Het Europees Parlement, – gezien het Handvest van de Verenigde Naties, de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens, de Internationale Verdragen voor de Rechten van de Mens, het Internationale Verdrag inzake burgerrechten en politieke rechten (IVBPR) en het Internationale Verdrag inzake economische, sociale en culturele rechten (IVESCR), – gezien de VN-Verklaring over mensenrechtenverdedigers en de werkzaamheden van de speciale VN-rapporteur over de situatie van mensenrechtenverdedigers, – gelet op het Verdrag van Lissabon en met name de artikelen 3 en 21 daarvan, en het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, – gezien de richtsnoeren van de Europese Unie over mensenrechten, en in het bijzonder de richtsnoeren van de Europese Unie over mensenrechtenverdedigers, goedgekeurd in juni 2004 en herzien in 2008; gezien de richtsnoeren over mensenrechtendialogen, goedgekeurd in december 2001 en herzien in 2009, – onder verwijzing naar zijn resolutie van 6 september 2007 over het functioneren van de mensenrechtendialogen en het mensenrechtenoverleg met derde landen (1) , – gezien de clausules inzake mensenrechten in de externe overeenkomsten van de EU, – gezien Verordening (EG) nr. 1889/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 20 december 2006 tot instelling van een financieringsinstrument voor de bevordering van democratie en mensenrechten in de wereld (EIDHR) (2) , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 25 april 2002 over de mededeling van de Commissie aan de Raad en het Europees Parlement over de rol van de Europese Unie bij de bevordering van de mensenrechten en de democratisering in derde landen (3) , – gezien zijn specifieke richtsnoeren voor de mensenrechten en democratiseringsacties van leden van het Europees Parlement tijdens hun bezoeken aan derde landen, – gezien het statuut van de Sacharovprijs voor de vrijheid van gedachte, goedgekeurd door de Conferentie van voorzitters op 15 mei 2003, en gewijzigd op 14 juni 2006, – onder verwijzing naar zijn eerdere resoluties over de situatie van de mensenrechten in de wereld, en met name de bijlagen daarvan over afzonderlijke gevallen, – gezien de regelmatige debatten en spoedresoluties over gevallen van schendingen van de mensenrechten, de democratie en de rechtsstaat, – gezien de verklaring van het Comité van Ministers over acties door de Raad van Europa om de bescherming van mensenrechtenverdedigers te verbeteren en hun activiteiten te bevorderen, goedgekeurd op 6 februari 2008, – onder verwijzing naar de op 24 februari 2009 door de Parlementaire Vergadering van de Raad van Europa aangenomen resolutie over de situatie van mensenrechtenverdedigers in de lidstaten van de Raad van Europa (4) , – gezien de aanbeveling inzake de juridische status van niet-gouvernementele organisaties in Europa (5) , goedgekeurd door het Comité van Ministers van de Raad van Europa op 10 oktober 2007, – gelet op regionale mensenrechteninstrumenten, in het bijzonder het Europees Verdrag voor de rechten van de mens, het Afrikaans Handvest van de rechten van de mens en de volkeren en de door de Afrikaanse commissie voor de rechten van mensen en volken (ACHPR) goedgekeurde resoluties over mensenrechtenverdedigers, het Amerikaans Verdrag inzake de rechten van de mens en het Arabische Handvest van de rechten van de mens, – gelet op Verordening (EG) nr. 810/2009 van het Europees Parlement en de Raad van 13 juli 2009 tot oprichting van een gemeenschappelijke visumcode (Visumcode) (6) , – gezien de programma's voor de bescherming en opvang van bedreigde mensenrechtenactivisten, die in een aantal lidstaten van de EU worden uitgevoerd, – gelet op artikel 48 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie buitenlandse zaken ( A7-0157/2010 ), A. overwegende dat onder het Handvest van de Verenigde Naties elke lidstaat verantwoordelijkheid draagt om universele eerbiediging van de rechten van de mens en van de fundamentele rechten en vrijheden van allen te bevorderen, B. overwegende dat de in 1998 aangenomen VN-Verklaring onder „mensenrechtenverdediger” verstaat iedereen die zich, alleen of samen met anderen, inzet om mensenrechten op vreedzame wijze te bevorderen of te beschermen, C. overwegende dat mensenrechtenverdedigers over de hele wereld cruciale actoren zijn als het gaat om de bescherming en bevordering van mensenrechten, vaak met gevaar voor eigen leven, en overwegende dat mensenrechtenverdedigers tevens een belangrijke rol spelen bij de consolidering van democratische beginselen in hun land, onpartijdig en op transparante wijze hun werk doen en door nauwkeurige rapportage de geloofwaardigheid waarborgen, en daarmee de menselijke schakel vormen tussen democratie en eerbiediging van mensenrechten, D. overwegende dat steun voor mensenrechtenverdedigers sinds jaar en dag een aspect is van het mensenrechtenbeleid van de Europese Unie in haar externe betrekkingen; dat de steun van de EU evenwel varieert, afhankelijk van de betrokken staten, E. overwegende dat de Europese Unie met name veel gelegen is aan een sterkere bescherming van de mensenrechten, zoals voorzien in het Verdrag van Lissabon, via toetreding van de Europese Unie tot het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden (EVRM), F. overwegende dat het Europees Parlement een belangrijke rol speelt als het gaat om de bevordering van mensenrechten en democratie, waaronder de bescherming van mensenrechtenverdedigers, via delegaties naar derde landen, hoorzittingen, resoluties, brieven en niet te vergeten de Sacharovprijs, alsmede in zijn verslagen over de mensenrechten in de wereld, G. overwegende dat de Europese Unie haar acties daarnaast in toenemende mate afstemt met andere regionale en internationale mechanismen in Afrika, Europa en Noord- en Zuid-Amerika, om nauwlettend toe te zien op de situatie van mensenrechtenverdedigers en landen ertoe aan te sporen een ondersteunende omgeving te scheppen voor hun werk, overeenkomstig internationale en regionale mensenrechtenverplichtingen, H. overwegende dat de geloofwaardigheid van de Europese Unie als beschermer van mensenrechtenverdedigers in de wereld nauw samenhangt met de eerbiediging in de EU zelf van mensenrechten en fundamentele vrijheden, I. overwegende dat mensenrechtenverdedigers zelf bloot staan aan mensenrechtenschendingen bij hun werk, dat bij deze schendingen moet worden gedacht aan moorden, doodsbedreigingen, ontvoeringen, willekeurige arrestatie en detentie, en andere pogingen om ze lastig te vallen en te intimideren, bijvoorbeeld door middel van lastercampagnes, en dat al deze schendingen ook gericht kunnen zijn tegen naaste familieleden (hun kinderen inbegrepen) en andere verwanten van mensenrechtenverdedigers, om ze van verdere activiteiten te weerhouden; overwegende dat mensenrechtencampagnes in veel regio's te maken hebben met inperking van de activiteiten en vervolging van de mensenrechtenverdedigers, J. overwegende dat voor de bescherming van individuele mensenrechtenverdedigers handhaving van het beleid van de EU inzake mensenrechten in het algemeen is vereist, K. overwegende dat met name vrouwelijke mensenrechtenverdedigers gevaar lopen en dat andere groepen en categorieën activisten die bijzonder kwetsbaar zijn voor geweld en mensenrechtenschendingen als gevolg van het werk dat ze doen, bestaan uit mensen die zich inzetten voor de burgerrechten en politieke rechten – met name de vrijheid van meningsuiting en de vrijheid van gedachte, geweten en godsdienst, waaronder de rechten van religieuze minderheden − alsmede voor de economische, sociale en culturele rechten, met name de collectieve rechten, zoals het recht op voedsel en toegang tot natuurlijke hulpbronnen, onder wie vakbondsvertegenwoordigers, en ook degenen die opkomen voor de rechten van minderheden en gemeenschappen, kinderen, inheemse volken en lesbische, homoseksuele, biseksuele en transseksuele mensen, alsook mensen die de corruptie bestrijden, L. overwegende dat steeds geraffineerdere middelen worden ingezet om mensenrechtenverdedigers te dwarsbomen, via nieuwe technologieën, maar ook via restrictieve NGO-wetgeving en administratieve formaliteiten die de handelingsruimte en -mogelijkheden van een onafhankelijk maatschappelijk middenveld ernstig beperken; er hierbij op wijzend dat sommige regeringen het mensenrechtenverdedigers moeilijk of zelfs onmogelijk maken om organisaties officieel te registreren en ze vervolgens aanklagen wegens het op onrechtmatige wijze uitoefenen van hun recht op vrijheid van vereniging, M. overwegende dat dergelijke acties een duidelijke schending vormen van het internationaal recht inzake de mensenrechten en een reeks universeel erkende fundamentele vrijheden, N. overwegende dat mensenrechtenverdedigers ook gedwarsboomd en soms direct benadeeld worden door beleid, wetgeving en procedures die beschreven worden als „veiligheidsmaatregelen”, hetgeen vaak gepaard gaat met stigmatisering en beschuldiging van terrorisme, O. overwegende dat verenigingen en organisaties van mensenrechtenverdedigers nog steeds worden geconfronteerd met problemen als inbeslagname van meubilair, sluiting van gebouwen, oplegging van hoge boetes en overdreven nauwkeurig en subjectief onderzoek van bankrekeningen, P. overwegende dat handelsovereenkomsten waarin een clausule inzake de mensenrechten is opgenomen, door de EU kunnen worden gebruikt als pressiemiddel om eerbiediging van mensenrechten te eisen als voorwaarde voor het drijven van handel, 1. roemt de onschatbare bijdrage die mensenrechtenverdedigers met gevaar voor hun eigen veiligheid en die van hun families en verwanten leveren aan de verdediging en bevordering van de mensenrechten, de rechtsstaat, de democratie en de voorkoming van conflicten; juicht het toe dat de VN-Verklaring van 1998 geen strikte definitie van mensenrechtenverdedigers geeft en roept de Raad en de Commissie in dit opzicht op om deze aanpak krachtig te ondersteunen; 2. roept de EU op om prioriteit te geven aan een effectievere toepassing van de bestaande instrumenten en mechanismen om mensenrechtenverdedigers binnen de EU op een samenhangende en systematische wijze te beschermen; adviseert de hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid maatregelen te nemen en een effectievere en sterker resultaatgerichte methodologie te ontwikkelen, met inbegrip van een evaluatie van de bestaande beleidsmaatregelen en dialogen inzake mensenrechten; 3. verzoekt de EU en de lidstaten met klem om hun politieke wil kenbaar te maken om het werk van mensenrechtenverdedigers te ondersteunen en derhalve om alle bestaande instrumenten beter aan te wenden en nieuwe aanvullende mechanismen te ontwikkelen om hun werk te steunen en te bevorderen door middel van een oprecht participatieve strategie die moet bijdragen aan een ondersteunende omgeving voor activisten, waarin zij hun werk kunnen doen en zich beschermd voelen; benadrukt dat dit moet worden gekoppeld aan beleid dat erop gericht is geweld tegen en bedreiging van mensenrechtenverdedigers te voorkomen en hen ertegen te beschermen door zowel urgente als langetermijnmaatregelen; Institutionele versterking en innovaties op grond van het Verdrag van Lissabon 4. herinnert eraan dat het Verdrag van Lissabon, zoals uiteengezet in de artikelen 3 en 21, de bevordering en bescherming van de mensenrechten centraal stelt in het externe optreden van de Unie; onderstreept dat de bevordering van de mensenrechten, als een basiswaarde en een doelstelling van het buitenlandbeleid van de Unie, naar behoren moet worden weerspiegeld in de oprichting en structuur van de Europese dienst voor extern optreden, onder meer door de toewijzing van voldoende personele middelen; verzoekt derhalve om de inrichting van een centraal contactpunt binnen de EDEO met een specifieke verantwoordelijkheid voor mensenrechtenverdedigers; 5. onderstreept dat de toepassing van de richtsnoeren over mensenrechtenverdedigers door de EU-missies tot dusver te wensen overlaat, en roept de Commissie op een diepgaande analyse uit te voeren om te waarborgen dat hieraan iets wordt gedaan; merkt in dit verband op dat als gevolg van het aannemen van het Verdrag van Lissabon Commissiedelegaties in derde landen nu ten volle gebruik moeten maken van de nieuwe kansen, maar ook een grotere verantwoordelijkheid krijgen om deze kwestie beter aan te pakken, temeer daar ze delegaties van de Unie worden en dus een voornamere rol gaan spelen bij de vertegenwoordiging van de EU en de tenuitvoerlegging van het mensenrechtenbeleid; herhaalt derhalve zijn verzoek om in elk land steevast een hooggekwalificeerde politieke functionaris aan te stellen met een specifieke verantwoordelijkheid voor mensenrechten en democratie, en om richtsnoeren en beste praktijken over mensenrechten en de toepassing ervan op te nemen in opleidingsprogramma's, functiebeschrijvingen en beoordelingsprocessen voor personeelsleden van EU-missies; 6. benadrukt het belang van clausules inzake mensenrechten in het handelsbeleid en in samenwerkingsverbanden en handelsovereenkomsten tussen de EU en derde landen; stelt een „mensenrechtentoetsing” voor in derde landen die handelsbetrekkingen met de EU aanknopen; 7. verwacht dat de aanstelling van de hoge vertegenwoordiger voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid, die tegelijkertijd vice-voorzitter van de Commissie is, en de oprichting van een gemeenschappelijke dienst voor extern optreden de samenhang en doeltreffendheid van het EU-beleid op dit gebied aanzienlijk ten goede kunnen komen, en adviseert nadrukkelijk dat het opstellen en regelmatig evalueren van lokale strategieën in nauwe samenwerking met het lokale onafhankelijke maatschappelijke middenveld, door de hoge vertegenwoordiger/vice-voorzitter wordt geïnstitutionaliseerd, zodat de in de EU-richtsnoeren over mensenrechtenverdedigers verankerde beschermingsmaatregelen ook daadwerkelijk worden uitgevoerd; 8. acht het noodzakelijk om de contacten met het onafhankelijke maatschappelijke middenveld te verbeteren en steevast de vinger aan de pols te houden, en mensenrechtenverdedigers toe te laten tot EU-delegaties en -missies in het veld; verwelkomt in dit verband het verzoek van het Spaanse voorzitterschap om uit de gelederen van de EU-missies een gemeenschappelijke lokale verbindingsofficier voor mensenrechtenverdedigers te benoemen, die belast wordt met de coördinatie van de activiteiten van de Europese Unie, via ondersteuning van betere toegang tot informatie over mensenrechtenschendingen en samenwerking met het maatschappelijk middenveld, waardoor gelijktijdig de transparantie in de manier van uitoefenen van hun bevoegdheden wordt gewaarborgd en de mogelijkheid bestaat snel en flexibel in te spelen op noodsituaties; wenst dat het Parlement van deze benoemingen op de hoogte wordt gesteld; Naar een samenhangender en systematischer aanpak binnen het EU-mensenrechtenbeleid 9. spreekt haar bezorgdheid uit over de tekortschietende uitvoering van de EU-richtsnoeren inzake mensenrechtenverdedigers; spoort alle EU-delegaties aan deze richtsnoeren naar behoren en volledig ten uitvoer te leggen en een grotere inspanning te leveren om vóór het eind van 2010 lokale uitvoeringsstrategieën te ontwikkelen of, indien strategieën reeds voorhanden zijn, deze vóór die tijd te herzien; verzoekt het overzicht van deze lokale strategieën ter beschikking te stellen van het Europees Parlement en openbaar te maken in het jaarverslag van de EU over de mensenrechten; 10. roept de Raad, de Commissie en de EU-delegaties op mensenrechtenverdedigers en hun organisaties actief te betrekken bij het opstellen, monitoren en herzien van lokale strategieën, aangezien dit bepalend zal zijn voor de feitelijke waarde van deze strategieën; 11. is van mening dat het ten minste eenmaal per jaar bijeenkomen van mensenrechtenverdedigers en diplomaten, waar in de EU-richtsnoeren op wordt aangedrongen, hiertoe een duidelijke bijdrage kan leveren en moedigt regelmatiger en systematischer bijeenkomsten in de toekomst aan; wenst dat ernaar gestreefd wordt dat aan deze bijeenkomsten de verschillende soorten mensenrechtenverdedigers die actief zijn in het land deelnemen en dat ook activisten die afkomstig zijn uit de verschillende regio's eraan deelnemen; 12. verzoekt daarom de hoge vertegenwoordiger voor het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid om de mogelijkheid te overwegen van de organisatie van een internationale bijeenkomst van mensenrechtenverdedigers, met deelname van de betrokken organen van de Verenigde Naties, de secretariaten van regionale mensenrechtenverdragen en regionale en internationale niet-gouvernementele organisaties, teneinde de bescherming van de mensenrechtenverdedigers te verbeteren en de mensenrechten wereldwijd te bevorderen; 13. benadrukt de noodzaak van een gendergebaseerde benadering bij de toepassing van de richtsnoeren, met gerichte acties ten bate van vrouwelijke mensenrechtenactivisten en andere bijzonder kwetsbare groeperingen, zoals journalisten en activisten die zich inzetten voor economische, sociale en culturele rechten, de rechten van kinderen alsook de rechten van minderheden − met name religieuze minderheden en sprekers van een minderheidstaal −, inheemse volken en lesbische, homoseksuele, biseksuele en transseksuele mensen; 14. benadrukt het belang van de vrijheid van meningsuiting en de rol van de media, zowel online als offline, ter ondersteuning van mensenrechtenverdedigers; 15. is van mening dat de ontwikkelingen van nieuwe technologieën en het effect ervan op mensenrechtenverdedigers moeten worden geëvalueerd en dat de resultaten hiervan moeten worden opgenomen in bestaande EU-programma's inzake mensenrechten en mensenrechtenverdedigers; 16. meent dat voorname aspecten van lokale strategieën voor de toepassing van de EU-richtsnoeren over mensenrechtenactivisten opgenomen moeten worden in landenstrategiedocumenten/nationale indicatieve programma's, ENB-actieplannen, jaarlijkse actieprogramma's van het EIDHR en het stabiliteitsinstrument; 17. herhaalt dat als gevolg van het Verdrag van Lissabon de bevordering, bescherming en beveiliging van mensenrechtenverdedigers in de betrekkingen tussen de EU en derde landen hoog op de agenda moeten staan en moeten worden geïntegreerd op alle niveaus en in alle aspecten en instrumenten van het buitenlandbeleid van de Unie, teneinde de EU-steun voor mensenrechtenverdedigers samenhangender, doeltreffender en geloofwaardiger te maken; is van mening dat de ontwikkeling, effectieve toepassing en regelmatige follow-up van specifieke landenstrategieën inzake de mensenrechten en de democratie wezenlijk zouden kunnen bijdragen aan deze resultaatgerichte benadering; 18. is van mening dat mensenrechtenverdedigers in derde landen beter beschermd zullen worden door de EU-mensenrechtendialogen doeltreffender te maken; benadrukt de noodzaak om de situatie van mensenrechtenverdedigers, en meer in het algemeen de situatie en verbetering van het recht op vrijheid van vereniging in nationale wet- en regelgeving en praktijken, steevast aan de orde te stellen bij alle politieke en mensenrechtendialogen met derde landen, en de partners daarbij te herinneren aan de verantwoordelijkheid van hun land om alle in de VN-Verklaring over mensenrechtenverdedigers vervatte verplichtingen en rechten op te nemen in de nationale wetgeving, waaronder de vrijheid van vereniging en vergadering en het recht om binnen- en buitenlandse subsidies te ontvangen, volledig transparant en met eerbiediging van hun autonomie bij de besluitvorming, maar ook de vrijheid van meningsuiting, een recht dat van cruciaal belang is voor het werk van mensenrechtenverdedigers; benadrukt dat partnerlanden tevens moeten worden herinnerd aan de verplichting en de verantwoordelijkheid om eerbied voor mensenrechtenverdedigers en hun werk te waarborgen en te bevorderen, door alle voorwaarden te scheppen voor pleitbezorging, toezicht en rapportage inzake mensenrechten; 19. is wat betreft het verkrijgen van binnen- en buitenlandse financiering van mening dat specifieke criteria moeten worden vastgesteld, rekening houdend met passende vormen van transparantie en de noodzakelijke confidentialiteit; vraagt om maatregelen om te verzekeren dat ook rekening wordt gehouden met elk ander door de mensenrechtenverdedigers ingeroepen criterium, indien dit als wezenlijk wordt beschouwd voor de uitvoering van hun taken; 20. wijst er nogmaals op dat de delegaties van het Europees Parlement, in hun verantwoordelijkheid voor de betrekkingen van het EP met derde landen, een nog crucialere rol zouden kunnen spelen bij de inspanningen om mensenrechtenverdedigers te helpen, overeenkomstig de specifieke richtsnoeren van het EP inzake mensenrechten- en democratiseringsacties van EP-leden tijdens hun bezoeken aan derde landen; 21. roept op tot een belangrijkere rol voor het Europees Parlement bij dialogen over mensenrechten tussen de EU en derde landen; 22. moedigt aan dat het bedrijfsleven wordt betrokken bij mensenrechtendialogen; 23. is van mening dat, waar het gaat om de bescherming van mensenrechtenverdedigers, er naast een samenhangende en gecoördineerde EU-aanpak ruimte moet zijn voor een aanvullende rol van de lidstaten; 24. veroordeelt het klimaat van straffeloosheid voor gewelddaden tegen activisten dat in talrijke landen ter wereld heerst; roept de Raad en de Commissie op om deze kwestie aan de orde te stellen tijdens hun bilaterale contacten, waarbij ze alle landen aansporen ervoor te zorgen dat daders, ongeacht hun positie of functie, via onafhankelijke en doeltreffende tucht- en strafrechtelijke procedures worden berecht, altijd rekening houdend met de mogelijkheid om in laatste instantie, indien alle interne rechtsmiddelen zijn uitgeput, een beroep te doen op het Europees Hof voor de rechten van de mens; 25. benadrukt de noodzaak om te waarborgen dat, waar het gaat om mensenrechtenverdedigers, er niet willekeurig een beroep wordt gedaan op de nationale en openbare veiligheid, met inbegrip van terrorismebestrijding; 26. wijst erop dat parlementariërs eveneens een cruciale rol spelen wanneer ze ervoor zorgen dat nationale wetgeving die mensenrechtenverdedigers en hun activiteiten mogelijk ondermijnt, in overeenstemming wordt gebracht met internationaal erkende mensenrechtenstandaarden; onderstreept derhalve dat deze kwesties door leden van het Europees Parlement steevast aan de orde moeten worden gesteld tijdens bilaterale en multilaterale bijeenkomsten met andere parlementariërs en met deskundigen ter plaatse, overeenkomstig de specifieke richtsnoeren van het EP inzake mensenrechten- en democratiseringsacties van EP-leden tijdens hun bezoeken aan derde landen; 27. onderstreept dat onafhankelijke maatschappelijke organisaties volledig moeten worden betrokken bij de voorbereidingen van alle mensenrechtendialogen, via seminars van het maatschappelijk middenveld of anderszins; meent dat de link tussen deze seminars en de formele dialoog moet worden versterkt door de geformuleerde aanbevelingen openbaar te maken en door de uitkomsten van een dialoog beter terug te koppelen naar het maatschappelijk middenveld; onderstreept hoe belangrijk het is dat afzonderlijke gevallen tijdens de dialogen ter sprake worden gebracht en meent derhalve dat EU-acties meer effect zouden sorteren en dat deze gevallen meer aandacht zouden krijgen wanneer de lijst met namen openbaar wordt gemaakt, mits openbaarmaking geen risico voor mensenrechtenverdedigers met zich meebrengt; benadrukt het belang van samenwerking met andere mensenrechtenverdedigers en het maatschappelijk middenveld bij de beoordeling van een dergelijk risico; 28. is van mening dat het Europees instrument voor democratie en mensenrechten (EIDHR), waarvan reeds is gebleken dat het in staat is de eerbiediging van de mensenrechten en de versterking van de rechtsstaat te bevorderen, de rechtstreekse steun voor mensenrechtenverdedigers moet blijven uitbreiden, rekening houdende met hun behoeften op zowel de korte als lange termijn, en dat deze steun tevens gericht moet zijn op bijzonder kwetsbare groepen en activisten in afgelegen en minder in de belangstelling staande gebieden; 29. roept de Raad en de hoge vertegenwoordiger op om internationale bedrijven die surveillancetechnologie aan onderdrukkende regimes leveren en daarmee de vervolging en arrestatie van mensenrechtenverdedigers ondersteunen, stelselmatig aan de kaak te stellen en te berispen; Meer transparantie en zichtbaarheid als beschermingsmaatregel 30. roept de Raad en de Commissie op mensenrechtenverdedigers, de EDEO en ambassades en ministeries van Buitenlandse Zaken van de EU-landen sterker bewust te maken van het bestaan van de richtlijnen door middel van acties die erop zijn gericht dat deze richtlijnen volledig worden onderschreven en toegepast; meent dat de jaarlijkse bijeenkomsten waarvoor gepleit wordt in de richtsnoeren, de mensenrechtenverdedigers een aanzienlijke steun in de rug zouden geven en ook het optreden van de EU geloofwaardiger en zichtbaarder zouden maken, zodat duidelijk wordt hoe belangrijk de bescherming van de mensenrechten is voor de EU; 31. benadrukt dat openlijke erkenning en aandacht voor mensenrechtenverdedigers en hun werk tevens kan bijdragen aan hun bescherming in moeilijke omstandigheden, aangezien daders mogelijk niet tot actie overgaan wanneer schendingen in de openbaarheid komen; roept de EU-lidstaten en EU-delegaties op demarches en andere in verband met een specifiek geval ontplooide activiteiten waar mogelijk openbaar te maken, altijd in overleg met de mensenrechtenverdediger en zijn of haar familie; roept EU-missies op mensenrechtenverdedigers en/of hun familieleden, evenals NGO's die de EU over een specifiek geval hebben gewaarschuwd, steevast feedback te geven over ten behoeve van hen ondernomen acties, in welke vorm dan ook, zoals uiteengezet in de richtsnoeren; 32. roept de hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid en alle Commissarissen met verantwoordelijkheden op het gebied van de externe betrekkingen op mensenrechtenverdedigers systematisch te ontmoeten wanneer ze een officieel bezoek afleggen aan derde landen, en onderstreept dat steun voor mensenrechtenverdedigers tevens absoluut moet worden opgenomen in het mandaat van speciale vertegenwoordigers van de EU; onderstreept dat zowel de hoge vertegenwoordiger als de speciale vertegenwoordigers door het Europees Parlement ter verantwoording zullen worden geroepen over hun optreden in dit verband; 33. onderstreept de noodzaak om actief mee te werken aan voorstellen over hoe mensenrechtenverdedigers duurzaam kunnen worden gesteund via het Sacharovnetwerk, opgezet in december 2008 ter gelegenheid van de 20e verjaardag van de Sacharovprijs, en hoe de mogelijke bijdrage van de winnaars aan diverse acties van het Europees Parlement beter kan worden benut, teneinde zijn mandaat te vervullen; uit opnieuw zijn bezorgdheid met betrekking tot de schending van de mensenrechten in het geval van een aantal winnaars van de Sacharovprijs; Naar een gecoördineerder en resultaatgerichter optreden ten behoeve van mensenrechtenverdedigers 34. is van oordeel dat de EU een holistische aanpak ten aanzien van mensenrechtenverdedigers moet ontwikkelen teneinde de geloofwaardigheid en doeltreffendheid van het EU-beleid binnen EU-lidstaten en ten opzichte van derde landen te vergroten, waarbij ze tegelijkertijd ondersteunende maatregelen neemt om hun activiteiten te waarborgen, evenals preventieve en beschermende maatregelen, rekening houdende met de behoeften van mensenrechtenverdedigers op korte en lange termijn; onderstreept dat de herziene strategie voor EIDHR en de EU-richtsnoeren over mensenrechtenverdedigers op deze aanpak moeten worden afgestemd; 35. is van mening dat de EU ten overstaan van derde landen waar ernstige mensenrechtenschendingen plaatsvinden duidelijk moet aangeven wat passende sancties zijn, en deze sancties ook moet toepassen; herhaalt nog eens zijn verzoek aan de Commissie en de Raad en met name aan de vice-voorzitter/hoge vertegenwoordiger ervoor te zorgen dat de mensenrechtenclausule in internationale overeenkomsten effect sorteert en dus een echt mechanisme in te stellen voor de handhaving van de clausule in de geest van de artikelen 8, 9 en 96 van de Overeenkomst van Cotonou; 36. is van mening dat, om te komen tot een resultaatgerichter optreden, de hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid de toepassing van de EU-richtsnoeren over mensenrechtenverdedigers door EU-delegaties in derde landen regelmatig moet evalueren, prioriteit aan dit werk moet toekennen en het nauwgezet moet volgen, alsmede aanbevelingen voor een beter functioneren moet doen aan missies in landen waar de toepassing aanzienlijk te wensen heeft overgelaten; 37. roept de Raad op om Europa toegankelijker te maken voor mensenrechtenverdedigers die niet in hun eigen land kunnen blijven; roept de Raad en de Commissie op om specifieke maatregelen op te stellen en uit te voeren die de toegang tot Europa voor dergelijke mensenrechtenverdedigers vereenvoudigt; 38. herinnert aan de noodzaak om het ontbreken van een samenhangende strategie inzake bescherming en asiel te ondervangen door de systematische tenuitvoerlegging van noodmaatregelen en initiatieven voor de korte en lange termijn; verzoekt de hoge vertegenwoordiger om eind 2010 aan het Europees Parlement verslag te doen van de maatregelen die in dit verband zijn getroffen; 39. herhaalt zijn verzoek aan lidstaten om met spoed een gecoördineerd beleid te ontwikkelen inzake de afgifte van noodvisa aan mensenrechtenverdedigers en hun familieleden, naar het voorbeeld van speciale regelingen in Spanje en Ierland; is er sterk van overtuigd dat wanneer de nieuwe delegaties van de Europese Unie de bevoegdheid krijgen om aanbevelingen aan lidstaten te doen inzake de afgifte van noodvisa, dit een grote stap in de goede richting zou zijn voor het mensenrechtenbeleid van de Unie; meent dat een duidelijke verwijzing naar deze mogelijkheid in het Concepthandboek voor de behandeling van visumaanvragen en de wijziging van afgegeven visa bijzonder goed van pas zou komen om deze gemeenschappelijke aanpak te verwezenlijken, zoals door het Europees Parlement reeds tot uitdrukking is gebracht tijdens de wettelijke toetsing van de hierboven genoemde maatregel; 40. dringt er bij de 27 lidstaten op aan dezelfde benadering te hanteren bij de verstrekking van visa aan verdedigers van de mensenrechten; 41. benadrukt de noodzaak deze noodvisa gepaard te laten gaan met tijdelijke bescherming en onderdak in Europa voor mensenrechtenverdedigers, waarbij eventueel wordt voorzien in financiële middelen en huisvesting voor mensenrechtenverdedigers, evenals in flankerende programma's (activiteiten inzake mensenrechten, lezingen aan Europese universiteiten, taalcursussen, enzovoort); is blij met het initiatief „Shelter Cities” van het Tsjechische voorzitterschap en het Programma voor bescherming en opvang dat de Spaanse regering sinds 2008 uitvoert, en verzoekt de vice-voorzitter/hoge vertegenwoordiger uiterlijk eind 2010 binnen de EDEO een Europees programma voor bescherming en opvang op te stellen dat 2011 van start moet gaan, zonder evenwel andere steden van hun verantwoordelijkheid te ontslaan; nodigt de hoge vertegenwoordiger derhalve uit om het Europees Parlement een handboek voor te leggen over het opzetten van een „shelter city” evenals een kadervoorstel voor het ondersteunen van samenwerkingsverbanden tussen dergelijke steden; verzoekt om extra steun voor andere initiatieven die op dit gebied al bestaan; 42. benadrukt voorts dat in situaties waarin het leven of de fysieke en geestelijke integriteit van een mensenrechtenverdediger mogelijk gevaar lopen, lidstaten en EU-delegaties ook andere beschermingsinstrumenten en snelle responsmechanismen moeten steunen en ontwikkelen; is van mening dat dit moet gebeuren in nauwe samenwerking met lokale mensenrechtenverdedigers en het maatschappelijk middenveld; 43. is verheugd over de huidige samenwerking tussen de bestaande beschermingsmechanismen op Europees en internationaal niveau, die verder zou kunnen worden versterkt door de stelselmatige uitwisseling van informatie en strategie, zodat ze elkaar beter aanvullen in termen van informatie-uitwisseling bij noodgevallen en coördinatie van langdurige steunverlening, bijvoorbeeld door het gebruik van een beveiligd onlineplatform dat voor alle officiële belanghebbenden toegankelijk is; is dienaangaande verheugd over de jaarlijkse bijeenkomsten die worden georganiseerd door de Raad van Europa en de gezamenlijke jaarlijkse bijeenkomsten zoals georganiseerd door het Waarnemingscentrum voor de bescherming van mensenrechtenverdedigers, een gezamenlijk programma van de Internationale Federatie voor de rechten van de mens (FIDH) en de Wereldorganisatie tegen foltering (OMCT), die tot doel hebben de samenwerking tussen internationale en regionale mechanismen en instellingen voor de bescherming van mensenrechtenverdedigers te verbeteren; verzoekt de bestaande werkgroepen inzake mensenrechtenverdedigers in Europa te zoeken naar mogelijkheden om nauwer samen te werken in het kader van de Werkgroep rechten van de mens binnen de Raad van Europa, een initiatief van de Commissaris voor de mensenrechten van de Raad van Europa; 44. verzoekt de EU-instellingen bij de tenuitvoerlegging van het Verdrag van Lissabon een interinstitutioneel samenwerkingsmechanisme tot stand te brengen betreffende mensenrechtenverdedigers; meent dat de instelling van een dergelijk mechanisme kan worden vereenvoudigd door binnen alle instellingen en organen van de EU contactpunten voor mensenrechtenverdedigers aan te wijzen die nauw samenwerken met de leden van missies en delegaties die zijn belast met de mensenrechten en de democratie; 45. verzoekt de Raad en de Commissie zich te buigen over de mogelijke totstandbrenging van een waarschuwingsmechanisme waarvan de EU-instellingen en alle andere beschermingsmechanismen gezamenlijk gebruik maken; 46. meent dat de uitwisseling van informatie tevens kan worden bevorderd door het aanleggen van specifieke gegevensbanken of „logboeken” om ondernomen acties te registreren, met name ten aanzien van individuen, terwijl volledige eerbiediging van vertrouwelijkheid wordt gegarandeerd; 47. roept de Commissie op om toe te zien en regelmatig controle uit te voeren op de toepassing van de EU-richtsnoeren over mensenrechtenverdedigers op de korte en op de lange termijn en hierover verslag te doen aan de Subcommissie mensenrechten van het Europees Parlement; o o o 48. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie en de EU-lidstaten. (Gewone wetgevingsprocedure: eerste lezing) Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2009)0491 ), – gelet op artikel 251, lid 2, en de artikelen 44 en 95 van het EG­Verdrag, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C7-0170/2009), – gezien de mededeling van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad „Gevolgen van de inwerkingtreding van het Verdrag van Lissabon voor de lopende interinstitutionele besluitvormingsprocedures” ( COM(2009)0665 ), – gelet op artikel 294, lid 3, en de artikelen 50 en 114 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien het advies van de Europese Centrale Bank (1) , – gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité van 18 februari 2010 (2) , – gelet op artikel 55 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie economische en monetaire zaken ( A7-0102/2010 ), 1. neemt het hierbij opgenomen standpunt in eerste lezing aan; 2. verzoekt om hernieuwde voorlegging indien de Commissie voornemens is ingrijpende wijzigingen in dit voorstel aan te brengen of dit door een nieuwe tekst te vervangen; 3. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad, de Commissie en de nationale parlementen. Standpunt van het Europees Parlement in eerste lezing vastgesteld op 17 juni 2010 met het oog op de aanneming van Richtlijn 2010/…/EU van het Europees Parlement en de Raad tot wijziging van Richtlijn 2003/71/EG betreffende het prospectus dat gepubliceerd moet worden wanneer effecten aan het publiek worden aangeboden of tot de handel worden toegelaten en Richtlijn 2004/109/EG betreffende de transparantievereisten die gelden voor informatie over uitgevende instellingen waarvan effecten tot de handel op een gereglementeerde markt zijn toegelaten (Aangezien het Parlement en de Raad tot overeenstemming zijn geraakt, komt het standpunt van het Parlement in eerste lezing overeen met het definitieve wetsbesluit: Richtlijn2010/73/EU) (Gewone wetgevingsprocedure: eerste lezing) Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan de Raad ( COM(2009)0406 ), – gelet op artikel 37 van het EG­Verdrag, op grond waarvan het Parlement door de Raad is geraadpleegd (C7-0124/2009), – gezien de mededeling van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad „Gevolgen van de inwerkingtreding van het Verdrag van Lissabon voor de lopende interinstitutionele besluitvormingsprocedures” ( COM(2009)0665 ), – gelet op artikel 294, lid 3, en artikel 43, lid 2, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité van 17 maart 2010 (1) , – gelet op artikel 55 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie visserij ( A7-0119/2010 ), 1. stelt onderstaand standpunt in eerste lezing vast; 2. verzoekt om hernieuwde voorlegging indien de Commissie voornemens is ingrijpende wijzigingen in dit voorstel aan te brengen of dit door een nieuwe tekst te vervangen; 3. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie alsmede aan de nationale parlementen. Standpunt van het Europees Parlement in eerste lezing vastgesteld op 17 juni 2010 met het oog op de aanneming van Verordening (EU) nr. …/2010 van het Europees Parlement en de Raad tot vaststelling van een vangstdocumentatieprogramma voor blauwvintonijn Thunnus thynnus en tot wijziging van Verordening (EG) nr. 1984/2003 (Aangezien het Parlement en de Raad tot overeenstemming zijn geraakt, komt het standpunt van het Parlement in eerste lezing overeen met het definitieve wetsbesluit: Verordening (EU) nr. 640/2010) (Raadpleging) Het Europees Parlement , – gezien het ontwerpbesluit van de Raad (06714/2010), – gelet op artikel 4, lid 2, van het Toetredingsverdrag van 25 april 2005, op grond waarvan het Parlement door de Raad geraadpleegd is (C7-0067/2010), – gelet op artikel 55 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken ( A7-0199/2010 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan de tekst van de Raad, zoals geamendeerd door het Parlement; 2. verzoekt de Raad, wanneer hij voornemens is af te wijken van de door het Parlement goedgekeurde tekst, het Parlement daarvan op de hoogte te stellen; 3. wenst opnieuw te worden geraadpleegd ingeval de Raad voornemens is ingrijpende wijzigingen aan te brengen in de ter raadpleging ingediende tekst; 4. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Het Europees Parlement, – gezien het voorstel van de Commissie aan de Raad ( COM(2010)0053 ), – gezien het voorstel van de Commissie ( COM(2005)0071 – 2005/0013(CNS) ), – gezien het advies van de Europese Centrale Bank (ECB), uitgebracht op 31 maart 2010 (CON/2010/28), – gezien het verslag van de Commissie over de Griekse overheidsschuld en statistische gegevens over schulden ( COM(2010)0001 ), – gezien het verslag van de Commissie economische en monetaire zaken (A7-0227/2009), – gezien de vraag van 4 juni 2010 aan de Commissie over de kwaliteit van statistische gegevens in de Unie en grotere controlebevoegdheden voor de Commissie (Eurostat) ( O-0080/2010 – B7-0314/2010), – gelet op artikel 115, lid 5, en artikel 110, lid 2, van zijn Reglement, A. overwegende dat de Commissie (Eurostat) tot dusver niet over de noodzakelijke onderzoekbevoegdheden beschikte om de kwaliteit van de Europese statistische gegevens te verbeteren, B. overwegende dat recente ontwikkelingen hebben aangetoond dat een goed functionerend statistisch system een voorwaarde voor betrouwbare gegevens vormt; overwegende dat het heeft ontbroken aan de politieke wil om aan de gemeenschappelijke regels te voldoen en werkelijke vooruitgang te bereiken naar een sterkere sturing op het gebied van statistische gegevens, C. overwegende dat het geval van Griekenland een duidelijke illustratie vormt van het ontbreken van betrouwbare fiscale statistische gegevens in de Unie: gebleken is dat er sinds 2005 niet voldoende vooruitgang is geweest om de kwaliteit van de Griekse belastinggegevens op het niveau te krijgen dat door de andere lidstaten wordt bereikt; D. overwegende dat in het voorstel van de Commissie van 2005 al gevraagd werd om meer controlebevoegdheden voor de Commissie (Eurostat) op boekhoudgebied en om gemeenschappelijk vastgestelde minimum normen waaraan statistische gegevens moeten voldoen, E. overwegende dat in 2005 een aantal vooraanstaande lidstaten tegen een vergroting van de bevoegdheden van Eurostat was, hoewel er reeds duidelijke aanwijzingen waren dat de voorschriften en hun uitvoering ontoereikend waren, F. overwegende dat de overheersende opvatting bestaat dat de huidige situatie verbetering behoeft en dat de Commissie (Eurostat) over meer onderzoekbevoegdheden moet beschikken; overwegende dat de indruk bestaat dat er, vooral binnen de Raad, een gebrek aan politieke wil bestaat om de nodige stappen naar een versterking van de bevoegdheden van de Commissie (Eurostat) te doen, G. overwegende dat er duidelijke een gebrek is aan het nodige personeel om een uitgebreid en gedetailleerd overzicht samen te stellen van de nationale statistische gegevens – een probleem dat zowel op EU-niveau als op nationaal niveau moet worden aangepakt, H. overwegende dat gebleken is dat betrouwbare gegevens over socialezekerheidsfondsen, achterstallige betalingen van ziekenhuizen en transacties tussen overheden en particuliere ondernemingen van cruciaal belang zijn, 1. verzoekt de Raad ervoor te zorgen dat politieke initiatieven op het gebied van de statistiek gehonoreerd worden en volledig akkoord te gaan met het voorstel van de Commissie ( COM(2010)0053 ) en de desbetreffende door de ECB en het Parlement ingediende amendementen; 2. doet een beroep op de Raad tot versterking van de rol en onafhankelijkheid van de Commissie (Eurostat); 3. wenst dat de Raad en de lidstaten accepteren dat de Commissie (Eurostat) de bevoegdheid moet krijgen in de lidstaten ter verificatie van statistische gegevens onaangekondigde inspecties uit te voeren; 4. beschouwt het Commissievoorstel als het minimum dat in het licht van de kwestie Griekenland vereist is; benadrukt dat de verslagleggingverplichtingen in alle lidstaten gehandhaafd moeten worden en dat de verslaggeving ook nadere gegevens dient te omvatten van eventuele eerdere administratieve verrichtingen buiten de balans om; 5. doet een beroep op de lidstaten een einde te maken aan het gebruik van alle soorten niet op de jaarbalans verschijnende schuldenstructuren; verzoekt de Commissie bindende wettelijke maatregelen te nemen die lidstaten ertoe verplichten een einde te maken aan het gebruik van alle soorten niet op de jaarbalans verschijnende schuldenstructuren; 6. wenst dat de Commissie duidelijk maakt welke bevoegdheden en welk personeel zij nodig heeft voor het uitvoeren van een doeltreffend en daadwerkelijk toezicht op de nationale statistische gegevens op de middellange en lange termijn; 7. wijst op de tendens onder de lidstaten om bepaalde passiva buiten hun jaarbalans te houden, met name waar het gaat om toekomstige betalingen die nodig zijn op grond van overheidspensioenen en langlopende contracten met de particuliere sector voor de lease of verstrekking van openbare faciliteiten; dringt aan op een oplossing die voor een consequente en open vermelding van dergelijke passiva in nationale statistieken zorgt; 8. verlangt dat de ECB nauw met de Commissie (Eurostat) samenwerkt om toe te zien op een consequente inhoud van de statistische gegevens van de lidstaten; 9. vraagt de Commissie (Eurostat) alles in het werk te stellen om te voorkomen dat methodologische tekortkomingen en onbevredigende administratieve problemen, zoals in het geval van Griekenland, opnieuw in enige lidstaat de kop opsteken; 10. vraagt de Raad en de lidstaten de Commissie (Eurostat) gegevens over de overheidsfinanciën te verstrekken die gebaseerd zijn op een gestandaardiseerde en internationaal geaccepteerde berekeningsmethode; 11. vraagt de lidstaten de Commissie (Eurostat) en de nationale instellingen voor de statistiek de nodige toegangsfaciliteiten en financiële middelen ter beschikking te stellen om werkelijke controles op de onderliggende gegevens mogelijk te maken; 12. vraagt de lidstaten die reeds lid zijn van de eurozone of het lidmaatschap daarvan hebben aangevraagd de ECB toe te staan deel te nemen aan de onaangekondigde inspecties en het personeel van deze bank de bevoegdheid te geven toegang tot alle gewenste statistische gegevens te kunnen verlangen; 13. vraagt de lidstaten duidelijke verantwoordelijkheden vast te stellen in verband met de productie en compilatie van statistische gegevens; duidelijk afgebakende verantwoordelijkheden, waaronder persoonlijke, zijn een noodzakelijke eis voor de werkzaamheden van de Commissie (Eurostat); 14. verzoekt de Commissie om een strakkere uitvoering van de Praktijkcode voor Europese statistiek, waarmee een versterking wordt bereikt van de onafhankelijkheid, integriteit en verantwoordingsplicht van de nationale instellingen voor de statistiek en van de Commissie (Eurostat), teneinde de toepassing van de beste internationale statistische principes, methoden en praktijken door alle producenten van Europese statistische gegevens te bevorderen, zodat hun kwaliteit zo goed mogelijk wordt; 15. wenst dat de Raad en de lidstaten onvoorwaardelijk erkennen dat er behoefte is aan een regelmatig plaatsvindende dialoog met en diepgaande controlebezoeken door de Commissie (Eurostat) ter verbetering van de controle op de verstrekte gegevens en om van een permanente kwaliteit van de gegevens verzekerd te zijn; 16. dringt er bij de Raad op aan meer steun te geven aan de werkzaamheden van OLAF, die door het Parlement gezien wordt als essentiële factor bij de bescherming van de financiële belangen van de Europese Unie en – uit dien hoofde – van de burgers van de Europese Unie, en bovendien als voorname verdediger van de reputatie van de Europese instellingen; is daarom van mening dat er nagedacht moet worden over een personeelsbeleid waarbij meer personeel wordt aangenomen en de huidige voor het personeel geldende hoge kwaliteitsnormen gehandhaafd blijven; 17. vraagt de Commissie en de Raad de Europese adviescommissie voor statistische governance nauwer als onafhankelijk adviseur bij de zaken te betrekken; deze adviescommissie zou de Commissie (Eurostat) wellicht bij haar bezoeken aan de lidstaten terzijde kunnen staan; 18. benadrukt dat nauwkeurige statistische gegevens en een betere verificatie van de betrouwbaarheid van de aan Eurostat geleverde totale hoeveelheid gegevens essentieel zijn, wil een verbeterd toezicht doeltreffend functioneren; 19. benadrukt dat de bevoegdheden van Eurostat moeten worden uitgebreid; 20. is van mening dat open en transparante statistische informatie een noodzakelijke voorwaarde moet zijn om toegang te hebben tot structuurfondsen; 21. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de Europese Raad, de voorzitter van de Eurogroep en de Europese Centrale Bank. Het Europees Parlement, – gezien de mededeling van de Commissie van 3 oktober 2008 „Een beter evenwicht tussen werk en privéleven: meer steun voor het combineren van beroep, privéleven en gezinsleven” ( COM(2008)0635 ), – gezien de mededeling van de Commissie van 26 november 2008 over een Europees economisch herstelplan ( COM(2008)0800 ), – gezien de mededeling van de Commissie van 4 maart 2009 aan de Europese Voorjaarsraad „Op weg naar Europees herstel” ( COM(2009)0114 ), – gezien het werkdocument van de Commissie van 24 november 2009 over raadpleging over de toekomstige „EU 2020”-strategie ( COM(2009)0647 ), – gezien het verslag van de Commissie van 3 oktober 2008 „Realisatie van de doelstellingen van Barcelona wat de opvangfaciliteiten voor kinderen onder de leerplichtige leeftijd betreft” ( COM(2008)0638 ), – gezien het verslag van de Commissie van 27 februari 2009 over de gelijkheid van vrouwen en mannen – 2009 ( COM(2009)0077 ), – gezien het verslag van de Commissie van 18 december 2009 over de gelijkheid van vrouwen en mannen – 2010 ( COM(2009)0694 ), – gezien de mededeling van de Commissie van 7 juni 2000 „Naar een communautaire raamstrategie inzake de gelijkheid van mannen en vrouwen (2001-2005)” ( COM(2000)0335 ) en de jaarverslagen van de Commissie over de gelijkheid van vrouwen en mannen in de Europese Unie 2000, 2001, 2002, 2004, 2005, 2006, 2007 en 2008 (respectievelijk COM(2001)0179 , COM(2002)0258 , COM(2003)0098 , COM(2004)0115 , COM(2005)0044 , COM(2006)0071 , COM(2007)0049 en COM(2008)0010 ), – gelet op Richtlijn 2006/54/EG van het Europees Parlement en de Raad van 5 juli 2006 betreffende de toepassing van het beginsel van gelijke kansen en gelijke behandeling van mannen en vrouwen in arbeid en beroep (herschikking) (1) , – gezien het op 3 oktober 2008 door de Commissie ingediende voorstel voor een Richtlijn van het Europees Parlement en de Raad betreffende de toepassing van het beginsel van gelijke behandeling van zelfstandig werkzame mannen en vrouwen en tot intrekking van Richtlijn 86/613/EEG ( COM(2008)0636 ), – gezien het op 3 oktober 2008 door de Commissie ingediende voorstel voor een Richtlijn van het Europees Parlement en de Raad tot wijziging van Richtlijn 92/85/EEG van de Raad inzake de tenuitvoerlegging van maatregelen ter bevordering van de verbetering van de veiligheid en de gezondheid op het werk van werkneemsters tijdens de zwangerschap, na de bevalling en tijdens de lactatie ( COM(2008)0637 ), – gezien de stand van de ratificatie van het Verdrag van de Raad van Europa ter bestrijding van mensenhandel (STCE 197), – gezien het actiekader voor de gelijkheid van mannen en vrouwen, dat op 22 maart 2005 door de sociale partners is goedgekeurd, – gezien de ontwerpaanbeveling van de Raad van Europa over de gevolgen van de economische en financiële crisis voor vrouwen, Doc 11891, 4 mei 2009, – gezien het Europees pact voor gendergelijkheid, dat door de Europese Raad van 23 en 24 maart 2006 is goedgekeurd, – gezien het op 22 maart 2007 aangenomen advies van het Raadgevend Comité voor gelijke kansen van mannen en vrouwen inzake beloningsverschillen tussen mannen en vrouwen, – onder verwijzing naar zijn resolutie van 24 oktober 2006 over immigratie van vrouwen: de rol van vrouwelijke immigranten en hun plaats in de Europese Unie (2) , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 13 maart 2007 over een routekaart voor de gelijkheid van vrouwen en mannen 2006-2010 (3) , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 3 september 2008 over gelijkheid tussen mannen en vrouwen – 2008 (4) , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 18 november 2008 met aanbevelingen aan de Commissie over de toepassing van het beginsel van gelijke beloning voor mannen en vrouwen (5) , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 6 mei 2009 over de actieve inclusie van personen die van de arbeidsmarkt zijn uitgesloten (6) , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 8 oktober 2009 over de gevolgen van de mondiale financiële en economische crisis voor de ontwikkelingslanden en de ontwikkelingssamenwerking (7) , – gezien Eurostat Statistics in Focus 53/2009: „Sharp increase in unemployment in the EU”, – gezien Eurostat Statistics in Focus 97/2009: „Recession in the EU-27: length and depth of the downturn varies across activities and countries”, – gelet op artikel 48 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie rechten van de vrouw en gendergelijkheid ( A7-0155/2010 ), A. overwegende dat de wereldeconomie thans te kampen heeft met de ernstigste recessie sinds de Grote Depressie en dat de sociale gevolgen daarvan in de hele EU en daarbuiten gevoeld worden; overwegende dat de economische en financiële crisis in Europa voor vrouwen − die in sterkere mate worden geconfronteerd met onzekere banen en ontslag en in mindere mate door de socialezekerheidsstelsels worden beschermd − bijzonder schadelijke gevolgen heeft, en dat de Raad, de Commissie en de lidstaten aan dit probleem tot nu toe nog niet de aandacht hebben geschonken die het verdient, B. overwegende dat de eerste golf van de crisis vooral de door mannen gedomineerde financiële sector, bouwsector en auto-industrie heeft getroffen en daardoor meer aandacht heeft gekregen, maar dat de tweede golf van de crisis de vooral door vrouwen gedomineerde detailhandel, algemene dienstensector en toerisme even zwaar heeft getroffen; overwegende dat het derhalve noodzakelijk is in de nationale en Europese herstelplannen rekening te houden met de genderdimensie van de gevolgen van en de oplossing voor de economische en sociale crisis, C. overwegende dat gezaghebbende economen erop hebben gewezen dat de kredietcrisis waarmee de recessie is begonnen feitelijk door mannen is veroorzaakt; overwegende dat ook de antwoorden op de crisis op nationaal en internationaal niveau − die niet getuigen van een voldoende gendergevoelige aanpak − voornamelijk door mannen tot stand zijn gebracht; overwegende dat het belangrijk is dat vrouwen, die over het algemeen beter opgeleid zijn dan mannen, op politiek, economisch en financieel gebied, alsmede op het gebied van overeenkomsten met sociale partners volledig deelnemen aan het besluitvormingsproces, D. overwegende dat volgens recente studies slechts 5% van de vrouwen deelneemt aan het besluitvormingsproces bij financiële instellingen van de Unie, dat alle presidenten van de centrale banken van de 27 lidstaten mannen zijn en dat genderstudies hebben uitgewezen dat vrouwen op een andere manier leiding geven, in die zin dat zij meer risicovermijdend gedrag vertonen en zich richten op de langere termijn, E. overwegende dat deelname van vrouwen aan de besluitvorming een belangrijke indicator is voor de gelijkheid tussen vrouwen en mannen; overwegende dat de aanwezigheid van vrouwelijke managers in bedrijven en universiteiten laag blijft en het aantal vrouwelijke politici of onderzoekers slechts zeer langzaam stijgt, F. overwegende dat in 2006 59% van de afgestudeerden aan de universiteit vrouw was, terwijl het aandeel vrouwen dat gepromoveerd is, is afgenomen tot 43% en het aandeel vrouwen onder hoogleraren het kleinst is, namelijk 15%, G. overwegende dat vrouwen bij opleidingen op het gebied van handel, management en rechten een meerderheid vormen, maar op hoge posities in bedrijven en de politiek in de minderheid zijn; overwegende dat er weinig vrouwen zijn met een afgeronde opleiding informatica, techniek of fysica, waardoor vrouwen ondervertegenwoordigd zijn in de particuliere sector, die van doorslaggevend belang is voor het economisch herstel, H. overwegende dat de huidige verslechtering van de economische situatie vrouwen waarschijnlijk meer zal treffen dan mannen; overwegende dat het gevaar bestaat dat de huidige recessie de vooruitgang afremt of zelfs ongedaan maakt en gevolgen op de lange termijn heeft voor de socialezekerheidsstelsels, sociale integratie en demografie, I. overwegende dat een aantal maatregelen op het gebied van gendergelijkheid geschrapt of uitgesteld is en dat mogelijke bezuinigingen in de toekomst een negatief effect kunnen hebben op de werkgelegenheid van vrouwen en op de bevordering van gelijke kansen; overwegende dat het steeds belangrijker wordt de hierboven genoemde Richtlijn 2006/54/EG naar behoren uit te voeren, J. overwegende dat de gelijkheid tussen vrouwen en mannen een positief effect heeft op de productiviteit en de economische groei en dat de deelname van vrouwen aan het arbeidsproces talrijke sociale en economische voordelen biedt, K. overwegende dat de loonverschillen tussen mannen en vrouwen in de EU-27 35 jaar na de inwerkingtreding van Richtlijn 75/117/EEG (8) nog steeds zeer groot zijn en in 2010 gestegen zijn tot gemiddeld 18% en in sommige lidstaten zelfs tot 30%; overwegende dat de verschillen in de privésector groter zijn dan bij de overheid, hetgeen een afspiegeling vormt van de ongelijkheid op de arbeidsmarkt waarvan in de praktijk voornamelijk vrouwen het slachtoffer zijn, L. overwegende dat de economische neergang niet gebruikt mag worden om vorderingen die op het gebied van het beleid gericht op het combineren van werk en privéleven gemaakt zijn af te remmen of om te bezuinigen op opvangvoorzieningen en verlofregelingen, hetgeen vooral voor vrouwen de toegang tot de arbeidsmarkt zou bemoeilijken; overwegende dat speciaal aandacht moet worden besteed aan de noodzaak om gezins- en beroepsverplichtingen in eenoudergezinnen en kroostrijke gezinnen te combineren, M. overwegende dat vrouwen volgens de Europese Stichting voor de verbetering van de levens- en arbeidsomstandigheden drie keer zoveel tijd als mannen besteden aan de zorg voor kinderen, aan huishoudelijke taken of aan mantelzorg; overwegende dat de verdeling van de gezins- en huishoudelijke taken tussen mannen en vrouwen, met name door middel van het beter benutten van ouderschaps- en vaderschapsverlof, een conditio sine qua non is voor de bevordering en verwezenlijking van gelijkheid tussen mannen en vrouwen; overwegende dat het niet verdisconteren van moederschaps- en ouderschapsverlof in de berekening van de totale arbeidstijd discriminerend is en ongunstig voor vrouwen op de arbeidsmarkt, N. overwegende dat de Raad in zijn conclusies van 30 november 2009 (9) tijdens het Zweedse voorzitterschap de lidstaten en de Commissie heeft verzocht in de „EU 2020”-strategie de genderdimensie te versterken; overwegende dat hiermee in de discussienota EU 2020 geheel geen rekening is gehouden, en dat genderbeleid met geen woord wordt genoemd; overwegende dat het echter wel belangrijk is het genderperspectief in een nieuwe financiële en economische structuur en in nieuw financieel en economisch beleid te integreren en ervoor te zorgen dat herstelplannen en structurele aanpassingsplannen worden getoetst op hun gendereffecten en dat daarin ook het genderperspectief wordt geïntegreerd, O. overwegende dat de inspanningen om het genderperspectief in het overheidsbeleid te integreren moeten worden opgevoerd, P. overwegende dat met name in tijden van economische recessie mensen die al het risico lopen in armoede te vervallen,voor het merendeel vrouwen, nog kwetsbaarder worden, met name vrouwelijke migranten en vrouwen die tot een minderheidsgroep behoren; overwegende dat er dringend actie moet worden ondernomen ten aanzien van de inspanningen en pasklare oplossingen ter bestrijding van de armoede waartoe in het jaar 2000 tijdens de Europese Raad van Lissabon reeds werd besloten; overwegende dat bijzondere aandacht moet worden besteed aan de bescherming van groepen die in meerdere opzichten achtergesteld zijn, met name de Roma, en dat gezorgd moet worden voor integratie van deze groepen in de maatschappij, Q. overwegende dat werkgelegenheid in de vorm van kwalitatief goede voltijdsbanen met sociale rechten een garantie biedt tegen armoede en sociale uitsluiting en een springplank is naar financiële en psychologische onafhankelijkheid; overwegende dat het van cruciaal belang is beleid te ontwikkelen en uit te voeren dat aan de behoefte van zowel mannen als vrouwen tegemoet komt en dat is gericht op de universele toegang tot kwalitatief hoogstaande openbare diensten, waaronder de toegang tot betaalbare, toegankelijke en kwalitatief hoogstaande voorzieningen voor kinderopvang en voor de verzorging van ouderen en andere afhankelijke personen, R. overwegende dat de ontwikkeling van beleid dat is gericht op een betere toegang tot de arbeidsmarkt van vrouwen die tot specifieke culturele of minderheidsgroepen behoren, niet alleen een waarborg biedt voor respect voor verschillen en culturele diversiteit, maar ook de sociale uitsluiting vermindert ten gunste van de sociale cohesie, die op haar beurt een hefboom vormt voor economische groei, S. overwegende dat huiselijk geweld, waarvan hoofdzakelijk vrouwen het slachtoffer zijn, in alle landen en alle lagen van de bevolking een wijdverbreid verschijnsel is; overwegende dat uit onderzoek is gebleken dat geweld tegen vrouwen toeneemt als mannen te maken hebben met gedwongen verhuizing of bezitsverlies ten gevolge van de economische crisis; overwegende dat stress om economische redenen ertoe kan leiden dat misbruik vaker voorkomt en gewelddadiger en ernstiger is; overwegende dat huiselijk geweld de EU circa 16 miljard EUR per jaar kost, T. overwegende dat werkgelegenheid een sleutelfactor is voor sociale integratie; overwegende dat grote en gerichte inspanningen nodig zijn om de armoede te bestrijden tegen de achtergrond van de toenemende inkomensongelijkheid, armoede en de economische en financiële crisis, 1. wijst erop dat gelijke behandeling van mannen en vrouwen een van de doelstellingen van de EU is en derhalve een van de kernbeginselen vormt in iedere beleidsreactie op de economische en financiële crisis en de overgang naar het tijdperk na de crisis; 2. onderstreept de conclusie van de Commissie dat door de huidige crisis de zorg is ontstaan dat alles wat op het gebied van gendergelijkheid is bereikt, in gevaar zou kunnen komen en dat met name vrouwen door de gevolgen van de recessie dreigen te worden getroffen; 3. benadrukt dat voorkomen moet worden dat de financiële en economische crisis en het toekomstige economische beleid datgene wat op het gebied van de gelijkheid van mannen en vrouwen reeds is bereikt in gevaar brengen en dat de recessie als argument wordt gehanteerd, zoals in sommige lidstaten al het geval is, om een einde te maken aan maatregelen inzake de gelijkheid van mannen en vrouwen; 4. benadrukt dat het beleid op het gebied van gelijkheid moet worden beschouwd als deel van de oplossing om uit de crisis te komen, het talent en de capaciteiten van de hele bevolking te benutten en daarvan te profiteren en in de toekomst een meer concurrerende economie tot stand te brengen; 5. wijst op het feit dat de integratie van vrouwen op het werk, zoals die de laatste decennia heeft plaatsgevonden, niet alleen betekent dat de crisis een groter rechtstreeks effect heeft op de vrouwen zelf, maar - vanwege het feit dat het gezinsinkomen aanmerkelijk wordt aangetast als de vrouwen hun baan verliezen - ook op hun gezinnen; verzoekt de instellingen van de Europese Unie en de lidstaten rekening te houden met de verborgen kosten van de crisis, waaronder de verschillende en vaak niet onderkende gendergerelateerde kosten; 6. wijst erop dat ervaringen uit eerdere crises hebben geleerd dat de werkgelegenheid van mannen sneller herstelt dan de werkgelegenheid van vrouwen; 7. wijst erop dat macro-economisch beleid in hoge mate gekenmerkt wordt door een toename van segregatie tussen mannen en vrouwen op de arbeidsmarkt, destabilisatie van de werkgelegenheid van vrouwen door ondercontractering, grotere beloningsverschillen tussen mannen en vrouwen, verminderde toegang van vrouwen tot gezondheids- en onderwijsvoorzieningen, toegenomen ongelijkheid in de toegang tot kredieten, grond en eigendom en een toename van de vervrouwelijking van armoede; 8. wijst op het feit dat de verschillen in beloning tussen vrouwen en mannen niet zijn weggewerkt en door de financieel-economische crisis zelfs groter dreigen te worden; verzoekt de Europese instellingen en de lidstaten heldere doelstellingen te formuleren en bindende maatregelen voor te stellen voor het aanpakken van de verschillen in beloning; 9. dringt bij de Commissie aan op een wetsvoorstel inzake de herziening van de bestaande wetgeving met betrekking tot de toepassing van het beginsel van gelijke beloning voor mannen en vrouwen (de hierboven genoemde Richtlijn 75/117/EEG), overeenkomstig zijn verzoek uit 2008; is verheugd over het recente initiatief van de Commissie ter verbetering van de bepalingen voor sancties in geval van een inbreuk op het recht op gelijke beloning, om ervoor te zorgen dat deze afschrikwekkend en proportioneel zijn (bijvoorbeeld door het opleggen van zwaardere sancties bij recidive); 10. wijst op het feit dat overheidsuitgaven voor gezondheid een verantwoordelijkheid van de afzonderlijke lidstaten en hun nationale parlementen en/of plaatselijke autoriteiten zijn; 11. betreurt het dat veel vrouwen hun baan al hebben verloren of deze dreigen te verliezen, met name vrouwen in de detailhandel en de diensten- en toerismesector, alsmede vrouwen in deeltijdbanen en banen zonder arbeidszekerheid; benadrukt dat daarnaast de verkleining van het aanbod aan microkredieten waarschijnlijk zal leiden tot een afname van de inkomsten van vrouwelijke zelfstandigen, met name in de landbouw en de plattelandseconomie; benadrukt dat door de aangekondigde bezuinigingen in de publieke sector de werkloosheid bij vrouwen vermoedelijk onevenredig zal toenemen, omdat vrouwen oververtegenwoordigd zijn in het onderwijs, de gezondheidssector en de sociale dienstverlening; 12. onderstreept het feit dat de gelijkheid van vrouwen en mannen een positief effect op economische groei heeft; wijst er in dit verband op dat een aantal studies laat zien dat indien de arbeidsparticipatie van vrouwen, het aantal vrouwen met een deeltijdbaan en de productiviteit van vrouwen net zo hoog zouden zijn als die van mannen, het bbp met 30% zou toenemen; 13. erkent dat recent banenverlies veel vrouwen in staat heeft gesteld een eigen bedrijf te beginnen; verzoekt de Commissie specifiek op het MKB gerichte wetgeving te ontwikkelen voor het verwezenlijken van haar eigen doelstelling van reducering van de administratieve lasten voor ondernemingen met 25% tussen nu en 2012 om aldus een bijdrage te leveren aan deze ondernemersgeest; 14. is verheugd over de genderspecifieke statistieken van Eurostat; is echter van mening dat er meer aandacht besteed dient te worden aan deeltijdwerkloosheid (een onderwerp dat vaak buiten de werkloosheidsstatistieken valt); benadrukt dat langdurige werkloosheid, lagere lonen en gemiddeld kortere arbeidstijden waarschijnlijk ernstige gevolgen zullen hebben voor met name het inkomen van vrouwen, voor hun sociale zekerheidsrechten en, op de langere termijn, voor hun pensioenrechten; 15. verzoekt de Commissie een onderzoek in te stellen naar het verband tussen het aantal vrouwen in raden van bestuur van ondernemingen en de financiële prestaties van ondernemingen, rekening houdend met het onderzoek van Catalyst Inc. uit 2007 waaruit bleek dat bedrijven met drie of meer vrouwen in het bestuur 83% meer rendement behalen op aandelen en 73% meer winst op de verkoop; 16. wijst op het feit dat de crisis de ernstigste gevolgen zal hebben voor de volgende kwetsbare groepen van vrouwen: gehandicapten, immigranten, vrouwen die tot een etnische minderheid behoren, laagopgeleiden, langdurig werklozen, alleenstaande vrouwen zonder middelen, vrouwen met personen ten laste, enz.; 17. wijst op het feit dat ook immigranten en hun families in het land van herkomst door de crisis worden getroffen; verwijst naar het feit dat de omvang van migratie van vrouwen veelal wordt ondergerapporteerd, en daarmee ook de gevolgen voor de families die volledig afhankelijk zijn van de lonen van deze vrouwen, en ten gevolge waarvan het kan gebeuren dat de vrouwen zich na terugkeer naar hun eigen land in een nog kwetsbaarder positie bevinden en door hun gemeenschap en familie worden verstoten; 18. benadrukt en verwelkomt het feit dat voor interventies en oplossingen de crisis in een brede context moet worden bekeken en erkend moet worden dat een „one-size-fits-all”-oplossing niet bestaat; benadrukt dat de recessie tegelijkertijd gezien kan worden als een unieke kans om in het economisch en sociaal beleid meer rekening te houden met de genderdimensie en een stap te zetten in de richting van een maatschappij met een grotere gendergelijkheid; 19. wijst op het feit dat het belangrijk is de strijd aan te gaan met stereotypen op alle gebieden en in alle stadia van het leven, omdat deze stereotypen, door hun invloed op de keuzes van vrouwen op de gebieden onderwijs, opleiding, werk, verdeling van de huiselijke en gezinstaken, deelname aan het openbaar leven, deelname aan en vertegenwoordiging in besluitvormingsprocessen, alsook keuzes op de arbeidsmarkt, één van de hardnekkigste oorzaken van ongelijkheid tussen mannen en vrouwen zijn; 20. betreurt het feit dat in de beleidsreacties op de crisis, waaronder herstelplannen, geen aandacht is besteed aan het herkennen, analyseren en corrigeren van de gendereffecten van de crisis; betreurt het feit dat integratie van het genderbeleid in de strategie voor de periode na Lissabon vrijwel volledig ontbreekt; verzoekt de Raad, de Commissie en de lidstaten in de werkgelegenheids- en macro-economische richtsnoeren en de „EU 2020”-strategie gendergelijkheid op te nemen inclusief specifieke doelstellingen, en op alle beleidsgebieden bij de budgettering genderaspecten in aanmerking te nemen; 21. is van oordeel dat, ondanks het feit dat de werkgelegenheid van vrouwen in de EU in 2010 bijna het streefdoel van 60% heeft bereikt, voor 2020 de nog ambitieuzere doelstelling van 75% vastgesteld moet worden; benadrukt daarnaast dat het noodzakelijk is de inkomensverschillen tussen mannen en vrouwen te verminderen; 22. verzoekt de Commissie, de Raad en de lidstaten de nodige maatregelen te nemen om het genderaspect in alle beleidsterreinen van de EU te integreren en de bestaande wetgeving te herzien om tot een correcte toepassing te komen van het beginsel van gelijkheid van vrouwen en mannen en om, daar waar van toepassing, positievediscriminatiemaatregelen mogelijk te maken; 23. verzoekt de Raad, de Commissie, de lidstaten en met name de bijzondere commissie van het Parlement over de financiële, economische en sociale crisis (CRIS) om ervoor te zorgen dat herstelplannen en structurele aanpassingsplannen getoetst worden op hun gendereffecten (met toetsing achteraf in die gevallen waarin dat vooraf nog niet heeft plaatsgevonden) en dat daarin het genderperspectief wordt geïntegreerd, met onder andere genderspecifieke gegevens en statistieken; 24. dringt er bij de Raad, de Commissie en de lidstaten op aan te waarborgen dat achteruitgang en bezuinigingen noch invloed hebben op het functioneren van de structuren die zijn bedoeld ter verwezenlijking van gelijkheid tussen mannen en vrouwen op alle niveaus binnen de overheid en in andere sectoren, noch op het beleid op dat gebied; betreurt het feit dat in sommige landen al dergelijke bezuinigingen hebben plaatsgevonden; 25. verzoekt de Raad, de Commissie en de lidstaten de negatieve effecten van bezuinigingen op overheidsuitgaven en sociale uitkeringen te onderzoeken en te bestrijden, met name de effecten van bezuinigingen op overheidsuitgaven op lokaal niveau, om ervoor te zorgen dat vrouwen niet in onevenredige mate de last van de zorg hoeven te dragen (voor kinderen, ouderen en afhankelijke personen); 26. wijst op het feit dat een gebrek aan beleid en infrastructuur op het gebied van zorg ertoe heeft geleid dat meer vrouwelijke migranten in de huishoudelijke sector bij particulieren zijn gaan werken om deze leemte op te vullen, zonder recht op werkgerelateerde bescherming of sociale zekerheid; verzoekt de lidstaten dringend om zwart werk te bestrijden en legale migranten in aanmerking te laten komen voor sociale zekerheid en gezondheidszorg; 27. verzoekt de lidstaten betaalbare, toegankelijke en goede opvangvoorzieningen op te zetten voor kinderen en andere afhankelijke personen, in overeenstemming met de Europese doelstellingen, en ervoor te zorgen dat de beschikbaarheid van deze voorzieningen aansluit bij de arbeidstijden van vrouwen en mannen met een full time baan; verzoekt de Commissie en de lidstaten volledig gebruik te maken van de mogelijkheden die worden geboden door de Structuurfondsen en het Europees Landbouwfonds voor Plattelandsontwikkeling en de toegang te vergemakkelijken tot de financiering van kwalitatief hoogstaande voorzieningen; dringt er bij de Commissie op aan een voorstel in te dienen voor een richtlijn inzake vaderschapsverlof, adoptie- en zorgverlof; 28. wijst erop dat in tijden van economische onrust geweld tegen vrouwen en mannen toeneemt; dringt er om die reden bij de lidstaten op aan nationale wetgeving te gebruiken om gendergerelateerd geweld aan te pakken en is verheugd over het initiatief van het Spaanse voorzitterschap om een waarnemingspost voor geweld tegen vrouwen op te richten; is eveneens verheugd over het initiatief van een aantal lidstaten met betrekking tot het overkoepelend instrument voor de bescherming van slachtoffers (Europees beschermingsbevel); 29. verzoekt de lidstaten om het grote publiek bewust te maken van het verschijnsel geweld tegen vrouwen, met name door middel van voorlichtingscampagnes; wijst erop dat onderwijs en voorlichting aan jongeren van cruciaal belang zijn voor het bestrijden van dit soort verschijnselen; 30. verzoekt de Europese instellingen, de lidstaten en de lokale en regionale overheden het goede voorbeeld te geven en de nodige maatregelen te nemen, met name op wetgevingsgebied, om een evenwichtige vertegenwoordiging van vrouwen en mannen in leidinggevende functies in ondernemingen en beleidsorganen te bevorderen, waaronder in raden van bestuur, alsmede binnen overheidsinstellingen, bestuursinstanties en organisaties op lokaal, regionaal, nationaal en Europees niveau; en verzoekt bijgevolg om de vaststelling van verplichte doelstellingen om voor een gelijke vertegenwoordiging van vrouwen en mannen te zorgen; 31. benadrukt dat vrouwen bij de financiële besluitvorming ondervertegenwoordigd zijn en dat vrouwen behoren tot een van de groepen die door financieel risico worden getroffen, maar van financiële besluitvorming zijn uitgesloten; verzoekt de Raad, de Commissie en de lidstaten de deelname van vrouwen aan de besluitvorming op alle niveaus te verbeteren, met name op het gebied van budgettering en regelingen met betrekking tot het bestuur van Europese financiële stelsels, waaronder de Europese Centrale Bank; onderstreept in dit verband het belang van het bevorderen van het financieel alfabetisme bij meisjes en vrouwen; 32. is verheugd dat de Noorse regering heeft besloten het aantal vrouwen aan de top van beursgenoteerde bedrijven verplicht te stellen op ten minste 40% waardoor het aantal vrouwen in de directie van bedrijven op 41% kon worden gebracht; verzoekt de Commissie en de lidstaten dit Noorse initiatief als positief voorbeeld te nemen en stappen in dezelfde richting te nemen voor beursgenoteerde bedrijven; 33. erkent de noodzaak van het vergroten van het aantal vrouwen in de raden van bestuur van beursgenoteerde ondernemingen, maar vindt het wel belangrijk dat nationale regeringen hierbij ook rekening houden met hun eigen belangen; 34. wijst erop dat met investeringen in sociale infrastructuur kan worden bijgedragen aan modernisering van Europa en aan de bevordering van gelijkheid tussen mannen en vrouwen, en is van mening dat deze investeringen gezien kunnen worden als strategie die parallel loopt aan de investeringen in groene technologie waarmee de fysieke infrastructuur wordt gemoderniseerd; is van mening dat gelijkheid tussen mannen en vrouwen een beleidsprioriteit dient te zijn en tevens een essentieel instrument; 35. merkt op dat in het kader van de „EU 2020”-strategie de „groene economie” van cruciaal belang is; benadrukt dat „groene banen” in de toekomst een cruciaal groeisegment van de Europese arbeidsmarkt kunnen worden, en dat nu al meer dan 20 miljoen banen in de Europese Unie als „groen” kunnen worden beschouwd, en dat uit recente cijfers blijkt dat banen in de sector duurzame energie alleen tussen nu en 2020 zouden kunnen verdubbelen tot 2,8 miljoen; 36. wijst erop dat ecologische omschakeling van de economie en de overgang naar een koolstofarme economie zullen leiden tot een enorme vraag naar gekwalificeerde werknemers; herinnert aan het feit dat vrouwen sterk ondervertegenwoordigd zijn in de sector duurzame energie, en met name in de wetenschap en spitstechnologie; verzoekt de Raad, de Commissie en de lidstaten ervoor te zorgen dat vrouwen in grotere mate kunnen deelnemen aan scholingsprojecten en programma's op het gebied van ecologische transformatie, bijvoorbeeld in de sector duurzame energie, wetenschap en spitstechnologie; verzoekt de lidstaten te werken aan het bevorderen van de deelname van vrouwen aan plaatselijke ondernemerschapsinitiatieven op deze gebieden door de toegang te vergemakkelijken tot bestaande Europese Structuurfondsen middels informatie en het organiseren van opleidingsworkshops; 37. moedigt werkgevers in de lidstaten aan meer kansen voor vrouwen te creëren op het gebied van moderne technologie om op die manier de high-techsector overeenkomstig de EU-doelstellingen voor 2020 te versterken; 38. verzoekt de Raad, de Commissie en de lidstaten volledige tenuitvoerlegging van de Europese Structuurfondsen op nationaal niveau te bevorderen om daarmee de gevolgen van de recessie aan te pakken door middel van initiatieven gericht op herscholing en bijscholing op grondslag van artikel 16 van de Algemene Verordening (10) en artikel 6 van de Verordening betreffende het Europees Sociaal Fonds (11) en de Verordening betreffende het Europees Fonds voor Regionale Ontwikkeling (12) ; 39. dringt aan op wijziging van de FEADER-verordening om het mogelijk te maken dat tijdens de volgende programmeringsperiode (2014-2020) positieve acties voor vrouwen kunnen worden ondernomen, zoals dat vroeger het geval was maar nu niet meer, omdat een dergelijke maatregel zeer positieve effecten kan hebben op de werkgelegenheidssituatie van vrouwen op het platteland; 40. roept de lidstaten op mechanismen te ontwikkelen voor gendergelijkheid op bestuurlijk niveau, teneinde te zorgen voor deskundigheid op het gebied van gendervraagstukken binnen ministeries en agentschappen die maatregelen uitvoeren in het kader van het Cohesiefonds en de structuurfondsen en teneinde organisaties en netwerken van vrouwen te stimuleren; 41. moedigt het Europees Instituut voor gendergelijkheid aan een beoordeling uit te voeren van de gendereffecten van de economische en financiële crisis; is van mening dat deze effectbeoordeling moet worden uitgevoerd op basis van nauwkeurige indicatoren en met inachtneming van de specifieke context van de crisis; verzoekt de overige Europese instellingen, zoals de Europese Stichting voor de verbetering van de levens- en arbeidsomstandigheden, binnen hun lopende werkzaamheden ook voorstellen betreffende genderkwesties te doen; 42. onderstreept de noodzaak van het ontwikkelen van programma's en financiële prikkels voor het bevorderen van participatie van vrouwen in kleine en middelgrote ondernemingen; 43. verzoekt de Raad, de Commissie en de lidstaten om erkenning van en steun aan de bijdrage die het maatschappelijk middenveld aan de aanpak van de crisis kan leveren, met name in het licht van het Europees Jaar tegen armoede en sociale uitsluiting; 44. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de regeringen van de lidstaten, de sociale partners en de betrokken NGO'S. Het Europees Parlement , – gelet op artikel 2 en artikel 3, lid 3, alinea 2, van het Verdrag betreffende de Europese Unie en artikel 157 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien artikel 23 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, – gezien de mededeling van de Commissie „Een routekaart voor de gelijkheid van vrouwen en mannen 2006-2010” ( COM(2006)0092 ), – gezien de mededeling van de Commissie van 26 november 2008 – Tussentijds voortgangsverslag over de routekaart voor de gelijkheid van vrouwen en mannen (2006-2010) ( COM(2008)0760 ), – gezien het verslag van de Commissie van 18 december 2009 over de gelijkheid van vrouwen en mannen – 2010 ( COM(2009)0694 ), – gezien de mededeling van de Commissie van 7 juni 2000 „Naar een communautaire raamstrategie inzake de gelijkheid van mannen en vrouwen (2001-2005)” ( COM(2000)0335 ) en de jaarverslagen van de Commissie over de gelijkheid van vrouwen en mannen in de Europese Unie 2000, 2001, 2002, 2004, 2005, 2006, 2007 en 2008 (respectievelijk COM(2001)0179 , COM(2002)0258 , COM(2003)0098 , COM(2004)0115 , COM(2005)0044 , COM(2006)0071 , COM(2007)0049 , COM(2008)0010 en COM(2009)0077 ), – gezien de bepalingen in de rechtsinstrumenten van de Verenigde Naties op het gebied van de rechten van mens en met name de rechten van de vrouw, in het bijzonder het Verdrag inzake de uitbanning van alle vormen van discriminatie van vrouwen (CEDAW) en de andere instrumenten van de VN inzake geweld tegen vrouwen zoals de Verklaring en het actieprogramma, aangenomen op de wereldconferentie over de mensenrechten in Wenen, en resolutie 48/104 van 20 december 1993 over de uitbanning van geweld tegen vrouwen, resolutie 58/147 van 19 februari 2004 over de uitbanning van huiselijk geweld tegen vrouwen, resolutie 57/179 van 30 januari 2003 over de te nemen maatregelen met het oog op de uitbanning van misdaden tegen vrouwen die worden gepleegd wegens schending van de eer en resolutie 52/86 van 2 februari 1998 over preventieve maatregelen ter voorkoming van misdaden en strafrechtelijke maatregelen om geweld tegen vrouwen uit te bannen, – gezien het actieprogramma dat tijdens de vierde Wereldvrouwenconferentie op 4-15 september 1995 is aangenomen, en onder verwijzing naar zijn resoluties van 18 mei 2000 over de follow-up van het actieprogramma van Beijing (1) en van 10 maart 2005 over de follow-up van het actieprogramma van de vierde Wereldvrouwenconferentie (Beijing+10) (2) , – gezien het verslag van de secretaris-generaal van de VN van 9 oktober 2006 over alle vormen van geweld tegen vrouwen, – gezien het eindrapport dat in maart 2005 tijdens de 49ste zitting van de Commissie inzake de positie van de vrouw van de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties is goedgekeurd, – gezien het protocol inzake de rechten van de vrouw in Afrika, ook wel bekend als het „protocol van Maputo”, dat in werking is getreden op 26 oktober 2005 en dat in het bijzonder bepaalt dat alle vormen van genitale verminking van vrouwen moeten worden verboden, – gezien resolutie 1325 (2000) van de VN-Veiligheidsraad van 31 oktober 2000 over vrouwen, vrede en veiligheid, waarin wordt opgeroepen tot een grotere deelname van vrouwen bij het voorkomen van gewapende conflicten en vredesopbouw, – gezien de werkzaamheden van de Raad van Europa op dit terrein, met name het herziene Europees Sociaal Handvest, – gezien de resolutie getiteld „Bridging the gap between de jure and de facto equality to achieve real gender equality” (van 2010) van de conferentie over gendergelijkheid van de ministers van de Raad van Europa, – gezien het document getiteld „Gender identity and human rights” (van 2009) van de mensenrechtencommissaris van de Raad van Europa; gezien Aanbeveling CM/Rec (2010)5 van het comité van ministers van de Raad van Europa aan de lidstaten betreffende maatregelen voor het bestrijden van discriminatie op grond van seksuele geaardheid of genderidentiteit; en gezien Resolutie 1728 (2010) en Aanbeveling 1915 (2010) van de parlementaire vergadering van de Raad van Europa over discriminatie op grond van seksuele geaardheid en genderidentiteit, – gezien Richtlijn 2006/54/EG van het Europees Parlement en de Raad van 5 juli 2006 betreffende de toepassing van het beginsel van gelijke kansen en gelijke behandeling van mannen en vrouwen in arbeid en beroep (herschikking) (3) , – gezien het voorstel voor een Richtlijn van het Europees Parlement en de Raad betreffende de toepassing van het beginsel van gelijke behandeling van zelfstandig werkzame mannen en vrouwen en tot intrekking van Richtlijn 86/613/EEG ( COM(2008)0636 ), dat op 3 oktober 2008 door de Commissie is ingediend, – gezien het voorstel voor een Richtlijn van het Europees Parlement en de Raad tot wijziging van Richtlijn 92/85/EEG van de Raad inzake de tenuitvoerlegging van maatregelen ter bevordering van de verbetering van de veiligheid en de gezondheid op het werk van werkneemsters tijdens de zwangerschap, na de bevalling en tijdens de lactatie ( COM(2008)0637 ), dat op 3 oktober 2008 door de Commissie is ingediend, – gezien het verslag van de Commissie van 3 oktober 2008 „Realisatie van de doelstellingen van Barcelona wat de opvangfaciliteiten voor kinderen onder de leerplichtige leeftijd betreft” ( COM(2008)0638 ), – gezien het verslag van mei 2003 van het Raadgevend comité voor gelijke kansen voor mannen en vrouwen van de Commissie over mainstreaming van gelijke kansen van mannen en vrouwen in de nationale begrotingen, – gezien het advies van het Raadgevend Comité voor gelijke kansen van mannen en vrouwen inzake beloningsverschillen tussen mannen en vrouwen, dat op 22 maart 2007 is aangenomen, – onder verwijzing naar zijn resolutie van 17 januari 2006 over strategieën voor de strijd tegen de handel in vrouwen en seksuele uitbuiting van kwetsbare kinderen (4) , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 24 oktober 2006 over immigratie van vrouwen: de rol van vrouwelijke immigranten en hun plaats in de Europese Unie (5) , – gezien het Europees pact voor gendergelijkheid, dat door de Europese Raad van 23 en 24 maart 2006 is goedgekeurd, – onder verwijzing naar zijn resolutie van 13 maart 2007 over een routekaart voor de gelijkheid van vrouwen en mannen (2006-2010) (6) , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 17 januari 2008 over de rol van de vrouw in de industrie (7) , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 13 maart 2008 over gelijke kansen voor vrouwen en mannen en versterking van de positie van vrouwen binnen de ontwikkelingssamenwerking (8) , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 3 september 2008 over gelijkheid tussen mannen en vrouwen – 2008 (9) , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 18 november 2008 met aanbevelingen aan de Commissie over de toepassing van het beginsel van gelijke beloning voor mannen en vrouwen (10) , – onder verwijzing naar zijn resoluties van 24 februari 1994 (11) en 13 oktober 2005 (12) over de armoede van vrouwen in Europa, alsmede zijn resolutie van 3 februari 2009 over non-discriminatie op grond van geslacht en solidariteit tussen de generaties (13) , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 19 februari 2009 over de sociale economie (14) , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 26 november 2009 over de uitbanning van geweld tegen vrouwen (15) , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 10 februari 2010 over voorkoming van mensenhandel (16) , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 10 februari 2010 over gelijkheid van vrouwen en mannen in de Europese Unie (2009) (17) , – gelet op artikel 48 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie rechten van de vrouw en gendergelijkheid ( A7-0156/2010 ), A. overwegende dat er nog steeds grote ongelijkheden voelbaar zijn in de dagelijkse politieke praktijk en het leven van vrouwen, ondanks het feit dat gelijkheid tussen mannen en vrouwen een noodzakelijke voorwaarde is om volledig de universele mensenrechten te kunnen genieten, alsmede een grondbeginsel van de Europese Unie, dat sinds lange tijd in de Verdragen erkend is, B. overwegende dat gendergelijkheidsmaatregelen een instrument van economische ontwikkeling en sociale cohesie vormen, C. overwegende dat gendergelijkheid een wezenskenmerk van de Europese culturele en politieke identiteit moet zijn, D. overwegende dat geweld tegen vrouwen een belangrijk obstakel is voor gendergelijkheid en een van de meest wijdverbreide schendingen van de mensenrechten, en dat het geen geografische, financiële of maatschappelijke grenzen kent; tevens overwegende dat het aantal vrouwen dat het slachtoffer is van geweld een alarmerend niveau heeft bereikt, E. overwegende dat wij niet mogen blijven steken in ouderwetse, uit duurzaamheidsoogpunt niet meer te handhaven economische modellen die gebaseerd zijn op een arbeidsverdeling tussen mannen en vrouwen die inmiddels is achterhaald doordat vrouwen ook deel zijn gaan uitmaken van de arbeidsmarkt; overwegende dat wij behoefte hebben aan een nieuw, maatschappelijk duurzaam model dat gebaseerd is op kennis en innovatie en dat het gehele scala aan vrouwelijke vaardigheden in de economie integreert, het evenwicht in de taakverdeling tussen mannen en vrouwen in het openbare en het privéleven herstelt en er een goede balans tussen werk en privéleven biedt, F. overwegende dat ondanks het feit dat de routekaart voor de gelijkheid van vrouwen en mannen 2006-2010 een aantal hiaten in de verwezenlijking van de gendergelijkheid aan het licht heeft gebracht en de gendergelijkheidsagenda in een aantal opzichten vooruit heeft geholpen, er over het geheel genomen onvoldoende vooruitgang is geboekt, G. overwegende dat de integratie van het genderperspectief in het overheidsbeleid krachtiger moet worden bevorderd, H. overwegende dat de totale impact van de financiële crisis weliswaar nog steeds moeilijk te beoordelen is, maar dat wel duidelijk is dat de huidige economische en sociale crisis bijzonder ernstige gevolgen heeft voor vrouwen en voor de verwezenlijking op langere termijn van gendergelijkheidsgerichte beleidsmaatregelen, waardoor de ongelijkheid en discriminatie nog worden verergerd, I. overwegende dat de gelijkheid tussen vrouwen en mannen een positief effect heeft op de productiviteit en de economische groei en dat de deelname van vrouwen aan het arbeidsproces talrijke sociale en economische voordelen biedt, J. overwegende dat vrouwen in onze vergrijzende samenleving onmisbaar worden op de arbeidsmarkt, terwijl de vraag naar ouderenzorg alleen maar toeneemt, hetgeen er waarschijnlijk toe zal leiden dat vrouwen het dubbel zo zwaar zullen krijgen, K. overwegende dat de 85 miljoen personen die in de Europese Unie in armoede leven voor het merendeel vrouwen zijn, en dat de werkloosheid, precaire arbeidsvoorwaarden, lage lonen, lage pensioenen waarvan het bedrag onder het bestaansminimum ligt en de moeilijke toegang tot goede openbare diensten hier debet aan zijn, voorts overwegende dat het aantal vrouwen dat in armoede leeft de afgelopen tien jaar naar verhouding veel sterker is gestegen dan onder mannen, L. overwegende dat het verschil tussen de gemiddelde salarissen van mannen en vrouwen meer dan 17% bedraagt en leidt tot pensioendiscrepantie en toenemende verarming onder oudere vrouwen, en overwegende dat vormen van indirecte discriminatie tegenwoordig vaker voorkomen nu de werkloosheid oploopt en vooral vrouwen en meisje treft, M. overwegende dat vrouwen nog altijd meer zorgtaken vervullen dan mannen, en dat vrouwen in vergelijking met mannen twee- tot ruim driemaal zoveel uren onbetaalde zorg besteden aan kinderen en andere afhankelijke personen, N. overwegende dat vrouwen vaak het slachtoffer zijn van meervoudige discriminatie op grond van hun geslacht, leeftijd (met name in het geval van oudere vrouwen), handicap, etnische/raciale achtergrond, godsdienst, nationale herkomst, migratiestatus, sociaal-economische status,met inbegrip van vrouwen in eenpersoonshuishoudens, seksuele geaardheid en/of genderidentiteit, en overwegende dat cumulatieve discriminatie de zelfbeschikking en maatschappelijke vooruitgang van vrouwen in tal van opzichten belemmert, O. overwegende dat het van fundamenteel belang is gelijke toegang te waarborgen tot middelen, rechten en macht, waarvoor structurele en culturele veranderingen, opheffing van stereotypen en bevordering van gelijkheid nodig zijn, P. overwegende dat de nog steeds bestaande stereotypen met betrekking tot de opleidings- en beroepskeuzes voor vrouwen de bestaande ongelijkheden in stand helpen te houden, Q. overwegende dat de sectorale en beroepssegregatie van mannen en vrouwen in bepaalde landen niet kleiner wordt, maar in feite toeneemt, R. overwegende dat het familierecht (en met name het huwelijks- en echtscheidingsrecht) vrouwen vaak in een zwakkere juridische en financiële positie plaatst, en dat de rechtbanken de ongelijke positie van mannen en vrouwen soms nog versterken door bij de toepassing van het familierecht uit te gaan van traditionele rolmodellen in plaats van gelijke rechten, S. overwegende dat het recht op dienstweigering op grond van gewetensbezwaren door bepaalde (godsdienstige) groeperingen vaak wordt misbruikt om de rechten van vrouwen te verzwakken op terreinen zoals gezondheidszorg en familierecht, T. overwegende dat participatie van vrouwen in de besluitvorming een doorslaggevende indicator is voor gendergelijkheid, en dat in het bedrijfsleven en aan de universiteiten nog altijd maar een beperkt aantal vrouwen leidinggevende functies bekleedt en het aantal vrouwelijke politici en onderzoekers slechts heel langzaam groeit, U. overwegende dat de bestaande problematiek en de opgedane ervaring aantonen dat het gebrek aan beleidsmatige samenhang in het verleden de verwezenlijking van gelijkheid tussen vrouwen en mannen in de weg heeft gestaan en dat er voor de rechten van de vrouw voldoende middelen beschikbaar moeten worden gesteld, dat zij beter moeten worden gecoördineerd, dat er meer bekendheid aan moet worden gegeven en dat zij effectiever moeten worden bevorderd,waarbij gelet wordt op individuele omstandigheden, V. overwegende dat de positieve acties ten gunste van vrouwen van essentieel belang zijn gebleken voor hun volledige integratie in de arbeidsmarkt en de samenleving in het algemeen, W. overwegende dat er in weerwil van de resoluties die zijn aangenomen bij de viering van het vijftienjarig bestaan van het platform van Beijing er nog veel werk verzet moet worden om dit platform te realiseren, X. overwegende dat het gebruik van genderspecifieke gegevens een essentieel instrument is om reële vooruitgang te kunnen boeken en de bereikte resultaten effectief te kunnen beoordelen, Y. overwegende dat 2010 het Europese jaar van de bestrijding van de armoede en maatschappelijke uitsluiting is, hetgeen tot uiting moet komen in beleidsmaatregelen en gecoördineerde acties die de huidige situatie effectief helpen te verbeteren, Z. overwegende dat het 100 jaar geleden is dat 8 maart is uitgeroepen tot Internationale dag van de vrouw, en dat deze verjaardag is herdacht; overwegende dat het belangrijke is dat vrouwen en de vertegenwoordigende organisaties betrokken worden bij het bevorderen van gelijkheid en bestrijding van discriminatie en ongelijkheid, AA. overwegende dat het combineren van beroeps-, gezins- en privéleven voor zowel vrouwen als mannen nog steeds een probleem is, AB. overwegende dat de toegang tot kinderopvang en faciliteiten voor ouderenzorg en andere afhankelijke personen van essentieel belang is om vrouwen en mannen in staat te stellen op voet van gelijkheid deel te nemen aan de arbeidsmarkt en aan onderwijs en opleiding, AC. overwegende dat de socialezekerheidsstelsels in de meeste lidstaten van de EU onvoldoende rekening houden met de specifieke omstandigheden van vrouwen die in armoede leven; overwegende dat vrouwen een veel groter risico lopen om tot armoede te vervallen, overwegende dat de verdeling van de gezins- en huishoudelijke taken tussen vrouwen en mannen, met name door stimulering van gelijke gebruikmaking door beide ouders van het recht op ouderschapsverlof en vaderschapsverlof, een absolute voorwaarde is voor de bevordering en verwezenlijking van gendergelijkheid; overwegende dat het discriminerend is om moederschaps- en ouderschapsverlof niet in de berekening van de totale arbeidstijd te verdisconteren, en dat dit vrouwen op de arbeidsmarkt benadeelt, Evaluatie van de routekaart 2006-2010 1. merkt op dat met betrekking tot de gelijke economische onafhankelijkheid van vrouwen en mannen de arbeidsparticipatie van vrouwen bijna 60% bedraagt, zoals vastgelegd in de Lissabondoelstellingen voor werkgelegenheid; betreurt echter het ontbreken van bindende maatregelen voor de aanpak van de onverminderd bestaande salariskloof tussen mannen en vrouwen, en wijst op de noodzaak van dringende maatregelen om de situatie van vrouwen in precaire arbeidsomstandigheden te verbeteren, met name immigrantenvrouwen en vrouwen die tot een etnische minderheid behoren en die als gevolg van de economische en sociale crisis in een nog kwetsbaarder positie verkeren; dringt voorts aan op de vermindering van genderongelijkheid in de gezondheidszorg en de waarborging van gelijke toegang daartoe; 2. is ingenomen met de wetgevingsvoorstellen van de Commissie die gericht zijn op de verbetering van de combinatie van werk, privé- en gezinsleven; merkt echter op dat vaderschapsverlof, adoptieverlof en zorgverlof buiten beschouwing zijn gelaten en betreurt het feit dat slechts een klein aantal lidstaten de doelstellingen van Barcelona om te voorzien in toegang tot betaalbare kinderopvang van goede kwaliteit heeft verwezenlijkt; doet derhalve een beroep op de lidstaten zich opnieuw in te spannen om deze doelstelling te verwezenlijken; 3. betreurt het feit dat vrouwen in de meeste lidstaten nog steeds ondervertegenwoordigd zijn op politieke en economische sleutelposities; verzoekt de Commissie om concrete maatregelen te blijven nemen om gelijke deelname van vrouwen en mannen aan de besluitvorming te bevorderen; 4. wijst op de maatregelen van het Daphne III-programma ter voorkoming en bestrijding van geweld tegen vrouwen; herhaalt echter dat op Europees niveau wetgevingsmaatregelen genomen moeten worden om een einde te maken aan gendergerelateerd geweld; 5. is ingenomen met de integratie van gendergelijkheid als prioriteit in communautaire onderwijs- en opleidingsprogramma's met als doel de stereotypen in de samenleving te verminderen; betreurt echter het feit dat seksegerelateerde stereotypen nog steeds als basis dienen voor veel ongelijke situaties; verzoekt derhalve de Commissie en de lidstaten om bewustmakingscampagnes te lanceren, om stereotypen en traditionele rolpatronen te doorbreken, in het bijzonder campagnes voor mannen waarin de noodzaak van het delen van gezinstaken wordt benadrukt; 6. is ingenomen met de inzet van de Commissie ten aanzien van de beginselen van de Millenniumverklaring inzake ontwikkeling en het actieplatform van Beijing op het gebied van de bevordering van de gelijkheid van mannen en vrouwen buiten de Unie; dringt erop aan dat gendermainstreaming in het ontwikkelingsbeleid, het externe en het externe handelsbeleid van de Unie verder wordt versterkt; Op institutioneel vlak 7. stelt voor de nieuwe strategie voor gendergelijkheid in de Europese Unie gestalte te geven door middel van een actieprogramma en een politiek engagement op basis van het Actieplatform van Beijing en van de resultaten die daaruit zijn voortgekomen, vanuit de overweging dat de mensenrechten van vrouwen en jonge meisjes een onvervreemdbaar, integraal en ondeelbaar deel uitmaken van de universele mensenrechten; 8. wijst erop dat de 6 prioritaire actiegebieden die op de bestaande routekaart zijn aangegeven nog steeds beleidsbepalend dienen te zijn, en verzoekt de Commissie nog meer concrete maatregelen te treffen om ervoor te zorgen dat de kernpunten van de bestaande routekaart verder kunnen worden ontwikkeld en dat zij zo hun stempel kunnen drukken op de in nationaal en regionaal verband ingezette instrumenten ter bereiking van gendergelijkheid en versterking van de positie van vrouwen; 9. stelt voor om voor de nieuwe strategie voor gelijkheid tussen vrouwen en mannen EU-middelen uit te trekken om de tenuitvoerlegging daarvan op Europees niveau te faciliteren; 10. acht het belangrijk dat de Raad het nieuwe voorstel van de Europese Commissie over de strategie voor gendergelijkheid na raadpleging van het Europees Parlement aanneemt, om er meer politiek gewicht aan te verlenen en een nieuwe impuls aan het gelijkekansenbeleid te geven; 11. betreurt dat het genderperspectief onvoldoende tot zijn recht komt in de door de Commissie voorgestelde EU-strategie voor 2020 en verzoekt de Raad en de Commissie derhalve ervoor te zorgen dat het genderperspectief systematisch aan bod komt in de „EU 2020”-strategie, onder meer door een specifiek genderhoofdstuk, dat voorziet in mechanismen voor gendermainstreaming en streefdoelen voor de arbeidsparticipatie van vrouwen, gekoppeld aan indicatoren voor economische onafhankelijkheid, en waarbij rekening wordt gehouden met zowel de gevolgen van de heersende sociale en economische crisis voor vrouwen als de rol van vrouwen in een vergrijzende samenleving; 12. stelt voor dat de Raad, de Commissie en het Europees Parlement jaarlijks een bijeenkomst van de drie instellingen houden over de vorderingen die zijn gemaakt in het kader van de strategie voor gendergelijkheid in de Europese Unie; 13. acht het belangrijk een jaarlijkse conferentie over gendergelijkheid te houden, waaraan wordt deelgenomen door vrouwenorganisaties, andere organisaties die zich inzetten voor gendergelijkheid, zoals LGBT-organisaties, vakbondsorganisaties van de lidstaten, Europarlementsleden, leden van de Europese Commissie, van de Raad en nationale parlementsleden, waarbij telkens een tevoren bepaald thema centraal zal staan; 14. onderstreept de noodzaak van een gestructureerde dialoog met het maatschappelijk middenveld om het principe van gendergelijkheid kracht bij te zetten; 15. stelt voor de interinstitutionele samenwerking op dit gebied niet te beperken tot uitsluitend vrouwenorganisaties, maar actief te streven naar samenwerking met organisaties die zowel mannen als vrouwen vertegenwoordigen en die zich inzetten voor gendergelijkheid; 16. dringt erop aan dat het Europees Genderinstituut onmiddellijk als volwaardige instelling van start gaat en dat de nodige indicatoren worden uitgewerkt om de ontwikkeling van kwesties in verband met gendergelijkheid op alle gebieden te kunnen volgen; dringt erop aan dat deze indicatoren regelmatig worden bijgesteld, zodat de doelstellingen daadwerkelijk kunnen worden afgestemd op de effectieve resultaten; 17. is van mening dat in een eventuele evaluatie van de sociale effecten van de beleidsvoorstellen van de Commissie en de Raad geëvalueerd moeten worden rekening wordt gehouden met gendergelijkheid; 18. dringt erop aan dat de Commissie bij de voorbereiding van al haar voorstellen de methode van gendermainstreaming gaat toepassen; 19. verzoekt de Europese Commissie haar webpagina over gendergelijkheid te verbeteren en regelmatig bij te werken, en verzoekt de Werkgroep gelijke kansen tenminste eenmaal per jaar een van zijn vergaderingen volledig te besteden aan de gendergelijkheid en een informatiedienst voor vrouwen op te zetten; 20. acht het noodzakelijk dat de directoraten-generaal van de Commissie hun interne organisatie systematisch strakker coördineren, zodat het beleid op het gebied van gelijke rechten en kansen van mannen en vrouwen op de meest uiteenlopende terreinen permanent een follow-up krijgt; pleit ervoor dat in het jaarverslag over gelijkheid voor elk directoraat-generaal een hoofdstuk wordt opgenomen met betrekking tot de gendersituatie op het betreffende werkterrein; 21. verzoekt de hoge vertegenwoordiger er bij de samenstelling van de Europese dienst voor extern optreden (EEAS) op toe te zien dat genderevenwicht wordt gewaarborgd en te komen met een actieplan voor genderevenwicht in EU-delegaties, ook op het hoogste niveau; dringt er bij de Raad en de Commissie op aan, conform het reeds in maart 2008 door het Europees Parlement geformuleerde verzoek, een post te creëren van Europese gezant voor vrouwenzaken om specifieke aandacht te besteden aan de positie van vrouwen in het externe beleid van de EU, en om gendermainstreaming structureel in de Europese Dienst voor extern optreden te integreren; dringt er bij de Europese Commissie, de Raad en de lidstaten in hun bilaterale en multilaterale betrekkingen met staten en organisaties buiten de Unie actief de zeggenschap en deelname van vrouwen te bevorderen en te steunen; 22. verzoekt de hoge vertegenwoordiger ervoor te zorgen dat in alle maatregelen, programma's en projecten in het kader van de ontwikkelingssamenwerking het genderperspectief is opgenomen, en onderstreept de noodzaak via het externe beleid van de EU uitvoering te geven aan Resolutie 1325 van de VN-Veiligheidsraad; 23. verklaart dat beleidsmaatregelen in zake gendergelijkheid op verschillende gebieden, waaronder ook het economisch, financieel, handels- en sociaal gebied, gebaseerd moeten zijn op een geïntegreerde benadering en dat budgetten geanalyseerd moeten worden vanuit het perspectief van gendergelijkheid; verzoekt de Commissie en de lidstaten de verspreiding en uitwisseling van optimale praktijken te bevorderen, zodat deze in de beleidsvorming worden meegenomen; 24. meent dat de Commissie en de lidstaten opleidings- en uitvoeringsinstrumenten moeten ontwikkelen die alle belanghebbenden in staat stellen in hun respectieve competentiesectoren een perspectief gebaseerd op gelijke kansen voor mannen en vrouwen te integreren, en dit ook toe te passen bij de evaluatie van het specifieke effect van beleidsmaatregelen op mannen en vrouwen; 25. acht het van belang dat er in het kader van de economische herstelplannen en -strategieën toonaangevende sectorale maatregelen ter ondersteuning van specifieke educatie- en opleidingscursussen worden doorgevoerd die zich richten op de integratie van – ook jonge – vrouwen in de arbeidsmarkt in sectoren die vanuit ontwikkelingsoogpunt van strategisch belang zijn en waarbij vaardigheden en kwalificaties op hoog technologisch en wetenschappelijk niveau te pas komen; 26. wijst op de noodzaak kwantitatieve en kwalitatieve indicatoren en naar geslacht uitgesplitste statistieken te ontwikkelen die betrouwbaar, vergelijkbaar en tijdig beschikbaar zijn, en die moeten worden gebruikt bij het toezicht op de uitvoering van gendermainstreaming in alle beleidssectoren; 27. verzoekt Eurostat indicatoren te ontwikkelen om de participatie van vrouwen en mannen bij vrijwilligersactiviteiten te meten, om aldus de bijdrage van vrouwen en mannen aan de sociale cohesie zichtbaar te maken; 28. benadrukt dat betere coördinatie essentieel is voor de ontwikkeling van beleidsdoelstellingen inzake gendergelijkheid in alle instellingen van de EU en de lidstaten, en dat er uniforme en concrete mainstreamingmethoden nodig zijn, zoals gendergeoriënteerde budgetten of een genderanalyse in de ontwerp-, planning-, uitvoerings en evaluatiefase van overheidsbeleid; 29. wijst de Commissie en de lidstaten op de noodzaak van een tweeledige strategie, die gebaseerd is op een geïntegreerde benadering van gendergelijkheid en tegelijkertijd blijft voorzien in specifieke acties, ook op wetgevingsgebied, met betrekking tot begrotingslijnen en kredieten, en met betrekking tot begeleiding en controle, met het oog op de concrete uitvoering daarvan; wijst erop dat een actieagenda kwalitatieve en kwantitatieve doelstellingen voor de korte en lange termijn moet omvatten op zowel Europees als nationaal niveau; 30. verzoekt de Commissie, de Raad en de lidstaten de nodige stappen te ondernemen om het genderperspectief in alle communautaire beleidsvormen te integreren en de bestaande wetgeving te herzien om de correcte toepassing van gendergelijkheid te waarborgen en te bewerkstelligen dat er waar nodig positieve discriminatiemaatregelen kunnen worden genomen; 31. is verheugd over de toezeggingen van de Commissie inzake de principes van de in het kader van het Actieplatform van Beijing met betrekking tot de bevordering van gendergeoriënteerde begrotingen; roept de EU en de lidstaten ertoe op stelselmatig te trachten na te gaan in hoeverre overheidsuitgaven aan vrouwen ten goede komen en begrotingen in zoverre aan te passen dat gelijke toegang tot overheidsuitgaven is gegarandeerd, zowel ter verbetering van de productiecapaciteit als om te kunnen voorzien in maatschappelijke behoeften; dringt er voorts op aan voldoende middelen ter beschikking te stellen, ook voor evaluaties van gendereffecten; 32. verzoekt de Commissie te volgen in hoeverre de lidstaten zich houden aan de richtlijnen inzake non-discriminatie en aan gendergerelateerde maatregelen, en actief stappen ondernemen, en zelfs inbreukprocedures, als zij deze niet naleven; 33. dringt erop aan dat de verordening inzake het Europees Landbouwfonds voor Plattelandsontwikkeling (ELFPO) wordt aangepast zodat er – net zoals bij het Europees Sociaal Fonds (ESF) – in het kader van de komende programmeringsperiode 2014-2020 proactieve maatregelen ten behoeve van vrouwen kunnen worden genomen, wat in de voorgaande periodes ook mogelijk was maar in de huidige niet, en wat de werkgelegenheid voor vrouwen op het platteland zonder meer ten goede zal komen; 34. is van mening dat er bijzonder belang gehecht moet worden aan gelijkheidskwesties, ook in de verschillende parlementaire commissies en delegaties van het Europees Parlement, en dat erop moet worden toegezien dat vrouwen in deze commissies en delegaties adequaat vertegenwoordigd zijn op verantwoordelijke posities, en vestigt de aandacht op het belangrijke werk binnen het Europees Parlement van de Groep op hoog niveau voor gendergelijkheid; 35. uit in dit verband zijn waardering voor de activiteiten van de leden van het Europees Parlement die verantwoordelijk zijn voor gendermainstreaming, en die ervoor helpen te zorgen dat het genderperspectief wordt betrokken bij de formulering en ontwikkeling van alle beleidsvormen die binnen hun individuele commissies aan de orde komen; 36. verzoekt het Bureau van het Europees Parlement en de Europese Commissie zich harder in te spannen om onder hun personeel meer vrouwen in hogere functies te benoemen; verzoekt de Commissie een mechanisme te ontwerpen om in de volgende zittingsperiode pariteit in het college van commissarissen te waarborgen; 37. onderstreept dat moet worden voorkomen dat de heersende financiële en economische crisis en de nog te verwachten economische problemen de tot dusver bereikte resultaten op het gebied van gendergelijkheid onder druk zetten, en dat de recessie wordt gebruikt als argument om maatregelen op het gebied van gendergelijkheid terug te schroeven, zoals in sommige lidstaten reeds het geval is, aangezien dit op lange termijn ten koste zou gaan van de werkgelegenheidsontwikkeling en de economische groei in de EU, van het niveau van de belastinginkomsten, van de geboortecijfers en van de bevordering van gendergelijkheid; 38. verzoekt de Commissie samen met de lidstaten en de sociale partners over te gaan tot herziening van het beleid om werk en gezinsleven beter op elkaar te kunnen afstemmen, door te garanderen dat de kosten van ouderschap niet hoeven te worden gedragen door de werkgever, maar door de gemeenschap, teneinde discriminerend gedrag binnen bedrijven tegen te gaan en het demografisch herstel te ondersteunen; 39. herinnert de Commissie en de lidstaten eraan dat het noodzakelijk is positieve actie te ondernemen ten gunste van vrouwen en mannen om hun terugkeer op de arbeidsmarkt na een periode van zorg voor het gezin (opvoeding van kinderen en/of zorg voor een zieke of gehandicapte ouder) te vergemakkelijken, door stimulering van beleidsmaatregelen die gericht zijn op integratie of herintegatie in de arbeidsmarkt, zodat zij weer financieel onafhankelijk kunnen zijn; 40. verzoekt de Commissie haar initiatieven met het oog op de erkenning van de informele economie voort te zetten en de waarde van de „economie van het leven” te kwantificeren volgens een genderspecifieke benadering, conform het „Het BBP voorbij”-project dat door de Commissie is gelanceerd; 41. verzoekt de lidstaten te voorzien in een adequate sociale toelagen voor vrouwen en mannen die zieke, bejaarde of gehandicapte familieleden verzorgen en voor oudere vrouwen die van een bijzonder karig pensioen moeten rondkomen; Thematische terreinen − doelstellingen 42. acht het belangrijk de analyse van het platform van Beijing (Beijing+15) van het Zweedse voorzitterschap voort te zetten, om op basis hiervan niet alleen adequate indicatoren uit te werken maar ook doelstellingen en de nodige beleidsmaatregelen vast te stellen op de 12 bestreken terreinen; 43. verzoekt de Commissie een effectbeoordeling van onder meer de budgettaire gevolgen van de invoering van het gendermainstreamingssysteem te publiceren, aan de hand waarvan de relevantie, de effectiviteit, de duurzaamheid en het nut daarvan in termen van kosten/batenverhouding kan worden geëvalueerd, zoals trouwens voor alle andere EU-beleidsinitiatieven gebruikelijk is; 44. merkt op dat de regelingen voor samenwerking en deelname van vrouwenorganisaties en burgerorganisaties in het algemeen aan integratieprocessen in het kader van het genderperspectief verbeterd moeten worden; 45. geeft prioriteit aan de bestrijding van armoede via een herziening van het macro-economisch, monetair, sociaal en werkgelegenheidsbeleid, die daarvan de oorzaak zijn, ten einde voor vrouwen economische en sociale gerechtigheid te waarborgen, door de methoden voor het bepalen van het armoedepercentage te herzien en strategieën op te zetten die een eerlijke inkomensverdeling bevorderen, een minimuminkomen en fatsoenlijke lonen en pensioenen garanderen, meer hoogwaardige banen met rechten voor vrouwen scheppen, de toegang voor vrouwen en meisjes tot goede openbare diensten verzekeren, de sociale bescherming en dienstverlening in de buurt, met name crèches, kinderopvang, dagcentra, gemeenschappelijk buurthuizen en diensten voor gezinshulp, alsmede „intergenerationele centra” verbeteren, en de toegang hiertoe voor alle vrouwen, mannen, kinderen en ouderen verzekeren, waarbij speciale aandacht wordt gegeven aan ondersteuning van oudere alleenstaande vrouwen; 46. onderstreept dat de armste vrouwen als eersten moeten worden betrokken bij de uitstippeling, uitvoering en evaluatie van het gelijkekansenbeleid; roept de Europese Unie er derhalve toe vanuit dit perspectief bijzondere aandacht te besteden aan de opzet en uitvoering van het Europees Jaar tegen de armoede, het Europees Jaar van het vrijwilligerswerk, en meer in het algemeen aan de Europa 2020-strategie; 47. onderstreept het positieve effect van gendergelijkheid op de economische groei; wijst er in dit verband op dat het BBP volgens sommige studies met 30% zou toenemen indien de cijfers op het gebied van arbeidsparticipatie, deeltijdarbeid en productiviteit voor vrouwen op hetzelfde niveau lagen als die voor mannen; 48. verzoekt de lidstaten de effecten van maatregelen ter bestrijding van de crisis en toekomstige exitstrategieën vanuit het oogpunt van gendergelijkheid te evalueren; 49. roept de Europese Commissie ertoe op de leemten op de aldus bestreken gebieden weg te werken teneinde tegen discriminatie op grond van geslacht hetzelfde niveau van wettelijke bescherming te kunnen bieden als tegen discriminatie op grond van ras, en de rechtsbescherming en toegang tot rechtsinstrumenten voor slachtoffers van meervoudige discriminatie te verbeteren; 50. is van mening dat er dringend maatregelen moeten worden genomen tegen loondiscriminatie, hetzij door herziening van de bestaande richtlijn, hetzij door vaststelling van sectorgerichte stapsgewijze plannen met nauwkeurig omschreven doelstellingen om directe en indirecte discriminatie uit te roeien, dan wel door stimulering van collectieve arbeidsovereenkomsten en scholing van adviseurs voor gendergelijkheid, maatregelen tegen van de oneerlijke verdeling van onbetaald werk tussen mannen en vrouwen en opstelling van plannen voor gendergelijkheid voor ondernemingen en andere werkplekken; is van mening dat transparantie van salarisstructuren standaardpraktijk moet zijn om de onderhandelingspositie van vrouwelijke werknemers te versterken; 51. is ingenomen met het feit dat de arbeidsparticipatie van vrouwen in de EU het streefcijfer van 60% nog vóór 2010 dicht is genaderd, maar dringt erop aan dat er voor 2020 een nog ambitieuzer streefcijfer van 75% wordt vastgesteld; 52. dringt aan op specifieke maatregelen van de zijde van de Raad, de Commissie en de EU-lidstaten om de positie van met name kwetsbare groepen te verbeteren, zoals door de instelling van een onafhankelijke status voor allochtone vrouwen die te maken hebben met huiselijk geweld, geïndividualiseerde pensioenrechten en andere voordelen voor vrouwen die weinig of niet aan de arbeidsmarkt deelnemen en het opzetten van een campagne om de bewustwording omtrent transseksuele personen te bevorderen en hen betere toegang tot rechtsmiddelen te verschaffen; 53. onderstreept het belang van onderhandelingen en collectieve arbeidsovereenkomsten voor de bestrijding van vrouwendiscriminatie, met name wat betreft de toegang tot banen, salariëring, arbeidsomstandigheden, loopbaanontwikkeling en opleiding; 54. verzoekt overheids- en particuliere instellingen deze actieplannen voor gendergelijkheid in hun interne regelgeving te verwerken, daaraan specifieke doelstellingen op korte, middellange en lange termijn te verbinden en jaarlijks de balans op te maken van de mate waarin hun doelstellingen effectief zijn verwezenlijkt; 55. betreurt het dat vrouwen bij de besluitvorming ondervertegenwoordigd zijn in zowel het bedrijfsleven als de democratische organen, en dringt aan op ambitieuzere stappen om meer vrouwen deel te laten uitmaken van de raden van beheer van ondernemingen en van het bestuur van lokale, regionale, nationale en Europese overheidsinstellingen; 56. dringt aan op meer actie, bewustmaking en controle op de arbeidsplek om betere arbeidsomstandigheden voor vrouwen te garanderen, waarbij aandacht wordt gegeven aan werktijden, naleving van moederschaps- en vaderschapsrechten, en de balans tussen werk en gezinsleven, en dringt aan op de uitbreiding van het moederschapsverlof, de invoering van enerzijds ouderschapsverlof en anderzijds betaald vaderschapsverlof, de instelling van betaald gezinsverlof voor met name de verzorging van afhankelijke familieleden, maatregelen tegen seksistische stereotypering in de arbeidsverdeling en zorg, en maatregelen voor het geval dat deze rechten op losse schroeven worden gezet; 57. wijst er in dit verband op dat een systeem moet komen voor de beoordeling, certificering en beloning van werkgevers die op een maatschappelijk verantwoorde manier ondernemen, waarbij gendergelijkheid in ieder geval als criterium moet worden gehanteerd; meent dat dit moet worden gerealiseerd met behulp van flexibele organisatorische modellen waarbij doelstellingsgerichte taakvervulling als uitgangspunt fungeert en die niet gerelateerd zijn aan fysieke aanwezigheid, en waarbij alle werknemers, ongeacht of het vrouwen of mannen betreft, in staat worden gesteld zich professioneel en qua carrière- en salariëringscondities te ontwikkelen overeenkomstig hun capaciteiten en vaardigheden, met inachtneming van de sociale eisen die voortvloeien uit de zorg voor kinderen en familieleden en binnen een gezinsvriendelijke administratieve en arbeidsorganisatorische context; 58. wijst erop dat moet worden gestreefd naar een goede balans tussen werk, privé- en gezinsleven door middel van maatregelen voor een evenwichtige taakverdeling tussen mannen en vrouwe, waarbij tevens rekening dient te worden gehouden met het feit dat mannen tot dusver minder geneigd zijn gebruik te maken van ouderschapsverlof of andere stimulansen in die richting; 59. onderstreept de noodzaak om stimulansen voor de ontwikkeling en uitvoering op ondernemingsniveau van positieve actieprogramma's en personeelsbeleidsinitiatieven aan te moedigen voor de bevordering van gendergelijkheid, waarbij het accent moet liggen op bewustmakings- en opleidingsactiviteiten voor de bevordering, overdracht en integratie van succesvolle praktijken op organisatie- en bedrijfsniveau; 60. acht het van belang dat nader wordt onderzocht of er een functieanalysemethode kan worden ontwikkeld om het recht op gelijke beloning van mannen en vrouwen te garanderen, het potentieel van individuele personen en beroepen tot volle ontplooiing te brengen en tegelijkertijd de waarde van werk als structurerend element te vergroten, teneinde de productiviteit, het concurrentievermogen en de kwaliteit van bedrijven te verhogen en de levensomstandigheden van zowel mannelijke als vrouwelijke werknemers te verbeteren; 61. wijst op de noodzaak tot verbetering van de beschikbaarheid, kwaliteit en toegankelijkheid van kinderopvang en zorgfaciliteiten voor afhankelijke personen, waarbij erop moet worden toegezien dat de beschikbaarheid van deze voorzieningen verenigbaar moet zijn met fulltimebanen voor mannen en vrouwen; 62. wijst erop dat zorgfaciliteiten voor kinderen en andere afhankelijke personen een belangrijke bron van werkgelegenheid kunnen zijn voor oudere vrouwen, wier arbeidsparticipatie momenteel tot de geringste moet worden gerekend; 63. acht het noodzakelijk dat er betaalbare kinderopvang beschikbaar is voor tenminste 50% van de kinderen van 0 tot 3 jaar, en dat er schoolonderwijs is voor alle kinderen tussen de leeftijd van 3 jaar en de leerplichtige leeftijd; 64. pleit voor beleidsvormen en –maatregelen die erop gericht zijn geweld tegen vrouwen waar dan ook uit te roeien door de mensenrechten van de vrouw te bevorderen en seksegerelateerde stereotypen en alle vormen van discriminatie in de samenleving en het gezin, niet in de laatste plaats in onderwijs, opleiding, media en politiek te bestrijden; stelt zich op het standpunt dat er specifieke maatregelen moeten worden ontwikkeld om gendergelijkheid te bevorderen, vrouwen te leren op te komen voor zichzelf en mensen beter te onderrichten, − ook met bewustmakingscampagnes – en strategieën voor levenslang leren en specifieke maatregelen voor vrouwen te bevorderen; 65. steunt de conclusies van de Raad Werkgelegenheid en Sociale Zaken inzake de uitroeiing van geweld tegen vrouwen en onderstreept het belang van de voortdurende inzet van de Commissie voor een actiever beleid ter bestrijding van geweld tegen vrouwen; verzoekt de Europese Commissie overleg op gang te brengen over een richtlijn ter bestrijding van geweld tegen vrouwen, waarin onder meer wordt aangegeven welke stappen de lidstaten moeten ondernemen om geweld jegens vrouwen tegen te gaan; 66. onderstreept de noodzaak van een brede enquête in alle EU-landen, waarbij gebruik moet worden gemaakt van een gemeenschappelijke methodiek om zicht te krijgen op de reële omvang van het probleem; vestigt de aandacht op het belangrijke werk dat op dit gebied zal worden verricht door het Europees Waarnemingscentrum voor gendergerelateerd geweld, dat hoogwaardige statistische gegevens zal aanleveren ter onderbouwing van de beleidsmaatregelen om dit maatschappelijk kwaad aan te pakken; 67. meent dat alle aandacht gevestigd moet worden op de situatie van vrouwen die met hun man samenwerken in de landbouw, ambachtelijke bedrijven, winkelbedrijven, visserij en kleine gezinsondernemingen, waar haar positie kwetsbaarder is dan die van mannen, en dat er nieuwe maatregelen moeten worden genomen ter bescherming van het moederschap, opheffing van indirecte discriminatie, verzekering van sociale bescherming en zekerheid alsmede de overige rechten van vrouwen, met inbegrip van vrouwen die als zelfstandige werken; wijst in dit verband op het belang van de ontwikkeling van een juridische concept van gezamenlijk eigendomsrecht om ervoor te zorgen dat de rechten van vrouwen in de landbouwsector volledig worden geëerbiedigd, dat vrouwen de passende sociale bescherming krijgen en dat hun werk ten volle wordt erkend; 68. onderstreept dat stereotypen op alle maatschappelijke niveaus en in alle levensstadia moeten worden bestreden, omdat dit een van de hardnekkigste oorzaken is van ongelijkheid tussen mannen en vrouwen, die van invloed zijn op hun keuzes op het gebied van onderwijs, opleiding en werkgelegenheid, de verdeling van huis- en gezinstaken, hun deelname aan het openbare leven en hun betrokkenheid bij en representatie in besluitvormingsorganen, alsmede op hun keuzes ten aanzien van de arbeidsmarkt; 69. verzoekt de Europese instellingen en de lidstaten sterker de nadruk te leggen op de bestrijding van meervoudige discriminatie, armoede en sociale uitsluiting en ongelijke behandeling in de zorg; 70. is van mening dat de belastingstelsels en systemen van sociale zekerheid moeten worden herzien om individuele rechten toe te kennen, gelijke pensioenrechten te garanderen en prikkels die de arbeids- en maatschappelijke participatie van vrouwen in negatieve zin beïnvloeden af te schaffen, zoals gezamenlijke belastingaanslagen of toelagen voor mantelzorg die bevorderen dat vrouwen niet actief zijn op de arbeidsmarkt; 71. verwijst naar zijn resolutie van 10 februari 2010 en wijst op het belang voor vrouwen om de controle te hebben over hun seksuele en reproductieve rechten; 72. onderstreept het belang van preventieve maatregelen om de seksuele en reproductieve gezondheid van vrouwen te waarborgen; 73. beklemtoont de noodzaak om procedures voor geslachtverandering toegankelijk te maken voor transseksuele personen en ervoor te zorgen dat deze door de openbare ziektekostenverzekeringsstelsels worden vergoed; 74. wijst erop dat bijzondere aandacht moet worden besteed aan de situatie van vrouwen die deel uitmaken van etnische minderheden, met inbegrip van vrouwelijke migranten, en dat er adequate maatregelen moeten worden genomen om hen te steunen in het kader van gendergelijkheid; 75. dringt erop aan dat de Europese Commissie het Europees Parlement, en met name de Commissie rechten van de vrouw en gendergelijkheid raadpleegt over de tekst van het toekomstige Europees Handvest van de rechten van de vrouw; 76. is van mening dat er bijzondere aandacht moet worden geschonken aan ontwikkeling, vrede en solidariteit met vrouwen over de hele wereld, vooral vrouwen die geconfronteerd worden met onrecht, discriminatie, honger en armoede, mensenhandel en allerlei vormen van geweld; is voorts van mening dat voortdurend overleg met vrouwenorganisaties en – meer in het algemeen – met het maatschappelijk middenveld, en samenwerking met niet-gouvernementele organisaties omtrent aangelegenheden die betrekking hebben op beleidsvormen die directe of indirecte gevolgen hebben in termen van gendergelijkheid garanties bieden voor een bredere maatschappelijke consensus; 77. dringt erop aan het genderperspectief en de bestrijding van gendergerelateerd geweld te integreren in het buitenlands en ontwikkelingsbeleid van de Europese Unie; 78. onderstreept dat de nieuwe gendergelijkheidsstrategie van de EU en de bijbehorende institutionele mechanismen nauw moeten aansluiten bij de mondiale vrouwenrechtenagenda; merkt op dat dit betekent dat er ook aansluiting moet worden gezocht bij en steun moet worden gegeven aan de nieuwe VN-entiteit voor gendergelijkheid, zodat beleid en operationele activiteiten op elkaar kunnen worden afgestemd, en roept de EU op ervoor te zorgen dat de nieuwe entiteit van substantiële financiële en personele middelen wordt voorzien zodat zij lokaal kan optreden waar dat nodig is, en dat zij onder de leiding komt te staan van een adjunct-secretaris-generaal van de VN die verantwoordelijk is voor gendergelijkheid; 79. voegt toe dat de nieuwe gendergelijkheidsstrategie van de EU en de bijbehorende institutionele mechanismen expliciet betrekking moeten hebben op gendergelijkheid en onder andere gericht moeten zijn op de strijd tegen discriminatie als gevolg van geslachtsverandering; 80. dringt aan op uitvoering van recente resoluties van het Europees Parlement van 10 februari 2010 over voorkoming van mensenhandel en over de gelijkheid van vrouwen en mannen in de Europese Unie; o o o 81. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie en de regeringen van de lidstaten. Het Europees Parlement , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 29 maart 2007 over de toekomst van het beroepsvoetbal in Europa (1) , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 8 mei 2008 over het Witboek van de Commissie over sport (2) , – gezien het Witboek over sport ( COM(2007)0391 ), – gelet op artikel 165 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien het arrest van het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen van 26 januari 2005 (3) , – gezien de vraag aan de Commissie van 10 maart 2010 over sport, die specifiek betrekking had op spelersmakelaars ( O-0032/2010 – B7-0308/2010), – gelet op artikel 115, lid 5, en artikel 110, lid 2, van zijn Reglement, 1. herinnert eraan dat het Parlement in zijn resolutie van 29 maart 2007 over de toekomst van het beroepsvoetbal in Europa de Commissie heeft verzocht de voetbalbonden te steunen in hun pogingen om de spelersmakelaars te reguleren, zo nodig door een voorstel voor een richtlijn inzake zulke makelaars in te dienen; 2. is verheugd over de „studie over spelersmakelaars in de Europese Unie”, die de Commissie heeft laten uitvoeren en waarvan de resultaten nu beschikbaar zijn; 3. is met name bezorgd over de bevindingen in de studie met betrekking tot criminele activiteiten in sportverband, waarvan voorbeelden worden aangehaald waarbij de sport te maken heeft gehad met de georganiseerde misdaad en er verbindingen waren met de activiteiten van spelersmakelaars; is van mening dat deze ontwikkeling schadelijk is voor het imago en de integriteit van de sport en uiteindelijk voor de rol van de sport in de samenleving; 4. neemt nota van de conclusie in de studie dat spelersmakelaars een centrale plaats innemen in de geldstromen, die vaak niet transparant zijn en hen vatbaar maken voor illegale activiteiten; verwelkomt de initiatieven van sommige clubs en sportbonden gericht op het vergroten van de transparantie van financiële transacties; 5. merkt op dat in de studie wordt gewezen op de inherente ondoorzichtigheid van transfersystemen, in het bijzonder in teamsporten, hetgeen illegale activiteiten in de hand werkt waarbij makelaars, maar ook clubs en spelers betrokken zijn; 6. benadrukt dat jonge spelers bijzondere kwetsbaar zijn en gevaar lopen het slachtoffer van mensenhandel te worden; 7. onderstreept de bijzondere verantwoordelijkheid van spelersmakelaars en clubs, met name jegens jonge spelers, en verzoekt daarom beide partijen hun verantwoordelijkheid te nemen, vooral op het gebied van onderwijs en beroepsopleiding voor jonge spelers; 8. onderstreept de conclusie in de studie dat de door sportbonden ingestelde regulering van makelaars er in wezen op is gericht de toegang tot en de uitoefening van het beroep te regelen, maar dat deze organen slechts over beperkte toezichthoudende en sanctiebevoegdheden beschikken, omdat zij geen middelen hebben om niet bij hen geregistreerde spelersmakelaars te controleren of rechtstreeks tegen hen op te treden; evenmin hebben zij het recht civiel- of strafrechtelijke sancties op te leggen; 9. is het met de sportbonden en de andere belanghebbende partijen in de sport eens dat er maatregelen moeten worden genomen om de problemen op het gebied van de integriteit en de geloofwaardigheid van de sport en van de actoren in de sport aan te pakken; 10. is van mening dat het afschaffen van het bestaande FIFA-systeem voor vergunningen voor spelersmakelaars zonder het introduceren van een goed alternatief systeem geen goede manier is voor het aanpakken van de problemen met de spelersmakelaars in het voetbal; 11. is verheugd over de inspanningen van de sportbonden gericht op meer transparantie van en toezicht op de geldstromen; 12. vraagt de Raad voor meer coördinatie te zorgen van de inspanningen in de strijd tegen criminele activiteiten in het kader van de werkzaamheden van spelersmakelaars, inclusief het witwassen van geld, het manipuleren van uitslagen en de mensenhandel; 13. verwijst naar de hierboven vermelde uitspraak in de zaak T-193/02, waarin het Gerecht aangeeft dat in beginsel het vaststellen van regelgeving voor de werkzaamheden van spelersmakelaars, hetgeen neerkomt op het uitoefenen van toezicht op een economische activiteit en van invloed is op de fundamentele vrijheden, onder de bevoegdheden van de publieke autoriteiten valt; 14. wijst op het feit dat het Gerecht in dezelfde uitspraak heeft erkend dat bonden zoals de FIFA het recht hebben regelgeving vast te stellen voor het beroep van makelaar wanneer het doel van die regelgeving het verhogen van de beroeps- en de ethische normen van de werkzaamheden van de makelaars is met het oog op het beschermen van de spelers, en op voorwaarde dat die regelgeving de concurrentie niet belemmert; wijst op het feit dat makelaars als groep niet in een beroepsorganisatie zijn aaneengesloten en dat er ook op lidstaatniveau voor deze beroepsgroep nauwelijks regelgeving bestaat; 15. is ervan overtuigd dat, in een context van grensoverschrijdende activiteiten en verschillende nationale regelgevingen voor sport, het toezicht en de handhaving van sancties alleen doeltreffend kunnen zijn indien de sportbonden en de publieke autoriteiten gezamenlijk opereren; 16. wijst erop dat de internationale en nationale sportbonden in sommige disciplines uitvoerige regelgeving voor de activiteiten van makelaars hebben vastgesteld, maar dat slechts heel weinig lidstaten wetgeving betreffende spelersmakelaars hebben aangenomen; 17. is van oordeel dat er, gezien de verwarrende verscheidenheid aan regelgevingen voor de activiteiten van spelersmakelaars, een samenhangende aanpak op EU-niveau nodig is om te voorkomen dat als gevolg van onduidelijke regulering mazen in het net ontstaan en om voor goed toezicht op en controle van de makelaarsactiviteiten te zorgen; 18. herhaalt zijn oproep voor een EU-initiatief betreffende de activiteiten van spelersmakelaars dat zich richt op: 19. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Commissie. Het Europees Parlement , – gezien de bestaande partnerschaps- en samenwerkingsovereenkomst tussen de Europese Gemeenschappen en hun lidstaten, enerzijds, en de Russische Federatie, anderzijds (1) , en de in 2008 begonnen onderhandelingen over een nieuwe overeenkomst tussen de EU en Rusland, – onder verwijzing naar de doelstelling die de EU en Rusland delen, als omschreven in de gemeenschappelijke verklaring afgelegd na de 11de Top EU-Rusland in Sint Petersburg op 31 mei 2003, namelijk de invoering van een gemeenschappelijke economische ruimte, een gemeenschappelijke ruimte van vrijheid, veiligheid en gerechtigheid, een gemeenschappelijke ruimte van samenwerking op het gebied van externe veiligheid en een gemeenschappelijke ruimte van onderzoek en onderwijs, met inbegrip van culturele aspecten (de vier gemeenschappelijke ruimtes), – onder verwijzing naar zijn voorgaande verslagen en resoluties over Rusland en de betrekkingen tussen de EU en Rusland, met name zijn resolutie van 12 november 2009 (2) vóór de topontmoeting EU-Rusland in Stockholm op 18 november 2009, zijn resolutie van 17 september 2009 over de moord op mensenrechtenactivisten in Rusland (3) en zijn resolutie van 17 september 2009 over externe aspecten van de energiezekerheid (4) , – gezien het mensenrechtenoverleg tussen de EU en Rusland, – gezien de overeenkomsten die zijn ondertekend en de gezamenlijke verklaringen die zijn afgelegd op de top EU-Rusland te Rostov-aan-de-Don op 31 mei en 1 juni 2010, – gelet op artikel 110, lid 4, van zijn Reglement, A. overwegende dat de Europese Unie zich voor het verder aanhalen en ontwikkelen van de betrekkingen met Rusland blijft inzetten, hetgeen blijkt uit haar serieuze inspanningen om onderhandelingen over een nieuwe kaderovereenkomst voor de verdere ontwikkeling van de betrekkingen tussen de Europese Unie en Rusland te voeren, B. overwegende dat de Europese Unie en Rusland, dat lid is van de VN-Veiligheidsraad, een gedeelde verantwoordelijkheid hebben om de stabiliteit en veiligheid in de wereld te handhaven en dat nauwere samenwerking en goede nabuurschapsbetrekkingen tussen de EU en Rusland van bijzonder belang zijn voor de stabiliteit, de veiligheid en de welvaart van Europa, C. overwegende dat de sluiting van een strategische partnerschapsovereenkomst tussen de EU en de Russische Federatie van het allergrootste belang blijft voor de verdere ontwikkeling en intensivering van de samenwerking tussen beide partners, D. overwegende dat het van belang is dat de EU met één stem spreekt en solidariteit en eendracht aan de dag legt in haar betrekkingen met de Russische Federatie en dat deze betrekkingen gebaseerd zijn op wederzijdse belangen en gemeenschappelijke waarden, E. overwegende dat de economische en handelsbetrekkingen tussen de EU en Rusland worden gekenmerkt door een groeiende onderlinge afhankelijkheid en dat beide partijen zich bijgevolg geëngageerd moeten inspannen om een blijvende groei te waarborgen, F. overwegende dat Rusland lid is van de Raad van Europa en van de Organisatie voor Veiligheid en Samenwerking in Europa (OVSE) en zich heeft verplicht tot bescherming en bevordering van de mensenrechten, de fundamentele vrijheden en de rechtsstaat en tot eerbiediging van de soevereiniteit van zijn Europese buren, overwegende dat de betrekkingen tussen de EU en Rusland de laatste jaren onder druk stonden van een aantal serieuze uitdagingen, met name de bezorgdheid over democratie en mensenrechten in Rusland, G. overwegende dat toetreding van Rusland tot de Wereldhandelsorganisatie (WTO) een aanzienlijke bijdrage tot verdere verbetering van de economische betrekkingen tussen de EU en Rusland zou leveren, mits door Rusland een bindende toezegging wordt gedaan de WTO-toezeggingen en -verplichtingen ten volle te zullen naleven en uitvoeren, en dat aldus de weg zou worden geëffend voor een vergaande en alomvattende economische-integratieovereenkomst tussen beide partners op grond van echte wederkerigheid, en overwegende dat Rusland op 1 januari 2010 een douane-unie met Kazachstan en Wit-Rusland heeft opgericht, H. overwegende dat de ondertekening van het nieuwe START-verdrag inzake de beperking van strategische kernwapens tussen de Russische Federatie en de VS op 8 april 2010 en de toenadering met betrekking tot non-proliferatie en de kwestie Iran, het vredesproces in het Midden-Oosten en Afghanistan en Pakistan een bewijs vormen voor het positievere klimaat van dialoog met Rusland over verschillende aspecten van de buitenlandse en veiligheidsbetrekkingen, I. overwegende dat er duidelijke, objectieve criteria zijn voor de invoering van een regeling zonder visumplicht; overwegende dat de Europese en de Russische burgers er een legitiem belang bij hebben dat hun het recht op vrij verkeer, zowel binnen hun land als over de grenzen heen, wordt verleend, 1. bekrachtigt zijn overtuiging dat Rusland een van de belangrijkste partners van de Europese Unie blijft bij de totstandbrenging van samenwerking op de lange termijn en het streven naar gezamenlijke inspanningen om de gemeenschappelijke uitdagingen aan te pakken volgens een evenwichtige, resultaatgerichte benadering op basis van democratie en de rechtsstaat, omdat beide partners niet alleen economische en handelsbelangen delen, maar eveneens als gemeenschappelijk doel hebben op mondiaal niveau en in en met de gemeenschappelijke buurlanden nauwer samen te werken op basis van de internationale wetgeving; 2. verzoekt de EU en Rusland om de onderhandelingen over een nieuwe partnerschaps- en samenwerkingsovereenkomst te intensiveren en herhaalt dat het nadrukkelijk zijn steun hecht aan een ruime, vergaande en wettelijk bindende overeenkomst die verder reikt dan louter economische samenwerking en als integrerend bestanddeel ook democratie, de rechtsstaat en eerbiediging van de fundamentele mensenrechten omvat; neemt kennis van het akkoord over het moderniseringspartnerschap, dat zowel op de economie als op de samenleving moet slaan, en steunt de diversifiëring van de Russische economie en de handelsbetrekkingen tussen de EU en Rusland; roept de Commissie en de Russische regering op het moderniseringspartnerschap gedetailleerder uit te werken; onderstreept evenwel het feit dat snel een concreet werkplan moet worden voorbereid dat aansluit bij de resultaten die tot nu toe in het kader van de vier gemeenschappelijke ruimten van de Europese Unie en Rusland zijn behaald; onderstreept dat het belangrijk is het doeltreffend functioneren van de rechterlijke macht te waarborgen en de corruptiebestrijding te intensiveren; 3. neemt met instemming kennis van de ondertekening van een protocol inzake de bescherming van gerubriceerde informatie en een gezamenlijke verklaring van de vicevoorzitter van de Commissie/ Hoge vertegenwoordiger van de Unie voor het buitenlands en veiligheidsbeleid Catherine Ashton en de Russische minister van Buitenlandse Zaken Sergei Lavrov over Gaza; 4. spreekt zijn voldoening uit over het feit dat de eerste topontmoeting EU-Rusland sinds de inwerkingtreding van het Verdrag van Lissabon op constructieve wijze is verlopen, en gedeeltelijke vooruitgang heeft opgeleverd; 5. herhaalt zijn steun voor de doelstelling van Ruslands toetreding tot de WTO om het land te helpen meer buitenlandse investeringen aan te trekken en zijn economie te diversifiëren; is van mening dat de oprichting door Rusland van een douane-unie met Wit-Rusland en Kazachstan bijkomende hindernissen kan opwerpen voor het lidmaatschap van de Russische Federatie van de WTO; onderstreept het feit dat het opgeven van protectionistische maatregelen een voorwaarde is voor toetreding tot de WTO; 6. is verheugd over de recente ratificatie door Rusland van protocol 14 van het Europese mensenrechtenverdrag en de wijzigingen in de wetgeving op grond waarvan de juryrechtspraak kan worden uitgebreid tot het hele land, maar stelt voor dat hierop ook een beroep wordt gedaan voor zaken met terrorisme als tenlastelegging; neemt eveneens met voldoening kennis van de bekrachtiging van het moratorium op de doodstraf als verdere positieve ontwikkeling en hoopt dat dit een eerste stap is ter verwezenlijking van het voornemen van Rusland om de eerbiediging van de mensenrechten te verbeteren; verzoekt de Russische autoriteiten eens te meer alle uitspraken van het Europees Hof voor de rechten van de mens na te leven; 7. verwelkomt het feit dat de ondertekening van de overeenkomst over de bescherming van gerubriceerde informatie de samenwerking bij crisisbeheer makkelijker zal maken, maar wenst dat het Europees Parlement volledig op de hoogte wordt gesteld van de inhoud en strekking van deze overeenkomst en dat snel wordt geëvalueerd in hoeverre de uitvoering ervan wederkerig is; verzoekt de Raad voor dit doel volledig gebruik te maken van het speciaal comité 2002 IIA EVDB; 8. vraagt de Raad en de Commissie hun inspanningen te verdubbelen om de problemen met betrekking tot het overschrijden van de grenzen tussen de EU en Rusland op te lossen, concrete projecten te steunen, bij grensoverschrijdende samenwerking uitvoerig gebruik te maken van het nieuwe nabuurschaps- en partnerschapsinstrument en de INTERREG-fondsen, en het eerdere akkoord over vluchten over Siberië onverkort uit te voeren; 9. verwelkomt de ondertekening van een overeenkomst over de instelling van een mechanisme voor vroegtijdige waarschuwing op het gebied van de continuïteit van de energievoorziening tussen de Europese Unie en Rusland dat betrekking heeft op kennisgeving, raadpleging en uitvoering en verzoekt de Raad en de Commissie om met de Russische autoriteiten en energiebedrijven samen te werken om een herhaling van de onderbrekingen van de toevoer die de laatste jaren hebben plaatsgehad, te voorkomen; 10. herhaalt dat de samenwerking tussen de EU en Rusland op energiegebied gebaseerd moet zijn op de beginselen van het energiehandvest en het transitoprotocol, die met het oog op het waarborgen van transparante en billijke voorwaarden voor wederzijdse investeringen, gelijke toegang en een op regels stoelende markt in de nieuwe kaderovereenkomst tussen de EU en Rusland moeten worden geïntegreerd; sluit het gebruik van energie als instrument van buitenlands beleid uit; 11. neemt met belangstelling kennis van de gesprekken over klimaatverandering en mogelijke vormen van concrete samenwerking met betrekking tot de reductie van broeikasgassen, energie-efficiëntie en ontwikkeling van duurzame energie; onderstreept de noodzaak van een consensus over de vraag hoe er vooruitgang kan worden geboekt in het internationale onderhandelingsproces over klimaatverandering in de aanloop naar de conferentie van Cancún in december 2010; 12. onderstreept hoe belangrijk de waarnemingsmissie van de Europese Unie (EUMM) is, omdat eruit blijkt dat de EU bereid en in staat is ferm op te treden om vrede en stabiliteit te bevorderen en omdat hiermee een bijdrage is geleverd tot het scheppen van de voorwaarden die nodig zijn om de akkoorden van 12 augustus en 8 september 2008 uit te voeren; herhaalt gehecht te zijn aan de territoriale integriteit van Georgië binnen zijn internationaal erkende grenzen en verzoekt alle partijen hun beloften volledig na te komen; wijst erop dat de waarnemingsmissie van de Europese Unie een mandaat heeft voor het hele land en vraagt dat haar zonder verdere vertraging onbeperkte toegang wordt verleend tot Abchazië en Zuid-Ossetië, hetgeen haar tot nu toe is ontzegd; bevestigt nogmaals dat het zich volledig inzet voor de onderhandelingen van Genève en de voortzetting van het medevoorzitterschap van dit forum door de EU, de VN en de OVSE; spreekt zijn teleurstelling uit over het door het grensdirectoraat van de FSB aangekondigde besluit om een moderne grensinfrastructuur in de vorm van een afscheiding tussen Zuid-Ossetië en Georgië aan te brengen; 13. onderstreept de noodzaak om Rusland te betrekken bij de Oostzeestrategie van de EU en onverwijld met Rusland afspraken te maken over betere maritieme veiligheid en een hoog niveau van milieubescherming in het kwetsbare Oostzeegebied; 14. verwelkomt de ondertekening van het nieuwe START-verdrag inzake de beperking van strategische kernwapens tussen de Russische Federatie en de VS op 8 april 2010; stelt met voldoening vast dat er vooruitgang is geboekt bij de momenteel tussen de Russische Federatie en de Verenigde Staten gevoerde dialoog inzake veiligheidskwesties, onder meer met betrekking tot het raketschild; 15. herhaalt het verzoek om intensivering van de mensenrechtendialoog tussen de EU en Rusland en om openstelling van dit proces voor inhoudelijke input van het Europees Parlement en de Russische staatsdoema, met participatie van de respectieve directoraten-generaal en ministeries bevoegd voor justitie, binnenlandse en buitenlandse zaken in Brussel en Moskou; wenst dat het maatschappelijk middenveld, NGO's en mensenrechtenorganisaties meer worden betrokken bij de tweejaarlijkse topontmoetingen tussen de EU en Rusland; 16. verzoekt de Russische autoriteiten een einde te maken aan de voortdurende en wijdverbreide straffeloosheid voor geweld tegen verdedigers van de mensenrechten, waarbij zij er met name een prioriteit van moeten maken om het klimaat van terreur en wetteloosheid in de noordelijke Kaukasus te beëindigen, en om de fysieke integriteit van de genoemde verdedigers overeenkomstig de desbetreffende internationale en regionale mensenrechteninstrumenten te beschermen en te garanderen; 17. herhaalt zijn toezegging inzake de langetermijndoelstelling van visumvrij reizen tussen de EU en Rusland, gebaseerd op een stapsgewijze benadering die gericht is op essentie en concrete vorderingen; onderstreept het feit dat deze dialoog moet aansluiten bij het proces inzake de liberalisering van het visumbeleid voor de landen van het oostelijk partnerschap; 18. verzoekt de Raad en de Commissie gezamenlijke initiatieven te nemen met de Russische regering om de veiligheid en de stabiliteit in de wereld te verbeteren, met name in de gemeenschappelijke buurlanden, en om tot een vreedzame oplossing op grond van het internationale recht te komen voor de conflicten in Moldavië en de zuidelijke Kaukasus; 19. neemt kennis van het ontwerp van een Europees veiligheidsverdrag dat op 29 november 2009 door Rusland is voorgesteld, maar vestigt de aandacht op het feit dat het nieuwe voorstel de bestaande veiligheidsverplichtingen van de EU-lidstaten niet mag ondermijnen, en verzoekt de Europese Raad hierover een gemeenschappelijk standpunt vast te stellen; 20. stelt met voldoening vast dat er aan de vooravond van de G20-top in Toronto een consensus tussen de EU en Rusland is over hervorming van het financiële stelsel, en verwacht dat tijdens de top wordt gesproken over manieren om systeemrisico´s te beperken en dat overeenstemming wordt bereikt over het principe dat de financiële instellingen moeten delen in de kosten van een eventuele toekomstige financiële crisis; 21. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie en de regeringen en parlementen van de lidstaten en van de Russische Federatie. Het Europees Parlement, – onder verwijzing naar zijn eerdere resoluties over Gaza, met name die van 15 januari 2009 over de situatie in de Gazastrook (1) en die van 18 februari 2009 over humanitaire hulp aan de Gazastrook (2) , – gezien de Verklaring van Venetië van 1980, – gezien de eerdere verklaringen van het Midden-Oostenkwartet, met name die van 19 maart 2010 ter herbevestiging van de op 26 juni 2009 in Triëst vastgelegde grondbeginselen en die van 11 mei 2010 over de hervatting van de toenaderingsgesprekken tussen Israëli's en Palestijnen, – gezien resoluties 1860 van 8 januari 2009 (S/RES/1860(2009)) en 1850 van 16 december 2008 (S/RES/1850(2008)) en van de VN-Veiligheidsraad, – gezien de verklaring van 31 mei 2010 van de hoge vertegenwoordiger / vicevoorzitter van de Commissie Catherine Aston namens de EU over de Israëlische aanval op het hulpkonvooi, – gezien de verklaring van de voorzitter van de VN-Veiligheidsraad van 31 mei 2010 (S/9940), – gezien de conclusies van de Raad van 8 december 2009 over het vredesproces in het Midden-Oosten, – gezien de verklaring van de Voorzitter van het Europees Parlement Jerzy Buzek, of 31 mei 2010, – gezien de resolutie van de Mensenrechtenraad van de VN van 2 juni 2010 over de zware aanval van het Israëlische leger op het humanitair konvooi, – gezien de resolutie van de algemene vergadering van de Wereldgezondheidsorganisatie van 18 mei 2010, – gezien het verslag van het Wereldvoedselprogramma en van de Voedsel- en Landbouworganisatie van de VN (FAO) van november 2009 over de toestand in Gaza, – gelet op artikel 110, lid 4, van zijn Reglement, A. overwegende dat Israël op 31 mei 2010 in internationale wateren een militaire operatie heeft uitgevoerd tegen een humanitair hulpkonvooi dat op weg was naar Gaza, en dat bij deze operatie 9 burgers omgekomen zijn en 38 burgers en 7 Israëlische soldaten gewond zijn geraakt, B. overwegende dat de grensovergangen van en naar Gaza sinds juni 2007 gesloten zijn, nadat Hamas met militaire middelen de macht heeft gegrepen, en dat het embargo op het verkeer van personen en goederen tot meer armoede heeft geleid, de heropbouw heeft lamgelegd en de economie in de Gazastrook gedecimeerd heeft, met onder meer het ontstaan van een door de Hamas gecontroleerde welig tierende zwarte markt tot gevolg; overwegende dat deze blokkade niet geleid heeft tot de vrijlating van Gilad Shalit zoals verwacht was door de Israëlische autoriteiten en waarop herhaaldelijk is aangedrongen door het Europees Parlement, verwegende dat de doelstelling van deze blokkade – het extremisme verzwakken – mislukt is, en de blokkade, doordat vooral de meest kwetsbare bevolkingsgroepen worden getroffen, zelfs tot een toename van de radicalisering heeft geleid, C. verwegende dat volgens eerdere verklaringen van VN-organen de blokkade van de Gazastrook een collectieve bestraffing vormt en dus in strijd is met het internationaal humanitair recht, D. overwegende dat 80% van de bevolking van Gaza afhankelijk is van voedselhulp en ruim 60% getroffen wordt door onzekerheid op het vlak van voedselvoorziening, de werkloosheid ongeveer 50% bedraagt en de sanitaire toestand alsook het milieu ernstig zijn verslechterd, E. overwegende dat tijdens het eerste kwartaal van dit jaar slechts 3 600 vrachtwagens met voedselhulp Gaza zijn binnengekomen, terwijl dat er tijdens de eerste drie maanden van 2007 tien keer zoveel waren; dat er maar 81 producten in Gaza worden toegelaten, hoewel er volgens schattingen van de Organisatie van de Verenigde Naties voor hulpverlening aan Palestijnse vluchtelingen in het Nabije Oosten (UNRWA) ten minste 6 000 producten nodig zijn om in de humanitaire basisbehoeften te voorzien, F. overwegende dat de Palestijnse gebieden het derde land vormen dat de meeste EU-steun ontvangt en dat deze steun uit de EU-fondsen van groot belang is geweest bij de pogingen om de humanitaire ramp in de Gazastrook te verlichten; dat de EU cruciale humanitaire hulp blijft bieden aan de Gazastrook, onder meer via de UNRWA, G. overwegende dat de twee-statenoplossing de essentiële basis blijft voor duurzame vrede tussen Israël en Palestina, en dat alle unilaterale acties die dit toekomstperspectief aan het wankelen brengen, moeten worden vermeden; dat de lopende toenaderingsgesprekken tot een hervatting van rechtstreekse vredesonderhandelingen kunnen leiden, met als doel een levensvatbare Palestijnse staat op te richten die in vrede en veiligheid naast de Staat Israël bestaat, H. overwegende dat de Hamas de binnenkomst van de door het konvooi vervoerde humanitaire hulpgoederen in Gaza blijft verhinderen, 1. betuigt zijn deelneming met de families van de slachtoffers; 2. veroordeelt met klem de aanval op het humanitaire hulpkonvooi in internationale wateren, die een schending van het volkenrecht betekent; 3. verzoekt om een snel en onafhankelijk internationaal onderzoek naar deze aanval en dringt aan op de eerbiediging van de beginselen van verantwoordingsplicht en aansprakelijkheid; vraagt de EU-lidstaten met klem ervoor te zorgen dat al het nodige wordt gedaan om uitvoering te geven aan dit verzoek; 4. vraagt Israël met klem een onmiddellijk einde te maken aan de blokkade van Gaza, die tot een humanitaire ramp en een toenemende radicalisering heeft geleid en een bron van onveiligheid is geworden voor Israël en de hele regio; 5. verlangt dat alle aanvallen op Israel onmiddellijk worden gestaakt en waarschuwt degenen die aanvallen uitvoeren dat zij hiervoor de volledige verantwoordelijkheid op zich moeten nemen; 6. vraagt de HV/VV en de EU-lidstaten actie te ondernemen om ervoor te zorgen dat alle grensovergangen van en naar Gaza, inclusief de haven van Gaza, geopend worden en open blijven en onder adequate internationale eindgebruikcontrole worden geplaatst, zodat humanitaire en handelsgoederen die noodzakelijk zijn voor de heropbouw en de ontwikkeling van een zichzelf onderhoudende economie, alsmede geld en personen ongehinderd kunnen circuleren; 7. vraagt de HV/VV dringend onmiddellijk het initiatief te nemen om het Midden-Oostenkwartet een EU-plan voor te leggen dat tot doel heeft een eind te maken aan de blokkade van Gaza en Israëls ongerustheid inzake veiligheid te verminderen door de grensovergang onder internationaal toezicht te plaatsen – wat onder meer de reactivering van de missie van de Europese Unie voor bijstandsverlening inzake grensbeheer aan de grensovergang (EU-BAM) met zich meebrengt – en een internationale zeemacht in te zetten om de kust voor Gaza te controleren; 8. wijst erop dat, ook al is de Unie bereid om haar hulppakket voor de Palestijnen uit te breiden, deze toezegging niet zonder voorbehoud is en onderstreept dat aan humanitaire hulp weliswaar geen voorwaarden mogen worden verbonden, maar dat de EU toch een politieke rol moet opnemen en met het oog op de oprichting van een levensvatbare Palestijnse staat concrete resultaten moet zien te bereiken die in verhouding zijn met haar aanzienlijke financiële steun en haar economische gewicht in de regio; 9. steunt de toenaderingsgesprekken tussen Israël en de Palestijnse Autoriteit en benadrukt dat deze gesprekken moeten worden voortgezet met het oog op de hervatting van rechtstreekse onderhandelingen; 10. is ervan overtuigd dat er dringend behoefte is aan een volledige herziening van het EU-beleid voor het Midden-Oosten om een doorslaggevende en coherente politieke rol te spelen, die geflankeerd wordt door effectieve diplomatieke instrumenten, ten behoeve van de vrede en de veiligheid in deze naburige regio, die van vitaal strategisch belang is voor de EU; is van mening dat dit opgaat voor alle EU-beleidsterreinen, waaronder ook het handelsbeleid en de ontwikkelingssamenwerking; 11. prijst het werk van UNRWA en verzoekt de internationale donorgemeenschap om, in de wetenschap dat UNRWA voor het eind van het jaar met een financieel tekort zal kampen, haar bestaande toezeggingen gestand te doen en haar bijdragen verder te verhogen; 12. merkt op dat de recente gebeurtenissen de betrekkingen tussen Turkije en Israël ernstig beschadigd hebben; spoort de Turkse regering ertoe aan zijn diplomatieke en politieke optreden toe te spitsen op het verlichten van de benarde situatie van het Palestijnse volk en bij te dragen tot het vredesproces in het Midden-Oosten; 13. is ingenomen met de recente opening van de grenspost Rafah door de Egyptische autoriteiten; 14. eist de onmiddellijke vrijlating van Israëlisch sergeant Gilad Shalit, die op 25 juni 2006 op Israëlische grond door Hamas werd ontvoerd en sindsdien in Gaza in eenzame opsluiting wordt vastgehouden; 15. dringt er bij de Raad op aan zo snel mogelijk een Associatieraad EU-Israël te beleggen om de huidige toestand in het licht van de betrekkingen tussen de EU en Israël te bespreken; 16. dringt er bij de Raad op aan stappen te ondernemen om het Gemengd Comité EU-Palestijnse autoriteit bijeen te roepen; 17. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de vicevoorzitter van de Commissie/hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid, de regeringen en de parlementen van de lidstaten, de secretaris-generaal van de Verenigde Naties, de gezant van het Kwartet voor het Midden-Oosten, de secretaris-generaal van de Liga van Arabische Staten, de Israëlische regering, de Knesset, de president van de Palestijnse Autoriteit en de Palestijnse Wetgevende Raad, de regering en het parlement van Turkije en de regering en het parlement van Egypte. Het Europees Parlement , – gezien het totale verbod op foltering en andere vormen van wrede, onmenselijke of vernederende behandeling of bestraffing, dat onder alle omstandigheden en als een peremptoire internationaalrechtelijke norm in alle staten van toepassing is, – gezien de vastlegging van dit verbod in een aantal internationale en regionale mensenrechteninstrumenten en -documenten, waaronder de Universele Verklaring van de rechten van de mens, het Internationaal Verdrag inzake burgerrechten en politieke rechten (ICCPR), het Verdrag van de Verenigde Naties tegen foltering en andere wrede, onmenselijke of onterende behandeling of bestraffing (Verdrag tegen foltering), het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden, en het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, – onder verwijzing naar zijn resolutie van 3 oktober 2001 (1) , waarin het de Commissie met klem verzoekt snel een adequaat communautair instrument in het leven te roepen waarmee reclame voor, handel in en export van politie- en veiligheidsuitrusting waarvan het gebruik inherent wreed, onmenselijk of vernederend is, verboden wordt, – gelet op Verordening (EG) nr. 1236/2005 van de Raad van 27 juni 2005 met betrekking tot de handel in bepaalde goederen die gebruikt zouden kunnen worden voor de doodstraf, foltering of andere wrede, onmenselijke of onterende behandeling of bestraffing (2) , die op 30 juli 2006 van kracht is geworden, – gezien de richtsnoeren voor het EU-beleid ten aanzien van derde landen inzake foltering en andere wrede, onmenselijke of onterende behandeling of bestraffing, die zijn goedgekeurd in 2001 en herzien in 2008, – gezien het verslag van 2008 van het secretariaat-generaal van de Raad over de uitvoering van de richtsnoeren van de EU met betrekking tot foltering en andere wrede, onmenselijke of vernederende behandeling of bestraffing, – gezien de ontwikkelingen in andere landen na de vaststelling van Verordening (EG) nr. 1236/2005 van de Raad, in het bijzonder de in augustus 2009 door het Amerikaanse Bureau voor Industrie en Veiligheid voorgestelde wijzigingen in de Amerikaanse wet op de exportcontrole, die een weerspiegeling en in een aantal gevallen zelfs een verstrenging vormen van sommige bepalingen van Verordening (EG) nr. 1236/2005, – gezien het memorandum van overeenstemming tussen de Raad van Europa en de Europese Unie waarin het Comité voor de preventie van foltering van de Raad van Europa wordt verzocht zijn samenwerking met de bevoegde instellingen van de Unie te intensiveren, en het 17de algemene verslag over de activiteiten van het Comité voor de preventie van foltering, waarin de Raad van Europa wordt gevraagd te onderzoeken welke rol het Comité kan spelen bij de tenuitvoerlegging van Verordening (EG) nr. 1236/2005 van de Raad, – gezien de verslagen van Amnesty International en de Omega Research Foundation van 2007 en 2010 waarin specifieke zwakke punten van Verordening (EG) nr. 1236/2005 van de Raad worden aangegeven, en bezorgdheid wordt geuit over de tekortschietende tenuitvoerlegging van de verordening door een aantal lidstaten van de Europese Unie, – gelet op artikel 115, lid 5, van zijn Reglement, A. overwegende dat het Verdrag tegen foltering specifieke verplichtingen oplegt aan staten om foltering en andere vormen van mishandeling te voorkomen, gevallen van foltering te onderzoeken, daders strafrechtelijk te laten vervolgen en te voorzien in schadeloosstelling voor de slachtoffers, B. overwegende dat foltering en andere vormen van mishandeling ondanks dergelijke verplichtingen nog altijd wereldwijd voorkomen, en dat voor dergelijke praktijken een heel arsenaal aan politie- en veiligheidsuitrusting wordt gebruikt, C. overwegende dat de speciale VN-rapporteur inzake foltering heeft verklaard dat elke staat krachtens het Verdrag tegen foltering van de Verenigde Naties verplicht is toezicht uit te oefenen op de handel in dergelijke uitrusting, D. overwegende dat de richtsnoeren voor het beleid van de EU ten aanzien van derde landen met betrekking tot foltering en andere wrede, onmenselijke of onterende behandeling of bestraffing bepalen dat de EU derde landen ertoe moet aansporen om het gebruik, de productie en de handel in uitrusting die bedoeld is voor foltering of andere wrede, onmenselijke of onterende behandeling of bestraffing, alsmede het misbruik van andere uitrusting voor deze doeleinden, te verhinderen, E. overwegende dat in het verslag van het secretariaat-generaal van de Raad over EU-maatregelen ter bevordering van de strijd tegen foltering en andere vormen van mishandeling in derde landen het volgende wordt verklaard: „De verordening met betrekking tot goederen die gebruikt zouden kunnen worden voor foltering is het eerste voorbeeld van een EU-verordening die is goedgekeurd in overeenstemming met de richtsnoeren betreffende de mensenrechten. De speciale vertegenwoordiger van de VN heeft deze stap verwelkomd en verklaard dat de verordening model kan staan voor een universele regelgevingstekst over dit onderwerp. Dit brengt voor de EU de verplichting met zich mee de tenuitvoerlegging van de verordening aan een toetsing te onderwerpen”, F. overwegende dat een aantal EU-lidstaten sinds de inwerkingtreding van Verordening (EG) nr. 1236/2005 vergunningen heeft verstrekt voor de uitvoer van voorwerpen zoals beengordels, chemische irriterende stoffen en elektrischeschokapparaten, die onder de verordening vallen, naar landen met een twijfelachtige reputatie voor wat de mensenrechten betreft, G. overwegende dat slechts twaalf lidstaten vóór 29 augustus 2006 wettelijke sancties hebben vastgesteld, zoals vereist krachtens artikel 17 van Verordening (EG) nr. 1236/2005 van de Raad, H. overwegende dat slechts zeven lidstaten één of meer openbare jaarverslagen van hun activiteiten hebben opgesteld met details over de besluiten die zij hebben genomen over aanvragen voor vergunningen, zoals vereist krachtens artikel 13 van Verordening (EG) nr. 1236/2005 van de Raad, I. overwegende dat de invoer in de lidstaten van de Europese Unie van voor verkoop toegelaten op het lichaam gedragen elektrischeschokapparaten volgens Verordening (EG) nr. 1236/2005 van de Raad niet verboden is, hoewel het effect van deze apparaten vergelijkbaar is met dat van elektrischeschokgordels, waarvan de import in de Europese Unie op grond van Verordening (EG) nr. 1236/2005 is verboden, en overwegende dat in Europa gevestigde bedrijven dergelijke schokapparaten volgens verslagen van Amnesty International, de Omega Research Foundation en Inter-Press Service in een aantal lidstaten hebben ingevoerd, J. overwegende dat een aantal politie- en veiligheidsvoorwerpen die momenteel internationaal worden verhandeld en die geen ander praktisch doel hebben dan foltering of andere vormen van mishandeling, zoals knuppels met spijkers, bepaalde muur-, vloer- en beengordels, vingerboeien, duimboeien, duimschroeven en op het lichaam gedragen elektrischeschokapparaten die geen schokgordels zijn, niet op de lijst van voorwerpen en uitrusting staat waarin de handel krachtens Verordening (EG) nr. 1236/2005 van de Raad verboden is, K. overwegende dat een aantal politie- en veiligheidsvoorwerpen die momenteel internationaal worden verhandeld en die een legitiem wetshandhavings- of strafdoel kunnen dienen wanneer het gebruik ervan gereguleerd is in overeenstemming met de internationale verplichtingen op het gebied van de mensenrechten en goede wetshandhavingspraktijken, maar die op grote schaal worden misbruikt voor foltering of andere vormen van mishandeling, zoals handboeien, stokken en andere in de hand gehouden impactvoorwerpen, elektrischeschokwapens met een hoog voltage (maar minder dan 10 000 volt), en speciaal ontworpen onderdelen en hulpstukken voor gereglementeerde en verboden uitrusting, niet op de lijst van voorwerpen en uitrusting staat waarvan de handel gereguleerd is krachtens Verordening (EG) nr. 1236/2005 van de Raad, L. overwegende dat het Comité voor gemeenschappelijke voorschriften voor de uitvoer van producten op 29 juni 2010 opnieuw bijeenkomt, 1. vraagt alle lidstaten de Europese Commissie onverwijld op de hoogte te stellen van de relevante sancties die zij hebben vastgesteld voor inbreuken op Verordening (EG) nr. 1236/2005 van de Raad, zoals zij krachtens artikel 17 van die verordening verplicht zijn te doen; 2. vraagt de Commissie en het Comité voor gemeenschappelijke voorschriften voor de uitvoer van producten de lidstaten richtsnoeren te verstrekken en bijstand te verlenen voor het versterken van dergelijke sancties indien deze tekortschieten of niet zijn vastgesteld; 3. wijst nog eens op het feit dat de lidstaten krachtens artikel 13, lid 3, van Verordening (EG) nr. 1236/2005 van de Raad verplicht zijn tijdig openbare jaarverslagen met betrekking tot hun activiteiten op te stellen, en dringt er bij de Commissie op aan de lidstaten die dit hebben verzuimd, schriftelijk te vragen alsnog aan deze verplichting te voldoen; 4. vraagt de lidstaten met klem om in hun jaarlijkse activiteitenverslagen in ieder geval de volgende informatie te vermelden, zodat goed publiek toezicht mogelijk is: het aantal ontvangen aanvragen, de goederen en landen van bestemming waarop de aanvragen betrekking hebben, de besluiten die zijn genomen inzake deze aanvragen, en eventueel verslagen van „nulactiviteit”; 5. vraagt de Commissie met aandrang een model te ontwikkelen voor de jaarlijkse activiteitenverslagen van de lidstaten om het opstellen van dergelijke verslagen door alle lidstaten te vergemakkelijken en de onderlinge samenhang ervan te vergroten; 6. vraagt de Commissie met klem om de tenuitvoerlegging van de verordening door de lidstaten en de activiteiten van de lidstaten inzake de verlening van vergunningen formeel te toetsen, met de hulp van het Comité voor gemeenschappelijke voorschriften voor de uitvoer van producten (dat hiervoor uit hoofde van artikelen 15 en 16 van de verordening bevoegd is), en deze toetsing samen met de jaarlijkse activiteitenverslagen die alle lidstaten sinds de inwerkingtreding van de verordening opgesteld hebben, openbaar te maken; 7. vraagt de lidstaten met aandrang te zorgen voor een goede tenuitvoerlegging van de in artikel 13 van Verordening (EG) nr. 1236/2005 van de Raad vervatte procedures betreffende het onderling en met de Commissie uitwisselen van informatie over besluiten betreffende aanvragen voor vergunningen en uitvoeringsmaatregelen, hetzij via het kennisgevingsmechanisme voor weigeringen (denial notification mechanism) dat al bestaat voor weigeringen van exportvergunningen voor militaire uitrusting in COARM, hetzij via andere procedures; 8. vraagt de Commissie met klem het Parlement op de hoogte te brengen van hetgeen tot nu toe is gedaan om de lidstaten te helpen bij de naleving van artikel 13; 9. verzoekt de Commissie het Parlement de informatie te verstrekken die zij sinds de inwerkingtreding van de verordening jaarlijks van elke lidstaat heeft ontvangen, en deze informatie openbaar te maken: met name kennisgevingen van afwijzingen van aanvragen voor een vergunning overeenkomstig artikel 11 van de verordening, gedetailleerde informatie over de sancties die elke lidstaat voor schendingen van de verordening heeft ingevoerd, en de volledige inhoud van de jaarlijkse activiteitenverslagen van de lidstaten; 10. dringt er bij de Commissie en de lidstaten op aan ervoor te zorgen dat het Comité voor gemeenschappelijke voorschriften voor de uitvoer van producten regelmatig samenkomt, een duidelijk tijdschema voor een formele herziening van de verordening opstelt en een procedure vaststelt voor tijdig onderzoek van mogelijke schendingen van de verordening; 11. verzoekt alle lidstaten foltering en andere wrede, onmenselijke of onterende behandeling of bestraffing te helpen voorkomen door technische assistentie aan derde landen te controleren en zo te voorkomen dat deze technische assistentie wordt misbruikt voor de vervaardiging van goederen die voor de doodstraf, voor foltering of voor andere vormen van wrede, onmenselijke of onterende behandeling of bestraffing worden gebruikt; 12. veroordeelt ten sterkste alle pogingen van lidstaten of bedrijven in de Europese Unie om elektrischeschokgordels, waarvan de invoer op grond van Verordening (EG) nr. 1236/2005 van de Raad verboden is, of andere op het lichaam gedragen elektrischeschokapparaten, die in wezen een vergelijkbaar effect hebben, in te voeren, en vraagt de Commissie met aandrang zo snel mogelijk te onderzoeken of en wanneer elektrischeschokgordels, onderdelen hiervan, andere op het lichaam gedragen elektrischeschokapparaten, technische assistentie of opleiding vóór of sinds de inwerkingtreding van de verordening naar de lidstaten zijn overgebracht, en het Parlement op de hoogte te stellen van haar bevindingen; 13. verzoekt de Commissie de lijst van verboden goederen in bijlage II bij Verordening (EG) nr. 1236/2005 van de Raad te herzien en bij te werken door er knuppels met spijkers, vaste muur- en vloergordels, voetboeien, ketens en kluisters, duimboeien, vingerboeien, duimschroeven, verdovingsboeien en andere op het lichaam gedragen elektrischeschokapparaten in op te nemen; 14. verzoekt de Commissie de lijst van in bijlage II bij Verordening (EG) nr. 1236/2005 opgenomen goederen te herzien en bij te werken door er handboeien, knuppels en andere in de hand gehouden slagvoorwerpen alsook draagbare elektrischeschokapparaten van minder dan 10 000 volt in op te nemen; 15. verzoekt de Commissie voorts een specifieke procedure in te stellen om de lijsten van voorwerpen in de bijlagen II en III regelmatig te herzien, overeenkomstig het mandaat in artikel 23 van Verordening (EG) nr. 1236/2005 van de Raad; 16. vraagt de Commissie met klem een voorstel te presenteren om zo snel als praktisch mogelijk is een „folteringseindgebruik”-clausule in de verordening op te nemen aan de hand waarmee de lidstaten, op basis van eerdere informatie, producten waarvoor het risico bestaat dat ze door hun eindgebruikers voor de voltrekking van de doodstraf of voor foltering of andere vormen van mishandeling zullen worden gebruikt, aan een vergunningsplicht kunnen onderwerpen en de uitvoer ervan op die manier kunnen weigeren; 17. dringt er bij de Commissie op aan een voorstel in te dienen om zo snel als praktisch haalbaar is, in de verordening een verbod op te nemen op bemiddeling bij internationale transacties door natuurlijke of rechtspersonen afkomstig uit de Europese Unie met het oog op de verhandeling van martelwerktuigen, met inbegrip van de verkoop en export van voorwerpen die in de praktijk nergens anders voor dienen dan voor het uitvoeren van de doodstraf, folteringen of andere vormen van mishandeling, zoals opgesomd in bijlage II bij de verordening, en vraagt dat dit voorstel ook voorziet in de verplichting voor de lidstaten om doeltreffende mechanismen in te voeren voor de controle van tussenhandel bij transacties waarbij sprake is van de overdracht van voorwerpen die worden vermeld in bijlage III bij de verordening; 18. dringt er bij de Commissie op aan een voorstel in te dienen voor de opname in de verordening, zo snel als praktisch haalbaar is, van de verplichting voor importeurs om een importvergunning te verkrijgen voor de import in de Europese Unie van de in bijlage III bij de verordening opgenomen goederen, en de verplichting voor de lidstaten om deze importvergunning te weigeren als er voldoende reden is om aan te nemen dat de uitrusting in kwestie kan worden gebruikt voor foltering of andere vormen van mishandeling, hetzij binnen de Europese Unie, hetzij, na doorverkoop, buiten de Europese Unie; 19. dringt er bij de Commissie op aan te onderzoeken hoe de vrijstelling van de vereiste van een import- of exportvergunning voor de in bijlage III opgenomen goederen bij doorvoer door de Europese Unie kan worden geschrapt; 20. herinnert eraan dat de richtsnoeren voor een EU-beleid ten aanzien van derde landen inzake foltering en andere wrede, onmenselijke of onterende behandeling of bestraffing in 2008 zijn bijgewerkt, en verzoekt de Raad en de Commissie overeenkomstig deze richtsnoeren Verordening (EG) nr. 1236/2005 van de Raad in vergaderingen met derde landen als voorbeeld van beste praktijk aan te bevelen, en derde landen die apparatuur exporteren waarvan de import op grond van Verordening (EG) nr. 1236/2005 van de Raad verboden is, ertoe aan te moedigen om handelaren in deze landen op de verbodsbepalingen van de verordening te wijzen; 21. dringt er bij de Commissie en de lidstaten op aan zich op internationaal niveau in te zetten voor controles op de internationale handel in apparatuur die voor de doodstraf, voor foltering of voor andere vormen van mishandeling kan worden gebruikt, en er met name aan te werken dat de jaarlijkse oproep van de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties om de productie, de handel, de uitvoer en het gebruik van materieel dat specifiek is ontworpen voor foltering, te voorkomen en te verbieden, uit te breiden tot een oproep aan alle landen om de productie, de handel, de uitvoer en het gebruik van materieel dat niet specifiek is ontworpen maar op grote schaal wordt misbruikt voor foltering of andere vormen van mishandeling, te reglementeren; 22. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie en de regeringen van de lidstaten. Het Europees Parlement, – onder verwijzing naar zijn eerdere resoluties over het Koreaanse schiereiland, – gelet op Besluit nr. 2009/1002/GBVB van de Raad van 22 december 2009, – gezien de verklaring van 20 mei 2010 van hoge vertegenwoordiger Catherine Ashton over de publicatie van het rapport over het vergaan van het marineschip de Cheonan van de Republiek Korea, – gezien het rapport „Investigation Result on the Sinking of ROKS ”Cheonan'„, – gezien de resoluties 1718 (2006) en 1874 (2009) van de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties, – gelet op artikel 110, lid 4, van zijn Reglement, A. overwegende dat de spanningen op het Koreaanse schiereiland sterk zijn opgelopen sinds het vergaan van de Cheonan op 26 maart 2010, waarbij 46 opvarenden om het leven kwamen, B. overwegende dat op 15 mei 2010 delen van de torpedo van het type CHT-02D op de zeebodem zijn teruggevonden, C. overwegende dat de hoge vertegenwoordiger/vicevoorzitter Catherine Ashton het tot zinken brengen van de Cheonan als een gruwelijke en uiterst onverantwoorde actie heeft veroordeeld, D. overwegende dat een onderzoek dat is uitgevoerd door een internationale Joint Civilian-Military Investigation Group (JIP), waarbij een proces van onderzoek en verificatie werd doorlopen op basis van een wetenschappelijk en objectieve benadering, duidelijk en onbetwistbaar bewijs opleverde dat de Cheonan tot zinken was gebracht door een onderzeese explosie veroorzaakt door een torpedo vervaardigd in de Democratische Volksrepubliek Korea (DVK), zoals ook is vastgesteld in een onafhankelijke beoordeling door de Neutral Nations Supervisory Committee, E. overwegende dat alle onderzeeërs van andere buurlanden zich op het moment van het incident in of vlakbij hun bases bevonden, F. overwegende dat de secretaris-generaal van de VN, Ban Ki Moon, de resultaten van het rapport heeft omschreven als „zeer verontrustend”, G. overwegende dat de regering van de Republiek Korea (RK) openbare excuses van de autoriteiten van de DVK heeft geëist, alsmede de belofte dat verdere provocaties achterwege zullen blijven, H. overwegende dat de regering van de DVK alle betrokkenheid bij het vergaan van de Cheonan van de hand wijst en de RK ervan heeft beschuldigd het incident in scène te hebben gezet, en met een regelrechte oorlog dreigt in het geval dat de RK de sancties verscherpt, I. overwegende dat de strijdkrachten van de DVK doorgaan met provocerende en riskante militaire acties, zoals het doden van drie Chinese staatsburgers aan de grens tussen China en de DVK op 4 juni 2010, J. overwegende dat de RK naar aanleiding van het incident heeft aangekondigd alle betrekkingen met de DVK te zullen verbreken, met uitzondering van humanitaire hulp en de activiteiten rond het industriegebied Kaesong; K. overwegende dat de regering van de RK heeft verklaard het zespartijenoverleg niet te willen hervatten zolang er geen maatregelen tegen de DVK zijn genomen, L. overwegende dat de EU een krachtig voorstander is van de denuclearisatie van het Koreaanse schiereiland, en van mening is dat hervatting van het zespartijenoverleg essentieel is voor vrede en stabiliteit in de regio, M. overwegende dat de regeringen van de Volksrepubliek China en de Russische Federatie nog geen duidelijk standpunt hebben ingenomen naar aanleiding van het eindrapport en de conclusies van de Joint Investigation Group, N. overwegende dat de RK de kwestie formeel ter discussie aan de VN-Veiligheidsraad heeft voorgelegd, terwijl de DVK aan de voorzitter van de VN-Veiligheidsraad schriftelijk heeft verklaard elke verantwoordelijkheid voor de aanval af te wijzen en de Veiligheidsraad heeft verzocht de DVK te helpen bij de uitvoering van een eigen onderzoek door dat land, 1. betreurt ten zeerste dat er een aantal opvarenden van het Zuid-Koreaanse marineschip de Cheonan op een tragische manier om het leven zijn gekomen en betuigt in een geest van solidariteit en vriendschap zijn medeleven met de nabestaanden, het Koreaanse volk en de autoriteiten van de RK; 2. stemt in met de veroordeling door de hoge vertegenwoordiger/vicevoorzitter van de aanval en complimenteert de RK met de getoonde terughoudendheid; 3. neemt kennis van de conclusies van het eindrapport van de Joint Investigation Group, waarin wordt vastgesteld dat een Noord-Koreaanse torpedo het schip tot zinken heeft gebracht, en veroordeelt de torpedering ten stelligste als een provocatie die gericht is tegen de vrede en de stabiliteit op het Koreaanse schiereiland; 4. is teleurgesteld dat de regeringen van de Volksrepubliek China en de Russische Federatie nog altijd geen duidelijk standpunt hebben ingenomen naar aanleiding van de conclusies van het eindrapport van de Joint Investigation Group; 5. roept beide partijen op terughoudendheid te betrachten, de interkoreaanse betrekking op alle mogelijke manieren te verbeteren en alles in het werk te stellen om de vrede en veiligheid op het Koreaanse schiereiland blijvend te bevorderen; 6. verzoekt de regeringen van de Volksrepubliek China en de Russische Federatie als permanente leden van de VN-Veiligheidsraad het eindrapport en de conclusies van de Joint Investigation Group nauwlettend te bestuderen; 7. roept China op om, als permanent lid van de Veiligheidsraad en voornaamste handelspartner van de DVK, passende druk uit te oefenen op dat land en zich in te spannen om te voorkomen dat het conflict verder verscherpt; 8. spreekt zijn steun uit voor het verwijzen van de kwestie door de regering van de RK naar de VN-Veiligheidsraad; 9. roept de landen in het zespartijenoverleg op tot blijvende samenwerking om te waarborgen dat de besprekingen inzake de afbouw van het Noord-Koreaanse nucleaire programma worden hervat; 10. verzoekt de Commissie de huidige humanitaire hulpverlening te handhaven en de communicatiekanalen met de DVK open te houden omdat de humanitaire hulp rechtstreeks van invloed is op de levensomstandigheden van de bevolking van de DVK; 11. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de voorzitter van de Commissie, de vicevoorzitter van de Commissie/hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid, de voorzitter van de Raad, de regeringen en parlementen van de lidstaten en de kandidaatlanden, de secretaris-generaal van de VN en de regeringen van de Republiek Korea en de Democratische Volksrepubliek Korea. Het Europees Parlement , – gezien de stabilisatie- en associatieovereenkomst (SAO) tussen de Europese Gemeenschappen en hun lidstaten enerzijds en Bosnië en Herzegovina anderzijds, die op 16 juni 2008 werd ondertekend, – gezien Verordening (EG) nr. 1244/2009 (1) van de Raad van 30 november 2009 over liberalisering van het visaregime, – gezien de conclusies van de Raad van 16 juni 2003 over de westelijke Balkan, alsmede die van 30 november 2009 over Bosnië en Herzegovina, – gezien de conclusies van de Raad Algemene Zaken en Externe Betrekkingen van 16 juni 2003 over de westelijke Balkan en de bijlage daarbij getiteld „De agenda van Thessaloniki voor de westelijke Balkan: op weg naar Europese integratie”, die op 19 en 20 juni 2003 werd aangenomen door de Europese Raad van Thessaloniki, – gezien het besluit van de grote kamer van het Europees Mensenrechtenhof in de zaak Sejdic en Finci tegen Bosnië en Herzegovina (nummers 27996/06 en 34836/06) van 22 december 2009, – onder verwijzing naar zijn resolutie van 24 april 2009 over de situatie in Bosnië en Herzegovina (2) , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 15 januari 2009 over Srebrenica (3) , – gelet op artikel 110, lid 2, van zijn Reglement, A. overwegende dat de EU bij herhaling haar steun heeft uitgesproken voor het EU-lidmaatschap voor de landen van de westelijke Balkan, waaronder Bosnië en Herzegovina; overwegende dat de hoofdverantwoordelijkheid voor die toetreding evenwel bij deze landen zelf ligt, en staat of valt met hun vermogen en vastberadenheid om te voldoen aan de criteria van Kopenhagen, B. overwegende dat Bosnië en Herzegovina een lange periode van politieke, economische en sociale stagnatie doormaakt die wordt gekenmerkt door een algemene en aanhoudende politieke verlamming en de verslechtering van interetnische betrekkingen ten gevolge van politieke retoriek en de onwil en het onvermogen van de politieke elite om tot compromissen een gemeenschappelijke visie op de urgente politieke, economische en sociale problemen van het land te komen, C. overwegende dat de in felheid toenemende nationalistische en separatistische retoriek haaks staat op de elementaire Europese waarden, sociaal-economische ontwikkeling en politieke stabiliteit, afbreuk doet aan het algemene belang van het land, een belemmering vormt voor interetnische verzoening, alsook een obstakel voor de ambitie van het land om toe te treden tot de EU; overwegende dat Bosnië en Herzegovina het risico loopt verder achterop te raken bij de andere landen van de westelijke Balkan en de voordelen van Europese integratie mis te lopen, D. overwegende dat de Dayton-akkoorden nodig waren om een einde te maken aan het bloedvergieten, maar dat zij er niet in zijn geslaagd een levensvatbare en goed functionerende staat Bosnië en Herzegovina in het leven te roepen; overwegende dat de door de akkoorden bewerkstelligde versnippering van het beleidsmakingsproces tussen de staat en de entiteiten, alsook de overlappende bevoegdheden en de tekortschietende harmonisatie van het wetgevingsproces tussen de verschillende spelers nog altijd de belangrijkste obstakels vormen voor een effectief bestuur, en het land belemmeren bij het boeken van daadwerkelijke vooruitgang bij de hervormingen op het pad naar het lidmaatschap van de EU, E. overwegende dat een constitutionele hervorming van essentieel belang is om Bosnië en Herzegovina te veranderen in een goed functionerende staat; overwegende dat de werking van het justitieel apparaat en de hervormingsinspanningen te wensen overlaten ten gevolge van de ingewikkelde opzet van het justitieel apparaat, het ontbreken van één begroting, het ontbreken van een hooggerechtshof voor Bosnië en Herzegovina (dat de harmonisatie van de vier interne jurisdicties zou kunnen bevorderen), de politieke inmenging in het justitieel apparaat en de voortdurende bemoeienissen in de jurisdictie en de bevoegdheden van de nationale justitiële diensten door de Republika Srpska; overwegende dat de structuren van de entiteiten - zoals tot stand gekomen op basis van internationale besluiten - moeten worden gewijzigd teneinde ze doeltreffender te maken en beter te doen aansluiten op het institutionele kader van de staat, F. overwegende dat de Europese toekomst van alle burgers van het land in de Europese Unie ligt; overwegende dat het vooruitzicht van het EU-lidmaatschap één van de meest bindende factoren voor de bevolking van Bosnië en Herzegovina is; overwegende dat Bosnië en Herzegovina alleen als één land vooruitzicht op het lidmaatschap van de EU heeft en dat alle pogingen gericht op het ondermijnen en verzwakken van de staatsinstellingen en het gijzelen van de samenleving door onverantwoord nationaal en separatistisch beleid alle burgers de kans zal ontnemen de vruchten te plukken van de Europese integratie; overwegende dat Bosnië en Herzegovina bij de hervormingen in het kader van het proces van toetreding tot de EU weinig vooruitgang heeft geboekt; overwegende dat de bestaande etnische en entiteitsagenda's een belemmering vormen voor de verwezenlijking van de voorwaarden voor het lidmaatschap van de EU en de NAVO, G. overwegende dat de Raad en de Commissie groter leiderschap moeten tonen en moeten laten zien over het vermogen te beschikken de stuwende kracht te zijn achter het initiëren en implementeren van meer hervormingen, H. overwegende dat een vroegtijdige sluiting van het kantoor van de hoge vertegenwoordiger, op basis van de legitieme wens van een grotere plaatselijk greep op het politieke proces, invloed zou kunnen hebben op de stabiliteit van het land, en op het tempo en het succes van de zo noodzakelijke hervormingen; overwegende dat de overgang van het kantoor van de hoge vertegenwoordiger naar een versterkte speciale afgezant van de EU een onontbeerlijke stap op weg naar de status van kandidaat-lidstaat blijft, I. overwegende dat Bosnië en Herzegovina moet worden gefeliciteerd met het niet-permanente lidmaatschap van de VN-Veiligheidsraad voor de periode 2010-2011, hetgeen bewijst dat het land in staat is ten volle en op verantwoordelijke wijze zijn rol in de internationale betrekkingen te vervullen, J. overwegende dat de politieke verantwoordelijken van Bosnië en Herzegovina duizenden vrouwen en meisjes die tijdens de oorlog van 1992-1995 zijn verkracht onvoldoende juridische en materiële genoegdoening hebben gegeven, dat in slechts zeer weinig gevallen vervolging is ingesteld tegen vermeende plegers van oorlogsmisdaden van seksuele aard en dat de slachtoffers vaak onwaardig en onrespectvol zijn bejegend en onvoldoende bescherming en psychologische en materiële steun hebben gekregen om hun levens weer op te bouwen, K. overwegende dat 11 juli 2010 de vijftiende herdenkingsdag van de genocide in Srebrenica-Potočari is, L. overwegende dat bijlage VII bij het vredesakkoord van Dayton nog altijd niet volledig is geïmplementeerd; overwegende dat een gedeelte van de 115 000 intern verdreven personen, alsook vluchtelingen en andere slachtoffers van het conflict nog op billijke, alomvattende en duurzame oplossingen wachten en dat er nog vooruitgang moet worden geboekt bij de sociaaleconomische integratie van degenen die zijn teruggekeerd; overwegende dat er, volgens het Internationale Rode Kruis, na de oorlog nog altijd 10 000 vermiste personen zijn waarvan het lot onbekend is, M. overwegende dat de Commissie op 27 mei 2010 een wetgevingsvoorstel heeft ingediend over visumliberalisering voor Bosnië en Herzegovina ( COM(2010)0256 ) dat formeel de weg opent voor een mogelijke liberalisering in 2010, N. overwegende dat Frankrijk, Italië en Luxemburg de stabilisatie- en associatieovereenkomst nog niet hebben geratificeerd en daarmee het proces van integratie in Europa van Bosnië en Herzegovina vertragen, O. overwegende dat het voortbestaan van sterke etnische tegenstellingen moet worden aangepakt middels een meer geïntegreerd, niet-gesegregeerd en modern onderwijsstelsel in Bosnië en Herzegovina, P. overwegende dat de tekortschietende inspanningen van de autoriteiten van Bosnië en Herzegovina om de corruptie in het land daadwerkelijk aan te pakken zeer nadelig zijn voor de economische, sociale en politieke ontwikkeling van het land, Q. overwegende dat mensenhandel een ernstig misdrijf is en een grove schending van de mensenrechten vormt; overwegende dat Bosnië en Herzegovina zowel een land van herkomst, als, in mindere mate, een doorvoer- en bestemmingsland is in de handel in mensen, in het bijzonder vrouwen en meisjes, R. overwegende dat de grondwetten van de staat en de entiteiten iedereen het recht op gelijke behandeling garanderen; overwegende dat de Roma onverminderd met moeilijke levensomstandigheden en discriminatie worden geconfronteerd, en dat op grote schaal sprake is van discriminatie en sociale uitsluiting op basis van seksuele identiteit en seksuele geaardheid; overwegende dat fysieke aanvallen, mishandeling en intimidatie van deze groepen gewoon doorgaan, S. overwegende dat de werkloosheid onverminderd hoog is en is toegenomen ten gevolge van de economische crisis; overwegende dat de geringe kans op het vinden van een baan, met name voor jongeren, de vooruitgang van het land belemmert en bijdraagt tot politieke spanningen; overwegende dat economische welvaart van essentieel belang is voor de verdere ontwikkeling van het land en voor verzoening in Bosnië en Herzegovina, Het Europese perspectief 1. is ontevreden over de beperkte vooruitgang die Bosnië en Herzegovina heeft geboekt op weg naar stabilisering en ontwikkeling, alsook als potentiële kandidaat voor het lidmaatschap van de EU; uit zijn groeiende bezorgdheid over het onstabiele politieke klimaat en het gebrek aan gemeenschappelijke visie bij alle politieke actoren, en veroordeelt met klem het gebruik van opruiende taal, hetgeen het proces van interetnische verzoening en de werking van de staatsstructuren kan ondermijnen; beschouwt de verklaring van het leiderschap van de Republika Srpska over een referendum over „vreedzame scheiding” als een provocatie en een bedreiging voor de stabiliteit, soevereiniteit en territoriale integriteit van Bosnië en Herzegovina; 2. verzoekt met klem om een beëindiging van nationalistische en separatistische retoriek die tot polarisering van de samenleving leidt en de kern van de overeenkomst van Dayton ondermijnt, en om daadwerkelijke onderhandelingen met het oog op langetermijnovereenkomsten die tot een goed functionerende staat leiden, de instellingen van het land voorbereiden op toetreding tot de EU en tot verbetering van de algemene situatie van het land leiden; 3. herinnert eraan dat toetreding tot de Europese Unie inhoudt dat de waarden en regels die aan de EU ten grondslag liggen, te weten eerbiediging van de mensenrechten, met inbegrip van de rechten van personen die tot minderheden behoren, solidariteit, verdraagzaamheid, democratie en de rechtstaat, met inbegrip van eerbiediging van de onafhankelijkheid van justitie, worden overgenomen; 4. vraagt de vice-voorzitter/hoge vertegenwoordiger en de commissaris voor Uitbreiding en het Europees Nabuurschapsbeleid om namens de EU stevige druk op de politici van Bosnië en Herzegovina uit te oefenen ten einde hen ertoe te bewegen méér gezamenlijke inspanningen te leveren om te voldoen aan de vereisten van het Europees partnerschap en zich te houden aan alle verplichtingen die uit de stabilisatie- en associatieovereenkomst voortvloeien; wijst alle politieke actoren op het feit dat deze twee documenten de routekaart voor Europese integratie vormen en dat het hun verantwoordelijkheid ten opzichte van hun burgers is om compromissen te sluiten en hervormingen overeen te komen; spoort de vice-voorzitter/hoge vertegenwoordiger en de Commissie aan stelselmatiger en met een grotere resultaatgerichtheid de EU-conditionaliteit te gebruiken om tegemoet te komen aan de behoeften van alle inwoners van Bosnië en Herzegovina; 5. geeft zijn onvoorwaardelijke steun aan het kantoor van de hoge vertegenwoordiger en onderstreept dat de overgang alleen kan worden voltooid wanneer de autoriteiten van Bosnië en Herzegovina de vijf doelstellingen volledig hebben verwezenlijkt en volledig aan de twee voorwaarden hebben voldaan; verzoekt de autoriteiten van de Republika Srpska te voldoen aan de laatste verplichting (de elektriciteitswet van de Republika Srpska) en de Brcko-toezichthouder toe te staan de sluiting aan te bevelen van het toezichtregime in het district Brcko; 6. verzoekt de regering van de Republika Srpska actief te blijven participeren in de onderhandelingen over de verdeling van het door het kantoor van de hoge vertegenwoordiger in kaart gebrachte staatseigendom en vraagt deze geen wetgeving over publiek eigendom in de Republika Srpska aan te nemen aangezien dat een ernstige overtreding zou zijn van het besluit van de hoge vertegenwoordiger om de verkoop van publiek eigendom te verbieden, waarmee de sluiting van het kantoor van de hoge vertegenwoordiger zou worden vertraagd; 7. is verheugd over de wijzigingen in de grondwet waarmee het district Brcko als een entiteit met plaatselijk zelfbestuur tot stand is gebracht, waarmee is voldaan aan nog een voorwaarde van de Peace Implementation Council (PIC) voor de toekomstige sluiting van het kantoor van de hoge vertegenwoordiger; 8. verzoekt de twee entiteiten en alle politieke krachten, in het bijzonder de regering van de Republika Srpska, het vredesakkoord van Dayton volledig te respecteren en acties op basis van dit akkoord en op basis van resoluties van de VN-Veiligheidsraad niet in twijfel te trekken; beschouwt de hoge vertegenwoordiger als de hoogste autoriteit voor wat betreft de interpretatie van de civiele implementatie van het vredesakkoord; vraagt alle politieke actoren de hoge vertegenwoordiger en al het internationale personeel in het land met de vereiste eerbied te bejegenen en zich te onthouden van persoonlijke aanvallen; 9. stelt met tevredenheid vast dat de politiemissie van de Europese Unie (EUPM) en EUFOR Althea een belangrijke bijdrage hebben geleverd aan de stabiliteit en de veiligheid van Bosnië en Herzegovina; is verheugd over het besluit van de Raad om steun te verlenen aan de opbouw van capaciteit voor niet-uitvoerende taken en opleidingen; is verheugd over de verlenging van het EUFOR-mandaat krachtens resolutie 1895 van de VN-Veiligheidsraad; is verheugd over het feit dat Bosnië en Herzegovina door de NAVO is uitgenodigd voor deelname aan het actieplan voor lidmaatschap; 10. wijst op het werk van de politiemissie van de Europese Unie, dat heeft bijgedragen aan de strijd tegen de georganiseerde misdaad en corruptie die is aangegaan door politie en justitie in Bosnië en Herzegovina; is verheugd over het feit dat de missie met twee jaar is verlengd en een nieuw mandaat heeft gekregen, en ook over het werk van de Commissie voor een follow-upproject van EUPM in het kader van het instrument voor pretoetredingssteun 2010; 11. vraagt de EU en haar lidstaten tegenwicht te bieden tegen de onverschilligheid van grote delen van het politieke establishment door een preferentieel partnerschap aan te gaan en steun te bieden aan het maatschappelijk middenveld, onafhankelijke media en het bedrijfsleven, en projecten te ontwikkelen gericht op het stimuleren van actieve politieke participatie, met name van jonge Bosniërs; 12. benadrukt dat vrije en onafhankelijke media, zowel met een publiek als een particulier statuut, fundamentele elementen van een democratie zijn; vraagt de autoriteiten van Bosnië en Herzegovina onafhankelijke en gevarieerde media, zonder politieke inmenging, te versterken en de media in staat te stellen vrijelijk vanuit alle delen van het land berichtgeving te verzorgen door toegang tot informatie te waarborgen; veroordeelt met klem de aanvallen op journalisten en roept de bevoegde instanties op passende maatregelen te nemen om dergelijke voorvallen in de toekomst te vermijden; verzoekt de media, inclusief die met een publiekrechtelijk statuut, haatdragende taal van geen enkele aard te tolereren; benadrukt de noodzaak van politieke onafhankelijkheid van de regelgevende instanties op het gebied van communicatie; roept de Raad van Ministers op een vaste directeur van de communicatie-instantie aan te stellen; Constitutionele hervorming en hervorming van justitie 13. herhaalt zijn standpunt betreffende de doelstellingen die via een constitutionele hervorming moeten worden verwezenlijkt: 14. wijst erop dat versterking van de centrale overheid niet betekent dat de entiteiten worden verzwakt, maar dat voorwaarden worden geschapen, op basis van het subsidiariteitsbeginsel, voor een doeltreffend bestuur dat in staat is op nationaal niveau hervormingen door te voeren en efficiënte internationale betrekkingen te onderhouden en daarmee het hele land voor te bereiden op toetreding tot de EU; 15. verzoekt de autoriteiten van Bosnië en Herzegovina om, in het kader van de alomvattende grondwetshervorming, de relevante grondwetbepalingen en respectieve bepalingen van de nationale kieswet zo snel mogelijk te wijzigen, teneinde de uitspraak van het Europees mensenrechtenhof in de zaak Sejdic en Finci na te leven, waarin duidelijk wordt aangegeven dat de huidige grondwet van Bosnië en Herzegovina mensen die als „anderen” worden gekwalificeerd, discrimineert; wijst erop dat de goedkeuring van deze hervormingen een uiterst belangrijke stap is in de richting van een functionerende multi-etnische samenleving; 16. spoort de burgers van Bosnië en Herzegovina aan te gaan stemmen tijdens de algemene verkiezingen in oktober 2010; is van oordeel dat deze verkiezingen ook bepalend zijn voor het tempo waarin Bosnië en Herzegovina in de richting van de EU beweegt, en dat iedereen die besluit niet te gaan stemmen in feite anderen over zijn of haar toekomst laat beslissen; wijst op het feit dat alles moet worden gedaan om ervoor te zorgen dat de aanstaande verkiezingen plaatsvinden met volledige inachtneming van de Europese normen en op basis van een vreedzame en democratische campagne; 17. herinnert aan de noodzaak van de oprichting van een hooggerechtshof op nationaal niveau en van verankering daarvan in het grondwettelijk kader, zodat het een integrerende factor voor de jurisprudentie van het land kan zijn en bijdraagt aan de geleidelijke harmonisatie van de vier verschillende wettelijke systemen van Bosnië en Herzegovina; 18. vraagt alle politieke actoren uitvoering te geven aan de 69 maatregelen zoals bedoeld in het actieplan bij de strategie voor de hervorming van het justitieel apparaat; Bestrijding van oorlogsmisdaden, georganiseerde misdaad en corruptie 19. is verheugd over de bevredigende samenwerking met het Internationaal Straftribunaal voor het voormalige Joegoslavië (ICTY) en de adequate coöperatie tussen het tribunaal en de autoriteiten op nationaal en entiteitsniveau; wijst op de noodzaak te blijven voldoen aan de verplichtingen en mee te werken aan de arrestatie van alle personen die door het ICTY in staat van beschuldiging zijn gesteld, en hun steunnetwerken te ontmantelen; dringt aan op een doeltreffender samenwerking tussen de politieautoriteiten in Servië en Bosnië en Herzegovina met als doel Ratko Mladić en Goran Hadžić op te sporen en te arresteren; spoort de autoriteiten van Bosnië en Herzegovina evenwel aan de implementatie van de nationale oorlogsmisdadenstrategie en de aanpak van de achterstand bij de behandeling van zo'n tienduizend gevallen van oorlogsmisdaden in het hele land te versnellen, en aan te geven welke materiële en technische middelen nodig zijn voor de vervolging van alle daders, waaronder verkrachters en plegers van seksueel geweld; 20. wijst erop dat 11 juli wordt erkend als dag van herdenking van de genocide van Srebrenica in de EU, en roept alle landen van de regio op hetzelfde te doen; is verheugd over de goedkeuring van verschillende resoluties over Srebrenica door de parlementen van vier landen in de westelijke Balkan, in het bijzonder door de nationale assemblee van de Republiek Servië, en verzoekt de parlementen van de Bosnische staat en de entiteiten in de nabije toekomst vergelijkbare resoluties goed te keuren; beschouwt deze verklaringen als belangrijke stappen om in het reine te komen met het tragische verleden van de regio en hoopt dat deze de weg vrijmaken voor een beter begrip van de gemeenschappelijke geschiedenis, teneinde tot daadwerkelijke verzoening in de gehele regio te komen; benadrukt dat het berechten van de verantwoordelijken voor de genocide in en om Srebrenica een belangrijke stap is op het pad naar regionale stabiliteit en vrede; 21. vraagt de autoriteiten van Bosnië en Herzegovina een bij de internationale normen aansluitende definitie van seksueel geweld in het wetboek van strafrecht op te nemen, de slachtoffers onverwijld adequate genoegdoening te geven, alsook economische, sociale en psychologische ondersteuning, waaronder kwalitatief hoogwaardige lichamelijke en geestelijkegezondheidszorgdiensten, en programma's te ontwikkelen voor langetermijnbescherming van de slachtoffers en daarvoor financiering ter beschikking te stellen; onderstreept in dit verband het belang van een betere coördinatie tussen de verschillende gerechtelijke instanties en van een snellere behandeling van de gevallen van oorlogsmisdaden van seksuele aard tijdens de oorlog; verzoekt de Commissie en andere internationale donoren de autoriteiten van Bosnië en Herzegovina op dit vlak te helpen met financiële middelen en expertise gericht op de slachtoffers van oorlogsmisdaden en seksueel geweld; vraagt de autoriteiten van Bosnië en Herzegovina prioritair goedkeuring te hechten en uitvoering te geven aan een strategie voor de slachtoffers van oorlogsmisdaden van seksuele aard; 22. verzoekt de EU en haar lidstaten strafrechtelijke onderzoeken te beginnen tegen degenen die tijdens de oorlog seksuele misdrijven hebben gepleegd en die zijn geëmigreerd en een permanente verblijfsstatus, inclusief burgerschap, in de lidstaten hebben gekregen, en te erkennen dat deze misdrijven in feite oorlogsmisdrijven zijn en dat zij niet moeten worden behandeld als algemene seksuele misdrijven of onder een verjaringsregeling moeten vallen 23. dringt er bij de autoriteiten van Bosnië en Herzegovina op aan de definitieve terugkeer van vluchtelingen en intern verdreven personen te bevorderen en te voltooien en een relevante strategie goed te keuren, zoals bedoeld in bijlage VII bij de vredesovereenkomst van Dayton; dringt erop aan dat enerzijds de personen die nu nog in opvangcentra wonen steun ontvangen en maatregelen worden genomen voor hun sociale integratie, en dat anderzijds de terugkeer wordt bevorderd van de personen die niet naar hun geboorteland, zoals het vernietigde gebied Posavina, kunnen terugkeren; roept de Commissie en de andere internationale donoren op de autoriteiten van Bosnië en Herzegovina hierbij met financiële middelen en kennis te ondersteunen; 24. herinnert aan de urgentie van de bouw van hogeveiligheidsgevangenissen van de staat en de renovatie van bestaande faciliteiten, voor de veilige detentie van alle personen die zijn beschuldigd van en veroordeeld voor misdaden; 25. betreurt het feit dat, ten gevolge van een tekortschietende coördinatie van de corruptiebestrijdingsinspanningen op staatsniveau en door het geringe aantal onderzoeken tegen en vervolgingen van verdachten van grote corruptiezaken in regeringsdiensten en andere staats- en entiteitstructuren, bij openbare aanbestedingsprocedures, de verlening van bedrijfsvergunningen en in de sectoren gezondheidszorg, energie en vervoer en in de bouw, relatief weinig vooruitgang is geboekt bij de bestrijding van corruptie; dringt in dit verband aan op de snelle oprichting van een onpartijdige en verantwoordingsplichtige corruptiebestrijdingsdienst, om het vertrouwen van de burgers van Bosnië en Herzegovina in hun instellingen te herstellen, alsook op de gecoördineerde implementatie van de nieuwe strategie voor de bestrijding van corruptie (2009-2014) en het bijbehorende actieplan; 26. verzoekt de autoriteiten van Bosnië en Herzegovina doeltreffend op te treden tegen mensenhandel, de daders samen met de internationale gemeenschap vastberaden te vervolgen, de slachtoffers bescherming en compensatie te bieden en het bewustzijn te vergroten om te voorkomen dat de autoriteiten en de samenleving hen opnieuw tot slachtoffer maken; Visumliberalisering 27. is verheugd over het feit dat de autoriteiten van Bosnië en Herzegovina hun hervormingen hebben versneld en aanzienlijke vooruitgang hebben geboekt bij het naleven van de benchmarks opgenomen in de routekaart voor een visavrijstelsel, hetgeen aantoont dat met de noodzakelijke wil aanzienlijke vooruitgang kan worden geboekt op het gebied van hervormingen; moedigt de autoriteiten van Bosnië en Herzegovina sterk aan de laatste delen van de wetgeving in kwestie aan te nemen; 28. is verheugd over het hoger vermelde wetgevingsvoorstel van de Commissie van 27 mei 2010 over visumliberalisering en verzoekt de Commissie te controleren of de nog overblijvende benchmarks de komende maanden worden nageleefd, teneinde de weg te openen voor de goedkeuring door de Raad en het Europees Parlement van de invoering van de vrijstelling van de visumplicht voor Bosnische burgers tegen het eind van 2010; 29. erkent het belang van visaliberalisering voor alle burgers van Bosnië en Herzegovina om binnen de EU te kunnen reizen en ziet het als een belangrijke factor voor verdere integratie in de EU en interetnische verzoening, omdat het isolatie voorkomt en burgers de kans biedt hun horizon te verbreden, kennis te nemen van wat EU-lidmaatschap inhoudt en hun wil aan de politieke leiders kenbaar te maken, met het oog op opname in de EU; Het onderwijsstelsel 30. erkent dat op institutioneel niveau vooruitgang is geboekt, maar spoort de autoriteiten van Bosnië en Herzegovina toch aan op federaal niveau de wet op het hoger onderwijs goed te keuren en zich te concentreren op volledige implementatie van de kaderwetten op het gebied van onderwijs, waarmee de versnippering van het onderwijsstelsel wordt aangepakt; spoort de autoriteiten aan om met volledige benutting van het Europees partnerschap, maatregelen te nemen voor het verbeteren van de algehele kwaliteit van het onderwijs met als doel in te spelen op de behoeften van de arbeidsmarkt en te voldoen aan de normen van het Bologna-proces, alsook met steun van de EU regelingen te ontwikkelen voor opleiding en na- en bijscholing van langdurig werklozen; dringt aan op de implementatie van internationale uitwisselingsprogramma's tussen alle universiteiten van Bosnië en Herzegovina en lidstaten van de EU, door gebruikmaking van de bestaande EU-programma's en -netwerken; benadrukt dat het aantal studenten, leraren en onderzoekers dat aan mobiliteitsprogramma's van de EU deelneemt, flink moet worden verhoogd; 31. wijst erop dat onderwijs een belangrijk instrument is voor een daadwerkelijke interetnische verzoening; is van mening dat in het kader van de bijstand van de EU bijzondere aandacht moet worden besteed aan het bevorderen van een inclusief, niet-discriminerend onderwijsstelsel, gebaseerd op verdraagzaamheid en respect voor verscheidenheid, en op inspanningen gericht op het tot stand brengen van een beter begrip van de gemeenschappelijke geschiedenis, en het elimineren van de segregatie van verschillende etnische groepen (twee scholen onder één dak) door middel van het ontwikkelen van gemeenschappelijke onderwijsprogramma's en geïntegreerde klassen in beide entiteiten; is in dit verband verheugd over de oprichting van een studentenraad voor heel Bosnië en Herzegovina; 32. verzoekt de autoriteiten van Bosnië en Herzegovina de bestaande, starre en dure methoden voor gelijkstelling van diploma's nog eens tegen het licht te houden en op het niveau van de staat een agentschap voor de erkenning van diploma's op te richten; herinnert de autoriteiten van Bosnië en Herzegovina eraan dat hoogopgeleide werknemers aangespoord zouden moeten worden, en niet ontmoedigd, om een baan te zoeken in het land zelf; Economische situatie, sociaal beleid 33. is verheugd over de laatste evaluatieronde van MONEYVAL (4) ; dringt er bij alle actoren op aan de economie duurzaam te hervormen, jurisdictionele acties te coördineren en economische activiteiten te faciliteren, met inbegrip van het verwijderen van administratieve obstakels, een langetermijnstrategie voor duurzame ontwikkeling te ontwikkelen gericht op onder andere onderwijs, onderzoek en ontwikkeling (O&O), infrastructuur, landbouw, milieu en energie; spoort de politieke leiders en toonaangevende zakenmensen aan, met als doel om buitenlandse investeringen aan te trekken, om alles te doen om het vertrouwen van investeerders te herstellen en een goed ondernemersklimaat te creëren, zodat Bosnië en Herzegovina in de regio niet verder achterop raakt; 34. herinnert eraan dat in de stabilisatie- en associatieovereenkomst wordt aangedrongen op versterking van de coördinatie van het economische beleid tussen de entiteitsregeringen en, als een cruciaal onderdeel van de economische hervorming, de totstandbrenging van één economische ruimte voor verdere interne integratie en betere land- en arbeidsmarkten; betreurt in dit verband het feit dat de versnippering van de interne arbeidswetgeving en de socialezekerheidsstelsels nog altijd de voornaamste belemmering vormen voor het vrije verkeer van personen binnen het land; geeft aan dat economische welvaart en nieuwe banen, met name voor de jonge inwoners van het land, van essentieel belang zijn voor de verdere ontwikkeling van Bosnië en Herzegovina, en interetnische verzoening kunnen bevorderen; 35. dringt aan op verbetering van de fiscale coördinatie door te zorgen voor een goede werking van de autoriteit voor indirecte belastingen en van de nationale fiscale raad; verzoekt de Raad van Ministers met klem om, na veel vertragingen, een permanente directeur van de autoriteit voor indirecte belastingen te benoemen; 36. verzoekt het parlement van Bosnië en Herzegovina, teneinde in 2011 nationale verkiezingen te kunnen houden, op zo kort mogelijke termijn de kieswet aan te nemen, hetgeen een duidelijke voorwaarde voor het Europees perspectief is en van essentieel belang is voor de sociaal-economische ontwikkeling van het land, alsmede voor voortzetting van de steun van de EU; beklemtoont dat het gezien de gevoeligheid van het onderwerp geen verplichting mag zijn te antwoorden op alle vragen over etniciteit; 37. verzoekt de autoriteiten van Bosnië en Herzegovina maatregelen te nemen voor het bestrijden van armoede en het ontwikkelen van een beter op de armen, sociaal uitgeslotenen en kwetsbare groepen, in het bijzonder de Roma, toegesneden sociaal vangnet, en een doeltreffend en duurzaam socialebeschermings- en integratiestelsel te ontwikkelen; verzoekt de autoriteiten van Bosnië en Herzegovina zich extra in te spannen op de gebieden werkgelegenheid, sociale cohesie en gendergelijkheid; 38. is verheugd over de initiatieven van de autoriteiten van Bosnië en Herzegovina voor het verbeteren van de situatie van de Roma en herbevestigt het belang van het goedkeuren van een strategie gericht op huisvesting, gezondheidszorg, werkgelegenheid en onderwijs van de Roma; vraagt de autoriteiten voldoende middelen ter beschikking te stellen voor de implementatie van deze strategie in samenwerking met het maatschappelijk middenveld, waaronder de Roma zelf, om discriminatie te bestrijden en de vertegenwoordiging van Roma in publieke functies te bevorderen; 39. is verheugd over de meest recente wetgevingsamendementen van het federaal parlement, waarmee een systeem van op behoeften gebaseerde uitkeringen en begrotingsdiscipline voor alle begunstigden van de begroting, waaronder veteranen, is geïntroduceerd; is verheugd over het feit dat de door de Wereldbank ter beschikking gestelde lening voor ontwikkelingsbeleid en de tweede en derde tranche van de „stand-by”-regeling van het IMF zijn uitbetaald; vraagt het federale parlement met klem meer maatregelen te nemen gericht op een grotere fiscale discipline; 40. spoort de autoriteiten van Bosnië en Herzegovina aan een nationale energiestrategie te ontwikkelen die stoelt op hernieuwbare energiebronnen, energiebesparing en -efficiëntie, alsook op modernisering van het elektriciteitsnet; verzoekt zowel de autoriteiten van Bosnië en Herzegovina als de Commissie ervoor te zorgen dat de waterkrachtcentrales worden gepland en gebouwd overeenkomstig de EU-criteria betreffende milieueffectbeoordelingen en de algemene duurzaamheidsnormen; 41. betreurt het feit dat de administratieve capaciteit in de milieusector nog altijd onderontwikkeld en beperkt is; dringt in dit verband aan op de goedkeuring van een federale alomvattende milieuwet die zorgt voor een geharmoniseerde milieubescherming, en op de oprichting van een nationaal milieuagentschap; 42. vraagt de autoriteiten van Bosnië en Herzegovina goedkeuring te hechten aan de nationale zorgverzekeringswet, teneinde de kwaliteit van de publieke gezondheidszorg te harmoniseren en te verbeteren, en de bevolking op het hele grondgebied van de staat adequate gezondheidszorg te kunnen bieden, ongeacht hun woon- en werkplaats; Regionale samenwerking 43. onderstreept het belang van regionale samenwerking en goede nabuurschapsbetrekkingen, en beschouwt deze als een essentieel onderdeel van het verzoeningsproces doordat het menselijke contacten bevordert; beklemtoont de cruciale rol van het maatschappelijk middenveld voor het verbeteren van de regionale samenwerking op sociaal en politiek gebied; verzoekt de Bosnische autoriteiten een oplossing te vinden die de regionale mobiliteit van de burgers van Kosovo waarborgt en het mogelijk maakt naar Bosnië en Herzegovina te reizen; 44. juicht de recente verklaringen toe van de Kroatische president, die zich voor het Kroatische beleid in Bosnië en Herzegovina in de jaren 1990 heeft verontschuldigd en eer heeft betoond aan de slachtoffers van elke gemeenschap; beschouwt dit gebaar als een belangrijke stap voor de bevordering van etnische verzoening tussen de Balkanvolkeren; roept de andere buurlanden van Bosnië en Herzegovina op om dit voorbeeld te volgen; 45. verzoekt Kroatië en Bosnië en Herzegovina om via onderhandelingen een oplossing te vinden met betrekking tot de Kroatische bouwplannen voor de brug van Pelješac, waartegen Bosnië en Herzegovina gekant is; is bezorgd door de recente aankondiging van de Kroatische premier over de mogelijke aanvraag door Kroatië van Europees geld om het omstreden bouwwerk aan deze brug te versnellen; wijst erop dat het project de toekomstige ontwikkeling van de Bosnische haven van Neum kan schaden en ecologische bezorgdheid wekt in beide landen; 46. wijst op het feit dat duurzame stabiliteit en regionale samenwerking in de westelijke Balkan en de gehele EU onmogelijk zijn zolang er in Bosnië en Herzegovina sprake is van een politieke impasse; 47. is verheugd over de actieve participatie van Bosnië en Herzegovina in het proces van regionale samenwerking, in het bijzonder over de ondertekening (samen met Kroatië en Servië) van de overeenkomsten inzake internationale juridische bijstand in straf- en civiele zaken, die gericht zijn op de uitvoering van straffen opgelegd aan personen die zijn veroordeeld in de ene partij bij de overeenkomst en vervolgens zijn ontsnapt naar een andere partij bij de overeenkomst; o o o 48. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de vice-voorzitter/hoge vertegenwoordiger, de Raad, de Commissie en de regeringen en parlementen van Bosnië en Herzegovina en zijn entiteiten. Het Europees Parlement, – gezien de op 25 maart 2010 geparafeerde tekst van het Protocol tot wijziging van de luchtvervoersovereenkomst tussen de Europese Gemeenschap en haar lidstaten, enerzijds, en de Verenigde Staten van Amerika, anderzijds („de tweedefaseovereenkomst”), – onder verwijzing naar zijn resolutie van 5 mei 2010 over de opening van onderhandelingen over overeenkomsten inzake persoonsgegevens van passagiers (PNR-gegevens) met de Verenigde Staten, Australië en Canada (1) , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 13 januari 2009 over samenwerking op het gebied van de regulering van de burgerluchtvaartveiligheid (2) , – onder verwijzing naar zijn resoluties van 14 maart en 11 oktober 2007 over de overeenkomst EG/VS inzake het luchtvervoer (3) („de eerstefaseovereenkomst”), – onder verwijzing naar zijn resolutie van 17 januari 2006 over de ontwikkeling van de agenda voor het externe luchtvaartbeleid van de Gemeenschap (4) , – gelet op artikel 110, lid 4, van zijn Reglement, A. overwegende dat de eerstefaseovereenkomst, die op 30 maart 2008 voorlopig in werking is getreden, een opschortingsclausule bevatte die kon worden geactiveerd als er in november 2010 geen tweedefaseovereenkomst tot stand was gekomen, B. overwegende dat de eerstefaseovereenkomst slechts een eerste stap was in het openen van de Europese en Amerikaanse luchtvaartmarkten, en beide partijen vast verbond tot verdere onderhandelingen met als doel de markten verder te openen en zoveel mogelijk voordelen voor consumenten, luchtvaartmaatschappijen, werknemers en de gemeenschappen te bereiken, inclusief door investeringen te vergemakkelijken teneinde beter aan te sluiten bij de realiteit van de mondiale luchtvaartindustrie, het trans-Atlantische luchtvervoer te versterken en een kader te creëren dat andere landen zal stimuleren hun eigen markten voor luchtvaartdiensten open te stellen, C. overwegende dat de in mei 2008 gestarte onderhandelingen op 25 maart 2010 tot een voorlopige overeenkomst hebben geleid, D. overwegende dat een openstelling van de luchtvaartmarkten in de EU en de VS, die samen ongeveer 60% van het mondiale luchtverkeer uitmaken, voordelen zou bieden voor de consumenten aan beide zijden van de Atlantische Oceaan en substantiële economische voordelen en nieuwe banen zou opleveren, Algemene beginselen 1. neemt kennis van de voorlopige overeenkomst van 25 maart 2010, die zowel de vooruitgang die is bereikt met de eerstefaseovereenkomst kan consolideren als voor een sterkere samenwerking op regelgevingsgebied zorgen; 2. wijst er nogmaals op dat diverse aspecten van de luchtvaartregelgeving, waaronder geluids- en nachtvluchtbeperkingen, lokaal moeten worden geregeld, met volledige eerbiediging van het subsidiariteitsbeginsel; verzoekt de Commissie deze kwesties op Europees niveau te coördineren, rekening houdend met de nationale wetgeving van de lidstaten, teneinde de onderhandelingen met de VS te kunnen voortzetten en ook andere daarmee samenhangende vraagstukken, zoals de cabotage, op te lossen; Openstelling van de markt 3. betreurt het uitblijven van wezenlijke vooruitgang bij het wegnemen van achterhaalde beperkingen in de regelgeving betreffende buitenlandse investeringen, en is van mening dat daardoor de huidige onevenwichtige restricties voor eigendom en zeggenschap van buitenlanders in de Verenigde Staten zullen blijven bestaan; 4. herinnert eraan dat het uiteindelijke doel van de luchtvervoersovereenkomst tussen de EU en de VS is de markt volledig open te stellen zonder enige beperkingen van beide zijden; 5. constateert dat de luchtvervoerders van de EU maar in beperkte mate toegang zullen hebben tot het door de regering van de VS gefinancierde luchtverkeer (het „Fly America Programme”); wijst er nogmaals op dat de nationale EU-regeringen dergelijke voorschriften niet hebben; Convergentie in regelgeving, veiligheid en beveiliging 6. moedigt het Gemengd Comité ertoe aan aanvullende voorstellen te formuleren voor de wederzijdse erkenning van regelgevingsbesluiten overeenkomstig de beginselen van beter wetgeven; 7. kent hoge prioriteit toe aan samenwerking bij de ontwikkeling van de Europese en Amerikaanse luchtverkeersbeheerssystemen („SESAR” en „Next Gen”) om te komen tot interoperabiliteit en compatibiliteit van deze systemen en bij te dragen tot een vermindering van de milieueffecten; 8. is verheugd over de samenwerking tussen de instanties in de EU en de VS die verantwoordelijk zijn voor de veiligheid van de luchtvaart op alle niveaus; 9. betreurt dat er geen verdere stappen zijn ondernomen op het punt van buitenlandse reparatiewerkplaatsen; 10. wijst opnieuw op het belang van de Europese zwarte lijst van luchtvaartmaatschappijen die niet aan de voorschriften voldoen, en het Amerikaanse systeem voor toezicht op de naleving van luchtvaartnormen, en roept beide partijen op informatie hierover uit te wisselen; 11. onderstreept dat de persoonlijke levenssfeer van Europese en Amerikaanse burgers moet worden geëerbiedigd wanneer persoonsgegevens van passagiers tussen de EU en de VS worden uitgewisseld, met inachtneming van de criteria waarop het Europees Parlement in zijn resolutie van 5 mei 2010 heeft aangedrongen; beklemtoont in dit verband dat het dringend noodzakelijk is tot mondiale normen voor gegevensbescherming en privacy te komen; 12. wijst er met klem op dat de Europese Unie stoelt op de beginselen van de rechtsstaat en dat elke overdracht van persoonsgegevens uit de EU en de lidstaten voor veiligheidsdoeleinden moet zijn gebaseerd op internationale overeenkomsten met de status van wetgevingsbesluiten, om de EU-burgers de nodige bescherming te bieden, gepaard moet gaan met procedurele waarborgen en recht op verdediging, en in overeenstemming moet zijn met de nationale en Europese wetgeving inzake gegevensbescherming; 13. beklemtoont het belang van rechtszekerheid voor EU- en VS-burgers en -luchtvaartmaatschappijen, alsook de behoefte aan geharmoniseerde normen voor laatstgenoemden; 14. erkent het belang van overleg en samenwerking over veiligheidsmaatregelen, maar waarschuwt tegen buitensporige of ongecoördineerde maatregelen die niet steunen op een degelijke risicobeoordeling; 15. herhaalt zijn oproep aan de Commissie en de VS om de doeltreffendheid van de sinds 2001 getroffen extra veiligheidsmaatregelen tegen het licht te houden, teneinde overlappingen en zwakke schakels in de veiligheidsketen weg te nemen; 16. pleit voor het concept van „one-stop security” (eenmalige controle) in plaats van het opnieuw controleren van passagiers en bagage bij elke overstap; Milieu 17. onderkent dat de luchtvaartsector diverse negatieve milieueffecten heeft, en met name een bron van geluidsoverlast is en bijdraagt aan de klimaatverandering, en dat deze effecten met de groei van de luchtvaart zullen toenemen; 18. wijst erop dat de gezamenlijke verklaring over samenwerking op milieugebied van essentieel belang is voor de aanpak van de milieueffecten van de internationale luchtvaart, maar betreurt dat de ETS-regeling (handel in emissierechten) geen deel uitmaakt van de voorlopige overeenkomst; wijst erop dat er verdere besprekingen met de VS moeten plaatsvinden met het oog op de inwerkingtreding van de ETS-regeling in 2012; 19. is verheugd over het akkoord over samenwerking in het kader van de Internationale Burgerluchtvaartorganisatie met het oog op de vermindering van vliegtuiglawaai en -emissies, in combinatie met het voornemen om de technische samenwerking tussen de EU en de VS te versterken op het gebied van klimaatwetenschap, onderzoek en technologische ontwikkeling, brandstofefficiëntie en emissievermindering in de luchtvaart en uitwisseling van goede praktijken voor lawaaibestrijding, waarbij onderkend moet worden dat er verschillen bestaan in de plaatselijke omstandigheden; Sociaal beleid 20. vindt het verheugend dat in de overeenkomst het belang van de sociale dimensie wordt onderkend en dat aan het Gemengd Comité de verantwoordelijkheid wordt gegeven om de sociale effecten van de overeenkomst in het oog te houden en waar nodige passende antwoorden te formuleren; 21. verzoekt de Commissie de overeenkomst te gebruiken om de naleving van de relevante internationale wetgeving inzake sociale rechten te bevorderen, in het bijzonder de arbeidsnormen die zijn vastgelegd in de fundamentele overeenkomsten van de Internationale Arbeidsorganisatie (IAO 1930-1999), de OESO-richtsnoeren voor multinationale ondernemingen (1976, herzien in 2000) en het Verdrag van Rome inzake recht dat van toepassing is op verbintenissen uit overeenkomst van 1980; 22. dringt erop aan dat de sociale wetgeving van de EU wordt toegepast op de werknemers die in dienst worden genomen en/of werkzaam zijn in de lidstaten, in het bijzonder de richtlijnen betreffende de raadpleging en de informatie van werknemers (2002/14/EG, 98/59/EG en 80/987/EEG), betreffende de organisatie van de arbeidstijd van mobiel personeel in de burgerluchtvaart (2000/79/EG) en betreffende de terbeschikkingstelling van werknemers met het oog op het verrichten van diensten (96/71/EG); Werking van de overeenkomst 23. verzoekt de Commissie erop toe te zien dat het Europees Parlement net als alle relevante belanghebbenden volledig wordt ingelicht en geraadpleegd over de werkzaamheden van het Gemengd Comité; 24. herinnert eraan dat sinds de inwerkingtreding van het Verdrag van Lissabon de goedkeuring van het Europees Parlement vereist is voordat een internationale overeenkomst kan worden gesloten op een gebied waarop de gewone wetgevingsprocedure van toepassing is ; 25. is verheugd over het idee van regelmatige ontmoetingen van leden van het Europees Parlement en van het Amerikaanse Congres om alle relevante kwesties rond het luchtvaartbeleid van de EU en de VS te bespreken; 26. verzoekt de Europese Commissie voor 31 december 2013 een begin te maken met het proces van de onderhandelingen van de derde fase en de volgende punten op te nemen: o o o 27. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en aan de Commissie alsmede aan de regeringen en de parlementen van de lidstaten en aan het Congres van de Verenigde Staten. Het Europees Parlement , – gezien het tweede verslag van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad over de ontwikkeling van de spoorwegmarkt ( COM(2009)0676 ) en het begeleidende werkdocument van de diensten van de Commissie (SEC(2009)1687), – gelet op Richtlijn 2001/12/EG van het Europees Parlement en de Raad van 26 februari 2001 tot wijziging van Richtlijn 91/440/EEG van de Raad betreffende de ontwikkeling van de spoorwegen in de Gemeenschap (1) , – gelet op Richtlijn 2001/13/EG van het Europees Parlement en de Raad van 26 februari 2001 tot wijziging van Richtlijn 95/18/EG van de Raad betreffende de verlening van vergunningen aan spoorwegondernemingen (2) , – gelet op Richtlijn 2001/14/EG van het Europees Parlement en de Raad van 26 februari 2001 inzake de toewijzing van spoorweginfrastructuurcapaciteit en de heffing van rechten voor het gebruik van spoorweginfrastructuur alsmede inzake veiligheidscertificering (3) , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 12 juli 2007 over de uitvoering van het eerste spoorwegpakket (4) , – gezien de vraag van 9 maart 2010 aan de Commissie over de uitvoering van het eerste spoorwegpakket (Richtlijnen 2001/12/EG, 2001/13/EG en 2001/14/EG) ( O-0030/2010 – B7-0204/2010), – gelet op artikel 115, lid 5, van zijn Reglement, A. overwegende dat het eerste spoorwegpakket, dat in 2001 werd goedgekeurd en drie richtlijnen omvat − een over de ontwikkeling van de spoorwegen in de Gemeenschap, een over de verlening van vergunningen aan spoorwegondernemingen en een over de toewijzing van spoorweginfrastructuurcapaciteit en de heffing van rechten voor het gebruik van spoorweginfrastructuur alsmede veiligheidscertificering − ertoe diende de spoorwegsector te stimuleren als eerste stap naar de totstandbrenging van een geïntegreerde Europese spoorwegverkeersruimte, en een gezonde financiële structuur te scheppen om dit te bewerkstelligen, B. overwegende dat de richtlijnen van het eerste spoorwegpakket uiterlijk op 15 maart 2003 moesten worden omgezet in nationale wetten, maar dat de Commissie tot juni 2008 heeft gewacht alvorens inbreukprocedures tegen lidstaten aan te spannen vanwege een verkeerde of onvolledige uitvoering van het eerste spoorwegpakket, C. overwegende dat blijkens het tweede verslag van de Commissie over de ontwikkeling van de spoorwegmarkt, het aandeel van het spoor in het vervoer niet is gestegen, maar stabiel is gebleven en in 2002 slechts ongeveer 10% van het goederenvervoer en minder dan 7% van het reizigersvervoer bedroeg, 1. betreurt dat een grote meerderheid van 22 lidstaten er niet in is geslaagd de drie richtlijnen van het eerste spoorwegpakket correct uit te voeren; is van mening dat dit de ontwikkeling van het aandeel van het spoor in het totale vervoer heeft belemmerd; 2. herinnert eraan dat het Parlement reeds in zijn resolutie van 12 juli 2007 had benadrukt dat een volledige uitvoering van het eerste spoorwegpakket een absolute prioriteit was; is daarom erg ontevreden dat aan deze prioriteit geen gevolg is gegeven door de meeste lidstaten waaronder Oostenrijk, België, Bulgarije, Tsjechië, Duitsland, Denemarken, Estland, Griekenland, Spanje, Frankrijk, Hongarije, Ierland, Italië, Litouwen, Luxemburg, Letland, Polen, Portugal, Roemenië, Zweden, Slovenië en Slowakije; 3. betreurt dat de Commissie vijf jaar voorbij heeft laten gaan voordat zij tegen deze nalatigheid optrad en tot juni 2008 heeft gewacht om schriftelijke aanmaningsbrieven te sturen en tot oktober 2009 met het toesturen van met redenen omklede adviezen vanwege een verkeerde of onvolledige uitvoering van het eerste spoorwegpakket; betreurt het dat de Commissie haar toezicht onvoldoende heeft toegespitst op de financiële grondslagen van het spoorwegnet; dringt er derhalve bij de Commissie op aan onverwijld juridische stappen te ondernemen tegen de 22 lidstaten die het eerste spoorwegpakket niet hebben uitgevoerd; 4. dringt er bij de 22 lidstaten op aan de Europese regelgeving zonder verder uitstel na te leven; is ervan overtuigd dat deze lidstaten de eerlijke concurrentie op de spoorwegmarkt nog steeds verhinderen door de richtlijnen van het eerste spoorwegpakket niet uit te voeren; 5. vraagt de Commissie concrete informatie openbaar te maken over de onderdelen die niet volledig zijn uitgevoerd in de afzonderlijke lidstaten, met name met betrekking tot het onvoldoende invoeren van een onafhankelijke regelgevende instantie en het gebrek aan uitvoering van de bepalingen betreffende spoorwegtoegangsrechten; verzoekt de Commissie tevens het Parlement te informeren over de verschillen in interpretatie van de regelgeving die tussen de Commissie en de lidstaten bestaan met betrekking tot de onafhankelijkheid van infrastructuurbeheerders (artikelen 4, lid 2, en 14, lid 2, van Richtlijn 2001/14/EG); Onafhankelijkheid van infrastructuurbeheerders 6. benadrukt dat moet worden gezorgd voor voldoende onafhankelijkheid van de infrastructuurbeheerder, aangezien deze krachtens Richtlijn 2001/14/EG een belangrijke rol vervult bij het verlenen van eerlijke toegang tot de infrastructuurcapaciteit voor alle aanvragers door middel van de toewijzing van spoorweginfrastructuurcapaciteit en de heffing van rechten voor het gebruik van spoorweginfrastructuur en veiligheidscertificering; 7. is van mening dat de onafhankelijkheid van de infrastructuurbeheerder een noodzakelijke voorwaarde is voor een eerlijke, transparante en niet-discriminerende behandeling van alle exploitanten; acht het met name bijzonder verontrustend dat onvoldoende is voorzien in praktische en juridische garanties om de onafhankelijkheid van infrastructuurbeheerders te waarborgen, met name wanneer ze deel uitmaken van een spoorwegonderneming die eveneens vervoersactiviteiten per spoor verzorgt; 8. vraagt dat lidstaten die deze bepaling niet naleven om de wezenlijke taak van het toewijzen van capaciteit op het nationale spoorwegnet via alle nodige juridische en functionele maatregelen duidelijk te scheiden van de gevestigde spoorwegexploitanten, aangezien een dergelijk gebrek aan onafhankelijkheid een reële toewijzing van het infrastructuurgebruik door de infrastructuurbeheerder kan verhinderen; Gebrek aan bevoegdheden van de regelgevende instanties 9. is bezorgd over het feit dat de regelgevende instanties onvoldoende bevoegdheden en middelen hebben gekregen en dat dit heeft geleid tot een gebrek aan toezicht op mededingingsproblemen op de afzonderlijke nationale markten; 10. vraagt de Commissie het Parlement in te lichten over de bevoegdheden van de regelgevende instanties die door de lidstaten moeten worden versterkt, willen zij werkelijk toezicht kunnen houden op hun respectieve spoorwegmarkten; 11. is van mening dat het niet oprichten van werkelijk onafhankelijke regelgevende instanties in de lidstaten een correcte uitvoering van het eerste spoorwegpakket in het gedrang brengt; Een kader voor de financiering en heffingen voor het gebruik van de infrastructuur 12. wijst erop dat specifieke bepalingen inzake de financiering van infrastructuur en het aflossen van de schulden van spoorwegen zijn opgenomen in het eerste spoorwegpakket (artikel 9 van Richtlijn 2001/12/EG); 13. betreurt het dat het peil van de investeringen in de ontwikkeling en het onderhoud van de spoorinfrastructuur in veel lidstaten zeer ontoereikend is en dat de kwaliteit van de bestaande infrastructuur in diverse gevallen achteruit gaat; dringt er bij de lidstaten op aan de nodige middelen vrij te maken om te zorgen dat nieuwe spoorwegprojecten ontwikkeld worden en de bestaande infrastructuur naar behoren wordt onderhouden; Spoorwegtoegangsrechten 14. merkt op dat de onafhankelijkheid van infrastructuurbeheerders en gewaarborgde bevoegdheden en middelen voor regelgevende instanties noodzakelijke voorwaarden zijn voor een bevredigende vaststelling van spoorwegtoegangsrechten; herhaalt dat deze infrastructuurheffingen op eerlijke, transparante en consequente wijze moeten worden berekend en voldoende inzichtelijk moeten zijn voor de spoorwegondernemingen; 15. spreekt zijn verontrusting uit over de onvoldoende uitvoering van bepalingen betreffende infrastructuurheffingen, met name het ontbreken van een prestatieregeling om de prestatie van het spoorwegnet te verbeteren en van tariefstelsels die gebaseerd zijn op de directe kosten van spoorwegdiensten, evenals het gebrek aan een onafhankelijke vaststelling van infrastructuurheffingen door de infrastructuurbeheerder; 16. betreurt dat de infrastructuurheffingen door deze gebrekkige uitvoering niet rechtstreeks lijken te zijn gekoppeld aan de kosten van treindiensten en dat de spoorwegmarkt deze hoge kosten mogelijk niet kan dragen; merkt op dat deze hoge infrastructuurheffingen de intrede van nieuwe exploitanten op de markt kunnen belemmeren en dat de Commissie verschillende klachten heeft ontvangen van exploitanten over de toegang tot terminals en spoorwegdiensten; 17. is van mening dat de beginselen die gelden voor de toegangsrechten voor het spoor- en het wegvervoer moeten convergeren om de grondslag te leggen voor een echt vlak speelveld voor de diverse vervoerswijzen; benadrukt dat een dergelijk vlak speelveld het mogelijk zou maken het vervoersysteem in de EU duurzamer en efficiënter te maken en het ecologisch concurrentievermogen van het spoor te maximaliseren; Herziening van het eerste spoorwegpakket 18. benadrukt dat een correcte en volledige uitvoering van het eerste spoorwegpakket een fundamentele voorwaarde vormt voor de totstandbrenging van een Europees spoorwegnet en dat het voor de Commissie een absolute prioriteit is deze uitvoering met alle juridische procedures die haar ter beschikking staan na te streven; 19. verzoekt de Commissie met klem om in 2010 een herziening van het eerste spoorwegpakket voor te stellen; wenst dat de Commissie bij deze herziening voorrang geeft aan de problemen in verband met de onafhankelijkheid van de infrastructuurbeheerders, het gebrek aan bevoegdheden en middelen van de regelgevende instanties en de infrastructuurheffingen en dat zij passende beginselen voor heffingen voor toegang tot de infrastructuur voorstelt waarmee openbare en particuliere investeringen in de spoorsector worden gestimuleerd; 20. is van mening dat het welslagen van de openstelling van de markten in de spoorwegsector afhankelijk is van de volledige implementatie van de voorschriften van het eerste spoorwegpakket; dat verdere liberalisering van de spoorwegmarkt niet ten koste mag gaan van de kwaliteit van de spoorwegdiensten en dat nakoming van de openbare-dienstverplichtingen moet worden gewaarborgd; dat het wederkerigheidsbeginsel van toepassing moet blijven totdat de markten volledig opengesteld zijn; 21. verzoekt de Commissie om in het kader van de herschikking van het eerste spoorwegpakket of uiterlijk eind 2010 op de verzoeken in de paragrafen 3, 5, 10 en 16 te reageren of ter zake informatie te verstrekken; o o o 22. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Het Europees Parlement , – gelet op artikel 3 van het EU-Verdrag en de artikelen 191 en 349 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien het voorstel van de Commissie voor een verordening tot oprichting van het Solidariteitsfonds van de Europese Unie ( COM(2005)0108 ) en het standpunt van het Parlement van 18 mei 2006, – onder verwijzing naar zijn resoluties van 5 september 2002 over overstromingen in Europa (1) , van 8 september 2005 over natuurrampen (branden en overstromingen) in Europa (2) , van 18 mei 2006 over natuurrampen (bosbranden, droogtes en overstromingen) – landbouwaspecten, regionale-ontwikkelingsaspecten en milieuaspecten (3) , en van 7 september 2006 over bosbranden en overstromingen (4) , – gezien het witboek van de Commissie met als titel „Aanpassing aan de klimaatverandering: naar een Europees actiekader” ( COM(2009)0147 ) en de mededeling van de Commissie over een communautaire aanpak van de preventie van natuurrampen en door de mens veroorzaakte rampen ( COM(2009)0082 ), – gezien het interne werkdocument van de Commissie met als titel „Regions 2020 − an assessment of future challenges for EU regions” (SEC(2008)2868), – gezien de verklaring van de Commissie over de grote natuurramp die op 24 februari 2010 heeft plaatsgevonden in de autonome regio Madeira, en onder verwijzing naar zijn resolutie van 11 maart 2010 over de grote natuurramp in the autonome regio Madeira en de gevolgen van de storm Xynthia in Europa (5) , – gelet op artikel 110, lid 4, van zijn Reglement, A. overwegende dat diverse lidstaten van de Europese Unie, met name Polen, de Tsjechische Republiek, Slowakije, Hongarije en Roemenië, alsmede Duitsland en Oostenrijk en zeer recentelijk nog Frankrijk, zijn getroffen door zware natuurrampen in de vorm van overstromingen, waarbij gewonden en doden zijn gevallen en duizenden mensen moesten worden geëvacueerd, B. overwegende dat deze natuurrampen aanzienlijke schade hebben toegebracht aan onder meer infrastructuur, bedrijven en landbouwgrond, voorts ook elementen van het natuurlijke en culturele erfgoed hebben vernield en mogelijk aanleiding hebben gegeven tot risico's voor de volksgezondheid, C. overwegende dat wederopbouw van de door de natuurrampen vernielde of beschadigde gebieden noodzakelijk is om de economische en sociale verliezen in die gebieden ongedaan te maken, D. overwegende dat de frequentie, ernst, complexiteit en impact van natuurrampen en door de mens veroorzaakte rampen in geheel Europa de afgelopen jaren snel zijn toegenomen, 1. geeft uiting aan zijn empathie en solidariteit met de inwoners van de door de natuurrampen getroffen gebieden, beseft dat deze rampen ernstige economische gevolgen kunnen hebben en betuigt zijn medeleven aan de families van de slachtoffers; 2. uit zijn erkentelijkheid voor de niet-aflatende inspanningen van de zoek- en reddingsteams om levens te redden en de schade in de getroffen gebieden te beperken; 3. waardeert de acties van de lidstaten die de getroffen gebieden te hulp zijn gekomen, aangezien Europese solidariteit ook inhoudt dat men elkaar in moeilijke tijden steunt; 4. vraagt de Commissie en de lidstaten om in het licht van het verhoogde overstromingsgevaar dat een gevolg is van de manier waarop grond, woningen en afvoersystemen beheerd worden, een evaluatie uit te voeren van het beleid inzake planning en duurzaam grondgebruik, het absorptievermogen van het ecosysteem en beste praktijken, en verzoekt hen de capaciteiten van de infrastructuur voor overstromingsbeheersing en drainage te vergroten, met als doel schade als gevolg van extreme neerslag te beperken; 5. verzoekt de door de natuurrampen getroffen lidstaten en regio's bijzondere aandacht te besteden aan de duurzaamheid van hun wederopbouwplannen en de haalbaarheid te onderzoeken van investeringen op lange termijn in het beleid van de lidstaten inzake de preventie van en de reactie op rampen; 6. vraagt de lidstaten te voldoen aan de eisen die zijn vastgelegd in de Europese Overstromingsrichtlijn, en deze richtlijn ten uitvoer te leggen; vraagt met aandrang dat bij het beheer van de ruimtelijke ordening rekening wordt gehouden met overstromingsrisicokaarten; benadrukt dat efficiënte overstromingspreventie op grensoverschrijdende strategieën moet berusten; moedigt naburige lidstaten ertoe aan hun samenwerking op het vlak van de preventie van natuurrampen te intensiveren en daarbij te zorgen voor een optimaal gebruik van de hiervoor toegewezen EU-middelen; 7. verzoekt de Commissie en de lidstaten zo spoedig mogelijk steun te verlenen aan de gebieden die getroffen worden door de economische en sociale gevolgen van de rampen; 8. wijst er andermaal op dat een nieuwe verordening voor het Solidariteitsfonds, gebaseerd op het Commissievoorstel ( COM(2005)0108 ), onontbeerlijk is om de gevolgen van natuurrampen op soepeler en doeltreffender wijze aan te pakken; laakt het feit dat de Raad het voorstel tegenhoudt, hoewel het Parlement zijn standpunt in mei 2006 in eerste lezing met een overweldigende meerderheid heeft vastgesteld; dringt er bij het Belgische voorzitterschap en de Commissie op aan dat zij onverwijld een oplossing zoeken om het proces van de herziening van deze verordening weer op gang te brengen, met als doel een krachtiger en soepeler instrument in het leven te roepen waarmee doeltreffend kan worden gereageerd op de nieuwe uitdagingen van de klimaatverandering; 9. verzoekt de Commissie om zodra de nationale en regionale overheden hun respectieve wederopbouwplannen hebben ingediend, maatregelen te treffen om ervoor te zorgen dat het Solidariteitsfonds de nodige financiële middelen zo snel, efficiënt en flexibel mogelijk ter beschikking stelt; 10. verzoekt de Commissie om, naast de beschikbaarstelling van middelen uit het Solidariteitsfonds, blijk te geven van openheid en flexibiliteit tijdens de onderhandelingen met de nationale en regionale autoriteiten over de herziening van de regionale operationele programma's 2007-2013, die gefinancierd worden door het EFRO, het ESF en het Cohesiefonds; verzoekt de Commissie deze herziening zo snel mogelijk te doen plaatsvinden; 11. vraagt de Commissie rekening te houden met de verschillen tussen de getroffen regio's, die onder meer berg- en riviergebieden omvatten, zodat de slachtoffers optimaal hulp kan worden geboden; 12. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de regeringen van de lidstaten en de regionale en lokale autoriteiten in de getroffen gebieden. Het Europees Parlement , – gelet op de artikelen 81 en 82 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien de mededeling van de Commissie over een actieplan ter uitvoering van het programma van Stockholm (1) , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 9 juli 2008 over de taak van de nationale rechter binnen het Europees gerechtelijk apparaat (2) , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 25 november 2009 over de mededeling van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad − Een ruimte van vrijheid, veiligheid en recht ten dienste van de burger − programma van Stockholm (3) , – gezien de vraag aan de Commissie van 10 mei 2010 over gerechtelijke opleiding - actieplan van Stockholm ( O-0063/2010 – B7-0306/2010), – gelet op artikel 115, lid 5, en artikel 110, lid 2, van zijn Reglement, A. overwegende dat de artikelen 81 en 82 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie voorzien in de vaststelling volgens de gewone wetgevingsprocedure van maatregelen die „de ondersteuning van de opleiding van magistraten en justitieel personeel” beogen, B. overwegende dat de Commissie in haar actieplan ter uitvoering van het programma van Stockholm heeft aangekondigd in 2011 een mededeling over een actieplan betreffende Europese opleiding voor alle juridische beroepen te zullen indienen en in 2010-2012 proefprojecten voor uitwisselingsprogramma's in de stijl van het Erasmusprogramma voor gerechtelijke instanties en juridische beroepen te zullen starten, C. overwegende dat rekening moet worden gehouden met de specifieke behoeften van magistraten met betrekking tot opleiding in de vorm van familiariseringscursussen op het gebied van nationaal, vergelijkend en Europees recht en de sensitiviteit die bij de organisatie van deze cursussen aan de dag moet worden gelegd, D. overwegende dat het bijzonder moeilijk is om opleiding voor magistraten te organiseren, door de beperkingen wat hun tijd en beschikbaarheid betreft, hun onafhankelijkheid en het feit dat de cursussen moeten worden afgestemd op hun specifieke behoeften in verband met actuele juridische problemen, E. overwegende dat deze cursussen er ook op moeten zijn gericht communicatiekanalen in te stellen tussen de deelnemers en zo een Europese gerechtelijke cultuur te bevorderen die gebaseerd is op wederzijds begrip, met als resultaat een bevordering van het wederzijdse vertrouwen waarop het systeem van wederzijdse erkenning van uitspraken is gebaseerd, F. overwegende dat de lidstaten ondanks de druk op de nationale begrotingen nog steeds als eerste verantwoordelijk voor gerechtelijke opleiding zijn en dat zij hun taak op dit gebied ter harte moeten nemen, G. overwegende dat het niettemin van essentieel belang is om over EU-financiering te beschikken voor de bedoelde cursussen op het gebied van gerechtelijke opleiding, die zo ontworpen moeten zijn dat zij een Europese gerechtelijke cultuur bevorderen, H. overwegende dat adequate gerechtelijke opleiding en de totstandbrenging van een Europese gerechtelijke cultuur de gerechtelijke procedures in grensoverschrijdende zaken kunnen bespoedigen en zo een significante bijdrage kunnen leveren aan de verbetering van de werking van de gemeenschappelijke markt, zowel voor bedrijven als voor burgers, en het eenvoudiger kunnen maken voor burgers die het recht van vrij verkeer hebben uitgeoefend, om toegang tot het gerecht te krijgen, I. overwegende dat de Commissie een inventaris van de nationale opleidingsprogramma's en scholen voor magistraten moet opmaken, ook om de beste praktijken in deze sector te identificeren, J. overwegende dat moet worden voortgebouwd op de bestaande structuren en netwerken, met name het Europees Netwerk voor justitiële opleiding en de Academie voor Europees recht, en dat het Netwerk van voorzitters van de hoge rechtscolleges, het Europees Netwerk van de Raden voor de rechtspraak, de Vereniging van de Raden van State en Hoge Administratieve Rechtscolleges en het Eurojustitie-netwerk van Europese procureurs-generaal bij de organisatie van de proefprojecten inzake gerechtelijke opleiding moeten worden betrokken, 1. is tevreden met de snelle reactie van de Commissie op de suggesties in zijn resolutie van 25 november 2009; 2. verzoekt de Commissie en de Raad ervoor te zorgen dat het volledig wordt betrokken bij het ontwerpen en goedkeuren van de regelingen voor gerechtelijke opleiding, met name de proefprojecten waarin in het actieplan van de Commissie overeenkomstig de artikelen 81 en 82 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie is voorzien; 3. is van mening dat de voorgestelde proefprojecten, wat magistraten betreft, niet mogen worden beperkt tot uitwisselingsprogramma's in de stijl van het Erasmusprogramma; 4. verzoekt de Commissie haar raadplegingen, met name van het Parlement, met betrekking tot het ontwerpen en voorbereiden van de toekomstige proefprojecten zo spoedig mogelijk te starten; 5. dringt er bij de Commissie op aan in samenwerking met de lidstaten in de Raad zo spoedig mogelijk voorstellen uit te werken voor de totstandbrenging van een netwerk van instanties voor juridische opleiding in de hele Unie die geaccrediteerd zijn om op stabiele, permanente basis familiariseringscursussen op het gebied van nationaal, vergelijkend en Europees recht voor magistraten aan te bieden; 6. verzoekt de Commissie het Parlement te raadplegen over afzonderlijke plannen voor de oprichting van een instelling, voortbouwend op de bestaande structuren en netwerken, met name het Europees Netwerk voor justitiële opleiding en de Academie voor Europees recht; 7. dringt er bij de Commissie op aan concrete voorstellen voor de financiering van het toekomstige actieplan voor gerechtelijke opleiding in te dienen; 8. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Commissie en de Raad. Het Europees Parlement , – gezien de mededeling van de Commissie „Bouwen aan een duurzame toekomst voor de aquacultuur − Een nieuw elan voor de strategie voor een duurzame ontwikkeling van de Europese aquacultuur” ( COM(2009)0162 ), – gezien Verordening (EG) nr. 710/2009 van de Commissie van 5 augustus 2009 houdende wijziging van Verordening (EG) nr. 889/2008 tot vaststelling van de bepalingen ter uitvoering van Verordening (EG) nr. 834/2007 van de Raad, betreffende de vaststelling van uitvoeringsbepalingen voor de biologische dierlijke aquacultuurproductie en de biologische productie van zeewier (1) , – gezien het voorstel voor een verordening van de Raad tot wijziging van Verordening (EG) nr. 708/2007 inzake het gebruik van uitheemse en plaatselijk niet-voorkomende soorten in de aquacultuur ( COM(2009)0541 ), – gezien Verordening (EG) nr. 257/2009 van de Commissie van 24 maart 2009 tot wijziging van Verordening (EG) nr. 794/2004, wat betreft de voor de aanmelding van steun aan de visserij en de aquacultuur bestemde formulieren voor aanvullende informatie (2) , – gezien Verordening (EG) nr. 248/2009 van de Commissie van 19 maart 2009 houdende uitvoeringsbepalingen van Verordening (EG) nr. 104/2000 van de Raad inzake de mededelingen betreffende de erkenning van de producentenorganisaties en de vaststelling van de prijzen en de interventiemaatregelen in het kader van de gemeenschappelijke ordening der markten in de sector visserijproducten en producten van de aquacultuur (herschikking) (3) , – gezien Richtlijn 2006/88/EG van de Raad van 24 oktober 2006 betreffende veterinairrechtelijke voorschriften voor aquacultuurdieren en de producten daarvan en betreffende de preventie en bestrijding van bepaalde ziekten bij waterdieren (4) en Beschikking 2008/946/EG van de Commissie van 12 december 2008 ter uitvoering van Richtlijn 2006/88/EG van de Raad wat betreft de quarantainevoorschriften voor aquacultuurdieren (5) , – gezien Richtlijn 2000/60/EG van het Europees Parlement en de Raad van 23 oktober 2000 tot vaststelling van een kader voor communautaire maatregelen betreffende het waterbeleid (6) , – gezien Verordening (EG) nr. 66/2010 van het Europees Parlement en de Raad van 25 november 2009 betreffende de EU-milieukeur (7) , – gezien Verordening (EG) nr. 834/2007 van de Raad van 28 juni 2007 inzake de biologische productie en de etikettering van biologische producten (8) , – gezien Verordening (EU) nr. 271/2010 van de Commissie van 24 maart 2010 houdende wijziging van Verordening (EG) nr. 889/2008 tot vaststelling van bepalingen ter uitvoering van Verordening (EG) nr. 834/2007 van de Raad, wat het logo voor biologische productie van de Europese Unie betreft (9) , – gezien Verordening (EG) nr. 1251/2008 van de Commissie van 12 december 2008 ter uitvoering van Richtlijn 2006/88/EG van de Raad wat betreft de voorwaarden en certificeringsvoorschriften voor het in de handel brengen en de invoer in de Gemeenschap van aquacultuurdieren en producten daarvan en tot vaststelling van een lijst van vectorsoorten (10) , – gezien de mededelingen van de Commissie „Richtsnoeren voor een geïntegreerde benadering van het maritieme beleid: Naar de beste praktijken op het gebied van geïntegreerd maritiem bestuur en overleg met de belanghebbende partijen” ( COM(2008)0395 ), „Routekaart naar maritieme ruimtelijke ordening: werken aan gemeenschappelijke principes in de EU” ( COM(2008)0791 ) en „Ontwikkeling van de internationale dimensie van het geïntegreerd maritiem beleid van de Europese Unie” ( COM(2009)0536 ), alsmede het recente voortgangsverslag over het geïntegreerd maritiem beleid van de EU ( COM(2009)0540 ), – gezien de wetenschappelijke verslagen en adviezen van de Europese Autoriteit voor Voedselveiligheid (EFSA) uit 2008 over het welzijn van zes van de in de EU het meest gekweekte vissoorten en gezien de wetenschappelijke adviezen van de EFSA uit 2009 over het welzijn van acht soorten kweekvissen bij het doden, – onder verwijzing naar zijn resolutie van 25 februari 2010 (11) over het Groenboek van de Commissie over de hervorming van het gemeenschappelijk visserijbeleid ( COM(2009)0163 ), – onder verwijzing naar zijn resolutie van 4 december 2008 (12) over het opstellen van een Europees beheersplan voor aalscholvers, – onder verwijzing naar zijn resolutie van 2 september 2008 (13) over visserij en aquacultuur in de context van het geïntegreerd beheer van kustgebieden in Europa, – onder verwijzing naar zijn standpunt van 31 januari 2008 (14) over het voorstel voor een verordening van het Europees Parlement en de Raad betreffende de indiening door de lidstaten van statistieken over aquacultuur, – onder verwijzing naar zijn resolutie van 12 december 2007 (15) over de gemeenschappelijke ordening der markten in de sector visserijproducten en producten van de aquacultuur, – onder verwijzing naar zijn resolutie van 7 september 2006 (16) over de mededeling van de Commissie „Aanzet tot een debat over een communautaire aanpak van milieukeurregelingen voor visserijproducten”, – onder verwijzing naar zijn resolutie van 16 januari 2003 (17) over de aquacultuur in de Europese Unie: vandaag en in de toekomst, – gezien de richtsnoeren voor het onderzoek van de steunmaatregelen van de staten in de visserij- en aquacultuursector (18) en de goedkeuring van de lidstaten van genoemde richtsnoeren (19) , – gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU) en zijn resolutie van 7 mei 2009 over de nieuwe rol en bevoegdheden van het Parlement bij de tenuitvoerlegging van het Verdrag van Lissabon (20) , – gezien het verslag van de 4e bijeenkomst van de subcommissie aquacultuur van de FAO (21) , – gezien de Gedragscode van de FAO voor een verantwoorde visserij (22) , – gelet op artikel 48 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie visserij en het advies van de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en voedselveiligheid ( A7-0150/2010 ), A. overwegende dat er momenteel op communautair niveau geen specifiek en geharmoniseerd wetgevingskader bestaat voor de aquacultuur; overwegende dat deze sector nog steeds geregeld wordt door een veelvoud van communautaire voorschriften van verschillende origine (milieu, volksgezondheid, enz.) en door nationale regels, die van lidstaat tot lidstaat soms sterk uiteenlopen, wat niet alleen bijdraagt aan de verwarring onder de marktdeelnemers van de sector maar bovendien leidt tot discriminatie en marktverstoring, B. overwegende dat het in dit verband voor de Commissie de meest passende stap is een voorstel voor een verordening houdende bepalingen met betrekking tot de aquacultuursector in te dienen, om op die manier de benodigde duidelijkheid in de wetgeving te creëren, C. overwegende dat de aquacultuur een innoverende, potentieel technologiegerichte bedrijfstak is, waar fors geïnvesteerd wordt in infrastructuur en onderzoek, met operationele en financiële langetermijnprogramma's die rechtszekerheid en een duidelijk en stabiel rechtskader vereisen, D. overwegende dat er een directe interactie bestaat tussen de sector van de aquacultuur en een aantal voor onze samenleving fundamenteel belangrijke thema's zoals het milieu, het toerisme, de ruimtelijke ordening, de regionale ontwikkeling, de volksgezondheid en de consumentenbescherming, en dat het bijgevolg van essentieel belang is dat terdege rekening wordt gehouden met de belangen van die sector en dat de sector een eerlijke behandeling wordt gegarandeerd, E. overwegende dat iedere vorm van aquacultuur duurzaam en sociaal rechtvaardig moet zijn en dat er derhalve geen schade aan ecosystemen mag ontstaan door een toename in de concentraties van natuurlijke stoffen en in de concentraties van door de mens geproduceerde stoffen, zoals niet afbreekbare chemicaliën en koolstofdioxide en door fysieke verstoring, F. overwegende dat duidelijk gebleken is dat de Commissie er met haar mededeling van 19 september 2002 ( COM(2002)0511 ) niet in is geslaagd de lidstaten ertoe aan te sporen een sterke impuls te geven aan de ontwikkeling van de communautaire aquacultuur, terwijl de sector op wereldvlak de afgelopen tien jaar een sterke groei heeft gekend en de vraag naar visproducten − afkomstig zowel van de visserij als van de viskweek − is toegenomen, wat gepaard is gegaan met een forse toename van de invoer uit derde landen, G. overwegende dat de EU een netto-importeur is van visserij- en aquacultuurproducten en er sprake is van een toename van de vraag naar deze producten, zowel wereldwijd ten gevolge van de groeiende wereldbevolking, als op Europees niveau ten gevolge van de toetreding en toekomstige toetreding tot de EU van landen waar deze vraagontwikkeling nog duidelijker is, en tevens vanwege het feit dat consumptiepatronen aan het veranderen zijn in de richting van voeding op basis van gezondere producten, H. overwegende dat een deugdelijk certificeringssysteem van producten uit aquacultuur noodzakelijk is, I. overwegende dat de communautaire sector van de duurzame aquacultuur een doorslaggevende bijdrage kan leveren aan het verzekeren van de voorziening met visproducten van hoogstaande kwaliteit voor menselijke consumptie, en daarmee aan een grotere verscheidenheid in het aanbod aan visserij- en aquacultuurproducten, en dat de sector bovendien een belangrijke rol kan spelen op het vlak van de voedselveiligheid, de economische activiteit en de werkgelegenheid, in het bijzonder in de plattelands- en kustgebieden, J. overwegende bijgevolg dat de EU een groter strategisch gewicht moet toekennen aan de sector van de duurzame aquacultuur en de ontwikkeling ervan op communautair niveau, en er de nodige kredieten voor moet uittrekken, daarbij rekening houdend met het feit dat de voor aquacultuur benodigde geavanceerde technologie vaak aanzienlijke investeringen vergt van bedrijven, ongeacht hun omvang, K. overwegende dat er, gezien het belang van ontwikkeling van de aquacultuursector, bij de Commissie op wordt aangedrongen een deel van het Europees Visserijfonds voor dat doel te bestemmen; en overwegende dat de relevante instrumenten voldoende flexibel en effectief moeten zijn om de ontwikkeling van de sector, inclusief wetenschappelijk onderzoek, te waarborgen, L. overwegende dat er een grote behoefte bestaat aan onderzoek en technologische ontwikkeling om de concurrentiepositie en de duurzaamheid van de aquacultuurbedrijven veilig te stellen zodat ze met succes kunnen gedijen in de aquacultuur, die vaak voor tal van ondernemingen, zowel kleine en middelgrote als grote ondernemingen, niet haalbaar is, M. overwegende dat een op duurzame aquacultuur gericht beleid slechts doeltreffend kan zijn indien het zodanig gestructureerd is dat het kan profiteren van de pluridisciplinaire en gecoördineerde participatie van alle sectoren die met deze activiteit verband houden, en participatie kan stimuleren, N. overwegende dat de EU nu al een beleid voert ter ondersteuning van de producten van de biologische landbouw en aquacultuur via de Verordeningen (EG) nrs. 834/2007, 889/2008 en 710/2009; dat dit beleid de hoeksteen vormt voor een duurzame Europese aquacultuursector en gepaard moet gaan met een sterke valorisatie van het product om de concurrentiepositie ervan, de consumentenbescherming en de informatie aan en keuzevrijheid van consumenten te verbeteren, O. overwegende dat elk beleid ten gunste van de duurzame aquacultuur, zowel op communautair als op nationaal niveau, rekening moet houden met de verschillende situaties op het vlak van de aquacultuurproductie (zeevis, zoetwatervis, schaaldieren, schelpdieren, zeewier en stekelhuidigen), met acties die nauwkeurig toegesneden zijn op de structuur van de bedrijven en de problemen van de markt en de mededinging, P. overwegende dat de maatregelen genomen ter aanmoediging van een duurzame ontwikkeling van de aquacultuur en de aquacultuursector in sommige gevallen rekening dienen te houden met de noodzaak de hoeveelheid stress bij diersoorten gedurende de kweek en tijdens het vervoer te verminderen, alsmede met de noodzaak diervriendelijker slachtmethodes toe te passen, en dierenwelzijn in het algemeen, Q. overwegende dat in artikel 13 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie wordt erkend dat vissen wezens zijn met gevoel en overwegende dat de lidstaten en de Unie bij het formuleren en uitvoeren van het beleid op het gebied van visserij ten volle rekening dienen te houden met hetgeen vereist is voor het welzijn van dieren, R. overwegende dat de sector in vele landen van de Unie te kampen heeft met ernstige bureaucratische belemmeringen en administratieve formaliteiten ten gevolge van het huidige wetgevingskader die de productiviteit en het concurrentievermogen van de bedrijven beperken, waardoor nieuwe investeerders in niet geringe mate worden ontmoedigd, S. overwegende dat het natuurlijke voedsel van veel soorten kweekvis bestaat uit vis en dat op de meeste viskwekerijen vismeel en visolie deel uitmaken van het dieet van de vissen, T. overwegende dat tezelfdertijd vele landen van de Unie nog steeds niet beschikken over een specifiek, nationaal of regionaal bestemmingsplan dat regels omvat voor vestigingen in kustgebieden en in volle zee, en dat een transparante omschrijving geeft van de zones die voor aquacultuur toegankelijk zijn, zodat gemakkelijk te voorziene belangenconflicten met milieubeleid en andere bedrijfssectoren, zoals toerisme, landbouw en kustvisserij kunnen worden vermeden, U. overwegende dat een beleid van duurzame aquacultuur kan co-existeren met de „Natura 2000”-gebieden en in gevallen waarin de instandhoudingsdoelstellingen van een gebied dat toestaan zelfs een positieve bijdrage kan leveren aan het beheer ervan en aan het welzijn van de betrokken populaties als het regels vaststelt inzake de traditionele schelpdiervisserij of inzake aquacultuurbedrijven met een passende omvang waarvoor geen alternatieve locaties bestaan, die voldoen aan de communautaire regels inzake milieueffectbeoordelingen en die in overeenstemming zijn met de bepalingen inzake de bescherming van habitats, V. overwegende dat de communautaire producten zware concurrentie te verduren hebben van producten uit derde landen (hoofdzakelijk Turkije, Chili, Vietnam en China), waar de productiekosten beduidend lager liggen omdat daar niet dezelfde juridische verplichtingen rn strenge milieu- en fytosanitaire regels gelden en de lonen er lager zijn (sociale dumping), waardoor de communautaire aquacultuur extra onder druk komt te staan, de voedselkwaliteit achteruit gaat en de gezondheid van consumenten in gevaar wordt gebracht, W. overwegende dat activiteiten op het gebied van aquacultuur minder milieubelastend zijn dan andere primaire sectoren (landbouw en veeteelt) en producten uit de aquacultuur dus duurzamer zijn dan landbouw- en veeteeltproducten; overwegende dat een deel van de Europese burgerbevolking daarvan niet op de hoogte is, hetgeen kan leiden tot onterechte vooroordelen over deze producten, X. overwegende dat in veel gebieden traditionele, meer natuurlijke visvijvers in hun voortbestaan worden bedreigd ten gevolge van schade door aalscholvers, Algemene overwegingen 1. verwelkomt het feit dat de Commissie het initiatief heeft genomen om Mededeling COM(2009)0162 in te dienen, als signaal dat zij meer aandacht wil besteden aan de sector van de duurzame aquacultuur en daarom een lang verwachte nieuwe regelgeving voorstelt die beter aansluit bij de behoeften en de uitdagingen van de sector, zodat deze in algeheel opzicht versterkt kan worden; 2. wijst erop dat sinds de inwerkingtreding van het Verdrag van Lissabon het Europees Parlement niet langer een louter adviserende rol speelt op visserijgebied maar medewetgever is, ook op het gebied van de aquacultuur; 3. is van mening dat elke hervorming van de wetgeving betreffende de aquacultuur op een harmonische en complementaire wijze moet worden ingepast in de aan de gang zijnde herziening van het gemeenschappelijk visserijbeleid; 4. wijst erop dat het Parlement al in het verleden de aandacht heeft gevestigd op de behoefte aan een bondigere, coherentere en transparantere wetgeving inzake aquacultuur; 5. is ervan overtuigd dat een krachtige duurzame aquacultuur een katalysatoreffect kan hebben voor de ontwikkeling van talrijke afgelegen kuststreken en plattelandsgebieden in de Unie en kan bijdragen aan de ontwikkeling van de locale productie, en ook voor consumenten aanzienlijke voordelen kan hebben in de vorm van gezonde en duurzaam geproduceerde levensmiddelen van hoge kwaliteit; 6. is van mening dat het concurrentievermogen van de communautaire aquacultuur moet worden vergroot door middel van sterke, actieve, doelgerichte en blijvende steunmaatregelen voor onderzoek en technologische ontwikkeling, die een conditio sine qua non zijn voor de ontwikkeling van een duurzame, moderne, efficiënte, economisch waardevolle en milieuvriendelijke aquacultuur; wijst er tevens op dat onderzoeksnetwerken, multidisciplinaire onderzoeksteams, technologieoverdracht en coördinatie tussen de sector en wetenschappers via technologieplatforms essentieel zijn voor het garanderen van een goed rendement van de investeringen in onderzoek en ontwikkeling; 7. is verheugd over de oprichting van het Europees technologie- en innovatieplatform voor de aquacultuur, waarmee wordt tegemoetgekomen aan de behoefte van de aquacultuursector aan ondersteuning in de vorm van deskundigheid op het gebied van onderzoek en innovatie, om te kunnen inspelen op nieuwe uitdagingen; 8. is van mening dat het succes van een Europese duurzame aquacultuur in beslissende mate zal afhangen van de totstandkoming − op nationaal en lokaal vlak − van een beter ondernemingsklimaat, en dringt er bijgevolg bij de lidstaten op aan onverwijld vaart te zetten achter hun inspanningen op dit gebied en bovendien de uitwisseling van ervaring en goede praktijken op communautair niveau bevorderen; 9. benadrukt dat een vermindering van de bureaucratische rompslomp zal leiden tot een toename van investeringen in de sector en acht het onontbeerlijk dat de lidstaten in nauwe samenwerking met de plaatselijke autoriteiten op korte termijn werk maken van een administratieve vereenvoudiging, door de invoering van transparante en gestandaardiseerde procedures voor het verkrijgen van concessies bij aanvragen om nieuwe vestigingen voor aquacultuur; 10. is van oordeel dat een duurzame biologische communautaire aquacultuur in staat zal zijn de consumenten te voorzien van levensmiddelen van hoogstaande kwaliteit, voor een gezonde en evenwichtige voeding; 11. is van mening dat aquacultuursystemen die schadelijk zijn voor wilde visbestanden of leiden tot vervuiling van kustwateren niet langer houdbaar zijn en dat de Europese aquacultuur voorrang moet geven aan plantenetende soorten en vleesetende soorten die met minder vismeel en visolie toekunnen; 12. benadrukt dat het voor uitbreiding van de aquacultuursector in Europa zaak is dat voortdurend wordt gewerkt aan de verbetering van de conversiefactor van in het wild gevangen proteïne naar eindproduct; benadrukt dat wilde visbestanden geschikt voor de voedselvoorziening slechts beperkt in omvang zijn en in veel gevallen overbevist en dat daarom de ontwikkeling van de aquacultuur meer gericht moet zijn op plantenetende en visetende soorten, waarmee de voedselefficiëntie aanmerkelijk kan worden verbeterd; 13. acht het dringend en onontbeerlijk dat strenge en transparante criteria worden vastgesteld voor de kwaliteit en de traceerbaarheid van het product van de communautaire aquacultuur, door visvoeder te verbeteren en etiketteringcriteria voor de kwalitatief hoogstaande aquacultuurproducten en voor biologische aquacultuurproducten in te voeren of strenger te maken; 14. is van oordeel dat het prioritaire doel van de certificering van de ecologische kwaliteit van de aquacultuurproducten erin bestaat te zorgen voor een duurzame exploitatie van de levende aquatische hulpbronnen in de context van een duurzame ontwikkeling, die rekening houdt met de ecologische, economische en sociale aspecten en met de beginselen van de Gedragscode voor verantwoorde visserij (23) en de toekomstige richtsnoeren van de FAO; 15. verzoekt de Commissie een Europees programma voor milieuetikettering van visserij- en aquacultuurproducten in te voeren, met inachtneming van de communautaire richtsnoeren voor milieuetikettering; benadrukt dat milieuetikettering niet alleen de Europese aquacultuurproducten een concurrentievoordeel biedt, maar ook de transparantie verbetert op een markt waar de brede toepassing van particuliere milieukeurmerken verwarrend is voor de consumenten; 16. verzoekt de Commissie maatregelen te nemen om ervoor te zorgen dat het houden van vis door viskwekerijen geen invloed heeft op de natuurlijke status of levensvatbaarheid van in het wild levende populaties, mariene ecosystemen en de biodiversiteit in het algemeen; 17. is van mening dat financiële steun ter compensatie van schade aangericht door beschermde diersoorten een essentiële voorwaarde is voor de ontwikkeling van een duurzame, moderne en efficiënte aquacultuursector; 18. is van oordeel dat om het even welk voorstel voor communautaire wetgeving, ondanks het feit dat ingespeeld wordt op algemene aspecten als de milieueffectbeoordeling, het gebruik en de bescherming van de watervoorraden en de traceerbaarheid van het product, geen generieke of ongedifferentieerde aanpak mag inhouden; 19. onderstreept de noodzaak dat de Unie zich op een overtuigender manier moet verbinden tot investeringen in de sector van de duurzame aquacultuur door middel van subsidies uit het communautaire visserijfonds, waarbij voorrang moet worden verleend aan beste milieupraktijken; is echter van mening dat financiering van met aquacultuur verband houdende activiteiten in de toekomst slechts mogelijk dient te zijn indien de richtlijn inzake milieueffectrapportage (24) (MEB-richtlijn) daadwerkelijk wordt uitgevoerd, ten einde te waarborgen dat gefinancierde projecten niet leiden tot een aantasting van het milieu of van in het wild levende vis- of schelpdierenbestanden; 20. benadrukt dat eerbiediging van biodiversiteit als grondbeginsel van het EU-beleid inzake aquacultuur moet worden vastgelegd, zowel ten aanzien van de interne wateren als de externe dimensie van de strategie voor aquacultuur, waarbij alleen steun verleend wordt voor het kweken van vis wanneer het een plaatselijke soort betreft of wanneer de soort er al geruime tijd gekweekt wordt; dringt aan op een wetenschappelijke risicobeoordeling van alle niet-inheemse soorten en op maatregelen om in ecologisch opzicht schadelijke soorten te beheersen en te controleren; 21. wijst er nogmaals op dat binnen het gemeenschappelijk visserijbeleid de traditionele schelpdiervisserij beschouwd moet worden als onderdeel van de sector aquacultuur, om de economische, sociale en ecologische duurzaamheid te waarborgen en deze vorm van visserij niet-discriminerende toegang tot Europese financiering te verzekeren; 22. acht het tot slot onontbeerlijk dat al het nodige wordt gedaan opdat alle aquacultuurproducten die de Unie hetzij voor consumptie hetzij voor verdere verwerking uit derde landen importeert volledig beantwoorden aan dezelfde gezondheids- en veiligheidsnormen als het communautaire product, en dat de bevoegde diensten met het oog daarop nauwkeurige controles uitvoeren, zonder echter nieuwe handelsbelemmeringen te creëren, en verlangt dat de uitwisseling van goede praktijken met ontwikkelingslanden gestimuleerd wordt; 23. benadrukt dat aquacultuur moet worden beschouwd als een aanvulling op de sector visvangst, met name wat betreft marktaanbod en werkgelegenheid; Specifieke overwegingen Wettelijk, bestuurlijk en financieel kader 24. verzoekt de Commissie zo spoedig mogelijk een voorstel voor een verordening in te dienen waarin alle bestaande communautaire regels betreffende de aquacultuursector worden samengevoegd en de coördinatie tussen de verschillende directoraten-generaal die op dit terrein verantwoordelijkheid dragen te bevorderen; 25. verzoekt de Commissie in deze verordening specifieke Europese certificeringscriteria en algemene basisnormen voor de verschillende soorten producten vast te stellen, die alle communautaire aquacultuurbedrijven moeten naleven, tezamen met bepalingen voor een maximale harmonisatie van criteria op communautair niveau voor milieueffecten, ter voorkoming van concurrentieverstoring tussen de lidstaten, en, overeenkomstig het subsidiariteitsbeginsel, de uitvoering en de controle op de exploitatie van de bedrijven te delegeren aan de bevoegde autoriteiten in de lidstaten: bijvoorbeeld parameters voor het milieueffect, het gebruik van de watervoorraden, de voedering van de gekweekte vissen, schelpdieren en schaaldieren in productie-eenheden, de traceerbaarheid en de etikettering van het product, de gezondheid en het welzijn van de vissen, enz.; 26. is van mening dat de sector aquacultuur afdoende gecontroleerd dient te worden en een groter scala aan mariene activiteiten moet omvatten, zoals vervoer over zee, zeetoerisme, offshore-windmolenparken, visserij, enz.; 27. verzoekt de Commissie ervoor te zorgen dat de lidstaten er zich formeel toe verbinden hun bestaande nationale wetgeving inzake milieu en toerisme te documenteren en toe te passen, en, voor de gebieden waarvoor geen beperkingen gelden, bestemmingsplannen goed te keuren die nodig zijn voor het beheer van de maritieme zones, de kustgebieden en de binnenwateren met als doel de opstelling van sectorale plannen voor aquacultuur, waarin gebieden worden aangewezen waar bedrijven in deze sector zich mogen vestigen; 28. verzoekt de lidstaten te voorzien in „maritieme bestemmingsplannen” en een geïntegreerd beheer van de kustgebieden, zoals is afgesproken in het kader van het nieuwe maritieme beleid van de EU en overeenkomstig de milieueffectbeoordelingen; deze bestemmingsplannen moeten alle soorten bedrijfsactiviteiten van de sector omvatten, zoals de schelpdiervisserij, de aquacultuur in de kustgebieden, de aquacultuur op volle zee (offshore) en de zoetwaterkwekerijen, en zich ertoe te verbinden een eind te maken aan de huidige administratieve rompslomp die het verkrijgen van de vereiste vergunningen en concessies voor het opstarten van een bedrijfsactiviteit op het gebied van de duurzame aquacultuur belemmert, eventueel via de invoering van het „éénloketsysteem”; roept de lidstaten tevens op om strategische plannen voor de lange termijn op te stellen om de duurzame ontwikkeling van deze activiteit te stimuleren en roept de Commissie op voorstellen in te dienen voor alle maatregelen die nodig zijn om het concurrentievermogen van de sector te bevorderen, rekening houdend met de specificiteit van elke lidstaat; 29. spreekt de wens uit dat het toekomstige Europees Visserijfonds, ter ondersteuning van het hervormde Gemeenschappelijk Visserijbeleid, begrotingslijnen toegewezen krijgt die specifiek bestemd zijn voor de duurzame ontwikkeling van de aquacultuur en voor steun voor investeringen overeenkomstig de meest milieuvriendelijke handelwijze in die sector met het oog op de bevordering van economische activiteit en werkgelegenheid, waarbij bijzondere aandacht uitgaat naar de vestiging van hightechinstallaties met geringe milieu-impact (bijvoorbeeld waterzuiveringssystemen die het mogelijk maken residuen en verontreinigende stoffen te verwijderen), kwekerijen die eerbied hebben voor de gezondheid en het welzijn van de vissen evenals vormen van duurzame aquacultuur; 30. spreekt de wens uit dat in verband met deze middelen rekening wordt gehouden met de behoefte aan financiële ondersteuning van de bedrijven in de sector, in het bijzonder de kleine en middelgrote ondernemingen en de familiebedrijven, op basis van de bijdrage die zij leveren aan de sociale en economische ontwikkeling van het kustgebied, met extra aandacht voor afgelegen en grensgebieden; 31. staat achter een vereenvoudiging van de vergunningsprocedures door de lidstaten omdat daardoor het opzetten van nieuwe locaties gestimuleerd wordt en het runnen op lange termijn van bestaande locaties vergemakkelijkt wordt, met name locaties waar kleine en middelgrote bedrijven en familiebedrijven actief zijn; 32. acht het eveneens noodzakelijk dat meer financiële middelen worden uitgetrokken voor wetenschappelijk onderzoek, innovatie en technologieoverdracht op het gebied van duurzame, biologische aquacultuur op volle zee en in zoet water, alsmede voor bedrijven die hun traditionele productie gedeeltelijk of volledig omzetten in biologische productie, met sectorale beleidsmaatregelen die alle kritische aspecten bestrijken, gaande van de aanlevering tot de valorisatie en de bevordering van de aquacultuurproducten op de markt, en dat deze aspecten beter worden ingepast in de hoofdthema's van de structuurfondsen en de communautaire programma's; 33. dringt er bij de Commissie op aan de aquacultuursector te voorzien van een deugdelijk instrument voor economische crises en stelsels op te zetten voor steunverlening in het geval van biologische natuurrampen (zoals giftige algenbloei), door mensen veroorzaakte rampen (zoals de rampen met de Erika en de Prestige) of extreme weersverschijnselen (orkanen, overstromingen, enz.); 34. verzoekt de Commissie en de lidstaten steun te verlenen aan experimenten op het gebied van de kweek van inheemse soorten, technologieën voor de productie van gezonde vis en inspanningen voor het bestrijden van ziektes die zich in de aquacultuur voordoen, met als doel de communautaire aquacultuurproductie te diversifiëren, kwalitatief hoogstaande producten met een hoge toegevoegde waarde aan te bieden, het onderzoek en de uitwisseling van goede praktijken in verband met de soorten en de productiemethodes te bevorderen, zodat de concurrentiepositie van de producten van de aquacultuur kan worden verbeterd ten opzichte van de andere innoverende levensmiddelen; 35. onderstreept de noodzaak van maatregelen om de aanwas te waarborgen van bestanden van zeldzamer wordende soorten in rivieren, in het bijzonder traditioneel trekkende soorten met een groot economisch belang voor de plaatselijke bevolking (steur, menhaden, zalm, enz.) en bepaalde soorten zeevis, en wijst de Commissie en de lidstaten erop dat gezorgd moet worden voor voldoende financiering om initiatieven op dat gebied uit te kunnen voeren; 36. verzoekt de Commissie rekening te houden met de ontwikkeling van de offshore aquacultuurbedrijven als mogelijke oplossing voor het probleem van de beperkt beschikbare ruimte aan de Europese kusten, en rekening te houden met de moeilijke milieu- en klimaatomstandigheden waar deze vorm van aquacultuur mee te maken heeft; 37. verzoekt de Commissie en de lidstaten goede beroepsopleidingen op het gebied van aquacultuur te waarborgen, het concurrentievermogen van de sector te stimuleren en de mogelijke heropleiding van diegenen die werkzaam zijn in de professionele visserij in de richting van een ander beheer van het aquatisch milieu aan te moedigen, om daarmee tevens bij te dragen aan de schepping van zekere banen bestemd voor jongeren uit de plattelandsgebieden, de kuststreken en de ultraperifere gebieden, en dan vooral in regio's die in hoge mate van de visserij en de aquacultuur afhankelijk zijn; 38. verzoekt de lidstaten de oprichting te overwegen van organisatie die gespecialiseerd zijn in de bevordering van de producten van de aquacultuur en verzoekt de Commissie de regels betreffende de gemeenschappelijke marktordeningen uit te breiden tot de sector van de duurzame aquacultuur en promotiecampagnes op communautair niveau en op de buitenlandse markten te steunen en te stimuleren; Beleid inzake kwaliteit en consumentenbescherming 39. is van mening dat de duurzame ontwikkeling van de aquacultuur onlosmakelijk verbonden is met een zeer stringent kwaliteitsbeleid, milieuvriendelijke en diervriendelijke productiemethodes voor wat betreft het vervoer van aquacultuurdieren, de slacht en de verkoop van levende vis, alsmede strenge gezondheidsregels en een hoog niveau van consumentenbescherming; 40. verzoekt derhalve de Commissie voor de producten van de aquacultuur een specifiek EU-keurmerk in te voeren en strenge regels uit te vaardigen die overeenkomen met de communautaire beginselen betreffende de biologische en kwaliteitsproducten, die de consument garanties bieden over de betrouwbaarheid van de productie en het toezicht en de volstrekte traceerbaarheid van de producten van de aquacultuur; moedigt de Commissie aan te overwegen om gebruik te maken van reeds bestaande etiketteersystemen voor kwalitatief hoogwaarde biologische aquacultuurproducten; 41. is van mening dat een verantwoorde productie van ingrediënten voor visvoer, waaronder ingrediënten afkomstig uit de zee, een vereiste is voor de duurzaamheid van de aquacultuur; 42. verlangt dat de Commissie nauw met de lidstaten samenwerkt om institutionele voorlichtingscampagnes te organiseren en te stimuleren om de producten van de aquacultuur, met inbegrip van de biologische aquacultuur, te promoten; 43. verwijst naar zijn resolutie van 4 december 2008 (25) over het opstellen van een Europees beheersplan voor aalscholvers, en herinnert eraan dat het terugdringen van de door aalscholvers en andere visetende vogels veroorzaakte schade aan de viskwekerijen van wezenlijk belang is met het oog op de productiekosten en daarmee voor de levensvatbaarheid en de concurrentiepositie van de sector; wijst erop dat het noodzakelijk is de hoogte vast te stellen van de verliezen voor de sector aquacultuur veroorzaakt door aalscholvers en andere visetende vogels en plannen op te stellen voor corrigerende maatregelen op dit gebied; 44. verzoekt de Commissie de maatregelen te nemen waartoe het Parlement in zijn resolutie van 4 december 2008 heeft opgeroepen, met name wat betreft de tenuitvoerlegging van een meerlagig en op Europees niveau gecoördineerd beheersplan voor aalscholverpopulaties en de vergaring van wetenschappelijke gegevens over de grootte van aalscholverpopulaties; verzoekt de Commissie voorstellen voor omvattende wetgeving op dit gebied te presenteren; 45. spoort de Commissie ertoe aan om, in nauwe samenwerking met de lidstaten en rekening houdend met de geografische en klimatologische omstandigheden, de productietechnieken en de aard van de gekweekte soorten, specifieke duurzame criteria voor het welzijn van kweekvissen in te voeren, zoals maximumwaarden voor de populatiedichtheid, de hoeveelheid plantaardige en dierlijke eiwitten in het visvoer in de verschillende soorten kwekerijen, waarbij rekening wordt gehouden met alle factoren die betrekking hebben op het kweken van de diverse soorten kweekvissen, de voedingsbehoeften van de soorten kweekvissen, hun levenscyclus en de milieuomstandigheden, en om vervoers- en slachtmethodes te bevorderen die de stressfactoren zoveel mogelijk verminderen, evenals regels in te voeren voor een adequate verversing van het water van de kweekbassins om het welzijn van de kweekvissen te waarborgen; is er zich van bewust dat het streefdoel op de lange termijn moet zijn voor alle soorten en waar mogelijk de dierlijke eiwitten te vervangen door plantaardige eiwitten, rekening houdend met de voedingsbehoeften van elke soort, en dat de hoogste prioriteit moet worden verleend aan strategisch onderzoek naar vervangers voor de essentiële ingrediënten, aangezien onderzoek naar essentiële voedingsstoffen en de productie daarvan op basis van alternatieve bronnen zoals microalgen en gist zorgt voor een dalende behoefte aan vismeel op de lange termijn; 46. roept de Commissie ertoe op de werkingssfeer van Verordening (EG) nr. 1/2005 van de Raad inzake de bescherming van dieren tijdens het vervoer (26) uit te breiden om het vervoer van vis over lange afstanden te beperken, en daarmee lokale broederijen te stimuleren en het slachten van vis in de nabijheid van viskwekerijen aan te moedigen; 47. roept de Commissie op erop toe te zien dat de winning van ruwe grondstoffen voor visvoer op milieuvriendelijke wijze plaatsvindt, zonder negatieve gevolgen voor de ecosystemen waar deze ingrediënten worden gewonnen; 48. roept de Commissie op erop toe te zien dat aan de slacht voorafgaande procedures die door de Europese Autoriteit voor Voedselveiligheid (EFSA) zijn aangemerkt als schadelijk voor het welzijn van vissen worden vermeden; bij de slacht gebruikte methoden zoals verstikking op ijs, waarbij volgens de EFSA de vissen langdurig bij bewustzijn blijven alvorens dood te gaan, moeten worden verboden; 49. dringt er bij de Commissie op aan om specifieke technische richtsnoeren op te stellen voor de certificering van duurzaam visvoer; Buitenlandse betrekkingen 50. dringt er bij de Commissie en de lidstaten op aan dat zij zich inzetten voor de strikte toepassing van de communautaire wetgeving in de gehele keten van producten van de aquacultuur, inclusief het voeder en de grondstoffen daarvoor, die uit derde landen worden ingevoerd; 51. roept de Commissie op ter plekke onderzoek te doen naar productieomstandigheden van kweekvis van buiten de Europese Unie en mogelijke gezondheidsrisico's in kaart te brengen; 52. benadrukt dat ervoor gezorgd moet worden dat aquacultuurproducten die in de EU geproduceerd worden of naar de EU worden ingevoerd voldoen aan strenge normen op het gebied van milieubescherming, gezondheid en veiligheid van de consument; 53. verlangt dat de Commissie ervoor zorgt dat het beginsel van wederzijdse erkenning en vrij verkeer van goederen wordt toegepast op genezende en preventieve farmaceutische producten die in de aquacultuur worden gebruikt, de totstandkoming van overeenkomsten inzake uitwisseling van kennis met derde landen bevordert en de invoering van optimale werkmethoden door andere landen en internationale organen aanmoedigt; 54. onderstreept het belang van systematische controles op locaties en belangrijke invoerknooppunten waar de producten in kwestie binnenkomen in de Interne Markt, zodat de consument alle garanties kunnen worden geboden dat de uit derde landen ingevoerde producten van de aquacultuur systematisch op kwaliteit worden gecontroleerd en dus volledig beantwoorden aan de communautaire voorschriften inzake hygiëne en volksgezondheid; 55. dringt erop aan dat de Commissie en de lidstaten deze principes promoten zowel in het kader van de Wereldhandelsorganisatie als in alle andere gremia; 56. dringt er op aan dat de Commissie in de context van het EU-beleid inzake samenwerking met de ontwikkelingslanden maatregelen bevordert voor steunverlening en gerichte scholing, die ertoe bijdragen de duurzame aquacultuur te stimuleren en de producenten uit de aquacultuursector van deze landen meer bewust te maken van het belang van een beleid dat de hoogste kwaliteit en productienormen op het oog heeft, in het bijzonder wat de parameters milieu, hygiëne en sociale normen in de sector betreft; 57. verzoekt de Commissie een verslag in te dienen over de milieu- en sociale normen in de sector aquacultuur buiten de EU en te onderzoeken op welke wijze de voorziening van informatie aan de consumenten kan worden verbeterd; 58. verzoekt de Commissie effectbeoordelingsstudies uit te voeren naar de mogelijke gevolgen die communautaire handelsovereenkomsten kunnen hebben voor de sector aquacultuur; o o o 59. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Het Europees Parlement , – onder verwijzing naar zijn eerdere resoluties over de Democratische Republiek Congo (DRC), – gezien de in juni 2000 ondertekende Partnerschapsovereenkomst van Cotonou, – gezien de resolutie van de Paritaire Parlementaire Vergadering ACS-EU van 22 november 2007 over de toestand in de Democratische Republiek Congo, met name in het oosten van het land, en de gevolgen daarvan voor de regio, – gezien resolutie 60/1 van de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties van 24 oktober 2005 over de resultaten van de wereldtop van 2005, en met name paragrafen 138 tot en met 140 over de verantwoordelijkheid voor bescherming van de bevolking, – gezien de verklaring van de woordvoerder van Catherine Ashton, vicevoorzitter van de Commissie/hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid, van 3 juni 2010 over de brutale moord op Floribert Chebeya Bahizire, – gezien de EU-richtsnoeren voor de bescherming van mensenrechtenactivisten en de plaatselijke strategie voor de tenuitvoerlegging van de richtsnoeren in de DRC, die de missiehoofden op 20 maart 2010 hebben goedgekeurd, – gezien resolutie 1856 (2008) van de VN-Veiligheidsraad over het mandaat van MONUC, – gelet op artikel 122, lid 5, van zijn Reglement, A. overwegende dat Floribert Chebeya Bahizire, uitvoerend directeur van de mensenrechtenorganisatie „La Voix des Sans-Voix” (VSV), op woensdag 2 juni 2010 in Kinshasa dood werd aangetroffen in zijn auto, nadat hij bij de politie ontboden was geweest, B. overwegende dat Floribert Chebeya Bahizire volgens mediaberichten op dinsdagnamiddag 1 juni 2010 een telefoontje ontving van het centrale politiebureau, waarin hij ontboden werd voor een gesprek met het hoofd van de Congolese politie, John Numbi Banza Tambo; overwegende dat Floribert Chebeya Bahizire er bij zijn aankomst op het politiebureau niet in slaagde generaal Tambo te spreken te krijgen, en zijn gezin daarop per sms liet weten dat hij naar de stad terugkeerde, C. overwegende dat Chebeya Bahizire sinds de jaren „90 van de vorige eeuw in de DRC actief was als verdediger van de democratie en de mensenrechten – hij hield zich onder meer bezig met de corruptie in het leger, de banden tussen milities en buitenlandse politieke machten, de eerbiediging van de grondwet, illegale arrestaties en willekeurige opsluitingen en de verbetering van de levensomstandigheden in gevangenissen – en daarmee het respect en de bewondering van zijn medeburgers en de internationale gemeenschap had verdiend, D. overwegende dat Fidèle Bazana Edadi, Bahizires chauffeur, nog altijd vermist is, E. overwegende dat het gezin van Chebeya Bahizire zijn lijk niet volledig heeft mogen zien, en dat er tegenstrijdige verklaringen zijn over de toestand waarin het lichaam werd aangetroffen, F. overwegende dat Philip Alston, speciaal VN-rapporteur voor buitengerechtelijke, standrechtelijke of willekeurige executies, verklaard heeft dat de omstandigheden van de moord nadrukkelijk in de richting van betrokkenheid van staatsambtenaren wijzen, G. overwegende dat general Numbi Banza Tambo tot nader order geschorst is en dat er in verband met de moord nog drie andere politieambtenaren opgepakt zijn; overwegende dat het plaatsvervangende hoofd van de politie, kolonel Daniel Mukalayi, naar verluidt bekend heeft Floribert Chebeya Bahizirete hebben vermoord op bevel van zijn overste, generaal Numbi Banza Tambo, H. overwegende dat Chebeya Bahizire Amnesty International meermaals had laten weten dat hij het gevoel had te worden gevolgd, en dat hij gecontroleerd werd door de veiligheidsdiensten, I. overwegende dat Catherine Ashton, vicevoorzitter van de Commissie/hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid, Ban Ki-moon, secretaris-generaal van de VN, Navi Pillay, hoge commissaris van de VN voor de mensenrechten, Philip Alston, speciaal VN-rapporteur voor buitengerechtelijke, standrechtelijke of willekeurige executies, en Alan Dos, hoofd van de VN-vredesmacht in de DRC, allen verklaringen hebben afgelegd waarin ze de moord op Chebeya Bahizire veroordelen en een onafhankelijk onderzoek eisen, J. overwegende dat in de DRC een tendens zichtbaar is van toenemende intimidatie en pesterijen ten aanzien van mensenrechtenactivisten, journalisten, leden van de politieke oppositie, slachtoffers en getuigen, en dat deze moord in het kader hiervan moet worden beschouwd, overwegende dat er in de DRC in de loop van de voorbije vijf jaar talrijke journalisten en mensenrechtenactivisten in verdachte omstandigheden om het leven zijn gekomen, K. overwegende dat heel wat ngo's het afgelopen jaar hebben vastgesteld dat mensenrechtenactivisten in de DRC in toenemende mate onder druk worden gezet, onder meer door middel van illegale arrestaties, vervolgingen, telefonische bedreigingen en herhaalde dagvaardingen in de kantoren van de inlichtingendiensten, L. overwegende dat het onderzoek naar de moord op mensenrechtenactivist Pascal Kabungulu Kibembi in 2005 en de onderzoeken naar de moorden op journalisten zoals Frank Ngycke Kangundu en zijn vrouw, Hélène Mpaka in november 2005, Serge Maheshe in juni 2007, en Didace Namujimbo in november 2008, geleid werden door de Congolese militaire autoriteiten en door ernstige onregelmatigheden gekenmerkt werden, M. overwegende dat het Internationaal Strafhof (ICC) in april 2008 een aanhoudingsbevel heeft uitgevaardigd tegen Bosco Ntaganda wegens oorlogsmisdaden, waaronder het werven van kindsoldaten, en dat de DRC als ondertekenaar van het Statuut van Rome in verband met dit aanhoudingsbevel geen gehoor geeft aan haar wettelijke plicht tot samenwerking met het ICC, die onder meer inhoudt dat het land personen tegen wie een aanhoudingsbevel is uitgevaardigd, moet arresteren, overwegende dat de DRC Bosco Ntaganda in plaats daarvan heeft benoemd op een topfunctie in het Congolese leger, en zo de indruk heeft versterkt dat zij mensenrechtenschenders ongestraft laat en bijdraagt tot de toenemende frequentie van dergelijke misdaden, N. overwegende dat in bepaalde delen van de DRC al jaren een toestand van burgeroorlog heerst, met massamoorden, groepsverkrachtingen en het wijdverbreide werven van kindsoldaten tot gevolg, O. overwegende dat de moordpartijen, vooral die waarvoor het Lord's Resistance Army (LRA), een uit Oeganda afkomstige paramilitaire groepering, verantwoordelijk is, momenteel alle buurlanden van de DRC treffen, P. overwegende dat ook ngo-medewerkers getroffen worden door deze vormen van vervolging van burgers, en dat dit tot een inkrimping van de humanitaire hulpverlening in de DRC heeft geleid, Q. overwegende dat de DRC binnenkort 50 jaar onafhankelijk is en overwegende dat mensenrechten en democratie cruciaal zijn voor de ontwikkeling van het land, 1. veroordeelt ten sterkste de moord op Floribert Chebeya Bahizire en het feit dat Fidèle Bazana Edadi, Chebeya Bahizires chauffeur, vermist wordt; geeft uiting aan zijn onvoorwaardelijke steun voor hun families; 2. vraagt om de oprichting van een onafhankelijke, geloofwaardige, grondig en transparant werkende onderzoekscommissie om helderheid te verkrijgen omtrent de dood van Chebeya Bahizire en de verblijfplaats van Bazana Edadi, en eist dat de families van beide mannen onder bescherming worden geplaatst; 3. vraagt dat de verantwoordelijken geïdentificeerd worden en in overeenstemming met het Congolese recht en de internationale bepalingen voor de bescherming van de mensenrechten gerechtelijk vervolgd en gestraft worden; 4. is ingenomen met het feit dat de autoriteiten op het verzoek van de familie van Chebeya Bahizire om een onafhankelijke autopsie gereageerd hebben door een deskundig Nederlands forensisch team, onder leiding van dr. Franklin Van de Groot, te vragen de doodsoorzaak vast te stellen; 5. geeft uiting aan zijn diepe bezorgdheid over de algemene verslechtering van de situatie van de mensenrechtenactivisten in de DRC; vraagt dat de overheid van de DRC de in 1998 door de Algemene Vergadering van de VN aangenomen Verklaring over de verdedigers van de mensenrechten volledig eerbiedigt, en uitvoering geeft aan de aanbevelingen in de universele periodieke toetsing 2009 van de VN in de vorm van maatregelen ter bescherming van de rechten van mensenrechtenactivisten; benadrukt dat het voor de democratisering van het land van essentieel belang is dat de verantwoordelijken voor de moorden die de voorbije jaren zijn gepleegd op mensenrechtenactivisten en journalisten, gestraft worden; 6. keurt de voortdurende oppressie van mensenrechtenactivisten, journalisten, leden van de politieke oppositie, slachtoffers en getuigen in de DRC ten zeerste af; doet een beroep op de lidstaten om ervoor te zorgen dat deze personen beschermd worden, en hiertoe logistieke en technische ondersteuning te bieden, in overeenstemming met de richtsnoeren voor de bescherming van mensenrechtenactivisten; 7. veroordeelt de wreedheden die het LRA en andere gewapende groeperingen in de DRC begaan; 8. benadrukt dat corruptie moet worden aangepakt en dat de daders van mensenrechtenschendingen onder de Congolese strijdkrachten moeten worden berecht, en onderstreept dat MONUC hierbij een cruciale rol moet spelen door te zorgen voor gezamenlijke planning en uitvoering van operaties en adequate verantwoordingsmechanismen voor mishandeling; dringt er in het bijzonder op aan dat de DRC haar internationale wettelijke verplichtingen nakomt en Bosco Ntaganda arresteert en overlevert aan het ICC; 9. doet een beroep op alle partijen om de strijd tegen de straffeloosheid te intensiveren en de rechtsstaat te handhaven; dringt erop aan dat de regering van de DRC waarborgt dat diegenen die verantwoordelijk zijn voor schendingen van de mensenrechten en van het internationale humanitaire recht worden berecht, en dat de regering daartoe volledig samenwerkt met het ICC; 10. onderstreept dat de EU en de DRC allebei de Overeenkomst van Cotonou hebben ondertekend, waarin uitdrukkelijk wordt verwezen naar de verantwoordelijkheden van alle partijen bij de Overeenkomst op het vlak van de mensenrechten, de democratie en de rechtsstaat; verzoekt om bijzondere aandacht hiervoor in het kader van de evaluatie van de Overeenkomst; 11. vraagt dat de regering van de DRC zich er ter gelegenheid van het 50-jarige bestaan van het land resoluut toe verbindt politieke praktijken te bevorderen die de mensenrechten eerbiedigen en de rechtsstaat versterken; 12. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de vicevoorzitter van de Commissie/hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid, de regeringen en parlementen van de lidstaten, de instellingen van de Afrikaanse Unie, de secretaris-generaal, de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties, de Raad voor de mensenrechten van de Verenigde Naties en de regeringen en parlementen van het gebied van de Grote Meren. Het Europees Parlement , – gelet op de Universele Verklaring van de rechten van de mens van 1948, – gelet op artikel 18 van het Internationaal Verdrag inzake burgerrechten en politieke rechten (ICCPR) van 1966, – gezien de Basisbeginselen inzake het gebruik van geweld en vuurwapens door politieambtenaren van 1990 van de VN, – gezien de verklaring van 29 mei 2010 door secretaris-generaal van de VN Ban Ki Moon over de politieke situatie in Nepal, – gezien de verklaring van de woordvoerder van hoge vertegenwoordiger Catherine Ashton van 30 april 2010 over de politieke situatie in Nepal, – gelet op artikel 122, lid 5, van zijn Reglement, A. overwegende dat op 21 november 2006 een algemeen vredesakkoord (CPA) werd gesloten tussen de alliantie van zeven partijen en de Maoïsten (UCPN), die grote delen van het land in handen hadden, waarmee een einde kwam aan het 10 jaar durende gewapende conflict dat circa 13 000 doden had geëist, B. overwegende dat dit historische akkoord liet zien wat er bereikt kan worden wanneer politieke krachten met goede wil onderhandelen, daarmee de weg vrijmakend voor verkiezingen voor een constituerende vergadering (CA), de aanstelling van een interimregering, onder meer met Maoïsten, de ontwapening van Maoïstische strijders en het onderbrengen van die strijders in kampen, alsmede de terugtrekking van het Nepalese leger in barakken, C. overwegende dat aan een groot aantal van de voorwaarden van de vredesovereenkomst van 2006, die werd gesloten na een tienjarig gewapend conflict tussen Maoïsten en de regering, nog niet is voldaan, D. overwegende dat na de verkiezingen voor de CA op 10 april 2008, die naar het oordeel van de waarnemingsmissie van de EU voldeed aan een groot aantal, zij het niet alle internationale normen, waarbij de UCPN (M) bijna 40% van de stemmen behaalde, de CA besloot om de 240 jaar oude monarchie af te schaffen en Nepal om te vormen tot een federale democratische republiek, E. overwegende dat Nepal volgens de Global Peace Index (GPI) de afgelopen jaren minder vredig is geworden, vooral in 2009 en 2010, F. overwegende dat minister-president Pushpa Kamal Dahal (Prachanda) in mei 2009 is afgetreden en dat zijn partij, de UCPN (M) zich uit de regering heeft teruggetrokken naar aanleiding van een conflict met de president (Nepalese Congrespartij) over het ontslag van de legerleider, die een meningsverschil had met de Maoïsten over de reïntegratie van voormalige strijders van het Volksbevrijdingsleger (PLA) in het Nepalese leger, G. overwegende dat vanwege de politieke instabiliteit die daar het gevolg van was, nog verergerd door de civiele en parlementaire onrust die de Maoïsten doelbewust veroorzaakten, de wankele uit 22 partijen bestaande anti-Maoïstische alliantie onder leiding van minister-president Madhav Kumar Nepal (CPN-UML) niet in staat was om aan twee belangrijke verwachtingen te voldoen: een algemeen aanvaardbare nieuwe grondwet voor de federale republiek, in te voeren vóór het verstrijken van de termijn van twee jaar op 28 mei 2010, en een akkoord over de reïntegratie/rehabilitatie van de circa 20 000 voormalige strijders van het PLA, H. overwegende dat formele besprekingen tussen leiders van de alliantie van partijen en de CPN-UML over het vormen van een nieuwe regering zijn hervat nadat op het laatste moment een akkoord op drie punten was bereikt, te weten inzake een verlenging van het mandaat van de CA met een jaar, de vorming van een regering van nationale overeenstemming en het „zo snel mogelijk” aftreden van minister-president Madhav Kumar Nepal, tezamen met „vooruitgang met het vredesakkoord”, I. overwegende dat de Shaktikhor-video, die beschuldigingen van leugens met betrekking tot het aantal strijders en plannen om „democratisering” te gebruiken om het nationale leger te politiseren lijkt te bevestigen, legitieme vragen doet rijzen waarop de UCPN (M) nog niet heeft gereageerd, J. overwegende dat de voortdurende politieke instabiliteit van grote invloed is op de sociale, economische en toeristische ontwikkeling van Nepal dat, als land dat is ingeklemd tussen India en China, de snelst groeiende grote economieën ter wereld, behoefte heeft aan politieke stabiliteit om van zijn strategische locatie te kunnen profiteren, K. overwegende dat Nepal blijft lijden aan ernstige economische en sociale achterstanden, overwegende dat bijna 30% van de bevolking onder de absolute armoedegrens leeft, 16% van de bevolking ernstig ondervoed is, het niveau van analfabetisme tot de hoogste van Zuid-Azië blijft behoren en de ontwikkeling wordt belemmerd door landelijke tekorten aan basisbrandstoffen, hetgeen stroomonderbrekingen, transportbeperkingen en hogere voedselprijzen tot gevolg heeft, L. overwegende dat de situatie van een groot aantal vluchtelingen in Nepal, met name Tibetanen, ernstige zorgen baart, M. overwegende dat de Nepalese overheden een compliment verdienen voor het naleven van het „herenakkoord” inzake de Tibetaanse vluchtelingen, N. overwegende dat er tot nu toe nog geen leden van de staatsveiligheidsdiensten of de voormalige Maoïstische strijders in staat van beschuldiging zijn gesteld voor de ernstige en systematische overtredingen van het oorlogsrecht gedurende het conflict, O. overwegende dat de delegatie van het Europees Parlement voor de betrekkingen met Zuid-Azië tijdens de cruciale periode 23-29 mei 2010 een missie heeft uitgevoerd naar Kathmandu, 1. spreekt zijn ernstige bezorgdheid uit over het ontbreken van een permanente grondwet op basis van democratische waarden en mensenrechten en verklaart zich solidair met het Nepalese volk en alle families die verwanten hebben verloren door de gewelddadigheden van de afgelopen jaren; 2. is ingenomen met het op het laatste moment door de politieke partijen genomen besluit van 28 mei 2010 om de nodige stappen te ondernemen voor het verlengen van het mandaat van de CA, en kent met name lof toe aan de belangrijke invloed die de Vrouwenvergadering heeft uitgeoefend; 3. dringt er bij de CA en alle betrokken politieke actoren op aan te onderhandelen zonder voorwaarden te stellen, blijk te geven van flexibiliteit, provocerende handelingen achterwege te laten en samen te werken voor het bereiken voor nationale eenheid, om zo een duidelijke structuur te kunnen formuleren voor de nieuwe grondwet, een goed werkende federale democratie in te voeren en de nieuwe termijn aan te houden die op 28 mei 2010 met een jaar is verlengd; 4. roept alle partijen op om het werk inzake de nieuwe routekaart dat de constitutionele comités (CC) sinds het verlengen van het mandaat van de CA verrichten te vergemakkelijken en te bevorderen; 5. benadrukt dat er behoefte is aan een duidelijke en openbare bekendmaking van alle onderwerpen waarover overeenstemming is bereikt en is daarom ingenomen met het beloofde witboek waarin het publiek moet worden uitgelegd welke vooruitgang reeds is geboekt bij het opstellen van de grondwet van de federale republiek; complimenteert drie van de elf thematische comités die hun werkzaamheden hebben afgrond; 6. is ingenomen met het besluit van het Nepalese congres (NC) van 31 mei 2010 om te streven naar een regering van nationale eenheid waaraan alle politieke partijen kunnen deelnemen, waaronder de grootste oppositiepartij UCPN (M); 7. roept de UCPN (M) op om constructieve plannen te maken om de voormalige Maoïstische strijders te integreren in de samenleving, waaronder de groepen die verblijven in de kampen die onder controle staan van UNMIN; 8. roept de EU en de lidstaten op tot ondersteuning van alle inspanningen van de Nepalese regering en de politieke partijen om manieren te vinden voor de integratie van voormalige Maoïstische strijders in het nationale leger of andere veiligheidstroepen, en haalbare alternatieven te zoeken voor degenen die niet in die organisaties kunnen worden geïntegreerd; 9. verzoekt de politieke partijen, en met name de UCPN-M, hun militante jeugdorganisaties in toom te houden en te stoppen met het ronselen van kinderen; verzoekt de UCPN-M om minderjarigen die recentelijk uit hun kampen zijn vrijgelaten ongehinderd gebruik te laten maken van reïntegratievoorzieningen; 10. richt een rechtstreekse oproep tot de VN om, het liefst in samenwerking met de regering, procedures vast te stellen om de achtergrond te controleren van kandidaten voor posten binnen de veiligheidstroepen, om te voorkomen dat posten in verband met vredesoperaties van de VN worden bezet door personen die zich overduidelijk schuldig hebben gemaakt aan schendingen van de mensenrechten; herinnert het Nepalese leger eraan dat zijn vakmanschap en reputatie helaas reeds onder vuur liggen en ongetwijfeld zullen blijven liggen zolang de langdurige en goed gedocumenteerde problemen op het gebied van het ongestraft blijven van misdaden binnen zijn gelederen niet objectief worden onderzocht, bijvoorbeeld door de rechterlijke macht; 11. spreekt zijn bezorgdheid uit over berichten inzake nieuwe aanwervingen door het nationale leger; herinnert eraan dat het hooggerechtshof heeft geoordeeld dat deze aanwervingen in overeenstemming zijn met het CPA voor zover het uitsluitend gaat om technisch personeel; stelt niettemin vast dat een dergelijke golf van aanwervingen kan leiden tot het verergeren van de problemen die zich voordoen tijdens het overgangsproces; 12. blijft er vast van overtuigd dat, twee jaar na het afschaffen van de monarchie, het leger onder volledige democratische controle moet komen te staan, met inbegrip van de budgettaire aspecten; bevestigt solidair te zijn met de CA waar het gaat om de maatregelen die op dit terrein getroffen kunnen worden; 13. brengt de lidstaten van de EU in herinnering dat overeenkomstig het CPA de uitvoer van dodelijke wapens naar Nepal verboden blijft en roept hen op om financiële en technische steun te verlenen voor het vinden van creatieve oplossingen om het Nepalese leger te herstructureren; 14. spreekt zijn volledige steun uit voor de cruciale rol die UNMIN speelt, en is van mening dat het mandaat van UNMIN moet worden verlengd, in ieder geval totdat het vredesproces de consolidatiefase heeft bereikt; 15. is bezorgd over berichten van een toename van het aantal gevallen van marteling en gewelddadige agressie; juicht in dit verband het werk toe van de Nationale Mensenrechtencommissie van Nepal; 16. is bezorgd dat de regering van Nepal het mandaat van UNOHCR met een jaar heeft verlengd, maar slechts in beperkte mate, waarbij de regionale activiteiten van dit orgaan geleidelijk worden verminderd, hetgeen ingaat tegen de verwachting dat de taken van dit orgaan ter controle van de mensenrechten zouden kunnen worden uitgebreid; 17. roept op tot de oprichting van een commissie inzake verdwijningen, een commissie voor waarheid en verzoening en een commissie voor nationale vrede en herintegratie, zoals omschreven in het CPA; 18. betreurt ten zeerste het feit dat de burgerlijke rechtbanken tot nu toe nog in geen enkel geval zijn overgegaan tot rechtsvervolging van de ernstige misdaden die gedurende het conflict door beide zijden zijn begaan; 19. dringt er bij de politieke partijen en de regering op aan een eind te maken aan de politieke inmenging in strafprocessen en een politiek onafhankelijke rechterlijke macht op te richten binnen het kader van het constitutionele proces en in dat verband de ratificatie voor te bereiden van het Statuut van het Internationaal Strafhof; 20. juicht de aankondiging in 2009 door Nepal toe dat het land de ontwerpbeginselen en richtsnoeren van de VN voor de uitbanning van discriminatie op grond van kaste zou steunen, maar spreekt zijn ernstige bezorgdheid uit over de nog altijd voortdurende praktijk van schuldenarbeid, met name in Kamaiya, Haruwa en Charuwa, alsmede over de zorgwekkende situatie van miljoenen landlozen, die verder dreigt te verergeren vanwege de klimaatverandering, en roept de regering en de politieke partijen ertoe op de activiteiten van de commissie voor landhervorming te ondersteunen; 21. roept de regering van Nepal ertoe op aandacht te besteden aan het probleem van de 800 000 stateloze Nepalezen, door de bureaucratische procedures te vereenvoudigen en de kosten voor het aanvragen van nationaliteitsbewijzen te verlagen; acht het van wezenlijk belang dat ook met deze mensen rekening wordt gehouden bij de onderhandelingen voor het vredesproces; 22. dringt er bij de Nepalese regering op aan te waarborgen dat voor alle vluchtelingen normen inzake bescherming worden gehanteerd, zich verder in te zetten om stateloosheid te voorkomen en te verminderen, in het bijzonder van Bhutanen en in overeenstemming met internationale normen, het Vluchtelingenverdrag van 1951 of het bijbehorende Protocol van 1967 te ondertekenen en zich te houden aan de normen die zijn vastgesteld door de UNHCR; 23. is van mening dat een onverkorte naleving van het herenakkoord inzake Tibetaanse vluchtelingen door de Nepalese overheid van wezenlijk belang is voor het onderhouden van contacten tussen de UNHCR en Tibetaanse gemeenschappen; is in dit verband ingenomen met de mogelijkheden die het herenakkoord met de UNHCR biedt om toegang tot het gebied te verkrijgen en duurzamere oplossingen te vinden; 24. verzoekt de hoge vertegenwoordiger van de EU om de politieke situatie Nepal nauwgezet te volgen via haar delegatie in Kathmandu en haar invloed aan te wenden om de naburige mogendheden in de regio, met name China en India, aan te zetten tot ondersteuning van de onderhandelingen voor een nationale eenheidsregering; 25. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de lidstaten, de lidstaten, de vicevoorzitter van de Commissie/hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid, de regering van Nepal, de regeringen en parlementen van India en de Volksrepubliek China en de secretaris-generaal van de Verenigde Naties. Het Europees Parlement , – onder verwijzing naar zijn voorgaande resoluties over de afschaffing van de doodstraf en zijn voorgaande resoluties over jaarverslagen over de mensenrechten in de wereld, met name dat van 2008 en de noodzaak van een onmiddellijk moratorium op terechtstellingen in landen waar de doodstraf nog wordt opgelegd, – gezien resoluties 62/149 van 18 december 2007 en 63/168 van 18 december 2008 van de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties waarin een moratorium op de toepassing van de doodstraf wordt geëist (op basis van het verslag van de Derde Commissie (A/62/439/Add. 2)), – gezien de EU-richtsnoeren inzake de doodstraf van 16 juni 1998 en de herziene en bijgewerkte versie van 2008, – gezien de slotverklaring van het vierde wereldcongres tegen de doodstraf, dat heeft plaatsgevonden in Genève van 24 tot 26 februari 2010, waarin wordt opgeroepen tot de universele afschaffing van de doodstraf, – gezien de internationale verdragen over de bescherming van de mensenrechten en fundamentele vrijheden, – gezien het Europees migratie- en asielbeleid en de Conventie van Genève van 28 juli 1951 en het protocol van 31 januari 1967 betreffende de status van vluchtelingen, – gezien de informele dialoog die momenteel plaatsvindt tussen de EU en Libië om de betrekkingen aan te halen en de huidige samenwerking van de EU en Libië over migratie (2 projecten uitgevoerd in het kader van het Aeneas-programma en het migratie- en asielinstrument) en HIV/AIDS (Actieplan voor Benghazi), – gelet op artikel 122, lid 5, van het Reglement, A. overwegende dat afschaffing van de doodstraf een onlosmakelijk onderdeel is van de fundamentele waarden van de Europese Unie; overwegende dat het Europees Parlement zich sterk inzet voor de afschaffing van de doodstraf en naar een wereldwijde aanvaarding hiervan streeft, B. overwegende dat de Libische regering zich verzet heeft tegen pogingen om de doodstraf af te schaffen; in december 2007 en 2008 hoorde Libië tot de minderheid van staten die stemden tegen de succesvolle resoluties van de Algemene Vergadering van de VN waarin aangedrongen werd op een wereldwijd moratorium op de executies, C. overwegende dat Libië onlangs is gekozen in de VN-Mensenrechtenraad, hetgeen een grotere verantwoordelijkheid betekent op het gebied van de mensenrechten, D. overwegende dat Cerene , een dagblad dat nauwe banden heeft met Saif al Islam Kadafi, zoon van de Libische leider Moeammar Kadafi, berichtte dat er 18 mensen, waaronder ingezetenen van Tsjaad, Egypte en Nigeria, op 30 mei in Tripoli en Benghazi terechtgesteld zijn, na een veroordeling voor moord met voorbedachten rade; overwegende dat hun identiteit niet bekend is gemaakt door de Libische autoriteiten, E. overwegende dat de vrees bestaat dat doodstraffen worden uitgesproken na processen die niet aan de internationale normen voor eerlijke procesvoering beantwoorden, F. overwegende dat het Internationaal Verdrag inzake burgerrechten en politieke rechten, dat ondertekend is door Libië, en in het bijzonder artikel 6, lid 2 van dit verdrag, stelt dat de verdragsluitende partijen die nog niet de doodstraf hebben afgeschaft, deze alleen mogen toepassen voor de „ernstigste misdaden”, G. overwegende dat de Libische rechtspraak de doodstraf blijft opleggen, in de meeste gevallen voor moord of drugsmisdaden, maar dat deze ook opgelegd kan worden voor een breder scala overtredingen, waaronder ook de vreedzame uitoefening van de vrijheid van meningsuiting en vereniging, H. overwegende dat er geen officiële statistieken beschikbaar zijn over het aantal personen dat per jaar in Libië ter dood veroordeeld wordt en terechtgesteld; overwegende dat volgens verschillende bronnen meer dan 200 mensen, waaronder buitenders, momenteel hun executie afwachten in Libië, I. overwegende dat buitenlanders vaak geen contact mogen leggen met hun eigen consulaire vertegenwoordigers en geen bijstand in de vorm van vertolking of vertaling krijgen gedurende jet proces, J. overwegende dat artikel 19, lid 2 van het Handvest van de grondrechten verwijdering, uitzetting of uitlevering verbiedt aan een staat waarin een ernstig risico bestaat dat de persoon aan de doodstraf, aan folteringen of aan andere onmenselijke of vernederende behandelingen of bestraffingen wordt, K. overwegende dat de Europese Unie sinds de opheffing van de internationale sancties tegen Libië van 2003, een politiek van geleidelijke toenadering met Libië heeft gevolgd en eind 2007 begonnen is met de onderhandelingen over een kaderovereenkomst, L. overwegende dat de EU een informele dialoog voert en een serie overleggen met Libië heeft gehouden met het oog op het sluiten van een kaderovereenkomst, die ook migratiekwesties betreft;overwegende dat de onderhandelingen tot dusver in minstens 7 onderhandelingsrondes tussen beide partijen zijn gevoerd, die in geen enkele substantiële vooruitgang hebben geresulteerd of duidelijke toezeggingen van Libië om de internationale mensenrechtenverdragen te zullen respecteren, M. overwegende dat het belangrijkste obstakel in de betrekkingen tussen de EU en Libië betrekking heeft op de stagnatie in de dialoog over de mensenrechten, fundamentele vrijheden en democratie, met name de uitblijvende ratificatie van het Verdrag van Genève, alsook op het agressieve buitenlandse beleid van het Libische regime, niet in het minst tegen Europese landen; overwegende dat Libië geen nationaal asielsysteem heeft dat voorziet in screening en registratie van vluchtelingen, verlening van de asielstatus, bezoeken aan asielzoekersverblijven en verlening van medische en humanitaire hulp, dat gedaan wordt door de UNHCR, N. overwegende dat volgens de UNHCR 9 000 vluchtelingen – voornamelijk Palestijnen, Irakezen, Soedanezen en Somalis – in Libië zijn geregistreerd, waaronder zich 3 700 asielzoekers bevinden, vooral uit Eritrea; overwegende dat vluchtelingen voordurend gevaar lopen naar de staat van herkomst of doorreis te worden gedeporteerd, in strijd met de normen van het Verdrag van Genève, en blootgesteld dreigen te worden aan vervolging en moord; overwegende dat er gevallen van mishandeling, martelingen en moord zijn gerapporteerd in detentiecentra voor vluchtelingen, alsmede van achterlating van vluchtelingen in de woestijn tussen Libië en andere Afrikaanse landen, O. overwegende dat op 8 juni 2010 de Libische autoriteiten de sluiting hebben bevolen van het UNHCR-kantoor, dat sinds 1991 in Tripoli gevestigd was, omdat de vertegenwoordigers „illegale activiteiten” zouden hebben begaan, P. overwegende dat Libië, net als andere landen die een associatieovereenkomst hebben getekend, een Nationaal Indicatief Programma ter waarde van 60 miljoen EUR voor de periode 2011-2013 is toegekend, om het land in staat te stellen verdere gezondheidszorg te bieden en illegale immigratie te bestrijden, 1. verklaart nogmaals tegen de doodstraf in alle gevallen en onder alle omstandigheden te zijn; wijst op de sterke inzet van de EU voor de afschaffing van de doodstraf overal ter wereld, en benadrukt nogmaals dat de afschaffing van de doodstraf bijdraagt aan de menselijke waardigheid en de progressieve ontwikkeling van de mensenrechten; 2. veroordeelt krachtig de executie van de 18 mensen op 30 mei 2010 en betuigt zijn medeleven en solidariteit met de families van de terechtgestelden; 3. vraagt Libië de namen van de 18 geëxecuteerde mensen te onthullen, waaronder ook die van de buitenlandse ingezetenen; 4. vraagt de Libische autoriteiten ervoor te zorgen dat degenen die in connectie met bovengenoemde gebeurtenissen vastzitten, in gevangenschap een menselijke behandeling krijgen en een eerlijk proces, in overeenstemming met het internationaal recht, met inbegrip van contact met een advocaat van eigen keuze, en inachtneming van het beginsel dat iemand onschuldig is tenzij het tegendeel wordt bewezen; 5. verzoekt de Libische autoriteiten met klem toe te werken naar een moratorium op executies; 6. uit zijn diepe bezorgdheid over de sluiting van het UNHCR-kantoor in Libië; 7. dringt er bij de Libische autoriteiten op aan het Vluchtelingenverdrag van Genève onverwijld te ratificeren en de uitvoering van de UNHCR-werkzaamheden in Libië toe te laten en te faciliteren, met inbegrip van een nationaal asielsysteem; 8. verzoekt de lidstaten die migranten in samenwerking met Frontex (Europees Agentschap voor het beheer van de operationele samenwerking aan de buitengrenzen van de lidstaten van de Europese Unie) naar Libië uitzetten, deze uitzettingen onmiddellijk te staken wanneer er ernstig gevaar bestaat dat de betrokken persoon wordt blootgesteld aan de doodstraf, martelingen of andere onmenselijke of onterende behandeling of bestraffing; 9. verzoekt de Commissie en de Raad stappen te ondernemen krachtens artikel 265 en artikel 218, lid 10, van de VWEU, die bepalen dat het Europees Parlement „in alle stadia van de onderhandelingen over internationale overeenkomsten onverwijld en ten volle geïnformeerd moet worden” over de onderhandelingen met Libië; dringt er nogmaals op aan volledig geïnformeerd te worden over het onderhandelingsmandaat van de Commissie op dit vlak; 10. verklaart dat elke samenwerking of overeenkomst tussen de EU en Libië gekoppeld moet zijn aan de voorwaarde dat Libië het Vluchtelingenverdrag van Geneve en andere belangrijke verdragen en protocollen inzake de mensenrechten ratificeert en uitvoert; 11. is ingenomen met het feit dat er een hervorming van het strafrecht wordt doorgevoerd door een commissie onder leiding van de voormalige president van het hooggerechtshof Dr. Abdulraham Abu Tuta, en spreekt de hoop uit dat deze commissie snel een rapport zal presenteren; verzoekt de Libische autoriteiten een vrij en democratisch nationaal debat over de doodstraf te lanceren, om zich aan te sluiten bij de wereldwijde verschuiving ten gunste van afschaffing van de doodstraf; 12. is ingenomen met de vrijlating van de Zwitserse burger Max Goeldi; 13. verzoekt zijn voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de lidstaten, de UNHCR, de UNGA, de Hoge Commissaris van de Verenigde Naties voor Vluchtelingen en de Libische autoriteiten.