(Gewone wetgevingsprocedure: eerste lezing) Het Europees Parlement, – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2023)0125 ), – gezien artikel 294, lid 2, en artikel 207, lid 2, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C9‑0032/2023), – gezien artikel 294, lid 3, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien de door de vertegenwoordiger van de Raad bij brief van 5 april 2023 gedane toezegging om het standpunt van het Europees Parlement overeenkomstig artikel 294, lid 4, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie goed te keuren, – gezien artikel 59 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie internationale handel ( A9-0164/2023 ), 1. stelt onderstaand standpunt in eerste lezing vast; 2. verzoekt de Commissie om hernieuwde voorlegging aan het Parlement indien zij haar voorstel vervangt, ingrijpend wijzigt of voornemens is het ingrijpend te wijzigen; 3. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie alsmede aan de nationale parlementen. Standpunt van het Europees Parlement in eerste lezing vastgesteld op 9 mei 2023 met het oog op de vaststelling van Verordening (EU) 2023/... van het Europees Parlement en de Raad tot wijziging van Verordening (EU) 2020/2170 wat de toepassing van tariefcontingenten van de Unie en andere invoerquota op bepaalde naar Noord-Ierland overgebrachte staalproducten betreft (Aangezien het Parlement en de Raad tot overeenstemming zijn geraakt, komt het standpunt van het Parlement overeen met de definitieve rechtshandeling: Verordening (EU) 2023/1321.) (Gewone wetgevingsprocedure: eerste lezing) Het Europees Parlement, – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2023)0122 ), – gezien artikel 294, lid 2, en artikel 114 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C9‑0033/2023), – gezien het advies van de Commissie juridische zaken inzake de voorgestelde rechtsgrond, – gezien artikel 294, lid 3, en artikel 114 en artikel 168, lid 4, punt c), van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité van 27 april 2023 (1) , – na raadpleging van het Comité van de Regio’s, – gezien de door de vertegenwoordiger van de Raad bij brief van 19 april 2023 gedane toezegging om het standpunt van het Europees Parlement overeenkomstig artikel 294, lid 4, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie goed te keuren, – gezien de artikelen 59 en 40 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en voedselveiligheid ( A9‑0167/2023 ), 1. stelt onderstaand standpunt in eerste lezing vast; 2. verzoekt de Commissie om hernieuwde voorlegging aan het Parlement indien zij haar voorstel vervangt, ingrijpend wijzigt of voornemens is het ingrijpend te wijzigen; 3. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad, de Commissie en de nationale parlementen. Standpunt van het Europees Parlement in eerste lezing vastgesteld op 9 mei 2023 met het oog op de vaststelling van Verordening (EU) 2023/... van het Europees Parlement en de Raad betreffende specifieke regels met betrekking tot geneesmiddelen voor menselijk gebruik die bestemd zijn om in Noord-Ierland in de handel te worden gebracht en tot wijziging van Richtlijn 2001/83/EG (Aangezien het Parlement en de Raad tot overeenstemming zijn geraakt, komt het standpunt van het Parlement overeen met de definitieve rechtshandeling: Verordening (EU) 2023/1182.) (Gewone wetgevingsprocedure: eerste lezing) Het Europees Parlement, – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2023)0124 ), – gezien artikel 294, lid 2, artikel 43, lid 2, artikel 114 en artikel 168, lid 4, punt b), van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C9‑0031/2023), – gezien artikel 294, lid 3, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité van 27 april 2023 (1) , – na raadpleging van het Comité van de Regio’s, – gezien de schriftelijke toezegging van de vertegenwoordiger van de Raad van 5 april 2023 om het standpunt van het Europees Parlement goed te keuren, overeenkomstig artikel 294, lid 4, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien artikel 59 van zijn Reglement, – gezien de brief van de Commissie visserij, – gezien het gezamenlijk overleg van de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en voedselveiligheid en de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling overeenkomstig artikel 58 van het Reglement, – gezien het verslag van de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en voedselveiligheid en de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling ( A9-0168/2023 ), 1. stelt onderstaand standpunt in eerste lezing vast; 2. verzoekt de Commissie om hernieuwde voorlegging aan het Parlement indien zij haar voorstel vervangt, ingrijpend wijzigt of voornemens is het ingrijpend te wijzigen; 3. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad, de Commissie en de nationale parlementen. Standpunt van het Europees Parlement in eerste lezing vastgesteld op 9 mei 2023 met het oog op de vaststelling van Verordening (EU) 2023/... van het Europees Parlement en de Raad betreffende specifieke regels voor de binnenkomst in Noord-Ierland vanuit andere delen van het Verenigd Koninkrijk van bepaalde zendingen detailhandelsgoederen, voor opplant bestemde planten, pootaardappelen, machines en bepaalde voertuigen die voor landbouw- of bosbouwdoeleinden zijn geëxploiteerd, alsook voor het niet-commerciële verkeer van bepaalde gezelschapsdieren naar Noord-Ierland (Aangezien het Parlement en de Raad tot overeenstemming zijn geraakt, komt het standpunt van het Parlement overeen met de definitieve rechtshandeling: Verordening (EU) 2023/1231.) (Gewone wetgevingsprocedure: eerste lezing) Het Europees Parlement, – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2023)0053 ), – gezien artikel 294, lid 2, en artikel 212, lid 2, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C9‑0011/2023), – gezien artikel 294, lid 3, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien de door de vertegenwoordiger van de Raad bij brief van 3 mei 2023 gedane toezegging om het standpunt van het Europees Parlement overeenkomstig artikel 294, lid 4, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie goed te keuren, – gezien artikel 59 van zijn Reglement, – gezien het advies van de Begrotingscommissie, – gezien het verslag van de Commissie internationale handel ( A9-0166/2023 ), 1. stelt onderstaand standpunt in eerste lezing vast; 2. verzoekt de Commissie om hernieuwde voorlegging aan het Parlement indien zij haar voorstel vervangt, ingrijpend wijzigt of voornemens is het ingrijpend te wijzigen; 3. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie, alsmede aan de nationale parlementen. Standpunt van het Europees Parlement in eerste lezing vastgesteld op 9 mei 2023 met het oog op de vaststelling van Besluit (EU) 2023/... van het Europees Parlement en de Raad tot wijziging van Besluit (EU) 2022/563 wat betreft het bedrag van de macrofinanciële bijstand aan de Republiek Moldavië (Aangezien het Parlement en de Raad tot overeenstemming zijn geraakt, komt het standpunt van het Parlement overeen met de definitieve rechtshandeling: Besluit (EU) 20231165.) (Gewone wetgevingsprocedure: eerste lezing) Het Europees Parlement, – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2023)0106 ), – gezien artikel 294, lid 2, en artikel 207, lid 2, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C9‑0027/2023), – gezien artikel 294, lid 3, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien de door de vertegenwoordiger van de Raad bij brief van 28 april 2023 gedane toezegging om het standpunt van het Europees Parlement overeenkomstig artikel 294, lid 4, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie goed te keuren, – gezien artikel 59 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie internationale handel ( A9-0165/2023 ), 1. stelt onderstaand standpunt in eerste lezing vast; 2. verzoekt de Commissie om hernieuwde voorlegging aan het Parlement indien zij haar voorstel vervangt, ingrijpend wijzigt of voornemens is het ingrijpend te wijzigen; 3. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie alsmede aan de nationale parlementen. Standpunt van het Europees Parlement in eerste lezing vastgesteld 9 mei 2023 met het oog op de vaststelling van Verordening (EU) 2023/... van het Europees Parlement en de Raad inzake tijdelijke handelsliberaliseringsmaatregelen bovenop de handelsconcessies die op Oekraïense producten van toepassing zijn krachtens de Associatieovereenkomst tussen de Europese Unie en de Europese Gemeenschap voor Atoomenergie en hun lidstaten, enerzijds, en Oekraïne, anderzijds (Aangezien het Parlement en de Raad tot overeenstemming zijn geraakt, komt het standpunt van het Parlement overeen met de definitieve rechtshandeling: Verordening (EU) 20231077.) (Goedkeuring) Het Europees Parlement, – gezien het ontwerp van besluit van de Raad (15053/2022), – gezien de ontwerpovereenkomst tussen de Europese Unie en de Federale Republiek Brazilië op grond van artikel XXVIII van de Algemene Overeenkomst inzake Tarieven en Handel (GATT) 1994, met betrekking tot de wijziging van de concessies voor alle in EU-lijst CLXXV opgenomen tariefcontingenten naar aanleiding van de terugtrekking van het Verenigd Koninkrijk uit de Europese Unie (15054/2022), – gezien het verzoek om goedkeuring dat de Raad heeft ingediend krachtens artikel 207, lid 4, eerste alinea, en artikel 218, lid 6, tweede alinea, punt a), v), van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (C9‑0014/2023), – gezien artikel 105, leden 1 en 4, en artikel 114, lid 7, van zijn Reglement, – gezien de aanbeveling van de Commissie internationale handel ( A9‑0171/2023 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan de sluiting van de overeenkomst; 2. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en aan de Commissie, alsmede aan de regeringen en parlementen van de lidstaten en van de Federale Republiek Brazilië. (Gewone wetgevingsprocedure: eerste lezing) Door de Commissie voorgestelde tekst Lekdetectie-, reparatie- en controleschema’s Amendement Deel 1: Lekdetectie- en lekreparatieonderzoeken Niettegenstaande de in artikel 14, lid 2, punt c), bedoelde lekdetectie- en lekreparatieonderzoeken moeten voor alle in deze bijlage genoemde ondergrondse componenten lekdetectie- en lekreparatieonderzoeken worden uitgevoerd met inachtneming van de volgende minimumfrequenties: Activa materiaal Frequentie [...] [...] [...] (Goedkeuring) Het Europees Parlement, – gezien het ontwerp van besluit van de Raad (07423/2023), – gezien de Akte van Genève bij de Overeenkomst van Lissabon betreffende oorsprongsbenamingen en geografische aanduidingen (11510/2018), – gezien het verzoek om goedkeuring dat de Raad heeft ingediend krachtens artikel 207 en artikel 218, lid 6, tweede alinea, punt a), van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (C9‑0127/2023), – gezien artikel 105, leden 1 en 4, en artikel 114, lid 7, van zijn Reglement, – gezien de aanbeveling van de Commissie juridische zaken ( A9-0157/2023 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan het ontwerp van besluit van de Raad; 2. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie, alsmede aan de regeringen en parlementen van de lidstaten. Het Europees Parlement, – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2023)0129 – C9‑0053/2023), – gezien Verordening (EU) 2021/691 van het Europees Parlement en de Raad van 28 april 2021 betreffende het Europees Fonds voor aanpassing aan de globalisering voor ontslagen werknemers (EFG) en tot wijziging van Verordening (EU) nr. 1309/2013 (1) (de “EFG‑verordening”), – gezien Verordening (EU, Euratom) 2020/2093 van de Raad van 17 december 2020 tot bepaling van het meerjarig financieel kader voor de jaren 2021‑2027 (2) , en met name artikel 8, – gezien het Interinstitutioneel Akkoord van 16 december 2020 tussen het Europees Parlement, de Raad van de Europese Unie en de Europese Commissie betreffende begrotingsdiscipline, samenwerking in begrotingszaken en goed financieel beheer, alsmede betreffende nieuwe eigen middelen, met inbegrip van een routekaart voor de invoering van nieuwe eigen middelen (3) , (“IIA van 16 december 2020”), en met name punt 9, – gezien de trialoogprocedure als bedoeld in punt 9 van het IIA van 16 december 2020, – gezien de brieven van de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken en van de Commissie regionale ontwikkeling, – gezien het verslag van de Begrotingscommissie ( A9‑0154/2023 ), A. overwegende dat de Unie wetgevings‑ en begrotingsinstrumenten in het leven heeft geroepen om extra steun te verlenen aan werknemers die de gevolgen van grote structurele veranderingen in de wereldhandelsstromen of van de wereldwijde financiële en economische crisis ondervinden, en hen te helpen bij hun terugkeer op de arbeidsmarkt; overwegende dat deze bijstand wordt verleend in de vorm van financiële steun aan de werknemers en aan de ondernemingen waarvoor zij hebben gewerkt; B. overwegende dat Spanje aanvraag EGF/2022/003 ES/Alu Ibérica heeft ingediend voor een financiële bijdrage uit het Europees Fonds voor aanpassing aan de globalisering (EFG) naar aanleiding van 303 gedwongen ontslagen (4) in de economische sector die is ingedeeld in NACE Rev. 2, afdeling 24 (Vervaardiging van metalen in primaire vorm), binnen een referentieperiode voor de aanvraag van 10 mei 2022 tot en met 10 september 2022; C. overwegende dat de aanvraag betrekking heeft op 303 werknemers die gedwongen zijn ontslagen door Alu Ibérica LC S.L. (Alu Ibérica) in de Spaanse regio Galicië na het faillissement van het bedrijf; D. overwegende dat de aanvraag is ingediend op grond van de criteria voor steunverlening van artikel 4, lid 2, punt a), van de EFG‑verordening, die vereisen dat binnen een referentieperiode van vier maanden in een onderneming in een lidstaat ten minste 200 werknemers gedwongen zijn ontslagen, met inbegrip van werknemers die gedwongen zijn ontslagen bij leveranciers en downstreamproducenten en/of zelfstandigen die hun werkzaamheden hebben beëindigd; E. overwegende dat de COVID‑19-pandemie en de Russische aanvalsoorlog tegen Oekraïne het economisch concurrentievermogen in de Unie (en ook in Spanje) hebben verminderd; overwegende dat de marges van bedrijven in Spanje en hun concurrentievermogen daarnaast zijn aangetast door de huidige stijging van de inflatie, en met name de hogere prijzen van grondstoffen en energie; F. overwegende dat de gedwongen ontslagen het gevolg zijn van de ontbinding van Alu Ibérica en de op 22 februari 2022 door ondernemingskamer nr. 2 van de rechtbank van A Coruña gestarte vereffeningsprocedure, nadat het bedrijf zich sinds december 2021 in vrijwillig faillissement bevond; overwegende dat de gestegen prijzen van energie en grondstoffen en de neerwaartse druk op de mondiale prijzen voor aluminium als gevolg van de overcapaciteit in de productie in China hebben bijgedragen tot het faillissement van Alu Ibérica; G. overwegende dat de regionale regering van Galicië, conform artikel 7, lid 4, van Verordening (EU) 2021/691, de sociale partners heeft betrokken bij het opstellen van de EFG‑aanvraag en samen met hen het gecoördineerde pakket van gepersonaliseerde steunmaatregelen heeft opgesteld; overwegende dat de sociale partners ook bij de uitvoering van de steunmaatregelen zullen worden betrokken; H. overwegende dat financiële bijdragen uit het EFG in de eerste plaats gericht moeten zijn op actieve arbeidsmarktbeleidsmaatregelen en op gepersonaliseerde diensten die tot doel hebben de begunstigden snel aan een fatsoenlijke en duurzame betrekking te helpen binnen of buiten de sector waar zij oorspronkelijk werkzaam waren, en hen voor te bereiden op een groenere en meer digitale Europese economie; I. overwegende dat het EFG het jaarlijkse maximumbedrag van 186 miljoen EUR (in prijzen van 2018) niet mag overschrijden, zoals vastgelegd in artikel 8 van Verordening (EU, Euratom) 2020/2093; 1. is het met de Commissie eens dat is voldaan aan de voorwaarden die zijn vastgelegd in artikel 4, lid 2, punt a), van de EFG‑verordening en dat Spanje recht heeft op een financiële bijdrage ter hoogte van 1 275 000 EUR uit hoofde van die verordening, wat overeenkomt met 85 % van de totale kosten van 1 500 000 EUR, waarvan 1 429 400 EUR voor individuele diensten en 70 600 EUR voor voorbereiding, beheer, voorlichting, publiciteit, controle en rapportage; 2. merkt op dat de Spaanse autoriteiten de aanvraag op 30 november 2022 hebben ingediend en dat de Commissie, nadat Spanje aanvullende gegevens had verstrekt, haar beoordeling op 16 maart 2023 heeft afgerond en het Parlement hiervan diezelfde dag nog in kennis heeft gesteld; 3. merkt op dat de aanvraag betrekking heeft op 303 bij Alu Ibérica ontslagen werknemers; 4. benadrukt dat Alu Ibérica tot de 0,1 % van de bedrijven in Galicië met meer dan 250 werknemers behoorde; onderstreept de enorme gevolgen van de ontslagen voor de plaatselijke arbeidsmarkt en de economie van A Coruña, een stad met een hoge werkloosheid ver boven het gemiddelde van de Unie (9,5 % in het derde kwartaal van 2022); neemt kennis van de inschatting van de Spaanse autoriteiten dat het faillissement van Alu Ibérica in het verlies van nog eens 312 banen bij toeleveringsbedrijven zal resulteren, waarmee het totale banenverlies op 615 zou komen, d.w.z. 8,2 % van alle banen in de maakindustrie in A Coruña; geeft aan dat het besluit tot grote demonstraties in A Coruña heeft geleid; benadrukt het verlies aan banen en inkomstenbronnen in Galicië; 5. is van oordeel dat de ontslagen werknemers aanvullende steun nodig zullen hebben om een nieuwe baan op de arbeidsmarkt te vinden, aangezien 35 % van hen 45 jaar of ouder is en mogelijk extra moeilijkheden zal ondervinden bij het vinden van een nieuwe baan; stelt vast dat deze leeftijdsgroep 60 % van de geregistreerde werkzoekenden in A Coruña uitmaakt en dat Alu Ibérica vanwege het faillissement is vrijgesteld van de wettelijke verplichting om de ontslagen werknemers te helpen bij het vinden van een nieuwe baan; 6. stelt vast dat Spanje op 2 maart 2023 is begonnen met het verlenen van gepersonaliseerde diensten aan de beoogde begunstigden en dat de periode om in aanmerking te komen voor een financiële bijdrage uit het EFG zal lopen van 2 maart 2023 tot 24 maanden na de datum van inwerkingtreding van het financieringsbesluit; 7. wijst erop dat de gepersonaliseerde steunmaatregelen ten behoeve van de werknemers en zelfstandigen bestaan uit voorlichting, hulp bij het zoeken van een baan, met inbegrip van het in kaart brengen van mogelijkheden voor werk in andere regio’s of lidstaten, loopbaan‑ en ontslagbegeleiding, opleiding (onder andere horizontale competenties, herscholing, bijscholing en stages), omscholing en beroepsopleiding, en steun bij het opzetten van een bedrijf, alsook stimuleringsmaatregelen en toelagen; met inbegrip van betalingen voor de deelname aan overeengekomen re‑integratiemaatregelen, bijdragen in de kosten voor woon‑werkverkeer en voor de zorg voor afhankelijke personen; 8. herinnert eraan dat de diensten zullen worden gecoördineerd door de regionale regering van Galicië en dringt aan op passende transparantie bij de finale uitvoering van de acties in samenwerking met de sociale partners die betrokken zijn bij de sociale dialoog in Galicië; merkt op dat de digitale en groene transitie ook gevolgen zal hebben voor de arbeidsmarkt; is verheugd dat bij het ontwerpen van het opleidingsaanbod prioriteit is gegeven aan vaardigheden die nodig zijn op het gebied van digitalisering, robotisering en de overgang naar een groene economie; 9. wijst in dit verband nogmaals op de belangrijke rol die de Unie moet spelen bij het bieden van de kwalificaties die nodig zijn voor een rechtvaardige transitie die aansluit bij de Europese Green Deal; is er sterk voorstander van dat het EFG in de MFK‑periode 2021‑2027 gebruikt blijft worden om solidariteit te betonen aan alle getroffen personen, zonder discriminatie, en de nadruk te blijven leggen op de gevolgen die werknemers door herstructureringen ondervinden; dringt erop aan dat bij toekomstige aanvragen zo veel mogelijk wordt gelet op beleidscoherentie; 10. merkt op dat de digitale en groene transitie ook gevolgen zal hebben voor de arbeidsmarkt; is verheugd dat bij het ontwerpen van het opleidingsaanbod prioriteit is gegeven aan vaardigheden die nodig zijn op het gebied van digitalisering, robotisering en de overgang naar een groene economie; 11. stelt vast dat Spanje op 1 maart 2023 de eerste administratieve uitgaven heeft gedaan met het oog op de uitvoering van het EFG, en dat de uitgaven voor activiteiten op het vlak van voorbereiding, beheer, voorlichting, publiciteit, controle en rapportage derhalve van 1 maart 2023 tot 31 maanden na de datum van inwerkingtreding van het financieringsbesluit voor een financiële bijdrage uit het EFG in aanmerking komen; 12. is ingenomen met het feit dat het gecoördineerde pakket gepersonaliseerde diensten door Spanje in overleg met de sociale partners is samengesteld; 13. benadrukt dat de Spaanse autoriteiten hebben bevestigd dat de in aanmerking komende maatregelen geen steun ontvangen uit andere fondsen of financiële instrumenten van de Unie, en dat bij de toegang tot de voorgestelde maatregelen en de uitvoering ervan de beginselen van gelijke behandeling en niet‑discriminatie zullen worden gerespecteerd; 14. wijst er nogmaals op dat steun uit het EFG geen vervanging mag zijn voor maatregelen die op grond van nationale wetgeving of collectieve arbeidsovereenkomsten onder de verantwoordelijkheid van bedrijven vallen, of voor welke vergoedingen of rechten ten behoeve van de ontslagen werknemers dan ook, en dat de toewijzing dus geheel en al aanvullend moet zijn; 15. hecht zijn goedkeuring aan het bij deze resolutie gevoegde besluit; 16. verzoekt zijn Voorzitter dit besluit samen met de voorzitter van de Raad te ondertekenen en zorg te dragen voor publicatie ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie ; 17. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie, met inbegrip van de bijlage, te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. BIJLAGE BESLUIT VAN HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD betreffende de beschikbaarstelling van middelen uit het Europees Fonds voor aanpassing aan de globalisering voor ontslagen werknemers naar aanleiding van een aanvraag van Spanje (EGF/2022/003 ES/Alu Ibérica) (De tekst van de bijlage wordt hier niet weergegeven, aangezien deze overeenkomt met de definitieve handeling: Besluit (EU) 2023/1022.) Het Europees Parlement, – gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name titel XVIII, en het Verdrag betreffende de Europese Unie, en met name artikel 5, lid 3, – gezien de mededeling van de Commissie van 14 december 2021 getiteld “Het nieuwe EU-kader voor stedelijke mobiliteit” ( COM(2021)0811 ), – gezien het voorstel van de Commissie van 14 december 2021 betreffende richtsnoeren van de Unie voor de ontwikkeling van het trans-Europees vervoersnetwerk ( COM(2021)0812 ), en met name overweging 52 en artikel 40 inzake stedelijke knooppunten, – gezien het “Fit for 55”-pakket van de Commissie van 14 juli 2021 betreffende de verwezenlijking van de Europese Green Deal, – gezien het pakket stedelijke mobiliteit van 2013 en de evaluatie daarvan (SWD(2021)0048), – gezien Verordening (EU) 2021/1153 van het Europees Parlement en de Raad van 7 juli 2021 tot vaststelling van de Connecting Europe Facility (1) , – gezien Verordening (EU) 2021/1060 van het Europees Parlement en de Raad van 24 juni 2021 houdende gemeenschappelijke bepalingen inzake het Europees Fonds voor regionale ontwikkeling, het Europees Sociaal Fonds Plus, het Cohesiefonds, het Fonds voor een rechtvaardige transitie en het Europees Fonds voor maritieme zaken, visserij en aquacultuur en de financiële regels voor die fondsen en voor het Fonds voor asiel, migratie en integratie, het Fonds voor interne veiligheid en het Instrument voor financiële steun voor grensbeheer en visumbeleid (2) (de verordening gemeenschappelijke bepalingen), – gezien Verordening (EU) 2021/1058 van het Europees Parlement en de Raad van 24 juni 2021 inzake het Europees Fonds voor regionale ontwikkeling en het Cohesiefonds (3) , – gezien Verordening (EU) 2021/1059 van het Europees Parlement en de Raad van 24 juni 2021 betreffende specifieke bepalingen voor de doelstelling “Europese territoriale samenwerking” (Interreg) ondersteund door het Europees Fonds voor regionale ontwikkeling en door externe financieringsinstrumenten (4) , – gezien Verordening (EU) 2021/241 van het Europees Parlement en de Raad van 12 februari 2021 tot instelling van de herstel- en veerkrachtfaciliteit (5) , – gezien Richtlijn (EU) 2019/1161 van het Europees Parlement en de Raad van 20 juni 2019 tot wijziging van Richtlijn 2009/33/EG inzake de bevordering van schone en energiezuinige wegvoertuigen (6) , – gezien Verordening (EU) 2016/2338 van het Europees Parlement en de Raad van 14 december 2016 tot wijziging van Verordening (EG) nr. 1370/2007, met betrekking tot de openstelling van de markt voor het binnenlands personenvervoer per spoor (7) , – gezien het programma Digitaal Europa, – gezien de mededeling van de Commissie van 30 juni 2021 getiteld “Een langetermijnvisie voor de plattelandsgebieden van de EU – Naar sterkere, verbonden, veerkrachtige en welvarende plattelandsgebieden in 2040” ( COM(2021)0345 ), – gezien de mededeling van de Commissie van 3 maart 2021 getiteld “Een Unie van gelijkheid: strategie inzake de rechten van personen met een handicap 2021-2030” ( COM(2021)0101 ), – gezien de mededeling van de Commissie van 3 mei 2022 getiteld “Mensen vooropstellen, zorgen voor duurzame en inclusieve groei en het potentieel van de ultraperifere regio’s van de EU ontsluiten” ( COM(2022)0198 ), – gezien het nieuwe Handvest van Leipzig betreffende de transformatieve kracht van steden voor het algemeen belang, dat tijdens de informele ministeriële bijeenkomst van 30 november 2020 is goedgekeurd, – gezien het Pact van Amsterdam tot vaststelling van de stedenagenda voor de EU, dat op 30 mei 2016 door de voor stedelijke aangelegenheden verantwoordelijke EU-ministers is gesloten, – gezien de VN-agenda 2030 voor duurzame ontwikkeling, en met name duurzameontwikkelingsdoelstelling 11 inzake duurzame steden en gemeenschappen, – gezien zijn resolutie van 15 februari 2022 over de uitdagingen voor stedelijke gebieden na COVID-19 (8) , – gezien zijn resolutie van 6 oktober 2021 over het EU-beleidskader voor verkeersveiligheid 2021-2030 – Volgende stappen op weg naar “Vision Zero” (9) , – gezien zijn resolutie van 3 juli 2018 over de rol van steden in het institutioneel kader van de Unie (10) , – gezien zijn resolutie van 13 maart 2018 over de rol van regio’s en steden van de EU bij de tenuitvoerlegging van de COP21-overeenkomst van Parijs over klimaatverandering (11) , – gezien zijn resolutie van 9 september 2015 over de stedelijke dimensie van EU-beleid (12) , – gezien artikel 54 van zijn Reglement, – gezien het advies van het Comité van de Regio’s getiteld “Het nieuwe EU-kader voor stedelijke mobiliteit” (13) , – gezien het advies van de Commissie regionale ontwikkeling, – gezien het verslag van de Commissie vervoer en toerisme ( A9-0108/2023 ), A. overwegende dat groepen met speciale behoeften personen met een handicap en beperkte mobiliteit, ouderen, vrouwen, kinderen of kinderbegeleiders omvatten, die hun recht om zich te verplaatsen, te studeren, te spelen en te werken ten volle uitoefenen; B. overwegende dat met openbaar vervoer traditionele diensten zoals spoor-, metro-, tram- of busnetwerken worden bedoeld; C. overwegende dat onder collectief vervoer openbaar vervoer wordt verstaan, alsook nieuwe diensten die gebaseerd zijn op delen, diensten op aanvraag, flexibele nieuwe bedrijfsmodellen en andere mobiliteit waarmee collectief meer passagiers worden vervoerd; D. overwegende dat micromobiliteit elektrisch en niet-elektrisch aangedreven persoonlijke mobiliteitsmiddelen omvat, zoals fietsen, elektrische fietsen, elektrische steps, hoverboards, monowheels en andere; E. overwegende dat actieve mobiliteit zowel personen- als goederenvervoer omvat dat kan worden aangedreven op basis van menselijke fysieke activiteit of door een combinatie van een elektrische motor en menselijke kracht, zoals elektrische fietsen; F. overwegende dat het voorstel van de Commissie tot wijziging van het trans-Europees vervoersnetwerk (TEN-T) de totstandbrenging van een EU-breed, duurzaam, doeltreffend, toegankelijk en multimodaal vervoersnetwerk beoogt, alsook de opstelling van plannen voor duurzame stedelijke mobiliteit (SUMP’s) voor steden; G. overwegende dat in het door de Commissie voorgestelde EU-kader voor stedelijke mobiliteit wordt gesteld dat op nationaal en lokaal niveau prioriteit moet worden gegeven aan de ontwikkeling van collectief vervoer, in het bijzonder openbaar vervoer, en actieve mobiliteit, en dat deze centraal moeten staan bij de inspanningen om duurzame stedelijke mobiliteit te bewerkstelligen; H. overwegende dat elk kader voor stedelijke mobiliteit moet focussen op het algemeen belang, moet beantwoorden aan de behoeften van de bevolking en de economische en sociale ontwikkeling van de lidstaten moet ondersteunen, zodat stedelijke mobiliteit wordt gepland en geïntegreerd met de verschillende takken van de economie en gericht is op het veranderen van collectief gedrag om duurzamere steden te bouwen met een betere levenskwaliteit dankzij een verscheidenheid aan betaalbare, toegankelijke, efficiënte, slimme en duurzame vervoersoplossingen; I. overwegende dat het Europees Milieuagentschap heeft gewaarschuwd dat de vervoersemissies tussen 2013 en 2019 zijn toegenomen en dat ze naar verwachting nog zullen toenemen, met uitzondering van een daling in 2020 als gevolg van de lockdowns naar aanleiding van de COVID-19-pandemie; J. overwegende dat personeelstekorten en onzekere banen de economische duurzaamheid van de vervoerssector en bijgevolg de kaders voor stedelijke mobiliteit in het gedrang brengen; K. overwegende dat de organisatie van het vervoer in de stad afhangt van de interactie met de omgeving; L. overwegende dat het kaderprogramma Horizon Europe in de periode 2021-2023 359,3 miljoen EUR zal uittrekken voor zijn opdracht inzake klimaatneutrale en slimme steden, met als doel om tegen 2030 in totaal honderd steden klimaatneutraal te maken (14) ; overwegende dat de door de Commissie voorgestelde onderzoeks- en innovatieacties ter verwezenlijking van deze doelstelling onder meer betrekking zullen hebben op groene stadsplanning; M. overwegende de totale maatschappelijke kosten van het vervoer naar schatting 987 miljard EUR per jaar bedragen; overwegende dat dit cijfer kan worden uitgesplitst in milieukosten (44 %), kosten in verband met ongevallen (29 %) en kosten in verband met verkeerscongestie (27 %); overwegende dat personenauto’s 565 miljard EUR van deze kosten vertegenwoordigen, maar dat heffingen in de vorm van belastingen op brandstof en eigendom, en tolgelden, iets minder dan de helft van deze kosten (267 miljard EUR) dekken, wat erop duidt dat de externe kosten van het vervoer nog altijd niet volledig zijn geïnternaliseerd; overwegende dat deze negatieve externe effecten onevenredig zwaar wegen op lagere inkomens (15) ; N. overwegende dat 75 % van de totale CO 2 -uitstoot plaatsvindt in steden (16), dat ongeveer 23 % van de vervoersemissies in de EU afkomstig is van stedelijke gebieden, dat 70 % van de EU-burgers vandaag de dag in steden woont, en dat dit percentage naar verwachting zal oplopen tot bijna 84 % in 2050, zodat voor steden een belangrijke rol is weggelegd bij het helpen verwezenlijken van de doelstellingen van de Green Deal; O. overwegende dat verkeerscongestie de EU jaarlijks ongeveer 270 miljard EUR kost en daarom een van de grootste uitdagingen is voor stedelijke mobiliteit, en dat de meeste Europeanen last hebben van luchtverontreiniging, geluidshinder en warmte in de stad; P. overwegende dat de herziening van de richtlijn energieprestatie van gebouwen (16) de vooruitgang van de lidstaten in de richting van de groene transitie moet vergemakkelijken door middel van bepalingen betreffende de uitrol van infrastructuur voor elektromobiliteit, waaronder een snellere uitrol van laadpalen, en bepalingen betreffende fietsenstallingen; Q. overwegende dat elektromobiliteit zich momenteel in de lidstaten en regio’s in de EU in verschillende ontwikkelingsstadia bevindt, en dat er specifieke vrijstellingen en flexibiliteit moeten worden ingevoerd om lidstaten en regio’s met een minder ontwikkelde markt voor elektromobiliteit in staat te stellen vooruitgang te boeken met de groene transitie; overwegende dat er in het bijzonder voor worden gezorgd dat de capaciteit van het energienet aan de vraag van huidige en toekomstige elektrische voertuigen voldoet en dat bij de planning rekening wordt gehouden met reservemarges voor netaansluitingen; R. overwegende dat de olieprijzen de afgelopen maanden op ongekende wijze zijn gestegen en dat de toekomstige trend onduidelijk is; overwegende dat het van het grootste belang is het verbruik van fossiele brandstoffen te verminderen; overwegende dat snelheidsbeperking volgens het Internationaal Energieagentschap een doeltreffende maatregel is om dit te bewerkstelligen; S. overwegende dat het openbaar vervoer werk biedt aan twee miljoen mensen in lokale, zekere banen in gemeenschappen overal in de EU, en dat het een hele reeks loopbaantrajecten en arbeidskansen biedt aan personeel met tal van verschillende achtergronden; overwegende dat een aanzienlijk deel van dit personeel tijdens de pandemie tijdelijk moest worden ontslagen en dat velen hebben besloten de sector te verlaten, met name in lidstaten met weinig socialezekerheidsvoorzieningen en een lage dekkingsgraad van collectieve onderhandelingen; T. overwegende dat een tekort aan arbeidskrachten bij het openbaar vervoer onlangs heeft geleid tot een lager vervoersaanbod, onder meer door de afschaffing van nacht- en weekenddiensten en het schrappen van lijnen; overwegende dat dit een negatief effect heeft gehad op inclusieve mobiliteit en een bedreiging vormt voor de sociale samenhang en de toegang tot banen, onderwijs en gezondheidszorg voor de meest kwetsbare gebruikers die voor hun mobiliteit volledig afhankelijk zijn van het openbaar vervoer; overwegende dat mobiliteitsarmoede overal in de EU toeneemt; U. overwegende dat het efficiënte verkeer van personen, diensten en goederen, met inbegrip van goederenvervoer en logistiek in de stad, essentieel is voor het functioneren van stedelijke economieën en dat in alle steden van de EU innovatieve oplossingen en beste praktijken worden waargenomen; overwegende dat plannen voor duurzame stedelijke logistiek een belangrijke rol kunnen spelen, gezien de toename van het goederenvervoer en de logistieke volumes; V. overwegende dat het aantal bezorgingen van internetaankopen van consumenten in 2020 met 25 % is toegenomen als gevolg van de pandemie, en dat de toename van het aantal “last-mile”-bezorgingen en de gevolgen ervan in stedelijke gebieden waarschijnlijk zullen aanhouden; W. overwegende dat busreizen 40 % van de activiteiten van het collectieve wegvervoer in de EU vertegenwoordigen; X. overwegende dat mobiliteit essentieel en onmisbaar is voor sociaal-economische integratie en een doorslaggevende structurele factor is bij de ontwikkeling van samenlevingen en het vermogen om individuen, gemeenschappen, productie- en dienstensectoren en verschillende regio’s en culturen met elkaar te verbinden, alsook bij de bevordering van territoriale en sociale cohesie, economische dynamiek en de kwaliteit en het evenwicht van het milieu; Y. overwegende dat de aandacht van het stedelijk vervoersbeleid moet verschuiven van het louter aanbieden van mobiliteit naar het waarborgen van de toegankelijkheid van de dienst, met meer prioriteit voor betaalbare toegang voor iedereen, ongeacht inkomen, leeftijd, gezondheidstoestand of locatie (bv. stad, voorstad of platteland); Z. overwegende dat het collectief vervoer en met name het openbaar vervoer, ook in de voorsteden, moet worden versterkt wat betreft capaciteitsverhoging, geografische dekking, frequenties en betaalbaarheid; AA. overwegende dat de openbaarvervoerssystemen toegankelijk moeten zijn voor alle burgers, in het bijzonder voor gebruikers uit groepen met speciale behoeften; AB. overwegende dat verschillende Europese steden en lidstaten maatregelen hebben genomen als reactie op de huidige energiecrisis, zoals een verlaging van de prijs van vervoersbewijzen voor het openbaar vervoer; AC. overwegende dat nieuwe diensten op basis van delen en flexibele nieuwe bedrijfsmodellen voor mobiliteitsdiensten op aanvraag een aanvulling vormen op de traditionele openbaarvervoersdiensten; overwegende dat deze diensten bijdragen tot het reduceren van de koolstofemissies, het verbeteren van de luchtkwaliteit, het verminderen van lawaai en verkeerscongestie, het verhelpen van het tekort aan parkeerplaatsen in stedelijke gebieden en het verbeteren van de connectiviteit met voorstedelijke en plattelandsgebieden; AD. overwegende dat doeltreffende multimodale oplossingen die uiteenlopende vervoersoplossingen combineren, zoals collectief vervoer, individuele mobiliteit en actieve mobiliteit, in combinatie met de nodige infrastructuur, waaronder mobiliteitsknooppunten, de kwaliteit en doeltreffendheid van investeringen in het stedelijk milieu kunnen helpen verbeteren, en tegelijk algemene voordelen voor de levenskwaliteit van de mensen kunnen opleveren; overwegende dat de Commissie in dit verband een multimodaal pakket moet voorstellen; AE. overwegende dat COVID-19 de uitdagingen voor stedelijke mobiliteitssystemen heeft verergerd, maar ook als katalysator heeft gediend om ze veerkrachtiger, slimmer, veiliger, duurzamer en toegankelijker te maken, en dat tal van steden in heel Europa de uitvoering van hun mobiliteitsplannen tijdens de pandemie hebben versneld en maatregelen ter vergemakkelijking van social distancing hebben ingevoerd die actieve mobiliteit in de hand hebben gewerkt, wat heeft geleid tot een sterke toename van het aantal verplaatsingen te voet en met de fiets en tot de aanleg van fietsinfrastructuur; AF. overwegende dat de regels en vereisten inzake actieve mobiliteit, micromobiliteit en nieuwe vormen van emissievrije en emissiearme mobiliteit zich nog in een vroeg stadium bevinden of van lidstaat tot lidstaat verschillen, wat aanzienlijke gevolgen heeft voor de veiligheid van de burgers en ook leidt tot gemiste kansen voor gebruikers in verschillende lidstaten en onzekerheid voor de exploitanten; AG. overwegende dat actieve mobiliteit een aanzienlijk potentieel heeft om bij te dragen tot het oplossen van de problemen waar stedelijke gebieden mee te maken hebben, het verbeteren van de luchtkwaliteit, het verminderen van verkeerscongestie en het verbeteren van de individuele gezondheid; AH. overwegende dat verbeterde multimodale mobiliteit en slimme infrastructuurvoorzieningen, waaronder spoorvervoer, oplossingen voor autodelen en slimme mobiliteitsinfrastructuur, aanzienlijke voordelen kunnen hebben voor het toerisme en de horeca- en accommodatie-infrastructuur in de stedelijke omgeving; AI. overwegende dat het Europees Milieuagentschap (EEA) raamt dat langdurige blootstelling aan zwevende deeltjes met een diameter van 2,5 micron of minder (PM2,5) in Europa in 2018 heeft geleid tot ongeveer 417 000 vroegtijdige sterfgevallen, waarvan ongeveer 379 000 in de EU-28; overwegende dat de grenswaarden van de EU voor de meeste verontreinigende stoffen ruim boven die van de WHO-richtsnoeren liggen, en dat vooral het ontbreken van een dagelijkse limiet voor PM2,5 zorgen baart; overwegende dat dit, net als COVID-19, een noodsituatie op het gebied van de volksgezondheid is waarvoor onmiddellijke actie is vereist; AJ. overwegende dat de Commissie een themagids over SUMP’s heeft gepubliceerd die specifiek gericht is op verkeersveiligheid en micromobiliteit in het SUMP-plannings- en uitvoeringsproces; AK. overwegende dat er de afgelopen jaren slechts beperkte verbeteringen zijn geweest wat betreft de verwezenlijking van de verkeersveiligheidsdoelstellingen in de EU, en dat elk jaar nog steeds ongeveer 22 600 mensen om het leven komen en ongeveer 120 000 mensen ernstig gewond raken op de wegen in de EU; overwegende dat 39 % van de verkeersdoden in de EU in stedelijke gebieden valt en dat de doelstelling van de EU om het aantal verkeersdoden tussen 2010 en 2020 te halveren, niet is gehaald; AL. overwegende dat kwetsbare weggebruikers zoals voetgangers, fietsers en gebruikers van gemotoriseerde tweewielers het grootste risico lopen en ongeveer 70 % van het totale aantal verkeersdoden in stedelijke gebieden uitmaken; AM. overwegende dat goede praktijken en stimulansen zoals snelheidsbeperkingen en speciale opleidingen voor bestuurders het aantal ernstige ongevallen en verkeersdoden kunnen helpen terugdringen; AN. overwegende dat het aantal ongevallen met fietsers en andere vormen van micro- en actieve mobiliteit zeer zorgwekkend is; overwegende dat extra inspanningen op EU- en nationaal niveau nodig zijn om het in de Vision Zero-doelstellingen vastgelegde streefdoel van de EU te verwezenlijken teneinde alle gebruikers beter te beschermen; AO. overwegende dat stedelijke toegankelijkheid er op wezenlijke wijze voor zorgt dat groepen met speciale behoeften, zoals personen met een handicap of beperkte mobiliteit, ouderen of mensen die kinderen begeleiden, hun recht om zich te verplaatsen, te studeren en te werken ten volle kunnen uitoefenen; AP. overwegende dat het gebruik artificiële intelligentie (AI) in de stedelijke mobiliteit het potentieel heeft om de veiligheid, beveiliging en efficiëntie aanzienlijk te verbeteren, de inclusie van kwetsbare groepen te bevorderen, verkeerscongestie te verminderen, luchtverontreiniging en geluidshinder te reduceren, de kosten te verlagen en de vervoerssector koolstofvrij te maken; AQ. overwegende dat subsidiariteit en evenredigheid kernbeginselen zijn voor de uitoefening van de bevoegdheden van de EU en dus te allen tijde en op alle beleidsterreinen van de EU in acht moeten worden genomen; AR. overwegende dat mobiliteit en vervoer mensen zowel naar gebieden toe als van gebieden weg moeten brengen, om de benutting en ontwikkeling mogelijk te maken van een toeristisch of economisch gebied rond een of meer grote steden, eventueel ook voor toerisme; Versterking van het kader voor stedelijke mobiliteit: een nieuw hoofdstuk op het gebied van stedelijke verkeersveiligheid, toegankelijkheid en veiligheid in de EU 1. benadrukt dat stedelijke mobiliteit cruciaal is voor de levenskwaliteit van mensen en het functioneren van de economie; wijst erop dat stedelijke mobiliteit in de EU moet worden geleid door slimme, inclusieve, gezonde, betaalbare, concurrerende, duurzame, naadloze en multimodale vervoersoplossingen, waaronder spoorvervoer, duurzame bussen en touringcars, oplossingen voor autodelen en actieve en micromobiliteit, teneinde de ambitieuze doelstellingen van de EU op economisch, milieu-, digitaal, gezondheids- en maatschappelijk vlak te verwezenlijken; benadrukt dat deze vervoersoplossingen de leefbaarheid en de milieuomstandigheden in de steden moeten verbeteren en tot meer tevredenheid moeten leiden; 2. herinnert eraan dat alle nieuwe maatregelen gebaseerd moeten zijn op de resultaten van uitgebreide effectbeoordelingen waarin rekening wordt gehouden met de economische, sociale en milieugevolgen en de uiteenlopende mobiliteitsbehoeften van de gebruikers, en dat de beoordeling van de milieuprestaties van verschillende oplossingen voor stedelijk vervoer gebaseerd moet zijn op de emissies gedurende de levenscyclus en relevante milieu-indicatoren; 3. benadrukt dat burgers bereid zijn over te stappen op slimme en duurzame vervoerswijzen, met name voor hun dagelijkse mobiliteit, waarbij de kosten, beschikbaarheid en snelheid de belangrijkste voorwaarden zijn om over te stappen; is van mening dat de betrokkenheid en participatie van burgers op lokaal, regionaal, nationaal en EU-niveau (ook bij het ontwerpen van SUMP’s) van essentieel belang is om het nodige publieke draagvlak te creëren door alle belanghebbenden samen te brengen bij het plannen van een kwalitatief hoogwaardige dienstverlening die aan ieders behoeften en verwachtingen voldoet; 4. verzoekt de lidstaten systemen voor stedelijk vervoer te ontwikkelen die veilig, toegankelijk, inclusief, betaalbaar, slim, veerkrachtig en duurzaam zijn; 5. steunt alle inspanningen om steden toegankelijker te maken en verzoekt de lidstaten snel ambitieuze maatregelen te nemen om steden inclusiever te maken; 6. benadrukt dat de problemen van vervoersarmoede en ongelijke toegang tot vervoersnetwerken moeten worden aangepakt, aangezien zij van invloed zijn op het dagelijks leven van miljoenen mensen met een lager inkomen en gebruikers uit groepen met speciale behoeften; is van mening dat het verhelpen van de gerelateerde problemen met de verbindingen tussen plattelands-, voorstedelijke en stedelijke gebieden een prioriteit voor de steden moet zijn; verzoekt de Commissie en de lidstaten ongelijkheden op het gebied van de toegang tot vervoersnetwerken aan te pakken en kleinere steden en voorstedelijke gebieden te ondersteunen om ervoor te zorgen dat deze gebieden met elkaar worden verbonden; benadrukt de noodzaak van een multimodale en geïntegreerde aanpak om uitsluiting van mobiliteit en vervoersarmoede tegen te gaan en gelijke toegang tot stedelijke centra te waarborgen; 7. verzoekt de lidstaten en steden te overwegen om “duurzamemobiliteitsvouchers” of mobiliteitsregelingen tegen verlaagde prijzen aan te bieden voor duurzaam collectief vervoer, in het bijzonder openbaar vervoer, die begunstigde groepen die op basis van specifieke criteria (kwetsbare vervoergebruikers, vervoersarmen enz.) zijn omschreven, dan vrijelijk kunnen gebruiken voor hun duurzamemobiliteitskeuzes; 8. is van mening dat de inkomsten uit mobiliteitsgerelateerde koolstofheffingen moeten worden gebruikt om duurzame vervoersoplossingen voor vervoersarmen te financieren; 9. benadrukt dat elke vervoerswijze een andere impact heeft op het dagelijks leven van mensen en dat elke vervoerswijze haar rol moet spelen bij het bewerkstelligen van een breed gedragen modal shift naar duurzame vervoerswijzen, waaronder collectief vervoer, duurzame particuliere mobiliteit en actieve mobiliteit; benadrukt dat de verschuiving naar duurzaam vervoer niet zomaar aan mensen en regio’s kan worden opgelegd, maar door de gebruikers moet worden gedragen en aan de individuele en geografische behoeften moet worden aangepast, met inachtneming van het subsidiariteitsbeginsel; is van mening dat er meer inspanningen nodig zijn om het publiek bewust te maken door middel van campagnes en andere initiatieven om de steun van de mensen te krijgen; wijst in dit verband op de autovrije dag als een manier om alternatieve mogelijkheden te presenteren; moedigt de Commissie aan om een geharmoniseerde jaarlijkse “autovrije dag in de EU” in te stellen; vraagt dat in duurzame plannen voordelen worden geboden aan wie die voor duurzame vervoersoplossingen voor het woon-werkverkeer kiest; 10. benadrukt dat alle gebruikers (uit stedelijke, voorstedelijke en plattelandsgebieden) evenveel belang moeten krijgen en centraal moeten staan in het proces van stedelijke vervoersplanning, maar erkent dat de mobiliteitsbehoeften van de gebruikers en hun individuele omstandigheden en voorkeuren niet homogeen zijn; pleit daarom voor een gedifferentieerd scala aan slimme en duurzame mobiliteitsopties in plaats van een standaardoplossing, waaronder duurzame actieve vervoerswijzen en collectief vervoer, die hebben bewezen de mobiliteit en de leefbaarheid in stedelijke gebieden te kunnen verbeteren en bij te dragen tot de verwezenlijking van de sociale, economische, klimaat- en milieudoelstellingen van de EU en haar doelstelling om uiterlijk in 2050 klimaatneutraal te zijn; 11. vraagt om financiële, begrotings- en regelgevingssteun voor het gebruik van emissievrije en emissiearme mobiliteitsoplossingen, zoals efficiënte, betrouwbare, punctuele, inclusieve en betaalbare collectieve vervoersdiensten, met name voor openbaar vervoer, individuele mobiliteit, intermodale knooppunten en systemen en andere vervoerswijzen, zoals nieuwe mobiliteitsdiensten en actieve vormen van mobiliteit en vervoer, die allemaal verschillende flexibele opties op de markt brengen, teneinde de concurrentie te stimuleren en te resulteren in leefbaardere steden, en tegelijkertijd betere, gezondere en waardevollere, inclusieve, betaalbare, efficiënte en duurzame oplossingen te bieden aan de burgers, en met name stadsbewoners; 12. pleit voor collectief vervoer, en met name openbaar vervoer, dat toegankelijk, goed georganiseerd en betaalbaar is en de burgers een goede kwaliteit biedt met een comfortabele dienstverlening van deur tot deur; merkt op dat het aandeel schone voertuigen in het wagenpark en slimme en duurzame vervoerswijzen zoals trams een belangrijke factor zijn om luchtverontreiniging, koolstofemissies en verkeerscongestie te verminderen; 13. benadrukt dat openbaar vervoer belangrijk is, niet alleen om de klimaatuitdagingen het hoofd te bieden, maar ook wegens de sociaal-economische dimensie ervan, namelijk met het oog op sociale cohesie en zekere en kwalitatief hoogwaardige lokale banen; benadrukt dat moet worden geïnvesteerd in een hoogwaardig, gemoderniseerd, interoperabel, toegankelijk en uitgebreid netwerk voor collectief vervoer door een goede planning waarbij lokale actoren, gemeenten en het grote publiek worden betrokken, door exploitanten op te richten en door te investeren in wetenschappelijk onderzoek en innovatie; 14. wijst op het belang van een gelijk speelveld tussen openbare en particuliere vervoersaanbieders en tussen vervoerswijzen dat eerlijke concurrentie mogelijk maakt, en op de noodzaak van verdere complementariteit tussen vervoersdiensten; 15. erkent de voordelen van slimme en duurzame alternatieve mobiliteitsoplossingen binnen collectieve vervoersdiensten, zoals deelauto’s, ritdeling, elektrische fietsen en steps en andere vormen van micromobiliteit; is van mening dat dergelijke vervoerswijzen aanvullend van aard zouden kunnen zijn en de gebruikers een breder scala aan opties zouden kunnen bieden, afhankelijk van hun mobiliteitsbehoeften; 16. pleit voor beter toegankelijke en betrouwbaardere verbindingen tussen stedelijke, voorstedelijke en plattelandsgebieden, met name in regio’s waar het bbp per hoofd van de bevolking minder dan 75 % van het EU-gemiddelde bedraagt, en dringt er voorts op aan dat onbelemmerde toegang tot slim, duurzaam, inclusief, gezond en betaalbaar vervoer, met inbegrip van gedeeld vervoer, voor iedereen wordt gewaarborgd teneinde de samenhang en consistentie van het EU-vervoersbeleid te beschermen; merkt in dit verband met bezorgdheid op dat voorstedelijke en plattelandsgebieden, en met name dunbevolkte gebieden, te kampen hebben met een tekort aan efficiënte, betaalbare en onderling verbonden vervoersoplossingen en ‑infrastructuur, waaronder infrastructuur voor alternatieve brandstoffen, waardoor de sociaal-economische vooruitzichten van deze gebieden en hun burgers worden beperkt; wijst op de mogelijkheid om vervoersdiensten op aanvraag en gedeelde vervoersdiensten voor voorstedelijke en plattelandsgebieden te ontwikkelen en uit te rollen als een manier om de uitstoot van broeikasgassen te verminderen of de verkeersomstandigheden te verbeteren, en dringt aan op de uitwisseling van beste praktijken; 17. benadrukt in dit verband de belangrijke rol die stedelijke, voorstedelijke en regionale treinen met een betrouwbare dienstverlening qua frequentie en stiptheid verder moeten spelen bij het dagelijkse woon-werkverkeer van en naar stedelijke gebieden; 18. onderstreept dat een sterke en afdwingbare bescherming van de passagiersrechten bij vertragingen en andere tekortkomingen in de dienstverlening (zoals annuleringen, reactie op klachten, speciale behoeften van passagiers) de mobiliteit van passagiers helpt vergemakkelijken en vervoerswijzen zoals het spoor aantrekkelijker en gebruiksvriendelijker helpt maken; 19. wijst op de ervaring van verschillende steden in de EU waar het openbaar vervoer gratis is en waar het aantal passagiers toeneemt en het autoverkeer aanzienlijk afneemt; vraagt dat er studies worden uitgevoerd om de effecten van deze systemen te beoordelen, met name wat betreft de variatie in het aantal passagiers, de reisduur, het aantal verkeersongevallen en verkeersslachtoffers of de effecten op de klimaatverandering; 20. wijst erop dat het waarborgen van de verkeersveiligheid voor de meest kwetsbare weggebruikers een aanzienlijke invloed heeft op het vervoersgedrag; benadrukt in dit verband dat het toekomstige EU-kader voor stedelijke mobiliteit systemische verkeersveiligheidsmaatregelen moet omvatten, met bijzondere aandacht voor kwetsbare weggebruikers; verzoekt de Commissie, de lidstaten en andere belanghebbenden op basis van EU-veiligheidsnormen maatregelen te nemen die de verkeersveiligheid kunnen verbeteren, zoals het waarborgen van een goede opleiding, het respecteren van de maximale werktijd van bestuurders en andere arbeidsvoorwaarden en sociale normen in verband met vermoeidheidsbeheer en veiligheid, het verbeteren van de infrastructuur voor voetgangers en fietsers, het inzetten van middelen om veiligheidsgerelateerde incidenten of omstandigheden op te sporen en te melden, en altijd alle weggebruikers centraal te stellen bij het ontwerpen van mobiliteit, ook door rekening te houden met kwetsbare gebruikers en gebruikers uit groepen met speciale behoeften; dringt er bij de lokale overheden op aan de “safe system”-benadering te volgen en verkeersveiligheidsdoelstellingen vast te stellen; 21. merkt op dat te hoge snelheid bij ongeveer 30 % van de dodelijke verkeersongevallen een belangrijke factor is en bij de meeste ongevallen een verergerende factor; wijst in dit verband op het potentieel van lagere snelheden in woongebieden, zoals het gebruik van snelheidsbeperkingen van 30 km/u om de verkeersveiligheid te verbeteren en het energieverbruik te verminderen; merkt op dat mannen vaker dan vrouwen bij een auto-ongeval betrokken zijn, maar dat wanneer een vrouw bij een auto-ongeval betrokken is, zij 47 % meer kans heeft om ernstig gewond te raken, 71 % meer kans heeft om matig gewond te raken en 17 % meer kans heeft om te overlijden; wijst in dit verband op het gebruik van geschikte vrouwelijke testpoppen bij crashtests met auto’s om de verkeersveiligheid voor vrouwen te verbeteren; 22. wijst in verband met veiligheid op het belang van actieve en passieve veiligheidsvoorzieningen in personenauto’s en voertuigen voor collectief vervoer, en benadrukt het belang van de beschikbaarheid van het mobiele netwerk in de lidstaten, aangezien dit noodzakelijk is voor noodoproepknoppen; 23. steunt alle inspanningen om de verkeersveiligheid te verbeteren met het oog op de verwezenlijking van de doelstellingen van Vision Zero en verzoekt de Commissie de verkeersveiligheidsdoelstellingen en ‑maatregelen van de EU beter in de richtsnoeren voor SUMP’s te integreren door beste praktijken te monitoren en te bevorderen; 24. onderstreept dat het belangrijk is voorlichtingscampagnes op te zetten met het oog op bewustmaking en educatie over verkeersveiligheid; benadrukt in dit verband dat het onderwijs een belangrijke rol speelt bij het van jongs af aan leren kennen en aanleren van de verkeersregels en ‑cultuur, hetgeen aanzienlijk zou bijdragen tot meer verkeersveiligheid; vraagt daarom dat scholen een grotere en sterkere rol toebedeeld krijgen; verzoekt de Commissie en de lidstaten verder te investeren in bewustmaking en opleiding op scholen en voor het grote publiek; 25. verzoekt de Commissie de eisen en methoden voor rijexamens in de rijbewijsrichtlijn (17) aan te passen om toekomstige bestuurders beter op te leiden voor hun interactie met kwetsbare weggebruikers in een stedelijke omgeving, in overeenstemming met Vision Zero, bijvoorbeeld door een verbetering van de onderwijsmethoden, aanpassing aan de meest recente technologische ontwikkelingen en een verlenging van de praktijktijd; 26. vraagt dat stedelijk vervoer toegankelijker, betrouwbaarder, betaalbaarder, gezonder, veiliger en inclusiever wordt gemaakt en onderschrijft in dit verband ook het VN-Verdrag inzake de rechten van personen met een handicap (UNCRPD) en de Europese toegankelijkheidswet (18) ; moedigt de Commissie er in dit verband toe aan richtsnoeren inzake toegankelijkheid, inclusiviteit, betaalbaarheid, duurzaamheid, veiligheid en beveiliging voor vervoersgebruikers en niet-gebruikers voor te stellen, en met name voor gebruikers met speciale behoeften; pleit voor een meer alomvattende aanpak om toegankelijkheid gedurende de hele reis te waarborgen; 27. wijst op de belangrijke rol die digitalisering en AI-oplossingen in dit verband kunnen spelen in aanvulling op ander beleid; beveelt aan om AI en digitale technologieën in het openbaar vervoer toe te passen, zoals noodoproepknoppen en andere systemen die de veiligheid en beveiliging verbeteren, hetgeen ook een positief effect zal hebben door collectief vervoer veiliger te maken voor gebruikers die momenteel kwetsbaar zijn, zoals vrouwen; 28. merkt op dat AI en digitalisering wat toegankelijkheid betreft een aanzienlijke bijdrage leveren door auditieve signalen in het openbaar vervoer en de infrastructuur, de uitrol van intelligente personenauto’s, virtualisatie vóór de reis, veilige of slimme oversteekplaatsen of robotassistenten; 29. erkent de inspanningen van de Commissie, maar merkt op dat ambitieuzere en coherentere Europese beleidsmaatregelen en wetgeving nodig zijn om de toegang tot metro’s, treinen, bussen, trams en oplossingen voor gedeelde mobiliteit te verbeteren; herinnert eraan dat fysieke belemmeringen nog steeds een van de belangrijkste oorzaken zijn van toegankelijkheidsproblemen voor gebruikers uit groepen met speciale behoeften; benadrukt dat het van belang is andere toegankelijkheidsvraagstukken aan te pakken, zoals de beschikbaarheid van parkeerplaatsen voor personen met een handicap, een strikt beleid en adequate handhaving inzake het onrechtmatig innemen van parkeerplaatsen en het creëren van tijdelijke obstakels zoals verkeerd geparkeerde micromobiliteitsmiddelen en andere voertuigen, de toegankelijkheid van de voetgangers- en fietsinfrastructuur in de stad, met inbegrip van de kwaliteit en de toegankelijkheid van de trottoirs, en veilige en toegankelijke oversteekplaatsen; 30. vraagt dat fietsen toegankelijker wordt gemaakt voor mensen uit groepen met speciale behoeften; merkt op dat verhoogde oversteekplaatsen voor voetgangers en fietsers op kruispunten zowel de veiligheid als de toegankelijkheid voor mensen met beperkte mobiliteit verbeteren, omdat het zo minder vaak nodig is om over de stoeprand of een hellend vlak van niveau te veranderen om op een kruispunt de weg over te steken; 31. neemt nota van de snelle opkomst van nieuwe vormen van mobiliteit en micromobiliteit, zoals fietsen, elektrische fietsen, elektrische steps, hoverboards, monowheels en andere al dan niet elektrisch aangedreven persoonlijke mobiliteitsmiddelen; erkent hun potentieel als “first and last mile” -oplossingen om een deur-tot-deurdienst te bieden, collectief vervoer aantrekkelijker te maken en burgers in staat te stellen van of naar bestemmingen te reizen die momenteel slecht bediend worden door het openbaar vervoer; benadrukt dat deze vormen van mobiliteit echter naar behoren moeten worden geïntegreerd, gepresenteerd en aangepakt in stedelijke mobiliteit, onder meer wat betreft het veiligheids- en nalevingsbeleid op alle bestuursniveaus; 32. benadrukt echter zijn bezorgdheid over de ernstige tekortkomingen in de regelgeving voor micromobiliteit in veel lidstaten en het versnipperde landschap van maatregelen in de Europese steden, aangezien dit niet bevorderlijk is voor deze vervoerwijze en een risico vormt voor de veiligheid van mensen; verzoekt de Commissie in dit verband nauw samen te werken met de lidstaten en Europese steden om gemeenschappelijke minimumaanbevelingen, beste praktijken en voorschriften inzake verkeersveiligheid in steden op te stellen; 33. merkt op dat deze gemeenschappelijke minimumaanbevelingen, beste praktijken en voorschriften aanbevelingen zouden omvatten over het veilige gebruik van al dan niet elektrisch aangedreven persoonlijke mobiliteitsmiddelen, waarbij verschillende mogelijke bepalingen in overweging worden genomen, zoals specifieke educatie of opleiding, parkeerbenaderingen (vrij parkeren vs. aangewezen parkeerzones), snelheidsbeperkingen en leeftijdsvereisten, helmplicht en andere beschermingsmiddelen, alsook regels voor het vervoeren van kinderen, een verbod op rijden onder invloed van roesmiddelen, enz.; merkt op dat deze voorschriften naadloos moeten worden aangepast aan de verschillende bestuursniveaus, onafhankelijk van de planning en uitvoering van SUMP’s en zonder afbreuk te doen aan het subsidiariteitsbeginsel; moedigt de lidstaten met klem aan om, in samenwerking met de steden, hun nationale wetgeving verder aan te passen en voorlichtingscampagnes op te zetten met het oog op bewustmaking en educatie over verkeersveiligheid; benadrukt dat educatie op school een belangrijke rol speelt bij het leren kennen en aanleren van de verkeersregels; 34. wijst op het probleem van rondslingerende elektrische steps en fietsen, met name op de trottoirs, dat moet worden aangepakt omdat het vooral hinderlijk si voor voetgangers en fietsers, alsook voor rolstoelgebruikers en ouders met kinderwagens; 35. merkt in dit verband op dat het gebrek aan goede handhaving ook de verkeersveiligheid en de veiligheid van alle weggebruikers in gevaar brengt; vraagt dat de nadruk wordt gelegd op de handhaving van de bestaande regels opdat de verschillende vervoerswijzen op respectvolle wijze naast elkaar kunnen bestaan; 36. verzoekt de Commissie voorts de technische normen en voorschriften voor soorten micromobiliteitsvervoer te harmoniseren; vraagt dat de wetgeving inzake CE-markering en de toepassing ervan worden herbezien en dat er wordt onderzocht of het opnemen van deze voertuigen in de typegoedkeuringsverordening (19) een oplossing kan bieden; Actieve mobiliteit 37. is van mening dat actieve mobiliteit het personen- en goederenvervoer omvat en kan worden aangedreven door menselijke lichaamsbeweging of door een combinatie van een elektrische motor en menselijke kracht, zoals bij elektrische fietsen; 38. benadrukt dat actieve mobiliteit een waardevolle, doeltreffende en toegankelijke door mensen ondersteunde oplossing voor reizen en woon-werkverkeer van deur tot deur vormt, die op doeltreffende wijze kan bijdragen tot het bereiken van klimaatneutraliteit tegen 2050, alsook tot het koolstofvrij maken van het vervoer en tot lagere emissies en luchtvervuiling en minder verkeerscongestie, en daarom in alle vervoerskaders voor stedelijke mobiliteit moet worden aangemoedigd om te zorgen voor betaalbare, toegankelijke en duurzame vervoersoplossingen; 39. moedigt lokale overheden er daarom toe aan in de aanleg van veilige fiets- en voetgangersinfrastructuur te investeren om deelfietsen en elektrische fietsen in de stedelijke vervoerssystemen te integreren; moedigt de lidstaten aan stimulansen te bieden voor de aankoop van fietsen, met inbegrip van elektrische fietsen; moedigt, ter bevordering van multimodaliteit, het creëren van synergieën tussen fietsen, lopen en andere vervoerswijzen aan, zoals het beschikbaar stellen van meer ruimte voor fietsen in treinen en het voorzien in meer beveiligde fietsenstallingen bij stations en mobiliteitsknooppunten; 40. moedigt de Commissie aan meer te doen om actieve mobiliteit in de hele EU te bevorderen, een speciale fietsstrategie te presenteren en 2024 uit te roepen tot Europees Jaar van de fiets; dringt er bij de Commissie op aan de toeleveringsketen voor fietsen in de EU te erkennen als een strategische sector in de industriële strategie van de EU; Stedelijke infrastructuur en stedelijke TEN-T-knooppunten 41. onderstreept dat stedelijke infrastructuurplanning moet bijdragen aan een slimme en duurzame vervoerstransitie, multimodaliteit mogelijk moet maken en moet zorgen voor levenskwaliteit in steden en verbindingen tussen steden en voorstedelijke en plattelandsgebieden die binnen hun economische, educatieve, toeristische en culturele verzorgingsgebied liggen; wenst dat de infrastructuurplanning de totstandbrenging van multimodale hubs op het niveau van stedelijke knooppunten vergemakkelijkt en benadrukt dat de infrastructuur toegangsroutes en de laatstekilometerverbinding met multimodale passagiershubs moet omvatten, met inbegrip van toegangsroutes zoals bruggen, tunnels of onderdoorgangen, in het geval van actieve vervoerswijzen; 42. benadrukt dat de stedelijke infrastructuurplanning moet worden ontwikkeld met inachtneming van de verkeersveiligheidswetgeving van de EU en veiligheidsnormen voor fiets- en voetgangersinfrastructuur en andere actieve vormen van mobiliteit moet omvatten; moedigt de lidstaten en de lokale overheden aan veilige infrastructuur voor actieve mobiliteit aan te leggen en bij de aanleg van nieuwe infrastructuur of de verbetering van bestaande infrastructuur terdege rekening te houden met de continuïteit en de veiligheid van weg- en fietsinfrastructuur; 43. moedigt de lidstaten, lokale overheden en netwerken van steden aan hun krachten te bundelen om SUMP’s te bevorderen en uit te voeren teneinde de levenskwaliteit in alle Europese steden te verbeteren, met inachtneming van het subsidiariteitsbeginsel; moedigt de lidstaten aan lokale overheden te ondersteunen bij de ontwikkeling en uitvoering van SUMP’s; 44. onderstreept het belang van SUMP’s en moedigt een meer geharmoniseerde aanpak in de hele EU aan; benadrukt in dit verband dat de in komende geactualiseerde richtsnoeren voor SUMP’s beter rekening moet worden gehouden met alle duurzame vervoerswijzen, waaronder actieve mobiliteit en de bijbehorende infrastructuur, op basis van de beste praktijken op dit gebied en een alomvattende veiligheidsbenadering in stedelijke gebieden; moedigt de opname van fietsenstallingen of laadpalen voor elektrische fietsen in de SUMP’s aan; 45. moedigt betrokkenheid en participatie van burgers en andere belanghebbenden op lokaal, regionaal, nationaal en Europees niveau bij het ontwerp van SUMP’s aan, aangezien dit essentieel is om het nodige draagvlak bij het publiek te creëren, door alle belanghebbenden samen te brengen bij de planning van een kwalitatief hoogwaardige dienstverlening die voldoet aan de behoeften en verwachtingen van iedereen; 46. benadrukt dat in SUMP’s niet alleen maatregelen moeten worden voorgesteld om de verschillende vervoerswijzen te integreren en duurzame vervoerswijzen te bevorderen, maar ook om de betaalbaarheid en toegankelijkheid ervan voor de vervoersgebruikers te evalueren en rekening te houden met de verschillende vervoers- en mobiliteitsbehoeften van verschillende groepen; 47. vraagt dat in SUMP’s rekening wordt gehouden met de verschillende mobiliteitspatronen en ‑behoeften van groepen met speciale behoeften; benadrukt dat actieve betrokkenheid van groepen met speciale behoeften bij deze plannen van groot belang is; 48. moedigt de lidstaten voorts aan om onbelemmerde toegang tot stedelijke vervoersdiensten in hun SUMP’s op te nemen; herinnert aan de noodzaak om de EU-doelstellingen en ‑maatregelen op het gebied van verkeersveiligheid beter te integreren in de richtsnoeren voor SUMP’s door voorbeelden van beste praktijken te monitoren en te bevorderen; 49. benadrukt dat in een nieuw kader voor stedelijke mobiliteit op Europees niveau rekening moet worden gehouden met alle niveaus; benadrukt dat SUMP’s moeten worden geïntegreerd en gecoördineerd met gemeentelijke en territoriale stedelijke planning; moedigt regio’s aan deze coördinatie tussen hun gebieden en gemeenten te bevorderen door middel van stimulansen die dit verband tussen SUMP’s en stedelijke en territoriale planning ondersteunen; verzoekt de Commissie meer ambitie aan de dag te leggen en stedelijke mobiliteitsplannen op regionaal niveau te ontwikkelen, met inachtneming van het evenredigheidsbeginsel; 50. benadrukt dat het trans-Europese vervoersnetwerk (TEN-T) afhankelijk is van intermodale stedelijke mobiliteit om de “eerste en laatste kilometer” voor zowel passagiers als goederen te faciliteren, waarbij het aandeel van actieve vervoerswijzen moet toenemen; 51. benadrukt dat de intermodale mobiliteit moet worden versterkt om mensen te verbinden met werk, onderwijs en vrije tijd, en dat billijke toegang tot mobiliteit en vervoersdiensten tussen stedelijke, voorstedelijke en plattelandsgebieden moet worden uitgebreid; 52. dringt aan op aanzienlijk betere verbindingen tussen luchthavens, helihavens en zeehavens enerzijds en steden en stedelijke knooppunten anderzijds om naadloze en multimodale vervoers- en mobiliteitsoplossingen mogelijk te maken; wijst in dit verband op het grote belang van spoorweginfrastructuur en interoperabiliteit; 53. is ingenomen met de werkzaamheden van het Europees Agentschap voor de veiligheid van de luchtvaart (EASA) met betrekking tot helihavens, waarvan de ontwikkeling essentieel is voor de uitrol van stedelijke luchtmobiliteitsdiensten; 54. verwelkomt het voorstel van de Commissie voor meer steun voor stedelijke TEN-T-knooppunten, met inbegrip van knooppunten en verbindingen in perifere en ultraperifere gebieden van de EU, aangezien die noodzakelijk is om iets te doen aan ontbrekende schakels en slechte verbindingen, die nog altijd een grote uitdaging vormen; benadrukt in het bijzonder dat naadloze verbindingen tussen plattelands-, voorstedelijke en stedelijke gebieden moeten worden versterkt met een interoperabele infrastructurele ruggengraat van duurzame vervoerswijzen, zoals vervoer per spoor en over de binnenwateren en intermodale mobiliteit; benadrukt het belang van verbindingen met hoogwaardig collectief vervoer, met name openbaar vervoer, actieve mobiliteit en individuele mobiliteit; 55. is in dit verband verheugd dat er SUMP’s worden ontwikkeld die stedelijke knooppunten met elkaar verbinden, aangezien deze maatregelen kunnen omvatten om duurzame vervoerswijzen te verbinden met andere vervoerswijzen; is in dit verband van mening dat het EuroVelo-netwerk effectief in het TEN-T-netwerk moet worden geïntegreerd om synergieën tussen beide netwerken tot stand te brengen, en dat bij de aanleg of verbetering van de TEN-T-infrastructuur op stedelijke knooppunten terdege rekening moet worden gehouden met het mogelijk maken van fietsen; 56. onderstreept dat het belangrijk is ervoor te zorgen dat stedelijke knooppunten worden voorzien van slimme en duurzame verbindingen tussen hogesnelheidslijnen, stations en bypasses voor hogesnelheidstreinen en de binnenstad, met als doel waar mogelijk ononderbroken continuïteit op de hoofdlijnen van het netwerk te handhaven, met behoud van geïntegreerde mobiliteitsoplossingen in grootstedelijke gebieden en eenvoudige en slimme connectiviteitsoplossingen met stadscentra, stedelijke en voorstedelijke gebieden; 57. verzoekt de Commissie de huidige lijst van stedelijke knooppunten uit te breiden met extra steden die aan de TEN-T-corridors liggen, zoals overeengekomen met de lidstaten, en meer steun te verlenen om nieuwe stedelijke knooppunten te helpen hun SUMP’s op te stellen en te actualiseren; benadrukt dat een betere betrokkenheid van lokale overheden bij het beheer en de planning van TEN-T-corridors en de vaststelling van relevante criteria voor de beoordeling van SUMP’s kunnen worden verbeterd door samenwerkingsmechanismen op te zetten; 58. brengt in herinnering dat stedelijke gebieden in de ultraperifere regio’s met structurele beperkingen en specifieke vervoersuitdagingen te maken hebben, en dat in deze regio’s moet worden gezorgd voor territoriale continuïteit en connectiviteit; verzoekt de Commissie nogmaals hiervoor een specifiek programma uit te werken, naar het model van het Programma van speciaal op een afgelegen en insulair karakter afgestemde maatregelen (Posei) voor de landbouw, ter compensatie van de structurele nadelen waar deze regio’s mee kampen op het gebied van vervoer; 59. benadrukt dat de binnenvaart een van de meest milieuvriendelijke vervoerswijzen is en nog grotendeels onbenut potentieel heeft voor het vervoer van aanzienlijke hoeveelheden goederen in de EU, ook in stedelijke gebieden, zoals wordt geïllustreerd in de strategie voor duurzame en slimme mobiliteit; benadrukt daarom dat vervoer over de binnenwateren een belangrijke rol kan spelen bij de verwezenlijking van de klimaatdoelstellingen van de EU; 60. benadrukt dat de verdere ontwikkeling van de binnenvaartinfrastructuur van cruciaal belang is om slim, duurzaam en concurrerend stedelijk vervoer tot stand te brengen; 61. vraagt dat het aandeel van de binnenvaart in het stedelijk vervoer aanzienlijk wordt vergroot door de veerkracht, de efficiëntie en de duurzaamheid ervan te verbeteren door het gebruik ervan te bevorderen en aan te moedigen en voldoende investeringen mogelijk te maken om verkeerscongestie te verminderen, de veiligheid te verbeteren en de emissies te reduceren; 62. verzoekt de lidstaten hun lokale overheden aan te moedigen om de doelstelling om de binnenwateren in steden beter te benutten in hun SUMP’s op te nemen en concrete voorstellen te doen om het logistieke verkeer over onze binnenwateren te stimuleren en rekening te houden met de bezorging op de eindbestemming; verzoekt de Commissie in dit verband haar verzameling van gegevens over stedelijke mobiliteit voor het passagiers- en goederenvervoer over water te verbeteren, en wijst op het potentieel van de binnenvaart voor de laatste kilometer in duurzame stedelijke logistiek; 63. verzoekt de lidstaten zich te concentreren op de voltooiing van het TEN-T-kernnetwerk voor de binnenwateren tegen 2030, het wegwerken van de ontbrekende schakels en het mogelijk maken van kwalitatief hoogwaardige en modaal onderling verbonden fysieke en digitale infrastructuur binnen het stedelijk kader, met inbegrip van de verbetering van de spoorverbindingen in havens; 64. vraagt dat er in samenwerking met belanghebbenden EU-maatregelen worden ontwikkeld om de wettelijke, administratieve en grensoverschrijdende belemmeringen voor multimodaal vervoer in de Europese economie weg te nemen; merkt op dat deze multimodale visie moet worden uitgewerkt in het volgende geïntegreerde Europese actieprogramma voor de binnenvaart (Naiades); dringt aan op verdere stimulansen voor de ontwikkeling van intermodale havenplatforms; 65. onderstreept het belang van lokaal vervoer, aangezien 93 % van de treinreizigers op regionale lijnen reist; 66. vraagt dat het aandeel van de mobiliteit en het goederenvervoer per spoor wordt vergroot en dat spoorvervoer onderling wordt verbonden met andere vervoerswijzen in het kader van het stedelijk vervoer; vraagt in dit verband dat het bestaande regelgevingskader wordt verbeterd en dat de technologische en operationele belemmeringen worden verminderd; benadrukt dat de volledige integratie van het Europees beheersysteem voor het spoorverkeer (ERTMS) uiterlijk in 2030 voltooid moet zijn en dus dringend noodzakelijk is; 67. wijst op het belang van een gelijk speelveld tussen aanbieders van spoorwegvervoer en hun gelijke toegang tot stedelijke infrastructuur, alsook van een herziening van de toegang tot het spoor om het concurrentievermogen van het spoor in het kader van het stedelijk vervoer te verbeteren, volledig in overeenstemming met het vierde spoorwegpakket, met inbegrip van openbare dienstverlening en om duurzame, betaalbare en aantrekkelijke vervoersoplossingen voor passagiers en goederen te waarborgen; 68. wijst op de voordelen van synergieën tussen fiets en spoor, waardoor essentiële oplossingen voor de laatste kilometer en vrijetijdsreizen mogelijk worden; pleit in dit verband voor voldoende toegankelijkheid van treinstations voor dit doel en voor voldoende veilige stallingen bij stations en mobiliteitsknooppunten; 69. is van mening dat grenssteden in staat moeten zijn efficiënt en naadloos grensoverschrijdend dagelijks vervoer aan te bieden en tegelijk ontbrekende schakels en knelpunten moeten aanpakken en voor betere, duurzamere verbindingen tussen Europese hoofdsteden en grote steden moeten zorgen; benadrukt in dit verband met name dat zowel hogesnelheidstreinen als nachttreinen beter moeten worden ingezet, vooral in de gebieden waar dergelijke diensten momenteel ontbreken; benadrukt dat een van de belangrijkste concurrentievoordelen van spoorvervoer is dat het een verbinding tussen stadscentra kan bieden; dringt er in dit verband bij alle betrokken overheden op aan alle bestaande belemmeringen weg te nemen en deze centrum-tot-centrumverbindingen tussen Europese steden tot stand te brengen waar die nog niet bestaan; 70. wijst op de gevallen van extreem lange wachttijden aan de grens voor treinen, maar vooral voor het goederenvervoer over de weg, die in sommige gevallen de stedelijke mobiliteitssystemen en alle soorten vervoer verstoren; benadrukt dat dergelijke voorvallen een negatieve invloed hebben op grenssteden en ‑gebieden, directe gevolgen hebben voor de luchtkwaliteit en de geluidsoverlast, en slecht zijn voor de gezondheid van Europese burgers; wijst erop dat ze het risico op verkeersongevallen en schade aan de infrastructuur vergroten; dringt daarom aan op de invoering van een EU-brede norm van gemiddeld één minuut voor de afhandeling en controle van zware bedrijfsvoertuigen aan de EU-grenzen, met inbegrip van maatregelen in geval van niet-naleving ervan; 71. benadrukt dat de ambities en doelstellingen inzake stedelijke mobiliteit adequate financiering op lange termijn vergen en dat dit des te belangrijker is in het licht van de ongekend hoge inflatie en de versnelde transitie naar onafhankelijkheid van fossiele brandstoffen, onder meer door de energiecrisis als gevolg van de illegale, ongerechtvaardigde Russische aanvalsoorlog tegen Oekraïne, alsook andere niet-financiële steuninstrumenten; pleit in dit verband voor een mix van voldoende overheids-, particuliere en Europese financiering, en voor de snelle uitvoering van bestaande EU-programma’s en ‑projecten op dit gebied; vraagt voorts om ambitieuze financiering voor stedelijke mobiliteit om de connectiviteit, efficiëntie, betaalbaarheid, intermodaliteit en duurzaamheid na het meerjarig financieel kader 2021-2027 te verbeteren; pleit voor verdere financiering van intermodale verbindingen tussen stedelijke, voorstedelijke en plattelandsgebieden, onder meer voor het spoor, en voor meer gedigitaliseerde rollend materieel en gedigitaliseerde infrastructuur om ook de ontvolking in die gebieden tegen te gaan; 72. onderstreept dat stedelijke investeringsplanning multimodale oplossingen voor alle gebruikers, met inbegrip van collectief vervoer, moet ondersteunen; 73. vraagt om verdere betrokkenheid van de Europese Investeringsbank (EIB-groep) om een verhoging van de beschikbare financiering mogelijk te maken, met inbegrip van rechtstreekse toewijzing aan lokale overheden, waar mogelijk, met bijzondere aandacht voor de behoeften van kleinere steden en gemeenten; 74. wijst op de voordelen van de steun van de EU op het vlak van administratieve capaciteit en opleidingen voor regionale en lokale overheden over financieringsmechanismen en ‑mogelijkheden; De transitie naar groen en digitaal stadsvervoer 75. merkt op dat stedelijke gebieden te lijden hebben onder de gevolgen van luchtverontreiniging; herinnert eraan dat blootstelling aan luchtverontreiniging zoals fijnstof het aantal voortijdige sterfgevallen in Europa doet toenemen; verzoekt de lidstaten meer te doen om de luchtkwaliteit in de steden te verbeteren; 76. merkt op dat lokale overheden in Europese stedelijke gebieden verschillende beleidsmaatregelen nemen om de luchtverontreiniging, de geluidsoverlast en de verkeerscongestie in hun steden te verminderen, gaande van lage-emissiezones tot gerichte levertijden voor goederen, emissiestickers, verkeerscirculatieplannen enz.; erkent in dit verband de toegevoegde waarde van de uitwisseling van beste praktijken tussen steden en op Europees niveau; 77. wijst erop dat het verminderen van de verkeerscongestie bijkomende voordelen biedt en bijvoorbeeld de weg vrijmaakt voor voertuigen van de hulpdiensten, zoals politieauto’s, ambulances en brandweerwagens; 78. merkt op dat decarbonisatie vaak efficiënter is in stedelijke gebieden, onder meer door de grotere bevolkingsdichtheid, en dat decarbonisatie daarom in deze gebieden sneller moet plaatsvinden; 79. verwelkomt lokale initiatieven om de geluidsemissies van het vervoer aan te pakken, gezien de negatieve gevolgen voor de menselijke gezondheid en de biodiversiteit, zoals bijvoorbeeld het gebruik van geluidsradars in Parijs; is van mening dat de Commissie dergelijke initiatieven in kaart moet brengen en moet bevorderen, onder meer via haar richtsnoeren voor SUMP’s, en dat de lidstaten dergelijke instrumenten op ruimere schaal moeten inzetten; 80. verwelkomt lokale initiatieven om de geluidsemissies van het vervoer aan te pakken, gezien de negatieve gevolgen ervan voor de menselijke gezondheid en de biodiversiteit, zoals bijvoorbeeld het gebruik van geluidsradars in Parijs; is van mening dat de Commissie dergelijke initiatieven in kaart moet brengen en moet bevorderen via haar richtsnoeren voor SUMP’s, en dat de lidstaten dergelijke instrumenten op ruimere schaal moeten inzetten; 81. merkt op dat in Europese stedelijke gebieden steeds vaker reglementering voor de toegang tot voertuigen tot de stad (urban vehicle access regulations – UVAR’s) wordt toegepast om de verkeerscongestie en de verontreiniging te verminderen, onder meer door de toegang voor vrachtwagens te beperken; merkt op dat UVAR’s ook vaak gebaseerd zijn op de Euro-normen voor voertuigen; neemt in dit verband nota van het voorstel voor nieuwe, strengere Euro 7-normen; 82. benadrukt dat stedelijke gebieden voor iedereen toegankelijk moeten blijven, aangezien het beperken van de toegang tot een stedelijk gebied voor specifieke voertuigen of gebruikers kan leiden tot discriminatie tussen burgers, en aangezien de invoering van die zones vooral van invloed is op de dagelijkse mobiliteit van burgers met een laag middeninkomen en burgers uit voorstedelijke en plattelandsgebieden en hun sociaal-economische status; is van mening dat geen enkele groep burgers mag worden benadeeld in die zin dat het vervoer voor hen inefficiënt zou worden of dat de mobiliteit zelf onmogelijk zou worden, hetgeen ook zou kunnen leiden tot verdere verstedelijking; 83. benadrukt het belang van slimme oplossingen om bestuurders op consistente wijze beter te informeren over de naleving van bepaalde regels, met name met betrekking tot grensoverschrijdende handhaving; merkt op dat gemeenschappelijke Europese normen en technologische oplossingen een naadloze toegang tot al die zones mogelijk kunnen maken en dat die normen op gegevens gebaseerd moeten zijn en UVAR’s mogelijk moeten maken in zones waar is aangetoond dat de emissiecijfers extreem hoog is; benadrukt dat UVAR’s vergezeld moeten gaan van effectbeoordelingen alsook overleg met het publiek en andere belanghebbenden, voorlichting en kennisgeving van de betrokken economische factoren; benadrukt dat lokale overheden de Commissie in kennis moeten stellen alvorens UVAR’s in te voeren; 84. benadrukt dat dergelijke maatregelen zouden helpen om de voordelen van deze zones in termen van verbeterde luchtkwaliteit en verkeerscongestie af te wegen tegen de tekortkomingen ervan in termen van discriminatie, verdere versnippering van de gemeenschappelijke Europese vervoersruimte, extra kosten voor stedelijke logistiek of de mogelijke gevolgen voor het lokale toerisme; 85. staat achter de integratie van de dimensie duurzaam goederenvervoer in SUMP’s om plannen voor duurzame stedelijke logistiek en nulemissie- en emissiearme oplossingen voor stedelijk goederenvervoer te bespoedigen, waaronder vervoer per spoor en over de binnenwateren, nul- en lage-emissievloten en vrachtfietsen via fietslogistiek met gebruikmaking van nieuwe distributiemodellen en dynamische routering, en multimodale verbindingen; 86. benadrukt dat stedelijke logistiek moet worden behandeld als integrerend onderdeel van stadsplanning om de efficiëntie van het goederenvervoer in de stad te waarborgen en hinder voor andere deelnemers te voorkomen; 87. benadrukt het belang van de integratie van multimodale goederenterminals in het stedelijke vervoerssysteem en de stedelijke infrastructuur; wijst op het potentieel van gemeenschappelijke verzamelpunten voor pakketten voor alle vervoerders, die toegankelijk zijn voor alle soorten gebruikers en in voldoende aantal om het veilig ophalen van pakketten te vergemakkelijken, zodat er minder verkeer gepaard gaat met de levering van goederen via verbindingen voor de laatste kilometer in steden; 88. benadrukt het belang van het koolstofvrij maken van de stedelijke logistiek, waarbij de transitie naar een emissievrije en emissiearme stedelijke logistiek in de context van de toenemende vraag naar e-commerce wordt bespoedigd door middel van emissievrije en emissiearme voertuigen en voervoer per spoor en over de binnenwateren; moedigt lokale overheden aan om in hun stedelijke logistiek ook het potentieel en de mogelijkheden te onderzoeken om goederen te vervoeren met behulp van alternatieve oplossingen zoals fietsen, vrachtfietsen en elektrische fietsen; 89. vraagt de lidstaten om, in samenwerking met de lokale en regionale overheden, te zorgen voor de openbare beschikbaarheid van oplaadpunten en infrastructuur voor het tanken van alternatieve brandstoffen (in stedelijke, voorstedelijke en plattelandsgebieden), en daarbij rekening te houden met de specifieke kenmerken van alle voertuigcategorieën, overeenkomstig de verordening inzake infrastructuur voor alternatieve brandstoffen, teneinde bij te dragen tot een snellere invoering van duurzame vervoersoplossingen; verzoekt de lidstaten met de Commissie samen te werken om stimulansen te creëren om personen en bedrijven aan te moedigen om emissievrije en emissiearme vervoerswijzen te gebruiken, zoals aanbevelingen voor een vereenvoudigde wetgevingsprocedure bij stadsplanning en vergunningverlening; 90. wijst erop hoe belangrijk alternatieve brandstoffen voor emissievrije en emissiearme mobiliteit en de circulaire economie zijn om de ambitieuze milieudoelstellingen van de EU te verwezenlijken; merkt in dit verband op dat ombouw tot emissievrije en emissiearme voertuigen, met name elektrische, grote mogelijkheden biedt om de uitstoot van broeikasgassen op een inclusieve en meer betaalbare manier te verminderen; onderstreept daarom dat optimalisering van de regelgeving op EU-niveau van cruciaal belang is om de retrofitsector te ondersteunen; verzoekt de lidstaten en de Commissie samen te werken om verschillende financiële, fiscale en regelgevende stimulansen te ontwikkelen om particuliere en zakelijke gebruikers in staat te stellen hun voertuig om te bouwen tot een emissievrij of emissiearm alternatief; 91. moedigt lokale overheden aan om in oplaadinfrastructuur voor elektrische fietsen en vrachtfietsen te voorzien; onderstreept dat oplaad- en tankinfrastructuur voor alternatieve brandstoffen deel moet uitmaken van multimodale hubs en terminals; 92. onderstreept dat niet langer gebruikte en verouderde voorzieningen voor spoorvervoer en openbaar vervoer die veel ruimte in beslag nemen, zoals stations, terreinen, magazijnen en niet langer gebruikte werkplaatsen, zelfs indien ze nog eigendom van het bedrijf zijn, functionele oplossingen kunnen bieden voor activiteiten met rechtstreekse voordelen voor de plaatselijke gemeenschappen, zoals initiatieven zonder winstoogmerk, boerenmarkten en andere grootschalige solidariteitsinitiatieven, en voor een duurzaam gebruik van openbare ruimten in de stedelijke omgeving kunnen zorgen; 93. benadrukt dat AI en digitalisering instrumenten zijn die kunnen worden gebruikt om de algemene efficiëntie van het vervoerssysteem te verbeteren door ze toe te passen in voertuigen, verkeersbeheersystemen en geoptimaliseerde op intelligente vervoerssystemen (ITS) gebaseerde diensten om het gemak en de betrouwbaarheid van collectieve vervoersplanning te verbeteren, broeikasgasemissies te reduceren, reistijden en kosten te verminderen en verkeerscongestie te verlichten, en tegelijk de voorspelbaarheid van de dienstverlening en de klanttevredenheid aanzienlijk te verbeteren; merkt tegelijk op dat het vervoer veiliger, efficiënter, duurzamer en betaalbaar kan worden gemaakt; benadrukt in dit verband dat de beveiliging en vertrouwelijkheid van alle geproduceerde en verzamelde gegevens moeten worden gewaarborgd; 94. moedigt het gebruik aan van de nieuwste voertuigtechnologieën, zoals geavanceerde personenauto’s, bestelwagens, vrachtwagens en bussen, die een belangrijke rol kunnen spelen in het stedelijk vervoer door slimme, duurzame, veilige, betaalbare en efficiënte individuele en collectieve vervoersoplossingen en logistiek te bieden om coöperatieve, geconnecteerde en geautomatiseerde mobiliteit te ontwikkelen en uit te rollen en een efficiënter up-to-date verkeersbeheer mogelijk te maken; benadrukt dat de beschikbare technologie een naadloze multimodale integratie mogelijk maakt, met inbegrip van het gebruik van één vervoersbewijs, mits de verschillende exploitanten de dienstregelingen en realtimegegevens naar behoren delen; dringt er bij de Commissie en de lidstaten op aan onderzoek naar en investeringen in slimme mobiliteit en bij- en omscholing op dat gebied op te voeren teneinde bij te dragen tot de ontwikkeling van innovatieve vervoersoplossingen; 95. steunt het uitrusten van kritieke weggedeelten en ongevalgevoelige punten (zoals tunnels, bruggen, grote gebieden met verkeerscongestie) met adequate ITS en het verlenen van ITS-diensten op locaties en in gebieden op kritieke weggedeelten, hetgeen zal leiden tot snelle vooruitgang op het gebied van veiligheid en efficiëntie op de weg; 96. onderstreept dat autonome voertuigen die zijn uitgerust met AI-systemen die hun omgeving scannen en onmiddellijk reageren, het aantal menselijke fouten aanzienlijk kunnen verminderen en het potentieel hebben om het aantal ongevallen en verkeersslachtoffers aanzienlijk te helpen verminderen, mits zij met de nodige voorzorgsmaatregelen worden ingezet; is derhalve van oordeel dat dit, aangezien de vooruitgang bij het terugdringen van het aantal verkeersdoden in de EU de afgelopen twee decennia is gestagneerd, belangrijke instrumenten kunnen zijn om sneller vooruitgang te boeken met Vision Zero; 97. is van mening dat moet worden voorzien in een lokaal beleidskader en publiek-private partnerschappen die ondersteuning kunnen bieden aan de sector en mobiliteitsexploitanten die innovatieve en duurzame bedrijfsmodellen en nieuwe technologieën voor stedelijke mobiliteit, zoals autonome voertuigen, introduceren; merkt op dat dit kan worden vergemakkelijkt door UVAR’s op elkaar af te stemmen om schaalvoordelen en lagere kosten te realiseren; 98. vraagt dat er een passend juridisch, ethisch en beleidskader wordt ontwikkeld voor het gebruik van AI in duurzame en slimme mobiliteit en vervoer en gebruikersgegevens; 99. onderstreept in dit verband dat volledig autonome of sterk geautomatiseerde voertuigen de komende jaren commercieel verkrijgbaar zullen zijn en dat er zo snel mogelijk een passend regelgevingskader moet komen dat een veilige werking van deze voertuigen waarborgt en voorziet in een duidelijke aansprakelijkheidsregeling met het oog op de resulterende veranderingen, waaronder de interactie tussen autonome voertuigen, de infrastructuur en andere gebruikers; 100. benadrukt dat digitale oplossingen op inclusieve en participatieve wijze moeten worden ingevoerd om toegankelijk vervoer voor alle gebruikersgroepen te bewerkstelligen, menselijke controlemechanismen moeten waarborgen en discriminatie op grond van digitale vaardigheden en toegang tot technologie moeten voorkomen; 101. dringt aan op een dringende modernisering van de fysieke en digitale infrastructuur in steden om te zorgen voor een veilige uitrol van geautomatiseerd rijden, met een harmonisatie van de verkeersregels in alle lidstaten en bij alle lokale overheden; 102. wijst op het toenemende potentieel van luchtmobiliteit in stedelijke gebieden, met name voor het potentiële gebruik van drones door het grote publiek; 103. onderstreept dat onbemande luchtvaartuigen moeten worden beschouwd als onderdeel van het mobiliteitskader en dat de veiligheid en beveiliging ervan daarom moeten worden gereguleerd, en dat er een uitgebreide effectbeoordeling van de stedelijke luchtmobiliteit moet worden verricht voordat er maatregelen of plannen op dit gebied worden vastgesteld, teneinde de voordelen ervan en de mogelijke problemen op het vlak van veiligheid, geluidsoverlast, privacy of woonrechten naar behoren te evalueren; 104. wijst erop dat wegvervoersaspecten steeds belangrijker worden door het grote effect ervan op economische, ecologische en sociale duurzaamheid; benadrukt het belang van de uitwisseling van beste praktijken en gegevens; is in dit verband ingenomen met het voorstel van de Commissie om de 19 indicatoren voor duurzame stedelijke mobiliteit uiterlijk in 2022 te verbeteren; 105. benadrukt dat de Commissie verschillende factoren die bepalend zijn voor de kwaliteit van stedelijke vervoersdiensten, voortdurend moet monitoren zodat de uitvoering van de huidige wetgeving ter zake kan worden geëvalueerd en de tekortkomingen ervan kunnen worden aangepakt; moedigt de nationale overheden aan om regelmatig statistische informatie met de Commissie te delen, waaronder informatie over collectief vervoer, luchtkwaliteit, verkeersongevallen in de stad, passagiersstromen, pendelpatronen, gegevens over actieve mobiliteit, waaronder gegevens van fietslogistiekhubs van bedrijven die in hun toeleveringsketen gebruikmaken van vrachtfietsen, autodelen en andere opkomende vormen van mobiliteit; 106. onderstreept dat het belangrijk is sociaal-economische gegevens toe te voegen aan de gegevens die per stedelijk knooppunt worden verzameld en bij de Commissie worden ingediend, en dat deze gegevens betrekking moeten hebben op de toegankelijkheid, betaalbaarheid of gebruiksvriendelijkheid van onder andere openbare en particuliere mobiliteitsdiensten; 107. verzoekt de lidstaten en de Commissie Europese steden te ondersteunen bij het overwinnen van de uitdagingen in verband met gegevensverzameling en de uitwisseling van Europese vervoers- en mobiliteitsgegevens tussen de lidstaten via een openbare gemeenschappelijke dataruimte te bevorderen; 108. benadrukt dat de snelle uitrol van groene, gebruikersgerichte en geïntegreerde mobiliteitsoplossingen voor personen en goederen door particuliere en publieke belanghebbenden moet worden ondersteund om ervoor te zorgen dat nieuwe mobiliteitsoplossingen worden ontworpen rond de behoeften van mensen en alle burgers toegang bieden tot een nieuwe generatie schone, veilige, betaalbare en billijke reismogelijkheden; onderstreept het belang van betrokkenheid van publieke en particuliere belanghebbenden bij samenwerking en een constructieve dialoog tussen de samenleving, de lokale overheden en het bedrijfsleven om deze duurzame mobiliteit van mensen en dit duurzaam vervoer van goederen in stedelijke gebieden te bewerkstelligen; 109. verzoekt de lidstaten te zorgen voor interoperabele realtimeverkeersinformatie in de hele EU, die beschikbaar moet zijn voor dienstverleners en ontwikkelaars, om de ontwikkeling van reisinformatiewebsites, onlinereisplanners en andere toepassingen en diensten voor burgers en logistieke exploitanten te vergemakkelijken; 110. pleit voor de verdere ontwikkeling en invoering van multimodale digitale mobiliteitsdiensten (MDMS) zoals “mobiliteit als dienst” (mobility as a service – MaaS), waarbij collectief vervoer en andere oplossingen voor de eerste en laatste kilometer, zoals diensten voor het delen van micromobiliteit, worden geïntegreerd en voor een gelijk speelveld tussen vervoersaanbieders en vervoerswijzen wordt gezorgd; benadrukt dat MaaS een essentieel instrument is voor multimodale hubs die alle mobiliteits- en parkeerplaatsen integreren en zo informatie verstrekken over de beste beschikbare diensten, waarbij rekening wordt gehouden met de kosten en duur van de reis, de ambitie van nul- en lage emissies verder wordt geïntegreerd en één vervoerbewijs mogelijk wordt gemaakt; 111. is het ermee eens dat er meer moet worden gedaan op het gebied van multimodale informatiesystemen en slimme ticketverkoop; benadrukt het belang van een naadloze gebruikerservaring voor passagiers bij het zoeken, selecteren en kopen van mobiliteitsdiensten; onderstreept dat ter bevordering van multimodale ticketverkoop sectorspecifieke oplossingen moeten worden overwogen en bevorderd; 112. benadrukt het belang van gebruikersvriendelijke multimodale ticketverkoop en betaalmethoden; merkt op dat uit een Eurobarometer-studie van 2019 is gebleken dat een instrument voor één vervoerbewijs voor alle stedelijke reizen in om het even welke Europese stad het meest nuttig zou zijn voor persoonlijke mobiliteit; dringt er bij de Commissie met klem op aan de door haar beloofde wetgevingsvoorstellen die van invloed zijn op stedelijke mobiliteit, met name inzake multimodale ticketverkoop, niet verder uit te stellen; benadrukt dat de invoering van multimodale vervoersbewijzen van het grootste belang is om duurzame vervoerswijzen zo toegankelijk en efficiënt mogelijk te maken voor gebruikers; moedigt de lidstaten ertoe aan voorlichtingscampagnes en geïntegreerde mobiliteitsoplossingen, met inbegrip van geïntegreerde ticketverkoop, op te zetten; 113. benadrukt dat het belangrijk is dat passagiers een naadloze gebruikerservaring hebben bij het gebruik van hun stedelijke mobiliteitsoplossing en bij de aansluiting op langeafstandsvervoer; wijst erop dat om in zulke gevallen naadloze ticketverkoop tot stand te brengen, sectorale oplossingen moeten worden ondersteund en als uitgangspunt moeten worden genomen bij het verbeteren van multimodale ticketverkoop voor stedelijk en langeafstandsvervoer; 114. benadrukt het belang van slim parkeerbeheer, waaronder intermodaal park-and-ride- en kiss-and-ride-parkeren, aangezien dit aanzienlijke mogelijkheden biedt om emissies te reduceren, verkeerscongestie te voorkomen en tijd te besparen; vraagt dat mobiele applicaties voor slim parkeren worden verbeterd om de toegang tot parkeerplaatsen en park-and-ride-voorzieningen te vergemakkelijken, de beschikbaarheid ervan te vergroten en meer betaalmethoden te bieden; 115. moedigt regionale en lokale overheden aan om in de buurt van begin- en eindbestemmingen te voorzien in veilige fietsenstallingen, ook voor fietsen met grotere afmetingen, zoals driewielers (ook voor mensen met beperkte mobiliteit) en vrachtfietsen, elektrische fietsen en elektrische vrachtfietsen, met laadpalen en zo mogelijk reparatiepunten, in treinstations, luchthavens en zeehavens, alsook in nieuwe, gerenoveerde en bestaande gebouwen; moedigt de ontwikkeling en ondersteuning aan van projecten die een veilige fietsenstalling bieden voor burgers die geen toegang hebben tot een particuliere stalling; erkent dat de opkomst van elektrische fietsen strengere veiligheidsnormen voor fietsenstallingen vereist; neemt nota van het toegenomen aantal diefstallen van elektrische fietsen; benadrukt dat de Commissie de lokale en regionale overheden in dit verband moet ondersteunen; o o o 116. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie, alsmede aan de lidstaten en hun parlementen. Het Europees Parlement, – gezien het Europees Defensiefonds 2021-2027, dat over een specifiek budget voor opkomende disruptieve technologieën beschikt, – gezien de mededeling van de Commissie van 15 februari 2022, getiteld “Routekaart voor kritieke technologieën voor veiligheid en defensie” ( COM(2022)0061 ), – gezien het werkdocument van de diensten van de Commissie van 10 november 2022, getiteld “First progress report on the implementation of the Action Plan on synergies between civil, defence and space industries” (SWD(2022)0362), – gezien zijn resolutie van 7 juni 2022 over de routekaart van de EDEO voor klimaatverandering en defensie (1) , – gezien het advies van de Commissie buitenlandse zaken, – gezien artikel 54 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie industrie, onderzoek en energie ( A9-0120/2023 ), A. overwegende dat een sterke, duurzame en technologisch geavanceerde en concurrerende defensie-industrie van cruciaal belang is voor de veiligheids- en defensiecapaciteiten van Europa en derhalve ook voor de welvaart van Europa en voor de steun aan Europa’s bondgenoten en vrienden; B. overwegende dat de Russische aanvalsoorlog tegen Oekraïne heeft aangetoond dat Europa dringend krachtig moet investeren in zijn defensie- en veiligheidstechnologieën, met inbegrip van de productie van munitie op een schaal die overeenkomt met de behoeften van moderne oorlogsvoering, met gezamenlijke coördinatie, inkoop, en investering in onderzoek en ontwikkeling, waaronder cyberveiligheid, en op een doeltreffende en gezamenlijke manier; overwegende dat lidstaten een streefdoel van 35 % voor gezamenlijke investeringen in defensie overeen zijn gekomen maar weinig tot zelfs afnemende politieke wil hebben getoond om dit streefdoel te halen, met slechts 11 % in 2020 en een absoluut dieptepunt van 8 % in 2021; overwegende dat sommige lidstaten veel actiever zijn geweest in het steunen van Oekraïne dan andere, zowel financieel als militair; C. overwegende dat er dringend een echte Europese markt voor defensie-uitrusting tot stand moet worden gebracht, onder meer door industriële capaciteiten te consolideren, overlapping en versnippering in de industrie te beperken en tegelijkertijd de industriële basis, in het bijzonder de toeleveringsketens en geschoolde arbeidskrachten, aan te passen aan de nieuwe veiligheidsomgeving in Europa, die een snelle toename van de productiecapaciteit vereist; D. overwegende dat een constante, duurzame en stabiele aanvoer van kritieke grondstoffen, technologieën en componenten van vitaal belang is voor de Europese defensiesector; E. overwegende dat geavanceerde technologieën en het bijkomende menselijk kapitaal, met name snel evoluerende digitale technologieën en vaardigheden, steeds belangrijker zijn voor de instandhouding en versterking van de Europese veiligheids- en defensie-industrie; F. overwegende dat de defensiesector in elke lidstaat anders gestructureerd is; G. overwegende dat de versnippering van de Europese defensiesector en dubbele inspanningen op de Europese defensiemarkt leiden tot een inefficiënt gebruik van economische middelen en verminderde defensievermogens, en dus moeten worden voorkomen; overwegende dat dit volgens de Commissie leidt tot een gezamenlijk verlies van tussen de 25 en 100 miljard EUR; H. overwegende dat sommige kritieke technologieën die beschikbaar zouden kunnen zijn voor gebruik in de defensiesector, afkomstig zijn uit de civiele sector en in aanmerking kunnen komen voor tweeërlei gebruik indien belemmeringen worden weggenomen; I. overwegende dat open onderzoek en innovatie waarbij de academische wereld, het bedrijfsleven en de publieke sector betrokken zijn, in Europa kunnen zorgen voor een versnelde ontwikkeling van geavanceerde technologieën die, mits interoperabiliteit wordt gewaarborgd, een antwoord kunnen vormen op de marktversplintering; J. overwegende dat een grotere betrokkenheid van kleine en middelgrote ondernemingen (kmo’s) de concurrentiekracht in de veiligheids- en defensiesector vergroot; K. overwegende dat er weliswaar behoefte is aan gestructureerde steun voor innovatie en technologische vooruitgang, maar dat rekening moet worden gehouden met het feit dat innovatie in essentie het resultaat is van concurrentie en onderzoekende geesten, niet van bureaucratische plannen; L. overwegende dat de lidstaten die deelnemen aan het Europees Defensieagentschap (EDA) in de periode 2017-2020 meer dan 25 miljard EUR hebben besteed aan defensiegerelateerd onderzoek en ontwikkeling (O&O), waarvan slechts een klein deel gezamenlijk is besteed; M. overwegende dat de toegang van de veiligheids- en defensie-industrie tot financiële middelen niet door EU-regelingen belemmerd mag worden; N. overwegende dat het delen van data cruciaal is voor de analyse van strategische lacunes en het waarmaken van het potentieel voor technologische vooruitgang, maar dat tegelijkertijd de bescherming van intellectuele eigendommen en gevoelige bedrijfsgegevens gewaarborgd moet zijn; O. overwegende dat de samenwerking met strategische partners buiten de EU, met name NAVO-bondgenoten maar ook geassocieerde en gelijkgezinde partners wereldwijd, cruciaal is voor het versterken van innovatie en technologische vooruitgang; 1. is ingenomen met de routekaart van de Commissie voor kritieke technologieën voor veiligheid en defensie; benadrukt dat de EU nauwer betrokken moet worden bij de coördinatie en facilitering van de ontwikkeling van veiligheids- en defensiegerelateerde technologie, die zoveel mogelijk verenigbaar moet zijn met de doelen van de Green Deal, zonder afbreuk te doen aan de operationele doeltreffendheid; onderstreept dat het wereldwijde technologische concurrentievermogen van de EU sterk afhankelijk is van O&O en het vermogen om snel nieuwe technologieën over te plaatsen en in te voeren en mensen op te leiden; 2. erkent dat er, zoals in de routekaart wordt benadrukt, dringend technologieën moeten worden vastgesteld die van cruciaal belang zijn voor de veiligheid en defensie van de EU, met behoud van de nodige flexibiliteit voor de ontwikkeling en toepassing van baanbrekende en disruptieve technologieën; benadrukt dat het voorstel om van meet af aan te kiezen voor een gecoördineerde EU-brede strategische aanpak van kritieke technologieën voor veiligheid en defensie de juiste weg voorwaarts is; 3. is ingenomen met het voorstel van de Commissie om het huidige onderscheid tussen civiele, defensie- en veiligheidsdoeleinden bij onderzoek, ontwikkeling en innovatie op te heffen; verzoekt de Commissie civiele, defensie- en veiligheidsprogramma’s en instrumenten van de EU beter te verbinden met de relevante belanghebbenden, met name waar het gaat om innovatie; roept op tot een betere targeting van investeringen in standaard O&O; onderstreept dat meer onderzoek en innovatie op het gebied van defensie en veiligheid niet ten koste mogen gaan van civiele projecten; 4. betreurt dat alle lidstaten samen in 2020 slechts 1,2 % van hun totale defensie-uitgaven aan defensieonderzoek en ‑technologie hebben gespendeerd, hetgeen ver onder de drempel van 2 % ligt die binnen het EDA is afgesproken; 5. onderstreept dat de verslechtering van de veiligheidssituatie in Europa, en met name in landen met een externe EU-grens, na de illegale, niet-uitgelokte en ongerechtvaardigde aanvalsoorlog van Rusland tegen Oekraïne een sterkere en beter gecoördineerde inspanning van de EU en haar lidstaten vereist wat betreft investeringen in en, voor zover mogelijk, de levering van kritieke veiligheids- en defensietechnologieën, met inbegrip van de productie van munitie, en de oprichting van een Europese markt voor defensiematerieel; is bezorgd dat de toenemende wereldwijde vraag naar conventionele wapensystemen in de context van de oorlog in Oekraïne een negatief effect kan hebben op investeringen in de ontwikkeling van nieuwe technologieën; 6. is ingenomen met de oprichting door de Commissie van een waarnemingspost voor kritieke technologieën; verzoekt de Commissie de bevindingen van de waarnemingspost volledig op te nemen in zijn vertrouwelijke verslag aan de lidstaten over kritieke technologieën en risico’s in verband met strategische afhankelijkheden die van invloed zijn op onze veiligheid, ruimtevaart en defensie; benadrukt dat de bescherming van intellectuele eigendommen en gevoelige bedrijfsgegevens gewaarborgd moet zijn; benadrukt dat de Commissie, in samenwerking met het EDA, de samenwerking en het bundelen van middelen onder de lidstaten verder moet coördineren, bevorderen en vergemakkelijken om de bestaande en toekomstige technologische lacunes aan te pakken, duplicatie van projecten te verminderen en de doeltreffendheid en doelmatigheid van uitgaven te verbeteren; verzoekt de Commissie het Parlement naar behoren te informeren over de belangrijkste outputs van deze waarnemingspost; 7. verzoekt de Commissie de lidstaten aan te moedigen alle defensieprogramma’s en ‑beleidsinstrumenten te herzien, en daarbij op dezelfde manier te werk te gaan als bij de gecoördineerde jaarlijkse evaluatie inzake defensie (CARD), met bijzondere nadruk op kritieke technologieën, om na te gaan of deze nog steeds geschikt zijn voor het beoogde doel, en hun bevindingen samen te vatten en deze waar mogelijk en relevant te delen met alle andere lidstaten; dringt erop aan relevante defensie-initiatieven zoals het vermogensontwikkelingsplan grondig te herzien met als doel deze te actualiseren in het licht van de bepalingen in het strategisch kompas voor veiligheid en defensie en de door het EDA uitgewerkte kloofanalyse; meent dat het EDA zich in de juiste positie bevindt om de innovatieve activiteiten van Europese actoren in de defensiesector op elkaar af te stemmen; vraagt in dit verband om een grotere rol voor het EDA bij het verlenen van ondersteuning, het coördineren van voorstellen, waaronder een strategische beoordeling van de bevindingen, en het voorleggen van oplossingen voor de ondersteuning van gezamenlijke projecten op het gebied van O&O en aanbestedingen; 8. verzoekt het EDA het concept “kritieke technologieën” in zijn jaarlijkse CARD-procedure op te nemen; 9. merkt op dat er een risico van afhankelijkheid bestaat ten aanzien van de levering van kritieke materialen en een risico van overbelaste toeleveringsketens, die van invloed kunnen zijn op het vermogen van de EU om concurrerend te blijven op het gebied van kritieke technologieën voor veiligheid en defensie; verzoekt de Commissie circulariteit te bevorderen en na te gaan hoe het onderzoek naar nieuwe materialen voor kritieke technologieën in de wetgeving inzake kritieke grondstoffen kan worden versterkt, teneinde de afhankelijkheid van de EU van derde landen tot een minimum te beperken; 10. merkt op dat een te grote afhankelijkheid van grondstoffen van buiten de EU gevaarlijk kan zijn en dringt aan op krachtiger inspanningen om dit te voorkomen; 11. is ingenomen met de invoering van een EU-regeling voor defensie-innovatie en de lopende werkzaamheden in verband met verschillende instrumenten met betrekking tot defensie, nieuwe technologieën en technologieën voor tweeërlei gebruik om innovatieve start-ups en kmo’s te helpen het hoofd te bieden aan hoge belemmeringen op het gebied van technologie, administratie, financiering, regelgeving en markttoegang; verzoekt de Commissie de lidstaten als eindgebruikers aan te moedigen om grensoverschrijdende innovatienetwerken te integreren in hun toeleveringsketens van defensietechnologie; onderstreept dat met deze initiatieven gestreefd moet worden naar verbetering van de militaire vermogens en een hoog niveau van technologische onafhankelijkheid van de EU; verzoekt de Commissie om bij het opzetten van initiatieven in het kader van de EU-innovatieregeling voor defensie de specifieke gevoeligheden met betrekking tot veiligheid en defensie naar behoren in overweging te nemen; verzoekt de Commissie nauw samen te werken met de binnen het EDA opgerichte innovatiehub voor EU-defensie; 12. verzoekt de Commissie de EU-richtlijnen inzake overheidsopdrachten te onderzoeken op belemmeringen voor start-ups en kleine ondernemingen, met name op het gebied van innovatie, waar het risico groter is dat projecten mislukken, en de lidstaten aan te moedigen deze belemmeringen bij de tenuitvoerlegging te vermijden; 13. wijst op de voortdurende noodzaak van nauwe samenwerking met geassocieerde en gelijkgestemde partners zoals de Verenigde Staten en de NAVO; is ingenomen met de toezegging van de Commissie en de vicevoorzitter van de Commissie/hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid (VV/HV) om de samenwerking tussen de EU en de VS in het kader van de Handels- en Technologieraad EU-VS te onderzoeken; is ingenomen met de toezegging van de Commissie en de VV/HV om wederzijds overeengekomen en voordelige interacties tussen op nieuwe technologieën gerichte initiatieven van de EU en de NAVO te verkennen; benadrukt echter dat de EU een open strategische autonomie moet opbouwen, met bijzondere aandacht voor investeringen in Europese technologieën; 14. is bezorgd over het gebrek aan investeringen in nieuwe disruptieve technologieën in de defensie- en veiligheidsindustrie, ondanks het bestaan van de verordening betreffende het Europees Defensiefonds (2) (EDF); verzoekt de Commissie verduidelijking te verschaffen over de strategieën en regelingen om investeringen in de defensie-industrie aan te moedigen en de nodige samenwerkingsinstrumenten en -maatregelen vast te stellen om de defensie- en veiligheidsindustrie ertoe aan te zetten om, naast het produceren van bestaande wapensystemen, meer te investeren in technologische innovatie in kritieke technologieën voor veiligheid en defensie, en daarbij het internationaal recht en het EU-wetgevingskader – en de wijze waarop deze wetgeving zich ontwikkelt – volledig na te leven; 15. benadrukt dat kmo’s en start-ups een belangrijke rol spelen bij innovatie en ontwikkeling en vraagt dat deze worden betrokken bij specifieke programma’s en instrumenten in het kader van de toekomstige realisering van de routekaart voor kritieke technologieën voor veiligheid en defensie; 16. benadrukt de noodzaak van nauwere samenwerking tussen de lidstaten op het gebied van vermogensontwikkeling om innovatie op het gebied van kritieke technologieën voor veiligheid en defensie te stimuleren; verzoekt de betrokken EU-organen prioriteit te geven aan gezamenlijke projecten gericht op door de EU gefinancierde en medegefinancierde innovatie in kritieke technologieën voor veiligheid en defensie, en als katalysator en accelerator op te treden om de lidstaten met klem aan te moedigen hun programma’s voor vermogensontwikkeling effectief te coördineren; verzoekt de Commissie en de lidstaten voorts de oprichting van een EU-mechanisme te overwegen waarin nationale middelen voor O&O op het gebied van defensie en veiligheid worden gebundeld en waarbij het Europees Parlement waar mogelijk nauw bij de uitvoering wordt betrokken; 17. benadrukt dat door de EU gefinancierde en medegefinancierde innovatie en ontwikkeling op het gebied van kritieke en disruptieve defensietechnologieën moeten leiden tot een hogere mate van interoperabiliteit en gemeenschappelijke aankoop van defensiematerieel door de lidstaten zodra de ontwikkelde technologieën een passend niveau van technologische paraatheid hebben bereikt; benadrukt dat het even belangrijk is om overlap tussen projecten op EU-niveau te voorkomen en onderstreept dat het belangrijk is om bestaande overlappingen en dubbel werk tot een minimum te beperken; vraagt dat de Commissie in samenwerking met de lidstaten het passende niveau van technologische paraatheid vaststelt, in overeenstemming met het moderne veiligheidsklimaat en met de eisen van de moderne oorlogsvoering; benadrukt dat de verschillende Europese onderzoeks- en innovatieprogramma’s van de EU beter op elkaar moeten worden afgestemd, teneinde de ontwikkeling van kritieke technologieën in Europa te ondersteunen, gezien het potentieel voor tweeërlei gebruik van de bestaande technologieën; 18. stelt vast dat de Commissie inspanningen heeft geleverd ter ondersteuning van de gemeenschappelijke aankoop van veiligheids- en defensietechnologieën door de lidstaten, zoals het voorstel voor een verordening tot vaststelling van de wet ter versterking van de Europese defensie-industrie door middel van gemeenschappelijke aanbestedingen; 19. wijst op de noodzaak van nauwe samenwerking tussen de verschillende belanghebbenden, zoals de academische wereld en de publieke en de particuliere sector, om gebruik te kunnen maken van beste praktijken op het gebied van veiligheids- en defensietechnologieën; verzoekt de Commissie het potentieel van het gebruik van “meervoudige helix”-modellen voor innovatie te onderzoeken; 20. is bezorgd over het ontoereikende niveau van financiering voor veiligheid en defensie uit de EU-fondsen en betreurt dat het samenwerkingspercentage van de lidstaten op het gebied van defensie-aanbestedingen tot een absoluut laagtepunt is gedaald; betreurt het feit dat de begroting van het EDF met ongeveer 40 % is verlaagd ten opzichte van het voorstel van de Commissie voor het meerjarig financieel kader (MFK) 2021-2027, en dat de begroting van het programma voor militaire mobiliteit met 75 % is verlaagd; benadrukt het feit dat het huidige MFK onvoldoende financiële middelen kan bieden om de samenwerking in de EU op het gebied van defensie tot een passend niveau te brengen, aangezien de huidige veiligheidssituatie een enorme sprong voorwaarts vereist; verzoekt de lidstaten te overwegen of zij aanzienlijke gedeelten van hun stijgende nationale defensiebegrotingen kunnen bundelen op EU-niveau, waarmee zij gezamenlijk uitgeputte munitievoorraden kunnen aanvullen en wapensystemen kunnen aanschaffen, met inbegrip van de meest complexe en duurste systemen, zoals gevechtsvliegtuigen, oorlogsschepen en gevechtstanks; verzoekt de Commissie bestaande financieringsregelingen en alternatieven verder te ontwikkelen om de financiering voor kritieke technologieën voor veiligheid en defensie in het kader van het huidige MFK aanzienlijk te verhogen, rekening houdend met de reële industriële investeringsbehoeften; 21. beklemtoont dat de EU-regelgeving, die gevolgen kan hebben voor de toegang tot financiering van de Europese veiligheids- en defensie-industrie, moet aansluiten bij de inspanningen van de EU om de Europese defensie-industrie voldoende toegang tot private financiering en investeringen te bieden; 22. benadrukt de noodzaak van een beter duaal gebruik van bestaande civiele technologieën en van kruisbestuiving tussen innovatie voor civiel, militair en tweeërlei gebruik op het gebied van kritieke technologieën voor veiligheid en defensie, en, daarmee verband houdend, de mogelijkheid om samenwerking tussen EU-programma’s te bevorderen; benadrukt de noodzaak van betere kennisdelingsnetwerken voor bestaande en nieuwe technologieën om potentiële eindgebruikers en investeerders in staat te stellen beter gebruik te maken van technologieën die reeds op de markt zijn of te investeren in veelbelovende opkomende technologieën; 23. moedigt innovatie aan die gebaseerd is op een grotere hulpbronnenefficiëntie, de ontwikkeling van nieuwe materialen, de bevordering van secundaire grondstoffen en duurzamere gezamenlijke overheidsopdrachten, en het gebruik van ecologisch duurzame technologische oplossingen; verzoekt de Commissie om in samenwerking met het EDA na te gaan welke koers er op het gebied van duurzame veiligheids- en defensietechnologieën moet worden ingeslagen en hoe de weerbaarheid en de veiligheids- en defensie-industrie van de EU kunnen worden bevorderd in overeenstemming met de routekaart voor klimaatverandering en defensie van de EU en zijn resolutie van 7 juni 2022 over hetzelfde onderwerp, met name door de veiligheids- en defensie-industrie van de EU minder afhankelijk te maken van fossiele brandstoffen, en door de kwetsbaarheid voor klimaatverandering en de daarmee samenhangende noodzaak van aanpassing aan de klimaatverandering te verminderen; 24. benadrukt dat meer moet worden geïnvesteerd in “groene” defensie, door een groter aandeel van door de EU gefinancierde O&O te wijden aan koolstofneutrale brandstoffen en aandrijfsystemen voor militaire voertuigen, vooral met betrekking tot toekomstige zware wapensystemen die binnen de desbetreffende EU-kaders worden ontwikkeld; verzoekt de Commissie en de lidstaten om bij het investeren van de relevante EU‑fondsen vanaf de ontwerpfase rekening te houden met de energie-, koolstof- en milieuvoetafdruk; herinnert eraan dat O&O-activiteiten in het kader van het EDF ertoe kunnen bijdragen de efficiëntie te verbeteren, de koolstofvoetafdruk te verkleinen en duurzame beste praktijken te verwezenlijken; dringt aan op een mechanisme om O&O voor duurzame technologieën op het gebied van defensie en veiligheid te stimuleren; is ingenomen met de kredieten voor energieweerbaarheid en milieutransitie die in het eerste jaarlijkse werkprogramma zijn uitgetrokken, maar merkt op dat dit slechts 11 % van de totale jaarlijkse EDF-begroting is; 25. benadrukt dat de Russische oorlog tegen Oekraïne herhaaldelijk de doeltreffendheid heeft aangetoond van disruptieve technologieën die vaak relatief goedkoop zijn en tegelijkertijd op het slagveld een krachtige impact hebben op grote wapensystemen en ‑formaties; verzoekt de Commissie om in samenwerking met de Oekraïense regering en de NAVO-partners een studie uit te voeren naar de lessen die zijn getrokken uit de oorlog in Oekraïne met betrekking tot kritieke technologieën voor veiligheid en defensie; onderstreept dat bij de technologische beoordeling een open benadering moet worden gevolgd en benadrukt hoe belangrijk het is de juiste conclusies te trekken uit de grootste oorlog in Europa sinds de Tweede Wereldoorlog; 26. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Het Europees Parlement, – gezien artikel 11 van het Verdrag betreffende de Europese Unie, – gezien artikel 349 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien de mededeling van de Commissie van 25 juli 2001 met de titel “Europese governance - Een witboek” ( COM(2001)0428 ), – gezien de mededeling van de Commissie van 11 december 2019 over de Europese Green Deal ( COM(2019)0640 ), – gezien Verordening (EU) nr. 1380/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 11 december 2013 inzake het gemeenschappelijk visserijbeleid, tot wijziging van Verordeningen (EG) nr. 1954/2003 en (EG) nr. 1224/2009 van de Raad en tot intrekking van Verordeningen (EG) nr. 2371/2002 en (EG) nr. 639/2004 van de Raad en Besluit 2004/585/EG van de Raad (1) , – gezien Verordening (EU) 2019/1022 van het Europees Parlement en de Raad van 20 juni 2019 tot vaststelling van een meerjarenplan voor de visserijen die demersale bestanden exploiteren in het westelijke deel van de Middellandse Zee en tot wijziging van Verordening (EU) nr. 508/2014 (2) , – gezien het voorstel van de Commissie voor een verordening van het Europees Parlement en de Raad betreffende natuurherstel ( COM(2022)0304 ), – gezien het “Guidebook for evaluating fisheries co-management effectiveness” van de VN Voedsel- en Landbouworganisatie (FAO), – gezien artikel 54 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie visserij ( A9-0119/2023 ), A. overwegende dat het gemeenschappelijk visserijbeleid (GVB) ervoor moet zorgen dat visserijactiviteiten bijdragen tot ecologische, economische en sociale duurzaamheid op lange termijn, en een hogere productiviteit en een redelijke levensstandaard voor de visserijsector in de hand moet werken; B. overwegende dat doelstelling 14 van de duurzameontwikkelingsdoelstellingen van de VN tot doel heeft de oceanen, zeeën en mariene hulpbronnen in stand te houden en duurzaam te gebruiken; overwegende dat dit onder meer inhoudt dat kleinschalige ambachtelijke vissers toegang moeten krijgen tot mariene hulpbronnen en markten; C. overwegende dat in overweging 14 van Verordening (EU) nr. 1380/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 11 december 2013 inzake het gemeenschappelijk visserijbeleid het volgende wordt gesteld: “Belangrijk is dat bij het beheer van het gemeenschappelijk visserijbeleid volgens de beginselen van goed bestuur gehandeld wordt”; overwegende dat deze beginselen nader worden uitgewerkt in de verordening, met name in artikel 3, waarin de nadruk wordt gelegd op besluitvorming op basis van het beste beschikbare wetenschappelijk advies, waarbij bijzondere nadruk wordt gelegd op de rol van de adviesraad, brede betrokkenheid van belanghebbenden en een langetermijnperspectief; D. overwegende dat gezamenlijk beheer alleen werkt als het subsidiariteitsbeginsel in acht wordt genomen; overwegende dat de Europese Unie bij het mogelijk maken van gezamenlijk beheer een faciliterende rol kan spelen; E. overwegende dat de Europese Green Deal en de biodiversiteitsstrategie voor 2030 specifieke verbintenissen en acties omvatten, waaronder de oprichting van een breder netwerk van beschermde gebieden op land en op zee in de hele EU, door de uitbreiding van Natura 2000-gebieden; overwegende dat in de voorgestelde verordening inzake natuurherstel wordt voorgesteld om tegen 2030 juridisch bindende doelstellingen voor natuurherstel toe te passen op alle lidstaten voor ten minste 20 % van de land- en mariene gebieden van de EU, waarmee uiteindelijk alle ecosystemen worden bestreken die tegen 2050 moeten worden hersteld; F. overwegende dat er in de lidstaten talrijke gevallen van succesvolle tenuitvoerlegging van gezamenlijk visserijbeheer te vinden zijn, onder andere in Spanje (Galicië, Catalonië en Andalusië), Portugal (Algarve en Peniche-Nazaré), Zweden (Kosterhavets), Nederland, Italië (Torre Guaceto), Frankrijk (Île de Sein en het CoGeCo-project) en Kroatië (Telašćica en Lastovo); G. overwegende dat er ook tal van succesverhalen zijn in kandidaatlanden, zoals Turkije (het SMAP III-project van de EU, dat in 2009 in de Golf van Gökova is afgerond, en het daaropvolgende project SAD-Rubicon), en in derde landen, zoals Senegal, met het medebeheer van octopus en groene kreeften, alsmede in landen in Azië, zoals Bangladesh, Cambodja, de Filipijnen en Sri Lanka; H. overwegende dat de ultraperifere gebieden een enorme bijdrage leveren aan de maritieme dimensie van de EU, omdat zij uitgebreide exclusieve economische zones hebben die meer dan de helft van de exclusieve economische zone van de EU uitmaken (3) ; I. overwegende dat bijna 80 % van de biodiversiteit van de EU momenteel te vinden is in de ultraperifere gebieden en landen en gebieden overzee (4) ; J. overwegende dat rekening moet worden gehouden met de specifieke kenmerken van de kleinschalige visserij in sommige Europese regio’s, met name in de ultraperifere gebieden, in die zin dat er gebruik wordt gemaakt van selectief vistuig, waardoor de milieu-impact kleiner is; overwegende dat de sector van belang is om de werkgelegenheid in kustgebieden te garanderen en een redelijke levensstandaard voor lokale gemeenschappen te waarborgen (5) ; K. overwegende dat zowel op Europees als op nationaal niveau een algemeen beginsel van gezamenlijk visserijbeheer mogelijk moet worden gemaakt; L. overwegende dat bepaalde lidstaten en regio’s over een juridisch kader voor gezamenlijk beheer beschikken; overwegende dat er tot op heden echter geen wetgeving op Europees niveau bestaat en dat slechts enkele instrumenten de uitvoering van mechanismen voor gezamenlijk beheer vergemakkelijken, ook al wordt in veel EU‑lidstaten medebeheer gebruikt voor het beheer van bepaalde visserijtakken, waarbij regels worden toegepast die perfect aansluiten bij het huidige GVB; M. overwegende dat het traditionele beheer in sommige gevallen uiteenlopende succespercentages heeft gehad met betrekking tot de verbetering van de visbestanden en het behoud van de werkgelegenheid; N. overwegende dat het visserijbeheer niet los kan worden gezien van andere aspecten die verband houden met het mariene milieu en kustgemeenschappen, waaronder economische, culturele en sociale aspecten zoals bedoeld in artikel 2 van Verordening (EU) nr. 1380/2013, waarin de doelstelling van het GVB worden vastgelegd; O. overwegende dat het moeilijk is om gegevens en informatie over het mariene milieu en de visserij te verkrijgen en te verzamelen; overwegende dat het voor alle publieke en particuliere onderzoeksinstellingen op Europees niveau belangrijk is dat de visserijsector zelf door de rechtstreekse betrokkenheid van de vissers aan deze werkzaamheden deelneemt, zoals bepaald in artikel 25 van Verordening (EU) nr. 1380/2013 inzake het gemeenschappelijk visserijbeleid; P. overwegende dat in alle bovengenoemde gevallen van gezamenlijk beheer de verandering in de rol van de visser, van iemand die regeltjes moet naleven naar een actief visserijbeheerder die de vastgelegde regelgeving naleeft, van essentieel belang is voor het welslagen van de genomen initiatieven, aangezien hij zal bijdragen aan een beter begrip ervan, ze gaat verdedigen en toepassen en in zijn visserijmethoden een ecosysteemgerichte aanpak leert hanteren, in het besef van de gevolgen van zijn activiteit voor de ecosystemen; overwegende dat de rol van de visser als “beschermer van de zee” in dit verband onderstreept wordt, zowel wat betreft zijn bijdrage aan gerichte beleidsvorming als wat betreft zijn bijdrage aan zaken zoals het aanpakken van zwerfvuil op zee en het opruimen van plastic op zee; Q. overwegende dat de visserijsector, met name de kleinschalige, ambachtelijke visserij, een belangrijke functie vervult voor het monitoren van het mariene milieu en de visbestanden, en bijzonder relevante en nuttige gegevens kan levert ten behoeve van de besluitvorming; R. overwegende dat wetenschappelijke werkzaamheden, in het kader waarvan regelmatig actuele gegevens worden geproduceerd, nodig zijn om advies te verstrekken over de maatregelen die moeten worden genomen om een verantwoord gebruik van de gemeenschappelijke hulpbronnen te waarborgen, zoals bepaald in de artikelen 26 en 27 van Verordening (EU) nr. 1380/2013 inzake het gemeenschappelijk visserijbeleid; S. overwegende dat een in de loop van de tijd productief en duurzaam systeem biologisch verantwoord en evenwichtig moet zijn om een evenwicht tussen de soorten te waarborgen, zodat de bestanden nu en in de toekomst in stand kunnen worden gehouden; overwegende dat voor dit doel gebruik moet worden gemaakt van het beste bestaande systeem voor het beheer van de middelen, aangepast aan elk geval, en dat het succes van de systemen voor gezamenlijk beheer in de bovengenoemde gevallen is aangetoond; T. overwegende dat in 2017 naar schatting minstens 9 miljoen mensen activiteiten hebben ontplooid op het gebied van de recreatieve zeevisserij in Europa en dat de sector recreatieve zeevisserij goed was voor bijna 100 000 voltijdequivalent-banen, met een totaal jaarlijks economisch effect van 10,5 miljard EUR; overwegende dat recreatieve vissers gebruikmaken van de zee en haar rijkdommen; overwegende dat de recreatieve visserij economische kansen biedt aan kustgemeenschappen; U. overwegende dat in het Witboek over de governance van de Europese Unie wordt gesteld dat het beleid niet meer van bovenaf mag worden afgekondigd, dat de legitimiteit van de EU staat of valt met burgerparticipatie, dat de werking van de Unie transparanter moet worden, aangezien participatie vereist dat mensen kunnen deelnemen aan het openbaar debat en dat het hiervoor nodig is dat het publiek actiever op de hoogte wordt gesteld van Europese onderwerpen; overwegende dat in het witboek ook wordt voorgesteld samenwerkingsverbanden van lagere overheden bij de beleidsvorming te betrekken en meer flexibiliteit te bieden bij de uitvoering van bepaalde EU‑beleidsmaatregelen met belangrijke gevolgen voor lagere overheden; overwegende dat in het hervormde GVB het concept regionalisering werd geïntroduceerd en voorzien werd in de oprichting van meerdere adviesraden voor de raadpleging van belanghebbenden; V. overwegende dat in artikel 9, lid 10, van Verordening (EU) 2019/1022 van het Europees Parlement en de Raad van 20 juni 2019 tot vaststelling van een meerjarenplan voor de visserijen die demersale bestanden exploiteren in het westelijke deel van de Middellandse Zee reeds te lezen staat: “In overeenstemming met de beginselen van goed bestuur als vastgesteld in artikel 3 van Verordening (EU) nr. 1380/2013, kunnen de lidstaten regelingen voor participatief management op lokaal niveau stimuleren om de doelstellingen van het plan te verwezenlijken”, waarbij gezamenlijk beheer een vorm van participatief beheer is; W. overwegende dat gezamenlijk beheer, als participatief model en vorm van medeverantwoordelijkheid, transparanter en proactiever en even democratisch is, helpt om van elkaar te leren voor het beheer van gemeenschappelijke rijkdommen en bijdraagt tot een cultuur van verantwoordelijkheid, doordat het betrouwbare netwerken oplevert, conflicten helpt verminderen en de weerstand wegneemt om innovaties in het visserijbeheer in te voeren; X. overwegende dat visserijorganisaties zoals ”cofradias”, “comités des pêches” of “prud’homies de pêcheurs” een belangrijke rol kunnen spelen bij de ontwikkeling en uitvoering van systemen voor gezamenlijk beheer; overwegende dat “cofradías” reeds lang bestaande organisaties zijn die producenten in sommige lidstaten vertegenwoordigen, en dat hun maatschappelijke rol bij de instandhouding van kustgemeenschappen van fundamenteel belang is; overwegende dat zij desondanks nog niet zijn erkend als entiteiten die in aanmerking komen voor steun uit het Europees Fonds voor maritieme zaken, visserij en aquacultuur (EFMZVA); Y. overwegende dat vissers, als belangrijkste belanghebbenden, en producentenorganisaties bij de verwezenlijking van de belangrijkste doelstellingen van het GVB op het gebied van voedselzekerheid, maximale duurzame opbrengst, quotabeheer, afzet en technische instandhoudingsmaatregelen een centrale rol spelen; overwegende dat zij bovendien een goed voorbeeld zijn van gezamenlijk beheer binnen de EU, omdat zij beheersmaatregelen vaststellen op basis van gezamenlijke resoluties, visserijactiviteiten organiseren in overeenstemming met de marktvereisten en samenwerken met diverse belanghebbenden om maatregelen van gezamenlijk beheer op lokaal niveau te realiseren; Z. overwegende dat de ondervertegenwoordiging van vrouwen en de achterstand wat betreft de inclusie van vrouwen op het gebied van visserijbeheer in de weg staan aan duurzaamheid en ontwikkeling; Bijdrage van gezamenlijk beheer aan de doelstellingen van het gemeenschappelijk visserijbeleid 1. wijst erop dat systemen voor gezamenlijk visserijbeheer niet alleen op de verdelingscriteria van het GVB berusten, collectieve kennis omvatten en betrekking hebben op alle actoren die profiteren van een collectieve hulpbron, maar ook berusten op de beheersbeginselen van het GVB en bijdragen tot de verwezenlijking van de doelstellingen van de artikelen 2 en 3 van Verordening (EU) nr. 1380/2013; 2. is van mening dat er in alle geanalyseerde gevallen van gezamenlijk beheer sprake is van een duidelijk potentieel voor verbetering van de milieuduurzaamheid van de hulpbronnen, waarbij de economische en sociale voordelen van de activiteit behouden blijven doordat de sociale en economische actoren rechtstreeks betrokken zijn bij de besluitvorming over het gezamenlijke beheer; merkt op dat deze systemen voor gezamenlijk beheer beter bestand zijn gebleken tegen mogelijke schokken zoals de COVID-19-pandemie en leiden tot minder conflicten en een vlottere besluitvorming over visserijbeheer, wat de democratisering, de transparantie, het vertrouwen en de naleving van de regelgeving ten goede komt; 3. wijst erop dat is gebleken dat gezamenlijk beheer bevorderlijk is voor consensuele besluitvorming tussen de overheid, relevante belanghebbenden en onderzoeksorganisaties, die altijd moeten handelen in overeenstemming met de beginselen van het GVB en andere relevante wetgeving en in alle gevallen de voorzorgsbenadering moeten toepassen om ervoor te zorgen dat de bestanden volledig duurzaam worden geëxploiteerd op basis van de maximale duurzame opbrengst van de doelsoorten; benadrukt dat deze vormen van beheer en besluitvorming in belangrijke mate hebben bijgedragen aan de tenuitvoerlegging van succesvolle instandhoudingsmaatregelen, waaronder beschermde mariene gebieden en andere doeltreffende gebiedsgerichte instandhoudingsmaatregelen; 4. wijst erop dat de systemen voor gezamenlijk beheer ook moeten worden toegepast in verband met de recreatieve visserij, met inbegrip van zowel gebruikers als economische actoren die bijdragen tot het genereren van sociaaleconomische voordelen voor gemeenschappen; merkt op dat het toepassen van gezamenlijk beheer in het kader van het GVB er ook voor kan zorgen dat de recreatieve visserij binnen dit beleid serieuzer wordt genomen en dat het beheer ervan verbetert; 5. benadrukt dat systemen voor gezamenlijk beheer op visserijgebaseerd zijn, maar ook grensoverschrijdende situaties en uiteenlopende geografische gebieden kunnen bestrijken, waarbij rekening wordt gehouden met de omgeving waarin die systemen worden toegepast, en dat bij dat beheer daarom een alomvattende aanpak wordt gehanteerd; merkt in dit verband op dat regelingen inzake gezamenlijk beheer ook kunnen voorzien in mechanismen inzake quota-ruil; 6. merkt op dat er een breed scala is aan mogelijke regelingen voor gezamenlijk beheer, met uiteenlopende partnerschapsregelingen en verschillende gradaties van machtsdeling; 7. wijst erop dat aangezien bij systemen voor gezamenlijk beheer rechtstreeks onderzoeksorganisaties betrokken zijn, een betere verzameling van wetenschappelijke gegevens gewaarborgd is; benadrukt dat dit systeem gegevens en kennis oplevert die anders moeilijk te verkrijgen zijn, gezien de nauwe betrekkingen tussen alle betrokken partijen (de overheid, de sector en wetenschappers – de zogenaamde “triple helix”), waardoor zij beter in staat zijn deze informatie te gebruiken om snel en doeltreffend te reageren op problemen die van invloed kunnen zijn op de visserij; wijst in dit kader op de belangrijke rol die EU-middelen kunnen spelen bij de financiering van onderzoek en gegevensverzameling en dringt er bij de lidstaten op aan ervoor te zorgen dat bij de uitvoering van EU-financiering op nationaal niveau ook wordt voorzien in andere financieringsmogelijkheden; 8. benadrukt dat gezamenlijk beheer ook bijdraagt tot het scheppen van de voorwaarden om de visserijsector economisch levensvatbaar en concurrerend te maken, een passende levensstandaard te waarborgen voor degenen die afhankelijk zijn van visserijactiviteiten, en ervoor te zorgen dat rekening wordt gehouden met de belangen van zowel consumenten als producenten; 9. benadrukt dat producentenorganisaties, “cofradías” en andere organisaties zoals “comités des pêches” kunnen en moeten worden gebruikt als belangrijke aanjagers van gezamenlijk beheer; benadrukt dat de fundamentele rol van dergelijke organisaties binnen het visserijbeheer moet worden erkend en versterkt, en dat zij in aanmerking moeten kunnen komen voor steunverlening uit het EFMZVA; 10. benadrukt dat gezamenlijk beheer bijdraagt tot de uitbanning van illegale, ongemelde en ongereglementeerde visserijpraktijken aangezien wanpraktijken gemakkelijker op te sporen, te begrijpen en te bestrijden zijn doordat de sector en overheden bij het beheer betrokken zijn, onder meer dankzij de toepassing van passende en doeltreffende controlemaatregelen en -praktijken; 11. wijst op de cruciale rol die de ultraperifere gebieden spelen bij de bestrijding van zowel illegale, ongemelde en ongereglementeerde visserij als verontreiniging van de oceanen, gezien hun verspreiding en hun bevoorrechte ligging in de Atlantische Oceaan en de Indische Oceaan; merkt op dat deze gebieden meer capaciteit moeten krijgen voor handhavings- en controleprogramma’s; 12. benadrukt dat het belangrijk is artikel 17 van Verordening (EU) nr. 1380/2013 inzake het gemeenschappelijk visserijbeleid volledig uit te voeren ter ondersteuning van modellen voor gezamenlijk visserijbeheer, op grond waarvan de lidstaten bij de toewijzing van de hun ter beschikking staande vangstmogelijkheden gebruik moeten maken van transparante en objectieve criteria van onder meer ecologische, sociale en economische aard; overwegende dat die criteria onder meer betrekking kunnen hebben op de gevolgen van de visserij voor het milieu, de naleving in het verleden, de bijdrage aan de lokale economie en vangstniveaus uit het verleden; 13. wijst erop dat gezamenlijk beheer een nuttig instrument kan zijn om de verzameling van milieugegevens te verbeteren en ervoor te zorgen dat de beheersmaatregelen afgestemd worden op de specifieke kenmerken van de afzonderlijke takken binnen de visserij, wat leidt tot een grotere acceptatie en naleving van die maatregelen door vissers; benadrukt dat gezamenlijk beheer toegepast moet worden om de beschikbaarheid van gegevens te verbeteren en op efficiëntere wijze maatregelen te kunnen inzetten om de gevolgen voor kwetsbare soorten tot een minimum te beperken; 14. benadrukt dat bij benaderingen van gezamenlijk beheer de stem van alle belanghebbenden moet worden gehoord, ook die van vakbondsvertegenwoordigers van onderdanen van derde landen die in de EU-visserij werkzaam zijn, en dat dit ingrijpende gevolgen kan hebben voor de arbeidsomstandigheden en de arbeidsrechten; 15. wijst erop dat er van gevallen van toepassing van gezamenlijk beheer in de EU en in de wereld geen uniforme beoordeling bestaat waarbij de belangrijkste factoren van dit systeem worden vastgesteld; verzoekt de Commissie de voorbeelden van gezamenlijk visserijbeheer in de Unie te beoordelen om beste praktijken vast te stellen, met name inzake de wijze waarop de betrokken belanghebbenden op doeltreffende wijze bij het besluitvormingsproces kunnen worden betrokken, en om de geleidelijke tenuitvoerlegging van deze methode van beheer op andere visserijtakken en in de regionale visserijorganen te ondersteunen; Belangrijkste belemmeringen voor gezamenlijk beheer in de Unie en mogelijke oplossingen 16. benadrukt dat het ontbreken van specifieke EU-wetgeving en -instrumenten ter vergemakkelijking van de tenuitvoerlegging van systemen voor gezamenlijk visserijbeheer genoemd wordt als belemmering voor sommige lidstaten om deze manier van visserijbeheer toe te passen, aangezien dergelijke wetgeving en instrumenten uitsluitend afhangen van de concrete inzet van de bevoegde autoriteiten; benadrukt dat het van belang is in alle nieuwe EU-wetgeving te voorzien in flexibiliteit, zodat de huidige praktijken en tradities kunnen worden gehandhaafd en nieuwe instrumenten worden aangereikt, zoals de uitwisseling van beste praktijken tussen de lidstaten en de betrokken belanghebbenden, hetgeen een belangrijke stap is in de richting van uitbreiding van het gebruik van systemen voor gezamenlijk beheer; 17. benadrukt dat er onvoldoende geschikte instrumenten zijn, zoals fora, voor het uitwisselen en ontwikkelen van modellen voor gezamenlijk beheer en regelgevende maatregelen die de uitvoering ervan kunnen vergemakkelijken; wijst erop dat het hierdoor moeilijker wordt om passende modellen in de verschillende lidstaten toe te passen, ondanks de mogelijke belangstelling van de sector en overheden om op een bepaald terrein toepassing te geven aan dergelijke modellen; 18. verzoekt de Commissie om de vaststelling van een niet-bindend vrijwillig regelgevingskader inzake gezamenlijk visserijbeheer, dat de nodige flexibiliteit moet bieden om de huidige praktijken en tradities in stand te houden, naast een beoordeling van de wijze waarop deze praktijken kunnen worden aangemoedigd en vergemakkelijkt, met inachtneming van het subsidiariteitsbeginsel en voortbouwend op bestaande succesvolle voorbeelden in de lidstaten en derde landen; 19. Verzoekt de Commissie bij het voorstellen van de jaarlijkse verordeningen inzake totaal toegestane vangsten en quota rekening te houden met de lidstaten met ultraperifere gebieden, en met name met de soorten die voor elk van deze regio’s van cruciaal belang zijn; wijst erop dat elk regelgevingskader een beter beheer van de vangstquota tussen de lidstaten en hun ultraperifere gebieden moet bevorderen, rekening houdend met de specifieke kenmerken van elk van die gebieden; benadrukt in het licht van het belang van de visserijsector in de ultraperifere gebieden dat de lidstaten tijdig informatie moeten verstrekken over de ontwikkelingen met betrekking tot het quotumverbruik, zodat de ultraperifere gebieden hun visserijsector hierover op de hoogte kunnen houden en hun vloten beter kunnen beheren; 20. benadrukt dat er met het oog op de verbetering van de systemen voor gezamenlijk beheer bovendien behoefte is aan duidelijke regels om alle specifieke aspecten voor een goed functionerend gezamenlijk beheer te vergemakkelijken, zoals de oprichting van comités voor gezamenlijk beheer, en om de uitvoering van maatregelen te versnellen, aangezien er zorgen zijn dat het wetgevingskader in sommige regio’s momenteel onvoldoende duidelijk is, wat betekent dat de oprichting en uitvoering een proces van lange adem is, terwijl er op korte tot middellange termijn oplossingen nodig zijn; 21. wijst erop dat het gebrek aan duidelijke langetermijninstrumenten en juridische bepalingen de succesvolle voltooiing van projecten voor gezamenlijk visserijbeheer in gevaar zou kunnen brengen, omdat hiervoor processen op middellange en lange termijn en leiderschap nodig zijn, en dat het daarom van essentieel belang is dat Europa zich voor dit systeem inzet; 22. benadrukt dat adviesraden een specifieke rol spelen wat betreft het waarborgen van de betrokkenheid van belanghebbenden bij het besluitvormingsproces van de EU; spoort de Commissie aan de dialoog met de adviesraden voort te zetten en ervoor te zorgen dat er passende feedback wordt gegeven met betrekking tot hun aanbevelingen; verzoekt de Commissie te overwegen jaarlijks verslag uit te brengen over de wijze waarop rekening is gehouden met de aanbevelingen van de adviesraden; benadrukt het belang van de deelname van alle belanghebbenden aan adviesraden en hun bijdrage aan de respectieve aanbevelingen; 23. wijst op het belang van de werkzaamheden van de adviesraden voor het besluitvormingsproces in het kader van het visserijbeheer; verzoekt de Commissie en de lidstaten meer deel te nemen aan vergaderingen van de adviesraad en beter te communiceren over de waarde van hun advies; is van mening dat de rol van de adviesraden verder moet worden ontwikkeld; 24. merkt op dat vissers in de kleinschalige visserij vaak niet over de middelen en mogelijkheden beschikken waarover de industriële visserij beschikt om met succes te participeren in het wetgevingsproces, wat in het verleden heeft geleid tot grote ongelijkheid in het nationale visserijbeleid; 25. verzoekt de Commissie en de lidstaten om binnen de regels van het EFMZVA de toepassing van modellen voor gezamenlijk visserijbeheer te bevorderen door ze voldoende te financieren, teneinde de operationele uitgaven van dergelijke structuren te dekken; 26. benadrukt dat voor een succesvol visserijbeheer ook producentenorganisaties een belangrijke rol spelen, omdat zij een bottom-up benadering hanteren waarbij de nadruk ligt op participatie van de gemeenschap en op activiteiten van de vissers zelf; 27. merkt op dat de ontwikkeling van een EU-kader voor gezamenlijk beheer binnen het huidige gemeenschappelijk visserijbeleid mogelijk is, maar momenteel nog afwezig is; Invoering van gezamenlijk visserijbeheer in het kader van de toekomstige herziening van het gemeenschappelijk visserijbeleid 28. beveelt aan dat bij eventuele toekomstige hervormingen van het GVB passende aandacht wordt besteed aan gezamenlijk beheer, dat door de Voedsel- en Landbouworganisatie van de Verenigde Naties (FAO) wordt omschreven als “een partnerschapsregeling waarin de gemeenschap van plaatselijke gebruikers van de hulpbronnen (vissers) en de regering, met de nodige steun en hulp van andere belanghebbenden (booteigenaren, vishandelaren, visverwerkers, botenbouwers, zakenlieden, enz.) en externe actoren (niet-gouvernementele organisaties, academische en onderzoeksinstellingen), de verantwoordelijkheid en het gezag voor het beheer van de visserij delen”; wijst erop dat hierbij het subsidiariteitsbeginsel in acht moet worden genomen, zodat de verschillende reeds bestaande beheersmodellen niet worden verstoord, en dat de relevante belanghebbenden, zoals vissers, autoriteiten en wetenschappers, afdoende moeten worden geraadpleegd en worden betrokken bij het besluitvormingsproces; 29. roept de lidstaten op de ontwikkeling van systemen voor gezamenlijk visserijbeheer te ondersteunen door onverwijld nationale en wettelijke kaders in te voeren, voortbouwend op de beste praktijken die in andere lidstaten zijn vastgesteld en met de steun van de Commissie; 30. merkt op dat het visserijbeheer in veel landen in de wereld voornamelijk gebaseerd is op een top-downbenadering van de staat, gericht is op visserij op industriële of grote schaal, economische efficiëntie en ecologische duurzaamheid; is van mening dat deze aanpak niet altijd geschikt is gezien de verschillen tussen regio’s en de specifieke kenmerken van vlootonderdelen zoals kleinschalige visserij, die veel profijt zou hebben van de betrokkenheid van de visserijgemeenschap bij de instrumenten voor visserijbeheer, en meent dat dit wereldwijd evenmin de beste benadering van semi-industriële en industriële visserij is geweest; 31. benadrukt dat het van cruciaal belang is om wetenschappelijk onderzoek in de mariene sociale wetenschappen als leidraad te nemen voor de ontwikkeling van inclusievere en rechtvaardiger benaderingen en praktijken op het gebied van visserijbeheer; 32. benadrukt dat de keuze van het soort instrument dat voor het beheer van de visbestanden wordt gebruikt, in hoge mate afhankelijk is van regeringen, hoewel uit ervaringen wereldwijd blijkt dat partnerschap tussen de overheid, de industrie en vissers, in welke vorm dan ook, het beheer versterkt en voor de betreffende gebieden goede milieu- en sociaal-economische resultaten oplevert; benadrukt dat in het verslag “Our Common Future” van de Wereldcommissie voor milieu en ontwikkelen van 1987, algemeen bekend als het Brundtland-rapport, reeds werd geconcludeerd dat gemeenschappen, met het oog op duurzame ontwikkeling en dus ook duurzaam beheer van natuurlijke hulpbronnen, meer toegang moeten hebben tot en in grotere mate deel moeten nemen aan het besluitvormingsproces dat van invloed is op gezamenlijke hulpbronnen, en hierbij meer verantwoordelijkheid moeten dragen, altijd in samenwerking met de bevoegde overheden en organisaties; wijst er in dit verband op dat toepassing gegeven moet worden aan het subsidiariteitsbeginsel om ervoor te zorgen dat besluiten op het juiste bestuurlijke niveau genomen worden, en dat ervoor gezorgd moet worden dat de relevante belanghebbenden naar behoren bij de besluitvorming betrokken worden; 33. herhaalt dat er al sprake is van gezamenlijk visserijbeheer, dat in veel van de bekende gevallen succesvol is gebleken; merkt op dat deze gevallen van gezamenlijk visserijbeheer gebaseerd zijn op verschillende rechtskaders, zowel op lokaal niveau, zoals in Galicië, Catalonië en Andalusië in Spanje, als op staatsniveau, zoals in Portugal, Italië, Frankrijk, Zweden, Kroatië en Nederland; benadrukt dat het gebrek aan ervaringen en goede voorbeelden op Europees niveau verhindert dat dit systeem in andere regio’s en landen wordt toegepast; 34. benadrukt dat er ook grensoverschrijdende instrumenten voor gezamenlijk beheer moeten worden ontwikkeld voor bepaalde regio’s, met de steun en deelname van de Commissie; wijst in dit verband op het voorbeeld van de regeling die Frankrijk, het VK en de Kanaaleilanden hebben getroffen voor het beheer van de visserij in de regio, dat na Brexit meer gecentraliseerd is; herhaalt zijn verzoek aan de in het kader van de handels- en samenwerkingsovereenkomst met het Verenigd Koninkrijk opgerichte Partnerschapsraad om andere regelingen voor samenwerking in de wateren van het Britse Kroonbezit te overwegen; benadrukt in dit verband dat de eerdere regelingen in het kader van het verdrag betreffende de baai van Granville de basis zouden kunnen vormen voor toekomstige aanpassingen van de regels door de Partnerschapsraad; 35. betreurt dat belanghebbenden niet in voldoende mate betrokken worden bij de samenwerking met derde landen op het gebied van visserijbeheer, of het nu gaat om de toewijzing van quota, totaal toegestane vangsten of technische maatregelen; dringt er bij de Commissie op aan haar rol als vertegenwoordiger van de EU in de betrekkingen met derde landen te gebruiken om in grensoverschrijdende situaties met derde landen modellen voor versterkt participatief beheer en gezamenlijk beheer voor te stellen; 36. benadrukt dat, wat de Europese Unie betreft, gezamenlijk beheer of soortgelijke concepten zoals co-governance of participatief beheer genoemd worden in de preambules van verschillende rechtsinstrumenten van de EU, maar dat er op dit gebied geen volledig ontwikkelde bepalingen zijn; merkt op dat er een diepgaander debat nodig is met het oog op de ontwikkeling van specifieke maatregelen die nodig zijn voor de invoering van dit visserijbeheerssysteem, om gebruik te kunnen maken van de voordelen die gezamenlijk beheer in verschillende regio’s en in verschillende gevallen reeds heeft opgeleverd; 37. benadrukt dat de Europese Unie de tenuitvoerlegging van medebeheer zou kunnen faciliteren; benadrukt dat de maatregelen van de EU op het gebied van gezamenlijk beheer gericht moeten zijn op het ontplooien van initiatieven op lokaal, regionaal en nationaal niveau en op de uitwisseling van beste praktijken; 38. benadrukt dat het succes van gezamenlijk beheer wordt bepaald door het bestaan van participatieve structuren en een multidisciplinair comité met een minimumaantal belanghebbenden die alle partijen vertegenwoordigen die bij het beheer van een visserijtak betrokken zijn, en waarbij rechtvaardigheid, een adequate vertegenwoordiging en milieubelangen voorop staan en gemarginaliseerde gemeenschappen betrokken worden; 39. benadrukt dat gezamenlijk visserijbeheer, zoals blijkt uit de onderzochte voorbeelden, veerkrachtiger en flexibeler is dan veel andere visserijbeheersystemen en in veel gevallen heeft geleid tot meer sociale cohesie, meer rechtvaardigheid, betere bestanden en meer winstgevendheid; 40. benadrukt dat gezamenlijk beheer het mogelijk maakt beter rekening te houden met de kennis en empirische gegevens die de vissers uit hun omgeving verzamelen, en dat de ontwikkeling van participatieve wetenschappen in dit verband de overdracht van deze gegevens en van empirische kennis mogelijk moet maken om het wetenschappelijk onderzoek te ondersteunen; spoort de Commissie aan aanbestedingen uit te schrijven om deze empirische kennis beter in het wetenschappelijk onderzoek op alle niveaus te integreren; 41. onderstreept dat visserijbeheer ook op Europees niveau moet zorgen voor een verbetering van de dialoog tussen de Commissie en de visserijsector, bijvoorbeeld door meer te investeren in de adviesraden, teneinde zo goed mogelijk gebruik te maken van het advies dat zij bieden op Europees niveau en om het visserijbeheer doeltreffender te maken; 42. roept de Commissie en de lidstaten op om, met het oog op gelijke concurrentievoorwaarden in de EU-visserij, te zorgen voor adequate steun voor alle organisaties die met visserij te maken hebben, in het bijzonder kleinschalige vissers, kleinschalige producentenorganisaties en coöperaties die betrokken zijn bij processen voor gezamenlijk beheer; 43. wijst op de noodzaak om het Verdrag van Aarhus inzake de toegang tot informatie, de inspraak van het publiek bij besluitvorming en de toegang tot de rechter inzake milieu­aangelegenheden volledig uit te voeren; wijst erop dat dit verdrag de internationale verplichting schept om de bevolkingsgroepen die worden getroffen door de besluiten die in het besluitvormingsproces moeten worden genomen, te betrekken bij dat proces; 44. benadrukt dat de ondersteuning van kustvloten en het behoud van kustecosystemen tot de prioriteiten van het GVB behoren; acht het in dit verband noodzakelijk dat het visserijbeheer zoveel mogelijk op lokaal niveau plaatsvindt; merkt op dat artikel 5 van Verordening (EU) nr. 1380/2013 inzake het gemeenschappelijk visserijbeleid, waarin beperkingen zijn vastgesteld voor het beginsel van “toegang tot de wateren”, niet langer volstaat om deze vloten in stand te houden; is van mening dat gezamenlijk beheer de norm moet zijn voor het visserijbeheer in kustgebieden; o o o 45. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Het Europees Parlement, – gezien artikel 3 van het Verdrag betreffende de Europese Unie en de artikelen 174 tot en met 178 van het Verdrag betreffende de werking van de EU (VWEU), – gezien Verordening (EU) 2021/1060 van het Europees Parlement en de Raad van 24 juni 2021 houdende gemeenschappelijke bepalingen inzake het Europees Fonds voor regionale ontwikkeling, het Europees Sociaal Fonds Plus, het Cohesiefonds, het Fonds voor een rechtvaardige transitie en het Europees Fonds voor maritieme zaken, visserij en aquacultuur en de financiële regels voor die fondsen en voor het Fonds voor asiel, migratie en integratie, het Fonds voor interne veiligheid en het Instrument voor financiële steun voor grensbeheer en visumbeleid (1) (verordening gemeenschappelijke bepalingen), – gezien Verordening (EU) 2021/1058 van het Europees Parlement en de Raad van 24 juni 2021 inzake het Europees Fonds voor regionale ontwikkeling en het Cohesiefonds (2) , – gezien Verordening (EU) 2021/1056 van het Europees Parlement en de Raad van 24 juni 2021 tot oprichting van het Fonds voor een rechtvaardige transitie (3) , – gezien Verordening (EU) 2021/1059 van het Europees Parlement en de Raad van 24 juni 2021 betreffende specifieke bepalingen voor de doelstelling “Europese territoriale samenwerking” (Interreg) ondersteund door het Europees Fonds voor regionale ontwikkeling en door externe financieringsinstrumenten (4) , – gezien Verordening (EU) 2021/1057 van het Europees Parlement en de Raad van 24 juni 2021 tot oprichting van het Europees Sociaal Fonds Plus (ESF+) (5) , – gezien Richtlijn 2014/89/EU van het Europees Parlement en de Raad van 23 juli 2014 tot vaststelling van een kader voor maritieme ruimtelijke planning (6) , – gezien de conclusies van de Raad van 19 april 2021 over een hernieuwd partnerschap met het Zuidelijk Nabuurschap: een nieuwe agenda voor het Middellandse Zeegebied, – gezien de mededeling van de Commissie van 4 februari 2022 getiteld: “Over het 8e cohesieverslag: Naar cohesie in Europa in 2050” ( COM(2022)0034 ), – gezien de mededeling van de Commissie van 9 februari 2021 over een hernieuwd partnerschap met het Zuidelijk Nabuurschap (SWD(2021)0023), – gezien de mededeling van de Commissie van 11 december 2019 over de Europese Green Deal ( COM(2019)0640 ), – gezien de overeenkomst die op de 21e Conferentie van de Partijen bij het Raamverdrag van de Verenigde Naties inzake klimaatverandering (COP21) op 12 december 2015 in Parijs is aangenomen (Overeenkomst van Parijs) (7) , – gezien het advies van het Europees Comité van de Regio’s (CvdR) van 29 oktober 2021 getiteld “Een hernieuwd partnerschap met het Zuidelijk Nabuurschap – Een nieuwe agenda voor het Middellandse Zeegebied” (8) , – gezien het advies van het CvdR van 14 oktober 2020 getiteld “Naar een duurzaam gebruik van natuurlijke hulpbronnen op de eilanden in de Middellandse Zee” (9) , – gezien het advies van het CvdR van 11 oktober 2022 over een macroregionale strategie in het Middellandse Zeegebied, – gezien zijn resolutie van 15 september 2022 over economische, sociale en territoriale cohesie in de EU: het achtste cohesieverslag (10) , – gezien zijn resolutie van 15 september 2022 over EU-grensregio’s: levende laboratoria van de Europese integratie (11) , – gezien zijn resolutie van 7 juni 2022 over EU-eilanden en cohesiebeleid (12) , – gezien zijn resolutie van 8 maart 2022 over de rol van het cohesiebeleid bij het bevorderen van innovatieve en slimme transformatie en regionale ICT-connectiviteit (13) , – gezien zijn resolutie van 9 juni 2021 over de genderdimensie in het cohesiebeleid (14) , – gezien zijn resolutie van 20 mei 2021 over demografische tendensen in de regio’s van de EU ombuigen met behulp van instrumenten van het cohesiebeleid (15) , – gezien zijn resolutie van 25 maart 2021 over het cohesiebeleid en regionale milieustrategieën in het kader van de strijd tegen de klimaatverandering (16) , – gezien zijn resolutie van 28 november 2019 over de noodsituatie op het gebied van klimaat en milieu (17) , – gezien zijn resolutie van 15 januari 2020 over de Europese Green Deal (18) , – gezien zijn resolutie van 13 maart 2018 over achterstandsregio’s in de EU (19) , – gezien zijn resolutie van 13 juni 2018 over cohesiebeleid en de circulaire economie (20) , – gezien zijn resolutie van 3 juli 2012 over de ontwikkeling van de macroregionale strategieën van de EU: huidige praktijk en vooruitzichten, vooral in het Middellandse Zeegebied (21) , – gezien de in maart 2021 bekendgemaakte studie die is uitgevoerd voor de Commissie regionale ontwikkeling van het Parlement, getiteld “Islands of the European Union: State of play and future challenges” (Eilanden van de Europese Unie: Stand van zaken en toekomstige uitdagingen), – gezien de in oktober 2021 gepubliceerde studie van de Onderzoeksdienst van het Europees Parlement over een macroregionale strategie in het Middellandse Zeegebied getiteld “Working towards a macro-regional strategy for the Mediterranean” (Naar een macroregionale strategie voor het Middellandse Zeegebied), – gezien het eerste beoordelingsverslag over de verandering van het klimaat en het milieu in het Middellandse Zeegebied, dat in 2020 is gepubliceerd door de mediterrane deskundigen op het gebied van klimaat- en milieuverandering (MedECC), – gezien het regionale voortgangsverslag 2021 over gendergelijkheid getiteld “Union for the Mediterranean Regional Dialogue on Women Empowerment in the Euro-Mediterranean region” (Unie voor het Middellandse Zeegebied – Regionale dialoog over empowerment van vrouwen in de Euromediterrane regio) (22) , – gezien het VN-rapport “Dimensions and examples of the gender-differentiated impacts of climate change, the role of women as agents of change and opportunities for women” (Dimensies en voorbeelden van de genderspecifieke gevolgen van de klimaatverandering, de rol van vrouwen als aanjagers van verandering en kansen voor vrouwen) van 2022, – gezien het Verdrag inzake de bescherming van het mariene milieu en de kustgebieden van de Middellandse Zee (Verdrag van Barcelona), dat op 16 februari 1976 werd goedgekeurd door de conferentie van gevolmachtigden van de kuststaten in het Middellandse Zeegebied over de bescherming van de Middellandse Zee, – gezien het missieverslag van de Commissie verzoekschriften naar aanleiding van het informatiebezoek aan de Mar Menor (Murcia, Spanje) van 23-25 februari 2022, in verband met de verslechtering van het milieu van de Mar Menor, – gezien Speciaal verslag 09/2022 van de Europese Rekenkamer getiteld “Klimaatuitgaven in de EU-begroting 2014-2020: Niet zo hoog als gerapporteerd”, – gezien artikel 54 van zijn Reglement, – gezien het advies van de Commissie visserij, – gezien het verslag van de Commissie regionale ontwikkeling ( A9-0094/2023 ), A. overwegende dat de landen van het Middellandse Zeegebied, dat bestaat uit EU-lidstaten, kandidaat-lidstaten en derde landen, 250 miljoen inwoners tellen, waarvan de helft in de Europese Unie woont en een derde in kustgebieden; overwegende dat het versterken van de samenwerking binnen en buiten de EU-grenzen van het grootste belang is om de gemeenschappelijke uitdagingen zoals de aantasting van het milieu, vervuiling en klimaatverandering, de stijgende watertemperatuur, de toename van extreme weersomstandigheden, waterschaarste, biodiversiteitsverlies en voedselonzekerheid aan te pakken; B. overwegende dat het Middellandse Zeegebied een samenhangend geografisch gebied vormt en dat de bevolking ervan een gemeenschappelijk historisch, cultureel en ecologisch erfgoed deelt; C. overwegende dat het Europees Fonds voor regionale ontwikkeling 30 % van zijn middelen moet toewijzen aan milieu- en klimaatmaatregelen in de huidige programmeringsperiode 2021-2027, met als overkoepelende doelstelling de ondersteuning van de transitie naar een klimaatneutrale economie; D. overwegende dat de Middellandse Zee een half-ingesloten zee is met een zeer trage wateruitwisseling, een rijke biodiversiteit en een groot aandeel endemische soorten; E. overwegende dat de Middellandse Zee een van de meest overbeviste zeegebieden ter wereld is en dat illegale, ongemelde en ongereglementeerde visserij (IOO-visserij) nog altijd een groot punt van zorg is; overwegende dat toegenomen vervuiling door menselijke activiteiten, aantasting van habitats, de introductie van uitheemse soorten en de impact van door het klimaat veroorzaakte veranderingen op het mariene milieu en ecosystemen de duurzaamheid van de visserij in de Middellandse Zee in gevaar dreigen te brengen; F. overwegende dat 31 % van het wereldtoerisme in het Middellandse Zeegebied is geconcentreerd, een gebied dat minder dan 6 % van het landoppervlak van de wereld uitmaakt; daarnaast neemt de bevolking in de kustgebieden van de Middellandse Zee gestaag toe; G. overwegende dat de watervoorraden in het Middellandse Zeegebied steeds schaarser worden, wat leidt tot conflicten tussen de verschillende sectoren die water gebruiken (landbouw, toerisme, industrie en inwoners van de regio, alsook het behoud van de biodiversiteit); H. overwegende dat de hoeveelheid afval de afgelopen 30 jaar meer dan verdubbeld is, ondanks verschillende door de EU gefinancierde programma’s, zoals het H2020-initiatief voor een schoner Middellandse Zeegebied, en activiteiten onder auspiciën van de Unie voor het Middellandse Zeegebied (UMZ); overwegende dat het Middellandse Zeegebied door onjuist beheer en onjuiste verwerking van afval uit rivieren en stedelijke gebieden het gebied is met de op vijf na grootste ophoping van zwerfvuil op zee ter wereld; overwegende dat ambitieuze maatregelen vereist zijn aangezien dagelijks naar schatting 730 ton aan plastic afval wordt gedumpt in het Middellandse Zeegebied en de hoeveelheid geproduceerd vast afval sinds 2014 in de hele regio toeneemt, hetgeen zeer schadelijke gevolgen heeft; I. overwegende dat het zeevervoer in het Middellandse Zeegebied, dat 20 % van de wereldhandel voor zijn rekening neemt in een gebied dat slechts 1 % van de wereldzeeën bestrijkt, tussen de 100 000 en 200 000 ton per jaar aan lozingen van koolwaterstoffen, zoals olielekken, veroorzaakt, waardoor een transitie naar meer duurzaamheid geboden is; overwegende dat industriële activiteiten en intensieve landbouw kunnen leiden tot afvloeiing in rivieren en verontreiniging van het grondwater, en samen met offshore olie- en gasraffinaderijen kunnen bijdragen tot een grotere verontreiniging van de zee in het hele gebied; J. overwegende dat het aantal zeezoogdieren in de Middellandse Zee de afgelopen vijftig jaar met 41 % is gedaald en dat ongeveer 80 % van de visbestanden te kampen heeft met overbevissing; overwegende dat de doelstelling van duurzame visserij haalbaar is, mits de lidstaten de politieke wil kunnen opbrengen; K. overwegende dat de opwarming van het Middellandse Zeegebied 20 % sneller verloopt dan het mondiale gemiddelde; overwegende dat de opwarming van de aarde ernstige gevolgen zal hebben waarmee rekening moet worden gehouden, met name wat betreft neerslag en de waterkringloop, maar ook wat betreft de gemiddelde opwarming en hitte-extremen (zowel op land als in zee), de stijging van de zeespiegel en de verzuring van het zeewater, zoals beschreven in het verslag van de MedECC van 2020; overwegende dat de zeespiegel tegen 2040-2050 met tot 25 cm zou kunnen stijgen; overwegende dat, om te voldoen aan de in de Overeenkomst van Parijs vastgelegde beperking van de opwarming van de aarde tot 1,5 °C, de energievraag in de EU tegen 2050 moet zijn gehalveerd ten opzichte van het niveau van 2015, wat betekent dat prioriteit moet worden gegeven aan de uitrol van energie-efficiënte oplossingen en meer samenwerking bij projecten op het gebied van duurzame energie met de andere landen langs de kust van de Middellandse Zee, door het onbenutte potentieel van de regio aan te boren om de EU te helpen zowel haar energie- als haar klimaatdoelstellingen te verwezenlijken; L. overwegende dat de EU zich ertoe heeft verbonden ten minste 20 % van de middelen van het MFK 2014-2020 te besteden aan klimaatactie; overwegende dat de EU-begroting voor 2021-2027 een verhoogd streefcijfer van 30 % voor klimaatactie omvat; overwegende dat het Middellandse Zeegebied meer aan klimaatverandering is blootgesteld dan andere regionale zeeën, en dat zijn kustgebieden een verhoogd risico lopen op rampen, waaronder overstromingen en erosie, en verzilting van rivierdelta’s en watervoerende lagen, die de voedselzekerheid en de bestaansmiddelen in gevaar brengen; M. overwegende dat in de loop der jaren verschillende kaders en initiatieven voor transnationale en territoriale samenwerking in het Middellandse Zeegebied zijn ontwikkeld, zoals de Unie voor het Middellandse Zeegebied, de Euro-mediterrane Vergadering van lokale en regionale overheden van het Europees Comité van de Regio’s (Arlem), de EU-strategie voor de Adriatische en Ionische regio (Eusair), het EU-initiatief voor het westelijke Middellandse Zeegebied (WestMED), de programma’s in het kader van Interreg en ENI CBC (bijv. MED, Euro-Med, ENICBC Med, Next Med, Adrion en Marittimo), de mediterrane samenwerkingsalliantie (MedCoopAlliance), de netwerken van regionale en lokale overheden (CPMR en haar intermediterrane commissie, MedCities, Latin Arc), en de Euro-regio’s (Adriatische en Ionische regio, Pyreneeën-Middellandse Zeegebied); N. overwegende dat macroregio’s een sleutelrol spelen in het versterken van de economische, sociale en territoriale cohesie van de Europese Unie en haar directe buurlanden door grensoverschrijdende gebieden in staat te stellen specifieke gedeelde uitdagingen gezamenlijk aan te pakken door middel van uitwisseling, samenwerking en gezamenlijke uitvoering, teneinde het beleid doeltreffender te maken en de impact ervan te vergroten; O. overwegende dat het hoog tijd is dat de mediterrane gebieden de beschikking krijgen over een operationeel instrument, zoals een macroregionale strategie, waarmee zij een concreet actieplan en gezamenlijke projecten kunnen ontwikkelen en uitvoeren om gevolg te geven aan de gemeenschappelijke prioriteiten die zijn vastgesteld in bestaande kaders zoals de Unie voor het Middellandse Zeegebied en Arlem; P. overwegende dat een geïntegreerde en duurzaam beheerde strategie voor de blauwe economie het potentieel heeft om de multidimensionale milieu-uitdagingen aan te pakken waarmee het Middellandse Zeegebied wordt geconfronteerd, fatsoenlijke banen te bieden en het levensonderhoud van lokale gemeenschappen veilig te stellen, bij te dragen tot de voedselzekerheid en de groene transitie van het bredere Middellandse Zeegebied te ondersteunen; Q. overwegende dat de lidstaten een ecosysteemgerichte aanpak moeten hanteren voor maritieme ruimtelijke ordening, met inbegrip van een degelijke strategische milieubeoordeling waarin rekening wordt gehouden met de cumulatieve impact van alle maritieme activiteiten, de klimaatverandering, het voorzorgsbeginsel, gevoeligheidskaarten en de actieve betrokkenheid van belanghebbenden, in overeenstemming met de klimaat- en biodiversiteitsdoelstellingen van de Europese Green Deal; R. overwegende dat, zoals in verschillende verslagen wordt benadrukt, vrouwen vaak harder dan mannen door de gevolgen van de klimaatverandering worden getroffen vanwege systemische genderdiscriminatie en maatschappelijke verwachtingen op het gebied van genderrollen; S. overwegende dat het verstrekken van socialezekerheidsuitkeringen aan vissers, met name in de kleinschalige visserij, van cruciaal belang is om de veerkracht van de sector en de overgang naar een duurzamere visserij te waarborgen; Het Middellandse Zeegebied: een uitdaging voor Europa 1. herinnert eraan dat de helft van het Middellandse Zeegebied grondgebied van de EU is, en dat de Unie dus niet passief kan afwachten gezien de vele politieke, sociale, economische, demografische en milieu-uitdagingen waarmee het gebied wordt geconfronteerd; benadrukt hoe belangrijk directe samenwerking op verschillende niveaus is voor de regionale vrede, met name in het oostelijk deel van het Middellandse Zeegebied; 2. betreurt de voortdurende achteruitgang van het milieu, het verlies aan biodiversiteit en de toenemende lucht- en mariene verontreiniging in het Middellandse Zeegebied; 3. benadrukt dat het cohesiebeleid nog onbenut potentieel heeft om passende antwoorden te bieden op de uitdagingen waarmee 110 miljoen Europeanen worden geconfronteerd; meent dat de maatregelen van het cohesiebeleid moeten worden gecoördineerd met en een aanvulling moeten vormen op maatregelen in het kader van het Europees Fonds voor maritieme zaken, visserij en aquacultuur, de nationale herstel- en veerkrachtplannen en ander nationaal beleid; 4. is bezorgd over de toenemende vervuiling door plastic en huishoudelijk afval en roept op tot het leveren van een historische inspanning om deze vervuiling te beperken en beter te beheren, met name door de invoering van de circulaire economie te stimuleren, in het bijzonder in sterk verstedelijkte gebieden en op eilanden, waar de ruimte en middelen om afval op te slaan en te verwerken beperkt zijn; verzoekt de lidstaten, de regio’s en de relevante beheersautoriteiten de cohesiefondsen te benutten om te investeren in technologieën en infrastructuur die specifiek gericht zijn op de terugwinning van materialen uit restafval met het oog op de circulaire economie; pleit voor het opzetten van een proefproject om de vervuiling van de Middellandse Zee tot nul terug te dringen, teneinde de kernbeginselen van een macroregionale strategie voor het Middellandse Zeegebied rond een concrete doelstelling te testen; 5. brengt in herinnering dat waterzekerheid een van de sleutelfactoren is voor het welzijn in het Middellandse Zeegebied; pleit voor maatregelen inzake duurzame waterzekerheid en voor een duurzamere aanpak van de aanpassing van de mediterrane landbouw aan de waterschaarste, rekening houdend met de gevolgen daarvan voor het waterecosysteem; 6. merkt met bezorgdheid op dat de Europese kusten van de Middellandse Zee te kampen hebben met een grotere verslechtering van het milieu dan de Noord-Europese kusten (met name in havensteden die geen gebruik kunnen maken van emissiebeheersgebieden om de emissies in de lucht te verminderen); 7. is van mening dat milieuproblemen sectoroverschrijdend en complex zijn, zodat elke afzonderlijke entiteit, regio of staat slechts gedeeltelijke oplossingen kan bieden, en dat een brede, geïntegreerde en gemeenschappelijke aanpak voor het hele Middellandse Zeegebied noodzakelijk is; 8. is van mening dat een dynamische samenwerking die door de EU en haar lidstaten en regio’s in gang wordt gezet een sneeuwbaleffect kan hebben op het hele gebied; herinnert eraan dat programma’s voor rechtstreeks en gedeeld beheer, zoals die voor Europese territoriale samenwerking, een goede gelegenheid bieden om de doelstellingen, middelen en projecten beter op elkaar af te stemmen; 9. acht het van fundamenteel belang een systeem met actuele informatie over de in het Middellandse Zeegebied gedane investeringen op te zetten om te monitoren hoe doeltreffend die investeringen zijn uit milieuoogpunt; roept ertoe op de bestaande financieringsinstrumenten op doeltreffendere en gecoördineerde wijze te benutten om de uitdagingen in het Middellandse Zeegebied het hoofd te bieden, zoals maatregelen ter verbetering van de mariene biodiversiteit en het herstel en de bescherming van mariene habitats en soorten; wijst erop dat de uitgaven voor de zuidelijke en oostelijke buurlanden van de EU in de begroting 2023 met 280 miljoen EUR zijn verhoogd, en roept ertoe op deze financiële middelen onder meer te gebruiken ter ondersteuning van ambitieuze milieumaatregelen in het Middellandse Zeegebied; merkt op dat financiering, in de huidige architectuur van het gemeenschappelijk visserijbeleid (GVB) en met de financieringsmogelijkheden waarover de visserij beschikt via het Europees Fonds voor maritieme zaken, visserij en aquacultuur (EFMZVA), grotendeels is losgekoppeld van het cohesiebeleid, hoewel er soms in specifieke gevallen onderlinge verbanden worden gelegd; wijst erop dat via de EU-begroting een groot bedrag kan worden vrijgemaakt ter ondersteuning van projecten in het Middellandse Zeegebied, via het instrument voor nabuurschapsbeleid, ontwikkeling en internationale samenwerking – Europa in de wereld, Europese territoriale samenwerking, en de programma’s Horizon Europa, LIFE en Erasmus, die ook openstaan voor niet-EU-landen; Het Middellandse Zeegebied: potentieel en problemen 10. wijst op het potentieel van alle mediterrane regio’s voor de ontwikkeling van hernieuwbare onshore- en offshore-energiebronnen en voor een rechtvaardige en inclusieve ecologische transitie, om bij te dragen aan de fundamentele transformatie naar een zo klimaatneutraal mogelijke economie in de komende jaren, met name door hernieuwbare energievormen te ontwikkelen en uit te breiden en de energiemarkten beter op elkaar aan te sluiten, alsook door samen te werken bij de productie en het vervoer van hernieuwbare waterstof; acht het hoogst onzeker of binnen de EU kan worden voorzien in de grotere vraag naar groene energie, tenzij verdere investeringen worden gedaan om de voorziening in de regio veilig te stellen en de procedures voor projecten op het gebied van hernieuwbare energie te versnellen en te vereenvoudigen; 11. onderstreept dat kleine en middelgrote ondernemingen (kmo’s) kunnen bijdragen tot de totstandbrenging van innovatieve oplossingen voor, onder meer, de uitrol van hernieuwbare energiebronnen en de circulaire en de blauwe economie; is van mening dat verdere vereenvoudiging moet worden bevorderd om ervoor te zorgen dat kmo’s in alle Europese regio’s toegang hebben tot de cohesiebeleidsmiddelen; 12. herinnert eraan dat overbevissing en destructieve visserijpraktijken een bedreiging blijven voor het voortbestaan van veel soorten; is bezorgd over de illegale bodemtrawlervisserij in beschermde mariene gebieden in de Middellandse Zee; is ervan overtuigd dat de transitie naar een duurzame blauwe economie in het Middellandse Zeegebied zal bijdragen tot het oplossen van milieu-uitdagingen, en aldus tot de instandhouding van de gezondheid van het oceaanbekken en de economische welvaart, en tegelijkertijd een duurzame en inclusieve ontwikkeling en hoogwaardige banen zal ondersteunen, met de rechtstreekse betrokkenheid van de vissers en de vertegenwoordigers van de kustgemeenschappen; verzoekt de Commissie de gegevens over de bestanden te monitoren en effectbeoordelingen uit te voeren alvorens besluiten te nemen in verband met de vangstquota; verzoekt de Commissie de digitale transitie en het gebruik van nieuwe technologieën op het gebied van milieumonitoring, -rapportage en -beoordeling en voor bestuursaangelegenheden te bevorderen; 13. spreekt zijn bezorgdheid uit over de binnenkomst van uitheemse soorten in de Middellandse Zee, hetgeen ernstige gevolgen kan hebben voor de aquatische ecosystemen in combinatie met de klimaatverandering, de stijging van de zeespiegel, hittegolven, en de stijging van de zeewatertemperatuur; 14. vestigt de aandacht op de toenemende dichtheid van het zeeverkeer en het gevaar van olielekkages en op de risico’s die deze activiteiten met zich meebrengen voor mariene ecosystemen en met name zeezoogdieren; 15. betreurt dat de meeste EU-lidstaten aan de Middellandse Zee geen maritieme ruimtelijke plannen hebben aangenomen; verzoekt de Commissie om een follow-up bij deze lidstaten met het oog op een snelle vaststelling van dergelijke plannen; 16. vestigt de aandacht op de ecologische en sociale impact van het toerisme als gevolg van de seizoensgebondenheid en de ongecontroleerde ontwikkeling daarvan (zoals cruises, toenemende kusterosie, nieuwe vervuilende vrijetijdsactiviteiten, onzekere seizoensarbeid en stijgende huisvestingskosten); is van mening dat er een zorgvuldig evenwicht moet worden gevonden tussen de milieudoelstellingen en het behoud van het economische concurrentievermogen en benadrukt het belang van de bevordering van een verantwoorde aanpak van het toerisme; verzoekt de lidstaten en de regio’s om in overleg met belanghebbenden en het maatschappelijk middenveld actieplannen inzake duurzaam toerisme uit te werken die in overeenstemming zijn met een toekomstig Europees stappenplan voor duurzaam toerisme, en ten volle gebruik te maken van de NextGenerationEU-fondsen en de structuurfondsen om de actieplannen inzake de transitie van het toerisme in het Middellandse Zeegebied te financieren; 17. wijst erop dat de eilandgebieden te kampen hebben met economische onevenwichtigheden die een gevolg zijn van de beperkingen die voortvloeien uit hun relatieve isolement, en die moeten worden aangepakt met concrete maatregelen zoals vereist op grond van artikel 174 van het VWEU, in de economische, bestuurlijke, culturele en sociale sector; 18. benadrukt dat de economische participatie van vrouwen een belangrijke uitdaging blijft in het kader van de gendergelijkheid in het Middellandse Zeegebied, met ongelijke arbeidsparticipatie en een ongelijk niveau van inclusie in het besluitvormingsproces in alle landen in de regio; brengt in herinnering dat versterking van de positie van vrouwen en het creëren van de voorwaarden voor inclusieve participatie in openbare en particuliere economische en maatschappelijke entiteiten de verwezenlijking van de doelstellingen inzake klimaatmitigatie en -adaptatie mogelijk kunnen maken; 19. is van mening dat, gezien de rol van het Middellandse Zeegebied en zijn geografische ligging tussen Europa en Afrika, een coöperatieve aanpak moet worden ontwikkeld voor het gehele Middellandse Zeegebied om een beter en veiliger beheer van migratie te bevorderen, de oorzaken van irreguliere migratie en gedwongen ontheemding aan te pakken en een einde te maken aan de humanitaire rampen in de Middellandse Zee; Het Middellandse Zeegebied: een gemeenschappelijke ruimte die moet worden gestructureerd 20. wijst erop dat het Middellandse Zeegebied een samenhangend geografisch gebied vormt met landen die een uniek historisch en cultureel erfgoed delen en een mediterraan klimaat gemeen hebben waardoor zij vergelijkbare milieukenmerken hebben en te maken hebben met vergelijkbare risico’s op natuurrampen zoals branden, overstromingen, aardbevingen, droogte en toenemende waterschaarste; merkt op dat het Middellandse Zeegebied de laatste jaren steeds vaker wordt getroffen door extreme weersomstandigheden en natuurrampen; verzoekt de Commissie daarom de mogelijkheid te onderzoeken om het EU-mechanisme voor civiele bescherming beter af te stemmen op het Middellandse Zeegebied en een voorstel voor een versterkt Solidariteitsfonds in te dienen; verzoekt de lidstaten maatregelen te nemen om de gevolgen van hittegolven en droogte in kustgebieden, die naar verwachting vaker zullen voorkomen als gevolg van de klimaatverandering en die een bedreiging vormen voor het menselijk leven en de biodiversiteit, te verzachten, alsook cohesiebeleidsmiddelen te investeren in het herstel van milieurampen die zich in het Middellandse Zeegebied hebben voorgedaan, zoals die in de Mar Menor; verzoekt de lidstaten en de Commissie gebieden waar een ecologische ramp dreigt plaats te vinden, te monitoren en de gevolgen te verzachten met cohesiebeleidsmiddelen; 21. is ingenomen met het WestMED-zeegebiedinitiatief in het westelijke Middellandse Zeegebied en Interreg-programma’s zoals Interreg MED, Adrion, Next Med en Marittimo als goede voorbeelden van rechtstreekse en gediversifieerde samenwerking, ook op regionaal niveau, met gedeelde doelstellingen; 22. verzoekt de Commissie de verschillen in ontwikkelingsniveau aan te pakken, waaronder tekortkomingen op het gebied van institutionele en bestuurlijke capaciteit, onderlinge infrastructuurverbindingen en handelsbetrekkingen; 23. verzoekt de Commissie om, met name via de Interreg-programma’s, netwerken van beschermde mariene gebieden in het Middellandse Zeegebied te ondersteunen, naar het voorbeeld van het MedPAN-netwerk (Mediterranean Protected Areas), en samen te werken aan het project voor de totstandbrenging van een mondiaal netwerk van beschermde mariene gebieden (“blauwe gordel”), dat in verbinding staat met de ultraperifere gebieden en de landen en gebieden overzee; 24. is ingenomen met de vooruitgang van de Adriatisch-Ionische macroregionale strategie (Eusair), waar de lidstaten en hun regio’s, derde landen en hun lokale autoriteiten actief bij betrokken zijn; beschouwt Eusair als een voorbeeld waarbij de EU met succes een drijvende kracht en een aanjager van openheid is gebleken, waarbij het transnationale programma Adrion hielp om het stappenplan van de strategie te verwezenlijken via onderling afgestemde doelstellingen; is van mening dat dezelfde beginselen en een soortgelijke gemeenschappelijke aanpak moeten worden toegepast op de andere gebieden van het Middellandse Zeegebied; meent dat een dergelijke macroregionale strategie het beleid dat nodig is om de beschikbare hulpbronnen te ontwikkelen en te behouden, kan versterken en versnellen via samenwerking tussen alle betrokken actoren; 25. verzoekt de Commissie steun te verlenen voor een macroregionale strategie in het Middellandse Zeegebied, rekening houdend met haar nieuwe agenda voor het Middellandse Zeegebied, met name paragraaf 5 over ecologische transitie, klimaatbestendigheid, energie en milieu; is van mening dat vanwege de diversiteit en de omvang van het betrokken gebied drie afzonderlijke maar gecoördineerde strategieën moeten worden uitgevoerd, te weten die voor het westelijke Middellandse Zeegebied, voor de Adriatische en Ionische Zee en voor het oostelijke Middellandse Zeegebied; dringt aan op steun van de betrokken landen en autoriteiten en op een centrale rol voor hun regionaal en lokaal bestuur; 26. is van mening dat een macroregionale strategie voor het Middellandse Zeegebied waarbij de relevante regionale en lokale overheden nauw en actief worden betrokken, veel potentieel heeft om de multidimensionale milieuproblemen van het gehele gebied aan te pakken; is van mening dat deze macroregionale strategie moet stoelen op een solide en representatieve regeling voor bestuur op verschillende niveaus waarbij regionale en lokale overheden betrokken zijn en de deelname van actoren uit het maatschappelijk middenveld wordt gewaarborgd; is van mening dat een dergelijke strategie meer specifiek kan worden gebruikt om projecten op het gebied van de circulaire economie te bevorderen, plasticvervuiling aan te pakken, de biodiversiteit te beschermen, de betrekkingen met derde landen te verbeteren om IOO-visserij te beperken en naleving van de UNCLOS-bepalingen te waarborgen, bij te dragen tot het oplossen van gebruiksconflicten door middel van een adequate maritieme ruimtelijke ordening, de sociaal-economische bijdrage van de visserij aan het welzijn van kustgemeenschappen, met name op eilanden, te vrijwaren, de diversificatie van de activiteiten van vissers te ondersteunen, met inbegrip van bij- en omscholing, maatregelen voor het beheer van de bestanden in het hele Middellandse Zeegebied te bevorderen en derde landen aan te moedigen beschermde maritieme gebieden in hun territoriale wateren in te voeren; 27. is van mening dat er ad-hocvormen van bijstand en financiële steun nodig zijn voor kleine vissers en voor vissers in uiterst kwetsbare situaties, om hen te helpen nieuwe marktsegmenten binnen te geraken, de economische en sociale kloof tussen noord en zuid te verkleinen en de visserijactiviteiten en de werkgelegenheid in de sector niet te ondermijnen; 28. verzoekt de lidstaten ten volle gebruik te maken van de plaatselijke actiegroepen visserij (FLAG’s) om lokale ontwikkelingsstrategieën te ontwerpen en uit te voeren, teneinde tegemoet te komen aan economische, sociale en ecologische behoeften; verzoekt de lidstaten ervoor te zorgen dat alle belanghebbenden bij de FLAG’s worden betrokken en dat EU-middelen volgens objectieve criteria worden besteed, op een wijze die de duurzame ontwikkeling van lokale gemeenschappen waarborgt; 29. herinnert eraan dat elke succesvolle samenwerking bijdraagt tot de doelstellingen van vrede en veiligheid, welvaart, menselijke ontwikkeling en goed bestuur, de andere hoofddoelstellingen van de agenda voor het Middellandse Zeegebied; 30. verzoekt de Europese Raad de Commissie een gedetailleerde macroregionale strategie voor het Middellandse Zeegebied voor te leggen met het oog op de goedkeuring ervan onder het Spaanse voorzitterschap van de Unie in de tweede helft van 2023; o o o 31. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie, aan het Europees Economisch en Sociaal Comité, het Comité van de Regio’s en de nationale en regionale parlementen van de lidstaten. Het Europees Parlement, – gezien de bevoegdheden van de lidstaten om ambitieus cultuurbeleid op audiovisueel gebied te ontwikkelen, in overeenstemming met artikel 3 van het Verdrag betreffende de Europese Unie (VEU) en de artikelen 6 en 167 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU), – gezien Richtlijn 2010/13/EU van het Europees Parlement en de Raad van 10 maart 2010 betreffende de coördinatie van bepaalde wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in de lidstaten inzake het aanbieden van audiovisuele mediadiensten (richtlijn audiovisuele mediadiensten) (1) , – gezien Richtlijn (EU) 2018/1808 van het Europees Parlement en de Raad van 14 november 2018 tot wijziging van Richtlijn 2010/13/EU betreffende de coördinatie van bepaalde wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in de lidstaten inzake het aanbieden van audiovisuele mediadiensten (“richtlijn audiovisuele mediadiensten”) in het licht van een veranderende marktsituatie (2) , – gezien de mededeling van de Commissie van 7 juli 2020 getiteld “Richtsnoeren voor de praktische toepassing van het criterium van de essentiële functie als bedoeld in de definitie van “videoplatformdienst” in het kader van de richtlijn audiovisuele mediadiensten” (3) , – gezien de mededeling van de Commissie van 7 juli 2020 getiteld “Richtsnoeren op grond van artikel 13, lid 7, van de richtlijn audiovisuele mediadiensten voor het berekenen van het aandeel Europese producties in catalogi op aanvraag en het definiëren van de begrippen ‘klein publiek’ en ‘lage omzet’” (4) , – gezien het Europees Handvest voor regionale talen of talen van minderheden, met name de bepalingen daarvan inzake de media, – gezien de conclusies van de Raad van 4 april 2022 over bouwen aan een Europese strategie voor het ecosysteem van de culturele en creatieve industrieën (5) , – gezien het “Memorandum of Understanding between the National Regulatory Authority Members of the European Regulators Group for Audiovisual Media Services (ERGA)” van 3 december 2020, – gezien de versterkte praktijkcode betreffende desinformatie van 2022, – gezien de mededeling van de Commissie van 3 december 2020 getiteld “Europese media in het digitale decennium: Een actieplan ter ondersteuning van het herstel en de transformatie” ( COM(2020)0784 ), – gezien de studie van de beleidsondersteunende afdeling Structuur- en Cohesiebeleid van het directoraat-generaal Intern Beleid van de Unie van november 2022 getiteld “Implementation of the revised Audiovisual Media Services Directive – Background Analysis of the main aspects of the 2018 AVMSD revision”, – gezien artikel 54 van zijn Reglement en artikel 1, lid 1, punt e), van en bijlage 3 bij het besluit van de Conferentie van voorzitters van 12 december 2002 betreffende de procedure inzake het verlenen van toestemming voor het opstellen van initiatiefverslagen, – gezien het advies van de Commissie interne markt en consumentenbescherming, – gezien het verslag van de Commissie cultuur en onderwijs ( A9-0139/2023 ), A. overwegende dat de richtlijn audiovisuele mediadiensten een sleutelrol moet spelen bij het structureren van het Europese audiovisuele ecosysteem, en dat in dit kader de bescherming van culturele en taalkundige diversiteit, de eerbiediging van de verscheidenheid aan meningen en de bevordering van de distributie en productie van Europese audiovisuele mediadiensten in de Europese Unie centraal moeten staan; B. overwegende dat de meest recente herziening van de richtlijn audiovisuele mediadiensten, die op 28 november 2018 werd goedgekeurd, een kader biedt om het oorsprongslandbeginsel te versterken en de bescherming van consumenten, met name minderjarigen en personen met een handicap, in de onlinewereld te verbeteren; C. overwegende dat het oorsprongslandbeginsel, dat verankerd is in het EU-recht en meer bepaald in artikel 2, lid 1, van de richtlijn audiovisuele mediadiensten, een belangrijke pijler is gebleken voor de vrije en ongehinderde verspreiding van informatie en voor het grensoverschrijdend aanbieden van audiovisuele mediadiensten, doordat het zorgt voor rechtszekerheid; overwegende dat het een belangrijke basis vormt voor de bescherming van aanbieders van audiovisuele mediadiensten en dat het investeringen in innovatieve en creatieve producties en verbeteringen in de vindbaarheid van Europese audiovisuele producties mogelijk maakt; D. overwegende dat de herziene richtlijn audiovisuele mediadiensten ertoe strekt Europese culturele scheppingen en de Europese culturele diversiteit in een zich ontwikkelende audiovisuele sector te ondersteunen en te stimuleren, in overeenstemming met andere voorschriften, zoals de auteursrechtbepaling van Richtlijn (EU) 2019/790 (6) , waarin gevraagd wordt om een billijke vergoeding voor rechthebbenden; E. overwegende dat de totstandbrenging van een ruimte zonder binnengrenzen voor audiovisuele mediadiensten waarbinnen ook een hoog niveau van bescherming van de doelstellingen van algemeen belang gewaarborgd wordt, niet voldoende door de lidstaten alleen kan worden verwezenlijkt, maar beter door de Unie kan worden bereikt; F. overwegende dat nieuwe horizontale wetgeving op EU-niveau het noodzakelijk maakt om de verbanden tussen deze wetgeving en dit specifieke rechtskader voor aanbieders van audiovisuele mediadiensten op consistente en coherente wijze te verduidelijken; G. overwegende dat het gevaar van tegenstrijdigheid en daardoor de noodzaak van consistentie en coherentie de afgelopen tijd aanzienlijk zijn toegenomen als gevolg van in het kader van het “digitale decennium” vastgestelde of voorgestelde wetgeving op EU-niveau, waaronder met name de digitaledienstenverordening (7) , die zich richt op actoren in de distributie- en waardeketen van audiovisuele inhoud en die direct verband houdt met de richtlijn audiovisuele mediadiensten; overwegende dat het voorstel voor een Europese verordening mediavrijheid en het voorstel voor een verordening betreffende politieke reclame, die betrekking hebben op onderwerpen met rechtstreekse relevantie voor de sector audiovisuele media, ook duidelijke raakvlakken hebben met de richtlijn audiovisuele mediadiensten; H. overwegende dat omvattende informatie over de eigendomsstructuren in verband met aanbieders van mediadiensten en aanbieders van videoplatforms gemakkelijk voor iedereen toegankelijk moet zijn, aangezien dit van cruciaal belang is om verdere mediaconcentratie tegen te gaan; I. overwegende dat door positieve stimulering en bevordering van professionele audiovisuele mediadiensten van de EU een belangrijke bijdrage kan worden geleverd aan de wereldwijde strijd tegen desinformatie en nepnieuws; overwegende dat hierdoor ook kan worden bijgedragen tot de doeltreffende uitoefening van het recht op informatie en een publiek debat in het kader waarvan uiteenlopende meningen aan bod komen; J. overwegende dat een groot aantal onlineplatforms geen inzage biedt in de publieksgegevens voor producties die door aanbieders van mediadiensten worden verspreid; overwegende dat deze gegevens echter onmisbaar zijn om beleidsaanpassingen te kunnen doorvoeren en het creëren van inhoud te ondersteunen; K. overwegende dat het bestaan van onafhankelijke en onpartijdige nationale en regionale regulerende instanties voor de media een eerste voorwaarde is voor vrijheid en pluriformiteit van de media, omdat dergelijke instanties de media beschermen tegen politieke druk en commerciële inmenging door ervoor te zorgen dat mediadiensten op onafhankelijke, controleerbare en transparante wijze opereren; L. overwegende dat bij de herziene richtlijn audiovisuele mediadiensten de Europese groep van regulerende instanties voor audiovisuele mediadiensten (ERGA) werd opgericht, en dat deze groep samengesteld is uit vertegenwoordigers van de nationale onafhankelijke regulerende organen op het gebied van audiovisuele mediadiensten, en tot taak heeft de Commissie te adviseren bij haar taak om een samenhangende uitvoering van de richtlijn te waarborgen, en beste praktijken uit te wisselen; M. overwegende dat in meer dan de helft van de EU-lidstaten de benoemingsprocedures voor directeuren van regulerende instanties voor de media mogelijk niet doeltreffend genoeg zijn om het risico op politieke en/of economische beïnvloeding te beperken (8) ; N. overwegende dat veel ondernemingen die in de sector audiovisuele media van de EU opereren, behoren tot de categorie kleine en middelgrote ondernemingen, en dat deze categorie speciale waarborgen nodig heeft om een breed scala van diensten aan een Europees publiek te kunnen bieden; O. overwegende dat mediageletterdheid voor kinderen, jongeren en volwassenen vanwege de alomtegenwoordigheid van digitale media en de overvloed aan informatiebronnen op het internet een onmisbare basisvaardigheid is, die naast een functioneel begrip ook het vermogen moet omvatten om het eigen mediagebruik kritisch te beoordelen; P. overwegende dat de EU en al haar lidstaten overeenkomstig het VN-Verdrag inzake de rechten van personen met een handicap verplicht zijn om het recht op toegankelijkheid , het recht op vrijheid van mening en meningsuiting en toegang tot informatie en het recht op deelname aan het culturele leven te waarborgen; Q. overwegende dat de aanzienlijk vertraagde omzetting van de richtlijn audiovisuele mediadiensten door de lidstaten de doeltreffendheid ervan ondermijnt; 1. bekritiseert zowel het gebrek aan bereidheid van sommige lidstaten om de richtlijn audiovisuele mediadiensten tijdig om te zetten als de terughoudendheid van de Commissie om inbreukprocedures in te leiden en de late publicatie van richtsnoeren door de Commissie; spoort de betreffende lidstaten aan om onverwijld uitvoering te geven aan de richtlijn audiovisuele mediadiensten; 2. is bezorgd over het feit dat het op dit moment niet mogelijk is om een omvattende evaluatie van de tenuitvoerlegging van de richtlijn uit te voeren vanwege de vertraging bij de omzetting ervan; 3. herinnert aan de verplichting van de Commissie uit hoofde van artikel 33, tweede zin, van de richtlijn audiovisuele mediadiensten om uiterlijk op 19 december 2022 een verslag in te dienen over de toepassing van de richtlijn, en herinnert de lidstaten aan hun verplichting overeenkomstig artikel 7, lid 2, van de richtlijn audiovisuele mediadiensten om op dezelfde datum bij de Commissie een verslag in te dienen over de vooruitgang die geboekt is op het gebied van de toegankelijkheid; wijst er voorts op dat de Commissie gehouden is om op basis van de uiterlijk op 19 december 2021 door de lidstaten verstrekte informatie en een onafhankelijke studie verslag uit te brengen over de toepassing van artikel 13, leden 1 en 2, rekening houdend met de marktontwikkelingen, de technologische vooruitgang en de nagestreefde culturele diversiteit; betreurt dat het verslag over de toepassing van de richtlijn audiovisuele mediadiensten voor de periode 2014-2019 niet op grote schaal is verspreid; merkt op dat dit verslag belangrijke informatie bevat om te beoordelen of de tenuitvoerlegging van de herziene richtlijn audiovisuele mediadiensten aan de vastgestelde benchmarks voldoet; 4. beschouwt de definitie van “Europese producties” als een open en brede interpretatie van het concept “Europese audiovisuele producties”, zoals vastgelegd in de Europese Overeenkomst inzake grensoverschrijdende televisie van de Raad van Europa van 5 mei 1989; wijst erop dat de definitie van Europese producties in de richtlijn audiovisuele mediadiensten de mogelijkheid voor de lidstaten onverlet laat om een meer gedetailleerde definitie vast te stellen met betrekking tot aanbieders van mediadiensten die onder hun bevoegdheid vallen; bevestigt dat de definitie van Europese producties onder meer moet dienen ter bevordering van producties afkomstig uit de EU, waarvan het Europese creatieve ecosysteem kan profiteren; wijst er in dit verband op dat uit het actieplan voor de media en de audiovisuele sector blijkt dat de Commissie voornemens is regelmatig een verslag op te stellen met vooruitzichten voor de mediasector, waarin de tendensen op het gebied van de media worden onderzocht alsook de mogelijke impact daarvan op de Europese mediamarkt en bedrijfsmodellen; betreurt dat de Commissie er niet in is geslaagd dit verslag tijdig te publiceren; verzoekt de Commissie om de definitie van Europese producties uitsluitend te evalueren op basis van wetenschappelijke bevindingen die zijn verkregen in samenwerking met ERGA en het Europees Waarnemingscentrum voor de audiovisuele sector, en terdege rekening te houden met die gegevens in het verslag met vooruitzichten voor de mediasector die rechtstreeks verband houden met de huidige interpretatie van de definitie van “Europese producties”; 5. verzoekt de Commissie om onverwijld de maatregelen te nemen die nodig zijn om de tekortkomingen aan te pakken en misbruik van rechten bij de toepassing van artikel 2, lid 4, van de richtlijn audiovisuele mediadiensten te voorkomen; 6. is van oordeel dat afwijkingen van het oorsprongslandbeginsel en invoering van nieuwe belemmeringen voor en beperkingen van de vrijheid van dienstverlening zoals neergelegd in de artikelen 56 t/m 62 VWEU moeten worden getoetst aan de waarborgen inzake evenredigheid, flexibiliteit, voorspelbaarheid en non-discriminatie; 7. verzoekt de Commissie om de procedures van de artikelen 3 en 4 van de richtlijn audiovisuele mediadiensten te evalueren om te beoordelen of deze procedures sneller en doeltreffender kunnen worden toegepast om het oorsprongsbeginsel te versterken, en daarbij de rechten van alle betrokken partijen te eerbiedigen; 8. wijst erop dat de verschillen in het niveau van regulering van audiovisuele mediadiensten in de uiteenlopende omgevingen nog altijd leiden tot ongelijke concurrentievoorwaarden, afhankelijk van de vraag of het bij deze diensten gaat om televisie-uitzendingen, videoplatformdiensten of andere platformdiensten; is zich er tegelijkertijd van bewust dat een van de redenen is dat bij de wetgeving bepalend is of de aanbieder al dan niet redactionele verantwoordelijkheid voor de dienst draagt; pleit voor meer inspanningen om te komen tot een hoog niveau van consumentenbescherming, bescherming tegen schadelijke inhoud en bescherming van minderjarigen in verband met alle soorten media of mediakanalen binnen het kader van de mogelijkheden die de richtlijn audiovisuele mediadiensten hiervoor biedt; 9. benadrukt dat het toepassingsgebied van de richtlijn audiovisuele mediadiensten is verruimd, in die zin dat er aan aanbieders van videoplatforms bepaalde verplichtingen worden opgelegd, zoals de in artikel 28 ter opgenomen verplichting om passende maatregelen te nemen om minderjarigen te beschermen tegen schadelijke inhoud en om alle gebruikers te beschermen tegen inhoud die aanzet tot geweld of haat; benadrukt dat deze bepalingen naar behoren ten uitvoer moeten worden gelegd; 10. herinnert eraan dat in de mededeling van de Commissie getiteld “Richtsnoeren voor de praktische toepassing van het criterium van de essentiële functie als bedoeld in de definitie van ‘videoplatformdienst’ in het kader van de richtlijn audiovisuele mediadiensten” van 2020 wordt gesteld dat videoplatformdiensten audiovisuele inhoud aanbieden die in toenemende mate wordt geraadpleegd door het algemene publiek, en dat dit ook het geval is met betrekking tot socialemediadiensten, die een belangrijk kanaal zijn geworden voor het delen van informatie; herinnert er voorts aan dat volgens deze richtsnoeren bepaalde socialemediadiensten onder de toepassing van de nieuwe regels betreffende videoplatforms vallen wanneer zij aan bepaalde criteria voldoen; 11. herinnert aan de belangrijkste bepalingen van de richtlijn audiovisuele mediadiensten inzake de bescherming van minderjarigen, met name het verbod op de verwerking van persoonsgegevens van minderjarigen voor commerciële doeleinden; is van mening dat de maatregelen inzake grensoverschrijdende samenwerking, met name met het oog op de bescherming van minderjarigen, aldus moeten worden versterkt dat de nationale regulerende instanties voor de media en andere bevoegde autoriteiten beter in staat zijn om geconstateerde inbreuken op doeltreffende wijze aan te pakken, zodat snel en efficiënt kan worden opgetreden, waarbij tevens coördinatie tussen publieke en private belanghebbenden op het gebied van preventieve maatregelen belangrijk is; wijst nogmaals op de mogelijkheden die artikel 4 bis van de richtlijn audiovisuele mediadiensten biedt en herhaalt dat gedragscodes in dit verband een belangrijke rol kunnen spelen, rekening houdend met de snelle ontwikkeling van marketingtechnieken; 12. verzoekt de lidstaten om bij de omzetting van de richtlijn audiovisuele mediadiensten te waarborgen dat het, met name voor eindgebruikers, duidelijk en eenvoudig te begrijpen is of de bescherming van minderjarigen tegen schadelijke inhoud, de bescherming van het algemene publiek tegen bepaalde illegale inhoud en de beperkingen met betrekking tot de inhoud van reclame-uitingen van toepassing zijn op het medium waarvan op dat moment gebruik wordt gemaakt, met name online; 13. is van mening dat horizontale wettelijke bepalingen die van toepassing zijn op audiovisuele mediadiensten, zoals de bepalingen van digitaledienstenverordening, of horizontale normen voor co- en zelfregulering, zoals de versterkte praktijkcode betreffende desinformatie van 2022, consequent moeten worden uitgelegd op een wijze die strookt met de doelstellingen van de richtlijn audiovisuele mediadiensten; is van mening dat de verschillen in regelgeving met betrekking tot het audiovisuele aanbod van verschillende aanbieders tot een minimum moeten worden beperkt door te zorgen voor meer juridische samenhang tussen sectorale en horizontale wetgeving; is van mening dat de rechtszekerheid met betrekking tot de verschillende Europese wetgevingsinstrumenten zou verbeteren door een duidelijke interpretatie op grond waarvan de sectorale wetgeving zou prevaleren en waarbij de sectorale wetgeving zou worden uitgelegd overeenkomstig de doelstellingen en waarden van de richtlijn audiovisuele mediadiensten, onder meer inzake onafhankelijk toezicht en de bescherming van redactionele inhoud, eerbiediging van de menselijke waardigheid, de bescherming van minderjarigen, openbare veiligheid, en een goed functionerend en pluralistisch democratisch debat, waardoor de toepassing van hoge normen wordt gewaarborgd; 14. wijst op het nut van de door het Europees Waarnemingscentrum voor de audiovisuele sector beheerde gegevensbank MAVISE (9) , waarin informatie te vinden is over audiovisuele mediadiensten en videoplatformen en over de vraag onder welke lidstaat deze vallen; dringt aan op meer inspanningen om ervoor te zorgen dat de databank een groter publiek bereikt en om het voor geïnteresseerde gebruikers gemakkelijker te maken om gebruik van de databank te maken; pleit ervoor dat bij een volgende herziening van de richtlijn audiovisuele mediadiensten artikel 5, lid 2, ervan aldus wordt geherformuleerd dat daarin een verplichting voor de lidstaten wordt opgenomen; 15. verzoekt de Commissie om op basis van de verslagen van de lidstaten, in samenwerking met ERGA en in samenspraak met relevante maatschappelijke organisaties te werken aan gemeenschappelijke kwalitatieve en kwantitatieve doelstellingen ter bevordering van de verdere ontwikkeling van toegankelijke diensten voor personen met een handicap, overeenkomstig de vereisten inzake toegankelijkheid van de Richtlijn betreffende de toegankelijkheidsvoorschriften voor producten en diensten (10) , en ter verbetering van de algemene toegankelijkheid van diensten; is van mening dat deze doelstellingen ambitieus moeten zijn en voor elke soort toegangsdiensten een percentage moeten omvatten voor toegankelijke audiovisuele inhoud, en dat voor het halen van die doelstellingen duidelijke termijnen moeten worden vastgesteld op basis van de feitelijke situatie wat betreft toegankelijkheid in elke lidstaat en rekening houdend met de laatste technologische ontwikkelingen; is van mening dat alle verslagen over vooruitgang op het gebied van toegankelijke diensten openbaar moeten zijn en dat de Commissie bij de beoordeling van de naleving door de lidstaten van de verplichtingen uit hoofde van de richtlijn audiovisuele mediadiensten moet controleren of de invulling die de lidstaten geven aan de “evenredige maatregelen” artikel 7 niet tenietdoen; 16. wijst erop dat het belangrijk is dat de toegankelijkheid van audiovisuele mediadiensten (d.m.v. nasynchronisatie, ondertiteling, gesproken beschrijvingen en dergelijke) wordt verbeterd in alle talen van het grondgebied waar deze dienst wordt verleend; wijst erop dat het essentieel is dat er in elke lidstaat onverwijld een gemakkelijk toegankelijk en openbaar beschikbaar onlinecontactpunt wordt aangewezen; 17. dringt aan op meer inspanningen om Europese producties te verspreiden die de taalverscheidenheid in Europa weerspiegelen, in die zin dat er niet alleen producties in de officiële talen worden verspreid, maar ook producties in regionale en minderheidstalen; acht het daarom uiterst belangrijk dat er gegevens worden verzameld over taalkundige aspecten in verband met de verspreiding van audiovisuele mediadiensten, waaronder gegevens over de talen waarin nasynchronisatie, ondertiteling of audiobeschrijvingen beschikbaar worden gesteld bij deze diensten, om doelgerichtere maatregelen te kunnen nemen; 18. wijst erop dat de toegankelijkheid van audiovisuele diensten vergroot zou kunnen worden door gebruik te maken van artificiële intelligentie en verzoekt de Commissie en de lidstaten om dit op strategische en doelgerichte wijze te bevorderen; 19. verzoekt de Commissie om aan te dringen op Europese normen voor toegangsdiensten, waaronder pictogrammen, waarbij bestaande praktijken geëerbiedigd moeten worden, maar waarvan landen die nog geen kwaliteitsrichtsnoeren hebben ook gebruik kunnen maken; 20. pleit ervoor dat het nog op te richten Centrum “AccessibleEU” een forum opzet voor alle belanghebbenden die te maken hebben met de Europese toegankelijkheidsrichtlijn en de richtlijn audiovisuele mediadiensten, met het oog op het uitwisselen van beste praktijken en het initiëren van samenwerking om de toegankelijkheid van de media in de EU te verbeteren; 21. verzoekt de Commissie om een studie te uit te voeren in het kader waarvan de toegankelijkheid van de media in de verschillende lidstaten wordt gemeten en vergeleken; 22. stelt vast dat de medewetgevers in de herziene richtlijn audiovisuele mediadiensten enkele belangrijke nieuwe bepalingen hebben opgenomen, met name een bepaling op grond waarvan de lidstaten maatregelen kunnen nemen om passende aandacht voor audiovisuele mediadiensten van algemeen belang te waarborgen en een bepaling ter bescherming van de integriteit van audiovisuele mediadiensten ; benadrukt dat naar behoren uitvoering moet worden gegeven aan deze bepalingen, gezien de belangrijke rol die fabrikanten van apparaten en leveranciers van gebruikersinterfaces spelen als het gaat om de wijze waarop burgers online audiovisuele mediadiensten raadplegen, ontdekken en vinden; 23. is voorts van mening dat de maatregelen uit hoofde van artikel 7 bis verder versterkt kunnen worden en spoort de lidstaten aan om meer en beter gebruik te maken van de mogelijkheden die worden geboden door een passende bevordering van audiovisuele mediadiensten van algemeen belang; stelt voor dat ERGA helpt bij het opstellen van richtsnoeren met het oog op een geharmoniseerde Europese benadering ter zake, op basis van een analyse van beste praktijken; is van oordeel dat er stappen gezet kunnen worden in de richting van een verplichting om audiovisuele mediadiensten van algemeen belang een prominente plaats te geven, met als voorwaarde dat het bereik en de uitlegging van het begrip “inhoud van algemeen belang” worden geharmoniseerd en de waarden van de EU worden geëerbiedigd; 24. wijst er in dit verband op dat ervoor is gekozen om diensten of inhoud van algemeen belang niet te beperken tot inhoud die wordt aangeboden via publieke media, maar ook inhoud die wordt aangeboden door commerciële aanbieders van mediadiensten te laten omvatten, aangezien op die manier een grotere verscheidenheid aan standpunten in het politieke spectrum aan bod kan komen; 25. spoort de lidstaten aan om omvattende en doeltreffende voorschriften vast te stellen, in overeenstemming met artikel 7 ter van de richtlijn audiovisuele mediadiensten, ter bescherming van de signaalintegriteit van alle relevante online-platforms en gebruikersinterfaces waarvan gebruik wordt gemaakt om toegang te krijgen tot audiovisuele mediadiensten; 26. wijst op het belang van cijfertoetsen op afstandsbedieningen om de zichtbaarheid en vindbaarheid van audiovisuele mediadiensten van algemeen belang te waarborgen; merkt op dat sommige fabrikanten alleen nog maar afstandsbedieningen zonder dergelijke toetsen leveren, waardoor het gangbare systeem van genummerde kanalen minder bruikbaar wordt; 27. is van mening dat de lidstaten met het oog op het bereiken van de doelstellingen van de richtlijn audiovisuele mediadiensten maatregelen moeten nemen om passende aandacht voor audiovisuele mediadiensten van algemeen belang te waarborgen en om Europese producties onder de aandacht te brengen, gericht op relevante gebruikersinterfaces en platformdiensten die diensten aanbieden aan gebruikers op het grondgebied van die lidstaat maar die daar zelf niet gevestigd zijn; wijst erop dat deze maatregelen gebaseerd moeten zijn op transparante en objectieve criteria; benadrukt dat de lidstaten er bij de omzetting van de richtlijn audiovisuele mediadiensten in nationaal recht voor kunnen kiezen om de voorschriften ook te laten gelden voor andere media, zoals radio, onlineaudio of de pers; 28. is van mening dat aandacht besteed moet worden aan het gebruik van artificiële intelligentie in verband met audiovisuele mediadiensten, om de vrijheid van meningsuiting te waarborgen en te bevorderen, waaronder de vrijheid om een mening te koesteren en het recht om informatie en ideeën te ontvangen en door te geven; 29. acht het passend dat de quota voor Europese producties, zoals die momenteel zijn vastgesteld, behouden blijven zolang niet is aangetoond dat andere minimumdoelstellingen wenselijk zijn; wijst op het belang van de bepalingen inzake de bevordering en verspreiding van Europese producties en van de instrumenten voor vindbaarheid die door ERGA aan de lidstaten ter beschikking worden gesteld en op de rechtstreekse impact daarvan op lokale audiovisuele producties en bedrijfsecosystemen; verzoekt de Commissie en ERGA om de uitwisseling van beste praktijken tussen de lidstaten met betrekking tot het gebruik van dergelijke instrumenten voor vindbaarheid te stimuleren, met het oog op de indiening, op de lange termijn, van voorstellen voor specifieke maatregelen die door alle lidstaten moeten worden toegepast; herinnert de lidstaten eraan dat zij op nationaal niveau ambitieuzere quota voor Europese producties kunnen vaststellen; 30. benadrukt dat de invoering van quota voor Europese producties ten doel had het Europese creatieve ecosysteem een boost te geven door het Europese publiek meer gelegenheid te bieden om kennis te nemen van Europese producties en door ervoor te zorgen dat Europese producties meer kijkers in de EU zouden bereiken; acht het noodzakelijk dat regelmatig wordt gemonitord of aan de quota voor Europese producties wordt voldaan, waarbij aandacht besteed moet worden aan de soorten audiovisuele werken en moet worden berekend of in verband met audiovisuele mediadiensten op aanvraag aan het vereiste aandeel Europese producties is voldaan; 31. benadrukt dat bij de meest recente herziening van de richtlijn audiovisuele mediadiensten een mechanisme voor afwijking van het oorsprongslandbeginsel is ingevoerd, in het bijzonder in artikel 13, lid 2, met als doel een beter evenwicht tot stand te brengen tussen de regels die van toepassing zijn op de verschillende actoren die dezelfde dienst verlenen, en tevens te zorgen voor een cultureel divers aanbod en voor eerlijke concurrentie tussen alle actoren die zich op een nationale markt richten, alsmede voor het behoud van een stabiel en divers Europees creatief ecosysteem in deze landen; wijst erop dat dit mechanisme wordt gebruikt door 14 lidstaten, onder meer als manier om nationale fondsen aan te vullen en meer directe investeringen mogelijk te maken; 32. benadrukt echter dat er op dit gebied een gebrek is aan vergelijkbare gegevens en merkt op dat sommige marktdeelnemers hebben aangegeven dat genoemde bepaling van fundamenteel belang zal zijn voor de doelstellingen van bevordering en diversificatie van de Europese audiovisuele sector en een stimulans zal vormen voor de culturele diversiteit, maar dat andere marktdeelnemers hebben verklaard dat deze afwijkingen ongewenste gevolgen zullen hebben voor de interne markt of extra kosten kunnen veroorzaken; 33. benadrukt dat in deze evaluatie uitgebreid aandacht moet worden besteed aan de bevordering van Europese producties in een versnipperd Europees medialandschap dat kleine en grote, en regionale, Europese en niet-Europese aanbieders omvat, en dat een hoofdstuk moet worden gewijd aan actuele ontwikkelingen op cultureel, technisch en commercieel gebied, en dat specifieke maatregelen moeten worden voorgesteld om de problemen die zijn vastgesteld op te lossen; 34. merkt op dat voor de berekening van het verplichte aandeel Europese producties voor omroeporganisaties in artikel 16 van de richtlijn informatie, sport, spel, reclame, teletekst en telewinkelen buiten beschouwing worden gelaten, maar dat dit niet geldt voor audiovisuele diensten op aanvraag; verzoekt de Commissie te evalueren welke soorten programma’s in het aanbod van audiovisuele diensten op aanvraag worden meegerekend in het aandeel Europese producties die in catalogi zijn opgenomen en prominent worden aangeboden, met als doel ervoor te zorgen dat met de vaststelling van het verplichte aandeel Europese producties soortgelijke doelstellingen worden bereikt als met artikel 16; 35. pleit daarnaast voor een uitgebreide studie ter beoordeling van de meerwaarde en het effect op het Europese creatieve ecosysteem van de eventuele vaststelling van gemeenschappelijke EU-brede minimumeisen voor regelingen voor het stimuleren van investeringen, als aanvulling op de bepalingen inzake financiële verplichtingen in de richtlijn audiovisuele mediadiensten, waarbij rekening wordt gehouden met de beste praktijken in de EU en wereldwijd, en de nadruk wordt gelegd op sociale of culturele effecten die in het mediabeleid aan bod moeten komen, zoals talentontwikkeling, maatschappelijke aspecten, inclusie, diversiteit, gendergelijkheid en vergroening; 36. is van mening dat het gelijkstellen van één seizoen van een serie aan één titel voor de berekening van het aandeel van Europese producties in catalogi op aanvraag, zoals bepaald in de richtsnoeren op grond van artikel 13, lid 7, van de richtlijn, tijdig moet worden beoordeeld, waarbij rekening moet worden gehouden met het effect van die methode op films en tv-series en op de doelstelling om het Europese publiek een gevarieerd cultureel aanbod te bieden; is bovendien van mening dat moet worden beoordeeld of de termen “lage omzet” en “aanbieders met een klein publiek” duidelijk genoeg zijn en of de toepassing ervan moet worden geharmoniseerd; 37. wijst erop dat, met betrekking tot het uitzenden van evenementen van aanzienlijk belang en de mogelijkheid voor het grote publiek om deze te volgen, sommige lidstaten in het kader van de uitvoering van artikel 14 van de richtlijn audiovisuele mediadiensten onevenredig strenge regels hebben vastgesteld inzake het volume van de desbetreffende evenementen, de onderhandelingen met gekwalificeerde inschrijvers, de kwalificatiecriteria en de algemene geschiktheid voor het huidige mededingingsklimaat, bijvoorbeeld ten aanzien van de online beschikbaarheid van evenementen; verzoekt de Commissie nauwlettend toe te zien op de tenuitvoerlegging van de regels om ervoor te zorgen dat evenementen van aanzienlijk belang toegankelijk blijven voor zoveel mogelijk mensen door middel van vrij te ontvangen televisie-uitzendingen; 38. wijst erop dat het verzamelen van gegevens over de beschikbare audiovisuele mediadiensten op onlineplatforms deze platforms een concurrentievoordeel biedt; 39. is ingenomen met het feit dat poortwachters op grond van de digitalemarktenverordening (11) een deel van de gegevens die zij genereren moeten delen en dat het poortwachters verboden is hun eigen inhoud te bevoordelen ten opzichte van die van derden; is van mening dat dit mogelijk niet voldoende is om eerlijke concurrentie en een divers audiovisueel medialandschap te waarborgen; vraagt de Commissie maatregelen te formuleren om deze scheefgroei in marktmacht aan te pakken, en te waarborgen dat aanbieders van audiovisuele mediadiensten inzage hebben in alle gegevens met betrekking tot het gebruik van hun diensten; 40. benadrukt voorts dat de noodzakelijke gegevens op zijn minst toegankelijk moeten zijn voor de bevoegde nationale regulerende instanties of organen, zodat deze kunnen bepalen of audiovisuele mediadiensten van algemeen belang of Europese producties voldoende aan bod komen in catalogi van audiovisuele mediadiensten op aanvraag; 41. pleit ervoor om zoveel mogelijk gebruik te maken van co- en zelfregulering en om regelmatig te evalueren hoe aanbieders van audiovisuele mediadiensten daarmee omgaan, om de kwaliteit ervan te optimaliseren en een zo groot mogelijk effect te behalen; 42. verzoekt de Commissie het snel groeiende aanbod aan audiovisuele media-uitingen van online-influencers met het oog op de bescherming van minderjarigen en consumenten nader te onderzoeken en ook op dit gebied een duidelijk en scherp onderscheid tussen reclame en eigen inhoud te handhaven; stelt vast dat het niet als zodanig aanmerken van commerciële communicatie online steeds meer de vorm aanneemt van verkapte reclame met negatieve gevolgen voor de bescherming van minderjarigen en consumenten; 43. verzoekt de lidstaten en de Commissie er ook online voor te zorgen dat er geen misverstand kan bestaan over de identiteit van de aanbieder van audiovisuele mediadiensten door middel van een logo of andere vormen van voor de gebruiker duidelijk herkenbare branding; 44. dringt er bij de lidstaten op aan hun verplichting uit hoofde van artikel 30, lid 4, van de richtlijn audiovisuele mediadiensten om de nationale regelgevende instanties of organen met het oog op hun steeds complexere taken te financieren en van personeel te voorzien, daadwerkelijk na te komen en de grensoverschrijdende samenwerking tussen deze instanties en organen te bevorderen, en dringt erop aan dat de krachtens de richtlijn vereiste onafhankelijkheid wordt gewaarborgd; benadrukt dat de door de richtlijn audiovisuele mediadiensten vereiste onafhankelijkheid moet worden gewaarborgd; benadrukt dat ERGA over doeltreffende middelen en instrumenten moet beschikken om toezicht uit te oefenen op de naleving van de verplichtingen uit hoofde van de richtlijn audiovisuele mediadiensten, en sancties moet kunnen opleggen in het geval van niet-naleving; pleit ervoor dat ERGA onafhankelijker wordt gemaakt, onder meer door een ERGA-secretariaat op te zetten dat onafhankelijk is van de Commissie; 45. dringt erop aan dat de Commissie, eventuele toekomstige wetgeving buiten beschouwing gelaten, toeziet op een consequente en volledige uitvoering van de richtlijn audiovisuele mediadiensten en de doelstellingen daarvan in de lidstaten, met bijzondere aandacht voor artikel 30 van die richtlijn, waarin wordt bepaald dat er voortdurend zorgvuldig toezicht moet worden gehouden en dat er tijdig moet worden gereageerd op ongewenste ontwikkelingen; dringt erop aan dat de Commissie snel optreedt indien er aanwijzingen zijn dat een nationale regulerende autoriteit of instantie haar bevoegdheden uitoefent op een wijze die onverenigbaar is met de doelstellingen en waarden van de EU, met name in het geval van vermoedelijke schendingen van de rechten en vrijheden die zijn vastgelegd in het Handvest van de grondrechten van de EU; 46. dringt er bij de Commissie op aan tijdig over te gaan tot het verstrekken van de krachtens artikel 33 bis, lid 3, vereiste richtsnoeren voor het toepassingsgebied van de verslagen van de lidstaten over de ontwikkeling van de mediageletterdheid, zodat de tijdige indiening van deze verslagen geen verdere vertraging oploopt; wijst er nogmaals op dat ontvangers van mediadiensten binnen de EU het recht hebben informatie te verstrekken en te ontvangen op grond van artikel 11 van het Handvest van de grondrechten van de EU en herinnert eraan dat men dit recht en de toegang tot vrije en pluriforme mediadiensten pas kan uitoefenen wanneer er sprake is van een toereikend onderricht in mediageletterdheid, zoals bedoeld in de herziene richtlijn audiovisuele mediadiensten; benadrukt dat mediageletterdheid niet beperkt mag blijven tot het verwerven van kennis over hulpmiddelen en technologieën, maar veeleer tot doel moet hebben mensen de vaardigheden tot kritisch denken aan te reiken om oordelen te kunnen vellen, complexe feiten te kunnen analyseren en meningen van feiten te kunnen onderscheiden; 47. stelt vast dat de belemmeringen voor het recht om informatie te ontvangen en te verstrekken en voor de toegang tot vrije en pluriforme mediadiensten vaak toenemen als gevolg van de overheersende positie van bepaalde onlineplatforms; beveelt daarom aan te overwegen deze platforms een heffing op te leggen om te voorzien in financiering voor het starten en versterken van initiatieven ten behoeve van mediageletterdheid in alle lidstaten; 48. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Het Europees Parlement, – gezien Verordening (EU) nr. 1308/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 17 december 2013 tot vaststelling van een gemeenschappelijke ordening van de markten voor landbouwproducten (1) (verordening gemeenschappelijke marktordening), die de rechtsgrondslag vormt voor de EU-schoolregeling voor groenten, fruit, melk en zuivelproducten, – gezien de Europese uitvoeringsanalyse van de Onderzoeksdienst van het Europees Parlement van 14 juli 2022, getiteld “Implementation of the EU school scheme for fruit, vegetables and milk products: a mid-term review”, – gezien Verordening (EU) 2021/2115 van het Europees Parlement en de Raad van 2 december 2021 tot vaststelling van voorschriften inzake steun voor de strategische plannen die de lidstaten in het kader van het gemeenschappelijk landbouwbeleid opstellen (strategische GLB-plannen) en die uit het Europees Landbouwgarantiefonds (ELGF) en het Europees Landbouwfonds voor plattelandsontwikkeling (Elfpo) worden gefinancierd, en tot intrekking van Verordeningen (EU) nr. 1305/2013 en (EU) nr. 1307/2013 (2) , – gezien Verordening (EU) 2020/2220 van het Europees Parlement en de Raad van 23 december 2020 tot vaststelling van een aantal overgangsbepalingen voor steun uit het Europees Landbouwfonds voor plattelandsontwikkeling (Elfpo) en uit het Europees Landbouwgarantiefonds (ELGF) in de jaren 2021 en 2022 en tot wijziging van de Verordeningen (EU) nr. 1305/2013, (EU) nr. 1306/2013 en (EU) nr. 1307/2013 wat betreft de middelen en toepassing in de jaren 2021 en 2022 en van Verordening (EU) nr. 1308/2013 wat betreft de middelen en verdeling van die steun voor de jaren 2021 en 2022 (3) , – gezien Uitvoeringsverordening (EU) 2017/39 van de Commissie van 3 november 2016 tot vaststelling van toepassingsbepalingen voor Verordening (EU) nr. 1308/2013 van het Europees Parlement en de Raad wat betreft Uniesteun voor de verstrekking van groenten, fruit, bananen en melk in onderwijsinstellingen (4) , – gezien Gedelegeerde Verordening (EU) 2017/40 van de Commissie van 3 november 2016 tot aanvulling van Verordening (EU) nr. 1308/2013 van het Europees Parlement en de Raad, met betrekking tot Uniesteun voor de verstrekking van groenten en fruit, bananen en melk in onderwijsinstellingen en tot wijziging van Gedelegeerde Verordening (EU) nr. 907/2014 van de Commissie (5) , – gezien Uitvoeringsbesluit (EU) 2022/1187 van de Commissie van 7 juli 2022 tot wijziging van Uitvoeringsbesluit (EU) 2022/493 wat betreft de definitieve toewijzing aan de lidstaten van de Uniesteun voor schoolfruit en -groenten en voor schoolmelk voor de periode van 1 augustus 2022 tot en met 31 juli 2023 (6) , waarmee wordt beoogd het potentieel van de beschikbare middelen volledig te maximaliseren en de problemen bij de uitvoering van de schoolregeling als gevolg van de ontheemding van kinderen uit Oekraïne na de militaire agressie door Rusland aan te pakken, – gezien de mededeling van de Commissie van 20 mei 2020 getiteld “Een “van boer tot bord”-strategie voor een eerlijk, gezond en milieuvriendelijk voedselsysteem” ( COM(2020)0381 ), – gezien zijn resolutie van 20 oktober 2021 over een “van boer tot bord”-strategie voor een eerlijk, gezond en milieuvriendelijk voedselsysteem (7) , – gezien Verordening (EU) 2018/848 van het Europees Parlement en de Raad van 30 mei 2018 inzake de biologische productie en de etikettering van biologische producten (8) , – gezien de mededeling van de Commissie van 19 april 2021 over een actieplan voor de ontwikkeling van de biologische productie ( COM(2021)0141 ), – gezien de mededeling van de Commissie van 3 februari 2021 getiteld “Het Europees kankerbestrijdingsplan” ( COM(2021)0044 ), – gezien Speciaal verslag nr. 10/2011 van de Rekenkamer van 24 oktober 2011 getiteld “Zijn de programma’s “schoolmelk” en “schoolfruit” doeltreffend?”, – gezien de Agenda 2030 voor duurzame ontwikkeling en de doelstellingen inzake duurzame ontwikkeling van de Verenigde Naties, – gezien Besluit 5.COM 6.41 van 16 november 2010 waarmee het Intergouvernementeel Comité voor de bescherming van immaterieel cultureel erfgoed van de Unesco het mediterrane dieet heeft opgenomen in de Representatieve Lijst van het Immaterieel Cultureel Erfgoed van de Mensheid, – gezien zijn resolutie van 29 april 2021 over de Europese kindergarantie (9) , – gezien Aanbeveling (EU) 2021/1004 van de Raad van 14 juni 2021 tot invoering van een Europese kindergarantie (10) , – gezien het Europees gezondheidsonderzoek door middel van interviews (EHIS ronde 3) in 2019, – gezien het door de Wereldgezondheidsorganisatie uitgevoerde European Childhood Obesity Surveillance Initiative (WHO COSI) en de in het kader hiervan tussen 2007 en 2020 afgenomen eerste vijf enquêtes, – gezien artikel 54 van zijn Reglement, alsmede artikel 1, lid 1, punt e), van en bijlage 3 bij het besluit van de Conferentie van voorzitters van 12 december 2002 betreffende de procedure inzake het verlenen van toestemming voor het opstellen van initiatiefverslagen, – gezien het verslag van de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling ( A9‑0096/2023 ), A. overwegende dat de bevordering van gezonde, gevarieerde en evenwichtige voeding, samen met een gezonde levensstijl, waaronder regelmatige lichaamsbeweging, een steeds belangrijkere kwestie is en een prioriteit moet worden voor onze samenleving; overwegende dat een geïntegreerde en alomvattende aanpak van voeding en levensstijl nodig is; overwegende dat een op de drie kinderen in de EU in de leeftijdsgroep 6-9 jaar overgewicht of obesitas heeft (11) ; overwegende dat gezonde voeding het risico op bepaalde chronische ziekten kan verminderen; overwegende dat de bevordering van gezonde voeding een preventieve maatregel ter voorkoming van ziekten en een investering in de volksgezondheid is; B. overwegende dat 53 % van de Europeanen met overgewicht kampt (12) ; overwegende dat er een duidelijk verband met het opleidingsniveau bestaat, in die zin dat het aandeel van mensen met overgewicht daalt naarmate het opleidingsniveau stijgt; C. overwegende dat scholen de basis voor een duurzame en gezonde samenleving leggen; D. overwegende dat voedingsvoorlichting ter bevordering van gevarieerde, evenwichtige en gezonde voeding van cruciaal belang is voor het stimuleren van gezonde consumptiepatronen en dan ook in de hele EU moet worden verbeterd; E. overwegende dat alle schoolkinderen gelijke en eerlijke toegang moeten hebben tot gezonde, voedzame en duurzame voedingsmiddelen; F. overwegende dat het van groot belang is kinderen in de hele EU bewust te maken van en voor te lichten over zaken als lokale voedselketens, seizoensgebondenheid, biologische en geïntegreerde landbouw, een gezond, gevarieerd en evenwichtig eetpatroon, voedselzekerheid, klimaatverandering, dierenwelzijn en duurzaamheid bij de voedselproductie en voedselverspilling; G. overwegende dat kinderen een sleutelrol kunnen spelen bij de voorlichting en bewustmaking van hun ouders, familieleden en leeftijdsgenoten inzake een bewuste, gevarieerde, evenwichtige en duurzame voeding en een gezonde levensstijl; H. overwegende dat uit studies is gebleken dat de consumptie van verse groenten en vers fruit, als onderdeel van een evenwichtig voedingspatroon, het risico op levensbedreigende ziekten vermindert en de milieueffecten van voedselsystemen helpt beperken; overwegende dat de consumptie van groenten en fruit door kinderen en jongeren te wensen overlaat; overwegende dat er een opmerkelijk groot verschil bestaat in de hoeveelheid groenten en fruit die in de diverse EU-lidstaten wordt geconsumeerd; I. overwegende dat in een rapport van de WHO uit 2002 is gesteld dat de geringe consumptie van groenten en fruit behoort tot de tien belangrijkste risicofactoren die bijdragen aan het aantal sterfgevallen met een bekende oorzaak; J. overwegende dat maatregelen om kinderen en adolescenten voor te lichten over het belang van gezonde, gevarieerde en evenwichtige voeding positieve gevolgen kunnen hebben voor de samenleving als geheel, met name op de lange termijn; K. overwegende dat naar schatting 20 % van het geproduceerde voedsel in de EU verloren gaat of wordt verspild, dat huishoudens verantwoordelijk zijn voor meer dan de helft van het verspilde voedsel, en dat dit negatieve gevolgen heeft op sociaal, economisch en milieugebied; overwegende dat bij de leeftijd passende educatieve maatregelen die de invoering van goede praktijken aanmoedigen, een belangrijke bijdrage kunnen leveren aan het op de lange termijn terugdringen van de voedselverspilling in de EU; L. overwegende dat het mediterrane dieet gebaseerd is op gezonde gewoonten, met een voedingspatroon dat grote gezondheidsvoordelen biedt, en als dusdanig door de wetenschappelijke wereld wordt erkend; M. overwegende dat maatregelen om alle schoolkinderen gratis toegang te geven tot gezonde voedingsmiddelen, ongeacht hun sociaal-economische achtergrond, cumulatieve positieve gevolgen kunnen hebben voor hun lichamelijke en geestelijke gezondheid, alsook voor hun ontwikkeling en sociaal welbevinden; overwegende dat deze maatregelen de basis kunnen vormen voor duurzame consumptie later in het leven en ook een indirect positief effect kunnen hebben op de ontwikkeling van lokale gemeenschappen, met name kleine landbouwbedrijven en agrarische familiebedrijven; N. overwegende dat de voedselproductienormen in de EU de hoogste en strengste ter wereld zijn, met name waar het duurzaamheid betreft; O. overwegende dat het in ultraperifere gebieden, met name waar het eilandengroepen met afgelegen eilanden betreft, lastiger is de regelmatige levering van deze voedingsmiddelen te waarborgen; P. overwegende dat de EU-schoolregeling voor groenten, fruit en melk meer onder de aandacht moet worden gebracht en dat de communicatie over het programma moet worden verbeterd teneinde meer deelnemers te bereiken; Q. overwegende dat slechte voedingspatronen en onderliggende gezondheidsproblemen, zoals obesitas, vaker voorkomen onder kinderen uit sociaal-economisch achtergestelde milieus; R. overwegende dat toezicht en evaluatie van cruciaal belang zijn voor de goede werking van de EU-schoolregeling voor groenten, fruit en melk; Conclusies en aanbevelingen Begroting 1. betreurt dat het bedrag aan EU-financiering dat de lidstaten ontvangen, in veel gevallen ontoereikend is om alle doelgroepen in alle regio’s te bereiken, alle scholen ertoe aan te zetten om deel te nemen, het gewenste effect te sorteren en daadwerkelijk en met succes een verschil te betekenen voor scholen op Europees en nationaal niveau; benadrukt dat voor de voortzetting van goed functionerende programma’s ook in de toekomst minimaal de huidige verdeling van steun moet worden aangehouden; 2. betreurt dat sommige lidstaten het beschikbare budget niet volledig benutten, voornamelijk als gevolg van het grote aantal administratieve en bureaucratische procedures; verzoekt de Commissie en de lidstaten om, vóór de volgende herziening van de schoolregeling, in samenwerking de nationale prestaties te evalueren, met een gedegen analyse te komen van de redenen waarom de absorptiegraad van het beschikbare budget tussen de lidstaten verschilt, en meer richtsnoeren te verstrekken op basis van de beste praktijken in de lidstaten; 3. verzoekt de Commissie het totale budget voor de schoolregeling voor groenten, fruit, melk en zuivelproducten te verhogen en een eerlijke herverdeling onder de deelnemers aan de regeling te overwegen teneinde de ongebruikte bedragen van sommige lidstaten toe te wijzen aan andere die zich bereid en in staat tonen om meer dan hun indicatieve toewijzingen te benutten; benadrukt dat een verhoging van het budget voor de regeling het mogelijk zou maken de frequentie van de distributie uit te breiden tot vaker dan één keer per week en de duur van de distributie tot het gehele schooljaar; 4. verzoekt de Commissie rekening te houden met de situatie van kinderen met ernstige voedselallergieën, intoleranties en andere voedingsbeperkingen, en extra middelen toe te wijzen voor de aanschaf van alternatieve gediversifieerde producten, binnen het toepassingsgebied van de regeling, teneinde de inclusiviteit ervan te waarborgen; 5. verzoekt de Commissie te bekijken of er synergieën mogelijk zijn tussen de schoolregeling en bestaande initiatieven voor een gezond ontbijt en programma’s ter verstrekking van reguliere schoolmaaltijden, alsook andere financieringsbronnen te onderzoeken, teneinde een groter aantal kinderen te bereiken, in overeenstemming met de doelstellingen van de Europese kindergarantie; 6. beveelt aan dat de steun voor de distributie weliswaar variabel zou moeten blijven, maar dat andere kosten in verband met begeleidende maatregelen en het toezicht op en de evaluatie van de regeling op een vast bedrag moeten worden vastgesteld om de samenhang en de planning door de lidstaten te verbeteren; 7. dringt er bij de Commissie op aan stappen te ondernemen om ervoor te zorgen dat de lidstaten een minimumkwaliteitsniveau garanderen voor de producten die onder de regeling vallen, waarmee rekening kan worden gehouden bij de besteding van de begroting en de verwezenlijking van de nationale participatiedoelstellingen; 8. verzoekt de Commissie periodiek na te gaan of het mogelijk is het budget voor de regeling geleidelijk te verhogen, gezien de voordelen die de regeling te bieden heeft voor de samenleving als geheel; 9. onderstreept dat producten die niet aan de kwaliteitsvereisten voldoen, negatieve gevolgen hebben voor de uitvoering van de regeling, doordat ze de consumptie van die producten onaantrekkelijk maken en daarmee voedselverspilling in de hand werken; is van mening dat overschotten aan groenten en fruit, met inbegrip van “lelijke” die in perfecte staat verkeren, ook als subsidiabel moeten worden beschouwd; verzoekt de Commissie en de lidstaten voorts te evalueren hoeveel voedselverspilling er door de schoolregeling wordt veroorzaakt, mogelijke oorzaken daarvan in kaart te brengen, na te gaan waarom sommige producten ongebruikt blijven en richtsnoeren te verstrekken om voedselverspilling in verband met de regeling terug te dringen, in overeenstemming met de EU-doelstellingen ter vermindering van voedselverlies en voedselverspilling, waarbij administratieve lasten voor de lidstaten, scholen en leveranciers moeten worden voorkomen; Educatieve maatregelen 10. erkent het belang van educatieve maatregelen voor het vergroten van het bewustzijn over de voedingswaarde van groenten en fruit, met name verse, seizoensgebonden, lokale en regionale producten, alsook melk en zuivelproducten, in het kader van de verwezenlijking van de doelstellingen van de regeling; merkt op dat de educatieve maatregelen moeten worden afgestemd op de doelstellingen van de “van boer tot bord”-strategie en het Europees kankerbestrijdingsplan; wijst erop dat bezoeken aan landbouwbedrijven een cruciaal instrument zijn om kinderen en adolescenten in staat te stellen weer in contact te komen met de landbouw, kennis te maken met duurzame landbouwpraktijken en van dichtbij een indruk te krijgen van de cruciale rol die de landbouw in de EU speelt om toegang te bieden tot veilig en voedzaam voedsel, en van de bijdrage die de landbouw levert aan de bescherming van het milieu, het landschap en de biodiversiteit; verzoekt de Commissie en de lidstaten het gebruik van digitale hulpmiddelen en digitaal leermateriaal te bevorderen en daarbij voort te bouwen op de tijdens de COVID-19-pandemie opgedane ervaringen, teneinde fysieke educatieve activiteiten zo nodig aan te vullen; 11. verzoekt de lidstaten ervoor te zorgen dat ten minste 10 % van de jaarlijks aan de schoolregeling toegewezen middelen uit EU- en nationale steun samen bestemd is voor educatieve maatregelen om de frequentie en het bereik ervan te vergroten, aangezien de loutere distributie van producten niet volstaat om een gezonde levensstijl bij te brengen; 12. verzoekt de Commissie meer richtsnoeren te verstrekken over de inhoud van de educatieve maatregelen, daarbij gebruik te maken van de beste praktijken van de lidstaten, en de administratieve en financiële lasten voor scholen te verlichten; benadrukt dat educatieve maatregelen gericht moeten zijn op aspecten als gezonde, duurzame, gevarieerde en evenwichtige eetgewoonten, voeding en culinaire vaardigheden, voedselallergenen en alternatieven, landbouw in het algemeen en duurzame landbouw in het bijzonder, met inbegrip van biologische landbouw, geïntegreerde productiemethoden, dierenwelzijn, voedselzekerheid, klimaatverandering en de preventie en vermindering van voedselverspilling; verzoekt de Commissie en de lidstaten erop toe te zien dat de nationale autoriteiten die verantwoordelijk zijn voor gezondheid en voeding, milieu, landbouw en onderwijs, op passende wijze betrokken zijn bij het uitwerken van passende en interactieve begeleidende maatregelen, rekening houdend met leeftijdsgroepen en lokale kenmerken op het vlak van voeding, culturele gewoonten en landbouwpraktijken; 13. onderstreept dat leerkrachten, ander schoolpersoneel en relevante bevoegde autoriteiten beter moeten worden betrokken bij de educatieve maatregelen en dat de deelname van andere belanghebbenden aan de educatieve maatregelen moet worden bevorderd, om ouders, lokale producenten en maatschappelijke organisaties er nauwer bij te betrekken; benadrukt dat het programma moet worden uitgevoerd door gekwalificeerd personeel, met een passende opleiding voor de betrokken leerkrachten, exploitanten van kantines, chef-koks en diëtisten; onderstreept dat de selectie van lokale producenten dicht bij de school de uitvoering van educatieve maatregelen zou vergemakkelijken; Toepassingsgebied 14. benadrukt dat de voor distributie bestemde producten uit de EU afkomstig moeten zijn, in wezen onverwerkt en in voorkomend geval biologisch en lokaal geproduceerd moeten zijn en, indien mogelijk, over Europese kwaliteitsaanduidingen moeten beschikken; merkt op dat de markt voor Europese kwaliteitsaanduidingen en biologische producten ongelijk verdeeld is over de lidstaten en dat deze producten hogere kosten met zich meebrengen; verzoekt de Commissie voorschriften in te voeren zodat producten voldoen aan objectieve criteria, waaronder gezondheids-, milieu-, kwaliteits- en ethische overwegingen, dierenwelzijn, seizoensgebondenheid, verscheidenheid en de beschikbaarheid van lokale producten, waarbij voorrang uitgaat naar korte toeleveringsketens; benadrukt dat in het geval van bananen en andere tropische fruitsoorten voorrang moet worden gegeven aan producten die afkomstig zijn uit de Unie en haar ultraperifere gebieden; benadrukt dat producten zoveel mogelijk verscheiden moeten zijn en een afspiegeling moeten vormen van de seizoensgebonden beschikbaarheid, lokale gezonde eetgewoonten en gewassoorten; 15. spoort ertoe aan in het kader van de EU-schoolregeling ten minste 25 % biologische producten te distribueren, onder meer door de toepassing van criteria voor groene overheidsopdrachten, die een rol zouden spelen bij het stimuleren van overheidsopdrachten voor biologische levensmiddelen, als onderdeel van het EU‑actieplan voor biologische producten, en aldus zouden bijdragen tot de verwezenlijking van en de afstemming op de doelstellingen van de “van boer tot bord”-strategie; 16. dringt erop aan dat in het kader van de regeling producten met toegevoegde suikers, vetten, zout of zoetstoffen niet worden toegestaan; verzoekt de Commissie om in samenwerking met de lidstaten en gezondheids- en voedingsautoriteiten een grondige analyse uit te voeren van de uitzonderingen die de distributie van bepaalde soorten producten met een beperkt suiker- en vetgehalte mogelijk maken, met het oog op de strikte beperking of schrapping ervan, om ervoor te zorgen dat de regeling in overeenstemming blijft met de doelstellingen ervan en de bredere beleidsdoelstellingen van de EU; verzoekt de lidstaten een nauwe en doeltreffende samenwerking tussen de autoriteiten op het gebied van gezondheid en voeding, landbouw, milieu en onderwijs mogelijk te maken bij het opstellen van een lijst van in aanmerking komende producten en educatieve activiteiten, met volledige inachtneming van de doelstellingen van de schoolregeling; 17. stelt voor om de consumptie van sinaasappelen te stimuleren (en daarmee de inname van vitamine C te verhogen) door in scholen citruspersen ter beschikking te stellen zodat wie wil zelf natuurlijk sinaasappelsap kan maken (zonder toevoeging van water); 18. stelt voor om de toekomstige uitvoering van de regeling te richten op kinderdagverblijven, kleuterscholen en basisscholen, aangezien kinderen vanaf jonge leeftijd gezonde en duurzame gewoonten moeten verwerven en moeten worden aangezet tot een gezonde levensstijl, maar ook aandacht te besteden aan middelbare scholen; 19. wijst erop dat de toegang tot gezond en duurzaam voedsel en goede voedingsvoorlichting wordt beïnvloed door iemands sociaal-economische omgeving; verzoekt de Commissie te overwegen een evaluatie van de doelgroepen uit te voeren teneinde te waarborgen dat kinderen die met armoede of sociale uitsluiting worden bedreigd, met voorrang toegang hebben tot gezonde en voedzame voeding en educatieve maatregelen, overeenkomstig de doelstellingen van de “van boer tot bord”-strategie en de Europese kindergarantie; verzoekt de Commissie en de lidstaten flexibele formules mogelijk te maken tussen producten en educatieve maatregelen op basis van de daadwerkelijke behoeften van de doelgroepen; 20. benadrukt dat kinderen in sommige lidstaten, met name op plattelandsscholen, de consumptie van de producten niet aantrekkelijk vinden aangezien ze deze producten ook thuis al voorgeschoteld krijgen; Stroomlijning van het administratieve proces 21. dringt er bij de Commissie en de lidstaten op aan de administratieve lasten van de uitvoering van de regeling te verminderen, met name in het kader van distributiemaatregelen, om de participatiegraad te verhogen en het gebruik van de nationale begrotingen te verbeteren; is van mening dat een van de manieren om de regeling te stroomlijnen erin zou kunnen bestaan de aanbestedingsprocedures te vereenvoudigen, de looptijden van de contracten te verlengen en daarmee de aan inspecties verbonden administratieve lasten te verminderen, zodat scholen die willen deelnemen de administratieve lasten niet hoeven te dragen; 22. herinnert eraan dat aanbestedingsprocedures, zelfs vereenvoudigde, moeten voldoen aan de criteria van de economisch voordeligste inschrijving voor gunning; benadrukt dat het nastreven van de laagste prijs als enig criterium in de aanbestedingsprocedure schadelijk is voor de doelstellingen van de schoolregeling en voor de deelname van kleinschalige landbouwers; benadrukt dat bij aanbestedingsprocedures gelijke toegang en eerlijke mededinging moeten worden gewaarborgd, zodat grote leveranciers niet op oneerlijke wijze worden bevoordeeld ten nadele van landbouwers die aan de regeling deelnemen; benadrukt dat voorrang moet worden gegeven aan lokale producten en korte toeleveringsketens, alsook aan producten die worden geleverd door producentenorganisaties, landbouwcoöperaties en boerenmarkten; wijst erop dat het gebruik van adequate minimumverpakkingen bij het vervoer en de distributie van producten voor de schoolregeling ook een criterium moet zijn bij aankoopbeslissingen, rekening houdend met de opslag- en koelcapaciteit van scholen en de noodzaak om de kwaliteit en veiligheid van producten te behouden; 23. verzoekt de Commissie onderzoek te doen naar de mogelijkheid voor scholen om langere contracten te sluiten, met de mogelijkheid om opnieuw over prijzen te onderhandelen, aangezien dit de behoefte aan uitgebreide documentatie zou verminderen; benadrukt dat dit meer landbouwers kan stimuleren om aan de regeling deel te nemen, met name kleinschalige landbouwers; 24. dringt er bij de lidstaten op aan het niveau van de documentatie die van de begunstigden van de regeling vereist wordt, te verminderen en te vereenvoudigen, teneinde de administratieve lasten waarmee zij worden geconfronteerd, te verlichten; verzoekt de Commissie en de lidstaten het gebruik van digitale hulpmiddelen bij het beheer van de documentatie te bevorderen; 25. onderstreept het belang van leerkrachten en onderwijzend/toezichthoudend personeel als rolmodellen met betrekking tot de consumptie van gezonde producten, en pleit voor de benodigde budgettaire en administratieve flexibiliteit om hen in staat te stellen deel te nemen aan schoolregelingen en daarmee het voorbeeld van gezonde eetgewoonten door te geven aan de aan hun zorg toevertrouwde kinderen; 26. stelt voor de beheer-, controle-, monitoring- en evaluatievereisten te stroomlijnen, zowel voor de bevoegde autoriteiten van de lidstaten als voor de begunstigden van de regeling; 27. bepleit de oprichting van een forum om de lidstaten aan te moedigen beste praktijken uit te wisselen en succesvolle methoden te vinden om de tenuitvoerlegging van de regeling te stroomlijnen; herinnert aan het bestaan van de door de Commissie gehouden bijeenkomsten van de groep voor de dialoog met het maatschappelijk middenveld, waar nu al regelmatig gesprekken over de schoolregeling plaatsvinden, en beveelt aan op dit forum voort te bouwen; verzoekt de Commissie de mogelijkheid te onderzoeken om de kandidaat-lidstaten als waarnemers aan het forum voor de schoolregeling te laten deelnemen; 28. verzoekt de Commissie na te gaan of het mogelijk is een schoolregeling voor kandidaat-lidstaten in te richten die wordt gefinancierd door middel van bestaande instrumenten zoals het instrument voor pretoetredingssteun en het instrument voor nabuurschapsbeleid, ontwikkeling en internationale samenwerking – Europa in de wereld; Monitoring en evaluatie 29. vraagt de Commissie een methode vast te stellen voor de verzameling van volledige, geharmoniseerde en vergelijkbare gegevens teneinde geaggregeerde gegevens te kunnen verstrekken die noodzakelijk zijn om vooraf en achteraf passende effectbeoordelingen over de regeling in heel Europa uit te voeren; 30. verzoekt de Commissie na te gaan of er gemeenschappelijke indicatoren kunnen worden ingevoerd die als basis kunnen dienen voor de evaluatie van de uitvoering van de regeling na 2023; wijst erop dat de databanken die voor de ontwikkeling van deze indicatoren kunnen worden gebruikt, reeds beschikbaar zijn via nationale strategieën en in de toekomst in de regeling moeten worden opgenomen; verzoekt de Commissie een actievere rol te spelen en de lidstaten van feedback en richtsnoeren te voorzien op basis van bestaande beste praktijken, teneinde hen beter te helpen bij de uitvoering en monitoring van de regeling; Communicatie 31. verzoekt de Commissie een betere communicatie- en bekendmakingsstrategie te ontwikkelen om het gebruik van de regeling door scholen in de lidstaten, en met name die met een lage participatiegraad, te stimuleren en haar financiële bijdrage en de regeling herkenbaarder te maken; benadrukt dat EU-advertentiemateriaal ook kan worden gebruikt als middel om scholen verder aan te moedigen aan de regeling deel te nemen; 32. verzoekt de Commissie meer aandacht te besteden aan communicatie over de wijze waarop de producten in het kader van de regeling worden geproduceerd en gedistribueerd, met bijzondere aandacht voor de promotie van regionale en lokale producten, door meer eenvormig materiaal te ontwikkelen en ter beschikking van de lidstaten te stellen om het bewustzijn en de voorlichting over de regeling te vergroten; o o o 33. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Het Europees Parlement, – gezien Verordening (EU) nr. 1025/2012 van het Europees Parlement en de Raad van 25 oktober 2012 betreffende Europese normalisatie (1) , – gezien het verslag van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad van 2 februari 2022 over de uitvoering van Verordening (EU) nr. 1025/2012 van 2016 tot 2020 ( COM(2022)0030 ), – gezien de mededeling van de Commissie van 2 februari 2022 getiteld “Een EU-strategie voor normalisatie: Mondiale normalisatie ter ondersteuning van een veerkrachtige, groene en digitale eengemaakte markt in de EU” ( COM(2022)0031 ), – gezien het voorstel voor een verordening van het Europees Parlement en de Raad van 2 februari 2022 tot wijziging van Verordening (EU) nr. 1025/2012 wat betreft de besluiten van Europese normalisatieorganisaties over Europese normen en Europese normalisatieproducten ( COM(2022)0032 ), – gezien de mededeling van de Commissie van 2 februari 2022 getiteld “Het jaarlijkse werkprogramma van de Unie voor Europese normalisatie voor 2022” (C(2022)0546), – gezien het werkdocument van de diensten van de Commissie van 22 februari 2022 getiteld “EU strategic dependencies and capacities: second stage of in-depth reviews” (SWD(2022)0041), – gezien het besluit van de Commissie van 1 september 2022 tot oprichting van de deskundigengroep “High-Level Forum on European Standardisation” (C(2022)6189), – gezien het gezamenlijk initiatief inzake normalisatie in het kader van de strategie voor de eengemaakte markt, als bedoeld in de mededeling van de Commissie van 28 oktober 2015 getiteld “De eengemaakte markt verbeteren: meer mogelijkheden voor mensen en ondernemingen” ( COM(2015)0550 ), en het overzicht van acties van het gezamenlijk initiatief inzake normalisatie van 15 juli 2019, – gezien zijn resolutie van 4 juli 2017 over Europese normen voor de 21e eeuw (2) , – gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité van 18 mei 2022 getiteld “Normalisatiestrategie / Normalisatieverordening”, – gezien de mededeling van de Commissie van 19 februari 2020 getiteld “De digitale toekomst van Europa vormgeven” ( COM(2020)0067 ), – gezien het witboek van de Commissie van 19 februari 2020 over kunstmatige intelligentie – een Europese benadering op basis van excellentie en vertrouwen ( COM(2020)0065 ), – gezien de mededeling van de Commissie van 19 februari 2020 getiteld “Een Europese datastrategie” ( COM(2020)0066 ), – gezien de mededeling van de Commissie van 11 december 2019 getiteld “De Europese Green Deal” ( COM(2019)0640 ), – gezien de mededeling van de Commissie van 14 juli 2021 getiteld “Fit for 55”: het EU-klimaatstreefdoel voor 2030 bereiken op weg naar klimaatneutraliteit” ( COM(2021)0550 ), – gezien artikel 54 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie interne markt en consumentenbescherming ( A9-0136/2023 ), A. overwegende dat de werking van de interne markt aanzienlijk wordt vergemakkelijkt door de vaststelling en het gebruik van normen door de markt; overwegende dat de vaststelling van Europese normen en Europese normalisatieproducten de markttoegang vergemakkelijkt, het concurrentievermogen van Europese bedrijven en de veiligheid van de burgers vergroot, bijdraagt tot de versterking van de eengemaakte markt en de naleving van de voorschriften door de marktdeelnemers en de nationale autoriteiten vereenvoudigt door maar liefst 34 nationale normen door één Europese norm te vervangen; overwegende dat geharmoniseerde normen naast andere voordelen voor fabrikanten, dienstverleners en andere marktdeelnemers, voorzien in het vermoeden van conformiteit van hun producten en diensten met de essentiële eisen waarin de wetgeving van de Unie voorziet; B. overwegende dat het Europese normalisatiesysteem gebaseerd is op een inclusieve, op consensus gebaseerde, marktgestuurde aanpak, die de betrokkenheid van alle belanghebbenden op zodanige wijze mogelijk moet maken dat gewaarborgd wordt dat normen worden ontwikkeld die in de behoeften van de industrie voorzien en tegelijkertijd bijdragen aan de belangen van de ruimere samenleving, met inbegrip van die van de consumenten en het maatschappelijk middenveld in het algemeen, alsook van duurzaamheidsvereisten; benadrukt in dit verband dat er extra inspanningen nodig zijn om normen genderresponsief te maken, rekening te houden met fysieke verschillen en in gelijke mate tegemoet te komen aan de behoeften van vrouwen en mannen; overwegende dat het Parlement en de Raad reeds een gedeeltelijke herziening van het bestaande normalisatiekader ter verbetering van de besluitvormingsprocessen binnen de Europese normalisatieorganisaties (ENO’s) hebben vastgesteld teneinde deze tweeledige gerichtheid op de behoeften van de industrie en de belangen van de samenleving in het algemeen te handhaven; C. overwegende dat de deelname van de in bijlage III bij Verordening (EU) nr. 1025/2012 bedoelde organisaties aan het normalisatieproces door die verordening wordt gewaarborgd, maar wordt beperkt door hardnekkige toegangsbelemmeringen zoals een gebrek aan deskundigheid en voldoende financiële middelen voor deze organisaties; D. overwegende dat normen, zowel op internationaal als op Europees niveau, belangrijke aanjagers zijn voor marktontwikkeling, technologische verandering en innovatie, concurrentievermogen en een gelijk speelveld, in overeenstemming met de doelstellingen van de Europese Green Deal, alsook voor een hoog niveau van consumentenbescherming; overwegende dat de lidstaten, de Europese instellingen en de ENO’s samenwerken met internationale normalisatie-instellingen en overeenkomsten hebben gesloten om het gebruik van internationale normen in de Unie te vergemakkelijken; overwegende dat het Europese bedrijfsleven weliswaar actief deelneemt aan internationale normalisatiewerkzaamheden, maar dat de doeltreffende vertegenwoordiging van kleinere bedrijven en maatschappelijke belanghebbenden op internationale fora verder moeten worden aangemoedigd en gesteund; E. overwegende dat de Commissie en de lidstaten, in aanvulling op de formele samenwerking met internationale organen, blijven werken aan de ontwikkeling van een gezamenlijke aanpak op het gebied van normalisatie met gelijkgestemde derde landen of handelspartners; Algemeen 1. is ingenomen met de goedkeuring van de normalisatiestrategie, waarin vijf belangrijke actiegebieden voor de Commissie zijn vastgesteld; is van mening dat de indeling van prioritaire actiegebieden nauw aansluit bij de zwakke en sterke punten van het huidige stelsel die tijdens de raadpleging van belanghebbenden aan het licht zijn gekomen; benadrukt dat de lijst van actiegebieden verder kan worden uitgebreid en dat de strategie meer aandacht moet besteden aan invoering en toepassing van normen, met name bij kmo’s; neemt tevens kennis van de goedkeuring van en de vooruitgang met betrekking tot het jaarlijkse werkprogramma voor normalisatie voor 2022 en kijkt uit naar de werkprogramma’s voor 2023 en 2024; 2. is van mening dat de fundamentele kwaliteiten van het normalisatiestelsel relevant en doeltreffend blijven voor de goede werking van de interne markt en het concurrentievermogen van het Europese bedrijfsleven; wijst erop dat marktbelemmeringen verminderen door geharmoniseerde normen en herinnert eraan dat normen een vrijwillig, marktgestuurd, niet juridisch bindend instrument zijn dat voorziet in technische voorschriften en richtsnoeren, waarvan het gebruik de conformiteit van goederen en diensten met de Europese wetgeving vergemakkelijkt en eerlijke concurrentie op de markt waarborgt; steunt de ontwikkeling van Europese normen op een verantwoorde, transparante en inclusieve manier, die ervoor zorgt dat rekening wordt gehouden met de behoeften en specifieke kenmerken van alle relevante belanghebbenden, met inbegrip van kmo’s en andere maatschappelijke actoren; 3. benadrukt dat normen op verschillende gebieden worden nagestreefd, maar dat normen weliswaar rechtsgevolg kunnen hebben maar niet als EU-recht kunnen worden beschouwd, aangezien wetgeving en beleid met betrekking tot het niveau van consumentenbescherming, gezondheid, veiligheid, milieu en gegevensbescherming door de wetgever worden bepaald; herinnert in dit verband aan het vrijwillige karakter van normen en is van mening dat alleen Uniewetgeving in bindende eisen en gemeenschappelijke specificaties kan voorzien, bijvoorbeeld door middel van gedelegeerde handelingen en uitvoeringshandelingen; wijst in dit kader op het belang van een inclusief proces; 4. herinnert eraan dat de ENO’s bij het opstellen van normen altijd rekening moeten houden met de beleidsdoelstellingen van de EU; 5. benadrukt dat Europese normen en Europese normalisatieproducten open, inclusief, transparant en kwalitatief hoogwaardig moeten zijn en, waar van toepassing, duurzame producten moeten bevorderen die gemakkelijker te herstellen, hergebruiken en recyclen zijn, en ook de regels inzake de bescherming van persoonsgegevens en de persoonlijke levenssfeer moeten eerbiedigen; 6. moedigt inspanningen aan om tegenstrijdige normen tussen de lidstaten aan te pakken, die ongerechtvaardigde belemmeringen voor de toegang tot de eengemaakte markt kunnen creëren; verzoekt de ENO’s meer inspanningen te leveren om geharmoniseerde normen te ontwikkelen, met als doel de versnippering van de markt te verminderen en zo de administratieve kosten voor burgers en bedrijven, met name kmo’s en micro-ondernemingen, omlaag te brengen, ook door middel van betere vertegenwoordiging van deze entiteiten; 7. benadrukt het belang van normalisatie op gebieden waar niet-normalisatie het grootste potentieel heeft om consumenten, waaronder ouderen en personen met een handicap, te benadelen; wijst in dit verband op de rol die normen spelen bij het vaststellen van stabiele en voorspelbare kaders, met name voor producten die aan consumenten worden aangeboden; 8. dringt aan op een betere vertegenwoordiging binnen het normalisatiesysteem en op een evenwichtige vertegenwoordiging onder de aangewezen deskundigen, teneinde billijke resultaten met betrekking tot de wetgeving en normen van de Unie inzake toegankelijkheid te waarborgen; 9. steunt de invoering van een jaarlijks normalisatiedashboard, dat samen met het jaarlijkse EU-werkprogramma voor normalisatie en het voortschrijdend plan voor ICT-normalisatie moet worden gepubliceerd en dat inzicht moet geven in de geplande, lopende en afgeronde normalisatieactiviteiten, met als doel de transparantie van het Europese normalisatiestelsel te vergroten; benadrukt dat het dashboard het voor alle belanghebbenden gemakkelijk moet maken om informatie te vergaren over activiteiten met betrekking tot hun interessegebied, het verloop hiervan te volgen en, in voorkomend geval, hieraan een bijdrage te leveren; Het Europese normalisatiestelsel als hefboom gebruiken 10. steunt de oprichting van het forum op hoog niveau inzake normalisatie en de wens om het aantal gehoorde stemmen uit te breiden bij het in kaart brengen van normalisatiebehoeften, het plannen van toekomstige activiteiten en het coördineren van de aanpak in diverse normalisatie-instellingen; benadrukt dat deze deskundigengroep een breed scala aan belanghebbenden moet omvatten, waaronder kmo's en consumentenorganisaties, en transparantie van zijn activiteiten moet waarborgen, zonder de bottom-up en door de markt gestuurde aard van normalisatieactiviteiten uit het oog te verliezen; is van mening dat het forum op hoog niveau zowel op strategisch als op operationeel niveau input kan leveren, met name in samenwerking met het EU-expertisecentrum voor normen als het gaat om technische aangelegenheden; 11. is ingenomen met de oprichting van een EU-expertisecentrum op het gebied van normen en de aanstelling van een hoofd normalisatie (CSO) bij de Commissie; is van mening dat dit ambt en de hub als hulpmiddel moeten leiden tot meer consistentie binnen de Commissie op het gebied van normalisatieverzoeken en tijdige vaststelling van normen en wettelijke bepalingen die relevant zijn voor normalisatie, en tevens moeten leiden tot een consistente toepassing van het nieuwe wetgevingskader, ten gunste van overheden, bedrijven en andere belanghebbenden; is van mening dat de persoon die deze toezichtfunctie vervult een belangrijke gesprekspartner voor het Parlement moet zijn, door de instelling van de normalisatieactiviteiten van de Commissie op de hoogte te houden en doeltreffende controle op technisch niveau mogelijk te maken; 12. is van mening dat de Commissie, door een beroep te doen op het forum op hoog niveau en het EU-expertisecentrum, efficiëntere methoden voor de technische evaluatie van normen kan ontwikkelen; is van mening dat de aan het normalisatieproces deelnemende partijen duidelijkheid moeten hebben over wat vereist is en dat er doeltreffende procedures moeten komen om herstelwerkzaamheden tijdens de ontwikkeling van de normen mogelijk te maken, teneinde vertragingen te voorkomen wanneer de deskundigen hun werk hebben afgerond; 13. onderstreept dat het belangrijk is de activiteiten te versnellen van het forum op hoog niveau voor normalisatie en het EU-expertisecentrum, die een proactieve aanpak moeten volgen die erop gericht is de normalisatiebehoeften tijdig vast te stellen, waarbij ervoor gezorgd moet worden dat een passend evenwicht wordt gevonden tussen de noodzaak om het proces te versnellen en om open, inclusieve, betrouwbare en hoogwaardige normen te waarborgen; moedigt de versterking aan van de technische deskundigheid en vaardigheden in het forum op hoog niveau, onder meer via subgroepen van deskundigen die programma’s kunnen uitwerken om opleidingsactiviteiten te mainstreamen en het normalisatiesysteem op EU-niveau verder te verbeteren; 14. beveelt aan dat de Commissie, in overleg met de ENO’s, een duidelijke reeks kernprestatie-indicatoren vaststelt met betrekking tot de aspecten van normalisatie die onder haar bevoegdheid vallen, met name voor normen die verband houden met de doelstellingen van de Europese Green Deal en het Europees digitaal decennium, teneinde precieze doelstellingen voor normalisatiegerelateerde ontwikkelingen vast te stellen, waaronder de participatie van het maatschappelijk middenveld; is van mening dat deze kernprestatie-indicatoren moeten worden beheerd via het hoofd normalisatie en het EU-expertisecentrum, en kunnen bijdragen tot een doeltreffender beheer van en toezicht op de normalisatieactiviteiten van de Commissie; 15. wijst op het risico van overlapping tussen het forum op hoog niveau en het EU-expertisecentrum, samen met andere deskundigengroepen, fora van het bedrijfsleven en beleidsspecifieke groepen, zoals het AccessibleEU-centrum, dat volgens het Parlement de Commissie op het gebied van normalisatie kan bijstaan; moedigt de Commissie aan dubbel werk te voorkomen en waar mogelijk te streven naar samenwerking tussen fora om optimaal gebruik te maken van de beperkte tijd van deskundigen, participatie aan te moedigen en de administratieve kosten tot een minimum te beperken; 16. is ingenomen met het voornemen om het Parlement en de Raad te betrekken bij een jaarlijks evenement ter voorbereiding van prioriteiten voor normalisatieactiviteiten; herinnert eraan dat normalisatie van strategisch belang is voor de interne markt en is van mening dat grondiger en regelmatiger toezicht door de medewetgevers wenselijk is; 17. is verheugd over het feit dat de Commissie de stappen in verband met de ontwikkeling van normen wenst te versnellen; is van mening dat de tijdige voorbereiding van hoogwaardige normen, waarmee tegemoetgekomen wordt aan markt- en maatschappelijke behoeften, noodzakelijk is voor de goede werking van de interne markt om gelijke tred te houden met de innovatie en het internationaal concurrentievermogen te waarborgen; wijst erop dat er zich in diverse sectoren vertragingen hebben voorgedaan, wat heeft geleid tot problemen voor exploitanten, nationale autoriteiten en maatschappelijke organisaties daar waar er geen normen beschikbaar waren en wat heeft geleid tot versnippering daar waar er alleen nationale normen golden; benadrukt in dit verband dat openbaar overleg met belanghebbenden, consensusvorming, inclusiviteit en zorgvuldige controle of normen aan de wettelijke eisen van de EU voldoen, met name in het geval van geharmoniseerde normen, voorrang dienen te hebben boven snelheid; 18. is van mening dat de grote vertragingen in de normalisatieprocessen meerdere oorzaken hebben; is van mening dat de Commissie haar aanpak naar aanleiding van de zaak James Elliott (3) dringend moet heroverwegen; verzoekt de Commissie het gebruik van al te prescriptieve vereisten met betrekking tot normalisatieverzoeken te vermijden, die deskundigen minder mogelijkheden bieden om passende en tijdige oplossingen voor te stellen om het verzoek om een norm te voldoen en de ruimte voor toekomstbestendige normen beperken; 19. is van mening dat in de productwetgeving van de EU de focus moet liggen op essentiële gezondheids- en veiligheidsvereisten waarbij waar mogelijk een technologieneutrale aanpak wordt gevolgd, en dat de technische vereisten geregeld moeten worden via geharmoniseerde EU-normen; 20. benadrukt dat er inherente beperkingen kunnen zijn om het normalisatieproces te versnellen, aangezien de voorbereiding van normen, het bekendmaken van geharmoniseerde normen en de toepassing van die normen door het bedrijfsleven allemaal tijd in beslag nemen voordat die normen door de markt worden aangenomen; wijst erop dat het wellicht gemakkelijker is om administratieve taken te versnellen, zoals de bekendmaking van de referentie van de geharmoniseerde norm in het Publicatieblad van de Europese Unie; benadrukt dat er ook tijdwinst kan worden geboekt als bestaande normen meer worden overgenomen in plaats van nieuwe normen worden opgesteld, en dat hierdoor zowel het verwerven van kennis over de normen als de uitvoering van de normen gemakkelijker zal worden; wijst erop dat de overhaaste voorbereiding of invoering van normen uitdagingen met zich meebrengt voor alle belanghebbenden, waaronder nationale autoriteiten, aangezien elke verkorte termijn negatieve gevolgen kan hebben voor het bereiken van een brede en robuuste consensus tussen alle betrokken partijen; 21. spoort de Commissie aan, naast het werken aan verbetering van haar eigen interne processen, met de ENO’s te blijven samenwerken aan manieren om tijdige resultaten te bereiken, door onder meer in een vroeg stadium informatie uit te wisselen over de inhoud en haalbaarheid van normalisatieverzoeken die de Commissie voornemens is in te dienen, en na te denken over de meest geschikte normalisatieproducten, afhankelijk van de behoefte; 22. is ingenomen met het werkprogramma van de taskforce van de Commissie, de Europese Vrijhandelsassociatie en de ENO’s, getiteld "A Successful European Standardisation System – Timely European Standards for a Green and Digital Single Market” dat de efficiëntie van het normalisatieproces kan vergroten, omdat daarin aandacht wordt besteed aan de aanpak van kwesties van begrip en haalbaarheid in een vroeg stadium; 23. dringt daarom aan op stabiele, duidelijke criteria voor de beoordeling van geharmoniseerde normen, die door alle belanghebbenden worden begrepen, en pleit er tevens voor dat in de nodige middelen wordt voorzien om een tijdige beoordeling van de normen te waarborgen; benadrukt met name dat de Commissie moet zorgen voor een goede financiële planning voor adviseurs op het gebied van geharmoniseerde normen en stelt voor om de coördinatie tussen deze adviseurs en het EU-expertisecentrum op het gebied van normalisatie te verbeteren; 24. merkt op dat bij de vaststelling van prioriteiten op het gebied van normalisatie en de indiening van nieuwe normalisatieverzoeken de Commissie moet uitgaan van een overzicht van alle bestaande normen ter zake; benadrukt dat nieuwe normen moeten worden ontwikkeld wanneer duidelijke lacunes worden vastgesteld; wijst erop dat de invoering en toepassing van normen, met name door kmo’s, moet worden gesteund; Handhaving van de integriteit, inclusiviteit en toegankelijkheid van het Europese normalisatiestelsel 25. is van mening dat bij een evaluatie van Verordening (EU) nr. 1025/2012 kan worden vastgesteld op welke gebieden meer inspanningen geleverd moeten worden en eventueel hervormingen doorgevoerd moeten worden die verder gaan dan de reeds door de Commissie voorgestelde beoogde wijzigingen; is van mening dat de rol, de participatie en de inbreng van relevante belanghebbenden, met inbegrip van organisaties die kmo’s, sociale partners en milieu-, sociale en consumentenbelangen vertegenwoordigen, moeten worden geëvalueerd en versterkt wanneer dergelijke hervormingen gunstig kunnen zijn en een aanvulling kunnen vormen op de werkzaamheden die door de ENO’s worden overwogen naar aanleiding van de aan hen gerichte oproep van de Commissie om voorstellen in te dienen om hun eigen interne governance te hervormen; merkt op dat een hervorming ook de inclusiviteit en de effectieve participatie van maatschappelijke belanghebbenden buiten het huidige normalisatiekader moet vergroten, waarbij rekening gehouden wordt met de werkelijke resultaten van het proces van consensusopbouw; 26. herinnert eraan dat de werkwijzen van de Europese normalisatieorganisaties wat betreft hun interne governance en besluitvormingsprocedures de afgelopen jaren zijn veranderd, en dat zij hun samenwerking met internationale en Europese belanghebbenden hebben geïntensiveerd; 27. spoort de Commissie aan de transparantievereisten op het gebied van normalisatie te verbeteren en verwacht dat de wijzigingsverordening wat betreft de besluiten van Europese normalisatieorganisaties over Europese normen en Europese normalisatieproducten snel ten uitvoer wordt gelegd; is van mening dat de wijzigingsverordening de besluitvorming kan helpen versterken zonder dat afbreuk wordt gedaan aan de belangrijke rol van het brede spectrum aan belanghebbenden bij de opstelling van doeltreffende normen die in overeenstemming zijn met het algemeen belang en waarmee tegemoetgekomen wordt aan de behoeften van de markt; 28. wijst erop dat het nog altijd een grote uitdaging is om te waarborgen dat Europese kmo’s en andere maatschappelijke belanghebbenden daadwerkelijk participeren in internationale normalisatie, als gevolg van beperkte middelen zoals financiering; is van mening dat de Commissie met de lidstaten moet samenwerken om meer financiering beschikbaar te stellen en ervoor te zorgen dat er financieringsprogramma’s zijn in het kader waarvan aanzienlijke, langdurige en stabiele financiële ondersteuning kan worden geboden voor de participatie van verschillende belanghebbenden, waaronder kmo’s en consumentengroepen; dringt erop aan beter gebruik te maken van bestaande instrumenten en richtsnoeren die rekening houden met de behoeften en belangen van kmo’s en andere belanghebbenden; is van mening dat de Commissie, om de participatie van het maatschappelijk middenveld te vergroten en het toepassingsgebied van bijlage III bij Verordening (EU) nr. 1025/2012 uit te breiden, de maatschappelijke organisaties die er belang bij hebben een bijdrage te leveren aan de normalisatiewerkzaamheden op Europees niveau in kaart moet brengen; 29. is van mening dat de participatie van kmo’s op nationaal niveau moet worden bevorderd, aangezien zij op dit niveau het doeltreffendst een bijdrage kunnen leveren omdat daar minder kosten mee gemoeid zijn en er geen sprake is van taalbarrières; merkt op dat het normalisatiekader kmo’s moet aanmoedigen actief deel te nemen, met name door toegang tot normalisatieactiviteiten te bieden of, waar mogelijk, verlaagde tarieven toe te passen, en innovatieve technologische oplossingen moet bieden bij normalisatieactiviteiten; benadrukt dat nationale normalisatie-instellingen de toegang van kmo’s tot normen moeten vergemakkelijken door in hun jaarlijkse werkprogramma’s normalisatieprojecten te identificeren die van bijzonder belang zijn voor kmo’s; 30. is ingenomen met de nadruk die wordt gelegd op de betrokkenheid van een bredere kring belanghebbenden, waaronder kmo’s en consumentenorganisaties, bij normalisatieactiviteiten op nationaal niveau; is van mening dat de uitwisseling van beste praktijken de lidstaten en de nationale normalisatie-instellingen kan helpen om de participatie van verschillende belanghebbenden, met name kmo’s en maatschappelijke organisaties, te bevorderen, maar waarschuwt dat deze uitwisseling een aanvulling moet vormen op de werkzaamheden die binnen de ENO’s of binnen de door de in bijlage III bij Verordening (EU) nr. 1025/2012 vermelde organisaties opgerichte netwerken worden uitgevoerd en dat overlapping van werkzaamheden moet worden voorkomen; merkt op dat niet alle in bijlage III bedoelde organisaties nationale tegenhangers in alle lidstaten hebben; is van mening dat de Commissie deze organisaties meer financiering of technische ondersteuning moet geven om te zorgen voor deelname aan nationale normalisatieactiviteiten, met inbegrip van niet alleen technische werkzaamheden op het gebied van normen, maar ook de voorbereiding van standpunten ten aanzien van normalisatieverzoeken op Europees en internationaal niveau, waardoor de inclusiviteit van het proces als geheel wordt versterkt; benadrukt dat gewaarborgd moet worden dat de lidstaten op nationaal niveau aanvullende financiële steun verlenen voor de participatie van kmo’s en verenigingen van kmo’s; 31. stelt vast dat de nationale normalisatie-instellingen in sommige lidstaten reeds solidariteitsmechanismen hebben ingesteld in het kader waarvan belanghebbenden uit het bedrijfsleven bijdragen aan de kosten die voor maatschappelijke belanghebbenden aan participatie verbonden zijn, waarbij de bijdrage wordt bepaald op basis van bepaalde criteria, zoals de omvang en de omzet van het bedrijf; verzoekt de Commissie en de ENO’s deze mechanismen te evalueren; 32. wijst erop dat een consistente aanpak ten aanzien van gemeenschappelijke specificaties noodzakelijk is, met name omdat uiteenlopende wetgevingsprocessen momenteel leiden tot uiteenlopende bepalingen; betreurt het dat de procedure voor de vaststelling van gemeenschappelijke specificaties niet op horizontaal niveau is overeengekomen en benadrukt de noodzaak van een geharmoniseerde aanpak ten aanzien van gemeenschappelijke specificaties in de verschillende wetgevingshandelingen van de Unie; wijst op het belang van een koppeling tussen gemeenschappelijke specificaties en bestaande Europese en internationale normen, omdat daarmee de naleving, met name voor kleine en middelgrote ondernemingen, gemakkelijker wordt; is daarom van mening dat dit mechanisme alleen mag worden gebruikt in uitzonderlijke gevallen waarin de Commissie een of meer ENO’s heeft verzocht een geharmoniseerde norm op te stellen en aan dat verzoek niet binnen de gestelde termijn is voldaan of het verzoek niet is ingewilligd, en alleen wanneer de normen naar verwachting ook niet binnen een redelijke termijn zullen worden gepubliceerd; dringt erop aan dat wanneer geharmoniseerde normen in het Publicatieblad van de Europese Unie worden bekendgemaakt, gemeenschappelijke specificaties moeten worden ingetrokken; uit zijn bezorgdheid over gemeenschappelijke specificaties met betrekking tot onder meer de eerbiediging van de grondrechten, waarbij het gebruik van uitvoeringshandelingen gevolgen heeft voor de controlebevoegdheden van de medewetgevers; benadrukt dat noch normen, noch gemeenschappelijke specificaties betrekking mogen hebben op grondrechten of sociaaleconomische kwesties; 33. is van mening dat bij een evaluatie van Verordening (EU) nr. 1025/2012 moet worden nagegaan of het mogelijk is horizontale bepalingen inzake gemeenschappelijke specificaties op te nemen, zodat in toekomstige voorstellen op coherente wijze naar kan worden verwezen; 34. is van mening dat uiteenlopende regelgevingsresultaten ook van invloed kunnen zijn op het normalisatieproces in het algemeen, als gevolg van andere terminologie, het ontbreken van standaardclausules voor normalisatieverzoeken en problemen bij het overzicht vooraf; benadrukt dat dit probleem nog belangrijker is wanneer normen relevant zijn voor meer dan één regelgevingshandeling; is van mening dat een gemeenschappelijke aanpak of een geformaliseerde overeenkomst tussen de Commissie en de medewetgevers kan worden onderzocht om de voorbereiding van normen en gedetailleerde voorwaarden voor gemeenschappelijke specificaties te stroomlijnen; 35. is ingenomen met het feit dat er een proces van collegiale toetsing op gang wordt gezet tussen de lidstaten en de nationale normalisatie-instellingen, in het kader waarvan goede praktijken worden uitgewisseld en voorstellen worden gedaan voor het vergroten van de betrokkenheid van maatschappelijke organisaties en consumenten, en wordt gewerkt aan het opstellen van kmo-vriendelijke voorwaarden voor normalisatie; 36. steunt de oprichting van een Europese website voor het toezicht op internetnormen; verzoekt de Commissie om na te denken over de oprichting van een vrij toegankelijk register van alle door de EU ontwikkelde normen, om de transparantie te verbeteren en burgers te stimuleren zich te informeren over de ontwikkeling van Europese normen; Vaststelling van internationale normen 37. is van mening dat het van essentieel belang is de Europese coördinatie en betrokkenheid op internationaal niveau met betrekking tot normalisatie te verbeteren, met gelijkgestemde mondiale partners, met inachtneming van het recht van nationale delegaties om hun eigen beslissingen te nemen in internationale fora; is niettemin van mening dat, wanneer er gelijkaardige standpunten bestaan en deze ook worden gedeeld met gelijkgestemde partners uit derde landen, Europees leiderschap op het gebied van de ontwikkeling van normen kan fungeren als een multiplicator voor Europees industrieel leiderschap; 38. is ingenomen met de belangrijke rol die in de strategie is weggelegd voor internationale normalisatieactiviteiten; is van mening dat de vaststelling van internationale normen door de ENO’s Europese bedrijven die handel willen drijven met landen buiten de Unie, kan helpen; herinnert eraan dat niet alle landen internationale normen automatisch invoeren ter vervanging van binnenlandse normen en nodigt de Commissie en de lidstaten uit om derde landen aan te moedigen deze aanpak te volgen; 39. benadrukt dat prioriteit verlenen aan normalisatiekwesties bij de samenwerking met derde landen in een bi-, multi- en plurilaterale context ook belangrijk is om ervoor te zorgen dat gelijkgestemde, inclusieve benaderingen ten aanzien van normalisatie op internationaal niveau voorrang kunnen krijgen en om de samenwerking tussen gelijkgestemde democratische partners te bevorderen; dringt er bij de Europese Commissie en de ENO’s op aan om te werken aan verbetering van de inclusiviteit van het internationale normalisatiestelsel en een betere vertegenwoordiging van alle belanghebbenden, en hiertoe samen te werken met internationale tegenhangers en gelijkgestemde handelspartners, en om de algemene reikwijdte van de EU in het mondiale normalisatiesysteem te vergroten; moedigt de Commissie en het hoofd normalisatie (CSO) in dit verband aan kernprestatie-indicatoren te ontwikkelen om toezicht te houden op de verbintenissen en ontwikkelingen inzake normalisatie tussen de Unie en derde landen in overleg met de ENO’s, hetgeen zou leiden tot meer mededinging op de interne markt en een betere bescherming van de consument, wat de gehele economie ten goede zou komen; 40. merkt op dat in een aantal sectoren internationale consortia een grote rol spelen, bijvoorbeeld op het gebied van de beide transities; wijst erop dat het integreren van door consortia ontwikkelde normen in het Europese normalisatiestelsel kan bijdragen aan de verwezenlijking van beleidsdoelstellingen, en noemt als voorbeeld de invoering van USB-C als universele oplader; dringt er bij de Commissie en de ENO’s op aan voort te bouwen op dit voorbeeld en andere voorbeelden van beste praktijken en na te gaan welke aanpak het beste is met het oog op de integratie van door consortia ontwikkelde normen als die een positieve bijdrage leveren aan de verwezenlijking van de doelstellingen van de Unie; 41. is voorstander van nauwe Europese en EU-NAVO-samenwerking met betrekking tot de harmonisatie van normen op defensiegebied om de interoperabiliteit te verbeteren; Grensverleggende innovaties ter bevordering van tijdige normalisatie 42. benadrukt de waarde van commercialisering voor onderzoeksactiviteiten, met inbegrip van die welke gestart zijn in het kader van de financieringsprogramma’s voor onderzoek van de Unie, waarvan de geschiktheid voor normalisatie van projecten in een vroeg stadium moet worden overwogen; is ingenomen met de invoering van de “normalisatiebooster” als proeftuin voor de geschiktheid van normen; herinnert eraan dat het collaboratieve karakter van door de Unie gefinancierd onderzoek, ook met onderzoekers uit derde landen, gunstig kan zijn voor de ontwikkeling van normen en dat niet alleen de ontwikkeling van normen hierdoor bevorderd wordt, maar dat ook de volgende generatie deskundigen die betrokken zijn bij normalisatieactiviteiten hierdoor ondersteund wordt; is van mening dat dergelijke inspanningen ten doel moeten hebben onderzoekers in staat te stellen deel te nemen aan de ontwikkeling van Europese normen binnen de ENO’s; 43. benadrukt dat terwijl het nieuwe wetgevingskader moet worden bijgewerkt, de Europese Commissie de aanpak ervan, het gebruik en de integratie van internationale normen en coördinatie tussen alle actoren moet bevorderen door middel van vrijhandelsovereenkomsten, en met name met betrekking tot de Global Gateway; 44. is tevreden over de nadruk die wordt gelegd op normalisatieactiviteiten in het kader van uitrolprogramma’s zoals de Connecting Europe Facility en het programma Digitaal Europa, omdat het hier gaat om essentiële middelen om de invoering van nieuwe en innovatieve technologieën en benaderingen te bevorderen; 45. steunt de ontwikkeling van de Europese praktijkcode betreffende normalisatie voor onderzoekers, die dient ter bevordering van een samenhangende aanpak met betrekking tot normalisatieactiviteiten in overeenstemming met de doelstellingen en strategische belangen van de EU; 46. is van mening dat open normen kunnen helpen bij ontwikkeling van innovatieve oplossingen en een open overheidsbeleid, dat gebaseerd is op transparantie, verantwoordingsplicht en betrouwbaarheid; Zorgen voor toekomstige deskundigheid op het gebied van normalisatie 47. steunt de ontwikkeling van bewustmakings- en opleidingsprogramma’s, waaronder programma’s voor een leven lang leren, beroepsonderwijs en -opleiding, die gericht zijn op de invoering van trajecten voor normalisatieactiviteiten voor academici, toekomstige professionals uit het bedrijfsleven, beleidsmakers en vertegenwoordigers van het maatschappelijk middenveld; dringt erop aan dat er opleidings- en mentorschapsprogramma’s worden opgezet om normen en de voordelen van normalisatie onder de aandacht te brengen, waarbij deze programma’s zich met name moeten richten op kmo’s en andere ondervertegenwoordigde belanghebbenden op het gebied van normalisatie; is van mening dat dergelijke bewustmakings- en opleidingsprogramma’s moeten worden ontwikkeld in samenwerking met het bedrijfsleven, om ervoor te zorgen dat zij geschikt zijn voor het beoogde doel en dat zij de door de markt gestuurde aanpak ten aanzien van normalisatie weerspiegelen; 48. steunt het financieren van Europese normalisatieorganisaties bij de uitvoering van voorbereidende of aanvullende activiteiten in verband met Europese normalisatie, waar ook samenwerkingsactiviteiten onder vallen, met inbegrip van internationale activiteiten, onderzoeksactiviteiten en conformiteitsbeoordelingen en maatregelen om de tijd die nodig is voor het opstellen of herzien van Europese normen of Europese normalisatieproducten te beperken, zonder dat inbreuk wordt gemaakt op de grondbeginselen, met name de beginselen van openheid, kwaliteit, transparantie en consensus onder alle belanghebbenden; 49. merkt op dat het opstellen en uitvoeren van normen een hoge mate van technische deskundigheid vereist en dat een tekort aan gekwalificeerde deskundigen in de publieke en private sector kan worden verergerd door nieuwe digitale uitdagingen die meer technische vaardigheden en competenties vereisen, en dat verdere inspanningen nodig zijn om de kennis en het bewustzijn bij publieke en private belanghebbenden te vergroten; is ingenomen met het initiatief van de Commissie om universiteitsdagen over normalisatie te organiseren om normalisatie onder de aandacht te brengen in de academische wereld en onder studenten, en normalisatie meer te integreren in de projecten van de academische gemeenschap van de EU; merkt op dat het forum op hoog niveau de ontwikkeling van academische onderwijsmodules op het gebied van normalisatie moet bevorderen teneinde de competenties te verbeteren, en moedigt de lidstaten aan relevante beroepsopleidingen over normen in hun nationale onderwijsstelsels op te nemen; 50. roept nogmaals op tot meer samenwerking tussen de EU-instellingen, het Gemeenschappelijk Centrum voor onderzoek, de nationale regeringen, het maatschappelijk middenveld en de ENO’s om opleidingsrichtsnoeren voor beleidsmakers te ontwikkelen en een normalisatiecultuur tot stand te brengen, met inbegrip van inzicht in de manier waarop normalisatieprocessen werken en wanneer deze kunnen worden gebruikt; acht dit even noodzakelijk als andere interne hervormingen om een solide platform te bieden voor toekomstige normalisatieactiviteiten, toezicht en ontwikkeling van normalisatieprioriteiten; o o o 51. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie.