(Gewone wetgevingsprocedure: eerste lezing) Het Europees Parlement, – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2011)0759 ), – gezien artikel 294, lid 2, artikel 81, lid 1 en lid 2, artikel 82, lid 1, en artikel 84 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, uit hoofde waarvan de Commissie het voorstel heeft ingediend bij het Parlement (C7-0439/2011), – gezien artikel 294, lid 3, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité van 11 juli 2012 (1) , – gezien het advies van het Comité van de Regio's van 18 juli 2012 (2) , – gezien de schriftelijke toezegging van de vertegenwoordiger van de Raad van 6 november 2013 om het standpunt van het Europees Parlement goed te keuren, overeenkomstig artikel 294, lid 4, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien artikel 55 van zijn Reglement, – gezien het gezamenlijk overleg van de Commissie juridische zaken en de Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken overeenkomstig artikel 51 van het Reglement, – gezien het verslag van de Commissie juridische zaken en de Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken en de adviezen van de Begrotingscommissie en de Commissie rechten van de vrouw en gendergelijkheid ( A7-0396/2013 ), 1. stelt onderstaand standpunt in eerste lezing vast; 2. verzoekt om hernieuwde voorlegging indien de Commissie voornemens is ingrijpende wijzigingen in dit voorstel aan te brengen of dit door een nieuwe tekst te vervangen; 3. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en aan de Commissie alsmede aan de nationale parlementen. Standpunt van het Europees Parlement in eerste lezing vastgesteld op 10 december 2013 met het oog op de vaststelling van Verordening (EU) nr. .../2013 van het Europees Parlement en de Raad tot vaststelling van een programma "Justitie" voor de periode 2014-2020 (Aangezien het Parlement en de Raad tot overeenstemming zijn geraakt, komt het standpunt van het Parlement overeen met de definitieve rechtshandeling: Verordening (EU) nr. 1382/2013.) (Gewone wetgevingsprocedure: eerste lezing) Het Europees Parlement, – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2011)0758 ), – gezien artikel 294, lid 2, en de artikelen 19, lid 2, 21, lid 2, 114, 168, 169 en 197 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C7‑0438/2011), — gezien artikel 294, lid 3, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, — gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité van 26 april 2012 (1) , — gezien het advies van het Comité van de Regio’s van 18 juli 2012 (2) , – gezien de schriftelijke toezegging van de vertegenwoordiger van de Raad van 6 november 2013 om het standpunt van het Europees Parlement goed te keuren, overeenkomstig artikel 294, lid 4, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien artikel 55 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken en de adviezen van de Begrotingscommissie, de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken, de Commissie juridische zaken, de Commissie rechten van de vrouw en gendergelijkheid, en de Commissie verzoekschriften ( A7-0397/2013 ), 1. stelt onderstaand standpunt in eerste lezing vast; 2. verzoekt om hernieuwde voorlegging indien de Commissie voornemens is ingrijpende wijzigingen in haar voorstel aan te brengen of dit door een nieuwe tekst te vervangen; 3. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en aan de Commissie alsmede aan de nationale parlementen. Standpunt van het Europees Parlement in eerste lezing vastgesteld op 10 december 2013 met het oog op de vaststelling van Verordening (EU) nr. .../2013 van het Europees Parlement en de Raad tot vaststelling van een programma "Rechten, gelijkheid en burgerschap" voor de periode 2014-2020 (Aangezien het Parlement en de Raad tot overeenstemming zijn geraakt, komt het standpunt van het Parlement overeen met de definitieve rechtshandeling: Verordening (EU) nr. 1381/2013.) (Gewone wetgevingsprocedure: eerste lezing) Het Europees Parlement, – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2013)0678 ), – gezien artikel 294, lid 2, en artikel 207, lid 2, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C7‑0305/2013), – gezien artikel 294, lid 3, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien de schriftelijke toezegging van de vertegenwoordiger van de Raad van 5 december 2013 om het standpunt van het Europees Parlement goed te keuren, overeenkomstig artikel 294, lid 4, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien artikel 55 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie internationale handel ( A7-0422/2013 ), 1. stelt onderstaand standpunt in eerste lezing vast; 2. verzoekt om hernieuwde voorlegging indien de Commissie voornemens is ingrijpende wijzigingen in haar voorstel aan te brengen of dit door een nieuwe tekst te vervangen; 3. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en aan de Commissie alsmede aan de nationale parlementen. Standpunt van het Europees Parlement in eerste lezing vastgesteld op 10 december 2013 met het oog op de vaststelling van Verordening (EU) nr. .../2013 van het Europees Parlement en de Raad tot wijziging van Verordening (EG) nr. 55/2008 van de Raad tot invoering van autonome handelspreferenties voor de Republiek Moldavië (Aangezien het Parlement en de Raad tot overeenstemming zijn geraakt, komt het standpunt van het Parlement overeen met de definitieve rechtshandeling: Verordening (EU) nr. 1384/2013.) (Goedkeuring) Het Europees Parlement, – gezien het ontwerpbesluit van de Raad (14165/2013), – gezien het ontwerpprotocol tussen de Europese Unie en het Koninkrijk Marokko tot vaststelling van de vangstmogelijkheden en de financiële bijdrage waarin is voorzien bij de partnerschapsovereenkomst inzake visserij tussen de Europese Unie en het Koninkrijk Marokko (14162/2013), – gezien het verzoek om goedkeuring dat de Raad heeft ingediend krachtens artikel 43, lid 2, en artikel 218, lid 6, tweede alinea, onder a), van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (C7-0415/2013), – gezien zijn resolutie van 14 december 2011 over het ontwerp van besluit van de Raad betreffende de sluiting van een protocol tussen de Europese Unie en het Koninkrijk Marokko tot vaststelling van de vangstmogelijkheden en de financiële tegenprestatie waarin is voorzien bij de partnerschapsovereenkomst inzake visserij tussen de Europese Gemeenschap en het Koninkrijk Marokko (1) , – gezien zijn resolutie van 14 december 2011 over het toekomstige protocol tot vaststelling van de vangstmogelijkheden en de financiële tegenprestatie waarin is voorzien bij de partnerschapsovereenkomst inzake visserij tussen de Europese Gemeenschap en het Koninkrijk Marokko (2) , – gezien artikel 81 en artikel 90, lid 7, van zijn Reglement, – gezien de aanbeveling van de Commissie visserij en het advies van de Commissie ontwikkelingssamenwerking en de Begrotingscommissie ( A7-0417/2013 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan de sluiting van het protocol; 2. herinnert eraan dat het Europees Parlement tijdig en volledig moet worden geïnformeerd over de toepassing en de resultaten van het protocol en dringt er derhalve opnieuw op aan dat vertegenwoordigers van het Europees Parlement worden uitgenodigd als waarnemers bij de vergaderingen van de in artikel 10 van de visserijovereenkomst bedoelde gemengde commissie; pleit er tevens voor dat het Parlement documentatie ontvangt over de richtsnoeren, doelstellingen en indicatoren met betrekking tot het hoofdstuk steun voor het visserijbeleid van Marokko, alsook alle nodige informatie om op passende wijze toezicht te kunnen houden op de aspecten van artikel 6 van het protocol, met inbegrip van het eindverslag dat Marokko over de uitvoering van het sectorale steunprogramma moet indienen; uit opnieuw de wens dat de Commissie een volledig verslag over de werking en de resultaten van het lopende protocol aan het Europees Parlement voorlegt alvorens aan te vangen met de onderhandelingen over een nieuw protocol; 3. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en aan de Commissie, alsmede aan de regeringen en parlementen van de lidstaten en van het Koninkrijk Marokko. (Raadpleging) Het Europees Parlement, – gezien het ontwerpbesluit van de Raad (11463/2013), – gezien het verzoek om goedkeuring dat de Raad heeft ingediend krachtens artikel 114 en artikel 218, lid 6, tweede alinea, onder a), v), en artikel 218, lid 8, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (C7-0236/2013), – gezien artikel 81 en artikel 90, lid 7, van zijn Reglement, – gezien de aanbeveling van de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken ( A7‑0400/2013 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan het ontwerpbesluit van de Raad; 2. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en aan de Commissie, alsmede aan de regeringen en parlementen van de lidstaten. (Goedkeuring) Het Europees Parlement, – gezien het ontwerpbesluit van de Raad (12324/2013), – gezien het Protocol tegen de illegale vervaardiging van en handel in vuurwapens, delen en onderdelen daarvan en munitie, tot aanvulling van het Verdrag van de Verenigde Naties tegen grensoverschrijdende georganiseerde misdaad, – gezien het verzoek om goedkeuring dat de Raad heeft ingediend krachtens de artikel 114, lid 1, artikel 207, en artikel 218, lid 6, tweede alinea, onder a), van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (C7-0379/2013), – gezien het programma van Stockholm en het Actieplan ter uitvoering van het programma van Stockholm ( COM(2010)0171 ), – gezien zijn resolutie van 12 september 2013 over "het tweede verslag over de tenuitvoerlegging van de EU-interneveiligheidsstrategie" (1) , – gezien zijn resolutie van 23 oktober 2013 over "georganiseerde misdaad, corruptie en het witwassen: aanbevelingen inzake de benodigde acties en initiatieven (eindverslag) (2) , – gezien artikel 81 en artikel 90, lid 7, van zijn Reglement, – gezien de aanbeveling van de Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken ( A7-0359/2013 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan de sluiting van het protocol; 2. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en aan de Commissie, alsmede aan de regeringen en parlementen van de lidstaten en Europol en Eurojust. (Goedkeuring) Het Europees Parlement, – gezien het ontwerpbesluit van de Raad (16112/2012), – gezien de ontwerpovereenkomst in de vorm van een briefwisseling tussen de Europese Unie en de Volksrepubliek China uit hoofde van artikel XXIV, lid 6, en artikel XXVIII van de Algemene Overeenkomst inzake Tarieven en Handel (GATT) 1994 betreffende de wijziging van de concessies die vervat zijn in de lijsten van verbintenissen van de Republiek Bulgarije en Roemenië, in verband met hun toetreding tot de Europese Unie (16118/2012), – gezien het verzoek om goedkeuring dat de Raad heeft ingediend krachtens artikel 207, lid 4, eerste alinea, en artikel 218, lid 6, tweede alinea, onder a) v), van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (C7‑0285/2013), – gezien artikel 81 en artikel 90, lid 7, van zijn Reglement, – gezien de aanbeveling van de Commissie internationale handel en het advies van de Commissie buitenlandse zaken ( A7-0332/2013 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan de sluiting van de overeenkomst; 2. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en aan de Commissie, alsmede aan de regeringen en parlementen van de lidstaten en de Volksrepubliek China. (Goedkeuring) Het Europees Parlement, – gezien het ontwerpbesluit van de Raad (14374/2013), – gezien het herziene ontwerpmemorandum van overeenstemming met de Verenigde Staten van Amerika over de invoer van rundvlees van dieren die niet zijn behandeld met bepaalde groeibevorderende hormonen en over verhoogde rechten die door de Verenigde Staten op bepaalde producten van de Europese Unie worden toegepast (14375/2013), – gezien het verzoek om goedkeuring dat de Raad heeft ingediend krachtens artikel 207, lid 4, eerste alinea, en artikel 218, lid 6, tweede alinea, onder a), punt v), van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (C7‑0377/2013), – gezien artikel 81 en artikel 90, lid 7, van zijn Reglement, – gezien de aanbeveling van de Commissie internationale handel en het advies van de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling ( A7‑0427/2013 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan de sluiting van de overeenkomst; 2. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en aan de Commissie, alsmede aan de regeringen en parlementen van de lidstaten en de Verenigde Staten van Amerika. (Goedkeuring) Het Europees Parlement, – gezien het ontwerpbesluit van de Raad (08701/2013), – gezien het ontwerp van protocol tot vaststelling van de vangstmogelijkheden en de financiële tegenprestatie waarin is voorzien bij de overeenkomst tussen de Europese Unie en de Republiek Ivoorkust (2013‑2018) (08699/2013), – gezien het verzoek om goedkeuring dat de Raad heeft ingediend krachtens artikel 43, lid 2 en artikel 218, lid 6, tweede alinea, onder a), van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (C7‑0216/2013), – gezien artikel 81 en artikel 90, lid 7, van zijn Reglement, – gezien de aanbeveling van de Commissie visserij en het advies van de Commissie ontwikkelingssamenwerking en de Begrotingscommissie ( A7-0416/2013 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan de sluiting van het protocol; 2. verzoekt de Commissie het Europees Parlement relevante informatie te doen toekomen over de vergaderingen van de gemengde commissie voorzien in artikel 9 van de overeenkomst, en met name de notulen en conclusies van die vergaderingen, alsook een jaarverslag over de resultaten van de effectieve toepassing van het in artikel 3 van het Protocol bedoelde meerjarige sectorale steunprogramma; verzoekt de Commissie eveneens om in het laatste jaar van de looptijd van het protocol en voordat er onderhandelingen worden geopend over de verlenging ervan een evaluatieverslag ex post voor te leggen aan het Europees Parlement en de Raad, met een kosten-batenanalyse van de tenuitvoerlegging van het protocol; 3. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en aan de Commissie, alsmede aan de regeringen en parlementen van de lidstaten en de Republiek Ivoorkust. (Bijzondere wetgevingsprocedure – raadpleging) Het Europees Parlement, – gezien het voorstel van de Commissie aan de Raad ( COM(2013)0552 ), – gezien artikel 349 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, op grond waarvan het Parlement door de Raad is geraadpleegd (C7‑0262/2013), – gezien artikel 55 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie visserij ( A7-0415/2013 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan het voorstel van de Commissie; 2. verzoekt de Raad, wanneer deze voornemens is af te wijken van de door het Parlement goedgekeurde tekst, het Parlement hiervan op de hoogte te stellen; 3. wenst opnieuw te worden geraadpleegd ingeval de Raad voornemens is ingrijpende wijzigingen aan te brengen in de door het Parlement goedgekeurde tekst; 4. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en aan de Commissie alsmede aan de nationale parlementen. Het Europees Parlement, – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2013)0707 – C7-0359/2013), – gezien het Interinstitutioneel Akkoord van 17 mei 2006 tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie betreffende de begrotingsdiscipline en een goed financieel beheer (1) (IIA van 17 mei 2006), en met name punt 28 daarvan, – gezien Verordening (EG) nr. 1927/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 20 december 2006 tot oprichting van een Europees fonds voor aanpassing aan de globalisering (2) (de EFG-verordening), – gezien de trialoogprocedure als bedoeld in punt 28 van het IIA van 17 mei 2006, – gezien de brief van de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken, – gezien het verslag van de Begrotingscommissie ( A7-0411/2013 ), A. overwegende dat de Unie wetgevings- en begrotingsinstrumenten in het leven heeft geroepen om extra steun te geven aan werknemers die de gevolgen van grote structurele veranderingen in de wereldhandelspatronen ondervinden, en hen te helpen bij hun terugkeer op de arbeidsmarkt; B. overwegende dat financiële steun van de Unie aan ontslagen werknemers flexibel moet zijn en zo snel en efficiënt mogelijk ter beschikking moet worden gesteld, overeenkomstig de gezamenlijke verklaring van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie die is goedgekeurd op de overlegvergadering van 17 juli 2008, en met eerbiediging van het IIA van 17 mei 2006 wat betreft het nemen van besluiten om middelen beschikbaar te stellen uit het Europees fonds voor aanpassing aan de globalisering (EFG); C. overwegende dat Finland aanvraag EGF/2013/001 FI/Nokia voor een financiële bijdrage uit het EFG heeft ingediend naar aanleiding van 4 509 gedwongen ontslagen bij Nokia tijdens de referentieperiode die liep van 1 augustus 2012 tot 30 november 2012, waarbij 3 719 werknemers in aanmerking komen voor maatregelen met medefinanciering door het EFG; D. overwegende dat de aanvraag voldoet aan de subsidiabiliteitscriteria die zijn vastgelegd in de EFG-verordening; 1. is het met de Commissie eens dat is voldaan aan de voorwaarden die zijn opgenomen in artikel 2, letter a), van de EFG-verordening en dat Finland bijgevolg recht heeft op een financiële bijdrage op grond van die verordening; 2. stelt vast dat de Finse autoriteiten de aanvraag voor een financiële bijdrage uit het EFG op 1 februari 2013 hebben ingediend en dat de beoordeling daarvan door de Commissie op 16 oktober 2013 werd gepubliceerd; betreurt de lange beoordelingsperioden en informeert waarom de beoordeling van deze specifieke aanvraag acht maanden in beslag heeft genomen, terwijl een aanvraag met betrekking tot Nokia Salo uit 2012 binnen drie maanden was beoordeeld; 3. is van mening dat de gedwongen ontslagen bij Nokia plc, Nokia Siemens Networks en 30 van haar leveranciers en onderaannemers die betrokken zijn bij de mobiele telefoonsector verband houden met grote structurele veranderingen in de wereldhandelspatronen als gevolg van de globalisering, en te verklaren zijn door de overbrenging van taken binnen de sector naar derde landen, en door het teruglopen van het marktaandeel van Nokia voor basismodellen van mobiele telefoons en smartphones; 4. merkt op dat de vestiging Salo van Nokia Finland in 2012 al te maken heeft gehad met grootschalige ontslagen (EGF/2012/006 FI/Nokia Salo), en dat het aantal getroffen werknemers bij Nokia met deze nieuwe golf van ontslagen uitkomt op ruim 6000, met alle problemen van dien voor de getroffen gemeenten, alsook voor de Finse economie als geheel; 5. betreurt dat de ontslagen bij Nokia voortvloeien uit een bedrijfsbesluit van Nokia om zijn productie-installaties alsmede het ontwerp en de productontwikkeling naar Azië te verplaatsen en deel uitmaken van zijn voornemen het aantal werknemers bij Nokia Corporation wereldwijd vóór het einde van 2013 met 17 000 te verminderen; merkt op dat dit besluit leidde tot drie beschikbaarstellingen van middelen uit het EFG ten behoeve van 6 138 werknemers van Nokia; 6. wijst erop dat het EFG reeds steun heeft geboden aan 1 337 medewerkers die werden ontslagen als gevolg van de Nokia-verplaatsing van Duitsland naar Roemenië in 2008; merkt op dat nu, vijf jaar later, er voor de vierde keer middelen uit het EFG beschikbaar worden gesteld in verband met ontslagen bij Nokia; 7. is verheugd dat de Finse autoriteiten, teneinde de ontslagen werknemers hulp te bieden nog vóór zij hun baan bij Nokia kwijtraakten, al op 1 augustus 2012 met de uitvoering van het gecoördineerde pakket van individuele dienstverlening zijn begonnen; 8. merkt op dat het gecoördineerde pakket individuele cofinancieringsvoorzieningen maatregelen omvat voor de re-integratie van 3 719 ontslagen werknemers in het arbeidsproces, o.a. in de vorm van begeleidings- en andere voorbereidende maatregelen, opleiding en omscholing, bevordering van ondernemerschap en diensten voor nieuwe ondernemers, steun voor het opstarten van zelfstandige bedrijfsactiviteiten, mobiliteitstoelagen, arbeidsbemiddeling in het Service Point, loonsubsidies en gegevensinzameling bij bedrijven; 9. is verheugd over het feit dat het pakket innovatieve maatregelen omvat zoals Protomo - een reeks bemiddelingsdiensten voor de opstart van nieuwe ondernemingen; 10. merkt op dat de financiële toelagen uit het EFG beperkt zijn en dat de steun grotendeels bestemd is voor opleidingen en ondernemerschap; 11. stelt met voldoening vast dat de sociale partners, en met name de Raad van Finse Industriebonden (o.a. de Vakbond Pro en de Finse Metaalarbeidersbond) zijn geraadpleegd bij de voorbereiding van de EFG-aanvraag en dat het beleid van gelijkheid van mannen en vrouwen en non-discriminatie zal worden toegepast in de verschillende stadia van de uitvoering van het EFG en bij de toegang ertoe; 12. is verheugd over het feit dat de ontslagen en de voorbereiding van het gecoördineerde pakket van gepersonaliseerde diensten worden afgehandeld door een speciale werkgroep bestaande uit de sociale partners (waaronder Nokia-vertegenwoordigers) en regionale overheden; 13. herinnert aan het belang van een verbetering van de inzetbaarheid van alle werknemers door aangepaste scholing en de erkenning van de in de loop van het beroepsleven opgedane vaardigheden en bekwaamheden; verwacht dat de scholing die in het gecoördineerde pakket wordt aangeboden niet alleen is afgestemd op de behoeften van de ontslagen werknemers, maar ook op het huidige ondernemingsklimaat; 14. merkt op dat de informatie die is verstrekt over het gecoördineerde pakket van individuele diensten die door het EFG moet worden gefinancierd, gegevens bevat over de complementariteit met acties die worden gefinancierd uit de structuurfondsen; wijst er met nadruk op dat de Finse autoriteiten bevestigen dat voor de subsidiabele maatregelen geen steun uit andere financieringsinstrumenten van de Unie wordt ontvangen; herhaalt zijn oproep aan de Commissie om in haar jaarverslagen een vergelijkende evaluatie van deze gegevens op te nemen om ervoor te zorgen dat de bestaande verordeningen volledig in acht worden genomen en dubbel gebruik van door de Unie gefinancierde diensten wordt voorkomen; 15. verzoekt de betrokken instellingen de nodige maatregelen te nemen om de procedurele regelingen te verbeteren teneinde de beschikbaarstelling van middelen uit het EFG te bespoedigen; waardeert de verbeterde procedure die de Commissie op verzoek van het Parlement in het leven heeft geroepen om de toekenning van subsidies te versnellen, met als doel de begrotingsautoriteit de beoordeling door de Commissie van de subsidiabiliteit van een EFG-aanvraag voor te leggen samen met het voorstel voor de beschikbaarstelling van middelen uit het EFG; hoopt dat verdere verbeteringen aan de procedure zullen worden opgenomen in de nieuwe EFG-verordening (2014-2020) en dat grotere doelmatigheid, transparantie en zichtbaarheid van het EFG zullen worden bereikt; 16. beklemtoont dat overeenkomstig artikel 6 van de EFG-verordening moet worden gewaarborgd dat met middelen van het EFG de stabiele terugkeer van individuele ontslagen werknemers in de arbeidsmarkt wordt gesteund; benadrukt voorts dat de EFG-steun alleen actieve arbeidsmarktmaatregelen kan medefinancieren die duurzame werkgelegenheid voor de lange termijn opleveren; herhaalt dat uit het EFG afkomstige steun niet in de plaats mag komen van maatregelen waartoe bedrijven verplicht zijn krachtens hun nationale wetgeving of collectieve overeenkomsten, of van maatregelen voor de herstructurering van bedrijven of bedrijfstakken; 17. is ingenomen met het akkoord dat de Raad heeft bereikt om in de verordening van het EFG voor de periode 2014-2020 het criterium van de financiële en economische crisis opnieuw in te voeren, die het mogelijk maakt ook financiële steun te verlenen aan werknemers die worden ontslagen als gevolg van de huidige financiële en economische crisis en niet alleen aan werknemers die hun baan verliezen als gevolg van veranderingen in de wereldhandelspatronen; 18. hecht zijn goedkeuring aan het bij deze resolutie gevoegde besluit; 19. verzoekt zijn Voorzitter dit besluit samen met de voorzitter van de Raad te ondertekenen en zorg te dragen voor publicatie ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie ; 20. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie, met inbegrip van de bijlage, te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. BIJLAGE BESLUIT VAN HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD betreffende de beschikbaarstelling van middelen uit het Europees fonds voor aanpassing aan de globalisering, overeenkomstig punt 28 van het Interinstitutioneel Akkoord van 17 mei 2006 tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie betreffende de begrotingsdiscipline en een goed financieel beheer (aanvraag EGF/2013/001 FI/Nokia, Finland) (De tekst van de bijlage wordt hier niet weergegeven, aangezien deze overeenkomt met de definitieve handeling: Besluit 2013/788/EU.) Het Europees Parlement, – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2013)0706 – C7‑0358/2013), – gezien het Interinstitutioneel Akkoord van 17 mei 2006 tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie betreffende de begrotingsdiscipline en een goed financieel beheer (IIA van 17 mei 2006) (1) , en met name punt 28 hiervan, – gezien Verordening (EG) nr. 1927/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 20 december 2006 tot oprichting van een Europees fonds voor aanpassing aan de globalisering (EFG-verordening) (2) , – gezien de trialoogprocedure overeenkomstig punt 28 van het IIA van 17 mei 2006, – gezien de brief van de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken, – gezien het verslag van de Begrotingscommissie ( A7-0408/2013 ), A. overwegende dat de Unie wetgevings- en begrotingsinstrumenten in het leven heeft geroepen om extra steun te geven aan werknemers die gebukt gaan onder de gevolgen van grote structurele veranderingen in de wereldhandelspatronen, en te helpen bij hun terugkeer op de arbeidsmarkt; B. overwegende dat financiële steun van de Unie aan ontslagen werknemers flexibel moet zijn en zo snel en efficiënt mogelijk ter beschikking moet worden gesteld, overeenkomstig de gezamenlijke verklaring van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie die is goedgekeurd tijdens het overleg van 17 juli 2008, en met inachtneming van het IIA van 17 mei 2006 wat betreft het nemen van besluiten om middelen beschikbaar te stellen uit het Europees Fonds voor aanpassing aan de globalisering (EFG), C. overwegende dat Duitsland aanvraag EGF/2013/003 DE/First Solar voor een financiële bijdrage uit het EFG heeft ingediend naar aanleiding van 959 gedwongen ontslagen bij First Solar Manufacturing GmbH tijdens de referentieperiode van 15 november 2012 tot 15 maart 2013, waarbij 875 werknemers in aanmerking komen voor maatregelen met medefinanciering door het EFG; D. overwegende dat de aanvraag voldoet aan de subsidiabiliteitscriteria die zijn vastgelegd in de EFG-verordening; 1. is het met de Commissie eens dat is voldaan is aan de voorwaarden die zijn opgenomen in artikel 2, onder a), van de EFG-verordening en dat Duitsland bijgevolg recht heeft op een financiële bijdrage op grond van die verordening; 2. stelt vast dat de Duitse autoriteiten de aanvraag voor een financiële bijdrage uit het EFG op 12 april 2013 hebben ingediend en dat de beoordeling daarvan door de Commissie op 16 oktober 2013 is gepubliceerd; is ingenomen met het snelle beoordelingsproces van zes maanden; 3. constateert dat de ontslagen bij First Solar Manufacturing GmbH leiden tot een onmiddellijke verhoging van het werkloosheidspercentage met 4%, terwijl het betrokken gebied (Land Brandenburg) reeds te kampen heeft met een bovengemiddeld werkloosheidspercentage (11,3% in vergelijking met het nationale gemiddelde van 7,4% in februari 2013); 4. is van oordeel dat de ontslagen bij First Solar Manufacturing GmbH, dat werkzaam is op het gebied van de productie van zonne-energie, verband houden met grote structurele veranderingen in de wereldhandelspatronen, het ontstaan van enorme overcapaciteiten bij de productie van zonnemodules in China en een wereldwijde daling van de vraag, hetgeen heeft geleid tot het instorten van de prijzen met ongeveer 40% in vergelijking met het voorafgaande jaar met tevens als gevolg de sluiting van twee fabrieken in 2013; 5. wijst erop dat de betreffende ontslagen deel uitmaken van een omvangrijk herstructureringsplan waarbij 30% van al het personeel van First Solar Manufacturing GmbH is ontslagen met het oog op een sterke verlaging van de totale productiecapaciteit en beide vestigingen in Duitsland zijn gesloten; benadrukt dat het EFG van belang is om beter in te kunnen spelen op gedwongen ontslagen als gevolg van onverwachte ontwikkelingen op de markt in verband met de globalisering; 6. is verheugd dat de Duitse autoriteiten, om de werknemers snel bijstand te verlenen, hebben beslist om met de uitvoering van de individuele dienstverlening aan de getroffen werknemers te beginnen op 1 januari 2013, lang vóór het definitieve besluit over de toekenning van EFG-steun voor het voorgestelde gecoördineerde pakket; merkt op dat de ontslagen werknemers ook ESF-steun hebben ontvangen alvorens deel te nemen aan de EFG-maatregelen; verwelkomt de bevestiging door de Duitse autoriteiten dat de nodige voorzorgen zijn genomen om dubbele financiering met middelen van de Unie te voorkomen; 7. wijst erop dat het gecoördineerde pakket van individuele dienstverlening waarvoor medefinanciering wordt aangevraagd, maatregelen omvat voor de terugkeer van 875 ontslagen werknemers op de arbeidsmarkt, zoals opleidingscursussen die worden afgesloten met kwalificaties, opleidingsbeheer, workshops en peer groups, ondersteunende diensten en het zoeken van werk op de internationale arbeidsmarkt, uitgebreid advies voor bedrijfsstarters, het zoeken naar werk, activeringstoeslag, advisering en begeleiding in een nieuwe baan en een uitkering voor korte duur; 8. wijst erop dat meer dan de helft van de EFG-steun zal worden besteed aan uitkeringen, waarbij 875 werknemers tijdens hun actieve deelname aan de maatregelen een uitkering voor korte duur moeten ontvangen (geschatte kosten 2 714 EUR per werknemer gedurende negen maanden); wijst er verder op dat de aanvraag een vast bedrag van 1 869 EUR omvat als activeringspremie voor 200 werknemers die na afloop van de maatregelen zonder verdere hulp snel een baan vinden; 9. herinnert eraan dat de EFG-steun vooral moet worden gebruikt voor het zoeken van een baan en voor opleidingsprogramma's, en niet mag dienen als rechtstreekse bijdrage aan financiële uitkeringen; is van mening dat, als de uitkeringen in het pakket worden opgenomen, zij aanvullend moeten zijn en nooit uitkeringen mogen vervangen die krachtens nationale wetgeving of collectieve overeenkomsten onder de verantwoordelijkheid van de lidstaten of bedrijven vallen; benadrukt in dit verband dat de nieuwe EFG-verordening voor 2014‑2020 het aandeel van financiële uitkeringen in het pakket zal beperken tot maximaal 35% van de totale kosten van de maatregelen en dat een onevenredig niveau van de uitkeringen niet meer mogelijk zal zijn met de nieuwe verordening; 10. is verheugd dat de sociale partners een sociaal plan voor de ontslagen bij First Solar Manufacturing GmbH hebben goedgekeurd en dat twee re-integratiebedrijven het gecoördineerde pakket van individuele dienstverlening zullen ontwerpen en beheren; stelt vast dat de uitvoering ervan gedurende de eerste zes maanden door First Solar Manufacturing en het ESF zal worden betaald middels het federaal programma en dat de diensten van het re-integratiebedrijf tot nieuwe, door het EFG gefinancierde maatregelen zullen worden verruimd; wijst erop dat het beleid van gelijkheid van mannen en vrouwen, alsmede het beginsel van non-discriminatie zal worden toegepast in de verschillende stadia van de uitvoering van het EFG en bij de toegang ertoe; 11. herinnert aan het belang van een verbetering van de inzetbaarheid van alle werknemers door aangepaste scholing en de erkenning van de in de loop van het beroepsleven opgedane vaardigheden en bekwaamheden; verwacht dat de scholing die in het gecoördineerde pakket wordt aangeboden, niet alleen is afgestemd op de behoeften van de ontslagen werknemers, maar ook op het huidige ondernemingsklimaat; 12. merkt op dat de informatie die is verstrekt over het gecoördineerde pakket van individuele diensten die door het EFG moet worden gefinancierd, gegevens bevat over de complementariteit met acties die worden gefinancierd uit de Europese structuurfondsen; benadrukt dat de Duitse autoriteiten bevestigen dat voor de subsidiabele maatregelen geen steun uit andere financieringsinstrumenten van de Unie wordt ontvangen; herhaalt zijn oproep aan de Commissie om in haar jaarverslagen een vergelijkende evaluatie van deze gegevens op te nemen om ervoor te zorgen dat de bestaande verordeningen volledig in acht worden genomen en dubbel gebruik van door de Unie gefinancierde diensten wordt voorkomen; 13. verzoekt de betrokken instellingen de nodige maatregelen te nemen om de procedurele regelingen te verbeteren teneinde de beschikbaarstelling van middelen uit het EFG te bespoedigen; waardeert de verbeterde procedure die de Commissie in het leven heeft geroepen naar aanleiding van het verzoek van het Parlement om de toekenning van subsidies te versnellen, met als doel de beoordeling door de Commissie van de subsidiabiliteit van een EFG-aanvraag samen met het voorstel voor de beschikbaarstelling van middelen uit het EFG aan de begrotingsautoriteit voor te leggen; hoopt dat verdere verbeteringen van de procedure zullen worden ingepast in de nieuwe verordening betreffende het EFG (2014-2020) en dat er meer doelmatigheid, transparantie en zichtbaarheid van het EFG zullen worden bewerkstelligd; 14. beklemtoont dat overeenkomstig artikel 6 van de EFG-verordening moet worden gewaarborgd dat met middelen van het EFG de duurzame terugkeer van individuele ontslagen werknemers naar de arbeidsmarkt wordt gesteund; benadrukt voorts dat de EFG-steun alleen actieve arbeidsmarktmaatregelen kan medefinancieren die duurzame werkgelegenheid voor de lange termijn opleveren; herhaalt dat uit het EFG afkomstige steun niet in de plaats mag komen van maatregelen waartoe bedrijven verplicht zijn krachtens hun nationale wetgeving of collectieve overeenkomsten, noch van maatregelen voor de herstructurering van bedrijven of bedrijfstakken; 15. is ingenomen met het akkoord dat de Raad heeft bereikt om in de EFG‑verordening voor de periode 2014-2020 het criterium van de financiële en economische crisis opnieuw in te voeren, die het mogelijk maakt ook financiële steun te verlenen aan werknemers die worden ontslagen als gevolg van de huidige financiële en economische crisis en niet alleen aan werknemers die hun baan verliezen als gevolg van veranderingen in de wereldhandelspatronen; 16. hecht zijn goedkeuring aan het bij deze resolutie gevoegde besluit; 17. verzoekt zijn Voorzitter dit besluit samen met de voorzitter van de Raad te ondertekenen en zorg te dragen voor publicatie ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie ; 18. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie, met inbegrip van de bijlage, te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. BIJLAGE BESLUIT VAN HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD betreffende de beschikbaarstelling van middelen uit het Europees fonds voor aanpassing aan de globalisering, overeenkomstig punt 28 van het Interinstitutioneel Akkoord van 17 mei 2006 tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie betreffende de begrotingsdiscipline en een goed financieel beheer (aanvraag EGF/2013/003 DE/First Solar, Duitsland) (De tekst van de bijlage wordt hier niet weergegeven, aangezien deze overeenkomt met de definitieve handeling: Besluit 2013/789/EU.) Het Europees Parlement, – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2013)0703 – C7‑0357/2013), – gezien het Interinstitutioneel Akkoord van 17 mei 2006 tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie betreffende de begrotingsdiscipline en een goed financieel beheer (1) (IIA van 17 mei 2006), en met name punt 28 daarvan, – gezien Verordening (EG) nr. 1927/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 20 december 2006 tot oprichting van een Europees fonds voor aanpassing aan de globalisering (2) , (de EGF Verordening), – gezien de trialoogprocedure als bedoeld in punt 28 van het IIA van 17 mei 2006, – gezien de brief van de Commissie economische en monetaire zaken, – gezien het verslag van de Begrotingscommissie ( A7‑0410/2013 ), A. overwegende dat de Unie wetgevings- en begrotingsinstrumenten in het leven heeft geroepen om extra steun te geven aan werknemers die de gevolgen van grote structurele veranderingen in de wereldhandelspatronen ondervinden, en hen te helpen bij hun terugkeer op de arbeidsmarkt; B. overwegende dat financiële steun van de Unie aan ontslagen werknemers flexibel moet zijn en zo snel en efficiënt mogelijk ter beschikking moet worden gesteld, overeenkomstig de gezamenlijke verklaring van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie die is goedgekeurd tijdens het overleg van 17 juli 2008, en met inachtneming van het IIA van 17 mei 2006 wat betreft het nemen van besluiten om middelen beschikbaar te stellen uit het Europees fonds voor aanpassing aan de globalisering (EFG); C. overwegende dat Denemarken aanvraag EGF/2012/011 DK/Vestas voor een financiële bijdrage uit het EFG heeft ingediend naar aanleiding van 611 gedwongen ontslagen in de Vestas Group tijdens de referentieperiode die liep van 18 september 2012 tot 18 december 2012, waarbij 611 werknemers in aanmerking komen voor maatregelen met medefinanciering door het EFG; D. overwegende dat de aanvraag voldoet aan de criteria voor subsidiabiliteit die in de EFG-verordening zijn vastgelegd; 1. is het met de Commissie eens dat is voldaan is aan de voorwaarden die zijn opgenomen in artikel 2, onder a), van de EFG-verordening en dat Denemarken bijgevolg recht heeft op een financiële bijdrage op grond van die verordening; 2. stelt vast dat de Deense autoriteiten de aanvraag voor een financiële bijdrage uit het EFG op 21 december 2012 hebben ingediend en dat de beoordeling daarvan door de Commissie op 16 oktober 2013 werd gepubliceerd; merkt op dat de beoordeling van deze aanvraag veel langer heeft geduurd dan die van het Vestas-dossier, dat door Denemarken is ingediend in mei 2012; 3. is van mening dat de ontslagen in de Vestas Group, die actief is op het gebied vanwindturbineproductie, verband houden met door de mondialisering veroorzaakte grote structurele veranderingen in de wereldhandelspatronen, meer bepaald een stagnatie van de vraag naar windturbine-installaties in de Unie en een groei van de markt in Azië, een penetratie van de Uniemarkt door Chinese windturbineproducenten die meer concurrerende prijzen hanteren en een significante inkrimping van het marktaandeel van de Unie in de totale capaciteit van 66 % in 2006 naar 27,5 % in 2012 (3) ; 4. is van mening dat de windenergiemarkt van de Unie waarschijnlijk verder zal groeien, waardoor de vraag voor producenten van windturbines in de Unie en toeleverende industrieën zal groeien dankzij de voortdurende promotie van energie uit hernieuwbare bronnen op het niveau van de Unie; stelt in dit verband de verplichte nationale streefcijfers vast voor het gebruik van hernieuwbare energie na 2020; spreekt dan ook zijn bezorgdheid uit over deze verplaatsing en wijst op het gevaar van invoer van in Azië geproduceerde windturbines naar de markt van de Unie; 5. stelt vast dat de ontslagen in kwestie het rechtstreekse gevolg zijn van de strategische beslissing van de Vestas Group van november 2011 om zijn structuur te reorganiseren en zich dichter bij zijn klanten op de regionale markten te vestigen, met name in China; merkt op dat de getroffen regio Ringkøbing-Skjern aanzienlijk heeft geïnvesteerd in infrastructuur om een innoverend bedrijf als de Vestas Group aan te trekken en dat het besluit van de Vestas Group de regio in de problemen brengt; 6. merkt op dat de Vestas Group al massaal personeel heeft ontslagen in 2009/2010, met een nieuwe golf vanaf 2012, waardoor het aantal getroffen werknemers van de Vestas Group op ongeveer 2000 komt, met als gevolg een grote uitdaging voor de getroffen gemeenten, waar al sprake was van een snelle stijging van de werkloosheid (4) ; 7. merkt op dat dit het derde EFG-dossier is voor de Vestas Group en het vierde EFG-dossier in windturbinesector (EGF/2010/003 DK/Vestas (5) , EGF/2010/022 DK/LM Glasfiber (6) , EGF/2010/017 DK/Midtjylland Machinery (7) ); 8. is verheugd dat de Deense autoriteiten, om de werknemers snel bijstand te verlenen, hebben beslist om met de uitvoering van de individuele dienstverlening aan de getroffen werknemers te beginnen op 1 maart 2013, lang vóór het definitieve besluit over de toekenning van EFG-steun voor het voorgestelde gecoördineerde pakket; 9. merkt op dat het gecoördineerde pakket van individuele dienstverlening waarvoor medefinanciering wordt aangevraagd, maatregelen omvat voor de terugkeer van 611 ontslagen werknemers op de arbeidsmarkt, zoals counseling, mentoring en coaching, individuele doelgerichte opleidingspakketten (interculturele opleidingscursussen, taalcursussen, ondernemerschapsopleiding, standaardcursussen en -opleidingsprogramma's), ondernemerschapsbeurzen, maatregelen voor werknemers met een leeftijd van 55 jaar of ouder met speciale mentoring en outplacement alsook onderhoudstoelagen; 10. is tevreden met het feit dat de werknemers individuele doelgerichte opleidingspakketten zullen volgen die overeenkomen met hun behoeften, die tijdens de counseling- en coaching-fase zullen worden vastgesteld; 11. is tevreden met het feit dat het gecoördineerde pakket maatregelen omvat met speciale mentoring en outplacement voor werknemers die 55 of ouder zijn, die waarschijnlijk extra moeilijkheden zullen ondervinden om nieuw werk te vinden als gevolg van hun leeftijd; 12. merkt op dat het pakket aanzienlijke stimulansen (maximum 25 000 EUR) voor het opzetten van een eigen bedrijf omvat, die strikt zijn gekoppeld aan het bijwonen van ondernemerschapscursussen en een controle aan het eind van het EFG-project; 13. betreurt evenwel het feit dat meer dan de helft van de EFG-steun zal worden besteed aan financiële toelagen, waarbij alle werknemers een uitkering voor korte duur moeten ontvangen (geschatte kosten 10 400 EUR per werknemer); 14. herinnert eraan dat de EFG-steun vooral moet worden gebruikt voor het zoeken van een baan en voor opleidingsprogramma's, en niet mag dienen als rechtstreekse bijdrage aan financiële uitkeringen; is van mening dat, als de EFG-steun opgenomen wordt in het pakket, deze uitkeringen aanvullend moeten zijn en nooit uitkeringen mogen vervangen die krachtens nationale wetgeving of collectieve overeenkomsten onder de verantwoordelijkheid van de lidstaten of bedrijven vallen; benadrukt in verband hiermee dat met de nieuwe EFG-verordening 2014-2020 een maximum zal worden ingevoerd voor financiële toelagen, die niet meer zullen mogen bedragen dan 35 % van de kosten van het pakket en dat een onevenredig niveau van de toelagen niet meer mogelijk zal zijn met de nieuwe verordening; 15. is tevreden met het feit dat de sociale partners, inclusief de vakbonden, bij de voorbereiding van de EFG-aanvraag zijn geraadpleegd en dat een beleid van gelijkheid van mannen en vrouwen en non-discriminatie zal worden gevoerd in de verschillende stadia van de uitvoering van het EFG en met betrekking tot de toegang ertoe; 16. herinnert aan het belang van een verbetering van de inzetbaarheid van alle werknemers door aangepaste opleiding en de erkenning van de in de loop van het beroepsleven opgedane vaardigheden en bekwaamheden; verwacht dat de opleiding die in het gecoördineerde pakket wordt aangeboden, niet alleen is afgestemd op de behoeften van de ontslagen werknemers, maar ook op het huidige ondernemingsklimaat; 17. merkt op dat de informatie die is verstrekt over het gecoördineerde pakket van individuele dienstverlening die door het EFG moet worden gefinancierd, gegevens bevat over de complementariteit met acties die worden gefinancierd uit de Europese structuurfondsen; benadrukt dat de Deense autoriteiten bevestigen dat voor de subsidiabele maatregelen geen steun uit andere financieringsinstrumenten van de Unie wordt ontvangen; herhaalt zijn oproep aan de Commissie om in haar jaarverslagen een vergelijkende evaluatie van deze gegevens op te nemen om ervoor te zorgen dat de bestaande verordeningen volledig in acht worden genomen en dubbel gebruik van door de Unie gefinancierde diensten wordt voorkomen; 18. verzoekt de betrokken instellingen de nodige maatregelen te nemen om de procedurele regelingen te verbeteren teneinde de beschikbaarstelling van middelen uit het EFG te bespoedigen; waardeert de verbeterde procedure die de Commissie op verzoek van het Parlement in het leven heeft geroepen om de toekenning van subsidies te versnellen, met als doel de begrotingsautoriteit de beoordeling door de Commissie van de subsidiabiliteit van een EFG-aanvraag voor te leggen samen met het voorstel voor de beschikbaarstelling van middelen uit het EFG; hoopt dat verdere verbeteringen van de procedure zullen worden ingepast in de nieuwe verordening betreffende het EFG (2014-2020) en dat er meer doelmatigheid, transparantie en zichtbaarheid van het EFG zullen worden bewerkstelligd; 19. beklemtoont dat overeenkomstig artikel 6 van de EFG-verordening moet worden gewaarborgd dat met middelen van het EFG de stabiele terugkeer van individuele ontslagen werknemers in de arbeidsmarkt wordt gesteund; benadrukt voorts dat de EFG-steun alleen actieve arbeidsmarktmaatregelen kan medefinancieren die duurzame werkgelegenheid voor de lange termijn opleveren; herhaalt dat uit het EFG afkomstige steun niet in de plaats mag komen van maatregelen waartoe bedrijven verplicht zijn krachtens hun nationale wetgeving of collectieve overeenkomsten, of van maatregelen voor de herstructurering van bedrijven of bedrijfstakken; 20. is ingenomen met het akkoord dat de Raad heeft bereikt om in de verordening van het EFG voor de periode 2014-2020 het criterium van de financiële en economische crisis opnieuw in te voeren, die het mogelijk maakt ook financiële steun te verlenen aan werknemers die worden ontslagen als gevolg van de huidige financiële en economische crisis en niet alleen aan werknemers die hun baan verliezen als gevolg van veranderingen in de wereldhandelspatronen; 21. hecht zijn goedkeuring aan het bij deze resolutie gevoegde besluit; 22. verzoekt zijn Voorzitter dit besluit samen met de voorzitter van de Raad te ondertekenen en zorg te dragen voor publicatie ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie ; 23. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie, met inbegrip van de bijlage, te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. BIJLAGE BESLUIT VAN HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD betreffende de beschikbaarstelling van middelen uit het Europees fonds voor aanpassing aan de globalisering, overeenkomstig punt 28 van het Interinstitutioneel Akkoord van 17 mei 2006 tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie betreffende de begrotingsdiscipline en een goed financieel beheer (aanvraag EGF/2012/011 DK/Vestas, Denemarken) (De tekst van de bijlage wordt hier niet weergegeven, aangezien deze overeenkomt met de definitieve handeling: Besluit 2013/787/EU.) Het Europees Parlement, – gezien de lopende onderhandelingen tussen de EU en Canada met het oog op een strategische partnerschapsovereenkomst, – gezien zijn resolutie van 14 februari 2006 over de mensenrechten- en democratieclausule in door de Europese Unie gesloten overeenkomsten (1) , – gezien zijn recente resoluties over de betrekkingen met Canada, met name die van 5 mei 2010 over de top EU-Canada (2) , van 8 juni 2011 over de handelsbetrekkingen tussen de EU en Canada (3) en van 13 juni 2013 over de rol van de EU bij de bevordering van een breder trans-Atlantisch partnerschap (4) , – gezien de kaderovereenkomst voor commerciële en economische samenwerking tussen de Europese Gemeenschappen en Canada uit 1976 (5) , – gezien de verklaring van 1990 over de trans-Atlantische betrekkingen tussen de Europese Gemeenschap en Canada, – gezien de gemeenschappelijke politieke verklaring en het gezamenlijke actieplan van 1996, – gezien de mededeling van de Commissie over de betrekkingen EU-Canada ( COM(2003)0266 ), – gezien de EU-Canada-partnerschapsagenda van 2004, – gezien het verslag van 2011 voor het gemengd samenwerkingscomité EU-Canada, – gezien de resultaten van de interparlementaire bijeenkomst EU-Canada van april 2013, – gezien artikel 21 van het Verdrag van de Europese Unie, – gezien artikel 90, lid 4, en artikel 48 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie buitenlandse zaken ( A7-0407/2013 ), A. overwegende dat de EU en Canada sterke historische banden onderhouden, gebaseerd op gedeelde belangen en waarden; overwegende dat de gedeelde waarden van democratie en bescherming van de mensenrechten de kern moeten vormen van elke overeenkomst tussen de twee partijen die het raamwerk voor de onderlinge betrekkingen moet bieden; B. overwegende dat de EU en Canada een lange traditie van nauwe politieke en economische samenwerking delen, die formeel teruggaat tot 1976, toen de EU een kaderovereenkomst sloot met Canada, de eerste met een OESO-land; overwegende dat deze overeenkomst lange tijd het passende kader bood om de betrekkingen te verdiepen en de samenwerking op politiek en ander vlak te intensiveren; C. overwegende dat Canada een geconsolideerde parlementaire democratie is en democratische waarden en beginselen deelt met de EU; D. overwegende dat de strategische partnerschapsovereenkomst waarover momenteel wordt onderhandeld de betrekkingen tussen de EU en Canada zou actualiseren en nieuw leven zou inblazen en aanzienlijk zou bijdragen tot de verdieping van de politieke, economische en culturele betrekkingen en de verbetering van de onderlinge samenwerking op vele vlakken; overwegende dat deze overeenkomst de status van de EU en Canada als strategische partners zou bevestigen; E. overwegende dat de strategische partnerschapsovereenkomst niet alleen de institutionele structuur van de betrekkingen zou verstevigen, maar naast de uitgebreide economische en handelsovereenkomst ook tastbare voordelen en mogelijkheden zou bieden voor de burgers in Europa en Canada, op voorwaarde dat alle belanghebbenden bij het proces worden betrokken; overwegende dat de openstelling van de markten en de samenwerking op het gebied van regelgeving naar verwachting aanzienlijke economische voordelen zullen hebben, alsook een gunstige impact op de werkgelegenheid in zowel Canada als de EU, en in het licht van de verbreding van het trans-Atlantische partnerschap en het bestaande NAFTA-kader zouden kunnen bijdragen tot het ontstaan van een trans-Atlantische markt, een situatie die alle partijen ten goede komt, op voorwaarde dat de bestaande sociale en milieunormen niet worden afgezwakt; F. overwegende dat de voordelen en kansen die nauwere betrekkingen tussen de EU en Canada bieden evenwichtig moeten worden verdeeld over alle bevolkingsgroepen in Europa en Canada, in overeenstemming met hun levensomstandigheden en behoeften; overwegende dat rekening moet worden gehouden met de verschillende economische en industriële omstandigheden in de EU en Canada en dat een duurzaam en verantwoord gebruik van hulpbronnen moet worden verzekerd; G. overwegende dat de voorzitter van de Commissie en de Canadese minister-president op 18 oktober 2013 een politiek akkoord hebben bereikt over de belangrijkste elementen van een uitgebreide economische en handelsovereenkomst, terwijl de onderhandelingen over de strategische partnerschapsovereenkomst worden voortgezet; overwegende dat de uitgebreide economische en handelsovereenkomst en de strategische partnerschapsovereenkomst elkaar aanvullen om de betrekkingen tussen Canada en de EU te versterken; H. overwegende dat parallel aan de onderhandelingen over de strategische partnerschapsovereenkomst tevens is onderhandeld over de PNR-overeenkomst tussen de EU en Canada die wordt geacht ook de betrekkingen in de strijd tegen het terrorisme te verdiepen en die een adequate bescherming moet bieden tegen onevenredige, doelgerichte praktijken op basis van EU-passagiersgegevens; I. overwegende dat Canada zich in 2011 formeel uit het Protocol van Kyoto heeft teruggetrokken; overwegende dat de EU Canada heeft opgeroepen zijn broeikasgasemissies terug te dringen in overeenstemming met zijn internationale verplichtingen; J. overwegende dat de kwestie van een volledige visumvrijstelling snel moet worden opgelost, waarbij moet worden gegarandeerd dat alle personen en ondernemingen uit alle EU-lidstaten, met inbegrip van Roemenië en Bulgarije, gelijke kansen krijgen om samen te werken met Canadese partners; K. overwegende dat het strategisch partnerschap tussen de EU en Canada duidelijk tot uiting moet komen in internationale fora en organisaties; overwegende dat het door Canada gesteunde besluit van de Arctische Raad over de waarnemersstatus van de EU in dit verband betreurenswaardig is; overwegende dat de EU heeft toegezegd met de Canadese autoriteiten te zullen samenwerken om een oplossing te vinden voor dit probleem; 1. beveelt de Raad, de Commissie en de Europese Dienst voor extern optreden aan: 2. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie met aanbeveling van het Europees Parlement te doen toekomen aan de Raad, de Commissie en de Europese Dienst voor extern optreden, de lidstaten en de regering en het parlement van Canada. Het Europees Parlement, – gezien het consultatierapport van het Committee on Payment and Settlement Systems (CPSS) van juli 2013 en de International Organization of Securities Commissions (IOSCO) inzake "Herstel en afwikkeling van financiëlemarktinfrastructuren", – gezien het consultatierapport van het CPSS-IOSCO van augustus 2013 over "Het herstel van de financiëlemarktinfrastructuren", – gezien de rapporten van de International Association of Insurance Supervisors (IAIS) van juli 2013 getiteld "Global Systemically Important Insurers: Initial Assessment Methodology" en "Global Systemically Important Insurers: Policy Measures", – gezien de op 18 juli 2013 verschenen publicatie van de Raad voor financiële stabiliteit (FSB) met als titel "Global systemically important insurers (G-SIIs) and the policy measures that will apply to them" (1) , – gezien het consultatierapport van de Raad voor financiële stabiliteit van augustus 2013 getiteld "Application of the Key Attributes of Effective Resolution Regimes to Non-Bank Financial Institutions", – gezien de door de diensten van de Commissie uitgevoerde raadpleging over een mogelijk kader voor het herstel en de afwikkeling van financiële instellingen andere dan banken, – gezien Verordening (EU) nr. 648/2012 van het Europees Parlement en de Raad van 4 juli 2012 betreffende otc-derivaten, centrale tegenpartijen en transactieregisters (EMIR) (2) , – gezien het voorstel van de Commissie voor een verordening van het Europees Parlement en de Raad betreffende de verbetering van de effectenafwikkeling in de Europese Unie, betreffende centrale effectenbewaarinstellingen (Central Securities Depositories – CSD's) en houdende wijziging van Richtlijn 98/26/EG (CSD-verordening), – gezien het voorstel voor een richtlijn van het Europees Parlement en de Raad betreffende de totstandbrenging van een kader voor het herstel en de afwikkeling van kredietinstellingen en beleggingsondernemingen ( COM(2012)0280 ) (BRRD), en het verslag van de Commissie economische en monetaire zaken (3) , – gezien artikel 48 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie economische en monetaire zaken ( A7-0343/2013 ), A. overwegende dat beoordelingen van de financiëlemarktinfrastructuur nu deel uitmaken van de programma's van het IMF en de Wereldbank voor de beoordeling van de financiële sector; B. overwegende dat doeltreffende herstelplannen en afwikkelingsinstrumenten van cruciaal belang zijn voor de verbetering van de mondiale stabiliteit van de niet-bancaire financiële sector; C. overwegende dat de financiëlemarktinfrastructuren worden gekenmerkt door een ruime organisatorische verscheidenheid; overwegende dat er om de opstelling van specifieke herstel- en met name afwikkelingsplannen te faciliteren, een onderscheid moet worden gemaakt op basis van de complexiteit van hun organisatiemodel, hun geografisch werkterrein en hun bedrijfsmodel; D. overwegende dat, hoewel de EMIR en de CSDR erop gericht zijn het systeemrisico te beperken door middel van een goed gereguleerde marktinfrastructuur, de mogelijkheid bestaat dat er onbedoelde gevolgen zullen zijn; E. overwegende dat verplichte centrale clearing het algehele systeemrisico op de financiële markten duidelijk helpt verminderen, en ook heeft geleid tot een sterkere concentratie van het systeemrisico in CTP's, eraan herinnerend dat alle centrale tegenpartijen op hun eigen markt systeemrelevant zijn; F. overwegende dat de grootste clearingleden meestal deelnemen aan meer dan een CTP, zodat wanneer een CTP in gebreke blijft andere CTP's ook in de problemen komen; G. overwegende dat veelvuldig falen van CTP-leden niet alleen voor financiële marktdeelnemers, maar ook voor de betrokken samenlevingen in hun totaliteit verwoestende gevolgen zal hebben; H. overwegende dat het de bedoeling is dat een CTP het risico voor tegenpartijen vermindert door een correcte margin te berekenen voor de producten alvorens ze aan te bieden voor centrale clearing zodat, als één van de tegenpartijen in gebreke blijft, dit geen gevolgen heeft voor de rest van de markt; I. overwegende dat risicobeheersingsprocessen laten zien dat CTP's tegenpartijrisico's en onzekerheid doen verminderen en besmettingsgevaar voorkomen; J. overwegende dat de EMIR niet afdoende is toegerust om het risico te bestrijden dat ontstaat wanneer een CTP de marginvereisten voor een gehele productcategorie foutief beoordeelt; K. overwegende dat CTP's prikkels hebben om lagere margins toe te passen, met name wanneer ze nieuwe categorieën producten of activa brengen of om nieuwe cliënten aan te trekken; overwegende dat de doelmatigheid van wanbetalingsfondsen uitgesplitst per product- of activacategorie nog moet worden beoordeeld; L. overwegende dat de risico's van cross-margining van producten (ook wel "portfolio margining") , waarbij activa binnen het wanbetalingsfonds van een CTP worden afgeschermd, nog niet zijn getest en overwegende dat, hoewel het verlagen van zekerheidseisen op de korte termijn kan leiden tot verlaging van de kosten, het gebruik van cross-margining het vermogen van een CTP om risico's correct te beheren niet in gevaar zou mogen brengen en dat de beperkingen van de value at risk-analyse moeten worden erkend; M. overwegende dat een van de grootste voordelen die clearingleden bieden aan de cliënt gelegen is in het feit dat zij een firewall vormen tegen risico voor de tegenpartij met betrekking tot zowel de CTP als de overige clearingleden; N. overwegende dat de ICSD's van de EU wereldwijd van systemisch belang zijn als facilitatoren van de Eurobondmarkt en momenteel opereren met een bankvergunning; O. overwegende dat door centrale clearing het belang van zekerhedenbeheer en aanverwante diensten, die nu worden verleend door CSD's en depotbanken, is toegenomen; P. overwegende dat de invoering van Target2Securities voor CSD's aanleiding is geweest nieuwe diensten te ontwikkelen; Q. overwegende dat standaard insolventieregelingen niet een compleet kader bieden voor de behandeling van de activa van cliënten wanneer een CSD in gebreke blijft zonder implementatie van de effectenwetgeving; R. overwegende dat de IAIS in haar in juli 2013 verschenen rapport over mondiaal systeemrelevante verzekeringsinstellingen opmerkte dat het traditionele verzekeringsbedrijfsmodel aanzienlijk minder kwetsbaar voor financiële crises is gebleken dan het bedrijfsmodel van de banken, maar dat niettemin grote, nauw met elkaar verbonden internationale verzekeringsmaatschappijen, met name verzekeraars die bijzonder actief zijn buiten de traditionele verzekeringstakken, zoals krediet- en investeringsgaranties, een aanzienlijk systeemrisico kunnen opleveren; overwegende dat de FSB op basis van de door de IAIS ontwikkelde evaluatiemethode negen grote verzekeraars als systeemrelevant heeft aangewezen waarvan er vijf hun hoofdzetel in de Unie hebben; S. overwegende dat, hoewel het systeemrisico van vermogensbeheerders op zich niet zo uitgesproken is als voor kritieke marktinfrastructuur, zij wel belangrijker kunnen worden wanneer de businessmodellen van vermogensbeheerders evolueren, een factor die al is aangestipt in FSB-documenten over schaduwbankieren; 1. dringt er bij de Commissie op aan prioriteit te verlenen aan het herstel en de afwikkeling van CTP's en van CSD's die blootstaan aan kredietrisico's en, wanneer wordt overwogen of het zinvol is soortgelijke wetgeving te ontwikkelen voor andere financiële instellingen, om een onderscheid te maken tussen de verschillende categorieën, en vooral rekening te houden met die instellingen die systeemrisico's voor de economie kunnen opleveren; 2. benadrukt dat het van belang is dat EU-wetgeving in overeenstemming is met de internationaal overeengekomen beginselen, als overeengekomen in CPSS-IOSCO-, FSB- en IAIS-verband; 3. wijst erop dat er behoefte is aan duidelijke bepalingen met betrekking tot het treffen van een reeks van in intensiteit oplopende interventiemaatregelen tot doorvoering van eventuele herstelprocedures ten behoeve van niet-bancaire financiële instellingen in het kader waarvan de bevoegde autoriteiten toezicht uitoefenen aan de hand van speciaal voor dat doel vastgestelde financiële gezondheidsindicatoren en waardoor zij de bevoegdheid krijgen om snel in te grijpen wanneer een entiteit in een financiële stresssituatie terechtkomt die noopt tot corrigerende maatregelen volgens een vooraf goedgekeurd herstelplan, om te voorkomen dat bij wijze van laatste redmiddel het potentieel ontwrichtende instrument van een afwikkelingsregeling voor de bewuste entiteit moet worden ingezet; 4. is van mening dat niet-bancaire financiële instellingen zelf complete en effectieve herstelplannen moeten uitwerken waarin kritieke activiteiten en diensten worden benoemd en de strategieën en maatregelen worden ontwikkeld die nodig zijn om de continue verlening van kritieke activiteiten en diensten te waarborgen, en dat deze herstelplannen door de bevoegde toezichthoudende autoriteit moeten worden getoetst; is van oordeel dat de toezichthoudende autoriteit de bevoegdheid moet hebben om te verlangen dat er wijzigingen in het herstelplan worden aangebracht en een leidende rol moet vervullen in het overleg met de resolutieautoriteit die, indien het een andere instantie betreft, aanbevelingen kan doen aan de toezichthouder; 5. is van mening dat toezichthoudende autoriteit de bevoegdheid moet hebben om in te grijpen ter wille van de financiële stabiliteit, en om te eisen dat delen van herstelplannen die nog niet zijn geactiveerd worden uitgevoerd, of waar nodig andere maatregelen te treffen; de bewuste autoriteit moet zich echter ook rekenschap geven van het risico dat daarmee marktonzekerheid wordt gecreëerd onder toch al stressvolle omstandigheden; 6. is van mening dat de afwikkelings- en toezichthoudende autoriteiten in de respectieve landen zich ervoor moeten beijveren om samen te werken en elkaar op de hoogte te houden; 7. is van mening dat voor groepen met entiteiten in verschillende rechtsgebieden een groepsmatig afwikkelingsplan tussen de respectieve resolutieautoriteiten moet worden overeengekomen; voor dergelijke plannen moet worden uitgegaan van een vermoeden van samenwerking tussen de autoriteiten in de respectieve rechtsgebieden; 8. is van mening dat bij afwikkelingsmaatregelen een onderscheid moet worden gemaakt tussen de diverse diensten en activiteiten die de bewuste financiële marktinfrastructuurinstelling mag leveren of uitvoeren; 9. benadrukt dat strijdigheden tussen herstel- en afwikkelingsplannen enerzijds en de bestaande wetgeving anderzijds – met name de richtlijn betreffende financiëlezekerheidsovereenkomsten (FCAD) en de verordening betreffende de Europese marktinfrastructuur (EMIR) - moeten worden vermeden, omdat hierdoor de herstel- en afwikkelingsbevoegdheden van CTP's en CSD's zouden kunnen worden beperkt of ongedaan gemaakt; 10. onderstreept de dringende noodzaak om in het kader van de beoordeling van de toepasselijkheid van specifieke afwikkelingsregelingen voor markt-infrastructuur, financiële instellingen en schaduwbankentiteiten, instrumenten te ontwikkelen voor een effectieve kortetermijnmonitoring van de stand- en stroomgegevens met betrekking tot financiële risico's binnen en tussen zakelijke, sectorale en nationale grenzen in de Unie en tussen de Unie en andere mondiale regio's; dringt er bij de Commissie op aan erop toe te zien dat de desbetreffende gegevens die in het kader van de bank-, verzekerings- en marktinfrastructuurwetgeving worden verstrekt, door de ESRB, de ETA's en andere bevoegde instanties daadwerkelijk voor dat doel worden gebruikt; CTP's 11. dringt er bij de Commissie op aan ervoor te zorgen dat CTP's een wanbetalingsbeheerstrategie hebben voor alle producten die door een CTP worden gecleard als onderdeel van een breder herstelplan dat is goedgekeurd door de toezichthouder, waarbij speciale aandacht moet worden besteed aan producten die centraal mogen worden gecleard omdat de kans op risicoconcentratie in dergelijke gevallen groter is; 12. benadrukt dat het van belang is om toe te zien op de risico's voor CTP's die voortvloeien uit een concentratie van clearingleden, en dringt er bij de toezichthouders op aan om de Europese Bankautoriteit mede te delen wie de tien grootste clearingleden van iedere CTP zijn, zodat risico's zoals het bestaan van dwarsverbindingen, besmettingseffecten of de kans dat meer dan één CTP tegelijk het laat afweten centraal kan worden gemonitord en getoetst; 13. dringt er bij de Commissie op aan instrumenten te ontwikkelen om het dagelijks risico van een CTP te meten, om ervoor te zorgen dat de dagelijkse balansen van CTP's met commerciële banken voor rekeningbeheer en betalingsdiensten bepaalde van te voren vastgestelde limieten niet overschrijden die anders het functioneren van de CTP in gevaar zouden kunnen brengen; 14. is van mening dat om prikkels voor goed bestuur van CTP's te handhaven de trapsgewijze dekking van verliezen bij wanbetaling die in EMIR is vastgesteld moet worden geëerbiedigd, en wel zodanig dat de eigen vooraf gestorte financiële middelen van de CTP worden aangewend voordat er bijdragen worden aangewend van niet-wanbetalende leden aan het wanbetalingsfonds; 15. verlangt dat de Commissie erop toeziet dat CTP's in het algemeen belang handelen en hun zakelijke strategieën dienovereenkomstig bepalen om de kans dat er herstel- en afwikkelingsscenario's in gang worden gezet aanzienlijk te verkleinen; 16. dringt er bij de Commissie op aan te erkennen dat hoewel afscherming van activacategorieën in een wanbetalingsfonds van een CTP bedoeld is om besmetting te voorkomen, het onduidelijk is of dit in de praktijk toereikend zal zijn om een dergelijke besmetting te voorkomen, aangezien aan cross-margining verbonden commerciële prikkels het systeemrisico kunnen doen toenemen; verzoekt de Commissie verdere maatregelen voor te stellen om dit besmettingsrisico tot een minimum te beperken; 17. dringt er bij de Commissie op aan ervoor te zorgen dat er gezonde beginselen worden vastgesteld voor contractuele afspraken tussen een CTP en haar clearingleden en voor de manier waarop clearingleden verliezen doorberekenen aan hun cliënten ter trapsgewijze dekking van verliezen bij wanbetaling, zodanig dat het wanbetalingsfonds van het clearinglid moet zijn opgebruikt alvorens een verlies van een wanbetalend clearinglid onder toepassing van een transparante verliesallocatieprocedure kan worden doorberekend aan de cliënt; 18. is van mening dat bij eventuele contractuele afspraken tussen een CTP en haar clearingleden een onderscheid gemaakt moet worden tussen verliezen die voortvloeien uit wanbetaling van een lid en verliezen die te wijten zijn aan andere oorzaken, zoals verliezen als gevolg van slechte beleggingskeuzes door de CTP; verzoekt de Commissie erop toe te zien dat het CTP-risicocomité volledig op de hoogte wordt gehouden van de beleggingen van de CTP teneinde daarop adequaat toezicht te kunnen houden; is van mening dat herstelinstrumenten zoals opschorting van dividenden en de betaling van een variabele beloning of vrijwillige herstructurering van schulden door omzetting van schuld in aandelen moeten worden beschouwd als de meest geschikte instrumenten die in dergelijke omstandigheden kunnen worden ingezet; 19. is van mening dat alle CTP's over alomvattende herstelplannen dienen te beschikken die een verdergaande bescherming bieden dan de door de EMIR-verordening voorgeschreven fondsen en middelen; deze herstelplannen moeten bescherming bieden tegen alle voorzienbare omstandigheden, en moeten worden opgenomen in en gepubliceerd als onderdeel van de CTP-reglementen; 20. verklaart dat de scheidslijn tussen herstel en afwikkeling in het geval van CTP's wordt overschreden wanneer de trapsgewijze dekking is opgebruikt, en wanneer de verliesabsorptiecapaciteit van de CTP is uitgeput; is van mening dat de toezichthouder zich op dat moment metterdaad moet beraden over de mogelijkheid om de bedrijfsleiding van de CTP uit haar functie te ontheffen en over de vraag of kritieke diensten van de CTP moeten worden overgedragen of het operationele beheer van de CTP moet worden overgenomen door een andere dienstverlener; is van mening dat de resolutieautoriteiten een zekere discretionaire bevoegdheid moeten hebben om de situatie te bepalen, alsmede een zekere manoeuvreerruimte om hun beslissingen te motiveren; 21. is van mening dat de resolutieautoriteiten bij de uitoefening van die discretionaire bevoegdheid de volgende zeer specifieke criteria moeten hanteren: 22. benadrukt dat de "continuïteit van de dienstverlening" als een essentiële resolutiedoelstelling moet worden beschouwd; 23. benadrukt dat deelname van clearingleden aan het toewijzen van verliezen alvorens de bedrijfsleiding van de CTP is verwijderd, niet mag gebeuren met geld of activa van directe of indirecte cliënten, omdat de afwikkelingsautoriteit, zodra zij verantwoordelijk is, afwikkelingsinstrumenten voor de toewijzing van verliezen mag hanteren, zoals het afromen van de variatie-margin of het aanvullen van het wanbetalingsfonds door niet-wanbetalende clearingleden, en daarbij het afwikkelingsplan zo nauwgezet mogelijk volgt; 24. is van mening dat als de afwikkelingsautoriteit vroegtijdigebeëindigingsrechten zou mogen opschorten gedurende een periode van maximaal twee dagen, de markt de contracten opnieuw correct zou kunnen beprijzen waardoor het risico ordelijker zou worden gespreid; over het nut en de uitoefening van die bevoegdheid moet zorgvuldig worden nagedacht, waarbij als minimumvoorwaarde dient te gelden dat de resolutieautoriteit moet constateren dat opschorting noodzakelijk is omwille van de financiële stabiliteit, gelet op de afwikkelingsdoelstellingen, de interactie met de op clearingleden toepasselijke bancaire of andere resolutieregimes, de wanbetalings- en risicobeheersingsstrategie die de CTP erop nahoudt en het effect daarvan op de respectieve CTP-markten, clearingdeelnemers en financiële markten in het algemeen; dit zou noodzakelijkerwijs gepaard moeten gaan met de bevoegdheid om de clearingverplichting op te heffen als een laatste redmiddel nadat op zijn minst is onderzocht of een andere CTP op korte termijn voor clearing zou kunnen zorgen; 25. onderkent dat CTP's er clearingleden in een groot aantal landen op nahouden; is derhalve van mening dat een CTP-resolutiesysteem pas effectief kan zijn als zijn werkingssfeer zich uitstrekt tot alle betrokken jurisdicties; is bijgevolg van mening dat de nationale insolventieregelingen in dier voege moeten worden geactualiseerd dat ook het nieuwe Europese resolutieregime erin wordt ondergebracht; 26. is van mening dat centrale tegenpartijen met een bankvergunning moeten worden onderworpen aan een centraal tegenpartijspecifiek regime en niet aan het voorgestelde bankherstel- en afwikkelingsregime van de richtlijn bankherstel en -afwikkeling (BRR); van bijzonder belang is hierbij het feit dat het voorgestelde bankregime de banken ertoe zou verplichten hun totale schuldenbedrag op een niveau te houden dat zich leent voor bail-in-doeleinden; is van mening dat deze bevoegdheid zich niet zou lenen voor centrale tegenpartijen met een bankvergunning, omdat deze doorgaans niet dat soort schuldinstrumenten uitgeven; CSD's 27. is van mening dat het de verantwoordelijkheid van een CSD is ervoor te zorgen dat in haar herstelplan duidelijke bepalingen zijn opgenomen voor operationele continuïteit in redelijke crisisscenario's, zodat zelfs als andere bedrijfsonderdelen kunnen worden afgestoten, de primaire afwikkelingsfunctie evenals de andere kerndiensten van de CSD kunnen worden voortgezet door de CSD of door een derde dienstverlener, zoals de CSD-verordening toestaat; 28. dringt erop aan dat, als er in de nabije toekomst geen specifiek wetgevingsvoorstel wordt ingediend, in de CSD-verordening wordt voorgeschreven dat de nationale bevoegde autoriteiten moeten zorgen voor de invoering van adequate herstel- en resolutieplannen, conform de internationale normen van de FSB- en de CPSS-IOSCO voor alle CSD's, met inbegrip van verwijzingen naar de artikelen van de BRR-richtlijn die zouden moeten gelden voor CSD's die werken met een bankvergunning; 29. dringt er bij de lidstaten op aan, zolang er geen effectenwetgeving is, hun bestaande speciale beheersregelingen voor CSD's verder uit te bouwen en te coördineren om meer zekerheid te bieden omtrent de handhaving van de operationele continuïteit in een crisissituatie, met name door ervoor te zorgen dat de toegang tot registers, documenten en rekeningen van de CSD gewaarborgd blijft, zodat de resolutieautoriteit of de nationale bevoegde instantie gemakkelijk kan achterhalen wie de eigenaars van de activa zijn; 30. verzoekt de Commissie erop toe te zien dat het voorstel voor een herstel- en resolutieregime voor CSD's – voor zover dat mogelijk is – de continuïteit van de CSD's tijdens de herstel- en resolutiefase waarborgt; 31. verzoekt de Commissie erop toe te zien dat het voorstel voor een herstel- en resolutieregime voor CSD's de continuïteit van de CSD-wetgeving waarborgt, met name door inachtneming van de Finaliteitsrichtlijn, de levering-tegen-betalingsmechanismen, de CSD-koppelingsprocedés, en de contracten met aanbieders van kritieke diensten tijdens de herstel- en resolutiefase; Verzekeringsondernemingen 32. merkt op dat de EU al sinds geruime tijd beschikt over een prudentiële regelgeving op verzekeringsgebied; wijst met nadruk op het belang van een consistente en convergente aanpak van de lidstaten om Solvency II binnen een redelijke termijn te kunnen implementeren en dringt aan op afronding van de onderhandelingen over Omnibus II; dringt aan op afronding van de onderhandelingen over Omnibus II, zodat de niveaus twee en drie van Solvency II tijdig kunnen worden beëindigd en de waarschijnlijkheid dat de resolutieautoriteiten moeten ingrijpen tot een minimum kan worden beperkt; 33. dringt er bij de Commissie op aan nauwlettend rekening te houden met de werkzaamheden van de IAIS op het gebied van het herstel en de afwikkeling van verzekeraars, en deze te situeren in de context van niveau twee van Solvency II, de wetgeving inzake financiële conglomeraten en de richtlijn verzekeringsbemiddeling, en met haar internationale partners samen te werken ter opvolging van het door de FSB vastgestelde tijdschema voor de implementatie van de beleidsaanbevelingen inzake herstel- en afwikkelingsplanning, alsmede afwikkelbaarheidsbeoordelingen in te voeren, verscherping van het groepstoezicht en toepassing van strengere verliesabsorptievoorschriften; erkent dat het langetermijnkarakter van verzekeringsverplichtingen, de verschillende tijdschalen, de lange uitloopperiodes en het specifieke zakelijke karakter van het verzekeringsbedrijf ten opzichte van de bankensector; in combinatie met de instrumenten waarover de regelgevers beschikken, garant staan voor de efficiency van de afwikkelingspraktijken; is van mening dat de aandacht daarom vooral moet uitgaan naar het herstelaspect; 34. betreurt dat de IAIS en de FSB de publicatie van richtsnoeren ter beoordeling van de systeemstatus van en de beleidsaanbevelingen voor herverzekeraars tot juli 2014 hebben uitgesteld; verzoekt de Commissie zorgvuldig te kijken naar het systeemrisico dat herverzekeraars kunnen opleveren, inzonderheid wat betreft hun centrale rol op het gebied van verzekeringsrisicobeheer en hun hoge mate van onderlinge verwevenheid en geringe substitueerbaarheid; Vermogensbeheer 35. verzoekt de Commissie om zorgvuldig te beoordelen of vermogensbeheerders als systeemrelevant moeten worden beschouwd, rekening houdend met hun werkterrein, en wel aan de hand van een uitgebreide reeks indicatoren waaronder: omvang, bedrijfsmodel, geografisch werkterrein, risicoprofiel, kredietwaardigheid, de vraag of zij al dan niet voor eigen rekening handelen, of zij zijn onderworpen aan voorschriften met betrekking tot de scheiding van klantactiva en andere relevante factoren; 36. merkt op dat klantenactiva apart worden aangehouden bij bewaarnemers en dat de mogelijkheid om deze activa aan een andere vermogensbeheerder over te dragen derhalve een essentiële garantie vormt; 37. is van mening dat een doelmatige effectenwetgeving veel van deze kwesties die spelen bij het in gebreke blijven van een grote grensoverschrijdend opererende vermogensbeheerder zou kunnen verzachten; Betalingssystemen 38. dringt er bij de Commissie op aan om samen met de relevante internationale financiële toezichthouders en autoriteiten na te gaan waar eventuele zwakke plekken zitten in betalingssystemen van mondiaal belang en de geldende regelingen om de continuïteit van de diensten te waarborgen wanneer een van deze systemen in gebreke blijft; 39. is van mening dat, aangezien betalingssystemen een cruciaal element vormen bij alle geldoverdrachten, het voor de hand ligt dat een marktverstoring in een dergelijk systeem ernstige overloopeffecten heeft op andere financiëlemarktactoren; merkt op dat de Finaliteitsrichtlijn van 1998 reeds ten doel had de potentiële risico's van betalingssystemen te helpen beperken, maar is van mening dat in de richtlijn niet diep genoeg wordt ingegaan op het herstel- en resolutieaspect, en dat er specifieke bepalingen moeten worden ingevoerd om te bewerkstelligen dat betalingssystemen adequaat reageren op ongunstige omstandigheden; o o o 40. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Het Europees Parlement, — gezien titel XIX, artikel 189 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, over het beleid inzake onderzoek en technologische ontwikkeling en het ruimtevaartbeleid waarin in het bijzonder de ontwikkeling van een Europees ruimtevaartbeleid wordt genoemd ter bevordering van de wetenschappelijke en technische vooruitgang, het industriële concurrentievermogen en de uitvoering van het beleid van de Europese Unie, — gezien de mededeling van de Commissie van 28 februari 2013 getiteld "EU-industriebeleid op het gebied van de ruimtevaart" ( COM(2013)0108 ), — gezien de mededeling van de Commissie van 3 maart 2010 getiteld "Europa 2020: een strategie voor slimme, duurzame en inclusieve groei" ( COM(2010)2020 ), — gezien de mededeling van de Commissie van 28 oktober 2010 getiteld "Een geïntegreerd industriebeleid in een tijd van mondialisering – Concurrentievermogen en duurzaamheid centraal stellen" ( COM(2010)0614 ), — gezien de mededeling van de Commissie van 10 oktober 2012 met als titel "Een sterkere Europese industrie om bij te dragen tot groei en economisch herstel" ( COM(2012)0582 ), — gezien de mededeling van de Commissie van 4 april 2011 met als titel "Naar een ruimtevaartstrategie van de Europese Unie ten dienste van de burger" ( COM(2011)0152 ), — gezien de mededeling van de Commissie van 14 november 2012, met als titel "Tot het aangaan van nuttige relaties tussen de EU en het Europees Ruimteagentschap" ( COM(2012)0671 ), — gezien Beschikking 2004/578/EG van de Raad van 29 april 2004 betreffende het sluiten van de Kaderovereenkomst tussen de Europese Gemeenschap en het Europees Ruimteagentschap (1) , — gezien de conclusies van de Raad van 11 oktober 2010, 31 mei 2011, 2 december 2011 en 30 mei 2013, — gezien zijn resolutie van 19 januari 2012 over een ruimtevaartstrategie van de Europese Unie ten dienste van de Europese burger (2) , – gezien artikel 48 van zijn Reglement, — gezien het verslag van de Commissie industrie, onderzoek en energie en het advies van de Commissie buitenlandse zaken ( A7-0338/2013 ), A. overwegende dat de Europese Unie op grond van artikel 189 van het VWEU een expliciete rol speelt bij de ontwikkeling van een ruimtevaartbeleid ter bevordering van de wetenschappelijke en technische vooruitgang, het industriële concurrentievermogen en de uitvoering van haar beleid; B. overwegende dat, gezien de toenemende concurrentie van de kant van opkomende ruimtevaartlanden als China en India, de EU-lidstaten elk afzonderlijk als nationale staten niet meer voldoende politiek gewicht in de schaal leggen om de toekomstige uitdagingen in deze sector aan te kunnen gaan; C. overwegende dat het ruimtevaartbeleid een kernelement is van de Europa2020-strategie; D. overwegende dat talloze diensten waar de burgers in het dagelijks leven gebruik van maken direct of indirect zijn voortgebracht door de ruimtevaart, zoals televisie, snelle internetverbindingen, navigatiesystemen of het Europese systeem voor noodoproepen eCall; E. overwegende dat de Europese ruimtevaartindustrie een geconsolideerde omzet van 6,5 miljard EUR vertegenwoordigt en meer dan 34 500 hooggeschoolde mensen in dienst heeft; overwegende dat het belang van de ruimtevaartsector als sector met een sterk groeipotentieel die arbeidsplaatsen met een hoge toegevoegde waarde creëert in tijden van economische moeilijkheden beter onder de aandacht moet worden gebracht; F. overwegende dat er tot op de dag van vandaag nog steeds te weinig coördinatie plaatsvindt van de maatregelen op het gebied van ruimtevaartbeleid tussen de EU, de lidstaten en het Europees Ruimteagentschap, en dat sommige structuren elkaar daardoor overlappen en er niet optimaal gebruik wordt gemaakt van synergie-effecten; onderstreept dat de vaststelling van een duidelijk governancekader in de ruimtevaart tot een aanzienlijk hogere efficiëntie kan leiden; G. overwegende dat het Europese Ruimteagentschap in haar hoedanigheid van intergouvernementele organisatie geen formele relatie heeft met het Europees Parlement, waardoor er geen directe terugkoppeling met de burgers plaatsvindt die er op alle andere EU-beleidsterreinen wel is; H. overwegende dat de ruimtevaartindustrie een investeringsintensieve industrie is met ongewoon lange ontwikkelingscycli en dat planningszekerheid voor de ruimtevaartindustrie derhalve van doorslaggevend belang is; overwegende dat de stabiliteit van het regelgevingskader en een duidelijk governancekader sterk aan deze planningszekerheid ten goede zal komen; I. overwegende dat exploitatie van een Europese draagraket ertoe kan bijdragen dat een onafhankelijke toegang tot de ruimte wordt gewaarborgd; J. overwegende dat de EU momenteel afhankelijk is van niet-Europese militaire GNSS, en dat Galileo van meet af aan een civiel initiatief was en ook in de toekomst onder civiele controle blijft; K. overwegende dat commerciële transacties voor de Europese ruimtevaartsector een belangrijkere rol spelen dan voor zijn grootste internationale concurrenten; L. overwegende dat satellietondersteunde diensten van cruciaal belang zijn voor de levering van informatie voor de groeisectoren van de digitale samenleving en bijdragen tot de verwezenlijking van de doelstellingen van de digitale agenda van de EU; M. overwegende dat de markt voor satellietnavigatie- en aardobservatiediensten in 10 jaar een volume van 300 miljard US dollar zou kunnen bereiken en dat in de westelijke EU-lidstaten nu al 6-7% van het bbp afhankelijk is van satellietnavigatie; N. overwegende dat de internationale afspraken over de benutting van het radiospectrum vanwege de stijgende vraag naar draadloze communicatiemogelijkheden en de fysieke eigenschappen van de golfvoortplanting en de daardoor ontstane schaarste aan radiofrequenties, aan belang winnen; Ruimtebeleid Europees vormgeven 1. is verheugd over de mededeling van de Commissie over een EU-industriebeleid op het gebied van de ruimtevaart; is van mening dat de Commissie zich zou moeten concentreren op slechts enkele in die mededeling genoemde maatregelen voor een EU-industriebeleid op het gebied van de ruimtevaart, om daadwerkelijk de groeimogelijkheden van de ruimtevaartsector te benutten; 2. benadrukt dat alle bij de aansturing van het toekomstige Europese luchtvaartbeleid betrokken partijen zoals de Commissie, het Europees GNSS-Agentschap, het ESA, de nationale agentschappen en gespecialiseerde agentschappen als EUMETSAT, met elkaar vervlochten moeten worden en op de lange termijn moeten opereren; 3. is van mening dat de nationale agentschappen in die zin concrete voorstellen naar voren kunnen brengen, zodat de Commissie de input van de lidstaten kan stroomlijnen en een eigen EU-visie kan neerleggen; 4. is stellig van mening dat de Commissie ons zo snel mogelijk een duidelijke routekaart moet voorleggen voor GMES/Copernicus en de ontwikkeling en inzet van de verschillende Sentinel-satellietenreeksen enerzijds en het voor dit complexe systeem voorgestelde juridisch en operationeel kader anderzijds; 5. steunt de Commissie in haar plan om maatregelen te treffen voor de totstandbrenging van een coherent EU-regelgevingskader voor de ruimtevaart; pleit voor de totstandbrenging van een echte Europese interne markt voor ruimtevaartproducten en diensten vanuit de ruimte; is van mening dat het belangrijk is dat bij de opstelling en ontwikkeling van het beleid wordt voorkomen dat de uitvoering ervan negatieve of verstorende gevolgen heeft voor de concurrentievoorwaarden op de markt; merkt op dat gelijke concurrentievoorwaarden en transparantie beide belangrijke hoekstenen van de ontwikkeling van het Europese ruimtevaartbeleid zijn; 6. stelt vast dat de Commissie tot dusverre nog geen horizontale benadering gevolgd heeft om haar ruimtebeleid en de doelstellingen en voordelen ervan in de verschillende beleidsterreinen van de Unie op te nemen; dringt er bij de Commissie op aan dit alsnog te doen door op beleidsterreinen als telecommunicatie, vervoer, milieu, landbouw, veiligheid of cultuur rekening te houden met het ruimtebeleid; 7. is verheugd over de verklaring van de Commissie dat op ruimtevaart gebaseerde telecommunicatie, navigatie en aardobservatie de EU van strategisch belangrijke kennis voorzien ter ondersteuning van de externe betrekkingen van de EU op het gebied van ontwikkelingshulp en humanitaire hulp; 8. dringt er bij de Commissie op aan de volgende onderwerpen met hoge prioriteit te behandelen: institutionele kwesties, Galileo en Copernicus, de ruimtevaartindustrie als motor voor economische groei en werkgelegenheid, effectbeoordeling van ruimtegerelateerde activiteiten, onafhankelijke toegang tot de ruimte, de rol van O&amp;O, satellietcommunicatie, ruimtebewaking en -monitoring, en ruimteschroot; 9. is het eens met de Commissie dat veel onderdelen van ruimtesystemen bedoeld zijn voor tweeërlei gebruik of van militaire aard zijn en derhalve onderworpen zijn aan Richtlijn 2009/43/EG van 6 mei 2009 betreffende de vereenvoudiging van de voorwaarden voor de overdracht van defensiegerelateerde producten binnen de Gemeenschap (3) , als gewijzigd bij Richtlijn 2012/47/EU van 14 december 2012 wat betreft de lijst van defensiegerelateerde producten, Verordening (EG) nr. 428/2009 van de Raad van 5 mei 2009 tot instelling van een communautaire regeling voor controle op de uitvoer, de overbrenging, de tussenhandel en de doorvoer van producten voor tweeërlei gebruik (4) , of het gemeenschappelijk standpunt betreffende wapenuitvoer; is verheugd over het in de mededeling opgenomen voorstel om vóór eind 2013 een formeel verslag aan het Parlement voor te leggen over het systeem voor controle op de uitvoer van producten voor tweeërlei gebruik; verzoekt de Commissie, de lidstaten en de Groep export van conventionele wapens (COARM) van de Raad te verduidelijken welk regelgevingskader van toepassing moet zijn op elke categorie goederen en technologie; Institutionele vraagstukken 10. erkent de resultaten die het ESA in de afgelopen decennia in de ruimtevaart voor Europa heeft behaald en spoort EU-lidstaten die nog geen lid zijn aan zich alsnog aan te sluiten en nauwer met het agentschap samen te werken; stelt echter vast dat er op de langere termijn versterkte operationele efficiëntie, alsmede politieke coördinatie en verantwoording kunnen worden bewerkstelligd door nauwere samenwerking tussen het ESA en de EU tot stand te brengen o.a. om dubbel werk en overlappingen te voorkomen; dringt er bij de Commissie op aan zeer nauwkeurig na te gaan of het ESA in de toekomst als interstatelijke organisatie in de bestuursstructuren van de Unie kan worden opgenomen, mits het ESA niet noodzakelijkerwijs zou hoeven te worden getransformeerd tot een Europees agentschap; 11. pleit ervoor dat de EU in de tussentijd in nauwe samenwerking met het ESA het ruimtebeleid en de -beleidsprogramma's van de lidstaten sterker zou moeten coördineren, om tot een echte Europese aanpak te komen, waarbij er rekening moet worden gehouden met de belangen van het ESA en zijn lidstaten; stelt vast dat de ruimtevaartindustrie alleen met behulp van een Europese aanpak in staat gesteld kan worden concurrerend te worden en ook te blijven; 12. dringt er bij de Commissie, de lidstaten en het ESA op aan een soort coördinatiegroep op te richten, waarvan de leden regelmatig bijeenkomen om de strategieën en maatregelen op het gebied van de ruimtevaart op elkaar af te stemmen, teneinde overlapping te voorkomen en een gezamenlijke insteek te ontwikkelen voor internationale kwesties en fora; 13. wijst erop dat het toenemende gebruik van in de ruimte gestationeerde apparatuur door militairen het civiele gebruik en mogelijke toekomstige civiele toepassingen niet mag verminderen of beperken; doet een beroep op de lidstaten en de vicevoorzitter/hoge vertegenwoordiger om te beginnen met een herziening van het nu achterhaalde Ruimteverdrag van 1967 of anders een nieuw regelgevingskader te creëren waarin rekening wordt gehouden met de technologische vooruitgang sinds de jaren zestig; Galileo en Copernicus (GMES), 14. wijst erop dat de voltooiing van Galileo en de voortzetting van Copernicus als vlaggenschepen van het Europese ruimtebeleid de allerhoogste prioriteit moeten hebben, zodat de eerste Galileo-diensten daadwerkelijk in 2014 voor de burger beschikbaar zullen zijn; 15. onderstreept het feit dat EGNOS het eerste operationele Europese GNSS-programma is; verzoekt de Commissie en de lidstaten actief te werken aan invoering van EGNOS op uiteenlopende gebieden als bijvoorbeeld het vervoer; 16. betreurt dat er in het verleden vertraging is opgelopen bij de opzet van het Europese satellietnavigatieprogramma Galileo; is verheugd dat er in de tussentijd vier satellieten in een baan om de aarde zijn gebracht; benadrukt dat de voordelen en het nut van met name Galileo en meer in het algemeen van de Europese ruimte-industrie beter over het voetlicht moeten worden gebracht, en verzoekt de Commissie bij toekomstige lanceringen van Galileo-satellieten zichtbare evenementen te organiseren in de hoofdsteden van de EU om Galileo en de toepassingsmogelijkheden van dit programma te promoten; 17. acht het van groot belang dat de EU de bevolking informeert, toekomstige ingenieurs aantrekt en informatie over EU-satellietnavigatie verspreidt, alsook alle soorten gebruikers er met prikkels toe stimuleert gebruik te maken van op Galileo en EGNOS gebaseerde technologieën; 18. is ervan overtuigd dat het doel van volledige operationele capaciteit, waarbij wordt uitgegaan van een constellatie van 27 satellieten plus een passend aantal reservesatellieten en adequate infrastructuur op de grond, een vereiste is om Galileo meerwaarde te geven in termen van grote nauwkeurigheid en ononderbroken service en dus om te profiteren van de talrijke economische en maatschappelijke voordelen; 19. betreurt het feit dat het EGNOS-systeem momenteel niet in de hele EU beschikbaar is en verzoekt om uitbreiding van dat systeem naar Zuid-, Oost- en Zuidoost-Europa, zodat het in heel Europa gebruikt kan worden; 20. verzoekt de Commissie en de lidstaten om het Parlement te informeren over plannen om het Copernicus-programma en de publiek gereguleerde dienst van het Galileo-programma te gebruiken voor de ondersteuning van GVDB-missies en -operaties; De ruimtevaartindustrie als motor voor economische groei en als werkgelegenheids-instrument 21. stelt vast dat het MKB (en niet alleen, maar met name, het MKB) behoefte heeft aan startsubsidies van publieke instanties, zodat zij over voldoende financiële middelen beschikken voor langetermijninvesteringen in onderzoek en ontwikkeling; is ervan overtuigd dat met behulp van publieke financiering en omdat er publieke afnemers zijn voor de producten en diensten van de ruimte-industrie, innovatie wordt gestimuleerd en zo groei kan worden gegenereerd en werkgelegenheid kan worden gecreëerd; 22. herhaalt dat de EU de kans niet links mag laten liggen om de downstreammarkt voor satellietnavigatie te ontwikkelen en benadrukt het belang van een actieplan voor het Europees GNSS-Agentschap voor de verdere ontwikkeling van de GNSS-markt die cruciaal zal zijn voor de toekomst van de EU-economie; 23. brengt opnieuw in herinnering dat met nieuwe satellietnavigatietoepassingen de veiligheid, de doeltreffendheid en de betrouwbaarheid van luchtvaart-, zeevaart-, wegvervoer-, en landbouwactiviteiten naar een hoger niveau kunnen worden getild en dat ook de verkeersveiligheid, de inning van heffingen, verkeers- en parkeerbeheer, vlootbeheer, noodoproepen, het volgen en opsporen van goederenstromen, internetboekingen, de veiligheid van het zeevervoer, digitale tachografen, het diervervoer en het duurzaam landgebruik ermee kunnen worden verbeterd; 24. neemt kennis van het in de mededeling vermelde feit dat 60 % van de elektronica aan boord van Europese satellieten thans uit de VS wordt geïmporteerd; dringt aan op een initiatief met betrekking tot de wijze waarop gevoelige of persoonlijke gegevens in dit verband kunnen worden beschermd en dringt er tevens op aan om de huidige procedure inzake openbare aanbestedingen te gebruiken om er waar mogelijk voor te zorgen dat de aankoop van ruimte-infrastructuur bij lidstaten dient om de groei in de sector verder aan te jagen; 25. dringt er bij de Commissie, het ESA, het EDA en de lidstaten tevens op aan essentiële technologieën te definiëren in het kader van het gezamenlijke Europese streven naar niet-afhankelijkheid en om alternatieve technologieën te ontwikkelen die minder afhankelijk zijn van derde landen; wijst andermaal op het risico dat de VS bij onenigheid de Europese ruimtevaartinfrastructuur kunnen opheffen of blokkeren; 26. dringt er bij de Commissie en de lidstaten op aan stimulansen voor de Europese industrie te creëren, op Europees niveau onderdelen voor de ruimtevaart te ontwikkelen zodat de Unie minder afhankelijk wordt van de invoer uit derde landen; 27. stelt vast dat ondernemingen die niet behoren tot de ruimtevaartindustrie kunnen profiteren van producten die het resultaat zijn van ruimteonderzoek; dringt er derhalve bij alle betrokkenen op aan toe te werken naar een uitwisseling tussen de ondernemingen van de ruimtevaartindustrie en ondernemingen die niet behoren tot de ruimtevaartindustrie om gezamenlijk te werken aan de ontwikkeling van technologieën die tot baanbrekende innovaties ten behoeve van de maatschappij kunnen leiden; benadrukt het belang van betere communicatie over de concrete voordelen die de ruimtevaartindustrie biedt voor het dagelijks leven van de Europeanen; 28. benadrukt dat met name de branche van de dienstverlening uit de ruimte en robotica vooral voor het MKB talrijke mogelijkheden bieden; 29. onderstreept dat autonome en intelligente robotsystemen speerpunttechnologieën zijn voor de verdere ontdekking van de ruimte; wijst in dit verband op de efficiënte aanwending van de Europese middelen uit "Horizon2020" met name voor marktgerichte activiteiten; 30. benadrukt dat de beschikbaarheid van een passende hoeveelheid hoogopgeleiden een van de randvoorwaarden is voor een concurrerende Europese ruimtevaartindustrie; roept derhalve alle betrokkenen op de samenwerking tussen universiteiten en bedrijfsleven te versterken en jong talent, met name vrouwen, aan te moedigen deze studierichting te kiezen (bijv. door nationale afstudeerprogramma's en opleidingen op te zetten, alsmede onderzoekscompetities voor Europese en niet-Europese onderzoekers); stelt daarnaast vast dat er ook talent uit derde landen moet worden aangeworven (met inbegrip van het terughalen van Europees talent); Toegang tot de ruimte 31. benadrukt het belang van toegang tot de ruimte voor alle lidstaten, en van commerciële transacties voor de Europese ruimte-industrie; wijst er tegelijkertijd op dat de toegang tot institutionele markten in derde landen voor de Europese industrie voor een deel beperkt blijft; benadrukt het belang van gelijke concurrentievoorwaarden voor de Europese industrie op internationaal niveau; doet in dit verband een dringend beroep op de Commissie om in het kader van handelsovereenkomsten (bijv. TTIP) wederkerigheid te bevorderen en te zorgen voor gelijke kansen en concurrentievoorwaarden; 32. benadrukt het belang van de ontwikkeling en exploitatie van Europese draagraketten voor een onafhankelijk toegang tot de ruimte; dringt er derhalve bij de Commissie en de lidstaten op aan er gezamenlijk met het ESA op de lange termijn voor te zorgen dat een Europees draagrakettensysteem alsmede een lanceerinrichting in stand worden gehouden c.q. worden uitgebreid; 33. is van mening dat de Europese ruimte-industrie gebruik zou moeten maken van de bestaande Europese ruimte-infrastructuur, die voor een deel is gefinancierd uit publieke middelen; De rol van onderzoek en ontwikkeling 34. is daarnaast verheugd dat in het nieuwe kaderonderzoeksprogramma (Horizon 2020) 1,5 miljard EUR wordt geïnvesteerd in onderzoek en innovatie op het gebied van ruimtevaart; dringt er bij de Commissie bovendien op aan in het kader van Horizon 2020 een deel van het budget voor onderzoek en ontwikkeling ter beschikking te stellen van de toepassing van satellietcommunicatie; 35. is van mening dat er met name op het gebied van de onderzoeksactiviteiten meer coördinatie nodig is tussen de EU, het ESA en de lidstaten; roept de drie partijen op om een gemeenschappelijke routekaart voor onderzoek te ontwikkelen voor de periode tot 2020, en om prioriteiten en doelstellingen voor het ruimtebeleid te definiëren, die gezamenlijk moeten worden bereikt om de betrokken partijen met name in het bedrijfsleven planningszekerheid te bieden; benadrukt het belang van samenwerking met derde landen op het gebied van onderzoek; 36. onderstreept dat de ontwikkeling van GNSS-toepassingen en -diensten essentieel is voor een volledige benutting van de investering in de infrastructuur die Galileo biedt en dat het van groot belang is Galileo verder te ontwikkelen om het optimaal te laten functioneren; onderstreept de noodzaak om ervoor te zorgen dat er gepaste financiering wordt geboden voor onderzoek en ontwikkeling op het gebied van GNSS en de tenuitvoerlegging daarvan; betreurt het feit dat het korten van middelen voor onderzoek en innovatie op het gebied van op EGNOS en Galileo gebaseerde toepassingen de technologische vooruitgang en de groei van de industriële capaciteit in de EU evenals een vanuit ecologisch opzicht effectieve tenuitvoerlegging ernstig vertraagt, en dringt er dan ook bij de Commissie op aan regelingen in te voeren die het MKB in staat stellen gemakkelijker toegang te krijgen tot financiering; 37. stelt vast dat de ontwikkeling van innoverende toepassingen in Europa door uiteenlopende obstakels wordt afgeremd; herinnert de Commissie er in dit verband aan dat er een nog niet ontsloten markt bestaat voor de commerciële toepassing van satellietgegevens, die door aardobservatie- en satellietprogramma's worden gegenereerd; dringt er bij de Commissie op aan om na te gaan om welke obstakels het gaat (bijvoorbeeld aansprakelijkheid voor door ruimteobjecten/schroot aangerichte schade, onzekerheid over de beschikbaarheid van de diensten, veiligheidsbezwaren en bezwaren die verband houden met de bescherming van de persoonsgegevens, onvoldoende bewustzijn van de mogelijkheden, en gebrekkige interoperabiliteit) en om mogelijke oplossingen aan te dragen om deze markten te ontsluiten; Satellietcommunicatie 38. benadrukt dat satellietcommunicatie een belangrijke rol speelt binnen de Europese ruimte-industrie, omdat opdrachten uit deze sector zorgen voor een volledige benutting van de ruimteveren en draagraketten en daarmee bijdragen aan de doelstelling van een onafhankelijke toegang tot de ruimte van de EU; wijst in dit verband ook op de rol van de zgn. "hosted payloads", die bij de start van commerciële satellieten ontstaan en die kunnen worden gebruikt voor het testen van nieuwe producten en technologieën in de ruimte en daardoor bijdragen tot de vermindering van kosten en tijd, zodat nieuwe diensten kunnen worden aangeboden; 39. wijst erop dat satellietcommunicatie een efficiënte mogelijkheid biedt om ook die economische subjecten in de samenleving van multimediale diensten te voorzien die niet konden worden bereikt met aardgebonden technologieën; 40. benadrukt dat satellietnetwerken voor breedbandaansluitingen in de gehele EU, met name in afgelegen gebieden, ertoe bijdragen dat de doelstellingen van de digitale agenda van de EU worden bereikt; verzoekt de Commissie daarom ten aanzien van de technologieneutraliteit in de mix van technologieën, zoals gepland voor de uitbreiding van het breedbandnetwerk, voldoende rekening te houden met het satellietinternet, bijvoorbeeld in het cohesiebeleid van de EU; 41. stelt vast dat satellietcommunicatie in crisissituaties, zoals bijvoorbeeld natuurrampen, of om de binnenlandse veiligheid te bewaken, steeds meer aan belang wint omdat de data- en communicatieverbindingen in situaties waarin geen terrestrische infrastructuur meer bestaat of deze vernietigd werd, onontbeerlijk zijn; 42. dringt er bij de Commissie op aan de huidige beschikbaarheid alsmede de toekomstige behoefte aan radiofrequenties voor de satellietcommunicatie te analyseren en er op de volgende Wereldradioconferentie voor te zorgen dat er bij de toewijzing van mondiale en regionale radiofrequenties terdege rekening wordt gehouden met de belangen van de EU en de belangen van de satellietcommunicatiesector; 43. is van mening dat het innovatiepotentieel op het gebied van satellietcommunicatie nog lang niet optimaal wordt benut; wijst op de mogelijkheden van de nieuwste technologieën zoals bijvoorbeeld "Laser Communication Terminals" (LCT) of ook "High Throughput Satellites" (HTS), om in te kunnen spelen op de steeds toenemende vraag naar gegevensuitwisseling met steeds hogere gegevenscapaciteit; 44. benadrukt dat Europa zijn technologische voorsprong in de satellietcommunicatie alleen kan behouden wanneer de onderzoeksinspanningen op dit gebied op Europees niveau worden voortgezet; Ruimteschroot 45. benadrukt dat infrastructuren die worden ondersteund vanuit de ruimte de kern vormen van tal van diensten waar het bedrijfsleven en de samenleving in het dagelijks leven gebruik van maken; wijst erop dat het uitvallen van deze infrastructuren, bijvoorbeeld door botsingen van satellieten met andere ruimteobjecten of ruimteschroot, de veiligheid van burgers en economische subjecten zou kunnen ondermijnen; 46. stelt vast dat ruimteschroot in toenemende mate een probleem wordt; dringt er bij de Commissie en de lidstaten op aan te werken aan een Global Governance voor de ruimte; dringt er tegelijkertijd bij de Commissie en de lidstaten op aan er via alle mogelijke diplomatieke kanalen voor te zorgen dat ook derde landen zich aansluiten bij de door de EU opgestelde "Gedragscode voor de ruimte"; 47. dringt er bij de Commissie op aan er mede voor te zorgen dat het begin dit jaar ingediende voorstel voor een besluit tot instelling van een ondersteuningsprogramma voor ruimtebewaking en -monitoring zo snel mogelijk op Europees niveau wordt vastgesteld, om te zorgen voor meer onafhankelijkheid van de instellingen van de VS, die botsingswaarschuwingen afgeven; o o o 48. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Het Europees Parlement, – gezien de mededeling van de Commissie van 27 september 2012 met als titel "Het aanboren van het potentieel van cloud computing in Europa" ( COM(2012)0529 ) en het bijbehorende werkdocument, – gezien de mededeling van de Commissie van 3 maart 2010 met als titel "Europa 2020: een strategie voor slimme, duurzame en inclusieve groei" ( COM(2010)2020 ), – gezien de mededeling van de Commissie van 19 mei 2010 met als titel "Een digitale agenda voor Europa" ( COM(2010)0245 ), – gezien zijn resolutie van 5 mei 2010 over een nieuwe digitale agenda voor Europa: 2015.eu (1) , – gezien Besluit nr. 243/2012/EU van het Europees Parlement en de Raad van 14 maart 2012 tot vaststelling van een meerjarenprogramma voor het radiospectrumbeleid, – gezien het voorstel van de Commissie van 25 januari 2012 voor een verordening van het Europees Parlement en de Raad betreffende de bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens en betreffende het vrije verkeer van die gegevens (algemene verordening gegevensbescherming) ( COM(2012)0011 ), – gezien het voorstel van de Commissie van 19 oktober 2011 voor een verordening van het Europees Parlement en de Raad tot vaststelling van de Connecting Europe Facility ( COM(2011)0665 ), – gezien Richtlijn 1999/5/EG van het Europees Parlement en de Raad van 9 maart 1999 betreffende radioapparatuur en telecommunicatie-eindapparatuur en de wederzijdse erkenning van hun conformiteit, – gezien de werkzaamheden van het Europees Normalisatie-instituut voor de telecommunicatie (ETSI) op het gebied van standaardmapping voor clouds, – gezien Richtlijn 2011/83/EU van het Europees Parlement en de Raad van 25 oktober 2011 betreffende consumentenrechten, tot wijziging van Richtlijn 93/13/EEG van de Raad en van Richtlijn 1999/44/EG van het Europees Parlement en de Raad en tot intrekking van Richtlijn 85/577/EEG van de Raad en van Richtlijn 97/7/EG van het Europees Parlement en de Raad, – gezien Richtlijn 1999/44/EG van het Europees Parlement en de Raad van 25 mei 1999 betreffende bepaalde aspecten van de verkoop van en de garanties voor consumptiegoederen (2) , – gezien Richtlijn 95/46/EG van het Europees Parlement en de Raad van 24 oktober 1995 betreffende de bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens en betreffende het vrije verkeer van die gegevens (3) , – gezien Richtlijn 2000/31/EG van het Europees Parlement en de Raad van 8 juni 2000 inzake bepaalde juridische aspecten van de diensten van de informatiemaatschappij, in het bijzonder de elektronische handel, in de interne markt (4) , – gezien Richtlijn 2001/29/EG van het Europees Parlement en de Raad van 22 mei 2001 betreffende de harmonisatie van bepaalde aspecten van het auteursrecht en de naburige rechten in de informatiemaatschappĳ (5) , – gezien artikel 48 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie industrie, onderzoek en energie en de adviezen van de Commissie juridische zaken, de Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken en de Commissie interne markt en consumentenbescherming ( A7-0353/2013 ), A. overwegende dat computerdiensten op afstand in diverse vormen, beter bekend als "cloud computing", niet nieuw zijn, maar dat ze vanwege hun omvang, prestaties en inhoud een belangrijke stap vooruit betekenen voor de informatie- en communicatietechnologie (ict); B. overwegende dat cloud computing de afgelopen jaren meer aandacht heeft gekregen dankzij de ontwikkeling van nieuwe en innovatieve grootschalige zakenmodellen, een stevige impuls van cloudaanbieders, technologische vernieuwingen en een grotere verwerkingscapaciteit, lagere prijzen, zeer snelle communicatie en de mogelijke economische en efficiëntievoordelen, ook qua energieverbruik, die clouddiensten aan alle soorten gebruikers bieden; C. overwegende dat de invoering en de ontwikkeling van clouddiensten het isolement van dunbevolkte en afgelegen gebieden kan helpen doorbreken, maar tegelijkertijd bijzonder grote uitdagingen inhoudt omdat de benodigde infrastructuur onvoldoende ontwikkeld is; D. overwegende dat de voordelen voor aanbieders van clouddiensten onder meer bestaan uit een dienstverleningsvergoeding, het in geld omzetten van onderbenutte en overtollige computercapaciteit, schaalvoordelen, de mogelijkheid tot klantenbinding (het zogenaamde "lock-in"-effect) en secundair gebruik van gebruikersinformatie, onder meer voor reclame, met inachtneming van de voorschriften inzake vertrouwelijkheid en bescherming van persoonsgegevens; overwegende dat een "lock-in" concurrentienadelen kan opleveren, maar dat die kunnen worden ondervangen met redelijke standaardiseringsmaatregelen en meer transparantie inzake licentieovereenkomsten voor intellectuele eigendom; E. overwegende dat de voordelen voor gebruikers van clouddiensten onder meer bestaan uit eventueel lagere kosten, universele toegang, gebruiksgemak, betrouwbaarheid; uitbreidbaarheid en veiligheid; F. overwegende dat cloud computing ook risico's inhoudt voor de gebruikers, met name ten aanzien van gevoelige gegevens, en dat de gebruikers zich van deze risico's bewust moeten zijn; overwegende dat, als de cloudverwerking in een bepaald land plaatsvindt, de autoriteiten van dat land toegang kunnen hebben tot de gegevens; overwegende dat de Commissie hiermee rekening moet houden wanneer zij voorstellen en aanbevelingen met betrekking tot cloud computing uitvaardigt; G. overwegende dat clouddiensten de gebruikers verplichten informatie af te staan aan de aanbieder van cloudopslag, d.w.z. een derde partij, wat vragen doet rijzen over de permanente controle over en de toegang tot de informatie van individuele gebruikers en de bescherming ervan tegen de aanbieder zelf, andere gebruikers van dezelfde dienst en andere partijen; overwegende dat sommige aspecten van dit probleem zouden kunnen worden opgelost door het aanmoedigen van diensten waarbij de gebruiker als enige een sleutel heeft die toegang biedt tot de opgeslagen gegevens, die ook voor de cloudaanbieder zelf ontoegankelijk zijn; H. overwegende dat het toegenomen gebruik van clouddiensten die worden aangeboden door een beperkt aantal grote aanbieders betekent dat steeds meer informatie in de handen van deze aanbieders wordt verzameld, wat hun efficiëntie vergroot, maar wat ook het risico vergroot dat massa's informatie verloren gaat, dat er spofs ("single points of failure") ontstaan die de stabiliteit van het internet in gevaar kunnen brengen en dat derden toegang krijgen tot deze informatie; I. overwegende dat de verantwoordelijkheden en taken van alle bij cloud computing betrokken partijen duidelijk moeten worden gemaakt, met name wanneer deze betrekking hebben op de beveiliging en de naleving van de gegevensbeschermingsvoorschriften; J. overwegende dat de markt voor clouddiensten zich lijkt op te splitsen tussen particulieren en professionele gebruikers; K. overwegende dat voor professionele gebruikers, clouddiensten die aan de specifieke behoeften van de gebruiker voldoen, een aantrekkelijk middel kunnen zijn om kapitaalkosten om te zetten in operationele uitgaven en om snel toegang te hebben tot bijkomende opslag- en verwerkingscapaciteit en die te kunnen schalen; L. overwegende dat ten aanzien van particulieren, het feit dat aanbieders van operatingsystemen voor diverse soorten consumententoestellen de consumenten - via het gebruik van standaardinstellingen, enz. - steeds meer in de richting duwen van eigendomsclouddiensten, betekent dat deze aanbieders de consumenten aan zich gaan binden en de informatie van hun gebruikers verzamelen; M. overwegende dat het gebruik van externe clouddiensten in de openbare sector zorgvuldig moet worden afgewogen tegen mogelijke grotere risico's inzake informatie over burgers en tegen de te waarborgen prestaties van de openbaredienstverlening; N. overwegende dat, vanuit veiligheidsperspectief gezien, de invoering van clouddiensten betekent dat de verantwoordelijkheid voor het handhaven van de veiligheid van informatie die bij elk individu berust, verschuift van het individu naar de aanbieder, wat betekent dat ervoor moet worden gezorgd dat de dienstenaanbieders veilige en degelijke communicatie-oplossingen mogen leveren; O. overwegende dat de ontwikkeling van clouddiensten zal leiden tot een toename van het dataverkeer en van de vraag naar bandbreedte, hogere uploadsnelheid en een grotere beschikbaarheid van hogesnelheidsbreedband; P. overwegende dat de verwezenlijking van de doelstellingen van de digitale agenda voor Europa, met name de toegang tot en het gebruik van breedband voor iedereen, grensoverschrijdende overheidsdiensten en onderzoek en innovatie, een noodzakelijke stap is om de EU ten volle te laten genieten van de voordelen die cloud computing biedt; Q. overwegende dat zich onlangs nieuwe inbreuken op de veiligheidsvoorschriften hebben voorgedaan, met name het PRISM-spionageschandaal; R. overwegende dat er een gebrek is aan serverparken op Europese bodem; S. overwegende dat de digitale interne markt een sleutelfactor voor de verwezenlijking van de doelstellingen van de Europa 2020-strategie is, die voor een belangrijke impuls kan zorgen om de doelstellingen van de Single Market Act te verwezenlijken en een antwoord te bieden op de economische en financiële crisis in de EU; T. overwegende dat de beschikbaarheid in de hele EU van breedbandnetwerken, een universele en gelijkwaardige toegang van alle burgers tot internetdiensten en de waarborging van netneutraliteit de fundamentele voorwaarden zijn voor de ontwikkeling van een Europees cloudsysteem; U. overwegende dat de Connecting Europe Facility een van de initiatieven is die onder meer bedoeld zijn om de verspreiding van breedband in Europa te bevorderen; V. overwegende dat cloud computing de integratie van kmo’s moet bevorderen door belemmeringen voor markttoetreding te beperken (bijvoorbeeld door de kosten voor IT-infrastructuur te verlagen); W. overwegende dat het waarborgen van Europese rechtsnormen met betrekking tot gegevensbescherming van essentieel belang is voor een Europees cloudsysteem; X. overwegende dat de ontwikkeling van cloud computing een bijdrage moet leveren aan meer creativiteit, ten behoeve van zowel rechthebbenden als gebruikers; verder overwegende dat hierbij verstoringen van de interne markt moeten worden vermeden en dat het vertrouwen van consumenten en het bedrijfsleven in cloud computing moet worden bevorderd; Algemeen 1. is ingenomen met de mededeling van de Commissie over het aanboren van het potentieel van cloud computing in Europa en steunt de ambitie van de Commissie om een coherente aanpak inzake clouddiensten te ontwikkelen, maar is van mening dat een wetgevingsinstrument voor een aantal aspecten beter zou hebben gepast bij de ambitieuze doelen die deze strategie nastreeft; 2. benadrukt dat beleid dat veilige communicatie-infrastructuur met een grote capaciteit mogelijk maakt, van cruciaal belang is voor alle diensten die van communicatie afhangen, met inbegrip van clouddiensten, maar wijst erop dat de steun voor de ontplooiing van breedband vanwege het beperkte budget voor de Connecting Europe Facility moet worden aangevuld met steun uit hoofde van andere programma's en initiatieven van de Unie, zoals de Europese structuur- en investeringsfondsen; 3. benadrukt dat clouddiensten een niveau van veiligheid en betrouwbaarheid moeten bieden dat aansluit bij de grotere risico's die voortvloeien uit de concentratie van gegevens en informatie in de handen van een beperkt aantal aanbieders; 4. benadrukt dat het Unierecht neutraal moet zijn en, indien er geen sprake is van dwingende redenen van openbaar belang, niet ontworpen mag zijn om gelijk welk wettelijk bedrijfsmodel of dienst te bevorderen of te belemmeren; 5. benadrukt dat een strategie inzake cloud computing ook betrekking moet hebben op nevenaspecten, zoals het energieverbruik van de datacentra en gerelateerde milieukwesties; 6. benadrukt de ruime mogelijkheden voor toegang tot gegevens vanaf elk toestel dat verbonden is met het internet; 7. wijst erop dat de EU er om twee redenen duidelijk belang bij heeft om meer serverparken op eigen bodem te hebben: in de eerste plaats is dit goed voor het industriebeleid, omdat er meer synergie mogelijk wordt met de doelstellingen van de Digitale Agenda inzake de invoering van toegangsnetwerken van de volgende generatie (NGA), en in de tweede plaats voor het gegevensbeschermingsstelsel van de Unie, omdat dit het vertrouwen van de gebruiker vergroot dankzij de Europese soevereiniteit over de servers; 8. benadrukt het belang van digitale geletterdheid van alle burgers en dringt er bij de lidstaten op aan concepten te ontwikkelen voor de manier waarop een veilig gebruik van internetdiensten, waaronder cloud computing, kan worden bevorderd; De cloud als instrument voor groei en werkgelegenheid 9. benadrukt dat de cloud, gezien zijn economisch potentieel om het concurrentievermogen van Europa op wereldvlak te vergroten, kan uitgroeien tot een krachtig instrument voor groei en werkgelegenheid; 10. herinnert er daarom aan dat de ontwikkeling van clouddiensten bij het ontbreken van of bij onvoldoende breedbandinfrastructuur de digitale kloof tussen stedelijke en plattelandsgebieden dreigt te vergroten, waardoor territoriale samenhang en regionale economische groei nog moeilijker te verwezenlijken zullen zijn; 11. wijst erop dat de groei van het bbp in de Unie tegelijkertijd vanuit diverse hoeken onder druk staat, terwijl de overheidsmiddelen om groei te bevorderen gezien de hoge schulden en begrotingstekorten beperkt zijn, en verzoekt de Europese instellingen en de lidstaten elke mogelijke hefboom voor groei te benutten; merkt op dat cloud computing in alle sectoren van de economie voor innovatieve ontwikkelingen kan zorgen, met name op het gebied van gezondheidszorg, energie, overheidsdiensten en onderwijs; 12. benadrukt dat de werkloosheid, met inbegrip van langdurige en jeugdwerkloosheid, in Europa een onaanvaardbaar hoog peil heeft bereikt en in de nabije toekomst vermoedelijk hoog zal blijven, en dat er op alle niveaus daadkrachtige en dringende maatregelen moeten worden genomen; merkt op dat acties inzake e-vaardigheden en digitale opleiding voor de ontwikkeling van cloud computing bijgevolg bijzonder belangrijk kunnen zijn om de toenemende werkloosheid, met name onder jongeren, aan te pakken; 13. benadrukt dat de gebruikers over meer e-vaardigheden moeten beschikken en dat er opleidingen nodig zijn die de voordelen van cloud computing in de verf zetten; herinnert eraan dat er meer kwalificatieregelingen moeten komen voor specialisten die cloud computing beheren; 14. benadrukt dat kmo's het hart van de EU-economie vormen en dat er meer acties nodig zijn om het concurrentievermogen van kmo's in de EU op wereldvlak te bevorderen en om het best mogelijke klimaat te scheppen voor het gebruik van nieuwe veelbelovende technologische ontwikkelingen, zoals cloud computing, die een grote impact kunnen hebben op het concurrentievermogen van het bedrijfsleven in de EU; 15. wijst op de positieve gevolgen van clouddiensten voor kmo's, met name kmo's die gevestigd zijn in verafgelegen of perifere gebieden en in landen met economische problemen, aangezien deze diensten de vaste kosten van kmo's helpen drukken doordat ze computervermogen en -opslag kunnen huren, en verzoekt de Commissie na te denken over een passend kader waardoor kmo's hun groei en productiviteit kunnen verhogen, omdat kmo’s hun voordeel kunnen doen met lagere aanloopkosten en betere toegang tot analyse-instrumenten; 16. moedigt de Commissie en de lidstaten aan het economisch potentieel van cloud computing kenbaar te maken aan met name kmo's; 17. wijst erop dat de EU gebruik moet maken van het feit dat deze technologie zich nog in een beginfase bevindt en moet inzetten op de ontwikkeling ervan om te profiteren van de schaalvoordelen die zij naar verwachting zal opleveren, waarmee zij een impuls zal geven aan de economie in de Unie, met name in de ict-sector; De EU-markt en de cloud 18. benadrukt dat de interne markt open moet blijven voor alle aanbieders die het Unierecht eerbiedigen, aangezien de wereldwijde vrije diensten- en informatiestroom het concurrentievermogen van en de kansen voor het bedrijfsleven in de Unie vergroot en de burgers van de Unie ten goede komt; 19. betreurt de meldingen van massale, algemene en ongedifferentieerde toegang van de overheid tot informatie betreffende gebruikers in de Unie die in clouds in derde landen is opgeslagen en vraagt de aanbieders van clouddiensten op transparante wijze bekend te maken hoe zij omgaan met informatie die de consumenten overhandigen wanneer zij gebruik maken van clouddiensten; 20. dringt erop aan dat, om het risico tegen te gaan dat buitenlandse overheden zich rechtstreeks of onrechtstreeks toegang verschaffen tot informatie terwijl dergelijke toegang volgens het Unierecht niet is toegestaan, de Commissie: 21. is verheugd over het voornemen van de Commissie een certificeringssysteem voor de gehele EU op te zetten, wat een stimulans zou bieden voor ontwikkelaars en aanbieders van clouddiensten om te investeren in een betere bescherming van de persoonlijke levenssfeer; 22. verzoekt de Commissie samen met het bedrijfsleven en andere belanghebbenden in de Unie gebieden te identificeren waar een specifieke aanpak van de Unie op wereldvlak bijzonder aantrekkelijk kan zijn; 23. benadrukt dat het belangrijk is te zorgen voor een competitieve en transparante markt in de Unie om alle gebruikers in de Unie veilige, duurzame, betaalbare en betrouwbare diensten te kunnen aanbieden; vraagt om een eenvoudige, transparante methode om veiligheidsmankementen op te sporen op een zodanige wijze dat dienstenaanbieders op de Europese markt voldoende en naar behoren gestimuleerd worden tot het vinden van oplossingen; 24. benadrukt dat voor alle cloudaanbieders die in de Unie actief zijn, dezelfde concurrentievoorwaarden en regels moeten gelden; Overheidsopdrachten en opdrachten voor innoverende oplossingen en de cloud 25. benadrukt dat het gebruik van clouddiensten door de publieke sector de kosten voor de overheid kan reduceren en voor een efficiëntere dienstverlening naar de burgers toe kan zorgen, waarbij het digitale hefboomeffect voor alle sectoren van de economie zeer veel voordelen met zich kan brengen; wijst erop dat ook de particuliere sector kan profiteren van die clouddiensten voor de aanbesteding van innoverende oplossingen; 26. moedigt de overheden aan bij de aanbesteding van IT-opdrachten te voorzien in veilige, betrouwbare en beveiligde clouddiensten, waarbij de specifieke verantwoordelijkheden moeten worden benadrukt inzake bescherming van informatie betreffende burgers, toegankelijkheid en continuïteit van de dienstverlening; 27. verzoekt met name de Commissie te overwegen waar mogelijk gebruik te maken van clouddiensten om zo een voorbeeld te stellen voor anderen; 28. verzoekt de Commissie en de lidstaten de werkzaamheden van het Europees cloudpartnerschap op te drijven; 29. dringt er bij de Commissie en de lidstaten op aan om van cloud computing een prioritair gebied in onderzoeks- en ontwikkelingsprogramma's te maken en het in het openbaar bestuur als innovatieve oplossing voor e-overheidsdiensten in het belang van de burgers, alsmede in de private sector als innovatief instrument voor de ontwikkeling van bedrijven, te stimuleren; 30. benadrukt dat het gebruik van clouddiensten door overheidsdiensten, waaronder rechtshandhavingsinstanties en EU-instellingen, bijzondere aandacht en coördinatie tussen de lidstaten verdient; herinnert eraan dat de integriteit en de beveiliging van de gegevens gewaarborgd moeten zijn en dat onrechtmatige toegang, bijvoorbeeld door buitenlandse regeringen en hun inlichtingendiensten zonder dat hier een rechtsgrond voor is krachtens de regelgeving van de Unie of de lidstaten, moet worden voorkomen; benadrukt dat dit eveneens geldt voor specifieke verwerkingsactiviteiten door bepaalde essentiële niet-gouvernementele dienstverleners, met name de verwerking van specifieke categorieën van persoonsgegevens door bijvoorbeeld banken, verzekeringsmaatschappijen, pensioenfondsen, scholen en ziekenhuizen; benadrukt voorts dat al hetgeen hierboven is vermeld, bijzonder belangrijk is wanneer gegevens worden overgedragen (buiten de Europese Unie tussen verschillende rechtsgebieden); is daarom van mening dat overheidsdiensten, alsook niet-gouvernementele dienstverleners en de privésector, in de mate van het mogelijke moeten vertrouwen op Europese aanbieders van clouddiensten bij de verwerking van gevoelige gegevens en informatie, tot wanneer bevredigende mondiale regels inzake gegevensbescherming zijn ingevoerd, waarmee de beveiliging wordt gewaarborgd van gevoelige gegevens en van gegevensbanken die door openbare instanties worden bijgehouden; Normen en de cloud 31. verzoekt de Commissie het voortouw te nemen bij de bevordering van normen en specificaties voor privacyvriendelijke, betrouwbare, zeer interoperabele, beveiligde en energie-efficiënte clouddiensten als integraal onderdeel van een toekomstig industriebeleid van de Unie; benadrukt dat betrouwbaarheid, veiligheid en gegevensbescherming noodzakelijk zijn voor het vertrouwen van de consument en voor het concurrentievermogen; 32. benadrukt dat normen gebaseerd zijn op voorbeelden van goede praktijken; 33. benadrukt dat de normen een gemakkelijke en volledige overdraagbaarheid van gegevens en diensten en een grote interoperabiliteit tussen clouddiensten mogelijk moeten maken om het concurrentievermogen te vergroten in plaats van te beperken; 34. is ingenomen met het in kaart brengen van de normen dat is toevertrouwd aan het ETSI, en benadrukt dat het belangrijk is een open en transparante procedure te blijven volgen; Consumenten en de cloud 35. verzoekt de Commissie erop toe te zien dat op consumententoestellen clouddiensten niet als standaardwaarde zijn ingesteld of tot een specifieke aanbieder van clouddiensten zijn beperkt; 36. verzoekt de Commissie ervoor te zorgen dat handelsovereenkomsten tussen telecomexploitanten en aanbieders van clouddiensten volledig in overeenstemming zijn met het EU-recht inzake mededinging en consumenten volledige toegang geven tot alle clouddiensten via de internettoegang van elke telecomexploitant; 37. herinnert de Commissie eraan dat zij nog geen gebruik heeft gemaakt van haar prerogatief uit hoofde van Richtlijn 1999/5/EG (RTTE-richtlijn) om te eisen dat apparatuur waarborgen bevat om informatie van de gebruikers te beschermen; 38. verzoekt de Commissie en de lidstaten de consument meer bewust te maken van alle aan het gebruik van clouddiensten verbonden risico's; 39. verzoekt de Commissie erop toe te zien dat de consument, wanneer hij gevraagd wordt een clouddienst te aanvaarden of er hem op een andere wijze een wordt aangeboden, hij eerst alle informatie krijgt die nodig is om met kennis van zaken een besluit te nemen, met name met betrekking tot de vraag onder welke rechtspraak de in die clouddiensten opgeslagen gegevens vallen; 40. benadrukt dat deze informatie onder meer moet aangeven wie de uiteindelijke aanbieder van de dienst is en hoe deze dienst wordt gefinancierd; benadrukt bovendien dat, indien de dienst wordt gefinancierd door de informatie van de gebruikers aan te wenden voor gerichte reclame of om anderen in staat te stellen dit te doen, de gebruiker hiervan op de hoogte moet worden gesteld; 41. benadrukt dat deze informatie in een gestandaardiseerd, overdraagbaar, gemakkelijk te begrijpen en vergelijkbaar formaat moet zijn; 42. verzoekt de Commissie een passend beleid uit te stippelen om tot de vaststelling van een minimaal aanvaardbaar niveau van consumentenrechten met betrekking tot clouddiensten te komen, met inbegrip van normen inzake integriteitsbescherming, gegevensopslag in derde landen, aansprakelijkheid voor gegevensverliezen en andere aspecten die van groot belang zijn voor de consument; 43. verzoekt de Commissie en de lidstaten concrete maatregelen te treffen voor het gebruik en de bevordering van cloud computing met betrekking tot open toegang en open onderwijsmiddelen; Intellectuele eigendom, civiel recht, enz. en de cloud 44. dringt er bij de Commissie op aan actie te ondernemen om te komen tot verdere harmonisatie van wetgeving in de lidstaten ter voorkoming van verwarring en fragmentering op het gebied van jurisdictie en ter waarborging van de transparantie op de gemeenschappelijke digitale markt; 45. roept de Commissie op andere EU-wetgeving te herzien om de lacunes met betrekking tot cloud computing weg te nemen; roept in het bijzonder op de regelgeving met betrekking tot intellectuele-eigendomsrechten te verduidelijken en de richtlijnen inzake oneerlijke handelspraktijken, oneerlijke bedingen in overeenkomsten respectievelijk elektronische handel, die de meest relevante onderdelen van de toepasselijke EU-wetgeving op het gebied van cloud computing zijn, te herzien; 46. roept de Commissie op om een helder wettelijk kader te scheppen op het gebied van auteursrechtelijk beschermde inhoud in de cloud, met name wat licentieregulering betreft; 47. onderkent dat de opslag van auteursrechtelijk beschermde werken door clouddiensten geen afbreuk mag doen aan de rechten van Europese rechthebbenden op billijke vergoeding voor het gebruik van hun werk, maar vraagt zich af of deze diensten nu wel identiek te beschouwen zijn als traditionele en digitale opname- en opslagapparatuur; 48. vraagt de Commissie om voor elk van de verschillende vormen van cloud computing de impact te beoordelen van opslag van beschermde werken op de auteursrechtsystemen, en meer in het bijzonder de manier waarop particuliere kopieerheffingen die voor bepaalde vormen van cloud computing relevant zijn, worden opgelegd; 49. verzoekt de Commissie om samen met belanghebbende partijen de ontwikkeling van gedecentraliseerde diensten aan te moedigen op basis van openbronsoftware waarmee burgers van de Unie weer zeggenschap kunnen krijgen over hun persoonlijke gegevens en communicatie, bijvoorbeeld door middel van point-to-point encryptie; 50. benadrukt dat, ten gevolge van onzekerheden met betrekking tot toepasselijk recht en jurisdictie, contracten het voornaamste middel zijn voor de totstandbrenging van relaties tussen aanbieders van cloud computing-diensten en hun klanten, en dat daarom duidelijk behoefte is aan gemeenschappelijke richtsnoeren van de EU op dit gebied; 51. roept de Commissie op samen te werken met de lidstaten om te komen tot goede praktijken op Europees niveau als het gaat om contracten, of "modelcontracten" waarmee volledige transparantie verzekerd is door alle voorwaarden te presenteren in een zeer duidelijke opmaak; 52. roept de Commissie op om samen met belanghebbenden te komen tot de ontwikkeling van modellen voor vrijwillige certificering van de veiligheidssystemen van de aanbieders, modellen die ten dienste staan van de harmonisering van de praktijken van alle aanbieders van cloud computing-diensten en die de klant bewuster maken van wat kan worden verwacht van aanbieders van cloud computing-diensten; 53. benadrukt dat ten gevolge van problemen op het vlak van jurisdictie, het in de praktijk onwaarschijnlijk is dat de EU-consument zich ten overstaan van de aanbieder kan beroepen op rechtsmiddelen in andere jurisdicties; verzoekt de Commissie daarom te voorzien in adequate middelen van beroep op het gebied van consumentendiensten aangezien er een groot gebrek aan evenwicht bestaat in de machtsverhouding tussen consumenten en aanbieders van cloud computing-diensten; 54. roept de Commissie op haast te maken met een vlotte implementatie van de alternatieve en online beslechting van consumentengeschillen en te verzekeren dat consumenten beschikken over adequate middelen voor een collectieve rechtsgang in geval van inbreuk op veiligheid en privacy alsook in het geval van illegale contractbepalingen voor cloud computing-diensten; 55. betreurt het huidige gebrek aan doeltreffende rechtsmiddelen voor gebruikers in geval van contractbreuk; 56. wenst dat de gebruikers in contractvoorstellen stelselmatig worden geïnformeerd over de verwerking van persoonlijke gegevens en dat zij verplicht hun toestemming moeten verlenen voor wijzigingen in de contractuele voorwaarden; 57. roept de Commissie op in het kader van de discussies in haar deskundigengroepen aanbieders van clouddiensten te verplichten bepaalde essentiële bepalingen in overeenkomsten op te nemen die de kwaliteit van de dienst garanderen, zoals een verplichting om software en hardware waar noodzakelijk bij te werken, en te bepalen wat er gebeurt wanneer gegevens kwijtraken, hoe lang het duurt om een probleem op te lossen of hoe snel de clouddienst provocerend materiaal kan verwijderen indien de klant van de aanbieder van clouddiensten hierom verzoekt; 58. herinnert eraan dat een cloudprovider die de gegevens gebruikt voor een ander doel dan het in de serviceovereenkomst overeengekomen doel, of de gegevens gebruikt in communicatie of op een wijze die in strijd is met de contractvoorwaarden, moet worden beschouwd als een voor de verwerking verantwoordelijke en aansprakelijk moet worden gesteld voor de gepleegde overtredingen en schendingen; 59. benadrukt dat in overeenkomsten voor clouddiensten de rechten en plichten van de betrokken partijen op het vlak van gegevensverwerkingsactiviteiten door cloudproviders op een heldere en transparante manier moeten zijn vastgesteld; wijst erop dat de contractuele regelingen geen verklaring mogen omvatten dat afstand wordt gedaan van de door de wetgeving van de Unie met betrekking tot gegevensbescherming geboden waarborgen, rechten en beschermingen; vraagt de Commissie met klem voorstellen te doen om het evenwicht tussen aanbieders van clouddiensten en hun klanten te herstellen als het gaat om de door clouddiensten gebruikte contractvoorwaarden, met onder meer bepalingen met betrekking tot: 60. benadrukt dat de rol van aanbieders van clouddiensten krachtens de huidige wetgeving van de Unie per geval moet worden bepaald, omdat aanbieders zowel gegevensverwerkers als voor de verwerking verantwoordelijken kunnen zijn; dringt erop aan de contractvoorwaarden voor alle gebruikers te verbeteren door internationale modellen voor goede praktijken voor contracten te ontwikkelen en door te verduidelijken waar de dienstaanbieder gegevens opslaat en onder welk rechtsgebied binnen de EU; 61. benadrukt dat er bijzondere aandacht moet worden besteed aan situaties waarin door een gebrek aan evenwicht in de contractuele betrekkingen tussen klant en cloudprovider de klant ertoe wordt aangezet contractuele regelingen aan te gaan waarmee standaarddiensten en een standaardcontract worden opgelegd waarin de aanbieder de doeleinden, voorwaarden en wijze van verwerking definieert (6) ; benadrukt dat de cloudprovider in dergelijke omstandigheden moet worden beschouwd als "voor de verwerking verantwoordelijke" en gezamenlijk met de klant aansprakelijk moet zijn; Gegevensbescherming, grondrechten, rechtshandhaving en de cloud 62. is van mening dat toegang tot een veilig internet een grondrecht is van elke burger en dat cloud computing in dit opzicht een belangrijke rol blijft spelen; doet daarom nogmaals een beroep op de Commissie en de Raad om de digitale vrijheden op ondubbelzinnige wijze te erkennen als grondrechten en als absolute vereisten voor de uitoefening van de universele mensenrechten; 63. herhaalt dat bij wijze van algemene regel het niveau van gegevensbescherming in een cloud computing-omgeving niet lager mag zijn dan het niveau dat in andere contexten van gegevensverwerking is vereist; 64. benadrukt dat de wetgeving van de Unie met betrekking tot gegevensbescherming nu al volledig van toepassing is op cloud computing-diensten in de EU, aangezien deze wetgeving technologisch gezien neutraal is, en bijgevolg volledig moet worden nageleefd; benadrukt dat het advies van de Groep gegevensbescherming artikel 29 over cloud computing (7) in aanmerking moet worden genomen, aangezien dit een duidelijke leidraad biedt voor de toepassing van de beginselen en regels in de wetgeving van de Unie met betrekking tot gegevensbescherming in een cloudomgeving, zoals de concepten verwerker en voor de verwerking verantwoordelijke, afbakening van het doel en evenredigheid, integriteit en gegevensbeveiliging, het gebruik van onderaannemers, de toewijzing van verantwoordelijkheden, beveiligingsinbreuken en internationale doorgiften; benadrukt dat het nodig is alle mogelijke tekortkomingen in de bescherming met betrekking tot cloud computing weg te werken in het kader van de huidige herziening van het rechtskader van de Unie inzake gegevensbescherming, op basis van verdere richtsnoeren van de Europese Toezichthouder voor gegevensbescherming en de Groep gegevensbescherming artikel 29; 65. herhaalt zeer bezorgd te zijn over de recent aan het licht gekomen toezichtprogramma's van de National Security Agency (NSA) van de VS en andere soortgelijke programma's die worden beheerd door inlichtingendiensten in verschillende lidstaten omdat deze, als de momenteel beschikbare informatie wordt bevestigd, een ernstige schending zouden inhouden van het grondrecht van de burgers en inwoners van de EU op privacy en gegevensbescherming, alsook van het recht op eerbiediging van privé- en familieleven, de vertrouwelijkheid van communicatie, het vermoeden van onschuld, de vrijheid van meningsuiting, de vrijheid van informatie en de vrijheid van ondernemerschap; 66. geeft nogmaals uitdrukking aan zijn ernstige bezorgdheid over het feit dat cloudproviders die zijn onderworpen aan wetgeving van derde landen of gebruikmaken van opslagservers in derde landen, verplicht zijn om op grond van cloudovereenkomsten verwerkte Europese persoonsgegevens en informatie rechtstreeks mede te delen aan de autoriteiten van derde landen, en over de rechtstreekse toegang op afstand tot door rechtshandhavingsinstanties en inlichtingendiensten van derde landen verwerkte persoonsgegevens en informatie; 67. betreurt dat dergelijke toegang gewoonlijk wordt verkregen doordat autoriteiten van derde landen hun eigen wettelijke voorschriften rechtstreeks ten uitvoer leggen zonder gebruik te maken van internationale instrumenten voor juridische samenwerking zoals overeenkomsten voor wederzijdse rechtshulp of andere vormen van justitiële samenwerking; 68. benadrukt dat door dergelijke praktijken vraagtekens kunnen worden geplaatst bij het vertrouwen met betrekking tot aanbieders van clouddiensten en onlinediensten, en met betrekking tot derde landen die geen gebruik maken van internationale instrumenten voor juridische of justitiële samenwerking; 69. verwacht dat de Commissie en de Raad de nodige maatregelen zullen nemen om deze situatie op te lossen en om ervoor te zorgen dat de grondrechten van de burgers van de EU worden geëerbiedigd; 70. herinnert eraan dat alle bedrijven die diensten in de EU aanbieden zonder uitzondering de EU-wetgeving moeten naleven en aansprakelijk zijn voor eventuele inbreuken; 71. benadrukt dat clouddiensten die zijn onderworpen aan het rechtsstelsel van een derde land, gebruikers in de EU op een duidelijke en goed te onderscheiden manier moeten waarschuwen dat de mogelijkheid bestaat dat hun persoonsgegevens in de gaten worden gehouden door inlichtingendiensten en rechtshandhavingsinstanties van derde landen op basis van geheime orders of gerechtelijke bevelen, en dat de betrokkenen daarna in voorkomend geval gevraagd moet worden om expliciete toestemming voor de verwerking van persoonsgegevens; 72. dringt er bij de Commissie op aan om bij onderhandelingen over internationale overeenkomsten die betrekking hebben op de verwerking van persoonsgegevens, bijzondere aandacht te besteden aan de risico's en uitdagingen van cloud computing voor de grondrechten, en met name, maar niet uitsluitend, voor het recht op privacy en de bescherming van persoonsgegevens, als vastgelegd in artikel 7 en artikel 8 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie; dringt er voorts bij de Commissie op aan aandacht te besteden aan de nationale regelgeving van de onderhandelingspartner voor wat betreft de toegang van rechtshandhavingsinstanties en inlichtingendiensten tot persoonsgegevens die via cloud computing-diensten zijn verwerkt, in het bijzonder door te eisen dat dergelijke toegang voor rechtshandhavingsinstanties en inlichtingendiensten enkel wordt verleend met volledige inachtneming van een behoorlijke rechtsgang en op basis van een ondubbelzinnige rechtsgrond, alsmede door te eisen dat de exacte voorwaarden voor toegang, het doel van het verkrijgen van dergelijke toegang, de beveiligingsmaatregelen bij het overhandigen van gegevens, de rechten van personen en de regels voor toezicht en een doeltreffend beroepsmechanisme zijn vastgesteld; 73. benadrukt zijn ernstige bezorgdheid over de werkzaamheden die binnen de Raad van Europa zijn verricht door het Comité van deskundigen inzake criminaliteit in de cyberruimte en die tot doel hebben een bijkomend protocol op te stellen voor de uitlegging van artikel 32 van het verdrag inzake cybercriminaliteit van 23 november 2001 met betrekking tot grensoverschrijdende toegang tot opgeslagen computergegevens waarvoor toestemming is verleend of die openbaar zijn (8) , teneinde het gebruik en de uitvoering ervan doeltreffender te maken in het licht van de juridische, beleidsmatige en technologische ontwikkelingen; roept de Commissie en de lidstaten op om, in het licht van de komende behandeling door het Comité van ministers van de Raad van Europa, te zorgen voor de verenigbaarheid van de bepalingen van artikel 32 van het verdrag inzake cybercriminaliteit, alsook de interpretatie ervan in de lidstaten, met de grondrechten, met inbegrip van gegevensbescherming en, met name, de bepalingen inzake grensoverschrijdend verkeer van persoonsgegevens, zoals opgenomen in het EU-Handvest van de grondrechten, de EU-wetgeving met betrekking tot gegevensbescherming, het Europees Verdrag voor de rechten van de mens en het Verdrag van de Raad van Europa tot bescherming van personen met betrekking tot de geautomatiseerde verwerking van persoonsgegevens ("Verdrag 108"), die wettelijk bindend zijn voor de lidstaten; roept de Commissie en de lidstaten op resoluut alle maatregelen af te wijzen die de toepassing van deze rechten in gevaar zouden kunnen brengen; is verontrust door het feit dat indien dergelijk bijkomend protocol zou worden goedgekeurd, de uitvoering ervan zou kunnen leiden tot onbeperkte toegang op afstand door rechtshandhavingsinstanties tot servers en computersystemen die zich in andere rechtsgebieden bevinden, zonder gebruik te maken van overeenkomsten voor wederzijdse rechtshulp of andere instrumenten voor justitiële samenwerking die ingesteld zijn om de grondrechten van het individu te waarborgen, met inbegrip van gegevensbescherming en een behoorlijke rechtsgang; 74. onderstreept dat er bijzondere aandacht moet worden besteed aan kmo's, die in toenemende mate afhankelijk zijn van cloud computing-technologie voor de verwerking van persoonsgegevens en die mogelijk niet altijd de middelen of de expertise hebben om de beveiligingsrisico's adequaat het hoofd te bieden; 75. benadrukt dat de kwalificatie van de voor de verwerking verantwoordelijke of de verwerker op adequate wijze tot uitdrukking moet komen in het eigenlijke niveau van controle dat hij heeft over de voor de verwerking gebruikte middelen, zodat de verantwoordelijkheden met betrekking tot de bescherming van persoonsgegevens bij het gebruik van cloud computing duidelijk kunnen worden toegewezen; 76. benadrukt dat alle beginselen die zijn vastgelegd in de EU-wetgeving inzake gegevensbescherming, zoals eerlijkheid en rechtmatigheid, afbakening van het doel, evenredigheid, accuraatheid en beperkte bewaartermijnen voor de gegevens, volledig in aanmerking moeten worden genomen door aanbieders van cloud computing-diensten bij de verwerking van persoonsgegevens; 77. benadrukt het belang van doeltreffende, evenredige en afschrikkende administratieve sancties die kunnen worden opgelegd aan cloud computing-diensten die de Europese normen inzake gegevensbescherming niet naleven; 78. benadrukt dat het effect van elke cloud computing-dienst op gegevensbescherming op ad-hocbasis moet worden beoordeeld, teneinde te kunnen vaststellen welke waarborgen het meest geschikt zijn en moeten worden toegepast; 79. benadrukt dat een Europese aanbieder van clouddiensten altijd moet handelen in overeenstemming met de EU-wetgeving inzake gegevensbescherming, ook als dit in strijd is met de instructies van een klant of voor de verwerking verantwoordelijke die in een derde land gevestigd is, of als de personen op wie de gegevens betrekking hebben (uitsluitend) ingezetenen van derde landen zijn; 80. benadrukt dat het noodzakelijk is de uit cloud computing voortvloeiende uitdagingen op een internationaal niveau aan te pakken, in het bijzonder wat betreft het toezicht door inlichtingendiensten en de benodigde waarborgen; 81. benadrukt dat EU-burgers die door inlichtingendiensten van derde landen in de gaten worden gehouden ten minste moeten kunnen beschikken over dezelfde waarborgen en rechtsmiddelen als de burgers van het betreffende derde land; 82. betreurt de aanpak van de Commissie in haar mededeling, waarin de risico's en uitdagingen met betrekking tot cloud computing niet worden genoemd, en dringt er bij de Commissie op aan haar werkzaamheden omtrent cloud computing voort te zetten door een meer holistische mededeling over cloud computing te ontwikkelen, waarin rekening wordt gehouden met de belangen van alle betrokkenen, en waarin afgezien van een standaardverwijzing naar de naleving van de grondrechten en de verplichtingen ten aanzien van gegevensbescherming ook minstens de volgende elementen aan bod komen: 83. roept de Commissie op te onderzoeken in hoeverre het Veilige haven-akkoord tussen de EU en de VS in aanmerking komt om te worden herzien, teneinde het aan te passen aan technologische ontwikkelingen, met name wat betreft aspecten die verband houden met cloud computing; o o o 84. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Het Europees Parlement, – gezien het werkdocument van de diensten van de Commissie van 23 april 2013 inzake het evaluatieverslag over het Orgaan van Europese regelgevende instanties voor elektronische communicatie (BEREC) en het Bureau (SWD(2013)0152), – gezien de mededeling van de Commissie van 19 mei 2010 getiteld "Een digitale agenda voor Europa" ( COM(2010)0245 ), – gezien artikel 114 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien zijn resolutie van 5 mei 2010 ‘een nieuwe digitale agenda voor Europa: 2015.eu’ (1) , – gezien het regelgevingskader voor elektronische communicatie, – gezien Verordening (EG) nr. 1211/2009 van het Europees Parlement en de Raad van 25 november 2009 tot oprichting van het Orgaan van Europese regelgevende instanties voor elektronische communicatie (BEREC) en het Bureau (2) , – gezien artikel 119, lid 1, van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie industrie, onderzoek en energie en het advies van de Begrotingscommissie ( A7-0378/2013 ), A. overwegende dat het Orgaan van Europese regelgevende instanties voor elektronische communicatie (BEREC) werd opgericht om bij te dragen aan de vorming van technische en beleidsmatige richtsnoeren voor de voltooiing van de interne markt, met als tweeledig doel een zo groot mogelijke onafhankelijkheid voor die regelgevende instanties en meer samenhang in hun toepassing van dat regelgevingskader in de gehele EU; B. overwegende dat in het evaluatieverslag het werk van het BEREC en het BEREC-Bureau wordt erkend en gewaardeerd, met name waar het gaat om de procedures ex artikel 7/7a en op gebied van netneutraliteit en internationale roaming; C. overwegende dat er nog maar weinig tijd is verstreken sinds de oprichting van BEREC en het BEREC-Bureau; D. overwegende dat de voltooiing van de interne markt een constant proces is dat het beste is gediend met betere regelgeving op de afzonderlijke nationale markten, en dat de beste en meest duurzame manier is om dit te bereiken (en daarbij te zorgen dat regelgevingsbesluiten op de nationale markten als legitiem worden beschouwd) door de benadering van onderop die momenteel door het BEREC wordt gevolgd; E. overwegende dat het BEREC alleen doeltreffend kan optreden, als zijn onafhankelijkheid van de lidstaten en de EU-instellingen wordt gegarandeerd; F. overwegende dat nationale overwegingen de formulering van gemeenschappelijke standpunten kunnen bemoeilijken; G. overwegende dat de rol van het BEREC van cruciaal belang is voor een meer coherente toepassing van het EU-regelgevingskader in alle lidstaten, een essentieel element voor de succesvolle ontwikkeling van een interne markt voor elektronischecommunicatienetwerken en -diensten; H. overwegende dat recente initiatieven op nationaal niveau, met name de herzieningsoperaties op de uitgaven, afbreuk zouden kunnen doen aan de invulling van het onafhankelijkheidsbeginsel; I. overwegende dat de nationale regelgevende instanties niet homogeen zijn aangezien zij in eigen land soms zeer uiteenlopende bevoegdheden hebben, waarbij sommige zich alleen met marktregulering bezighouden en andere daarnaast ook met aspecten als netbeveiliging, privacy, domeinregister, spectrum, gebruikersdiensten enz.; J. overwegende dat thans wellicht geen optimaal gebruik wordt gemaakt van het BEREC-Bureau; K. overwegende dat sommige agentschappen van de Unie die in andere landen zijn gelokaliseerd ook een liaisonkantoor in Brussel hebben; L. overwegende dat de meeste bijeenkomsten van de deskundigenwerkgroep in Brussel of ten kantore van een nationale regelgevende instantie plaatsvonden en dat het gebruik van videoconferenties verder moet worden uitgebreid; M. overwegende dat voordeel voor de consument een van de belangrijkste doelen is van de interne markt voor elektronische communicatie; N. overwegende dat de besluiten die het BEREC op Europees niveau neemt ook een Europese meerwaarde moeten hebben; 1. acht het evaluatieverslag over het geheel genomen terzake dienend en evenwichtig; 2. is van oordeel dat de nodige samenwerking, de coördinatie en de aan het bestuur verbonden informele aspecten enige tijd vergen om tot een volledige ontplooiing van de effecten ervan te komen; 3. meent dat er nog ruimte voor verbetering is op het punt van het functioneren van het BEREC en het Bureau, doch is zich tevens bewust van de beperkte middelen die beschikbaar zijn; onderstreept evenwel dat de toepassing van de nieuwe procedure van artikel 7/7bis van Richtlijn 2009/140/EG inzake een gemeenschappelijk regelgevingskader voor elektronischecommunicatienetwerken en -diensten goed heeft gefunctioneerd, en het tweeledige systeem zich dus heeft bewezen; 4. onderstreept dat het BEREC het kleinste EU-agentschap is, met een bijdrage uit de EU-begroting van slechts EUR 3 768 696 en 16 goedgekeurde posten uit hoofde van de EU-begroting 2013, dat in de eerste plaats administratieve ondersteuning biedt aan de BEREC-structuur, die is samengesteld uit de nationale regelgevende instanties; 5. herinnert aan het advies van de Begrotingscommissie van 29 mei 2008 over het voorstel voor een verordening van het Europees Parlement en de Raad tot oprichting van de Europese Autoriteit voor de elektronische-communicatiemarkt ( COM (2007) 0699 - C6-0428/2007 - 2007/0249 (COD) ), waarin de oprichting van een nieuw agentschap werd verworpen; 6. is van mening dat aan de nationale regelgevende instanties een belangrijke rol toekomt binnen het reguleringskader, omdat nationale markten onveranderlijke verschillen vertonen door hun netwerk-topologie en ook van elkaar verschillen op het punt van vraagpatronen onder consumenten, demografische aspecten enz.; onderstreept dat voor een gestructureerde samenwerking binnen de Europese Unie, en daarmee een goed functionerende interne markt, onafhankelijke, sector-specifieke en adequaat toegeruste regulatoren onmisbaar zijn; 7. is van mening dat het BEREC een cruciale rol speelt binnen het regelgevingskader als het orgaan dat tot taak heeft met het oog op de voltooiing van de interne markt voor elektronische communicatie de nationale feitelijke en reglementaire verschillen op één lijn te brengen; 8. acht het raadzaam dat de rol van het BEREC, en vooral zijn betrekkingen met de nationale regelgevende instanties, beter wordt omschreven en wordt verzwaard met meer verantwoordelijkheden, zodat gemeenschappelijke standpunten gemakkelijker worden bereikt en er meer nadruk komt op de internemarktbenadering, waarbij ook de efficiëntie van de huidige samenwerking met nationale regelgevers en de Commissie moet worden geëvalueerd overeenkomstig de procedures van de artikelen 7/7bis; 9. meent dat meer harmonisatie van de door de nationale regelgevende instanties in de lidstaten uit te voeren taken, zodat zij bevoegd zijn voor relevante aspecten rond beveiliging en veerkracht op de interne markt voor elektronische communicatie, zou kunnen bijdragen aan een beter functioneren van het BEREC en grotere voorspelbaarheid voor marktdeelnemers; 10. vraagt de lidstaten en de Commissie dringend erop toe te zien dat de onafhankelijkheid van de nationale regelgevende instanties op nationaal en Europees niveau wordt versterkt, en niet verzwakt, aangezien dit de enige manier is om volledige onafhankelijkheid van het BEREC te waarborgen; 11. is van mening dat de rol en de structuur van het BEREC en het BEREC-Bureau moeten worden aangepast naargelang de voltooiing van de interne markt voor elektronische communicatie vordert; 12. verzoekt de Europese Commissie in toekomstige voorstellen betreffende de werkingssfeer en taken van het BEREC de onafhankelijkheid van het BEREC ten opzichte van de Europese instellingen te waarborgen; 13. meent dat het BEREC moet optreden in het belang van de Europese burgers en dat de mechanismen voor verantwoording tegenover het Europees Parlement, de enige rechtstreeks gekozen instelling die de belangen van de Europese burgers vertegenwoordigt, moeten worden versterkt; 14. beveelt aan dat het BEREC zijn interne verantwoordingsplicht verzwaart door zijn doelstellingen duidelijk in zijn jaarlijks werkprogramma te omschrijven en de resultaten en vorderingen ten opzichte van die doelstellingen in zijn jaarverslag te vermelden; 15. acht het met het oog op de coherentie en samenhang van de werkzaamheden van het BEREC van het allergrootste belang dat het in de uitwerkingsfase van zijn jaarlijks werkprogramma zijn taken beter prioriseert en de communicatie met alle belanghebbende partijen bevordert; 16. is van mening dat het BEREC meer ruimte moet krijgen voor het nemen van strategische besluiten , hetgeen onder meer betekent dat het BEREC eigen analyse en onderzoek verricht aan de hand waarvan het zulke besluiten kan nemen, zodat er meer sprake is van onafhankelijke besluitvorming van bovenaf; 17. onderstreept dat het BEREC voorafgaand aan de wetgevingsvoorstellen voor de elektronischecommunicatiesector stelselmatig een adviserende rol moet krijgen; 18. is van oordeel dat de externe communicatie van het BEREC verduidelijking en verbetering behoeft om de betrokkenheid van belanghebbende patijen bij alle niveaus van de besluitvorming te stimuleren; 19. acht het raadzaam de rol van de Groep van onafhankelijke regelgevende instanties in Brussel te formaliseren en er daarbij op toe te zien dat dit geen doublures oplevert met de aan het BEREC-Bureau toevertrouwde taken; 20. beveelt aan dat meer gebruik wordt gemaakt van telewerk, videoconferenties en andere telewerktechnieken met behulp van elektronische communicatie zodat kosten worden bespaard en de CO2-voetafdruk lichter wordt; 21. beveelt de Commissie en de lidstaten aan zorg te dragen voor adequate financiering van het BEREC en de nationale regelgevende instanties; 22. meent dat de standplaats van het BEREC-Bureau geen belemmering hoeft te zijn om het werk van de Europese instellingen op het gebied van elektronische communicatie, de specifieke interessesfeer van het BEREC, van dag tot dag te volgen, en een efficiënte inzet van het Bureau niet in de weg hoeft te staan, mits meer gebruik wordt gemaakt van strategieën voor elektronische communicatie; 23. is van mening dat de taak van het BEREC-Bureau moet worden herzien, verzwaard en nauwkeuriger omschreven, met name in het licht van de uitkomst van de audit van het BEREC op dit punt; 24. beveelt aan dat de nodige wijzigingen worden aangebracht en de nodige middelen worden uitgetrokken om het BEREC-Bureau in staat te stellen effectiever en efficiënter steun te bieden aan het eigenlijke werk van het BEREC, in plaats van alleen te zorgen voor administratieve ondersteuning; 25. stelt dat bij elke discussie over de standplaats van het BEREC-Bureau de versterking van zijn onafhankelijkheid ten opzichte van de EU-instellingen en de lidstaten voorop moet staan, en acht geslagen moet worden op het beginsel van gelijkmatige spreiding van EU- instellingen, -agentschappen en andere EU-entiteiten; 26. acht meer consolidatie nodig zodat marktdeelnemers vollediger kunnen profiteren van schaalvoordelen, en dat het BEREC een prominenter rol in dat proces moet krijgen; 27. is van oordeel dat met het oog op een betere interne markt een duidelijk en stabiel wetgevingskader nodig is, wil een en ander leiden tot meer concurrentie en betere dienstverlening aan de consument; 28. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. (Gewone wetgevingsprocedure: tweede lezing) Het Europees Parlement, – gezien het standpunt van de Raad in eerste lezing (12007/3/2013 – C7-0375/2013), – gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité van 28 maart 2012 (1) , – gezien het advies van het Comité van de Regio's van 4 maart 2012 (2) , – gezien zijn in eerste lezing geformuleerde standpunt (3) inzake het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2011)0425 ), – gezien artikel 294, lid 7, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien artikel 72 van zijn Reglement, – gezien de aanbeveling voor de tweede lezing van de Commissie visserij ( A7‑0409/2013 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan het standpunt van de Raad in eerste lezing; 2. hecht zijn goedkeuring aan de gemeenschappelijke verklaring van het Parlement en de Raad en aan de gemeenschappelijke verklaring van het Parlement, de Raad en de Commissie, die als bijlagen bij de onderhavige resolutie zijn gevoegd; 3. constateert dat het besluit is vastgesteld overeenkomstig het standpunt van de Raad; 4. verzoekt zijn Voorzitter het besluit samen met de voorzitter van de Raad overeenkomstig artikel 297, lid 1, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie te ondertekenen; 5. verzoekt zijn secretaris-generaal het besluit te ondertekenen nadat is nagegaan of alle procedures naar behoren zijn uitgevoerd, en samen met de secretaris-generaal van de Raad zorg te dragen voor publicatie ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie ; 6. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en aan de Commissie alsmede aan de nationale parlementen. BIJLAGE BIJ DE WETGEVINGSRESOLUTIE Verklaring van het Europees Parlement en de Raad over gegevensverzameling Het Europees Parlement en de Raad verzoeken de Commissie spoed te betrachten met de aanneming van een voorstel tot wijziging van Verordening (EG) nr. 199/2008 van de Raad, zodat de beginselen en doelstellingen voor gegevensverzameling, die essentieel zijn ter ondersteuning van een hervormd gemeenschappelijk visserijbeleid en die in de nieuwe verordening inzake de hervorming van het GVB worden uiteengezet, zo spoedig mogelijk in praktijk kunnen worden gebracht. Verklaring van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie over meerjarenplannen Het Europees Parlement, de Raad en de Commissie hebben afgesproken te zullen samenwerken voor de regeling van interinstitutionele aangelegenheden en een traject overeenkomen om, met inachtneming van de juridische positie van zowel het Parlement als de Raad, de ontwikkeling en invoering van meerjarenplannen te faciliteren als prioriteit in het kader van het gemeenschappelijk visserijbeleid. Het Europees Parlement, de Raad en de Commissie hebben een interinstitutionele werkgroep opgericht, bestaande uit vertegenwoordigers van deze drie instellingen, die zal helpen zoeken naar praktische oplossingen en de meest geschikte manier om verder te komen. (Gewone wetgevingsprocedure: tweede lezing) Het Europees Parlement, – gezien het standpunt van de Raad in eerste lezing (12005/2/2013 – C7‑0376/2013), – gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité van 28 maart 2012 (1) , – gezien het advies van het Comité van de Regio's van 4 mei 2012 (2) , – gezien zijn in eerste lezing geformuleerde standpunt (3) inzake het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2011)0416 ), – gezien artikel 294, lid 7, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien artikel 72 van zijn Reglement, – gezien de aanbeveling voor de tweede lezing van de Commissie visserij ( A7-0413/2013 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan het standpunt van de Raad in eerste lezing; 2. hecht zijn goedkeuring aan de gemeenschappelijke verklaring van het Parlement en de Commissie die als bijlage bij de onderhavige resolutie is gevoegd; 3. constateert dat het besluit is vastgesteld overeenkomstig het standpunt van de Raad; 4. verzoekt zijn Voorzitter het besluit samen met de voorzitter van de Raad overeenkomstig artikel 297, lid 1, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie te ondertekenen; 5. verzoekt zijn secretaris-generaal het besluit te ondertekenen nadat is nagegaan of alle procedures naar behoren zijn uitgevoerd, en samen met de secretaris-generaal van de Raad zorg te dragen voor publicatie ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie; 6. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en aan de Commissie alsmede aan de nationale parlementen. BIJLAGE BIJ DE WETGEVINGSRESOLUTIE Verklaring van het Europees Parlement en de Raad betreffende controlevoorschriften op het gebied van traceerbaarheid van producten en consumenteninformatie In aansluiting op de wijziging van de verordening betreffende een gemeenschappelijke marktordening voor visserijproducten en aquacultuurproducten verzoeken het Europees Parlement en de Raad de Europese Commissie hun een voorstel voor te leggen tot wijziging van de controleverordening (Verordening (EG) nr. 1224/2009). Bij deze wijziging moet er rekening mee worden gehouden dat er een regeling moet komen voor het verstrekken van informatie over het soort vistuig voor producten die afkomstig zijn van de wildvangst. Het Europees Parlement en de Raad verzoeken de Commissie tevens te zijner tijd de nodige wijzigingen vast te stellen van Uitvoeringsverordening (EU) nr. 404/2011 van de Commissie wat de verplichte informatie voor de consument betreft teneinde rekening te houden met de bepalingen van deze verordening, van de controleverordening, zoals gewijzigd, en van Verordening (EU) nr. 1169/2011 van het Europees Parlement en de Raad betreffende de verstrekking van voedselinformatie aan consumenten. (Gewone wetgevingsprocedure: eerste lezing) Het Europees Parlement, – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2012)0371 ), – gezien artikel 294, lid 2, en artikel 43, lid 2, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C7‑0196/2012), – gezien artikel 294, lid 3, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité van 13 februari 2013 (1) , – gezien artikel 55 van zijn Reglement, – gezien de gedragscode voor verantwoorde visserij van de FAO en de Code voor goede praktijken voor een duurzame en verantwoorde visserij van de Europese Commissie, – gezien het verslag van de Commissie visserij en het advies van de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en voedselveiligheid ( A7‑0395/2013 ), 1. stelt onderstaand standpunt in eerste lezing vast; 2. verzoekt om hernieuwde voorlegging indien de Commissie voornemens is ingrijpende wijzigingen in haar voorstel aan te brengen of dit door een nieuwe tekst te vervangen; 3. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en aan de Commissie alsmede aan de nationale parlementen. Standpunt van het Europees Parlement in eerste lezing vastgesteld op 10 december 2013 met het oog op de vaststelling van een Verordening (EU) nr. /2014 van het Europees Parlement en de Raad tot vaststelling van bijzondere voorwaarden voor de visserij op diepzeebestanden in het noordoostelijke deel van de Atlantische Oceaan en van bepalingen voor de visserij in de internationale wateren van het noordoostelijke deel van de Atlantische Oceaan en tot intrekking van Verordening (EG) nr. 2347/2002 van de Raad HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 43, lid 2, Gezien het voorstel van de Europese Commissie, Na toezending van het ontwerp van wetgevingshandeling aan de nationale parlementen, Gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité (2) , Handelend volgens de gewone wetgevingsprocedure (3) , Overwegende hetgeen volgt: (1) Op grond van Verordening (EG) nr. 2371/2002 van de Raad (4) moeten maatregelen worden vastgesteld inzake de toegang tot wateren en hulpbronnen en de duurzame uitoefening van visserijactiviteiten, alsmede maatregelen om de rationele en verantwoorde exploitatie van de visbestanden duurzaam te garanderen. Op grond van artikel 2 van die verordening moet een ecosysteemgerichte voorzorgsaanpak worden gekozen wanneer maatregelen worden genomen om het effect van visserijactiviteiten op mariene ecosystemen tot een minimum te beperken. (1 bis) Overeenkomstig artikel 11 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU) moeten de eisen inzake milieubescherming worden geïntegreerd in de omschrijving en uitvoering van het beleid en het optreden van de Unie, ook voor wat betreft het behoud van de diepzeevisserij, in het bijzonder met het oog op het bevorderen van duurzame ontwikkeling. [Am. 1] (2) De EU Unie is vast van plan om de resoluties uit te voeren die door de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties zijn goedgekeurd, met name de Resoluties 61/105 en 64/72, waarin de staten en de regionale organisaties voor visserijbeheer ertoe worden opgeroepen te garanderen dat kwetsbare mariene diepzee-ecosystemen worden beschermd tegen de vernietigende effecten van bodemvistuig en dat de diepzeevisbestanden duurzaam worden geëxploiteerd. De maatregelen die de Visserijcommissie voor het noordoostelijke deel van de Atlantische Oceaan (NEAFC) aanbeveelt overeenkomstig paragraaf 83, onder a), van Resolutie 61/105 en de paragrafen 119, onder a) en 120 van Resolutie 64/72 om kwetsbare mariene diepzee-ecosystemen te beschermen tegen de nadelige effecten van bodemvistuig, moeten in hun geheel formeel worden overgenomen in het Unierecht. [ Am. 2] (2 bis) De Unie moet bovendien in internationale fora het voortouw nemen bij de vaststelling en uitvoering van goede beheersmaatregelen voor een duurzaam diepzeevisserijbeheer overeenkomstig de door de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties en de FAO aangenomen resoluties, die in deze verordening worden weerspiegeld. [ Am. 3] (3) De Commissie heeft Verordening (EG) 2347/2002 van de Raad geëvalueerd. De Commissie was met name van mening (5) dat de omvang van de betrokken vloot te groot was, dat er te weinig aanwijzingen werden gegeven voor de controle in de aangewezen havens en voor de bemonsteringsprogramma's, en dat de kwaliteit van de door de lidstaten ingediende verslagen over de inspanningsniveaus te sterk varieerde. (3 bis) De capaciteit van de vaartuigen met diepzeevisdocumenten is sinds 2002 beperkt tot de totale capaciteit van alle vaartuigen die meer dan 10 ton diepzeesoorten hebben gevangen in 1998, 1999 of 2000. Uit de evaluatie van de Commissie is gebleken dat dit plafond geen wezenlijk positief effect heeft gehad. Gezien de ervaring en het gebrek aan nauwkeurige gegevens bij veel diepzeevisserijtakken, volstaat het niet om deze visserijtakken alleen door middel van inspanningsbeperkingen te beheren. [ Am. 4] (4) Om de tot op heden bereikte vermindering van de vangstcapaciteit bij de diepzeevisserij te handhaven, moet worden bepaald dat om op diepzeesoorten te mogen vissen een vismachtiging nodig is, waardoor de capaciteit van de vaartuigen die diepzeesoorten mogen aanlanden, wordt beperkt. Om de beheersmaatregelen sterker te richten op dat deel van de vloot dat het meest betrokken is bij de diepzeevisserij, moeten voor visserijtakken waarbij diepzeesoorten doelsoort zijn, andere vismachtigingen worden afgegeven dan voor de visserijtakken waarin zij bijvangst zijn. Er moet echter rekening worden gehouden met de bij Verordening (EU) nr. …/2013 van het Europees Parlement en de Raad (6) ingevoerde verplichting om alle vangsten aan te landen, zodat vaartuigen die kleine hoeveelheden diepzeesoorten vangen en die momenteel niet in het bezit hoeven zijn van een vergunning voor diepzeevisserij, niet de mogelijkheid wordt ontnomen om hun traditionele visserijactiviteiten voort te zetten. [ Am. 5] (5) Houders van een vismachtiging waarmee op diepzeesoorten mag worden gevist, moeten meewerken aan wetenschappelijke onderzoeksactiviteiten die moeten leiden tot een betere evaluatie van de situatie van diepzeebestanden en een beter onderzoek van diepzee-ecosystemen. [ Am. 6] (6) Wanneer in gebieden op de continentale helling waar ook op diepzeesoorten mag worden gevist, op andere soorten wordt gevist, moeten de vaartuigeigenaren over een vismachtiging voor de bijvangst van diepzeesoorten beschikken. (7) Van alle verschillende soorten vistuig brengt de diepzeevisserij met bodemtrawls het grootste risico voor kwetsbare mariene ecosystemen met zich mee. ; voor dat vistuig worden bovendien de hoogste percentages ongewenste vangst van diepzeesoorten gerapporteerd. Het moet derhalve permanent worden verboden met bodemtrawls gericht op diepzeesoorten te vissen. [ Am. 7] (8) Het gebruik van geankerde kieuwnetten in de diepzeevisserij is momenteel aan banden gelegd op grond van Verordening (EG) nr. 1288/2009 van de Raad tot vaststelling van technische overgangsmaatregelen van 1 januari 2010 tot en met 30 juni 2011 (7) . Omdat er bij het niet-duurzame gebruik van deze netten in diepe wateren sprake was van hoge percentages ongewenste vangsten, en vanwege de ecologische gevolgen van verloren en achtergelaten vistuig, moet het ook permanent verboden worden met dit vistuig gericht op diepzeesoorten te vissen . [ Am. 8] (9) Om v Vissers echter voldoende tijd te geven krijgen om zich aan te passen aan de nieuwe eisen , en daarom moeten de huidige machtigingen voor het vissen met bodemtrawls en geankerde kieuwnetten nog een bepaalde periode geldig blijven , zodat de negatieve gevolgen voor de vloten die zich met deze visserijactiviteit bezighouden, zoveel mogelijk worden beperkt . [Am. 9] (10) Bovendien moeten vaartuigen die van vistuig moeten willen veranderen om te kunnen blijven vissen, in aanmerking komen voor financiële steun uit het Europese Visserijfonds, mits dat nieuwe vistuig de impact van de visserij op niet-commerciële soorten vermindert en mits het nationale operationele programma een bijdrage aan dergelijke maatregelen mogelijk maakt. [Am. 10] (11) Vaartuigen die met ander bodemvistuig gericht op diepzeesoorten vissen, mogen hun in hun machtiging vastgelegde visserijmachtiging vermelde visserijactiviteiten in EU‑wateren wateren van de Unie niet uitbreiden, tenzij , na een beoordeling overeenkomstig de internationale richtsnoeren van de FAO van 2008 voor het beheer van de diepzeevisserij op volle zee, wordt aangetoond ("de FAO richtsnoeren") geoordeeld dat die uitbreiding geen aanmerkelijk risico op negatieve gevolgen heeft voor kwetsbare mariene ecosystemen. [ Am. 11] (12) Wetenschappelijke adviezen betreffende bepaalde visbestanden die in de diepzee voorkomen, wijzen erop dat deze bestanden bijzonder kwetsbaar voor exploitatie zijn en dat de visserij op deze bestanden moet bij wijze van voorzorgsmaatregel moet worden beperkt of verminderd en moet streven naar . De vangstmogelijkheden voor diepzeebestanden mogen de niveaus die volgens wetenschappelijk advies als voorzorgsniveau gelden, niet overschrijden. hoger zijn dan die welke de maximale duurzame opbrengst kunnen opleveren . Wanneer er bij gebrek aan informatie geen advies is uitgebracht over een bestand of een soort, mogen geen vangstmogelijkheden worden toegekend. Er zij echter op gewezen dat diverse diepzeebestanden van aanzienlijk commercieel belang, zoals de grenadiervis(Coryphaenoides rupestris), de blauwe leng (Molva dypterigia) en de zwarte haarstaartvis (Aphanopus carbo), zich volgens de ICES de afgelopen drie jaar gestabiliseerd hebben. [ Am. 12] (13) Verder blijkt uit wetenschappelijk advies dat beperkingen van de visserijinspanning een goed instrument vormen voor het vaststellen van vangstmogelijkheden voor de diepzeevisserij. Met het oog op de grote verscheidenheid aan soorten vistuig en visserijpatronen in de diepzeevisserij en de noodzaak begeleidende maatregelen te ontwikkelen om de uit milieuoogpunt zwakke punten van de afzonderlijke visserijtakken aan te pakken, mogen beperkingen van de visserijinspanning uitsluitend in de plaats van vangstbeperkingen komen wanneer kan worden gegarandeerd dat zij aan specifieke visserijtakken zijn aangepast. Aangezien er voor vele diepzeevisserijtakken geen nauwkeurige gegevens voorhanden zijn en het in de meeste gevallen om gemengde visserij gaat, moeten er aanvullende beheersmaatregelen worden toegepast. Waar mogelijk moeten vangstbeperkingen worden gecombineerd met inspanningsbeperkingen. In beide gevallen moeten er niveaus worden vastgesteld waarmee de effecten op niet-doelsoorten en kwetsbare mariene ecosystemen worden voorkomen en tot een minimum worden beperkt. [ Am. 13] (14) Om te zorgen voor een aangepast beheer van de specifieke visserijtakken, moeten de betrokken lidstaten worden gemachtigd begeleidende instandhoudingsmaatregelen te nemen en jaarlijks na te gaan of de inspanningsniveaus overeenstemmen met het wetenschappelijke advies inzake duurzame exploitatie. De regionaal aangepaste inspanningsbeperkingen moeten ook de bestaande globale beperking van de visserijinspanning vervangen die in de Visserijcommissie (NEAFC) is overeengekomen. (15) Aangezien biologische informatie het best kan worden verzameld via geharmoniseerde normen voor gegevensverzameling, moet de gegevensverzameling inzake diepzeemetiers worden geïntegreerd in het algemene kader van de wetenschappelijke gegevensverzameling, waarbij er tevens voor wordt gezorgd dat aanvullende informatie wordt verstrekt die nodig is om de dynamiek van de visserij te begrijpen. Om een en ander te vereenvoudigen moet de inspanningsrapportage per soort worden stopgezet en worden vervangen door de analyse van gegevens die worden ingewonnen door middel van regelmatig herhaalde oproepen aan de lidstaten om wetenschappelijke gegevens te verstrekken, waarin een specifiek hoofdstuk over diepzeemetiers is opgenomen. De lidstaten moeten ervoor zorgen dat de verplichtingen inzake gegevensverzameling en rapportage worden nageleefd, met name die welke verband houden met de bescherming van kwetsbare mariene ecosystemen. [ Am. 14] (15 bis) Bij de diepzeevisserij worden een groot aantal vissoorten gevangen, waaronder kwetsbare diepzeehaaiensoorten. Gewaarborgd moet worden dat de verplichting om alle vangsten in de diepzeevisserij aan te landen ook geldt voor soorten waarvoor geen vangstbeperkingen zijn vastgesteld en dat de de-minimisregelingen niet op deze visserijtakken worden toegepast. Met een volledig toegepaste aanlandingsverplichting kunnen de leemten in de kennis over deze visserijtakken in belangrijke mate worden aangevuld en wordt er meer inzicht verkregen in de effecten ervan op het brede scala aan gevangen soorten. [ Am. 15] (16) Bij Verordening (EG) nr. 1224/2009 van de Raad (8) moet garanderen zijn controle- en handhavingseisen vastgesteld ten aanzien van de meerjarenplannen. Diepzeesoorten zijn van nature kwetsbaar voor bevissing en moeten derhalve op het gebied van controle evenveel aandacht krijgen als andere instandhoudingssoorten waarvoor een meerjarenbeheersplan is overeengekomen. (17) Houders van een vismachtiging waarmee op diepzeesoorten mag worden gevist, moeten die machtiging kwijtraken, wat de visserij op diepzeesoorten betreft, als zij zich niet aan de betrokken instandhoudingsmaatregelen houden. (18) Het verdrag inzake toekomstige multilaterale samenwerking op visserijgebied in het noordoostelijke deel van de Atlantische Oceaan is bij Besluit 81/608/EEG van de Raad (9) goedgekeurd en is op 17 maart 1982 in werking getreden. Dat verdrag biedt een passend kader voor multilaterale samenwerking inzake rationele instandhouding en rationeel beheer van visbestanden in de internationale wateren in het noordoostelijke deel van de Atlantische Oceaan. De door de NEAFC vastgestelde beheersmaatregelen omvatten technische maatregelen voor de instandhouding en het beheer van soorten die door de NEAFC worden gereguleerd en voor de bescherming van kwetsbare mariene habitats, waaronder voorzorgsmaatregelen. (19) De Commissie moet worden gemachtigd overeenkomstig artikel 290 VWEU gedelegeerde handelingen vast te stellen om specifieke maatregelen ter begeleiding van de jaarlijkse inspanningsbeperkingen vast te stellen indien de lidstaten dergelijke maatregelen niet nemen of indien de maatregelen die zij nemen hetzij onverenigbaar worden geacht met de doelstelling van de onderhavige verordening hetzij onvoldoende worden geacht om de in de onderhavige verordening aangegeven streefdoelen te bereiken. (20) De Commissie moet worden gemachtigd overeenkomstig artikel 290 VWEU gedelegeerde handelingen vast te stellen die nodig zouden kunnen zijn om de niet‑essentiële elementen van de onderhavige verordening te wijzigen of aan te vullen in gevallen waarin de door de lidstaten vastgestelde begeleidende maatregelen in verband met jaarlijkse inspanningsbeperkingen, wanneer deze de vangstbeperkingen vervangen, ontbreken of ontoereikend zijn. (21) Daarom moeten nieuwe regels worden ingesteld om de visserij op diepzeebestanden in het noordoostelijke deel van de Atlantische Oceaan te reguleren en moet Verordening (EG) nr. 2347/2002 worden ingetrokken. (22) De Commissie moet bij de voorbereiding en opstelling van gedelegeerde handelingen ervoor zorgen dat de desbetreffende documenten tijdig en op gepaste wijze gelijktijdig worden toegezonden aan het Europees Parlement en de Raad, HEBBEN DE VOLGENDE VERORDENING VASTGESTELD: HOOFDSTUK I ALGEMENE BEPALINGEN Artikel 1 Doelstellingen De doelstellingen van deze verordening zijn de volgende: (a) het zorg dragen voor de duurzaam beheer en duurzame exploitatie van de diepzeesoorten en het tot een minimum beperken van de negatieve effecten gevolgen van diepzeevisserijactiviteiten op voor het mariene milieu; [ Am. 16] a bis) het voorkomen van aanzienlijke negatieve gevolgen voor kwetsbare mariene ecosystemen en het garanderen van de instandhouding van diepzeebestanden op de lange termijn; [ Am. 17] (b) het verbeteren van de wetenschappelijke kennis over diepzeesoorten en hun habitats voor de onder a) genoemde doeleinden; b bis) het tot een minimum beperken en, zo mogelijk voorkomen, van bijvangsten; [ Am. 18] (c) het uitvoeren van technische maatregelen inzake visserijbeheer die door de Visserijcommissie voor het noordoostelijke deel van de Atlantische Oceaan (NEAFC) worden aanbevolen. c bis) het toepassen van een voorzorgs- en een ecosysteemgerichte benadering bij het visserijbeheer en het waarborgen dat de maatregelen van de Unie die gericht zijn op de bescherming van kwetsbare mariene ecosystemen en het duurzame beheer van diepzeevisbestanden in overeenstemming zijn met door de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties aangenomen resoluties, met name de Resoluties 61/105 en 64/72. [ Am. 19] Artikel 2 Toepassingsgebied Deze verordening is van toepassing op visserijactiviteiten of voorgenomen visserijactiviteiten in de volgende wateren: a) de EU- Uniewateren van de deelgebieden II tot en met XI van de Internationale Raad voor het onderzoek van de zee (ICES) en van de gebieden 34.1.1, 34.1.2 en 34.2 van de Visserijcommissie voor het centraaloostelijk deel van de Atlantische Oceaan (CECAF), met inbegrip van de visserijactiviteiten die worden uitgevoerd of worden beoogd te worden uitgevoerd door vissersvaartuigen die de vlag van een derde land voeren en daar geregistreerd zijn, [ Am. 20] b) de internationale wateren van de CECAF-gebieden 34.1.1, 34.1.2 en 34.2, en c) het gereglementeerde NEAFC-gebied. Artikel 3 Definities 1. Voor de doeleinden van deze verordening zijn de definities van artikel 3 4 van Verordening (EG) nr. 2371/2002 ... /2013 [betreffende het gemeenschappelijk visserijbeleid] en artikel 2 van Verordening (EG) nr. 734/2008 van de Raad (10) van toepassing. [ Am. 21] 2. Bovendien gelden de volgende definities: a) "de ICES-gebieden, -deelgebieden, -sectoren en -deelsectoren ": als omschreven in Verordening (EG) nr. 218/2009 van het Europees Parlement en de Raad (11) ; [ Am. 22] b) "de CECAF-gebieden , -deelgebieden en -sectoren ": als omschreven in Verordening (EG) nr. 216/2009 van het Europees Parlement en de Raad (12) ; [ Am. 23] c) "het gereglementeerde NEAFC-gebied": de wateren die onder het Verdrag inzake toekomstige multilaterale samenwerking op visserijgebied in het noordoostelijke deel van de Atlantische Oceaan vallen en die buiten de wateren onder de visserijjurisdictie van de partijen bij dat verdrag liggen; d) "diepzeesoorten": de in de lijst van bijlage I opgenomen soorten; e) "meest kwetsbare soorten": de in de derde kolom, "Meest kwetsbaar (x)", van de tabel in bijlage I opgenomen diepzeesoorten; f) "metier": met een bepaald vistuig in een bepaald gebied op een bepaalde soort gerichte visserijactiviteiten; g) "diepzeemetier": een metier dat volgens artikel 4, lid 1, van de onderhavige verordening op diepzeesoorten is gericht; h) "visserijcontrolecentrum": een operationeel centrum dat door een vlaggenlidstaat is opgericht en dat beschikt over computerapparatuur en ‑programmatuur waarmee gegevens automatisch kunnen worden ontvangen, verwerkt en elektronisch worden doorgestuurd; i) "wetenschappelijk adviesorgaan": een internationaal wetenschappelijk orgaan voor de visserij dat voldoet aan de internationale normen om op onderzoek gebaseerd wetenschappelijk advies te kunnen geven; i bis) "duurzame exploitatie": de exploitatie van een visbestand of een groep visbestanden op een zodanige wijze dat de populaties van visbestanden op een niveau worden gebracht en gehouden waarmee een maximale duurzame opbrengst kan worden verkregen en dat er geen negatieve gevolgen voor de mariene ecosystemen teweeg worden gebracht; [ Am. 24] j) "maximale duurzame opbrengst": de maximale vangst van een visbestand die gedurende onbeperkte tijd kan worden bovengehaald. [ Am. 25] Artikel 3 bis Transparantie, inspraak en toegang tot de rechter 1. Voor de uitvoering van deze verordening zijn de bepalingen van Richtlijn 2003/4/EG van het Europees Parlement en de Raad (13) en Verordeningen nr. 1049/2001/EG (14) en nr. 1367/2006/EG (15) van het Europees Parlement en de Raad inzake de toegang tot milieu-informatie van toepassing. 2. De Commissie en de lidstaten dragen er zorg voor dat de verwerking van alle gegevens en de besluitvorming uit hoofde van deze verordening geschiedt met volledige eerbiediging van het Verdrag van de Economische Commissie voor Europa van de Verenigde Naties betreffende toegang tot informatie, inspraak bij besluitvorming en toegang tot de rechter inzake milieuaangelegenheden ("het verdrag van Aarhus", dat namens de Unie is goedgekeurd bij Besluit 2005/370/EG van de Raad (16) . [ Am. 26] Artikel 3 ter Identificatie van diepzeesoorten en meest kwetsbare soorten 1. Uiterlijk … (17) en vervolgens om de twee jaar herziet de Commissie de lijst van diepzeesoorten in bijlage I, met inbegrip van de aanwijzing als meest kwetsbare soort. 2. De Commissie is bevoegd gedelegeerde handelingen vast te stellen overeenkomstig artikel 20 tot wijziging van de lijst van diepzeesoorten in bijlage 1, met inbegrip van de aanwijzing als meest kwetsbare soort, teneinde nieuwe wetenschappelijke informatie van de lidstaten, van het wetenschappelijk adviesorgaan en van andere relevante bronnen, met inbegrip van de beoordelingen op basis van de rode lijst van de IUCN, op te nemen. De Commissie houdt bij het vaststellen van die gedelegeerde handelingen met name rekening met criteria van de rode lijst van de IUCN, de zeldzaamheid van de soort, haar kwetsbaarheid ten aanzien van exploitatie en een eventuele aanbeveling van het wetenschappelijk adviesorgaan om de bijvangst tot nul te reduceren. [ Am. 27] HOOFDSTUK II VISMACHTIGINGEN Artikel 4 Soorten vismachtigingen 1. Voor op diepzeesoorten gerichte visserijactiviteiten door EU-vissersvaartuigen vissersvaartuigen van de Unie wordt door de vlaggenlidstaat een vismachtiging afgegeven waarop diepzeesoorten als doelsoort zijn aangegeven. [ Am. 28] 2. Voor de doeleinden van lid 1 worden visserijactiviteiten geacht op diepzeesoorten te zijn gericht als: a) diepzeesoorten in de visserijkalender van het vaartuig als doelsoort zijn aangegeven, of b) een vistuig dat alleen bij het vissen op diepzeesoorten wordt gebruikt, zich aan boord van het vaartuig bevindt of in het visserijgebied wordt ingezet, of c) in het logboek van de kapitein van het vaartuig een percentage van de in bijlage I genoemde diepzeesoorten is opgenomen die in de onder deze verordening vallende wateren zijn gevangen en dat gelijk is aan of groter is dan 10 % een van het totale gewicht van de vangst die gedurende de betrokken visdag is bovengehaald volgende drempelwaarden: — 15 % van het totale gewicht van de vangst die gedurende de betrokken visdag is bovengehaald, of — 8 % van het totale gewicht van de vangst die gedurende de betrokken visreis is bovengehaald, waarbij de kapitein van het vaartuig voor de ene of de andere drempel kiest, of [ Am. 29] c bis het vaartuig bodemvistuig gebruikt op een diepte van 600 m of meer. [ Am. 30] 2 bis) Voor de berekening van de in lid 2, onder c), bedoelde percentages worden de soorten van bijlage I, waarvoor uitgestelde toepassing geldt zoals aangegeven in de vierde, pas in aanmerking worden genomen met ingang van .... (18) [ Am. 31] 3. Voor door een EU-vissersvaartuig uitgevoerde, niet op diepzeesoorten gerichte visserijactiviteiten waarbij echter wel diepzeesoorten als bijvangst worden gevangen, wordt een vismachtiging afgegeven waarin diepzeesoorten als bijvangst worden vermeld. [ Am. 32] 4. De beide in de leden 1 en 3 bedoelde soorten vismachtigingen zijn duidelijk te onderscheiden in de in artikel 116 van Verordening (EG) nr. 1224/2009 bedoelde elektronische gegevensbestanden. 5. Onverminderd de leden 1 en 3 mogen vissersvaartuigen zonder vismachtiging een hoeveelheid diepzeesoorten vangen, aan boord houden, overladen of aanlanden, mits die hoeveelheid per visreis minder bedraagt dan een drempelwaarde van 100 kg vis van diepzeesoorten, ongeacht welke. De gegevens over al die vangsten, ongeacht of zij behouden of teruggezet worden, met inbegrip van de soortensamenstelling, het gewicht en de afmetingen, worden geregistreerd in het logboek van het vaartuig en worden gemeld aan de bevoegde autoriteiten. [ Am. 33] Artikel 5 Capaciteitsbeheer 1. De totale vangstcapaciteit , gemeten als brutotonnage en in kilowatt, van alle vissersvaartuigen die een door een lidstaat afgegeven vismachtiging hebben die het recht geeft om diepzeesoorten te vangen, hetzij als doelsoort hetzij als bijvangst, mag op geen enkel moment meer bedragen dan de totale vangstcapaciteit van de vaartuigen van die lidstaat die 10 ton of meer diepzeesoorten hebben aangeland gedurende één van de twee kalenderjaren die aan de inwerkingtreding van deze verordening voorafgaan, het tijdvak 2009-2011 , daarbij uitgaande van het jaar met het hoogste cijfer. [ Am. 34] 1 bis Met het oog op de verwezenlijking van de doelstelling van lid 1, verrichten de lidstaten jaarlijkse capaciteitsbeoordelingen overeenkomstig artikel 22 van Verordening (EU) nr. …./2013 [betreffende het gemeenschappelijk visserijbeleid]. In het verslag daarover als bedoeld in lid 2 van dat artikel wordt getracht per segment de structurele overcapaciteit te bepalen en wordt de rentabiliteit van elk segment op lange termijn geraamd. De verslagen worden openbaar gemaakt. [ Am. 35] 1 ter. Wanneer uit de in artikel 1 bis vermelde capaciteitsbeoordelingen blijkt dat de visserijsterfte bij de diepzeebestanden boven het aanbevolen niveau uitstijgt, stelt de betrokken lidstaat een actieplan voor het desbetreffende vlootsegment op, dat tevens in het verslag moet worden opgenomen, om ervoor te zorgen dat de visserijsterfte onder de betrokken bestanden strookt met de doelstellingen van artikel 10. [ Am. 36] 1 quater De in dit artikel bedoelde capaciteitsbeoordelingen en actieplannen worden openbaar gemaakt. [ Am. 37] 1 quinquies Indien er vangstmogelijkheden voor diepzeesoorten zijn uitgewisseld tussen lidstaten, wordt met het oog op de vaststelling van de totale vangstmogelijkheden overeenkomstig lid 1 de met die mogelijkheden overeenkomende capaciteit aan de donorlidstaat toegewezen. [ Am. 38] 1 sexies In afwijking van lid 1 wordt de regionale vloten van de ultraperifere gebieden, waar er geen continentaal plat is en er nauwelijks alternatieven voor de diepzeevisbestanden bestaan, een totale vangstcapaciteit voor diepzeesoorten toegestaan die op geen enkel moment meer mag bedragen dan de totale vangstcapaciteit van de huidige vloot in elk ultraperifeer gebied. [ Am. 39] Artikel 6 Algemene voorwaarden voor vismachtigingsaanvragen 1. Elke aanvraag voor een vismachtiging waarmee diepzeesoorten mogen worden gevangen als doelsoort of als bijvangst, alsmede elke aanvraag voor de jaarlijkse verlenging daarvan, gaat vergezeld van een beschrijving van het gebied waar het vaartuig voornemens is visserijactiviteiten te verrichten, met vermelding van alle betrokken ICES- en CECAF-deelgebieden, -sectoren en -deelsectoren, van het type en de hoeveelheid vistuig, van de diepte waarop de activiteiten plaatsvinden en worden verricht, en van de individuele soorten waarop gericht wordt gevist, alsook van de beoogde frequentie en duur van de visserijactiviteit . Deze informatie wordt openbaar gemaakt. [ Am. 40] 1 bis. Elke aanvraag voor een vismachtiging gaat vergezeld van de gegevens over de vangsten van diepzeesoorten gedurende het tijdvak 2009-2011 door het betrokken vissersvaartuig in het gebied waarvoor een machtiging wordt aangevraagd. [ Am. 41] Artikel 6 bis Specifieke voorschriften voor de bescherming van kwetsbare ecosystemen 1. De lidstaten gebruiken de beste beschikbare wetenschappelijke en technische informatie, met inbegrip van biogeografische gegevens, om na te gaan waar kwetsbare mariene ecosystemen voorkomen of waarschijnlijk zullen voorkomen. Daarnaast beoordeelt het wetenschappelijk adviesorgaan jaarlijks waar kwetsbare mariene ecosystemen voorkomen of waarschijnlijk zullen voorkomen. 2. Indien op basis van de in lid 1 bedoelde informatie gebieden zijn geïdentificeerd waarin kwetsbare mariene ecosystemen voorkomen of waarschijnlijk zullen voorkomen, stellen de lidstaten en het wetenschappelijke adviesorgaan de Commissie daarvan tijdig in kennis. 3. Uiterlijk op (19) stelt de Commissie op basis van de beste beschikbare wetenschappelijke en technische informatie en op basis van de beoordelingen en vaststellingen van de lidstaten en het wetenschappelijk adviesorgaan een lijst vast van gebieden waar kwetsbare mariene ecosystemen voorkomen of waarschijnlijk zullen voorkomen. De Commissie herziet die lijst jaarlijks op basis van advies dat zij van het wetenschappelijk adviesorgaan ontvangt. 4. Vissen met bodemvistuig is verboden in de overeenkomstig lid 3 geïdentificeerde gebieden. 5. De in lid 4 bedoelde sluitingen gelden voor alle vaartuigen van de Unie voor zover zij plaatsvinden in de wateren van de Unie of op volle zee, en voor alle vaartuigen wanneer de sluiting plaatsvindt in de wateren van de Unie. 6. In afwijking van lid 4 kan de Commissie, indien zij op basis van een effectbeoordeling en na raadpleging van het wetenschappelijk adviesorgaan vaststelt dat er voldoende bewijs voor is dat kwetsbare mariene ecosystemen niet aanwezig zijn in een bepaald gebied dat op de in lid 3 genoemde lijst voorkomt, of dat passende instandhoudings- en beheersmaatregelen zijn getroffen om ervoor te zorgen dat aanmerkelijke negatieve gevolgen voor kwetsbare mariene ecosystemen in dat gebied worden voorkomen, dit gebied opnieuw openstellen voor de visserij met bodemtuig. 7. Wanneer een vissersvaartuig tijdens visserijactiviteiten aanwijzingen vindt voor de aanwezigheid van kwetsbare mariene ecosystemen, staakt het de visserijactiviteiten in het betrokken gebied onmiddellijk. De activiteiten worden pas hervat wanneer het vaartuig een alternatief gebied heeft bereikt op minimaal vijf zeemijl afstand van het beviste gebied waar het kwetsbare gebied werd aangetroffen. 8. Het vissersvaartuig meldt elk aangetroffen kwetsbaar marien ecosysteem onmiddellijk aan de bevoegde nationale autoriteiten, die op hun beurt onverwijld de Commissie in kennis stellen. 9. De in de leden 4 en 7 bedoelde gebieden blijven gesloten voor de visserij totdat het wetenschappelijk adviesorgaan een beoordeling van het gebied heeft verricht en geconcludeerd heeft dat er geen kwetsbare mariene ecosystemen aanwezig zijn of dat er passende instandhoudings- en beheersmaatregelen zijn getroffen om ervoor te zorgen dat aanmerkelijke negatieve gevolgen voor kwetsbare mariene ecosystemen in dat gebied worden voorkomen, waarna de Commissie dat gebied weer kan openstellen voor de visserij. [ Am. 42] Artikel 7 Specifieke voorwaarden voor de aanvraag en de afgifte van vismachtigingen op grond waarvan bodemvistuig mag worden gebruikt bij de gerichte visserij op diepzeesoorten 1. Onverminderd het bepaalde in artikel 6 gaat elke aanvraag voor een overeenkomstig artikel 4 afgegeven vismachtiging voor gerichte diepzeevisserij, als bedoeld in artikel 4, lid 1, op grond waarvan bodemvistuig mag worden gebruikt in de in artikel 2, onder a), genoemde EU‑wateren, Uniewateren of in de in artikel 2 , onder b) en c) bedoelde internationale wateren vergezeld van een voor het publiek toegankelijk, gedetailleerd visserijplan waarin het volgende wordt gespecificeerd: [ Am. 43] a) de locaties van de voorgenomen, op diepzeesoorten gerichte visserijactiviteiten , die in het diepzeemetier. De locaties worden die worden aangegeven met coördinaten overeenkomstig het World Geodetic System van 1984; met vermelding van alle betrokken ICES- en CECAF-deelgebieden, -sectoren en -deelsectoren ; [ Am. 44] b) de eventuele locaties van activiteiten in het kader van het diepzeemetier gedurende de laatste drie volledige kalenderjaren. Die locaties het tijdvak 2009-2011, die worden aangegeven met coördinaten overeenkomstig het World Geodetic System van 1984 die het gebied waar de visserijactiviteiten worden uitgeoefend zo nauwgezet mogelijk omschrijven , en met vermelding van alle betrokken ICES- en CECAF-deelgebieden, -sectoren en –deelsectoren; [ Am. 45] . b bis) de gebruikte soorten vistuig en de diepte waarop die worden gebruikt, een lijst van de doelsoorten en de te nemen technische maatregelen, overeenkomstig de door de NEAFC aanbevolen technische maatregelen inzake visserijbeheer en de maatregelen uit hoofde van Verordening (EG) nr. 734/2008, alsook de configuratie van het bathymetrische profiel van de zeebodem op de visgronden waar de activiteiten zijn gepland, indien de bevoegde autoriteiten van de betrokken vlaggenlidstaat nog niet over deze informatie beschikken. [ Am. 46] 1 bis. Alvorens een machtiging af te geven, verifiëren de lidstaten aan de hand van de VMS-gegevens van de desbetreffende vaartuigen of de overeenkomstig lid 1, onder b), verstrekte informatie juist is. Ingeval de overeenkomstig lid 1, onder b), verstrekte informatie niet overeenkomt met de VMS-gegevens, wordt de machtiging niet afgegeven. [Am. 47] 1 ter. Toegestane visserijactiviteiten worden beperkt tot in lid 1, onder b), vastgestelde bestaande visgronden. [ Am. 48] 1 quater Wijzigingen van het visserijplan worden geëvalueerd door de vlaggenlidstaat. Een gewijzigd visserijplan wordt slechts door de vlaggenlidstaat geaccepteerd indien het geen visserijactiviteiten inhoudt in gebieden waar kwetsbare mariene ecosystemen voorkomen of waarschijnlijk zullen voorkomen. [ Am. 49] 1 quinquies. Niet-naleving van het visserijplan leidt tot intrekking door de vlaggenstaat van de aan het betrokken vissersvaartuig afgegeven vismachtiging. [ Am. 50] 1 sexies. Kleine vaartuigen die vanwege technische factoren zoals het soort vistuig dat zij gebruiken of de capaciteit van het vaartuig niet de capaciteit hebben om meer dan 100 kg diepzeesoorten per visreis te vangen, zijn vrijgesteld van de verplichting tot het indienen van een visserijplan. [ Am. 51] 1 septies. Bij aanvragen voor verlenging van vismachtigingen voor diepzeesoorten hoeft geen gedetailleerd visserijplan te worden ingediend, tenzij er veranderingen gepland zijn in de visserijactiviteiten van het betrokken vaartuig, in welk geval er een herzien plan moet worden ingediend. [ Am. 52] 2. In vismachtigingen die op basis van een overeenkomstig lid 1 gedane aanvraag worden afgegeven, wordt het te gebruiken bodemvistuig gespecificeerd en worden de visserijactiviteiten waarvoor de machtiging wordt afgegeven, beperkt tot het gebied waar de in lid 1, onder a), bedoelde voorgenomen visserijactiviteiten en de in lid 1, onder b), bedoelde bestaande visserijactiviteiten elkaar overlappen. Het gebied van de voorgenomen visserijactiviteiten kan echter worden uitgebreid tot buiten het gebied waar de bestaande visserijactiviteiten plaatsvinden, als de lidstaat op basis van wetenschappelijk advies van oordeel is dat een dergelijke uitbreiding geen noemenswaardig negatief effect op kwetsbare mariene ecosystemen heeft, en dat ook kan documenteren. Onverminderd het bepaalde in lid 1, is voor het vissen met bodemvistuig in wateren waar gedurende het tijdvak 2009-2011 geen diepzeevisserij bedreven is als bedoeld in lid 1, onder b), een vismachtiging overeenkomstig artikel 4 vereist. Er wordt uitsluitend een vismachtiging afgegeven indien de lidstaat op basis van de beste beschikbare wetenschappelijke gegevens en adviezen heeft geoordeeld en kan documenteren dat de betrokken visserijactiviteiten geen aanzienlijke negatieve gevolgen hebben voor het mariene ecosysteem. Deze beoordeling wordt uitgevoerd overeenkomstig deze verordening en de Richtsnoeren 2008 van de FAO en wordt voor openbaar gemaakt. De Commissie evalueert deze beoordeling in overleg met de lidstaten en het wetenschappelijk adviesorgaan om ervoor te zorgen dat alle gebieden waar kwetsbare mariene ecosystemen voorkomen of waarschijnlijk zullen voorkomen zijn geïdentificeerd en dat de voorgestelde risicobeperkende en beheersmaatregelen volstaan om aanzienlijke negatieve gevolgen voor kwetsbare mariene ecosystemen te voorkomen . [ Am. 53] 2 bis. Vóór … (20) worden, ook in de in artikel 1, lid 1, onder b), bedoelde gebieden, uitsluitend machtigingen voor het vissen op diepzeesoorten afgegeven of verlengd indien de lidstaat op basis van het beste beschikbare wetenschappelijk advies oordeelt en kan documenteren dat de betrokken visserijactiviteiten geen aanzienlijke negatieve gevolgen hebben voor het mariene ecosysteem. Deze beoordeling wordt uitgevoerd overeenkomstig de Richtsnoeren 2008 van de FAO en het bepaalde in bijlage II bis, en wordt voor openbaar gemaakt [ Am. 54] 2 ter. Bij het verrichten van hun effectbeoordelingen hanteren de lidstaten de voorzorgsaanpak . In gebieden waarvoor geen effectbeoordeling is verricht of waarvoor de effectbeoordeling niet overeenkomstig de Richtsnoeren 2008 van de FAO is verricht, is het gebruik van bodemvistuig verboden. [ Am. 55] 2 quater. Voor gebieden waarvan bekend is dat er kwetsbare mariene ecosystemen voorkomen of waarschijnlijk zullen voorkomen, worden uitsluitend vismachtigingen overeenkomstig artikel 4 afgegeven indien de Commissie na raadpleging van het wetenschappelijk adviesorgaan vaststelt dat er voldoende bewijs is dat er passende instandhoudings- en beheersmaatregelen zijn getroffen om aanzienlijke negatieve gevolgen voor kwetsbare mariene ecosystemen te voorkomen. [ Am. 56] 2 quinquies. Er moeten nieuwe effectbeoordelingen worden verricht indien zich aanzienlijke veranderingen voordoen in de wijze waarop bestaande visserij met bodemvistuig wordt bedreven of in de toegepaste technologie, of indien uit nieuwe wetenschappelijke informatie blijkt dat er in het betrokken gebied kwetsbare mariene ecosystemen aanwezig zijn. [ Am. 57] 2 sexies. In aanvulling op de voorschriften van artikel 6 worden de gegevens over alle vangsten van diepzeesoorten, ongeacht of zij behouden of teruggezet worden, gemeld, met opgave van de soortensamenstelling, het gewicht en de afmetingen. [ Am. 58] Artikel 8 Deelname door vaartuigen aan gegevensverzameling over diepzeevisserij De lidstaten passen maatregelen toe om ervoor te zorgen dat alle vaartuigen die diepzeesoorten vangen, ongeacht of dit geschiedt overeenkomstig een uit hoofde van artikel 4 afgegeven vismachtiging, al hun vangsten van die soorten registreren en deze doorgeven aan de desbetreffende bevoegde autoriteit. [ Am. 59] De lidstaten nemen in alle overeenkomstig artikel 4 afgegeven vismachtigingen de nodige bepalingen op om te garanderen dat het betrokken vaartuig in samenwerking met de betrokken wetenschappelijke instelling deelneemt aan gegevensverzamelingsregelingen die onder meer betrekking hebben op de visserijactiviteiten waarvoor machtigingen worden afgegeven. De lidstaten voeren de nodige systemen in om ervoor te zorgen dat de verzamelde gegevens, indien mogelijk, aan de bevoegde autoriteiten worden doorgegeven terwijl ze worden gegenereerd, teneinde de risico’s voor kwetsbare mariene ecosystemen te verminderen, bijvangsten tot een minimum te beperken en een beter visserijbeheer dankzij "real-time monitoring" mogelijk te maken. [ Am. 60] De relevante gegevens die overeenkomstig dit artikel moeten worden geregistreerd en doorgegeven omvatten ten minste het gewicht en de soortensamenstelling van alle gevangen diepzeesoorten. [ Am. 61] Artikel 9 Verloop van vismachtigingen voor vaartuigen die met bodemtrawls of geankerde kieuwnetten gericht op diepzeesoorten vissen De in artikel 4, lid 1, bedoelde vismachtigingen voor vaartuigen die bodemtrawls en geankerde kieuwnetten gebruiken, verlopen uiterlijk twee jaar na de inwerkingtreding van de onderhavige verordening. Na die datum mogen vismachtigingen voor het gericht vissen op diepzeesoorten met die soorten vistuig niet meer worden afgegeven, noch worden verlengd. Uiterlijk … (21) evalueert de Commissie de toepassing van deze Verordening overeenkomstig artikel 21. Daarbij worden alle voor het vissen op diepzeesoorten gebruikte soorten vistuig geëvalueerd, met bijzondere nadruk op de meest kwetsbare soorten en kwetsbare mariene ecosystemen. Indien uit deze evaluatie blijkt dat in bijlage I vermelde diepzeebestanden, met uitzondering van de soorten in bijlage I waarvoor uitgestelde toepassing van artikel 4, lid 2, onder c) geldt, niet worden geëxploiteerd op een niveau dat maximale duurzame opbrengst oplevert en dat geschikt is voor het herstel en de instandhouding van de populaties van diepzeebestanden boven niveaus die maximale duurzame opbrengst kunnen opleveren, en dat kwetsbare mariene ecosystemen niet beschermd worden tegen aanzienlijke negatieve gevolgen, dient de Commissie uiterlijk … (22) + een voorstel tot wijziging van deze verordening in. Dit voorstel zorgt ervoor dat vismachtigingen voor vaartuigen die vissen op diepzeesoorten als bedoeld in artikel 4 en die bodemtrawls of geankerde kieuwnetten gebruiken, niet worden verlengd en dat alle nodige maatregelen inzake bodemvistuig, met inbegrip van drijvende beugen, worden genomen om de bescherming van de meest kwetsbare soorten te waarborgen. [ Am. 62] HOOFDSTUK III VANGSTMOGELIJKHEDEN EN BEGELEIDENDE MAATREGELEN Afdeling 1 Algemene bepalingen Artikel 10 Beginselen 1. De vangstmogelijkheden voor de betrokken diepzeesoorten worden vastgesteld op een exploitatieniveau dat overeenkomt met garandeert dat de populaties van diepzeesoorten geleidelijk kunnen worden teruggebracht en gehandhaafd boven biomassaniveaus die de de maximale duurzame opbrengst kunnen opleveren . Dit exploitatieniveau draagt ertoe bij dat voor 2020 een goede milieustatus in het mariene milieu van de Unie wordt bereikt en gehandhaafd, en is gebaseerd op de beste beschikbare wetenschappelijke informatie. [ Am. 63] 2. Wanneer het op basis van de beste beschikbare wetenschappelijke informatie niet mogelijk is het exploitatieniveau vast te stellen dat overeenkomt met de maximale duurzame opbrengst , lid 1 , worden de vangstmogelijkheden als volgt vastgesteld: [Am. 64] a) wanneer de beste beschikbare wetenschappelijke informatie een met de voorzorgsaanpak van visserijbeheer overeenkomend exploitatieniveau aangeeft, mogen de vangstmogelijkheden voor de betrokken visserijbeheersperiode niet op een hoger niveau worden vastgesteld; b) wanneer de beste beschikbare wetenschappelijke informatie bij gebrek aan gegevens voor een bepaald bestand of een bepaalde soort geen met de voorzorgsaanpak van het visserijbeheer overeenkomend exploitatieniveau aangeeft, worden de vangstmogelijkheden mogen voor de betrokken visserij geen vangstmogelijkheden worden toegekend. desbetreffende visserijbeheersperiode niet op een hoger niveau vastgesteld dan het niveau dat in de ICES-benadering voor bestanden waarvoor weinig gegevens beschikbaar zijn, is vastgesteld . [ Am. 65] 2 bis Indien de ICES geen exploitatieniveaus als bedoeld in lid 2, onder a) of b), heeft kunnen vaststellen, inclusief voor bestanden of soorten waarvoor weinig gegevens beschikbaar zijn, worden voor de betrokken visserijtakken geen vangstmogelijkheden toegewezen. [Am. 66] 2 ter. De vangstmogelijkheden voor diepzeesoorten worden afgestemd op de waarschijnlijke vangstsamenstelling en waarborgen de duurzaamheid van alle gevangen soorten op lange termijn. [ Am. 67] 2 quater. Bij de toewijzing van de vangstmogelijkheden waarover zij beschikken, voldoen de lidstaten aan de criteria van artikel 17 van Verordening (EU) nr. .../2013 [betreffende het gemeenschappelijk visserijbeleid]. [ Am. 68] 2 quinquies. Er worden beheersmaatregelen, inclusief de vaststelling van vangstmogelijkheden voor doel- en bijvangstsoorten bij gemengde visserij, gebieds- en seizoenssluitingen en het gebruik van selectief vistuig, ontwikkeld en vastgesteld om bijvangst van diepzeesoorten te vermijden, tot een minimum te beperken en uit te bannen en de duurzaamheid op lange termijn te garanderen van alle soorten waarvoor de visserij negatieve gevolgen heeft. [ Am. 69] Artikel 10 bis Instandhoudingsmaatregelen 1. De lidstaten passen een visserijbeheer op basis van voorzorgsaanpak en ecosysteemgerichte benadering toe en stellen maatregelen vast om de instandhouding op lange termijn en het duurzaam beheer van diepzeebestanden en niet-doelsoorten te waarborgen. Deze maatregelen hebben tot doel uitgeputte bestanden weer op te bouwen, bijvangsten tot een minimum te beperken, te voorkomen en, waar mogelijk, te beëindigen, paaibestanden te beschermen en negatieve gevolgen voor kwetsbare mariene ecosystemen naar behoren te beschermen en te voorkomen. Deze maatregelen kunnen onder meer een real-time verbod, een seizoensverbod of een blijvend verbod op bepaalde visserijactiviteiten of op het gebruik van vistuig in bepaalde gebieden omvatten. 2 Deze verordening draagt bij tot de tenuitvoerlegging van de Richtlijnen 92/43/EEG van de Raad (23) en 2009/147/EG van het Europees Parlement en de Raad (24) en tot het bereiken en behouden, uiterlijk in 2020, van een goede milieutoestand, zoals bepaald in Richtlijn 2008/56/EG van het Europees Parlement en de Raad (25) , waarbij er met name voor wordt gezorgd dat de beviste soorten een opbouw qua leeftijd en omvang vertonen die kenmerkend is voor een gezond bestand en dat wordt voldaan aan de descriptoren nrs. 1, 2, 3, 4, 6, 9 en 10. [ Am. 70] Artikel 10 ter Verplichting tot aanlanding van alle vangsten 1 In afwijking van artikel 15 van Verordening (EU) nr. .../2013 [betreffende het gemeenschappelijk visserijbeleid] worden alle vangsten van vis en andere soorten, ongeacht of zij onderhevig zijn aan vangstbeperkingen, die door een vissersvaartuig met een overeenkomstig artikel 4, lid 1 of lid 3, afgegeven vismachtiging voor diepzeesoorten aan boord worden genomen en gehouden, in het logboek geregistreerd en aangeland. De de-minimisregelingen zijn niet van toepassing op zulke vaartuigen. [ Am. 71] Afdeling 2 Beheer via Beperkingen van de visserijinspanning en begeleidende maatregelen [ Am. 72] Artikel 11 Vangstmogelijkheden in de vorm van uitsluitend visserijinspanningsbeperkingen Vaststelling van [ Am. 73] 1. De Raad, handelend overeenkomstig het Verdrag, kan besluiten de vaststelling van de jaarlijkse Vangstmogelijkheden voor de diepzeesoorten in de vorm van zowel visserijinspanningsbeperkingen als vangstbeperkingen, te vervangen door de vaststelling van uitsluitend visserijinspanningsbeperkingen voor specifieke visserijtakken worden uitgedrukt in totaal toegestane vangsten (TAC's). . [ Am. 74] 1 bis. In aanvulling op de TAC's kunnen visserijinspanningsbeperkingen worden vastgesteld. [ Am. 75] 1 ter. De vaststelling van de vangstmogelijkheden krachtens de leden 1 en 1 bis geschiedt in overeenstemming met de in artikel 16, lid 4, van Verordening (EU) nr. .../2013 [betreffende het gemeenschappelijk visserijbeleid] neergelegde doelstellingen. [ Am. 76] 2. Voor de toepassing van lid 1 zijn de visserijinspanningsniveaus voor elk diepzeemetier die worden gebruikt als basis voor eventuele aanpassingen die nodig zijn voor de naleving van de beginselen van artikel 10, de visserijinspanningsniveaus die op basis van wetenschappelijke informatie in overeenstemming worden geacht met de door de betrokken diepzeemetiers in de voorgaande twee kalenderjaren in het tijdvak 2009-2010 gerealiseerde vangsten. Voor de beoordeling van de in de eerste alinea bedoelde bedoelde visserijinspanningsniveaus worden de in bijlage I genoemde soorten waarvoor uitgestelde toepassing van artikel 4, lid 2, onder c), geldt, pas in aanmerking genomen met ingang van ... (26) . [ Am. 77] 2 bis. De visserijinspanningsbeperkingen voor diepzeemetiers worden afgestemd op de vermoedelijke samenstelling van de vangsten in deze visserijtakken en worden vastgesteld op een niveau dat de duurzaamheid op lange termijn van alle gevangen soorten waarborgt. [Am. 78] 3. Bij de vaststelling van visserijinspanningsbeperkingen als bedoeld in de leden 1 en 2 wordt het volgende aangegeven: a) het specifieke diepzeemetier waarvoor de visserijinspanningsbeperking geldt, waarbij wordt gerefereerd aan het gereglementeerde soort en de gereglementeerde hoeveelheid vistuig, de doelsoort en de specifieke doelbestanden, de diepte waarop en de ICES-gebieden of de CECAF-gebieden waarbinnen de toegestane inspanning mag worden geleverd; en [ Am. 79] b) de eenheid of combinatie van eenheden voor visserijinspanning die voor het beheer moet worden gebruikt ; en . [ Am. 80] b bis de methoden en protocollen voor monitoring en rapportage van de visserijinspanning gedurende een visserijbeheersperiode. [ Am. 81] Artikel 12 Begeleidende maatregelen 1. Wanneer de vangstbeperkingen overeenkomstig artikel 11, lid 1, zijn vervangen door jaarlijkse visserijinspanningsbeperkingen, De lidstaten handhaven of introduceren de lidstaten voor de vaartuigen die onder hun vlag varen de volgende begeleidende maatregelen: [ Am. 82] a) maatregelen om een toename van de totale overbevissing en overmatige vangstcapaciteit van de betrokken vaartuigen te voorkomen door middel van de inspanningsbeperkingen of te beëindigen [ Am. 83] ; b) maatregelen om een toename van de bijvangsten, met name bijvangsten van de meest kwetsbare soorten te voorkomen en tot een minimum te beperken , en [ Am. 84] c) voorwaarden om teruggooi doeltreffend te voorkomen. Die voorwaarden zijn gericht op hebben tot doel in de eerste plaats de vangst van ongewenste soorten te voorkomen en vereisen de de aanlanding van alle aan boord genomen vis, tenzij dit indruist tegen de geldende regels van het gemeenschappelijk visserijbeleid of tenzij is gebleken dat een groot percentage exemplaren van de betrokken soorten na teruggooi langdurig overleeft . [ Am. 85] c bis maatregelen om illegale, ongereglementeerde en ongemelde visserij in het diepzeemetier te voorkomen, tegen te gaan en te beëindigen. [ Am. 86] 2. De maatregelen blijven van kracht zolang het noodzakelijk blijft de in lid 1, onder a), b) en c), bedoelde risico's te voorkomen of te verzachten. [ Am. 87] 2 bis. De lidstaten stellen de Commissie onverwijld in kennis van de overeenkomstig lid 1 vastgestelde maatregelen. [ Am. 88] 3. De Commissie beoordeelt de doeltreffendheid van de begeleidende maatregelen zodra de lidstaten begeleidende maatregelen deze hebben vastgesteld, beoordeelt de Commissie de doeltreffendheid ervan. en vervolgens om het jaar . [ Am. 89] Artikel 13 Maatregelen van de Commissie wanneer de lidstaten geen begeleidende maatregelen hebben vastgesteld, of wanneer die tekortschieten 1. De Commissie wordt gemachtigd om overeenkomstig artikel 20 gedelegeerde handelingen aan te nemen om in artikel 12, lid 1, onder a), b), of c), bedoelde begeleidende maatregelen bij de jaarlijkse inspanningsbeperkingen vast te stellen. a) indien de betrokken lidstaat verzuimt de Commissie uiterlijk ... (27) de visserijinspanningsbeperkingen in kennis te stellen van overeenkomstig artikel 12 vastgestelde maatregelen; [ Am. 90] b) indien de overeenkomstig artikel 12 vastgestelde maatregelen niet langer van kracht zijn, hoewel de noodzaak om de in artikel 12, lid 1, onder a), b), en c), bedoelde risico's te voorkomen of te verzachten, blijft bestaan. 2. De Commissie wordt gemachtigd om overeenkomstig artikel 20 gedelegeerde handelingen aan te nemen om in artikel 12, lid 1, onder a), b), of c), bedoelde begeleidende maatregelen bij de jaarlijkse inspanningsbeperkingen vast te stellen, indien op basis van een overeenkomstig artikel 12, lid 3, verrichte evaluatie: a) de maatregelen van een lidstaat als onverenigbaar worden beschouwd met de doelstellingen van deze verordening, of b) de maatregelen van een lidstaat als ontoereikend worden beschouwd ten behoeve van de in artikel 12, lid 1, onder a), b) of c), genoemde streefdoelen. 3. De door de Commissie vastgestelde begeleidende maatregelen moeten ervoor zorgen dat de in deze verordening opgenomen doelstellingen en streefdoelen worden verwezenlijkt. Op het moment waarop de gedelegeerde handeling door de Commissie wordt vastgesteld, zijn alle door de lidstaten vastgestelde maatregelen niet langer van toepassing. Artikel 13 bis Specifieke maatregelen van de Unie Teneinde bijvangsten, met name bijvangsten van de meest kwetsbare soorten, te voorkomen en tot een minimum te beperken, kan worden besloten tot aanpassingen van het vistuig of realtimesluitingen van gebieden met een hoog bijvangstpercentage. [ Am. 91] HOOFDSTUK IV CONTROLE Artikel 14 Toepassing van de controlebepalingen voor meerjarenplannen 1. Voor de doeleinden van Verordening ( EG EU ) nr. 1224/2009 /2013 [betreffende het gemeenschappelijk visserijbeleid] wordt de onderhavige verordening opgevat als een "meerjarenplan". [Am. 92] 2. Voor de doeleinden van deze Verordening ( EG EU ) nr. 1224/2009 /2013 [betreffende het gemeenschappelijk visserijbeleid] worden diepzeesoorten beschouwd als "onder een meerjarenplan vallende soorten vallend " en als "bestanden die onder een meerjarenplan vallen". [Am. 93] Artikel 15 Aangewezen haven 1. De lidstaten wijzen de havens aan waar aanlandingen of overladingen van diepzeesoorten van meer dan 100 kg moeten plaatsvinden. De lidstaten doen de lijst van aangewezen havens uiterlijk op ... (28) toekomen aan de Commissie. [ Am. 94] 2. Er mag maximaal 100 kg diepzeesoorten, ongeacht welke, worden aangeland op andere plaatsen dan de havens die voor het aanlanden van diepzeesoorten door de lidstaten overeenkomstig lid 1 zijn aangewezen. [ Am. 95] 3. Ter versterking van de coherentie en coördinatie in de Unie stelt de Commissie voor vaartuigen, aangewezen havens en de relevante bevoegde autoriteiten maatregelen vast met betrekking tot de inspectie- en toezichtprocedures die noodzakelijk zijn voor de aanlanding en overlading van diepzeesoorten en voor de registratie en rapportage van aanlandings- en overladingsgegevens, waaronder minimaal het gewicht en de soortsamenstelling. [ Am. 96] 4. Vaartuigen die diepzeesoorten aanlanden of overladen nemen de eisen betreffende de registratie en rapportage van gegevens over het gewicht en de samenstelling van de aangelande of overgeladen diepzeesoorten in acht en leven alle inspectie- en toezichtprocedures na die van toepassing zijn op het aanlanden of overladen van diepzeesoorten. [ Am. 97] Artikel 16 Voorafgaande kennisgeving In afwijking van artikel 17 van Verordening (EG) nr. 1224/2009 zijn D e kapiteins van alle EU‑vissersvaartuigen van welke lengte dan ook vissersvaartuigen van de Unie die voornemens zijn om 100 kg of meer diepzeesoorten aan te landen of over te laden , zijn, ongeacht de lengte van hun vaartuigen, verplicht de bevoegde autoriteit van hun vlaggenlidstaat en de autoriteit van de havenstaat van dat voornemen in kennis te stellen. De kapitein of een andere persoon verantwoordelijk voor de activiteiten van vaartuigen met een lengte van 12 meter of meer stelt de bevoegde autoriteiten hiervan ten minste vier uur vóór het geplande tijdstip van aankomst in de haven in kennis, in overeenstemming met Verordening (EG) nr. 1224/2009. Kleine vissersvaartuigen zonder elektronisch visserijlogboek en ambachtelijke vissersvaartuigen zijn echter vrijgesteld van deze meldingsplicht. [ Am. 98] Artikel 17 In het logboek te noteren gegevens bij de diepzeevisserij Onverminderd de artikelen 14 en 15 van Verordening (EG) nr. 1224/2009 moeten kapiteins van vissersvaartuigen met een vismachtiging overeenkomstig de artikelen 4, lid 1 of lid 3, van de onderhavige verordening, wanneer zij actief zijn in een diepzeemetier of wanneer zij op een diepte van minder dan 400 m vissen: a) na elke trek een nieuwe regel in het papieren logboek aanbrengen, of b) wanneer zij het elektronische registratie‑ en meldsysteem moeten toepassen, na elke trek afzonderlijk de gegevens registreren. Artikel 18 Intrekking van vismachtigingen 1. Onverminderd artikel 7, lid 4, van Verordening (EG) nr. 1224/2009 worden de in artikel 4, lid 1 en lid 3, van de onderhavige verordeningen deze verordening bedoelde vismachtigingen elk van in de volgende gevallen voor de duur van ten minste één jaar ingetrokken: [ Am. 99] a) het niet naleven van de in de vismachtiging vastgestelde voorwaarden op het gebied van de beperkingen van het gebruik van bepaalde soorten vistuig, toegestane visgebieden of in voorkomend geval, vangst- of en inspanningsbeperkingen ten aanzien van de soorten waarop gericht mag worden gevist; of [ Am. 100] b) het niet aan boord nemen van een wetenschappelijke waarnemer of het niet toestaan van het nemen van monsters voor wetenschappelijke doeleinden, zoals nader gespecificeerd in artikel 19; b bis Het verzuimen om overeenkomstig artikel 8 gegevens te verzamelen, te registreren en te rapporteren; [ Am. 101] b ter) niet-naleving van de voorschriften van het gemeenschappelijk visserijbeleid; [ Am. 102] b quater) een van de in Verordening (EG) nr. 1005/2008 van de Raad (29) gespecificeerde gevallen, met name de voorschriften van de hoofdstukken VII t/m IX. [ Am. 103] 2. Lid 1 is niet van toepassing indien de daarin bedoelde gevallen van niet-naleving zijn veroorzaakt door overmacht. [ Am. 104] HOOFDSTUK V GEGEVENSVERZAMELING EN NALEVING [ Am. 105] Artikel 19 Regels inzake gegevensverzameling en rapportage 1. De lidstaten verzamelen gegevens over elk diepzeemetier overeenkomstig de regels inzake gegevensverzameling en precisie die zijn vastgesteld in hetzij het communautair meerjarenprogramma voor het verzamelen, het beheer en het gebruik van biologische, technische, milieu- en sociaaleconomische gegevens dat overeenkomstig Verordening (EG) nr. 199/2008 van de Raad (30) is vastgesteld, hetzij andere op grond van die verordening vastgestelde maatregelen. De lidstaten dragen er zorg voor dat de nodige systemen worden ingevoerd ter vergemakkelijking van de rapportage van vangsten van doel- en bijvangstsoorten en de rapportage van bewijzen met betrekking tot aangetroffen kwetsbare mariene ecosystemen. Die rapportage geschiedt indien mogelijk real-time. [Am. 106] 1 bis. De lidstaten stellen een programma voor waarnemerstoezicht vast om ervoor te zorgen dat er betrouwbare, actuele en accurate gegevens worden vergaard over vangsten en bijvangsten van diepzeesoorten, aangetroffen kwetsbare mariene ecosystemen en andere informatie die relevant is voor de effectieve tenuitvoerlegging van deze verordening. Voor vaartuigen die bodemtrawls of geankerde kieuwnetten gebruiken en over een vismachtiging voor diepzeesoorten beschikken, wordt in 100 % waarnemerstoezicht voorzien. Voor alle andere vaartuigen met een machtiging om diepzeesoorten te vangen wordt in 10% waarnemerstoezicht voorzien. [Am. 107] 2. De kapitein van een vaartuig of iedere andere persoon die verantwoordelijk is voor de activiteiten van het vaartuig, is verplicht om overeenkomstig de in lid 4 genoemde voorwaarden de wetenschappelijke waarnemer aan boord te nemen die de lidstaat voor zijn hun vaartuig heeft aangewezen, tenzij dit om veiligheidsredenen niet mogelijk is. De kapitein faciliteert de uitoefening van de taken van de wetenschappelijke waarnemer. [Am. 108] 3. De wetenschappelijke waarnemers: a) voeren beschikken over de nodige kwalificaties om hun taken als wetenschappelijke waarnemers te vervullen, waaronder het vermogen om in lid 1 bedoelde, steeds terugkerende taken op het gebied van gegevensverzameling uit diepzee-ecosystemen aangetroffen soorten te identificeren ; [Am. 109] a bis) registreren onafhankelijk, in dezelfde vorm als in het logboek van het vaartuig gebruikt wordt, de vangstgegevens als bedoeld in Verordening (EG) nr. 1224/2009; [Am. 110] a ter) registreren elke wijziging van het in artikel 7 bedoelde visserijplan; [Am. 111] a quater) documenteren elk onvoorzien aantreffen van kwetsbare mariene ecosystemen en verzamelen gegevens die van nut kunnen zijn voor de bescherming van het gebied; [Am. 112] a quinquies) registreren de diepten waarop het vistuig wordt gebruikt ;[Am. 113] a sexies) dienen uiterlijk 20 dagen na de beëindiging van de waarnemingsperiode een verslag in bij de bevoegde autoriteiten van de vlaggenlidstaat, die uiterlijk 30 dagen na ontvangst van een schriftelijk verzoek van de Commissie een kopie van dat verslag aan deze laatste doen toekomen. [Am. 114] b) stellen het gewicht vast van alle steenkoralen, zachte koralen, sponzen en andere organismen die tot hetzelfde ecosysteem behoren en die door het vistuig van het vaartuig aan boord zijn gebracht, en documenteren dat. 3 bis De wetenschappelijke waarnemer: i) mag geen familie zijn van de kapitein of een andere officier van het vaartuig waaraan de waarnemer is toegewezen; ii) mag niet in dienst zijn van de kapitein van het vaartuig waaraan hij is toegewezen; iii) mag niet in dienst zijn van de vertegenwoordiger van de kapitein; iv) mag niet in dienst zijn van een door de kapitein of zijn vertegenwoordiger gecontroleerd bedrijf; v) mag geen familie zijn van de vertegenwoordiger van de kapitein . [Am. 115] 4. Behalve de in lid 1 genoemde verplichtingen gelden voor de lidstaten de specifieke, in bijlage II vastgestelde verplichtingen op het gebied van gegevenszameling en rapportage voor het diepzeemetier. 4 bis. Voor de verzameling van gegevens kunnen partnerschappen worden gesloten tussen wetenschappers en vissers. De gegevensverzameling kan een bijdrage leveren aan het onderzoek op het gebied van het mariene milieu, de biotechnologie, de voedingswetenschappen, de verwerkingsindustrie en de economie . [Am. 116] 5. In verband met het diepzeemetier verzamelde gegevens, met inbegrip van alle overeenkomstig bijlage II van deze verordening verzamelde gegevens, worden behandeld overeenkomstig de in hoofdstuk III van Verordening (EG) nr. 199/2008 vastgestelde gegevensbeheersprocedure. 6. Op verzoek van de Commissie dienen de lidstaten maandelijks een rapport in over de inspanning en/of de vangsten, uitgesplitst naar metier. Deze rapporten worden openbaar gemaakt. Deze rapporten worden openbaar gemaakt. [Am. 117] HOOFDSTUK V BIS FINANCIËLE STEUN [Am. 118] Artikel 19 bis Financiële steun voor de verandering van vistuig 1. Vissersvaartuigen die bodemtrawls en geankerde kieuwnetten in het dieptemetier gebruiken, komen in aanmerking voor financiële steun uit het Europees Fonds voor Maritieme Zaken en Visserij ten behoeve van de verandering van vistuig en daarmee verband houdende aanpassingen van het vaartuig, alsook ten behoeve van het verwerven van de noodzakelijke vakkennis en scholing, mits de Commissie na raadpleging van het passende onafhankelijke wetenschappelijke orgaan tot het oordeel komt dat het nieuwe vistuig aantoonbaar beter selecteert op grootte en op vissoort, een beperkt effect heeft op het mariene milieu en de kwetsbare mariene ecosystemen en de vangstcapaciteit van het vissersvaartuig niet verhoogt. 2. Vissersvaartuigen komen in aanmerking voor financiële steun uit het Europees Fonds voor Maritieme Zaken en Visserij ten behoeve van het tot een minimum beperken en, indien mogelijk, uitsluiten van ongewenste bijvangsten van diepzeesoorten, met name de meest kwetsbare soorten. 3. Voor hetzelfde vissersvaartuig van de Unie wordt niet meer dan eenmaal steun verleend. 4. De financiële steun uit het Europees Fonds voor Maritieme Zaken en Visserij wordt verleend op voorwaarde dat de bepalingen van deze verordening, het gemeenschappelijk visserijbeleid en de milieuwetgeving van de Unie volledig zijn nageleefd . [Am. 119] HOOFDSTUK VI GEDELEGEERDE HANDELINGEN Artikel 20 Uitoefening van gedelegeerde bevoegdheden 1. De bevoegdheid om gedelegeerde handelingen vast te stellen, wordt onder de in dit artikel neergelegde voorwaarden aan de Commissie toegekend. 2. De in artikel 3 b, lid 2, en in artikel 13 bedoelde bevoegdheid om gedelegeerde handelingen vast te stellen, wordt voor onbepaalde tijd aan de Commissie verleend toegekend voor een termijn van drie jaar met ingang van ... (31) . De Commissie stelt uiterlijk negen maanden voor het einde van de termijn van drie jaar een verslag op over de bevoegdheidsdelegatie. De bevoegdheidsdelegatie wordt stilzwijgend met termijnen van dezelfde duur verlengd, tenzij het Europees Parlement of de Raad zich uiterlijk drie maanden voor het einde van elke termijn tegen deze verlenging verzet. [Am. 120] 3. Het Europees Parlement of de Raad kan de in artikel 3 b, lid 2, en in artikel 13 bedoelde bevoegdheidsdelegatie te allen tijde intrekken. Het besluit tot intrekking beëindigt de delegatie van de in dat besluit genoemde bevoegdheid. Het wordt van kracht op de dag na die van de bekendmaking ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie of op een daarin genoemde latere datum. Het laat de geldigheid van de reeds van kracht zijnde gedelegeerde handelingen onverlet. 4. Zodra de Commissie een gedelegeerde handeling heeft vastgesteld, doet zij daarvan gelijktijdig kennisgeving aan het Europees Parlement en de Raad. 5. Een overeenkomstig artikel 3 b, lid 2, en artikel 13 vastgestelde gedelegeerde handeling treedt alleen in werking indien het Europees Parlement noch de Raad daartegen binnen een termijn van twee maanden na de kennisgeving van de handeling aan het Europees Parlement en de Raad bezwaar heeft gemaakt, of indien zowel het Europees Parlement als de Raad vóór het verstrijken van de termijn van twee maanden de Commissie hebben medegedeeld dat zij daartegen geen bezwaar zullen maken. Die termijn wordt op initiatief van het Europees Parlement of de Raad met twee maanden verlengd. HOOFDSTUK VII EVALUATIE EN SLOTBEPALINGEN Artikel 21 Beoordeling 1. Binnen zes jaar na de inwerkingtreding van de onderhavige verordening Uiterlijk op ... (32) evalueert de Commissie op basis van de verslagen van de lidstaten en van daartoe door haar ingewonnen wetenschappelijk advies het effect van de in de onderhavige deze verordening vastgestelde maatregelen, en bepaalt zij in hoeverre de in artikel 1, onder a) en b) , bedoelde doelstellingen zijn bereikt. [Am. 121] 2. De evaluatie richt zich op trends met betrekking tot de volgende onderwerpen: a) de vaartuigen die zijn omgeschakeld op het gebruik van vistuig met een verminderd effect op de zeebodem, en de evolutie van de teruggooi door die vaartuigen vooruitgang met betrekking tot het voorkomen, het tot een minimum beperken en, indien mogelijk, het uitbannen van ongewenste vangsten ; [Am. 122] b) de visserijactiviteiten van bij elk diepzeemetier betrokken vaartuigen; c) de volledigheid en de betrouwbaarheid van de gegevens die de lidstaten aan de wetenschappelijke instanties of, in het geval van specifieke gegevensoproepen, aan de Commissie verstrekken om de bestanden te evalueren; d) de diepzeebestanden waarvoor het wetenschappelijke advies is verbeterd; e) de visserijtakken die uitsluitend volgens visserijinspanningsbeperkingen worden beheerd, en de doeltreffendheid van de begeleidende maatregelen om de teruggooi uit te bannen en de vangst van de meest kwetsbare soorten te verminderen. [Am. 123] e bis) de kwaliteit van de krachtens artikel 7 uitgevoerde effectbeoordelingen ; [Am. 124] e ter) het aantal vissersvaartuigen en havens van de Unie waarvoor de tenuitvoerlegging van deze verordening rechtstreeks gevolgen heeft ; [Am. 125] e quater) de doeltreffendheid van maatregelen die zijn vastgesteld ter waarborging van de duurzaamheid van de diepzeevisbestanden op lange termijn en ter voorkoming van de bijvangst van niet-doelsoorten, met name de meest kwetsbare soorten ; [Am. 126] e quinquies) de mate waarin kwetsbare mariene ecosystemen daadwerkelijk beschermd zijn dankzij de beperking van toegelaten visserijactiviteiten tot bestaande diepzeevisgronden, gebiedssluitingen, de afstandregel en/of andere maatregelen; [Am. 127] e sexies) de toepassing van de dieptelimiet van 600 meter. [Am. 128] 2 bis) Op basis van de in de leden 1 en 2 bedoelde evaluatie dient de Commissie uiterlijk op ... (33) voorstellen in voor de wijziging, waar passend, van de verordening . [Am. 129] Artikel 22 Overgangsmaatregelen Overeenkomstig Verordening (EG) nr. 2347/2002 afgegeven speciale vismachtigingen blijven geldig totdat zij worden vervangen door krachtens de onderhavige verordening afgegeven vismachtigingen op grond waarvan diepzeesoorten mogen worden gevangen, maar zijn in elk geval na 30 september 2012 ... (34) niet meer geldig. [Am. 130] Artikel 23 Intrekking 1. Verordening (EG) nr. 2347/2002 wordt ingetrokken. 2. Verwijzingen naar de ingetrokken verordening worden gelezen als verwijzingen naar de onderhavige verordening overeenkomstig de concordantietabel in bijlage III. Artikel 24 Inwerkingtreding Deze verordening treedt in werking op de twintigste dag na die van de bekendmaking ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie . Deze verordening is verbindend in al haar onderdelen en is rechtstreeks toepasselijk in elke lidstaat. Gedaan te , Voor het Europees Parlement Voor de Raad De voorzitter De voorzitter […] […] Bijlage I Deel 1: Diepzeesoorten Wetenschappelijke naam Gewone naam Meest kwetsbaar (x) Uitgestelde toepassing art. 4, lid 2, onder c) Centrophorus granulosus Centrophorus squamosus Centroscyllium fabricii Centroscymnus coelolepis Centroscymnus crepidater Dalatias licha Etmopterus princeps Apristuris spp Chlamydoselachus anguineus Deania calcea Ruwe zwelghaai Schubzwelghaai Zwarte lantaarnhaai Portugese ijshaai Langsnuitijshaai Zwarte haai Grote lantaarnhaai IJslandse hondshaai Franjehaai Spitssnuitsnavelhaai x x x x x x x Galeus melastomus Zwartmond-hondshaai Galeus murinus Muiskathaai Hexanchus griseus Stompsnuitzeskieuwshaai x Etmopterus spinax Zwarte doornhaai Oxynotus paradoxus Zeilvinruwhaai Scymnodon ringens Mestandijshaai Somniosus microcephalus Groenlandse haai Alepocephalidae Gladkopvissen Alepocephalus Bairdii Glijkop Alepocephalus rostratus Risso's smoothhead Aphanopus carbo Zwarte haarstaartvis Argentina silus Grote zilvervis Beryx spp. Beryx spp. Chaceon (Geryon) affinis Rode diepzeekrab x Chimaera monstrosa Draakvis x Hydrolagus mirabilis "Large-eyed rabbit fish (Ratfish)" x Rhinochimaera atlantica "Straightnose rabbitfish" x Coryphaenoides rupestris Grenadiervis Epigonus telescopus Zwarte kardinaalvis x Helicolenus dactilopterus Blauwkeeltje Hoplostethus atlanticus Atlantische slijmkop x Macrourus berglax Noordelijke grenadier/ Noordelijke grenadiervis Molva dypterigia Blauwe leng Mora moro Atlantische kabeljauw x Antimora rostrata Blauwe diepzeekabeljauw x Pagellus bogaraveo Rode zeebrasem Phycis blennoides Gaffelkabeljauw Polyprion americanus Wrakbaars Reinhardtius hippoglossoides Groenlandse heilbot/Zwarte heilbot Cataetyx laticeps x Hoplosthetus mediterraneus Middellandse-Zeeslijmkop x Macrouridae andere dan Coryphaenoides rupestris en Macrourus berglax Rattenstaarten andere dan Grenadiervis en Noordelijke grenadier/ Noordelijke grenadiervis Nesiarchus nasutus "Black gemfish" Notocanthus chemnitzii "Snubnosed spiny eel" Raja fyllae Fylla's rog x Raja hyperborea Arctische rog Raja nidarosiensus Noorse rog Trachyscorpia cristulata "Spiny (deep-sea) scorpionfish" Deel 2: Soorten die ook in het kader van de NEAFC worden gereguleerd Brosme brosme Lom Conger conger Zeepaling/ Congeraal Lepidopus caudatus Zilveren degenvis x Lycodes esmarkii "Greater Eelpout" Molva molva Leng Sebastes viviparus Kleine roodbaars [Am. 131] Bijlage II Specifieke, in artikel 18, lid 4, bedoelde verplichtingen op het gebied van gegevensverzameling en rapportage 1. De lidstaten zorgen ervoor dat gegevens die zijn verzameld voor een gebied dat zowel EU-wateren als internationale wateren omvat, verder worden uitgesplitst zodat zij apart betrekking hebben op ofwel EU-wateren ofwel internationale wateren. 2. Wanneer de activiteit van een diepzeemetier overlappingen heeft met de activiteit van een ander metier in hetzelfde gebied, worden de gegevens inzake de eerstgenoemde activiteit apart van de gegevens inzake de laatstgenoemde activiteit verzameld. 3. Bij alle diepzeemetiers wordt de teruggooi bemonsterd. De bemonsteringsstrategie voor de aanlandingen en de teruggooi heeft betrekking op alle in bijlage I vermelde soorten, alsmede op soorten die tot het ecosysteem van de zeebodem behoren, zoals diepzeekoralen, sponzen en andere tot datzelfde ecosysteem behorende organismen. 4. Wanneer op grond van het toepasselijke meerjarenprogramma inzake gegevensverzameling visserijinspanningsgegevens, zoals het aantal visuren voor trawls en de uitzettijd voor passief vistuig, moeten worden verzameld, verzamelen de lidstaten tevens de volgende aanvullende gegevens en zijn zij bereid die samen met dergelijke visserijinspanningsgegevens te verstrekken: a) de geografische locatie van de visserijactiviteiten per trek, op basis van de gegevens van het volgsysteem voor vaartuigen die door het vaartuig aan het visserijcontrolecentrum zijn doorgegeven; b) de dieptes waarop is gevist met het betrokken vistuig, wanneer het vaartuig via een elektronisch logboek moet rapporteren. De kapitein van het vaartuig deelt de diepte waarop is gevist mee aan de hand van het gestandaardiseerde format voor rapportage. 4 bis. De Commissie ziet erop toe dat de gegevens tijdig en op in alle lidstaten geharmoniseerde en nauwkeurige, betrouwbare en uitvoerige wijze worden verzameld . [Am. 132] 4 ter. De Commissie draagt er zorg voor dat alle verzamelde gegevens veilig worden opgeslagen en openbaar worden gemaakt, behalve in uitzonderlijke situaties waarin passende bescherming en geheimhouding vereist zijn en de redenen voor een dergelijke beperking worden aangegeven . [Am. 133] Bijlage II Effectbeoordeling als bedoeld in artikel 7, lid 2 Bij de in artikel 7, lid 2, bedoelde effectbeoordelingen ter vaststelling van diepzeevisserij-activiteiten wordt onder meer rekening gehouden met: 1. het type visserij dat wordt uitgeoefend, met inbegrip van vaartuig- en vistuigtypen, de gebieden waarin en de diepten waarop de activiteiten worden verricht, de individuele doelsoorten en potentiële bijvangstsoorten, de visserijinspanningsniveaus en de duur van de visserijactiviteiten; 2. de beste beschikbare wetenschappelijke informatie over de huidige toestand van de visbestanden en referentie-informatie over de ecosystemen en habitats in het vangstgebied, waartegen toekomstige wijzigingen kunnen worden afgezet; 3. de aanwijzing, beschrijving en inventarisering van kwetsbare mariene ecosystemen in het vangstgebied waarvan bekend is dat zij er voorkomen of die er waarschijnlijk zullen voorkomen; 4. de gegevens en methoden die zijn gebruikt om het effect van de activiteit vast te stellen, te beschrijven en te beoordelen, de identificatie van kennislacunes en een evaluatie van onzekerheden in de informatie die in het kader van de effectbeoordeling wordt gepresenteerd; 5. de identificatie, beschrijving en evaluatie van het voorkomen, de schaal en de duur van het waarschijnlijk te verwachten effect van de visserijactiviteiten, met inbegrip van het cumulatieve effect, met name op kwetsbare mariene ecosystemen en visbestanden met een lage productiviteit in het betrokken vangstgebied; 6. de voorgestelde risicobeperkende en beheersmaatregelen die worden toegepast ter voorkoming van een ernstig negatief effect op kwetsbare mariene ecosystemen en ter waarborging van het behoud en het duurzaam beheer van visbestanden met een lage productiviteit op de lange termijn, alsmede de maatregelen voor het monitoren van de gevolgen van de visserijactiviteiten . [Am. 134] (Gewone wetgevingsprocedure: eerste lezing) Het Europees Parlement, – gezien het voorstel van de Commissie aan het Parlement en de Raad ( COM(2011)0934 ), – gezien artikel 294, lid 2, en artikel 196 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C7‑0519/2011), – gezien artikel 294, lid 3, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien het standpunt van het Comité van de Regio's van 19 juli 2012 (1) , – gezien de schriftelijke toezegging van de vertegenwoordiger van de Raad van 9 oktober 2013 om het standpunt van het Europees Parlement goed te keuren, overeenkomstig artikel 294, lid 4, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien artikel 55 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en voedselveiligheid en de adviezen van de Commissie ontwikkelingssamenwerking, de Commissie buitenlandse zaken, de Begrotingscommissie en de Commissie regionale ontwikkeling ( A7-0003/2013 ), 1. stelt onderstaand standpunt in eerste lezing vast; 2. hecht zijn goedkeuring aan de gemeenschappelijke verklaring van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie die als bijlage bij onderhavige resolutie is gevoegd; 3. neemt kennis van de bij deze resolutie gevoegde verklaring van de Commissie; 4. verzoekt om hernieuwde voorlegging indien de Commissie voornemens is ingrijpende wijzigingen in haar voorstel aan te brengen of dit door een nieuwe tekst te vervangen; 5. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad, de Commissie en de nationale parlementen. Standpunt van het Europees Parlement in eerste lezing vastgesteld op 10 december 2013 met het oog op de vaststelling van Besluit nr. .../2013/EU van het Europees Parlement en de Raad betreffende een Uniemechanisme voor civiele bescherming (Voor de EER relevante tekst)(Aangezien het Parlement en de Raad tot overeenstemming zijn geraakt, komt het standpunt van het Parlement overeen met de definitieve rechtshandeling: Besluit nr. 1313/2013/EU.) BIJLAGE BIJ DE WETGEVINGSRESOLUTIE Verklaring van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie Het Europees Parlement, de Raad en de Commissie nemen nota van de aanpak die wordt gevolgd in artikel 19, leden 4 tot 6, en bijlage I, die afgestemd is op de specifieke kenmerken van dit besluit en geen precedentwerking heeft voor andere financiële instrumenten. Verklaring van de Commissie De Commissie is voornemens, onverminderd de jaarlijkse begrotingsprocedure, met ingang van januari 2015 een jaarverslag over de uitvoering van dit Besluit bij het Europees Parlement in te dienen, met inbegrip van de verdeling van de begroting als vastgelegd in bijlage I. Bij deze aanpak wordt uitgegaan van het specifieke karakter van het beleid inzake civiele bescherming, en is geen sprake van precedentwerking voor andere financiële instrumenten. (Gewone wetgevingsprocedure: eerste lezing) Het Europees Parlement, – gezien het voorstel van de Commissie aan het Parlement en de Raad ( COM(2011)0142 ), – gezien artikel 294, lid 2, en artikel 114, lid 1, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C7‑0085/2011), – gezien artikel 294, lid 3, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien het advies van de Europese Centrale Bank van 18 augustus 2011 (1) , – gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité van 14 juli 2011 (2) , – gezien de schriftelijke toezeggingen van de vertegenwoordiger van de Raad van 8 mei 2013 en 27 november 2013 om het standpunt van het Europees Parlement goed te keuren, overeenkomstig artikel 294, lid 4, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien artikel 55 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie economische en monetaire zaken en de adviezen van de Commissie interne markt en consumentenbescherming en de Commissie juridische zaken ( A7-0202/2012 ), 1. stelt onderstaand standpunt in eerste lezing vast (3) ; 2. verzoekt om hernieuwde voorlegging indien de Commissie voornemens is ingrijpende wijzigingen in haar voorstel aan te brengen of dit door een nieuwe tekst te vervangen; 3. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en aan de Commissie alsmede aan de nationale parlementen. Standpunt van het Europees Parlement in eerste lezing vastgesteld op 10 december 2014 met het oog op de vaststelling van Richtlijn 2013/.../EU van het Europees Parlement en de Raad inzake kredietovereenkomsten voor consumenten met betrekking tot voor bewoning bestemde onroerende goederen en tot wijziging van Richtlijnen 2008/48/EG en 2013/36/EU en Verordening (EU) nr. 1093/2010 (Aangezien het Parlement en de Raad tot overeenstemming zijn geraakt, komt het standpunt van het Parlement overeen met de definitieve rechtshandeling: Richtlijn 2014/17/EU.) (Gewone wetgevingsprocedure: eerste lezing) (Gewone wetgevingsprocedure: eerste lezing) Het Europees Parlement, – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2012)0416 ), – gezien artikel 294, lid 2, en artikel 192, lid 1, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C7‑0203/2012), – gezien artikel 294, lid 3, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité van 14 november 2012 (1) , – na raadpleging van het Comité van de Regio's, – gezien zijn resolutie van 15 maart 2012 over een routekaart naar een concurrerende koolstofarme economie in 2050 (2) , – gezien de schriftelijke toezegging van de vertegenwoordiger van de Raad van 20 november 2013 om het standpunt van het Europees Parlement goed te keuren, overeenkomstig artikel 294, lid 4, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien artikel 55 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en voedselveiligheid en het advies van de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en voedselveiligheid ( A7-0046/2013 ), 1. stelt onderstaand standpunt in eerste lezing vast (3) ; 2. verzoekt om hernieuwde voorlegging indien de Commissie voornemens is ingrijpende wijzigingen in haar voorstel aan te brengen of dit door een nieuwe tekst te vervangen; 3. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en aan de Commissie alsmede aan de nationale parlementen. Standpunt van het Europees Parlement in eerste lezing vastgesteld op 10 december 2013 met het oog op de vaststelling van Besluit nr. .../2013/EU van het Europees Parlement en de Raad houdende wijziging van Richtlijn 2003/87/EG ter verduidelijking van de bepalingen inzake de tijdstippen van de veilingen van broeikasgasemissierechten (Aangezien het Parlement en de Raad tot overeenstemming zijn geraakt, komt het standpunt van het Parlement overeen met de definitieve rechtshandeling: Besluit nr. 1359/2013/EU.) Het Europees Parlement, – gezien het ontwerp van verordening van de Raad over de vaststelling van criteria die bepalen wanneer teruggewonnen papier overeenkomstig artikel 6, lid 1, van Richtlijn 2008/98/EG niet langer als afval wordt aangemerkt ( COM(2013)0502 ), – gezien het wetenschappelijk en technisch verslag van het JRC van maart 2011 met als titel "End-of-waste criteria for waste paper: technical proposals", – gezien Richtlijn 2008/98/EG van het Europees Parlement en de Raad betreffende afvalstoffen en tot intrekking van een aantal richtlijnen (1) , en met name artikel 6, lid 1, – gezien Verordening (EG) nr. 1013/2006 van het Europees Parlement en de Raad betreffende de overbrenging van afvalstoffen (2) , en met name artikel 49, – gezien Besluit van de Commissie 2011/753/EU tot vaststelling van voorschriften en berekeningsmethoden ter controle van de naleving van de bij artikel 11, lid 2, van Richtlijn 2008/98/EG van het Europees Parlement en de Raad vastgestelde doelstellingen, en met name artikel 2, lid 2 (3) , – gezien de mededeling van de Commissie van 26 januari 2011, getiteld "Efficiënt gebruik van hulpbronnen - Vlaggenschipinitiatief in het kader van de Europa 2020-strategie" ( COM(2011)0021 ), – gezien het advies dat het in artikel 39 van Richtlijn 2008/98/EG bedoelde comité op 9 juli 2012 heeft uitgebracht, – gezien artikel 5 bis, lid 4, onder e), van Besluit 1999/468/EG van de Raad van 28 juni 1999 tot vaststelling van de voorwaarden voor de uitoefening van de aan de Commissie verleende uitvoeringsbevoegdheden (4) , – gezien artikel 88, leden 2 en 3 en lid 4, onder c), van zijn Reglement, A. overwegende dat de vaststelling van einde-afvalcriteria overeenkomstig Richtlijn 2008/98/EG een belangrijk instrument kan zijn om recycling en een markt voor secundaire grondstoffen te bevorderen en zo het efficiënt gebruik van hulpbronnen kan verbeteren; B. overwegende dat in het voorstel voor een verordening van de Raad wordt bepaald dat papierafval met een gehalte aan andere componenten dan papier lager dan of gelijk aan 1,5 gewichtsprocent (luchtdroog) niet langer als afval wordt aangemerkt wanneer het bestemd is voor gebruik als papiervezels voor de productie van papier, afhankelijk van bepaalde bijkomende voorwaarden; C. overwegende dat gelamineerd papier met een gehalte aan andere materialen dan papier van meer dan 30 gewichtsprocent (luchtdroog) in zijn geheel als andere component dan papier wordt aangemerkt; overwegende dat een typische gelamineerde papieren verpakking slechts 30% of minder andere materialen dan papier bevat (24% polyethyleen, 6% aluminium) en dus niet als ander materiaal dan papier wordt beschouwd; overwegende dat, ten gevolge hiervan, een stroom papierafval enig aantal gelamineerde papieren verpakkingen kan bevatten (met hun hoog gehalte aan andere materialen dan papier en niet-verwaarloosbare eraan verbonden inhoud van vloeistoffen, voeding en ander organisch materiaal) en niet meer als afval wordt beschouwd, maar als een product; D. overwegende dat "recycling" in artikel 3, lid 17, van Richtlijn 2008/98/EG wordt gedefinieerd als "elke nuttige toepassing waardoor afvalstoffen opnieuw worden bewerkt tot producten, materialen of stoffen, voor het oorspronkelijke doel of voor een ander doel"; E. overwegende dat in de ontwerpverordening het einde-afvalmoment wordt gedefinieerd als het moment waarop het teruggewonnen papier bestemd is voor gebruik als papiervezels voor de productie van papier, en dit moment dus wordt geplaatst vóór de eigenlijke bewerking in de papierfabriek; overwegende dat dit strijdig is met de bestaande definitie van recycling, waarin de bewerking van afvalmateriaal wordt vereist; F. overwegende dat dergelijk materiaal verkregen na de inzameling en sortering alleen werd voorbehandeld (niet bewerkt) en zonder verdere bewerking niet kan worden gebruikt; G. overwegende dat het plaatsen van de einde-afvalfase vóór recyclage heeft plaatsgehad problemen zou veroorzaken voor een groot deel van de bestaande gemeenschapswetgeving, zoals met betrekking tot het milieukeurmerk, openbare aanbestedingen, eco-design en REACH, waarin recycling tot nu toe werd beschouwd als leidend tot een gerecycleerd product dat klaar is voor gebruik, en bovendien strijdig is met artikel 2, lid 2, van Besluit van de Commissie 2011/753/EU, waar voorbehandelen duidelijk wordt onderscheiden van eindrecycling; H. overwegende dat krachtens artikel 6, lid 1, van Richtlijn 2008/98/EG sommige specifieke afvalstoffen niet langer afvalstoffen zijn wanneer zij een behandeling voor nuttige toepassing, onder meer recycling, hebben ondergaan en voldoen aan specifieke criteria die op in dat artikel vastgestelde voorwaarden moeten worden opgesteld; overwegende dat deze voorwaarden omvatten: a) dat de stof of het voorwerp voldoet aan de bestaande op producten toepasselijke wetgeving en normen (artikel 6, lid 1, onder c)); en b) dat het gebruik van de stof of het voorwerp al met al geen negatieve gevolgen heeft voor het milieu of de menselijke gezondheid (artikel 6, lid 1, onder d)); I. overwegende dat de drempel van 1,5% voor het gehalte aan andere materialen dan papier gebaseerd is op de Europese norm EN 643; overwegende dat volgens de studie van het JRC deze norm "een centraal element is in de handel in papierafval" en "een lijst van Europese standaardklassen van afval preciseert"; overwegende dat zich baseren op deze norm voor het bepalen van criteria voor het einde-afval duidelijk in strijd is met artikel 6, lid 1, onder c), van Richtlijn 2008/98/EG, waarin expliciet wordt verwezen naar "voor producten geldende normen", en niet naar voor afval geldende normen; J. overwegende dat in de relevante normen voor papierwaren, zoals ISO 1762 voor anorganische onzuiverheden, ISO 5350/1 en 5350/2 voor zichtbaar vuil en ISO 624 voor extracten (laagmoleculaire koolstofhydraten) een zuiverheidsniveau van 1 ppm wordt geëist, 15.000 keer lager dan het voorgestelde niveau; K. overwegende dat de inclusie van gelamineerd papier indruist tegen de expliciete aanbeveling van de studie van het JRC, waarin gelaagd papierafval uit het toepassingsgebied van criteria voor het einde-afval werd uitgesloten wegens het bijkomende milieurisico dat er inherent aan verbonden is, als het materiaal wordt geëxporteerd, vooral buiten de EU; L. overwegende dat, zoals gespecificeerd in artikel 49, lid 2, van Verordening (EG) nr. 1013/2006, in geval van uitvoer uit de EU de bevoegde autoriteit van verzending in de Unie zal eisen en ervoor zorgen dat de afvalstoffen in het derde land van bestemming op ecologisch verantwoorde wijze worden beheerd, onder andere, door te kunnen aantonen dat de ontvangstinstallatie wordt beheerd volgens normen inzake menselijke gezondheid en milieubescherming die in het algemeen gelijkwaardig zijn aan in de wetgeving van de EU vastgelegde normen; M. overwegende dat door gebruikt papier, met inbegrip van gelamineerd papierafval, niet langer als afvalstof aan te merken nog voor het correct werd gerecycleerd, dat materiaal vrij op de wereldmarkt kan worden verhandeld en de waarborgen van de afvaltransport-verordening met betrekking tot een in milieuopzicht degelijk beheer niet meer van toepassing zijn; overwegende dat het uitsluiten van afvalstromen met een hoog gehalte aan andere materialen dan papier, die bovendien gemakkelijk boven de drempel van 1,5% kunnen uitkomen wegens het buiten beschouwing laten van huidig gelamineerd papier, van de vereisten van de afvaltransport-verordening duidelijk de kans loopt in strijd te zijn met artikel 6, lid 1, onder d), van Richtlijn 2008/98/EG, dat het gebruik van de stof over het geheel genomen geen ongunstige effecten mag hebben voor het milieu; N. overwegende dat het voorgestelde beheerssysteem om te voldoen aan de criteria van artikel 3 van de ontwerpverordening van de Raad, met name de bepaling dat de andere materialen dan papier in zendingen gelamineerd papier bestemd zijn voor terugwinning, vermoedelijk vrijwel onmogelijk toe te passen is voor afval dat niet langer als afval is aangemerkt en bijgevolg vrij mag worden verhandeld, waarbij het mogelijk meerdere malen van eigenaar verandert, en waarbij het betrokken materiaal in ieder geval niet lager ecologisch goed moet worden verwerkt; O. overwegende dat door de toegenomen mondiale handel van dit vermeende einde-afvalpapier te stimuleren door de waarborgen inzake menselijke gezondheid en milieubescherming te omzeilen niet alleen een bijkomende negatieve milieu-impact zou ontstaan tijdens het vervoer, maar ook zou leiden tot een afname van het Europese percentage van papierrecyclage wegens de lagere beschikbaarheid van papierafval, zodat papierfabrikanten in Europa misschien ten minstens een deel moeten vervangen door meer productie op basis van ruwe vezels, met een hogere energie-input en CO 2 -uitstoot tot gevolg, hetgeen eveneens in strijd zou zijn met het criterium om over het geheel genomen geen ongunstige effecten te hebben voor het milieu; P. overwegende dat in de mededeling van de Commissie over een "Efficiënt gebruik van hulpbronnen" een strategie is opgenomen om van de EU een "kringloopeconomie" te maken, op basis van een recyclerende samenleving met als doel afvalproductie te verminderen en afval als een hulpbron te gebruiken; overwegende dat een verdere verbetering van de recyclingpercentages in de EU het risico loopt te worden ondermijnd door de voorgestelde criteria voor het einde-afval en het huidige voorstel daarom niet voldoet aan artikel 6, lid 1, onder d), van Richtlijn 2008/98/EG; 1. maakt bezwaar tegen de aanneming van het ontwerp van verordening van de Raad over de vaststelling van criteria die bepalen wanneer teruggewonnen papier overeenkomstig artikel 6, lid 1, van Richtlijn 2008/98/EG niet langer als afval wordt aangemerkt; 2. is van mening dat dit ontwerp van verordening van de Raad niet verenigbaar is met het doel en de inhoud van het basisbesluit; 3. is van mening dat bij het ontwerp van verordening van de Raad de aan de Commissie verleende uitvoeringsbevoegdheden worden overschreden; 4. is van mening dat de Commissie de gevolgen van de ontwerpverordening voor papierrecyclage , voor de waardeketen van papierafval, voor de overbrenging van papierafval en voor de globale gevolgen voor het milieu niet behoorlijk heeft onderzocht; moedigt de Commissie aan de ontwerpverordening te wijzigen en de voorgestelde einde-afvalcriteria te verbeteren en aan te passen aan de bezwaren die in deze resolutie zijn gemaakt; 5. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie, alsmede aan de regeringen en parlementen van de lidstaten. Het Europees Parlement, – gezien Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, en met name de artikelen 1, 14, 15, 21, 23, 24, 25, 34 en 35, – gezien internationale wetgeving inzake mensenrechten, in het bijzonder het Internationaal Verdrag inzake de uitbanning van alle vormen van rassendiscriminatie, de VN-Verklaring uit 1992 inzake de rechten van tot nationale of etnische, religieuze en taalminderheden behorende personen, het Verdrag inzake de uitbanning van alle vormen van discriminatie van vrouwen, en het Verdrag van de Verenigde Naties inzake de rechten van het kind, – gezien de Europese verdragen tot bescherming van de mensenrechten en de fundamentele vrijheden, met name het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden (EVRM), het Europees Sociaal Handvest en de aanverwante aanbevelingen van het Europees Comité voor sociale rechten, het Kaderverdrag inzake de bescherming van nationale minderheden van de Raad van Europa, en het Verdrag van de Raad van Europa inzake het voorkomen en bestrijden van geweld tegen vrouwen en huiselijk geweld, – gezien de artikelen 2, 3 en 6 van het Verdrag betreffende de Europese Unie en de artikelen 8, 9 en 10 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien de mededeling van de Commissie getiteld "Een EU-kader voor de nationale strategieën voor integratie van de Roma tot 2020" ( COM(2011)0173 ) en de conclusies van de Europese Raad van 24 juni 2011, – gezien de mededeling van de Commissie getiteld "Nationale strategieën voor de integratie van de Roma: eerste stap van de uitvoering van het EU-kader ( COM(2012)0226 ), – gezien het voorstel voor een aanbeveling van de Raad over doeltreffende maatregelen voor integratie van de Roma in de lidstaten ( COM(2013)0460 ), – gezien de mededeling van de Commissie getiteld "Verdere stappen bij de uitvoering van de nationale strategieën voor de integratie van de Roma ( COM(2013)0454 ), – gezien Richtlijn 2000/43/EG van de Raad van 29 juni 2000 houdende toepassing van het beginsel van gelijke behandeling van personen ongeacht ras of etnische afstamming (1) , – gezien Richtlijn 2000/78/EG van de Raad van 27 november 2000 tot instelling van een algemeen kader voor gelijke behandeling in arbeid en beroep (2) , – gezien het voorstel van de Commissie voor een richtlijn van de Raad betreffende de toepassing van het beginsel van gelijke behandeling van personen ongeacht godsdienst of overtuiging, handicap, leeftijd of seksuele geaardheid ( COM(2008)0426 ), – gezien zijn resolutie van 1 juni 2006 over de situatie van de Roma in de Europese Unie (3) , – gezien zijn resolutie van 9 maart 2011 over de EU-strategie voor de integratie van de Roma (4) , – gezien de analyse van de resultaten van het Roma-onderzoek op grond van geslacht van het Bureau van de Europese Unie voor de grondrechten (FRA), die het FRA heeft verstrekt na een verzoek overeenkomstig artikel 126 van het Reglement, – gezien artikel 48 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie rechten van de vrouw en gendergelijkheid en het advies van de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken ( A7-0349/2013 ), A. overwegende dat de strategie voor de gelijkheid van vrouwen en mannen 2010-2015 van de Commissie vereist dat zij "de bevordering van gendergelijkheid ondersteunt bij de tenuitvoerlegging van alle aspecten van de Europa 2020-strategie" en overwegende dat er in de conclusies van de Raad met betrekking tot een EU-kader voor nationale strategieën voor de integratie van de Roma (NRIS) op wordt aangedrongen "dat in alle beleidsmaatregelen en acties ter bevordering van de integratie van Roma een genderperspectief wordt opgenomen"; B. overwegende dat Roma-vrouwen vaak geconfronteerd worden met meervoudige en intersectorale discriminatie op basis van geslacht en etnische afstamming - die jegens Roma-vrouwen intenser van aard is dan jegens niet-Roma-vrouwen - en met beperkte toegang tot de arbeidsmarkt, onderwijs, gezondheidszorg, sociale voorzieningen en besluitvormingsprocessen; overwegende dat Roma-vrouwen vaak het slachtoffer zijn van racisme, vooroordelen en stereotypen, hetgeen een negatief effect heeft op hun werkelijke integratie; C. overwegende dat Roma-vrouwen onderworpen zijn aan patriarchale en seksistische tradities die hun keuzevrijheid bij de fundamentele beslissingen van hun leven, zoals met betrekking tot onderwijs, werk, seksuele en reproductieve gezondheid en zelfs het huwelijk, beknotten; overwegende dat discriminatie van Roma-vrouwen niet kan worden gerechtvaardigd op grond van traditie, maar moet worden aangepakt met respect voor traditie en diversiteit; D. overwegende dat Roma-vrouwen een groter risico lopen om in armoede te vervallen dan Roma-mannen, terwijl Roma-families met vier of meer kinderen in de EU het grootste risico lopen om in armoede terecht te komen; E. overwegende dat gewoonlijk gehanteerde indicatoren de neiging hebben bepaalde problemen te veronachtzamen zoals armoede onder werkenden, energiearmoede, geweld tegen vrouwen en meisjes, de armoede van grote gezinnen en alleenstaande ouders, armoede onder kinderen en de sociale uitsluiting van vrouwen; F. overwegende dat oudere Roma-vrouwen een groter risico op armoede lopen vanwege het feit dat zij in meerderheid werkzaam zijn geweest in de informele economie waarbij zij geen vergoeding ontvingen noch waren aangesloten bij het socialezekerheidsstelsel; G. overwegende dat de overgrote meerderheid van als "inactief" geclassificeerde volwassen Roma uit vrouwen bestaat en dat - deels vanwege de traditionele arbeidsverdeling tussen mannen en vrouwen en vanwege het op de Europese arbeidsmarkten bestaande racisme en seksisme - slechts half zoveel Roma-vrouwen op arbeidsactieve leeftijd een betaalde baan hebben als Roma-mannen, waarbij dezelfde cijfers gelden met betrekking tot zelfstandig ondernemen; H. overwegende dat uit gegevens van alle landen blijkt dat Roma-vrouwen ernstige uitsluiting ondervinden op het vlak van werkgelegenheid evenals discriminatie op de werkvloer wanneer zij een baan zoeken of ergens werkzaam zijn; overwegende dat Roma-vrouwen eveneens uitgesloten blijven van de formele economie en gehinderd worden door beperkte kansen in het onderwijs, ontoereikende huisvesting, slechte gezondheidszorg, traditionele genderpatronen en algemene marginalisatie evenals discriminatie door meerderheidsgemeenschappen; overwegende dat de nationale verslagen met betrekking tot de tenuitvoerlegging van het EU-kader voor NRIS desalniettemin nog steeds onvoldoende aandacht besteden aan het aspect van gendergelijkheid; I. overwegende dat het beduidend moeilijker is voor moeders van grote gezinnen of alleenstaande moeders om op grotere afstand van hun huis en gezin te werken in kansarme plattelandsstreken; J. overwegende dat de geletterdheid en de onderwijsresultaten van Roma-vrouwen aanzienlijk achterblijven bij die van zowel Roma-mannen als niet-Roma-vrouwen, en overwegende dat de meerderheid van Roma-meisjes de school vroegtijdig verlaat, terwijl een significant deel van hen nooit naar school is geweest; K. overwegende dat de economische crisis een negatief effect heeft gehad op de gezondheid en het welzijn van Roma-vrouwen, waardoor hun reeds sinds lange tijd onaanvaardbare situatie - meer dan een kwart van alle Roma-vrouwen wordt in de dagelijkse activiteiten belemmerd door gezondheidsproblemen - verder is verslechterd; L. overwegende dat de gebrekkige eerbiediging van alomvattende seksuele en reproductieve rechten, met inbegrip van toegang tot contraceptie, een belemmering vormt voor de empowerment van Roma-vrouwen en gendergelijkheid, en leidt tot ongeplande zwangerschappen, waaronder tienerzwangerschappen, hetgeen de onderwijs- en arbeidskansen van meisjes ondermijnt; overwegende dat vroegtijdig moederschap grotendeels een gevolg is van het gebrek aan passende toegang tot sociale voorzieningen en ontoereikende gezondheidszorgstructuren die niet inspelen op de behoeften van Roma-vrouwen; M. overwegende dat Roma-vrouwen als gevolg van hun lage sociaaleconomische status en de discriminatie die zij in de gezondheidszorg ondervinden, zich in het geheel niet bewust zijn van de meeste van hun rechten en zich veel minder vaak tot medische instanties wenden dan de meerderheid van de bevolking; N. overwegende dat Roma-vrouwen en -meisjes onevenredig vaak worden getroffen door diverse ziekten - met inbegrip van HIV/AIDS - maar dat preventieprogramma's voor deze groepen gewoonlijk een lage prioriteit en onvoldoende financiering krijgen, terwijl de toegankelijkheid van screeningprogramma's beperkt blijft; O. overwegende dat Roma-vrouwen als gevolg van extreme armoede, genderongelijkheid en interne discriminatie een hoger risico lopen te worden blootgesteld aan mensenhandel, prostitutie, huiselijk geweld en uitbuiting, terwijl zij op bijkomende belemmeringen stuiten bij de toegang tot bescherming; P. overwegende dat een groot aantal Roma-vrouwen slachtoffer is van huiselijk geweld door hun echtgenoten, schoonfamilie en andere familieleden; overwegende dat het merendeel van het geweld en de schendingen van de mensenrechten tegen Roma-vrouwen niet wordt gemeld, als gevolg van het feit dat geweld tegen vrouwen in patriarchale samenlevingen nog altijd aanvaard wordt als een legale vorm van machtsuitoefening maar ook omdat plegers van geweld tegen vrouwen zelden rekenschap hoeven af te leggen voor hun daden, hetgeen vrouwen ontmoedigt om juridische bijstand te zoeken; Q. overwegende dat geweld tegen Roma-vrouwen frequent wordt begaan door overheden in alle EU-lidstaten in de vorm van ernstige discriminatie en duidelijke schendingen van het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens; overwegende dat dit geweld verschillende vormen aan kan nemen zoals de verzameling en opslag in registers van gegevens van de Roma-bevolking, met inbegrip van kinderen, uitsluitend op basis van etnische achtergrond, of het uitzetten van honderden mensen zonder een toereikend alternatief voor huisvesting of steun te bieden, hetgeen beschamende en harteloze praktijken zijn die volledig voorbijgaan aan de verplichtingen van de lidstaten op het vlak van internationale mensenrechten; R. overwegende dat alle EU-instellingen en lidstaten de verantwoordelijkheid dragen om geweld tegen vrouwen en meisjes uit te roeien en, eveneens, om een einde te maken aan de straffeloosheid, door daders van haatmisdrijven, haatpropaganda, discriminatie en geweld tegen Roma-vrouwen en -meisjes gerechtelijk te vervolgen; S. overwegende dat Richtlijn 2000/43/EG van de Raad discriminatie op grond van ras of etnische afkomst verbiedt; overwegende dat de Commissie al circa 30 inbreukprocedures heeft ingeleid tegen lidstaten omdat zij de richtlijn inzake rassengelijkheid niet op adequate wijze in hun nationale wetgeving hebben omgezet; 1. benadrukt dat nationale strategieën voor de integratie van Roma (NRIS) erop dienen te zijn gericht Roma-vrouwen de kracht te geven hun leven zelf in handen te nemen door zichtbare factoren van verandering te worden binnen hun gemeenschap en door hun stem te laten horen teneinde invloed te kunnen uitoefenen op het beleid en de programma's die voor hen van belang zijn, alsook op de verbetering van de sociaaleconomische veerkracht van Roma-vrouwen, dat wil zeggen hun vermogen zich aan te passen aan het snel veranderende economische klimaat, door besparingen te realiseren en een vermindering van bezittingen te voorkomen; 2. is ingenomen met het voortgangsverslag 2012 van de Commissie (5) en het voorstel voor een aanbeveling van de Raad van 26 juni 2013 over effectieve maatregelen ter bevordering van de integratie van de Roma in de lidstaten (6) , waarin bijzondere aandacht wordt besteed aan toegang tot werkgelegenheid, huisvesting, onderwijs en gezondheidszorg en waarin de lidstaten worden opgeroepen om positieve actie te ondernemen en om strategieën voor de integratie van de Roma te integreren in hun strijd tegen armoede en sociale uitsluiting; 3. verzoekt die lidstaten die daarnaast landenspecifieke aanbevelingen hebben gekregen in het kader van het Europees semester met betrekking tot Roma-vraagstukken om deze aanbevelingen snel uit te voeren en discriminatie, onder meer op de werkplek, te bestrijden, om het maatschappelijk middenveld – met inbegrip van Roma-organisaties – bij de besluitvorming te betrekken en niet alleen EU-middelen maar ook nationale en andere middelen vrij te maken teneinde de uit de nationale strategieën voor de integratie van de Roma (NRIS) voortvloeiende verplichtingen na te komen; 4. betreurt dat ondanks de goedkeuring van zijn resolutie over de situatie van de Roma-vrouwen in 2006 en de goedkeuring van de tien gemeenschappelijke grondbeginselen voor de integratie van de Roma door de Raad, waarbij een van de grondbeginselen verband houdt met genderbewustzijn, de kwetsbare situatie van Roma- en nomadenvrouwen in de praktijk nog niet is aangepakt door Europese en nationale beleidsmakers; 5. benadrukt dat de doeltreffendheid van het EU-kader voor NRIS aanzienlijk kan worden vergroot door een nauwere betrokkenheid van de Commissie, op basis van haar potentieel om de kwaliteit van de regelgeving en andere instrumenten te verbeteren, een grotere beleidscoherentie te stimuleren en de overkoepelende doelstellingen van het kader te bevorderen; 6. roept de lidstaten op om nationale actieplannen te ontwikkelen voor de volgende vier cruciale prioriteitsgebieden: gezondheidszorg, huisvesting, werkgelegenheid en opleiding, met specifieke doelstellingen en streefcijfers, financiering, indicatoren en tijdskaders; de vooruitgang dient te worden beoordeeld door de resultaten van de tenuitvoerlegging te meten; 7. dringt er bij de regeringen en de lokale autoriteiten van de lidstaten op aan Roma-vrouwen via vrouwenorganisaties, Roma-ngo´s en relevante belanghebbenden te betrekken bij de voorbereiding, tenuitvoerlegging, evaluatie en monitoring van de NRIS, en verbanden tot stand te brengen tussen gendergelijkheidsinstanties of vrouwenrechtenorganisaties en strategieën inzake sociale integratie; dringt er voorts bij de Commissie op aan de gelijkheid tussen mannen en vrouwen coherent aan te pakken bij de tenuitvoerlegging van de EU 2020-strategie en de nationale hervormingsprogramma's; 8. verzoekt de Commissie om een "stroomdiagram" te maken van het integratieproces van de Roma in de EU, met betrekking tot de prestaties, de doelstellingen en de specifieke maatregelen om deze te realiseren, de stand van zaken van de uitvoeringsmaatregelen en de volgende stappen; 9. verzoekt de lidstaten de ruimtelijke segregatie, de gedwongen uitzetting en de dakloosheid van Roma-mannen en -vrouwen te bestrijden en om een doeltreffend en transparant huisvestingsbeleid op te zetten; 10. dringt er bij de Commissie en de lidstaten op aan te waarborgen dat de grondrechten van Roma-vrouwen en -kinderen worden geëerbiedigd en ervoor te zorgen dat Roma-vrouwen en -meisjes - onder meer via voorlichtingscampagnes - op de hoogte worden gebracht van hun rechten op grond van de bestaande nationale wetgeving inzake gendergelijkheid en discriminatie, en de strijd tegen patriarchale en seksistische tradities voort te zetten; 11. verzoekt de Commissie om de institutionele verdeling van de taken en verantwoordelijkheden tussen de betrokken organisaties, fora en instanties vast te stellen, en om de rol van deze belanghebbenden - zoals de Roma Task Force van de Commissie, het netwerk van nationale contactpunten, het Europees Roma-platform, het EU-bureau voor de grondrechten en zijn ad-hocgroep voor de integratie van de Roma - bij het toezicht op en de controle en de coördinatie van het EU-kader voor NRIS duidelijk te definiëren; 12. verzoekt de Commissie om de NRIS te ondersteunen door gemeenschappelijke, vergelijkbare en betrouwbare indicatoren te zoeken en een "dashboard" voor indicatoren voor de integratie van de Roma in de EU te ontwikkelen, teneinde duidelijke en ondubbelzinnige gegevens te verstrekken aan de hand waarvan de voortgang kan worden gemeten, alsook om te voldoen aan de eis van doeltreffend toezicht; 13. verzoekt de lidstaten om ervoor te zorgen dat bezuinigingsmaatregelen geen onevenredig groot effect hebben op Roma- en nomadenvrouwen, en dat bij begrotingsbeslissingen rekening wordt gehouden met de beginselen van de mensenrechten; 14. verzoekt de Commissie om de lidstaten aan te sporen om prestatie-indicatoren, uitgangswaarden en centrale streefcijfers op te nemen in hun nationale strategieën voor de belangrijkste prioritaire gebieden, op basis waarvan de vooruitgang kan worden gemeten; 15. verzoekt de Commissie en de lidstaten om ervoor te zorgen dat naar gender en etniciteit uitgesplitste gegevens door alle overheden worden verzameld en worden gebruikt als inspiratiebron voor beleidsontwikkeling; wijst erop dat gegevensverzameling moet plaatsvinden in overeenstemming met de desbetreffende mensenrechtenbeginselen; 16. dringt er bij de lidstaten op aan hun nationale beleidstoezeggingen te koppelen aan toereikende financiële middelen voor de tenuitvoerlegging van NRIS, alsmede in hun nationale begrotingsbeleid rekening te houden met hun integratiestrategieën; 17. dringt er bij de Commissie en de lidstaten op aan een toereikend kader in te stellen voor raadpleging, het leren van gelijken en het uitwisselen van ervaringen tussen beleidsmakers en Roma-organisaties, en een structurele dialoog op te starten om Roma-organisaties en ngo's te betrekken bij de planning, tenuitvoerlegging, monitoring en evaluatie van Europese, nationale en lokale integratiestrategieën voor de Roma; 18. dringt er bij de lidstaten op aan te zorgen voor gelijkheid met betrekking tot burgerrechten en gelijke toegang tot gezondheidsdiensten, onderwijs, werkgelegenheid en huisvesting waarbij de mensenrechten en het beginsel van non-discriminatie worden geëerbiedigd en waarbij, in voorkomende geval, wordt gelet op de verenigbaarheid met een nomadische levensstijl; 19. verzoekt de Commissie en de lidstaten de instrumenten van de geïntegreerde territoriale investeringen en door gemeenschappen geleide lokale-ontwikkelingsstrategieën in hun partnerschapsovereenkomsten op te nemen, om deze in te zetten voor onderontwikkelde microregio's en achtergestelde gebieden en om de door gemeenschappen geleide lokale-ontwikkelingsstrategieën op te nemen in de reeks te ontwikkelen operationele programma's; 20. verzoekt de Commissie en de lidstaten te zorgen voor de goedkeuring en tenuitvoerlegging van specifieke en alomvattende antidiscriminatiewetgeving in overeenstemming met internationale en Europese standaarden in alle lidstaten, teneinde te waarborgen dat antidiscriminatie-instanties uitgerust zijn om gelijke behandeling te bevorderen en beschikken over klachtenmechanismen die toegankelijk zijn voor Roma-vrouwen en -meisjes; 21. dringt er bij de lidstaten op aan om in hun nationale strategieën meer nadruk te leggen op de territoriale aspecten van sociale integratie en om zich te richten op de meest achtergestelde microregio's door middel van samengestelde en geïntegreerde ontwikkelingsprogramma's; 22. verzoekt de lidstaten zich tevens te richten op de stedelijke dimensie van het cohesiebeleid, met specifieke aandacht voor steden die onevenredig veel te maken hebben met sociale ongelijkheden zoals werkloosheid, sociale uitsluiting en polarisatie, en om deze steden te ondersteunen bij het ontwikkelen van hun infrastructuur teneinde hun potentiële bijdrage aan de economische groei te benutten en de banden tussen stedelijke en plattelandsgebieden sterker te maken met het oog op de bevordering van inclusieve ontwikkeling; 23. dringt er bij de lidstaten op aan om bij de tenuitvoerlegging van hun NRIS meer aandacht te besteden aan genderkwesties, door op alle beleidsmaatregelen en praktijken die van invloed zijn op Roma-vrouwen een gendergelijkheidsperspectief toe te passen en de tenuitvoerlegging ervan te koppelen aan bestaande gendergelijkheidsstrategieën, in het bijzonder door het uitbannen van loonverschillen en pensioenverschillen tussen mannen en vrouwen binnen Roma-gemeenschappen en het uitroeien van geweld tegen vrouwen en meisjes tot expliciete doelstellingen te maken en hiertoe daadwerkelijke actie te ondernemen; 24. dringt er bij de Raad, de Commissie en de lidstaten op aan ervoor te zorgen dat specifieke maatregelen voor vrouwenrechten en gendermainstreaming worden opgenomen in de NRIS, dat hierin rekening wordt gehouden met een genderperspectief en de meervoudige en intersectorale discriminatie waar Roma-vrouwen mee te kampen hebben, met name in het werk, de gezondheidszorg, huisvesting en het onderwijs, alsook dat in de evaluatie en de jaarlijkse monitoring door de Commissie, en in het bijzonder door het bureau voor de grondrechten, rekening wordt gehouden met vrouwenrechten en het gendergelijkheidsperspectief in elk onderdeel van de NRIS; dringt erop aan dat deze bevindingen aan het Europees Parlement worden voorgelegd; 25. verzoekt de Commissie en de lidstaten ervoor te zorgen dat in de NRIS rekening wordt gehouden met de specifieke rechten en behoeften van Roma-vrouwen, en dat concrete indicatoren voor de tenuitvoerlegging, follow-up en monitoring ervan worden ontwikkeld, bijvoorbeeld op basis van de Gender Related Development Index (GDI) van het Ontwikkelingsprogramma van de Verenigde Naties, waarin wordt gekeken naar aspecten als een lang en gezond leven, kennis en een behoorlijke levensstandaard, en de Gender Empowerment Measure (GEM), die de politieke participatie en besluitvorming, de economische participatie en besluitvorming en de zeggenschap over economische hulpbronnen omvat; dringt er bij de Commissie en de lidstaten op aan genderbegroting te gebruiken als een van de instrumenten voor gendermainstreaming; 26. dringt er bij de lidstaten op aan een nationaal toezichts- en evaluatiekader voor de NRIS te ontwikkelen dat aspecten omvat als begrotingstoezicht en andere vormen van toezicht door het maatschappelijk middenveld (uitgeoefend door nationale ngo's, ngo-netwerken of overkoepelende organisaties), beoordeling door deskundigen (uitgevoerd door onafhankelijke deskundigen met bewezen expertise op dit domein) en administratieve monitoring; 27. dringt er bij de Commissie en de lidstaten op aan gendereffectbeoordelingen uit te voeren bij het ontwerp van specifieke maatregelen in het kader van hun NRIS; 28. dringt er bij de Commissie op aan effectievere instrumenten te introduceren voor het meten van de daadwerkelijke sociaaleconomische situatie van Roma-vrouwen, bijvoorbeeld door het kwantificeren van "de economie van het leven" en erkenning van de informele economie in het kader van haar "voorbij het BBP"-project; dringt er voorts bij de Commissie op aan genderspecifieke indicatoren te ontwikkelen en te monitoren met betrekking tot de NRIS en het beleid inzake sociale integratie; 29. verzoekt ngo´s die op dit gebied werkzaam zijn in de lidstaten gepersonaliseerde actieplannen te ontwikkelen die erop zijn gericht vrouwen en jongeren aan het werk te helpen, psychologische ondersteuning te bieden om Roma aan te moedigen deel te nemen aan onderwijs en beroepsopleidingen en hun persoonlijke vaardigheden en competenties bloot te leggen teneinde de sociale integratie op de arbeidsmarkt te verbeteren; verzoekt hun tevens bemiddeling te bieden tussen de aanbieders van scholing/herscholing en werkgevers enerzijds, en de Roma-vrouwen/Roma-bevolking anderzijds vraagt hun om het opleidingsproces van Roma-vrouwen en -meisjes te stimuleren, door het toekennen van subsidies en beurzen, met respect voor het beginsel van gelijke kansen en rekening houdend met het feit dat meisjes op jongere leeftijd trouwen dan jongens; 30. dringt er bij de lidstaten op aan hun maatregelen met name te richten op Roma-vrouwen die zich in een situatie van extreme sociaaleconomische achterstand bevinden en tegelijkertijd aandacht te besteden aan risicogroeperingen door verarming te voorkomen en aan te pakken; 31. verzoekt de lidstaten om het aantal programma's voor Roma en nomaden en de zichtbaarheid ervan te verhogen, en om het aantal Roma- en nomadenbegunstigden uit te breiden, met inbegrip van specifieke steun voor nomaden- en Roma-organisaties die werken aan de empowerment van vrouwen en de toegang van ngo's tot de structuurfondsen; 32. verzoekt de Commissie en de lidstaten om financiële mechanismen te ontwikkelen ter ondersteuning van de monitoring door het maatschappelijk middenveld en door de gemeenschap van het sociale-integratiebeleid en van initiatieven en projecten betreffende Roma- en nomadenvrouwen; 33. roept de Commissie en de lidstaten op een streefdoel voor de vermindering van armoede onder kinderen op te nemen in het EU-proces voor de integratie van Roma, de rechten van kinderen te incorporeren in maatregelen voor sociale integratie, en prioritaire acties op dit terrein vast te stellen en te ontwikkelen; 34. wijst erop dat marginalisatie al vanaf heel jonge leeftijd moet worden voorkomen; acht het van essentieel belang een aanpak te hanteren waarin aandacht wordt besteed aan verschillende generaties vrouwen om zo de overdracht van armoede van generatie op generatie een halt toe te roepen; 35. dringt er bij de lidstaten op aan in hun NRIS op maat gesneden programma's op te nemen voor de actieve integratie van Roma-vrouwen op de arbeidsmarkt door Roma-vrouwen en -meisjes te verzekeren van toegang tot kwalitatief hoogwaardige opleidingsprogramma's en door "een leven lang leren"-programma's beschikbaar te stellen zodat zij op de arbeidsmarkt bruikbare vaardigheden kunnen verwerven; verzoekt de lidstaten om capaciteitsopbouw en empowerment van Roma-vrouwen als een horizontale doelstelling op te nemen in alle prioritaire gebieden van de NRIS en om het politieke-participatiebeleid te stimuleren door de actieve participatie van Roma-vrouwen op lokaal, nationaal en Europees niveau te steunen; 36. dringt er bij de lidstaten op aan om maatregelen voor positieve discriminatie vast te stellen teneinde de toegang van Roma-vrouwen en -mannen tot banen bij de overheid te verbeteren; 37. verzoekt de lidstaten specifieke maatregelen te ontwikkelen die gericht zijn op grote families (met vier of meer kinderen) en eenoudergezinnen, door toegang tot de arbeidsmarkt te vergemakkelijken, op maat gemaakte welzijnsregelingen te overwegen, kinderopvangfaciliteiten uit te breiden en ervoor te zorgen dat Roma-kinderen integreren in lokale scholen en kinderopvangfaciliteiten en volledige en gelijkwaardige toegang krijgen tot verplicht onderwijs, en aldus sociale uitsluiting en gettovorming tegen te gaan; 38. verzoekt de lidstaten ervoor te zorgen dat Roma-kinderen op voet van gelijkheid toegang krijgen tot kwalitatief hoogwaardige en betaalbare kinderopvang, kwalitatief hoogwaardig onderwijs voor jonge kinderen, diensten voor de ontwikkeling van jonge kinderen en onderwijs dat is gebaseerd op partnerschap met de ouders, en dringt er bij de lidstaten op aan de Barcelona-doelstellingen met betrekking tot kinderopvang opnieuw te introduceren en toegankelijke, betaalbare en kwalitatief hoogwaardige opvangvoorzieningen voor de gehele levenscyclus te ontwikkelen; 39. verzoekt de lidstaten alle noodzakelijke maatregelen te nemen om het ontslag van werknemers gedurende zwangerschap of moederschap te voorkomen, en te overwegen om de opvoeding van kinderen te erkennen als een periode die meetelt voor de pensioenrechten; 40. dringt er bij de lidstaten op aan om te onderzoeken wat de obstakels voor Roma-vrouwen zijn om als zelfstandige te werken, om toegankelijke, snelle en goedkope registratie van Roma-vrouwen als ondernemer mogelijk te maken en om regelingen voor microleningen op te zetten gericht op het opstarten van kleine ondernemingen en ondernemers met eenvoudige, ondernemervriendelijke administratieve procedures, met inbegrip van technische bijstand en back-upmaatregelen, en speciale vergunningen voor de erkenning van een reeks seizoensgebonden of tijdelijke banen als "betaald werk" in het kader waarvan afdrachten worden betaald aan de sociale zekerheid; dringt er voorts bij de lidstaten en de lokale autoriteiten op aan de Europese microfinancieringsfaciliteit aan te wenden met het oog op werkgelegenheid en sociale integratie; 41. dringt er bij de lidstaten op aan doelgerichte en op integratie gerichte maatregelen te ontwikkelen op het vlak van ondersteuning bij werkloosheid (herscholing, het scheppen van arbeidsplaatsen en arbeidsbemiddeling door middel van loonondersteuning, ondersteuning van de sociale zekerheid, belastingaftrek enz.) in plaats van de huidige, haast exclusieve focus op overheidsprogramma´s voor werkverschaffing; 42. pleit ervoor om de integratie van de Roma-bevolking op de arbeidsmarkt te ondersteunen en te bevorderen; merkt op dat er, om de diensten en maatregelen van arbeidsbureaus te differentiëren en om begeleidingsprocessen te ontwikkelen, ondersteunende medewerkers en casemanagers nodig zijn die zelf een Roma-achtergrond hebben; 43. verzoekt de Commissie en de lidstaten een specifiek begeleidings- en ondersteuningssysteem voor het onderwijs te creëren via sociale en onderwijsdiensten voor Roma-jongeren die uitgaan van de gemeenschap zelf, vanaf jonge leeftijd tot op de universiteit, en daarbij specifieke aandacht te schenken aan genderkwesties; 44. verzoekt de lidstaten om de mogelijkheden die de structuurfondsen, en met name het Europees Sociaal Fonds (ESF), bieden ten volle te benutten om de onderwijs- en de arbeidssituatie van Roma te verbeteren en hun zo reële vooruitzichten te bieden op sociale integratie en op het ontkomen aan de aanhoudend hoge armoedecijfers; spoort de lidstaten aan regelmatig de balans op te maken van de vorderingen, met name op het gebied van onderwijs en opleiding van jonge Roma, en in het bijzonder Roma-vrouwen; 45. verzoekt de lidstaten om stereotypen te bestrijden teneinde de demonisering van deze etnische groep te voorkomen, die ertoe bijdraagt dat werkgevers niet geneigd zijn om Roma in dienst te nemen en ertoe leidt dat de Roma door de overheid of op scholen discriminerend worden behandeld, en die een negatief effect heeft op de relatie met de overheid en op het zoeken naar en houden van een baan; 46. herhaalt dat bij de lacunes in het onderwijs aan Roma-kinderen sprake is van een belangrijke genderdimensie, aangezien de alfabetiseringsgraad van Roma-vrouwen gemiddeld 68 % bedraagt waar dit voor Roma-mannen 81 % is, terwijl slechts 64 % van de Roma-meisjes wordt ingeschreven voor het basisonderwijs, en dat deze kloof eveneens zichtbaar is bij het aantal inschrijvingen voor beroepsopleidingen; merkt evenwel op dat er in deze statistische gegevens grote verschillen tussen de lidstaten bestaan; 47. dringt er bij de lidstaten op aan specifieke programma's op te zetten om ervoor te zorgen dat Roma-meisjes en jonge vrouwen het primair, middelbaar en hoger onderwijs afmaken, en tevens speciale maatregelen te nemen voor tienermoeders en vroegtijdig schoolverlatende meisjes, met name om onafgebroken onderwijs te ondersteunen, hun participatie op de arbeidsmarkt te subsidiëren en te voorzien in praktijkgerichte opleidingen; dringt er voorts bij de lidstaten en de Commissie op aan rekening te houden met deze maatregelen bij de coördinatie en evaluatie van de NRIS; 48. dringt er bij de lidstaten op aan antidiscriminatiestrategieën te ontwikkelen teneinde racistisch gedrag bij overheidsdiensten en op de arbeidsmarkt in het bijzonder te voorkomen en te veroordelen, en aldus te waarborgen dat de rechten van Roma-vrouwen en -mannen op de arbeidsmarkt krachtig worden gehandhaafd; 49. verzoekt de Commissie en de lidstaten om middelen te investeren teneinde mensen die op een "niet-traditionele manier leren" aan te moedigen verder te gaan met hun opleiding, en om ngo's en programma's te ondersteunen die tot doel hebben de integratie van mensen die op een niet-traditionele manier leren in opleidingsprogramma's en volwassenenonderwijs te bevorderen; 50. dringt er bij de lidstaten op aan netwerken van Roma-studenten te bevorderen, hun onderlinge solidariteit aan te moedigen, de zichtbaarheid van succesvolle casussen te vergroten, en het isolement van Roma-studenten tegen te gaan; 51. dringt er bij de lidstaten op aan de deelname van Roma-families aan het schoolleven aan te moedigen, de scholen waar Roma-kinderen en -jongeren studeren te evalueren en alle nodige veranderingen door te voeren om de integratie in het onderwijs en de prestaties van iedereen te verzekeren; wijst erop dat specifieke maatregelen gericht moet zijn op Roma-meisjes, op basis van succesvolle casussen die door de academische gemeenschap zijn goedgekeurd; 52. verzoekt de Commissie en de lidstaten financiële middelen toe te wijzen voor het bouwen van scholen en kleuterscholen met meer plaatsen, zodat Roma-kinderen samen met andere niet-Roma-kinderen in de klas kunnen zitten zonder gediscrimineerd of veronachtzaamd te worden in het onderwijssysteem doordat ze door de leerkrachten worden afgewezen omwille van hun etnische afkomst; 53. verzoekt de Commissie en de lidstaten om systematische opleidingsprogramma's te introduceren over genderbewustheid en culturele eigenheden voor sociale diensten en zorgverleners; 54. beklemtoont dat het bieden van onderwijs aan Roma-meisjes de leefomstandigheden van de Roma op vele manieren verbetert, omdat dit onder meer een essentiële voorwaarde vormt voor het vergroten van de inzetbaarheid op de arbeidsmarkt van Roma-vrouwen, de toegang tot de arbeidsmarkt vergemakkelijkt, inkomenszekerheid biedt en cruciaal is om armoede en sociale uitsluiting te kunnen overwinnen; merkt op dat het verhogen van de kennis van leraren over de Roma-cultuur helpt om uitsluiting te verminderen; verzoekt de lidstaten daarom segregatie tegen te gaan, voor inclusiever en toegankelijker onderwijs en cultuurbewuste leermethoden te zorgen en schoolassistenten met een Roma-achtergrond en ouders daarbij te betrekken, en de verbetering van beroepsvaardigheden die aansluiten op de behoeften van de arbeidsmarkt als prioriteit te laten gelden; 55. verzoekt de Commissie en de lidstaten om bij hun gezondheidsinitiatieven Roma-vrouwen aan te merken als een expliciete doelgroep, in het bijzonder met betrekking tot ziekten die sterk verband houden met het hormoonstelsel van de vrouw en/of armoede, zoals osteoporose, musculoskeletale problemen en aandoeningen van het centraal zenuwenstelsel; dringt er voorts op aan screening- en preventieprogramma´s voor borst- en baarmoederhalskanker - met inbegrip van vaccins tegen het humaan papillomavirus - volledig toegankelijk te maken en ernaar te streven de gezondheidszorg voor zwangere vrouwen reeds in het eerste trimester van de zwangerschap te laten aanvangen; 56. dringt er bij de lidstaten op aan de toegang tot gezondheidszorg te waarborgen, met name door middel van de deelname van ngo's voor Roma-vrouwen aan het opstellen, ten uitvoer leggen en evalueren van gezondheidsprogramma's en ervoor te zorgen dat Roma-vrouwen en -meisjes hun eigen keuzen kunnen maken met betrekking tot hun seksualiteit, gezondheid en moederschap, door de bevordering van gezinsplanning, toegang tot de volledige reeks diensten voor seksuele en reproductieve gezondheidszorg en seksuele voorlichting, en bescherming van kinderen en adolescenten tegen seksueel misbruik, huwelijken op jonge leeftijd en zuigelingen- en moedersterfte, terwijl het fenomeen van gedwongen sterilisatie moet worden voorkomen; 57. roept de lidstaten de deelname van Roma-gemeenschappen - met een evenwichtige verdeling van mannen en vrouwen - aan het ontwerp, de tenuitvoerlegging, de monitoring en de evaluatie van ziektepreventie, behandeling, zorg en ondersteuningsprogramma's te vereenvoudigen en te bevorderen, en deze gemeenschappen tevens te betrekken bij de vermindering van stigmatisering en discriminatie binnen de gezondheidszorg; 58. verzoekt de lidstaten en de regionale en lokale autoriteiten een beleid te ontwikkelen en ten uitvoer te leggen dat ervoor zorgt dat alle Roma-vrouwen, met inbegrip van vrouwen uit de meest afgelegen gemeenschappen, toegang hebben tot eerstelijnsgezondheidszorg, spoedeisende hulp en preventieve gezondheidszorg, en om opleidingsactiviteiten voor gezondheidswerkers te organiseren, teneinde te proberen de vooroordelen jegens Roma weg te nemen; 59. dringt er bij de lidstaten op aan directe en indirecte discriminatie van Roma-vrouwen bij het uitoefenen van hun grondrechten en bij de toegang tot publieke voorzieningen te onderzoeken, uit te bannen en te vervolgen, en alle andere vormen van discriminatie te voorkomen; benadrukt hoe belangrijk het is bewustmakingscampagnes op te zetten ter bestrijding van discriminatie en racistische stereotypen van de Roma, en met name van Roma-vrouwen; 60. verzoekt de Commissie en de lidstaten de Roma-bevolking en Roma-vrouwen in het bijzonder als een specifieke doelgroep op te nemen in de operationele programma's en de programma's voor plattelandsontwikkeling van de volgende programmeringsperiode; 61. verzoekt de Commissie een evaluatieverslag te publiceren over de tenuitvoerlegging in elke lidstaat van Richtlijn 2000/43/EG van de Raad; verzoekt de Commissie eveneens om voor elke lidstaat concrete aanbevelingen op te stellen teneinde ook de genderdimensie in de richtlijn op te nemen; 62. dringt er bij de Raad op aan overeenstemming te bereiken over de EU-richtlijn voor gelijke behandeling houdende toepassing van het beginsel van gelijke behandeling van personen ongeacht godsdienst of overtuiging, handicap, leeftijd of seksuele geaardheid teneinde te waarborgen dat alle vormen van discriminatie en meervoudige discriminatie strafbaar worden gesteld in iedere maatschappelijke context; roept alle EU-instellingen eveneens op er zorg voor te dragen dat intersectorale discriminatie in deze richtlijn wordt opgenomen; 63. dringt er bij de lidstaten op aan alle vormen van geweld tegen vrouwen, zoals huiselijk geweld, seksuele uitbuiting en vrouwenhandel, met name met betrekking tot Roma-vrouwen, aan te pakken en de slachtoffers te ondersteunen door in de NRIS specifieke doelstellingen op te nemen teneinde de mensenhandel van Roma-vrouwen tegen te gaan, door te zorgen voor voldoende financiële middelen voor de desbetreffende publieke voorzieningen en door eveneens bijstand te verlenen via de reguliere voorzieningen, zoals gezondheidszorg, werkgelegenheid en onderwijs; dringt er voorts bij de Commissie op aan maatschappelijke en overheidsinitiatieven ter bestrijding van deze problemen te ondersteunen en daarbij de grondrechten van de slachtoffers te garanderen; 64. verzoekt de lidstaten om samen te werken met Roma-vrouwen bij het opstellen van empowermentstrategieën waarin hun intersectorale identiteit wordt erkend, alsmede om op vrouwen, mannen, meisjes en jongens gerichte activiteiten te bevorderen teneinde genderstereotypen tegen te gaan; 65. wijst erop dat gearrangeerde huwelijken, kindhuwelijken en gedwongen huwelijken nog altijd plaatsvinden als "traditionele praktijken"; onderstreept dat deze praktijken schendingen zijn van de mensenrechten, die niet alleen belangrijke gevolgen kunnen hebben voor de gezondheid van Roma-meisjes omdat ze het risico van complicaties tijdens de zwangerschap en de bevalling verhogen, maar de meisjes ook blootstellen aan seksueel misbruik en seksuele uitbuiting, en hen uitsluiten van kansen op het vlak van onderwijs en de arbeidsmarkt; 66. dringt er bij de lidstaten op aan het Verdrag van de Raad van Europa inzake de bestrijding van mensenhandel goed te keuren en ten uitvoer te leggen en om de bepalingen van Richtlijn 2011/36/EU inzake de voorkoming en bestrijding van mensenhandel en de bescherming van slachtoffers daarvan (7) volledig om te zetten, met name voor wat betreft het versterken van de identificatie en bescherming van en de steun aan slachtoffers, met speciale aandacht voor kinderen; 67. dringt aan op Europese oplossingen van de lidstaten en de Commissie voor de problemen van de Roma, waarbij rekening wordt gehouden met hun recht op vrij verkeer als Europese burgers en met de noodzaak van samenwerking tussen de lidstaten om de problemen van deze etnische groep op te lossen; 68. verzoekt de Commissie en de lidstaten de uitwisseling van informatie en goede praktijken met betrekking tot de integratie van Roma-vrouwen in alle geledingen van de samenleving aan te moedigen; 69. vraagt dat de lidstaten de nodige stappen zetten om de praktijk van het uithuwelijken van jonge Roma-vrouwen, die hun waardigheid moreel aantast, te stoppen; 70. verzoekt de lidstaten om dringend aandacht te besteden aan de behoeften van oudere Roma-vrouwen aangezien zij tot de kwetsbaarste groepen behoren en niet over een toereikend inkomen beschikken en toegang moeten krijgen tot gezondheidszorg en langetermijnzorg bij het ouder worden; 71. spoort de Commissie aan om een alomvattende strategie op te stellen om het geweld tegen vrouwen te bestrijden, zoals het Parlement in verschillende resoluties gevraagd heeft; roept de Commissie op rechtsinstrumenten te verschaffen, waaronder een Europese richtlijn om geweld op basis van geslacht te bestrijden; 72. dringt erop aan de Roma-taal en -cultuur te ontwikkelen en bevorderen, administratieve structuren voor Roma-kwesties te ontwikkelen, het Roma-beleid en de uitvoering daarvan te versterken, en de deelname aan internationale samenwerking op het vlak van Roma-kwesties te verhogen; 73. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie en de regeringen en parlementen van de lidstaten. Het Europees Parlement, – gezien zijn resolutie van 13 juni 2012 over de situatie in Sudan en Zuid-Sudan (1) , – gezien zijn resolutie van 5 juli 2011 over de toekomst van EU-begrotingssteun aan ontwikkelingslanden (2) , – gezien zijn resolutie van 25 oktober 2011 over het vierde forum op hoog niveau over de doeltreffendheid van ontwikkelingshulp (3) , – gezien zijn resolutie van 18 december 2008 over ontwikkelingsperspectieven voor vredesopbouw en natievorming in post-conflictsituaties (4) , – gezien de onderzoeksmissie naar Zuid-Sudan van zijn Commissie ontwikkelingssamenwerking in juli 2011, – gezien het eindverslag van de verkiezingswaarnemingsmissie van de Europese Unie voor het Zuid-Sudanese referendum van 9-15 januari 2011 (5) , – gezien de partnerschapsovereenkomst tussen de leden van de groep van staten in Afrika, het Caribisch gebied en de Stille Oceaan (ACS) en de Europese Unie en haar lidstaten, ondertekend in Cotonou op 23 juni 2000 (6) , voor het eerst gewijzigd in Luxemburg op 25 juni 2005 (7) en voor de tweede maal gewijzigd in Ouagadougou op 22 juni 2010 (8) , – gezien de verklaring van de medevoorzitters van de Paritaire Parlementaire Vergadering ACS-EU over de situatie in Sudan en Zuid-Sudan, afgegeven in Horsens (Denemarken) in mei 2012 (9) , – gezien de verklaring van de EU en haar lidstaten over de onafhankelijkheid van de Republiek Zuid-Sudan van 9 juli 2011 (10) , – gezien de conclusies van de Raad van 22 juli 2013 inzake Sudan en Zuid-Sudan (11) , – gezien de verklaring van commissaris Georgieva over Sudan en Zuid-Sudan van 5 juli 2012 (12) , – gezien het humanitaire uitvoeringsplan (HIP) voor Sudan en Zuid-Sudan voor 2013 van het directoraat-generaal Humanitaire Hulp en de wijziging hiervan (13) , – gezien de verklaringen van de woordvoerder van de hoge vertegenwoordiger Catherine Ashton over de dodelijke aanslag op een vredeshandhaver van de VN-veiligheidsmacht voor Abyei (UNISFA) in Zuid-Kordofan van 18 juni 2013 (14) ; over het conflict in Zuid-Kordofan en de Blauwe-Nijlregio van Sudan van 1 mei 2013 (15) ; en over de recente sluiting van organisaties van het maatschappelijk middenveld in Sudan van 8 januari 2013 (16) , – gezien de lokaal afgegeven verklaring van de EU-delegatie van 25 juli 2013 na het ontslaan van de volledige regering van de Republiek Zuid-Sudan door de president (17) , – gezien de verklaring van Dili getiteld "Een nieuwe visie voor vredesopbouw en staatsopbouw" van 10 april 2010 (18) , – gezien de New Deal voor de inzet in fragiele staten gepresenteerd tijdens het vierde forum op hoog niveau over de doeltreffendheid van ontwikkelingshulp in Busan in december 2011 (19) , – gezien het verslag van de OESO inzake internationale betrokkenheid in fragiele staten - Republiek Zuid-Sudan van 2011 (20) , – gezien het Wereldontwikkelingsrapport 2011: conflict, veiligheid en ontwikkeling (21) , – gezien het verslag van het uitvoeringspanel op hoog niveau van de Afrikaanse Unie inzake Sudan en Zuid-Sudan (AUHP) van 31 juli 2013 (22) , – gezien de verklaring van de woordvoerder van de Secretaris-Generaal der Verenigde Naties van 8 maart 2013 over de instelling van een veilige gedemilitariseerde grenszone tussen Sudan en Zuid-Sudan en de activering van het gezamenlijke mechanisme voor grensverificatie en grenstoezicht (23) , – gezien de resolutie van de VN-Mensenrechtenraad van 27 juni 2013 over "Technische bijstand en capaciteitsopbouw voor Zuid-Sudan op het gebied van de mensenrechten" (A/HRC/21/L.7/Rev.1), – gezien het kaderakkoord over politieke en veiligheidsregelingen in de Blauwe Nijlregio en Kordofan, ondertekend op 28 juni 2011 (24) , – gezien de conclusies van de verslagen van de Hoge Commissaris voor de mensenrechten gepresenteerd aan de Raad voor de mensenrechten tijdens zijn 21 e en 23 e bijeenkomst (25) , – gezien de overeenkomsten tussen de Republiek Sudan en de Republiek Zuid-Sudan, ondertekend in Addis Abeba op 27 september 2012 (26) , – gezien het verslag van Amnesty International over de mensenrechtensituatie in Zuid-Sudan van 2013 (27) , – gezien het verslag van Human Rights Watch getiteld "Deze oude man kan ons voeden, je zult met hem trouwen" (28) , – gezien de Universele Verklaring van de rechten van de mens van 1948, – gezien artikel 48 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie ontwikkelingssamenwerking en de adviezen van de Commissie buitenlandse zaken en de Commissie rechten van de vrouw en gendergelijkheid ( A7-0380/2013 ), A. overwegende dat in resolutie van de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties 1996 (2011) de oprichting van de Republiek Zuid-Sudan op 9 juli 2011 werd toegejuicht en overwegende dat de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties op 14 juli 2011 voor het toelaten van Zuid-Sudan als lidstaat stemde (A/RES/65/308); B. overwegende dat de onveiligheid, de onderontwikkeling en het slechte bestuur in de strook die via de Sahel naar de Hoorn van Afrika loopt slechts kunnen worden aangepakt door middel van een alomvattende benadering; C. overwegende dat de nieuwe staat Zuid-Sudan tevens een van de armste landen ter wereld is waar 50 % van de bevolking onder de armoedegrens leeft; overwegende dat Zuid-Sudan is voortgekomen uit een oorlog, zich in een instabiele regio bevindt en gevaar loopt een mislukte staat te worden als de internationale gemeenschap en de lokale actoren geen afspraken maken over de uitvoering van een gemeenschappelijke strategie voor de totstandbrenging van een democratische en inclusieve staat; D. overwegende dat in het kader van de hervorming van de veiligheidssector bepaalde maatregelen zijn genomen, zoals de instelling van de Nationale Politiedienst van Zuid-Sudan, de nationale veiligheids- en ontwapeningsraad en de demobilisatie- en reïntegratieraad; E. overwegende dat de welvaart in en de levensvatbaarheid van de nieuwe staat Zuid-Sudan voor een groot deel afhankelijk zijn van constructieve en vreedzame betrekkingen met alle buurlanden, met name met de Republiek Sudan, en van het vermogen van deze twee landen om hun geschillen op te lossen en het eens te worden over haalbare oplossingen en deze uit te voeren, met name met betrekking tot grensconflicten, olieopbrengsten, de definitieve status van Abyei, de nationale schuld en burgerschap; F. overwegende dat staatsopbouw en het overwinnen van fragiliteit een langetermijnperspectief en een solide, voorspelbare en stabiele betrokkenheid van de internationale gemeenschap vereisen; G. overwegende dat, terwijl Zuid-Sudan wordt geconfronteerd met een groot aantal serieuze uitdagingen, het nieuwe land aanzienlijke vooruitgang heeft geboekt met betrekking tot belangrijke ontwikkelingsindicatoren sinds de vaststelling van het alomvattend vredesakkoord van 2005, waaronder een zesvoudige toename van inschrijvingen in het lager onderwijs, een afname van kindersterfte met 25 % en de oprichting van belangrijke staatsinstellingen op federaal en nationaal niveau; H. overwegende dat kinderen de eerste slachtoffers zijn van de onveiligheid en de conflicten in Zuid-Sudan; overwegende dat kinderen en vrouwen het slachtoffer zijn van seksueel geweld en dat kinderen worden gerekruteerd door gewapende groeperingen; I. overwegende dat de reikwijdte van de democratische wederopbouw groter is wanneer er meer vrouwen betrokken worden bij het oplossen van conflicten en bij de politieke besluitvorming; J. overwegende dat Zuid-Sudan in hoge mate afhankelijk is van de aardolieproductie, die goed is voor circa 88 % van de overheidsinkomsten en die momenteel volledig gekoppeld is aan de uitvoer naar de Republiek Soudan; overwegende dat deze overmatige afhankelijkheid een gevaar vormt voor de economie van het land, maar tevens dient als middel om druk uit te oefenen op het nieuwe land, en dat zij extra spanningen en zelfs conflicten doet ontstaan, met name met Sudan of interetnische conflicten, zoals in de laatste twee jaar is gebleken; overwegende dat Zuid-Sudan overeenkomsten heeft gesloten met buurlanden (Kenia, Ethiopië en Djibouti) om de mogelijkheid van twee nieuwe pijpleidingen te verkennen die zijn olievelden zouden verbinden met de Golf van Aden en de Indische Oceaan; K. overwegende dat de opschorting van de aardolieproductie door de regering van Zuid-Sudan gedurende meer dan een jaar en de afsluiting van de pijpleidingen naar Sudan, het land heeft beroofd van een van zijn belangrijkste bronnen van inkomsten, waardoor het land in een ernstige financiële crisis terecht is gekomen, gevolgd door een ook nu nog voortdurende periode van strikte bezuinigingen; L. overwegende dat Zuid-Sudan in de Resource Governance Index van 2013, hoewel wordt erkend dat er een "ambitieus wettelijk kader voor het bevorderen van transparant bestuur van de oliesector" bestaat, op plaats 50 van 58 landen staat, omdat de autoriteiten van het land hebben nagelaten informatie over de sector vrij te geven en passende toezichts- en controlemechanismen in te voeren; M. overwegende dat de internationale gemeenschap belangrijke politieke en materiële steun heeft verleend ten behoeve van de onafhankelijkheid en levensvatbaarheid van Zuid-Sudan en de economische en sociale ontwikkeling van het land, en overwegende dat de EU in dit verband een zeer positieve rol heeft gespeeld; overwegende dat de EU en haar lidstaten ter gelegenheid van Zuid-Sudans onafhankelijkheid hebben toegezegd een nauwe en langdurige samenwerking met de Republiek Zuid-Sudan en haar inwoners te ontwikkelen; N. overwegende dat de Raad op 23 mei 2011 een financieel pakket van 200 miljoen euro voor Zuid-Sudan heeft goedgekeurd ter financiering van de bijdrage van de EU aan het landenstrategiedocument (responsstrategie) voor Zuid-Sudan voor de periode 2011-2013; O. overwegende dat de internationale gemeenschap en internationale humanitaire organisaties in groten getale hebben gereageerd op de noodzaak het lijden van de mensen in de regio te verlichten, hoewel hun de toegang tot bepaalde regio's werd ontzegd door de rebellengroepen en de Sudanese regering, en de EU voor deze humanitaire hulp aanzienlijke middelen heeft verstrekt en nog steeds verstrekt, waaronder alleen al 110 miljoen euro in 2012; P. overwegende dat de vooruitzichten voor ontwikkeling en staatsopbouw op de langere termijn in Zuid-Sudan onlosmakelijk verbonden zijn met regionale onderlinge afhankelijkheid in de Hoorn van Afrika, met name inzake de aanpak van veiligheidskwesties met het naburige Sudan (onder meer in de regio's Darfur, Kurdofan en Blauwe Nijl), en met betrekking tot investeringen in economische integratie samen met andere regionale partners; Q. overwegende dat Zuid-Sudan één van de eerste landen is waar, in lijn met het ontwikkelingsplan voor Zuid-Sudan, een gezamenlijke programmering van de Europese Dienst voor extern optreden (EDEO) en de Commissie en EU-lidstaten in de praktijk is gebracht in de vorm van één enkel EU-landenstrategiedocument, waarover overeenstemming is bereikt in december 2011 en waarin een totaal van 830 miljoen euro aan ontwikkelingshulp is opgenomen; R. overwegende dat Zuid-Sudan nog niet is toegetreden tot de Overeenkomst van Cotonou en de regering van Zuid-Sudan zorgen uit over de mogelijke gevolgen hiervan voor haar betrekkingen met de Republiek Sudan; overwegende dat Zuid-Sudan bij toetreding tot de Overeenkomst van Cotonou niet meteen verplicht zou zijn toe te treden tot het Statuut van Rome; overwegende dat deze terughoudendheid om toe te treden tot de Overeenkomst van Cotonou leidt tot problemen bij het programmeren van EU-hulp vanaf 2014 in het kader van het elfde Europese Ontwikkelingsfonds, wat nadelig zou kunnen zijn voor Zuid-Sudan, niet alleen ten aanzien van nationale toewijzingen, maar ook met het oog op regionale fondsen en substantiële middelen van de Europese Investeringsbank (EIB) die de infrastructuur en de regionale economische integratie van het land zouden verbeteren; overwegende dat Zuid-Sudan, door de Overeenkomst van Cotonou te ratificeren, daarnaast zijn vermogen om Europese particuliere investeringen aan te trekken, kan vergroten; overwegende dat de aanvullende financiële faciliteiten waar Zuid-Sudan na toetreding tot de Overeenkomst van Cotonou over zou kunnen beschikken, eveneens kunnen bijdragen tot de tenuitvoerlegging van de overeenkomst van Addis Abeba; S. overwegende dat de Raad mevrouw Rosalind Marsden in augustus 2010 heeft aangewezen als speciale vertegenwoordiger van de EU (SVEU) voor Sudan en vervolgens haar mandaat heeft uitgebreid, maar in juni 2013 slechts heeft ingestemd met een verlenging van vier maanden tot 31 oktober 2013 teneinde dit mandaat op te nemen in het mandaat van de SVEU voor de Hoorn van Afrika, ondanks haar uitstekende werk en haar belangrijke rol bij het benutten van de diverse middelen van de EU en het uitoefenen van invloed op de ontwikkelingen in de regio; overwegende dat de EU zonder speciale vertegenwoordiger voor Sudan/Zuid-Sudan bij internationale onderhandelingen en inspanningen aan de zijlijn zal komen te staan; T. overwegende dat de Europese Unie steun heeft gegeven aan het Implementatiepanel op hoog niveau van de Afrikaanse Unie, met onder meer de oud-president van Zuid-Afrika Thabo Mbeki als voorzitter, evenals aan de missies van de Verenigde Naties, te weten de VN-missie in Sudan (UNMIS), de VN-missie in de Republiek Zuid-Sudan (UNMISS), de hybride operatie van de Verenigde Naties en Afrikaanse Unie in Darfur (UNAMID) en de VN-veiligheidsmacht voor Abyei (UNISFA); U. overwegende dat de "New Deal voor de inzet in fragiele staten" is opgesteld door de G7+-landen (waaronder Zuid-Sudan) en de Internationale dialoog over vredesopbouw en staatsopbouw (IDPS) en vervolgens is goedgekeurd door de EU en nog 36 landen op het vierde forum op hoog niveau over de doeltreffendheid van ontwikkelingshulp in Busan in december 2011; V. overwegende dat er in april 2013 een Economic Partners Forum werd gehouden in Washington waar werd aangekondigd dat een "new deal compact" moet worden gesloten om een kader te creëren voor een nieuw engagement van de internationale gemeenschap voor ontwikkelingshulp aan Zuid-Sudan; W. overwegende dat externe inspanningen die worden gemaakt met betrekking tot staatsopbouw en ontwikkeling alleen succesvol kunnen zijn wanneer de leiders van Zuid-Sudan zich inzetten voor en in staat zijn tot de ontwikkeling van verantwoordelijk, ontvankelijk en inclusief bestuur en kortetermijn- of cliëntelistische belangen kunnen overwinnen; overwegende dat Zuid-Sudan nog niet is opgenomen in de meeste bestuursindicatoren en dat er nog steeds zeer weinig kwantitatieve gegevens beschikbaar zijn over de omvang van de corruptie in het land; overwegende dat de internationale gemeenschap, zowel privaat als publiek, corruptie niet tolereert en er daarom voor moet zorgen dat de verlening van steun of investeringen niet leiden tot schadelijke praktijken of deze stimuleren; X. overwegende dat een socialezekerheidsnet ontbreekt en dat toegang tot voorzieningen als gezondheidszorg, elektriciteit en water uitermate beperkt blijft; overwegende dat volgens sommige schattingen slechts een derde van de bevolking toegang heeft tot schoon water en dat problemen met betrekking tot de toegang tot water gemeentelijke conflicten hebben verergerd; Y. overwegende dat Zuid-Soedanese vrouwen en meisjes zich geconfronteerd zien met het hoogste moederstertecijfer ter wereld en dat een op de zeven moeders in Zuid-Soedan bij of kort na de bevalling overlijdt (29) ; overwegende dat infectie en/of interne bloedingen de belangrijkste oorzaken zijn van deze moedersterfte en dat Zuid-Soedan kampt met een ernstig tekort aan elementaire medische uitrusting en gekwalificeerde verpleeg- en verloskundigen; Z. overwegende dat naar schatting 48 % van de meisjes van 15 tot 19 jaar in Zuid-Soedan gedwongen worden uitgehuwelijkt, en dat er volgens berichten ook meisjes van 12 jaar gedwongen zijn uitgehuwelijkt, hetgeen een rechtstreeks effect geeft op de onderwijsparticipatie van meisjes; overwegende dat slechts 39 % van alle leerlingen in het basisonderwijs en slechts 30 % van alle leerlingen in het middelbaar onderwijs meisjes zijn; AA. overwegende dat de overtuiging dat vrouwen persoonlijk eigendom zijn van hun vader of echtgenoot ten grondslag ligt aan het bruidsschatstelsel zoals dat in Zuid-Soedan bestaat; AB. overwegende dat huiselijk geweld in heel Zuid-Soedan diep in het sociale normenstelsel is geworteld, en dat 82 % van de vrouwen en 81 % van de mannen menen dat een vrouw huiselijk geweld moet tolereren en het probleem binnen het gezin moet houden (30) ; AC. overwegende dat naar schatting meer dan 80 % van de bevolking analfabeet is (en het percentage vrouwelijk analfabetisme nergens ter wereld zo hoog is), dat het percentage meisjes dat toegang heeft tot onderwijs een van de laagste ter wereld is en slechts 25 % van de schoolgaande kinderen uit meisjes bestaat; overwegende dat er een tekort aan leerkrachten is; AD. overwegende dat er sprake is van een gebrek aan leerkrachten en een ernstige behoefte aan mensen met een beroepsopleiding, alsook van een behoefte aan onderwijsinstellingen om gekwalificeerde arbeidskrachten op te leiden; AE. overwegende dat de uitgestrekte landbouwgronden in Zuid-Sudan ervoor zorgen dat de landbouw niet alleen in handelsopzicht goede perspectieven en banen voor de lokale gemeenschap in het land kan bieden, maar ook kan bijdragen tot een vermindering van de voedselbehoeften in Zuid-Sudan en op termijn van die van zijn buurlanden; AF. overwegende dat vrouwen met het oog op de vermindering van de onzekerheid van de voedselvoorziening en de onveiligheid van voedsel een drijvende kracht vormen en dat zij kunnen bijdragen tot een verhoging van de landbouwproductiviteit; AG. overwegende dat er in Zuid-Sudan bijna geen permanente infrastructuur voor weg-, spoor- of watervervoer is; overwegende dat de ontwikkeling van deze infrastructuur noodzakelijk is voor de ontwikkeling van de economie en de handel van het land, voor de toegang tot de markten en het scheppen van banen; AH. overwegende dat er nu, na de burgeroorlog, naar schatting nog enkele miljoenen landmijnen en niet-geëxplodeerde oorlogsmunitie begraven liggen in Zuid-Sudan; AI. overwegende dat de binnenlandse veiligheid één van de cruciale uitdagingen voor Zuid-Sudan blijft, met diverse conflicten van lage intensiteit die leiden tot een ernstige humanitaire situatie; overwegende dat herhaaldelijk melding is gemaakt van vormen van misbruik door de Zuid-Sudanese veiligheidstroepen, waaronder buitengerechtelijke executies, verkrachtingen en martelingen tijdens civiele ontwapeningscampagnes; overwegende dat de inspanningen van na 2005 op het gebied van demobilisatie, ontwapening en reïntegratie zijn vastgelopen en een aanvaardbare pensioenregeling voor veteranen ontbreekt; AJ. overwegende dat de bevolking zich geconfronteerd ziet met ernstige risico´s van voedselonzekerheid, waardoor dit jaar al 4,1 miljoen Zuid-Sudanezen werden getroffen; overwegende de zeer beperkte toegang tot gezondheidsdiensten, het gebrek aan medisch personeel en materiaal en de humanitaire behoeften van ontheemden die zijn gevlucht vanwege conflicten; overwegende het sterftecijfer bij kinderen onder de 5 jaar en de hoogste moedersterfte ter wereld; AK. overwegende dat Zuid-Sudan in 2013 twaalf plaatsen is gezakt op de World Press Freedom Index van Reporters Without Borders, naar de 124e plaats van de 180 beoordeelde landen; AL. overwegende dat een langdurige, levensvatbare stabiliteit in de Hoorn van Afrika uitsluitend tot stand kan worden gebracht op basis van sterke instellingen, een duidelijke rol en positie voor het maatschappelijk middenveld, de rechtsstaat en de eerbiediging van de mensenrechten, met name de vrijheid van meningsuiting, evenals gunstige economische vooruitzichten voor de maatschappij in haar geheel; overwegende dat de scheiding van Sudan en Zuid-Sudan naar verluidt heeft geleid tot religieuze conflicten; overwegende dat een aantal vluchtelingen van Sudan naar het grotendeels christelijke Zuid-Sudan zijn gevlucht; overwegende dat er in juni 2013 naar schatting 263 000 mensen van Sudan naar Zuid‑Sudan zijn gevlucht (31) ; AM. overwegende dat journalisten geregeld zijn bedreigd, gearresteerd en vastgehouden zonder aanklacht; overwegende dat er is gemeld dat veiligheidstroepen journalisten hebben lastiggevallen en illegaal hebben aangehouden; overwegende dat de Zuid-Sudanese autoriteiten hebben verzuimd snelle, doeltreffende en onpartijdige onderzoeken te verrichten naar aanvallen op journalisten of zaken zoals de moord op overheidscriticus en journalist Isaiah Abraham; AN. overwegende dat tekortkomingen in het rechtsstelsel leiden tot ernstige schendingen van de mensenrechten; overwegende dat er grote behoefte is aan gespecialiseerde opleidingen op mensenrechtengebied voor de juridische beroepen; overwegende dat het om de straffeloosheid aan te pakken, nodig is om de kennis over de belangrijkste mensenrechteninstrumenten te vergroten, hetgeen zal bijdragen tot de toepassing ervan; overwegende dat rechtsbijstand in het strafrechtelijk systeem vrijwel geheel ontbreekt; AO. overwegende dat Engels de officiële taal van Zuid-Sudan is, maar dat de grotendeels ongeletterde bevolking van Zuid-Sudan deze taal niet machtig is; overwegende dat deze taal de voertaal is in de openbare diensten, het rechtsstelsel, private bedrijven en de grootste media van het land; overwegende dat Zuid-Sudan meer dan zestig talen en dialecten telt, die worden gesproken door de verschillende etnische groepen waaruit de bevolking bestaat; overwegende dat taal een bepalende rol speelt in de nationale cohesie en dat een passend taalbeleid bijgevolg van belang is; AP. verwegende dat Zuid-Sudan de doodstraf zal handhaven, ondanks de wijzigingen die in dit verband zijn aangebracht in de grondwet van het land; AQ. overwegende dat de hoge prevalentie van kinderhuwelijken - bijna de helft van alle Zuid-Sudanese meisjes in de leeftijd van 15 tot 19 jaar zijn getrouwd - een omgeving schept waarin hun kwetsbaarheid voor fysiek, seksueel, psychologisch en economisch misbruik wordt vergroot; AR. overwegende dat een evenwichtige deelname van vrouwen aan het openbare leven een grondwettelijk recht is dat wordt ondersteund door een verplicht quotum van 25 %; overwegende dat er op dit punt slechts beperkte vorderingen zijn geboekt, ondanks de toezegging van de regering van Zuid-Sudan om de deelname van vrouwen aan de publieke sector te vergroten; overwegende dat de doeltreffende deelname van vrouwen in Zuid-Sudan aan de totstandbrenging van vrede, bestuur en economische ontwikkeling kan bijdragen tot het consolideren van vrede en veiligheid in het land; 1. is verheugd over de meest recente tekenen van verminderde spanningen tussen de regeringen van Zuid-Sudan en de Republiek Sudan, zoals het bezoek van de Zuid-Sudanese president aan de Republiek Sudan in het begin van september 2013 en de verklaringen van goede wil van beide zijden die werden uitgesproken tijdens deze gelegenheid; benadrukt dat de economische en sociale ontwikkeling van beide landen voor een groot deel afhankelijk is van vreedzame betrekkingen en samenwerking tussen de twee landen; 2. roept de regeringen van beide landen en de internationale gemeenschap op de inspanningen voort te zetten en te intensiveren om de openstaande kwesties op te lossen die niet zijn opgelost na het verstrijken van het alomvattend vredesakkoord van 2005 en de onafhankelijkheid van Zuid-Sudan van juli 2011, en die nog steeds een belemmering vormen voor goede nabuurschapsbetrekkingen, en verzoekt hun volledig af te zien van het gebruik van dreigementen en militair geweld en de ondersteuning van illegale strijdkrachten in de regio; 3. dringt er bij de autoriteiten van Zuid-Sudan op aan zich te conformeren aan Resolutie 2109 van de VN-Veiligheidsraad, hun verplichting om de burgers te beschermen na te komen en de grondrechten van hun burgers te eerbiedigen; verzoekt de Zuid-Sudanese autoriteiten tevens hun inspanningen op te voeren om de wijdverspreide en gewelddadige roof van vee die van oudsher in plattelandsgebieden van het land plaatsvindt, een halt toe te roepen; 4. betreurt dat de aanbeveling van de Afrikaanse Unie aan de regeringen van Khartoem en Juba om in oktober 2013 een referendum te houden over de betwiste regio Abyei geen gevolgen heeft gehad; verzoekt de autoriteiten van Zuid-Sudan de deelname hieraan door Misseriya-nomaden mogelijk te maken, aangezien Khartoem zich anders tegen het referendum zal verzetten; is verheugd over de verklaring van de Zuid-Sudanese autoriteiten dat de Misseriya altijd vrije toegang tot water en de weidegronden van Abyei hebben gehad en dat ze ook in de toekomst van dit recht gebruik zullen mogen maken; 5. stelt de regeringen van Sudan en Zuid-Sudan voor dat zij een zaak in laatste aanleg aanhangig maken bij het Internationaal Gerechtshof om de laatste grensgeschillen tussen Sudan en Zuid-Sudan op een vreedzame manier voor het gerecht te beslechten; 6. dringt er bij de Republiek Sudan en de Republiek Zuid-Sudan op aan de overeenkomsten van Addis Abeba van september 2012 volledig na te leven; 7. spreekt opnieuw zijn steun uit voor de regionale betrokkenheid van de Europese Unie in de context van het strategisch kader van de EU voor de Hoorn van Afrika en de alomvattende benadering voor Sudan en Zuid-Sudan; wijst voorts op de overlappende geografie van het Sahelgebied en de onderling verbonden politieke, economische en sociale uitdagingen aldaar; dringt er derhalve bij de Europese Unie op aan haar strategie in de bredere regio doeltreffender te coördineren, met name door de doelen en reikwijdte van het strategisch kader van de EU voor de Hoorn van Afrika te koppelen aan die van de Europese strategie voor veiligheid en ontwikkeling in de Sahel; spoort aan de mensenrechten binnen beide strategieën in nauwe verbondenheid te behandelen; roept de Europese Unie voorts op overleg te voeren met de speciale vertegenwoordigers van de EU (SVEU) voor de Sahel en de mensenrechten, en met de SVEU voor de Hoorn van Afrika, wanneer zij de bestaande uitdagingen in deze regio aanpakken, en een uitvoerige dialoog aan te gaan met de regionale partners ter verbetering van de samenwerking en ontwikkeling; 8. erkent en staat volledig achter de goede diensten van de speciale vertegenwoordiger van de EU voor Sudan en Zuid-Sudan en andere EU-partners; roept alle EU-instellingen en lidstaten op een constructieve dialoog te blijven voeren of op te bouwen met beide landen en ook bij te dragen tot een daadwerkelijk proces van een alomvattende nationale dialoog voor de toekomst van de bevolking van Sudan en Zuid-Sudan; 9. dringt er bij de autoriteiten van Sudan en Zuid-Sudan op aan volledige uitvoering te geven aan het alomvattende vredesakkoord, waarin de twee staten worden opgeroepen de kwesties met betrekking tot de verdeling van de macht, burgerschap, olie-inkomsten en de verdeling van schulden aan te pakken; benadrukt dat ondanks de aanzienlijke geschillen die nog steeds bestaan tussen de regeringen van Khartoem en Juba, met name wat betreft het heikele punt van het referendum in Abyei dat in oktober 2013 zal worden gehouden, er positieve signalen zijn over de samenwerking tussen beide landen, zoals het initiatief om grensoverschrijdend handelsverkeer mogelijk te maken als voorbereiding om tot handelsakkoorden tussen de beide landen te komen; toont zich verheugd dat de Afrikaanse Unie erin is geslaagd de presidenten van Sudan en Zuid-Sudan samen te brengen om de tenuitvoerlegging van de samenwerkingsakkoorden die tussen beide staten zijn getekend te bevorderen; dringt er bij Sudan en Zuid-Sudan op aan de onderhandelingen over de levering van olie aan het noorden te hervatten; 10. roept Zuid-Sudan en Sudan op optimaal gebruik te maken van de rijkdom en mogelijkheden die de olievoorraden in de regio vormen voor beide landen en overeenstemming te bereiken over de onopgeloste economische overgangsregelingen tussen beide landen; 11. onderstreept het belang van de samenwerkingsovereenkomst, met inbegrip van de sectorale overeenkomsten, tussen Sudan en Zuid-Sudan die op 27 september 2012 in Addis Abeba werd ondertekend; spreekt evenwel zijn zorg uit over de unilaterale aankondiging van de Sudanese regering inzake de stopzetting van de olie-uitvoer vanuit Zuid-Sudan en de bevriezing van alle sectorale overeenkomsten en beschouwt dit als een maatregel die de economieën van beide landen schade zal toebrengen en tot een escalatie van de regionale spanningen zal leiden; dringt er bij beide regeringen op aan om samen met het Implementatiepanel op hoog niveau van de Afrikaanse Unie te werken aan de terugkeer naar de samenwerkingsovereenkomst, de steun aan gewapende rebellengroeperingen te staken, zich volledig te houden aan de overeenkomst betreffende een veilige gedemilitariseerde grenszone die onder toezicht staat van de uitgebreide interim-veiligheidsmacht van de VN voor Abyei, en een referendum voor te bereiden over de toekomstige status van Abyei; 12. roept alle groepen en partijen in Zuid-Sudan op een gezamenlijke visie te ontwikkelen voor hun land en de vreedzame, welvarende en eerlijke ontwikkeling ervan; stelt de regering van Zuid-Sudan voor dat zij een integrerend nationaal debat op gang brengt om een einde te maken aan de interetnische conflicten en te werken aan vreedzame betrekkingen; 13. benadrukt dat het van belang is de bevolking van Zuid-Sudan de waarde en effectiviteit van hun nieuwe democratische staat te tonen, onder meer door een stabiele regering te installeren die niet handelt op grond van arbitraire presidentiële decreten en die de scheiding van de uitvoerende, wetgevende en rechterlijke machten waarborgt, mensenrechten en vrijheid van de media eerbiedigt, maatregelen neemt ter preventie en bestrijding van corruptie en publieke diensten en infrastructuur verschaft, ook in de plattelandsgebieden buiten Juba; betreurt het effect van corruptie op de nieuwe staat en verzoekt de internationale donorgemeenschap, met inbegrip van de Europese Unie, het vermogen van Zuid-Sudan om dit probleem aan te pakken zorgvuldig te evalueren; verzoekt Zuid-Sudan zijn inspanningen op te voeren om de corruptie aan te pakken, onder meer via de initiatieven van president Kiir tegen hogere overheidsambtenaren, en moedigt de regering aan om voort te maken met de tenuitvoerlegging van haar ontwikkelingsplan, onder meer door de economie te diversifiëren en minder afhankelijk te maken van de olie-export; 14. dringt er bij Zuid-Sudan op aan de Overeenkomst van Cotonou tussen de EU en de ACS-staten te ratificeren teneinde de langetermijninzet van de EU voor de ontwikkeling van Zuid-Sudan mogelijk te maken en onderstreept dat de toetreding van Zuid-Sudan tot de overeenkomst op geen enkele wijze van invloed mag zijn op de verzoening en constructieve betrekkingen met de Republiek Sudan, die in feite een langetermijnbelang heeft in de voorspoedige ontwikkeling van al haar buren; 15. verzoekt de Zuid-Sudanese staat om de internationale mensenrechtenverdragen zo snel mogelijk te ratificeren; 16. roept belangrijke internationale partners, met name de EU-lidstaten, de Commissie en de EDEO, op zich te blijven inzetten voor de ontwikkeling en staatsopbouw en menselijke veiligheid voor alle Zuid-Sudanezen; onderstreept dat vredesopbouw, met inbegrip van de verwerking van het verleden, moet worden gekoppeld aan de inspanningen op het gebied van staatsopbouw, om te zorgen voor duurzame staatsopbouw; ondersteunt de betrokkenheid van de EU als een belangrijke speler in het kader van de New Deal door middel van een staatsopbouwcontract; 17. roept belangrijke internationale partners, met name de EU-lidstaten, de Commissie en de EDEO, op zich te blijven inzetten voor de ontwikkeling en staatsopbouw en menselijke veiligheid voor alle Zuid-Sudanezen; ondersteunt de betrokkenheid van de EU als een belangrijke speler in het kader van de New Deal door middel van een staatsopbouwcontract; 18. onderstreept het belang van de steun van de Europese Unie, in samenwerking met de multilaterale partners en donorlanden, voor de democratische ontwikkelingen in Zuid-Sudan; verwelkomt in dit verband de bijdrage van de Europese Unie (4,9 miljoen euro) aan de Internationale Organisatie voor migratie, waarmee de dialoog en communicatie over het gedeeld gebruik van de schaarse hulpbronnen (water, weidegrond) tussen de verschillende clans en stammen die in een sfeer van toenemend geweld tegenover elkaar staan, kunnen worden bevorderd; prijst het werk van de Organisatie van de Verenigde Naties voor Onderwijs, Wetenschap en Cultuur (Unesco) voor het behoud van de historische archieven, die een belangrijk instrument zijn voor het proces van natievorming in Zuid-Sudan; verzoekt de regering van Zuid-Sudan, in het licht van de toenemende internationale gevoeligheid op het vlak van chemische wapens, zo snel mogelijk over te gaan tot ondertekening en ratificatie van het Verdrag tot verbod van de ontwikkeling, de productie, de aanleg van voorraden en het gebruik van chemische wapens en inzake de vernietiging van deze wapens, alsook van andere wapenbeheersings- en ontwapeningsverdragen, inclusief de verdragen ter bestrijding van de illegale en ongecontroleerde verspreiding van handvuurwapens en lichte wapens; 19. herinnert eraan dat alle vormen van begrotingssteun aan ontwikkelingslanden gedegen risicobeheersmiddelen vereisen, een aanvulling moeten zijn op andere vormen van hulp en moeten worden ondersteund door een goede parlementaire controle van de nationale begroting van het ontvangende land alsook door andere vormen van verantwoording en de participatie van burgers, en dat deze maatregelen moeten worden gewaarborgd en gesteund door zowel de nationale regering als de respectievelijke hulpdonoren; 20. spoort de EDEO, de speciale vertegenwoordiger van de EU voor Sudan en Zuid-Sudan en de Commissie aan om de kennis over en de zichtbaarheid van de zeer positieve bijdragen van de EU aan een vreedzame, democratische overgang en de economische en sociale ontwikkeling van Zuid-Sudan te vergroten; vreest dat het beëindigen van het mandaat van de speciale vertegenwoordiger van de EU voor Sudan en Zuid-Sudan in een tijd waarin nog niet volledig is voldaan aan een aantal van de toezeggingen die zijn gedaan in het alomvattend vredesakkoord van 2005 en de overeenkomst van Addis Abeba van september 2012, ertoe kan leiden dat deze zichtbaarheid verder afneemt en de invloed van de EU en haar lidstaten vermindert; verzoekt het mandaat van de speciale vertegenwoordiger uit te breiden, en niet, zoals het plan is, Sudan toe te voegen aan het reeds overbelaste mandaat van de speciale vertegenwoordiger voor de Hoorn van Afrika; 21. dringt aan op de geregelde evaluatie van het strategisch kader van de EU voor de Hoorn van Afrika en de alomvattende benadering van de EU voor Sudan en Zuid-Sudan teneinde te waarborgen dat beleidsinstrumenten en middelen worden gericht op de ondersteuning van het vredesproces en de opbouw van democratie, met inbegrip van de voorbereidingen voor de verkiezingen in 2015; wijst erop dat toekomstige mandaten van de speciale vertegenwoordigers van de EU in deze regio, met inbegrip van besluiten over de samenvoeging van posten, moeten worden bekeken in de context van een dergelijke beleidsevaluatie en moeten beantwoorden aan de politieke realiteit ter plaatse; 22. is verheugd over het feit dat de EU 285 miljoen euro (exclusief steun van lidstaten) heeft uitgetrokken voor ontwikkelingshulp aan Zuid-Sudan sinds 2011, toen Zuid-Sudan onafhankelijk werd, als aanvulling op humanitaire hulp; 23. verzoekt het land om de toegang van ngo's en humanitaire organisaties tot de bevolking in conflictgebieden niet te belemmeren; herinnert eraan dat het belemmeren van ngo's en humanitaire organisaties een schending van het internationaal humanitair recht inhoudt; 24. steunt de nadruk van de EU-steun voor Zuid-Sudan op landbouw, democratisch bestuur en de rechtsstaat, onderwijs en gezondheidszorg; merkt op dat er weliswaar wet- en regelgeving is vastgesteld, maar dat de tenuitvoerlegging achterblijft; is verheugd over de inspanningen van de Commissie om steun te verlenen voor capaciteitsopbouw van het Zuid-Sudanese rechtsstelsel en met name om technische steun te verlenen aan de rechterlijke macht en het Hooggerechtshof; is verheugd over de EU-steun aan de Nationale Wetgevende Vergadering van Zuid-Sudan; 25. vraagt de Commissie, de lidstaten en de Zuid-Soedanese autoriteiten samen te werken met gemeenschappen en vrouwenorganisaties om de toegang tot onderwijs, de seksuele en reproductieve rechten van meisjes en vrouwen en seksuele en reproductieve gezondheidszorg voor meisjes en vrouwen mogelijk te maken en te bevorderen, met inbegrip van toegang tot anticonceptie en hiv/aids-testen en -behandeling; 26. dringt erop aan dat door de Europese Unie gefinancierde projecten regelmatig worden doorgelicht en geëvalueerd, ook op het punt van de voortgang naar gelijkheid tussen mannen en vrouwen, en verlangt dat het Europees Parlement van de resultaten op de hoogte wordt gehouden; 27. pleit ervoor dat rekening wordt gehouden met de mening van lokale gemeenschappen, in het bijzonder vrouwen, zodat er duidelijkere doelstellingen voor projecten kunnen worden geformuleerd en die doelstellingen beter op de situatie en de ontwikkelingen ter plekke kunnen worden afgestemd; 28. verzoekt de internationale gemeenschap en in het bijzonder de EU en haar lidstaten om in het kader van hun externe optreden in samenwerking met plaatselijke partners en ngo's de nadruk te leggen op de toegankelijkheid van het basisonderwijs voor meisjes en op de strijd tegen ongeletterdheid onder volwassenen waardoor in Zuid-Soedan zoveel kostbaar menselijk kapitaal verloren gaat dat het land nodig heeft voor zijn ontwikkeling en om te kunnen uitgroeien tot democratische staat; 29. beveelt aan om zo snel mogelijk een onderwijsstelsel in te voeren dat voorziet in gekwalificeerde mensen om de infrastructuur in Zuid-Sudan te ontwikkelen en te onderhouden, met inbegrip van wegen, huisvesting, riolering, waterzuivering, elektriciteitsnetten, informaticanetwerken, telefoonnetwerken enzovoort; 30. is verheugd over de EU-steun aan het uitvoeringspanel op hoog niveau van de Afrikaanse Unie voor Sudan en Zuid-Sudan (AUHIP), maar verzoekt tegelijkertijd om een evaluatie van het panel met het oog op het beoordelen van de doeltreffendheid ervan; betreurt dat de EU-steun niet altijd volledig zichtbaar is geweest; 31. benadrukt dat het noodzakelijk is om mechanismen die de correcte en transparante distributie en het correct en transparant beheer van de olieopbrengsten mogelijk zullen maken, te ondersteunen; verzoekt de Zuid-Sudanese autoriteiten en de Nationale Wetgevende Vergadering alsook internationale partners en bedrijven die aanwezig zijn in Zuid-Sudan bij te dragen tot meer transparantie bij het genereren en gebruik van deze inkomsten; is verheugd over de recente goedkeuring van de wet inzake het beheer van olieopbrengsten door de Nationale Wetgevende Vergadering; verzoekt om de spoedige aanneming van de wet door de president en om de spoedige tenuitvoerlegging van alle modaliteiten van de wet; 32. benadrukt dat het noodzakelijk is om duurzame en grote investeringen te doen in infrastructuur, de verlening van basisdiensten en agrarische ontwikkeling in Zuid-Sudan; herhaalt dat landbouwontwikkeling allereerst moet zijn gericht op het waarborgen van de continuïteit van de voedselvoorziening voor de bevolking en de diversifiëring van de economie van het land, zaken die in gevaar zouden kunnen komen door concessies van vruchtbare gronden die aan private buitenlandse bedrijven zijn geschonken met het oog op de winning en uitvoer van grote hoeveelheden grondstoffen; benadrukt in dit verband het belang van grondbezit, dat in Zuid-Sudan in hoge mate verwaarloosd wordt, hetgeen heeft geleid tot geschillen over grond wat een van de onderliggende oorzaken van de conflicten in het land vormt; roept de EU op de inspanningen op het gebied van grondbeheer en het beter waarborgen van het grondbezit in het land, te ondersteunen, en daarbij rekening te houden met de informele plaatselijke wijzen van geschillenbeslechting en om grondbezit dat op het gewoonterecht is gebaseerd, te erkennen; 33. moedigt de regering van Zuid-Sudan aan de economische diversificatie te bevorderen en de afhankelijkheid van koolwaterstof te verminderen; moedigt Zuid-Sudan aan de lokale voedselproductie te verhogen, de exportindustrie te stimuleren en de vervoersinfrastructuur te ontwikkelen, teneinde de toegang tot de markten te vergemakkelijken; 34. benadrukt het potentieel van vrouwen voor de ontwikkeling van de landbouw en de plattelandseconomie; spoort Zuid-Soedan ertoe aan maatregelen te nemen die de deelname van vrouwen aan deze economische activiteiten stimuleren; 35. herinnert eraan dat het belangrijk is om infrastructuur te ontwikkelen en te verbeteren teneinde mensen in het hele land toegang te bieden tot beter, drinkbaar water; beveelt aan om de planning van en investeringen in waterkrachtenergie te versterken; 36. benadrukt dat het waarborgen van de menselijke veiligheid voor alle Zuid-Sudanezen hernieuwde inspanningen vereist van de regering van Zuid-Sudan en haar internationale partners om de ontwapening, demobilisatie en re-integratie (DDR) van gewapende groepen voort te zetten en om een bredere hervorming van de veiligheidssector (SSR) door te voeren die leidt tot een verkleining van het staande leger en zijn professionalisering, volledige eerbiediging van het burgerlijk toezicht en de bevelslijn, en meer respect voor de mensenrechten bij de krijgsmacht; benadrukt dat er constructief en regelmatig contact moet zijn met het Zuid-Sudanese maatschappelijk middenveld en Zuid-Sudanese vrouwenorganisaties over de aanpak van de onveiligheid en het bevorderen van de eerbiediging van de mensenrechten, met inbegrip van de vrouwenrechten; 37. is ernstig bezorgd over het feit dat vrouwen en kinderen in de gewapende conflicten in Zuid-Sudan de overgrote meerderheid uitmaken van de binnenlands ontheemden en vluchtelingen; dringt aan op doeltreffend toezicht op de mensenrechten, met inbegrip van seksueel en gendergeweld, geweld tegen kinderen en kindermisbruik; roept alle strijdende partijen op een einde te maken aan de straffeloosheid van de daders; 38. verzoekt de Zuid-Sudanese regering met klem te zorgen voor gendergelijkheid en te waarborgen dat vrouwen hun rechten en vrijheden genieten zonder te worden gediscrimineerd op welke grond dan ook, zoals geslacht, ras, geloofs- of culturele overtuiging, of nationale of sociale afkomst; 39. vraagt de Zuid-Soedanese autoriteiten familierechtelijke bepalingen in te voeren waarin een minimum-huwbaarheidsleeftijd en de voogdij over kinderen worden geregeld, alsmede wetgeving tegen gendergebaseerd geweld, in het bijzonder door strafbaarstelling van schadelijke traditionele gebruiken, zoals de genitale verminking van vrouwen; 40. vraagt de Zuid-Soedanese regering met klem om het Verdrag inzake de uitbanning van alle vormen van discriminatie van vrouwen (IVDV) en de VN-Conventie voor de rechten van het kind te ratificeren; 41. verzoekt de regering van Zuid-Sudan de volledige samenwerking met de VN-missie in de Republiek Zuid-Sudan (UNMISS) voort te zetten en de VN te ondersteunen bij het vervullen van hun mandaat, met name ten aanzien van de bescherming van burgers; dringt er bij de VN-lidstaten op aan hun steun aan UNMISS te handhaven en haar mandaat, wanneer nodig, op realistische wijze aan te passen, rekening houdend met de capaciteit van de Zuid-Sudanese autoriteiten om in de komende jaren menselijke veiligheid te bieden; 42. is verbaasd over het feit dat de Verenigde Naties de EU, gezien haar bijdragen aan de VN-begroting, geen geprivilegieerd statuut toekennen bij verkiezingsmissies, door de bescherming van de waarnemers en het goede verloop van deze missies (beveiligde accommodatie, toegang tot gezondheidszorg) te verzekeren; 43. onderstreept het belang van het vervangen van de voorlopige grondwet door een permanente grondwet op basis van de raadpleging en steun van het volk; is bezorgd over het gebrek aan politieke wil bij de regering van Zuid-Sudan; herinnert de regering met klem aan haar verplichtingen op grond van het presidentieel decreet om een grondwetsherziening te organiseren en roept de regering op dit te doen vóór de verkiezingen van 2015; roept de Europese Unie en haar lidstaten op een lokaal beheerde en aangestuurde ontwikkeling van de nieuwe grondwet, waarbij alle maatschappelijke groepen, waaronder vrouwen en inwoners van perifere regio's, moeten worden betrokken, te begeleiden en ondersteunen; verzoekt de delegatie van de Europese Unie in Juba om er, met het oog op de presidentsverkiezingen in 2015, op toe te zien dat de maatregelen uit het verslag van de verkiezingswaarnemingsmissie van de Unie uit 2011 ten uitvoer worden gelegd; 44. verwelkomt de toezegging van de president van Zuid-Soedan om ernaar te streven dat de ministerraad voor minstens 25 % uit vrouwen zal bestaan, en vraagt hem om de deelname van vrouwen aan het lopende constitutionele proces te versterken; herinnert eraan dat vrouwen een sleutelrol spelen bij de oplossing van conflicten, vredesopbouw en vorming van een stabiele staat; vraagt de Zuid-Soedanese autoriteiten er in dit verband voor te zorgen dat vrouwen ten volle bij de tenuitvoerlegging van het vredesproces met Soedan worden betrokken; vraagt de internationale gemeenschap de deelname van vrouwen aan het openbare leven, op alle niveaus, te blijven ondersteunen; 45. dringt er bij de Zuid-Sudanese regering op aan de inspanningen voor het vaststellen van een stappenplan te vergroten, teneinde het overgangsproces te ondersteunen totdat de constitutionele orde en de rechtsstatelijkheid volledig en in het hele land zijn hersteld door middel van democratische, vrije, eerlijke en transparante verkiezingen in 2015; verzoekt de EU en haar internationale partners hun steun voor het komende verkiezingsproces te vergroten; 46. wijst erop dat er, sinds het alomvattend vredesakkoord in 2005, inspanningen zijn geweest om de strijd tegen corruptie te intensiveren, maar dat het anti-corruptiekader van Zuid-Sudan zich nog steeds in de prille ontwikkelingsstadia bevindt; merkt op dat de tenuitvoerlegging van de rechtsinstrumenten, voor zover die bestaan, belemmerd kan worden door een gebrek aan capaciteit, middelen en politieke wil; spoort Zuid-Sudan aan de internationale anticorruptieverdragen te ratificeren en roept de Zuid-Sudanese autoriteiten op een geïntegreerde anticorruptiestrategie te ontwikkelen en uit te voeren; benadrukt dat de internationale gemeenschap en de EU de inspanningen van Zuid-Sudan op dit gebied moeten ondersteunen, met name door de steun voor capaciteitsopbouw op te schroeven; 47. dringt er bij de regering van Zuid-Sudan op aan mediawetten vast te stellen om de vrijheid van de media te waarborgen en de media te beschermen bij de uitvoering van hun verslaggevingswerkzaamheden; 48. roept de Nationale Veiligheidsdienst van Zuid-Sudan (NSS) op een eind te maken aan de intimidatie van mensenrechtenactivisten en journalisten en de onwettige detentie en censuur van journalisten - die inbreuken vormen op de grondwet van Zuid-Sudan - en verlangt aldus van de regering dat zij de persvrijheid waarborgt; 49. dringt er bij de Zuid-Sudanese autoriteiten op aan snelle, doeltreffende en onpartijdige onderzoeken uit te voeren naar alle beschuldigingen van bedreigingen van en aanvallen op mensenrechtenactivisten en journalisten en de verantwoordelijken te berechtigen in overeenstemming met internationale normen; is verheugd over de recente stappen die zijn genomen door de autoriteiten om de moord op burgers en vermeende schendingen van de mensenrechten door de strijdkrachten te onderzoeken; 50. dringt er bij de regering van Zuid-Sudan op aan alles te doen wat in haar macht ligt om een eind te maken aan buitengerechtelijke executies en de beveiligers die worden beschuldigd van de moord op journalist Isaiah Abraham te identificeren en te berechten; 51. dringt er bij de Zuid-Soedanese autoriteiten op aan om straffeloosheid krachtiger tegen te gaan, door de justitiële en politiële instanties uit te rusten met instrumenten waarmee geweld tegen vrouwen kan worden voorkomen en ingeperkt, en de daders met succes kunnen worden vervolgd; 52. beveelt de Raad voor de mensenrechten aan een zinvol follow-upmechanisme op te zetten voor de situatie van de mensenrechten in Zuid-Sudan, zoals een onafhankelijk deskundige; 53. is sterk gekant tegen de doodstraf in alle omstandigheden en roept Zuid-Sudan op concrete stappen te zetten op weg naar de afschaffing ervan; 54. onderstreept dat vrouwen in Zuid-Sudan te maken hebben met verschillende vormen van discriminatie evenals inbreuken op hun grondrechten, waaronder de wijdverspreide praktijk van huwelijken op jonge leeftijd en gedwongen huwelijken, het ontbreken van familierecht, de beperkte deelname van vrouwen aan de politiek op alle bestuursniveaus en seksueel en huiselijk geweld; dringt er bij de Zuid-Sudanese regering op aan alle vormen van discriminatie jegens vrouwen uit te bannen, ongeletterdheid te bestrijden door de toegang tot onderwijs voor vrouwen te verbeteren en aldus hun rol in de samenleving en bij de opbouw van de nieuwe staat te versterken; verzoekt de Zuid-Sudanese regering een nationaal actieplan vast te stellen om een einde te maken aan kinderhuwelijken, onder meer door de toegang tot onderwijs voor kinderen te bevorderen; dringt er in dit verband en rekening houdend met het feit dat traditionele praktijken een belangrijke rol spelen in de Zuid-Sudanese samenleving, bij de Zuid-Sudanese regering op aan een eind te maken aan alle discriminerende traditionele praktijken jegens vrouwen door bijvoorbeeld samen te werken met ngo´s teneinde gerechtelijke functionarissen op te leiden op het gebied van mensenrechten; 55. ziet de oprichting van de eerste opleiding verpleeg- en verloskunde aan het academisch ziekenhuis te Juba als welkome ontwikkeling maar wijst erop dat er meer gekwalificeerde verpleeg- en verloskundigen nodig zijn om een beduidende verbetering in de medische kraam- en kinderzorg te brengen; pleit voorts voor aanleg van wegen en opening van nog meer gezondheidscentra naar dit model overal in de rest van het land; 56. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie en de regeringen en parlementen van de lidstaten, de regering van Zuid-Sudan, de regering van Sudan, de commissaris voor de Mensenrechten van Zuid-Sudan, de Nationale Wetgevende Vergadering van Zuid-Sudan, de Nationale Vergadering van Sudan, de Afrikaanse Unie en de secretaris-generaal van de Verenigde Naties. Het Europees Parlement, – gezien artikel 173 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (oud artikel 157 van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschappen) betreffende het industriebeleid van de EU, waarin met name het concurrentievermogen van de Europese industriesector wordt genoemd, – gezien de mededeling van de Commissie getiteld "CARS 2020: actieplan voor een concurrerende en duurzame Europese automobielindustrie" ( COM(2012)0636 ), – gezien de verslagen van de Groep op hoog niveau CARS 21 "inzake het concurrentievermogen en de duurzame groei van de automobielindustrie in de Europese Unie" (2012) (1) en "Een concurrerend regelgevingskader voor de automobielindustrie voor de 21e eeuw" (2006) (2) , – gezien de mededeling van de Commissie getiteld "Een sterkere Europese industrie om bij te dragen tot groei en economisch herstel" ( COM(2012)0582 ), – gezien de conclusies van de Raad Concurrentievermogen van 10 en 11 december 2012 over de situatie van de Europese industrie en over de bijzondere situatie van de automobielindustrie, – gezien artikel 48 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie industrie, onderzoek en energie en de adviezen van de Commissie internationale handel, de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken, de Commissie interne markt en consumentenbescherming en de Commissie vervoer en toerisme ( A7-0391/2013 ), A. overwegende dat de automobielindustrie zowel een sterke schakel in de industriële productieketen als een essentiële factor voor concurrentievermogen, groei en werkgelegenheid voor Europa is; B. overwegende dat de Europese automobielindustrie ondanks de ongekende economische en financiële crisis een belangrijke rol te spelen heeft voor het behoud van de industriële vaardigheden en productie in Europa, hetgeen noopt tot een gecoördineerde actie binnen de EU; C. overwegende dat de bestaande economische situatie niet de enige oorzaak van deze crisis is en dat er behoefte is aan een volledige herziening van onze visie op de mobiliteit van de eenentwintigste eeuw, aangezien mobiliteit een cruciale factor is voor de bevordering van de economische groei; D. overwegende dat de automobielindustrie de gevolgen ondervindt van een revolutie die zich over de hele wereld aan het voltrekken is, waarbij de vraag in Europa achteruitgaat of stagneert, terwijl zowel de vraag als de productie verschuiven naar de opkomende economieën, en overwegende dat de gebruikte energiebronnen geleidelijk maar merkbaar aan het veranderen zijn, en dat de onderdelen en de bediening van auto's worden gedigitaliseerd, hetgeen resulteert in toenemende productiviteit, die op haar beurt ingrijpende veranderingen teweegbrengt in de waardeketen; E. overwegende dat de Europese automobielindustrie zich wereldwijd nog steeds in de voorhoede van research en innovatie bevindt en dat zij derhalve haar concurrentievermogen moet herstellen en een duurzame productie over heel het productieproces en de waardeketen moet zien te bewerkstelligen; F. overwegende dat een van de oplossingen voor het probleem van productieovercapaciteit bestaat in het overhevelen van capaciteit naar andere industriële sectoren, zoals het openbaar vervoer en energie uit hernieuwbare bronnen en in investeringen in duurzame infrastructuur; Beleidsstrategie 1. steunt de nieuwe strategie van de Commissie om een nieuw Europees industriebeleid op gang te brengen, dat zich met name richt op een duurzame automobielindustrie en centraal staat in de Europese economie; 2. verlangt dat de Commissie haar eigen bevoegdheden efficiënter coördineert om de aanbevelingen van "CARS 2020" in de operationele fase te brengen en daarop toezicht te laten uitoefenen door de Groep op hoog niveau, teneinde niet opnieuw de eerste fase van het "CARS 21"-proces (december 2005) te laten mislukken doordat aan de conclusies niet de nodige maatregelen werden verbonden; verzoekt de Commissie derhalve met een duidelijk programma en een versnelde agenda te komen en overeenkomstig haar bevoegdheden haar initiatiefrecht uit te oefenen, met name door richtsnoeren op te stellen om het optreden van de lidstaten en van ondernemingen te coördineren en aan te vullen, teneinde te zorgen voor een fatsoenlijke levensstandaard voor de EU-burgers en de industrieën in de EU te consolideren, waarbij het accent moet liggen op economische en werkgelegenheidsgroei en marktherstel; 3. verzoekt de Commissie om horizontale stappenplannen uit te werken voor de ontwikkeling van de energiesector, de vervoers- en de ICT-sector; 4. is van mening dat de maatregelen van de Commissie in deze sector worden bemoeilijkt door diverse restricties en een gebrek aan mechanismen voor beleidscoördinatie; verzoekt de Commissie een studie te verrichten naar de incongruentie tussen hetgeen zij wil bereiken en de instrumenten waarover zij beschikt, die als basis kan dienen voor een debat in de Raad en het Parlement; 5. is van mening dat de Commissie bij alle toekomstige beleidsvormingsprocessen met betrekking tot de automobielsector rekening moet houden met de gehele sector, met name toeleveranciers, dealers en bedrijven op de aftermarket; 6. is ingenomen met de conclusies inzake het industriebeleid die door de Raad Concurrentievermogen zijn aangenomen op zijn zitting van december 2012; spoort de lidstaten ertoe aan te volharden in hun expliciete streven om het industriebeleid in de automobielsector grondig te herzien en nieuwe afspraken te maken voor een Europa-brede samenwerking in deze sector; wijst erop dat deze nauwere samenwerking op het gebied van het industriebeleid voor de automobielsector hetzij op Unieniveau, hetzij op vrijwillige basis tussen een aantal landen gestalte kan krijgen; 7. verzoekt de lidstaten goed gecoördineerde en structurele hervormingen door te voeren die zich richten op verbetering van het concurrentievermogen, zoals steun voor onderzoek en innovatie, competentieverwerving, omscholing van personeel, verlaging van de indirecte kosten, verbetering van de arbeidsflexibiliteit op basis van sociale dialoog, minder bureaucratie en verkorting van de betalingstermijnen; 8. is van mening dat het voor de Unie – om het vertrouwen in EU te herstellen – essentieel is om de uitvoering van haar actieprogramma en de manier waarop dit aan het algemene publiek, investeerders en ondernemingen wordt gecommuniceerd, te verbeteren; Automobielindustrie en -productie in de EU 9. acht het met het oog op de samenhang en de dynamiek van het onderzoek en de fabricage van essentieel belang dat de productie- en de waarde- en innovatieketen binnen de EU behouden blijft en verder wordt ontwikkeld, waarbij het accent moet liggen op de productie van duurzame voertuigen; om het concurrentievermogen van Europa in de toekomst veilig te stellen, moet er een opwaartse spiraal tot stand worden gebracht die zowel de innovatie, de werkgelegenheid en het concurrentievermogen als de volksgezondheid, het milieu en de mobiliteit ten goede komt; 10. wijst erop dat de arbeidskosten in de automobielindustrie slechts 13 tot 20 % van de toegevoegde waarde vertegenwoordigen; wijst er voorts op dat het mondiale concurrentievermogen alleen kan worden gegarandeerd door middel van innovatie in de hele productieketen en door flexibiliteit in de productieprocessen, waarover derhalve met de werknemers moet worden onderhandeld; 11. benadrukt de noodzaak van het behoud en de versterking van het productieapparaat in Europa teneinde zijn burgers een fatsoenlijke levensstandaard te waarborgen en zijn bedrijfssectoren te consolideren teneinde economische groei en herstel te bewerkstelligen; 12. onderkent dat de Europese markt zich in een neergaande tendens en een crisissituatie bevindt, ook wat betreft de automobielsector; acht het evenwel betreurenswaardig dat de Commissie de fundamentele oorzaken van deze neergang , zoals de sterk uiteenlopende omstandigheden in de sector (bedrijven, marktsegmenten en -categorieën, producten, branches) en de talrijke structurele veranderingen aan de vraagzijde (in demografisch, sociologisch, gedrags-, economisch en technisch opzicht) niet analyseert; is daarom van mening dat, om de vraag te stimuleren, niet alleen op nationaal maar ook op Europees niveau een gedifferentieerde aanpak nodig is, naast een algemeen Europa-breed optreden; 13. is van mening dat de nieuwe patronen in de mobiliteitssfeer krachtige hefbomen zijn voor het stimuleren van het concurrentievermogen van de Europese automobielsector, zoals publieke en multimodale vervoersnetwerken, verkeersmanagement, intelligente steden, autodelen en gezamenlijke eigendomsregelingen; 14. betreurt dat de Commissie niets doet aan het overcapaciteitsprobleem, hoewel zich dit in de hele sector manifesteert en op korte en middellange termijn onvermijdelijk gevolgen zal hebben (voor de productieketen, de werkgelegenheid en de regionale economie); verzoekt de Commissie derhalve zo snel mogelijk te komen met: 15. op het gebied van herstructurering: 16. maakt zowel de lidstaten als de ondernemingen erop attent dat bundeling van krachten (via inkoopcombinaties, samenwerkingsverbanden, consortia en fusies) een manier is om bestand te blijven tegen de steeds heviger wordende internationale concurrentie van buiten de EU; 17. verzoekt de Commissie en de lidstaten meer specifieke maatregelen te treffen om mkb-bedrijven en bedrijven met middelgroot kapitaal beter toegang te verschaffen tot de kapitaalmarkten, met name door het opzetten van regionale éénloketsystemen; is van mening dat mkb-bedrijven en bedrijven met een middelgroot kapitaal, en met name subcontractanten, distributeurs en bedrijven op de aftermarket, de voornaamste slachtoffers van de crisis zijn; wijst er tegelijkertijd op dat de bijzondere waarde van deze bedrijven juist gelegen is in het feit dat zij over de juiste omvang en voldoende reactievermogen beschikken om in te spelen op veranderingen, en dat zij vaak de initiators zijn van tal van technologische ontwikkelingen; is derhalve van mening dat een van de mogelijkheden tot ontwikkeling de diversificatie van de commerciële mogelijkheden van mkb-bedrijven en bedrijven met middelgroot kapitaal is (middels internationalisering en deelname aan nieuwe projecten); 18. herinnert eraan dat het belangrijk is om bij het bepalen van normen het technologisch neutraliteitsbeginsel te eerbiedigen, om zo de investeringen van pioniers te beschermen en innovatie in de sector te stimuleren; Personele middelen 19. is van mening dat de knowhow die werknemers in de automobielsector hebben opgebouwd een troef is voor Europa; is verheugd over de oprichting van de Europese raad voor vaardigheden in de automobielsector in 2013, en vertrouwt erop dat deze op korte termijn met effectieve beleidsinitiatieven op dit gebied zal komen; 20. is ingenomen met de aankondiging van de Commissie over de verwerving van vaardigheden en het ontwikkelen van competenties als basis voor een duurzaam concurrentievoordeel; 21. is van mening dat de arbeidsmarkt momenteel geen gelijke tred houdt met de behoeften van de sector (grote vraag naar gekwalificeerde werknemers); acht het in dit verband van essentieel belang dat niet alleen de opleidingsstrategieën van de overheid (bevordering van wetenschap, technologie, engineering en wiskunde- en beroepsopleidingen), maar ook de opleidingsstrategieën van het bedrijfsleven (met name de uitbouw van duale opleidingssystemen) moeten worden bijgestuurd om hooggekwalificeerde werknemers aan te trekken en te behouden; 22. verzoekt de lidstaten hun wetgeving waar nodig aan te passen om de sociale dialoog en de arbeidsverhoudingen die van invloed zijn op de organisatie van het werk opener en constructiever te maken (bv. door middel van brancheovereenkomsten en inspraak van werknemers); verzoekt de lidstaten optimale praktijken te ontwikkelen en toe te passen; 23. beveelt de lidstaten en ondernemingen aan meer werk te maken van voortgezette opleidingen voor werknemers teneinde in te spelen op de vraag van morgen en de mogelijkheid te bieden om, indien er in een bepaalde sector banen verloren gaan, de vaardigheden van ontslagen werknemers ten goede te laten komen aan andere groeisectoren; Innovatie en technologie 24. is van mening dat technologische innovatie de bepalende factor is voor het concurrentievermogen van de automobielsector; dringt aan op een technologisch neutrale strategie; bevestigt opnieuw zijn vaste voornemen om te zorgen dat de Europa 2020-doelstellingen worden verwezenlijkt en dat er zuinige en duurzame vervoermiddelen en nieuwe productiemethoden worden ontwikkeld; 25. benadrukt dat geïntegreerde innovatieprojecten die zich uitstrekken tot de gehele waardeketen van cruciaal belang zijn voor het versterken van het concurrentievermogen; 26. is van mening dat kennis en innovatie als basis kunnen dienen om de Europese automobielindustrie een duurzaam concurrentievoordeel te bezorgen, zolang het tempo waarmee innovatiegerichte oplossingen worden ingevoerd hoog genoeg ligt om te verhinderen dat deze snel kunnen worden geïmiteerd en zolang de middelen die worden ingezet om innovaties te beschermen en industriële spionage tegen te gaan de garantie bieden dat het rendement op de investering gewaarborgd is zonder dat de consument daarvan schade ondervindt; is van mening dat de gebieden waarop innovatievoordelen op de Europese markt kunnen worden gerealiseerd zich vooral toespitsen op milieu en veiligheid; 27. stelt zich op het standpunt dat er twee effectieve concurrentiestrategieën zijn waarop de Europese automobielindustrie zich moet toeleggen: de kostenleiderschaps- en de differentiatiestrategie; is van mening dat de gecombineerde toepassing van deze beide strategieën problematisch zou zijn en minder effectief, aangezien zij ertoe zou nopen het innovatieonderzoek over een breder front te spreiden; 28. merkt op dat de kostenleiderschapsstrategie voor de Europese automobielindustrie tal van successen heeft opgeleverd dankzij populaire, tegen lage kostprijzen geproduceerde modellen die het goed doen op de Europese markt (bijvoorbeeld de merken Škoda, Dacia en Nissan); 29. in ingenomen met de voorstellen van de Commissie voor technologische verbeteringen, maar wijst erop dat haar prognoses wat betreft het creëren van meerwaarde, afzetmogelijkheden op de markt en betere vooruitzichten voor de werkgelegenheid aan diverse voorwaarden onderhevig zijn; 30. acht het van essentieel belang om onderzoek en ontwikkeling te stimuleren, waarbij het accent moet liggen op koolstofarme en duurzame technologieën waarin Europa een voorsprong heeft, teneinde Europa's afhankelijkheid van ingevoerde energie te verminderen; wijst erop dat het daarbij onder meer gaat om elektrische en hybride voertuigen, alternatieve brandstoffen, mobiele opslag van energie en de uitrol van de noodzakelijke distributie-infrastructuur en netwerken, maar betreurt het dat deze technologieën nog niet op de markt zijn gebracht; verwacht dat de nodige voorzieningen worden getroffen om: 31. is van mening dat de Europese automobielindustrie concurrerend moet kunnen opereren, dat zij winstgevend moet zien te worden door bedrijven te helpen ontwikkelen die samen kunnen zorgen voor goedkope toevoer van materialen en onderdelen vanuit Europa, zoals: staal, giet- en smeedstukken, bekledingselementen, banden en elektrische en elektronische onderdelen; 32. is van mening dat de EU vooral moet streven naar de ontwikkeling van een differentiatiestrategie die gebaseerd is op een aantal prioriteiten met als doel de technologische voorsprong van Europa te consolideren, o.a. op het gebied van: 33. roept de lidstaten en de Commissie ertoe op de vorming te stimuleren van (transnationale) clusters, concurrentiepolen en publiek/private samenwerkingsverbanden die zich richten op de mobiliteit van de toekomst en die een voortdurende stroom van innovaties (prototypes) genereren; 34. wijst erop dat er voor O&amp;O omvangrijke financiële middelen vereist zijn (wetenschappelijk risico, lange investeringscycli), en betreurt in dit verband dat de Unie de doelstelling om 3 % van het bbp aan O&amp;O te besteden nog niet heeft verwezenlijkt; is van mening dat de kortingen die de lidstaten in de budgetten voor de programma's Cosme en Horizon 2020 willen doorvoeren negatief zullen uitpakken, met name in de begrotingsonderdelen betreffende vervoer; 35. merkt op dat met name de autosector een bron is van omvangrijke particuliere investeringen in onderzoek en innovatie; wijst er evenwel op dat, zolang de recessie de Europese markt negatief blijft beïnvloeden, EU-subsidies uit o.a. Horizon 2020 en Cosme een stimulerend effect kunnen uitoefenen op particuliere investeringen in de sector; benadrukt dat de ambitieuze financieringsstrategie voor het initiatief ten behoeve van groene auto's en voor de ontwikkeling van het mkb – die duidelijk prioriteit moeten krijgen – moet worden voortgezet; wijst erop dat de regionale en lokale overheden, al naargelang hun bevoegdheden, diverse instrumenten tot hun beschikking hebben om de automobielindustrie actief te ondersteunen; 36. wijst erop dat in het meerjarig financieel kader 2014-2020 voldoende financiële middelen moeten worden vrijgemaakt voor de herstructurering van de sector en voor de opwaardering en modernisering van micro-, kleine en middelgrote ondernemingen in de sector, zowel ter verhoging van de productiviteit als om de nationale productie in de sector een hart onder de riem te steken; Regulering 37. benadrukt dat het beginsel van 'slimme regelgeving', in de zin van een coherente strategie voor de ontwikkeling van wetgeving die daadwerkelijk effect heeft op de automobielindustrie, zo spoedig mogelijk moet worden toegepast; wijst erop dat, hoewel dit een van de aanbevelingen was van de eerste"CARS 21"-groep (2005), er op dit terrein tot nu toe geen actie is ondernomen; benadrukt het vitale belang van slimme regelgeving om investeringen in de automobielsector aan te moedigen; 38. is van mening dat het voorstel van de Commissie om een moratorium in te stellen op alle nieuwe wetgeving die een negatief effect zou kunnen hebben op de economische situatie in de sector bijdraagt aan het bereiken van een solide concurrentievermogen op lange termijn en helpt om adequate oplossingen te vinden voor milieuproblemen; 39. onderstreept het belang van redelijke voorbereidingstermijnen voor de sector om zijn productiefaciliteiten te kunnen aanpassen en te kunnen investeren in zijn industrieel apparaat; 40. dringt erop aan dat reeds genomen beleidsmaatregelen en -besluiten die de duurzame omschakeling van de automobielsector in de weg kunnen staan, alsnog kunnen worden herzien; verzoekt de Commissie een evaluatie achteraf uit te voeren van reeds goedgekeurde wetgeving en van aangenomen wetgeving die niet of slecht wordt toegepast; 41. verzoekt de Europese fabrikanten om bestaande EU-regelgeving omtrent wettelijke garanties te handhaven en nog verder aan te scherpen; 42. is van mening dat de handelsgaranties op Europese automobielproducten te kortlopend zijn en geen afspiegeling vormen van hun hoge betrouwbaarheid, en dat zij daardoor veel moeilijker kunnen concurreren met de handelsgaranties die worden aangeboden door producenten uit derde landen (bv. Japan of Zuid-Korea); 43. acht het noodzakelijk de technische voorschriften in heel de EU te harmoniseren om kunstmatige concurrentiedistorsies te kunnen tegengaan; onderstreept de noodzaak tot harmonisatie en verbetering van de testprocedures die momenteel voor bepaalde fabrikanten significante discrepanties in verbruik laten zien; verzoekt de Commissie te reageren op de misleidende informatie waarvan consumenten het slachtoffer zijn doordat hen niet-representatieve gegevens omtrent brandstofverbruik en milieuprestaties worden verschaft; steunt de voorgenomen ontwikkeling van een nieuwe, accurate rijtestcyclus en testprocedures die de reële rijomstandigheden weergeven, en dringt erop aan dat deze onverwijld worden ingevoerd; 44. spoort Europese ondernemingen die automobielproducten vervaardigen, ertoe aan binnen de interne markt nauwer samen te werken middels Europese normalisering, certificering, harmonisatie en afvalverwerking, alsmede middels verdeling van marktsegmenten; 45. is van mening dat er behoefte aan is de verkeersveiligheid in de EU aanzienlijk te verbeteren door maatregelen te nemen met betrekking tot voertuigen, infrastructuur en verkeersgedrag; is ingenomen met het eCall-voorstel van de Commissie voor een systeem waardoor voertuigen automatisch de nooddiensten opbellen in geval van een ernstig ongeval; 46. verzoekt de Commissie en de lidstaten de bescherming van intellectuele-eigendomsrechten wereldwijd te versterken en op EU-niveau een strategie op te stellen ter bescherming van het beroepsgeheim, teneinde namaak en industriële spionage te bestrijden; vestigt er de aandacht op dat technologische ontwikkeling een gevoelig en kwetsbaar terrein is; Financiële middelen 47. verzoekt De EU en de lidstaten het gebruik van de beschikbare financiële middelen te harmoniseren, te optimaliseren en te ondersteunen ter bevordering van investeringen in duurzame mobiliteit die verder gaan dan overheidssubsidies, en wel door middel van belastingprikkels voor het mkb (belastingverminderingen voor onderzoek, bonus/malus-regelingen voor CO 2 -uitstoot, slooppremies voor voertuigen) en financieringsinstrumenten van zowel particuliere (risicokapitaalfondsen, "business angels") als publieke aard (Europese Investeringsbank); 48. verzoekt de Commissie een diepgaand onderzoek in te stellen naar de belastingen die in de automobielsector in de EU worden geheven teneinde, op basis van een vergelijking tussen de lidstaten, de belastingdruk op de productie en op de handel in motorvoertuigengerelateerde diensten te vereenvoudigen en te rationaliseren en bureaucratische rompslomp te verminderen; 49. acht het van essentieel belang de complementariteit tussen de voor herstructurering en voor O&amp;O beschikbare middelen te handhaven; dringt er derhalve op aan de voor het Europees Sociaal Fonds en het Europees Fonds voor aanpassing aan de globalisering toegewezen middelen op het huidige niveau te handhaven; 50. acht het van vitaal belang dat het concurrentiebeleid (regelgeving inzake overheidssteun) volledig is gericht op het bewerkstelligen van meer concurrentie, groei en werkgelegenheid, in navolging van de visie die onze concurrenten buiten de EU erop nahouden; 51. dringt aan op de invoering van een conditionaliteitsregel, waarbij automobielbedrijven die voor een gegeven locatie investeringssubsidie ontvangen, hun bedrijvigheid ter plaatse tot aan het einde van de afschrijvingstermijn moeten handhaven, en de EU-steun moeten terugbetalen wanneer zij besluiten hun activiteiten naar elders te verplaatsen; Interne markt 52. wijst erop dat een solide interne markt een absolute voorwaarde is om het concurrentievermogen en de duurzaamheid van de automobielsector te herstellen; 53. beschouwt nauwere Europese harmonisatie als een essentiële factor op gebieden waar de heersende omstandigheden de totstandbrenging van een gelijk speelveld in de weg staan: 54. benadrukt dat met name de positie van toeleveranciers moet worden versterkt, en dat het juist daar is dat innovatiepotentieel (Car2Car, car2infrastructure) en werkgelegenheids-kansen te vinden zijn; 55. betreurt dat momenteel met name op de aftermarket de juridische versnippering negatieve gevolgen heeft voor automobilisten en ten koste gaat van een billijke en gezonde concurrentie tussen de lidstaten; dringt met het oog op de verbetering van de werkgelegenheid en van de koopkracht van automobilisten en het behoud en de ontwikkeling van de Europese productieketens en van de aftermarketsector aan op harmonisatie van de wetgeving, met name ten behoeve van de markt voor reserveonderdelen, en op voorlichting van automobilisten over hun rechten op het gebied van reparatiegaranties; verzoekt de Commissie deze harmonisatie gepaard te laten gaan met een diepgaand vergelijkend onderzoek naar de gevolgen van deze juridische versnippering voor de interne markt, de Europese maakindustrie en de koopkracht van automobilisten; 56. dringt aan op coördinatie op EU-niveau van de maatregelen met het oog op een intensievere bestrijding van de invoer van nagemaakte reserve-onderdelen; 57. wijst erop dat de lidstaten moeten zorgen voor meer transparantie en een betere naleving van de beginselen van goede trouw in de handelsbetrekkingen tussen fabrikanten en dealers; is van mening dat de invoering van een gedragscode voor fabrikanten en distributeurs een goede manier zou zijn om dat te bewerkstelligen; is van mening dat deze code ten minste bepalingen zou moeten bevatten met betrekking tot de relocatie van distributeurs, de verkoop van meerdere merken en het recht op compensatie indien het contract zonder geldige reden door de fabrikant wordt opgezegd, overeenkomstig de aanvullende richtsnoeren die zijn vervat in Commissiemededeling 2010/C 138/05; 58. verlangt dat de Commissie in samenwerking met de lidstaten maatregelen neemt om ook op de markt voor tweedehands auto's een hoge mate van consumentenbescherming, transparantie en veiligheid te garanderen, en ernaar toewerkt dat vervuilende en minder veilige voertuigen geleidelijk uit het verkeer verdwijnen; steunt de aanbeveling van de Commissie om in de verordening betreffende de technische controle van motorvoertuigen de verplichting op te nemen dat bij iedere controle de kilometerstand wordt geregistreerd; is van mening dat de overname van initiatieven zoals de Belgische "Car Pass"-regeling kan worden gestimuleerd door middel van een Europese norm; merkt op dat de herregistratieprocedures bij overdracht van voertuigen er tevens toe moeten dienen om grensoverschrijdende kilometerstandfraude tegen te gaan; 59. vestigt eens te meer de aandacht op de economische voordelen voor Europa van de totstandbrenging van grootscheepse nieuwe industrieprojecten naar het voorbeeld van wat er gebeurt in de lucht- en ruimtevaart, die nodig zijn om de kritische massa te bereiken die nodig is om de wereldwijde concurrentie het hoofd te kunnen bieden; wijst er met nadruk op dat deze projecten hetzij op Unieniveau, hetzij uit eigen beweging tussen de lidstaten kunnen worden opgezet; 60. onderstreept het belang van slimme specialisatiestrategieën waardoor een kader wordt gecreëerd dat aanzet tot vervanging van intra-Europese concurrentie op dezelfde activiteitsterreinen door complementaire regionale specialisaties die de EU concurrentiebestendiger maken ten aanzien van derde landen; 61. vestigt de aandacht: 62. betreurt dat het actieplan CARS 2020 zich hoofdzakelijk concentreert op de Europese autoproducenten en voorbijgaat aan de betekenis van de hele aftermarketsector, inclusief marktdeelnemers en behoeften; het Europese beleid voor de automobielsector moet expansiegericht zijn en berusten op een geïntegreerde visie; het moet vooral ten doel hebben alle deelnemers aan de keten gelijke concurrentievoorwaarden te waarborgen; is derhalve van mening dat het Europese beleid voor de automobielsector ook maatregelen dient te omvatten die zijn afgestemd op alle bedrijven die actief zijn in de distributie- en reparatieketen, zowel grote producenten als kleine en middelgrote ondernemingen; Externe markten en handelsbetrekkingen 63. wijst erop dat de automobielindustrie een omvangrijke positieve bijdrage levert aan de handelsbalans van de EU, dat de uitvoer naar opkomende markten een absolute voorwaarde is om ons succes op de lange termijn te maximaliseren, en dat allianties met kapitaalverschaffers en bedrijven van buiten de EU van essentieel belang zijn om de toekomst van onze bedrijven te verzekeren, evenals de vestiging van fabrieken in niet-EU-landen (met name om ter plaatse auto's voor de lokale markten te produceren) als middel om groei te genereren, alsook de import van voertuigen om aan de vraag te voldoen; 64. is ingenomen met de aankondiging van de Commissie dat er een doorbraak is bewerkstelligd in de totstandbrenging van een vrijhandelszone met de VS en Japan en van gelijke toegang tot de mondiale markten, hetgeen inhoudt dat alle deelnemers aan de mondiale automobielmarkt zich strikt zullen houden aan dezelfde regels; is van mening dat het hierdoor waarschijnlijker wordt dat duurzame ontwikkeling en verbeteringen op het gebied van de verkeersveiligheid als basis gaan fungeren voor de verwezenlijking van concurrentievoordelen in de gehele wereld; 65. merkt op dat het uniforme internationale certificeringssysteem voor de controle van voertuigen en auto-onderdelen op de gehele Europese interne markt gebaseerd is op de milieu- en veiligheidsnormen van de EU, en een rol van betekenis kan spelen bij het uitsluiten van oneerlijke concurrentie; 66. wijst erop dat de vraag op de opkomende markten niet alleen in het luxesegment, maar ook in de lagere marktsegmenten zal toenemen en dat de Europese industrie in die segmenten beter zal kunnen concurreren; 67. merkt op dat het concurrentievermogen van veel van onze autofabrikanten achteruitgaat vanwege de toegenomen – en soms oneerlijke – concurrentie van ondernemingen buiten de EU; onderstreept dat veel van onze autofabrikanten over het potentieel beschikken om uit te groeien tot succesvolle bedrijven, voor zover zij de kans krijgen om te voldoen aan de groeiende vraag op nieuwe exportmarkten; dringt erop aan dat de Commissie haar handelsbeleid in dier voege herziet dat: 68. verzoekt de Commissie het begrip concurrentievermogen van de automobielsector mee te nemen in haar voorafgaande effectbeoordelingen van toekomstige handelsakkoorden, na de inwerkingtreding daarvan opnieuw onderzoeken in te stellen en regelmatig het cumulatief effect te beoordelen van de overeenkomsten, zowel degene die momenteel van kracht zijn als die waarover nog onderhandeld wordt, en wel aan de hand van specifieke en duidelijk omschreven criteria, o.a. ook met betrekking tot de rol die aan de belanghebbenden wordt toebedeeld; 69. neemt zich voor, zichzelf de noodzakelijke instrumenten te verschaffen om zelf de effecten van iedere vrijhandelsovereenkomst te bepalen; o o o 70. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie en de lidstaten. Het Europees Parlement, – gezien artikel 168 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie inzake volksgezondheid en in het bijzonder lid 7 van dit artikel, waarin staat dat "het optreden van de Unie [...] de verantwoordelijkheden van de lidstaten [eerbiedigt] met betrekking tot de bepaling van hun gezondheidsbeleid, alsmede de organisatie en de verstrekking van gezondheidsdiensten en geneeskundige verzorging", – gezien het actieprogramma van de in 1994 in Caïro gehouden Internationale Conferentie over bevolking en ontwikkeling (ICPD) en het actieprogramma van de in 1995 in Peking gehouden wereldvrouwenconferentie, – gezien artikel 48 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie rechten van de vrouw en gendergelijkheid en het advies van de Commissie ontwikkelingssamenwerking ( A7‑0426/2013 ), A. overwegende dat het ICPD-actieprogramma van Caïro een definitie bevat van seksuele en reproductieve gezondheid en rechten; 1. merkt op dat de opstelling en tenuitvoerlegging van beleid op het gebied van seksuele en reproductieve gezondheid en rechten evenals van seksuele voorlichting op scholen tot de bevoegdheden van de lidstaten behoort; 2. merkt op dat het weliswaar tot de bevoegdheden van de lidstaten behoort om beleid op het gebied van gezondheid en onderwijs op te stellen en ten uitvoer te leggen, maar dat de EU kan bijdragen tot de bevordering van beste praktijken tussen de lidstaten; 3. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de regeringen en parlementen van de lidstaten, het Bureau voor de grondrechten van de EU en de secretaris-generaal van de VN. Het Europees Parlement, – gezien het Europees Handvest van de grondrechten, – gezien de artikelen 165, 166 en 214 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien de definitie van vrijwilligerswerk zoals die door de Internationale Arbeidsorganisatie (IAO) is voorgesteld in haar handboek inzake de meting van vrijwilligerswerk (2011), – gezien beschikking 2241/2004/EG van het Europees Parlement en de Raad van 15 december 2004 betreffende een enkel communautair kader voor transparantie op het gebied van kwalificaties en competenties (Europass), – gezien besluit nr. 1719/2006/EG van het Europees Parlement en de Raad van 15 november 2006 tot vaststelling van het programma "Jeugd in actie" voor de periode 2007-2013 (1) , – gezien besluit nr. 1720/2006/EG van het Europees Parlement en de Raad van 15 november 2006 tot vaststelling van een actieprogramma op het gebied van een leven lang leren (2) , – gezien besluit nr. 1904/2006/EG van het Europees Parlement en de Raad van 12 december 2006 tot vaststelling voor de periode 2007-2013 van het programma "Europa voor de burger" ter bevordering van een actief Europees burgerschap (3) , – gezien beschikking 2010/37/EG van de Raad van 27 november 2009 over het Europees Jaar van het vrijwilligerswerk ter bevordering van actief burgerschap (2011) (4) , – gezien de resolutie van de Raad en de vertegenwoordigers van de regeringen van de lidstaten, in het kader van de Raad bijeen, van 24 april 2006, over de erkenning van de waarde van niet-formeel en informeel leren in de jeugdsector in Europa (5) , – gezien de resolutie van de Raad van 27 november 2007 over vrijwilligersactiviteiten van jongeren (14427/1/2007), – gezien de resolutie van de Raad en de vertegenwoordigers van de regeringen van de lidstaten, in het kader van de Raad bijeen, van 16 mei 2007, over de verwezenlijking van de gemeenschappelijke doelstellingen voor vrijwilligersactiviteiten van jongeren (6) , – gezien de aanbeveling van de Raad van 20 november 2008 over mobiliteit van jonge vrijwilligers in de Europese Unie (7) , – gezien aanbeveling 2006/961/EG van het Europees Parlement en de Raad van 18 december 2006 over transnationale mobiliteit in het onderwijs en de beroepsopleiding in de Europese Gemeenschap: Europees handvest voor kwaliteit bij mobiliteit (8) , – gezien zijn verklaring van 10 maart 2011 over de opstelling van een Europees Statuut voor onderlinge maatschappijen, verenigingen en stichtingen (9) , – gezien de conclusies van de Raad van 3 oktober 2011 over de rol van vrijwilligerswerk in het sociaal beleid (14552/2011), – gezien de conclusies van de Raad van 29 november 2011 over de bevordering van actief burgerschap door vrijwilligerswerk in de sport (10) , – gezien het verslag van de Commissie over het EU-burgerschap 2010 van 27 oktober 2010, getiteld "Het wegnemen van de belemmeringen voor de rechten van EU-burgers" ( COM(2010)0603 ), – gezien de mededeling van de Commissie aan het Europees Parlement, de Raad, het Europees Economisch en Sociaal Comité en het Comité van de Regio's van 5 september 2007, getiteld "Het bevorderen van de volledige participatie van jongeren in het onderwijs, het arbeidsleven en het maatschappelijk leven" ( COM(2007)0498 ), – gezien de mededeling van de Commissie aan de Raad, het Europees Parlement, het Europees Economisch en Sociaal Comité en het Comité van de Regio's van 27 april 2009, getiteld "Een EU-strategie voor jongeren - Investeringen en empowerment - Een vernieuwde open coördinatiemethode om op de uitdagingen en kansen voor jongeren in te spelen" ( COM(2009)0200 ), – gezien de mededeling van de Commissie van 3 maart 2010 getiteld "Europa 2020 – Een strategie voor slimme, duurzame en inclusieve groei" ( COM(2010)2020 ), – gezien de mededeling van de Commissie aan het Europees Parlement, de Raad, het Europees Economisch en Sociaal Comité en het Comité van de Regio's van 15 september 2010, getiteld "Jeugd in beweging - Een initiatief om jongeren ten volle te betrekken bij het realiseren van slimme, duurzame en inclusieve groei in de Europese Unie" ( COM(2010)0477 ), – gezien de mededeling van de Commissie aan het Europees Parlement, de Raad, het Europees Economisch en Sociaal Comité en het Comité van de Regio's van 20 september 2011 over EU-beleid en vrijwilligerswerk: erkenning en bevordering van grensoverschrijdend vrijwilligerswerk in de EU ( COM(2011)0568 ), – gezien de mededeling van de Commissie van 23 november 2011 over het voorstel voor een verordening van het Europees Parlement en de Raad tot vaststelling van "Erasmus voor iedereen" – Het programma van de Unie voor onderwijs, beroepsopleiding, jeugd en sport ( COM(2011)0788 ), – gezien het verslag van de Commissie aan het Europees Parlement, de Raad, het Europees Economisch en Sociaal Comité en het Comité van de Regio's over de uitvoering, de resultaten en de algehele beoordeling van 19 december 2012 over het Europees Jaar van het vrijwilligerswerk 2011 ( COM(2012)0781 ), – gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité van 28 maart 2012 over de mededeling van de Commissie aan het Europees Parlement, de Raad, het Europees Economisch en Sociaal Comité en het Comité van de Regio's met als titel "Mededeling over EU-beleid en vrijwilligerswerk: erkenning en bevordering van grensoverschrijdend vrijwilligerswerk in de EU" (11) , – gezien de resolutie van het Europees Parlement van 12 juni 2012 over erkenning en bevordering van grensoverschrijdend vrijwilligerswerk in de EU (12) , – gezien de aanbeveling van de Raad van 20 december 2012 betreffende de validatie van niet-formeel en informeel leren, – wijzend op het verslag van de Commissie over de uitvoering, de resultaten en de algehele beoordeling van het Europees Jaar van het vrijwilligerswerk (EYV2011), – gezien artikel 48 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie cultuur en onderwijs ( A7-0348/2013 ), A. overwegende dat EYV2011 een succes was, relevante doelstellingen had en heeft geholpen om het bewustzijn met betrekking tot het thema te vergroten; B. overwegende dat de totstandbrenging van een omgeving waar vrijwilligerswerk kan gedijen en toegankelijk is voor iedereen, een langademig proces is waarbij alle belanghebbenden moeten worden betrokken; C. overwegende dat vrijwilligerswerk een belangrijk aspect is van actief burgerschap en democratie, alsmede van persoonlijke ontwikkeling, en dat het concrete invulling geeft aan Europese waarden als solidariteit en non-discriminatie en overwegende dat het ook bijdraagt tot de bevordering van participatieve democratie en van de mensenrechten binnen en buiten de EU; D. overwegende dat veel belang wordt gehecht aan vrijwilligerswerk in het kader van het debat over het overheidsbeleid; E. overwegende dat het verrichten van vrijwilligerswerk een belangrijke manier kan zijn om vaardigheden te verwerven die nodig zijn op de arbeidsmarkt, maar ook een manier om een prominente maatschappelijke positie te verwerven in de gemeenschap; F. overwegende dat de sportsector voor een groot deel gedragen wordt door vrijwilligers; G. overwegende dat vrijwilligerswerk een essentiële factor vormt bij individuele en collectieve emancipatie, solidariteit en sociale samenhang; H. overwegende dat vrijwilligerswerk en een belangrijke factor is voor het creëren van sociaal kapitaal en het stimuleren van ontwikkeling en voor het bevorderen van de economische en sociale samenhang, en dat het zo een bijdrage levert aan het galen van de doelstellingen van de Europese groeistrategie Europa 2020; I. overwegende dat in de conclusies van de Raad van oktober 2011 over de rol van vrijwilligerswerk in het sociaal beleid wordt onderstreept hoe belangrijk vrijwilligersactiviteiten zijn bij het aanpakken van genderongelijkheid; J. overwegende dat bureaucratische horden op nationaal niveau de mogelijkheid blijven beperken om vrijwilligerswerk te verrichten en dat vrijwilligerswerk in sommige landen juridisch nog steeds niet voldoende is erkend; K. overwegende dat er door de verschillende tradities en culturele praktijken in de lidstaten grote onderlinge verschillen bestaan op het gebied van de wetgeving inzake vrijwilligerswerk, de rechten die vrijwilligers genieten en de manier waarop vrijwilligerswerk is georganiseerd; L. overwegende dat door de ernstige economische crisis, de soberheidsmaatregelen en de belastingdruk de financiële stabiliteit in gevaar wordt gebracht van vele ngo's, sportorganisaties en verenigingen voor vrijwilligerswerk, die zich in deze moeilijke tijden desalniettemin blijven inzetten om de inclusie en het sociale welzijn te bevorderen; M. overwegende dat het om de resultaten van EYV2011 veilig te stellen nodig is dat het Europees vrijwilligersbeleid, dat op EU-niveau momenteel wordt aangepakt op gefragmenteerde wijze, met een verantwoordelijkheid die over een reeks diensten verspreid zit, behoorlijk wordt gestructureerd en gecoördineerd; 1. neemt nota van de cijfers die worden verstrekt over de EYV2011-communicatiecampagne in de bijlage bij het Commissieverslag en betreurt het feit dat bescheiden resultaten zijn behaald waren door een gebrek aan financiële middelen; 2. erkent en steunt de diverse vormen van vrijwilligerswerk die in de lidstaten worden beoefend via nationale organisaties en netwerken van verenigingen op lokaal niveau; vraagt in verband hiermee een multiculturele aanpak van de lidstaten en verzoekt de Commissie een gedetailleerde analyse van de nationale praktijken en tradities op het gebied van vrijwilligerswerk uit te voeren, om een gemeenschappelijke Europese aanpak te bevorderen; 3. merkt op dat verdere consolidering van een gemeenschappelijke Europese aanpak van vrijwilligerswerk meer mogelijkheden zal creëren voor de mobiliteit en inzetbaarheid van jongeren, door hen in staat te stellen waardevolle vaardigheden te verwerven; 4. is tevreden met het feit dat sommige lidstaten wetgeving op dit gebied hebben vastgesteld of deze wetgeving hebben aangepast, om gunstige voorwaarden voor vrijwilligerswerk te creëren; en beveelt de andere lidstaten aan hetzelfde te doen, met focus op een versterking van de rechten van vrijwilligers, via het Europees Handvest voor de rechten en plichten van vrijwilligers; 5. moedigt de lidstaten aan voort te gaan met het creëren van een voor vrijwilligerswerk bevordelijke omgeving, met name door middel van een juridisch kader waar dit nog ontbreekt; 6. merkt op dat sommige lidstaten de richtsnoeren in het IAO-handboek inzake de meting van vrijwilligerswerk ten uitvoer hebben gelegd en moedigt de andere ertoe aan hetzelfde te doen, opdat een verzameling van vergelijkbare gegevens kan worden gecreëerd die een duidelijk beeld geeft van de waardevolle bijdrage die dit werk levert aan de maatschappij; 7. vraagt dat een Europees statuut voor vrijwilligersorganisaties wordt vastgesteld, om te helpen ervoor te zorgen dat zij behoorlijke wettelijke en institutionele erkenning krijgen; 8. benadrukt dat vrijwilligerswerk moet worden bevorderd, in het bijzonder bij schoolgaande kinderen, studenten en andere jongeren, om de horizonten op het gebied van de solidariteit met en de steun voor vrijwilligerswerk te verruimen; 9. merkt op dat het grote aantal Europese vaardighedenpaspoorten dat de afgelopen maanden online is gezet, een bewijs vormt van het succes van de elektronische folder, waarmee een volledig overzicht wordt gegeven van de vaardigheden van een persoon, inclusief degene die zijn verworven met vrijwilligerswerk, zodat deze officieel kunnen worden erkend, zowel voor beroeps- als voor leerdoeleinden; 10. onderstreept dat de met vrijwilligerswerk verkregen vaardigheden en competenties, die kunnen worden meegerekend als niet-formele en informele leer- en werkervaring, een pluspunt zijn op cv's en in het beroepsleven; 11. is van mening dat het voorgestelde document "Europass Ervaring " vrijwilligers in staat zal stellen de vaardigheden te beschrijven en vast te leggen die bij het verrichten van vrijwilligerswerk zijn ontwikkeld, maar die eventueel niet leiden tot een certificering, en moedigt de Commissie in het licht van de aanbeveling van de Raad betreffende de validatie van niet-formeel en informeel leren aan het document in kwestie zo spoedig mogelijk op de rails te zetten; 12. merkt op dat de bovengenoemde vaardigheden en competenties belangrijk zijn om jongeren ertoe te bewegen vrijwilligerswerk te verrichten en om maatschappelijk kapitaal te genereren en de ontwikkeling van de samenleving te stimuleren; 13. stelt voor om aandacht te besteden aan de kwestie van gendergelijkheid in de vrijwilligerssector en met name aan de in het oog springende ongelijkheid in leidende posities, aangezien mannen in managersposities oververtegenwoordigd zijn; 14. is van mening dat de vaardigheden die jongeren bij het verrichten van vrijwilligerswerk verwerven, moeten worden opgenomen in het Europees vaardighedenpaspoort en Europass, zodat formeel en niet-formeel leren op dezelfde manier worden behandeld; 15. benadrukt het feit dat vrijwilligerswerk jongeren die hun opleiding hebben afgebroken, een inclusieve omgeving en inclusieve activiteiten bieden; 16. bevestigt zijn steun voor het Commissie-initiatief tot oprichting van een Europees vrijwilligerskorps voor humanitaire hulp, om de EU te helpen snel en gecoördineerd te reageren op humanitaire crises en ernstige natuurrampen, door steun te verlenen voor het opleiden, inzetten en coördineren van vrijwilligers voor EU-acties op het gebied van humanitaire hulp; 17. onderstreept dat vrijwilligerswerk, dat steeds meer ingang vindt zowel bij jongeren als bij ouderen, bevorderlijk is voor intercultureel leren en een besef van Europese identiteit en voor solidariteit tussen de generaties en bijdraagt aan actief ouder worden en burgerparticipatie in elke fase van het leven; 18. wijst erop dat vrijwilligerswerk zowel jongeren als ouderen in staat stelt een bijdrage te leveren aan de maatschappij en daarvoor erkenning en waardering te krijgen en dat dit hun levenskwaliteit, welzijn en algehele gezondheidstoestand verbetert; 19. wijst erop dat het bestaan van een ruime waaier aan vrijwilligersactiviteiten en gemakkelijke toegang hiertoe wat kosten, beschikbaarheid van informatie en infrastructuur en de verstrekking van verzekeringsdekking met betrekking tot aansprakelijkheid en ongevallen van essentieel belang zijn om vrijwilligerswerk bij alle leeftijdscategorieën te kunnen bevorderen; 20. is van mening dat vrijwilligerswerk, als actieve methode voor het opbouwen van een civiele maatschappij, kan bijdragen tot de ontwikkeling van de interculturele dialoog en een belangrijke rol kan spelen om vooroordelen en racisme te bestrijden; 21. wijst erop dat vrijwilligerswerk een essentiële rol speelt bij het creëren van sociaal en menselijk kapitaal en het bevorderen van sociale insluiting; verzoekt de Commissie en de lidstaten de essentiële bijdrage te erkennen die vrijwilligerswerk levert in de sport, en met name in de amateursport, waar vele organisaties niet zouden kunnen functioneren zonder de hulp van vrijwilligers; 22. verzoekt de Commissie en de lidstaten de essentiële bijdrage te erkennen die vrijwilligerswerk levert in deze periode van ernstige economische crisis; 23. onderstreept dat voortdurende inspanningen nodig zijn om te waarborgen dat vrouwen gelijke toegang hebben tot vrijwilligersactiviteiten; 24. vestigt de aandacht op de noodzaak dat continuïteit tot stand wordt gebracht tussen 2011 en de volgende Europese jaren teneinde vrijwilligerswerk als belangrijke uiting van actieve burgerparticipatie te kunnen mainstreamen en moedigt de Commissie in dit verband aan vrijwilligerswerk aan te merken als belangrijke bijdrage aan actief burgerschap gedurende het Europees Jaar van de burgers; 25. dringt er bij de lidstaten op aan ervoor te zorgen dat de resultaten die tijdens het EYV 2011 op nationaal niveau zijn bereikt, duurzaam blijven; 26. verzoekt de Commissie een beleid inzake vrijwilligerswerk in te voeren en te ontwikkelen en de open coördinatiemethode te gebruiken om dialoog en samenwerking tussen de betrokkenen in de diverse lidstaten te bevorderen; 27. dringt er bij de lidstaten op aan de nodige stappen te ondernemen om vrijwilligerswerk te institutionaliseren op een manier die consistent is met hun nationale arbeidswetgeving; 28. verzoekt de lidstaten en de Commissie te zorgen voor één contactpunt in de vorm van een dienst die verantwoordelijk is voor het beleid inzake vrijwilligerswerk en voor de coördinatie op dit gebied tussen de Commissiedepartementen en de diverse instellingen; 29. benadrukt het feit dat het nodig is, in samenwerking met name met de Europese vrijwilligersorganisaties, -verenigingen en -netwerken, om een gecentraliseerd Europees portaal op te richten dat fungeert als pan-Europees platform voor coördinatie op dit gebied, dat een gegevensbank van goede praktijken op het gebied van vrijwilligerswerk en een onderdeel grensoverschrijdend vrijwilligerswerk moet omvatten, met informatie over de beschikbare programma's, de kosten en de deelnemingsvoorwaarden, om het samenbrengen van informatie te vergemakkelijken; 30. moedigt de lidstaten aan nationale coördinatiewebsites en zoekmachines op te zetten voor een gemakkelijke en goed gestructureerde toegang tot mogelijkheden voor vrijwilligerswerk voor afzonderlijke personen en voor samenwerkingsmogelijkheden voor organisaties; 31. moedigt de lidstaten ertoe aan te blijven voorzien in een stabiel en duurzaam steunkader zowel voor nationaal als voor grensoverschrijdende vrijwilligerswerk dat zowel vrijwilligers als vrijwilligersorganisaties ondersteunt; beveelt de lidstaten aan het voor EYV2011 opgerichte nationale coördinatieorgaan te behouden; 32. vraagt de lidstaten de bepalingen ten uitvoering te leggen van Richtlijn 2004/114/EG (13) betreffende de voorwaarden voor de toelating van onderdanen van derde landen met het oog op studie, scholierenuitwisseling, onbezoldigde opleiding of vrijwilligerswerk, en de procedures voor de verlening van visa te vereenvoudigen, of visa af te schaffen, voor wie vrijwilligersactiviteiten wil ondernemen in het kader van het Europees nabuurschapsbeleid; 33. dringt er bij de nationale, regionale en lokale autoriteiten op aan adequate financiering ter beschikking te stellen, de administratieve procedures te vereenvoudigen en te voorzien in fiscale prikkels voor verenigingen en netwerken voor vrijwilligerswerk, met name kleine organisaties met weinig middelen; vraagt in verband hiermee dat het concept van subsidies aan verenigingen wordt verduidelijkt, zodat financiering voor verenigingen niet langer verward wordt met overheidssteun die de concurrentie in de commerciële sector kan belemmeren; 34. verzoekt de Commissie de mogelijkheid te onderzoeken de economische bijdrage van vrijwilligerswerk te laten meetellen als medefinanciering van Europese projecten; 35. wijst erop dat vrijwilligerswerk moet worden gestimuleerd in het kader van de strategieën op het gebied van maatschappelijk verantwoord ondernemen, in overeenstemming met de vrijwillige internationale norm ISO 26000:2010 inzake richtsnoeren voor maatschappelijk verantwoord ondernemen; 36. verzoekt de Commissie erop toe te zien dat de lidstaten het voor vrijwilligers verplicht maken om te beschikken over behoorlijke verzekeringsdekking, om hun gezondheid en veiligheid bij het verrichten van vrijwilligerswerk te beschermen; 37. verzoekt de lidstaten die dit nog niet hebben gedaan, wetgeving op het gebied van vrijwilligerswerk vast te stellen en vrijwilligerswerk te vergemakkelijken door formele, informele en niet-formele opleiding te verstrekken, om de vaardigheden van vrijwilligers te verbeteren en ervoor te zorgen dat de betrokkenen beslagener op het ijs komen; 38. verzoekt de lidstaten vrijwilligerswerk te vergemakkelijken door formele, informele en niet-formele opleiding te verstrekken, om de vaardigheden van vrijwilligers te verbeteren en ervoor te zorgen dat de betrokkenen beslagener op het ijs komen, aangezien hun toewijding vooral altruïstisch en belangeloos is; moedigt de lidstaten ertoe aan opleidingen voor vrijwilligerswerk als keuzevak in onderwijsinstellingen aan te bieden; 39. verzoekt de Commissie en de lidstaten het Europees vrijwilligerswerk op universiteiten en ander instellingen voor hoger onderwijs verder te promoten; 40. is van mening dat vrijwilligerswerk als vorm van informeel leren helpt vaardigheden en beroepskwalificaties te ontwikkelen die het voor vrijwilligers gemakkelijker maken om zich op de arbeidsmarkt te begeven of ernaar terug te keren; 41. beveelt de Commissie aan contact te houden met de opvolger van de EYV 2011 Alliance, de European Alliance for Volunteering, en met andere organisaties voor vrijwilligerswerk en de in de beleidsagenda voor vrijwilligerswerk in Europa (Policy Agenda for Volunteering in Europe, PAVE) opgenomen aanbevelingen naar behoren in aanmerking te nemen als basis voor een actieplan voor de toekomst; 42. verzoekt de Commissie te voorzien in de nodige middelen voor de oprichting van een Europees fonds voor de ontwikkeling van vrijwilligerswerk, om ervoor te zorgen dat een toereikende ondersteunende infrastructuur wordt ingesteld; 43. benadrukt het feit dat het gemakkelijker moet worden gemaakt voor ngo's om toegang te krijgen tot Europese financiering, met name uit het ESF, op Europees en nationaal niveau; 44. verzoekt de lidstaten de aanbeveling van de Raad betreffende de validatie van niet-formeel en informeel leren ten uitvoer te leggen en vóór de streefdatum van 2018 te zorgen voor de tenuitvoerlegging van formele structuren voor de validatie van via vrijwilligerswerk verworven kennis, vaardigheden en competenties, met een erkende kwalificatie die door onderwijsinstellingen, werkgevers en anderen moet worden aanvaard; 45. verzoekt de Commissie de aan vrijwilligerswerk bestede tijd te erkennen als subsidiabele bijdrage in natura aan de medefinanciering voor alle Europese subsidies en in samenwerking met vrijwilligersorganisaties systemen te ontwikkelen om de bedoelde tijd met behulp van de vele beschikbare instrumenten en modellen te registreren en te documenteren; 46. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie en de regeringen en parlementen van de lidstaten. Het Europees Parlement, – gezien de brief van 26 november 2013 van de voorzitter van de Commissie constitutionele zaken, – gezien artikel 211 van zijn Reglement, 1. besluit de volgende interpretatie op te nemen in artikel 202, lid 5: "Informatiebezoeken en de verslagen over die bezoeken hebben alleen tot doel om de commissie de nodige informatie te verstrekken om het verzoekschrift verder te kunnen behandelen. Die verslagen worden opgesteld onder de exclusieve verantwoordelijkheid van de deelnemers aan het bezoek, die trachten een consensus te bereiken. Indien geen consensus wordt bereikt, moeten in het verslag de uiteenlopende feitelijke bevindingen of beoordelingen worden vermeld. Het verslag wordt voorgelegd aan de commissie ter goedkeuring bij een enkele stemming, tenzij de voorzitter verklaart dat waar van toepassing amendementen mogen worden ingediend op bepaalde delen van het verslag. Op die verslagen is artikel 52 niet rechtstreeks van toepassing noch van overeenkomstige toepassing. Wanneer het verslag niet door de Commissie wordt goedgekeurd, wordt het niet aan de Voorzitter toegezonden."; 2. verzoekt zijn Voorzitter dit besluit ter informatie te doen toekomen aan de Raad en aan de Commissie.