Het Europees Parlement , – gelet op de artikelen 174 en 177 van zijn Reglement, A. overwegende dat de continuïteit van zijn werkzaamheden, en meer in het bijzonder van zijn commissies en subcommissies, gewaarborgd moet worden, B. overwegende dat de nieuwe Roemeense en Bulgaarse leden sinds de toetreding van hun landen met volledige rechten zitting mogen nemen in het Europees Parlement en zijn organen, 1. besluit, bij wijze van uitzondering de parlementaire commissies en subcommissies in hun huidige samenstelling tijdelijk te verlengen; 2. besluit, aan de Bulgaarse en Roemeense leden als volwaardige leden de zetels toe te kennen die in die organen tot 31 december 2006 waren voorzien voor de waarnemers; 3. besluit, dat dit besluit aan het einde van de vergaderperiode van 31 januari tot en met 1 februari 2007 komt te vervallen. (Instemmingsprocedure) Het Europees Parlement , – gezien het ontwerp voor een besluit van de Raad (6987/2006) (1) , – gezien de ontwerpovereenkomst tot wijziging van de partnerschapsovereenkomst tussen de leden van de groep van Staten in Afrika, het Caribisch gebied en de Stille Oceaan, enerzijds, en de Europese Gemeenschap en haar lidstaten, anderzijds, ondertekend te Cotonou op 23 juni 2000, – gezien het verzoek van de Raad om instemming overeenkomstig artikel 300, lid 3, tweede alinea, in juncto artikel 310 van het EG-Verdrag (C6-0124/2006), – gelet op artikel 75 en artikel 83, lid 7 van zijn Reglement, – gezien de aanbeveling van de Commissie ontwikkelingssamenwerking en het advies van de Commissie buitenlandse zaken ( A6-0469/2006 ), 1. stemt in met de sluiting van de overeenkomst; 2. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie, alsmede aan de regeringen en parlementen van de lidstaten en van de Staten in Afrika, het Caribisch gebied en de Stille Oceaan. (Medebeslissingsprocedure: tweede lezing) Het Europees Parlement , – gezien het gemeenschappelijk standpunt van de Raad (5895/2/2006 – C6-0309/2006) (1) , – gezien zijn in eerste lezing geformuleerde standpunt (2) inzake het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2004)0139 ) (3) , – gelet op artikel 251, lid 2 van het EG-Verdrag, – gelet op artikel 62 van zijn Reglement, – gezien de aanbeveling voor de tweede lezing van de Commissie vervoer en toerisme ( A6-0475/2006 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan het gemeenschappelijk standpunt, als geamendeerd door het Parlement; 2. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Standpunt van het Europees Parlement in tweede lezing vastgesteld op 18 januari 2007 met het oog op de aanneming van Richtlijn 2007/…/EG van het Europees Parlement en de Raad tot wijziging van Richtlijn 91/440/EEG van de Raad betreffende de ontwikkeling van de spoorwegen in de Gemeenschap, en van Richtlijn 2001/14/EG van het Europees Parlement en de Raad inzake de toewijzing van spoorweginfrastructuurcapaciteit en de heffing van rechten voor het gebruik van spoorweginfrastructuur HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, en met name op artikel 71, Gezien het voorstel van de Commissie, Gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité (4) , Gezien het advies van het Comité van de Regio's (5) , Handelend volgens de procedure van artikel 251 van het Verdrag (6) , Overwegende hetgeen volgt: (1) Richtlijn 91/440/EEG van de Raad van 29 juli 1991 betreffende de ontwikkeling van de spoorwegen in de Gemeenschap (7) was erop gericht de aanpassing van de spoorwegen in de Gemeenschap aan de eisen van de interne markt te vergemakkelijken en de doeltreffendheid van de spoorwegen te vergroten. (2) Richtlijn 2001/14/EG van het Europees Parlement en de Raad van 26 februari 2001 inzake de toewijzing van spoorweginfrastructuurcapaciteit en de heffing van rechten voor het gebruik van spoorweginfrastructuur (8) heeft betrekking op de beginselen en de procedures die moeten worden toegepast bij de vaststelling en de heffing van spoorweginfrastructuurrechten, en de toewijzing van spoorweginfrastructuurcapaciteit. (3) De Commissie had in haar Witboek "Het Europese vervoersbeleid tot het jaar 2010: tijd om te kiezen" haar voornemen kenbaar gemaakt de totstandbrenging van de interne markt voor spoorwegdiensten verder voortgang te doen vinden door voor te stellen de markt voor internationale passagiersvervoerdiensten open te stellen. (4) Met deze richtlijn wordt de openstelling van de markt voor internationale passagiersvervoerdiensten per spoor binnen de Gemeenschap beoogd. Zij heeft derhalve geen betrekking op spoorwegdiensten tussen een lidstaat en een derde land. De lidstaten moeten bovendien spoorwegdiensten in transito door de Gemeenschap van de werkingssfeer van deze richtlijn kunnen uitsluiten. (5) De huidige situatie van de internationale spoorwegdiensten vertoont grote verschillen. Enerzijds ondervinden de langeafstandsdiensten (bijv. nachttreinen) moeilijkheden en is een aantal daarvan onlangs door de spoorwegondernemingen opgeheven om de verliezen te beperken. Anderzijds heeft de markt voor internationale hogesnelheidsdiensten het verkeer sterk zien toenemen, en zal zij naar verwachting nog aanzienlijk groeien door de verdubbeling in omvang van het trans-Europese hogesnelheidsnet en de onderlinge koppeling daarvan in de periode tot 2010. In beide sectoren doet de concurrentie door goedkope luchtvaartmaatschappijen zich echter sterk gevoelen; het is dan ook van essentieel belang nieuwe initiatieven te stimuleren door concurrentie tussen spoorwegondernemingen te introduceren. (6) De markt voor passagiersvervoerdiensten zou niet kunnen worden opengesteld zonder dat een gedetailleerd regelgevingskader voor toegang tot de infrastructuur voorhanden is, significante vooruitgang op het gebied van interoperabiliteit wordt geboekt, en de veiligheid op het spoor op nationaal en Europees niveau in een strikte normatieve structuur wordt ingebed. Aan al deze voorwaarden is nu voldaan door de omzetting van de Richtlijn 2001/12/EG (9) van het Europees Parlement en de Raad van 26 februari 2001 tot wijziging van Richtlijn 91/440/EEG van de Raad, Richtlijn 2004/51/EG (10) van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 tot wijziging van Richtlijn 91/440/EEG van de Raad, Richtlijn 2001/13/EG van het Europees Parlement en de Raad van 26 februari 2001 tot wijziging van Richtlijn 95/18/EG van de Raad betreffende de verlening van vergunningen aan spoorwegondernemingen (11) , Richtlijn 2001/14/EG, alsook Richtlijn 2004/49/EG van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 betreffende de veiligheid van de spoorwegen (12) . Op de voor de openstelling van de markt voor passagiersvervoerdiensten voorgestelde datum moet er sprake zijn van een gevestigde en geconsolideerde praktijk met betrekking tot dit nieuwe regelgevingskader. Lidstaten die op of na 1 mei 2004 tot de Europese Unie zijn toegetreden, moeten het recht hebben de streefdatum van 2017 voor nationale passagiersvervoerdiensten maximaal vijf jaar uit te stellen. (7) Het aantal spoorverbindingen zonder tussenstops is zeer beperkt. Voor de trajecten waarop tussenstops worden gemaakt, is het absoluut noodzakelijk nieuwkomers toe te staan onderweg passagiers te laten in- en uitstappen om een realistische economische levensvatbaarheid voor de exploitatie te waarborgen en te voorkomen dat potentiële concurrenten in een ongunstige positie komen te verkeren ten opzichte van gevestigde exploitanten die onderweg wel passagiers kunnen laten in- en uitstappen. Dit recht mag geen afbreuk doen aan communautaire en nationale regelgeving inzake het concurrentiebeleid . (8) Verordening (EEG) nr. 1191/69 van de Raad van 26 juni 1969 betreffende het optreden van de lidstaten ten aanzien van met het begrip openbare dienst verbonden verplichtingen op het gebied van het vervoer per spoor, over de weg en over de binnenwateren (13) voorziet in de mogelijkheid voor de lidstaten en plaatselijke overheden om openbaredienstcontracten te gunnen. In het kader van deze contracten kunnen exclusieve rechten op de exploitatie van bepaalde diensten worden verleend. Bijgevolg moet worden gezorgd voor de nodige samenhang tussen de bepalingen van deze verordening en het principe van openstelling van de markt voor internationale passagiersvervoerdiensten per spoor voor concurrentie. (9) De openstelling van internationale passagiersvervoerdiensten voor concurrentie, hetgeen ook het recht inhoudt passagiers op een internationaal traject te laten in- en uitstappen op tussengelegen stations, ook wanneer die in dezelfde lidstaat liggen, kan gevolgen hebben voor de organisatie en de financiering van passagiersvervoerdiensten per spoor die worden verricht uit hoofde van een openbaredienstcontract . De lidstaten moeten de mogelijkheid hebben om dit recht op toegang tot de markt te beperken wanneer het economische evenwicht van deze openbaredienstcontracten door dit recht in het gedrang komt, en wanneer daartoe door de in artikel 30 van Richtlijn 2001/14/EG bedoelde toezichthoudende instantie(s) toestemming is gegeven op basis van een objectieve economische analyse, in aansluiting op een verzoek van de bevoegde autoriteiten die het openbaredienstcontract hebben gegund. (10) Sommige lidstaten hebben al maatregelen genomen om de markt voor passagiersvervoerdiensten per spoor open te stellen door transparante openbare aanbestedingen voor het verlenen van een aantal van dergelijke diensten. Deze lidstaten dienen niet verplicht te worden volledig vrije toegang tot internationale passagiersvervoerdiensten te verlenen, aangezien bij zo'n aanbesteding voor het recht om bepaalde spoorwegtrajecten te gebruiken, de marktwaarde van de exploitatie van die diensten reeds voldoende is bewezen. (11) Bij de beoordeling van de vraag of het economische evenwicht van het openbaredienstcontract eventueel in het gedrang komt, moet rekening worden gehouden met vooraf vastgestelde criteria zoals het effect op de rendabiliteit van diensten die in een openbaredienstcontract zijn vervat, met inbegrip van het effect op de nettokosten voor de bevoegde overheidsinstantie die het openbaredienstcontract heeft gegund, het reizigersaanbod, de tarifering van vervoerbewijzen, kaartverkoop, plaats en aantal van de stops aan weerszijden van de grens, alsmede de dienstregeling en de frequentie van de voorgestelde nieuwe dienst. Met inachtneming van een dergelijke beoordeling en het besluit van de toezichthoudende instantie(s) kunnen de lidstaten het recht op toegang voor de gevraagde internationale passagiersvervoerdienst toestaan, wijzigen of weigeren, met inbegrip van het opleggen van een heffing aan de exploitant van een nieuwe internationale passagiersvervoerdienst, zulks in overeenstemming met de economische analyse en overeenkomstig het Gemeenschapsrecht en de beginselen van gelijkheid en non-discriminatie. (12) Om een bijdrage te leveren aan de exploitatie van passagiersvervoerdiensten op trajecten waarmee voldaan wordt aan een openbaredienstverplichting is het opportuun de lidstaten die dit wensen, toe te staan de autoriteiten die verantwoordelijk zijn voor deze diensten toestemming te geven een heffing op te leggen op passagiersvervoerdiensten die onder de rechtsbevoegdheid van die autoriteiten vallen . Deze heffing dient bij te dragen tot de financiering van de openbaredienstverplichtingen in het kader van openbaredienstcontracten die overeenkomstig de communautaire wetgeving zijn gesloten. De heffing dient te worden opgelegd overeenkomstig het Gemeenschapsrecht en met name overeenkomstig de beginselen van billijkheid, transparantie, non-discriminatie en evenredigheid. (13) Deze instantie moet op zodanige wijze te werk gaan dat belangenverstrengeling of enige betrokkenheid bij de gunning van het openbaredienstcontract terzake vermeden wordt; met name mag de onafhankelijke werking niet in het gedrang komen als deze instantie om organisatorische of juridische redenen nauwe banden heeft met de bevoegde autoriteit die betrokken is bij de gunning van het openbaredienstcontract terzake. De bevoegdheid van de toezichthoudende instantie dient te worden verruimd om de beoordeling van het doel van een internationale dienst en, in voorkomend geval, de potentiële economische gevolgen voor bestaande openbaredienstcontracten mogelijk te maken. (14) Met deze richtlijn wordt een nieuwe fase in de openstelling van de spoorwegmarkt ingeluid. Sommige lidstaten hebben de markt voor internationale passagiersvervoerdiensten in hun land al opengesteld. In dat verband mag deze richtlijn niet worden opgevat als een verplichting voor die lidstaten om vóór 1 januari 2010 een recht op toegang te verlenen aan spoorwegondernemingen met een vergunning van een lidstaat waar soortgelijke rechten niet worden verleend. (15) Voor de inrichting van gespecialiseerde infrastructuren, zoals hogesnelheidsspoorlijnen, hebben de spoorwegondernemingen behoefte aan zekerheid op het gebied van planning en wetgeving die evenredig is met de ermee gepaard gaande omvangrijke investeringen op lange termijn. Daarom moet het voor dergelijke ondernemingen mogelijk worden gemaakt als regel kaderovereenkomsten met een looptijd van maximaal vijftien jaar te sluiten. (16) De nationale toezichthoudende instanties moeten op grond van artikel 31 van Richtlijn 2001/14/EG informatie uitwisselen en, wanneer dit in afzonderlijke gevallen nodig is, de beginselen en praktijken coördineren die zij hanteren om te beoordelen of het economische evenwicht van een openbaredienstcontract in het gedrang is. Zij moeten geleidelijk op basis van hun ervaringen richtsnoeren opstellen. (17) De toepassing van deze richtlijn moet worden beoordeeld op basis van twee verslagen van de Commissie die elk een jaar na de openstelling van de markt voor internationale, respectievelijk nationale passagiersvervoerdiensten moeten worden ingediend. Uiterlijk op 31 december 2012 wordt nog een verslag door de Commissie ingediend waarin met name wordt ingegaan op de stand van de voorbereidingen voor de openstelling van de spoorwegmarkt voor nationale passagiersvervoerdiensten en waarin eventueel aanvullende maatregelen ter bevordering van deze stap worden voorgesteld. (18) Voor een lidstaat die niet over een spoorwegnet beschikt en hier in de onmiddellijke toekomst evenmin plannen voor heeft, zou de omzetting en uitvoering van Richtlijn 91/440/EEG en Richtlijn 2001/14/EG een onevenredige en zinloze verplichting vormen. Derhalve moet een dergelijke lidstaat, zolang hij geen spoorwegnet heeft, vrijgesteld worden van de verplichting om deze richtlijnen om te zetten en uit te voeren. (19) De voor de uitvoering van Richtlijnen 91/440/EEG en 2001/14/EG vereiste maatregelen moeten worden vastgesteld overeenkomstig Besluit 1999/468/EG van de Raad van 28 juni 1999 tot vaststelling van de voorwaarden voor de uitoefening van de aan de Commissie verleende uitvoeringsbevoegdheden (14) . (20) In het bijzonder moet de Commissie de bevoegdheid worden gegeven maatregelen van algemene strekking aan te nemen die niet-essentiële onderdelen van die richtlijnen beogen te wijzigen volgens de regelgevingsprocedure met toetsing bedoeld in artikel 5 bis van Besluit 1999/468/EG. (21) Aangezien de doelstelling van deze richtlijn, namelijk de ontwikkeling van de spoorwegen in de Gemeenschap, in de lidstaten onvoldoende kan worden gerealiseerd, gezien de noodzaak om billijke en niet-discriminerende voorwaarden voor toegang tot de infrastructuur te garanderen en rekening te houden met de evidente internationale dimensie van de wijze waarop belangrijke onderdelen van de spoorwegnetten functioneren, en deze doelstelling bijgevolg, gezien de noodzaak van een gecoördineerde transnationale actie, beter op communautair niveau kan worden gerealiseerd, kan de Gemeenschap overeenkomstig het in artikel 5 van het Verdrag neergelegde subsidiariteitsbeginsel de nodige maatregelen treffen. Overeenkomstig het in genoemd artikel vermelde proportionaliteitsbeginsel gaan de eisen van deze richtlijn niet verder dan nodig is om deze doelstelling te bereiken. (22) Overeenkomstig punt 34 van het Interinstitutioneel Akkoord "Beter wetgeven" (15) worden de lidstaten ertoe aangespoord voor zichzelf en in het belang van de Gemeenschap hun eigen tabellen op te stellen, die, voorzover mogelijk, het verband weergeven tussen deze richtlijn en de omzettingsmaatregelen, en deze openbaar te maken. (23) Daarom moeten Richtlijn 91/440/EEG en Richtlijn 2001/14/EG dienovereenkomstig worden gewijzigd, HEBBEN DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD: Artikel 1 Richtlijn 91/440/EEG wordt als volgt gewijzigd: 1) aan artikel 2 wordt het volgende lid toegevoegd: 4. De lidstaten kunnen een spoorwegdienst in transito door de Gemeenschap die buiten het grondgebied van de Gemeenschap begint en eindigt, uitsluiten van de werkingssfeer van deze richtlijn. 2) in artikel 3 wordt het vierde streepje geschrapt; 3) in artikel 3 wordt na het vijfde streepje het volgende streepje ingevoegd: 4) in artikel 3 wordt na het zesde streepje het volgende streepje ingevoegd: 5) in artikel 5, lid 3, wordt het eerste streepje geschrapt; 6) in artikel 8, eerste alinea, worden de woorden "en de internationale samenwerkingsverbanden" geschrapt; 7) in artikel 10 wordt lid 1 geschrapt; 8) in artikel 10 worden de volgende leden ingevoegd: 3 bis) De spoorwegondernemingen die onder de werkingssfeer van artikel 2 vallen, krijgen met het oog op de exploitatie van internationale passagiersvervoerdiensten uiterlijk op 1 januari 2010 recht op toegang tot de infrastructuur van alle lidstaten. Bij een internationale passagiersvervoerdienst hebben de spoorwegondernemingen het recht op het internationale traject passagiers te laten instappen op elk station en ze te laten uitstappen op een ander station, ook wanneer die in dezelfde lidstaat liggen. Het recht van toegang tot de infrastructuur van de lidstaten waar het aandeel van het internationale passagiersvervoer per spoor groter is dan de helft van de omzet in het reizigerssegment van de spoorwegondernemingen in die lidstaat, wordt uiterlijk op 1 januari 2012 verleend. Of het hoofddoel van de dienst is, passagiers tussen stations in verschillende lidstaten te vervoeren, wordt door de in artikel 30 van Richtlijn 2001/14/EG bedoelde toezichthoudende instantie(s) bepaald, naar aanleiding van een verzoek van de bevoegde autoriteit(en) en/of de belanghebbende spoorwegondernemingen. 3 ter) De lidstaten kunnen het in lid 3 bis omschreven toegangsrecht beperken op verbindingen tussen een vertrekpunt en een bestemming waarvoor een of meer openbaredienstcontracten overeenkomstig de geldende communautaire wetgeving zijn gesloten. Deze beperking mag niet tot gevolg hebben dat het recht op het internationale traject passagiers te laten instappen op elk station en ze te laten uitstappen op een ander station, ook wanneer die in dezelfde lidstaat liggen, wordt beperkt, behalve wanneer de uitoefening van dit recht het economische evenwicht van een openbaredienstcontract in het gedrang zou brengen. Of het economisch evenwicht al dan niet in het gedrang komt wordt door de in artikel 30 van Richtlijn 2001/14/EG bedoelde toezichthoudende instantie(s) bepaald op basis van een objectieve economische analyse aan de hand van vooraf vastgestelde criteria, op verzoek van: De bevoegde autoriteiten en de spoorwegondernemingen die de openbare diensten verrichten, delen aan de bevoegde toezichthoudende instantie de informatie mee die redelijkerwijs nodig is om tot een besluit te komen. De toezichthoudende instantie onderzoekt de verstrekte informatie en pleegt daarbij, indien nodig, overleg met alle betrokken partijen; binnen een vooraf bepaalde redelijke termijn, en in ieder geval binnen twee maanden na ontvangst van alle relevante informatie, stelt zij de betrokken partijen in kennis van haar met redenen omklede besluit. De toezichthoudende instantie deelt de gronden voor haar besluit mee en vermeldt de termijn waarbinnen, en de voorwaarden waaronder, om een heroverweging van het besluit kunnen verzoeken. 3 quater) De lidstaten kunnen tevens het recht passagiers te laten in- en uitstappen op stations in dezelfde lidstaat op het traject van een internationale passagiersvervoerdienst beperken wanneer een exclusief recht voor het vervoer van passagiers tussen deze stations is toegekend uit hoofde van een concessiecontract dat vóór … (16) is gegund op basis van een eerlijke op concurrentie stoelende aanbestedingsprocedure en overeenkomstig de toepasselijke beginselen van het communautaire recht. Deze beperking kan gelden gedurende de oorspronkelijke duur van het contract, of 15 jaar, naargelang welk tijdsbestek het kortst is. 3 quinquies) De bepalingen van deze richtlijn verplichten een lidstaat niet om voor internationale passagiersvervoerdiensten vóór 1 januari 2010 het in lid 3 bis bedoelde recht op toegang te verlenen aan spoorwegondernemingen en de direct of indirect onder hun zeggenschap staande dochterondernemingen met een vergunning van een lidstaat waar soortgelijke toegangsrechten niet worden verleend. 3 sexties) De lidstaten treffen de nodige maatregelen om ervoor te zorgen dat de in lid 3 ter, lid 3 quater en lid 3 quinquies bedoelde beslissingen rechterlijk kunnen worden getoetst. 3 septies) Onverminderd lid 3 ter, kunnen de lidstaten, onder de in dit artikel bepaalde voorwaarden, een voor het spoorwegvervoer bevoegde autoriteit toestaan een heffing op te leggen aan spoorwegondernemin g en die een internationale passagiersvervoerdienst verzorgen voor de exploitatie van onder de rechtsbevoegdheid van deze autoriteit vallende trajecten die tussen twee stations in deze lidstaat worden geëxploiteerd . In dat geval worden spoorwegondernemingen die een nationale vervoerdienst verzorgen aan dezelfde heffing op de exploitatie van die trajecten onderworpen. De heffing is bedoeld om deze autoriteit te compenseren voor het nakomen van openbaredienstverplichtingen in het kader van een openbaredienstcontract dat overeenkomstig de communautaire wetgeving is gesloten. De compensatie mag niet hoger zijn dan nodig is om de kosten van de uitvoering van de openbaredienstverplichtingen, rekening houdend met de opbrengsten alsmede met een redelijke winst uit de uitvoering van die verplichtingen, te dekken. De heffing wordt opgelegd in overeenstemming met de communautaire wetgeving, met name met inachtneming van de beginselen van gelijke behandeling, transparantie, non-discriminatie en evenredigheid, in het bijzonder tussen de prijs van de dienst en de hoogte van de heffing. Het totaal van de opgelegde heffingen mag de economische levensvatbaarheid van de internationale passagiersvervoerdienst waaraan zij worden opgelegd, niet in gevaar brengen. De betrokken autoriteiten houden de nodige gegevens bij om ervoor te zorgen dat de oorsprong van de heffingen en het gebruik dat ervan wordt gemaakt, kan worden achterhaald. De lidstaten verschaffen de Commissie deze informatie. 9) artikel 10, lid 8, wordt vervangen door: 8. Uiterlijk op 1 januari 2009 legt de Commissie aan het Europees Parlement, de Raad, het Europees Economisch en Sociaal Comité en het Comité van de Regio's een verslag voor over de uitvoering van deze richtlijn. In dit verslag wordt ingegaan op: 10) aan artikel 10 wordt de volgende alinea toegevoegd: 9. Uiterlijk op 1 januari 2018 dient de Commissie bij het Europees Parlement, de Raad, het Europees Economisch en Sociaal Comité en het Comité van de Regio's een verslag in over de uitvoering van het bepaalde in artikel 10, leden 3 ter en quinquies . In een uiterlijk op 31 december 2012 aan het Europees Parlement, de Raad, het Europees Economisch en Sociaal Comité en het Comité van de Regio's voor te leggen verslag geeft de Commissie een specifieke analyse van de stand van de voorbereidingen voor de openstelling van de spoorwegmarkt voor nationale passagiersvervoerdiensten. In dit verslag stelt de Commissie, indien van toepassing, verdere aanvullende maatregelen voor met het oog op de vergemakkelijking van de openstelling van deze markt en de nakoming van de openbaredienstverplichtingen. 11) Artikel 11, lid 2 wordt vervangen door: 2. De maatregelen die voor de aanpassing van de bijlagen noodzakelijk zijn, worden vastgesteld volgens de regelgevingsprocedure met toetsing bedoeld in artikel 11 bis, lid 3. 12) Artikel 11 bis, lid 3 wordt vervangen door: 3. Wanneer naar dit lid wordt verwezen, zijn artikel 5 bis, leden 1 tot en met 4 en artikel 7 van Besluit 1999/468/EG van toepassing, met inachtneming van artikel 8 van dat besluit. 13) aan artikel 15 wordt de volgende alinea toegevoegd: De verplichting tot omzetting en uitvoering van deze richtlijn is niet van toepassing op Cyprus en Malta zolang deze landen niet beschikken over een spoorwegnet op hun grondgebied. Artikel 2 Richtlijn 2001/14/EG wordt als volgt gewijzigd: 1) aan artikel 1, lid 3, wordt het volgende punt toegevoegd: 2) aan artikel 2 wordt het volgende punt toegevoegd: 3) aan artikel 13 wordt het volgende lid toegevoegd: 4. Wanneer een aanvrager voornemens is infrastructuurcapaciteit aan te vragen met het oog op het exploiteren van een internationale passagiersvervoerdienst als bedoeld in artikel 3 van Richtlijn 91/440/EEG, stelt hij de infrastructuurbeheerders en de betrokken toezichthoudende instanties daarvan in kennis. Om de beoordeling mogelijk te maken van het doel van de internationale dienst om passagiers tussen stations in verschillende lidstaten te vervoeren, alsmede van de potentiële economische gevolgen voor bestaande openbaredienstcontracten , zorgen de toezichthoudende instanties ervoor dat elke bevoegde autoriteit die een in een openbaredienstcontract omschreven spoorwegpassagiersvervoerdienst heeft gegund, iedere andere belanghebbende bevoegde autoriteit die het recht heeft de toegang uit hoofde van artikel 10, lid 3 ter, van Richtlijn 91/440/EEG te beperken en elke spoorwegonderneming die het openbaredienstcontract uitvoert op het traject van deze internationale passagiersvervoerdienst, op de hoogte worden gebracht. 4) artikel 17, lid 5, wordt vervangen door: 5. Kaderovereenkomsten hebben in beginsel een looptijd van vijf jaar, en kunnen worden verlengd met periodes die gelijk zijn aan hun oorspronkelijke looptijd. De infrastructuurbeheerder kan in specifieke gevallen met een kortere of langere looptijd instemmen. Een looptijd van meer dan vijf jaar moet worden gerechtvaardigd door het bestaan van commerciële overeenkomsten, specifieke investeringen of risico's. 5 bis. Voor door de aanvrager naar behoren gemotiveerde diensten waarbij gebruik wordt gemaakt van in artikel 24 bedoelde gespecialiseerde infrastructuur die een aanzienlijke en langdurige investering vereist, kan de looptijd van de kaderovereenkomst 15 jaar bedragen. Een looptijd van meer dan 15 jaar is alleen in uitzonderingsgevallen mogelijk, en met name bij aanzienlijke en langdurige investeringen, vooral in combinatie met contractuele verplichtingen waaronder een meerjarenplan voor de afschrijving van deze investeringen. In dit geval kan de aanvrager verzoeken dat de capaciteitskenmerken - waaronder de frequentie, het volume en de kwaliteit van spoorwegtrajecten - die aan de aanvrager voor de looptijd van de kaderovereenkomst ter beschikking worden gesteld, gedetailleerd worden omschreven. De infrastructuurbeheerder kan de gereserveerde capaciteit verlagen indien deze voor een periode van ten minste één maand minder is gebruikt dan de in artikel 27 bedoelde drempelwaarde. Vanaf 1 januari 2010 voor internationale passagiersvervoerdiensten kan een eerste kaderovereenkomst voor een periode van 5 jaar worden opgesteld, die eenmaal met 5 jaar verlengd kan worden, op basis van de capaciteitskenmerken die worden gebruikt door de aanvragers die voor 1 januari 2010 diensten exploiteren, teneinde rekening te houden met specifieke investeringen of met het bestaan van commerciële overeenkomsten. De in artikel 30 bedoelde toezichthoudende instantie is bevoegd voor het verlenen van toestemming voor de inwerkingtreding van zo'n overeenkomst. 5) aan artikel 30, lid 1, wordt vóór de laatste zin de volgende zin toegevoegd: Voorts is zij voor haar werking onafhankelijk van alle bevoegde autoriteiten die betrokken zijn bij de gunning van een openbaredienstcontract . 6) artikel 34, lid 3 wordt vervangen door: 3. De maatregelen die voor de aanpassing van de bijlagen noodzakelijk zijn, worden vastgesteld volgens de regelgevingsprocedure met toetsing bedoeld in artikel 35, lid 3. 7) artikel 35, lid 3 wordt vervangen door: 3. Wanneer naar dit lid wordt verwezen, zijn artikel 5 bis, leden 1 tot en met 4 en artikel 7 van Besluit 1999/468/EG van toepassing, met inachtneming van artikel 8 van dat besluit. 8) aan artikel 38 wordt de volgende alinea toegevoegd: De verplichting tot omzetting en uitvoering van deze richtlijn is niet van toepassing op Cyprus en Malta zolang deze landen niet beschikken over een spoorwegnet op hun grondgebied. Artikel 3 1. De lidstaten doen de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden om vóór … (17) aan deze richtlijn te voldoen. Zij stellen de Commissie onverwijld in kennis van de tekst daarvan . Wanneer de lidstaten die bepalingen aannemen, wordt in de bepalingen zelf of bij de officiële bekendmaking daarvan naar deze richtlijn verwezen. De regels voor de verwijzing worden vastgesteld door de lidstaten. 2. De lidstaten delen de Commissie de tekst van de belangrijkste bepalingen van intern recht mee die zij op het onder deze richtlijn vallende gebied vaststellen. 3. Het bepaalde in artikel 1, punten 2, 5, 6 en 7, wordt van toepassing met ingang van 1 januari 2010. Artikel 4 Deze richtlijn treedt in werking op de dag volgende op die van haar bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese Unie. Artikel 5 Deze richtlijn is gericht tot de lidstaten. Gedaan te Voor het Europees Parlement Voor de Raad De voorzitter De voorzitter (Medebeslissingsprocedure: tweede lezing) Het Europees Parlement , – gezien het gemeenschappelijk standpunt van de Raad (5893/5/2006 – C6-0310/2006) (1) , – gezien zijn in eerste lezing geformuleerde standpunt (2) inzake het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2004)0142 ) (3) , – gelet op artikel 251, lid 2 van het EG-Verdrag, – gelet op artikel 62 van zijn Reglement, – gezien de aanbeveling voor de tweede lezing van de Commissie vervoer en toerisme ( A6-0480/2006 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan het gemeenschappelijk standpunt, als geamendeerd door het Parlement; 2. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Standpunt van het Europees Parlement in tweede lezing vastgesteld op 18 januari 2007 met het oog op de aanneming van Richtlijn 2007/…/EG van het Europees Parlement en de Raad inzake het bevoegdheidsbewijs van machinisten die locomotieven en treinen besturen en van ander treinpersoneel dat veiligheidstaken verricht op het spoorwegnet van de Gemeenschap HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, en met name op artikel 71, Gezien het voorstel van de Commissie, Gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité (4) , Gezien het advies van het Comité van de Regio's (5) , Handelend volgens de procedure van artikel 251 van het Verdrag (6) , Overwegende hetgeen volgt: (1) Richtlijn 2004/49/EG van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 inzake de veiligheid op de communautaire spoorwegen (7) schrijft voor dat infrastructuurbeheerders en spoorwegondernemingen hun veiligheidsmanagementsysteem zodanig tot stand brengen dat het spoorwegnet tenminste in staat is de gemeenschappelijke veiligheidsdoelen te halen, en voldoet aan de nationale veiligheidsvoorschriften en aan de in de technische specificaties inzake interoperabiliteit (TSI) vastgelegde veiligheidseisen, alsmede dat de desbetreffende gemeenschappelijke veiligheidsmethoden worden toegepast. Deze veiligheidsmanagementsystemen voorzien onder meer in opleidingsprogramma's en -systemen die ervoor zorgen dat de vakbekwaamheid van het personeel op peil wordt gehouden en dat taken op passende wijze worden vervuld. (2) Richtlijn 2004/49/EG bepaalt dat een spoorwegonderneming, teneinde toegang te krijgen tot spoorweginfrastructuur, moet beschikken over een veiligheidscertificaat. (3) Krachtens Richtlijn 91/440/EEG van de Raad van 29 juli 1991 betreffende de ontwikkeling van de spoorwegen in de Gemeenschap (8) hebben spoorwegondernemingen met een vergunning, met ingang van 15 maart 2003, recht op toegang tot het Europese netwerk voor internationale goederenvervoersdiensten per spoor gehad en zullen zij, uiterlijk vanaf 2007, recht op toegang tot het volledige netwerk voor binnenlandse en internationale goederenvervoersdiensten hebben. Deze geleidelijke uitbreiding van de toegangsrechten zal onvermijdelijk leiden tot een toename in de verplaatsing van machinisten over de nationale grenzen heen, resulterend in een toenemende vraag naar bestuurders die zijn opgeleid en bevoegd om in meer dan één lidstaat te rijden. (4) Uit een door de Commissie in 2002 uitgevoerde studie is gebleken dat de wetten van de lidstaten inzake de vereisten voor de certificering van machinisten aanmerkelijk verschillen. Er moeten daarom communautaire voorschriften voor de certificering van machinisten worden aangenomen om deze verschillen weg te werken en het huidige hoge veiligheidsniveau van het communautaire spoorwegnet te handhaven. (5) Dergelijke communautaire voorschriften moeten ook bijdragen tot de verwezenlijking van de doelstellingen van het communautair beleid inzake het vrije verkeer van werknemers, de vrijheid van vestiging alsmede de vrijheid om diensten te verlenen in de context van het gemeenschappelijk vervoersbeleid, en moeten tegelijkertijd concurrentievervalsing voorkomen. (6) Deze gemeenschappelijke bepalingen moeten het vooral gemakkelijker maken voor machinisten om zich van de ene lidstaat naar de andere te verplaatsen, maar ook van de ene spoorwegonderneming naar de andere, en in het algemeen bevorderen dat de vergunning en het geharmoniseerde aanvullende het bevoegdheidsbewijs door alle belanghebbenden in de spoorwegsector worden erkend. Hiertoe is het van fundamenteel belang dat in de bepalingen minimumeisen worden vastgelegd, waar aanvragers aan moeten voldoen om de vergunning en de geharmoniseerde aanvullende bevoegdheidsbewijs te verkrijgen. (7) Deze richtlijn ligt in het verlengde van en is grotendeels gebaseerd op de historische, op 27 januari 2004 door de sociale partners bereikte overeenkomsten tussen de Gemeenschap van Europese Spoorwegen (CER) en de Europese Federatie van Vervoerswerknemers (ETF) inzake het Europees rijbewijs voor bestuurders op grensoverschrijdende interoperabele diensten, en inzake bepaalde aspecten van de arbeidsvoorwaarden voor mobiele werknemers die interoperabele grensoverschrijdende diensten verrichten (9) . (8) Het feit dat een lidstaat machinisten die uitsluitend werken op bepaalde categorieën spoorwegsystemen, netwerken en infrastructuur van het toepassingsgebied van deze richtlijn uitsluit, neemt niet weg dat deze lidstaat verplicht is de geldigheid van de vergunningen op het gehele grondgebied van de Europese Unie of van geharmoniseerde aanvullende bevoegdheidsbewijzen op de desbetreffende infrastructuur te erkennen. (9) De eisen moeten tenminste betrekking hebben op de minimumleeftijd voor het besturen van een trein, de lichamelijke en bedrijfspsychologische geschiktheid van de aanvrager, de ervaring en kennis van bepaalde zaken in verband met het besturen van een trein, evenals kennis van de infrastructuur waar machinisten gaan rijden en van de aldaar gebruikte taal. (10) Om de kosteneffectiviteit te vergroten, dient de opleiding die machinisten moeten volgen om een geharmoniseerd aanvullend bevoegdheidsbewijs te verkrijgen, voorzover dit vanuit veiligheidsoogpunt mogelijk en wenselijk is, speciaal gericht zijn op de bijzondere diensten die door de machinist moet worden verricht, zoals rangeren, onderhoudsdiensten en personen- en goederenvervoerdiensten. Bij de beoordeling van de uitvoering van deze richtlijn dient het Europees Spoorwegbureau ("het Bureau") te evalueren of er behoefte is aan wijziging van de in de bijlage gespecificeerde opleidingseisen, om beter aan te sluiten bij de nieuwe structuur van de markt die tot ontwikkeling komt. (11) De Spoorwegondernemingen en infrastructuurbeheerders die geharmoniseerde aanvullende bevoegdheidsbewijzen afgeven kunnen zelf opleidingen aanbieden op het gebied van algemene vakkennis, taalkennis, kennis inzake rollend materieel en de infrastructuur. Wat de examens betreft, moet belangenverstrengeling echter worden vermeden, omdat de mogelijkheid bestaat dat de examinator tot de spoorwegonderneming of infrastructuurbeheerder behoort die het geharmoniseerd aanvullend bevoegdheidsbewijs afgeeft. (12) De vakbekwaamheden van het personeel en de gezondheids- en veiligheidsvoorwaarden worden in het kader van de interoperabiliteitrichtlijnen ontwikkeld, met name als onderdeel van de TSI "exploitatie en beheer van het treinverkeer" . Er moet worden gezorgd voor samenhang tussen deze TSI en de bijlagen bij deze richtlijn. De Commissie zal hiervoor zorgen door de relevante TSI te wijzigen of aan te passen aan deze richtlijn en de bijlagen hierbij volgens de procedures waarin Richtlijn 96/48/EG van de Raad van 23 juli 1996 betreffende de interoperabiliteit van het trans-Europees hogesnelheidsspoorwegsysteem (10) en Richtlijn 2001/16/EG van het Europees Parlement en de Raad van 19 maart 2001 betreffende de interoperabiliteit van het conventionele spoorwegsysteem (11) voorzien. (13) De in deze richtlijn genoemde voorschriften betreffende vergunningen en geharmoniseerde aanvullende bevoegdheidsbewijzen dient alleen betrekking te hebben op het recht van de machinist om legaal een trein te besturen. Voordat de bestuurder op een bepaalde infrastructuur een trein mag besturen, moet ook voldaan zijn aan alle andere wettelijke voorschriften die overeenkomen met de communautaire regelgeving en op niet-discriminerende wijze worden toegepast, met betrekking tot spoorwegondernemingen, de infrastructuurbeheerder, de infrastructuur en het rollend materieel. (14) Deze richtlijn laat onverlet de toepassing van Richtlijn 95/46/EG van het Europees Parlement en de Raad van 24 oktober 1995 betreffende de bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens en betreffende het vrije verkeer van die gegevens (12) , alsmede de toepassing van Verordening (EG) nr. 45/2001 van het Europees Parlement en de Raad van 18 december 2000 betreffende de bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens door de communautaire instellingen en organen en betreffende het vrije verkeer van die gegevens (13) . (15) Om de nodige uniformiteit en transparantie te waarborgen dient de Gemeenschap één enkel, door de lidstaten wederzijds erkend model bevoegdheidsbewijs vast te stellen, als bewijs van het feit dat de machinisten aan een aantal minimumeisen voldoen en dat zij over de nodige beroepskwalificaties en taalkennis beschikken, terwijl de afgifte van de vergunning aan de lidstaten en de afgifte van geharmoniseerde aanvullende bevoegdheidsbewijzen aan de infrastructuurbeheerders worden overgelaten. (16) Het Bureau zal tevens het gebruik onderzoeken van een chipkaart in plaats van een vergunning en geharmoniseerde aanvullende bevoegdheidsbewijzen. Een dergelijke chipkaart zou het voordeel hebben dat die beide elementen worden gecombineerd en zou ook voor andere toepassingen kunnen worden gebruikt, zoals voor veiligheidsdoeleinden of bij de machinistenadministratie. (17) Alle in de vergunning, het geharmoniseerde aanvullende bevoegdheidsbewijs en de in de registers van vergunningen en geharmoniseerde aanvullende bevoegdheidsbewijzen omschreven informatie moet door de veiligheidsautoriteiten worden benut om de beoordeling van de in de artikelen 10 en 11 van Richtlijn 2004/49/EG bedoelde certificering van personeel te vergemakkelijken en de afgifte van de in die artikelen bedoelde veiligheidscertificaten te bespoedigen. (18) De inzet van bevoegde machinisten overeenkomstig deze richtlijn, ontslaat de spoorwegondernemingen en de infrastructuurbeheerders niet van de verplichting een systeem van toezicht en interne controle op de vakbekwaamheid en gedragingen van hun machinisten in te voeren overeenkomstig artikel 9 en bijlage III van Richtlijn 2004/49/EG. Deze inzet zal onderdeel van dat systeem zijn. Een geharmoniseerd aanvullend bevoegdheidsbewijs ontheft noch de spoorwegonderneming, noch de infrastructuurbeheerder van hun verantwoordelijkheid voor de veiligheid en, in het bijzonder, voor de opleiding van hun personeel. (19) Bepaalde ondernemingen verlenen machinistendiensten aan spoorwegmaatschappijen en infrastructuurbeheerders. In dergelijke gevallen is het de verantwoordelijkheid van de spoorwegmaatschappij of de infrastructuurbeheerder die de bestuurder in dienst neemt om ervoor te zorgen dat hij of zij beschikt over een vergunning en een bevoegdheidsbewijs overeenkomstig deze richtlijn. (20) Opdat het spoorwegvervoer doeltreffend blijft opereren, behouden machinisten die reeds voor de inwerkingtreding van deze richtlijn in hun beroep werkzaam waren gedurende een overgangsperiode hun verworven bevoegdheden. (21) Onnodige administratieve en financiële lasten moeten worden vermeden bij het vervangen van machinistenbevoegdheden die vóór de toepassing van de relevante bepalingen van deze richtlijn aan machinisten zijn afgegeven door geharmoniseerde aanvullende bevoegdheidsbewijzen en vergunningen die met deze richtlijn overeenkomen. Daarom moeten eerder aan de machinist verleende bevoegdheden zoveel mogelijk worden gevrijwaard. De kwalificaties en de ervaring van elke machinist of groep machinisten moet door de instanties van afgifte in aanmerking worden genomen in het geval dat deze bevoegdheden vervangen moeten worden. De instantie van afgifte moet op basis van de kwalificaties en/of de ervaring besluiten of een machinist of een groep machinisten een aanvullend examen moet afleggen en/of een aanvullende opleiding moet volgen om nieuwe vergunningen en geharmoniseerde aanvullende bevoegdheidsbewijzen te kunnen ontvangen. De instantie van afgifte kan derhalve besluiten dat de kwalificaties en/of de ervaring voldoende is voor de afgifte van de vereiste vergunningen en geharmoniseerde aanvullende bevoegdheidsbewijzen, zonder verder examen of verdere opleiding te volgen. (22) Onnodige administratieve en financiële lasten moeten ook worden vermeden in het geval dat machinisten van werkgever veranderen. Een spoorwegonderneming waarbij een bestuurder in dienst treedt moet de eerder verworven vaardigheden in aanmerking nemen en zoveel mogelijk moet worden voorkomen dat aanvullende examens en opleiding verplicht worden gesteld. (23) Met betrekking tot de bevoegdheden die bestuurders hebben verkregen vóór de toepassing van deze richtlijn, bestaat geen enkel recht op wederzijdse erkenning uit hoofde van deze richtlijn, volgens het bij Richtlijn 2005/36/EG van het Europees Parlement en de Raad van 7 september 2005 betreffende de erkenning van beroepskwalificaties (14) ingevoerde algemene systeem van wederzijdse erkenning, dat tot het einde van de overgangsperiode van toepassing blijft. (24) De voor de toepassing van deze richtlijn vereiste maatregelen moeten worden vastgesteld overeenkomstig Besluit 1999/468/EG van de Raad van 28 juni 1999 tot vaststelling van de voorwaarden voor de uitoefening van de aan de Commissie verleende uitvoeringsbevoegdheden (15) . (25) De Commissie moet met name de bevoegdheid worden gegeven maatregelen van algemene strekking vast te stellen tot wijziging van niet-essentiële onderdelen van deze richtlijn of ter aanvulling van deze richtlijn met nieuwe niet-essentiële onderdelen. Deze maatregelen moeten worden vastgesteld volgens de regelgevingsprocedure met toetsing waarin artikel 5 bis van Besluit 1999/468/EG voorziet. (26) Overeenkomstig punt 34 van het interinstitutioneel akkoord "Beter wetgeven" (16) worden de lidstaten ertoe aangespoord voor zichzelf en in het belang van de Gemeenschap hun eigen geïllustreerde tabellen op te stellen, die voorzover mogelijk het verband weergeven tussen deze richtlijn en de omzettingsmaatregelen, en deze openbaar te maken. (27) De lidstaten dienen controles op de naleving van deze richtlijn uit te voeren en passende maatregelen te nemen om inbreuk op de bepalingen van deze richtlijn door een machinist tegen te gaan. (28) De lidstaten dienen passende maatregelen te nemen om inbreuk op de nationale bepalingen tot uitvoering van deze richtlijn tegen te gaan. (29) Aangezien de doelstelling van deze richtlijn, namelijk het opstellen van een gemeenschappelijk regelgevingskader voor de certificering van machinisten van locomotieven en treinen voor personen- en goederenvervoer onvoldoende door de lidstaten kan worden verwezenlijkt, en derhalve, gezien de omvang en de gevolgen van deze richtlijn, beter op het niveau van de Gemeenschap kan worden verwezenlijkt, kan de Gemeenschap maatregelen nemen overeenkomstig het in artikel 5 van het Verdrag neergelegde subsidiariteitsbeginsel. Overeenkomstig het in dat artikel neergelegde evenredigheidsbeginsel gaat de richtlijn niet verder dan nodig is, teneinde deze doelstelling te verwezenlijken. (30) Vanuit het oogpunt van kostenefficiëntie kan het wenselijk blijken gedurende een beperkte periode machinisten die uitsluitend op het grondgebied van één lidstaat werkzaam zijn vrij te stellen van de toepassing van de bepalingen van deze richtlijn die betrekking hebben op de verplichting dat deze over vergunningen en bevoegdheidsbewijzen in overeenstemming met deze richtlijn moeten beschikken. De voorwaarden voor dergelijke vrijstellingen moeten duidelijk worden gedefinieerd. (31) Voor een lidstaat die niet over een spoorwegnet beschikt, en niet verwacht er binnen afzienbare tijd over te zullen beschikken, zou de verplichting tot omzetting en uitvoering van de bepalingen van deze richtlijn onevenredig en zinloos zijn. Een dergelijke lidstaat moet derhalve, zolang hij niet over een spoorwegnet beschikt, van de verplichting tot omzetting en uitvoering van deze richtlijn worden vrijgesteld, HEBBEN DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD: Hoofdstuk I Voorwerp , toepassingsgebied en definities Artikel 1 Voorwerp Deze richtlijn stelt de voorwaarden en procedures vast voor het bevoegdheidsbewijs van machinisten die locomotieven en treinen besturen en van ander treinpersoneel dat veiligheidstaken verricht op het spoorwegnet in de Gemeenschap. Zij bepaalt hiertoe ook welke verantwoordelijke taken toevallen aan de bevoegde autoriteiten van de lidstaten, de machinisten en de overige betrokkenen in de sector, met name spoorwegondernemingen, infrastructuurbeheerders en opleidingscentra. Artikel 2 Toepassingsgebied 1. Deze richtlijn is van toepassing op machinisten die locomotieven en treinen besturen en op ander treinpersoneel dat veiligheidstaken verricht op het spoorwegnet in de Gemeenschap voor rekening van een spoorwegonderneming, waarvoor een veiligheidscertificaat vereist is of waarvoor een infrastructuurbeheerder een veiligheidsvergunning nodig heeft. 2. De lidstaten verbieden, op basis van nationale bepalingen die gelden voor ander boordpersoneel op goederentreinen, niet, dat goederentreinen grenzen overschrijden of binnenlands vervoer op hun grondgebied verzorgen. 3. Overeenkomstig het bepaalde in artikel 7 kunnen de lidstaten vrijstelling van de ten uitvoering van deze richtlijn vastgestelde maatregelen verlenen aan machinisten die uitsluitend rijden op: Artikel 3 Definities In deze richtlijn wordt verstaan onder: h) "Bureau": het Europees Spoorwegbureau opgericht bij Verordening (EG) nr. 881/2004 van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 (18) ; Hoofdstuk II Bevoegdheidsbewijs van machinisten Artikel 4 Communautair model bevoegdheidsbewijs 1. Iedere machinist dient geschikt te zijn en kwalificaties te bezitten die vereist zijn voor het besturen van een trein en in het bezit te zijn van de volgende documenten: 2. De eis dat de bestuurder in het bezit moet zijn van een bevoegdheidsbewijs voor een specifiek deel van de infrastructuur, is echter niet van toepassing op de hierna genoemde onderdelen, in het geval dat een andere machinist die in het bezit is van het geldige vereiste bevoegdheidsbewijs voor de betrokken infrastructuur tijdens het besturen naast de bestuurder zit: Het besluit om van deze mogelijkheid gebruik te maken, wordt genomen door de spoorwegonderneming en kan niet worden opgelegd door de betrokken infrastructuurbeheerder of de bevoegde autoriteit. Wanneer op deze wijze een extra bestuurder wordt ingezet, wordt de infrastructuurbeheerder daar vooraf van in kennis gesteld. 3. Het bevoegdheidsbewijs machtigt de houder tot het besturen van een trein in een van de volgende categorieën of in beide : Een bevoegdheidsbewijs kan een machtiging voor alle categorieën bevatten, die alle in lid 4 bedoelde codes omvat. 4. De Commissie stelt vóór ... (19) , volgens de in artikel 33, lid 3 , bedoelde regelgevingsprocedure met toetsing , op basis van een door het Bureau opgestelde ontwerptekst , de maatregelen vast tot wijziging van niet-essentiële onderdelen van deze richtlijn, door haar aan te vullen, en die betrekking hebben op een communautair model voor de vergunning, het bevoegdheidsbewijs, en het gewaarmerkte afschrift van het bevoegdheidsbewijs en bepaalt de fysieke kenmerken daarvan. Daarbij houdt de Commissie rekening met maatregelen die vervalsing moet tegengaan. Uiterlijk …* stelt de Commissie, volgens de regelgevingsprocedure met toetsing van artikel 33, lid 3 , en op basis van een aanbeveling door het Bureau, de maatregelen vast tot wijziging van niet-essentiële onderdelen van deze richtlijn, door haar aan te vullen, en die betrekking hebben op de communautaire codes voor de verschillende types in Categorie A en B als bedoeld in lid 3. Artikel 5 Bestrijding van vervalsing De bevoegde autoriteiten en de instanties van afgifte treffen alle nodige maatregelen om te voorkomen dat vergunningen en bevoegdheidsbewijzen worden vervalst en dat met de in artikel 23 bedoelde registers wordt geknoeid. Artikel 6 Eigendom, taal en instanties van afgifte 1. Een vergunning is eigendom van de houder en wordt afgegeven door de in artikel 3, onder a), omschreven bevoegde autoriteit. Wanneer een bevoegde autoriteit of diens gemachtigde een vergunning afgeeft in een nationale taal die geen taal van de Gemeenschap is, stelt zij een tweetalige versie van de vergunning op waarin een van de talen van de Gemeenschap wordt gebruikt. 2. De bevoegde autoriteit kan deze taak alleen delegeren volgens de voorwaarden van artikel 20. 3. Een bevoegdheidsbewijs wordt afgegeven door de spoorwegonderneming of door de infrastructuurbeheerder die de machinist in dienst heeft of contracteert. Het bevoegdheidsbewijs is eigendom van de onderneming of beheerder die deze verklaring afgeeft; machinisten kunnen echter een gewaarmerkte kopie verkrijgen, overeenkomstig artikel 13, lid 3, van Richtlijn 2004/49/EG. Wanneer een spoorwegonderneming of een infrastructuurbeheerder een bevoegdheidsbewijs afgeeft in een nationale taal die geen taal van de Gemeenschap is, stelt zij/hij een tweetalige versie van deze verklaring op waarin een van de talen van de Gemeenschap wordt gebruikt. Artikel 7 Geografische geldigheid 1. Een vergunning is geldig op het gehele grondgebied van de Gemeenschap. 2. Een bevoegdheidsbewijs is uitsluitend geldig op de daarin vermelde infrastructuren en voor het daarin vermelde rollend materieel. Artikel 8 Wederzijdse erkenning 1. Wanneer de treinbestuurder in het bezit is van de vergunning en het bevoegdheidsbewijs afgegeven overeenkomstig deze richtlijn, mag hij een trein besturen, mits de spoorwegonderneming of de infrastructuurbeheerder die voor het vervoer in kwestie verantwoordelijk is, in het bezit is van een veiligheidscertificaat, respectievelijk een veiligheidsvergunning, zij het alleen op het netwerk waarvoor het bevoegdheidsbewijs en het veiligheidscertificaat samen, of de veiligheidsvergunning geldig zijn. 2. De door een lidstaat overeenkomstig deze richtlijn afgegeven vergunningen worden door alle andere lidstaten erkend. Artikel 9 Erkenning van bevoegdheidsbewijzen van machinisten van derde landen Bevoegdheidsbewijzen van machinisten van een derde land die uitsluitend op grensoverschrijdende baanvakken van het spoorwegnet van een lidstaat opereren, kunnen door die lidstaat worden erkend, overeenkomstig bilaterale overeenkomsten met dat derde land. Hoofdstuk III Voorwaarden voor het verkrijgen van de vergunning en het bevoegdheidsbewijs Artikel 10 Minimumeisen 1. Om een vergunning te verkrijgen moet de aanvrager voldoen aan de in de artikelen 11 en 12 genoemde minimumeisen. Ter verkrijging van een bevoegdheidsbewijs en het behoud van de geldigheid daarvan, moet de aanvrager in het bezit zijn van een vergunning en voldoen aan de in de artikelen 13 en 14 genoemde minimumeisen. 2. Een lidstaat kan hogere eisen stellen aan de afgifte van vergunningen op zijn eigen grondgebied. Echter door een andere lidstaat afgegeven vergunningen moeten overeenkomstig artikel 7 worden erkend. AFDELING I VERGUNNING Artikel 11 Minimumleeftijd De lidstaten schrijven de minimumleeftijd van ten minste twintig jaar voor, om een vergunning aan te vragen. Niettemin kunnen de lidstaten een vergunning afgeven aan een aanvrager vanaf ten minste achttien jaar, maar de geldigheid van een dergelijke vergunning blijft beperkt tot het grondgebied van de lidstaat van afgifte. Artikel 12 Basiseisen 1. De aanvrager moet met succes een schoolopleiding (lager en middelbaar onderwijs) van ten minste 9 jaar doorlopen hebben en met succes een basisopleiding hebben afgesloten die gelijkwaardig is aan niveau 3 als bedoeld in Besluit 85/368/EEG van de Raad van 16 juli 1985 en vergelijkbaar is met de getuigschriften van vakbekwaamheid tussen de lidstaten van de Europese Gemeenschap (20) . 2. De aanvrager moet als bewijs van zijn lichamelijke geschiktheid een medisch onderzoek ondergaan bij, of onder toezicht van, een erkende of geaccrediteerde arts overeenkomstig artikel 21 , al naar gelang de lidstaat besluit. Dit onderzoek heeft ten minste betrekking op de in bijlage II, punten 1.1, 1.2, 1.3 en 2.1 genoemde criteria. 3. De aanvrager moet als bewijs van zijn bedrijfspsychologische geschiktheid een onderzoek ondergaan bij, of onder toezicht van, een overeenkomstig artikel 21 erkende of geaccrediteerde psycholoog of arts, al naar gelang de lidstaat besluit. Dit onderzoek heeft ten minste betrekking op de in bijlage II, punt 2.2, genoemde criteria. 4. De aanvrager moet zijn algemene beroepsbekwaamheid aantonen door met goed gevolg een examen af te leggen dat tenminste betrekking heeft op de in bijlage IV genoemde algemene onderwerpen. AFDELING II BEVOEGDHEIDSBEWIJS Artikel 13 Taalkennis Het criterium taalkennis, bedoeld in bijlage VI moet worden toegepast voor de infrastructuur waar het bevoegdheidsbewijs geldig voor is. Artikel 14 Beroepskwalificaties 1. De aanvrager moet met goed gevolg een examen hebben afgelegd over zijn vakkennis en vakbekwaamheid met betrekking tot het rollend materieel waarvoor het bevoegdheidsbewijs wordt aangevraagd; dit examen dient tenminste betrekking te hebben op de in bijlage V aangegeven algemene onderwerpen. 2. De aanvrager moet tevens met goed gevolg een examen hebben afgelegd over zijn vakkennis en vakbekwaamheid met betrekking tot de infrastructuur waarvoor het bevoegdheidsbewijs wordt aangevraagd. Dit examen dient tenminste betrekking te hebben op de in bijlage VI aangegeven algemene onderwerpen. In een voorkomend geval heeft dit examen ook betrekking op de taalkennis van de aanvrager, overeenkomstig bijlage VI, punt 8. 3. De aanvrager wordt door de spoorwegonderneming of de infrastructuurbeheerder opgeleid volgens de Richtlijn 2004/49/EG opgenomen veiligheidsmanagementsysteem. Hoofdstuk IV Procedure voor het verkrijgen van een vergunning en van een bevoegdheidsbewijs Artikel 15 Verkrijgen van een vergunning 1. De bevoegde autoriteit maakt de voor het verkrijgen van een vergunning te volgen procedure bekend. 2. Iedere vergunningaanvraag wordt door de kandidaat-machinist of namens hem door een entiteit bij de bevoegde autoriteit ingediend. 3. De bij de bevoegde instantie ingediende aanvragen kunnen betrekking hebben op de afgifte van een nieuwe vergunning, de bijwerking van de gegevens van de vergunning, een verlenging of de afgifte van een duplicaat. 4. De bevoegde autoriteit geeft een vergunning zo spoedig mogelijk en uiterlijk een maand na ontvangst van alle benodigde documenten af. 5. Een vergunning heeft een geldigheidsduur van 10 jaar, behoudens het bepaalde in artikel 17 , lid 1. 6. Een vergunning wordt in enkelvoud afgegeven. Een vergunning mag niet worden gedupliceerd, behalve door de bevoegde autoriteit, in het geval dat om een duplicaat wordt gevraagd. Artikel 16 Verkrijgen van een bevoegdheidsbewijs Als onderdeel van het veiligheidsmanagementsysteem stelt elke spoorwegonderneming en infrastructuurbeheerder de voor afgifte of bijwerking van het bevoegdheidsbewijs, in overeenstemming met deze richtlijn te volgen procedures op, alsmede een beroepsprocedure die machinisten de mogelijkheid biedt, om herziening van een beslissing betreffende de afgifte, de bijwerking, de schorsing dan wel de intrekking van een bevoegdheidsbewijs te verzoeken. De spoorwegonderneming of infrastructuurbeheerder werkt het bevoegdheidsbewijs onmiddellijk bij, in het geval dat de houder van het bevoegdheidsbewijs aanvullende machtigingen met betrekking tot het rollend materieel en de infrastructuur heeft verkregen. Artikel 17 Periodieke controles 1. Teneinde zijn vergunning te behouden, moet de houder zich op gezette tijden onderwerpen aan examens en/of keuringen waarbij wordt nagegaan of de houder nog steeds aan de in artikel 12 , leden 2 en 3 , genoemde eisen voldoet. Wat de medische eisen betreft, wordt een minimumfrequentie aangehouden in overeenstemming met het bepaalde in bijlage II, punt 3.1. Deze medische keuringen worden verricht door of onder toezicht van overeenkomstig artikel 21 erkende of geaccrediteerde artsen. Wat de algemene vakkennis betreft, zijn de bepalingen van artikel 24 , lid 8, van toepassing. Bij verlenging van de vergunning gaat de bevoegde autoriteit in het in artikel 23 , lid 1, onder a), bedoelde register na of de treinbestuurder aan de in de eerste alinea van dit lid genoemde eisen voldoet. 2. Teneinde zijn bevoegdheidsbewijs te kunnen behouden, moet de houder zich op gezette tijden onderwerpen aan examens en/of keuringen waarbij wordt nagegaan of de houder nog steeds aan de in de artikelen 13 en 14 genoemde eisen voldoet. De frequentie van deze examens en/of keuringen wordt bepaald door de spoorwegonderneming of de infrastructuurbeheerder die de treinbestuurder in dienst heeft of contracteert, in overeenstemming is met het eigen veiligheidsmanagementsysteem en met inachtneming van de in bijlage VII bepaalde minimumperioden. Bij elke van deze controles verklaart de instantie van afgifte door een vermelding op het bevoegdheidsbewijs en in het in artikel 23 , lid 2, onder a) , bedoelde register, dat de machinist aan de in de eerste alinea van dit lid bedoelde eisen voldoet. 3. Indien een periodieke controle wordt overgeslagen of een negatief resultaat oplevert, is de procedure van artikel 19 van toepassing. Artikel 18 Beëindiging van het dienstverband In het geval dat een machinist niet langer voor een spoorwegonderneming of een infrastructuurbeheerder werkt, dan stelt laatstgenoemde de bevoegde autoriteit daarvan onmiddellijk in kennis. De vergunning blijft geldig zolang aan de in artikel 17 , lid 1, genoemde eisen wordt voldaan. Een bevoegdheidsbewijs verliest haar geldigheid wanneer de houder niet langer in dienst is. De machinist ontvangt echter wel een gewaarmerkt afschrift van het bevoegdheidsbewijs en van alle documenten waaruit zijn opleiding, zijn kwalificaties, zijn ervaring en zijn vakbekwaamheden blijken . Bij het afgeven van een bevoegdheidsbewijs aan een machinist, neemt zijn nieuwe spoorwegmaatschappij of infrastructuurbeheerder al deze documenten over. Artikel 19 Toezicht op bestuurders door spoorwegmaatschappijen en infrastructuurbeheerders 1. Spoorwegondernemingen en infrastructuurbeheerders zijn verplicht erop toe te zien en te verifiëren dat de vergunningen en bevoegdheidsbewijzen van de machinisten die zij in dienst hebben of contracteren, geldig zijn. Zij voeren een systeem in voor het toezicht op hun machinisten. Indien de resultaten van dit toezichtsysteem aanleiding geven tot twijfel omtrent de arbeidsgeschiktheid van een machinist en de wens om zijn vergunning of bevoegdheidsbewijs te continueren , dan nemen de spoorwegondernemingen en infrastructuurbeheerders onmiddellijk de nodige maatregelen. 2. De werkgever of, in voorkomend geval, de machinist zelf stelt de bevoegde autoriteit onverwijld in kennis van iedere wijziging in zijn gezondheidstoestand die aanleiding kan geven tot twijfel omtrent de arbeidsgeschiktheid van de machinist en de wenselijkheid om zijn vergunning of bevoegdheidsbewijs te handhaven. 3. Indien de bevoegde autoriteit constateert of ervan op de hoogte wordt gebracht dat een machinist niet langer aan een of meer eisen voldoet, trekt zij de vergunning onmiddellijk in en deelt zij haar met redenen omklede besluit onverwijld mede aan de betrokkene, alsook aan diens werkgever, zulks onverminderd het in artikel 22 bedoelde recht van beroep. De schorsing is voorlopig of definitief, naar gelang van de grootte van het risico voor de spoorwegveiligheid. De bevoegde autoriteit werkt het in artikel 23, lid 1 bedoelde register bij. Zodra hij op de hoogte is gebracht van het besluit, trekt de werkgever het bevoegdheidsbewijs tijdelijk of definitief in, afhankelijk van de motivering van de bevoegde autoriteit. De werkgever werkt het in artikel 23, lid 2 bedoelde register bij. Indien een werkgever vaststelt dat een machinist niet meer aan een of meer eisen voldoet, trekt hij het bevoegdheidsbewijs onmiddellijk in en deelt hij de betrokkene en de bevoegde autoriteit onverwijld zijn met redenen omklede besluit mee. De werkgever werkt het in artikel 23, lid 2 bedoelde register bij. 4. De lidstaten zien erop toe dat, in geval van intrekking van een vergunning of een bevoegdheidsbewijs, een onafhankelijke procedure wordt ingesteld ter toetsing en eventueel hernieuwde toelating. Het betrokken personeelslid kan zich op deze procedure beroepen. 5. De lidstaten treffen alle nodige maatregelen om te voorkomen dat vergunningen en bevoegdheidsbewijzen worden vervalst en onbevoegden toegang krijgen tot de in artikel 23 bedoelde registers. De werkgever is verplicht erop toe te zien dat de vergunning en het bevoegdheidsbewijs van de voor hem werkende machinisten geldig zijn. Hoofdstuk V Taken en besluiten van de bevoegde autoriteit Artikel 20 Taken van de bevoegde autoriteit 1. De bevoegde autoriteit vervult de volgende taken op transparante en niet-discriminerende wijze: De bevoegde autoriteit reageert snel op verzoeken om informatie en doet zo nodig zelf onmiddellijk een verzoek om aanvullende informatie hangende de aanvraag van een vergunning. 2. De bevoegde autoriteit mag de in lid 1 , onder c), f) , g) en i) genoemde taken niet aan derden delegeren. 3. De taken worden op transparante en niet-discriminerende wijze gedelegeerd aan derden, zonder dat sprake is van belangenverstrengeling bij de uitvoering. 4. Wanneer de bevoegde autoriteit de in lid 1 genoemde taken a) of b) aan een spoorwegonderneming delegeert of uitbesteedt, dient aan tenminste één van de volgende voorwaarden te worden voldaan: 5. Wanneer de bevoegde autoriteit taken aan derden delegeert of uitbesteedt, zijn deze derden of de onderaannemers verplicht, bij de uitvoering van deze taken, de verplichtingen die krachtens deze richtlijn op de bevoegde autoriteiten rusten, in acht te nemen , met name: 6. Wanneer de bevoegde autoriteit taken delegeert of uitbesteedt, voert zij een systeem van toezicht in op de uitvoering van deze taken, teneinde te waarborgen dat de voorwaarden van de leden 2, 4 en 5 in acht worden genomen. Artikel 21 Accreditering en erkenning 1. Een uit hoofde van deze richtlijn geaccrediteerde persoon of instantie wordt erkend door een door de lidstaat aangewezen accrediteringsinstantie. Het accrediteringsproces berust op criteria van onafhankelijkheid, bekwaamheid en onpartijdigheid, zoals de relevante Europese normen van de EN 45000-reeks, alsmede op de beoordeling van een door de kandidaat ingediend dossier waarin zijn vakbekwaamheid op het gebied in kwestie naar behoren wordt gestaafd. 2. Als alternatief voor accreditering overeenkomstig lid 1 kan een lidstaat bepalen dat personen of instanties uit hoofde van deze richtlijn worden erkend door de bevoegde autoriteit of een door de betrokken lidstaat aangewezen instantie. De erkenning geschiedt op basis van criteria van onafhankelijkheid, bekwaamheid en onpartijdigheid; in gevallen waarin de gezochte specifieke vakbekwaamheid uiterst zeldzaam is, is echter een uitzondering op deze regel toegestaan nadat de Commissie volgens de in artikel 33 , lid 2, bedoelde procedure een positief advies heeft uitgebracht. Het criterium van onafhankelijkheid geldt niet in het geval van opleiding als bedoeld in artikel 24 , leden 5 en 6. 3. De bevoegde autoriteit zorgt ervoor dat er een register wordt gepubliceerd en bijgehouden van de geaccrediteerde en erkende personen en instanties die onder deze richtlijn vallen. Artikel 22 Besluiten van de bevoegde autoriteit 1. De bevoegde autoriteit motiveert haar besluiten. 2. De bevoegde autoriteit zorgt ervoor dat er een administratieve beroepsprocedure wordt ingevoerd op grond waarvan de werkgever en de machinist om toetsing van iedere toepassing van een besluit krachtens deze richtlijn kunnen verzoeken. 3. De lidstaten nemen de nodige maatregelen om ervoor te zorgen dat de door de bevoegde autoriteit genomen besluiten kunnen worden voorgelegd aan rechterlijke toetsing. Artikel 23 Registers en uitwisseling van gegevens 1. De bevoegde autoriteiten zijn gehouden: 2. Iedere spoorwegonderneming en infrastructuurbeheerder is gehouden: 3. De machinist heeft te allen tijde toegang tot zijn gegevens die in de registers van de bevoegde autoriteiten en van de spoorwegondernemingen zijn opgeslagen en op verzoek wordt hem een afschrift van die gegevens verstrekt. 4. De bevoegde autoriteiten werken met het Bureau samen om de interoperabiliteit van de in de leden 1 of 2 bedoelde registers te garanderen. Met het oog hierop stelt de Commissie volgens de in artikel 33, lid 3 , bedoelde regelgevingsprocedure met toetsing en op basis van een door het Bureau uitgewerkt project, uiterlijk op … (21) de maatregelen vast tot wijziging van niet-essentiële onderdelen van deze richtlijn, door haar aan te vullen, en die betrekking hebben op de basisparameters van de aan te leggen registers, zoals de te registreren gegevens, het formaat van deze gegevens, alsmede het protocol voor gegevensuitwisseling, toegangsrechten, bewaartermijn van gegevens en in geval van faillissement de te volgen procedures. 5. De bevoegde autoriteiten, infrastructuurbeheerders en spoorwegondernemingen zorgen ervoor dat de door hen krachtens de leden 1 en 2 aangelegde registers en de wijze waarop deze registers worden gebruikt in overeenstemming zijn met Richtlijn 95/46/EG. 6. Het Bureau zorgt ervoor dat het krachtens lid 2, onder a) en b), ingevoerde systeem in overeenstemming is met Verordening (EG) nr. 45/2001. Hoofdstuk VI Opleiding en examinering van machinisten Artikel 24 Opleiding 1. De opleiding van machinisten omvat een deel dat betrekking heeft op de vergunning, dat de algemene vakkennis weergeeft als omschreven in bijlage IV, en een deel dat betrekking heeft op het bevoegdheidsbewijs, dat de specifieke vakkennis weergeeft als omschreven in de bijlagen V en VI. 2. De opleidingsmethode voldoet aan de in bijlage III genoemde criteria. 3. De gedetailleerde opleidingsdoelstellingen worden genoemd in bijlage IV voor de vergunning en in de bijlagen V en VI voor het bevoegdheidsbewijs. Daar het niet-essentiële elementen van deze richtlijn betreft, kunnen deze doelstellingen als volgt worden aangevuld: 4. De lidstaten zien erop toe dat kandidaat-machinisten op billijke en niet-discriminerende wijze toegang krijgen tot de opleiding die nodig is om aan de voorwaarden te kunnen voldoen voor het verkrijgen van de vergunning en het bevoegdheidsbewijs, overeenkomstig artikel 13 van Richtlijn 2004/49/EG. 5. Opleidingstaken in verband met de algemene vakkennis als bedoeld in artikel 12 , lid 4, taalkennis als bedoeld in artikel 13 en vakkennis betreffende het rollend materieel als bedoeld in artikel 14 , lid 1, worden door overeenkomstig artikel 21 geaccrediteerde of erkende personen of instanties verricht. 6. Opleidingstaken in verband met de kennis van infrastructuur als bedoeld in artikel 14 , lid 2, met inbegrip van kennis van spoorlijnen, exploitatievoorschriften en procedures, wordt verricht door geaccrediteerde of erkende personen of instanties van de lidstaat waar de infrastructuur is gelegen. 7. Wat de vergunning betreft, blijft het algemene stelsel voor erkenning van beroepskwalificaties als bepaald bij Richtlijn 2005/36/EG van toepassing op machinisten die onderdaan van een lidstaat zijn en hun opleidingsbewijs in een derde land hebben behaald. 8. Er moet een permanent opleidingsproces worden gerealiseerd om te zorgen dat het personeel ter zake deskundig blijft, overeenkomstig bijlage III, punt 2, onder e), van Richtlijn 2004/49/EG. Artikel 25 Financiering van de opleiding De spoorwegondernemingen en infrastructuurbeheerders staan contractueel in voor de beroepsopleiding, zowel de basisopleiding als de bijscholing. Een spoorwegonderneming of infrastructuurbeheerder waarvoor een machinist werkt wiens opleiding geheel of gedeeltelijk is gefinancierd door een andere spoorwegonderneming of infrastructuurbeheerder waarmee de machinist de arbeidsverhouding na minder dan vijf jaar activiteit vrijwillig heeft stopgezet, betaalt deze spoorwegonderneming of infrastructuurbeheerder de kosten van de opleiding in kwestie terug; het bedrag dat wordt terugbetaald, is omgekeerd evenredig met de arbeidsperiode van de machinist bij de spoorwegonderneming of infrastructuurbeheerder die de opleiding heeft gefinancierd. De gedetailleerde regels voor de uitvoering van dit artikel en de berekening van het bedrag dat wordt terugbetaald, worden vastgesteld op basis van een aanbeveling van het Bureau in het kader van artikel 17 van Verordening (EG) nr. 881/2004. Artikel 26 Examens 1. De examens en examinatoren voor het behalen van de vereiste kwalificaties worden respectievelijk vastgesteld en aangewezen: 2. De in lid 1 bedoelde examens vinden plaats onder toezicht van bevoegde, overeenkomstig artikel 21 geaccrediteerde of erkende examinatoren; zij worden zodanig georganiseerd dat belangenverstrengeling wordt uitgesloten. 3. De beoordeling van de kennis van de infrastructuur, daarbij inbegrepen de kennis van spoorlijnen en exploitatievoorschriften, wordt door geaccrediteerde of erkende personen of instanties verricht in de lidstaat waar de infrastructuur is gelegen. 4. De in lid 1 bedoelde examens worden zodanig georganiseerd dat belangenverstrengeling wordt uitgesloten, omdat de mogelijkheid bestaat dat de examinator behoort tot de spoorwegonderneming of infrastructuurbeheerder die het bevoegdheidsbewijs afgeeft. 5. De selectie van de examinatoren en de organisatie van de examens kan geschieden op grond van communautaire criteria die door het Bureau worden voorgesteld en door de Commissie in de vorm van maatregelen tot wijziging van niet-essentiële onderdelen van deze richtlijn, door haar aan te vullen, volgens de regelgevingsprocedure met toetsing in artikel 33, lid 3 , worden goedgekeurd. Ontbreken dergelijke communautaire criteria, dan stellen de bevoegde autoriteiten nationale criteria vast. 6. Ter afsluiting van de opleiding dient een theorie- en praktijkexamen te worden afgelegd. De rijvaardigheid wordt beoordeeld aan de hand van een rijproef op het netwerk. Ook kan van simulators gebruik worden gemaakt om na te gaan of de machinist onder specifiek moeilijke omstandigheden goed presteert en de besturingsvoorschriften juist toepast. Hoofdstuk VII Evaluatie Artikel 27 Kwaliteitsnormen De bevoegde autoriteiten zien erop toe, dat in het kader van een kwaliteitsnormeringssysteem, voortdurend controle is op alle activiteiten in verband met de opleiding, de beoordeling van vakbekwaamheid en het bijwerken van vergunningen en bevoegdheidsbewijzen. Deze bepaling is niet van toepassing op activiteiten die reeds vallen onder de veiligheidsmanagementsystemen, ingesteld overeenkomstig Richtlijn 2004/49/EG door spoorwegondernemingen en infrastructuurbeheerders. Artikel 28 Onafhankelijke evaluatie 1. Een onafhankelijke evaluatie van de procedures voor de verwerving en beoordeling van vakkennis en -bekwaamheden, alsmede van het systeem voor de afgifte van vergunningen en bevoegdheidsbewijzen, vindt in iedere lidstaat plaats met tussenpozen van hoogstens vijf jaar. Deze bepalingen zijn niet van toepassing op activiteiten die reeds vallen onder de veiligheidsmanagementsystemen die overeenkomstig Richtlijn 2004/49/EG zijn ingesteld door spoorwegondernemingen en infrastructuurbeheerders. Deze evaluatie wordt verricht door gekwalificeerde personen die niet zelf bij de activiteiten in kwestie betrokken zijn. 2. De resultaten van deze onafhankelijke evaluaties worden vergezeld van bewijsstukken en onder de aandacht van de bevoegde autoriteiten in kwestie gebracht. Indien nodig nemen de lidstaten maatregelen ter correctie van de tekortkomingen die bij de onafhankelijke evaluatie aan het licht zijn gekomen. Hoofdstuk VIII Ander treinpersoneel Artikel 29 Bevoegdheidsbewijs 1. Het andere treinpersoneel dat veiligheidstaken verricht, moet in het bezit zijn van een bevoegdheidsbewijs voor ander treinpersoneel dat aangeeft dat het voldoet aan de minimumvereisten op het gebied van medische geschiktheid, basisopleiding en algemene vakbekwaamheden. 2. Dit bevoegdheidsbewijs voor ander treinpersoneel wordt afgegeven door de spoorwegonderneming of infrastructuurbeheerder waarvoor het lid van het treinpersoneel in kwestie werkt. Het bevoegdheidsbewijs voor ander treinpersoneel is eigendom van de onderneming die het heeft afgegeven; overeenkomstig artikel 13, lid 3 van Richtlijn 2004/49/EG kan de houder er evenwel een gewaarmerkt afschrift van krijgen. 3. Op verzoek van een lid van het treinpersoneel dat veiligheidstaken verricht en dat in het bezit is van een bevoegdheidsbewijs voor ander treinpersoneel overeenkomstig dit artikel, geeft de bevoegde autoriteit een formele validering af met de naam van de onderneming die het bevoegdheidsbewijs voor ander treinpersoneel heeft afgegeven, de voorwaarden waaraan voor de verkrijging van het bevoegdheidsbewijs voor ander treinpersoneel is voldaan en de duur van de dienst waarvoor het personeelslid is erkend. Deze formele validering is eigendom van het personeelslid. 4. De artikelen 20 en 30 zijn mutatis mutandis van toepassing, waarbij rekening wordt gehouden met het feit dat het andere treinpersoneel dat veiligheidstaken verricht door de spoorwegonderneming of infrastructuurbeheerder met één bevoegdheidsbewijs wordt gecertificeerd. 5. De artikelen 21, 22, 24, 26, 27 en 28 zijn mutatis mutandis op de certificering van het andere treinpersoneel dat veiligheidstaken verricht, van toepassing. 6. Uiterlijk op … (22) specificeert het Bureau overeenkomstig de artikelen 3, 4, 6, 12 en 17 van Verordening (EG) nr. 881/2004 het profiel en de taken van het andere treinpersoneel dat veiligheidstaken verricht en de in lid 1 genoemde minimumvereisten. 7. Uiterlijk op ... (23) * neemt de Commissie een besluit over de uitvoering van dit artikel volgens de in artikel 33, lid 3 genoemde regelgevingsprocedure met toetsing en op basis van aanbevelingen van het Bureau. Hoofdstuk IX Controles en sancties Artikel 30 Controles door de bevoegde autoriteit 1. De bevoegde autoriteit kan te allen tijde aan boord van treinen die zich op het onder haar bevoegdheid ressorterende grondgebied actief zijn , controleren of de machinist in het bezit is van de overeenkomstig deze richtlijn afgegeven documenten. 2. Niettegenstaande de in lid 1 bedoelde controle kan de bevoegde autoriteit in het geval van een tijdens het werk begane onachtzaamheid, controleren of de betrokken machinist voldoet aan de in artikel 14 neergelegde eisen. 3. De bevoegde autoriteit kan overgaan tot een onderzoek naar de naleving van deze richtlijn door machinisten, spoorwegondernemingen, infrastructuurbeheerders, examinatoren en opleidingscentra, die hun werkzaamheden op het onder haar bevoegdheid ressorterende grondgebied verrichten. 4. Indien de bevoegde autoriteit constateert dat een machinist niet langer aan één of meer gestelde eisen voldoet, neemt zij de volgende maatregelen: Indien de bevoegde autoriteit van oordeel is dat een bepaalde bestuurder een ernstige bedreiging vormt voor de veiligheid op het spoor, dan onderneemt zij in elk geval onmiddellijk de nodige stappen, bijvoorbeeld door de infrastructuurbeheerder te verzoeken de trein tot stilstand te brengen en de machinist zo lang als nodig te verbieden op het onder haar bevoegdheid ressorterende grondgebied actief te zijn. Zij stelt de Commissie en de andere bevoegde autoriteiten daarvan in kennis. In alle gevallen werkt de bevoegde autoriteit of de daartoe aangewezen instantie het in artikel 23 bedoelde register bij. 5. Indien een bevoegde autoriteit de mening is toegedaan dat een door een bevoegde autoriteit van een andere lidstaat genomen besluit in het kader van lid 4 niet aan de desbetreffende criteria beantwoordt, dan wordt de zaak voorgelegd aan de Commissie, die binnen drie maanden advies uitbrengt. Indien nodig worden aan de lidstaat in kwestie corrigerende maatregelen voorgesteld. In geval van onenigheid of bij een geschil wordt de zaak voorgelegd aan het in artikel 33 , lid 1, bedoeld comité en neemt de Commissie de nodige maatregelen volgens de in artikel 33 , lid 2, bedoelde procedure. Een lidstaat kan het aan de machinist opgelegde verbod om op haar grondgebied treinen te besturen krachtens lid 4 handhaven totdat de zaak overeenkomstig dit lid is beslecht. Artikel 31 Sancties Met inachtneming van andere bij de richtlijn ingestelde sancties en procedures, bepalen de lidstaten welke sancties van toepassing zijn bij schendingen van nationale bepalingen die bij de uitvoering van deze richtlijn zijn vastgesteld, en nemen zij alle nodige maatregelen om de tenuitvoerlegging daarvan te garanderen. De aldus bepaalde sancties dienen doeltreffend, evenredig, niet discriminerend en afschrikkend te zijn. De lidstaten delen deze bepalingen uiterlijk op de in de eerste alinea van artikel 37, lid 1 genoemde datum aan de Commissie mede, en stellen haar zo spoedig mogelijk in kennis van wijzigingen in deze bepalingen. Hoofdstuk X Slotbepalingen Artikel 32 Aanpassing van de bijlagen De maatregelen tot wijziging van niet-essentiële onderdelen van deze richtlijn, onder meer door haar aan te vullen, en die nodig zijn om de bijlagen aan te passen aan de vooruitgang van de wetenschap en de techniek , worden vastgesteld volgens de in artikel 33, lid 3 , bedoelde regelgevingsprocedure met toetsing, met volledige inachtneming van de procedures en bevoegdheden waarin is voorzien door Verordening (EG) nr. 881/2004, met name de artikelen 3, 4, 6, 12 en 17 daarvan . Artikel 33 Comité 1. De Commissie wordt bijgestaan door het bij artikel 21 van Richtlijn 96/48/EG ingestelde comité. 2. Wanneer naar dit lid wordt verwezen, dan zijn de artikelen 5 en 7 van Besluit 1999/468/EG van toepassing, met inachtneming van artikel 8 van dit besluit. De in artikel 5, lid 6, van Besluit 1999/468/EG bedoelde periode wordt vastgesteld op drie maanden. 3. Wanneer naar dit lid wordt verwezen, zijn artikel 5 bis, leden 1 tot en met 4, en artikel 7 van Besluit 1999/468/EG van toepassing, met inachtneming van artikel 8 van dit besluit. 4. Om dwingende urgente redenen en wanneer de door de Commissie beoogde maatregelen overeenkomen met het advies van het comité, zijn in voorkomend geval artikel 5 bis, leden 1, 2, 4 en 6, en artikel 7 van Besluit 1999/468/EG van toepassing, met inachtneming van artikel 8 van dit besluit. Artikel 34 Verslag Het Bureau evalueert de gang van zaken bij de certificering van machinisten overeenkomstig deze richtlijn. Uiterlijk vier jaar na de vaststelling van de in artikel 23, lid 4 , bedoelde basisparameters voor de registers, legt de Commissie een verslag voor met daarin, in bepaalde gevallen, aanbevelingen voor de verbetering van het systeem met betrekking tot Voorts kan het Bureau in dit verslag eventueel maatregelen aanbevelen betreffende het afnemen van theoretische en praktische examens over de vakkennis van aanvragers van het geharmoniseerde bevoegdheidsbewijs inzake het rollend materieel en de betrokken infrastructuur. De Commissie neemt op basis van deze aanbevelingen passende maatregelen; in bepaalde gevallen stelt zij wijzigingen op deze richtlijn voor. Artikel 35 Gebruik van chipkaarten Uiterlijk … (24) bekijkt het Bureau de mogelijkheid van het gebruik van een chipkaart die de vergunning en het bevoegdheidsbewijs, bedoeld in artikel 4 combineert en stelt een kosten/batenanalyse op. In bepaalde gevallen stelt de Commissie, volgens de in artikel 33, lid 3 , bedoelde procedure en op basis van een door het Bureau opgesteld ontwerp, de technische en functionele specificaties van een dergelijke chipkaart vast die ten doel hebben niet-essentiële onderdelen van deze richtlijn te wijzigen door haar aan te vullen . De invoering van de chipkaart kan aanpassing van de bijlagen noodzaken overeenkomstig artikel 32 . Artikel 36 Samenwerking De lidstaten ondersteunen elkaar bij de uitvoering van deze richtlijn. De bevoegde autoriteiten werken tijdens deze fase van de uitvoering samen. Het Bureau ondersteunt deze samenwerking en organiseert de desbetreffende vergaderingen met vertegenwoordigers van de bevoegde autoriteiten. Artikel 37 Uitvoering 1. De lidstaten stellen de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking om uiterlijk op 31 december 2007 aan deze richtlijn te voldoen. Zij stellen de Commissie hiervan onmiddellijk in kennis. In het geval dat de lidstaten deze bepalingen aannemen, wordt in die bepalingen zelf of bij de officiële bekendmaking daarvan naar deze richtlijn verwezen. De regels voor deze verwijzing worden vastgesteld door de lidstaten. 2. De lidstaten delen de Commissie de tekst van de voornaamste bepalingen van nationaal recht mee die zij voor onder deze richtlijn ressorterend gebied vaststellen. De Commissie stelt de overige lidstaten hiervan in kennis. 3. De verplichtingen inzake omzetting en toepassing van deze richtlijn gelden niet voor Cyprus en Malta zolang er op hun grondgebied geen spoorwegnet zich bevindt. Artikel 38 Geleidelijke invoering en overgangsperioden Deze richtlijn wordt op onderstaande wijze geleidelijk ingevoerd. 2. a) Binnen 2 jaar na de goedkeuring van de basisparameters van de registers als bedoeld in artikel 23, lid 4 , worden bevoegdheidsbewijzen en vergunningen overeenkomstig deze richtlijn afgegeven aan machinisten die grensoverschrijdende diensten, cabotagediensten of goederenvervoerdiensten in een andere lidstaat verrichten of in ten minste twee lidstaten werkzaam zijn, met inachtneming van het bepaalde in punt 3. Vanaf dezelfde datum worden alle machinisten die de hierboven genoemde diensten verrichten, tevens degenen die nog geen vergunning of bevoegdheidsbewijs overeenkomstig deze richtlijn hebben gekregen, onderworpen aan de periodieke controles als bedoeld in artikel 17 . b) Binnen twee jaar nadat de registers overeenkomstig punt 1 zijn aangelegd, worden alle nieuwe bevoegdheidsbewijzen en vergunningen overeenkomstig deze richtlijn afgegeven, met inachtneming van het bepaalde in punt 3. c) Zeven jaar na het aanleggen van de registers als bedoeld in punt 1 zijn alle machinisten houder van vergunningen en bevoegdheidsbewijzen overeenkomstig deze richtlijn. De instanties van afgifte houden rekening met voor iedere bestuurder reeds verworven vakbekwaamheden, zodat deze bepaling geen onnodige administratieve en financiële lasten met zich meebrengt. Eerder verleende bevoegdheden voor machinisten moeten zoveel mogelijk worden gewaarborgd. De instanties van afgifte kunnen echter besluiten dat al naar gelang voor een individuele machinist of groepen machinisten extra examens en/of opleiding nodig zijn voordat zij vergunningen en/of bevoegdheidsbewijzen overeenkomstig deze richtlijn kunnen afgeven. Leerling machinisten, die gestart zijn met een goedgekeurd onderwijs- en opleidingsprogramma of met een goedgekeurde opleidingscursus voordat punt 2, onder a) of b), werd toegepast, mogen door de lidstaten overeenkomstig de bestaande nationale bepalingen bevoegd worden verklaard. Voor de in dit punt bedoelde machinisten en leerling machinisten mogen de betrokken bevoegde autoriteiten in uitzonderlijke gevallen vrijstelling van de medische eisen van bijlage II verlenen. Dergelijke vergunningen zijn alleen geldig op het grondgebied van de betrokken lidstaten. Indien uit de kosten/batenanalyse blijkt dat de kosten van de toepassing van de bepalingen van deze richtlijn op de bedoelde machinisten de baten overtreffen, dan neemt de Commissie volgens de in artikel 33 , lid 2, bedoelde procedure binnen 6 maanden na het voorleggen van de resultaten van de kosten/batenanalyse een besluit. Dit besluit kan inhouden dat het bepaalde in punt 2, onder b) en c), van dit artikel op het grondgebied van de betrokken lidstaat voor een periode van ten minste 10 jaar niet op die machinisten behoeft te worden toegepast. Uiterlijk 24 maanden voor het verstrijken van deze periode van tijdelijke vrijstelling kan de Commissie, daarbij de relevante ontwikkelingen in de spoorwegsector van de betrokken lidstaat in aanmerking nemend, volgens de in artikel 33 , lid 2, bedoelde procedure, het Bureau verzoeken een nieuwe kosten/batenanalyse samen te stellen, die uiterlijk 12 maanden voor het verstrijken van deze periode van tijdelijke vrijstelling bij de Commissie moet worden ingediend. De Commissie neemt een besluit overeenkomstig de in de tweede alinea van dit punt beschreven procedure. Artikel 39 Inwerkingtreding Deze richtlijn treedt in werking op de dag volgend op haar bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese Unie. Artikel 40 Deze richtlijn is gericht tot de lidstaten. Gedaan te Voor het Europees Parlement Voor de Raad De voorzitter De voorzitter BIJLAGE I COMMUNAUTAIR MODEL VAN EEN VERGUNNING EN EEN GEHARMONISEERD AANVULLEND BEVOEGDHEIDSBEWIJS 1. KENMERKEN VAN EEN VERGUNNING De materiële kenmerken van een vergunning voor machinisten moeten voldoen aan de ISO-normen 7810 en 7816-1. De kaart wordt gemaakt van polycarbonaat. De methodes voor toetsing van de kenmerken van een vergunning aan de internationale normen, moeten voldoen aan ISO-norm 10373. 2. OPSCHRIFTEN VAN EEN VERGUNNING De voorzijde van de vergunning bevat de volgende elementen: De codes worden vastgesteld door de Commissie volgens de in artikel 33 , lid 2, bedoelde procedure, en op basis van een aanbeveling door het Bureau. 3. BEVOEGDHEIDSBEWIJS Het bevoegdheidsbewijs bevat de volgende elementen: 4. IN DE NATIONALE REGISTERS OPGENOMEN MINIMUMGEGEVENS a) Gegevens in verband met de vergunning: Alle gegevens die op de vergunning staan vermeld, tezamen met de gegevens in verband met de controle op de naleving van de eisen van artikelen 12 en 17 . b) Gegevens in verband met het bevoegdheidsbewijs: Alle gegevens die op het bevoegdheidsbewijs staan vermeld, tezamen met de gegevens in verband met de controle op de naleving van de eisen van artikelen 13, 14 en 17 . BIJLAGE II MEDISCHE EISEN 1. ALGEMENE EISEN 1.1 Machinisten mogen niet lijden aan een medische aandoening en geen medicatie, drugs of stoffen tot zich nemen die zouden kunnen leiden tot: 1.2 Gezichtsvermogen Het gezichtsvermogen dient aan de volgende eisen te voldoen: 1.3 Gehoor- en spraakvermogen Aan de hand van een audiogram dient te blijken dat het gehoorvermogen voldoende is, dat wil zeggen: De volgende richtwaarden gelden: 1.4 Zwangerschap Bij een lage tolerantie of een pathologische aandoening dient zwangerschap te worden beschouwd als een tijdelijke grond voor schorsing van machinisten. De wettelijke voorschriften ter bescherming van zwangere machinisten moeten worden toegepast. 2. MINIMUMOMVANG VAN DE KEURING VÓÓR DE AANSTELLING 2.1 Medische keuring 2.2 Bedrijfspsychologische keuring Het doel van de bedrijfspsychologische keuring is te helpen bij de werving en het beheer van personeel. Wat betreft de omvang van de psychologische beoordeling: het onderzoek moet nagaan of de kandidaat-machinist vanuit bedrijfspsychologisch oogpunt geen aandoeningen heeft, in het bijzonder op het gebied van operationele vaardigheden of enige relevante persoonlijkheidsfactor, welke de veilige uitoefening van de taken in de weg kunnen staan. 3. PERIODIEKE KEURING NA DE AANSTELLING 3.1 Frequentie Machinisten moeten tenminste om de drie jaar, tot zij de leeftijd van 55 jaar hebben bereikt, daarna jaarlijks medische keuringen (lichamelijke geschiktheid) ondergaan. De frequentie van de keuringen moet door de bedrijfsarts worden verhoogd als dit op grond van de gezondheidstoestand van de betrokkene noodzakelijk is. Met inachtneming van artikel 17 , lid 1, vindt er een passende medische keuring plaats indien er reden is om aan te nemen dat een houder van een vergunning of bevoegdheidsbewijs niet langer voldoet aan de in bijlage II, punt 1, genoemde medische eisen. De lichamelijke geschiktheid wordt regelmatig en na elk arbeidsongeval , alsmede bij werkonderbrekingen ten gevolge van een ongeval met personen gecontroleerd. De bedrijfsarts of de medische dienst van de onderneming kan besluiten een aanvullende medische keuring te verrichten, in het bijzonder na een ziekteverlof van minstens dertig dagen of meer. De werkgever moet de erkende bedrijfsarts vragen de lichamelijke geschiktheid van de machinist te controleren, wanneer hij deze om veiligheidsredenen heeft geschorst. 3.2 Minimuminhoud van de periodieke medische keuring Indien de machinist aan de criteria van de keuring vóór de aanstelling voldoet, dan dienen de periodieke keuringen tenminste de volgende onderzoeken te omvatten: Voor machinisten van veertig jaar en ouder is een ECG in rust eveneens noodzakelijk. BIJLAGE III OPLEIDINGSMETHODE De theoretische opleiding (klassikaal onderricht en demonstraties) en de praktijktraining (werkervaring, al dan niet onder toezicht rijden op afgesloten baanvakken voor opleidingsdoeleinden) moeten met elkaar in evenwicht zijn. Opleiding met behulp van de computers is toegestaan voor het individueel aanleren van de exploitatievoorschriften, signaleringssituaties, enz. Het gebruik van simulators is niet verplicht, maar kan nuttig zijn voor doeltreffend opleiden van machinisten; zij zijn vooral nuttig voor het oefenen in ongewone omstandigheden of voor voorschriften die minder vaak worden toegepast. Het bijzondere voordeel is gelegen in het feit dat zij leren-door-doen mogelijk maken voor gebeurtenissen die anders niet kunnen worden geoefend. In principe moeten simulators van de laatste generatie worden gebruikt. Wat betreft de verwerving van baanvakkennis, verdient het de voorkeur dat de aankomende machinist door een andere machinist vergezeld wordt op een voldoend aantal reizen op het baanvak, zowel overdag als 's nachts. Het gebruik van video-opnamen van de trajecten zoals die in de cabine van de treinbestuurder te zien zijn, kan naast andere methoden als alternatieve training worden gebruikt. BIJLAGE IV ALGEMENE VAKKENNIS EN EISEN BETREFFENDE DE VERGUNNING De doelstellingen van de algemene opleiding luiden als volgt: In het bijzonder dient een machinist in staat te zijn: BIJLAGE V VAKKENNIS BETREFFENDE HET ROLLEND MATERIEEL EN EISEN BETREFFENDE HET BEVOEGDHEIDSBEWIJS Na een specifieke opleiding inzake rollend materieel dient een machinist in staat te zijn de volgende taken naar behoren te verrichten: 1. VOORGESCHREVEN TESTEN EN CONTROLES VOOR HET VERTREK Een machinist dient in staat te zijn om: 2. KENNIS VAN HET ROLLEND MATERIEEL Om een tractievoertuig te besturen dient een machinist vertrouwd te zijn met alle bedieningshandels, pedalen en meters, in het bijzonder die met betrekking tot: Teneinde onregelmatigheden aan het rollend materieel te detecteren en lokaliseren en deze te rapporteren en te bepalen welke ingrepen noodzakelijk zijn om de reis te hervatten alsmede, in bepaalde gevallen, zelf het probleem te herstellen en vertrouwd te zijn met de volgende elementen: 3. REMPROEF Een machinist dient in staat te zijn om: 4. BESTURINGSWIJZE EN MAXIMUMSNELHEID VAN DE TREIN, AFHANKELIJK VAN DE KARAKTERISTIEKEN VAN HET BAANVAK Een machinist dient in staat te zijn om: 5. BESTURING VAN DE TREIN ZONDER BESCHADIGING VAN UITRUSTING EN MATERIEEL Een machinist dient in staat te zijn om: 6. ONREGELMATIGHEDEN Een machinist dient: 7. STORINGEN EN ONGEVALLEN, BRAND EN ONGEVALLEN MET PERSONEN Een machinist dient: 8. VOORWAARDEN VOOR DE HERVATTING VAN DE REIS NA EEN STORING VAN HET ROLLEND MATERIEEL Na een storing dient een machinist in staat te zijn om te beoordelen of en in welke omstandigheden de reis met het betrokken materieel kan worden voortgezet, teneinde de infrastructuurbeheerder zo spoedig mogelijk van deze omstandigheden op de hoogte te brengen. Machinisten moeten in staat zijn te bepalen of er een deskundig oordeel nodig is alvorens de trein verder kan rijden. 9. STILZETTEN VAN DE TREIN Een machinist dient in staat te zijn de nodige maatregelen te treffen om te voorkomen dat de trein of een deel daarvan buiten zijn wil in beweging komt, zelfs in de meest ongunstige omstandigheden. Bovendien moet een machinist weten welke maatregelen hij moet nemen om een buiten zijn wil in beweging geraakte trein of een deel daarvan tot stilstand te brengen. BIJLAGE VI VAKKENNIS BETREFFENDE INFRASTRUCTUUR EN EISEN BETREFFENDE HET BEVOEGDHEIDSBEWIJS Infrastructuuraspecten 1. REMPROEF Een machinist dient in staat te zijn om voor het vertrek na te gaan en te berekenen of het remvermogen van de trein overeenkomt met het remvermogen dat volgens de boorddocumenten voor de lijn vereist is. 2. EXPLOITATIEWIJZE EN MAXIMUMSNELHEID VAN DE TREIN, AFHANKELIJK VAN DE KARAKTERISTIEKEN VAN DE LIJN Een machinist dient in staat te zijn om: 3. KENNIS VAN DE LIJN Een machinist dient in staat te zijn te anticiperen en op adequate wijze te reageren wat veiligheid en andere prestaties betreft, zoals punctualiteit en economische aspecten. Daartoe dient hij te beschikken over een gedegen kennis van de spoorlijn en de installaties op zijn route, alsmede van de eventueel vastgestelde omleidingsroutes. De volgende elementen zijn van belang: 4. VEILIGHEIDSVOORSCHRIFTEN Een machinist dient in staat te zijn om: 5. DE TREIN BESTUREN Een machinist dient in staat te zijn om: 6. ONREGELMATIGHEDEN Een machinist dient in staat te zijn om: 7. STORINGEN EN ONGEVALLEN, BRAND EN ONGEVALLEN MET PERSONEN Een machinist dient in staat te zijn om: 8. TAALEXAMEN Machinisten die contact met de infrastructuurbeheerder moeten onderhouden over kritieke veiligheidskwesties dienen te beschikken over kennis van de taal die door de betrokken infrastructuurbeheerder wordt voorgeschreven. Deze taalkennis moet hen in staat stellen actief en doeltreffend te communiceren onder normale omstandigheden, in moeilijke situaties en in noodsituaties. Zij dienen in staat te zijn de in de TSI "Exploitatie" opgenomen berichten en communicatiemethodiek toe te passen. Machinisten dienen in staat te zijn te communiceren overeenkomstig niveau 3 van de volgende tabel: Taalvaardigheids- en communicatieniveau De mondelinge vaardigheid in een taal kan worden onderverdeeld in vijf niveaus: Niveau Omschrijving 5 – kan spreekwijze aanpassen aan elke gesprekspartner – kan een standpunt uiteenzetten – kan onderhandelen – kan overtuigen – kan advies geven 4 – kan totaal onvoorziene situaties aan – kan hypothesen maken – kan een gemotiveerd standpunt uiteenzetten 3 – kan praktische situaties met een onvoorzien aspect aan – kan omschrijven – kan een eenvoudige conversatie voeren 2 – kan eenvoudige praktische situaties aan – kan vragen stellen – kan vragen beantwoorden 1 – kan spreken met voorgeprogrammeerde zinnen BIJLAGE VII FREQUENTIE VAN DE KEURINGEN Bij het bepalen van de frequentie van de periodieke keuringen worden de volgende minimumperioden in acht genomen: (Medebeslissingsprocedure: tweede lezing) Het Europees Parlement , – gezien het gemeenschappelijk standpunt van de Raad (5892/1/2006 – C6-0311/2006) (1) , – gezien zijn in eerste lezing geformuleerde standpunt (2) inzake het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2004)0143 ) (3) , – gelet op artikel 251, lid 2 van het EG-Verdrag, – gelet op artikel 62 van zijn Reglement, – gezien de aanbeveling voor de tweede lezing van de Commissie vervoer en toerisme ( A6-0479/2006 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan het gemeenschappelijk standpunt, als geamendeerd door het Parlement; 2. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Standpunt van het Europees Parlement in tweede lezing vastgesteld op 18 januari 2007 met het oog op de aanneming van Verordening (EG) nr. …/2007 van het Europees Parlement en de Raad betreffende de rechten en verplichtingen van reizigers in het treinverkeer HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, en met name op artikel 71, lid 1, Gezien het voorstel van de Commissie, Gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité (4) , Gezien het advies van het Comité van de Regio's (5) , Handelend volgens de procedure van artikel 251 van het Verdrag (6) , Overwegende hetgeen volgt: (1) In het kader van het gemeenschappelijke vervoerbeleid is het belangrijk de gebruikersrechten voor reizigers in het treinverkeer te waarborgen en de kwaliteit en effectiviteit van de diensten voor reizigers in het treinverkeer te verbeteren, teneinde te helpen bij het vergroten van het aandeel van het spoorwegvervoer in verhouding tot andere vervoerswijzen. (2) De Mededeling van de Commissie "Strategie voor het consumentenbeleid 2002-2006" (7) beoogt het bereiken van een hoog niveau van consumentenbescherming op het gebied van vervoer overeenkomstig artikel 153, lid 2, van het Verdrag. (3) Omdat de treinreiziger de zwakste partij bij het vervoercontract is, dienen de reizigersrechten in dit verband te worden gewaarborgd. (4) De gebruikersrechten inzake spoorwegdiensten omvatten het ontvangen van informatie betreffende de dienst voor en gedurende de reis. Voor zover mogelijk dienen spoorwegondernemingen en verkopers van vervoerbewijzen die informatie van tevoren en zo spoedig mogelijk te verstrekken. (5) Nadere vereisten in verband met de verstrekking van reisinformatie zullen worden opgenomen in de technische specificaties inzake interoperabiliteit (TSI) als bedoeld in Richtlijn 2001/16/EG van het Europees Parlement en de Raad van 19 maart 2001 betreffende de interoperabiliteit van het conventionele spoorwegsysteem (8) . (6) De versterking van de rechten van reizigers in het treinverkeer moet gebaseerd zijn op het bestaande internationaal recht dienaangaande dat is opgenomen in aanhangsel A - Uniforme regelen betreffende de overeenkomst van internationaal spoorwegvervoer van reizigers (CIV) bij het Verdrag betreffende het internationale spoorwegvervoer (COTIF) van 9 mei 1980, zoals gewijzigd bij het Protocol houdende wijziging van het Verdrag betreffende het internationaal spoorwegvervoer van 3 juni 1999 (Protocol 1999). Het is echter wenselijk om het toepassingsgebied van deze verordening uit te breiden en niet alleen internationale maar ook nationale treinreizigers te beschermen. (7) De spoorwegondernemingen moeten samenwerken om de overstap van reizigers in het treinverkeer van de ene exploitant op de andere te vergemakkelijken door, telkens als dit mogelijk is, rechtstreekse vervoerbewijzen aan te bieden. (8) Het verstrekken van informatie en vervoerbewijzen aan reizigers in het treinverkeer moet worden vergemakkelijkt door geautomatiseerde systemen aan te passen aan gemeenschappelijke specificaties. (9) Het reisinformatiesysteem en het boekingssysteem moeten verder worden uitgevoerd overeenkomstig de TSI. (10) Reizigersspoordiensten moeten ten goede komen aan de burgers in het algemeen. Bijgevolg moeten gehandicapte personen of personen met beperkte mobiliteit, ongeacht of deze veroorzaakt wordt door een functiebeperking, leeftijd of enige andere factor, mogelijkheden krijgen om gebruik te maken van het reizen per spoor die vergelijkbaar zijn met die van andere burgers. Gehandicapte personen of personen met beperkte mobiliteit hebben hetzelfde recht als alle andere burgers op vrij verkeer, keuzevrijheid en non-discriminatie. Onder meer moet er bijzondere aandacht worden besteed aan het verstrekken van informatie aan gehandicapte personen of personen met beperkte mobiliteit over de toegankelijkheid van spoordiensten, de voorwaarden betreffende de toegang tot het rollend materieel en de faciliteiten aan boord. Om reizigers met zintuiglijke beperkingen zo goed mogelijk over vertragingen in te lichten dienen, voorzover passend, visuele en auditieve systemen te worden gebruikt. Gehandicapte personen of personen met beperkte mobiliteit moeten zonder extra kosten hun vervoerbewijs in de trein kunnen kopen. (11) Spoorwegondernemingen en stationsbeheerders moeten rekening houden met de behoeften van gehandicapte personen of personen met beperkte mobiliteit, door middel van de naleving van de TSI voor personen met beperkte mobiliteit, ten einde ervoor te zorgen dat overeenkomstig de bestaande communautaire voorschriften inzake overheidsopdrachten alle gebouwen en al het rollend materieel in geval van aankopen van nieuw materiaal of constructies en bij belangrijke verbouwingen toegankelijk worden gemaakt door geleidelijk de fysieke obstakels en functionele belemmeringen uit de weg te ruimen. (12) Spoorwegondernemingen moeten zich verplicht verzekeren, of soortgelijke regelingen treffen, voor hun aansprakelijkheid ten aanzien van treinreizigers bij ongevallen. Het is wenselijk om een minimumverzekeringsdekking voor spoorwegondernemingen vast te stellen. (13) Betere rechten inzake vergoeding en bijstand in het geval van vertraging, gemiste aansluiting of uitval van een dienst moeten leiden tot krachtiger stimulansen voor de treinreizigersmarkt , ten voordele van de reizigers. (14) Het is wenselijk dat met deze verordening een vergoedingenstelsel voor de reizigers wordt ingesteld in het geval van vertragingen die samenhangen met de aansprakelijkheid van de spoorwegonderneming, op dezelfde grondslag als het internationale stelsel waarin het COTIF, en met name het aanhangsel erbij betreffende reizigersrechten (CIV), voorziet. (15) Het is wenselijk de onmiddellijke financiële zorgen van slachtoffers van ongevallen en hun personen ten laste in de periode meteen na een ongeval te verlichten. (16) Het is in het belang van treinreizigers dat, in overleg met de overheidsinstanties, passende maatregelen worden genomen om hun persoonlijke veiligheid in de stations en in de trein te waarborgen. (17) Treinreizigers moeten bij elke spoorwegonderneming of verkoper van vervoerbewijzen een klacht kunnen indienen met betrekking tot de rechten en verplichtingen waarin deze verordening voorziet, en zij moeten binnen een redelijke termijn hierop een antwoord krijgen. (18) De inhoud van deze verordening moet opnieuw worden bezien voor wat de aanpassing van de bedragen aan de inflatie betreft evenals de vereisten inzake informatie en de kwaliteit van de dienstverlening in het licht van de marktontwikkelingen en de effecten van de verordening op de kwaliteit van de dienstverlening. (19) Deze verordening mag geen afbreuk doen aan Richtlijn 95/46/EG van het Europees Parlement en de Raad van 24 oktober 1995 betreffende de bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens en betreffende het vrije verkeer van die gegevens (9) . (20) De lidstaten dienen sancties vast te stellen voor overtredingen van deze verordening, en ervoor te zorgen dat deze sancties worden toegepast. De sancties, die ook het betalen van een schadevergoeding aan de persoon in kwestie kunnen omvatten, moeten doeltreffend, evenredig en afschrikkend zijn. (21) Daar de doelstellingen van deze verordening, namelijk de ontwikkeling van de communautaire spoorwegen en de invoering van reizigersrechten niet voldoende door de lidstaten kunnen worden verwezenlijkt en derhalve beter door de Gemeenschap kunnen worden verwezenlijkt, kan de Gemeenschap, overeenkomstig het in artikel 5 van het Verdrag neergelegd subsidiariteitsbeginsel, maatregelen nemen. Overeenkomstig het in hetzelfde artikel neergelegd evenredigheidsbeginsel gaat deze verordening niet verder dan nodig is om deze doelstellingen te verwezenlijken. (22) Deze verordening heeft ten doel reizigersrechten in te voeren in het nationale en internationale treinverkeer. Een aantal bepalingen van deze verordening zullen grote aanpassingen vergen in een aantal lidstaten. Daarom moeten lidstaten die zich in een uitzonderlijke situatie bevinden, de mogelijkheid hebben om tijdelijk een vrijstelling te verlenen voor bepaalde maatregelen voorzien in deze verordening voor nationale reizen op hun grondgebied of een gedeelte hiervan. In een aantal lidstaten voorzien de openbaredienstcontracten in een systeem van passende schadevergoedingen die in geval van vertraging betaald moeten worden aan de overheid. Lidstaten die in een dergelijk systeem voorzien in hun openbaredienstcontracten moeten de mogelijkheid hebben om tijdelijk vrijgesteld te worden van de bepalingen van deze verordening betreffende schadevergoedingen ingeval van vertraging. (23) De voor de uitvoering van deze verordening vereiste maatregelen dienen te worden vastgesteld in overeenstemming met Besluit 1999/468/EG van de Raad van 28 juni 1999 tot vaststelling van de voorwaarden voor de uitoefening van de aan de Commissie verleende uitvoeringsbevoegdheden (10) . (24) In het bijzonder moet de Commissie de bevoegdheid worden gegeven, maatregelen van algemene strekking vast te stellen tot wijziging van niet-essentiële onderdelen van deze verordening of ter aanvulling van deze verordening met nieuwe niet-essentiële onderdelen. Deze maatregelen moeten worden vastgesteld volgens de in artikel 5 bis van Besluit 1999/468/EG vastgestelde regelgevingsprocedure met toetsing. HEBBEN DE VOLGENDE VERORDENING VASTGESTELD: Hoofdstuk I Algemene Bepalingen Artikel 1 Onderwerp Bij deze verordening worden voorschriften ingesteld met betrekking tot het volgende: Artikel 2 Toepassingsgebied 1. Deze verordening is van toepassing op alle treinreizen en -diensten in de hele Gemeenschap , die worden verstrekt door een of meer spoorwegondernemingen waaraan overeenkomstig Richtlijn 95/18/EG van de Raad van 19 juni 1995 betreffende de verlening van vergunningen aan spoorwegondernemingen (11) een vergunning is verleend. Openbaredienstcontracten moeten tenminste het niveau van bescherming garanderen waarin door deze verordening wordt voorzien. 2. Deze verordening is niet van toepassing op spoorwegondernemingen en aanbieders van diensten aan wie geen vergunning is verleend op grond van Richtlijn 95/18/EG. 3. Een lidstaat kan, op een transparante en niet-discriminerende wijze , voor een maximale periode van tien jaar, in uitzonderlijke omstandigheden die de onmiddellijke of kortetermijnuitvoering van deze verordening belemmeren wegens belangrijke noodzakelijke investeringen en praktische problemen bij de aanpassing van de spoorwegstructuur en de modernisering van het rollend materieel, tijdelijke vrijstelling toekennen voor de toepassing van de bepalingen van deze verordening , met name de bepalingen van de artikelen 9, 10, 17 en 18 betreffende bepaalde diensten of specifieke trajectgedeelten. 4. Lidstaten waarvan de openbaredienstcontracten reeds voorzien in regelingen voor terugbetaling en schadevergoeding in geval van vertragingen, gemiste aansluitingen en uitvallen kunnen aan de spoorwegondernemingen gedurende een periode van tien jaar een tijdelijke vrijstelling toekennen van de bepalingen van de artikelen 17 en 18 die beperkt is tot de geleverde dienst en het specifieke trajectgedeelte. Een dergelijke vrijstelling is toelaatbaar voor regelingen die een niveau van bescherming van de reizigersrechten bieden dat equivalent is met deze voorzien in deze verordening. 5. De lidstaten stellen de Commissie van de volgens lid 4 toegekende vrijstellingen in kennis. De Commissie gaat na of een vrijstelling strookt met de bepalingen van dit artikel en niet in strijd is met de belangen van de Gemeenschap. Artikel 3 Definities Voor de toepassing van deze verordening zijn de volgende definities van toepassing: HOOFDSTUK II VERVOEROVEREENKOMST, INFORMATIE EN VERVOERBEWIJZEN Artikel 4 Vervoerovereenkomst Onverminderd het bepaalde in dit hoofdstuk zijn op de sluiting en de uitvoering van een overeenkomst inzake het vervoer van personen en hun bagage, kinderwagens, rolstoelen, fietsen en sportuitrusting en de verstrekking van informatie en vervoerbewijzen de titels II en III van bijlage I van toepassing. Artikel 5 Kinderwagens, rolstoelen, fietsen en sportuitrusting Alle treinen, ook internationale en hogesnelheidstreinen, bieden de reizigers de mogelijkheid om in een daartoe voorziene ruimte kinderwagens, rolstoelen, fietsen en sportuitrusting mee te nemen, eventueel tegen betaling. Artikel 6 Uitsluiting van verklaring van afstand en beperking 1. Verplichtingen jegens reizigers ingevolge deze verordening mogen niet worden beperkt of er mag geen afstand van worden gedaan door met name een afwijking of restrictieve clausule in de vervoerovereenkomst. 2. Spoorwegondernemingen mogen contractuele voorwaarden aanbieden die voor de reiziger gunstiger zijn dan de in deze verordening neergelegde voorwaarden. Artikel 7 Verplichting tot het verstrekken van informatie over de beëindiging van treindiensten De spoorwegondernemingen maken met passende middelen en vóór de inwerkingtreding ervan de besluiten bekend dat zij treindiensten beëindigen. Artikel 8 Reisinformatie 1. Onverminderd artikel 10 verstrekken spoorwegondernemingen en verkopers van vervoerbewijzen die namens een of meer spoorwegondernemingen vervoerovereenkomsten aanbieden, de reiziger op verzoek ten minste de in bijlage II, deel I, vermelde informatie over de reizen waarvoor door de betrokken spoorwegonderneming een vervoerovereenkomst wordt aangeboden. Verkopers van vervoerbewijzen die voor eigen rekening vervoerovereenkomsten aanbieden, en touroperators, verstrekken die informatie voor zover deze beschikbaar is. 2. De spoorwegondernemingen verstrekken aan de reiziger tijdens de reis tenminste de informatie bedoeld in bijlage II, deel II. 3. De in de leden 1 en 2 bedoelde informatie , ook wanneer zij wordt aangeleverd door elektronische verkoopsystemen, wordt verstrekt in een toegankelijke en begrijpelijke vorm. Er wordt daartoe bijzondere aandacht besteed aan de behoeften van slechthorenden en slechtzienden. Artikel 9 Beschikbaarheid van vervoerbewijzen, rechtstreekse vervoerbewijzen en boekingen 1. De spoorwegondernemingen en verkopers van vervoerbewijzen bieden, voorzover beschikbaar, vervoerbewijzen, rechtstreekse vervoerbewijzen en boekingen aan. 2. Onverminderd lid 4 verstrekken de spoorwegondernemingen de vervoerbewijzen aan de reizigers via ten minste een van de volgende verkooppunten: 3. Onverminderd de leden 4 en 5, vestrekken de spoorwegondernemingen vervoerbewijzen in het kader van openbaredienstcontracten via ten minste een van de volgende verkooppunten: 4. De spoorwegondernemingen bieden de mogelijkheid om in de trein vervoerbewijzen voor de gewenste dienst te verkrijgen, tenzij dit beperkt of onmogelijk is in het kader van beveiligings- of fraudebestrijdingsbeleid, dan wel wegens verplichte boeking van een treinreis of op redelijke commerciële gronden. 5. Indien geen loket of automaat in het spoorwegstation van vertrek aanwezig is, worden de reizigers op het spoorwegstation geïnformeerd: Artikel 10 Reisinformatie en boekingssystemen 1. Voor de informatieverstrekking en de afgifte van vervoerbewijzen als bedoeld in deze verordening maken de spoorwegondernemingen en verkopers van vervoerbewijzen gebruik van het CIRSRT dat volgens de in dit artikel bedoelde procedures moet worden opgezet. 2. Voor de toepassing van deze verordening gelden de technische specificaties inzake interoperabiliteit (TSI) bedoeld in Richtlijn 2001/16/EG. 3. Uiterlijk … (15) stelt de Commissie op voorstel van het Europees Spoorwegbureau (ERA) de TSI voor telematicatoepassingen voor reizigers vast. De TSI maakt de informatieverstrekking, bedoeld in bijlage II, en de afgifte van vervoerbewijzen krachtens deze verordening mogelijk. 4. De spoorwegondernemingen passen hun CIRSRT aan aan de vereisten van de TSI overeenkomstig een in die TSI vermeld invoeringsplan. 5. Onverminderd het bepaalde in Richtlijn 95/46/EG, mag een spoorwegonderneming of een verkoper van vervoerbewijzen geen persoonsgegevens over afzonderlijke boekingen aan andere spoorwegondernemingen en/of verkopers van vervoerbewijzen bekendmaken. HOOFDSTUK III AANSPRAKELIJKHEID VAN SPOORWEGONDERNEMINGEN VOOR REIZIGERS EN HUN BAGAGE Artikel 11 Aansprakelijkheid voor reizigers en bagage Onverminderd het bepaalde in dit hoofdstuk zijn op de aansprakelijkheid van spoorwegondernemingen voor reizigers en hun bagage de hoofdstukken I, III en IV van titel IV, alsmede de titels VI en VII van bijlage I van toepassing. Artikel 12 Verzekering 1. De bij artikel 9 van Richtlijn 95/18/EG opgelegde verplichting, voorzover zij te maken heeft met de aansprakelijkheid ten aanzien van reizigers, houdt in dat een spoorwegonderneming zich behoorlijk verzekert of gelijkwaardige voorzieningen treft om haar aansprakelijkheid uit hoofde van deze verordening te dekken. 2. De minimale verzekeringsdekking voor spoorwegondernemingen bedraagt XXX EUR . Artikel 13 Schade in geval van dood of letsel van reizigers De aansprakelijkheid van een spoorwegonderneming voor schade in geval van dood of lichamelijk letsel van een reiziger is financieel niet begrensd. Artikel 14 Voorschotten 1. Indien , als bedoeld in artikel 56, lid 1 van bijlage I, een reiziger wordt gedood of gewond raakt, betaalt de spoorwegonderneming onverwijld en in ieder geval uiterlijk vijftien dagen nadat de identiteit van de schadevergoedingsgerechtigde natuurlijke persoon is vastgesteld, een voorschot dat toereikend moet zijn om de onmiddellijke economische noden te lenigen en dat evenredig is aan het geleden nadeel. 2. Onverminderd lid 1 bedraagt een voorschot ten minste 21 000 EUR per passagier bij overlijden. 3. Een voorschot impliceert niet dat aansprakelijkheid wordt erkend en mag worden verrekend met elk bedrag dat later op basis van deze verordening wordt uitgekeerd, maar behoeft niet te worden terugbetaald, tenzij de schade werd veroorzaakt door nalatigheid of schuld van de reiziger, of degene die het voorschot ontvangen heeft niet schadevergoedingsgerechtigd was. Artikel 15 Betwisting van aansprakelijkheid Zelfs indien de spoorwegonderneming haar aansprakelijkheid voor het door een door haar vervoerde reiziger opgelopen lichamelijk letsel betwist, blijft zij de enige gesprekspartner van de reiziger en de enige instantie waarvan de reiziger schadevergoeding kan eisen, onverminderd de regresvordering in verband met aansprakelijkheid die door de spoorwegonderneming jegens derden kan worden ingesteld. HOOFDSTUK IV VERTRAGING, GEMISTE AANSLUITINGEN EN UITVAL Artikel 16 Aansprakelijkheid voor vertragingen, gemiste aansluitingen en uitvallen Onverminderd het bepaalde in dit hoofdstuk is op de aansprakelijkheid van de spoorwegondernemingen ten aanzien van vertragingen, gemiste aansluitingen en uitvallen bijlage I, titel IV, hoofdstuk II, van toepassing. Bijlage I, artikel 32, lid 2 is eveneens van toepassing op de artikelen 17 en 18 van deze verordening. Artikel 17 Terugbetaling of vervoer langs een andere route Indien redelijkerwijs verwacht kan worden dat de vertraging bij aankomst op de eindbestemming krachtens de vervoerovereenkomst meer dan 60 minuten zal bedragen, krijgt de reiziger onmiddellijk de keuze tussen: Artikel 18 Vergoeding van de prijs van het vervoerbewijs 1. Zonder het recht op vervoer te verliezen kan een reiziger de spoorwegonderneming om schadevergoeding voor een vertraging verzoeken indien hij tussen de op het vervoerbewijs vermelde punten van vertrek en van bestemming geconfronteerd wordt met een vertraging waarvoor het vervoerbewijs niet overeenkomstig artikel 17 is terugbetaald. De minimumvergoedingen voor vertragingen zijn als volgt: Reizigers in het bezit van een abonnement die geconfronteerd worden met opeenvolgende vertragingen of uitval gedurende de looptijd van hun abonnement, kunnen om schadevergoeding verzoeken. De schadevergoeding kan worden uitbetaald in de vorm van een prijsvermindering bij aankoop van een nieuw abonnement of in de vorm van een verlenging van de geldigheidsduur van het bestaande abonnement. Spoorwegondernemingen bepalen vooraf, in nauw overleg met vertegenwoordigers van de gebruikers of met de overheid in het kader van openbaredienstcontracten, de criteria van stiptheid en betrouwbaarheid van de betrokken dienst die gehanteerd zullen worden bij toepassing van dit lid. De spoorwegondernemingen bepalen ook de modaliteiten voor uitvoering, meer bepaald wat betreft het bewijs dat de houder van het abonnement daadwerkelijk de vertraagde diensten heeft gebruikt. In geval van een vervoerovereenkomst voor een heen- en terugreis wordt de schadevergoeding voor vertraging tijdens hetzij de heen- hetzij de terugreis berekend op basis van de helft van de prijs die voor het vervoerbewijs is betaald. Op dezelfde manier wordt de prijs voor een vertraagde dienst in het kader van enige andere vorm van vervoerovereenkomst uit hoofde waarvan er over meerdere opeenvolgende deeltrajecten kan worden gereisd, berekend in verhouding tot de volledige prijs. De schadevergoeding voor vertraging wordt altijd berekend in verhouding tot de prijs die de reiziger effectief betaalde voor de vertraagde dienst. Wanneer het een vervoersovereenkomst zoals een reispas betreft die recht geeft op verschillende trajecten, wordt de vergoeding berekend in verhouding tot de prijs van één traject. Bij het berekenen van de duur van de vertraging wordt geen rekening gehouden met vertraging waarvan de spoorwegonderneming kan aantonen dat ze buiten het grondgebied van de Gemeenschap is opgelopen. 2. De vergoeding van de prijs van het vervoerbewijs wordt betaald binnen een maand na de indiening van het verzoek om schadevergoeding. De schadevergoeding kan in bonnen en/of andere diensten worden uitbetaald indien de voorwaarden soepel zijn (met name wat betreft de geldigheidsduur en de bestemming). De schadevergoeding wordt op verzoek van de reiziger uitbetaald in geld. 3. De vergoeding van de prijs van het vervoerbewijs wordt niet verminderd met financiële transactiekosten zoals vergoedingen, telefoonkosten of zegels. De spoorwegondernemingen kunnen een minimumdrempel invoeren waaronder geen schadevergoeding wordt uitbetaald. Deze drempel bedraagt niet meer dan 4 EUR . 4. De reiziger heeft geen recht op schadevergoeding indien hij alvorens het vervoerbewijs te kopen op de hoogte is gesteld van de vertraging, of indien de aankomsttijd door voortzetting met een andere dienst of langs een andere route minder dan 60 minuten werd vertraagd. Artikel 19 Bijstand 1. In geval van vertraging bij aankomst of vertrek worden de reizigers door de spoorwegonderneming of door de stationsbeheerder op de hoogte gehouden van de situatie en van de verwachte vertrektijd en de verwachte aankomsttijd, zodra die informatie beschikbaar is. 2. In geval van vertraging als bedoeld in lid 1 van meer dan 60 minuten worden tevens aan de reizigers gratis aangeboden: 3. Indien de spoorwegdienst niet meer kan worden voortgezet, organiseren de spoorwegondernemingen zo spoedig mogelijk alternatieve vervoerdiensten voor reizigers. 4. De spoorwegondernemingen certificeren, op verzoek van de reiziger, op het vervoerbewijs dat de spoorwegdienst, naar gelang van het geval, vertraging heeft opgelopen, geleid heeft tot een gemiste aansluiting of is uitgevallen. 5. Bij de toepassing van de leden 1, 2 en 3 besteedt de exploiterende spoorwegonderneming bijzondere aandacht aan de behoeften van gehandicapte personen en/of personen met beperkte mobiliteit en begeleidende personen. HOOFDSTUK V GEHANDICAPTE PERSONEN EN PERSONEN MET BEPERKTE MOBILITEIT Artikel 20 Recht op vervoer 1. Onverminderd de toegangsregels voorzien in de leden 2 en 3, mogen spoorwegondernemingen, verkopers van vervoerbewijzen of touroperators op grond van beperkte mobiliteit niet weigeren een boeking te aanvaarden of een vervoerbewijs af te geven. Boekingen en vervoerbewijzen worden gehandicapte personen en personen met beperkte mobiliteit aangeboden zonder extra kosten. 2. Spoorwegondernemingen en stationsbeheerders stellen, met de actieve betrokkenheid van representatieve organisaties van gehandicapte personen en personen met beperkte mobiliteit, niet-discriminerende toegangsregels voor het vervoer van gehandicapte personen en personen met beperkte mobiliteit vast teneinde aan de toepasselijke wettelijke veiligheidseisen te voldoen. 3. Een spoorwegonderneming, een verkoper van vervoerbewijzen of touroperator mag enkel weigeren een boeking te aanvaarden of een vervoerbewijs af te geven aan een gehandicapte persoon of persoon met beperkte mobiliteit of verlangen dat deze door een andere persoon wordt begeleid, indien dit strikt noodzakelijk is om te voldoen aan de in lid 2 vermelde toegangsvoorschriften. Artikel 21 Informatie voor gehandicapte personen en personen met beperkte mobiliteit 1. Op verzoek verstrekken de spoorwegonderneming, de verkoper van vervoerbewijzen of de touroperator gehandicapte personen en personen met beperkte mobiliteit informatie over de toegankelijkheid van spoorwegdiensten en over de voorwaarden voor de toegang tot het rollend materieel overeenkomstig de toegangsregels in de zin van artikel 20, lid 2 en informeren zij gehandicapte personen en personen met beperkte mobiliteit over de faciliteiten aan boord. 2. Wanneer een spoorwegonderneming, een verkoper van vervoerbewijzen of touroperator gebruik maakt van de afwijking uit hoofde van artikel 20, lid 3 , stelt zij casu quo hij verzoek de betrokken gehandicapte persoon of persoon met beperkte mobiliteit binnen vijf werkdagen na de weigering van de boeking of het vervoerbewijs, dan wel het opleggen van de voorwaarde van begeleiding, schriftelijk in kennis van zijn redenen daarvoor. Artikel 22 Toegankelijkheid 1. De spoorwegonderneming en de stationbeheerder zorgen ervoor dat de toegankelijkheid van stations, perrons, voertuigen en andere voorzieningen voor gehandicapte personen en personen met beperkte mobiliteit gewaarborgd is. 2. Wanneer de toegankelijkheid voor gehandicapte personen en personen met beperkte mobiliteit niet gewaarborgd is, zorgen de spoorwegonderneming en/of de stationbeheerder ervoor dat: Artikel 23 Bijstand in spoorwegstations 1. Bij vertrek, overstap of aankomst op een bemand spoorwegstation van een gehandicapte persoon of persoon met beperkte mobiliteit verleent de stationsbeheerder gratis bijstand op zodanige wijze dat de persoon, onverminderd de toegangsregels die zijn vastgelegd in artikel 20 , lid 2, kan instappen of uitstappen in verband met de dienst waarvoor hij een vervoerbewijs heeft gekocht. Bij vertrek, overstap of aankomst op een onbemand spoorwegstation van een gehandicapte persoon of persoon met beperkte mobiliteit, doen de spoorwegonderneming en de stationsbeheerder elke redelijke inspanning om die bijstand te bieden of te zorgen voor alternatieve voorzieningen of regelingen van gelijkwaardige of nog betere toegankelijkheid, die die persoon in staat stellen zijn reis te volbrengen. 2. De lidstaten kunnen voorzien in een afwijking van lid 1 in geval van personen die reizen op internationale diensten waarvoor een openbaredienstcontract geldt dat overeenkomstig de communautaire wetgeving is gegund, op voorwaarde dat de bevoegde autoriteit alternatieve faciliteiten of regelingen heeft ingesteld die een gelijkwaardige of hogere mate van toegankelijkheid van vervoersdiensten waarborgen. 3. In het geval van een onbemand station zorgen de spoorwegonderneming en de stationsbeheerder ervoor dat ten behoeve van gehandicapte personen of personen met een beperkte mobiliteit de informatie over de dichtstbijzijnde bemande stations en de meest elementaire geboden hulpdiensten direct en gemakkelijk bereikbaar is, zowel binnen als buiten het spoorwegstation. 4. Voor de toepassing van dit artikel wordt ook een persoon in begeleiding van kleine kinderen aangemerkt als een gehandicapte persoon of persoon met beperkte mobiliteit. Artikel 24 Bijstand aan boord Onverminderd de toegangsvoorschriften bedoeld in artikel 20 , lid 2, verleent een spoorwegonderneming een gehandicapte persoon of persoon met beperkte mobiliteit gratis bijstand aan boord van een trein en tijdens het in- en uitstappen. Voor de toepassing van dit artikel wordt onder bijstand aan boord verstaan alle redelijke inspanningen die worden geleverd om bijstand te verlenen aan een gehandicapte persoon of persoon met beperkte mobiliteit om die persoon in staat te stellen toegang tot dezelfde diensten in de trein te hebben als de andere reizigers, indien de mate van de beperkte mobiliteit van de persoon hem belet onafhankelijk en veilig toegang tot die diensten te hebben. Wanneer er geen treinpersoneel aan boord is, kunnen de spoorwegondernemingen zorgen voor andere voorzieningen en regelingen die hetzelfde effect hebben. Artikel 25 Voorwaarden waaronder bijstand wordt verleend Spoorwegondernemingen, stationsbeheerders, verkopers van vervoerbewijzen en touroperators werken samen om bijstand te verlenen aan gehandicapte personen en personen met beperkte mobiliteit overeenkomstig de artikelen 23 en 24 alsmede de volgende punten: Artikel 26 Schadevergoeding voor mobiliteitshulpmiddelen of andere speciale hulpmiddelen Indien de spoorwegonderneming aansprakelijk is voor geheel of gedeeltelijk verlies of beschadiging van mobiliteitshulpmiddelen of andere speciale hulpmiddelen van gehandicapte personen of personen met beperkte mobiliteit , is zij verplicht de reiziger een schadevergoeding te betalen die evenredig is met de geleden schade . HOOFDSTUK VI VEILIGHEID, KLACHTEN EN KWALITEIT VAN DE DIENST Artikel 27 Persoonlijke veiligheid van de reizigers In overeenstemming met de openbare autoriteiten nemen spoorwegondernemingen, infrastructuurbeheerders en stationsbeheerders passende maatregelen op hun onderscheiden verantwoordelijkheidsgebieden en stemmen zij deze af op het door de openbare autoriteiten vastgestelde veiligheidsniveau om de persoonlijke veiligheid van de reizigers in de spoorwegstations en de treinen te garanderen, en om de risico's te beheersen. Ze werken samen en wisselen informatie uit over beste praktijken inzake de preventie van handelingen die het veiligheidsniveau kunnen verslechteren. Artikel 28 Klachten 1. De spoorwegondernemingen zetten een klachtenbehandelingsmechanisme op voor de onder deze verordening vallende rechten en verplichtingen. De spoorwegonderneming werkt daarbij samen met de verkoper van vervoerbewijzen. Zij maakt haar contactgegevens en werktaal/talen op grote schaal bekend aan de reizigers. 2. Reizigers kunnen een klacht indienen bij elke van de betrokken spoorwegondernemingen of bij de betrokken verkoper van vervoerbewijzen. De spoorwegonderneming of de verkoper aan wie de klacht is gericht, geeft binnen één maand een gemotiveerd antwoord of deelt, in gerechtvaardigde gevallen, de reiziger mee op welke datum binnen een termijn van minder dan drie maanden vanaf de datum van de klacht uiterlijk een antwoord kan worden verwacht. 3. De spoorwegonderneming publiceert in het in artikel 29, lid 3 bedoelde jaarverslag het aantal en de categorieën van ontvangen klachten, behandelde klachten, antwoordtijd en de eventuele corrigerende maatregelen, die zijn getroffen. Artikel 29 Dienstkwaliteitsnormen en verslag 1. De spoorwegondernemingen stellen kwaliteitsnormen voor internationale diensten op en voeren een kwaliteitsbeheerssysteem in om de kwaliteit van de dienst in stand te houden. 2. De spoorwegondernemingen toetsen hun eigen prestatie aan de kwaliteitsnormen. 3. De spoorwegondernemingen publiceren elk jaar samen met hun jaarverslag een verslag over hun dienstkwaliteit. Deze resultaten worden tevens gepubliceerd op de internetsite van de spoorwegondernemingen alsmede op de internetsites van de bevoegde instanties en van het ERA, waar ze gepresenteerd worden op een toegankelijke manier die een vergelijking van de resultaten van de spoorwegondernemingen mogelijk maakt. Artikel 30 Regres De spoorwegonderneming heeft het recht om de schadevergoeding die zij aan de reizigers heeft betaald van de infrastructuurbeheerder terug te eisen. Deze aansprakelijkheid van de infrastructuurbeheerder doet geen afbreuk aan de toepassing van de in artikel 11 van Richtlijn 2001/14/EG neergelegde prestatieregeling. De schadevergoeding overeenkomstig hoofdstuk IV staat in verhouding tot de prijs van het treinpad wanneer de prestatieregeling niet in een systeem van schadevergoeding voorziet. HOOFDSTUK VII INFORMATIE EN HANDHAVING Artikel 31 Informatie aan de reizigers over hun rechten 1. De spoorwegondernemingen, stationsbeheerders en touroperators brengen de reizigers op de hoogte van de rechten en verplichtingen die zij hebben krachtens deze verordening. De Commissie stelt hiertoe een samenvatting van deze verordening ter beschikking van de spoorwegondernemingen, stationsbeheerders en touroperators in een voor de reizigers begrijpelijke taal. 2. Spoorwegondernemingen en stationsbeheerders zorgen ervoor dat de reizigers op aangepaste wijze in het station en in de trein worden geïnformeerd over de contactgegevens van de krachtens artikel 32 door de lidstaten aangewezen instantie. Artikel 32 Handhaving 1. Elke lidstaat wijst een of meer instanties aan die verantwoordelijk zijn voor de handhaving van deze verordening. Elke instantie neemt de nodige maatregelen om ervoor te zorgen dat de rechten van de reizigers worden gerespecteerd. Elke instantie is in haar organisatie, financieringsbeslissingen, rechtsstructuur en besluitvorming onafhankelijk van enige infrastructuurbeheerder, heffingsinstantie, toewijzingsinstantie of spoorwegonderneming. De lidstaten stellen de Commissie in kennis van de in overeenstemming met dit lid aangestelde instantie(s) alsook van haar/hun respectieve verantwoordelijkheden. 2. Elke reiziger kan bij de krachtens lid 1 aangewezen passende instantie of bij enige andere door een lidstaat aangewezen passende instantie een klacht indienen over een vermeende schending van deze verordening. Artikel 33 Samenwerking tussen handhavingsinstanties De in artikel 32 bedoelde handhavingsinstanties wisselen informatie uit over hun werk en besluitvormingsprincipes en -praktijk met het oog op het coördineren van hun besluitvormingsprincipes in de Gemeenschap. De Commissie helpt hen hierbij. HOOFDSTUK VIII SLOTBEPALINGEN Artikel 34 Sancties De lidstaten stellen de regels vast betreffende de sancties die van toepassing zijn op schendingen van de bepalingen van deze verordening en nemen alle maatregelen die nodig zijn om ervoor te zorgen dat de bepalingen worden uitgevoerd. De vastgestelde sancties moeten effectief, proportioneel en afschrikwekkend zijn. De lidstaten doen van deze bepalingen uiterlijk op … (16) kennisgeving aan de Commissie en stellen de Commissie onverwijld in kennis van elke daaropvolgende wijziging die op deze bepalingen van invloed is. Artikel 35 Bijlagen Bijlage II wordt gewijzigd volgens de in artikel 37, lid 2, bedoelde regelgevingsprocedure met toetsing. Artikel 36 Wijzigingsbepalingen 1. De maatregelen nodig voor de uitvoering van de artikelen 2, 10 en 12 , worden vastgesteld volgens de in artikel 37 , lid 2, bedoelde regelgevingsprocedure met toetsing . 2. De in deze verordening, uitgezonderd in bijlage I, genoemde financiële bedragen worden voor inflatie gewijzigd volgens de in artikel 37 , lid 2, bedoelde regelgevingsprocedure met toetsing . Artikel 37 Comitéprocedure 1. De Commissie wordt bijgestaan door het bij artikel 11 bis van Richtlijn 91/440/EEG opgerichte comité. 2. Wanneer naar dit lid wordt verwezen, zijn artikel 5 bis, leden 1 tot en met 4 en artikel 7 van Besluit 1999/468/EG van toepassing, met inachtneming van artikel 8 van dat besluit. Artikel 38 Verslag De Commissie brengt uiterlijk … (17) verslag uit aan het Europees Parlement en de Raad over de uitvoering en de resultaten van deze verordening, met name over de dienstkwaliteitniveaus. Het verslag is gebaseerd op informatie die moet worden verstrekt krachtens deze verordening, alsook krachtens artikel 10 ter van Richtlijn 91/440/EEG. Het verslag gaat in voorkomend geval vergezeld van passende voorstellen. Artikel 39 Inwerkingtreding Deze verordening treedt in werking 18 maanden na de datum van haar bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese Unie. Deze verordening is verbindend in al haar onderdelen en is rechtstreeks toepasselijk in elke lidstaat. Gedaan te Voor het Europees Parlement Voor de Raad De voorzitter De voorzitter BIJLAGE I UITTREKSEL UIT DE UNIFORME REGELEN BETREFFENDE DE OVEREENKOMST VAN INTERNATIONAAL SPOORWEGVERVOER VAN REIZIGERS EN BAGAGE AANHANGSEL A BIJ HET VERDRAG (CIV) BETREFFENDE HET INTERNATIONAAL SPOORWEGVERVOER (COTIF) VAN 9 MEI 1980, ZOALS GEWIJZIGD BIJ HET PROTOCOL HOUDENDE WIJZIGING VAN HET VERDRAG BETREFFENDE INTERNATIONAAL SPOORWEGVERVOER VAN 3 JUNI 1999 Titel II Sluiting en uitvoering van de vervoerovereenkomst Artikel 6 Vervoerovereenkomst 1. Op grond van de vervoerovereenkomst is de vervoerder verplicht de reiziger alsmede, in voorkomend geval, bagage en voertuigen te vervoeren naar de plaats van bestemming en de bagage en de voertuigen af te leveren op de plaats van bestemming. 2. De vervoerovereenkomst moet worden vastgelegd in een of meer vervoerbewijzen die aan de reiziger worden overhandigd. Onverminderd artikel 9 tast het ontbreken, de onregelmatigheid of het verlies van het vervoerbewijs noch het bestaan, noch de geldigheid van de overeenkomst aan, die onderworpen blijft aan deze Uniforme Regelen. 3. Het vervoerbewijs levert volledig bewijs, behoudens tegenbewijs, van het sluiten en de inhoud van de vervoerovereenkomst. Artikel 7 Vervoerbewijs 1. De Algemene vervoervoorwaarden bepalen de vorm en de inhoud van de vervoerbewijzen, alsmede de taal waarin en de lettertekens waarmee zij moeten worden gedrukt en ingevuld. 2. Op het vervoerbewijs moet ten minste worden vermeld: 3. De reiziger moet er zich bij het in ontvangst nemen van het vervoerbewijs van overtuigen, dat dit met zijn aanwijzingen overeenstemt. 4. Het vervoerbewijs is overdraagbaar, indien het niet op naam is gesteld en de reis nog niet is aangevangen. 5. Het vervoerbewijs kan ook worden opgesteld in de vorm van elektronische registratie van gegevens, die kunnen worden omgezet in leesbare lettertekens. De voor de registratie en verwerking van de gegevens gebruikte procedures moeten uit functioneel oogpunt gelijkwaardig zijn, in het bijzonder wat betreft de bewijskracht van het vervoerbewijs, dat door deze elektronische gegevens wordt gevormd. Artikel 8 Betaling en terugbetaling van de vervoerprijs 1. Tenzij tussen de reiziger en de vervoerder anders is overeengekomen, moet de vervoerprijs vooraf worden betaald. 2. De Algemene vervoervoorwaarden bepalen onder welke voorwaarden een terugbetaling van de vervoerprijs plaatsvindt. Artikel 9 Recht op vervoer. Uitsluiting van vervoer 1. De reiziger moet vanaf het begin van de reis voorzien zijn van een geldig vervoerbewijs en dit bij een controle van de vervoerbewijzen tonen. De Algemene vervoervoorwaarden kunnen bepalen: 2. De Algemene vervoervoorwaarden kunnen bepalen dat reizigers die: van het vervoer zijn uitgesloten of onderweg van het vervoer kunnen worden uitgesloten en dat deze personen geen recht hebben op terugbetaling van de vervoerprijs, noch van de prijs die ze hebben betaald voor het vervoer van hun bagage. Artikel 10 Naleving van overheidsvoorschriften De reiziger moet de voorschriften van de douane of andere overheidsinstanties naleven. Artikel 11 Uitvallen en vertraging van een trein. Missen van een aansluiting De vervoerder moet eventueel op het vervoerbewijs vermelden dat de trein is uitgevallen of de aansluiting is gemist. Titel III Vervoer van handbagage, dieren, bagage en voertuigen zoals kinderwagens, rolstoelen, fietsen en sportuitrusting Hoofdstuk I Gemeenschappelijke bepalingen Artikel 12 Toegelaten voorwerpen en dieren 1. De reiziger mag, overeenkomstig de Algemene vervoervoorwaarden, makkelijk draagbare voorwerpen (handbagage) alsook levende dieren meenemen. Bovendien mag de reiziger voorwerpen van grote omvang meenemen, overeenkomstig de bijzondere bepalingen in de Algemene vervoervoorwaarden. Voorwerpen of dieren die voor de reizigers hinderlijk kunnen zijn of schade kunnen veroorzaken, zijn van het vervoer uitgesloten. 2. Alle treinen, ook internationale en hogesnelheidstreinen, moeten de reizigers de mogelijkheid bieden om in een daartoe ingerichte ruimte kinderwagens, rolstoelen, fietsen en sportuitrusting mee te nemen. 3. De reiziger kan, overeenkomstig de Algemene vervoervoorwaarden, voorwerpen en dieren als bagage verzenden. 4. De vervoerder kan, overeenkomstig de bijzondere bepalingen in de Algemene vervoervoorwaarden, het vervoer van voertuigen toelaten ter gelegenheid van het vervoer van reizigers. 5. Het vervoer van gevaarlijke goederen als handbagage, bagage in of op voertuigen die overeenkomstig deze Titel per spoor worden vervoerd, moet in overeenstemming zijn met het Reglement betreffende het internationale spoorwegvervoer van gevaarlijke goederen (RID). Artikel 13 Onderzoek 1. De vervoerder heeft bij een ernstig vermoeden van overtreding van de vervoervoorwaarden het recht te onderzoeken of de vervoerde voorwerpen (handbagage, bagage, voertuigen met inbegrip van hun lading) en dieren voldoen aan de vervoervoorwaarden, wanneer de wetten en voorschriften van de Staat waar het onderzoek moet plaatsvinden zulks niet verbieden. De reiziger moet worden verzocht bij het onderzoek aanwezig te zijn. Indien hij zich niet meldt of niet kan worden bereikt, moet de vervoerder een beroep doen op twee onafhankelijke getuigen. 2. Wanneer wordt vastgesteld dat de vervoervoorwaarden niet zijn nageleefd, kan de vervoerder van de reiziger betaling verlangen van de kosten die in verband met het onderzoek zijn gemaakt. Artikel 14 Naleving van overheidsvoorschriften De reiziger moet tijdens zijn vervoer de voorschriften van de douane of andere overheidsinstanties met betrekking tot het vervoer van voorwerpen (handbagage, bagage, voertuigen met inbegrip van hun lading) en dieren, ter gelegenheid van zijn vervoer, naleven. Tenzij in de wetten en voorschriften van de desbetreffende Staat anders wordt bepaald, moet de reiziger bij het onderzoek van deze voorwerpen aanwezig zijn. Hoofdstuk II Handbagage en dieren Artikel 15 Toezicht De reiziger moet toezicht uitoefenen op de handbagage en de dieren die hij meeneemt. Hoofdstuk III Bagage Artikel 16 Aanbieding ten vervoer van bagage 1. De contractuele verplichtingen met betrekking tot het vervoer van bagage moeten worden vastgelegd in een bagagebewijs dat aan de reiziger wordt overhandigd. 2. Onverminderd artikel 22 tast het ontbreken, de onregelmatigheid of het verlies van het bagagebewijs noch het bestaan, noch de geldigheid aan van bedingen met betrekking tot het vervoer van bagage, die onderworpen blijven aan deze Uniforme Regelen. 3. Het bagagebewijs levert volledig bewijs, behoudens tegenbewijs, van de inschrijving van de bagage en van de voorwaarden van het vervoer ervan. 4. Behoudens tegenbewijs wordt vermoed dat bij de inontvangstneming door de vervoerder de bagage in uiterlijk goede staat was en dat het aantal en de massa van de colli overeenkwamen met de vermelding op het bagagebewijs. Artikel 17 Bagagebewijs 1. De Algemene vervoervoorwaarden bepalen de vorm en de inhoud van het bagagebewijs, alsmede de taal waarin en de lettertekens waarmee het moet worden gedrukt en ingevuld. Artikel 7, § 5 is van overeenkomstige toepassing. 2. Op het bagagebewijs moet ten minste worden vermeld: 3. De reiziger moet er zich bij het in ontvangst nemen van het bagagebewijs van overtuigen, dat dit met zijn aanwijzingen overeenstemt. Artikel 18 Inschrijving en vervoer 1. Behoudens in de Algemene vervoervoorwaarden bepaalde uitzonderingen, wordt bagage slechts ingeschreven op vertoon van een vervoerbewijs dat ten minste geldig is tot de plaats van bestemming van de bagage. De inschrijving geschiedt overigens volgens de op de plaats van verzending geldende voorschriften. 2. Wanneer de Algemene vervoervoorwaarden bepalen dat bagage ten vervoer mag worden toegelaten zonder vertoon van een vervoerbewijs, zijn de bepalingen van deze Uniforme Regelen betreffende de rechten en verplichtingen van de reiziger met betrekking tot zijn bagage van overeenkomstige toepassing op de afzender van de bagage. 3. De vervoerder kan de bagage met een andere trein of met een ander vervoermiddel en over een ander vervoertraject vervoeren dan die welke door de reiziger worden gebruikt. Artikel 19 Betaling van de prijs voor het vervoer van bagage Tenzij tussen de reiziger en de vervoerder anders is overeengekomen, moet de prijs voor het vervoer van bagage worden betaald bij de inschrijving. Artikel 20 Merken van de bagage De reiziger moet op een goed zichtbare plaats op ieder collo een houdbare en duidelijke aanduiding plaatsen van: Artikel 21 Recht om over de bagage te beschikken 1. Indien de omstandigheden dit toestaan en de voorschriften van de douane of van andere overheidsinstanties zich daartegen niet verzetten, kan de reiziger om de teruggave van de bagage verzoeken op de plaats van verzending tegen afgifte van het bagagebewijs en, wanneer de Algemene vervoervoorwaarden zulks bepalen, op vertoon van het vervoerbewijs. 2. In de Algemene vervoervoorwaarden kunnen andere bepalingen zijn opgenomen betreffende het recht om over de bagage te beschikken, in het bijzonder het wijzigen van de plaats van bestemming en de eventuele hieruit voortvloeiende financiële gevolgen voor de reiziger. Artikel 22 Aflevering 1. De aflevering van bagage geschiedt tegen afgifte van het bagagebewijs en eventueel tegen betaling van de op de zending drukkende kosten. De vervoerder heeft het recht doch niet de verplichting te onderzoeken of de houder van het bagagebewijs bevoegd is tot inontvangstneming. 2. Met de aflevering aan de houder van het bagagebewijs worden, wanneer zulks overeenkomstig de op de plaats van aflevering geldende voorschriften geschiedt, gelijkgesteld: 3. De houder van het bagagebewijs kan op de plaats van bestemming om de aflevering van de bagage verzoeken zodra de overeengekomen tijd alsook, eventueel, de benodigde tijd voor de afhandeling door de douane of andere overheidsinstanties is verstreken. 4. Wordt het bagagebewijs niet afgegeven, dan is de vervoerder slechts gehouden de bagage af te leveren aan degene die zijn recht daarop bewijst; bij onvoldoende bewijs kan de vervoerder een zekerheid verlangen. 5. De bagage wordt afgeleverd op de plaats van bestemming waarvoor zij is ingeschreven. 6. De houder van het bagagebewijs aan wie de bagage niet is afgeleverd, kan verlangen dat de dag en het uur waarop hij overeenkomstig § 3 om de aflevering heeft verzocht op het bagagebewijs worden vermeld. 7. De rechthebbende kan de inontvangstneming van de bagage weigeren, indien de vervoerder geen gevolg geeft aan zijn verzoek over te gaan tot onderzoek van de bagage teneinde een beweerde schade vast te stellen. 8. Overigens vindt de aflevering van de bagage plaats overeenkomstig de op de plaats van bestemming geldende voorschriften. Hoofdstuk IV Voertuigen Artikel 23 Vervoervoorwaarden De bijzondere bepalingen voor het vervoer van voertuigen in de Algemene vervoervoorwaarden regelen met name de voorwaarden voor de toelating tot het vervoer, de inschrijving, de belading en het vervoer, het lossen en de aflevering, alsook de verplichtingen van de reiziger. Artikel 24 Vervoerbewijs 1. De contractuele verplichtingen met betrekking tot het vervoer van voertuigen moeten worden vastgelegd in een vervoerbewijs dat aan de reiziger wordt overhandigd. Dit vervoerbewijs kan deel uitmaken van het vervoerbewijs van de reiziger. 2. De bijzondere bepalingen voor het vervoer van voertuigen in de Algemene vervoervoorwaarden regelen de vorm en de inhoud van het vervoerbewijs, alsmede de taal waarin en de lettertekens waarmee het moet worden gedrukt en ingevuld. Artikel 7, § 5 is van overeenkomstige toepassing. 3. Op het vervoerbewijs moet ten minste worden vermeld: 4. De reiziger moet zich bij het in ontvangst nemen van het vervoerbewijs ervan overtuigen, dat dit met zijn aanwijzingen overeenstemt. Artikel 25 Toepasselijk recht Behoudens de bepalingen van dit hoofdstuk zijn de bepalingen van Hoofdstuk III betreffende het vervoer van bagage van toepassing op voertuigen. Titel IV Aansprakelijkheid van de vervoerder Hoofdstuk I Aansprakelijkheid in geval van dood en letsel van reizigers Artikel 26 Aansprakelijkheidsgronden 1. De vervoerder is aansprakelijk voor de schade ten gevolge van dood, verwonding of elk ander lichamelijk of geestelijk letsel van de reiziger, veroorzaakt door een ongeval dat in verband met de uitoefening van het spoorwegbedrijf aan de reiziger is overkomen tijdens zijn verblijf in de spoorwegvoertuigen of bij het in- of uitstappen, ongeacht welke spoorweginfrastructuur wordt gebruikt. 2. Zelfs indien de spoorwegonderneming haar aansprakelijkheid voor het door een door haar vervoerde reiziger opgelopen lichamelijk letsel betwist, blijft zij de enige gesprekspartner van de reiziger en de enige instantie waarvan de reiziger schadevergoeding kan eisen, onverminderd de regresvordering in verband met aansprakelijkheid die door de spoorwegonderneming jegens derden kan worden ingesteld. 3. De vervoerder is van deze aansprakelijkheid ontheven: 4. Indien het ongeval te wijten is aan het gedrag van een derde en indien desondanks de vervoerder niet geheel van zijn aansprakelijkheid is ontheven overeenkomstig § 3 , onder c, is hij voor het geheel aansprakelijk binnen de grenzen van deze Uniforme Regelen onverminderd zijn eventueel regres op de derde. 5. Deze Uniforme Regelen laten de eventuele aansprakelijkheid van de vervoerder in de niet in § 1 bedoelde gevallen onverlet. 6. Wanneer een vervoer dat het onderwerp vormt van een en dezelfde vervoerovereenkomst door opeenvolgende vervoerders wordt verricht, is in geval van dood en letsel van reizigers die vervoerder aansprakelijk, die volgens de vervoerovereenkomst verplicht is tot het uitvoeren van het vervoer gedurende welke het ongeval zich heeft voortgedaan. Wanneer het vervoer niet is verricht door de vervoerder maar door een ondervervoerder, zijn beide vervoerders overeenkomstig deze Uniforme Regelen hoofdelijk aansprakelijk. Artikel 27 Schadevergoeding in geval van dood 1. In geval van dood van de reiziger omvat de schadevergoeding: 2. Indien door de dood van de reiziger andere personen, jegens wie hij een wettelijke onderhoudsplicht had of in de toekomst gehad zou hebben, hun onderhoud verliezen, moeten ook dezen voor dit verlies schadeloos gesteld worden. De vordering tot schadevergoeding van personen, van wie de reiziger zonder wettelijke verplichting het onderhoud verzorgde, blijft onderworpen aan het nationale recht. Artikel 28 Schadevergoeding in geval van letsel In geval van verwonding of elk ander lichamelijk of geestelijk letsel van de reiziger omvat de schadevergoeding: Artikel 29 Vergoeding van lichamelijke schade Het nationale recht bepaalt of en in welke mate de vervoerder andere dan de in de artikelen 27 en 28 bedoelde lichamelijke schade moet vergoeden. Artikel 30 Wijze en hoogte van de schadevergoeding in geval van dood of letsel 1. De in de artikelen 27, § 2 en 28 onder b bedoelde schadevergoeding moet als gekapitaliseerde som worden uitgekeerd. Indien evenwel het nationale recht de toekenning van een periodieke uitkering toelaat, wordt de vergoeding op deze wijze uitgekeerd, wanneer de gewonde reiziger of de in artikel 27, § 2 bedoelde rechthebbenden zulks verlangen. 2. De hoogte van de krachtens § 1 toe te kennen schadevergoeding wordt bepaald volgens het nationale recht. Bij de toepassing van deze Uniforme Regelen geldt evenwel per reiziger een maximumbedrag van 175 000 rekeneenheden in een gekapitaliseerde som of in een met deze som overeenstemmende jaarlijkse uitkering, voorzover in het nationale recht een lager maximumbedrag is bepaald. Artikel 31 Andere vervoermiddelen 1. Behoudens § 2 zijn de bepalingen betreffende de aansprakelijkheid in geval van dood en letsel van reizigers niet van toepassing op schade die is ontstaan tijdens het vervoer dat overeenkomstig de vervoerovereenkomst geen spoorwegvervoer was. 2. Wanneer evenwel spoorwegvoertuigen per veerboot worden vervoerd, zijn de bepalingen betreffende de aansprakelijkheid in geval van dood en letsel van reizigers van toepassing op de in artikel 26, § 1 en artikel 33, § 1 bedoelde schade veroorzaakt door een ongeval in verband met de uitoefening van het spoorwegbedrijf dat aan de reiziger is overkomen tijdens zijn verblijf in die voertuigen of bij het in- of uitstappen. 3. Wanneer de uitoefening van het spoorwegbedrijf ten gevolge van buitengewone omstandigheden tijdelijk wordt onderbroken en de reizigers met een ander vervoermiddel worden vervoerd, is de vervoerder krachtens deze Uniforme Regelen aansprakelijk. Hoofdstuk II Aansprakelijkheid in geval van niet-nakoming van de dienstregeling Artikel 32 Aansprakelijkheid in geval van uitvallen, vertraging van een trein of gemiste aansluiting 1. De vervoerder is jegens de reiziger aansprakelijk voor schade die het gevolg is van het feit dat door het uitvallen, door de vertraging van een trein of door het missen van een aansluiting de reis niet op dezelfde dag kan worden voortgezet, of dat de voortzetting hiervan als gevolg van de gegeven omstandigheden niet in redelijkheid kan worden verlangd. De schadevergoeding omvat de redelijke kosten voor overnachting en voor het waarschuwen van personen die de reiziger verwachten. 2. De vervoerder is van deze aansprakelijkheid ontheven, wanneer het uitvallen, de vertraging of het missen van een aansluiting te wijten is aan een van de volgende oorzaken: 3. Het nationale recht bepaalt of en in welke mate de vervoerder andere dan de in § 1 bedoelde schade moet vergoeden. Deze bepaling laat artikel 44 onverlet. Hoofdstuk III Aansprakelijkheid voor handbagage, dieren, bagage en voertuigen Afdeling 1 Handbagage en dieren Artikel 33 Aansprakelijkheid 1. In geval van dood en letsel van reizigers is de vervoerder bovendien aansprakelijk voor de schade ten gevolge van het gehele of gedeeltelijke verlies of van beschadiging van voorwerpen die de reiziger bij zich droeg of als handbagage bij zich had; dit geldt eveneens voor de dieren die de reiziger meegenomen had. Artikel 26 is van overeenkomstige toepassing. 2. Overigens is de vervoerder slechts aansprakelijk voor schade ten gevolge van het gehele of gedeeltelijke verlies van voorwerpen, handbagage of dieren, waarover de reiziger overeenkomstig artikel 15 verplicht is toezicht uit te oefenen, indien deze schade wordt veroorzaakt door schuld van de vervoerder. De overige artikelen van Titel IV, met uitzondering van artikel 51, en Titel VI zijn in dit geval niet van toepassing. Artikel 34 Beperking van schadevergoeding in geval van verlies of beschadiging van voorwerpen Wanneer de vervoerder krachtens artikel 33, § 1 aansprakelijk is, moet hij de schade vergoeden tot ten hoogste 1400 rekeneenheden per reiziger. Artikel 35 Ontheffing van aansprakelijkheid De vervoerder is jegens de reiziger niet aansprakelijk voor schade ten gevolge van het feit dat de reiziger de voorschriften van de douane of van andere overheidsinstanties niet heeft nageleefd. Afdeling 2 Bagage Artikel 36 Aansprakelijkheidsgronden 1. De vervoerder is aansprakelijk voor de schade ten gevolge van geheel of gedeeltelijk verlies of beschadiging van de bagage vanaf de aanneming ten vervoer tot aan de aflevering, alsmede ten gevolge van de vertraging in de aflevering. 2. De vervoerder is van deze aansprakelijkheid ontheven voorzover het verlies, de beschadiging of de vertraging in de aflevering is veroorzaakt door schuld van de reiziger, door een opdracht van de reiziger die niet het gevolg is van de schuld van de vervoerder, door eigen gebrek van de bagage of door omstandigheden die de vervoerder niet kon vermijden en waarvan hij de gevolgen niet kon verhinderen. 3. De vervoerder is van deze aansprakelijkheid ontheven, voorzover het verlies of de beschadiging een gevolg is van de bijzondere risico's, verbonden aan een of meer van de volgende feiten: Artikel 37 Bewijslast 1. Het bewijs dat het verlies, de beschadiging of de vertraging in de aflevering door een van de in artikel 36, § 2 genoemde feiten is veroorzaakt, rust op de vervoerder. 2. Wanneer de vervoerder bewijst dat het verlies of de beschadiging, gelet op de omstandigheden van het geval, kan zijn ontstaan uit een of meer van de in artikel 36, § 3 genoemde bijzondere risico's, wordt vermoed dat het verlies of de beschadiging daardoor is veroorzaakt. De rechthebbende heeft evenwel het recht te bewijzen dat de schade geheel of gedeeltelijk niet door een van deze risico's is veroorzaakt. Artikel 38 Opvolgende vervoerders Wanneer een vervoer dat het onderwerp vormt van één en dezelfde vervoerovereenkomst, door meer opvolgende vervoerders wordt verricht, treedt iedere vervoerder door het overnemen van de bagage met het bagagebewijs of door het overnemen van het voertuig met het vervoerbewijs, met betrekking tot het vervoer van de bagage of van de voertuigen, toe tot de vervoerovereenkomst overeenkomstig de bepalingen van het bagagebewijs of het vervoerbewijs en neemt hij de daaruit voortvloeiende verplichtingen op zich. In dit geval is iedere vervoerder aansprakelijk voor de uitvoering van het vervoer op het gehele vervoertraject tot aan de aflevering. Artikel 39 Ondervervoerder 1. Wanneer de vervoerder de uitvoering van het vervoer geheel of gedeeltelijk heeft toevertrouwd aan een ondervervoerder, al dan niet op grond van een aan hem in de vervoerovereenkomst toegekende bevoegdheid, blijft de vervoerder niettemin aansprakelijk voor het volledige vervoer. 2. Alle bepalingen van deze Uniforme Regelen die betrekking hebben op de aansprakelijkheid van de vervoerder zijn ook van toepassing op de aansprakelijkheid van de ondervervoerder met betrekking tot het door hem verrichte vervoer. Wanneer een vordering wordt ingesteld tegen zijn ondergeschikten en andere personen van wier diensten de ondervervoerder gebruik maakt bij de uitvoering van het vervoer, zijn de artikelen 48 en 52 van toepassing. 3. Een bijzondere overeenkomst waarin de vervoerder verplichtingen op zich neemt die niet op hem rusten krachtens deze Uniforme Regelen of waarin hij afziet van rechten die hem ingevolge deze Uniforme Regelen zijn toegekend, is niet bindend voor de ondervervoerder die hiermee niet uitdrukkelijk en schriftelijk heeft ingestemd. Ongeacht of de ondervervoerder deze overeenkomst al dan niet heeft aanvaard, blijft de vervoerder niettemin gebonden aan de uit deze bijzondere overeenkomst voortvloeiende verplichtingen of afstand van rechten. 4. Wanneer en voorzover de vervoerder en de ondervervoerder aansprakelijk zijn, zijn zij hoofdelijk aansprakelijk. 5. Het totale bedrag van de schadevergoeding verschuldigd door de vervoerder, de ondervervoerder alsmede door hun ondergeschikten en andere personen van wier diensten zij gebruik maken bij de uitvoering van het vervoer is niet hoger dan de in de deze Uniforme Regelen voorgeschreven maximumbedragen. 6. Dit artikel doet geen afbreuk aan de mogelijke regresrechten tussen de vervoerder en de ondervervoerder. Artikel 40 Vermoeden van verlies 1. De rechthebbende kan zonder nader bewijs een collo als verloren beschouwen, wanneer het niet binnen 14 dagen na het overeenkomstig artikel 22, § 3 gedane verzoek tot aflevering aan hem is afgeleverd of te zijner beschikking is gesteld. 2. Indien een als verloren beschouwd collo binnen een jaar na het verzoek tot aflevering wordt teruggevonden, moet de vervoerder daarvan kennis geven aan de rechthebbende, wanneer zijn adres bekend is of kan worden achterhaald. 3. Binnen dertig dagen na ontvangst van de in § 2 bedoelde kennisgeving kan de rechthebbende verzoeken dat het collo aan hem wordt afgeleverd. In dit geval moet hij de kosten voor het vervoer van het collo van de plaats van verzending tot de plaats van aflevering betalen en de ontvangen schadevergoeding terugbetalen, onder aftrek, in voorkomend geval, van de kosten die in deze schadevergoeding begrepen zouden zijn geweest. Hij behoudt niettemin zijn in artikel 43 bedoelde rechten op schadevergoeding voor vertraging in de aflevering. 4. Indien het teruggevonden collo niet binnen de in § 3 bedoelde termijn is opgeëist of indien het collo meer dan een jaar na het verzoek tot aflevering wordt teruggevonden, beschikt de vervoerder daarover overeenkomstig de wetten en voorschriften die gelden op de plaats waar het collo zich bevindt. Artikel 41 Schadevergoeding in geval van verlies 1. In geval van geheel of gedeeltelijk verlies van bagage moet de vervoerder, met uitsluiting van elke andere schadevergoeding, betalen: De wijze van vergoeding, per ontbrekend kilogram of per collo, wordt in de Algemene vervoervoorwaarden geregeld. 2. De vervoerder moet bovendien de vervoerprijs van de bagage en de overige ter zake van het vervoer van het verloren collo betaalde bedragen, alsook de reeds betaalde douanerechten en accijnzen terugbetalen. Artikel 42 Schadevergoeding in geval van beschadiging 1. In geval van beschadiging van bagage moet de vervoerder, met uitsluiting van elke andere schadevergoeding, een schadevergoeding betalen gelijk aan de waardevermindering van de bagage. 2. De schadevergoeding bedraagt niet meer dan: Artikel 43 Schadevergoeding in geval van vertraging in de aflevering 1. In geval van vertraging in de aflevering van de bagage moet de vervoerder voor elk ondeelbaar tijdvak van 24 uur te rekenen vanaf het verzoek tot aflevering, doch met een maximum van 14 dagen, betalen: De wijze van vergoeding, per kilogram of per collo, wordt in de Algemene vervoervoorwaarden geregeld. 2. In geval van geheel verlies van de bagage komt de in § 1 bedoelde schadevergoeding niet bovenop die bedoeld in artikel 41. 3. In geval van gedeeltelijk verlies van de bagage wordt de in § 1 bedoelde schadevergoeding voor het niet verloren gedeelte betaald. 4. In geval van beschadiging van de bagage die niet het gevolg is van de vertraging in de aflevering, komt, in voorkomend geval, de in § 1 bedoelde schadevergoeding bovenop die bedoeld in artikel 42. 5. In geen geval kan de som van de in § 1 bedoelde schadevergoeding en die van de artikelen 41 en 42 hoger zijn dan de schadevergoeding die verschuldigd is in geval van geheel verlies van de bagage. Afdeling 3 Voertuigen Artikel 44 Schadevergoeding in geval van vertraging 1. In geval van aan de vervoerder te wijten vertraging bij het laden of in geval van vertraging bij de aflevering van een voertuig moet de vervoerder, wanneer de rechthebbende bewijst dat daardoor een schade is ontstaan, een schadevergoeding betalen die niet meer kan bedragen dan de vervoerprijs van het voertuig. 2. Indien de rechthebbende, in geval van aan de vervoerder te wijten vertraging bij het laden, afziet van uitvoering van de vervoerovereenkomst wordt de vervoerprijs aan hem terugbetaald. Bovendien kan hij, wanneer hij bewijst dat door deze vertraging schade is ontstaan, een schadevergoeding eisen die niet meer kan bedragen dan de vervoerprijs. Artikel 45 Schadevergoeding in geval van verlies Bij geheel of gedeeltelijk verlies van een voertuig wordt de aan de rechthebbende voor de bewezen schade te betalen schadevergoeding berekend volgens de gebruikelijke waarde van het voertuig. Deze vergoeding kan niet meer dan 8000 rekeneenheden bedragen. Een al dan niet beladen aanhangwagen wordt als een afzonderlijk voertuig beschouwd. Artikel 46 Aansprakelijkheid met betrekking tot andere voorwerpen 1. Met betrekking tot voorwerpen achtergelaten in het voertuig of in stevig aan het voertuig bevestigde houders (bijvoorbeeld dakkoffers voor bagage of ski's) is de vervoerder slechts aansprakelijk voor door zijn schuld veroorzaakte schade. De totale schadevergoeding bedraagt niet meer dan 1400 rekeneenheden. 2. Met betrekking tot aan de buitenkant van het voertuig bevestigde voorwerpen, met inbegrip van de in § 1 bedoelde houders, is de vervoerder slechts aansprakelijk indien is bewezen dat de schade is ontstaan uit een handeling of nalaten van de vervoerder geschied hetzij met het opzet die schade te veroorzaken, hetzij roekeloos en met de wetenschap dat die schade er waarschijnlijk uit zal voortvloeien. Artikel 47 Toepasselijk recht Behoudens de bepalingen van deze Afdeling zijn de bepalingen van Afdeling 2 met betrekking tot de aansprakelijkheid voor bagage van toepassing op voertuigen. Hoofdstuk IV Gemeenschappelijke bepalingen Artikel 48 Verlies van het recht om beperkingen van aansprakelijkheid in te roepen De in deze Uniforme Regelen bedoelde beperkingen van aansprakelijkheid alsook de bepalingen van het nationale recht die de vergoedingen tot een bepaald bedrag beperken, zijn niet van toepassing, indien is bewezen dat de schade is ontstaan uit een handeling of nalaten van de vervoerder geschied hetzij met het opzet die schade te veroorzaken, hetzij roekeloos en met de wetenschap dat die schade er waarschijnlijk uit zal voortvloeien. Artikel 49 Omrekening en rente 1. Wanneer voor de berekening van de schadevergoeding omrekening van bedragen uitgedrukt in buitenlandse munteenheden vereist is, vindt omrekening plaats volgens de koers die geldt op de dag en de plaats van betaling van de schadevergoeding. 2. De rechthebbende kan een rente ten bedrage van vijf procent per jaar over de schadevergoeding verlangen, vanaf de dag van het indienen van de in artikel 55 bedoelde vordering buiten rechte of, bij gebreke daarvan, vanaf de dag van het instellen van de rechtsvordering. 3. Voor de krachtens de artikelen 27 en 28 verschuldigde schadevergoeding loopt de rente evenwel vanaf de dag, waarop de voor de vaststelling van het vergoedingsbedrag bepalende feiten zijn voorgevallen, indien deze dag later valt dan die van het indienen van de vordering buiten rechte of van het instellen van de rechtsvordering. 4. Met betrekking tot bagage is de rente slechts verschuldigd, indien de schadevergoeding meer bedraagt dan 16 rekeneenheden per bagagebewijs. 5. Met betrekking tot bagage loopt de rente niet, indien de rechthebbende niet binnen een hem gestelde redelijke termijn de voor de definitieve regeling van de vordering nodige bewijsstukken aan de vervoerder overlegt, tussen de afloop van deze termijn en de daadwerkelijke overlegging van de stukken. Artikel 50 Aansprakelijkheid in geval van een kernongeval De vervoerder is ontheven van de krachtens deze Uniforme Regelen op hem rustende aansprakelijkheid, wanneer de schade is veroorzaakt door een kernongeval en wanneer de exploitant van een kerninstallatie of een voor hem in de plaats tredende persoon voor die schade aansprakelijk is krachtens de wetten en voorschriften van een Staat die de aansprakelijkheid op het gebied van de kernenergie regelen. Artikel 51 Personen voor wie de vervoerder aansprakelijk is De vervoerder is aansprakelijk voor zijn ondergeschikten en voor andere personen van wier diensten hij gebruik maakt bij de uitvoering van het vervoer, wanneer deze ondergeschikten of andere personen handelen in de uitoefening van hun werkzaamheden. De beheerders van de spoorweginfrastructuur waarop het vervoer wordt verricht, worden beschouwd als personen van wier diensten de vervoerder gebruik maakt bij de uitvoering van het vervoer. Artikel 52 Andere vorderingen 1. In alle gevallen waar deze Uniforme Regelen van toepassing zijn, kan tegen de vervoerder slechts een vordering wegens aansprakelijkheid, ongeacht de rechtsgrond, worden ingesteld onder de voorwaarden en beperkingen van deze Uniforme Regelen. 2. Hetzelfde geldt voor een vordering ingesteld tegen de ondergeschikten en de andere personen voor wie de vervoerder krachtens artikel 51 aansprakelijk is. Titel V Aansprakelijkheid van de reiziger Artikel 53 Bijzondere aansprakelijkheidsgronden De reiziger is jegens de vervoerder aansprakelijk voor alle schade: Titel VI Uitoefening van rechten Artikel 54 Vaststelling van gedeeltelijk verlies of beschadiging 1. Wanneer een gedeeltelijk verlies of een beschadiging van een voorwerp dat onder de hoede van de vervoerder wordt vervoerd (bagage, voertuigen), door de vervoerder wordt ontdekt of vermoed of door de rechthebbende wordt beweerd, moet de vervoerder onverwijld en zo mogelijk in aanwezigheid van de rechthebbende een proces-verbaal opmaken dat naargelang de aard van de schade, de toestand van het voorwerp en zo mogelijk de omvang, de oorzaak en het tijdstip van ontstaan van de schade vermeldt. 2. Een afschrift van dit proces-verbaal moet kosteloos aan de rechthebbende worden verstrekt. 3. Wanneer de rechthebbende niet met de vermeldingen in het proces-verbaal instemt, kan hij verlangen dat de toestand van de bagage of van het voertuig alsmede de oorzaak en het bedrag van de schade worden vastgesteld door een door de partijen bij de vervoerovereenkomst of door de rechter benoemde deskundige. De procedure is onderworpen aan de wetten en voorschriften van de Staat waar de vaststelling geschiedt. Artikel 55 Vorderingen buiten rechte 1. Vorderingen buiten rechte met betrekking tot de aansprakelijkheid van de vervoerder in geval van dood en letsel van reizigers moeten schriftelijk worden ingediend bij de vervoerder tegen wie de rechtsvordering kan worden ingesteld. Wanneer het een vervoer betreft dat het onderwerp vormt van een en dezelfde overeenkomst en dat wordt verricht door opvolgende vervoerders kunnen de vorderingen buiten rechte worden ingediend zowel bij de eerste als bij de laatste vervoerder alsook bij de vervoerder die zijn hoofdzetel of bijkantoor of vestiging waar de vervoerovereenkomst werd gesloten, heeft in de Staat waarin de reiziger zijn woonplaats of gewone verblijfplaats heeft. 2. Andere vorderingen buiten rechte met betrekking tot de vervoerovereenkomst moeten schriftelijk bij de in artikel 56, §§ 2 en 3 bedoelde vervoerder worden ingediend. 3. De stukken die de rechthebbende bij zijn vordering buiten rechte wil voegen, moeten worden overgelegd in origineel of, in voorkomend geval op verzoek van de vervoerder, in een naar behoren gewaarmerkt afschrift. Bij de regeling van de vordering buiten rechte kan de vervoerder de teruggave van het vervoerbewijs, het bagagebewijs en het vervoerbewijs van het voertuig verlangen. Artikel 56 Vervoerders die in rechte kunnen worden aangesproken 1. De op de aansprakelijkheid van de vervoerder in geval van dood en letsel van reizigers gegronde rechtsvordering kan slechts worden ingesteld tegen een krachtens artikel 26, § 6 aansprakelijke vervoerder. 2. Behoudens § 4 kunnen andere op de vervoerovereenkomst gegronde rechtsvorderingen van reizigers uitsluitend worden ingesteld tegen de eerste of laatste vervoerder of tegen de vervoerder die dat deel van het vervoer verrichtte gedurende welke het feit dat tot de rechtsvordering heeft geleid, zich heeft voorgedaan. 3. Wanneer in geval het vervoer wordt verricht door opvolgende vervoerders, de vervoerder die de bagage of het voertuig moet afleveren met zijn instemming is ingeschreven op het bagagebewijs of het vervoerbewijs, kan overeenkomstig § 2 de rechtsvordering tegen hem worden ingesteld, zelfs als hij de bagage of het voertuig niet heeft ontvangen. 4. De rechtsvordering tot terugbetaling van een krachtens de vervoerovereenkomst betaald bedrag kan worden ingesteld tegen de vervoerder die dit bedrag heeft geïnd of tegen degene ten voordele van wie dit bedrag is geïnd. 5. De rechtsvordering kan tegen een andere dan de in de §§ 2 en 4 bedoelde vervoerders worden ingesteld als tegeneis of als verweer in een geding over een op dezelfde vervoerovereenkomst gegronde vordering. 6. Voorzover deze Uniforme Regelen van toepassing zijn op de ondervervoerder, kan tegen hem eveneens een rechtsvordering worden ingesteld. 7. Indien de eiser de keuze heeft tussen meer vervoerders, vervalt zijn keuzerecht zodra de rechtsvordering tegen een van hen is ingesteld; dit geldt eveneens indien de eiser de keuze heeft tussen een of meer vervoerders en een ondervervoerder. Artikel 58 Verval van de vordering in geval van dood en letsel 1. Elke vordering van de rechthebbende, gegrond op de aansprakelijkheid van de vervoerder in geval van dood of letsel van reizigers, vervalt indien hij niet binnen twaalf maanden, te rekenen vanaf het ogenblik dat hij kennis heeft van de schade, het aan de reiziger overkomen ongeval heeft meegedeeld aan een van de vervoerders, bij wie een vordering buiten rechte kan worden ingesteld volgens artikel 55, § 1. Wanneer de rechthebbende het ongeval mondeling heeft meegedeeld aan de vervoerder, moet deze aan hem een bevestiging van de mondelinge kennisgeving afgeven. 2. De vordering vervalt evenwel niet, indien Artikel 59 Verval van de vordering uit bagagevervoer 1. Door de inontvangstneming van de bagage door de rechthebbende vervalt elke vordering uit de vervoerovereenkomst tegen de vervoerder in geval van gedeeltelijk verlies, beschadiging of vertraging in de aflevering. 2. De vordering vervalt evenwel niet: Artikel 60 Verjaring 1. De op de aansprakelijkheid van de vervoerder in geval van dood en letsel van reizigers gegronde rechtsvorderingen tot schadevergoeding verjaren: 2. De andere rechtsvorderingen uit de vervoerovereenkomst verjaren door verloop van één jaar. De verjaringstermijn bedraagt evenwel twee jaar indien de rechtsvordering gegrond is op een schade ontstaan uit een handeling of nalaten geschied hetzij met het opzet die schade te veroorzaken, hetzij roekeloos en met de wetenschap dat die schade er waarschijnlijk uit zal voortvloeien. 3. De in § 2 bedoelde verjaring neemt een aanvang bij rechtsvorderingen: De als begin van de verjaringstermijn vermelde dag is nimmer in deze termijn begrepen. 6. Overigens geldt voor de schorsing en de stuiting van de verjaring het nationale recht. Titel VII Onderlinge betrekkingen tussen de vervoerders Artikel 61 Verdeling van de vervoerprijs 1. Elke vervoerder moet aan de betrokken vervoerders het hun toekomende aandeel betalen van een vervoerprijs, die hij heeft geïnd of had moet innen. De wijze van betaling wordt in een overeenkomst tussen de vervoerders vastgelegd. 2. Artikel 6, § 3, artikel 16, § 3 en artikel 25 zijn eveneens van toepassing op de betrekkingen tussen opvolgende vervoerders. Artikel 62 Recht van regres 1. De vervoerder die krachtens deze Uniforme Regelen een schadevergoeding heeft betaald, heeft recht van regres jegens de bij het vervoer betrokken vervoerders overeenkomstig de volgende bepalingen: 2. In geval van onvermogen om te betalen van een van de vervoerders wordt het te zijnen laste komende en door hem niet betaalde aandeel onder de andere bij het vervoer betrokken vervoerders verdeeld naar evenredigheid van het aandeel in de vervoerprijs dat aan elk van hen toekomt. Artikel 63 Regres-procedure 1. De gegrondheid van de betaling verricht door de vervoerder die krachtens artikel 62 het regres uitoefent, kan niet betwist worden door de vervoerder tegen wie het bedoeld regres wordt uitgeoefend, wanneer de schadevergoeding door de rechter is vastgesteld en wanneer deze laatstgenoemde vervoerder, naar behoren gedagvaard, de mogelijkheid is geboden tot tussenkomst in het geding. De rechter bij wie de hoofdvordering aanhangig is, stelt de termijnen voor de betekening van de dagvaarding en voor de tussenkomst vast. 2. De vervoerder die het regres uitoefent, moet zijn vordering instellen in één en hetzelfde geding tegen alle vervoerders met wie hij geen schikking heeft getroffen, op straffe van verlies van regres jegens de niet gedagvaarde vervoerders. 3. De rechter beslist in één uitspraak over alle bij hem aanhangige regresvorderingen. 4. De vervoerder die zijn recht van regres wil uitoefenen, kan zijn vordering aanhangig maken bij de rechters van de Staat op het grondgebied waarvan een van de bij het vervoer betrokken vervoerders zijn hoofdzetel of bijkantoor of vestiging waar de vervoerovereenkomst is gesloten, heeft. 5. Wanneer de rechtsvordering tegen meer vervoerders moet worden ingesteld, kan de vervoerder die zijn regres uitoefent, kiezen tussen de volgens § 4 bevoegde rechterlijke instanties waarvoor hij zijn regresvordering aanhangig zal maken. 6. Regresvorderingen kunnen niet aanhangig worden gemaakt door het instellen van een rechtsvordering in het geding dat de rechthebbende heeft ingesteld om schadevergoeding te verlangen op grond van de vervoerovereenkomst. Artikel 64 Overeenkomsten betreffende regres De vervoerders kunnen onderling overeenkomsten afsluiten die afwijken van de artikelen 61 en 62. BIJLAGE II DOOR SPOORWEGONDERNEMINGEN EN/OF VERKOPERS VAN VERVOERBEWIJZEN TE VERSTREKKEN MINIMUMINFORMATIE Deel I: Informatie vóór de reis Algemene voorwaarden die op de overeenkomst van toepassing zijn Tijdschema's en voorwaarden betreffende de snelste reisweg Tijdschema's en voorwaarden betreffende de laagste tarieven Toegankelijkheid, toegangsvoorwaarden en beschikbaarheid aan boord van faciliteiten voor gehandicapte personen en personen met beperkte mobiliteit Toegankelijkheid en toegangsvoorwaarden betreffende fietsen Beschikbaarheid van zitplaatsen in rook- en niet-rokerscoupés, eerste en tweede klas en couchettes en slaapwagens Activiteiten die de diensten kunnen verstoren of vertragen Beschikbaarheid van diensten aan boord Procedures voor terugvordering bij verlies van bagage Procedure betreffende de indiening van klachten Deel II: Informatie tijdens de reis Diensten aan boord Volgend station Vertragingen Belangrijkste aansluitende diensten Beveiligings- en veiligheidskwesties (Medebeslissingsprocedure: tweede lezing) Het Europees Parlement , – gezien het gemeenschappelijk standpunt van de Raad (9751/7/2006 – C6-0317/2006) (1) , – gezien zijn in eerste lezing geformuleerde standpunt (2) inzake het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2003)0427 ) (3) , – gezien het gewijzigde voorstel van de Commissie ( COM(2006)0083 ) (4) , – gelet op artikel 251, lid 2 van het EG-Verdrag, – gelet op artikel 62 van zijn Reglement, – gezien de aanbeveling voor de tweede lezing van de Commissie juridische zaken ( A6-0481/2006 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan het gemeenschappelijk standpunt, als geamendeerd door het Parlement; 2. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Standpunt van het Europees Parlement in tweede lezing vastgesteld op 18 januari 2007 met het oog op de aanneming van Verordening (EG) nr. .../2007 van het Europees Parlement en de Raad betreffende het recht dat van toepassing is op niet-contractuele verbintenissen ("ROME II") HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, en met name op artikel 61, punt c), en artikel 67, Gezien het voorstel van de Commissie, Gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité (5) , Handelend volgens de procedure van artikel 251 van het Verdrag (6) , Overwegende hetgeen volgt: (1) De Europese Unie heeft zich ten doel gesteld een ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid te handhaven en te ontwikkelen. Met het oog op geleidelijke totstandbrenging van een dergelijke ruimte dient de Gemeenschap onder meer de maatregelen op het gebied van de justitiële samenwerking in burgerlijke zaken vast te stellen die voor de goede werking van de interne markt nodig zijn. (2) Overeenkomstig artikel 65, punt b), van het Verdrag omvatten deze maatregelen maatregelen ter bevordering van de verenigbaarheid van de in de lidstaten geldende regels voor toepasselijk recht en jurisdictie. (3) Tijdens de bijeenkomst in Tampere van 15 en 16 oktober 1999 heeft de Europese Raad bevestigd dat het beginsel van wederzijdse erkenning van vonnissen en andere beslissingen van gerechtelijke autoriteiten de hoeksteen van de justitiële samenwerking in burgerrechtelijke zaken zou moeten worden, en de Commissie en de Raad verzocht een pakket maatregelen vast te stellen om gestalte te geven aan dit beginsel. (4) Op 30 november 2000 heeft de Raad een programma van maatregelen voor de uitvoering van het beginsel van wederzijdse erkenning van beslissingen in burgerlijke en handelszaken aangenomen (7) . In dit programma worden de maatregelen voor de harmonisatie van de collisieregels aangemerkt als maatregelen die de wederzijdse erkenning van beslissingen helpen te bevorderen. (5) In het op 5 november 2004 door de Europese Raad goedgekeurde Haagse Programma (8) wordt opgeroepen voortvarend verder te werken aan het conflictenrecht inzake niet-contractuele verbintenissen ("Rome II"). (6) De goede werking van de interne markt vereist, ter bevordering van de voorspelbaarheid van de uitslag van rechtsgedingen, de rechtszekerheid en het vrij verkeer van vonnissen, dat de in de lidstaten geldende collisieregels hetzelfde nationale recht aanwijzen, ongeacht bij welke rechter het geding aanhangig wordt gemaakt. (7) Het materiële toepassingsgebied en de bepalingen van de verordening moeten stroken met Verordening (EG) nr. 44/2001 van de Raad van 22 december 2000 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken (9) ( " Brussel I " ) , met het Verdrag van Rome inzake het recht dat van toepassing is op verbintenissen uit overeenkomst (10) ( "Verdrag van Rome") en met de toekomstige verordening inzake het recht dat van toepassing is op verbintenissen uit overeenkomst ("Rome I") . (8) Deze verordening is van toepassing ongeacht de aard van het aangezochte gerecht. (9) Onder vorderingen wegens "acta iure imperii" dienen ook te vallen vorderingen jegens ambtenaren die namens de staat optreden, alsmede de aansprakelijkheid van de overheid, waaronder begrepen van overheidswege benoemde ambtsdragers. Zulke vorderingen vallen dus ook buiten het toepassingsgebied van de verordening. (10) Familierechtelijke betrekkingen omvatten bloedverwantschap, huwelijk en aanverwantschap. De verwijzing in lid 2 van artikel 1 naar relatievormen die met het huwelijk en andere familierechtelijke betrekkingen vergelijkbare gevolgen hebben, zal worden uitgelegd overeenkomstig het recht van de lidstaat waar de zaak aanhangig wordt gemaakt. (11) De collisieregels in deze verordening gelden ook voor verbintenissen uit hoofde van risicoaansprakelijkheid, en de geharmoniseerde aanknopingsregels gelden ook voor de vraag naar de rechts- of handelingsbekwaamheid voor aansprakelijkheid uit onrechtmatige daad. (12) Het begrip "niet-contractuele verbintenis" verschilt per lidstaat. Derhalve dient het in deze verordening als een autonoom begrip te worden opgevat. (13) Eenvormige regels die worden toegepast ongeacht het recht dat zij aanwijzen, kunnen concurrentievervalsing tussen communautaire justitiabelen voorkomen. (14) De noodzaak om concurrentievervalsing te vermijden en rechtszekerheid te waarborgen moet niettemin ondergeschikt blijven aan de noodzaak recht te doen in individuele gevallen, en derhalve moeten de rechtbanken een beoordelingsmarge behouden. (15) Weliswaar is de lex loci delicti commissi in nagenoeg alle lidstaten het basisbeginsel met betrekking tot niet-contractuele verbintenissen, maar indien de elementen van de zaak verspreid zijn over meerdere lidstaten, leidt de concrete toepassing van dit principe niettemin tot verschillende oplossingen. Dit zorgt voor rechtsonzekerheid. (16) Eenvormigheid van de regels moet de voorspelbaarheid van rechterlijke uitspraken vergroten en een redelijk evenwicht garanderen tussen de belangen van de persoon die aansprakelijk wordt gesteld en die van de persoon die schade lijdt. De aanknoping met het land van de plaats waar de directe schade zich heeft voorgedaan (lex loci damni) zorgt voor een billijk evenwicht tussen de belangen van de persoon die de schade veroorzaakt en van de persoon die schade lijdt, en ligt tevens in de lijn van de moderne opvatting van het aansprakelijkheidsrecht en van de ontwikkeling van stelsels van risicoaansprakelijkheid. (17) Het toepasselijke recht moet worden bepaald volgens de plaats waar de schade zich voordoet, ongeacht in welke landen de indirecte gevolgen van die gebeurtenis zich voordoen. In geval van letselschade en vermogensschade moet bijgevolg het land waar het letsel of de materiële schade is opgelopen, gelden als het land waar de schade zich voordoet. (18) Zoals bepaald in artikel 4, lid 1, is de algemene regel in deze verordening de "lex loci damni". Artikel 4, lid 2, dat beschouwd moet worden als een uitzondering op dit algemene beginsel, geeft voor het geval dat beide partijen hun gewone verblijfplaats in hetzelfde land hebben, een bijzonder aanknopingspunt. Artikel 4, lid 3, dient te worden opgevat als een ontsnappingsclausule ten opzichte van artikel 4, leden 1 en 2, voor het geval dat uit alle omstandigheden van het geval blijkt dat de onrechtmatige daad een kennelijk nauwere band heeft met een andere lidstaat. (19) Er dient te worden voorzien in specifieke regels voor bijzondere soorten van onrechtmatige daden waarvoor op grond van de algemene regel geen billijk evenwicht kan worden bereikt tussen de in het geding zijnde belangen. (20) Inzake productaansprakelijkheid moet de collisieregel beantwoorden aan doelstellingen zoals een billijke verdeling van de risico's die verbonden zijn aan een moderne, technisch geavanceerde samenleving, bescherming van de gezondheid van de consument, bevordering van innovatie, het garanderen van niet-vervalste concurrentie en vergemakkelijking van het handelsverkeer. Een systeem van hiërarchisch geordende aanknopingspunten, in combinatie met een clausule inzake voorspelbaarheid, biedt in het licht van deze doelstellingen een evenwichtige oplossing. Het eerste element waarmee rekening wordt gehouden is het recht van het land waar degene die schade lijdt, zijn gewone verblijfplaats had op het tijdstip dat de schade zich voordeed, mits het product in dat land op de markt is gebracht. Onverminderd het bepaalde in artikel 4, lid 2, en de mogelijkheid dat er een klaarblijkelijk nauwere samenhang met een ander land bestaat, treden de andere elementen van de hiërarchie in werking indien het product niet in dat land op de markt is gebracht. (21) Inzake oneerlijke handelspraktijken dient de collisieregel bescherming te bieden aan concurrenten, consumenten en het publiek in het algemeen, en tevens garant staan voor het goed functioneren van de markteconomie. Deze doelstellingen zijn in het algemeen te bereiken door aanknoping bij het recht van het land waar de markt wordt of dreigt te worden aangetast. (22) Onder niet-contractuele verbintenissen die voortvloeien uit beperking van de mededinging moeten zowel inbreuken op nationale als op communautaire mededingingsregels worden verstaan. Het recht dat op dergelijke niet-contractuele verbintenissen van toepassing is, is het recht van het land waar de beperking invloed heeft of zou kunnen hebben op de markt, waarbij wel sprake moet zijn van een rechtstreekse en aanzienlijke invloed. In het geval dat de schade zich in meer dan een land voordoet, moet de toepassing van het recht van elk van de betrokken landen worden beperkt tot de schade die zich in het land voordoet. (23) Voor de doeleinden van deze verordening heeft het concept van oneerlijke handelspraktijken betrekking op overeenkomsten tussen ondernemingen, besluiten van ondernemersverenigingen en onderling afgestemde feitelijke gedragingen die de handel in of tussen lidstaten ongunstig kunnen beïnvloeden en ertoe strekken of ten gevolge hebben dat de mededinging binnen een lidstaat of op de interne markt wordt verhinderd, beperkt of vervalst, alsmede het misbruiken van een machtspositie in een lidstaat of op de interne markt , zoals bedoeld in de artikelen 81 en 82 van het Verdrag. (24) Onder "milieuschade" moet begrepen worden schade aan beschermde soorten en natuurlijke habitats, schade aan wateren en bodemschade zoals gedefinieerd in artikel 2 van Richtlijn 2004/35/EG van het Europees Parlement en de Raad van 21 april 2004 betreffende milieuaansprakelijkheid met betrekking tot het voorkomen en herstellen van milieuschade (11) . (25) Met betrekking tot milieuschade vormt artikel 174 van het Verdrag - dat een hoog niveau van bescherming voorschrijft, berustend op het voorzorgsbeginsel en het beginsel van preventief handelen, het beginsel dat milieuaantastingen bij voorrang aan de bron dienen te worden bestreden, en het beginsel dat de vervuiler betaalt - een afdoende verantwoording voor de toepassing van het beginsel van voorrang voor de persoon die schade lijdt. De vraag op welk tijdstip degene die schadevergoeding vordert het toepasselijke recht kan kiezen, dient te worden beantwoord aan de hand van het recht van de lidstaat van de aangezochte rechter. (26) Ten aanzien van inbreuken op intellectuele-eigendomsrechten dient het algemeen erkende beginsel lex loci protectionis te worden gehandhaafd. Voor de toepassing van de onderhavige verordening worden onder intellectuele-eigendomsrechten bijvoorbeeld verstaan, het auteursrecht, de naburige rechten, het recht sui generis inzake de bescherming van gegevensbestanden, en de industriële-eigendomsrechten. (27) De precieze inhoud van het begrip collectieve actie - bijvoorbeeld een staking of uitsluiting - verschilt van lidstaat tot lidstaat en wordt door de interne regels van elke lidstaat bepaald. Daarom wordt in deze verordening als algemeen beginsel aangehouden dat, ter bescherming van de rechten en verplichtingen van werknemers en werkgevers. het recht van het land waar de actie is ondernomen van toepassing is. (28) De bijzondere regel in artikel 9 inzake collectieve acties laat de voorwaarden betreffende het voeren van zulke acties, overeenkomstig het nationaal recht en de in het nationaal recht van de lidstaten geldende rechtspositie van de representatieve werknemersorganisaties of vakbonden, onverlet. (29) Met betrekking tot inbreuken op de persoonlijke levenssfeer en op de persoonlijkheidsrechten belet deze verordening lidstaten niet hun grondwettelijke bepalingen inzake persvrijheid en vrijheid van meningsuiting in de media toe te passen. Het land waar het (de) meest significante element(en) van de schade intreedt (intreden) of kan (kunnen) intreden wordt geacht het land te zijn waarop de publicatie of uitzending voornamelijk is gericht of, indien dit niet duidelijk is, het land waar de redactionele controle wordt uitgevoerd, en dan is de wetgeving van dat land van toepassing. Het land waarop een publicatie of uitzending is gericht, wordt met name vastgesteld aan de hand van de taal van de publicatie of uitzending of de verkoopvolumes of de luister- of kijkdichtheid in een bepaald land in verhouding tot de totale verkoopvolumes of de luister- of kijkdichtheid, of een combinatie van deze factoren. Dergelijke overwegingen gelden ook voor publicatie op Internet of andere elektronische netwerken. (30) Er dient te worden voorzien in regels voor gevallen waarin schade wordt veroorzaakt door een feit dat geen onrechtmatige daad is, zoals ongerechtvaardigde verrijking, zaakwaarneming of precontractuele aansprakelijkheid. (31) Precontractuele aansprakelijkheid is, voor de toepassing van deze verordening, een autonoom begrip, dat niet noodzakelijkerwijs in de zin van het nationale recht dient te worden geïnterpreteerd. Het dient mede te omvatten het achterhouden van informatie en het doen mislukken van besprekingen over contracten. Artikel 12 geldt uitsluitend voor niet-contractuele verbintenissen die rechtstreeks samenhangen met de onderhandelingen voorafgaand aan de sluiting van een overeenkomst. Dit betekent dat indien iemand tijdens de onderhandelingen letsel oploopt, artikel 4 of andere terzake dienende bepalingen van de verordening op hem van toepassing zijn. (32) Om de intentie van partijen te eerbiedigen, alsook ter wille van de rechtszekerheid, moeten de partijen uitdrukkelijk kunnen kiezen welk recht op een niet-contractuele verbintenis van toepassing is. Om zwakke partijen te beschermen moeten aan deze vrije rechtskeuze bepaalde voorwaarden worden verbonden. Voorts moeten de intenties van partijen worden geëerbiedigd wanneer een keuze ten aanzien van het recht dat van toepassing is op een geschil uit onrechtmatige daad redelijkerwijs door de rechter kan worden afgeleid. (33) Om redenen van algemeen belang is het gerechtvaardigd dat de rechters van de lidstaten zich in uitzonderlijke omstandigheden kunnen beroepen op rechtsfiguren zoals de exceptie van openbare orde en op bepalingen van bijzonder dwingend recht. (34) Het moet duidelijk worden gemaakt dat bij de begroting van de schade in gevallen van persoonlijk letsel het aangezochte gerecht het beginsel van restitutio in integrum toepast met betrekking tot de feitelijke omstandigheden van het slachtoffer in het land van de gewone verblijfplaats. Hierbij moet in het bijzonder rekening worden gehouden met de werkelijke kosten van nazorg en medische zorg. (35) Een partij in een geding die voor een nationaal gerecht een vordering of tegenvordering instelt in de zin van deze verordening kan aandacht schenken aan punten op het gebied van het toepasselijk recht die uit haar vordering of tegenvordering voortvloeien en kan, indien dit van toepassing is, het gerecht en eventuele andere partijen mededelen welk recht zij geheel of gedeeltelijk op haar vordering van toepassing acht. (36) Het streven naar een billijk evenwicht tussen de partijen veronderstelt dat in passende mate rekening wordt gehouden met de veiligheidsvoorschriften en gedragsregels die gelden in het land waar het schadeveroorzakende feit is gepleegd, zelfs indien op de niet-contractuele verbintenis het recht van een ander land van toepassing is. Onder "veiligheidsvoorschriften en gedragsregels" dienen alle regelingen te worden verstaan die op enigerlei wijze met veiligheid en gedrag verband houden, bijvoorbeeld ook, in geval van ongelukken, de verkeersveiligheid. (37) Evenals in het Verdrag van Rome geldt hier het beginsel "iura novit curia". Het gerecht moet het vreemde recht zelf uit eigen beweging vaststellen. Ter vaststelling van het vreemde recht dienen de partijen het gerecht te mogen helpen en in bepaalde gevallen moet de rechter ook de medewerking van de partijen kunnen verlangen. (38) Voorkomen dient te worden dat collisieregels over verschillende instrumenten worden verspreid en dat deze regels onderling afwijken. Deze verordening belet evenwel niet dat in bepalingen van Gemeenschapsrecht op bepaalde gebieden collisieregels betreffende niet-contractuele verbintenissen worden opgenomen. Deze verordening moet de toepassing onverlet laten van andere instrumenten waarin voorschriften ten behoeve van de goede werking van de interne markt zijn vervat, voorzover deze voorschriften niet in combinatie met het door de regels van deze verordening aangewezen recht kunnen worden toegepast. (39) De eerbiediging van de internationale verplichtingen van de lidstaten vereist dat deze verordening internationale verdragen en internationale overeenkomsten waarbij op het tijdstip van de vaststelling van deze verordening een of meer lidstaten partij zijn, onverlet laat. Om de geldende regels toegankelijker te maken zal de Commissie aan de hand van de gegevens die de lidstaten haar doorgeven, de lijst van de betrokken overeenkomsten bekendmaken in het Publicatieblad van de Europese Unie. (40) De Commissie zal het Europees Parlement en de Raad een voorstel voorleggen over de procedures en voorwaarden volgens welke de lidstaten het recht hebben om in afzonderlijke en uitzonderlijke gevallen en met betrekking tot sectorale aangelegenheden zelf met derde landen over overeenkomsten te onderhandelen en overeenkomsten houdende bepalingen betreffende het recht dat van toepassing is op niet-contractuele verbintenissen te sluiten. (41) Aangezien de doelstelling van deze verordening niet voldoende door de lidstaten kan worden verwezenlijkt en derhalve vanwege de omvang en de gevolgen van deze verordening beter door de Gemeenschap kan worden verwezenlijkt, kan de Gemeenschap overeenkomstig het in artikel 5 van het Verdrag neergelegde subsidiariteitsbeginsel maatregelen nemen. Overeenkomstig het in hetzelfde artikel neergelegde evenredigheidsbeginsel gaat deze verordening niet verder dan wat nodig is om deze doelstelling te bereiken. (42) Overeenkomstig artikel 3 van het protocol betreffende de positie van het Verenigd Koninkrijk en Ierland, dat aan het Verdrag betreffende de Europese Unie en aan het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap is gehecht, hebben het Verenigd Koninkrijk en Ierland laten weten dat zij wensen deel te nemen aan de aanneming en de toepassing van deze verordening. (43) Overeenkomstig de artikelen 1 en 2 van het protocol betreffende de positie van Denemarken, dat aan het Verdrag betreffende de Europese Unie en het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap is gehecht, neemt Denemarken niet deel aan de aanneming van deze verordening, die dus niet verbindend is voor, noch van toepassing is op deze lidstaat, HEBBEN DE VOLGENDE VERORDENING VASTGESTELD: HOOFDSTUK I Toepassingsgebied Artikel 1 Materieel toepassingsgebied 1. Deze verordening is, in de gevallen waarin tussen de rechtsstelsels van verschillende landen moet worden gekozen, van toepassing op niet-contractuele verbintenissen in burgerlijke en in handelszaken. Zij is in het bijzonder niet van toepassing op fiscale zaken, douanezaken en administratiefrechtelijke zaken, noch op de aansprakelijkheid van de staat wegens een handeling of nalaten in de uitoefening van het openbaar gezag ("acta jure imperii"). 2. Uitgesloten van het toepassingsgebied van deze verordening zijn: 3. Onverminderd de artikelen 21, 22 en 23 is deze verordening niet van toepassing op de bewijsvoering en de rechtspleging. 4. In deze verordening wordt onder "lidstaat" verstaan, iedere lidstaat, behalve Denemarken. Artikel 2 Niet-contractuele verbintenissen 1. In deze verordening wordt onder schade verstaan, ieder gevolg dat voortvloeit uit onrechtmatige daad, ongerechtvaardigde verrijking, zaakwaarneming of precontractuele aansprakelijkheid. 2. Deze verordening is tevens van toepassing op de niet-contractuele verbintenis die dreigt te ontstaan. 3. In deze verordening wordt mede verstaan onder: Artikel 3 Universeel karakter Het door deze verordening aangewezen recht is van toepassing, ongeacht of dit het recht van een lidstaat is. HOOFDSTUK II Onrechtmatige daad Artikel 4 Algemene regel 1. Tenzij in deze verordening anders is bepaald, is het recht dat van toepassing is op een onrechtmatige daad het recht van het land waar de schade zich voordoet, ongeacht in welk land de schadeveroorzakende gebeurtenis zich heeft voorgedaan en ongeacht in welke landen de indirecte gevolgen van die gebeurtenis zich voordoen. 2. Indien evenwel degene wiens aansprakelijkheid in het geding is en degene die schade lijdt beiden hun gewone verblijfplaats in hetzelfde land hebben op het tijdstip waarop de schade zich voordoet, is het recht van dat land van toepassing. 3. Indien uit het geheel der omstandigheden blijkt dat de onrechtmatige daad een kennelijk nauwere band heeft met een ander dan het in de leden 1 en 2 bedoelde land, is het recht van dat andere land van toepassing. Een kennelijk nauwere band met een ander land zou met name kunnen berusten op een reeds eerder bestaande, nauw met de onrechtmatige daad samenhangende betrekking tussen de partijen, zoals een overeenkomst. Artikel 5 Productaansprakelijkheid 1. Onverminderd artikel 4, lid 2, wordt de niet-contractuele verbintenis die voortvloeit uit de door een product veroorzaakte schade beheerst door: Indien echter de persoon wiens aansprakelijkheid in het geding is redelijkerwijs niet kon voorzien dat het product, of een soortgelijk product, in het respectievelijk onder a), b) en c) bedoelde land op de markt zou worden gebracht, is het recht van het land waar hij zijn gewone verblijfplaats heeft van toepassing. 2. Indien uit het geheel der omstandigheden blijkt dat de onrechtmatige daad een kennelijk nauwere band heeft met een ander dan het in lid 1 bedoelde land, is het recht van dat andere land van toepassing. Een kennelijk nauwere band met een ander land zou met name kunnen berusten op een reeds eerder bestaande nauw met de onrechtmatige daad samenhangende betrekking tussen de partijen, zoals een overeenkomst . Artikel 6 Milieuschade De niet-contractuele verbintenis die voortvloeit uit milieuschade dan wel uit letsel- of vermogensschade als gevolg van milieuschade, wordt door het overeenkomstig artikel 4, lid 1, bepaalde recht beheerst, tenzij de persoon die schadevergoeding vordert besluit zijn vordering te baseren op het recht van het land waar de schadeveroorzakende gebeurtenis zich heeft voorgedaan. Artikel 7 Inbreuk op de persoonlijke levenssfeer en op de persoonlijkheidsrechten 1. De niet-contractuele verbintenis die voortvloeit uit een inbreuk op de persoonlijke levenssfeer of de persoonlijkheidsrechten, wordt beheerst door het recht van het land waar het (de) meest significante element(en) van het verlies of de schade intreedt (intreden) of waarschijnlijk zal (zullen) intreden. Wanneer de inbreuk wordt veroorzaakt door een publicatie of uitzending, wordt het land waar het (de) meest significante element(en) van de schade intreedt (intreden) of waarschijnlijk zal (zullen) intreden geacht het land te zijn waarop de publicatie of uitzending voornamelijk is gericht of, indien dit niet duidelijk is, het land waar de redactionele controle wordt uitgevoerd, en is de wetgeving van dat land van toepassing. Het land waarop de publicatie of uitzending is gericht wordt met name vastgesteld aan de hand van de taal van de publicatie of uitzending of de verkoopvolumes of de luister- of kijkdichtheid in een bepaald land in verhouding tot de totale verkoopvolumes of luister- of kijkdichtheid, of een combinatie van deze factoren. Deze bepaling geldt mutatis mutandis ook voor publicaties op Internet en op andere elektronische netwerken. 2. Ten aanzien van het recht van antwoord of soortgelijke maatregelen en eventuele preventieve maatregelen of rechterlijke verbodsvoorzieningen tegen een uitgever of omroeporganisatie met betrekking tot de inhoud van een publicatie of uitzending is het recht van toepassing van het land waar de uitgever of de omroeporganisatie haar gewone verblijfplaats heeft. 3. Lid 2 geldt ook bij inbreuk op de persoonlijke levenssfeer of de persoonlijkheidsrechten als gevolg van de omgang met persoonsgegevens. Artikel 8 Inbreuk op intellectuele-eigendomsrechten 1. De niet-contractuele verbintenis die voortvloeit uit een inbreuk op een intellectuele-eigendomsrecht, wordt beheerst door het recht van het land waarvoor de bescherming wordt gevorderd. 2. De niet-contractuele verbintenis die voortvloeit uit een inbreuk op een unitair communautair intellectuele-eigendomsrecht, wordt, voor alle aangelegenheden die niet door het desbetreffende communautaire instrument zijn geregeld, beheerst door het recht van het land waar de inbreuk is gepleegd. 3. Van het recht dat krachtens dit artikel van toepassing is, kan niet bij overeenkomst op grond van artikel 14 worden afgeweken. Artikel 9 Collectieve actie bij arbeidsconflicten Onverminderd artikel 4, lid 2, wordt de niet-contractuele verbintenis, ten aanzien van de aansprakelijkheid van een persoon als werknemer of werkgever of van de organisaties die zijn beroepsbelangen vertegenwoordigen voor de schade veroorzaakt door een aanstaande of reeds gevoerde collectieve actie, beheerst door het recht van het land waar de actie zal plaatsvinden of heeft plaatsgevonden. HOOFDSTUK III Ongerechtvaardigde verrijking, zaakwaarneming en precontractuele aansprakelijkheid Artikel 10 Ongerechtvaardigde verrijking 1. De niet-contractuele verbintenis die voortvloeit uit ongerechtvaardigde verrijking, waaronder begrepen onverschuldigde betaling, en die tevens verband houdt met een bestaande, nauw met die ongerechtvaardigde verrijking samenhangende betrekking tussen de partijen, zoals een overeenkomst of een onrechtmatige daad, wordt beheerst door het recht dat op die betrekking van toepassing is. 2. In het geval dat het toepasselijke recht niet op grond van lid 1 kan worden bepaald en de partijen, op het tijdstip van de gebeurtenis die de ongerechtvaardigde verrijking veroorzaakt, hun gewone verblijfplaats in hetzelfde land hebben, is het recht van dat land van toepassing. 3. Indien het toepasselijke recht niet op grond van de leden 1 en 2 kan worden bepaald, wordt de niet-contractuele verbintenis beheerst door het recht van het land waar de ongerechtvaardigde verrijking zich voordoet. 4. Indien uit het geheel der omstandigheden blijkt dat de niet-contractuele verbintenis die uit de ongerechtvaardigde verrijking voortvloeit, een kennelijk nauwere band heeft met een ander dan het respectievelijk in de leden 1 tot en met 3 bedoelde land, is het recht van dat andere land van toepassing. Artikel 11 Zaakwaarneming 1. Op de niet-contractuele verbintenis die uit zaakwaarneming voortvloeit en die tevens verband houdt met een reeds eerder bestaande, nauw met die niet-contractuele verbintenis samenhangende betrekking tussen de partijen, zoals een overeenkomst of een onrechtmatige daad, is het recht dat die betrekking beheerst van toepassing. 2. Indien het toepasselijke recht niet op grond van lid 1 kan worden bepaald en de partijen hun gewone verblijfplaats in hetzelfde land hebben op het tijdstip waarop de schade veroorzakende gebeurtenis zich voordoet, is het recht van dat land van toepassing. 3. Indien het toepasselijke recht niet op grond van de leden 1 en 2 kan worden bepaald, wordt de niet-contractuele verbintenis beheerst door het recht van het land waar de zaakwaarneming heeft plaatsgevonden. 4. Indien uit het geheel der omstandigheden blijkt dat de niet-contractuele verbintenis die uit zaakwaarneming voortvloeit een kennelijk nauwere band heeft met een ander dan het in de leden 1 tot en met 3 bedoelde land, is het recht van dat andere land van toepassing. Artikel 12 Precontractuele aansprakelijkheid 1. De niet-contractuele verbintenis die voortvloeit uit onderhandelingen voorafgaand aan het sluiten van een overeenkomst wordt, ongeacht of de overeenkomst al dan niet daadwerkelijk is gesloten, beheerst door het recht dat van toepassing is op de overeenkomst of dat op de overeenkomst van toepassing zou zijn geweest indien zij was gesloten. 2. Het toepasselijke recht is, indien het niet op grond van lid 1 kan worden bepaald: Artikel 13 Toepasselijkheid van artikel 8 Voor de toepassing van dit hoofdstuk is artikel 8 van toepassing op de niet-contractuele verbintenis die voortvloeit uit een inbreuk op een intellectuele-eigendomsrecht. HOOFDSTUK IV Rechtskeuze door de partijen Artikel 14 Rechtskeuze door de partijen 1. Partijen kunnen overeenkomen om niet-contractuele verbintenissen aan het door hen gekozen recht te onderwerpen: of De keuze moet uitdrukkelijk geschieden of voldoende duidelijk blijken uit de omstandigheden van het geval. De keuze laat de rechten van derden onverlet. 2. Indien alle op het tijdstip van de schadeveroorzakende gebeurtenis mogelijke aanknopingspunten zich in een ander land bevinden dan dat waarvan het recht is gekozen, laat de rechtskeuze de toepassing van de rechtsregels van dat andere land, waarvan niet bij overeenkomst kan worden afgeweken, onverlet. 3. Indien alle op het tijdstip van de schadeveroorzakende gebeurtenis mogelijke aanknopingspunten zich in een of meer lidstaten bevinden, laat de keuze door de partijen van het recht van een niet-lidstaat de toepassing van de bepalingen van het Gemeenschapsrecht waarvan niet bij overeenkomst kan worden afgeweken, in voorkomend geval zoals deze in de lidstaat van de rechter zijn geïmplementeerd, onverlet. HOOFDSTUK V Gemeenschappelijke regels Artikel 15 Werkingssfeer van het toepasselijke recht Het recht dat krachtens deze verordening op de niet-contractuele verbintenis van toepassing is, regelt met name: Artikel 16 Bepalingen van bijzonder dwingend recht De bepalingen van deze verordening laten onverlet de toepassing van de rechtsregels van het land van de rechter die, ongeacht het recht dat op de niet-contractuele verbintenis van toepassing is, ter zake een dwingend karakter hebben. Artikel 17 Veiligheidsvoorschriften en gedragsregels Bij de beoordeling van het gedrag van de persoon wiens aansprakelijkheid in het geding is, moet feitelijk en in passende mate rekening worden gehouden met de veiligheidsvoorschriften en gedragsregels die van kracht zijn op het tijdstip en de plaats van de gebeurtenis welke de aansprakelijkheid veroorzaakt. Artikel 18 Rechtstreekse vordering op de verzekeraar van de aansprakelijke persoon Degene die schade heeft geleden kan zijn vordering rechtstreeks tegen de verzekeraar van de aansprakelijke persoon instellen, indien het op de niet-contractuele verbintenis toepasselijke recht of het op het verzekeringscontract toepasselijke recht hierin voorziet. Artikel 19 Subrogatie In het geval dat een persoon ("de schuldeiser") een niet-contractuele vordering heeft jegens een andere persoon ("de schuldenaar") en een derde verplicht is de schuldeiser te voldoen of de schuldeiser reeds heeft voldaan, bepaalt het recht dat op de verplichting van de derde jegens de schuldeiser van toepassing is, of en in welke mate de derde tegen de schuldenaar de rechten kan uitoefenen die de schuldeiser jegens de schuldenaar heeft overeenkomstig het recht dat op hun betrekkingen van toepassing is. Artikel 20 Meervoudige aansprakelijkheid In het geval dat een schuldeiser een vordering heeft op verscheidene voor dezelfde vordering aansprakelijke schuldenaren, van wie er een de schuld reeds geheel of gedeeltelijk heeft voldaan, wordt het recht van deze schuldenaar om van de andere schuldenaren vergoeding te eisen beheerst door het recht dat van toepassing is op de niet-contractuele verbintenis van deze schuldenaar jegens de schuldeiser. Artikel 21 Vorm Een eenzijdige rechtshandeling met betrekking tot een niet-contractuele verbintenis is naar de vorm geldig, indien zij voldoet aan de vormvereisten van het recht dat op de niet-contractuele verbintenis van toepassing is, of van het recht van het land waar deze rechtshandeling is verricht. Artikel 22 Schade Bij begroting van de schade in gevallen van persoonlijk letsel past het aangezochte gerecht het beginsel van restitutio in integrum toe met betrekking tot de feitelijke omstandigheden van het slachtoffer in het land van de gewone verblijfplaats. Artikel 23 Bewijs 1. Het recht dat van toepassing is op de niet-contractuele verbintenis krachtens deze verordening is van toepassing voor zover het ter zake van niet-contractuele verbintenissen wettelijke vermoedens vestigt of de bewijslast regelt. 2. Rechtshandelingen kunnen worden bewezen door ieder middel dat is toegelaten door het recht van het land van de rechter of voor zover het bewijs kan worden geleverd voor de rechter bij wie de zaak aanhangig is, door een van de in artikel 21 bedoelde rechtsstelsels volgens hetwelk de rechtshandeling naar de vorm geldig is HOOFDSTUK VI Overige bepalingen Artikel 24 Gelijkstelling met de gewone verblijfplaats 1. In deze verordening wordt onder de gewone verblijfplaats van een vennootschap, vereniging of rechtspersoon verstaan, de plaats waar zich de hoofdvestiging bevindt. Indien de schadeveroorzakende gebeurtenis of de schade zich voordoet bij de exploitatie van een dochteronderneming, bijkantoor of een andere vestiging, geldt de locatie van de dochteronderneming, het bijkantoor of de andere vestiging als gewone verblijfplaats. 2. In deze verordening wordt onder de gewone verblijfplaats van een natuurlijk persoon bij de uitoefening van zijn beroep verstaan, de voornaamste plaats van bedrijvigheid. Artikel 25 Uitsluiting van herverwijzing Waar deze verordening de toepassing van het recht van een land voorschrijft, worden daaronder verstaan de rechtsregels die in dat land gelden, met uitsluiting van de regels van het internationaal privaatrecht. Artikel 26 Staten met meerdere rechtsstelsels 1. In het geval van een staat die meerdere territoriale eenheden telt welke ieder hun eigen rechtsregels inzake niet-contractuele verbintenissen bezitten, wordt voor het bepalen van het overeenkomstig deze verordening toe te passen recht elke territoriale eenheid als een land beschouwd. 2. Een lidstaat die verschillende territoriale eenheden met eigen rechtsregels inzake niet-contractuele verbintenissen telt, is niet verplicht deze verordening toe te passen in de gevallen waarin uitsluitend rechtsregels van deze territoriale eenheden voor toepassing in aanmerking komen. Artikel 27 Openbare orde van het land van de rechter 1. De toepassing van een bepaling van het door deze verordening aangewezen recht kan slechts terzijde worden gesteld, indien deze toepassing kennelijk onverenigbaar is met de openbare orde van het land van de rechter. 2. Bovendien kan de toepassing van een bepaling van het door deze verordening aangewezen recht, die zou leiden tot de toekenning van een schadevergoeding die geen vergoedend karakter heeft, zoals schadevergoedingen die als voorbeeld of als straf zijn bedoeld, worden beschouwd als zijnde in strijd met de openbare orde van het land van de rechter. Artikel 28 Verhouding tot andere bepalingen van Gemeenschapsrecht Deze verordening laat onverlet de toepassing of vaststelling van besluiten van de instellingen van de Europese Gemeenschappen: Artikel 29 Verhouding tot bestaande internationale overeenkomsten 1. Deze verordening laat onverlet de toepassing van internationale overeenkomsten waarbij een of meer lidstaten op het tijdstip van de vaststelling van de verordening partij zijn en die regels bevatten inzake het toepasselijke recht op niet-contractuele verbintenissen. 2. Deze verordening heeft echter tussen de lidstaten voorrang op uitsluitend tussen lidstaten gesloten overeenkomsten, voor zover deze betrekking hebben op aangelegenheden waarop deze verordening van toepassing is. HOOFDSTUK VII Slotbepalingen Artikel 30 Lijst van overeenkomsten 1. De lijst van de in artikel 29 , lid 1, bedoelde overeenkomsten wordt door de lidstaten uiterlijk op … (12) aan de Commissie bezorgd. Zij delen aan de Commissie elke na die datum gedane opzegging van een overeenkomst mee. 2. Binnen zes maanden na ontvangst ervan maakt de Commissie in het Publicatieblad van de Europese Unie bekend: Artikel 31 Herzieningsclausule Uiterlijk … (13) * brengt de Commissie aan het Europees Parlement, de Raad en het Europees Economisch en Sociaal Comité verslag uit over de toepassing ervan. Het verslag gaat indien nodig vergezeld van voorstellen tot aanpassing van deze verordening . In haar verslag schenkt de Commissie bijzondere aandacht aan de gevolgen van de wijze waarop het vreemde recht in de verschillende rechtsgebieden wordt behandeld en aan de kwestie van de schadevergoeding, met inbegrip van de in bepaalde rechtsgebieden bestaande mogelijkheid om schadevergoedingen toe te kennen die zijn bedoeld als voorbeeld of als straf. Het verslag bevat ook een analytische studie over de mate waarin gerechten in de lidstaten het vreemde recht in de praktijk toepassen, met inbegrip van aanbevelingen met betrekking tot de wenselijkheid van een gemeenschappelijke aanpak ten aanzien van de toepassing van het vreemde recht. Uiterlijk ... (14) legt de Commissie, na uitvoerig overleg met de betrokken sectoren, met inbegrip van de Haagse Conferentie voor Internationaal privaatrecht, het Europees Parlement, de Raad en het Europees Economisch en Sociaal Comité een verslag voor over de situatie met betrekking tot het recht dat van toepassing is op verkeersongevallen. Het verslag bevat een met feiten gestaafd onderzoek naar de schaal van het verschijnsel, de problemen en een uitgebreide effectbeoordeling. Zo nodig bevat het verslag voorstellen tot wijziging van deze verordening en/of de vaststelling van specifieke wetgeving. Artikel 32 Temporele toepassing Deze verordening is van toepassing op schadeveroorzakende gebeurtenissen die zich voordoen na de inwerkingtreding van de verordening. Artikel 33 Inwerkingtreding Deze verordening treedt in werking op … (15) *, met uitzondering van artikel 30 , dat van toepassing is met ingang van … (16) **. Deze verordening is verbindend in al haar onderdelen en is rechtstreeks toepasselijk in de lidstaten overeenkomstig het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap. Gedaan te Voor het Europees Parlement Voor de Raad De voorzitter De voorzitter Het Europees Parlement , – gezien de jaarverslagen van de Europese Unie over de mensenrechten en in het bijzonder die van de jaren 2005 en 2006, – onder verwijzing naar zijn resoluties over de toetreding van Bulgarije tot de EU en met name paragraaf 25 van zijn resoluties van 30 november 2006 (1) , paragraaf 32 van zijn resolutie van 15 december 2005 (2) en paragraaf 39 van zijn resolutie van 13 april 2005 (3) , – naar aanleiding van de conclusies van de Raad van ministers van Algemene Zaken en van Buitenlandse Betrekkingen van 11 oktober 2004 waarin ernstige bezorgdheid tot uiting werd gebracht over het lot van het vastgehouden medisch personeel en het besluit steun te verlenen aan de Libische gezondheidsdiensten; en voorts gezien de verklaring van 19 december 2006 van het voorzitterschap van de EU over de veroordeling door de Libische rechtbank van vijf Bulgaarse verpleegsters en een Palestijnse arts tot de doodstraf en de verklaring van commissaris Ferrero-Waldner over de uitspraak van het Libische hof in de Benghazi-zaak eveneens van 19 december 2006 en de verklaringen van de Voorzitter van het Europees Parlement van 30 november 2006 en van 20 december 2006, – gezien de verslagen van het Voorzitterschap aan de Europese Raad over de tenuitvoerlegging van de strategische partnerschappen van de Unie met de Middellandse-Zeelanden van december 2005 en december 2006, – gezien de richtsnoeren inzake het EU-beleid ten aanzien van derde landen betreffende de doodstraf, – gelet op artikel 103, lid 4 van zijn Reglement, A. overwegende dat op 9 februari 1999 de Libische autoriteiten een aantal Bulgaarse gezondheidswerkers die werkzaam waren in het Al-Fatih-ziekenhuis in Benghazi hebben gearresteerd en dat op 7 februari 2000 voor het Libische volksgerechtshof een proces is begonnen tegen zes Bulgaarse onderdanen, een Palestijn en negen Libiërs op beschuldiging van het opzettelijk besmetten van enkele honderden kinderen met het HIV-virus, B. overwegende dat op 6 mei 2004 het hof vijf Bulgaarse verpleegsters en een Palestijnse arts tot executie door een vuurpeloton heeft veroordeeld, en dat op 25 december 2005 het Libische Opperste Gerechtshof een uitspraak heeft gedaan over het hoger beroep tegen de doodstraf en opdracht gaf tot een nieuw proces; voorts overwegende dat op 11 mei 2006 een nieuw proces is begonnen tot besluit waarvan op 19 december 2006 de doodstraffen werden bevestigd, C. overwegende dat er een sterk bewijs is dat de beklaagden in de gevangenis zijn gemarteld om bekentenissen af te dwingen en dat talloze andere rechten van de beklaagden ernstig zijn geschonden, D. overwegende dat op verzoek van de Libische autoriteiten bekende internationale deskundigen op HIV/aids-gebied in 2003 een verslag hebben uitgebracht waarin met zekerheid werd geconcludeerd dat de verspreiding van het HIV-virus te wijten was aan een ziekenhuisinfectie die ontstaan was voor de aankomst van de beschuldigden in Libië; overwegende dat recente publicaties sterk wetenschappelijk bewijs leveren inzake de ontstaansperiode van de infectie in Benghazi en dat dit krachtige bewijs van de onschuld van de beschuldigden niet in overweging is genomen, E. overwegende dat de Unie in november 2004 een HIV-actieplan voor Benghazi heeft gelanceerd in het kader waarvan technische en medische hulp wordt verleend aan de geïnfecteerde kinderen en de getroffen gezinnen, alsmede steun voor de Libische autoriteiten bij de bestrijding van HIV/aids; voorts overwegende dat 2 500 000 EUR uit de communautaire begroting ter financiering van dit plan is uitgetrokken en dat de uitvoering van dit actieplan met de ondersteuning van de Commissie en de EU-lidstaten flinke vorderingen maakt en dat een groot aantal besmette kinderen in ziekenhuizen in lidstaten zijn behandeld, F. overwegende dat in januari 2006 het Benghazi International Fund werd opgericht, een niet-gouvernementele organisatie zonder winstoogmerk, die in het leven is geroepen om steun te bieden aan de ontwikkeling van de plaatselijke medische infrastructuur in Benghazi ter verbetering van de behandeling van de patiënten en om hulp te verlenen aan de getroffen gezinnen; 1. veroordeelt de uitspraak van het gerechtshof in Libië op 19 december 2006, waarbij tot besluit van een nieuw proces vijf Bulgaarse verpleegsters, Kristiana Vulcheva, Nasya Nenova, Valentina Siropulo, Valya Chervanyashka en Snezhana Dimitrova en een Palestijnse arts, Ashraf al-Haiui, die in verband met de HIV/aids-zaak uit 1999 in het ziekenhuis van Benghazi al acht jaar in de gevangenis hebben doorgebracht, tot de doodstraf werden veroordeeld; 2. wijst er andermaal op dat het onvoorwaardelijk tegen de doodstraf gekant is en dat de Unie van mening is dat de afschaffing van de doodstraf een bijdrage levert aan de menselijke waardigheid en de geleidelijke verbetering van de mensenrechten; beklemtoont tevens dat de Unie thans verder gaat dan deze overtuiging en de afschaffing van de doodstraf in derde landen voorstaat; 3. geeft andermaal uiting aan zijn ernstige bezorgdheid over de gronden waarop de vervolging van de beschuldigden heeft plaatsgevonden, over hun behandeling tijdens de hechtenis en over de aanmerkelijke vertraging waaronder het proces te lijden heeft gehad; 4. beklemtoont dat met ingang van januari 2007 het Benghazi-proces rechtstreeks betrekking heeft op vijf burgers van de Europese Unie; 5. verzoekt de bevoegde Libische autoriteiten alle nodige maatregelen te nemen ter herziening en nietigverklaring van de doodstraf en de weg vrij te maken voor een spoedige oplossing van de zaak op humanitaire gronden en aldus de voorwaarden te scheppen voor de voortzetting van een gemeenschappelijk beleid van goede betrekkingen met Libië; 6. doet een beroep op kolonel Gaddhafi om zijn invloed aan te wenden voor een snelle invrijheidstelling van het in de gevangenis verblijvende medisch personeel; 7. dringt er bij de Commissie en de Raad op aan bij de Libische regering tussenbeide te komen voor een spoedige vrijlating van het in de gevangenis verblijvende medisch personeel; 8. geeft uiting aan zijn volledige solidariteit met de slachtoffers van de HIV/AIDS-infectie in Benghazi en wijst op de maatregelen die de internationale gemeenschap heeft genomen om de getroffen kinderen hulp te bieden; 9. doet een beroep op de Commissie, de Raad en de lidstaten om steun te blijven verlenen aan de uitvoering van het HIV-actieplan en het Benghazi International Fund te blijven steunen om het lijden van de besmette kinderen en hun families te verlichten en de Libische autoriteiten te helpen bij de preventie en de bestrijding van HIV in het land; 10. beklemtoont dat het vastbesloten is deze zaak op de voet te blijven volgen en doet een beroep op de Commissie en de Raad om het Europees Parlement op de hoogte te houden van de ontwikkelingen; 11. doet een beroep op de Commissie en de Raad om bij het uitblijven van een positieve afloop een herziening te overwegen van de EU-Libische betrekkingen op alle terreinen die daarvoor volgens de Unie in aanmerking zouden komen; 12. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de regeringen van de lidstaten, het algemeen volkscomité en het algemeen volkscongres van Libië, de Parlementaire Vergadering van de Raad van Europa, de Secretaris-generaal van de Verenigde Naties en de Raad voor de mensenrechten van de Verenigde Naties. Het Europees Parlement , ‐ gezien de Gedragscode van de Europese Unie betreffende wapenuitvoer (hierna: de Gedragscode), door de Raad vastgesteld op 8 juni 1998 (1) , ‐ gezien het zevende en het achtste jaarrapport van de Raad uit hoofde van uitvoeringsbepaling nr. 8 van de Gedragscode (2) , ‐ gezien de aangepaste gids voor de gebruiker bij de Gedragscode van de Europese Unie betreffende wapenuitvoer (hierna: de gebruikersgids) (3) , aanvaard door de Groep export van conventionele wapens van de Raad op 2 juni 2006, ‐ gezien de gemeenschappelijke EU-lijst van militaire goederen (goederen waarop de Gedragscode van de Europese Unie betreffende wapenuitvoer van toepassing is) (4) , die de oorspronkelijke lijst, vastgesteld door de Raad op 25 april 2005, aanvult en vervangt, ‐ gezien Gemeenschappelijk Optreden 2002/589/GBVB van de Raad van 12 juli 2002 inzake de bijdrage van de Europese Unie aan de bestrijding van de destabiliserende accumulatie en verspreiding van handvuurwapens en lichte wapens en tot intrekking van Gemeenschappelijk Optreden 1999/34/GBVB (5) , ‐ gezien het EU-programma ter voorkoming en bestrijding van illegale handel in conventionele wapens, vastgesteld door de Raad Algemene Zaken van 26 juni 1997, ‐ gezien Gemeenschappelijk Standpunt 2003/468/GBVB van de Raad van 23 juni 2003 over het toezicht op de tussenhandel in wapens (6) , ‐ gezien Verordening (EG) nr. 1504/2004 van de Raad van 19 juli 2004 tot wijziging en tot bijwerking van Verordening (EG) nr. 1334/2000 tot instelling van een communautaire regeling voor controle op de uitvoer van producten en technologie voor tweeërlei gebruik (7) , ‐ gezien de regeling van Wassenaar inzake controle op de uitvoer van conventionele wapens en producten en technologie voor tweeërlei gebruik, overeengekomen op 19 december 1995, ‐ gezien de Europese veiligheidsstrategie "Een veiliger Europa in een betere wereld", aangenomen door de Europese Raad op 12 december 2003 heeft vastgesteld, ‐ gezien de VN-standaardminimumregels voor de behandeling van gevangenen (8) , ‐ gezien de strategie van de EU ter bestrijding van de illegale accumulatie van en handel in handvuurwapens en lichte wapens (SALW) en munitie daarvoor, zoals aangenomen door de Europese Raad op 15-16 december 2005 (9) , – gezien de conclusies van de Raad Algemene Zaken en Externe Betrekkingen van 3 oktober 2005 waarin de Europese Unie zich uitspreekt voor een internationaal wapenhandelverdrag binnen het kader van de Verenigde Naties waarin bindende gemeenschappelijke normen voor de mondiale handel in conventionele wapens zijn vastgelegd, – gezien de inwerkingtreding op 6 juli 2005 van het Protocol 2001 tegen de illegale vervaardiging van en handel in vuurwapens, hun onderdelen, componenten en munitie (hierna: VN-Protocol vuurwapens), aangenomen op 31 mei 2001 middels Resolutie A/RES/55/255 van de Algemene Vergadering van de VN, – gezien Besluit 60/519 van de Algemene Vergadering van de VN van 8 december 2005 tot vaststelling van het Internationaal Instrument waardoor landen in staat worden gesteld illegale handvuurwapens en lichte wapens tijdig en op betrouwbare wijze te identificeren en op te sporen, – gezien de conferentie waarin de voortgang van het VN-actieprogramma ter voorkoming, bestrijding en eliminatie van de illegale handel in handvuurwapens en lichte wapens in al zijn aspecten werd geëvalueerd (de VN-toetsingsconferentie inzake handvuurwapens en lichte wapens), die van 26 juni tot 7 juli 2006 in New York plaatsvond, – gezien het document van de Commissie van 21 maart 2006 met het oog op een raadpleging inzake het intracommunautaire verkeer van goederen ten behoeve van de defensie van de lidstaten, – onder verwijzing naar de resolutie van de Paritaire Parlementaire Vergadering ACS-EU van 23 november 2006 over handvuurwapens en lichte wapens en duurzame ontwikkeling, (10) , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 17 november 2005 over het zesde jaarrapport van de Raad uit hoofde van uitvoeringsbepaling nr. 8 van de Gedragscode van de Europese Unie betreffende wapenuitvoer (11) , ‐ onder verwijzing naar zijn resolutie van 15 juni 2006 over handvuurwapens en lichte wapens (12) , ‐ onder verwijzing naar zijn resoluties over handhaving van het EU-embargo op de verkoop van wapens aan China, in het bijzonder de resolutie van 18 december 2003 (13) , ‐ onder verwijzing naar zijn jaarlijkse resoluties over de mensenrechtensituatie in de wereld en het beleid van de Europese Unie in dezen, in het bijzonder de resolutie van 22 april 2004 (14) , ‐ gelet op artikel 17 van het EU-Verdrag en artikel 296 van het EG-Verdrag, ‐ gelet op artikel 45 van zijn Reglement, ‐ gezien het verslag van de Commissie buitenlandse zaken ( A6-0439/2006 ), A. overwegende dat de eenjarige evaluatie van de Gedragscode op 30 juni 2005 ten einde liep wat betreft de COARM (export van conventionele wapens) werkgroep van experts uit de lidstaten, die een tekst heeft uitgebracht voor een gemeenschappelijk standpunt; overwegende dat de Gedragscode nog steeds niet als gemeenschappelijk standpunt is aangenomen, hetgeen de noodzakelijke voortgang van versterking van de controle op de wapenuitvoer in de weg staat, B. overwegende dat de Europese Unie, in het licht van de dreigingen zoals geschetst in de Europese veiligheidsstrategie, alles in het werk zou moeten stellen om handelend op te treden en op het wereldtoneel een zichtbare, verantwoordelijke voortrekkersrol te vervullen bij het bestrijden van proliferatie, het stimuleren van wereldwijde ontwapening en het ontwikkelen van controle op wapenoverdracht, C. overwegende dat omzetting van de Gedragscode in een gemeenschappelijk standpunt een stap voorwaarts zou betekenen in de ontwikkeling van de Gedragscode, aangezien dit van de lidstaten zou vragen hun nationale wetgeving af te stemmen op de in de Gedragscode beschreven normen, maar dat dit in gevaar wordt gebracht door een aantal EU-lidstaten die op onverantwoorde wijze de omzetting van de Gedragscode in een gemeenschappelijk standpunt verbinden aan de bilaterale belangen die zij hebben bij opheffing van het embargo op de uitvoer van wapens naar China, D. overwegende dat bij de controle op wapentransfers vooruitgang wordt geboekt op regionaal en internationaal niveau, zoals met name blijkt uit het internationale verbod op antipersoonsmijnen (Verdrag van Ottawa, 1997) en de daarmee samenhangende daling van het aantal gewonden en doden ten gevolge van antipersoonsmijnen, en overwegende dat zulke ontwikkelingen de volledige steun van de Europese Unie blijven vereisen, in het bijzonder na de uitkomst van de VN-toetsingsconferentie inzake handvuurwapens en lichte wapens van 26 juni tot 7 juli 2006 in New York en met name wat betreft vooruitgang bij de ontwikkeling van een internationaal wapenhandelverdrag binnen het kader van de Verenigde Naties, E. overwegende dat de Raad Algemene Zaken en Buitenlandse Betrekkingen op 3 oktober 2005 in Luxemburg steun heeft betuigd voor een internationaal wapenhandelverdrag, F. in de overtuiging dat een internationaal wapenhandelverdrag (ATT) van essentieel belang is omdat er elke week duizenden mensen door conventionele wapens om het leven komen, omdat onverantwoorde wapenoverdracht overal ter wereld bijdraagt tot instabiliteit en armoede, en omdat een internationaal wapenhandelverdrag aanvaarde mondiale normen voor wapenoverdracht kan bieden en kan helpen voorkomen dat wapens in verkeerde handen vallen, G. in de overtuiging dat de ontwikkeling en uitvoering van een geharmoniseerd Europees beleid inzake de controle op de wapenuitvoer van doorslaggevende betekenis zou zijn voor de versterking van het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid van de Unie, H. overwegende dat veel conventionele wapens en producten en technologie voor tweeërlei gebruik, gemakkelijk door terroristische organisaties of criminele groeperingen in en buiten de EU verkregen en gebruikt kunnen worden, I. in de overtuiging dat een EU-beleid inzake controle van de wapenuitvoer een aanvulling en versterking moet zijn van de andere aspecten van het externe optreden van de Europese Unie, waartoe onder andere behoren de doelstellingen van duurzame ontwikkeling, crisispreventie, bevordering van de mensenrechten, armoedebestrijding en de strijd tegen het internationale terrorisme en maatregelen ter bevordering van grotere regionale stabiliteit, J. overwegende dat de wereldwijde fabricage van onderdelen, buitenlandse productie onder licentie en productie en export van wapens door dochterondernemingen met de huidige controles onvoldoende gereguleerd zijn; overwegende dat het niet alleen de plicht van alle staten is om erop toe te zien dat hun export voldoet aan hun verplichtingen ingevolge het internationaal recht, maar dat het ook in hun belang is, vanuit veiligheids-, sociaal-economisch en politiek oogpunt, dat de export gereguleerd wordt om te voorkomen dat schendingen van de mensenrechten er gemakkelijker door worden, dat conflicten worden aangewakkerd en dat er middelen aan duurzame ontwikkeling worden onttrokken, K. in de overtuiging dat de EU-strategie van december 2005 ter bestrijding van de illegale accumulatie van en handel in handvuurwapens en lichte wapens en hun munitie steun betekent voor de doelstelling van de VN-Veiligheidsraad, neergelegd in de verklaring van de voorzitter ervan van 19 januari 2004 (S/PRST/2004/1), om wapenexporterende landen aan te moedigen de grootst mogelijke verantwoordelijkheid te betrachten bij transacties betreffende handvuurwapens en lichte wapens, L. de lidstaten op deze verantwoordelijkheid wijzend ingeval er stappen genomen worden om de interne Europese markt voor defensiegoederen open te stellen, in het bijzonder ingeval de Commissie verdere stappen onderneemt volgend op haar consultatiedocument van 21 maart 2006, dat expliciet verwijst naar de rol van de Gedragscode, M. overwegende dat een aantal lidstaten van de EU tot de belangrijkste wapenexporteurs ter wereld blijven behoren; overwegende dat een toenemend aantal bedrijven in ontwikkelingslanden met steun van de regering een aanzienlijk aandeel van de wereldwapenmarkt verovert; overwegende dat de controle op wapenexport in de derde wereld van land tot land verschilt en dat toestemming voor wapenoverdracht niet altijd berust op expliciete criteria of richtsnoeren die alle internationale verplichtingen van de staten weerspiegelen, N. overwegende dat de EU-lidstaten in 2005 volgens een rapport van SIPRI (Stockholm International Peace Research Institute) toestemming hebben gegeven voor wapenleveranties aan o.a. China, Colombia, Ethiopië, Eritrea, Indonesië, Israël en Nepal; ervan overtuigd dat het bij ontstentenis van meer gedetailleerde en inzichtelijke informatie over de aard van de geleverde wapens (hoeveel, aan wie en waarvoor) niet mogelijk is te concluderen dat de Gedragscode een eind heeft gemaakt aan de uitvoer van wapens die gebruikt kunnen worden om gewapende conflicten, schending van mensenrechten en armoede te stimuleren, O. overwegende dat onverantwoorde wapenoverdracht de democratische, economische en sociale ontwikkeling in vele gebieden ter wereld blijft belemmeren, tot gewapende conflicten en corruptie blijft bijdragen en de levering van hulpgoederen blijft bemoeilijken; overwegende dat een duidelijk, doelmatig en geharmoniseerd gemeenschappelijk beleid van de EU tot beteugeling van de wapenexport, verankerd in een juridisch bindende gedragscode inzake wapenexport, een doorslaggevende bijdrage van de EU zou vormen tot de doelstelling van de Millenniumtop en de millenniumontwikkelingsdoelen, ofte wel tot duurzame ontwikkeling in de ACS-landen en andere ontwikkelingslanden, 1. verwelkomt het zevende en het achtste jaarrapport van de Raad en bevestigt andermaal het belang van jaarlijkse evaluaties, zoals voorgeschreven door uitvoeringsbepaling nr. 8 van de Gedragscode, als het voornaamste mechanisme voor het evalueren en aanscherpen van de Gedragscode; 2. is er verheugd over dat het Verenigd Koninkrijk, Oostenrijk en Finland als recente voorzitters van de EU de nadruk hebben gelegd op transparantie, met verdere samenwerking tussen de lidstaten als resultaat, bij hun overleg over weigeringen en verslaglegging over vergaring van gegevens, bij de presentatie van gegevens in de jaarrapporten, bij hun stimuleringsactiviteiten met derden en het verdiepen van de dialoog met het Europees Parlement; 3. acht het onaanvaardbaar dat er geen stappen zijn genomen om de Gedragscode als een gemeenschappelijk standpunt aan te nemen, hoewel de COARM-werkgroep in juni 2005 de tekst hiervoor had aanvaard; 4. is er verheugd over dat de COARM-werkgroep op 26 september 2005 eenstemmig de optimale werkwijze voor interpretatie van criterium 8 (duurzame ontwikkeling) heeft goedgekeurd en dat deze is opgenomen in de gebruikersgids; blijft niettemin bezorgd omdat er geen poging is gedaan verder te gaan dan een bundeling van de bestaande regels; dringt erop aan dat criterium 8 zo spoedig mogelijk wordt herzien om tot een verbeterde hantering te komen, bijvoorbeeld door na te gaan wat het verband is tussen wapengeweld en onderontwikkeling; steunt voortzetting van dit proces waarbij ook de optimale werkwijze wordt ontwikkeld voor de overige criteria, in overleg met het Europees Parlement en andere belanghebbende partijen; 5. verwelkomt de recente verduidelijking in de gebruikersgids dat overeenkomsten over productie onder licentie in het buitenland behandeld dienen te worden als exportvergunningen; blijft evenwel diep bezorgd over gevallen van overbrenging van productiecapaciteit naar het buitenland, met inbegrip van afspraken over productie onder licentie, en vraagt om verdere verscherping van de regels voor productie onder licentie in het buitenland en van het overbrengen van productiecapaciteit in algemenere zin; 6. verlangt van de lidstaten dat ze de volgende maatregelen nemen om wapenproductie onder licentie in het buitenland verder te beteugelen: 7. bevestigt opnieuw de noodzaak het kennisgevingssysteem voor weigeringen verder te ontwikkelen; vraagt opnieuw om meer uitwisseling van informatie over bilateraal overleg inzake weigeringen en om uitwisseling van informatie over zulke overleg en rapportage daarvan op EU-niveau; 8. verzoekt de lidstaten beter op de antecedenten van het ontvangende land te letten om te voorkomen dat de wapens voor terrorisme of ander oneigenlijke doelen worden gebruikt; 9. doet opnieuw een beroep op de lidstaten om tot overeenstemming te komen over een lijst van landen die bij gewapende conflicten betrokken zijn en waarnaar de uitvoer van wapens in beginsel verboden zou moeten zijn, dit op basis van de controlemechanismen inzake wapenembargo's die de VN-Veiligheidsraad en de relevante EU-werkgroepen bij een vermoeden van weigering ter beschikking staan; verzoekt in dit verband de lidstaten hun beleid inzake wapenexporten naar het Midden-Oosten in overeenstemming te brengen met de Gedragscode; 10. beveelt aan dat nationale kredietverzekeraars, bij hun taakuitoefening ter bevordering van private investeringen met overheidssteun in economisch instabiele regio's, met name ontwikkelingslanden, het tot hun beleid maken contracten voor militair georiënteerde exporten naar derde landen niet te herverzekeren middels leningen of andere garantievormen in geval van niet-betaling door de ontvangers; bepleit dat zulke in het verleden verstrekte leningen niet tot verhoging van de schuld van het ontvangende land leiden en evenmin als officiële ontwikkelingshulp worden beschouwd; 11. is verheugd over de grotere transparantie dankzij de extra informatie in tabel A in het achtste rapport over uitvoer naar landen die onder een embargo vallen; vraagt om een regelmatige dialoog van het Politiek en Veiligheidscomité over toepassing van de Gedragscode en de gebruikersgids (in het bijzonder de toepassing van de optimale werkwijzen) met betrekking tot wapenexporten naar landen op de aandachtslijst (of die onderwerp zijn van een gedetailleerde analyse door het Gemeenschappelijk Situatiecentrum van de EU); vraagt dat het Europees Parlement bij deze besprekingen wordt betrokken; Gemeenschappelijk standpunt 12. is van oordeel dat een helder, doelmatig en geharmoniseerd gemeenschappelijk beleid inzake controle van de wapenuitvoer, verankerd in een juridisch bindende Gedragscode, een beslissende rol kan spelen in de strijd tegen het terrorisme, bij conflictpreventie en ter bevordering van regionale stabiliteit en de mensenrechten; 13. verzoekt het fungerend voorzitterschap en de regeringen van de lidstaten uit te leggen waarom de Gedragscode niet is aangenomen als een gemeenschappelijk standpunt, hoewel de COARM-werkgroep in juni 2005 de tekst hiervoor had aanvaard; 14. is verheugd over de doorgaande ontwikkeling van optimale werkwijzen aan de hand van de gebruikersgids, maar betreurt het dat de Gedragscode niet in een gemeenschappelijk standpunt is omgezet, waardoor verdere ontwikkeling van de EU-controle op de uitvoer is verzwakt, vooral op de belangrijke terreinen van de immateriële overdrachten en controle op de doorvoer en waar het stappen naar een verdere algehele harmonisatie van de EU-controles op de uitvoer betreft; Dialoog met het Europees Parlement 15. is verheugd over de toevoeging in het jaarrapport van een apart hoofdstuk over dialoog met het Europees Parlement; 16. is verheugd over de initiatieven van het Britse, Oostenrijkse en Finse voorzitterschap om hun werk inzake de ontwikkeling van de Gedragscode te presenteren aan de Subcommissie veiligheid en defensie van de Commissie buitenlandse zaken van het Europees Parlement en over de nadruk op transparantie en dialoog; 17. is verheugd over de gelegenheid die de rapporteur van het Europees Parlement onder het Oostenrijkse en het Finse voorzitterschap heeft gekregen om deel te nemen aan de discussie en de uitwisseling van informatie op een bijeenkomst van de COARM-werkgroep over de opstelling van het verslag van het Europees Parlement en het jaarrapport van de Raad; 18. is verheugd over het besluit, genoemd in het achtste jaarrapport, dat elke voorzitterschap ernaar zal streven een ontmoeting te hebben met de Subcommissie veiligheid en defensie en over de gewoonte dat de rapporteur van het Parlement een maal per voorzitterschapsperiode voor een COARM-vergadering wordt uitgenodigd, waarvan een transparantie- en vertrouwenbevorderende werking uitgaat; 19. verlangt dat het Parlement ook in de toekomst betrokken blijft bij de ontwikkeling van stimuleringsactiviteiten en met name bij de nadere toespitsing van de prioriteitsrichtsnoeren ter bevordering van een internationaal verdrag inzake wapenhandel en van samenwerking en overleg met andere betrokken partijen zoals internationale ngo's en de defensie-industrie; 20. dringt er bij de Raad op aan alle lidstaten te verzoeken een nationaal rapport te publiceren dat aan overeengekomen minimumnormen voldoet en deze rapporten toe te laten komen aan het Europees Parlement en de nationale parlementen; 21. vraagt om een jaarlijks debat tussen het Europees Parlement en de nationale parlementen over de vorderingen van de lidstaten inzake transparantie op het gebied van de wapenexporten en de toepassing van de Gedragscode; Tijdelijke maatregelen bij het opheffen van een wapenembargo 22. is verheugd over de doelstelling, zoals vastgelegd in het zesde jaarrapport, een "gereedschapskist" te ontwikkelen, evenals specifieke mechanismen voor het regelen van de wapenuitvoer naar landen waarvoor het embargo is opgeheven; 23. memoreert de conclusies van de Raad Algemene Zaken en Externe Betrekkingen ten aanzien van Libië van 11 oktober 2004, waarin werd gesteld: "De Raad memoreerde dat de overdracht van wapens aan Libië onder de Gedragscode van de Europese Unie betreffende wapenuitvoer zal vallen, en besloot dat, na het embargo, een bijzondere wapenoverdrachtregeling ("gereedschapskist"), waaraan momenteel bij de Raad wordt gewerkt, van toepassing zal zijn"; verzoekt het voorzitterschap nader in te gaan op de stand van zaken met betrekking tot deze gereedschapskist (toolbox); 24. beseft dat er onvoldoende voortgang is geboekt bij de ontwikkeling van de toolbox en van een bijbehorend specifiek controlemechanisme; memoreert daarom zijn eerdere standpunt dat strikte controle noodzakelijk is, ook na opheffing van een embargo, en dat er behoefte is aan een mechanisme om de toolbox te evalueren en zo nodig te herzien en de situatie in staten waar het embargo is opgeheven op gezette tijden in ogenschouw te nemen en daarbij de motieven voor opheffing in gedachten te houden; dringt er bij COARM op aan om het mechanisme regelmatig te evalueren en aan het Europees Parlement over dergelijke discussies verslag uit te brengen; 25. acht het belangrijk dat lidstaten de gelegenheid krijgen elkaar te raadplegen over exportvergunningen naar landen waarvoor het embargo is opgeheven; verlangt dat de gegevens over de inhoud en resultaten van dergelijk overleg worden verzameld en vervolgens gepubliceerd in jaarrapporten; 26. benadrukt het belang om tot een betere en tijdige uitwisseling van informatie te komen met het Europees Parlement, vooral over het weigeren van vergunningen en de modus operandi van de gereedschapskist; Gelijke criteria 27. dringt er bij de lidstaten op aan gelijke criteria toe te passen bij de beoordeling van derde landen, wanneer een beperking van of embargo op wapenuitvoer wordt overwogen naar aanleiding van schendingen van de mensenrechten of toenemende regionale instabiliteit; 28. is van oordeel dat het embargo tegen China pas mag worden opgeheven als er een duidelijke, blijvende verbetering in de situatie op het vlak van de mensenrechten en de sociale en politieke vrijheden is ingetreden; wijst erop dat wapenexport de vrede en stabiliteit in Oost-Azië zal ondermijnen en het gevaar voor regionale instabiliteit zal aanwakkeren, vooral nu er een crisis is ontstaan door de Noord-Koreaanse kernproef; 29. is hevig verontrust over de flagrante schending van het wapenembargo door alle partijen in het conflict om Darfur, zoals gemeld door waarnemers van de VN-Veiligheidsraad, en over de daaruit voortvloeiende escalatie van de vijandelijkheden in de afgelopen maanden; Gebruikersgids - en hoe te komen tot een optimale interpretatie van de criteria 30. is verheugd over de voortgang bij de ontwikkeling van een gebruikersgids, een nuttig en praktisch instrument ter harmonisatie van de interpretatie van de criteria van de Gedragscode; 31. neemt kennis van de veranderingen in de gebruikersgids, in het bijzonder van de richtsnoeren voor de criteria 2, 7 en 8; pleit voor verdere aanpassing overeenkomstig nieuwe ontwikkelingen in de Gedragscode – bijvoorbeeld ten aanzien van verdere richtsnoeren voor de criteria 3 en 4; vraagt dat eerbiediging van de mensenrechten als algemeen criterium wordt gehanteerd; Nationale rapportageprocedures 32. erkent dat er steeds meer stappen worden ondernomen om het verzamelen van gegevens en de uitwisseling daarvan tussen de lidstaten te verbeteren, zodat deze aan de jaarrapporten kunnen worden toegevoegd, waaronder belangrijke verbeteringen bij de presentatie van de gegevens in het achtste jaarrapport; vraagt niettemin de kwaliteit van de nationale rapportage aanzienlijk te verhogen teneinde de transparantie te vergroten en een nauwkeurige evaluatie van de toepassing van de Gedragscode door de lidstaten mogelijk te maken; 33. verzoekt de lidstaten hun procedures voor het verlenen van wapenexportvergunningen te stroomlijnen, de desbetreffende nationale procedures en verantwoordelijkheden te verduidelijken en hun exportvergunningsregelingen te ontdoen van onduidelijkheden wat betreft het onderscheid tussen "militaire" en "niet-militaire" wapens, die door wapenexporteurs gebruikt kunnen worden om handvuurwapens en lichte wapens als "niet-militaire" wapens naar conflictgebieden uit te voeren; 34. doet een dringend beroep op de Raad om van elke lidstaat te verlangen dat nationale rapporten volgens de overeengekomen minimumnormen worden gepubliceerd; 35. dringt erop aan te komen tot algemene rapportagenormen waaraan alle staten zich dienen te houden, waaronder normen betreffende het aantal uitvoer- en tussenhandelvergunningen die voor een ontvangend land verkregen kunnen worden, alsmede informatie over geweigerde vergunningen, een volledige beschrijving van het soort goederen waarvoor een uitvoervergunning is afgegeven, de hoeveelheid van elk soort goederen waarvoor een uitvoervergunning is afgegeven en een specificatie van het soort eindgebruiker; dringt erop aan dat de financiering van wapenuitvoer, bijvoorbeeld in de vorm van overheidskredieten en kredietgaranties, voortaan in de nationale rapporten wordt opgenomen; Overdracht binnen de Gemeenschap 36. dringt erop aan dat er een strikte en transparante nationale uitvoercontrole wordt gehandhaafd totdat alle EU-lidstaten hun nationale uitvoercontrolebeleid zover hebben geharmoniseerd dat ze daardoor de Gedragscode kunnen omzetten in een juridisch instrument waarmee ze de autorisatie, het management (waaronder de eindbestemming) en de verificatie van wapenuitvoer kunnen regelen, zowel internationaal als binnen de Gemeenschap; Functie en inhoud van een geconsolideerd EU-rapport 37. is erkentelijk voor de gebleken bereidheid bij de Raad om selectief aanbevelingen van het Parlement tot verbetering van het geconsolideerde EU-rapport over te nemen; dringt er in het verlengde daarvan op aan dat de Raad de volgende belangrijke stappen zet: Verwerking van goederen voor wederuitvoer 38. vraagt intrekking van de nieuwe richtsnoeren inzake verwerking en doet een beroep op alle lidstaten om opnieuw blijk te geven van hun streven de Gedragscode toe te passen op de uitvoer van onderdelen voor verwerking; Eindgebruik 39. is verheugd over het prioritaire richtsnoer inzake controles na uitvoer en dringt er bij de lidstaten op aan in te stemmen met procedures voor de controle en verificatie van leveranties aan ontvangende landen en van het eindgebruik/de eindgebruiker aldaar; beveelt de lidstaten aan mechanismen te ontwikkelen voor informatie-uitwisseling en een database aan te leggen met informatie over gerezen twijfels inzake het eindgebruik in ontvangende landen, gevallen van misbruik en/of oneigenlijk gebruik in het verleden, en informatie-uitwisseling tussen lidstaten over de verificatie van leveranties en van het eindgebruik/de eindgebruiker van de uitgevoerde goederen; 40. dringt aan op een proactievere benadering door de Europese Unie en de lidstaten van de controle op de uitvoer en wederuitvoer van goederen voor tweeërlei gebruik om het risico te vermijden dat ongewenste eindgebruikers in derde landen, waaronder niet-gouvernementele partijen, toegang tot gevoelige goederen krijgen; 41. dringt er bij de lidstaten op aan de mensenrechtensituatie in de wapenimporterende landen permanent in het oog te houden; Stimuleringsactiviteiten 42. is verheugd over de positieve reacties op de verzoeken van het Parlement aan de Raad om meer informatie over de database met informatie over stimuleringsactiviteiten waarvan in het zesde en het zevende jaarrapport sprake is; 43. beveelt de lidstaten aan actief de voornaamste stimuleringsprioriteiten na te streven en gebruik te blijven maken van het mechanisme voor het coördineren en verzamelen van informatie over dergelijke activiteiten; 44. is verheugd over de positieve reacties op het verzoek van het Parlement aan de Raad om het Parlement kennis te laten nemen van de details van trojkavergaderingen die belangrijk zijn voor uitvoercontroles en van ad hoc werkgroepen en -seminars met landen als China en landen op de westelijke Balkan over controles op de uitvoer van conventionele wapens; beveelt aan parlementsleden als waarnemers voor deze seminars uit te nodigen; 45. verzoekt de Raad in alle trojkavergaderingen en in de betrekkingen met derde landen en regionale en internationale organisaties meer bewustzijn te kweken van de beginselen van de Gedragscode en de noodzaak van een internationaal verdrag tot vastlegging van gemeenschappelijke beginselen voor de mondiale wapenhandel te beklemtonen; Tussenhandel in wapens 46. verzoekt lidstaten die het gemeenschappelijk standpunt betreffende de tussenhandel in wapens nog niet naleven, te bepalen binnen welke tijd zij dat wel gaan doen; 47. blijft erop aandringen dat lidstaten het gemeenschappelijk standpunt betreffende de tussenhandel in wapens beter ten uitvoer brengen, vooral door middel van nationale wetgeving en door toepassing van geplande informatie-uitwisselingmechanismen ten aanzien van tussenhandelactiviteiten. 48. dringt aan op een gemeenschappelijke minimale extraterritoriale controlepraktijk met inbegrip van een verbod op tussenhandelactiviteiten waarmee in het binnen- of buitenland een wapenembargo wordt geschonden; is tevens van oordeel dat lidstaten het voorbeeld dienen te volgen van landen als België, Estland, Finland, Hongarije, Polen, Slowakije en Tsjechië, die een vergunning voor de tussenhandel in militaire goederen in het buitenland eisen, en dat de lidstaten ten minste het voorbeeld van Duitsland moeten volgen, waar ook voor de tussenhandel in handvuurwapens en lichte wapens in het buitenland een vergunning nodig zal zijn; 49. beveelt de lidstaten aan het gemeenschappelijk standpunt betreffende de tussenhandel in wapens verder uit te werken door nationale registers van alle bekende tussenhandelaars in wapens op te zetten, met informatie over het transport en de financiële diensten met betrekking tot de overdracht van militaire goederen aan derde landen, waarbij die informatie gelijkelijk aan elke lidstaat ter beschikking dient te staan; dringt erop aan dat de tussenhandeldatabase met vergunningsweigeringen wordt uitgebreid met informatie over de raadpleging hieromtrent; 50. beveelt aan alles in het werk te stellen om te voorkomen dat tussenhandelaars onverantwoord wapens in handen krijgen en aan derden doorverkopen, die tot dusver ingezameld zijn in het kader van EVDB-vredeshandhavingsmissies en andere externe vredeshandhavingsoperaties waar de EU en de lidstaten bij betrokken zijn (zoals in Bosnië-Herzegovina het geval is geweest); Private beveiligingsbedrijven 51. merkt op dat in de Verenigde Staten private beveiligingsbedrijven inmiddels ook vallen onder de wetgeving betreffende de controle op militaire uitvoer en vraagt derhalve de Europese Unie soortgelijke stappen te overwegen en private beveiligingsbedrijven te laten vallen onder de Gedragscode; om te beginnen zou de EU de volgende activiteiten en diensten waarvoor een uitvoervergunning vereist is op de gemeenschappelijke militaire lijst kunnen plaatsen: gewapend personeel en locatiebeveiliging, gewapend transport, opleidingen in het gebruik van militaire wapens en uitrusting, strategische en tactische opleidingen, hervorming van de veiligheidssector, consultancy op militair en beveiligingsgebied, militaire logistiek, contra-inlichtingendiensten en operationele steun; Regeling inzake martelwerktuigen 52. is verheugd over de goedkeuring van Verordening (EG) nr. 1236/2005 van de Raad van 27 juni 2005 met betrekking tot de handel in bepaalde goederen die gebruikt zouden kunnen worden voor de doodstraf, marteling of andere wrede, onmenselijke of onterende behandelingen of straffen (16) ; 53. vraagt deze verordening ook te laten gelden voor handel binnen de Gemeenschap teneinde mogelijke ontduiking te voorkomen; Uitbreiding van de Europese Unie 54. is verheugd dat in het zevende en het achtste jaarrapport de aanbeveling van het Parlement is overgenomen om te bekijken hoe toekomstige lidstaten en nieuwe buurlanden het best betrokken en geholpen kunnen worden bij een harmonisatie van het beleid inzake wapenuitvoercontrole en volledige tenuitvoerbrenging van de beginselen en criteria van de Gedragscode; 55. verzoekt de Raad een rapport te publiceren over het wapenhandelcontrolesysteem en de toepassing daarvan in elke aspirant-lidstaat alvorens die staat mag toetreden, en als voorwaarde voor het aspirant-lidmaatschap te stellen dat de desbetreffende staat aan het EU-wapenhandelcontrolesysteem moet gaan voldoen; dringt aan op een zorgvuldige doorlichting van het wapenhandelcontrolesysteem en de toepassing daarvan in elke staat die bij de stabilisatie- en associatie-overeenkomst betrokken is, ook als de status van kandidaat-land nog niet is toegekend; Internationale processen: een internationaal wapenhandelverdrag 56. onderstreept de noodzaak dat de Europese Unie en haar lidstaten een dynamische rol spelen bij de ondersteuning van nationale, regionale en internationale processen; 57. verzoekt de Raad en de Commissie concrete maatregelen te formuleren voor implementatie van de vijf prioriteitsterreinen van het VN-actieprogramma (UNPoA), te weten tussenhandel, identificeren en traceren, munitie, ontwikkeling en technische bijstand, en voor de ontwikkeling van een follow-upmechanisme voor het UNPoA; 58. verzoekt het voorzitterschap en de lidstaten van de Europese Unie om hun diplomatieke uitspraken ten gunste van een internationaal wapenhandelverdrag te vertalen in een assertief en vastberaden streven naar uitvoering van de op 26 oktober 2006 door de Eerste Commissie van de Algemene Vergadering van de VN goedgekeurde resolutie die moet resulteren in een doeltreffend, juridisch bindend internationaal wapenhandelverdrag waarin algehele minimumnormen voor wapenoverdracht vastgelegd worden; 59. verzoekt de Raad en de Commissie de kwestie van naleving van alle EU-embargo's inzake de handel in wapens op te nemen in hun verdere onderhandelingen over ontwikkelingen met betrekking tot het Europees nabuurschapsbeleid en de overeenkomsten inzake partnerschap en samenwerking; 60. verzoekt de lidstaten zich andermaal aan het principe te houden dat met de criteria van de Gedragscode niet de hand wordt gelicht ten gunste van bredere doelstellingen op het gebied van buitenlandse politiek; o o o 61. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de regeringen en parlementen van de lidstaten, alsmede aan de secretaris-generaal van de Verenigde Naties en de voorzitter van de Algemene Vergadering van de VN. Het Europees Parlement , – gezien het Witboek van de Commissie "het Europese vervoersbeleid tot het jaar 2010: tijd om te kiezen" ( COM(2001)0370 ) en zijn resolutie van 12 februari 2003 hierover (1) , – gezien de mededeling van de Commissie "Informatie- en communicatietechnologieën voor veilige en intelligente voertuigen" ( COM(2003)0542 ), – gezien de mededeling van de Commissie "Europees actieprogramma voor verkeersveiligheid: Terugbrenging van het aantal verkeersslachtoffers met de helft in de periode tot 2010: een gedeelde verantwoordelijkheid" ( COM(2003)0311 ) en haar resolutie van 29 september 2005 daarover (2) en de publicatie van de Commissie "20 000 levens redden op onze wegen" van oktober 2004, – gezien Aanbeveling 2004/345/EG van de Commissie van 6 april 2004 inzake handhaving op het gebied van verkeersveiligheid (3) , – gezien de verklaring van Verona van 24 oktober 2003 over verkeersveiligheid evenals de conclusies over de tweede conferentie van Verona van 24 en 25 oktober 2004 en de daaropvolgende toezegging gedaan door de ministers van Vervoer van de EU om de verkeersveiligheid als een prioriteit te beschouwen, – gezien het Europees Handvest over de verkeersveiligheid uitgebracht op 29 januari 2004, – gezien de mededeling van de Commissie "Europees actieprogramma voor verkeersveiligheid - tussentijdse evaluatie" ( COM(2006)0074 ), – gezien de aankondiging van de Amerikaanse nationale verkeersveiligheidsdienst (NHTSA) dat elektronische stabiliteitssystemen (ESP/ESC) met ingang van september 2011 standaard in alle nieuwe auto's in de Verenigde Staten geïnstalleerd moeten zijn, – gelet op artikel 45 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie vervoer en toerisme ( A6-0449/2006 ), A. overwegende dat er in de EU jaarlijks meer dan 40 000 mensen bij verkeersongevallen sterven, waarvan de directe en indirecte kosten naar schatting 180 miljard EUR bedragen, of 2% van het BBP van de EU, B. overwegende dat het doel van de halvering van het aantal dodelijke verkeerslachtoffers in de EU tegen 2010 een prioriteit blijft; dat het feit dat er onvoldoende vooruitgang wordt geboekt om dit doel te behalen, een reden tot bezorgdheid is, C. overwegende dat onvoldoende vooruitgang wordt geboekt om dit doel te behalen in de hele EU, D. overwegende dat het Parlement van opvatting blijft dat verkeersveiligheid een gedeelde verantwoordelijkheid is van de lidstaten en de Europese Unie, E. overwegende dat de Wereldgezondheidsorganisatie Europa de schaal van het gezondheidsprobleem die dodelijke en gewonde slachtoffers van verkeersongevallen vormen heeft benadrukt en de noodzaak om de gezondheidssector bij de verkeersveiligheid te betrekken en de snelheid te beperken als prioriteiten beschouwt, hetgeen echter binnen de bevoegdheid van de lidstaten valt, F. overwegende dat het verschil tussen de lidstaten die slecht presteren op het gebied van de verkeersveiligheid en de lidstaten die beter presteren steeds groter wordt, G. overwegende dat verkeersveiligheid een horizontale dimensie heeft en om het doel de verkeersveiligheid zo veel mogelijk te verbeteren te behalen, is het nu noodzakelijk ons, op de gebieden die de grootste prioriteit hebben, te concentreren op een aantal beleidsplannen die zijn gericht op een effectievere uitvoering van wetgeving (veiligheidsgordels, maximumsnelheden, naleving van verkeersregels), betere rijnormen (rijbewijzen, rijgedrag, aandacht voor voetgangers), betere infrastructuur (kwaliteit van wegennet, verkeersstroken, verkeersborden) en betere voertuigen (periodieke controles, modellen) en de uitwisseling van beste werkwijzen als gebieden van de allerhoogste prioriteit, H. overwegende dat betere rijnormen in de hele EU op de korte termijn het effectiefst bevorderd worden door de handhaving van de verkeerswetten van de lidstaten, met name wat betreft overtredingen voor te snel en onder invloed rijden en de verplichting van het dragen van een veiligheidsgordel en het gebruik van kinderzitjes, I. overwegende dat voertuigen nu vier keer veiliger zijn dan in 1970, J. overwegende dat, in verhouding tot het totale aantal verkeersdoden, steeds meer motorrijders bij een ongeval om het leven komen, K. overwegende dat roadbarriers het aantal verkeersdoden aanzienlijk verminderen, L. overwegende dat de Commissie in oktober 2006 met het vierjarig project DRUID van start is gegaan om onderzoek te doen naar rijden onder invloed van alcohol, drugs en medicatie, M. overwegende dat de lidstaten bij de invoering van veiligheidssystemen die levens kunnen redden even ambitieus moeten zijn als andere landen, 1. dringt aan op een hoger niveau van politieke betrokkenheid van alle lidstaten, regionale en lokale overheden en EU-instellingen alsook van de kant van het bedrijfsleven, organisaties en particulieren voor verkeersveiligheid in de hele Europese Unie; 2. is van mening dat alleen een geïntegreerde systeembenadering waarbij alle weggebruikers en belanghebbenden betrokken zijn, op basis van stimulansen om meer gebruik te maken van het openbaar vervoer en een doelmatiger wetgeving in de lidstaten, in combinatie met een adequate controle van weggebruikers in de lidstaten (rijbewijscontrole, ademtests, enz.), kunnen leiden tot aanzienlijke en blijvende verminderingen van het aantal ernstige verkeersongevallen; 3. herinnert eraan dat de ambitieuze doelstellingen van de Unie alleen kunnen worden bereikt als rekening wordt gehouden met de essentiële rol van het onderwijs en de handhaving van de vigerende wetgeving in de lidstaten; dringt derhalve bij de lidstaten aan op het verder benadrukken en verbreiden van hun voorlichtingsbeleid en van algemene bewustmakingcampagnes ter bevordering van de verkeersveiligheid gericht op alle weggebruikers, van alle leeftijden; vraagt de lidstaten tevens om de huidige wetgeving volledig toe te passen, waarvan de inachtneming door weggebruikers de verkeersveiligheid sterk zal vergroten; 4. spreekt zijn tevredenheid uit over voorstel van de Commissie voor een richtlijn betreffende respectievelijk het veiligheidsbeheer van wegeninfrastructuur ( COM(2006)0569 ), waarmee het aantal verkeersdoden met 12 tot 16% verminderd zou kunnen worden, en zijn voorstel voor een richtlijn betreffende de installatie van spiegels op bestaande in de Gemeenschap geregistreerde vrachtwagens ( COM(2006)0570 ), betreffende het gebruik van van dodehoekspiegels; 5. roept de Commissie op zo snel mogelijk de beloofde voorstellen voor te leggen betreffende aangelegenheden zoals grensoverschrijdende wetshandhaving, attentielampen, toepassing van de bestaande maatregelen en regels op het gebied van verkeersveiligheid, het gebruik van achterreflectoren om de omtrek van vrachtwagens aan te geven, geïnstalleerde dodehoekspiegels aan de achterzijde van voertuigen en/of nieuwe systemen om de dode hoek zichtbaar te maken; 6. acht het vooral van belang, met het oog op de bestrijding van grensoverschrijdende verkeersovertredingen, dat wetgeving inzake maximumsnelheden, veiligheidsgordels en rijden onder invloed effectief kan worden gehandhaafd, zodat overtreders aanzienlijke straffen krijgen opgelegd, ongeacht of de overtreding in het eigen land of in een andere lidstaat is begaan; 7. herinnert de Commissie aan haar voornemen om via een website op het Internet in alle officiële EU-talen gebruikersvriendelijke en actuele informatie over de in de lidstaten toegepaste systemen van verkeersborden te verschaffen; 8. benadrukt de noodzaak van het harmoniseren van verkeersregels en - borden, omdat, bijvoorbeeld, het bestaan van verschillende voorrangsregels voor rotondes ongelukken kan veroorzaken; 9. roept de Commissie op om, gezien het feit dat onduidelijke of onsamenhangende verkeersborden de verkeersveiligheid onnodig in gevaar brengen en gezien ook de bepalingen van het Verdrag van Wenen inzake verkeersborden, onderzoek te doen naar de harmonisering van verkeersborden in Europa als een middel voor het verbeteren van de verkeersveiligheid; 10. roept de Commissie op om, gezien het grote aantal ongevallen, waarvan vele met dodelijke afloop, op plaatsen waar wegwerkzaamheden worden verricht, gemeenschappelijke richtsnoeren op te stellen voor de veiligheidsvoorschriften die op dergelijke plaatsen moeten gelden, op basis van het vaststellen en uitwisselen van de beste werkwijzen; 11. is van mening dat de Commissie door de EU financierde tweelingprojecten zou moeten bevorderen tussen nieuwe en oude lidstaten om de positieve ontwikkelingen op het gebied van verkeersveiligheid te versnellen; 12. is van mening dat de Commissie de aanwezigheid van deelnemers uit zowel nieuwe als oude lidstaten in de werkgroepen zou moeten aanmoedigen; 13. roept de Commissie op het Europees Handvest over de verkeersveiligheid te evalueren; 14. roept de Commissie en de lidstaten op de resultaten die in de lidstaten op het gebied van de verkeersveiligheid behaald zijn actief te vergelijken en te coördineren, zodat, door de beste werkwijze te volgen, de voordelen van goede ervaringen aan alle lidstaten ten goede kunnen komen en zo de positieve ontwikkeling op dit gebied kunnen versnellen; 15. roept de Commissie op het belang te erkennen van onafhankelijke pan-Europese evaluatieprogramma's ten behoeve van benchmarking voor het bevorderen van een meer uniforme toepassing van EU-wetgeving die van invloed is op de verkeersveiligheid, hetgeen de concurrentie onder de actoren die verantwoordelijk zijn voor de verkeersveiligheid zoals EuroTAP en EuroNCAP, zal vergroten; 16. roept de lidstaten op de invoering te overwegen van een alcohollimiet van 0,0‰ voor onervaren bestuurders alsook voor personen die beroepshalve met bedrijfsvoertuigen of bussen personen of bijvoorbeeld gevaarlijke goederen vervoeren; 17. wijst op de mogelijkheid om voor alle voertuigen minimale actieve en passieve veiligheidsvoorschriften vast te stellen en de technische voorschriften inzake verkeersborden over de gehele Unie te harmoniseren; 18. is van mening dat rijden onder invloed van drugs een ernstig probleem vormt dat bestreden moet worden; is tevens van mening dat de lidstaten en de Commissie meer middelen moeten investeren in het onderzoek naar en de bestrijding van dergelijke overtredingen; 19. is van mening dat de regels voor gezondheid en veiligheid op het werk van toepassing dienen te zijn wanneer het voertuig een mobiele werkplek is; 20. verzoekt de Commissie om onderzoek te doen naar de invloed van het gebruik van communicatieapparatuur in voertuigen op het gedrag van de bestuurder en de verkeersveiligheid; 21. roept de Commissie en de lidstaten op hun inspanningen te intensiveren om te garanderen dat het gebruik van veiligheidsgordels in alle voertuigen, en met name bussen, toeneemt; 22. vraagt de lid-staten het inhaalverbod voor motorvoertuigen van meer dan 12 ton - voorzover mogelijk - tot alle één- en tweebaanswegen uit te breiden; 23. verzoekt de Commissie de lidstaten de aanbeveling te doen om geschikte rustplaatsen te creëren en onderhouden die voldoen aan de criteria van de Europese sociale partners, teneinde te zorgen voor veiligere infrastructuurvoorzieningen voor rustpauzes tijdens het rijden; 24. roept de Commissie en de lidstaten op te zorgen voor stimulansen zodat de kopers of huurders van wagenparken via financiële prikkels de beste voertuigen kopen of huren die de markt te bieden heeft in termen van veiligheid en milieueffecten en zodat autofabrikanten voertuigen ontwikkelen die veiliger en milieuvriendelijker zijn; 25. is ervan overtuigd dat verzekeringsmaatschappijen een cruciale rol kunnen spelen in de naleving van de verkeersveiligheidswetgeving en de arbeidswetgeving in de wegtransportsector, bijvoorbeeld door differentiële premies in te stellen; 26. roept de lidstaten op om ervoor te zorgen dat financiële prikkels niet alleen worden gegeven voor het stimuleren van de nieuwste technologieën voor emissiereductie, maar ook voor de invoering van belangrijke veiligheidsvoorzieningen (noodremhulp, systemen waarbij een signaal wordt gegeven als het voertuig onbedoeld de rijstrook verlaat, snelheidsregelsystemen waarbij de snelheid automatisch wordt aangepast, schokbrekercontrolesystemen, enz.); 27. roept de Commissie op de effecten van vermoeidheid en uitputting op bestuurders te onderzoeken om de frequentie van de ongevallen die zij veroorzaken te verlagen, zowel onder bestuurders van privé-auto's als – vanuit het oogpunt van de gezondheid en veiligheid op het werk – voor diegenen die voertuigen gebruiken voor hun werk; 28. roept de Commissie op om op Europees niveau een voorlichtingscampagne te starten voor de bestrijding van vermoeidheid onder bestuurders, zoals in verscheidene lidstaten al is gebeurd, waarbij men bestuurders tracht over te halen om om de twee uur een pauze in te lassen, ongeacht de reisduur; 29. is van oordeel dat uit de enorme keuze aan technologieën de volgende oplossingen bijzondere aandacht verdienen: gordelverklikkers en geavanceerde bevestigingsinrichtingen; elektronische stabiliteitscontrole (ESC); snelheidsbegrenzingssystemen; alcolocks; predictive safety systems (noodremhulp, een snelheidsregelsysteem waarbij de snelheid automatisch wordt aangepast (Adaptive Cruise Control), een systeem waarbij een signaal wordt gegeven als het voertuig onbedoeld de rijstrook verlaat (Lane Departure Warning), dodehoekmonitoren op basis van ultrasoontechnologie; schokbrekercontrolesystemen) en eCall; 30. roept de lidstaten op om uiterlijk in juni 2007 de gemeenschappelijke intentieverklaring inzake het eCall-systeem te ondertekenen; 31. is van mening dat ITS (Intelligent Transport Systems) moeten worden ingevoerd voor oudere bestuurders; 32. roept de Commissie en de lidstaten op EuroNCAP aan te moedigen tests te introduceren voor de bescherming tegen whiplash en voor actieve technische systemen zoals ESP/ESC, noodremmen, ondersteuning van de bestuurder (bijvoorbeeld alcolocks), Adaptive Cruise Control en Lane Departure Warning; 33. roept de Commissie op om de veiligheid van motorrijders uitdrukkelijk in infrastructuurrichtsnoeren op te nemen, waarbij in het bijzonder gedacht moet worden aan de constructie van voor motorrijders ongevaarlijke vangrails op Europese wegen; 34. is van menig dat een belangrijke maatregel die de Commissie zou moeten bestuderen bestaat uit de invoering van een gemeenschappelijke minimumnorm voor rij-instructeurs, met opname van tests en certificaten; 35. roept de lidstaten op om een actieplan voor opleiding en onderwijs in verkeersveiligheid op te stellen, voor toepassing in het gehele onderwijsprogramma (voor leerlingen in de leeftijd van drie tot achttien jaar) en op alle scholen in de EU; pleit tevens voor het opstellen van normen voor de opleidings- en veiligheidsmaatregelen die nodig zijn als men aan toekomstige bestuurders vanaf de leeftijd van zestien jaar praktijklessen wil gaan geven; 36. roept de Commissie en de lidstaten op tot de invoering van uniforme regels voor de gehele EU waarin de verplichte, periodieke technische veiligheidscontrole van alle motorvoertuigen is geregeld; 37. nodigt de Commissie en de lidstaten uit maatregelen voor te stellen gebaseerd op een evaluatie van de bekendheid van het Europese gemeenschappelijke noodnummer 112 en uitvoering van E112 door alle lidstaten om de situatie in de Europese Unie te verbeteren; 38. benadrukt dat het eCall-systeem de reactietijd op een ongeluk in stedelijke gebieden met ongeveer veertig en op het platteland met ongeveer vijftig procent kan verkorten en roept alle lidstaten op het zo spoedig mogelijk te implementeren; 39. roept de Commissie op te werken aan een Europees systeem voor het onderzoeken van verkeersongevallen, om vergelijkingen te vergemakkelijken en doelmatiger te kunnen werken om deze ongevallen te voorkomen; 40. roept de Commissie, de lidstaten en hun regionale autoriteiten op bijzondere aandacht te besteden aan de bescherming en de veiligheid van kwetsbare weggebruikers zoals voetgangers, fietsers en motorfietsers; 41. benadrukt dat de lidstaten bij het ontwerpen, aanleggen en onderhouden van wegen en andere infrastructuurmaatregelen stelselmatig rekening moeten houden met de veiligheid van alle weggebruikers en ongevalpreventie; 42. roept de Commissie op het gebruik van naar achteren gerichte kinderzitjes te stimuleren voor kinderen tot 3-4 jaar, in overeenstemming met een studie over veiligheid van kinderen in auto's (rapport 489A), uitgevoerd door het Zweedse nationale onderzoeksinstituut inzake verkeer en vervoer (VTI); 43. roept de Commissie en in het bijzonder de lidstaten op de verkeersveiligheidssituatie te onderzoeken voor mensen met een handicap; vindt het bijvoorbeeld belangrijk dat personen die beroepshalve passagiers vervoeren voldoende zijn opgeleid om rolstoelen vast te zetten, enz.; 44. roept de Commissie op om te onderzoeken wat mensen met een handicap nodig hebben om actief en zelfstandig aan het wegverkeer deel te nemen alsook om regels vast te stellen die verzekeren dat mensen met een handicap niet worden gediscrimineerd wanneer zij een rijvergunning aanvragen; 45. is van mening dat technologieën zoals telematica op lange termijn de mogelijkheid bieden dodelijke ongevallen in zeer grote mate te elimineren; roept daarom op tot intensief onderzoek en intensieve samenwerking tussen alle belanghebbenden teneinde de snelle invoering van de meest veelbelovende technologieën te bevorderen zonder daarbij echter de verkeersveiligheidseducatie te verwaarlozen; 46. is van mening dat het gebruik van informatie- en communicatietechnologieën in verband met weginfrastructuur het beheer van de trans-Europese transportnetwerken (TEN-T) en de verkeersveiligheid aanzienlijk heeft verbeterd; roept de Commissie en de lidstaten op hun maatregelen op dit terrein voort te zetten met een Europees programma voor de implementatie van intelligente systemen voor verkeersbeheer; 47. roept de Commissie op om vooral aandacht te besteden aan de technische veiligheid van voertuigen; benadrukt dat vóór 2010 de verdere ontwikkeling van de relevante wetgeving dient te worden overwogen; meent dat in dit verband met name het testen van elektronische veiligheidssystemen voor voertuigen (eSafety-systemen), een uniform systeem van jaarlijkse inspecties voor voertuigen ouder dan acht jaar, en speciale inspecties voor voertuigen die betrokken zijn geweest bij een ernstig ongeluk, een belangrijke rol kunnen spelen bij verdere verbetering van de veiligheid op de Europese wegen; 48. nodigt de Commissie en EUROSTAT uit om de statistische gegevens over verkeersongevallen te verbeteren, bijvoorbeeld door 49. verzoekt de Commissie een plan voor verkeersveiligheid op lange termijn uit te werken, dat verdergaat dan 2010 en waarin de vereiste stappen worden beschreven om alle, door verkeersongevallen veroorzaakte overlijdensgevallen en ernstige verwondingen volledig te vermijden ('vision zero'); 50. roept de lidstaten op tot het erkennen van de gevaren die onlosmakelijk zijn verbonden aan het besturen van voertuigen, met name vrachtwagens, met sneeuw en ijs op het dak, en op basis hiervan aanbevelingen te doen voor de oprichting van een uitgebreid netwerk van 'terreinen voor sneeuwverwijdering"; roept op om technische alternatieven te overwegen en/of ondersteunen; 51. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie, evenals aan de regeringen en parlementen van de lidstaten. Het Europees Parlement , – gelet op het EG-verdrag, in het bijzonder artikel 2, artikel 3, lid 2, artikel 13 en artikel 141, lid 4, – gelet op het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden, het herziene Europees Sociaal Handvest en de jurisprudentie van het Europees Hof voor de Rechten van de Mens, – gezien de werkzaamheden van het Directoraat mensenrechten van de Raad van Europa, en in het bijzonder de Stuurgroep voor Gelijkheid tussen Vrouw en Man van de Raad van Europa, – gezien de in september 1995 in Beijing gehouden Vierde Wereldvrouwenconferentie, de Verklaring en het Actieplatform die in Beijing zijn aangenomen, alsmede de op de daaropvolgende, als Beijing+5 en Beijing+10 bekend staande speciale zittingen van de Verenigde Naties aangenomen slotdocumenten inzake verdere maatregelen en initiatieven ter uitvoering van de Verklaring en het Actieplatform van Beijing, die respectievelijk op 9 juni 2000 en 11 maart 2005 zijn goedgekeurd, – gezien Richtlijn 2002/73/EG van het Europees Parlement en de Raad van 23 september 2002 tot wijziging van Richtlijn 76/207/EEG van de Raad betreffende de tenuitvoerlegging van het beginsel van gelĳke behandeling van mannen en vrouwen ten aanzien van de toegang tot het arbeidsproces, de beroepsopleiding en de promotiekansen, en ten aanzien van de arbeidsvoorwaarden (1) , – onder verwijzing naar haar resolutie van 13 maart 2003 over de geïntegreerde benadering van de gelijkheid van vrouwen en mannen ("gender mainstreaming") in het Europees Parlement (2) , – gezien het werkdocument van de commissie Rechten van de vrouw en gendergelijkheid over de geïntegreerde benadering van de gelijkheid van vrouwen en mannen in de werkzaamheden van de commissies, opgesteld naar aanleiding van de antwoorden op een vragenlijst voorgelegd aan de voorzitters en ondervoorzitters die belast zijn met de geïntegreerde benadering van de gelijkheid van vrouwen en mannen en die zijn benoemd door de tweeëntwintig parlementaire commissies, – gelet op artikel 45 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de commissie Rechten van de vrouw en gendergelijkheid ( A6-0478/2006 ), A. overwegende dat een meerderheid van de commissies altijd of soms de geïntegreerde benadering van gelijkheid van vrouwen en mannen belangrijk vindt, terwijl een minderheid van de commissies zich er zelden of nooit voor interesseert, B. overwegende dat de gelijkheid van mannen en vrouwen een fundamenteel beginsel van het Gemeenschapsrecht is en volgens artikel 2 van Verdrag een van de taken is die door de Gemeenschap moeten worden ondersteund, C. overwegende dat het beginsel van gelijke behandeling van mannen en vrouwen is neergelegd in artikel 3, lid 2 van het Verdrag, aangezien daarin is bepaald dat de Gemeenschap er bij elk in dat artikel bedoelde optredens naar moet streven de ongelijkheden tussen mannen en vrouwen op te heffen en de gelijkheid van mannen en vrouwen te bevorderen, D. in overweging van de sinds 2005 ingezette dynamiek onder verantwoordelijkheid van zijn commissie Rechten van de vrouw en gendergelijkheid en de werkzaamheden van de Groep op hoog niveau inzake gendergelijkheid, E. overwegende dat een voorzitter of een ondervoorzitter die in de werkzaamheden van de respectievelijke parlementaire commissie belast is met de tenuitvoerlegging van de geïntegreerde benadering van de gelijkheid van vrouwen en mannen, actief heeft deelgenomen aan elke vergadering van de commissie Rechten van de vrouw en gendergelijkheid, F. overwegende dat het percentage vrouwelijke leden van het Europees Parlement constant is gestegen van 17,5% in 1979 tot 30,33% in 2004, G. overwegende dat op bestuurlijk niveau binnen het Europees Parlement vrouwen ondervertegenwoordigd zijn in verantwoordelijke functies in de politieke besluitvormingsorganen, H. overwegende dat er bij de acht directoraten-generaal slechts twee vrouwen tot directeur-generaal zijn benoemd, betreurt het dat er niet voldoende kandidaturen van vrouwen zijn voor de posten van directeur-generaal en spoort derhalve de vrouwen aan ernstig te overwegen zich kandidaat te stellen voor verantwoordelijke posten binnen zijn administratie, I. overwegende dat, hoewel de meerderheid van de commissies voorstander is van integratie van vraagstukken betreffende gelijkheid tussen vrouwen en mannen, de meeste commissies hun toekomstige politieke prioriteiten hebben vastgesteld zonder hierin enige strategie met betrekking tot een geïntegreerde benadering van de gelijkheid te hebben opgenomen, J. overwegende dat tot op heden geen enkele commissie concrete doelstellingen heeft geformuleerd voor de ontwikkeling van een strategie met betrekking tot een geïntegreerde benadering van de gelijkheid, K. overwegende dat de helft van de commissies van mening is dat hun deskundigheid op dit gebied wordt ontwikkeld en dat een zelfde aantal commissies bijzondere belangstelling toont voor scholing met betrekking tot de geïntegreerde benadering van de gelijkheid van mannen en vrouwen binnen hun secretariaat, L. overwegende dat de politieke en bestuurlijke samenwerking van de parlementaire commissies met de commissie Rechten van de vrouw en gendergelijkheid varieert van regelmatig tot sporadisch, M. overwegende dat overeenkomstig artikel 46, lid 6, van zijn Reglement een meerderheid van de commissies geregeld de rapporteurs voor advies van de commissie Rechten van de vrouw en gendergelijkheid uitnodigt voor deelname aan de vergadering van de ten principale bevoegde commissie, wanneer het betreffende rapport wordt behandeld, N. overwegende dat, ten einde de communautaire regelgeving te verbeteren, de meerderheid van de commissies voorstander is van de integratie van vraagstukken betreffende gelijkheid tussen vrouwen en mannen en de helft hiervan reeds gebruik heeft gemaakt van het advies van deskundigen met betrekking tot de gelijkheid tussen vrouwen en mannen, Evaluatie van de geïntegreerde benadering van de gelijkheid van vrouwen en mannen 1. onderstreept dat de eis inzake gelijkheid tussen vrouwen en mannen dient te worden vertaald in een praktische benadering die mannen en vrouwen niet verdeelt; 2. onderstreept dat de geïntegreerde benadering van de gelijkheid zowel voor vrouwen als voor mannen positieve ontwikkelingen met zich meebrengt; 3. wijst erop dat de geïntegreerde benadering van de gelijkheid de reorganisatie, verbetering, ontwikkeling en evaluatie van beleidsprocessen impliceert, en wel zo dat de actoren die normaliter bij de beleidsvorming zijn betrokken het gelijkekansenperspectief op alle niveaus en in alle stadia in alle beleidssectoren integreren; 4. onderstreept dat geïntegreerde benadering van de gelijkheid niet in de plaats kan treden van specifieke beleidsmaatregelen ter rechtzetting van situaties die het gevolg zijn van ongelijke behandeling tussen mannen en vrouwen, en beklemtoont voorts dat specifiek gelijkekansenbeleid en geïntegreerde benadering van de gelijkheid hand in hand gaan en complementaire strategieën zijn en dat ze naast elkaar moeten bestaan om het gelijkekansenideaal te kunnen verwezenlijken; 5. bedankt het Oostenrijke en Finse voorzitterschap, die bij de Raad van Ministers de nadruk hebben gelegd op het belang van de mannen bij de tenuitvoerlegging van de geïntegreerde benadering van de gelijkheid; 6. wijst erop dat de geïntegreerde benadering van de gelijkheid impliceert dat ervoor gezorgd wordt dat de gelijke behandeling van mannen en vrouwen en het streven naar gelijke behandeling bij alle activiteiten centraal staan, dus zowel bij beleidsontwikkeling als bij onderzoek, verdediging en dialoog, wetgeving, allocatie van middelen, planningimplementatie en het toezicht op de kalender van programma's en projecten; 7. verbindt zich tot het invoeren en toepassen binnen zijn administratie van een strategie voor de geïntegreerde benadering van de gelijkheid van mannen en vrouwen met specifieke doelstellingen voor de communautaire beleidsterreinen en draagt zijn terzake bevoegde commissie op uiterlijk tegen het einde van de lopende zittingsperiode een dergelijke strategie uit te werken; 8. roept de Groep op hoog niveau inzake gendergelijkheid op om dit proces als geheel te blijven bevorderen en aan te moedigen, zich daarbij baserend op de informatie die geregeld wordt verstrekt door de commissies en door de voorzitter van de commissie Rechten van de vrouw en gendergelijkheid, en de lidstaten ertoe aan te sporen een soortgelijk beleid te voeren; 9. onderstreept de belangrijke rol die politieke partijen kunnen vervullen bij de aanmoediging en ondersteuning van vrouwen om ten volle aan het openbare leven deel te nemen middels de toepassing van de geïntegreerde benadering van de gelijkheid en evaluatie ervan, in hun programma's en activiteiten en door vrouwen aan te moedigen meer aan de verkiezingen voor het Europees Parlement en de nationale verkiezingen deel te nemen; 10. feliciteert de parlementaire commissies die de geïntegreerde benadering van de gelijkheid hebben toegepast in hun werkzaamheden en roept de overige commissies op hetzelfde te doen; 11. spoort de secretaris-generaal ertoe aan de scholing van ambtenaren op het gebied van de geïntegreerde benadering van de gelijkheid voort te zetten; 12. merkt op dat het Directoraat-generaal intern beleid het hoogste aantal vrouwelijke administrateurs telt; verzoekt alle directoraten-generaal bij het Parlement de communautaire wetgeving inzake gelijke behandeling van mannen en vrouwen op het gebied van tewerkstelling in praktijk te brengen; 13. vraagt dat elk secretariaat van de commissies van de directies van de DG intern beleid en DG extern beleid een ambtenaar benoemt die speciaal geschoold is in de geïntegreerde benadering van gelijkheid en moedigt de vorming aan van een netwerk van dergelijke ambtenaren dat gecoördineerd wordt door de commissie Rechten van de vrouw en gendergelijkheid, teneinde op regelmatige basis beste praktijken uit te wisselen; 14. betreurt dat het statuut van ambtenaren van de Europese Gemeenschappen niet voorziet in voldoende maatregelen waardoor ambtenaren een echte keuze kunnen maken om gezins- en beroepsleven te combineren; 15. dringt erop aan dat bij de bekendmaking van vacatures bij de EU-instellingen rekening wordt gehouden met de geïntegreerde benadering van de gelijkheid; Toekomst van de tenuitvoerlegging van de geïntegreerde benadering van de gelijkheid 16. onderstreept het belang van het gebruik van een terminologie en zorgvuldig geformuleerde definities overeenkomstig internationale normen, bij het gebruik van termen met betrekking tot de geïntegreerde benadering van de gelijkheid; 17. onderstreept de noodzaak van passende instrumenten binnen de parlementaire commissies ten einde goede kennis te verkrijgen over de geïntegreerde benadering van de gelijkheid, zoals naar geslacht uitgesplitste indicatoren en statistieken, en de noodzaak van verdeling van de begrotingsmiddelen vanuit het oogpunt van gelijkheid tussen vrouwen en mannen door aanmoediging tot gebruikmaking van zowel interne deskundigheid (secretariaat van de bevoegde commissie, beleidsdepartement, bibliotheek etc.) als externe deskundigheid van overige lokale, regionale, nationale en supranationale, publieke en particuliere instellingen, kleine, middelgrote en grote ondernemingen, alsmede universiteiten die werken op het gebied van gelijkheid tussen vrouwen en mannen; 18. roept de voorzitter van de bevoegde commissie op de Conferentie van voorzitters van de commissies geregeld te informeren over de vorderingen terzake teneinde haar toe te laten deze te evalueren; 19. onderstreept dat de tenuitvoerlegging van de geïntegreerde benadering van de gelijkheid van vrouwen en mannen rekening dient te houden met de specificiteit van iedere parlementaire commissie afzonderlijk, verzoekt om een tweejaarlijkse evaluatie onder auspiciën van de commissie Rechten van de vrouw en gendergelijkheid op basis van de vragenlijst voorgelegd aan de voorzitters en ondervoorzitters, die belast zijn met de geïntegreerde benadering van de gelijkheid van vrouwen en mannen binnen de tweeëntwintig parlementaire commissies, met inbegrip van de tekortkomingen terzake in de werkzaamheden van de commissies en delegaties, alsmede de voortgang inzake de tenuitvoerlegging van de geïntegreerde benadering van de gelijkheid binnen elke commissie; o o o 20. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie en aan de Raad van Europa.