(Raadpleging) Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan de Raad ( COM(2011)0296 ), – gezien artikel 128, lid 2, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, op grond waarvan het Parlement door de Raad is geraadpleegd (C7-0189/2011), – gezien artikel 55 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie economische en monetaire zaken ( A7-0440/2011 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan het Commissievoorstel, als geamendeerd door het Parlement; 2. verzoekt de Commissie haar voorstel krachtens artikel 293, lid 2, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie dienovereenkomstig te wijzigen; 3. verzoekt de Raad, wanneer deze voornemens is af te wijken van de door het Parlement goedgekeurde tekst, het Parlement hiervan op de hoogte te stellen; 4. wenst opnieuw te worden geraadpleegd ingeval de Raad voornemens is ingrijpende wijzigingen aan te brengen in het voorstel van de Commissie; 5. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en aan de Commissie. Het Europees Parlement, – gezien met name de artikelen 6, 7 en 8, artikel 10, lid 1, en de artikelen 11, 12, 21, 47 t/m 50, 52 en 53 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, – gezien met name artikel 2 en artikel 3, lid 2, van het Verdrag betreffende de Europese Unie en de hoofdstukken 1, 2, 4 en 5 van titel V (Ruimte van vrijheid, veiligheid en recht) van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien het besluit van de Raad van 25 februari 2010 tot oprichting van het Permanent Comité operationele samenwerking op het gebied van de binnenlandse veiligheid (COSI) (1) , – gezien „Het programma van Stockholm - Een open en veilig Europa ten dienste van de burger” en de mededeling van de Commissie met als titel „Een ruimte van vrijheid, veiligheid en recht voor de burgers van Europa - Actieplan ter uitvoering van het programma van Stockholm” ( COM(2010)0171 ), – gezien de door de Raad op 25 en 26 februari 2010 aangenomen interneveiligheidsstrategie van de Europese Unie („Naar een Europees veiligheidsmodel”), – gezien de door de Raad op 30 november 2005 aangenomen terrorismebestrijdingsstrategie van de Europese Unie, – gezien de mededeling van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad met als titel „De EU-interneveiligheidsstrategie in actie: vijf stappen voor een veiliger Europa” ( COM(2010)0673 ), – gezien de mededeling van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad met als titel „Eerste jaarverslag over de tenuitvoerlegging van de EU-interneveiligheidsstrategie” ( COM(2011)0790 ), – gezien de mededeling van de Commissie aan het Europees Parlement en aan de Raad inzake de aanscherping van de chemische, biologische, radiologische en nucleaire beveiliging in de Europese Unie – een CBRN-actieplan voor de EU ( COM(2009)0273 ), – gezien de conclusies van de Raad van 24 en 25 februari 2011 over de mededeling van de Commissie betreffende de interneveiligheidsstrategie van de Europese Unie in actie, – gezien de conclusies van de Raad van 8 en 9 november 2010 over de totstandbrenging en uitvoering van een EU-beleidscyclus voor georganiseerde en zware internationale criminaliteit, – gezien de conclusies van de Raad inzake de vaststelling van de EU-prioriteiten ter bestrijding van georganiseerde criminaliteit voor de periode 2011-2013, – gezien het advies van de Europese Toezichthouder voor gegevensbescherming (EDPS) van 17 december 2010 over de mededeling van de Commissie met als titel „De EU-interneveiligheidsstrategie in actie: vijf stappen voor een veiliger Europa”, – gezien het verslag van Europol over de stand van zaken en de tendensen in verband met het terrorisme in Europa (TE-SAT 2011), – gezien het verslag van Europol over de dreigingsevaluatie van de georganiseerde criminaliteit (OCTA 2011), – gezien de Europese veiligheidsstrategie voor 2003 (2) en het desbetreffende uitvoeringsverslag uit 2008 (3) , – gezien zijn resolutie van 25 november 2009 over de mededeling van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad met als titel „Een ruimte van vrijheid, veiligheid en recht ten dienste van de burger – programma van Stockholm” (4) , – gezien zijn resolutie van 25 oktober 2011 over georganiseerde criminaliteit in de Europese Unie (5) , – gezien zijn resolutie van 15 september 2011 over de inspanningen van de EU ter bestrijding van corruptie (6) , – gezien zijn resolutie van 14 december 2011 over het terrorismebestrijdingsbeleid van de EU: belangrijkste resultaten en nieuwe uitdagingen (7) , – gezien de relevante Europese jurisprudentie en de jurisprudentie van de nationale grondwettelijke hoven inzake het evenredigheidsbeginsel en het feit dat overheden in een democratische maatschappij dat beginsel moeten naleven, – gezien artikel 48 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken en het advies van de Commissie buitenlandse zaken ( A7-0143/2012 ), A. overwegende dat met de inwerkingtreding van het Verdrag van Lissabon de ruimte van vrijheid, veiligheid en recht verder geconsolideerd is met betrekking tot de eerbiediging van de grondrechten en de verschillende rechtsstelsels en tradities van de lidstaten; overwegende dat het beleid op dit gebied, in overeenstemming met de bepalingen van het Verdrag, een gedeelde bevoegdheid is van de Unie en de lidstaten; B. overwegende dat het Verdrag van Lissabon het EU-veiligheidsbeleid op die manier onlosmakelijk verbonden heeft aan de specifieke EU-rechtsstaat en zo de grondslag gelegd heeft voor het ontwikkelen van een veiligheidsagenda die gedeeld wordt door de EU en haar lidstaten en die onder democratisch toezicht staat op zowel Europees als nationaal niveau; overwegende dat de versterking van dit beleid dient te gebeuren op grond van democratische waarden, de mensenrechten en de grondrechten; C. overwegende dat eender welk veiligheidsbeleid een onderdeel preventie moet omvatten, dat in het bijzonder onmisbaar is in een periode waarin de economische en sociale ongelijkheden toenemen en de doeltreffendheid van de grondrechten bijgevolg in gevaar wordt gebracht; D. overwegende dat er in het programma van Stockholm op gewezen werd dat er een EU-interneveiligheidsstrategie moet worden uitgewerkt om de veiligheid in de Unie te verhogen en zo de levens en de veiligheid van de burgers van de EU te beschermen en georganiseerde criminaliteit, terrorisme en andere dreigingen op een doeltreffende manier te bestrijden, met eerbiediging van de grondrechten, de beginselen van internationale bescherming en de rechtsstaat; E. overwegende dat noch de lidstaten, noch de Commissie het Parlement een rol in dit proces toebedacht hebben, ondanks de inwerkingtreding van het Verdrag van Lissabon; F. overwegende dat de Commissie in haar mededeling over de interneveiligheidsstratgie voor de periode 2010-2014 vijf prioriteitsgebieden heeft vastgelegd waarin de EU een toegevoegde waarde kan bieden, met name het bestrijden en voorkomen van zware en georganiseerde criminaliteit, terrorisme en cybercriminaliteit, het versterken van het beheer van de buitengrenzen en het vergroten van de veerkracht van de EU bij door mens en natuur veroorzaakte rampen; G. overwegende dat in het eerste jaarverslag van de Commissie over de tenuitvoerlegging van de interneveiligheidsstrategie erkend werd dat elk van de vijf doelstellingen die in 2010 werden vastgelegd, nog steeds geldt, en dat de huidige stand van zaken, de tot nu toe geboekte vooruitgang en de te volgen richting erin werden toegelicht; H. overwegende dat conform het programma van Stockholm het ontwikkelen, monitoren en uitvoeren van de interneveiligheidsstrategie een van de prioritaire taken van het COSI dient te worden; 1. is verheugd over het werk dat geleverd is om een interneveiligheidsstrategie uit te werken en om de beginselen die aan de basis liggen van het Europese veiligheidsmodel zoals ontwikkeld in de interneveiligheidsstrategie, vast te leggen, in het bijzonder ten aanzien van het sterkere verband tussen veiligheid, vrijheid en privacy en samenwerking en solidariteit tussen de lidstaten; onderstreept dat de acties en samenwerking van de Europese Unie op het vlak van veiligheid moeten voldoen aan de verplichtingen die zij moet naleven op het vlak van de grondrechten en dat zij nadruk moeten leggen op maatregelen die gericht zijn op een repressief optreden en op het verstrekken van informatie waardoor de criminaliteit daadwerkelijk kan worden beperkt en terreuraanslagen kunnen worden verijdeld; 2. benadrukt dat vrijheid, veiligheid en recht doelstellingen zijn die samen moeten worden nagestreefd, en is van mening dat de tenuitvoerlegging van het Europees Handvest van de grondrechten centraal moet staan in een alomvattende interneveiligheidsstrategie; brengt in herinnering dat veiligheid, om vrijheid en rechtvaardigheid te bereiken, altijd moet worden nagestreefd in overeenstemming met de in de verdragen opgenomen beginselen, de rechtsstaat en de verplichtingen van de Unie op het vlak van de grondrechten; 3. neemt kennis van de vooruitgang die de lidstaten en de Commissie hebben geboekt in het kader van de EU-beleidscyclus betreffende de georganiseerde criminaliteit en zware internationale criminaliteit, met het oog op de tenuitvoerlegging van de algemene strategische doelstellingen via maatregelen die gestoeld zijn op intergouvernementele samenwerking op operationeel niveau; is echter van mening dat een duidelijke taakverdeling tussen de EU en het nationale niveau noodzakelijk is, dat het Parlement in het proces betrokken moet worden op het vlak van beleidsoriëntatie, tenuitvoerlegging en beoordeling van de resultaten, en dat er in 2013 een grondige beoordeling van de Europese beleidscyclus moet worden uitgevoerd; meent bovendien dat deze cyclus, gezien zijn aard, de nieuwe naam „operationele cyclus van de EU” dient te krijgen; roept de lidstaten op regelmatig te beoordelen of de nationale programma's ter bestrijding van de georganiseerde criminaliteit een aanvulling vormen op de programma's die op Europese schaal moeten worden uitgewerkt, en om de bereikte resultaten en de vooruitzichten te evalueren vanuit Europees strategisch en operationeel standpunt, met de betrokkenheid van de EU-instellingen, de relevante EU-agentschappen en de nationale parlementen; 4. acht het eveneens van wezenlijk belang om in het meerjarig kader 2014-2020 te voorzien in toereikende financiële middelen om deze strategie ten uitvoer te leggen met behulp van het daartoe voorziene fonds; 5. herinnert eraan dat de bevoegdheid voor het veiligheidsbeleid gedeeld wordt door de EU en de lidstaten en dat dit een gebied is waarop de subsidiariteit geëerbiedigd moet worden; is van mening dat het kader van de interneveiligheidsstrategie een toegevoegde waarde kan betekenen voor de inspanningen van alle EU-instellingen en van de lidstaten op dit gebied door middel van een alomvattende en samenhangende benadering; 6. is van mening dat een alomvattende EU-analyse van de aan te pakken dreigingen op basis van feiten en kennis een essentiële voorwaarde is voor een doeltreffende interneveiligheidsstrategie en dat Europol een dergelijke EU-wijde analyse dient te verrichten op basis van een meer transparante en solide methodologie voor de beoordeling van dreigingen en gebruikmakend van omvattende bijdragen van de lidstaten; 7. herinnert eraan dat het Europees Parlement nu een volwaardige institutionele speler is op het vlak van het veiligheidsbeleid en als dusdanig het recht heeft om actief deel te nemen aan het vastleggen van de kenmerken en prioriteiten van de interneveiligheidsstrategie en van het EU-veiligheidsmodel en aan het evalueren van die instrumenten, onder meer via regelmatige monitoring van de tenuitvoerlegging van de interneveiligheidsstrategie, die gezamenlijk moet worden uitgevoerd door het EP, de nationale parlementen en de Raad krachtens artikelen 70 en 71 van het VWEU en artikel 6, lid 2, van het besluit tot oprichting van het COSI; 8. steunt in dit verband en op basis van de huidige samenwerking tussen het Europees Parlement en de nationale parlementen het idee van een „parlementaire beleidscyclus” – die nauw afgestemd moet worden op onder andere de jaarverslagen van de Commissie op dit gebied – die afgerond wordt met een parlementair jaarverslag over de huidige stand van zaken betreffende de interneveiligheidsstrategie; 9. benadrukt het belang van samenhang en synergieën tussen de interne en externe aspecten van veiligheid, en onderstreept dat het belangrijk is ervoor te zorgen dat de maatregelen en acties ter uitvoering van de interneveiligheidsstrategie in overeenstemming zijn met de verplichtingen van de Unie in verband met de grondrechten, in het bijzonder artikelen 2, 6 en 7 van het VEU, met de doelstellingen van het buitenlands beleid zoals beschreven in artikel 21 van het VEU, alsook met de internationale rechten van de mens en met het humanitair recht; neemt kennis van het gezamenlijk document betreffende de versterking van de banden tussen de actoren van het gemeenschappelijk veiligheids- en defensiebeleid (GVDB) en justitie en binnenlandse zaken (JBZ) en de in het stappenplan opgenomen maatregelen; benadrukt het belang van passende informatie-uitwisseling, raadpleging en samenwerking met alle betrokken spelers, alsook van oplossingen die anticiperen op gebeurtenissen in plaats van erop te reageren; kijkt uit naar het resultaat van de in het kader van de tenuitvoerlegging van het programma van Stockholm uitgevoerde werkzaamheden met betrekking tot de complementariteit van de maatregelen van de lidstaten en de EU binnen de externe dimensie van JBZ, alsook naar verbintenissen om de EU-externeveiligheidsstrategie eventueel bij te werken; 10. onderstreept dat de gehele interneveiligheidsstrategie op lange termijn meer gericht moet zijn op het aantoonbare verband tussen externe dreigingen en het gebrek aan of het ondoeltreffende gebruik van strategieën en maatregelen die voor de veiligheid een sterke preventie van dreigingen kunnen vormen, zoals gerichte ontwikkelingshulp, strategieën om de armoede te bestrijden of herstelplannen voor door mens of natuur veroorzaakte rampen; 11. neemt nota van de vastlegging van de vijf prioriteitsgebieden waarvoor concrete maatregelen zijn voorgesteld op het niveau van de EU en van de lidstaten; is van mening dat deze doelstellingen niet volledig zijn en dat de volgorde van de prioriteiten beter gestructureerd had kunnen worden; benadrukt dat de strijd tegen terrorisme en georganiseerde criminaliteit een belangrijke prioriteit binnen de interneveiligheidsstrategie is en moet blijven; is van mening dat de kwestie van de veerkracht bij door mens en natuur veroorzaakte rampen, met inbegrip van het falen van vitale infrastructuur, eveneens dient te worden aangepakt; wijst er echter op dat het niet volledig gerechtvaardigd of gepast lijkt om in het kader van de interneveiligheidsstrategie maatregelen te treffen op het gebied van de handhaving van intellectuele eigendomsrechten, waarover een specifiek en grondig debat wordt gevoerd; 12. is van mening dat georganiseerde misdaad in al zijn vormen, met inbegrip van de maffia, een steeds grotere bedreiging vormt voor vrijheid, veiligheid en recht van de burgers van de EU en dat de bestrijding ervan een prioriteit dient te blijven, in overeenstemming met de aanbevelingen zoals gedaan in zijn resolutie van 25 oktober 2011 over georganiseerde criminaliteit in de Europese Unie, op basis van specifieke gegevens en informatie over de huidige samenwerking tussen de EU en de lidstaten in de strijd tegen de maffia, het witwassen van geld, corruptie, witteboordencriminaliteit en andere vormen van georganiseerde misdaad; 13. vraagt de Commissie en de Raad voorrang te geven aan de strijd tegen de corruptie in het kader van het programma van de Unie inzake veiligheid, en hier de passende financiële middelen aan toe te wijzen, overwegende dat het programma van Stockholm in punt 4.1 corruptie vermeldt als een van de transnationale dreigingen die de interne veiligheid van de Unie in gevaar blijven brengen en die een duidelijke en alomvattende reactie noodzakelijk maken; 14. herinnert aan het belang van de preventie en bestrijding van terrorisme en aanverwante activiteiten, met inbegrip van de financiering ervan, en ziet uit naar het voorstel voor een kader voor administratieve maatregelen, zoals de bevriezing van de middelen van personen die worden verdacht van terrorisme, in overeenstemming met artikel 75 van het VWEU; roept de Commissie en de lidstaten bovendien op om, buiten het specifieke kader van de interneveiligheidsstrategie, te overwegen specifieke wetgeving aan te nemen betreffende terrorismeslachtoffers, om het publieke karakter ervan te erkennen, en uitvoeriger bepalingen op te nemen die de slachtoffers passende bescherming, steun en erkenning garanderen; 15. acht het van het allergrootste belang milieucriminaliteit, economische criminaliteit en zakelijke criminaliteit op een krachtige manier te bestrijden, aangezien die vormen van criminaliteit bijzonder nadelige gevolgen hebben voor de levensomstandigheden van de Europese burgers, in het bijzonder in tijden van crisis; betreurt in dit verband de door bepaalde lidstaten getroffen maatregelen met het oog op de versoepeling van de straffen voor dergelijke misdrijven; onderstreept bovendien de kloof tussen de voorstellen op die gebieden en de stigmatisering van bepaalde minder zware vormen van delinquentie; 16. is verheugd over het feit dat de bestrijding van cybercriminaliteit een prioriteit is geworden in de interneveiligheidsstrategie en onderstreept dat het belangrijk is de nadruk te leggen op preventie; neemt kennis van en steunt de toezegging van de Commissie om in 2012 een overkoepelende Europese strategie voor internetbeveiliging te ontwikkelen; dringt er bij de lidstaten op aan de conventie van de Raad van Europa inzake cybercriminaliteit te ratificeren; 17. herhaalt dat het verbeteren van de politie- en justitiële samenwerking in de EU, onder meer via Europol en Eurojust alsook door middel van passende opleidingen, van wezenlijk belang is voor een degelijke interneveiligheidsstrategie en dat zowel de bevoegde autoriteiten in de lidstaten als de Europese instellingen en agentschappen daarbij betrokken moeten zijn; roept de Commissie en de lidstaten ertoe op hier een prioriteit van te maken voor de interneveiligheidsstrategie; verzoekt eveneens om passende en consequente rechtsinstrumenten om het gebruik van bewijsmateriaal te vereenvoudigen; 18. benadrukt de bijdrage van GVDB-missies aan de bevordering van respect voor de rechtsstaat en de handhaving van vrede en veiligheid in de buurlanden van de EU en wereldwijd, wat er mede toe bijdraagt dat het falen van staten wordt voorkomen en dat wijkplaatsen voor transnationale criminele en terroristische activiteiten worden geëlimineerd; 19. betreurt in dit verband dat de interneveiligheidsstratgie nog steeds niet voorzien is van een gedegen „justitiële dimensie”; herinnert eraan dat, in overeenstemming met het programma van Stockholm, wederzijds vertrouwen versterkt dient te worden door geleidelijk een Europese justitiële cultuur te ontwikkelen die gebaseerd is op diversiteit van de rechtsstelsels en eenheid ingevolge het Europees recht, en dat de rechtsstelsels van de lidstaten op een coherente en doeltreffende manier samen moeten kunnen werken, met inachtneming van de nationale rechtstradities; is van mening dat het vastleggen van een reeks prioriteiten op het vlak van justitiële samenwerking moet bekeken worden in nauw verband met alle dimensies van de ruimte zoals vastgelegd in titel V van het VWEU, met name de ruimte van vrijheid, veiligheid en recht; benadrukt dat het belangrijk is dat met derde landen gesloten overeenkomsten inzake justitiële samenwerking correct ten uitvoer worden gelegd; 20. is van mening dat, met betrekking tot het verband tussen interne en externe veiligheid, de samenwerking van de EU met andere internationale instellingen zoals de NAVO en de OVSE verder dient te worden bevorderd; 21. benadrukt dat de strijd tegen terrorisme een prioriteit is voor de interneveiligheidsstrategie en dat de doelstellingen en instrumenten ervan terdege moeten worden geëvalueerd, zoals aangegeven in zijn resolutie van 14 december 2011 over „het EU-beleid inzake terrorismebestrijding: belangrijkste resultaten en nieuwe uitdagingen”; wijst erop dat het preventie- en beschermingsbeleid meer prioriteit moet krijgen, samen met vervolging en reactie; is in deze context van oordeel dat de aandacht beter moet worden gericht op gerichte wetshandhaving en op inlichtingen gebaseerde activiteiten die terreuraanslagen daadwerkelijk voorkomen, die worden uitgevoerd in overeenstemming met de beginselen van noodzaak en evenredigheid en die de grondrechten eerbiedigen, en die onderworpen zijn aan controle en aan de verplichting om rekenschap af te leggen; herinnert eraan dat dit van wezenlijk belang is indien de Europese Unie op geloofwaardige wijze de grondrechten, intern zowel als extern, wil aanmoedigen; 22. acht het van cruciaal belang preventiemechanismen te ontwikkelen, in het bijzonder om de vroegtijdige detectie van signalen van gewelddadige radicalisering of dreigingen mogelijk te maken, met inbegrip van dreigingen met betrekking tot gewelddadig of militant extremisme; herhaalt het belang van maatregelen die erop gericht zijn gewelddadige radicalisering tegen te gaan in kwetsbare bevolkingsgroepen, en kijkt uit naar de toekomstige werkzaamheden van het EU-netwerk voor voorlichting over radicalisering, dat tot doel heeft kennisuitwisseling en bewustmaking te vergemakkelijken en innovatieve oplossingen te identificeren; 23. erkent de aandacht die wordt besteed aan de beveiliging van grenzen in het kader van de interneveiligheidsstrategie, maar is van mening dat grensbeheer en de mobiliteit van personen kwesties zijn die niet enkel van belang zijn voor veiligheid, maar ook belangrijke elementen zijn van een ruimere politieke strategie die, naast de veiligheidsdimensie, ook het EU-beleid inzake immigratie, asiel en ontwikkeling bekijkt, alsook het beleid ter ondersteuning van economische, sociale en democratische ontwikkeling en ter bevordering van de mensenrechten in derde landen; beklemtoont echter het feit dat de veiligheid moet worden verzekerd met eerbiediging van de verwezenlijkingen van de Unie, namelijk de vrijheid van verplaatsing over de binnengrenzen; 24. bevestigt opnieuw dat het belangrijk is te zorgen voor coördinatie van de maatregelen die door de lidstaten worden genomen op het vlak van het beheer van de buitengrenzen, en onderstreept dat voor de vereenvoudiging van het vrije verkeer en een betere veiligheid aan de buitengrenzen een nauwe samenwerking met de buurlanden van de Europese Unie absoluut noodzakelijk is; benadrukt dat de geleidelijke invoering van geïntegreerd grensbeheer tot doel moet hebben reizen te vereenvoudigen; 25. is van mening dat de interneveiligheidsstrategie de visie van het programma van Stockholm duidelijker moet weerspiegelen en vindt het aangewezen om een parlementaire „tussentijdse” herziening van het programma van Stockholm uit te voeren vóór eind 2013 om de strategische, wetgevings- en financiële prioriteiten van het programma te evalueren; is eveneens van mening dat er een aanvullende beoordeling nodig is voor de relevante Europese agentschappen (Europol, Eurojust en het Europees Justitieel Netwerk) die momenteel onderworpen worden aan een „Lissabonisering”, alsook voor andere agentschappen en organen; herhaalt dat de maatregelen en operaties van de agentschappen moeten stroken met hun mandaat dat is vastgelegd in de besluiten betreffende hun tenuitvoerlegging en werking, en de democratische waarden en beginselen alsook de vrijheden en grondrechten die zijn opgenomen in het Handvest van de grondrechten van de EU dienen te eerbiedigen; 26. herinnert eraan dat de verwerking en vergaring van persoonsgegevens in het kader van de interneveiligheidsstrategie steeds moet voldoen aan de beginselen van de EU-gegevensbescherming, in het bijzonder de beginselen van noodzaak, evenredigheid en wettigheid, en aan de relevante EU-regelgeving op dit gebied; verheugt zich over de voorstellen inzake gegevensbescherming die op 25 januari 2012 door de Commissie werden ingediend, maar is van mening dat het voorstel voor een richtlijn op het gebied van justitiële samenwerking in strafzaken en repressief optreden ambitieuzer moet zijn en steviger garanties moet bieden, in het bijzonder met betrekking tot profilering en geautomatiseerde verwerking; 27. wijst in dat verband nogmaals op de noodzaak van gedegen democratisch toezicht op en beoordeling van RVVR-agentschappen om te vermijden dat de grens „tussen beleidsadvies en eigenlijke beleidsvorming” met betrekking tot de RVVR-agentschappen vervaagt; 28. dringt er bij de ondervoorzitter/hoge vertegenwoordiger en de Commissie op aan hun voorstel – gepland voor 2011 – betreffende de uitvoering van de solidariteitsclausule voor te leggen, waarbij genoemde clausule geen verdubbeling mag zijn van bestaande initiatieven maar wel het kader dient vast te stellen voor het gebruik en de coördinatie van beschikbare EU- en nationale instrumenten, waaronder het GVDB, in situaties zoals bedoeld in artikel 222 van het VWEU; is van mening dat de EU alleen dankzij het volledige scala aan mogelijkheden dat ontstaat door de uitvoering van de solidariteitsclausule tussen alle lidstaten klaar zal staan om dreigingen ten aanzien van de veiligheid van een of meer lidstaten te voorkomen en er op veilige en gecoördineerde wijze op te reageren; 29. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie en de nationale parlementen. Het Europees Parlement, – gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU), en met name het derde deel, titel V, hoofdstuk 4 , getiteld „Justitiële samenwerking in strafzaken ” , – gezien het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, en met name titel VI inzake justitie, – gezien de mededeling van de Commissie van 20 september 2011 met als titel „Werken aan een strafrechtbeleid van de EU: de effectieve uitvoering van EU-beleid waarborgen door middel van strafrecht” ( COM(2011)0573 ), – gezien de conclusies van de Raad van 30 november 2009 over modelbepalingen, die als aanzet moeten dienen voor de beraadslagingen van de Raad over het strafrecht, – gezien zijn resolutie van 25 oktober 2011 over georganiseerde criminaliteit in de Europese Unie (1) , – gezien zijn aanbeveling van 7 mei 2009 aan de Raad over de ontwikkeling van een EU-ruimte voor strafrechtspleging (2) , – gezien zijn studies over „Harmonisatie van het strafrecht in de EU” (3) en over „Ontwikkeling van een EU-ruimte voor strafrechtspleging” (4) , – gelet op artikel 48 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken ( A7-0144/2012 ), A. overwegende dat de Unie haar burgers – aldus artikel 3, lid 2, van het Verdrag betreffende de Europese Unie (VEU) - een ruimte van vrijheid, veiligheid en recht zonder binnengrenzen biedt, waarin het vrije verkeer van personen gewaarborgd is in combinatie met passende maatregelen met betrekking tot onder andere voorkoming en bestrijding van criminaliteit; B. overwegende dat het Parlement en de Raad overeenkomstig artikel 83 VWEU minimumvoorschriften kunnen vaststellen betreffende de bepaling van strafbare feiten en sancties; C. overwegende dat artikel 83, lid 3, VWEU tevens voorziet in een noodremprocedure voor het geval dat een lid van de Raad van oordeel is dat de voorgestelde wetgevende maatregel afbreuk zou doen aan fundamentele aspecten van zijn strafrechtstelsel, waarmee wordt onderkend dat het strafrecht vaak de weerspiegeling vormt van de elementaire waarden, gewoontes en keuzes binnen een gegeven samenleving, al moet daarbij wel het internationale mensenrechtenrecht in acht worden genomen; D. overwegende dat de subsidiariteits- en proportionaliteitsbeginselen, zoals genoemd in artikel 5 van het VEU, daarom in het bijzonder relevant zijn voor wetgevingsvoorstellen die het strafrecht regelen; E. overwegende dat de strafrechts- en strafprocesrechtsstelsels van de lidstaten zich gedurende eeuwen hebben ontwikkeld, dat elke lidstaat zijn geheel eigen uitwerkingen en kenmerken heeft, en dat kerngebieden van het strafrecht bijgevolg aan de lidstaten moeten worden overgelaten; F. overwegende dat het beginsel van wederzijdse erkenning op steeds meer beleidsterreinen ingang vindt, met name op het punt van vonnissen en rechterlijke beslissingen, en dit beginsel wederzijds vertrouwen vereist, waarvoor invoering van minimum beschermingsnormen op het hoogst mogelijke niveau noodzakelijk is; G. overwegende dat de harmonisering van het strafrecht in de EU dient bij te dragen tot een gemeenschappelijke EU-rechtscultuur waar het gaat om misdaadbestrijding, welke cultuur naast maar niet in de plaats van nationale rechtstradities moet komen, en positief moet uitwerken op het wederzijdse vertrouwen tussen de rechtsstelsels van de EU-lidstaten; H. overwegende dat het strafrecht een samenhangend wetgevingsstelsel moet vormen dat gestoeld is op een aantal basisbeginselen en normen van goed bestuur met volledige inachtneming van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, het Europees Verdrag voor de rechten van de mens en andere internationale mensenrechtenverdragen waarbij de lidstaten partij zijn; I. overwegende dat vanwege de eraan inherente mogelijkheid om bepaalde mensenrechten en basisvrijheden in te perken van personen die verdacht, beschuldigd of veroordeeld zijn, naast het mogelijke stigmatiserende effect van strafrechtelijk onderzoek, en in acht nemende dat overdreven gebruik van strafwetgeving tot afname van de effectiviteit leidt, het strafrecht pas als uiterste redmiddel (ultima ratio) dient te worden toegepast om duidelijk bepaalde en begrensde handelingen aan te pakken, die niet doeltreffend kunnen worden aangepakt door minder zware maatregelen en die aanzienlijke schade toebrengen aan individuen of de samenleving; J. overwegende dat het strafrecht van de EU in het algemeen alleen sancties mag opleggen voor handelingen die opzettelijk zijn gepleegd of, in uitzonderlijke gevallen, voor handelingen uit grove nalatigheid, en gestoeld moet zijn op het beginsel van de individuele schuld (nulla poena sine culpa), ofschoon er in sommige gevallen reden kan zijn om voor sommige soorten delicten een strafrechtelijke aansprakelijkheid voor rechtspersonen in te voeren; K overwegende dat overeenkomstig het lex certa-vereiste de bestanddelen van een strafbaar feit precies moeten worden beschreven om de voorspelbaarheid wat betreft de toepassing, de reikwijdte en de betekenis ervan te waarborgen; L. overwegende dat aangaande richtlijnen de lidstaten een bepaalde beoordelingsvrijheid hebben om bepalingen om te zetten in nationale wetgeving, wat inhoudt dat om te voldoen aan het lex certa-vereiste, niet alleen de EU-wetgeving zelf, maar ook de omzetting in nationale wetgeving van de hoogste kwaliteit dient te zijn; M. overwegende dat de invoering van EU-strafrechtbepalingen zich niet zal beperken tot de terreinen vrijheid, veiligheid en recht, maar betrekking kan hebben op een groot aantal beleidsterreinen; N. overwegende dat de Europese Unie tot dusver dikwijls op ad-hocbasis strafrechtbepalingen heeft ontwikkeld, en derhalve een behoefte heeft gecreëerd aan grotere cohesie; O. overwegende dat het Parlement zijn eigen procedures dient op te stellen om, samen met de medewetgever, te zorgen voor een samenhangend strafrechtstelsel van de hoogste kwaliteit; P. overwegende dat er voor het vergemakkelijken van de samenwerking op het gebied van het strafrecht tussen de Commissie, de Raad en het Parlement een interinstitutionele overeenkomst geboden is; Q. overwegende dat artikel 67, lid 1, VWEU bepaalt dat de Unie een ruimte van vrijheid, veiligheid en recht tot stand brengt waar de grondrechten en de verschillende rechtsstelsels en –tradities van de lidstaten worden geëerbiedigd; 1. onderstreept dat voorstellen voor EU-bepalingen inzake materieel strafrecht volledig dienen te voldoen aan de subsidiariteits- en proportionaliteitsbeginselen; 2. herinnert eraan dat het strafrecht de grondrechten van verdachte, beschuldigde of veroordeelde personen ten volle moet eerbiedigen; 3. benadrukt dat op dit punt niet kan worden volstaan met verwijzing naar abstracte begrippen of symbolische gevolgen, maar dat de noodzaak van nieuwe materiële strafbepalingen moet worden aangetoond met het nodige feitelijke bewijs waaruit blijkt dat: 4. erkent het belang van andere algemene beginselen die betrekking hebben op het strafrecht, zoals: 5. is verheugd dat de Commissie in haar recente mededeling betreffende een strafrechtbeleid van de EU erkent dat de eerste stap bij het ontwikkelen van strafrechtwetgeving altijd moet zijn om te beslissen of er überhaupt bepalingen inzake materieel strafrecht dienen te worden aangenomen; 6. moedigt de Commissie aan om maatregelen voor te stellen die een consequentere en beter samenhangende handhaving van bestaande EU-strafrechtbepalingen op nationaal vlak mogelijk maken, zonder afbreuk te doen aan de beginselen van noodzakelijkheid en subsidiariteit; 7. benadrukt dat harmoniseringsmaatregelen in eerste instantie voorgesteld dienen te worden om de toepassing van het beginsel van wederzijdse erkenning in de praktijk te bevorderen en niet alleen om het toepassingsbereik van geharmoniseerd EU-strafrecht uit te breiden; 8. moedigt de Commissie aan om in haar effectbeoordelingen gebruik te blijven maken van noodzakelijkheids- en evenredigheidstoetsing, de goede praktijken van lidstaten met een hoog peil aan processuele waarborgen over te nemen, een evaluatie aan de hand van haar grondrechten grondrechtenchecklist, en bovendien een toetsing in te voeren die nagaat in hoeverre haar voorstellen beantwoorden aan bovengenoemde algemene strafrechtelijke beginselen ; 9. onderstreept dat er uniforme minimumnormen moeten worden ingevoerd, met het oog op een bescherming op het hoogst mogelijke niveau ten behoeve van verdachten en aangeklaagden in strafrechtelijke procedures, ter versterking van het wederzijds vertrouwen; 10. moedigt de Commissie en de lidstaten aan om ook andere dan wetgevende maatregelen in aanmerking te nemen die het vertrouwen tussen de verschillende rechtsstelsels van de lidstaten versterken, de cohesie verbeteren en de totstandkoming bevorderen van een gemeenschappelijke EU-rechtscultuur op het punt van misdaadbestrijding; 11. benadrukt de noodzaak voor meer cohesie en hoogstaande kwaliteit in de EU-benadering van het strafrecht en betreurt de fragmentarische benadering waarvoor tot dusver is gekozen; 12. is verheugd over het bestaan van een gemeenschappelijke coördinatiegroep inzake strafrecht binnen de Commissie en verzoekt de Commissie om het Parlement meer informatie te verstrekken over het mandaat en de werking ervan; 13. pleit voor een duidelijke coördinerende autoriteit binnen de Commissie voor alle voorstellen die strafrechtelijke bepalingen bevatten, zodat een coherente benadering gewaarborgd is; 14. is verheugd over het bestaan van een werkgroep van de Raad inzake materieel strafrecht en verzoekt de Raad om het Parlement van specifieke informatie te voorzien over de wijze waarop deze zich verhoudt tot andere werkgroepen van de Raad die zich bezighouden met strafrechtbepalingen op andere beleidsterreinen dan justitie en binnenlandse zaken; 15. dringt aan op een interinstitutionele overeenkomst betreffende de beginselen en methoden voor het opstellen van voorstellen voor toekomstige materiële EU-bepalingen inzake materieel strafrecht en vraagt de Commissie en de Raad een interinstitutionele werkgroep in te stellen met behulp waarvan deze instellingen en het Parlement een dergelijke overeenkomst kunnen opstellen en algemene aangelegenheden kunnen bespreken gericht op het waarborgen van de cohesie binnen het EU-strafrecht; 16. meent dat deze interinstitutionele werkgroep de juiste reikwijdte en toepassing van strafrechtelijke sancties op EU-niveau moet helpen bepalen, en de bestaande wetgeving moet nazien om de versnippering en rechtsconflicten tegen te gaan die zo kenmerkend zijn voor de huidige aanpak; 17. besluit na te gaan hoe een coherente benadering van EU-wetgeving inzake materieel strafrecht het beste binnen het Parlement kan worden gewaarborgd en wijst wat dit betreft op het ontbreken van een coördinerende commissie en op de belangrijke rol die zijn Juridische Dienst mogelijk kan vervullen; 18. onderstreept het belang van een op te richten informatiedienst voor het Parlement die de individuele leden steun kan geven bij hun dagelijkse werkzaamheden, waarmee de kwaliteit van het werk van het Parlement als medewetgever zou zijn gewaarborgd; waarborgt; 19. wijst erop dat een coherente benadering vereist dat het Parlement, alvorens een voorstel voor wetgeving inzake materieel strafrecht aan te kunnen nemen, de beschikking dient te hebben over een juridische analyse van het voorstel, waarin wordt aangegeven of aan alle voorschriften van deze resolutie is voldaan, of welke verbeteringen nog dienen te worden aangebracht; 20. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de nationale parlementen van de lidstaten en de Raad van Europa. Het Europees Parlement, – gezien Richtlijn 2005/29/EG van het Europees Parlement en de Raad van 11 mei 2005 betreffende oneerlijke handelspraktijken van ondernemingen jegens consumenten op de interne markt (1) , – gezien Richtlijn 2011/83/EU van het Europees Parlement en de Raad van 25 oktober 2011 betreffende consumentenrechten, tot wijziging van Richtlijn 93/13/EEG van de Raad en van Richtlijn 1999/44/EG van het Europees Parlement en de Raad en tot intrekking van Richtlijn 85/577/EEG en van Richtlijn 97/7/EG van het Europees Parlement en de Raad (2) , – gezien het Voorstel voor een verordening van het Europees Parlement en de Raad tot vaststelling van een consumentenprogramma 2014-2020 ( COM(2011)0707 ) en de bijbehorende documenten (SEC(2011)1320 en SEC(2011)1321), – gezien Richtlijn 2006/114/EG van het Europees Parlement en de Raad van 12 december 2006 inzake misleidende reclame en vergelijkende reclame (3) , – gezien Richtlijn 2010/13/EU van het Europees Parlement en de Raad van 10 maart 2010 betreffende de coördinatie van bepaalde wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in de lidstaten inzake het aanbieden van audiovisuele mediadiensten (richtlijn audiovisuele mediadiensten) (4) , – gezien Verordening (EG) nr. 2006/2004 van het Europees Parlement en de Raad van 27 oktober 2004 betreffende samenwerking tussen de nationale instanties die verantwoordelijk zijn voor handhaving van de wetgeving inzake consumentenbescherming („verordening betreffende samenwerking met betrekking tot consumentenbescherming”) (5) , – gezien Richtlijn 2004/113/EG van de Raad van 13 december 2004 houdende toepassing van het beginsel van gelijke behandeling van mannen en vrouwen bij de toegang tot en het aanbod van goederen en diensten (6) , – gezien zijn resolutie van 25 oktober 2011 over mobiliteit en integratie van gehandicapten en de Europese strategie inzake handicaps 2010-2020 (7) , – gezien het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, zoals geïntegreerd in de Verdragen middels artikel 6 van het Verdrag betreffende de Europese Unie (VEU), en in het bijzonder artikel 7 (eerbiediging van het privéleven en het familie- en gezinsleven), artikel 21 (non-discriminatie), artikel 24 (rechten van het kind), artikel 25 (rechten van ouderen), artikel 26 (integratie van personen met een handicap) en artikel 38 (consumentenbescherming) van dit Handvest, – gezien artikel 12 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, waarin het volgende is bepaald: „Met de eisen terzake van consumentenbescherming wordt rekening gehouden bij het bepalen en uitvoeren van het beleid en het optreden van de Unie op andere gebieden”, – gezien artikel 9 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, waarin het volgende is bepaald: „Bij de bepaling en de uitvoering van haar beleid en optreden houdt de Unie rekening met de eisen in verband met de bevordering van een hoog niveau van werkgelegenheid, de waarborging van een adequate sociale bescherming, de bestrijding van sociale uitsluiting alsmede een hoog niveau van onderwijs, opleiding en bescherming van de volksgezondheid”, – gezien zijn resolutie van 15 november 2011 over een nieuwe strategie voor het consumentenbeleid (8) , – gezien de mededeling van de Commissie aan de Europese Raad over Europa 2020, een strategie voor slimme, duurzame en inclusieve groei ( COM(2010)2020 ), – gezien zijn resolutie van 21 september 2010 over de voltooiing van de interne markt voor e-handel (9) , – gezien zijn resolutie van 15 december 2010 over de gevolgen van adverteren voor het consumentengedrag (10) , – gezien de mededeling van de Commissie van 7 juli 2009 aan het Europees Parlement, de Raad, het Europees Economisch en Sociaal Comité en het Comité van de Regio's inzake een geharmoniseerde methode voor de indeling en rapportage van klachten en vragen van consumenten ( COM(2009)0346 ) en de begeleidende ontwerpaanbeveling van de Commissie (SEC(2009)0949), – gezien het werkdocument van de Commissiediensten van 7 april 2011 getiteld „Consumer Empowerment in the EU” (SEC(2011)0469), – gezien de mededeling van de Commissie van oktober 2011 getiteld „Markten voor de consument laten werken – Zesde editie van het scorebord voor de consumentenmarkten” (SEC(2011)1271), – gezien de mededeling van de Commissie van 11 maart 2011 getiteld „Consumenten thuis op de interne markt”, vijfde editie van het scorebord consumentenvoorwaarden (SEC(2011)0299), – gezien Richtlijn 95/46/EG van het Europees Parlement en de Raad van 24 oktober 1995 betreffende de bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens en betreffende het vrije verkeer van die gegevens (11) , – gezien Richtlijn 2002/58/EG van het Europees Parlement en de Raad van 12 juli 2002 betreffende de verwerking van persoonsgegevens en de bescherming van de persoonlijke levenssfeer in de sector elektronische communicatie (12) , – gezien Richtlijn 2000/31/EG van het Europees Parlement en de Raad van 8 juni 2000 betreffende bepaalde juridische aspecten van de diensten van de informatiemaatschappij, met name de elektronische handel, in de interne markt (13) , – gezien zijn resolutie van 9 maart 2010 over consumentenbescherming (14) , – gezien zijn resolutie van 9 maart 2010 over het scorebord van de interne markt (15) , – gezien zijn resolutie van 13 januari 2009 over de omzetting, tenuitvoerlegging en handhaving van Richtlijn 2005/29/EG betreffende oneerlijke handelspraktijken van ondernemingen jegens consumenten op de interne markt en Richtlijn 2006/114/EG inzake misleidende reclame en vergelijkende reclame (16) , – gezien zijn resolutie van 3 september 2008 over het effect van marketing en reclame op de gelijkheid tussen vrouwen en mannen (17) , – gezien de Speciale Eurobarometer nr. 342 over empowerment van consumenten, – gezien het analytisch verslag over de attitudes ten aanzien van grensoverschrijdende verkoop en de bescherming van de consumenten, in maart 2010 gepubliceerd door de Commissie in Flash Eurobarometer nr. 282, – gezien de Europese aanpak van mediageletterdheid in de digitale omgeving, – gezien de richtsnoeren van de Commissie over de toepassing van de richtlijn oneerlijke handelspraktijken (SEC(2009)1666), – gezien artikel 48 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie interne markt en consumentenbescherming ( A7-0155/2012 ), A. overwegende dat de ontwikkeling en de bescherming van consumentenrechten fundamentele waarden zijn bij de ontwikkeling van het desbetreffende beleid van de Europese Unie, met name voor de versterking van de interne markt, en bij het nastreven van de Europa 2020-doelstellingen; B. overwegende dat de ambitie van het EU-consumentenbeleid een hoog niveau van empowerment en bescherming voor elke consument moet zijn; C. overwegende dat op de interne markt alle consumenten, maar met name kwetsbare consumenten, ook goed moeten worden beschermd om rekening te houden met hun speciale behoeften en hun capaciteiten te versterken; D. overwegende dat het in brede kring gehanteerde concept van kwetsbare consumenten is gebaseerd op het begrip kwetsbaarheid als endogeen verschijnsel, en zich richt op een heterogene groep die bestaat uit personen die als permanent kwetsbaar worden beschouwd vanwege hun mentale, fysieke of psychologische handicap, leeftijd, goedgelovigheid of geslacht, en overwegende dat het concept van kwetsbare consumenten ook consumenten in een kwetsbare toestand moet omvatten, dat wil zeggen consumenten die zich tijdelijk in een machteloze situatie bevinden door een kloof tussen hun persoonlijke toestand en eigenschappen enerzijds en hun externe omgeving anderzijds, waarbij rekening wordt gehouden met criteria zoals opleiding, sociale en financiële situatie (bijvoorbeeld een overmatige schuldenlast), toegang tot internet, enz.; overwegende dat alle consumenten op een bepaald moment in hun leven kwetsbaar kunnen worden door externe factoren en wisselwerkingen met de markt of omdat ze moeite hebben toegang te krijgen tot en inzicht te verwerven in relevante consumenteninformatie, waardoor ze speciale bescherming nodig hebben; Kwetsbaarheid en kwetsbare consumenten 1. merkt op dat een algemene aanpak en de totstandbrenging van een alomvattend wetgevingsinstrument moeilijk zijn vanwege de verscheidenheid aan kwetsbare situaties, zowel wanneer consumenten onder wettelijke bescherming geplaatst worden als wanneer ze zich in een specifieke situatie van sectorale of tijdelijke kwetsbaarheid bevinden, als gevolg waarvan de bestaande wetgeving en het actuele beleid het kwetsbaarheidsprobleem van geval tot geval benaderen; benadrukt daarom dat in de Europese wetgeving het kwetsbaarheidsprobleem bij consumenten horizontaal moet worden aangepakt, rekening houdend met de diverse behoeften, vaardigheden en omstandigheden van consumenten; 2. benadrukt dat lidstaten passende maatregelen moeten nemen om adequate waarborgen te bieden voor de bescherming van kwetsbare consumenten; 3. onderstreept dat de strategie voor de rechten van kwetsbare consumenten gericht moet zijn op het versterken van hun rechten en moet garanderen dat die rechten doeltreffend gewaarborgd en ten uitvoer gebracht worden, en de consumenten alle noodzakelijke middelen moet bieden om passende beslissingen te kunnen nemen en zelfverzekerd op te treden, ongeacht het gebruikte instrument; is van mening dat, aangezien de EU zich moet concentreren op de doeltreffende bescherming van de rechten van alle consumenten, het begrip „gemiddelde consument” niet flexibel genoeg is om te worden aangepast aan specifieke gevallen en soms niet overeenkomt met situaties in de praktijk; 4. benadrukt dat een strategie voor de aanpak van consumentenkwetsbaarheid evenwichtig moet zijn, zodat individuele vrijheden en de keuzevrijheid van consumenten niet worden beknot; 5. verzoekt de Commissie en moedigt de lidstaten aan om sociale gedragingen, consumptiegedrag en situaties die bepaalde groepen of individuen in een kwetsbare situatie kunnen brengen voortdurend zorgvuldig te onderzoeken, bijvoorbeeld door analyse van consumentenklachten, en om kwetsbaarheid waar nodig te bestrijden met specifieke maatregelen zodat bescherming kan worden geboden aan alle consumenten, ongeacht hun vaardigheden of de levensfase waarin ze zich bevinden; 6. wijst erop dat er nog altijd verschillen bestaan tussen producten van hetzelfde merk in verschillende lidstaten, waardoor consumenten in sommige lidstaten minder beschermd zijn; benadrukt dat in de huidige wetgeving niet wordt voorzien in het opheffen van kwaliteitsverschillen van producten van hetzelfde merk in verschillende lidstaten, en verzoekt de Commissie de wetgeving inzake consumentenbescherming dienovereenkomstig aan te vullen; Beoordeling van de huidige wetgeving 7. merkt op dat in Richtlijn 2005/29/EG van het Europees Parlement en de Raad van 11 mei 2005 betreffende oneerlijke handelspraktijken van ondernemingen jegens consumenten op de interne markt het vraagstuk van de kwetsbaarheid van consumenten werd geïntroduceerd, waarbij „onbehoorlijke beïnvloeding” van consumenten die niet volledig wilsbekwaam zijn, centraal stond; merkt op dat Richtlijn 2005/29/EG in de eerste plaats gericht is op kwetsbaarheid uit het perspectief van de economische belangen van consumenten; 8. wijst erop dat Richtlijn 2011/83/EU betreffende consumentenrechten, die het meest recente instrument vormt voor de bescherming van deze rechten, de verplichtingen inzake precontractuele en contractuele informatie versterkt door het recht voor verplichte terugname vast te stellen indien de leverancier of de verkoper niet heeft voldaan aan zijn wettelijke informatieverplichting en door te eisen dat deze informatie op een duidelijke en begrijpelijke manier wordt verstrekt; is van mening dat passende en doeltreffende maatregelen ook moeten worden genomen in sectoren die niet worden gedekt door Richtlijn 2011/83/EU en waar sprake kan zijn van een bijzondere kwetsbaarheid, zoals de financiële sector of de transportsector; Empowerment: de verantwoordelijkheid van consumenten bij hun eigen bescherming 9. is van mening dat de versterking van de rechten van kwetsbare consumenten niet alleen een ontwikkeling in de wetgeving en een doeltreffende naleving van hun rechten met zich meebrengt, maar ook een versterking van hun vermogen om zelf de beste beslissingen te nemen; is daarom ingenomen met en groot voorstander van de inspanningen van de Commissie om de empowerment van de consumenten te versterken door middel van de verstrekking van gemakkelijk toegankelijke en begrijpelijke informatie en met consumentenvoorlichting, aangezien alle activiteiten op dit gebied bijdragen aan een efficiëntere en eerlijkere interne markt; is desondanks bezorgd dat deze benadering onvoldoende blijkt om kwetsbare consumenten te beschermen, omdat hun kwetsbaarheid kan voortkomen uit de moeite die ze hebben om toegang te krijgen tot de aan hen verstrekte informatie of om deze informatie te beoordelen; vraagt de Commissie consumentenbeleid voor alle Europese consumenten te ontwikkelen en ervoor te zorgen dat kwetsbare consumenten toegang hebben tot dezelfde goederen en diensten en niet misleid worden; 10. merkt op dat veel consumenten juist kwetsbaar zijn omdat ze niet assertief genoeg zijn en de informatie die ze ontvangen of de verschillende opties die ze aangeboden krijgen, niet begrijpen, of omdat ze niet op de hoogte zijn van bestaande klachten- en vergoedingsregelingen, en dat deze hindernissen toenemen bij grensoverschrijdende consumptie en huis-aan-huisverkoop, met inbegrip van grensoverschrijdende elektronische handel; 11. roept de EU en de lidstaten op meer aandacht te besteden aan en meer te investeren in voorlichtingscampagnes voor consumenten waarbij de juiste boodschap aan het juiste consumentensegment wordt gericht; 12. roept daarom de Commissie en de lidstaten op bestaande initiatieven verder aan te moedigen en uit te werken (zoals Dolceta, ECC-Net, enz.) en er tegelijkertijd voor te zorgen dat ze consistent zijn, zodat consumentenvoorlichting kan worden verbeterd; 13. benadrukt dat in contractuele relaties de consument vaak de zwakste partij is; roept bedrijven op zelfregulerende initiatieven te stimuleren en te ontwikkelen om de bescherming van de rechten van kwetsbare consumenten te versterken, ervoor te zorgen dat ze toegang hebben tot betere en duidelijke informatie, en initiatieven te ontplooien waarmee alle consumenten een overeenkomst kunnen begrijpen en beoordelen; roept bevoegde nationale instanties op te zorgen voor stimulansen op dit gebied en voor de nodige wettelijke bescherming van consumenten; Informatie en regulering 14. verzoekt de Commissie en de lidstaten er beter zorg voor te dragen dat bij het opstellen van de veiligheidsnormen en het creëren van bedrijfsomstandigheden voor bepaalde producten, de nadruk wordt gelegd op kwaliteitseisen en beschermingsmaatregelen, en dat rekening wordt gehouden met de noodzaak om kwetsbare consumenten op passende wijze te beschermen; merkt op dat het bedoelde gebruik van deze producten voorbij kan gaan aan de specifieke risico's waaraan consumenten in kwetsbare situaties zijn blootgesteld, met name de toegang van mensen met een visuele handicap tot dagelijkse levensbehoeften; stelt daarom voor om bij het opstellen van de veiligheidsnormen en -voorwaarden waaraan bepaalde producten moeten voldoen zo mogelijk niet alleen rekening te houden met het bedoelde gebruik maar ook met ander, voorzienbaar gebruik; roept op om bij de herziening van de richtlijn algemene productveiligheid deze bezwaren in aanmerking te nemen; 15. verzoekt de lidstaten en de Commissie inspanningen te leveren om aanduidingen voor burgers met een handicap toegankelijk te maken, onder andere door standaardisering, om beproefde methoden ter beschikking te stellen van bedrijven en hen te stimuleren die praktijken toe te passen, en om bedrijven aan te moedigen de informatie en diensten in een voor alle burgers toegankelijke vorm te verstrekken, ook wanneer EU-middelen worden gebruikt; 16. verzoekt de lidstaten het Verdrag inzake de internationale bescherming van volwassenen van 13 januari 2000, dat van toepassing is op de bescherming van volwassenen in een internationale context, die door een aantasting of ontoereikendheid van hun persoonlijke vermogens niet in staat zijn om voor hun belangen op te komen, te ondertekenen en te bekrachtigen; 17. roept de Commissie en de Raad op om de versterking van de rechten van kwetsbare consumenten te zien als een hoofdprioriteit in het kader van de lopende herziening van het voorstel voor een verordening betreffende een consumentenprogramma 2014-2020, en de aanstaande publicatie van de agenda van de consument; 18. roept de Commissie op om de kwetsbaarheid van consumenten op te nemen in het scorebord voor de consumentenmarkten, bijvoorbeeld door uitsplitsing van de gegevens naar leeftijd, opleidingsniveau of sociaal-economische factoren, om een duidelijker beeld te krijgen van de behoeften van kwetsbare consumenten; 19. verzoekt de Commissie en de lidstaten om, in overeenstemming met de beginselen van maatschappelijk verantwoord ondernemen, bedrijven aan te sporen om een vrijwillig etiketteringssysteem in braille aan te brengen op de verpakking van industriële producten (met daarop bijvoorbeeld ten minste de vermelding van het soort product en de houdbaarheidsdatum) om het leven van consumenten met een visuele handicap gemakkelijker te maken; 20. verzoekt de lidstaten en de Europese Commissie eveneens om het onderzoek naar en de ontwikkeling van goederen, diensten, uitrustingen en installaties die ontworpen zijn met een universeel doel, dat wil zeggen zoveel mogelijk door iedereen gebruikt kunnen worden zonder aanpassingen of een gespecialiseerd ontwerp, te bevorderen; Bijzonder problematische sectoren 21. merkt op dat op internationale fora de noodzaak is erkend om de consument te beschermen door informatie te verstrekken en de financiële markten te reguleren, en dat vanwege de complexiteit van deze markten elke consument op een bepaald moment kwetsbaar kan zijn; merkt op dat door deze complexiteit consumenten kunnen worden opgezadeld met overmatige schulden; merkt op dat uit een recent onderzoek van de Commissie bleek dat er op 70 % van de websites van financiële instellingen en ondernemingen foutieve gegevens werden verstrekt in de reclame voor en de vereiste essentiële informatie over de aangeboden producten, terwijl de kosten misleidend werden voorgesteld; benadrukt dat er meer gedaan moet worden door de financiële sector om duidelijke en eenvoudige uitleg te geven over de aard van de producten en diensten die ze leveren, en roept alle belanghebbenden op doeltreffende voorlichtingsprogramma's over financiële zaken samen te stellen; 22. roept op tot een doelgerichtere en betere verspreiding van de informatie via alle kanalen, niet alleen de officiële, maar ook via consumentenorganisaties en regionale, gemeentelijke en plaatselijke kantoren, die dichter bij de minder mobiele consumenten staan en voor hen beter zichtbaar en toegankelijker zijn; 23. merkt op dat er maatregelen moeten worden getroffen die vooral gericht zijn op kwetsbare consumenten, zowel op het niveau van de EU als op dat van de lidstaten, aangezien uit de resultaten van de laatste Eurobarometer-enquête blijkt dat minder dan 50 % van de consumenten vindt dat zij goed geïnformeerd en beschermd zijn; is van mening dat vooral kwetsbare groepen moeite hebben om alle beschikbare opties te begrijpen, niet op de hoogte zijn van hun rechten, vaker geconfronteerd worden met problemen en aarzelen om stappen te ondernemen als zich problemen voordoen; 24. onderstreept dat kinderen en jongeren die steeds vaker te maken krijgen met de negatieve gevolgen van te weinig beweging en obesitas, gevoeliger zijn voor reclame voor voedingsmiddelen met een hoog vet-, zout- en suikergehalte; is verheugd over zelfregulerende initiatieven en gedragscodes van bedrijven om de blootstelling van kinderen en jongeren aan reclame voor voedingsmiddelen te beperken (zoals de initiatieven die zijn ontwikkeld in het kader van het actieplatform op het gebied van voeding, lichaamsbeweging en gezondheid van de Commissie), en roept alle belanghebbenden op kinderen en jongeren en hun verzorgers doeltreffend voor te lichten over het belang van een evenwichtig voedingspatroon en een actieve, gezonde levensstijl; roept in dit verband op tot een grondig onderzoek door de Commissie naar de vraag of er behoefte is aan strengere regels voor reclame met kinderen en jongeren als doelgroep; dringt er bij de Commissie op aan de bescherming van kinderen toe te voegen aan de hoofdprioriteiten van de agenda van de consument, met bijzondere aandacht voor agressieve en misleidende televisie- en online reclame; 25. roept de Commissie en de lidstaten op om productveiligheid extra onder de aandacht te brengen van consumenten, in het bijzonder de meest kwetsbare groep consumenten, zoals kinderen en zwangere vrouwen; 26. wijst met bezorgdheid op de gevolgen voor kwetsbare consumenten van het routinematig gebruik van online „behavioural advertising” (gerichte reclame op basis van het surfgedrag) en de opkomst van opdringerige online reclamepraktijken, in het bijzonder door het gebruik van sociale netwerken; roept de Commissie nogmaals op voor het eind van 2012 een uitgebreid onderzoek in te stellen naar het effect van misleidende en agressieve reclame op kwetsbare consumenten, in het bijzonder kinderen en pubers; 27. vestigt de aandacht op het feit dat in reclame voor beleggingsproducten de onderliggende risico's vaak onvoldoende belicht worden en de nadruk te veel gelegd wordt op mogelijke winsten die vaak niet worden verwezenlijkt, waardoor gebruikers van financiële diensten hun kapitaal verliezen; roept de Commissie op strengere reclamenormen in te voeren voor verfijnde financiële producten die gericht zijn op kleine beleggers die het financiële risico misschien niet goed kunnen inschatten, inclusief de verplichting expliciet te vermelden welke verliezen de belegger kan lijden; 28. is van mening dat kinderen en pubers bijzonder gevoelig zijn voor agressieve marketing en reclame; roept de Commissie op een uitgebreid onderzoek in te stellen naar het effect van misleidende en agressieve reclame op kwetsbare consumenten, in het bijzonder kinderen en pubers; 29. benadrukt dat kinderen en pubers bijzonder gevoelig zijn voor het gebruik van communicatietechnologieën zoals smartphones en internetspelletjes; is van mening dat beschermende maatregelen moeten worden ingevoerd om buitensporig hoge rekeningen in dergelijke omstandigheden te voorkomen; 30. merkt op dat consumenten die op reis gaan ondanks wetgeving op dit gebied vaak tegen problemen aanlopen en in kwetsbare situaties terechtkomen, vooral als hun reis geannuleerd wordt of vertraging oploopt, en dat deze moeilijkheden nog groter zijn als de consument gehandicapt is; roept de Commissie en de lidstaten op de nodige maatregelen te treffen voor een betere informatievoorziening en toegang tot klachtenprocedures over onder andere passagiersrechten en transparante tarieven; vraagt de Commissie bij haar geplande herziening van de EU-regelgeving inzake passagiersrechten rekening te houden met de situatie van kwetsbare consumenten, vooral van personen met beperkte mobiliteit of een handicap, en de hoogte van en de criteria en de mechanismen voor vergoedingen aan te passen, zonder het huidige niveau af te zwakken; 31. merkt op dat de digitalisering van diensten ertoe kan leiden dat consumenten die om verschillende redenen geen toegang hebben tot internet of hier geen gebruik van kunnen maken, in een kwetsbare situatie terecht kunnen komen, omdat ze de voordelen van e-commerce niet volledig kunnen benutten en daarom uitgesloten zijn van een wezenlijk deel van de interne markt, waardoor ze meer betalen voor dezelfde producten of aangewezen zijn op hulp van anderen; roept de Commissie en de lidstaten op het vertrouwen van de consument te bevorderen en obstakels bij grensoverschrijdende elektronische handel weg te nemen door doeltreffend beleid te ontwikkelen met in alle maatregelen speciale aandacht voor de behoeften van kwetsbare consumenten om de digitale kloof te dichten; roept de lidstaten en de Commissie op de voltooiing van de digitale agenda voor Europa te versnellen ten behoeve van alle EU-burgers en consumenten; benadrukt dat de inspanningen van de maatschappij in zijn geheel en van ondernemingen in het bijzonder moeten worden aangemoedigd om kwetsbare consumenten, waaronder bejaarden, te informeren en hen ten volle te laten profiteren van de voordelen van de digitalisering; 32. onderstreept dat de liberalisering van de belangrijkste toeleveringsmarkten de concurrentie hebben aangewakkerd, wat in het voordeel kan werken van consumenten als ze goed geïnformeerd zijn en in staat zijn om prijzen te vergelijken en van leverancier te veranderen; merkt op dat het gebrek aan transparantie in de belangrijkste toeleveringsmarkten, waaronder de energie- en de telecommunicatiesector, het in sommige gevallen voor consumenten in het algemeen en kwetsbare consumenten in het bijzonder moeilijker heeft gemaakt om te bepalen welk tarief het best overeenkomt met hun behoeften, om van leverancier te veranderen en de in rekening gebrachte posten te begrijpen; roept de Commissie, de lidstaten en het bedrijfsleven op passende maatregelen te treffen om ervoor te zorgen dat consumenten in het algemeen en kwetsbare consumenten in het bijzonder toegang hebben tot duidelijke, begrijpelijke en vergelijkbare informatie over tarieven, voorwaarden en rechtsmiddelen, en gemakkelijk van leverancier kunnen veranderen; 33. roept de Commissie en de lidstaten op te garanderen dat het voorstel voor een richtlijn voor alternatieve geschillenbeslechting en het voorstel voor een verordening voor online beslechting van consumentengeschillen, dat momenteel wordt herzien, kwetsbare consumenten daadwerkelijk toegang geeft tot gratis of zo goedkoop mogelijke alternatieve geschillenbeslechting; roept de Commissie op na te denken over geschikte mechanismen waarmee naar behoren rekening wordt gehouden met de behoeften en rechten van kwetsbare consumenten, mocht een collectieve beroepsprocedure op EU-niveau in het leven wordt geroepen; 34. roept de Commissie en de lidstaten op samen te werken bij het vaststellen van een veelomvattende en coherente beleids- en wetgevingsstrategie om kwetsbaarheid aan te pakken, en hierbij rekening te houden met de verscheidenheid aan en de complexiteit van alle mogelijke omstandigheden; o o o 35. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie, alsmede aan de regeringen en de parlementen van de lidstaten. (Gewone wetgevingsprocedure: eerste lezing) Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2011)0295 ), – gezien artikel 294, lid 2, en artikel 133 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C7-0140/2011), – gezien artikel 294, lid 3, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien het advies van de Europese Centrale Bank van 23 augustus 2011 (1) , – gezien de schriftelijke toezegging van de vertegenwoordiger van de Raad van 25 april 2012 om het standpunt van het Europees Parlement goed te keuren, overeenkomstig artikel 294, lid 4, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien artikel 55 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie economische en monetaire zaken ( A7-0439/2011 ), 1. stelt onderstaand standpunt in eerste lezing vast; 2. verzoekt om hernieuwde voorlegging indien de Commissie voornemens is ingrijpende wijzigingen in haar voorstel aan te brengen of dit door een nieuwe tekst te vervangen; 3. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en aan de Commissie alsmede aan de nationale parlementen. Standpunt van het Europees Parlement in eerste lezing vastgesteld op 22 mei 2012 met het oog op de vaststelling van Verordening (EU) nr. .../2012 van het Europees Parlement en de Raad betreffende de uitgifte van euromunten (Aangezien het Parlement en de Raad tot overeenstemming zijn geraakt, komt het standpunt van het Parlement overeen met de definitieve rechtshandeling: Verordening (EU) nr. 651/2012.) Het Europees Parlement, – gezien het 23e scorebord van de interne markt, gepubliceerd door de Commissie (SEC(2011)1128), – gezien het werkdocument van de diensten van de Commissie van 24 februari 2012 getiteld „Making the single market deliver – Annual Governance Check-up 2011”, – gezien het 22e scorebord van de interne markt, gepubliceerd door de Commissie (SEC(2011)0372), – gezien het werkdocument van de diensten van de Commissie van 24 februari 2012 getiteld „Reinforcing effective problem-solving in the single market – Unlocking SOLVIT's potential at the occasion of its 10th anniversary”, – gezien de verklaring van de leden van de Europese Raad van 30 januari 2012 getiteld „Naar groeivriendelijke consolidatie en banenvriendelijke groei”, over de governance van de interne markt en de verbintenis om datgene wat de lidstaten reeds zijn overeengekomen „snel en volledig uit te voeren op nationaal niveau” om het volle potentieel van de interne markt waar te maken, – gezien het jaarverslag 2010 over de ontwikkeling en de prestaties van het SOLVIT-netwerk (SEC(2011)0229), – gezien de mededeling van de Commissie van 13 april 2011 getiteld „Single Market Act – Twaalf hefbomen voor het stimuleren van de groei en het versterken van het vertrouwen – Samen werk maken van een nieuwe groei” (SEC(2011)0467), – gezien de mededeling van de Commissie van 11 november 2011 getiteld „Naar een Single Market Act – Voor een sociale markteconomie met een groot concurrentievermogen – 50 voorstellen om beter samen te werken, te ondernemen en zaken te doen” ( COM(2010)0608 ), – gezien de verklaring van Krakau, goedgekeurd tijdens het eerste forum voor de interne markt, – gezien de discussienota van de Commissieleden getiteld ' The single market through the lens of the people: A snapshot of citizens' and businesses' 20 main concerns' (SEC(2011)1003), – gezien de mededeling van de Commissie aan het Europees Parlement, de Raad, het Europees Economisch en Sociaal Comité en het Comité van de Regio's getiteld „Akte voor de interne markt – Twaalf hefbomen voor het stimuleren van de groei en het versterken van het vertrouwen – Samen werk maken van een nieuwe groei” ( COM(2011)0206 ), – gezien het jaarverslag over het functioneren van het EU Pilot-project ( COM(2010)0070 ), – gezien de mededeling van de Commissie van 11 november 2010 over de toepassing van artikel 260, lid 3, van het Verdrag (SEC(2010)1371), – gezien de aanbeveling van de Commissie van 29 juni 2009 over maatregelen ter verbetering van de werking van de interne markt (1) , – gezien zijn resolutie van 20 mei 2010 over het verwezenlijken van een interne markt voor consumenten en burgers (2) , – gezien zijn resolutie van 9 maart 2010 over het scorebord van de interne markt (3) , – gezien zijn resolutie van 9 maart 2010 over SOLVIT (4) , – gezien het rapport van professor Mario Monti getiteld „Een nieuwe strategie voor de interne markt. In dienst van Europa's economie en samenleving”, – gezien de conclusies van de Raad (Concurrentievermogen – Interne markt, Industrie, Onderzoek en Ruimte) van 10 december 2010 betreffende de Single Market Act, – gezien artikel 48 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie interne markt en consumentenbescherming ( A7-0153/2012 ), A. overwegende dat het belang van een functionerende interne markt benadrukt werd tijdens het eerste forum voor de interne markt (2-4 oktober 2011, Krakau, Polen) en in het bijzonder in de verklaring van Krakau, en de resolutie van het Parlement van 1 december 2011 over het resultaat van het forum voor de interne markt (5) waarin de interne markt wordt beschreven als het krachtigste instrument om Europa weer op het pad van de duurzame groei en nieuwe banen te brengen; B. overwegende dat de interne markt niet behoorlijk kan werken als de richtlijnen die van invloed zijn op het functioneren ervan, niet correct worden omgezet, toegepast en gehandhaafd; C. overwegende dat het noodzakelijk is dat lidstaten internemarktwetgeving niet alleen tijdig, maar ook correct in nationale wetten omzetten en overwegende dat verzuim om daaraan te voldoen door een enkele lidstaat niet enkel de economische belangen belemmert van die lidstaat maar ook van de Unie als geheel; D. overwegende dat het niet voldoende is de Europese richtlijnen tijdig en op gepaste wijze om te zetten, maar dat ook de correcte toepassing van het EU-recht van belang is; E. overwegende dat de publicatie van het scorebord van de interne markt de omzetting van de regels voor de interne markt consistent heeft helpen verbeteren door objectieve en inhoudelijke gegevens te verschaffen over de omzetting en de tenuitvoerlegging van deze regels door de lidstaten; overwegende dat sommige lidstaten er echter nog steeds niet in slagen hun doelstellingen van een correcte en tijdige omzetting van Europese wetgeving in nationale wetgeving te verwezenlijken en dat objectieve gegevens dus een centrale plaats in het scorebord van de interne markt moeten behouden door systematisch, onafhankelijk toezicht; overwegende dat een meer kwalitatieve aanpak gehanteerd moet worden waarbij verder wordt gekeken dan de cijfers en waarbij de redenen voor deze achterstand worden blootgelegd; F. overwegende dat, hoewel bij het scorebord van de interne markt en het scorebord van de consumentenmarkt verschillende methodologieën worden toegepast met een verschillend toepassingsgebied en verschillende indicatoren en ze in verschillende contexten gebruikt worden, ze beide tot algemeen doel hebben de werking van de interne markt te verbeteren; G. overwegende dat Malta de beste staat van dienst heeft wat betreft de tijdige omzetting van EU-richtlijnen, en België onderaan eindigt, aangezien de grote vertraging bij de omzetting er nog verder is opgelopen; H. overwegende dat enkel Estland op alle vlakken van de „check-up” van de interne markt een goed resultaat kan voorleggen; I. overwegende dat lidstaten met kleine administraties weliswaar over beperkte middelen beschikken om de omzetting van ingewikkelde wetgevingsdossiers af te handelen maar dat kleine lidstaten zoals Malta er toch in geslaagd zijn om de termijnen voor de omzetting na te leven; J. overwegende dat de huidige gemiddelde achterstand van 1,2% eens te meer boven het streefcijfer ligt dat de staatshoofden en regeringsleiders in 2007 zijn overeengekomen, betreurt de stijgende tendens van steeds meer tekortkomingen bij de omzetting, moedigt lidstaten aan om meer middelen vrij te maken om deze tendens tegen te gaan, maar neemt er nota van dat veel lidstaten het aantal richtlijnen dat nog moet worden omgezet, beperkt heeft; K. overwegende dat 85 richtlijnen in ten minste één lidstaat niet omgezet zijn (de fragmentatiefactor is 6%) en derhalve niet hun volle effect kunnen produceren in de interne markt; L. overwegende dat twee richtlijnen meer dan twee jaar achterlopen op hun omzettingstermijn, hetgeen lijnrecht ingaat tegen de „nultolerantiedoelstelling” die de staatshoofden en regeringsleiders in 2007 hebben geformuleerd; M. overwegende dat het aantal incorrect omgezette richtlijnen op een gemiddelde van 0,8% blijft, ondanks het feit dat de Commissie in de Single Market Act de nood voor een duidelijk en welomlijnd beleid inzake nalevingsachterstand heeft uitgestippeld; N. overwegende dat in de afgelopen paar maanden maar liefst zeven lidstaten hun achterstand met betrekking tot de omzetting van EU-richtlijnen verder hebben vergroot; O. overwegende dat meer accurate informatie over de kwaliteit van de omzetting nodig is; P. overwegende dat een betere kwaliteit van het ontwerp van aangenomen wetgeving de vertragingen bij de omzetting van EU-wetgeving zou kunnen beperken; Q. overwegende dat het Verdrag van Lissabon voor het eerst de mogelijkheid introduceerde om in het geval van niet-kennisgeving van omzettingsmaatregelen onmiddellijke boetes te laten opleggen door het Europees Hof van Justitie; R. overwegende dat de Commissie, het Parlement, de nationale parlementen en de overheden van de lidstaten meer moeten doen voor het in kaart brengen, bekendmaken en door de burgers doen afdwingen van hun rechten, omdat dit de werking van de interne markt ten goede zal komen; S. overwegende dat het gebrek aan doeltreffende verhaalsystemen, wanneer internemarktregels verkeerd worden toegepast, de effectiviteit van burgerrechten belemmert doordat ze worden verplicht om een lange, langzame juridische procedure te starten om zichzelf te beschermen; T. overwegende dat er een vlotte uitwisseling van beste praktijken en informatie moet zijn tussen de autoriteiten die verantwoordelijk zijn voor correcte toepassing van de internemarktregels en tussen degenen die verantwoordelijk zijn voor verhaal in geval van verkeerde toepassing; U. overwegende dat het SOLVIT-netwerk in 2002 door de Commissie en de lidstaten is opgericht om problemen voor de burgers en het bedrijfsleven op te lossen die ontstaan ten gevolge van een onjuiste toepassing van de internemarktwetgeving; V. overwegende dat SOLVIT een onlinenetwerk voor het oplossen van problemen is waarin de EU-lidstaten (plus Noorwegen, IJsland en Liechtenstein) samenwerken voor het zonder gerechtelijke procedures oplossen van de problemen die de burgers en het bedrijfsleven ondervinden tengevolge van de onjuiste toepassing van de internemarktwetgeving door overheden; W. overwegende dat SOLVIT wordt beschouwd als een succesvol systeem dat zonder gerechtelijke procedures gemiddeld binnen tien weken verhaal biedt, en dat het succes van SOLVIT bij het oplossen van internemarktproblemen voor andere bijstandsdiensten voor de interne markt een voorbeeld kan zijn van een goede praktijk; X. overwegende dat het belangrijk is om de aanwezigheid en capaciteiten van SOLVIT op alle niveaus van de nationale overheden te consolideren en verder te ontwikkelen, om zijn maximale efficiëntie en beste resultaten te garanderen; Y. overwegende dat SOLVIT een aanvulling op het juridische werk van de Commissie ten aanzien van inbreukprocedures moet vormen door de Commissie te wijzen op specifieke problemen met de omzetting en de tenuitvoerlegging van EU-wetgeving in de lidstaten; Z. overwegende dat de Commissie een nieuwe strategie voorbereidt om SOLVIT te versterken; Bouwen aan het regelgevingskader van de interne markt 1. verwelkomt het scorebord van de interne markt en SOLVIT als belangrijke instrumenten, zij het van verschillende aard, om problemen bij de omzetting en de tenuitvoerlegging van EU-wetgeving in de gaten te houden en vast te stellen, maar ook om lacunes en knelpunten op de interne markt op te sporen, met het oog op het aanmoedigen van maatregelen voor een beter functionerende interne markt; 2. bevestigt dat de tijdige en correcte omzetting en tenuitvoerlegging van internemarktwetgeving een cruciale eerste vereiste is voor het succes van de interne markt, die op zijn beurt een sleutelrol speelt bij toegenomen concurrentievermogen en groei, vooral in een tijd van economische crisis; 3. verwelkomt het feit dat de Commissie de rapporten over het scorebord van de interne markt, Uw Europa, Uw Europa - Advies, SOLVIT, IMI en de enkele contactpunten in een omvattend rapport, de jaarlijkse governancecontrole, heeft samengebracht, dat een lezervriendelijke, holistische beoordeling van het functioneren van de interne markt mogelijk maakt; 4. is van mening dat voortdurend en frequent toezicht op de voortgang van de lidstaten een van de belangrijkste factoren is om hen ertoe aan te sporen om meer inspanningen te leveren; is in dit verband ingenomen met de aankondiging van de Commissie dat er nog steeds elk jaar in of rond de zomer een afzonderlijk scorebord van de interne markt zal worden gepubliceerd; stelt echter met bezorgdheid vast dat afzonderlijke rapporten voor elk van de verschillende elementen van de jaarlijkse governancecontrole de aandacht zouden kunnen afleiden van een holistische benadering en de inspanningen van de diensten van de Commissie zou richten op verslaglegging in plaats van op het oplossen van de problemen die in de jaarlijkse governancecontrole worden aangehaald; 5. roept de Raad op om zich in te zetten om de omzettingsachterstand verder terug te dringen en om tegelijkertijd ook voor de lidstaten realistischere omzettings- en tenuitvoerleggingsdoelen te stellen; 6. roept de lidstaten op de richtlijnen die ze zelf mee hebben opgesteld, ernstig te nemen en de plichten die hen door de Verdragen van de Europese Unie worden opgelegd, daadwerkelijk te vervullen; 7. is ingenomen met het feit dat er aanzienlijke vooruitgang is geboekt bij het terugdringen van het aantal richtlijnen waarvoor de omzettingstermijn al lang is verstreken en verzoekt de lidstaten om hun positieve inspanningen in dat verband voort te zetten; 8. roept de Commissie en de lidstaten op om, in het kader van het Raadgevend Comité voor de interne markt, te onderzoeken hoe de samenwerking tussen de Commissie en de lidstaten kan worden verbeterd, alsmede hoe zij op de best mogelijke manier goede praktijken kunnen uitwisselen, maar ook hoe de door de lidstaten ingestelde succesvolle mechanismen aan te wijzen; 9. roept de Commissie op om uitstaande inbreuken in het scorebord van de interne markt in te delen op basis van die inbreuken die misschien makkelijk kunnen worden opgelost en die welke resulteren in een grondig meningsverschil tussen de Commissie en de lidstaten; moedigt de Commissie en de lidstaten aan om maatregelen te nemen teneinde de achtergronden van die meningsverschillen te identificeren, alsmede om ze verder te nivelleren; vraagt de Commissie om bij ernstige betwistingen zo nodig wijzigingen en in de EU-wetgeving voor te stellen om interpretatiegeschillen op te lossen; 10. neemt nota van het succes van de Commissie met het EU Pilot-project; waarschuwt dat dit misschien wel heeft geleid tot een lager aantal inbreukzaken, maar dat het de afhandeling van de moeilijkste zaken aan de Commissie overlaat in het kader van de formele inbreukprocedures, wat ook de reden kunnen zijn voor langer durende inbreukzaken; vreest dat dit zal resulteren in langere vertragingen bij het oplossen van hiaten in de interne markt; 11. neemt er nota van dat bijna 50% van de lopende inbreukprocedures betreffende de interne markt betrekking hebben op belastingheffing en milieu; verzoekt de lidstaten om bijzondere aandacht te besteden aan een betere en snellere omzetting en tenuitvoerlegging van de EU-regels op deze twee gebieden; 12. roept de Commissie op om te verzekeren dat inbreuken op EU-wetgeving snel worden vervolgd via inbreukprocedures; roept de Commissie op om een snelle inbreukprocedure in te voeren en te overwegen om binnen de Commissie een onafhankelijk orgaan op te richten dat zou instaan voor de vervolging van inbreuken op de internemarktwetgeving en het instellen van inbreukprocedures na toestemming te hebben gekregen van het college van commissarissen; 13. verzoekt de Commissie om vaker gebruik te maken van SOLVIT als eerste toevluchtsoord voor klachten met betrekking tot de verkeerde toepassing van EU-wetgeving in een grensoverschrijdende context; verzoekt de Commissie tevens om ervoor te zorgen dat gevallen die niet konden worden opgelost door SOLVIT een correcte follow-up krijgen; 14. verzoekt de Commissie om de lidstaten te ondersteunen in de omzetting van EU-wetgeving door nieuwe instrumenten te ontwikkelen zoals omzettingsrichtsnoeren en een omzettingshelpdesk; 15. stelt vast dat de gemiddelde duur van inbreukprocedures te lang is en roept de Commissie op om effectieve actie te ondernemen om deze duur te verminderen; roept de Commissie op om aan het Parlement over dergelijke actie te rapporteren; 16. roept de Commissie op om nieuwe manieren te onderzoeken om een tijdige en volledige toepassing van rechterlijke uitspraken en procedures door lidstaten te garanderen; 17. roept de Commissie op om het scorebord van de interne markt met nieuwe extra criteria te vervolledigen om de correcte tenuitvoerlegging van huidige wetgeving te monitoren, zonder afbreuk te doen aan de leesbaarheid ervan; 18. verzoekt de Commissie om in het scorebord voor de interne markt een overzicht te geven van de evolutie van de verdeling over de verschillende sectoren van de inbreukprocedures die sinds het vorige scorebord werden ingeleid en om een analyse voor te leggen van de redenen voor de belangrijkste veranderingen in het aantal ingeleide procedures; 19. roept de lidstaten op om hun inspanningen voor de verbetering van de verwezenlijking van doelen te hernieuwen; bevestigt dat het vervolledigen van de interne markt met betere en tijdiger omzetting van bestaande en nieuwe wetgeving een effectieve manier is om de economische crisis het hoofd te bieden; 20. benadrukt dat de lidstaten verder zullen moeten gaan met het wegwerken van de omzettingsachterstanden teneinde die op één lijn te brengen met het gestelde doel van 1%; merkt op dat bijzondere aandacht en prioriteit moet worden gegeven aan richtlijnen waarvan de termijn voor de omzetting in nationaal recht reeds meer dan een jaar verstreken is, zodat de omzettingsvertragingen sterk worden verbeterd; 21. roept de Commissie op om aan het Parlement te rapporteren over haar toepassing van artikel 260, lid 3, van het Verdrag van Lissabon aangaande de mogelijkheid voor het Europese Hof van Justitie om onmiddellijke boetes in eerste instantie op te leggen in gevallen waar lidstaten schuldig worden bevonden aan verzaking van hun verplichting om EU-wetgeving om te zetten; 22. roept de Commissie op om naar aanleiding van verzoekschriften aan het Parlement betreffende internemarktproblemen evaluaties van bevindingen te verstrekken en deze op te nemen in de jaarlijkse governancecontrole; benadrukt dat het proces van verzoekschriften meer in acht genomen moet worden om het EU-wetgevingsproces te verbeteren en dichter bij de burger te brengen; 23. stelt vast dat de inwerkingtreding van het Verdrag van Lissabon het Europees Parlement meer macht heeft gegeven om EU-wetgeving structuur te geven en te herzien; roept op om de bevindingen van het scorebord een plaats te geven in de gestructureerde dialoog tussen het Europees Parlement en de nationale parlementen; 24. roept de Commissie op om te garanderen dat correlatietabellen openbaar gemaakt worden, erop aan te dringen dat de lidstaten formeel instemmen met een beperking van de numerieke doelen en zodoende de omzettings- en nalevingsachterstand voor nationale wetgeving te beperken tot respectievelijk 0,5% voor de omzettingsachterstand en 0,5% voor de nalevingsachterstand, en een effectievere toepassing van inbreukprocedures te verzekeren door middel van numerieke doelen aangaande de stadia van de procedure, aangezien die, zoals de Commissie heeft gesteld in de Single Market Act, nodig zijn voor een grondige en algehele tenuitvoerlegging van internemarktwetgeving; 25. verzoekt de lidstaten om systematisch te voorzien in correcte omzettingstabellen waarin wordt aangegeven hoe de internemarktrichtlijnen worden toegepast in de nationale regelgeving; 26. verzoekt de Commissie om maatregelen te treffen om de kwaliteit van het ontwerp van Europese wetgeving te verbeteren; is ingenomen met de inspanningen met het oog op betere en slimmere beleidsvorming en moedigt elk van de drie instellingen die betrokken zijn bij het wetgevingsproces ertoe aan om voortdurend te proberen om de kwaliteit van de wetgeving die zij gezamenlijk opstellen, te verbeteren; De interne markt dichter bij bedrijven en burgers brengen 27. roept de Commissie op om manieren te vinden om de coördinatie en de praktische samenwerking tussen bestaande instrumenten zoals SOLVIT, Uw Europa - Advies, de Enterprise Europe Network, Europese Consumentencentra, de Europese Werkgelegenheidsdienst, IMI, het Europe Direct-informatienetwerk en de éénloketten te verbeteren om duplicatie van inspanningen en middelen te vermijden en te komen tot doeltreffender beheer; 28. verzoekt de Commissie om manieren voor te stellen om instrumenten zoals SOLVIT beter te integreren in het proces voor het indienen van verzoekschriften bij het Europees Parlement; 29. benadrukt dat in de loop der jaren gebleken is dat het SOLVIT-netwerk een eenvoudig, snel en kostenefficiënt middel is om problemen rond de verkeerde toepassing van de internemarktregels die burgers en bedrijven treffen, op te lossen; merkt niettemin op dat het SOLVIT-netwerk sterk versnipperd en onderbenut blijft; dringt er bij de Commissie op aan om meer inspanningen te leveren op het vlak van opleiding, onderwijs en de uitwisseling van beste praktijken tussen de personeelsleden die in dienst zijn bij de SOLVIT-netwerken; 30. roept de lidstaten op om te verzekeren dat SOLVIT-centra voldoende bemand zijn en dat er een voldoende niveau van coördinatie en communicatie met alle niveaus van de nationale overheden en met de verschillende diensten van de Commissie is om er zeker van te zijn dat besluiten worden toegepast; verzoekt de Commissie om de aanbeveling van de Commissie van 2001 over de beginselen voor het gebruik van „SOLVIT” – het netwerk voor probleemoplossing in de interne markt te moderniseren, in overeenstemming met wat er wordt voorgesteld in het werkdocument van de Commissie „Doeltreffende probleemoplossing bevorderen op de interne markt”; 31. merkt op dat lastige socialezekerheidsprocedures een van de belangrijkste zorgen van de burgers vormen die de mobiliteit van werknemers in Europa ontraden; verzoekt om meer middelen voor SOLVIT te besteden aan het afhandelen van zaken rond sociale zekerheid; 32. benadrukt dat het belangrijk is om geassocieerde partners bij SOLVIT te betrekken, met name om de SOLVIT-centra te ontlasten; benadrukt dat de samenwerking met geassocieerde partners in het verleden doeltreffend is gebleken, onder meer door hun rechtstreekse contacten met burgers en bedrijven; vraagt de Commissie daarom ervoor te zorgen dat SOLVIT volledig blijft openstaan voor geassocieerde partners; 33. roept de Commissie op om haar inspanningen om burgers en bedrijven een geïntegreerd visueel informatiepakket en geïntegreerde ondersteuning te bieden, in het bijzonder door het webportaal Uw Europa verder te ontwikkelen als centrale toegang tot alle informatie en hulp; wijst echter op het belang van direct menselijk contact en stelt in dat opzicht voor om deze inspanningen aan te vullen met een éénloket voor burgers en consumenten via de vertegenwoordigers van de Commissie in iedere lidstaat; is van mening dat met het samenbrengen van contactpersonen van SOLVIT, Uw Europa - Advies, het Enterprise Europe Network, Europese Consumentencentra en de Europese Werkgelegenheidsdienst in de kantoren van de vertegenwoordigers dit doel bereikt zou worden, en dat dit daarnaast ook een betere coördinatie en cohesie zou opleveren; 34. roept de Commissie en de lidstaten op om maatregelen te nemen ter promotie van de portaalsite Uw Europa - Advies binnen het raamwerk van de nationale overheden en uitbreiding van de samenwerking tussen de portaalsite Uw Europa - Advies en de activiteiten van de websites van nationale overheden; 35. roept de Commissie op om de lidstaten aan te moedigen tot het verder versterken van de éénloketten (PSC's), en om de burgers te informeren op een duidelijke en overzichtelijke manier, waarbij tegelijkertijd volledige synergie wordt bewerkstelligd en benut op het gebied van informatievoorziening op Europees niveau, zoals bijvoorbeeld Uw Europa - Advies; 36. roept de Commissie op om te rapporteren over de mogelijkheid om personeel van de Commissie in te zetten voor de éénloketten in iedere lidstaat; houdt rekening met het feit dat dit een oplossing kan zijn voor de personeelsproblematiek die door SOLVIT in verschillende nationale overheidsdiensten is vastgesteld; verzoekt de Commissie om na te gaan of het haalbaar is om SOLVIT een specifieke rechtsgrondslag te verlenen; 37. verzoekt de Commissie om via portaalsites voor e-overheid te zorgen voor de oprichting van éénloketten in alle lidstaten in de officiële taal van het gastland en in het Engels; merkt op dat de éénloketten van essentieel belang zijn voor de tenuitvoerlegging van de dienstenrichtlijn; betreurt het feit dat slechts een derde van de beschikbare online e-overheidsportalen toegang bieden tot online elektronische procedures; verzoekt alle lidstaten om gebruiksvriendelijke informatie te verschaffen in meerdere EU-talen over online administratieve regels en procedures ten aanzien van dienstverlening, om grensoverschrijdend ondernemen in Europa te bevorderen; 38. roept SOLVIT, Uw Europa - Advies, de Enterprise Europe Network, Europese Consumentencentra en de Europese Werkgelegenheidsdienst op om nota te nemen van de voornaamste zorgen van burgers en bedrijven zoals geuit in de discussienota van de Commissie „The Single Market through the lens of the people: A snapshot of citizens” and businesses' 20 main concerns„, en om hun werk dienovereenkomstig te prioriteren; 39. verzoekt de Commissie om te overwegen om de bevindingen van Eurobarometerenquêtes op te nemen in de jaarlijkse governancecontrole als onderdeel van haar evaluatie om betere informatie te verschaffen voor de besluitvorming; 40. neemt nota van de recente publicaties van de Commissie over „20 main concerns”, die voortvloeien uit bovengenoemde resolutie van 20 mei 2010 wijst op de lacunes op het vlak van informatie, wetgeving en tenuitvoerlegging die nog steeds bestaan op de interne markt, en op het gebrek aan kennis bij de consumenten en bedrijven ten aanzien van hun rechten en plichten, waardoor zij niet kunnen profiteren van de voordelen van de interne markt; belooft de communicatie met de burgers over hun rechten op de interne markt te verbeteren en verzoekt de Commissie en de lidstaten hetzelfde te doen; 41. roept de Commissie op om verslag uit te brengen over de voornaamste obstakels van de interne markt eigen aan burgers en consumenten met een handicap en om speciale inspanningen te leveren om dergelijke obstakels weg te nemen; 42. adviseert een verdere coördinatie tussen SOLVIT en de EU Pilot om een betere coördinatie en uitwisseling van goede gewoonten tot stand te brengen; 43. ziet het succes van het eerste forum voor de interne markt als een mogelijkheid om de voortgang van de interne markt te controleren en burgers en bedrijven te helpen om zich vertrouwd te maken met hun rechten, voordelen en plichten op de interne markt; verwelkomt het forum als een mogelijkheid om de bestaande obstakels ten opzichte van het goed functioneren van de interne markt verder te benadrukken; herhaalt hoe belangrijk het is dat de Commissie en lidstaten actie ondernemen om dit obstakel weg te ruimen en om de zorgen van burgers en bedrijven op de voorgrond te plaatsen; roept de Commissie en de lidstaten op om de ingeslagen weg te blijven volgen en de belanghebbenden verder inspraak te geven door regelmatig internemarktfora te organiseren en deze aan te vullen met frequente bezoeken om de interne markt in de individuele lidstaten te beoordelen en te bevorderen; o o o 44. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Het Europees Parlement , – gezien het Verdrag inzake de uitbanning van alle vormen van discriminatie van vrouwen en het Optioneel Protocol bij dit verdrag, die deel uitmaken van het internationaal recht en waarbij Turkije partij is sedert 1985 en 2002 respectievelijk, en gezien artikel 90 van de Turkse grondwet, dat bepaalt dat het internationaal recht voorrang heeft op het Turks nationaal recht, – gezien de verdragen van de Raad van Europa, zoals het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden en het Verdrag inzake het voorkomen en bestrijden van geweld tegen vrouwen en huiselijk geweld, dat Turkije als eerste geratificeerd heeft, – gezien Document 11372 en Aanbeveling 1817(2007) van de Parlementaire Vergadering van de Raad van Europa, beide getiteld „Parliaments united in combating domestic violence against women, mid-term assessment of the campaign”, – gezien het acquis communautaire op het gebied van de rechten van de vrouw en gendergelijkheid, – gezien het besluit van de Europese Raad van 17 december 2004 om met Turkije onderhandelingen over toetreding tot de Europese Unie aan te knopen, – gezien de voortgangsverslagen van de Commissie over Turkije van 2010 (SEC(2010)1327) en 2011 (SEC(2011)1201), – gezien de mededeling van de Commissie over de uitbreidingsstrategie en de voornaamste uitdagingen 2010-2011 ( COM(2010)0660 ), – gezien de mededeling van de Commissie getiteld „Europa 2020 – Een strategie voor slimme, duurzame en inclusieve groei” ( COM(2010)2020 ), – gezien zijn resoluties van 6 juli 2005 (1) en 13 februari 2007 (2) over de rol van vrouwen in het sociale, economische en politieke leven in Turkije, – gezien zijn resolutie van 9 maart 2011 inzake het voortgangsverslag 2010 over Turkije (3) en zijn resolutie van 29 maart 2012 over het voortgangsverslag 2011 over Turkije (4) , – gezien artikel 48 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie rechten van de vrouw en gendergelijkheid ( A7-0138/2012 ), A. overwegende dat Turkije als kandidaat-lidstaat gehouden is het acquis communautaire in acht te nemen en zich ertoe te verbinden de mensenrechten, met inbegrip van de rechten van de vrouw en gendergelijkheid, te eerbiedigen; overwegende dat Turkije wordt verzocht door te gaan met de tenuitvoerlegging van hervormingen van de wetgeving en daarop toezicht te blijven houden, en bewustmakingsactiviteiten te organiseren om geweld tegen vrouwen, met inbegrip van huiselijk geweld, tegen te gaan; B. overwegende dat het gendergelijkheidsbeleid een groot potentieel biedt om de doelstellingen van Europa 2020 te realiseren omdat het bijdraagt tot groei en volledige werkgelegenheid; C. overwegende dat Turkije beperkte vooruitgang boekt bij de verbetering en uitvoering van het wetgevend kader dat ervoor moet zorgen dat vrouwen in gelijke mate deelnemen aan het sociale, economische en politieke leven; D. overwegende dat de Commissie in haar voortgangsverslagen 2010 en 2011 over Turkije benadrukt heeft dat aanhoudende extra inspanningen noodzakelijk zijn om dit bestaande juridische kader om te zetten in politieke, sociale en economische praktijk; overwegende dat de Commissie voorts verklaard heeft dat gendergelijkheid, het bestrijden van geweld tegen vrouwen, met inbegrip van eremoorden en de strijd tegen huwelijken op jonge leeftijd of gedwongen huwelijken, nog steeds grote uitdagingen zijn voor Turkije; overwegende dat gendergelijkheid, vrouwenrechten en gendermainstreaming ondersteund moeten worden in de nieuwe op te stellen Turkse grondwet; E. overwegende dat gezamenlijke en gecoördineerde actie met name vereist is op het gebied van geweld tegen vrouwen, onderwijs, werk en vertegenwoordiging op nationaal en lokaal niveau; Wetgeving, coördinatie en maatschappelijke organisaties 1. verzoekt de Turkse regering de gelijkheidsbeginselen en de vrouwenrechten te handhaven en te versterken door vaststelling en wijziging van haar wetgevend kader, met inbegrip van het geplande proces voor een nieuwe grondwet; 2. benadrukt dat de economische en sociale achterstand in achtergestelde gebieden in Turkije alsmede problemen ten gevolge van immigratie, armoede en de bestaande patriarchale sociale structuren de problemen van vrouwen verergeren en hun positie verslechteren; dringt erop aan meer nadruk te leggen op de noodzaak om bij de bescherming van vrouwenrechten rekening te houden met regionale verschillen en dienovereenkomstig maatregelen vast te stellen en daarbij te erkennen dat vrouwen van Koerdische afkomst in het algemeen met nog meer problemen en grotere ongelijkheid geconfronteerd worden; vraagt de Turkse regering dat zij alle vereiste hervormingen onderneemt en samenwerkt met de lokale raden om ervoor te zorgen dat alle vrouwen, met inbegrip van vrouwen van Koerdische afkomst, gelijke rechten genieten; 3. is verheugd over de benoeming van een nieuwe minister van Gezin en Sociaal Beleid en over de instelling van de Commissie gelijke kansen voor vrouwen en mannen in het Turkse parlement, die op belangrijke terreinen als geweld tegen vrouwen en kinderhuwelijken succesvolle inspanningen verricht om onderzoeken in te stellen, rapporten op te stellen en overleg te plegen met tal van organisaties, ook ngo's; 4. benadrukt het feit dat effectieve coördinatie belangrijk is om voor gendermainstreaming te zorgen; is bijgevolg tevreden over de inspanningen van de Turkse regering om de samenwerking inzake gendermainstreaming tussen de overheidsinstanties te intensiveren; spoort de Turkse regering aan verdere strategieën te ontwikkelen met de actieve en niet-discriminerende deelname van het maatschappelijk middenveld, om te zorgen voor en effectief toe te zien op de implementatie van volledige gelijkheid, onder meer het wegwerken van de beloningsverschillen tussen mannen en vrouwen, en de resultaten van deze samenwerking in praktijk om te zetten; 5. benadrukt dat de bestaande gendergevoelige wetgeving in het hele land in praktijk moet worden omgezet door voldoende financiële en personele middelen uit te trekken, voor samenhang te zorgen en op duidelijke, meetbare doelstellingen gebaseerde controlemechanismen te ontwikkelen; 6. vraagt de Turkse regering dat zij het belang erkent van deelname van de maatschappelijke organisaties aan de ontwikkeling en de uitvoering van het genderbeleid en dat zij ervoor zorgt dat niet-gouvernementele organisaties (ngo's) op centraal en lokaal niveau hierbij worden betrokken om de meest gunstige maatregelen voor vrouwen tot stand te brengen; 7. verwelkomt de vorderingen van Turkije bij het registreren van elk kind bij de geboorte, wat momenteel in 93% van de gevallen gebeurt; onderstreept evenwel tegelijk de noodzaak van het consequent en systematisch verzamelen van genderspecifieke statistische gegevens om de vooruitgang die geboekt wordt bij de tenuitvoerlegging van wetgeving of op het gebied van leemtes in nationale wetten te kunnen volgen; 8. zou graag vernemen welke vooruitgang de Turkse regering heeft geboekt op het gebied van de erkenning van de rechten van lesbiennes, homo-, bi- en transseksuelen in het openbare leven; Geweld tegen vrouwen 9. onderstreept dat volgens officiële cijfers van het Turks Instituut voor Statistiek 39% van de Turkse vrouwen op een bepaald moment in hun leven fysiek geweld hebben ondergaan; is diep bezorgd over de regelmaat en de ernst van het geweld tegen vrouwen, met inbegrip van eremoorden, huwelijken op jonge leeftijd of gedwongen huwelijken, en over de ondoeltreffendheid van de bestaande rechtsmiddelen en de toegeeflijkheid van de Turkse autoriteiten als het gaat om het bestraffen van de daders van genderspecifieke misdrijven; 10. verzoekt de Turkse regering doeltreffender op te treden tegen eremoorden door wetgevende, juridische en financiële maatregelen te treffen om dergelijke moorden te voorkomen en de daders te bestraffen evenals alle familieleden die geweld tegen vrouwen stilzwijgend toestaan, met name in geval van eremoord, en de slachtoffers te steunen; vraagt de Turkse regering mede te delen of het aantal slachtoffers een daling heeft vertoond in de jaren na de wijziging van de Turkse strafwet die bepaalt dat eremoord in een moordzaak als verzwarende omstandigheid wordt aangemerkt; vraagt ook in hoeveel gevallen van eremoord rechters een uitspraak hebben gedaan en welke straf zij daarbij hebben opgelegd; 11. verzoekt de Turkse regering een onderzoek te verrichten naar de plotselinge toename van zelfmoordgevallen onder vrouwen in Oost-Turkije en een grondig onderzoek in te stellen naar het verschijnsel van „erezelfmoord”, alsook steun en bijstand te verlenen aan vrouwen die door hun familie en hun omgeving onder druk worden gezet, om te vermijden dat er situaties ontstaan waarin er wel geen eremoord gepleegd wordt, maar vrouwen tot zelfmoord worden gedreven; 12. vindt dat geweld tegen vrouwen onaanvaardbaar is; verzoekt de Turkse regering een nultolerantiebeleid goed te keuren en uit te voeren ten aanzien van geweld tegen vrouwen, in de vorm van het aannemen, handhaven en ten uitvoer leggen van passende wetgeving gericht op de bescherming van slachtoffers, het straffen van daders en het voorkomen van geweld; 13. is ingenomen met de vervanging, met ingang van 8 maart 2012, van wet nr. 4320 inzake de bescherming van het gezin door wet nr. 6284 inzake de bescherming van het gezin en de voorkoming van geweld tegen vrouwen; benadrukt dat het belangrijk is te zorgen voor een ruime werkingssfeer, ongeacht de aard van de verhouding tussen slachtoffer en dader en ongeacht hun seksuele identiteit, efficiënte rechtsmiddelen en beschermingsmechanismen, en strikte en onmiddellijke uitvoering van het wettelijk kader, zonder enige toegeving, om geweld tegen vrouwen middels ontradende en strenge straffen voor de plegers van geweld tegen vrouwen uit te bannen; benadrukt de noodzaak om de noodzakelijke bepalingen vast te stellen op grond waarvan gewelddadige echtgenoten of partners gedwongen kunnen worden te vertrekken en slachtoffers doeltreffende toegang tot de rechter en beschermende maatregelen te bieden; 14. vraagt dat de Turkse regering een toezichtsysteem ontwikkelt met ijkpunten en tijdschema's voor de uitvoering van het Nationale Actieplan ter bestrijding van geweld tegen vrouwen, en dat zij zich er nadrukkelijk toe verplicht ervoor te zorgen dat het plan voldoende regeringsfinanciering ontvangt; 15. is voorstander van een voortgezette opleiding voor politieagenten, gezondheidswerkers, rechters, openbare aanklagers en andere functionarissen inzake het voorkomen van huiselijk geweld; merkt nogmaals op dat in aanvulling van deze inspanningen een mechanisme moet worden opgezet om de personen die tekortschieten inzake bescherming van en hulp aan slachtoffers, te identificeren en een onderzoek tegen hen in te stellen en dat voldoende begrotingsmiddelen moeten worden uitgetrokken voor beschermingsmaatregelen; 16. verwelkomt de instelling van een in huiselijk geweld gespecialiseerde dienst binnen het parket-generaal van Ankara; benadrukt dat, door ervoor te zorgen dat de gehele gerechtelijke procedure in gevallen van geweld tegen vrouwen gevoerd wordt door procureurs die deskundigen zijn in huiselijk geweld en door deze gespecialiseerde dienst de bevoegdheid te verlenen om onmiddellijk effectieve directe bevelen aan de politie te geven voor het arresteren van de dader en het beschermen van het slachtoffer, met inbegrip van de onmiddellijke uitvoering van beschermingsbevelen en overbrenging naar vluchthuizen, deze dienst een belangrijke stap heeft gezet in het bestrijden van geweld tegen vrouwen, waarbij de slachtoffers beschermd worden en de daders bestraft; vraagt met het oog op uitbreiding van dit niveau van bescherming tot het gehele land, de Turkse regering om in alle provincies van het land gespecialiseerde parketten in te stellen die zich met huiselijk geweld bezig houden; 17. dringt er bij de Turkse regering op aan ervoor te zorgen dat slachtoffers daadwerkelijk toegang krijgen tot geschikte juridische informatie, rechtshulp en passende gerechtelijke procedures, zodat zij verhaal kunnen halen door de verdediging van hun rechten zodanig te organiseren dat de dreiging van verder geweld is uitgesloten; 18. bepleit dat beschermingsmechanismen op gelijke voorwaarden toegankelijk moeten zijn voor vrouwen met een immigratieachtergrond, die met extra problemen te maken hebben (zoals taalbarrières, een geïsoleerde positie binnen het gezin, enz.); 19. verwelkomt de initiatieven van de Turkse regering bij het herorganiseren van het systeem van vluchthuizen in overleg met alle belanghebbenden; merkt op dat er volgens het directoraat-generaal voor de Status van Vrouwen officieel 81 vluchthuizen bestaan voor vrouwen die het slachtoffer zijn van geweld, en dat dit nog altijd uiterst kleine aantal onvoldoende is voor een bevolking van ongeveer 70 miljoen; vraagt de Turkse regering om voldoende, gelijkmatig over het land verspreide vluchthuizen op te zetten overeenkomstig de bepalingen van de overeenkomst van de Raad van Europa ter voorkoming en bestrijding van geweld tegen vrouwen en huiselijk geweld van 11 mei 2011, om zodoende de doelstelling te halen die zij voor zichzelf heeft vastgelegd met de wet op de gemeenten, en in elke gemeente met ten minste 50.000 inwoners een vluchthuis op te zetten; merkt op dat vluchthuizen over het land verspreid moeten liggen, met een passend evenwicht tussen plattelandsgebieden en stedelijke agglomeraties; benadrukt dat het belangrijk is mechanismen te introduceren om de veiligheid, de capaciteit en de controle van de bestaande vluchthuizen te verbeteren, om sancties op te leggen bij niet-naleving, goed opgeleid en betaald personeel voor maatschappelijke zorg te werk te stellen en er via beroepsopleidingscursussen en andere diensten voor te zorgen dat vrouwen in vluchthuizen voldoende mogelijkheden krijgen om voor zichzelf en voor hun kinderen een nieuw leven op te bouwen; benadrukt het belang van geheimhouding van de locatie van deze vluchthuizen voor de veiligheid van de slachtoffers; 20. wijst erop dat het belangrijk is naar geweld neigende mannen te behandelen; stelt daarom voor mannen aan wie een verbod is opgelegd om zich in de directe omgeving van hun slachtoffer op te houden, door reclasseringsbureaus te laten begeleiden; 21. verwelkomt het opzetten van telefoonhulplijnen en de instelling van de centra voor de voorkoming en monitoring van geweld, waar slachtoffers van genderspecifiek geweld medische verzorging en psychologische bijstand krijgen tijdens hun rechtszaken om herhaalde victimisatie te voorkomen; 22. verzoekt de Turkse regering gedwongen huwelijken strafbaar te stellen en vrouwen en mannen door middel van voorlichtingscampagnes te attenderen op het recht om de partner vrij te kiezen; onderstreept dat het belangrijk is om op scholen en bij ouders het bewustzijn aan te kweken dat gedwongen huwelijken strijdig zijn met de wet; 23. is uiterst bezorgd over de inferieure rechtspositie van ongehuwde of gescheiden vrouwen, vrouwen die in illegale islamitische huwelijken zitten opgesloten en van vrouwen uit minderheidsgroepen; 24. wijst op het belang van het bevorderen van respect voor vrouwen die tot religieuze minderheden behoren en van het aanmoedigen van interconfessionele dialoog; Onderwijs 25. onderstreept het belang van onderwijs om vrouwen meer invloed te geven en het genderaspect te integreren in alle niveaus van onderwijs; 26. wijst erop dat het recht op onderwijs op grond van artikel 26 van de Universele verklaring van de rechten van de mens van de Verenigde Naties van 10 december 1948 een mensenrecht is; 27. is blij dat het aantal meisjes in het basisonderwijs (klas 1-8) gestegen is en dat de genderkloof in het basisonderwijs nu zo goed als gedicht is; vindt het echter jammer dat de genderkloof in het secundair onderwijs lichtjes verbreed is en dringt er bij de Turkse regering op aan dat zij al het nodige doet om deze kloof te dichten en verdere maatregelen neemt om ervoor te zorgen dat alle kinderen naar school gaan; 28. wenst dat er binnen het onderwijssysteem beroepsopleidingen worden opgezet waarmee vrouwen de kans krijgen een ambacht te leren of een opleiding te volgen voor een baan in de dienstensector; 29. spoort de Turkse regering aan om seksuele uitbuiting en seksueel misbruik van meisjes te bestrijden, te voorkomen dat zij slachtoffer worden van huiselijk geweld, in armoede moeten leven, analfabeet blijven of worden uitgebuit en hun gelijke kansen op een opleiding te bieden, zonder daarbij een onderscheid te maken uitsluitend op grond van leeftijd, taal, etnische afkomst of geslacht; 30. is bezorgd over het feit dat het aandeel van kinderen in de leeftijdscategorie van 0 tot 5 jaar in het kleuteronderwijs nog steeds zeer laag ligt en over het gebrek aan vooruitgang bij het bieden van kinderopvang en kleuteronderwijsdiensten; spoort de Turkse regering aan voldoende middelen uit te trekken voor meer betaalbare kinderopvangdiensten voor deze leeftijdsgroep; vraagt vervolgens om een wijziging van de voorschriften voor kinderopvangcentra, die bedrijven met meer dan 150 vrouwen in dienst verplichten te voorzien in gratis kinderopvang, aangezien deze bepaling getuigt van een disciminatoire aanpak waarbij het opvoeden van kinderen uitsluitend als de verantwoordelijkheid van vrouwen wordt gezien en een negatieve invloed heeft op de besluiten van bedrijven om meer vrouwen in dienst te nemen; 31. doet een beroep op de Turkse regering om haar inspanningen en bewustmakingscampagnes op te voeren om het analfabetisme en de armoede onder miljoenen vrouwen, vooral vrouwen van Koerdische afkomst of uit immigranten- of Romagemeenschappen, uit te roeien en daarbij speciaal de aandacht te richten op vrouwen die in plattelandsgebieden wonen; 32. verwelkomt de initiatieven van de Turkse regering, zoals het project voor het opvangen van sociale risico's (aan voorwaarden gebonden uitkering van contant geld), in het kader waarvan behoeftige gezinnen een bedrag wordt uitbetaald voor ieder kind dat naar de lagere school gaat; constateert dat het aan gezinnen uitgekeerde bedrag voor meisjes hoger is dan voor jongens en dat het bedrag aan de moeders beschikbaar wordt gesteld; is ermee ingenomen dat op deze wijze zowel het probleem van het schoolbezoek van meisjes als de verbetering van de invloed van vrouwen binnen de gezinsstructuur wordt aangepakt; merkt evenwel op dat schooluitval nog steeds een probleem is, met name in gezinnen van seizoenarbeiders en bij Roma-kinderen, en vraagt de Turkse regering dat zij steun geeft aan en ten volle gebruik maakt van het vroegtijdige waarschuwingssysteem voor kinderen die het risico van schooluitval lopen en een einde te maken aan regionale verschillen in het primair en secundair onderwijs; 33. onderstreept dat het probleem van de genderstereotypen het best binnen het onderwijsstelsel kan worden benaderd; verwelkomt dan ook de instelling van de Commissie gelijke kansen voor vrouwen en mannen binnen het Ministerie van Onderwijs; erkent de verwezenlijkingen van deze commissie inzake de uitbanning van seksistische taal, beelden en uitdrukkingen uit het onderwijsmateriaal; merkt evenwel op dat er nog verdere inspanningen moeten worden geleverd om gendervooroordelen uit te bannen uit schoolboeken op alle niveaus van onderwijs en beroepsopleiding en vraagt derhalve dat de Turkse regering nagaat welke vooruitgang geboekt is bij het uitbannen van gendervooroordelen uit onderwijsmateriaal; 34. verzoekt de instellingen voor hoger onderwijs gendergelijkheidscursussen verplicht te maken in het leerprogramma voor toekomstige leraren en vraagt de Turkse regering dat zij dit onderwerp opneemt in de bijscholingsprogramma's voor leraren; 35. benadrukt dat, om de deelname van meisjes in het verplicht basisonderwijs te waarborgen en te voorkomen dat zij geen kansen krijgen om te studeren of gedwongen worden op jonge leeftijd te huwen, het essentieel is dat het geheel van het officieel verplicht basisonderwijssysteem één blok vormt, zodat er geen onderbrekingen voorkomen in het onderwijssysteem die er vooral in plattelandsgebieden toe kunnen leiden dat meisjes de school niet afmaken; Deelname aan de arbeidsmarkt. 36. onderstreept dat de arbeidsparticipatie van vrouwen in Turkije zeer laag ligt en aanzienlijk achter blijft bij de doelen die in de EU2020-strategie in het vooruitzicht worden gesteld en verzoekt de Turkse regering een nationaal actieplan op te zetten om de deelname van vrouwen aan de arbeidsmarkt te vergroten; 37. verzoekt om verdere maatregelen in het kader van het programma voor actieve arbeidsmarktmaatregelen, dat tot doel heeft de werkloosheid onder vrouwen en jongeren terug te dringen; verzoekt de Turkse regering om meer nationale begrotingsmiddelen uit te trekken om werkloze vrouwen aan een baan te helpen; 38. verzoekt de Turkse regering om de EU-subsidies voor projecten in Turkije zo doelmatig mogelijk te gebruiken; verzoekt de Commissie toe te zien op de doelmatigheid van de uitgaven; 39. dringt aan op de uitvoering van de omzendbrief van de premier 2010/14 inzake de bevordering van de werkgelegenheid voor vrouwen en het verzekeren van gelijke kansen; wijst in dit verband op de strategieën en maatregelen van de EU om een evenwichtige en rechtvaardige bezetting van leidinggevende posities door vrouwen te bereiken; 40. verzoekt de Turkse regering om een actieve deelname van vrouwen aan de arbeidsmarkt te stimuleren door onder meer maatregelen te bevorderen die moeten zorgen voor betere arbeidsvoorwaarden, een gelijke beloning voor gelijk werk, levenslang leren, flexibele arbeidsprogramma's en een goed evenwicht tussen gezinsleven en werk; 41. merkt op dat Turkije onlangs wel een betere wetgeving heeft gekregen inzake moederschapsverlof (namelijk een verlenging van twaalf tot zestien weken), maar dat vaderschapsverlof alleen bestaat voor ambtenaren en niet voor andere werknemers, en dat een algemeen toepasselijk systeem van ouderschapsverlof van essentieel belang is om ervoor te zorgen dat ouders de rechten en verantwoordelijkheden inzake kinderopvang delen en om de genderongelijkheid op de arbeidsmarkt terug te dringen; verzoekt de Turkse regering een regeling voor betaald ouderschapsverlof voor alle werknemers in te stellen, zodat vaders zich gelijkelijk van hun verantwoordelijkheid voor de zorg van het kind kunnen kwijten; 42. moedigt vrouwen aan hun eigen ondernemingen te starten met gebruikmaking van financiële middelen uit leningsfaciliteiten zoals het leningenprogramma voor het kleinbedrijf, en gebruik te maken van de opleidingsprogramma's van de ontwikkelingsorganisatie voor het midden- en kleinbedrijf (KOSGEB); 43. benadrukt het belang van de bestrijding van alle vormen van discriminatie op de werkplek, met inbegrip van discriminatie op grond van geslacht, bij de aanwerving, bevordering en bij speciale uitkeringen; herhaalt zijn verzoek aan de Turkse regering om relevante en accurate statistische gegevens te verzamelen; 44. benadrukt het belang van het aanbieden van speciale opleidingscursussen, financiering en technische bijstand aan vrouwen met kantoorbanen en vrouwelijke ondernemers om te zorgen voor gelijke kansen bij de toegang tot de arbeidsmarkt; 45. onderstreept dat de recente uitbreiding van de wettelijke aanspraak op moederschapsverlof (verlengd van twaalf tot zestien maanden), gevolgd moet worden door een loonsverhoging om beter te waarborgen dat gezinnen en vrouwen niet financieel gestraft worden als ze kinderen hebben; 46. dringt er bij de Turkse regering op aan dat zij middelen uittrekt voor de instelling van betaalbare en ruim toegankelijke faciliteiten voor kinderopvang en ouderen- en gehandicaptenzorg, teneinde de werkgelegenheid voor vrouwen te verbeteren; 47. stelt vast dat de participatie van vrouwen in vakbonden, en met name in hun bestuursraden, zeer laag ligt; benadrukt dat vakbondsactiviteiten toegankelijk moeten worden gemaakt om de deelname van vrouwen te vergroten; 48. beklemtoont het feit dat vrouwen vaak onder slechte omstandigheden werken, in niet-geregistreerde banen en onbetaald in familiebedrijven, en dat zij daarom gediscrimineerd en uitgebuit worden; doet derhalve een beroep op de Turkse regering om alle nodige maatregelen te nemen ter bestrijding van de schaduweconomie; Deelname aan de politiek 49. verwelkomt de toename van het aantal vrouwelijke leden van het Turkse parlement van 9,1% in de verkiezingen van 2007 tot 14,3% na de verkiezingen van 2011; merkt evenwel op dat dit percentage nog steeds laag is en dringt aan op een nieuwe wet inzake politieke partijen en verkiezingen waarmee een verplicht quotasysteem wordt ingesteld dat een eerlijke vertegenwoordiging van vrouwen op de kieslijsten verzekert; is bezorgd over de in het algemeen beperkte vertegenwoordiging van Turkse vrouwen in de politiek, in managementposities in het openbaar bestuur en in de politieke partijen; 50. benadrukt dat de Turkse regering en de politieke partijen de huidige kieswet moeten herzien zodat mannen en vrouwen op gelijke voorwaarden en op democratische wijze aan de politiek kunnen deelnemen, onder meer door een meer gendergevoelige aanwezigheid van vrouwen op verkiesbare plaatsen bij verkiezingen; 51. spoort alle Turkse politieke partijen aan omvattende strategieën goed te keuren inzake gendergelijkheid alsook interne regels die de aanwezigheid van vrouwen op alle niveaus waarborgen; 52. is bezorgd over het zeer lage percentage van deelname van vrouwen aan de lokale politiek en verzoekt alle politieke partijen ervoor te zorgen dat deze situatie verandert met de lokale verkiezingen van 2014; verzoekt, gezien het feit dat slechts 1% van de Turkse gemeenten een vrouwelijke burgemeester heeft en dat de betrokkenheid van vrouwen bij de politiek, niet in de laatste plaats op lokaal niveau, dus moet worden gestimuleerd, om invoering van een quotasysteem voor het aantal vrouwelijke kandidaten op kieslijsten; Vooruitzichten voor 2020 53. verzoekt Turkije, als kandidaat-lidstaat van de EU, de doelen van de EU 2020-strategie te onderschrijven en aan vrouwen de mogelijkheid te geven actiever aan de arbeidsmarkt deel te nemen; 54. verzoekt de Commissie de kwestie van vrouwenrechten centraal te stellen in de onderhandelingen met Turkije; beklemtoont dat het belangrijk is dat Turkije voldoet aan zijn wettelijke en politieke verplichtingen die voortvloeien uit het EU- acquis en de desbetreffende besluiten van de EU en van het Europees Hof voor de rechten van de mens, teneinde de opening van hoofdstuk 23 van de toetredingsonderhandelingen inzake justitie en grondrechten te vergemakkelijken en ter ondersteuning van de hervormingen van Turkije met betrekking tot de mensenrechten van vrouwen in het kader van dat hoofdstuk; 55. vraagt Turkije te voldoen aan al zijn verplichtingen die voortvloeien uit de Associatieovereenkomst EG-Turkije en het aanvullende protocol bij deze overeenkomst, waaraan Turkije voor het zesde achtereenvolgende jaar geen uitvoering heeft gegeven, en zo blijk te geven van zijn oprecht engagement om zich tot een volwaardige pluralistische democratie te ontwikkelen met als kernpunten de eerbiediging en bescherming van de mensenrechten en fundamentele vrijheden van mannen en vrouwen; 56. onderstreept dat de opening van hoofdstuk 19 van de toetredingsonderhandelingen inzake sociaal beleid en werkgelegenheid, dat een grote rol speelt voor het verbeteren van de sociale en economische situatie van vrouwen en het vergroten van hun aandeel op de arbeidsmarkt, onder meer verbonden is aan de voorwaarde dat Turkije aan de Commissie een actieplan voorlegt voor de tenuitvoerlegging van het acquis in elk gebied waarop hoofdstuk 19 betrekking heeft, met inbegrip van de integratie van het genderaspect in dit beleid; stelt voor dat het Directoraat-Generaal voor de Status van Vrouwen nauw bij dit proces wordt betrokken; 57. onderstreept dat de positieve agenda die door de Commissie geïntroduceerd is om de toetredingsonderhandelingen met Turkije aan te vullen, moet worden gebruikt als een belangrijk forum voor de bevordering van vrouwenrechten en gendergelijkheid in Turkije; verzoekt de Commissie ervoor te zorgen dat gendermainstreaming gewaarborgd is in alle werkgroepen van de positieve agenda; 58. onderstreept dat de bestaande starre waarden met betrekking tot de rol van vrouwen in de sociale structuur opnieuw geëvalueerd moeten worden en beklemtoont dat er uiteindelijk een mentaliteitsverandering moet komen om het wetgevende kader in de praktijk om te zetten; 59. vraagt dat bewustmakingscampagnes worden georganiseerd die op de gehele maatschappij gericht zijn en toegespitst zijn op vrouwenrechten en gendergelijkheid, het voorkomen van genderspecifiek geweld, het veroordelen van eremoorden en gendervooroordelen in de media; 60. dringt aan op actieve betrokkenheid van bedrijfsleidingen en vakbonden bij de bevordering van de rechten en posities van vrouwen in bedrijfsleven, maatschappij en politiek en bij het inschakelen van vrouwen in de dialoog tussen werkgevers en werknemers; 61. dringt er bij de Turkse regering op aan om in het onderwijs op alle niveaus gendergelijkheid en tolerantie als verplichte onderwerpen in de schoolcurricula te introduceren; 62. stelt voor een nationaal project op te stellen dat vrouwelijke en mannelijke rolmodellen en meisjes en jongens samenbrengt in een debat over de toekomst van Turkije, zodat vrouwen en mannen van alle leeftijdsgroepen en politieke overtuigingen samen kunnen werken aan een strategie om een samenleving met een patriarchale structuur met succes om te vormen tot een samenleving met een rechtvaardige en maatschappelijk geaccepteerde deelneming van vrouwen aan het politiek, economisch en sociaal leven; 63. erkent dat er nooit een mentaliteitswijziging kan komen zonder de participatie en betrokkenheid van mannen en roept de Turkse regering daarom op openbare debatten te organiseren voor een gedachtewisseling tussen mannen en vrouwen uit alle lagen van de Turkse bevolking als middel om de oorzaken van gendergeweld aan te pakken en uiteindelijk echte gendergelijkheid te verwezenlijken; 64. meent dat extra aandacht moet gaan naar de versterking van de rol van vrouwen in de minder ontwikkelde gebieden van Turkije; is dan ook opgetogen over de projecten van de Turkse regering zoals het aanbieden van beroepsopleidingscursussen in de CATOM-centra (centra voor sociale en maatschappelijke integratie) in Zuidoost-Turkije, maar onderstreept ook dat meer initiatieven noodzakelijk zijn die de rechten van alle vrouwen eerbiedigen en bevorderen en waarbij de nadruk in het bijzonder ligt op de sociale inclusie van en grotere zeggenschap voor vrouwen in plattelandsgebieden, werkloze vrouwen en vrouwen die in armoede leven; 65. constateert dat, mocht Turkije de wens hebben als rolmodel voor de landen van de Arabische lente te fungeren, het land vastberaden zijn hervormingen moet doorvoeren en moet garanderen dat de wetgeving die na stemming is vastgesteld ten uitvoer wordt gelegd; herinnert eraan dat Turkije zichtbare, concrete resultaten moet bereiken bij de toepassing van het gelijkheidsbeginsel en de eerbiediging van de rechten van de vrouw; 66. onderstreept de cruciale rol van de media voor het handhaven van vrouwenrechten en spoort ertoe aan gendergelijkheid op te nemen in de interne opleidingen van mediaorganisaties; wijst erop dat het belangrijk is dat de media een beeld geven van vrouwen waarin genderstereotypen worden vermeden; 67. onderstreept het belang van genderbewust budgetteren, aangezien geen enkele van de hervormingen kan worden uitgevoerd zonder voldoende middelen; 68. vraagt Turkije om meer inspanningen om vergaande hervormingen te realiseren; om terwille van de modernisering van het eigen land aan de criteria van Kopenhagen te voldoen en om een klimaat van wederzijds begrip en respect met alle lidstaten van de EU te scheppen en het zodoende mogelijk te maken met iedereen beste praktijken inzake gendergelijkheid uit te wisselen, ten behoeve van de vrouwen van Turkije; o o o 69. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Commissie en de Raad, de secretaris-generaal van de Raad van Europa , UN Women, de directeur-generaal van de Internationale Arbeidsorganisatie en de regering en het parlement van Turkije. Het Europees Parlement , – gezien de voorstellen tot wijziging van zijn Reglement ( B7-0539/2011 en B7-0732/2011 ), – gezien de artikelen 211 en 212 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie constitutionele zaken ( A7-0148/2012 ), 1. besluit onderstaande wijzigingen in zijn Reglement op te nemen; 2. wijst erop dat deze wijzigingen op de eerste dag van de eerstvolgende vergaderperiode in werking treden; 3. verzoekt zijn Voorzitter de nodige stappen te ondernemen om ervoor te zorgen dat er bij het Europees Parlement één loket wordt ingericht waar burgers, vertegenwoordigende organisaties en het maatschappelijk middenveld zich voor aangelegenheden in verband met Europese burgerinitiatieven kunnen melden; 4. verzoekt de Commissie de Voorzitter van het Europees Parlement in een schrijven haar voornemen te bevestigen dat zij bij alle openbare hoorzittingen naar aanleiding van een Europees burgerinitiatief in beginsel door het ter zake bevoegde lid van de Commissie of, bij diens verhindering, bij voorkeur door een ander lid van de Commissie dan wel de ter zake bevoegde directeur-generaal vertegenwoordigd zal zijn; 5. verzoekt het Bureau en de secretaris-generaal alle nodige maatregelen te nemen om ervoor te zorgen dat aan de openbare hoorzittingen naar aanleiding van burgerinitiatieven zoveel mogelijk ruchtbaarheid wordt gegeven door de beschikbaarstelling van adequate voorzieningen, waaronder het gebruik van de beste beschikbare informatie- en communicatietechnologie; 6. is van oordeel dat de leden van het Europees Parlement moeten worden aangespoord om hoorzittingen naar aanleiding van een Europees burgerinitiatief bij te wonen; 7. verzoekt zijn Voorzitter dit besluit ter informatie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie.