Het Europees Parlement , – gezien het jaarverslag van de Europese ombudsman voor 2001 (C5-0296/2002), – gelet op artikel 43 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie (1) , – gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, met name de artikelen 21 en 195, – gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap voor Kolen en Staal, met name artikel 20 D, – gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap voor Atoomenergie, met name artikel 107 D, – onder verwijzing naar zijn resolutie van 17 november 1993 (2) , met name het deel betreffende het statuut van de Europese ombudsman en de algemene voorwaarden voor de uitoefening van zijn ambt, – onder verwijzing naar zijn Besluit 94/262/EGKS, EG, Euratom van 9 maart 1994 inzake het statuut van de Europese ombudsman en de algemene voorwaarden voor de uitoefening van zijn ambt (3) , met name artikel 3, lid 8 daarvan, – onder verwijzing naar zijn resolutie van 14 juli 1995 inzake de taak van de door het Europese Parlement benoemde Europese ombudsman (4) , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 6 september 2001 over het jaarverslag over de werkzaamheden van de Europese ombudsman (2000) (5) , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 6 september 2001 over de beraadslagingen van de Commissie verzoekschriften in het parlementaire jaar 2000-2001 (6) , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 15 mei 2001 over het verzoekschrift in de 21ste eeuw (7) , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 11 december 2001 over de versterking van het petitierecht van de Europese burger door herziening van het Verdrag (8) , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 6 september 2001 over het speciaal verslag van de Europese ombudsman aan het Europees Parlement naar aanleiding van het initiatiefonderzoek naar het bestaan bij de verschillende instellingen en organen van de Gemeenschappen van een code van goed administratief gedrag en de toegankelijkheid van die code voor het publiek (9) , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 11 december 2001 over het speciaal verslag van de Europese ombudsman aan het Europees Parlement naar aanleiding van de ontwerpaanbeveling aan de Commissie met betrekking tot klacht 713/98/IJH (10) (opgesteld overeenkomstig artikel 3, lid 7 van het statuut van de Europese ombudsman), – gelet op artikel 47, lid 1 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie verzoekschriften ( A5-0267/2002 ), A. overwegende dat het Handvest van de grondrechten op 7 december 2000 in Nice door de Voorzitters van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie plechtig werd afgekondigd, B. overwegende dat in artikel 41 (recht op behoorlijk bestuur) van hoofdstuk V (Burgerschap), van dit Handvest wordt bepaald dat eenieder er recht op heeft dat zijn zaken onpartijdig, billijk en binnen een redelijke termijn door de instellingen en organen van de Unie worden behandeld, C. overwegende dat in artikel 42 van het Handvest wordt bepaald dat iedere burger van de Unie en iedere natuurlijke of rechtspersoon met verblijfplaats of statutaire zetel in een lidstaat recht heeft op toegang tot documenten van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie, D. overwegende dat in artikel 43 (Ombudsman) van het Handvest wordt bepaald dat iedere burger van de Unie en iedere natuurlijke of rechtspersoon met verblijfplaats of statutaire zetel in een lidstaat het recht heeft zich tot de ombudsman van de Unie te wenden over gevallen van wanbeheer bij het optreden van de communautaire instellingen of organen, met uitzondering van het Hof van Justitie en het Gerecht van eerste aanleg bij de uitoefening van hun gerechtelijke taak, E. overwegende dat het jaarverslag van de ombudsman op 5 april 2002 officieel is aangeboden aan de Voorzitter van het Europees Parlement en dat de ombudsman Jacob Söderman het verslag op 8 april 2002 heeft gepresenteerd aan de Commissie verzoekschriften; dat de ombudsman in zijn toespraak enkele gebieden heeft opgesomd waarin de huidige samenwerking tussen het kantoor van de ombudsman en de Commissie verzoekschriften en haar secretariaat verder kan worden ontwikkeld, onder meer voor wat betreft het voorbereidend onderzoek van de ontvankelijkheid van verzoekschriften indien hierin schendingen van de Gemeenschapsrecht ter sprake worden gebracht, F. overwegende dat in het jaarverslag evenals in voorgaande jaren blijkt tot op welke hoogte de ombudsman zich ervoor blijft inzetten het netwerk van nationale en regionale ombudslieden uit te bouwen, en dat in dit kader bijzondere nadruk wordt gelegd op het bijstaan van de kantoren in de kandidaat-lidstaten; dat de ombudsman, toen hij zijn verslag aan de Commissie verzoekschriften presenteerde, de mogelijkheid heeft vermeld samen met de Commissie verzoekschriften activiteiten te ontplooien bij het opzetten van netwerken met nationale en regionale ombudslieden en commissies verzoekschriften, G. overwegende dat uit de statistieken die door de Europese ombudsman zijn verstrekt duidelijk blijkt met hoeveel succes zijn kantoor eenieder die contact heeft met overheidsinstanties van de Europese Unie er steeds meer van doordringt dat hij het recht heeft bij de Europese ombudsman klachten in te dienen aangezien het aantal tot de ombudsman gericht klachten gestaag stijgt, H. overwegende dat uit bedoelde statistieken eveneens blijkt dat de tijd die de ombudsman nodig heeft om een onderzoek te voltooien en het aantal onderzoeken waaraan meer dan een jaar wordt gewerkt aanzienlijk zijn teruggelopen, I. overwegende dat uit het jaarverslag blijkt dat de instanties van de Europese Unie, indien wanbeheer niet werd aangetoond, de aanbevelingen van de ombudsman hebben opgevolgd, zodra zij op de klacht en het probleem in kwestie werden gewezen, of dat een minnelijke schikking is getroffen, maar eveneens het aantal klachten dat de ombudsman met een kritische opmerking moest afsluiten, J. overwegende dat de ombudsman in 2001 twee speciale verslagen bij het Europees Parlement heeft ingediend, één over de toegang tot documenten van de Raad en één over discriminatie op grond van geslacht met betrekking tot gedetacheerde nationale deskundigen bij de Commissie; dat het Parlement vorig jaar resoluties heeft aangenomen over twee speciale verslagen uit voorgaande jaren, K. overwegende dat de Commissie heeft geweigerd te handelen in overeenstemming met de aanbeveling in het speciaal verslag over klacht 713/98/IJH, waarover het Europees Parlement op 11 december 2001 bovengenoemde resolutie heeft aangenomen, L. overwegende dat het Europees Parlement in zijn bovengenoemde resolutie van 6 september 2001 met algemene stemmen de Code van goed administratief gedrag van de Europese Unie heeft aangenomen die door de ombudsman in 1998 in een speciaal verslag is aanbevolen en de Commissie heeft verzocht op basis van artikel 308 van het EG-Verdrag een voorstel in te dienen om de code in werking te stellen als gemeenschappelijke bestuursrechtelijke wetgeving voor alle instellingen en organen van de EU; dat de Commissie een dergelijk voorstel tot dusverre nog niet heeft ingediend, M. overwegende dat de ombudsman in zijn jaarverslag 2001 heeft verklaard dat hij de beginselen van de code in het kader van zijn werkzaamheden zal toepassen, naar aanleiding van het verzoek in de resolutie van het Europees Parlement over het jaarverslag 2000 van de ombudsman, N. overwegende dat Europees Parlement en Raad Verordening (EG) nr. 1049/2001 (11) hebben goedgekeurd inzake toegang van de burgers tot documenten overeenkomstig artikel 255 van het EG-Verdrag, en dat bedoelde verordening in december 2001 in werking is getreden, O. overwegende dat het aantal aan de ombudsman gerichte klachten van burgers die terecht vragen om stappen om het gebrek aan openheid en doorzichtigheid op te heffen dat zich voordoet in het kader van het functioneren van de Europese instellingen en het Europees openbaar bestuur, nog steeds een gevoelig punt is met betrekking tot de democratische legitimiteit en de informatieplicht van de Unie, P. overwegende dat het zich in zijn resolutie van 14 maart 2002 over de tenuitvoerlegging van de verordening (EG) nr. 1049/2001 over de toegang tot documenten (12) op het standpunt heeft gesteld dat de "databeschermingswetgeving zich conform de jurisprudentie inzake de relatie tussen artikel 8 van het Europees Verdrag ter bescherming van de rechten van de mens en de databeschermingswetgeving van de Raad van Europa voornamelijk richt op de bescherming van het privé- en het gezinsleven en heeft onderstreept dat de databeschermingswetgeving niet ten doel heeft de beschikbaarheid van informatie over overheidsactiviteiten voor de burgers in te perken", Q. overwegende dat het zich bij dezelfde gelegenheid op het standpunt heeft gesteld dat het beleid van de Commissie het onderzoek naar schendingen van het Gemeenschapsrecht door lidstaten en de inbreukprocedure overeenkomstig artikel 226 EG uit te sluiten van openbare controle de doelmatigheid van het Gemeenschapsrecht in ongunstige zin beïnvloedt, R. overwegende dat de Commissie in een eenzijdige verklaring over het herziene voorstel voor Verordening (EG) nr. 1049/2001 het recht heeft opgeëist de inbreukprocedure vertrouwelijk te blijven behandelen bij de toepassing van deze nieuwe verordening inzake de toegang van de burgers tot documenten van de EU, S. overwegende dat het in december 1999 van de Europese ombudsman het verzoek heeft ontvangen tot wijziging van de bepalingen inzake diens toegang tot documenten en het recht getuigen te horen; dat het in zijn bovengenoemde resolutie van 6 september 2001 over het jaarverslag over de werkzaamheden van de Europese ombudsman (2000) zijn steun heeft uitgesproken voor de voorstellen van de ombudsman; dat de Commissie haar advies inzake wijziging van het statuut van de ombudsman en de algemene voorwaarden voor de uitoefening van zijn ambt op 6 maart 2002 heeft ingediend, T. overwegende dat het advies van de Commissie aanzienlijk afwijkt van de voorstellen van de ombudsman en van de amendementen van het Parlement daar o.m. gepleit wordt voor voorafgaande toestemming door de lidstaten als voorwaarde om de ombudsman toegang te verlenen tot van de lidstaten afkomstige documenten en daar wordt aangestuurd op een blijvende beperking, althans wat de voorschriften betreft, van het recht en de plicht van ambtenaren en ander overheidspersoneel voor de ombudsman getuigenissen af te leggen, U. overwegende dat aan Jacob Söderman, Europees ombudsman, in 2001 de Alexis de Tocqueville-prijs is toegekend, een prijs die om de twee jaar door het Europees Instituut voor Bestuurskunde (EIPA) wordt toegekend aan de persoon of de personen door wiens (wier) werk in belangrijke mate is bijgedragen tot verbetering van het openbaar bestuur in Europa, 1. stemt in met het door de ombudsman ingediende jaarverslag 2001, waarin een algemeen en gedetailleerd overzicht wordt gegeven van de in de loop van het jaar uitgevoerde werkzaamheden en met name van de uiteenlopende zaken die zijn behandeld; 2. beschouwt de rol van de ombudsman bij de bevordering van openheid en democratische informatieplicht in de besluitvorming en het bestuur van de Europese Unie als een wezenlijke bijdrage tot een Unie waarin besluiten daadwerkelijk "in zo groot mogelijke openheid en zo dicht mogelijk bij de burger worden genomen"; is van mening dat de huidige, eerste Europese ombudsman in het kader van de uitoefening van zijn taak goede werkmethoden heeft ingesteld, die een stevige basis vormen voor de verdere ontwikkeling van de rol van de ombudsman in dienst van de Europese burgers; 3. wenst Jacob Söderman, ombudsman, geluk met de toekenning van de Alexis de Tocqueville-prijs 2001 en stelt met genoegen vast dat de heer Söderman op opmerkelijke wijze vorm heeft gegeven aan de taak van Europees ombudsman; 4. spreekt zijn waardering uit voor de initiatieven en werkzaamheden van de ombudsman, o.a. het feit dat hij zijn website voortdurend actualiseert om zijn rol onder de aandacht van steeds meer mensen te brengen en netwerken tot stand te brengen van koppelingen met regionale ombudslieden in lidstaten en kandidaat-lidstaten; spreekt zijn waardering uit voor het aanbod van de ombudsman gezamenlijke werkzaamheden te ontwikkelen met de Commissie verzoekschriften om de contacten aan te halen en vaker ervaringen uit te wisselen met nationale en regionale ombudslieden en commissies verzoekschriften; 5. erkent dat de ombudsman het afgelopen jaar met name heeft geholpen bij de vestiging van het instituut ombudsman in de landen die tot de Unie wensen toe te treden; acht het van wezenlijke betekenis het netwerk van nationale en regionale ombudslieden in de kandidaat-lidstaten uit te bouwen; 6. spreekt zijn waardering uit voor het feit dat de ombudsman er het afgelopen jaar in is geslaagd de tijd die nodig is voor de behandeling van klachten te beperken; moedigt hem aan de tijd die nodig is om te reageren op klachten van burgers, waar dit afhangt van het kantoor van de ombudsman, geleidelijk te blijven terugbrengen; verzoekt alle instellingen en organen het van hun kant mogelijk te maken dat de burger snel antwoord ontvangt als de ombudsman is verzocht vermeend wanbeheer in verband met de uitvoering van hun werkzaamheden te onderzoeken; 7. stelt vast dat het grootste deel van de door de ombudsman uitgevoerde onderzoeken evenals in voorgaande jaren betrekking had op de Commissie en acht dit begrijpelijk, gezien de rol die de Commissie speelt in het beheer van alle vormen van Gemeenschapsbeleid; 8. stelt met voldoening vast dat communautaire instanties in veel gevallen, zodra zij op het probleem in kwestie waren gewezen, maatregelen hebben genomen om een klacht bevredigend af te wikkelen, en dat in andere gevallen een minnelijke schikking is getroffen; verzoekt de desbetreffende communautaire instanties zich te houden aan de ontwerpaanbevelingen van de ombudsman ter correctie van gevallen van wanbeheer na onderzoek, en gevolg te geven aan zijn kritische opmerkingen om te voorkomen dat zich in de toekomst soortgelijke gevallen van wanbeheer voordoen; 9. is van mening dat de ombudsman nogmaals blijk heeft gegeven van een gezond oordeel door gebruik te maken van zijn bevoegdheid speciale verslagen aan het Europees Parlement op te stellen; is van mening dat de weigering van een instelling zich te houden aan een aanbeveling in een speciaal verslag dat door de ombudsman bij het Parlement is ingediend en dat door het Parlement als resolutie is aangenomen, problemen opwerpt in verband met evenwicht tussen de instellingen en loyale samenwerking; 10. steunt het verzoek van de ombudsman aan Raad, Commissie en Parlement zich te houden aan het Handvest van de grondrechten dat in december 2000 in Nice is afgekondigd en stemt in met de opvatting dat het wantrouwen tussen de EU en haar burgers in het tegengestelde geval zou toenemen; 11. spreekt zijn waardering uit voor het besluit van de ombudsman de beginselen van goed administratief gedrag in het kader van zijn werkzaamheden toe te passen, hetgeen door het Parlement is gevraagd in zijn resolutie over het jaarverslag van de ombudsman over 2000; 12. is van mening dat de beginselen die zijn vastgelegd in de Code van de Europese Unie van goed administratief gedrag steeds moeten worden toegepast bij het onderzoek van gevallen van wanbeheer en bij het afdwingen van het recht van de burgers op behoorlijk bestuur overeenkomstig artikel 41 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie en betreurt dat de Commissie tot dusverre heeft nagelaten de door het Parlement goedgekeurde Code van goed administratief gedrag aan te nemen en toe te passen; 13. herinnert de Commissie eraan dat het Parlement heeft verzocht om een voorstel voor een algemene wet inzake administratieve procedures op de grondslag van artikel 308 van het EG-Verdrag die bindend zou zijn voor alle instellingen en organen van de EU; verplicht zich ertoe, daar een dergelijk voorstel niet is gedaan, gebruik te maken van zijn recht overeenkomstig artikel 192, lid 2 een wetgevingsinitiatief overeenkomstig artikel 59 van zijn Reglement te nemen dat gebaseerd is op de code van goed administratief gedrag; 14. verzoekt alle instellingen en organen van de EU Verordening (EG) nr. 1049/2001/EG toe te passen en te erkennen dat de toegang tot documenten die in het bezit zijn van de Europese instellingen een grondrecht is overeenkomstig artikel 42 van het Handvest van de grondrechten, en er oprecht naar te streven dat besluiten "in zo groot mogelijke openheid en zo dicht mogelijk bij de burger" worden genomen, zoals geëist wordt in artikel 1, tweede alinea van het Verdrag betreffende de Europese Unie; 15. bevestigt nogmaals zijn standpunt dat de voorschriften inzake de bescherming van gegevens in eerste instantie betrekking hebben op de bescherming van het persoonlijke en gezinsleven, overeenkomstig de jurisprudentie over het verband tussen artikel 8 van het Europees Verdrag inzake de mensenrechten en het Verdrag inzake de bescherming van gegevens van de Raad van Europa, en wijst er met nadruk op dat het niet het doel van gegevensbescherming is de informatie te beperken waarover de burgers beschikken over werkzaamheden van de overheid; 16. herhaalt zijn in zijn bovengenoemde resolutie van 11 december 2001 over de ontwerpaanbeveling van de Commissie met betrekking tot klacht 713/98/IJH aan de Commissie gedane verzoek aan de indiener de namen mede te delen van de afgevaardigden van de Confédération des brasseurs du marché commun die aanwezig zijn geweest op de door de Commissie op 11 oktober 1996 georganiseerde bijeenkomst, en van de bedrijven en personen in de 14 categorieën die in het oorspronkelijke verzoek van indieners van de klacht om toegang tot documenten zijn geïdentificeerd en die het onder nummer P/93/4490/UK geregistreerde verzoek bij de Commissie hebben ingediend; 17. spreekt zijn waardering uit voor de mededeling van de Commissie over betrekkingen met indiener van de klacht met betrekking tot inbreuken op het Gemeenschapsrecht, daar dit een verbetering is van de wijze waarop met de inbreukprocedure wordt omgegaan; stelt niettemin vast dat in de mededeling niet inhoudelijk wordt ingegaan op de toegang tot documenten en verzoekt de Commissie derhalve nogmaals bij de toepassing van Verordening (EG) nr. 1049/2001 haar interpretatie van het doel van de inbreukprocedure te herzien; 18. spreekt zijn waardering uit voor het aanbod van de ombudsman de Conventie inzake de toekomst van Europa te wijzen op aangelegenheden die voor het Parlement bij de behandeling van verzoekschriften aanleiding zijn tot verontrusting en verzoekt de ombudsman ter zake de Conventie voor te stellen de inbreukprocedure overeenkomstig artikel 226 van het EG-Verdrag te herzien; 19. neemt kennis van het advies van de Commissie inzake wijziging van het statuut van de ombudsman en de algemene voorwaarden voor de uitoefening van zijn ambt; 20. verzoekt de Commissie nogmaals haar standpunt te overwegen inzake de voorgestelde wijzigingen op artikel 3, lid 2 van het Statuut van de ombudsman, met name betreffende het recht van lidstaten en derde partijen de ombudsman en het Parlement de toegang tot informatie te ontzeggen en met betrekking tot de door de Commissie bepleite grenzen inzake het recht en de plicht van ambtenaren en andere functionarissen ten overstaan van de ombudsman tijdens diens onderzoeken naar waarheid te getuigen; 21. acht het wenselijk de noodzakelijke samenwerking tussen de verantwoordelijke commissie en de ombudsman uit te breiden, naar behoren rekening houdend met ieders respectieve bevoegdheden en zegt toe onverwijld en op het meest adequate niveau de aanzet te geven tot herziening van zijn Reglement en het Statuut van de ombudsman om in staat te zijn hierin voor afloop van de huidige zittingsperiode eventueel noodzakelijke wijzigingen aan te brengen; 22. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie en het verslag van de Commissie verzoekschriften te doen toekomen aan de Commissie, de Raad, de Europese ombudsman en de regeringen en parlementen van de lidstaten en aan de ombudslieden of soortgelijke organen in de lidstaten. Het Europees Parlement, − gelet op artikel 163 van zijn Reglement, − gelet op artikel 175, lid 5 van zijn Reglement, − onder verwijzing naar zijn eerdere resoluties over verzoekschriften, − gelet op de artikelen 21 en 194 van het EG&nbhy;Verdrag, − gezien het jaarverslag (2000-2001) van de Europese ombudsman, − gezien het Interinstitutioneel Akkoord van 1989 over de versterking van het petitierecht (1) , − gezien het verslag van de Commissie verzoekschriften (A5&nbhy;0271/2002), A. overwegende dat het petitierecht een grondrecht is dat onlosmakelijk met het Europese burgerschap verbonden is, B. overwegende dat dit recht de controlebevoegdheden van het Europees Parlement versterkt omdat het schendingen van het communautair recht aan het licht brengt, C. overwegende dat een nauwe samenwerking tussen de instellingen van de Unie, met name de Europese ombudsman, de gespecialiseerde agentschappen en de overheidsinstanties van de lidstaten, met inbegrip van de reeds opgerichte commissies verzoekschriften, met het oog op een adequate behandeling van de verzoekschriften van essentieel belang is om erop toe te zien dat de burgers van de Unie hun rechten kunnen uitoefenen, D. overwegende dat het Europees Parlement de juridische en politieke middelen wil versterken waarmee het aan de legitieme wensen van de burgers tegemoet kan komen, 1. wijst erop dat de Europese Unie via de verzoekschriften die de burgers aan de Commissie verzoekschriften sturen zich een oordeel kan vormen over de situatie van de toepassing van het Gemeenschapsrecht, zowel op nationaal als op Europees niveau; 2. stelt vast dat verzoekschriften een precies beeld geven van de mate waarin de burger al dan niet tevreden is met betrekking tot zijn verwachtingen van Europa dat hij te vaak als een onderwerp beschouwt dat ver van zijn bed staat en waarbij hij zich niet betrokken voelt; 3. benadrukt dat het Europees Parlement de beschikking moet krijgen over nieuwe, meer innoverende juridische instrumenten, zoals die welke genoemd worden in zijn resolutie van 11 december 2001 over de versterking van het petitierecht van de Europese burger door herziening van het Verdrag (2) , teneinde doeltreffender te reageren op de legitieme wensen van de verzoekschriftindieners en zijn taken goed uit te voeren door zijn geloofwaardigheid te vergroten; 4. is van mening dat de versterking van het petitierecht en de implementatie van een eenvormige c ode van goed administratief gedrag een plaats moeten krijgen binnen de werkzaamheden van de Europese Conventie en verzoekt de Conventie in te gaan op de eisen van de Commissie verzoekschriften in haar desbetreffend verslag over de toekomst van Europa; 5. is van mening dat de Verdragen moeten voorzien in de mogelijkheid voor burgers om via een verzoekschrift aan het Europees Parlement de aanzet te geven tot hervormingen van het communautair recht; 6. wenst dat met het oog op de invoering op korte termijn van nieuwe informatica-instrumenten waarmee de indiener van het verzoekschrift via Internet de afhandeling van zijn en andere verzoekschriften kan volgen, serieus wordt nagegaan in hoeverre het secretariaat van de Commissie verzoekschriften, dat momenteel onderbezet is, kan worden versterkt en met name hoe het beter in staat kan worden gesteld om het profiel en de doeltreffendheid van de werkzaamheden van de commissie te versterken; 7. herinnert eraan dat de uitbreiding vereist dat de Commissie verzoekschriften beter presteert, zowel op juridisch als politiek niveau, zonder daarbij haar linguïstisch kader over het hoofd te zien; 8. is van mening dat de nauwe samenwerking die tot stand is gebracht tussen het Europees Parlement en zijn organen, de Europese ombudsman en de Europese Commissie met inachtneming van hun wederzijdse bevoegdheden een essentiële voorwaarde vormt voor de toegang van de burger tot de fundamentele rechten waarop hij op grond van zijn burgerschap van de Unie aanspraak kan maken; 9. acht het wenselijk de noodzakelijke samenwerking tussen de verantwoordelijke commissie en de ombudsman uit te breiden, naar behoren rekening houdend met ieders respectieve bevoegdheden en zegt toe onverwijld en op het meest adequate niveau de aanzet te geven tot herziening van het Reglement van het Europees Parlement en het Statuut van de ombudsman om in staat te zijn hierin voor afloop van de huidige zittingsperiode eventueel noodzakelijke wijzigingen aan te brengen; 10. is van oordeel dat een betere samenwerking tussen het Europees Parlement en de commissies verzoekschriften die al zijn opgericht in de lidstaten, met name in verband met het behandelen van verzoekschriften die niet ontvankelijk zijn op Europees niveau, de rechten van de burger verder zou doen toenemen en moedigt de nationale en regionale parlementen die niet over een dergelijke commissie beschikken, voor de burgers deze mogelijkheid te creëren; 11. betreurt het dat de Raad er, ondanks de herhaalde verzoeken van het Europees Parlement, weinig voor voelt met de Commissie verzoekschriften samen te werken, en met name dat de Raad geen vertegenwoordiger afvaardigt naar onze werkvergaderingen als er een verzoekschrift wordt behandeld waarbij het communautair recht nauw verweven is met het nationaal recht, hetgeen niet alleen afbreuk doet aan de juridische en politieke afhandeling van de verzoekschriften, maar ook aan de impact van de besluiten van deze commissie; 12. verzoekt de Raad en de Commissie het Interinstitutioneel Akkoord van 1989, op grond waarvan zij aan het Europees Parlement gebonden zijn, te herzien teneinde de tijd die gemoeid is met de afhandeling van de verzoekschriften te bekorten en een duidelijk, coherent en bindend kader voor de follow-up te definiëren met het oog op de onontbeerlijke samenwerking op dit gebied met het Parlement; 13. benadrukt zijn voornemen om vaker gebruik te maken van artikel 175, lid 1 van zijn Reglement, waarin bepaald wordt dat de Commissie verzoekschriften kan besluiten verslagen op te stellen of zich op een of andere wijze uit te spreken over verzoekschriften die zij ontvankelijk heeft verklaard; 14. meent dat de Commissie verzoekschriften in de regel een verslag moet opstellen over de speciale verslagen die de ombudsman voorlegt aan het Europees Parlement; 15. verlangt dat diverse vormen van samenwerking met de nationale parlementen worden bestudeerd en aangemoedigd, en met name de samenwerking met de nationale commissies verzoekschriften, vooral in het stadium van de indiening van de verzoekschriften; 16. wenst dat wordt voorzien in een jaarlijkse parlementaire controle door de nationale parlementen op basis van de jaarverslagen van het Europees Parlement over de tenuitvoerlegging van het Gemeenschapsrecht, over de werkzaamheden van de Europese ombudsman en over de werkzaamheden van de Commissie verzoekschriften; 17. wenst dat wordt nagegaan hoe de onwilligheid van de nationale autoriteiten om snel en efficiënt samen te werken met de Commissie verzoekschriften van het Europees Parlement kan worden verminderd door het bekendmaken van deze onwilligheid of obstructie in persberichten of door het organiseren van persconferenties voor de nationale media waaraan ook de nationale europarlementariërs van de Commissie verzoekschriften deelnemen; 18. wenst dat op een adequater niveau wordt nagedacht over de invoering van beschermingsmaatregelen om de activiteiten van nationale of lokale autoriteiten op te schorten die in strijd zijn met de communautaire voorschriften en die daardoor onherstelbare schade aan het milieu of culturele goederen kunnen aanrichten; 19. verzoekt het overleg met de niet-gouvernementele organisaties te versterken om het indienen van collectieve verzoekschriften aan te moedigen; 20. wenst dat elk jaar via een speciale publicatie ruime bekendheid wordt gegeven aan de werkzaamheden van de Commissie verzoekschriften; 21. wenst dat wordt nagegaan of het mogelijk is om aan de plenaire vergadering van het Europees Parlement, in een vergadering die speciaal voor dit doel is samengeroepen, gezamenlijk de verslagen voor te leggen van de Commissie verzoekschriften, van de ombudsman en van de Commissie juridische zaken en interne markt over de tenuitvoerlegging van het Gemeenschapsrecht, eventueel in aanwezigheid van de afgevaardigden van de nationale parlementen, de hoogste gerechtelijke autoriteiten en de communautaire instellingen, zodat er een eenvormige visie is op de stand van zaken in de tenuitvoerlegging van het Gemeenschapsrecht; 22. wenst dat in het licht van het toegenomen wetgevende werk de mogelijkheid wordt onderzocht van een actievere participatie van de afzonderlijke parlementaire commissies van het Europees Parlement via het opstellen van adviezen; 23. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie en het verslag van zijn commissie te doen toekomen aan de Commissie, de Raad, de Europese ombudsman, de regeringen en de parlementen van de lidstaten, alsmede aan hun verzoekschriftencommissies of andere terzake bevoegde commissies en aan de nationale ombudsmannen. Het Europees Parlement , – gelet op artikel 272 van het EG-Verdrag en artikel 177 van het Euratom-Verdrag, – gelet op het Financieel Reglement van 21 december 1977 van toepassing op de algemene begroting der Europese Gemeenschappen, laatstelijk gewijzigd bij Verordening (EG, EGKS, Euratom) nr. 762/2001 (1) , inzonderheid artikel 15, – gezien de algemene begroting van de Europese Unie voor het begrotingsjaar 2002, zoals definitief vastgesteld op 13 december 2001 (2) , – gezien het Interinstitutioneel Akkoord van 6 mei 1999 tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie over de begrotingsdiscipline en de verbetering van de begrotingsprocedure (3) , – gezien het voorontwerp van gewijzigde en aanvullende begroting nr. 4/2002 van de Europese Unie voor het begrotingsjaar 2002, door de Commissie ingediend op 24 juli 2002 (SEC(2002) 851), – gezien de nota van wijzigingen nr. 1 bij het voorontwerp van gewijzigde en aanvullende begroting nr. 4/2002 van de Europese Unie voor het begrotingsjaar 2002 (SEC(2002) 982), – gezien het ontwerp van gewijzigde en aanvullende begroting nr. 4/2002, door de Raad vastgesteld op 20 september 2002 (12170/2002 - C5-0427/2002), – gelet op artikel 92 en bijlage IV van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Begrotingscommissie (A5&nbhy;0315/2002), A. overwegende dat de begrotingsautoriteit bij de vaststelling van de begroting 2002 in rubriek 4 een marge van 70 miljoen euro heeft overgelaten voor de financiering van aanvullende behoeften in Afghanistan in afwachting van een gedetailleerdere beoordeling door de Commissie van de ontwikkelingen in de situatie, B. overwegende dat de vrijmaking van deze marge is gekoppeld aan bepaalde voorwaarden, in het bijzonder de voorwaarde dat de reeds beschikbare financiële middelen om de Afghaanse bevolking op de best mogelijke wijze te helpen daadwerkelijk zijn besteed, C. overwegende dat de Gemeenschap op de overstromingen in Duitsland, Oostenrijk en in verschillende andere lidstaten en kandidaat-lidstaten moet reageren met begrotingsmaatregelen en dat de gewijzigde en aanvullende begroting (GAB) nr. 4/2002 een geschikte en snelle manier is om nieuwe begrotingsposten te creëren om de desbetreffende uitgaven te dekken, 1. is ingenomen met de GAB nr. 4/2002 als onderdeel van de voortdurende inzet van het Europees Parlement ten behoeve van steun- en wederopbouwmaatregelen voor Afghanistan; 2. is van opvatting dat is voldaan aan de door de begrotingsautoriteit vastgestelde voorwaarden voor de vrijmaking van de bestaande marge van 70 miljoen euro in rubriek 4; 3. is verheugd dat de GAB nr. 4/2002 ook de begrotingsstructuur omvat voor het opnemen van de begrotingsmiddelen voor steun aan de slachtoffers van de overstromingen in Europa, in het bijzonder twee nieuwe begrotingslijnen voor het Solidariteitsfonds van de Europese Unie; 4. is van mening dat de betalingskredieten voor deze steun aan de slachtoffers van rampen in het begrotingsjaar 2002 in eerste instantie afkomstig dienen te zijn van niet-gebruikte kredieten en dringt er bij de Commissie op aan om met het oog hierop kredietoverschrijvingen in te dienen; 5. verzoekt de Raad en de Commissie tegelijkertijd de rechtsgrondslag voor de oprichting van het Solidariteitsfonds te bestuderen, het Interinstitutioneel Akkoord betreffende de financiering van het Solidariteitsfonds voor te bereiden en de GAB nr. 5/2002 op te stellen waarop de kredieten die nodig zijn voor de door deze ramp getroffen regio's moeten worden opgenomen, opdat dit pakket maatregelen vóór eind oktober kan worden goedgekeurd; 6. verzoekt de Commissie zo spoedig mogelijk het voorontwerp van gewijzigde en aanvullende begroting nr. 5/2002 in te dienen; 7. hecht zonder wijzigingen zijn goedkeuring aan het ontwerp van gewijzigde en aanvullende begroting nr. 4/2002 zoals vastgesteld door de Raad op 20 september 2002; 8. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. (Medebeslissingsprocedure: tweede lezing) Het Europees Parlement , – gezien het gemeenschappelijk standpunt van de Raad (5117/1/2002 – C5&nbhy;0183/2002 (1) ), – gezien zijn in eerste lezing geformuleerde standpunt (2) inzake het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2001) 241 (3) ), – gelet op artikel 251, lid 2, van het EG&nbhy;Verdrag, – gelet op artikel 80 van zijn Reglement, – gezien de aanbeveling voor de tweede lezing van de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbeleid (A5&nbhy;0293/2002), 1. wijzigt het gemeenschappelijk standpunt als volgt; 2. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Standpunt van het Europees Parlement in tweede lezing vastgesteld op 26 september 2002 met het oog op de aanneming van Richtlijn 2002/…/EG van het Europees Parlement en de Raad tot wijziging van Richtlijn 98/70/EG betreffende de kwaliteit van benzine en dieselbrandstof HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, en met name op artikel 95, Gezien het voorstel van de Commissie (4) , Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité (5) , Na raadpleging van het Comité van de regio's, Volgens de procedure van artikel 251 van het Verdrag (6) , Overwegende hetgeen volgt: (1) In Richtlijn 98/70/EG (7) zijn milieutechnische specificaties voor in de handel verkrijgbare brandstoffen vastgelegd. (2) In artikel 95 van het Verdrag is bepaald dat de Commissie bij voorstellen die de instelling en werking van de interne markt betreffen en die onder meer op het gebied van volksgezondheid en milieubescherming liggen, van een hoog beschermingsniveau dient uit te gaan en dat het Europees Parlement en de Raad ook trachten deze doelstelling te verwezenlijken. (3) Er wordt een herziening van Richtlijn 98/70/EG beoogd in verband met de vereiste communautaire luchtkwaliteitsnormen en daarmee samenhangende doelstellingen alsmede met het oog op de vastlegging van extra specificaties als aanvulling op de verplichte specificaties die reeds in de bijlagen III en IV bij de richtlijn zijn neergelegd. (4) Met de verlaging van het zwavelgehalte van benzine en dieselbrandstof wordt een bijdrage geleverd tot de realisatie van deze doelstellingen. (5) Het is een vaststaand feit dat zwavel in benzine en diesel nadelige gevolgen heeft voor de effectiviteit van technologie voor de katalytische nabehandeling van uitlaatgassen voor voor de weg bestemde voertuigen en in steeds grotere mate voor niet voor de weg bestemde mobiele machines. (6) Voor de weg bestemde voertuigen worden steeds afhankelijker van katalysatoren om te kunnen voldoen aan de emissiegrenswaarden van Richtlijn 70/220/EEG van de Raad van 20 maart 1970 inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der lidstaten met betrekking tot de maatregelen die moeten worden genomen tegen de luchtverontreiniging door gassen afkomstig van motoren met elektrische ontsteking in motorvoertuigen (8) en van Richtlijn 88/77/EEG van de Raad van 3 december 1987 inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der lidstaten met betrekking tot de maatregelen die moeten worden genomen tegen de emissie van gasvormige verontreinigingen door dieselmotoren, bestemd voor het aandrijven van voertuigen (9) . Een verlaging van het zwavelgehalte van benzine en dieselbrandstof zal daarom waarschijnlijk een groter effect hebben op de uitlaatemissies hebben dan een wijziging van de overige brandstofparameters. (7) De invoering van brandstoffen met een maximumzwavelgehalte van 10 mg/kg zal de verbetering mogelijk maken van het brandstofrendement dat haalbaar is met nieuwe, opkomende technologieën voor motorvoertuigen, dient te worden onderzocht voor niet voor de weg bestemde mobiele machines en moet bij gebruik in reeds bestaande motorvoertuigen leiden tot aanzienlijke verlagingen in de uitstoot van conventionele luchtverontreinigende stoffen. Deze voordelen zullen de toename van de emissie van CO 2 in verband met de productie van benzine en diesel met een lager zwavelgehalte compenseren. (8) Daarom is het wenselijk maatregelen vast te stellen die de introductie en beschikbaarheid van brandstoffen met een maximumzwavelgehalte van 10 mg/kg garanderen. In dit verband zijn fiscale stimuleringsmaatregelen doeltreffend gebleken om de overschakeling, in een vroeg stadium, op brandstoffen van hogere kwaliteit in overeenstemming met nationale behoeften en prioriteiten te stimuleren, en de duur van de overgangsperiode, waarin de twee verschillende kwaliteiten op de markt zijn, te beperken. De invoering van fiscale stimuleringsmaatregelen dient te worden gesteund voor zowel schonere conventionele brandstoffen als voor alternatieve brandstoffen. (9) Aangezien brandstoffen met een maximumzwavelgehalte van 10 mg/kg op ruime schaal beschikbaar komen, wordt autofabrikanten een basis geboden om aanzienlijke nieuwe vooruitgang te maken op het gebied van het brandstofrendement van nieuwe voertuigen. De potentiële bijdrage van brandstoffen met een maximumzwavelgehalte van 10 mg/kg voor de verwezenlijking van de doelstelling van de Gemeenschap van gemiddeld 120 g/km voor nieuwe auto's zal worden beoordeeld bij de evaluatie van de huidige milieutoezeggingen van autofabrikanten in 2003. (10) Het is noodzakelijk ervoor te zorgen dat benzine en dieselbrandstof met een maximumzwavelgehalte van 10 mg/kg per 1 januari 2005 in voldoende hoeveelheden en met inachtneming van een evenwichtige geografische spreiding in de handel verkrijgbaar zijn om het vrije verkeer van nieuwe auto's die bedoelde brandstoffen nodig hebben mogelijk te maken en tegelijkertijd te voorkomen dat de verlaging van de CO 2 -emissie door de introductie van nieuwe voertuigen weer teniet wordt gedaan door de extra emissie in verband met de productie van deze brandstoffen. (11) Er dient voor te worden gezorgd dat de markt per 1 januari 2009 volledig van benzine en dieselbrandstof met een maximumzwavelgehalte van 10 mg/kg wordt voorzien, zodat brandstofproducenten voldoende tijd hebben om de investeringen te doen die noodzakelijk zijn om hun productieschema's aan te passen. Dankzij de volledige omschakeling op benzine en dieselbrandstof met een maximumzwavelgehalte van 10 mg/kg vanaf 1 januari 2009 zal de emissie van conventionele luchtverontreinigende stoffen door bestaande voertuigen worden verbeterd zonder dat de totale uitstoot van broeikasgassen toeneemt. In dit verband moet deze datum, wat dieselbrandstof betreft, uiterlijk op 31 december 2005 worden bevestigd. (12) Om de volksgezondheid en/of het milieu in specifieke agglomeraties of in specifieke uit ecologisch of milieu-oogpunt kwetsbare gebieden met bijzondere verontreinigingsproblemen te beschermen, moeten de lidstaten de mogelijkheid krijgen om, volgens een in deze richtlijn bepaalde methode, te eisen dat brandstoffen alleen in de handel mogen worden gebracht als zij met betrekking tot de betrokken verontreinigende stoffen voldoen aan strengere milieutechnische specificaties dan in deze richtlijn is bepaald. Deze procedure is een afwijking van de informatieprocedure van Richtlijn 98/34/EG van het Europees Parlement en de Raad van 22 juni 1998 betreffende een informatieprocedure op het gebied van normen en technische voorschriften en regels betreffende de diensten van de informatiemaatschappij (10) . (13) De emissie van motoren die in niet voor de weg bestemde mobiele machines en landbouw- of bosbouwtrekkers zijn geïnstalleerd, dient te voldoen aan de grenswaarden die zijn vastgelegd in Richtlijn 97/68/EG van het Europees Parlement en de Raad van 16 december 1997 betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der lidstaten inzake maatregelen tegen de uitstoot van verontreinigende gassen en deeltjes door inwendige verbrandingsmotoren die worden gemonteerd in niet voor de weg bestemde mobiele machines (11) , en in Richtlijn 2000/25/EG van het Europees Parlement en de Raad van 22 mei 2000 inzake maatregelen tegen de uitstoot van verontreinigende gassen en deeltjes door motoren bestemd voor het aandrijven van landbouw- of bosbouwtrekkers en houdende wijziging van Richtlijn 74/150/EEG van de Raad (12) . Omdat het al dan niet bereiken van deze emissiegrenzen steeds meer afhangt van de kwaliteit van de door deze machines gebruikte brandstoffen , dienen deze brandstoffen met ingang van 1 januari 2005 onder het toepassingsgebied van Richtlijn 98/70/EG te worden opgenomen. (14) Er dient een uniform systeem te worden opgesteld voor toezicht op de brandstofkwaliteit of nationale systemen die even betrouwbare resultaten garanderen, alsmede systemen voor rapportage teneinde de naleving van de voorgeschreven milieutechnische brandstofkwaliteitsnormen te kunnen evalueren. (15) Er dient een eenvoudiger procedure te worden vastgesteld voor de actualisering van de meetmethoden die voor het controleren van de naleving van de voorgeschreven brandstofkwaliteitsnormen worden gebruikt. (16) De voor de uitvoering van Richtlijn 98/70/EG vereiste maatregelen dienen te worden vastgesteld overeenkomstig Besluit 1999/468/EG van de Raad van 28 juni 1999 tot vaststelling van de voorwaarden voor de uitoefening van de aan de Commissie verleende uitvoeringsbevoegdheden (13) . (17) Richtlijn 98/70/EG dient te worden herzien met het oog op nieuwe communautaire wetgeving inzake de luchtkwaliteit en de daarmee samenhangende milieudoelstellingen, zoals het stimuleren van het gebruik van alternatieve brandstoffen, waaronder biobrandstoffen, de ontwikkeling van nieuwe technologieën ter vermindering van milieuverontreiniging en het effect van metaalhoudende additieven en andere belangrijke punten betreffende de prestatie ervan en de bekrachtiging dan wel nieuwe vaststelling van de datum waarop zwavelvrije diesel volledig dient te zijn ingevoerd ter voorkoming van een algehele stijging van de emissie van broeikasgassen. (18) Er dient een volledige herbeschouwing plaats te vinden van alternatieve brandstoffen, met inbegrip van biobrandstoffen, waarbij tevens moet worden bezien of specifieke wetgeving noodzakelijk is. (19) De lidstaten dienen een regeling in te voeren inzake sancties in geval van inbreuken op Richtlijn 98/70/EG en ervoor te zorgen dat deze worden toegepast. (20) Richtlijn 98/70/EG dient daarom dienovereenkomstig te worden aangepast, HEBBEN DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD: Artikel 1 Richtlijn 98/70/EG wordt als volgt gewijzigd: 1) artikel 2 wordt vervangen door: Artikel 2 Definities In deze richtlijn wordt verstaan onder: Voor lidstaten met arctische omstandigheden mag het maximale distillatiepunt van 65% bij een temperatuur van 250°C voor dieselbrandstof en gasolie vervangen worden door een maximaal distillatiepunt van 10% (volumeprocent) bij een temperatuur van 180°C. _____________ * De nummering van deze GN-codes zoals aangegeven in het GDT en gewijzigd bij Verordening (EG) nr. 2031/2001 van de Commissie (PB L 279 van 23.10.2001, blz. 1). ** PB L 59 van 27.2.1998, blz. 1. Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 2001/63/EG van de Commissie (PB L 227 van 23.8.2001, blz. 41). *** PB L 173 van 12.7.2000, blz. 1. 2) in artikel 3, lid 2, worden de volgende punten toegevoegd: d) Onverminderd het bepaalde onder c, nemen de lidstaten alle maatregelen die nodig zijn om ervoor te zorgen dat te gelegener tijd, doch uiterlijk op 1 januari 2005 ongelode benzine met een zwavelgehalte van maximaal 10 mg/kg op hun grondgebied in de handel wordt gebracht. De lidstaten zien erop toe dat dergelijke ongelode benzine met inachtneming van een evenwichtige geografische spreiding in de handel verkrijgbaar is en in alle overige opzichten voldoet aan de specificaties van bijlage III. De lidstaten mogen voor de ultraperifere gebieden specifieke bepalingen opstellen voor de invoering van dieselbrandstof met een zwavelgehalte van maximaal 10 ppm. De lidstaten die gebruikmaken van deze bepaling, brengen de Commissie hiervan op de hoogte. De Commissie stelt overeenkomstig de procedure van artikel 11, lid 2 criteria vast om te bepalen wat voor de doeleinden van deze letter onder "evenwichtige geografische spreiding" wordt verstaan. e) De lidstaten zorgen ervoor dat uiterlijk per 1 januari 2009 op hun grondgebied slechts ongelode benzine in de handel kan worden gebracht die voldoet aan de milieutechnische specificaties van bijlage III, doch een zwavelgehalte heeft van maximaal 10 mg/kg. 3) in artikel 4: d) Onverminderd het bepaalde onder c, nemen de lidstaten alle maatregelen die nodig zijn om ervoor te zorgen dat te gelegener tijd, doch uiterlijk op 1 januari 2005 dieselbrandstof met een zwavelgehalte van maximaal 10 mg/kg op hun grondgebied in de handel wordt gebracht. De lidstaten zorgen ervoor dat dergelijke dieselbrandstof met inachtneming van een evenwichtige geografische spreiding in de handel verkrijgbaar is en in alle overige opzichten voldoet aan de specificaties van bijlage IV. De lidstaten mogen voor de ultraperifere gebieden specifieke bepalingen opstellen voor de invoering van dieselbrandstof met een zwavelgehalte van maximaal 10 mg/kg. De lidstaten die gebruikmaken van deze bepaling, brengen de Commissie hiervan op de hoogte. De Commissie stelt overeenkomstig de procedure van artikel 11, lid 2 criteria vast om te bepalen wat voor de doeleinden van deze letter onder "evenwichtige geografische spreiding" wordt verstaan. e) De lidstaten zorgen ervoor, met inachtneming van het bepaalde in artikel 9, lid 1, onder a, dat uiterlijk per 1 januari 2009 op hun grondgebied slechts dieselbrandstof in de handel kan worden gebracht die voldoet aan de milieutechnische specificaties van bijlage IV, doch een zwavelgehalte heeft van maximaal 10 mg/kg. 5. De lidstaten zorgen ervoor dat de op hun grondgebied in de handel verkrijgbare brandstoffen die bedoeld zijn om in niet voor de weg bestemde mobiele machines, landbouw- of bosbouwtrekkers te worden gebruikt, uiterlijk op 1 januari 2009 voldoen aan de specificaties van bijlage IV . Uiterlijk op 1 januari 2005 wordt het maximaal toelaatbare zwavelgehalte van brandstoffen voor gebruik in niet voor de weg bestemde mobiele machines en landbouw- en bosbouwtrekkers verlaagd tot 350 mg/kg . De lidstaten kunnen echter vóór 2005 hetzelfde zwavelgehalte dat in deze richtlijn voor dieselbrandstof wordt voorgeschreven, verplicht stellen. De mogelijkheid voor de lidstaten om speciale fiscale faciliteiten of stimuleringsmaatregelen voor het gebruik van brandstoffen in niet voor de weg bestemde mobiele machines en landbouw- en bosbouwtrekkers te creëren wordt niet beïnvloed door de kwaliteitsvereisten. 4) in artikel 6: 1. In afwijking van de artikelen 3, 4 en 5 en in overeenstemming met artikel 95, lid 10, van het Verdrag kunnen de lidstaten maatregelen nemen om voor te schrijven dat er in bepaalde gebieden van hun grondgebied voor het gehele voertuigenpark of een deel daarvan slechts brandstoffen in de handel mogen worden gebracht die voldoen aan strengere milieutechnische specificaties dan die van deze richtlijn, om de volksgezondheid in een bepaalde agglomeratie of het milieu in een bepaald uit ecologisch of milieu-oogpunt kwetsbaar gebied in die lidstaat te beschermen, wanneer de luchtverontreiniging of grondwaterverontreiniging een ernstig en steeds terugkerend probleem voor de menselijke gezondheid of het milieu vormt, of redelijkerwijze kan worden verwacht dat zulks het geval is. 3. De betrokken lidstaten verstrekken de Commissie de relevante milieugegevens voor de betrokken agglomeratie of het betrokken gebied, alsmede informatie over het verwachte effect van de voorgestelde maatregelen op het milieu. 5) wordt artikel 8 wordt vervangen door: Artikel 8 Toezicht op naleving en rapportage 1. De lidstaten houden toezicht op de naleving van de voorschriften van de artikelen 3 en 4 betreffende benzine en dieselbrandstof, met behulp van de analysemethoden van de Europese Normen EN 228:1999, respectievelijk EN 590:1999. 2. De lidstaten stellen een systeem voor toezicht op de brandstofkwaliteit vast in overeenstemming met de eisen van de relevante Europese Norm. Het gebruik van alternatieve systemen voor toezicht op de brandstofkwaliteit is toegestaan, indien de daarmee behaalde resultaten even betrouwbaar zijn. 3. De lidstaten dienen elk jaar uiterlijk op 30 juni een rapport in over de nationale gegevens inzake brandstofkwaliteit met betrekking tot het voorafgaande kalenderjaar. Het eerste rapport wordt uiterlijk op 30 juni 2002 ingediend. Vanaf 1 januari 2004 moeten dergelijke rapporten overeenkomen met het model dat wordt beschreven in de relevante Europese Norm. Voorts brengen de lidstaten verslag uit over de totale hoeveelheden benzine en dieselbrandstof die op hun grondgebied in de handel zijn gebracht en over de hoeveelheden in de handel gebrachte ongelode benzine en dieselbrandstof met een zwavelgehalte van minder dan 10 mg/kg. Bovendien brengen de lidstaten jaarlijks verslag uit over de beschikbaarheid met inachtneming van een evenwichtige geografische spreiding van benzine en dieselbrandstof met minder dan 10 mg/kg zwavel die op hun grondgebied in de handel worden gebracht. 4. De Commissie draagt er zorg voor dat de ingevolge lid 3 te verstrekken informatie terstond en met de daarvoor geëigende middelen beschikbaar wordt gesteld. De Commissie publiceert jaarlijks, en voor het eerst uiterlijk op 31 december 2003, een verslag over de effectieve brandstofkwaliteit in de verschillende lidstaten en de geografische spreiding van brandstoffen met een maximumzwavelgehalte van 10 mg/kg, teneinde een overzicht van gegevens inzake de brandstofkwaliteit in de verschillende lidstaten beschikbaar te stellen. 6) wordt artikel 9 vervangen door: Artikel 9 Evaluatie 1. De Commissie evalueert de brandstofspecificaties van de bijlagen III en IV uiterlijk op 31 december 2005, met uitzondering van de parameter zwavelgehalte, en stelt, waar nodig, wijzigingen voor die in overeenstemming zijn met de huidige en toekomstige eisen van de communautaire wetgeving inzake voertuigemissies en de luchtkwaliteit en daarmee verband houdende doelstellingen. De Commissie houdt daarbij met name rekening met: 2. Bij de uitwerking van de volgende fase van emissienormen voor compressieontstekingsmotoren in niet voor de weg bestemde toepassingen stelt de Commissie tegelijk de vereiste brandstofkwaliteit vast. Daarbij houdt de Commissie rekening met de omvang van de emissies van deze sector, de algemene baten voor het milieu, de gevolgen in de lidstaten met betrekking tot de brandstofdistributie en de kosten en baten van een beperkter zwavelgehalte dan thans is vereist voor brandstof die door compressieontstekingsmotoren in niet voor de weg bestemde toepassingen wordt gebruikt, met inbegrip van hetzelfde maximale zwavelgehalte als in deze richtlijn voor wegvoertuigen is bepaald. 3. In aanvulling op het bepaalde in lid 1 kan de Commissie onder andere voorstellen doen ________________ * PB L 163 van 29.6.1999, blz. 41. Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij Besluit van de Commissie 2001/744/EG (PB L 278 van 23.10.2001, blz. 35). ** PB L 100 van 20.4.2000, blz. 57. *** PB L 100 van 20.4.2000, blz. 55. **** PB L 40 van 13.2.1999, blz. 49. ***** PB L 44 van 16.2.2000, blz. 1. 7) het volgende artikel wordt ingevoegd: Artikel 9 bis Sancties De lidstaten stellen de sancties vast die van toepassing zijn bij inbreuken op de nationale voorschriften die uit hoofde van deze richtlijn worden vastgesteld. De vastgestelde sancties moeten doeltreffend, evenredig en afschrikkend zijn. 8) in artikel 10 wordt de eerste alinea vervangen door: De meetmethoden die moeten worden toegepast met betrekking tot de in de bijlagen I en III van deze richtlijn gespecificeerde parameters zijn de analysemethoden van de Europese Norm EN 228:1999. De meetmethoden die moeten worden toegepast met betrekking tot de in de bijlagen II en IV van deze richtlijn gespecificeerde parameters zijn de analysemethoden van de Europese Norm EN 590:1999. De lidstaten kunnen, waar nodig, ter vervanging van de Europese Normen EN 228:1999 of EN 590:1999 specifieke analysemethoden aannemen, indien kan worden aangetoond dat deze ten minste even nauwkeurig en van gelijke precisie zijn als de analysemethoden die worden vervangen. Indien het nodig is de toegestane analysemethoden aan te passen aan de technische vooruitgang, kan de Commissie de wijzigingen vaststellen overeenkomstig de procedure van artikel 11, lid 2. 9) artikel 11 wordt vervangen door: Artikel 11 Comitéprocedure 1. De Commissie wordt bijgestaan door het bij artikel 12 van Richtlijn 96/62/EG * ingestelde comité. 2. In de gevallen waarin naar dit lid wordt verwezen, zijn de artikelen 5 en 7 van Besluit 1999/468/EG van de Raad van 28 juni 1999 tot vaststelling van de voorwaarden voor de uitoefening van de aan de Commissie verleende uitvoeringsbevoegdheden **, met inachtneming van artikel 8 van dat besluit, van toepassing. De in artikel 5 van Besluit 1999/468/EG bedoelde termijn bedraagt drie maanden. 3. Het comité stelt zijn reglement van orde vast. ______________ * PB L 296 van 21.11.1996, blz. 55. ** PB L 184 van 17.7.1999, blz. 23. 10) de bijlagen I tot en met IV worden vervangen door de tekst in de bijlage bij deze richtlijn. Artikel 2 De lidstaten doen de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden om uiterlijk op 30 juni 2003 aan deze richtlijn te voldoen. Zij stellen de Commissie daarvan onverwijld in kennis. De lidstaten passen deze bepalingen toe met ingang van 1 januari 2004. Wanneer de lidstaten deze bepalingen aannemen, wordt in de bepalingen zelf of bij de officiële bekendmaking daarvan naar deze richtlijn verwezen. De regels voor de verwijzing worden vastgesteld door de lidstaten. Artikel 3 Deze richtlijn treedt in werking op de dag van haar bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen. Artikel 4 Deze richtlijn is gericht tot de lidstaten. Gedaan te Voor het Europees Parlement Voor de Raad De Voorzitter De Voorzitter BIJLAGE "BIJLAGE I MILIEUTECHNISCHE SPECIFICATIES VOOR IN DE HANDEL VERKRIJGBARE BRANDSTOFFEN VOOR VOERTUIGEN MET ELEKTRISCHE-ONTSTEKINGSMOTOREN Type: Benzine Parameter (14) Eenheid Grenswaarden (15) Minimum Maximum Research-octaangetal 95 (16) - Motor-octaangetal 85 - Dampspanning, zomerperiode (17) kPa - 60.0 (18) Distillatie: - - verdampt bij 100 °C vol % 46.0 - verdampt bij 150 °C vol % 75.0 - Koolwaterstoffenanalyse: - olefinen vol % - 18.0 (19) - aromatische verbindingen vol % - 42.0 - benzeen vol % - 1.0 Zuurstofgehalte massa % - 2.7 Zuurstofhoudende verbindingen - methanol (er moeten stabilisatoren worden toegevoegd) vol % - 3 - ethanol (stabilisatoren kunnen nodig zijn) vol % - 5 - isopropylalcohol vol % - 10 - tert-butylalcohol vol % - 7 - isobutylalcohol vol % - 10 - ethers met 5 of meer koolstofatomen per molecuul vol % - 15 - andere zuurstofhoudende verbindingen (20) vol % - 10 Zwavelgehalte mg/kg - 150 Loodgehalte g/l - 0.005 BIJLAGE II MILIEUTECHNISCHE SPECIFICATIES VOOR IN DE HANDEL VERKRIJGBARE BRANDSTOFFEN VOOR VOERTUIGEN MET COMPRESSIEONTSTEKINGSMOTOREN Type: Dieselbrandstof Parameter (21) Eenheid Grenswaarden (22) Minimum Maximum Cetaangetal 51.0 - Dichtheid bij 15 °C kg/m 3 - 845 Distillatie: - 95 vol % verkregen bij °C - 360 Polycyclische aromatische koolwaterstoffen massa % - 11 Zwavelgehalte mg/kg - 350 BIJLAGE III MILIEUTECHNISCHE SPECIFICATIES VOOR IN DE HANDEL VERKRIJGBARE BRANDSTOFFEN VOOR VOERTUIGEN MET ELEKTRISCHE-ONTSTEKINGSMOTOREN Type: Benzine Parameter (23) Eenheid Grenswaarden (24) Minimum Maximum Research-octaangetal 95 (25) - Motor-octaangetal 85 - Dampspanning, zomerperiode (26) kPa - 60.0 (27) Distillatie: - - verdampt bij 100 °C vol % 46.0 - verdampt bij 150 °C vol % 75.0 - Koolwaterstoffenanalyse: - olefinen vol % - 18.0 - aromatische verbindingen vol % - 35.0 - benzeen vol % - 1.0 Zuurstofgehalte massa % - 2.7 Zuurstofhoudende verbindingen - methanol (er moeten stabilisatoren worden toegevoegd) vol % - 3 - ethanol (stabilisatoren kunnen nodig zijn) vol % - 5 - isopropylalcohol vol % - 10 - tert-butylalcohol vol % - 7 - isobutylalcohol vol % - 10 - ethers met 5 of meer koolstofatomen per molecuul vol % - 15 - andere zuurstofhoudende verbindingen (28) vol % - 10 Zwavelgehalte mg/kg - 50 mg/kg - 10 (29) Loodgehalte g/l - 0.005 BIJLAGE IV MILIEUTECHNISCHE SPECIFICATIES VOOR IN DE HANDEL VERKRIJGBARE BRANDSTOFFEN VOOR VOERTUIGEN MET COMPRESSIEONTSTEKINGSMOTOREN EN VOOR NIET VOOR DE WEG BESTEMDE MOBIELE MACHINES EN LANDBOUW- EN BOSBOUWTREKKERS Type: Dieselbrandstof Parameter (30) Eenheid Grenswaarden (31) Minimum Maximum Cetaangetal 51,0 - Dichtheid bij 15 °C kg/m 3 - 845 Distillatie: - 95 vol % verkregen bij °C - 360 Polycyclische aromatische koolwaterstoffen % m/m - 11 Zwavelgehalte mg/kg - 50 mg/kg - 10 (32) " (Medebeslissingsprocedure: tweede lezing) Het Europees Parlement , – gezien het gemeenschappelijk standpunt van de Raad (15546/2/2001 – C5-0226/2002) (1) , – gezien zijn in eerste lezing geformuleerde standpunt (2) inzake het voorstel en het gewijzigde voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad (COM(2000) 639 (3) – gezien het gewijzigde voorstel van de Commissie (COM(2001) 636 (4) ), – gelet op artikel 251, lid 2 van het EG-Verdrag, – gelet op artikel 80 van zijn Reglement, – gezien de aanbeveling voor de tweede lezing van de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbeleid (A5-0288/2002), 1. wijzigt het gemeenschappelijk standpunt als volgt; 2. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Standpunt van het Europees Parlement, in tweede lezing vastgesteld op 26 september 2002, met het oog op de aanneming van Richtlijn 2002/…/EG van het Europees Parlement en de Raad tot wijziging van Richtlijn 94/25/EG inzake de onderlinge aanpassing van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen van de lidstaten met betrekking tot pleziervaartuigen HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, met name artikel 95, Gezien het voorstel van de Commissie (5) , Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité (6) , Handelend volgens de procedure van artikel 251 van het Verdrag (7) , Overwegende hetgeen volgt: (1) Door nieuwe ontwikkelingen sedert de vaststelling van Richtlijn 94/25/EG van het Europees Parlement en de Raad van 16 juni 1994 inzake de onderlinge aanpassing van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen van de lidstaten met betrekking tot pleziervaartuigen (8) zijn wijzigingen in die richtlijn noodzakelijk geworden. (2) Waterscooters vallen niet onder Richtlijn 94/25/EG, terwijl een aantal lidstaten sinds de vaststelling ervan wel wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen voor die vaartuigen hebben ingevoerd. (3) De voortstuwingsmotoren van pleziervaartuigen en waterscooters brengen uitlaatemissies van koolmonoxide (CO), koolwaterstoffen (HC) en stikstofoxiden (NO x ), geluidsemissies en emissies van deeltjes voort die zowel de menselijke gezondheid als het milieu aantasten. (4) De uitlaatemissies van motoren van pleziervaartuigen en waterscooters en de geluidsemissies van deze vaartuigen vallen evenmin onder Richtlijn 94/25/EG. (5) Met het oog op het bevorderen van duurzame ontwikkeling moeten de eisen inzake milieubescherming nu in de verschillende activiteiten van de Gemeenschap worden geïntegreerd. Bepalingen van deze strekking, die reeds het voorwerp uitmaakten van de resolutie van de Raad van 3 december 1992 betreffende het verband tussen het concurrentievermogen van de industrie en de bescherming van het milieu (9) , werden opgenomen in de conclusies van de Raad Industrie van 29 april 1999. (6) In een aantal lidstaten zijn wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen ter beperking van geluids- en uitlaatemissies van pleziervaartuigen en motoren van kracht teneinde de menselijke gezondheid, het milieu en, waar van toepassing, de gezondheid van huisdieren te beschermen. Die bepalingen zijn verschillend en kunnen het vrije verkeer van dergelijke producten aantasten en handelsbelemmeringen binnen de Gemeenschap opwerpen. (7) In het kader van Richtlijn 98/34/EG van het Europees Parlement en de Raad van 22 juni 1998 betreffende een informatieprocedure op het gebied van normen en technische voorschriften (10) , hebben de lidstaten kennis gegeven van nationale ontwerp-voorschriften ter vermindering van geluids- en uitlaatemissies van pleziervaartuigmotoren. Die technische voorschriften kunnen, evenals de reeds van kracht zijnde nationale bepalingen, het vrije verkeer van deze producten aantasten of belemmeringen opwerpen voor de goede werking van de interne markt. Daarom moet een bindend communautair instrument worden opgesteld. (8) Harmonisering van nationale wetgeving is de enige manier om die handelsbelemmeringen op te heffen en oneerlijke concurrentie in de interne markt uit te bannen. De beoogde beperking van geluids- en uitlaatemissies kan niet op bevredigende wijze door de lidstaten afzonderlijk worden verwezenlijkt. In de bepalingen van deze richtlijn worden slechts de essentiële eisen vastgelegd voor het vrije verkeer van pleziervaartuigen, waterscooters en alle typen motoren waarop deze richtlijn van toepassing is. (9) Deze bepalingen zijn in overeenstemming met de beginselen zoals uiteengezet in de resolutie van de Raad van 7 mei 1985 betreffende een nieuwe aanpak op het gebied van de technische harmonisatie en normalisatie (11) , terwijl tevens wordt vastgehouden aan het beginsel van verwijzing naar geharmoniseerde Europese normen. (10) De uitlaat- en geluidsemissiebepalingen in deze richtlijn moeten gelden voor alle motoren, ongeacht of het binnenboord-, buitenboord- of hekmotoren met of zonder geïntegreerde uitlaat betreft, en voor waterscooters, teneinde de menselijke gezondheid en het milieu optimaal te beschermen. Wat uitlaatemissies betreft, moeten zij ook gelden voor motoren die ingrijpende wijzigingen ondergaan. Met hekmotoren zonder geïntegreerde uitlaat of met binnenboordmotoren uitgeruste vaartuigen die een ingrijpende verbouwing ondergaan, dienen eveneens aan de bepalingen inzake geluidsemissies te voldoen wanneer zij in de Gemeenschap in de handel worden gebracht uiterlijk vijf jaar na verbouwing . (11) Overeenstemming met de essentiële eisen voor de emissies van de motoren in kwestie is voor de bescherming van de menselijke gezondheid en het milieu van fundamenteel belang. Er dienen maximumwaarden voor uitlaatemissies te worden vastgelegd voor koolmonoxide (CO), koolwaterstoffen (HC), stikstofoxiden (NO x ) en verontreinigende deeltjes. De maximumwaarden voor geluidsemissies moeten worden uitgesplitst naar het vermogen van die motoren en het aantal motoren per vaartuig. Deze maatregelen dienen te stroken met alle andere maatregelen ter vermindering van motoremissies met het oog op de bescherming van mens en milieu. (12) De lidstaten dienen te overwegen om het gebruik van synthetische biologisch afbreekbare smeeroliën door middel van nationale steunmaatregelen aan te moedigen teneinde de watervervuiling door de pleziervaart te verminderen. Voorts dienen bij de herziening van deze richtlijn communautaire maatregelen te worden overwogen. (13) Pleziervaartuigen, waterscooters of motoren moeten altijd vergezeld gaan van de gegevens waaruit blijkt dat de geluids- en uitlaatemissies met de eisen in overeenstemming zijn. (14) Geharmoniseerde Europese normen, in het bijzonder voor emissiemetingen en testmethoden, maken het gemakkelijker overeenstemming met de essentiële eisen aan te tonen. Dat geldt ook voor de emissies van pleziervaartuigen en waterscooters waarop deze richtlijn betrekking heeft. (15) Gezien de aard van de risico's dient er ter waarborging van het noodzakelijke beschermingsniveau te worden voorzien in conformiteitsbeoordelingsprocedures. De fabrikant of zijn gemachtigde, of indien deze hun verplichtingen niet naleven, de persoon die het product in de handel brengt en/of in gebruik neemt, dient ervoor te zorgen dat de producten waarop deze richtlijn betrekking heeft bij het in de handel brengen en/of in gebruik nemen aan de desbetreffende essentiële eisen voldoen. Er moeten passende methodes worden vastgesteld die een keuze tussen even stringente procedures bieden. Daarbij moet worden voldaan aan Besluit 93/465/EEG van de Raad van 22 juli 1993 betreffende de modules voor de verschillende fasen van de procedures ter beoordeling van overeenstemming en de voorschriften inzake het aanbrengen en het gebruik van de CE-markering van overeenstemming (12) , die voor gebruik in richtlijnen voor technische harmonisatie zijn bedoeld. (16) Wat uitlaatemissies betreft, moeten alle typen motoren, met inbegrip van waterscooters en soortgelijke motorvaartuigen, door de fabrikant of zijn gemachtigde in de Gemeenschap van de CE-markering voorzien zijn, behalve binnenboord- en hekmotoren zonder geïntegreerde uitlaat, motoren met typegoedkeuring overeenkomstig fase II van Richtlijn 97/68/EG (13) en motoren met typegoedkeuring overeenkomstig Richtlijn 88/77/EEG (14) die van een verklaring van overeenstemming van de fabrikant vergezeld moeten gaan. Wat geluidsemissies betreft, hoeven alleen buitenboord- en hekmotoren met geïntegreerde uitlaat voorzien te zijn van de CE-markering die wordt aangebracht door de fabrikant of diens gemachtigde of door de persoon die het product in de Gemeenschap in de handel brengt en/of in gebruik neemt. Voor geluidsemissies geeft de CE-markering op het vaartuig voor alle typen motoren, behalve voor buitenboord- en hekmotoren met geïntegreerde uitlaat, de overeenstemming met de toepasselijke essentiële eisen aan. (17) Richtlijn 94/25/EG moet ook worden gewijzigd om tegemoet te komen aan de behoefte van fabrikanten aan een ruimere keuze aan procedures inzake certificering. (18) Ter wille van de rechtszekerheid en voor een veilig gebruik van pleziervaartuigen moet opheldering worden verschaft omtrent een aantal technische kwesties die te maken hebben met de essentiële eisen voor de bouw van pleziervaartuigen en die betrekking hebben op de categorieën vaartuigontwerpen, de aanbevolen maximale belasting, het identificatienummer van het vaartuig, de brandstoftanks, de brandblusapparatuur en de voorkoming van lozingen. (19) De Commissie dient zich nauwgezet rekenschap te geven van de evolutie van de motortechnologie en van de in de toekomst na te leven milieubeschermingseisen en dient daarbij te bezien of de grenswaarden voor geluids- en uitlaatemissies nog verder kunnen worden verlaagd. (20) Er moet worden voorzien in een overgangsregeling uit hoofde waarvan bepaalde producten die voldoen aan de bij de inwerkingtreding van deze richtlijn geldende nationale voorschriften, in de handel kunnen worden gebracht en/of in gebruik mogen worden genomen. HEBBEN DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD: Artikel 1 Richtlijn 94/25/EG wordt hierbij als volgt gewijzigd: 1) artikel 1 wordt vervangen door: Artikel 1 Toepassingsgebied en definities 1. Deze richtlijn is van toepassing: 2. Buiten de werkingssfeer van deze richtlijn vallen: 3. In het kader van deze richtlijn gelden de volgende definities: _____________________________ * PB L 301 van 28.10.1982, blz. 1. Richtlijn als gewijzigd bij de Toetredingsakte van 1994. 2) artikel 4 wordt vervangen door: Artikel 4 Vrij verkeer van de in artikel 1, lid 1, bedoelde producten 1. De lidstaten mogen het in de handel brengen en/of in gebruik nemen op hun grondgebied van de in artikel 1, lid 1, bedoelde producten die voorzien zijn van de in bijlage IV bedoelde CE-markering, waarmee wordt aangegeven dat zij in overeenstemming zijn met alle bepalingen van deze richtlijn, met inbegrip van de in hoofdstuk II genoemde overeenstemmingsbeoordelingsprocedures, niet verbieden, beperken of belemmeren. 2. De lidstaten mogen het in de handel brengen van gedeeltelijk afgebouwde vaartuigen niet verbieden, beperken of belemmeren, wanneer de fabrikant of zijn in de Gemeenschap gevestigde gemachtigde, dan wel de persoon die verantwoordelijk is voor het in de handel brengen, in overeenstemming met bijlage III, onder a), verklaart dat het vaartuig bestemd is om door anderen te worden afgebouwd. 3. De lidstaten mogen het in de handel brengen en/of in gebruik nemen van de in bijlage II bedoelde onderdelen, voorzien van de in bijlage IV bedoelde CE-markering, waarmee wordt aangegeven dat zij voldoen aan de desbetreffende essentiële eisen, niet verbieden, beperken of belemmeren, wanneer deze onderdelen vergezeld gaan van een in bijlage XV bedoelde schriftelijke verklaring van overeenstemming en bestemd zijn om in pleziervaartuigen gemonteerd te worden, blijkens een verklaring als bedoeld in bijlage III, punt b), van de fabrikant, van zijn in de Gemeenschap gevestigde gemachtigde, dan wel, in geval van invoer uit een derde land, van degene die het onderdeel in de Gemeenschap in de handel brengt. 4. De lidstaten mogen het in de handel brengen en/of in gebruik nemen van: niet verbieden, beperken of belemmeren, wanneer de fabrikant of zijn in de Gemeenschap gevestigde gemachtigde in overeenstemming met bijlage XV, punt 3, verklaart dat de motor aan de voorschriften voor uitlaatemissies van deze richtlijn zal voldoen als hij volgens de bijgevoegde instructies van de fabrikant in een pleziervaartuig of waterscooter wordt gemonteerd. 5. De lidstaten verhinderen niet dat in artikel 1, lid 1, bedoelde producten die niet met de richtlijn in overeenstemming zijn, op beurzen, tentoonstellingen en demonstraties worden getoond, mits met een zichtbaar teken duidelijk is aangegeven dat deze producten noch in de handel kunnen worden gebracht noch in bedrijf kunnen worden gesteld voordat zij met de richtlijn in overeenstemming zijn gebracht. 6. Wanneer producten als bedoeld in artikel 1, lid 1, onderworpen zijn aan andere richtlijnen die andere aspecten betreffen en in het aanbrengen van de CE-markering voorzien, dan geeft de CE-markering aan dat de betrokken producten geacht worden in overeenstemming te zijn met de bepalingen van die andere richtlijnen. De CE-markering staat voor overeenstemming met de toepasselijke richtlijnen of relevante onderdelen daarvan. In dit geval moeten de verwijzingen naar de door de fabrikant toegepaste richtlijnen, zoals gepubliceerd in het Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen, worden opgenomen in de door de richtlijn voorgeschreven documenten, conformiteitsverklaring of instructies die de betrokken producten vergezellen. _______________ * Richtlijn 97/68/EG van het Europees Parlement en de Raad van 16 december 1997 betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen van de lidstaten inzake maatregelen tegen de uitstoot van verontreinigende gassen en deeltjes door inwendige verbrandingsmotoren die worden gemonteerd in niet voor de weg bestemde mobiele machines. (PB L 59 van 27.2.1998, blz. 1. Richtlijn gewijzigd bij Richtlijn 2001/63/EG van de Commissie (PB L 227 van 23.8.2001, blz. 41). ** Richtlijn 88/77/EEG van de Raad van 3 december 1987 inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen van de lidstaten met betrekking tot maatregelen tegen de emissie van verontreinigende gassen en deeltjes door voertuigmotoren met compressieontsteking en de emissie van verontreinigende gassen door op aardgas of vloeibaar petroleumgas lopende voertuigmotoren met elektrische ontsteking (PB L 36 van 9.2.1988, blz. 33). Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 2001/27/EG van de Commissie (PB L 107 van 18.4.2001, blz. 10). 3) artikel 7, lid 1, eerste alinea, wordt vervangen door: 1. Wanneer een lidstaat vaststelt dat producten die onder het toepassingsgebied van artikel 1 vallen en van de in bijlage IV bedoelde CE-markering zijn voorzien, op de juiste wijze ontworpen, geconstrueerd, in voorkomend geval gemonteerd, onderhouden en gebruikt overeenkomstig hun gebruiksdoel, gevaar kunnen opleveren voor de veiligheid en de gezondheid van personen, eigendom of het milieu, neemt hij de nodige voorlopige maatregelen om die producten uit de handel te nemen of om het in de handel brengen en/of het in gebruik nemen daarvan te verbieden dan wel te beperken. 4) artikel 7, lid 3, wordt vervangen door: 3. Wanneer een niet-overeenstemmend product als bedoeld in artikel 1 van de CE-markering is voorzien, neemt de lidstaat die bevoegd is ten aanzien van degene die de markering heeft aangebracht, de nodige maatregelen; hij stelt de Commissie en de andere lidstaten daarvan in kennis. 5) artikel 8 wordt vervangen door: Artikel 8 1. Voor het in de handel brengen en/of in gebruik nemen van de in artikel 1, lid 1, bedoelde producten volgt de vaartuigfabrikant of zijn in de Gemeenschap gevestigde gemachtigde de in de leden 2, 3 en 4 van dit artikel bedoelde procedures. Indien bij een beoordeling na de bouw van pleziervaartuigen noch de fabrikant noch zijn in de Gemeenschap gevestigde gemachtigde de verantwoordelijkheid voor de overeenstemming van het product met deze richtlijn op zich neemt, kan dat worden gedaan door een in de Gemeenschap gevestigde natuurlijke persoon of rechtspersoon die het product onder eigen naam in de handel brengt en/of in gebruik neemt. In dat geval moet de persoon die het product in de handel brengt en/of in gebruik neemt, bij een aangemelde instantie een aanvraag indienen voor een rapport na de bouw. De persoon die het product in de handel brengt en/of in gebruik neemt, moet de aangemelde instantie alle beschikbare documenten en technische dossiers verstrekken die betrekking hebben op het voor het eerst in de handel brengen van het product in het land van oorsprong. De aangemelde instantie onderzoekt het afzonderlijke product en voert berekeningen en andere vormen van beoordeling uit om ervoor te zorgen dat het voldoet aan de toepasselijke bepalingen van de richtlijn. In dit geval moeten op het in bijlage I, deel A, punt 2.2, genoemde plaatje van de bouwer de woorden "(certificering na de bouw)" worden vermeld. De aangemelde instantie stelt ten aanzien van de verrichte beoordeling een rapport van overeenstemming op en deelt de persoon die het product in de handel brengt en/of in gebruik neemt mede welke verplichtingen op hem rusten. Deze persoon stelt een verklaring van overeenstemming op en brengt de CE-markering met het identificatienummer van de betrokken aangemelde instantie op het product aan, of laat dat doen. 2. Voor ontwerp en bouw van de in artikel 1, lid 1, onder a), bedoelde producten volgt de vaartuigfabrikant of zijn in de Gemeenschap gevestigde gemachtigde de volgende procedures voor de categorieën vaartuigontwerpen A, B, C en D als bedoeld in bijlage I, deel A, punt 1: voor vaartuigen met een romplengte van 2,5 tot 24 m: de interne fabricagecontrole (module A), bedoeld in bijlage V, of de interne fabricagecontrole plus proeven (module A bis), bedoeld in bijlage VI, of het EG-typeonderzoek (module B), bedoeld in bijlage VII, aangevuld met de procedure van overeenstemming met het type (module C), bedoeld in bijlage VIII, dan wel een van de volgende modules: B + D, of B + E, of B + F, of G of H; de interne fabricagecontrole (module A), bedoeld in bijlage V, of de interne fabricagecontrole plus proeven (module A bis), bedoeld in bijlage VI, of het EG-typeonderzoek (module B), bedoeld in bijlage VII, gevolgd door de procedure van overeenstemming met het type (module C), bedoeld in bijlage VIII, dan wel een van de volgende modules: B + D, of B + E, of B + F, of G of H; 3. Met betrekking tot uitlaatemissies volgt de motorfabrikant of zijn in de Gemeenschap gevestigde gemachtigde voor in artikel 1, lid 1, punt b), bedoelde producten de procedure van het in bijlage VII bedoelde EG-typeonderzoek (module B), gevolgd door de in bijlage VIII bedoelde procedure van overeenstemming met het type (module C), dan wel een van de volgende modules: B + D, of B + E, of B + F, of G of H. 4. Met betrekking tot geluidsemissies: ______________________ * EN ISO 14509: 2000. 6) in artikel 10 worden de leden 1, 2 en 3 vervangen door: 1. Op de volgende producten moet bij het in de handel brengen de CE-markering van overeenstemming zijn aangebracht: 2. De CE-markering van overeenstemming als weergegeven in bijlage IV, moet zichtbaar, leesbaar en onuitwisbaar zijn aangebracht op het vaartuig en de waterscooter overeenkomstig bijlage I, deel A, punt 2.2, op onderdelen als bedoeld in bijlage II en/of op de verpakking ervan, en op buitenboordmotoren en hekmotoren met geïntegreerde uitlaat overeenkomstig bijlage I, deel B, punt 1.1. De CE-markering moet vergezeld gaan van het identificatienummer van de instantie die verantwoordelijk is voor de toepassing van de in de bijlagen IX, X, XI, XII en XVI bedoelde procedures. 3. Het is verboden op onder deze richtlijn vallende producten merktekens of opschriften aan te brengen die derden kunnen misleiden omtrent de betekenis of de grafische vorm van de CE-markering. Andere merktekens mogen op onder deze richtlijn vallende producten en/of op de verpakking ervan worden aangebracht, op voorwaarde dat daardoor de zichtbaarheid en de leesbaarheid van de CE-markering niet worden verminderd. 7) bijlage I wordt als volgt gewijzigd: 1. De kop wordt vervangen door: BIJLAGE I ESSENTIËLE EISEN OPMERKING VOORAF In deze bijlage worden onder "vaartuigen" pleziervaartuigen en waterscooters verstaan. A. ESSENTIËLE VEILIGHEIDSEISEN VOOR HET ONTWERPEN EN BOUWEN VAN VAARTUIGEN 2. De tabel betreffende "1. CATEGORIEËN VAARTUIGONTWERPEN" wordt als volgt gewijzigd: Ontwerpcategorie Windkracht (schaal van Beaufort) Karakteristieke golfhoogte (H1/3; meter) Oceaan Zee Kust Beschut > 8 4 40 75 waarin P N = nominaal vermogen van de motor in kW bij nominaal toerental en L p ASmax = maximaal geluidsdrukniveau in dB. Voor tweemotorige installaties en voor meermotorige eenheden van alle motortypes mag de grenswaarde met 3 dB worden verhoogd. 1.2. Als alternatief voor geluidsmetingen worden pleziervaartuigen met een binnenboordmotor of met een hekmotor zonder geïntegreerde uitlaat geacht in overeenstemming met deze geluidseisen te zijn indien hun getal van Froude ≤ 1,1 en hun verhouding vermogen/waterverplaatsing ≤ 40 bedraagt en de motor en het uitlaatsysteem gemonteerd zijn overeenkomstig de specificaties van de fabrikant. 1.3. Het "getal van Froude" wordt berekend door de maximumsnelheid van het schip V (m/s.) te delen door de vierkantswortel van de waterlijnlengte lwl (m) vermenigvuldigd met een gegeven zwaartekrachtconstante (g = 9,8 m/s 2 ) Fn = . De "verhouding vermogen/waterverplaatsing" wordt berekend door het motorvermogen P (kW) te delen door de waterverplaatsing van de boot D (t) = . 1.4. Als ander alternatief voor geluidsmetingen worden pleziervaartuigen met een binnenboordmotor of met een hekmotor zonder geïntegreerde uitlaat geacht in overeenstemming met deze geluidseisen te zijn indien hun belangrijkste ontwerpkenmerken overeenkomen of binnen de in de geharmoniseerde norm vastgelegde toleranties vergelijkbaar zijn met die van een gecertificeerd referentievaartuig. 1.5. Onder "gecertificeerd referentievaartuig" wordt verstaan een specifieke combinatie van een romp en een binnenboordmotor of een hekmotor zonder geïntegreerde uitlaat die in overeenstemming met de geluidseisen is bevonden volgens metingen overeenkomstig punt 1.1 en waarvan alle relevante ontwerp-kenmerken en de metingen van het geluidsniveau vervolgens zijn opgenomen in de gepubliceerde lijst van gecertificeerde referentievaartuigen. 2. HANDLEIDING De in bijlage I, deel A, punt 2.5, bedoelde handleiding voor pleziervaartuigen met binnenboordmotor of met hekmotor met of zonder geïntegreerde uitlaat en waterscooters moet de noodzakelijke informatie bevatten om het vaartuig en de uitlaatinrichting in zodanige conditie te houden dat, voor zover praktisch mogelijk, de gespecificeerde geluidsgrenswaarden bij normaal gebruik niet worden overschreden. De in bijlage I, deel B, punt 4, bedoelde handleiding voor buitenboordmotoren moet de noodzakelijke instructies bevatten om de buitenboordmotor in zodanige conditie te houden dat, voor zover praktisch mogelijk, de gespecificeerde geluidsgrenswaarden bij normaal gebruik niet worden overschreden. _______________________ * EN ISO 8178-1: 1996. ** EN ISO 14509: 2000. 8) bijlage II, punt 4 wordt vervangen door: 4. Brandstoftanks bestemd voor vaste montage, en brandstofslangen. 9) bijlage VI wordt vervangen door: BIJLAGE VI INTERNE FABRICAGECONTROLE PLUS PROEVEN (module A bis, optie 1) Deze module komt overeen met module A, bedoeld in bijlage V, aangevuld met de volgende bepalingen: A. Ontwerp en bouw Door de fabrikant of voor zijn rekening worden op een of meer vaartuigen die representatief zijn voor de productie van de fabrikant een of meer van de volgende proeven, daarmee gelijkstaande berekeningen of controles uitgevoerd: Gemeenschappelijke bepalingen Voor beide geldt, dat de proeven, berekeningen of controles moeten worden uitgevoerd onder verantwoordelijkheid van een door de fabrikant gekozen aangemelde instantie. B. Geluidsemissies Pleziervaartuigen met binnenboordmotor of met hekmotor zonder geïntegreerde uitlaat en waterscooters: De in bijlage I, deel C, gespecificeerde geluidsemissieproeven moeten door de vaartuigfabrikant of voor zijn rekening, onder verantwoordelijkheid van een door de fabrikant gekozen aangemelde instantie, worden uitgevoerd op een of meer vaartuigen die representatief zijn voor de productie van de vaartuigfabrikant. Buitenboordmotoren en hekmotoren met geïntegreerde uitlaat: De in bijlage I, deel C, gespecificeerde geluidsemissieproeven moeten door de motorfabrikant of voor zijn rekening, onder verantwoordelijkheid van een door de fabrikant gekozen aangemelde instantie, worden uitgevoerd op een of meer motoren van iedere motorfamilie die representatief is voor de productie van de motorfabrikant. Als meer dan een motor van een motorfamilie wordt getest, moet de in bijlage XVII beschreven statistische methode worden toegepast om de conformiteit van de steekproef te waarborgen. 10) in bijlage VIII wordt het volgende punt toegevoegd: 4. Een door de fabrikant gekozen aangemelde instantie kan, wanneer de fabrikant niet volgens een toepasselijk kwaliteitssysteem als beschreven in bijlage XII werkt, met willekeurige tussenpozen productcontroles verrichten of laten verrichten om te beoordelen of het product in overeenstemming is met de eisen die deze richtlijn inzake uitlaatemissies stelt. Als het kwaliteitsniveau onvoldoende blijkt te zijn of als het nodig lijkt de juistheid van de door de fabrikant opgegeven gegevens te controleren, wordt de volgende procedure gevolgd: Uit de serie wordt een motor genomen waarop de in bijlage I, deel B, beschreven proef wordt uitgevoerd. Testmotoren moeten geheel of gedeeltelijk zijn ingelopen, volgens de specificaties van de fabrikant. Als de specifieke uitlaatemissies van de uit de serie genomen motor hoger zijn dan de in bijlage I, deel B, vermelde grenswaarden, kan de fabrikant verzoeken metingen uit te voeren op een steekproef van motoren uit de serie, met inbegrip van de oorspronkelijk uit de serie genomen motor. Om na te gaan of de bovengenoemde steekproef van motoren voldoet aan de eisen van de richtlijn wordt de in bijlage XVII beschreven statistische methode gebruikt. 11) aan bijlage X, punt 5.3, wordt de volgende alinea toegevoegd: Voor de beoordeling van de overeenstemming met de eisen inzake uitlaatemissies moet de in bijlage XVII beschreven procedure worden toegepast. 12) bijlage XIII wordt vervangen door: BIJLAGE XIII DOOR DE FABRIKANT GELEVERDE TECHNISCHE DOCUMENTATIE De in de bijlagen V, VII, VIII, IX, XI en XVI bedoelde technische documentatie moet aangeven welke middelen door de fabrikant zijn gebruikt om te garanderen dat de onderdelen of vaartuigen aan de desbetreffende essentiële eisen voldoen, of alle relevante gegevens terzake bevatten. De technische documentatie moet inzicht geven in het ontwerp, het fabricageproces en de werking van het product en de mogelijkheid bieden te beoordelen of aan de eisen van de richtlijn is voldaan. De technische documentatie omvat, voorzover dat voor de beoordeling noodzakelijk is: 13) in bijlage XIV wordt punt 1 vervangen door: 1. De instantie, de directeur daarvan en het met de keuring belaste personeel mogen niet de ontwerper, de fabrikant, de leverancier of de installateur van de in artikel 1 genoemde en door hen te keuren producten zijn, noch de gemachtigde van een der genoemde personen. Zij mogen bij het ontwerpen, de bouw, de verkoop of het onderhoud van deze onderdelen of vaartuigen noch rechtstreeks noch als gemachtigde optreden. Een eventuele uitwisseling van technische informatie tussen fabrikant en instantie wordt door deze bepaling niet uitgesloten. 1 bis. Een aangemelde instantie moet onafhankelijk zijn en de fabrikanten of leveranciers mogen er geen zeggenschap over hebben. 14) bijlage XV wordt vervangen door: BIJLAGE XV SCHRIFTELIJKE VERKLARING VAN OVEREENSTEMMING 1. De schriftelijke verklaring van overeenstemming met de bepalingen van de richtlijn vergezelt altijd: 2. De schriftelijke verklaring van overeenstemming bevat de volgende gegevens *: 3. Voor: moet de verklaring van overeenstemming behalve de in punt 2 vermelde informatie ook een verklaring van de fabrikant bevatten dat de motor, als deze volgens de instructies van de fabrikant in een pleziervaartuig wordt geïnstalleerd, zal voldoen aan de eisen die deze richtlijn inzake uitlaatemissies stelt en dat de motor niet in gebruik mag worden genomen voordat het betrokken pleziervaartuig, indien zulks vereist is, in overeenstemming met de toepasselijke bepaling van de richtlijn is verklaard. __________________ * En is gesteld in de in bijlage I, deel A, punt 2.5, bedoelde taal/talen. ** Bedrijfsnaam, volledig adres; in het geval van een gemachtigde worden tevens de bedrijfsnaam en het adres van de fabrikant opgegeven. *** Beschrijving van het merk, type en serienummer, indien van toepassing. 15) de volgende bijlagen worden toegevoegd: BIJLAGE XVI PRODUCTKWALITEITSBORGING (Module E) 1. Deze module beschrijft de procedure volgens welke de fabrikant die aan de eisen van punt 2 voldoet, garandeert en verklaart dat de betrokken producten in overeenstemming zijn met het type als beschreven in de verklaring van EG-typeonderzoek, en dat zij aan de eisen van de toepasselijke richtlijnen voldoen. De fabrikant of zijn in de Gemeenschap gevestigde gemachtigde brengt op ieder product de CE-markering aan en stelt een schriftelijke verklaring van overeenstemming op. De CE-markering gaat vergezeld van het identificatiesymbool van de aangemelde instantie die is belast met het in punt 4 beschreven toezicht. 2. De fabrikant past een goedgekeurd kwaliteitssysteem voor eindproductcontrole en -beproeving toe, als omschreven in punt 3, en is onderworpen aan toezicht, als omschreven in punt 4. 3. Kwaliteitssysteem 3.1. De fabrikant dient voor de betrokken producten bij een aangemelde instantie van zijn keuze een aanvraag tot beoordeling van zijn kwaliteitssysteem in. Deze aanvraag omvat: 3.2. In het kader van het kwaliteitssysteem moet ieder product worden onderzocht en moeten passende proeven overeenkomstig de in artikel 5 bedoelde toepasselijke norm(en) of gelijkwaardige proeven worden uitgevoerd om de overeenstemming van het product met de toepasselijke eisen van deze richtlijn te controleren. Alle door de fabrikant nageleefde beginselen, eisen en bepalingen moeten systematisch en ordelijk worden aangegeven in een samenstel van schriftelijk vastgelegde maatregelen, procedures en instructies. Deze documentatie over het kwaliteitssysteem moet van dien aard zijn dat de kwaliteitsprogramma's, -plannen, -handleidingen en -dossiers door iedereen op dezelfde manier worden geïnterpreteerd. Zij moet in het bijzonder een behoorlijke beschrijving bevatten van: 3.3. De aangemelde instantie beoordeelt het kwaliteitssysteem om na te gaan of dit voldoet aan de in punt 3.2 bedoelde eisen. Zij veronderstelt dat aan die eisen wordt voldaan wanneer het gaat om kwaliteitssystemen waarbij de desbetreffende geharmoniseerde norm wordt toegepast. Ten minste één lid van het beoordelingsteam moet als beoordelaar ervaring hebben met de betrokken technologie. De beoordelingsprocedure omvat een controlebezoek aan het bedrijf van de fabrikant. De fabrikant wordt van de beslissing in kennis gesteld. De kennisgeving bevat de conclusies van het onderzoek en het met redenen omklede beoordelingsbesluit. 3.4. De fabrikant verbindt zich ertoe de verplichtingen die voortvloeien uit het goedgekeurde kwaliteitssysteem na te komen en dit systeem op passende en doeltreffende wijze in stand te houden. De fabrikant of zijn gemachtigde brengt de aangemelde instantie die het kwaliteitssysteem heeft goedgekeurd op de hoogte van elke voorgenomen wijziging van het kwaliteitssysteem. De aangemelde instantie beoordeelt de voorgestelde wijzigingen en beslist of het gewijzigde kwaliteitssysteem nog steeds voldoet aan de in punt 3.2 bedoelde eisen, dan wel of een nieuwe beoordeling noodzakelijk is. Zij stelt de fabrikant van haar beslissing in kennis. De kennisgeving bevat de conclusies van het onderzoek en het met redenen omklede beoordelingsbesluit. 4. Toezicht onder verantwoordelijkheid van de aangemelde instantie 4.1. Het toezicht heeft tot doel ervoor te zorgen dat de fabrikant naar behoren voldoet aan de verplichtingen die voortvloeien uit het goedgekeurde kwaliteitssysteem. 4.2. De fabrikant verleent de aangemelde instantie voor controledoeleinden toegang tot de controle-, beproevings- en opslagruimten en verstrekt haar alle nodige informatie, met name: 4.3. De aangemelde instantie verricht periodieke controles om erop toe te zien dat de fabrikant het kwaliteitssysteem handhaaft en toepast en verstrekt de fabrikant een controleverslag. 4.4. De aangemelde instantie kan bovendien onaangekondigd bezoeken brengen aan de fabrikant. Bij die bezoeken kan de aangemelde instantie zo nodig proeven verrichten of laten verrichten om zich van de goede werking van het kwaliteitssysteem te vergewissen. Zij verstrekt de fabrikant een verslag van het bezoek en, voor zover van toepassing, een testrapport. 5. De fabrikant houdt gedurende een periode van ten minste tien jaar na de vervaardiging van het laatste product de volgende gegevens ter beschikking van de nationale autoriteiten: 6. Iedere aangemelde instantie geeft relevante informatie over de verlening en intrekking van de goedkeuring van het kwaliteitssysteem aan de andere aangemelde instanties door. BIJLAGE XVII BEOORDELING VAN DE OVEREENSTEMMING VAN DE UITLAAT- EN GELUIDSEMISSIES VAN EEN PRODUCTIE 1. Om de overeenstemming van een motorfamilie te controleren, wordt een steekproef uit de serie motoren genomen. De fabrikant beslist, in overeenstemming met de aangemelde instantie, over de omvang (n) van de steekproef. 2. Het rekenkundig gemiddelde X van de steekproefresultaten wordt voor ieder gereglementeerd bestanddeel van de uitlaat- en geluidsemissie berekend. De productie van de serie wordt geacht aan de eisen te voldoen (goedkeuring) als aan de volgende voorwaarde wordt voldaan: X + k . S ≤ L S is de standaardafwijking, waarbij: S² = Σ (x - X )² / (n - 1) X = het rekenkundig gemiddelde van de resultaten; x = de individuele resultaten van de steekproef L = de geldende grenswaarde n = het aantal motoren in de steekproef k = statistische factor die van n afhangt (zie tabel). n 2 3 4 5 6 7 8 9 10 k 0,973 0,613 0,489 0,421 0,376 0,342 0,317 0,296 0,279 n 11 12 13 14 15 16 17 18 19 k 0,265 0,253 0,242 0,233 0,224 0,216 0,210 0,203 0,198 Als n ≥ 20 geldt: k = 0,860 / √n Artikel 2 Uiterlijk op 31 december 2005 brengt de Commissie verslag uit over de mogelijkheden om nieuwe verbeteringen aan te brengen in de milieueigenschappen van motoren en gaat zij onder meer na of de vaartuigontwerpcategorieën herzien moeten worden. In het licht van dit verslag dient zij uiterlijk op 31 december 2006 bij het Europees Parlement en de Raad passende voorstellen in. De Commissie houdt in het licht van de ervaring rekening met het volgende : Artikel 3 Uiterlijk twee jaar na de inwerkingtreding van deze richtlijn legt de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad een voorstel voor over de datum van invoering en de toepassing van een systeem om de conformiteit van in gebruik zijnde vaartuigen te controleren. In het kader van deze conformiteitscontrole kunnen de bevoegde instanties van de lidstaten, in geval van ernstige verdenking, bij een representatief deel van de in gebruik zijnde vaartuigen controleren of de emissiegrenswaarden niet worden overschreden. De conformiteitscontrole van in gebruik zijnde vaartuigen is gratis. In haar voorstel houdt de Commissie rekening met andere regelingen die de naleving van de emissiegrenswaarden tijdens de levensduur van de motor verzekeren. Artikel 4 1. De lidstaten dragen zorg voor de aanneming en bekendmaking van de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen om uiterlijk op 30 juni 2003 aan deze richtlijn te voldoen. Zij stellen de Commissie daarvan onverwijld in kennis. De lidstaten passen die bepalingen toe vanaf 1 januari 2004. 2. De lidstaten staan toe dat producten die voldoen aan de voorschriften die op de datum van inwerkingtreding van deze richtlijn op hun grondgebied van kracht zijn, in de handel worden gebracht en/of in gebruik worden genomen, met dien verstande dat deze bepaling geldt: 3. Wanneer de lidstaten de in het eerste lid bedoelde bepalingen aannemen, wordt in die bepalingen zelf of bij de officiële bekendmaking daarvan naar deze richtlijn verwezen. De regels voor deze verwijzing worden vastgesteld door de lidstaten. 4. De lidstaten delen de Commissie de tekst mede van de bepalingen van intern recht die zij op het onder deze richtlijn vallende gebied vaststellen. Artikel 5 De lidstaten bepalen de sancties voor inbreuken op de nationale regelgeving die overeenkomstig deze richtlijn is aangenomen. Die sancties moeten doeltreffend, evenredig en afschrikkend zijn. Artikel 6 Deze richtlijn treedt in werking op de dag van haar bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen. Artikel 7 Deze richtlijn is gericht tot de lidstaten. Gedaan te Voor het Europees Parlement Voor de Raad De Voorzitter De Voorzitter Het Europees Parlement , - gelet op de resultaten van de Wereldtopconferentie over duurzame ontwikkeling (WSSD) van 26 augustus t/m 4 september 2002 in Johannesburg en in het bijzonder het aangenomen actieplan, - gezien de verklaringen van Raad en Commissie, - gezien de verzoeken die het Parlement heeft geformuleerd in zijn resoluties van 16 mei 2002 over de mededeling van de Commissie aan het Europees Parlement, de Raad, het Economisch en Sociaal Comité en het Comité van de regio's - Tien jaar na Rio: voorbereiding op de wereldtop over duurzame ontwikkeling in 2002 (1) en over de mededeling van de Commissie aan het Europees Parlement, de Raad, het Economisch en Sociaal Comité en het Comité van de regio's - Naar een wereldwijd partnerschap voor duurzame ontwikkeling (2) , - gelet op de wijze waarop de Europese Commissie de onderhandelingen heeft geleid voorafgaand aan en tijdens de Top van Johannesburg, A. overwegende dat de waarborging van duurzame ontwikkeling de komende jaren een van de grootste uitdagingen is voor zowel ontwikkelde als ontwikkelingslanden, B. overwegende dat een collectieve verantwoordelijkheid nodig is voor de bevordering van de wederzijds afhankelijke en elkaar versterkende pijlers van duurzame ontwikkeling : economische groei, sociale integratie en milieubescherming - op plaatselijk, nationaal, regionaal en mondiaal niveau, C. overwegende dat duurzame ontwikkeling economische, sociale en milieucomponenten heeft en dat er een juist evenwicht gevonden moet worden tussen deze componenten, D. overwegende dat doelstellingen op het gebied van het milieu, de gezondheidszorg en ontwikkeling niet in strijd met elkaar zijn maar juist een belangrijke, elkaar versterkende aanvulling op elkaar vormen, E. overwegende dat op de Wereldmilieutop van Rio de Janeiro van 1992 ambitieuze nieuwe doelstellingen voor duurzame ontwikkeling zijn vastgesteld, en een nieuw juridisch kader op terreinen als klimaatverandering en biodiversiteit, F. overwegende dat de doelstellingen van Rio onvoldoende zijn uitgevoerd, en dat de afgelopen tien jaar sommige problemen minder ernstig maar andere ernstiger zijn geworden, G. overwegende dat de WSSD bedoeld was om op mondiaal niveau een nieuwe impuls te geven aan de aanpak van deze problemen, met name door de oude doelstellingen opnieuw te bevestigen en nieuwe doelstellingen vast te stellen, maar ook nieuwe streefcijfers en tijdschema's op te stellen, nieuwe partnerschapovereenkomsten te bevorderen en adequate controle- en uitvoeringsmechanismes in te voeren, H. overwegende dat de Europese Unie naar Johannesburg is gegaan met een ambitieuze agenda voor de verwezenlijking van bovenstaande doelstellingen, die voor een deel de steun van de ontwikkelingslanden hebben gekregen, en dat de Verenigde Staten de nadruk legden op de zogenaamde type 2 partnerschapschapovereenkomsten en zich resoluut verzetten tegen de vaststelling van de meeste nieuwe streefdoelen en tijdschema's, I. overwegende dat de ambitieuze agenda van de Europese Unie derhalve slechts ten dele kon worden uitgevoerd, J. overwegende dat de resultaten van de top van Johannesburg weliswaar beperkt zijn maar toch nauwlettend moeten worden gevolgd en uitgevoerd, en overwegende dat in andere fora naar nieuwe en verdergaande akkoorden moet worden gestreefd, K. overwegende dat ook de kwestie van mondiaal beheer, in het bijzonder mondiaal milieubeheer opnieuw moet worden bezien, L. overwegende dat het Parlement in de toekomst meer moet kunnen inbrengen in dit soort onderhandelingen, en dat over nieuwe verdragen meer verantwoording moet worden afgelegd aan het Parlement, M. overwegende dat het grootste obstakel voor het uitwerken van een gemeenschappelijke benadering van de Europese Unie en de ontwikkelingslanden ten aanzien van duurzame ontwikkeling werd gevormd door de kwestie van de landbouwsubsidies, die door veel G-77-landen als een bedreiging van de ontwikkeling van hun eigen agrarische industrie wordt gezien, N. overwegende dat de bevolkingsaanwas in een aantal ontwikkelingslanden zo groot is dat deze de verhoging van de levensstandaard voor de gehele wereldbevolking onder druk zet, Resultaten van de conferentie 1. merkt op dat de WSSD is afgesloten met de aanneming van de Verklaring van Johannesburg over duurzame ontwikkeling en over een actieplan, en dat daarnaast een groot aantal partnerschapsovereenkomsten is aangekondigd; 2. juicht de brede principes die zijn vastgesteld in de Verklaring van Johannesburg toe maar is van mening dat de resultaten van de WSSD vooral moet worden beoordeeld op grond van de inhoud van het actieplan; 3. is van mening dat juist in minder ontwikkelde landen geen duurzame ontwikkeling mogelijk is zonder economische ontwikkeling en sociale cohesie; benadrukt derhalve dat de bestrijding van armoede, een verandering van consumptie- en productiepatronen, en de bescherming en het beheer van natuurlijke hulpbronnen synergetische doelstellingen zijn binnen het concept van duurzame ontwikkeling, waaraan een evenwichtige uitvoering gegeven moet worden om meer welvaart, veiligheid en stabiliteit in de wereld te creëren; 4. meent dat de mondialisering een nieuwe dimensie aan deze uitdagingen heeft gegeven, dat de snelle integratie van exportmarkten en de wereldwijde mobiliteit van kapitaal hebben geleid tot nieuwe uitdagingen én nieuwe risico's voor de uitvoering van het concept van duurzame ontwikkeling; 5. merkt op dat het aangenomen plan positieve en negatieve kanten heeft; meent echter dat in het algemeen meer de nadruk is gelegd op economische, handels, en ontwikkelingsdoelstellingen en niet zozeer milieu- en sociale doelstellingen, en dat een evenwichtiger vooruitgang op beide terreinen geboekt moest worden; is voorts van mening dat het feit dat men er niet in geslaagd is een breed pakket specifieke streefdoelen en tijdschema's, zoals gewenst door de Europeanen, vast te stellen de effectiviteit van het verdrag verzwakt en het moeilijker maakt te meten in hoeverre de algemene doelstellingen van duurzame ontwikkeling worden verwezenlijkt; betreurt de opstelling van de VS gedurende de Top; 6. juicht in het bijzonder de volgende positieve punten van het actieplan toe: 7. betreurt het dat het Kyoto-protocol nog niet door voldoende landen geratificeerd is om van kracht te zijn op het moment dat de WSSD was begonnen, maar juicht toe dat de conferentie nogmaals heeft gewezen op het belang van het protocol , dat India is toegetreden, dat de Russische regering heeft toegezegd het protocol binnenkort te zullen ratificeren en dat de Canadese regering en China dat zij het voor ratificatie aan hun parlement zullen voorleggen; 8. merkt op dat de besluiten van Doha en Monterrey bevestigd zijn en is ingenomen met de verklaring dat de relatie tussen handel, milieu en ontwikkeling nader bestudeerd moet worden; merkt echter ook op dat het huidige subsidiesysteem ten behoeve van de landbouwexport en de handelsbarrières voor voedselimport uit ontwikkelingslanden door vele andere landen beschouwd worden als een belangrijk obstakel, die de onderhandelingspositie van de EU op andere beleidsterreinen aanzienlijk verzwakt; 9. meent dat de EU moet instemmen met een geleidelijke afschaffing van de subsidies voor de landbouwexport en van de barrières voor de voedselimport uit ontwikkelingslanden om in de toekomst akkoorden te kunnen sluiten met de ontwikkelingslanden; 10. steunt de verklaring van de WSSD dat er meer duurzame consumptie- en productiepatronen moeten komen, maar betreurt het dat het EU-voorstel voor een concreet tienjarenprogramma werd vervangen door een zwakkere verwijzing naar een tienjarig kader van programma's ter ondersteuning van regionale en nationale initiatieven; 11. uit zijn grote teleurstelling over het ontbreken van concrete streefdoelen voor hernieuwbare energie, volgens de voorstellen van de EU of het nog ambitieuzere streefdoel dat door Brazilië op tafel is gelegd; meent dat de EU desondanks een ambitieus doel voor hernieuwbare energie moet nastreven en zich actief moet blijven inzetten voor de doelstelling van het Witboek, namelijk om tegen 2010 het aandeel van hernieuwbare energie in het interne energieverbruik in de EU tenminste op 12% te brengen; juicht het initiatief toe dat de Commissie en de lidstaten in Johannesburg hebben genomen om met gelijkgezinde landen een plan voor hernieuwbare energiebronnen te lanceren en verzoekt regelmatig verslag uit te brengen aan het Parlement over de praktische uitvoering die aan dit initiatief wordt gegeven; 12. uit zijn bezorgdheid over het feit dat weliswaar de uitdagingen die de wereld te wachten staan zijn gepreciseerd maar dat in het besluit tot gezamenlijke actie niet expliciet de bijdrage van wetenschap en technologie wordt onderkend voor duurzame ontwikkeling en meer in het bijzonder geen aandacht wordt geschonken aan de bevordering van een beter inzicht in de verbanden tussen milieu en technologische ontwikkelingen; 13. betreurt het dat niet echt getracht is een plan vast te stellen om ontwikkelingslanden te helpen bij hun pogingen sprongsgewijze vooruitgang te boeken op technologisch gebied, met name op het gebied van energieproductie, vervoer, landbouw, afvalverwerking en chemicaliën, en zo de mogelijkheid te scheppen bijzonder vervuilende fases in het moderniseringsproces over te slaan; 14. betreurt voorts de onvoldoende inzet om de teloorgang van de biodiversiteit in de wereld aan te pakken en de zwakke formulering die werd overeengekomen met betrekking tot de "verwezenlijking tegen 2010 van een significante vermindering van het huidige tempo waarin de biodiversiteit verloren gaat'; betreurt het dat er geen verdere verklaring is afgelegd over de noodzaak om de tendens van de verwoesting van habitats en het verlies van de biodiversiteit om te buigen; 15. merkt op dat er een groot aantal zogenaamde type 2- partnerschapsovereenkomsten zijn aangekondigd, die zowel overheids- als particuliere initiatieven omvatten, waaronder ook de initiatieven van de Europese Unie op het gebied van water- en energievoorziening; is van mening dat deze initiatieven kunnen bijdragen aan de verwezenlijking van doelstellingen inzake duurzame ontwikkeling, maar dat zij zorgvuldig moeten worden begeleid en uitgevoerd, waar het gaat om de evaluatie van het effect en de toegevoegde waarde teneinde te waarborgen dat alle deelnemers van dergelijke overeenkomsten aansprakelijk zijn; is voorts van mening dat deze overeenkomsten in elk geval andere internationale acties moeten aanvullen maar niet vervangen; betreurt het dat het Europees Parlement niet grondiger geraadpleegd is tijdens de voorbereiding van deze twee partnerschapsinitiatieven; verzoekt de Commissie met ingang van december 2002 een jaarlijks verslag over het partnerschap inzake water en energie op te stellen en ter beschikking te stellen van het Parlement; 16. verzoekt de Commissie de hervormingen van het landbouw-, visserij- en handelsbeleid door te voeren in het licht van de Top van Johannesburg en de Verklaring van Doha, in het bijzonder met betrekking tot de landbouw- en visserijsubsidies en andere handelsbarrières; 17. steunt in het bijzonder de inspanningen om mondiale hulp te verschaffen voor de vergroting van de werkgelegenheid, rekening houdend met de IAO-Verklaring over fundamentele beginselen en rechten op het werk; Beter internationaal beheer 18. is van mening dat de belangrijkste uitdaging nu bestaat uit de begeleiding en adequate implementatie van het actieprogramma van Johannesburg, ten einde ervoor te zorgen dat de streefdoelen worden verwezenlijkt en dat de noodzakelijke maatregelen worden genomen om de specifieke doelstellingen te realiseren; 19. benadrukt dat de implementatie van deze overeenkomst een proces moet zijn waarbij alle belangrijke groeperingen, en in het bijzonder de sociale partners, betrokken worden, aangezien voor duurzame ontwikkeling een brede en democratische participatie bij de formulering van het beleid, de besluitvorming, de uitvoering en de begeleiding op alle niveaus vereist is; 20. meent dat ook in de toekomst kwesties met betrekking tot internationaal beheer meer aandacht moeten krijgen, alsook de invoering van effectieve implementatiemechanismen, die worden ondersteund door adequate sancties; 21. dringt met klem aan op een hervorming van de internationale organen die te maken hebben met kwesties inzake duurzameontwikkeling, allereerst de VN-Commissie voor duurzame ontwikkeling en het milieuprogramma van de Verenigde Naties (UNEP), de Wereldhandelsorganisatie (WTO), alsmede de Bretton-Woods-instellingen, met het oog op het creëren van een multilateraal en internationaal bindend systeem voor een goede uitvoering van de doelstellingen en beleidsmaatregelen in het kader van duurzame ontwikkeling; Afleggen van verantwoording aan het Parlement 22. is van mening dat bij de voorbereiding van de WSSD niet voldoende rekening is gehouden met de inbreng van het Parlement en dat hier in de toekomst verandering in moet komen; 23. is voorts van mening dat zijn delegatie in Johannesburg tijdens de beginfase van de top niet de serieuze behandeling kreeg die zij verdiende; 24. is ingenomen met de contacten die zijn gelegd tussen de parlementsleden die de WSSD hebben bijgewoond, en met de bijeenkomst onder auspiciën van de Interparlementaire Unie en de bijeenkomst van het Europees Parlement met de Raad van Europa; meent dat deze een eerste nuttige stap betekenen naar de oprichting van een parlementair netwerk ter ondersteuning van duurzame ontwikkeling, en gericht op een grotere parlementaire inbreng aan toekomstige internationale organisaties, en meer verantwoordingsplicht ten aanzien van het Parlement van relevante internationale organisaties zoals de UNEP en de WTO; 25. wijst er nogmaals op dat EP-leden die in toekomstige EU-delegaties bij internationale conferenties zitten een grotere inbreng zouden kunnen hebben als zij desnoods als waarnemer de dagelijkse EU-coördinatievergaderingen konden bijwonen en stelt voor dat met spoed de interinstitutionele regels duidelijker worden uitgewerkt om dit ondemocratische obstakel op te ruimen; 26. verzoekt in het kader van de volgende wijziging van het interinstitutioneel akkoord ervoor te zorgen dat met betrekking tot internationale conferenties (WSSD, COP, WTO...) vertegenwoordigers van de delegatie van het Europees Parlement kunnen deelnemen aan de coördinatievergaderingen van de EU-delegatie; 27. zegt toe zijn eigen interne werkmechanismen te zullen onderzoeken, om te verzekeren dat er een effectief jaarlijkse procedure binnen het Parlement is voor de evaluatie van de vooruitgang van het economische, sociale en milieuaspect van duurzame ontwikkeling op het niveau van de Europese Unie, maar ook om de internationale agenda voor duurzame ontwikkeling op de voet te volgen; 28. dringt aan op een speciaal debat op de plenaire vergadering van februari 2003 over de interne en externe dimensie van duurzame ontwikkeling; o o o 29. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Commissie, de Raad, en de regeringen en parlementen van de lidstaten. Het Europees Parlement , – gezien zijn vorige resoluties over het ICC, met name die van 19 november 1998 (1) , van 18 januari 2001 (2) , van 28 februari 2002 (3) en zijn resolutie van 4 juli 2002 over het wetsontwerp inzake de bescherming van Amerikaans overheidspersoneel (4) , – gelet op het Statuut van Rome van het Internationaal Strafhof, en inzonderheid de artikelen 16, 86 en 98 daarvan, – gezien de verklaring van het voorzitterschap van de Raad namens de EU over het Internationaal Strafhof van 1 juli 2002, A. overwegende dat een gunstige ontwikkeling van de transatlantische betrekkingen zou kunnen bijdragen tot versterking van de convergentie tussen de Europese Unie en de VS ten aanzien van de belangrijkste waarden en doelstellingen van de democratie en de rechtsstaat, en dat deze zou moeten plaatsvinden in het kader van een intensief streven naar een multilaterale probleembenadering, B. overwegende dat het Statuut van Rome een beslissende bijdrage levert aan de toepassing van internationale rechtsregels en derhalve als element van de politieke criteria van Kopenhagen kan worden beschouwd, C. de aanneming op 12 juli 2002 betreurend van resolutie 1422 van de VN-Veiligheidsraad betreffende door de VN ingestelde of goedgekeurde operaties, die inhoudt dat het ICC niet zal overgaan tot of voortgaan met enigerlei onderzoek of vervolging van handelingen of nalatigheden van voormalige of in dienst zijnde beambten of personeelsleden van een deelnemende staat die geen partij is bij het Statuut van Rome gedurende een periode van een jaar vanaf 1 juli 2002, met de mogelijkheid van verlenging op 1 juli van elk daaropvolgend jaar gedurende een verdere periode van 12 maanden, D. overwegende dat de huidige wereldwijde politieke druk die door de regering van de Verenigde Staten van Amerika wordt uitgeoefend om staten die partij zijn bij het Statuut van Rome, staten die dit Statuut hebben ondertekend en staten die het Statuut niet hebben ondertekend te bewegen tot sluiting van bilaterale immuniteitsovereenkomsten die, door misbruik te maken van artikel 98 van het Statuut, ten doel hebben te voorkomen dat beambten van de regering van de VS, werknemers, militairen of burgers van de VS aan het Internationaal Strafhof worden uitgeleverd in geen enkel land tot resultaten mag leiden, met name niet in de lidstaten van de EU, landen die het lidmaatschap van de EU hebben aangevraagd, landen die bij het stabiliserings- en associatieproces zijn betrokken, landen die met de EU zijn geassocieerd in het Euro-Mediterrane- partnerschap, de landen van Mercosur, het Andes-Pact en het San José-proces en de ACS-landen, E. betreurend dat de Raad en de Commissie in dit verband geen duidelijke politieke richtsnoeren aan de EU-kandidaat-landen hebben gegeven, en evenmin aan alle andere landen die krachtens verschillende overeenkomsten met de EU zijn geassocieerd, F. uiterst teleurgesteld door het besluit van de Roemeense regering om een overeenkomst met de VS te sluiten die in strijd is met de geest van de status van het ICC en bezorgd over het feit dat drie andere kandidaat-landen - de Tsjechische Republiek, Litouwen en Malta - het verdrag nog niet hebben geratificeerd, G. het onaanvaardbaar achtend dat Turkije zelfs nog niet tot ondertekening van het verdrag is overgegaan, H. uiterst bezorgd over de benadering die door vertegenwoordigers van een aantal regeringen van lidstaten van de EU, gedurende de informele bijeenkomst van de ministers van Buitenlandse Zaken van de EU-landen in Helsingor op 29 en 30 augustus 2002 ten aanzien van het ICC werd bepleit, en over het gebrek aan duidelijke informatie over het resultaat van de bijeenkomst die op 13 september 2002 in New York werd gehouden tussen de VS-regering en de ministers van Buitenlandse Zaken van de lidstaten, I. overwegende dat de onafhankelijke openbare aanklager voor het ICC criminele handelingen kan vervolgen die niet worden vervolgd in de staten die partij zijn bij het verdrag en wier onderdanen de misdaad hebben begaan, J. erop aandringend dat de gemeenschappelijke richtsnoeren die door de Raad op 30 september 2002 zullen worden vastgesteld geen enkele afbreuk mogen doen aan de EU-steun aan het volledig effectief functioneren van het ICC, en dat rekening moet worden gehouden met de letter en de geest van het gemeenschappelijke EU-standpunt dat in dit verband reeds is vastgesteld, 1. onderstreept dat geen enkele immuniteitsovereenkomst ooit mag leiden tot de mogelijkheid van strafvrijstelling van enige persoon die wordt beschuldigd van oorlogsmisdaden, misdaden tegen de menselijkheid of genocide; 2. onderstreept de sterke betrokkenheid van de Verenigde Staten van Amerika bij operaties tot behoud van de vrede en is van oordeel dat de geloofwaardigheid van het EU-standpunt tegenover de Verenigde Staten versterkt zou kunnen worden door aanvaarding van een proportionele bijdrage bij vredesoperaties; 3. is de vaste overtuiging toegedaan dat de staten die partij zijn bij het ICC en de ondertekenende staten op grond van het internationaal recht ertoe verplicht zijn het doel van het Statuut van Rome niet te ondermijnen op grond waarvan, overeenkomstig zijn pre-ambule, "de ernstigste misdaden die de internationale gemeenschap als geheel aangaan niet ongestraft mogen blijven" en dat staten die partij zijn de verplichting hebben volledig met het Strafhof samen te werken, overeenkomstig artikel 86 van het Statuut van Rome, hetgeen betekent dat zij geen immuniteitsovereenkomsten kunnen sluiten waarbij bepaalde burgers worden uitgesloten van de rechtsmacht van de staat of van het Internationaal Gerechtshof, waardoor de volledige effectiviteit van het ICC wordt ondermijnd en zijn functie als aanvulling op de rechtsmacht van de staat en collectief veiligheidselement in de wereld in gevaar wordt gebracht; 4. onderstreept dat het Statuut van Rome door alle 15 lidstaten van de EU werd geratificeerd als een essentieel onderdeel van het democratische model en waardensysteem van de EU, en doet een beroep op de lidstaten het Statuut van Rome in het "acquis" van de EU op te nemen; 5. verwacht van de regeringen en parlementen van de lidstaten dat zij zich onthouden van enige overeenkomst die de doeltreffende tenuitvoerlegging van het Statuut van Rome ondermijnt en beschouwt ratificering van een dergelijke overeenkomst derhalve onverenigbaar met het lidmaatschap van de EU; 6. richt hetzelfde verzoek tot de landen die het lidmaatschap van de EU hebben aangevraagd, de landen die met de EU in het Euro-Mediterrane-partnerschap zijn geassocieerd, de landen van Mercosur, het Andes-Pact en het San José-proces, de landen die betrokken zijn bij het stabiliserings- en associatieproces alsmede de ACS-landen die partij of ondertekenaar van het Statuut zijn; doet een beroep op de parlementen van Roemenië, Israël, Tadzjikistan en Oost-Timor, Honduras, Oezbekistan, Mauretanië, Palau, de Marshalleilanden en de Dominicaanse Republiek de overeenkomsten die hun regeringen met de VS overeenkomstig artikel 98 van het Statuut van Rome hebben gesloten, niet te ratificeren; 7. roept alle ondertekenende staten op het Statuut te ratificeren en verzoekt met name de Tsjechische Republiek, die momenteel het voorzitterschap van de Algemene Vergadering van de VN bekleedt, Litouwen en Malta zulks met de meeste spoed te doen om een eventuele vertraging in het huidige toetredingsproces tot de EU te voorkomen; 8. is ervan overtuigd dat de lidstaten van de EU en de kandidaat-landen solidair moeten optreden bij de instelling van het ICC om aldus blijk te geven van hun volledige steun en ervoor te zorgen dat het ICC zijn onafhankelijkheid, onpartijdigheid en integriteit kan bewaren, met name door: 9. verzoekt de Conferentie van Commissies voor Europese Zaken (COSAC) op haar komende vergadering in oktober 2002 (5) aandacht te besteden aan de huidige situatie betreffende het ICC en de mogelijke schending van het Statuut van Rome door de bilaterale overeenkomsten die door de regering van de VS overeenkomstig artikel 98 zijn voorgesteld; 10. verzoekt de regeringen en de nationale parlementen van de kandidaat-landen, en alle andere met de EU op grond van diverse overeenkomsten geassocieerde landen onverwijld over te gaan tot ondertekening dan wel ratificatie van het ICC-Verdrag; 11. herhaalt zijn verzoek aan de Raad om het Europees Parlement vóór de komende Europese Raad van Kopenhagen in december 2002 een voortgangsverslag betreffende het ICC voor te leggen en is van oordeel dat dit verslag iedere internationale overeenkomst in verband met het ICC moet vermelden en een beoordeling moet geven van haar verenigbaarheid met het Statuut van Rome en derhalve met het "acquis" van de EU; 12. dringt er bij de lidstaten, kandidaat-landen en alle andere met de EU door middel van diverse overeenkomsten geassocieerde landen op aan een analyse te maken van de juridische gevolgen van resolutie 1422 van de VN-Veiligheidsraad en dringt aan op vastberaden maatregelen tegen de verlenging van de resolutie van de VN-Veiligheidsraad in juli 2003; 13. herinnert de lidstaten aan hun verplichtingen inzake het verbod op de doodstraf en inzake het Europees arrestatiebevel en dringt aan op een diepgaande analyse van de rechtsgevolgen van artikel 98 op dit terrein; 14. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de parlementen van Roemenië, Israël, Tadzjikistan en Oost-Timor, Honduras, India, Oezbekistan, Mauretanië, Palau, de Marshalleilanden en de Dominicaanse Republiek, alsmede aan de regering en het Congres van de VS, de Secretaris-generaal van de VN, de COSAC en aan de nationale parlementen van de kandidaat-landen, de bovengenoemde op grond van verschillende overeenkomsten met de EU geassocieerde landen en aan de Voorzitter van de Vergadering van Staten die partij zijn bij het Statuut van Rome van het ICC. Het Europees Parlement , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 15 november 2001 over een globaal partnerschap en een gemeenschappelijke strategie voor de betrekkingen tussen de Europese Unie en Latijns-Amerika (1) , – onder verwijzing naar zijn vorige resoluties over de situatie in Latijns-Amerika, met name die van 15 mei 2002 (2) en 30 mei 2002 (3) naar aanleiding van de tweede Topbijeenkomst van staatshoofden en regeringsleiders van de Europese Unie, Latijns-Amerika en het Caribisch gebied, die op 17 en 18 mei 2002 plaatsgevonden heeft, – onder verwijzing naar zijn resolutie van 4 juli 2002 over de situatie in Argentinië (4) , A. gezien de bijzonder moeilijke situatie waarmee de Mercosur-landen momenteel worden geconfronteerd, B. overwegende dat de Argentijnse economie de laatste tijd zwaar getroffen is door de economische recessie, zodat het land in financiële problemen is geraakt, en dat deze situatie de economische en sociale grondrechten van de burgers van dat land ernstig aan het ondermijnen is, C. overwegende dat de bevolking in die landen voor het merendeel onder de armoedegrens geraakt en zelfs tot extreme armoede vervalt, met name in Argentinië, D. overwegende dat de Argentijnse regering de bevriezing van banktegoeden heeft afgekondigd en een gedwongen valutaconversie buiten de marktkoers om, waardoor de houders van spaartegoeden zich van 60% van hun vermogen zagen beroofd, E. overwegende dat de internationale financiële instellingen na het begin van de crisis besloten hebben de diverse getroffen landen op zeer ongelijke wijze te helpen, F. overwegende dat door een domino-effect niet alleen Uruguay en Paraguay, maar ook het economisch sterkste land van het continent, namelijk Brazilië, door de crisis wordt getroffen, en deze crisis ook onrechtstreeks de evolutie van de Europese economie beïnvloedt, G. overwegende dat de Europese Unie de voornaamste handelspartner van en de voornaamste investeerder in de Mercosur is, H. overwegende dat momenteel wordt onderhandeld over de sluiting van een associatieovereenkomst tussen de Mercosur en de Europese Unie, die eind 2003 zou moeten worden ondertekend, I. overwegende dat in een gemondialiseerde economie gemeenschappelijke acties noodzakelijk zijn, met name binnen het IMF, waar het gewicht van de lidstaten veel groter is dan hun reële invloed, J. overwegende dat het probleem van de externe schuld van de vier landen dient te worden herzien en opgelost, K. overwegende dat de Europese investering in Latijns-Amerika fundamenteel gericht is op productieve sectoren met een permanent karakter, en op het scheppen van werkgelegenheid en rijkdom, L. overwegende dat goed bestuur een vereiste is voor duurzame sociale en economische ontwikkeling, 1. betreurt ten zeerste de huidige algemene crisissituatie in de Mercosur-landen en wenst dat spoedig een oplossing wordt gevonden voor de dramatische ontwikkelingen in de regio, die geleid hebben tot zorgwekkende instabiliteit en het wegzinken van een groot deel van de bevolking in absolute armoede; 2. dringt er bij de verantwoordelijke autoriteiten van de Mercosur-landen op aan om er samen met de internationale financiële organen te streven naar solide, geloofwaardige en rigoureuze economische programma's die bijdragen aan het herstel van het vertrouwen en de stabiliteit, teneinde de crisis zo spoedig mogelijk te boven te komen; 3. verzoekt dan ook de lidstaten van de Europese Unie in de internationale financiële instellingen hun volle gewicht in de schaal leggen om deze instellingen ertoe te brengen een kredietverleningsbeleid toe te passen dat verenigbaar is met de doelstelling de werkgelegenheid en de economische groei in de Mercosur te bevorderen; 4. verzoekt de Commissie en de lidstaten de initiatieven op bilateraal niveau en binnen de internationale financiële instellingen te versterken, teneinde de externe schuld van de Mercosur-landen, met name die van Argentinië, te verlichten; 5. constateert opnieuw dat de stem van de Europese Unie in de wereld niet in overeenstemming is met haar economische, commerciële en financiële gewicht, met name binnen het IMF; verzoekt de Raad wat dat betreft, zolang de Europese Unie niet wordt vertegenwoordigd als één enkele entiteit met rechtspersoonlijkheid, zijn acties binnen dit orgaan te coördineren, ter verdediging van de economische en politieke belangen van de Europese Unie; 6. verzoekt de Raad en de Commissie hun inspanningen om Argentinië te helpen een uitweg te vinden uit de crisis, op te voeren; onderstreept nogmaals dat de tenuitvoerlegging van een gezond economisch beleid een noodzakelijke voorwaarde en de beste garantie is voor economische ontwikkeling; doet een beroep op de betrokken Mercosur-landen de nodige hervormingen ten uitvoer te leggen om zichzelf op te trekken uit de economische en sociale put waarin zij zich thans bevinden; 7. juicht het wat dat betreft toe dat de Commissie de Mercosur 200 miljoen euro aan steun toegezegd heeft, maar dringt er bij de Raad en de Commissie op aan, gezien de omvang van de crisis en om een signaal van vertrouwen en resolute steun aan de Mercosur af te geven, gebruik te maken van de preferentiële handelsmechanismen om de handel en het economische herstel in de regio te bevorderen; 8. bevestigt het strategische en solidaire engagement van de Unie ten aanzien van de Mercosur-landen en hun project voor economische en politieke integratie; herinnert aan de toezeggingen die zijn gedaan tijdens de Top van staatshoofden en regeringsleiders van de Europese Unie, Latijns-Amerika en het Caribisch gebied, die op 17 en 18 mei 2002 in Madrid plaatsgevonden heeft, en het voornemen werk te maken van het strategische biregionale partnerschap met Latijns-Amerika waartoe op de Top van Rio in 1999 is besloten, met name door de spoedige afronding van de onderhandelingen over de sluiting van een associatieovereenkomst met de Mercosur; 9. spreekt de hoop uit dat de crisis in de regio het tijdschema voor de onderhandelingen tussen de Europese Unie en de Mercosur niet in de war zal sturen; is er integendeel van overtuigd dat zij een aansporing en een stimulans kan zijn om onverwijld een voor beide partijen bevredigende overeenkomst te sluiten, rekening houdend met de huidige situatie; 10. verzoekt de Commissie en de Raad de oprichting van een Biregionaal Solidariteitsfonds in overweging te nemen, zoals voorgesteld door het Europees Parlement; vraagt opnieuw dat een biregionale associatie tot stand wordt gebracht en een gemeenschappelijke strategie tussen de Europese Unie en Latijns-Amerika wordt bepaald die de hele regio bestrijkt; 11. is van mening dat de stabiliteit van deze economieën ook te lijden heeft gehad onder kapitaalbewegingen en onderkent de noodzaak van een snelle oplossing voor de ernstige schuldencrisis; spreekt opnieuw het verlangen uit dat de Europese Unie zoekt naar structurele oplossingen voor het probleem van de externe schuld; 12. verzoekt de Europese Unie haar volledige steun toe te zeggen bij het onderzoek naar de delicten in de financiële sector in de Mercosur-landen en de medewerking van buitenlandse financiële instellingen aan de kapitaalvlucht uit Mercosur-landen; 13. spoort de Europese bedrijven die in Mercosur-landen actief zijn hun toezeggingen strikt na te komen; 14. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie, alsmede aan de lidstaten en de Raad van de Mercosur. Het Europees Parlement , – onder verwijzing naar het jaarlijks verslag van de Raad aan het Europees Parlement over de voornaamste aspecten en de fundamentele keuzen van het GBVB, met inbegrip van de gevolgen ervan voor de begroting der Europese Gemeenschappen (punt H-40 van het Interinstitutioneel Akkoord van 6 mei 1999) (7330/2002 - C5-0205/2002), – onder verwijzing naar artikel 21 van het EU-Verdrag en artikel 103, lid 3 van zijn Reglement, – onder verwijzing naar zijn resolutie van 25 oktober 2001, over de bij de uitvoering van het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid geboekte vooruitgang (PESC) (C5-0194/2001 - 2001/2007(INI) ) (1) , – onder verwijzing naar zijn resoluties van 10 april 2002 over de Europese wapenindustrie (2) alsmede over de huidige stand van het Europese veiligheids- en defensiebeleid (EVDB) en de betrekkingen tussen de Unie en de NAVO (3) , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 15 mei 2002 over de mededeling van de Commissie aan de Raad - Een intensivering van de transatlantische betrekkingen met het accent op strategie en resultaat ( COM(2001) 154 - C5-0339/2001 - 2001/2139(COS) ) (4) , – gezien de mededeling van de Commissie getiteld "Een project voor de Europese Unie" COM(2002) 247 , – gelet op artikel 163 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie buitenlandse zaken, mensenrechten, gemeenschappelijke veiligheid en defensiebeleid ( A5-0296/2002 ), A. instemmend met het volstrekt duidelijke antwoord van de EU op de terroristische aanslagen van 11 september 2001 waarbij zij, door toe te treden tot de coalitie tegen het terrorisme en door haar verplichtingen in Afghanistan haar partnerschap met de Verenigde Staten heeft versterkt en duidelijk heeft gemaakt dat zij bereid is ook wereldwijde verantwoordelijkheid op zich te nemen in een multilateraal kader, B. overwegende dat de EU door het versterkt en bewust inzetten van haar traditionele instrumenten zoals steun, handel en diplomatie een uitgebreid veiligheidsconcept voorstaat en steeds meer het grondbeginsel conflictpreventie tot leidraad van haar handelingen in het kader van het buitenlands beleid maakt en daardoor niet alleen probeert de symptomen maar ook de wortels van het terrorisme aan te pakken, C. overwegende dat door het vooruitzicht op toetreding tot de Europese Unie de stabiliteit in de regio bestendigd is en dat dit een effectief instrument voor conflictpreventie is gebleken, D. overwegende dat in de internationale vredesmacht in Afghanistan (ISAF) weliswaar dertien EU-lidstaten militair vertegenwoordigd zijn maar dat noch de NAVO, noch de EU via hun EVDB als multilaterale instellingen bij de planning en leiding van deze troepen een rol spelen, E. overwegende dat de gebeurtenissen van 11 september 2001 niettemin de verdere ontwikkeling van het GBVB en het EVDB hebben versneld, zoals blijkt uit de verklaringen van de staatshoofden en regeringsleiders in Laken en Sevilla over de paraatheid van het EVDB en het vermogen om bepaalde operaties op het gebied van crisisbeheer uit te voeren, uit het versterkte diplomatieke optreden van de trojka en de Hoge Vertegenwoordiger alsmede uit de verdere consolidering van de Commissie-instrumenten voor een conflictpreventiebeleid, F. ervan overtuigd dat de terroristische aanslagen van 11 september 2001 het coördinatensysteem voor een Europees buitenlands en veiligheidsbeleid hebben verschoven en duidelijker dan ooit sinds het eind van het Oost-West-conflict vijf grote strategische taken voor de EU naar voren zijn gekomen: G. overwegende dat de nieuwe bedreigingen die bestaan uit een mengeling van terrorisme, massavernietigingswapens, religieus fanatisme en staten met een afbrokkelende rechtsorde, noch door de VS alleen noch door internationale ad hoc coalities kunnen worden aangepakt, en dat de EU derhalve duurzaam een sterke partner in het strategisch kwartet VS-EU-Rusland en de VN moet worden, waarbij zij moet openstaan voor samenwerking met alle andere partners, H. overwegende dat de Europese Unie de bedreigingen van vrede, stabiliteit en vrijheid alleen het hoofd kan bieden door een buitenlands beleid dat verankerd is in rechten en vrijheden en de bevestiging van de beginselen van democratie en rechtsstaat over de gehele wereld, en met name de derde landen waarmee de EU samenwerkings- en associatieovereenkomsten heeft gesloten, of geprivilegieerde betrekkingen onderhoudt, I. ervan overtuigd dat het in dit verband zeer belangrijk is dat het Europese buitenlands en veiligheidsbeleid een communautair karakter krijgt, J. overwegende dat na de Europese Raad van Nice en met het oog op de volgende intergouvernementele conferentie in 2004 de drie instellingen Raad, Commissie en Parlement hun streven hebben voortgezet om op pragmatische wijze hun instrumentarium op het gebied van het buitenlands en veiligheidsbeleid verder te ontwikkelen, dat echter vooral door de uitbreiding van de nieuwe veiligheids- en defensiestructuren in het secretariaat van de Raad een aanzienlijke uitbreiding van intergouvernementele fora in het management van het buitenlands en veiligheidsbeleid van de EU heeft plaatsgevonden, Ontwikkelingen van het GBVB in 2001 en toekomstige initiatieven 1. stelt vast dat de westelijke Balkan een testcase blijft waarmee het vermogen van de EU om succesvol crisisbeheer te voeren zal worden beoordeeld en dat de EU, door het stabilisatie- en associatieproces, de economische hulp uit het CARDS-programma en vastberaden politieke bemiddeling de sterke militaire presentie van de NAVO (SFOR/KFOR/Amber Fox) heeft geholpen bij de stabilisering van een door verval en instabiliteit gekenmerkte regio en deze weer dichter bij de Europese ontwikkeling heeft gebracht, hoewel wordt erkend dat er nog vele ernstige problemen overblijven, zoals de wijdverbreide georganiseerde misdaad; 2. is evenwel van mening dat de toekomstige stabiliteit van de regio zou kunnen worden ondermijnd door het bestaan van staatachtige entiteiten; verzoekt de Raad en de Commissie om zich in dit verband terdege te bezinnen op een definitie van een strategie voor de toekomst van Kosovo, waarbij de regionale samenwerking nieuw leven wordt ingeblazen en volledig en effectief geïntegreerd wordt in de beleidsvormen van de EU; 3. stelt vast dat ondanks de onvermoeibare politieke en diplomatieke bemiddelingspogingen van de Hoge Vertegenwoordiger en de speciale EU-vertegenwoordiger in het conflict in het Midden-Oosten en de aanzienlijke economisch-financiële betrokkenheid van de EU in deze regio, de spiraal van geweld en terreur niet kon worden onderbroken en is van mening dat de invloed van de EU op het vredesproces alleen in het kader van het kwartet met de VS, Rusland en de Verenigde Naties, maar evenzeer met andere betrokken landen kans op succes heeft; 4. pleit derhalve ervoor dat de internationale gemeenschap spoedig relevante werkgroepen opricht en een internationale vredesconferentie bijeenroept, die gebaseerd is op vreedzame coëxistentie van twee staten - Israël en Palestina - binnen erkende en veilige grenzen, en waar de EU naast de VS en Rusland al haar politieke en economische, eventueel ook veiligheidspolitieke middelen moet aanwenden; 5. verwelkomt in dit verband het jongste EU-vredesplan voor deze regio, doch meent dat een dergelijk initiatief waarschijnlijk gedoemd is weer te mislukken als niet op beide partijen krachtige politieke en diplomatieke druk wordt uitgeoefend om te komen tot een duidelijker tijdschema; 6. betreurt het dat de Israëlische regering heeft besloten om de democratisch gekozen leden van de Palestijnse wetgevingsraad uit de Gazastrook te verhinderen deel te nemen aan de laatste Palestijnse parlementsbijeenkomst in Ramallah; dringt bij de Israëlische autoriteiten aan op beëindiging van alle acties die zijn gericht op verzwakking of het ondermijnen van de wettige Palestijnse instellingen; 7. neemt kennis van het aftreden van het kabinet van het Palestijnse gezag; beschouwt dit als een bewijs voor de noodzaak van een fundamentele hervorming van de Palestijnse instellingen op weg naar een duidelijker rekenschaps- en verantwoordingsplicht, het bestrijden van corruptie en meer transparantie; 8. stelt vast dat de EU door haar betrokkenheid in Afghanistan als grootste internationale donor voor de wederopbouw en als organisator en stimulator van de conferentie van Petersberg in Bonn in december 2001 over de oprichting van een politieke overgangsregering in Afghanistan haar internationale crisisbeheer wereldwijd heeft opgevat en niet heeft beperkt tot de regio van de naaste buurlanden; maakt zich echter zorgen over het feit dat het deze actie tot op heden aan zichtbare resultaten ontbreekt; 9. betreurt het feit dat de ministers van Buitenlandse Zaken van de EU er op de informele Raad van Helsingør niet in geslaagd zijn een gemeenschappelijk standpunt van de EU ten aanzien van Irak te bepalen; spreekt zijn waardering uit voor de verklaring van Irak dat de wapeninspecteurs van de VN zonder voorwaarden naar het land mogen terugkeren; verzoekt Irak met klem te voldoen aan alle resoluties van de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties en wenst de mening van de Veiligheidsraad over de resultaten van deze inspectie te vernemen; dringt er bij de lidstaten op aan zich te onthouden van unilaterale acties waardoor de huidige, gespannen situatie nog verder verergert; wijst er nogmaals op dat het Iraakse volk aanhoudend te lijden heeft onder het huidige bewind; 10. is derhalve ook ingenomen met de inspanningen van de EU in het kader van de internationale gemeenschap ter beperking van het Kasjmir-conflict tussen Pakistan en India en verzoekt beide landen er alles aan te doen om de spanningen te verminderen en de eerste stappen te doen om een constructieve dialoog te hervatten; 11. is buitengewoon verontrust over de bewapeningswedloop aan beide zijden van de Straat van Taiwan en verzoekt de Raad een krachtig initiatief te nemen om de spanning te verminderen, een hervatting van de dialoog te vergemakkelijken en de politieke banden met de democratische regeringen in de regio te versterken; 12. merkt evenwel kritisch op dat ondanks het zichtbare optreden van de trojka in de genoemde crisissituaties en een verbeterd crisisbeheer het buitenlands en veiligheidsbeleid van de EU nog altijd wordt bepaald door het feit dat er twee parallelle machtcentra zijn, te weten de Hoge Vertegenwoordiger als uitdrukkingswijze van de gezamenlijke wil van de lidstaten en de Commissie, wier rol tot dusverre sterk beperkt is tot het beschikbaar stellen van gemeenschappelijke hulpbronnen en instrumenten; 13. betreurt dat de met het GBVB belaste besluitvormingsinstanties van de EU zich niet hebben uitgelaten over de belangrijke internationale voorvallen van juli en augustus 2002, en het aan de individuele lidstaten hebben overgelaten om hun eigen standpunt in te nemen, waardoor alleen de VS zich op het internationale toneel hebben geroerd; 14. herhaalt zijn opvatting dat het ter voorkoming van de daaruit voortvloeiende inefficiëntie nodig is de taken van de Hoge Vertegenwoordiger en het lid van de Commissie voor buitenlandse betrekkingen te bundelen en dit orgaan, dat bij de Commissie moet worden ondergebracht, een richtinggevende rol te geven bij de dagelijkse crisisbeheersing waarbij rekenschap moet worden afgelegd aan de Raad en het Europees Parlement; 15. beklemtoont nogmaals dat het voor een doelmatig extern optreden van de Unie vereist is stappen te doen in de richting van een gemeenschappelijke, zo niet enkelvoudige Europese diplomatie, door meer politiek gewicht te geven aan het netwerk van delegaties van de Commissie en door versterking van de samenwerking tussen de Dienst externe betrekkingen van de Commissie en de diplomatieke diensten van de lidstaten, onder meer door harmonisering van de opleidingsprogramma's en het vaststellen van gemeenschappelijke bijscholingsmodules over thema's die het GBVB betreffen, teneinde aldus een gemeenschappelijke Europese strategische cultuur en administratieve mentaliteit te ontwikkelen; 16. gaat ervan uit dat in het kader van de huidige hervorming van de Raad door de instelling van een ministerraad Buitenlandse Zaken, die uitsluitend bevoegd is voor kwesties op het gebied van het buitenlands en veiligheidsbeleid, en waar ook de ministers van defensie, van buitenlandse handel en ontwikkelingssamenwerking kunnen worden ingeschakeld, het conflictpreventiebeleid en het crisisbeheer van de EU zeer zeker coherenter en doeltreffender zouden kunnen worden; herhaalt daarnaast zijn eis dat voor kwesties op het gebied van het EVDB een specifieke ministerraad voor defensiekwesties moet worden ingesteld; 17. voert het slechte crisisbeheer van de EU bij de presidentsverkiezingen van Zimbabwe in maart 2002 als aanleiding aan om op het niveau van de Raad besluitvorming met gekwalificeerde meerderheid mogelijk te maken; meent dat in kwesties op het gebied van het veiligheids- en defensiebeleid dient de regel van een grotere samenwerking dient te worden ingevoerd, om coalitievorming van die lidstaten mogelijk te maken die bereid en in staat zijn om bepaalde Petersberg-maatregelen uit te voeren; 18. verlangt voorts dat de informatie en raadpleging van het Europees Parlement, krachtens artikel 21 EU-Verdrag, door het Raadsvoorzitterschap met een schriftelijke verantwoordingsplicht van de toekomstige Hoge Vertegenwoordiger/commissaris voor buitenlandse betrekkingen wordt aangevuld, die ook moet gelden voor kwesties op het gebied van het veiligheids- en defensiebeleid; acht het huidige jaarverslag van de Raad over de financiële gevolgen van besluiten in het kader van het GBVB in deze zin onvoldoende; 19. wenst dat de Europese Unie ook op het terrein van het economische en monetaire beleid door de Commissie in internationale instanties wordt vertegenwoordigd; Vooruitgang op het gebied van het Europese veiligheids- en defensiebeleid 20. is ingenomen met het feit dat na de verklaring van Laken in december 2001 over de beperkte paraatheid van het EVDB en na een eerste virtuele militaire oefening in mei 2002 (CME 02) het EVDB thans in de buurt komt van reële inzetmogelijkheden, zoals met de reeds besloten politie-inzet in Bosnië-Herzegovina en de beoogde overname van de NAVO-operatie "Amber-Fox" in FYROM als een door de EU geleide inzet wordt onderstreept; is van oordeel dat dergelijke operaties onder nauw parlementair toezicht moeten worden onderworpen; 21. acht een oplossing van het tot dusverre geblokkeerde akkoord tussen de EU en de NAVO over de toegang tot hun faciliteiten voor planning en militaire capaciteiten dringend noodzakelijk en verlangt van de Raad een duidelijker onderhandelingsmandaat voor rechtstreekse gesprekken tussen de Hoge Vertegenwoordiger voor het GBVB en de secretaris-generaal van de NAVO; verwelkomt in dit verband de verklaring van de Europese Raad van Sevilla; herhaalt zijn standpunt dat een dergelijk akkoord in geen geval de besluitvormingsautonomie van de EU mag beïnvloeden, en acht het onaanvaardbaar dat deze kwestie wordt gekoppeld aan niet ter zake doende eisen en verzoekt Turkije derhalve een constructievere benadering te kiezen in deze kwestie; 22. steunt de uitbreiding van de NAVO en is ingenomen met een sterkere integratie van Rusland, maar waarschuwt voor een marginalisering van de Europese staten op grond van het ontbreken van militaire capaciteiten binnen en buiten de NAVO; 23. pleit voor een betere arbeidsverdeling tussen de lidstaten bij het aankoopbeleid, om de bestaande leemtes bij de militaire capaciteiten van de snelle interventiemacht zo spoedig mogelijk te dichten, en pleit opnieuw voor de instelling van een Europees bewapeningsagentschap alsmede van gemeenschappelijke onderzoeksinspanningen via de EU-begroting; toont zich bezorgd over de uitverkoop van Europese wapenbedrijven en de daarmee verbonden problemen in de zin van technologische achterstand en groeiende afhankelijkheid van de VS; verzoekt de lidstaten om nog meer kracht bij te zetten aan hun rationaliseringsproces, teneinde de effectiviteit en de kosten-batenverhouding in de sector te verbeteren; 24. stelt vast dat de defensiebegroting van de VS spoedig groter zal zijn dan de defensiebegrotingen van de in grootte na de VS komende 15 staten bij elkaar, en is van mening dat de EU alleen geloofwaardig kan zijn met haar gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid als de defensiebegrotingen van bepaalde lidstaten worden verhoogd; 25. is van mening dat de EU en de lidstaten zich niet alleen moeten beperken tot missies tot behoud van de vrede maar met het oog op de nieuwe dreigingen ook in staat moeten zijn operaties tot herstel van vrede uit te voeren, en overeenkomstig het VN-Handvest; 26. is ingenomen met het akkoord van 17 mei 2002 over de financiering van militaire operaties, krachtens welke onderscheid moet worden gemaakt tussen gemeenschappelijke (kosten voor hoofdkwartier - transport, huisvesting, communicatiefaciliteiten - en kosten ter ondersteuning van de strijdkrachten - infrastructuur, medische voorzieningen) en individuele, (troepen, wapens, apparatuur) door elke lidstaat op te brengen kosten; pleit er echter voor dat het vervoer van troepen naar de plaats van inzet en de huisvesting in het gebied waar ze worden ingezet niet van geval tot geval worden beoordeeld maar principieel als gemeenschappelijke kosten moeten worden beschouwd; 27. pleit ervoor dat de gemeenschappelijke kosten voor militaire operaties in het kader van het EVDB na een wijziging van artikel 28 EU-Verdrag ten laste van de communautaire begroting worden gefinancierd (zoals dit thans op civiel gebied bij politie-operaties het geval is) en niet uit een nevenbegroting van de lidstaten - zoals thans gebeurt; meent dat een specifieke begroting voor militaire kosten niet alleen het belangrijke aspect van de civiel-militaire samenwerking buiten beschouwing zou laten en de kloof tussen de eerste en de tweede pijler verder vergroten, maar ook in strijd zijn met het grondbeginsel van de parlementaire verantwoording en de democratische controle, omdat zo'n nevenbegroting noch door de nationale parlementen van de lidstaten noch door het Europees Parlement zou kunnen worden gecontroleerd; 28. dringt erop aan de verplichtingen tot het verlenen van wederzijdse bijstand uit het Verdrag inzake de West-Europese Unie in de toekomstige Europese grondwet te verankeren; Strategische partnerschappen 29. is van mening dat het veranderde internationale coördinatensysteem na 11 september 2001 het belang van een strategisch partnerschap tussen Europa en de Verenigde Staten met het oog op het behoud en de bevordering van gemeenschappelijke waarden en belangen duidelijker dan ooit zichtbaar heeft gemaakt; betreurt derhalve de verwijdering die klaarblijkelijk is opgetreden tussen de strategische partners en verzoekt hen met klem de meningsverschillen door middel van een constructieve dialoog op te lossen; 30. is verheugd over de inwerkingtreding van het Statuut van Rome tot oprichting van het Internationaal Strafgerechtshof; herhaalt zijn oproep aan de Verenigde Staten om hun standpunt ten aanzien van dit Hof te herzien en een eind te maken aan hun beleid om, met een beroep op de American Servicemen Protection Act, multilaterale samenwerking in het kader van de VN te blokkeren; neemt kennis van het compromisvoorstel van de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties waarin het Gerechtshof verzocht wordt een wachtperiode van 12 maanden in acht te nemen alvorens een onderzoek of vervolging in te stellen naar VN-vredestroepen uit landen die het Hof niet ondersteunen, "indien het geval zich voordoet" en "tenzij de Veiligheidsraad anderszins besluit"; hoopt echter dat dit compromis tot een periode van een jaar beperkt zal blijven; benadrukt dat de VS terug zal moeten keren tot een multilateraal besluitvormingsproces, in overeenstemming met de belangrijke rol die dit land in de wereldpolitiek speelt; 31. onderstreept zijn aanbevelingen in voornoemde resolutie van 15 mei 2002 ter versterking van de transatlantische betrekkingen en dat hiertoe ook nauwere institutionele betrekkingen tussen de NAVO en de Europese Unie nodig zijn, om op nieuwe globale uitdagingen, zoals de bestrijding van het internationale terrorisme, coherenter te kunnen reageren; 32. beschouwt Rusland als een steeds belangrijkere strategische partner, niet in de laatste plaats door zijn rol binnen de internationale coalitie tegen terrorisme, en ziet met name op het gebied van het internationale crisisbeheer en de samenwerking op het gebied van veiligheidskwesties mogelijkheden voor een steeds nauwere samenwerking, zoals in het kader van de NAVO reeds gebeurt; is ervan overtuigd dat dit partnerschap alleen succesvol zal zijn indien bevordering van democratie en mensenrechten in de landen van de voormalige Sovjetunie een integraal onderdeel hiervan uitmaakt; meent dat daartoe ook een politieke oplossing voor het conflict over Tsjetsjenië behoort, gebaseerd op eerbiediging van de mensenrechten, waartoe de EU haar bemiddelingsdiensten moet aanbieden, teneinde hervatting van de dialoog tussen alle partijen, met inbegrip van de vertegenwoordigers van de Maskhadov-regering, mogelijk te maken; 33. is van mening dat de EU samen met de VS, Rusland, de landen aan de Zwarte Zee en de Kaukasus meer moeten doen aan conflictpreventie in deze steeds kwetsbaardere regio; waar niet alleen belangenconflicten wegens aardgas- en aardolieleidingen aan het licht treden, maar die zich ook in steeds sterkere mate tot een gevaarlijke transitregio voor drugsmokkel, illegale immigratie en vrouwenhandel ontwikkelt, waarvan de Transdnjestrische regio van Moldova het droevigste voorbeeld vormt; 34. beschouwt in dit verband de zuidelijke Kaukasus als een potentieel crisisgebied en verzoekt de Commissie haar rol in deze regio duidelijker te profileren en efficiënter te vervullen voor wat betreft institutionele opbouw, ondersteuning en stabilisering van democratische instellingen en het oplossen van bestaande conflicten (Abchazië, Zuid-Ossetië, Nagorni-Karabach); 35. uit zijn ernstige bezorgdheid over de verslechtering van de betrekkingen tussen Rusland en Georgië; dringt er bij president Poetin op aan zich te onthouden van eenzijdige acties die de reeds gespannen situatie alleen maar verder zouden doen escaleren; verzoekt de Russische autoriteiten samen te werken met hun homologen in Tiflis en de uitnodiging van de Georgische regering aan een internationale OVSE-delegatie, met inbegrip van vertegenwoordigers van de Russische Federatie, om een bezoek te brengen aan Pankisi Gorge en de Georgisch-Russische grens, te aanvaarden; 36. verwijst weer naar zijn voorstel uit zijn voornoemde resolutie van 25 oktober 2001, om voor de buurlanden van de EU die binnen afzienbare tijd geen kandidaat-status krijgen, een nieuwe vorm van partnerschapsamenwerking in een multilateraal kader te ontwikkelen, waarbij vormen van rechtstreekse associatie niet worden uitgesloten; 37. onderstreept het definitieve strategische belang van de Euromediterrane regio en de noodzaak van een maximale opvoering van alle dimensies van de Euro-Middellandse-Zeedialoog, ook in zijn politieke en veiligheidspolitieke dimensie en de aspecten van samenwerking op economisch en commercieel gebied en de sociale en culturele dimensie, en herhaalt zijn voorstel voor "Barcelona V" om, uitgaand van wederzijdse veiligheid ook crisispreventie en het EVDB te integreren in het Barcelona-proces; herinnert aan de noodzaak om meer vaart te zetten achter de integratie van de regio en de zuid-zuidhandel en dringt erop aan dat er nieuw leven wordt ingeblazen aan de Arabische Maghreb-Unie; is ingenomen met de oprichting van een Stichting voor de dialoog tussen de culturen en de opneming van een opgevoerde kredietlijn van de EIB als belangrijke stappen op weg naar de institutionalisering van het Euromediterrane proces; 38. ernstig verontrust over het gebrek aan verbetering op het gebied van mensenrechten en democratie in sommige Euromediterrane partnerlanden; is van oordeel dat alle ondertekenaars van de Verklaring van Barcelona de toezegging moeten doen dat zij concrete maatregelen zullen nemen om alle aspecten van het partnerschap te ontwikkelen en ten uitvoer te leggen; dringt er in dit verband bij alle partijen op aan om duidelijke mechanismen vast te stellen voor de tenuitvoerlegging van artikel 2 van de associatieovereenkomsten; dringt er bij de Commissie, de Raad en de partnerlanden op aan om deze kwesties een hoge plaats op de agenda te geven tijdens de vergaderingen van de associatieraad, opdat er werkelijke vooruitgang kan worden geboekt; 39. is ingenomen met het voorstel in het actieplan van Valencia tot oprichting van een Euromediterrane Parlementaire Vergadering, een voorstel dat door het Euromediterrane Parlementaire Forum op zijn recente vergadering te Bari aanvaard werd; verlangt dat er ten spoedigste werkgroepen van hoge ambtenaren worden opgericht met het oog op de oprichting van deze nieuwe parlementaire vergadering, die zich prioritair zal moeten bezig houden met vraagstukken in verband met democratisering, mensenrechten en immigratie en met de nog altijd niet opgeloste kwestie van de Westelijke Sahara; acht een voortzetting noodzakelijk van de contacten die het Europees Parlement recentelijk heeft aangeknoopt met de autoriteiten van Libië; 40. dringt erop aan dat de Afrikaanse staten bij het nastreven van de doelstellingen van het nieuwe partnerschap voor de ontwikkeling van Afrika (NEPAD) blijk geven van hun gehechtheid aan de beginselen van goed bestuur en mensenrechten, door de EU en de internationale gemeenschap in ruimere zin te ondersteunen bij hun bemoeiingen om in Zimbabwe een ommekeer ten goede te bewerkstelligen; 41. doet opnieuw het verzoek dat er concrete inhoud wordt gegeven aan de bi-regionale strategische associatie tussen de Europese Unie en Latijns Amerika, waartoe besloten werd op de Ie en IIe topconferentie tussen de beide regio's, die respectievelijk plaatsvonden in juni 1999 in Rio de Janeiro en in mei 2002 in Madrid; is van oordeel dat hiertoe ten spoedigste een gemeenschappelijke strategie van de Europese Unie voor deze regio zou moeten worden vastgesteld; pleit ook voor een zo spoedig mogelijke sluiting van een interregionale globale associatieovereenkomst, welke een globale geografische en politieke afdekking zou moeten bieden van de reeds met Mexico en Chili gesloten associatieovereenkomsten en van de overige akkoorden die gepland zijn met Mercosur, de Midden-Amerikaanse staten en de Andes-gemeenschap; verzoekt, wat het EVDB betreft, om het aanknopen van onderhandelingen over en het ondertekenen van een Euro-Latijns-Amerikaans partnerschap voor de vrede; 42. acht het op bilateraal vlak ook onontbeerlijk om voort te gaan met de reeds overeengekomen steun aan het vredesproces en de maatschappelijke verandering in Colombia en de democratiseringsbeweging in Cuba en met de ondersteuning van een positieve politieke economische en sociale ontwikkeling in landen als Argentinië, Peru, Venezuela en Guatemala; 43. is van mening dat in het kader van een strategisch partnerschap tussen de EU en Azië vooral de dialoog over de nieuwe bedreigingen na 11 september 2001 moet worden gevoerd en kwesties in verband met terrorisme, illegale immigratie en drugs- en mensenhandel op de voorgrond moeten staan; 44. verzoekt de Commissie en de Raad om meer moed aan de dag te leggen bij het uitwerken van een beleidsstrategie ten aanzien van de landen van Azië op basis van een systeem van positieve discriminatie ten gunste van democratische landen of landen die onomwonden de weg van de democratisering volgen; 45. onderstreept dat de EU vooral in landen in Zuidoost-Azië zoals Maleisië en Indonesië, een grotere betrokkenheid aan de dag moet leggen, en ernaar moet streven dat deze landen een spreekbuis worden voor een gematigde islamitische wereld en geen broeinesten van islamitisch radicalisme; Conflictbeheersing en crisisbeheer 46. beschouwt het als een prioritaire taak van het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid om een bijdrage te leveren aan het voorkomen van het uitbreken, verspreiden en opleven van gewelddadige conflicten; 47. wijst erop dat verdere vooruitgang vereist is bij de tenuitvoerlegging van het programma van Göteborg van juni 2001 inzake de preventie van gewelddadige conflicten, in dier voege dat conflictpreventie een integraal onderdeel moet vormen van alle externe beleidsacties van de EU en dat er actiecriteria moeten worden ontwikkeld; meent dat in deze actie ook samenwerking moet worden opgenomen met andere actoren, met name de OVSE, en ook met de ter plekke werkzame NGO's; 48. prijst dan ook de succesvolle preventieve diplomatie bij de betrekkingen tussen Servië en Montenegro, het economisch en politieke engagement in Afghanistan en de permanente pogingen om eraan bij te dragen dat het conflict in het Midden-Oosten niet afglijdt in een anarchie van terreur; 49. onderstreept het belang van mensenrechten, democratie, goed bestuur, rechtsstaat en groei van de vrije handel bij de conflictpreventie en -oplossing, alsmede de verschillende communautaire programma's ter ondersteuning van een politieopleiding- en infrastructuur in landen als Guatemala, El Salvador, Zuid-Afrika, Algerije en FYROM; 50. beschouwt het politieke akkoord van 17 juni 2002 over de toekenning van een onderhandelingsmandaat voor een handels- en samenwerkingsovereenkomst met Iran als een belangrijk signaal voor de hervormingsgezinde stromingen in dit land; onderstreept nogmaals dat een toekomstige handels- en samenwerkingsovereenkomst met Iran een substantiële mensenrechtenclausule als essentieel element moet omvatten, en hecht grote waarde aan de specifieke afspraken over een politieke dialoog die onder meer mensenrechtenkwesties, buitenlands en veiligheidsbeleid, massavernietigingswapens en de proliferatie van kernwapens betreft en aan de samenwerking bij de bestrijding van het terrorisme, alsmede aan de opname van deze afspraken in de te sluiten overeenkomst; verzoekt de Raad en de Commissie deze afspraken nauwkeurig op naleving te screenen en daarover aan het EP geregeld verslag uit te brengen; 51. herhaalt dat alles in het werk moet worden gesteld om de wapenproliferatie in de wereld te voorkomen en dat de lidstaten van de EU, om dit doelmatig te kunnen doen, een strenge controle moeten uitoefenen op hun wapenexporten, waarbij zij volledig de hand houden aan de EU-gedragscode voor wapenexporten; o o o 52. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie, alsmede aan de nationale parlementen. Het Europees Parlement , - gezien het derde Jaarverslag van de Raad (2001/C351/01) (1) , - gezien artikel 17 van het EU-Verdrag over samenwerking op bewapeningsgebied en artikel 296 van het EG-Verdrag over de bescherming van de nationale veiligheidsbelangen, - gezien zijn resolutie van 3 oktober 2001 over het tweede jaarverslag van de Raad overeenkomstig uitvoeringsbepaling nr. 8 van de gedragscode van de Europese Unie betreffende wapenuitvoer (13177/1/2000 – C5&nbhy;0111/2001) 2001/2050(COS) ) (2) , - gezien de artikelen 47, lid 2, en 163 van het Reglement, - gezien het verslag van de Commissie buitenlandse zaken, mensenrechten, gemeenschappelijk veiligheidsbeleid en defensiebeleid ( A5-0286/2002 ), A. overwegende dat het externe beleid van de Unie wordt geleid door de waarden van democratie en bescherming van de mensenrechten, B. overwegende dat uit de verdragen voortvloeit dat het gemeenschappelijk handelsbeleid van de Unie in overeenstemming moet zijn met het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid, C. overwegende dat de gebeurtenissen in 2001 wederom hebben aangetoond dat de ongecontroleerde verspreiding van wapens een belangrijke oorzaak is van de instabiliteit in de wereld, D. overwegende dat georganiseerde criminaliteit en wapensmokkelaars hun illegale praktijken op het terrein van de lichte wapens hebben ontwikkeld en hoeveelheden wapens smokkelen langs routes die in sommige gevallen over het grondgebied van de Europese Unie lopen, E. overwegende dat de gedragscode betreffende wapenuitvoer van de Unie een van de omvangrijkste internationale wapenuitvoercontrolesystemen is, F. overwegende dat een doeltreffende controle op de eindgebruiker bij de wapenuitvoer, op de productie in licentie en op de wapenhandel van vitaal belang is in de bestrijding van de illegale wapenhandel en de doeltreffende preventie van wapenverkoop aan dubieuze eindgebruikers, G. overwegende dat de Europese defensie-industrie van economisch en strategisch belang is voor de Unie, H. overwegende dat uitbreiding van de Unie ophanden is, I. overwegende dat ieder stelsel van wapenuitvoercontrole het doeltreffendst is in een wereldwijd kader, om te kunnen streven naar het doel van vermindering van de internationale wapenhandel, J. overwegende dat doorzichtigheid in het wapenuitvoerbeleid de beste waarborg biedt voor de veiligheid van de Unie, K. overwegende dat een aantal lidstaten nog steeds geen jaarverslagen publiceren over hun wapenuitvoerbeleid en dat in de verslagen van andere lidstaten geen bestendigheid valt te ontdekken, 1. is ingenomen met het Derde Jaarverslag over de tenuitvoerlegging van de gedragscode; 2. is van mening dat het verslag een belangrijke stap voorwaarts vormt bij de samenwerking van de lidstaten op het terrein van wapenuitvoer; 3. herinnert eraan dat in criterium 3 van de gedragscode wordt bepaald dat de lidstaten geen uitvoer toestaan waardoor gewapende conflicten worden uitgelokt of verlengd dan wel bestaande spanningen in het land van eindbestemming worden verergerd; doet in de huidige omstandigheden een dringend beroep op de EU-lidstaten om hun militair-industriële betrekkingen met alle partijen die zijn betrokken bij openlijke conflicten in diverse regio's van de wereld, en met name in het Midden-Oosten, te herzien; 4. is ingenomen met de overeenkomst over de richtsnoeren voor controle op de handel en meent dat alle lidstaten erop moeten toezien dat deze richtsnoeren in hun nationale wetgeving worden opgenomen en worden geschraagd door effectieve strafmaatregelen; 5. gaat ervan uit dat de Raad met een tijdpad komt voor de tenuitvoerlegging van deze richtsnoeren; 6. is voorts van mening dat de Raad het volgende in overweging dient te nemen:moet onderzoeken of van het nemen van maatregelen tegen staatsburgers van de Unie die betrokken zijn bij wapenhandel buiten het grondgebied van de Europese Unie haalbaar is en welke maatregelen genomen kunnen worden op het punt van het reguleren van diensten waarop wapenhandelaren zijn aangewezen, zoals vervoer en financiële dienstverlening; 7. neemt dan ook met voldoening kennis van de recent aangenomen Belgische wet inzake wapenhandel; wijst erop dat deze wet een register van erkende wapenhandelaars instelt, strenge voorwaarden oplegt aan personen die in dit register willen worden opgenomen en in strenge straffen voorziet voor personen die zich niet aan deze voorwaarden houden of zonder vergunning met wapens handelen; dringt er bij alle lidstaten op aan dit type wet onverwijld in te voeren; 8. erkent dat het derde jaarverslag een verbetering vormt ten opzichte van de eerste twee verslagen voor wat betreft de doorzichtigheid van de verschafte informatie, maar vreest niettemin dat de uiteenlopende nationale systemen voor het verzamelen van informatie en verslaggeving een hindernis vormen voor gedegen onderzoek; doet een beroep op het Deense voorzitterschap om verbeteringen aan te brengen bij het openbaar maken van informatie; 9. is ingenomen met de opstelling van een matrix met statistische gegevens uit de nationale verslagen van alle lidstaten en is van mening dat dit moet leiden tot een grotere samenhang van de verstrekte informatie; 10. is van mening dat alle lidstaten jaarverslagen zouden moeten publiceren, die gebaseerd zijn op overeengekomen normen en beste methodes; 11. is van mening dat dergelijke verslagen onder andere bijzonderheden dienen te bevatten over individuele vergunningen die worden verstrekt of geweigerd met inbegrip van een omschrijving van de goederen en bijzonderheden over de waarde, hoeveelheid en eindgebruiker van de materialen, alsmede bijzonderheden over het leverende en het ontvangende land; 12. is van mening dat de lidstaten overeenstemming dienen te bereiken over een gemeenschappelijke aanpak voor de omgang met informele weigeringen van vergunningen; 13. is ingenomen met de toezegging een ruime interpretatie te hanteren voor het begrip "in wezen identieke transactie" en is van mening dat deze interpretatie moet zijn gebaseerd op de gevolgen van die transacties; 14. is ingenomen met de overeenkomst voor een meer multilaterale consultatie tussen de lidstaten indien de conclusie is getrokken dat twee transacties niet in wezen identiek zijn, en is voorts van mening dat tenslotte alle lidstaten bij het consultatieproces betrokken moeten worden; 15. dringt erop aan dat in de Gedragscode ingeschreven wordt dat een lidstaat die - overeenkomstig de procedure van art. 3 van de uitvoeringsbepalingen - een vergunning heeft geweigerd, maar daar binnen een termijn van één jaar op terugkomt, verplicht wordt de andere lidstaten van die beslissing tijdens een gemeenschappelijk overleg in te lichten; 16. is ingenomen met het werk dat verricht wordt in de COARM met het oog op gemeenschappelijke normen voor een certificering van eindgebruikers; 17. is van mening dat een uitgebreid systeem van controle van eindgebruikers, controle vóór de uitvoer moet omvatten, alsmede een doeltreffend systeem van certificering van eindgebruikers, bewaking na export en follow-up-procedures; 18. is van mening dat aandacht moet worden geschonken aan de manier waarop informatie over problemen met eindgebruikers het beste door de lidstaten kan worden gedeeld; 19. is ingenomen met de toezegging van de Commissie inzake een gecontroleerd licentiestelsel voor productie overzee en verwacht dat maatregelen worden genomen zodat bij beoordelingen van licenties voor productie overzee de gevolgen van smokkel en misbruik worden meegewogen; 20. is van mening dat het van vitaal belang is dat de toetredende landen zoveel mogelijk worden betrokken bij de uitwisseling van informatie en het raadplegingsproces van de gedragscode en dringt er bij de toetredingskandidaten op aan de beginselen van de EU&nbhy;gedragscode te eerbiedigen, de nodige wetten uit te vaardigen en te voorzien in maatregelen voor een correcte toepassing van de gedragscode; 21. dringt er bij de lidstaten op aan pogingen te doen om de VS weer te betrekken bij het proces van het opstellen van een internationale gedragscode; 22. dringt er bij de lidstaten op aan andere wapenexporterende landen, met name de westelijke GOS-landen, te blijven aansporen om de beginselen van de EU-code te onderschrijven; 23. erkent het belang van de werkzaamheden die binnen de COARM worden verricht voor het ontwikkelen van juridische controle op elektronische transfer van software en technologie die verband houden met de artikelen op de gemeenschappelijke lijst; 24. stelt zich nogmaals op het standpunt dat de gedragscode voor de lidstaten een juridisch bindend karakter zou moeten hebben; 25. neemt in dit perspectief met voldoening kennis van het door de Belgische regering aangekondigde voornemen om de bepalingen van de Gedragscode van de Europese Unie betreffende wapenuitvoer binnen afzienbare tijd in de nationale wetgeving op te nemen en doet een beroep op de andere lidstaten om hetzelfde te doen; 26. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie en de parlementen en de regeringen van de lidstaten en de derde landen die erin hebben toegestemd zich aan te sluiten bij de beginselen van de gedragscode van de EuropeseUnie. Het Europees Parlement , – gezien de verklaring van Kaapstad over de komende ACS-EU-onderhandelingen met het oog op het sluiten van nieuwe handelsovereenkomsten die op 21 maart 2002 is goedgekeurd door de Paritaire Parlementaire Vergadering ACS-EU, – gezien het verslag over de handel en ontwikkeling in 2002 van de Conferentie van de Verenigde Naties over handel en ontwikkeling, – gezien het Commissievoorstel inzake de sluiting van overeenkomsten inzake economisch partnerschap (OEP) met ACS-regio's en -landen (SEC(2002) 351) en de aanbeveling van de Raad van 17 juni 2002 waarin de Commissie toestemming wordt verleend OEP's met de ACS-regio's en -landen te sluiten, – gezien de op 27 juni 2002 in Punta Cuna door de ACS-Raad van ministers aangenomen onderhandelingsrichtsnoeren voor de economische partnerschapsovereenkomsten en het op 19 juli 2002 door de 3de Top van regeringsleiders en staatshoofden in Nadi aangenomen besluit inzake de sluiting van de partnerschapsovereenkomsten en de deelname aan het internationale handelssysteem, – gelet op artikel 97, lid 5 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie ontwikkelingssamenwerking en het advies van de Commissie industrie, externe handel, onderzoek en energie (A5&nbhy;0278/2002), A. zich ervan bewust dat de voordelen en kosten van de multilaterale liberalisering van de handel in het kader van de Uruguay-ronde ongelijk verdeeld zijn tussen de industrie- en ontwikkelingslanden en dat deze mondiale ongelijkheid gecorrigeerd moet worden ten behoeve van de ontwikkelingslanden via een grondige hervorming van het internationale handelssysteem, B. zich ervan bewust dat de EU en de ACS-landen een aanzienlijk aantal leden in de Wereldhandelsorganisatie (WTO) tellen en derhalve het verloop van de tot 2005 durende onderhandelingen kunnen en moeten beïnvloeden door ervoor te zorgen dat de rechten van de ontwikkelingslanden worden erkend, C. overwegende dat de EU op de IVe ministersconferentie van de WTO in Doha een waiver heeft verkregen voor de unilaterale handelspreferenties die in het kader van de overeenkomst van Cotonou aan de ACS-landen zijn toegekend, D. constaterend dat de ACS-landen hun marktaandeel in de EU van 7% in 1976 tot 4% in 2000 hebben zien dalen, terwijl circa 70% van hun export naar de EU slechts tien producten omvat, E. verheugd over de onlangs door de ACS-landen geboekte vooruitgang bij de regionale integratie; met name het belang overwegende van het Afrikaanse integratieproces in het kader van de Afrikaanse Unie en van mening dat bij de sluiting van de economische partnerschapsovereenkomsten voorrang moet worden gegeven aan de ondersteuning van deze pogingen tot integratie, F. overwegende , onder verwijzing naar de noodzaak om voor de Europese consument productveiligheid te verzekeren, dat de problemen van de ACS-landen om hun producten naar de EU te exporteren van velerlei aard zijn en met name te wijten zijn aan: G. overwegende dat in het kader van de komende handelsonderhandelingen tussen de ACS en de EU aandacht moet worden besteed aan zaken als de gevolgen van niet-tarifaire belemmeringen en de hervorming van het gemeenschappelijk landbouwbeleid (GLB), welke van invloed zijn op het vermogen van de ACS om voordeel te trekken uit een verruimde toegang tot de markten van de EU, H. bezorgd over het feit dat tegelijkertijd diverse andere onderhandelingen zullen plaatsvinden die de onderhandelingen over de overeenkomsten inzake economisch partnerschap (OEP's) zullen beïnvloeden, zoals de onderhandelingen van de WTO-ronde (afloop: januari 2005), de onderhandelingen inzake de Algemene Overeenkomst inzake de handel in diensten (AOHD) te Genève, de uitbreiding van de EU (2004), de Afrikaanse integratie (NEPAD, AU, etc.), de vrijhandelszone van Noord- en Zuid-Amerika voor enkele ACS-landen en andere initiatieven met betrekking tot regionale integratie, de herziening van het GLB, de herziening van het stelsel van algemene preferenties (SAP) in 2004 en de herziening van de Overeenkomst van Cotonou waarmee overeenkomstig artikel 95 van deze overeenkomst in 2004 een begin zal worden gemaakt, I. overwegende dat de ACS-landen grote problemen zullen ondervinden om tegelijkertijd aan de diverse onderhandelingen deel te nemen en dat de ongelijkheid van de partijen als het gaat om financiële armslag, personeel en instellingen ten hemel schreiend is, J. overwegende dat de overeenkomsten inzake economisch partnerschap het bestaande handelsregime tussen de EU en de ACS-landen ingrijpend zullen wijzigen, K. overwegende dat de onderhandelingen over nieuwe handelsakkoorden de gelegenheid zouden moeten bieden om een algemeen kader te scheppen voor de structurele transformatie van de economieën van de ACS&nbhy;staten, opdat zij van de mondialisering kunnen profiteren, en overwegende dat het effect van de nieuwe handelsakkoorden op de ontwikkeling van de ACS&nbhy;staten in het centrum van de onderhandelingen dient te staan, L. overwegende dat de liberalisering van de handel in het algemeen en wederzijdse handelsovereenkomsten met de EU in het bijzonder, mogelijk hoge aanpassingskosten, derving van staatsinkomsten en verlies aan arbeidsplaatsen met zich zullen brengen, M. gezien de smalle belastinggrondslag van veel ACS-landen en de problemen die zij kunnen ondervinden bij het mobiliseren van alternatieve inkomstenbronnen, zoals de invoering van BTW en verhoging van de BTW waar deze reeds bestaat, N. overwegende dat infrastructuurvoorzieningen en openbare diensten en het stimuleren van particuliere investeringen vanuit het buitenland voor de ontwikkeling en de handel onontbeerlijke elementen zijn en dat de ACS-landen op deze gebieden een aanzienlijke achterstand hebben opgelopen die met name te wijten is aan de vaak inadequate structurele aanpassingsplannen die door internationale financiële instellingen zijn opgelegd en aan de buitenlandse schuld, en dat het van essentieel belang is dat deze vraagstukken met voorrang worden aangepakt, O. overwegende dat in de verklaring van Doha over de handelsgerelateerde aspecten van intellectuele eigendom (TRIPS) en de volksgezondheid wordt bekrachtigd dat de volksgezondheid dient te prevaleren boven commerciële belangen en dat landen het recht hebben de volksgezondheid te beschermen en met name de toegang tot geneesmiddelen voor iedereen te bevorderen, P. overwegende dat de landbouw in veel ACS-staten een belangrijke multifunctionele rol speelt, waaronder plattelandsontwikkeling, milieubescherming en voedselveiligheid, Q. overwegende dat de sluiting van OEP's en de herziening van het GLB zeer belangrijke gevolgen zullen hebben voor de voedselvoorziening en de landbouwsector van de ACS-landen, die zolang de economieën van deze landen niet zijn gediversifieerd voor de meeste ACS-landen een zeer belangrijke sector zal blijven en die gedurende deze economische overgangsfase van essentieel belang is omdat de armoede vooral de plattelandsgebieden treft, hoewel ook de voedselvoorziening voor stedelijke gebieden een punt van toenemende zorg is, R. overwegende dat veel ACS-staten kleine, kwetsbare, niet aan zee gelegen of insulaire ontwikkelingslanden zijn die voor hun exportinkomsten afhankelijk zijn van een enkel product of van een beperkt aantal producten en dat vele van hen inherente problemen voor hun ontwikkeling ondervinden als gevolg van hun geringe omvang, afgelegenheid, ecologie, klimaat en kwetsbaarheid voor natuurrampen en externe shocks, S. overwegende dat alle handelsakkoorden tussen de ACS en de EU zodanig gestructureerd moeten zijn dat er zo min mogelijk ongelijkheid bestaat tussen mannen en vrouwen als het gaat om de toegang tot productiemiddelen, kredieten en opleiding, T. erop wijzende dat de eerbiediging van de mensenrechten, de rechtsstaat en het behoorlijk bestuur onmisbaar zijn voor de bevordering van de ontwikkeling, 1. wijst erop dat het partnerschap EU-ACS bedoeld is om de economische, culturele en sociale ontwikkeling van de ACS-landen te bevorderen en te bespoedigen, dat de economische en handelssamenwerking beschouwd moet worden als een van de middelen die ten dienste moeten worden gesteld aan deze doelstellingen en dat de betrekkingen tussen de EU en de ACS-landen meer moeten omvatten dan de overeenkomsten inzake OEP's alleen; 2. is derhalve van mening dat de EU bij het sluiten van OEP's voorrang moet verlenen aan de duurzame ontwikkeling van de ACS-landen en de uitroeiing van armoede, aan de bescherming van hun economieën tegen de gevolgen van de mondialisering als identieke regels worden toegepast op ongelijke situaties, alsmede aan maatregelen die moeten worden getroffen om ervoor te zorgen dat de ACS-landen ook profiteren van de mondialisering van de economie, zodat wordt bevorderd dat zij uiteindelijk ook daadwerkelijk deelnemen aan de wereldeconomie en de fundamentele behoeften van de betrokken volkeren kunnen worden bevredigd; 3. verzoekt de Commissie en de lidstaten om bij het begin van de onderhandelingen op 27 september 2002 officieel te verklaren dat geen enkele ACS-staat er krachtens enige OEP of alternatieve regeling op achteruit zal gaan wat betreft de toegang tot de EU-markten; 4. benadrukt dat het beginsel van een daadwerkelijk partnerschap impliceert dat er bij de onderhandelingen rekening wordt gehouden met het ontwikkelingsniveau en de enorme sociaal-economische gevolgen van de invoering van een vorm van wederkerigheid in de handelsbetrekkingen met de EU, met name voor de infant-industrieën, de werkgelegenheid en de staatsinkomsten van de ACS-landen; 5. vraagt de Commissie om een effectrapportage, waarin wordt nagegaan wat de voordelen van de Overeenkomst van Cotonou voor de aangesloten landen zijn en vooral wat de voordelen van het suikerprotocol voor de ACS-suikerproducenten zijn; is van mening dat deze studie verschillende scenario's dient te bevatten, die de vermoedelijke uitwerkingen van de geplande veranderingen in de lopende overeenkomsten en van het initiatief "alles behalve wapens" op de ACS-suikerproducenten weergeven; 6. betreurt het dat de Commissie twee jaar na de ondertekening van de Overeenkomst van Cotonou nog geen eerste evaluatie heeft ingediend van de waarschijnlijke gevolgen van de vrijhandelszones voor de sociale, economische en milieusituatie in de ACS-landen; 7. acht de publicatie van een dergelijke evaluatie aan het begin van de onderhandelingen onontbeerlijk om alle deelnemers te laten beschikken over de met het oog op de transparantie noodzakelijke basisgegevens en dat de ACS-landen zo vroeg mogelijk moeten worden betrokken bij de opzet en uitvoering van deze impactstudies; 8. verzoekt de Commissie zo spoedig mogelijk de resultaten van haar onderzoeken naar het duurzaamheidseffect van de overeenkomsten inzake economisch partnerschap bekend te maken, zodat ze in de onderhandelingen kunnen worden meegenomen; wenst vanaf de beginfase nauw betrokken te worden bij deze onderzoeken; 9. verzoekt de Commissie erop toe te zien dat de noodzakelijke financiële middelen beschikbaar zijn, zodat iedere ACS-staat tijdens de eerste fase van de onderhandelingen - naast de regionale effectbeoordelingsstudies - een OEP-effectbeoordelingsstudie kan maken en met kennis van zaken besluiten kan nemen inzake de mogelijke gevolgen van een OEP voor de diverse sectoren van hun economie en zou graag zien dat deze nationale effectbeoordelingen worden gebaseerd op een aantal gemeenschappelijke criteria om coherentie, consistentie en eenheid binnen de ACS-groep te waarborgen voordat de tweede fase van de onderhandelingen begint; 10. wijst op de gapende kloof tussen de EU en de ACS-landen en is derhalve van mening dat alvorens over te gaan tot de liberalisering van en de invoering van een wederkerigheidsstelsel in de handel allereerst de handelsbelemmeringen (niet-tarifaire belemmeringen, subsidies voor EU-producten, ...) en de structurele belemmeringen (te weinig verwerkte producten, technologische achterstand, zwakke lokale en regionale markten, etc.) geleidelijk uit de weg moeten worden geruimd omdat juist deze factoren ertoe geleid hebben dat de ACS-landen niet volledig hebben kunnen profiteren van de huidige niet-wederkerige faciliteiten; 11. bekrachtigt de noodzaak van een specifieke en gedifferentieerde behandeling van kleine, kwetsbare, niet aan zee gelegen of insulaire ACS-staten; 12. is van mening dat de ACS-landen alleen een ontwikkelingsniveau kunnen bereiken waarmee zij gediversifieerde eindproducten kunnen vervaardigen en naar de EU kunnen uitvoeren als zij eerst de tijd krijgen om de nationale en regionale integratie op een hoger plan te tillen en de Zuid-Zuid-handel te ontwikkelen en dat voor het welslagen van deze inspanningen selectieve, specifieke en tijdelijke beschermingsmaatregelen van wezenlijk belang zijn; 13. benadrukt dat de problemen met het aanbod van verwerkte producten alleen overwonnen kunnen worden en dat de noodzakelijke aanpassingen voor een openstelling van de economieën van de ACS-landen voor de EU alleen mogelijk zijn met behulp van specifieke steunprogramma's en aanzienlijke middelen en verzoekt de ACS en de EU met klem de uitvoering te overwegen van gecoördineerde en geïntegreerde landspecifieke steunprogramma's om de problemen aan de aanbodzijde in de ACS-landen op te lossen, ten einde de produktie- en handelsinfrastructuur te verbeteren, de technologische inhoud van hun uitvoer te diversifiëren en te vergroten en de bevordering van personele middelen en het scheppen van stabiele arbeidsplaatsen, het onderwijs en het onderzoek te ontwikkelen; 14. wenst dat de Commissie bij de aanvang van de onderhandelingen een analyse presenteert van de te verwachten kosten van de liberalisering en van de wijze waarop deze zullen worden gefinancierd; 15. is van mening dat een dergelijke financiële inspanning niet alleen door de ACS-landen zelf of door het Europees Ontwikkelingsfonds (EOF) kan worden gedragen, maar speciaal door de EU uitgetrokken middelen vergen ten einde deze aanpassingen door te kunnen voeren; verzoekt de Commissie meteen aan het begin van de onderhandelingen een raming van de aanpassingskosten en een overzicht van de gederfde belastinginkomsten voor de ACS-landen te presenteren; 16. verwelkomt de publicatie door de Commissie van de tussentijdse herziening van het gemeenschappelijk landbouwbeleid en verzoekt de Commissie en de lidstaten de inspanningen te versterken om ervoor te zorgen dat de hervorming de specifieke behoeften en prioriteiten van de ontwikkelingslanden weerspiegelt; 17. wenst dat de Commissie bij de aanvang van de onderhandelingen een analyse presenteert van de te verwachten gevolgen van de herziening van het gemeenschappelijk landbouwbeleid voor de economieën van de ACS-landen en voor de sluiting van de OEP's; 18. wijst erop dat in het Akkoord van Cotonou wordt bepaald dat alleen onderhandelingen zullen worden aangegaan met landen die zich daartoe in staat achten; wenst derhalve dat de Commissie en de Raad bij de aanvang van de onderhandelingen meedelen welk handelsstelsel door de EU zal worden voorgesteld aan de ACS-landen die eventueel besluiten niet mee te doen aan het liberaliseringproces via de OEP's; 19. is van mening dat de buitenlandse schuld voor talrijke ACS-landen een onoverkomelijk obstakel is en hun ontwikkeling, een conditio sine qua non om werkelijk in de wereldeconomie te worden geïntegreerd, onmogelijk maakt; is van mening dat de EU, al in het eerste stadium van de onderhandelingen, welomschreven beloften moet doen zodat de bilaterale en multilaterale schulden van de ACS-landen kunnen worden beperkt en zo mogelijk opgeheven; 20. wenst dat een brede maatschappelijke discussie over de OEP-onderhandelingen wordt gevoerd en dat deze onderhandelingen regelmatig op parlementsniveau worden gevolgd teneinde een volledig democratisch toezicht te verzekeren, met name door de Paritaire Parlementaire Vergadering ACS-EU; is van mening dat bij de onderhandelingen de nodige openheid en transparantie moeten worden betracht, dat de diverse basisdocumenten ten minste permanent in het Engels en Frans beschikbaar moeten zijn en dat het maatschappelijk middenveld, sociale groeperingen en de betrokken instellingen van de Verenigde Naties stelselmatig moeten worden geraadpleegd; acht het in het licht hiervan noodzakelijk dat ook instellingen die niet tot de overheid behoren toegang tot financiële bronnen krijgen, zoals in de Overeenkomst van Cotonou is bepaald; 21. verzoekt de Commissie het EP volledig op de hoogte te houden van het onderhandelingsproces, zodat het de Commissie kan voorzien van aanbevelingen, die belangrijke criteria zullen zijn voor zijn instemming met de uiteindelijke resultaten van de onderhandelingen; 22. acht het noodzakelijk dat de onderhandelingen tussen de EU en de ACS-landen uiteindelijk resulteren in concrete voorstellen zodat reëel inhoud kan worden gegeven aan het officieel maar niet feitelijk door de WTO erkende recht van de ontwikkelingslanden op een speciale en gedifferentieerde behandeling en op beschermingsniveaus die een duurzame sociaal-economische ontwikkeling mogelijk maken; 23. acht een intensievere en nauwere samenwerking tussen de EU en de ACS-landen binnen de WTO van essentieel belang, waarbij vooral de volgende doelstellingen moeten worden nagestreefd: 24. verzoekt de Europese Unie en de ACS-landen de verklaring van Doha inzake de volksgezondheid aan te wenden als een plafond in hun onderhandelingen over TRIPS en dringt er bij de EU op aan het gebruik van TRIPS-vrijwaringsclausules door de ACS-landen aan te moedigen en te ondersteunen zodat zij in de behoeften op het gebied van de volksgezondheid kunnen voorzien; zou voorts heel graag zien dat de EU de inspanningen ondersteunt voor het ontwikkelen van een regionale capaciteit voor de productie van generieke geneesmiddelen in de ACS-groep om in de behoeften op het gebied van de volksgezondheid te voorzien; 25. wijst ook met nadruk op het belang van een zorgvuldig gestructureerd onderhandelingsproces dat rekening houdt met de beperkte mogelijkheden van de ACS&nbhy;landen; 26. wijst op het belang van technische bijstand aan de ACS-landen gedurende het gehele onderhandelingsproces, teneinde een evenwichtig resultaat tussen handels- en ontwikkelingsbeleid tot stand te brengen; 27. verzoekt de lidstaten en de EU meer middelen uit te trekken voor technische bijstand aan de handel zodat de ACS-landen bij onderhandelingen beter beslagen ten ijs komen door hen de mogelijkheid te bieden deze zaken zelf en zelfstandig te organiseren; 28. verlangt dat het tijdschema voor de OEP's-onderhandelingen voldoende flexibel is, opdat er genoeg tijd overblijft om in te spelen op de door de ACS-groep geuite zorgen die spelen op het niveau van alle ACS-staten; 29. is van mening dat beide partijen besluiten moeten nemen over de structuur en de organisatie van de onderhandelingen, vooral met het oog op de openstelling ervan op regionaal niveau, zonder dat er enige druk op hen wordt uitgeoefend; is derhalve van mening dat voor de eerste fase van de onderhandelingen met alle ACS-landen genoeg tijd moet worden uitgetrokken om tot een duidelijke definitie van de toekomstige doelstellingen van de OEP's te komen; 30. verzoekt de Commissie ten volle rekening te houden met de ontwikkelingsbehoeften van de ACS-landen en geen al te grote druk op hen uit te oefenen om hen individueel, in regionale groeperingen of op welke manier dan ook tot onderhandelingen over een economische partnerschapsovereenkomst aan te zetten en de erkende rechten van de minst ontwikkelde landen op niet-wederkerige handelspreferenties te eerbiedigen en te beschermen; 31. benadrukt dat de politieke cohesie van de ACS-landen behouden moet blijven en dat het lopende integratie- en eenmakingsproces in Afrika en andere ACS-regio's niet mag worden verstoord; is derhalve van mening dat de geografische configuratie en de snelheid waarmee het regionaliseringsproces verloopt zaken zijn waarover de ACS-landen en de EU overeenstemming moeten zien te bereiken en verzoekt de Commissie en de lidstaten erop toe te zien dat de OEP's de inspanningen voor regionale integratie in de ACS-staten ondersteunen en dat zij niet met deze inspanningen wedijveren of deze ondermijnen; 32. benadrukt dat de Commissie in de onderhandelingen een soepele benadering moet volgen om rekening te kunnen houden met de verschillende ontwikkelingsniveaus van de ACS&nbhy;landen en erkent dat een uniforme werkwijze contraproductief zou zijn; 33. maakt zich bezorgd over de gevolgen van het toenemend aantal verschillende handelsstelsels met de EU voor de harmonieuze regionale integratie van de ACS-landen; 34. is van mening dat maatregelen moeten worden getroffen ter aanmoediging van de overdracht van technologie, bijvoorbeeld door ondernemingen die programma's voor de overdracht van technologie naar de ACS-landen ontwikkelen faciliteiten aan te bieden voor de toegang tot exportkredieten; 35. constateert dat er een grote ongelijkheid tussen de EU en de ACS-landen bestaat als het gaat om het aanbod van diensten; wenst dan ook dat dit onderwerp met de grootste omzichtigheid ter tafel wordt gebracht, gezien de noodzaak voor de ACS-landen om openbare diensten in te stellen en in stand te houden; 36. stelt vast dat de onderhandelingen over de liberalisering van aanbestedingen niet in de bepalingen van de Overeenkomst van Cotonou zijn opgenomen; is van oordeel dat de liberalisering van deze sector kan verhinderen dat de ACS-landen hun eigen ondernemingen opzetten om op deze aanbestedingen in te schrijven; wenst dan ook niet dat hierover in het kader van de OEP's wordt onderhandeld; 37. is van mening dat een evenwichtig en betrouwbaar rechtskader een conditio sine qua non is voor de particuliere investeringen die nodig zijn om tot de ontwikkeling van de ACS-landen bij te dragen; 38. is van mening dat de kwestie van de controle op de eerbiediging van de mensenrechten en van het recht van minderheden door transnationale, met name Europese ondernemingen die in de ACS-landen opereren, bij de onderhandelingen aan de orde moet komen; 39. verzoekt de lidstaten die dit nog niet gedaan hebben de Overeenkomst van Cotonou zo spoedig mogelijk te ratificeren om daarmee uitdrukking te geven aan hun bereidheid om de armste ontwikkelingslanden in de wereld te helpen; 40. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de regeringen en parlementen van de lidstaten, de regeringen en parlementen van de ACS-landen, de Paritaire Parlementaire Vergadering ACS-EU, de ACS-Ministerraad, de Conferentie van de Verenigde Naties over handel en ontwikkeling, de Wereldhandelsorganisatie, de Wereldbank en het Internationaal Monetair Fonds. Het Europees Parlement , – gezien zijn resolutie van 13 juni 2000 over de mededeling van de Commissie aan het Europees Parlement, de Raad, het Economisch en Sociaal Comité en het Comité van de regio's over "De ontwikkeling van de markt voor digitale televisie in de Europese Unie - verslag met betrekking tot richtlijn 95/47/EG van het Europees Parlement en de Raad van 24 oktober 1995 inzake het gebruik van normen voor het uitzenden ven televisiesignalen" (1) , – gezien zijn resolutie van 4 oktober 2001 over het derde verslag van de Commissie aan de Raad, het Europees Parlement en het Economisch en Sociaal Comité over de toepassing van richtlijn 89/552/EEG "Televisie zonder grenzen" (2) , – gezien richtlijn 2002/21/EG van 7 maart 2002 inzake een gemeenschappelijk regelgevingskader voor elektronische communicatienetwerken en -diensten (kaderrichtlijn) (3) , – gezien zijn standpunt van 12 december 2001 inzake het gemeenschappelijk standpunt van de Raad, vastgesteld met het oog op de aanneming van de richtlijn van het Europees Parlement en de Raad inzake een gemeenschappelijk regelgevingskader voor elektronische communicatienetwerken en -diensten (kaderrichtlijn) (4) , – gezien de verklaring van commissaris Liikanen in de plenaire vergadering van het Europees Parlement op 12 december 2001, – gezien de in juni 2001 gepubliceerde studie van het Gemeenschappelijk Centrum voor Onderzoek van de Gemeenschap, – gezien de eEurope-actieplannen 2002 en 2005 voor "Een informatiemaatschappij voor iedereen", A. overwegende dat de audiovisuele sector van fundamenteel belang is voor democratie, vrijheid van meningsuiting en cultureel pluralisme, en tegelijkertijd een sleutelsector vormt voor groei en werkgelegenheid in de Europese Unie en bijdraagt tot vergroting van het concurrentievermogen van de op kennis gebaseerde Europese informatiemaatschappij, B. overwegende dat het de overtuiging heeft dat digitaal uitzenden een wezenlijk instrument is om alle Europese burgers toegang te garanderen tot de diensten van de informatiemaatschappij en om een digitale tweedeling te voorkomen, C. overwegende dat krachtens artikel 18 van de kaderrichtlijn de lidstaten leveranciers van digitale interactieve tv-diensten en apparatuur aanmoedigen een open API te gebruiken in overeenstemming met de minimumeisen van de desbetreffende normen of specificaties om te zorgen voor interoperabiliteit en daarmee de vrije informatiestroom, de keuzevrijheid van de consument, pluralisme van de media en de culturele diversiteit te bevorderen; overwegende dat op dit moment alleen de MHP-norm (Multimedia Home Platform), zoals genormaliseerd door het Europees Instituut voor telecommunicatienormen (ETSI), voldoet aan de eisen van artikel 18, D. overwegende dat het vertrouwen van de consument een 'conditio sine qua non' is voor een grootschalige overstap op digitale televisie, alsook interoperabiliteit van hardware en API's, E. overwegende dat commissaris Liikanen op 12 december 2001 verklaard heeft dat de Commissie relevante MHP-normen in de lijsten van normen zal publiceren in het Publicatieblad en vóór juli 2004 een evaluatie zal uitvoeren van de interoperabiliteit en de keuzevrijheid voor de gebruikers; overwegende dat het Europees Parlement het toejuicht dat de publicatieprocedure inmiddels door de Commissie is gestart en volgens de planning uiterlijk het derde kwartaal van 2002 afgerond moet zijn, F. overwegende dat de ontwikkeling van digitale televisie in Europa zich nu in een uitermate belangrijk stadium bevindt en de overstap van analoog naar digitaal een grote politieke, economische, culturele en sociale uitdaging is, G. overwegende dat de economische problemen waar aanbieders van betaal-tv op dit moment in een aantal EU-lidstaten mee worden geconfronteerd een ernstig gevaar zouden kunnen vormen voor de succesvolle introductie van digitale televisie in Europa, H. overwegende dat verticaal geïntegreerde televisieplatforms die digitale gateways, zoals API's, controleren zeer nadelig zijn voor concurrentie omdat zij een belemmering vormen voor de ontwikkeling van horizontale markten voor diensten en ontvangstapparatuur, I. overwegende dat een grote groep hardwareproducenten, uitzenders en operators een Europees memorandum van overeenstemming hebben getekend, met daarin onder andere de toezegging op MHP over te stappen, en dat dit een te verwelkomen ontwikkeling is, J. overwegende dat recente ontwikkelingen hebben aangetoond dat zonder een minimum aan politieke steun, ook op supranationaal niveau, marktfragmentatie niet is uitgesloten; verder overwegende dat Europa in dat geval een unieke kans misloopt om wat toepassingen en de norm voor digitale televisie betreft een belangrijke speler te worden, en dat de verwezenlijking van de strategische doelstelling van de Europese Raad van Lissabon op 23-24 maart 2000, namelijk de Europese Unie tot de meest concurrerende en dynamische kenniseconomie van de wereld te maken, in gevaar komt, K. overwegende dat na de publicatie van de relevante normen de lidstaten in overeenstemming met artikel 17, lid 2 van de kaderrichtlijn het gebruik van deze interoperabele normen zullen aanmoedigen; dat lidstaten die dat nu al doen advies van de Commissie moeten krijgen over de wijze waarop zij het beste hun verplichtingen krachtens de kaderrichtlijn kunnen implementeren, 1. verzoekt de Commissie en de lidstaten de ontwikkeling en de beschikbaarheid van digitale televisie voor het grote publiek bovenaan de politieke agenda te zetten om de doelstelling van de Europese Raad van Lissabon te verwezenlijken; 2. spoort de lidstaten en de Commissie aan het Europees Parlement, overeenkomstig artikel 18 van de kaderrichtlijn, te informeren over de maatregelen die zij van plan zijn te nemen ter bevordering van het gebruik van een open interoperabele Europese norm voor digitale televisie die de overstap op een open API op basis van MHP en de mogelijke veranderingen hiervan, vergemakkelijkt, en een tijdschema voor deze maatregelen te presenteren; 3. verzoekt dat de Europese Raad zo snel mogelijk, doch uiterlijk tijdens de Top van Kopenhagen aan het eind van het Deense voorzitterschap, een EU-actieplan voor de succesvolle introductie van digitale televisie in Europa goedkeurt; 4. is van mening dat om de beschikbaarheid van digitale inhoud en digitale toepassingen voor het grote publiek te garanderen de onderstaande elementen in een dergelijk EU&nbhy;actieplan moeten worden opgenomen: 5. verzoekt kleine en middelgrote ondernemingen het zesde EU-kaderprogramma O&TO 2002-2006 uit te voeren met projecten gericht op de ontwikkeling en toepassing van een interoperabele API voor digitale televisie, en moedigt het gebruik van dergelijke middelen voor steun aan de ontwikkeling van deze vitale sector aan - met inachtneming van de in het programma vastgestelde regels en prioriteiten; 6. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie en de regeringen en parlementen van de lidstaten, alsmede aan de nationale regulerende instanties voor de media en de sector van de elektronische communicatie.