(Medebeslissingsprocedure: eerste lezing) Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2004)0718 ), – gelet op artikel 251, lid 2, artikel 61, letter c) en artikel 67, lid 5 van het EG-Verdrag, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C6-0154/2004), – gelet op artikel 51 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie juridische zaken en het advies van de Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken ( A6-0074/2007 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan het Commissievoorstel, als geamendeerd door het Parlement; 2. verzoekt om hernieuwde voorlegging indien de Commissie voornemens is ingrijpende wijzigingen in dit voorstel aan te brengen of dit door een nieuwe tekst te vervangen; 3. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Standpunt van het Europees Parlement in eerste lezing vastgesteld op 29 maart 2007 met het oog op de aanneming van Richtlijn .../ 2007/EG van het Europees Parlement en de Raad betreffende bepaalde aspecten van bemiddeling in burgerlijke en handelszaken HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, en met name op artikel 61, onder c), en artikel 67, lid 5, Gezien het voorstel van de Commissie , Gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité (1) , Handelend volgens de procedure van artikel 251 van het Verdrag (2) , Overwegende hetgeen volgt: (1) De Europese Gemeenschap heeft zich ten doel gesteld een ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid te handhaven en te ontwikkelen waarin het vrije verkeer van personen gewaarborgd is. Met het oog daarop neemt de Gemeenschap onder meer de maatregelen op het gebied van de justitiële samenwerking in burgerlijke zaken die nodig zijn voor de goede werking van de interne markt. (2) Het beginsel van toegang tot de rechtspleging is van fundamentele betekenis en tijdens de bijeenkomst van de Europese Raad in Tampere van 15 en 16 oktober 1999 werd met het oog op betere toegang tot de rechtspleging gevraagd dat de lidstaten alternatieve, buitengerechtelijke procedures in het leven zouden roepen. (3) De Raad heeft in 2000 zijn goedkeuring gehecht aan alternatieve methoden voor de beslechting van geschillen onder het burgerlijk recht en het handelsrecht en verklaarde dat de vaststelling van fundamentele beginselen op dit gebied een wezenlijke stap vormt om de ontwikkeling en de goede werking van de buitengerechtelijke procedures voor de beslechting van geschillen in burgerlijke en handelszaken te bevorderen zodat de toegang tot het recht vereenvoudigd en verbeterd wordt. (4) De Europese Commissie heeft in 2002 een Groenboek gepresenteerd waarin de balans werd opgemaakt van de bestaande situatie met betrekking tot de alternatieve geschillenbeslechting in Europa en de aanzet werd gegeven voor uitgebreid overleg met de lidstaten en belanghebbende partijen over mogelijke maatregelen om het gebruik van bemiddeling te bevorderen. (5) De doelstelling om een betere toegang tot de rechtspleging te garanderen als onderdeel van het beleid van de Europese Unie voor de totstandbrenging van een ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid, moet de toegang tot gerechtelijke en buitengerechtelijke geschillenbeslechtingsmethoden omvatten. Deze richtlijn zou, inzonderheid wat de verstrekking en de gebruikmaking van bemiddelingsdiensten aangaat, aan de goede werking van de interne markt moeten bijdragen. (6) Deze richtlijn is eveneens van toepassing op consumentenbemiddeling. Met de bijzondere kenmerken van consumentenbemiddeling dient in deze richtlijn dan ook rekening te worden gehouden. Met name moeten de beginselen worden opgenomen die worden opgesomd in Aanbeveling 2001/310/EG van de Commissie van 4 april 2001 met betrekking tot de beginselen voor de buitengerechtelĳke organen die bĳ de consensuele beslechting van consumentengeschillen betrokken zĳn (3) . (7) Bemiddeling kan via procedures die zijn toegesneden op de behoeften van de partijen leiden tot een kosteneffectieve en snelle beslechting van geschillen in burgerlijke en handelszaken. Bij overeenkomsten die via bemiddeling zijn bereikt, is de kans groter dat deze vrijwillig ten uitvoer worden gelegd en dat tussen de partijen een vriendschappelijke en duurzame relatie blijft bestaan. De voordelen zijn nog duidelijker in situaties waarin sprake is van grensoverschrijdende elementen. (8) Daarom is kaderregelgeving, waarin inzonderheid de belangrijkste aspecten van de burgerlijke procedure worden behandeld, nodig om het verdere gebruik van bemiddeling te bevorderen en te garanderen dat partijen die een beroep doen op bemiddeling over een duidelijk juridisch kader kunnen beschikken. (9) De lidstaten worden aangemoedigd om de bepalingen van deze richtlijn ook toe te passen op interne zaken, met name teneinde de goede werking van de interne markt te bevorderen. Bovendien mag het feit dat de bepalingen van de richtlijn uitdrukkelijk beperkt blijven tot zaken die grensoverschrijdende effecten hebben, niet tot gevolg hebben dat eveneens beperkingen worden gesteld aan bepalingen van nationaal recht die momenteel voorzien in de uitvoerbaarheid van overeenkomsten die via bemiddeling zijn bereikt, de vertrouwelijkheid van bemiddeling of de gevolgen van bemiddeling voor beperkende en verjaringstermijnen, in gevallen die niet onder deze richtlijn vallen. (10) Deze richtlijn zou betrekking moeten hebben op alle procedures waarbij twee of meer partijen bij een grensoverschrijdend geschil door een bemiddelaar worden bijgestaan om te komen tot een schikkingsovereenkomst inzake de beslechting van het geschil, maar niet op procedures zoals onderhandelingen voorafgaande aan het sluiten van een overeenkomst of scheidsrechterlijke procedures zoals arbitrage, gerechtelijke bemiddeling , systemen van ombudsdiensten, systemen voor de behandeling van consumentenklachten, deskundigenonderzoek of procedures van instanties die al dan niet wettelijk bindende formele aanbevelingen voor de beslechting van het geschil formuleren. Gevallen waarin partijen door een rechtbank naar bemiddeling worden verwezen of waarin de nationale wetgeving bemiddeling voorschrijft, dienen eveneens onder deze richtlijn te vallen, hoewel het beginsel blijft dat bemiddeling een vrijwillige procedure is en dat nationale wetgeving die toepassing van bemiddeling dwingend oplegt of afhankelijk stelt van stimuli of strafmaatregelen, partijen er niet mag van afhouden hun recht op toegang tot de rechtspleging uit te oefenen. Voorts moet deze richtlijn eveneens van toepassing zijn op bemiddeling geleid door een rechter die niet verantwoordelijk is voor een gerechtelijke procedure in verband met de zaak of zaken waarover een geschil loopt. Deze richtlijn is desondanks niet van toepassing op pogingen van de rechtbank of rechter die de zaak behandelt een geschil bij te leggen in het kader van gerechtelijke procedures betreffende dat geschil, of op zaken in het kader waarvan de rechtbank of rechter die de zaak behandelt steun of advies vraagt van een bevoegd persoon. (11) Gezien de betekenis van vertrouwelijkheid in het bemiddelingsproces is een zekere mate van compatibiliteit tussen de bepalingen van burgerlijke rechtsvordering vereist wat betreft de wijze waarop het vertrouwelijke karakter van de bemiddeling tijdens eventuele latere burger- en handelsrechtelijke, gerechtelijke of arbitrageprocedures zal worden beschermd. De rechter zou tevens over de mogelijkheid moeten beschikken om de partijen op bemiddeling te wijzen , terwijl tegelijk het beginsel gehandhaafd moet blijven dat bemiddeling een procedure op basis van vrijwilligheid is. Eveneens moet er worden gezorgd voor een minimum aan verenigbaarheid van bepalingen van burgerlijke rechtsvordering ten aanzien van de gevolgen van de bemiddeling voor beperkende en verjaringstermijnen. (12) Bemiddeling mag niet als een minderwaardig alternatief voor gerechtelijke procedures worden beschouwd in die zin dat overeenkomsten die via bemiddeling zijn bereikt afhangen van de goede wil van de partijen. Daarom dient ervoor te worden gezorgd dat de partijen bij een schriftelijke overeenkomst die via bemiddeling wordt bereikt, kunnen verzoeken om uitvoerbaarheid van de inhoud ervan, mits uitvoerbaarheid mogelijk is overeenkomstig de wetgeving van de lidstaat waarin het verzoek om tenuitvoerlegging wordt gedaan. Een dergelijke overeenkomst kan uitvoerbaar worden gemaakt door een uitspraak of een beslissing of een authentieke akte van een rechtbank of van een andere bevoegde instantie overeenkomstig de wetgeving van de lidstaat waar het verzoek wordt gedaan . (13) De inhoud van een via bemiddeling bereikte overeenkomst die in een lidstaat uitvoerbaar is gemaakt, wordt in de andere lidstaten erkend en uitvoerbaar verklaard overeenkomstig de geldende communautaire of nationale wetgeving, bij voorbeeld op de grondslag van Verordening (EG) nr. 44/2001 van de Raad van 22 december 2000 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken (4) of Verordening (EG) nr. 2201/2003 van de Raad van 27 november 2003 betreffende de bevoegdheid en de erkenning en tenuitvoerlegging van beslissingen in huwelijkszaken en inzake de ouderlijke verantwoordelijkheid (5) . (14) Deze richtlijn is van toepassing op bemiddeling in zaken in verband met het familierecht, maar zij heeft uitsluitend betrekking op de rechten waarover partijen beschikken overeenkomstig de wetgeving in de lidstaat waar de bemiddeling plaatsvindt. Indien een via bemiddeling bereikte overeenkomst in familiezaken voorts niet uitvoerbaar is in de lidstaat waar zij is gesloten en waar om tenuitvoerlegging ervan wordt verzocht, stelt de richtlijn partijen niet in staat de wet van die lidstaat te omzeilen door de overeenkomst in een andere lidstaat uitvoerbaar te laten maken, gezien het feit dat in Verordening (EG) nr. 2201/2003 uitdrukkelijk wordt bepaald dat dergelijke overeenkomst uitvoerbaar moet zijn in de lidstaat waar zij werd gesloten. (15) Teneinde ervoor te zorgen dat tussen de lidstaten het nodige vertrouwen ten aanzien van de vertrouwelijkheid, de schorsing van verjaringstermijnen en de erkenning en tenuitvoerlegging van via bemiddeling bereikte overeenkomsten bestaat, dienen doeltreffende kwaliteitscontrolemechanismen voor de verstrekking van bemiddelingsdiensten en de opleiding van bemiddelaars te worden opgezet. (16) Met deze mechanismen en maatregelen, die door de lidstaten dienen te worden gedefinieerd en de vorm van gebruikmaking van op marktwerking gebaseerde oplossingen kunnen aannemen, moet ernaar worden gestreefd de flexibiliteit van het bemiddelingsproces en de particuliere autonomie van de partijen te handhaven. De Commissie dient zelfregulering op communautair niveau aan te moedigen. Van hun kant dienen de lidstaten de toepassing aan te moedigen en te bevorderen van de Europese gedragscode voor bemiddelaars die de Commissie in serie C van het Publicatieblad van de Europese Unie dient te publiceren, waarbij wordt verzekerd dat de kwaliteit van de bemiddeling wordt gewaarborgd door middel van de normen die worden opgesomd en beschreven in de Aanbeveling 98/257/EG van de Commissie van 30 maart 1998 met betrekking tot de beginselen voor de buitengerechtelĳke organen die bĳ de consensuele beslechting van consumentengeschillen betrokken zijn (6) en in Aanbeveling 2001/310/EG: onpartijdigheid, doorzichtigheid, doeltreffendheid, billijkheid, vertegenwoordiging, onafhankelijkheid, hoor en wederhoor, wettigheid en vrijheid . Evenzo dienen de lidstaten bij bemiddeling tussen bedrijven en consumenten de toepassing te bevorderen van de beginselen uit Aanbeveling 2001/310/EG. Voorts dienen de lidstaten het opzetten te stimuleren van een stelsel van certificering van nationale organen die opleidingen aanbieden op het gebied van bemiddeling. (17) Alle bemiddelaars en organisaties waarop Aanbeveling 2001/310/EG betrekking heeft, zouden de erin opgenomen beginselen moeten eerbiedigen. Teneinde de verspreiding van de informatie betreffende deze organen te waarborgen, zet de Commissie een gegevensbank van buitengerechtelijke procedures op die volgens de lidstaten in overeenstemming zijn met de beginselen van de aanbeveling. (18) In deze richtlijn worden de grondrechten geëerbiedigd en worden de beginselen in acht genomen die met name zijn erkend in het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie. In deze richtlijn wordt meer bepaald beoogd te waarborgen dat het recht op een eerlijk proces, zoals dat wordt erkend in artikel 47 van het Handvest, ten volle wordt geëerbiedigd. (19) Aangezien de doelstellingen van deze richtlijn niet voldoende door de lidstaten alleen kunnen worden verwezenlijkt en derhalve wegens de omvang van de gevolgen van het optreden beter door de Gemeenschap kunnen worden verwezenlijkt, kan de Gemeenschap, overeenkomstig het in artikel 5 van het Verdrag neergelegde subsidiariteitsbeginsel, maatregelen nemen. Overeenkomstig het in hetzelfde artikel neergelegde evenredigheidsbeginsel , gaat deze richtlijn niet verder dan wat nodig is om deze doelstellingen te verwezenlijken. (20) Overeenkomstig artikel 3 van het Protocol betreffende de positie van het Verenigd Koninkrijk en Ierland, gehecht aan het Verdrag betreffende de Europese Unie en het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, hebben het Verenigd Koninkrijk en Ierland meegedeeld dat zij wensen deel te nemen aan de aanneming en toepassing van deze richtlijn . (21) Denemarken neemt, overeenkomstig de artikelen 1 en 2 van het Protocol betreffende de positie van Denemarken, gehecht aan het Verdrag betreffende de Europese Unie en het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, niet deel aan de aanneming van deze richtlijn , zodat deze niet verbindend voor, noch van toepassing is op Denemarken, HEBBEN DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD: Artikel 1 Doel 1. Deze richtlijn heeft ten doel de toegang tot de geschillenbeslechting te vergemakkelijken en de minnelijke schikking van geschillen te bevorderen door het gebruik van bemiddeling aan te moedigen en te zorgen voor een evenwichtige relatie tussen bemiddeling en gerechtelijke procedures. 2. Deze richtlijn is van toepassing in burgerlijke en handelszaken. Zij heeft met name geen betrekking op fiscale, douane- of bestuursrechtelijke zaken of op de aansprakelijkheid van de staat wegens handelingen en omissies bij de uitoefening van het staatsgezag ("acta iure imperii"). 3. In deze richtlijn wordt onder "lidstaat" verstaan, alle lidstaten behalve Denemarken. Artikel 2 Toepassingsgebied 1. Deze richtlijn is van toepassing indien ten minste één van de partijen, vanaf de datum dat zij overeenkomen zich te beroepen op bemiddeling, haar woonplaats of haar gewone verblijfplaats heeft in een andere lidstaat dan die van de tegenpartij. 2. Niettegenstaande lid 1 zijn de artikelen 6 en 7 van toepassing met betrekking tot gerechtelijke procedures na bemiddeling, indien op de datum waarop partijen overeenkomen zich te beroepen op bemiddeling, het gerecht waarbij de zaak aanhangig wordt gemaakt ingeval van aansluitende gerechtelijke procedures, in een andere lidstaat gevestigd is dan de lidstaat waarin ten minste één van de partijen haar woonplaats of haar gewone verblijfplaats heeft. 3. De in de leden 1 en 2 bedoelde lidstaat waarin een partij haar woonplaats of haar gewone verblijfplaats heeft, wordt bepaald overeenkomstig Verordening (EG) nr. 44/2001 of Verordening (EG) nr. 2201/2003. Artikel 3 Definities Voor de toepassing van deze richtlijn wordt verstaan onder: (a) "Bemiddeling": een vrijwillige, gestructureerde procedure , ongeacht haar benaming, in het kader waarvan twee of meer partijen bij een geschil zelf proberen met hulp van een bemiddelaar een overeenkomst te bereiken over de beslechting van hun geschil. Deze procedure kan worden ingeleid door de partijen, voorgesteld of gelast door een rechterlijke instantie dan wel voorgeschreven door de wetgeving van een lidstaat , mits het vrijwillige karakter van de bemiddeling in acht wordt genomen . Hieronder valt eveneens bemiddeling die door een rechter geleid wordt die niet verantwoordelijk is voor gerechtelijke procedures in het desbetreffende geschil. Pogingen van de rechtbank of de rechter die de zaak behandelt om een geschil tijdens de gerechtelijke procedure betreffende dat geschil op te lossen, vallen echter niet onder deze definitie. (b) "Bemiddelaar": elke derde persoon die is aangesteld in omstandigheden die de redelijke verwachting wekken dat de bemiddeling op professionele, onpartijdige en kundige wijze zal worden geleid, ongeacht de benaming of het beroep van die derde persoon in de betrokken lidstaat en de wijze waarop de derde persoon is aangewezen of werd verzocht de bemiddeling te leiden. Artikel 4 Kwaliteit van de bemiddeling 1. De lidstaten stimuleren met de middelen die zij adequaat achten dat bemiddelaars en organisaties die bemiddelingsdiensten leveren vrijwillige gedragscodes ontwikkelen en zich hieraan houden, alsook andere doeltreffende kwaliteitscontrolemechanismen van de levering van bemiddelingsdiensten. 2. De lidstaten moedigen de begin- en vervolgopleiding van bemiddelaars aan, om ervoor te zorgen dat de bemiddeling met betrekking tot de partijen eerlijk, doeltreffend, onpartijdig en kundig verloopt en dat de procedures zijn afgestemd op de omstandigheden van het geschil. 3. De lidstaten stimuleren het opzetten van een stelsel van certificering van nationale organen die opleidingen aanbieden op het gebied van bemiddeling. Artikel 5 Verwijzing naar bemiddeling 1. Een rechterlijke instantie waarbij een zaak aanhangig is gemaakt kan de partijen in voorkomend geval en rekening houdend met alle omstandigheden van de zaak verzoeken gebruik te maken van bemiddeling om het geschil te beslechten. De rechterlijke instantie kan de partijen eveneens verzoeken een informatiebijeenkomst over het gebruik van bemiddeling bij te wonen, indien dergelijke bijeenkomsten worden georganiseerd en gemakkelijk beschikbaar zijn . 2. Deze richtlijn doet geen afbreuk aan nationale wetgeving overeenkomstig welke voor of na het begin van de gerechtelijke procedure verplicht gebruik moet worden gemaakt van bemiddeling of aan bemiddeling stimuli of sancties worden verbonden, mits deze wetgeving partijen niet verhindert gebruik te maken van hun recht van toegang tot de rechtspleging . 3. Bemiddeling is een vrijwillige procedure. Artikel 6 Tenuitvoerlegging van via bemiddeling bereikte overeenkomsten 1. De lidstaten zorgen ervoor dat de partijen , of één van de partijen met uitdrukkelijke instemming van de anderen, kunnen verzoeken dat de inhoud van een ten gevolge van bemiddeling bereikte schriftelijke overeenkomst uitvoerbaar wordt gemaakt, mits de uitvoerbaarheid van de inhoud van de overeenkomst mogelijk is uit hoofde van en niet in strijd is met het recht van de lidstaat waar het verzoek is gedaan. 2. De overeenkomst kan uitvoerbaar worden gemaakt bij rechterlijke uitspraak, beslissing, authentieke akte van een rechterlijke instantie of een andere bevoegde instantie overeenkomstig de wetgeving in de lidstaat waar het verzoek wordt gedaan. 3. De lidstaten stellen de Commissie ervan in kennis welke rechterlijke instanties of andere instanties bevoegd zijn een verzoek zoals bedoeld in de leden 1 en 2 in ontvangst te nemen. 4. Dit artikel laat de voorschriften onverlet die gelden voor erkenning en tenuitvoerlegging in een andere lidstaat van via bemiddeling bereikte overeenkomsten die overeenkomstig leden 1 en 2 uitvoerbaar zijn gemaakt. Artikel 7 Vertrouwelijkheid van bemiddeling 1. Daar het de bedoeling is dat de bemiddeling zodanig plaatsvindt dat rekening wordt gehouden met vertrouwelijkheid, zien de lidstaten er, tenzij partijen anders overeenkomen, op toe dat bemiddelaars, partijen of personen die betrokken zijn bij de uitvoering van de bemiddelingsprocedure niet het recht hebben of gedwongen worden gegevens die voortvloeien uit of verband houden met een bemiddeling aan derden te openbaren of daarover bewijzen te leveren in civielrechtelijke en handelsrechtelijke procedures of arbitrage, tenzij 2. Hetgeen in lid 1 gesteld wordt laat het recht van lidstaten onverlet strengere maatregelen te nemen ter bescherming van de vertrouwelijkheid van de bemiddeling. Artikel 8 Schorsing van verjaringstermijnen 1. Om ervoor te zorgen dat het partijen die ervoor kiezen via bemiddeling te trachten een geschil te beslechten, later niet onmogelijk is ter zake een juridische procedure aan te spannen doordat de beperkende of verjaringstermijnen zijn afgelopen, zien de lidstaten erop toe dat deze termijnen niet aflopen tussen: 2. Het in lid 1 gestelde laat bepalingen onverlet inzake beperkende en verjaringstermijnen in internationale overeenkomsten waarbij lidstaten partij zijn en die niet verenigbaar zijn met dit artikel, onverlet. Artikel 9 Voorlichting van de burgers 1. De lidstaten zien erop toe dat er voor de burger informatie beschikbaar is, met name op internetsites, over de manier om in contact te treden met aanbieders van bemiddeling en bemiddelaars. 2. De lidstaten moedigen juridische beroepsbeoefenaars aan hun cliënten voor te lichten over de mogelijkheid van bemiddeling. Artikel 10 Europese gedragscode voor bemiddelaars De Commissie publiceert de Europese gedragscode voor bemiddelaars in de C-reeks van het Publicatieblad van de Europese Unie als mededeling zonder rechtsgevolgen. Artikel 11 Uitvoeringsbepalingen De Commissie publiceert uiterlijk op 1 september 2009 informatie over de bevoegde rechterlijke instanties en autoriteiten die door de lidstaten krachtens artikel 6, lid 3 , is medegedeeld. Artikel 12 Herzieningsclausule Uiterlijk … (7) brengt de Commissie aan het Europees Parlement, de Raad en het Europees Economisch en Sociaal Comité verslag uit over de toepassing van deze richtlijn. Het verslag gaat indien nodig vergezeld van voorstellen tot aanpassing ervan. In haar verslag schenkt de Commissie bijzondere aandacht aan de gevolgen van deze richtlijn met betrekking tot de ontwikkeling van bemiddeling in zowel grensoverschrijdende als interne zaken. Bovendien zal in het verslag aandacht worden geschonken aan de vraag of een voorstel voor een besluit tot verdere harmonisatie van beperkende en verjaringstermijnen noodzakelijk is om de goede werking van de interne markt te bevorderen. Artikel 13 Omzetting 1. Uiterlijk op 1 september 2008 doen de lidstaten de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke maatregelen in werking treden om te voldoen aan deze richtlijn ofwel verzekeren zij dat de betrokkenen bij bemiddeling door vrijwillige overeenkomsten de nodige maatregelen invoeren, waarbij de lidstaten alle vereiste voorzorgsmaatregelen nemen om steeds te waarborgen dat de in de richtlijn voorgeschreven resultaten behaald worden. Zij stellen de Commissie van deze maatregelen onverwijld in kennis. 2. Wanneer de lidstaten deze bepalingen aannemen, wordt in de bepalingen of bij de officiële publicatie ervan naar de onderhavige richtlijn verwezen. De regels voor deze verwijzing worden vastgesteld door de lidstaten. Artikel 14 Inwerkingtreding Deze richtlijn treedt in werking op de twintigste dag volgende op die van haar bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese Unie. Artikel 15 Adressaten Deze richtlijn is gericht tot de lidstaten. Gedaan te ... Voor het Europees Parlement Voor de Raad De voorzitter De voorzitter (Raadplegingsprocedure) Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan de Raad ( COM(2006)0621 ) (1) , – gelet op artikel 3 van Besluit 94/375/EG van de Raad van 6 juni 1994 betreffende het lidmaatschap van de Gemeenschap van het Europees Investeringsfonds (2) , op grond waarvan het Parlement door de Raad is geraadpleegd (C6-0426/2006), – gelet op artikel 51 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Begrotingscommissie ( A6-0065/2007 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan het voorstel van de Commissie; 2. verzoekt de Raad, wanneer deze voornemens is af te wijken van de door het Parlement goedgekeurde tekst, het Parlement hiervan op de hoogte te stellen; 3. wenst opnieuw te worden geraadpleegd ingeval de Raad voornemens is ingrijpende wijzigingen aan te brengen in het voorstel van de Commissie; 4. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Het Europees Parlement , – gezien het verzoek van Giuseppe Gargani om verdediging van zijn immuniteit in verband met een burgerrechtelijke procedure tegen hem bij een Italiaanse rechtbank, dat op 30 november 2006 werd ingediend, en van de ontvangst waarvan op 11 december 2006 ter plenaire vergadering kennis werd gegeven, – na Giuseppe Gargani te hebben gehoord, overeenkomstig artikel 7, lid 3, van zijn Reglement, – gelet op de artikelen 9 en 10 van het Protocol van 8 april 1965 betreffende de voorrechten en immuniteiten van de Europese Gemeenschappen, en op artikel 6, lid 2, van de Akte van 20 september 1976 betreffende de verkiezing van de leden van het Europees Parlement door middel van rechtstreekse algemene verkiezingen, – gelet op de arresten van het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen van 12 mei 1964 en 10 juli 1986 (1) , – gelet op artikel 6, lid 3, en artikel 7 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie juridische zaken ( A6-0071/2007 ), 1. besluit de immuniteit en de voorrechten van Giuseppe Gargani te verdedigen; 2. verzoekt zijn Voorzitter dit besluit en het verslag van zijn bevoegde commissie onmiddellijk te doen toekomen aan de bevoegde instanties van de Italiaanse Republiek. (Medebeslissingsprocedure: eerste lezing) Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2005)0681 ) (1) , – gelet op artikel 251, lid 2 en artikel 95 van het EG­Verdrag, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C6-0006/2006), – gelet op artikel 51 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en voedselveiligheid en de adviezen van de Commissie interne markt en consumentenbescherming en de Commissie industrie, onderzoek en energie ( A6-0332/2006 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan het Commissievoorstel, als geamendeerd door het Parlement; 2. verzoekt om hernieuwde voorlegging indien de Commissie voornemens is ingrijpende wijzigingen in dit voorstel aan te brengen of dit door een nieuwe tekst te vervangen; 3. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Standpunt van het Europees Parlement in eerste lezing vastgesteld op 29 maart 2007 met het oog op de aanneming van Richtlijn nr. …/2007/EG van het Europees Parlement en de Raad tot wijziging van de Richtlijnen 90/385/EEG en 93/42/EEG van de Raad en Richtlijn 98/8/EG van het Europees Parlement en de Raad in verband met de herziening van de richtlijnen inzake medische hulpmiddelen (Aangezien het Parlement en de Raad tot overeenstemming zijn geraakt, komt het standpunt van het Parlement in eerste lezing overeen met het definitieve wetsbesluit: Richtlijn 2007/47/EG). (Medebeslissingsprocedure: eerste lezing) Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2006)0066 ) (1) , – gelet op artikel 251, lid 2 en artikel 285, lid 1 van het EG­Verdrag, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C6-0063/2006), – gelet op artikel 51 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie economische en monetaire zaken ( A6-0062/2007 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan het Commissievoorstel, als geamendeerd door het Parlement; 2. verzoekt om hernieuwde voorlegging indien de Commissie voornemens is ingrijpende wijzigingen in haar voorstel aan te brengen of dit door een nieuwe tekst te vervangen; 3. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Standpunt van het Europees Parlement in eerste lezing vastgesteld op 29 maart 2007 met het oog op de aanneming Verordening (EG) nr. .../2007 van het Europees Parlement en de Raad betreffende structurele bedrijfsstatistieken (herschikking) (Aangezien het Parlement en de Raad tot overeenstemming zijn geraakt, komt het standpunt van het Parlement in eerste lezing overeen met het definitieve wetsbesluit: Verordening (EG) nr. .../2007). (Medebeslissingsprocedure: eerste lezing) Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2005)0586 ) (1) , – gelet op artikel 251, lid 2 en artikel 80, lid 2 van het EG­Verdrag, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C6-0062/2006), – gelet op artikel 51 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie vervoer en toerisme ( A6-0058/2007 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan het Commissievoorstel, als geamendeerd door het Parlement; 2. verzoekt om hernieuwde voorlegging indien de Commissie voornemens is ingrijpende wijzigingen in dit voorstel aan te brengen of dit door een nieuwe tekst te vervangen; 3. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Standpunt van het Europees Parlement in eerste lezing vastgesteld op 29 maart 2007 met het oog op de aanneming van Richtlijn 2007/…/EG van het Europees Parlement en de Raad betreffende de naleving van vlaggenstaatverplichtingen (Voor de EER relevante tekst) HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, en met name op artikel 80, lid 2, Gezien het voorstel van de Europese Commissie, Gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité (2) , Gezien het advies van het Comité van de Regio's (3) , Volgens de procedure van artikel 251 van het Verdrag (4) , Overwegende hetgeen volgt: (1) De veiligheid van de scheepvaart in de Gemeenschap, van de burgers die er gebruik van maken en van de exploitanten die scheepvaartdiensten verrichten zelf , alsmede de bescherming van het milieu dienen te allen tijde te worden gewaarborgd. (2) Wat de internationale scheepvaart betreft, is een uitgebreid kader voor de verbetering van de maritieme veiligheid en de bescherming van het milieu tegen verontreiniging door schepen opgezet door middel van een aantal verdragen waarvoor de Internationale Maritieme Organisatie (IMO) depositaris is. (3) In het Verdrag van de Verenigde Naties inzake het recht van de zee (United Nations Convention on the Law of the Sea, UNCLOS, 1982) en de verdragen waarvoor de IMO depositaris is, is bepaald dat de landen die partij zijn bij deze verdragen verantwoordelijk zijn voor het uitvaardigen van wetten en regels en voor het nemen van alle overige maatregelen die nodig zijn om die verdragen volledig ten uitvoer te leggen teneinde te garanderen dat, vanuit het oogpunt van de veiligheid van mensenlevens op zee en de bescherming van het mariene milieu, een schip geschikt is voor de dienst waarvoor het bestemd is en bemand wordt door vakbekwaam maritiem personeel. (4) De vertegenwoordigers van alle lidstaten van de Europese Unie in de Internationale Arbeidsorganisatie (IAO) hebben hun steun uitgesproken voor aanneming van het Verdrag betreffende maritieme arbeid (Maritime Labour Convention - MLC) van de IAO van 2006, dat strekt tot consolidatie van het bestaande corpus van instrumenten inzake maritiem arbeidsrecht tot één enkel instrument. Dit verdrag heeft ook betrekking op de vlaggenstaatverplichtingen en moet in deze richtlijn worden opgenomen van zodra deze in werking treedt . (5) Teneinde de doeltreffendheid van de IMO-verdragen in de Gemeenschap te garanderen, gezien het feit dat alle lidstaten partij moeten zijn bij de IMO-verdragen en moeten voldoen aan de verplichtingen die in die verdragen zijn vastgesteld met betrekking tot schepen die hun vlag voeren, moeten de verplichtingen van die verdragen in de Gemeenschapswetgeving worden opgenomen. (6) Die verplichtingen dienen te worden toegepast in samenhang met de relevante Gemeenschapswetgeving inzake de veiligheid van schepen, hun bemanning, passagiers en lading, inzake het voorkomen van verontreiniging door schepen en inzake de arbeidstijd van zeevarenden. (7) Enkele lidstaten zijn nog geen partij bij bepaalde IMO-verdragen, zoals het SOLAS-Protocol en het Protocol betreffende de uitwatering van schepen (beide uit 1988) en bijlage IV en VI van MARPOL, noch bij specifieke IMO-verdragen die expliciet in de Gemeenschapswetgeving worden vermeld; deze lidstaten moeten worden aangemoedigd om het proces waarbij zij partij worden bij die verdragen te voltooien. (8) Krachtens Richtlijn 2007 /../EG van het Europees Parlement en de Raad van ... inzake gemeenschappelijke voorschriften en normen voor met de inspectie en controle van schepen belaste organisaties en voor de desbetreffende werkzaamheden van maritieme instanties (5) moeten de lidstaten handelen overeenkomstig de relevante bepalingen van de bijlage en het aanhangsel bij IMO-resolutie A.847 - (20) betreffende richtsnoeren ter ondersteuning van vlaggenstaten bij de toepassing van IMO-instrumenten, teneinde te garanderen dat de bevoegde instanties van de lidstaten in staat zijn de bepalingen van de internationale verdragen te doen naleven, met name de bepalingen inzake de inspectie en controle van schepen en inzake de afgifte van wettelijk voorgeschreven certificaten en certificaten van vrijstelling. (9) IMO-resolutie A.847 - (20) is ingetrokken bij IMO-resolutie A.973 - (24) betreffende de Code voor de toepassing van verplichte IMO-instrumenten, waarin de bepalingen zijn opgenomen die door de vlaggenstaten verplicht moeten worden toegepast. (10) De lidstaten moeten zich doeltreffend en consequent kwijten van hun vlaggenstaatverplichtingen overeenkomstig de IMO-verdragen, rekening houdende met IMO-resolutie A.973 - (24). (11) De IMO-verdragen verlenen vlaggenstaten het recht schepen van de toepassing van de in de IMO-verdragen vastgestelde basisregels voor vlaggenstaten vrij te stellen en gelijkwaardige regels toe te passen en laten een groot aantal vereisten over aan het oordeel van de nationale maritieme instanties. Hoewel een zekere mate van flexibiliteit bij de toepassing van specifieke maatregelen noodzakelijk wordt geacht, kan dit laatste tot gevolg hebben dat niet alle lidstaten hetzelfde veiligheidsniveau handhaven en dat de concurrentie tussen vlaggenstaten wordt verstoord. (12) In artikel 12 van Richtlijn 98/18/EG van de Raad van 17 maart 1998 inzake veiligheidsvoorschriften en -normen voor passagiersschepen (6) heeft de Commissie zich ertoe verbonden de aanzet te geven tot de vaststelling van geharmoniseerde interpretaties van technische veiligheidsnormen voor passagiersschepen die voor internationale reizen worden gebruikt. Hetzelfde moet, voorzover nodig, gebeuren voor soortgelijke bepalingen met betrekking tot andere scheepstypes waarop de IMO-verdragen van toepassing zijn, waarbij per geval en op verzoek van de betrokken partijen naar een geschikte oplossing moet worden vastgesteld, zonder evenwel afbreuk te doen aan het recht van de IMO om zelf geharmoniseerde interpretaties vast te stellen. (13) De middelen waarover de maritieme instanties van de lidstaten beschikken om te voldoen aan hun vlaggenstaatverplichtingen moeten in verhouding staan tot de omvang en de aard van hun vloot en gebaseerd zijn op de relevante IMO-vereisten. (14) Op basis van de ervaring die de lidstaten in de praktijk hebben opgedaan, moeten minimumcriteria voor deze middelen worden vastgesteld. (15) De bepalingen inzake verandering van vlaggenstaat die in de IMO-verdragen en de Gemeenschapswetgeving inzake maritieme veiligheid zijn opgenomen, moeten worden versterkt door de procedures die door de IMO worden aanbevolen in MSC/Circ.1140/ MEPC/Circ.424 van 20 December 2004 betreffende de overdracht van schepen tussen landen verplicht te doen naleven; dit moet ook leiden tot grotere transparantie in de verhoudingen tussen vlaggenstaten en bijdragen tot de veiligheid op zee. (16) De lidstaten moeten met betrekking tot de schepen die onder hun vlag varen, geharmoniseerde eisen inzake certificering en controle door de vlaggenstaat toepassen, zoals vastgelegd in de relevante procedures en richtsnoeren die als bijlage zijn toegevoegd aan de door de algemene vergadering van de IMO aangenomen resolutie A.948 - (23) inzake richtsnoeren voor controle in het kader van het geharmoniseerde systeem voor controle en certificering. (17) Strikt en nauwgezet toezicht op de erkende organisaties die namens lidstaten de taken van vlaggenstaten uitoefenen, aangepast aan de omvang en de aard van de vloot van de lidstaten, moet leiden tot een algemene verbetering van de kwaliteit van de prestaties van schepen die de vlag van een lidstaat voeren. (18) De naleving van minimumcriteria door inspecteurs van vlaggenstaten moet gelijke kansen voor alle maritieme instanties garanderen en bijdragen tot de kwaliteit van de prestaties van schepen die een vlag van een lidstaat voeren. (19) De lidstaten hebben een verplichting als vlaggenstaat bij onderzoeken van ongevallen en incidenten. (20) De specifieke regels die de lidstaten moeten volgen bij onderzoeken van ongevallen in de sector maritiem vervoer zijn vastgesteld in Richtlijn 2007/ … /EG van het Europees Parlement en de Raad van ... tot vaststelling van de grondbeginselen voor het onderzoek van ongevallen in de zeescheepvaartsector en tot wijziging van de Richtlijnen 1999/35/EG en 2002/59/EG (7) . (21) De verplichte toepassing van de IMO-beginselen inzake minimumbemanningssterkte moet bijdragen tot een verbetering van de kwaliteit van de prestaties van schepen die de vlag van een lidstaat voeren. (22) De ontwikkeling van gegevensbanken met essentiële informatie over schepen die de vlag van een lidstaat voeren en schepen die uit het register van een lidstaat zijn uitgeschreven, draagt bij tot de transparantie van de prestaties van een vloot van hoge kwaliteit, maakt het mogelijk beter toezicht te houden op de vlaggenstaatverplichtingen en garandeert gelijke kansen voor alle maritieme instanties. (23) Een beoordeling van de prestaties van vlaggenstaten en, indien nodig, corrigerende maatregelen moeten garanderen dat alle lidstaten op de witte lijst staan van het Memorandum van Overeenstemming van Parijs betreffende havenstaatcontrole. (24) De lidstaten hebben zich ertoe verbonden aan te tonen dat zij de verplichte IMO-instrumenten naleven, zoals gevraagd in resolutie A.974 - (24) betreffende het kader en de procedures voor het vrijwillige auditprogramma van de IMO-lidstaten, dat op 1 december 2005 door de algemene vergadering van de IMO is aangenomen. (25) Het vrijwillige auditprogramma van de IMO-lidstaten is opgesteld volgens de standaardbenadering voor kwaliteitsbeheer; het bevat beginselen, criteria, auditgebieden, auditprocessen en -procedures die geschikt zijn om te bepalen in welke mate de lidstaten hun verplichtingen en verantwoordelijkheden als vlaggenstaat, die zijn vastgesteld in verplichte IMO-verdragen waarbij zij partij zijn, naleven en handhaven. Dit auditproces kan dus al in de Gemeenschapswetgeving betreffende maritieme veiligheid worden opgenomen. (26) Een kwaliteitscertificering van de administratieve procedures, overeenkomstig ISO- of gelijkwaardige normen, moet verder bijdragen tot gelijke kansen voor alle maritieme instanties. (27) Om te garanderen dat scheepseigenaars die schepen onder de vlag van een lidstaat exploiteren en scheepseigenaars die schepen onder de vlag van een ander land exploiteren over gelijke kansen beschikken, moeten synergieën tot stand worden gebracht tussen vlaggenstaten die zich ertoe verbinden de Code voor de toepassing van verplichte IMO-instrumenten na te leven, zoals vastgesteld door de IMO in resolutie A.973(24) van 1 december 2005, en die bereid zijn een audit te ondergaan overeenkomstig de bepalingen van IMO-resolutie A.974(24) . (28) De Commissie moet de opstelling bevorderen conform de in de resoluties A.973-(24) en A.974-(24) van de IMO neergelegde voorwaarden van een memorandum van overeenstemming teneinde tussen vlaggenstaten synergieën tot stand te brengen, en voorzien in maatregelen waardoor registratie van schepen in de registers van de lidstaten bevorderd wordt, in die zin dat wanneer derde landen die de garantie kunnen bieden dat zij een deugdelijk kwaliteits- en controlesysteem hanteren, de mogelijkheid wordt geboden met de Europese Gemeenschap akkoorden te sluiten om te kunnen profiteren van het prestige dat de communautaire normen bieden en in aanmerking te komen voor de administratieve faciliteiten die daaraan zijn verbonden, dit binnen het heersende klimaat van mondiale concurrentie tussen nationale registers en maritieme autoriteiten over het algemeen kan leiden tot een betere naleving van de IMO-verdragen en tot de uitschakeling van het fenomeen van internationale dumping. (29) Het Europees Agentschap voor maritieme veiligheid (EMSA), opgericht bij Verordening (EG) nr. 1406/2002 van het Europees Parlement en de Raad (8) , moet de nodige bijstand verlenen om te garanderen dat deze richtlijn ten uitvoer wordt gelegd. (30) De voor de uitvoering van deze richtlijn vereiste maatregelen moeten worden vastgesteld overeenkomstig Besluit 1999/468/EG van de Raad van 28 juni 1999 tot vaststelling van de voorwaarden voor de uitoefening van de aan de Commissie verleende uitvoeringsbevoegdheden (9) . (31) Daar de doelstellingen van het voorgenomen optreden, namelijk de opstelling en toepassing van passende maatregelen op het beleidsterrein maritiem vervoer, niet voldoende door de lidstaten kunnen worden verwezenlijkt en derhalve, wegens de omvang van het optreden, beter door de Gemeenschap kunnen worden verwezenlijkt, kan de Gemeenschap, overeenkomstig het in artikel 5 van het Verdrag neergelegde subsidiariteitsbeginsel, maatregelen nemen. Overeenkomstig het in hetzelfde artikel neergelegde evenredigheidsbeginsel gaat deze richtlijn niet verder dan nodig is om deze doelstellingen te verwezenlijken, HEBBEN DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD: Artikel 1 Onderwerp 1. Deze richtlijn heeft tot doel: 2. Deze richtlijn laat de in artikel 2, lid 2, van Verordening (EG) nr. 2099/2002 van het Europees Parlement en de Raad (10) en Richtlijn 1999/63/EG van de Raad (11) genoemde communautaire maritieme wetgeving onverlet. Artikel 2 Definities 1. Voor de toepassing van deze richtlijn wordt verstaan onder: c) "vlaggenstaatcode (FSC)": delen 1 en 2 van de "Code voor de toepassing van de verplichte IMO-instrumenten", aangenomen bij IMO- resolutie A.973(24); 2. Maatregelen tot wijziging van de definities van lid 1, onder a) tot en met c), in het licht van nieuwe verdragen of bepalingen, kunnen worden vastgesteld overeenkomstig de in artikel 18, lid 2, bedoelde regelgevingsprocedure . Artikel 3 Tenuitvoerlegging van het internationale kader 1. De lidstaten worden partij bij de IMO-verdragen en bij de specifieke IMO-verdragen. Deze verplichting geldt echter alleen voor de verdragen in de versie op de datum waarop deze richtlijn in werking treedt. 2. Lidstaten die op de datum van inwerkingtreding van deze richtlijn nog geen partij zijn bij alle IMO-verdragen en specifieke IMO-verdragen leiden de procedure voor de bekrachtiging van het desbetreffende verdrag of de toetreding ertoe in overeenkomstig hun nationale wetgeving. Binnen negentig dagen na de inwerkingtreding van deze richtlijn stellen zij de Commissie in kennis stellen van de datum waarop zij naar verwachting hun akte van bekrachtiging of toetreding zullen neerleggen bij de secretaris-generaal van de Internationale Maritieme Organisatie. 3. Elke lidstaat zorgt binnen zijn instanties voor een duidelijke taakverdeling met betrekking tot het opzetten en ontwikkelen van beleidsmaatregelen om de vlaggenstaatverplichtingen van de IMO-verdragen ten uitvoer te leggen, om te garanderen dat zijn instanties in staat zijn een wezenlijke bijdrage te leveren tot de totstandkoming van nationale wetgeving en om de tenuitvoerlegging en handhaving van die wetgeving in goede banen te leiden. 4. Met name ten aanzien van de internationale scheepvaart leven de lidstaten de in de IMO-verdragen vastgestelde vlaggenstaatverplichtingen volledig na overeenkomstig de voorwaarden van de IMO-verdragen en met betrekking tot de in die verdragen vermelde schepen, en houden zij rekening met de bepalingen van de vlaggenstaatcode (FSC) in bijlage I bij deze richtlijn. 5. De lidstaten verbeteren de geschiktheid van de maatregelen die zijn genomen om de IMO-verdragen ten uitvoer te leggen voortdurend. Deze verbetering geschiedt via nauwgezette en doeltreffende toepassing en handhaving van de toepasselijke nationale wetgeving en via continu toezicht op de naleving. 6. Overeenkomstig de in artikel 18, lid 2, bedoelde regelgevingsprocedure kunnen , hetzij op initiatief van de Commissie, hetzij op verzoek van een of meerdere betrokken instantie(s) of exploitant(en) maatregelen worden vastgesteld om: Artikel 4 Middelen en procedures voor het naleven van de eisen inzake veiligheid en voorkoming van verontreiniging 1. Elke lidstaat zorgt ervoor dat zijn instanties over passende middelen beschikken die in verhouding staan tot de omvang en aard van hun vloot. Deze middelen moeten: 2. Elke lidstaat voorziet in de opleiding van controleurs van de vlaggenstaat en in het toezicht op de inspecteurs en controleurs van de vlaggenstaat, en van de kuststaat in geval van incidenten of tekortkomingen, en houdt tevens toezicht op de activiteiten van erkende organisaties waaraan de lidstaat overeenkomstig het bepaalde in artikel 7 zijn bevoegdheid heeft toevertrouwd . 3. Elke lidstaat ontwikkelt en handhaaft de capaciteit om ontwerpen voor de bouw en uitrusting van schepen te beoordelen , goed te keuren en toe te laten, alsook om en technische beslissingen te nemen; deze capaciteit moet in verhouding staan tot de omvang en aard van zijn vloot. 4. Minimumeisen voor de tenuitvoerlegging van de in de leden 1 en 2 genoemde verplichtingen worden vastgesteld overeenkomstig de in artikel 18, lid 2, bedoelde regelgevingsprocedure . Artikel 5 Registratie van een schip onder de vlag van een lidstaat 1. Vóór de registratie van een schip controleren de betrokken lidstaten de identiteit van het schip, inclusief het IMO-scheepsidentificatienummer, voorzover nodig, en de overige documenten betreffende het schip, zodat kan worden voorkomen dat het schip onder de vlag van twee of meer landen tegelijk zou varen. Voor schepen die eerder in het register van een andere vlaggenstaat waren opgenomen, moet worden aangetoond dat zij uit dat register zijn geschrapt of dat het register van die staat toestemming heeft verleend voor de overgang. 2. Alvorens een schip voor het eerst in zijn register op te nemen, vergewist de betrokken lidstaat zich ervan dat het bewuste schip aan de toepasselijke internationale regelgeving voldoet en over de documenten beschikt die dat aantonen . Zo nodig - maar in ieder geval wanneer het geen pas gebouwd schip betreft - neemt de lidstaat contact op met de vorige vlaggenstaat van het schip en verzoekt hij deze hem de nodige documenten en gegevens te doen toekomen . 3. Wanneer een lidstaat een andere lidstaat daarom verzoekt, is de vorige vlaggenstaat verplicht de bewuste documenten en gegevens over te dragen, als bepaald in Verordening (EG) nr. 789/2004 van het Europees Parlement en de Raad van 21 april 2004 betreffende de overdracht van vracht- en passagiersschepen tussen registers binnen de Gemeenschap (12) . 4. Wanneer een andere vlaggenstaat informatie vraagt over een schip dat uit het register van een lidstaat is geschrapt, verstrekt die lidstaat onverwijld bijzonderheden over tekortkomingen, niet-naleving van de toepasselijke tijdschema's van de lidstaat en andere veiligheidsinformatie aan de andere vlaggenstaat. 5. De leden 1, 2 en 4 zijn van toepassing onverminderd artikel 4 van Verordening (EG) nr. 789/2004. Artikel 6 Het garanderen van de veiligheid van schepen die de vlag van een lidstaat voeren 1. De lidstaten nemen alle nodige maatregelen om te garanderen dat de schepen die gerechtigd zijn hun vlag te voeren de internationale regels en normen naleven. Deze maatregelen bewerkstelligen onder meer het volgende: 2. De lidstaten voorzien overeenkomstig het bepaalde in Richtlijn 2002/59/EG van het Europees Parlement en de Raad van 27 juni 2002 betreffende de invoering van een communautair monitoring- en informatiesysteem voor de zeescheepvaart (13) in de ontwikkeling en toepassing van een passend controle- en toezichtsprogramma voor schepen die onder hun vlag varen, om , mede via het communautair gegevensuitwisselingssysteem SafeSeaNet, tijdig en adequaat te kunnen reageren op verzoeken om informatie of opheldering die worden ingediend door haven- of kuststaten in geval van incidenten of tekortkomingen . 3. Lidstaten of erkende organisaties die optreden namens lidstaten, gaan pas over tot de afgifte van certificaten aan een schip of tot de goedkeuring van certificaten wanneer zij hebben vastgesteld dat het schip voldoet aan alle toepasselijke eisen. 4. Lidstaten verstrekken pas een internationaal bekwaamheidscertificaat of goedkeuring aan een persoon wanneer zij hebben vastgesteld dat die persoon aan alle toepasselijke eisen voldoet. 5. Lidstaten garanderen dat hun schepen gecontroleerd zijn overeenkomstig de relevante procedures en richtsnoeren van de meest actuele versie van het geharmoniseerde controle- en certificeringssysteem, dat als bijlage bij resolutie A.948 - (23) van de algemene vergadering van de IMO is gevoegd. 6. Wanneer schepen die de vlag van een lidstaat voeren worden aangehouden door havenstaten, neemt die vlaggenstaat maatregelen overeenkomstig de richtsnoeren van bijlage III. 7. Bijlage III kan worden gewijzigd overeenkomstig de in artikel 18, lid 2, bedoelde regelgevingsprocedure om de richtsnoeren te verbeteren in het licht van de ervaring die is opgedaan bij de toepassing van de bestaande regelingen. Artikel 7 Overdracht van bevoegdheid voor wettelijk verplichte taken 1. Onverminderd Richtlijn 94/57/EG of Richtlijn 2007 /.../EG [ inzake gemeenschappelijke voorschriften en normen voor met de inspectie en controle van schepen belaste organisaties en voor de desbetreffende werkzaamheden van maritieme instanties] ontwikkelen of handhaven lidstaten die de inspectie en certificering van hun schepen aan erkende organisaties hebben toevertrouwd de capaciteit om permanent toezicht en permanente controle uit te oefenen op de controle- en certificeringsactiviteiten van de erkende organisaties die namens hen optreden; deze capaciteit moet in verhouding staan tot de omvang en aard van hun vloot. De lidstaten voorzien in een directe internetverbinding tussen hun instanties en de erkende organisaties en zorgen ervoor dat het personeel dat betrokken is bij het toezicht op de erkende organisaties goed op de hoogte is van de regels van die organisaties en van de vlaggenstaat en in staat is om in de praktijk doeltreffend toezicht te houden op de erkende organisaties. 2. De lidstaten waarop lid 1 van toepassing is, voorzien in de mogelijkheid aanvullende onderzoeken in te stellen naar schepen die hun vlag voeren teneinde te garanderen dat deze voldoen aan de IMO-verdragen en nationale eisen. 3. De in lid 2 bedoelde aanvullende onderzoeken moeten met tussenpozen van niet meer dan twaalf maanden worden uitgevoerd voor schepen die: 4. Zodra de krachtens artikel 5, lid 2, van Richtlijn 2007 /…/EG [ inzake havenstaatcontrole] vastgestelde inspectieregels in werking zijn getreden, zijn de in de leden 2 en 3 van dit artikel bedoelde aanvullende onderzoeken hoe dan ook niet verplicht voor schepen waaraan overeenkomstig die richtlijn een laag risicoprofiel is toegekend. 5. De lidstaten waarop lid 1 van toepassing is, moeten voorts: 6. De voor de vaststelling van de onderzoeksprocedures en controlesystemen voor aanvullende onderzoeken en van de minimumcriteria voor controleurs en inspecteurs die deze verrichten, noodzakelijke richtsnoeren worden vastgesteld overeenkomstig de in artikel 18, lid 2, bedoelde regelgevingsprocedure . Artikel 8 Controleurs van vlaggenstaten 1. De lidstaten bepalen en leggen schriftelijk vast wat de verantwoordelijkheden en bevoegdheden zijn van alle personeelsleden van de vlaggenstaat die werkzaamheden met betrekking tot de veiligheid en voorkoming van verontreiniging beheren, uitvoeren en controleren, alsook de onderlinge relaties tussen deze personeelsleden. 2. De lidstaten garanderen dat het personeel dat verantwoordelijk is voor de uitvoering van controles, inspecties en audits op schepen en bij maatschappijen, voldoet aan de minimumcriteria van bijlage II. 3. De lidstaten garanderen dat de scholing, opleiding en supervisie van andere dan de in lid 2 bedoelde personeelsleden die bijstand verlenen bij de uitvoering van de vlaggenstaatverplichtingen in verhouding staan tot de taken die zij gemachtigd zijn uit te voeren. 4. De lidstaten zien er op gepaste wijze en onder gebruikmaking van de noodzakelijke middelen op toe dat er een gedocumenteerd systeem voor de permanente bijscholing van de in de leden 1 tot en met 3 bedoelde personeelsleden wordt toegepast en dat hun kennis voortdurend wordt geactualiseerd en aangepast aan de taken waartoe zij zijn aangesteld en die zij gemachtigd zijn uit te voeren. 5. De vlaggenstaat verstrekt niet alleen aan controleurs die namens de vlaggenstaat taken uitvoeren aan boord of aan de romp van schepen , maar zo nodig ook aan de overige in lid 3 bedoelde personeelsleden identificatiedocumenten ter staving van het hun verleende gezag . 6. Bijlage II kan worden gewijzigd overeenkomstig de in artikel 18, lid 2 bedoelde regelgevingsprocedure om de richtsnoeren te verbeteren in het licht van de ervaring die is opgedaan bij de toepassing van de bestaande regelingen. 7. Minimumeisen voor de kwalificatie van het in lid 3 bedoelde personeel kunnen worden vastgesteld overeenkomstig de in artikel 18, lid 2, bedoelde regelgevingsprocedure . Artikel 9 Onderzoeken van vlaggenstaten De lidstaten voeren met inachtname van de verantwoordelijkheden en verplichtingen die op hen rusten uit hoofde van de IMO-Code voor onderzoek naar ongevallen en incidenten op zee, welke is aangenomen bij IMO-resolutie A.849 - (20) en als bijlage is toegevoegd aan de recentste versie van resolutie A.884 - (21) van de algemene vergadering van de IMO, een onderzoek uit wanneer een schip dat hun vlag voert betrokken is bij een ongeval of incident op zee met verontreiniging. Dergelijke onderzoeken naar ongevallen worden uitgevoerd door passend gekwalificeerde onderzoekers die bekwaam zijn op het gebied van het ongeval en die door de lidstaten beschikbaar worden gesteld , ongeacht de plaats waar het ongeval of incident zich voordoet. Artikel 10 Minimumbemanningssterkte De lidstaten zien erop toe dat de schepen die hun vlag voeren voldoende bemand zijn vanuit het oogpunt van de beveiliging van mensenlevens op zee en voldoen aan de beginselen met betrekking tot minimumbemanningssterkte, zoals vastgesteld in resolutie A.890-(21) van de algemene vergadering van de IMO inzake de beginselen van minimumbemanningssterkte, in zijn recentste versie, waarbij rekening wordt gehouden met de relevante richtsnoeren bij die resolutie. Artikel 11 Begeleidende maatregelen 1. De lidstaten ontwikkelen of onderhouden een vlootgegevensbank voor hun schepen, waarin de belangrijkste technische bijzonderheden van elk schip en de in lid 2 vermelde informatie wordt opgenomen, of zorgen ervoor dat zij rechtstreeks toegang hebben tot een gegevensbank met soortgelijke informatie. De lidstaten verlenen de Commissie het recht van toegang of - al naargelang het geval - gezamenlijke toegang tot de gegevensbank voor hun schepen, met de mogelijkheid daaruit informatie op te vragen en gegevens met hen uit te wisselen . 2. De volgende informatie wordt in de gegevensbank van elke lidstaat opgenomen: 3. De in lid 2 opgenomen lijst van informatie kan in het licht van ontwikkelingen met betrekking tot nieuwe gegevensbanken overeenkomstig de in artikel 18, lid 2, bedoelde regelgevingsprocedure worden gewijzigd. Overeenkomstig de in artikel 18, lid 2, bedoelde regelgevingsprocedure kan een geharmoniseerde wijze voor het verstrekken van gegevens worden vastgesteld. 4. Wanneer een schip voor overdracht naar een ander register wordt uitgeschreven, wordt de in lid 2 opgesomde informatie onverwijld in haar geheel aan de nieuwe vlaggenstaat medegedeeld. Artikel 12 Beoordeling en bijsturing van de prestaties van vlaggenstaten 1. De lidstaten beoordelen jaarlijks hun prestaties met betrekking tot de bepalingen van deze richtlijn. 2. De maatregelen ter beoordeling van de prestaties van de vlaggenstaten omvatten, onder meer, aanhoudingscijfers van de havenstaten, inspectieresultaten van de vlaggenstaten, ongevallenstatistieken, communicatie- en informatieprocessen, jaarlijkse verliesstatistieken (exclusief constructive total losses) en andere passende prestatie-indicatoren aan de hand waarvan kan worden bepaald of de personeelsleden, middelen en administratieve procedures volstaan om aan de vlaggenstaatverplichtingen te voldoen. 3. Een gemeenschappelijke methode voor het beoordelen van de prestaties van vlaggenstaten wordt vastgesteld overeenkomstig de in artikel 18, lid 2, bedoelde regelgevingsprocedure . 4. Lidstaten die op 1 juli van het kalenderjaar op de zwarte of grijze lijst van het jaarverslag van het Memorandum van Overeenstemming van Parijs inzake havenstaatcontrole voorkomen, dienen vóór 1 september van dat jaar een uitgebreid verslag over hun gebrekkige prestaties als vlaggenstaat bij de Commissie in. In dat verslag worden de belangrijkste redenen voor het gebrekkig presteren aangeduid en geanalyseerd; voorts wordt nagegaan welke categorieën schepen verantwoordelijk zijn voor dat resultaat. Het verslag bevat ook een plan met herstelmaatregelen, eventueel met inbegrip van aanvullende controles, dat zo snel mogelijk ten uitvoer moet worden gelegd. Artikel 13 Audits van vlaggenstaten 1. Elke lidstaat ziet erop toe dat binnen drie jaar na de inwerkingtreding van deze richtlijn op geregelde tijdstippen een onafhankelijke audit van de naleving van deze richtlijn wordt uitgevoerd. 2. Het kader en de procedures voor de in lid 1 bedoelde audits worden vastgesteld overeenkomstig de in artikel 18, lid 2, bedoelde regelgevingsprocedure . Audits die overeenkomstig de bepalingen van IMO-*resolutie A.974(24) worden uitgevoerd, worden gelijkgesteld met de in lid 1 bedoelde audits indien aan de voorwaarden van lid 3 is voldaan, onverminderd eventuele aanvullende inspecties die door de Commissie of op haar verzoek worden uitgevoerd om na te gaan of aan de communautaire maritieme wetgeving is voldaan. 3. De geaudite lidstaat ziet erop toe dat: 4. Overeenkomstig de in artikel 18, lid 2, bedoelde regelgevingsprocedure : 5. Indien nodig doet de Commissie , in samenwerking met de lidstaten, aanbevelingen en voorstellen ter verbetering van de procedures en resultaten van het IMO-auditsysteem in het in lid 2 bedoelde geval . Artikel 14 Kwaliteitscertificering 1. Elke lidstaat ontwikkelt, implementeert en onderhoudt een systeem voor het kwaliteitsbeheer van hun instanties. Dat kwaliteitsbeheersysteem moet worden gecertificeerd overeenkomstig ISO-norm 9001:2000 of een gelijkwaardige norm die minstens alle aspecten van ISO-norm 9001:2000 omvat, en moet worden geaudit overeenkomstig de richtsnoeren van ISO-norm 19011:2002 of een gelijkwaardige norm die minstens alle aspecten van ISO-norm 19011:2002 omvat. Met betrekking tot die gelijkwaardige normen moet Richtlijn 98/34/EG van het Europees Parlement en de Raad (17) in acht worden genomen. 2. Het kwaliteitsbeheersysteem wordt opgezet binnen drie jaar na de inwerkingtreding van deze richtlijn. 3. Het kwaliteitsbeheersysteem wordt gecertificeerd binnen vier jaar na de inwerkingtreding van deze richtlijn. 4. De verwijzingen in lid 1 naar de ISO-normen kunnen worden bijgewerkt overeenkomstig de in artikel 18, lid 2, bedoelde regelgevingsprocedure . Artikel 15 Samenwerkingsovereenkomsten De Commissie dient vóór eind [2007] bij het Europees Parlement en de Raad een verslag in over de mogelijkheid om in overleg tussen de Europese Gemeenschap, de lidstaten en derde landen een Memorandum van Overeenstemming vast te stellen betreffende vlaggenstaatverplichtingen, dat ten doel heeft ten opzichte van de lidstaten gelijke mededingingsvoorwaarden te scheppen voor derde landen die zich hebben verbonden tot naleving van de Code voor de toepassing van verplichte IMO-instrumenten, aangenomen bij IMO- resolutie A.973(24), en die ermee instemmen een audit te ondergaan overeenkomstig de bepalingen van IMO- resolutie A.974 (24). Artikel 16 Doorgifte van informatie en kennisgevingen 1. Elke lidstaat stelt de IMO en de Commissie in kennis van de informatie die vereist is uit hoofde van de IMO-verdragen. 2. Elke lidstaat stelt de Commissie jaarlijks in kennis van: 3. Een geharmoniseerd modelformulier voor het verstrekken van de in lid 2 bedoelde informatie kan worden vastgesteld overeenkomstig de in artikel 18, lid 2, bedoelde regelgevingsprocedure . 4. Nadat de Commissie de informatie van de lidstaten heeft ontvangen, stelt zij een geconsolideerd verslag op over de tenuitvoerlegging van deze richtlijn. Dat verslag wordt ingediend bij het Europees Parlement en de Raad. Artikel 17 Wijzigingen Naast de in artikel 2, lid 2, artikel 6, lid 7, en artikel 11, lid 3, bedoelde wijzigingen, kan deze richtlijn worden gewijzigd overeenkomstig de in artikel 18, lid 2, bedoelde regelgevingsprocedure om rekening te houden met nieuwe bepalingen betreffende vlaggenstaten en nieuwe verbintenissen die op internationaal niveau zijn opgesteld, met name in het kader van de IMO en de IAO . Overeenkomstig artikel 5, lid 2, van Verordening (EG) nr. 2099/2002 kunnen de wijzigingen van de IMO-verdragen en van de Code voor de toepassing van de verplichte IMO-instrumenten van het toepassingsgebied van deze richtlijn worden uitgesloten. Artikel 18 Comité 1. De Commissie wordt bijgestaan door het bij artikel 3 van Verordening (EG) nr. 2099/2002 ingestelde Comité voor maritieme veiligheid en voorkoming van verontreiniging door schepen (COSS). 2. Wanneer naar dit lid wordt verwezen, zijn de artikelen 5 en 7 van Besluit 1999/468/EG van toepassing, met inachtneming van artikel 8 van dat besluit. De in artikel 5, lid 6, van Besluit 1999/468/EG bedoelde termijn wordt vastgesteld op twee maanden. Artikel 19 Omzetting 1. De lidstaten doen de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden om uiterlijk op […] aan deze richtlijn te voldoen. Zij delen de Commissie de tekst van die bepalingen onverwijld mede, alsmede een tabel ter weergave van het verband tussen die bepalingen en deze richtlijn. Wanneer de lidstaten die bepalingen aannemen, wordt in die bepalingen zelf of bij de officiële bekendmaking daarvan naar deze richtlijn verwezen. De regels voor die verwijzing worden vastgesteld door de lidstaten. 2. De lidstaten delen de Commissie de tekst van de belangrijkste bepalingen van intern recht mede die zij op het onder deze richtlijn vallende gebied vaststellen. Artikel 20 Inwerkingtreding Deze richtlijn treedt in werking op de twintigste dag volgende op die van haar bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese Unie. Deze richtlijn is gericht tot de lidstaten. Gedaan te Voor het Europees Parlement Voor de Raad De Voorzitter De Voorzitter BIJLAGE I VLAGGENSTAATCODE (FSC) DELEN 1 EN 2 VAN DE CODE VOOR DE TOEPASSING VAN VERPLICHTE IMO-INSTRUMENTEN DEEL 1 – GEMEENSCHAPPELIJKE GEBIEDEN Doel 1. Het doel van deze Code is de maritieme veiligheid en de bescherming van het mariene milieu wereldwijd te verbeteren. 2. De verschillende instanties interpreteren deze Code naar gelang van hun eigen omstandigheden en moeten alleen de in punt 6 vermelde instrumenten uitvoeren waarvoor ze overeenkomstsluitende regering of partij zijn. Door geografische en andere redenen spelen sommige instanties een belangrijker rol als vlaggenstaat dan als haven- of kuststaat, terwijl andere een belangrijker rol spelen als kust- of havenstaat dan als vlaggenstaat. Het feit dat de balans naar de ene of de andere kant overhelt, heeft echter geen enkele invloed op hun verplichtingen als vlaggen-, haven- of kuststaat. Strategie 3. Opdat een staat het doel van deze Code zou kunnen verwezenlijken, moet een strategie wordt opgesteld waarin de volgende punten aan bod komen: Bij de toepassing van de bovenvermelde strategie moeten de richtsnoeren van deze Code worden nageleefd. Algemeen 4. Krachtens de bepalingen van het Verdrag van de Verenigde Naties inzake het recht van de zee uit 1982 (UNCLOS) en IMO-verdragen, zijn de nationale instanties verantwoordelijk voor het uitvaardigen van wetten en regels en voor het nemen van alle overige maatregelen die nodig zijn om deze instrumenten volledig ten uitvoer te leggen en aldus te garanderen dat, vanuit het oogpunt van de veiligheid van mensenlevens op zee en de bescherming van het mariene milieu, een schip geschikt is voor de dienst waarvoor het is bestemd en bemand is met vakbekwaam maritiem personeel. 5. Bij het nemen van maatregelen om verontreiniging van het mariene milieu te voorkomen, beperken en controleren, moeten staten zodanig tewerk gaan dat schade of gevaar zich direct noch indirect van het ene gebied naar het andere verplaatst en dat een bepaald type verontreiniging niet verandert in een ander type (UNCLOS, artikel 195). Toepassingsgebied 6. Deze Code heeft betrekking op de volgende verplichte IMO-instrumenten: 1) het Internationaal Verdrag inzake de veiligheid van mensenlevens op zee van 1974, zoals gewijzigd (SOLAS 74); 2) het Protocol van 1978 bij het Internationaal Verdrag inzake de veiligheid van mensenlevens op zee van 1974, zoals gewijzigd (SOLAS PROT 1978); 3) het Protocol van 1988 bij het Internationaal Verdrag inzake de veiligheid van mensenlevens op zee van 1974, zoals gewijzigd (SOLAS PROT 1988); 4) het Internationaal Verdrag ter voorkoming van verontreiniging door schepen van 1973, zoals aangevuld bij het Protocol van 1978 (MARPOL 73/78); 5) het Protocol van 1997 tot wijziging van het Internationaal Verdrag ter voorkoming van verontreiniging door schepen van 1973, zoals gewijzigd bij het Protocol van 1978 (MARPOL PROT 1997); 6) het Internationaal Verdrag betreffende de normen voor zeevarenden inzake opleiding, diplomering en wachtdienst van 1978, zoals gewijzigd, (STCW); 7) het Internationaal Verdrag betreffende de uitwatering van schepen van 1966 (LL 66); 8) het Protocol van 1988 bij het Internationaal Verdrag betreffende de uitwatering van schepen van 1966 (LL PROT 1988); 9) het Internationaal Verdrag betreffende de meting van schepen van 1969 (Tonnage 69); en 10) het Verdrag inzake internationale bepalingen ter voorkoming van aanvaringen op zee, van 1972, zoals gewijzigd, (COLREG 72), en op alle instrumenten die krachtens deze verdragen en protocollen verplicht worden gesteld. Zie bijlagen 1 tot en met 4 voor niet-limitatieve lijsten van verplichtingen uit hoofde van de bovenvermelde verplichte instrumenten. Bijlage 5 bevat een lijst van de relevante instrumenten en bijlage 6 bevat een overzicht van wijzigingen op de verplichte instrumenten waarop de Code betrekking heeft (18) . Initiële acties 7. Wanneer een nieuw of gewijzigd verplicht IMO-instrument van kracht wordt voor een staat, moet de overheid van die staat de bepalingen van dat instrument ten uitvoer kunnen leggen en kunnen afdwingen via passende nationale wetgeving en moet ze de nodige uitvoerings- en handhavingsinfrastructuur ter beschikking kunnen stellen. De overheid moet: 8. In de "Richtsnoeren voor maritieme wetgeving", een publicatie van de Verenigde Naties (19) , wordt een kader voorgesteld voor het opstellen van nationale wetgeving ter uitvoering van de bepalingen van de relevante IMO-instrumenten. Informatieverstrekking 9. De staat moet zijn strategie, zoals vermeld in punt 3, inclusief informatie over zijn nationale wetgeving, aan alle betrokkenen meedelen. Verslagen 10. Voorzover van toepassing moeten verslagen worden opgesteld en bijgewerkt om te kunnen aantonen dat de staat zijn vereisten heeft nageleefd en doeltreffend tewerk is gegaan. Deze verslagen moeten leesbaar, onmiddellijk identificeerbaar en opvraagbaar blijven. Er moet een gedocumenteerde procedure worden opgesteld voor het vaststellen van de controles die nodig zijn voor de identificatie, opslag, bescherming, opvraging, bewaartijd en ordening van de verslagen. Verbetering 11. De staten moeten de adequaatheid van de maatregelen die ze hebben genomen om de door hen aanvaarde verdragen en protocollen ten uitvoer te leggen, voortdurend verbeteren. Deze verbetering moet plaatsvinden via nauwgezette en doeltreffende toepassing en afdwinging van de nationale wetgeving, voorzover van toepassing, en via toezicht op de naleving. 12. De staat moet een klimaat stimuleren dat mensen de mogelijkheid biedt om hun prestaties inzake maritieme veiligheid en milieubescherming te verbeteren. 13. Bovendien moet de staat actie ondernemen om de oorzaken van niet-naleving te identificeren en te elimineren, zodat herhaling kan worden voorkomen. Deze acties omvatten: 14. De staat moet ook nagaan welke maatregelen kunnen worden genomen om de oorzaken van potentiële gevallen van niet-naleving weg te nemen, zodat dergelijke gevallen kunnen worden voorkomen. DEEL 2 – VLAGGENSTATEN Toepassing 15. Om zich doeltreffend van hun verantwoordelijkheden en verplichtingen te kunnen kwijten, moeten vlaggenstaten: 16. De vlaggenstaten moeten de middelen ter beschikking stellen en de procedures vaststellen voor het opstellen van een programma voor veiligheid en milieubescherming, dat minstens moet bestaan uit: 17. Vlaggenstaten moeten erop toezien dat schepen die het recht hebben onder hun vlag te varen voldoende en doeltreffend bemand zijn, waarbij rekening moet worden gehouden met de door de IMO goedgekeurde beginselen inzake veilige minimumbemanning. Bevoegdheidsoverdracht 18. Vlaggenstaten die erkende organisaties de toelating geven uit hun naam controles en inspecties uit te voeren, certificaten en documenten af te geven, schepen te markeren en andere krachtens de IMO-verdragen vereiste werkzaamheden uit te voeren, moeten deze toelating regelen overeenkomstig SOLAS-voorschrift XI-1/1, teneinde: 19. Vlaggenstaten die inspecteurs aanstellen om uit hun naam controles en inspecties uit te voeren, moeten overeenkomstig punt 18, en met name alinea 3 en 4, regels voor dergelijke aanstellingen opstellen. 20. De vlaggenstaat moet een toezichtsprogramma opstellen of deelnemen aan een dergelijk programma; dat programma moet voorzien in de nodige middelen voor toezicht op en communicatie met de erkende organisaties van de vlaggenstaat teneinde te garanderen dat de vlaggenstaat volledig voldoet aan zijn internationale verplichtingen. De vlaggenstaat kan dit verwezenlijken door: Handhaving 21. Vlaggenstaten moeten alle nodige maatregelen nemen om te garanderen dat de internationale regels en normen worden nageleefd door de schepen die het recht hebben hun vlag te voeren en door de entiteiten en personen die onder hun rechtsbevoegdheid vallen. Voorbeelden van dergelijke maatregelen zijn: 22. Vlaggenstaten moeten overwegen een controle- en toezichtsprogramma op te stellen en toe te passen teneinde: 23. Bovendien moeten de vlaggenstaten: 24. Wanneer een staat ervan in kennis wordt gesteld dat een schip dat het recht heeft zijn vlag te voeren door een havenstaat is aangehouden, moet de vlaggenstaat erop toezien dat passende corrigerende maatregelen worden genomen om het schip in kwestie onmiddellijk in overeenstemming te brengen met de toepasselijke internationale verdragen. 25. Een vlaggenstaat of een erkende organisatie die optreedt namens de vlaggenstaat mag pas een internationaal certificaat afgeven aan een schip wanneer is vastgesteld dat het schip aan alle toepasselijke eisen voldoet. 26. Een vlaggenstaat mag pas een internationaal bekwaamheidscertificaat of een goedkeuring afgeven aan een persoon wanneer is vastgesteld dat die persoon aan alle toepasselijke eisen voldoet. Controleurs van vlaggenstaten 27. De vlaggenstaat moet de verantwoordelijkheden en bevoegdheden van alle personeelsleden die werkzaamheden met betrekking tot veiligheid en de voorkoming van verontreiniging beheren, uitvoeren en controleren, alsook de wederzijdse betrekkingen tussen deze personeelsleden definiëren en documenteren. 28. De personeelsleden die verantwoordelijk zijn voor controles, inspecties en audits aan boord van schepen of die deze controles, inspecties en audits uitvoeren, alsook de bedrijven die onder de relevante verplichte IMO-instrumenten vallen, moeten minstens beschikken over: 29. Het in punt 28, onder 1), bedoelde personeel moet minstens drie jaar dienst op zee hebben gedaan als officier aan dek of in het motorgedeelte. 30. Het in punt 28, onder 2), bedoelde personeel moet minstens drie jaar in een relevante functie hebben gewerkt. 31. Bovendien moet dergelijk personeel aan de hand van aantoonbare opleidingsprogramma's passende praktische en theoretische kennis hebben opgedaan van schepen, de werking van schepen en de bepalingen van de relevante nationale en internationale instrumenten die nodig zijn om hun functie als controleurs van vlaggenstaten te kunnen vervullen. 32. De scholing en opleiding van het ander personeel dat bijstand verleent bij de uitvoering van dergelijke werkzaamheden, alsook het toezicht op dit personeel, moet in overeenstemming zijn met de taken die ze gerechtigd zijn uit te voeren. 33. Ervaring op expertisegebied wordt als een voordeel beschouwd; indien de inspecteurs geen ervaring hebben, moet de instantie in passende praktijkopleiding voorzien. 34. Vlaggenstaten kunnen inspecteurs officieel erkennen via een formeel, gedetailleerd opleidingsprogramma dat leidt tot hetzelfde kennis- en vaardigheidsniveau als vereist in de punten 29 tot en met 32. 35. De vlaggenstaat moet een gedocumenteerd systeem opzetten voor de kwalificaties van de personeelsleden en de permanente bijwerking van de kennis waarover zij dienen te beschikken voor de taken die ze gerechtigd zijn uit te voeren. 36. Afhankelijk van de te vervullen functies dienen deze kwalificaties betrekking te hebben op: 37. De vlaggenstaat dient de controleur een document te verschaffen waarmee hij/zij zich tijdens de uitvoering van zijn/haar taken kan identificeren. Onderzoeken van vlaggenstaten 38. Wanneer zich een ongeval of een verontreinigingsincident voordoet, moet een onderzoek worden uitgevoerd. Onderzoeken naar ongevallen moeten worden uitgevoerd door gekwalificeerde onderzoekers die bevoegd zijn in zaken die betrekking hebben op het ongeval. De vlaggenstaat moet bereid zijn hiertoe gekwalificeerde onderzoekers ter beschikking te stellen, ongeacht de plaats waar het ongeval of de vervuiling zich voordoet. 39. De vlaggenstaat moet ervoor zorgen dat individuele onderzoekers over de nodige praktische kennis en ervaring beschikken op de gebieden die tot hun normale taken behoren. Om onderzoekers te helpen bij het uitvoeren van taken die niet tot hun normale takenpakket behoren, moet de vlaggenstaat ervoor zorgen dat deskundigheid op de volgende gebieden vrij beschikbaar is: 40. Ongevallen met persoonlijk letsel die drie of meer dagen werkongeschiktheid tot gevolg hebben, overlijdens ten gevolge van arbeidsongevallen en dodelijke ongevallen met schepen van de vlaggenstaat moeten worden onderzocht en de resultaten van die onderzoeken moeten openbaar worden gemaakt. 41. Ongevallen met schepen moeten worden onderzocht en er moet verslag over worden uitgebracht overeenkomstig de relevante IMO-verdragen en de door de IMO ontwikkelde richtsnoeren (24) . Het verslag van het onderzoek moet samen met de opmerkingen van de vlaggenstaat naar de IMO worden gestuurd, overeenkomstig de bovenvermelde richtsnoeren. Beoordeling en herziening 42. De vlaggenstaten moeten op periodieke basis een beoordeling uitvoeren van hun prestaties met betrekking tot de tenuitvoerlegging van de administratieve processen, procedures en middelen die nodig zijn om te voldoen aan de verplichtingen van de verdragen waar ze partij bij zijn. 43. De prestaties van de vlaggenstaten kunnen onder meer aan de hand van de volgende maatregelen worden beoordeeld: het aantal schepen dat door havenstaten is aangehouden, de resultaten van de inspecties van vlaggenstaten, ongevallenstatistieken, communicatie- en informatieprocessen, jaarstatistieken van verloren gegane schepen (exclusief constructive total losses (CTLs)), en andere prestatie-indicatoren, voorzover van toepassing, aan de hand waarvan kan worden bepaald of het personeel, de middelen en de administratieve procedures volstaan om aan de vlaggenstaatverplichtingen te voldoen. 44. De maatregelen omvatten regelmatige monitoring van: BIJLAGE II MINIMUMCRITERIA VOOR CONTROLEURS VAN VLAGGENSTATEN (bedoeld in artikel 8) 1. De controleurs moeten gemachtigd zijn om de in deze richtlijn door de bevoegde instantie van de lidstaat vermelde controles uit te voeren. 2. De controleurs moeten beschikken over passende theoretische kennis en praktische ervaring met schepen, met de exploitatie van schepen en met de bepalingen van de relevante nationale en internationale voorschriften. Deze kennis en ervaring moeten worden opgedaan via gedocumenteerde opleidingsprogramma's. 3. De controleurs moeten ook minimaal: 4. De overeenkomstig punten 3(1) en 3(2) gekwalificeerde controleurs moeten na het behalen van hun bekwaamheidscertificaat of –kwalificaties hun technische kennis van schepen en de werking van schepen op peil hebben gehouden. 5. De overeenkomstig punt 3(3) gekwalificeerde controleurs moeten over dezelfde kennis en vaardigheden beschikken als de overeenkomstig punten 3(1) en 3(2) gekwalificeerde inspecteurs. 6. De controleurs moeten in staat zijn om mondeling en schriftelijk met zeevarenden te communiceren in de taal die het meest gebruikelijk is op zee. 7. De controleurs mogen generlei commercieel , persoonlijk of familiebelang hebben in het gecontroleerde schip , noch in de bemanning, makelaar of agent, maatschappij, rederij of bevrachter daarvan, noch in enigerlei niet-gouvernementele organisatie die wettelijk verplichte of classificatiecontroles uitvoert of scheepscertificaten afgeeft . 8. Controleurs die niet aan de bovenvermelde criteria beantwoorden worden toch aanvaard wanneer zij ten tijde van de goedkeuring van deze richtlijn in dienst waren van een bevoegde instantie voor wettelijk verplichte controles of controle-inspecties van havenstaten die partij zijn bij het Memorandum van Overeenstemming van Parijs inzake havenstaatcontrole . BIJLAGE III RICHTSNOEREN VOOR FOLLOW-UP ACTIES MET BETREKKING TOT SCHEPEN DIE DOOR EEN HAVENSTAAT ZIJN AANGEHOUDEN (bedoeld in artikel 6) 1. Aanhouding door een havenstaat 1. Wanneer de bevoegde instantie van een lidstaat (hierna de vlaggenstaat genoemd) ervan in kennis wordt gesteld dat een schip dat zijn vlag voert door een andere havenstaat is aangehouden, moet ze erop toezien dat passende corrigerende maatregelen worden genomen om het schip in overeenstemming te brengen met de toepasselijke regels en internationale verdragen. Als passend worden de hieronder opgesomde maatregelen beschouwd, met dien verstande dat deze lijst van maatregelen niet het treffen van maatregelen met een soortgelijke uitwerking of met een aanvullend karakter in de weg staat, voorzover deze stroken met de doelstellingen en middelen waarin deze richtlijn voorziet. 2. Onmiddellijke maatregelen 1. Zodra de vlaggenstaat in kennis is gesteld van de aanhouding moet ze contact opnemen met de rederij (de rederij voor ISM-doelstellingen) en de havenstaat om, voorzover mogelijk, kennis te nemen van de volledige omstandigheden van de aanhouding. 2. Op basis van deze informatie moet de vlaggenstaat nagaan welke onmiddellijke maatregelen nodig zijn om het schip in overeenstemming te brengen. De vlaggenstaat kan van oordeel zijn dat bepaalde tekortkomingen onmiddellijk en tot tevredenheid van de havenstaat kunnen worden rechtgezet (bijvoorbeeld een onderhoudsbeurt van een reddingssloep). In dergelijke gevallen moet de vlaggenstaat aan de havenstaat vragen te bevestigen dat de tekortkomingen zijn rechtgezet. 3. In het geval van ernstiger tekortkomingen, met name structurele en andere tekortkomingen die onder de certificaten vallen die door een erkende organisatie namens de vlaggenstaat of door de vlaggenstaat zelf zijn afgegeven, moet de vlaggenstaat eisen dat een van zijn controleurs een speciale aanvullende controle mag uitvoeren of moet de vlaggenstaat een controleur van de erkende organisatie aanstellen die de controle uitvoert namens de vlaggenstaat. Tijdens deze inspectie moet in de eerste plaats aandacht worden besteed aan de gebieden waarop door de havenstaat tekortkomingen zijn vastgesteld. Wanneer de controleur van de vlaggenstaat of de erkende organisatie dit nodig acht, kan de controle worden uitgebreid tot een volledige controle van de gebieden die onder de relevante wettelijk verplichte certificaten vallen. 4. Wanneer de onder punt 3 vermelde erkende inspectie door de erkende organisatie is uitgevoerd, moet de controleur de vlaggenstaat in kennis stellen van de genomen maatregelen en van de toestand van het schip na deze inspectie, zodat de vlaggenstaat kan bepalen welke verdere maatregelen eventueel nodig zijn. 5. Indien de inspectie van de havenstaat overeenkomstig artikel 9, punt 4, van Richtlijn 95/21/EG of artikel 13, lid 5, van Richtlijn 2007 /…/EG [ betreffende havenstaatcontrole], is opgeschort, moet de vlaggenstaat een nieuwe controle van het schip organiseren voor de certificaten die betrekking hebben op de gebieden waarop door de havenstaat tekortkomingen zijn vastgesteld en voor andere gebieden waarop vervolgens tekortkomingen zijn vastgesteld. De vlaggenstaat moet deze controle zelf uitvoeren of vragen dat de controleur van de erkende organisatie een volledig verslag overlegt en, voorzover nodig, bevestigt dat de controle is uitgevoerd en dat alle tekortkomingen zijn rechtgezet. Wanneer de vlaggenstaat genoegen neemt met het verslag en de bevestiging, moet zij de havenstaat bevestigen dat het schip voldoet aan de eisen van de relevante voorschriften en internationale verdragen. 6. Wanneer zeer ernstige overtredingen van de voorschriften en internationale verdragen worden vastgesteld, moet de vlaggenstaat altijd een eigen controleur sturen om de inspecties uit te voeren of toezicht te houden op de onder punten 3 tot en met 5 vermelde inspecties en controles. Dit mag niet worden overgelaten aan een inspecteur van de erkende organisatie. 7. Tenzij punt 10 van toepassing is, moet de vlaggenstaat eisen dat de rederij corrigerende maatregelen neemt om het schip in overeenstemming te brengen met de toepasselijke voorschriften en internationale verdragen alvorens het schip de haven waar het is aangehouden mag verlaten (bovenop de corrigerende maatregelen die door de havenstaat worden geëist). Wanneer dergelijke corrigerende maatregelen niet worden uitgevoerd, worden de relevante certificaten ingetrokken. 8. De vlaggenstaat moet nagaan in welke mate de door de havenstaat en naar aanleiding van een inspectie/controle van de vlaggenstaat vastgestelde tekortkomingen duiden op een gebrekkig veiligheidsbeheersysteem van het schip en de rederij. Indien nodig moet de vlaggenstaat een nieuwe audit van het schip en/of de rederij organiseren en in samenspraak met de havenstaat bepalen of deze nieuwe audit moet plaatsvinden alvorens het schip de haven waar het is aangehouden mag verlaten. 9. De vlaggenstaat moet permanent contact onderhouden en samenwerken met de havenstaat om te helpen bij de rechtzetting van de vastgestelde tekortkomingen en zo snel mogelijk te reageren op verzoeken om verduidelijking vanwege de havenstaat. 10. Wanneer de tekortkomingen niet kunnen worden verholpen in de haven waar het schip is aangehouden en wanneer de havenstaat, overeenkomstig artikel 11, punt 1, van Richtlijn 95/21/EG of artikel 15, punt 1, van Richtlijn 2007 /…/EG [ betreffende havenstaatcontrole], het schip toestaat zich naar een reparatiewerf te begeven, moet de vlaggenstaat contact opnemen met de havenstaat om te bepalen onder welke voorwaarden deze reis mag plaatsvinden en deze voorwaarden schriftelijk bevestigen. 11. Als het schip niet aan de in punt 10 vermelde voorwaarden voldoet of zich niet meldt bij de overeengekomen reparatiewerf, moet de vlaggenstaat de rederij onmiddellijk om uitleg vragen en overwegen de certificaten van het schip in te trekken. Bovendien moet de vlaggenstaat een aanvullende controle uitvoeren zodra de gelegenheid zich voordoet. 12. Als de vlaggenstaat uit de beschikbare informatie besluit dat de aanhouding niet gerechtvaardigd is, moet de vlaggenstaat zijn bezorgdheid te kennen geven aan de havenstaat en contact opnemen met de rederij om te overwegen gebruik te maken van de in de havenstaat beschikbare beroepsprocedure. 3. Aanvullende maatregelen 1. Afhankelijk van de ernst van de vastgestelde tekortkomingen en de onmiddellijke maatregelen die zijn genomen, moet de vlaggenstaat overwegen een aanvullende controle uit te voeren nadat het schip door de havenstaat is vrijgegeven. Deze aanvullende controle omvat een beoordeling van de doeltreffendheid van het veiligheidsbeheersysteem en moet door de vlaggenstaat worden uitgevoerd binnen [6] weken nadat hij in kennis is gesteld van de aanhouding. De kosten van de aanvullende controle komen ten laste van de rederij. Als de vlaggenstaat binnen [3] maanden een wettelijke verplichte controle van het schip had gepland, mag de aanvullende controle tot dan worden uitgesteld. 2. Bovendien moet de vlaggenstaat nagaan of de betrokken rederij een nieuwe audit moet ondergaan. De vlaggenstaat moet ook de inspectiegeschiedenis van de andere schepen die onder de verantwoordelijkheid van dezelfde rederij varen opnieuw bezien om na te gaan of de schepen van die rederij gemeenschappelijke tekortkomingen vertonen. 3. Als het schip in de afgelopen twee jaar meer dan eens terecht is aangehouden, moeten de aanvullende maatregelen sneller worden uitgevoerd; de aanvullende controle van de vlaggenstaat moet dan in elk geval plaatsvinden binnen [4] weken nadat de vlaggenstaat in kennis is gesteld van de aanhouding. 4. Als de aanhouding ertoe leidt dat een schip de toegang tot een haven wordt geweigerd overeenkomstig artikel 7 ter van Richtlijn 95/21/EG of artikel 10 van Richtlijn 2007 /…/EG [ betreffende havenstaatcontrole] moet de vlaggenstaat een aanvullende controle uitvoeren en alle nodige maatregelen nemen om te garanderen dat de rederij het schip volledig in overeenstemming brengt met alle relevante verdragen en voorschriften. Indien dit tot tevredenheid van de vlaggenstaat gebeurt, moet de vlaggenstaat de rederij een document verschaffen waarin dit wordt bevestigd. 5. De vlaggenstaat moet in alle gevallen nagaan welke juridische stappen, inclusief sancties die streng genoeg moeten zijn om schending van de communautaire voorschriften en van de internationale regels te voorkomen , tegen de rederij passend zouden zijn. Wanneer een schip voortdurend de toepasselijke communautaire voorschriften en internationale verdragen overtreedt, moet de vlaggenstaat nagaan welke aanvullende sancties nodig zijn, inclusief het schrappen van het schip uit zijn register. 6. Wanneer alle corrigerende maatregelen om het schip in overeenstemming te brengen met de internationale verdragen en communautaire voorschriften zijn uitgevoerd, moet de vlaggenstaat overeenkomstig SOLAS 74, zoals gewijzigd, hoofdstuk I, voorschrift 19(d) en alinea 5.2 van IMO- resolutie A.787 - (19), zoals gewijzigd , aan de IMO en aan Commissie een verslag over de IMO-gerelateerde aspecten doen toekomen, waarin ter attentie van de Commissie ook aanvullende informatie is vervat in verband met met de Gemeenschap gerelateerde bepalingen . 4. Aanvullende controle 1. De bovenvermelde aanvullende controle moet een onderzoek van de hierna vermelde delen van het schip omvatten. Dit onderzoek moet voldoende grondig zijn om de controleur van de vlaggenstaat ervan te overtuigen dat het schip, de uitrusting en de bemanning voldoen aan alle toepasselijke voorschriften en internationale verdragen. · Certificaten en documenten · De rompstructuur en -uitrusting · Voorwaarden voor de toewijzing van lastlijnen · De belangrijkste machines en systemen · De properheid van de machineruimtes · Reddingshulpmiddelen · Brandveiligheid · Navigatieapparatuur · Vrachtafhandeling en daartoe bestemde uitrusting · Radioapparatuur · Elektrische uitrusting · Voorkoming van verontreiniging · Leef- en werkomstandigheden · Bemanning · Certificering van de bemanning · Veiligheid van de passagiers · Operationele vereisten, inclusief communicatie met de bemanning, training, opleiding, werking en veiligheid van de brug en de machinekamer. 2. De aanvullende controle moet ook de in bijlage V van Richtlijn 95/21/EG of bijlage VIII, deel C, van Richtlijn 2007 /…/EG [ betreffende havenstaatcontrole] vermelde relevante punten voor een uitgebreide inspectie omvatten, maar mag niet beperkt blijven tot deze punten. De controleurs van vlaggenstaten moeten, wanneer zij dit nodig achten, ook functionele tests uitvoeren van overlevingsvaartuigen en de infrastructuur om deze te water te laten, de hoofd- en hulpmachines, de luikdeksels, hoofdelektriciteitsvoorziening en de bilgesystemen. (Medebeslissingsprocedure: eerste lezing) Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2005)0593 ) (1) , – gelet op artikel 251, lid 2 en artikel 80, lid 2 van het EG­Verdrag, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C6-0039/2006), – gelet op artikel 51 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie vervoer en toerisme en het advies van de Commissie juridische zaken ( A6-0055/2007 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan het Commissievoorstel, als geamendeerd door het Parlement; 2. verzoekt om hernieuwde voorlegging indien de Commissie voornemens is ingrijpende wijzigingen in dit voorstel aan te brengen of door een nieuwe tekst te vervangen. 3. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Standpunt van het Europees Parlement in eerste lezing vastgesteld op 29 maart 2007 met het oog op de aanneming van Richtlijn 2007/…/EG van het Europees Parlement en de Raad betreffende de wettelijke aansprakelijkheid en financiële zekerheden van scheepseigenaars (Voor de EER relevante tekst) HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, en met name op artikel 80, lid 2, Gezien het voorstel van de Commissie , Gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité (2) , Gezien het advies van het Comité van de Regio's (3) , Volgens de procedure van artikel 251 van het Verdrag (4) , Overwegende hetgeen volgt: (1) Het Gemeenschapsbeleid inzake zeevervoer heeft onder meer tot doel de kwaliteit van de koopvaardij te verbeteren door alle economische actoren bewust te maken van hun verantwoordelijkheid. (2) De bescherming van de Europese kusten en de Europese burgers tegen elke vorm van door scheepsrampen veroorzaakte milieuschade is een absolute prioriteit voor de EU. (3) De bescherming van de Europese kusten omvat twee aspecten: het voorkomen van ongevallen door ervoor te zorgen dat alleen veilige schepen in de vaart komen, en het vaststellen van regelingen die slachtoffers in staat stellen om binnen zo kort mogelijke tijd een schadevergoeding te ontvangen die de door het ongeval veroorzaakte schade volledig dekt. (4) In Richtlijn 2005/35/EG van het Europees Parlement en de Raad van 7 september 2005 inzake verontreiniging vanaf schepen en invoering van sancties voor inbreuken (5) , aangevuld door Kaderbesluit 2005/667/JBZ van de Raad van 12 juli 2005 tot versterking van het strafrechtelijk kader voor de bestrijding van verontreiniging vanaf schepen (6) , zijn reeds ontradende maatregelen vastgesteld. (5) De internationale regelingen inzake wettelijke aansprakelijkheid en schadevergoeding van derden voor schade in verband met het zeevervoer moeten ten uitvoer worden gelegd en verbeterd om te garanderen dat de exploitanten in de zeevervoersbranche erop toezien dat goederen alleen worden vervoerd met schepen van onberispelijke kwaliteit, om een passende schadeloosstelling te verzekeren van slachtoffers die niet bij de zeevervoersbranche betrokken zijn en om de exploitanten en hun vertegenwoordigers aan te sporen tot meer waakzaamheid en professionalisme. (6) Het protocol van 1996 bij het Verdrag van 1976 inzake de beperking van de aansprakelijkheid voor maritieme vorderingen (hierna "verdrag van 1996" genoemd) dient door alle lidstaten en door een groot aantal derde landen te worden geratificeerd. (7) Het is ook passend dat het Internationaal Verdrag inzake aansprakelijkheid en vergoeding voor schade in samenhang met het vervoer over zee van gevaarlijke en schadelijke stoffen van 1996 (het HNS-Verdrag), het Internationaal Verdrag inzake de wettelijke aansprakelijkheid voor schade door verontreiniging door bunkerolie van 2001 (het Bunkerolieverdrag) en het verdrag inzake het verwijderen van wrakken van 2007 door alle lidstaten en door een groot aantal derde landen worden geratificeerd . (8) Om een volledige en uniforme toepassing van het verdrag van 1996 in de gehele Europese Unie te garanderen, moet dat verdrag in de Gemeenschapswetgeving worden opgenomen. De Gemeenschapsregeling inzake wettelijke aansprakelijkheid moet scheepseigenaars de mogelijkheid bieden hun aansprakelijkheid te beperken tot de in dat verdrag vastgestelde maximumbedragen, overeenkomstig de bepalingen van dat verdrag. (9) Het dient onmogelijk te zijn de in het verdrag van 1996 voorziene beperking van de aansprakelijkheid aan te wenden ten nadele van niet bij de exploitatie van het zeevervoer betrokken slachtoffers, wanneer het optreden van de eigenaar van het schip dat de schade veroorzaakt heeft, niet als een goed vakman gehandeld heeft en hij zich bewust had moeten zijn van de schadelijke gevolgen van zijn optreden of nalatigheid. (10) De verplichting tot het stellen van een financiële zekerheid moet een betere bescherming van de slachtoffers mogelijk maken. Deze verplichting heeft eveneens tot gevolg dat schepen die niet aan de normen voldoen, worden uitgesloten en dat de concurrentie tussen de exploitanten wordt hersteld. Die verplichting vormt dus een noodzakelijke aanvulling van het verdrag van 1996. In resolutie A.898(21) heeft de Internationale Maritieme Organisatie (IMO) de lidstaten aanbevolen het stellen van een financiële zekerheid verplicht te stellen. De verzekeringsdekking moet voldoende hoog zijn om het hoofd te bieden aan situaties waarin de in het verdrag van 1996 vastgestelde maximumbedragen niet voldoende zijn, maar dit mag geen onevenredige last met zich meebrengen voor de sector. (11) Er moeten bijzondere maatregelen worden genomen om achtergelaten zeevarenden te beschermen, in overeenstemming met IMO- resolutie A.930(22) . (12) De opstelling van certificaten waarin wordt bevestigd dat de financiële zekerheid is gesteld, de kennisgeving van deze certificaten, de wederzijdse erkenning van de certificaten tussen de lidstaten en het feit dat slachtoffers een beroep kunnen doen op de financiële zekerheid om schadeloosstelling te verkrijgen, zijn essentiële onderdelen van deze richtlijn. (13) Het bij Verordening (EG) nr. 1406/2002 van het Europees Parlement en de Raad (7) opgerichte Europees Agentschap voor maritieme veiligheid, moet de nodige bijstand verlenen met het oog op de tenuitvoerlegging van deze richtlijn , met name om tegenstrijdige wetgeving in de lidstaten tegen te gaan . (14) De voor de uitvoering van deze richtlijn vereiste maatregelen moeten worden vastgesteld overeenkomstig Besluit 1999/468/EG van de Raad van 28 juni 1999 tot vaststelling van de voorwaarden voor de uitoefening van de aan de Commissie verleende uitvoeringsbepalingen (8) . (15) Aangezien de doelstelling van het overwogen optreden, namelijk de invoering van geharmoniseerde voorschriften inzake aansprakelijkheid en financiële zekerheid van scheepseigenaars teneinde een maritiem vervoer van hoge kwaliteit tot stand te brengen, niet voldoende door de lidstaten kan worden verwezenlijkt en derhalve, wegens de omvang en de gevolgen van het optreden, beter door de Gemeenschap kan worden verwezenlijkt, kan de Gemeenschap, overeenkomstig het in artikel 5 van het Verdrag neergelegde subsidiariteitsbeginsel, maatregelen nemen. Overeenkomstig het in hetzelfde artikel neergelegde evenredigheidsbeginsel gaat deze richtlijn niet verder dan nodig is om die doelstelling te verwezenlijken, HEBBEN DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD: Artikel 1 Onderwerp In deze richtlijn worden de regels betreffende bepaalde aspecten van de verplichtingen van exploitanten in de sector zeevervoer inzake wettelijke aansprakelijkheid vastgesteld en wordt voorzien in een passende financiële bescherming van achtergelaten zeevarenden. Artikel 2 Definities In deze richtlijn wordt verstaan onder: Artikel 3 Toepassingsgebied 1. Deze richtlijn, met uitzondering van artikelen 4 en 5, is van toepassing op 2 . Deze richtlijn is niet van toepassing op oorlogsschepen, marinehulpschepen of andere schepen in eigendom van of geëxploiteerd door een staat welke door de overheid worden gebruikt voor andere dan handelsdoeleinden. 3 . Deze richtlijn laat de tenuitvoerlegging van het Bunkerolieverdrag, het HNS-verdrag en het Internationale Verdrag inzake de wettelijke aansprakelijkheid voor schade door olieverontreiniging van 1992, in iedere lidstaat onverlet. Artikel 4 Wettelijke aansprakelijkheid voor schade door verontreiniging door bunkerolie De lidstaten worden zo spoedig mogelijk, en in ieder geval vóór de in artikel 18, lid 1, van deze richtlijn vermelde datum, partij bij het Bunkerolieverdrag. Artikel 5 Schade veroorzaakt door het vervoer over zee van schadelijke en gevaarlijke stoffen De lidstaten worden zo spoedig mogelijk, en in elk geval vóór de in artikel 18, lid 1, van deze richtlijn vermelde datum, partij bij het HNS-verdrag. Artikel 6 Aansprakelijkheidsregeling 1. De lidstaten worden zo snel mogelijk partij bij het verdrag van 1996, en in elk geval vóór de in artikel 18, lid 1, van deze richtlijn genoemde datum. De lidstaten die nog altijd partij zijn bij het Verdrag inzake de beperking van de aansprakelijkheid op het gebied van maritieme vorderingen van 1976, moeten dit opzeggen. 2. De lidstaten stellen de regeling inzake de wettelijke aansprakelijkheid van scheepseigenaars vast en garanderen dat het recht van scheepseigenaars om hun wettelijke aansprakelijkheid te beperken door alle bepalingen van het verdrag van 1996 wordt beheerst. 3. Met het oog op de toepassing van artikel 4 van het verdrag van 1996 kan het bewustzijn bij de verantwoordelijke persoon van de waarschijnlijkheid van de schade in alle gevallen worden afgeleid uit de aard en de omstandigheden zelf van zijn persoonlijke roekeloze daad of nalatigheid. 4. Overeenkomstig artikel 15 van het verdrag van 1996 zien de lidstaten er op toe dat artikel 4 van dat verdrag inzake de opheffing van de beperking van de aansprakelijkheid, niet van toepassing is op schepen die de vlag voeren van een land dat geen partij is bij het verdrag van 1996. In dergelijke gevallen moet in de door de lidstaten krachtens deze richtlijn ingevoerde wettelijke-aansprakelijkheidsregeling zijn bepaald dat de scheepseigenaar het recht om zijn aansprakelijkheid te beperken verliest wanneer wordt bewezen dat de schade het gevolg is van zijn persoonlijk handelen of nalaten, geschied hetzij met het oogmerk zodanige schade te veroorzaken, hetzij uit grove nalatigheid. Artikel 7 Financiële zekerheid voor wettelijke aansprakelijkheid Elke lidstaat neemt de nodige maatregelen om te garanderen dat alle eigenaars van schepen die de vlag van de lidstaat voeren over een financiële zekerheid beschikken om hun wettelijke aansprakelijkheid te dekken. Deze zekerheid moet ten minste het dubbele bedragen van het in het verdrag van 1996 vastgestelde maximumbedrag. Elke lidstaat neemt de nodige maatregelen om te garanderen dat alle eigenaars van schepen die de vlag van een derde land voeren overeenkomstig de voorschriften van de eerste alinea over een financiële zekerheid beschikken zodra die schepen de exclusieve economische zone van de lidstaat of een gelijkwaardige zone binnenvaren. Deze financiële zekerheid moet ten minste drie maanden gelden vanaf de datum waarop zij vereist is. Artikel 8 Financiële zekerheid in geval van achterlating van zeevarenden Elke lidstaat neemt de nodige maatregelen om te garanderen dat alle eigenaars van schepen die de vlag van die lidstaat voeren over een financiële zekerheid beschikken om de aan boord van die schepen werkende zeevarenden te beschermen in geval van achterlating, overeenkomstig IMO-resolutie A.930(22) , en de kosten van logies, medische zorg en repatriëring te dekken . Elke lidstaat neemt de nodige maatregelen om te garanderen dat alle eigenaars van schepen die de vlag van een derde land voeren overeenkomstig de voorschriften van de eerste alinea over een financiële zekerheid beschikken zodra die schepen een onder de jurisdictie van die lidstaat vallende haven of zeeterminal binnenvaren of in een onder de jurisdictie van die lidstaat vallende zone voor anker gaan. De lidstaten zien erop toe dat het stelsel van de financiële zekerheid in geval van achterlating van zeevarenden toegankelijk is overeenkomstig IMO - resolutie A.930(22). Artikel 9 Certificaat van financiële zekerheid 1. Het bestaan en de geldigheid van de in de artikelen 7 en 8 bedoelde financiële zekerheden moet worden bevestigd door een of meer certificaten, overeenkomstig de bepalingen van deze richtlijn en met gebruikmaking van het model in bijlage III . 2. De certificaten worden afgegeven door de bevoegde instanties van de lidstaten zodra deze zich ervan hebben vergewist dat de eigenaar van het schip aan de voorschriften van deze richtlijn voldoet. De bevoegde autoriteiten overwegen bij de afgifte van de certificaten ook of de verstrekker van de zekerheid een bedrijfsaanwezigheid heeft in de EU. Voor een in een lidstaat geregistreerd schip worden de certificaten afgegeven of gewaarmerkt door de bevoegde instantie van de staat waar het schip is geregistreerd. Voor een in een derde land geregistreerd schip kunnen de certificaten worden afgegeven of gewaarmerkt door de bevoegde instantie van iedere lidstaat. 3. De voorwaarden voor de afgifte en geldigheid van de certificaten, en met name de toekenningscriteria en de wijze van toekenning, alsook de maatregelen betreffende de verstrekkers van de financiële zekerheden, worden vastgesteld overeenkomstig de in artikel 17 , lid 2, bedoelde regelgevingsprocedure . 4. De certificaten zijn gebaseerd op het in de bijlage III opgenomen model en moeten de volgende gegevens bevatten: 5. De certificaten worden gesteld in de officiële taal of talen van de staat die deze afgeeft. Indien de certificaten niet in het Engels of het Frans zijn gesteld, moet een vertaling in een van deze talen in de tekst zijn opgenomen. Artikel 10 Kennisgeving van het certificaat van financiële zekerheid 1. Het certificaat moet zich aan boord van het schip bevinden, en een afschrift ervan wordt in bewaring gegeven bij de instantie die het register bijhoudt waarin het schip is ingeschreven of, indien het schip niet in een lidstaat is geregistreerd, bij de instantie van de staat die het certificaat heeft afgegeven of gewaarmerkt. De betrokken autoriteit legt een kopie van het certificatiedossier over aan het communautaire bureau genoemd in artikel 15, opdat dit het aan het register kan toevoegen. 2. De exploitant, agent of kapitein van een schip dat in de in artikel 7 bedoelde gevallen de exclusieve economische zone of een gelijkwaardige zone van een lidstaat binnenvaart, stelt de instanties van die lidstaat overeenkomstig de voorschriften van bijlage IV ervan in kennis dat het certificaat van financiële zekerheid zich aan boord bevindt. 3. De exploitant, agent of kapitein van een schip dat in de in artikel 8 bedoelde gevallen een onder de jurisdictie van een lidstaat vallende haven of zeeterminal als bestemming heeft of in een onder de jurisdictie van een lidstaat vallende zone voor anker moet gaan, stelt de instanties van die lidstaat overeenkomstig bijlage IV ervan in kennis dat het certificaat van financiële zekerheid zich aan boord bevindt. 4. De bevoegde instanties van de lidstaten moeten de in lid 1 genoemde gegevens kunnen uitwisselen via SafeSeaNet, het communautaire systeem voor de uitwisseling van maritieme informatie. Artikel 11 Sancties De lidstaten zien toe op de naleving van de regels die in onderhavige richtlijn worden gesteld en stellen sancties vast voor inbreuken op deze regels. Deze sancties moeten doeltreffend, proportioneel en afschrikkend zijn. Artikel 12 Wederzijdse erkenning tussen lidstaten van de certificaten van financiële zekerheid Elke lidstaat erkent de certificaten die een andere lidstaat overeenkomstig artikel 9 en met het oog op een in deze richtlijn vastgesteld doel heeft afgegeven of gewaarmerkt en beschouwt deze als gelijkwaardig aan de certificaten die hij zelf heeft afgegeven en gewaarmerkt, zelfs indien het een niet in die lidstaat geregistreerd schip betreft. Een lidstaat kan te allen tijde verzoeken om overleg met de staat van afgifte of waarmerking, indien hij meent dat de op het certificaat vermelde verzekeraar of garant financieel niet bij machte is de bij deze richtlijn opgelegde verplichtingen na te komen. Artikel 13 Rechtstreekse vordering tegen de verstrekker van de financiële zekerheid ter dekking van de wettelijke aansprakelijkheid Elke eis tot vergoeding van schade die door het schip is veroorzaakt, kan rechtstreeks worden ingesteld tegen de verstrekker van de financiële zekerheid ter dekking van de wettelijke aansprakelijkheid van de eigenaar. De verstrekker van de financiële zekerheid kan zich beroepen op de verweermiddelen die de eigenaar zelf zou mogen inroepen, behalve op de verweermiddelen die zijn gebaseerd op het faillissement of de liquidatie van de eigenaar. De verstrekker van de financiële zekerheid kan ook aanvoeren dat de schade het gevolg is van een opzettelijke fout van de eigenaar. Hij mag zich evenwel niet beroepen op de verweermiddelen die hij zou kunnen inroepen wanneer de eigenaar een vordering tegen hem instelt. De verstrekker van de financiële zekerheid kan de eigenaar in elk geval verplichten zich in de procedure te voegen. Artikel 14 Solidariteitsfonds ter dekking van de schade veroorzaakt door een schip zonder financiële zekerheid Er wordt een solidariteitsfonds opgericht voor de schadeloosstelling van derden, zowel natuurlijke als rechtspersonen, die schade hebben geleden welke is veroorzaakt door schepen die, in weerwil van de in deze richtlijn vastgelegde verplichtingen, hebben gevaren in de territoriale wateren van de EU zonder in het bezit te zijn van een certificaat van financiële zekerheid. De financiering van dit fonds, evenals de regels voor de werking ervan, wordt vastgesteld overeenkomstig de regelgevingsprocedure van artikel 17, lid 2. Artikel 15 Communautair bureau Er wordt een communautair bureau opgericht, dat tot taak heeft om een volledig register op te stellen van de afgegeven garantiecertificaten en om de geldigheid daarvan te bewaken en bij te werken, en ook om het bestaan te controleren van de door derde staten geregistreerde financiële zekerheden. Artikel 16 Verslagen Vijf jaar na de inwerkingtreding van deze richtlijn brengen de lidstaten bij de Commissie verslag uit over de ervaring die zij hebben opgedaan bij de toepassing van de richtlijn. In deze verslagen wordt ondermeer een evaluatie gegeven van de procedures van certificering en afgifte van de certificaten door de lidstaten en de noodzaak beoordeeld om deze taak volledig of ten dele aan het in artikel 15 vermelde communautaire bureau te delegeren. Op basis daarvan dient de Commissie bij het Europees Parlement en de Raad een verslag in dat de door haar relevant geachte voorstellen tot wijziging van deze richtlijn bevat. Artikel 17 Comité 1. De Commissie wordt bijgestaan door het bij Verordening (EG) nr. 2099/2002 van het Europees Parlement en de Raad (10) ingestelde Comité voor maritieme veiligheid en voorkoming van verontreiniging door schepen (COSS). 2. Wanneer naar dit lid wordt verwezen, zijn de artikelen 5 en 7 van Besluit 1999/468/EG van toepassing, met inachtneming van artikel 8 van dat besluit. De in artikel 5, lid 6, van Besluit 1999/468/EG bedoelde termijn wordt vastgesteld op drie maanden . Artikel 18 Omzetting 1. De lidstaten doen de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden om uiterlijk … (11) aan deze richtlijn te voldoen. Zij delen de Commissie de tekst van die bepalingen onverwijld mede, alsmede een tabel ter weergave van het verband tussen die bepalingen en deze richtlijn. Wanneer de lidstaten die bepalingen aannemen, wordt in die bepalingen zelf of bij de officiële bekendmaking daarvan naar deze richtlijn verwezen. De regels voor die verwijzing worden vastgesteld door de lidstaten. 2. De lidstaten delen de Commissie de tekst van de belangrijkste bepalingen van intern recht mede die zij op het onder deze richtlijn vallende gebied vaststellen. Artikel 19 Inwerkingtreding Deze richtlijn treedt in werking op de […] dag volgende op die van haar bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese Unie . Artikel 20 Adressaten Deze richtlijn is gericht tot de lidstaten. Gedaan te Voor het Europees Parlement Voor de Raad De Voorzitter De Voorzitter BIJLAGE I Verdrag inzake de beperking van de aansprakelijkheid voor maritieme vorderingen, 1976, gewijzigd bij het protocol van 1996 (De tekst van het Verdrag zal worden toegevoegd van zodra deze beschikbaar is in alle officiële talen) BIJLAGE II Resolutie van de algemene vergadering van de Internationale Maritieme Organisatie en van de raad van bestuur van de Internationale Arbeidsorganisatie getiteld "Richtsnoeren voor het stellen van een financiële zekerheid in het geval van achterlating van zeevarenden" (IMO-resolutie A.930(22)) (De tekst van de resolutie zal worden toegevoegd van zodra deze beschikbaar is in alle officiële talen) BIJLAGE III Model voor een certificaat van financiële zekerheid bedoeld in artikel 9 Naam van het schip Onderscheidingsnummer of -letter Haven van registratie Naam en adres van de eigenaar Ondergetekende verklaart dat het bovenvermelde schip gedekt is door een verzekeringspolis of financiële zekerheid die voldoet aan de voorwaarden van Richtlijn 2007 /.../EG van het Europees Parlement en de Raad betreffende de wettelijke aansprakelijkheid en financiële zekerheden van scheepseigenaars Type zekerheid....................…………………………………………………….. Duur van de zekerheid.........................................................................................…… Naam en adres van de verzekeraar(s) en/of persoon (personen) die de zekerheid verstrekt (verstrekken) Naam ........................................................................................................…............ Adres …………………………………………………………………………… Dit certificaat is geldig tot………………… Afgegeven of gewaarmerkt door de regering van ....................................................……… Gedaan te …………………, op …………………. Handtekening en hoedanigheid van de met de afgifte of waarmerking belaste ambtenaar BIJLAGE IV Lijst van de gegevens waarvan kennis moet worden gegeven overeenkomstig artikel 10 1. Identificatie van het schip (naam, roepnaam, IMO-identificatienummer, MMSI-nummer) 2. Datum en tijdstip 3. Lengte- en breedtegraad of bepaling van de werkelijke positie en afstand in zeemijlen vanaf een duidelijk geïdentificeerd punt 4. Haven van bestemming 5. Vermoedelijke aankomsttijd in de haven van bestemming of bij het loodsstation, zoals vereist door de bevoegde instantie, en vermoedelijke tijd van afvaart uit die haven 6. Aanwezigheid aan boord van het certificaat van financiële zekerheid 7. Adres waar gedetailleerde informatie over het certificaat kan worden verkregen. Indien mogelijk mag de in de punten 6 en 7 bedoelde informatie worden meegedeeld ter gelegenheid van andere kennisgevingsberichten, voorzover de voorwaarden van artikel 10 , lid 2, worden nageleefd. (Raadplegingsprocedure) Dit voorstel werd op 29 maart 2007 als volgt gewijzigd (1) : (Raadplegingsprocedure) Het Europees Parlement , – gezien het initiatief van de Republiek Oostenrijk (10543/2006) (1) , – gelet op artikel 34, lid 2, letter c) van het EU-Verdrag, – gelet op artikel 39, lid 1 van het EU-Verdrag, op grond waarvan het Parlement door de Raad is geraadpleegd (C6-0240/2006), – gelet op de artikelen 93 en 51 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken ( A6-0052/2007 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan het initiatief van de Republiek Oostenrijk, als geamendeerd door het Parlement; 2. verzoekt de Raad de tekst dienovereenkomstig te wijzigen; 3. verzoekt de Raad, wanneer deze voornemens is af te wijken van de door het Parlement goedgekeurde tekst, het Parlement hiervan op de hoogte te stellen; 4. wenst opnieuw te worden geraadpleegd ingeval de Raad voornemens is ingrijpende wijzigingen aan te brengen in het initiatief van de Republiek Oostenrijk; 5. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie, alsmede aan de regering van de Republiek Oostenrijk. Het Europees Parlement , – onder verwijzing naar resolutie 1244 van de VN-Veiligheidsraad van 10 juni 1999, – onder verwijzing naar het rapport van de gezant van de secretaris-generaal van de VN voor toetsing van de normen over de algemene toetsing van de tenuitvoerlegging van de normen, dat op 7 oktober 2005 is overgelegd aan de VN-Veiligheidsraad, – gezien het besluit van de VN-Veiligheidsraad neergelegd in de verklaring van zijn voorzitter van 24 oktober 2005 om in te stemmen met het voorstel van de secretaris-generaal om de gesprekken over de status van Kosovo te laten starten, – gezien de benoeming op 14 november 2005 van de heer Martti Ahtisaari tot speciaal gezant van de secretaris-generaal van de Verenigde Naties voor het proces met betrekking tot de status van Kosovo, – onder verwijzing naar de verklaring van de Contactgroep (VK, Frankrijk, Duitsland, Italië, de VS en Rusland) van 31 januari 2006 waarin de bijzondere aard van de kwestie Kosovo wordt beklemtoond – volgens de verklaring is deze het resultaat van het uiteenvallen van Joegoslavië en de hieruit voortvloeiende conflicten, etnische zuiveringen en gebeurtenissen van 1999, en van de lange periode van internationaal bestuur op basis van resolutie 1244 (1999) van de VN-Veiligheidsraad – en wordt opgeroepen om spoedig door middel van onderhandelingen tot een oplossing te komen, aangezien dit de beste koers is die kan worden gevolgd, – onder verwijzing naar de conclusies van het voorzitterschap van de Europese Raad van 14/15 december 2006, waarin de inspanningen van Martti Ahtisaari om een oplossing voor de statuskwestie te bewerkstelligen voluit worden gesteund en nogmaals herhaald wordt dat de EU bereid is om een belangrijke rol te vervullen bij de tenuitvoerlegging van de toekomstige statusregeling, – gezien het eindrapport van de speciale gezant voor Kosovo's toekomstige status en het uitgebreide voorstel voor een statusregeling voor Kosovo van 26 maart 2007, – gelet op artikel 45 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie buitenlandse zaken en het advies van de Commissie internationale handel ( A6-0067/2007 ), A. overwegende dat in de uitgangspunten van de Contactgroep van 7 oktober 2005 voor het regelen van de status van Kosovo benadrukt wordt dat een via onderhandelingen tot stand gekomen regeling een internationale prioriteit moet zijn en dat het onderhandelingsproces, zodra het gestart is, niet meer kan worden stopgezet en tot voltooiing moet worden gebracht; overwegende dat deze uitgangspunten duidelijk stellen dat er geen sprake kan zijn van een terugkeer naar de situatie van vóór maart 1999 of van een opdeling van Kosovo of vereniging van Kosovo met enig ander land of deel van een land, B. overwegende dat de bevolking van Kosovo in de jaren '90 van de vorige eeuw te lijden heeft gehad onder stelselmatig geweld en repressie, die in 1999 escaleerden in een massaverdrijving van de burgerbevolking, hetgeen de VN-Veiligheidsraad er in de nasleep van het NAVO-optreden toe gebracht heeft om te interveniëren en het gebied onder internationale civiele en militaire controle te plaatsen; overwegende dat hierdoor een situatie zonder precedent in het internationaal recht is ontstaan, C. overwegende dat de te veroordelen gebeurtenissen van maart 2004 aantonen dat er in Kosovo nog steeds spanningen heersen tussen de Albanese en de Servische gemeenschappen en dat er een oplossing moet worden gevonden die garanties biedt ten aanzien van de rechten van beide bevolkingsgroepen en ook van andere bevolkingsgroepen, overeenkomstig de publicaties van de Organisatie voor veiligheid en samenwerking in Europa (OVSE), de Raad van Europa en andere organisaties met bevoegdheden op het gebied van de bescherming van minderheden, D. overwegende dat de vaststelling van de toekomstige status van Kosovo zal bijdragen tot de economische ontwikkeling ervan, de opkomst van een volwaardige politieke klasse en de totstandkoming van een tolerante samenleving zonder enige vorm van segregatie in de provincie, E. overwegende dat het ondanks de vele gespreksronden jammer genoeg niet mogelijk is geweest om via onderhandelingen een voor beide partijen aanvaardbare regeling te bereiken, rekening houdende met het feit dat de speciale gezant van de VN de voorstellen voor de regeling aan de Contactgroep en de secretaris-generaal van de VN heeft voorgelegd, F. overwegende dat de definitieve regeling niet gedicteerd kan worden door met radicalisering in Kosovo of Servië te dreigen, maar het resultaat moet zijn van een oplossing waarbij met de belangen van alle betrokken partijen rekening wordt gehouden, G. overwegende dat bijkomende vertraging met betrekking tot de vaststelling van de status van Kosovo negatieve gevolgen voor de reeds fragiele en gespannen situatie kan hebben, H. overwegende dat de gebeurtenissen van 1999, het langdurige tijdelijke internationale bestuur en het ontstaan en de geleidelijke consolidering van de voorlopige instellingen voor zelfbestuur van Kosovo een uitzonderlijke situatie hebben gecreëerd die de reïntegratie van Kosovo in Servië onwaarschijnlijk maakt, I. overwegende dat de betrekkingen tussen Kosovo en Servië, gezien de nauwe culturele, religieuze en economische banden, verder moeten worden ontwikkeld in een geest van partnerschap en goed nabuurschap, in het belang van de gehele bevolking van Kosovo en Servië, J. overwegende dat het gebrek aan vertrouwen tussen de verschillende bevolkingsgroepen, de nog steeds wankele situatie en de noodzaak om de democratische, multi-etnische instellingen in Kosovo verder tot wasdom te laten komen, vereisen dat de internationale aanwezigheid in de nabije toekomst wordt voortgezet, K. overwegende dat de internationale gemeenschap moet blijven investeren in onderwijs, met name gelet op de ernstige uitdagingen waarvoor de jongere generatie in Kosovo staat; L. overwegende dat in het licht van de strategische ligging van Kosovo een centrale rol voor de Europese Unie weggelegd is voor het controleren, garanderen en faciliteren van de tenuitvoerlegging van de regeling met betrekking tot de status, alsook om democratische instellingen in Kosovo tot stand te helpen brengen en te consolideren, waarbij het Parlement zijn verantwoordelijkheden op het gebied van toezicht moet opnemen, M. overwegende dat de bijdrage van de EU echter afhankelijk moet worden gesteld van de naleving van bepaalde minimumvereisten in het kader van de regeling, N. overwegende dat de regeling van de definitieve status EU-compatibel moet zijn, d.w.z. dat zij moet voorzien in een grondwettelijk kader dat te verenigen valt met de Europese verwachtingen van Kosovo en de EU in staat moet stellen om alle instrumenten waarover zij beschikt, voluit in te zetten, 1. onderschrijft het door de VN gestuurde proces om de definitieve status van Kosovo te bepalen en de inspanningen om een levensvatbaar kader in te stellen waarmee stabiliteit en bescherming voor alle gemeenschappen in Kosovo en een autonome economische en sociale ontwikkeling op lange termijn kunnen worden gegarandeerd; onderschrijft het uitgebreide voorstel voor een regeling van de status van Kosovo van Martti Ahtisaari en is van oordeel dat soevereiniteit onder toezicht van de internationale gemeenschap de beste optie is om deze doelstellingen te realiseren; verwacht dat de VN-Veiligheidsraad op basis hiervan onverwijld een nieuwe resolutie ter vervanging van resolutie 1244 (1999) zal goedkeuren; 2. is van mening dat de enige duurzame oplossing voor Kosovo een regeling is die: 3. is van mening dat de regeling betreffende de toekomstige status van Kosovo moet stroken met het internationale recht; 4. spreekt de hoop uit dat in Servië spoedig een sterke en duidelijk pro-Europese regering kan worden gevormd, die zich op serieuze en positieve wijze inzet voor het zoeken naar een oplossing voor de kwestie van de status van Kosovo; benadrukt dat een dergelijke regering ook nodig is ten behoeve van de samenwerking met het Internationaal Straftribunaal voor het voormalige Joegoslavië (ICTY) en dat het onder deze omstandigheden mogelijk zal zijn de onderhandelingen over en de definitieve sluiting van een stabilisatie- en associatieovereenkomst tussen Servië en de Europese Unie te heropenen; 5. is van mening dat de definitieve regeling onder meer de volgende punten dient te omvatten: 6. onderstreept dat de oplossing in Kosovo geen precedent zal vormen in het internationale recht, omdat Kosovo onder VN-bestuur staat sinds 1999 en resolutie 1244 (1999) van de VN-Veiligheidsraad al bepalingen omvatte over de noodzaak de kwestie van de definitieve status van Kosovo op te lossen; concludeert dan ook dat de situatie in Kosovo hierdoor op geen enkele manier vergelijkbaar is met de situatie in andere conflictgebieden die niet onder VN-administratie vallen; 7. benadrukt dat een akkoord over de toekomst van Kosovo ook specifieke institutionele bepalingen voor Kosovska Mitrovica moet omvatten, die de rechten en de veiligheid van de Servische gemeenschap ten volle waarborgen zonder de eenheid van Kosovo in het gedrang te brengen; is van mening dat de internationale gemeenschap in overleg en samenwerking met Belgrado rechtstreeks op de naleving van deze bepalingen moet toezien; herinnert Servië er evenwel aan dat een dergelijk engagement in Kosovo gekoppeld is aan de samenwerking van Servië bij de tenuitvoerlegging van de regeling inzake de definitieve status; 8. is dan ook tevreden met het feit dat in het Ahtisaari-voorstel ruime autonomie voor de Servische en andere gemeenschappen wordt vooropgesteld, inclusief een substantiële gemeentelijke autonomie overeenkomstig de Europese beginselen van subsidiariteit en zelfbestuur; 9. is van mening dat de internationale gemeenschap haar aanwezigheid zoveel mogelijk moet toespitsen op hulp aan plaatselijke autoriteiten bij 10. is daarom van oordeel dat de internationale aanwezigheid in Kosovo, ook al moeten de beschikbare personele middelen in verhouding staan tot haar opdracht, niet in de vorming van een parallel bestuur mag uitmonden of een kopie van de bestaande, door de VN geleide administratie mag vormen; 11. benadrukt dat de internationale gemeenschap rechtstreeks corrigerend en in sommige gevallen zelfs substituerend moet kunnen opereren op cruciale gebieden zoals: 12. benadrukt dat extra inspanningen nodig zijn om de verdere terugkeer van vluchtelingen en ontheemden in heel Kosovo te ondersteunen; onderstreept dat de sleutel voor duurzame terugkeer werkgelegenheid is en dat duurzame economische ontwikkeling nu een prioriteit moet worden; onderstreept dat niet-Servische en niet-Albanese vluchtelingen, zoals Roma en Ashkali, bijzondere aandacht behoeven, met name de in eigen land ontheemde Roma die in de kampen in Kosovska Mitrovica wonen; 13. wijst op de behoefte van een niet-discriminerend en fair onderwijssysteem, waarmee Roma- en Ashkali-leerlingen gedeeltelijk onderwijs krijgen in de Roma-taal, zodat de identiteit en cultuur van deze minderheidsgemeenschappen wordt ondersteund; 14. benadrukt de belangrijke rol die voor de VN-Veiligheidsraad is weggelegd bij een definitief besluit over de toekomstige status van Kosovo; dringt er bij de Europese Unie en de EU-lidstaten, met name de lidstaten die ook lid van de Veiligheidsraad zijn, op aan dat zij hun volledige en actieve steun aan een levensvatbare oplossing voor de toekomstige status van Kosovo verlenen; 15. is van mening dat de goedkeuring van een nieuwe resolutie van de VN-Veiligheidsraad ook van cruciaal belang is voor het toekomstige engagement van de EU in Kosovo en dat zonder een dergelijke resolutie geen grotere betrokkenheid van de EU mag worden gepland; 16. stelt dat de Europese Unie, gelet op haar centrale rol bij de tenuitvoerlegging van de regeling, doorslaggevende zeggenschap moet hebben over de definitieve bepalingen van de regeling; 17. is van mening dat de lidstaten tot een gemeenschappelijk standpunt over de kwestie Kosovo moeten trachten te komen en roept de Raad derhalve op ernaar te streven een gemeenschappelijk standpunt over de kwestie van de status aan te nemen, waarin duidelijk de minimumvereisten worden aangegeven voor een duurzame, met de EU verenigbare oplossing voor Kosovo; 18. herinnert eraan dat de lidstaten die zitting hebben in de VN-Veiligheidsraad overeenkomstig artikel 19 van het Verdrag betreffende de Europese Unie geacht worden een gemeenschappelijk standpunt in te nemen en de Raad voortdurend over de onderhandelingen te informeren; verzoekt ook het Parlement geregeld op de hoogte te brengen; 19. verzoekt de EU-lidstaten die lid zijn van de Contactgroep, hun informatie met de EU-Raad van ministers en alle overige lidstaten te delen en de coördinatie en samenwerking met hen te verbeteren, omdat de EU als geheel de internationale verantwoordelijkheid en de financiële lasten van de definitieve regeling zal dragen; 20. roept de lidstaten in de VN-Veiligheidsraad en met name de permanente leden op een constructieve rol te spelen, zich in te zetten opdat de twee betrokken partijen zich flexibel opstellen en een ondubbelzinnige, duurzame oplossing voor Kosovo overeen te komen op basis van de voorstellen van de speciale gezant, voor zover mogelijk met de instemming van de twee partijen; 21. is bereid de nodige bijkomende middelen uit te trekken voor het financieren van toekomstig optreden van de EU in Kosovo in verband met de tenuitvoerlegging van de regeling van de status en ter ondersteuning van de EU-aspiraties van Kosovo, op voorwaarde dat: 22. steunt de oprichting van een EVDB (Europees veiligheids- en defensiebeleid)-missie in Kosovo die zal bijdragen aan de tenuitvoerlegging van de regeling van de status op het gebied van de rechtsstaat; is van mening dat de EVDB-missie over alle middelen dient te beschikken die nodig zijn om ervoor te zorgen dat zij haar mandaat kan uitoefenen en de zware verantwoordelijkheid die haar is toevertrouwd op zich kan nemen; 23. herinnert aan de toezegging die het Finse voorzitterschap namens de Raad deed in samenhang met de goedkeuring van de begroting voor 2007, namelijk dat het Parlement van gedetailleerde informatie over de reikwijdte, doelstellingen en waarschijnlijke financiële gevolgen van de mogelijk komende operatie zou worden voorzien naarmate de planning van de missie vordert; 24. wijst erop dat de Europese Unie in Kosovo zowel is vertegenwoordigd door het verbindingskantoor van de Commissie als door organen onder leiding van de Secretaris-generaal van de Raad/Hoge Vertegenwoordiger; verzoekt de Raad nadere aandacht te besteden aan de vraag of de organisatie van zijn aanwezigheid in Kosovo nog verder kan worden gestroomlijnd en vereenvoudigd; 25. is bezorgd over de wijze waarop de overgang van de VN-missie voor interimbestuur in Kosovo (UNMIK) naar het nieuwe internationale civiele bureau zal worden geregeld; wijst de UNMIK erop dat deze in Kosovo actief moet blijven tot het nieuwe bureau geïnstalleerd en volledig operationeel is; verzoekt de Verenigde Naties en de EU middelen uit te werken om verder verlies van internationale expertise op cruciale bestuursgebieden te voorkomen, in het bijzonder gelet op het feit dat de voorlopige instellingen voor zelfbestuur van Kosovo de nodige tijd en ondersteuning moeten krijgen om bepaalde wetgevende en uitvoerende bevoegdheden van de UNMIK over te nemen; 26. dringt er bij de OVSE op aan na de regeling van de status een belangrijke rol in Kosovo te blijven spelen, met name wat het toezicht op verkiezingsprocessen en de verificatie hiervan betreft; verzoekt in deze samenhang zowel de Raad als de OVSE hun samenwerking op het gebied van de rechtstaat te intensiveren, met een duidelijke taakverdeling wat de EVDB-missie betreft; 27. spreekt zijn steun uit voor de nadruk die de EU legt op justitie en de rechtsstaat in de fase na de regeling, waarbij het onderstreept dat een vlotte overdracht van bevoegdheden nodig zal zijn; vraagt dat wordt voorzien in een duidelijke en transparante verdeling van taken en bevoegdheden tussen binnenlandse rechtbanken en gerechtelijke autoriteiten in Kosovo en de geplande EU-missie voor recht en orde; vraagt volledige aansprakelijkheid en eerbiediging van de rechtsstaat met betrekking tot opsluitingen en andere acties van de KFOR; 28. wijst de autoriteiten van Kosovo erop dat de internationale gemeenschap van hen verwacht dat zij 29. onderstreept in dit verband dat de internationale aanwezigheid in Kosovo zal blijven tot bovengenoemde doelstellingen ten volle zijn verankerd en bereikt; 30. is ernstig bezorgd over de recente gewelddadige betogingen in Kosovo, die een grote bedreiging vormen voor de soepele voortzetting van het proces betreffende het vinden van een vreedzame oplossing voor de toekomstige status van Kosovo; verzoekt beide partijen zich bijzonder terughoudend op te stellen en een vreedzame voltooiing van het statusproces mogelijk te maken; 31. wijst de autoriteiten van Kosovo er voorts op dat de bevolking van Kosovo, zodra de statuskwestie definitief is geregeld, van haar regering zal verwachten dat zij de problemen aanpakt waarmee zij in het dagelijks leven wordt geconfronteerd, zoals veiligheid, economische ontwikkeling, corruptie en georganiseerde misdaad, werkgelegenheid, goede overheidsdiensten en gelijkheid voor de wet voor iedereen; 32. verzoekt de EU en de autoriteiten van Kosovo samen te werken, om de voorwaarden te scheppen voor een betere economische groei, ten gunste van alle etnische gemeenschappen in Kosovo; herhaalt dat er een algemeen en realistisch plan voor economische ontwikkeling op lange termijn moet worden opgesteld, dat de fundamentele beginselen van de rechtstaat volledig moeten worden geëerbiedigd en dat er een gedetailleerde en adequaat gefinancierde anticorruptiestrategie moet worden uitgevoerd; 33. onderstreept de noodzaak om meer steun te bieden aan de ontwikkeling van kleine en middelgrote ondernemingen (KMO's) op basis van het Europees Handvest voor kleine ondernemingen dat door Kosovo wordt gesteund; dringt er bij de Commissie op aan toegang te waarborgen tot de structuurfondsen van de EU, betere financiering te bieden voor KMO-gerelateerde projecten en een institutioneel kader in het leven te roepen ter bevordering van de samenwerking tussen de Gemeenschap en de particuliere sector in Kosovo; 34. vraagt de leiders van de Servische gemeenschap in Kosovo in te zien dat hun belangen beter worden gediend in een democratisch, gedecentraliseerd en economisch levensvatbaar Kosovo en deel te nemen aan het proces na de definitieve regeling om ervoor te zorgen dat de bepalingen van de overeenkomst die van rechtstreeks belang voor hen zijn, ten volle ten uitvoer worden gelegd; 35. roept de regering van Servië op te erkennen dat de toekomst ligt in de ontwikkeling van nauwe, transparante banden met Kosovo, in de context van een diepgaande regionale integratie en het gedeelde vooruitzicht op lidmaatschap van de EU; 36. benadrukt dat het vinden van een oplossing voor de kwestie van de toekomstige status van Kosovo op basis van de definitieve voorstellen van Martti Ahtisaari van het grootste belang is voor de stabiliteit en verdere ontwikkeling van de hele regio; verzoekt in deze samenhang de regeringen van alle buurlanden positief tot dit proces bij te dragen en de bestaande staatsgrenzen te eerbiedigen; steunt voorts het standpunt dat de oplossing voor de toekomstige status van Kosovo op de lange termijn ook gelegen zal zijn in het feit dat zowel Servië als Kosovo deel zullen gaan uitmaken van de EU, tezamen met hun buurlanden, daar de toekomst van de westelijke Balkan in de Europese Unie ligt; 37. onderstreept andermaal dat een stevige verankering van Kosovo in het stabilisatie- en associatieproces onder andere de economische banden van Kosovo met de lidstaten en de buurlanden op de westelijke Balkan zal versterken en het stabilisatieproces in de regio ten goede zal komen; 38. is ingenomen met de ondertekening van vrijhandelsovereenkomsten met Albanië, de Voormalige Joegoslavische Republiek Macedonië, Bosnië-Herzegovina en Kroatië; roept de autoriteiten van Kosovo op deze overeenkomsten volledig ten uitvoer te brengen en te garanderen dat de vrije handel met Servië en Montenegro voortgezet wordt; 39. roept de Raad en de Commissie ertoe op de inspanningen ten behoeve van een overeenkomst over visumverlening voor Kosovo voort te zetten, als onderdeel van de fase na een akkoord en overeenkomstig de richtsnoeren waarover momenteel wordt onderhandeld met de buurlanden, rekening houdend met de speciale problemen in Kosovo, te weten het ontbreken van consulaten van veel lidstaten en het gebruik, tot dusver, van UNMIK-paspoorten; 40. verzoekt de Servische en de Kosovaarse autoriteiten volledig met elkaar en het ICTY samen te werken om veronderstelde oorlogsmisdadigers uit te leveren; 41. meent dat de publicatie van het rapport van de heer Ahtisaari gepaard moet gaan met een grootschalige campagne om de voorwaarden en bepalingen van de voorgestelde regeling helder en objectief aan de betrokken bevolkingsgroepen te verduidelijken en dat, wat Kosovo betreft, door de Europese Unie een boodschap van vreedzame coëxistentie moet worden onderstreept; is van mening dat een Kosovo dat de rechten van de meerderheid en de minderheid erkent, stabiel en welvarend zal zijn; 42. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie, alsmede aan de regering van Servië en de voorlopige instellingen voor zelfbestuur van Kosovo, de UNMIK, de leden van de Contactgroep, de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties en de speciale gezant van de secretaris-generaal van de Verenigde Naties voor het proces voor de toekomstige status van Kosovo. Het Europees Parlement , – onder verwijzing naar zijn resoluties van 22 november 1990 over de toekomstige financiering van de Europese Gemeenschap (1) en van 21 april 1994 over een nieuw stelsel van eigen middelen voor de Europese Unie (2) , – gezien het Besluit 94/728/EG, Euratom van de Raad van 31 oktober 1994 betreffende het stelsel van eigen middelen van de Europese Gemeenschappen (3) , – gezien het document van 7 oktober 1998 getiteld "Financiering van de Europese Unie - Verslag van de Commissie over de werking van het stelsel van eigen middelen" ( COM(1998)0560 ), – onder verwijzing naar zijn resolutie van 11 maart 1999 over de noodzaak het stelsel van eigen middelen van de Europese Unie te wijzigen en te hervormen (4) , – onder verwijzing naar zijn standpunt van 17 november 1999 over het voorstel voor een besluit van de Raad betreffende het stelsel van eigen middelen van de Europese Unie (5) , – gezien het Besluit 2000/597/EG, Euratom van de Raad van 29 september 2000 betreffende het stelsel van eigen middelen van de Europese Gemeenschappen (6) , – gezien het verslag van de Commissie over de werking van het stelsel van eigen middelen ( COM(2004)0505 ) en het voorstel van de Commissie voor een nieuw besluit van de Raad betreffende de eigen middelen, vergezeld van een voorstel voor een verordening in de Raad betreffende de uitvoeringsmaatregelen voor de correctie van begrotingsonevenwichtigheden overeenkomstig de artikelen 4 en 5 van het Besluit van de Raad van (...) betreffende het stelsel van eigen middelen van de Europese Gemeenschappen ( COM(2004)0501 ), ingediend op 14 juli 2004, – onder verwijzing naar zijn resolutie van 8 juni 2005 over de beleidsuitdagingen en begrotingsmiddelen van de uitgebreide Europese Unie in de periode 2007-2013 (7) , – gezien de studie ten behoeve van het Europees Parlement: Eigen middelen: ontwikkeling van het systeem in de EU-25, ingediend op 30 juni 2005 (8) , – gezien de conclusies van het voorzitterschap van de Europese Raad van 15 en 16 december 2005 te Brussel, – gezien het voorstel van de Commissie voor een besluit van de Raad betreffende het stelsel van eigen middelen van de Europese Gemeenschappen en het werkdocument van de Commissie inzake de berekening, financiering, betaling en opneming in de begroting van de correctie van begrotingsonevenwichtigheden ten behoeve van het Verenigd Koninkrijk ("De Britse korting") overeenkomstig de artikelen 4 en 5 van Besluit (...) van de Raad betreffende het stelsel van eigen middelen van de Europese Gemeenschappen ( COM(2006)0099 ), – onder verwijzing naar zijn standpunt van 4 juli 2006 over het voorstel voor een besluit van de Raad betreffende het stelsel van eigen middelen van de Europese Gemeenschappen (9) , – gezien de studie voor het Europees Parlement: EU Own Resources - Preliminary assessment of the scope for Member State taxes supporting an EU-wide tax system, ingediend in januari 2007 (10) , – gezien de bijeenkomsten van de Begrotingscommissie met de voorzitters van de commissies voor begrotingen van de nationale parlementen, die plaatsvonden op 16 juni 2005 en 21 juni 2006, – gezien de antwoorden op de vragenlijst over de eigen middelen die door de Begrotingscommissie op 30 november 2005 is toegezonden aan alle begrotingscommissies van de parlementen van de lidstaten, – gezien de formele en de informele gedachtewisselingen tussen de vaste rapporteur voor de eigen middelen en de betrokken parlementaire commissies, of vertegenwoordigers daarvan, die plaatsvonden op uitnodiging van de nationale parlementen welke er belang in stelden deze materie in de loop van 2006 en 2007 te bespreken, – gezien de resultaten bereikt in de werkgroepen voor de toekomstige financiering van de Europese Unie van de gezamenlijke parlementaire bijeenkomsten van 8 en 9 mei 2006 en 4 en 5 december 2006, – gelet op het Interinstitutioneel Akkoord van 17 mei 2006 tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie inzake begrotingsdiscipline en gezond financieel beheer (11) en met name punt 8 daarvan, en de als bijlage bij dit akkoord gevoegde verklaring nr. 3 over de herziening van het financieel kader, – gelet op artikel 45 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Begrotingscommissie en de adviezen van de Commissie constitutionele zaken, de Commissie begrotingscontrole, de Commissie economische en monetaire zaken en de Commissie regionale ontwikkeling ( A6-0066/2007 ), A. overwegende dat de eerste Europese Gemeenschap, de Europese Gemeenschap voor Kolen en Staal, opgericht op 23 juli 1952, werd gefinancierd door een echt systeem van eigen middelen, gebaseerd op een heffing op iedere ton geproduceerd staal, die door de kolen- en staalproducerende ondernemingen rechtstreeks in de EGKS-begroting moest worden gestort, B. overwegende dat krachtens het Verdrag van Rome van 25 maart 1957 de Europese Economische Gemeenschap slechts gedurende een overgangsperiode gefinancierd zou worden door nationale bijdragen, waarna een overgang zou moeten plaatsvinden naar een stelsel van eigen middelen, C. overwegende dat deze overgang uiteindelijk plaatsvond op 21/22 april 1970, toen de Europese Raad in Luxemburg een besluit nam dat een einde maakte aan de nationale bijdragen en een nieuw financieringsstelsel invoerde dat gebaseerd was op twee echte eigen middelen - landbouwheffingen en douanerechten - aangevuld met een derde middel op basis van de belasting over de toegevoegde waarde (BTW), D. overwegende dat alle pogingen van het Parlement (12) om de BTW-inkomsten te gebruiken om de basis voor de evaluatie van de BTW-inkomsten ("aangiftemethode") te bepalen in plaats van de geharmoniseerde basis waarbij een gemiddeld gewogen tarief op de totale netto-opbrengsten wordt toegepast ("opbrengstenmethode"), waren vergeefs, met als gevolg dat de BTW-middelen van een daadwerkelijk eigen middel met een sterke directe band met de Europese burger veranderde in een statistisch instrument om de bijdrage van een lidstaat te berekenen, E. E, overwegende dat in het "Akkoord van Fontainebleau", dat op 25/26 juni 1984 is gesloten door de staatshoofden en regeringsleiders, duidelijk werd gesteld dat het uitgavenbeleid op termijn het essentiële middel is om de kwestie van de budgettaire onevenwichtigheden op te lossen; overwegende dat echter door de Europese Raad tegelijkertijd de "Britse korting" is ingevoerd, een correctiemechanisme ten behoeve van het Verenigd Koninkrijk, waarbij werd bepaald dat het VK vanaf 1985 66% zou ontvangen van het verschil tussen zijn aandeel in de BTW-betalingen en zijn aandeel in de voor het jaar in kwestie toegewezen uitgaven; overwegende dat de kosten van deze korting gefinancierd moesten worden door alle lidstaten, waarbij een maximum werd gesteld aan de bijdrage van Duitsland; overwegende dat dit ertoe heeft geleid dat het Verenigd Koninkrijk een korting op zijn jaarlijkse bijdragen aan de EU-begroting geniet die tussen 1997 en 2003 gemiddeld 4,6 miljard EUR per jaar bedroeg, en in de periode 2001-2004 5,3 miljard EUR bedroeg. F. overwegende dat de staatshoofden en regeringsleiders op dezelfde top eveneens besloten elke lidstaat die in verhouding tot zijn relatieve welvaart een buitensporige begrotingslast draagt in beginsel en te gepaster tijd in aanmerking te laten komen voor hetzelfde type korting, G. overwegende dat de Europese Raad op 11-13 februari 1988 te Brussel een plafond vaststelde voor de communautaire begroting van 1,2% van het BNP voor betalingen en van 1,3% voor vastleggingen en bevestigde dat de lidstaten 10% van de inkomsten uit de traditionele eigen middelen mochten behouden ter dekking van hun inningskosten, H. overwegende dat het plafond voor de eigen middelen gedurende de periode 1993-1999 is verhoogd naar 1,24% van het EU-BNI voor de betalingskredieten en 1,31% voor de vastleggingskredieten voor een EU van 15 lidstaten en dat dit plafond sindsdien ondanks de uitbreiding ongewijzigd is gebleven, I. overwegende dat - zeer belangrijk - de Europese Raad van Brussel van 1988 een vierde "aanvullend" middel creëerde op basis van het BNP, waarvan gebruik zou worden gemaakt indien en wanneer het bedrag afkomstig van de BTW en de traditionele eigen middelen onvoldoende zou zijn om de financiële verplichtingen van de Gemeenschap te dekken, J. overwegende dat in de loop der tijd laatstgenoemd middel de belangrijkste inkomstenbron van de begroting van de Europese Unie is geworden, daar het naar schatting 70% uitmaakt van de inkomsten voor het boekjaar 2007, terwijl de inkomsten uit de BTW ongeveer 15% uitmaken, wat wil zeggen dat het aandeel van de traditionele eigen middelen (douanerechten en landbouwheffingen samen) is teruggelopen tot slechts 15% van de inkomsten, K. overwegende dat het thans geldende besluit betreffende de eigen middelen van 29 september 2000 op 1 maart 2002 in werking is getreden en als voornaamste kenmerken heeft: een plafond van de eigen middelen van 1,24% van het BNI van de Unie (wat overeenkomt met 1,27% van het BBP) voor de betalingskredieten en 1,31% van het BNI (wat overeenkomt met 1,335% van het BBP) voor de vastleggingskredieten, een vergoeding voor de lidstaten van hun kosten voor de inning van de traditionele eigen middelen ter hoogte van 25%, een maximum afroepingspercentage (call-in rate) voor de BTW van 0,50%, beperking van de grondslag voor de belasting over de toegevoegde waarde van de lidstaten tot 50% van hun BNP (aftopping van de BTW-grondslag) en een korting ten gunste van één lidstaat, met uitzonderingen voor bepaalde andere lidstaten betreffende de financiering van deze korting, L. overwegende dat het jongste voorstel van de Commissie, ingediend in 2006, gericht is op tenuitvoerlegging van de besluiten van de Europese Raad van Brussel van 15 en 16 december 2005 op het gebied van de eigen middelen, die voornamelijk bestaan in het toevoegen van nog meer speciale regelingen voor bepaalde nettobetalers, zoals gereduceerde afroepingspercentages voor de BTW of forse verminderingen van de jaarlijkse BNI-bijdragen, aan de reeds bestaande lijst van uitzonderingen, waardoor de complexiteit en de onbegrijpelijkheid van het stelsel verder toenemen en het kortzichtige beleid van budgettaire onevenwichtigheden nog meer wordt bevorderd, M. overwegende dat de Europese Raad ook het in 2000 genomen besluit om het aandeel van de door de lidstaten geïnde traditionele eigen middelen dat deze mogen behouden, te verhogen van 10% tot 25%, heeft verlengd, hoewel algemeen erkend wordt dat dit percentage niet in verhouding staat tot de werkelijke inningskosten van de lidstaten en dat hierdoor lidstaten die een groot deel van de douanerechten innen bevoordeeld worden ten koste van lidstaten voor wie dit niet geldt, zodat deze regeling als een andere korting moet worden beschouwd, N. overwegende dat het voorstel van de Commissie voor een nieuw besluit inzake de eigen middelen, hoewel in de tussentijd aanvaard door het Parlement (13) , nog steeds geblokkeerd wordt in de Raad door lidstaten die er eerst vóór waren, maar het nu niet zelf willen toepassen, O. overwegende dat het Parlement de algehele herziening van de inkomsten en uitgaven van de EU, die plaats moet vinden in 2008/2009, zoals bepaald in het Interinstitutioneel Akkoord van 17 mei 2006, ziet als een unieke gelegenheid om terug te keren naar een echt, maar rechtvaardig stelsel van eigen middelen, in de geest van de oprichtingsverdragen van de Europese Gemeenschappen, P. overwegende dat sinds begin 2006 overleg is gevoerd met de nationale parlementen die geïnteresseerd zijn in bespreking van deze materie, ten einde al het mogelijke te doen om tot een gemeenschappelijke parlementaire basis te komen voor het aanstaande hervormingsproces, Q. overwegende dat dit overleg tot dusverre alleen heeft bestaan uit gedachtewisselingen tussen parlementariërs, vanwege het feit dat de meeste nationale politieke partijen en parlementen nog niet in de gelegenheid waren om een officieel standpunt in te nemen over de kwestie van de eigen middelen, R. overwegende echter dat bij deze bijeenkomsten is gebleken dat onder de deelnemers op verschillende gebieden een consensus bestaat en dat er brede overeenstemming heerst over het doel een weg te vinden om samen te werken aan de toekomst van de financiering van de EU, S. overwegende dat in de tussentijd door de voorzitter van de Portugese nationale vergadering een voorstel is gedaan om tijdens het Portugese voorzitterschap later in 2007 een conferentie van de voorzitters van de begrotingscommissies van de nationale parlementen en het Europees Parlement te organiseren die gewijd zal zijn aan de eigen middelen en het financieel kader van de Unie, Tekortkomingen van het huidige financieringsstelsel 1. wijst erop dat een stelsel waarbij circa 70% van de inkomsten van de Unie niet voortkomt uit eigen middelen, maar rechtstreeks uit de nationale begrotingen komt, via de BNI-inkomsten en waarbij 15% uit middelen als het percentage van het BTW-tarief komt, dat (op grond van de manier waarop dit is bepaald) niet in alle opzichten als eigen middel van de EU kan worden beschouwd, afwijkt van de bepalingen en de geest van het Verdrag van Rome; wijst erop dat het bestaan van de Europese Unie op zichzelf al tot een toename van de handel tussen de lidstaten en de "rijkdom" van de lidstaten heeft geleid en dat de Europese Unie daarom het recht heeft op een stelsel van echte eigen middelen, in plaats van een stelsel gevoed door nationale bijdragen; 2. wijst erop dat het deze "lidmaatschapscontributies" zijn die geleid hebben tot een aanscherping van het kortzichtige debat over nettobetalers, dat geen recht doet aan de voordelen van de Europese Unie wat betreft vrede, vrijheid, welvaart en veiligheid, in weerwil van het feit dat het concept van "netto begrotingssaldo's" in feite mank gaat, ook in technisch opzicht, en niet meer dan grove benaderingen mogelijk maakt; onderstreept dat noch de ontvangstenzijde ("Rotterdam-effect"), noch de uitgavenzijde ("Luxemburg-effect") van de nettosaldo's volledig de werkelijkheid weergeven; 3. is er diep van overtuigd dat het huidige systeem van eigen middelen, dat gebaseerd is op bijdragen van de lidstaten, niet alleen onbillijk ten opzichte van het grote publiek is, maar ook als ondemocratisch kan worden bestempeld, en bovendien niet echt bijdraagt aan het streven naar een Europese integratie; daarnaast biedt dit systeem de Unie onvoldoende middelen voor alle takken van haar beleid omdat de bijdrage aan de Europese Unie als een extra last voor de nationale begrotingen wordt beschouwd; staat uitermate kritisch tegenover de mogelijkheden die zijn gecreëerd voor individuele landen om officieel alleen te investeren in takken van beleid waarbij zij belang hebben; vreest dat dit het begin zal zijn van een vernietiging van de waarden die het succes van de Europese Unie in de laatste vijftig jaar hebben uitgemaakt; 4. wijst erop dat het huidige systeem, met zijn vier verschillende financieringsbronnen en zijn diverse kortingsmechanismen, zowel algemene, ten gunste van één lidstaat, zoals de Britse korting, als bijzondere, zoals kortingen op de financiering van andere kortingen, te gecompliceerd en niet transparant genoeg is, en voor de Europese burgers volstrekt onbegrijpelijk; onderstreept dat het geenszins voldoet aan de vereiste een rechtstreeks contact tot stand te brengen tussen de Unie en haar burgers; 5. merkt op dat vereiste unanimiteit ten aanzien van "eigen middelen" en "financiële kaders" maakt dat ieder onderhandelingsresultaat op deze gebieden afhankelijk is van de mate van toeschietelijkheid en de financiële mogelijkheden van de meest terughoudende lidstaten, arm of rijk; vindt het dan ook niet verbazingwekkend dat de resultaten vaak teleurstellend zijn; 6. schrijft dit mank gaande systeem toe aan de tekortkomingen van het akkoord van de Europese Raad over het nieuwe financiële kader voor 2007 - 2013, dat is besloten op de Europese Top van Brussel op 14 en 15 december 2005; is van mening dat het overeengekomen financiële pakket, met zijn talrijke uitzonderingen aan de inkomstenzijde en zijn compensaties voor bepaalde lidstaten aan de uitgavenzijde, het duidelijkste bewijs vormt van de complete mislukking van het huidige systeem; acht het onaanvaardbaar dat alle lidstaten hebben toegestemd in belangrijke communautaire projecten, zoals Galileo of de Trans-Europese netwerken, dat zij ambitieuze doelstellingen vaststellen zoals de Göteborg- en Lissabondoelstellingen of de millenniumdoelstellingen, en dat nu niemand deze wil financieren; 7. betreurt dat de Europese Raad van Brussel in 2005, in plaats van een eenvoudiger en meer transparant systeem te scheppen, de kwestie nog gecompliceerder en duisterder heeft gemaakt door de correctie voor het VK, de "Britse korting", in principe intact te laten en voor andere lidstaten extra uitzonderingen en correcties toe te laten; 8. wijst erop dat als het besluit van Edinburgh van 1992, waarbij een plafond voor de eigen middelen van 1,24% van het BNI werd vastgesteld, volledig was benut, de communautaire begroting in de laatste dertien jaar jaarlijks met 0,2% van het BNI zou zijn gestegen, hetgeen overeenkomt met een stijging van circa 240 miljard euro; is van mening dat deze middelen, die, op grond van een voorstel van het Brits voorzitterschap, unaniem door de lidstaten werden aanvaard, noodzakelijk zijn om de Europese Unie in staat te stellen te handelen overeenkomstig haar groeiende uitdagingen en bevoegdheden, met name in verband met haar rol in de wereld, de inspanningen voor de verwezenlijking van de Lissabon-doelstellingen (innovatie, onderwijs, onderzoek, infrastructuur en werkgelegenheid) of zoals vastgelegd in de Verdragen van Maastricht, Amsterdam en Nice, om nog maar niet te spreken over de ontwerpgrondwet en de Unie van 27 lidstaten; 9. onderstreept dat de Europese begroting sinds 1995 in reële termen met slechts 8,2% is gestegen en dat haar aandeel in het BNI is afgenomen, terwijl in dezelfde periode de nationale begrotingen zijn gestegen met gemiddeld 23%, dat wil zeggen bijna drie maal zoveel; Eerste fase van de hervorming: een verbeterd systeem van nationale bijdragen 10. erkent dat iedere hervorming van het stelsel van eigen middelen een precaire en moeilijke onderneming zal zijn waarbij de parlementen van de lidstaten betrokken moeten worden; pleit derhalve voor een geleidelijke aanpak in twee fasen die echter deel moeten uitmaken van een enkel besluit omdat het op grond van de moeizame Gemeenschapsprocedures onmogelijk is in een relatief korte periode twee besluiten te nemen. De eerste voorlopige overgangsfase zal leiden tot een verbetering van het huidige systeem van nationale bijdragen; daarbij dienen de volgende politieke principes te worden toegepast: Gelijkheid tussen de lidstaten 11. definieert "gelijkheid tussen de lidstaten" als afwezigheid van ieder budgettair privilege voor welke lidstaat dan ook; erkent dat het voor sommige lidstaten moeilijk zal zijn om de lange traditie van speciale regelingen aan de inkomstenzijde en van een bepaalde verdeling van de uitgaven op te geven en dat het gerechtvaardigd kan zijn dat een hervorming slechts geleidelijk wordt ingevoerd ("phasing out" van het oude stelsel); weigert echter om de lange traditie van budgettaire voorrechten te aanvaarden als argument voor het handhaven van een systeem dat niet langer verdedigbaar is zodra de noodzakelijke hervormingen in gang zijn gezet; Begrijpelijke presentatie 12. onderstreept het belang dat het verbeterde systeem op zo eenvoudig mogelijke wijze wordt gepresenteerd, zodat het begrijpelijk en transparant is voor de Europese burgers; betreurt dat besluiten die het leven van alle Europese burgers aangaan worden gepresenteerd op een wijze die volstrekt onbegrijpelijk is, zoals bijvoorbeeld de conclusies van het voorzitterschap betreffende de EU-financiën van de Europese Raad van Brussel van 2005; Solidariteit en gelijke waarde tussen de lidstaten 13. dringt aan op een stelsel waarin de beginselen van solidariteit en gelijke waarde tussen de lidstaten gewaarborgd zijn; is van mening dat deze beginselen ondermijnd worden door het huidige stelsel van eigen middelen, waarbij sommigen profiteren van compensaties, terwijl anderen alleen compensaties kunnen worden ontvangen door koehandel op bijeenkomsten van de Europese Raad; wijst erop dat van de 46 artikelen in de conclusies van de Europese Raad van Brussel van december 2005 die de uitgaven vastleggen van het nieuwe hoofdstuk 1b - Cohesie voor groei en werkgelegenheid , maar liefst twintig "aanvullende voorzieningen" betreffen, waarbij met gulle hand "kerstcadeautjes" werden uitgedeeld aan diverse lidstaten en regio's (14) ; Politieke link tussen hervorming van inkomsten en uitgaven 14. is ervan overtuigd dat een politieke link tussen hervorming van de inkomsten en hervorming van de uitgaven onvermijdelijk en volkomen redelijk is, vooral zolang de financiering van communautair beleid met middelen afkomstig uit de nationale begrotingen nog steeds het leidende principe van de Unie is; Voorlopig karakter en overgangskarakter van het stelsel 15. wijst erop dat iedere verbetering van het huidige stelsel, als eerste fase van de voorgestelde aanpak in twee fasen, moet worden beschouwd als voorlopig en als een overgangsfase, die noodzakelijk is omdat de ernstige gebreken van het huidige stelsel van bijdragen van de lidstaten het politiek onhoudbaar maken; 16. deelt de opvatting van de Europese Rekenkamer (15) dat een grondige hervorming van het stelsel van eigen middelen van de Gemeenschappen zeer moeilijk uitvoerbaar is als de discussie over een dergelijke hervorming rechtstreeks wordt gekoppeld aan onderhandelingen over financiële plafonds en in het kader van het meerjarige financieel kader aan communautair beleid te besteden bedragen, zoals herhaaldelijk het geval is geweest in de besprekingen in de Europese Raad in het verleden; Aanbevelingen voor een verbeterd stelsel van nationale bijdragen De Schreyer-voorstellen 17. herinnert eraan dat reeds eerder voorstellen tot verbetering van het huidige financieringsstelsel zijn gedaan, bijvoorbeeld door commissaris Michaele Schreyer in juli 2004 (16) ; deze hielden in dat: 18. erkent dat sommige aspecten van de Schreyer-voorstellen in de goede richting gingen, aangezien zij het systeem iets transparanter zouden hebben gemaakt door ten minste het "korting op de korting"-principe af te schaffen, en dat zij het aantal compensaties en correcties zouden hebben beperkt - met als belangrijkste positief punt dat een en ander slechts bedoeld was als overgangssysteem voor de periode tot 2014; 19. is er echter van overtuigd dat het generaliseren van de korting, zelfs wanneer dat gepaard gaat met een plafond voor de netto begrotingssaldi, een dubbele vergissing zou zijn, aangezien daarmee het anticommunautaire karakter van het stelsel alleen maar versterkt zou worden en de kortzichtige benadering van een kwantificeerbare "juste retour" zou worden geconsolideerd; beklemtoont dat de enig mogelijke oplossing de afschaffing eens en voor altijd van het netto saldosysteem is, bij een gelijktijdige hervorming van het uitgavenpatroon; benadrukt dat de toegevoegde waarde op basis van het financiële solidariteitsbeginsel nu juist datgene is wat het Europese uitgavenpatroon zo apart maakt, De kwestie van de structuur- en cohesie-uitgaven 20. verwerpt categorisch het idee, dat is vervat in andere hervormingsvoorstellen, om structuur- en cohesie-uitgaven uit te sluiten van alle berekeningen voor het bepalen van de bijdragen van de lidstaten of kortingen op deze bijdragen, aangezien een dergelijke stap ertoe zou leiden dat onderscheid wordt gemaakt tussen "goede" en "verdachte" uitgaven, waarmee de deur wordt opengezet voor een Europese Unie à la carte , waarin beleidsvormen uiteindelijk alleen gefinancierd worden door de lidstaten die er belang bij hebben; Conclusie 21. neemt kennis van het Finse voorstel van april 2004 ter vervanging van het huidige financieringsstelsel van de Europese Unie en met instandhouding van de traditionele eigen middelen, door een op het BNI gebaseerd stelsel, waarbij de BNI-aandelen als basis worden genomen voor de bijdragen van de lidstaten aan de eigen middelen van de Unie, de BTW-middelen in hun huidige vorm worden afgeschaft omdat zij alleen nog maar als een wiskundig instrument dienen om de nationale bijdragen te bereken en de Britse korting geleidelijk wordt teruggebracht tot nul in 2013; 22. onderstreept dat dit systeem het voordeel heeft eenvoudig en transparant te zijn, een mogelijk stap vormt op weg naar een daadwerkelijk eigen middelensysteem voor de Unie en dat alle lidstaten die op het ogenblik bijdragen aan de Britse korting ervan zullen profiteren, evenals het VK zelf, namelijk door de afschaffing van de BTW-middelen in hun huidige vorm; benadrukt dat dit het gebruik van een gewijzigde BTW voor de financiering van de Europese Unie op de lange termijn onverlet laat; 23. erkent dat het BNI-middel voor het publiek minder zichtbaar is, maar voor een rechtvaardige verhouding tussen bijdragen en het algemene welvaartsniveau van de lidstaten zorgt, en een uiting vormt van de solidariteit tussen de lidstaten; 24. is zich bewust van het feit dat een akkoord over een nieuw financieringsstelsel dat aansluit bij het Finse voorstel alleen politiek aanvaardbaar is binnen het kader van een globaal onderhandelingsproces dat ook de uitgaven omvat; spoort de Commissie ertoe aan het bovengenoemde op het BNI gebaseerde systeem in aanmerking te nemen wanneer zij na het herzieningsproces nieuwe voorstellen uitwerkt voor de EU-inkomsten, zoals bepaald in het Interinstitutioneel Akkoord van 17 mei 2006; 25. benadrukt dat het verband tussen inkomsten en uitgaven deel moet uitmaken van de overwegingen met betrekking tot de overgang naar een nieuw systeem verwerpt elke poging het Gemeenschappelijk landbouwbeleid te hernationaliseren; 26. beveelt aan dat de eerste hervormingsfase onmiddellijk na de ratificatie van het te bereiken akkoord wordt ingeluid, hoewel het stelsel van nationale bijdragen als zodanig gehandhaafd zou blijven, zou het veel eenvoudiger en transparanter worden en volledig in overeenstemming zijn met de relatieve welvaart van iedere lidstaat; benadrukt echter dat deze fase tijdelijk van aard is omdat het slechts tot doel heeft de weg te bereiden voor de invoering van een daadwerkelijk eigen middelenstelsel; Tweede fase van de hervorming: een nieuw stelsel van eigen middelen 27. bekrachtigt zijn reeds eerder geuite standpunt dat het doel van de hervorming van de communautaire inkomsten moet zijn de instelling van echte eigen middelen van de Europese Unie ter vervanging van de bestaande mechanismen; wijst erop dat deze doelstelling en de voorstellen om haar te bereiken geenszins revolutionair zijn, maar alleen beogen de letter en de geest van de oprichtingsverdragen nieuw leven in te blazen; 28. beschouwt de volgende beginselen, die in alle contacten met nationale parlementen naar voren zijn gebracht, als de hoekstenen van ieder toekomstig stelsel van eigen middelen: Volledige eerbiediging van de fiscale soevereiniteit van de lidstaten 29. is van oordeel dat, overeenkomstig de verdragen en de ontwerpgrondwet, de fiscale soevereiniteit blijft voorbehouden aan de lidstaten, die de Unie echter toestemming kunnen geven om voor een beperkt tijdsbestek een bepaald gedeelte van een belasting zelf te gebruiken, zoals in de meeste lidstaten het geval is met betrekking tot de regionale of lokale autoriteiten; deze toestemming kan evenwel op ieder moment weer worden ingetrokken; Fiscale neutraliteit 30. is ervan overtuigd dat, wanneer alle andere factoren gelijk blijven, het nieuwe stelsel de totale publieke uitgaven en de fiscale last voor de burgers niet zal verhogen; concludeert dat indien een nieuw stelsel een voor alle burger deels of geheel zichtbare belasting rechtstreeks zou toewijzen aan de Europese Unie, een daarmee overeenkomende vermindering elders zou moeten plaatsvinden; stelt voor dat de nationale rekenkamers en de Europese Rekenkamer worden verzocht de inachtneming van dit beginsel te controleren en te waarborgen; 31. is van oordeel dat bij de ontwikkeling van een nieuw eigenmiddelenstelsel rekening moet worden gehouden met de inspanningen van de lidstaten om hun beleid op belastinggebied te coördineren; Geen wijziging van de omvang van de EU-begroting, maar zorgen voor voldoende inkomsten voor de EU-begroting om aan alle politieke prioriteiten van de EU te kunnen voldoen 32. ziet thans geen reden om het plafond van 1,24% van het BNI, dat reeds een behoorlijke manoeuvreerruimte biedt, te wijzigen; wijst erop dat geen enkele begroting ooit ook maar in de buurt is gekomen van dit plafond, dat in 1992 onder Brits voorzitterschap door de lidstaten zelf is vastgesteld (het maximumniveau van de betalingskredieten is bereikt in 1993, met 1,18% van het BNP); onderstreept dat, hoewel het financieel kader voorziet in een percentage van 1,045% van het BNI voor de jaren 2007 - 2013, in de eerste begroting van deze periode die is aangenomen het BNI-percentage slechts 0,99% bedraagt; Geleidelijke invoering van het nieuwe stelsel 33. verzoekt om een geleidelijke invoering van het nieuwe stelsel, te beginnen in 2014; is voorstander van een overgangsperiode, teneinde een soepele phasing-out van het oude financieringsstelsel, met al zijn historische speciale regelingen, mogelijk te maken; Invoering van een duidelijke politieke koppeling tussen de hervorming van de inkomsten en de hervorming van de uitgaven 34. wijst erop dat de hervorming van de structuur van de EU-inkomsten en de hervorming van de EU-uitgaven hand in hand moeten gaan, zoals bepaald in Verklaring nr. 3 bijgevoegd bij het Interinstitutioneel Akkoord van 17 mei 2006; 35. merkt op dat een eigenmiddelenstelsel dat zorgt voor een evolutie van de EU-begrotingsontvangsten naargelang van de toename van de welvaart in de lidstaten het politieke klimaat voor de budgettaire besluitvorming zal verbeteren, waardoor de beleidsmakers zich op centrale prioriteiten met een toegevoegde waarde kunnen concentreren in plaats van over uitgavenniveaus te marchanderen; 36. is ingenomen met het op de gezamenlijke bijeenkomst van het Europees Parlement en de parlementen van de lidstaten geopperde voorstel om een speciale werkgroep "Eigen middelen" samen te stellen; acht een dialoog met de parlementen van de lidstaten van essentieel belang om vooruitgang te kunnen boeken bij de hervorming van de eigen middelen; Mogelijke opties voor de toekomst 37. herhaalt dat uit de contacten met de nationale parlementen van de lidstaten gebleken is dat velen van oordeel zijn dat de tijd voor een nieuwe Europese belasting nog niet meteen rijp is; benadrukt echter dat dit niet de mogelijkheid uitsluit dat de lidstaten - indien en wanneer zij besluiten nieuwe belastingen te heffen - tegelijkertijd of in een later stadium besluiten de Unie van deze belastingen te laten profiteren; 38. benadrukt echter dat het in een tweede fase van vitaal belang is na te denken over de instelling van een nieuw stelsel van eigen middelen, gebaseerd op een reeds in de lidstaten geheven belasting, waarbij het idee is dat deze belasting deels of geheel rechtstreeks in de EU-begroting zal vloeien, als echte eigen middelen, waarmee een rechtstreekse link zou worden gelegd tussen de Unie en de Europese belastingbetaler; wijst erop dat dit ook nuttig is om de nationale belastingwetten nader op elkaar af te stemmen; onderstreept dat een dergelijke oplossing alleen maar een terugkeer zou betekenen naar een beginsel dat is neergelegd in het Verdrag van Rome, namelijk dat de Europese uitgaven gefinancierd moeten worden door Europese eigen middelen; 39. wijst erop dat de belastingen - deels of in hun geheel - die tijdens de gedachtewisselingen met de nationale parlementen of in de verslagen van de Commissie over de hervorming van het eigen middelensysteem voor dit doel in overweging werden genomen, o.a. de volgende zijn: 40. constateert dat tijdens de debatten in het Europees Parlement ook andere alternatieven aan bod zijn gekomen, zoals: 41. is van mening dat de geschiktheid van een nieuw eigenmiddelensysteem moet worden beoordeeld aan de hand van de volgende criteria: 42. wenst de bestudering van deze opties in nauwe samenwerking met de nationale parlementen voort te zetten, alvorens zijn uiteindelijke standpunt te bepalen; geeft hoge prioriteit aan de totstandkoming, zo mogelijk gedurende het Portugese voorzitterschap, van een gemeenschappelijke discussiebasis voor de komende herziening van de EU-inkomsten; zal al het mogelijke doen om tot een standpunt over de toekomst van de eigen middelen van de Unie te komen dat door de meerderheid van de parlementen van de lidstaten kan worden onderschreven; 43. is van mening dat deze resolutie een eerste maar solide stap vormt om een eerlijker en transparanter nieuw systeem te vinden teneinde de Europese Unie te financieren; is van plan om zijn definitieve standpunt over een nieuw stelsel voor de eigen middelen van de EU op een zodanig tijdstip te bespreken en vast te stellen dat het nog kan worden meegenomen bij de beraadslagingen over de algehele herziening van de EU-inkomsten en -uitgaven, zoals is neergelegd in het Interinstitutioneel Akkoord van 17 mei 2006; o o o 44. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie en haar bijlage te doen toekomen aan de Raad en de Commissie en aan de regeringen en parlementen van de lidstaten. BIJLAGE Uitzonderingen in december 2005 door de Europese Raad aangebracht op de uitgaven- en ontvangstenzijde van de begroting, te weten: Bestemd voor projecten: · 865 mln EUR voor de kernenergiecentrale van Ignalina (LIT) en 375 mln voor de kernenergiecentrale van Bohunice (SLK) · 200 mln EUR voor het vredesproces in Noord-Ierland (UK) Bestemd voor regio's · 879 mln EUR voor vijf Poolse regio's van doelstelling 2 (107 EUR per burger) · 140 mln EUR voor een Hongaarse regio (Közép-Magyarország) · 200 mln EUR voor Praag · "phasing-out"-steun voor een Finse regio en Madeira, die oorspronkelijk "phasing-in"-regio's waren · 100 mln EUR voor de Canarische eilanden · 150 mln EUR voor Oostenrijkse grensgebieden · 75 mln EUR voor Beieren · 50 mln EUR voor Ceuta en Melilla (ES) · 225 mln EUR voor Oost-Duitse Länder · 136 mln EUR voor de meest afgelegen regio's (35 EUR per burger) · 150 mln EUR voor Zweedse regio's in de doelstelling "Concurrentie en werkgelegenheid" Speciale fondsen voor lidstaten · verhoging van het absorptiepercentage voor Polen met 4% · "phasing-in"-steun voor Cyprus, hoewel dit nooit een doelstelling1-regio is geweest · 2 000 mln EUR voor Spanje, vrijelijk te besteden over de doelstellingen van het structuurfonds · 1 400 mln EUR voor Italië (vastgestelde verdeling) · 100 mln EUR voor Frankrijk (doelstelling "Regionaal concurrentie-vermogen en werkgelegenheid") · 47 mln EUR voor Estland (35 EUR per burger) · 81 mln EUR voor Litouwen (35 EUR per burger) aanvullende betalingen voor plattelandsontwikkeling: o 1 350 mln EUR voor Oostenrijk o 20 mln EUR voor Luxemburg o 460 mln EUR voor Finland o 100 mln EUR voor Frankrijk o 500 mln EUR voor Ierland o 820 mln EUR voor Zweden o 500 mln EUR voor Italië o 320 mln EUR voor Portugal Speciale voorwaarden · verhoging met 50% van de steun voor de voormalige buitengrenzen met ROM en BLG, vergeleken met de reguliere steun voor grensregio's · particuliere medefinanciering kan worden ingecalculeerd voor de door het structuurfonds ondersteunde projecten in nieuwe lidstaten (met een BIP per hoofd van <85% van het EU-gemiddelde) en de oostelijke Länder van Duitsland · in de nieuwe lidstaten (<85%), kan de BTW worden beschouwd als in aanmerking komende kosten voor projecten van de structuurfondsen Speciale voorwaarden in rechtsgrondslagen · afwijkingen van de "n+2"-regel voor nieuwe lidstaten (<85%) voor 2007 - 2010 · bouwprojecten komen voor steun in aanmerking in de nieuwe lidstaten (EU10 + ROM, BLG) · 20% van de middelen van de eerste pijler (landbouw) kan door elk land gebruikt worden voor plattelandsontwikkeling, ook in afwijking van algemene regels, zoals die voor medefinanciering · speciale fondsen voor plattelands-ontwikkeling in Portugal (320 mln EUR), zonder medefinanciering Speciale voorwaarden voor financiering van de begroting · het opvragingspercentage voor de BTW-bijdragen van de eigen middelen wordt voor Oostenrijk met 25% verminderd · het opvragingspercentage voor de BTW-bijdragen van de eigen middelen wordt voor 50% verminderd voor Duitsland · het opvragingspercentage voor de BTW-bijdragen van de eigen middelen wordt met 66% verminderd voor Zweden en Nederland · Nederland krijgt 4 230 mln EUR ("eigen middelen BNI") · Zweden krijgt 1 050 mln EUR ("eigen middelen BNI") de terugbetaling voor het Verenigd Koninkrijk wordt gehandhaafd, verminderd met bepaalde gefaseerde betalingen voor de nieuwe lidstaten. Het Europees Parlement , – gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, en inzonderheid artikel 272 daarvan, – gelet op Besluit 2000/597/EG, Euratom van de Raad van 29 september 2000 betreffende het stelsel van eigen middelen van de Europese Gemeenschappen (1) , – gelet op Verordening (EG, Euratom) nr. 1605/2002 van de Raad van 25 juni 2002 over het Financieel Reglement van toepassing op de algemene begroting van de Europese Gemeenschappen (2) , – gelet op het Interinstitutioneel Akkoord van 17 mei 2006 tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie over de begrotingsdiscipline en een goed financieel beheer (3) , – gezien het vijfde verslag van de secretarissen-generaal van de instellingen van mei 2006 over trends in rubriek 5 van de financiële vooruitzichten, – gezien het jaarverslag van de Rekenkamer over het begrotingsjaar 2005 over de uitvoering van de begroting, met de antwoorden van de instellingen (4) , – gezien het verslag van de Begrotingscommissie ( A6-0069/2007 ), A. overwegende dat in de begroting 2007 voor rubriek 5 een bedrag was opgenomen van 7 115 000 000 EUR, waarbij de begroting van het Europees Parlement 1 397 460 174 EUR bedroeg, hetgeen 19,65% van rubriek 5 vertegenwoordigt, B. overwegende dat de begroting 2008 geldt voor het eerste jaar waarin zich geen grote veranderingen zullen voltrekken, zoals een uitbreiding of de invoering van nieuwe talen, en waarin evenmin andere gebeurtenissen met grote gevolgen op administratief gebied zijn te verwachten, C. overwegende dat de instellingen de afgelopen twee uitbreidingen moeten consolideren, D. overwegende dat het Europees Parlement in dit stadium van de jaarlijkse procedure de ramingen van de andere instellingen en de voorstellen van zijn eigen Bureau voor de begroting 2008 afwacht, Algemeen kader 1. constateert dat het plafond van rubriek 5 in 2008 7 457 000 000 EUR bedraagt, in vergelijking met 2007 een stijging van 4,8%; 2. constateert dat de begroting van de instellingen voornamelijk ten gevolge van de uitbreiding in de afgelopen vier jaar met bijna 18% is gestegen; is van oordeel dat alle instellingen in 2008 volledig operationeel zullen zijn en over de middelen beschikken waarmee zij hun administratieve werkzaamheden kunnen uitvoeren; dringt bij de instellingen aan op een voorzichtige budgettaire benadering bij het opstellen van hun ramingen voor 2008; 3. is van oordeel dat het Europees Parlement verantwoording aan de burgers moet afleggen en dat een efficiënt gebruik van het geld van de belastingbetalers tot een vergroting van hun vertrouwen in de instellingen van de EU kan bijdragen; is van mening dat de begroting voor 2008 van de instellingen in beginsel niet aanmerkelijk hoeft af te wijken van die van het vorige begrotingsjaar omdat dat er geen grootscheepse gebeurtenissen (uitbreidingen of nieuwe talen) te verwachten zijn die een verhoging zouden rechtvaardigen; is van oordeel dat eventuele nieuwe initiatieven in eerste instantie onder het maximumbedrag van de huidige begroting moeten worden gefinancierd, tenzij er specifieke redenen zijn om hiervan af te wijken; 4. erkent dat interinstitutionele samenwerking nuttig kan zijn in termen van schaalvoordelen en met het oog op de efficiency, maar dat zij ook de onafhankelijkheid of identiteit van een instelling kan ondergraven; is van oordeel dat met het oog op bovenstaande elementen naar een juist evenwicht tussen alle instellingen moet worden gestreefd; verzoekt de secretarissen-generaal verslag uit te brengen over hun samenwerking; verwacht tegen 1 juli 2007 informatie te ontvangen over de kwaliteits-, efficiency- en financiële aspecten en ook over de mogelijke voor- en nadelen van de interinstitutionele samenwerking, met inbegrip van de kwaliteit en de efficiency van de diensten die verstrekt worden door de bureaus en organen die in het kader van de samenwerking zijn opgezet; 5. herinnert eraan dat het in zijn resoluties gedurende de afgelopen jaren verzocht heeft om een aantal regelmatig te verschijnen verslagen over de vooruitgang bij de personeelswerving van EU-10 en EU-2 en de status van het aangenomen personeel; verzoekt de instellingen daarom door te gaan met deze screening zoals die voorzien is in de gezamenlijke verklaring over de personeelswerving in verband met de uitbreidingen van 2004 en 2007, welke is aangenomen met zijn resolutie van 14 december 2006 over het ontwerp van algemene begroting van de Europese Unie voor het begrotingsjaar 2007 (5) , en daarbij algemene informatie en informatie over iedere instelling te verstrekken; Europees Parlement POLITIEKE PRIORITEITEN De leden efficiënte diensten verlenen om beter wetgeven mogelijk te maken 6. is van oordeel dat het Parlement als co-wetgever optimale werkomstandigheden aan zijn leden moet kunnen bieden om dezen de uitoefening van hun functie te vergemakkelijken en om de kwaliteit van de EU-wetgeving te verbeteren; is van oordeel dat de ondersteuning van de leden verbeterd kan worden door hun adequate gespecialiseerde of technische informatie binnen een kort tijdsbestek te verschaffen; onderstreept dat de leden van het Parlement beter moeten worden geïnformeerd over en zich beter bewust moeten zijn van alle hulpmiddelen en materialen die voor hen beschikbaar zijn op basis van de werkzaamheden van de verschillende diensten binnen het Parlement (studies, technische documenten en achtergronddocumenten); 7. wenst te waarborgen dat aan alle leden, waaronder de nieuwe leden, de beste diensten op taalgebied worden geboden, vooral op de officiële bijeenkomsten van de organen van het Parlement; is bereid na te denken over redelijke voorstellen voor een meer persoonlijk niveau van dienstverlening aan de leden op hun taakgebied op doorzichtige en duidelijk omschreven voorwaarden en zal de kosteneffectiviteit van dergelijke voorstellen onderzoeken; 8. wenst de mogelijkheid te onderzoeken van de beschikbaarheid van vergaderzalen voor alle leden met het oog op besprekingen met deskundigen in betrekkelijk kleine groepen (8 - 20 mensen) met name in de nieuwe D4-D5-gebouwen; is van mening dat het, in verband met onvoorspelbare behoeften die voortvloeien uit de werkzaamheden van het Parlement, mogelijk zou moeten zijn om op betrekkelijk korte termijn en met een minimum aan administratieve rompslomp, dergelijke zalen te reserveren; verwacht uiterlijk op 1 juli 2007 een verslag over reeds bestaande faciliteiten op dit punt en over de mogelijkheid om deze verder uit te breiden; 9. constateert dat het verlenen van de beste steun aan de leden bij de uitvoering van hun taken een verdere ontwikkeling van de werkstructuur en administratieve structuren vereist en een versterking van de bestaande diensten; dringt erop aan dat de administratie de mogelijkheden onderzoekt voor een uitbreiding van de faciliteiten die de bibliotheek door het verlenen van ondersteuning bij onderzoek ter beschikking van de leden stelt, alsmede een uitgebreid documentatie- en informatiedepot voor alle bestaande teksten en informatie (kennisbeheersysteem); verwacht tegen 1 juli 2007 desbetreffende voorstellen met een kostenraming, waarin rekening is gehouden met de mogelijkheid de resultaten van dergelijk onderzoek op het Intranet van het Parlement te publiceren; 10. betreurt de verspreiding in geografisch opzicht van zijn administratie over de drie plaatsen waar het Parlement zijn werkzaamheden verricht en de extra exploitatiekosten die dit veroorzaakt, met name voor de verplaatsingen van de ene vergaderplaats naar de andere; is van oordeel dat de administratie de leden de faciliteiten van de nieuwe technologieën moet bieden om de negatieve gevolgen van de geografische situatie van het Europees Parlement te beperken, zoals synchronisatie van computers met mobiele telefoons of het gebruik van videoconferentieruimten; 11. constateert dat ondanks de forse kredieten die voor de informatietechnologie zijn toegewezen een aantal problemen blijft bestaan, zoals de vertraging van het netwerk in Straatsburg of de tijd die de uitvoering van nieuwe IT-projecten kost; verzoekt de secretaris-generaal daarom om in het concept van zijn verslag over de ramingen een speciaal deel, in bijlage IV, te wijden aan de IT-projecten die in de afgelopen vijf jaar zijn gelanceerd, met indicaties van de voorlopige kosten, de begindata en voorlopige leveringsdata, de leveringsdata en de uiteindelijke kosten; 12. verzoekt de secretaris-generaal om ten behoeve van een betere follow-up van de wetgeving en van de begrotingsprocedure voorstellen te doen in verband met de structurering en capaciteit van de commissiesecretariaten; dringt erop aan dat de administratie vòòr 1 juli 2007 met desbetreffende voorstellen komt; Verbetering van de doeltreffendheid van communicatie-instrumenten van het Parlement en zijn fracties 13. ziet de communicatie van het Europees Parlement als een mozaïek van verschillende, elkaar aanvullende kanalen met een gemeenschappelijk doel: de burgers van de EU doeltreffend over zijn werkzaamheden en bijdrage aan het Europese eenwordingsproces te informeren; 14. ziet de communicatie van het Europees Parlement als iets tweeledigs omdat deze allereerst bestaat uit de institutionele communicatie van de administratie waarbij alleen "feitelijke" informatie een rol speelt en ten tweede de meer politiek gerichte informatie die de verschillende opvattingen, standpunten en de activiteiten van de fracties en de leden weerspiegelt; 15. is van oordeel dat verbeteringen in het communicatie- en informatiebeleid op een coherentere wijze bereikbaar zijn binnen een globaal communicatieconcept voor EU-burgers waarbij de toegevoegde waarde van ieder instrument wordt vastgesteld zoals vermeld in paragraaf 21 van zijn resolutie van 26 oktober 2006 over het ontwerp van algemene begroting voor 2007 (afdelingen I,II, IV, V, VI, VII en VIII) (6) ; 16. wenst de instrumenten te verbeteren die worden gebruikt om de Europese burgers bewust te maken van de rol van het Europees Parlement in het wetgevings- en besluitvormingsproces, van zijn activiteiten op het gebied van het Europees beleid en van de werkzaamheden van de leden en fracties van het Europees Parlement, en iets te doen aan de tekortkomingen in verband met het imago van de Europese Unie, vooral met het oog op de verkiezingen van 2009; is van oordeel dat met bestaande communicatiekanalen niet adequaat op deze behoefte wordt gereageerd; 17. is met name van oordeel dat het bijzonder nuttig voor de Europese eenwording zou zijn als de lokale en regionale media sterker bij de zaken zouden worden betrokken; verzoekt zijn administratie daarom een actieplan voor de communicatie voor te leggen dat zich op de lokale en regionale media richt en vooral met het oog op de voorbereiding van de komende Europese verkiezingen het gebruik van nieuwe instrumenten te onderzoeken waarmee de leden met de lokale media kunnen communiceren; herinnert eraan dat in het jaar vóór het vorige Europese verkiezingsjaar een speciale begroting werd toegekend voor een campagne om het publiek bewust te maken; 18. wijst erop dat zowel de bestaande communicatiehulpmiddelen als de instrumenten die nog in ontwikkeling zijn een zo efficiënt mogelijke vorm moeten krijgen om de bekendheid van onze instelling onder de burgers van de EU zo groot mogelijk te maken; is van oordeel dat zowel de administratie als de fracties bij vormgeving en beoordeling van deze instrumenten betrokken moeten worden; 19. wil graag voor 1 juli 2007 beschikken over een overzicht van de acties op communicatiegebied die de externe bureaus samen met de Commissie in de Huizen van Europa hebben opgezet, samen met een beoordeling van hun doeltreffendheid en effect; 20. herinnert eraan dat in juli 2006 een nieuw beleid voor de bezoekersgroepen van de leden werd gelanceerd dat in vergelijking met de vorige situatie een verbetering betekent; acht verdere verbeteringen mogelijk, vooral in termen van flexibiliteit en dat na de voltooiing van het nieuwe bezoekerscentrum het verplichte minimumaantal bezoekers en de vergoeding kunnen worden heroverwogen, waarbij het mogelijk moet zijn rekening te houden met de bijzonderheden van bezoekers, zodat de werkelijke kosten kunnen worden gedekt; verwacht daarom voor 1 juli 2007 een nieuw voorstel dat rekening houdt met de bezorgdheid van de leden en dat zo snel mogelijk wordt uitgevoerd; 21. erkent de vooruitgang die in de afgelopen jaren bij het bezoekersprogramma kon worden waargenomen; onderstreept echter dat verdere verbeteringen mogelijk zijn op gebieden waarbij de bezoekers in aanraking worden gebracht met de werkelijke gang van zaken bij het Europees Parlement en zijn leden en verwacht antwoorden op exacte vragen in verband met de mogelijkheid een bezoek aan de plenaire vergaderzaal te brengen en de beschikbaarheid van meer vergaderruimte (7) ; verwacht dat de administratie vòòr 1 juli 2007 met desbetreffende voorstellen komt; Verbetering van de begrotingstoewijzing 22. herinnert eraan dat de vaststelling van de begroting voor de afgelopen twee jaar geschiedde op grond van gerechtvaardigde behoeften voor het efficiënt laten functioneren van de instelling; onderstreept dat de begroting van het Europees Parlement op een zodanig niveau moet worden vastgesteld dat de instelling met gebruikmaking van een redelijk niveau van financiële hulpbronnen zo effectief mogelijk werk kan leveren; is van mening dat het begrotingsniveau voor 2008 met inbegrip van stijgingen in verband met de aanpassing aan de huidige prijzen ernaar dient te streven het niveau van 2007 niet te overschrijden en in geen geval meer dan 20% van rubriek 5 zou moeten zijn, wat beschouwd dient te worden als de bovengrens van de begroting; verzoekt daarom het Bureau bij het nemen van een besluit over het niveau van de ramingen van het Parlement rekening te houden met het feit dat het Europees Parlement verantwoording aan de burgers van de EU moet afleggen; 23. constateert dat 2008 het laatste volle jaar zal zijn voor de verkiezing van de leden van het Europees Parlement en de uitvoering van het Statuut van de leden in 2009; is van oordeel dat de noodzakelijke maatregelen zijn genomen voor het opvangen van de laatste uitbreiding; afgezien van het verfijnen van de begrotingsbehoeften voor het opvangen van de nieuwe lidstaten zijn er geen belangrijke ontwikkelingen met financiële consequenties te verwachten; 24. neemt er nota van dat het één van de prioriteiten van het Bureau is de rol van het Parlement in het externe beleid zichtbaarder te maken en tegelijkertijd het belang te benadrukken van aanmoediging van de interculturele dialoog en de bevordering van de democratie; wijst erop dat het Europees Parlement een aantal delegaties en vergaderingen met nationale parlementen van derde landen heeft ingesteld die niet duidelijk in de begroting van het Europees Parlement worden vermeld; verzoekt daarom de administratie om vóór 1 juli 2007 een verslag voor te leggen over de bestaande delegaties en bijeenkomsten en die welke op dit uitgaventerrein in ontwikkeling zijn, met daarbij een financiële beoordeling van de behoeften in de komende jaren; 25. betreurt de beperkte informatiestroom over zaken waarvoor de bevoegdheid met andere besluitvormingsorganen van het Europees Parlement wordt gedeeld en met name wat betreft besluiten met financiële gevolgen voor de begroting van het Europees Parlement; is van oordeel dat wederzijds moet worden gestreefd naar een versterking van de informatie-uitwisseling in een vroeg stadium van de besluitvorming; 26. constateert dat de ex ante begrotingsramingen voor de totale kosten van de ontwikkeling van projecten niet altijd betrouwbaar zijn; betreurt dit en is van oordeel dat de kosten van grootschalige projecten bij ingrijpende afwijkingen van de oorspronkelijk geraamde kosten gemotiveerd moeten worden en de projecten opnieuw aan de bevoegde organen ter herbeoordeling en goedkeuring worden voorgelegd; 27. constateert dat diverse begrotingslijnen regelmatig zijn ondergefinancierd of, daarentegen, overgefinancierd; herinnert eraan dat verzoeken om overschrijvingen in een lopend begrotingsjaar tot uitzonderlijke gevallen beperkt moeten blijven en alleen in verband met onvoorziene zaken; verzoekt de administratie de vereiste kredieten voor elke begrotingslijn nauwkeuriger en op een realistischer niveau te ramen; OVERIGE KWESTIES Gebouwen 28. erkent dat er besparingen zijn behaald dankzij de vooruitbetalingen die in de afgelopen tien jaar voor de gebouwen zijn gedaan; wijst erop dat het Europees Parlement thans eigenaar is van de meeste van zijn gebouwen in de drie plaatsen waar het zijn werkzaamheden verricht en dat het zich thans bij zijn investeringen op de externe bureaus zal richten; neemt zich een heroverweging voor van het beginsel van het delen van externe bureaus met de Commissie op basis van het verslag dat voor maart 2007 werd gevraagd in paragraaf 47 van zijn bovengenoemde resolutie van 26 oktober 2006; verzoekt met het oog daarop om opstelling van een gemeenschappelijk verslag van de Commissie en het Europees Parlement over de aspecten van het delen van bureaus in termen van personeel, logistische zaken, exploitatiekosten en de verschillende tijdschema's voor de cofinanciering van de aankoop van gemeenschappelijke bureaus; merkt op dat dit tot dusverre mogelijk was dankzij de beschikbaarheid van kredieten op de begroting van het Parlement; 29. moedigt de administratie aan in haar streven naar verbetering van het veiligheidssysteem in de Huizen van Europa; dringt er bij de administratie en de Commissie op aan gezamenlijk en naar evenredigheid de kosten daarvan te dragen; Personeel 30. is van oordeel dat de instelling thans, na de recente uitbreiding van de personeelsformatie (21% gedurende een periode van vier jaar) voornamelijk in verband met de twee uitbreidingen en de toeneming van het aantal officiële talen, over het personeel beschikt dat voor een goed functioneren noodzakelijk is en dat thans tijd moet worden genomen voor een doeltreffende integratie; zal daarom verzoeken om nieuwe posten in overweging nemen nadat de administratie een verslag heeft voorgelegd met haar strategie voor de korte en middellange termijn in verband met herschikkingsmogelijkheden die ook opleiding- en ontwikkelingsprogramma's in verband met herschikking omvatten; zal de verzoeken op basis van deze gedetailleerde informatie in overweging nemen; 31. is voorstander van aanpak van de tekortkomingen die de beschikbaarheid en optimale kwaliteit van de vertolkingsdiensten hinderen, om tegelijkertijd een goed evenwicht tussen kwaliteit en kosten te behouden en daarbij voor value for money te zorgen; 32. is van oordeel dat aan het in 2006 begonnen herschikkingsbeleid moet worden vastgehouden ter consolidatie van de laatste twee uitbreidingen en ter verhoging van de efficiency van de administratie met daarbij eerbiediging van de politieke prioriteiten; verzoekt de secretaris-generaal in de ramingen zijn strategie voor 2008 in detail te presenteren; 33. heeft bijzonder veel aandacht voor de kosten in verband met zijn verspreiding in geografisch opzicht en zal de mogelijkheden onderzoeken om tot nog meer rationalisering te komen; zal met name zijn aandacht richten op het aantal dienstreizen van het personeel tussen de drie plaatsen waar het Parlement zijn werkzaamheden verricht; wijst erop dat de kosten van deze dienstreizen in 2005 12 799 988 EUR bedroegen en betrekking hadden op 71 369 dagen, afgezien van de dienstreiskosten van fractiemedewerkers; is van oordeel dat op dit gebied pogingen tot verhoging van de efficiency kunnen worden ondernomen; verzoekt zijn secretaris-generaal om tegen 1 juli 2007 een verslag voor te leggen over de dienstreizen van personeel per directoraat-generaal in de drie plaatsen waar het Parlement zijn werkzaamheden verricht en de respectieve kosten daarvan; 34. geeft uiting aan zijn bezorgdheid over de onzekerheden ten aanzien van het Europeseschoolsysteem; herinnert eraan dat het personeel een beroep moet kunnen doen op een goed functionerend en aantrekkelijk schoolsysteem en dringt er daarom op aan ervoor te zorgen dat dit ook in de toekomst mogelijk zal zijn; 35. neemt nota van het besluit van de plenaire vergadering om steun te verlenen aan de totstandkoming van een inhoudelijk statuut voor de medewerkers van de leden; gaat ervan uit dat de Raad ter zake uiterlijk begin september 2007 een definitief besluit heeft genomen om de toewijzing van de daarvoor vereiste middelen mogelijk te maken; verzoekt het Bureau het probleem statuut van de medewerkers van leden bij de Raad door te zetten; is ervan overtuigd dat dit statuut zal bijdragen tot verbetering van de kwaliteit van het werk van de leden; Veiligheid 36. erkent dat uit de noodzaak over zo goed mogelijke veiligheidsomstandigheden voor de leden en het personeel in de drie vergaderplaatsen te beschikken financiële gevolgen voortvloeien; doet een beroep op de administratie het nieuwe pasjessysteem zo snel mogelijk in te voeren, hetgeen de dagelijkse werkzaamheden van de leden, met name door het gebruik van elektronische handtekeningen, dank zij een veilige omgeving vergemakkelijkt; onderstreept dat databeschermingsbepalingen te allen tijde moeten worden geëerbiedigd; 37. is van mening dat de EU-instellingen voorop moeten lopen bij het voeren van milieuvriendelijk beleid en grotere energie-efficiency; wijst erop dat het Europees Parlement heeft toegezegd de EMAS-verordening te zullen toepassen en herinnert aan het verzoek (verslag over de begroting 2006 van de andere instellingen) aan het Bureau een onderzoek in te stellen naar manieren waarop de stijging van de energiekosten kan worden beheerst, bijvoorbeeld door beperking van het gebruik van air-conditioning in de zomer; dringt aan op een efficiënter gebruik van papier, beperking van de verspreiding van drukwerk en het beschikbaarstellen op verzoek ("opt-in") van gedrukte versies van een groot aantal officiële documenten van het Parlement; verwacht tegen 1 juli 2007 van de administratie een verslag te ontvangen over reeds geplande acties alsmede voorstellen op de genoemde terreinen, met ramingen van de behoefte aan personeel en financiële middelen; Andere instellingen 38. verzoekt de instellingen om indiening van een begroting die een beeld geeft van hun werkelijke behoeften; is van mening dat 2008 na twee grote uitbreidingen en de invoering van 12 talen een jaar moet zijn waarin de beschikbare middelen (op personeelsgebied en op technologisch en logistiek terrein) zo efficiënt mogelijk worden ingezet; herinnert eraan dat verzoeken om overschrijving en de aanpassing van de personeelsformatie in de loop van het begrotingsjaar niet de juiste manieren zijn om de begroting te beheren en slechts in uitzonderingsgevallen mogen worden toegepast; verzoekt de instellingen bij het voorleggen van hun ramingen hiermee rekening te houden; 39. roept de instellingen, gezien het feit dat hun begroting voortaan niet meer zo snel als in het verleden zal groeien, ertoe op om hun interinstitutionele samenwerking zelfs te versterken op gebieden waar zij op het eerste gezicht geen mogelijkheden tot rationalisering en efficiencyverbetering vermoeden; 40. constateert dat de instellingen de afgelopen jaren hun uitgaven aan gebouwen aanzienlijk hebben verhoogd en deze in de komende vier jaar nog verder zullen verhogen; acht de tijd voor een opschorting van een verdere groei van het onroerendgoedbezit gekomen en vraagt de instellingen daarom nauwkeurig alle andere mogelijkheden te onderzoeken alvorens over te gaan tot een verdere uitbreiding van het aantal gebouwen; verzoekt de instellingen bovendien om in de context van de interinstitutionele samenwerking bereid te zijn het resterende bedrag dat aan het einde van het jaar op hun begroting beschikbaar is te delen teneinde hun bouwkosten zo snel mogelijk weg te werken; 41. herinnert eraan dat een harmonisatie van de wijze waarop de ramingen van de instellingen worden gepresenteerd de verschillende begrotingen inzichtelijker zou maken en ook de doorzichtigheid voor de burgers van de EU zou vergroten; 42. zou het waarderen indien bij de ramingen een hoofdstuk zou worden opgenomen waarin de instellingen ingaan op hun specifieke omstandigheden en op de verbeteringen die in de loop van het jaar zijn ingevoerd, zodat de begrotingsautoriteit de specifieke behoeften van elke instelling beter kan beoordelen en begrijpen; 43. verzoekt de instellingen het aantal personeelsleden dat in verband met de laatste twee uitbreidingen is aangenomen nauwlettend in het oog te houden en de begrotingsautoriteit ten minste twee maal per jaar te informeren; Raad 44. constateert dat de begroting van de Raad in 2007 slechts weinig gegroeid is en zal aandacht aan de toekomstige ontwikkeling daarvan besteden en aan de veranderingen die hij in zijn nomenclatuur heeft aangebracht, met name onder titel 3; erkent dat de Raad relevante informatie verstrekt over de onderwerpen die voor het Parlement van belang zijn; Hof van Justitie 45. is van mening dat het Hof na de instelling van het Gerecht voor ambtenarenzaken en twee grote uitbreidingen zijn arbeidsmethoden moet rationaliseren en het niveau van de begroting stabiel moet houden; Rekenkamer 46. neemt kennis van de ontwikkeling van geschikte opleidingsprogramma's voor jonge auditors en de modernisering van de informaticasector die in het afgelopen jaar van start is gegaan en verwacht meer informatie over de resultaten die tot dusverre met deze initiatieven zijn bereikt; Europees Economisch en Sociaal Comité en Comité van de Regio's 47. verwacht een duidelijk signaal over de aard van de toekomstige samenwerking tussen de twee comités na 2008 op het moment waarop zij hun ramingen voorleggen; acht niet voldoende redenen aanwezig voor een verhoging van het totale niveau van hun respectieve begrotingen; Ombudsman 48. heeft geconstateerd welke inspanningen de ombudsman in 2007 heeft geleverd om de groei van zijn begroting en met name van de personeelsformatie te stabiliseren en spreekt de verwachting uit dat deze stabilisering in 2008 gehandhaafd blijft; Europese toezichthouder voor gegevensbescherming 49. constateert dat 2008 het vierde volle jaar zal zijn waarin de Europese toezichthouder, die binnenkort zijn normale arbeidstempo zal hebben bereikt, zijn werkzaamheden verricht en verzoekt hem daarom een plan van zijn activiteiten voor de middellange termijn voor te leggen met een opsomming van zijn behoeften en vermelding van een uiterste termijn voor de uitvoering van de nieuwe nomenclatuur, die de andere instellingen sinds 2005 hanteren; 50. is derhalve van mening dat 2008 het laatste jaar zal zijn waarin een belangrijke groei van zijn begroting en met name van de personeelsformatie te zien zal zijn; herinnert eraan dat voor een wijziging van de personeelsformatie en voor alle uitgaven een rechtvaardiging vereist is; o o o 51. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, het Hof van Justitie, de Rekenkamer, het Europees Economisch en Sociaal Comité, het Comité van de Regio's, de Europese Ombudsman en de Europese toezichthouder voor gegevensbescherming. Het Europees Parlement , - gezien het Verslag van Helsinki van 10 december 1999 (1) en de Verklaring van Nice van 8 december 2000 (2) over de specifieke kenmerken van sport en zijn sociale functie in Europa, - gelet op de artikelen 17 en III-282 van het Verdrag tot vaststelling van een Grondwet voor Europa (het grondwettelijk verdrag), - gezien het initiatief van het Britse voorzitterschap ten aanzien van het Europese voetbal, dat resulteerde in de "Independent European Sport Review 2006", - gezien de jurisprudentie van het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen (het Hof van Justitie) en van het Gerecht van eerste aanleg, en de beschikkingen van de Commissie in sportgerelateerde zaken, - gelet op artikel 45 van zijn Reglement, - gezien het verslag van de Commissie cultuur en onderwijs en de adviezen van de Commissie economische en monetaire zaken, de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken, de Commissie interne markt en consumentenbescherming en de Commissie juridische zaken ( A6-0036/2007 ), A. overwegende dat de Commissie in het Verslag van Helsinki benadrukt dat het voor een goed bestuur van de sport noodzakelijk is dat de bestuursorganen van de voetbalsport en de overheden een samenwerkingsverband aangaan, dat volledig beantwoordt aan het beginsel van zelfregulatie, dat kernmerkend is voor de beroepssport, B. overwegende dat in Europa sport, en met name voetbal, een onvervreemdbaar onderdeel is van de Europese identiteit, de Europese cultuur en het Europees burgerschap, en dat het Europese voetbalmodel, gekenmerkt door open sportcompetities binnen een piramidale structuur waarin honderdduizenden amateurclubs en miljoenen vrijwilligers en spelers de basis vormen voor de professionele topclubs, het resultaat is van een lange democratische traditie en van ondersteuning vanuit de gehele gemeenschap, C. overwegende dat voetbal een belangrijke sociale en educatieve rol speelt, een efficiënt instrument is voor sociale integratie en multiculturele dialoog en een actieve rol moet spelen bij de bestrijding van discriminatie, intolerantie, racisme en geweld, aangezien er nog altijd veel incidenten op dit gebied plaatsvinden in en in de buurt van stadions, en overwegende dat profvoetbalclubs en –bonden eveneens een belangrijke maatschappelijke en culturele rol spelen in hun lokale en nationale gemeenschap, D. overwegende dat profvoetbal zowel een economische als een niet-economische dimensie heeft, E. overwegende dat de economische aspecten van beroepsvoetbal vallen onder het Gemeenschapsrecht, en dat in de jurisprudentie wordt erkend dat sport een specifiek karakter heeft en dat voetbal in Europa een sociale en educatieve rol vervult, F. overwegende dat het derhalve de verantwoordelijkheid van de nationale en Europese politieke en sportautoriteiten is ervoor te zorgen dat wanneer Gemeenschapsrecht op profvoetbal wordt toegepast, dit de maatschappelijke en culturele doeleinden ervan niet in gevaar brengt, door een gepast wettelijk kader te ontwikkelen, dat volledig beantwoordt aan de fundamentele beginselen van specificiteit van het beroepsvoetbal, autonomie van zijn instanties en subsidiariteit, G. overwegende dat, gezien het groeiende belang van sport op de diverse beleidsterreinen van de EU (vrij verkeer, erkenning van kwalificaties, mededinging, gezondheidszorg en audiovisueel beleid), besloten is om sport in het grondwettelijk verdrag op te nemen als terrein waarop de EU bevoegdheid heeft (artikelen 17 en III-282); en overwegende dat het grondwettelijk verdrag niet door alle lidstaten is geratificeerd en de Verklaring van Nice over sport in de EU op zichzelf onvoldoende is voor de aanpak van de huidige problemen, die een internationaal karakter hebben en derhalve om een Europese oplossing vragen, H. overwegende dat de groeiende professionalisering en commercialisering van sport in het algemeen en voetbal in het bijzonder, het Gemeenschapsrecht op dit terrein in belang heeft doen toenemen, hetgeen tot uitdrukking komt in het groeiende aantal aanhangige zaken bij het Hof van Justitie en de Commissie, J. overwegende dat deze rechtsonzekerheid niet alleen in economisch opzicht problematisch is, maar vooral voor de maatschappelijke, culturele en educatieve functie van voetbal, en tegelijkertijd een negatief effect heeft op de belangstelling van supporters en op inspanningen voor het vergroten van de steun voor clubs en het beginsel van fair play ondergraaft, K. overwegende dat is beslist om sport in het grondwettelijk verdrag op te nemen als terrein waarop de EU bevoegdheid heeft (artikelen 17 en III-282), teneinde de EU in staat te stellen de Europese dimensie van sport te ontwikkelen, L. overwegende dat het profvoetbal niet functioneert als een typische sector van de economie, dat professionele voetbalclubs niet volgens dezelfde marktvoorwaarden kunnen functioneren als andere economische sectoren, omdat tegenstanders in de sport van elkaar afhankelijk zijn en uitslagen alleen dan onvoorspelbaar blijven als er sprake is van een evenwichtige competitie, en dat de diverse actoren, waaronder supporters, spelers, clubs, liga's en bonden, niet functioneren zoals normale consumenten of ondernemingen, M. overwegende dat de toekomst van het beroepsvoetbal in Europa wordt bedreigd door de toenemende concentratie van economische rijkdom en macht op sportgebied, N. overwegende dat het groeiende belang van inkomsten uit de verkoop van uitzendrechten het sportief evenwicht tussen clubs uit verschillende landen kan verstoren, omdat bedoelde inkomsten grotendeels worden bepaald door de omvang van de nationale omroepmarkten; O. overwegende dat het profvoetbal al decennialang in toenemende mate door een internationale dimensie wordt gekenmerkt en evenzeer door verschillende internationale regulerende en wetgevende regimes wordt beïnvloed, P. overwegende dat de uiteenlopende nationale wetgeving en vergunningcriteria in Europa een ongelijk speelveld creëren, in economische en juridische zin, en dat deze situatie een ernstige belemmering vormt voor een eerlijke sportcompetitie tussen ploegen in Europese voetbalcompetities, en derhalve ook tussen nationale elftallen, Q. overwegende dat de participatie van vrouwen in de sport in het algemeen nog steeds ver onder het participatieniveau van mannen ligt, dat vrouwen in besluitvormingsorganen voor de sport nog steeds zijn ondervertegenwoordigd en dat er bij de vergoeding van beroepssporters nog steeds gevallen voorkomen van discriminatie op grond van geslacht, R. overwegende dat het Bosman-arrest van 1995 weliswaar een positieve uitwerking heeft gehad op de spelerscontracten en de mobiliteit van spelers – hoewel er nog veel werkgerelateerde en sociale problemen moeten worden opgelost –, maar ook verscheidene negatieve gevolgen voor de sport heeft gehad: zo is het voor de rijkste clubs gemakkelijker geworden om de beste spelers aan te trekken, is de relatie tussen financiële macht en sportief succes groter geworden, zijn de salarissen van spelers inflatoir gestegen, hebben lokaal opgeleide spelers minder mogelijkheden om hun talent op het hoogste niveau te tonen, en is de solidariteit tussen profsport en amateursport verminderd, S. overwegende dat veel criminele activiteiten (match-fixing, corruptie, etc.) het gevolg zijn van de uitgavenspiraal, salarisinflatie en de daaruit voortvloeiende financiële crises waarmee veel clubs worden geconfronteerd, T. overwegende dat de Commissie in formele beschikkingen heeft bevestigd dat het gezamenlijke verkopen van mediarechten verenigbaar is met het EG-mededingingsrecht, Algemene context 1. benadrukt dat het wil vasthouden aan het Europese voetbalmodel, met zijn symbiotische relatie tussen het amateur- en beroepsvoetbal; 2. wijst op het belang van de onderling verbonden nationale piramidestructuren van het Europese voetbal, die talent en wedijver aan de basis koesteren omdat de weg naar de Europese competities ook via de nationale liga's en competities loopt, en is van mening dat een behoorlijk evenwicht moet worden gevonden tussen de nationale grondslag van de sport en het Europese niveau, zodat de liga's en voetbalbonden doeltreffend met elkaar kunnen samenwerken; 3. erkent dat de voetbalorganen en politieke autoriteiten op verscheidene niveaus gezamenlijk maatregelen moeten nemen om bepaalde negatieve ontwikkelingen, zoals de buitensporige commercialisering en de oneerlijke concurrentie, tegen te gaan, teneinde te zorgen voor een positieve toekomst voor het beroepsvoetbal met spannende competities, een hoge mate van identificatie van supporters met hun clubs en een brede publieke toegang tot de competities, o.a. door middel van speciale toegangsprijzen voor jongeren en gezinnen, met name bij grote internationale wedstrijden; 4. is verheugd over de werkzaamheden in het kader van de "Independent European Sport Review 2006" en de studie "Beroepssport op de interne markt", uitgevoerd in opdracht van het Europees Parlement, en roept de lidstaten, de Europese en nationale bestuursorganen van het voetbal en de Commissie in haar aanstaande Witboek over sport op door te gaan met de pogingen, waartoe het Britse voorzitterschap het initiatief heeft genomen, om de noodzaak te beoordelen van beleidsmaatregelen, met inachtneming van het subsidiariteitsbeginsel, door de beginselen en belangrijkste aanbevelingen uit dit rapport in overweging te nemen; 5. spreekt de wens uit dat wordt voorkomen dat de toekomst van het beroepsvoetbal in Europa uitsluitend op basis van afzonderlijke gevallen wordt bepaald, en dat de rechtszekerheid wordt versterkt; 6. stemt in met het basisbeginsel dat de economische aspecten van beroepssport vallen binnen het kader van het EG-Verdrag, waarbij het specifieke karakter van sport zoals uiteengezet in de Verklaring van Nice in aanmerking wordt genomen; en meent in dit verband dat de beperkende werking van sportregelgeving, verenigbaar is met het EG-Verdrag, mits deze regelgeving een legitiem doel nastreeft dat verband houdt met de aard en het nut van sport en dat de restrictieve gevolgen ervan inherent zijn aan het nastreven van die doelstelling en er mee in verhouding staan; 7. vraagt de Commissie richtsnoeren te ontwikkelen voor de toepassing van dit beginsel en met de Europese en nationale voetbalinstanties in overleg te treden teneinde tot een formele kaderovereenkomst tussen de EU en de Europese en nationale bestuursorganen van de voetbalsport te komen; 8. vraagt de Commissie met het Parlement, de lidstaten, de Europese en nationale voetbalorganen en andere belanghebbenden samen te werken, de in deze resolutie verwoorde beginselen en aanbevelingen in haar aanstaande Witboek op te nemen en een actieplan voor de sport in Europa in het algemeen en het voetbal in het bijzonder te ontwikkelen waarin zij aangeeft welke kwesties door de Commissie moeten worden aangepakt en welke instrumenten gebruikt moeten worden teneinde rechtszekerheid en een gelijk speelveld te bevorderen; 9. vraagt de Commissie door te gaan met een gestructureerde dialoog met de voetbalorganen, met inbegrip van de nationale bonden en liga's, en andere belanghebbenden, teneinde het probleem van de rechtsonzekerheid op te lossen; 10. is verheugd over het succes van en de grote belangstelling voor vrouwenvoetbal in Europa en wijst op de groeiende maatschappelijke betekenis hiervan; Bestuur 11. verzoekt alle voetbalorganen hun bevoegdheden, verantwoordelijkheden, functies en besluitvormingsprocedures beter vast te leggen en te coördineren, teneinde in het belang van de gehele voetbalsector te komen tot meer democratie, transparantie en legitimiteit; verzoekt de Commissie richtsnoeren te geven over legitieme en adequate zelfregulering wordt gesteund, met de nodige aandacht voor de nationale wetgeving en financiële steun aan bonden en verenigingen ten behoeve van de ontwikkeling en opleiding van jonge voetballers en de nationale ploeg; 12. verzoekt de UEFA vertegenwoordigende organisaties van spelers, clubs en bonden bij de besluitvorming te betrekken; 13. meent dat beter bestuur zal leiden tot beter onderling afgestemde zelfregulering op nationaal en Europees niveau en daardoor de tendens zal verminderen om een beroep te doen op de Commissie en het Hof van Justitie; 14. erkent de deskundigheid en legitimiteit van arbitragecolleges in de sport voorzover ze het in artikel 47, lid 2 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie vastgelegde recht van de burger op een eerlijke behandeling van zijn zaak hanteren; 15. is van mening dat een beroep op een burgerlijke rechtbank, zelfs wanneer een dergelijk beroep in sportief opzicht niet gerechtvaardigd is, niet kan worden bestraft op grond van disciplinaire regels; veroordeelt de willekeurige besluiten van de Federation of International Football Associations (FIFA) in dit verband; 16. dringt er bij de UEFA en FIFA op aan dat zij in hun statuten het recht zich tot de gewone rechter te wenden, erkennen, maar beseft dat het beginsel van zelfregulering uitgangspunt en grondslag is voor de Europese sportstructuren en de grondbeginselen voor het organiseren van sportwedstrijden, waartoe ook anti-dopingregels en tuchtmaatregelen behoren; 17. benadrukt dat het evenredigheidsbeginsel essentieel is voor alle voetbalorganen wanneer zij hun zelfregulerende bevoegdheden uitoefenen; en verzoekt de Commissie erop toe te zien dat dit beginsel wordt toegepast in rechtzaken over sportkwesties; 18. roept de FIFA op om haar interne democratie en de transparantie van haar structuren te vergroten; 19. meent dat de Charleroi-zaak die momenteel dient voor het Hof van Justitie, de mogelijkheid van kleine en middelgrote nationale voetbalbonden om deel te nemen aan internationale competities, ernstig zou kunnen ondergraven, en essentiële investeringen van nationale bonden in het voetbal aan de basis in gevaar zou kunnen brengen; meent in dit opzicht dat clubs hun spelers moeten vrijgeven voor de nationale ploeg zonder aanspraak op compensatie te kunnen maken; moedigt de UEFA en de FIFA aan met de Europese clubs en liga's een akkoord te sluiten over de voorwaarden die gelden voor spelers die tijdens interlandwedstrijden geblesseerd raken en de instelling van een collectief verzekeringsstelsel; 20. ondersteunt het UEFA-licentiesysteem voor clubs, dat tot doel heeft te komen tot een gelijk speelveld tussen clubs en bij te dragen aan hun financiële stabiliteit, en roept de UEFA op dit systeem met inachtneming van het Gemeenschapsrecht verder te ontwikkelen om financiële transparantie en een behoorlijk beheer te garanderen; 21. beveelt een krachtdadige campagne aan door de nationale en Europese politieke en sportautoriteiten om meer transparantie en goed bestuur in het Europese profvoetbal te bewerkstelligen; 22. steunt pogingen om de integriteit van de sport te beschermen door belangenconflicten van gewichtige partijen in clubs of bestuursorganen uit te sluiten; 23. vraagt de Commissie in overleg met de voetbalinstanties, bonden en clubs na te denken over de invoering van een Europese rechtsstatus voor sportondernemingen, teneinde rekening te houden met de economische activiteiten van grote voetbalclubs, zonder afbreuk te doen aan hun specifieke sportgerelateerde kenmerken; een dergelijke status zou het mogelijk maken om regels vast te stellen voor het controleren van de economische en financiële activiteiten van dergelijke ondernemingen en voor inbreng van supporters en samenleving; 24. verzoekt de lidstaten en voetbalorganen de sociale en democratische rol van voetbalsupporters die de beginselen van fair play ondersteunen, actief te bevorderen, door (als blijk van waardering voor hun verantwoordelijke positie) de oprichting en ontwikkeling te steunen van "supporterstrusts", die zouden kunnen worden betrokken bij het eigenaarschap en management van de clubs, en wel door het benoemen van een ombudsman voor voetbalzaken en door met name het Supporters Direct-model tot op het Europese niveau uit te breiden; 25. verzoekt de UEFA na te gaan in hoeverre supportersverenigingen hierbij een belangrijke rol zouden kunnen vervullen wanneer zij op Europees niveau zijn georganiseerd en te onderzoeken in hoeverre de oprichting van een Europese Supporters Direct-instantie daarbij tot de concrete mogelijkheden zou kunnen behoren; 26. is van mening dat beroepsvoetballers en hun vakbondsvertegenwoordigers en de clubs en liga's door middel van een betere sociale dialoog nauwer bij het voetbalbestuur moeten worden betrokken; Strijd tegen criminele activiteiten 27. ondersteunt de pogingen van de Europese en nationale voetbalorganen om te komen tot een grotere transparantie in de eigendomsstructuren van clubs en vraagt de Raad maatregelen te ontwikkelen en in te voeren voor de bestrijding van de criminele activiteiten waar het beroepsvoetbal regelmatig mee te maken heeft, zoals het witwassen van geld, illegale gokpraktijken, doping en match-fixing en gedwongen prostitutie aan de zijlijnen van grote voetbalevenementen; 28. benadrukt dat ervoor gezorgd moet worden dat entiteiten die bij de voetbalsector betrokken zijn, zich volledig houden aan de wetgeving inzake transparantie en het witwassen van geld; 29. dringt bij de lidstaten aan op de invoering van mechanismen ter bevordering van de samenwerking tussen clubs, de politie en supportersverenigingen, met het oog op de bestrijding van geweld, vandalisme en ander misdadig gedrag voor, tijdens en na voetbalwedstrijden en op de uitwisseling van beste praktijken; 30. verzoekt de Raad de ten aanzien van voetbalhooligans te treffen preventiemaatregelen en sancties beter te coördineren, ook met betrekking tot nationale wedstrijden; dringt er in dit verband bij de Raad op aan zijn Besluit 2002/348/JBZ inzake veiligheid naar aanleiding van voetbalwedstrĳden met een internationale dimensie effectief ten uitvoer te leggen en zo nodig akkoord te gaan met aanvullende maatregelen goed te keuren, gezien de recente gewelddadige incidenten binnen en buiten voetbalstadia; 31. doet een beroep op de lidstaten, de Europese bestuursorganen van de voetbalsport, alsmede de bonden en liga's om een grote Europese bewustmakingscampagne onder de supporters te houden om het geweld in en rond het voetbalstadion in te dammen; De sociale, culturele en educatieve rol van voetbal 32. wijst op het belang van educatie via sport en de mogelijkheid die voetbal biedt om sociaal kwetsbare jongeren weer op het rechte pad te brengen en vraagt de lidstaten, de nationale bonden, de competitieleiding en de clubs om de beste werkmethoden dienaangaande met elkaar uit te wisselen; 33. verzoekt de Commissie en de lidstaten ook steun te verlenen aan projecten van voetbalclubs gericht op sociale integratie; 34. spreekt duidelijk zijn steun uit voor de maatregelen van de UEFA die bedoeld zijn om het opleiden van jonge spelers te bevorderen door in de ploeg van een profclub een minimum aantal in het land van de desbetreffende club opgeleide spelers verplicht te stellen en door de omvang van de ploegen aan een limiet te binden; is van mening dat deze stimuleringsmaatregelen proportioneel zijn en doet een beroep op de profclubs om dit voorschrift strikt toe te passen; 35. is ervan overtuigd dat extra maatregelen nodig zijn om ervoor te zorgen dat het initiatief om spelers zelf op te leiden niet tot kinderhandel leidt, waarbij sommige clubs contracten aan heel jonge kinderen geven (beneden de zestien jaar); 36. wijst erop dat jonge spelers naast hun clubactiviteiten en training de mogelijkheid moeten hebben om algemeen onderwijs en een beroepsopleiding te volgen en dat de clubs er voor moeten zorgen dat jonge spelers uit derde landen veilig naar huis terug kunnen keren indien hun carrière in Europa geen succes is; 37. stelt met klem dat de immigratiewetgeving altijd moet worden nageleefd bij de aanwerving van jonge buitenlandse talenten en verzoekt de Commissie het probleem van de kinderhandel aan te pakken in het kader van Kaderbesluit 2002/629/JBZ van de Raad van 19 juli 2002 inzake bestrijding van mensenhandel (3) en/of in het kader de uitvoering van Richtlijn 94/33/EG van de Raad van 22 juni 1994 betreffende de bescherming van jongeren op het werk (4) ; wijst erop dat jonge spelers naast hun club- en trainingsactiviteiten algemeen onderwijs en een beroepsopleiding moeten kunnen volgen, om niet geheel afhankelijk te zijn van de clubs; verzoekt om maatregelen ter voorkoming van de sociale uitsluiting van jongeren die uiteindelijk niet worden geselecteerd; 38. verzoekt de bestuursinstanties van het voetbal en de clubs de strijd tegen mensenhandel aan te gaan door: 39. benadrukt de belangrijke sociale en educatieve rol van trainingscentra en de essentiële betekenis ervan voor het welzijn van clubs en de toekomstige ontwikkeling van voetbaltalent, ondersteunt financiële prikkels voor clubs met een trainingscentrum, mits dergelijke prikkels verenigbaar zijn met de Verdragsbepalingen inzake staatssteun, en verzoekt de Commissie bij de opstelling van richtsnoeren inzake staatssteun deze cruciale functie in aanmerking te nemen; 40. benadrukt de noodzaak van het creëren van een omgeving waarin jonge spelers zich kunnen ontwikkelen en kunnen worden opgevoed in een geest van eerlijkheid en fair play; 41. vraagt de lidstaten dringend om in alle onderdelen van het sportbeleid het genderperspectief te integreren, teneinde de nog steeds bestaande verschillen tussen mannen en vrouwen wat betreft de vertegenwoordiging in sportinstellingen, de verstrekte vergoedingen en de feitelijke sportparticipatie verder te verminderen, zodat ook de persoonlijke en maatschappelijke baten van sport gelijkelijk worden verdeeld; Werkgelegenheid en sociale kwesties 42. betreurt de verschillen in sociale en fiscale wetgeving tussen lidstaten, die onevenwichtigheden tussen clubs veroorzaken, en het gebrek aan bereidheid van de lidstaten om hiervoor op Europees niveau een oplossing te vinden; 43. beklemtoont het belang van wederzijdse erkenning van beroepskwalificaties die in een andere lidstaat zijn verworven, om het vrije verkeer van werknemers mogelijk te maken; 44. is van mening dat de huidige economische realiteit rond spelersagenten het nodig maakt dat de voetbalbestuursorganen op alle niveaus in overleg met de Commissie de regelgeving inzake spelersagenten verbeteren; verzoekt in dit verband de Commissie om de inspanningen van de UEFA voor het opstellen van regels voor spelersagenten te ondersteunen, zo nodig door een voorstel voor een richtlijn inzake spelersagenten in te dienen met de volgende punten: strenge normen en examencriteria waaraan iemand moet voldoen voordat hij als agent van voetbalspelers kan optreden; transparantie in de transacties van agenten; geharmoniseerde minimumnormen voor contracten van agenten; een doeltreffend toezicht- en tuchtrechtstelsel van de Europese bestuursorganen; invoering van een "licentiesysteem voor agenten" en een agentenregister; beëindiging van "dubbele vertegenwoordiging" en betaling van agenten door spelers; 45. verzoekt de UEFA en de Commissie intensiever te streven naar een sterkere sociale dialoog op Europees niveau over kwesties als contractduur, definitie van de transferperiode, mogelijkheden van voortijdige contractbeëindiging en vergoeding voor opleidende clubs, daar dit spanningen tussen spelers en werkgevers kan voorkomen en oplossen; 46. is verheugd over de stap van de FIFPro (Fédération Internationale des Footballeurs Professionels), de UEFA en de EPFL (Europea Professional Football Leagues) om de rechten van de spelers beter de beschermen door ervoor te zorgen dat spelers altijd een schriftelijk contract met bepaalde minimumvoorwaarden krijgen; 47. erkent de noodzaak van een doeltreffender tenuitvoerlegging van de arbeidswetgeving in alle lidstaten om te waarborgen dat beroepsspelers de rechten krijgen die hun toekomen en voldoen aan de verplichtingen die voor hen als werknemer gelden; 48. verzoekt de Commissie initiatieven en campagnes ter bestrijding van kinderarbeid in met voetbal verband houdende bedrijfstakken actief te steunen en alle politieke en juridische mogelijkheden te onderzoeken om ervoor te zorgen dat de rechten van alle werknemers, waaronder kinderen, worden gerespecteerd; Strijd tegen geweld, racisme en andere vormen van discriminatie 49. vraagt de Commissie, de lidstaten en allen die betrokken zijn bij het beroepsvoetbal om, aangezien de wettelijk aanspraak op een werkplek die vrij is van racisme en andere vormen van discriminatie, ook voor voetballers geldt, hun verantwoordelijkheid te aanvaarden voor voortzetting en intensivering van de strijd tegen racisme en vreemdelingenhaat door alle vormen van discriminatie in en rond het stadion te veroordelen; vraagt om strengere sancties tegen elke vorm van discriminerend handelen in het voetbal; vraagt de UEFA en de nationale bonden en liga's om disciplinaire maatregelen op een coherente, krachtige en gecoördineerde wijze toe te passen, zonder de financiële situatie van de clubs uit het oog te verliezen; 50. roept in dit verband ook de Commissie, de UEFA en andere belanghebbenden ertoe op, gevolg te geven aan de verklaring van het Europees Parlement van 14 maart 2006 over de aanpak van het racisme in het voetbal (5) ; complimenteert de UEFA en de FIFA met de strengere sancties die in hun statuten worden opgenomen en met de maatregelen die worden genomen; kijkt uit naar verdere acties van alle bij het voetbal betrokken partijen; 51. roept de Commissie, de UEFA en andere belanghebbenden ertoe op, ook andere vormen van discriminatie in en rond het voetbalstadion, zoals discriminatie op grond van geslacht, afkomst, seksuele geaardheid of anderszins, niet ongestraft te laten; 52. veroordeelt elke vorm van gewelddadig gedrag in voetbalstadions, moedigt de lidstaten aan de strengste maatregelen die tot hun beschikking staan, te treffen om alle vormen van geweld op het sportveld terug te dringen en te beëindigen, en spreekt zijn steun uit voor de maatregelen waarmee de UEFA het geweld tracht uit te bannen; Mededingingsrecht en de interne markt 53. meent stellig dat de invoering van een aangepast kostenbeheersingsysteem een manier kan zijn om de financiële stabiliteit en de competitieve balans tussen teams te vergroten, bijvoorbeeld als dit wordt geïntegreerd in een bijgewerkt licentiesysteem voor de clubs; 54. is van mening dat de voetbalsector voor de onderlinge afhankelijkheid tussen concurrenten moet zorgen en de onzekerheid van wedstrijduitslagen moet waarborgen, hetgeen voor sportorganisaties zou kunnen dienen als rechtvaardiging voor het creëren van een specifiek kader op de markt voor de organisatie en de verkoop van sportevenementen; is echter van mening dat een dergelijk specifiek kader geen automatische vrijstelling van de communautaire mededingingsvoorschriften rechtvaardigt voor economische activiteiten die door het profvoetbal worden gegenereerd, gezien het toenemende economische gewicht van dergelijke activiteiten; 55. verzoekt de Commissie duidelijke richtsnoeren te ontwikkelen inzake de toepassing van de staatssteunregels en aan te geven welke overheidsfinanciering aanvaardbaar en legitiem is, zodat het voetbal zijn maatschappelijke, culturele en educatieve rol kan spelen, zoals financiële of andere steunverlening van overheidswege ten behoeve van de beschikbaarstelling of modernisering van voetbalstadions of -voorzieningen; 56. verzoekt de Commissie en de lidstaten in nauwe samenwerking met de internationale, Europese en nationale voetbalorganen na te denken over de consequenties van een mogelijke liberalisering van de gokmarkt en over mechanismen om de financiering van de sport in het algemeen en van het voetbal in het bijzonder te waarborgen, en te kijken naar maatregelen voor het beschermen van de integriteit van de nationale en Europese competities; 57. onderkent het belang van handelsmerken in de sportindustrie, tenzij deze worden gebruikt om het vrije verkeer van goederen te belemmeren; 58. merkt op dat er bij grote voetbalevenementen vaak sprake is van een scheve verhouding tussen vraag en aanbod van kaartjes, wat gunstig is voor de sponsors, maar nadelig voor de consument; benadrukt dat er bij de verdeling van kaartjes ten volle rekening moet worden gehouden met de belangen van de consument en dat een niet-discriminerende en eerlijke ticketverkoop op alle niveaus moet worden gewaarborgd; erkent evenwel dat de verdeling van kaartjes, waar nodig, beperkt kan worden tot leden van supportersclubs, reisclubs of vergelijkbare systemen, waarvan lidmaatschap verkrijgbaar is op een niet-discriminerende basis; Verkoop van televisierechten en mededingingsrecht 59. stelt dat collectieve verkoop in alle competities essentieel is om het model van financiële solidariteit in het Europese voetbal in stand te houden; ziet uit naar een openbaar debat over en nader onderzoek van de Commissie naar de vraag of dit model in heel Europa moet gaan gelden voor zowel Europese als binnenlandse competities, zoals in de Independent Sport Review 2006 wordt gesuggereerd; verzoekt de Commissie een gedetailleerde evaluatie te verstrekken van de economische en sportieve werking van haar relevante besluiten inzake mediarechten en aan te geven in hoeverre deze al dan niet effect hebben gesorteerd; 60. onderstreept dat de verkoop van mediarechten die berusten bij de Europese nationale voetbalbonden, altijd in overeenstemming moet zijn met het mededingingsrecht van de EG, rekening houdend met het specifieke karakter van de sport, en dat de onderhandelingen hierover op transparante wijze dienen te worden gevoerd en afgerond; is met deze beperking evenwel van mening dat voetbaluitzendingen voor een zo breed mogelijk publiek toegankelijk dienen te zijn, o.a. via kosteloze zenders; 61. benadrukt dat het belang van artikel 3 bis van de huidige "Richtlijn televisie zonder grenzen" 97/36/EG (6) niet genoeg kan worden onderstreept; 62. wijst erop dat het voor het beroepsvoetbal van vitaal belang is dat de inkomsten uit televisierechten op een eerlijke wijze worden verdeeld, zodat de solidariteit tussen het beroeps- en het amateurvoetbal en tussen clubs die met elkaar in competitie zijn, gewaarborgd blijft; stelt vast dat de huidige distributie van de inkomsten uit televisierechten in de UEFA Champions League in aanzienlijke mate een afspiegeling vormt van de omvang van de nationale televisiemarkten van de clubs; stelt vast dat dit grote landen bevoordeelt en daardoor de macht van clubs uit kleinere landen vermindert; 63. verzoekt daarom de UEFA samen met de Commissie naar mechanismen te blijven zoeken om door middel van een sterkere herverdeling een meer competitieve balans op dit gebied tot stand te brengen; 64. wijst erop dat de uitzending van sportcompetities op televisie in toenemende mate plaatsvindt via gecodeerde en betaalzenders, en dat dergelijke competities op die manier ontoegankelijk worden voor een aantal consumenten; Doping 65. beveelt aan dat de lidstaten zich in belangrijke mate bezighouden met de preventie en bestrijding van doping; verzoekt om een beleid van preventie en bestrijding van dopinggebruik en onderstreept de noodzaak te strijden tegen onregelmatigheden via controles, onderzoek, opsporing, en een permanente longitudinale follow-up door onafhankelijke artsen en tevens via voorlichting, gelijktijdig met preventie en opleiding; verzoekt de profclubs een verklaring op te stellen waarin zij zich verplichten om doping te bestrijden en door middel van interne controles de naleving te controleren; o o o 66. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de regeringen en de parlementen van de lidstaten, de UEFA, de FIFA , de EPFL, het Europese Club Forum en FIFpro. Het Europees Parlement , – gelet op artikel 33 van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, – onder verwijzing naar Verordening (EG) nr. 1268/1999 van de Raad van 21 juni 1999 inzake steunverlening door de Gemeenschap voor pretoetredingsmaatregelen op het gebied van landbouw en plattelandsontwikkeling in de kandidaat-lidstaten in Midden- en Oost-Europa gedurende de pretoetredingsperiode (1) , – onder verwijzing naar de Akte betreffende de toetredingsvoorwaarden voor de Tsjechische Republiek, de Republiek Estland, de Republiek Cyprus, de Republiek Letland, de Republiek Litouwen, de Republiek Hongarije, de Republiek Malta, de Republiek Polen, de Republiek Slovenië en de Slowaakse Republiek en de aanpassing van de Verdragen waarop de Europese Unie is gegrond (2) , – onder verwijzing naar Verordening (EG) nr. 1782/2003 van de Raad van 29 september 2003 tot vaststelling van gemeenschappelijke voorschriften voor regelingen inzake rechtstreekse steunverlening in het kader van het gemeenschappelijk landbouwbeleid en tot vaststelling van bepaalde steunregelingen voor landbouwers (3) , – onder verwijzing naar Besluit 2004/281/EG van de Raad van 22 maart 2004 houdende aanpassing van de Akte betreffende de toetredingsvoorwaarden voor de Tsjechische Republiek, de Republiek Estland, de Republiek Cyprus, de Republiek Letland, de Republiek Litouwen, de Republiek Hongarije, de Republiek Malta, de Republiek Polen, de Republiek Slovenië en de Slowaakse Republiek en de aanpassing van de Verdragen waarop de Europese Unie is gegrond, ingevolge de hervorming van het gemeenschappelijk landbouwbeleid (4) , – onder verwijzing naar Verordening (EG) nr. 864/2004 van de Raad van 29 april 2004 houdende wijziging van Verordening (EG) nr. 1782/2003 tot vaststelling van gemeenschappelijke voorschriften voor regelingen inzake rechtstreekse steunverlening in het kader van het gemeenschappelijk landbouwbeleid en tot vaststelling van bepaalde steunregelingen voor landbouwers, en tot aanpassing daarvan in verband met de toetreding van Tsjechië, Estland, Cyprus, Letland, Litouwen, Hongarije, Malta, Polen, Slovenië en Slowakije tot de Europese Unie (5) , – onder verwijzing naar Verordening (EG) nr. 1290/2005 van de Raad van 21 juni 2005 betreffende de financiering van het gemeenschappelijk landbouwbeleid (6) , – onder verwijzing naar Verordening (EG) nr. 1698/2005 van de Raad van 20 september 2005 inzake steun voor plattelandsontwikkeling uit het Europees Landbouwfonds voor Plattelandsontwikkeling (ELFPO) (7) , – onder verwijzing naar Verordening (EG) nr. 318/2006 van de Raad van 20 februari 2006 houdende een gemeenschappelijke ordening der markten in de sector suiker (8) , – onder verwijzing naar het Interinstitutioneel Akkoord tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie betreffende de begrotingsdiscipline en een goed financieel beheer van 17 mei 2006 (9) , – onder verwijzing naar Verordening (EG) nr. 2012/2006 van de Raad van 19 december 2006 tot wijziging en rectificatie van Verordening (EG) nr. 1782/2003 tot vaststelling van gemeenschappelijke voorschriften voor regelingen inzake rechtstreekse steunverlening in het kader van het gemeenschappelijk landbouwbeleid en tot vaststelling van bepaalde steunregelingen voor landbouwers en tot wijziging van Verordening (EG) nr. 1698/2005 inzake steun voor plattelandsontwikkeling uit het Europees Landbouwfonds voor Plattelandsontwikkeling (ELFPO) (10) , – gelet op artikel 45 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling ( A6-0037/2007 ), A. overwegende dat door de uitbreiding van 2004 in de EU het landbouwareaal met circa 27 procent, het aantal landbouwbedrijven met circa 60% en het aantal werknemers in de landbouw met circa 57% is verhoogd en dat zij derhalve het productiepotentieel en de betekenis van de landbouw in de Europese Unie heeft vergroot; dat vanwege de toegenomen opbrengsten per hectare voor de voedsel- en veevoederproductie voldoende landbouwgrond vrijgemaakt kan worden voor de productie van biomassa en dit heeft bijgedragen aan verdere differentiatie van de Europese landbouw- en plattelandsstructuur; dat de toetreding van Bulgarije en Roemenië dit proces heeft versterkt en geconsolideerd, B. overwegende dat de landbouw in de meeste nieuwe lidstaten in grote mate verschilt van die in de 15 oude lidstaten wat betreft volume van productie en structuur, alsmede bedrijfsgrootte, en dat zij achterliggen op de oude lidstaten in termen van efficiëntie, technisch ontwikkelingsniveau en de mate van verticale en horizontale integratie, C. overwegende dat landbouw binnen de meeste nieuwe lidstaten een grotere economische en sociale rol speelt dan in de 15 oude lidstaten, aangezien zowel de bijdrage van de sector aan het BNI als het procentuele aantal werknemers dat in de sector werkzaam is boven het gemiddelde van de EU ligt, D. overwegende dat in sommige nieuwe lidstaten de zelfvoorzieningslandbouw en de semi-zelfvoorzieningslandbouw van groot sociaal, cultureel en ecologisch belang zijn, E. overwegende dat de nieuwe lidstaten met succes en soepel zijn geïntegreerd in de interne markt, hetgeen bijdraagt aan een aanzienlijke toename van de Europese landbouw- en levensmiddelenhandel; dat de nieuwe lidstaten op bevredigende wijze diergeneeskundige, fytosanitaire en voedselveiligheidsregels, de regels met betrekking tot de gemeenschappelijke marktordening en overige horizontale regels hebben geïntroduceerd en handhaven, waardoor het niet nodig was specifieke vrijwaringsmaatregelen op te leggen, F. overwegende dat de nieuwe lidstaten het hoofd hebben moeten bieden aan enorme sociale en economische kosten in het kader van de aanpassing aan en de opneming van de regels van het gemeenschappelijk landbouwbeleid (GLB) en de aanpassing aan de concurrentie in de EU; dat de kosten van het aanpassings- en integratieproces vóór de toetreding slechts gedeeltelijk zijn opgevangen door de pretoetredingssteun; dat de toetreding tot de EU de algehele economische en concurrentieproblemen van de nieuwe lidstaten aan het licht heeft gebracht en het GLB geen bijdrage heeft kunnen leveren tot de volledige oplossing van deze problemen, G. overwegende dat het GLB een aanzienlijke ontwikkeling alsmede ingrijpende wijzigingen in de landbouw van de nieuwe lidstaten teweeg heeft gebracht, en dat er problemen en spanningen zijn ontstaan, voornamelijk vanwege het feit dat de GLB-regels de totstandkoming en ontwikkeling van een evenwichtige, duurzame landbouwsector niet voldoende ondersteunen, met name waar het gaat om de veeteelt, de tuinbouw en de upstream- en downstream-integratie, H. overwegende dat de toetredingsakte voorziet in een lange geleidelijke invoeringsperiode (9 jaar), met een laag basisniveau (25% van het in de EU toepasselijke niveau) voor de rechtstreekse betalingen in de nieuwe lidstaten, terwijl de regels van de interne markt en de begrotingsbijdrage volledig op hen van toepassing zijn; dat de kosten- en inkomensniveaus in de nieuwe lidstaten deze mate van differentiatie niet rechtvaardigen, hetgeen leidt tot ongelijke voorwaarden voor landbouwers in de nieuwe lidstaten ten aanzien van de concurrentie, I. overwegende dat de problemen die in de nieuwe lidstaten moeten worden aangepakt voornamelijk problemen zijn waarvoor structurele veranderingen doorgevoerd moeten worden ter verbetering van het concurrentievermogen; dat GLB-maatregelen ter ondersteuning van de inkomens en ter garantie van de prijzen aanzienlijk tot een dergelijke verbetering hebben bijgedragen, J. overwegende dat de Commissie en de Raad traag of onwillig zijn geweest met het begrijpen van de specifieke problemen van de nieuwe lidstaten en het bieden van de nodige steun (bijvoorbeeld problemen op de markt voor groenten en fruit, met name zacht fruit, kersen en appels, het ongerechtvaardigde invoerverbod van Rusland en Oekraïne voor Poolse producten, de wijziging en voorgestelde afschaffing van de interventieregels inzake maïs, de honinginvoer uit derde landen), K. overwegende dat het veel te beperkte aantal producenten die eigenaar zijn in de nieuwe lidstaten in de voedingsmiddelensector en het misbruik dat de distributieketens van hun dominante positie maken een ernstige belemmering vormen voor het concurrentievermogen van de landbouwers en hun mogelijkheden tot samenwerking en integratie, L. overwegende dat acht van de tien nieuwe lidstaten ten aanzien van rechtstreekse betalingen de voorkeur hebben gegeven aan de regeling inzake een enkele areaalbetaling, M. overwegende dat de behoefte aan communautaire steun bij de plattelandsontwikkeling in de nieuwe lidstaten aanzienlijk groter was dan de beschikbare toegewezen begrotingsmiddelen voor de periode 2004-2006; dat de regels voor tenuitvoerlegging van de programma's voor plattelandsontwikkeling tegelijkertijd het dynamische gebruik van de toegewezen gemeenschapsmiddelen hebben beperkt, en dat deze factoren de impact van de tweede pijler van het GLB in de nieuwe lidstaten aanzienlijk hebben gereduceerd en tevens kunnen doorwerken tijdens het nieuwe financiële kader, Soepele integratie, "win-win"-situatie 1. verwelkomt het feit dat de landbouw- en levensmiddelensector van de nieuwe lidstaten volledig en probleemloos is geïntegreerd in de gemeenschappelijke markt van de Europese Unie; 2. benadrukt dat de uitbreiding van 2004, die ondanks het feit dat zij op de landbouw- en voedselmarkten van sommige nieuwe lidstaten storingen heeft veroorzaakt, een aanzienlijke bijdrage heeft geleverd aan de ontwikkeling en uitbreiding van reeds lang gevestigde marktrelaties in de 25 lidstaten als geheel; 3. merkt op dat de landbouw- en voedselsector in zowel de nieuwe als de oude lidstaten ten minste ten dele heeft geprofiteerd van de uitbreiding, waarbij de belanghebbenden in de nieuwe lidstaten hebben geprofiteerd van het hogere niveau aan landbouwsteun en van de opening van nieuwe handelsmogelijkheden, terwijl de voedingsmiddelensector en de internationale handel in de oude lidstaten vooruitgang hebben geboekt en in de detailhandel de investeringen en de omzet zijn gestegen, met name in de pretoetredingsperiode; 4. is van mening dat de integratie van de nieuwe lidstaten over het algemeen positief beoordeeld moet worden, maar dat dit niet in alle gevallen zo duidelijk blijkt, aangezien niet alle landbouwbedrijven hun inkomen hebben zien stijgen; stelt vast dat de stijging van de inkoopprijzen en de subsidies gedeeltelijk teniet werd gedaan door de aanzienlijke stijging van de productiekosten (bijvoorbeeld gestegen prijzen voor brandstof, energie, meststoffen, gewasbeschermingsmiddelen en machines); 5. benadrukt het feit dat uitbreiding de risico's met betrekking tot voedselveiligheid en de gezondheid van dieren en gewassen niet heeft vergroot, en merkt in dit verband op dat de normen en de efficiëntie van het werk van de bevoegde autoriteiten in de nieuwe lidstaten ten aanzien van bepaalde aspecten zelfs boven het EU-gemiddelde liggen; 6. constateert dat de uitbreiding van 2004 niet op ondraagbare wijze drukt op de begroting van het GLB en evenmin ingrijpende wijzigingen heeft gevergd in de begroting van de Unie, maar dat de besluiten om de landbouwmarkt te bevriezen en het bedrag van de rechtstreekse betalingen te handhaven en het financieel kader voor 2007-2013 vanaf 2007 een inspanning gebaseerd op het principe van de solidariteit van de EU-15 zullen eisen; wijst er voorts op dat de producenten in de 15 oude lidstaten naar aanleiding van de besluiten van de Europese Raad van december 2005 ook nog met verdere budgetaire verminderingen te maken hebben gekregen vanwege de toetreding van Bulgarije en Roemenië, naast de besluiten over de invoering van beleidsmaatregelen, zoals de facultatieve modulatie, ter versterking van de tweede pijler; 7. betreurt dat er niet meer kredieten zijn uitgetrokken voor de uitbreiding, zowel in 2004 als in 2007, al was het maar tot de hoogte waarin oorspronkelijk was voorzien; Uitvoering van het GLB in de nieuwe lidstaten 8. merkt op dat de aanzienlijke verschillen tussen de landbouwsectoren van de nieuwe lidstaten leiden tot verschillen in het effect van de toepassing van het GLB en in de reikwijdte en de intensiteit van de problemen die deze verschillen oproepen; 9. is van mening dat de communautaire wetgeving na de uitbreiding van de EU met tien nieuwe lidstaten in 2004 niet op adequate wijze is aangepast aan de nieuwe situatie die sindsdien op bepaalde markten bestaat (bijvoorbeeld op de markten voor klein fruit en zetmeel); 10. merkt op dat de aanpassing aan de voorwaarden en de regels van de interne markt en de toepassing van het GLB – met name ten aanzien van diergeneeskundige, fytosanitaire en voedselveiligheidsregels, regels met betrekking tot de gemeenschappelijke marktordening en overige horizontale regels – noopt tot aanzienlijke inspanningen van landbouwers en overheden in de nieuwe lidstaten; 11. is van mening dat de Commissie maanden lang niet voldoende aandacht heeft geschonken aan het Russische en Oekraïense importverbod van Poolse landbouwproducten en geen doeltreffende maatregelen heeft genomen om te zorgen dat het verbod werd opgeheven; 12. merkt op dat, hoewel de door de EU gefinancierde pretoetredingsprogramma's hebben bijgedragen aan de voorbereiding op de toepassing van het GLB en de partnerschapsprogramma's van nut zijn gebleken, de oorspronkelijke doelstellingen slechts gedeeltelijk zijn bereikt en dat de efficiëntie van de communautaire maatregelen beperkt is gebleken; 13. herinnert eraan dat het SAPARD-programma met aanzienlijke vertraging van start is gegaan en dat de reikwijdte ervan beperkt was, voornamelijk als gevolg van de complexe vereisten en een gebrek aan tijdige besluiten door de Commissie en de autoriteiten van de nieuwe lidstaten; 14. constateert dat bepaalde nieuwe lidstaten behoorlijke problemen hebben met de tenuitvoerlegging van de Gemeenschapsprogramma's voor plattelandsontwikkeling als gevolg van de complexe regels en de administratieve last van het beheer; 15. herinnert eraan dat, gezien de belangrijke rol van de rechtstreekse betalingen voor de ontwikkeling en aanpassing van de landbouwsector van de nieuwe lidstaten, het lage niveau daarvan in het eerste jaar van de geleidelijke invoeringsperiode niet alleen de noodzakelijke aanpassing heeft belemmerd, maar tevens heeft gezorgd voor ongelijke concurrentievoorwaarden op de interne markt, een situatie waartegen sommige bedrijven economisch niet waren opgewassen; 16. benadrukt de grote rol die programma's voor plattelandsontwikkeling hebben gespeeld bij zowel de marktgerichte heroriëntatie van landbouwbedrijven – bijvoorbeeld op het gebied van verwerking en de afzet op de markt van eigen producten of op het gebied van toerisme – als bij het creëren van andere bronnen van inkomsten voor bedrijven die om economische redenen uit de primaire landbouwproductie stappen; 17. merkt op dat de verschillende niveaus van de rechtstreekse betalingen tussen de EU-10 en de EU-15 niet hebben gezorgd voor een gelijk speelveld, zodat in meerdere nieuwe lidstaten telers zelfs op hun eigen binnenlandse markt terrein hebben verloren, een situatie waaraan vooral de grotere concurrentie vanwege een toename van de import en de export uit derde landen als gevolg van de gewijzigde douanestelsels heeft bijgedragen; 18. is van mening dat het voorbehoud van de Commissie jegens de nieuwe lidstaten ten aanzien van de veronderstelde overschotten op de dag van de toetreding tot de EU, en haar dreigement om grote financiële sancties op te leggen in de meeste gevallen ongegrond waren en op foutieve berekeningen waren gebaseerd, en dat geen enkele landbouwmarkt te maken heeft gekregen met een verstoring van het evenwicht als gevolg van deze vermeende overschotten; 19. benadrukt dat de nieuwe lidstaten gedwongen waren de regeling van aanvullende nationale rechtstreekse betalingen ("top-ups") toe te passen, die kunnen worden beschouwd als een vorm van medefinanciering en bijna renationalisering van de rechtstreekse betalingen van de Gemeenschap, hetgeen heeft geleid tot ernstige politieke en economische moeilijkheden in diverse nieuwe lidstaten, aangezien deze regeling aanzienlijk drukte op de nationale begrotingen en de mogelijkheden beperkte om regelingen voor overheidssteun toe te passen; 20. wijst erop dat als gevolg van beperkte begrotingsmiddelen en in tegenstelling tot de algemene doelstellingen en beginselen van het GLB en in tegenstelling tot de modulatie binnen de EU-15, de meerderheid van de nieuwe lidstaten gedwongen was een deel van hun communautaire toewijzingen voor plattelandsontwikkeling opnieuw te verdelen ten behoeve van aanvullende nationale rechtstreekse betalingen, zoals voorzien in de toetredingsakte; 21. verwijst naar het standpunt van bepaalde nieuwe lidstaten dat volledig ontkoppelde areaalbetalingen niet zonder meer bijdragen aan een evenwichtige en duurzame ontwikkeling van hun landbouw, en dat sectorvoorkeuren en/of naar keuze gekoppelde betalingen in ieder geval in sommige lidstaten tot 2013 tijdelijk nodig kunnen zijn en op verzoek overwogen moeten worden; verwijst in dit opzicht naar de succesvolle praktijk van geheel of gedeeltelijk ontkoppelde aanvullende nationale rechtstreekse betalingen en tijdelijke regelingen voor overheidssteun; 22. constateert dat de meeste nieuwe lidstaten de toepassing van de regeling inzake een enkele areaalbetaling zo lang mogelijk willen voortzetten, aangezien de overgang naar de bedrijfstoeslagregeling zeer hoge administratieve en technische eisen met zich meebrengt, en aangezien deze ook goed past in het toekomstige systeem van ontkoppelde betalingen; 23. acht het noodzakelijk dat cross-complianceregels en vereisten inzake goede productiemethoden en milieuvoorwaarden zowel in de oude als in de nieuwe lidstaten worden nageleefd; stelt voor om de cross-complianceregels geleidelijk te introduceren met het oog op een volledige uitvoering tegen het einde van de geleidelijke invoeringsperiode; stelt tevens voor om de nieuwe lidstaten de mogelijkheid te bieden om de toepassing van de cross-complianceregels uit te stellen tot het einde van de geleidelijke invoeringsperiode van de rechtstreekse betalingen; stelt verder voor dat de vereisten met betrekking tot goede landbouw- en milieuvoorwaarden ten minste van kracht blijven voor de duur van de regeling inzake een enkele areaalbetaling, aangezien de meerderheid van de nieuwe lidstaten problemen kan hebben met de naleving van de complexe en kostbare cross-complianceregels; 24. verwelkomt het feit dat de Raad het voorstel van de Commissie inzake verlenging van de regeling inzake een enkele areaalbetaling tot aan het einde van 2010 en inzake de betrokkenheid van de nieuwe lidstaten bij de steunregeling voor energiegewassen heeft aangenomen; 25. roept de Commissie op om in het kader van een vereenvoudiging en rationalisering van de toepassing van het GLB, de regelingen voor rechtstreekse betalingen en de programma's voor de plattelandsontwikkeling rekening te houden met de problemen waarmee vooral de nieuwe lidstaten te kampen hebben, en adequate oplossingen voor te stellen, zonder daarbij af te wijken van de regels voor de toepassing van het GLB; 26. benadrukt dat de Commissie bij haar besluiten binnen het kader van het GLB meer rekening moet houden met de specifieke problemen en zorgen van de nieuwe lidstaten; 27. is ernstig bezorgd over het nieuwe voorstel van de Commissie om het interventiesysteem inzake maïs vanaf 2007 volledig af te schaffen; constateert dat de wijze waarop het voorstel werd gedaan haaks staat op de grondbeginselen van de Europese Unie, vanwege het tijdstip, het ontbreken van een bevredigende evaluatie – met name met het oog op de gevolgen van deze beslissing voor de gemeenschappelijke marktordening voor granen en de rechtstreekse areaalbetalingen – en het ontbreken van vervangingsoplossingen of overgangsperioden; is van mening dat de vervroegde afschaffing van het interventiesysteem inzake maïs ernstige gevolgen kan hebben; 28. is van mening dat in de geest van de hervorming van het GLB in 2003 overwogen dient te worden om areaalbetalingen in te voeren voor de productie van voor verwerking bestemd klein fruit en deze te koppelen aan een verplichte deelname aan de activiteiten van organisaties in de voedingsmiddelensector of producentenorganisaties en aan een verplichting tot het verkopen van betreffende producten in het kader van handelscontracten, wat kan bijdragen aan een groter concurrentievermogen van de kleinfruitsector en de positie van de landbouwers in sommige lidstaten zoals Polen kan helpen verbeteren; 29. is van mening dat er verdere aanpassingen nodig zijn van de landbouwproductie en de "plattelandsstructuur" van de nieuwe lidstaten en beklemtoont dat de GLB-regels en de Gemeenschapssteun deze procedure moeten ondersteunen; benadrukt het belang dat dergelijke noodzakelijke aanpassingen op geleidelijke wijze worden doorgevoerd, aangezien de agrarische plattelandsgemeenschap en de landbouwsector van de nieuwe lidstaten geen te snelle en te drastische wijzigingen in hun productie- en werkgelegenheidsstructuur aankunnen; Toekomst van het GLB in de uitgebreide Europese Unie 30. wijst erop dat het huidige GLB niet geschikt is om een substantieel deel van de problemen in de uitgebreide EU op het gebied van landbouw en aanverwante zaken op te lossen; is van mening dat de door de Wereldhandelsorganisatie (WTO) voorgeschreven ontkoppeling van rechtstreekse betalingen over het algemeen de marktoriëntatie van de landbouw in de EU vergroot, maar dat ontkoppelde rechtstreekse betalingen maar ten dele bijdagen aan de verwezenlijking van een duurzame landbouwsector en plattelandsgemeenschap in de nieuwe lidstaten, en ook in een aanzienlijk deel van de EU-15; wijst erop dat aanvullende maatregelen nodig zijn, dan wel een meer specifieke toepassing van de regeling van de rechtstreekse betalingen; 31. is van oordeel dat het huidige systeem van rechtstreekse betalingen, met name in lidstaten en regio's waar gespecialiseerde boerenbedrijven een bepalende rol binnen de landbouw spelen, de akkerbouw te nadrukkelijk bevordert en derhalve te weinig bijdraagt aan de verwezenlijking van een duurzame veeteelt en evenmin de noodzakelijke structurele veranderingen bevordert of vergemakkelijkt; 32. merkt op dat een aantal nieuwe lidstaten in bepaalde sectoren lage productiequota toegewezen hebben gekregen, die hebben geleid tot het bevriezen of zelfs een daling van de landbouwproductie, en dat het feit dat ontkoppelde betalingen zijn gekoppeld aan lagere quota een verder subsidienadeel voor de nieuwe lidstaten inhoudt, bovenop de geleidelijke invoering; merkt tevens op dat het probleem zich ook in een aantal oude lidstaten voordoet; 33. gelooft dat de verwezenlijking van de doelstellingen van het GLB in de nieuwe lidstaten eveneens wordt belemmerd door de ontoereikende financiering voor plattelandsontwikkeling, door de afwezigheid van een efficiënt systeem voor risico- en crisisbeheer, en door de al te rigide Gemeenschapsregels inzake overheidssteun; 34. benadrukt dat het GLB een beleidsterrein van de Gemeenschap moet blijven binnen het kader van een hervormd GLB en dat elke vorm van renationalisering van het GLB moet worden verhinderd; benadrukt echter dat specifieke maatregelen op basis van het subsidiariteitsbeginsel moeten worden toegepast; is van mening dat het noodzakelijk is om de reikwijdte, doelstellingen, doelen en grondslagen van het GLB te herzien, met inbegrip van het Europese landbouwmodel, waarbij rekening dient te worden gehouden met de doelstellingen en behoeften van de landbouw, plattelandsregio's, boeren, consumenten en de gehele samenleving in de uitgebreide Europese Unie van 27 landen, teneinde de nodige financiële middelen te kunnen bepalen en een juiste, rechtvaardige en volledig verantwoorde verdeling daarvan te kunnen verzekeren; 35. benadrukt dat alle mogelijke factoren (bijvoorbeeld de gevolgen van eerdere financiële besluiten, de hervormingen van het GLB, de ervaringen binnen de nieuwe lidstaten, en de diversiteit en variëteit van de Europese landbouw) goed in overweging moeten worden genomen bij de toekomstige hervorming van het GLB, met name wanneer nagegaan wordt hoe 'gezond' het GLB is en bij de tussentijdse evaluatie van het financieel kader 2007-2013, in 2008-2009; 36. benadrukt verder dat het absoluut noodzakelijk is om alle besluiten te vermijden die alleen voortkomen uit pogingen om de hoogte van de financiering door de Gemeenschap te doen afnemen of om de financiële status-quo tussen de lidstaten te behouden; 37. is van oordeel dat de productie van biomassa en bio-energie een strategische rol zal spelen in de toekomst van de landbouwsector in de EU; dringt in dit verband aan op de toewijzing van adequate EU-fondsen om de productie van biomassa te bevorderen op landbouwgrond die niet langer wordt gebruikt voor de voedsel- en veevoederproductie; wijst in dit verband op de grote capaciteiten van de nieuwe lidstaten en het grotere totale productiepotentieel van de uitgebreide EU; 38. onderstreept dat het voldoen aan de specifieke behoeften van lidstaten en regio's, met inbegrip van problemen en moeilijkheden in de nieuwe lidstaten, in stand moet worden gehouden op basis van subsidiariteit en aan de hand van de volgende, toegespitste instrumenten: 39. meent dat de verenigbaarheid met de WTO moet worden verzekerd tijdens de Doha-ronde als onderdeel van het EU-aanbod om de handelsbarrières te verminderen of in ruil voor een akkoord over het behoud van de nationale ondersteuningsniveaus van de overige WTO-leden; 40. wijst erop dat aanvullende douaneheffingen die in het kader van het mechanisme van bijzondere vrijwaringsclausules (SSG) worden opgelegd, een zinvol instrument kunnen zijn om de EU-markt te beschermen tegen buitensporige import en tegen import aan dumpingprijzen in gevoelige sectoren, waartoe ook gevoelige sectoren in de nieuwe lidstaten behoren; roept de Commissie op om door middel van onderhandelingen in het kader van de actuele WTO-ronde een dergelijke mogelijkheid tot het maken van de gepaste wijzigingen aan de reikwijdte van de SSG te creëren in de EU-lijst van concessies; wijst erop dat sommige nieuwe lidstaten de mogelijkheid was geboden om SSG toe te passen in gevoelige landbouwsectoren die niet in de actuele EU-lijst van concessies zijn opgenomen; 41. verwacht niet alleen dat het toekomstige GLB de behoeften van de uitgebreide EU in aanmerking neemt, maar dat het tevens eenvoudiger te beheren wordt; dat het de administratieve druk op landbouwers en nationale instanties zal verlichten en een marktgerichte, milieubewuste productie van veilige producten zal bevorderen, terwijl de toekomst van duurzame landbouw eveneens gewaarborgd blijft; 42. roept de Commissie, de lidstaten en alle belanghebbenden op een levendige discussie te voeren en op de toekomst gerichte voorstellen in te dienen teneinde te werken aan een duurzame toekomst van de landbouw in de uitgebreide Europese Unie; 43. verwelkomt de plannen van de Commissie om een langetermijnvisie uit te werken voor het GLB na 2013 die de unieke kans op expansie geboden door het feit dat de groei van de wereldwijde agrovoedingssector in de komende 30 jaar naar verwachting twee keer zo hoog zal uitvallen als die van de wereldhandel als geheel, benut, en waarin bovendien wordt gelet op een harmonieuze ontwikkeling van de landbouw in alle regio's van de EU, en die dankzij de vereende inspanningen van de lidstaten van EU-15 en de nieuwe lidstaten ervoor zorgt dat de landbouw zijn productiegebonden en andere taken kan vervullen;£ o o o 44. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie, en aan de nationale parlementen en overheden van de lidstaten. Het Europees Parlement , – gelet op artikel 116 van zijn Reglement, A. overwegende dat 12 miljoen mensen in Europa zijn besmet met het hepatitis C-virus (HCV), B. overwegende dat HCV een urgent probleem is, omdat het een ziekte is die de lever aantast en leidt tot chronische hepatitis C, die cirrose, leverfalen of leverkanker veroorzaakt en daarmee de kans vergroot dat een transplantatie noodzakelijk is, C. overwegende dat HCV, een 'silent killer', een sluipend verloop heeft en veelal niet wordt opgemerkt, zodat veel patiënten niet als zodanig gediagnosticeerd worden, terwijl patiënten met de diagnose vaak last hebben van stigmatisering, 1. verzoekt de Commissie en de Raad om: 2. verzoekt zijn Voorzitter deze verklaring, met de namen van de ondertekenaars, te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Lijst van ondertekenaars Adamou, Agnoletto, Aita, Albertini, Ali, Allister, Alvaro, Anastase, Andersson, Andrejevs, Andria, Angelilli, Antoniozzi, Arif, Arnaoutakis, Athanasiu, Attwooll, Audy, Ayala Sender, Aylward, Ayuso González, Badía i Cutchet, Bărbuleţiu, Barón Crespo, Barsi-Pataky, Battilocchio, Bauer, Beaupuy, Beazley, Beglitis, Belet, Belohorská, Bennahmias, van den Berg, Berlato, Berlinguer, Birutis, Bliznashki, Bösch, Bonde, Bono, Bonsignore, Bourlanges, Bourzai, Bowis, Bowles, Bozkurt, Braghetto, Brepoels, Breyer, Brie, Brok, van Buitenen,Bulfon, Bullmann, van den Burg, Buruiană Aprodu, Bushill-Matthews, Busk, Busquin, Buzek, Cabrnoch, Calabuig Rull, Camre, Cappato,Carlotti, Carnero González, Carollo, Cashman, Casini, Castex, Castiglione, del Castillo Vera, Catania, Cavada, Cercas, Chatzimarkakis, Chervenyakov, Chmielewski, Christensen, Christova, Chruszcz, Ciornei,Cocilovo, Coelho, Corbett, Corbey, Cornillet, Correia, Costa, Cottigny, Coveney, Creţu G., Crowley, Czarnecki M., Daul, Davies, de Brún, Degutis, Dehaene, Demetriou,Deprez, De Rossa, Descamps, Dess, Deva, De Veyrac, De Vits, Díaz De Mera García Consuegra, Dičkutė, Didžiokas, Díez González, Dimitrov K., Dimitrov M., Dimitrov P., Dîncu, Dobolyi, Doorn, Douay, Dover, Doyle, Drčar Murko, Duka-Zólyomi, Ek, El Khadraoui, Estrela, Ettl, Evans Jillian, Evans Jonathan, Evans Robert, Falbr, Fatuzzo, Fava, Ferber, Ferreira A., Ferreira E., Figueiredo, Flasarová, Foglietta, Foltyn-Kubicka, Fontaine, Ford, Fraga Estévez, Frassoni, Friedrich, Gahler, Gál, Gaľa, Ganţ, García-Margallo y Marfil, García Pérez, Garriga Polledo, Gaubert, Gauzès, Gawronski, Gentvilas, Geremek, Geringer de Oedenberg, Gibault, Giertych, Gill, Gklavakis, Gollnisch, Gomes, Gomolka, Gottardi,Grabowska, Grabowski, Graça Moura, de Grandes Pascual, Griesbeck, de Groen-Kouwenhoven, Grossetête, Gruber, Guardans Cambó, Guellec, Guerreiro, Guidoni, Gutiérrez-Cortines, Hall, Hamon, Handzlik, Harbour, Harms, Hassi, Hellvig, Henin, Hennicot-Schoepges, Hennis-Plasschaert, Herczog, Herranz García, Holm, Hoppenstedt, Hudacký, Hudghton, Hughes, Husmenova, Iacob Ridzi, Ilchev, Isler Béguin, Jackson, Jäätteenmäki, Janowski, Joan i Marí, Jordan Cizelj, Kaczmarek, Karas, Karim, Kaufmann, Kazak, Kelemen, Kinnock, Kirilov, Klamt, Klinz, Koch, Kohlíček, Konrad, Kónya-Hamar, Kósáné Kovács, Krahmer, Krasts, Kristovskis, Kudrycka, Kusstatscher, Kużmiuk, Lagendijk, Laignel, Lamassoure, Lambert, Lambsdorff, Lang, Langendries, Laperrouze, La Russa, Lauk, Lavarra, Lechner, Lehne, Leichtfried, Le Pen J.-M., Le Pen M., Le Rachinel, Lévai, Lewandowski, Libicki, Lichtenberger, Lienemann, Liese, Liotard, Lipietz, Locatelli, López-Istúriz White, Losco,Lucas, Ludford, Lynne, Lyubcheva,Maaten, McAvan, McDonald, McGuinness, Madeira, Manders, Mann T., Mantovani, Marinescu, Martin D., Martin H.-P., Masiel, Mastenbroek, Mathieu, Mato Adrover, Matsouka, Mauro, Mayer, Meijer, Méndez de Vigo, Menéndez del Valle, Meyer Pleite, Miguélez Ramos, Mihalache, Mikolášik, Millán Mon, Mitchell, Mölzer, Moisuc, Moreno Sánchez, Morgan, Morgantini, Morillon, Mulder, Musacchio, Muscardini, Musotto, Musumeci, Napoletano, Navarro, Newton-Dunn, Neyts-Uyttebroeck, Nicholson, Niebler, van Nistelrooij,Novak, Occhetto,Öger, Özdemir, Olajos, Olbrycht, Ó'Neachtain, Onesta, Oomen-Ruijten, Ortuondo Larrea, Oviir, Pafilis, Paleckis, Panayotopoulos-Cassiotou, Panzeri, Papadimoulis, Paparizov, Papastamkos, Parish, Parvanova, Patriciello,Petre, Pflüger, Pieper, Pīks, Pinheiro, Pinior, Pirilli, Pirker, Pistelli, Pittella, Pleguezuelos Aguilar, Pleštinská, Podestà, Podgorean, Podkański, Poli Bortone, Pomés Ruiz, Popeangă, Posselt, Prodi, Purvis, Queiró, Ransdorf, Rasmussen, Remek, Resetarits, Reul, Reynaud, Riera Madurell, Ries, Rivera, Rizzo, Rocard, Rogalski, Roithová, Romagnoli, Romeva i Rueda, Roszkowski, Roure, Rudi Ubeda, Rübig, Rühle, Rutowicz, Ryan, Sacconi, Salafranca Sánchez-Neyra, Salinas García, Samaras, Samuelsen, Sârbu, Sartori, Savi, Sbarbati, Schaldemose, Scheele, Schierhuber, Schmidt F., Schmidt O.,Schnellhardt, Schöpflin, Schröder, Schuth, Schwab, Seeber, Seeberg, Severin, Shouleva, Siekierski, Sifunakis, Silaghi, Simpson, Sinnott, Siwiec, Skinner, Škottová, Smith, Sofianski, Sommer, Sonik, Sornosa Martínez, Spautz, Staes, Stănescu, Staniszewska, Starkevičiūtė, Šťastný, Stauner, Sterckx, Stevenson, Stihler, Stoyanov, Strož, Sudre, Surján, Susta, Svensson, Swoboda, Szabó, Szent-Iványi, Takkula, Tannock, Tarabella, Tatarella, Thyssen, Ticău, Tîrle, Titley, Toubon, Trakatellis, Trautmann, Triantaphyllides, Turmes, Tzampazi, Uca, Ulmer, Vakalis, Van Hecke, Van Lancker, Van Orden, Varela Suanzes-Carpegna, Varvitsiotis, Vaugrenard, Veraldi,Vidal-Quadras Roca, Vigenin, Vincenzi, Virrankoski, Vlasto, Wagenknecht, Weber H., Weisgerber, Wijkman, Willmott, Wojciechowski J.,Wortmann-Kool, Wurtz, Xenogiannakopoulou, Yañez-Barnuevo García, Záborská, Zaleski, Zani, Zapałowski, Zappala', Ždanoka, Zingaretti, Zvěřina