(Medebeslissingsprocedure: eerste lezing) Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2006)0557 ) (1) , – gelet op artikel 251, lid 2 en artikel 95 van het EG­Verdrag, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C6-0325/2006), – gelet op artikel 51 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie interne markt en consumentenbescherming ( A6-0017/2007 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan het voorstel van de Commissie; 2. verzoekt om hernieuwde voorlegging indien de Commissie voornemens is ingrijpende wijzigingen in haar voorstel aan te brengen of dit door een nieuwe tekst te vervangen; 3. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. (Medebeslissingsprocedure: eerste lezing) Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2006)0748 ) (1) , – gelet op artikel 251, lid 2, artikel 47, lid 2, artikel 55 en artikel 95 van het EG­Verdrag, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C6-0440/2006), – gelet op artikel 51 en artikel 43, lid 1 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie interne markt en consumentenbescherming ( A6-0018/2007 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan het voorstel van de Commissie; 2. verzoekt om hernieuwde voorlegging indien de Commissie voornemens is ingrijpende wijzigingen in haar voorstel aan te brengen of dit door een nieuwe tekst te vervangen; 3. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. (Medebeslissingsprocedure: eerste lezing) Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2006)0339 ) (1) , – gezien advies nr. 6/2006 (2) van de Europese Rekenkamer, – gelet op artikel 251, lid 2 en artikel 280 van het EG­Verdrag, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C6-0216/2006), – gelet op artikel 51 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie begrotingscontrole en het advies van de Begrotingscommissie ( A6-0002/2007 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan het Commissievoorstel, als geamendeerd door het Parlement; 2. is van mening dat de in het wetgevingsvoorstel aangegeven financiële middelen verenigbaar dienen te zijn met het plafond van rubriek 5 van het nieuwe meerjarige financiële kader en wijst erop dat over het jaarlijks bedrag wordt besloten in het kader van de jaarlijkse begrotingsprocedure, overeenkomstig de bepalingen van punt 37 van het Interinstitutioneel Akkoord van 17 mei 2006 tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie betreffende de begrotingsdiscipline en een goed financieel beheer (3) ; 3. verzoekt om hernieuwde voorlegging indien de Commissie voornemens is ingrijpende wijzigingen in dit voorstel aan te brengen of dit door een nieuwe tekst te vervangen; 4. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Standpunt van het Europees Parlement in eerste lezing vastgesteld op 13 februari 2007 met het oog op de aanneming van Besluit nr. .../2007/EG van het Europees Parlement en de Raad houdende wijziging en verlenging van Besluit nr. 804/2004/EG van 21 april 2004 tot vaststelling van een communautair actieprogramma ter bevordering van acties op het gebied van de bescherming van de financiële belangen van de Gemeenschap (Programma Hercules II) HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, en met name op artikel 280, Gezien het voorstel van de Commissie, Gezien het advies van de Rekenkamer (4) , Handelend volgens de procedure van artikel 251 van het Verdrag (5) , Overwegende hetgeen volgt: (1) De Gemeenschap en de lidstaten stellen zich ten doel fraude en alle andere onwettige activiteiten waardoor de financiële belangen van de Gemeenschap worden geschaad, te bestrijden, met inbegrip van de bestrijding van de smokkel en namaak van sigaretten. Daartoe dienen alle beschikbare middelen te worden aangewend, zonder dat afbreuk wordt gedaan aan de huidige taakverdeling en het huidige evenwicht inzake verantwoordelijkheden tussen het nationale en het communautaire niveau. (2) De maatregelen die tot doel hebben betere informatie te verspreiden, studies uit te voeren en opleidingen te verstrekken of technische bijstand te verlenen, dragen in aanzienlijke mate bij tot een betere bescherming van de financiële belangen van de Gemeenschap. (3) De steun voor die initiatieven door de toekenning van subsidies heeft het in het verleden mogelijk gemaakt het optreden van de Gemeenschap en de lidstaten voor fraudebestrijding en de bescherming van de financiële belangen van de Gemeenschap te versterken, en de doelstellingen van het Hercules-programma voor de periode 2004-2006 te bereiken. (4) Krachtens artikel 7, onder a), van Besluit nr. 804/2004/EG (6) legt de Commissie het Europees Parlement en de Raad een verslag van het Europees Bureau voor Fraudebestrijding (OLAF) voor over de uitvoering van het Hercules-programma en het nut van de voortzetting daarvan. In de conclusies van dat verslag wordt erop gewezen dat de doelstellingen van het Hercules-programma zijn gehaald. Daarnaast wordt in het verslag de verlenging van het programma voor de periode 2007-2013 aanbevolen. (5) Met het oog op de consolidering van het optreden van de Gemeenschap en de lidstaten op het gebied van de bescherming van de financiële belangen van de Gemeenschap, met inbegrip van de bestrijding van de smokkel en namaak van sigaretten, dient het nieuwe programma alle beleidsuitgaven voor de algemene maatregelen van de Commissie (OLAF) inzake fraudebestrijding in een enkel basisbesluit op te nemen. (6) De toekenning van subsidies voor activiteiten en de plaatsing van overheidsopdrachten met het oog op de bevordering en uitvoering van het programma moeten plaatsvinden overeenkomstig Verordening (EG, Euratom) nr. 1605/2002 van de Raad van 25 juni 2002 houdende het Financieel Reglement van toepassing op de algemene begroting van de Europese Gemeenschappen (7) en de uitvoeringsbepalingen daarvan. Aangezien in het verleden geen gebruik is gemaakt van de toekenning van subsidies voor huishoudelijke uitgaven, moeten die subsidies worden uitgesloten. (7) De toetredingslanden en de kandidaat-lidstaten moeten aan het Hercules II-programma kunnen deelnemen conform een memorandum van overeenstemming dat overeenkomstig de respectieve kaderovereenkomsten zal worden opgesteld. (8) Dit besluit stelt voor de volledige duur van het programma de financiële middelen vast die in het kader van de jaarlijkse begrotingsprocedure voor de begrotingsautoriteit het voornaamste referentiepunt vormen in de zin van punt 37 van het Interinstitutioneel Akkoord van 17 mei 2006 tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie over de begrotingsdiscipline en een goed financieel beheer (8) , BESLUITEN: Artikel 1 Wijzigingen Besluit nr. 804/2004/EG wordt als volgt gewijzigd: 1) artikel 1 wordt vervangen door: Artikel 1 Programmadoelstellingen 1. Dit besluit stelt een communautair actieprogramma vast ter bevordering van acties op het gebied van de bescherming van de financiële belangen van de Gemeenschap. Dit programma wordt het Hercules II-programma genoemd (hierna "het programma" genoemd). 2. Het programma bevordert acties overeenkomstig de algemene criteria in dit besluit. Het richt zich met name op de volgende doelstellingen: 2) het volgende artikel wordt ingevoegd: Artikel 1 bis Acties Het programma wordt ten uitvoer gelegd door middel van de volgende acties op het gebied van de bescherming van de financiële belangen van de Gemeenschap, met inbegrip van de preventie en de bestrijding van de smokkel en namaak van sigaretten: a) technische bijstand aan nationale autoriteiten door middel van: b) opleiding, seminars en conferenties, gericht op: c) ondersteuning door middel van: 3) artikel 2 wordt vervangen door: Artikel 2 Communautaire financiering 1. De communautaire financiering kan geschieden in de volgende juridische vormen, overeenkomstig Verordening (EG, Euratom) nr. 1605/2002: 2. Om in aanmerking te komen voor een communautaire subsidie voor een actie gericht op de bescherming van de financiële belangen van de Gemeenschap, moet de begunstigde van die subsidie de in dit besluit genoemde bepalingen in acht nemen. De actie moet in overeenstemming zijn met de beginselen die ten grondslag liggen aan de communautaire activiteiten op het gebied van de bescherming van de financiële belangen van de Gemeenschap en rekening houden met de specifieke criteria die zijn vastgesteld in de oproepen tot het indienen van voorstellen, overeenkomstig de prioriteiten die zijn vastgelegd in het jaarlijkse subsidieprogramma, waarin de in dit besluit genoemde algemene criteria nader zijn beschreven. 3. De communautaire financiering omvat, via overheidsopdrachten of de toekenning van subsidies, de beleidsuitgaven voor maatregelen op het gebied van de bescherming van de financiële belangen van de Gemeenschap. 4. De acties van de entiteiten die in aanmerking komen om op grond van het programma een communautaire financiering te ontvangen (via overheidsopdrachten of subsidies), behoren met name tot de acties ter versterking van de communautaire actie op het gebied van de bescherming van de financiële belangen, welke doelstellingen van algemeen Europees belang op dit gebied dan wel een doelstelling die past in het kader van het beleid van de Europese Unie terzake nastreven. 4) de volgende artikelen worden ingevoegd: Artikel 2 bis Organisaties die voor communautaire financiering in aanmerking komen De volgende entiteiten komen voor communautaire financiering op grond van het programma in aanmerking: Artikel 2 ter Keuze van de begunstigden De organisaties waaraan uit hoofde van artikel 2 bis een subsidie voor een actie kan worden toegekend, worden gekozen op basis van oproepen tot indienen van voorstellen, overeenkomstig de prioriteiten die zijn vastgelegd in het jaarlijkse subsidieprogramma, waarin de in dit besluit genoemde algemene criteria nader zijn beschreven. Subsidies die voor een onder het programma vallende actie worden toegekend voldoen aan de in besluit neergelegde algemene criteria. Artikel 2 quater Criteria op basis waarvan subsidieaanvragen worden beoordeeld Aanvragen voor subsidiëring van acties worden beoordeeld op basis van: Artikel 2 quinquies Subsidiabele uitgaven Overeenkomstig artikel 2, lid 4, worden voor het vaststellen van de subsidie alleen de uitgaven die noodzakelijk zijn voor een goede uitvoering van de betrokken actie in aanmerking genomen. Ook de uitgaven die verband houden met de deelname van vertegenwoordigers van de Balkanlanden die deelnemen aan het stabilisatie- en associatieproces voor de landen van Zuidoost-Europa * , de Russische Federatie, de landen die onder het Europees nabuurschapsbeleid vallen ** , alsmede bepaalde andere derde landen waarmee de Gemeenschap een overeenkomst voor wederzijdse bijstand op douanegebied heeft gesloten, zijn subsidiabel. ______________ * Albanië, Bosnië-Herzegovina, Kroatië, Montenegro, Servië en de Voormalige Joegoslavische Republiek Macedonië. ** Algerije, Armenië, Azerbeidzjan, Wit-Rusland, Egypte, Georgië, Israël, Jordanië, Libanon, Libië, Marokko, Moldavië, de Palestijnse Autoriteit, Syrië, Tunesië en Oekraïne. 5) artikel 3 wordt als volgt gewijzigd: a) punt a) wordt vervangen door: b) punt c) en punt d) worden vervangen door het volgende punt c): 6) artikel 4 wordt vervangen door: Artikel 4 Uitvoering De communautaire financiering vindt plaats overeenkomstig Verordening (EG, Euratom) nr. 1605/2002. 7) artikel 5 wordt als volgt gewijzigd: a) lid 1, punt b), wordt vervangen door: b) lid 1, punt c), wordt vervangen door: c) lid 2 wordt geschrapt; 8) het volgende artikel wordt ingevoegd: Artikel 5 bis Controles en audits 1. De subsidieontvanger zorgt ervoor dat in voorkomend geval de bewijsstukken die in het bezit zijn van de partners of de leden ter beschikking worden gesteld van de Commissie. 2. De Commissie heeft het recht, hetzij rechtstreeks door tussenkomst van haar vertegenwoordigers, hetzij door tussenkomst van enige andere gekwalificeerde externe organisatie van haar keuze, een audit te verrichten van het gebruik dat van de communautaire financiering is gemaakt. Deze audits kunnen plaatsvinden gedurende de volledige looptijd van het contract of de overeenkomst en gedurende een periode van vijf jaar te rekenen vanaf de datum van de laatste betaling. De resultaten van deze audits kunnen in voorkomend geval aanleiding geven tot terugvorderingsbesluiten van de Commissie. 3. Het personeel van de Commissie en door de Commissie gemachtigde derden hebben in het kader van deze audits toegang tot de plaatsen en kantoren waar de actie wordt uitgevoerd en tot alle voor de uitvoering van de in lid 2 bedoelde audits noodzakelijke informatie, met inbegrip van elektronische informatie. 4. De Rekenkamer en OLAF hebben dezelfde rechten en met name het toegangsrecht als de onder lid 3 genoemde personen. 5. Ter bescherming van de financiële belangen van de Gemeenschap tegen fraude en andere onregelmatigheden verricht de Commissie in het kader van dit programma ter plaatse controles en verificaties krachtens Verordening (Euratom, EG) nr. 2185/96 van de Raad * . In voorkomend geval wordt een onderzoek ingesteld door OLAF overeenkomstig het bepaalde in Verordening (EG) nr. 1073/1999 van het Europees Parlement en de Raad ** . __________ * PB L 292 van 15.11.1996, blz. 2. ** PB L 136 van 31.5.1999, blz. 1."; 9) artikel 6 wordt als volgt gewijzigd: a) lid 1 wordt vervangen door: 1. Het programma wordt verlengd vanaf 1 januari 2007 en loopt af op 31 december 2013. b) lid 2 wordt vervangen door: 2. De financiële middelen voor de uitvoering van dit programma over de periode 2007-2013 bedragen 98 525 000 EUR. 10) artikel 7 wordt vervangen door: Artikel 7 Toezicht en beoordeling De Commissie (OLAF) verstrekt jaarlijks informatie over de resultaten van het programma aan het Europees Parlement en de Raad. Deze omvat informatie over verenigbaarheid en complementariteit met andere programma's en acties op het niveau van de Europese Unie. Uiterlijk op 31 december 2010 wordt een onafhankelijke beoordeling opgemaakt van de uitvoering van het programma, met inbegrip van een onderzoek naar de resultaten en het behalen van de doelstellingen van het programma. Uiterlijk op 31 december 2014 legt de Commissie (OLAF) een verslag voor aan het Europees Parlement en de Raad over het behalen van de doelstellingen van het programma. 11) het volgende artikel wordt ingevoegd: Artikel 7 bis Beheer van het programma Op grond van een kosten/batenanalyse kan de Commissie een beroep doen op deskundigen en op elke andere vorm van technische en administratieve bijstand die geen uitoefening van openbaar gezag inhoudt. Deze bijstand wordt uitbesteed in het kader van contracten voor de uitvoering van specifieke diensten. Voorts kan zij studies financieren en bijeenkomsten van deskundigen organiseren die de uitvoering van het programma kunnen vergemakkelijken, alsmede informatie-, bekendmakings- en verspreidingsacties ondernemen die rechtstreeks verband houden met de verwezenlijking van de doelstellingen van het programma. 12) de bijlage wordt geschrapt. Artikel 2 Inwerkingtreding Dit besluit treedt in werking op de dag volgende op die van zijn bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese Unie. Gedaan te Voor het Europees Parlement Voor de Raad De voorzitter De voorzitter (Raadplegingsprocedure) Het Europees Parlement , – gezien de ontwerpverordening van de Commissie (SEC(2006)0866), – geraadpleegd door de Commissie bij schrijven van 4 juli 2006, in overeenstemming met de verklaring die in het kader van de aan de goedkeuring van het Financieel Reglement voorafgaande overlegprocedure is aangenomen met betrekking tot artikel 183 hiervan (C6-0231/2006), – gelet op artikel 51 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie begrotingscontrole ( A6-0007/2007 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan de ontwerpverordening van de Commissie, als geamendeerd door het Parlement; 2. verzoekt de Commissie haar ontwerpverordening dienovereenkomstig te wijzigen; 3. wenst opnieuw te worden geraadpleegd ingeval de Commissie voornemens is af te wijken van de door het Parlement goedgekeurde tekst; 4. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. (Medebeslissingsprocedure: derde lezing) Het Europees Parlement , – gezien de door het bemiddelingscomité goedgekeurde gemeenschappelijke ontwerptekst (PE-CONS 3685/2006 – C6-0445/2006), – gezien zijn in eerste lezing geformuleerde standpunt (1) inzake het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2004)0516 ) (2) , – gezien zijn in tweede lezing geformuleerde standpunt (3) inzake het gemeenschappelijk standpunt van de Raad (4) , – gezien het advies van de Commissie over de amendementen van het Parlement op het gemeenschappelijk standpunt ( COM(2006)0484 ) (5) , – gelet op artikel 251, lid 5, van het EG-Verdrag, – gelet op artikel 65 van zijn Reglement, – gezien het verslag van zijn delegatie in het bemiddelingscomité ( A6-0021/2007 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan de gemeenschappelijke ontwerptekst; 2. verzoekt zijn Voorzitter het besluit samen met de voorzitter van de Raad overeenkomstig artikel 254, lid 1, van het EG-Verdrag te ondertekenen; 3. verzoekt zijn secretaris-generaal het besluit te ondertekenen nadat is nagegaan of alle procedures naar behoren zijn uitgevoerd, en met de secretaris-generaal van de Raad zorg te dragen voor publicatie ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie; 4. verzoekt zijn Voorzitter deze wetgevingsresolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. (Medebeslissingsprocedure: eerste lezing) Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2005)0667 ) (1) , – gelet op artikel 251, lid 2 en artikel 175, lid 1 van het EG­Verdrag, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C6-0009/2006), – gelet op artikel 51 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en voedselveiligheid en het advies van de Commissie industrie, onderzoek en energie ( A6-0466/2006 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan het Commissievoorstel, als geamendeerd door het Parlement; 2. verzoekt om hernieuwde voorlegging indien de Commissie voornemens is ingrijpende wijzigingen in dit voorstel aan te brengen of dit door een nieuwe tekst te vervangen; 3. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Standpunt van het Europees Parlement in eerste lezing vastgesteld op 13 februari 2007 met het oog op de aanneming van Richtlijn 2007/…/EG van het Europees Parlement en de Raad betreffende afvalstoffen (Voor de EER relevante tekst) HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, en met name op artikel 175, lid 1, Gezien het voorstel van de Commissie, Gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité (2) , Gezien het advies van het Comité van de Regio's (3) , Handelend volgens de procedure van artikel 251 van het Verdrag (4) , Overwegende hetgeen volgt: (1) Richtlijn 2006/12/EG van het Europees Parlement en de Raad van 5 april 2006 betreffende afvalstoffen (5) stelt het wetgevingskader inzake de behandeling van afval in de Gemeenschap vast. In die richtlijn worden kernbegrippen zoals afvalstoffen, terugwinning en verwijdering gedefinieerd en worden de essentiële voorwaarden geschapen voor het beheer van afvalstoffen, met name door een vergunnings- of registratieplicht voor handelingen in het kader van afvalbeheer en voor de betrokken economische operatoren, de verplichting voor de lidstaten om afvalbeheerplannen in te voeren en voorts basisbeginselen zoals de verplichting om afvalstoffen op een zodanige manier te behandelen dat er zich geen negatieve milieueffecten voordoen en het beginsel dat de producenten van afvalstoffen de kosten voor de verwerking daarvan dienen te betalen. (2) Elk afvalstoffenbeleid moet in de eerste plaats tot doel hebben de negatieve gevolgen van de productie en het beheer van afvalstoffen voor menselijke gezondheid en milieu tot een minimum te beperken. Afvalwetgeving moet ook gericht zijn op vermindering van het gebruik van hulpbronnen en de praktische toepassing van de afvalstoffenhiërarchie bevorderen. (3) In zijn resolutie van 24 februari 1997 betreffende een communautaire strategie voor het afvalbeheer (6) bevestigde de Raad dat afvalpreventie de eerste prioriteit van het afvalstoffenbeheer moet zijn, en dat hergebruik en recycling van materialen de voorkeur moeten krijgen boven terugwinning van energie uit afval, indien en voorzover zij uit milieuoogpunt het beste alternatief zijn. (4) In het Zesde Milieuactieprogramma van de Gemeenschap vastgesteld bij Besluit nr. 1600/2002/EG van het Europees Parlement en de Raad van 22 juli 2002 (7) werden deze bekrachtigd ten einde te komen tot een opmerkelijke algehele vermindering van de geproduceerde hoeveelheden afval, en op basis daarvan te realiseren streefcijfers vast te stellen. (5) In Besluit nr. 1600/2002/EG wordt aangedrongen op een uitwerking of herziening van de wetgeving inzake afvalstoffen, onder meer met inbegrip van een verduidelijking van het onderscheid tussen wat afval en wat géén afval is en de ontwikkeling van passende criteria voor de verdere uitwerking van de bijlagen IIA en IIB van Richtlijn 2006/12/EG . (6) In de mededeling van de Commissie van 27 mei 2003 "Naar een thematische strategie inzake afvalpreventie en afvalrecycling" wordt gewezen op de noodzaak om de huidige definities van terugwinning en verwijdering te evalueren, alsmede op de behoefte aan een algemeen toepasselijke definitie van recycling en een debat over de definitie van afvalstoffen. (7) In zijn resolutie van 20 april 2004 inzake bovenvermelde mededeling (8) heeft het Europees Parlement de Commissie uitgenodigd om te onderzoeken of Richtlijn 96/61/EG van de Raad van 24 september 1996 inzake geïntegreerde preventie en bestrijding van verontreiniging (9) tot de hele afvalsector kan worden uitgebreid. Het heeft de Commissie ook gevraagd een duidelijk onderscheid te maken tussen terugwinning en verwijdering en het onderscheid tussen afval en niet-afval te verduidelijken. (8) In zijn conclusies van 1 juli 2004 heeft de Raad de Commissie opgeroepen een voorstel in te dienen om bepaalde aspecten de richtlijn inzake afval te herzien, teneinde het onderscheid tussen afval en niet-afval en tussen terugwinning en verwijdering te verduidelijken. (9) Bijgevolg moet Richtlijn 2006/12/EG worden herzien teneinde de definities van basisbegrippen zoals afval , terugwinning en verwijdering te verduidelijken, de inzake afvalpreventie te nemen maatregelen te versterken, een benadering te introduceren die rekening houdt met de hele levenscyclus van producten en materialen en niet uitsluitend met de afvalfase, en de aandacht te richten op een vermindering van de milieueffecten van afvalproductie en afvalbeheer, zodat de economische waarde van afvalstoffen wordt vergroot. Ten behoeve van de duidelijkheid en de leesbaarheid dient Richtlijn 2006/12/EG te worden vervangen. (10) Een transformatie van het huidige systeem van productie en consumptie is dringend noodzakelijk, aangezien de belangrijkste doelstelling is de consumptie in een duurzame richting om te buigen en de processen van extractie van grondstoffen, productie en productontwerp zoveel mogelijk met natuurlijke processen en ontwerpen in overeenstemming te brengen. (11) De samenleving is voornamelijk afhankelijk van producten op basis van een reeks verschillende materialen, namelijk biologische, minerale en synthetische materialen, die vaak worden gecombineerd voor de productie van composietmaterialen. Deze materialen moeten zodanig worden gebruikt en verwerkt dat zij, na afloop van de gebruiksduur van de producten, geen nutteloos afval worden. (12) Aangezien de meeste handelingen van betekenis in het kader van afvalbeheer thans vallen onder communautaire milieuwetgeving, is het van belang dat deze richtlijn op die aanpak wordt afgestemd. Door de nadruk te leggen op de milieudoelstellingen van artikel 174 van het Verdrag wordt het mogelijk de milieueffecten van afvalproductie en afvalbeheer gedurende de hele levenscyclus van hulpbronnen duidelijker op de voorgrond te stellen. Bijgevolg dient artikel 175 van het Verdrag de rechtsgrond voor deze richtlijn te vormen. (13) Economische instrumenten zijn, voorzover zij kosteneffectief zijn, doeltreffend gebleken en kunnen met goed gevolg worden ingezet om doelstellingen inzake afvalpreventie en afvalbeheer te realiseren. Afvalstoffen vertegenwoordigen een waarde als grondstof, en de verdere toepassing van economische instrumenten zal de voordelen voor het milieu maximaliseren. Het gebruik ervan op het passende niveau moet bij deze richtlijn dan ook worden aangemoedigd. (14) Verordening (EG) nr. 1774/2002 van het Europees Parlement en de Raad van 3 oktober 2002 (10) stelt gezondheidsvoorschriften vast inzake niet voor menselijke consumptie bestemde dierlijke bijproducten. Zij voorziet onder andere in evenredige controles op de verwerking, het gebruik en de verwijdering van alle afvalstoffen van dierlijke oorsprong en zorgt ervoor dat deze geen risico opleveren voor de gezondheid van dieren en voor de volksgezondheid. Daarom moet het verband met die verordening worden verduidelijkt, waarbij overlappingen van voorschriften dienen te worden vermeden door dierlijke bijproducten die bestemd zijn voor toepassingen die niet als handelingen met betrekking tot afvalstoffen worden aangemerkt, van het toepassingsgebied van deze richtlijn uit te sluiten. (15) In het licht van de ervaring die met de toepassing van Verordening (EG) nr. 1774/2002 is verkregen, is het passend het toepassingsgebied van de afvalstoffenwetgeving en de bepalingen daarvan met betrekking tot gevaarlijke afvalstoffen ten aanzien van onder Verordening (EG) nr. 1774/2002 vallende dierlijke bijproducten te verduidelijken. Wanneer aan dierlijke bijproducten mogelijk gezondheidsrisico's zijn verbonden, is Verordening (EG) nr. 1774/2002 het passende rechtsinstrument voor de bestrijding van die risico's; overlappingen met de afvalstoffenwetgeving dienen te worden vermeden. (16) Er moet een definitie van hergebruik worden toegevoegd om het toepassingsgebied van deze handeling in het kader van het EU-beleid inzake afvalbeheer te verduidelijken . Deze definitie moet zodanig worden geformuleerd dat daaronder alle handelingen vallen die in het kader van bestaande gemeenschapswetgeving inzake productspecifieke afvalstoffen als hergebruik zijn gedefinieerd . (17) Er moet een definitie van recycling worden toegevoegd om de inhoud van dat begrip te verduidelijken. (18) De definities van terugwinning en verwijdering moeten worden gewijzigd om ervoor te zorgen dat tussen beide begrippen een duidelijk onderscheid wordt gemaakt op basis van een reëel verschil qua milieu- en gezondheidseffect , en van de vraag of de handeling al dan niet leidt tot de vervanging van natuurlijke hulpbronnen in de economie, hetgeen de te verkiezen optie is. Bovendien moet in een correctiemechanisme worden voorzien ter verduidelijking van gevallen waarin de indeling van een activiteit als terugwinning niet in overeenstemming is met de reële milieueffecten van de handeling. (19) Teneinde bepaalde aspecten van de definitie van afvalstoffen te verduidelijken, moet worden gespecificeerd wanneer bepaalde afvalstoffen geacht worden niet langer afvalstoffen te zijn maar een secundair materiaal of secundaire stof te zijn geworden, zulks op basis van per categorie vast te stellen criteria. De Commissie moet wetgevingsvoorstellen indienen inzake de criteria voor deze herindeling en met betrekking tot de vraag of bepaalde afvalstromen onder het toepassingsgebied van deze richtlijn vallen. (20) Om bepaalde aspecten van de definitie van afval te verduidelijken, zou het ook nuttig zijn om te specificeren wanneer materialen of stoffen die het resultaat zijn van een productie- of extractieproces dat niet in de eerste plaats gericht is op de productie ervan, en waarvan de houder niet voornemens is zich te ontdoen maar die hij voornemens is te gebruiken, een nevenproduct worden. De Commissie moet interpretatierichtsnoeren op basis van de bestaande rechtspraak verstrekken. Als dit niet blijkt te volstaan, moet zij, indien wenselijk, bijzonder rekening houdend met milieu en gezondheid en de voorwaarden die zijn vastgelegd in de rechtspraak, wetgevingsvoorstellen indienen met duidelijke criteria om per geval te bepalen wanneer de bedoelde materialen en stoffen kunnen worden beschouwd als niet vallende onder de definitie van afval. Bij gebrek aan deze op gemeenschapsniveau goedgekeurde maatregelen of toepasselijke Europese rechtspraak, moeten de materialen of stoffen in kwestie als afval blijven beschouwd. (21) Het is passend dat de kosten zo worden berekend dat zij de reële kostprijs voor het milieu van de productie en het beheer van het afval weergeven. Het beginsel "de vervuiler betaalt" en de verantwoordelijkheid van de producent dienen hierbij van toepassing te zijn. Met name de verantwoordelijkheid van individuele producenten, is een instrument dat kan worden ingezet ter bevordering van afvalpreventie, hergebruik en recycling, door te waarborgen dat producenten rekening houden met levenscycluseffecten, met inbegrip van de end-of-life-effecten, van hun producten en daar bij hun ontwerpen rekening mee houden. (22) Teneinde de Gemeenschap als geheel in staat te stellen om zelfvoorzienend te worden op het stuk van afvalverwijdering, en de lidstaten in staat te stellen om ieder voor zich dat doel te benaderen, is het noodzakelijk dat wordt voorzien in een samenwerkingsnetwerk voor verwijderingsinstallaties, rekening houdend met de geografische omstandigheden en de behoefte aan gespecialiseerde installaties voor bepaalde types afvalstoffen. (23) Met behoud van het noodzakelijke niveau van milieubescherming dienen de lidstaten zorg te dragen voor voldoende en kostenefficiënte mogelijkheden voor het beheer van afval afkomstig van recyclingactiviteiten, met onderkenning van de fundamentele bijdrage van de recyclinginstallaties aan de terugdringing van definitieve verwijdering. Dergelijk restafval vormt een belangrijk knelpunt met betrekking tot verdere uitbreidingen van de recyclingcapaciteit, en de bevoegde autoriteiten dienen de nodige maatregelen te nemen overeenkomstig de doelstelling van het realiseren van een "recyclingsamenleving". (24) Het is noodzakelijk om het toepassingsgebied en de inhoud van de verplichting tot planning van het afvalbeheer nader te specificeren, met name wat betreft de toepasselijkheid daarvan op historisch vervuilde locaties en het gebruik van economische instrumenten, en in het ontwikkelings- of herzieningsproces met betrekking tot de plannen de verplichting op te nemen om rekening te houden met de milieueffecten gedurende de hele levenscyclus van de producten en materialen. Waar passend moet ook rekening worden gehouden met de eisen ten aanzien van de afvalbeheerplannen overeenkomstig artikel 14 van Richtlijn 94/62/EG van het Europees Parlement en de Raad van 20 december 1994 betreffende verpakking en verpakkingsafval (11) en de in artikel 5 van Richtlijn 1999/31/EG van de Raad van 26 april 1999 betreffende het storten van afvalstoffen (12) bedoelde strategie voor de vermindering van de naar stortplaatsen overgebrachte biologisch afbreekbare afvalstoffen. (25) Om de manier waarop afvalpreventieacties in de lidstaten worden ondernomen te verbeteren en de verspreiding van de beste praktijken op dit gebied te vergemakkelijken, is het noodzakelijk communautaire streefcijfers en maatregelen inzake afvalpreventie vast te stellen en van de lidstaten te verlangen dat zij afvalpreventieprogramma's ontwikkelen die zijn toegespitst op de belangrijkste milieueffecten , en rekening houden met de hele levenscyclus. Die doelstellingen en maatregelen moeten erop gericht zijn de koppeling tussen economische groei en groei van de hoeveelheden afvalstoffen, alsmede de milieu- en gezondheidseffecten die samenhangen met het ontstaan van afval , te doorbreken door realisatie van een nettovermindering van de productie van afvalstoffen, hun schadelijkheid en de negatieve gevolgen . Overeenkomstig Richtlijn 2003/35/EG van het Europees Parlement en de Raad van 26 mei 2003 (13) moeten plaatselijke en regionale autoriteiten, alsmede de belanghebbende partijen en het brede publiek inspraak hebben bij het opstellen van de programma's en moeten zij deze na het opstellen ervan kunnen raadplegen. (26) Gevaarlijke afvalstoffen worden gekwalificeerd op basis van gevaars- en risicocriteria. Daarom moeten zij onder regelgeving met strikte specificaties vallen om nadelige gevolgen ten gevolge van een onjuist beheer die het milieu kunnen beïnvloeden, zoveel mogelijk te voorkomen of te beperken en risico's voor de menselijke gezondheid en veiligheid te voorkomen. Op grond van hun gevaarlijke eigenschappen vereisen gevaarlijke afvalstoffen een gepast beheer met specifieke en aangepaste inzamelings- en verwerkingstechnieken, speciale controles en speciaal aangepaste modaliteiten voor de traceerbaarheid van afval. Al degenen die omgaan met gevaarlijke afvalstoffen moeten over adequate kwalificaties en opleiding beschikken. (27) De voor de uitvoering van deze richtlijn vereiste maatregelen moeten worden vastgesteld volgens Besluit 1999/468/EG van de Raad van 28 juni 1999 tot vaststelling van de voorwaarden voor de uitoefening van de aan de Commissie verleende uitvoeringsbevoegdheden (14) . (28) In het bijzonder moet de Commissie de bevoegdheid worden gegeven de lijst van afvalstoffen en gevaarlijke afvalstoffen te wijzigen, de registratievereisten goed te keuren en de nodige wijzigingen goed te keuren ter aanpassing van de bijlagen IV en V aan de wetenschappelijke en technische vooruitgang. Daar het maatregelen van algemene strekking betreft tot wijziging van niet-essentiële onderdelen van deze richtlijn en ter aanvulling van deze richtlijn met nieuwe niet-essentiële onderdelen, moeten zij worden vastgesteld volgens de in artikel 5 bis van Besluit 1999/468/EG vastgestelde regelingsprocedure met toetsing. (29) Aangezien de doelstellingen van deze richtlijn, namelijk de bescherming van het milieu en het garanderen van een correct functioneren van de interne markt, niet voldoende door de lidstaten kunnen worden verwezenlijkt en derhalve, vanwege de omvang en de gevolgen van de actie, beter door de Gemeenschap kunnen worden verwezenlijkt, kan de Gemeenschap, overeenkomstig het in artikel 5 van het Verdrag neergelegde subsidiariteitsbeginsel, maatregelen nemen . Overeenkomstig het in hetzelfde artikel neergelegde evenredigheidsbeginsel, gaat deze richtlijn niet verder dan wat nodig is om deze doelstellingen te verwezenlijken, HEBBEN DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD: Hoofdstuk I Onderwerp, toepassingsgebied en definities Artikel 1 Onderwerp Deze richtlijn stelt maatregelen vast om de globale milieu- en gezondheidseffecten van de productie en het beheer van afvalstoffen zoveel mogelijk te beperken, en ook een bijdrage te leveren tot de beperking van het gebruik van hulpbronnen . Daartoe treffen de lidstaten en de Gemeenschap in het algemeen maatregelen , in dalende volgorde van belangrijkheid, met het oog op: Wanneer levenscyclusbeoordelingen en kosten-batenanalyses duidelijk uitwijzen dat met een andere behandelingsoptie betere resultaten voor een specifieke afvalstoffenstroom worden gehaald, mogen de lidstaten van de in alinea 2 vastgestelde prioriteiten afwijken. Deze beoordelingen en analyses worden openbaar gemaakt en door onafhankelijke wetenschappelijke instanties onderzocht. Er vindt raadpleging plaats om een volledig en doorzichtig proces te waarborgen, waartoe ook de inschakeling van belanghebbenden en burgers behoort. De Commissie stelt, indien nodig, richtsnoeren voor het gebruik van deze beoordelingen en analyses op. Artikel 2 Toepassingsgebied 1. Deze richtlijn is niet van toepassing op: 2. Zij is niet van toepassing op de volgende categorieën afvalstoffen wat betreft bepaalde specifieke aspecten van die categorieën die reeds vallen onder andere communautaire wetgeving: 3. Om de recycling van specifieke materialen te bevorderen, moet de Commissie hiertoe een voorstel indienen uiterlijk ... (15) . 4. Deze richtlijn is niet van toepassing op uitwerpselen, stro en andere natuurlijke niet-gevaarlijke afvalstoffen die in de landbouw worden gebruikt of voor de productie van energie uit biomassa door middel van processen of methoden die onschadelijk zijn voor het milieu, en de menselijke gezondheid niet in gevaar brengen. Slib van rioolwaterzuiveringsinstallaties valt onder het toepassingsgebied van deze richtlijn, tenzij het in de landbouw wordt gebruikt overeenkomstig Richtlijn 86/278/EEG van de Raad van 12 juni 1986 betreffende de bescherming van het milieu, in het bijzonder de bodem, bij zuiveringsslib in de landbouw (16) . 5. In lid 2, onder f) worden onder "kadavers" dieren verstaan die in de context van landbouwpraktijken anders dan door slachting sterven, met inbegrip van dieren die worden gedood om een epizoötie uit te roeien. 6. Deze richtlijn is niet van toepassing op natuurlijke sedimenten en slib die geen gevaarlijke eigenschappen vertonen zoals gedefinieerd in bijlage IV. Artikel 3 Definities In deze richtlijn wordt verstaan onder: Alle categorieën afval worden opgesomd in de Europese catalogus van afvalstoffen (EWC), op grond van Beschikking 2000/532/EG van de Commissie (17) ; Artikel 4 Onderscheid tussen nevenproducten en afval 1. Een stof of zaak die voortkomt uit een productieproces dat niet voornamelijk gericht is op de productie ervan kan als nevenproduct worden ingedeeld wanneer aan de volgende voorwaarden is voldaan: 2. Vóór ... (18) legt de Commissie aan de hand van de in lid 1 genoemde voorwaarden, een wetgevingsvoorstel voor, waarin de milieu- en kwaliteitscriteria worden aangegeven waaraan een stof of zaak moet voldoen om als nevenproduct te worden ingedeeld. Dit voorstel dient een bijlage te omvatten met een lijst van als nevenproducten in te delen stoffen en/of zaken. 3. De in lid 2 bedoelde lijst dient gemakkelijk toegankelijk te zijn voor de marktdeelnemers en het publiek (bv. via Internet). Artikel 5 Aansprakelijkheid van de producent 1. Om de aansprakelijkheid van de producent te vergroten nemen de lidstaten en de Gemeenschap maatregelen om producenten of importeurs aansprakelijk te stellen voor het afval dat wordt geproduceerd doordat hun product op de markt wordt gebracht. Dit kan, onder andere, op de volgende manieren: 2. De lidstaten brengen bij de Commissie verslag uit over de uitvoering van lid 1. De Commissie beoordeelt of het wenselijk is om op EU-niveau verregaande, op de ervaringen van de lidstaten gebaseerde regelingen voor de aansprakelijkheid van de producent voor specifieke afvalstromen in te voeren. Artikel 6 Lijst van afvalstoffen De lijst van afvalstoffen vastgesteld bij Beschikking 2000/532/EG wordt aan deze richtlijn gehecht en is onmiddellijk in alle lidstaten van toepassing. De lijst kan door de Commissie worden gewijzigd overeenkomstig de in artikel 46, lid 3 , bedoelde regelgevingsprocedure met toetsing . De lijst wordt door de Commissie bijgehouden en gewijzigd met het oog op de verzameling van gegevens en omvat ook de afvalstoffen die overeenkomstig de artikelen 15 tot en met 18 als gevaarlijk worden aangemerkt, rekening houdend met de oorsprong en samenstelling van de afvalstoffen en, indien nodig, concentratiegrenswaarden. De Commissie dient erop toe te zien dat deze lijst voldoende eenvoudig en gemakkelijk toegankelijk is om duidelijk te zijn voor KMO's/het KMB. Hoofdstuk II Afvalpreventie Artikel 7 Preventie De lidstaten nemen overeenkomstig artikel 1, alle nodige maatregelen om tegen 2012 hun totale afvalproductie te stabiliseren, in vergelijking met hun totale jaarlijkse afvalproductie in 2008. Onder stabilisatie wordt verstaan dat er geen verdere toename van de productie is ten opzichte van de start van de stabilisatieperiode. Na raadpleging van alle betrokkenen dient de Commissie bij het Parlement en de Raad wetgevingsvoorstellen in voor maatregelen die nodig zijn ter ondersteuning van de preventie-acties van de lidstaten, met name: Hoofdstuk III Terugwinning en verwijdering Deel 1 Algemeen Artikel 8 Terugwinning 1. De lidstaten nemen de nodige maatregelen die met de in artikel 1 opgenomen bepalingen stroken, om ervoor te zorgen dat , waar mogelijk, alle afvalstoffen worden onderworpen aan terugwinningshandelingen. Deze omvatten ten minste de in bijlage II genoemde handelingen , op voorwaarde dat deze beantwoorden aan de in artikel 3, onder j), vastgestelde definitie van terugwinning . Om twijfel te voorkomen vallen handelingen onder bijlage II, ook als er materiaal door ontstaat dat vervolgens wordt onderworpen aan verwijderingshandelingen, indien het hoofddoel van de handelingen in kwestie terugwinning is overeenkomstig bijlage II. Nieuwe terugwinningshandelingen kunnen worden toegevoegd aan de lijst van handelingen in bijlage II, op grond van een voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad. 2. De Commissie dient uiterlijk … (19) overeenkomstig de in artikel 251 van het EG-Verdrag bedoelde procedure een wetgevingsvoorstel in voor de vaststelling van uitvoeringsmaatregelen om, volgens de beste beschikbare technieken, milieu- en efficiëntiecriteria vast te stellen aan de hand waarvan wordt bepaald of de in bijlage II genoemde eindhandelingen als terugwinningshandelingen beschouwd kunnen worden . 3. Vóór de wijziging van bijlage II en de aanneming van uitvoeringsmaatregelen overeenkomstig lid 2, raadpleegt de Commissie de lidstaten en de betrokken industrie-, milieu-, werknemers- en verbruikersorganisaties. 4. De lidstaten nemen maatregelen ter bevordering van het hergebruik van producten, met name via de instelling van en steun aan geaccrediteerde hergebruik- en herstellingsnetwerken en door, waar nodig, de relevante procedure- en productnormen vast te leggen. De lidstaten kunnen andere maatregelen nemen ter bevordering van hergebruik, zoals het gebruik van economische instrumenten, aanbestedingscriteria, kwantitatieve doelstellingen of verbodsbepalingen inzake het in de handel brengen van bepaalde producten. 5. Om zich te ontwikkelen in de richting van een Europese recyclingmaatschappij en bij te dragen tot een hoge energie-efficiëntie, moeten de lidstaten in 2020 ten minste een algemeen niveau van hergebruik en recycling bereiken van 50% voor stedelijk vast afval en van 70% voor bouw - en sloopafval, industrieel en fabricage-afval. Aan die lidstaten waar de recycling volgens gegevens van Eurostat over de periode 2000 - 2005 minder dan 5% in een van deze categorieën bedraagt, of waar officiële gegevens ontbreken, kan een extra periode van 5 jaar worden toegekend om de streefcijfers te bereiken. 6. De lidstaten nemen maatregelen om recycling van hoge kwaliteit te bevorderen; hiertoe voeren zij zo nodig regelingen voor gescheiden afvalinzameling in, om de noodzakelijke kwaliteitsnormen voor de betreffende recyclingsectoren te waarborgen. Uiterlijk in 2015 zetten de lidstaten regelingen voor gescheiden afvalinzameling op voor ten minste de volgende stoffen: papier, metaal, kunststof, glas, textiel, andere afbreekbare afvalstoffen, olie en gevaarlijke afvalstoffen. Dit geldt onverminderd de bestaande of toekomstige wetgeving inzake afvalstromen of de vereisten van artikel 22. Artikel 9 Verwijdering 1. Onverminderd artikel 1, lid 2, zorgen de lidstaten ervoor dat alle afvalstoffen in gevallen waarin geen preventie, hergebruik, recycling of andere vormen van terugwinning plaatsheeft, aan veilige verwijderingshandelingen die aan de voorwaarden in artikel 10 voldoen, worden onderworpen. Zij verbieden het achterlaten, dumpen en ongecontroleerd verwijderen van afvalstoffen. 2. De verwijderingshandelingen omvatten de in bijlage I genoemde handelingen . Verwijderingshandelingen die zijn ingedeeld als D 11 (Verbranding op zee) en D 7 (Lozen/storten in zeeën en oceanen, inclusief inbrengen in de zeebodem) zijn verboden. 3. Wanneer, ondanks het feit dat vervanging van hulpbronnen plaatsvindt, uit de resultaten van een handeling blijkt dat de vervanging met het oog op de doelstellingen van artikel 1 slechts beperkt is , kan de Commissie een wetgevingsvoorstel indienen, waardoor die specifieke handeling aan de lijst van bijlage I wordt toegevoegd. Vóór de wijziging van bijlage I raadpleegt de Commissie de lidstaten, alsook de betrokken industrie-, milieu, werknemers- en verbruikersverenigingen. Artikel 10 Eisen De lidstaten nemen maatregelen om ervoor te zorgen dat afvalbeheer, van inzameling tot terugwinning of verwijdering, geschiedt volgens processen of methoden waarmee een hoog niveau van bescherming wordt gewaarborgd van : en zonder geluids- of stankhinder te veroorzaken of schadelijke gevolgen voor het platteland of bezienswaardigheden. Wanneer vereisten inzake terugwinning en verwijdering door de lidstaten worden vastgelegd in de vorm van algemeen bindende voorschriften, worden deze gebaseerd op de beste beschikbare technieken voor afvalbeheer. Wanneer dit noodzakelijk is voor de bescherming van de menselijke gezondheid en het milieu, dient de Commissie voorstellen in voor aparte richtlijnen waarin voor afval of terugwinningshandelingen die in termen van hoeveelheid van bijzonder ecologisch of economisch belang zijn, vereisten worden vastgelegd inzake terugwinning, inzake substanties of voorwerpen die bij de terugwinningshandelingen worden geproduceerd, alsook inzake het verdere gebruik van deze substanties en voorwerpen. Deze vereisten worden gebaseerd op de beste beschikbare technieken voor afvalbeheer. In deze richtlijnen kan ook nader bepaald worden wanneer het teruggewonnen afval zijn status van afval verliest. Artikel 11 Verantwoordelijkheid Overeenkomstig het beginsel "de vervuiler betaalt", zorgen de lidstaten ervoor dat alle houders van afvalstoffen zelf de terugwinning of verwijdering daarvan verrichten of dat zij die terugwinning of verwijdering laten uitvoeren door een inrichting of onderneming die afvalverwerkingshandelingen verricht of dat zij daarvoor regelingen laten treffen door een publieke of private inzamelaar van afvalstoffen. Deel 2 Kosten en netwerken Artikel 12 Kosten Overeenkomstig het beginsel "de vervuiler betaalt", moeten de kosten van het afvalbeheer worden gedragen door: Artikel 13 Netwerk van verwijderingsinstallaties Afval wordt in de Gemeenschap op de over de gehele lijn meest milieuvriendelijke wijze verwerkt . Afval bestemd voor verwijdering wordt verwerkt in een van de meest nabijgelegen daartoe geschikte installaties, met behulp van de meest geschikte methoden en technologieën om een hoog niveau van bescherming van het milieu en de volksgezondheid te waarborgen. Elke lidstaat neemt passende maatregelen, in samenwerking met andere lidstaten, om een adequaat geïntegreerd netwerk van verwijderingsinstallaties tot stand te brengen, rekening houdend met de beste beschikbare technieken. Hoofdstuk IV Einde van de afvalfase Artikel 14 Secundaire producten, materialen en secundaire stoffen 1. De lidstaten mogen de Commissie verzoeken te bepalen of een bepaalde afvalstof, bij wijze van uitzondering, niet langer als afvalstof dient te worden aangemerkt, op grond van volgende punten: 2. Uiterlijk … (20) dient de Commissie, indien wenselijk, op basis van haar beoordeling overeenkomstig lid 1, een wetgevingsvoorstel in om de milieu- en kwaliteitscriteria te specificeren waaraan moet worden voldaan opdat specifieke categorieën producten, materialen of stoffen geacht kunnen worden secundaire producten, materialen of secundaire stoffen te zijn geworden. 3. De overeenkomstig lid 2 vastgestelde criteria zijn zodanig dat zij garanderen dat de resulterende secundaire producten, materialen of secundaire stoffen aan de vereiste voorwaarden voldoen om in de handel te worden gebracht. De criteria houden rekening met eventuele risico's van voor het milieu schadelijk gebruik of vervoer van het secundaire materiaal of de secundaire stof, en worden vastgesteld op een niveau dat een hoog beschermingsniveau voor de menselijke gezondheid en het milieu garandeert. 4. Uiterlijk … (21) dient de Commissie, indien wenselijk, voorstellen in om te bepalen of de volgende afvalstromen onder de bepalingen van dit artikel vallen en, indien dit het geval is, welke specifieke regelingen erop van toepassing zijn: Hoofdstuk V Gevaarlijke afvalstoffen Deel 1 Indeling en lijst Artikel 15 Indeling 1. Afvalstoffen worden als gevaarlijke afvalstoffen aangemerkt als zij één of meer van de in bijlage IV genoemde eigenschappen vertonen. Herindeling van gevaarlijke afvalstoffen als niet gevaarlijke afvalstoffen mag niet plaatsvinden na verdunning of vermenging van de afvalstoffen, met de bedoeling de oorspronkelijke concentraties van de verontreinigende stoffen onder de drempelwaarde voor kenmerking van de afvalstof als gevaarlijk te brengen. 2. Door huishoudens geproduceerde gevaarlijke afvalstoffen worden niet als gevaarlijke afvalstoffen aangemerkt vóór zij zijn ingezameld door een onderneming die gescheiden ingezamelde gevaarlijke afvalstoffen aan afvalverwerkingshandelingen onderwerpt of door een publieke of private inzamelaar van gevaarlijke afvalstoffen. 3. Dierlijke bijproducten en daarvan afgeleide producten waarop Verordening (EG) nr. 1774/2002 van toepassing is, vallen niet onder de bepalingen van deze richtlijn met betrekking tot gevaarlijke afvalstoffen tenzij zij met gevaarlijke afvalstoffen zijn vermengd. Artikel 16 Lijst De lijst van afvalstoffen vastgesteld bij Beschikking 2000/532/EG wordt aan deze richtlijn gehecht. Zij kan door de Commissie worden gewijzigd overeenkomstig de in artikel 46, lid 3, bedoelde regelgevingsprocedure met toetsing. In de lijst worden de samenstelling van de afvalstoffen, en indien nodig, de concentratiegrenswaarden in aanmerking genomen , alsmede de oorsprong van de afvalstoffen . Artikel 17 Niet in de lijst opgenomen gevaarlijke afvalstoffen Indien een lidstaat van mening is dat een afvalstof behandeld zou moeten worden als gevaarlijke stof , zelfs als zij niet als zodanig is opgenomen in de in artikel 6 bedoelde lijst van afvalstoffen ( hierna "de lijst" genoemd ) en, indien zij een of meer in bijlage IV genoemde eigenschappen bezit, brengt de lidstaat alle dergelijke gevallen onverwijld ter kennis van de Commissie en verstrekt de Commissie alle relevante informatie . Artikel 18 In de lijst opgenomen niet-gevaarlijke afvalstoffen 1. Indien een lidstaat over gegevens beschikt waaruit blijkt dat een bepaalde afvalstof die in de lijst als gevaarlijke afvalstof is opgenomen, geen enkele in bijlage IV genoemde eigenschap bezit, brengt hij alle dergelijke gevallen onmiddellijk ter kennis van de Commissie en verstrekt hij de Commissie de vereiste gegevens. 2. In het licht van de ontvangen kennisgevingen, herbeziet de Commissie de lijst met het oog op een besluit over de aanpassing daarvan, overeenkomstig de in artikel 46, lid 3, bedoelde regelgevingsprocedure met toetsing . 3. De lidstaten mogen de afvalstof als niet-gevaarlijke afvalstof behandelen, nadat de aanpassing van de lijst is goedgekeurd. Artikel 19 Traceerbaarheid en controle van gevaarlijke afvalstoffen Overeenkomstig de bepalingen, die in deze richtlijn met betrekking tot gevaarlijk afval zijn opgenomen, ondernemen de lidstaten de nodige actie om ervoor te zorgen dat de productie, de inzameling en het vervoer van gevaarlijk afval, alsmede de opslag en verwerking ervan, geschieden in omstandigheden waarbij optimale bescherming van het milieu en de menselijke gezondheid, almede veiligheid voor de bedieners, bedrijfsterreinen en personen wordt geboden, op zijn minst met inbegrip van maatregelen om te zorgen voor traceerbaarheid en controle van al het gevaarlijk afval, vanaf de productie tot de eindbestemming, en adequate risicobeoordeling bij het beheer ervan. Deel 2 Bijzondere vereisten Artikel 20 Scheiding 1. De lidstaten nemen de nodige maatregelen om van bedrijven en vestigingen die werken met gevaarlijke afvalstoffen te eisen dat verschillende categorieën gevaarlijke afvalstoffen niet met elkaar worden vermengd, en dat gevaarlijke afvalstoffen niet worden vermengd met ongevaarlijke afvalstoffen. 2. De lidstaten dienen de scheiding van gevaarlijke verbindingen uit alle afvalstromen alvorens deze in de terugwinningsketen terechtkomen, aan te moedigen. 3. In afwijking van lid 1 kunnen de lidstaten maatregelen nemen om de vermenging van verschillende categorieën gevaarlijke afvalstoffen of de vermenging van gevaarlijke afvalstoffen met andere afvalstoffen, stoffen of materialen toe te staan, op voorwaarde dat: Artikel 21 Kenmerking 1. De lidstaten nemen de nodige maatregelen om ervoor te zorgen dat gevaarlijke afvalstoffen bij inzameling, vervoer en tijdelijke opslag overeenkomstig de geldende internationale en communautaire normen zijn verpakt en gekenmerkt. 2. Telkens wanneer gevaarlijke afvalstoffen worden overgebracht, dienen zij vergezeld te gaan van een identificatieformulier als bedoeld in Verordening ( EEG ) nr. 259/93 van de Raad van 1 februari 1993 betreffende toezicht en controle op de overbrenging van afvalstoffen binnen, naar en uit de Europese Gemeenschap (22) . Artikel 22 Afgewerkte olie Onverminderd de voorschriften inzake het beheer van gevaarlijke afvalstoffen van de artikelen 20 en 21 , nemen de lidstaten de nodige maatregelen om ervoor te zorgen dat afgewerkte olie , waar technisch mogelijk, gescheiden van ander afval wordt ingezameld en vervolgens verwerkt overeenkomstig de afvalhiërarchie in artikel 1, lid 2, volgens de voorwaarden vastgesteld in artikel 10 ; de voorkeur voor regeneratie waarin Richtlijn 75/439/EEG van de Raad van 16 juni 1975 inzake de verwijdering van afgewerkte olie (23) voorziet, zal, waar mogelijk, behouden blijven . Artikel 23 Voedselafval De terugwinning van onbehandeld voedselafval door het als veevoer te gebruiken, is verboden. Voedselafval moet aantoonbaar door erkende bedrijven worden verwijderd, via specifieke handelingen worden gesteriliseerd en op onschadelijke wijze worden verwijderd. De lidstaten kunnen het gebruik van voedselafval in varkensvoer enkel toestaan op voorwaarde dat de veilige terugwinning, de sterilisatie en de naleving van de overige bepalingen van Verordening (EG) nr. 1774/2002 strikt worden bewaakt. Hoofdstuk VI Bioafval Artikel 24 Inzameling en gebruik van bioafval 1. Aan recycling van bioafval wordt prioriteit gegeven. 2. Om de in artikel 1 vastgelegde doelen te verwezenlijken voeren de lidstaten niet later dan ... (24) een systeem in voor de gescheiden inzameling van biologisch afval. 3. De lidstaten zien erop toe dat verwerkt bioafval, bij naleving van de in artikel 25 en 26 vastgestelde eisen, gebruikt kan worden in de land-, bos- en tuinbouw. Artikel 25 Verwerking van bioafval 1. Producenten en houders dienen bioafval vòòr verspreiding ervan zodanig te behandelen dat de veiligheid voor de gezondheid van mens, dier en plant is gewaarborgd. Dit geldt ook voor voedselafval afkomstig van restaurants en grootkeukens, voorzover dit afval niet hoeft te worden verwijderd overeenkomstig de bepalingen van Verordening (EG) nr. 1774/2002. 2. Overeenkomstig de in artikel 46, lid 3 bedoelde regelgevingsprocedure met toetsing stelt de Commissie uitvoeringsmaatregelen vast, waarin de minimum vereisten zijn vastgelegd voor de controle op de veiligheid voor de gezondheid van mens, dier en plant. 3. Om een milieuvriendelijke verspreiding van bioafval te waarborgen, stelt de Commissie overeenkomstig de in artikel 46, lid 3 genoemde regelgevingsprocedure met toetsing uitvoeringsmaatregelen vast, waarin de milieu- en kwaliteitscriteria zijn vastgelegd waaraan moet worden voldaan voordat bioafval gebruikt kan worden in de land-, bos- en tuinbouw en aangemerkt kan worden als secundair product, materiaal of secundaire stof. 4. De in lid 3 bedoelde uitvoeringsmaatregelen omvatten in ieder geval bindende grenswaarden voor zware metalen, giftige stoffen en het gehalte aan levensvatbare zaden en plantendelen die kunnen uitlopen, alsmede een lijst van passende grondstoffen. 5. In de criteria wordt rekening gehouden met enig gevaar van voor het milieu schadelijk gebruik of vervoer van het secundaire materiaal of de secundaire stof, en tevens worden de criteria opgesteld op een wijze dat een hoog niveau van bescherming van de menselijke gezondheid en het milieu gewaarborgd is. Artikel 26 Controle 1. De lidstaten zien erop toe dat systemen voor kwaliteitsgarantie worden ingevoerd en functioneren om naleving van de in artikel 25 vastgelegde eisen te controleren. 2. De lidstaten zien erop toe dat regelmatig analyses van verontreinigende stoffen worden uitgevoerd . Artikel 27 Recycling De Commissie legt uiterlijk op 30 juni 2008 aan het Europees Parlement en de Raad wetgevingsvoorstellen voor ter bevordering van de recycling van bioafval. Hoofdstuk VII Vergunning of registratie Deel 1 Vergunningen Rubriek 1 Algemeen Artikel 28 Afgifte 1. De lidstaten bepalen dat alle inrichtingen of ondernemingen die voornemens zijn verwijderings- of terugwinningshandelingen te verrichten, van de bevoegde nationale instanties een vergunning daartoe dienen te verkrijgen. In die vergunningen worden de volgende elementen gespecificeerd: In de vergunningen kunnen bijkomende voorwaarden en verplichtingen worden opgelegd. 2. Vergunningen kunnen worden verleend voor een gespecificeerde periode en zijn eventueel hernieuwbaar. 3. Wanneer de bevoegde nationale instantie van mening is dat de voorgenomen verwerkingsmethode vanuit milieubeschermingsoogpunt onaanvaardbaar is, weigert zij een vergunning af te geven. 4. Elke vergunning die terugwinning van energie betreft, bevat de voorwaarde dat de terugwinning van energie dient plaats te vinden met hoge energie-efficiëntie. Artikel 29 Vergunningsvereisten Alle installaties voor de behandeling van gevaarlijke afvalstoffen dienen te beschikken over een vergunning overeenkomstig Richtlijn 96/61/EG. Onverminderd de bepalingen van Richtlijn 96/61/EG bevat de aanvraag voor een vergunning bij de bevoegde instanties een beschrijving van de voorgenomen maatregelen, die moeten garanderen dat de installatie is ontworpen, uitgerust en geëxploiteerd op een manier die aangepast is aan de behandelde afvalcategorieën en de risico's die hieraan verbonden zijn. De vergunning die wordt afgegeven door de bevoegde instanties bevat: Wanneer de exploitant van een installatie voor de behandeling van niet-gevaarlijk afval voornemens is over te stappen op andere handelingen waarmee gevaarlijk afval is gemoeid, moet dit beschouwd worden als een belangrijke wijziging in de zin van artikel 2, lid 10, onder b) van Richtlijn 96/61/EG; artikel 12, lid 2 van die richtlijn is dan van toepassing. Artikel 30 Vergunningen uit hoofde van Richtlijn 96/61/EG Artikel 28 , lid 1, van deze richtlijn is niet van toepassing op inrichtingen of ondernemingen waaraan een vergunning uit hoofde van Richtlijn 96/61/EG is verleend, mits de vergunning alle in artikel 28, lid 1 van deze richtlijn genoemde elementen bevat . Artikel 31 Uitvoeringsmaatregelen De Commissie dient, indien nodig, voorstellen in voor afzonderlijke richtlijnen tot vaststelling van minimumnormen voor vergunningen die garanderen dat de afvalstoffen worden verwerkt overeenkomstig de voorwaarden vastgesteld in artikel 10 . De lidstaten mogen hogere normen vaststellen voor vergunningen op basis van een nationale evaluatie van de behoeften, en volgens het proportionaliteitsbeginsel, en in overeenstemming met de Verdragen. Artikel 32 Bijkomende maatregelen Uiterlijk … (25) stelt de Commissie een verslag op met het oog op de overweging van maatregelen die ertoe kunnen bijdragen dat de doelstellingen vastgesteld in artikel 1 effectiever worden gehaald. Dit verslag wordt binnen zes maanden na de voltooiing ervan, voorgelegd aan het Europees Parlement en de Raad en gaat, indien nodig, vergezeld van voorstellen. In het verslag wordt met name nagegaan: De verplichting dit verslag op te stellen weerhoudt de Commissie er niet van in tussentijd voorstellen in te dienen. Rubriek 2 Vrijstellingen Artikel 33 In aanmerking komende entiteiten De lidstaten kunnen vrijstelling verlenen van het bepaalde in artikel 28 , lid 1 aan inrichtingen of ondernemingen die hun eigen afvalstoffen op de plaats van productie verwerken . Wanneer in een inrichting of onderneming zowel verwijdering als terugwinning plaatsvindt, kan deze alleen een vrijstelling genieten wat betreft haar terugwinningshandelingen. Deze vrijstelling geldt niet voor de verwerking van gevaarlijk afval. Artikel 34 Algemene voorschriften 1. Wanneer een lidstaat vrijstellingen wenst te verlenen overeenkomstig artikel 33 , ziet hij erop toe dat de bevoegde instanties voor elk type activiteit algemene voorschriften vaststellen waarin wordt gespecificeerd op welke soort en hoeveelheid afvalstoffen een vrijstelling betrekking mag hebben en welke verwerkingsmethode moet worden gebruikt. Die voorschriften zijn gebaseerd op de beste beschikbare technieken en zijn erop gericht de naleving van artikel 10 te garanderen. 2. De lidstaten stellen de Commissie in kennis van de krachtens lid 1 vastgestelde algemene voorschriften . Deel 2 Registratie Artikel 35 Registratie van stoffen 1. De lidstaten zien erop toe dat de bevoegde nationale instantie een register bijhoudt van instellingen of ondernemingen die beroepsmatig afvalstoffen inzamelen of vervoeren of die, als handelaars of makelaars, ten behoeve van anderen regelingen treffen voor de verwerking van afvalstoffen, en waarop de vergunningsplicht krachtens artikel 28 , lid 1, niet van toepassing is. De inrichtingen of ondernemingen dienen aan bepaalde registratie-eisen te voldoen. 2. Alle overeenkomstig rubriek 2 van deel 1 vrijgestelde inrichtingen of ondernemingen worden opgenomen in het in lid 1 bedoelde register. Voor zover mogelijk, wordt er gebruik gemaakt van de gegevens die bij de bevoegde overheden al bekend zijn om de nodige informatie voor de registratieprocedure te verkrijgen, met de bedoeling de administratieve verplichtingen zo beperkt mogelijk te houden. 3. De Commissie stelt overeenkomstig de in artikel 46, lid 3, bedoelde regelgevingsprocedure met toetsing , en in overleg met het bedrijfsleven, de in lid 1, tweede alinea bedoelde registratie-eisen vast. 4. De lidstaten zorgen ervoor dat het systeem van afvalinzameling, vervoer op hun grondgebied en grensoverschrijdend vervoer garandeert dat de ingezamelde en vervoerde afvalstoffen worden afgeleverd in passende verwerkingsinstallaties die voldoen aan de voorschriften van artikel 10 . Verordening (EG) nr. 1013/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 14 juni 2006 (26) is van toepassing op alle vervoer van afval. Hoofdstuk VIII Afvalbeheer Deel 1 Plannen Artikel 36 Afvalbeheerplannen 1. De lidstaten zorgen ervoor dat hun bevoegde instanties overeenkomstig artikel 1 een of meer afvalbeheerplannen vaststellen, die ten minste om de vijf jaar worden herzien. Die plannen bestrijken, afzonderlijk of gezamenlijk, het hele geografische grondgebied van de betrokken lidstaat. 2. De in lid 1 bedoelde afvalbeheerplannen bevatten een analyse van de bestaande situatie inzake afvalbeheer in het betrokken geografisch gebied, alsook de maatregelen die moeten worden genomen voor preventie, hergebruik, recycling, terugwinning en veilige verwijdering van afvalstoffen. 3. De afvalbeheerplannen bevatten alle informatie die nodig is om de verplichting in lid 2 na te komen en de bevoegde instanties, bedrijven en ondernemingen, in staat te stellen met hun optreden de plannen uit te voeren. De Commissie verstrekt, indien nodig, richtsnoeren voor afvalbeheerplanning. De afvalbeheerplannen bevatten ten minste de volgende elementen: 4. De afvalbeheerplannen dienen in overeenstemming te zijn met de eisen inzake afvalbeheerplanning van artikel 14 van Richtlijn 94/62/EG en de in artikel 5 van Richtlijn 1999/31/EG bedoelde strategie voor de vermindering van de naar stortplaatsen overgebrachte biologisch afbreekbare afvalstoffen, inclusief ernstige bewustmakingscampagnes en het gebruik van economische instrumenten. 5. De lidstaten stellen de Commissie in kennis van alle afvalbeheerplannen die zij aannemen, respectievelijk van eventuele wijzigingen van hun afvalbeheerplannen. Terzelfder tijd doen zij de Commissie een algemene beoordeling toekomen van de manier waarop de plannen zullen bijdragen tot de doelstellingen van deze richtlijn. Die beoordeling omvat de strategische milieubeoordeling van de afvalbeheerplannen overeenkomstig Richtlijn 2001/42/EG. Artikel 37 Samenwerking tussen de lidstaten De lidstaten werken op passende wijze samen met de andere betrokken lidstaten bij het opstellen van de afvalbeheerplannen overeenkomstig artikel 36 . Zij voorzien in inspraak van het publiek overeenkomstig Richtlijn 2003/35/EG, met name door de plannen beschikbaar te maken op een algemeen toegankelijke website. Artikel 38 De lidstaten kunnen de nodige maatregelen nemen om vervoer van afvalstoffen, dat niet in overeenstemming is met hun afvalbeheersplannen, te voorkomen. Zij stellen de Commissie en de andere lidstaten in kennis van deze maatregelen. Deel 2 Afvalpreventieprogramma's Artikel 39 Vaststelling 1. De lidstaten stellen overeenkomstig artikel 1 en artikel 7 uiterlijk ... (27) afvalpreventieprogramma's vast. Deze programma's en de daarin vervatte maatregelen zijn ten minste gericht op de stabilisatie van de afvalproductie uiterlijk in 2012 en verdere significante verminderingen uiterlijk in 2020. Ofwel worden die programma's geïntegreerd in de in artikel 36 bedoelde afvalbeheerplannen, ofwel betreft het op zichzelf staande programma's. Zij worden opgesteld op het meest geschikte geografische niveau voor de doeltreffende toepassing ervan. 2. Overeenkomstig Richtlijn 2003/35/EG zorgen de lidstaten ervoor dat de plaatselijke en regionale overheden bij de opstelling van de programma's betrokken zijn en dat de belanghebbende partijen en het brede publiek inspraak hebben bij het opstellen van de programma's en dat zij deze na het opstellen ervan kunnen raadplegen. 3. De Commissie stelt een systeem voor de uitwisseling van informatie over de beste praktijken voor afvalpreventie in. Artikel 40 Toetsing De lidstaten evalueren de afvalpreventieprogramma's regelmatig en herzien deze ten minste om de vijf jaar . Het Europees Milieuagentschap neemt een overzicht van de vooruitgang op het gebied van de voltooiing en uitvoering van deze programma's op in zijn jaarverslag. De Commissie ontwikkelt, na raadpleging van het krachtens artikel 47 ingestelde overlegforum, richtsnoeren voor de evaluatie van de afvalpreventieprogramma's, met inbegrip van de krachtens artikel 7 te ontwikkelen indicatoren. Aan de hand van deze richtsnoeren voert de Commissie, in samenwerking met de bevoegde instanties, een evaluatie uit van de programma's. Binnen 18 maanden na afloop van de periode van vijf jaar, legt zij een verslag voor met een beoordeling van de bijdrage van de programma's tot het behalen van de in deze richtlijn gestelde doelstellingen en streefcijfers. Hoofdstuk IX Inspecties en registers Artikel 41 Inspecties 1. Inrichtingen of ondernemingen die afvalverwerkingshandelingen verrichten, inrichtingen of ondernemingen die beroepsmatig afvalstoffen inzamelen of vervoeren of die ten behoeve van anderen regelingen treffen voor de verwerking van afvalstoffen, en producenten van gevaarlijke afvalstoffen worden door de bevoegde instanties aan passende periodieke inspecties onderworpen. 2. Inspecties betreffende inzamelings- en vervoershandelingen hebben eveneens betrekking op de oorsprong en de bestemming van de ingezamelde en vervoerde afvalstoffen. Artikel 42 Bijhouden van registers 1. De in hoofdstuk VII, deel 1 , bedoelde inrichtingen of ondernemingen, de producenten en wederverkopers van afvalstoffen en de inrichtingen en ondernemingen die afvalstoffen inzamelen of vervoeren, houden een chronologisch register bij van de inkomende en uitgaande hoeveelheden , aard, sectorale en geografische oorsprong en, voor zover van toepassing, bestemming, inzamelingsfrequentie, wijze van vervoer en geplande verwerkingsmethode van de afvalstoffen en stellen die informatie desgevraagd ter beschikking van de bevoegde instanties. 2. Voor gevaarlijke afvalstoffen worden de registers ten minste vijf jaar lang bewaard . De bewijsstukken omtrent het beheer van de afvalstoffen worden op verzoek van de bevoegde instanties of van een voorgaande houder overgelegd. De lidstaten zorgen ervoor dat de nationale bevoegde instanties een register bijhouden van alle inrichtingen en ondernemingen in de zin van hoofdstuk VII, deel 1, en zij kunnen aan deze inrichtingen en ondernemingen verslagen vragen. De lidstaten kunnen ook aan producenten van niet-gevaarlijk afval vragen dat zij zich houden aan de bepalingen van dit artikel. Hoofdstuk X Slotbepalingen Artikel 43 Verslaglegging en toetsing 1. Elke vijf jaar verstrekken de lidstaten de Commissie informatie over de uitvoering van deze richtlijn in de vorm van een sectoraal verslag (28) . Dit verslag wordt opgesteld aan de hand van een vragenlijst of een schema, vastgesteld door de Commissie volgens de procedure bedoeld in artikel 6 van Richtlijn 91/692/EEG van de Raad van 23 december 1991 tot standaardisering en rationalisering van de verslagen over de toepassing van bepaalde Richtlijnen op milieugebied (29) . Het verslag wordt aan de Commissie voorgelegd binnen negen maanden na het verstrijken van de periode van vijf jaar waarop het betrekking heeft. In deze verslagen nemen de lidstaten, onder meer, specifieke informatie op over uitgebreide aansprakelijkheidsregelingen voor producenten en de vooruitgang die zij boeken bij de uitvoering van hun afvalpreventieprogramma's en het behalen van de afvalpreventiedoelstellingen zoals vastgelegd in artikel 7 . In de context van de verslagleggingsplicht worden gegevens verzameld over catering-afval met het oog op de vaststelling van regels voor de veilige benutting, terugwinning, recycling en verwijdering daarvan. 2. De vragenlijst of het schema wordt zes maanden vóór de aanvang van de verslagperiode aan de lidstaten toegezonden. 3. De Commissie publiceert binnen een termijn van negen maanden na de ontvangst van de verslagen van de lidstaten overeenkomstig lid 1, een communautair verslag over de uitvoering van deze richtlijn. De Commissie publiceert voorts een evaluatieverslag over de noodzaak van invoering van uitgebreidere regelingen voor de producentenaansprakelijkheid voor specifieke afvalstromen op EU-niveau. In het eerste verslag dat vijf jaar na de inwerkingtreding van deze richtlijn wordt uitgebracht, evalueert de Commissie de uitvoering van de richtlijn en neemt zij, indien passend, een voorstel tot wijziging op. Artikel 44 Aanpassing aan de technische vooruitgang De Commissie neemt overeenkomstig de in artikel 46, lid 3 , bedoelde regelgevingsprocedure met toetsing de wijzigingen aan die noodzakelijk zijn om de bijlagen IV en V aan te passen aan de wetenschappelijke en technische vooruitgang. In alle andere gevallen dient de Commissie wetgevingsvoorstellen in tot wijziging van de bijlagen. Artikel 45 Sancties De lidstaten stellen sanctiebepalingen vast, die van toepassing zijn op schendingen van deze richtlijn, in het bijzonder van artikel 20, en nemen alle nodige maatregelen om ervoor te zorgen dat de sancties worden toegepast. De aldus vastgestelde sancties moeten doeltreffend, evenredig en ontmoedigend zijn. De lidstaten stellen de Commissie uiterlijk … (30) van de desbetreffende bepalingen op de hoogte en stellen haar onverwijld op de hoogte van eventuele latere wijzigingen. Artikel 46 Comité 1. De Commissie wordt bijgestaan door een comité, hierna "het comité" genoemd. 2. Wanneer naar dit lid wordt verwezen, zijn de artikelen 5 en 7 van Besluit 1999/468/EG van toepassing, met inachtneming van artikel 8 van dat besluit. De in artikel 5, lid 6, van Besluit 1999/468/EG bedoelde termijn wordt vastgesteld op drie maanden. 3. Wanneer naar dit lid wordt verwezen, zijn de artikelen 5 bis, leden 1 tot en met 4 en artikel 7 van Besluit 1999/468/EG van toepassing, met inachtneming van artikel 8 van dit besluit. 4. Bij de goedkeuring van maatregelen krachtens dit artikel: Artikel 47 Overlegforum inzake afvalbeheer 1. De Commissie zet een overlegforum inzake afvalbeheer op. 2. Het Overlegforum heeft als taak de Commissie, op haar verzoek of op eigen initiatief, te voorzien van adviezen over: 3. Het Overlegforum dient op evenwichtige wijze te worden samengesteld uit vertegenwoordigers van de lidstaten en alle belanghebbenden op het gebied van afvalbeheer, zoals de industrie, met inbegrip van KMO's/het MKB en de ambachtssector, vakbonden, handelaars, detailhandelaars, milieubeschermingsgroepen en consumentenorganisaties. 4. Het Overlegforum komt ten minste drie maal per jaar bijeen. De Commissie roept het Overlegforum bijeen. Het Overlegforum wordt voorgezeten door de Commissie. Waar nodig kunnen werkgroepen ad hoc worden samengesteld die vaker vergaderen. 5. De Commissie keurt het reglement van het Overlegforum goed. Artikel 48 Omzetting 1. De lidstaten doen de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden om uiterlijk ... (31) aan deze richtlijn te voldoen. Zij delen de Commissie die bepalingen onverwijld mede, alsmede een tabel ter weergave van het verband tussen die bepalingen en deze richtlijn. Wanneer de lidstaten die bepalingen aannemen, wordt in die bepalingen zelf of bij de officiële bekendmaking daarvan naar deze richtlijn verwezen. De regels voor deze verwijzing worden vastgesteld door de lidstaten. 2. De lidstaten delen de Commissie de tekst van de belangrijkste bepalingen van intern recht mee die zij op het onder deze richtlijn vallende gebied vaststellen. Artikel 49 Intrekking De Richtlijnen 75/439/EEG, 2006/12/EG en 91/689/EEG van de Raad van 12 december 1991 betreffende gevaarlijke afvalstoffen (32) worden ingetrokken. Verwijzingen naar de ingetrokken richtlijnen gelden als verwijzingen naar deze richtlijn en worden gelezen volgens de in bijlage VI opgenomen concordantietabel. Artikel 50 Inwerkingtreding Deze richtlijn treedt in werking op de twintigste dag volgende op die van haar bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese Unie. Artikel 51 Adressaten Deze richtlijn is gericht tot de lidstaten. Gedaan te..., Voor het Europees Parlement Voor de Raad De voorzitter De voorzitter BIJLAGE I VERWIJDERINGSHANDELINGEN D 1 Storten op of in de bodem (b.v. op een vuilstortplaats, enz.) D 2 Uitrijden (b.v. biologische afbraak van vloeibaar of slibachtig afval in de bodem, enz.) D 3 Injectie in de diepe ondergrond (b.v. injectie van verpompbare afvalstoffen in putten, zoutkoepels of natuurlijk gevormde holten, enz.) D 4 Opslag in waterbekkens (b.v. het lozen van vloeibaar of slibachtig afval in putten, vijvers of lagunen, enz.) D 5 Verwijderen op speciaal ingerichte locaties (b.v. in afzonderlijke beklede, afgedekte cellen die onderling en van de omgeving afgeschermd zijn, enz.) D 6 Lozen/storten in wateren, behalve zeeën en oceanen D 7 Biologische behandeling op een niet elders in deze bijlage aangegeven wijze waardoor verbindingen of mengsels ontstaan die worden verwijderd op een van de onder D 1 tot en met D 10 vermelde methodes D 8 Fysisch-chemische behandeling op een niet elders in deze bijlage aangegeven wijze, waardoor verbindingen of mengsels ontstaan die worden verwijderd op een van de onder D 1 tot en met D 10 vermelde methodes (b.v. verdampen, drogen, calcineren, enz.) D 9 Verbranding op het land D 10 Permanente opslag (b.v. plaatsen van houders in mijnen, enz.) D 11 Vermengen vóór een van de onder D 1 tot en met D 10 vermelde behandelingen D 12 Herverpakken vóór een van de onder D 1 tot en met D 11 vermelde behandelingen D 13 Opslag in afwachting van een van de onder D 1 tot en met D 12 vermelde behandelingen (met uitsluiting van voorlopige opslag voorafgaande aan inzameling op de plaats van productie) BIJLAGE II TERUGWINNINGSHANDELINGEN R1 Hoofdgebruik als brandstof of als ander middel voor energieopwekking R 2 Terugwinning/regeneratie van oplosmiddelen R 3 Recycling/terugwinning van organische stoffen die niet als oplosmiddel worden gebruikt (met inbegrip van compostering en andere biologische omzettingsprocessen) R 4 Recycling/terugwinning van metalen en metaalverbindingen R 5 Recycling/terugwinning van andere anorganische materialen R 6 Terugwinning van zuren of basen R 7 Terugwinning van bestanddelen die worden gebruikt om vervuiling tegen te gaan R 8 Terugwinning van bestanddelen uit katalysatoren R 9 Herraffinage van olie en ander hergebruik van olie R 10 Andere terugwinningsactiviteiten voor de productie van secundaire producten, materialen en secundaire stoffen R 11 Uitrijden voor landbouwkundige of ecologische verbetering R 12 Terugwinning van energie uit stortgas R 13 Gebruik van afval voor constructie-, technische, veiligheids- of milieudoelstellingen, waarvoor ander materiaal gebruikt zou zijn R 14 Uitwisseling van afvalstoffen voor een van de onder R 1 tot en met R 12 genoemde behandelingen R 15 Opslag van afvalstoffen bestemd voor een van de onder R 1 tot en met R 14 genoemde behandelingen (met uitsluiting van voorlopige opslag voorafgaande aan inzameling op de plaats van productie) R 16 Gebruik van materialen die bij een van de R1 tot en met R 11 genoemde behandelingen vrijkomen R 17 Hergebruik van producten en componenten van afvalstoffen BIJLAGE III EINDE VAN DE AFVALFASE Toepassingen waarvoor afvalstoffen kunnen worden gebruikt als een secundair product, materiaal of secundaire stof – Gebruik in of als kunstmest, of als bodemverbeteraar, – Gebruik in of als bouwmateriaal, – Gebruik als bodemmateriaal. BIJLAGE IV GEVAARLIJKE EIGENSCHAPPEN VAN AFVALSTOFFEN H1 "Ontplofbaar": stoffen en preparaten die bij aanraking met een vlam kunnen ontploffen of voor stoten of wrijving gevoeliger zijn dan dinitrobenzeen. H2 "Oxiderend": stoffen en preparaten die bij aanraking met andere stoffen, met name ontvlambare stoffen, sterk exotherm kunnen reageren. H3-A "Licht ontvlambaar": H3-B "Ontvlambaar": vloeibare stoffen en preparaten die een vlampunt van ten minste 21 °C en ten hoogste 55 °C hebben. H4 "Irriterend": niet-corrosieve stoffen en preparaten die door directe, langdurige, of herhaalde aanraking met de huid of de slijmvliezen een ontsteking kunnen veroorzaken. H5 "Schadelijk": stoffen en preparaten die door inademing of door opneming via de mond of de huid gevaren van beperkte aard kunnen opleveren. H6 "Vergiftig": stoffen en preparaten die door inademing of door opneming via de mond of de huid ernstige, acute of chronische gevaren en zelfs de dood kunnen veroorzaken (zeer giftige stoffen en preparaten inbegrepen). H7 "Kankerverwekkend": stoffen en preparaten die door inademing of door opneming via de mond of de huid kanker veroorzaken of de frequentie van kanker kunnen doen toenemen. H8 "Corrosief": stoffen en preparaten die bij aanraking een vernietigende werking op levende weefsels kunnen uitoefenen. H9 "Infectueus": stoffen die levensvatbare micro-organismen of hun toxinen bevatten waarvan bekend is of waarvan sterk wordt vermoed dat zij ziekten bij de mens of bij andere levende organismen veroorzaken. H10 "Teratogeen": stoffen en preparaten die door inademing of door opneming via de mond of de huid niet-erfelijke misvormingen veroorzaken of de frequentie daarvan kunnen doen toenemen. H11 "Mutageen": stoffen en preparaten die door inademing of door opneming via de mond of de huid erfelijke genetische schade veroorzaken of de frequentie daarvan kunnen doen toenemen. H12 Stoffen en preparaten die in contact met water, lucht of zuur vergiftig of zeer vergiftig gas ontwikkelen. H13 "Ecotoxisch": stoffen en preparaten waarvan het gebruik onmiddellijk of na verloop van tijd gevaar voor één of meer sectoren van het milieu oplevert of kan opleveren. H14 Stoffen en preparaten die na verwijdering op de een of andere wijze een andere stof doen ontstaan (bij voorbeeld een uitlogingsproduct) die een van de andere hierboven genoemde eigenschappen bezit. Aantekeningen 1. De gevaarlijke eigenschappen "vergiftig" (en "zeer vergiftig"), "schadelijk", "corrosief" en "irriterend" worden aan de afvalstoffen toegeschreven volgens de criteria van bijlage VI, deel I A en deel II B, van Richtlijn 67/548/EEG van de Raad van 27 juni 1967 betreffende de aanpassing van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen inzake de indeling, de verpakking en het kenmerken van gevaarlijke stoffen (33) , als gewijzigd. 2. Met betrekking tot het toeschrijven van de eigenschappen "kankerverwekkend", "teratogeen" en "mutageen" zijn, in het licht van de huidige stand van wetenschap en techniek, verdere verfijningen aangebracht in de "Handleiding voor de indeling en het kenmerken van gevaarlijke stoffen en preparaten" die is opgenomen in bijlage VI, deel II D, van Richtlijn 67/548/EEG als gewijzigd. Testmethoden De te gebruiken methoden zijn omschreven in bijlage V van Richtlijn 67/548/EEG, als gewijzigd. BIJLAGE V AFVALPREVENTIEMAATREGELEN Maatregelen die consequenties kunnen hebben voor de randvoorwaarden m.b.t. de productie van afvalstoffen 1. Toepassing van planningsmaatregelen of andere economische instrumenten die medebepalend zijn voor de beschikbaarheid en de prijs van primaire grondstoffen. 2. Bevordering van onderzoek en ontwikkeling ter bereiking van schonere en minder verspilling veroorzakende technologieën en producten, alsmede de verspreiding en toepassing van de resultaten van dat O&O. 3. Ontwikkeling van relevante en doeltreffende indicatoren van de druk waaraan het milieu als gevolg van de productie van afvalstoffen blootstaat, ten behoeve van afvalpreventiemaatregelen op alle niveaus: van EU-brede productvergelijkingen tot acties die door plaatselijke instanties worden ondernomen. 4. Lidstaten melden bij de Commissie producten die in aanmerking komen voor onderwerping aan EU-brede productvergelijkingen waarbij de preventie van afval centraal staat. 5. De omschrijving van criteria zowel voor EU- als niet-EU-landen om in aanmerking te komen voor financiering via de Structuurfondsen en het Europees Regionaal Fonds van projecten, teneinde prioriteit te geven aan afvalpreventie - met name het gebruik van de best beschikbare technologieën en schonere productiebenchmarks. 6. Aanmoediging door lidstaten van gescheiden inzamelingssystemen, ten einde ervoor te zorgen dat huishoudelijk afval wordt verzameld overeenkomstig de kwaliteitsnormen van de relevante sectoren. Maatregelen die consequenties kunnen hebben voor de ontwerp-, productie- en distributiefase 7. Bevordering van "eco-ontwerpen" (de systematische integratie van milieuaspecten in het ontwerp van een product, teneinde de milieuprestaties van het product gedurende de hele levenscyclus ervan te verbeteren). 8. Verstrekking van informatie over afvalpreventietechnieken teneinde de toepassing van de beste beschikbare technieken door het bedrijfsleven te vergemakkelijken. 9. Opleiding van de bevoegde instanties met betrekking tot de opneming van afvalpreventie-eisen in vergunningen uit hoofde van deze richtlijn en Richtlijn 96/61/EG. 10. Invoering van afvalpreventiemaatregelen in installaties waarop Richtlijn 96/61/EG niet van toepassing is. Dit kan afvalpreventie -evaluaties of -plannen omvatten. 11. Gebruik van bewustmakingscampagnes of verlening van financiële, besluitvormings- of andere steun aan bedrijven. Het laat zich aanzien dat dit soort maatregelen vooral doeltreffend zal zijn als zij worden afgestemd op en aangepast aan het MKB en gebruik maken van bestaande netwerken van bedrijven. 12. Gebruik van wetgeving, convenanten, consumenten-/producentenpanels of sectoraal overleg om ervoor te zorgen dat de betrokken bedrijven of industriële sectoren eigen afvalpreventieplannen of -doelstellingen vaststellen, c.q. maatregelen nemen om door producten of verpakkingen veroorzaakte verspilling een halt toe te roepen. 13. Bevordering van geloofwaardige milieubeheersystemen, bijvoorbeeld ISO 14001. Maatregelen die consequenties kunnen hebben voor de consumptie- en gebruikfase 14. Economische instrumenten zoals de beloning van "schoon" aankoopgedrag of de instelling van een door de consument betaalde vergoeding voor bepaalde componenten of vormen van verpakking die anders gratis of tegen een lagere prijs ter beschikking zouden worden gesteld. 15. Gebruik van bewustmakingscampagnes en verstrekking van informatie ten behoeve van het brede publiek of specifieke categorieën consumenten. 16. Bevordering van geloofwaardige milieukeurmerken. 17. Overeenkomsten met het bedrijfsleven, bijvoorbeeld het gebruik van productpanels zoals die welke in het kader van het geïntegreerd productbeleid in het leven zijn geroepen, of met de kleinhandelaren m.b.t. de beschikbaarheid van afvalpreventie-informatie en van producten met een minder groot milieueffect. 18. In het kader van aankopen door de overheid en bedrijven, integratie van milieu- en afvalpreventiecriteria in aanbestedingen en contracten, overeenkomstig het op 29 oktober 2004 door de Commissie gepubliceerde "Handbook on environmental public procurement". 19. Bevordering van hergebruik en/of herstelling van daartoe in aanmerking komende afgedankte producten, met name door het in het leven roepen of ondersteunen van herstelling-/hergebruiknetwerken. BIJLAGE VI CONCORDANTIETABEL Richtlijn 2006/12/EG Deze richtlijn Artikel 1, lid 1, onder a) Artikel 3, onder a) Artikel 1, lid 1, onder b) Artikel 3, onder b) Artikel 1, lid 1, onder c) Artikel 3, onder c) Artikel 1, lid 1, onder d) Artikel 3, onder d) Artikel 1, lid 1, onder e) Artikel 3, onder m) Artikel 1, lid 1, onder f) Artikel 3, onder j) Artikel 1, lid 1, onder g) Artikel 3, onder e) Artikel 1, lid 2 Artikel 6 Artikel 2 Artikel 2 Artikel 3, lid 1 Artikel 1 Artikel 3, lid 2 - Artikel 4 Artikel 10 Artikel 5 Artikel 13 Artikel 6 - Artikel 7, leden 1, 2 en 3 Artikel 36 Artikel 7, lid 4 - Artikel 8 Artikel 11 Artikel 9 Artikel 28 Artikel 10 Artikel 28 Artikel 11 Artikelen 33 en 34 Artikel 12 Artikel 35 Artikel 13 Artikel 41 Artikel 14 Artikel 42 Artikel 15 Artikel 12 Artikel 16 Artikel 43 Artikel 17 Artikel 44 Artikel 18 Artikel 46 Artikel 19 Artikel 48 Artikel 20 Artikel 49 Artikel 21 Artikel 50 Artikel 22 Artikel 51 Bijlage I - Bijlage IIA Bijlage I Bijlage IIB Bijlage II Bijlage III - Bijlage IV Bijlage VI Richtlijn 75/439/EEG Artikel 1, lid 1 Artikel 3, onder i) Artikel 2 Artikelen 22 en 10 Artikel 3, leden 1 en 2 - Artikel 3, lid 3 Artikel 10 Artikel 4 Artikel 10 Artikel 5, lid 1 - Artikel 5, lid 2 - Artikel 5, lid 3 - Artikel 5, lid 4 Artikelen 28 en 35 Artikel 6 Artikel 28 Artikel 7, onder a) Artikel 10 Artikel 7, onder b) - Artikel 8, lid 1 - Artikel 8, lid 2, onder a) - Artikel 8 (2) (b) - Artikel 8, lid 3 - Artikel 9 - Artikel 10, lid 1 Artikel 20 Artikel 10, lid 2 Artikel 10 Artikel 10, leden 3 en 4 - Artikel 10, lid 5 Artikelen 15 tot en met 18 Artikel 11 Artikel 35 Artikel 12 Artikel 35 Artikel 13, lid 1 Artikel 41 Artikel 13, lid 2 - Artikel 14 - Artikel 15 - Artikel 16 - Artikel 17 - Artikel 18 Artikel 43 Artikel 19 - Artikel 20 - Artikel 21 - Artikel 22 - Bijlage I - Richtlijn 91/689/EEG Artikel 1, lid 1 - Artikel 1, lid 2 - Artikel 1, lid 3 Artikel 3 Artikel 1, lid 4 Artikelen 3 en 15 tot en met 18 Artikel 2, lid 1 Artikel 43 Artikel 2, leden 2 tot en met 4 Artikel 20 Artikel 3 Artikelen 28 tot en met 34 Artikel 4, lid 1 Artikel 41 Artikel 4, leden 2 en 3 Artikel 42 Artikel 5, lid 1 Artikel 21 Artikel 5, lid 2 Artikel 41 Artikel 5, lid 3 Artikel 42 Artikel 6 Artikel 36 Artikel 7 - Artikel 8 - Artikel 9 - Artikel 10 - Artikel 11 - Artikel 12 - Bijlagen I en II - Bijlage III Bijlage IV Het Europees Parlement , – gezien de mededeling van de Commissie aan de Raad, het Europees Parlement, het Europees Economisch en Sociaal Comité en het Comité van de Regio's "Werk maken van duurzaam hulpbronnengebruik: een thematische strategie inzake afvalpreventie en afvalrecycling"( COM(2005)0666 ), – gelet op de artikelen 2 en 6 van het EG-Verdrag, volgens welke de eisen inzake milieubescherming moeten worden geïntegreerd in de diverse sectoren van het communautaire beleid met het oog op het bevorderen van een uit milieuoogpunt gezien duurzame ontwikkeling van de economische activiteit, – gelet op artikel 175 van het EG-Verdrag, – gelet op Besluit nr. 1600/2002/EG van het Europees Parlement en de Raad van 22 juli 2002 tot vaststelling van het Zesde Milieuactieprogramma van de Europese Gemeenschap (1) (6e MAP), inzonderheid artikel 8 daarvan, – gezien de mededeling van de Commissie "Thematische strategie inzake het duurzame gebruik van natuurlijke hulpbronnen" ( COM(2005)0670 ) (hulpbronnenstrategie), – onder verwijzing naar zijn resolutie van 20 april 2004 over de mededeling van de Commissie "Naar een thematische strategie inzake afvalpreventie en afvalrecycling" (2) , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 19 november 2003 over het voortgangsverslag inzake Richtlijn 75/442/EEG (kaderrichtlijn afvalstoffen) (3) , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 14 november 1996 over de mededeling van de Commissie betreffende de actualisering van de communautaire strategie voor het afvalbeheer en de ontwerpresolutie van de Raad betreffende het afvalstoffenbeleid (4) en de resolutie van de Raad van 24 februari 1997 betreffende een communautaire strategie voor het afvalbeheer (5) , – gezien de arresten van het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen, inzonderheid de zaken C-203/96, C-365/97, C-209/98, C-418/99, C-419/99, C-9/00, C-228/00, C-458/00, C-416/02 en C-121/03, – gelet op artikel 45 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en voedselveiligheid ( A6-0438/2006 ), Inleiding A. overwegende dat artikel 8 van het 6e MAP duidelijke doelen en beginselen heeft vastgesteld voor het afvalbeleid van de EU, B. overwegende dat artikel 8, lid 2, punt (iv) van het 6e MAP voorziet in de uitwerking of herziening van de richtlijnen betreffende bouw- en sloopafval, zuiveringsslib en biologisch afbreekbaar afval, De huidige situatie C. overwegende dat ondanks sommige goede resultaten die het afvalbeleid van de EU heeft behaald gedurende de laatste 30 jaar, de volgende problemen blijven bestaan: 1. De hoeveelheid gevaarlijk zowel als niet-gevaarlijk afval blijft toenemen; 2. Het voor afvalpreventie en -recycling beschikbare potentieel wordt niet volledig benut; 3. Illegale (grensoverschrijdende) afvaltransporten nemen nog steeds toe; 4. Het afvalbeheer leidt tot emissies in de lucht, water en bodem; 5. Voor bepaalde belangrijke afvalstromen is geen wetgeving voorhanden; 6. De afvalwetgeving wordt in vele gevallen onvoldoende ten uitvoer gelegd; 7. De lidstaten hebben verschillende opvattingen over het oplossen van afvalproblemen; 8. De huidige formulering van de communautaire afvalwetgeving geeft aanleiding tot een aantal interpretatieproblemen, D. overwegende dat economieën functioneren als ecosystemen: beide nemen energie en materialen op en zetten deze om in producten en processen, maar het verschil schuilt in het feit dat in onze economieën de stromen hulpbronnen lineair zijn, terwijl deze processen in de natuur cyclisch verlopen; overwegende dat ecosystemen taken uitvoeren waarbij afval wordt omgezet in energie door energie uit zonlicht op te wekken, terwijl industriële processen dit niet kunnen; overwegende dat tegen de achtergrond van snel groeiende economieën en bevolkingen, productie en producten die afvalstromen veroorzaken die de natuur niet kan absorberen en niet in nieuwe hulpbronnen kan omzetten, uit het oogpunt van duurzaamheid zeer problematisch zijn, E. overwegende dat er dringend behoefte is aan een omvorming van het huidige productie- en consumptiesysteem; overwegende dat het belangrijkste doel is de consumptie om te buigen in de richting van duurzaamheid en de grondstofwinning en productie en productontwikkeling zo veel mogelijk langs natuurlijke processen en schema's te laten verlopen, F. overwegende dat een beter begrip van de werking van natuurlijke systemen en van de manier waarop de economie kan worden gestructureerd volgens biologische beginselen, niet alleen het milieu kan bevorderen maar ook als basisprincipe kan gelden, G. overwegende dat de bevordering van meer geïntegreerde en systeemgebonden praktijken, zoals bijvoorbeeld de bundeling van de productie, functioneel denken (producten omzetten in diensten), dematerialisatie en technologische ontwikkeling op basis van de imitatie van de natuur, een manier is om afvalproductie te voorkomen, Doelstellingen van een zich verder ontwikkelend EU-beleid inzake afvalstoffen H. overwegende dat in het merendeel van de lidstaten afvalverwijdering, met name door storten als vulgrond, de meest algemene vorm van afvalverwerking is, I. overwegende dat preventie, hergebruik, recycling en terugwinning van energie uit afval - in die volgorde van belangrijkheid - kunnen besparen op natuurlijke hulpbronnen, J. overwegende dat de communautaire en nationale streefcijfers op het vlak van preventie nooit zijn gehaald, hoewel preventie nochtans het belangrijkste streefdoel blijft, K. overwegende dat er geen adequate communautaire minimumnormen van toepassing zijn op vele faciliteiten voor terugwinning en recycling van afval, hetgeen leidt tot verschillende niveaus van milieubescherming in de lidstaten, "eco-dumping" en concurrentievervalsingen, 1. aanvaardt de mededeling van de Commissie "Werk maken van duurzaam hulpbronnengebruik: een thematische strategie inzake afvalpreventie en afvalrecycling" als basis voor de discussie over het afvalbeleid in de toekomst; 2. benadrukt het wezenlijke doel van afvalbeheer, te weten het bereiken van een hoog niveau van bescherming van het milieu en de volksgezondheid en niet de bevordering van het functioneren van de interne markt voor de terugwinning van afvalstoffen; 3. benadrukt dat er niet alleen rekening gehouden moet worden met de milieu-impact binnen de EU maar ook met de impact die buiten de EU optreedt; 4. onderstreept het belang van de algemene beginselen van afvalbeheer, zoals het voorzorgsbeginsel en het beginsel van "de vervuiler betaalt", het beginsel van de verantwoordelijkheid van de voortbrenger van afval en, voor specifieke afvalstromen, het beginsel van de verantwoordelijkheid van de individuele producent, alsmede de beginselen van nabijheid en zelfverzorging; Belangrijkste maatregelen 5. benadrukt dat de volledige tenuitvoerlegging van de bestaande communautaire afvalwetgeving en gelijke handhaving daarvan in alle lidstaten een absolute prioriteit is; 6. vindt het onbegrijpelijk dat, ondanks een voorstel voor herziening van de kaderrichtlijn afvalstoffen, vele concrete uitvoeringsmaatregelen en -instrumenten (die wel in het 6e MAP waren voorzien) ontbreken; Vereenvoudiging en modernisering van bestaande wetgeving 7. benadrukt dat definities alleen moeten worden gewijzigd ter verduidelijking en dat wijzigingen niet mogen beogen de regels met betrekking tot de milieubescherming af te zwakken of slechts de aanvaarding door het publiek van een bepaald idee te vergemakkelijken (bijvoorbeeld door de negatieve connotatie van "afval" of "afvalverwijdering" af te zwakken); 8. dringt erop aan dat bij beleidsmatige besluiten zoals de vaststelling van de definities van afval, terugwinning en verwijdering niet de comitologieprocedure maar de medebeslissingsprocedure wordt gevolgd; 9. benadrukt dat de comitologieprocedure beperkt moet blijven tot niet-beleidsmatige besluiten, met name die van technisch en wetenschappelijke aard; 10. is het niet eens met een algemene declassificatie van afvalstoffen, die zou kunnen leiden tot milieuonvriendelijke verwerking en een gebrek aan traceerbaarheid van afvalstromen; benadrukt dat declassificatieprocedures voor afvalstoffen alleen in uitzonderingsgevallen van homogene afvalstromen kunnen worden overwogen, zoals compost, gerecycleerde aggregaten, herwonnen papier en glas; 11. onderstreept dat de "end of waste"-status pas mag worden bereikt nadat de desbetreffende afvalstroom een hergebruik-, recycling- of nuttige toepassingsoperatie heeft beëindigd - hetgeen de mogelijkheid niet uitsluit dat een nuttige toepassingsoperatie resulteert in het ontstaan van nieuw afval -, voldoet aan de overeengekomen Europese normen en weer ergens voor kan worden gebruikt, en nadat regels met betrekking tot de traceerbaarheid zijn aangenomen en toegepast; 12. wenst dat alle afval dat bestemd is voor energiewinning of verbranding, afval moet blijven, waarop Richtlijn 2000/76/EG van het Europees Parlement en de Raad van 4 december 2000 betreffende de verbranding van afval (6) (de richtlijn afvalverbranding) van toepassing is; 13. wijst er met klem op dat de terugwinnings- en verwijderingslijsten in de bijlagen bij de kaderrichtlijn afvalstoffen volgens de medebeslissingsprocedure moeten worden herzien en aangepast aan de huidige praktijken van afvalbeheer; 14. heeft ernstige bezwaren tegen de voorgestelde berekeningsmethode voor energie-efficiëntie en tegen het feit dat deze alleen mag worden toegepast op gemeentelijke verbrandingsinstallaties; verzoekt de Commissie de richtlijn afvalverbranding te wijzigen, zodat gelijke normen (voor emissies en energie-efficiëntie) worden vastgesteld voor zowel verbranding als bijstook van afval; Invoering van de levenscyclusbenadering in het afvalbeleid 15. benadrukt dat de afvalhiërarchie, met prioriteiten voor actie in afdalende volgorde, van het uiterste belang is: als algemene regel voor het afvalbeheer teneinde te bereiken dat de afvalproductie en de negatieve gevolgen voor de gezondheid en het milieu van afvalproductie en afvalbeheer worden beperkt; 16. acht de levenscyclusbenadering een zinvolle benadering om de gevolgen van afvalstoffen voor het milieu en de volksgezondheid te evalueren; onderstreept dat de hiërarchie zelf op dit idee is gebaseerd, maar erkent dat de levenscyclusbenadering en andere onderzoeksmethoden in uitzonderlijke gevallen kunnen worden gebruikt om af te wijken van de afvalhiërarchie, maar alleen wanneer duidelijk wordt aangetoond dat een andere optie beter is omwille van milieu- of gezondheidsredenen of indien deze optie onredelijk hoge kosten met zich mee zou brengen; Verbeteren van de kennisbasis 17. ondersteunt de verbetering van de kennisbasis met betrekking tot het afvalbeleid van de EU, maar beklemtoont dat toepassing van concrete maatregelen belangrijker is; Afvalpreventie 18. betreurt het ontbreken van kwantitatieve en kwalitatieve reductiedoelstellingen voor al het afval dat van belang is, die wel als een van de prioriteiten van het 6e MAP waren aangekondigd; verzoekt de Commissie bij de eindevaluatie van het 6de MAP uiteindelijk een voorstel voor streefcijfers te doen; 19. verzoekt de Commissie concrete voorstellen voor maatregelen voor afvalpreventie op het gebied van het productiebeleid, het chemicaliënbeleid en eco-ontwerpen in te dienen, teneinde zowel het ontstaan van afval als de aanwezigheid van gevaarlijke stoffen in afval te beperken, waarbij een veilige en milieuvriendelijke afvalverwerking wordt bevorderd; benadrukt het belang van de stimulering van milieuvriendelijkere producten en technologieën en van producten die zich beter lenen voor hergebruik en recycling; 20. benadrukt de wisselwerking van de afvalstrategie met andere thematische strategieën, in het bijzonder het duurzame gebruik van de natuurlijke hulpbronnen, duurzame ontwikkeling en het geïntegreerd productbeleid; 21. verzoekt de Commissie tegen 2008 een aantal indicatoren vast te stellen, zoals zij heeft aangekondigd in de hulpbronnenstrategie; 22. beklemtoont dat de juiste toepassing van het begrip producentenverantwoordelijkheid een krachtig middel is voor afvalpreventie; 23. benadrukt de rol van informatiecampagnes op het gebied van afvalbeleid, in het bijzonder inzake preventie, met het oog op het sensibiliseren van de bevolking over de voordelen van een duurzaam afvalbeheer; 24. verzoekt de Commissie de aspecten die te maken hebben met afvalpreventie in de krachtens Richtlijn 96/61/EG van de Raad van 24 september 1996 betreffende geïntegreerde preventie en bestrijding van verontreiniging (7) opgestelde referentiedocumenten voor beste beschikbare technieken (BREF-documenten) aan te scherpen en in deze documenten relevante richtsnoeren op te nemen; Hergebruik 25. verzoekt de Commissie concrete maatregelen voor te stellen ter bevordering van hergebruik en reparatie: Op weg naar een Europese recyclingsamenleving 26. onderstreept het belang van de vaststelling van gemeenschappelijke minimumnormen voor terugwinning en recycling op EU-niveau, en benadrukt dat gelijke concurrentievoorwaarden alleen tot stand komen als de aanwending van economische instrumenten in de gehele EU wordt geharmoniseerd; 27. onderstreept het belang van afvalscheiding aan de bron, evenals recyclingdoelstellingen en producentenverantwoordelijkheid om het recyclingniveau van bepaalde afvalstromen te doen stijgen; 28. erkent de noodzaak om op het vlak van het beheer van grensoverschrijdende afvalbeheersproblemen tot betere EU-samenwerking te komen; 29. benadrukt dat een materiaalgerichte aanpak om de recycling te bevorderen complementair dient te zijn aan een afvalstroomgerichte aanpak; verzoekt de Commissie de praktische en economische haalbaarheid verder te onderzoeken; 30. verzoekt de Commissie nogmaals aparte richtlijnen voor te stellen voor bio-afbreekbare afval, bouw- en sloopafval en zuiveringsslib, zoals aangekondigd in het 6e MAP; 31. verzoekt de Commissie follow-up te geven aan haar Groenboek over PVC en het milieu ( COM(2000)0469 ); 32. wenst dat de kwantiteit van voor verwijdering bestemd afval tot een minimum wordt beperkt; verzoekt de Commissie nogmaals Richtlijn 1999/31/EG van de Raad van 26 april 1999 betreffende het storten van afvalstoffen (8) te herzien, met inbegrip van het tijdschema: 33. is van oordeel dat Verordening (EG) nr. 1013/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 14 juni 2006 betreffende de overbrenging van afvalstoffen (9) voldoet aan de wettelijke verplichtingen die voortvloeien uit het VN-Verdrag van Bazel (10) en uit OESO-besluiten (11) ; steunt de preventie van ecodumping en schijnterugwinning en onderstreept dat het doel van regulering van overbrenging van afval is hergebruik en recycling van afval te bevorderen, zodat een hoog beschermingsniveau van het milieu en de volksgezondheid wordt gewaarborgd; 34. benadrukt het recht van de lidstaten om de beginselen van nabijheid en zelfverzorging toe te passen in verband met terugwinning of storten van ongesorteerd stedelijk afval, teneinde nationale plannen voor afvalbeheer en de afvalverbrandingscapaciteit te stimuleren; o o o 35. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie, alsmede aan de regeringen en de parlementen van de lidstaten. Het Europees Parlement , – gezien de mededeling van de Europese Commissie van 8 november 2006 "Uitbreidingsstrategie en voornaamste uitdagingen 2006–2007"( COM (2006)0649 ), en met name het voortgangsverslag over Turkije dat hierin opgenomen is, – onder verwijzing naar de mededeling van de Commissie van 9 november 2005 "Strategiedocument 2005 over de uitbreiding" ( COM(2005)0561 ), – onder verwijzing naar zijn resolutie van 27 september 2006 over de vorderingen van Turkije op weg naar de toetreding (1) , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 6 juli 2005 over de rol van vrouwen in het sociale, economische en politieke leven (2) , – onder verwijzing naar het besluit van de Europese Raad van 17 december 2004 om op 3 oktober 2005 de onderhandelingen te openen met Turkije over toetreding tot de Europese Unie, – onder verwijzing naar het acquis communautaire op het gebied van de rechten van de vrouw en gendergelijkheid, – onder verwijzing naar Aanbeveling Rec(2003)3 van het Comité van ministers van de Raad van Europa van 12 maart 2003 aan de lidstaten over een evenwichtige deelname van mannen en vrouwen in de politieke en openbare besluitvorming, – onder verwijzing naar het IAO-verdrag nr. 177 betreffende thuiswerk van 1996, – gezien het verslag "Vrouwen en werk" van de Gemengde Raadgevende Commissie EU-Turkije van het Europees Economisch en Sociaal Comité, opgesteld in Kayseri (Turkije) op 14 juli 2006, – onder verwijzing naar het verslag van de Turkse parlementaire commissie van 2006 over moorden op basis van het gewoonterecht en eerwraak, en geweld tegen vrouwen en kinderen, – onder verwijzing naar de uitspraak van het Europees Hof voor de rechten van de Mens van 10 november 2005 over de Turkse regelgeving inzake het dragen van de Islamitische hoofddoek in instellingen voor hoger onderwijs (3) , – onder verwijzing naar het VN-Verdrag inzake de uitbanning van alle vormen van discriminatie van vrouwen (CEDAW) van 1979 en het bijhorende facultatieve protocol van 1999, die onderdeel zijn van het internationaal recht en waarbij Turkije sinds 1985 respectievelijk 2002 verdragsluitende partij is, en onder verwijzing naar artikel 90 van de Turkse grondwet, dat bepaalt dat het internationaal recht voorrang heeft boven het Turkse nationaal recht, – gelet op artikel 45 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie rechten van de vrouw en gendergelijkheid ( A6-0003/2007 ), A. overwegende dat de overname van het acquis communautaire verplicht is voor kandidaat-lidstaten om toe te kunnen treden tot de Europese Unie, en dat de rechten van de vrouw en de gendergelijkheid deel uitmaken van het acquis communautaire, B. overwegende dat het verslag van de Commissie over de voortgang van Turkije op weg naar toetreding, dat is opgenomen in het reeds genoemde Strategiedocument van 9 november 2005, met betrekking tot de situatie van de vrouw onder meer de volgende gebieden van zorg noemt: geweld tegen vrouwen, in het bijzonder huiselijk geweld en eermisdaden, de hoge graad van analfabetisme, geringe participatie van vrouwen in het parlement en in lokale vertegenwoordigende lichamen, en de geringe participatie en heersende discriminatie van vrouwen op de arbeidsmarkt, aangezien de economische onafhankelijkheid van doorslaggevend belang is voor hun emancipatie en de bijzondere aandacht van Turkije zou moeten hebben, C. overwegende dat de Commissie in haar voortgangsverslag over Turkije uit 2006 met betrekking tot vrouwenrechten concludeert dat het wettelijk kader over het algemeen adequaat is maar dat de tenuitvoerlegging hiervan te wensen overlaat, 1. benadrukt dat de eerbiediging van de mensenrechten, met inbegrip van de rechten van de vrouw, een conditio sine qua non is voor het lidmaatschap van de Europese Unie en verzoekt de Commissie dringend de kwestie van de vrouwenrechten tot een hoofdpunt van de onderhandelingen met Turkije te maken; 2. is verheugd over het feit dat de actieve fase van de toetredingsonderhandelingen tussen Turkije en de Europese Unie is begonnen; betreurt het echter dat het hervormingsproces in Turkije het afgelopen jaar is vertraagd en dat er zich nog steeds problemen met de rechten van de vrouw voordoen; Implementatie van wetgeving en coördinatie 3. merkt op dat het wettelijk kader voor vrouwenrechten over het algemeen adequaat is maar meent dat de implementatie te wensen over laat; dringt daarom nogmaals aan op volledige en effectieve implementatie van het acquis van de Gemeenschap op het gebied van de rechten van de vrouw, vooral in de armere delen van het land; 4. dringt er bij de Turkse regering op aan de nieuwe wetgeving inzake de rechten van de vrouw versneld uit te voeren en ervoor te zorgen dat deze absoluut in overeenstemming is met de eisen van het communautair acquis en in de praktijk effectief wordt geïmplementeerd; 5. wijst erop dat de nieuwe Turkse strafwet die in juni 2005 van kracht is geworden, de basisrechten van vrouwen weliswaar substantieel heeft uitgebreid maar dat de Europese richtlijnen over de gelijkheid van mannen en vrouwen nog altijd niet volledig zijn omgezet in nationale wetgeving; merkt met bezorgdheid op dat er (mislukte) pogingen zijn ondernomen om wetten inzake rechten van de vrouw terug te draaien; 6. betreurt het feit dat in delen van Zuidoost-Turkije meisjes bij de geboorte niet worden ingeschreven in het bevolkingsregister; en dat dit de strijd tegen gedwongen huwelijken en eermisdaden bemoeilijkt aangezien de slachtoffers geen officiële identiteit hebben, en roept de Turkse autoriteiten op ook verder de noodzakelijke maatregelen te treffen om aan dit verschijnsel een einde te maken; 7. benadrukt dat de Turkse regering haar landelijke bevolkingsregister van huwelijken en geboorten dient te handhaven, en waar nodig dient in te stellen, om iedere man en vrouw volledige aanspraak op burgerrechten te garanderen, waaronder toegang tot onderwijs en gezondheidszorg evenals gelijke toegang tot de arbeidsmarkt; 8. is verheugd over de oprichting in Turkije van een adviesorgaan over de status van vrouwen (het orgaan), dat zal adviseren over de planning en implementatie van overheidsmaatregelen met betrekking tot de rechten van de vrouw; 9. wijst erop dat de sociale partners, vertegenwoordigers van organen en niet-gouvernementele organisaties (NGO's) die zich bezighouden met kwesties op het gebied van gendergelijkheid en vertegenwoordigers van vakbonden in het orgaan vertegenwoordigd moeten zijn, hetgeen nu niet het geval is, en verzoekt de betrokken instanties dringend effectief gebruik te maken van het orgaan om effectieve coördinatie tussen de betrokkenen te bereiken; Maatschappelijk middenveld 10. merkt op dat de samenwerking tussen NGO's en de Turkse regering nog steeds aanleiding geeft tot bezorgdheid; 11. doet een oproep om alle NGO's, met inbegrip van vrije en autonome vrouwenorganisaties, op dezelfde wijze te behandelen; 12. beschouwt de bijeenkomst van de Turkse staatssecretaris voor de rechten van de vrouw met vertegenwoordigers van 55 vrouwenorganisaties in Turkije, samen met het besluit meer gestructureerde samenwerking en effectieve coördinatie tussen het ministerie en de NGO's te scheppen als positieve praktijkvoorbeelden die regelmatig navolging verdienen; verwacht dat dit beleid in de toekomst zijn weerslag zal vinden in de vorm van specifieke initiatieven en maatregelen; 13. dringt er bij de Commissie en de Turkse regering op aan de rol van NGO's voor vrouwenrechten als fundamentele en essentiële partners te erkennen via officiële en permanente structuren en instellingen, en de NGO's op een gestructureerde manier te betrekken bij het onderhandelingsproces over de toetreding tot de EU op basis van de vastgestelde procedures; 14. dringt er bij de Turkse regering op aan een grootschalige campagne te starten om aan de samenleving als geheel het beeld over te brengen van vrouwen als spelers die richting geven aan economische en sociale ontwikkelingen; 15. erkent de toenemende bezorgdheid van NGO's voor de rechten van vrouwen over de problemen waarmee zij worden geconfronteerd tijdens de uitgebreide procedures ter verkrijging van subsidies van de EU en bij de uitvoering van de projecten waarvoor zij subsidies hebben verkregen; stelt vast dat veel NGO's voor de rechten van vrouwen aarzelen om een aanvraag in te dienen en daardoor verstoken blijven van financiële middelen die van cruciaal belang zijn; 16. verwelkomt de oprichting van het STGM (ontwikkelingscentrum voor maatschappelijke organisaties), dat werkt aan de ontwikkeling van het maatschappelijk middenveld; 17. dringt er bij de Commissie op aan aanvullende hulp te verlenen, onder meer door de capaciteit van andere hulpcentra te versterken; Gegevens, benchmarks en doelen 18. merkt op dat nauwkeurige gegevens over de situatie van vrouwen in Turkije nog steeds ontbreken en dat de beschikbare gegevens niet alle problemen met betrekking tot de situatie, de rol en de rechten van vrouwen dekken; 19. is in dit verband verheugd over het initiatief van begin 2007 van het Turkse staatsinstituut voor de statistiek om genderstatistieken aan te leveren met betrekking tot het sociale, culturele en economische leven, inclusief gegevens over de verschillen in salaris tussen mannen en vrouwen; 20. is verheugd over het gemeenschappelijke project EU-Turkije ter bevordering van de gelijkheid van mannen en vrouwen, dat tot doel heeft de mogelijkheden van de betrokkenen te vergroten om vrouwen te beschermen tegen huiselijk geweld, en verwelkomt als onderdeel van het project het initiatief inzake een nationaal onderzoek naar de oorzaken en gevolgen van geweld tegen vrouwen, dat is bedoeld om een databank op te zetten over geweld tegen vrouwen; 21. verzoekt de Turkse regering specifieke en betrouwbare gegevens te verstrekken over het analfabetismecijfer onder vrouwen, over gelijke kansen op onderwijs voor vrouwen, over problemen in verband met de arbeidsparticipatie onder vrouwen, het geweld tegen vrouwen, en eermoord en gedwongen huwelijken; 22. verzoekt de Commissie in haar voortgangsverslagen over de hervormingen aan de Europese Raad te komen met duidelijke richtsnoeren en nauwkeurige doelstellingen op de korte, middellange en lange termijn op het gebied van vrouwenrechten; 23. roept de Turkse regering op te waarborgen dat alle vrouwen, ongeacht hun taal, ras, nationaliteit, huidskleur, politieke overtuiging, levensbeschouwing of religie, worden betrokken bij programma's voor de rechten van vrouwen; 24. is verontrust door de constatering van de Commissie dat de wet op de bescherming van het gezin slechts gedeeltelijk wordt toegepast en roept de Turkse autoriteiten op deze wet onverwijld op een juiste en effectieve wijze te implementeren omdat dit zal bijdragen aan de bescherming van de positie en rechten van vrouwen binnen het gezin; Geweld tegen vrouwen 25. merkt op dat het geweld tegen vrouwen nog steeds een probleem vormt en veroordeelt gewelddaden tegen vrouwen, waaronder eermoord, huiselijk geweld, gedwongen huwelijk en polygamie; 26. neemt nota van de opmerking van de Commissie dat de door rechtbanken uitgesproken vonnissen, ondanks de bepalingen in de nieuwe Turkse strafwet waarin "eerwraak" als verzwarende omstandigheid bij moord wordt geclassificeerd, zoals de Commissie zelf opmerkt, een gemengd beeld te zien geven; roept de justitiële autoriteiten op de bepalingen van de strafwet correct en effectief toe te passen en te interpreteren om dit soort misdaden te vermijden en te waarborgen dat bij misdaden tegen vrouwen geen strafvermindering of verzachtende omstandigheden kunnen worden toegepast; 27. is zeer bezorgd over het feit dat zelfmoorden van vrouwen onder druk van familieleden blijven voorkomen, vooral in de regio's in het oosten en zuidoosten; spoort de Turkse autoriteiten aan vrouwen te beschermen tegen dergelijke druk die door hun familie op hen wordt uitgeoefend en specifieke en betrouwbare gegevens over zelfmoord onder vrouwen, met name in deze regio's, over te leggen; 28. verzoekt de openbare instellingen (rechterlijke macht, uitvoerende macht, politie, gezondheidszorg, enzovoort) te waarborgen dat vrouwen die in Turkije het slachtoffer zijn van geweld alle noodzakelijke bescherming ontvangen; 29. benadrukt dat in gevallen waarin slachtoffers geen bescherming en hulp hebben ontvangen, een justitieel onderzoek moet worden gestart door de openbare instellingen en dat moet worden getracht disciplinaire maatregelen te nemen tegen de verantwoordelijken; 30. is verheugd over de officiële circulaire die premier Erdoğan heeft doen uitgaan naar aanleiding van een rapport van een Turkse parlementaire commissie over moorden op basis van het gewoonterecht en eerwraak en geweld tegen vrouwen, waarin alle ministeries, openbare instellingen en lokale bestuurders de opdracht wordt gegeven de voorgestelde oplossingen voor de aanpak van geweld tegen vrouwen uit te voeren; roept de Turkse regering op bindende en praktische aanwijzingen te formuleren voor de implementatie van deze officiële circulaire, te voorzien in een budget dat voldoende is om de nodige maatregelen te nemen en aan te geven wat de gevolgen van niet-naleving zijn; 31. verwelkomt de officiële omzendbrief van het Turkse Ministerie van Binnenlandse Zaken van 9 januari 2007, waarin een actieplan wordt vastgesteld voor de coördinatie van maatregelen ter voorkoming van eerwraak en met traditie verbonden misdrijven en waarin wordt aangedrongen op een strikte uitvoering van de wet inzake de oprichting van een schuilplaats in alle steden met meer dan 50 000 inwoners, de instelling van bijzondere comités in elke stad voor het coördineren van de inspanningen om de slachtoffers van eerwraak en met traditie verbonden misdrijven bij te staan en maatregelen om aan de slachtoffers psychologische en financiële steun en bescherming te verstrekken; 32. verwelkomt het initiatief om soldaten in militaire dient voor te lichten over het voorkomen van geweld tegen vrouwen en om zaken als vrouwenrechten, mensenrechten, gelijkheid van man en vrouw, geweld tegen vrouwen en eermisdaden op te nemen in het lesprogramma van politiescholen; 33. verzoekt de Turkse regering en de Commissie de aanpak van geweld in het algemeen en eerwraak in het bijzonder als prioriteit te behandelen en speciale beveiligde schuilplaatsen, ook in de regio's van Zuidoost-Turkije, op te zetten, zodat vrouwen een veilig onderkomen hebben in de buurt waar zij wonen; verzoekt om steun- en hulpmaatregelen voor de vrouwenadviescentra in Zuidoost-Turkije, zoals KA-MER; dringt aan op economische ontwikkeling geconcentreerd op vrouwen in regio's waar vrouwen kwetsbaar zijn voor geweld; wijst op het belang van systematisch onderzoek en daadwerkelijke bestraffing en derhalve van opleiding van politiële en justitiële autoriteiten in kwesties met betrekking tot gendergelijkheid en bestrijding van geweld; wijst op de noodzaak om rechters de instructie te geven nieuwe wetten toe te passen om geweld in het algemeen en eermisdaden, gedwongen huwelijken en polygamie in het bijzonder streng te bestraffen en wijst op het belang van bescherming van getuigen; dringt er bij de Turkse regering op aan een speciale overeenkomst te sluiten met de Commissie over deelname aan het programma ter bestrijding van geweld tegen kinderen, jongeren en vrouwen en ter bescherming van slachtoffers en risicogroepen (Daphne-programma) en hiervoor de nodige financiële middelen te reserveren op de nationale begroting; 34. wijst erop dat vrouwen niet alleen bescherming moeten krijgen, maar ook en vooral psychologische zorg en advies; dringt erop aan dat zulke diensten worden verleend in schuilplaatsen voor vrouwen en ter plaatse in regio's met hoge zelfmoordcijfers onder vrouwen en veel geweld tegen vrouwen; 35. roept de Turkse regering op samenwerkingsverbanden aan te gaan met alle – burger-, sociale of religieuze - groeperingen in de samenleving om campagnes te initiëren die vooral gericht zijn op jongeren om het bewustzijn te vergroten dat geweld tegen vrouwen en kinderen een ernstige inbreuk op de mensenrechten vormt, en om een afkeer op te wekken van alle vormen van geweld; Schuilplaatsen 36. merkt op dat in Turkije de schuilplaatsen voor vrouwen die het slachtoffer zijn van geweld een opvangcapaciteit hebben voor 469 vrouwen, en tot dusver door 5512 vrouwen (4) zijn gebruikt, en dat deze niet aan de behoeften voldoen van een bevolking van ongeveer 70 miljoen inwoners, terwijl zelfs de meest bescheiden faciliteiten waarin de bestaande wet voorziet, namelijk een schuilplaats in alle gemeenten van meer dan 50 000 inwoners, onvoldoende verwezenlijkt zijn; 37. dringt er bij de Turkse regering op aan de doelmatigheid, veiligheid en beschikbaarheid van een voldoende aantal schuilplaatsen voor vrouwen die deze nodig hebben te waarborgen; 38. verwelkomt de instelling van het hulptelefoonnummer 183 (sociale dienstverlening aan gezinnen, vrouwen, kinderen en gehandicapten), waar geweld kan worden gemeld, alsmede de instelling van een landelijk alarmnummer, 157, voor slachtoffers van mensenhandel, en meent dat deze hulptelefoonnummers ook een goed voorbeeld kunnen zijn voor de EU; 39. roept Turkije opnieuw op het Aanvullend Protocol nr. 12 bij het Europees Verdrag voor de rechten van de mens te ratificeren; 40. roept de Turkse regering op structurele en personele verbeteringen uit te voeren in schuilplaatsen voor vrouwen en tekortkomingen op te heffen die tot klachten hebben geleid; 41. moedigt de Turkse regering aan meer te doen om samenwerking te bevorderen tussen staatsinstellingen/lokale overheden en onafhankelijke vrouwenorganisaties; dringt er ook op aan financiële steun te verlenen aan onafhankelijke en autonome schuilplaatsen voor vrouwen; Politieke participatie 42. merkt op dat de politieke participatie van vrouwen in Turkije te laag is; onderstreept het feit dat discriminatie van vrouwen in sommige gevallen het beste verholpen kan worden door tijdelijke maatregelen voor positieve discriminatie, zoals onder meer toegestaan door het CEDAW, en dat vrouwelijke rolmodellen op machtsposities en in de besluitvorming een absolute noodzaak zijn; 43. stelt voor dat er maatregelen worden ontworpen die moeten zorgen voor een adequate vertegenwoordiging van vrouwen op kieslijsten als de best mogelijke manier om op de korte termijn de participatie van vrouwen in de Turkse politiek te verbeteren; 44. roept de Turkse politieke partijen op interne regels in te voeren die waarborgen dat vrouwen in hun bestuursorganen op alle niveaus aanwezig zijn; 45. dringt er bij de Turkse politieke partijen op aan vanaf de komende verkiezingen in 2007 meer vrouwelijke kandidaten op de kieslijsten te plaatsen, vrouwen een gepaste rol in de partijhiërarchie te geven en het bewustzijn van het belang van vrouwelijke participatie in de politiek te stimuleren; 46. betreurt het ten stelligste dat er nog geen vaste commissie voor vrouwenrechten en gelijkheid tussen mannen en vrouwen in het Turkse parlement is opgericht; benadrukt dat beloften van de Turkse regering en een aantal politieke partijen in hun partijprogramma's moeten worden nagekomen en onderstreept dat de commissie in het komende jaar 2007 zo spoedig mogelijk moet worden opgericht; 47. is verontrust door de mededeling van de Commissie dat vrouwen nog altijd kwetsbaar zijn voor discriminatoire praktijken, grotendeels als gevolg van gebrek aan onderwijs en een hoge graad van analfabetisme in het land, en vraagt de Turkse regering te zorgen voor gelijke toegang voor mannen en vrouwen tot het onderwijs en de arbeidsmarkt, vooral in het zuidoosten van het land; vraagt in dit verband maatregelen in de onderwijssector om docenten de beschikking te geven over kennis van genderzaken en een systeem in stand te houden met stimulansen om meisjes op school te houden; dringt er ook op aan dat schoolkinderen bewust worden gemaakt van de gelijke rechten voor mannen en vrouwen en het zelfbeschikkingsrecht voor vrouwen, ook via gendergevoelig onderwijsmateriaal; Onderwijs 48. wijst erop dat volgens de UNICEF naar schatting tussen de 600 000 en de 800 000 meisjes die de schoolplichtige leeftijd hebben bereikt, door hun familie worden thuisgehouden of niet naar school gaan vanwege logistieke problemen; 49. juicht de campagne voor onderwijs aan meisjes toe, die heeft geresulteerd in de inschrijving van 222 800 meisjes op school; juicht ook de campagne voor steun aan het nationaal onderwijs toe, die in vier jaar bijna 5 miljoen volwassenen heeft bereikt, waaronder veelal vrouwen uit plattelandsgebieden en meisjes die niet naar school konden; 50. benadrukt het belang van onderwijs en de potentiële bijdrage van onderwijs aan de economische zelfstandigheid van vrouwen; dringt er bij de Turkse autoriteiten op aan een controlesysteem in te voeren om meisjes in het onderwijssysteem te houden; benadrukt dat meisjes meer toegang moeten krijgen tot hogescholen en universiteiten en meer betrokken moeten worden bij disciplines zoals psychologie om hen voor te bereiden en op te leiden zodat zij andere vrouwen die slachtoffers zijn van misbruik, kunnen bijstaan; Participatie op de arbeidsmarkt 51. merkt op dat de participatiegraad van vrouwen op de arbeidsmarkt uitzonderlijk laag blijft (minder dan 25%) en zeer laag is in vergelijking met de gemiddelde participatiegraad van vrouwen in de EU-27 van 49%, en dat het percentage werkende vrouwen is gedaald tot circa 20%, in tegenstelling tot de stijging van de participatie van vrouwen in de informele sector, die vaak het gevolg is van een combinatie van het lage onderwijsniveau van veel vrouwen, het ontbreken van een geïnstitutionaliseerd, geografisch gespreid, toegankelijk en betaalbaar systeem van faciliteiten voor opvang van kinderen, ouderen en gehandicapte familieleden, en ten slotte de op gender gebaseerde arbeidsverdeling in de samenleving; 52. benadrukt de opmerking van de Commissie over gelijke kansen, namelijk dat er overeenstemming dient te zijn met het communautair acquis, in het bijzonder betreffende ouderschapsverlof, gelijke beloning, gelijke toegang tot werkgelegenheid alsmede wettelijke en beroepsregelingen inzake sociale zekerheid; 53. verwelkomt in dit verband projecten zoals het gezamenlijke Nederlands-Turkse project ter bevordering van de gelijkheid op de arbeidsmarkt, het aangekondigde project ter ondersteuning van ondernemerschap van vrouwen en de samenwerking van de Garanti Bank en KAGIDER (het verbond van vrouwelijke ondernemers) inzake kredietfaciliteiten van maximaal 30 000 USD en gratis cursussen voor vrouwelijke ondernemers; 54. roept de Turkse regering op een orgaan of organen op te richten voor de bevordering, analyse, bewaking en ondersteuning van gelijke behandeling op de arbeidsmarkt, met inbegrip van beroepsopleidingen in de zin van artikel 8 bis van Richtlijn 76/207/EEG van de Raad van 9 februari 1976 betreffende de tenuitvoerlegging van het beginsel van gelijke behandeling van mannen en vrouwen ten aanzien van de toegang tot het arbeidsproces, de beroepsopleiding en de promotiekansen, en ten aanzien van de arbeidsvoorwaarden (5) ; 55. dringt er bij de sociale partners en de Turkse regering op aan alle nodige maatregelen te nemen om de overgang van de informele economie naar de officiële economie te waarborgen; verzoekt de Commissie de steun aan deze maatregelen tot een prioriteit te maken; 56. verzoekt de Turkse regering nauwkeurige gegevens te verstrekken over discriminatie van vrouwen, met inbegrip van de toegang van vrouwen die hoofddoeken dragen tot de arbeidsmarkt, om na te gaan of er een risico bestaat van indirecte discriminatie op grond van geslacht; 57. verzoekt de Turkse regering de situatie van thuiswerkers, voor het merendeel vrouwen, te verbeteren; roept in het licht van deze situatie Turkije op het bovengenoemde IAO-verdrag nr 177 over thuiswerk te tekenen en te ratificeren en de Turkse arbeidswet uit te breiden tot thuiswerkers; 58. herhaalt zijn oproep aan de Turkse regering om nationale actieplannen voor vrouwen en werk op te zetten en uit te voeren, die gekoppeld zijn aan een afgebakend tijdschema en concrete doelstellingen, zoals nu gangbaar is in de lidstaten; 59. verzoekt de Turkse minister van arbeid en de sociale partners kwesties inzake gendergelijkheid op te nemen in hun beleid en in collectieve arbeidsovereenkomsten, en verzoekt de Turkse vakbonden de arbeid in de informele sector te organiseren en vakbondsvertegenwoordigers te scholen over gendergelijkheidsvraagstukken; juicht in dit opzicht de initiatieven van de vakbondconfederatie Türk-IS toe; 60. onderstreept de belangrijke rol die de sociale partners spelen bij de bevordering van de rechten van vrouwen en hun deelname aan het economische, maatschappelijke en politieke leven; moedigt de sociale partners aan meer te doen om de participatie van vrouwen te bevorderen in organen die betrokken zijn bij het sociaal overleg; 61. besluit op gezette tijden de vorderingen op het gebied van de rechten van de vrouw in Turkije te evalueren, als aanvulling op en in samenwerking met het jaarlijks voortgangsverslag van de Commissie, en de vooruitgang van Turkije op dit gebied te meten aan de hand van de benchmarks in het voortgangsverslag; o o o 62. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de secretaris-generaal van de Raad van Europa, de speciale rapporteur van de Verenigde Naties over geweld tegen vrouwen, de directeur-generaal van de Internationale Arbeidsorganisatie, alsmede aan de regering en het parlement van Turkije.