Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan het Parlement en de Raad ( COM(2011)0617 – C7-0313/2011), – gezien het Interinstitutioneel Akkoord van 17 mei 2006 tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie betreffende de begrotingsdiscipline en een goed financieel beheer (1) (IIA van 17 mei 2006), en met name punt 28, – gezien Verordening (EG) nr. 1927/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 20 december 2006 tot oprichting van een Europees fonds voor aanpassing aan de globalisering (2) (EFG-verordening), – gezien de trialoogprocedure overeenkomstig punt 28 van het IIA van 17 mei 2006, – gezien de brief van de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken, – gezien het verslag van de Begrotingscommissie ( A7-0375/2011 ), A. overwegende dat de Europese Unie passende wetgevings- en begrotingsinstrumenten in het leven heeft geroepen om extra steun te geven aan werknemers die de gevolgen van grote structurele veranderingen in de wereldhandelspatronen ondervinden, en hen te helpen bij hun terugkeer op de arbeidsmarkt; B. overwegende dat het EFG sinds 1 mei 2009 ook is opengesteld voor aanvragen om bijstand voor werknemers die zijn ontslagen als rechtstreeks gevolg van de wereldwijde financiële en economische crisis; C. overwegende dat financiële steun van de Unie aan ontslagen werknemers flexibel moet zijn en zo snel en efficiënt mogelijk ter beschikking moet worden gesteld, overeenkomstig de gezamenlijke verklaring van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie die is goedgekeurd op het overleg van 17 juli 2008, en met eerbiediging van het IIA van 17 mei 2006 wat betreft het nemen van besluiten om middelen beschikbaar te stellen uit het EFG; D. overwegend dat Ierland steun heeft aangevraagd met betrekking tot 4 866 gedwongen ontslagen, waarvan 3 205 waarvoor om steun wordt gevraagd, in 1 482 ondernemingen die zijn ingedeeld in NACE Rev. 2-afdeling 41 („Bouw van gebouwen”) (3) in de NUTS II-regio's Border, Midlands and Western (IE01) en Southern and Eastern (IE02) in Ierland. Deze twee aan elkaar gesloten regio's maken de gehele staat Ierland uit; E. overwegende dat de aanvraag voldoet aan de criteria voor subsidiabiliteit van de EFG-verordening; 1. verzoekt de betrokken instellingen de nodige maatregelen te nemen om de procedurele en budgettaire regelingen te verbeteren ten einde de beschikbaarstelling van middelen uit het EFG te bespoedigen; waardeert in dit opzicht de verbeterde procedure die de Commissie heeft aangenomen naar aanleiding van het verzoek van het Parlement voor het versnellen van de toekenning van subsidies, met als doel aan de begrotingsautoriteit de beoordeling door de Commissie van de subsidiabiliteit van een EFG-aanvraag voor te leggen samen met het voorstel voor de beschikbaarstelling van middelen uit het EFG; hoopt dat verdere verbeteringen aan de procedure zullen worden aangebracht in het kader van de komende herzieningen van het EFG en dat grotere doelmatigheid, transparantie en zichtbaarheid van het EFG zullen worden bereikt; 2. brengt in herinnering dat de instellingen zich ertoe verbonden hebben een soepele en snelle procedure te garanderen voor de goedkeuring van de besluiten betreffende de beschikbaarstelling van middelen uit het EFG, met als doel tijdelijk en eenmalig individuele steun te verlenen om werknemers te helpen die als gevolg van de globalisering en de financiële en economische crisis werkloos geworden zijn; benadrukt de rol die het EFG kan vervullen om ontslagen werknemers te helpen bij hun terugkeer op de arbeidsmarkt, met name de kwetsbaarste en laagst opgeleide werknemers; 3. beklemtoont dat er overeenkomstig artikel 6 van de EFG-verordening op moet worden toegezien dat het EFG de terugkeer van ontslagen werknemers op de arbeidsmarkt steunt; wijst er voorts op dat de EFG-steun alleen actieve arbeidsmarktmaatregelen kan medefinancieren die werkgelegenheid voor de lange termijn opleveren; herhaalt dat uit het EFG afkomstige steun niet in de plaats mag komen van maatregelen waartoe bedrijven verplicht zijn krachtens hun nationale wetgeving of collectieve overeenkomsten, of van maatregelen ter herstructurering van bedrijven of bedrijfstakken; betreurt dat het EFG bedrijven ertoe kan aanzetten hun vast personeel te vervangen door flexibeler personeel en personeel met contracten van kortere duur; 4. wijst erop dat de informatie die is ontvangen over het gecoördineerde pakket met op het individu afgestemde diensten die door het EFG moeten worden gefinancierd, gegevens bevat over de verenigbaarheid en complementariteit met acties die worden gefinancierd uit de structuurfondsen; herhaalt zijn oproep aan de Commissie om in haar jaarverslagen ook een vergelijkende evaluatie van deze gegevens op te nemen; 5. is verheugd over het feit dat er, na herhaalde verzoeken van het Parlement, voor het eerst 47 608 950 EUR aan betalingskredieten zijn opgenomen op begrotingslijn 04 05 01 van het EFG in de begroting voor 2011; herinnert eraan dat het EFG gecreëerd is als een afzonderlijk specifiek instrument met eigen doelstellingen en termijnen, en dat het bijgevolg ook een specifieke toewijzing verdient, waardoor wordt vermeden dat, zoals in het verleden gangbaar was, een beroep wordt gedaan op overschrijvingen van andere begrotingslijnen, die schadelijk kunnen zijn voor de verwezenlijking van de verschillende beleidsdoelen; wijst erop dat het bedrag aan betalingskredieten dat aanvankelijk op de begrotingslijn 04 05 01 was opgenomen volledig zal zijn opgebruikt na goedkeuring door beide takken van de begrotingsautoriteit van de tot nu toe ingediende aanvragen voor EFG-steun; 6. spreekt zijn waardering uit voor de verhoging van de EFG-begrotingslijn 04 05 01 met 50 000 000 EUR, via gewijzigde begroting nr. 3/2011; wijst erop dat kredieten van deze begrotingslijn zullen worden gebruikt ter dekking van 6 091 460 EUR van het bedrag dat nodig is voor de voorliggende aanvraag, en, aangezien in 2011 betalingskredieten beschikbaar zijn op begrotingslijn 04 02 01 „Voltooiing van het Europees Sociaal Fonds (ESF) ‐ Doelstelling 1 (2000-2006)”, dat een aanvullend bedrag van 6 598 378 EUR dat voor de voorliggende aanvraag nodig is kan worden gebruikt door middel van een overschrijving; 7. hecht zijn goedkeuring aan het bij deze resolutie gevoegde besluit; 8. verzoekt zijn Voorzitter dit besluit samen met de voorzitter van de Raad te ondertekenen en zorg te dragen voor publicatie ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie; 9. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie, met inbegrip van de bijlage, te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. BIJLAGE BESLUIT VAN HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD betreffende de beschikbaarstelling van middelen uit het Europees fonds voor aanpassing aan de globalisering, overeenkomstig punt 28 van het Interinstitutioneel Akkoord van 17 mei 2006 tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie betreffende de begrotingsdiscipline en een goed financieel beheer (aanvraag EGF/2010/019 IE/Bouwnijverheid 41, Ierland) (De tekst van de bijlage wordt hier niet weergegeven, aangezien deze overeenkomt met de definitieve handeling: Besluit 2011/772/EU.) Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan het Parlement en de Raad ( COM(2011)0619 – C7-0315/2011), – gezien het Interinstitutioneel Akkoord van 17 mei 2006 tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie betreffende de begrotingsdiscipline en een goed financieel beheer (1) (IIA van 17 mei 2006), en met name punt 28 hiervan, – gezien Verordening (EG) nr. 1927/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 20 december 2006 tot oprichting van een Europees fonds voor aanpassing aan de globalisering (2) (EFG-verordening), – gezien de trialoogprocedure overeenkomstig punt 28 van het IIA van 17 mei 2006, – gezien de brief van de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken, – gezien het verslag van de Begrotingscommissie ( A7-0377/2011 ), A. overwegende dat de Europese Unie passende wetgevings- en begrotingsinstrumenten in het leven heeft geroepen om extra steun te geven aan werknemers die de gevolgen van grote structurele veranderingen in de wereldhandelspatronen ondervinden, en hen te helpen bij hun terugkeer op de arbeidsmarkt; B. overwegende dat het EFG sinds 1 mei 2009 ook is opengesteld voor aanvragen om bijstand voor werknemers die zijn ontslagen als rechtstreeks gevolg van de wereldwijde financiële en economische crisis; C. overwegende dat financiële steun van de Unie aan ontslagen werknemers flexibel moet zijn en zo snel en efficiënt mogelijk ter beschikking moet worden gesteld, overeenkomstig de gezamenlijke verklaring van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie die is goedgekeurd op het overleg van 17 juli 2008, en met eerbiediging van het IIA van 17 mei 2006 wat betreft het nemen van besluiten om middelen beschikbaar te stellen uit het EFG; D. overwegende dat Ierland steun heeft aangevraagd met betrekking tot 842 gedwongen ontslagen, waarvan 554 waarvoor om steun wordt gevraagd, in 230 ondernemingen die zijn ingedeeld in NACE Rev. 2-afdeling 71 („Architecten en ingenieurs; technische testen en toetsen”) (3) in de NUTS II-regio's Border, Midlands and Western (IE01) en Southern and Eastern (IE02) in Ierland; overwegende dat deze twee aan aaneengesloten regio's de gehele staat Ierland uitmaken; E. overwegende dat de aanvraag voldoet aan de criteria voor subsidiabiliteit van de EFG-verordening; 1. verzoekt de betrokken instellingen de nodige maatregelen te nemen om de procedurele en budgettaire regelingen te verbeteren ten einde de beschikbaarstelling van middelen uit het EFG te bespoedigen; waardeert in dit opzicht de verbeterde procedure die de Commissie heeft aangenomen naar aanleiding van het verzoek van het Parlement voor het versnellen van de toekenning van subsidies, met als doel aan de begrotingsautoriteit de beoordeling door de Commissie van de subsidiabiliteit van een EFG-aanvraag voor te leggen samen met het voorstel voor de beschikbaarstelling van middelen uit het EFG; hoopt dat verdere verbeteringen aan de procedure zullen worden aangebracht in het kader van de komende herzieningen van het EFG en dat grotere doelmatigheid, transparantie en zichtbaarheid van het EFG zullen worden bereikt; 2. brengt in herinnering dat de instellingen zich ertoe verbonden hebben een soepele en snelle procedure te garanderen voor de goedkeuring van de besluiten betreffende de beschikbaarstelling van middelen uit het EFG, met als doel tijdelijk en eenmalig individuele steun te verlenen om werknemers te helpen die als gevolg van de globalisering en de financiële en economische crisis werkloos geworden zijn; benadrukt de rol die het EFG kan vervullen om ontslagen werknemers te helpen bij hun terugkeer op de arbeidsmarkt, met name de kwetsbaarste en laagst opgeleide werknemers; 3. beklemtoont dat er overeenkomstig artikel 6 van de EFG-verordening op moet worden toegezien dat het EFG de terugkeer van ontslagen werknemers op de arbeidsmarkt steunt; wijst er voorts op dat de EFG-steun alleen actieve arbeidsmarktmaatregelen kan medefinancieren die werkgelegenheid voor de lange termijn opleveren; herhaalt dat uit het EFG afkomstige steun niet in de plaats mag komen van maatregelen waartoe bedrijven verplicht zijn krachtens hun nationale wetgeving of collectieve overeenkomsten, of van maatregelen ter herstructurering van bedrijven of bedrijfstakken; betreurt dat het EFG bedrijven ertoe kan aanzetten hun vast personeel te vervangen door flexibeler personeel en personeel met contracten van kortere duur; 4. wijst erop dat de informatie die is ontvangen over het gecoördineerde pakket met op het individu afgestemde diensten die door het EFG moeten worden gefinancierd, gegevens bevat over de verenigbaarheid en complementariteit met acties die worden gefinancierd uit de structuurfondsen; herhaalt zijn oproep aan de Commissie om in haar jaarverslagen ook een vergelijkende evaluatie van deze gegevens op te nemen; 5. is verheugd over het feit dat er, na herhaalde verzoeken van het Parlement, voor het eerst 47 608 950 EUR aan betalingskredieten zijn opgenomen op begrotingslijn 04 05 01 van het EFG in de begroting voor 2011; herinnert eraan dat het EFG gecreëerd is als een afzonderlijk specifiek instrument met eigen doelstellingen en termijnen, en dat het bijgevolg ook een specifieke toewijzing verdient, waardoor wordt vermeden dat, zoals in het verleden gangbaar was, een beroep wordt gedaan op overschrijvingen van andere begrotingslijnen, die schadelijk kunnen zijn voor de verwezenlijking van de verschillende beleidsdoelen; 6. wijst erop dat het bedrag aan betalingskredieten dat oorspronkelijk was opgenomen op begrotingslijn 04 05 01 volledig zal zijn opgebruikt na aanvraag EGF/2010/019 IE/Bouwnijverheid 41, Ierland; meent dat, aangezien in 2011 betalingskredieten beschikbaar zijn op begrotingslijn 04 02 01 „Voltooiing van het Europees Sociaal Fonds (ESF) – Doelstelling 1 (2000-2006)”, een bedrag van 1 387 819 EUR dat voor de voorliggende aanvraag nodig is, kan worden gebruikt door middel van een overschrijving; 7. hecht zijn goedkeuring aan het bij deze resolutie gevoegde besluit; 8. verzoekt zijn Voorzitter dit besluit samen met de voorzitter van de Raad te ondertekenen en zorg te dragen voor publicatie ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie; 9. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie, met inbegrip van de bijlage, te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. BIJLAGE BESLUIT VAN HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD betreffende de beschikbaarstelling van middelen uit het Europees fonds voor aanpassing aan de globalisering, overeenkomstig punt 28 van het Interinstitutioneel Akkoord van 17 mei 2006 tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie betreffende de begrotingsdiscipline en een goed financieel beheer (aanvraag EGF/2010/021 IE/Bouwnijverheid 71, Ierland) (De tekst van de bijlage wordt hier niet weergegeven, aangezien deze overeenkomt met de definitieve handeling: Besluit 2011/774/EU.) Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan het Parlement en de Raad ( COM(2011)0618 – C7-0314/2011), – gezien het Interinstitutioneel Akkoord van 17 mei 2006 tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie betreffende de begrotingsdiscipline en een goed financieel beheer (1) (IIA van 17 mei 2006), en met name punt 28 hiervan, – gezien Verordening (EG) nr. 1927/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 20 december 2006 tot oprichting van een Europees fonds voor aanpassing aan de globalisering (2) (EFG-verordening), – gezien de trialoogprocedure overeenkomstig punt 28 van het IIA van 17 mei 2006, – gezien de brief van de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken, – gezien het verslag van de Begrotingscommissie ( A7-0376/2011 ), A. overwegende dat de Europese Unie passende wetgevings- en begrotingsinstrumenten in het leven heeft geroepen om extra steun te geven aan werknemers die de gevolgen van grote structurele veranderingen in de wereldhandelspatronen ondervinden, en hen te helpen bij hun terugkeer op de arbeidsmarkt; B. overwegende dat het EFG sinds 1 mei 2009 ook is opengesteld voor aanvragen om bijstand voor werknemers die zijn ontslagen als rechtstreeks gevolg van de wereldwijde financiële en economische crisis; C. overwegende dat financiële steun van de Unie aan ontslagen werknemers flexibel moet zijn en zo snel en efficiënt mogelijk ter beschikking moet worden gesteld, overeenkomstig de gezamenlijke verklaring van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie die is goedgekeurd op het overleg van 17 juli 2008, en met eerbiediging van het IIA van 17 mei 2006 wat betreft het nemen van besluiten om middelenb beschikbaar te stellen uit het EFG; D. overwegend dat Ierland steun heeft aangevraagd met betrekking tot 3 382 gedwongen ontslagen, waarvan 2 228 waarvoor om steun wordt gevraagd, in 1 560 ondernemingen die zijn ingedeeld in NACE Rev. 2-afdeling 43 („Gespecialiseerde bouwwerkzaamheden”) (3) in de NUTS II-regio's Border, Midlands and Western (IE01) en Southern and Eastern (IE02) in Ierland; E. overwegende dat de aanvraag voldoet aan de criteria voor subsidiabiliteit van de EFG-verordening; 1. verzoekt de betrokken instellingen de nodige maatregelen te nemen om de procedurele en budgettaire regelingen te verbeteren ten einde de beschikbaarstelling van middelen uit het EFG te bespoedigen; waardeert in dit opzicht de verbeterde procedure die de Commissie heeft aangenomen naar aanleiding van het verzoek van het Parlement voor het versnellen van de toekenning van subsidies, met als doel aan de begrotingsautoriteit de beoordeling door de Commissie van de subsidiabiliteit van een EFG-aanvraag voor te leggen samen met het voorstel voor de beschikbaarstelling van middelen uit het EFG; hoopt dat verdere verbeteringen aan de procedure zullen worden aangebracht in het kader van de komende herzieningen van het EFG en dat grotere doelmatigheid, transparantie en zichtbaarheid van het EFG zullen worden bereikt; 2. brengt in herinnering dat de instellingen zich ertoe verbonden hebben een soepele en snelle procedure te garanderen voor de goedkeuring van de besluiten betreffende de beschikbaarstelling van middelen uit het EFG, met als doel tijdelijk en eenmalig individuele steun te verlenen om werknemers te helpen die als gevolg van de globalisering en de financiële en economische crisis werkloos geworden zijn; benadrukt de rol die het EFG kan vervullen om ontslagen werknemers te helpen bij hun terugkeer op de arbeidsmarkt, met name de kwetsbaarste en laagst opgeleide werknemers; 3. beklemtoont dat er overeenkomstig artikel 6 van de EFG-verordening op moet worden toegezien dat het EFG de terugkeer van ontslagen werknemers op de arbeidsmarkt steunt; wijst er voorts op dat de EFG-steun alleen actieve arbeidsmarktmaatregelen kan medefinancieren die werkgelegenheid voor de lange termijn opleveren; herhaalt dat uit het EFG afkomstige steun niet in de plaats mag komen van maatregelen waartoe bedrijven verplicht zijn krachtens hun nationale wetgeving of collectieve overeenkomsten, of van maatregelen ter herstructurering van bedrijven of bedrijfstakken; betreurt dat het EFG bedrijven ertoe kan aanzetten hun vast personeel te vervangen door flexibeler personeel en personeel met contracten van kortere duur; 4. wijst erop dat de informatie die is ontvangen over het gecoördineerde pakket met op het individu afgestemde diensten die door het EFG moeten worden gefinancierd, gegevens bevat over de verenigbaarheid en complementariteit met acties die worden gefinancierd uit de structuurfondsen; herhaalt zijn oproep aan de Commissie om in haar jaarverslagen ook een vergelijkende evaluatie van deze gegevens op te nemen; 5. herinnert eraan dat het EFG gecreëerd is als een afzonderlijk specifiek instrument met eigen doelstellingen en termijnen, en dat het bijgevolg ook een specifieke toewijzing verdient, waardoor wordt vermeden dat, zoals in het verleden gangbaar was, een beroep wordt gedaan op overschrijvingen van andere begrotingslijnen, die schadelijk kunnen zijn voor de verwezenlijking van de verschillende beleidsdoelen; wijst erop dat het bedrag aan betalingskredieten dat oorspronkelijk was opgenomen op begrotingslijn 04 05 01 van het EFG volledig was opgebruikt met aanvraag EGF/2010/019/Bouwnijverheid 41, Ierland; 6. wijst er echter op dat, teneinde middelen uit het EFG beschikbaar te kunnen stellen voor deze zaak, betalingskredieten overgeschreven zullen worden van begrotingslijn 04 02 01 voor de „Voltooiing van het Europees Sociaal Fonds (ESF) ‐ Doelstelling 1 (2000-2006)”. 7. hecht zijn goedkeuring aan het bij deze resolutie gevoegde besluit; 8. verzoekt zijn Voorzitter dit besluit samen met de voorzitter van de Raad te ondertekenen en zorg te dragen voor publicatie ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie; 9. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie, met inbegrip van de bijlage, te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. BIJLAGE BESLUIT VAN HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD betreffende de beschikbaarstelling van middelen uit het Europees fonds voor aanpassing aan de globalisering, overeenkomstig punt 28 van het Interinstitutioneel Akkoord van 17 mei 2006 tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie betreffende de begrotingsdiscipline en een goed financieel beheer (aanvraag EGF/2010/020 IE/Bouwnijverheid 43, Ierland) (De tekst van de bijlage wordt hier niet weergegeven, aangezien deze overeenkomt met de definitieve handeling: Besluit 2011/773/EU.) Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan het Parlement en de Raad (COM2011)0579 – C7-0254/2011), – gezien het Interinstitutioneel Akkoord van 17 mei 2006 tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie betreffende de begrotingsdiscipline en een goed financieel beheer (1) (IIA van 17 mei 2006), en met name punt 28 hiervan, – gezien Verordening (EG) nr. 1927/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 20 december 2006 tot oprichting van een Europees fonds voor aanpassing aan de globalisering (2) (EFG-verordening), – gezien de trialoogprocedure overeenkomstig punt 28 van het IIA van 17 mei 2006, – gezien de brief van de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken, – gezien het verslag van de Begrotingscommissie ( A7-0379/2011 ), A. overwegende dat de Europese Unie passende wetgevings- en begrotingsinstrumenten in het leven heeft geroepen om extra steun te geven aan werknemers die de gevolgen van grote structurele veranderingen in de wereldhandelspatronen ondervinden, teneinde hen te helpen bij hun terugkeer op de arbeidsmarkt; B. overwegende dat het EFG sinds 1 mei 2009 ook is opengesteld voor aanvragen om bijstand voor werknemers die zijn ontslagen als gevolg van de wereldwijde financiële en economische crisis; C. overwegende dat financiële steun van de Unie aan ontslagen werknemers flexibel moet zijn en zo snel en efficiënt mogelijk ter beschikking moet worden gesteld, overeenkomstig de gezamenlijke verklaring van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie die is goedgekeurd op het overleg van 17 juli 2008, en met eerbiediging van het IIA van 17 mei 2006 wat betreft het nemen van besluiten om middelen beschikbaar te stellen van het EFG; D. overwegende dat Oostenrijk om steun heeft gevraagd in verband met 2.338 gedwongen ontslagen, waarvan 502 waarvoor om steun wordt gevraagd, in 706 bedrijven die vallen onder afdeling 49 van de NACE Rev. 2 (vervoer over de weg en vervoer via pijpleidingen) in de NUTS II-regio's Niederösterreich (AT12) en Oberösterreich (AT31) in Oostenrijk; E. overwegende dat de aanvraag voldoet aan de criteria voor subsidiabiliteit die zijn vastgelegd in de EFG-verordening; 1. verzoekt de betrokken instellingen zich de nodige inspanningen te getroosten om de procedurele en budgettaire regelingen te verbeteren ten einde de beschikbaarstelling van middelen uit het EFG te bespoedigen; waardeert in dit opzicht de verbeterde procedure die de Commissie heeft aangenomen naar aanleiding van het verzoek van het Parlement voor het versnellen van de toekenning van subsidies, met als doel aan de begrotingsautoriteit de beoordeling door de Commissie van de subsidiabiliteit van een EFG-aanvraag voor te leggen samen met het voorstel voor de beschikbaarstelling van middelen uit het EFG; hoopt dat verdere verbeteringen aan de procedure zullen worden aangebracht in het kader van de komende herzieningen van het EFG en dat grotere doelmatigheid, transparantie en zichtbaarheid van het EFG zullen worden bereikt; 2. brengt in herinnering dat de instellingen zich ertoe verbonden hebben een probleemloze en snelle procedure te garanderen voor de goedkeuring van de besluiten betreffende de beschikbaarstelling van middelen uit het EFG, met als doel tijdelijk en eenmalig individuele steun te verlenen aan werknemers die als gevolg van de globalisering en de financiële en economische crisis werkloos geworden zijn; benadrukt de rol die het EFG kan vervullen om ontslagen werknemers te helpen bij hun terugkeer op de arbeidsmarkt, met name de kwetsbaarste en laagst opgeleide werknemers; 3. beklemtoont dat het EFG overeenkomstig artikel 6 van de EFG-verordening moet bijdragen tot de reïntegratie van elke afzonderlijke ontslagen werknemer op de arbeidsmarkt; wijst er voorts op dat EFG-steun alleen actieve arbeidsmarktmaatregelen kan medefinancieren die werkgelegenheid voor de lange termijn opleveren; herhaalt dat uit het EFG afkomstige steun niet in de plaats mag komen van maatregelen waartoe bedrijven verplicht zijn krachtens hun nationale wetgeving of collectieve overeenkomsten, of van maatregelen ter herstructurering van bedrijven of bedrijfstakken; betreurt het dat het EFG ondernemingen zou kunnen stimuleren om hun vaste personeel te vervangen door flexibelere, tijdelijke werknemers; 4. wijst erop dat de informatie die is ontvangen over het gecoördineerde pakket met op het individu afgestemde diensten die door het EFG moeten worden gefinancierd, gegevens bevat over de verenigbaarheid en complementariteit met acties die worden gefinancierd uit de structuurfondsen; herhaalt zijn oproep aan de Commissie om in haar jaarverslagen ook een vergelijkende evaluatie van deze gegevens op te nemen; 5. is verheugd over het feit dat er, na herhaalde verzoeken van het Parlement, in de begroting voor 2011 voor het eerst 47 608 950 EUR aan betalingskredieten is opgenomen onder begrotingslijn 04 05 01 van het EFG; herinnert eraan dat het EFG gecreëerd is als een afzonderlijk specifiek instrument met eigen doelstellingen en termijnen, en dat het bijgevolg ook een specifieke toewijzing verdient, waardoor wordt vermeden dat, zoals in het verleden gangbaar was, een beroep wordt gedaan op overschrijvingen van andere begrotingslijnen, die schadelijk kunnen zijn voor de verwezenlijking van de verschillende beleidsdoelen; 6. spreekt zijn waardering uit voor de voorgenomen uitbreiding van begrotingslijn 04 05 01 van het EFG met 50 000 000 EUR via gewijzigde begroting nr. 3/2011, die zal worden gebruikt ter dekking van het bedrag dat nodig is voor de huidige aanvraag; 7. hecht zijn goedkeuring aan het bij deze resolutie gevoegde besluit; 8. verzoekt zijn Voorzitter dit besluit samen met de voorzitter van de Raad te ondertekenen en zorg te dragen voor publicatie ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie; 9. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie, met inbegrip van de bijlage, te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. BIJLAGE BESLUIT VAN HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD betreffende de beschikbaarstelling van middelen uit het Europees fonds voor aanpassing aan de globalisering, overeenkomstig punt 28 van het Interinstitutioneel Akkoord van 17 mei 2006 tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie betreffende de begrotingsdiscipline en een goed financieel beheer (aanvraag EGF/2011/001 AT/Niederösterreich - Oberösterreich uit Oostenrijk) (De tekst van de bijlage wordt hier niet weergegeven, aangezien deze overeenkomt met de definitieve handeling: Besluit 2011/770/EU.) Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan het Parlement en de Raad ( COM(2011)0580 – C7-0255/2011), – gezien het Interinstitutioneel Akkoord van 17 mei 2006 tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie betreffende de begrotingsdiscipline en een goed financieel beheer (1) (IIA van 17 mei 2006), en met name punt 28 hiervan, – gezien Verordening (EG) nr. 1927/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 20 december 2006 tot oprichting van een Europees fonds voor aanpassing aan de globalisering (2) (EFG-verordening), – gezien de trialoogprocedure overeenkomstig punt 28 van het IIA van 17 mei 2006, – gezien de brief van de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken, – gezien het verslag van de Begrotingscommissie ( A7-0378/2011 ), A. overwegende dat de Europese Unie passende wetgevings- en begrotingsinstrumenten in het leven heeft geroepen om extra steun te geven aan werknemers die de gevolgen van grote structurele veranderingen in de wereldhandelspatronen ondervinden, ten einde hen te helpen bij hun terugkeer op de arbeidsmarkt; B. overwegende dat het EFG sinds 1 mei 2009 ook is opengesteld voor aanvragen om bijstand voor werknemers die zijn ontslagen als gevolg van de wereldwijde financiële en economische crisis; C. overwegende dat financiële steun van de Unie aan ontslagen werknemers flexibel moet zijn en zo snel en efficiënt mogelijk ter beschikking moet worden gesteld, overeenkomstig de gezamenlijke verklaring van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie die is goedgekeurd op het overleg van 17 juli 2008, en met eerbiediging van het IIA van 17 mei 2006 wat betreft het nemen van besluiten om middelen beschikbaar te stellen van het EFG; D. overwegende dat Griekenland om steun heeft gevraagd in verband met 642 gedwongen ontslagen in twee detailhandelsondernemingen („supermarkt en leverancier”) in de regio's Centraal-Macedonië en Attica, waar het grootste aantal ALDI-winkels was gevestigd; overwegende dat er ook een kleiner aantal ontslagen is gevallen bij ALDI-vestigingen in andere Griekse regio's, zoals Oost-Macedonië-Thracië, West-Macedonië, Epirus, West-Griekenland, Sterea Ellada en de Peloponnesos; overwegende dat van de 642 ontslagen er 554 tijdens de referentieperiode zijn gevallen en 88 daarvoor, maar wel voor steun in aanmerking komen op grond van artikel 3 bis, letter b), van Verordening (EG) nr. 1927/2006; overwegende dat voor alle 642 ontslagen werknemers EFG-steun wordt aangevraagd; E. overwegende dat de aanvraag voldoet aan de criteria voor subsidiabiliteit die zijn vastgelegd in de EFG-verordening; 1. verzoekt de betrokken instellingen zich de nodige inspanningen te getroosten om de procedurele en budgettaire regelingen te verbeteren ten einde de beschikbaarstelling van middelen uit het EFG te bespoedigen; waardeert in dit opzicht de verbeterde procedure die de Commissie heeft aangenomen naar aanleiding van het verzoek van het Parlement voor het versnellen van de toekenning van subsidies, met als doel aan de begrotingsautoriteit de beoordeling door de Commissie van de subsidiabiliteit van een EFG-aanvraag voor te leggen samen met het voorstel voor de beschikbaarstelling van middelen uit het EFG; hoopt dat verdere verbeteringen aan de procedure zullen worden aangebracht in het kader van de komende herzieningen van het EFG en dat grotere doelmatigheid, transparantie en zichtbaarheid van het EFG zullen worden bereikt; 2. brengt in herinnering dat de instellingen zich ertoe verbonden hebben een probleemloze en snelle procedure te garanderen voor de goedkeuring van de besluiten betreffende de beschikbaarstelling van middelen uit het EFG, met als doel tijdelijk en eenmalig individuele steun te verlenen aan werknemers die als gevolg van de globalisering en de financiële en economische crisis werkloos geworden zijn; benadrukt de rol die het EFG kan vervullen om ontslagen werknemers te helpen bij hun terugkeer op de arbeidsmarkt, met name de kwetsbaarste en laagst opgeleide werknemers; 3. beklemtoont dat het EFG overeenkomstig artikel 6 van de EFG-verordening moet bijdragen tot de re-integratie van elke afzonderlijke ontslagen werknemer op de arbeidsmarkt; wijst er voorts op dat EFG-steun alleen actieve arbeidsmarktmaatregelen kan medefinancieren die werkgelegenheid voor de lange termijn opleveren; herhaalt dat uit het EFG afkomstige steun niet in de plaats mag komen van maatregelen waartoe bedrijven verplicht zijn krachtens hun nationale wetgeving of collectieve overeenkomsten, of van maatregelen ter herstructurering van bedrijven of bedrijfstakken; betreurt het dat het EFG ondernemingen zou kunnen stimuleren om hun vaste personeel te vervangen door flexibelere, tijdelijke werknemers; 4. wijst erop dat de informatie die is ontvangen over het gecoördineerde pakket met op het individu afgestemde diensten die door het EFG moeten worden gefinancierd, gegevens bevat over de verenigbaarheid en complementariteit met acties die worden gefinancierd uit de structuurfondsen; herhaalt zijn oproep aan de Commissie om in haar jaarverslagen ook een vergelijkende evaluatie van deze gegevens op te nemen; 5. is verheugd over het feit dat er, na herhaalde verzoeken van het Parlement, in de begroting voor 2011 voor het eerst 47 608 950 EUR aan betalingskredieten is opgenomen op begrotingslijn 04 05 01 van het EFG; herinnert eraan dat het EFG gecreëerd is als een afzonderlijk specifiek instrument met eigen doelstellingen en termijnen, en dat het bijgevolg ook een specifieke toewijzing verdient, waardoor wordt vermeden dat, zoals in het verleden gangbaar was, een beroep wordt gedaan op overschrijvingen van andere begrotingslijnen, die schadelijk kunnen zijn voor de verwezenlijking van de verschillende beleidsdoelen; 6. spreekt zijn waardering uit voor de voorgenomen uitbreiding van begrotingslijn 04 05 01 van het EFG met 50 000 000 EUR via gewijzigde begroting nr. 3/2011, die zal worden gebruikt ter dekking van het bedrag dat nodig is voor de huidige aanvraag; 7. hecht zijn goedkeuring aan het bij deze resolutie gevoegde besluit; 8. verzoekt zijn Voorzitter dit besluit samen met de voorzitter van de Raad te ondertekenen en zorg te dragen voor publicatie ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie; 9. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie, met inbegrip van de bijlage, te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. BIJLAGE BESLUIT VAN HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD betreffende de beschikbaarstelling van middelen uit het Europees fonds voor aanpassing aan de globalisering, overeenkomstig punt 28 van het Interinstitutioneel Akkoord van 17 mei 2006 tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie betreffende de begrotingsdiscipline en een goed financieel beheer (aanvraag EGF/2011/004 EL/ALDI Hellas uit Griekenland) (De tekst van de bijlage wordt hier niet weergegeven, aangezien deze overeenkomt met de definitieve handeling: Besluit 2011/771/EU.) Het Europees Parlement, – gezien de partnerschapsovereenkomst tussen enerzijds de groep landen van Afrika, het Caribisch gebied en de Stille Oceaan (ACS), en anderzijds de Europese Gemeenschap en haar lidstaten, ondertekend op 23 juni 2000 in Cotonou (Overeenkomst van Cotonou) (1) , herzien in Luxemburg op 25 juni 2005 en in Quagadougou op 22 juni 2010 (2) , – gezien het Reglement van de Paritaire Parlementaire Vergadering ACS-EU, goedgekeurd op 3 april 2003 (3) , in de laatste versie zoals gewijzigd op 28 november 2008 in Port Moresby (Papoea-Nieuw-Guinea) (4) , – gezien Verordening (EG) nr. 1905/2006 van het Europees Parlement en de Raad en de Raad van 18 december 2006 tot invoering van een financieringsinstrument voor ontwikkelingssamenwerking (5) , – gezien de verklaring over economische partnerschapsovereenkomsten (EPO) voor ontwikkeling, door de PPV aangenomen op 22 november 2007 in Kigali (Rwanda) (6) , – gezien de verklaring over de tweede herziening van de ACS-EU-partnerschapsovereenkomst (de Partnerschapsovereenkomst van Cotonou), door de PPV aangenomen op 3 december 2009 in Luanda (Angola) (7) , – gezien de persmededeling die op 29 april 2010 tijdens de regionale PPV-bijeenkomst Oost-Afrika/Indische Oceaan is aangenomen in Mahé (Seychellen) (8) , – gezien de Europese consensus over de humanitaire hulp die op 18 december 2007 werd ondertekend (9) , – gezien de resoluties die de PPV in 2010 aangenomen heeft: A. overwegende dat de EU-Raad op de 20ste bijeenkomst in Kinsjasa niet vertegenwoordigd was; B. overwegende dat de PPV ACS-EU het grootste parlementaire orgaan vormt van landen uit het Noorden en uit het Zuiden; C. overwegende dat de begroting van het ACS-secretariaat het mogelijk heeft gemaakt in 2010 twee studiebezoeken (naar Madagaskar en Haïti) en één verkiezingswaarnemingsmissie (naar Burundi) te organiseren; D. overwegende dat de commissaris voor Ontwikkelingssamenwerking en Humanitaire Hulp op de zitting van de Paritaire Parlementaire Vergadering van juni 2007 in Wiesbaden (Duitsland) toegezegd heeft de nationale en regionale strategiedocumenten voor de ACS-landen (periode 2008-2013) aan democratisch toezicht van de parlementen te onderwerpen; en zijn waardering uitsprekend voor het feit dat deze toezegging is nagekomen en dat tijdens de 19e bijeenkomst op Tenerife conclusies inzake de regionale strategiedocumenten zijn aangenomen; E. overwegende dat de herziening van de Partnerschapsovereenkomst van Cotonou in 2010 een waardevolle kans heeft geboden om de rol van de PPV en haar regionale dimensie uit te breiden en in ACS-regio's en -landen parlementaire controle te ontwikkelen; F. overwegende dat de regionale PPV-bijeenkomst die in 2010 op de Seychellen werd gehouden in hoge mate geslaagd was en is uitgemond in de aanneming van bovengenoemde mededeling van Mahé; G. overwegende dat de toestand in Haïti 20 maanden na de aardbeving die het eiland in de puin heeft gelegd nog steeds rampzalig is en zijn waardering uitsprekend voor de conclusies van het bezoek van een PPV-afvaardiging naar dat land en de op Tenerife aangenomen resolutie; 1. spreekt er zijn waardering voor uit dat de PPV in 2010 een kader is blijven bieden voor een open, democratische en diepgaande dialoog tussen de Europese Unie en de ACS-landen over de Partnerschapsovereenkomst van Cotonou, met inbegrip van de EPO, en eveneens voor de regionale strategiedocumenten van de zes ACS-regio's; 2. wijst erop dat er meer aandacht moet worden geschonken aan de werkzaamheden van de PPV ACS-EU, en dat moet worden gezorgd voor samenhang tussen PPV- en EP-resoluties; dringt erop aan dat EP-leden vaker deelnemen aan en meer worden betrokken bij haar bijeenkomsten en werkzaamheden; 3. betreurt dat de EU-Raad afwezig was op de 20ste bijeenkomst in Kinsjasa en verzoekt de hoge vertegenwoordiger met klem erop toe te zien dat de oprichting van de Europese Dienst voor extern optreden (EDEO) tot gevolg heeft dat de rol van de EU-Raad wordt verduidelijkt en dat er een duidelijke afbakening plaats vindt van de verantwoordelijkheden van de EDEO en de Commissie voor wat betreft de tenuitvoerlegging van de Partnerschapsovereenkomst van Cotonou; 4. wijst met name op de doorslaggevende rol die de nationale parlementen van de ACS-landen spelen bij het beheer van en het toezicht op, en die plaatselijke overheden en niet-overheidsactoren spelen bij het toezicht op de nationale en regionale strategiedocumenten en de tenuitvoerlegging van het Europese Ontwikkelingsfonds (EOF), en verzoekt de Commissie hun betrokkenheid te waarborgen; wijst voorts op de noodzaak van scherp parlementair toezicht tijdens de onderhandelingen over en de sluiting van EPO; 5. verzoekt de parlementen van de ACS-landen erop te staan dat hun regeringen en de Commissie hen betrekken bij het proces van opstellen en ten uitvoer leggen van de nationale en regionale strategiedocumenten inzake de samenwerking van de EU en hun landen in de periode 2008 tot 2013, en erop toe te zien dat zij volledig deelnemen aan de EPO-onderhandelingen; 6. verzoekt de PPV druk op de lidstaten van de EU te blijven uitoefenen zodat deze onverwijld maatregelen nemen om te voldoen aan de toezeggingen 0,7% van hun BBP uit te trekken om de MOD te verwezenlijken, alsook aan hun specifieke toezeggingen aan Afrika en de MOL, en beveelt volkomen doorzichtige, meerjarige, bindende maatregelen aan met inbegrip van wetgeving; 7. vraagt de Commissie om de parlementen van de ACS-landen van alle beschikbare informatie te voorzien en in het democratisch toezicht bij te staan, vooral door hun mogelijkheden verder uit te bouwen; 8. verzoekt de parlementen en regeringen van de ACS-landen bepalingen tegen de klimaatverandering aan te nemen, waarin rekening wordt gehouden met de noodzaak de groei aan te moedigen, de armoede uit te roeien en te waarborgen dat iedereen gelijke toegang heeft tot de beschikbare middelen; verzoekt de Commissie in dit verband met de regeringen van de ACS-landen en de Paritaire Parlementaire Vergadering na te gaan of het Waterfonds naar behoren en winstgevend gebruikt wordt, dat is opgericht om ervoor te zorgen dat de armste bevolkingsgroepen in de ACS-landen kunnen beschikken over water en elementaire hygiënische en sanitaire voorzieningen; 9. spoort de Paritaire Parlementaire Vergadering en de Europese Commissie alsook de parlementen en regeringen van de ACS-landen aan alle grondrechten te verdedigen en maatregelen aan te nemen die het mogelijk maken het verschijnsel landtoe-eigening te beperken dat ernstige milieuschade, migratie van kleine bezitters van gronden ter plaatse en arbeiders, misbruik van reserves, alsook verlies van middelen van bestaan en van de voedselveiligheid tot gevolg kan hebben; 10. wijst er in dit verband op dat parlementen dienen te worden betrokken bij het democratische proces en bij de nationale ontwikkelingsstrategieën; onderstreept hun levensbelangrijke rol bij het opzetten, volgen en begeleiden van ontwikkelingsbeleid; 11. wijst erop dat de vrijheid en onafhankelijkheid van de media moeten worden verdedigd, daar deze van levensbelang zijn ter waarborging van pluralisme en deelname aan het politieke leven van de democratische oppositie en van minderheden; 12. verzoekt de Europese Unie en de ACS-landen te bevorderen dat burgers, met name vrouwen, zich inzetten in sectoren zoals geweld tegen vrouwen en mensenhandel, daar de betrokkenheid van de maatschappij onmisbaar is om een oplossing van deze problemen dichterbij te brengen; beseft dat vrouwen het vermogen hebben problemen op te lossen en geschillen bij te leggen en verzoekt de Commissie en de Paritaire Parlementaire Vergadering dringend vrouwen aan te moedigen vaker deel te nemen aan speciale interventie-eenheden en werkgroepen die zich bezighouden met gezinsleven, kinderopvang, opvoeding, enz.; 13. vraagt de parlementen nauwlettend parlementair toezicht op het EOF uit te oefenen; wijst met nadruk op de sleutelpositie van de PPV in dit debat en vraagt haar en de ACS-parlementen om er actief in mee te werken, met name in verband met de ratificatie van de herziene Partnerschapsovereenkomst van Cotonou; 14. verzoekt de Europese Commissie de PPV bij te praten over de stand van zaken in verband met de ratificatie van de partnerschapsovereenkomst van Cotonou, zoals deze op 22 juni 2010 is herzien in Ouagadougou; 15. verheugt zich over het alsmaar duidelijker parlementair en dus ook politiek karakter van de PPV, samen met de alsmaar actievere inzet van haar leden en de toenemende kwaliteit van haar debatten, die haar een doorslaggevende bijdrage tot het ACS-EU-partnerschap helpen leveren; 16. betreurt in hevige mate dat er tijdens de PPV in Kinsjasa vrijwel niets is gezegd over het toenemende aantal grootschalige seksuele geweldplegingen en over de algemene straffeloosheid in verband hiermee, met name in het oosten van de Democratische Republiek Congo; 17. verzoekt de Commissie en de PPV rechtvaardige en duurzame ontwikkeling te bevorderen waarin de sociale dimensie is opgenomen, door nieuwe ondernemingsvormen (d.w.z. coöperaties) te steunen; 18. bevestigt andermaal dat het niet-discriminatiebeginsel o.m. wegens seksuele geaardheid, in het samenwerkingsverband ACS-EU niet in gevaar zal komen; 19. verzoekt de Europese Commissie de leden van de PPV voor te lichten over de communautaire financiering die aan de ontvangende landen is toegekend in de vorm van begrotingssteun; wijst erop dat een aantal landen met een omstreden politiek bewind begrotingssteun ontvangt en dat de leden van het Europees Parlement op de hoogte moeten worden gesteld van de beoordeling die de Commissie maakt van de voorwaarden om voor begrotingssteun in aanmerking te komen en van het toezicht daarop; 20. acht de gedachtewisselingen met de plaatselijke instanties die in Kinsjasa voor het eerst hebben plaatsgevonden over de toestand in het land een veelzeggend voorbeeld van deze uitgebreide dialoog; 21. wijst andermaal op de betekenis van voornoemde verklaring van de PPV over de bananenovereenkomst tussen de EU en Latijns-Amerika, gezien de ingrijpende gevolgen die deze overeenkomst voortaan zal hebben voor het mededingingsvermogen van de bananenproducenten in de ACS-landen en in de Europese Unie; verzoekt het Europees Parlement en de Raad in dit opzicht alles te doen wat in hun macht ligt om tot overeenstemming te komen, waardoor de compensatie die in de verordening inzake begeleidende maatregelen ten gunste van de banaan is voorzien voor bananenproducenten in de ACS-landen kan worden gedeblokkeerd; verzoekt het Bureau van de PPV en de Commissie economische ontwikkeling, financiën en handel dan ook de ontwikkelingen in dezen aandachtig te blijven volgen; 22. verzoekt de PPV de toestand in Haïti, op Madagaskar en in Zuid-Soedan in het oog te blijven houden en een waarnemingsmissie te organiseren om de doelmatigheid te controleren van de humanitaire hulp die wordt verstrekt aan de door honger geteisterde bevolking in de Hoorn van Afrika; wijst erop dat nauw met de nieuwe autoriteiten in Haïti moet worden samengewerkt en dat zij moeten worden begeleid bij het opzetten van hun instellingen, de totstandbrenging van een volledig functionerende democratie en tijdens de hele wederopbouwfase; 23. verzoekt de PPV haar eigen verkiezingswaarnemingsmissies te blijven organiseren op dezelfde grondslag als de geslaagde missie naar Burundi voorzover deze de dubbele legitimiteit van de PPV weergeven, en ervoor te zorgen dat haar verkiezingsmissies onafhankelijk zijn en nauw samenwerken met andere regionale waarnemingsorganen; 24. spreekt er zijn waardering voor uit dat er in 2010 nog een regionale bijeenkomst is gehouden zoals bepaald in de Partnerschapsovereenkomst van Cotonou en het Reglement van de PPV; is van mening dat deze bijeenkomsten een werkelijke gedachtewisseling over regionale problemen mogelijk maken, met inbegrip van het voorkomen en de bijlegging van geschillen, regionale samenhang en EPO-onderhandelingen; prijst de organisatoren van de bijzonder geslaagde bijeenkomst op de Seychellen; 25. spreekt zijn waardering uit voor de oprichting van de Werkgroep arbeidsmethoden, en verzoekt de PPV diens aanbevelingen ten uitvoer te leggen ter verbetering van de doelmatigheid en de politieke gevolgen die de PPV heeft voor de tenuitvoerlegging van de Partnerschapsovereenkomst van Cotonou en op het internationale toneel; 26. wijst op het belang van de tijdens PPV-bijeenkomsten georganiseerde bezoeken in het veld, die een aanvulling vormen op de gedachtewisselingen tijdens de zittingen; betreurt het gebrek aan relevantie van de in Kinsjasa georganiseerde bezoeken; 27. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de EU-Raad, de Commissie, de ACS-Raad, de hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid, het PPV-Bureau en de regeringen en parlementen van Spanje en de Democratische Republiek Congo. (Gewone wetgevingsprocedure: tweede lezing) Het Europees Parlement , – gezien het standpunt van de Raad in eerste lezing (10303/1/2011 – C7-0236/2011), – gezien het gemotiveerde advies dat in het kader van het Protocol nr. 2 betreffende de toepassing van de beginselen van subsidiariteit en evenredigheid is uitgebracht door de Franse Senaat, en waarin wordt gesteld dat het ontwerp van wetgevingshandeling niet strookt met het subsidiariteitsbeginsel, – gezien zijn in eerste lezing geformuleerde standpunt (1) inzake het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2010)0076 ), – gezien artikel 294, lid 7, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien artikel 72 van zijn Reglement, – gezien de aanbeveling voor de tweede lezing van de Commissie cultuur en onderwijs ( A7-0331/2011 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan het standpunt van de Raad in eerste lezing; 2. constateert dat het besluit is vastgesteld overeenkomstig het standpunt van de Raad; 3. verzoekt zijn Voorzitter het besluit samen met de voorzitter van de Raad overeenkomstig artikel 297, lid 1, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie te ondertekenen; 4. verzoekt zijn secretaris-generaal het besluit te ondertekenen nadat is nagegaan of alle procedures naar behoren zijn uitgevoerd, en samen met de secretaris-generaal van de Raad zorg te dragen voor publicatie ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie; 5. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en aan de Commissie alsmede aan de nationale parlementen. (Gewone wetgevingsprocedure: herschikking) Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2010)0475 ), – gezien artikel 294, lid 2, en artikel 91 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C7-0268/2010), – gezien artikel 14 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie en het daaraan gehechte protocol (nr. 26) betreffende de diensten van algemeen belang, – gezien artikel 294, lid 3, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien zijn resolutie van 17 juni 2010 over de uitvoering van het eerste spoorwegpakket (1) , – gezien het gemotiveerde advies dat in het kader van protocol (nr. 2) betreffende de toepassing van de beginselen van subsidiariteit en evenredigheid werd ingediend door het Luxemburgse parlement (Chambre des Députés), en waarin het ontwerpwetgevingsbesluit in strijd met het subsidiariteitsbeginsel werd geacht, – gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité van 16 maart 2011 (2) , – gezien het advies van het Comité van de Regio's van 28 januari 2011 (3) , – gezien het Interinstitutioneel Akkoord van 28 november 2001 over een systematischer gebruik van de herschikking van besluiten (4) , – gezien de brief van 26 mei 2011 van de Commissie juridische zaken aan de Commissie vervoer en toerisme, conform artikel 87, lid 3, van zijn Reglement, – gezien de artikelen 87 en 55 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie vervoer en toerisme ( A7-0367/2011 ), A. overwegende dat het betreffende voorstel volgens de adviesgroep van de juridische diensten van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie geen andere inhoudelijke wijzigingen bevat dan die welke als zodanig in het voorstel worden vermeld en dat met betrekking tot de codificatie van de ongewijzigde bepalingen van de eerdere besluiten met die wijzigingen kan worden geconstateerd dat het voorstel een eenvoudige codificatie van de bestaande besluiten behelst, zonder inhoudelijke wijzigingen; 1. stelt onderstaand standpunt in eerste lezing vast, rekening houdend met de aanbevelingen van de adviesgroep van de juridische diensten van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie; 2. verzoekt om hernieuwde voorlegging indien de Commissie voornemens is ingrijpende wijzigingen in dit voorstel aan te brengen of dit door een nieuwe tekst te vervangen; 3. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en aan de Commissie alsmede aan de nationale parlementen. Standpunt van het Europees Parlement in eerste lezing vastgesteld op 16 november 2011 met het oog op de aanneming van Richtlijn 2011/…/EU van het Europees Parlement en de Raad tot instelling van één Europese spoorwegruimte (herschikking) (Voor de EER relevante tekst) HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 91, Gezien het voorstel van de Europese Commissie, Na toezending van het voorstel aan de nationale parlementen, Gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité (5) , Gezien het advies van het Comité van de Regio's (6) , Handelend volgens de gewone wetgevingsprocedure Overwegende hetgeen volgt: (1) Richtlijn 91/440/EEG van de Raad van 29 juli 1991 betreffende de ontwikkeling van de spoorwegen in de Gemeenschap (7) , Richtlijn 95/18/EG van de Raad van 19 juni 1995 betreffende de verlening van vergunningen aan spoorwegondernemingen (8) en Richtlijn 2001/14/EG van het Europees Parlement en de Raad van 26 februari 2001 inzake de toewijzing van spoorweginfrastructuurcapaciteit en de heffing van rechten voor het gebruik van spoorweginfrastructuur (9) zijn in 2004 en 2007 ingrijpend gewijzigd. Aangezien nieuwe wijzigingen nodig zijn en gezien het verband tussen deze richtlijnen, dient ter wille van de duidelijkheid tot herschikking van deze richtlijnen te worden overgegaan en dienen deze richtlijnen tot één richtlijn te worden samengevoegd. (2) Een grotere integratie van de vervoersector in de Unie is voor de voltooiing van de interne markt van fundamenteel belang en de spoorwegen vormen in de Unie een essentieel bestanddeel van de vervoersector en het streven naar het bereiken van duurzame mobiliteit. (2 bis) Het aandeel van de spoorwegsector in het vervoer is het laatste decennium niet toegenomen, ondanks de doelstellingen van het spoorwegpakket van 2001, („het eerste spoorwegpakket”, te weten Richtlijn 2001/12/EG van het Europees Parlement en de Raad van 26 februari 2001 tot wijziging van Richtlijn 91/440/EEG van de Raad betreffende de ontwikkeling van de spoorwegen in de Gemeenschap (10) , Richtlijn 2001/13/EG van het Europees Parlement en de Raad van 26 februari 2001 tot wijziging van Richtlijn 95/18/EG van de Raad betreffende de verlening van vergunningen aan spoorwegondernemingen (11) en Richtlijn 2001/14/EG), zodat duidelijk is dat de bestaande wetgeving verder moet worden verbeterd om de sector te ondersteunen. Dit toont aan dat de huidige herziening noodzakelijk is. [Am. 1] (2 ter) Uit het grote aantal tegen de lidstaten geopende inbreukprocedures blijkt duidelijk dat de huidige wetgeving ruimte laat voor verschillende interpretaties en dat het eerste spoorwegpakket opgehelderd en verbeterd dient te worden om de daadwerkelijke openstelling van de Europese spoorwegmarkt te waarborgen. [Am. 2] (2 quater) Er wordt nog steeds te weinig in de ontwikkeling en het onderhoud van de spoorweginfrastructuur geïnvesteerd om de ontwikkeling en het concurrentievermogen van de sector zeker te stellen. [Am. 3] (2 quinquies) De richtlijnen waarin het eerste spoorwegpakket is vervat, hebben niet verhinderd dat een aanzienlijke verscheidenheid is ontstaan voor wat betreft de structuur en de hoogte van de rechten voor het gebruik van de spoorweginfrastructuur en de vorm en de duur van de procedures voor capaciteitstoewijzing. [Am. 4] (2 sexies) De onvoldoende transparantie van de marktomstandigheden vormt een duidelijke belemmering voor de ontwikkeling van concurrerende spoorwegdiensten. [Am. 5] (3) Met het oog op integratie in een markt met vrije concurrentie is het van belang om de efficiëntie van het spoor te verbeteren, waarbij evenwel met de bijzondere kenmerken van de spoorwegen rekening dient te worden gehouden. (3 bis) Het binnen de lidstaten naast elkaar bestaan van verschillende sociale stelsels in de spoorwegsector brengt het risico van oneerlijke concurrentie met zich mee tussen nieuwe en gevestigde spoorwegondernemingen, en vraagt om harmonisatie met inachtneming van de specifieke eigenschappen van de sector en de lidstaten. [Am. 6] (3 ter) De adequate uitoefening van de toezichthoudende taken door de toezichthoudende instanties moet worden gegarandeerd om te waarborgen dat er geen discriminatie tussen spoorwegondernemingen plaatsvindt, de heffingsbeginselen correct worden toegepast en de boekhoudkundige scheiding volledig wordt nageleefd. [Am. 7] (3 quater) Voor de voltooiing van de Europese spoorwegmarkt is de volledige interoperabiliteit van het spoorwegsysteem op Europees niveau noodzakelijk. Het Europees Spoorwegbureau dient de passende bevoegdheden en middelen te krijgen om deze doelstelling versneld te bereiken, onder andere voor wat betreft het ontwikkelen van gemeenschappelijke standaarden voor de certificering van rollend materieel en veiligheid- en signalisatiesystemen. [Am. 8] (4) Regionale, stads- en voorstadsdiensten en de vervoersverrichtingen van de pendeldiensten door de Kanaaltunnel moeten buiten de werkingssfeer van deze richtlijn vallen. Historische en museumspoorlijnen op eigen netwerken moeten van de toepassing van deze richtlijn worden vrijgesteld. [Am. 9] (5) Met het oog op de efficiëntie en het concurrentievermogen van het vervoer per spoor ten opzichte van de andere vervoertakken, dienen de lidstaten ervoor te zorgen dat de spoorwegondernemingen het statuut krijgen van een volgens commerciële beginselen functionerende onafhankelijke onderneming die zich richt naar de behoeften van de markt. (6) Om de toekomstige ontwikkeling en een efficiënte exploitatie van het spoorwegnet te verzekeren, dient de exploitatie van de vervoerdiensten te worden gescheiden van het beheer van de infrastructuur. Derhalve dient voor beide genoemde activiteiten in alle gevallen in een afzonderlijk beheer en een afzonderlijke boekhouding te worden voorzien, waarbij transparantie wordt zeker gesteld om te voorkomen dat staatsmiddelen voor de financiering van andere commerciële activiteiten kunnen worden gebruikt . [Am. 10] (6 bis) Er moet worden gezorgd voor een strikte boekhoudkundige scheiding tussen de infrastructuurbeheerder en de spoorwegonderneming. Overheidsmiddelen die aan een van deze activiteitengebieden worden toegekend, mogen niet voor een ander activiteitengebied worden gebruikt. Dit verbod moet duidelijk tot uitdrukking komen in de boekhoudkundige regels voor elk van de activiteitengebieden. De lidstaten en de nationale regelgevende instanties dienen voor een doeltreffende handhaving van dit verbod te zorgen. [Am. 11] (6 ter) Ongeacht hun bedrijfsmodel moeten alle spoorwegondernemingen de wetgeving op het gebied van sociale bescherming en gezondheid eerbiedigen om sociale dumping en oneerlijke concurrentie te voorkomen. [Am. 12] (6 quater) Om ervoor te zorgen dat het spoorwegverkeer met het wegverkeer kan concurreren, moeten de verschillende nationale voorschriften, zoals die aangaande de verkeersveiligheid van de spoorwegen, aangaande het gebruik van geleidedocumenten, aangaande de treinsamenstelling en de desbetreffende documentatie, aangaande seinen en kentekens voor de geleiding van treinen, aangaande de maatregelen en controles voor transporten van gevaarlijke stoffen en aangaande de uniforme registratie en controles van het vervoer van afval, worden gestandaardiseerd. [Am. 13] (7) Bĳ de toepassing van het beginsel van het vrĳ verrichten van diensten in de sector van het spoorwegvervoer moet met de specifieke kenmerken van die sector rekening worden gehouden. (8) Om de concurrentie op het stuk van de exploitatie van de vervoerdiensten te bevorderen teneinde het comfort en de dienstverlening aan de gebruikers te verbeteren, dienen de lidstaten de algemene verantwoordelijkheid voor de ontwikkeling van de spoorweginfrastructuur te blijven dragen. (9) Gezien het ontbreken van gemeenschappelijke voorschriften betreffende de verdeling van de infrastructuurkosten, dienen de lidstaten na raadpleging van de infrastructuurbeheerders, voorschriften vast te stellen betreffende de door de spoorwegondernemingen voor het gebruik van spoorweginfrastructuur te betalen vergoedingen. Deze voorschriften mogen niet discrimineren tussen de spoorwegondernemingen. (10) Daartoe moeten de lidstaten met inachtneming van de staatssteunregels van de Unie ervoor zorg dragen, dat de financiële structuur van de infrastructuurbeheerders en de bestaande openbare spoorwegondernemingen gezond is. (10 bis) De Unie moet zoeken naar alternatieve bronnen om de Europese spoorwegprojecten te financieren, met innoverende financiële instrumenten, bijvoorbeeld projectobligaties van de Unie, om private investeringen aan te moedigen en de toegang tot risicokapitaal te verbeteren. Tevens moet de spoorwegmarkt middels duidelijke, transparante juridische kaders aantrekkelijk worden gemaakt voor alternatieve, particuliere investeerders. [Am. 14] (10 ter) De lidstaten en de infrastructuurbeheerders moeten investeringen in infrastructuur ook anders dan alleen door rechtstreekse staatssteun kunnen financieren, bijvoorbeeld middels investeringen door de particuliere sector. [Am. 15] (11) Een efficiënt passagiers- en goederenvervoer, met name wanneer dit grensoverschrijdend is en waar afwijkende spoorbreedten nog steeds een fysieke belemmering voor concurrentie vormen, vereist urgente maatregelen voor de openstelling van de markt markten in de individuele lidstaten en voor het tot stand brengen van concurrentie . [Am. 16] (12) Om de uniforme en niet-discriminerende toepassing van de toegangsrechten tot de spoorweginfrastructuur in de gehele Unie te waarborgen, is de instelling van een vergunning voor spoorwegondernemingen noodzakelijk. (13) Voor de trajecten waarop tussenstops worden gemaakt, moet nieuwkomers worden toegestaan, onderweg passagiers te laten in- en uitstappen om de economische levensvatbaarheid voor de exploitatie te waarborgen en te voorkomen dat potentiële concurrenten in een ongunstige positie komen te verkeren ten opzichte van de gevestigde exploitanten. (14) De invoering van deze nieuwe open en internationale passagiersdiensten met tussenstops mag niet leiden tot de openstelling van de markt voor binnenlandse passagiersvervoerdiensten, maar moet enkel gericht zijn op stops die het internationale traject ondersteunen. De nieuwe Dergelijke diensten moeten hoofdzakelijk zijn bedoeld om passagiers te vervoeren op een internationaal traject. Bij de beoordeling of dat het hoofddoel van de dienst is, moet rekening worden gehouden met criteria zoals het aandeel van de omzet en van het volume dat gegenereerd wordt door het vervoer van hetzij binnenlandse, hetzij internationale passagiers, alsmede met de lengte van de dienst. De beoordeling van het hoofddoel van de dienst moet gebeuren door de onderscheiden toezichthoudende instantie, op verzoek van de belanghebbende partijen. [Am. 17] (15) Verordening (EG) nr. 1370/2007 van het Europees Parlement en de Raad van 23 oktober 2007 betreffende het openbaar personenvervoer per spoor en over de weg (12) voorziet in de mogelijkheid voor de lidstaten en plaatselijke overheden om openbaredienstcontracten te gunnen waarbij exclusieve rechten op de exploitatie van bepaalde diensten kunnen worden verleend. Bijgevolg moet worden gezorgd voor de nodige samenhang tussen de bepalingen van deze verordening en het principe van openstelling van de markt voor internationale passagiersvervoerdiensten per spoor voor concurrentie. (15 bis) Verordening (EG) nr. 1370/2007 staat lidstaten toe dat zij, in het kader van de scheiding tussen de exploitatie van de vervoersdiensten en het beheer van de infrastructuur, met overgang van onderneming als mogelijk gevolg, ervoor zorg dragen dat de arbeidsrechtelijke rechten van werknemers behouden blijven. [Am. 18] (16) De openstelling van internationale passagiersvervoerdiensten voor concurrentie, kan gevolgen hebben voor de organisatie en de financiering van passagiersvervoerdiensten per spoor die worden verricht uit hoofde van een openbaredienstcontract. De lidstaten moeten de keuze hebben om dit recht op toegang tot de markt te beperken wanneer het economische evenwicht van deze openbaredienstcontracten door dit recht in gevaar komt, en wanneer daartoe door de in artikel 55 van deze richtlijn bedoelde toezichthoudende instantie , en in voorkomend geval, door het in artikel 57 van deze richtlijn omschreven netwerk van toezichthoudende instanties, toestemming is gegeven op basis van een objectieve economische analyse, in aansluiting op een verzoek van de bevoegde autoriteiten die het openbaredienstcontract hebben gegund. [Am. 19] (17) Bij de beoordeling van de vraag of het economische evenwicht van het openbaredienstcontract eventueel in gevaar komt, moet rekening worden gehouden met vooraf vastgestelde criteria, zoals het effect op de rendabiliteit van diensten die in een openbaredienstcontract zijn vervat, met inbegrip van het effect op de nettokosten voor de bevoegde overheidsinstantie die het openbaredienstcontract heeft gegund, het reizigersaanbod, de tarifering van vervoerbewijzen, kaartverkoop, plaats en aantal van de stops aan weerszijden van de grens, alsmede de dienstregeling en de frequentie van de voorgestelde nieuwe dienst. Op grond van een dergelijke beoordeling en het besluit van de toezichthoudende instantie(s) kunnen de lidstaten het recht op toegang voor de gevraagde internationale passagiersvervoerdienst toestaan, wijzigen of weigeren, met inbegrip van het opleggen van een heffing aan de exploitant van een nieuwe internationale passagiersvervoerdienst, zulks in overeenstemming met de economische analyse en overeenkomstig het recht van de Unie en de beginselen van gelijkheid en non-discriminatie. (18) Om een bijdrage te leveren aan de exploitatie van passagiersvervoerdiensten op trajecten waarmee voldaan wordt aan een openbaredienstverplichting, moeten de lidstaten de autoriteiten die verantwoordelijk zijn voor deze diensten toestemming kunnen geven, een heffing op te leggen voor passagiersvervoerdiensten die onder de rechtsbevoegdheid van die autoriteiten vallen. Deze heffing draagt bij tot de financiering van de openbaredienstverplichtingen vervat in de openbaredienstcontracten. (18 bis) De ontwikkelingen op de markt hebben aangetoond dat een versterking van de rol van de toezichthoudende instanties van cruciaal belang is. Indien deze instanties een centrale rol wordt toebedeeld bij het garanderen van een eerlijk concurrentieklimaat met gelijke toegangsvoorwaarden, moeten zij de nodige financiële, personele en logistieke middelen krijgen om deze rol te kunnen vervullen. [Am. 20] (18 ter) De nationale toezichthoudende instantie moet een onafhankelijke toezichthoudende instantie zijn, die over initiatief- en onderzoeksbevoegdheden beschikt, en in staat moet zijn adviezen te verstrekken en uitvoerbare beslissingen te nemen, zodat een open markt zonder belemmeringen wordt gewaarborgd, waarbinnen vrije en onvervalste mededinging plaatsvindt. [Am. 21] (19) De nationale toezichthoudende instantie moet op zodanige wijze te werk gaan, dat belangenverstrengeling of enige betrokkenheid bij de gunning van het openbaredienstcontract ter zake vermeden wordt , onverminderd de mogelijkheid om de instantie uit de algemene begroting van de lidstaat of uit aan de spoorwegsector opgelegde heffingen te financieren en onverminderd het bekend maken van relevante informatie . De bevoegdheid van de toezichthoudende instantie dient te worden verruimd om de beoordeling van het doel van een internationale dienst en, in voorkomend geval, de potentiële economische gevolgen voor bestaande openbaredienstcontracten mogelijk te maken. [Am. 22] (19 bis) De nationale toezichthoudende instantie moet met betrekking tot haar organisatie, financieringsbeslissingen, rechtsvorm en besluitvorming volledig onafhankelijk zijn van de infrastructuurbeheerders, de heffingsinstanties, de toewijzende instanties en de aanvragers. De nationale toezichthoudende instantie moet over de nodige administratieve capaciteit in de vorm van personele en andere middelen beschikken om te garanderen dat de spoorwegmarkt open en transparant is. Het personeelsbestand moet rechtstreeks zijn afgestemd op de marktbehoeften en moet hieraan telkens worden aangepast. De toezichthoudende instantie neemt beslissingen over klachten, handelt op eigen initiatief, stelt in het geval van geschillen een onderzoek in en volgt de ontwikkelingen op de markt. Hierbij dient zij te worden ondersteund door een toezichthoudende dienst van de Commissie. Voorts houdt de nationale toezichthoudende instantie een databank van haar ontwerpbesluiten bij, die toegankelijk is voor de Commissie . [Am. 23] (20) Om investeringen in diensten die gebruikmaken van gespecialiseerde infrastructuren, zoals hogesnelheidsspoorlijnen, aan te moedigen, moet de aanvragers, gegeven de omvangrijke investeringen op lange termijn, rechtszekerheid worden geboden. (21) De nationale toezichthoudende instanties moeten informatie uitwisselen en, , onder de auspiciën van de Commissie, een netwerk creëren om hun samenwerking te intensiveren via de ontwikkeling van gemeenschappelijke principes en de uitwisseling van beste praktijken en informatie . Zij moeten ook, wanneer dit in afzonderlijke gevallen nodig is, de beginselen en praktijken coördineren, die zij hanteren om te beoordelen of het economische evenwicht van een openbaredienstcontract in gevaar komt. Zij moeten geleidelijk op Europees niveau gemeenschappelijke, op ervaring gebaseerde richtsnoeren opstellen. Op basis van de ervaringen met dat netwerk moet de Commissie met een wetgevingsvoorstel komen voor het opzetten van een Europees regulerend orgaan. [Am. 24 en 25] (22) Om een eerlijke mededinging tussen spoorwegondernemingen te waarborgen, moet een onderscheid worden gemaakt tussen het beheer inzake het aanbieden van vervoersdiensten en de exploitatie van voorzieningen op transparante en niet-discriminerende wijze door de toezichthoudende instantie worden uitgevoerd In het licht hiervan is het noodzakelijk dat deze twee soorten activiteiten afzonderlijk worden beheerd, door juridisch gescheiden entiteiten. In het kader van deze scheiding moet voor elke voorziening een afzonderlijke instantie of onderneming worden opgericht overeenkomstig de bepalingen zoals vastgelegd in deze richtlijn . [Am. 26] (22 bis) Betere toegang tot reisinformatie en kaartverkoop in passagiersstations moet een aanvulling vormen op andere regelgevende initiatieven gericht op het stimuleren van de invoering en ontwikkeling van telematicatoepassingen voor passagiers. [Am. 138] (23) Met het oog op een betrouwbare en adequate dienstverlening dient te worden gewaarborgd, dat de spoorwegondernemingen te allen tijde aan bepaalde eisen aangaande goede naam, financiële gezondheid , sociale normen en beroepsbekwaamheid voldoen. [Am. 27] (24) Met het oog op de bescherming van de cliënten en derden dient te worden is het essentieel dat is gewaarborgd, dat de spoorwegondernemingen voldoende verzekerd zijn tegen aansprakelijkheidsrisico's. Deze aansprakelijkheidsrisico's bij ongevallen kunnen eveneens worden gedekt door garanties die worden verstrekt door banken of andere ondernemingen, voor zover een dergelijke dekking tegen marktvoorwaarden wordt aangeboden, geen staatssteun inhoudt en niet leidt tot discriminatie van andere spoorwegondernemingen . [Am. 28] (25) Een spoorwegonderneming moet Alle spoorwegondernemingen moeten voorts gehouden zijn tot de inachtneming van zowel de op niet-discriminerende wĳze opgelegde nationale als de Unievoorschriften inzake de exploitatie van spoorwegdiensten die ten doel hebben deze onderneming hen in staat te stellen haar hun activiteiten op specifieke alle trajecten in alle veiligheid en met volledige inachtneming van de bestaande verplichtingen op het gebied van de sociale voorschriften, de gezondheidsvoorschriften en de rechten van werknemers en consumenten uit te oefenen. [Am. 29 en 30] (26) De procedures voor het verlenen, het handhaven en het wĳzigen van vergunningen voor spoorwegondernemingen moeten doorzichtig zijn en in overeenstemming met het non-discriminatiebeginsel. (26 bis) Nog te vaak wordt het verlenen van een vergunning voor rollend materieel van spoorwegondernemingen onterecht bemoeilijkt, waardoor de toegang tot de markt verstoord wordt. Een sterk mandaat voor het Europees Spoorwegbureau hieromtrent is daarom aangewezen. Vandaar dat de Commissie wordt gevraagd om, in het kader van de herziening van Verordening (EG) nr. 881/2004 van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 tot oprichting van een Europees Spoorwegbureau (13) , te onderzoeken of de bevoegdheid van het Europees Spoorwegbureau op dit punt kan worden uitgebreid. [Am. 31] (27) Teneinde transparantie en niet-discriminerende toegang tot spoorweginfrastructuur en spoorgebonden diensten voor alle spoorwegondernemingen te waarborgen, moet alle informatie die nodig is om van het recht op toegang gebruik te kunnen maken, in een netverklaring openbaar worden gemaakt , in vormen die toegankelijk zijn voor personen met een handicap of beperkte mobiliteit . [Am. 32] (28) Passende capaciteitstoewijzingsregelingen voor spoorweginfrastructuur gekoppeld aan concurrentiekrachtige exploitanten van vervoerdiensten zullen leiden tot een optimaler evenwicht tussen de vervoervormen. (29) De bevordering van een optimaal gebruik van de spoorweginfrastructuur zal tot een vermindering van de aan het vervoer verbonden kosten voor de samenleving leiden. (30) Passende heffingen voor spoorweginfrastructuur gekoppeld aan passende heffingen voor andere vervoersinfrastructuur en concurrentiekrachtige exploitanten moeten leiden tot een optimaal evenwicht tussen de verschillende vervoervormen op een duurzame grondslag. (31) De regelingen voor gebruiksrechten en capaciteitstoewijzing moeten alle ondernemingen gelijkwaardige en niet-discriminerende toegang bieden, waarbij zo veel mogelijk moet worden getracht, op eerlijke en niet-discriminerende wijze aan de behoeften van alle gebruikers en verkeerstypen tegemoet te komen. De regelingen voor gebruiksrechten en capaciteitstoewijzing moeten eerlijke concurrentie bij de verstrekking van spoorwegdiensten mogelijk maken. (33) Binnen het door de lidstaten vastgestelde kader dienen de regelingen voor gebruiksrechten en capaciteitstoewijzing de spoorweginfrastructuurbeheerders aan te moedigen, het gebruik van hun infrastructuur te optimaliseren. (34) Van de regelingen voor capaciteitstoewijzing moeten duidelijke en consistente indicaties uitgaan, zodat de spoorwegondernemingen rationele beslissingen kunnen nemen. (35) Een gebruiksrechtenregeling zal aan de gebruikers economische signalen geven. Het is belangrijk, dat die signalen aan spoorwegondernemingen consistent en duidelijk zijn, en deze ertoe aanzetten, rationele en duurzame beslissingen te nemen. [Am. 33] (36) Om rekening te houden met de behoeften van de gebruikers of potentiële gebruikers van spoorweginfrastructuurcapaciteit om hun activiteiten te plannen, en met de behoeften van klanten en financiers, is het belangrijk dat de infrastructuurbeheerder ervoor zorgt, dat de infrastructuurcapaciteit zodanig wordt toegewezen, dat de noodzaak om het niveau van de betrouwbaarheid van de dienst te handhaven en te verbeteren, in acht genomen wordt. (37) Het is wenselijk, dat de spoorwegondernemingen en de infrastructuurbeheerder worden gestimuleerd om verstoringen op het net zoveel mogelijk te beperken en de prestaties ervan te verhogen. (38) De lidstaten moeten de mogelijkheid hebben, de aanschaffers van spoorwegdiensten de gelegenheid te bieden, rechtstreeks aan het proces voor capaciteitstoewijzing deel te nemen. (39) Het is belangrijk, de commerciële eisen van zowel de aanvragers als de infrastructuurbeheerder voor ogen te houden. (40) Het is belangrijk, dat de infrastructuurbeheerders bij de toewijzing van infrastructuurcapaciteit over een zo groot mogelijke flexibiliteit beschikken, met dien verstande dat aan de redelijke eisen van de aanvrager moet worden voldaan. (40 bis) Aanvragers die diensten voor wagenladingvervoer aanbieden, moeten worden aangemoedigd teneinde de potentiële markt voor nieuwe spoorklanten te vergroten. Opdat zij volledig kunnen profiteren van dit wetgevingskader en om het aandeel van nieuwe sectoren in de spoorwegmarkt te vergroten, is het belangrijk dat de infrastructuurbeheerder bij de capaciteitstoewijzing rekening houdt met deze aanvragers. [Am. 34] (41) Bij de capaciteitstoewijzing mogen geen onrechtmatige beperkingen worden opgelegd aan andere ondernemingen die rechten op het gebruik van de infrastructuur bezitten of deze wensen te verkrijgen teneinde hun activiteit te ontwikkelen. (42) Regelingen voor capaciteitstoewijzing en gebruiksrechten zullen in bepaalde gevallen wellicht rekening moeten houden met het feit dat verschillende elementen van het spoorweginfrastructuurnet met het oog op verschillende hoofdgebruikers ontworpen kunnen zijn. (43) Daar de verschillende gebruikers en typen gebruikers vaak een verschillende invloed op de infrastructuurcapaciteit hebben, dienen de behoeften van de verschillende diensten behoorlijk tegen elkaar te worden afgewogen. (44) Voor de diensten die op grond van een overeenkomst met een overheidsdienst geëxploiteerd worden, kunnen bijzondere voorschriften noodzakelijk zijn om voor de gebruikers de aantrekkelijkheid van die diensten te waarborgen. (45) In de regelingen voor gebruiksrechten en capaciteitstoewijzing dient rekening te worden gehouden met de effecten van toenemende infrastructuurcapaciteitsverzadiging en, uiteindelijk, van capaciteitsschaarste. (46) Gezien de verschillende tijdsbestekken voor het plannen van verkeerstypen, moet kunnen worden voldaan aan infrastructuurcapaciteitsaanvragen die worden ingediend, nadat de procedure voor het opstellen van de jaarlijkse dienstregelingen is beëindigd (47) In verband met het waarborgen van een optimaal resultaat voor spoorwegondernemingen, is het wenselijk een onderzoek te eisen naar het gebruik van infrastructuurcapaciteit wanneer de coördinatie van de aanvragen voor infrastructuurcapaciteit nodig is om aan de behoeften van de gebruikers te voldoen. (48) Gezien hun monopoliepositie dienen de infrastructuurbeheerders de beschikbare infrastructuurcapaciteit en de methoden om deze te vergroten te onderzoeken wanneer de toewijzingsprocedure voor capaciteit niet de mogelijkheid biedt aan de eisen van de gebruikers te voldoen. (49) Een gebrek aan informatie over de aanvragen van andere spoorwegondernemingen en over beperkingen binnen het systeem kan het voor spoorwegondernemingen moeilijk maken hun aanvragen voor infrastructuurcapaciteit te optimaliseren. (50) Het is belangrijk, zorg te dragen voor een betere coördinatie van de toewijzingsregelingen, teneinde de aantrekkingskracht van het spoor te verhogen, voor verkeer dat van de netten van verscheidene infrastructuurbeheerders gebruikmaakt, en met name voor het internationale verkeer. In die context lijkt de oprichting van een Europese toezichthoudende instantie op termijn wenselijk . [Am. 35] (51) Het is belangrijk, vervalsingen van de mededinging, waartoe aanzienlijke verschillen in de heffingsbeginselen bij verschillende spoorweginfrastructuren of verschillende vervoerswijzen aanleiding kunnen geven, zo veel mogelijk te beperken. (52) Het is wenselijk, die delen van de infrastructuurdienst vast te stellen die voor een exploitant essentieel zijn om een dienst te kunnen aanbieden, en die tegen minimumtoegangsheffingen moeten worden aangeboden. (53) Grotere investeringen in spoorweginfrastructuur – met name in bestaande infrastructuur – zijn noodzakelijk en regelingen voor infrastructuurrechten dienen de infrastructuurbeheerders te stimuleren om passende investeringen te doen die economisch aantrekkelijk en vanuit milieuoogpunt duurzaam zijn. [Am. 36] (54) Infrastructuurbeheerders dienen voor de vaststelling van passende en billijke tarieven voor infrastructuurrechten de waarde van hun activa vast te stellen en te boeken en moeten van de kostenfactoren die ontstaan bij het exploiteren van de infrastructuur een helder begrip verwerven. (55) Het is wenselijk, ervoor zorg te dragen, dat bij het nemen van vervoersbeslissingen rekening wordt gehouden met de externe kosten en dat de infrastructuurheffingen op een samenhangende en evenwichtige manier bijdragen tot de internalisering van de externe kosten van alle vervoerswijzen. (56) Het is belangrijk ervoor te zorgen, dat de rechten voor binnenlands en internationaal verkeer zodanig zijn, dat het spoor aan de behoeften van de markt tegemoet kan komen. De gebruiksrechten voor infrastructuur moeten derhalve de kosten weerspiegelen die rechtstreeks voortvloeien uit het exploiteren van de treindienst. (57) Het totale niveau van de kostendekking door infrastructuurrechten is van invloed op de noodzakelijke overheidsbijdrage. Het is mogelijk, dat de lidstaten behoefte hebben aan verschillende totale kostendekkingsniveaus. Elke regeling voor infrastructuurrechten moet echter het verkeer dat ten minste de extra kosten die het veroorzaakt, kan opbrengen, in staat stellen, van het spoorwegnet gebruik te maken. (58) Spoorweginfrastructuur is een natuurlijk monopolie. Daarom is het noodzakelijk infrastructuurbeheerders te stimuleren, kosten te reduceren en hun infrastructuur efficiënt te beheren. (58 bis) Met het oog op het verhogen van het aandeel van het vervoer via de spoorwegen van goederen en passagiers, ten opzichte van andere vervoersmodaliteiten, is het wenselijk dat bij het internaliseren van externe kosten de lidstaten ervoor zorgen dat de gedifferentieerde heffingen geen negatieve gevolgen hebben voor het financieel evenwicht van de infrastructuurmanager. Indien de infrastructuurmanager toch verlies zou leiden door deze differentiering, wordt aangeraden dat de lidstaten dit verschil aanpassen, met inachtneming van de staatssteunregels. [Am. 37] (59) Voor de ontwikkeling van het spoorvervoer dient met name gebruik te worden gemaakt van de beschikbare Unieinstrumenten, onverminderd de reeds vastgestelde prioriteiten. [Am. 38] (60) De kortingen die aan spoorwegondernemingen worden verleend, moeten overeenstemmen met de werkelijke administratieve kostenbesparingen, met name de transactiekostenbesparingen. Kortingen mogen ook worden gebruikt, om het efficiënte gebruik van de infrastructuur te bevorderen. (61) Het is wenselijk, dat de spoorwegondernemingen en de infrastructuurbeheerder worden gestimuleerd, het optreden van verstoringen van het net tot een minimum te beperken. [Am. 39] (62) De toewijzing van capaciteit gaat gepaard met kosten voor de infrastructuurbeheerder, die hem dienen te worden vergoed . [Am. 40] (63) Ten behoeve van het efficiënte beheer en het eerlijke en niet-discriminerende gebruik van spoorweginfrastructuur, moet een moeten nationale toezichthoudende instantie instanties worden ingesteld, die toeziet toezien op de toepassing van de voorschriften van deze richtlijn en als beroepsinstantie optreedt optreden , onder voorbehoud van rechterlijke toetsing. [Am. 41] (64) Specifieke maatregelen zijn vereist om rekening te houden met de specifieke geopolitieke en geografische situatie van sommige lidstaten en met de specifieke organisatie van de spoorwegsector in verschillende lidstaten, waarbij ervoor moet worden gezorgd dat de interne markt haar integriteit behoudt. (65) De Commissie dient de bevoegdheid te krijgen om de bijlagen bij deze richtlijn aan te passen. Daar het hierbij gaat om maatregelen van algemene strekking die bedoeld zijn om niet-essentiële onderdelen van deze richtlijn te wijzigen, moeten ze overeenkomstig artikel 290 van het Verdrag worden aangenomen als gedelegeerde handelingen. Teneinde geschikt toezicht op de spoorwegmarkt en goede regelgeving aangaande de heffing van rechten voor het gebruik van de spoorweginfrastructuur en toewijzing van spoorwegcapaciteit te waarborgen, moet aan de Commissie de bevoegdheid worden overgedragen om overeenkomstig artikel 290 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU) handelingen vast de stellen ten aanzien van de criteria en de te volgen procedure aangaande de reikwijdte van het markttoezicht, bepaalde elementen van de netverklaring, bepaalde heffingsbeginselen, de tijdelijke verlaging van de infrastructuurheffingen voor het European Train Control System ETCS, bepaalde elementen van de prestatieregeling, de criteria waaraan moet worden voldaan met betrekking tot de eisen voor aanvragers van infrastructuur, het tijdschema voor het toewijzingsproces, de verplichte rekeningen en gemeenschappelijke beginselen en praktijken voor de besluitvorming die door de toezichthoudende instanties worden ontwikkeld. Het is van bijzonder belang dat de Commissie bij haar voorbereidende werkzaamheden passende raadplegingen houdt, onder meer op deskundigenniveau. De Commissie moet bij de voorbereiding en opstelling van de gedelegeerde handelingen ervoor zorgen dat de desbetreffende documenten tijdig en op gepaste wijze gelijktijdig worden toegezonden aan het Europees Parlement en aan de Raad. [Am. 42] (66) De voor de uitvoering van deze richtlijn vereiste maatregelen worden vastgesteld overeenkomstig Besluit 1999/468/EG van de Raad van 28 juni 1999 tot vaststelling van de voorwaarden voor de uitoefening van de aan de Commissie verleende uitvoeringsbevoegdheden (14) . Om eenvormige voorwaarden te waarborgen voor de uitvoering van deze richtlijn, moeten aan de Commissie uitvoeringsbevoegdheden worden toegekend. Deze bevoegdheden moeten worden uitgeoefend in overeenstemming met Verordening (EU) nr. 182/2011 van het Europees Parlement en de Raad van 16 februari 2011 tot vaststelling van de algemene voorschriften en beginselen die van toepassing zijn op de wijze waarop de lidstaten de uitoefening van de uitvoeringsbevoegdheden door de Commissie controleren (15) . [Am. 43] (67) Overeenkomstig het subsidiariteitsbeginsel en het evenredigheidsbeginsel, zoals vervat in artikel 5 van het Verdrag betreffende de Europese Unie , kunnen de doelstellingen van deze richtlijn - namelijk het bevorderen van de ontwikkeling van de spoorwegen in de Unie , het vaststellen van de algemene beginselen inzake de verlening van vergunningen aan spoorwegondernemingen en de coördinatie van de in de lidstaten toegepaste regelingen betreffende de toewijzing van spoorwegcapaciteit en de rechten voor het gebruik daarvan, onvoldoende door de lidstaten worden verwezenlijkt wegens de duidelijk internationale dimensie van die vergunningen en de exploitatie van belangrijke onderdelen van de spoorwegnetten, en gezien de noodzaak te zorgen voor eerlijke en niet discriminerende voorwaarden voor de toegang tot de infrastructuur en die doelstellingen kunnen derhalve, wegens hun grensoverschrijdende implicaties, beter door de Unie worden verwezenlijkt. Deze richtlijn gaat niet verder dan hetgeen nodig is voor het bereiken van deze doelstellingen. (68) De verplichting tot omzetting van deze richtlijn in nationaal recht dient te worden beperkt tot de bepalingen die ten opzichte van de vorige richtlijnen materieel zijn gewijzigd. De verplichting tot omzetting van de bepalingen die materieel ongewijzigd zijn, vloeit voort uit de vorige richtlijnen. (69) Voor de lidstaten die niet over een spoorwegnet beschikken en hiervoor in de onmiddellijke toekomst evenmin plannen hebben, zou de omzetting en uitvoering van deze richtlijn een onevenredige en zinloze verplichting vormen. Derhalve moeten deze lidstaten vrijgesteld worden van die verplichting. (70) Overeenkomstig paragraaf 34 van het Interinstitutioneel Akkoord over beter wetgeven (16) worden de lidstaten ertoe aangespoord voor zichzelf en in het belang van de Unie hun eigen tabellen op te stellen, die voor zover mogelijk het verband weergeven tussen de richtlijnen en de omzettingsmaatregelen, en deze openbaar te maken. (71) Deze richtlijn dient de in bijlage XI, deel B, genoemde termijnen waarbinnen de lidstaten aan de vorige richtlijnen moeten voldoen, onverlet te laten. (71 bis) Met verwijzing naar de resoluties van het Europees Parlement van 12 juli 2007 (17) en 17 juni 2010 (18) betreffende de tenuitvoerlegging van het eerste spoorwegpakket, en met verwijzing naar de toepassing van Richtlijn 2001/12/EG, moet de Commissie voor het eind van 2012 een wetgevingsvoorstel over de scheiding van de infrastructuurmanager en de infrastructuurexploitant voorleggen. Aangezien de spoorwegsector vooralsnog niet volledig open is, moet de Commissie voor die datum ook een wetgevingsvoorstel aangaande de openstelling van de markt presenteren, [Am. 44] HEBBEN DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD: HOOFDSTUK I ALGEMENE BEPALINGEN Artikel 1 Onderwerp en toepassingsgebied 1. Deze richtlĳn stelt vast: 2. Deze richtlijn is van toepassing op het gebruik van spoorweginfrastructuur voor de binnenlandse en internationale spoorwegdiensten. Artikel 2 Uitsluiting van het toepassingsgebied 1. Hoofdstuk II is niet van toepassing op spoorwegondernemingen die slechts stads-, voorstads- en regionale spoorvervoersdiensten exploiteren. 2. De lidstaten kunnen van het toepassingsgebied van hoofdstuk III uitsluiten: 2 bis) De lidstaten kunnen van het toepassingsgebied van de artikelen 6, 7, 8 en 13 en hoofdstuk IV uitsluiten: 3. De lidstaten kunnen van het toepassingsgebied van hoofdstuk IV uitsluiten: Lidstaten kunnen andere perioden en tijdslimieten voor wat betreft het tijdschema voor capaciteitstoewijzing dan die zijn voorzien in artikel 43, lid 2, bijlage VIII, punt 4, onder b), en bijlage IX, punt 3, 4 en 5, vaststellen, met betrekking tot internationale treinpaden die moeten worden toegewezen in samenwerking met de infrastructuurbeheerders van derde landen op een net met een andere spoorbreedte dan het hoofdspoornet in de Unie. [Am. 45] (3 bis) De lidstaten kunnen voertuigen die worden geëxploiteerd of bestemd zijn om te worden geëxploiteerd vanuit of naar derde landen op een spoornet waarvan de spoorbreedte verschillend is van die van het hoofdspoorwegnet van de Unie, uitsluiten van de toepassing van artikel 31, lid 5. [Am. 46] 4. Deze richtlijn is niet van toepassing op ondernemingen waarvan de spooractiviteiten zich ertoe beperken, uitsluitend pendeldiensten te verrichten voor wegvoertuigen door de Kanaaltunnel en vervoersdiensten in de vorm van pendeldiensten voor wegvoertuigen door de Kanaaltunnel , met uitzondering van artikel 6, lid 1, en de artikelen 10, 11, 12 en 28. 5. De lidstaten kunnen een spoorwegdienst die in transito door de Unie wordt verricht en die buiten het grondgebied van de Unie begint en eindigt, uitsluiten van de werkingssfeer van de artikelen 10, 11, 12 en 28. Artikel 3 Definities In deze richtlĳn wordt verstaan onder: HOOFDSTUK II ONTWIKKELING VAN DE SPOORWEGEN IN DE EUROPESE UNIE AFDELING 1 Beheersmatige onafhankelijkheid Artikel 4 Onafhankelijkheid van spoorwegondernemingen en infrastructuurbeheerder 1. De lidstaten zorgen ervoor, dat de spoorwegondernemingen die direct of indirect eigendom zijn van of worden gecontroleerd door de lidstaten op het stuk van bestuur, beheer, administratie en interne administratieve, economische en boekhoudkundige controle een onafhankelijke rechtspositie hebben, volgens welke zij met name beschikken over een vermogen, een begroting en een boekhouding die gescheiden zijn van die van de staat. 2. De infrastructuurbeheerder is verantwoordelijk voor zijn eigen beheer, bestuur en interne controle en neemt hierbij het heffings- en toewijzingskader en de specifieke regels die door de lidstaten zijn opgesteld in acht. (2 bis) De infrastructuurbeheerder beheert zijn eigen informatica-diensten, om ervoor te zorgen dat commercieel gevoelige informatie afdoende beschermd wordt. [Am. 51] (2 ter) De lidstaten zorgen er eveneens voor dat zowel de spoorwegondernemingen als de infrastructuurbeheerders, die niet volledig onafhankelijk van elkaar zijn, verantwoordelijk zijn voor hun eigen personeelsbeleid. [Am.52] Artikel 5 Beheer van spoorwegondernemingen volgens commerciële beginselen 1. De lidstaten stellen de spoorwegondernemingen in de gelegenheid hun activiteiten aan de markt aan te passen en deze te beheren onder verantwoordelijkheid van hun leidinggevende organen, ten einde doeltreffende en passende diensten te verlenen tegen de laagst mogelijke kosten met inachtneming van de vereiste kwaliteit van de dienstverlening. Ongeacht hun eigendomsstructuur, worden de spoorwegondernemingen beheerd volgens de beginselen die van toepassing zĳn op handelsvennootschappen, ook waar het gaat om de door de lidstaten aan de onderneming opgelegde openbare dienstverplichtingen (ODV) en de op dit gebied door de onderneming met de bevoegde autoriteiten van de staat afgesloten openbaredienstcontracten. 2. De spoorwegondernemingen stellen hun eigen activiteitenprogramma's vast, met inbegrip van de investerings- en financieringsplannen. Deze programma's zĳn gericht op het financiële evenwicht van de ondernemingen en op de verwezenlĳking van de overige doelstellingen op het gebied van technisch, commercieel en financieel beheer; daarnaast moeten in deze programma's de middelen worden vermeld om deze doelstellingen te bereiken. 3. In het licht van de door iedere lidstaat vastgestelde richtsnoeren voor het algemene beleid en met inachtneming van de nationale, eventueel meerjarige, plannen of contracten, met inbegrip van de investerings- en financieringsplannen, zijn de spoorwegondernemingen in het bijzonder vrij om: 4. Wanneer een lidstaat direct of indirect eigenaar is van een spoorwegonderneming of zeggenschap erover uitoefent, gaan zijn controlerechten niet verder dan de met het bestuur verband houdende rechten die het nationale vennootschapsrecht toekent aan de aandeelhouders van privaatrechtelijke naamloze vennootschappen. De in lid 3 bedoelde richtsnoeren voor het algemene beleid, die een lidstaat kan vaststellen voor ondernemingen in het kader van de uitoefening van het aandeelhouderstoezicht, mogen alleen van algemene aard zijn en doen geen afbreuk aan de specifieke bedrijfsbeslissingen van de bestuurders. AFDELING 2 Scheiding van het beheer van de infrastructuur en de vervoersactiviteit en van de verschillende soorten vervoersactiviteit Artikel 6 Transparante scheiding van rekeningen 1. De lidstaten zorgen ervoor, dat gescheiden verlies- en winstrekeningen en balansen worden opgesteld en gepubliceerd voor de activiteiten met betrekking tot de levering van vervoersdiensten door spoorwegondernemingen enerzijds, en voor de activiteiten betreffende het beheer van de spoorweginfrastructuur anderzijds. Overheidsmiddelen die voor een van deze twee activiteiten worden verstrekt, mogen niet worden overgedragen naar de andere activiteit. 2. De lidstaten kunnen voorts bepalen, dat deze scheiding tot uitdrukking komt in het bestaan van afzonderlijke afdelingen binnen eenzelfde onderneming of dat de infrastructuur en de vervoersdiensten door afzonderlijke entiteiten worden beheerd , teneinde te zorgen voor de ontwikkeling van concurrentie, de voortzetting van investeringen en de kosten-efficiëntie van de door de spoorwegsector geleverde diensten . 3. De lidstaten zorgen ervoor, dat voor de bedrijfsactiviteiten met betrekking tot de exploitatie van hun goederenvervoersdiensten enerzijds en voor de activiteiten in verband met de exploitatie van personenvervoersdiensten anderzijds, afzonderlijke winst- en verliesrekeningen, alsmede balansen worden opgesteld en gepubliceerd. Openbare financiële middelen voor activiteiten die betrekking hebben op het verrichten van vervoersdiensten in het kader van een opdracht van openbare dienst, moeten voor elk openbaredienstcontract afzonderlijk in de desbetreffende rekeningen worden opgevoerd en mogen niet worden overgedragen naar activiteiten met betrekking tot andere vervoersdiensten of andere bedrijfsactiviteiten. 4. De wijze waarop Om volledige transparantie van de infrastructuurkosten te waarborgen, worden de boekhoudingen van de verschillende in de leden 1 en 3 bedoelde activiteiten gevoerd op een wijze die moet het mogelijk maken maakt toe te zien op het verbod op de overdracht van openbare financiële middelen van het ene activiteitengebied naar het andere de naleving van deze leden en op het gebruik van inkomsten uit infrastructuurheffingen, overschotten uit andere commerciële activiteiten van en aan de infrastructuurbeheerder ter beschikking gestelde openbare en private financiering . De inkomsten van de infrastructuurbeheerder mogen onder geen enkele voorwaarde worden gebruikt door een spoorwegonderneming of een instantie of een bedrijf dat een meerderheidsbelang in een spoorwegonderneming heeft, aangezien dit zijn marktpositie kan versterken of hem in staat kan stellen economische voordelen te realiseren ten opzichte van andere spoorwegondernemingen Dit artikel verhindert niet, onder toezicht uitgeoefend door de in artikel 55 bedoelde toezichthoudende instantie, dat het door de instantie of bedrijf met een meerderheidsbelang in de spoorwegonderneming ter beschikking gestelde kapitaal aan de infrastructuurbeheerder wordt terugbetaald, inclusief marktconforme interesten. [Am. 53] Artikel 7 Onafhankelijkheid van de essentiële taken van de infrastructuurbeheerder 1. De lidstaten zorgen ervoor dat de in bijlage II vermelde in artikel 3, lid 3 omschreven taken die voor eerlijke en niet-discriminerende toegang tot de infrastructuur bepalend zijn, worden toevertrouwd aan instanties of ondernemingen die zelf geen spoorvervoersdiensten verlenen. Aangetoond moet worden dat deze doelstelling is bereikt, ongeacht de organisatiestructuur. Bij het beheer van het verkeer op het spoorwegnetwerk is een doeltreffende samenwerking tussen de spoorwegondernemingen en de infrastructuurbeheerders evenwel van essentieel belang. Bijlage II kan in het licht van de opgedane ervaringen worden gewijzigd overeenkomstig de in artikel 60 bedoelde procedure. De lidstaten kunnen de spoorwegondernemingen of elke andere instantie evenwel belasten met de verantwoordelijkheid bij te dragen tot de ontwikkeling van de spoorweginfrastructuur , bijvoorbeeld door middel van investeringen, onderhoud en financiering. 2. Is de infrastructuurbeheerder in juridisch of organisatorisch opzicht of wat de besluitvorming betreft, niet onafhankelijk van de spoorwegondernemingen, dan worden de in hoofdstuk IV, afdelingen 3 en 4 beschreven taken verricht door respectievelijk een tariferingsinstantie en een toewijzingsinstantie die in juridisch en organisatorisch opzicht en wat de besluitvorming betreft onafhankelijk zijn van de spoorwegondernemingen. 3. De verwijzingen in de bepalingen van hoofdstuk IV, afdelingen 2 en 3, naar de essentiële taken van een infrastructuurbeheerder zijn van toepassing op de respectieve bevoegdheden van de tariferingsinstantie of de toewijzingsinstantie. (3 bis) Uiterlijk op 31 december 2012 presenteert de Commissie een voorstel voor een richtlijn houdende bepalingen betreffende de scheiding van infrastructuurbeheer en exploitatie van vervoersdiensten, alsmede een voorstel voor het openen van de binnenlandse markt voor het vervoer van passagiers over het spoor dat geen afbreuk doet aan de kwaliteit van de spoorvervoersdiensten en ODV veilig stelt. [Am. 54 en 137] AFDELING 3 Financiële sanering Artikel 8 Gezonde financiering van de infrastructuurbeheerder 1. De lidstaten ontwikkelen de nationale spoorweginfrastructuur waarbij zij, zo nodig, de algemene behoeften van de Unie in aanmerking nemen. Hiertoe publiceren zij uiterlijk ... (21) en na overleg met alle betrokken partijen, in het bijzonder met de werknemers- en werkgeversorganisaties van de bedrijfstak en met de vertegenwoordigers van de gebruikers, een meerjarenplan voor de ontwikkeling van de spoorweginfrastructuur om aan de toekomstige mobiliteitsbehoeften te voldoen, dat is gebaseerd op een gezonde en duurzame financiering van het spoorwegsysteem. De strategie bestrijkt een periode van ten minste vijf zeven jaar en is hernieuwbaar. 2. Indien de inkomsten niet volstaan om de financiële behoeften van de infrastructuurbeheerder te dekken, verstrekken de lidstaten , onverminderd het heffingskader van de artikelen 31 en 32 van deze richtlijn en met inachtneming van de artikelen 93, 107 en 108 VWEU, de infrastructuurbeheerder financiële middelen die voldoende zijn in verhouding tot zijn taken, de omvang van de infrastructuur en de financiële behoeften, in het bijzonder om nieuwe investeringen te dekken. 3. In het kader van het door de overheid vastgestelde algemene beleid, en rekening houdend met het in lid 1 bedoelde meerjarenplan voor de ontwikkeling van de spoorweginfrastructuur, stelt de infrastructuurbeheerder een bedrijfsplan vast dat ook investerings- en financiële programma's bevat. Het plan moet zodanig worden opgesteld, dat wordt gewaarborgd dat gebruik, aanbod en ontwikkeling van de infrastructuur optimaal en efficiënt zijn, en tevens een financieel evenwicht wordt bereikt en in de middelen voor de verwezenlijking van deze doelstellingen wordt voorzien. De infrastructuurbeheerder zorgt ervoor, dat de aanvragers op niet-discriminerende wijze worden geraadpleegd wat de voorwaarden voor toegang en gebruik, alsmede de aard, de terbeschikkingstelling en de ontwikkeling van de infrastructuur betreft, voordat het bedrijfsplan investeringsplan wordt goedgekeurd. De in artikel 55 bedoelde toezichthoudende instantie brengt een niet-bindend advies uit over de mate waarin vraag of het bedrijfsplan bijdraagt tot de verwezenlijking van deze doelstellingen tussen de aanvragers discrimineert . 4. De lidstaten zorgen ervoor dat, onder normale zakelijke omstandigheden en over een periode van niet meer dan drie jaar in de boeken van een de infrastructuurbeheerder over een periode van niet meer dan twee jaar de inkomsten uit infrastructuurrechten, overschotten uit andere commerciële activiteiten , niet-terugbetaalbare private subsidies en overheidsfinanciering , waaronder begrepen voorschotten van de staat, indien van toepassing , enerzijds en infrastructuuruitgaven , inclusief duurzame financiering van de vernieuwing van voorzieningen op de lange termijn, anderzijds, waar passend in evenwicht zijn. [Am. 55] Onverminderd de eventuele doelstelling op lange termijn dat voor alle takken van vervoer de infrastructuurkosten worden gedekt door de gebruiker op basis van een eerlijke en niet-discriminerende concurrentie tussen de onderscheidene takken, wanneer het spoorwegvervoer concurrerend is met andere takken van vervoer, kan een lidstaat in het kader van de heffingsregeling van de artikelen 31 en 32 van de infrastructuurbeheerder verlangen, dat zijn begroting zonder overheidsfinanciering sluitend is. Artikel 9 Transparante schuldverlichting 1. Onverminderd de regels van de Unie inzake staatssteun en overeenkomstig de artikelen 93, 107 en 108 VWEU, voeren de lidstaten passende mechanismen in om de schuldenlast van spoorwegondernemingen die eigendom zijn van of worden gecontroleerd door de staat te helpen terugbrengen tot een niveau dat geen belemmering vormt voor een gezond financieel beheer, en om de financiële situatie van die ondernemingen te saneren. 2. Met het oog op het bedoelde in lid 1 verlangen de lidstaten dat binnen de boekhouding van deze ondernemingen een afzonderlĳke schulddelgingsdienst wordt ingesteld. Alle leningen van de onderneming ter financiering van investeringen en ter dekking van overschrĳdingen van exploitatie-uitgaven welke het gevolg zĳn van activiteiten op het gebied van het spoorwegvervoer of van het beheer van de spoorweginfrastructuur, kunnen bĳ de passiva van deze dienst worden geboekt, totdat de schuld is afgelost. De schulden uit activiteiten van dochterondernemingen kunnen niet in aanmerking worden genomen. 3. De leden 1 en 2 zijn niet van toepassing op de schulden en intresten op schulden die de ondernemingen hebben aangegaan na ... * (22) 15 maart 2001 of, voor de lidstaten die na 15 maart 2001 tot de Unie zijn toegetreden, na de datum van toetreding tot de Unie de inwerkingtreding van deze richtlijn . [Am. 56] AFDELING 4 Toegang tot de spoorweginfrastructuur en diensten Artikel 10 Voorwaarden voor de toegang tot de spoorweginfrastructuur 1. Spoorwegondernemingen die onder het toepassingsgebied van deze richtlijn vallen, krijgen onder eerlijke, niet-discriminerende en transparante voorwaarden toegang tot de infrastructuur in de lidstaten met het oog op de exploitatie van alle goederenvervoersdiensten. Hieronder is begrepen de spoortoegang tot havens. 2. De spoorwegondernemingen die onder het toepassingsgebied van deze richtlijn vallen, krijgen recht op toegang tot de infrastructuur van alle lidstaten met het oog op de exploitatie van internationale passagiersvervoersdiensten. Bij een internationale passagiersvervoerdienst hebben de spoorwegondernemingen het recht op het internationale traject passagiers te laten instappen op elk station en hen te laten uitstappen op een ander station, ook wanneer die in dezelfde lidstaat liggen. Het recht van toegang tot de infrastructuur van de lidstaten waar het aandeel van het internationale passagiersvervoer per spoor groter is dan de helft van de omzet in het reizigerssegment van de spoorwegondernemingen in die lidstaat, wordt uiterlijk op 31 december 2011 verleend. Na een verzoek van de betrokken bevoegde autoriteiten en/of belangstellende spoorwegondernemingen bepaalt of bepalen de in artikel 55 bedoelde toezichthoudende instantie of instanties of het het hoofddoel van de dienst is, passagiers tussen stations in verschillende lidstaten te vervoeren. In geen geval mogen de voorwaarden voor de toegang tot de spoorweginfrastructuur leiden tot de onmogelijkheid voor de passagiers tot het verkrijgen van informatie en het kopen van een vervoerbewijs om van de ene naar de andere plaats te reizen, ongeacht hoeveel exploitanten van spoorvervoer geheel of gedeeltelijk de passagiersvervoersdiensten tussen die twee plaatsen verlenen. [Am. 57] De Commissie kan stelt op basis van de ervaring die is opgedaan door de toezichthoudende instanties uiterlijk ... (23) uitvoeringsmaatregelen vaststellen vast , waarin de voor de toepassing van dit lid te volgen procedure en criteria nader worden bepaald. Deze maatregelen, die tot doel hebben de eenvormige tenuitvoerlegging van deze richtlijn te verzekeren, worden als uitvoeringshandelingen vastgesteld overeenkomstig de onderzoeksprocedure als bedoeld in artikel 64, lid 3. [Am. 58] Artikel 11 Beperking van het recht op toegang en van het recht passagiers te laten in- en uitstappen 1. De lidstaten kunnen het in artikel 10 bedoelde toegangsrecht beperken op verbindingen tussen een vertrekpunt en een bestemming waarvoor een of meer openbaredienstcontracten in overeenstemming met het geldende Unierecht zijn gesloten. Deze beperking mag niet tot gevolg hebben, dat het recht op het internationale traject passagiers te laten instappen op elk station en hen te laten uitstappen op een ander station, ook wanneer die in dezelfde lidstaat liggen, wordt beperkt, behalve wanneer de uitoefening van dit recht het economische evenwicht van een openbaredienstcontract in gevaar zou brengen. 2. Of het economische evenwicht van een openbaredienstcontract al dan niet in gevaar komt, wordt door de in artikel 55 bedoelde toezichthoudende instantie of instanties bepaald op basis van een objectieve economische analyse aan de hand van vooraf vastgestelde criteria, op verzoek van een van de volgende partijen: De bevoegde autoriteiten en de spoorwegondernemingen die de openbare diensten verrichten, delen aan de bevoegde toezichthoudende instantie de informatie mee die redelijkerwijs nodig is om tot een besluit te komen. De toezichthoudende instantie onderzoekt de verstrekte informatie en pleegt daarbij, indien nodig, overleg met alle betrokken partijen; binnen een vooraf bepaalde redelijke termijn, en stelt, in ieder geval binnen twee maanden een maand na ontvangst van alle relevante informatie, de klacht het in lid 2 bedoelde verzoek , stelt zij de betrokken partijen in kennis van haar met redenen omklede besluit. [Am. 59] 3. De toezichthoudende instantie deelt de gronden voor haar besluit mee en vermeldt de termijn waarbinnen, en de voorwaarden waaronder de volgende instanties om een herziening van dat besluit kunnen verzoeken: 4. De Commissie kan stelt op basis van de ervaring die is opgedaan door de toezichthoudende instanties uiterlijk ... (24) 18 maanden na de inwerkingtreding van deze richtlijn uitvoeringsmaatregelen vaststellen vast , waarin de voor de toepassing van de leden 1, 2 en 3 van dit artikel te volgen procedure en criteria nader worden bepaald. Deze maatregelen, bedoeld om de eenvormige tenuitvoerlegging van deze richtlijn te verzekeren, worden als uitvoeringshandelingen vastgesteld overeenkomstig de onderzoeksprocedure als bedoeld in artikel 64, lid 3. [Am. 60] 5. De lidstaten kunnen tevens het recht passagiers te laten in- en uitstappen op stations in dezelfde lidstaat op het traject van een internationale passagiersvervoerdienst beperken wanneer een exclusief recht voor het vervoer van passagiers tussen deze stations is toegekend uit hoofde van een concessiecontract dat vóór 4 december 2007 is gegund op basis van een eerlijke op concurrentie stoelende aanbestedingsprocedure en overeenkomstig de toepasselijke beginselen van het Unierecht. Deze beperking kan gelden gedurende de oorspronkelijke duur van het contract, of 15 jaar, naargelang welk tijdsbestek het kortst is. 6. De lidstaten zorgen ervoor, dat de in leden 1 en 2, 3 en 5 bedoelde beslissingen rechterlijk kunnen worden getoetst. Artikel 12 Heffing op spoorwegondernemingen die passagiersvervoersdiensten verrichten 1. Onverminderd artikel 11, lid 2, kunnen de lidstaten, onder de in dit artikel bepaalde voorwaarden, de voor het spoorwegvervoer van passagiers bevoegde autoriteit toestaan, een heffing op te leggen aan spoorwegondernemingen die passagiersvervoersdiensten verrichten, voor de exploitatie van onder de rechtsbevoegdheid van deze autoriteit vallende trajecten die tussen twee stations in die lidstaat worden geëxploiteerd. In dat geval worden spoorwegondernemingen die binnenlandse of internationale passagiersvervoersdiensten over het spoor verrichten, aan dezelfde heffing voor de exploitatie van die trajecten die onder de rechtsbevoegdheid van die autoriteit vallen, onderworpen. 2. De heffing is bedoeld om deze autoriteit te compenseren voor ODV vervat in openbaredienstcontracten die in overeenstemming met het Unierecht zijn gegund. De opbrengst uit deze heffing betaald als compensatie mag niet hoger zijn dan nodig is om het geheel of een deel van de kosten van de desbetreffende ODV, rekening houdend met de opbrengsten alsmede met een redelijke winst uit de uitvoering van die ODV, te dekken. 3. De heffing wordt opgelegd in overeenstemming met het Unierecht , en neemt met name de beginselen van billijkheid, transparantie, non-discriminatie en evenredigheid, in het bijzonder tussen de gemiddelde prijs van de dienst aan de passagier en de hoogte van de heffing, in acht. Het totaal van de ingevolge dit lid opgelegde heffingen mag de economische levensvatbaarheid van de passagiersvervoerdienst over het spoor waarvoor zij worden opgelegd, niet in gevaar brengen. 4. De betrokken autoriteiten houden de nodige gegevens bij, om ervoor te zorgen dat de oorsprong van de heffingen en het gebruik dat ervan wordt gemaakt, kan worden achterhaald. De lidstaten verschaffen de Commissie deze informatie. De Commissie maakt een vergelijkende analyse van de methoden voor het vastleggen van de hoogte van de heffingen in de lidstaten, om te komen tot een uniforme methode voor het berekenen van de hoogte van de heffingen. [Am. 61] Artikel 13 Voorwaarden voor de toegang tot diensten 1. De infrastructuurbeheerders leveren alle spoorwegondernemingen hebben op een niet-discriminerende basis recht op het in bijlage III, punt 1, vastgestelde minimumtoegangspakket. 2. Aanbieders van dienstvoorzieningen geven alle spoorwegondernemingen toegang, waaronder toegang tot het spoor, tot de in bijlage III, punt 2 bedoelde voorzieningen, en tot de in deze voorzieningen geleverde diensten op een niet-discriminerende wijze onder het in artikel 56 bedoelde toezicht van de toezichthoudende instantie . Wanneer de exploitant van de een in bijlage III, punt 2, bedoelde dienstvoorziening behoort tot een onderneming of entiteit die ook actief is en over een machtspositie beschikt op tenminste één van de markten voor spoorwegvervoersdiensten waarvoor de voorziening wordt gebruikt, is de exploitant op zodanige wijze georganiseerd, dat hij juridisch, organisatorisch en wat de besluitvorming aangaat, onafhankelijk is van deze onderneming of entiteit. De exploitant van een dienstvoorziening en deze onderneming of entiteit houden afzonderlijke boekhoudingen, met inbegrip van afzonderlijke balansen en winst- en verliesrekeningen. De verzoeken van de spoorwegondernemingen om toegang tot de dienstvoorziening worden binnen een door de nationale toezichthoudende instantie vastgestelde termijn beantwoord en mogen slechts worden afgewezen, wanneer er levensvatbare alternatieven zijn die hen in staat stellen, de betrokken goederen- of passagiersdienst op hetzelfde traject onder economisch aanvaardbare voorwaarden te exploiteren. Wanneer de exploitant van de dienstvoorziening een verzoek om toegang tot zijn dienstvoorziening afwijst, is hij verplicht een economisch en technisch levensvatbaar alternatief voor te stellen en zijn weigering schriftelijk te motiveren. Dit houdt voor de exploitant van de dienstvoorziening niet de verplichting in om te investeren in middelen of voorzieningen teneinde aan alle verzoeken van spoorwegondernemingen tegemoet te kunnen komen. Wanneer de exploitant van de dienstvoorziening een conflict vaststelt tussen verschillende verzoeken, tracht hij die verzoeken zo goed mogelijk met elkaar te verzoenen. Wanneer geen levensvatbaar alternatief beschikbaar is en het op basis van aantoonbare behoeften onmogelijk is aan alle verzoeken om capaciteit voor de betrokken voorziening tegemoet te komen, neemt de in artikel 55 bedoelde toezichthoudende instantie uit eigen beweging of op grond van een klacht van een indiener van een verzoek de nodige maatregelen , met inachtneming van de behoeften van alle betrokken partijen, om ervoor te zorgen, dat een passend deel van de capaciteit wordt voorbehouden aan andere spoorwegondernemingen dan die welke deel uitmaken van de onderneming of de entiteit waartoe de exploitant van de voorziening ook behoort. Nieuwe voorzieningen en technische installaties die specifiek voor een nieuw type rollend materieel voor hogesnelheidsverkeer zijn ontworpen, zoals bedoeld in Beschikking 2008/232/EG van de Commissie van 21 februari 2008 betreffende de technische specificatie inzake interoperabiliteit van het subsysteem van het trans-Europese hogesnelheidsspoorwegsysteem (25) , kunnen gedurende een periode van vijf tien jaar vanaf de start van de exploitatie worden voorbehouden voor één spoorwegonderneming. Wanneer de dienstvoorziening gedurende ten minste twee opeenvolgende jaren één jaar niet is gebruikt en spoorwegondernemingen aan de exploitant van de voorziening hun belangstelling te kennen hebben gegeven op basis van aantoonbare behoeften , biedt de eigenaar de exploitatie van de voorziening aan voor leasing of verhuring voor activiteiten die met de spoorwegsector verband houden, tenzij de exploitant van deze voorziening aantoont dat de voorziening onderworpen is aan een transformatieproces dat het gebruik ervan door een spoorwegonderneming in de weg staat . 3. Indien de infrastructuurbeheerder exploitant van de dienst een van de in bijlage III, punt 3, als „aanvullende diensten” vermelde diensten aanbiedt, verricht hij deze op verzoek op niet-discriminerende wijze aan een spoorwegonderneming. 4. De spoorwegondernemingen mogen de infrastructuurbeheerder of andere leveranciers exploitanten van dienstvoorzieningen om een bijkomende reeks in bijlage III, punt 4, opgenomen „ondersteunende diensten” verzoeken. De infrastructuurbeheerder is niet verplicht deze diensten te verlenen. 5. Bijlage III kan in het licht van de opgedane ervaring worden gewijzigd overeenkomstig de in artikel 60 bedoelde procedure . [Am. 62 en 162] AFDELING 5 Grensoverschrijdende overeenkomsten Artikel 14 Algemene beginselen inzake grensoverschrijdende overeenkomsten 1. Alle bepalingen in grensoverschrijdende overeenkomsten tussen De lidstaten die discrimineren tussen zorgen ervoor dat er in de grensoverschrijdende overeenkomsten die zij afsluiten, geen sprake is van discriminatie tegen bepaalde spoorwegondernemingen of die van beperking van de vrijheid van de spoorwegondernemingen beperken om grensoverschrijdende diensten te exploiteren , worden hierbij opgeschort . [Am. 63] De Commissie wordt in kennis gesteld van deze overeenkomsten. De Commissie onderzoekt of deze overeenkomsten aan deze richtlijn voldoen en beslist overeenkomstig de in artikel 64, lid 2, bedoelde adviesprocedure, of de betrokken overeenkomsten verder mogen worden toegepast. De Commissie deelt haar besluit aan het Europees Parlement, de Raad en de lidstaten mede. 2. Onverminderd de bevoegdheidsverdeling tussen de Unie en de lidstaten, vallen de onderhandelingen over en de tenuitvoerlegging van grensoverschrijdende overeenkomsten tussen de lidstaten en derde landen, overeenkomstig het Unierecht onder een samenwerkingsprocedure tussen de lidstaten en de Commissie. De Commissie kan uitvoeringsmaatregelen vaststellen tot nadere bepaling van de voor de toepassing van dit lid te volgen om de voorschriften van de in de eerste alinea genoemde samenwerkings procedure te specificeren . Deze uitvoerings maatregelen, bedoeld om de eenvormige tenuitvoerlegging van deze richtlijn te verzekeren, worden vastgesteld als uitvoeringshandelingen overeenkomstig artikel 63, lid 3, vastgesteld als uitvoeringsbesluiten de in artikel 64, lid 2, bedoelde adviesprocedure . [Am. 64] AFDELING 6 Toezichthoudende rol van de Commissie Artikel 15 Reikwijdte van het markttoezicht 1. De Commissie treft de nodige maatregelen voor het toezicht op de technische , sociale en economische omstandigheden en de marktontwikkelingen , inclusief de ontwikkeling van de werkgelegenheid, alsmede de naleving van het desbetreffende Unierecht binnen het Europese spoorvervoer. 2. De Commissie betrekt in dit kader vertegenwoordigers van de lidstaten , inclusief vertegenwoordigers van de in artikel 55 bedoelde toezichthoudende instanties, en van de betrokken sectoren, met inbegrip van de betrokken lokale en regionale autoriteiten, de sociale partners en de gebruikers van de spoorsector , nauw bij haar werkzaamheden, zodat zij beter in staat zijn, toezicht te houden op de ontwikkelingen in de spoorwegsector en de evolutie van de markt, de effecten van de aangenomen maatregelen te beoordelen en de impact van de door de Commissie voorgenomen maatregelen te analyseren. De Commissie betrekt waar passend ook het Europees Spoorwegbureau . 3. De Commissie ziet toe op het gebruik van de netten en de ontwikkeling van de kadervoorwaarden in de spoorwegsector, met name de heffingen op het gebruik van infrastructuur, capaciteitstoewijzing, investeringen in spoorweginfrastructuur, ontwikkelingen inzake de prijzen en de kwaliteit van de spoorvervoersdiensten, vervoersdiensten op grond van openbaredienstcontracten, vergunningverlening , de mate van de marktopenstelling, de arbeids- en sociale omstandigheden en de mate van harmonisatie , met name op het gebied van sociale rechten, die tussen en binnen de lidstaten tot stand komt. Zij zorgt voor actieve samenwerking tussen de bevoegde toezichthoudende instanties in de lidstaten. 4. De Commissie rapporteert regelmatig om de twee jaar aan het Europees Parlement en de Raad over: 5. Met het oog op het markttoezicht door de Commissie delen de lidstaten jaarlijks de volgende en in bijlage IV genoemde inlichtingen, alsmede andere door de Commissie gevraagde gegevens mee; Bijlage IV kan in het licht van de opgedane ervaringen worden gewijzigd om de voor het toezicht op de spoormarkt vereiste informatie te actualiseren, overeenkomstig de in artikel 60 artikel 60 bis bedoelde procedure. [Am. 65] HOOFDSTUK III VERLENEN VAN VERGUNNINGEN AAN SPOORWEGONDERNEMINGEN AFDELING 1 Instantie verantwoordelijk voor het verlenen van vergunningen Artikel 16 Instantie die vergunningen verleent aan spoorwegondernemingen Elke lidstaat wijst de instantie aan die voor het verlenen van vergunningen en voor het uitvoeren van de verplichtingen uit hoofde van dit hoofdstuk verantwoordelijk is. De aangewezen instantie verricht zelf geen spoorwegvervoersdiensten en is onafhankelijk van ondernemingen of entiteiten die wel zulke diensten verrichten. AFDELING 2 Voorwaarden voor het verkrĳgen van een vergunning Artikel 17 Algemene vereisten 1. De spoorwegondernemingen hebben het recht een vergunning aan te vragen in de lidstaat waar zĳ gevestigd zĳn , mits die lidstaat of de onderdanen van de lidstaten in totaal voor meer dan 50 % eigenaar zijn van die spoorwegondernemingen en er direct of indirect door middel van een of meer tussenondernemingen, daadwerkelijke zeggenschap over uitoefenen, tenzij een overeenkomst met een derde land waarbij de Unie partij is, anders bepaalt. 2. De lidstaten verlenen noch verlengen een vergunning wanneer niet aan de voorwaarden van dit hoofdstuk is voldaan. 3. De spoorwegondernemingen die aan de uit hoofde van dit hoofdstuk opgelegde voorwaarden voldoen, zĳn gerechtigd een vergunning te ontvangen. 4. De spoorwegondernemingen mogen de onder dit hoofdstuk vallende spoorvervoersdiensten alleen verrichten, indien zij daartoe over de gepaste vergunning beschikken. Deze vergunning op zich geeft evenwel geen toegang tot de spoorweginfrastructuur. 5. De Commissie kan stelt uitvoeringsmaatregelen vast stellen waarin de voor de toepassing van dit artikel te volgen procedure nader wordt omschreven, met inbegrip van het gebruik de procedurevoorschriften worden gespecificeerd die moeten worden nageleefd voor de afgifte van vergunningen en de vaststelling van een gemeenschappelijk model voor de vergunning, overeenkomstig de voorschriften in afdeling 2 . Deze uitvoerings maatregelen, bedoeld om de eenvormige tenuitvoerlegging van deze richtlijn te verzekeren, worden vastgesteld als uitvoeringshandelingen overeenkomstig artikel 63, lid 3, vastgesteld als uitvoeringsbesluiten de in artikel 64, lid 2, bedoelde adviesprocedure. [Am. 66] Artikel 18 Voorwaarden voor het verkrijgen van een vergunning Een spoorwegonderneming moet, vóór het begin van haar activiteiten, ten aanzien van de vergunningverlenende autoriteiten van de betrokken lidstaat kunnen aantonen dat zĳ te allen tĳde kan voldoen aan bepaalde, in de artikelen 19 tot en met 22 genoemde eisen inzake goede naam, financiële draagkracht en beroepsbekwaamheid, alsmede dekking van haar wettelĳke aansprakelĳkheid. Hiertoe verstrekt de onderneming die een vergunning aanvraagt alle relevante inlichtingen. Artikel 19 Eisen inzake goede naam De lidstaten stellen de voorwaarden vast, waaronder aan het vereiste inzake goede naam is voldaan, teneinde te waarborgen, dat de vergunningaanvragende spoorwegonderneming of de bestuurders ervan: Artikel 20 Eisen inzake financiële draagkracht 1. Aan de eisen inzake financiële draagkracht is voldaan indien de vergunningaanvragende spoorwegonderneming kan aantonen dat zĳ gedurende een periode van 12 maanden haar op realistische onderstellingen gebaseerde, bestaande en potentiële verbintenissen kan nakomen. De vergunningverlenende autoriteiten onderzoeken de financiële draagkracht aan de hand van de jaarrekeningen van de spoorwegonderneming en, voor ondernemingen die een vergunning aanvragen en deze jaarrekeningen niet kunnen overleggen, aan de hand van de jaarbalans . [Am. 68] 2. Hiertoe verstrekt de aanvrager van een vergunning ten minste de gegevens vermeld in bĳlage V. gedetailleerde gegevens over het volgende : 3. De vergunningverlenende autoriteit beschouwt een aanvragende onderneming niet als financieel voldoende draagkrachtig, als aanzienlĳke achterstallige bedragen aan belastingen of sociale bĳdragen uit hoofde van de activiteit van de onderneming zĳn verschuldigd. [Am. 70] 4. De vergunningverlenende autoriteit kan in het bijzonder de overlegging van een deskundigenrapport en van passende documenten van een bank, een openbare spaarkas, een financieel commissaris of een beëdigd accountant eisen. Deze documenten dienen gegevens over de in lid 2, onder a) tot f), van dit artikel genoemde elementen te bevatten. [Am. 71] Bijlage V kan in het licht van de opgedane ervaring worden gewijzigd overeenkomstig de in artikel 60 bedoelde procedure . [Am. 72] Artikel 21 Eisen inzake beroepsbekwaamheid Aan de eisen inzake beroepsbekwaamheid is voldaan, indien de vergunningaanvragende spoorwegonderneming kan aantonen, dat zij beschikt of zal beschikken over een bestuurlijke organisatie die de nodige kennis of ervaring bezit om de operationele controle en het toezicht op de in de vergunning omschreven activiteiten op veilige en betrouwbare wijze te kunnen uitoefenen. De onderneming toont op het moment van de aanvraag ook aan dat zij in het bezit is van een veiligheidscertificaat als gedefinieerd in artikel 10 van Richtlijn 2004/49/EG . [Am. 73] Artikel 22 Eisen inzake burgerlijke aansprakelijkheid Onverminderd hoofdstuk III van Verordening (EG) nr. 1371/2007 van het Europees Parlement en de Raad, van 23 oktober 2007 betreffende de rechten en verplichtingen van reizigers in het treinverkeer (27) , dient een spoorwegonderneming in overeenstemming met de nationale en internationale wetgeving, voldoende verzekerd te zijn voor of dient hij te beschikken over voldoende tegen marktvoorwaarden verstrekte garanties ter dekking van haar aansprakelijkheid bij ongeval, met name ten aanzien van vracht, post en derden. De hoogte van de als voldoende te beschouwen dekking kan uiteenlopen naargelang de specifieke kenmerken van de diensten, met name voor spoorwegactiviteiten voor culturele of historische doeleinden die op het spoorwegnetwerk plaatsvinden ten behoeve van het algemene publiek . [Am. 140] AFDELING 3 Geldigheidstermĳn van de vergunning Artikel 23 Ruimtelijke en tijdelijke geldigheid 1. Een vergunning geldt voor het gehele grondgebied van de Unie. 2. Een vergunning blĳft geldig, zolang de spoorwegonderneming aan de in dit hoofdstuk vervatte verplichtingen voldoet. De vergunningverlenende autoriteiten kunnen evenwel bepalen dat de vergunning regelmatig aan een nieuw onderzoek wordt onderworpen. Indien dat het geval is, gebeurt dat onderzoek tenminste om de vijf jaar. 3. Bĳzondere bepalingen betreffende het schorsen of intrekken van de vergunning kunnen in de vergunning zelf zĳn vervat. Artikel 24 Tijdelijke vergunning, schorsing en goedkeuring 1. Indien er ernstige twĳfel bestaat over de naleving van de in de afdelingen 2 en 3 van dit hoofdstuk, in het bĳzonder de in artikel 18, vervatte verplichtingen door een spoorwegonderneming waaraan een vergunning is verleend, kunnen de vergunningverlenende autoriteiten te allen tĳde nagaan of aan deze verplichtingen wordt voldaan. De vergunningverlenende autoriteiten schorsen de vergunning of trekken deze in wanneer zĳ constateren dat de spoorwegonderneming niet langer aan de verplichtingen voldoet. 2. Wanneer een vergunningverlenende autoriteit van een lidstaat constateert dat er ernstige twijfel bestaat over de naleving van de in dit hoofdstuk vervatte verplichtingen door een spoorwegonderneming waaraan de autoriteit van een andere lidstaat een vergunning heeft verleend, stelt zij deze autoriteit daarvan onverwijld in kennis. 3. Onverminderd het bepaalde in lid 1, kunnen de vergunningverlenende autoriteiten in gevallen waarin de vergunning is geschorst of ingetrokken wegens niet-nakoming van de verplichtingen inzake financiële draagkracht, een tĳdelĳke vergunning verlenen voor de periode waarin de spoorwegonderneming wordt gereorganiseerd, op voorwaarde dat de veiligheid niet in gevaar komt. De tĳdelĳke vergunning is echter slechts geldig gedurende een periode van maximaal zes maanden te rekenen vanaf de datum van toekenning. 4. Wanneer een spoorwegonderneming haar activiteiten gedurende zes maanden heeft gestaakt of binnen de zes maanden na het verkrĳgen van een vergunning geen exploitatie is begonnen, kunnen de vergunningverlenende autoriteiten beslissen dat de vergunning opnieuw ter goedkeuring moet worden voorgelegd of moet worden geschorst. Wanneer met de exploitatie wordt begonnen, kan de spoorwegonderneming verzoeken om een langere termĳn, waarbĳ rekening wordt gehouden met het specifieke karakter van de verrichte diensten. 5. Ten aanzien van een spoorwegonderneming kunnen de vergunningverlenende autoriteiten beslissen, dat de vergunning opnieuw ter goedkeuring moet worden voorgelegd bĳ een wĳziging die invloed heeft op de rechtssituatie van de onderneming en meer bepaald in geval van fusie of bedrĳfsovername. De betrokken spoorwegonderneming mag de exploitatie voortzetten, tenzĳ de vergunningverlenende autoriteiten besluiten dat de veiligheid in gevaar komt. In dat geval moet daarvan opgave van de redenen worden gedaan. 6. Wanneer een spoorwegonderneming haar activiteiten ingrĳpend wil wĳzigen of uitbreiden, wordt de vergunning aan de vergunningverlenende autoriteit voorgelegd met het oog op een nieuw onderzoek. 7. De vergunningverlenende autoriteiten kunnen een spoorwegonderneming waartegen een rechtsvordering wegens insolventie of een soortgelĳke procedure is ingesteld, haar vergunning niet laten behouden, wanneer zĳ ervan overtuigd zĳn dat er geen realistische vooruitzichten zĳn op een bevredigende financiële reorganisatie binnen een redelĳke termĳn. 8. Wanneer een vergunningverlenende autoriteit een vergunning heeft verleend, geschorst, ingetrokken of aangepast, stelt de betrokken lidstaat de Commissie onverwijld hiervan in kennis. De Commissie brengt de andere lidstaten onmiddellijk op de hoogte. Artikel 25 Procedure voor het verlenen van vergunningen 1. De procedures voor het verlenen van vergunningen worden bekendgemaakt door de betrokken vergunningverlenende autoriteiten, die het Europees Spoorwegbureau daarvan in kennis stellen. 2. De vergunningverlenende autoriteiten besluiten zo spoedig mogelĳk, en uiterlĳk drie maanden nadat alle vereiste inlichtingen, meer bepaald de gegevens vermeld in bĳlage V, zĳn verstrekt, over een aanvraag voor een vergunning. De vergunningverlenende autoriteiten houden rekening met alle beschikbare gegevens en delen hun besluit onverwijld mee aan de spoorwegonderneming die de aanvraag heeft ingediend. Een afwĳzing wordt met redenen omkleed. 3. De lidstaten waarborgen, dat de besluiten van de vergunningverlenende autoriteiten onderworpen zĳn aan rechterlĳke toetsing. HOOFDSTUK IV HEFFING VAN RECHTEN VOOR HET GEBRUIK VAN SPOORWEGINFRASTRUCTUUR EN TOEWIJZING VAN INFRASTRUCTUURCAPACITEIT AFDELING 1 Algemene beginselen Artikel 26 Effectief gebruik van infrastructuurcapaciteit De lidstaten zien erop toe, dat de heffings- en capaciteitstoewijzingsregelingen voor spoorweginfrastructuur voldoen aan de in deze richtlijn vervatte beginselen om aldus de infrastructuurbeheerder in staat te stellen, de beschikbare infrastructuurcapaciteit op de markt te brengen en zo effectief mogelijk te benutten. Artikel 27 Netverklaring 1. De infrastructuurbeheerder stelt na overleg met de belanghebbenden, onder wie de toezichthoudende instantie als bedoeld in artikel 55, een netverklaring op en maakt deze verklaring bekend, te verkrijgen tegen betaling van een vergoeding die de kosten van publicatie ervan niet mag overschrijden. De netverklaring wordt gepubliceerd in ten minste de drie werktalen van de Commissie. De netverklaring wordt gepubliceerd in tenminste twee officiële talen van de Unie , waarvan er één het Engels is . De inhoud van de netverklaring wordt kosteloos in elektronische vorm aangeboden over de portaalsite van het Europese Spoorwegbureau. [Am. 75] 2. De netverklaring beschrijft de aard van de voor spoorwegondernemingen beschikbare infrastructuur. Zij bevat ook de volgende gegevens over de voorwaarden voor toegang tot de spoorweginfrastructuur en de dienstvoorzieningen : De inhoud van de netverklaring is opgenomen in bijlage VI. De informatie in de netverklaring wordt jaarlijks bijgewerkt en is in overeenstemming met of verwijst naar de overeenkomstig artikel 35 van Richtlijn 2008/57/EG van het Europees Parlement en de Raad van 17 juni 2008 betreffende de interoperabiliteit van het spoorwegsysteem in de Gemeenschap (28) te publiceren infrastructuurregisters. Als infrastructuur niet naar behoren is onderhouden en de kwaliteit ervan afneemt, wordt dit tijdig aan gebruikers gemeld. De informatie onder a) tot g) kan door de Commissie worden gewijzigd en gespecificeerd overeenkomstig bijlage VI in het licht van de ervaring, volgens de in artikel 60 bis bedoelde procedure. [Am. 76] Bijlage VI kan in het licht van de opgedane ervaring worden gewijzigd overeenkomstig de in artikel 60 bis bedoelde procedure. 3. De netverklaring wordt bijgewerkt en zo nodig gewijzigd. 4. De netverklaring wordt ten minste vier maanden vóór het verstrijken van de termijn voor de indiening van aanvragen voor infrastructuurcapaciteit bekendgemaakt. Artikel 28 Overeenkomsten tussen de spoorwegondernemingen en de infrastructuurbeheerders De spoorwegondernemingen die vervoersdiensten per spoor verrichten, sluiten de nodige publiek- of privaatrechtelijke overeenkomsten met de infrastructuurbeheerders van de gebruikte spoorweginfrastructuur. Die overeenkomsten mogen geen discriminerende voorwaarden bevatten en zijn transparant, in overeenstemming met de bepalingen van deze Richtlijn. AFDELING 2 Rechten voor het gebruik van infrastructuur en diensten Artikel 29 Instelling, vaststelling en inning van gebruiksrechten 1. De lidstaten stellen met inachtneming van de in artikel 4 vastgelegde beheersmatige onafhankelijkheid een kaderregeling voor de heffingen vast. Met inachtneming van de voorwaarde van beheersmatige onafhankelijkheid stellen de lidstaten specifieke tariferingsvoorschriften vast of delegeren zij deze bevoegdheid van de infrastructuurbeheerder. De lidstaten zorgen ervoor, dat de kaderregeling en de tariferingsvoorschriften worden bekendgemaakt in de netverklaring. Onverminderd de onafhankelijkheid van het beheer als vastgelegd in artikel 4 en op voorwaarde dat dit recht ten minste twee jaar voor de inwerkingtreding van deze richtlijn rechtstreeks door constitutioneel recht is toegekend, kan het nationale parlement het recht hebben om het door de infrastructuurbeheerder vastgestelde niveau van de heffingen in detail te onderzoeken en in voorkomend geval te herzien. Met een eventuele dergelijke herziening wordt gewaarborgd dat de heffingen voldoen aan deze richtlijn, het vastgestelde heffingskader en de heffingsregels. [Am. 141/rev] De infrastructuurbeheerder bepaalt en int de rechten. 2. De lidstaten zorgen ervoor, dat de infrastructuurbeheerders samenwerken om de invoering van efficiënte tariferingsregelingen mogelijk te maken met het oog op een efficiënte exploitatie van treindiensten die over meer infrastructuurnetten heen worden verricht. De infrastructuurbeheerders beogen in het bijzonder een optimale concurrentiepositie van internationale spoorvervoersdiensten en zorgen voor een efficiënt gebruik van de spoorwegnetten. De lidstaten zorgen ervoor, dat de vertegenwoordigers van de infrastructuurbeheerders wier heffingsbesluiten gevolgen hebben voor andere infrastructuren, samenwerken om gezamenlijk de heffingen te coördineren of om rechten te heffen op het gebruik van de betrokken infrastructuur op internationaal niveau. [Am. 77] 3. De infrastructuurbeheerders zorgen ervoor, dat de gebruikte tariferingsregeling voor hun gehele net op dezelfde beginselen berust, tenzij op grond van artikel 32, lid 2, specifieke regelingen zijn getroffen. 4. De infrastructuurbeheerders vergewissen zich ervan, dat de toepassing van de tariferingsregeling resulteert in gelijkwaardige en niet-discriminerende gebruiksrechten wanneer verschillende spoorwegondernemingen in soortgelijke delen van de markt diensten van vergelijkbare aard verrichten, en dat de daadwerkelijk geheven rechten aan de voorschriften van de netverklaring voldoen. 5. De infrastructuurbeheerder eerbiedigt de vertrouwelijkheid uit commercieel oogpunt van de hem door de aanvrager verstrekte gegevens. Artikel 30 Infrastructuurkosten en boekhouding 1. De infrastructuurbeheerders worden met inachtneming van de veiligheid en van de handhaving en verbetering van de kwaliteit van de infrastructuurdienst aangemoedigd, de kosten van het verstrekken van infrastructuur alsmede de hoogte van de toegangsrechten te verminderen. 2. De lidstaten dragen er voor zorg, dat aan lid 1 uitvoering wordt gegeven door middel van een overeenkomst met een looptijd van ten minste vijf jaar zeven jaar tussen de bevoegde autoriteit en de infrastructuurbeheerder, waarin de overheidsfinanciering wordt geregeld. 3. De bepalingen van de overeenkomst en de structuur van de betalingen om de infrastructuurbeheerder te financieren, worden vooraf voor de gehele duur van de overeenkomst overeengekomen. De basisbeginselen en parameters van deze overeenkomsten zijn uiteengezet in bijlage VII , die in het licht van de opgedane ervaring kan worden gewijzigd overeenkomstig de in artikel 60 bedoelde procedure . De lidstaten raadplegen uiterlijk één maand voor de ondertekening van de overeenkomst de belanghebbende partijen en publiceren de overeenkomst één maand na haar ondertekening. De infrastructuurbeheerder zorgt ervoor, dat zijn ondernemingsplan overeenstemt met het bepaalde in de overeenkomst. De in artikel 55 bedoelde toezichthoudende instantie beoordeelt, of de geraamde inkomsten van de infrastructuurbeheerder op middellange en lange termijn volstaan om de overeengekomen prestatiedoelstellingen te bereiken, en formuleert, uiterlijk één maand voor de ondertekening van de overeenkomst, aanbevelingen ter zake. Wanneer de bevoegde autoriteit van deze aanbevelingen afwijkt, stelt zij de toezichthoudende instantie in kennis van de redenen hiervan. [Am. 78] 4. De infrastructuurbeheerders leggen een inventaris aan, en houden deze bij, van de door hen beheerde activa, waarin de huidige waarde alsmede gedetailleerde gegevens over de uitgaven voor de vernieuwing en verbetering van de infrastructuur zijn opgenomen. 5. De infrastructuurbeheerders en de exploitanten van de dienstvoorzieningen stellen een methode vast voor de toerekening van de kosten aan de verschillende overeenkomstig bijlage III aangeboden diensten en aan de verschillende types spoorvoertuigen, op basis van de beste beschikbare kennis inzake kostentoewijzing en de in artikel 31 bedoelde heffingsbeginselen. De lidstaten kunnen verlangen, dat deze methode vooraf wordt goedgekeurd. De methode wordt op gezette tijden aangepast aan internationaal de beste praktijk. Artikel 31 Heffingsbeginselen 1. De rechten voor het gebruik van de spoorweginfrastructuur en de dienstvoorzieningen worden aan de infrastructuurbeheerder en de exploitant van de voorziening betaald, die ze aanwenden om hun ondernemingen van middelen te voorzien. 2. De lidstaten verlangen, dat de infrastructuurbeheerder en de exploitanten van de dienstvoorzieningen de toezichthoudende instantie alle nodige gegevens over de opgelegde heffingen verstrekken. De infrastructuurbeheerder en de exploitanten van de dienstvoorzieningen moeten daartoe aan elke spoorwegonderneming kunnen aantonen, dat de rechten voor het gebruik van de infrastructuur en de dienstvoorzieningen daadwerkelijk, overeenkomstig de artikelen 30 tot en met 37, aan de spoorwegondernemingen in rekening worden gebracht, voldoen aan de methodiek, voorschriften en, indien van toepassing, schalen van de netverklaring. 3. Onverminderd de leden 4 en 5 van dit artikel en artikel 32, wordt, overeenkomstig bijlage VIII, punt 1, voor het minimumtoegangspakket een heffing vastgesteld die gelijk is aan de kosten die rechtstreeks uit de exploitatie van de treindienst voortvloeien. Bijlage VIII, punt 1, kan in het licht van de opgedane ervaring worden gewijzigd overeenkomstig de in artikel 60 artikel 60 bis bedoelde procedure. 4. De heffing van infrastructuurrechten kunnen een heffing omvatten voor het capaciteitsgebrek van gespecificeerde infrastructuursegmenten tijdens periodes van overbelasting. 5. Wanneer de Uniewetgeving voor het vrachtvervoer over de weg heffingen mogelijk maakt voor de kosten van geluidshinder, worden De infrastructuurrechten worden overeenkomstig bijlage VIII, punt 2, gewijzigd, teneinde rekening te houden met de door de exploitatie van treinen veroorzaakte kosten van geluidshinder. Deze wijziging van de rechten voor het gebruik van de infrastructuur staat de compensatie toe van de investeringen die zijn gedaan om de spoorrijtuigen uit te rusten met de vanuit economisch oogpunt meest haalbare geluidsarme remmen. De lidstaten zorgen ervoor dat de invoering van deze gedifferentieerde heffingen geen negatieve gevolgen heeft voor het financiële evenwicht van de infrastructuurbeheerder. De regels voor Europese co-financiering moeten zodanig worden gewijzigd, dat ook de co-financiering voor het opnieuw uitrusten van rollend materieel om geluidshinder te verminderen wordt toegestaan zoals reeds het geval is voor ERTMS. Bijlage VIII, punt 2 kan in het licht van de opgedane ervaring worden gewijzigd, overeenkomstig de in artikel 60 bis bedoelde procedure, met name wat de differentiëring van de infrastructuurheffingen betreft , mits dit niet leidt tot verstoring van de mededinging binnen de spoorvervoersector of met de wegvervoersector in het nadeel van het spoorwegvervoer. De heffingen van rechten voor het gebruik van de infrastructuur kunnen worden gewijzigd in verband met de kosten van andere dan de in bijlage VIII, punt 2, bedoelde milieu-effecten van de treinexploitatie. Deze wijzigingen, waarbij de externe kosten van door de exploitatie van treinen veroorzaakte luchtverontreiniging kunnen worden geïnternaliseerd, variëren naar gelang de omvang van het veroorzaakte effect. Een heffing voor de andere milieukosten waaruit een verhoging van de totale inkomsten van de infrastructuurbeheerder resulteert, wordt echter uitsluitend toegestaan indien deze in op basis van het uniaal recht ook is toegestaan voor wordt toegepast in het goederenvervoer over de weg. Indien het in rekening brengen van deze milieukosten niet door uniaal recht wordt toegestaan ten aanzien van het goederenvervoer over de weg, mogen dergelijke wijzigingen geen gevolgen hebben voor de totale inkomsten van de infrastructuurbeheerder. Indien milieuheffingen extra inkomsten opleveren, bepalen de lidstaten voor welke doeleinden deze inkomsten moeten worden gebruikt ten gunste van de vervoerssystemen . De bevoegde autoriteiten houden de nodige gegevens bij, om ervoor te zorgen, dat de oorsprong van de milieuheffingen en het gebruik ervan, kunnen worden achterhaald. De lidstaten delen de Commissie die gegevens op regelmatige tijdstippen mee. [Am. 79] 6. De in de leden 3, 4 en 5, bedoelde gebruiksrechten mogen worden uitgedrukt als gemiddelde, berekend over een voldoende aantal treindiensten en tijden, teneinde ongewenste onevenredige schommelingen te vermijden. Toch dient de relatieve omvang van de infrastructuurrechten te worden gerelateerd aan de kosten die aan de diensten moeten worden toegeschreven. 7. Dit artikel is niet van toepassing op de levering van de in bijlage III, punt 2, genoemde diensten. In geen geval mogen de voor deze diensten geïnde heffingen hoger liggen dan de kosten voor de levering daarvan, vermeerderd met een redelijke winst. 8. Indien diensten die in bijlage III, punten 3 en 4, als „aanvullende” of „ondersteunende” diensten zijn opgenomen, slechts door één leverancier worden aangeboden, mogen de voor deze diensten geheven rechten niet hoger zijn dan de kosten die nodig zijn om de diensten te verrichten, vermeerderd met een redelijke winst. 9. Voor capaciteit die voor infrastructuuronderhoud wordt gebruikt, kunnen rechten worden geheven. Deze rechten mogen niet hoger zijn dan het als gevolg van het onderhoud door de infrastructuurbeheerder geleden netto-inkomensverlies. 10. De exploitant van de voorziening voor het verrichten van de in bijlage III, punten 2, 3 en 4, bedoelde diensten deelt de infrastructuurbeheer de inlichtingen betreffende de heffingen mee, die ingevolge artikel 27 in de netverklaring moeten worden opgenomen. Artikel 32 Uitzonderingen op de heffingsbeginselen 1. Om de volledige dekking van de door de infrastructuurbeheerder gemaakte kosten te verkrijgen, kan een lidstaat de infrastructuurbeheerder toestaan om , zo de markt dit aankan, extra heffingen toe te passen op basis van efficiënte, transparante en niet-discriminerende beginselen, waarbij een optimale concurrentiepositie met name van het internationale goederenvervoer per spoor, van de spoorwegsector wordt gewaarborgd. De heffingsregeling moet productiviteitsstijgingen die de spoorwegondernemingen hebben verwezenlijkt, respecteren. Het niveau van de heffingen mag echter niet uitsluiten, dat van de infrastructuren gebruik wordt gemaakt door marktsegmenten die op zijn minst de rechtstreeks uit de exploitatie van de spoorwegdiensten voortvloeiende kosten kunnen dekken, plus een rendement dat de markt kan verdragen. Alvorens goedkeuring te verlenen voor het toepassen van dergelijke extra heffingen zorgen de lidstaten ervoor dat de infrastructuurbeheerder evalueert wat hun relevantie voor specifieke marktsegmenten is. De lijst van marktsegmenten die door de infrastructuurbeheerders wordt opgesteld, omvat ten minste de volgende drie segmenten: goederenvervoer, passagiersvervoer in het kader van een openbaredienstcontract en overig passagiervervoer. De infrastructuurbeheerders kunnen verdere marktsegmenten onderscheiden. Eveneens worden de marktsegmenten bepaald waarin spoorwegondernemingen thans niet actief zijn, maar waarin zij mogelijkerwijs diensten zullen aanbieden gedurende de geldigheidsduur van de heffingsregeling. De infrastructuurbeheerders nemen voor deze marksegementen geen extra heffingen in de heffingsregeling op. De lijst van marktsegmenten wordt in de netverklaring bekendgemaakt en ten minste om de vijf jaar herzien. Deze Aanvullende marktsegmenten worden bepaald overeenkomstig de in bijlage VIII, punt 3, vastgestelde criteria, afhankelijk van de voorafgaande goedkeuring door de toezichthoudende instantie. Voor marktsegmenten waarin geen verkeer is, worden geen extra heffingen in de heffingsregeling opgenomen procedure . Bijlage VIII, punt 3, kan in het licht van de opgedane ervaring worden gewijzigd overeenkomstig de in artikel 60 bedoelde procedure. 1 bis. Op goederenvervoer van en naar derde landen via een spoorwegnet met een andere spoorwijdte dan die van het hoofdspoornet in de Unie, kunnen infrastructuurbeheerders hogere rechten heffen om de kosten volledig te recupereren. 2. Voor toekomstige investeringsprojecten of specifieke investerings projecten die na 1988 zijn voltooid, kan de infrastructuurbeheerder op basis van de langetermijnkosten van dergelijke projecten hogere heffingen bepalen of blijven bepalen indien deze de doeltreffendheid of kosteneffectiviteit of beide vergroten en anders niet konden of hadden kunnen plaatsvinden. Deze heffingsregeling kan ook overeenkomsten omvatten over het delen van het risico dat aan nieuwe investeringen verbonden is. 3. Treinen met het ETCS die op met nationale besturings- en seingevingssystemen uitgeruste lijnen rijden, genieten overeenkomstig bijlage VIII, punt 5 een tijdelijke vermindering van de infrastructuurrechten. De infrastructuurbeheerder moet in staat zijn te garanderen dat deze vermindering niet tot een verlies aan inkomsten leidt. De vermindering wordt gecompenseerd door de verhoging van de rechten op dezelfde lijn voor treinen die niet met het ETCS zijn uitgerust. Bijlage VIII, punt 5, kan in het licht van de opgedane ervaring worden gewijzigd overeenkomstig de in artikel 60 artikel 60 bis bedoelde procedure , om het ERTMS verder te promoten . 4. Om discriminatie te voorkomen, wordt ervoor gezorgd dat de gemiddelde en de marginale rechten van elke infrastructuurbeheerder voor gelijkwaardig gebruik van zijn infrastructuur vergelijkbaar zijn en dat voor vergelijkbare diensten in hetzelfde marktsegment dezelfde rechten gelden. De infrastructuurbeheerder toont in zijn netverklaring, dat de tariferingsregeling aan deze voorschriften voldoet, voor zover zulks mogelijk is onder naleving van het zakengeheim. 5. Indien een infrastructuurbeheerder de essentiële onderdelen van de tariferingsregeling, als bedoeld in lid 1, wenst te wijzigen, dan maakt hij die ten minste drie maanden voor de termijn voor de bekendmaking van de netverklaring overeenkomstig artikel 27, lid 4, openbaar. De lidstaten kunnen besluiten om het heffingskader en de heffingsregels die specifiek zijn ingesteld voor internationale vrachtdiensten van en naar derde landen op een net waarvan de spoorwijdte verschilt van die van het hoofdspoorwegnet in de Unie, bekend te maken met andere instrumenten en termijnen dan die bedoeld in artikel 29, lid 1, indien dit nodig is om een eerlijke mededinging te waarborgen. [Am. 80] Artikel 33 Kortingen 1. Onverminderd de artikelen 101, 102, 106 en 107 VWEU en niettegenstaande het in artikel 31, lid 3, van deze richtlijn neergelegde beginsel inzake directe kosten, voldoet elke door de infrastructuurbeheerder toegekende korting op de gebruiksrechten die, ongeacht de dienst, van een spoorwegonderneming worden geheven, aan de criteria van dit artikel. 2. Met uitzondering van lid 3, blijven kortingen beperkt tot de werkelijke besparing op de administratieve kosten voor de infrastructuurbeheerder. Bij het vaststellen van de hoogte van de korting mag geen rekening worden gehouden met de kostenbesparingen die reeds in de geheven rechten zijn verrekend. 3. De infrastructuurbeheerders kunnen, voor gespecificeerde verkeersstromen, regelingen invoeren die voor alle gebruikers van de infrastructuur beschikbaar zijn en waarbij tijdelijke kortingen worden toegekend om de ontwikkeling van nieuwe spoordiensten te bevorderen, of kortingen waarmee het gebruik van sterk onderbenutte lijnen wordt gestimuleerd. 4. Kortingen mogen uitsluitend betrekking hebben op rechten die voor een welbepaald infrastructuursegment worden geheven. 5. Voor soortgelijke diensten gelden soortgelijke kortingsregelingen. De kortingsregelingen worden jegens alle spoorwegondernemingen op niet-discriminerende wijze toegepast. Artikel 34 Compensatieregelingen voor niet betaalde kosten in verband met milieu, ongevallen en infrastructuur 1. De lidstaten mogen een in de tijd beperkte compensatieregeling treffen om voor het gebruik van spoorweginfrastructuur de kosten in verband met milieu, ongevallen en infrastructuur waarvan wordt aangetoond dat zij in concurrerende takken van vervoer niet worden aangerekend, te compenseren, voor zover deze kosten de overeenkomstige kosten van het spoorwegverkeer overschrijden. 2. Indien een spoorwegonderneming die compensatie ontvangt, een exclusief recht heeft, moet de compensatie gepaard gaan met vergelijkbare voordelen voor de gebruikers. 3. De gebruikte methode en de verrichte berekeningen moeten bekendgemaakt worden. Met name moeten de specifieke niet-gedekte kosten van de concurrerende vervoersinfrastructuur die worden vermeden, kunnen worden aangetoond en moet erop toegezien worden, dat de regeling op niet-discriminerende voorwaarden op ondernemingen wordt toegepast. 4. De lidstaten zien erop toe, dat de regeling verenigbaar is met de artikelen 93, 107 en 108 VWEU. Artikel 35 Prestatieregeling 1. De heffingsregelingen voor infrastructuur zetten de spoorwegondernemingen en de infrastructuurbeheerder er door middel van een prestatieregeling toe aan, verstoringen zo gering mogelijk te houden en de prestatie van het spoorwegnet te verbeteren. Dit kan boetes inhouden voor handelingen die de exploitatie van het net verstoren, compensatie voor ondernemingen die onder verstoringen te lijden hebben, en premies ter beloning van prestaties die de ramingen overtreffen. 2. De grondbeginselen van de prestatieregeling bedoeld in bijlage VIII, punt 4, omvatten de volgende elementen, die gelden voor het gehele net: Bijlage VIII, punt 4, waarin verdere elementen met betrekking tot de prestatieregeling zijn opgenomen, kan in het licht van de opgedane ervaring worden gewijzigd overeenkomstig de in artikel 60 artikel 60 bis bedoelde procedure. [Am. 82] Artikel 36 Reserveringsheffingen De infrastructuurbeheerders mogen voor toegewezen, maar niet-gebruikte capaciteit een passende heffing toepassen. Die heffing dient om een efficiënt capaciteitsgebruik aan te moedigen. Wanneer er bij de jaarlijkse opstelling van de dienstregeling meer dan één aanvrager is voor een toe te wijzen treinpad, twee of meer aanvragers verzoeken indienen om toewijzing van overlappende treinpaden , wordt een reserveringsheffing opgelegd aan aanvragers aan wie het treinpad geheel of gedeeltelijk is toegekend, maar die er geen gebruik van maken . [Am. 83] De infrastructuurbeheerders zijn te allen tijde in staat aan iedere belanghebbende mee te delen welke infrastructuurcapaciteit reeds is toegewezen aan de spoorwegondernemingen die daarvan gebruik maken. Artikel 37 Samenwerking met betrekking tot heffingssystemen op meer dan één net De lidstaten zorgen ervoor dat de infrastructuurbeheerders samenwerken opdat de in artikel 32 bedoelde extra heffingen en de in artikel 35 bedoelde prestatieregelingen op efficiënte wijze kunnen worden toegepast op verkeer dat gebruik maakt van meer dan één net. Ter versterking van het concurrentievermogen van internationale spoorvervoersdiensten, ontwikkelen de infrastructuurbeheerders hiertoe passende procedures, met inachtneming van het bepaalde in deze richtlijn. AFDELING 3 Toewijzing van spoorweginfrastructuurcapaciteit Artikel 38 Capaciteitsrechten 1. Infrastructuurcapaciteit wordt toegewezen door een infrastructuurbeheerder. Wanneer zij eenmaal aan een aanvrager is toegewezen, kan zij door deze niet aan een andere onderneming of dienst worden overgedragen. Het verhandelen van infrastructuurcapaciteit is verboden en leidt tot uitsluiting van verdere toewijzing van capaciteit. Het gebruik van capaciteit door een spoorwegonderneming die het bedrijf uitoefent van een aanvrager die zelf geen spoorwegonderneming is, wordt niet als een overdracht aangemerkt. 2. Het recht om van specifieke infrastructuurcapaciteit in de vorm van een treinpad gebruik te maken, mag voor een termijn van maximaal één dienstregelingsperiode aan de aanvragers worden verleend. Een infrastructuurbeheerder en een aanvrager kunnen overeenkomstig artikel 42 een kaderovereenkomst sluiten voor het gebruik van capaciteit op de betrokken spoorweginfrastructuur voor een termijn die langer is dan één dienstregelingsperiode. 3. De rechten en verplichtingen van de infrastructuurbeheerders en de aanvragers met betrekking tot capaciteitstoewijzing worden neergelegd in overeenkomsten of de wetgeving van de lidstaten. 4. Wanneer een aanvrager voornemens is infrastructuurcapaciteit aan te vragen met het oog op het exploiteren van een internationale passagiersvervoerdienst als bedoeld in artikel 2, stelt hij de infrastructuurbeheerders en de betrokken toezichthoudende instanties daarvan in kennis. Om het hun mogelijk te maken te beoordelen, of een internationale dienst tot doel heeft, passagiers tussen stations in verschillende lidstaten te vervoeren, en wat de potentiële economische gevolgen voor bestaande openbaredienstcontracten zijn, zorgen de toezichthoudende instanties ervoor, dat elke bevoegde autoriteit die een in een openbaredienstcontract omschreven spoorwegpassagiersvervoerdienst op dat traject de toegang uit hoofde van artikel 9, lid 3, te beperken en elke spoorwegonderneming die het openbaredienstcontract uitvoert op het traject van deze internationale passagiersvervoerdienst, op de hoogte worden gebracht. Artikel 39 Capaciteitstoewijzing 1. De lidstaten kunnen voor de toewijzing van infrastructuurcapaciteit een kader vaststellen , waarbij de voorwaarde van onafhankelijkheid van de beheerder, bedoeld in artikel 4, geëerbiedigd moet worden. Er worden specifieke regels voor de capaciteitstoewijzing vastgesteld. De infrastructuurbeheerder zorgt voor de afwikkeling van de capaciteitstoewijzingsprocedures. Hij draagt er met name zorg voor, dat de infrastructuurcapaciteit op een billijke, niet-discriminerende wijze en overeenkomstig het unierecht wordt toegewezen. 2. De infrastructuurbeheerders eerbiedigen het zakengeheim van de aan hen verstrekte gegevens. Artikel 40 Samenwerking ten behoeve van toewijzing van infrastructuurcapaciteit op meer dan één net 1. De lidstaten zorgen ervoor, dat de infrastructuurbeheerders samenwerken, om efficiënt netoverschrijdende infrastructuurcapaciteit te kunnen creëren en toewijzen , onder meer in het kader van de in artikel 42 bedoelde kaderovereenkomsten. De infrastructuurbeheerders stellen hiertoe passende procedures op, die zijn onderworpen aan de regels van deze richtlijn, en organiseren de internationale treinpaden dienovereenkomstig. De lidstaten zorgen ervoor, dat de vertegenwoordigers van de infrastructuurbeheerders wier toewijzingsbeslissingen gevolgen hebben voor andere infrastructuurbeheerders, samenwerken bij de coördinatie van de toewijzing van, of bij de toewijzing van infrastructuurcapaciteit op internationaal niveau, onverminderd de specifieke bepalingen in het Unierecht inzake netten voor het goederenvervoer. Degenen die aan deze samenwerking deelnemen, dragen ervoor zorg dat het lidmaatschap, de werkwijzen en alle gehanteerde criteria voor de beoordeling en de toewijzing van infrastructuurcapaciteit openbaar worden gemaakt. De vertegenwoordigers van de infrastructuurbeheerders van derde landen kunnen eveneens bij deze procedure worden betrokken. [Am. 85] 2. De Commissie en de vertegenwoordigers van de toezichthoudende instanties die overeenkomstig artikel 57 samenwerken, worden op de hoogte gehouden van en uitgenodigd op alle vergaderingen waar de gemeenschappelijke beginselen en praktijken voor de toewijzing van infrastructuurcapaciteit worden ontwikkeld . Wanneer de toewijzing gebeurt met behulp van IT-systemen, ontvangen de toezichthoudende instanties voldoende informatie over de systemen om hen in staat te stellen hun toezichthoudende opdracht overeenkomstig de bepalingen van artikel 56 te vervullen. [Am. 86] 3. Tijdens de vergaderingen of andere activiteiten die plaatsvinden om voor spoorwegdiensten die van meer dan één net gebruikmaken, infrastructuurcapaciteit toe te wijzen, worden de besluiten uitsluitend door de vertegenwoordigers van de infrastructuurbeheerders genomen. 4. De in lid 1 genoemde samenwerkende partijen dragen er voor zorg , dat het lidmaatschap, de werkwijzen en alle gehanteerde criteria voor de beoordeling en de toewijzing van infrastructuurcapaciteit openbaar worden gemaakt. 5. De infrastructuurbeheerders kunnen in het kader van de samenwerking bedoeld in lid 1, de behoeften aan internationale treinpaden beoordelen en, indien nodig, de totstandbrenging van die trajecten voorstellen en organiseren ter vergemakkelijking van de exploitatie van goederentreinen waarvoor een ad-hocaanvraag als bedoeld in artikel 48 is ingediend. Dergelijke van tevoren geregelde internationale treinpaden worden via een van de deelnemende infrastructuurbeheerders voor aanvragers toegankelijk gemaakt. Artikel 41 Aanvragers 1. De aanvragen om infrastructuurcapaciteit kunnen worden ingediend door aanvragers in de zin van deze richtlijn . Om deze infrastructuurcapaciteit te gebruiken wijzen de aanvragers een spoorwegonderneming aan voor het sluiten van een overeenkomst met de infrastructuurbeheerder overeenkomstig artikel 28 . [Am. 84] 2. De infrastructuurbeheerder kan aanvragers regels opleggen, om ervoor te zorgen dat aan zijn gewettigde verwachtingen ten aanzien van toekomstige inkomsten en het toekomstige gebruik van de infrastructuur wordt voldaan. Dergelijke regels mogen slechts betrekking hebben op een financiële garantie, die een passend niveau, dat in verhouding staat tot het beoogde bedrijfsactiviteitenniveau van de aanvrager, niet mag overschrijden, en op de mogelijkheid om reglementaire offertes voor infrastructuurcapaciteit in te dienen. 3. De Commissie kan uitvoeringsmaatregelen vaststellen waarin de voor nadere details met betrekking tot de criteria die moeten worden gevolgd voor de toepassing van lid 2 nader wordt bepaald. Deze maatregelen, die tot doel hebben de eenvormige tenuitvoerlegging van deze richtlijn te verzekeren, worden kunnen overeenkomstig artikel 63, lid 3, vastgesteld als uitvoeringsbesluiten de in artikel 60 bis bedoelde procedure in het licht van opgedane ervaring worden gewijzigd . [Am. 87] Artikel 42 Kaderovereenkomsten 1. Onverminderd de artikelen 101, 102 en 106 VWEU kan tussen een infrastructuurbeheerder en een aanvrager een kaderovereenkomst worden gesloten. Daarin worden de kenmerken opgenomen van de infrastructuurcapaciteit die door de aanvrager is aangevraagd en die hem wordt aangeboden voor een termijn van meer dan één dienstregelingsperiode. De kaderovereenkomst behelst geen gedetailleerde beschrijving van een treinpad, maar is zo opgesteld dat aan de gewettigde commerciële behoeften van de aanvrager tegemoet wordt gekomen. Een lidstaat kan eisen, dat de in artikel 55 van deze richtlijn bedoelde toezichthoudende instantie instemt met een dergelijke kaderovereenkomst. 2. Kaderovereenkomsten mogen geen belemmering vormen voor het gebruik van de infrastructuur door andere aanvragers of diensten. 3. Een kaderovereenkomst moet kunnen worden gewijzigd of beperkt om een beter gebruik van de spoorweginfrastructuur mogelijk te maken. 4. Een kaderovereenkomst kan een boeteregeling bevatten voor het geval het nodig mocht zijn de overeenkomst te wijzigen of te beëindigen. 5. Kaderovereenkomsten hebben in beginsel een looptijd van vijf jaar, en kunnen worden verlengd met periodes die gelijk zijn aan hun oorspronkelijke looptijd. De infrastructuurbeheerder kan in specifieke gevallen met een kortere of langere looptijd instemmen. Een looptijd van meer dan vijf jaar moet worden gerechtvaardigd door het bestaan van commerciële overeenkomsten, specifieke investeringen of risico's. 6. Voor door de aanvrager naar behoren gemotiveerde diensten waarbij gebruik wordt gemaakt van de in artikel 49 bedoelde gespecialiseerde infrastructuur die een aanzienlijke en langdurige investering vereist, kan de looptijd van de kaderovereenkomst 15 jaar bedragen. Een looptijd van meer dan 15 jaar is alleen in uitzonderingsgevallen mogelijk, en met name bij aanzienlijke en langdurige investeringen, vooral in combinatie met contractuele verplichtingen waaronder een meerjarenplan voor de afschrijving van deze investeringen. In dergelijke uitzonderlijke gevallen kunnen in de kaderovereenkomst de gedetailleerde kenmerken worden uiteengezet van de capaciteit die aan de aanvrager voor de looptijd van de kaderovereenkomst ter beschikking worden gesteld, gedetailleerd worden omschreven. De kenmerken kunnen betrekking hebben op de frequentie, het volume en de kwaliteit van de treinpaden. De infrastructuurbeheerder kan de gereserveerde capaciteit verlagen indien deze voor een periode van ten minste één maand minder is gebruikt dan de in artikel 52 bedoelde drempelwaarde. Vanaf 1 januari 2010 kan een eerste kaderovereenkomst voor een periode van 5 jaar worden opgesteld, die eenmaal met 5 jaar verlengd kan worden, op basis van de capaciteitskenmerken die worden gebruikt door de aanvragers die voor 1 januari 2010 diensten exploiteren, teneinde rekening te houden met specifieke investeringen of met het bestaan van commerciële overeenkomsten. De in artikel 55 bedoelde toezichthoudende instantie is bevoegd voor het verlenen van toestemming voor de inwerkingtreding van een dergelijke overeenkomst. 7. Onder naleving van het zakengeheim worden de algemene bepalingen van elke kaderovereenkomst voor elke belanghebbende partij beschikbaar gesteld. Artikel 43 Tijdschema voor de toewijzing 1. De infrastructuurbeheerder neemt het in bijlage IX opgenomen tijdschema voor de capaciteitstoewijzing in acht. Bijlage IX kan in het licht van de opgedane ervaring worden gewijzigd overeenkomstig de in artikel 60 bis bedoelde procedure. 2. Voor het overleg over de ontwerpdienstregeling begint, komen de infrastructuurbeheerders met de andere betrokken infrastructuurbeheerders overeen welke internationale treinpaden in de dienstregeling moeten worden opgenomen. Slechts indien absoluut noodzakelijk, worden wijzigingen aangebracht , die naar behoren worden gemotiveerd . [Am. 88] Artikel 44 Aanvragen 1. Aanvragers kunnen op publiek- dan wel privaatrechtelijke basis bij de infrastructuurbeheerder een aanvraag indienen ter verkrijging van gebruiksrechten voor spoorweginfrastructuur tegen een heffing als bedoeld in hoofdstuk IV, afdeling 2. 2. Voor aanvragen met betrekking tot de normale dienstregeling gelden de termijnen van bijlage IX. 3. Een aanvrager die partij is bij een kaderovereenkomst, dient een aanvraag in overeenkomstig die overeenkomst. 4. Aanvragers dienen bij één infrastructuurbeheerder een aanvraag in voor infrastructuurcapaciteit die op meer dan één net betrekking heeft. De betrokken infrastructuurbeheerder is dan gemachtigd om namens die aanvrager bij de andere betrokken infrastructuurbeheerders capaciteit te zoeken. 5. De infrastructuurbeheerders dragen ervoor zorg, dat de aanvragers in het geval van infrastructuurcapaciteit die meer dan één net betreft, een aanvraag rechtstreeks kunnen indienen bij een eventueel door de infrastructuurbeheerders opgerichte gezamenlijke instantie, zoals één centraal aanspreekpunt voor spoorwegcorridors. Artikel 45 Programmering 1. De infrastructuurbeheerder tracht aan alle infrastructuurcapaciteitsaanvragen zoveel mogelijk te voldoen, met inbegrip van aanvragen voor treinpaden die meer dan één net betreffen, en zoveel mogelijk rekening te houden met de gevolgen van alle beperkingen voor de aanvragers, zoals het economische effect op hun activiteiten. 2. De infrastructuurbeheerder kan binnen de programmatie- en coördinatieprocedure prioriteit verlenen aan specifieke diensten, maar enkel in overeenstemming met de artikelen 47 en 49. 3. De infrastructuurbeheerder raadpleegt de belanghebbende partijen over de ontwerp-dienstregeling en geeft hun ten minste één maand de tijd om hun mening kenbaar te maken. Tot de belanghebbende partijen behoren behalve de partijen die infrastructuurcapaciteit hebben aangevraagd, ook andere partijen die in de gelegenheid wensen te worden gesteld opmerkingen te maken over de invloed die de dienstregeling kan hebben op hun mogelijkheden om spoorwegdiensten gedurende het dienstregelingstijdvak te verrichten. 4. De infrastructuurbeheerder deelt desgevraagd, binnen een redelijke termijn en tijdig met het oog op het in artikel 46 bedoelde coördinatieproces, de aanvragers kosteloos schriftelijk de volgende inlichtingen mee: 5. De infrastructuurbeheerder neemt gepaste maatregelen om met de gemaakte bezwaren rekening te houden. Artikel 46 Coördinatieprocedure 1. Wanneer de infrastructuurbeheerder tijdens de in artikel 45 bedoelde programmatieprocedure op met elkaar concurrerende aanvragen stuit, tracht hij door coördinatie voor deze aanvragen de meest geschikte oplossing uit te werken. 2. Wanneer zich een situatie voordoet, waarin coördinatie vereist is, heeft de infrastructuurbeheerder het recht, binnen redelijke grenzen een van de oorspronkelijk aangevraagde infrastructuurcapaciteit afwijkende capaciteit voor te stellen. 3. De infrastructuurbeheerder tracht door overleg met de betrokken aanvragers eventuele conflicten op te lossen. 4. De voor het coördinatieproces geldende beginselen worden in de netverklaring opgenomen. Deze beginselen geven met name de moeilijkheden weer die zich voordoen bij het regelen van internationale treinpaden, en de mogelijke gevolgen van een wijziging voor de andere infrastructuurbeheerders. 5. Indien aanvragen voor infrastructuurcapaciteit niet zonder coördinatie kunnen worden ingewilligd, tracht de infrastructuurbeheerder voor alle aanvragen door coördinatie een oplossing te vinden. 6. Onverminderd de bestaande beroepsprocedures en artikel 56, wordt voor geschillen in verband met de toewijzing van infrastructuurcapaciteit een regeling ingesteld om dergelijke geschillen snel te beslechten. Deze regeling wordt opgenomen in de netverklaring. Bij de toepassing van deze regeling wordt binnen tien werkdagen uitspraak gedaan. Artikel 47 Overbelaste infrastructuur 1. Indien het na coördinatie van de aangevraagde treinpaden en na overleg met de aanvragers niet mogelijk is, de aanvragen voor infrastructuurcapaciteit tot tevredenheid van alle betrokkenen af te handelen, verklaart de infrastructuurbeheerder het betrokken infrastructuursegment onverwijld tot „overbelaste infrastructuur”. Dit geldt ook voor infrastructuur die naar verwachting in de nabije toekomst met onvoldoende capaciteit te kampen zal hebben. 2. Wanneer infrastructuur tot „overbelaste infrastructuur” is verklaard, verricht de infrastructuurbeheerder een capaciteitsanalyse als bepaald in artikel 50, tenzij reeds uitvoering wordt gegeven aan een capaciteitsvergrotingsplan als bepaald in artikel 51. 3. Indien gebruiksrechten in overeenstemming met artikel 31, lid 4, niet zijn geheven of geen bevredigend resultaat hebben opgeleverd en de infrastructuur tot „overbelaste infrastructuur” is verklaard, mag de infrastructuurbeheerder voor de toewijzing van de infrastructuurcapaciteit ook nog prioriteitscriteria hanteren. 4. Bij de prioriteitscriteria moet rekening worden gehouden met het maatschappelijk belang van een dienst in vergelijking met een andere dienst, die bijgevolg zal worden uitgesloten. Om de ontwikkeling van adequate vervoersdiensten in dit kader te waarborgen, in het bijzonder om aan de eisen van de openbare dienst tegemoet te komen of om de ontwikkeling van het goederenvervoer per spoor te bevorderen, en in het bijzonder het internationaal vervoer , kunnen de lidstaten onder niet-discriminerende voorwaarden de noodzakelijke maatregelen nemen, opdat deze diensten bij de toewijzing van infrastructuurcapaciteit voorrang krijgen. [Am. 89] In voorkomend geval kunnen de lidstaten de infrastructuurbeheerder een compensatie toekennen die overeenkomt met de inkomsten die hij verliest ten gevolge van de in de tweede alinea voorgeschreven toewijzing aan bepaalde diensten. Bij deze maatregelen en deze compensatie moet rekening worden gehouden met de weerslag daarvan in andere lidstaten. 5. Het belang van goederendiensten, vooral van internationale goederenvervoersdiensten, weegt de vaststelling van de De prioriteitscriteria voldoende mee omvatten goederendiensten en in het bijzonder internationale goederendiensten . [Am. 90] 6. De te volgen procedures en aan te leggen criteria in het geval van overbelaste infrastructuur worden in de netverklaring vastgesteld. Artikel 48 Ad-hocaanvragen 1. De infrastructuurbeheerder reageert zo spoedig mogelijk en in elk geval binnen vijf werkdagen op ad-hocaanvragen voor afzonderlijke treinpaden. De verstrekte informatie over beschikbare reservecapaciteit wordt ter beschikking gesteld van alle aanvragers die eventueel van deze capaciteit gebruik willen maken. 2. De infrastructuurbeheerders maken, indien nodig, een raming van de behoefte aan reservecapaciteit die binnen de definitieve dienstregeling beschikbaar moet zijn om snel op te verwachten ad-hocaanvragen voor capaciteit te kunnen reageren. Dit geldt ook in geval van overbelaste infrastructuur. Artikel 49 Gespecialiseerde infrastructuur 1. Onverminderd lid 2, wordt infrastructuurcapaciteit in beginsel beschikbaar geacht voor alle typen diensten die in overeenstemming zijn met de voor de exploitatie op het treintraject vereiste kenmerken. 2. Indien er geschikte alternatieve routes bestaan, kan de infrastructuurbeheerder na overleg met de belanghebbenden bepaalde infrastructuur aanwijzen voor gebruik door bepaalde typen verkeer. Onverminderd de artikelen 101, 102 en 106 VWEU kan de infrastructuurbeheerder, wanneer die aanwijzing is geschied, bij de toewijzing van infrastructuurcapaciteit aan dit type verkeer prioriteit geven. Dat bepaalde infrastructuur is aangewezen voor gebruik door bepaalde typen verkeer, mag niet verhinderen dat andere typen verkeer van die infrastructuur gebruikmaken wanneer capaciteit beschikbaar is. 3. Wanneer infrastructuur overeenkomstig lid 2 is aangewezen, wordt dit in de netverklaring vermeld. Artikel 50 Capaciteitsanalyse 1. Met de capaciteitsanalyse wordt de vaststelling van de beperkingen van infrastructuurcapaciteit beoogd, die de adequate afhandeling van aanvragen van infrastructuurcapaciteit belemmeren. Tevens wordt beoogd methoden voor te stellen om aan extra aanvragen te kunnen voldoen. Bij deze analyse worden niet alleen de redenen voor de overbelasting vastgesteld, maar ook de maatregelen die op korte en op middellange termijn daartegen kunnen worden genomen. 2. Bij de analyse wordt rekening gehouden met de infrastructuur, de exploitatieprocedures, de aard van de verschillende diensten die worden geboden, en het effect van al deze factoren op de infrastructuurcapaciteit. Mogelijke maatregelen zijn met name de omleiding van routes, de vaststelling van nieuwe vertrek- en aankomsttijden, snelheidswijzigingen en infrastructurele verbeteringen. 3. Een capaciteitsanalyse moet voltooid zijn binnen zes maanden nadat infrastructuur tot „overbelaste infrastructuur” is verklaard. Artikel 51 Capaciteitsvergrotingsplan 1. Binnen zes maanden na de voltooiing van de capaciteitsanalyse legt de infrastructuurbeheerder een capaciteitsvergrotingsplan voor. 2. Het capaciteitsvergrotingsplan wordt opgesteld na overleg met de gebruikers van de betrokken overbelaste infrastructuur. In het plan worden omschreven: Aan de hand van een kosten-batenanalyse van de gevonden mogelijke maatregelen bepaalt het plan, welke maatregelen moeten worden genomen om de infrastructuurcapaciteit te vergroten, inclusief een tijdschema voor de uitvoering ervan. Het plan kan worden onderworpen aan voorafgaande goedkeuring door de lidstaat. De in artikel 55 bedoelde toezichthoudende instantie brengt een advies uit over de mate waarin de in het plan opgenomen acties passend zijn houdt toezicht op het raadplegingsproces, om ervoor te zorgen dat het wordt uitgevoerd op een niet-discriminatoire wijze . [Am. 91] Indien een trans-Europees netwerk of een treinpad overbelast is en deze overbelasting grote gevolgen heeft voor een of meerdere trans-Europese netwerken, kan het netwerk van toezichthoudende instanties zoals bedoeld in artikel 57 een advies uitbrengen over de mate waarin de in het plan opgenomen acties passend zijn. [Am. 92] 3. De infrastructuurbeheerder staakt de heffing voor het gebruik van de betrokken infrastructuur op grond van artikel 31, lid 4, indien: Artikel 52 Gebruik van treinpaden 1. De infrastructuurbeheerder legt in de netverklaring vast, op welke wijze hij bij het vaststellen van de bij de toewijzingsprocedure te hanteren prioriteiten rekening zal houden met vroegere benuttingsgraden van treinpaden. 2. Vooral voor overbelaste infrastructuur eist de infrastructuurbeheerder dat een treinpad wordt ingeleverd wanneer dit pad gedurende een periode van ten minste een maand voor minder dan een in de netverklaring te noemen drempelwaarde is gebruikt, tenzij dit te wijten is aan niet-economische redenen buiten de wil van de exploitant. Artikel 53 Infrastructuurcapaciteit voor onderhoudswerkzaamheden 1. De aanvragen om infrastructuurcapaciteit met het oog op onderhoudswerkzaamheden moeten tijdens de programmatieprocedure worden ingediend. 2. De infrastructuurbeheerder houdt terdege rekening met de gevolgen die de reservering van infrastructuurcapaciteit in verband met geplande onderhoudswerkzaamheden van de sporen voor aanvragers heeft. 3. De infrastructuurbeheerder stelt de belanghebbende partijen tijdig ten minste een week voor de aanvang in kennis van niet-geplande onderhoudswerkzaamheden. [Am. 93] Artikel 54 Bij verstoring te nemen bijzondere maatregelen 1. Bij verstoring van het treinverkeer tengevolge van een technisch defect of een ongeval moet de infrastructuurbeheerder alle nodige stappen zetten om de situatie in normale toestand te herstellen. Daartoe stelt hij een noodplan op met vermelding van de diverse organen die bij ernstige ongevallen of ernstige verstoring van het treinverkeer op de hoogte moeten worden gebracht. 1 bis. De infrastructuurbeheerders beschikken over protocollen waarin is vastgelegd hoe te handelen in geval van ongevallen of technische storingen. [Am. 94] 2. Ingeval van nood en indien dit absoluut noodzakelijk is ten gevolge van een storing die de infrastructuur tijdelijk onbruikbaar maakt, mogen de toegewezen treinpaden zonder waarschuwing zo lang worden ingetrokken als nodig is om het systeem te herstellen. Indien hij zulks noodzakelijk acht, mag de infrastructuurbeheerder van de spoorwegondernemingen eisen, hem de middelen ter beschikking te stellen die hij het meest geschikt acht om de situatie in normale toestand zo snel mogelijk te herstellen. 3. De lidstaten kunnen eisen dat de spoorwegondernemingen zelf betrokken worden bij de handhaving en controle van de inachtneming van de veiligheidsnormen en andere voorschriften. Behalve in geval van overmacht, met inbegrip van urgente veiligheid-kritische werkzaamheden, kan een krachtens dit artikel aan een goederenvervoersactiviteit toegewezen treinpad niet minder dan twee maanden voor de geplande treinrit, zoals vastgelegd in de dienstregeling, worden ingetrokken zonder instemming van de betrokken aanvrager. In een dergelijk geval tracht de betrokken infrastructuurbeheerder de aanvrager een treinpad van vergelijkbare kwaliteit en betrouwbaarheid aan te bieden, dat de aanvrager kan aanvaarden of weigeren. In dat laatste geval heeft de aanvrager ten minste recht op restitutie van de hiermee gemoeide heffing. [Am. 95] AFDELING 4 Toezichthoudende instantie Artikel 55 Nationale toezichthoudende instantie instanties 1. Alle lidstaten stellen een toezichthoudende instantie in voor de spoorwegsector. Deze instantie is een afzonderlijke instantie die organisatorisch, functioneel, hiërarchisch en wat de besluitvorming betreft, juridisch gescheiden en onafhankelijk is van alle andere overheidsinstanties. Zij is tevens met betrekking tot haar organisatie, financieringsbeslissingen, rechtsvorm en besluitvorming onafhankelijk van de infrastructuurbeheerders, de heffingsinstanties, de toewijzende instanties of de aanvragers. Voorts is zij voor haar werking onafhankelijk van alle bevoegde autoriteiten die betrokken zijn bij de gunning van een openbaredienstcontract. De toezichthoudende instantie beschikt over de noodzakelijke organisatorische capaciteit in termen van personeel en materiële middelen voor het niveau van activiteiten van de spoorwegsector van de lidstaat, zoals het vervoersvolume, en voor de omvang van het netwerk, teneinde de haar krachtens artikel 56 toegewezen taken te vervullen. 2. De lidstaten kunnen toezichthoudende instanties instellen die voor verschillende aan toezicht onderworpen sectoren bevoegd zijn, op voorwaarde dat deze geïntegreerde toezichthoudende instanties voldoen aan de in lid 1 vastgesteld eisen inzake onafhankelijkheid. 3. De voorzitter en de raad van bestuur van de toezichthoudende instantie voor de spoorwegsector worden op grond van duidelijke regels die hun onafhankelijkheid waarborgen , door de nationale of andere bevoegde parlementen benoemd voor een vaste en hernieuwbare termijn. Zij worden gekozen uit personen die beschikken over kennis van en ervaring met toezicht op de spoorwegsector, of kennis van en ervaring met toezicht op andere sectoren, en bij voorkeur uit personen die gedurende drie een periode van ten minste twee jaar, of een langere, overeenkomstig de nationale wetgeving vastgestelde periode voorafgaande aan hun benoeming en gedurende hun ambtstermijn, noch direct noch indirect, een beroepsfunctie of beroepsverantwoordelijkheid in de aan toezicht onderworpen ondernemingen of instanties hebben uitgeoefend, of er een belang in of een zakelijke relatie mee hebben gehad. Zij leggen in dit verband een passende belangenverklaring af. Na hun ambtstermijn mogen zij gedurende een periode van tenminste drie twee jaar of een langere, overeenkomstig de nationale wetgeving vastgestelde periode geen beroepsfunctie of beroepsverantwoordelijkheid uitoefenen in een van de aan toezicht onderworpen ondernemingen of instanties, of hierin een belang of hiermee een zakelijke relatie hebben. Zij zijn verantwoordelijk voor de aanwerving en het beheer van het personeel van de toezichthoudende instantie. Zij dienen volkomen onafhankelijk te opereren en ze mogen in geen enkel geval beïnvloed worden door aanwijzingen van een regering of een publiek- of privaatrechtelijke onderneming. [Am. 96] Artikel 56 Taken van de nationale toezichthoudende instantie instanties 1. Onverminderd artikel 46, lid 6, kan een aanvrager wanneer hij van mening is dat hij oneerlijk behandeld, gediscrimineerd of op enigerlei andere wijze benadeeld is, zich tot de toezichthoudende instantie wenden, met name om beroep in te stellen tegen beslissingen van de infrastructuurbeheerder of, indien van toepassing, de spoorwegonderneming of de exploitant van een dienstvoorziening , ten aanzien van: 1 bis. De toezichthoudende instantie kan maatregelen op eigen initiatief nemen en neemt een beslissing over klachten binnen één maand na ontvangst van de klacht om de situatie te verhelpen. Indien beroep wordt ingesteld tegen een weigering capaciteit te verlenen, of tegen de voorwaarden van een capaciteitsaanbod, besluit de toezichthoudende instantie ofwel dat er geen wijziging van het besluit van de infrastructuurbeheerder nodig is, ofwel dat het betwiste besluit overeenkomstig haar instructies wordt gewijzigd. De Commissie beoordeelt op eigen initiatief de toepassing en handhaving van de bepalingen van deze richtlijn betreffende het mandaat van de toezichthoudende instanties en de door hen gehanteerde termijnen voor het nemen van beslissingen, overeenkomstig de adviesprocedure zoals bedoeld in artikel 64, lid 2. 2. De toezichthoudende instantie heeft ook de bevoegdheid om toezicht te houden op concurrentie, om discriminatie en marktverstorende ontwikkelingen op de markt voor spoorwegdiensten te beëindigen en om lid 1, punten a) tot en met g) g bis) , uit eigen beweging te beoordelen, teneinde discriminatie tussen de aanvragers te voorkomen , inclusief door het nemen van passende corrigerende maatregelen . Zij gaat met name na, of de netverklaringen discriminerende bepalingen bevatten en of deze beslissingsbevoegdheden voor de infrastructuurbeheerder scheppen, die kunnen worden gebruikt om de aanvragers te discrimineren. De toezichthoudende instantie bezit de nodige organisatorische middelen om deze taken uit te oefenen . Hiertoe werkt de toezichthoudende instantie ook nauw samen met de nationale veiligheidsautoriteit die belast is met de beoordeling van de overeenstemming of de geschiktheid voor het gebruik van de interoperabiliteitsonderdelen of met het onderzoek ten behoeve van de EG-verificatieprocedure van de subsystemen overeenkomstig Richtlijn 2008/57/EG. Op verzoek van indieners van aanvragen in het kader van procedures voor de nationale veiligheidsautoriteit die mogelijkerwijs gevolgen voor markttoegang hebben, informeert de nationale veiligheidsautoriteit de toezichthoudende instantie van de relevante aspecten van de procedure. De toezichthoudende instantie doet aanbevelingen. Wanneer de nationale veiligheidsautoriteit van deze aanbevelingen afwijkt, stelt zij de toezichthoudende instantie in kennis van de redenen hiervan. 3. De toezichthoudende instantie ziet erop, toe dat de door de infrastructuurbeheerders vastgestelde gebruiksrechten in overeenstemming zijn met hoofdstuk IV, afdeling 2, en dat zij niet-discriminerend zijn. De onderhandelingen tussen de aanvragers en een infrastructuurbeheerder betreffende de hoogte van infrastructuurrechten worden slechts toegestaan wanneer zij onder toezicht van de toezichthoudende instantie plaatsvinden. Deze instantie grijpt onmiddellijk in indien het waarschijnlijk is dat de onderhandelingen in strijd zijn met de bepalingen van dit hoofdstuk. 3 bis. De toezichthoudende instantie ziet erop toe dat de boekhouding van de spoorwegondernemingen en de infrastructuurbeheerders voldoet aan de bepalingen inzake gescheiden boekhoudingen in artikel 6. 3 ter. De toezichthoudende instantie beoordeelt, indien de nationale wetgeving daarin voorziet, overeenkomstig artikel 10, lid 2, of het het hoofddoel van een dienst is, passagiers tussen stations in verschillende lidstaten te vervoeren, en, overeenkomstig artikel 11, lid 2, of het economische evenwicht van een openbaredienstcontract in het gedrang is als gevolg van verbindingen overeenkomstig artikel 10 tussen een vertrekpunt en een bestemming waarvoor een of meer openbaredienstcontracten zijn gesloten. 3 quater. De toezichthoudende instantie stelt de Commissie in kennis van alle klachten in verband met een besluit van een toezichthoudende instantie krachtens leden 1 tot 3 ter. Binnen twee weken na ontvangst van de klacht verzoekt de Commissie, indien nodig, om wijziging van het desbetreffende besluit, teneinde ervoor te zorgen dat dit strookt met de wetgeving van de Unie. De toezichthoudende instantie wijzigt haar besluit, rekening houdend met de door de Commissie gevraagde wijzigingen. 3 quinquies. Ten minste één keer per jaar raadpleegt de toezichthoudende instantie de vertegenwoordigers van de gebruikers van spoorwegdiensten op het gebied van passagiers- en goederenvervoer ten einde rekening te houden met hun mening met betrekking tot de spoorwegmarkt, met inbegrip van de prestaties van de dienstverlening, de infrastructuurheffingen en de hoogte en transparantie van de prijzen voor spoorwegdiensten. [Am. 97] 4. De toezichthoudende instantie is bevoegd om nuttige informatie op te verzoeken bij de infrastructuurbeheerder, de aanvragers en elke belanghebbende derde partij in de betrokken lidstaat. De verzochte informatie dient onverwijld verstrekt te worden. De toezichthoudende instantie wordt in staat gesteld, deze verzoeken af te dwingen met passende sancties, waaronder boetes. De aan de toezichthoudende instantie te verstrekken informatie omvat alle gegevens waarom de toezichthoudende instantie verzoekt in het kader van haar functies van beroepsinstantie en toezichthoudster op de mededinging op de markten voor spoorwegdiensten overeenkomstig lid 2. Dit omvat gegevens die nodig zijn voor statistische en marktwaarnemingsdoeleinden. 5. De toezichthoudende instantie beslist op klachten en neemt de nodige maatregelen om de situatie binnen uiterlijk twee maanden na ontvangst van alle gegevens te verhelpen. De toezichthoudende instantie kan zo nodig uit eigen beweging passende maatregelen nemen om ongewenste marktontwikkelingen bij te sturen, met name met betrekking tot lid 1, onder a) tot en met g bis) . De besluiten van de toezichthoudende instantie zijn bindend voor alle betrokken partijen en zijn niet onderworpen aan toezicht door een andere bestuursrechtelijke instantie. De toezichthoudende instantie moet haar besluiten ten uitvoer kunnen leggen door middel van passende sancties, waaronder boetes. Indien beroep wordt ingesteld tegen en weigering capaciteit te verlenen, of tegen de voorwaarden van een capaciteitsaanbod, besluit de toezichthoudende instantie ofwel dat er geen wijziging van het besluit van de infrastructuurbeheerder nodig is, ofwel dat het betwiste besluit overeenkomstig haar instructies wordt gewijzigd. 6. De lidstaten waarborgen, dat de besluiten van de toezichthoudende instantie voor rechterlijke toetsing openstaan. Een beroep tegen een besluit van de toezichthoudende instantie heeft slechts schorsende werking, indien de rechterlijke instantie waarbij het beroep aanhangig is, oordeelt dat het besluit van de toezichthoudende instantie onmiddellijk tot gevolg heeft, dat de insteller van het beroep onherstelbare schade wordt toegebracht. 7. De lidstaten zorgen ervoor dat mededelingen over de beslechting van geschillen en beroepsprocedures betreffende de besluiten van de infrastructuurbeheerders en de verrichters van de in bijlage III genoemde diensten door de toezichthoudende instantie worden bekendgemaakt. 8. De toezichthoudende instantie heeft de bevoegdheid, audits uit te voeren of externe audits te laten uitvoeren bij een infrastructuurbeheerder en, zo nodig, spoorwegondernemingen om de naleving van de in artikel 6 voorgeschreven boekhoudkundige scheiding te controleren. De lidstaten zorgen ervoor, dat de infrastructuurbeheerders en alle ondernemingen of andere entiteiten die verschillende types spoorvervoer of infrastructuurbeheer uitvoeren of integreren als bedoeld in artikel 6, leden 1 en 2, gedetailleerde gereglementeerde rekeningen aan de toezichthoudende instantie verstrekken, zodat zij haar verschillende taken kan uitoefenen. In deze gereglementeerde rekeningen moeten tenminste de in bijlage X genoemde elementen zijn opgenomen. De toezichthoudende instantie mag aan de hand van deze rekeningen ook conclusies trekken inzake gevallen van staatssteun en deelt die gevallen zo nodig mee aan de daarvoor bevoegde autoriteiten. Bijlage X kan in het licht van de opgedane ervaring worden gewijzigd overeenkomstig de in artikel 60 bis bedoelde procedure. Artikel 56 bis Bevoegdheden van de nationale toezichthoudende instanties 1. Om de in artikel 56 genoemde taken uit te oefenen heeft de regulerende instantie de bevoegdheid: 2. De lidstaten waarborgen dat besluiten van de regulerende instantie voor rechterlijke toetsing openstaan. Een beroep tegen een besluit van de toezichthoudende instantie heeft geen schorsende werking. 3. Ingeval van geschillen over beslissingen van de toezichthoudende instanties die toezien op grensoverschrijdende vervoersdiensten, kunnen de betrokkenen beroep instellen bij de Commissie teneinde binnen een maand na ontvangst van het beroep een bindend besluit te verkrijgen over de verenigbaarheid van de beslissing met het Unierecht. 4. De lidstaten zorgen ervoor dat de besluiten genomen door de toezichthoudende instantie worden gepubliceerd. 5. De lidstaten zorgen ervoor dat de infrastructuurbeheerders en alle ondernemingen of andere entiteiten die verschillende types spoorvervoer of infrastructuurbeheer uitvoeren, met inbegrip van exploitanten van de dienstvoorzieningen, als bedoeld in artikel 6, gedetailleerde gereglementeerde rekeningen aan de toezichthoudende instantie verstrekken, zodat zij haar verschillende taken kan uitoefenen. In deze gereglementeerde rekeningen moeten tenminste de in bijlage X genoemde elementen zijn opgenomen. De toezichthoudende instantie mag aan de hand van deze rekeningen ook conclusies trekken inzake gevallen van staatssteun en deelt die gevallen zo nodig mee aan de daarvoor bevoegde autoriteiten. Bijlage X kan in het licht van de opgedane ervaring worden gewijzigd overeenkomstig de in artikel 60 bis bedoelde procedure. [Am. 98] Artikel 57 Samenwerking tussen nationale toezichthoudende instanties en bevoegdheden van de Europese Commissie 1. De nationale toezichthoudende instanties wisselen informatie uit over hun werk en hun besluitvormingsbeginselen en -praktijk en werken samen met het doel hun besluitvorming over de gehele Unie te coördineren. Daartoe werken zij samen in een werkgroep die formeel vastgesteld kader dat op uitnodiging van en onder voorzitterschap van de Commissie met regelmatige tussenpozen samenkomt. De Commissie staat de toezichthoudende instanties daarin bij. Hiertoe zorgt de Commissie voor actieve samenwerking tussen de toezichthoudende instanties en neemt zij maatregelen indien toezichthoudende instanties hun taken niet vervullen. De vertegenwoordigers van de Commissie omvatten vertegenwoordigers van de diensten belast met vervoer én mededinging. De Commissie stelt een gegevensbank in waarin de nationale toezichthoudende instanties gegevens inbrengen over alle klachtenprocedures, bijvoorbeeld de data van de klachten, de start van initiatiefprocedures, alle ontwerp- en definitieve besluiten,de betrokken partijen, de belangrijkste elementen van de procedures, problemen met de interpretatie van het spoorwegrecht, en op eigen initiatief gestarte onderzoeken betreffende bijvoorbeeld toegang tot of heffingen voor internationale spoorwegdiensten. 2. De toezichthoudende instanties werken nauw samen, onder meer door middel van werkafspraken, om elkaar wederzijdse bijstand te verlenen bij hun taken inzake markttoezicht, klachtenbehandeling en onderzoeken. 3. Bij een klacht of een onderzoek uit eigen beweging inzake toegang of heffingen betreffende een internationaal treinpad, alsmede in het kader van het toezicht op de mededinging op de markt voor internationale spoorvervoersdiensten, informeert de betrokken toezichthoudende instantie de Commissie , raadpleegt zij de toezichthoudende instanties van alle andere lidstaten waardoor het internationale treinpad loopt en verzoekt zij hen om de nodige inlichtingen alvorens een besluit te nemen. Ook het netwerk van toezichthoudende instanties brengt een advies uit. 4. De overeenkomstig lid 3 geraadpleegde toezichthoudende instanties verstrekken alle inlichtingen die zij zelf krachtens hun nationale wetgeving mogen vragen. Deze inlichtingen mogen alleen worden gebruikt voor de behandeling van de klacht of het onderzoek bedoeld in lid 3. 5. De toezichthoudende instantie die een klacht ontvangt of uit eigen beweging een onderzoek voert, deelt de relevante inlichtingen mee aan de bevoegde toezichthoudende instantie, zodat die instantie maatregelen kan treffen ten aanzien van de betrokken partijen. 6. De lidstaten zorgen ervoor dat de in artikel 40, lid 1, bedoelde vertegenwoordigers van de infrastructuurbeheerders onverwijld alle inlichtingen verstrekken die voor de behandeling van de klacht of het onderzoek als bedoeld in lid 3 van dit artikel worden gevraagd door de toezichthoudende instantie van de lidstaat waar de betrokken vertegenwoordiger is gevestigd. Deze bevoegde instantie heeft het recht, de inlichtingen betreffende het betrokken internationaal treinpad mee te delen aan de in lid 3 bedoelde toezichthoudende instanties. 6 bis. De Commissie kan op eigen initiatief aan de in leden 2 tot en met 6 genoemde activiteiten deelnemen en zij houdt het in lid 1 bedoelde netwerk van toezichthoudende instanties op de hoogte. 7. Het overeenkomstig lid 1 opgerichte netwerk van toezichthoudende instanties ontwikkelt gemeenschappelijke beginselen en praktijken voor de besluitvorming waarvoor zij krachtens deze richtlijn bevoegd zijn. De Commissie kan uitvoeringsmaatregelen waarin deze gemeenschappelijke beginselen en praktijken vaststellen zijn neergelegd. Deze maatregelen, die tot doel hebben de eenvormige tenuitvoerlegging van deze richtlijn te verzekeren, worden overeenkomstig artikel 63, lid 3, vastgesteld als uitvoeringsbesluiten en aanvullen overeenkomstig de in artikel 60 bis bedoelde procedure . De Het netwerk van toezichthoudende instanties beoordelen ook de besluiten en praktijken in het kader van de in artikel 40, lid 1, bedoelde samenwerking tussen de infrastructuurbeheerder die de deze richtlijn ten uitvoer te leggen of het internationale spoorvervoer anderszins vergemakkelijken. [Am. 99] Artikel 57 bis Europese toezichthoudende instantie Met inachtneming van de ervaringen die met het netwerk van toezichthoudende instanties worden opgedaan, stelt de Commissie uiterlijk ... * een wetgevingsvoorstel op houdende de oprichting van een Europese toezichthoudende instantie. Deze instantie heeft een toezichthoudende en bemiddelende taak in verband met grensoverschrijdende en internationale problemen, en behandelt beroepen die tegen besluiten van nationale toezichthoudende instanties zijn ingesteld. [Am. 100] HOOFDSTUK V SLOTBEPALINGEN Artikel 58 De bepalingen van deze richtlĳn zĳn van toepassing onverminderd het bepaalde in Richtlĳn 2004/17/EG van het Europees Parlement en de Raad van 31 maart 2004 houdende coördinatie van de procedures voor het plaatsen van opdrachten in de sectoren water- en energievoorziening, vervoer en postdiensten (29) . Artikel 59 Uitzonderingen 1. Tot 15 maart 2013 zijn Ierland, als een eiland lidstaat, met een spoorverbinding met slechts één andere lidstaat, en het Verenigd Koninkrijk, wat Noord-Ierland betreft, op dezelfde basis 2. Wanneer meer dan één spoorwegonderneming met een vergunning overeenkomstig artikel 17 en in het geval van Ierland en Noord-Ierland een spoorwegonderneming die elders aldus een vergunning heeft verkregen, een officiële aanvraag indient om concurrerende spoorwegdiensten te exploiteren in, naar of vanuit Ierland of Noord-Ierland wordt over de voortzetting van deze uitzondering een besluit genomen volgens de adviesprocedure als bedoeld in artikel 64, lid 2. De in lid 1 bedoelde uitzondering geldt niet, wanneer een spoorwegonderneming die in Ierland of Noord-Ierland spoorwegdiensten exploiteert, een officiële aanvraag indient om spoorwegdiensten te exploiteren op, naar of vanuit het grondgebied van een andere lidstaat , met uitzondering van Ierland voor in Noord-Ierland spoorwegdiensten exploiterende ondernemingen, en voor het Verenigd Koninkrijk voor in Ierland spoorwegdiensten exploiterende spoorwegondernemingen. Binnen een jaar te rekenen vanaf de ontvangst van hetzij het in de eerste alinea van dit lid bedoelde besluit, hetzij de kennisgeving van de in de tweede alinea van dit lid bedoelde officiële aanvraag, neemt of nemen de betrokken lidstaat of lidstaten (Ierland of het Verenigd Koninkrijk met betrekking tot Noord-Ierland) de nodige wetgeving aan ter toepassing van alle in lid 1 bedoelde artikelen. 3. Een uitzondering als bedoeld in lid 1 kan worden vernieuwd voor periodes van niet langer dan vijf jaar. Uiterlijk twaalf maanden voor het verstrijken van de uitzondering kan een lidstaat die deze uitzondering geniet, zich tot de Commissie wenden met een verzoek om hernieuwde uitzondering. Het verzoek tot verlenging moet met redenen worden omkleed. De Commissie onderzoekt elk verzoek en neemt een besluit volgens de adviesprocedure bedoeld in artikel 64 , lid 2. Deze procedure geldt voor alle met de aanvraag verband houdende besluiten. Bij het nemen van haar besluit houdt de Commissie rekening met de ontwikkelingen in de geopolitieke situatie en de ontwikkelingen op de markt voor spoorwegvervoer in, vanuit en naar de lidstaat die om een hernieuwde uitzondering heeft verzocht. Artikel 59 bis Delegatie van bevoegdheden De Commissie is bevoegd om overeenkomstig artikel 60 bis gedelegeerde handelingen vast te stellen met betrekking tot de reikwijdte van het markttoezicht overeenkomstig artikel 15, lid 5, bepaalde elementen van de netverklaring overeenkomstig artikel 27, lid 2, bepaalde heffingsbeginselen overeenkomstig artikel 31, lid 3 en lid 5, de tijdelijke verlaging van de infrastructuurheffingen voor treinen die met het ETCS zijn uitgerust overeenkomstig artikel 32, lid 3, bepaalde elementen van de prestatieregeling overeenkomstig artikel 35, de criteria waaraan moet worden voldaan met betrekking tot de eisen voor aanvragers van infrastructuur overeenkomstig artikel 41, lid 3, het tijdschema voor het toewijzingsproces overeenkomstig artikel 43, lid 1, de verplichte rekeningen overeenkomstig artikel 56 bis, lid 5, en gemeenschappelijke beginselen en praktijken voor de besluitvorming die door de toezichthoudende instanties worden ontwikkeld overeenkomstig artikel 57, lid 7. [Am. 101] Artikel 60 Uitoefening van de delegatie 1. De bevoegdheden tot vaststelling van de gedelegeerde handelingen bedoeld in de artikel 7, lid 1, tweede alinea, artikel 13, lid 5, tweede alinea, artikel 15, lid 5, tweede alinea, artikel 20, derde alinea, artikel 27, lid 2, artikel 30, lid 3, tweede alinea, artikel 31, lid 5, tweede alinea, artikel 32, lid 1, tweede alinea, artikel 32, lid 3, artikel 35, lid 2, artikel 43, lid 1, en artikel 56, lid 8, derde alinea worden de Commissie verleend voor onbepaalde tijd. 2. Zodra de Commissie een gedelegeerde handeling vaststelt, stelt zij het Europees Parlement en de Raad daarvan tegelijkertijd in kennis. 3. De aan de Commissie toegekende bevoegdheden om gedelegeerde handelingen vast te stellen, zijn onderworpen aan de in de artikelen 61 en 62 vastgestelde voorwaarden. [Am. 102] Artikel 60 bis Uitoefening van de delegatie 1. De bevoegdheid om gedelegeerde handelingen vast te stellen, wordt aan de Commissie toegekend onder de in dit artikel neergelegde voorwaarden. 2. De in artikel 15, lid 5, artikel 27, lid 2, artikel 31, lid 3 en lid 5, artikel 32, lid 3, artikel 35, lid 2, artikel 41, lid 3, artikel 43, lid 1, artikel 56 bis, lid 6, en artikel 57, lid 7, bedoelde bevoegdheid om gedelegeerde handelingen vast te stellen, wordt aan de Commissie toegekend voor een termijn van vijf jaar met ingang van ... (30) . De Commissie stelt uiterlijk negen maanden vóór het einde van de termijn van vijf jaar een verslag op over de bevoegdheidsdelegatie. De bevoegdheidsdelegatie wordt stilzwijgend met termijnen van dezelfde duur verlengd, tenzij het Europees Parlement of de Raad zich uiterlijk drie maanden vóór het einde van elke termijn tegen een dergelijke verlenging verzet. 3. Het Europees Parlement of de Raad kan de in artikel 15, lid 5, artikel 27, lid 2, artikel 31, lid 3 en lid 5, artikel 32, lid 3, artikel 35, lid 2, artikel 41, lid 3, artikel 43, lid 1, artikel 56 bis, lid 6, en artikel 57, lid 7, bedoelde bevoegdheidsdelegatie te allen tijde intrekken. Het besluit tot intrekking beëindigt de delegatie van de in dat besluit genoemde bevoegdheid. Het wordt van kracht op de dag na die van de bekendmaking ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie of op een daarin genoemde latere datum. Het laat de geldigheid van de reeds van kracht zijnde gedelegeerde handelingen onverlet. 4. Zodra de Commissie een gedelegeerde handeling heeft vastgesteld, doet zij daarvan gelijktijdig kennisgeving aan het Europees Parlement en de Raad. 5. Een overeenkomstig artikel 15, lid 5, artikel 27, lid 2, artikel 31, lid 3 en lid 5, artikel 32, lid 3, artikel 35, lid 2, artikel 41, lid 3, artikel 43, lid 1, artikel 56 bis, lid 6, en artikel 57, lid 7, vastgestelde gedelegeerde handeling treedt alleen in werking indien het Europees Parlement of de Raad binnen een termijn van twee maanden na de kennisgeving van de handeling aan het Europees Parlement en de Raad daartegen geen bezwaar heeft gemaakt, of indien zowel het Europees Parlement als de Raad voor het verstrijken van die termijn de Commissie heeft medegedeeld dat zij daartegen geen bezwaar maken. De termijn wordt op initiatief van het Europees Parlement of de Raad met twee maanden verlengd. [Am. 103] Artikel 61 Intrekking van de delegatie 1. De in artikel 60, lid 1, bedoelde delegatie van bevoegdheden kan door het Europees Parlement of de Raad worden ingetrokken. 2. De instelling die een interne procedure heeft ingeleid om te besluiten of de delegatie van bevoegdheden moet worden ingetrokken, stelt de andere wetgever en de Commissie daarvan in kennis uiterlijk een maand voor het definitieve besluit wordt genomen, met vermelding van de gedelegeerde bevoegdheden die zouden kunnen worden ingetrokken en de redenen van die intrekking. 3. Het besluit tot intrekking beëindigt de delegatie van de in dat besluit genoemde bevoegdheden. Het besluit wordt onmiddellijk van kracht of op een in dat besluit bepaalde latere datum. Het laat de geldigheid van de reeds in werking getreden gedelegeerde handelingen onverlet. Het wordt bekendgemaakt in het Publicatieblad van de Europese Unie . [Am. 104] Artikel 62 Bezwaren tegen gedelegeerde handelingen 1. Het Europees Parlement en de Raad kunnen tegen een gedelegeerde handeling bezwaar maken binnen twee maanden na de datum van kennisgeving. Op initiatief van het Europees Parlement of de Raad kan deze periode met een maand worden verlengd. 2. Wanneer bij het verstrijken van deze periode het Europees Parlement en de Raad geen bezwaar hebben gemaakt tegen de gedelegeerde handeling, of indien vóór die datum zowel het Europees Parlement als de Raad de Commissie hebben meegedeeld, dat zij hebben besloten geen bezwaren te maken, treedt de gedelegeerde handeling in werking op de daarin vastgestelde datum. 3. Wanneer het Europees Parlement of de Raad bezwaar maakt tegen een vastgestelde gedelegeerde handeling, treedt deze niet in werking. De instelling die bezwaar maakt, vermeldt de redenen voor haar bezwaar tegen de gedelegeerde handeling . [Am. 105] Artikel 63 Uitvoeringsmaatregelen 1. De lidstaten kunnen elke vraag betreffende de uitvoering van deze richtlijn aan de Commissie voorleggen. De besluiten dienaangaande worden genomen volgens de adviesprocedure bedoeld in artikel 64, lid 2. 2. De Commissie stelt op verzoek van een lidstaat nationale toezichthoudende instantie dan wel andere bevoegde nationale autoriteiten of uit eigen beweging in specifieke gevallen een onderzoek in naar de toepassing en naleving van bepalingen van deze richtlijn. De nationale toezichthoudende instanties houden een databank van hun ontwerpbesluiten bij die toegankelijk is voor de Europese Commissie. Binnen twee maanden na de ontvangst van een dergelijk verzoek besluit de Europese Commissie volgens de in artikel 64, lid 2, bedoelde adviesprocedure, of de betrokken maatregel verder kan worden toegepast. De Commissie deelt haar besluit mee aan het Europees Parlement, de Raad en de lidstaten. [Am. 106] Onverminderd artikel 258 van het Verdrag, kan iedere lidstaat het besluit van de Commissie binnen een maand na de datum van het besluit aan de Raad voorleggen. De Raad kan in uitzonderlijke omstandigheden binnen een maand na de voorlegging van het besluit met een gekwalificeerde meerderheid van stemmen een andersluidend besluit nemen. De Commissie stelt op verzoek van een lidstaat of uit eigen beweging in specifieke gevallen een onderzoek in naar de toepassing en naleving van de bepalingen van deze richtlijn en stelt hierover een besluit vast volgens de in artikel 64, lid 3, bedoelde onderzoeksprocedure. [Am. 107] 3. De Commissie stelt uitvoeringshandelingen overeenkomstig artikel 10, lid 2, artikel 11, lid 4, artikel 14, lid 2, en artikel 17, lid 5, vast teneinde de eenvormige tenuitvoerlegging van deze richtlijn te verzekeren. Deze uitvoeringhandelingen worden volgens de in artikel 64, lid 3, bedoelde onderzoeks procedure vastgesteld. [Am. 108] Artikel 64 Comitéprocedures 1. De Commissie wordt bijgestaan door een comité. Dat comité is een comité in de zin van Verordening (EU) nr. 182/2011. [Am. 109] 2. Wanneer naar dit lid wordt verwezen, zijn de artikelen 3 en 7 van Besluit 1999/468/EG van toepassing, met inachtneming van het bepaalde in artikel 8 van dat besluit. is artikel 4 van Verordening (EU) nr. 182/2011 van toepassing. [Am. 110] 3. Wanneer naar dit lid wordt verwezen, zijn artikel 5 en artikel 7 van Besluit 1999/468/EG van toepassing, met inachtneming van artikel 8 van dat besluit . is artikel 5 van Verordening (EU) nr. 182/2011 van toepassing. [Am. 111] Artikel 65 Verslag Uiterlijk op 31 december 2012 dient de Commissie bij het Europees Parlement, de Raad, het Europees Economisch en Sociaal Comité en het Comité van de Regio's een verslag in over de uitvoering van hoofdstuk II. Dit verslag beoordeelt ook de marktontwikkeling, inclusief de stand van de voorbereidingen voor de verdere openstelling van de spoorwegmarkt. In dit verslag analyseert de Commissie tevens de verschillende organisatiemodellen voor deze markt evenals de gevolgen van deze richtlijn voor openbaredienstcontracten en de financiering ervan. Daarbij neemt de Commissie ook de uitvoering van Verordening (EG) nr. 1370/2007 en de intrinsieke verschillen tussen de lidstaten (dichtheid van de netten, aantal passagiers, gemiddelde reisafstand) in acht. In haar verslag stelt de Commissie, waar nodig, aanvullende maatregelen voor, om die openstelling te bevorderen en de effecten van dergelijke maatregelen te beoordelen. Artikel 66 Omzetting 1. De lidstaten doen de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden om uiterlijk op [...] ... (31) aan de artikelen [...] en de bijlagen [...] te voldoen. Zij delen de Commissie die bepalingen onverwijld mede, alsmede een tabel ter weergave van het verband tussen die bepalingen en deze richtlijn. [Am. 112] Wanneer de lidstaten deze bepalingen aannemen, wordt in die bepalingen zelf of bij de officiële bekendmaking daarvan naar de onderhavige richtlijn verwezen In de bepalingen wordt tevens vermeld dat verwijzingen in bestaande wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen naar de bij deze richtlijn ingetrokken richtlijnen gelden als verwijzingen naar deze richtlijn. De regels voor die verwijzing en de formulering van die vermelding worden vastgesteld door de lidstaten. 2. De lidstaten delen de Commissie de tekst van de belangrijkste bepalingen van nationaal recht mede, die zij op het onder deze richtlijn vallende gebied vaststellen. De verplichting tot omzetting en uitvoering van deze richtlijn is niet van toepassing op Cyprus en Malta, zolang deze lidstaten niet beschikken over een spoorwegnet op hun grondgebied. Artikel 67 Intrekking De Richtlijnen 91/440/EEG, 95/18/EG en 2001/14/EG, zoals gewijzigd bij de in bijlage XI, deel A, genoemde richtlijnen, worden met ingang van [...] ingetrokken, onverminderd de verplichtingen van de lidstaten met betrekking tot de omzetting in nationaal recht van de in bijlage XI, deel B, genoemde richtlijnen. Verwijzingen naar de ingetrokken richtlijnen gelden als verwijzingen naar deze richtlijn en worden gelezen volgens de concordantietabel in bijlage XII. Artikel 68 Inwerkingtreding Deze richtlijn treedt in werking op de twintigste dag na de bekendmaking ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie . De artikelen […] en de bijlagen [...] zijn van toepassing met ingang van […]. Artikel 69 Adressaten Deze richtlĳn is gericht tot de lidstaten. Gedaan te […] Voor het Europees Parlement De voorzitter Voor de Raad De voorzitter BIJLAGE I Lijst van infrastructuurbestanddelen De infrastructuur van de spoorwegen omvat de volgende bestanddelen voor zover deze deel uitmaken van de hoofd- en zijlijnen, met uitzondering van die welke gelegen zijn binnen herstelwerkplaatsen en depots of garages voor krachtvoertuigen, alsmede van particuliere spooraansluitingen: – terreinen; – aardebaan met name ophogingen, afgravingen, drainagewerken, greppels, gemetselde goten, duikers, taludbekledingen en -bepalingen, enz.; reizigers- en goederenperrons, laad- en loswegen; bermen en paden; omheiningsmuren, hagen en hekken; brandstroken; wisselverwarmingsinstallaties; sneeuwweringen; – kunstwerken: bruggen, doorlaten en andere bovengrondse overgangen, tunnels, overwelfde uitgravingen en andere onderdoorgangen; schoormuren en beschermingsgalerijen tegen lawines, vallend gesteente, enz.; – gelijkvloerse kruisingen, met inbegrip van de inrichtingen ter verzekering van de verkeersveiligheid; – bovenbouw, met name: spoorstaven, groefspoorstaven en strijkspoorstaven; dwarsliggers en langsliggers, klein bevestigingsmateriaal, ballastbed, met inbegrip van grint en zand; wissels ; draaischijven en rolbruggen (met uitzondering van die welke uitsluitend dienen voor krachtvoertuigen); – wegen op spoorwegterreinen ten dienste van reizigers- en goederenvervoer, met inbegrip van voor voetgangers en de toegangswegen; [Am. 113] – installaties voor de veiligheid, het seinwezen en de telecommunicatie voor de vrije baan, stations en rangeerstations, met inbegrip van de installaties voor het opwekken, transformeren en verdelen van elektrische stroom ten behoeve van het seinwezen en de telecommunicatie; gebouwen voor voornoemde installaties; railremmen; – verlichtingsinstallaties die nodig zijn voor de afwikkeling en de veiligheid van het verkeer; – installaties voor het transformeren en overbrengen van elektrische stroom voor tractiedoeleinden: onderstations, voedingskabels tussen de onderstations en de rijdraden, bovenleidingen met portalen, derde rail met steunelementen; – dienstgebouwen voor de infrastructuur. BIJLAGE II Essentiële taken van een infrastructuurbeheerder (bedoeld in artikel 7) Lijst van essentiële taken bedoeld in artikel 7: – besluitvorming inzake treinpad toewijzing, waaronder zowel de omschrijving als de beoordeling van de beschikbaarheid en de deze capaciteitstoewijzing voor afzonderlijke treinpaden ; – besluitvorming inzake de heffingen van rechten voor het gebruik van de infrastructuur met inbegrip van de vaststelling en heffing van de rechten . [Am. 114] BIJLAGE III Aan de spoorwegondernemingen te verlenen diensten (bedoeld in artikel 13) 1. Het minimumtoegangspakket omvat: 2. Eveneens wordt toegang verleend tot de volgende dienstvoorzieningen, indien voorhanden, en tot de verlening van diensten die in de volgende deze voorzieningen worden aangeboden : 3. De aanvullende diensten kunnen omvatten: – de controle op het vervoer van gevaarlijke stoffen, – ondersteuning bij het laten rijden van speciale treinen. 4. Ondersteunende diensten kunnen omvatten: BIJLAGE IV Inlichtingen voor het toezicht op de spoorvervoersmarkt (bedoeld in artikel 15) 1. Beoordeling van de geleverde vervoersprestaties en de compensatie voor openbaredienstverplichtingen (ODV) 2007 %-verschil in vergelijking met jaar daarvoor 2008 %-verschil in vergelijking met het jaar daarvoor Goederen (in tkm (32) ) totaal Internationaal Transito Binnenlands Passagiers (in pkm (33) ) totaal Internationaal Transito Binnenlands Waarvan op grond van ODV Betaalde compensaties voor de ODV (in euro) 2. Aandeel van de spoorwegondernemingen in de totale vervoersprestatie einde 2008 (lijst van de spoorwegondernemingen met een marktaandeel in tkm/pkm ≥ 1 %) Spoorwegondernemingen (GOEDEREN) Aandeel (% van tkm) Totale marktaandeel nieuwe ondernemingen Spoorwegondernemingen (PASSAGIERS) Aandeel (% van tkm) Totale marktaandeel nieuwe ondernemingen 3. Toezichthoudende instanties Vorig jaar Jaar daarvoor Aantal personeelsleden dat zich bezighoudt met regelgevingskwesties inzake de toegang rond de spoorwegmarkt: Aantal behandelde klachten: Aantal uitgevoerde onderzoeken ex officio: Aantal genomen besluiten - betreffende klachten: - betreffende ambtshalve-onderzoeken: 4. Vorig jaar aangenomen nationale wettelijke en bestuurrechtelijke besluiten in verband met het spoorvervoer 5. Belangrijke ontwikkelingen op het gebied van de herstructurering van de traditionele spoorwegondernemingen en aanneming/uitvoering van het nationale vervoersbeleid tijdens het afgelopen jaar 6. Belangrijke opleidingsinitiatieven/-maatregelen die uw land het jongste jaar heeft genomen in verband met het spoorvervoer 7. Werkgelegenheid bij spoorwegondernemingen (SO) en infrastructuurbeheerders (IB) op het einde van het afgelopen jaar Totaal aantal personeelsleden SO - waarvan treinbestuurder - waarvan overig mobiel personeel dat in het buitenland werkt Totaal aantal personeelsleden IB Overige personeelsleden, onder meer in andere spoorgebonden diensten (onderhoudswerkplaatsen, terminals, opleiding, leasing van bestuurders, energievoorziening) 8. Status van de vorig jaar geldende meerjarencontracten met infrastructuurbeheerders Infrastructuur-beheerder Lengte van het net dat onder het contract valt Looptijd van het contract met ingang van [datum] Vaststelling van prestatie-indicatoren (ja/nee)? Zo ja, welke? Totale toegekende compensatie (in euro/jaar) 9. Infrastructuurkosten (klassiek + hogesnelheidsnet) Onderhoud Vernieuwing Verbetering Klassieke lijnen - vorig jaar: (in euro) (aantal km waaraan is gewerkt) Prognose voor dit jaar (in euro) (aantal km waaraan is gewerkt) Hogesnelheidslijnen -vorig jaar (in euro) (aantal km waaraan is gewerkt) Prognose voor dit jaar (in euro) (aantal km waaraan is gewerkt) 10. Geraamde onderhoudsachterstand van de infrastructuur op het einde van vorig jaar Klassieke lijnen - vorig jaar (in euro) (aantal te onderhouden km) Hogesnelheidslijnen - vorig jaar (in euro) (aantal te onderhouden km) 11. Investeringen in het hogesnelheidsspoorwegnet Lijnen Aantal km lijnen dat vorig jaar in dienst is genomen Op middellange termijn in dienst te nemen aantal km (binnen 10/20 jaar) 12. Lengte van het spoornet op het einde van vorige jaar: Klassieke lijnen (in km) Hogesnelheidslijnen (in km) 13. Vorig jaar geldende spoortoegangsrechten Treincategorie Gemiddelde heffing in euro/treinkom, exclusief het elektriciteitsverbruik Goederentrein van 1000 brutoton Intercitytrein van 500 brutoton Voorstadstrein van 140 brutoton 14. Is er een prestatieregeling ingesteld overeenkomstig artikel 35 van deze richtlijn? (Zo ja, vermeld de belangrijkste aspecten van die regeling) 15. Aantal geldige vergunningen dat is afgegeven door de bevoegde instanties Geldige vergunningen tot 31 december van vorig jaar Ingetrokken vergunningen Nieuwe vergunningen Geldige vergunningen tot 31 december van het jaar daarvoor Totaal: - voor goederen - voor passagiers 16. Stand van zaken invoering ERTMS 16 bis. De incidenten, ongevallen en ernstige ongevallen, volgens de definities in Richtlijn 2004/49/EG, die hebben plaatsgehad tijdens het voorgaande jaar. [Am. 116] 17. Andere belangrijke ontwikkelingen BIJLAGE V Financiële draagkracht (bedoeld in artikel 20) 1. De financiële draagkracht wordt onderzocht aan de hand van de jaarrekeningen van de spoorwegonderneming en, voor ondernemingen die een vergunning aanvragen en deze jaarrekeningen niet kunnen overleggen, aan de hand van de jaarbalans. Voor dit onderzoek moeten gedetailleerde gegevens over met name de volgende punten worden verstrekt: 2. De aanvragende onderneming beschikt niet over de vereiste financiële draagkracht wanneer aanzienlĳke achterstallige bedragen aan belastingen of sociale bĳdragen uit hoofde van de activiteit van de onderneming zĳn verschuldigd. 3. De autoriteit kan met name de overlegging van een deskundigenrapport en van passende documenten van een bank, een openbare spaarkas, een financieel commissaris of een beëdigd accountant eisen. Deze documenten dienen gegevens over de onder punt 1 genoemde punten te bevatten. [Am. 117] BIJLAGE VI Inhoud van de netverklaring (bedoeld in artikel 27) De in artikel 27 bedoelde afdelingen van de netverklaring bevatten de volgende gegevens: [Am. 118] 1. een gedeelte waarin de aard van de voor spoorwegondernemingen beschikbare infrastructuur en de voor toegang tot de spoorweginfrastructuur geldende voorwaarden worden beschreven. De informatie in dit deel dient in overeenstemming te zijn met of te verwijzen naar de overeenkomstig artikel 35 van de Interoperabiliteitsrichtlijn 2008/57/EG te publiceren infrastructuurregisters; [Am. 119] 2. een de afdeling aangaande de heffingsbeginselen en de tarieven Dit zal de nodige details over het heffingsstelsel bevatten, alsmede voldoende gegevens over gebruiksrechten en alle andere relevante informatie in verband met de toegang tot de in bijlage III genoemde diensten die door één leverancier worden verschaft. De voor de toepassing van de artikelen 31 tot en met 36 artikel 31, leden 4 en 5, en de artikelen 32 tot en met 36 gebruikte methode, voorschriften en, indien van toepassing, schalen voor de bepaling van de kosten en heffingen worden nader omschreven. Voorts bevat dit gedeelte informatie over de reeds vastgestelde of de in de loop van de vijf volgende jaren verwachte wijzigingen van de gebruiksrechten; [Am. 120] 3. een de afdeling aangaande de criteria en voorschriften voor capaciteitstoewijzing Dit bevat de algemene kenmerken van de infrastructuurcapaciteit die voor spoorwegondernemingen beschikbaar is, en alle beperkingen met betrekking tot het gebruik daarvan, met inbegrip van vermoedelijke beperkingen in verband met onderhoud. In dit gedeelte worden tevens de procedures en termijnen met betrekking tot de capaciteitstoewijzing gepreciseerd. Verder zijn daarin specifieke criteria vervat die bij de capaciteitstoewijzing worden gehanteerd, zoals: [Am. 121] In dit gedeelte wordt een nauwkeurige omschrijving gegeven van de maatregelen ter waarborging van een adequate behandeling van goederendiensten, internationale diensten en aanvragen volgens de ad-hocprocedure. Het bevat een standaardformulier om treinpaden aan te vragen. De infrastructuurbeheerder publiceert eveneens gedetailleerde informatie over de toewijzingsprocedure voor internationale treinpaden. 4. een afdeling over de informatie in verband met de toepassing van de in artikel 25 bedoelde vergunning en de overeenkomstig Richtlijn 2004/49/EG (34) afgegeven spoorwegveiligheidscertificaten; 5. een afdeling met inlichtingen over de geschillenbeslechtings- en beroepsprocedures in verband met de toegang tot de spoorweginfrastructuur en -diensten en de in artikel 35 bedoelde prestatieregeling; [Am. 122] 6. een afdeling met inlichtingen over de toegang tot en de tarieven voor de in bijlage III bedoelde voorzieningen. De exploitanten van voorzieningen die niet onder de infrastructuurbeheerder ressorteren, stellen de infrastructuurbeheerder in kennis van de inlichtingen over de tarieven voor de toegang tot de voorziening en de aangeboden diensten en van de inlichtingen inzake de technische toegangsvoorwaarden die in de netverklaring moet worden opgenomen ; [Am. 123] 7. een modelovereenkomst voor de sluiting van kaderovereenkomsten tussen een infrastructuurbeheerder en een aanvrager overeenkomstig artikel 42 van deze richtlijn. [Am. 124] BIJLAGE VII Basisbeginselen en parameters voor overeenkomsten tussen bevoegde instanties en infrastructuurbeheerders (bedoeld in artikel 30) In de overeenkomst worden de in artikel 30 genoemde aspecten vastgesteld, en met name: BIJLAGE VIII Eisen inzake infrastructuurkosten en -heffingen (bedoeld in artikel 31, lid 3 en lid 5; artikel 32, lid 1 en lid 3, en artikel 35) 1. In de directe kosten van de treindienst als bedoeld in artikel 31, lid 3, in verband met de slijtage aan de infrastructuur, worden de volgende aspecten niet in rekening gebracht: Wanneer de directe kosten voor het volledige net hoger liggen dan 35 % van de op basis van het aantal afgelegde treinkilometers berekende kosten voor het onderhoud, het beheer en de vernieuwing van het net, verstrekt de infrastructuurbeheerder de toezichthoudende instantie hiervoor een gedetailleerde verantwoording. De hierboven onder e), f) of g) bedoelde elementen worden niet in rekening gebracht bij de in dat kader berekende gemiddelde kosten. 2. De op basis van de geluidsemissies gedifferentieerde infrastructuurheffingen als bedoeld in artikel 31, lid 5, dienen aan de volgende eisen te voldoen: a) de heffing verschilt naargelang een trein al dan niet is samengesteld uit voertuigen die voldoen aan de drempelwaarden die zijn vastgesteld bij Beschikking 2006/66/EG van 23 december 2005 betreffende de technische specificaties voor interoperabiliteit inzake het subsysteem „rollend materieel ‐ geluidsemissies” van het conventionele trans-Europese spoorwegsysteem (35) ; b) er wordt prioriteit verleend aan goederenwagons; c) differentiatie overeenkomstig de geluidsemissies van goederenwagons moet het mogelijk maken binnen een redelijke termijn de investeringen terug te betalen voor de uitrusting van goederenwagons met de vanuit economisch oogpunt meest haalbare geluidsarme remmen; d) de heffing kan voorts worden gedifferentieerd naar gelang van: 3. De infrastructuurbeheerder bepaalt homogene marktsegmenten en toepasselijke extra heffingen in de zin van artikel 32, lid 1, op basis van een marktstudie en na raadpleging van de aanvragers. Met uitzondering van de artikel 32, lid 1, onder a), bedoelde wagons, toont de infrastructuurbeheerder ten aanzien van de toezichthoudende instantie aan dat voor een treindienst overeenkomstig artikel 32, lid 1, extra heffingen kunnen worden toegepast. wanneer elke onder de volgende elementen opgesomde diensten tot een verschillend marktsegment behoren: Ingeval de infrastructuurbeheerder extra heffingen toepast, stelt hij een lijst op van marktsegmenten die vooraf door de toezichthoudende instantie moet worden goedgekeurd. 4. De in artikel 35 bedoelde prestatieregeling is gebaseerd op de volgende beginselen: a) Teneinde de overeengekomen dienstverleningskwaliteit te bereiken zonder de economische levensvatbaarheid van een dienst in gevaar te brengen, bepaalt de infrastructuurbeheerder, na goedkeuring door de toezichthoudende instantie, in overleg met de aanvragers de belangrijkste parameters van de prestatieregeling en met name de waarde van vertragingen, de betalingsdrempels op grond van de prestatieregeling voor zowel individuele treinritten als alle treinritten van een spoorwegonderneming gedurende een bepaalde periode. [Am. 128] b) De infrastructuurbeheerder stelt de spoorwegondernemingen tenminste vijf dagen voor de treinrit in kennis van de dienstregeling op basis waarvan de vertragingen worden berekend . [Am. 129] d) De vertragingen moeten zoveel mogelijk worden toegeschreven aan één enkele instantie, rekening houdend met de verantwoordelijkheid voor de oorzaak van de storing en de mogelijkheid de normale toestand te hestellen. e) Bij de berekening van vergoedingen wordt rekening gehouden met de gemiddelde vertraging van treindiensten met vergelijkbare stiptheidseisen. f) De infrastructuurbeheerder stelt de spoorwegondernemingen zo snel mogelijk in kennis van de berekening van de op grond van de prestatieregeling verschuldigde vergoedingen. Dat bedrag omvat alle vertraagde treinen in een periode van maximum één maand. g) Onverminderd de bestaande beroepsprocedures en het bepaalde in artikel 50 wordt voor geschillen in verband met de prestatieregeling een regeling ingesteld om dergelijke geschillen onverwijld te beslechten. Bij toepassing van deze regeling wordt binnen tien werkdagen een uitspraak gedaan . [Am. 130] h) Eenmaal per jaar maakt de infrastructuurbeheerder op basis van de belangrijkste parameters die in de prestatieregeling zijn vastgesteld de gemiddelde jaarlijkse kwaliteitsprestaties bekend van de verschillende spoorwegondernemingen. [Am. 131] 5. De tijdelijke vermindering van de infrastructuurrechten voor treinen die met ETCS zijn uitgerust, als bedoeld in artikel 32, lid 3, wordt als volgt berekend: Voor goederentreinen: Jaar 2015 2016 2017 2018 2019 2020 2021 2022 2023 2024 Korting 5% 20% 5% 20% 5% 20% 5% 15% 5% 10% 5% 8% 4% 6% 3% 4% 2% 3% 1% 3% Voor passagierstreinen: Jaar 2015 2016 2017 2018 2019 2020 2021 2022 2023 2024 Korting 10% 10% 10% 10% 10% 5% 8% 5% 6% 5% 5% 4% 5% 2% [Am. 132] BIJLAGE IX Tijdschema voor de toewijzing (bedoeld in artikel 43) 1. De dienstregeling wordt eenmaal per kalenderjaar vastgesteld. 2. De wĳziging van de dienstregeling gaat steeds in op de tweede zaterdag van december om middernacht. Indien een wĳziging of aanpassing na de winter geschiedt, met name om eventueel rekening te houden met wĳzigingen in de dienstregelingen voor het regionale passagiersvervoer, gaat deze in op de tweede zaterdag van juni te middernacht of, zo nodig, op andere tussen die data gelegen tĳdstippen. De infrastructuurbeheerders kunnen andere data overeenkomen. In dat geval brengen zĳ de Commissie op de hoogte als het internationale verkeer daardoor wordt beïnvloed. 3. Verzoeken om verwerking van capaciteitsaanvragen in de dienstregeling moeten uiterlijk 12 maanden vóór de datum waarop de dienstregeling van toepassing wordt, worden ingediend. 4. Uiterlijk elf maanden vóór de inwerkingtreding van de dienstregeling stellen de infrastructuurbeheerders voorlopige internationale treinpaden vast in samenwerking met de andere bevoegde infrastructuurbeheerders. De infrastructuurbeheerders vergewissen zich ervan dat tijdens het verdere verloop van de procedure zoveel mogelijk aan deze treinpaden de hand wordt gehouden. 5. De infrastructuurbeheerder stelt uiterlijk vier maanden na de sluitingsdatum voor de indiening van offertes door aanvragers een ontwerpdienstregeling op. BIJLAGE X Bij de toezichthoudende instantie in te dienen gereglementeerde rekeningen (bedoeld in artikel 56, lid 8) De overeenkomstig artikel 56, lid 8, aan de toezichthoudende instantie te verstrekken rekeningen moeten tenminste het volgende bevatten: 1. Gescheiden boekhouding De door de infrastructuurbeheerders en alle andere ondernemingen of instanties die verschillende categorieën spoorvervoer verrichten of activiteiten uitoefenen op dat gebied, dan wel openbare middelen ontvangen, te verstrekken rekeningen: Wanneer de betrokken onderneming deel uit maakt van een groep, worden de gereglementeerde rekeningen opgesteld voor de gehele groep en voor elke dochteronderneming. Om te verzekeren dat de overheidsmiddelen naar behoren zijn besteed, bevatten de gereglementeerde rekeningen bovendien alle details van betalingen tussen de verschillende onderdelen van de groep. 2. Toezicht op de spoortoegangsrechten De door de infrastructuurbeheerder aan de toezichthoudende instantie te verstrekken gereglementeerde rekeningen: 3. Aangeven van de financiële prestaties De door de infrastructuurbeheerder aan de toezichthoudende instantie te verstrekken gereglementeerde rekeningen bevatten de volgende onderdellen: 4. Andere kwesties De door infrastructuurbeheerders bij te houden rekeningen worden gereviseerd door een onafhankelijke auditor. Het auditrapport wordt als bijlage bij de gereglementeerde rekeningen gevoegd. De gereglementeerde rekeningen bevatten de winst- en verliesrekeningen en balansen en worden afgestemd op de wettelijke jaarrekeningen van de onderneming; er worden toelichtingen verschaft over alle afstemmingsposten. BIJLAGE XI Deel A Ingetrokken richtlijnen en overzicht van de achtereenvolgende wijzigingen daarvan (bedoeld in artikel 67) Richtlijn 91/440/EEG van de Raad (PB L 237 van 24.8.1991, blz. 25) Richtlijn 2001/12/EG van het Europees Parlement en de Raad (PB L 75 van 15.3.2001, blz. 1) Richtlijn 2004/51/EG van het Europees Parlement en de Raad (PB L 164 van 30.4.2004, blz. 164) Richtlijn 2006/103/EG van de Raad (PB L 363 van 20.12.2006, blz. 344) Alleen punt B van de bijlage Richtlijn 2007/58/EG van het Europees Parlement en de Raad (PB L 315 van 3.12.2007, blz. 44) Alleen artikel 1 Richtlijn 95/18/EG van de Raad (PB L 143 van 27.6.1995, blz. 70) Richtlijn 2001/13/EG van het Europees Parlement en de Raad (PB L 75 van 15.3.2001, blz. 26) Richtlijn 2004/49/EG van het Europees Parlement en de Raad (PB L 164 van 30.4.2004, blz. 44) Alleen artikel 29 Richtlijn 2001/14/EG van het Europees Parlement en de Raad (PB L 75 van 15.3.2001, blz. 29) Beschikking 2002/844/EG van de Commissie (PB L 289 van 26.10.2002, blz. 30) Richtlijn 2004/49/EG van het Europees Parlement en de Raad (PB L 164 van 30.4.2004, blz. 44) Alleen artikel 30 Richtlijn 2007/58/EG van het Europees Parlement en de Raad (PB L 315 van 3.12.2007, blz. 44) Alleen artikel 2 Deel B Termijnen voor de omzetting in nationaal recht (als bedoeld in artikel 67) Richtlijn Omzettingstermijn 91/440/EEG 1 januari 1993 95/18/EG 27 juni 1997 2001/12/EG 15 maart 2003 2001/13/EG 15 maart 2003 2001/14/EG 15 maart 2003 2004/49/EG 2004/51/EG 30 april 2006 31 december 2005 2006/103/EG 1 januari 2007 2007/58/EG 4 juni 2009 BIJLAGE XII Concordantietabel Richtlijn 91/440/EEG Richtlijn 95/18/EG Richtlijn 2001/14/EG De onderhavige richtlijn Artikel 2, lid 1 Artikel 1, lid 1 Artikel 1, lid 1, alinea 1 Artikel 1, lid 1 Artikel 1, lid 2 Artikel 1, lid 2 Artikel 2, lid 2 Artikel 2, lid 1 Artikel 1, lid 2 Artikel 2, lid 2 Artikel 1, lid 3 Artikel 2, lid 3 Artikel 2, lid 3 Artikel 1, lid 3 Artikel 1, lid 4 Artikel 2, lid 4 Artikel 2, lid 4 Artikel 2, lid 5 Artikel 3 Artikel 3,punten 1 tot en met 8 Artikel 2, onder b) en c) Artikel 3, punten 9 en 10 Artikel 2 Artikel 3, punten 11 tot en met 21 Artikel 4 Artikel 4 Artikel 5 Artikel 5 Artikel 6, leden 1 en 2 Artikel 6, leden 1, 2 Artikel 9, lid 4 Artikel 6, lid 1, tweede alinea Artikel 6, lid 3 Artikel 6, lid 4 Artikel 6, lid 3 Artikel 7, lid 1 Artikels 4, lid 2, en 14, lid 2 Artikel 7, lid 2 Artikel 7, leden 1, 3 en 4 Artikel 8, leden 1, 2 en 3 Artikel 6, lid 1 Artikel 8, lid 4 Artikel 9, leden 1 en 2 Artikel 9, leden 1 en 2 Artikel 10, leden 3 en 3bis Artikel 10, lid 1 en lid 2, eerste en derde alinea Artikel 10, lid 3 ter Artikel, leden 3quater en 3sexies Artikel 11, leden 1, 2 en 3 Artikel 11, lid 4 Artikel 11, leden 5 en 6 Artikel 10, lid 3 septies Artikel 12 Artikel 5 Artikel 13 Artikel 14 Artikel 10 ter Artikel 15 Artikel 3 Artikel 16 Artikel 4, leden 1 tot en met 4 Artikel 17, leden 1 tot en met 4 Artikel 5 Artikel 18 Artikel 6 Artikel 19 Artikel 7 Artikel 20 Artikel 8 Artikel 21 Artikel 9 Artikels 22 Artikel 4, lid 5 Artikel 23, lid 1 Artikel 10 Artikel 23, leden 2 en 3 Artikel 11 Artikel 24 Artikel 15 Artikel 25 Artikel 1, lid 1, tweede alinea Artikel 26 Artikel 3 Artikel 27 Artikel 10, lid 5 Artikel 28 Artikel 4, lid 1, en leden 3 tot en met 6 Artikel 29 Artikel 6, leden 2 tot en met 5 Artikel 30 Artikel 7 Artikel 31 Artikel 8 Artikel 32 Artikel 9 Artikel 33 Artikel 10 Artikel 34 Artikel 11 Artikel 35 Artikel 12 Artikel 36 Artikel 13 Artikel 38 Artikel 14, leden 1 en 3 Artikel 39 Artikel 15 Artikel 40 Artikel 16 Artikel 41 Artikel 17 Artikel 42 Artikel 18 Artikel 43 Artikel 19 Artikel 44 Artikel 20, leden 1, 2 en 3 Artikel 20,lid 4 Artikel 45, leden 1, 2 en 3 Artikel 45, lid 4 Artikel 45, lid 5 Artikel 21 Artikel 46 Artikel 22 Artikel 47 Artikel 23 Artikel 48 Artikel 24 Artikel 49 Artikel 25 Artikel 50 Artikel 26 Artikel 51 Artikel 27 Artikel 52 Artikel 28 Artikel 53 Artikel 29 Artikel 54 Artikel 30, lid 1 Artikel 55 Artikel 30, lid 2 Artikel 56, lid 1 Artikel 31 Artikel 57 Artikel 12 Artikel 58 Artikel 14bis Artikel 33, leden 1, 2 en 3 Artikel 59 Artikel 60 Artikel 61 Artikel 62 Artikel 11 Artikel 34 Artikel 63 Artikel 11bis Artikel 35, leden 1, 2 en 3 Artikel 64 Artikel 10, lid 9 Artikel 65 Artikel 38 Artikel 66 Artikel 67 Artikel 17 Artikel 39 Artikel 68 Artikel 16 Artikel 18 Artikel 40 Artikel 69 Bijlage I Bijlage II Bijlage II Bijlage II Bijlage III Bijlage IV Bijlage Bijlage V Bijlage I Bijlage VI Bijlage VII Bijlage VIII Bijlage III Bijlage IX Bijlage X Het Europees Parlement , – gezien het Raamverdrag van de Verenigde Naties inzake klimaatverandering (UNFCCC) en het Kyoto-protocol bij het UNFCCC, – gezien de resultaten van de Conferentie van de Verenigde Naties over de klimaatverandering op Bali in 2007 en het Bali actieplan (Besluit 1/COP 13), – gezien de 15e Conferentie van de partijen (COP15) bij het UNFCCC en de vijfde Conferentie van de partijen waarin de partijen bij het Kyoto-protocol bijeenkomen (COP/MOP5), die van 7 tot en met 18 december 2009 in Kopenhagen (Denemarken) hebben plaatsgevonden, alsmede het Akkoord van Kopenhagen, – gezien de 16e Conferentie van de partijen (COP16) bij het UNFCCC en de zesde Conferentie van de partijen waarin de partijen bij het Kyoto-protocol bijeenkomen (COP/MOP6), die van 29 november tot en met 10 december 2010 in Cancún (Mexico) hebben plaatsgevonden, alsmede de akkoorden van Cancún, – gezien de komende 17e Conferentie van de Partijen (COP 17) bij het UNFCCC en de Zevende Conferentie van de partijen waarin de partijen bij het Kyoto-protocol bijeenkomen (COP/MOP 7), welke van 28 november tot en met 9 december 2011 te Durban (Zuid-Afrika) zal worden gehouden, – gezien het van december 2008 daterende klimaat- en energiepakket van de EU, – gezien Richtlijn 2008/101/EG van het Europees Parlement en de Raad van 19 november 2008 tot wijziging van Richtlijn 2003/87/EG teneinde ook luchtvaartactiviteiten op te nemen in de regeling voor de handel in broeikasgasemissierechten binnen de Gemeenschap (1) , – gezien zijn resoluties van 25 november 2009 over de EU-strategie voor de Conferentie van Kopenhagen over klimaatverandering (2) , van 10 februari 2010 resolutie over de resultaten van de conferentie van Kopenhagen over de klimaatverandering (COP 15) (3) en van 25 november 2010 over de klimaatveranderingsconferentie in Cancún (4) , – gezien zijn resolutie van 4 februari 2009 over „2050: De toekomst begint vandaag - Aanbevelingen voor het toekomstig geïntegreerd beleid van de EU inzake klimaatverandering” (5) , – gezien het Witboek van de Commissie met als titel „Aanpassing aan de klimaatverandering: naar een Europees actiekader” ( COM(2009)0147 ) en zijn resolutie hierover van 6 mei 2010 (6) , en het speciale verslag van het Intergouvernementele panel van 9 mei 2011 inzake klimaatverandering (IPCC) over hernieuwbare energiebronnen en het opvangen van de klimaatverandering 2011 (7) , – gezien zijn resolutie van 11 mei 2011 over het Groenboek van de Commissie „Bosbescherming en bosinformatie in de EU: onze bossen voorbereiden op de klimaatverandering” (8) , – gezien de conclusies van de Raad van 14 maart 2011 over de follow-up op de conferentie van Cancún en de ECOFIN-conclusies van 17 mei 2011 inzake klimaatverandering, – gezien de op de Tiende Conferentie van de Partijen (COP 10) van het VN-Verdrag inzake biologische diversiteit (CBD) genomen besluiten, en met name het op de COP 10 in 2010 genomen besluit inzake geo-engineering, – gezien de gemeenschappelijke verklaring van 20 december 2005 van de Raad en de vertegenwoordigers van de regeringen der lidstaten, in het kader van de Raad bijeen, het Europees Parlement en de Commissie betreffende het ontwikkelingsbeleid van de Europese Unie: „De Europese Consensus”, en met name de punten 22, 38, 75, 76 en 105 daarvan (9) , – gezien het op 29 juni 2011 gepubliceerde verslag van de Commissie milieu-audit van het Britse Lagerhuis getiteld „The impact of UK overseas aid on environmental protection and climate change adaptation and mitigation” (Effect van Britse ontwikkelingshulp op milieubescherming en de aanpassing aan en mitigatie van klimaatverandering), – gezien de Millenniumverklaring van de Verenigde Naties van 8 september 2000 waarin de millenniumdoelstellingen voor ontwikkeling (Millennium Development Goals – MDG's) worden uiteengezet die de internationale gemeenschap gezamenlijk heeft vastgesteld met het oog op de uitbanning van armoede, – gezien de conclusies van de Raad van 25 juni 2009 over het integreren van het milieu in de ontwikkelingssamenwerking, – gezien de Verklaring van Nairobi van 25-29 mei 2009 over de Afrikaanse aanpak bij de bestrijding van klimaatverandering, – gezien de vraag van 27 september 2011 aan de Raad over de Conferentie over klimaatverandering in Durban (COP 17) ( O-000216/2011 – B7-0639/2011) en de vraag van 27 september 2011 aan de Commissie over de Conferentie over klimaatverandering in Durban (COP 17) ( O-000217/2011 – B7-0640/2011), – gezien artikel 115, lid 5, en artikel 110, lid 2, van het Reglement, A. overwegende dat er een overvloed aan wetenschappelijk bewijs is voor de realiteit van klimaatverandering en de gevolgen daarvan, en dat internationale actie in antwoord op een van de grootste uitdagingen van de 21 eeuw en de verdere toekomst dus dringend noodzakelijk is; B. overwegende dat een internationale bindende overeenkomst die beantwoordt aan het beginsel van een „gemeenschappelijke maar gedifferentieerde verantwoordelijkheid” het algemene doel moet blijven, zodat recht wordt gedaan aan de leidende rol die aan de ontwikkelde landen toekomt en de passende bijdrage die de ontwikkelingslanden moeten leveren; C. overwegende dat de bestaande verbintenissen of toezeggingen op grond van het Akkoord van Kopenhagen, die geformaliseerd werden binnen de overeenkomsten van Cancún, niet zullen volstaan om te kunnen voldoen aan de algehele doelstelling, namelijk het beperken van de verhoging van de totale mondiale gemiddelde jaarlijkse oppervlaktetemperatuur tot 2º C (de zgn. „2° C-doelstelling”); D. overwegende dat de routekaart van de Commissie in de richting van een concurrerende economie met een geringe CO2-uitstoot in 2050 en de vaststelling van lange-termijndoelstellingen opnieuw een bevestiging vormt van de EU-doelstelling de emissies van broeikasgassen vóór 2050 met 80-95% te verminderen om de klimaatverandering onder de 2°C te houden, met daarbij de conclusie dat 80% van de vermindering vóór 2050 intern binnen de EU moet worden geraliseerd; E. overwegende dat het belangrijk is voort te bouwen op het vertrouwen en de transparantie die op de COP 16-conferentie in Cancún konden worden hersteld teneinde de politieke dynamiek vast te houden die noodzakelijk is om de weg te effenen naar een uitgebreide internationale overeenkomst met concrete doelstellingen en dienovereenkomstige beleidsmaatregelen; F. overwegende dat er in de overeenkomst van Cancún bij de ontwikkelde landen op aan wordt gedrongen meer ambitie te tonen ten aanzien van hun emissieverminderingsdoelen, met het oog op de vermindering van hun totale emissies van broeikasgassen tot een niveau dat voldoet aan het traject van 25-40% van de IPCC voor 2020 in vergelijking met de niveaus van 1990; G. overwegende dat, om de 2°C-doelstelling met een waarschijnlijkheid van slechts 50% te bereiken, de totale emissiebeperkingen van broeikasgassen in de ontwikkelde landen aan de bovenkant van het traject van 25-40% van de IPCC voor 2020 in vergelijking met de niveaus van 1990 moeten liggen; H. overwegende dat rekening moet worden gehouden met de radicale veranderingen van de afgelopen decennia in de geopolitieke situatie, waardoor sommige ontwikkelingslanden thans economische en politieke grootmachten zijn geworden, en een nieuw machts- en invloedsevenwicht is ontstaan dat nieuwe rollen en verantwoordelijkheden met zich brengt; I. overwegende dat de Europese landen zich voor kritieke keuzes zien geplaatst om hun toekomstige welvaart en veiligheid te behouden en overwegende dat de keuze van een reductiedoel voor binnenlandse emissies van broeikasgassen dat strookt met de klimaatdoelen van de EU kan worden gecombineerd met een gezondere economie en een toeneming van groene banen en innovatie; J. overwegende dat volgens sommige schattingen 70% van alle armen ter wereld vrouw zijn, dat vrouwen twee derde deel van het aantal arbeidsuren voor hun rekening nemen, maar minder dan 1% van het onroerend goed bezitten en daarom minder mogelijkheden hebben om zich aan de klimaatverandering aan te passen, en hiervoor ook kwetsbaarder zijn; K. overwegende dat artikel 7 van de overeenkomsten van Cancún bepaalt dat ' gendergelijkheid en een daadwerkelijke participatie van vrouwen en inheemse volkeren belangrijk zijn voor doeltreffende actie ten aanzien van alle aspecten van de klimaatverandering„; L. overwegende dat er aanzienlijke verschillen zijn in omvang, structuur en opzet tussen landgebruik, verandering van landgebruik en bosbouw (Land Use, Land-Use Change and Forestry (LULUCF)) die onder de UNFCCC–overeenkomst ressorteren en de LULUCF –verantwoording op grond van het protocol van Kyoto, waardoor de inspanningen van de partijen om de klimaatverandering op te vangen worden ondermijnd; M. overwegende dat het afleggen van verantwoording voor bosbeheersactiviteiten, die verantwoordelijk zijn voor het grootste deel van de sectoriële emissies van het LULUCF, op grond van het protocol van Kyoto een vrijwillig karakter heeft; N. overwegende dat in het Wereldontwikkelingsrapport 2010 wordt geraamd dat de totale meerkosten van mitigatie en aanpassing in de arme landen tegen 2030 tussen 170 en 275 miljard US-dollar zullen liggen; O. overwegende dat in elk klimaatakkoord rekening moet worden gehouden met de bestaande ontwikkelingsprocessen, zowel op internationaal niveau (met name de MDG's en de Verklaring van Parijs over de doeltreffendheid van ontwikkelingshulp) als op nationaal niveau (nationale actieplannen voor adaptatie); P. overwegende dat de steun van de EU de ontwikkelingslanden moet helpen een einde te maken aan een ontwikkeling die veel koolstofuitstoot veroorzaakt, en een infrastructuur op te bouwen die met weinig CO 2 -emissies gepaard gaat, en dat met deze steun ook de lokale economische ontwikkeling moet worden ondersteund, evenals groene banen en armoedebestrijding, waarbij deze steun ongebonden moet zijn en niet mag worden gebruikt om EU-bedrijven in te schakelen of te subsidiëren; Q. overwegende dat de huidige omvang van de leningen van de Wereldbank ter ondersteuning van energieproductie met behulp van fossiele brandstoffen moet aansluiten bij de doelstelling om de uitstoot van broeikasgassen terug te dringen; R. overwegende dat parlementsleden, met name uit de ontwikkelingslanden, bij deze problematiek een cruciale rol kunnen en moeten spelen, door ervoor te zorgen dat hun regering verantwoording aflegt en doeltreffend optreedt, en door een essentieel informatiekanaal met hun kiezers open te houden, waarbij beide aspecten van belang zijn voor de veerkracht van een land dat op klimaatverandering moet reageren; S. overwegende dat de bestaande financiële instrumenten complex en versnipperd zijn; overwegende dat de meeste donorlanden niet hebben voldaan aan de verplichting om 0,7% van hun bnp voor ontwikkelingshulp uit te trekken om de MDG's te verwezenlijken; en overwegende dat de financiële mechanismen van het Raamverdrag van de Verenigde Naties inzake klimaatverandering (UNFCC) afhankelijk zijn van stortingen in de vorm van vrijwillige bijdragen van donors; T. overwegende dat verbetering van het bosbeheer een fundamentele voorwaarde is om de ontbossing duurzaam terug te dringen; overwegende dat in het klimaatoverleg moet worden gekeken naar eerdere inspanningen voor de aanpak van het probleem van ontbossing en aantasting van bossen, zoals het FLEGT-actieplan van de EU, dat erop gericht is illegale kap tegen te gaan door middel van bosbeheer; U. overwegende dat een gemeenschappelijk systeem voor toezicht op alle verschillende instrumenten voor aanpassingsmaatregelen moet worden ingericht, om te waarborgen dat de financiering verantwoord en transparant geschiedt; Belangrijkste doelstellingen 1. dringt bij de partijen aan op een zo spoedig mogelijke sluiting van een omvattende, internationale, eerlijke, ambitieuze en wettelijk bindende overeenkomst voor de tijd na 2012 en daarbij voor te bouwen op het op internationale regels gebaseerde systeem van het protocol van Kyoto, met inachtneming van de 2ºC - doelstelling en de toeneming van de emissies van broeikasgassen in de gehele wereld en op nationaal niveau; 2. roept de staatshoofden en regeringsleiders in de hele wereld ertoe op tijdens de onderhandelingen echt politiek leiderschap en politieke wil te tonen en hieraan de hoogste prioriteit te verlenen, 3. dringt er bij de EU op aan haar sterke betrokkenheid bij het protocol van Kyoto in het openbaar en in ondubbelzinnige bewoordingen te bevestigen en leemten tussen de verbintenisperioden van het protocol van Kyoto te vermijden; vraagt de EU derhalve om vóór Durban openlijk te verklaren dat zij klaarstaat om de tweede verbintenisperiode van het protocol van Kyoto voort te zetten en voorts concrete stappen te omschrijven ter overbrugging van de „gigatonne gap”, dat wil zeggen het verschil tussen de huidige ambitieniveaus en de niveaus die nodig zijn om de opwarming van het aardoppervlak, onder de 2ºC te houden; roept de EU ertoe op te bewerkstelligen dat deze kloof in Durban ook inderdaad wordt onderkend en gekwantificeerd en om aan te sturen op maatregelen om ze te dichten; 4. erkent echter dat er op het traject van het Verdrag een vergelijkbare vooruitgang moet worden geboekt om voor de periode na 2012 een internationaal, eerlijk, ambitieus en wettelijk bindend akkoord te kunnen bereiken dat zou voldoen aan de 2°C-doelstelling; onderstreept in dit verband het belang van (subglobale) allianties met de meest vooruitstrevende staten als middel om een verdere dynamiek aan het onderhandelingsproces te geven; doet een beroep op de COP het eens te worden over een tijdelijk mandaat om in het kader van het Verdrag tot een wettelijk bindende overeenkomst te komen die zo spoedig mogelijk – en uiterlijk tegen 2015 – wordt uitgevoerd; herinnert er in dit verband aan dat de geïndustrialiseerde landen hun emissies tegen 2020 met 25 tot 40% onder de niveaus van 1990 verminderd moeten hebben, terwijl de ontwikkelingslanden als groep tegen 2020 een substantiële afwijking in de orde van 15 tot 30% van het thans geraamde emissiegroeitempo moeten realiseren; 5. dringt er bij alle internationale partners op aan de „gigatonne-kloof” te dichten die tussen de wetenschappelijke bevindingen en de toezeggingen van de huidige partijen bestaat, te komen met verbintenissen en acties die van meer ambitie getuigen dan die uit het Akkoord van Kopenhagen, gebaseerd op het beginsel van een „gemeenschappelijke, maar gedifferentieerde verantwoordelijkheid”, en te kijken naar de emissies van het internationale vliegverkeer, het zeevervoer en de chloorfluorkoolwaterstoffen teneinde een consequente koers naar de 2ºC -doelstelling te garanderen; constateert dat als de partijen nauwkeurig duidelijk wordt gemaakt wat het resultaat van de huidige verbintenissen zal zijn, en wat er nog meer moet worden gedaan, dit een belangrijke stap zou zijn naar de bewustmaking van de partijen en verdergaande toezeggingen waarschijnlijker zou maken; 6. benadrukt hoe belangrijk het is dat op de conferentie van Durban vooruitgang wordt bereikt bij de verdere uitvoering van de overeenkomsten van Cancún, de vaststelling van de piekdatum voor de emissies in de wereld en een emissieverminderingsdoel voor de wereld voor 2050, de omschrijving van een duidelijke koers naar 2050, waaronder tussentijdse mondiale emissieverminderingsdoelen, en dat overeenstemming wordt bereikt over beleidsinstrumenten die ervoor moeten zorgen dat de gestelde doelen worden gehaald, en dat bovendien de overkoepelende vraag van de toekomstige vorm van de verplichtingen van de ontwikkelde landen en ontwikkelingslanden wordt benaderd; wijst er eens te meer op dat de 2°C-doelstelling volgens wetenschappelijk bewijsmateriaal van de IPCC impliceert dat de wereldwijde uitstoot van broeikasgassen uiterlijk tegen 2015 zijn hoogtepunt moet hebben bereikt, dat hij tegen 2050 met ten minste 50% moet zijn teruggelopen ten opzichte van 1990 en vervolgens verder moet blijven dalen; 7. wenst dat op de conferentie van Durban een proces wordt omschreven waarmee kan worden ingegaan op de vraag of toezeggingen om emissies te verminderen die zijn gebaseerd op het piekjaar en het emissieverminderingsdoel voor 2050, evenals de 2°C – doelstelling, adequaat zijn; 8. is verheugd over de routekaart in de richting van een concurrerende economie met een geringe CO2-uitstoot in 2050 en de vaststelling van lange-termijndoelstellingen die opnieuw een bevestiging vormen van de EU-doelstelling de emissies van broeikasgassen vóór 2050 met 80 tot 95% te verminderen om de klimaatverandering onder de 2°C te houden; neemt nota van de conclusie dat 80% van de vermindering vóór 2050 intern binnen de EU moet worden gerealiseerd en dat een lineaire reductie economisch zinvol is; 9. wijst er eens te meer op dat cumulatieve emissies van doorslaggevende betekenis zijn voor het klimaatsysteem; constateert dat de EU, zelfs al zou zij de doelen voor 2050 aan de hand van het pad uit de routekaart van de Commissie bereiken, in de zin van emissies van broeikasgassen nog steeds verantwoordelijk zou zijn voor ongeveer het dubbele van haar aandeel in het wereldwijde, met 2°C-doel verenigbare koolstofbudget en dat uitstel van de emissiereducties tot een aanzienlijke stijging van het cumulatieve aandeel zou leiden; 10. is verheugd over de meest recente mededeling van de Commissie en haar analyse van de vraag hoe een klimaatdoel van 30% kan worden bereikt; steunt het daarin uiteengezette standpunt dat het, ongeacht de resultaten van de internationale onderhandelingen, in het eigen belang van de EU is te mikken op een klimaatbeschermingsdoel van meer dan 20%, aangezien dit ook tot gevolg zou hebben dat er groene banen ontstaan en dat de groei en veiligheid een impuls krijgen; 11. doet op grond van realistische verwachtingen over de waarschijnlijke resultaten van de COP 17 een beroep op de EU en de lidstaten zo veel mogelijk gedeeltelijke overeenkomsten te sluiten op gebieden zoals wetenschap, overdracht van technologie en LULUCF om een in het algemeen positieve vooruitgang bij de onderhandelingen te handhaven en daarbij zekerheid te scheppen over het toekomstige beleid en de komende onderhandelingen ten aanzien van de klimaatverandering; 12. verzoekt de EU en haar lidstaten zich in te stellen op de naleving van het beginsel van „klimaatrechtvaardigheid”; wijst er met klem op dat sprake zou zijn van een groot onrecht indien de EU er niet in zou slagen de klimaatverandering te beperken, aangezien met name arme mensen in arme landen daarvan het slachtoffer zouden worden; 13. herinnert eraan dat de arme landen het kwetsbaarst zijn voor de gevolgen van klimaatverandering en het geringste aanpassingsvermogen hebben; 14. wijst erop dat de reacties op de klimaatverandering gevolgen hebben voor de gendergelijkheid op alle niveaus en dat, teneinde voor iedereen gunstige oplossingen te vinden en om ongelijkheden die de zaken verergeren uit de weg te gaan, genderoverwegingen in het klimaatbeleid moeten worden geïntegreerd overeenkomstig wereldwijde overeenkomsten over gendermainstreaming en het Verdrag tot uitbanning van discriminatie van vrouwen; EU-strategie 15. onderstreept dat het nodig is dat er vóór Durban een bredere en effectievere EU-klimaatdiplomatie door alle EU- instellingen wordt bedreven (met name ten aanzien van de betrekkingen tussen de EU en Afrika), waarbij getracht moet worden een duidelijker EU-profiel in verband met het klimaatbeleid te tonen, zodat een nieuw élan wordt gegeven aan de internationale klimaatonderhandelingen en ook partners in de gehele wereld worden aangemoedigd bindende emissiebeperkingen en passende opvang- en aanpassingsmaatregelen in te voeren in verband met de klimaatverandering, in het bijzonder tegen de achtergrond van het EU-voorstel voor een volledige koolstofuitbanning tegen 2050; 16. dringt er bij de Europese Unie op aan het voortouw te nemen en vaart te zetten achter een ambitieus EU-klimaatbeleid dat de klimaatverandering vermindert, om de voordelen van een dergelijk beleid te demonstreren en andere landen tot navolging te stimuleren; 17. benadrukt in dit verband hoe belangrijk het is dat de Europese Unie als vooraanstaande deelnemer aan de conferentie met één stem spreekt bij het streven naar een ambitieuze internationale overeenkomst en een hoog ambitieniveau in de COP 17- onderhandelingen en dat zij in dat opzicht eensgezind blijft; 18. vraagt de aandacht voor de unieke positie van de Europese Unie als supranationale entiteit die, om haar werkmethoden effectiever te maken, de besluitvorming met algemene stemmen heeft losgelaten ten gunste van besluitvorming met gekwalificeerde meerderheid, wat ook een stap vooruit in de toekomst voor de UNFCCC zou kunnen zijn; 19. benadrukt dat, om een nieuwe dynamiek en een nieuw gewicht aan de toekomstige onderhandelingen te geven, extra nadruk moet worden gelegd op het punt dat de bestrijding van de klimaatverandering ook economische mogelijkheden kan bieden en in het algemeen de weg kunnen wijzen naar samenlevingen die een efficiënter gebruik van hun hulpbronnen maken; 20. is van mening dat capaciteitsopbouw - niet alleen ten aanzien van de overdracht van technologie, maar in het algemeen - van vitaal belang is, waarvoor een geïntegreerde benadering en een gestroomlijnde institutionele architectuur die synergieën en coördinatie in de hand werkt vereist is; 21. onderstreept het belang van stelselmatige integratie van gendergelijkheid als transversaal aspect in de beheersstructuur en de operationele richtsnoeren van het klimaatfonds; 22. wijst erop dat het genderevenwicht bij de deelneming aan de besluitvorming die alle financieringsfasen en -aspecten bestrijkt, van essentieel belang is; roept de EU ertoe op te streven naar een vrouwelijke participatiegraad van minimaal 40% in alle relevante organen; 23. wijst met nadruk op het feit dat aarzeling van de EU om door te gaan naar een tweede verbintenisperiode krachtens het protocol van Kyoto een zeer negatief signaal naar de ontwikkelingslanden zou beteken; Voortbouwen op de Cancún-akkoorden in de Conferentie van Durban 24. is verheugd over het succes dat werd geboekt met het bereiken van de Cancún-overeenkomsten op de COP 16 in 2010 omdat het wereldwijde en urgente probleem van de klimaatverandering werd erkend, doelen en manieren voor de aanpak van het probleem werden vastgesteld, terwijl het vertrouwen in het UNFCCC-proces als middel om een wereldwijde oplossing voor de klimaatverandering te vinden, werd hersteld; vraagt alle deelnemers de positieve sfeer van de onderhandelingen in Cancún vast te houden en verwacht dat op de conferentie van Durban verdere vooruitgang wordt geboekt bij de handhaving en versterking van het op regels gebaseerde multilaterale klimaatbeschermingsstelsel; 25. herinnert met name aan de erkenning van het 2ºC-doel in de overeenkomsten van Cancún (waaronder de erkenning van de noodzaak om in de context van een eerste herziening het wereldwijde doel op de lange termijn scherper te stellen op basis van de beste beschikbare wetenschappelijke kennis in verband met een gemiddelde temperatuurstijging in de gehele wereld van 1,5ºC) en de vaststelling van een proces ter definitie van de piekdatum van de wereldwijde emissies, een reductiedoel voor deze emissies voor 2050 en beleidsmaatregelen om ervoor te zorgen dat de vastgestelde doelen worden bereikt; 26. vraagt de partijen de conferentie van Durban te gebruiken om de noodzakelijke vastgestelde mechanismen in werking te stellen, zoals het groene klimaatfonds en het aanpassingscomité, de blik te richten op de ontwikkeling van het technologiemechanisme (waaronder het klimaattechnologiecentrum en – netwerk) en het register voor het vastleggen van klimaatbeschermingsmaatregelen van ontwikkelingslanden die internationale steun zoeken, de resterende kernvraagstukken aan te pakken en vooruitgang te boeken op het punt van de juridische vorm van een toekomstig kader voor de periode na 2012, waaronder een tijdschema voor het verkrijgen van overeenstemming over dat kader; 27. is van oordeel dat op de conferentie van Durban verdere inspanningen noodzakelijk zijn ter ontwikkeling van de transparantiebepalingen voor verbintenissen en acties en om het eens te worden over een duidelijk werkprogramma in verband daarmee, waaronder systemen voor meting, rapportage en verificatie; 28. constateert dat er nog steeds leemten bestaan in de sectoriële en niet-marktgebaseerde benaderingen en wijst erop dat het in het bijzonder noodzakelijk is de productie en het verbruik van chloorfluorkoolwaterstoffen krachtens het protocol van Montreal aan te pakken; constateert dat er behoefte bestaat aan een omvattende internationale benadering van non-CO2 klimaatrelevante antropogene emissies, niet in de laatste plaats omdat de kosten van de beperking van deze emissies lager zijn dan die van de reducties die in de koolstofsector worden beoogd, zelfs met inachtneming van de huidige koolstofprijs; pleit voor een hervorming van projectmechanismen zoals het mechanisme voor schone ontwikkeling (CDM) en het mechanisme voor gemeenschappelijke uitvoering (JI), en daarbij een eventuele afhankelijkheid van een infrastructuur die een hoge kooldioxideuitstoot veroorzaakt ter vermijden door een onjuist gebruik van flexibele mechanismen, wat de totale kosten van het streven naar vermindering van deze uitstoot zou verhogen, te voorzien in stringente projectkwaliteitsnormen die garant staan voor eerbiediging van de mensenrechten en voor betrouwbare, verifieerbare en reële additionele emissiereducties, die ook de duurzame ontwikkeling van ontwikkelingslanden ten goede komen; onderschrijft voorts de opvatting van de Commissie dat voor de periode na 2012 sectorale mechanismen moeten worden overeengekomen voor economisch meer geavanceerde ontwikkelingslanden, terwijl de minst ontwikkelde landen gebruik moeten kunnen blijven maken van CDM's van hoge kwaliteit; wenst dat eventuele nieuwe internationale sectorale compenserende crediteringsmechanismen geen schade voor het milieu veroorzaken en klimaatvoordelen bieden boven de afwijking van 15 tot 30% van de normale cijfers; 29. wenst dat de milieueffectiviteit van de reductiedoelstellingen van bijlage I de leidraad wordt voor de wijze waarop de EU omgaat met internationale boekhoudregels voor bosbeheer en LULUCF, dringt aan op flexibele mechanismen en wil dat een eventuele overschrijding van de doelstellingen tijdens de eerste verbintenisperiode van het Kyoto-protocol wordt meegerekend in de doelstellingen voor na 2012; 30. erkent het belang van proactieve aanpassing aan de onontkoombare gevolgen van klimaatverandering, vooral in die delen van de wereld die het meest door klimaatverandering worden getroffen en met name om de meest kwetsbare groepen in de maatschappij te beschermen, spreekt daarom de wens uit dat in Durban een overeenkomst wordt gesloten waarin vergaande politieke en financiële toezeggingen worden gedaan om die ontwikkelingslanden te helpen bij hun capaciteitsopbouw; Financiering 31. brengt in herinnering dat de ontwikkelde landen hebben toegezegd voor de periode 2010-2012 nieuwe aanvullende middelen uit overheids- en particuliere bronnen ter waarde van ten minste 30 miljard USD ter beschikking te zullen stellen, en tegen 2020 100 miljard USD per jaar, met name ten behoeve van de kwetsbare en minst ontwikkelde landen; verzoekt de Commissie en de lidstaten hun toezeggingen na te komen en ervoor te zorgen dat naast de ODA-doelstelling van 0,7% bijkomende middelen worden uitgetrokken voor de bestrijding van en de aanpassing aan de klimaatverandering, en aan te geven welk aandeel hiervan uit overheidsmiddelen afkomstig is; wijst voorts op de noodzaak om zowel nationale als internationale middelen uit alle mogelijke bronnen in te zetten om dit doel te helpen bereiken en om een traject uit te stippelen voor opschaling van de klimaatdoelstellingen voor de periode van 2013 tot 2020; roept de Conferentie van de partijen er voorts toe op een ​​kader te definiëren voor de financiering van het klimaatbeleid in de tussenliggende periode van 2013 tot 2020; wijst er voorts op dat deze middelen moeten worden verstrekt op basis van billijke, transparante en niet-discriminerende regels, en vergezeld moeten gaan van effectieve capaciteitsgebouw, verlaging van tarifaire en non-tarifaire belemmeringen op milieugerelateerde goederen, diensten en investeringen, concrete steun voor emissiearme infrastructuren en goed gedefinieerde, voorspelbare regels; 32. onderstreept dat er behoefte is aan een verscheidenheid van bronnen, en roept de partijen ertoe op ook andere bronnen voor langetermijnfinanciering te onderzoeken, zodat kan worden voorzien in de vereiste nieuwe, aanvullende, adequate en voorspelbare kapitaalstromen; 33. roept de EU en haar lidstaten ertoe op zich garant te stellen voor complete en transparante rapportage omtrent de implementatie van de snelstartfinancieringsregeling en voor de tijdige verstrekking daarvan om de uitvoering van mitigatie- en adaptatiemaatregelen in de ontwikkelingslanden te ondersteunen, en wijst erop dat moet worden voorkomen dat er een financieringstekort ontstaat na 2012 (wanneer de snelstartfinancieringsperiode verstrijkt) en dat moet worden gewerkt aan een traject voor de opschaling van de klimaatfinanciering voor de periode 2013-2020; 34. onderstreept het belang van betrouwbare emissiestatistieken op basis van vergelijkbare gegevens en regelmatige evaluatierapporten; 35. verlangt dat op de Conferentie van Durban concrete stappen worden gezet tot uitvoering van de akkoorden van Cancún met betrekking tot langetermijnfinanciering, inclusief wat betreft financieringsbronnen en de opschaling van de snelstartfinancieringsregeling vanaf 2013; dringt in dit verband aan op gebruikmaking van innovatieve financieringsbronnen en de internationale invoering van een belasting op financiële transacties en wenst dat de opbrengst daarvan overeenkomstig de in het kader van het UNFCCC geformuleerde doelstellingen met name wordt gebruikt ter ondersteuning van het klimaatbeleid in de ontwikkelingslanden; 36. dringt er bij de partijen op aan op de Conferentie in Durban over te gaan tot de volledige inbedrijfstelling van het Groen Klimaatfonds en dit uit te bouwen op een manier die waarborgt dat het nieuwe fonds in staat is tot ondersteuning van transformationele veranderingen voor het bewerkstelligen van een koolstofarme en klimaatbestendige ontwikkeling in de ontwikkelingslanden; 37. dringt er bij Conferentie van de partijen op aan nader te definiëren wat precies onder „nieuw en aanvullend” moet worden verstaan; 38. wijst op het belang van voorspelbaarheid en continuïteit bij de financiering van het klimaatbeleid; dringt aan op volledige transparantie en adequate maatregelen om de opschaling van de klimaatfinanciering voor de periode 2013-2020 te waarborgen; verlangt in dit verband dat er geen dubbele boekhouding meer wordt gevoerd; 39. dringt er bij de Commissie op aan zo snel mogelijk procedures en instrumenten te definiëren ter bevordering en facilitering van bijdragen uit de particuliere sector voor ondersteuning van ontwikkelingslanden; 40. dringt er bij de Commissie op aan te waarborgen dat niet wordt getornd aan de in het kader van de Wereldhandelsorganisatie (WTO) gemaakte afspraken omtrent internationale eigendomsrechten, die een essentieel instrument zijn om de particuliere sector nauwer bij de verspreiding van nieuwe technologieën te betrekken; 41. herinnert eraan dat de financiële stromen naar de ontwikkelingslanden voor klimaatmaatregelen weliswaar toenemen, maar slechts een fractie (minder dan 5%) dekken van de bedragen die de ontwikkelingslanden volgens ramingen gedurende meerdere decennia nodig zullen hebben; 42. stelt dat er in Durban een samenhangende financieringsregeling voor klimaatverandering tot stand moet worden gebracht, met name om te waarborgen dat er na 2012 geen financieringskloof ontstaat; onderstreept in dit verband dat er zowel behoefte is aan nieuwe middelen (d.w.z. belasting op financiële transacties, uitgave van bijzondere trekkingsrechten, heffingen op lucht- of scheepvaart, enz.) als aan doeltreffende betalingsmechanismen; 43. pleit voor de instelling van een nalevingsmechanisme om beter te kunnen toezien op de nakoming van verplichtingen die zijn aangegaan met betrekking tot de vermindering van de broeikasgasuitstoot, financiering, technologie en capaciteitsopbouw; 44. verzoekt de donors de bedragen toe te zeggen die voor de aanvulling van de Mondiale Milieufaciliteit nodig zijn, en in dat kader hoge prioriteit te blijven toekennen aan de Afrikaanse landen en bij de toewijzing van financiële middelen uit te gaan van de noden en prioriteiten van landen; 45. verzoekt de Commissie en de EU-lidstaten een betere koppeling aan te brengen tussen de MDG's en klimaatverandering door de effecten van en de aanpassing aan de klimaatverandering te integreren in projecten en programma's ter verwezenlijking van de MDG's en in alle bredere armoedebestrijdingsstrategieën en ontwikkelingsmaatregelen; dringt er in dit verband bij de Commissie op aan haar instrument voor de financiële verslaglegging te verbeteren om de financiële analyse van de toezeggingen van de EU op klimaatgebied te vergemakkelijken, alsmede het klimaat sterker in te bedden in alle ontwikkelingsmaatregelen; 46. wijst erop dat alleen overheidsgeld cruciaal is om de meest kwetsbare gemeenschappen te bereiken die moeite hebben om zich aan de klimaatverandering aan te passen, en arme landen te helpen bij de invoering van een strategie voor duurzame ontwikkeling; onderstreept voorts dat de Commissie en de regeringen van de lidstaten erop moeten toezien dat dit geld overeenkomstig artikel 4, lid 3, van het UNFCCC een aanvulling vormt op de bestaande steundoelen; verzoekt de Commissie overeenkomstig het actieplan van Bali van december 2007 criteria op te stellen aan de hand waarvan „aanvullende klimaatfinanciering” meetbaar, rapporteerbaar en verifieerbaar wordt; 47. herinnert eraan dat het beginsel „de vervuiler betaalt” erop is gericht een positieve bijdrage aan het terugdringen van de verontreiniging te leveren, maar dat de toepassing van dit beginsel in de ontwikkelingslanden op moeilijkheden stuit; dringt er daarom op aan dat bij de financiering van klimaatmaatregelen in ontwikkelingslanden meer aandacht aan dit vraagstuk wordt besteed; 48. wenst dat de Wereldbank erop toeziet dat haar eigen portefeuille „klimaatvriendelijk” is; 49. benadrukt dat genderevenwicht in alle besluitvormingsorganen die zich bezighouden met klimaatfinanciering moet worden gewaarborgd, inclusief het Comité voor het Groen Klimaatfonds en eventuele subcomités voor individuele financieringsfaciliteiten; onderstreept dat leden van maatschappelijke organisaties, met inbegrip van vertegenwoordigers van gendergelijkheidsorganisaties en vrouwengroepen, in de gelegenheid moeten worden gesteld om actief deel te nemen aan de werkzaamheden van het Comité voor het Groen Klimaatfonds en al zijn subcomités; 50. wijst erop dat bij de ontwikkeling van mitigatiemaatregelen ook rekening moet worden gehouden met genderongelijkheden op het vlak van toegang tot faciliteiten zoals krediet, voorlichtingsdiensten, informatie en technologie; onderstreept dat adaptatiemaatregelen systematisch gericht moeten zijn op het effectief corrigeren van de genderspecifieke gevolgen van de klimaatverandering op het gebied van energie- en watervoorziening, voedselzekerheid, landbouw en visserij, biodiversiteit en ecosysteemdiensten, gezondheid, industrie, menselijke nederzettingen, rampenbeheer, conflicten en veiligheid; Omvorming tot een duurzame economie en industrie 51. wijst erop dat veel landen zich snel in de richting van een nieuwe duurzame economie begeven om diverse redenen, zoals klimaatbescherming, schaarste en efficiënt gebruik van grondstoffen, energiezekerheid, innovatie en concurrentievermogen; wijst in dat verband bijvoorbeeld op de omvang van de investeringsprogramma's voor energietransitie in landen zoals de VS, China en Zuid-Korea; dringt er bij de Commissie op aan dergelijke programma's nader te toetsen, o.a. op hun doelstellingen, en na te gaan in hoeverre de EU als gevolg daarvan riskeert haar leidende positie kwijt te raken; 52. staat positief tegenover deze internationale ontwikkelingen en wijst er eens te meer op dat internationaal gecoördineerde actie helpt koolstoflekkage in de betrokken sectoren, en met name in de energie-intensieve sectoren, tegen te gaan; dringt aan op sluiting van een overeenkomst die garant staat voor gelijke internationale concurrentieverhoudingen voor koolstofintensieve industrieën; 53. constateert met bezorgdheid dat de belangstelling van de nationale overheden voor de internationale klimaatonderhandelingen in Durban is bekoeld als gevolg van de financiële en budgettaire crisis waarmee de meeste geïndustrialiseerde economieën zich geconfronteerd zien; is van mening dat de inspanningen van de EU om haar economie te hervormen niet mogen slabakken, onder andere om te voorkomen dat met name groene banen weglekken, en dat de EU haar internationale partners ervan moet zien te overtuigen dat emissiereducties haalbaar zijn zonder verlies van concurrentievermogen en arbeidsplaatsen, in het bijzonder indien daaraan collectief wordt gewerkt, ook met medewerking van China en de VS; 54. onderstreept de noodzaak om in alle sectoren van de economie met spoed een holistische grondstoffen- en hulpbronnenstrategie met een efficiënter gebruik van grondstoffen te ontwikkelen en uit te voeren in zowel de ontwikkelde als de ontwikkelingslanden om te zorgen voor duurzame economische groei op lange termijn, en roept de EU en haar lidstaten ertoe op hierbij het goede voorbeeld te geven; dringt er bij de EU en haar lidstaten op aan de ontwikkelingslanden zowel nationaal als lokaal te ondersteunen door kennis en ervaring op het gebied van duurzame mijnbouwpraktijken, een efficiënter gebruik van grondstoffen en hergebruik en recycling beschikbaar te stellen; 55. is van mening dat een sectorale aanpak, in combinatie met voor de hele economie geldende plafonds in de industrielanden, een bijdrage kan leveren aan het met elkaar in overeenstemming brengen van klimaatacties enerzijds en concurrentievermogen en economische groei anderzijds; benadrukt het belang van een holistische, horizontale sectorale benadering van industriële emissies, omdat dit een toegevoegde waarde biedt in het kader van internationale onderhandelingen en Europese CO 2 -doelstellingen; spreekt de hoop uit dat deze aanpak ook deel zal uitmaken van een internationaal kader voor klimaatacties voor de periode na 2012; 56. wijst op de rol die het CDM-mechanisme voor de Europese industrie kan vervullen om emissiereducties te bewerkstelligen en de overdracht van technologie te versnellen; wijst er nogmaals op dat het CDM moet worden herzien op een manier dat er stringente projectkwaliteitseisen worden gehanteerd ter waarborging van de strenge normen die voor dergelijke projecten moeten worden aangelegd, met betrouwbare, verifieerbare en reële additionele emissiereducties die ook de duurzame ontwikkeling van de betrokken landen ondersteunen; is van mening dat het CDM-mechanisme in de toekomst beperkt moet blijven tot de minst ontwikkelde landen; 57. wijst er nogmaals op dat een wereldwijde koolstofmarkt een goede basis zou vormen om zowel substantiële emissiereducties als billijke concurrentieverhoudingen voor de industrie te helpen bewerkstelligen; dringt er bij de EU en haar partners op aan zo snel mogelijk op zoek te gaan naar de effectiefste manier om de banden tussen het emissiehandelssysteem van de EU en de overige emissiehandelssystemen nauwer aan te halen met het oog op de totstandbrenging van een mondiale koolstofmarkt, de reductiemogelijkheden breder te diversifiëren, marktomvang en –liquiditeit te verruimen, te zorgen voor meer transparantie en uiteindelijk te komen tot een efficiëntere toewijzing van hulpbronnen; Onderzoek en technologie 58. is ingenomen met het in Cancún overeengekomen aanpassingsraamwerk voor krachtiger maatregelen ter aanpassing aan de klimaatverandering en met de oprichting van een technologiemechanisme – met inbegrip van een technologisch uitvoerend comité en een centrum en netwerk voor klimaattechnologie – die ten doel hebben de ontwikkeling en overdracht van technologie te verbeteren door het juiste evenwicht tot stand te brengen tussen adaptatie en mitigatie en intellectuele-eigendomsrechten, zodat deze faciliteit ten volle operationeel kan worden; 59. benadrukt dat de ontwikkeling en invoering van vernieuwende technologieën cruciaal zijn bij de bestrijding van de klimaatverandering, maar ook om de partners van de EU wereldwijd ervan te overtuigen dat emissiereducties haalbaar zijn zonder concurrentievermogen en banen kwijt te raken; pleit voor een internationale verbintenis om te zorgen voor meer investeringen in O&O van baanbrekende technologieën in de betreffende sectoren; acht het essentieel dat Europa het goede voorbeeld geeft door een substantiële verhoging van zijn uitgaven voor onderzoek naar klimaatvriendelijke en energie-efficiënte industrie- en energietechnologieën en dat Europa op dit gebied een nauwe wetenschappelijke samenwerking ontwikkelt met internationale partners zoals de BRIC-landen en de Verenigde Staten; 60. is van mening dat innovatie essentieel is om de opwarming van de aarde onder 2°C te houden en merkt op dat er verschillende manieren zijn om innovatie te stimuleren; verzoekt de Commissie zich te beraden op diverse manieren om bedrijven die vooroplopen te belonen, waarbij zich verschillen manifesteren in het vermogen om innovatie te genereren en om technologieën wereldwijd over te dragen en te implementeren; 61. wijst met nadruk op het belang van nauwere samenwerking tussen Europa en de minst ontwikkelde landen; dringt er daarom bij de Commissie op aan nog vóór Durban met ideeën te komen voor gezamenlijke onderzoeksprogramma's op het gebied van alternatieve energiebronnen en met betrekking tot de vraag hoe binnen de diverse industriesectoren samenwerking tussen ontwikkelde en ontwikkelingslanden kan worden aangemoedigd, waarbij vooral de aandacht moet uitgaan naar Afrika; 62. dringt aan op de totstandbrenging van een institutioneel kader voor de behandeling van alle aspecten rond de ontwikkeling en overdracht van technologie, waarbij de nadruk met name moet liggen op zogeheten „aangepaste technologie” (AT), die ontworpen is met bijzondere aandacht voor de ethische, culturele, sociale, politieke, economische en milieuaspecten van de gemeenschap waarvoor deze technologie bestemd is; pleit voor het creëren van octrooireservoirs, waarin verschillende octrooihouders, zoals bedrijven, universiteiten of onderzoeksinstellingen, hun octrooien gezamenlijk beschikbaar stellen aan anderen met het oog op productieactiviteiten of verder onderzoek en ontwikkeling; pleit tevens voor de erkenning van het recht van ontwikkelingslanden om volledig gebruik te maken van de flexibele regelingen die in het kader van TRIPS geboden worden; 63. wijst op het enorme potentieel van hernieuwbare energie in vele ontwikkelingslanden; doet een beroep op de EU en haar lidstaten om projecten inzake hernieuwbare energie in ontwikkelingslanden uit te voeren en technologie, expertise en geld voor investeringen beschikbaar te stellen; 64. is van mening dat adequaat onderzoek naar migratie als gevolg van klimaatverandering nodig is om deze problematiek behoorlijk te kunnen aanpakken; Energie, efficiënt gebruik van energie en grondstoffen 65. betreurt dat het energiebesparingspotentieel internationaal en binnen de EU niet adequaat wordt benut; wijst erop dat energiebesparingen nieuwe mogelijkheden bieden in de sfeer van werkgelegenheid, economische besparingen en energiezekerheid, concurrentievermogen en emissiereducties; roept de EU ertoe op in het kader van internationale onderhandelingen meer aandacht te besteden aan energiebesparingen, hetzij in de sfeer van technologieoverdracht of van ontwikkelingsplannen voor ontwikkelingslanden, hetzij in de financiële bijstandssfeer; 66. acht het voor de klimaatonderhandelingen van het grootste belang dat de geïndustrialiseerde landen aan hun in Kopenhagen en Cancún aangegane financiële verplichtingen voldoen; dringt aan op de spoedige en internationaal gecoördineerde implementatie van de op de G-20-top in Pittsburgh overeengekomen doelstelling om de subsidiëring van inefficiënte fossiele brandstof op middellange termijn uit te faseren, waardoor een belangrijke bijdrage zou worden geleverd aan de bescherming van het klimaat en die bijzonder op haar plaats zou zijn in de huidige context van overheidstekorten in tal van landen; 67. wijst erop dat naar schatting 2 miljard mensen in de wereld nog steeds geen toegang hebben tot duurzame en betaalbare energie; onderstreept de noodzaak om het energiearmoedeprobleem aan te pakken in overeenstemming met de doelstellingen van het klimaatbeleid; wijst erop dat er energietechnologieën bestaan die zowel op de bescherming van het mondiaal milieu zijn gericht als op lokale ontwikkelingsbehoeften; 68. is van mening dat Europa de Zuid-Afrikaanse inspanningen moet steunen om de Afrikaanse landen in staat te stellen partners en financiering te vinden voor investeringen in hernieuwbare energie en groene technologieën; Bodemgebruik, verandering in bodemgebruik, en bosbouw (LULUCF) 69. dringt erop aan dat in Durban afspraken worden gemaakt over solide regels voor LULUCF, die het ambitieniveau van de in bijlage I genoemde partijen verhogen, die beperkingen van de emissies uit bosbouw en bodemgebruik moeten opleveren, die voorschrijven dat de bijlage I-partijen elke stijging van emissies uit LULUCF moeten verantwoorden, en die verenigbaar zijn met bestaande verbintenissen van partijen om natuurlijke opvang en reservoirs van broeikasgas te beschermen en uit te breiden, een en ander om de ecologische integriteit te waarborgen van de bijdrage die de bosbouwsector aan de emissiebeperking moet leveren; vraagt, naast een degelijke LULUCF-boekhouding, ook om beleidsmaatregelen die moeten worden bepaald ten einde de waarde van de in geoogste houtproducten opgeslagen koolstof te erkennen; 70. is van mening dat bij de LULUCF-rapportage als referentie moet worden uitgegaan van een vast historisch basisjaar of een vaste historische basisperiode die van toepassing is op alle onderhandelingstrajecten in het kader van zowel het Kyoto-protocol als het Verdrag; 71. dringt in dit verband aan op de verplichte verrekening van de emissies (verwijderingen en introducties) ten aanzien waarvan door de partijen middels bosbeheer in het kader van bijlage I LULUCF-reductieverplichtingen voor de periode na 2012 zijn aangegaan; 72. roept de Commissie, de lidstaten en alle partijen ertoe op om in het Hulporgaan voor wetenschappelijk en technologisch advies en in andere internationale fora te pleiten voor de formulering van een nieuwe VN-definitie van bossen op basis van biomen, die de grote verschillen in biodiversiteit en koolstofwaarden van de verschillende biomen weerspiegelt, en daarbij een duidelijk onderscheid te maken tussen inheemse bossen en bossen die worden gedomineerd door boommonoculturen en uitheemse soorten; 73. stelt met bezorgdheid vast dat in de UNFCCC-boekhouding wordt uitgegaan van de veronderstelling dat voor energiedoeleinden gebruikte biomassa koolstofneutraal is; pleit voor de invoering van nieuwe en striktere boekhoudregels die een reëel beeld geven van het broekasgasreductiepotentieel van bio-energie; 74. moedigt aan tot het opzetten van een fonds om beloningen uit te keren of stimulansen te verstrekken voor het terugdringen van emissies door middel van duurzame ruimtelijke-ordeningspraktijken, waaronder instandhouding van bossen, duurzaam bosbeheer, het vermijden van ontbossing, herbebossing en duurzame landbouw; 75. herinnert eraan dat met het oog op de vermindering van de emissies als gevolg van ontbossing en aantasting van bossen de beperkte methode voor de berekening van koolstofstromen in bossen moet worden vervangen door een bredere benadering, waarin via een soortgelijk raadplegingsproces als in de vrijwillige partnerschapsovereenkomst onder meer de rechtstreekse en onderliggende oorzaken van de ontbossing worden aangewezen; Reductie van broeikasgasemissies ten gevolge van ontbossing en bosdegradatie 76. onderkent de behoefte aan zekerheid omtrent de regelgeving inzake het mechanisme voor de langetermijnfinanciering van REDD +; dringt er bij de Conferentie van de partijen op aan een mechanisme te definiëren voor het mobiliseren van aanvullende financieringsmiddelen ten behoeve van REDD + uit overheids- en particuliere bronnen; 77. onderstreept dat in de COP 17 verdere actie nodig is om uitvoering te geven aan REDD+ (terugbrengen van uitstoot als gevolg van ontbossing en aantasting van bossen) en om mogelijke tekortkomingen op dit punt te verhelpen, vooral met betrekking tot langetermijnfinanciering en het opzetten van solide en transparante bosmonitoringsystemen, inzonderheid met betrekking tot de effectiviteit van het overleg met betrokken partijen, inheemse en plaatselijke gemeenschappen; 78. onderstreept dat het REDD+-mechanisme zo moet worden ontworpen dat er aanzienlijke voordelen voor de biodiversiteit en vitale ecosysteemdiensten ontstaan die verder gaan dan het opvangen van de gevolgen van klimaatverandering, en dat wordt bijgedragen tot het versterken van de rechten en het verbeteren van de levensomstandigheden van de mensen die van het bos afhankelijk zijn, met name inheemse en lokale gemeenschappen; 79. is van mening dat het financieringsstelsel voor REDD gebaseerd moet zijn op prestatiecriteria, waaronder governance in de bosbouw, en dat daarin rekening moet worden gehouden met de doelstellingen van het Strategische plan voor de biodiversiteit 2011, dat op de COP 10-conferentie over biodiversiteit in Nagoya is aangenomen; 80. onderstreept de noodzaak vaart te zetten achter de publieke financiering van resultaatgerichte REDD +-maatregelen ter stimulering van het terugdringen van de ontbossing in overeenstemming met de nationale uitgangsdoelstellingen teneinde de cumulatieve ontbossing van het tropisch regenwoud tegen uiterlijk 2020 een halt toe te roepen; 81. betreurt het dat de financiering van REDD op een zo ruime definitie van bossen berust dat plantages van één enkele niet-inheemse soort er ook onder vallen; is van mening dat deze definitie als onbedoeld gevolg kan hebben dat middelen niet worden aangewend voor de broodnodige bescherming van oude bossen, maar juist voor nieuwe commerciële plantages; eco-innovatie moet als doel vooropstaan; 82. dringt er voorts bij de EU op aan ervoor te zorgen dat REDD+ ook vrijwaringsmechanismen omvat die waarborgen dat de rechten van volken die in bossen leven niet worden geschonden, en dat de ontbossing daadwerkelijk wordt gestopt; vindt met name dat REDD+ geen afbreuk mag doen aan hetgeen tot dusverre is bereikt met Flegt (wetshandhaving, governance en handel in de bosbouw), in het bijzonder ten aanzien van governance in de bosbouw alsmede de beschrijving en erkenning van op het gewoonterecht berustende bezittingen; Zeevervoer en internationaal luchtverkeer 83. verwelkomt de vooruitgang die onlangs binnen de Internationale maritieme organisatie (IMO) is gemaakt met de invoering van verplichte energie-efficiënte maatregelen voor de internationale scheepvaart, maar tekent daarbij aan dat dit als niet meer dan een eerste stap kan gelden; roept de EU ertoe op aan te sturen op ambitieuze emissiereductiedoelstellingen in de scheepvaart, zodat de partijen ertoe worden aangemoedigd om hiervan in UNFCCC-verband binnen de IMO meer werk te maken en de nodige stappen te ondernemen met het oog op wereldwijde en bindende beperkingen van emissies uit het zeevervoer; 84. wijst er met nadruk op dat de emissies van het zeevervoer als gevolg van de toename van het scheepvaartverkeer, in weerwil van deze maatregelen nog verder zullen stijgen aangezien zij alleen van toepassing zijn op nieuwe schepen; is dan ook van mening dat meer het accent moet komen te liggen op alternatieve benaderingen (met name in de vorm van koolstofbeprijzing en andere technologisch georiënteerde maatregelen, ook voor bestaande schepen); 85. dringt er bij de EU op aan ervoor te zorgen dat het volledige effect van het luchtverkeer in een internationale overeenkomst wordt afgerekend in de vorm van bindende reductiedoelstellingen voor het luchtverkeer en dringt er bij alle actoren op aan ervoor te zorgen dat deze doelstellingen worden ondersteund door de nodige handhavingsvoorzieningen; meent dat oplossing van deze kwestie steeds urgenter wordt en pleit voor opneming van de luchtvaart in het Europese emissiehandelssysteem; 86. erkent het beginsel van „gezamenlijke maar onderscheiden verantwoordelijkheden” en pleit voor de invoering van internationale instrumenten met wereldwijde emissiereductiedoelstellingen ter vermindering van het klimaateffect van de internationale luchtvaart en het maritiem transport; Delegatie van het Europees Parlement 87. is van mening dat de EU-delegatie bij de onderhandelingen over klimaatverandering een cruciale rol vervult, en acht het dan ook onaanvaardbaar dat de leden van het Europees Parlement de EU-coördinatievergaderingen op de vorige Conferentie van de partijen bij de overeenkomst niet konden bijwonen; verwacht dat ten minste de voorzitters van de delegatie van het Europees Parlement de EU-coördinatievergaderingen in Durban zullen kunnen bijwonen; 88. merkt op dat de Commissie volgens de in november 2010 tussen de Commissie en het Parlement gesloten raamovereenkomst eraan moet meewerken dat leden van het Parlement als waarnemers zitting nemen in delegaties van de Unie bij onderhandelingen over multilaterale overeenkomsten; herinnert eraan dat krachtens artikel 218 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie de goedkeuring van het Parlement vereist is voor overeenkomsten tussen de Unie en derde landen of internationale organisaties; 89. herinnert aan de verplichting van partijen bij het UNFCCC om een zo ruim mogelijke deelname aan het UNFCCC-proces aan te moedigen, ook deelname door ngo's; pleit voor deelname van het Internationaal Forum van inheemse volkeren aan de COP 17-onderhandelingen, aangezien deze volkeren in bijzondere mate te maken krijgen met klimaatverandering en aanpassing aan klimaatverandering; o o o 90. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de regeringen en parlementen van de lidstaten en het Secretariaat van het UNFCCC, met het verzoek dat ze wordt rondgedeeld aan alle verdragsluitende partijen buiten de EU. Het Europees Parlement , – gezien de Millenniumverklaring van de VN van 8 september 2000, – gezien de G20-toppen van 24 en 25 september 2009 in Pittsburgh, 2 april 2009 in Londen, 26 en 27 juni 2010 in Toronto en 11 en 12 november 2010 in Seoel, – gezien de G8-toppen van 8 t/m 10 juli 2009 in L'Aquila, Italië, 26 en 27 mei 2011 in Deauville, Frankrijk, en 26 juni 2010 in Muskoka, Canada, – gezien de consensus van Monterrey en de Verklaring van Doha, die werden aangenomen tijdens de Internationale Conferenties over ontwikkelingsfinanciering in respectievelijk Monterrey, Mexico, van 18 t/m 22 maart 2002, en in Doha, Qatar, van 29 november t/m 2 december 2008, – gezien de Verklaring van Parijs over de doeltreffendheid van ontwikkelingshulp en de Actieagenda van Accra, – gezien de Europese Consensus inzake ontwikkeling (1) en de EU-Gedragscode over complementariteit en arbeidsverdeling in het ontwikkelingsbeleid (2) , – gezien zijn resolutie van 15 juni 2010 over de vorderingen bij de verwezenlijking van de millenniumdoelstellingen voor ontwikkeling: tussentijdse herziening ter voorbereiding op de VN-bijeenkomst op hoog niveau in september 2010 (3) , – gezien zijn resolutie van 25 maart 2010 over de gevolgen van de mondiale financiële en economische crisis voor de ontwikkelingslanden en de ontwikkelingssamenwerking (4) , – gezien zijn resolutie van 18 mei 2010 over de Samenhang van het EU-ontwikkelingsbeleid en het concept „officiële ontwikkelingshulp plus” (5) , – gezien zijn resolutie van 23 september 2008 over het vervolg op de Internationale Conferentie inzake ontwikkelingsfinanciering, gehouden in Monterrey in 2002 (6) , – gezien zijn resolutie van 22 mei 2008 over het vervolg op de Verklaring van Parijs van 2005 over de doeltreffendheid van de hulp (7) , – gezien zijn resolutie van 5 juli 2011 over het trefzekerder maken van het EU-ontwikkelingsbeleid (8) , – gezien artikel 115, lid 5, en artikel 110, lid 2, van het Reglement, A. overwegende dat de EU-lidstaten vorig jaar slechts 0,43% van hun BBI als officiële ontwikkelingshulp hebben gegeven, ondanks het millenniumengagement van 0,7% tegen 2015, met een tussendoelstelling van 0,56% in 2010; B. overwegende dat 15 lidstaten hun begroting voor ontwikkelingshulp in 2009 of 2010 hebben verlaagd; C. overwegende dat de lidstaten in 2005 hebben beloofd dat 50% van alle nieuwe hulp zou gaan naar Afrika bezuiden de Sahara, maar dat zij in werkelijkheid slechts de helft hiervan hebben gegeven, en overwegende dat de EU-landen evenmin hun toezegging zijn nagekomen om uiterlijk in 2010 0,15% van hun BBI te schenken aan de minst ontwikkelde landen (MOL); D. overwegende dat, aangezien deze toezeggingen betrekking hebben op percentages van het BBI en dus in tijden van recessie in reële termen lager liggen, de economische crisis een pover excuus is om de hulpbudgetten proportioneel te verlagen; E. overwegende dat het niet nakomen van de steuntoezeggingen het vertrouwen in de EU ernstig zal aantasten en haar geloofwaardigheid bij de partners in de ontwikkelingslanden zal schaden, terwijl het respecteren van deze toezeggingen juist een krachtig en ondubbelzinnig signaal aan de arme landen en de andere donoren zou inhouden; F. overwegende dat door het belabberde bestuur op het gebied van fiscaliteit in de ontwikkelingslanden geen billijke herverdeling van de rijkdom mogelijk is, de regeringen middelen worden onthouden en de uitroeiing van de armoede wordt gehinderd; G. overwegende dat de illegale kapitaalstromen uit de ontwikkelingslanden worden geschat op ruwweg tienmaal de mondiale ontwikkelingshulp; H. overwegende dat innoverende financieringsmechanismen momenteel goed zijn voor slechts 3% van de ontwikkelingshulp van de EU; I. overwegende dat regelingen om de toegang van armen tot financiële diensten te verbeteren, zoals microfinancieringsregelingen, kleine boeren, en met name vrouwen, buitengewoon kunnen helpen om zelfbedruipend op voedselgebied te worden en hun voedselvoorziening veilig te stellen; J. overwegende dat de overmakingen van migranten naar ontwikkelingslanden de mondiale hulpbudgetten overstijgen en, hoewel de EU zich er in 2008 toe heeft verplicht de kosten van deze overmakingen te verlagen, de verandering minimaal is geweest; K. overwegende dat de EU „aid-for-trade” in 2009 10,5 miljard EUR bedroeg, terwijl handelsgerelateerde steun 3 miljard EUR beliep, wat veel hoger was dan de doelstelling; L. overwegende dat artikel 208 VWEU stelt dat „de Unie bij de uitvoering van beleid dat gevolgen kan hebben voor de ontwikkelingslanden rekening houdt met de doelstellingen van de ontwikkelingssamenwerking”; M. overwegende dat de ontwikkelingslanden, en met name de MOL, bijzonder hard zijn getroffen door de crisis, met als gevolg hiervan met name een nieuwe stijging van het schuldenpeil; N. overwegende dat de EU in 2009 2,3 miljard EUR aan ontwikkelingslanden heeft verstrekt in de vorm van „snelle start”-financiering voor het klimaat; O. overwegende dat de EU heeft beloofd ervoor te zorgen dat de klimaatfinanciering nieuw en aanvullend is; P. overwegende dat jaarlijks 6 miljard EUR overheidsgeld verloren gaat door ondoeltreffende hulp; 1. is tevreden met de mededeling van de Commissie over het verslag over de verantwoordingsplicht van de EU inzake ontwikkelingsfinanciering van 2011 (2011 EU Accountability Report on Financing for Development), dat het beschouwt als een bijzonder nuttig voorbeeld van transparantie en collegiale toetsing; Ontwikkelingshulp 2. is zich bewust van de toenemende druk op de nationale begrotingen als gevolg van de financiële en economische crisis; is evenwel van oordeel dat voor de verwezenlijking van de doelstelling van armoedeuitroeiing vooral een beleidsverandering in de geïndustrialiseerde en de ontwikkelingslanden nodig is om de structurele oorzaken van de armoede aan te pakken; 3. uit nogmaals zijn diepe bezorgdheid over de huidige aankoop van landbouwgrond – in het bijzonder in Afrika – door buitenlandse investeerders met steun van regeringen, wat de lokale voedselzekerheid dreigt te ondermijnen; dringt er bij de Commissie op aan de kwestie van de landroof aan de orde te stellen in haar beleidsdialoog met de ontwikkelingslanden om de beleidscoherentie tot een hoeksteen van de ontwikkelingssamenwerking op nationaal en internationaal niveau te maken en om de onteigening van kleine landbouwers en het niet-duurzame gebruik van land en water te voorkomen; 4. prijst de EU en haar lidstaten omdat zij ondanks de crisis „s werelds grootste donor van officiële ontwikkelingshulp zijn gebleven; 5. is tevreden met het engagement van de lidstaten, dat deze onlangs opnieuw hebben bevestigd, om hun toezeggingen op het gebied van officiële ontwikkelingshulp na te komen, en met name de doelstelling betreffende de 0,7% van het BBI; is het eens met de Raad dat officiële ontwikkelingshulp alleen niet zal volstaan on de armoede in de wereld uit te roeien; is van oordeel dat het ontwikkelingsbeleid van de EU gericht zou moeten zijn op het wegnemen van structurele hindernissen voor het verwezenlijken van de doelstelling inzake de uitbanning van armoede door te zorgen voor coherentie in het beleid voor ontwikkeling tussen het EU-beleid met betrekking tot landbouw, handel, investeringen, belastingparadijzen, toegang tot ruwe materialen en klimaatverandering; 6. spreekt evenwel grote bezorgdheid uit over het feit dat de EU in 2010 ongeveer 15 miljard EUR onder haar eigen doelstelling voor officiële ontwikkelingshulp is gebleven, dat zij haar hulp praktisch zal moeten verdubbelen om haar millenniumdoelstelling van 2015 te halen, dat zij de hulp aan Afrika en de MOL niet aanzienlijk heeft verhoogd, ondanks de beloften om dit te doen, en dat een aantal lidstaten zijn hulpbudget in 2009 en 2010 heeft verlaagd, met bijkomende verlagingen gepland voor 2011 en de daaropvolgende jaren; 7. wijst op de grote bijdrage van goed beheerde hulp aan duurzame ontwikkeling op het gebied van gezondheid, onderwijs, gender en biodiversiteit en op vele andere terreinen; 8. verzoekt daarom alle lidstaten dringend stappen te ondernemen om hun toezegging om 0,7% van het BBI te besteden aan ontwikkelingshulp, na te komen, alsmede hun specifieke toezeggingen voor Afrika en de MOL, en beveelt volledig transparante, bindende meerjarige maatregelen, inclusief wetgeving, aan; Andere aspecten van ontwikkelingsfinanciering 9. is het eens met de Raad en de Commissie dat het inzetten van de binnenlandse middelen in de partnerlanden de sleutel voor duurzame ontwikkeling is; verzoekt de EU-donoren voorrang te geven aan capaciteitsopbouw op dit gebied, met name wat degelijkere belastingstelsels en beter bestuur op het gebied van fiscaliteit betreft, en wereldwijd de inspanningen op te voeren om transparantie op het gebied van fiscaliteit en rapportage per land te bevorderen, en belastingontduiking en illegale kapitaalvlucht te bestrijden, indien nodig met wetgeving; 10. verzoekt de Commissie met klem de bestrijding van het oneigenlijke gebruik van belastingparadijzen en belastingontduiking en illegale kapitaalvlucht tot een prioriteit van haar ontwikkelingsbeleid te maken; 11. verzoekt de lidstaten meer steun te geven aan het Extractive Industries Transparency Initiative, en vraagt de Commissie snel een voorstel te presenteren voor EU-wetgeving die minimaal net zo ver gaat als de Amerikaanse wetgeving op het gebied van het waarborgen dat de winningsindustrie in de ontwikkelingslanden hun belastingen betalen en zich aan de sociale en milieunormen houdt, overeenkomstig de vereisten inzake due diligence; 12. verzoekt de EU en haar lidstaten om naast de officiële ontwikkelingshulp andere bronnen van internationale ontwikkelingsfinanciering aan te boren, bijvoorbeeld: 13. is tevreden met de aanzienlijke en toenemende steun van de EU voor „hulp voor handel” en handelsgerelateerde hulp; verwacht dat de MOL in de toekomst in grotere mate deze steun krijgen; 14. herinnert eraan dat het handelsbeleid van de EU, alsmede andere beleidsterreinen, namelijk landbouw, visserij, migratie, veiligheid enz., overeenkomstig het Verdrag van Lissabon consistent moeten zijn met de beleidsdoelstellingen van de EU op het gebied van ontwikkeling en dringt aan op beleidscoherentie voor ontwikkeling (art. 208 van het Verdrag van Lissabon) om de structurele problemen die ten grondslag liggen aan armoede aan te pakken en de armoede uit te bannen; 15. dringt er bij de lidstaten op aan de inspanningen op te voeren om te zorgen voor een volledige uitvoering van de bestaande schuldverlichtingsinitiatieven, met name die voor arme landen met hoge schulden en voor multilaterale schuldverlichting; 16. is tevreden met de recente aanzienlijke steun van de EU voor klimaatactie in de ontwikkelingslanden, maar herhaalt dat deze bovenop de bestaande ontwikkelingshulp moet komen; 17. verwacht van de het vierde forum op hoog niveau met betrekking tot doeltrefendheid van steun - dat in november in Busan in Korea plaatsvindt - tastbare resultaten op het gebied van effectievere steun met een betere kosten-batenverhouding; merkt de, weliswaar ongelijke, vooruitgang op waarop in het verslag over de verantwoordingsplicht van 2011 wordt gewezen, maar spoort de EU-landen aan de inspanningen op te voeren om de coördinatie tussen donoren (inclusief wat de EDEO betreft), de gemeenschappelijke programmering en de taakverdeling op het terrein te verbeteren; 18. spoort de EU-donoren aan de beleidsdialoog met de opkomende economieën over ontwikkelingssamenwerking op te voeren, en verzoekt de lidstaten steun te geven aan Zuid-Zuid- en driehoeksinitiatieven voor ontwikkelingssamenwerking; is van mening dat hulp in de vorm van subsidies voor landen die goed bij kas zitten niet langer kan worden verantwoord; Collegiale toetsing OESO-DAC 19. wil worden betrokken bij de volgende collegiale toetsing van de ontwikkelingssamenwerking van de EU door de OECD-DAC; o o o 20. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de lidstaten, de EIB, de organisaties van de VN, de Paritaire Parlementaire Vergadering ACS-EU, de G20, het IMF en de Wereldbank. Het Europees Parlement , – gezien artikel 167 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien het Verdrag betreffende de bescherming en de bevordering van de diversiteit van cultuuruitingen dat op 20 oktober 2005 is aangenomen door de UNESCO, – gezien Richtlijn 2010/13/EU van het Europees Parlement en de Raad van 10 maart 2010 betreffende de coördinatie van bepaalde wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in de lidstaten inzake het aanbieden van audiovisuele mediadiensten (richtlijn audiovisuele mediadiensten) (1) , – gezien Besluit nr. 1718/2006/EG van het Europees Parlement en de Raad van 15 november 2006 betreffende de uitvoering van een programma ter ondersteuning van de Europese audiovisuele sector (MEDIA 20072007) (2) , – gezien de aanbevelingen van het Europees Parlement en de Raad van 16 november 2005 over cinematografisch erfgoed en het concurrentievermogen van verwante industriële activiteiten (3) , – gezien de aanbeveling van de Commissie van 24 augustus 2006 betreffende de digitalisering en online-toegankelijkheid van cultureel materiaal en digitale bewaring (4) , – gezien de conclusies van de Raad van 13 november 2006 betreffende de digitalisering en online-toegankelijkheid van cultureel materiaal en digitale bewaring (5) , – gezien de conclusies van de Raad van 18 en 19 november 2010 over de kansen en uitdagingen voor de Europese cinema in het digitale tijdperk (6) , – gezien de mededeling van de Commissie betreffende de beoordelingscriteria voor staatssteun over bepaalde juridische aspecten in verband met cinematografische en andere audiovisuele werken (mededeling inzake de filmsector) van 26 september 2001 (7) , – gezien de mededeling van de Commissie van 3 maart 2010 getiteld „Europa 2020: Een strategie voor slimme, duurzame en inclusieve groei” ( COM(2010)2020 ), – gezien het werkdocument van 2 juli 2010 van de diensten van de Commissie over de uitdagingen voor het Europese filmerfgoed van het analoge en het digitale tijdperk (Second implementation report of the Film Heritage Recommendation) (SEC(2010)0853), – gezien de mededeling van de Commissie van 26 augustus 2010 over „Een digitale agenda voor Europa” ( COM(2010)0245 ), – gezien de mededeling van de Commissie van 24 september 2010 over kansen en uitdagingen voor de Europese cinema in het digitale tijdperk ( COM(2010)0487 ), – gezien het groenboek van de Commissie van 27 april 2010 „Het potentieel van culturele en creatieve industrieën vrijmaken” ( COM(2010)0183 ), – gezien het groenboek van de Commissie van 13 juli 2011 betreffende de onlinedistributie van audiovisuele werken in de Europese Unie: mogelijkheden en uitdagingen voor een digitale eengemaakte markt ( COM(2011)0427 ), – gezien zijn resolutie van 2 juli 2002 over bepaalde juridische aspecten in verband met cinematografische en andere audiovisuele werken (8) , – gezien zijn resolutie van 13 november 2001 over een betere verspreiding van Europese films op de interne markt en in de kandidaat-lidstaten (9) , – gezien zijn resolutie van 19 februari 2009 over de sociale economie (10) , – gezien het advies van het Comité van de Regio's van 2 april 2011 over „de Europese film in het digitale tijdperk” (11) , – gezien zijn resolutie van 12 mei 2011 over de ontsluiting van het potentieel van de cultuurindustrie en de creatieve bedrijfstakken (12) , – gezien artikel 48 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie cultuur en onderwijs en het advies van de Commissie interne markt en consumentenbescherming ( A7-0366/2011 ), A. overwegende dat cultuur een fundamentele grondslag vormt voor Europese identiteiten en gedeelde waarden; B. overwegende dat cultuur in het centrum staat van de huidige debatten over identiteit, sociale cohesie en de ontwikkeling van een kenniseconomie, zoals in 2001 in herinnering is gebracht door de Universele Verklaring over culturele verscheidenheid van de Unesco; C. overwegende dat iedereen het recht heeft om te participeren in het collectieve culturele leven en de kunsten te waarderen en dat de filmkunst bovendien volkeren helpt om elkaar te kennen, door dezelfde menselijke ervaring te delen, zodat wordt bijgedragen tot de totstandkoming van een Europese identiteit; D. overwegende dat investeringen in cultuur niet-materiële, meerdere generaties omspannende langetermijnresultaten opleveren bij het gestalte geven aan de Europese identiteit; E. overwegende dat de Europese audiovisuele sector, inclusief de cinema, een belangrijk deel van de Europese economie vormt en wereldwijd concurrerender zou moeten zijn; F. overwegende dat de Europese film een belangrijk deel van de cultuur vormt en dialoog en begrip bevordert en Europese waarden belichaamt en deze binnen de EU en daarbuiten uitdraagt, en tegelijkertijd een belangrijke rol speelt bij het behoud en de ondersteuning van culturele en taalkundige diversiteit; G. overwegende dat de Europese cinema de territoriale en sociale integriteit dient te versterken; H. overwegende dat het digitale tijdperk nieuwe kansen biedt voor de audiovisuele sector, met name in de filmindustrie voor wat betreft effectievere distributie, vertoning en beschikbaarheid van films en een betere geluids- en beeldkwaliteit voor het Europese publiek, en tegelijkertijd de Europese cinema ook voor enkele serieuze uitdagingen stelt bij de overgang naar digitale technologieën, met name op financieel gebied; I. overwegende dat digitale technologie hierdoor bijdraagt tot het halen van de EU- en de nationale doelstellingen inzake vertoning en toegankelijkheid van Europese werken en inzake sociale cohesie; J. overwegende dat digitale bioscooptechnologie een flexibele promotieplanning en last-minute wijzigingen in het materiaal mogelijk maakt; K. overwegende dat de resultaten van de eerste digitaliseringsfase van de Europese film ongelijk zijn; L. overwegende dat de laatste generatie digitale apparatuur ongeveer 25-30% goedkoper is dan eerdere modellen en nu zowel voor Europese bioscopen als voor financieringsprogramma's op een betaalbaarder niveau ligt; M. overwegende dat niet alle bioscopen de uitdaging van de digitalisering even goed aankunnen; N. overwegende dat, om te voorkomen dat culturele verscheidenheid minder toegankelijk wordt en films niet meer op allerlei platforms beschikbaar zijn, volledige digitalisering van zowel de Europese filmindustrie als de bioscopen dringend geboden is en zou moeten worden ondersteund op Europees en nationaal niveau; O. overwegende dat onafhankelijke en arthousebioscopen een uniek bioscoopnetwerk in Europa vormen met een gevarieerde programmering die een publiek buiten de commerciële mainstrean aanspreekt; P. overwegende dat rekening moet worden gehouden met de bezorgdheid waaraan uiting is gegeven door de verenigingen van arthousebioscopen, die specifieke prioritaire maatregelen ter bevordering van de onafhankelijke Europese exploitatie en distributie suggereren; Q. overwegende dat lokale en regionale instanties essentieel zijn voor het verdedigen en bevorderen van het Europees cultureel erfgoed, met name de digitalisering van films en bioscopen, en daarom essentiële partners zijn in het digitaliseringsproces; R. overwegende dat bioscopen belangrijk zijn om ervoor te zorgen dat historische centra en buitenwijken van steden leefbaar blijven en hun sociale karakter behouden en om stadsgebieden leefbaarder te maken; S. overwegende dat succes in Europa van Europese filmproducties noodzakelijk is voor de internationale distributie, die het mogelijk maakt economische doelstellingen te halen en tegelijk een vorm van culturele samenwerking en diplomatie is voor de verspreiding niet alleen van de producties, maar ook van Europa's diverse mix van culturen in derde landen; T. overwegende dat de digitalisering van bioscopen zo snel mogelijk zou moeten geschieden om verdubbeling van de kosten voor productie en distributie te vermijden; U. overwegende dat de Europese filmindustrie momenteel versnipperd is op basis van nationale en taalgrenzen en dat films in de eerste plaats worden gemaakt voor en bekeken door het lokale publiek in eigen land; Huidige stand van zaken 1. benadrukt de belangrijke bijdrage van de Europese film aan investeringen in digitale technologie, innovatie, groei en banen; 2. wijst erop dat er in de EU in 2010 bijna een miljard bioscoopkaartjes zijn verkocht, wat aantoont dat de bioscoopsector nog steeds populair is en een enorm potentieel op het gebied van financiën, groei en werkgelegenheid biedt; 3. onderstreept het feit dat de Europese cinema van toenemend belang is voor de economie, aangezien hij goed is voor meer dan 30 000 banen; 4. onderstreept dat de Europese film, nog afgezien van de economische stimulans die van de kunstensector in de EU uitgaat, in het bijzonder ook een uitzonderlijk belangrijke culturele en sociale dimensie vertoont en een belangrijke factor is voor de culturele ontwikkeling en de identiteit van Europa; 5. constateert dat de Europese filmmarkt uiterst gefragmenteerd en divers is, nu de grote meerderheid van de bioscopen slechts één of twee schermen heeft; 6. constateert dat de meerderheid van de gedigitaliseerde bioscopen uit bioscoopcomplexen bestaat; 7. constateert dat er in Europa sprake is van een geografisch onevenwichtige toegankelijkheid van bioscopen en film voor burgers, met name in Oost-Europa en in plattelandsgebieden; 8. benadrukt het belang van de maatschappelijke en culturele rol van bioscopen, die moet worden behouden, met name in plattelandsgebieden en afgelegen gebieden; 9. constateert dat het potentieel van de Europese filmindustrie voortdurend groeit, maar dat het aandeel van in bioscopen vertoonde Europese producties geleidelijk moet worden opgetrokken; 10. wijst erop dat kleine bioscopen op commerciële en niet-commerciële basis in belangrijke mate bijdragen aan het behoud van het cultureel erfgoed door Europese producties in hun programma's op te nemen; 11. wijst erop dat er een proces aan de gang is waarbij het filmaanbod in de zaal verandert, met een groei van het aantal multiplexen en een sterke daling van het aantal schermen in de kleine centra en in de historische stadscentra; 12. is van mening dat het bioscoopaanbod in de EU in zijn diversiteit moet worden behouden; 13. is van mening dat de belangrijke positie van „blockbusters” ertoe bijdraagt dat het diverse filmaanbod in Europa en de programmeringsvrijheid in de bioscopen onder druk staan, zodat gevreesd moet worden voor een onomkeerbare marktconcentratie in de bioscoopbranche; 14. onderstreept daarom dat de algemene digitalisering de diversiteit van de programmering en de culturele faciliteiten voor plattelandsgebieden en stedelijke gebieden in alle landen van de EU in stand moet houden en er niet toe mag leiden dat kleine bioscopen en arthousebioscopen moeten sluiten ten voordele van bioscoopcomplexen; 15. wijst erop dat digitalisering een goedkopere verspreiding van culturele inhoud op de interne markt mogelijk maakt en het concurrentievermogen en de diversiteit van de Europese film beschermt; 16. stelt vast dat de druk toeneemt om alle films geschikt te maken voor digitale projectie, terwijl sommige Europese bioscopen al voor 100% op digitaal zijn overgegaan; 17. stelt met bezorgdheid vast dat een groot aantal onafhankelijke bioscopen in hun voortbestaan wordt bedreigd door de hoge kosten van de overschakeling op digitale technologie en de concurrentie van bioscopen die voornamelijk films uit de Verenigde Staten vertonen; 18. stelt vast dat de onafhankelijke distributie moeilijkheden ondervindt door de dubbele kosten die in de overgangsperiode te betalen zijn, met gevolgen voor de opeenvolgende schakels in de filmketen; 19. merkt op dat het essentieel is dat licenties voor meerdere grondgebieden of voor heel Europa worden afgegeven om de mogelijkheden van de markt voor onlinedistributie van films te benutten, een grotere roulatie van Europese films te bevorderen, de consument een betere toegang tot Europese films te geven en Europese films op platforms voor video op aanvraag Video On Demand (VOD) aan te bieden; 20. merkt op dat er een aantal EU-regelingen zijn, zoals het MEDIA-programma, die de overstap van de filmindustrie naar het digitale tijdperk kunnen ondersteunen; 21. merkt op dat de Europese cinema door inadequate financiering internationaal onvoldoende wordt gepromoot; 22. benadrukt hoe belangrijk alle fasen van de productieketen zijn voor het creëren van bioscoopcontent, en dat alle fasen van deze keten moeten worden gesteund; 23. wijst erop dat de multimediatechnologie andere communicatievormen verdringt en dat de mensen bijgevolg moet worden geleerd hoe ze deze moeten ontvangen; Kansen en uitdagingen 24. roept de lidstaten en de Commissie op om de volledige digitalisering van Europese bioscopen, wat apparatuur betreft, financieel te ondersteunen en om Europese en nationale programma's op te zetten ter ondersteuning van een zo snel mogelijke overgang naar digitale technologieën en ter bevordering van de circulatie van Europese films in een zeer concurrerende audiovisuele omgeving op mondiaal niveau; 25. onderstreept in verband hiermee dat deze programma's flexibel moeten worden aangepast aan de praktische vereisten; 26. wijst erop dat digitale film zich moet richten op en verbetering van beeld en geluid (wanneer een minimumresolutie van 2K is ingevoerd), om een diversere en flexibelere programmering mogelijk te maken van live-evenementen, en ook van opgenomen programma's en van educatieve, culturele en sportevenementen, en tegelijk het gebruik mogelijk te maken van een breed scala innovatieve technologieën die in de toekomst publiek zullen blijven trekken; 27. onderstreept dat ondersteuning en bevordering van EU-producties essentieel is en erkent dat de EU in aanzienlijke mate bijdraagt aan digitale creativiteit en innovatie, zoals 3D; 28. erkent dat er, hoewel de digitalisering van bioscopen een belangrijke prioriteit is, rekening moet worden gehouden met een consistente technologische ontwikkeling, aangezien op de middellange en lange termijn een verdere aanpassing aan nog nieuwere schermindelingen noodzakelijk zou kunnen zijn; 29. herinnert eraan dat de overgang naar een digitale cinema in Europa erop gericht moet zijn nieuwe kansen te creëren voor de distributie van Europese films, waarbij de verscheidenheid aan Europese producties behouden moet blijven en deze producties voor Europese burgers toegankelijker moeten worden gemaakt; 30. onderstreept dat VOD de Europese filmmaatschappijen wellicht de gelegenheid biedt een breder publiek te bereiken; 31. erkent dat creatie en innovatie van algemeen belang zijn en dringt erop aan dat de investeringen op het gebied van programma's voorrang krijgen en ondersteund worden, om het aanbod aan culturele inhoud van hoge kwaliteit op het net dynamischer te maken; 32. dringt er bij kleine en onafhankelijke bioscopen op aan maximaal te profiteren van hun commerciële potentieel door hun productaanbod te diversifiëren, waarde toe te voegen aan de dienst die zij leveren en gebruik te maken van het marktsegment waarop zij actief zijn; 33. is van mening dat digitalisering belangrijke kansen biedt om het gebruik van officiële streektalen in bioscoopfilms en het leren van vreemde talen te bevorderen; Gevaren 34. erkent dat de hoge kosten voor digitalisering, die op lange termijn commerciële voordelen zal opleveren, niettemin een zware last kunnen betekenen voor veel kleine en onafhankelijke bioscopen waarvan de programmering verder gaat dan het mainstreamaanbod, met een hoog percentage Europese films; 35. erkent in verband hiermee dat deze bioscopen voor sluiting of om sluiting te voorkomen, speciale prioritaire steun nodig hebben; 36. verzoekt de Commissie daarom concrete steunmaatregelen voor deze bioscopen voor te stellen; 37. wijst erop dat de bioscopen het grootste deel van de kosten van de digitalisering dragen en acht, omdat het gaat om de opbouw van een voor de burgers belangrijke basisinfrastructuur, die betere culturele dienstverlening dan voorheen mogelijk maakt, ongeacht de woonplaats, openbare financiering, vooral van kleine en onafhankelijke bioscopen, belangrijk; 38. erkent dat bioscopen plaatsen zijn waar mensen elkaar ontmoeten en ideeën uitwisselen en benadrukt dat het verdwijnen van kleine en onafhankelijke bioscopen, vooral in kleine plaatsen en minder ontwikkelde regio's, resulteert in een beperking van de toegang tot Europese cultuurbronnen, cultuur en de culturele dialoog; 39. onderstreept dat de problematiek van de kleine bioscopen vooral op het platteland speelt, waar bioscopen als ontmoetingsplaats een bijzonder sterke sociale functie kunnen vervullen; 40. vraagt de aandacht voor de moeilijke positie van kleine bioscopen in steden die, evenals de arthousebioscopen, helpen bij het behoud van het cultureel erfgoed; 41. beseft dat de digitalisering van kleine en onafhankelijke bioscopen met zo groot mogelijke spoed moet worden gerealiseerd om ze open te houden voor films, gevarieerde culturele evenementen en het publiek; 42. wijst op de bedreiging die voor de bioscoopbranche uitgaat van auteursrechtenfraude en illegaal downloaden; roept de lidstaten ertoe op de intellectuele-eigendomsrechten behoorlijk te handhaven; 43. beseft voorts dat zilverschermen, die aanzienlijke helderheidsverschillen in het beeld veroorzaken, risico's inhouden voor de kwaliteit van de geprojecteerde werken en de eerbiediging van het persoonlijkheidsrecht van de maker; beveelt aan op zilverschermen, die gemaakt zijn voor de vertoning van 3D-films, geen 2D-films te projecteren om het persoonlijkheidsrecht van de maker te eerbiedigen en een kwalitatief goede ervaring voor de kijker te waarborgen; 44. wijst erop dat de Europese filmbranche met problemen kampt bij het in roulatie brengen en distribueren van films, vooral films met een kleiner budget, en dat veel producties alleen de nationale markt bereiken en zelden internationaal vertoond worden, waardoor zij geen breder publiek in Europa en daarbuiten bereiken; 45. waarschuwt dat het momenteel ontbreekt aan passende opleidingen om filmoperateurs te scholen in de omgang met nieuwe digitale apparatuur en de afstemming hiervan op elke afzonderlijke film, zodat de kwaliteit van het geprojecteerde werk tot haar recht komt; 46. erkent dat de digitalisering in de audiovisuele productie en distributie nieuwe uitdagingen met zich brengt voor filminstituten die zich bezighouden met het verzamelen en conserveren van het Europese audiovisuele erfgoed; Interoperabiliteit, normalisatie en archivering 47. onderstreept de noodzaak om de uitwisselbaarheid van digitale projectiesystemen en -materialen en andere apparatuur te garanderen, omdat die juist nodig zijn voor kleinere en middelgrote zalen, die aangepast zijn aan de economische randvoorwaarden op de Europese bioscoopmarkt en daardoor de diversiteit aan bioscopen en films in stand houden; 48. onderstreept dat er bij de digitalisering van bioscopen op moet worden toegezien dat deze zo veel mogelijk technologieneutraal verloopt; 49. adviseert normalisatie van systemen op basis van ISO-normen op het gebied van productie, distributie en vertoning van films; 50. is evenwel van mening, specifiek wat digitale vertoning betreft, dat de digitalisering van bioscopen in geen geval mag leiden tot de vaststelling van één norm; 51. merkt op dat dit ook niet wenselijk is voor andere nieuwe technische ontwikkelingen, bijvoorbeeld projectiesystemen met lasertechnologie; 52. onderstreept het feit dat het belangrijk is het 2K-resolutiesysteem, waarmee films kunnen worden vertoond in 3D, HDTV en Blu-Ray en dat kan worden gebruikt voor VOD-diensten, te verheffen tot norm; 53. is daarom ingenomen met het feit dat met de 2K-norm één open en compatibele wereldwijde ISO-norm voor digitale projectie is ontwikkeld, die rekening houdt met de specifieke behoeften van de Europese bioscoopexploitanten; 54. doet een beroep op Europese en nationale normalisatie-organisaties om de toepassing van deze norm dienovereenkomstig te stimuleren; 55. is er verheugd over dat de Commissie in haar normalisatie-werkprogramma voor industriële innovatie 2010-2013 het plan heeft aangekondigd om vóór 2013 vrijwillige normen vast te leggen voor de vorm waarin digitale films bij archieven moeten worden aangeboden, voor het behoud van die films en voor 3D-projectie; 56. ziet verder de mogelijkheid van financiering van minder dure projectoren, die met succes kunnen worden gebruikt in zalen waar meer alternatieve films worden vertoond, en bovendien geschikt kunnen zijn voor gespecialiseerde films, zoals documentaires en films in vreemde talen; 57. geeft toe dat de archivering van films die worden gedigitaliseerd of geheel digitaal zijn geproduceerd, weliswaar technisch eenvoudiger wordt, maar op het punt van standaards en auteursrechtelijke kwesties in de toekomst meer vragen zal opwerpen; 58. beveelt lidstaten aan wetgevende maatregelen te nemen om ervoor te zorgen dat audiovisuele werken, die in de toekomst de basis kunnen vormen van een Europese multimediabibliotheek en kunnen uitgroeien tot een belangrijk instrument voor de bescherming en de bevordering van het nationale erfgoed, worden gedigitaliseerd, verzameld door middel van een verplichte afgifteregeling, gecatalogiseerd, bewaard en verspreid voor culturele, educatieve en wetenschappelijke doeleinden, terwijl tegelijk het auteursrecht wordt beschermd; 59. beveelt aan de digitale overgang zo snel mogelijk te voltreken om de onkosten in verband met de productie van films zowel op celluloid als digitaal en van een dubbel distributie- en vertoningssysteem te vermijden en tegelijk de adverteerders een stimulans te bieden om over te schakelen van 35 mm op het digitale formaat; 60. verzoekt de Commissie in de Europese digitale bibliotheek EUROPEANA niet alleen grafische producten, maar ook een Europees filmerfgoed bijeen te brengen, en daartoe het takenpakket van EUROPEANA aan te passen; 61. onderstreept dat steun moet worden verleend aan bioscopen en filmarchieven die het filmerfgoed promoten en in stand houden; 62. beveelt de lidstaten aan een verplichte afgifteregeling voor digitale formaten in te voeren of hun bestaande regelingen voor deze formaten aan te passen door te verzoeken om afgifte van een genormde digitale master van digitale films; Staatssteun 63. vraagt de lidstaten rekening te houden met de EU-mededingingsregels wanneer zij staatssteunregelingen voor digitale omschakeling ontwikkelen, om verstoring van de financieringsvoorwaarden voor de digitale film te voorkomen; 64. vraagt de Commissie op basis van de ervaringen in de verschillende lidstaten duidelijke richtsnoeren voor staatssteun op te stellen om de rechtszekerheid te vergroten, maar de lidstaten vrij te laten om de financiering van films en bioscopen op nationaal niveau vorm te geven; 65. onderstreept dat overheidssteun weliswaar technologieneutraal moet zijn, maar ook de duurzaamheid van de investeringen moet garanderen, rekening houdend met de specifieke bedrijfsmodellen van de bioscoopexploitanten en de technische vereisten van de distributeurs; 66. verzoekt de lidstaten nationale filmstudio's en andere relevante instellingen te steunen bij de overgang naar het gebruik van digitale technologie; Financieringsmodellen 67. onderstreept dat er bij de digitalisering van de bioscoopsector behoefte is aan overheids- en particuliere investeringen; 68. benadrukt dat, teneinde digitalisering te vergemakkelijken, een flexibele en gediversifieerde financiering, zowel vanuit openbare als particuliere middelen, beschikbaar moet worden gemaakt op lokaal, regionaal, nationaal en Europees niveau, met name voor de ondersteuning van kleine en onafhankelijke bioscopen, binnen een kader waar wordt bepaald waar de prioriteiten voor de diverse niveaus liggen en hoe de diverse niveaus elkaar aanvullen en meetbare doelstellingen worden vastgesteld; 69. onderstreept dat, hoewel Europese structuurfondsen een belangrijke financieringsbron voor digitaliseringsprojecten en opleidingsinitiatieven zijn, de financiering in het kader van het nieuwe meerjarig financieel kader 2014-2020 moet worden verhoogd, de wachttijden moeten worden verkort en de aanvragen vereenvoudigd; 70. beveelt aan de financiering van digitaliseringsprojecten uit de Europese structuurfondsen te koppelen aan een verplichting van de gesubsidieerde bioscopen tot het vertonen van Europese films; 71. dringt verder aan op mechanismen ter verbetering van de steunverlening via de programma's van het Europees Fonds voor Regionale Ontwikkeling; 72. dringt er bij de Commissie en de lidstaten op aan optimale praktijken op het gebied van de financiering van de digitalisering te verspreiden, waaronder op marktwerking gebaseerde oplossingen zoals kleine bioscopen die netwerken vormen om collectieve overeenkomsten met distributeurs te sluiten; vraagt de Commissie, de lidstaten en de regio's overheidsfinanciering voor digitale omschakeling te concentreren op bioscopen die hun financiering niet uit andere bron kunnen betrekken, en de overgangsperiode zo kort mogelijk te houden; 73. vraagt de Commissie zorgvuldig te onderzoeken welke mogelijke gevolgen de overschakeling van traditionele naar digitale film voor alle betrokkenen kan hebben; benadrukt dat de lidstaten bij de opzet van hun nationale digitaliseringsprogramma's rekening moeten houden met de kosten voor kleine plaatselijke bioscopen en de mogelijke kansen/gevolgen voor de arbeidsmarkt; 74. is van mening dat bioscopen in dunner bevolkte gebieden, waar culturele evenementen schaars zijn, en die de kosten van een overschakeling op digitale technologie niet kunnen betalen, met digitale apparatuur moeten worden uitgerust; 75. onderstreept de beschikbaarheid van voordelige leningen die door de Europese Investeringsbank worden verstrekt aan bioscopen die bezig zijn met digitalisering en niet over de juiste middelen beschikken; 76. onderstreept de rol die publiek-private partnerschappen bij de financiering van de digitalisering van bioscopen kunnen spelen en benadrukt het feit dat deze partnerschappen moeten worden bevorderd; 77. onderstreept dat een door de overheid of particulieren gesubsidieerde digitalisering niet de onafhankelijkheid van de bioscopen in gevaar mag brengen en niet mag leiden tot minder diversiteit in de programmering en een kleiner marktaandeel voor Europese films; 78. verzoekt de Commissie deze knoop te ontwarren, mede in het kader van de herziening van de mededeling over de film; 79. merkt in verband hiermee op dat alle overheidsgelden die naar de digitalisering van bioscopen en films gaan, aan dezelfde toetsing moeten worden onderworpen als staatssteun aan andere sectoren; 80. moedigt de samenwerking aan tussen bioscoopexploitanten, lokale overheden, locaties, filmclubs/-verenigingen en filmfestivals om optimaal gebruik te maken van de digitale technieken die met subsidies uit EU-bronnen beschikbaar zijn gesteld; 81. is van mening dat er regelingen voor het integreren van distributeurs en bioscoopexploitanten in het leven zouden moeten worden geroepen en roept op tot een nauwere samenwerking tussen kleine bioscopen teneinde de kosten van investeringen in digitale apparatuur tot een minimum te beperken; 82. moedigt de lidstaten aan meer financiering ter beschikking te stellen voor onderzoek naar digitale bioscooptechnologie, met name naar kanalen om filmmateriaal te verspreiden en methoden om het te comprimeren, zodat het opgebouwde netwerk interactief is, een kwalitatief hoogstaande projectie biedt en het gebruik van gecomprimeerde en gedecomprimeerde beelden gemakkelijker wordt; 83. onderstreept het belang van passende investeringen in onderzoek, financiering en scholing voor professionals die reeds op dit gebied werkzaam zijn om hun de mogelijkheid te geven zich aan de toepassing van nieuwe technologieën aan te passen en sociale integratie en bescherming van de werkgelegenheid te garanderen; 84. onderstreept de noodzaak om opleidingsprogramma's uit te voeren die gericht zijn op professionals in de audiovisuele sector, om hen in staat stellen digitale technologieën te leren gebruiken en zich aan te passen aan nieuwe ondernemingsmodellen, en erkent het succes van de initiatieven die op dit gebied reeds lopen; is van mening dat de EU steun en financiering aan deze programma's moet toewijzen; Virtual Print Fee (VPF) 85. erkent dat het zogenaamde VPF-financieringsmodel voor de installatie van digitale apparatuur geschikt is voor grote bioscoopnetwerken, maar geen optimale oplossing is voor kleine en onafhankelijke bioscopen, die te maken hebben met een gebrek aan investeringsfondsen, zodat het VPF-financieringsmodel ook een belemmering kan vormen voor culturele diversiteit; 86. onderstreept dat veel kleine bioscopen, plattelandsbioscopen en arthousebioscopen die voornamelijk Europese content vertonen, uitgesloten zijn van het VPF-model en dat wellicht alternatieve financieringsmodellen, waaronder overheidssteun, nodig zijn om de culturele verscheidenheid te handhaven en te versterken en het concurrentievermogen te beschermen; 87. dringt er daarom op aan dat VPF-financieringsmodellen worden aangepast aan de eisen en bijzonderheden van onafhankelijke filmhuizen met een eigen programmering; 88. wijst erop dat financieringsmodellen moeten worden gestimuleerd waarin onafhankelijke bioscopen toegang krijgen tot de VPF-betalingen van alle distributeurs; beveelt aan inkoopcoöperaties op te zetten, zodat alle bioscopen van groepstarieven kunnen profiteren; Filmeducatie 89. onderstreept dat filmeducatie bijdraagt tot de ontwikkeling van kritische zin en tot de algemene vorming van jongeren, waarbij kennis van het erfgoed samengaat met sensibilisering voor het complexe karakter van de wereld van beeld en geluid; 90. onderstreept dat educatie door film, inclusief filmcultuur en -taal, burgers in staat stelt een kritisch begrip van de media te ontwikkelen, met als gevolg een vermeerdering en verbetering van de middelen en mogelijkheden die door „digitale geletterdheid” worden geboden; 91. onderstreept dat filmeducatie een burger in staat moet stellen zijn kennis te verbreden, film als kunstvorm te appreciëren en na te denken over de waarden die via films worden uitgedragen; 92. roept de lidstaten op om filmeducatie op te nemen in hun nationale onderwijsprogramma's; 93. wijst op het belang van filmeducatie in onafhankelijke bioscopen in alle onderwijsstadia om een publiek voor Europese films tot stand te brengen; 94. moedigt de lidstaten aan steun te verlenen aan educatieve programma's in filmscholen en andere relevante instellingen over de mogelijkheden om met digitale technologie films te maken en over de productie en de distributie van digitale films; 95. dringt aan op kwalitatief goede, actuele opleidingen voor zowel technisch als leidinggevend personeel, die moeten worden verzorgd met EU-subsidies of door succesvolle subsidieaanvragers, om te garanderen dat door de EU gefinancierde digitale technologie optimaal wordt benut; 96. verzoekt de lidstaten speciale programma's en evenementen, bijvoorbeeld in het kader van filmfestivals, te ontwikkelen en onder de aandacht te brengen om bij jonge Europeanen de kennis van en belangstelling voor Europese films te vergroten; Het MEDIA-programma 97. erkent dat het MEDIA-programma de Europese audiovisuele industrie al meer dan twee decennia steunt en heeft bijgedragen tot de ontwikkeling, distributie en promotie van Europese films en tot de opleiding van de zaalexploitanten op het gebied van digitale technologie; 98. is in dit verband verheugd over de belofte die de heer Barroso op 18 maart 2011 deed om het MEDIA-programma te handhaven en verder te versterken; 99. benadrukt het belang van het MEDIA-programma voor de digitalisering van bioscopen en roept ertoe op de bestaande financieringslijnen te behouden, alsmede in de volgende generatie van het programma meer middelen ter beschikking te stellen om de uitdagingen op het gebied van digitale technologieën het hoofd te bieden; 100. vraagt de Commissie om in het kader van het nieuwe MEDIA-programma voor de periode na 2013 en binnen het Europees Fonds voor Regionale Ontwikkeling (EFRO) middelen te reserveren ter ondersteuning van de digitalisering van bioscopen die Europese content vertonen; 101. wijst erop dat de volgende generatie van het programma moet voorzien in acties met grote toegevoegde waarde die bijdragen aan de globale Europa 2020-strategie; 102. onderstreept dat er nieuwe initiatieven moeten worden geïntroduceerd in het kader van de volgende generatie van het MEDIA-programma teneinde vertaling, nasynchronisatie, ondertitelen en boventiteling te verbeteren en te bevorderen om onafhankelijke bioscopen te ondersteunen die alleen Europese films vertonen; 103. herinnert eraan dat investeringen in nieuwe bioscooptechnologie en de overschakeling op digitale projectie bioscopen toegankelijker moeten maken voor gehandicapten, via de invoering met name van aangepaste technologie inzake audiobeschrijving; 104. dringt daarom aan op opneming van een „digitale programmalijn” in het MEDIA-programma om het omzetten in digitale formaten te vereenvoudigen; 105. vestigt de aandacht op het belang van het MEDIA-bijscholingsprogramma, dat beroepsmensen in deze sector in staat stelt hun vaardigheden te verbeteren om zich zo aan te passen aan de veranderende technieken en productiemethoden; 106. wijst op de meerwaarde van het MEDIA-programma voor initiële opleiding, dat de mobiliteit van filmstudenten in Europa ten goede komt, hetgeen leidt tot een betere integratie in de beroepssector en meer Europese samenwerking en coproducties; dringt gelet hierop aan op een verhoging van deze begrotingslijn; 107. beveelt aan dat met het MEDIA-programma wordt geïnvesteerd in VOD in het kader van de inspanningen die in het kader van het programma worden geleverd ter ondersteuning van pan-Europese distributie, transnationale samenwerking tussen platforms wordt bevorderd en de initiatieven op het gebied van samenwerking over de grenzen heen worden beloond; 108. legt de nadruk op de meerwaarde van Europese steun, vooral ten aanzien van de grensoverschrijdende vertoning van films en de voorkoming van een verdere versnippering van de Europese filmmarkt; Distributiemodellen 109. merkt op dat digitale technologieën invloed hebben gehad op de manier waarop films over verschillende platforms en apparaten worden gedistribueerd, zowel via lineaire als niet-lineaire diensten; 110. beseft dat na de aanloopkosten in verband met het digitaliseringsproces de digitale infrastructuur tot een aanzienlijke verlaging van de distributiekosten zal leiden en kleine onafhankelijke filmdistributeurs in staat zal stellen hun films op bredere schaal uit te brengen en daardoor een groter publiek te bereiken; 111. beseft dat een succesvolle omschakeling op digitale technologie onlosmakelijk verbonden is met toegang tot snelle breedbandnetten voor de distributie van digitale inhoud, de verbetering van digitale software en tal van andere essentiële functies, en verzoekt daarom instellingen die op digitaal willen overgaan, rekening te houden met deze afhankelijkheidsrelatie; 112. merkt op dat digitale technologieën voor een snelle ontwikkeling hebben gezorgd van kortfilm en video en dat zij nieuwe distributiepatronen en een flexibele uitbrenging mogelijk maken, zoals de mogelijkheid een film direct na uitbrenging in de bioscoop te presenteren op allerlei platforms; 113. is verder van mening dat er ter bescherming van een divers bioscoopaanbod voor gezorgd dient te worden dat het exclusieve exploitatievenster voor bioscopen blijft bestaan; 114. wijst erop dat een zwak punt van het digitaliseringsproces is dat de distributeurs, en met name de onafhankelijke, onvoldoende steun voor digitale distributie krijgen en hierdoor dit proces niet kunnen bijbenen; 115. moedigt de lidstaten ertoe aan hun financiële steun te concentreren op de distributie; 116. moedigt Europese instellingen ertoe aan voorbereidende maatregelen en proefprojecten uit te voeren om nieuwe zakelijke modellen te testen waarmee de verspreiding van Europese audiovisuele werken zou kunnen worden verbeterd; 117. moedigt de lidstaten aan een strategie te ontwikkelen voor de invoering van een digitaal bioscoopnetwerk, met inbegrip van filmstudio's, bioscopen met één scherm, bioscopen met meerdere schermen en live vertoningen, waarbij gebruik wordt gemaakt van alle transmissiekanalen, met inbegrip van satellieten; 118. onderstreept dat de ontwikkeling van nieuwe onlinegebruiksvormen hand in hand moet gaan met de uitvoering op Europees niveau van een beleid van eerlijke beloning van makers van audiovisuele werken, waarbij die beloning gelijke tred moet houden met de inkomsten die met deze nieuwe formats en diensten worden gegenereerd; Promotie van de Europese cinema 119. moedigt de lidstaten aan om zoveel mogelijk Europese films op te nemen in de filmprogramma's van hun bioscopen, teneinde hun verspreiding en promotie in de gehele EU te bevorderen en EU-burgers in staat te stellen te genieten van de rijkdom en diversiteit van deze films, via zoveel mogelijk verschillende platforms; 120. stelt dat Europese coproducties moeten worden bevorderd en ondersteund en dat een toename van het aantal dergelijke producties ertoe kan leiden dat Europese films over het hele continent op grotere schaal worden gedistribueerd; 121. steunt de activiteiten van bioscoopnetwerken, zoals Europa Cinemas, die de Europese film wereldwijd propageren door financiële en operationele hulp te bieden aan bioscopen die een aanzienlijk aantal Europese films vertonen; 122. erkent het belang van ondersteuning van onafhankelijke bioscopen die zich richten op Europese films (zoals leden van Europa Cinemas), om hun Europese programmeringsbeleid en hun verscheidenheid te versterken en ervoor te zorgen dat zij op de markt beter kunnen concurreren; 123. wenst dat de subsidiëring technologieneutraal is en dat primair alle bioscopen worden gesubsidieerd met een groot aandeel aan Europese films en een veeleisend programma, los van hun omzet of aantallen bezoekers; 124. moedigt de lidstaten aan om de verspreiding en circulatie van Europese films op hun grondgebied te bevorderen en te steunen via speciale evenementen en festivals; moedigt de lidstaten aan ook de diverse filmscholen te ondersteunen die in Europa bestaan; 125. wijst erop dat films die op Europese festivals een prijs winnen, marketingsteun moeten krijgen, zodat zij internationaal gemakkelijker kunnen worden uitgebracht als VOD en wordt bijgedragen aan de bevordering van de Europese cinema; 126. erkent de rol van de Lux Filmprijs van het Europees Parlement bij het promoten van Europese films en meertaligheid door subtitels van de winnende film te vertalen in alle 23 officiële talen van de EU en zo tegelijkertijd te zorgen voor een maatschappelijk debat onder EU-burgers; 127. suggereert nauwere samenwerking en meer uitwisseling met derde landen, om de Europese productie in het licht te stellen op de mondiale markt, met name in het Middellandse-Zeegebied, om de culturele uitwisseling te bevorderen, maar ook om nieuwe initiatieven te starten om de Europees-mediterrane dialoog en de democratische ontwikkeling van de hele regio te ondersteunen, mede gelet op de verplichtingen die in het kader van de Europees-mediterrane conferentie over film zijn aangegaan; o o o 128. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, en de regeringen en parlementen van de lidstaten.