Het Europees Parlement , – gelet op de artikelen 2, 3, lid 2 en 141, lid 4 van het EG-Verdrag, – gelet op Verordening (EG) nr. 1260/1999 van de Raad van 21 juni 1999 houdende algemene bepalingen inzake de structuurfondsen (1) , – gelet op Verordening (EG) nr. 1784/1999 van het Europees Parlement en de Raad van 12 juli 1999 betreffende het Europees Sociaal Fonds (2) , – gelet op Verordening (EG) nr. 1783/1999 van het Europees Parlement en de Raad van 12 juli 1999 met betrekking tot het Europees Fonds voor Regionale Ontwikkeling (3) , – gelet op Verordening (EG) nr. 1257/1999 van de Raad van 17 mei 1999 inzake steun voor plattelandsontwikkeling uit het Europees Oriëntatie- en Garantiefonds voor de Landbouw (EOGFL) en tot wijziging en intrekking van een aantal verordeningen (4) , – gezien de resolutie van de Raad van 2 december 1996 betreffende de integratie van gelijke kansen voor mannen en vrouwen ("mainstreaming") in de Europese structuurfondsen (5) , – gezien het technisch document 3 van de Commissie van maart 2000 "Integratie van het beleid van gelijke kansen voor vrouwen en mannen in de programma's en projecten van de structuurfondsen", – gelet op Beschikking 2001/51/EG van de Raad van 20 december 2000 betreffende het programma in verband met de communautaire strategie inzake de gelijkheid van mannen en vrouwen (2001-2005) (6) , – gezien de conclusies van de Europese Raad van Lissabon van 23 en 24 maart 2000, – gezien de conclusies van de Europese Raad van Stockholm van 23 en 24 maart 2001, – gezien de conclusies van de Europese Raad van Barcelona van 15 en 16 maart 2002, – onder verwijzing naar zijn resolutie van 25 april 2002 over het verslag van de Commissie aan de Raad, het Europees Parlement, het Economisch en Sociaal Comité en het Comité van de regio's: Jaarverslag 2000 over gelijke kansen voor vrouwen en mannen in de Europese Unie (7) , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 13 juni 2002 over a) het twaalfde jaarverslag van de Commissie over de structuurfondsen 2000; b) het jaarverslag van de Commissie over het Cohesiefonds 2000; c) het jaarverslag van de Commissie over het pretoetredingsinstrument voor structuurbeleid (Ispa) 2000 (8) , – gezien het derde Europese seminar over gelijke kansen voor vrouwen en mannen in het kader van de structuurfondsen, dat op 14 en 15 juni 2002 in Santander (Spanje) is gehouden, – gezien de mededeling van de Commissie aan de Raad, het Europees Parlement, het Economisch en Sociaal Comité en het Comité van de regio's: Tenuitvoerlegging van gendermainstreaming in de programmeringsdocumenten van de structuurfondsen voor 2000-2006 ( COM(2002) 748 ), – gelet op artikel 163 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie rechten van de vrouw en gelijke kansen (A5&nbhy;0059/2003), A. overwegende dat bij de hervorming van de structuurfondsen de in het EG-Verdrag vastgelegde verplichtingen wat betreft gelijke kansen voor vrouwen en mannen, met name integratie van de dimensie gelijke kansen in alle communautaire acties en programma's volgens een horizontale benadering en tenuitvoerlegging van specifieke acties ten behoeve van vrouwen, werden omgezet in de nieuwe verordeningen betreffende de structuurfondsen voor de periode 2000-2006, B. overwegende dat de bovengenoemde Verordening (EG) nr.1260/1999, die van toepassing is op de programma's van alle fondsen, van gelijke kansen een van de hoofddoelstellingen van de acties in het kader van de fondsen heeft gemaakt, in de zin van integratie van de dimensie gelijke kansen voor vrouwen en mannen (gender mainstreaming) in de door de fondsen medegefinancierde acties, C. overwegende dat integratie van de dimensie gelijke kansen in de structuurfondsen impliceert dat systematisch rekening wordt gehouden met de verschillen qua situatie tussen vrouwen en mannen, en dit in de diverse fasen van de programmering, de tenuitvoerlegging, de follow-up en de evaluatie van alle door de fondsen medegefinancierde maatregelen en acties, en met de gevolgen van deze maatregelen en acties voor de situatie van respectievelijk vrouwen en mannen, D. overwegende dat ondanks een relatieve verbetering in de programmering voor de periode 2000-2006 ten aanzien van de vorige periode (1994-1999), de toepassing van het beginsel van gelijke kansen in het kader van de door de structuurfondsen medegefinancierde acties nog verre van bevredigend is; constaterende dat de dubbele benadering, volgens welke horizontale integratie van de dimensie gelijke kansen kan worden gecombineerd met specifieke acties ten behoeve van vrouwen, meestal terug te vinden is in de programmeringsdocumenten met betrekking tot het ESF, 1. constateert dat, zoals in de vorige programmeringsperiode, het ESF ten aanzien van de andere fondsen de hoofdrol blijft spelen voor de verwezenlijking van de doelstelling van gelijke kansen, in die zin dat de meeste programma's betrekking hebben op werkgelegenheid en menselijke hulpbronnen; betreurt dat op andere belangrijke terreinen zoals infrastructuur, vervoer, milieu, lokale en stadsontwikkeling, plattelandsontwikkeling, visserij, het ondernemingsbeleid, de informatiemaatschappij, onderzoek en technologische ontwikkeling, opleiding en bijscholing, enz., het aspect gelijke kansen in de programma's maar weinig aan bod komt; verzoekt de Commissie derhalve voor al deze sectoren vóór het eind van 2003 specifieke richtsnoeren inzake "gelijke kansen" vast te stellen; 2. constateert dat de acties in het kader van met name het ESF inzonderheid gericht zijn op het bevorderen van de deelneming van vrouwen aan de arbeidsmarkt, het onderwijs en de beroepsopleiding, maar dat weinig aandacht besteed wordt aan de beperking van horizontale en verticale segregatie op de arbeidsmarkt en van ongelijke beloning, of aan de versterking van de rol van de vrouw op het gebied van de informatie- en communicatietechnologie, het ondernemerschap, de nieuwe arbeidsmogelijkheden en het besluitvormingsproces; verzoekt de Commissie dan ook specifieke maatregelen te nemen om deze gebreken te verhelpen; 3. neemt nota van de toezegging die de lidstaten hebben gedaan de doelstelling van horizontale integratie van de dimensie gelijke kansen in de communautaire bestekken (CCA's) en de enige programmeringsdocumenten (DOCUP's) te integreren, maar betreurt dat deze toezegging in de aanvullingen op de programmering, op het niveau van de concrete maatregelen, onvoldoende is nagekomen; verzoekt de Commissie dan ook de noodzakelijke maatregelen te nemen om de situatie te verbeteren wat betreft de goedkeuringsprocedures voor de CCA's en de DOCUP's; 4. betreurt dat in de meeste programma's van de drie doelstellingen een analyse van de sociaal-economische ongelijkheden tussen vrouwen en mannen en van de te verwachten gevolgen van de acties voor mannen en vrouwen ontbreekt; onderstreept dat zelfs daar waar deze analyse werd gemaakt de strategie die moet worden toegepast en de maatregelen die ten uitvoer moeten worden gelegd, op grond van precieze en in cijfers uitgedrukte doelstellingen, teneinde de ongelijkheden te beperken, niet steeds beantwoorden aan de analyse; is van oordeel dat zulks aantoont dat de lidstaten onvoldoende politiek engagement aan de dag leggen ten aanzien van de doelstelling gelijke kansen in het kader van de structuurfondsen te bevorderen; 5. neemt nota van de vorderingen die zijn gemaakt wat betreft het opmaken van afzonderlijke statistieken voor vrouwen en mannen, maar onderstreept dat op dit gebied nog meer inspanningen moeten worden geleverd, omdat statistieken noodzakelijke instrumenten zijn voor de uitwerking van indicatoren voor de follow-up; vestigt de aandacht van de voor de programmering verantwoordelijke autoriteiten op de noodzaak op nationaal zowel als op lokaal en regionaal niveau statistieken op te maken, teneinde de respectieve situaties beter te illustreren, en erop toe te zien dat de statistieken betrekking hebben op alle aspecten van de dimensie gelijke kansen van elk programma en dat de verantwoordelijken voor het beheer van de programma's op alle niveaus erover kunnen beschikken; onderstreept dat de statistieken tevens van essentieel belang zijn om de verhouding mannen/vrouwen in elke sociaal-economische categorie te bepalen; 6. constateert met bezorgdheid dat er wat betreft de uitwerking van indicatoren voor de follow-up ten aanzien van de vorige programmeringsperiode geen vorderingen zijn gemaakt; onderstreept dat de uitwerking en de systematische aanwending van kwalitatieve en kwantitatieve indicatoren per geslacht van essentieel belang zijn voor de follow-up en de evaluatie van de programma's, uit het oogpunt van de beoordeling van de doeltreffendheid van de acties in het kader van de structuurfondsen ten aanzien van de verwezenlijking van de doelstelling van gelijke kansen, met name met het oog op de tussentijdse evaluatie in 2003 en de eventuele herziening van de acties, en van de toewijzing van de prestatiereserve; 7. verzoekt de lidstaten te zorgen voor: 8. verzoekt de lidstaten ten volle gebruik te maken van de bestaande mogelijkheden op het gebied van programmering in het kader van de diverse soorten acties van de structuurfondsen, teneinde een geïntegreerde benadering van de dimensie gelijke kansen te bevorderen en beleidsmaatregelen en specifieke acties op dit gebied te steunen; vraagt de voor het beheer van de programma's bevoegde instanties te zorgen voor de daartoe benodige financiële middelen; verzoekt de Commissie acties te ondersteunen voor het verlenen van technische bijstand wat betreft alle aspecten van de ontwikkeling van de integratie van de dimensie gelijke kansen in de voorbereidingsfase zowel als in de fase van tenuitvoerlegging van de programmering; verzoekt de Commissie tevens initiatieven te nemen met het oog op het verspreiden en efficiënt toepassen van goede praktijken, omdat dit aanzienlijk kan bijdragen aan het verbeteren van met name de follow-up en de evaluatie; 9. verzoekt de lidstaten in de plannen en programma's van de structuurfondsen een financieringsplan op te nemen waarin is aangegeven welke financiële middelen ter beschikking staan voor de maatregelen en acties ter bevordering van gelijke kansen, teneinde het mogelijk te maken de doelmatigheid van de desbetreffende acties te evalueren; 10. verzoekt de lidstaten zich ervoor in te zetten dat de structuurfondsen meer worden gebruikt om vrouwen en mannen in staat te stellen beroepsleven en gezinsleven te combineren, met name door de ontwikkeling van maatschappelijke infrastructuur voor kinderopvang en de verzorging van afhankelijke personen zoals ouderen, zieken of gehandicapten, en door het bevorderen van de aanpassing van de arbeidstijd en de heropneming in het arbeidsproces na lange afwezigheid; onderstreept dat de fondsen acties moeten financieren ter bevordering van de bewustmaking wat betreft gelijke verdeling van de taken binnen het gezin tussen man en vrouw; onderstreept de noodzaak op werkgevers gerichte acties op het gebied van de aanpassing van de arbeidstijd, ook voor mannen, op te zetten; 11. wenst dat de door de structuurfondsen medegefinancierde acties bijdragen aan de verwezenlijking van de doelstelling van gelijke kansen, en vestigt in dit verband de aandacht van de beheersinstanties op het belang van de vaststelling van pertinente criteria inzake gelijke kansen, met het oog op de selectie van projecten; verzoekt deze instanties te voorzien in sancties wanneer de projecten niet voldoen aan de vereisten inzake integratie van de dimensie gelijke kansen, door voorstellen voor projecten te verwerpen of ze terug te zenden naar de aanvrager met het verzoek het voorstel aan te passen, voordat het in aanmerking kan komen voor financiering; 12. verzoekt de Commissie en de lidstaten erop toe te zien dat bij de in 2003 te verrichten tussentijdse evaluatie wordt nagegaan of rekening werd gehouden met de doelstelling de dimensie gelijke kansen in de acties van de fondsen te integreren, in hoeverre deze doelstelling werd verwezenlijkt, welke financiële middelen werden toegekend aan specifieke acties voor gelijke kansen, en of de kredieten op adequate wijze zijn gebruikt, en te besluiten op basis van deze evaluatie alle noodzakelijke wijzigingen aan te brengen in de programmering van de acties, met het oog op de verwezenlijking van de doelstelling van integratie van de dimensie gelijke kansen in de resterende programmeringsperiode, en deze acties ten uitvoer te leggen; 13. verzoekt de lidstaten de maatregelen te treffen die noodzakelijk zijn om de betrokken burgers en de instanties die verantwoordelijk zijn voor de problematiek van gelijke kansen op de hoogte te stellen van de verordening inzake de structuurfondsen en de mogelijkheden van financiering van initiatieven ter verwezenlijking van de doelstelling van gelijke kansen, en hen aan te sporen tot het indienen van voorstellen voor projecten; 14. onderstreept dat de structuurfondsen een uiterst belangrijke rol kunnen spelen voor de bestrijding van de negatieve effecten die de economische en sociale herstructurering in een groot aantal kandidaat-lidstaten voor vrouwen kan hebben, met name uit het oogpunt van de toename van de werkloosheid en de beperking van de infrastructuur voor kinderopvang, die het mogelijk maakt beroepsleven en gezinsleven te combineren; verzoekt de regeringen van de kandidaat-lidstaten en de Commissie de met gelijke kansen belaste NGO's adequate financiële steun te verlenen en ze in staat te stellen deel te nemen aan alle fasen van de programmering en de tenuitvoerlegging van de acties; dringt erop aan dat in de kandidaat-lidstaten specifieke maatregelen worden genomen ten behoeve van vrouwen die, als zij willen blijven werken of zich opnieuw op de arbeidsmarkt willen begeven, te maken hebben met specifieke problemen, omdat zij hun opleiding of beroepsopleiding voor een groot deel, zo niet geheel hebben ontvangen in het "oude" economische/politieke stelsel; 15. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de regeringen van de lidstaten en de kandidaat-lidstaten. (Raadplegingsprocedure) Het Europees Parlement , – gezien de aanbeveling van de ECB aan de Raad (6163/2003) (1) , – gezien artikel 10.6 van de statuten van de ECB, op grond waarvan het Parlement door de Raad is geraadpleegd (C5&nbhy;0038/2003), – gezien het advies van de Commissie van 19 februari 2003 ( COM(2003) 81 ) (2) , – gelet op artikel 67 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Economische en Monetaire Commissie (A5&nbhy;0063/2003), A. volledig doordrongen van de noodzaak de stemprocedures van de raad van bestuur van de ECB te herzien met het oog op een eventuele uitbreiding van de EMU, B. overwegende dat er in brede kring kritiek is geleverd op het voorgestelde roulatiesysteem omdat het buitengewoon complex is, zelfs wanneer er rekening mee wordt gehouden hoe moeilijk het is tot een bevredigend systeem te komen binnen de grenzen die worden gesteld door artikel 10.6 van de statuten van de ECB, C. overwegende dat met stappen naar een herziening gestreefd moet worden naar volledige deelname van alle leden van de raad van bestuur van de ECB aan de besluitvorming, en bovendien naar een adequate vertegenwoordiging van de economie van het euro-gebied, D. overwegende dat op de langere termijn gezien voor een groter aantal leden efficiëntere besluitvormingsstructuren vereist zullen zijn, 1. verwerpt de aanbeveling van de ECB; 2. bekrachtigt de huidige regeling op grond waarvan alle presidenten van de centrale banken van het euro-gebied een volledig, onbeperkt stemrecht hebben en op grond waarvan de raad van bestuur van de ECB met eenvoudige meerderheid van de leden stemt; 3. dringt erop aan dat de Europese Conventie een voorstel doet met het oog op aanneming op de volgende intergouvernementele conferentie na raadpleging van het Europees Parlement, waarbij een onderscheid wordt gemaakt tussen operationele besluiten die worden genomen door een uitgebreide directie van negen leden die een adequate vertegenwoordiging vormen van de economie van het euro-gebied, en strategische en algemene monetaire beleidsbesluiten, te nemen door de raad van bestuur met een dubbele meerderheid, gebaseerd op de bevolking van de lidstaten, de totale omvang van de economie en de relatieve omvang daarin van de financiële dienstensector; 4. verzoekt de Commissie en de lidstaten die daarvoor belangstelling hebben de Europese Conventie nieuwe voorstellen voor te leggen die een beter evenwicht bieden tussen rechtvaardigheid en efficiency overeenkomstig de grote lijnen die in deze resolutie tot uiting komen; 5. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de ECB, de Europese Conventie en de parlementen van de lidstaten. (Raadplegingsprocedure) Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan de Raad ( COM(2003) 41 ) (1) , – gelet op artikel 308 van het EG&nbhy;Verdrag, op grond waarvan de Raad door het Parlement is geraadpleegd (C5&nbhy;0048/2003), – gelet op artikel 67 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie vrijheden en rechten van de burger, justitie en binnenlandse zaken (A5&nbhy;0036/2003), 1. hecht zijn goedkeuring aan het Commissievoorstel, als geamendeerd door het Parlement; 2. verzoekt de Commissie haar voorstel krachtens artikel 250, lid 2 van het EG&nbhy;Verdrag dienovereenkomstig te wijzigen; 3. verzoekt de Raad, wanneer deze voornemens is af te wijken van de door het Parlement goedgekeurde tekst, het Parlement hiervan op de hoogte te stellen; 4. wenst dat de overlegprocedure als bedoeld in de gemeenschappelijke verklaring van 4 maart 1975 wordt ingeleid ingeval de Raad voornemens is af te wijken van de door het Parlement goedgekeurde tekst; 5. wenst opnieuw te worden geraadpleegd ingeval de Raad voornemens is ingrijpende wijzigingen aan te brengen in het voorstel van de Commissie; 6. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Het Europees Parlement , – gezien het gemeenschappelijk optreden van de Raad 2003/92/GBVB van 27 januari 2003 inzake de militaire operatie van de Europese Unie in de voormalige Joegoslavische Republiek Macedonië (1) , opdat de NAVO-operatie "Allied Harmony" in de voormalige Joegoslavische Republiek Macedonië spoedig kan worden overgenomen, – gelet op artikel 21 van het Verdrag betreffende de Europese Unie, – gelet op artikel 37, lid 2 van zijn Reglement, A. overwegende dat de Unie haar eerste militaire operatie in de voormalige Joegoslavische Republiek Macedonië zal uitvoeren, op verzoek van de regering van dat land, B. overwegende dat de operatie wordt uitgevoerd met gebruikmaking van NAVO-middelen en -voorzieningen en wordt geleid door de plaatsvervangende geallieerde opperbevelhebber voor Europa (D-SACEUR) en dat het operationeel hoofdkwartier van de EU wordt gevestigd in het hoofdkwartier van de geallieerde opperbevelhebber in Europa (SHAPE), C. de nadruk leggende op het feit dat in artikel 9 van het gemeenschappelijk optreden een operationeel financieringsmechanisme wordt ingesteld, dat tot doel heeft een gemeenschappelijke financiering mogelijk te maken van de aflossing door de EU van de NAVO-troepenmacht in de voormalige Joegoslavische Republiek Macedonië, D. overtuigd dat voor het uitvoeren van een militaire operatie uit naam van de Europese Unie volledige democratische legitimiteit en publieke steun is vereist, E. teleurgesteld dat het Verdrag betreffende de Europese Unie tot nu toe enkel in beperkte bepalingen voor parlementaire raadplegingen op het gebied van het Europees Veiligheids- en Defensiebeleid (EVDB) voorziet, en dat het recht van het Parlement om volledig op de hoogte te zijn van EVDB-kwesties nog steeds beperkt is, F. bijgevolg eisende dat crisisbeheersingsoperaties in het kader van de geactualiseerde Petersberg-missies enkel kunnen worden aangevat na raadpleging van het Europees Parlement in zijn hoedanigheid van enige rechtstreeks verkozen democratische instelling op Europees niveau, G. erkennende dat de nationale parlementen bevoegd zijn voor militaire uitgaven, militaire aankopen en het inzetten van de nationale strijdkrachten, maar dat op basis van toekomstige verdragswijzigingen het Europees Parlement verantwoordelijk zou moeten zijn voor de goedkeuring van het mandaat en van de doelstellingen van eender welke crisisbeheersingsoperatie die op gemeenschappelijke basis wordt gefinancierd en dat het in dit opzicht, als instelling die de begrotingsautoriteit deelt met de Raad, regelmatig op de hoogte zou moeten worden gesteld van de bestemming van de communautaire uitgaven van dergelijke gemeenschappelijke EU-optredens, H. ingenomen dat ongeveer 4,7 miljoen euro gezamelijk zal worden opgebracht door de EU-lidstaten voor de gemeenschappelijke kosten van de missie dit jaar, 1. verwelkomt het besluit van de Raad om de NAVO-operatie "Allied Harmony" in de voormalige Joegoslavische Republiek Macedonië over te nemen als de eerste militaire EU-missie ooit; 2. benadrukt dat deze operatie moet worden beschouwd als een belangrijke test voor de praktische werking van het EVDB en voor de EU-NAVO-samenwerking; 3. betreurt echter dat het Parlement niet op voorhand op de hoogte werd gesteld van het mandaat, de noodzakelijke voorzieningen en de financiële gevolgen; verwelkomt het feit dat het Griekse voorzitterschap er in het kader van het begrotingsoverleg voor 2004 mee heeft ingestemd alle gegevens over te leggen, in overeenstemming met het Interinstitutioneel Akkoord van 6 mei 1999 (2) en de gezamenlijke verklaring van 25 november 2002 (3) die tijdens de begrotingsprocedure van 2003 werd goedgekeurd; 4. benadrukt dat het noodzakelijk is te verzekeren dat deze missie voldoende wordt geïntegreerd in het algemene stabilisatiebeleid en in het conflictpreventiebeleid van de EU in de regio en beklemtoont het belang van de bijdrage van de EU tot het verbeteren van de veiligheid aan de grenzen in de voormalige Joegoslavische Republiek Macedonië; 5. benadrukt de noodzaak van een duidelijke afbakening van de verhouding tussen de militaire bevelsstructuur en de politieke verantwoordelijkheden van de Hoge Vertegenwoordiger van het GBVB; 6. wenst, in het bijzonder met het oog op de aanstaande overname van het SFOR-bevel in Bosnië en Herzegovina, dat de Raad de bevoegde parlementscommissie zo spoedig mogelijk volledige openheid van zaken geeft over: 7. nodigt de Raad uit om het operationeel financieringsmechanisme, ingesteld voor de operatie van de Europese Unie in de voormalige Joegoslavische Republiek Macedonië, uit te breiden naar het geheel van de toekomstige militaire operaties van de Europese Unie. 8. verzoekt de Conferentie van voorzitters de bevoegde commissie te machtigen twee maanden na het van start gaan van de operatie een onderzoeksdelegatie naar de voormalige Joegoslavische Republiek Macedonië te sturen om een voortgangsverslag op te stellen waarin de doeltreffendheid van de operatie met betrekking tot de bovengenoemde kwesties wordt beoordeeld; 9. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de parlementen, de Voorzitter van de Europese Conventie en de OVSE. Het Europees Parlement , – gelet op Richtlijn 95/46/EG van het Europees Parlement en de Raad van 24 oktober 1995 betreffende de bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens en betreffende het vrije verkeer van die gegevens (1) en Verordening (EEG) nr. 2299/89 van de Raad van 24 juli 1989 betreffende gedragsregels voor geautomatiseerde boekingssystemen (2) , A. overwegende dat de Verenigde Staten na 11 september 2001 ingrijpende wetgevingswijzigingen hebben doorgevoerd om de binnenlandse veiligheid te waarborgen, met inbegrip van de wetgeving op het gebied van vervoer, en dat zij op 19 november 2001 de "Aviation and Transportation Security Act (ATSA)" (3) hebben vastgesteld en op 5 mei 2002 de "Enhanced Border Security and Visa Entry Reform Act of 2002" hebben goedgekeurd (EBSV) (4) en voorts andere begeleidende maatregelen hebben vastgesteld die alleen al voor transatlantische vluchten gevolgen hebben voor zo'n tien tot elf miljoen passagiers per jaar, B. overwegende dat de regering van de Verenigde Staten zich in eerste instantie hebben beperkt tot verzoeken aan luchtvaartmaatschappijen om toezending van de gegevens over passagiers en bemanningsleden (Passenger Manifest Information) (eindnoot (5) ) via het Advance Passenger Information System (APIS); overwegende dat zij vervolgens echter de interimovereenkomst zo heeft geïnterpreteerd dat, op straffe van zware sancies, rechtstreekse toegang werd geëist tot de geautomatiseerde boekingssystemen en, met name, het "Passenger Name Record" (PNR) waarin naast identiteitsgegevens ook allerlei andere soorten gegevens (6) kunnen worden opgenomen, met inbegrip van gevoelige informatie in de zin van artikel 8 van richtlijn 95/46/EG, C. evenals de nationale autoriteiten (7) vervuld van twijfels en zorgen over de legitimiteit van een dergelijk verzoek, met inbegrip van de legitimiteit op grond van de Amerikaanse wetgeving, en in het bijzonder betwijfelend of een en ander in overeenstemming is met de EU-wetgeving inzake gegevensbescherming, gezien het risico dat databanken van boekingssytemen zo de facto een bron van gegevensinwinning worden voor VS-autoriteiten, D. vervuld van twijfels over de vraag of deze gegevens (eindnoot (8) ) op "adequate wijze" worden beschermd als zij eenmaal zijn ingevoerd in Amerikaanse gegevensbestanden, en met spijt vaststellend dat de Commissie niet tijdig de evaluatieprocedure (9) op gang heeft gebracht om de verenigbaarheid van de Amerikaanse wetgeving met het communautaire recht na te gaan; E. overwegende dat nieuwe wetgeving, zoals voorgesteld door de immigratiediensten van de Verenigde Staten (10) het mogelijk zal maken de beperkingen van het huidige gegevensoverdrachtsysteem "US EDIFACT" te overwinnen door middel van een uitgebreider model "UN EDIFACT" (waarbij dit laatste voorziet in opneming van het adres in de Verenigde Staten, het nummer, de datum en de plaats van afgifte van het visum, zoals vereist door sectie 402 van de EBSV), en dat ook de effectieve reikwijdte van het PNR hiermee beter zal worden afgebakend door dit te bepreken tot vooraf bepaalde informatie, 1. uit zijn teleurstelling over de vertraging waarmee de Commissie het Parlement en de Raad een probleem heeft voorgelegd dat reeds vijftien maanden speelt, betrekking heeft op gegevensbescherming en van enorme invloed is op andere beleidsvormen van de Gemeenschap (vervoer, immigratie) en van de Unie (politiële en justitiële samenwerking, terrorismebestrijding en bestrijding van georganiseerde misdaad); 2. uit zijn teleurstelling over het feit dat de Commissie, in haar hoedanigheid van hoedster van de Verdragen en het Gemeenschapsrecht, tekort is geschoten in de uitvoering van haar taken: 3. betreurt de gezamenlijke verklaring van EU-ambtenaren en VS-ambtenaren van 19 februari 2003, die iedere rechtsgrondslag mist en zou kunnen worden geïnterpreteerd als een indirecte uitnodiging aan nationale autoriteiten om het Gemeenschapsrecht niet in acht te nemen; gelast zijn Voorzitter de procedure in artikel 91 van zijn Reglement in werking te stellen om de mogelijkheid te onderzoeken of bij het Hof van Justitie een beroep kan worden ingesteld; 4. is van oordeel dat uiteraard onderhandelingen moeten worden geopend, doch dat deze onderhandelingen moeten worden gevoerd op basis van de communautaire bevoegdheden inzake luchtvervoer, met alleen in het transatlantisch verkeer al tien tot elf miljoen passagiers per jaar, en waarvoor de Commissie een "open skies"-overeenkomst wil afsluiten, alsmede op basis van de bevoegdheden inzake migratiebeleid. Uit overigens zijn verwondering over het feit dat deze kwesties niet aan de orde zijn gekomen in de akkoorden inzake justitiële en politiële samenwerking, die reeds in een zeer vergevorderd stadium verkeert; 5. dringt er bij de Commissie op aan opschorting te bewerkstelligen van de gevolgen van de door de Amerikaanse autoriteiten genomen maatregelen, totdat het besluit over de verenigbaarheid van deze maatregelen met het communautaire recht is goedgekeurd; 6. verzoekt de Commissie de in deze resolutie aan de orde gestelde problemen te onderzoeken en behoudt zich het recht voor om zich vóór de volgende top EU/VS uit te spreken over het gevolg dat aan deze resolutie is gegeven; 7. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Commissie, de Raad, de regeringen en parlementen van de lidstaten, de permanente vertegenwoordiging van de Verenigde Staten bij de Europese Unie en het Congres van de Verenigde Staten. Het Europees Parlement , – gelet op het EG-Verdrag, in het bijzonder artikel 2, artikel 3, lid 2, artikel 13 en artikel 141, lid 4, en op de jurisprudentie van het Europees Hof van Justitie, – onder verwijzing naar artikel 23, eerste alinea, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie (1) , – onder verwijzing naar het VN-Verdrag van 1979 inzake de uitbanning van alle vormen van discriminatie van vrouwen (CEDAW), – gezien het actieplatform dat tijdens de vierde Wereldvrouwenconferentie in Beijing op 15 september 1995 werd goedgekeurd, – gezien zijn resolutie van 18 mei 2000 over de follow-up van het actieplatform van Beijing (2) , – gezien zijn resolutie van 11 februari 1994 (3) , zijn standpunt van 24 mei 1996 (4) en zijn resolutie van 2 maart 2000 over vrouwen en besluitvorming (5) , – gezien de resolutie van de Raad van 27 maart 1995 (6) en Aanbeveling 96/694/EG van de Raad van 2 december 1996 betreffende de evenwichtige deelneming van vrouwen en mannen aan het besluitvormingsproces (7) , – gezien zijn resolutie van 15 november 1996 over gelijke kansen voor vrouwen en mannen in overheidsdienst (8) , – gezien zijn resoluties van 16 september 1997 over de mededeling van de Commissie "Integratie van de gelijke kansen voor vrouwen en mannen in alle communautaire beleidsvormen en acties" (9) en van 9 maart 1999 over het voortgangsrapport van de Commissie inzake de follow-up van de mededeling "Integratie van de gelijke kansen voor vrouwen en mannen in alle communautaire beleidsvormen en acties" (10) , – gezien de resolutie van de Raad en van de ministers van Werkgelegenheid en sociaal beleid, in het kader van de Raad bijeen, van 29 juni 2000, betreffende de evenwichtige deelneming van vrouwen en mannen aan het beroeps- en gezinsleven (11) , – gezien zijn besluit van 15 november 2000 over het voorstel voor een beschikking van de Raad betreffende het programma in verband met de communautaire raamstrategie inzake de gelijkheid van mannen en vrouwen (2001-2005) (12) en zijn resolutie van 3 juli 2001 (13) over de mededeling van de Commissie aan de Raad en het Europees Parlement: Raamstrategie inzake de gelijkheid van mannen en vrouwen: Werkprogramma voor 2001, – gezien zijn resolutie van 18 januari 2001 over het verslag van de Commissie over de tenuitvoerlegging van Aanbeveling van de Raad nr. 96/694/EG van 2 december 1996 betreffende de evenwichtige deelneming van vrouwen en mannen aan het besluitvormingsproces (14) , – gezien zijn resolutie van 25 september 2002 over vertegenwoordiging van vrouwen bij de sociale partners van de EU (15) , – gezien Richtlijn 2002/73/EG van het Europees Parlement en de Raad van 23 september 2002 tot wijziging van Richtlijn 76/207/EEG van de Raad betreffende de tenuitvoerlegging van het beginsel van gelijke behandeling van mannen en vrouwen ten aanzien van de toegang tot het arbeidsproces, de beroepsopleiding en de promotiekansen, en ten aanzien van de arbeidsvoorwaarden (16) , – gezien het Statuut van de ambtenaren van de Europese Gemeenschappen en de regeling welke van toepassing is op de andere personeelsleden van de Gemeenschappen, in het bijzonder de artikelen 1, onder a, 27, tweede subparagraaf, 28, 29 en 45, lid 1, – gezien het verslag van de Secretaris-generaal "Naar een nieuw personeelsbeleid", door het Bureau goedgekeurd in oktober 1997, en het evaluatieverslag van 22 maart 2001, – gezien de verslagen over gelijke kansen in het Secretariaat-generaal van het Europees Parlement, door het Bureau goedgekeurd in 1998 (verslag-Hoff), 2000 (verslag-Lienemann) en 2002 (verslag-Lalumière) (17) , – gezien het derde actieplan 2001-2005 van het Comité gelijke kansen, – gezien zijn besluit van 10 april 2002 over kwijting in verband met de uitvoering van de algemene begroting van de Europese Unie voor het begrotingsjaar 2000 (18) , in het bijzonder de paragrafen 17 t/m 22, – gezien de hoorzitting over gender mainstreaming in het Europees Parlement, georganiseerd door de Commissie rechten van de vrouw en gelijke kansen, op 17 juni 2002 in Brussel, – gelet op artikel 163 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie rechten van de vrouw en gelijke kansen en het advies van de Commissie juridische zaken en interne markt (A5&nbhy;0060/2003), A. overwegende dat gelijkheid van vrouwen en mannen een fundamenteel beginsel van het Gemeenschapsrecht is en dat dit beginsel krachtens artikel 2 EG-Verdrag één van de taken is die door de Gemeenschap moet worden bevorderd, B. overwegende dat in artikel 3, lid 2, van het Verdrag het beginsel van gender mainstreaming wordt uiteengezet, door te stellen dat de Gemeenschap bij elk optreden streeft naar het opheffen van de ongelijkheden tussen vrouwen en mannen en het bevorderen van de gelijkheid van vrouwen en mannen, C. overwegende dat het actieplatform van Beijing gender mainstreaming heeft bekrachtigd als een effectieve strategie ter bevordering van de gelijkheid van vrouwen en mannen en heeft verklaard dat "regeringen en andere actoren moeten werken aan een actief en zichtbaar beleid voor het integreren van de gelijkheid van vrouwen en mannen in alle beleidsmaatregelen en programma's, teneinde ervoor te zorgen dat voorafgaand aan beslissingen een analyse wordt gemaakt van de invloed daarvan op vrouwen, respectievelijk mannen", D. overwegende dat gender mainstreaming betekent "de (re)organisatie, verbetering, ontwikkeling en evaluatie van beleidsprocessen, gericht op integratie van gelijkheid van vrouwen en mannen in het beleid op alle niveaus en in alle stadia, door de actoren die in de regel bij de besluitvorming betrokken zijn" (19) , E. overwegende dat gender mainstreaming tot een eerlijker en democratischer samenleving leidt, waarin zowel vrouwen als mannen kunnen participeren, en dat het menselijk potentieel ten volle kan worden benut door rekening te houden met de diversiteit die vrouwen en mannen wordt vertegenwoordigd, F. overwegende dat het beleid van gender mainstreaming als onderdeel van een tweeledige benadering voor het verwezenlijken van de doelstelling van gelijkheid van vrouwen en mannen specifieke beleidsmaatregelen inzake gelijkheid en positieve acties aanvult en niet vervangt, G. overwegende dat positieve acties worden genoemd in artikel 141, lid 4, van het EG-Verdrag (met betrekking tot het beroepsleven), artikel 4 van het CEDAW, artikel 23, tweede alinea, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie en in de aanbeveling van de Raad van 13 december 1982 over de bevordering van positieve actie voor vrouwen, H. overwegende dat de Commissie sinds 1996 een beleid hanteert van gender mainstreaming en integratie van de gelijke kansen voor vrouwen en mannen in alle communautaire beleidsvormen en acties, I. overwegende dat de Commissie met de instelling van de Groep van Commissarissen voor gelijke kansen duidelijk heeft gemaakt dat zij zich op het hoogste niveau inzet voor dit onderwerp; overwegende dat de Commissie voorts in elk directoraat-generaal en elke eenheid een organisatiestructuur heeft opgezet en instrumenten heeft ontwikkeld voor mainstreaming in het beleid en toezicht op het gender mainstreaming-proces, J. overwegende dat het Deense voorzitterschap van de Raad een ambitieuze aanpak heeft voorgesteld voor gender mainstreaming in de werkzaamheden van de Raad, K. overwegende dat een evenwichtige deelname van vrouwen en mannen aan besluitvorming een belangrijke voorwaarde is om te komen tot een beleid waarbij rekening wordt gehouden met gender-aspecten en dientengevolge integrerend onderdeel uitmaakt van een gender mainstreaming-aanpak, L. overwegende dat ondanks de geleidelijke toename van het percentage vrouwen in het EP van 17,5% na de verkiezingen in 1979 tot 31,5% na de verkiezingen in 1999, vrouwen nog altijd sterk ondervertegenwoordigd zijn in leidinggevende en verantwoordelijke functies in de politieke besluitvormingsorganen van het EP (in het bijzonder in het Bureau, dat slechts twee vrouwelijke ondervoorzitters telt en in de Conferentie van voorzitters, die slechts één vrouwelijke co-voorzitter kent), M. overwegende dat de participatie en vertegenwoordiging van vrouwen in de politiek in een aantal kandidaat-lidstaten lager is dan het EU-gemiddelde en dat het huidige percentage vrouwen in het Europees Parlement zou kunnen afnemen als er niets wordt ondernomen om ervoor te zorgen dat vrouwen zich in deze landen verkiesbaar kunnen en willen stellen, N. overwegende dat vrouwen in de hogere rangen van de Administratie van het EP sterk ondervertegenwoordigd zijn en dat er sinds de verslagen van het Bureau van 1998 en 2000 een gebrek aan vooruitgang is; overwegende dat het op 3 september 2002 door het Bureau goedgekeurde verslag specifiek gericht op toegang voor vrouwen tot verantwoordelijke functies in het Parlement (aanwerving en benoeming, loopbaanontwikkeling) en hiervoor doelstellingen bevat, O. overwegende dat het Parlement in zijn bovengenoemde resolutie van 18 januari 2001 oproept tot bevordering van gender-evenwicht op alle beleidsterreinen en in alle commissies op nationaal, internationaal en EU-niveau, waarbij het vertegenwoordigingspercentage van elke sekse niet lager mag zijn dan 40%, P. overwegende dat de Europese Raad van Lissabon van 23 en 24 maart 2000 het belang van bevordering van alle aspecten van gelijke kansen in het beroepsleven heeft erkend en zijn goedkeuring heeft gehecht aan de doelstelling van verhoging van de arbeidsparticipatie van vrouwen tot meer dan 60% in 2010, Q. overwegende dat overeenkomstig de bovengenoemde resolutie van de Raad van 29 juni 2000 de doelstellingen van evenwichtige deelname van vrouwen en mannen aan het beroeps- en gezinsleven en evenwichtige participatie van vrouwen en mannen in het besluitvormingsproces twee buitengewoon relevante voorwaarden vormen voor gelijkheid van vrouwen en mannen, R. overwegende dat in dezelfde resolutie van de Raad de instellingen en organen van de Europese Gemeenschappen, in hun hoedanigheid van werkgever, ertoe worden opgeroepen maatregelen te nemen ter bevordering van een evenwichtige aanwerving en loopbaanontwikkeling van vrouwen en mannen, teneinde de horizontale en verticale segregatie van de arbeidsmarkt te voorkomen, 1. zegt toe een beleidsplan voor gender mainstreaming aan te nemen en uit te voeren; stelt vast dat het algemene doel van dit beleid is de gelijkheid van vrouwen en mannen te bevorderen door middel van een daadwerkelijke en doeltreffende opneming van het gender-perspectief in beleid en activiteiten, met inbegrip van besluitvormingsstructuren en de administratie, zodat de uiteenlopende gevolgen die maatregelen hebben voor vrouwen en mannen worden beoordeeld voordat besluiten worden genomen; is van oordeel dat een en ander kwaliteitswaarborging impliceert die betrekking heeft op zowel processen en structuren als inhoud, en die in het kader van een gender managementconcept ontwikkeld wordt; 2. is van mening dat zijn beleidsplan gebaseerd dient te zijn op de volgende prioriteiten: 3. onderstreept de behoefte aan toereikende financiële en menselijke hulpbronnen, zodat de EP-organen kunnen worden voorzien van de noodzakelijke instrumenten, waaronder gender-analyse en -beoordelingsinstrumenten, passende gender-expertise (onderzoek en documentatie, geschoold personeel, deskundigen) en naar geslacht uitgesplitste statistieken en data; 4. verzoekt de conferenties van commissie- en delegatievoorzitters om aan de hand van voorstellen van de bevoegde commissie aanbevelingen te doen aan de Conferentie van voorzitters over de wijze waarop gender mainstreaming concreet ten uitvoer kan worden gelegd in de werkzaamheden van commissies en delegaties; 5. stelt de onderstaande richtsnoeren voor ten behoeve van de toepassing van gender mainstreaming in de beleidswerkzaamheden van de commissies en delegaties: 6. acht versterking van het secretariaat van de bevoegde commissie noodzakelijk om de werking ervan te maximaliseren en haar leden naar behoren te kunnen assisteren bij de coördinatie van de tenuitvoerlegging en de verdere ontwikkeling van gender mainstreaming op alle beleidsterreinen; 7. beschouwt monitoring en evaluatie als een essentieel onderdeel van de mainstreaming-strategie; stelt in verband hiermee voor dat de bevoegde commissie jaarlijks een verslag opstelt over gender mainstreaming in de werkzaamheden van de commissies en delegaties van het EP, met inbegrip van aanduiding en beoordeling van gevallen waarin geen rekening is gehouden met de gender-dimensie; wenst dat dit verslag wordt voorgelegd aan de plenaire vergadering; is van opvatting dat het jaarlijks verslag over gender mainstreaming in de beleidswerkzaamheden van het EP samen met het verslag voor het Bureau inzake gelijke kansen in het Secretariaat-generaal van het EP, de weergave vormen van de stand van zaken met betrekking tot de gelijkheid van vrouwen en mannen in het gehele EP; 8. beklemtoont de belangrijke rol die politieke partijen vervullen bij de tenuitvoerlegging van gender mainstreaming en het veranderen van gender-stereotypes via hun programma's en activiteiten, alsook bij het bevorderen van de participatie van vrouwen in de politiek; 9. verzoekt de Conferentie van voorzitters te bespreken hoe gender mainstreaming, eventueel via wijziging van het Reglement van het Europees Parlement, onderdeel kan worden van de activiteiten van de fracties; verzoekt haar voorts te komen met voorstellen voor concrete maatregelen ter zake, onder meer om het evenwicht tussen vrouwen en mannen in het Bureau van het Europees Parlement en in de bureaus van de commissies en delegaties te waarborgen; 10. herhaalt zijn oproepen aan de Commissie om, evenals het EP zelf heeft toegezegd te doen, de kandidaat-lidstaten ertoe aan te moedigen programma's en campagnes op te zetten voor vrouwelijke politici en kandidaten, teneinde ervoor te zorgen dat zij voorbereid zijn voor de EU-instellingen en voor de Europese verkiezingen van 2004, zodat het percentage vrouwelijke leden in het EP toeneemt; 11. dringt aan op het opstellen van richtsnoeren voor gender-neutraal taalgebruik in EP-teksten en op herziening van in EP-documenten gebruikte terminologie en taal; is van mening dat hiervoor scholing nodig is voor alle medewerkers die betrokken zijn bij het schrijven van administratieve teksten, alsook voor de ambtenaren van de Vertaaldienst; 12. verzoekt alle gespecialiseerde commissies erop toe te zien dat alle uit de EU-begroting gefinancierde programma's en activiteiten op hun bevoegdheidsterreinen gender mainstreaming bevorderen en elk jaar verslag uit te brengen over hun activiteiten met betrekking tot gender mainstreaming en gender-budgettering; Gender mainstreaming in het Secretariaat-generaal van het EP 13. verzoekt om de invoering van een samenhangend en alomvattend kader voor gender mainstreaming in de Administratie van het EP in nauwe samenwerking met het directoraat-generaal Personeelszaken en het Comité gelijke kansen en met betrokkenheid van vertegenwoordigers van het personeel; is van mening dat in een dergelijk beleidsplan alle bestaande initiatieven moet worden gecoördineerd, dat er doelstellingen en prioriteiten, inclusief de wijze waarop deze moeten worden verwezenlijkt, moeten worden aangegeven en dat het moet worden aangevuld met naar geslacht uitgesplitste data en statistieken, indicatoren, duidelijke doelen en benchmarks; 14. is ingenomen met de versterking van de Eenheid gelijke kansen bij het directoraat-generaal Personeelszaken en met de benoeming, in maart 2001, van "gelijke-kansencorrespondenten" in elk directoraat-generaal; acht het noodzakelijk de rol en de taken van deze correspondenten duidelijk te omschrijven; 15. herinnert aan de mogelijkheden die worden genoemd in artikel 141, lid 4, van het EG-Verdrag en de van toepassing zijnde bepalingen van Richtlijn 2002/73/EG, die voorzien in positieve maatregelen ten gunste van het ondervertegenwoordigde geslacht bij aanwerving, loopbaanontwikkeling en andere beroepsactiviteiten; 16. acht bewustmakingsacties, voorlichting en professionele scholing van essentieel belang voor het ondersteunen van veranderingen in houding en gedrag; verzoekt om de opneming van gender-mainstreaming-modules in de opleidingsplannen van elk directoraat-generaal voor personeel op alle niveaus, te beginnen met het hogere management, en om een specifiek programma van conferenties en seminars; 17. beveelt aan gender te integreren in alle documenten en regelingen in het kader van het personeelsbeleid en bestaande regels en beleidsrichtsnoeren te herzien in het licht van het gender-perspectief en dienovereenkomstig aan te passen; 18. beveelt aan dat elk DG prioritaire gebieden aanwijst die geschikt worden geacht om te beginnen met gender mainstreaming; is van mening dat de resultaten acties of initiatieven op dit gebied over alle DG's dienen te worden verspreid in samenwerking met het Comité gelijke kansen, de Eenheid gelijke kansen en het netwerk van gelijke-kansencorrespondenten; is voorts van mening dat geslaagde en bijzonder interessante initiatieven/projecten tijdens de activiteiten ter gelegenheid van de Internationale Dag van de vrouw (8 maart) gepresenteerd zouden kunnen worden als de beste praktijken; 19. roept het Personeelscomité ertoe op een actieve rol te spelen bij de uitvoering van de mainstreaming-strategie in het Secretariaat-generaal van het EP, door te streven naar gender-evenwicht bij het aanwijzen van zijn vertegenwoordigers in alle raden en commissies en bij de verdeling van verantwoordelijke functies onder zijn leden; benadrukt het belang van bewustmaking over kwesties betreffende gender-gelijkheid, alsook het belang van specifieke scholing voor de leden van het Personeelscomité; 20. onderstreept nogmaals het belang van de totstandbrenging van gender-evenwicht in het besluitvormingsproces als belangrijke voorwaarde voor de verwezenlijking van een gender-geöriënteerd beleid, en 21. beschouwt werkregelingen en maatregelen om vrouwen en mannen in staat te stellen hun beroeps- en gezinsleven te combineren als een prioritair gebied voor de invoering van gender mainstreaming; vestigt in verband hiermee de aandacht op de volgende kwesties: 22. acht het van essentieel belang ervoor te zorgen dat de menselijke waardigheid, privacy en integriteit worden geëerbiedigd en dat pesten op het werk wordt bestreden; herinnert eraan dat volgens sommige onderzoeken vrouwen vaker het slachtoffer zijn van pesterijen op het werk zijn dan mannen (20) ; verwacht van het in 2000 opgerichte Adviescomité pesterijen op het werk dat het een steeds doeltreffender rol zal gaan spelen bij het voorkomen en bestrijden van pesterijen; 23. steunt de anti-discriminatiebepaling, overeenkomstig artikel 13 van het Verdrag, alsmede de omkering van de bewijslast in gevallen waarin directe of indirecte discriminatie kan worden verondersteld, zoals opgenomen in het voorstel van de Commissie voor een verordening van de Raad tot wijziging van het Statuut van de ambtenaren van de Europese Gemeenschappen en van de regeling welke van toepassing is op de andere personeelsleden van de Europese Gemeenschappen ( COM(2002) 213 ); o o o 24. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, het Comité gelijke kansen en de regeringen van de kandidaat-lidstaten. Het Europees Parlement , – gezien het Jaarverslag 2001 van de Commissie over de bescherming van de financiële belangen van de Gemeenschappen en fraudebestrijding ( COM(2002) 348 - C5-0519/2002), – gezien de mededeling van de Commissie over de bescherming van de financiële belangen van de Gemeenschappen en fraudebestrijding, Actieplan 2001-2003 ( COM(2001) 254 ), – gezien het verslag van de Rekenkamer over begrotingsjaar 2001 (1) , – gelet op artikel 276, lid 3 en artikel 280, lid 5 van het EG-Verdrag, – gelet op artikel 163, lid 1 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie begrotingscontrole ( A5-0055/2003 ), A. overwegende de vier strategische doelstellingen in de mededeling van de Commissie "Naar een algemene strategische aanpak inzake fraudebestrijding" ( COM(2000) 358 ) en in het Actieplan voor 2001-2003: ontwikkeling van een algemeen wetgevingsbeleid inzake fraudebestrijding, versterking van de samenwerking tussen de bevoegde autoriteiten, een interinstitutioneel optreden om corruptie te voorkomen en te bestrijden, en versterking van de strafrechtelijke dimensie ( COM(2001) 254 ), B. overwegende dat het totaalvolume van de in het jaarverslag van de Commissie genoemde fraude en onregelmatigheden in 2001 1,275 miljard euro bedroeg en als volgt is onderverdeeld: Structuurmaatregelen 249,1 miljoen euro (2000: 139) Directe uitgaven 64,2 miljoen euro (2000: 170), C. overwegende dat dit een enorme daling ten opzichte van 2000 is, toen het totaalvolume 2,028 miljard euro bedroeg, D. overwegende dat deze daling gedeeltelijk ook verband houdt met het feit dat van de gevallen die door het Europees Bureau voor fraudebestrijding (OLAF) zijn onderzocht alleen nog die in de statistieken zijn opgenomen waarvan het onderzoek in 2001 kon worden afgesloten, maar niet die gevallen waarvan het onderzoek weliswaar is begonnen maar nog niet kon worden afgerond, E. overwegende dat volgens de Commissie ook problemen ten gevolge van de gewijzigde procedures voor het melden van gevallen tot een daling van de door de lidstaten gemelde onregelmatigheden kunnen hebben geleid, F. verder overwegende dat het niveau van de in 2001 vastgestelde onregelmatigheden ten belope van 1,275 miljard euro, ondanks de daling van de cijfers in vergelijking met 2000, ruim boven het meerjarengemiddelde van de voorafgaande jaren lag, G. overwegende dat in 2000 slechts 87,9% (83,3 miljard euro van 94,8 miljard euro) en in 2001 slechts 82,3% (80 miljard euro van 97,2 miljard euro) van de beschikbare middelen voor betalingen daadwerkelijk werden gebruikt; deze lage benutting van de middelen plaatst de daling van het aantal onregelmatigheden in een ander daglicht, Terugvordering van teveel of onterecht betaalde bedragen 1. neemt kennis van het feit dat bij de controle van de in 2001 binnengekomen meldingen gebleken is dat het totale aantal onregelmatigheden ten opzichte van 2000 over de hele linie is gedaald; wijst er in dit verband op dat in 2000 en 2001 meer dan 26 miljard euro aan ongebruikte begrotingsmiddelen aan de lidstaten is teruggegeven; 2. stelt evenwel vast dat de financiële gevolgen van de onregelmatigheden voor de begroting alleen bij de eigen middelen (van 1 143 miljoen euro naar 532,5 miljoen euro) en bij EOGFL-Garantie (van 576 miljoen euro naar 429 miljoen euro) minder zijn geworden, terwijl deze gevolgen bij de structurele maatregelen van 139 miljoen euro naar 249,1 miljoen euro zijn toegenomen; 3. herinnert de Commissie eraan dat het Europees Parlement in zijn resolutie van 29 november 2001 (2) zij verzocht was het Europees Parlement ten laatste op 15 december 2001 een lijst te doen toekomen van alle onregelmatigheden die werden gemeld sinds de inwerkingtreding van Verordening (EG) nr. 1681/94 van 11 juli 1994 van de Commissie betreffende onregelmatigheden in het kader van de financiering van het structuurbeleid en terugvordering van in dat kader onverschuldigd betaalde bedragen, alsmede betreffende de inrichting van een informatiesysteem op dit gebied (3) , waarin per geval gemeld is hoe hoog de financiële schade was en in hoeverre de terugvordering van middelen is geslaagd; 4. stelt vast dat het in 2001 teruggevorderde bedrag (40 342 543 euro) ten opzichte van 2000 (86 101 547 euro) met 50% is gedaald, hetgeen een terugvorderingspercentage van 15,7% betekent; 5. bekritiseert dat het terug te vorderen bedrag in verband met door de lidstaten, OLAF en de Commissie vastgestelde fraude en onregelmatigheden in een aantal jaren tot 3 miljard euro is opgelopen; dit is absoluut onaanvaardbaar; 6. constateert dat het systeem voor de terugvordering van onterecht betaalde bedragen klaarblijkelijk niet functioneert, waardoor schade voor de financiële belangen van de Gemeenschappen ontstaat; roept de Commissie derhalve met klem op het Europees Parlement uiterlijk op 30 juni 2003 een gedetailleerde analyse te doen toekomen van de oorzaken van dit niet-functioneren, alsook voorstellen voor het elimineren van deze misstand; 7. eist dan ook dat de Commissie, tot het moment dat de procedures voor de terugvordering goed functioneren, de betalingen onmiddellijk stopt zodra bij eerste beoordelingen door OLAF sterke vermoedens van fraude ontstaan en OLAF een onderzoek instelt; 8. neemt nota van het feit dat de Commissie -zij het rijkelijk laat - op 3 december 2002 een mededeling over dit onderwerp heeft voorgelegd waarmee ze de terugvorderingsprocedure beoogt te verbeteren, maar betwijfelt of dit kans op succes heeft zolang de verdeling van de bevoegdheden tussen OLAF enerzijds en de bevoegde directoraten-generaal van de Commissie anderzijds niet geregeld is; neemt met verbazing kennis van het feit dat Luxemburg nog nooit een geval van onregelmatigheden heeft gemeld en wijst erop dat niet akkoord kan worden gegaan met een klaarblijkelijk door de Commissie overwogen bijzondere behandeling van Italië in verband met de gemelde uitstaande bedragen ten belope van bijna 1,4 miljard euro tot 2002 en verzoekt om de onverwijlde voorlegging van het aangekondigde wijzigingsvoorstel betreffende artikel 8 van Verordening (EG) nr. 1258/1999 van de Raad van 17 mei 1999 over de financiering van het gemeenschappelijk landbouwbeleid (4) ; Fraudebestrijding bij de Structuurfondsen 9. betreurt dat op basis van de bedragen in het jaarverslag van de Commissie niet kan worden vastgesteld in hoeverre met betrekking tot de Structuurfondsen de financiële belangen van de Gemeenschappen in alle lidstaten op efficiënte en gelijkwaardige wijze worden beschermd; 10. maakt zich zorgen over het feit dat bij het Cohesiefonds (totaalvolume in 2001 ongeveer 3 miljard euro) alleen Griekenland onregelmatigheden (ten belope van 2,5 miljoen euro) heeft gemeld, terwijl Spanje, Ierland en Portugal de Commissie hebben laten weten dat er geen onregelmatigheden te melden zijn; neemt kennis van het verslag van de Commissie ( COM(2002) 557 ), met name punt 4.2 daarvan en verwacht hierover een advies van de Commissie in haar volgende jaarverslag over fraudebestrijding, alsook over de vraag wat zij gedaan heeft in de gevallen van met middelen van het Cohesiefonds gefinancierde opdrachten waarbij de aanbestedingsrichtsnoeren niet in acht zijn genomen; 11. stelt vast dat het aantal verdachte gevallen dat door Nederland in 2001 in Brussel is gemeld vier keer zo hoog is als het aantal door Spanje en Griekenland gemelde gevallen, en altijd nog bijna twee keer zo hoog als het aantal gevallen dat door Duitsland was gemeld; dit doet het vermoeden ontstaan dat er tussen de afzonderlijke lidstaten grote verschillen bestaan wat betreft hun inspanningen om onregelmatigheden in kaart te brengen en door te geven; 12. roept de Commissie opnieuw en met klem op in de toekomst de door de lidstaten meegedeelde cijfers niet gewoon zonder commentaar weer te geven, maar ze aan een vergelijkende analyse en beoordeling te onderwerpen, de geconstateerde tekortkomingen openlijk te bespreken en de lidstaten aldus tot meer inspanningen aan te sporen; Follow-up van interne fraudegevallen 13. stelt vast dat de financiële reikwijdte van externe fraudegevallen die van interne fraudegevallen ruim overtreft, maar wijst erop dat interne fraudegevallen het aanzien van de Europese instellingen grote schade berokkenen en dat de Commissie daarom een "zero tolerance"-beleid heeft aangekondigd; Eurostat 14. is ontstemd over de manier waarop OLAF tot nu toe zich in dit dossier van zijn onderzoekstaak heeft gekweten: beschuldigingen die al eind jaren 90 waren geformuleerd, zijn ondanks zeer nauwkeurige aanwijzingen niet nadrukkelijk genoeg onderzocht, procedures werden zonder resultaat geseponeerd en later opnieuw geopend; verlangt dat het comité van toezicht van OLAF het optreden van OLAF in verband met Eurostat aan een grondig onderzoek onderwerpt en in zijn volgend activiteitenverslag daarop ingaat; 15. stelt vast dat OLAF in twee gevallen (EuroCost en Eurogramme) de Luxemburgse strafrechtelijke autoriteiten heeft ingeschakeld; 16. roept de Commissie op maatregelen te nemen die haar in staat stellen het Europees Parlement en OLAF op de hoogte te stellen van de vooruitgang bij het onderzoek van de Luxemburgse strafrechtelijke autoriteiten, 17. stelt vast dat de firma Eurogramme de Commissie niet alleen onjuiste gegevens heeft verstrekt over haar financiële situatie maar ook over de kwalificatie van haar personeel; 18. acht het in dat opzicht onbegrijpelijk dat de Commissie in de periode 1996-eind 2001 met Eurogramme 70 contracten heeft gesloten (de waarde van de contracten van 2000 en 2001 alleen al bedraagt meer dan 2 miljoen euro) en zelfs in 2002 nog eens drie contracten; 19. is verheugd over de nieuwe benadering van de Commissie van de contractuele band met Eurogramme zoals uiteengezet in het antwoord van de Commissie van 28 februari 2003 betreffende de kwijtingsprocedure 2001, met inbegrip van de opschorting van alle betalingen in het kader van bestaande contracten en de toepassing van annuleringsclausules in contracten, op voorwaarde dat dit niet resulteert in bijkomende financiële lasten voor de begroting van de EU; 20. verlangt eveneens een antwoord op de vraag of het waar is dat medewerkers van privé-ondernemingen sedert 1999 in ruimten van Eurostat hebben gewerkt en of de verwijten kloppen dat deze medewerkers taken zouden zijn toegewezen die door ambtenaren uitgevoerd hadden kunnen of moeten worden; 21. neemt kennis van het feit dat het PRODCOM-project ondertussen door Eurostat direct wordt uitgevoerd; 22. neemt daarnaast nota van het feit dat Eurostat en de Commissie begonnen zijn met het uitvoeren van de aanbevelingen van de interne PRODCOM-audit, alsmede met het verbeteren van het beheer van het project; 23. stelt vast dat Eurostat alleen al in 2001 vastleggingen is aangegaan voor betalingen aan meer dan honderd verschillende ondernemingen en rond de 8 miljoen euro effectief heeft betaald (zie het antwoord van de Commissie op schriftelijke vraag E-1283/02 ); verwacht van de Commissie vóór 30 april 2003 de toezegging dat zij haar interne auditdienst zal vragen om tegen de zomer van 2003 de wettigheid en de regelmatigheid te toetsen van alle overeenkomsten die Eurostat sinds 1999 heeft gesloten, met inbegrip van de overeenkomsten die andere diensten van de Commissie op aanbeveling van Eurostat hebben gesloten; 24. constateert dat de in Luxemburg gevestigde vereniging zonder winstoogmerk Eurocost ernstige onregelmatigheden (sjoemelen met de balans, dubbele en driedubbele financiering van projecten, diefstal van informatica-apparatuur) ten laste gelegd wordt, waarbij volgens de Commissie (antwoord op schriftelijke vraag P-3742/02 ) schade ten belope van meer dan één miljoen euro voor de begroting van de Gemeenschappen is ontstaan; 25. eist verder opheldering of deze onregelmatigheden reeds begin 2000 bij een controle door een ambtenaar van het Directoraat-generaal Financiële Controle van de Commissie werd ontdekt, maar pas in de zomer van 2002 aan de Luxemburgse justitie werd voorgelegd; 26. neemt met onbegrip kennis van het feit dat het desbetreffende verslag van het Directoraat-generaal Financiële Controle van de Commissie niet is voorgelegd aan de met de financiële controle en de fraudebestrijding belaste commissaris; 27. verwacht vóór 30 april 2003 een kopie van alle auditverslagen die sinds 1999 in verband met Eurostat zijn opgesteld; 28. verlangt antwoord op de vraag in hoeverre enige hoge ambtenaar van Eurostat als stichtend lid en voorzitter van EuroCost er toe heeft bijgedragen dat EuroCost gedurende een periode van meer dan tien jaar subsidies uit de begroting van de Gemeenschappen heeft ontvangen; 29. verbaast zich erover dat de Commissie het optreden van de hoge ambtenaar in kwestie zou hebben gebillijkt en verlangt een kopie van de desbetreffende besluiten; neemt er met ongeloof kennis van dat de hoge ambtenaar van Eurostat volgens de Commissie nog tot in het jaar 2000 in zijn hoedanigheid van directeur-generaal van Eurostat ook nog in andere verenigingen actief is geweest; vraagt de Commissie of zij dergelijke activiteiten van haar hoge ambtenaren in organisaties die subsidies uit de gemeenschapsbegroting ontvangen nog steeds aanvaardbaar acht; 30. vraagt de Commissie of zij voornemens is hoge ambtenaren van Eurostat die hierbij betrokken zijn aansprakelijk te stellen voor eventuele schade voor de belastingbetaler; 31. vraagt de Commissie of hoge ambtenaren van Eurostat ook belangen hadden in andere bedrijven of verenigingen die subsidies uit de begroting van de Gemeenschappen hebben ontvangen en zo ja, in welke; 32. juicht de beslissing van de Commissie toe om de samenwerking met Eurogramme onmiddellijk stop te zetten; roept de Commissie er dringend toe op zich uiterst onbuigzaam op te stellen in de procedure van terugvordering tegen de zich in liquidatie bevindende vereniging EuroCost; Verdenking van fraude en nepotisme bij de Commissie 33. neemt nota van het feit dat de gevallen waar twee voormalige commissarissen bij betrokken zijn door OLAF en de Commissie nader worden onderzocht; roept de Commissie en OLAF op het Europees Parlement over de resultaten van de procedure op de hoogte te stellen; 34. is verheugd over het besluit van de Commissie een verslag op te stellen met de feiten in verband met mogelijke inbreuken door mevrouw Cresson op de verplichtingen van een commissaris zoals bedoeld in artikel 213 van het Verdrag; begroet verder dat de Commissie gelijktijdig besloten heeft mevrouw Cresson een verklaring te sturen met een verzoek eventuele opmerkingen binnen twee maanden aan de Commissie te doen toekomen; stelt vast dat de Commissie daarmee tegemoetkomt aan de aanbeveling van het Europees Parlement; 35. roept de Commissie op het Europees Parlement het verslag van OLAF en de aanbevelingen daarin betreffende de zogenaamde dienstauto-zaak te doen toekomen; 36. neemt kenis van het feit dat een Belgische rechtbank de hoofdverdachten in de zogenaamde PerryLux-zaak in december 2002 tot vier, respectievelijk één jaar gevangenis heeft veroordeeld; 37. roept Luxemburg op na jarenlang gesteggel eindelijk aan zijn verplichtingen uit hoofde van artikel 280 van het Verdrag te voldoen en te garanderen dat de Luxemburgse justitie alle nodige stappen onderneemt om de PerryLux-zaak en de beschuldigingen in verband met Eurostat op te helderen en indien nodig strafrechtelijke procedures te beginnen; 38. roept de Commissie op het Europees Parlement vóór 30 juni 2003 mee te delen welke stappen de Luxemburgse strafrechtelijke autoriteiten in deze zaak hebben genomen en wanneer het onderzoek naar verwachting zal worden afgerond; Delegaties van de Commissie in Stockholm en Wenen 39. stelt vast dat de Commissie nog altijd geen antwoord heeft gegeven op de vraag sinds wanneer zij van het illegale arbeidscontract in de delegatie in Wenen op de hoogte was; 40. vindt het onbegrijpelijk dat de onderzoeken, die op 7 augustus 2001 werden gestart, eind 2002 nog niet zijn afgerond; roept de Commissie op het Europees Parlement in maart 2003 over de genomen maatregelen te informeren; 41. constateert dat tegen twee werknemers van de delegatie in Stockholm disciplinaire maatregelen zijn genomen en dat een derde geval aan de Zweedse justitie is voorgelegd; roept de Commissie op het Europees Parlement mee te delen waarom het proces naar verwachting pas in maart 2003 zal plaatsvinden en verlangt verder over het verloop van het proces te worden geïnformeerd; 42. verlangt opheldering over de voorwaarden waaronder een van de betrokken ambtenaren met pensioen is gegaan; Bescherming van de financiële belangen in het kader van de uitbreiding 43. deelt het standpunt van de Commissie dat het juiste gebruik en controle, follow-up en evaluatie van de communautaire financiering van de pretoetreding een belangrijke graadmeter zijn voor de mate waarin kandidaat-lidstaten de communautaire voorschriften op het gebied van financiële controle kunnen toepassen; herinnert er in dit verband aan dat het Europees Parlement in zijn eerder genoemde resolutie van 29 november 2001 OLAF in 2001 heeft verzocht in alle aspirant-lidstaten dependances op te zetten; 44. verduidelijkt dat het bij deze dependances niet noodzakelijkerwijs om onafhankelijke bureaus gaat; overigens moet ter plaatse een vertegenwoordiger van OLAF aanwezig zijn; 45. herinnert er verder aan dat het de Europese Rekenkamer in diezelfde resolutie heeft verzocht uiterlijk begin 2003 voor elke aspirant-lidstaat een standpunt voor te leggen waaruit blijkt of de stelsels voor financiële controle in deze landen zo doeltreffend zijn dat de met een toetreding verbonden overschakeling op een gedecentraliseerd beheer van de communautaire middelen mogelijk is; 46. maakt zich zorgen over het benuttingspercentage van SAPARD-middelen: slechts 0,1% oftewel 1 miljoen euro is bij de eindbegunstigden (uitsluitend in Bulgarije en Letland) aangekomen; de Commissie heeft de kosten voor de opbouw van een beheers- en controlesysteem in de kandidaat-lidstaten onderschat; 47. deelt evenwel het standpunt van de Commissie dat een efficiënt en fraudebestendig gebruik van middelen alleen door een doeltreffend geïntegreerd beheers- en controlesysteem kan worden gegarandeerd; 48. dringt er tegen deze achtergrond met klem op aan dat voor de kandidaat-lidstaten geen strengere criteria gelden dan voor de huidige lidstaten; 49. is van mening dat de termijn voor de tenuitvoerlegging van meerjarige betalingsverplichtingen bij pretoetredingssteun moet worden verlengd; 50. maakt zich zorgen dat door de isolering van de regio-Kaliningrad ten gevolg van de uitbreiding naar het Oosten en de van daaruit gepleegde omvangrijke financiële criminaliteit de bescherming van de financiële belangen van de Gemeenschappen in toenemende mate in het gedrang zal komen; roept de Commissie op maatregelen te nemen om fraude in het verkeer van goederen, diensten en kapitaal met de Kaliningrad-regio te vermijden; roept OLAF op snel samenwerking met de Russische fiscale politie van deze regio tot stand te brengen, teneinde een goed beeld te krijgen van de financiële criminaliteit in Kaliningrad als basis voor concrete aanbevelingen en te nemen maatregelen; Wetgeving inzake fraudebestrijding 51. verzoekt dat in versneld tempo wordt doorgegaan met het ontwikkelen van een informatiesysteem voor het uitsluiten van veroordeelde deelnemers aan openbare aanbestedingen op basis van het voorstel van de Commissie van mei 2000; brengt verder in herinnering dat het Parlement in het kader van een betere financiële follow-up en boetes nog altijd wacht op opheldering over de toepassing van het evenredigheidsbeginsel bij het opleggen van boetes: hierom heeft het Parlement reeds in zijn eerder genoemde resolutie van 29 november 2001 gevraagd; 52. neemt kennis van het feit dat in 2001 twee verordeningen inzake een beter beheer en betere controle betreffende de structuurfondsen zijn goedgekeurd (5) ; 53. is verheugd over deze verordeningen, die de samenwerking tussen de ECB, Europol en de Commissie/OLAF van een rechtsgrondslag voorzien en daarmee de echtheid en geloofwaardigheid van de gemeenschappelijke munt beter beschermen; 54. verlangt opheldering over de vraag waarom in de onderhandelingen met Zwitserland over een rechtsbijstandsovereenkomst inzake belasting- en douanekwesties vorig jaar geen vooruitgang is geboekt; Versterking van de samenwerking tussen de bevoegde autoriteiten 55. neemt kennis van de lijst van nieuwe nationale wettelijke voorschriften voor de tenuitvoerlegging van artikel 280 van het Verdrag, die inzicht biedt in de stand van zaken op het gebied van de ratificatie van overeenkomsten ter bescherming van de financiële belangen van de Gemeenschappen en de daarbij horende protocollen, alsmede in de stand van zaken op het gebied van de coördinatie van de hierbij betrokken diensten; 56. wijst er overigens op, net als in zijn eerder genoemde resolutie van 29 november 2001, dat dergelijke overzichten voor het Europees Parlement slechts van gering nut zijn wanneer deze niet door de Commissie worden geanalyseerd met het oog op het ontdekken van leemten bij de bescherming van de financiële belangen van de Gemeenschappen; 57. betreurt dat het nog altijd niet gelukt is een uniform systeem voor de transmissie van gegevens, onregelmatigheden en fraudegevallen uit de lidstaten op te zetten; roept de Commissie dan ook op het Europees Parlement regelmatig over de progressie in de onderhandelingen tussen de lidstaten en de Commissie op de hoogte te houden; 58. neemt nota van het feit dat OLAF in 2001 in 381 gevallen is begonnen met een onderzoek dat na een eerste beoordeling aanleiding tot strafrechtelijke vervolging gaf (74 gevallen bij eigen middelen, 105 gevallen bij landbouw, 66 gevallen bij structurele maatregelen en 136 gevallen bij directe uitgaven); verlangt opheldering over de situaties die, benevens gevallen waarin betalingsaanvragen voor niet-subsidiabele uitgaven worden ingediend, het hoogste risico vertegenwoordigen; Versterking van de strafrechtelijke dimensie 59. wijst erop dat de bescherming van de financiële belangen van de Gemeenschappen niet alleen door de instellingen kan worden gegarandeerd, maar als onderdeel van een alomvattend systeem moet worden beschouwd; 60. verwelkomt in dit verband dat de Commissie in december 2001 een Groenboek inzake de strafrechtelijke bescherming van de financiële belangen van de Gemeenschap en de instelling van een Europese officier van justitie heeft gepresenteerd ( COM(2001) 715 ); 61. verlangt dat de Commissie het Europees Parlement over eventuele moeilijkheden bij de bespreking van het Groenboek met de lidstaten onverwijld informeert; 62. roept de Commissie op de voorstellen van het Europees Parlement betreffende dit onderwerp (6) en met name het ontwerp voor een nieuw artikel 280 bis van het Verdrag in haar overwegingen mee te nemen en aan de Europese Conventie over te leggen; 63. neemt kennis van de oprichting van Eurojust (7) als een belangrijke bijdrage tot strafrechtelijke samenwerking tussen de lidstaten; preciseert in dit kader echter dat het Europees Parlement als zijnde de kwijtingsautoriteit de hoeder van de financiële belangen van de Gemeenschappen blijft en dat Eurojust verplicht is op dit gebied aan het Europees Parlement rekenschap af te leggen; 64. verlangt te worden geïnformeerd over de stand van zaken in de zaak die de Commissie en het Europees Parlement tegen grote tabaksconcerns in de Verenigde Staten hebben aangespannen om in de EU het risico van sigarettensmokkel en het witwassen van geld door de georganiseerde criminaliteit weg te nemen; 65. begroet de uitspraak van het Gerecht van eerste aanleg van 15 januari 2003 waarmee de poging van de sigarettenproducenten Philip Morris, Reynolds en Japan Tobacco om de Gemeenschap te beletten door te gaan met de in de VS gestarte gerechtelijke procedures in verband met de participatie van deze ondernemingen in sigarettensmokkel, als onacceptabel van de hand wordt gewezen; 66. neemt kennis van het recentste verslag van de "Select Committee of Public Accounts" van het Britse Lagerhuis, waarin de belastingderving door de smokkel van sigaretten in de periode 2000-2001 voor het Verenigd Koninkrijk op 3,5 miljard Britse pond wordt geraamd; roept het Verenigd Koninkrijk op zich tegen de achtergrond van deze financiële schade bij de klacht van de Commissie en het Europees Parlement in de Verenigde Staten aan te sluiten; Europees Bureau voor fraudebestrijding (OLAF) 67. beklemtoont dat het Europees Parlement een eigen verslag over het functioneren van OLAF zal presenteren, met daarin onder andere de gegevens uit het jaarverslag van OLAF, de conclusies uit het jaarverslag van het comité van toezicht voor OLAF, alsook de aanbevelingen uit het voortgangsverslag van de Commissie; 68. vindt het onaanvaardbaar dat de Commissie het voortgangsverslag in strijd met de bepalingen van artikel 15 van Verordening (EG) nr. 1073/1999 van het Europees Parlement en de Raad van 25 mei 1999 betreffende onderzoeken door het Europees Bureau voor fraudebestrijding (OLAF) (8) niet tijdig vóór het verstrijken van het mandaat van het comité van toezicht voor OLAF, eind juni 2002, heeft ingediend; stelt vast dat de Commissie het geldende recht met voeten treedt; verlangt uiterlijk op 30 april 2003 een schriftelijke opheldering over de redenen waarom het verslag nog steeds op zich laat wachten; 69. acht het absoluut onaanvaardbaar dat de hangende benoeming van de leden van het comité van toezicht voor OLAF sinds september 2002 door de Italiaanse regering in de Raad kon worden vertraagd; juicht het van harte toe dat het Griekse voorzitterschap van de Raad nu kennelijk deze blokkade heeft weten te doorbreken; 70. stelt vast dat het comité van toezicht voor OLAF in de afgelopen ambtperiode onder moeilijke omstandigheden een wezenlijke bijdrage heeft geleverd aan de opbouw van het Bureau voor fraudebestrijding en de waarborging van de onafhankelijkheid daarvan; spreekt zich derhalve nadrukkelijk uit voor de herbenoeming van de huidige leden van het comité van toezicht; o o o 71. verzoekt de Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de Europese Rekenkamer, het Europees Bureau voor fraudebestrijding en de parlementen van de lidstaten. Het Europees Parlement , – gezien de mededeling van de Commissie ( COM(2002) 208 – C5&nbhy;0329/2002) (1) , – gezien het verslag van de Commissie over het "Actieplan voor het consumentenbeleid 1999-2001" en over het "Algemeen kader voor communautaire activiteiten ten behoeve van de consumenten 1999-2003" ( COM(2001) 486 ), – gelet op de artikelen 95 en 153 van het EG-Verdrag, – gelet op artikel 47, lid 1 van het Reglement, – gezien het verslag van de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbeleid en de adviezen van de Begrotingscommissie, de Economische en Monetaire Commissie, de Commissie juridische zaken en interne markt en de Commissie rechten van de vrouw en gelijke kansen (A5&nbhy;0023/2003), A. overwegende dat de voorgestelde strategie voor het consumentenbeleid een heldere uiteenzetting bevat van de drie belangrijkste strategische doelstellingen, maar teleurgesteld dat de Commissie de tekst veel later heeft ingediend dan in de voorgaande perioden van drie jaar gebruikelijk was, B. zich verheugend over het feit dat deze strategie geen betrekking heeft op voedselveiligheidskwesties, omdat die het onderwerp zijn van een aparte wetgevingsstrategie, inclusief de oprichting van een Europese Autoriteit voor Voedselveiligheid met een eigen raad van bestuur en uitvoerend directeur, maar betreurend dat het ontbreken van een definitieve vestigingsplaats tot extra begrotingsproblemen heeft geleid, C. zich verheugend over het scala aan maatregelen in het doorlopend programma in de bijlage, maar de Commissie eraan herinnerend dat de termijnen van de voorgaande lijsten met ambitieuze maatregelen niet altijd gerespecteerd werden en dan ook het belang benadrukkend van een regelmatige actualisering en herziening van de voorgestelde maatregelen door de Commissie en van toezending ervan aan de Raad en het Europees Parlement in de geest van toezicht en uitvoering, zoals bekrachtigd door zowel de Commissie als de Raad, D. verheugd over de conclusie van de Commissie dat de voltooiing van de interne markt een prioriteit is, dat er nog steeds obstakels bestaan die de verwezenlijking van het volledige potentieel daarvan in de weg staan en dat grensoverschrijdende aankopen de keuzemogelijkheden van de consument vergroten, E. overwegende dat maatschappelijke veranderingen in de samenleving, zoals de veranderde leeftijdsopbouw, de sterkere rol van vrouwen en de integratie van etnische minderheden, versterkte aandacht verdienen in de strategie voor het consumentenbeleid, F. overwegende dat het consumentenbeleid in de kandidaat-lidstaten moet worden verbeterd en dat de mogelijkheden voor de consumenten om hun belangen te beschermen en te functioneren als volwaardige marktpartij onvoldoende aandacht krijgen, G. overwegende dat de rol van belangenorganisaties in het vormgeven van het consumentenbeleid belangrijk is, maar dat een evenwichtige deelname van vrouwen, jongeren, senioren en culturele minderheden in het beleid beter moet worden verankerd, 1. wijst erop dat de door de Commissie voorgestelde Strategie vier jaar langer loopt dan de huidige wettelijke grondslag die eind 2003 afloopt, en dat de Commissie vervolgens een voorstel zal indienen voor een nieuwe wettelijke grondslag die financiële en begrotingsbepalingen zal bevatten voor de periode na 2003; 2. is van mening dat het problemen oplevert wanneer het voor de strategie voorgestelde tijdschema een andere looptijd heeft dan de rechtsgrondslag en spreekt zijn waardering uit voor de verklaring van de Commissie ter verbetering van deze situatie; is echter van mening dat het niet voldoende is de strategie beter af te stemmen op de rechtsgrondslag en verzoekt de Commissie de tijdschema's van beide onderling in overeenstemming te brengen, 3. wijst erop dat de huidige financiële vooruitzichten op basis waarvan uitgavenplafonds zijn vastgesteld voor de diverse hoofdstukken van de begroting, gelden tot 2006 en dat de maatregelen uit hoofde van de Strategie en in het aanstaande voorstel voor een nieuwe rechtsgrondslag basis derhalve moeten passen in dat kader zonder ander beleid overeenkomstig hoofdstuk 3 (intern beleid) van de begroting te beperken, 4. wijst er nogmaals op dat als de acties in de Strategie, wanneer en indien deze deel vormen van het voorstel voor een nieuwe wettelijke grondslag, toch ook de periode na 2006 dekken, de financiële bedragen bekrachtigd zullen moeten worden door middel van ofwel een overeenkomst inzake een nieuw financieel vooruitzicht ofwel door jaarlijkse begrotingsbesluiten, Doelstelling 1 - "Een hoog gemeenschappelijk niveau van consumentenbescherming" 5. brengt de Commissie in herinnering dat het beginsel van minimumharmonisatie van het beleid inzake consumentenbescherming is vastgelegd in artikel 153, lid 5 van het EG-Verdrag, maar dat de desbetreffende maatregelen een hoog niveau van consumentenbescherming moeten waarborgen en ontwikkelen (artikel 153, lid 1 van het EG-Verdrag); 6. onderschrijft volledig dat behoefte bestaat aan een hoog niveau van consumentenbescherming op EU-niveau, maar maakt zich zorgen over het voorstel om bestaande EU-richtlijnen te herzien met de bedoeling deze te actualiseren en geleidelijk van minimale naar "volledige harmonisatie" over te gaan; wijst de Commissie er dan ook met klem op dat wanneer bestaande wetgeving wordt gewijzigd of nieuwe wetgeving wordt ontwikkeld de noodzaak van minimale of maximale harmonisatie van geval tot geval moet worden beoordeeld; 7. spoort de Commissie aan te verduidelijken welke nationale maatregelen zouden komen te vervallen in een voorstel gericht op harmonisatie op een zo hoog mogelijk niveau; 8. is van mening dat harmonisatie niet mag verhinderen dat de lidstaten in hun wetgeving verder gaan dan het gemeenschappelijk afgesproken niveau inzake consumentenbescherming, zolang deze maatregelen niet indruisen tegen de in het EG-verdrag vastgelegde beginselen, zo lang een hoog geharmoniseerd niveau van consumentenbescherming niet is verwezenlijkt, mag de bescherming die de eigen nationale wetten de burgers bieden de consument niet worden ontnomen; 9. dringt er bij de Commissie op aan om van geval tot geval te beslissen of de rechtsvorm van de verordening in het kader van de wetgeving betreffende consumentenbescherming bij voorrang moet worden toegepast; 10. roept de Commissie op nog eens serieus na te denken over het toepassen van de beginselen van wederzijdse erkenning en land-van-oorsprong voordat een hoog gemeenschappelijk consumentenbeschermingsniveau ontwikkeld en in de praktijk toegepast wordt; 11. is van mening dat een eenduidige definitie van de belangrijkste juridische termen, zoals consument, consumentencontact, enz. kan bijdragen tot een coherente consumentenwetgeving; 12. is van mening dat elke wetgeving de definitie van consument zoals vastgelegd in de jurisprudentie van het Hof van Justitie als uitgangspunt dient te nemen; 13. is van mening dat in voorgestelde wetgeving de hand moet worden gehouden aan de belangrijke criteria die zijn vastgelegd in het pakket "betere regelgeving" van de Commissie, meer in het bijzonder: 14. is van mening dat alle wetgevingsvoorstellen volgens hetzelfde basisstramien moeten worden opgebouwd en dat aan de voorbereiding van wetsteksten het allergrootste belang moet worden gegeven. Dientengevolge moet de Commissie de op te lossen problemen helder omschrijven alvorens te zorgen voor deskundig juridisch advies, behoorlijke raadpleging van de belanghebbenden en doelmatige effecten; 15. is van mening dat wetgeving artikel 95 en artikel 153 van het EG-Verdrag als rechtsgrondslag dient te hebben; 16. wijst erop dat artikel 153 van het EG-Verdrag nog maar één keer als rechtsgrondslag voor wetgeving inzake consumentenbescherming is gebruikt en vraagt de Commissie na te denken over manieren waarop het gebruik van dit artikel kan worden gestimuleerd; 17. steunt de specifieke beleidsmaatregelen die binnen deze doelstelling worden voorgesteld en kent in het bijzonder prioriteit toe aan de onderstaande maatregelen, hetzij afzonderlijk, hetzij als uitvloeisel van kaderrichtlijnen: 18. verzoekt de Commissie algemene en betaalbare toegang te waarborgen tot kwalitatief hoogwaardige diensten van algemeen belang; 19. wijst er met nadruk op dat het van belang is ten behoeve van de consument een interne markt voor financiële diensten voor particuliere klanten, zoals verzekeringen, beleggingen en bankzaken, te ontwikkelen; 20. dringt aan op de opstelling van een kadervoorstel inzake eerlijke handel, dat in belangrijke mate zou kunnen bijdragen tot de verdere harmonisatie van de consumentenrechten in de EU, en verzoekt de Commissie zo spoedig mogelijk een wetgevingsvoorstel voor een kaderrichtlijn in te dienen; 21. spoort de Commissie met klem aan om alle nodige initiatieven te nemen voor een communautaire actie betreffende de bevordering van modellen voor duurzame productie en consumptie; 22. verzoekt de Commissie de herkenbaarheid van communautaire milieukeurmerken te vergroten teneinde de consumenten in staat te stellen een weloverwogen keuze te maken en te waarborgen dat in de gehele Europese Unie producten kunnen worden geconsumeerd die beantwoorden aan de hoogste Europese milieunormen; 23. beklemtoont dat moet worden gezorgd voor een volledige en betrouwbare informatie van de consument over GGO's en de producten, voedingsmiddelen en veevoeders die op basis daarvan worden geproduceerd, opdat zij met kennis van zaken een product kunnen uitkiezen, maar ook om hen vertrouwen in te boezemen in de producten en de technologie van de GGO's; 24. herhaalt zijn oproep aan de Commissie in zijn resolutie van 4 mei 1999 (5) over de mededeling van de Commissie over een actieplan voor het consumentenbeleid om de bestaande EU-richtlijn inzake handelsmerken te herzien en aan te passen zodat deze niet leidt tot een verslechtering voor de consument op het gebied van consumentenprijzen en keuzemogelijkheden; 25. herhaalt zijn verzoek aan de Commissie in zijn bovengenoemde resolutie van 4 mei 1999 te bevorderen dat de internationaal erkende grondrechten van de consument worden opgenomen in de WTO-procedure teneinde het consumentenbelang in overeenstemming te brengen met de gewenste economische groei via vrijhandel, en wijst de Commissie nogmaals op deze grondrechten van de consument: veiligheid, voorlichting, keuze, vertegenwoordiging, compensatie, opleiding, tevredenheid en een schoon milieu; 26. verzoekt de Commissie het gebruik van etikettering in de Wereldhandelsorganisatie te bevorderen als instrument om ervoor te zorgen dat consumenten worden geïnformeerd over herkomst en productiemethode; 27. beklemtoont dat de Commissie een pro-actiever beleid moet voeren om ervoor te zorgen dat de standpunten van de burgermaatschappij in aanmerking worden genomen bij de ontwikkeling van de eigen inbreng van de EU op internationale beleidsfora; 28. spoort de Commissie aan door te gaan met het vergroten van haar kennis van en inzicht in de meningen van de consument in heel de EU en is van mening dat dit van essentieel belang kan zijn bij het ontwikkelen van toekomstige beleidsinitiatieven; 29. merkt op dat een belangrijk aspect van het consumentenbeleid moet zijn dat de consument zo groot mogelijke keuzemogelijkheden heeft; 30. beklemtoont het belang van de genderdimensie als integraal onderdeel van het consumentenbeleid; 31. verzoekt om versterkte aandacht voor doelgroepen zoals vrouwen, jongeren, ouderen, etnische minderheden en met name allochtone vrouwen in de vormgeving van het beleid; Doelstelling 2 - "Doeltreffende handhaving van voorschriften inzake consumentenbescherming" 32. is ingenomen met de nadruk die de Commissie legt op doeltreffende handhaving van voorschriften inzake consumentenbescherming en spoort de Commissie ertoe aan zich te concentreren op een betere uniforme handhaving van de bestaande voorschriften alvorens nieuwe voorschriften voor te stellen, die tot grotere rechtsonzekerheid kunnen leiden als zij niet overal gelijkelijk worden toegepast; 33. wijst erop dat ongelijke handhaving van voorschriften inzake consumentenbescherming naar gelang van de lidstaat in kwestie tot aanzienlijke verstoring van de concurrentie in bepaalde sectoren kan leiden en verzoekt de Commissie een grondige analyse hiervan in haar actieprogramma op te nemen; 34. verzoekt de Commissie met klem op zo kort mogelijke termijn een voorstel in te dienen voor een wettelijk kader voor samenwerking tussen de lidstaten op het gebied van handhaving; 35. dringt aan op het opzetten van een heldere, doorzichtige structuur waarin rapportage over voortgang en handhaving van de consumentenwetgeving telkenjare wordt gerapporteerd; 36. is verheugd over het voorstel betreffende de ontwikkeling van uitgebreider informatiesystemen en gegevens, voortbouwend op RAPEX en EHLASS, voor het verzamelen en aanbieden van nauwkeurige en vergelijkbare informatie over diensten en producten en de effecten daarvan op de consument; benadrukt dat ervoor gezorgd moet worden dat het onderhoud van de informatiesystemen niet te gecompliceerd is; 37. onderschrijft de grote prioriteit die wordt toegekend aan het netwerk van Europese bureaus voor consumentenvoorlichting, verzoekt dat in elke lidstaat en elke kandidaat-lidstaat als prioritaire doelstelling een dergelijk bureau wordt geopend en zou graag zien dat grotere bekendheid wordt gegeven aan de diensten die deze bureaus de consument kunnen bieden; benadrukt dat er tevens voor gezorgd moet worden dat de voorlichtingsbureaus over voldoende financiële middelen beschikken; 38. beveelt aan dat de samenwerking tussen het netwerk van Europese bureaus voor consumentenvoorlichting en andere netwerken, zoals het EB-net en het FIN-NET, wordt verbeterd; 39. is verheugd dat alle kandidaat-lidstaten die in 2004 tot de EU zullen toetreden de onderdelen van het acquis communautaire betreffende consumentenbescherming hebben goedgekeurd en voor de uitvoering ervan geen overgangsperioden hebben gevraagd; verzoekt de Commissie daarnaast met klem de kandidaat-lidstaten alle mogelijke steun te verlenen om ervoor te zorgen dat het acquis nauwgezet en doeltreffend wordt gehandhaafd en dat toezicht wordt uitgeoefend op de geboekte vooruitgang; 40. wijst erop dat het consumentenbeleid in de toetredende lidstaten is achtergebleven en dat de mogelijkheden voor de consumenten om te functioneren als volwaardige marktpartij onvoldoende aandacht krijgen; 41. steunt het voornemen van de Commissie om samen met de kandidaat-lidstaten een speciaal opleidingsseminar te organiseren over handhaving van het consumentenbeleid, in het bijzonder wat algemene productveiligheid betreft; roept de Commissie op vergelijkbare initiatieven ook te ontwikkelen voor andere richtlijnen die aan consumentenbescherming gerelateerd zijn (bijv. die aangaande de economische en juridische belangen van de consument); 42. is verheugd over de voorstellen van de Commissie over de maatregelen en tijdschema's op het gebied van de alternatieve geschillenbeslechting zoals omschreven in Doelstelling 2 - doeltreffende handhaving van voorschriften inzake consumentenbescherming; 43. is van mening dat voor het afdwingen van de rechten van de consument rekening moet worden gehouden met het feit dat het procesrecht van lidstaat tot lidstaat verschilt. In ieder geval dient het buitengerechtelijk regelen van geschillen verder te worden bevorderd door een betere samenwerking tussen de consumentenorganisaties en de lidstaten; 44. acht het noodzakelijk dat in het kader van de wetgeving inzake consumentenbescherming ook aan concurrenten een in de rechtsorde erkende positie wordt toegekend; meent dat in rechtszaken over onoorbare afzetmethoden concurrenten zeker moeten kunnen zijn van hun recht van spreken en van doelmatige rechtsmiddelen; 45. verzoekt de Commissie het belang te onderkennen van de bescherming van de consument tegen de gevaren van passief roken, en dringt er bij de Commissie op aan een voorbeeld te stellen door rokers in de EU-instellingen beperkingen op te leggen en te bevorderen dat roken in openbare gelegenheden wordt verboden; 46. stelt voor dat effectbeoordelingen met betrekking tot voorgestelde wetgeving ook een beoordeling omvatten van de gevolgen voor de consument; 47. dringt erop aan dat landen die zich niet houden aan de EU-wetgeving betreffende consumentenbescherming sneller en grondiger worden gestraft; 48. is van mening dat de mechanismen van de interne markt doeltreffend functioneren, wanneer het beleid inzake bescherming van de consument is gebaseerd op communautaire wetgeving, waarvan de toepassing kan worden gecontroleerd door middel van zowel wetenschappelijke als analytische methoden die geen ruimte bieden voor fraude, misleiding van de consument en verstoring van de mededinging; Doelstelling 3 - "Een rol voor de consumentenorganisaties bij het EU-beleid" 49. beveelt aan dat in het kader van het Witboek over Europese governance van de Commissie (6) richtsnoeren worden ontwikkeld aan de hand waarvan een onderscheid kan worden gemaakt tussen bonafide consumentenorganisaties en organisaties die zeggen zich voor de belangen van de consument in te zetten, maar in werkelijkheid door het bedrijfsleven gefinancierd worden. Daartoe dienen basisvoorwaarden voor consumentenorganisaties te worden vastgesteld, inclusief waarborgen voor hun interne transparantie en democratisch gehalte; 50. is van mening dat ervoor moet worden gezorgd dat consumentenorganisaties en bedrijfswereld beter samenwerken door een georganiseerde dialoog op het niveau van de EU en de lidstaten tot stand te brengen; 51. is van mening dat in de strategie voor het consumentenbeleid terecht groot belang wordt gehecht aan de noodzaak van een meer alomvattende, stelselmatige en aanhoudende inzet met het oog op totstandbrenging van een aangepaste kennisbasis voor de consument als wezenlijk instrument voor beleidsmakers. Hierdoor wordt ervoor gezorgd dat consumentenorganisaties nauwer bij het wetgevingsproces worden betrokken; 52. herhaalt nog eens met klem zijn verzoek in zijn bovengenoemde resolutie van 4 mei 1999 om een systematische integratie en vertegenwoordiging van consumentenvertegenwoordigers bij het EU-beleid; 53. verzoekt de Commissie en de lidstaten de behartiging van consumentenbelangen bij de vaststelling van normen op Europees, nationaal en internationaal niveau te waarborgen en te verbeteren, en stelt wat betreft het internationale niveau voor dat maatregelen worden genomen om een systematische en rechtstreekse rol van de consument bij internationale normalisatie-instanties verder uit te breiden als aanvulling op de vertegenwoordiging van de consument in het kader van nationale delegaties die zijn gebonden door nationale "consensus"-standpunten die vaak door het bedrijfsleven worden bepaald; 54. dringt erop aan in het kader van de verdediging en bescherming van de consument in internationale organisaties en met name in de Wereldhandelsorganisatie, een voortdurende dialoog met de consumentenorganisaties tot stand te brengen teneinde de consument ook feitelijk te betrekken bij de internationale normalisatie; 55. spoort de Commissie aan door te gaan met het ontwikkelen van bestaande fora zoals het Consumentencomité, de jaarvergadering van consumentenorganisaties en de transatlantische consumentendialoog; 56. neemt met bezorgdheid kennis van de resultaten van het laatste scorebord van de interne markt, die aangeven dat in zijn totaliteit slechts 52% van de consumenten in de EU goed op de hoogte zijn van hun rechten krachtens de wetgeving voor de interne markt; verzoekt de Commissie en de lidstaten met klem deze rechten bij de consument onder de aandacht te brengen en de consument zo in staat te stellen beter van zijn rechten gebruik te maken; 57. vraagt de Commissie op grotere schaal dan nu het geval is gebruik te maken van EU&nbhy;voorlichtingsprogramma's om consumenten van hun rechten en plichten op de hoogte te brengen; wijst wat dit betreft met nadruk op het belang van de snelle tenuitvoerlegging van interactieve on line-voorlichtingsinstrumenten die voor iedereen gemakkelijk toegankelijk zijn; 58. stimuleert het gebruik van voorlichtingsprogramma's voor de consument in alle geëigende media, en beveelt aan dat elke campagne grondig wordt geëvalueerd teneinde te verzekeren dat de consument de informatie krijgt die hij vraagt, op het moment dat hij erom vraagt; 59. vraagt om extra aandacht voor de jeugd en voorlichtingscampagnes gericht op jongeren waarbij naast tabakspreventie ook drugsgebruik en excessief alcoholgebruik versterkte aandacht krijgen; 60. beklemtoont dat het personeel van consumentenorganisaties door de verantwoordelijke instanties in de lidstaten permanent moet worden bijgeschoold, bijvoorbeeld op het gebied van algemeen management, public relations en consumentenrecht; is van mening dat hierbij speciale aandacht dient uit te gaan naar consumentenorganisaties in lidstaten en kandidaat-lidstaten die van oudsher niet over een actieve en onafhankelijke consumentenvertegenwoordiging beschikken; 61. neemt nota van de bevindingen in het verslag betreffende de vooruitgang van de kandidaat-lidstaten 2002 van de Commissie ( COM(2002) 700 ), waaruit blijkt dat steun nodig is voor het ontwikkelen van consumentenorganisaties in een aantal landen, welke steun ook een financieel karakter moet hebben en deel uit moet maken van de begroting 2004, en waarin met klem wordt aangedrongen op maatregelen voor het integreren van de consumentenorganisaties van de kandidaat-lidstaten in het Consumentencomité van de EU, alsmede in alle opleidingscursussen voor EU-consumentenorganisaties; 62. vraagt versterkte aandacht en een specifiek programma gericht op consumenten en de opbouw van onafhankelijke organisaties in de toetredingslanden; 63. verzoekt de Commissie op zo kort mogelijke termijn een voorstel in te dienen voor een nieuw algemeen kader voor communautaire maatregelen ten behoeve van de consument; Nieuwe doelstelling 4 - "Integratie van doelstellingen op het gebied van consumentenbescherming op alle relevante EU-beleidsterreinen" 64. betreurt dat deze belangrijke horizontale doelstelling in de mededeling van de Commissie "Strategie voor het consumentenbeleid 2002-2006" niet echt in de verf wordt gezet en verzoekt de Commissie, gezien het belang van het consumentenbeleid voor het dagelijkse leven van alle EU-burgers, de integratie van consumentenbelangen in alle EU-beleidsterreinen op het hoogste politieke niveau tot een van haar belangrijkste doelstellingen te maken; 65. verzoekt dat in de Europese Conventie en de IGC daarna aandacht wordt besteed aan versterking van artikel 153 van het EG-Verdrag, en denkt daarbij in het bijzonder aan de integratie van het consumentenbeleid op alle EU-beleidsterreinen, onder speciale verwijzing naar de behoeften van kwetsbare consumenten; 66. wijst op de belangrijke rol die het consumentenbeschermingsbeleid en de consumentenorganisaties hebben te vervullen bij de uitwerking van dat beleid om ervoor te zorgen dat een aantal aspecten, waarden en uitgangspunten vorm krijgt; acht het van belang ervoor te zorgen dat meer, met name allochtone, vrouwen in deze consumentenorganisaties actief zijn met het oog op een evenwichtiger structuur van het consumentenbeleid; 67. spoort de Commissie met klem aan regelmatig verslag uit te brengen over de integratie van het consumentenbeleid in andere EU-beleidsterreinen en verzoekt haar dringend de interdienstengroep voor het consumentenbeleid te ontwikkelen tot een systematisch consultatie-instrument binnen de Commissie; 68. spreekt zijn teleurstelling uit over het besluit van de Raad om consumentenvraagstukken te integreren in het beleid inzake werkgelegenheid, sociale zaken en volksgezondheid, betreurt dat hierover geen enkel overleg heeft plaatsgevonden en maakt zich zorgen over de gevolgen hiervan, met name het feit dat consumentenoverwegingen bij de ontwikkeling van de interne markt ongetwijfeld een minder prominente rol zullen vervullen; o o o 69. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie en de parlementen van de lidstaten. Het Europees Parlement , – gezien het Groenboek van de Commissie ( COM(2001) 531 – C5&nbhy;0295/2002), – gezien de mededeling over de follow-up ( COM(2002) 289 ), – gezien het advies van 20 en 21 maart 2002 van het Economisch en Sociaal Comité over het Groenboek (CES 344/2002) (1) , – gelet op de artikelen 95 en 153 van het EG-Verdrag, – gezien het Verdrag van Rome van 1980 over het verbintenissenrecht bij contractuele overeenkomsten, – gelet op artikel 47, lid 1 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbeleid (A5&nbhy;0423/2002), A. overwegende dat de tekortkomingen van het Europees consumentenrecht, die vooral te wijten zijn aan de versnippering van de nationale en Europese regelgeving, hinderlijk zijn voor de instelling van een echte binnenmarkt voor de consumenten, omdat ze geen vertrouwen hebben in de rechtszekerheid van grensoverschrijdende handelstransacties, B. overwegende dat eerlijke handelspraktijken ten goede komen aan de bescherming van zowel consumenten als concurrenten, met name waar het de belangen van de kleine en middelgrote ondernemingen betreft, C. overwegende dat het van belang is om de bevragings- en onderzoekswerkzaamheden voor meer inzicht in de houding van bedrijven en consumenten tegenover het grensoverschrijdend handelsverkeer voort te zetten en de hinderpalen voor de uitbouw van de interne markt vaster te omlijnen, D. overwegende dat er een hoog niveau aan bescherming van de consument bereikt moet worden als onmisbare voorwaarde om het klimaat van vertrouwen tot stand te brengen dat voor degelijke werking van de interne markt noodzakelijk is, E. gezien het belang van een eenvoudig, homogeen, betrouwbaar en doelmatig juridisch raamwerk voor de consument, waarvan de geldigheid afhankelijk is van de aard van de handelsverrichting, F. overwegende dat de kwetsbaarste consumenten, met inbegrip van ouderen, kinderen en personen met een handicap, bijzondere bescherming nodig hebben, G. overwegende dat de mogelijkheden van de consumenten om hun rechten uit te oefenen onder meer afhangen van de kwaliteit, de volledigheid en de betrouwbaarheid van de informatie die ze krijgen en dat deze informatie moet worden verstrekt in een taal die elke individuele consument kent, H. overwegende dat de producenten desgewenst alle beweringen over hun producten of diensten moeten kunnen staven, I. overwegende dat het bedrijfsleven en de consumenten moeten samenwerken om evenwichtige en goed afgestelde regels te kunnen opstellen, J. niettemin overwegende dat het aan de overheid is om de juiste omvang van de bescherming van de consumenten vast te stellen en de uitvoering ervan te verzekeren, K. overwegende dat de functie van de consumentenorganisaties uitgebreid moet worden zodat de vertegenwoordiging van hun collectieve belangen beter verzekerd is, vooral bij de regelgeving en in de rechtsvorderingen die de uitoefening van het consumentenrecht met zich meebrengt, L. overwegende dat de consument gemakkelijker gebruik moet kunnen maken van alternatieve mogelijkheden om geschillen te beslechten, die laagdrempelig zijn, rechtvaardig en snel verlopen en tegen lage kosten beschikbaar zijn, maar zonder afbreuk te doen aan zijn recht om zich ongehinderd op de rechtspraak te beroepen, M. gezien de problemen als gevolg van het gebrek aan coördinatie tussen de autoriteiten van de lidstaten die belast zijn met de uitvoering van het consumentenrecht, N. overwegende dat rechtsvergelijkend onderzoek moet worden gedaan naar de in de lidstaten bestaande rechtssituatie inzake eerlijkheid in de handel, om na te gaan in hoeverre er thans reeds algemeen gedeelde verworvenheden op dit gebied bestaan, 1. meent dat er bij voorrang gemeenschappelijke algemene regels aangenomen moeten worden die voor een hoog beschermingsniveau van de consument kunnen zorgen; 2. steunt de nagestreefde harmonisatie van de wetgeving inzake handelspraktijken, die op samenhangende wijze moet worden aangepakt door eerst een algemeen kader te bepalen en pas daarna, indien noodzakelijk, verticale wetgeving te formuleren over specifieke praktijken zoals verkoopbevordering; 3. herinnert eraan dat harmonisering niet mag uitlopen op minder bescherming van de consument dan degene die door bepaalde vormen van nationale regelgeving bereikt is; 4. wijst er met nadruk op dat de toepassing van de beginselen onderlinge erkenning en controle door het land van herkomst uitsluitend in overweging kunnen worden genomen indien een voldoende omvangrijke harmonisatie tot stand wordt gebracht op een hoog niveau van consumentenbescherming; 5. wijst erop dat harmonisering geen verlaging van het niveau van bescherming tegen oneerlijke handelspraktijken dat in de wetgeving van sommige lidstaten is bereikt, tot gevolg mag hebben, 6. verklaart zich voorstander van een algemene bepaling van goede trouw tegenover de consument in de kaderrichtlijn en is voorstander van het denkbeeld dat in de richtlijn voornamelijk praktijken moeten worden aangepakt die de consument schade toebrengen; de consument mag niet worden misleid omtrent de inhoud of functie van een product of dienst; aan een product of dienst mogen daarom alleen eigenschappen, werking of achtergrond worden toegeschreven die ook kunnen worden bewezen; 7. meent dat de algemene bepaling van goede trouw moet uitgaan van duidelijk omschreven en objectieve criteria om te voorkomen dat ze verschillend geïnterpreteerd wordt naar gelang van de wetgeving en jurisprudentie van de lidstaten en stelt voor oneerlijke handelspraktijken overeenkomstig het bepaalde in Richtlijn 93/13/EEG betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten (2) te omschrijven als tegengesteld aan de eisen van "goede trouw"; 8. onderlijnt dat de consument in staat moet worden gesteld een gefundeerde keuze te maken; wijst er derhalve op dat onder de criteria van goede trouw moet voorkomen de verplichting om de consument te allen tijde vooraf in een taal die hij kent en op een wijze die voor eenieder, ook voor personen met een handicap, toegankelijk is informatie te verschaffen die van wezenlijk belang is voor de gezondheid en de economische veiligheid van de consumenten en die op zijn minst moet bevatten: 9. acht het van belang om over een enkel geheel van geharmoniseerde algemene regels te beschikken, dat er in de kaderrichtlijn een aantal bepalingen van de bestaande richtlijnen overgenomen worden, zoals bijvoorbeeld die over misleidende reclame; 10. acht het van het grootste belang dat als oneerlijk aangemerkt wordt elk gedrag in handelsrelaties dat gebruik probeert te maken van elke vorm, voorbijgaand of blijvend, van lichamelijke of geestelijke kwetsbaarheid als gevolg van bijvoorbeeld leeftijd, ziekte, geestelijke gesteldheid of laag opleidingspeil van de consument of consumentengroep; 11. meent dat eveneens als oneerlijk aangemerkt moet worden, onverminderd de speciale bepalingen voor kwetsbare consumenten, elke vorm van gedrag in handelsrelaties dat gelijk te stellen is met fysieke of morele dwang, en meer in het bijzonder onophoudelijk aandringen of intimidatie, bedreigingen of gebruik van geweld en belemmerend gedrag (b.v. de praktijk het voor de consument moeilijk te maken te wisselen van dienstverlener); 12. stelt voor dat de kaderrichtlijn vergezeld gaat van een - niet beperkende - zwarte lijst van praktijken die als strijdig met de belangen van de consument te beschouwen zijn; deze dient regelmatig te worden bijgewerkt met steun van consumentengroeperingen op het juiste niveau in de lidstaten; 13. geeft in overweging in de kaderrichtlijn de beginselen op te sommen die gelden in geval van een gerechtelijke procedure, met name inzake de territoriale bevoegdheid en het toepasbaar recht wanneer de van oneerlijke handelspraktijken betichte onderneming haar hoofdkantoor heeft in een andere lidstaat dan die waar de vermeende benadeelde consument gevestigd is; 14. stelt voor om naast een algemene bepaling nog andere concrete en individuele voorbeelden van oneerlijke handelspraktijken in de kaderrichtlijn op te nemen; 15. verklaart zich voorstander van voortzetting van het denkwerk over nieuwe vormen van regulering, meer in het bijzonder gezamenlijke en zelfreglementering, samen met de lidstaten en de belanghebbende partijen; spreekt, wanneer voor zulke nieuwe vormen wordt gekozen als aanvulling op wetgevingsmaatregelen, zijn voorkeur uit voor gezamenlijke reglementering, omdat het Europees Parlement en de Raad dan kunnen worden betrokken bij de vaststelling van de doelstellingen, en zou worden gezorgd voor open en transparante procedures met raadpleging van bedrijfsleven en consumenten; 16. dringt erop aan dat men zich moet vergewissen van de representativiteit van de partijen die betrokken zijn bij de regelgevende benadering; 17. meent dat gezamenlijke en zelfreglementering in vergelijking met de regels van de Gemeenschap vervolledigend van aard moeten blijven en dat hun doelstelling beperkt moet blijven tot het opstellen van aanvullende bepalingen die beter aansluiten bij de belangen van de consumenten in bepaalde deelsectoren; 18. beveelt aan om gedragscodes op Europees niveau op te stellen; 19. is van mening dat de voorstellen voor sturing van gedragscodes op EU-niveau ontoereikend zijn; 20. stelt, om de rechtszekerheid in de handelsrelaties tussen het bedrijfsleven en de consumenten te waarborgen, dat het niet nakomen van een verplichting die vrijwillig aangegaan is door facultatieve onderschrijving van een gedragscode die naar behoren bekrachtigd is door de Europese autoriteiten, als oneerlijke praktijk in de zin van de kaderrichtlijn te beschouwen is; 21. meent, in het belang van de noodzakelijke rechtszekerheid, dat het niet raadzaam is om aan te dringen op uitvoering van gewone aanbevelingen zonder bindend karakter; 22. verzoekt de Commissie de ervaringen die zijn opgedaan met informele samenwerking, onder meer in de Noordse landen, alsmede binnen de OESO, te evalueren en een juridisch raamwerk op te richten voor de samenwerking tussen de instanties die belast zijn met de uitvoering van de reglementering van de handelspraktijken en doelmatig toezicht in te voeren; verzoekt de Commissie de elementen nader uit te werken die een kaderrichtlijn dient te bevatten en de inhoud te bespreken met de lidstaten en de desbetreffende consumentenorganisaties en productschappen; 23. vraagt de Commissie om de raadpleging van de lidstaten die ze aangevat heeft, voort te zetten en er de belanghebbende partijen bij te betrekken; 24. verzoekt de Commissie voor te stellen uiterlijk medio 2004 kaders in te voeren voor samenwerking op het gebied van handhaving; 25. stelt voor om gegevensbanken op te richten om de uitwisseling van informatie tussen de lidstaten gemakkelijker te maken; 26. stelt voor om een geharmoniseerd alarmsysteem op te zetten zodat de lidstaten gecoördineerd kunnen optreden om de regels van de Gemeenschap te handhaven; 27. geeft de Commissie in overweging voort te bouwen op de huidige aanpak door regelmatig bijeenkomsten te organiseren met de instanties van de lidstaten om te bezien hoe algemene en specifieke richtlijnen in de praktijk functioneren; 28. vraagt de Commissie om spoedig een ontwerpkaderrichtlijn voor te leggen, rekening houdend met het advies van de experts van de lidstaten en de belanghebbende partijen; 29. beveelt aan dat de Commissie regelmatige bijeenkomsten organiseert waarin de lidstaten optimale werkmethoden uitwisselen en aldus te waarborgen dat de EU-wetgeving inzake consumentenbescherming daadwerkelijk en consequent wordt omgezet; 30. verzoekt de Commissie een gemakkelijk leesbare consumentengids te publiceren en te verspreiden om de consumenten op de hoogte te stellen van hun rechten; 31. verzoekt de Commissie ervoor te zorgen dat initiatieven voor follow-up van het groenboek zo veel mogelijk tegelijk met het voorstel voor een verordening inzake verkoopbevorderende maatregelen worden besproken; 32. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie, alsmede aan de parlementen van de lidstaten. Het Europees parlement, – gezien het Groenboek van de Commissie ( COM(2001) 531 ), – gezien de mededeling van de Commissie over de follow-up van het Groenboek over de consumentenbescherming in de Europese Unie ( COM(2002) 289 ), – gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité over het Groenboek (1) , – gezien de ontwerpresolutie ingediend door Salvador Garriga Polledo over een Europese Arbitragerechtbank voor consumptie ( B5-0108/2002 ), – gelet op de artikelen 95 en 153 van het EG-verdrag, – gelet op artikel 47, lid 1 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie juridische zaken en interne markt ( A5-0054/2003 ), A. overwegende dat na tien jaar de interne markt functioneert, maar de regelgeving nog niet op alle gebieden voltooid is, B. overwegende dat de interne markt een economisch succes is maar dat de consument er nog niet ten volle gebruik van maakt, C. overwegende dat het aantal grensoverschrijdende juridische relaties verder zal toenemen onder meer ten gevolge van de stroomversnelling in de elektronische communicatie, de komst van de eurobiljetten en -munten en de uitbreiding van de EU, D. overwegende dat het EG-Verdrag een hoog niveau van consumentenbescherming nastreeft, E. overwegende dat er geen tegenstrijdigheid bestaat tussen de voltooiing van de interne markt en de realisatie van een hoog niveau van consumentenbescherming, F. overwegende dat het nastreven van deze beide objectieven kan en moet gebeuren op een zodanige manier dat ze elkaar effectief ondersteunen, G. overwegende dat, behoudens wat de maatregelen ter ondersteuning, ter aanvulling of ter controle van het beleid van de lidstaten betreft, de basis voor het wetgevend optreden ter bescherming van de consument op het niveau van de Gemeenschap gebaseerd is op de regels van de interne markt, H. overwegende dat de voltooiing van de interne markt er onder meer in bestaat de juridische hinderpalen voor het vrij verkeer weg te nemen, en dit zowel voor het bedrijfsleven als voor het dagelijkse leven van de burger-consument, I. overwegende dat ingrijpen door de EU, overeenkomstig het subsidiariteitsbeginsel, alleen bij significante belemmeringen voor grensoverschrijdende juridische relaties gerechtvaardigd is, J. overwegende dat de Europese en de nationale wetgeving en de samenhang ervan de consument vertrouwen moeten bieden in de juridische status en de rechtszekerheid van de grensoverschrijdende transacties, K. overwegende dat de consument moet kunnen vertrouwen op efficiënte en betaalbare mogelijkheden van geschillenbeslechting m.b.t. grensoverschrijdende transacties, L. overwegende dat de consumentenbescherming en de bevordering van eerlijke handelspraktijken tussen concurrenten dikwijls twee zijden van dezelfde juridische medaille zijn, M. overwegende dat er bij vele kleine en middelgrote ondernemingen terughoudendheid heerst om grensoverschrijdend actief te zijn om dezelfde redenen die het consumentenvertrouwen afremmen, N. overwegende dat de communautaire wetgeving duidelijk, eenvoudig en doeltreffend moet zijn, rechtszekerheid moet bieden, bij voorkeur van een hoge wetgevingstechnische kwaliteit is, bestand moet zijn tegen de uitdagingen van een snel veranderende markt en eenvoudig in de rechtsstelsels van de lidstaten moet kunnen worden ingepast, omdat ze anders door de consument als een vreemd element wordt beschouwd, hetgeen afbreuk zou doen aan de acceptatie van het Gemeenschapsrecht, O. overwegende dat er naast de juridische hinderpalen andere belemmeringen zijn die de consument ervan weerhouden grensoverschrijdend aankopen te doen, waaronder de taalbarrière, de geografische afstand, de verschillen in consumptiecultuur en de reistijd; in de wetenschap dat deze de natuurlijke grenzen van de marktintegratie vormen, die de Europese regelgeving niet kan en wil veranderen en dat het wenselijk is vooraleer wetgevend op te treden, de werkelijke hinderpalen te identificeren en hun impact op het grensoverschrijdend verkeer te kwantificeren, 1. verwelkomt het Groenboek, dat alle betrokkenen tot reflectie en advies uitnodigt over de toekomstige ontwikkeling van de consumentenbescherming op het vlak van de handelspraktijken en met name over de mogelijkheden om het functioneren van de interne markt van bedrijven en consumenten (de zgn. BtoC-relaties) te verbeteren; 2. is ervan overtuigd dat het aangewezen is de werkingssfeer van de instrumenten die de Commissie overweegt te gebruiken en de impacttoets van de voorgenomen maatregelen niet te beperken tot de zgn. BtoC-relaties, temeer daar het uiteenhalen van BtoC en BtoB niet vanzelfsprekend is en wellicht niet verenigbaar is met de doelstellingen van eenvoudige, coherente wetgeving en van rechtszekerheid; 3. is van mening dat de ontwikkeling van een uniform juridisch kader voor het volledige scala aan economische transacties binnen de interne markt alsmede de totstandbrenging van vertrouwen van de consument van essentieel belang zijn voor de verwezenlijking van e-Europa, in het bijzonder wat grensoverschrijdende transacties betreft; 4. stelt vast dat op communautair niveau heel wat gerealiseerd is op het vlak van de consumentenbescherming, maar dat het totale op de interne markt van toepassing zijnde wettenarsenaal niet tot een volledige gelijkschakeling van wetten moet leiden, maar tot minimumnormen om het vertrouwen van de consument te genieten; 5. wijst erop dat eventuele voorstellen voor wetgevende maatregelen die voortvloeien uit het debat over het Groenboek, effectief moeten leiden tot meer eenvoudige, meer begrijpelijke, doeltreffende en beter afdwingbare wetgeving; 6. aanvaardt de stelling dat maximale harmonisatie een doeltreffend middel kan zijn om de fragmentatie van de op de interne markt geldende wetgeving inzake handelspraktijken en consumentenbescherming weg te werken en zo de interne markt vlotter te laten functioneren om het vertrouwen van de consument te bevorderen; dringt er bij de Commissie op aan dat bij het wijzigen van bestaande wetgeving of het ontwerpen van nieuwe wetgeving elke maatregel voor minimale of maximale harmonisatie afzonderlijk op geschiktheid wordt beoordeeld; 7. onderstreept dat de maximale harmonisatie gericht moet zijn op een hoog niveau van consumentenbescherming, hetgeen een van de doelstellingen van het Verdrag is en een voorwaarde om het consumentenvertrouwen te bevorderen; 8. is ervan overtuigd dat de beginselen van de wederzijdse erkenning en het recht van het land van oorsprong pas tot eenieders tevredenheid voluit toegepast kunnen worden, wanneer een voldoende harmonisatiegraad en een hoog beschermingsniveau gerealiseerd zijn; 9. is voorstander van het uitwerken van een coherent juridisch kader en spreekt, op basis van de gegevens waarover het momenteel beschikt en onder de hierna genoemde voorwaarden, zijn voorkeur uit voor de zgn. "gemengde aanpak", boven de voortzetting van de reeks van dikwijls los van elkaar staande specifieke richtlijnen; 10. ziet in dat de eventuele kaderrichtlijn alleszins aangevuld dient te worden met specifieke richtlijnen of verordeningen, met een zeer nauwkeurige beschrijving van de relatie tussen de kaderrichtlijn en de specifieke richtlijnen of verordeningen; 11. is van mening dat de relatie tussen de kaderrichtlijn en het overeenkomstenrecht moet worden gepreciseerd; 12. is de mening toegedaan dat de doelstelling van coherentie, vereenvoudiging en begrijpelijkheid veronderstelt dat behandeling van de wijzigingen aan de bestaande specifieke richtlijnen tezelfdertijd plaatsvindt als de behandeling van een voorstel voor een kaderrichtlijn, zodat de wetgever zich een volledig beeld kan vormen en zich ervan kan vergewissen dat het wetgevingspakket de interne markt daadwerkelijk vereenvoudigt en ze niet nog complexer maakt; 13. sluit niet uit dat het wenselijk kan blijken een algemeen beding in de kaderrichtlijn op te nemen dat gebaseerd is op het beginsel van een verbod van oneerlijke handelspraktijken, maar beklemtoont de noodzaak van een duidelijke definitie van oneerlijke praktijken op basis van deskundig onderzoek; vindt het verder erg belangrijk dat de toepassing van een dergelijke kaderrichtlijn leidt tot eenvoudigere, meer gestroomlijnde en betere wetgeving resulterend in rechtszekerheid voor zowel de consument als het bedrijfsleven; 14. suggereert om, ter voorkoming van interpretatieproblemen, aan de kaderrichtlijn een zwarte, niet-uitputtende lijst toe te voegen met praktijken die de belangen van de consument schaden; 15. gaat ervan uit dat een kaderrichtlijn de definities van de basistermen van het consumentenrecht bevat; 16. deelt de idee van de Commissie om in de kaderrichtlijn een uniforme wettelijke basis te creëren waarin Europese gedragscodes verankerd worden; 17. acht het omwille van de rechtszekerheid en de democratische legitimiteit noodzakelijk dat bij het gebruik van Europese gedragscodes inzake consumentenbescherming de volgende voorwaarden in acht genomen worden: 18. stelt zich ten gronde juridische vragen en vraagt derhalve verder deskundig onderzoek naar het door de Commissie gesuggereerde goedkeuringsmechanisme dat zou leiden tot een weerlegbaar vermoeden van wettigheid van gedragscodes, omdat: 19. is voorstander van het uitwerken van regels voor een betere handhaving van het communautair recht in grensoverschrijdende relaties en gaat ermee akkoord dat een interne markt een gecoördineerd markttoezicht vraagt; 20. steunt derhalve de idee van een intergouvernementele samenwerking van nationale handhavingsinstanties, die de wederzijdse informatie en wederzijdse bijstand in concrete dossiers ten goede kan komen; 21. verzoekt de Commissie precieze informatie te geven over de aard van de geconstateerde obstakels, de invloed ervan op grensoverschrijdende aankopen te kwantificeren en, op deze basis, de consultatie met alle betrokkenen voort te zetten zowel van de zijde van de productie en de distributie als met de vertegenwoordigers van het MKB en de consumentenorganisaties; 22. herhaalt zijn verzoek om een samenhangende aanpak en gelijktijdige behandeling van de kaderrichtlijn consumentenbescherming en de verordening betreffende de verkoopspromoties, die perfect op elkaar moeten aansluiten; 23. verzoekt de Commissie werk te maken van haar voornemen om een beroep te doen op deskundigen voor voorbereidend studiewerk en de diepgaande impactstudie te houden zoals voorzien in haar werkprogramma 2002-2003 en dit alvorens wetgevingsvoorstellen te lanceren; 24. dringt er bij de Commissie op aan een uitgebreide impactstudie uit te voeren naar de geschiktheid van maximale harmonisatie en, zolang deze studie niet beschikbaar is, voor elk voorstel afzonderlijk aan te geven waarom voor een bepaalde optie is gekozen; 25. dringt bij de Commissie aan op een breed opgezette en gerichte raadpleging, teneinde te zorgen voor een zo goed mogelijke input van de betrokken partijen; 26. neemt zich voor een definitief oordeel uit te spreken wanneer de noodzakelijke bijkomende informatie beschikbaar is en concrete voorstellen beschikbaar zijn; 27. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie, alsmede aan de parlementen van de lidstaten en de kandidaat-lidstaten. Het Europees Parlement , – onder verwijzing naar zijn eerdere resoluties over Cambodja, – onder verwijzing naar de Samenwerkingsovereenkomst tussen de EG en Cambodja (1) die op 1 november 1999 in werking is getreden, – onder verwijzing naar de mededeling van de Commissie over verkiezingsondersteuning en verkiezingswaarneming door de EU ( COM(2000) 191 ), – onder verwijzing naar het strategisch document EG-Cambodja 2000-2003, – onder verwijzing naar de verklaring van 1 maart 2002 die het Voorzitterschap namens de Europese Unie over de algemene verkiezingen in Cambodja heeft afgelegd, – gezien de opmerkingen van de delegatie van leden van het Europees Parlement na hun bezoek aan Cambodja van 11 tot 14 september 2002, – gezien het verslag van de speciaal vertegenwoordiger van de secretaris-generaal van de Verenigde Naties voor mensenrechten in Cambodja, A. overwegende dat op 27 juli 2003 algemene verkiezingen zullen worden gehouden, hetgeen opnieuw een belangrijke stap is in het democratiseringsproces van het land, B. bezorgd door het geweld tegen politieke activisten, met name van de oppositie, C. overwegende dat de belangrijkste oppositiepartij zich heeft beklaagd over de ondoorzichtige kiezersregistratie en heeft verklaard bang te zijn voor intimidatie, D. vaststellend dat de cijfers van het nationale kiescomité, waaruit blijkt dat meer dan 90% van de Cambodjaanse kiezers zich voor de algemene verkiezingen hebben laten registreren, door de oppositie worden aangevochten omdat ze zwaar overdreven zouden zijn, E. bezorgd over het besluit van de regering van januari 2003 om christelijke groeperingen te verbieden religieuze propaganda in het openbaar uit te dragen en vaststellend dat boeddhistische monniken problemen hebben om zich te laten registreren, F. overwegende dat de Cambodjaanse regering heeft besloten de grenzen met Thailand te sluiten, G. overwegende dat de verwoesting van de ambassade van Thailand en van Thaise bedrijven in Phnom Penh op 29 januari 2003 de aandacht hebben gevestigd op de onzekere veiligheidssituatie en op een klimaat van doelgerichte vreemdelingenhaat, H. overwegende dat de regering heeft geprobeerd deze gebeurtenissen te gebruiken tegen de oppositieleider Sam Rainsy, I. bezorgd door het gebrek aan politieke wil van de regering om een eind te maken aan kinderprostitutie in het land, aan de mensenhandel naar, in, en uit Cambodja, met het doel hen dwangarbeid te laten verrichten, zoals prostitutie en bedelen en aan adoptie, hetgeen nog altijd een groot probleem is, J. ernstig bezorgd wegens het feit dat personen, voornamelijk uit Europa, die kinderen seksueel misbruiken, ongestraft zijn gebleven, K. overwegende dat Cambodjaanse autoriteiten nog altijd een elementaire bescherming onthouden aan vele leden van de Montagnard-minderheid in de centrale hooglanden van Vietnam, die hun toevlucht hebben gezocht in Cambodja en dat zij samenspannen met de Vietnamezen om hen te laten terugkeren waarna zij waarschijnlijk vervolgd zullen worden, L. overwegende dat Cambodja het Verdrag inzake het Internationaal Strafhof heeft geratificeerd, M. overwegende dat voorvechters van de mensenrechten, journalisten van de oppositie en onafhankelijke media steeds vaker het slachtoffer zijn geworden van intimidatie, arrestaties en moord, en dat de verantwoordelijken nooit voor de rechter zijn gedaagd, N. overwegende dat de elektronische media nog steeds worden gecontroleerd door personen en ondernemingen die banden onderhouden met de Cambodjaanse volkspartij van eerste minister Hun Sen, O. erop wijzend dat Cambodja de grootste ontvanger van ontwikkelingshulp per hoofd van de bevolking is, 1. veroordeelt de geweldpleging en de intimidatie tijdens de periode voor de verkiezingen en doet een beroep op de regering van Cambodja onmiddellijk maatregelen te nemen tegen de wijdverbreide straffeloosheid, onder andere door ervoor te zorgen dat een onderzoek wordt gestart naar geloofwaardige gevallen van politiek geweld; 2. dringt er bij de regering van Cambodja op aan vrije en eerlijke verkiezingen zonder intimidatie en pesterij te waarborgen; 3. verlangt dat alle partijen ruim voor het begin van de verkiezingen de echtheid van de kieslijsten kunnen controleren; 4. verlangt van de Cambodjaanse regering dat zij zorgt dat de verkiezingscampagne en de verkiezingen vreedzaam verlopen; 5. verzoekt de Commissie, via haar twee vertegenwoordigers in de regio, duidelijk te maken dat de levens van de oppositieleiders moeten worden gewaarborgd, zodat de verkiezingen kunnen worden beschouwd als vrij, eerlijk en democratisch en dat anders de samenwerkingsovereenkomst met de EU ongeldig zal worden verklaard; 6. verzoekt de Commissie en de Raad een waarnemersmissie van de EU uit te zenden om toe te zien op de algemene verkiezingen en verlangt dat deze groot genoeg is, en zich vroeg genoeg ter plaatse kan vervoegen, om erop toe te zien dat de verkiezingen volgens de regels verlopen; 7. verzoekt de regering van Cambodja de vrijheid van meningsuiting en de vrijheid van godsdienst te eerbiedigen en haar besluit terug te draaien om christelijke groepen te verbieden in het openbaar zendingswerk te verrichten; 8. verlangt dat alle politieke geledingen die kandidaten leveren volledige vrijheid van politieke meningsuiting genieten en een gelijke toegang hebben tot de media, met name de staatsmedia; 9. veroordeelt het eenzijdige en onverwachte besluit van de regering van Phnom Penh om alle grensovergangen met Thailand te sluiten en betreurt het feit dat de grenssluiting invloed zal hebben op de leefomstandigheden van tienduizenden arme Cambodjaanse burgers; 10. verzoekt alle verantwoordelijke leiders met klem aan te dringen op terugdraaiing van dit besluit en serieuze onderhandelingen aan te gaan met de regering om de betrekkingen tussen de beide landen zo spoedig mogelijk te normaliseren; 11. verzoekt de Cambodjaanse autoriteiten alles in het werk te stellen om een eind te maken aan het misbruik van kinderen en aan kinderprostitutie, en de verantwoordelijkheden voor de rechter te dagen; 12. verzoekt de regering van Cambodja volledig met de Hoge Commissaris voor Vluchtelingenzaken van de VN samen te werken bij de bescherming van de Montagnard-minderheid; 13. verzoekt om een actieve betrokkenheid van de vertegenwoordigers van de EU in Phnom Penh om de mensen- en burgerrechten in Cambodja te verbeteren en EU-bijstand daarvan afhankelijk te stellen; 14. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de regeringen van de ASEAN-lidstaten en de regering en het parlement van Cambodja. Het Europees Parlement , – onder verwijzing naar zijn vorige resolutie over Birma, met name zijn resolutie van 11 april 2002 (1) , – gelet op het gemeenschappelijk standpunt 96/635/GBVB (2) van 28 oktober 1996 betreffende Birma/Myanmar en het gemeenschappelijk standpunt 2002/831/GBVB (3) tot verlenging ervan van 21 oktober 2002, alsmede Verklaring 6474/03 van de Europese Unie d.d. 18 februari 2003, – gelet op Verordening (EG) nr. 552/97 (4) van de Raad van 24 maart 1997 houdende tijdelijke intrekking van de voordelen van het aan de Unie van Myanmar toegekende stelsel van algemene tariefpreferenties, – gelet op Verordening (EG) nr. 1081/2000 van de Raad van 22 mei 2000 betreffende een verbod op de verkoop en de levering aan en de uitvoer naar Birma/Myanmar van uitrusting die voor binnenlandse repressie of terrorisme kan worden gebruikt, en betreffende het bevriezen van de middelen van bepaalde personen die in dat land belangrijke regeringsposten bekleden (5) , – gezien het verslag van de trojka van de EU na haar bezoek aan Birma van 8 tot en met 10 september 2002, A. overwegende dat Aung San Suu Kyi, die in oktober 2000 onderhandelingen met de regerende Staatsraad voor vrede en ontwikkeling (SPDC) is begonnen om een oplossing te vinden voor de politieke problemen van het land, in mei 2002 van haar huisarrest is ontslagen, maar steeds meer door de Birmese autoriteiten wordt getreiterd en geïntimideerd, evenals de personen die haar wensen te bezoeken of te spreken,, B. overwegende dat er in diverse Birmese gevangenissen nog meer dan 1200 politieke gevangenen zitten, die blootstaan aan diverse vormen van mishandeling en foltering, en die niet genoeg voedsel en medische verzorging krijgen, C. overwegende dat de recente arrestaties in het land duidelijk zijn ingegeven door politieke motieven, met name de arrestatie van de algemeen secretaris van de Liga voor Democratie van de Shan en een aantal leden van de Nationale Liga voor Democratie (NLD), de partij van Aung San Suu Kyi, D. overwegende dat de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties in november 2002 bij de SPDC erop heeft aangedrongen ervoor te zorgen dat de contacten met Aung San Suu Kyi en andere leiders van de Nationale Liga voor Democratie onverwijld uitgroeien tot een daadwerkelijke en gestructureerde dialoog over democratisering en nationale verzoening, en dat zij de voortdurende schendingen van de mensenrechten, met name die welke gericht zijn tegen leden van etnische en religieuze minderheden en vrouwen in Birma, alsmede het onthouden van de vrijheid van godsdienst heeft betreurd, E. overwegende dat de IAO in oktober 2002 een verbindingskantoor in Rangoon heeft kunnen openen, F. overwegende dat niets is gebeurd sinds de SPDC in juli 2002 aan Tan Sri Razali Ismail, speciaal gezant van de VN, heeft medegedeeld dat onderhandelingen met Aung San Suu Kyi snel zouden beginnen, G. overwegende dat het Birmese leger nog steeds grove schendingen van de mensenrechten begaat tegen de etnische burgerbevolking, zoals de Arakan, Chin, Kachin, Karen, Karenni, Shan en Mon, waartoe mishandeling, verkrachting, vernietiging van voedselvoorraden, gedwongen verhuizingen, dwangarbeid, foltering, buitengerechtelijke en standrechtelijke executies en verdwijningen behoren, H. overwegende dat leiders van etnische groepen, die in september 2002 in Kopenhagen bijeen zijn gekomen, andermaal hebben aangeboden een staakt-het-vuren in het gehele land af te kondigen, en met de NLD en de SPDC te onderhandelen over een vreedzame politieke regeling via een "tripartiete dialoog", die is gebaseerd op de beginselen van de Panglong-overeenkomst van 1947 - gelijkheid, vrijwillige participatie en democratie, I. overwegende dat de EU op 28 januari 2003 de adjunct-minister van Buitenlandse Zaken van de SPDC Khin Maung Win heeft uitgenodigd om de EU-ASEAN-ministervergadering in Brussel bij te wonen, J. overwegende dat de Thaise minister-president Thaksin Shinawatra op 11 februari 2003 na een bezoek aan Rangoon bekend heeft gemaakt dat opperbevelhebber Than Shwe met het aanbod van Thailand heeft ingestemd om te trachten de etnische groepen die tegen de regering strijden, te overtuigen aan de onderhandelingstafel plaats te nemen, K. overwegende dat het voorzitterschap van de Europese Unie op 18 februari 2003 heeft medegedeeld dat repressie, politieke arrestaties en detentie in Birma zijn toegenomen ondanks de aanwezigheid van de IAO, de pogingen van de speciale gezant van de VN om de weg voor een dialoog te effenen en het bezoek van Amnesty International, L. overwegende dat Birma thans wordt geconfronteerd met een crisis in het bankwezen ten gevolge van ondoorzichtige bankpraktijken en vriendjeskapitalisme, en overwegende dat de Europese investeringen in Birma aanzienlijk zijn, vooral in de olie- en gasindustrie, M. overwegende dat de meeste nieuwe buitenlandse investeringen in Birma via door het leger gesteunde bedrijven gebeuren en dat de Internationale Federatie van vakbonden van fabrieksarbeiders en arbeiders in de chemische industrie, de energiebedrijven en de mijnbouw de olie- en gasbedrijven heeft opgeroepen om hun investeringen in Birma stop te zetten zolang er gebruik wordt gemaakt van dwangarbeid, N. overwegende dat het Internationaal Verbond van vrije vakverenigingen (IVVV) heeft opgeroepen tot economische sancties tegen Birma en een lijst van bedrijven heeft gepubliceerd die in Birma investeren, O. overwegende dat het UNHCR, dat verantwoordelijk is voor de bescherming en ondersteuning van Rohingya-moslimvluchtelingen in Bangladesh, heeft besloten om zijn activiteiten in Bangladesh vanaf juni 2003 geleidelijk stop te zetten en uiteindelijk zijn bureau aldaar te sluiten, P. andermaal zijn veroordeling uitsprekend over het feit dat de uitslag van de verkiezingen van mei 1990 niet is gerespecteerd en dat het militaire bewind is gehandhaafd, en betreurende dat het in 1998 ter vertegenwoordiging van het Volksparlement opgerichte Comité, dat het in 1990 gekozen parlement vertegenwoordigt, nog steeds geen toestemming heeft gekregen om bijeen te komen, 1. dringt er bij de SPDC op aan de dialoog met Aung San Suu Kyi weer op te starten ten einde een oplossing te vinden voor de vele ernstige problemen waarmee Birma momenteel te kampen heeft, met inbegrip van de crisis in het bankwezen; 2. doet een beroep op de SPDC om van zijn betrokkenheid bij de politieke dialoog blijkt te geven door een einde te maken aan de getreiter en intimidatie van de zijde van de Union Solidarity Development Association jegens Aung San Suu Kyi, de mensen die haar willen bezoeken of spreken en de Birmese democratiseringsbeweging in het algemeen; 3. dringt er bij de SPDC op aan om op overtuigende wijze van zijn voornemen blijk te geven om voor nationale verzoening te zorgen door de inspanningen van de Thaise minister-president Thaksin met het oog op bemiddeling tussen de SPDC en de etnische groepen volledig te steunen; 4. dringt er bij de koninklijke Thaise regering op aan om de onderhandelingen te vergemakkelijken door de leiders van de etnische groepen toestemming te verlenen in Thailand bijeen te komen om over hun toekomst te vergaderen en een antwoord te formuleren op het bemiddelingsaanbod van de Thaise minister-president; 5. doet vooral een beroep op de SPDC om te reageren op het aanbod om een nationaal staakt-het-vuren in het gehele land af te kondigen en te onderhandelen over een politieke regeling met de etnische leiders en is gebaseerd op de beginselen van de Panglong-overeenkomst van 1947; 6. verzoekt de SPDC om over te gaan tot de onmiddellijke en onvoorwaardelijke vrijlating van Sai Nyunt Lwin, algemeen secretaris van de Liga voor Democratie van de Shan, die op 6 februari 2003 is gearresteerd, en een einde te maken aan de beperking van de bewegingsvrijheid en het recht van vereniging van andere Birmese en etnische politieke leiders; 7. verzoekt de militaire regering alle overblijvende politieke gevangenen onvoorwaardelijk vrij te laten, te beginnen bij degenen die hun straf reeds hebben uitgezeten; 8. verzoekt de SPDC de zeer slechte omstandigheden in de gevangenissen en werkkampen te verbeteren, en ervoor te zorgen dat gevangenen genoeg voedsel en medische verzorging krijgen; 9. onderstreept de noodzaak om de wet van oktober 2000 inzake het verbod van dwangarbeid strikt toe te passen en ervoor te zorgen dat aan deze wijdverbreide praktijk daadwerkelijk een einde wordt gemaakt, en verzoekt de SPDC om aan de IAO onbeperkte toegang tot gebieden te verlenen waar naar verluidt gebruik wordt gemaakt van dwangarbeid; 10. dringt er bij de SPDC op aan om een einde te maken aan het systematische gebruik van verkrachting van etnische vrouwen als repressiemiddel en verzoekt de Commissie om deze gevallen aan te kaarten bij de VN en te eisen dat een onafhankelijk internationaal onderzoek wordt verricht; 11. doet een beroep op de Commissie om ervoor te zorgen dat de ondersteuning van humanitaire hulp aan de gebieden waar de nood het hoogst is, plaatsvindt zonder politieke inmenging van het leger en dat hierbij NGO's worden betrokken; 12. verzoekt de SPDC dringend om onverwijld een einde te maken aan alle schendingen van de mensenrechten door het Birmese leger, de militaire inlichtingendienst, de politie en andere ordestrijdkrachten, met inbegrip van het wijdverbreide gebruik van folteringen, gedwongen verhuizingen, dwangarbeid en buitengerechtelijke en standrechtelijke executies, en de verantwoordelijken voor de rechter te dagen; 13. onderstreept dat het militaire bewind in Rangoon moet begrijpen dat de EU geringe concessie niet beschouwt als een teken van daadwerkelijke verandering en dringt erop aan dat het Gemeenschappelijk Standpunt van de EU in april 2003 wordt aangescherpt om dit uit te breiden met een verbod op buitenlandse investeringen en andere maatregelen; 14. doet een beroep op de Commissie om de niet-aflatende wijdverbreide dwangarbeid onder de aandacht te brengen van de Wereldhandelsorganisatie, die in haar ministeriële verklaring van Singapore van december 1996 verklaarde: "Wij verbinden ons opnieuw tot het naleven van de internationaal erkende fundamentele arbeidsnormen. De Internationale Arbeidsorganisatie (IAO) is het bevoegde orgaan dat deze normen opstelt en zich ermee bezighoudt (...)"; 15. verzoekt de Commissie om ervoor te zorgen dat de Rohingya-moslims niet gedwongen naar Birma worden gerepatrieerd en verzoekt de SPDC om onverwijld een einde te maken aan alle schendingen van de mensenrechten in de staat Rakhine; 16. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de lidstaten van ASEAN, de regeringen van India, China en Japan, de NLD en Aung San Suu Kyi, de SPDC, de etnische leiders in Birma en de Secretaris-generaal van de Verenigde Naties. Het Europees Parlement , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 5 september 2002 (1) waarin bezwaar wordt aangetekend tegen de doodstraf door steniging die door de sharia-rechtbank van Bakori in de staat Katsina op 22 maart 2002 is uitgesproken tegen mevrouw Amina Lawal, omdat zij een buitenechtelijk kind heeft, A. overwegende dat beroep tegen het doodvonnis is aangetekend en dat de terechtzitting op 25 maart 2003 zal plaatsvinden, B. overwegende dat reeds in zijn bovengenoemde resolutie is vermeld dat Nigeria een van de weinige landen blijft waarin een persoon ter dood kan worden veroordeeld wegens seksuele activiteiten waarbij sprake was van wilsovereenstemming, C. overwegende dat de terechtstelling van mevrouw Amina Lawal voor de ten laste gelegde feiten een schending zou betekenen van de rechten van de mens zoals onder andere omschreven in het Handvest van de VN van de fundamentele mensenrechten en in het Afrikaanse Handvest van de rechten van mensen en volkeren, D. overwegende dat Amina Lawal bij schuldigverklaring het recht zou hebben bij een wereldlijke rechtbank in beroep te gaan, E. overwegende dat de nieuwe federale minister van Justitie, Kanu Agabi, verklaard heeft dat de regering beroep wenst aan te tekenen tegen de uitspraak van de sharia-rechtbank en eraan herinnerd heeft dat moslims conform de grondwet aanspraak hebben op dezelfde rechten en bescherming als andere Nigerianen, 1. verklaart onder alle omstandigheden categorisch tegen de doodstraf te zijn omdat deze straf de ernstigste schending betekent van het recht op leven dat door het internationaal recht wordt gegarandeerd en dringt er bij de Nigeriaanse regering op aan alles in het werk te stellen om een einde te maken aan alle terechtstellingen en de toepassing van de doodstraf; 2. doet een beroep op het hogere sharia-hof van beroep van Katsina om zich aan zijn verplichtingen op grond van alle internationale, door Nigeria ondertekende overeenkomsten op het gebied van de mensenrechten te houden en dringt derhalve aan op nietigverklaring van alle onderdelen van de sharia-wetgeving die in strijd zijn met de internationale rechtsregels; 3. dringt er bij het hooggerechtshof van Nigeria op aan te bepalen dat de regionale wetgeving moet worden geconformeerd aan de internationale rechtsregels die Nigeria heeft toegezegd te zullen respecteren; 4. doet een beroep op de Nigeriaanse regering te waarborgen dat de rechtbanken functioneren overeenkomstig de internationale wetgeving op het gebied van de mensenrechten en de opsomming van rechten in Nigeria's eigen grondwet; 5. bevestigt dat eerbiediging van de mensenrechten een van de fundamentele clausules is in alle overeenkomsten tussen de EU en derde landen; 6. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de Afrikaanse Unie, de co-voorzitters van de Paritaire Parlementaire Vergadering ACS/EU, de Secretaris-generaal van de VN, alsmede de regering en het parlement van Nigeria. Het Europees Parlement , – gezien het Gemeenschapshandvest van de sociale grondrechten van de werkenden van 1989 en het bijbehorende actieprogramma, – gezien Richtlijn 98/59/EG van de Raad van 20 juli 1998 betreffende de aanpassing van de wetgevingen van de lidstaten inzake collectief ontslag (1) , – gezien Richtlijn 94/45/EG van de Raad van 22 september 1994 inzake de instelling van een Europese ondernemingsraad of van een procedure in ondernemingen of concerns met een communautaire dimensie ter informatie en raadpleging van de werknemers (2) , – gezien Richtlijn 2002/14/EG van het Europees Parlement en de Raad van 11 maart 2002 tot vaststelling van een algemeen kader betreffende de informatie en de raadpleging van de werknemers in de Europese Gemeenschap (3) , – onder verwijzing naar zijn eerdere resoluties over herstructurering, fusies, verplaatsing en sluiting van bedrijven , A. gezien de oneerlijke handelspraktijken waaraan landen buiten de Europese Unie zich soms schuldig maken, B. gezien de vele protesten die de getroffen werknemers hun vakbonden, hun omgeving en de plaatselijke autoriteiten laten horen om de betrokken arbeidsplaatsen en bedrijven te redden, C. gezien het feit dat de traditionele leer- en leerlooierij-industrie momenteel een herstructureringsproces doormaakt, D. overwegende dat diverse landen van Europa momenteel geconfronteerd worden met een golf van fabrieksverplaatsingen waarmee alleen speculatieve winsten op korte termijn worden beoogd, die tot werkloosheid leiden en die het sociale evenwicht verstoren van de streek waar zij gevestigd zijn, E. overwegende dat bedrijfsverplaatsing als gevolg van herstructurering niet alleen de "traditionele", d.w.z. arbeidsintensieve bedrijfstakken treft zoals de textielindustrie, de schoenenindustrie of de speelgoedsector, maar ook kapitaalintensieve industrieën zoals staal, scheepsbouw, gereedschapswerktuigen, vliegtuigen en elektronica, alsmede belangrijke onderdelen van de dienstverlenende sector, zoals de ontwikkeling van software en financiële, informatie- en logistieke dienstverlening, F. overwegende dat dit verschijnsel vooral economisch minder ontwikkelde lidstaten treft, waar diverse bedrijven en bedrijfstakken de verplaatsing van hun activiteiten hebben doorgevoerd of aangekondigd (onder meer C&J Clark, Gerry Weber, Bagir, Sasimac, Shuh-Union, Scottwool, Ecco'let, Bawo, Rohde, Philips, Yasaki Saltano, Efacec, Eres, Alcoa, Dephy, Alcatel en Eftec) waardoor duizenden mensen op straat komen te staan en de totstandkoming van economische en sociale samenhang in het geding wordt gebracht, G. overwegende dat bijvoorbeeld C&J Clark overheidssteun ten bedrage van bijna € 1,7 mln aanvroeg voor zijn fabriek in Castelo de Paiva in de buurt van Aveiro (Portugal) en ten gevolge van een reorganisatie in de afgelopen twee jaar 1056 werknemers in zijn twee fabrieken in Arouca en Castelo de Paiva in dezelfde regio liet afvloeien en ook elders in de EU veel fabrieken heeft gesloten; voorts overwegende dat dit bedrijf zich tegenover de plaatselijke autoriteiten contractueel had verplicht zijn productie in de fabriek in Castelo de Paiva tot tenminste 2007 voort te zetten; 1. is van oordeel dat steun uit overheidsfondsen moet worden gekoppeld aan afspraken op de lange termijn met de bedrijfsdirectie over werkgelegenheid en plaatselijk ontwikkeling; 2. verzoekt de Commissie derhalve te weigeren via communautaire programma's steun te verlenen aan bedrijven die genoemde afspraken niet nakomen, die misbruik maken van de investeringssubsidies en die direct of indirect bedrijfsverplaatsingen binnen de Unie bevorderen; verzoekt de Commissie met name communautaire steun te weigeren aan concerns die, nadat zij in een lidstaat van deze steun hebben geprofiteerd, hun fabrieken naar andere landen overhevelen zonder dat zij de contracten die met die lidstaat zijn gesloten, in alle opzichten zijn nagekomen; 3. verzoekt de Commissie een gedragscode op te stellen om te voorkomen dat bedrijven met behulp van subsidies van de ene locatie naar de andere worden verplaatst, waarbij banen van het ene EU-land naar het andere worden overgebracht, en om bovendien te voorkomen dat bedrijven van de EU naar de kandidaatlanden worden verplaatst, met als enige doel financiële steun van de EU op te strijken en te profiteren van de goedkopere arbeidskrachten in deze landen; 4. verwacht van de Commissie dat zij bij steunverlening in het kader van de structuurfondsen waarborgt dat de steunverlening afhankelijk wordt gesteld van garanties inzake werkgelegenheid op de lange termijn; 5. verzoekt de Commissie een register op te stellen en bij te houden met actuele gegevens over ondernemingen die zich aan oneerlijke concurrentie schuldig maken en hun contracten niet nakomen, maar die wel rechtstreeks of onrechtstreeks van de stimuleringsmaatregelen van de overheid profiteren, hun activa binnen of buiten de Unie overhevelen, teneinde vast te stellen of zij zich aan de regels hebben gehouden en of hen sancties moeten worden opgelegd; 6. verzoekt de Commissie het Europees Waarnemingscentrum voor Bedrijfsmutaties (EMCC) te verzoeken speciale aandacht te schenken aan het onderzoek naar bedrijfsverplaatsingen teneinde een beleid uit te stippelen dat de negatieve gevolgen hiervan neutraliseert; 7. is van oordeel dat de Commissie huidige processen van sluiting en verplaatsing van bedrijven goed moet begeleiden en dat zij concrete maatregelen moet nemen ter ondersteuning van de werknemers en het economische herstel van de getroffen regio's; 8. verzoekt de Commissie en de lidstaten subsidies uit de steunprogramma's in te trekken en terugbetaling te eisen van deze subsidies van bedrijven die niet aan hun verplichtingen voldoen; 9. verzoekt de Commissie te onderzoeken of de concerns C&J Clark, Gerry Weber, Bagir, Sasimac, Shuh-Union, Scottwool, Ecco'let, Bawo, Rohde, Philips, Yasaki Saltano, Efacec, Eres, Alcoa, Dephy, Alcatel en Eftec voldaan hebben aan de bepalingen van Richtlijn 94/45/EG en Richtlijn 98/59/EG betreffende de aanpassing van de wetgevingen van de lidstaten inzake collectieve omslag; 10. herinnert eraan dat in andere gevallen waarin massaontslagen de enige oplossing voor een bedrijfscrisis leken onderhandelingen met de werknemers ertoe bijdroegen dat alternatieve plannen werden ontwikkeld die tot het behoud van werkgelegenheid leidden; 11. verzoekt de directies van de betrokken bedrijven derhalve om in samenwerking met de werknemersorganisaties en de plaatselijke autoriteiten alternatieven te vinden om de arbeidsplaatsen te behouden; verzoekt de Commissie om in samenwerking met de betrokken plaatselijke autoriteiten een onderzoek in te stellen naar een doeltreffend en doelgericht gebruik van het ESF voor de beroepsopleiding en herscholing van de betrokken werknemers; 12. is van oordeel dat bedrijven in sectoren die door de wereldwijde concurrentie worden bedreigd met de hulp van de lidstaten en de Commissie moeten samenwerken ter ontwikkeling van optimale technieken ter verbetering van de prijs/kwaliteitsverhouding van het aan de consument aangeboden product; 13. onderstreept dat van investeringen in onderzoek en ontwikkeling, met inschakeling van EU-fondsen via het zesde kaderprogramma, gebruik kan worden gemaakt bij de ontwikkeling van nieuwe materialen, ontwerpen en processen waarmee traditionele industriesectoren kunnen worden geherstructureerd; 14. betuigt zijn solidariteit met alle werknemers die direct of indirect het slachtoffer zijn geworden van bedrijfssluitingen, met name van bedrijven die verplaatst zijn; 15. verzoekt zijn bevoegde commissie het gevolg dat de Commissie aan deze resolutie geeft nauwkeurig te evalueren; 16. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Commissie, de Raad, de regeringen en parlementen van de lidstaten, de sociale partners, met name degene die verbonden zijn aan de bedrijven C&J Clark, Gerry Weber, Bagir, Sasimac, Shuh-Union, Scottwool, Ecco'let, Bawo, Rohde, Philips, Yasaki Saltano, Efacec, Eres, Alcoa, Dephy, Alcatel en Eftec.