Dit voorstel wordt als volgt gewijzigd: (Raadplegingsprocedure) Het Europees Parlement, - gezien het voorstel van de Commissie aan de Raad ( COM(2001) 110 (2) ), - geraadpleegd door de Raad overeenkomstig artikel 308 van het EG-Verdrag (C5-0152/2001 ), - gelet op artikel 67 van zijn Reglement, - gezien het verslag van de Commissie begrotingscontrole en het advies van de Commissie regionaal beleid, vervoer en toerisme ( A5-0295/2001 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan het aldus gewijzigde Commissievoorstel; 2. verzoekt de Commissie haar voorstel krachtens artikel 290, lid 2 van het EG-Verdrag dienovereenkomstig te wijzigen; 3. verzoekt de Raad, wanneer deze voornemens is af te wijken van de door het Parlement goedgekeurde tekst, het Parlement hiervan op de hoogte te stellen; 4. wenst opnieuw te worden geraadpleegd ingeval de Raad voornemens is ingrijpende wijzigingen aan te brengen in het voorstel van de Commissie; 5. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. (Medebeslissingsprocedure: derde lezing) Het Europees Parlement, - gezien de door het bemiddelingscomité goedgekeurde gemeenschappelijke ontwerptekst (C5-0323/2001 ), - gezien zijn in eerste lezing geformuleerde standpunt (1) inzake het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(1998) 415 ) (2) , - gezien het gewijzigde voorstel van de Commissie ( COM(1999) 611 ) (3) , - gezien zijn in tweede lezing geformuleerde standpunt (4) inzake het gemeenschappelijk standpunt van de Raad (5) , - gezien het advies van de Commissie over de amendementen van het Parlement op het gemeenschappelijk standpunt ( COM(2001) 222 - C5-0164/2001 ), - gelet op artikel 251, lid 5 van het EG-Verdrag, - gelet op artikel 83 van zijn Reglement, - gezien het verslag van zijn delegatie in het bemiddelingscomité ( A5-0293/2001 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan de gemeenschappelijke ontwerptekst; 2. verzoekt zijn Voorzitter het besluit samen met de voorzitter van de Raad overeenkomstig artikel 254, lid 1 van het EG-Verdrag te ondertekenen; 3. verzoekt zijn secretaris-generaal in het kader van zijn bevoegdheden het besluit te ondertekenen en samen met de secretaris-generaal van de Raad zorg te dragen voor publicatie ervan in het Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen; 4. verzoekt zijn Voorzitter deze wetgevingsresolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. (Medebeslissingsprocedure: derde lezing) Het Europees Parlement, - gezien de door het bemiddelingscomité goedgekeurde gemeenschappelijke ontwerptekst (C5-0324/2001 ), - gezien zijn in eerste lezing geformuleerde standpunt (1) inzake het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(1999) 125 (2) ), - gezien zijn in tweede lezing geformuleerde standpunt (3) inzake het gemeenschappelijk standpunt van de Raad (4) , - gezien het advies van de Commissie over de amendementen van het Parlement op het gemeenschappelijk standpunt ( COM(2001) 243 - C5-0170/2001 ), - gelet op artikel 251, lid 5 van het EG-Verdrag, - gelet op artikel 83 van zijn Reglement, - gezien het verslag van zijn delegatie in het bemiddelingscomité ( A5-0292/2001 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan de gemeenschappelijke ontwerptekst; 2. verzoekt zijn Voorzitter het besluit samen met de voorzitter van de Raad overeenkomstig artikel 254, lid 1 van het EG-Verdrag te ondertekenen; 3. verzoekt zijn secretaris-generaal in het kader van zijn bevoegdheden het besluit te ondertekenen en samen met de secretaris-generaal van de Raad zorg te dragen voor publicatie ervan in het Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen; 4. verzoekt zijn Voorzitter deze wetgevingsresolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Dit initiatief wordt als volgt gewijzigd: (Raadplegingsprocedure) Het Europees Parlement, - gezien het initiatief van de regeringen van de Franse Republiek, het Koninkrijk Zweden en het Koninkrijk België (5126/2001 (2) ), - gelet op artikel 34, lid 2, onder b), van het EU-Verdrag, - geraadpleegd door de Raad overeenkomstig artikel 39, lid 1 van het EU-Verdrag (C5-0055/2001 ), - gelet op de artikelen 106 en 67 van zijn Reglement, - gezien het verslag van de Commissie vrijheden en rechten van de burger, justitie en binnenlandse zaken ( A5-0274/2001 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan het initiatief van de regeringen van de Franse Republiek, het Koninkrijk Zweden en het Koninkrijk België aldus gewijzigd; 2. verzoekt de Raad, wanneer deze voornemens is af te wijken van de door het Parlement goedgekeurde tekst, het Parlement hiervan op de hoogte te stellen; 3. wenst opnieuw te worden geraadpleegd ingeval de Raad voornemens is ingrijpende wijzigingen aan te brengen in het initiatief van de regeringen van de Franse Republiek, het Koninkrijk Zweden en het Koninkrijk België; 4. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie, en aan de regeringen van de Franse Republiek, het Koninkrijk Zweden en het Koninkrijk België. Dit voorstel wordt als volgt gewijzigd: (Raadplegingsprocedure) Het Europees Parlement, - gezien het voorstel van de Commissie aan de Raad ( COM(2000) 578 (2) ), - geraadpleegd door de Raad overeenkomstig artikel 67 en artikel 63, lid 1 sub d) van het EG-Verdrag (C5-0705/2000 ), - gelet op artikel 67 van zijn Reglement, - gezien het verslag van de Commissie vrijheden en rechten van de burger, justitie en binnenlandse zaken en de adviezen van de Commissie buitenlandse zaken, mensenrechten, gemeenschappelijke veiligheid en defensiebeleid en de Commissie rechten van de vrouw en gelijke kansen ( A5-0291/2001 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan het aldus gewijzigde Commissievoorstel; 2. verzoekt de Commissie haar voorstel krachtens artikel 250, lid 2 van het EG-Verdrag dienovereenkomstig te wijzigen; 3. verzoekt de Raad, wanneer deze voornemens is af te wijken van de door het Parlement goedgekeurde tekst, het Parlement hiervan op de hoogte te stellen; 4. wenst opnieuw te worden geraadpleegd ingeval de Raad voornemens is ingrijpende wijzigingen aan te brengen in het voorstel van de Commissie; 5. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Het Europees Parlement, - gezien het jaarverslag 1999 van de Commissie ( COM(2000) 822 - C5-0109/2001 ), - onder verwijzing naar verordening (EG) nr. 1164/1994 van de Raad van 16 mei 1994 tot oprichting van een Cohesiefonds (1) , - gezien het jaarverslag van de Rekenkamer over het begrotingsjaar 1999 (2) , - onder verwijzing naar zijn resoluties van 29 juni 1995 (3) , 19 april 1996 (4) , 26 juni 1997 (5) , 28 mei 1998 (6) , 13 april 1999 (7) en 16 juni 2000 (8) over de jaarlijkse verslagen van de Commissie over het Cohesiefonds en het financieel cohesie-instrument, - onder verwijzing naar zijn resolutie van 18 januari 2000 over het zesde periodieke verslag over de sociale en economische situatie en ontwikkeling van de regio's in de Europese Unie (SEC(1999) 66 - C5-0120/1999 ) (9) , - gelet op artikel 47, lid 1 van zijn Reglement, - gezien het verslag van de Commissie regionaal beleid, vervoer en toerisme en het advies van de Begrotingscommissie ( A5-0248/2001 ), A. overwegende dat buitensporige verschillen tussen de regio's een politieke en economische bedreiging vormen voor de Europese Unie, B. overwegende dat overeenkomstig artikel 2 van het EG-Verdrag de versterking van de economische en sociale samenhang een van de hoofddoelstellingen van de Europese Unie blijft, C. overwegende dat met het oog op de verwezenlijking van deze centrale doelstelling van de EU het Verdrag van Maastricht in artikel 61 heeft voorzien in de oprichting van een Cohesiefonds, D. overwegende dat de belangrijkste doelstelling van het Cohesiefonds was steun te bieden aan de landen met de grootste structurele achterstand - momenteel Griekenland, Portugal, Spanje en Ierland - om het hoofd te bieden aan de uitdagingen van de invoering en de werking van de Europese munt, E. derhalve overwegende dat volgens het bepaalde in het Verdrag van Maastricht (aangehecht protocol betreffende economische en sociale samenhang) de enige voorwaarden voor een land om in aanmerking te komen voor steun uit het Cohesiefonds zijn: F. overwegende dat het belang van het Cohesiefonds nog verder is toegenomen vanwege het feit dat het Verdrag van Maastricht niet heeft voorzien in enig mechanisme voor steun en conjuncturele aanpassing in het kader van de Economische en Monetaire Unie, G. overwegende dat de Gemeenschap in overeenstemming met artikel 158 van het EG-Verdrag haar optreden moet ontwikkelen en vervolgen met het oog op de versterking van de economische en sociale samenhang ten einde de harmonische ontwikkeling van de Gemeenschap in haar geheel te bevorderen, H. overwegende dat de Gemeenschap zich overeenkomstig artikel 158, lid 2 van het EG-Verdrag ten doel moet stellen de verschillen tussen de ontwikkelingsniveaus van de onderscheiden regio's en de achterstand van de minst begunstigde regio's of eilanden, met inbegrip van de plattelandsgebieden, te verkleinen, I. overwegende dat het Cohesiefonds overeenkomstig artikel 161 van het EG-Verdrag een financiële bijdrage levert aan projecten op het gebied van milieu en trans-Europese netwerken in de sfeer van de vervoersinfrastructuur, J. overwegende dat 1999 het laatste jaar is voor activiteiten van het Cohesiefonds in de periode 1993-1999, K. overwegende dat de effecten van het in 1998 door de Raad goedgekeurde stabiliteits- en groeipact, die in de praktijk hebben geleid tot de beperking van de overheidsinvesteringen met als doel de nationale begrotingen te saneren, de handhaving van het Cohesiefonds als evenwichtsherstellend mechanisme rechtvaardigen teneinde de tekorten te ondervangen die overwegend zijn ontstaan in lidstaten met geringere inkomsten, L. overwegende dat het jaarverslag de activiteiten van het Cohesiefonds in 1999 bestrijkt en een overzicht geeft van de ontwikkelingen sedert 1993, M. overwegende dat de evaluatie van de projecten van belang is om passende aanbevelingen uit te werken, zodat niet alleen op nationaal niveau kan worden vastgesteld of aan de voorwaarden wordt voldaan, maar ook de vorderingen ten opzichte van de doelstellingen van de EU bij het cohesiebeleid nauwkeurig kunnen worden gemeten, N. overwegende dat de Commissie eind 1999 alle kredieten in het kader van het Cohesiefonds voor 1999 had vastgelegd en dat 91,6% van de betalingskredieten waren uitgevoerd, O. overwegende dat het Cohesiefonds nog steeds een sleutelrol speelt in de ontwikkeling van de trans-Europese netwerken in de vier begunstigde lidstaten (Spanje, Griekenland, Ierland en Portugal) die bijstand ontvangen uit het Cohesiefonds, P. overwegende dat in artikel 154, lid 2 van het EG-Verdrag over trans-Europese netwerken wordt bepaald dat vooral aandacht moet worden geschonken aan de noodzaak de insulaire, niet aan zee grenzende en perifere regio's met de centrale regio's van de Gemeenschap te verbinden, Q. overwegende dat de milieuprojecten in het kader van het Cohesiefonds gericht zijn op het bijstaan van de begunstigde landen bij het verwezenlijken van de doelstellingen van het communautaire milieubeleid, R. overwegende dat de Commissie in 1999 de milieudoelstellingen heeft aangescherpt door middel van twee richtlijnen die op de projecten van het Cohesiefonds van invloed zijn (de MEB-richtlijn en de habitat-richtlijn), S. overwegende dat speciale aandacht moet worden geschonken aan de ultraperifere regio's, gezien de speciale omstandigheden aldaar zowel op het stuk van milieu als van vervoer, T. overwegende dat het Cohesiefonds, gezien de resultaten ervan, een doeltreffend cohesie-instrument is gebleken, U. overwegende dat rekening is gehouden met de herhaalde verzoeken van het Parlement in vorige resoluties om een evenwicht tussen investeringen in infrastructuur en investeringen in milieu tot stand te brengen, Activiteiten van het Cohesiefonds in 1999 1. ziet het jaarverslag als een essentieel instrument voor de evaluatie van de activiteiten van het Cohesiefonds; feliciteert de Commissie met haar inspanningen om een overzicht te geven van de resultaten over de gehele periode 1993-1999; 2. betreurt dat de Commissie geen grondiger analyse heeft verstrekt van de uitvoering van de begroting over die periode, maar zich beperkt tot een beschrijving van het feitelijke resultaat; 3. feliciteert de begunstigde lidstaten met het bereiken van de doelstellingen inzake de beperking van de verwachte begrotingstekorten dankzij convergentieprogramma's, terwijl zij tegelijkertijd een aanzienlijk niveau van overheidsinvesteringen op het gebied van milieu en vervoer hebben gehandhaafd; Goedgekeurde projecten en maatregelen 4. is zich ervan bewust dat in 1999 veeleer de nadruk is gelegd op het afsluiten van projecten dan op het lanceren van nieuwe projecten; 5. is verheugd dat is voldaan aan de doelstellingen van het verdelen van financiële middelen over de begunstigde landen en neemt kennis van het feit dat over de gehele periode 1993-1999 een evenwicht is gevonden tussen investeringen in vervoersinfrastructuur en investeringen in milieu, ondanks een gebrek aan evenwicht aan het begin van deze periode; 6. constateert met tevredenheid dat de investeringen in de spoorwegen in Griekenland, Spanje en Portugal zijn toegenomen en dat eveneens de investeringen op het gebied van de verwijdering van vast afval in Portugal en Griekenland zijn gestegen; 7. stelt vast dat indirect wordt verwezen naar de achterstand bij de aan het einde van de periode nog te betalen verplichtingen (reste à liquider) zonder dat er een volledige kwantitatieve beschrijving of gedetailleerde uitleg wordt gegeven, zulks ondanks het feit dat het inlopen van de achterstand en het bespoedigen van de uitvoering een voortdurend aandachtspunt van de begrotingsautoriteit waren; 8. bevestigt, voor de goede orde, een achterstand van ca. € 4 918 miljoen per einde 1999, waarvan volgens de rekeningen per eind 2000 nog een bedrag van ca. € 3 383 miljoen resteerde; 9. stelt voor om het in gang gezette proces betreffende de vereenvoudiging van het Cohesiefonds te verbeteren, teneinde nieuwe achterstanden bij de uitvoering van de kredieten, zoals tot dusver is geconstateerd, te vermijden; 10. wenst dat de investeringen in vervoersinfrastructuur ertoe bijdragen een einde te maken aan het perifere karakter van sommige regio's; 11. verzoekt de Commissie om een studie over de oorzaken van de uiteenlopende efficiency en resultaten van het Cohesiefonds in de verschillende lidstaten die voor steun in aanmerking komen; Beheer van de financiële bijstand 12. stelt met tevredenheid vast dat in 1999 geen geval van fraude aan het licht is gebracht; 13. is verheugd over het feit dat geen dubbele financiering is ontdekt tussen het Cohesiefonds en enige andere bron van communautaire kredieten; 14. bevestigt het belang van verificatie van de eerbiediging van het additionaliteitsbeginsel als sleutelprincipe voor de tenuitvoerlegging van de structuurfondsen; 15. onderstreept de hoofdrol die het Europees Parlement in dat proces moet spelen, een rol die in de periode waarop het jaarverslag betrekking heeft werd verwaarloosd; is van mening dat het Parlement de jaarlijkse toewijzingen niet zo maar automatisch moet goedkeuren wanneer de begroting wordt vastgesteld, maar dat het, als behartiger van het Europees belang naast de Commissie, actief bij het evaluatieproces moet worden betrokken; 16. stelt vast het onvolledig benutten van alle in 1999 beschikbare betalingskredieten te wijten was aan het grote aantal betalingsverzoeken dat de Commissie in december 1999 heeft ontvangen en aan de werkdruk bij de betrokken Commissiediensten aan het einde van 1999; Monitoring, evaluatie en controle 17. doet een beroep op de Commissie om meer middelen uit te trekken voor controles ter plaatse ten einde de lacunes in de beheerssystemen op te sporen; 18. adviseert de Commissie om zich bij haar beheer te concentreren op de planning op middellange termijn waarmee meer sturing en continuïteit kan worden geboden; 19. verlangt van de Commissie zeer strikt te zijn bij de toepassing van de milieueffectrapportage op de projecten die via het Cohesiefonds worden gefinancierd; 20. acht herziening en versterking van de rol van het Parlement noodzakelijk, en is in het bijzonder van mening dat de Commissie en de lidstaten moeten worden gehouden aan hun verplichtingen met betrekking tot transparantie in deze sector, zoals met name is verwoord in de met de Commissie in 1999 overeengekomen Gedragscode voor de tenuitvoerlegging van de diverse sectoren van het structuurbeleid door de Commissie (10) ; 21. verzoekt de Commissie de informatieverstrekking over de evaluatie van de projecten aanzienlijk te verbeteren, door over te schakelen van het alleen maar nagaan of de boekhouding klopt en de kortetermijndoelstelling wordt gehaald, naar het verschaffen van nauwkeurige gegevens over het werkelijke effect van de projecten op het uiteindelijke doel van het cohesiebeleid, te weten de verkleining van de verschillen in ontwikkeling en van de achterstand van de regio's; in dit verband dient zij rekening te houden met de aanbevelingen van het Parlement in zijn voornoemde resolutie van 18 januari 2000; Informatie en publiciteit 22. is verbaasd over het feit dat het jaarverslag 1999 over het Cohesiefonds pas in januari 2001 is gepubliceerd; heeft begrip voor de inspanningen van de Commissie om een zo volledig mogelijke informatie te bieden, maar is niettemin van mening dat een vertraging van meer dan een jaar niet aanvaardbaar is; 23. benadrukt dat in het kader van de taken op het gebied van de informatieverstrekking een meer interactieve relatie met de sociale partners moet worden onderhouden, zodat deze in sterkere mate worden gemobiliseerd en betrokken bij het zoeken naar oplossingen en middelen om deze in de praktijk te brengen; Voortgezette solidariteit met de cohesielanden 24. is van oordeel dat over het geheel genomen het Cohesiefonds over het algemeen tijdens de periode 1993-1999 doelmatig is gebleken en dat de oprichting van het fonds in het Verdrag van Maastricht volledig gerechtvaardigd is gebleken als basisinstrument voor steun aan landen met de grootste structurele achterstand, met het oog op de voorbereiding van deze landen op de invoering en het gebruik van de Europese munt; herinnert er echter aan dat het Cohesiefonds nog geen daadwerkelijke convergentie in alle lidstaten heeft bewerkstelligd; onderstreept de noodzaak van voortgezette solidariteit met de cohesielanden; 25. onderstreept het politiek en economisch belang van het terugdringen van de economische ongelijkheden tussen de huidige lidstaten en hun regio's, zelfs na de uitbreiding van de Unie, omdat deze nog kunnen verergeren als gevolg van het effect en de dynamiek van de uitbreiding; 26. is van oordeel dat de komende uitbreiding een grote uitdaging is voor de solidariteit in de Europese Unie; herinnert de Commissie aan het cruciale belang van een doelmatige voorbereiding van de komende uitbreiding; is van oordeel dat het structurele pre-toetredingsinstrument (ISPA) een uitstekend middel is om de administratie op alle niveaus voor te bereiden op de vereisten van de uitbreiding op het gebied van het structuurbeleid; 27. is van oordeel dat in het licht van de enorme ontwikkelingsbehoeften van de kandidaatlanden, terdege rekening moet worden gehouden met het absorptievermogen van deze landen op economische, financieel en administratief gebied; 28. stelt voor dat in het vooruitzicht van de uitbreiding en in het licht van de politieke keuzen die de EU moet maken - zie tweede verslag over de economische en sociale cohesie - de kwaliteit van de uitgaven, de rentabiliteit van de verschillende instrumenten en de prestaties van de diverse begunstigden hoofdthema's zullen worden bij het bepalen van de toekomstige cohesiestrategie van de Unie en de herverdelende functie van haar begroting; o o o 29. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Het Europees Parlement, - gezien het verslag van de Commissie ( COM(2000) 698 - C5-0108/2001 ), - onder verwijzing naar Verordening (EEG) nr. 2081/93 van de Raad van 20 juli 1993 tot wijziging van Verordening (EEG) nr. 2052/88 betreffende de taken van de Fondsen met structurele strekking, hun doeltreffendheid alsmede de coördinatie van hun bijstandsverlening onderling en met die van de Europese Investeringsbank en de andere bestaande financieringsinstrumenten (1) , met name artikel 16, en Verordening (EEG) nr. 2082/93 van de Raad van 20 juli 1993 houdende wijziging van Verordening (EEG) nr. 4253/88 tot vaststelling van toepassingsbepalingen van Verordening (EEG) nr. 2052/88 met betrekking tot de coördinatie van de bijstandsverlening uit onderscheiden Structuurfondsen enerzijds en van die bijstandsverlening met die van de Europese Investeringsbank en de andere bestaande financieringsinstrumenten anderzijds (2) , met name artikel 31, - gezien het Jaarverslag over 1999 van de Rekenkamer (3) , ingediend overeenkomstig het bepaalde in artikel 248 van het EG-Verdrag, - onder verwijzing naar het Verdrag van Amsterdam en de conclusies van de Europese Raad van Luxemburg over de werkgelegenheid, - onder verwijzing naar Agenda 2000 en Verordening (EG) nr. 1260/1999 van 21 juni 1999 houdende algemene bepalingen inzake de Structuurfondsen (4) , en de specifieke verordeningen voor elk van de Structuurfondsen, - gezien de conclusies van de Europese Raad van Lissabon en van Stockholm met betrekking tot de nieuwe economie, de werkgelegenheid en duurzame ontwikkeling, - gezien het tweede verslag van de Commissie over de economische en sociale cohesie ( COM(2001) 24 ), ingediend overeenkomstig het bepaalde in artikel 159 van het EG-Verdrag, - gezien het zesde periodiek verslag opgesteld over de sociaal-economische situatie en ontwikkeling van de regio's van de Europese Unie (SEC(1999) 66 - C5-0120/1999 ), ingediend overeenkomstig het bepaalde in artikel 8 van Verordening(EEG) nr. 2083/93 van de Raad van 20 juli 1993 houdende wijziging van Verordening (EEG) nr. 4254/88 tot vaststelling van toepassingsbepalingen voor Verordening (EEG) nr. 2052/883 met betrekking tot het Europees Fonds voor Regionale Ontwikkeling (5) , - gelet op artikel 11 van Verordening(EG) nr. 1260/1999 inzake de additionaliteit, - gelet op artikel 299, lid 2 van zijn het EG-Verdrag, - gezien het verslag van de Commissie over de maatregelen ter uitvoering van artikel 299, lid 2: de ultraperifere regio's van de Europese Unie ( COM(2000) 147 ), - gelet op artikel 47, lid 1 van het Reglement, - gezien het verslag van de Commissie regionaal beleid, vervoer en toerisme en de adviezen van de Begrotingscommissie, de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken, de Commissie visserij en de Commissie rechten van de vrouw en gelijke kansen ( A5-0247/2001 ), A. overwegende dat 1999 het laatste jaar was van de toepassing van de Structuurfondsen op zeven verschillende doelstellingen, die door Verordening (EG) nr. 1260/2000 zijn teruggebracht tot drie: doelstelling 1, waarbij beoogd wordt de financiering van elke doelstelling aan één Structuurfonds te verbinden, en dat de communautaire initiatieven werden teruggebracht tot vier, B. overwegende dat in 1999 een lange periode afliep van toepassing van het Cohesiebeleid en concreet dat van de Structuurfondsen, C. overwegende dat het elfde jaarlijks verslag over de Structuurfondsen (1999) als horizontaal thema heeft de acties ter bevordering van de gelijke kansen van mannen en vrouwen op de arbeidsmarkt, D. overwegende dat de bijdragen van de Structuurfondsen aanzienlijk zijn geweest als het gaat om de ontwikkeling van de regio's zowel op het gebied infrastructuur en productiviteit als wat betreft de maatschappelijke integratie, E. overwegende dat het jaar 1999 het laatste jaar was van de programmeringsperiode 1994-1999, en gekenmerkt werd door de afronding van het pakket maatregelen die in 1992 in Edinburgh zijn goedgekeurd, alsmede door de voorbereiding van de kadervoorwaarden die van toepassing zijn op de nieuwe programmeringsperiode 2000-2006, F. overwegende dat de verslagen de nadruk zouden moeten leggen op de kwalitatieve analyse en de productieve doelmatigheid van de Structuurfondsen, en niet moeten volstaan met het voorschrijven van de bestedingen, de kwantitatieve verdeling ervan en de transparantie wat betreft de toepassing, G. overwegende dat de Europese Unie, ondanks de begrotingsinspanningen die met het pakket van Edinburgh gedaan zijn en de vorderingen die zijn geboekt, nog steeds grote regionale verschillen te zien geeft op het gebied van de economische en sociale ontwikkeling en dat in de Europese Unie met name nog steeds ongelijkheid bestaat tussen de periferie (met inbegrip van de ultraperifere regio) en het centrum, H. overwegende dat het gemiddelde inkomen per hoofd van de 10% van de bevolking die in de meest welvarende regio's van de Unie woont 2,6 maal zo hoog is als het inkomen van de 10% van de bevolking in de minst ontwikkelde regio's, en zelfs 4,4 maal zo hoog bij een vergelijking van de rijkste met de armste regio, I. overwegende dat in weerwil van de doelstellingen die nagestreefd zijn met de oprichting en uitvoering van de Structuurfondsen, de correctie van de economische en sociale verschillen meer effect heeft op de landen dan op de regio's, en zelfs de regionale verschillen binnen sommige lidstaten heeft verscherpt, J. overwegende dat de verschillen in inkomen per inwoner vooral effect hebben op de werkgelegenheid, K. overwegende dat sinds de laatste twee programmeringsperioden de werkloosheidscijfers in de landen die in het bijzonder steun hebben genoten van de Structuurfondsen, met als opmerkelijke uitzondering Ierland en Portugal, in het algemeen zijn blijven steken op de niveaus van 1988, L. overwegende dat vooral vrouwen getroffen worden door de werkloosheidssituatie en de lage arbeidsparticipatie, M. overwegende dat tijdens de Europese Raad van Lissabon volledige werkgelegenheid als een van de belangrijkste doelstellingen van de Unie is aangenomen, waarbij als streven is geformuleerd een stijging van de globale arbeidsparticipatie van de huidige 62% naar 70% in 2010 en van de arbeidsparticipatie van vrouwen van 52,5% naar 60%; overwegende dat slechts ten dele rekening is gehouden met de horizontale doelstelling van gelijke kansen voor mannen en vrouwen en dat nog steeds de tendens bestaat beleidsmaatregelen als sekseneutraal te presenteren, N. overwegende dat het verschil in lonen tussen vrouwen en mannen nog steeds zeer groot is, namelijk gemiddeld 28% in de EU, O. overwegende dat er een algemeen verband bestaat tussen een laag inkomen per inwoner, de totale werkloosheid en de werkloosheid onder vrouwen, P. overwegende dat het aanhoudende verschil tussen de arbeidsparticipatie van mannen en van vrouwen gerelateerd is aan problemen in verband met gezins- en beroepsleven: verdeling van de huishoudelijke taken, beschikbaarheid van crèches, kinderbijslag en uitkeringen bij moederschap, stimuleringsmaatregelen, die grote verschillen te zien geven in de lidstaten, Q. overwegende dat wanneer onderwijs en opleiding in de nieuwe technologieën als factor van ontwikkeling worden gepresenteerd niet vergeten mag worden dat het sociaal en economisch evenwicht in geografische zin een noodzakelijke voorwaarde vormt voor de uitvoering van horizontale beleidsmaatregelen voor nieuwe werkgelegenheid, opbouw van technische en beroepscapaciteit en gelijke kansen voor mannen en vrouwen op de arbeidsmarkt, R. overwegende dat het vrije verkeer van werknemers weliswaar een recht van de Europese burgers is, maar dat een beleid gericht op arbeidsmobiliteit niet beschouwd kan worden als een adequate noch juiste oplossing om vraag en aanbod op de arbeidsmarkt van de EU op elkaar af te stemmen, aangezien grootschalige arbeidsmobiliteit paradoxaal genoeg aanleiding zou geven tot emigratie van de hoogst opgeleide beroepskrachten van de armste landen en regio's naar de rijkste, S. overwegende dat er sociaal-economische maatregelen nodig zijn om de tendens tot concentratie van economische activiteiten, werkgelegenheid en bevolking in de centrale, geürbaniseerde regio's van de Unie te keren, T. overwegende dat factoren zoals afgelegenheid en een insulair karakter die de afgelegen, ultraperifere en insulaire regio's kenmerken kunnen worden gecompenseerd door het ontplooien van door de Structuurfondsen gefinancierde activiteiten ter vergroting van het concurrentievermogen van de productieketen, ter vergemakkelijking van de toegang tot informatie en ter omschrijving van de rol van de genoemde regio's binnen een uitgebreide Europese Unie, U. overwegende dat heel het grondgebied van de Unie, met inbegrip van de ultraperifere regio's, moet worden opgenomen in het TEN, V. overwegende dat de begroting van het cohesiebeleid, de Structuurfondsen en het Cohesiefonds, die voor de EU van 15 lidstaten berekend wordt aan de hand van een percentage van het globale BBP, in de periode 2000-2006 verlaagd zal worden van 0,46% in 1999 naar een verwacht percentage van 0,31% (2006), dat wil zeggen naar een niveau dat vergelijkbaar is met dat van 1994, W. overwegende dat met de toetreding van de nieuwe lidstaten de interne regionale verschillen een ongekende omvang kunnen bereiken, en dat zich bijzonder ernstige problemen kunnen voordoen met betrekking tot de werkloosheid, zoals reeds gebleken is uit de ervaring met de integratie van de twee economieën in Duitsland, X. overwegende dat Verordening (EG) nr. 1260/1999 de lidstaten verplicht het additionaliteitsbeginsel in acht te nemen bij de uitvoering van projecten die mede gefinancierd worden door de Structuurfondsen, waarbij bepaald is dat de EG-financiering niet de structurele of soortgelijke uitgaven van de lidstaten mag vervangen; overwegende dat in de programmeringsperiode 1994-1999 niet alle lidstaten de verplichte informatie hebben verstrekt over de inachtneming van het additionaliteitsbeginsel, Y. overwegende dat het gevaar bestaat dat de plannen inzake economische en budgettaire stabiliteit vertaald worden in een verlaging van de overheidsinvesteringen, met name de investeringen in de vervoersinfrastructuur en O&O in de minder ontwikkelde gebieden, en dat het bijzonder ernstig zou zijn als deze praktijk wordt gevolgd in de landen die steun uit de Structuurfondsen en het Cohesiefonds ontvangen, die juist het meeste investeringen behoeven; dat er in het bijzonder op gelet moet worden dat een beleid van een "nul-begrotingstekort” in de "cohesielanden” niet ertoe leidt dat het additionaliteitsbeginsel in de knel komt, Z. overwegende dat een gezonde en efficiënte uitvoering van de Structuurfondsen, die gewaarborgd wordt door adequate evaluatie- en controlesystemen, van fundamenteel belang is voor de geloofwaardigheid en de doeltreffendheid van de communautaire instellingen, Uitvoering van de begroting 1. neemt kennis van het bestedingspercentage van 99% van de kredieten voor vastleggingen uit hoofde van de Structuurfondsen in de periode 1994-1999, en stelt vast dat slechts het grote volume van de overdrachten naar het begrotingsjaar 2000 en de transversale financiering tenslotte tot een bevredigende afronding van het in Edinburgh aangenomen maatregelenpakket hebben geleid; 2. erkent de inspanningen die de Commissie in het jaarverslag 1999 heeft gedaan om met name een overzicht te geven van de resultaten over de gehele periode 1993-1999; betreurt dat de Commissie geen grondiger analyse heeft verstrekt van de uitvoering van de begroting over die periode, maar zich beperkt tot een beschrijving van het feitelijke resultaat; 3. stelt vast dat indirect wordt verwezen naar de achterstand bij de aan het einde van de periode nog te betalen verplichtingen (reste à liquider "RAL”) zonder dat er een volledige kwantitatieve beschrijving of gedetailleerde uitleg wordt gegeven; zulks ondanks het feit dat het inlopen van de achterstand en het bespoedigen van de uitvoering bij elke successieve herziening van de verordeningen betreffende de structuurfondsen periodieke doelstellingen en een voortdurend aandachtspunt van de begrotingsautoriteit waren; 4. bevestigt, voor de goede orde, een achterstand van ca. € 41 600 miljoen per einde 1999, waarvan volgens de rekeningen per eind 2000 nog een bedrag van ca. € 21 860 miljoen resteerde; herinnert eraan dat tot einde 2001 ten laste van de nog niet betaalde verplichtingen uit de periode 1994-1999 betalingen kunnen worden gedaan; 5. heeft er kritiek op dat de "RAL” in de periode 1994-1999 verder zijn gestegen en verzoekt de Commissie deze tendens onmiddellijk om te buigen; 6. is van mening dat de eind 1999 door de Commissie uitgetrokken € 160 miljoen door de begroting ongedekte kredieten de vorm hadden moeten krijgen van een kredietoverschrijving, zonder dat in de kredieten voor innovatieve acties werd gesneden om het tekort te dekken; verzoekt de Commissie ervoor te zorgen dat de kredieten voor innovatieve acties terug op het in Berlijn overeengekomen niveau worden gebracht; 7. neemt met voldoening kennis van het feit dat de nog uit de vorige programmeringsperiode stammende bedragen in 1999 aanmerkelijk zijn afgenomen, maar betreurt dat er nog steeds middelen uit de periode vóór 1989, d.w.z. elf jaar na afloop van de programmeringsperiode, moeten worden afgewikkeld; neemt met voldoening kennis van het feit dat de regels voor vrijgekomen kredieten voor de programmeringsperiode 2000-2006 zullen voorkomen dat in de toekomst dergelijke achterstanden ontstaan; 8. constateert een gebrek aan duidelijke beleidsdoelen bij de uitvoering van de communautaire initiatieven, die gekenmerkt werd door uiterst versnipperde acties; 9. constateert dat de projecten in de vorige programmeringsperiode 1994-1999 vertraging opliepen en opgehoopt raakten in het laatste deel van de periode, waardoor ook het opstarten van de projecten van de lopende programmeringsperiode 2000-2006 is vertraagd; is van mening dat het in ieders belang zou zijn de uitvoering van de projecten zo gelijk mogelijk over de programmeringsperiode te spreiden; 10. stelt vast dat het percentage vastleggingen de werkelijke stand van de uitvoering van maatregelen onvoldoende weergeeft, te meer daar een belangrijk deel van de vastleggingen pas vlak voor het eind van de programmeringsperiode heeft plaatsgevonden; is met name verontrust over de trage afwikkeling van de communautaire initiatieven, aangezien tot dusver slechts iets meer dan de helft van de voor de programmeringsperiode 1994-1999 beschikbare middelen is uitbetaald, hetgeen bezwaarlijk en belastend is voor de uitvoering van de programma's door de daarvoor verantwoordelijke instanties: plaatselijke besturen, NGO's, enzovoorts; 11. verlangt dat de fondsen als prioriteit krijgen en worden bestemd voor de opneming van het midden- en kleinbedrijf (oprichting, uitbreiding, technologische uitrusting, ontwikkeling en vernieuwing, internationalisatie van de markten, enz.) in alle voornaamste prioriteiten van de communautaire bestekken en een aanzienlijke mate van inspraak in de besteding van deze gelden; 12. is van mening dat de jongste hervorming van de structuurfondsen zich er goed toe leent de programmering, tenuitvoerlegging en financiële afwikkeling van de maatregelen sterk te vereenvoudigen; dringt er bij de Commissie op aan de nationale beheersinstanties door middel van een actief voorlichtingsbeleid te helpen zich op de nieuwe regelingen in te stellen; 13. neemt met voldoening kennis van het voornemen van de Commissie om programmering en evaluatie van de maatregelen nauw te vervlechten, maar betreurt dat op het moment van de nieuwe programmering de eindevaluatie van de voorgaande programma's over het algemeen nog niet beschikbaar is; 14. stelt voor om het in gang gezette proces betreffende de vereenvoudiging van de communautaire Structuurfondsen, doelstellingen en initiatieven te verbeteren, teneinde zich meer en meer te concentreren op steunverlening aan gebieden met een ontwikkelingsachterstand en nieuwe achterstanden bij de uitvoering van de kredieten, zoals tot dusver is geconstateerd, te vermijden; Werkgelegenheid 15. spoort de lidstaten aan het in Amsterdam in gang gezette proces ten behoeve van het werkgelegenheidsbeleid voort te zetten; 16. wijst op de noodzaak de uitvoering van een geïntegreerd beleid voor regionale ontwikkeling en werkgelegenheid te intensiveren; 17. verzoekt de Commissie de gezamenlijke tenuitvoerlegging van de Structuurfondsen en het Cohesiefonds te richten op het belang van de interne regionale gelijkheid in de ontvangende landen en om een volledige analyse van de doelmatigheid ervan te verrichten; 18. is van mening dat de structuurfondsmaatregelen en de nationale actieprogramma's ten behoeve van de werkgelegenheid; Gelijke kansen voor mannen en vrouwen 19. verheugt zich over het initiatief van de Commissie in haar jaarverslag 1999 de acties ten behoeve van de gelijke behandeling van mannen en vrouwen te presenteren als horizontaal thema van genoemd verslag; is echter van mening dat het betreffende verslag geen nauwkeurige informatie bevat over de mate waarin vrouwen toegang hebben tot de Structuurfondsen, noch over de effecten van de maatregelen uit hoofde van de communautaire initiatieven, waaronder het NOW-programma, op de situatie van de vrouw op de arbeidsmarkt en op de bevordering van de gelijke kansen - informatie aan de hand waarvan op grond van cijfers de doeltreffendheid van de acties op dit gebied kan worden nagegaan; 20. stelt vast dat tot dusver slechts ten dele rekening is gehouden met de horizontale doelstelling van gelijkheid tussen mannen en vrouwen; dringt aan op een geïntegreerd beleid ter bevordering van de belangen van vrouwen en verlangt dat het streefcijfer van 60% arbeidsparticipatie van vrouwen in 2010 wordt gekoppeld aan de tenuitvoerlegging van de Structuurfondsen en het Cohesiefonds; 21. verlangt speciale maatregelen om het probleem aan te pakken van het hoge aantal met name vrouwen dat onder onzekere arbeidsvoorwaarden werkt; 22. verlangt algemene maatregelen ten behoeve van vrouwen om de oplossing van problemen in verband met gezins- en beroepsleven te versnellen; 23. begroet het besluit van de Commissie om voortaan - ter bevordering van het in de artikelen 2 en 141 van het EG-Verdrag bekrachtigde beginsel van kansengelijkheid - dit soort acties te integreren in het geheel van de communautaire beleidsbeslissingen en acties, zodat er horizontale maatregelen kunnen worden goedgekeurd die in positieve actie voorzien; 24. merkt op dat de lidstaten, in overeenstemming met de nieuwe regels van de Structuurfondsen (2000-2006) volgens welke de integratie van het principe van de gelijke kansen tussen mannen en vrouwen in de structuurmaatregelen een prioritaire doelstelling is, gehouden zijn een evaluatie vooraf van de plannen uit te voeren, selectiecriteria voor projecten vast te stellen en de begeleiding van de maatregelen te verzekeren aan de hand van indicatoren met het oog op de gelijkheid van mannen en vrouwen; dat deze indicatoren en de statistieken derhalve uitgesplitst moeten worden naar sekse; 25. verzoekt de Commissie voortaan in haar jaarverslagen over de Structuurfondsen naar sekse uitgesplitste gegevens te verstrekken wat betreft de effecten van de maatregelen op de integratie van mannen en vrouwen op de arbeidsmarkt, het onderwijs en beroepsopleiding, het ondernemerschap van vrouwen en de onderlinge afstemming van gezins- en beroepstaken; Uitbreiding 26. dringt erop aan dat men onverwijld en op basis van zo uitgebreid mogelijk overleg overgaat tot het vaststellen van een cohesiebeleid voor de periode na 2006, dat tegelijkertijd garanties biedt voor het slagen van de steunprojecten voor de sociale sectoren en de regio's van de bestaande lidstaten die voor steun in aanmerking blijven komen in een Unie in uitgebreide samenstelling, en dat daarnaast een specifiek systeem ter bevordering van de cohesie voor de nieuwe lidstaten wordt opgezet; 27. stelt voor dat in het vooruitzicht van de uitbreiding en in het licht van de politieke keuzen die de EU moet maken - zie tweede verslag over de economische en sociale samenhang ( COM(2001) 24 ) - de kwaliteit van de uitgaven, de rentabiliteit van de verschillende doelstellingen en fondsen, de noodzaak dat de nieuwe lidstaten hun economieën en samenlevingen ontwikkelen en de prestaties van de diverse begunstigden hoofdthema's zullen worden bij het bepalen van de toekomstige cohesiestrategie van de Unie en de herverdelende functie van haar begroting; Landbouw en visserij 28. dringt erop dat het GLB en het gemeenschappelijk visserijbeleid worden herzien als fundamentele elementen van het EU-beleid ten behoeve van het regionale evenwicht, de sociale cohesie en de duurzame ontwikkeling; 29. verzoekt de Commissie in 2002 aan het Europees Parlement en de Raad een gedetailleerd overzicht voor te leggen van de acties die ten laste van de Structuurfondsen zijn gefinancierd ten behoeve van de visserijsector van de Europese Unie in de periode 1994-1999, alsmede een studie naar de sociaal-economische situatie in de visserijregio's van de Unie; Overige beleidsterreinen 30. verzoekt de Commissie en de Raad in het kader van de TEN, met het oog op de periode 2007-2010, prioriteit te geven aan de verbinding van de perifere, insulaire en onderontwikkelde regio's met het gehele grondgebied van de Unie zonder dat dit tot een verlaging van de overheidsinvesteringen in de betrokken lidstaten leidt; verlangt bovendien dat in de nieuwe periode prioriteit wordt verleend aan de ontwikkeling van intermodaal en duurzaam vervoer; 31. verzoekt de Commissie, ter wille van de economische en sociale samenhang, rekening te houden met het ultraperifere karakter van de overzeese gebiedsdelen, Madeira, de Azoren en de Canarische eilanden bij het garanderen van toegang tot de Structuurfondsen na 2006; 32. verzoekt de Commissie en de lidstaten de komende jaren te handelen in overeenstemming met de voorstellen van de verordeningen van de Structuurfondsen, volgens welke een verbeterde milieubescherming als transversaal element van alle doelstellingen van de Structuurfondsen wordt beschouwd; 33. spoort de lidstaten aan de toezeggingen in het kader van de richtlijn NATURA 2000 na te komen; 34. neemt kennis van de goedkeuring van de specifieke programma's van het vijfde OTO-kaderprogramma, alsmede van de mededeling in 1999 "Naar een Europese onderzoeksruimte”, waarin wordt voorgesteld de rol van de regio's in het Europese onderzoek en in het bijzonder bij de opbouw van een Europese onderzoeksruimte te versterken; Additionaliteit 35. is geschokt dat het additionaliteitsbeginsel, een van de vier essentiële beginselen van de structuurfondsen, door de lidstaten en de Commissie blijkbaar niet volledig wordt nageleefd; betreurt het ontbreken van sanctiemogelijkheden voor het geval dat lidstaten inbreuk maken op het additionaliteitsbeginsel; dringt er bij de Commissie op aan bij de ex ante-evaluatie in het kader van de programmering bijzondere aandacht te besteden aan de naleving van het additionaliteitsbeginsel; sluit zich bovendien aan bij de aanbeveling van de Rekenkamer dat er voor de nieuwe programmeringsperiode beter toe te passen, in de programmering, begeleiding en evaluatie geïntegreerde en aan de beschikbare begrotingsgegevens en statistieken aangepaste procedures voor toetsing van de additionaliteit moeten worden ontwikkeld; 36. spoort de lidstaten aan het additionaliteitsbeginsel strikt in acht te nemen en verzoekt de Commissie het initiatief te nemen tot het opzetten van instrumenten en voorschriften ter waarborging van de toepassing van het additionaliteitsbeginsel; 37. verzoekt de Commissie het Europees Parlement een lijst van maatregelen te verstrekken die zij wil nemen om inachtneming van dit beginsel te waarborgen, met name wanneer de landen die in aanmerking komen voor de Structuurfondsen en het Cohesiefonds een nul-begrotingstekort nastreven; 38. verzoekt om de regio's, en niet de lidstaten, het beheer toe te vertrouwen over de projecten van de Structuurfondsen die op hun grondgebied worden uitgevoerd; Partnerschap 39. verzoekt de Commissie en de lidstaten bij de uitvoering van de Structuurfondsen te werk te gaan volgens het partnerschapsprincipe in de betrekkingen met de economische en sociale partners, alsmede volgens het subsidiariteitsbeginsel, waarmee de competentie van de interne beleidsinstanties van de lidstaten wordt erkend; Evaluatie en controle 40. neemt ter kennis dat de Commissie voor de eerste maal in een jaarlijks verslag een hoofdstuk heeft opgenomen over de uitgevoerde evaluatie- en controlemaatregelen, waarmee zij gevolg geeft aan de kritiek van het Parlement in de afgelopen begrotingsjaren; 41. wijst erop dat de lidstaten in 1999 onregelmatigheden en fraudegevallen hebben aangemeld ten belope van € 120,6 mln, d.w.z. 0,39% van de kredieten van de structuurfondsen ten belope van € 30,6 mrd.; dringt er bij de Commissie op aan de controles die door de bevoegde controle-instanties ter plaatse worden verricht te intensiveren; verzoekt de Commissie om voortdurend informatie te verstrekken over de maatregelen die getroffen zijn tegen de onregelmatigheden bij acties van de structuurfondsen in de lidstaten; 42. neemt kennis van de in de verordeningen (EG) nrs. 438/2001 (6) en 448/2001 (7) vastgelegde uitvoeringsvoorschriften voor verordening (EG) nr. 1260/99; juicht de verbeteringen toe die bereikt zijn bij de financiële controle op de structuurfondsen; verlangt de algemene toepassing van deze verordeningen door de lidstaten en de Commissie; dringt er bij de lidstaten op aan verbetering te brengen in de bestuurs- en controlesystemen met het oog op de vermijding, onthulling en opheffing van zwakke plekken en systematische onregelmatigheden; dringt er bij de lidstaten die dat nog niet gedaan hebben op aan om hun nationale rekenkamers volledige bevoegdheden te verlenen om onderzoeken in te stellen naar de besteding van EU-middelen, tot aan het niveau van de uiteindelijke begunstigde toe; 43. onderstreept de hoofdrol die het Europees Parlement in het evaluatie- en controleproces moet spelen, een rol die in de periode waarop het jaarverslag betrekking heeft werd verwaarloosd; is van mening dat het Parlement de jaarlijkse toewijzingen niet zo maar automatisch moet goedkeuren wanneer de begroting wordt vastgesteld, maar dat het, als behartiger van het Europees belang naast de Commissie, actief bij het evaluatieproces moet worden betrokken; 44. acht herziening en versterking van de rol van het Parlement noodzakelijk, en is in het bijzonder van mening dat de Commissie en de lidstaten moeten worden gehouden aan hun verplichtingen met betrekking tot transparantie in deze sector, zoals met name is verwoord in de met de Commissie in 1999 overeengekomen Gedragscode voor de tenuitvoerlegging van de diverse sectoren van het structuurbeleid; o o o 45. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie, alsmede aan de parlementen van de lidstaten. Het Europees Parlement, - gezien de door de leden Maurizio Turco e.a. ingediende en door 317 leden van het Europees Parlement ondertekende ontwerpresolutie van 26 februari 2001 over genitale verminking van vrouwen ( B5-0686/2000 /rev. ), - gezien de artikelen 2, 3 en 5 van de Universele Verklaring van de rechten van de mens van 1948, - gezien de artikelen 2, 3 en 26 van het Internationaal Verdrag van de Verenigde Naties inzake burgerrechten en politieke rechten van 1966, - gezien de artikelen 2, 3 en 12 van het Internationaal Verdrag van de Verenigde Naties inzake economische, sociale en culturele rechten van 1966, - gezien het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden van 4 november 1950, - gezien met name artikel 5, onder a) van het Verdrag inzake de uitbanning van alle vormen van discriminatie van vrouwen (CEDAW) van 1979, - gezien de artikelen 2, lid 1, 19, lid 1, 24, lid 3, 34 en 39 van het Verdrag inzake de rechten van het kind dat op 20 november 1989 is aangenomen door de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties, - gezien de artikelen 1, 2, letter f), 5, 10, letter c), 12 en 16 van aanbeveling nr. 19 van 1992 van het VN-comité voor de uitbanning van alle vormen van discriminatie van vrouwen, - gezien de verklaring en het actieprogramma van Wenen die zijn aangenomen op de in 1993 gehouden Wereldconferentie over mensenrechten, - gezien de verklaring van de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties over de uitbanning van geweld tegen vrouwen van december 1993, het eerste internationale instrument voor de mensenrechten dat uitsluitend betrekking heeft op geweld tegen vrouwen, - gezien de verslagen van mevrouw Coomaraswamy, speciaal rapporteur van de Verenigde Naties, over geweld tegen vrouwen, - gezien de verklaring en het actieprogramma van de Conferentie van de Verenigde Naties over bevolking en ontwikkeling (Caïro, 13 september 1994), - gezien de verklaring en het actieprogramma van de Wereldvrouwenconferentie van Peking (15 september 1995), - onder verwijzing naar zijn resolutie van 15 juni 1995 over de deelname van de Europese Unie aan de vierde Wereldvrouwenconferentie van de Verenigde Naties te Peking: "Acties voor gelijke rechten, ontwikkeling en vrede” (1) , - onder verwijzing naar zijn resolutie van 15 juni 2000 over de resultaten van de speciale zitting van de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties Vrouwen 2000: gelijkheid van man en vrouw, ontwikkeling en vrede voor de eenentwintigste eeuw, van 5 t/m 9 juni (2) , - gelet op de op 23 juni 2000 ondertekende Partnerschapsovereenkomst tussen de ACS en de EU (Overeenkomst van Cotonou), en het daaraan gehechte Financieel Protocol, - onder verwijzing naar zijn resolutie van 18 mei 2000 over de follow-up van het Actieplatform van Beijing ( 2000/2020(INI) ) (3) , - onder verwijzing naar zijn resolutie van 13 maart 1997 over de schending van de rechten van de vrouw (4) , - onder verwijzing naar zijn resolutie van 16 september 1997 over de noodzaak van een campagne in de gehele Europese Unie ter bestrijding van geweld tegen vrouwen (5) , - gezien het facultatief protocol bij het Verdrag inzake de uitbanning van alle vormen van discriminatie van vrouwen dat op 12 maart 1999 is aangenomen door de VN-Commissie inzake de positie van de vrouw, - gezien de resolutie van de Raad van Europa van 12 april 1999 over verminking van de geslachtsorganen bij vrouwen, - onder verwijzing naar zijn standpunt van 16 april 1999 inzake het gewijzigd voorstel voor een besluit van het Europees Parlement en de Raad tot vaststelling van een communautair actieprogramma (het programma DAPHNE) (2000-2004) betreffende maatregelen ter voorkoming van geweld tegen kinderen, jongeren en vrouwen ( COM(1999)82 C4- 0099/1999 1998/0192(COD) ) (6) , - onder verwijzing naar zijn standpunt van 15 november 2000betreffende het programma in verband met de communautaire raamstrategie inzake de gelijkheid van mannen en vrouwen (2001-2005) ( COM(2000) 335 - C5-0386/2000 - 2000/0143(CNS) ) (7) , - gezien zijn besluit van 14 december 2000 om in de toelichting bij artikel B5-802 van de begroting 2001 /DAPHNE-programma een expliciete verwijzing op te nemen naar genitale verminking van vrouwen (8) , - gezien de aanbevelingen inzake genitale verminking van vrouwen van de groep van deskundigen van november 1998 in het kader van het programma DAPHNE/FGM heeft gedaan (9) , - gezien het verslag van 3 mei 2001 van de Parlementaire Vergadering van de Raad van Europa genitale verminking van vrouwen (10) , - gezien de gezamenlijke afkondiging door de Raad, het Europees Parlement en de Commissie van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie tijdens de Europese Raad van Nice op 8 december 2000, - gelet op de standpunten die het Europees Parlement herhaaldelijk heeft ingenomen in het kader van internationale mensenrechten, - gelet op de artikelen 6 en 7 van het EU-Verdrag over de eerbiediging van de mensenrechten (algemene beginselen) en de artikelen 12 en 13 van het EG-Verdrag (non-discriminatie), - gelet op artikel 48 van zijn Reglement, - gezien het verslag van de Commissie rechten van de vrouw en gelijke kansen en de adviezen van de Commissie vrijheden en rechten van de burger, justitie en binnenlandse zaken en de Commissie ontwikkelingssamenwerking ( A5-0285/2001 ), A. overwegende dat volgens de Wereldgezondheidsorganisatie 130 miljoen vrouwen in de wereld het slachtoffer zijn van genitale verminking en dat jaarlijks 2 miljoen vrouwen aan deze praktijken zijn blootgesteld, B. overwegende dat het moeilijk is precieze ramingen op te stellen omdat geen officiële cijfers beschikbaar zijn, maar dat deze praktijken volgens de WHO, diverse NGO's en verschillende onderzoeken worden bedreven in ten minste 25 Afrikaanse landen, sommige Aziatische landen (Indonesië, Maleisië) en in het Midden-Oosten (Jemen, Verenigde Arabische Emiraten, Egypte); dat is vastgesteld dat ook in de VS, Canada, Australië, Nieuw-Zeeland en Europa genitale verminking bij vrouwen voorkomt binnen gemeenschappen van uit de genoemde landen afkomstige immigranten (volgens bepaalde bronnen zouden er 60.000 slachtoffers zijn en zouden 20.000 vrouwen gevaar lopen), C. overwegende dat ongeveer de helft van de 25 à 30 Afrikaanse landen waar genitale verminking van vrouwen voorkomt diverse wetten hebben aangenomen om het gebruik geheel of gedeeltelijk te verbieden maar dat deze niet worden gehandhaafd, D. overwegende dat sprake is van verschillende vormen van genitale verminking bij vrouwen, uiteenlopend van clitoridectomie (gedeeltelijke of volledige verwijdering van de clitoris) en excisie (verwijdering van de clitoris en de kleine schaamlippen), die ongeveer 85% van de genitale verminkingen bij vrouwen uitmaken, tot de meest extreme vorm, namelijk infibulatie (totale verwijdering van de clitoris en de kleine schaamlippen en van de binnenkant van de grote schaamlippen, waarna de vulva wordt dichtgenaaid zodat er nog slechts een nauwe vaginale opening overblijft), E. overwegende dat genitale verminking onherstelbare schade toebrengt aan de gezondheid van de vrouwen en meisjes die er het slachtoffer van zijn, en zelfs tot de dood kan leiden; dat het gebruik van primitieve instrumenten en het ontbreken van antiseptische voorzorgsmaatregelen schadelijke nevenwerkingen hebben, zodat het gevaar bestaat van pijn bij seksueel contact en bevallingen, dat organen onherstelbaar worden beschadigd en dat sprake kan zijn van complicaties (zoals bloedingen, shocktoestand, infecties, overdracht van het AIDS-virus, tetanus, goedaardige gezwellen, alsmede ernstige complicaties bij zwangerschap en bevalling), F. overwegende dat genitale verminking bij vrouwen, ongeacht de mate ervan, een daad van geweld is tegen de vrouw die neerkomt op schending van haar fundamentele rechten, met name het recht op persoonlijke integriteit en lichamelijke en geestelijke gezondheid, alsmede van haar seksuele en reproductieve rechten en dat deze schending in geen geval kan worden gerechtvaardigd door de eerbiediging van culturele of religieuze tradities van uiteenlopende aard of initiatieplechtigheden, G. overwegende dat het universele en ondeelbare karakter van de mensenrechten zoals opgenomen en erkend in alle internationale verdragen op dit gebied en met name de rechten van de vrouw het doelwit zijn van aanvallen van het radicale culturele relativisme dat in zijn meest extreme vorm de cultuur beschouwt als de enige bron van morele legitimiteit; dat de rechten van jonge vrouwen en meisjes zodoende worden bedreigd uit naam van culturen, traditionele gebruiken dan wel gewoonten of zelfs van religieus extremisme, die de vrouw in de meeste gevallen een lagere maatschappelijke positie en status toekennen dan de man, H. overwegende dat seksuele verminking van meisjes op de meest nadrukkelijke wijze moet worden veroordeeld en een duidelijke schending betekent van de nationale en internationale wetgeving inzake de bescherming van kinderen en hun rechten, I. overwegende dat genitale verminking bij vrouwen een schending is van de rechten van vrouwen en kinderen die door meerdere internationale verdragen worden bekrachtigd, volgens de strafwetgeving van de lidstaten verboden is en in strijd is met de beginselen van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie; J. overwegende dat geweld tegen vrouwen voortkomt uit sociale structuren die berusten op de ongelijkheid van de geslachten en op onevenwichtige machts- en gezagsverhoudingen, en waar de druk van de maatschappij en het gezin de oorzaak is van de schending van een fundamenteel recht, nl. de eerbiediging van de persoonlijke integriteit, K. overwegende dat genitale verminking van vrouwen een extra discriminatie betekent van de vrouwen en meisjes in de gemeenschappen waar dit gebruik voorkomt, L. met nadruk wijzend op de kardinale betekenis van onderwijs en voorlichting bij de bestrijding van het gebruik, en met name beseffend dat het belangrijk is de mensen ervan te overtuigen dat zij een specifiek gebruik kunnen opgeven zonder in hun ogen significante aspecten van hun eigen cultuur te verliezen, M. overwegende dat artikel 2, letter f) van het Verdrag inzake de uitbanning van alle vormen van discriminatie van vrouwen van de staten die partij zijn bij dit verdrag verlangt dat zij passende maatregelen nemen om bestaande wetten, gebruiken en praktijken, die discriminatie van vrouwen inhouden, te wijzigen of af te schaffen, N. overwegende dat in artikel 5, letter a) van het VN-Verdrag inzake de uitbanning van alle vormen van discriminatie van vrouwen het volgende wordt bepaald: "De staten die partij zijn bij dit Verdrag nemen alle passende maatregelen om het sociale en culturele gedragspatroon van de man en de vrouw te veranderen teneinde te komen tot de uitbanning van vooroordelen, van gewoonten en van alle andere gebruiken die zijn gebaseerd op de gedachte van de minderwaardigheid of meerderwaardigheid van één van beide geslachten of op de stereotiepe rollen van mannen en vrouwen”, O. overwegende dat in de in juni 1993 aangenomen verklaring en het actieprogramma van Wenen voor het eerst wordt gesteld dat de fundamentele rechten van de vrouw een onvervreemdbaar, integraal en onlosmakelijk onderdeel vormen van de universele rechten van de mens en dat alle vormen van geweld, inclusief die welke voortvloeien uit culturele vooroordelen, onverenigbaar zijn met de waardigheid en de waarde van de mens, P. overwegende dat de in december 1993 door de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties aangenomen verklaring over de uitbanning van geweld tegen vrouwen voor het eerst een officiële interpretatie van de Verenigde Naties geeft van geweld dat is gebaseerd op het geslacht: alle daden van geweld gericht tegen het vrouwelijk geslacht die bij vrouwen (kunnen) leiden tot schade of fysiek, seksueel en psychologisch lijden, met inbegrip van dreiging met dergelijke daden, dwang of willekeurige vrijheidsberoving, bedreven in het openbare of privé-leven, Q. overwegende dat in artikel 2 van deze verklaring duidelijk wordt gesteld dat onder geweld tegen vrouwen wordt verstaan - zonder daartoe beperkt te zijn - fysiek, seksueel en psychologisch geweld binnen het gezin en met name genitale verminking en andere voor de vrouw schadelijke traditionele praktijken, R. overwegende dat in artikel 4 van deze verklaring wordt bepaald dat de lidstaten geweld tegen vrouwen moeten veroordelen en geen argumenten in verband met gewoonte, traditie of religie mogen aanvoeren om zich te onttrekken aan hun verplichting het geweld uit te bannen, S. overwegende dat in artikel 2, lid 1 van het Verdrag inzake de rechten van het kind van 1989 het volgende wordt bepaald: "De staten die partij zijn bij dit Verdrag eerbiedigen en waarborgen de in het Verdrag beschreven rechten voor ieder kind onder hun rechtsbevoegdheid zonder discriminatie van welke aard ook, ongeacht .... geslacht ....”; dat in artikel 24, lid 3 het volgende wordt bepaald: "De staten die partij zijn, nemen alle doeltreffende en passende maatregelen teneinde traditionele gebruiken die schadelijk zijn voor de gezondheid van kinderen af te schaffen”, T. overwegende dat het actieplatform van de in 1994 in Caïro gehouden internationale conferentie over bevolking en ontwikkeling aanbevelingen aan de staten bevat om een einde te maken aan genitale verminking bij vrouwen en vrouwen en meisjes hiertegen te beschermen, U. overwegende dat de Conferentie over de follow-up van Caïro en met name art. 42 van de kernactiviteiten voor de verdere uitvoering van het actieprogramma van de Internationale Conferentie over Bevolking en Ontwikkeling bepaalt dat regeringen moeten zorgen voor de bevordering en de bescherming van de mensenrechten van meisjes en jonge vrouwen, die zowel betrekking hebben op economische en sociale rechten als op het recht gespaard te worden van dwang, discriminatie en geweld, met inbegrip van schadelijke praktijken en seksuele uitbuiting, en dat regeringen alle wetgeving moeten herzien en die bepalingen intrekken die meisjes en jonge vrouwen discrimineren, V. overwegende dat in de in 1995 aangenomen verklaring en het platform van Peking krachtige aanbevelingen aan de regeringen worden gedaan waarin deze worden verzocht wetten af te kondigen en toe te passen op grond waarvan personen worden gestraft die geweldpraktijken en -daden tegen vrouwen zoals genitale verminking bedrijven en hun krachtige steun te verlenen aan de inspanningen van niet-gouvernementele en communautaire organisaties om een einde aan deze praktijken te maken, W. overwegende dat het platform van Peking de staten verzoekt alle passende maatregelen te nemen, met name op het gebied van onderwijs, om het sociale en culturele gedragspatroon van mannen en vrouwen te veranderen en een einde te maken aan vooroordelen, gewoonten en alle andere gebruiken die berusten op het idee dat één van de twee geslachten superieur of minderwaardig is aan het andere of op de stereotiepe rollen van mannen en vrouwen, X. overwegende dat de Partnerschapsovereenkomst tussen ACS en EU (Overeenkomst van Cotonou) gebaseerd is op deze universele beginselen, en bepalingen tegen genitale verminking van vrouwen bevat (artikel 9 inzake wezenlijke delen van de overeenkomst, met inbegrip van eerbiediging van de mensenrechten, en de artikelen 25 en 31 inzake resp. sociale ontwikkeling en genderproblemen), Y. overwegende dat in het op 3 mei 2001 door de Parlementaire Vergadering van de Raad van Europa aangenomen verslag wordt aangedrongen op een verbod op seksuele verminking bij vrouwen, hetgeen wordt beschouwd als een onmenselijke en vernederende behandeling in de zin van artikel 3 van het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens; eraan herinnerend dat de bescherming van culturen en tradities niet ten koste mag gaan van de eerbiediging van de grondrechten en het verbod op praktijken die veel weg hebben van foltering, Z. overwegende dat de Commissie en de Raad in het kader van een gemeenschappelijk Europees immigratie- en asielbeleid aandacht zouden moeten besteden aan aspecten van mogelijke verminking van de geslachtsorganen bij afwijzing van een asielaanvraag; AA. overwegende dat de lidstaten thans over een communautair rechtskader beschikken dat hen in staat stelt een doeltreffend beleid te voeren in de strijd tegen discriminatie en een gemeenschappelijk asielbeleid in te voeren alsook een nieuw immigratiebeleid (artikel 13 en titel IV van het EG-Verdrag); 1. veroordeelt scherp de genitale verminking bij vrouwen als een schending van de fundamentele rechten van de mens; 2. wenst dat de Europese Unie en de lidstaten uit naam van de rechten van de mens, de persoonlijke integriteit, de vrijheid van geweten en het recht op gezondheid samenwerken om de bestaande wetgeving te harmoniseren en, ingeval de bestaande wetgeving ontoereikend is,ter zake specifieke wetgeving op te stellen; 3. verzet zich tegen elke vorm van medicalisering op dit terrein, waardoor genitale verminking bij vrouwen op het grondgebied van de Unie alleen maar zou worden gerechtvaardigd en aanvaard; 4. blijft van mening dat genitale verminking bij vrouwen qua aard en gevolgen een ernstig sociaal probleem vormt voor de samenleving als geheel en dat, wil men de betrokken gemeenschappen of groepen overtuigen van de noodzaak om dergelijke praktijken uit te bannen, de te nemen maatregelen de steun en medewerking van deze gemeenschappen moeten krijgen en afgestemd moeten worden op hun realiteit; 5. is van mening dat de redenen die door veel gemeenschappen worden aangevoerd voor de handhaving van traditionele gebruiken die schadelijk zijn voor de gezondheid van vrouwen en kinderen geen wetenschappelijke basis hebben noch een religieuze oorsprong of rechtvaardiging; 6. verzoekt de Raad, de Commissie en de lidstaten een uitgebreid onderzoek in te stellen naar de draagwijdte van dit verschijnsel in de lidstaten; 7. wenst dat de Commissie, om een einde te maken aan genitale verminking bij vrouwen in de Europese Unie, een complete strategische aanpak uitwerkt die verder gaat dan het louter aan de kaak stellen van deze handelingen, en dat zij niet alleen juridische en administratieve, maar ook educatieve en sociale mechanismen invoert die vrouwen die het slachtoffer van genitale verminking zijn of kunnen worden daadwerkelijk beschermen; 8. wenst dat deze integrale strategie gepaard gaat met educatieve programma's en het organiseren van nationale en internationale voorlichtingscampagnes; 9. verzoekt de Commissie een bewustwordingscampagne te organiseren die gericht is op de wetgevers/parlementen in de betrokken landen, teneinde het effect van bestaande wetgeving zo hoog mogelijk op te voeren en, indien dergelijke wetgeving niet bestaat, steun te bieden bij de opstelling en goedkeuring hiervan; 10. verzoekt de Europese Unie en de lidstaten deze praktijken te vervolgen, te veroordelen en te bestraffen en daarbij een integrale strategie toe te passen waarin rekening wordt gehouden met de normatieve aspecten, de gezondheid, de sociale dimensie en de integratie van de immigrantenbevolking; 11. verzoekt de lidstaten in dit verband: 12. verzoekt de Raad na raadpleging van het Europees Parlement maatregelen te nemen om dit verschijnsel krachtens artikel 13 van het EG-Verdrag wegens discriminatie op grond van geslacht en geweld tegen vrouwen en meisjes te bestrijden; 13. wenst dat met de genomen maatregelen wordt gezorgd voor ondersteuning en wederaanpassing van vrouwen die het slachtoffer zijn van geweld door hen gespecialiseerde hulp te bieden en dat functionarissen van politie en justitie worden geschoold en bewust worden gemaakt van de problemen met betrekking tot het geweld tegen vrouwen; 14. wenst dat de Commissie en de Raad, in het kader van de in Titel IV van het Verdrag van Amsterdam bedoelde ontwikkeling van een gemeenschappelijk immigratie- en asielbeleid, samen met de lidstaten maatregelen nemen met betrekking tot de verlening van een verblijfsvergunning en de bescherming van de slachtoffers van deze praktijken en het recht op asiel erkennen van (jonge) vrouwen en meisjes die het gevaar lopen genitale verminking te ondergaan; 15. verzoekt de Raad, de Commissie en de lidstaten alle noodzakelijke maatregelen te nemen om het thema "toegang tot asielprocedures voor vrouwen die het gevaar lopen genitale verminking te ondergaan” hoog op de agenda van de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties in 2002 te plaatsen; 16. looft de belangrijke bijdragen van vele nationale en internationale NGO's, van onderzoeksinstellingen, van het Europees netwerk voor de preventie van genitale verminking bij vrouwen in Europa en van geëngageerde personen, die onder meer dankzij de financiële steun van VN-organen en het DAPHNE-programma verschillende projecten ten uitvoer leggen die erop gericht zijn de mensen bewust te maken en genitale verminking bij vrouwen te voorkomen of daaraan een einde te maken; twijfelt er niet aan dat networking tussen NGO's en basisorganisaties op nationaal, regionaal en internationaal niveau essentieel is voor de definitieve uitbanning van genitale verminking bij vrouwen, voor de uitwisseling van informatie en ervaring en voor het leveren van gezamenlijke inspanningen; 17. wenst dat genitale verminking bij vrouwen als zeer ernstige schending van de fundamentele rechten volledig wordt opgenomen in het ontwikkelingsbeleid van de Unie, rekening houdend met de goedkeuring van Verordening (EG) nr. 2836/98 van de Raad van 22 december 1998 naar aanleiding van de slotverklaring van de Vierde Wereldvrouwenconferentie van Peking in 1995 en het desbetreffende actieplatform; meent dat het voorkomen van genitale verminking bij vrouwen prioriteit moet krijgen in de samenwerkingsprogramma's op het gebied van seksuele en reproductieve gezondheid en rechten; 18. verzoekt de Commissie en de Raad in de met het oog op samenwerking met derde landen opgestelde strategische documenten per land ten volle rekening te houden met een strategie ter bestrijding van verminking van de geslachtsorganen bij vrouwen; 19. verzoekt de Commissie en de Raad de strategie ter bestrijding van genitale verminking van vrouwen ter sprake te brengen in de besprekingen die zij in het kader van de Overeenkomst van Cotonou met de landen in kwestie voeren over hun programma's voor ontwikkelingsbijstand (nationale indicatieve programma's); 20. roept de landen waar verminking van de geslachtsorganen van vrouwen voorkomt, met name de ACS-landen die onder de Overeenkomst van Cotonou vallen, ertoe op onverwijld wetten aan te nemen, zo deze al niet bestaan, die deze praktijken veroordelen en tegelijkertijd wetgeving en procedures vast te stellen om de naleving hiervan te waarborgen; 21. wijst nogmaals op de artikelen 9, 25 en 31 van de Overeenkomst van Cotonou en verzoekt de Commissie en de Raad intensiever te streven naar tenuitvoerlegging van programma's in het kader waarvan de genitale verminking van vrouwen wordt aangepakt; 22. spreekt de aanbeveling uit dat de voor bestrijding van de verminking van geslachtsorganen bij vrouwen uitgetrokken begrotingsmiddelen die momenteel her en der verspreid zijn, worden geconsolideerd in een speciale begrotingslijn of als duidelijk herkenbaar en afzonderlijk deel van een bestaande lijn, en dat met ingang van de begroting 2002 per jaar tenminste 10 miljoen euro ter beschikking wordt gesteld; 23. is in het kader van de mensenrechtenbepalingen in de ontwikkelingsprogramma's van de EU van mening dat genitale verminking van vrouwen een dermate ernstige schending van de vrouwenrechten is dat de Commissie, mochten de betrokken regeringen de bestrijding van de verminking van geslachtsorganen bij vrouwen niet willen opnemen als sector van de samenwerking, bereid moet zijn deze bepalingen toe te passen; 24. dringt aan op stimulering van de buitenlandse hulp voor landen die wetgevende en administratieve maatregelen hebben genomen die genitale verminking bij vrouwen verbieden en bestraffen en op plaatsen waar verminking gebruikelijk is onderwijskundige, sociale en gezondheidsprogramma's bevorderen die gericht zijn op preventie en bestrijding van deze praktijken; dringt erop aan dat de betrokken regeringen genitale verminking bij vrouwen verbieden en verzoekt de Europese Commissie nauw samen te werken met NGO's, plaatselijke initiatieven en geestelijke leiders die zich inspannen om deze praktijken uit te bannen; 25. beklemtoont dat de verandering op middellange en lange termijn uit de betrokken landen moet komen en dat de internationale ontwikkelingshulp, zoals bijvoorbeeld de ontwikkelingsprogramma's van de EG, een aanvullende rol van kardinale betekenis moet spelen; 26. verzoekt de Raad, de Commissie en de lidstaten gebruik te maken van de mensenrechtenclausule om de strijd tegen genitale verminking bij vrouwen tot een prioriteit te maken in de betrekkingen met derde landen, in het bijzonder met de landen die preferentiële betrekkingen hebben met de EU in het kader van de overeenkomst van Cotonou en druk op deze landen uit te oefenen om wetgevende, administratieve, juridische en preventieve maatregelen te nemen die nodig zijn om een einde aan deze praktijken te maken; 27. wenst dat de Europese Unie in de Verenigde Naties haar stem laat horen, opdat de talrijke staten die voorbehoud hebben gemaakt bij het Verdrag inzake de uitbanning van alle vormen van discriminatie van vrouwen, in de zin dat zij zich aan de verplichtingen van het verdrag zullen houden mits dit niet in strijd is met bepaalde nationale gewoonten, gebruiken of wetten, dit voorbehoud intrekken, omdat hun bezwaren volledig onverenigbaar zijn met de geest en de doelstelling van het verdrag en derhalve onaanvaardbaar zijn; 28. verzoekt de Europese Unie, alle instellingen en de lidstaten met overtuiging en vastberadenheid de verdediging op zich te nemen van de Europese waarden die gebaseerd zijn op de mensenrechten, de rechtsstaat en de democratie; meent dat geen enkel cultureel of religieus gebruik kan worden tegengeworpen aan deze beginselen, die de grondslag vormen voor onze democratie; 29. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de regeringen van de lidstaten en de regeringen van de ACS-landen. Het Europees Parlement, - gelet op de artikelen 2, 3, lid 2 en 141, leden 1 en 3 van het EG-Verdrag, - gelet op het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, artikelen 21, lid 1 en 23, - gelet op de artikelen 2 en 23 van de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens van 10 december 1948, - gelet op het Gelijkebeloningsverdrag van 1951 (nr. 100) en de aanbeveling (nr. 90) van de IAO, - gelet op het artikel 11(1d) van het VN-Verdrag inzake de uitbanning van elke vorm van discriminatie van vrouwen (CEDAW) van 18 december 1979, - gezien de Agenda voor het sociaal beleid, Sectie V, onderschreven op de Europese Raad te Nice van 7, 8 en 9 december 2000, - gezien de conclusies van het voorzitterschap van de informele ministeriële bijeenkomst van Ministers voor Gelijkekansenbeleid en Sociale Zekerheid, Norrköping 21-23 januari 2001, - gezien Richtlijn 75/117/EEG van de Raad van 10 februari 1975 betreffende het nader tot elkaar brengen van de wetgevingen der lidstaten inzake de toepassing van het beginsel van gelijke beloning voor mannelijke en vrouwelijke werknemers (1) , - gezien Beschikking 2001/51/EG van de Raad van 20 december 2000 betreffende het programma in verband met de communautaire strategie inzake de gelijkheid van mannen en vrouwen (2001-2005) (2) , - onder verwijzing naar zijn resolutie van 21 september 1995 over de Vierde Wereldvrouwenconferentie in Peking: gelijkheid, ontwikkeling en vrede (3) , - onder verwijzing naar zijn resolutie van 13 februari 1996 over het Memorandum betreffende gelijke beloning voor arbeid van gelijke waarde (4) , - onder verwijzing naar zijn resolutie van 12 juni 1997 over de mededeling van de Commissie "Een gedragscode voor de toepassing van gelijke beloning voor arbeid van gelijke waarde voor mannen en vrouwen op het werk” ( COM(1996) 336 - C4-0460/1996 ) (5) , - onder verwijzing naar zijn resolutie van 16 september 1997 over het jaarverslag van de Commissie: Gelijke kansen voor vrouwen en mannen in de Europese Unie 1996 ( COM(1996) 650 - C4-0084/1997 ) (6) , - onder verwijzing naar zijn resolutie van 15 november 2000 over het voorstel voor een beschikking van de Raad betreffende het programma in verband met de communautaire raamstrategie inzake de gelijkheid van mannen en vrouwen (2001-2005) ( COM(2000) 335 - C5-0386/2000 - 2000/0143(CNS) ) (7) , - onder verwijzing naar zijn resolutie van 18 mei 2000 over de follow-up van het Actieplatform van Peking ( 2000/2020(INI) ) (8) , - gelet op artikel 163 van zijn Reglement, - gezien het verslag van de commissie rechten van de vrouw en gelijke kansen en het advies van de commissie sociale zaken en werkgelegenheid ( A5-0275/2001 ), A. overwegende dat de loonkloof tussen vrouwen en mannen in de EU gemiddeld 28% bedraagt en dat na het in acht nemen van structurele verschillen tussen mannen en vrouwen op de arbeidsmarkt, zoals onder meer leeftijd, opleiding, beroep en het carrièrepatroon, de lonen van vrouwen nog steeds gemiddeld 15% minder bedragen dan deze van mannen, B. overwegende dat deze loonkloof van gemiddeld 15% enkel verklaard kan worden door mechanismen van waardediscriminatie hetgeen onaanvaardbaar is, C. overwegende dat er zowel op Europees als op nationaal niveau wetgeving omtrent gelijk loon voor werk van gelijke waarde ontwikkeld is, waarvan de uitvoering voornamelijk bij de sociale partners berust, maar dat gebleken is dat zij slechts gedeeltelijk tot de gelijke behandeling van werknemers en werkneemsters op loongebied heeft bijgedragen, D. overwegende dat in het bijzonder de onderwaardering van vrouwelijke kenmerken tijdens het loonvormingsproces leidt tot directe discriminatie enerzijds in de gevallen van ongelijk loon voor gelijk werk en waardediscriminatie anderzijds in de gevallen van ongelijk loon voor gelijkwaardig werk, E. overwegende dat het beschikbare statistische materiaal op Europees niveau over loonverschillen tussen mannen en vrouwen verouderd en onvolledig is en dat hierbij geen rekening wordt gehouden met recente trends in de arbeidsmarkt zoals het opduiken van nieuwe sectoren, atypisch werk en loopbaanonderbrekingen, F. overwegende dat indicatoren noodzakelijk zijn bij het verzamelen van cijfermateriaal omdat zij toelaten de factoren te wegen die de loonverschillen tussen mannen en vrouwen bepalen, G. overwegende dat het noodzakelijk is om inzicht te verwerven in de oorzaken en mogelijke remedies van de loonkloof opdat een efficiënt beleid ontwikkeld kan worden, H. overwegende dat elk loonvormingsysteem gebaseerd is op een waardenschaal waarbij een positie wordt toegekend aan een functie na evaluatie van de inhoudelijke vereisten van de job, maar dit proces niet volgens gestandaardiseerde systemen en procedures verloopt wegens onder meer een gebrek aan kennis, ervaring en bereidheid om de kostprijs hiervan te voorzien, I. overwegende dat functiewaardering een methode is om functies in een arbeidsorganisatie volgens belangrijkheid te ordenen en dat hierbij de functie en niet de persoon geëvalueerd moet worden, J. overwegende dat er nooit een geheel objectieve loonvormingmethode mogelijk is omdat het gaat om een complex waarderingsproces, waarbij het politieke proces van zowel het kiezen, definiëren als wegen van gehanteerde criteria gevolgd wordt, K. overwegende dat er echter wel waarborgen kunnen worden ingebouwd die de transparantie en de genderneutraliteit bevorderen en dat in dit opzicht een analytische jobevaluatieprocedure de beste garantie vormt, L. overwegende dat de loonkloof enkel door een tweesporenbeleid verkleind kan worden waarbij enerzijds de positie van vrouwen op de arbeidsmarkt verbeterd moet worden en anderzijds discriminaties bij de loonvorming weggewerkt moeten worden, M. overwegende dat een synergie van actoren en methodes noodzakelijk is om de loonkloof te dichten en dat ook beleidsmaatregelen verder ontwikkeld moeten worden die inspelen op de structurele verschillen tussen mannen en vrouwen op de arbeidsmarkt en die de organisatie van beroep en gezin vergemakkelijken, N. overwegende dat ieder werk de waarde moet krijgen die het verdient en dat de arbeidsmarktsegregatie tussen mannen en vrouwen dikwijls tot gevolg heeft dat in vrouwensectoren een lager loon wordt uitbetaald dan in mannensectoren en dat vrouwenjobs minder betaald worden dan mannenjobs; overwegende dat dit volstrekt illegitiem is en dat een opwaardering moet gebeuren van de vrouwensectoren en de vrouwenjobs om de loonverschillen tussen mannen en vrouwen te verkleinen, O. overwegende dat collectieve onderhandelingen tussen sociale partners de voornaamste basis van loonvorming zijn en dat sociale partners een belangrijke rol te vervullen hebben bij het dichten van de loonkloof, P. overwegende dat helaas onvoldoende prioriteit verleend wordt aan dit loonkloofvraagstuk door de loononderhandelaars en dat zij vaak te bekommerd blijven over de kostprijs van genderneutraal gerichte hervormingen van het loonvormingproces, Q. overwegende dat er in de besluitvormingsorganen van de sociale partners een sterke ondervertegenwoordiging van vrouwen is waardoor een situatie gecreëerd wordt waarin vrouwen te weinig onderlegd blijven in genderneutrale jobevaluaties en mannen er te weinig gesensibiliseerd voor zijn, 1. erkent de inspanningen van de Commissie om gelijke beloning tussen mannen en vrouwen te realiseren gedurende de voorbije decennia, maar stelt vast dat ondanks alle initiatieven de loonkloof blijft bestaan en niet significant afneemt, besluit hier dan ook uit dat de inspanningen zowel op Europees als op nationaal niveau vergroot moeten worden; 2. meent dat de doelstelling van de Europese Raad van Lissabon, namelijk 60% vrouwen actief op de arbeidsmarkt tegen het jaar 2010, geen gelijke kansen voor man en vrouw zal helpen tot stand te brengen als de meeste van die vrouwen zich in slecht betaalde ondergewaardeerde beroepsactiviteiten bevinden; wijst op het belang van onderwijs in al zijn vormen en modaliteiten als belangrijk instrument om gelijke kansen te verwezenlijken; 3. is verheugd over het opzetten door de Commissie van een groep van deskundigen om de statistische gegevensverzameling te verbeteren; wijst er echter op dat de gegevens uitgesplitst naar sekse en sector moeten worden verzameld, met inbegrip van sectoren als de overheidssector en de meeste vormen van atypisch werk waar vrouwen de overhand hebben en waarover ontoereikende gegevens beschikbaar zijn; wijst erop dat het niet voldoende is om beschrijvende indicatoren te hanteren en verlangt dat ook verklarende indicatoren verder ontwikkeld en gebruikt worden, zoals bijvoorbeeld de gevolgen van de combinatie van beroeps- en gezinsleven voor de lonen; 4. ondersteunt het initiatief van het Belgisch voorzitterschap om in het kader van de follow-up van het Beijing-actieprogramma prioriteit te verlenen aan de gelijke beloning van mannen en vrouwen; 5. dringt aan op het vervolledigen van bestaande gegevens en onderzoek inzake de oorzaken en remedies van de persistente loonkloof tussen mannen en vrouwen in de EU en wenst dat eveneens een studie verricht wordt omtrent alle factoren die het loon beïnvloeden en naar de rol die de mechanismen van loonvorming hierbij vervullen; 6. verlangt dat in de haalbaarheidsstudie omtrent een op te richten Europees genderinstituut onderzocht wordt welke rol dit observatorium kan spelen bij zowel statistische gegevensverzameling als het uitvoeren van onderzoek naar oorzaken en remedies van de loonverschillen tussen mannen en vrouwen; 7. verzoekt de Commissie om na te gaan in welke mate de lidstaten erin geslaagd zijn om: 8. roept de lidstaten op om hun inspanningen in al deze domeinen verder te versterken en aangenomen maatregelen ook werkelijk na te leven, moedigt hen hierbij aan goede praktijken voor het dichten van de loonkloof te ontwikkelen en uit te wisselen en in hun nationale actieplannen voor werkgelegenheid "gelijk loon”-plannen op te stellen, alsmede een jaarverslag waarin een overzicht wordt gegeven van de ontwikkelingen op het gebied van gelijke beloning voor mannen en vrouwen; 9. is van mening dat het inkomensverschil tussen mannen en vrouwen een kernprioriteit is voor aanpassingen in reactie op de conclusies van de Europese Raad van Stockholm en is verheugd over het voorstel van het Raadgevend comité gelijke kansen voor mannen en vrouwen om in de werkgelegenheidsrichtsnoeren voor 2002 doelen met tijdschema op te nemen om het inkomensverschil tussen mannen en vrouwen te verminderen; roept de Commissie op om in het kader van de Europese werkgelegenheidsstrategie en de werkgelegenheidsrichtsnoeren verder te blijven ijveren voor specifieke maatregelen die de loonkloof bestrijden en hierbij ook precieze kwantitatieve doelstellingen en streefdata vast te stellen; verlangt dat zij bij het nazicht van de nationale actieplannen voor de werkgelegenheid echte vooruitgangsrapporten opstelt omtrent gelijk loon; 10. moedigt de lidstaten aan om de opleiding en toegang tot jobs optimaal te laten verlopen, met name via een genderneutraal beleid inzake beroepskeuze-oriëntatie, de bestaande arbeidsmarktsegregatie weg te werken en om maatregelen te ontwikkelen die de structurele verschillen tussen mannen en vrouwen op de arbeidsmarkt doen afnemen en de organisatie van de arbeids- en gezinstaken en het vervullen van zorgtaken zowel voor mannen en vrouwen mogelijk maken; 11. verheugt zich over het voornemen van de Commissie om in 2002 in heel Europa een campagne voor gelijk loon te lanceren en vraagt haar om naar aanleiding van die campagne een voorstel voor herziening en bijwerking van Richtlijn 75/117/EEG voor te leggen, waarbij voldoende aandacht wordt besteed aan de problematiek van de functieclassificatie en waarin een aantal regels en criteria in bijlage worden gevoegd die een objectief en genderneutraal evaluatiesysteem in een gestandaardiseerde vorm garanderen om het inkomensverschil tussen mannen en vrouwen te verkleinen; verzoekt de Commissie om in dit verband rekening te houden met een noodzakelijke samenhang met de bepalingen van de richtlijnen gebaseerd op artikel 13 van het Verdrag (Richtlijnen 2000/43/EG en 2000/78/EG) en van de ontwerprichtlijn tot wijziging van Richtlijn 76/207/EEG ; dringt er bij de Commissie ook op aan dat ze nagaat welke andere soorten maatregelen of regelingen er ingevoerd kunnen worden, en op welke manier, om dezelfde doelstelling te dienen, o.a. door medewerking vanwege de sociale partners te stimuleren; 12. roept de sociale partners op om eindelijk de problematiek van ongelijk loon tussen mannen en vrouwen op de agenda te zetten en om op eigen initiatief acties te ondernemen die bijdragen tot het verkleinen van de loonkloof en de loonverschillen die inherent zijn aan atypische arbeidsvormen en loopbaanonderbrekingen; verzoekt de sociale partners hierbij speciaal de aandacht te vestigen op vrouwengetto's in laag betaalde banen en de hindernissen die vrouwen op weg naar topfuncties tegenkomen, ook wel het "glazen plafond” genoemd; 13. vraagt de lidstaten om individuele werkgevers aan te moedigen om jaarlijks verslag uit te brengen over de gelijkheid van man en vrouw, o.a. met statistieken over de aandelen van man en vrouw op de verschillende niveaus van de bedrijfsorganisatie, tijdsverschillen met betrekking tot bevorderingen en loonverschillen bij gelijkwaardig werk, en alle soorten maatregelen die genomen worden om te zorgen voor gelijker behandeling op het werk; 14. roept de sociale partners op om de loonverschillen tussen mannen en vrouwen zichtbaar te maken, alsook transparantie te verzekeren met betrekking tot de gehanteerde waardenschalen in het loonvormingsproces opdat deze informatie ook kan gebruikt worden om een stapsgewijs beleid te ontwikkelen waarin concrete streefdoelen voorop staan; roept hen op om analytische functiewaarderingssystemen door te voeren; 15. verzoekt de Commissie en de sociale partners om een globale beleidsstrategie te ontwikkelen om de loonkloof tussen mannen en vrouwen te dichten; is van oordeel dat naast de herziening van jobevaluatie- en functieclassifiecatiesystemen ook maatregelen nodig zijn in verband met de organisatie van de arbeidsmarkt in het algemeen, de nieuwe arbeidsvormen en o.a. de toename van atypische arbeidsvormen, de definitie van loon en de impact van de arbeidsorganisatie op de loonstructuur van vrouwen; vraagt de Commissie een onderzoek in te stellen naar best practices in de lidstaten en op basis hiervan ondersteunende strategieën voor het dichten van de loonkloof voor te stellen; 16. roept de sociale partners op om meer vrouwen in de loononderhandelingen te betrekken, alsook in hun besluitvormingsorganen en verlangt dat zij opleiding en training voorzien voor alle werknemers omtrent genderneutrale jobevaluatiesystemen en loonvormingmechanismen; 17. verzoekt de lidstaten die in punt 5 van de toelichting bij het verslag van zijn bevoegde commissie genoemd worden als zijnde de lidstaten die in de onderste regionen verkeren van de lijst van EU-landen als het gaat om gelijke beloning voor mannen en vrouwen voor gelijkwaardig werk, zorgvuldig nota van deze resolutie te nemen en dringend maatregelen te treffen om hun respectieve posities te verbeteren; 18. moedigt de kandidaat-lidstaten aan om maatregelen te ontwikkelen die de loonverschillen tussen mannen en vrouwen doen verminderen; 19. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de regeringen en parlementen van de lidstaten, de regeringen van de kandidaat-lidstaten en de sociale partners. Het Europees Parlement, - gelet op de artikelen 2, 3, 13, 125-129, 136-140 en 143 van het EG-Verdrag, - onder verwijzing naar zijn resolutie van 13 april 1999 over modernisering van de werkorganisatie - een positieve benadering van de veranderingen (1) , van 24 oktober 2000 over de richtsnoeren voor het werkgelegenheidsbeleid van de lidstaten voor 2001 en over het gezamenlijk verslag over de werkgelegenheid 2000 (2) en van 25 oktober 2000 over een agenda voor het sociaal beleid (3) , - gezien de relevante passages in de conclusies van de Europese Raden van Nice en Stockholm, - gezien artikel 163 van het Reglement, - gezien het verslag van de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken en het advies van de Commissie rechten van de vrouw en gelijke kansen ( A5-0283/2001 ), A. overwegende dat volgens een onderzoek onder 21 500 werknemers door de Europese Stichting tot verbetering van de levens- en arbeidsomstandigheden (Stichting Dublin) van de werknemers in de EU 8%, dat wil zeggen 12 miljoen personen, aangeeft de laatste 12 maanden het slachtoffer te zijn geweest van pesterijen op het werk, en dat ervan uitgegaan moet worden dat het aantal onbekende gevallen veel hoger ligt, B. overwegende dat geweld en intimidatie op het werk, waar de Stichting ook pesterijen toe rekent, in sommige lidstaten veel vaker voorkomen dan in andere; overwegende dat dit volgens de Stichting wordt veroorzaakt door onderrapportage in sommige landen, een groter besef van de problematiek in andere landen, verschillen in de rechtssystemen en culturele verschillen; overwegende dat onzekere arbeidsomstandigheden een hoofdreden zijn voor het vaker optreden van deze verschijnselen, C. overwegende dat de Stichting vaststelt dat personen die blootstaan aan pesterijen aanzienlijk meer te lijden hebben van stress dan de werknemers in het algemeen; overwegende dat volgens het Europees Agentschap voor de veiligheid en gezondheid op het werk pesterijen en intimidaties mogelijke gezondheidsrisico's vormen die vaak leiden tot ziektes die worden geassocieerd met stress; overwegende dat echter volgens het Agentschap geen duidelijk beeld naar voren komt uit nationale statistieken over pesterijen op het werk die zijn onderverdeeld naar geslacht, D. overwegende dat uit gegevens van de lidstaten blijkt dat pesterijen veruit het vaakst voorkomen bij werk dat veel spanning met zich meebrengt, dat dit soort werk vaker wordt verricht door vrouwen dan door mannen en dat dit soort werk in de jaren 1990 aanzienlijk is toegenomen, E. overwegende dat onderzoek en ervaringen wijzen op een duidelijk verband tussen enerzijds pesterijen op het werk en anderzijds stress of werk dat veel spanning met zich meebrengt, meer verdeeldheid onder werknemers, een verminderd gevoel van veiligheid op het werk en een onzekere arbeidssituatie, F. overwegende dat pesterijen onder meer veroorzaakt worden door tekortkomingen in de arbeidsorganisatie, de informatievoorziening binnen de organisatie of het management; overwegende dat onopgeloste en langdurige organisatorische problemen een grote belasting van werkteams met zich meebrengen en kunnen leiden tot pesterijen en het aanwijzen van zondebokken; overwegende dat de gevolgen voor personen en werkteams aanzienlijk kunnen zijn, alsmede de kosten voor personen, ondernemingen en de samenleving, 1. is van mening dat pesterijen, een verschijnsel waarvan de echte draagwijdte op het ogenblik nog onbekend is, een enorm probleem in het arbeidsmilieu vormen en dat er dringend gewerkt moet worden aan bewustwording en versterkte maatregelen op dit gebied, ook door nieuwe tegenmaatregelen te bedenken, die nodig worden door het verschijnen van nieuwe vormen van pesterijen; 2. wijst erop dat de toename van het aantal tijdelijke arbeidscontracten en onvaste banen, vooral onder vrouwen, geschikte voorwaarden schept voor verschillende vormen van pesten; 3. vestigt de aandacht op de verwoestende gevolgen van pesterijen voor de fysieke en psychische gezondheid van de slachtoffers en daarmee ook hun gezin, die vaak medische en psychotherapeutische zorg nodig hebben en die als gevolg van de pesterijen vaak langdurig met ziekteverlof zijn of ontslag nemen; 4. vestigt de aandacht op het feit dat vrouwen volgens een aantal onderzoeken vaker dan mannen het slachtoffer zijn van pestgedrag, hetzij verticaal (van meerdere jegens ondergeschikte of omgekeerd), horizontaal (tussen collega's van hetzelfde niveau) of een combinatie van beide; 5. vestigt de aandacht op het feit dat valse beschuldigingen van pestgedrag op hun beurt een geduchte vorm van pesten kunnen worden; 6. benadrukt dat maatregelen tegen pesterijen op het werk gezien moeten worden als belangrijk element bij het streven naar hogere kwaliteit en betere sociale betrekkingen op het werk; is van mening dat dergelijke maatregelen tevens een bijdrage kunnen leveren aan het voorkomen van sociale uitsluiting en dat dit een reden is voor het starten van communautaire initiatieven die overeenstemmen met de Europese sociale agenda en de werkgelegenheidsrichtsnoeren; 7. is van mening dat het probleem van pesterijen op het werk waarschijnlijk in vele opzichten nog wordt onderschat in de Unie en dat er voor het nemen van gemeenschappelijke maatregelen op communautair niveau vele argumenten zijn, zoals problemen bij het invoeren van doeltreffende instrumenten ter voorkoming van pesterijen, het feit dat richtsnoeren betreffende maatregelen tegen pesterijen op het werk een normgevende functie hebben en van invloed kunnen zijn op de manier waarop tegen pesterijen wordt aangekeken en dat dergelijke richtsnoeren ook noodzakelijk zijn vanuit het oogpunt van rechtvaardigheid; 8. roept de Commissie op om in haar mededeling over een communautaire strategie inzake gezondheid en veiligheid op het werk en over de versterking van de dimensie kwaliteit in het werkgelegenheids- en sociale beleid, alsmede in het groenboek over de sociale verantwoordelijkheid van ondernemingen aandacht te besteden aan psychische, psychosociale en sociale factoren in het arbeidsmilieu, met inbegrip van de arbeidsorganisatie, en daarbij de nadruk te leggen op systematische en preventieve maatregelen voor de lange termijn op het gebied van het arbeidsmilieu, onder meer met als doel het tegengaan van pesterijen op het werk, en ook aandacht te besteden aan wetgevingsinitiatieven die hierop gericht zijn; 9. verzoekt de Raad en de Commissie om in de indicatoren voor de kwaliteit van werk die moeten worden ontwikkeld voor de Europese Raad van Laken ook indicatoren betreffende pesterijen op het werk op te nemen; 10. verzoekt de lidstaten om met het oog op het bestrijden van pesterijen en ongewenste intimiteiten op het werk hun bestaande wetgeving na te kijken en zo nodig te vervolledigen, en de definitie van pesterijen na te kijken en er een eenvormige omschrijving van te geven; 11. wijst met grote nadruk op de verantwoordelijkheid van de lidstaten en de samenleving in haar geheel voor pesterijen en geweld op het werk en ziet daarin het belangrijkste doel van de bestrijdingsstrategie; 12. pleit ervoor dat de lidstaten de ondernemingen, overheidsdiensten en sociale partners verplichten om doeltreffende preventieve maatregelen, een systeem voor de uitwisseling van ervaringen en specifieke procedures vast te stellen om het probleem voor slachtoffers op te lossen en te voorkomen dat het zich herhaalt; dringt in dit verband aan op een betere voorlichting en opleiding van werknemers, leidinggevend personeel, sociale partners en bedrijfsartsen, zowel in de particuliere als in de openbare sector, en wijst in het kader van regelgeving ook naar de mogelijkheid om een vertrouwenspersoon op de werkplek aan te stellen, waartoe werknemers zich, desgewenst, kunnen wenden; 13. verzoekt de Commissie een precisering of uitbreiding van het toepassingsbereik van de kaderrichtlijn voor gezondheid en veiligheid op het werk te overwegen, dan wel een nieuwe kaderrichtlijn op te stellen als juridisch instrument tegen pesterijen, en als verdedigingsmiddel voor eerbiediging van de persoon van de werknemer, zijn intimiteit en eergevoel; benadrukt daarbij het belang van systematische studies naar het arbeidsmilieu en preventieve maatregelen; 14. benadrukt dat de huidige kennis, met inbegrip van onderzoek op dit gebied, kan worden bevorderd door de kwaliteit van de statistische basis te verbeteren en wijst op de rol die Eurostat en de Stichting Dublin daarbij kunnen spelen; verzoekt de Commissie, de Stichting Dublin en het Europees Agentschap voor de veiligheid en gezondheid op het werk diepgaand onderzoek te verrichten naar pesterijen op het werk; 15. benadrukt dat het van belang is nader te onderzoeken wat het verband is tussen de frequentie van pesterijen op het werk en aspecten van de arbeidsorganisatie, alsmede geslacht, leeftijd, sector en beroep; wenst dat deze studie een analyse bevat van de specifieke situatie van vrouwen die het slachtoffer zijn van pestgedrag; 16. constateert dat een lidstaat reeds een regelgeving heeft vastgesteld om pesterijen op het werk te bestrijden en dat andere bezig zijn een dergelijke wetgeving op te stellen, vaak naar het model van de wetgeving ter bestrijding van seksuele intimidatie; verzoekt de lidstaten aandacht te schenken aan het probleem van pesterijen op het werk en hier rekening mee te houden bij het opstellen van nationale wetgeving alsmede bij andere maatregelen; 17. dringt er bij de Europese instellingen op aan het goede voorbeeld te geven op het gebied van maatregelen ter voorkoming en bestrijding van pesterijen op het werk binnen de eigen structuren, alsmede op het gebied van hulp en steun voor personen en werkteams, en eventueel een aanpassing van het ambtenarenstatuut te voorzien inclusief een adequaat sanctiebeleid; 18. constateert dat personen die het slachtoffer zijn van pestgedrag in de Europese instellingen momenteel te weinig steun krijgen en feliciteert de administratieve diensten omdat zij reeds sinds een aantal jaren een speciale cursus ("vrouwelijk management”) voor vrouwelijke administrateurs aanbieden en onlangs een Adviescomité pesten op het werk (mobbing) hebben opgericht; 19. wenst dat wordt onderzocht tot op welke hoogte overleg op communautair niveau tussen de sociale partners een bijdrage kan leveren tot het tegengaan van pesterijen op het werk, waarbij ook de werkgeversorganisaties betrokken moeten worden; 20. dringt er bij de sociale partners in de lidstaten op aan om onderling en op het niveau van de Gemeenschap eigen plannen voor het bestrijden van pesterijen en geweld op het werk te ontwikkelen en volgens het principe van de beste praktijken hun ervaringen op dat gebied onderling uit te wisselen; 21. herinnert eraan dat pestgedrag ook nefaste gevolgen heeft voor de werkgevers, met name wat de rentabiliteit en de economische efficiëntie van de onderneming betreft, als gevolg van het absenteïsme, de verminderde productiviteit van de werknemers door mentale confusie en concentratiestoornissen, en als gevolg van de betaling van vergoedingen aan ontslagen werknemers; 22. beklemtoont het belang van een uitbreiding en verduidelijking van de verantwoordelijkheid van de werkgevers voor de systematische uitvoering van initiatieven inzake het arbeidsmilieu om een goed arbeidsmilieu te bewerkstelligen; 23. roept op tot een discussie over het ondersteunen van vrijwillige netwerken of organisaties die zich bezighouden met het bestrijden van pesterijen op het werk; 24. verzoekt de Commissie om uiterlijk in maart 2002 in een groenboek een gedetailleerde analyse te geven van de situatie rond het probleem pesterijen op het werk in elke lidstaat en om vervolgens uiterlijk in oktober 2002 op basis van deze analyse een actieprogramma in te dienen betreffende maatregelen op communautair niveau ter bestrijding van pesterijen op het werk en in dit actieprogramma een tijdschema op te nemen; 25. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie, alsmede aan de Europese Stichting tot verbetering van de levens- en arbeidsomstandigheden en het Europees Agentschap voor de veiligheid en gezondheid op het werk. Het Europees Parlement, - gelet op het jaarverslag 1998 van de Raad inzake de toepassing van de Schengenuitvoeringsovereenkomst (10846/99 - C5-0042/2000 ), - gelet op het jaarverslag van de Raad inzake de situatie aan de buitengrenzen van de staten waarin de Overeenkomst van Schengen van kracht is geworden - 1 januari 1998 t/m 31 december 1998 (11329/3/1999 - C5-0043/2000 ), - gelet op het vierde rapport over de activiteiten van de Gemeenschappelijke controleautoriteit (SCHAC 2533/1/00 - C5-0729/2000 ), - gelet op het advies dat de Commissie heeft uitgebracht betreffende het verzoek van Ierland deel te nemen aan enkele van de bepalingen van het Schengen-acquis (SEC(2000) 1439 - C5-0730/2000 ), - gelet op titel IV van het EG-Verdrag inzake visa, asiel, immigratie en andere beleidsterreinen die verband houden met het vrije verkeer van personen, - gelet op titel VI van het Verdrag betreffende de Europese Unie inzake politiële en justitiële samenwerking in strafzaken, - gelet op de protocollen en verklaringen waarbij het Schengen-acquis geïntegreerd wordt in het kader van de Europese Unie, over de toepassing van bepaalde aspecten van artikel 14 van het Verdrag tot oprichting van de Europese Unie op het Verenigd Koninkrijk en Ierland, over de positie van het Verenigd Koninkrijk en Ierland en de positie van Denemarken, - gelet op artikel 255 van het EG-Verdrag en artikel 41 van het Verdrag inzake de Europese Unie, - gelet op het Handvest van fundamentele rechten van de Europese Unie, dat tijdens de Europese Raad in Nice op 7 december 2000 is goedgekeurd, en met name op artikel 6 (recht op vrijheid en veiligheid), artikel 8 (bescherming van persoonlijke gegevens), artikel 20 (gelijkheid voor de wet), artikel 42 (recht op toegang tot documenten) en artikel 45 (recht op vrij verkeer en vrije vestiging), - Besluit 1999/435/EG van de Raad van 20 mei 1999 tot vaststelling, in overeenstemming met de desbetreffende bepalingen van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap en het Verdrag betreffende de Europese Unie, van de rechtsgrondslagen van elk van de bepalingen of besluiten die het Schengenacquis vormen (1) , - Besluit 1999/436/EG van de Raad van 20 mei 1999 tot vaststelling, in overeenstemming met de desbetreffende bepalingen van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap en het Verdrag betreffende de Europese Unie, van de rechtsgrondslagen van elk van de bepalingen of besluiten die het Schengenacquis vormen en de daarbij gaande verklaringen (2) , - Besluit 1999/438/EG van de Raad van 20 mei 1999 inzake de gemeenschappelijke controleautoriteit, ingesteld bij artikel 115 van de op 19 juni 1990 (3) ondertekende Overeenkomst ter uitvoering van het Akkoord van Schengen van 14 juni 1985 betreffende de geleidelijke afschaffing van de controles aan de gemeenschappelijke grenzen,, - Besluit 1999/439/EG van de Raad van 17 mei 1999 betreffende de sluiting van de overeenkomst met de Republiek IJsland en het Koninkrijk Noorwegen inzake de wijze waarop IJsland en Noorwegen worden betrokken bij de uitvoering, de toepassing en de ontwikkeling van het Schengenacquis (4) , - Beschikking 1999/307/EG van de Raad van 1 mei 1999 tot vaststelling van de wijze waarop het Schengensecretariaat in het secretariaat-generaal van de Raad (5) wordt opgenomen, - Besluit 1999/848/EG van 13 december 1999 betreffende de volledige toepassing van het Schengenacquis in Griekenland (6) , - Besluit 2000/365/EG van de Raad van 29 mei 2000 betreffende het verzoek van het Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland deel te mogen nemen aan enkele van de bepalingen van het Schengenacquis (7) , - Besluit van de Raad van 17 oktober 2000 tot oprichting van een secretariaat voor de gemeenschappelijke controleorganen voor gegevensbescherming ingesteld bij de overeenkomst tot oprichting van een Europese politiedienst (Europolovereenkomst), de overeenkomst inzake het gebruik van informatica op douanegebied en de overeenkomst ter uitvoering van het te Schengen gesloten Akkoord betreffende de geleidelijke afschaffing van de controles aan de gemeenschappelijke grenzen (Overeenkomst van Schengen) (8) , - besluit van het Uitvoerend Comité van Schengen van 20 december 1995 betreffende de procedure voor toepassing van artikel 2, lid 2, van de overeenkomst tot uitvoering van het Akkoord van Schengen (SCH/Com-ex (95) 20, 2de herz.) (9) , - besluit van het Uitvoerend Comité van Schengen van 14 december 1993 betreffende het vertrouwelijk karakter van bepaalde documenten (SCH/Com-ex (93) 22 herz.) (10) , - gelet op artikel 47, lid 1 van zijn Reglement, - gezien het verslag van de Commissie vrijheden en rechten van de burger, justitie en binnenlandse zaken en het advies van de Commissie buitenlandse zaken, mensenrechten, gemeenschappelijke veiligheid en defensiebeleid ( A5-0233/2001 ), A. overwegende dat een van de in artikel 2 van het Verdrag betreffende de Europese Unie neergelegde doelstellingen voor de Europese Unie is "handhaving en ontwikkeling van de Unie als een ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid, waarin het vrije verkeer van personen gewaarborgd is in combinatie met passende maatregelen met betrekking tot controles aan de buitengrenzen, asiel, immigratie en voorkomen en bestrijding van criminaliteit”, Naleving van de fundamentele rechten B. overwegende dat een ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid een gebied veronderstelt waarin de rechten van de burgers worden gerespecteerd, C. overwegende dat het Handvest van Fundamentele Rechten door de Europese instellingen op 7 december 2000 werd geproclameerd en dat de Commissie en het Parlement de toezegging hebben gedaan om hun toekomstige activiteiten op dit Handvest te baseren, D. overwegende dat het Handvest van fundamentele rechten nu een referentiekader moet vormen voor alle activiteiten van de instellingen, Uitbreiding van het Schengengebied E. overwegende dat het Akkoord van Schengen nu in tien lidstaten volledig van kracht is en vanaf 25 maart 2001 volledig in werking zal treden in de vijf landen van de Noordse Paspoortunie (Denemarken, Finland, Zweden, Noorwegen en IJsland), F. overwegende dat na de gedeeltelijke deelneming van het Verenigd Koninkrijk aan het Schengenacquis, het verzoek van Ierland om een soortgelijke deelname aan dit acquis moet worden toegejuicht, ondanks het feit dat de deelname van het Verenigd Koninkrijk en Ierland zich beperkt tot kwesties in verband met het verzekeren van de openbare orde en dat geen van deze landen zal deelnemen aan het Schengenacquis voor wat betreft het vrij verkeer van personen en de afschaffing van de controles aan de gemeenschappelijke grenzen, G. overwegende het feit dat het Parlement, in het bijzonder met betrekking tot de uitbreiding van het Akkoord van Schengen tot de landen van de Noordse Paspoortunie en het Verenigd Koninkrijk en Ierland niet is geraadpleegd en geïnformeerd, strijdig is met artikel 39 van het Verdrag betreffende de Europese Unie, Resultaat van de integratie van het acquis van Schengen in de Verdragen H. overwegende dat het proces voor het onderzoek naar de rechtsgrondslag van het Schengenacquis door een gebrek aan raadpleging en transparantie gekenmerkt werd, I. overwegende dat de zeer enge interpretatie van het Protocol inzake de integratie van het Schengenacquis geleid heeft tot een beperking van de informatie die beschouwd wordt als behorende tot het Schengenacquis en die daarom in het Publicatieblad moet worden gepubliceerd, J. overwegende dat documenten die door de Raad op grond van de Schengenvoorschriften inzake vertrouwelijkheid behandeld worden niet toegankelijkheid zijn voor het Europees Parlement of het publiek, K. overwegende dat sinds de inwerkingtreding van het Verdrag van Amsterdam en de daarop volgende integratie van het acquis van Schengen in het Verdrag er nog aanzienlijke en ernstige tekortkomingen bestaan ten aanzien van de openheid en de democratische controle van de kant van het Europees Parlement, Nauwere samenwerking en het vrij verkeer van personen L. overwegende dat er door de lidstaten een groot aantal initiatieven is ingediend die bedoeld zijn als aanvulling op of ter vervanging van maatregelen die deel uitmaken van het acquis van Schengen en dat deze initiatieven, hoewel het doel van de meeste ervan als positief kan worden beoordeeld, fragmentair van aard zijn, weinig consistentie vertonen en vaak gespeend zijn van toelichtingen, zodat het niet duidelijk is of en in hoeverre deze initiatieven in de plaats komen van het acquis van Schengen, M. overwegende dat het nu voor de burgers nog minder duidelijk wordt welke maatregelen op dit gebied op welke staten van toepassing zijn, N. overwegende dat er geen sprake is van evaluatie van eventuele negatieve effecten die de nauwere samenwerking zou kunnen hebben op de ontwikkeling van de Unie als een gebied van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid, of op de burgers, O. overwegende dat handhaving van artikel 2, lid 2, van het Akkoord van Schengen het de Schengenstaten mogelijk maakt opnieuw unilateraal controles aan de binnengrenzen in te voeren, met als enige voorwaarde dat zij de andere lidstaten hier van te voren in kennis moeten stellen; in het bijzonder constaterende dat Frankrijk, vanwege zijn verzet tegen het Nederlandse drugsbeleid, beweert het recht te hebben grenscontroles uit te voeren langs de Belgische grens, P. overwegende dat het in het voornemen van de Commissie ligt dat in het eerste kwartaal van 2001 een voorstel wordt goedgekeurd inzake de integratie van artikel 2 van het Akkoord van Schengen in de communautaire wetgeving, Schengenmaatregelen inzake toezicht op de naleving van de wet en veiligheid Q. overwegende dat weliswaar vooruitgang is geboekt op het gebied van de politiesamenwerking in het kader van Schengen, maar dat er juridische problemen rijzen ten gevolge van de uiteenlopende bevoegdheden van de politiemachten van de Schengen-staten, zoals het ontbreken van uniforme regels over wat een overtreding is, het ontbreken van het recht tot arrestatie voor achtervolgende politiefunctionarissen in sommige staten, ontoereikende regels voor de gebruikmaking van bijzondere voorrang en een gebrekkige compatibiliteit van de radiosystemen, R. overwegende dat de afzonderlijke ontwikkeling van politiesamenwerking uit hoofde van Europol en de afwezigheid van informatie van het publiek tot gevolg hebben dat de rol van de politie op het gebied van vrijheid, veiligheid en justitie minder transparant wordt, hetgeen verwarring schept bij de burgers, S. overwegende dat het Parlement niet is geïnformeerd over eventuele ontwikkelingen op het gebied van de politiesamenwerking uit hoofde van Schengen sedert het tijdstip van de integratie van het Schengenacquis in de Verdragen en, met name, over de strategische of andere voorstellen voor maatregelen om de geïdentificeerde tekortkomingen te verhelpen, T. overwegende dat de rechten van de burgers in strafrechtelijke zaken onlangs bevestigd zijn in het hoofdstuk over "rechtspraak” van het Handvest van fundamentele rechten en dat een grotere transparantie van essentieel belang is om de bescherming van en het respect voor de rechten van de burger bij deze samenwerking veilig te stellen, Schengen-informatiesysteem (SIS) U. overwegende dat er binnen de Raad geen overeenstemming werd bereikt over de rechtsgrondslag van het Schengeninformatiesysteem (SIS), en dat deze kwestie daarom, uit hoofde van het Schengen-protocol, behandeld zal worden onder de derde pijler; overwegende echter dat 89% van de data betreffende personen (11) in het SIS wordt aangehouden met betrekking tot "ongewenste” personen in de zin van artikel 96 van de Overeenkomst ter uitvoering van het Akkoord van Schengen, d.w.z. onder de eerste pijler, en dat het daarom strookt met het door Nederland en België verkondigde standpunt dat ten minste een deel van het SIS onder de eerste pijler moet ressorteren, V. overwegende dat de Gemeenschappelijke Controleautoriteit in haar derde jaarverslag (maart 1998 t/m februari 1999) en haar vierde jaarverslag (maart 1999 t/m februari 2000) de volgende tekortkomingen heeft geïdentificeerd in de behandeling van de persoonsgegevens in de procedures van de SIS: de goedgekeurde autoriteiten laten na de redenen te geven voor hun onderzoeken uit hoofde van het SIS; nagelaten wordt documenten te vernietigen met betrekking tot alarmeringen, wanneer deze alarmeringen zijn vervallen, en deze documenten worden soms gebruikt om politiedossiers aan te vullen; het handhaven op het SIS van data over personen van wier identiteit valselijk door anderen gebruik is gemaakt, zonder dat geprobeerd wordt deze personen hiervan in kennis te stellen of om de instemming van de legitieme houder van deze identiteit te verkrijgen voor de opneming van zijn of haar data in het SIS-systeem; abusievelijk gebruik van data; en langzame of ontoereikende procedures voor de controle op en de correctie van data, W. overwegende dat er door de Gemeenschappelijke Controleautoriteit ook bezorgdheid is geuit over de complexiteit van het systeem en de tekortkomingen in de fysieke veiligheid van het SIS, met inbegrip van een ontoereikende controle op de toegang, ontoereikende machtigingsprocedure voor operationele toegang tot het systeem en voor de regelmatige controle van de rechten van de gebruikers, problemen met de telecommunicatie voor versleuteling en dat er verbeteringen moeten worden aangebracht in de auditopsporingsfuncties en met het oog op de beveiliging van het systeem tegen hackers, X. overwegende dat er nog geen rechtsgrondslag bestaat voor de werking van het Sirene-systeem en dat de Sirene-bureaus daarom werkzaam zijn zonder dat hun taak duidelijk gedefinieerd is, Y. overwegende dat het ontbreekt aan duidelijke criteria voor het inbrengen van gegevens in het systeem, met name wat de ongewenste buitenlanders betreft, en dat de Schengenstaten de regels dus kunnen interpreteren zoals zij willen; dat verder de besluiten over het inbrengen van data in het systeem op een relatief laag niveau kunnen worden genomen; dat er, gezien de vele tekortkomingen die door de gemeenschappelijke controleautoriteit geconstateerd werden in verband met de bescherming van data en de ontoereikende middelen van verweer die beschikbaar zijn voor personen wier data in het SIS zijn opgenomen, in de huidige situatie niet het niveau van besluit kan worden geboden dat door het Handvest voor de fundamentele rechten wordt vereist, met alle potentieel ernstige gevolgen vandien voor de burgers, Z. overwegende dat de Raad besloten heeft tot de oprichting van een apart gezamenlijk secretariaat voor de gemeenschappelijke controleautoriteit van Schengen en dat dit een welkome stap is in de richting van een eerlijke en gelijke behandeling van persoonlijke gegevens, niet alleen uit hoofde van het Akkoord van Schengen, maar ook uit die van de overeenkomst tot oprichting van een Europese politiedienst (Europolovereenkomst) en de overeenkomst inzake het gebruik van informatica op douanegebied; evenwel overwegende dat het gemeenschappelijk secretariaat, wil het werkelijk onafhankelijk zijn, een onafhankelijke begroting nodig heeft, die losstaat van die van de Raad, Buitengrenzen en uitbreiding AA. overwegende dat in het bovengenoemde verslag van 1998 over de situatie aan de buitengrenzen wordt opgemerkt dat er vooruitgang is geboekt bij de verbetering van de buitengrenzen; dat het Parlement sinds dat verslag geen verdere informatie over de situatie aan de buitengrenzen heeft ontvangen en over maatregelen om de situatie te verbeteren, BB. overwegende dat er in de kandidaatlanden volksgroepen wonen die ook aan gene zijde van grenzen wonen en dat daarom door de invoering van strenge grenscontroles volksgemeenschappen zouden worden gescheiden, CC. overwegende dat van de landen van de Noordse Paspoortunie niet werd verlangd dat zij grenscontroles invoeren om aan het Schengengebied te kunnen deelnemen, maar dat zij als een groep zijn toegetreden zodra er door al deze landen controles waren ingevoerd, 1. verzoekt de Raad een officiële verklaring te doen dat zijn toekomstig optreden, ook wat betreft het Schengen-informatiesysteem, in overeenstemming zal zijn met het Europese Handvest van fundamentele rechten; 2. verzoekt het Verenigd Koninkrijk en Ierland de toezegging te doen dat zij volledig deel zullen nemen aan het Schengenacquis (en daarom de grenscontroles zullen afschaffen) en dat zij zullen mededelen welk tijdschema zij zullen aanleggen voor de vereiste juridische en technische wijzigingen, waarmee zij zo spoedig mogelijk een begin zouden moeten maken; 3. wenst dat de Schengen-staten artikel 2, lid 2, van het Akkoord van Schengen conform zijn oorspronkelijke ratio interpreteren; verzoekt de lidstaten, in het bijzonder wanneer de toepassing van dit artikel absoluut noodzakelijk is om redenen van openbare orde of 's lands veiligheid, zich te beperken tot het uitvoeren van "controles aan de landsgrenzen” en geen algemeen verbod op het passeren van de nationale grenzen uit te vaardigen; 4. wenst daarom dat de confidentialiteitsvoorschriften voor documenten van Schengen vervangen worden door regels betreffende de openbare toegang tot documenten, die op grond van artikel 255 van het EG-Verdrag moeten worden goedgekeurd en dat het Parlement volledig moet worden geïnformeerd over de documenten die van openbare toegang worden uitgezonderd; 5. verlangt dat de bijlagen bij het gemeenschappelijk handboek en de gemeenschappelijke consulaire instructies worden gepubliceerd, en met name ook de lijst van visumverzoeken waarvoor voorafgaande raadpleging van de centrale nationale autoriteiten vereist is of om redenen te verschaffen voor het weigeren van openbare toegang krachtens Verordening (EG) nr. 1049/2001 (12) ; 6. dringt bij de Raad en de Commissie aan om jaarlijks aan het Parlement een verslag uit te brengen over de maatregelen die op gebied van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid worden genomen, met een evaluatie van de ontwikkeling of vervanging van het acquis van Schengen, de nauwere samenwerking tussen bepaalde lidstaten en de gedeeltelijke deelname aan dit acquis van bepaalde lidstaten, tezamen met een evaluatie van eventuele problemen die kunnen optreden met betrekking tot de consistentie en coherentie van het Unierecht; wijst erop dat de Raad en de Commissie overeenkomstig de artikelen 39 en 45 van het Verdrag betreffende de Europese Unie ertoe gehouden zijn om het Europese Parlement regelmatig op de hoogte te brengen van de ontwikkeling van de nauwere samenwerking voor de materies in het kader van de derde pijler; 7. beveelt de oprichting aan van een werkgroep in het kader van COSAC, die verantwoordelijk zal zijn voor de activiteiten met betrekking tot vrijheid, veiligheid en justitie en waaraan ook de parlementen van de niet tot de EU behorende landen die bij de Schengensamenwerking betrokken zijn dienen deel te nemen; 8. neemt zich voor om jaarlijks een gezamenlijke vergadering te organiseren met delegaties van de parlementen van de lidstaten die in de Schengensamenwerking zijn betrokken (inclusief deze van de Noordse Paspoortunie, met het doel ervaringen uit te wisselen over de concrete werking en de uitvoering door de lidstaten van het beleid dat in dit kader wordt uitgetekend; 9. verzoekt de Commissie om een tijdschema op te stellen voor de herziening en, waar nodig, vervanging, van het acquis van Schengen evenals voor het tegemoet komen aan de lacunes die in de overwegingen worden vastgesteld en dit tijdschema in het herziene scorebord op te nemen; 10. dringt er bij de lidstaten op aan om, alvorens met een officieel initiatief te komen overeenkomstig artikel 67, lid 1, van het EG-Verdrag, een officieel verzoek tot de Commissie te richten, opdat deze een voorstel over de betrokken kwestie indient, en dringt er bij de Commissie op aan om, rekening houdend met artikel 67, lid 2, en met de noodzaak van consistentie en coherentie, waar dat maar mogelijk is voorstellen voor te bereiden met betrekking tot de door de lidstaten aan de orde gestelde kwesties; 11. verlangt dat het recht van betoging en van vrij verkeer van personen gewaarborgd wordt; 12. verzoekt de Commissie om in haar voorstel over de integratie van artikel 2, lid 2, van het Akkoord van Schengen in de communautaire wetgeving, regels op te nemen betreffende de voorafgaande raadpleging van de Raad, de goedkeuring voor een beperkte periode (misschien 30 dagen) en een hernieuwd onderzoek naar de proportionaliteit van de controles en de voorwaarden waaronder de geldigheidsduur ervan kan worden verlengd; 13. verzoekt de Raad om het Parlement in staat te stellen tot een volwaardige deelname in het debat over de maatregelen om verbetering te brengen in de op het gebied van de politiesamenwerking bestaande tekortkomingen en verzoekt de Raad zorg te dragen voor de nodige consistentie in de praktische voorschriften die uit hoofde van het Akkoord van Schengen zullen moeten worden toegepast; 14. dringt er bij de Raad op aan om volledig de hand te houden aan artikel 39 van het Verdrag betreffende de Europese Unie, door alle kaderbesluiten, besluiten en conventies te rechter tijd en met een redelijke termijn aan het Europees Parlement ter advies voor te leggen, en voorts regelmatig verslag uit te brengen over de samenwerking uit hoofde van de derde pijler, zulks in overeenstemming met het bepaalde in artikel 39, lid 2, van het Verdrag betreffende de Europese Unie; 15. dringt aan op versterking van de juridische controle op de intergouvernementele samenwerking uit hoofde van de derde pijler, zoals bepaald in artikel 35 van het Verdrag inzake de Europese Unie, door het Europese Hof van Justitie een volledige jurisdictie te geven om prejudiciële uitspraken te doen over verwijzingen door de lidstaten en door de beperking af te schaffen op de mogelijkheid van het Europese Hof van Justitie tot hernieuwde behandeling van zaken betreffende de handhaving van wet en orde en de bescherming van de binnenlandse veiligheid, voor zover de fundamentele rechten ten minste hierbij in het geding zijn; 16. dringt bij de Raad aan op goedkeuring van een juridisch bindend instrument voor de databeschermingsnormen op gebieden die onder de derde pijler ressorteren, dat garanties biedt die gelijkwaardig zijn aan de bepalingen van Richtlijn 95/46/EG (13) ; 17. dringt bij de Raad aan op vaststelling van uniforme normen, procedures, bevoegdheden en een afzonderlijke operationele begroting voor het enkele controleorgaan, onder toezicht van het Europees Parlement, ten aanzien van zijn activiteiten die op de drie overeenkomsten (Schengen, Europol en douaneovereenkomst) betrekking hebben, teneinde de naleving van de databeschermingsnormen van artikel 8 van het Handvest van fundamentele rechten te verzekeren; 18. dringt in tussen aan op versterking van de bevoegdheden van de Gemeenschappelijke Controleautoriteit van Schengen, ten einde deze in staat te stellen haar controletaak ten aanzien van het Schengeninformatiesysteem op een doelmatiger en efficiënter wijze te vervullen; 19. dringt erop aan dat het informatiesysteem van Schengen binnen het EU-kader door een afzonderlijk agentschap wordt beheerd, dat uit de EU-begroting wordt gefinancierd, en dat er een communautair (Unie) informatiesysteem onder de verantwoordelijkheid van de Commissie wordt opgericht, dat een enkel computernetwerksysteem moet vormen voor de data die uit hoofde van de drie overeenkomsten (Schengen, Europol en de douaneovereenkomst) worden ontvangen, waarbij dan wel rekening moet worden gehouden met de noodzaak de respectieve data gescheiden te houden en de door de eindgebruikersdiensten vereiste functionele scheiding (niveaus van toegang, veiligheidssysteem) te garanderen, zowel in het communautair kader als onder de derde pijler; 20. dringt erop aan dat het lidmaatschap van de kandidaatlanden alleen afhankelijk wordt gesteld van de politieke aanvaarding van het Schengenacquis en het uitwerken van de nodige beleidsinstrumenten die noodzakelijk zijn om dit acquis om te zetten en dat - zoals dit ook het geval was met de voorgaande toetredingen - de werkelijke opheffing van hun binnengrenzen voor het vrije personenverkeer wordt geregeld door een afzonderlijk besluit, dat de Raad op een later tijdstip zal nemen, op voorstel van de Commissie en na raadpleging van het Parlement; o o o 21. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie, alsmede aan gemeenschappelijke controleautoriteit van Schengen.