(Goedkeuring) Het Europees Parlement , – gezien het ontwerpbesluit van de Raad (08100/2010), – gezien het verzoek van de Raad om goedkeuring overeenkomstig artikel 207, lid 4, eerste alinea, en artikel 218, lid 6, onder a), van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (C7-0105/2010), – gelet op de artikelen 81 en 90 van zijn Reglement, – gezien de aanbeveling van de Commissie internationale handel ( A7-0201/2010 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan het ontwerpbesluit van de Raad; 2. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en aan de Commissie, alsmede aan de regeringen en parlementen van de lidstaten. (Goedkeuring) Het Europees Parlement , – gezien het ontwerpbesluit van de Raad (09132/2010), – gezien het verzoek van de Raad om goedkeuring overeenkomstig artikel 192, lid 1, en artikel 218, lid 6, tweede alinea, onder a), van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gelet op artikel 81 en artikel 90, lid 8, van zijn Reglement, – gezien de aanbeveling van de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en voedselveiligheid ( A7-0191/2010 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan de sluiting van de overeenkomst; 2. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en aan de Commissie, alsmede aan de regeringen en parlementen van de lidstaten. (Goedkeuring) Het Europees Parlement , – gezien de ontwerpovereenkomst tussen de Europese Unie en IJsland en Noorwegen betreffende de toepassing van sommige bepalingen van Besluit 2008/615/JBZ van de Raad inzake de intensivering van de grensoverschrijdende samenwerking, in het bijzonder ter bestrijding van terrorisme en grensoverschrijdende criminaliteit, en van Besluit 2008/616/JBZ van de Raad betreffende de uitvoering van Besluit 2008/615/JBZ inzake de intensivering van de grensoverschrijdende samenwerking, in het bijzonder ter bestrijding van terrorisme en grensoverschrijdende criminaliteit, met inbegrip van de bijlage (05060/2009), – gezien het ontwerpbesluit van de Raad (05309/2010), – gezien het verzoek van de Raad om goedkeuring overeenkomstig artikel 218, lid 6, alinea 2, onder a), juncto artikel 82, lid 1, alinea 2, onder d), en artikel 87, lid 2, onder a), van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (C7-0031/2010), – gelet op artikel 81 en artikel 90, lid 8, van zijn Reglement, – gezien de aanbeveling van de Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken ( A7-0173/2010 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan de sluiting van de overeenkomst; 2. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en aan de Commissie, alsmede aan de regeringen en parlementen van de lidstaten, IJsland en Noorwegen. (Goedkeuring) Het Europees Parlement , – gezien de ontwerpregeling tussen enerzijds de Europese Gemeenschap en anderzijds de Zwitserse Bondsstaat en het Vorstendom Liechtenstein inzake de wijze waarop deze staten worden betrokken bij het Europees agentschap voor het beheer van de operationele samenwerking aan de buitengrenzen van de lidstaten van de Europese Unie (10701/2009), – gezien het voorstel voor een besluit van de Raad ( COM(2009)0255 ), – gezien het ontwerpbesluit van de Raad (05707/2010), – gelet op de artikel 62, eerste alinea, punt 2, onder a), artikel 66, juncto artikel 300, lid 2, alinea 1, eerste zin, en lid 3, alinea 1, van het EG-Verdrag, op grond waarvan het Parlement door de Raad is geraadpleegd (C7-0217/2009), – gezien de mededeling van de Commissie aan het Parlement en de Raad getiteld „Gevolgen van de inwerkingtreding van het Verdrag van Lissabon voor de lopende interinstitutionele besluitvormingsprocedures” ( COM(2009)0665 ), – gelet op artikel 77, lid 2, onder b), artikel 74, juncto artikel 218, lid 6, tweede alinea, onder a), punt v), van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gelet op artikel 81 en artikel 90, lid 8, van zijn Reglement, – gezien de aanbeveling van de Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken ( A7-0172/2010 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan de sluiting van de regeling; 2. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie, alsmede aan de regeringen en de parlementen van de lidstaten, de Zwitserse Bondsstaat en het Vorstendom Liechtenstein. Het Europees Parlement , – gezien het verzoek van Valdemar Tomaševski om verdediging van zijn immuniteit, dat op 2 februari 2010 aan de Voorzitter van het Europees Parlement is voorgelegd en ter plenaire vergadering is medegedeeld op 24 maart 2010, – na Valdemar Tomaševski te hebben gehoord, overeenkomstig artikel 7, lid 3, van het Reglement, – gelet op de artikelen 8 en 9 van het Protocol (nr. 7) betreffende de voorrechten en immuniteiten van de Europese Unie, en op artikel 6, lid 2, van de Akte van 20 september 1976 betreffende de verkiezing van de leden van het Europees Parlement door middel van rechtstreekse algemene verkiezingen, – gelet op het Statuut van de leden van het Europees Parlement, dat is aangenomen op 28 september 2005, – gelet op artikel 6, lid 2, en artikel 7 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie juridische zaken ( A7-0214/2010 ), A. overwegende dat Valdemar Tomaševski lid is van het Europees Parlement, B. overwegende dat Valdemar Tomaševski niet gerechtelijk wordt vervolgd in de zin van artikel 8 van het protocol en dat het daarom niet gaat om een geval van parlementaire onschendbaarheid, C. overwegende dat de „Gedragscode voor landelijke politici en ambtenaren” (hierna „de gedragscode” genoemd), die is vastgesteld bij de wet van 19 september 2006 (N.X-816) en waarvan de naleving wordt verzekerd door de Hoofdcommissie ambtelijke ethiek van de Republiek Litouwen, een politiek orgaan dat is ingesteld bij de wet van 1 juli 2008 (N.X-1777), ook van toepassing is op in Litouwen gekozen leden van het Europees Parlement, zoals bepaald in de gedragscode zelf, D. overwegende dat de hoofdcommissie ambtelijke ethiek van de Republiek Litouwen op 22 januari 2010 heeft besloten op grond van bovengenoemde gedragscode een „openbare vermaning” tot de heer Valdemar Tomaševski te richten naar aanleiding van zijn politieke activiteiten als lid van het Europees Parlement, E. overwegende dat artikel 2 van het Statuut van de leden van het Europees Parlement (1) luidt: 'De leden zijn vrij en onafhankelijk„ , F. overwegende dat het recht van de Europese Unie voorgaat, G. overwegende dat het betreffende besluit en de daaraan ten grondslag liggende wetgeving van de Republiek Litouwen inbreuk maken op het recht van de Unie, daar zij indruisen tegen het in artikel 2 van het Statuut van de leden neergelegde beginsel van vrijheid en onafhankelijkheid, H. overwegende dat het de taak van de Europese Commissie als hoedster van de Verdragen is om een inbreukprocedure tegen de Republiek Litouwen aanhangig te maken op basis van artikel 258 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, 1. verzoekt de Europese Commissie de Litouwse autoriteiten ter verantwoording te roepen om het recht van de Europese Unie te doen eerbiedigen, indien nodig door een procedure wegens overtreding van het recht van de Unie aanhangig te maken op basis van artikel 258 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie; 2. verzoekt zijn Voorzitter dit besluit en het verslag van zijn bevoegde commissie onverwijld te doen toekomen aan de Commissie en de bevoegde instanties van de Republiek Litouwen. (Raadpleging) Het Europees Parlement, – gezien het voorstel van de Commissie aan de Raad ( COM(2010)0053 ), – gelet op artikel 126, lid 14, derde alinea, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, uit hoofde waarvan de Raad het Parlement heeft geraadpleegd (C7-0064/2010), – gezien het advies van de Europese Centrale Bank van 31 maart 2010 (1) , – gelet op artikel 55 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie economische en monetaire zaken ( A7-0220/2010 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan het Commissievoorstel, als geamendeerd door het Parlement; 2. verzoekt de Commissie haar voorstel krachtens artikel 293, lid 2, van het Verdrag betreffende de werking van de EU dienovereenkomstig te wijzigen; 3. verzoekt de Raad, wanneer deze voornemens is af te wijken van de door het Parlement goedgekeurde tekst, het Parlement hiervan op de hoogte te stellen; 4. wenst opnieuw te worden geraadpleegd ingeval de Raad voornemens is ingrijpende wijzigingen aan te brengen in het voorstel van de Commissie; 5. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Het Europees Parlement , – gezien de Mededeling van de Commissie aan het Europees Parlement, de Raad, het Europees Economisch en Sociaal Comité en het Comité van de Regio's over de strategie van de Europese Unie voor het Oostzeegebied en het daarbij aanleunende indicatief actieplan ( COM(2009)0248 ), – gezien de door de Raad op 26 oktober 2009 aangenomen conclusies over de strategie van de Europese Unie voor het Oostzeegebied, – onder verwijzing naar zijn resolutie van 8 juli 2008 over de gevolgen voor het milieu van de geplande gasleiding in de Oostzee tussen Rusland en Duitsland (1) , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 16 november 2006 inzake een Oostzeestrategie voor de noordelijke dimensie (2) , – gezien de adviezen van het Europees Economisch en Sociaal Comité over de strategie van de Europese Unie voor het Oostzeegebied (ECO/261) en „Macroregionale samenwerking − Uitbreiding van de Oostzeestrategie naar andere macroregio's in Europa” (ECO/251), – gezien het advies van het Comité van de Regio's „De rol van de lokale en regionale overheden in de nieuwe strategie voor het Oostzeegebied” van 21-22 april 2009, – gezien het initiatiefadvies van het Comité van de Regio's „Witboek van het Comité van de Regio's over multilevel governance” CdR 89/2009 fin, – gelet op artikel 48 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie regionale ontwikkeling en de adviezen van de Commissie buitenlandse zaken, de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en voedselveiligheid en de Commissie vervoer en toerisme ( A7-0202/2010 ), A. overwegende dat sinds de uitbreiding van de Europese Unie in 2004 de Oostzee inderdaad een binnenzee van de EU is geworden, die landen met elkaar verbindt maar ook een uitdaging vormt, en dat de landen in het gebied van de Oostzee onderling sterk afhankelijk zijn van elkaar en voor dezelfde problemen staan, B. overwegende dat de strategie voor het Oostzeegebied als proefproject fungeert voor toekomstige strategieën voor macroregio's en dat het welslagen van deze strategie model kan staan voor de manier waarop toekomstige strategieën vorm kan worden gegeven, C. overwegende dat het idee om rond gemeenschappelijke doelstellingen en ontwikkelingsproblemen geconcentreerde functionele regio's te vormen kan bijdragen tot een effectiever regionaal beleid van de Europese Unie, D. overwegende dat een geïntegreerde aanpak ter wille van de doeltreffendheid van het regionaal beleid – vooral met het oog op de na 2013 door te voeren beleidshervorming – moet worden ondersteund en ontwikkeld, en dat er ook strategieën voor macroregio's die op de hele Europese Unie van toepassing zijn moeten worden ontworpen, hoewel de toepassing daarvan niet mag leiden tot hernationalisering van het cohesiebeleid, E. overwegende dat de Oostzee nog steeds de meest vervuilde zee van de Europese Unie is, en dat de milieusituatie aldaar niet nog verder mag verslechteren door de uitvoering van grootschalige infrastructuurprojecten in en rond de Oostzee (ook in landen buiten de EU), 1. spreekt zijn waardering uit voor de goedkeuring door de Europese Commissie van en de steun van de Raad voor de strategie voor het Oostzeegebied, waar het Parlement al sinds 2006 op heeft aangedrongen; 2. is vooral ingenomen met het feit dat de strategie er is gekomen na uitvoerige raadpleging van de belanghebbende partijen in de lidstaten, waarbij niet alleen overleg is gepleegd met nationale, regionale en lokale overheidsinstanties, maar ook met vertegenwoordigers van de academische wereld, het bedrijfsleven en niet-gouvernementele organisaties, waaruit moge blijken dat het raadplegingsproces en het feit dat de partners van meet af aan bij de uitwerking van de strategie zijn betrokken in sterke mate medebepalend zijn voor het welslagen ervan; verwelkomt in dit verband de oprichting van een burgermaatschappelijk forum in de regio zoals de Baltic Sea Action Summit, en roept op tot soortgelijke initiatieven voor toekomstige macroregio's waarbinnen publieke en particuliere actoren samen kunnen worden betrokken bij de ontwikkeling van macroregionale strategieën; 3. pleit er in deze context voor plaatselijke gemeenschappen nauwer te betrekken bij het opzetten van bredere en zorgvuldiger gedefinieerde communicatie- en overlegmechanismen, o.a. via de lokale media (lokale televisie, radio en gedrukte en online kranten); dringt er bij de Commissie op aan een speciaal webportaal voor de Oostzeestrategie in te richten, dat zou fungeren als forum voor de uitwisseling van ervaringen met betrekking tot huidige en toekomstige projecten die door centrale en lokale overheden, NGO's en andere entiteiten die actief zijn in het Oostzeegebied worden opgezet; 4. is ingenomen met de EU-strategie voor 2020, die strookt met de in het kader van de strategie voor het Oostzeegebied gedefinieerde doelstellingen, en merkt op dat de EU-strategie voor 2020 een effectief kader kan vormen voor de tenuitvoerlegging en verbetering van de strategie voor het Oostzeegebied; 5. is ervan overtuigd dat de in het kader van de strategie vastgestelde, op een geïntegreerde visie gebaseerde nieuwe samenwerkingsstructuur mogelijkheden opent voor een rationelere en effectievere aanwending van de voor de milieubescherming en ontwikkeling van het Oostzeegebied beschikbare financiële middelen, die zowel afkomstig zijn uit EU- als uit nationale fondsen, alsmede van diverse financiële instellingen; 6. vestigt de aandacht op de wanverhouding die zich in termen van economische ontwikkeling en innovatie voordoet in het Oostzeegebied en op de noodzaak het potentieel van alle regio's te vergroten, ook dat van de sterk ontwikkelde gebieden, aangezien deze de verst achtergebleven regio's kunnen helpen vooruit te komen; wijst op de noodzaak nieuwe gebieden met ontwikkelings- en innovatiepotentieel te stimuleren en gebruik te maken van de mogelijkheid om de toegevoegde waarde van de Oostzeestrategie en andere toekomstige macroregionale strategieën te benutten voor het bereiken van een hoger niveau van synergie, waardoor bestaande verschillen kunnen worden teruggedrongen, zodat er een permanente ruimte van gemeenschappelijke welvaart ontstaat met een hoge concurrentiecapaciteit, hetgeen van cruciaal belang is met het oog op de vergrijzende bevolking en het ontstaan van nieuwe mondialiseringspatronen; 7. benadrukt dat de bestaande rechtshandelingen van de Europese Unie voor de versterking van de interne markt, zoals de dienstenrichtlijn, snel en consequent moeten worden geïmplementeerd om de Oostzeeregio als economische regio aantrekkelijker te maken; 8. spoort de lidstaten en de regio's ertoe aan om de voor 2007-2013 beschikbare structuurfondsensubsidies aan te wenden ter maximale ondersteuning van de strategie, in het bijzonder ter bevordering van nieuwe werkgelegenheid en economische groei in de gebieden die het meest zijn getroffen door de economische crisis, en pleit er tegelijkertijd voor om – waar dat gerechtvaardigd is – nog tijdens de lopende programmeringsperiode wijzigingen aan te brengen in de operationele programma's; benadrukt dat het benutten van de bijzondere kenmerken van de regio zou kunnen leiden tot een veel effectiever gebruik van de structuurfondsen en het creëren van toegevoegde waarde op regionaal niveau; 9. merkt op dat de wereldwijde financiële en economische crisis verregaande gevolgen heeft gehad voor alle landen in de regio, met name de Baltische staten; roept alle belanghebbenden ertoe op hun inzet ten behoeve van de EU-strategie voor het Oostzeegebied niet te laten verslappen vanwege de crisis; 10. is van mening dat alle stappen die in het kader van de sectorale beleidsvormen met een territoriale dimensie worden ondernomen van kapitaal belang zijn voor het welslagen van de strategie en het bereiken van de ambitieuze doelstellingen van de daaropvolgende macroregionale strategieën, met inbegrip van het gemeenschappelijk landbouwbeleid, het visserij- en transportbeleid, het industriebeleid, het onderzoekbeleid en een consistent te voeren infrastructuurbeleid, alsook voor de gecombineerde inzet van de voor de gezamenlijk gedefinieerde doelstellingen op een bepaald terrein beschikbare middelen; in deze context zou er tevens een beleidsevaluatie moeten worden uitgevoerd ter beoordeling van deze nieuwe doelstellingen, moet daarvoor op EU-niveau een passend model worden uitgewerkt en moet worden bepaald hoe dit model zich dient te verhouden tot de bestaande nationale en lokale structuren; 11. is van mening dat de territoriale dimensie van de strategie zal leiden tot de concrete ontwikkeling van het territoriaal cohesieconcept, dat door het Verdrag van Lissabon op één lijn wordt gesteld met de economische en sociale cohesie, en roept de Commissie er in deze context toe op om na 2013 een actieve dialoog aan te gaan over de rol en het effect van de macroregionale beleidsvormen van de EU; 12. pleit voor de formulering op basis van de territoriale samenwerkingsregels van specifieke bepalingen in het kader van de komende algemene structuurfondsenverordening, die duidelijk moeten zijn, moeten zijn aangepast aan de specifieke administratieve cultuur en geen bijkomende administratieve belasting voor de begunstigden mogen teweegbrengen, zodat de samenwerking tussen landen en regio's kan worden geïntensiveerd, en pleit tevens voor de ontwikkeling van aanvullende gezamenlijke beleidsstrategieën die de regio op Europees en internationaal niveau aantrekkelijker kunnen maken en vervolgens als model kunnen fungeren voor de grensoverschrijdende samenwerking; 13. wijst op het feit dat de strategie voor het Oostzeegebied dient te worden beschouwd als een proces waarbij beleid en samenwerkingsactiviteiten in beginsel voortdurend in ontwikkeling zijn, zodat de te voeren strategie moet worden bijgesteld, en dat het hoofddoel erin moet bestaan optimale mechanismen te vinden die kunnen worden toegepast op andere nieuwe macroregionale strategieën; onderstreept in dit verband dat succesvolle initiatieven en de resultaten daarvan moeten worden geïnventariseerd, samengevat en gepromoot; steunt het plan van de Commissie om een database van optimale praktijken aan te leggen, zodat deze praktijken kunnen worden gebruikt voor de ontwikkeling van toekomstige macroregionale strategieën; 14. is van mening dat territoriale samenwerking in het kader van een voor macroregio's te ontwikkelen strategie krachtig kan bijdragen tot de versterking van het integratieproces door het maatschappelijk middenveld nauwer te betrekken bij de besluitvorming en de tenuitvoerlegging van concrete maatregelen; is in deze context voorstander van de implementatie van met name sociale, economische, culturele, educatieve en toeristische elementen via de te ontwikkelen macroregionale strategieën en acht het ter versterking van de betrokkenheid van plaatselijke maatschappelijke organisaties en met het oog op het subsidiariteitsbeginsel tevens van belang ook macroregionale strategieën te promoten door de oprichting van Europese groeperingen voor territoriale samenwerking (EGTS); 15. onderstreept dat cultuur, onderwijs, onderzoek en innovatie verder tot ontwikkeling moeten worden gebracht en dat de lidstaten ertoe moeten worden aangemoedigd met name op het laatstgenoemde gebied nauw samen te werken; onderkent dat samenwerking op onderwijsgebied ongetwijfeld heel nuttig is, maar dat de bevoegdheid op dat terrein bij de lidstaten moet blijven berusten; pleit voor nauwere strategische samenwerking en striktere langetermijnplanning voor macroregio's; 16. wijst er met het oog op het subsidiariteitsbeginsel en het brede potentieel tot samenwerking op lokaal en regionaal niveau op dat er duidelijk behoefte is aan een effectieve, meerlagige samenwerkingsstructuur, die kan worden bewerkstelligd door het bevorderen van sectorale partnerschappen met periodieke bijeenkomsten van de bevoegde beleidsmakers, zodat de deelnemende entiteiten meer verantwoordelijkheid met elkaar kunnen delen en tegelijkertijd de organisatorische soevereiniteit van de lidstaten en regio's kan worden gevrijwaard; dringt er daarom op aan de bestaande grensoverschrijdende samenwerkingsmechanismen op lokaal en regionaal niveau te verbeteren, te ontwikkelen en te versterken; 17. benadrukt het feit dat de nieuwe „macroregionale” samenwerkingsopzet in hoge mate is gebaseerd op een „top-down”-benadering – bij de ontwikkeling waarvan de lidstaten een beslissende rol vervullen – en dat daardoor een nieuwe bestuurslaag wordt gecreëerd; in het kader van dit nieuwe samenwerkingsmodel moet worden bewerkstelligd dat de natuurlijke handicaps van de perifere regio's worden getransformeerd tot nieuw te benutten kansen en mogelijkheden en dat de ontwikkeling van deze regio's wordt gestimuleerd; 18. is van mening dat het gezamenlijke potentieel van macroregio's een optimaal antwoord kan bieden op de problemen die zich in een bepaalde regio voordoen; tegelijk bieden zij de mogelijkheid om op een effectieve en efficiënte manier gebruik te maken van de specifieke mogelijkheden en middelen van elke regio op zich; 19. verzoekt de Europese Commissie een evaluatie op te maken van de eerste resultaten en ervaringen die de EU-strategie voor het Oostzeegebied heeft opgeleverd, aan de hand waarvan potentiële bronnen en methoden voor de financiering van macroregionale strategieën in kaart kunnen worden gebracht, en verzoekt haar te helpen deze strategie als modelproject te gebruiken om de doelmatigheid van andere macroregionale strategieën aan te tonen; beklemtoont evenwel dat de ontwikkeling van macroregio's in wezen een aanvullend hulpmiddel dient te zijn en niet ten doel mag hebben de prioritaire rol van EU-financiering bij de ondersteuning van individuele lokale en regionale programma's te vervangen; 20. merkt op dat de uitvoering van de Oostzeestrategie tot dusver zeer traag is verlopen; is van oordeel dat de op de begroting-2010 uitgetrokken middelen kunnen worden gebruikt om de implementatie van de strategie te verbeteren; betreurt het dan ook dat de bewuste gelden nog altijd niet zijn uitbetaald en herinnert de Commissie eraan hoe belangrijk het is dat deze middelen zo spoedig mogelijk voor de in het kader van de Oostzeestrategie beoogde doeleinden worden toegekend; 21. vestigt er met het oog op mogelijke toekomstige macroregionale strategieën de aandacht op dat de Europese Commissie een oplossing moet zien te vinden voor haar eigenmiddelenproblematiek, ten einde op dergelijke strategieën te kunnen anticiperen aan de hand van de territoriale specifieke kenmerken van de betrokken regio's, om de deelnemende lidstaten van nieuwe ideeën te voorzien met betrekking tot aangelegenheden van Europees belang en hen te ondersteunen bij de uitwerking van een strategie; verzoekt de Europese Commissie op de tenuitvoerlegging van deze strategieën toezicht te houden door te fungeren als coördinator, nieuwe prioriteiten uit te werken en de beschikbare middelen te besteden conform de gespecialiseerde behoeften en expertisevereisten, waarbij dubbel werk moet worden vermeden; 22. roept de Europese Commissie ertoe op om, gelet op de behoefte aan een tussentijdse analyse van de EU-strategie voor het Oostzeegebied, concrete instrumenten en criteria uit te werken voor de beoordeling van projecten op basis van vergelijkbare indicatoren; 23. roept de Europese Commissie, de lidstaten en zijn eigen leden ertoe op antwoorden te formuleren op de vraag hoe de macroregionale strategieën er moeten uitzien, hoe gelijke behandeling kan worden gegarandeerd (door ze als aparte programma's dan wel als een onderdeel van het cohesiebeleid te behandelen), wie ze moet uitvoeren en hoe dit dient te gebeuren, en uit welke bronnen zij moeten worden gefinancierd teneinde onnodige opeenhoping en fragmentatie van EU-middelen te voorkomen, met name in de context van de EU-strategie voor 2020, de herziening van de EU-begroting en het debat over het te voeren cohesiebeleid; 24. benadrukt dat de Europese meerwaarde van macroregio's gelegen is in de versterking van de lidstaat- en regio-overschrijdende samenwerking, hetgeen ook de reden is waarom de Europese programma's voor territoriale samenwerking in grensoverschrijdend, transnationaal en interregionaal verband van cruciaal belang zijn voor de verwezenlijking van de doelstellingen van de macroregio's; pleit er daarnaast ook voor om de strategie voor het Oostzeegebied te beschouwen als een strategie van de Europese Unie die gebaseerd is op diverse sectoren van EU-beleid, waarvoor een duidelijk gedefinieerd tijdschema en concrete doelstellingen zijn vastgelegd; is van oordeel dat deze strategie, gezien haar horizontale karakter, als macroregionaal kan worden beschouwd en dat de coördinatie ervan moet ressorteren onder het regionaal beleid; 25. is van mening dat de ontwikkeling van grootschalige beleidsplannen zoals macroregionale strategieën in meer algemene zin zou moeten bijdragen aan de versterking van de rol van lokale en regionale instanties bij de tenuitvoerlegging van het EU-beleid; Externe dimensie 26. dringt in het kader van de strategie voor het Oostzeegebied en van de toekomstige macroregionale strategieën aan op nauwere betrekkingen tussen de Europese Unie en de niet-EU-landen, met name bij de uitvoering van grootschalige projecten met ingrijpende gevolgen voor het milieu; dringt voorts aan op samenwerking tussen EU- en niet-EU-landen om de veiligheid binnen deze regio te verbeteren en de bestrijding van grensoverschrijdende criminaliteit te ondersteunen; 27. wijst op de noodzaak te streven naar meer samenwerking tussen met name Rusland en Wit-Rusland en de Baltische staten bij de uitbouw van het energienetwerk en hiervoor intensiever gebruik te maken van de energiedialoog tussen de EU en Rusland, hetgeen tevens mogelijkheden biedt om Rusland bij de Oostzeestrategie te betrekken; verwacht dat alle partijen in het Oostzeegebied zich aansluiten bij internationale overeenkomsten zoals het Verdrag van Espoo en het Verdrag van Helsinki, zich houden aan de richtsnoeren van de Commissie van Helsinki (HELCOM), en binnen dit kader samenwerken; 28. verzoekt de Commissie te zorgen voor doelmatige samenwerking en coördinatie met de HELCOM en de lidstaten in het Oostzeegebied, met het oog op een duidelijke afbakening van de taken en verantwoordelijkheden ten aanzien van de uitvoering van het HELCOM-actieplan 2007 voor de Oostzee en van de bovengenoemde EU-strategie en het bijbehorende actieplan, zodat er een effectieve, brede beleidsstrategie voor de regio kan worden gevoerd; 29. wijst met name op de status van de enclave Kaliningrad Oblast, die is omringd door EU-lidstaten; benadrukt de noodzaak om de sociale en economische ontwikkeling in de regio te stimuleren, zodat Kaliningrad kan opereren als een „gangmaker” of „proefregio” voor nauwere betrekkingen tussen de EU en Rusland, waarbij ook niet-gouvernementele organisaties, culturele en onderwijsinstellingen en lokale en regionale autoriteiten moeten worden betrokken; 30. is van mening dat ook de nieuwe Partnerschaps- en samenwerkingsovereenkomst met Rusland recht moet doen aan de samenwerking in het Oostzeegebied; is ingenomen met de inspanningen van de Commissie en de lidstaten in de regio om met Rusland samen te werken op een groot aantal terreinen, zoals transportverbindingen, toerisme, grensoverschrijdende risico's voor de volksgezondheid, milieubescherming, aanpassing aan de klimaatverandering, milieuzaken, douane- en grenscontroles en met name energiekwesties; is van mening dat de gemeenschappelijke ruimtes die de EU en Rusland hebben gecreëerd in dit verband een nuttig kader zullen bieden en roept Rusland ertoe op in dit samenwerkingsverband een gelijkwaardige rol te vervullen; 31. benadrukt dat de regio minder afhankelijk moet worden van Russische energie; is ingenomen met de verklaring van de Europese Commissie over de behoefte aan meer onderlinge verbindingen tussen de lidstaten in de regio en aan een grotere diversificatie van de energievoorziening; roept in dit verband op tot meer steun voor de aanleg van LNG-havens; 32. is van mening dat er ter wille van een doelmatige milieubescherming en van de biodiversiteit overeenkomsten moeten worden gesloten met de niet-EU-landen die deel uitmaken van de functionele regio's waarop de strategieën betrekking hebben, zodat zij dezelfde, in de relevante EU-wetgeving vervatte waarden, rechten en plichten kunnen delen; 33. is van mening dat de samenwerking tussen de landen in het Oostzeegebied voorrang moet krijgen en moet plaatsvinden op het hoogste politieke niveau van staatshoofden en regeringsleiders, aangezien dit een voorwaarde is voor de bevordering van deze samenwerking en voor het realiseren van politieke ambities; verzoekt met het oog hierop regelmatige bijeenkomsten van de staatshoofden en regeringsleiders van het Oostzeegebied te organiseren; Milieu- en energieaspecten 34. onderstreept de noodzaak tot het opmaken van milieueffectbeoordelingen van lopende en toekomstige energie-infrastructuurprojecten, waarbij vooral rekening moet worden gehouden met de bestaande internationale verdragen; verzoekt de Europese Commissie een adequaat interventieplan te ontwikkelen voor technische incidenten en andere mogelijke rampen, dat tevens voorziet in methoden om voor dergelijke evenementen economische oplossingen te bedenken; onderstreept dat dezelfde opzet moet worden gevolgd bij alle toekomstig projecten, zodat de veiligheid van de landen rond de Oostzee die betrokken zijn bij andere nog uit te werken macroregionale strategieën, de milieusituatie en de scheepvaartcondities niet in gevaar komen; acht het in het kader van duurzame ontwikkeling en groene groei van belang dat de milieubescherming in alle macroregio's volledig tot haar recht kan komen, en dat milieu-, verkeers- en andere aspecten daarbij in dezelfde mate worden betrokken; 35. onderstreept de noodzaak tot instelling van een milieuwaarnemingspost voor de Oostzee, van een vroegtijdig waarschuwingssysteem voor ongelukken en ernstige grensoverschrijdende vervuilingsincidenten en van een gemeenschappelijke interventiemacht voor dit soort situaties; 36. vestigt de aandacht op de strategische betekenis van het Oostzeegebied voor de ontwikkeling van gezamenlijke projecten inzake energie-infrastructuur ter verdere diversifiëring van de energieproductie en -voorziening, waarbij speciaal de nadruk moet komen te liggen op projecten voor hernieuwbare energie zoals onshore en offshore windmolenparken, geothermische energie of biogasinstallaties voor gebruikmaking van in de regio beschikbare biobrandstoffen; 37. wijst op de al bestaande positieve samenwerking op energie- en klimaatgebied tussen de Raad van Oostzeelanden en de Noordse Raad in het kader van de noordelijke dimensie; 38. benadrukt dat de EU-landen met het oog op de voorgenomen uitbreiding van het gebruik van kernenergie in het Oostzeegebied de meest strikte veiligheids- en milieunormen moeten hanteren, en dat de Europese Commissie erop moet letten en moet controleren of in de buurlanden dezelfde aanpak en dezelfde internationale verdragen worden gevolgd, met name in de landen die voornemens zijn kernenergiecentrales te bouwen aan de buitengrenzen van de EU; 39. benadrukt dat de EU en haar lidstaten rondom de Oostzee dringend een oplossing moeten zien te vinden voor de ernstige milieuproblemen waarmee de regio te kampen heeft, zoals eutrofiëring, de gevolgen van de lozing van gevaarlijke stoffen op de zeebodem en de bedreiging van de mariene biodiversiteit, vooral met betrekking tot bedreigde vissoorten; herinnert eraan dat de Oostzee een van de meest verontreinigde zeegebieden ter wereld is; 40. benadrukt dat er in alle lidstaten een gemeenschappelijke methode moet worden ingevoerd voor de inventarisatie van bronnen van verontreiniging en voor de uitwerking van een plan voor de geleidelijke uitbanning daarvan; 41. ziet het als positief dat de duurzaamheid van het milieu een van de voornaamste pijlers vormt van de EU-strategie voor het Oostzeegebied en het bijbehorende actieplan; 42. is van oordeel dat een van de grootste obstakels voor het bereiken van de doelstellingen van de Oostzeestrategie is gelegen in het gebrek aan consistentie met andere EU-beleidsterreinen, zoals het GLB, dat de eutrofiëring verergert, en het gemeenschappelijk visserijbeleid (GVB), dat niet milieuvriendelijk is; is van mening dat het GLB en het GVB dusdanig moeten worden hervormd dat zij bijdragen aan de verwezenlijking van een ecologisch duurzaam Oostzeegebied; Vervoers- en toeristische aspecten 43. benadrukt dat prioritair moet worden gestreefd naar een effectief en milieuvriendelijk transport- en communicatienetwerk voor vervoer over zee, te land en over de binnenwateren (waarbij in het maritieme netwerk een prominente rol moet worden toebedeeld aan het goederenvervoer), dat tijdig kan anticiperen en inhaken op bestaande en toekomstige behoeften, waarbij rekening moet worden gehouden met de bepalingen van de bijgewerkte versie van het Natura 2000-document en speciaal aandacht moet worden besteed aan de verbindingen tussen de Oostzeeregio en andere Europese regio's via de Baltisch-Adriatische corridor en de Centraal-Europese vervoerscorridor; 44. acht betere verbindingen, waarbij gebruik wordt gemaakt van alle vervoersmodi, van essentieel belang voor de ontwikkeling van een sterkere, beter geïntegreerde economie in het Oostzeegebied; 45. beklemtoont de specifieke situatie van de Oostzeelanden, die momenteel grotendeels geïsoleerd zijn van het Europese vervoersnet, en is van oordeel dat deze strategie onder meer zou moeten bijdragen aan het wegwerken van het tekort aan goede infrastructuur en toegankelijkheid, alsook van de geringe interoperabiliteit tussen de diverse nationale vervoersnetten als gevolg van technische verschillen en administratieve obstakels, teneinde te komen tot een volledig multimodaal vervoerssysteem in de gehele Oostzeeregio; 46. onderstreept dat het Oostzeegebied beter moet worden geïntegreerd in de prioritaire trans-Europese vervoersnetwerken, vooral wat betreft de maritieme snelwegen (TEN-V 21), de uitbreiding van de spoorwegas van Berlijn naar de Oostzeekust (TEN-V 1), de verbetering van de spoorwegas van Berlijn naar de Oostzeekust in combinatie met de scheepvaartverbinding Rostock-Denemarken en een snellere verbetering en benutting van de Rail Baltica-as (TEN-V 27); benadrukt daarnaast het feit dat ook de interconnecties tussen het Oostzeegebied en andere Europese regio's via de Baltisch-Adriatische corridor moeten worden voltooid; 47. wijst met nadruk op de noodzaak tot verbetering van de transportcapaciteit van het Oostzeegebied in oostelijke richting, met name om de transportinteroperabiliteit te verbeteren – in het bijzonder wat spoorverbindingen betreft – en tot versnelling van het vrachtvervoer aan de grenzen van de Europese Unie; 48. is van mening dat bijzondere prioriteit moet worden gegeven aan de verbindingen tussen havens en gebieden in het binnenland, onder andere via binnenwaterwegen, om ervoor te zorgen dat alle delen van het gebied kunnen profiteren van de voordelen van de groei van het goederenvervoer over zee; 49. benadrukt in dit verband de noodzaak van een effectieve grensoverschrijdende coördinatie en samenwerking tussen spoorwegen, zeehavens, binnenhavens, overslagterminals en logistieke faciliteiten om tot een duurzamer intermodaal transportsysteem te komen; 50. onderstreept het belang van de korte vaart in de Oostzee en de bijdrage die zij levert tot een efficiënt, milieuvriendelijk vervoersnet; wijst erop dat het concurrentievermogen van kortevaartverbindingen moet worden verbeterd om een efficiënt gebruik van de zee te garanderen; acht het derhalve noodzakelijk dat de Commissie het Europees Parlement zo spoedig mogelijk, maar uiterlijk eind 2010, een effectbeoordeling voorlegt omtrent de gevolgen van de herziene bijlage VI van het MARPOL-verdrag, waardoor het zwavelgehalte van stookolie voor de scheepvaart in de zwavelemissiebewakingsgebieden in de Noord- en de Oostzee vanaf 2015 wordt beperkt tot 0,1%; 51. acht het positief dat in het actieplan van de Commissie de doelstelling is opgenomen om van de Oostzee een modelgebied te maken voor schone scheepvaart en een mondiaal voorbeeld op het gebied van maritieme veiligheid; acht deze doelstellingen van cruciaal belang om het toeristische potentieel van het gebied te behouden en te vergroten; 52. erkent dat voor deze doelstelling specifieke maatregelen nodig zijn, inclusief het adequate gebruik van scheepvaartloodsen of zeelieden met aantoonbare ervaring voor de moeilijkste engten en havens en de instelling van betrouwbare financieringsregelingen voor onderzoek en ontwikkeling op het gebied van de duurzame exploitatie van schepen; 53. erkent het uitzonderlijke karakter van de geografische ligging van het Oostzeegebied, dat mogelijkheden biedt om actiever te werken aan de ontwikkeling van verbindingen met de EU en aangrenzende niet-EU-landen, en onderstreept tevens het belang van het toerisme voor de regionale economie en de mogelijkheden tot expansie daarvan; stemt in met de verklaring die is aangenomen op de tweede bijeenkomst van het Forum voor Oostzeetoerisme, waarin wordt gewezen op gemeenschappelijke promotieactiviteiten, initiatieven om nieuwe internationale markten te zoeken en de gewenste uitbouw van de infrastructuur; 54. wijst op de unieke mogelijkheden voor duurzaam toerisme die worden geboden door de aantrekkelijkheid van de Hanzesteden in het Oostzeegebied; steunt bovendien de bevordering van het internationaal fietstoerisme, dat zowel ten goede komt aan het milieu als aan het midden- en kleinbedrijf; 55. is van mening dat ook watersport-, wellness- en spatoerisme, cultureel erfgoed en landschapsschoon een belangrijk potentieel bieden om het profiel van de regio als toeristische bestemming tot ontwikkeling te brengen; benadrukt daarom de noodzaak tot bescherming van natuurlijke kustgebieden, landschappen en cultureel erfgoed als hulpbronnen voor een duurzame toekomstige economie in de Oostzeeregio; 56. is van mening dat verbetering van de vervoersverbindingen en verwijdering van de knelpunten niet minder belangrijk zijn, en stelt vast dat de problemen bij de grensovergangen aan de oostgrens van de Unie met de Russische Federatie, waar zich vaak lange vrachtwagenfiles vormen, met alle risico's van dien voor het milieu, de sociale harmonie en de veiligheid van verkeer en chauffeurs, via deze strategie zouden kunnen worden opgelost, om aldus een vlot goederenverkeer door de Oostzeeregio te waarborgen; o o o 57. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de nationale parlementen, en de regeringen van de Russische Federatie, Wit-Rusland en Noorwegen. Het Europees Parlement, – gezien het werkdocument van de Commissie getiteld: Raadpleging over de toekomstige „EU 2020”-strategie ( COM(2009)0647 ), – gezien de mededeling van de Commissie getiteld „Cohesiebeleid: strategisch verslag 2010 over de uitvoering van de programma's 2007-2013” ( COM(2010)0110 , – gezien het zesde voortgangsverslag van de Commissie over de economische en sociale cohesie ( COM(2009)0295 ), – gezien de mededeling van de Commissie getiteld „Op weg naar Europees herstel” ( COM(2009)0114 ), – gezien de mededeling van de Commissie „Cohesiebeleid: investeren in de reële economie” ( COM(2008)0876 ), – gezien de mededeling van de Commissie getiteld „Nieuwe vaardigheden voor nieuwe banen: anticipatie op en onderlinge afstemming van de arbeidsmarkt- en vaardigheidsbehoeften” ( COM(2008)0868 ), – gezien de mededeling van de Commissie getiteld „Een Europees economisch herstelplan” ( COM(2008)0800 ), – gezien de mededeling van de Commissie getiteld „Van financiële crisis naar herstel: een Europees actiekader” ( COM(2008)0706 ), – gezien de aanbeveling van de Raad inzake de actualisering voor 2009 van de globale richtsnoeren voor het economisch beleid van de lidstaten en de Gemeenschap en inzake de tenuitvoerlegging van het werkgelegenheidsbeleid van de lidstaten ( COM(2009)0034 ), – gezien de nationale strategische verslagen van de lidstaten voor 2009, – gelet op Verordening (EG) nr. 1083/2006 van de Raad van 11 juli 2006 houdende algemene bepalingen inzake het Europees Fonds voor Regionale Ontwikkeling, het Europees Sociaal Fonds en het Cohesiefonds en tot intrekking van Verordening (EG) nr. 1260/1999 (1) , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 11 maart 2009 over het cohesiebeleid: investeren in de reële economie (2) , – gezien het advies van het Comité van de Regio's over het zesde voortgangsverslag van de Commissie over de economische en sociale cohesie (COTER-IV-027), – gezien de European Economic Forecast – Autumn 2009/European Economy 10/2009 – van het Directoraat-generaal economische en financiële zaken van de Commissie, – gezien het kwartaalverslag over de eurozone – volume 8 nr. 4 (2009) – van het Directoraat-generaal economische en financiële zaken van de Commissie, – gelet op artikel 48 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie regionale ontwikkeling ( A7-0206/2010 ), A. overwegende dat in de periode 2000-2006 69,8 miljoen Europeanen (d.w.z. 15,2% van de totale bevolking) in gebieden van doelstelling 2 leefden en steun ten belope van in totaal 22,5 miljard EUR (9,6% van de totale middelen) ontvingen, er 730 000 bruto arbeidsplaatsen zijn gecreëerd, de meeste indicatoren (betreffende werkgelegenheid, innovatie, onderzoek en ontwikkeling (O&O), arbeidsparticipatie, onderwijs en opleiding, levenslang leren) een positief beeld te zien gaven terwijl het beeld bij andere indicatoren (directe buitenlandse investeringen, productiviteit) slechter was dan dat van de convergentieregio's, en dat deze gebieden wat de ontwikkeling van het bbp per hoofd van de bevolking betreft in vergelijking met het EU-gemiddelde weliswaar beter scoren (122%) dan de convergentieregio's (59%), maar in de genoemde periode toch een daling van 4,4% laten zien, B. overwegende dat na de hervorming van 2006 doelstelling 2 nu betrekking heeft op verbetering van de regionale productiviteit en werkgelegenheid, in totaal 168 regio's in 19 lidstaten betreft met 314 miljoen inwoners, en voor de periode 2007-2013 beschikt over een financieringsbedrag van 54,7 miljard EUR (iets minder dan 16% van de totale middelen), waarvan ongeveer 74% bedoeld is voor kennisverbetering en innovatie (33,7%) en voor méér en betere banen (40%), C. overwegende dat, uitgaande van de meest recente prognoses van de Commissie (voor 2009-2011), de arbeidsmarktsituatie negatief zal blijven en het werkloosheidspercentage in de EU op 10,25% zal uitkomen, met een verlies aan banen van 2,25% in 2009 en van 1,25% in 2010 met onder andere een toename van de sociale tweedeling in de lidstaten; in de regio's van de EU zien we in de belangrijkste sectoren: a) een toename van het aantal nieuwe orders en van het vertrouwen, waardoor het globale beeld van de industrie in de EU verbetert, hoewel de productie 20% lager ligt dan begin 2008, b) een aanhoudende daling van de activiteiten van de productiesector, en c) onverminderd grote problemen bij de toegang van het MKB tot microkredieten/financiering, D. overwegende dat de crisis aanvankelijk inderdaad meer gevolgen had voor mannen, maar dat het aantal ontslagen momenteel gelijk is voor mannen en vrouwen, van wie de arbeidsparticipatie in de meeste EU-lidstaten lager ligt dan bij mannen; verder overwegende dat we van crises in het verleden hebben geleerd dat vrouwen een groter risico lopen om bij verlies van hun baan geen ander werk te vinden; dat gelijkheid van mannen en vrouwen productiviteit en economische groei positief beïnvloedt en dat de arbeidsparticipatie van vrouwen talloze sociale en economische voordelen heeft, E. overwegende dat op basis van de nationale strategische verslagen voor 2009 en het strategisch verslag voor 2010 van de Commissie over het cohesiebeleid en de uitvoering van de programma's 2007-2013 kan worden gesteld dat de lidstaten de instrumenten, middelen en procedures die de Commissie had voorgesteld voor versoepeling van het cohesiebeleid, met als doel het aanpakken van de crisis en het vergroten van de reële uitgaven (bijv. aanpassingen aan de strategische richtsnoeren, prioriteiten en financieringsmogelijkheden in de operationele programma's, en vereenvoudiging van de toepassingsprocedures), op sterk uiteenlopende manieren hebben gebruikt, F. overwegende dat de Commissie vanaf oktober 2008 een aantal maatregelen heeft voorgesteld gericht op versnelling van de toepassing van de programma's voor het cohesiebeleid 2007-2013, alsook op mobilisering van alle bronnen en middelen van dat beleid, teneinde de herstelinspanningen op nationaal en regionaal niveau direct en op doeltreffende wijze te ondersteunen, G. overwegende dat de strategie van de Commissie gericht op versnelling van de investeringen en vereenvoudiging van de programma's van het cohesiebeleid, in de vorm van aanbevelingen aan de lidstaten en wetgevings- en niet-wetgevingsmaatregelen, stoelt op de volgende drie assen: a) meer flexibiliteit voor de cohesieprogramma's, b) meer steun voor de regio's, en c) slimme investeringen voor de cohesieprogramma's; verder overwegende dat in 2010 van de 64,3 miljard EUR die voor werkgelegenheid en concurentievermogen zijn bestemd, 49,4 miljard EUR voor cohesie moeten worden gebruikt (een stijging van 2% ten opzichte van 2009) en 14,9 miljard EUR voor concurentievermogen (een stijging van 7,9% ten opzichte van 2009), 1. benadrukt, tegen de achtergrond van de mondiale financieel-economische crisis en de huidige economische malaise, dat het regionaal beleid van de EU een belangrijk uitvoeringsinstrument is dat op Europees niveau een essentiële rol speelt bij het herstel van de economie omdat het de grootste communautaire bron van investeringen in de reële economie is en een belangrijke aanvulling op de overheidsinvesteringen, waaronder die op regionaal en plaatselijk niveau; merkt op dat het van wezenlijk belang is te zorgen voor een succesvolle uitweg uit de crisis om op de lange termijn duurzame ontwikkeling te bewerkstelligen door het concurrentievermogen, de werkgelegenheid en de aantrekkelijkheid van Europese regio's te versterken; 2. wijst erop dat de Structuurfondsen nuttige instrumenten zijn, die speciaal zijn ontworpen om te helpen bij de sociaal-economische herstructurering van de regio's, vergroting van de economische, sociale en territoriale cohesie en tenuitvoerlegging van het Europees plan voor economisch herstel, en in het bijzonder bij het vergroten van het concurrentievermogen en het creëren van banen door middel van steun voor hun stelselmatige en doeltreffende gebruik; benadrukt dat de concurrentiedoelstelling niet ten koste van de samenwerking en solidariteit tussen regio's verwezenlijkt mag worden; 3. is verheugd over het feit dat, in de periode voorafgaand aan de crisis, in de regio's van doelstelling 2 bij de meeste indicatoren positieve resultaten zijn geboekt, waarbij zij verwezen naar de successen op de gebieden werkgelegenheid, innovatie, onderzoek en ontwikkeling (O&O), arbeidsparticipatie, onderwijs en opleiding, en levenslang leren; benadrukt dat de gevolgen van de crisis voor de economie niet mogen leiden tot een vermindering van de steun voor meer en betere banen, en dringt aan op verduurzaming van deze vergelijkende voordelen middels versterking van de instrumenten van doelstelling 2; 4. is uitermate verheugd over de basisprioriteiten van de „EU 2020”-strategie, in het bijzonder een slimme, duurzame en inclusieve groei, die − onder andere − wordt bereikt door benutting van nieuwe bronnen voor duurzame economische groei op basis van de digitale economie, verbetering van de kwaliteit van het regelgevend kader voor versterking van de territoriale en sociale cohesie, bevordering van betere voorwaarden en een beter bedrijfsklimaat met eerlijke concurrentie, nieuwe banen, ondernemerschap en innovatie in alle regio's, ontwikkeling van het MKB en ondersteuning van het groeipotentieel van kleine en middelgrote ondernemingen; steunt voorts het streven naar meer en betere banen, met passende arbeidsvoorwaarden, voor mannen en vrouwen, waarbij ook de toegang tot onderwijs en opleiding gewaarborgd moet zijn; dringt aan op een verdere uitbouw van dit beleid door onder andere het benutten van de voordelen van de Europese interne markt in het kader van een toekomstige verdieping van de „EU 2020”-strategie, waarbij doelstelling 2 gericht blijft op het creëren van territoriale cohesie binnen de EU; 5. is verontrust over de negatieve sociale gevolgen van de crisis in de regio´s van doelstelling 2, zoals de stijging van de werkloosheid, de armoede en de sociale uitsluiting, die met name de kwetsbare bevolkingsgroepen (werklozen, vrouwen, ouderen) treffen en roept de Commissie op om initiatieven te nemen voor ondersteuning van het MKB teneinde de bestaande banen levensvatbaar te houden en zoveel mogelijk nieuwe banen te creëren; 6. benadrukt dat economische, sociale en territoriale cohesie het hart moet vormen van de „EU 2020”-strategie; het cohesiebeleid en de Structuurfondsen zijn namelijk cruciale instrumenten om de prioriteiten van een slimme, duurzame en inclusieve groei in de lidstaten en de regio's te verwezenlijken; 7. onderstreept de importantie van de geringere nationale medefinanciering voor de programma's, onder andere leidend tot problemen in het kader van doelstelling 2 (ten gevolg van de moeilijke situatie van de overheidsfinanciën in meerdere lidstaten), en steunt het beleid van de Commissie gericht op het gebruik van de communautaire bijdrage; acht het derhalve noodzakelijk dat de wijziging van Verordening (EG) nr. 1083/2006 in haar huidige, door het Parlement aangenomen vorm, met spoed wordt uitgevoerd, en is van oordeel dat de 100%-financiering te ver gaat, aangezien daardoor de prikkel voor de lidstaten wordt weggenomen om middels nationale medefinanciering de effectiviteit en doelmatigheid van de gesteunde maatregelen te waarborgen en sluit zich aan bij het oordeel van de Raad om het zogeheten „frontloading” (bevoorrading vooraf) in de huidige vorm af te wijzen; 8. wijst erop dat 13 van de 117 operationele programma's waaraan met middelen van het Europees Sociaal Fonds medefinanciering wordt toegekend (die in Oostenrijk, Duitsland, Hongarije, Ierland, Letland, Litouwen, Nederland, Polen, Portugal, twee in het Verenigd Koninkrijk en twee in Spanje) zijn gewijzigd, te weten het inspelen op bepaalde behoeften ten gevolg van de huidige crisis, en verzoekt de Commissie de lidstaten te helpen bij het gebruiken van deze mogelijkheid van flexibiliteit om hun programma's te heroriënteren en de betrokken regionale en locale actoren op grote schaal en zo snel mogelijk hiervan op de hoogte te stellen teneinde, op de korte termijn, kwetsbare groepen en categorieën te versterken; 9. wijst erop dat het zesde verslag over de situatie inzake de economische en sociale cohesie de verschillende sociaal-economische situaties in de drie verschillende regio's weerspiegelt, met name wat hun creatieve, innovatieve en ondernemerscapaciteiten betreft. De huidige economische crisis en de diverse variabelen die de regionale ontwikkelingsmogelijkheden (zoals demografie, toegankelijkheid en innovatievermogen) beïnvloeden, zijn belangrijke factoren die bij het beoordelen van de economische situatie op lokaal en regionaal niveau en het uitstippelen van een efficiënt cohesiebeleid in aanmerking moeten worden genomen; 10. steunt het voorstel van de Raad om de voorschotten in 2010 voor het Europees Sociaal Fonds met 4% en voor het Cohesiefonds met 2% te verhogen, evenwel uitsluitend voor lidstaten die hun BBP met meer dan 10% hebben zien terugvallen of die betalingsbalanssteun van het IMF hebben ontvangen; roept de Commissie op de oorzaken van de vertraging bij de uitvoering te onderzoeken en op zoek te gaan naar flexibele oplossingen voor de n+2/n+3 regels, zodat de lidstaten de middelen niet mislopen; 11. betreurt het feit dat het zesde voortgangsverslag van de Commissie betreffende de sociaal-economische cohesie geen concrete kwalitatieve en kwantitatieve gegevens over de korte- en langetermijngevolgen van de financieel-economische crisis in de regio's van de EU bevat, in het bijzonder voor de belangrijkste sociaal-economische indicatoren; verzoekt de Commissie dan ook een speciaal verslag c.q. studie te presenteren over de gevolgen van de sociaal-economische crisis in de regio's van de EU en met name in de regio's van doelstelling 2 en de afbouwregio's, alsmede over een mogelijke vergroting of verkleining van regionale verschillen in het kader van de crisis; is van oordeel dat deze evaluaties met spoed moeten worden uitgevoerd om negatieve ontwikkelingen te kunnen tegengaan en ervoor te zorgen dat ze gebruikt kunnen worden als basis voor een voorstel over de voortzetting van doelstelling 2 op die gebieden waar zij een toegevoegde waarde met het oog op nationale fondsen kan verschaffen; 12. is verheugd over de steunmaatregelen voor het bedrijfsleven in het kader van het cohesiebeleid (ongeveer 55 miljard EUR in de periode 2007-2013), waarvan een groot deel betrekking heeft op bevordering van innovatie, technologieoverdracht en de modernisering van het MKB, gezien het belang van succesvoorbeelden in deze sector, en is van oordeel dat deze steunmaatregelen gericht moeten zijn op de lange termijnherstructurering van bedrijven en de overgang naar een meer duurzame economie en niet op „bluswerkzaamheden” op de korte termijn, die in veel gevallen ook niet stroken met het beleid inzake overheidssteun; 13. benadrukt dat om de crisis te bestrijden geïnvesteerd moet worden in onderzoek en ontwikkeling, evenals in innovatie, onderwijs en zuinige technologie, wat goed zal zijn voor zowel traditionele sectoren en landelijke gebieden als voor een diensteneconomie met veel hoogopgeleide arbeidskrachten, en dan ook tevens de economische, sociale en territoriale cohesie versterkt; wijst erop dat het belangrijk is betaalbare en toegankelijke financiering te waarborgen en dat de Structuurfondsen hierbij een cruciale rol spelen; 14. vraagt de Commissie en de lidstaten te zorgen voor permanente monitoring van de gevolgen van de crisis in verschillende sectoren, alsmede van de benutting van de speciaal voor de regio's van doelstelling 2 gecreëerde financieringsinstrumenten ter versterking van het ondernemerschap en ter ondersteuning van het MKB, en de instellingen van een sociale en solidaire economie die gezamenlijk tot doel hebben het concurrentievermogen van deze bedrijven en daarmee tevens de werkgelegenheid te vergroten en ter ondersteuning van een zo breed mogelijke toegang tot de technische financiële instrumenten (Jaspers, Jeremie, Jessica en Jasmine); vraagt de Commissie en de lidstaten dit bewijsmateriaal te gebruiken om de toekomstige doelstelling 2 voor cohesie binnen de EU voor te bereiden en deze af te stemmen op die gebieden, op regionaal en lokaal niveau, waar de toegevoegde waarde van EU-steun kan worden aangetoond (waaronder in het bijzonder innovaties in de toerisme-, diensten-, IT- en industriesector vallen, naast bescherming en verbetering van het milieu en mogelijkheden in de ontwikkeling van duurzame energiebronnen of technologieën die tot een aanzienlijke verbetering van traditionele energiebedrijven leiden, met speciale aandacht voor uitstootverlaging en het minimaliseren van de afvalproductie, alsook innovaties in de primaire sector); 15. roept de Commissie en de lidstaten op om alle synergieën van de instrumenten in het kader van het cohesie- en mededingingsbeleid op regionaal, nationaal, transnationaal en Europees vlak te benutten en te bevorderen; 16. is verheugd over het beleid van de Commissie gericht op a) verlenging van de subsidiabiliteitsperiode van de operationele programma's 2000-2006, teneinde te komen tot een optimale benutting van de middelen van het cohesiebeleid, en b) vereenvoudiging van de administratieve vereisten en procedures, en van het financieel beheer van de programma's, in combinatie met waarborgen betreffende de noodzakelijke controles in verband met mogelijke fouten en misbruik; er moeten hiertoe voorschriften in het leven worden geroepen om waardevolle projecten te bevorderen en onrechtmatig handelen reeds op voorhand tegen te gaan; 17. steunt het beleid van „prefinanciering” voor de programma's van het cohesiebeleid 2007-2013, dat voor 2009 onmiddellijk voor een liquiditeit ten belope van 6,25 miljard EUR heeft gezorgd voor de investeringen in het kader van de voor elke lidstaat goedgekeurde financieringsenveloppen; 18. wijst erop dat de stedelijke regio´s en de stedelijke centra van nature te kampen hebben met belangrijke en bijzondere sociale problemen (hoge werkloosheid, marginalisatie, sociale uitsluiting, enzovoort), die door de crisis zelfs nog zijn toegenomen en die zorgvuldig bestudeerd moeten worden teneinde de gepaste actieve maatregelen op korte en lange termijn te kunnen nemen; 19. steunt het door de Commissie in 2009 geïntroduceerde beleid van steun en de nieuwe financieringsinstrumenten voor grote projecten in de regio's (projecten waarvan de totale kosten meer dan 50 miljoen EUR bedragen), waardeert het belang van financiële instrumenten en samenwerking met de EIB, met name JASPERS, JEREMIE en JESSICA, en dringt aan op een verdere vergroting tot boven de 25% van de via JASPERS (Joint Assistance in Supporting Projects in European Regions) verstrekte financiering speciaal met betrekking tot de regio´s van doelstelling 2, voor het stimuleren, volledig voorbereiden en sneller ten uitvoer leggen van deze projecten, waarvan het aantal in de huidige fase nog beperkt is; hoopt dat de bestaande verhoging van de middelen voor JASPERS een (middel)lange termijnimpact op de groei van het economisch concurrentievermogen van Europese regio's heeft, en dringt aan op een periodieke vergelijkende analyse tussen de verkregen resultaten en de beoogde doelen, evenals tussen de verstrekte financiering en de voor de doelstellingen benodigde financiering; 20. benadrukt dat uitsluitend via een werkelijk geïntegreerd bestuur op meerdere niveaus van lokale, regionale, nationale, grensoverschrijdende en EU-overheidsinstanties het EU-, nationale en regionale beleid efficiënt en effectief kan zijn; roept de Commissie op te bekijken welke mogelijkheden er zijn voor innovatiegerelateerde territoriale samenwerking, zowel op nationaal als internationaal niveau, voor elke doelstelling van het cohesiebeleid, en te onderzoeken welke mogelijkheden er zijn om de doelstelling van Europese territoriale samenwerking te versterken wat betreft de bevordering van innovatiegerelateerde samenwerking tussen regio's; tegelijk met de versterking van de doelstelling van territoriale samenwerking (doelstelling 3), moet de mogelijkheid om in het kader van doelstelling 2 acties op het gebied van transnationale territoriale samenwerking te ontwikkelen, eveneens worden versterkt; is van oordeel dat een dergelijke mogelijkheid tegenwoordig wordt geboden in artikel 37, lid 6, letter b) van Verordening (EG) nr. 1083/2006; is van mening dat de versterking van territoriale samenwerking vergezeld moet gaan van een groter budget voor deze uitgebreide territoriale samenwerking, zonder de totale begroting voor de cohesiedoelstellingen te veranderen; 21. steunt de voorgestelde wijzigingen in de uitvoeringsbepalingen, die beogen de flexibiliteit van de Structuurfondsen te vergroten en ze in staat te stellen beter op de buitengewone economische omstandigheden in te spelen middels de onmiddellijke uitvoering van 455 programma's van het cohesiebeleid, in het bijzonder in de regio's van doelstelling 2, met inachtneming evenwel van het feit dat ook de nationale en regionale instellingen en beheerautoriteiten zich aan deze nieuwe omstandigheden zullen moeten aanpassen, ter voorkoming van misstanden of beheerstekorten, en om het mogelijk te maken overgebleven fondsen naar andere lopende of nieuwe projecten over te hevelen; dringt bij de beheerautoriteiten aan op oplossingen om de uitvoeringsefficiëntie van operationele programma's onder doelstelling 2 te vergroten; 22. benadrukt dat in bijzondere omstandigheden (zoals de economische crisis) uitzonderingsgewijs grotere flexibiliteit nodig is van de norm N+2, rekening houdend met de doelstellingen van het cohesiebeleid en de gevolgen van conjunctuurveranderingen voor overheidsfinancieringen en private investeringen; 23. beveelt aan om alle fondsen die in een bepaalde regio niet zijn benut vanwege bepalingen N+2 en N+3 opnieuw te bestemmen voor projecten op regionale basis en communautaire initiatieven; 24. verzoekt de Commissie de resultaten van het actieplan – initiatief met wetgevende voorstellen voor kleine ondernemingen na één jaar van toepassing (december 2008) te beoordelen, en daarbij vooral te kijken naar de effecten op hun concurrentievermogen en de toegang tot financieringsinstrumenten en operationele financiële middelen, evenals op de bevordering van nieuwe innovatieve bedrijven en verlaging van de administratieve lasten; 25. benadrukt de positieve gevolgen van gelijkheid van mannen en vrouwen voor economische groei; wijst in dit verband op het feit dat in diverse studies is berekend dat als de cijfers op het gebied van werkgelegenheid, parttime werk en de productiviteit van vrouwen vergelijkbaar zouden zijn met die van mannen, het BBP na 2013 zou toenemen met 30%; dringt er daarom op aan bijzondere aandacht te besteden aan projecten met financiering van de Structuurfondsen die de gelijkheid en de arbeidsparticipatie van vrouwen bevorderen; 26. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie en de lidstaten. (Gewone wetgevingsprocedure: tweede lezing) Het Europees Parlement, – gezien het standpunt van de Raad in eerste lezing (05218/3/2010 – C7-0077/2010), – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2008)0817 ), – gelet op artikel 251, lid 2, en artikel 71, lid 1, van het EG-Verdrag, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C6-0469/2008), – gezien zijn standpunt in eerste lezing (1) , – gezien de mededeling van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad over de gevolgen van de inwerkingtreding van het Verdrag van Lissabon voor de lopende interinstitutionele besluitvormingsprocedures ( COM(2009)0665 ), – gelet op artikel 294, lid 7, en artikel 91, lid 1, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité van 16 juli 2009 (2) , – na raadpleging van het Comité van de Regio's, – gelet op artikel 66 van zijn Reglement, – gezien de aanbeveling voor de tweede lezing van de Commissie vervoer en toerisme ( A7-0174/2010 ), 1. stelt onderstaand standpunt in tweede lezing vast; 2. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en aan de Commissie alsmede aan de nationale parlementen. Standpunt van het Europees Parlement in tweede lezing vastgesteld op 6 juli 2010 met het oog op de aanneming van Verordening (EU) nr. …/2010 van het Europees Parlement en de Raad betreffende de rechten van autobus- en touringcarpassagiers en tot wijziging van Verordening (EG) nr. 2006/2004 (Voor de EER relevante tekst) HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, Gelet op het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name op artikel 91, lid 1, Gezien het voorstel van de Europese Commissie, Gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité (3) , Na raadpleging van het Comité van de Regio's, Handelend volgens de gewone wetgevingsprocedure (4) , Overwegende hetgeen volgt: (1) Maatregelen van de Unie inzake vervoer per autobus- en touringcar moeten er onder meer voor zorgen dat passagiers een hoogwaardige bescherming genieten die vergelijkbaar is met die van andere vervoerswijzen, waar zij ook reizen. Voorts moet ten volle rekening worden gehouden met de eisen op het gebied van consumentenbescherming in het algemeen. (2) Omdat autobus- en touringcarpassagiers de zwakste partij zijn bij de vervoersovereenkomst, dient hun allen een minimum aan bescherming te worden geboden. (3) Bij maatregelen van de Unie ter verbetering van de passagiersrechten in het autobus- en touringcarvervoer moet rekening worden gehouden met de specifieke kenmerken van deze sector, die vooral uit kleine en middelgrote ondernemingen bestaat. (4) De bijzondere vormen van geregeld vervoer en het vervoer voor eigen rekening vertonen specifieke kenmerken en moeten daarom buiten het toepassingsgebied van deze verordening worden gelaten. De bijzondere vormen van geregeld vervoer dienen onder meer te omvatten, het specifieke vervoer van personen met een handicap en personen met beperkte mobiliteit, van werknemers van en naar het werk en van scholieren en studenten van en naar de onderwijsinstelling. (5) De geregelde diensten voor stads-, voorstads- en regionaal vervoer die deel uitmaken van diensten die geïntegreerd zijn in diensten voor stads- of voorstadsvervoer vertonen specifieke kenmerken, en daarom moeten de lidstaten te dien aanzien de verordening voor een ▌deel buiten toepassing kunnen laten. Bij het nader omschrijven van deze geregelde diensten voor stads-, voorstads- en regionaal vervoer moeten de lidstaten criteria hanteren zoals de bestuurlijke indeling, de geografische ligging, afstand, frequentie van de dienst, aantal in de dienstregeling opgenomen haltes, autobus- of touringcartype, vervoerbewijssystemen, schommelingen in het aantal passagiers tussen vervoer in en buiten de spitsuren, buscodes en dienstregelingen. (6) Bij een ongeval met de dood of letsel tot gevolg moeten passagiers zich op aansprakelijkheidsregels kunnen beroepen als bij andere vervoerswijzen . (7) Bij verlies of beschadiging van bagage van passagiers moeten voor de vervoerder vergelijkbare aansprakelijkheidsvoorwaarden gelden als bij andere vervoerswijzen van toepassing zijn . (8) De passagier moet, bij een ongeval met een autobus of touringcar, behalve op vergoeding bij overlijden of letsel of bij verlies of beschadiging van bagage, overeenkomstig het toepasselijke nationale recht, recht hebben op bijstand met betrekking tot zijn onmiddellijke praktische en economische behoeften na een ongeval. Deze bijstand moet, indien noodzakelijk, eerste hulp, onderdak, voedsel, kleding , vervoer en begrafeniskosten omvatten. In geval van overlijden of persoonlijk letsel betaalt de vervoerder bovendien, om in de onmiddellijke economische behoeften te voorzien, een voorschot dat evenredig is aan de geleden schade, op voorwaarde dat er voldoende aanwijzingen zijn om de oorzaak aan de vervoerder te kunnen toeschrijven. (9) Elke burger moet gebruik kunnen maken van de aangeboden autobus- en touringcardiensten. Bijgevolg moeten personen met een handicap of personen met beperkte mobiliteit, ongeacht of deze veroorzaakt wordt door een functiebeperking, leeftijd of een andere factor, mogelijkheden krijgen om gebruik te maken van autobus- en touringcarvervoersdiensten welke vergelijkbaar zijn met die van andere burgers. Personen met een handicap en personen met beperkte mobiliteit hebben dezelfde rechten als alle andere burgers op vrij verkeer, keuzevrijheid en non-discriminatie. (10) In het licht van artikel 9 van het Verdrag van de Verenigde Naties inzake de rechten van personen met een handicap en teneinde personen met een handicap of personen met beperkte mobiliteit mogelijkheden te geven tot het gebruik van autobus- en touringcardiensten welke vergelijkbaar zijn met die van andere burgers, moeten regels worden vastgesteld die voorzien in een verbod op discriminatie en in bijstand tijdens de reis. Deze personen moeten derhalve toegang krijgen tot het vervoer en mogen niet op grond van hun handicap of beperkte mobiliteit worden geweigerd, behoudens overwegingen die verband houden met de veiligheid, de voertuigconstructie of de infrastructuur. Binnen het kader van de desbetreffende wetgeving inzake bescherming van werknemers moeten personen met een handicap en personen met beperkte mobiliteit aanspraak kunnen maken op bijstand in de terminals en in het voertuig. Om sociale uitsluiting te vermijden, moet deze bijstand zonder bijkomende kosten worden verleend. De vervoerder moet toegangsvoorwaarden opstellen, bij voorkeur op basis van het Europese normalisatiesysteem. (11) Bij beslissingen over de constructie van een nieuwe terminal en bij ingrijpende verbouwingen moet de terminalbeheerder zonder uitzondering en als wezenlijke voorwaarde rekening houden met de behoeften van personen met een handicap en personen met beperkte mobiliteit , in overeenstemming met de vereisten van het „design for all”-beginsel . De terminalbeheerder dient in ieder geval locaties aan te wijzen waar deze personen zich kunnen aanmelden en bijstand kunnen vragen. (12) Ook vervoerders moeten met deze behoeften rekening houden wanneer zij beslissen over het ontwerp van nieuwe en gemoderniseerde voertuigen. (13) De lidstaten moeten de bestaande infrastructuur verbeteren wanneer dat noodzakelijk is om vervoerders in staat te stellen de toegankelijkheid voor personen met een handicap of beperkte mobiliteit te garanderen en hun de nodige bijstand te verlenen. (14) Het personeel moet voldoende zijn opgeleid om de behoeften van personen met een handicap en personen met beperkte mobiliteit te kunnen beantwoorden. Met het oog op een vlottere onderlinge erkenning van de nationale kwalificaties van bestuurders door de lidstaten, zou een training inzake de omgang met personen met een handicap als onderdeel van de training voor het behalen van de basiskwalificatie of nascholing, in de zin van Richtlijn 2003/59/EG van het Europees Parlement en de Raad van 15 juli 2003 betreffende de vakbekwaamheid en de opleiding en nascholing van bestuurders van bepaalde voor goederen- en personenvervoer over de weg bestemde voertuigen (5) , kunnen worden voorzien. Ten behoeve van de samenhang tussen het invoeren van de trainingseisen en de bij die richtlijn vastgestelde termijnen zou er een mogelijkheid tot vrijstelling gedurende een beperkte periode moeten worden toegestaan. (15) Organisaties die personen met een handicap of personen met beperkte mobiliteit vertegenwoordigen, moeten geraadpleegd worden of worden betrokken bij het opstellen van de inhoud van de handicap-gerelateerde training. (16) De gebruikersrechten van autobus- en touringcarpassagiers moeten onder meer het recht op informatie over de dienstverlening vóór en gedurende de reis inhouden. Alle essentiële informatie die aan autobus- en touringcarpassagiers wordt meegedeeld, moet tevens worden aangeboden in alternatieve, voor personen met een handicap en personen met beperkte mobiliteit toegankelijke vormen , zoals grootletterdruk, duidelijke taal, braille, elektronische communicatie die toegankelijk is met adaptieve technologie, en cassettes . (17) Deze verordening mag geen beperking inhouden van het recht van de vervoerder om volgens het toepasselijke nationale recht schadevergoeding te eisen, ook van derden. (18) De hinder die mensen ondervinden doordat hun reis wordt geannuleerd of bij vertrek aanzienlijke vertraging oploopt, moet worden beperkt. Hiertoe moeten vertrekkende reizigers in de terminals adequaat worden opgevangen en op voor iedereen toegankelijke wijze worden geïnformeerd. Zij moeten hun reis kunnen annuleren met terugbetaling van het vervoerbewijs, of ▌kunnen voortzetten, of in bevredigende omstandigheden via een andere route kunnen reizen. Indien vervoerders passagiers niet de nodige bijstand verlenen, moeten passagiers aanspraak kunnen maken op een financiële vergoeding. (19) De vervoerders dienen via hun brancheorganisaties mee te werken aan de vaststelling, in samenspraak met belanghebbenden, beroepsorganisaties en consumenten-, reizigers- en gehandicaptenorganisaties, van regelingen op regionaal, nationaal of Europees niveau; deze regelingen dienen erop te zijn gericht de informatievoorziening en de zorg voor reizigers te verbeteren, met name in geval van annulering en grote vertraging. (20) Deze verordening laat onverlet de rechten van de reiziger krachtens Richtlijn 90/314/EEG van 13 juni 1990 betreffende pakketreizen, met inbegrip van vakantiepakketten en rondreispakketten (6) . Deze verordening is niet van toepassing in gevallen waarin een pakketreis wordt geannuleerd om een andere reden dan de annulering van de autobus- of touringcardienst. (21) De passagier moet volledig worden geïnformeerd over de hem bij deze verordening toegekende rechten, zodat hij deze ook daadwerkelijk kan uitoefenen. (22) De passagier moet zijn rechten kunnen uitoefenen middels een passende, door de vervoerder ingestelde klachtenprocedure of, in voorkomend geval, door het indienen van een klacht bij de daartoe door de betrokken lidstaat aangewezen instantie of instanties. (23) De lidstaten moeten de naleving van deze verordening verzekeren en een of meer bevoegde instanties belast met toezichts- en handhavingstaken aanwijzen. Dit doet geen afbreuk aan het recht van de reiziger om overeenkomstig het nationale recht langs juridische weg schadevergoeding te eisen. (24) Rekening gehouden met de door de lidstaten ingestelde procedures voor het indienen van klachten, moet een klacht met betrekking tot bijstand bij voorkeur worden gericht aan de instantie(s) die voor de handhaving van deze verordening is (zijn) aangewezen in de lidstaat waar de instap- of uitstapplaats ligt. (25) De lidstaten dienen sancties te verbinden aan overtredingen van deze verordening, en er voor te zorgen dat die sancties worden toegepast. Die sancties moeten doeltreffend, evenredig en afschrikkend zijn. (26) Aangezien de doelstellingen van deze verordening, namelijk in alle lidstaten een gelijkwaardige bescherming en bijstand waarborgen aan autobus- en touringcarpassagiers, niet voldoende door de lidstaten kunnen worden verwezenlijkt en derhalve vanwege de omvang en de gevolgen van het optreden beter op Unieniveau kunnen worden verwezenlijkt, kan de Unie overeenkomstig het in artikel 5 van het Verdrag betreffende de Europese Unie neergelegde subsidiariteitsbeginsel maatregelen nemen. Overeenkomstig het in hetzelfde artikel neergelegde evenredigheidsbeginsel, gaat deze verordening niet verder dan wat nodig is om deze doelstellingen te verwezenlijken. (27) Deze verordening mag geen afbreuk doen aan Richtlijn 95/46/EG van het Europees Parlement en de Raad van 24 oktober 1995 betreffende de bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens en betreffende het vrije verkeer van die gegevens (7) . (28) De handhaving van deze verordening dient te worden gebaseerd op Verordening (EG) nr. 2006/2004 van het Europees Parlement en de Raad van 27 oktober 2004 betreffende samenwerking tussen de nationale instanties die verantwoordelijk zijn voor handhaving van de wetgeving inzake consumentenbescherming („de verordening samenwerking consumentenbescherming”) (8) . Die verordening moet dienovereenkomstig worden gewijzigd. (29) De lidstaten moeten het gebruik van het openbaar vervoer aanmoedigen en interoperabele, intermodale informatiesystemen invoeren waarmee het aanbieden van dienstregelingen en geïntegreerde prijzen en vervoersbewijzen wordt bevorderd, teneinde het gebruik en de interoperabiliteit van de verschillende vervoerswijzen te optimaliseren. Deze diensten moeten toegankelijk zijn voor personen met een handicap en personen met beperkte mobiliteit. (30) In deze verordening worden de grondrechten geëerbiedigd en de beginselen in acht genomen die zijn erkend in, met name, het in artikel 6 van het Verdrag betreffende de Europese Unie vermelde Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, indachtig voorts Richtlijn 2000/43/EG van de Raad van 29 juni 2000 houdende toepassing van het beginsel van gelijke behandeling van personen ongeacht ras of etnische afstamming (9) en Richtlijn 2004/113/EG van de Raad van 13 december 2004 houdende toepassing van het beginsel van gelijke behandeling van mannen en vrouwen bij de toegang tot en het aanbod van goederen en diensten (10) , HEBBEN DE VOLGENDE VERORDENING VASTGESTELD: Hoofdstuk I Algemene bepalingen Artikel 1 Onderwerp In deze verordening worden met betrekking tot autobus- en touringcarvervoer voorschriften vastgesteld ter zake van: Artikel 2 Toepassingsgebied 1. Deze verordening is van toepassing op passagiers in het geregeld vervoer waarbij: 2. Deze verordening is voorts, met uitzondering van de artikelen 11 tot en met 18 en de hoofdstukken IV tot en met VI, van toepassing op passagiers die gebruik maken van ongeregelde vervoersdiensten waarvan de eerste instapplaats of laatste uitstapplaats zich op het grondgebied van een lidstaat bevindt. 3. Deze verordening is niet van toepassing op bijzondere vormen van geregeld vervoer en op het vervoer voor eigen rekening. 4. De lidstaten kunnen de geregelde diensten voor stads- en voorstadsvervoer alsmede geregelde diensten voor regionaal vervoer die deel uitmaken van diensten die geïntegreerd zijn in diensten voor stads- of voorstadsvervoer , ook indien grensoverschrijdend, buiten het toepassingsgebied van deze verordening laten, met uitzondering evenwel van artikel 4, lid 2, de artikelen 7, 9, en 11, artikel 12, lid 1 , artikel 13, lid 1, artikel 15, lid 1, artikel 18, artikel 19, leden 1 en 2, en de artikelen 21, 25, 27, 28 en 29 . ▌ 5. De lidstaten stellen de Commissie uiterlijk op ... (11) in kennis van de vrijstellingen die zij op grond van lid 4 voor de verschillende soorten diensten hebben verleend. In het geval van een vrijstelling die zij onverenigbaar met de bepalingen van dit artikel acht, neemt de Commissie passende maatregelen. Uiterlijk op … (12) * brengt de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad verslag uit over de ingevolge lid 4 verleende vrijstellingen. 6. De bepalingen van deze verordening kunnen niet worden uitgelegd als onverenigbaar met bestaande wetgeving op het gebied van technische voorschriften voor autobussen of touringcars, dan wel de infrastructuur ▌van haltes en terminals ▌. Artikel 3 Definities In deze verordening wordt verstaan onder: Artikel 4 Vervoerbewijzen en niet-discriminerende contractvoorwaarden 1. Tenzij andere documenten recht geven op vervoer, geeft de vervoerder de passagier een vervoerbewijs. Het vervoerbewijs kan in elektronische vorm worden uitgegeven. 2. De door de vervoerder toegepaste contractvoorwaarden en tarieven worden, onverminderd sociale tarieven, aan het publiek aangeboden zonder enige directe of indirecte discriminatie op grond van de nationaliteit van de eindgebruiker of de plaats van vestiging van de vervoerder of de verkoper van vervoerbewijzen in de Unie. Artikel 5 Andere uitvoerende partijen 1. De vervoerder, reisagent, touroperator of terminalbeheerder die de uitvoering van de bij deze verordening vastgestelde verplichtingen heeft toevertrouwd aan een uitvoerende vervoerder, verkoper van vervoerbewijzen of andere persoon, blijft niettemin aansprakelijk voor het handelen of nalaten van die uitvoerende partij. 2. Degene aan wie de vervoerder, de reisagent, de touroperator of de terminalbeheerder de uitvoering van een verplichting heeft toevertrouwd, is eveneens, ten aanzien van deze verplichting, aan de bepalingen van deze verordening onderworpen. Artikel 6 Uitsluiting van verklaring van afstand 1. Beperking of afstand van de bij deze verordening vastgestelde rechten en verplichtingen, met name door middel van een afwijking of restrictieve clausule in de vervoersovereenkomst, is verboden. 2. De vervoerder kan de passagier gunstiger contractvoorwaarden dan de bij deze verordening vastgestelde voorwaarden aanbieden. Hoofdstuk II Vergoeding en bijstand bij ongevallen Artikel 7 Aansprakelijkheid bij overlijden of letsel van de passagier 1. Overeenkomstig dit hoofdstuk is de vervoerder aansprakelijk voor verlies of schade ten gevolge van het overlijden of letsel van de passagier, wanneer dat is veroorzaakt door een ongeval dat de passagier is overkomen terwijl hij zich in het voertuig bevond of daar in- of uitstapte en dat voortvloeit uit de exploitatie van de autobus- en touringcardiensten . 2. De niet-contractuele aansprakelijkheid van de vervoerder is financieel niet begrensd door de wet, een overeenkomst of een contract . 3. Voor vorderingen tot 220 000 EUR per passagier kan een vervoerder zijn aansprakelijkheid niet uitsluiten of beperken door te bewijzen dat hij de overeenkomstig lid 4, onder a), vereiste zorgvuldigheid in acht heeft genomen, tenzij het totale bedrag van de vordering hoger is dan het bedrag waarvoor, overeenkomstig Richtlijn 2009/103/EG van het Europees Parlement en de Raad van 16 september 2009 betreffende de verzekering tegen de wettelijke aansprakelijkheid waartoe de deelneming aan het verkeer van motorrijtuigen aanleiding kan geven en de controle op de verzekering tegen deze aansprakelijkheid (13) , verzekering verplicht is op grond van de nationale wetgeving van de lidstaat waar de autobus of touringcar gewoonlijk is gestald. In een dergelijk geval blijft de aansprakelijkheid tot dat bedrag beperkt. 4. Een vervoerder is niet aansprakelijk op grond van lid 1: Artikel 8 Schadevergoeding 1. In geval van overlijden van een passagier, omvat de schadevergoeding op grond van de aansprakelijkheid uit hoofde van artikel 7 het volgende: 2. In geval van verwonding of elk ander lichamelijk of geestelijk letsel van de passagier omvat de schadevergoeding: 3. Indien door de dood van de passagier andere personen jegens wie hij een wettelijke onderhoudsplicht had of in de toekomst gehad zou hebben, hun onderhoud verliezen, moeten ook zij voor dit verlies schadeloos worden gesteld. Artikel 9 Onmiddellijke praktische en economische behoeften van de passagier Wanneer zich bij het gebruik van een autobus of touringcar een ongeval voordoet, verleent de vervoerder de passagier ▌bijstand met betrekking tot zijn onmiddellijke praktische behoeften naar aanleiding van het ongeval. Deze bijstand omvat, indien noodzakelijk, eerste hulp, onderdak, voedsel, kleding, vervoer en begrafeniskosten. In geval van overlijden of persoonlijk letsel biedt de vervoerder, om in de onmiddellijke economische behoeften te voorzien, een voorschot dat evenredig is aan de geleden schade, op voorwaarde dat er voldoende aanwijzingen zijn om de oorzaak aan de vervoerder te kunnen toeschrijven. Betalingen of geboden bijstand staan niet gelijk met erkenning van aansprakelijkheid. Artikel 10 Aansprakelijkheid voor verlies of beschadiging van bagage 1. Vervoerders zijn aansprakelijk voor verlies of beschadiging van alle aan hen toevertrouwde bagage. De maximumcompensatie bedraagt 1 800 EUR per passagier. 2. Bij ongevallen die voortvloeien uit de exploitatie van autobus- en touringcardiensten zijn vervoerders aansprakelijk voor het verlies of de beschadiging van de persoonlijke bezittingen die passagiers droegen of als handbagage bij zich hadden. De maximumcompensatie bedraagt 1 300 EUR per passagier. 3. Een vervoerder wordt niet aansprakelijk gesteld voor verlies of schade overeenkomstig de leden 1 en 2: Hoofdstuk III Rechten van personen met een handicap en personen met beperkte mobiliteit Artikel 11 Recht op vervoer 1. De vervoerder, de reisagent en de touroperator mogen niet vanwege een handicap of beperkte mobiliteit weigeren een boeking te aanvaarden, een vervoerbewijs af te geven of anderszins te verstrekken, of iemand te laten instappen. 2. Boekingen en vervoerbewijzen worden personen met een handicap en personen met beperkte mobiliteit aangeboden zonder extra kosten. Artikel 12 Uitzonderingen en bijzondere voorwaarden 1. Niettegenstaande artikel 11, lid 1, mogen vervoerders, reisagenten en touroperators weigeren een boeking te aanvaarden of een vervoerbewijs af te geven of anderszins te verstrekken, of een persoon te laten instappen vanwege een handicap of beperkte mobiliteit: 2. Indien op grond van lid 1 wordt geweigerd een boeking te aanvaarden of een vervoerbewijs af te geven of anderszins te verstrekken, informeren de vervoerder, de reisagent en de touroperator ▌de betrokkene ▌ over aanvaardbaar alternatief vervoer met een door de vervoerder verzorgde dienst. 3. Aan de persoon met een handicap of met beperkte mobiliteit die een boeking of vervoerbewijs heeft en voldoet aan de in artikel 16, lid 1, onder a), gestelde voorwaarden, maar die niettemin op grond van zijn handicap of beperkte mobiliteit de toegang tot het voertuig is geweigerd, wordt, alsmede aan zijn begeleider in de zin van lid 4 van dit artikel, de keus gelaten tussen: Verzuim van de in artikel 16, lid 1, onder a), voorgeschreven kennisgeving laat het recht op terugbetaling van de prijs van het vervoerbewijs onverlet. 4. Indien een vervoerder, reisagent of touroperator om de in lid 1 van dit artikel vastgestelde redenen weigert een boeking te aanvaarden, een vervoerbewijs af te geven of anderszins te verstrekken, of iemand te laten instappen vanwege een handicap of beperkte mobiliteit, of indien de bemanning van het voertuig in kwestie slechts uit één persoon bestaat die het voertuig bestuurt en niet in de mogelijkheid verkeert om de persoon met een handicap of ▌beperkte mobiliteit de in bijlage I, deel b genoemde bijstand te verlenen, mag deze persoon verzoeken om begeleiding door een andere persoon die hem de benodigde bijstand kan verlenen. Deze begeleider wordt kosteloos vervoerd en krijgt zo mogelijk een plaats naast de gehandicapte of de persoon met beperkte mobiliteit. 5. De vervoerder, reisagent of touroperator die gebruik maakt van het in lid 1 bepaalde, stelt de persoon met een handicap of de persoon met beperkte mobiliteit onverwijld in kennis van de redenen hiervan en stelt hij hem op zijn verzoek binnen vijf dagen na het verzoek langs schriftelijke weg hiervan in kennis. Artikel 13 Toegankelijkheid en informatie 1. De vervoerders en terminalbeheerders − in voorkomend geval via hun brancheorganisaties − voorzien in of hanteren, in samenwerking met representatieve organisaties van personen met een handicap of personen met beperkte mobiliteit, niet-discriminerende toegangsvoorwaarden voor het vervoer van personen met een handicap en personen met beperkte mobiliteit. 2. De in lid 1 bedoelde voorwaarden voor de toegang worden door de vervoerder en de terminalbeheerder in toegankelijke vorm bekendgemaakt, en in dezelfde talen waarin de informatie voor alle passagiers in het algemeen beschikbaar wordt gesteld. Bij de bekendmaking van die informatie wordt bijzondere aandacht besteed aan de behoeften van personen met een handicap of beperkte mobiliteit. 3. Op verzoek stellen vervoerders onmiddellijk afschriften ter beschikking van de internationale, Unie- of nationale wetgeving die de veiligheidsvereisten omvat waarop de niet-discriminerende toegangsregels zijn gebaseerd. Deze moeten in toegankelijke vorm worden verstrekt. 4. De in lid 1 bedoelde toegangsvoorwaarden betreffende reizen die deel uitmaken van de door de touroperators georganiseerde, verkochte of aangeboden pakketreizen, met inbegrip van vakantiepakketten en rondreispakketten, worden door hen beschikbaar gesteld. 5. De informatie over de in de leden 2 en 4 bedoelde toegangsvoorwaarden wordt op verzoek van de passagier in materiële vorm verspreid. 6. De vervoerder, de reisagent en de touroperator zorgen ervoor dat alle nodige algemene informatie betreffende de reis en de vervoersvoorwaarden in een passend en toegankelijk formaat beschikbaar is voor personen met een handicap en personen met beperkte mobiliteit, ook in geval van onlineboeking en raadpleging van informatie op het internet. De informatie wordt op verzoek van de passagier in materiële vorm verspreid. Artikel 14 Aanwijzing van terminals De lidstaten bepalen in welke autobus- en touringcarterminals bijstand wordt verleend aan personen met een handicap en personen met beperkte mobiliteit. De lidstaten stellen de Commissie daarvan in kennis. De lijst van de aangewezen autobus- en touringcarterminals wordt door de Commissie op het internet beschikbaar gesteld. Artikel 15 Recht op bijstand in aangewezen terminals en in autobussen en touringcars 1. ▌De vervoerder en de terminalbeheerder verlenen kosteloos, binnen hun respectieve bevoegdheidsgebieden, in de door de lidstaten aangewezen terminals , bijstand aan personen met een handicap of beperkte mobiliteit , in ten minste dezelfde mate als omschreven in deel a) van bijlage I . 2. ▌De vervoerder verleent in de autobus of touringcar kosteloos bijstand aan personen met een handicap of beperkte mobiliteit , in ten minste dezelfde mate als omschreven in deel b) van bijlage I . Artikel 16 Voorwaarden waaronder bijstand wordt verleend 1. De vervoerder en de terminalbeheerder werken samen om ervoor te zorgen dat personen met een handicap en personen met beperkte mobiliteit bijstand wordt verleend, met dien verstande dat: 2. In aanvulling op lid 1, stelt de persoon met een handicap of persoon met beperkte mobiliteit de vervoerder, reisagent of touroperator bij de boeking of de voorafgaande aankoop van het vervoerbewijs in kennis van zijn specifieke behoeften aan zitgelegenheid, mits deze behoeften op dat tijdstip bekend zijn. 3. De vervoerder, de terminalbeheerder, de reisagent en de touroperator nemen alle noodzakelijke maatregelen om de indiening van aanvragen om bijstand van personen met een handicap en personen met beperkte mobiliteit te faciliteren. Deze verplichting geldt voor alle aangewezen terminals en hun verkoopskanalen, met inbegrip van verkoop per telefoon en via het internet. 4. Bij gebreke van kennisgeving overeenkomstig lid 1, onder a), en lid 2, doen de vervoerder, de terminalbeheerder, de reisagent en de touroperator alle redelijke inspanningen om op zodanige wijze bijstand te laten verlenen dat de persoon met een handicap of persoon met beperkte mobiliteit die een vervoerbewijs heeft gekocht, bij vertrek kan instappen, op een aansluitende dienst kan overstappen, en bij aankomst kan uitstappen. 5. De terminalbeheerder wijst in of buiten de terminal een punt aan waar personen met een handicap of personen met beperkte mobiliteit hun aankomst kunnen melden en om bijstand kunnen vragen. Op dit duidelijk aangeduide punt is in een toegankelijke vorm de belangrijkste informatie over de terminal en de geboden bijstand te vinden. Artikel 17 Informatieoverdracht aan derden De reisagent of touroperator die een kennisgeving in de zin van artikel 6, lid 1, onder a), ontvangt, zendt de informatie zo spoedig mogelijk tijdens zijn normale kantooruren aan de vervoerder of terminalbeheerder door. Artikel 18 Training 1. De vervoerder en, in voorkomend geval, de terminalbeheerder voorziet met betrekking tot personen met een handicap in trainingsprocedures met instructies, en zorgt ervoor dat: 2. De lidstaten kunnen gedurende een maximumtermijn van twee jaar met ingang van … (14) een vrijstelling van de toepassing van lid 1, onder b), op het opleiden van bestuurders toekennen. Artikel 19 Compensatie voor rolstoelen of andere mobiliteitshulpmiddelen 1. De vervoerder en de terminalbeheerder zijn aansprakelijk wanneer zij verlies of ▌beschadiging van rolstoelen, mobiliteits- en andere hulpmiddelen veroorzaken . Het verlies of de schade wordt door de daarvoor aansprakelijke vervoerder of terminalbeheerder vergoed. 2. De in lid 1 bedoelde vergoeding stemt overeen met de kosten van vervanging of reparatie van hetgeen verloren gegaan of beschadigd is. 3. Indien nodig wordt al het mogelijke gedaan om met spoed tijdelijk in vervanging te voorzien. De rolstoelen, mobiliteits- en andere hulpmiddelen beschikken indien mogelijk over dezelfde technische en functionele kenmerken als die welke verloren gegaan of beschadigd zijn. ▌ Hoofdstuk IV Rechten van de passagier in geval van annulering of vertraging Artikel 20 Voortzetting van de reis, vervoer langs een andere route, terugbetaling 1. Indien de vervoerder redelijkerwijs verwacht dat een geregelde vervoersdienst zal worden geannuleerd of het vertrek meer dan 120 minuten vertraging zal oplopen of indien er sprake is van overboeking , wordt de passagier onmiddellijk de keuze geboden tussen: 2. Indien de autobus of touringcar buiten gebruik raakt, wordt de passagiers vervoer aangeboden van de plaats waar het onbruikbare voertuig staat naar een geschikte wachtplaats of terminal vanwaar de reis kan worden voortgezet. 3. In geval van annulering of vertrek van een halte met een vertaging van meer dan 120 minuten van het geregeld vervoer, heeft de passagier het recht de reis voort te zetten, zich langs een andere route te laten vervoeren of het bedrag van het vervoerbewijs terugbetaald te krijgen. 4. De in lid 1, onder b), en lid 3, bedoelde terugbetaling vindt plaats binnen 14 dagen nadat het aanbod daartoe is gedaan of het verzoek daartoe is ontvangen. De terugbetaling dekt het volledige bedrag van de prijs waarvoor het vervoerbewijs is gekocht, voor het gedeelte of de gedeelten van de reis die niet zijn afgelegd, en voor het gedeelte of de gedeelten die reeds zijn afgelegd indien verder reizen in het licht van het oorspronkelijke reisplan van de passagier geen zin meer heeft. In geval van een reispasje of abonnement stemt het bedrag van de terugbetaling overeen met het evenredige deel van het volledige bedrag van het reispasje of abonnement. Tenzij de passagier een andere formule aanvaardt, geschiedt de terugbetaling in geld. Artikel 21 Informatie 1. In geval van annulering of vertrek met vertraging van het geregeld vervoer, stelt de vervoerder of, in voorkomend geval, de terminalbeheerder de vertrekkende passagiers in de terminal zo spoedig mogelijk, en in geen geval later dan 30 minuten na de geplande vertrektijd, op de hoogte van de situatie, alsook, zodra deze hem bekend is, van de verwachte vertrektijd. 2. De vervoerder of, in voorkomend geval, de terminalbeheerder, moet redelijke inspanningen leveren om passagiers die door annulering of vertraging volgens de dienstregeling een aansluiting missen, op de hoogte te stellen van alternatieve aansluitingen. 3. De vervoerder of, in voorkomend geval, de terminalbeheerder, zorgt ervoor dat personen met een handicap of personen met beperkte mobiliteit de in de leden 1 en 2 voorgeschreven informatie in een voor hen toegankelijke vorm ontvangen. Artikel 22 Bijstand in geval van annulering of vertrek met vertraging 1. In het geval van een reis met een geplande duur van meer dan drie uur, die wordt geannuleerd of waarvan het vertrek meer dan één uur vertraging oploopt, krijgt de passagier van de vervoerder aangeboden: 2. Bij de toepassing van dit artikel besteedt de vervoerder bijzondere aandacht aan de behoeften van personen met een handicap en personen met beperkte mobiliteit en van hun begeleiders. Artikel 23 Andere vorderingen Geen enkele bepaling in dit hoofdstuk belet de passagier op grond van het nationale recht voor een nationale rechterlijke instantie vergoeding te eisen van de schade die hij door de annulering of vertraging van een geregelde vervoersdienst heeft geleden. Artikel 24 Bijkomende maatregelen ten behoeve van de passagier Vervoerders ontwikkelen samen en in samenspraak met de belanghebbenden, brancheorganisaties, consumentenverenigingen en verenigingen van passagiers en gehandicapten nationale en Europese maatregelen. Met deze maatregelen wordt een betere zorg voor de passagier beoogd, met name in geval van langdurige vertraging en onderbreking of annulering van een reis, en met bijzondere aandacht voor passagiers met specifieke behoeften als gevolg van een handicap, beperkte mobiliteit, ziekte, hoge leeftijd en zwangerschap alsook voor begeleidende passagiers en passagiers die met jonge kinderen reizen. Hoofdstuk V Algemene regels betreffende informatie en klachten Artikel 25 Recht op reisinformatie De vervoerder en de terminalbeheerder voorzien, elk binnen zijn bevoegdheid, de passagiers vanaf het moment van reservering en tijdens de reis van de nodige informatie , in toegankelijke vorm en volgens een gemeenschappelijk conceptueel model voor gegevens en systemen met betrekking tot openbaar vervoer . Artikel 26 Informatie over de rechten van de passagiers 1. De vervoerder en de terminalbeheerder voorzien, elk binnen zijn bevoegdheid, de passagiers bij reservering en uiterlijk bij het vertrek van de nodige, begrijpelijke informatie omtrent de hun bij deze verordening toegekende rechten. De informatie wordt in toegankelijke vorm en volgens een gemeenschappelijk conceptueel model voor gegevens en systemen met betrekking tot openbaar vervoer in terminals en, waar dat van toepassing is, via internet verstrekt. ▌Deze informatie omvat de contactgegevens van de door de lidstaten ingevolge artikel 29, lid 1, aangewezen handhavingsinstantie(s). 2. De vervoerder en de terminalbeheerder kunnen aan de in lid 1 bedoelde informatieplicht voldoen door gebruik te maken van een door de Commissie in alle officiële talen van de instellingen van de Europese Unie opgestelde samenvatting van de bepalingen van deze verordening, die hun ter beschikking wordt gesteld. Artikel 27 Klachten De vervoerder voorziet in of beschikt over een klachtenbehandelingsmechanisme met betrekking tot de in deze verordening neergelegde rechten en verplichtingen. Artikel 28 Indiening van klachten Klachten ▌worden door de passagier bedoeld in deze verordening ingediend binnen drie maanden na de datum waarop het geregeld vervoer heeft plaatsgevonden of had moeten plaatsvinden. Binnen een maand na ontvangst van de klacht deelt de vervoerder de passagier mee of de klacht gegrond is verklaard, is verworpen of nog in behandeling is. De klacht wordt binnen twee maanden na ontvangst definitief beantwoord. Hoofdstuk VI Handhaving en nationale handhavingsinstanties Artikel 29 Nationale handhavingsinstanties 1. Elke lidstaat wijst een of meer ▌bestaande instanties aan of wijst, indien een dergelijke instantie niet bestaat, een nieuwe instantie aan , die wordt of worden belast met de handhaving van deze verordening ▌. Elke instantie neemt de noodzakelijke maatregelen om de naleving van deze verordening te garanderen. Elke instantie is wat betreft organisatie, financieringsbeslissingen, juridische structuur en besluitvorming onafhankelijk van de vervoerder, touroperator en terminalbeheerder. 2. De lidstaten delen de Commissie mee welke instantie of instanties op grond van dit artikel zijn aangewezen. 3. Elke passagier kan ▌bij de krachtens lid 1 aangewezen bevoegde instantie of bij een andere bevoegde, door een lidstaat aangewezen instantie, een klacht wegens een vermeende inbreuk op deze verordening indienen. Een lidstaat kan besluiten ▌dat de passagier in eerste instantie een klacht ▌indient bij de vervoerder, in welk geval de nationale handhavingsinstantie of een andere door de lidstaat aangewezen bevoegde instantie in hoger beroep de in artikel 28 bedoelde klachten behandelt. Artikel 30 Verslag inzake handhaving Uiterlijk 1 juni … (15) en vervolgens om de twee jaar publiceren de overeenkomstig artikel 29, lid 1, aangewezen handhavingsinstanties een werkverslag over de voorbije twee kalenderjaren, dat met name bestaat uit een beschrijving van de maatregelen die ter uitvoering van deze verordening zijn genomen, en cijfers over de klachten en toegepaste sancties. Artikel 31 Samenwerking tussen handhavingsinstanties De in artikel 29, lid 1, bedoelde nationale handhavingsinstanties wisselen, waar gepast, de nodige informatie uit over hun werkzaamheden en besluitvormingsprincipes en -praktijk. Zij worden daarin door de Commissie bijgestaan. Artikel 32 Sancties De lidstaten stellen regels vast inzake sancties die worden opgelegd in geval van schending van de bepalingen van deze verordening en nemen alle noodzakelijke maatregelen om ervoor te zorgen dat deze sancties worden toegepast. De vastgestelde sancties zijn doeltreffend, evenredig en afschrikkend. De lidstaten brengen deze sancties en maatregelen uiterlijk … (16) ter kennis van de Commissie, en delen haar onverwijld alle latere wijzigingen dienaangaande mee. Hoofdstuk VII Slotbepalingen Artikel 33 Verslag Uiterlijk … (17) brengt de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad verslag uit over het functioneren en de effecten van deze verordening. Het verslag gaat waar nodig vergezeld van wetgevingsvoorstellen tot nadere uitvoering van de bepalingen van de verordening dan wel tot wijziging ervan. Artikel 34 Wijziging van Verordening (EG) nr. 2006/2004 Aan de bijlage bij Verordening (EG) nr. 2006/2004 wordt het volgende punt toegevoegd:" 18. Verordening (EU) nr. …/2010 van het Europees Parlement en de Raad van … betreffende de rechten van autobus- en touringcarpassagiers* (18) . _______________________ * PB … (19) + Artikel 35 Inwerkingtreding Deze verordening treedt in werking op de twintigste dag na die van haar bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese Unie. Zij wordt van toepassing met ingang van … (20) . Deze verordening is verbindend in al haar onderdelen en is rechtstreeks toepasselijk in elke lidstaat. Gedaan te Voor het Europees Parlement Voor de Raad De voorzitter De voorzitter BIJLAGE I Bijstand aan personen met een handicap en personen met beperkte mobiliteit a) Bijstand in aangewezen terminals Bijstand en regelingen die nodig zijn om personen met een handicap en personen met beperkte mobiliteit in staat te stellen om: b) Bijstand in het voertuig Bijstand en regelingen die nodig zijn om personen met een handicap en personen met beperkte mobiliteit in staat te stellen om: BIJLAGE II Handicap-gerelateerde training a) Training inzake de omgang met personen met een handicap In de training van personeel dat rechtstreeks in aanraking komt met passagiers komen met name de volgende onderwerpen aan bod: b) Training inzake bijstand aan personen met een handicap In de training voor personeel dat rechtstreeks bijstand verleent aan personen met een handicap en personen met beperkte mobiliteit komen de volgende onderwerpen aan bod: (Gewone wetgevingsprocedure: tweede lezing) Het Europees Parlement , – gezien het standpunt van de Raad in eerste lezing (14849/3/2009 – C7-0076/2010), – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2008)0816 ), – gelet op artikel 251, lid 2, artikel 71, lid 1, en artikel 80, lid 2, van het EG-Verdrag, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C6-0476/2008), – gezien zijn standpunt in eerste lezing (1) , – gezien de mededeling van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad over de gevolgen van de inwerkingtreding van het Verdrag van Lissabon voor de lopende interinstitutionele besluitvormingsprocedures ( COM(2009)0665 ), – gelet op artikel 294, lid 7, artikel 91, lid 1, en artikel 100, lid 2, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité van 16 juli 2009 (2) , – na raadpleging van het Comité van de Regio's, – gelet op artikel 66 van zijn Reglement, – gezien de aanbeveling voor de tweede lezing van de Commissie vervoer en toerisme ( A7-0177/2010 ), 1. stelt onderstaand standpunt in tweede lezing vast; 2. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad, en aan de Commissie alsmede aan de nationale parlementen. Standpunt van het Europees Parlement in tweede lezing vastgesteld op 6 juli 2010 met het oog op de aanneming van Verordening (EU) nr. …/2010 van het Europees Parlement en de Raad betreffende de rechten van passagiers die over zee of binnenwateren reizen en houdende wijziging van Verordening (EG) nr. 2006/2004 (Aangezien het Parlement en de Raad tot overeenstemming zijn geraakt, komt het standpunt van het Parlement in tweede lezing overeen met het definitieve wetsbesluit: Verordening (EU) nr. 1177/2010) (Gewone wetgevingsprocedure: tweede lezing) Het Europees Parlement , – gezien het standpunt van de Raad in eerste lezing (06103/4/2010 – C7-0119/2010), – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2008)0887 ), – gelet op artikel 251, lid 2, en artikel 71, lid 1, van het EG-Verdrag, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C6-0512/2008), – gezien de mededeling van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad getiteld „Gevolgen van de inwerkingtreding van het Verdrag van Lissabon voor de lopende interinstitutionele besluitvormingsprocedures” ( COM(2009)0665 ), – gelet op artikel 294, lid 7, en artikel 91, lid 1, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gelet op zijn standpunt in eerste lezing (1) , – gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité van 13 mei 2009 (2) , – na raadpleging van het Comité van de Regio's, – gelet op de artikelen 70 en 72 van zijn Reglement, – gezien de aanbeveling voor de tweede lezing van de Commissie vervoer en toerisme ( A7-0211/2010 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan het standpunt van de Raad; 2. hecht zijn goedkeuring aan de gemeenschappelijke verklaring van het Parlement, de Raad en de Commissie die als bijlage bij de onderhavige resolutie is gevoegd; 3. neemt kennis van de verklaringen van de Commissie die als bijlage bij deze resolutie zijn gevoegd; 4. constateert dat het besluit is vastgesteld overeenkomstig het standpunt van de Raad; 5. verzoekt zijn Voorzitter het besluit samen met de voorzitter van de Raad overeenkomstig artikel 297, lid 1, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, te ondertekenen; 6. verzoekt zijn secretaris-generaal het besluit te ondertekenen nadat is nagegaan of alle procedures naar behoren zijn uitgevoerd en, samen met de secretaris-generaal van de Raad, zorg te dragen voor publicatie ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie; 7. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en aan de Commissie, alsmede aan de nationale parlementen. BIJLAGE Verklaringen betreffende Richtlijn 2010/40/EU van het Europees Parlement en de Raad van 7 juli 2010 betreffende het kader voor het invoeren van intelligente vervoerssystemen op het gebied van wegvervoer en voor interfaces met andere vervoerswijzen Verklaring van het Europees Parlement, de raad en de Commissie betreffende artikel 290 van het VWEU „Het Europees Parlement, de Raad en de Commissie verklaren dat de bepalingen van deze richtlijn geen afbreuk doen aan enig toekomstig standpunt van de instellingen wat de tenuitvoerlegging betreft van artikel 290 van het VWEU of van afzonderlijke wetgevingshandelingen die dergelijke bepalingen bevatten.” Verklaring van de Commissie over het uitvoeren van prioritaire acties omtrent intelligente vervoerssystemen (ITS) „1. Artikel 6, lid 2, van de tekst van het standpunt van de Raad in eerste lezing luidt als volgt: 2. De Commissie streeft ernaar uiterlijk (3) ...* specificaties voor een of meer prioritaire acties vast te stellen. Uiterlijk 12 maanden na de vaststelling van de benodigde specificaties voor een prioritaire actie dient de Commissie in voorkomend geval − na het uitvoeren van een effectbeoordeling met kostenbatenanalyse − conform artikel 294 VWEU bij het Europees Parlement en de Raad een voorstel in voor het uitvoeren van die prioritaire actie. 2. Op basis van de op dit moment beschikbare informatie is de Commissie van mening dat voor het vaststellen van de noodzakelijke specificaties voor de in artikel 3 genoemde prioritaire acties, aan het volgende indicatieve tijdschema kan worden gedacht: Specificaties voor: Uiterlijk eind: verlening voor de gehele EU van multimodale reisinformatiediensten volgens de nadere bepalingen in artikel 3, onder a) 2014 verlening voor de gehele EU van realtimeverkeersinformatiediensten volgens de nadere bepalingen in artikel 3, onder b) 2013 gegevens en procedures voor de verlening, indien mogelijk, van minimale universele verkeersinformatie in verband met de veiligheid op de weg die kosteloos is voor de gebruikers, volgens de nadere bepalingen in artikel 3, onder c) 2012 geharmoniseerde invoering in de gehele EU van een interoperabele eCall, volgens de nadere bepalingen in artikel 3, onder d) 2012 invoering van informatiediensten betreffende veilige en beveiligde parkeerplaatsen voor vrachtwagens en bedrijfsvoertuigen, volgens de nadere bepalingen in artikel 3, onder e) 2012 invoering van informatiediensten betreffende veilige en beveiligde parkeerplaatsen voor vrachtwagens en bedrijfsvoertuigen, volgens de nadere bepalingen in artikel 3, onder f) 2013 Tabel 1: Indicatief tijdschema voor het vaststellen van specificaties voor prioritaire acties Voor dit tijdschema is ervan uitgegaan dat het EP en de Raad spoedig tot een akkoord in tweede lezing over de ITS-richtlijn komen, begin 2010.„ Verklaring van de Commissie over aansprakelijkheid „De invoering en het gebruik van ITS-toepassingen en -diensten kan aanleiding geven tot een aantal aansprakelijkheidsvraagstukken die een grootschalige marktintroductie van een aantal ITS-diensten ernstig in de weg kunnen staan. Het vinden van oplossingen voor deze problemen vormt een van de prioritaire acties die de Commissie in haar actieplan betreffende ITS voorstelt. De Commissie zal, met inachtneming van bestaande nationale en communautaire aansprakelijkheidswetgeving, en in het bijzonder Richtlijn 1999/34/EG, nauwlettend toezien op de ontwikkelingen in de lidstaten met betrekking tot de invoering en het gebruik van ITS-toepassingen en -diensten. Indien nodig en wenselijk zal de Commissie richtsnoeren aangaande aansprakelijkheid opstellen, waarin met name de verplichtingen van de belanghebbende partijen inzake de invoering en het gebruik van ITS-toepassingen en -diensten in detail worden beschreven.„ Verklaring van de Commissie betreffende de kennisgeving van gedelegeerde handelingen „De Europese Commissie neemt er akte van dat, met uitzondering van de gevallen waarin de wetgevingshandeling voorziet in een urgentieprocedure, het Europees Parlement en de Raad ervan uitgaan dat bij de kennisgeving met betrekking tot gedelegeerde handelingen rekening wordt gehouden met de periodes van reces van de instellingen (winter, zomer en Europese verkiezingen) teneinde te waarborgen dat het Europees Parlement en de Raad in staat zijn hun prerogatieven uit te oefenen binnen de termijnen die zijn vastgesteld in de desbetreffende wetgevingshandelingen, en zij is bereid om dienovereenkomstig te handelen.” (Gewone wetgevingsprocedure: eerste lezing) Het Europees Parlement, – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2009)0011 ), – gelet op artikel 251, lid 2, en artikel 80, lid 2, van het EG­Verdrag, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C6-0030/2009), – gezien de mededeling van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad over de gevolgen van de inwerkingtreding van het Verdrag van Lissabon voor de lopende interinstitutionele besluitvormingsprocedures ( COM(2009)0665 ), – gelet op artikel 294, lid 3, en artikel 100, lid 2, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité van 4 november 2009 (1) , – gezien het advies van het Comité van de Regio's van 17 juni 2009 (2) , – gelet op artikel 55 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie vervoer en toerisme ( A7-0064/2010 ), 1. stelt onderstaand standpunt in eerste lezing vast; 2. hecht zijn goedkeuring aan de gemeenschappelijke verklaringen van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie die als bijlage bij de onderhavige resolutie zijn gevoegd; 3. neemt kennis van de verklaring van de Commissie die als bijlage bij deze resolutie is gevoegd; 4. verzoekt om hernieuwde voorlegging indien de Commissie voornemens is ingrijpende wijzigingen in dit voorstel aan te brengen of dit door een nieuwe tekst te vervangen; 5. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad, de Commissie en de nationale parlementen. Standpunt van het Europees Parlement in eerste lezing vastgesteld op 6 juli 2010 met het oog op de aanneming van Richtlijn 2010/…/EU van het Europees Parlement en de Raad betreffende meldingsformaliteiten voor schepen die aankomen in en/of vertrekken uit havens van de lidstaten en tot intrekking van Richtlijn 2002/6/EG (Aangezien het Parlement en de Raad tot overeenstemming zijn geraakt, komt het standpunt van het Parlement in eerste lezing overeen met het definitieve wetsbesluit: Richtlijn 2010/65/EU) BIJLAGE Gemeenschappelijke verklaring van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie verlening van ontheffingsbewijzen voor loodsdiensten Met het oog op de bevordering van de korte vaart en gelet op de normen voor loodsdiensten die al in veel lidstaten zijn ingevoerd, en op de rol van de zeeloods voor de veiligheid op zee en de bescherming van het mariene milieu, achten het Europees Parlement, de Raad en de Commissie het geboden, te zoeken naar een duidelijke kaderregeling voor verlening van ontheffingsbewijzen voor loodsdiensten in Europese zeehavens, conform de doelstelling van de Mededeling van de Commissie met het oog op de instelling van een Europese maritieme ruimte zonder grenzen, en de Mededeling van de Commissie inzake een Europees havenbeleid ( COM(2007)0616 ), rekening houdende met het feit dat elk loodsgebied hoog gespecialiseerde ervaring en terreinkennis vergt. De Commissie zal binnenkort deze aangelegenheid in samenwerking met betrokken partijen behandelen, met alle aandacht voor het belang van de veiligheid op zee en de bescherming van het mariene milieu, met name ten aanzien van de toepassing van voorwaarden die relevant, transparant en evenredig moeten zijn. Zij zal haar bevindingen aan de andere instellingen meedelen en al naar het geval nadere voorstellen doen. Verklaring van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie over artikel 290 VWEU Het Europees Parlement, de Raad en de Commissie verklaren dat de bepalingen van deze richtlijn een eventueel toekomstig standpunt van de instellingen ten aanzien van de toepassing van artikel 290 VWEU of afzonderlijke wetgevingshandelingen die dergelijke bepalingen bevatten, onverlet laten. Verklaring van de Commissie over de kennisgeving van gedelegeerde handelingen De Europese Commissie neemt er nota van dat, behalve in gevallen waarin de wetgevingshandeling in een urgentieprocedure voorziet, het Europees Parlement en de Raad van oordeel zijn dat bij de kennisgeving van gedelegeerde handelingen rekening moet worden gehouden met de recesperioden van de instellingen (winter, zomer, en Europese verkiezingen), om ervoor te zorgen dat het Europees Parlement en de Raad hun prerogatieven binnen de in de wetgevingshandelingen vastgestelde termijnen kunnen uitoefenen, en is bereid dienovereenkomstig te handelen. Het Europees Parlement , – gezien de mededeling van de Commissie „Een duurzame toekomst voor het vervoer: Towards an integrated, technology-led and user friendly system” ( COM(2009)0279 ), – gezien de conclusies van het voorzitterschap van de Raad van 17 en 18 december 2009 over de mededeling van de Commissie „Een duurzame toekomst voor het vervoer: naar een geïntegreerd, technologiegeleid en gebruikersvriendelijk systeem (17456/2009), – gezien het door de Commissie voorgelegde Witboek „Het Europese vervoersbeleid tot het jaar 2010: tijd om te kiezen ( COM(2001)0370 ), – gezien de mededeling van de Commissie getiteld „Europa duurzaam in beweging – Duurzame mobiliteit voor ons continent – Tussentijdse evaluatie van het Witboek over Vervoer 2001 van de Europese Commissie” ( COM(2006)0314 ), – gezien het Groenboek van de Commissie over marktconforme instrumenten voor milieu- en gerelateerde beleidsdoelstellingen ( COM(2007)0140 ), – gezien de mededeling van de Commissie getiteld „Strategie voor de internalisering van de externe kosten van vervoer” ( COM(2008)0435 ), – gezien de mededeling van de Commissie getiteld „Groener vervoer” ( COM(2008)0433 ), – gezien de mededeling van de Commissie getiteld „De wereldwijde klimaatverandering beperken tot 2 graden Celsius − Het beleid tot 2020 en daarna” ( COM(2007)0002 ), – gezien het door de Commissie voorgelegde Groenboek „TEN-V: op weg naar een beter geïntegreerd trans-Europees vervoersnetwerk ten dienste van het gemeenschappelijke vervoersbeleid” ( COM(2009)0044 ), – gezien de mededeling van de Commissie getiteld „Actieplan voor de invoering van intelligente vervoerssystemen in Europa” ( COM(2008)0886 ), – gezien de mededeling van de Commissie getiteld „De EU-agenda op het gebied van goederenvervoer: versterking van de doeltreffendheid, integratie en duurzaamheid van het goederenvervoer in Europa” ( COM(2007)0606 ), – gezien de mededeling van de Commissie getiteld „Actieplan Vrachtvervoerslogistiek” ( COM(2007)0607 ), – gezien de mededeling van de Commissie getiteld „Goederenlogistiek in Europa – Sleutel tot duurzame mobiliteit” ( COM(2006)0336 ), – gezien het verslag van de Commissie getiteld „Tweede verslag over de ontwikkeling van de spoorwegmarkt” ( COM(2009)0676 ), – gezien de mededeling van de Commissie getiteld „Strategische doelstellingen en aanbevelingen voor het zeevervoersbeleid van de EU tot 2018” ( COM(2009)0008 ), – gezien de mededeling en het actieplan van de Commissie met het oog op de instelling van een Europese maritieme ruimte zonder grenzen ( COM(2009)0010 ), – gezien de mededeling van de Commissie getiteld „Bestuur en ontwikkeling” ( COM(2004)0453 ), – gezien de mededeling van de Commissie getiteld „Mededeling inzake een Europees havenbeleid” ( COM(2007)0616 ), – gezien de mededeling van de Commissie getiteld „Naar een veiligere, schonere en meer doelmatige mobiliteit in Europa: Eerste verslag over ”De intelligente auto'' ( COM(2007)0541 ), – gezien de mededeling van de Commissie getiteld „Europees actieprogramma voor verkeersveiligheid. Terugdringing van het aantal verkeersslachtoffers in de Europese Unie met de helft in de periode tot 2010: Een gedeelde verantwoordelijkheid” ( COM(2003)0311 ), – gezien de mededeling van de Commissie getiteld „Europees Nabuurschapsbeleid − Strategiedocument” ( COM(2006)0074 ), – gezien het Groenboek van de Commissie, getiteld „Een nieuwe stedelijke mobiliteitscultuur” ( COM(2007)0551 ), – gezien de mededeling van de Commissie getiteld „Een gezamenlijk engagement voor de werkgelegenheid” ( COM(2009)0490 ), – onder verwijzing naar zijn resolutie van 10 maart 2010 over de EU 2020 (1) , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 12 april 2005 over de korte vaart (2) , – onder verwijzing naar zijn resolutie 29 september 2005 over het Europees actieprogramma voor verkeersveiligheid: Terugdringing van het aantal dodelijke verkeersslachtoffers in de Europese Unie met de helft in de periode tot 2010: een gedeelde verantwoordelijkheid (3) , – onder verwijzing naar zijn resolutie 18 januari 2007 over het Europees actieprogramma voor verkeersveiligheid − tussentijdse evaluatie (4) , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 12 juli 2007 over Europa duurzaam in beweging: duurzame mobiliteit voor ons continent (5) , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 12 juli 2007 over de uitvoering van het eerste spoorwegpakket (6) , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 5 september 2007 over goederenlogistiek in Europa − sleutel tot duurzame mobiliteit„ (7) , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 11 maart 2008 inzake een duurzaam Europees vervoersbeleid, rekening houdend met het Europees energie- en milieubeleid (8) , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 19 juni 2008 over de mededeling van de Commissie aan de Raad, het Europees Parlement, het Europees Economisch en Sociaal Comité en het Comité van de Regio's: Naar een veiligere, schonere en meer doelmatige mobiliteit in Europa: Eerste verslag over „De intelligente auto” (9) , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 4 september 2008 over het goederenvervoer in Europa (10) , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 4 september 2008 over het Europees havenbeleid (11) , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 11 maart 2009 over groener vervoer en internalisering van externe kosten (12) , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 22 april 2009 over het Groenboek over de toekomst van het TEN-T-beleid (13) , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 23 april 2009 over het actieplan intelligente vervoerssystemen (14) , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 23 april 2009 over een actieplan inzake stedelijke mobiliteit (15) , – gezien Verordening (EG) nr. 1070/2009 van het Europees Parlement en van de Raad van 21 oktober 2009 tot wijziging van de Verordeningen (EG) nr. 549/2004, (EG) nr. 550/2004, (EG) nr. 551/2004 en (EG) nr. 552/2004, ten einde de prestaties en de levensvatbaarheid van het Europese luchtvaartstelsel te vergroten (16) , – gelet op artikel 48 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie vervoer en toerisme en de adviezen van de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en voedselveiligheid, de Commissie industrie, onderzoek en energie en de Commissie regionale ontwikkeling ( A7-0189/2010 ), A. overwegende dat de vervoerssector een belangrijk element is voor de ontwikkeling van de Europese Unie en haar regio's en steden, dat de concurrentiepositie en de sociale cohesie van de regio's en steden direct beïnvloedt en daardoor een essentiële bijdrage levert aan de verwezenlijking van de Europese interne markt, B. overwegende dat het vervoer een drieledige functie vervult: een economische functie, een sociale functie en een functie met betrekking tot territoriale cohesie, die van fundamenteel belang is voor de Europese integratie, C. overwegende dat de vervoersector een kardinale rol speelt voor de economie en de werkgelegenheid, en dat deze sector 10% van het inkomen van de EU vertegenwoordigt (in termen van bruto intern product) en ruim 10 miljoen arbeidsplaatsen oplevert en daarom van beslissende betekenis is voor de strategie van de EU voor 2020, D. overwegende dat het vervoer een essentieel element van het Europees beleid is en dat de EU daarom behoefte heeft aan een financieel kader dat beantwoordt aan de noden van het vervoersbeleid in de komende jaren en op korte termijn een stimulans geeft aan de economie, op middellange en lange termijn leidt tot versterking van Europa als een standplaats voor onderzoek, E. overwegende dat de vervoersector een belangrijk effect heeft op het milieu en de gezondheid en levenskwaliteit van de mensen, en dat het vervoer weliswaar een belangrijke bijdrage levert aan de particuliere en professionele mobiliteit van de mensen. maar ook in 2008 verantwoordelijk was voor 27% van de totale CO2-emissies, en overwegende dat dit laatste cijfer sindsdien nog is toegenomen; overwegende dat het wegvervoer in 2007 verantwoordelijk was voor 70,9%, het luchtvervoer voor 12,5%, het vervoer over zee en binnenwateren voor 15,3% en het spoorvervoer voor 0,6% van het totaal van de CO2-emissies van de vervoersector, F. overwegende dat alle vormen van vervoer in Europa zich inspanningen hebben getroost om de veiligheid te vergroten; overwegende dat niettemin in 2008 ongeveer 39 000 mensen het leven verloren bij verkeersongelukken, terwijl 300 000 mensen ernstig gewond raakten, hetgeen betekent dat er verdere inspanningen nodig zijn met betrekking van alle aspecten van de veiligheid, en in het bijzonder de veiligheid van het wegverkeer, G. overwegende dat de EU zich in het klimaatbeschermingspakket ertoe heeft verplicht de uitstoot van broeikasgas ten opzichte van 1990 tot het jaar 2020 met 20% te reduceren en dat dit als een bindend doel overeind blijft, H. overwegende dat de in het Witboek van 2001 vastgestelde doelen slechts ten dele zijn bereikt en dat daarom moet worden onderzocht of deze gehandhaafd of opnieuw geformuleerd moeten worden, en, wanneer dit noodzakelijk blijkt, worden aangescherpt, I. overwegende dat de problemen bij de omzetting op nationaal vlak van Europese wetgeving, zoals verlate of onjuiste omzetting, aanzienlijke gevolgen hebben voor de effectiviteit van deze wetgeving; overwegende dat er daarom op dit gebied dringende behoefte aan maatregelen bestaat, J. overwegende dat de parlementaire werkzaamheden coherent moeten zijn, vooral in de sectoren die het vervoersbeleid rechtstreeks raken, zoals onder meer het milieu-, sociaal, stedelijk- en werkgelegenheidsbeleid en het economisch beleid, K. overwegende dat de economische en financiële crisis de transportsector hard getroffen heeft, maar dat dit moet worden gebruikt als een kans om de transportbranche toekomstgericht te ondersteunen of te stimuleren, met name door het stimuleren van duurzame vervoerswijzen en investeringen in, ondermeer, vervoer per spoor en over de binnenwateren; overwegende dat dit zal zorgen voor evenwichtiger concurrentieverhoudingen op de markt, L. overwegende dat, als onderdeel van de komende evaluatie van de agentschappen, een onderzoek moet worden ingesteld naar de toegevoegde waarde van deze agentschappen, alsook naar de noodzaak van oprichting van een Europees agentschap voor vervoer, M. overwegende dat het ook voor de vervoerssector van groot belang is om meetbare doelen te stellen om enerzijds de doeltreffendheid van het vervoersbeleid beter te kunnen controleren en anderzijds een sociale en economische planning mogelijk te maken, en waarmee kan worden aangetoond dat de voorgestelde maatregelen noodzakelijk zijn om het gestelde vervoerbeleid uit te voeren, N. overwegende dat essentiële ontwikkelingen in onderzoek, infrastructuur en techniek een aanpassing van de financiële middelen en instrumenten vereisen, O. overwegende dat ontwikkelingen in de samenleving en in een brede reeks economische sectoren aanleiding zullen geven tot een stijging van de vraag in de vervoersector, en dat ten gevolge daarvan alle vormen van vervoer van essentieel belang zijn; overwegende dat dit belang evenwel gemeten moet worden aan de hand van hun doelmatigheid in economisch, ecologisch en sociaal opzicht en in het licht van het werkgelegenheidsbeleid; P. overwegende dat in de toekomst een duurzame koppeling van alle vormen van passagiers- en goederenvervoer noodzakelijk zal zijn om veilige, duurzame, in logistiek opzicht consistente en daardoor efficiënte vervoersketens te realiseren, met inbegrip van multimodale oplossingen en het aan elkaar schakelen van plaatselijk vervoer en vervoer over lange afstand, Maatschappelijke, economische en milieu- uitdagingen 1. is ervan overtuigd dat het EU-beleid een dwingende noodzaak heeft van een duidelijke en samenhangende visie op de toekomst van het vervoer als sector in de kern van de interne markt, die het vrije verkeer van personen en goederen garandeert en de territoriale cohesie in heel Europa waarborgt; is van oordeel dat de vervoerssector weliswaar een essentieel deel van duurzame groei en concurrentievermogen blijft, maar zich wel moet ontwikkelen binnen consistent hoge sociale en milieunormen; 2. is ervan overtuigd dat de demografische verandering, in het bijzonder in stedelijke gebieden, aanleiding zal geven tot veiligheids- en capaciteitsproblemen voor het vervoer en de mobiliteit, en dat het fundamentele recht op mobiliteit, dat ondermeer verzekerd wordt door een betere toegankelijkheid en de aanleg van ontbrekende infrastructuurverbindingen, alsook de praktische uitvoerbaarheid van dit recht, in dit verband van het allergrootste belang zijn; benadrukt dat goedgeïntegreerde multimodale vervoersketens, die vervoer te voet, per fiets en per openbaar vervoer omvatten, in dit verband voor de stedelijke gebieden de beste oplossing voor de toekomst vormen; merkt in dit verband op dat het in stedelijke gebieden met name de bestaande structuur is die zal bepalen welke vorm van vervoer de meest geschikte is; is van oordeel dat goede vervoersverbindingen met openbare diensten in landelijke gebieden zullen leiden tot een vermindering van het gebruik van personenauto's; dringt, met het oog op de totstandbrenging van een coherent stedelijk en voorstedelijk vervoerssysteem en ter voorkoming van de ontvolking van het platteland, aan op de vorming van Functionele Stedelijke Regio's; 3. verzoekt de Commissie om Plannen voor Duurzame Mobiliteit in Stedelijke gebieden (SUMPs) in te voeren voor steden met meer dan 100 000 inwoners en spoort de steden aan met inachtneming van het subsidiariteitsbeginsel, om mobiliteitsplannen op te stellen voor een geïntegreerd vervoersconcept met als doel de milieuschade te beperken en de mobiliteit gezonder en efficiënter te maken; 4. is van mening dat een stijgende vraag, ook in het goederenvervoer, onder meer leidt tot een grotere druk op de capaciteit en minder efficiëntie door infrastructuurproblemen en dat daarom vooral het comodale gebruik en de veiligheid van de gebruikers van het vervoer en van de vervoerde goederen moet worden verbeterd en dat een fundamentele verbetering van de infrastructuur van essentieel belang is, vooral waar het de opheffing betreft van knelpunten die al jarenlang bekend zijn; 5. wijst erop dat het koolstofvrij maken van het vervoer een van de belangrijkste uitdagingen van het toekomstig vervoersbeleid van de EU is en dat alle beschikbare en duurzame middelen daarvoor moeten worden ingezet, zoals een energiemix, bevordering van onderzoek en ontwikkeling van milieuvriendelijker technologieën en verkeersvormen, prijsvormingsmaatregelen en de internalisering van de externe kosten van alle vervoerswijzen, mits de daaruit voortvloeiende inkomsten gebruikt worden voor de verbetering van de duurzaamheid van de mobiliteit, en waarbij invloed uitgeoefend wordt op het gedrag van de gebruikers en het vervoerspersoneel (bewustmaking, ecologisch verantwoord gedrag, enz.); onderstreept dat daarbij de voorkeur moet worden gegeven aan de ontwikkeling van financiële stimulansen − waarbij eventuele concurrentievervalsing tussen vervoersmodaliteiten en lidstaten moet worden uitgeschakeld − boven het opleggen van sancties; 6. Erkent dat uit gegevens van de Internationale Maritieme Organisatie (IMO) blijkt dat het vervoer over zee 3 tot 5 maal minder CO2-emissies veroorzaakt dan het vervoer over land, maar is bezorgd over de verwachte emissies van SOx en NOx van het vervoer over zee, die tegen 2020 ongeveer even groot zullen zijn als die van het goederenvervoer op het land, en ook over de weinig resolute poging van de Internationale Maritieme Organisatie (IMO) om een systeem tot vermindering van de CO2-emissies in te voeren; 7. benadrukt de noodzaak van betere informatie aan het publiek over de gevolgen van vrijetijdsreizen en vraagt de Commissie om in haar beleidsbenadering rekening te houden met vrijetijdsreizen; Veiligheid 8. benadrukt dat veiligheid een van de belangrijkste prioritaire doelstellingen van het toekomstige vervoerbeleid moet blijven en dat de veiligheid van de actieve de passieve gebruikers van alle vormen van vervoer moet worden gegarandeerd; acht het van de grootste betekenis om de gezondheidseffecten van het vervoer terug te dringen, vooral door het gebruik van moderne technologieën, en om in alle vormen van vervoer de rechten van de passagiers veilig te stellen, met name voor personen met beperkte mobiliteit, door middel van duidelijke en transparante voorschriften; ondersteunt de invoering van een Handvest voor de rechten van de passagiers in de Europese Unie; 9. verzoekt de Commissie om op zo kort mogelijke termijn een studie te presenteren naar de beste praktijken van de lidstaten met betrekking tot de effecten van snelheidsbegrenzers op elk type voertuig en weg, zowel binnen als tussen steden, met het oog op het indienen van wetgevingsvoorstellen die de emissies moeten verminderen en de verkeersveiligheid moeten vergroten; 10. onderstreept de noodzaak om zowel de persoonlijke veiligheid als de rechtszekerheid voor werknemers in de vervoersector te verzekeren, ondermeer door het invoeren van een toereikend aantal veilige parkeerplaatsen en harmonisering van het toezicht op de naleving van de verkeersregels en de toepassing van de daarin voorziene sancties; benadrukt ook dat de invoering van grensoverschrijdende oplegging van sancties de verkeersveiligheid voor alle gebruikers ten goede zou komen; 11. wijst erop dat het aanbod van parkeerplaatsen voor vrachtauto's in het TERN-net is achtergebleven bij de toename van het goederenvervoer over de weg, hetgeen betekent dat de naleving van de rij- en rusttijden met name „s nachts voor beroepsvrachtwagenchauffeurs maar ook de verkeersveiligheid in het algemeen groot gevaar loopt, voor zover de rustmogelijkheden in de EU-lidstaten niet kwalitatief en kwantitatief worden verbeterd; Efficiënte comodaliteit 12. is van oordeel dat de ontwikkeling van het passagiers- en goederenvervoer in zijn geheel grotendeels afhankelijk is van het effectieve gebruik van de verschillende vormen van vervoer en dat het Europese vervoersbeleid dus dient te berusten op een efficiënte comodaliteit, die nauw samenhangt met vermindering van het koolstofgebruik, de veiligheid en de economische aspecten van het vervoer; is van oordeel dat dit zal leiden tot een optimale reallocatie tussen de verschillende vormen van vervoer en een verschuiving naar duurzamer vormen van vervoer, waarbij gestreefd moet worden naar interoperabiliteit tussen en binnen deze verschillende verkeersvormen, bevordering van duurzame ketens van verkeer en logistiek, keuzes voor de optimale vervoersvormen en bevordering van een soepele overgang tussen de verschillende vervoersvormen en -knooppunten; 13. wijst erop dat een doeltreffende comodaliteit niet alleen naar economische criteria, maar ook naar criteria op het vlak van milieubescherming, sociale en arbeidsvoorwaarden, van veiligheidsaspecten en territoriale cohesie moet worden gemeten, waarbij rekening moet worden gehouden met de uiteenlopende mogelijkheden en uitgangssituaties van de verschillende vervoerswijzen enerzijds en de landen en regio's anderzijds; 14. benadrukt dat een efficiënte comodaliteit verbetering van de infrastructuur veronderstelt − ondermeer door ontwikkeling van groene corridors, opheffing van knelpunten en verbetering van het vervoer per spoor en over de waterwegen, en ook door verbetering van de veiligheid door de toepassing van nieuwe technologieën en verbetering van de arbeidsomstandigheden; Voltooiing van de interne markt 15. verlangt een regelmatige controle van de Europese wetgeving en van de omzetting en toepassing om de doeltreffendheid te waarborgen; verzoekt de Commissie de belemmeringen die ontstaan door een verkeerde of te late omzetting van de Europese wetgeving in de lidstaten, consequent weg te werken; 16. stelt voor dat in het nieuwe kader van het Verdrag van Lissabon en met toestemming van de Commissie wordt gestreefd naar de organisatie van ten minste één jaarlijkse vergadering met de vervoersdeskundigen van de nationale parlementen met het oog op een gemeenschappelijke, optimale en zo effectief mogelijke tenuitvoerlegging van de EU-wetgeving op het gebied van vervoer; 17. stelt vast dat het vervoer voor de voltooiing van de Europese interne markt en voor het vrij verkeer van burgers en goederen een essentiële rol speelt en dat vooral bij het spoorvervoer in alle EU-lidstaten een uniform gereguleerde marktopening verwezenlijkt zou moeten worden; is van oordeel dat deze volledige openstelling van de markt gunstig zal uitvallen voor de consumenten en vergezeld moet gaan van maatregelen om de kwaliteit van de openbare diensten in stand te houden, alsook van een investeringsplan op lange termijn voor infrastructuur en technische interoperabiliteit om de doelmatigheid en veiligheid te verbeteren en van maatregelen om distorsies te voorkomen in de concurrentie binnen en tussen de verschillende vormen van vervoer, onder meer op sociaal, fiscaal, veiligheids- en milieuvlak; is van oordeel dat de internalisering van externe kosten en milieukosten geleidelijk moet worden gerealiseerd, te beginnen met de meer vervuilende vervoerswijzen: het verkeer over de weg en in de lucht; 18. verzoekt de Commissie en de instanties van de lidstaten de voltooiing van de liberalisering van het cabotagevervoer te faciliteren, teneinde het aantal lege ritten te verminderen, en voor een duurzamer wegen- en spoornet te zorgen door meer goederenoverslagcentra in te richten; 19. acht het voor de verwezenlijking van een efficiënt zeevervoer dat complementair aan andere vervoerswijzen is en werkelijk concurrerend is, essentieel om opnieuw de nadruk te leggen op een krachtig liberaliseringsproces; 20. onderstreept, wat de economische vereisten betreft, het belang van een werkelijk Europees beheer van de vervoersinfrastructuur (corridors voor het spoorvervoer van passagiers en goederen, een Enkel Europees Luchtruim, havens en hun verbindingen met het vervoersnetwerk, maritieme zones zonder grenzen, binnenwateren) met het oog op de afschaffing van het „grenseffect” in alle vormen van vervoer en de verbetering van het concurrentievermogen en de aantrekkelijkheid van de EU; 21. dringt aan op de vaststelling van een gemeenschappelijk Europees boekingssysteem, teneinde de interoperabiliteit van de verschillende vervoersmodaliteiten doeltreffender te maken, te vereenvoudigen en te verbeteren; 22. onderstreept dat het vervoer gevolgen heeft voor het sociaal, gezondheids- en veiligheidsbeleid en dat in het kader van de totstandbrenging van een enkele vervoerszone de arbeidsomstandigheden en onderwijs en opleiding op een hoog niveau moeten worden geharmoniseerd en voortdurend verbeterd op basis van een daadwerkelijke sociale dialoog op Europees vlak; onderstreept dat onder meer de oprichting van Europese opleidings- en topcentra in de desbetreffende lidstaten aan een bevordering van een meetbare kwaliteit van de opleiding en van de status van de in het vervoer werkzame personen alsmede aan een wederzijdse erkenning van opleidingen kan bijdragen; 23. is van oordeel dat er, om een grotere doelmatigheid van het vervoersbeleid te bereiken, behoefte bestaat aan de evaluatie van programma's (zoals Galileo en ITS voor alle vormen van vervoer) en dat, afhankelijk van de resultaten daarvan, de strategie en de programmering eventueel moeten worden bijgesteld; ziet bij gevolg een behoefte aan, ondermeer, een nieuw programma voor de veiligheid van het wegverkeer, een verdere revitalisering van de TEN-T's, een halftijdse evaluatie van NAIADES, een dringende en volledige tenuitvoerlegging van het programma voor een Enkel Europees Luchtruim, SESAR en het 8e Kaderprogramma voor onderzoek en voortzetting van Marco Polo in vereenvoudigde vorm; Europese agentschappen 24. is van mening dat de technische interoperabiliteit en de financiering, net zoals de Europese certificering en de wederzijdse erkenning, essentiële elementen van een goed functionerende interne markt vormen en dat de uitvoering van deze elementen veel meer tot de taken van de verschillende agentschappen moet gaan behoren; onderstreept dat alle agentschappen zouden moeten streven naar een vergelijkbaar hoog niveau van verantwoordelijkheid en competentie en dit op korte termijn zouden moeten bereiken; moedigt in het bijzonder de ontwikkeling van het volledig potentieel van het Europees Spoorwegbureau aan, inclusief het geleidelijk aanvaarden van de verantwoordelijkheid voor het certificeren van al het rollend materieel en de spoorweginfrastructuur, en voor regelmatige audits van nationale veiligheidsautoriteiten of vergelijkbare organen in de lidstaten, zoals vastgelegd in Richtlijn 2004/49/EG van 29 april 2004; 25. onderstreept dat 75% van het vervoer over de weg gaat en vindt dat de oprichting moet worden overwogen van een Agentschap voor het wegvervoer, dat in het bijzonder tot taak moet hebben te zorgen voor verbetering van de veiligheid van het wegverkeer en dat ook garanties moet bieden voor het fundamentele recht van de mensen op een veilige mobiliteit door de ondersteuning van nieuwe applicaties (zoals Galileo of even bruikbare technieken voor intelligente verkeerssystemen) en onderzoekprogramma's zou moeten uitvoeren; is verder van mening dat dit agentschap de mogelijkheid moet hebben regelgevende maatregelen te nemen indien er een noodzaak bestaat om hindernissen voor een duurzame interne markt uit de weg te ruimen; 26. wijst erop dat de binnenvaart nog steeds wordt geconfronteerd met een afwijkend institutioneel kader en vraagt om het opzetten van een permanente en gestructureerde samenwerking tussen de bevoegde instellingen teneinde het potentieel van deze vervoerswijze volledig te benutten; Onderzoek en technologie 27. dringt aan op een agenda voor onderzoek en technologie voor de vervoersector; is van oordeel dat deze agenda moet worden opgesteld in samenwerking met alle relevante belanghebbende partijen om een goed begrip te krijgen van de noden van de sector en de verdeling van de EU-financiering in dat verband te kunnen bijstellen; vindt dat de prioriteit moet liggen bij projecten om het vervoer koolstofvrij te maken, vergroting van de transparantie van de aanvoerketen en de vervoersveiligheid,verbetering van het verkeersbeheer en verlaging van de administratieve lasten; 28. benadrukt dat steun vereist is voor onderzoek en ontwikkeling en innovatie, aangezien deze leiden tot aanmerkelijke ecologische verbeteringen bij alle vormen van vervoer ten gevolge van een vermindering van de uitlaatgassen en de geluidsoverlast van het verkeer en de veiligheid vergroten door het bieden van oplossingen die zorgen voor een beter gebruik van de bestaande capaciteit en vermindering van de verkeersknelpunten en omdat zij, niet in de laatste plaats, resulteren in een grotere energie-onafhankelijkheid in alle verkeersvormen over het gehele vervoersnetwerk; benadrukt in dit verband dat intelligente, interoperabele en met elkaar verknoopte systemen voor de organisatie van het vervoer en de veiligheid, zoals ERTMS, Galileo, SESAR, ITS en andere even waardevolle technologieën, steun vereisen op het gebeid van onderzoek en ontwikkeling en ook bij de toepassing ervan; dringt er bij alle lidstaten op aan om ervoor te zorgen dat alle burgers in Europa kunnen profiteren van deze intelligente vervoersystemen; merkt op dat bij de invoering van de kadervoorwaarden en open normen die nodig zijn voor beloftevolle technologieën, geen enkele specifieke technologie ongepast bevoordeeld mag worden; 29. onderstreept dat in het kader van de klimaatbescherming en de energie-onafhankelijkheid van de EU elke vorm van vervoer haar CO2-emissies moet verminderen, daarbij ondersteund door onderzoek en ontwikkeling in innoverende, energie-efficiënte en schone technologieën en hernieuwbare vormen van energie, die ondermeer zullen resulteren in duurzamer voertuigen bij iedere vorm van vervoer; is van oordeel dat dit tevens zou leiden tot versterking van de concurrentiepositie van Europese ondernemingen; 30. onderstreept de noodzaak van een uniforme definitie van relevante begrippen betreffende verkeersveiligheid en ongevallenonderzoek om te waarborgen dat de resultaten vergeleken kunnen worden met de eventueel uitgevoerde maatregelen; 31. onderstreept dat de harmonisatie van de vervoersdocumenten volgens de meest recente normen van de communicatie en de multimodale en internationale toepassing daarvan kan leiden tot een aanzienlijke verbetering van de veiligheid en de logistiek en tot een grote vermindering van de beheerskosten; Vervoersfonds en Europees transportnet 32. benadrukt dat voor een efficiënt vervoersbeleid een financieel kader vereist is dat afgestemd is op de gestelde uitdagingen en dat in dit verband de huidige middelen voor vervoer en mobiliteit moeten worden opgevoerd; 33. dringt aan op een coherent en geïntegreerd vervoerbeleid dat ondermeer het vervoer per spoor en per schip, het havenbeleid en het openbaar vervoer bevordert door middel van financiële steun die niet gemeten wordt aan de hand van de competitiviteitscriteria van de EU-voorschriften voor overheidssteun; 34. is van mening dat de economische en financiële crisis kan worden aangegrepen om de vervoerssector doelgericht te steunen en door in de eerste plaats financiële steun investeringen in veilig, milieuvriendelijk en dus ook duurzaam vervoer mogelijk te maken; is van oordeel dat de investeringen van de EU in vervoersprojecten in overweging moeten worden genomen in het kader van de EU 2020-strategie, aangezien vervoer- en mobiliteitsystemen unieke kansen bieden voor het scheppen van stabiele arbeidsplaatsen; 35. is ervan overtuigd dat de definitie van een Europees kernnetwerk binnen het overkoepelende TEN-netwerk, dat een prioriteit van het Europese vervoersbeleid blijft, volgens duurzame ontwikkelingscriteria op Europees maar ook op regionaal en lokaal niveau moet worden beoordeeld en dat multimodale platforms een essentieel onderdeel blijven uitmaken van het infrastructuuraanbod, omdat deze een doeltreffende aansluiting van de verschillende verkeerswijzen mogelijk maken; 36. is van oordeel dat de TEN-T-projecten een prioriteit van het vervoerbeleid van de EU moeten blijven en dat er een dringende behoefte bestaat om de tekortkomingen in de infrastructuur aan te pakken en oplossingen te vinden voor de historische en geografische knelpunten die nog steeds bestaan aan de grenzen; onderstreept dat de TEN-T-projecten moeten worden geïntegreerd in een pan-Europees netwerk met vertakkingen buiten de EU, en is van oordeel dat dit proces kan worden versneld door opvoering van de beschikbare middelen; 37. verlangt dat de infrastructuur van de binnenvaart, de binnenhavens en de multimodale aansluiting van de zeehavens aan het achterland een grotere rol gaan spelen in het Europese vervoersbeleid en meer steun krijgen om de milieugevolgen te helpen verlagen en de veiligheid in het EU-vervoer te vergroten; is van mening dat de milieuprestaties van de binnenvaartschepen radicaal kunnen worden verbeterd wanneer nieuwe motoren, die zijn uitgerust met de meest recente beschikbare technologieën voor emissiebeheer, worden geïnstalleerd in binnenvaartschepen; 38. onderstreept de noodzaak om kustvaart- en zeesnelwegprojecten in een bredere context te bezien, waarin ook de landen die geografisch tot de onmiddellijke omgeving van Europa behoren, een plaats hebben; wijst erop dat daartoe een betere synergie tussen regionaal beleid, ontwikkelingsbeleid en vervoersbeleid onontbeerlijk is; 39. erkent dat regionale luchthavens een cruciale rol spelen in de ontwikkeling van perifere en ultraperifere gebieden, doordat zij beter op hub-luchthavens worden aangesloten; acht het met name nuttig om waar mogelijk voor intermodale oplossingen te kiezen; is van mening dat (hogesnelheids)spoorverbindingen tussen luchthavens een ideale kans bieden om verschillende vervoersvormen op duurzame wijze met elkaar te verbinden; Vervoer in een wereldwijde context 40. onderstreept dat de creatie van een Europese vervoersruimte een belangrijke prioriteit is en met name afhankelijk is van een internationale acceptatie in het kader van de te sluiten overeenkomsten voor alle vervoerswijzen, in het bijzonder waar het het lucht- en scheepvaartverkeer betreft, waarbij de EU in de desbetreffende internationale instanties steeds vaker het voortouw moet nemen; Meetbare streefdoelen voor 2020 41. verlangt de naleving van duidelijke en meetbare doelen die in 2020 moeten zijn bereikt met verwijzing naar 2010 en stelt daarom voor; 42. vraagt de Commissie om toezicht te houden op de vooruitgang bij het bereiken van deze doelstellingen en jaarlijks verslag uit te brengen bij het Europees Parlement, o o o 43. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Het Europees Parlement , – onder verwijzing naar zijn eerdere resoluties over de beraadslagingen van de Commissie verzoekschriften, – gelet op de artikelen 24 en 227 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gelet op de artikelen 10 en 11 van het Verdrag betreffende de Europese Unie, – gelet op artikel 48 en artikel 202, lid 8, van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie verzoekschriften ( A7-0186/2010 ), A. overwegende dat de werkzaamheden van de Commissie verzoekschriften in 2009 gekenmerkt werden door de overgang van de zesde naar de zevende parlementaire zittingsperiode, waarbij de samenstelling van de commissie aanzienlijke wijzigingen heeft ondergaan en twee derden van de leden nieuwkomers waren, B. overwegende dat de ambtstermijn van de Europese ombudsman in 2009 is verlopen en dat de Commissie verzoekschriften rechtstreeks betrokken was bij de hoorzittingen met de kandidaten voor deze functie, C. overwegende dat het Verdrag van Lissabon op 1 december 2009 in werking is getreden en de noodzakelijke voorwaarden heeft gecreëerd voor een nauwere betrokkenheid van de burgers bij het besluitvormingsproces in de Europese Unie, ter versterking van haar legitimiteit en haar verantwoordingsplicht, D. overwegende dat de EU-burgers rechtstreeks vertegenwoordigd zijn in het Parlement, en dat het in het Verdrag vastgelegde recht tot het indienen van verzoekschriften hun een middel verschaft om zich rechtstreeks tot hun vertegenwoordigers te richten wanneer zij van oordeel zijn dat hun rechten met voeten worden getreden, E. overwegende dat de tenuitvoerlegging van de Europese wetgeving een directe impact heeft op de burgers, die het best geplaatst zijn om de doeltreffendheid en de tekortkomingen ervan te beoordelen, en te wijzen op de leemten die dienen te worden opgevuld opdat de burgers zich kunnen vinden in de doelstellingen van de Unie, F. overwegende dat de Europese burgers zich individueel en collectief tot het Parlement wenden voor verhaal wanneer de Europese wetgeving is geschonden, G. overwegende dat het Parlement via zijn Commissie verzoekschriften de verplichting heeft deze klachten te onderzoeken en het mogelijke te doen om een einde te maken aan dergelijke schendingen van de wetgeving; overwegende dat de Commissie verzoekschriften, ten einde de burgers de geschiktste en snelste middelen tot herstel te verschaffen, haar samenwerking met de Commissie, andere parlementaire commissies, Europese organen, agentschappen en netwerken, en de lidstaten, verder heeft versterkt, H. overwegende dat het Parlement in 2009 iets meer verzoekschriften ontvangen heeft dan het jaar daarvoor (1924, tegenover 1849 in 2008), en dat de toenemende tendens om verzoekschriften langs elektronische weg in te dienen werd bevestigd (circa 65% in 2009 tegenover 60% in 2008), I. overwegende dat uit het aantal in 2009 ontvangen niet ontvankelijke verzoekschriften blijkt dat nog meer het accent moet worden gelegd op een betere voorlichting van de burgers over de bevoegdheden van de Unie en de rol van haar verschillende instellingen, J. overwegende dat de burgers vaak verzoekschriften bij het Parlement indienen over door de bevoegde bestuurlijke of gerechtelijke autoriteiten van de lidstaten genomen besluiten, en dat zij mechanismen nodig hebben om de nationale autoriteiten ter verantwoording te roepen voor hun aandeel in het Europese wetgevingsproces en het proces van tenuitvoerlegging ervan, K. overwegende dat, zoals de Europese ombudsman het heeft erkend in het besluit van december 2009 tot afsluiting van het onderzoek in verband met klacht 822/2009/BU tegen de Commissie, de burgers er in het bijzonder bewust van moeten worden gemaakt dat de nationale gerechtelijke procedures een onderdeel zijn van het proces van tenuitvoerlegging van de Europese wetgeving in de lidstaten, en dat de Commissie verzoekschriften geen kwesties kan behandelen die onder nationale gerechtelijke procedures vallen en het resultaat van dergelijke procedures niet kan herzien, L. overwegende dat de hoge kosten van gerechtelijke procedures, met name in sommige lidstaten, een obstakel kunnen vormen voor burgers en ze er zelfs van kunnen weerhouden een zaak aanhangig te maken voor de bevoegde nationale rechtbanken wanneer zij van oordeel zijn dat de nationale autoriteiten hun rechten op grond van de EU-wetgeving niet hebben nageleefd, M. overwegende dat het Parlement geconfronteerd wordt met een bijzonder probleem wanneer het een verzoekschrift ontvangt waarin staande wordt gehouden dat de nationale gerechtelijke instanties hebben nagelaten het Hof van Justitie om een prejudiciële beslissing te vragen, in weerwil van artikel 267 VWEU, met name indien de Commissie geen gebruik maakt van haar bevoegdheden op grond van artikel 258 om actie te ondernemen tegen de lidstaat in kwestie, N. overwegende dat het proces van indiening van verzoekschriften, gezien zijn werkingsmechanismen en omdat het Verdrag alle EU-burgers en -ingezetenen het petitierecht garandeert, verschilt van alle andere middelen tot herstel waarover de burgers op EU-niveau beschikken, zoals de indiening van klachten bij de Europese ombudsman of de Commissie, O. overwegende dat de burgers het recht hebben op snel en oplossingsgericht herstel en een hoog niveau van doorzichtigheid en duidelijkheid van alle Europese instellingen, en dat het Parlement de Commissie herhaaldelijk gevraagd heeft gebruik te maken van haar prerogatieven als hoedster van de Verdragen om op te treden tegen door rekwestranten aan de kaak gestelde schendingen van de Europese wetgeving, inzonderheid wanneer omzetting van EU-wetgeving op nationaal niveau resulteert in schending ervan, P. overwegende dat in talrijke verzoekschriften nog steeds kwesties ter sprake worden gebracht in verband met de omzetting en de tenuitvoerlegging van de Europese internemarkt- en milieuwetgeving, en dat de Commissie verzoekschriften de Commissie al herhaaldelijk gevraagd heeft ervoor te zorgen dat de controles op de wetshandhaving op deze terreinen worden versterkt en doeltreffender worden gemaakt, Q. overwegende dat het, ofschoon de Commissie de naleving van de EU-wetgeving pas ten volle kan controleren wanneer de nationale autoriteiten een eindbesluit hebben genomen, van belang is, met name ten aanzien van milieukwesties en alle gevallen waarin het tijdsaspect bijzonder significant is, dat in een vroeg stadium wordt nagegaan of de lokale, regionale en nationale autoriteiten alle relevante door de EU-wetgeving voorgeschreven procedures correct toepassen, en dat indien nodig gedetailleerde studies worden uitgevoerd over de toepassing en het effect van de van kracht zijnde wetgeving, ten einde alle nodige informatie te verkrijgen, R. overwegende dat het van belang is dat verdere onherstelbare schade aan de biodiversiteit wordt voorkomen, met name in Natura 2000-gebieden, en dat de lidstaten toegezegd hebben de bescherming van de speciale zones die onder de Habitatrichtlijn (92/43/EEG) en de Vogelrichtlijn (79/409/EEG) vallen, te garanderen, S. overwegende dat uit de verzoekschriften blijkt dat de Europese wetgeving een aanzienlijke impact heeft op het dagelijkse leven van de EU-burgers, en dat dan ook alle noodzakelijke stappen moeten worden ondernomen om de op het gebied van de versterking van de rechten van de EU-burgers gemaakte vorderingen te consolideren, T. overwegende dat de Commissie verzoekschriften in haar vorige activiteitenverslag en haar advies inzake het jaarverslag van de Commissie over de controle op de toepassing van het gemeenschapsrecht verzocht heeft regelmatig op de hoogte te worden gehouden van de diverse stadia van inbreukprocedures betreffende kwesties die ook het voorwerp zijn van verzoekschriften, U. overwegende dat de lidstaten primair verantwoordelijk zijn voor de correcte omzetting en handhaving van de Europese wetgeving, en dat vele van hen in 2009 in toenemende mate betrokken zijn geweest bij de werkzaamheden van de Commissie verzoekschriften, 1. juicht de vlotte overgang naar de nieuwe parlementaire zittingsperiode toe en constateert dat een groot deel van het werk van de Commissie verzoekschriften, in tegenstelling tot dat van andere parlementaire commissies, werd overgedragen naar de nieuwe zittingsperiode, omdat de behandeling van een aanzienlijk aantal verzoekschriften nog niet was voltooid; 2. verwelkomt de inwerkingtreding van het Verdrag van Lissabon en vertrouwt erop dat het Parlement nauw zal worden betrokken bij de ontwikkeling van het nieuwe burgerinitiatief, zodat dit instrument ten volle zijn doel kan bereiken en grotere doorzichtigheid en verantwoordingsplicht in het EU-besluitvormingsproces kan waarborgen, door burgers in staat te stellen verbeteringen in of aanvullingen op de EU-wetgeving voor te stellen; 3. verwelkomt het eind 2009 door de Commissie gepubliceerde Groenboek over een Europees burgerinitiatief (1) , als een eerste positieve stap naar de omzetting van dit concept in de praktijk; 4. wijst erop dat het Parlement campagneachtige verzoekschriften met meer dan een miljoen handtekeningen heeft ontvangen en beklemtoont de noodzaak burgers ten volle bewust te maken van het onderscheid tussen dit soort verzoekschriften en het burgerinitiatief; 5. herinnert aan zijn resolutie over het burgerinitiatief (2) , waaraan de Commissie verzoekschriften heeft bijgedragen door het uitbrengen van haar advies; verzoekt de Commissie met aandrang bevattelijke uitvoeringsregels vast te stellen die de rol en de verplichtingen van de bij de onderzoeks- en besluitvormingsprocessen betrokken instellingen duidelijk omschrijven; 6. juicht het toe dat het Handvest van de grondrechten als gevolg van de inwerkingtreding van het Verdrag van Lissabon wettelijk bindend is geworden en onderstreept het belang van het Handvest, dat de grondrechten duidelijker en zichtbaarder maakt voor alle burgers; 7. is van oordeel dat zowel de Unie als haar lidstaten de verplichting hebben ervoor te zorgen dat de in het Handvest vastgelegde grondrechten ten volle worden nageleefd, en vertrouwt erop dat het Handvest zal bijdragen aan de ontwikkeling van het concept van burgerschap van de Unie; 8. rekent erop dat alle noodzakelijk procedurele stappen zullen worden ondernomen om ervoor te zorgen dat de institutionele aspecten van de toetreding van de EU tot het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden spoedig worden verduidelijkt, en noteert het voornemen van de Commissie verzoekschriften een bijdrage te leveren aan de werkzaamheden van het Parlement op dit gebied; 9. vraagt opnieuw dat de relevante diensten van het Parlement en de Commissie de procedures voor herstel waarover de EU-burgers beschikken volledig herzien en beklemtoont het belang van de voortzetting van de onderhandelingen over de herziening van de kaderovereenkomst tussen het Europees Parlement en de Commissie, teneinde ten volle rekening te houden met de versterking van de rechten van EU-burgers, met name ten aanzien van het Europese burgerinitiatief; 10. verwelkomt de door de Commissie ondernomen stappen om de bestaande openbare ondersteuningsdiensten te stroomlijnen, teneinde de burgers voor te lichten over hun EU-rechten en de middelen tot herstel die beschikbaar zijn in geval van inbreuk, door de diverse relevante webpagina's (zoals SOLVIT en ECC-Net) te hergroeperen onder het hoofdstuk „Uw rechten in de EU” van de hoofdwebsite van de EU; 11. wijst erop dat het Parlement de Commissie herhaaldelijk gevraagd heeft een systeem te ontwikkelen om de burgers wegwijs te maken in de diverse klachtenmechanismen waarover zij beschikken en acht verdere stappen noodzakelijk, met het uiteindelijke doel de webpagina „Uw rechten in de EU” om te vormen tot een gebruiksvriendelijke „online one-stop shop”; ziet uit naar de eerste beoordelingen van de tenuitvoerlegging van haar actieplan 2008 (3) , die in 2010 worden verwacht; 12. verwijst naar zijn resolutie over de werkzaamheden van de Europese ombudsman in 2008 en moedigt de nieuw gekozen ombudsman ertoe aan ernaar te blijven streven de openheid en verantwoordingsplicht van de Europese administratie te vergroten en erop toe te zien dat de besluiten zo open mogelijk en zo dicht mogelijk bij de burger worden genomen; 13. herhaalt dat het de diensten van de ombudsman vastberaden wil steunen bij hun inspanningen het publiek beter bewust te maken van hun werkzaamheden en gevallen van wanbestuur door Europese instellingen op te sporen en daartegen op te treden; is van oordeel dat de ombudsman een waardevolle bron van informatie is bij het algemene streven naar verbetering van de Europese administratie; 14. constateert dat de in 2009 ontvangen verzoekschriften, waarvan er bijna 40% niet ontvankelijk werden verklaard, nog steeds vooral betrekking hadden op milieu, grondrechten, justitie en interne markt; wat de geografische gerichtheid betreft, hadden de meeste verzoekschriften betrekking op de Unie als geheel − gevolgd door Duitsland, Spanje, Italië en Roemenië −, wat aantoont dat de burgers de activiteiten van de Unie in het oog houden en zich tot de Unie richten voor actie; 15. erkent het belang van het werk van de indieners van verzoekschriften en van zijn Commissie verzoekschriften voor de bescherming van het milieu van de Unie; juicht het initiatief van de commissie toe een studie te laten verrichten over de toepassing van de habitatrichtlijn, vooruitlopend op het Internationale Jaar van de biodiversiteit, en beschouwt dit als een nuttig instrument voor het evalueren van de EU-strategie inzake biodiversiteit tot nu toe en het ontwerpen van een nieuwe strategie terzake; 16. merkt op dat steeds meer verzoekschriften het accent leggen op de moeilijkheden die de burgers ondervinden wat de uitoefening van hun recht op vrij verkeer betreft, waarbij zij met name refereren aan de buitensporig lange termijnen voor de aflevering door gastlanden van verblijfsvergunningen aan gezinsleden uit derde landen, en aan de problemen met betrekking tot de uitoefening van het stemrecht en de erkenning van kwalificaties; 17. verzoekt de Commissie opnieuw praktische voorstellen ter tafel te brengen om de bescherming van de consument tegen oneerlijke handelspraktijken uit te breiden tot kleine bedrijven, zoals gevraagd in zijn resolutie over bedrijven die misleidende gegevensbankdiensten aanbieden (4) , aangezien de Commissie verzoekschriften verzoekschriften blijft ontvangen van slachtoffers van oplichting door ondernemingen achter bedrijvengidsen; 18. erkent dat de Commissie een centrale rol speelt bij de werkzaamheden van de Commissie verzoekschriften, die blijft steunen op haar expertise wanneer zij verzoekschriften moet beoordelen, inbreuken op de Europese wetgeving moet identificeren en moet zoeken naar middelen tot herstel; erkent tevens dat de Commissie inspanningen levert om in het algemeen sneller te reageren wanneer de Commissie verzoekschriften haar verzoekt een onderzoek in te stellen, zodat door burgers gemelde gevallen zo snel mogelijk kunnen worden opgelost; 19. spoort de Commissie ertoe aan in een vroeg stadium tussenbeide te komen wanneer verzoekschriften wijzen op mogelijke schade aan speciaal beschermde zones, door de betrokken nationale instanties te herinneren aan hun toezegging de integriteit te waarborgen van de gebieden die uit hoofde van Richtlijn 92/43/EEG (habitatrichtlijn) zijn ingedeeld als Natura 2000-gebieden, en indien nodig preventieve maatregelen te treffen om de naleving van de Europese wetgeving te garanderen; 20. verwelkomt de nieuw gekozen leden van de Commissie, met name de commissaris die verantwoordelijk is voor interinstitutionele betrekkingen en administratie, en vertrouwt erop dat zij zo nauw en zo doeltreffend mogelijk zullen samenwerken met de Commissie verzoekschriften en deze commissie zullen respecteren, als een van de belangrijkste communicatiekanalen tussen de burgers en de Europese instellingen; 21. betreurt dat de Commissie nog geen gevolg gegeven heeft aan de herhaalde verzoeken van de Commissie verzoekschriften regelmatig een officiële update te verschaffen van de vorderingen die zijn gemaakt op het gebied van inbreukprocedures met betrekking tot open verzoekschriften; vindt de maandelijkse publicatie van de besluiten van de Commissie inzake inbreukprocedures − conform de artikelen 258 en 260 van het Verdrag − weliswaar lovenswaardig in termen van doorzichtigheid, maar is van oordeel dat zij geen adequaat antwoord vormt op deze verzoeken; 22. is van oordeel dat het raadplegen van de perscommuniqués van de Commissie om inbreukprocedures op te sporen en bepaalde verzoekschriften daaraan te toetsen een onnodige verspilling van de tijd en de middelen van de Commissie verzoekschriften zou zijn, met name in het geval van horizontale inbreuken, en wenst dat de Commissie de Commissie verzoekschriften informeert over alle belangrijke inbreukprocedures; 23. herhaalt dat het van oordeel is dat EU-burgers van de Commissie hetzelfde niveau van doorzichtigheid moeten kunnen verwachten, of zij nu een formele klacht indienen of een verzoekschrift richten aan het Parlement, en verzoekt de Commissie nogmaals ervoor te zorgen dat grotere erkenning wordt gegeven aan de indiening van verzoekschriften en aan de rol die de verzoekschriften spelen voor het aan het licht brengen van inbreuken op de Europese wetgeving, wat dan vervolgens leidt tot het initiëren van inbreukprocedures; 24. wijst er opnieuw op dat verzoekschriften in vele gevallen problemen aan het licht brengen in verband met de omzetting en handhaving van Europese wetgeving, maar ziet ook in dat het initiëren van inbreukprocedures niet noodzakelijk een onmiddellijke oplossing biedt voor de problemen van burgers, gezien de gemiddelde duur ervan; 25. juicht de inspanningen van de Commissie toe om alternatieve methoden te ontwikkelen om een betere tenuitvoerlegging van de Europese wetgeving te bevorderen, alsmede de positieve houding van sommige lidstaten, die de nodige maatregelen treffen om inbreuken in het beginstadium van het tenuitvoerleggingsproces recht te zetten; 26. verwelkomt de toenemende betrokkenheid van lidstaten bij de werkzaamheden van de Commissie verzoekschriften en de aanwezigheid van hun vertegenwoordigers op haar vergaderingen; is van oordeel dat deze samenwerking moet worden versterkt, aangezien de nationale autoriteiten primair verantwoordelijk zijn voor de handhaving van Europese wetgeving zodra zij in hun rechtsorde is omgezet; 27. beklemtoont dat nauwere samenwerking met de lidstaten van uitzonderlijk belang is voor de werkzaamheden van de Commissie verzoekschriften; is van oordeel dat intensievere samenwerking met de nationale parlementen, met name in de context van het Verdrag van Lissabon, een wijze kan zijn om dit te verwezenlijken; 28. is van oordeel dat de lidstaten bereid moeten zijn een transparanter en proactiever rol te spelen bij de behandeling van verzoekschriften met betrekking tot de tenuitvoerlegging en handhaving van de Europese wetgeving; 29. is van oordeel dat de Commissie verzoekschriften van het Europees Parlement in het licht van het Verdrag van Lissabon nauwer moet samenwerken met soortgelijke commissies in de nationale en regionale parlementen van de lidstaten, ten einde de verzoekschriften over Europese kwesties beter te kunnen begrijpen en de burgers zo snel mogelijk antwoord te kunnen geven, op het meest gepaste niveau; 30. vestigt de aandacht op de conclusies van zijn resolutie over de effecten van de uitgebreide verstedelijking in Spanje en verzoekt de Spaanse autoriteiten evaluaties van de terzake getroffen maatregelen te blijven verschaffen, zoals ze tot nu toe hebben gedaan; 31. noteert dat een toenemend aantal rekwestranten zich tot het Parlement richt voor herstel in kwesties die buiten de bevoegdheden van de EU vallen, zoals de berekening van pensioenuitkeringen, de tenuitvoerlegging van arresten van nationale rechtbanken en de passiviteit van nationale administraties; de Commissie verzoekschriften heeft haar best gedaan om dergelijke klachten door te verwijzen naar de bevoegde nationale instanties; 32. is van oordeel dat het extensieve gebruik van het internet weliswaar dient te worden aangemoedigd, omdat dit de communicatie met de burgers vergemakkelijkt, maar dat een oplossing moet worden gevonden om te voorkomen dat de Commissie verzoekschriften wordt overstelpt met „niet-verzoekschriften”; beschouwt een herziening van het registratieproces bij het Parlement als een mogelijke oplossing voor dit probleem, en spoort het ter zake bevoegde personeel ertoe aan de dossiers in kwestie door te verwijzen naar de Afdeling correspondentie met de burgers, in plaats van ze voor te leggen aan de Commissie verzoekschriften; 33. onderstreept dat de doorzichtigheid van het verzoekschriftenbeheer verder dient te worden verbeterd: intern door de „e-verzoekschriften”-toepassing − die de leden directe toegang tot verzoekschriftendossiers verschaft − constant te verbeteren, en extern door een gebruiksvriendelijk, interactief verzoekschriftenportaal te creëren dat het Parlement in staat stelt de burgers beter te bereiken, en de stemprocedures en de verantwoordelijkheden van de Commissie verzoekschriften duidelijker maakt voor het publiek; 34. pleit ervoor dat een portaal wordt gecreëerd dat een interactief multi-stage template biedt voor verzoekschriften en dat burgers informeert over wat zij met het indienen van verzoekschriften bij het Parlement kunnen bereiken, en over de bevoegdheden van het Parlement ter zake, en links bevat naar alternatieve middelen tot herstel op Europees en nationaal niveau; wenst dat de verantwoordelijkheden van de Unie op verschillende terreinen zo gedetailleerd mogelijk worden omschreven, ten einde elke mogelijke verwarring tussen de bevoegdheden van de EU en de nationale bevoegdheden uit te sluiten; 35. beseft dat de tenuitvoerlegging van een dergelijk initiatief geld zal kosten maar vraagt de relevante administratieve diensten met aandrang samen te werken met de Commissie verzoekschriften om de geschiktste oplossingen te vinden, aangezien het portaal als zodanig van het hoogste belang zal zijn, niet alleen om de contacten tussen het Parlement en de EU-burgers te verbeteren, maar ook om het aantal niet ontvankelijke verzoekschriften te beperken; 36. onderstreept dat in afwachting dat de kwestie van de middelen op bevredigende wijze wordt opgelost, een onmiddellijke verbetering van de bestaande website noodzakelijk is; 37. verwelkomt de goedkeuring van het nieuwe Reglement van het Parlement en de herziening van de bepalingen betreffende het beheer van verzoekschriften; juicht het toe dat het secretariaat en de vertegenwoordigers van de fracties werken aan een herziening van de leidraad ten behoeve van de leden inzake de regels en interne procedures van de Commissie verzoekschriften, aangezien deze nieuwe leidraad niet alleen de leden zal helpen bij hun werkzaamheden, maar ook de doorzichtigheid van het proces van indiening en behandeling van verzoekschriften zal vergroten; 38. herhaalt zijn oproep aan de relevante administratieve afdelingen de nodige maatregelen te treffen met het oog op de instelling van een elektronisch register via hetwelk burgers hun steun kunnen verlenen aan een verzoekschrift, of hun steun kunnen intrekken, conform artikel 202 van het Reglement; 39. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie en het verslag van de Commissie verzoekschriften te doen toekomen aan de Raad, de Commissie en de Europese ombudsman, alsmede aan de regeringen van de lidstaten, hun commissies verzoekschriften en hun nationale ombudsmannen of soortgelijke bevoegde organen. Het Europees Parlement , – gezien het evaluatiedocument SEC(2010)0114 over de Lissabonstrategie, – gezien de mededeling van de Commissie inzake nieuwe vaardigheden voor nieuwe banen – anticipatie op en onderlinge afstemming van de arbeidsmarkt- en vaardigheidsbehoeften ( COM(2008)0868 ), – gezien het werkdocument van de diensten van de Commissie – Bijlage bij de mededeling van de Commissie over nieuwe vaardigheden voor nieuwe banen (SEC(2008)3058), – gezien de mededeling van de Commissie inzake een gezamenlijk engagement voor de werkgelegenheid ( COM(2009)0257 ), – gezien het voorstel van de Commissie voor een richtlijn van de Raad betreffende de toepassing van het beginsel van gelijke behandeling van personen ongeacht godsdienst of overtuiging, handicap, leeftijd of seksuele geaardheid ( COM(2008)0426 ), – gezien de conclusies van de Raad over nieuwe vaardigheden voor nieuwe banen – anticipatie op en onderlinge afstemming van arbeidsmarktbehoeften en behoeften aan vaardigheden, die op 9 maart 2009 te Brussel zijn aangenomen, – gelet op Richtlijn 2000/78/EG van de Raad van 27 november 2000 tot instelling van een algemeen kader voor gelijke behandeling in arbeid en beroep (1) , – gezien de mededeling van de Commissie inzake het bevorderen van de volledige participatie van jongeren in het onderwijs, het arbeidsleven en het maatschappelijk leven ( COM(2007)0498 ), vergezeld van het werkdocument van de diensten van de Commissie over werkgelegenheid voor jongeren in de EU (SEC(2007)1093), – onder verwijzing naar zijn resolutie van 20 mei 2008 over de vooruitgang op het gebied van gelijke kansen en non-discriminatie in de EU (omzetting van de Richtlijnen 2000/43/EG en 2000/78/EG) (2) , – gezien de mededeling van de Commissie inzake een EU-strategie voor jongeren – Investeringen en empowerment. Een vernieuwde open coördinatiemethode om op de uitdagingen en kansen voor jongeren in te spelen ( COM(2009)0200 ), – gezien zijn standpunt van 2 april 2009 over het voorstel voor een richtlijn van de Raad betreffende de toepassing van het beginsel van gelijke behandeling van personen ongeacht godsdienst of overtuiging, handicap, leeftijd of seksuele geaardheid (3) , – gezien het Groenboek van de Commissie, getiteld De leermobiliteit van jongeren bevorderen ( COM(2009)0329 ), – gezien het verslag van de Commissie over de werkgelegenheid in Europa 2009, november 2009, – gezien het voor de Commissie opgestelde onafhankelijke verslag, getiteld New Skills for New Jobs: Action Now, met adviezen en aanbevelingen voor een nadere uitwerking van het initiatief in de context van de EU 2020-strategie voor groei en werkgelegenheid, februari 2010, – gezien het onafhankelijke verslag, getiteld Pathways to Work: Current practices and future needs for the labour-market integration of young people, Young in Occupations and Unemployment: thinking of their better integration in the labour market, opgesteld in opdracht van de Commissie in de context van het YOUTH-project (definitief verslag, september 2008), – gezien de Eurofound-studie over „Youth and Work”, maart 2007, – gezien de Cedefop-studie, getiteld Professionalising career guidance: Practitioner competences and qualification routes in Europe, maart 2009, – gezien de Cedefop-studie, getiteld „Skills for Europe's future: anticipating occupational skill needs”, mei 2009, – gezien het vierde Cedefop-verslag over onderzoek naar beroepsonderwijs en –opleiding in Europa: syntheseverslag, getiteld „Modernising vocational education and training”, december 2009, – gezien de OECD Employment Outlook 2008, getiteld „Off to a Good Start? Youth Labour Market Transitions in OECD Countries”, November 2008, – gezien het Europees pact voor de jeugd, gericht op het bevorderen van de participatie van alle jongeren in het onderwijs, het arbeidsleven en het maatschappelijk leven, maart 2005, – gezien verzoekschrift 1452/2008, ingediend door Anne-Charlotte Bailly (Duitse nationaliteit), namens „Génération Précaire”, over eerlijke stages en goede toegankelijkheid voor jongeren tot de Europese arbeidsmarkt, – gelet op het arrest (C-555/07) van het Europees Hof van Justitie inzake het beginsel van non-discriminatie op grond van leeftijd, januari 2010, – onder verwijzing naar zijn resolutie van 20 mei 2010 over de dialoog tussen universiteiten en bedrijfsleven: een nieuw partnerschap voor de modernisering van de Europese universiteiten (4) , – gelet op artikel 156 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gelet op artikel 48 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken en het advies van de Commissie cultuur en onderwijs ( A7-0197/2010 ), A. overwegende dat de economische crisis heeft geleid tot een massale toename van de werkloosheid in de EU-lidstaten; overwegende dat jongeren onevenredig zwaar getroffen zijn door deze trend; overwegende dat de jeugdwerkloosheid sneller toeneemt dan de gemiddelde werkloosheid; overwegende dat in december 2009 meer dan 5,5 miljoen jongeren in de EU onder de 25 jaar werkloos waren, wat gelijk staat aan 21,4% van alle jongeren, waardoor de paradox ontstaat dat jongeren, hoewel zij ten gevolge van de vergrijzing van de bevolking een hoeksteen van de socialezekerheidsstelsels vormen, tegelijkertijd aan de rand van de economie blijven staan, B. overwegende dat jongeren weinig mogelijkheden hebben om een vaste, reguliere baan te vinden; overwegende dat jongeren de arbeidsmarkt gewoonlijk betreden via atypische, bijzonder flexibele en onzekere arbeidsvormen (marginale deeltijdse of tijdelijke banen, marginale betrekkingen voor bepaalde tijd enz.) en dat de kans klein is dat deze betrekkingen als springplank naar een vaste baan dienen, C. overwegende dat werkgevers ter vervanging van reguliere arbeidsplaatsen steeds vaker stageplaatsen creëren door in te spelen op de obstakels waarmee jongeren worden geconfronteerd wanneer zij de arbeidsmarkt willen betreden; overwegende dat dergelijke vormen van uitbuiting van jongeren door de lidstaten moeten worden aangepakt en doeltreffend worden uitgeroeid, D. overwegende dat vier van de tien maatregelen die op de in 2009 te Praag gehouden buitengewone EU-top betreffende werkgelegenheid zijn vastgesteld, verband houden met onderwijs, beroepsopleiding, een leven lang leren, stages, mobiliteitsbevordering, het beter voorspellen van behoeften op de arbeidsmarkt en het afstemmen van vaardigheden, E. overwegende dat jeugdwerkloosheid en gedeeltelijke werkloosheid onder jongeren hoge sociale en economische kosten voor de samenleving met zich meebrengen, die leiden tot het verlies van kansen op economische groei, erosie van de belastinggrondslag, die weer nadelig uitwerkt op investeringen in infrastructuur en openbare diensten, hogere uitgaven voor uitkeringen, te geringe benutting van de investeringen in onderwijs en opleiding en het risico van langdurige werkloosheid en sociale uitsluiting, F. overwegende dat de jongere generaties de gigantische, door de huidige generatie opgebouwde overheidsschuld zullen moeten afbouwen, G. overwegende dat economische en demografische prognoses erop wijzen dat er in het komende decennium 80 miljoen nieuwe kansen op werk zullen komen in de EU, waarvoor merendeels hooggekwalificeerde werknemers nodig zijn; overwegende dat de participatiegraad voor mensen met een hoog opleidingsniveau circa 85% is, voor mensen met een gemiddeld opleidingsniveau 70% en voor mensen met een laag opleidingsniveau 50%, H. overwegende dat economische groei cruciaal is voor het scheppen van banen, aangezien meer economische groei leidt tot meer werkgelegenheid; eraan herinnerend dat meer dan 50% van alle nieuwe banen in Europa door de KMO's wordt gecreëerd, I. overwegende dat de overgang van school naar werk en van de ene baan naar de andere een structurele uitdaging vormt voor jongeren in de gehele EU; overwegende dat stages over het algemeen een positief effect hebben op de toegang van jongeren tot de arbeidsmarkt, vooral wanneer zij hen de mogelijkheid bieden om direct op de werkplek vaardigheden en vakkennis op te doen, J. overwegende dat onderwijsprogramma's aanzienlijk dienen te worden verbeterd en dat partnerschappen tussen universiteiten en bedrijven, efficiënte stagestelsels, leningen voor loopbaanontwikkeling en bedrijfsinvesteringen in opleiding dienen te worden aangemoedigd, K. overwegende dat jongeren vaak worden gediscrimineerd op grond van hun leeftijd wanneer zij de arbeidsmarkt betreden en wanneer banen worden geschrapt; overwegende dat jonge vrouwen een groter risico lopen op werkloosheid en armoede en op onzeker werk of zwartwerk dan jonge mannen, overwegende dat anderzijds jonge mannen tijdens de huidige economische crisis het zwaarst door werkloosheid zijn getroffen, overwegende dat gehandicapte jongeren met nog grotere obstakels worden geconfronteerd voor hun integratie op de arbeidsmarkt, L. overwegende dat een goede baan sociaal afhankelijke jongeren verandert in zelfvoorzienende jongeren, hen helpt om aan armoede te ontkomen en hen in staat stelt zowel economisch als sociaal actief bij te dragen aan de samenleving; overwegende dat de wetgeving in sommige lidstaten discriminatie op grond van leeftijd bevat door beperkingen van de rechten van jongeren die uitsluitend op leeftijd gebaseerd zijn, zoals lagere minimumlonen voor jongeren in het Verenigd Koninkrijk, beperkte toegang tot het Revenu de solidarité active in Frankrijk en gereduceerde werkloosheidsuitkeringen voor jongeren in Denemarken, allemaal maatregelen die weliswaar bedoeld zijn om jongeren aan het werk te krijgen, maar die onaanvaardbaar zijn en een averechtse werking kunnen hebben doordat jongeren ervan weerhouden worden een onafhankelijk leven te beginnen, vooral in tijden van crisis met een hoge jeugdwerkloosheid, M. overwegende dat nog niet helemaal is voldaan aan de uitgangspunten van de Lissabonstrategie over jongeren en de modernisering van de beroepsopleiding (BOO), N. overwegende dat flexizekerheid met het oog op flexibele en betrouwbare arbeidsovereenkomsten, een leven lang leren, een actief arbeidsmarktbeleid en sociale zekerheid de algemene strategie voor de Europese arbeidsmarkten is; overwegende dat deze strategie in vele landen helaas eng werd geïnterpreteerd als „flexibiliteit”, waardoor de holistische benadering, werkzekerheid en sociale zekerheid uit het oog zijn verloren, O. overwegende dat de Europese Economische Ruimte na 2020 zal worden geconfronteerd met een grootschalig tekort aan geschoolde arbeidskrachten ten gevolge van demografische veranderingen en dat deze tendens slechts kan worden tegengegaan met adequaat onderwijs en passende opleiding en omscholing, P. overwegende dat kleine en middelgrote ondernemingen zowel door hun aantal als door hun strategische rol in de bestrijding van de werkloosheid een belangrijke plaats innemen in het Europese economische weefsel, 1. dringt bij de Commissie en de lidstaten aan op een op rechten gebaseerde benadering van jongeren en werkgelegenheid. Het kwalitatieve aspect van fatsoenlijk werk voor jongeren mag niet in het gedrang komen. Daarnaast moeten de fundamentele arbeidsnormen en andere aan de kwaliteit van werk gerelateerde normen, zoals arbeidstijd, minimumloon, sociale zekerheid en veiligheid en gezondheid op de werkplek, centraal staan in de geleverde inspanningen; Scheppen van meer en betere banen en integratie op de arbeidsmarkt 2. verzoekt de Raad en de Commissie om voor de EU een strategie voor werkgelegenheid vast te stellen, waarin financiële instrumenten worden gecombineerd met werkgelegenheidsbeleid teneinde groei zonder toename van de werkgelegenheid te vermijden, en waarin ambitieuze benchmarks voor de werkgelegenheid van jongeren worden vastgesteld; pleit met klem voor een werkgelegenheidstrategie met een bijzondere nadruk op de ontwikkeling van groene banen en banen in de sociale sector, waarbij moet worden verzekerd dat het Parlement betrokken wordt bij het besluitvormingsproces; 3. onderstreept dat het voor de lidstaten belangrijk is om „groene” banen te ontwikkelen, bijvoorbeeld door te voorzien in opleidingen in milieutechnologie; 4. dringt er bij de lidstaten op aan om effectieve stimulansen in te voeren, zoals werkgelegenheidssubsidies of verzekeringsbijdragen voor jongeren, opdat hun behoorlijke levens- en arbeidsvoorwaarden worden geboden; roept de lidstaten op om werkgevers (zowel overheid als particuliere sector) op doeltreffende wijze te stimuleren tot het aannemen van jongeren, en voorts om zowel te investeren in het scheppen van werkgelegenheid voor jongeren als in voortgezette opleiding en het opwaarderen van hun vaardigheden gedurende de arbeid en om ondernemerschap onder jongeren te steunen; wijst op de bijzondere rol en het belang van kleine ondernemingen op grond van hun expertise en traditionele kennis; pleit ervoor dat ervoor gezorgd wordt dat jongeren toegang krijgen tot de recentelijk opgerichte Europee Faciliteit voor Microfinancing; 5. benadrukt het belang van onderwijs op het gebied van ondernemerschap, als onderdeel van de vorming van vaardigheden die noodzakelijk zijn voor de nieuwe soorten banen; 6. verzoekt de lidstaten een ambitieus beleid te volgen op het gebied van opleiding van jongeren; 7. verzoekt de Commissie, rekening houdend met de nuttige nationale partnerschappen die zijn aangegaan tussen scholen, universiteiten, ondernemingen en de sociale partners, proefprojecten aan te moedigen en te ondersteunen in de nieuwe strategische ontwikkelingssectoren die jongeren, en in het bijzonder vrouwen, adequate wetenschappelijke, technologische en arbeidsgerichte opleiding bieden, teneinde de innovatie binnen en het concurrentievermogen van bedrijven te stimuleren, met behulp van studiebeurzen, stages op het niveau van het hoger onderwijs en niet-atypische arbeidscontracten; 8. verzoekt de universiteiten al in een vroegtijdig stadium toenadering te zoeken tot de werkgevers en studenten de kans te bieden vaardigheden te verwerven die zij later op de arbeidsmarkt zullen nodig hebben; 9. verzoekt de lidstaten brede maatregelen te treffen die ten doel hebben de economie te bevorderen, zoals belastingverminderingen en de vermindering van de administratieve verplichtingen van het MKB, teneinde groei te creëren en nieuwe banen te scheppen, vooral voor jongeren; 10. hoopt dat jongeren vlot de weg naar microleningen zullen vinden; is van mening dat de oprichters van startende ondernemingen consistent en professioneel advies moeten krijgen; 11. verzoekt de lidstaten om een inclusief en gericht arbeidsmarktbeleid op te stellen dat borg staat voor een respectvolle integratie en betekenisvol werk voor jongeren, bijvoorbeeld door het opzetten van inspirerende netwerken, stageregelingen in combinatie met financiële steun zodat de stagiair zijn verblijfplaats kan verleggen en in de buurt van zijn stageplaats kan wonen, internationale carrièrecentra en jeugdcentra voor individuele begeleiding, met name op gebieden als collectieve organisatie en kennis van de legale aspecten van hun stages; 12. erkent de moeilijkheden die jongeren ervaren wanneer zij toegang willen krijgen tot financiering om hun eigen bedrijf op te zetten en uit te bouwen; verzoekt de lidstaten en de Commissie maatregelen te nemen teneinde jongeren gemakkelijker toegang te geven tot financiering alsook om in samenwerking met het bedrijfsleven mentorprogramma's voor jongeren op te zetten betreffende het opstarten en uitbouwen van ondernemingen; 13. verzoekt de lidstaten de vaardigheden van voortijdige schoolverlaters te bevorderen en hen aan de hand van innovatieve projecten voor te bereiden op het beroepsleven; 14. verzoekt de lidstaten een vroegtijdige samenwerking tussen scholen en werkgevers op te nemen in hun plannen voor de hertekening van de opleidingsstelsels; is van mening dat gemeenten en lokale autoriteiten moeten worden betrokken bij de planning van onderwijs en opleiding aangezien zij via netwerken in contact staan met de werkgevers en weten wat deze nodig hebben; 15. verzoekt de Commissie om de financiële capaciteit van het Europees Sociaal Fonds te vergroten, om minimaal 10% van dit fonds te reserveren voor projecten die zijn gericht op jongeren en om de toegang tot het fonds te vergemakkelijken; dringt er bij de Commissie en de lidstaten op aan om de exploitatie van kleine en innoverende projecten niet in gevaar te brengen door excessieve controle en om bij de evaluatie van de effectiviteit en toegevoegde waarde van programma's als „Jongeren in actie” vooral te letten op de werkgelegenheidskansen die zij bieden voor jongeren; dringt er bij de lidstaten op aan om zich meer toe te spitsen op jongeren; 16. dringt er bij de lidstaten op aan om samenwerking tussen onderwijsinstellingen en bedrijven prioritair aan te merken als het meest geschikte instrument om structurele werkloosheid te bestrijden; Onderwijs en de overgang van school naar werk 17. verzoekt de lidstaten om de inspanningen om het voortijdig schoolverlaten terug te dringen te vergroten, teneinde het doel van Lissabon om het aantal voortijdige schoolverlaters in 2012 tot maximaal 10% te beperken, te verwezenlijken; roept de lidstaten op om een brede waaier van maatregelen in te zetten tegen voortijdig schoolverlaten, zoals kleinere klassen, meer aandacht voor praktijk in het vakkenpakket, mentoren op alle scholen en onmiddellijke follow-up van voortijdige schoolverlaters; verwijst naar het voorbeeld van Finland, dat erin geslaagd is het aantal vroegtijdige schoolverlaters te beperken door met hen te zoeken naar mogelijkheden om een nieuwe richting in te slaan; roept de Commissie op om een project over beste praktijken te coördineren; 18. verzoekt de lidstaten de banden tussen het onderwijsstelsel en de arbeidswereld te versterken en methoden vast te stellen om de vraag naar vaardigheden en competenties te kunnen voorspellen; 19. verzoekt om maatregelen om ervoor te zorgen dat alle kinderen van bij het begin voldoende worden aangemoedigd, en in het bijzonder om de doelgerichte aanmoediging van kinderen met taalproblemen of andere handicaps te garanderen, zodat hen zoveel mogelijk onderwijs- en loopbaanmogelijkheden worden geboden; 20. verzoekt om meer en betere stageplaatsen voor leerlingen; verwijst naar de positieve ervaringen met het duale stelsel van beroepsonderwijs en -opleiding (BOO) in landen als Duitsland, Oostenrijk en Denemarken, waar het stelsel wordt beschouwd als een belangrijk onderdeel van de overgang van jongeren van school naar werk; verzoekt de lidstaten stagestelsels voor leerlingen te ondersteunen en bedrijven aan te moedigen om jongeren opleidingskansen te bieden, zelfs in tijden van crisis; benadrukt het belang van passende opleiding om ervoor te zorgen dat in de toekomst voldoende hoogopgeleide arbeidskrachten beschikbaar zijn om aan de behoeften van het bedrijfsleven te voldoen; benadrukt dat leerlingplaatsen niet de plaats van reguliere banen mogen gaan innemen; 21. verzoekt om betere en gegarandeerde stageplaatsen; dringt er bij de Commissie en de Raad op aan om, ingevolge de in mededeling COM(2007)0498 gedane toezegging om „een initiatief voor te stellen voor een Europees kwaliteitshandvest voor stages”, om een Europees Kwaliteitshandvest voor stages in te voeren, dat voorziet in minimumnomen voor stages om hun educatieve waarde te verzekeren en exploitatie te voorkomen, daarbij rekening houdend met het feit dat stages een deel van de opleiding vormen en niet de plaats mogen innemen van werkelijke banen; is van oordeel dat deze minimumnormen een beknopte omschrijving moeten bevatten van de inhoud van de baan en de te verwerven kwalificaties, een maximumtermijn voor de duur van een stage, een minimum stage-toelage gebaseerd op de kosten van levensonderhoud in de plaats waar de stage wordt verricht, een beloning die in overeenstemming met de nationale tradities, verzekeringen op het gebied van hun werk omvat, alsook sociale zekerheidsvoorzieningen in overeenstemming met de locale normen en duidelijk verband houden met het desbetreffende opleidingsprogramma; 22. verzoekt de Commissie voor alle lidstaten statistieken over stages te verstrekken, met inbegrip van: alsook een vergelijkend onderzoek uit te voeren naar de verschillende stagestelsels van de EU-lidstaten; 23. verzoekt de lidstaten op de naleving van de regelgeving toe te zien; 24. verzoekt de lidstaten een Europees systeem op te zetten voor de certificering en erkenning van kennis en vaardigheden die worden verworven in het kader van stages, wat zal bijdragen tot de mobiliteit van jonge werknemers; 25. verzoekt jongeren te beschermen tegen zowel publieke als private werkgevers, die via werkervaringsprogramma's en stageregelingen goedkoop of kosteloos in hun essentiële basisbehoeften kunnen voorzien, wanneer die misbruik maken van de bereidheid van jongeren om te leren, zonder hen enig uitzicht op een vaste betrekking te geven; 26. benadrukt het belang om de arbeids- en opleidingsmobiliteit van jongeren in alle lidstaten te stimuleren en de behoefte aan een grotere erkenning en transparantie van kwalificaties, vaardigheden en diploma's in de EU; verzoekt om een verdubbeling van de inspanningen om het Europees kwalificatiekader voor een leven lang leren en het Europees referentiekader voor kwaliteitsborging in beroepsonderwijs en -opleiding te ontwikkelen alsook om het Leonardo da Vinci-programma te verbeteren; 27. roept de lidstaten op vaart te maken met de harmonisatie van nationale kwalificatieprofielen en Europese kwalificatieprofielen ten einde de mobiliteit van jonge mensen op het gebied van onderwijs en werk verder te vergroten; 28. benadrukt de rol van de private aanbieders van onderwijs, aangezien de private sector gewoonlijk innovatiever te werk gaat bij de samenstelling van cursussen en flexibeler is in het geven ervan; 29. dringt er bij de lidstaten op aan om jongeren die deelnemen aan werkervaringsprogramma's en stageregelingen volledige arbeids- en socialezekerheidsrechten te geven, met waar nodig subsidies voor een deel van hun bijdragen; 30. verzoekt de Commissie en de lidstaten stageregelingen en werkervaringsprogramma's in de socialezekerheidsstelsels op te nemen; 31. roept de lidstaten op om hun voorlichtingsstelsels inzake schoolkeuze bij de overgang van het lager naar het secundair onderwijs te versterken teneinde jongeren en hun ouders te helpen de onderwijs- en opleidingskanalen te kiezen die zijn afgestemd op hun reële talenten, vaardigheden en ambities, waardoor het risico op voortijdig schoolverlaten en mislukking kleiner wordt; 32. erkent dat jongeren in tijden van crisis onderwijs willen volgen en hiertoe moeten worden aangemoedigd; dringt er bij alle lidstaten op aan om gelijke toegang tot onderwijs voor allen te verzekeren door de garantie van een minimumrecht op goed gefinancierd onderwijs van crèche tot universiteit en door financiële steun voor jonge studenten te verzekeren; verzoekt de lidstaten meer te investeren in onderwijs en opleiding, zelfs wanneer er fiscale en sociale beperkingen bestaan, om zo spoedig mogelijk uitvoering te geven aan het Europees Kader voor Beroepskwalificaties en, wanneer dit nodig is, nationale kaders voor bekwaamheden op te stellen; 33. herinnert eraan dat met het proces van Kopenhagen wordt beoogd individuen aan te moedigen gebruik te maken van het brede pallet aan mogelijkheden op het gebied van beroepsopleiding (bijvoorbeeld op school, in het hoger onderwijs, op de werkvloer of via particuliere opleidingen); 34. verzoekt de Commissie om uitbreiding van de EU-programma's voor de ondersteuning van onderwijs en bijscholing, zoals Een leven lang leren, het Europees Sociaal Fonds, de Marie Curie- en Erasmus Mundus-acties en het initiatief Wetenschapsonderwijs in Europa; 35. verzoekt de lidstaten nationale task forces voor jongeren in te stellen teneinde de samenhang tussen het onderwijsstelsel en de arbeidsmarkt te bevorderen en tussen de overheid, werkgevers en individuen een grotere, gedeelde verantwoordelijkheid voor het investeren in vaardigheden aan te moedigen; verzoekt de lidstaten in alle scholen te voorzien in adviesorganen om de overgang van school naar werk zo vlot mogelijk te laten verlopen en samenwerking tussen publieke en private actoren te stimuleren; 36. is van oordeel dat het uitermate belangrijk is om de onderwijs- en opleidingsstelsels af te stemmen op de dynamische ontwikkelingen op de arbeidsmarkt en de behoefte aan nieuwe beroepen; 37. acht het leren van talen essentieel om jonge mensen een betere toegang tot de arbeidsmarkt te geven en om hun mobiliteit en gelijke kansen te stimuleren; Aanpassing aan de behoeften van het individu en de arbeidsmarkt 38. dringt er bij de Commissie en de lidstaten op aan om jongeren informatie te verstrekken over de eisen op de arbeidsmarkt, daarbij de voorwaarde stellend dat er passende evaluatiemechanismen worden ingevoerd do het mogelijk maken de ontwikkelingen in de verschillende beroepen nauwgezet te volgen; verzoekt de Commissie en de lidstaten om beleid en strategieën op basis van levenscyclus te ontwikkelen, waarin onderwijs en werk beter zijn geïntegreerd, een veilige overgang centraal staat en werknemers hun beroepsvaardigheden voortdurend verder ontwikkelen zodat zij de kerncompetenties verwerven die voor de arbeidsmarkt nodig zijn; 39. verzoekt de Commissie het tempo van de werkzaamheden inzake de erkenning van beroepskwalificaties, met inbegrip van niet-formeel leren en werkervaring, op te voeren teneinde de mobiliteit van jongeren te bevorderen; 40. roept de lidstaten op de erkenning van onderwijsresultaten die zijn behaald in het kader van niet-formeel en informeel leren te bevorderen, opdat jonge mensen verder blijk kunnen geven van hun opleiding en competenties, waar bij het zoeken naar werk op de arbeidsmarkt om wordt gevraagd; 41. verzoekt de steun voor en het prestige van de beroepsopleiding te verhogen; 42. dringt er bij de Commissie op aan om samen met de sociale partners de flexizekerheidsstrategie zodanig te herzien dat de zekerheid bij overgangen boven aan de agenda komt te staan, terwijl tegelijkertijd wordt gezorgd voor mobiliteit en een vereenvoudigde toegang voor jongeren; benadrukt dat flexibiliteit zonder sociale zekerheid geen duurzame oplossing is voor de problemen van jongeren op de arbeidsmarkt en dat het in tegendeel een manier is om de arbeids- en socialezekerheidsrechten van jongeren te omzeilen; 43. doet een beroep op de lidstaten om alle vier de flexizekerheidscomponenten op te nemen in hun nationale modellen voor werkgelegenheidsstrategieën voor jongeren, te weten: 44. verzoekt de lidstaten en de sociale partners te zorgen voor banen van goede kwaliteit, om baanonzekerheid voor jongeren te vermijden; verzoekt de lidstaten en de sociale partners om op basis van de bestaande nationale wetgeving en in samenwerking met de Commissie betere normen vast te stellen en te implementeren voor de bescherming van werknemers in banen met onzekere of slechte arbeidsvoorwaarden; 45. verzoekt de Commissie de gevolgen op lange termijn van jeugdwerkloosheid en de billijke verdeling tussen de generaties te evalueren; 46. benadrukt de behoefte aan een sterke en gestructureerde sociale dialoog op alle werkplekken teneinde jonge werknemers te beschermen tegen uitbuiting en de onzekerheid die vaak bij tijdelijke arbeidsbetrekkingen hoort; benadrukt dat de sociale partners aandacht dienen te besteden aan jonge werknemers en hun specifieke behoeften; 47. verzoekt de Commissie en de lidstaten meer inspanningen te leveren om ervoor te zorgen dat de richtlijn inzake gelijke behandeling in arbeid en beroep, die leeftijdsdiscriminatie met betrekking tot arbeid verbiedt, correct werd omgezet en op een doeltreffende wijze ten uitvoer wordt gelegd; is van mening dat veel meer moet worden gedaan om ervoor te zorgen dat zowel werknemers als werkgevers zich bewust zijn van hun rechten en plichten die uit deze wetgeving voortvloeien; 48. verzoekt de lidstaten en de sociale partners strategieën uit te voeren om jongeren te informeren en voor te lichten over hun rechten op het werk en over de verschillende alternatieve routes die hen naar de arbeidsmarkt kunnen leiden; 49. roept de Commissie en de lidstaten op om toenadering tussen de arbeidswereld en het onderwijs te bevorderen zodat opleidingstrajecten zoals duale opleiding kunnen worden ontwikkeld die theorie met praktijkervaring combineren, teneinde jongeren uit te rusten met de nodige algemene vaardigheden en specifieke vakkennis; roept de Commissie en de lidstaten ook op om te investeren in een bewustmakingscampagne over beroepsopleiding (BOO) en technische en bedrijfskundige studies, om ervoor te zorgen dat deze loopbaantrajecten niet langer worden gezien als een ongeschikte keuze, maar als een kans om de steeds talrijker wordende vacatures voor technische banen op de arbeidsmarkt in te vullen en de Europese economie nieuw leven in te blazen; 50. verzoekt de lidstaten en de sociale partners de planning en tenuitvoerlegging van programma's te intensiveren teneinde jongeren een betere toegang tot de arbeidsmarkt te geven door middel van een actief werkgelegenheidsbeleid, in het bijzonder in de gebieden en sectoren met een hoge jeugdwerkloosheid; 51. dringt er bij de lidstaten op aan om de gevolgen van jeugdwerkloosheid voor de pensioensrechten van die generatie op te vangen en de studietijd van jongeren ruim in aanmerking te nemen om hen aan te moedigen gedurende lange tijd te studeren; 52. verzoekt de sociale partners meer inspanningen te leveren om jongeren te informeren over hun recht om deel te nemen aan de sociale dialoog alsook om de participatie van deze grote groep van de actieve beroepsbevolking in de structuren van hun representatieve organen te stimuleren; Benadeling en discriminatie 53. verzoekt de Commissie en de lidstaten erop toe te zien dat de nationale wetgeving inzake jongeren, en in het bijzonder de nationale wetgeving die is gebaseerd op de richtlijn voor gelijke behandeling in arbeid en beroep (2000/78/EG), niet wordt gebruikt om jongeren te discrimineren wat de toegang tot uitkeringen betreft; is van mening dat veel meer moet worden gedaan om ervoor te zorgen dat zowel werknemers als werkgevers zich bewust zijn van hun rechten en plichten die uit deze wetgeving voortvloeien; 54. verzoekt de lidstaten initiatieven te nemen die ervoor zorgen dat jonge immigranten de taal van hun gastland kunnen leren, dat de kwalificaties die zij in hun thuisland hebben verworven, worden erkend en dat zij kernvaardigheden kunnen verwerven, zodat zij zich kunnen integreren in de maatschappij en de arbeidsmarkt kunnen betreden; 55. dringt er bij de Commissie en de lidstaten op aan om te zorgen voor toereikende en betere en betaalbare faciliteiten voor kinderzorg voor jonge ouders, zoals scholen waar de kinderen de gehele werkdag kunnen verblijven, ten einde het voor jonge ouders, en met name moeders, mogelijk te maken deel uit te maken van arbeidsmarkt; 56. verzoekt de lidstaten ervoor te zorgen dat de bijstand die in de vorm van kinderopvang of kinderdagverblijven aan jonge ouders wordt verleend, volstaat om ervoor te zorgen dat zij op de arbeidsmarkt kunnen blijven participeren; 57. verzoekt de lidstaten op korte termijn een inspanning te leveren voor jonge werkloze mannen in de door de crisis getroffen sectoren, zonder daarbij de langetermijnproblemen uit het oog te verliezen die jonge vrouwen ervaren wanneer zij de arbeidsmarkt willen betreden; 58. verzoekt de lidstaten om voorkeursmaatregelen voor jongeren te treffen in de arbeidsmarktsectoren waarin jongeren ondervertegenwoordigd zijn, teneinde de gevolgen van eerdere leeftijdsdiscriminatie te compenseren en een werkelijk diverse beroepsbevolking te verwezenlijken, met zo nodig redelijke aanpassingen voor gehandicapte jongeren; wijst op de goede ervaringen met positieve actie als middel tegen discriminatie; 59. benadrukt met klem de noodzaak om specifieke programma's te ontwikkelen voor gehandicapten, om hen een zo groot mogelijke kans te bieden door te dringen tot de arbeidsmarkt; 60. onderstreept dat het belangrijk is om de stageperiodes en de mobiliteit te bevorderen van jongeren die een artistieke opleiding volgen zoals film, muziek, dans, theater of circuskunsten; 61. is van oordeel dat er meer steun moet zijn voor programma's voor vrijwilligerswerk op verschillende domeinen, zoals maatschappelijk, cultureel of sportief; 62. verzoekt de verschillende takken van de industrie in bedrijven en organisaties generatiepartnerschappen op te zetten en zodoende een actieve uitwisseling van kennis te genereren en de ervaring van verschillende generaties op een productieve manier samen te brengen; 63. erkent het belang van financiële onafhankelijkheid voor jongeren en verzoekt de lidstaten om ervoor te zorgen dat elke jongere het recht heeft op een redelijk inkomen dat hem of haar in staat stelt een onafhankelijk, volwassen leven te leiden; 64. verzoekt de lidstaten ervoor te zorgen dat jongeren, indien zij dat wensen, een beroep kunnen doen op doeltreffende bijstand voor de keuze van hun loopbaan, voor informatie over hun rechten en voor het beheer van hun minimuminkomen; Strategieën en beheersinstrumenten op Europees niveau 65. stelt voor dat de Raad en de Commissie een Europese garantie voor de jeugd instellen, op basis waarvan elke jongere in de EU na vier maanden werkloosheid aanspraak kan maken op een baan, een stageplaats, een aanvullende opleiding of een combinatie van werk en opleiding; 66. is verheugd over de voortgang bij het opstellen van de EU 2020-strategie, maar betreurt het ontbreken van een publieke en transparante evaluatie van de Lissabonstrategie, en in het bijzonder van het Europees pact voor de jeugd, met inbegrip van benchmarks voor jongeren, en betreurt tevens dat de sociale partners, het maatschappelijk middenveld en jongerenorganisaties onvoldoende zijn geraadpleegd bij de ontwikkeling van de EU 2020-strategie; 67. verzoekt de lidstaten nieuwe, verbindende benchmarks voor jongeren in te voeren en deze te evalueren; roept de Commissie op de bestaande benchmarks en de jeugdgarantie jaarlijks te evalueren teneinde voortgang en resultaat te boeken op basis van statistische gegevens die verder zijn uitgesplitst en ingedeeld, met name volgens geslacht en leeftijdsgroep; 68. verzoekt de Raad en de Commissie in te stemmen met nieuwe, verbeterde beheers- en online-informatie-instrumenten voor de werkzaamheden op het vlak van werkgelegenheid voor jongeren en hierop actie te ondernemen; 69. stelt voor een permanente EU-taskforce voor de jeugd in het leven te roepen, waarin jongerenorganisaties, de lidstaten, de Commissie, het Parlement en de sociale partners zijn vertegenwoordigd, teneinde de ontwikkelingen op het gebied van werkgelegenheid voor jongeren op de voet te volgen, transsectoraal beleid mogelijk te maken, voorbeelden van beste praktijken te delen en nieuw beleid te initiëren; 70. benadrukt het belang om jongeren te betrekken bij het maken van onderwijs- en opleidingsbeleid, zodat met hun behoeften beter rekening kan worden gehouden; beveelt derhalve aan dat de Commissie vertegenwoordigers van nationale jongerenraden raadpleegt en hen vraagt wat prioriteiten zijn voor jongeren; 71. verzoekt de lidstaten om de effecten van beleid op jongeren te beoordelen, jongeren op te nemen in alle processen en jeugdraden in te stellen om toe te zien op het jongerenbeleid; 72. verzoekt de Europese instellingen het goede voorbeeld te geven door advertenties voor onbezoldigde stages van hun respectieve websites te verwijderen en te voorzien in de betaling van: o o o 73. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie, alsook aan de regeringen en de parlementen van de lidstaten. Het Europees Parlement, – gezien de mededeling van de Commissie „Een gezamenlijk engagement voor de werkgelegenheid” ( COM(2009)0257 ), – gelet op het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, en met name artikel 30 betreffende bescherming tegen kennelijk onredelijk ontslag, artikel 31 betreffende rechtvaardige en billijke arbeidsomstandigheden en -voorwaarden en artikel 33 betreffende gezins- en beroepsleven, – gezien de mededeling van de Commissie „Een Europees economisch herstelplan” ( COM(2008)0800 ) en de resolutie ter zake van het Europees Parlement van 11 maart 2009 (1) , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 9 oktober 2008 over een intensievere bestrijding van zwart werk (2) , – gezien de mededeling van de Commissie „Op weg naar Europees herstel” ( COM(2009)0114 ), – gezien de mededeling van de Commissie „Partnerschap voor veranderingen in een uitgebreid Europa – Een grotere inbreng van de Europese sociale dialoog” ( COM(2004)0557 ), – gezien de mededeling van de Commissie „Naar gemeenschappelijke beginselen inzake flexizekerheid: meer en betere banen door flexibiliteit en zekerheid” ( COM(2007)0359 ) en de desbetreffende resolutie van het Parlement van 29 november 2007 (3) , – onder verwijzing naar het Groenboek van de Commissie „De modernisering van het arbeidsrecht met het oog op de uitdagingen van de 21ste eeuw” ( COM(2006)0708 ) en de desbetreffende resolutie van het Parlement van 11 juli 2007 (4) , – gelet op Beschikking 2008/618/EG van de Raad van 15 juli 2008 betreffende de richtsnoeren voor het werkgelegenheidsbeleid van de lidstaten voor 2008-2010, – gezien de aanbeveling van de Commissie over de actieve inclusie van personen die van de arbeidsmarkt zijn uitgesloten ( COM(2008)0639 ) en de resolutie van het Parlement ter zake van 8 april 2009 (5) , – gezien de conclusies van de Raad van 8 juni 2009 (flexizekerheid in tijden van crisis), – gezien het verslag van de missie „Flexizekerheid”, „Toepassing van de gemeenschappelijke beginselen van flexizekerheid in het kader van de cyclus 2008-2010 van de strategie van Lissabon” van 12 december 2008, – gezien de conclusies van de Raad EPSCO van 5/6 december 2007, – gezien de aanbevelingen van de Europese sociale partners in het verslag „Belangrijkste uitdagingen voor de Europese arbeidsmarkten: een gezamenlijke analyse van de sociale partners” van 18 oktober 2007, – gezien de conclusies van de informele vergadering van ministers van Werkgelegenheid en Sociale zaken in Berlijn, 18-20 januari 2007, inzake „goed werk”, – gelet op artikel 48 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken ( A7-0193/2010 ), A. overwegende dat atypisch werk sinds 1990 aanzienlijk in omvang is toegenomen en dat de banen die door de huidige economische crisis verloren zijn gegaan voornamelijk uit de sector atypisch werk komen; overwegende dat nieuwe vormen van arbeidsovereenkomsten die een of meer van de volgende kenmerken vertonen ingedeeld worden als „atypisch” werk: deeltijdwerk, incidentele arbeid, tijdelijk werk, arbeidscontracten voor bepaalde tijd, thuiswerk en telewerk, deeltijdwerk van ten hoogste 20 uur per week, B. overwegende dat de noodzaak van flexibele arbeidsverhoudingen reeds bij verschillende gelegenheden is onderstreept, C. overwegende dat de mondialisering en de snelle technologische ontwikkelingen leiden tot verregaande economische herstructureringen, die veranderingen in de arbeidsverhoudingen en de inhoud van de taken van de werknemers met zich mee brengen, alsook elkaar opvolgende golven van nieuwe zelfstandige eenmansbedrijven in alle sectoren en leeftijdscategorieën die het noodzakelijk maken de arbeidsverhoudingen te herdefiniëren teneinde scheeftrekkingen (zoals het verschijnsel van pseudo-zelfstandigen) te vermijden, D. overwegende dat de financiële en economische crisis zich heeft ontwikkeld tot een ernstige werkgelegenheidscrisis met enorm banenverlies waardoor de arbeidsmarkt onstabiel is geworden en armoede en maatschappelijke uitsluiting om zich heen grijpen, met name voor reeds kwetsbare personen en achtergestelde groepen, E. overwegende dat het aantal werkenden dat in armoede verkeert, toeneemt en inmiddels 8% van de Europese werkende bevolking uitmaakt, terwijl het aantal laagbetaalden momenteel op rond 17 procent ligt, F. overwegende dat een omvangrijke en aanvullende EU-aanpak moet worden ontwikkeld waarbij duidelijk het accent wordt gelegd op doelmatig bestuur en een mix van elkaar onderling ondersteunende maatregelen op het gebied van het economisch, milieu-, werkgelegenheids- en sociaal beleid, een aanpak die in overeenstemming is met de bepalingen die zijn opgesteld in de Europese werkgelegenheidsstrategie (EWS) die erop gericht is de inspanningen van de lidstaten op dit gebied te richten op gemeenschappelijke doelstellingen die zijn geconcentreerd rond vier pijlers; arbeidsgeschiktheid, ondernemerschap, aanpassingsvermogen en gelijke kansen, G. overwegende dat het werkloosheidspercentage in de EU-27 in 2009 tot 10% is gestegen en dat de werkloosheid waarschijnlijk niet voor de tweede helft van het jaar 2011 haar hoogtepunt zal bereiken, H. overwegende dat uit een analyse van de veranderingen op de arbeidsmarkt naar opleidingsniveau is gebleken dat het aantal laaggeschoolden in het arbeidsproces de laatste jaren is afgenomen, I. overwegende dat jaarlijks gemiddeld tussen een vijfde en een vierde van alle Europese werknemers van baan wisselen, J. overwegende dat het overgangspercentage tussen werkloosheid en werk hoog is, waarbij een derde van de werklozen en 10% van de inactieve bevolking binnen een jaar een baan vinden, maar dat eveneens geldt dat vele arbeidskrachten, vooral in het geval van atypisch werk, hun baan verliezen zonder een nieuwe baan te vinden, K. overwegende dat in de EU-27 45% van de perioden van werkloosheid langer dan een jaar duren, tegen circa 10% in de Verenigde Staten, L. overwegende dat het personeelsverloop hoger is bij vrouwen dan bij mannen (een verschil van vijf procentpunten) en onder jongere werknemers (onder de 24 jaar) en bij een hoger opleidingsniveau afneemt, waarmee is aangetoond dat het verloop vaker een gedwongen dan een gekozen karakter heeft en is gerelateerd aan contracten die onzeker zijn en van korte duur, en dat jongeren veelal geen baan vinden die in overeenstemming is met hun diploma's, M. overwegende dat naar schatting één op de zes werknemers zorgverantwoordelijkheden heeft voor een ouder of afhankelijk familielid of voor een oudere of afhankelijke vriend of vriendin, N. overwegende dat in een aantal lidstaten de omvang van zwartwerk is toegenomen, hetgeen tot ernstige economische - met name fiscale -, sociale en politieke problemen zou kunnen leiden, O. overwegende dat de evaluatie van flexizekerheid complex is en een allesomvattende aanpak cruciaal is, met name in het licht van de veranderingen die de huidige crisis tot gevolg kan hebben voor de houding van ondernemingen door hen aan te moedigen steeds minder beschermd, met grote arbeidsonzekerheid omgeven arbeidscontracten te sluiten, P. overwegende dat in het kader van het werkgelegenheidsbeleid gelijke kansen voor vrouwen en mannen en beginselen van niet-discriminatie actief moeten worden bevorderd en een balans moet worden gevonden tussen werk, scholing en gezin, Q. overwegende dat de sociale dialoog zich in Europa weliswaar op verschillende wijzen heeft ontwikkeld, doch dat de toenemende economische en financiële problemen tot een intensievere driepartijendialoog hebben geleid, R. merkt op dat collectieve onderhandelingen in Europa de belangrijkste manier van loonvaststelling vormen, aangezien twee op de drie werknemers onder een collectieve arbeidsovereenkomst op ondernemings- of hoger niveau vallen, S. overwegende dat de ministers van werkgelegenheid en sociale zaken tijdens hun informele bijeenkomst op 19 januari 2007 in Berlijn hebben geconcludeerd dat in Europa grotere en meer gezamenlijke inspanningen nodig zijn ter bevordering van „goed werk”; Het begrip „goed werk” slaat op werknemersrechten en medezeggenschap, rechtvaardige lonen, bescherming van de veiligheid en gezondheid op het werk, alsmede op een gezinsvriendelijke organisatie van het arbeidsproces; Goede en rechtvaardige arbeidsomstandigheden en adequate sociale bescherming zijn onontbeerlijk voor de aanvaarding van de Europese Unie door de burgers, T. overwegende dat het concept van „goed werk” als fundamenteel richtsnoer moet dienen voor de volgende fase van de Europese werkgelegenheidsstrategie, A. Atypische arbeidsovereenkomsten 1. verzoekt de Europese Raad om tijdens zijn Voorjaarstop 2010 duidelijke richtsnoeren en concrete maatregelen vast te stellen voor het behoud van behoorlijk werk en hoogwaardige werkgelegenheid en het scheppen van duurzame banen in het kader van een ambitieuze EU2020-Strategie in het kader waarvan rekening wordt gehouden met de invloed van de crisis op de economie, de maatschappij en de arbeidsmarkt; 2. verzoekt de Commissie de inspanningen van de missie Flexizekerheid te beoordelen, verzoekt de lidstaten de beginselen van flexizekerheid evenwichtiger en rechtvaardiger uit te voeren en wijst erop dat wederzijdse ervaringen en onderlinge uitwisseling van goede praktijken, alsook de open coördinatiemethode (OMC), essentiële instrumenten voor de coördinatie van de onderscheiden beleidsaanpak van de lidstaten zijn; stelt echter vast dat de OMC verbeterd kan worden en dat de sturing van de OMC, om de doelmatigheid op te voeren, moet worden verstevigd; 3. neemt kennis van de grote verscheidenheid aan arbeidsmarkttradities, contractvormen en bedrijfsmodellen die op de arbeidsmarkten bestaan en wijst erop dat in dit kader van verscheidenheid het veiligstellen van het Europees sociaal model en de arbeidsverworvenheden prioritair moet zijn; beveelt een benadering aan volgens de bottom-up methode bij de uitwerking van nieuwe strategieën met betrekking tot de arbeidsmarkt, een methode die zowel de dialoog bevordert als de betrokkenheid van alle lagen van sociaal en politiek beleid; 4. verzoekt de Commissie en de lidstaten de bijzondere positie te erkennen van zelfstandige freelance werknemers als vitale kracht in het economisch herstel, als „ingang” of alternatief voor de arbeidsmarkt; stelt vast dat zelfstandig werk in populariteit toeneemt, met name onder jongeren en vrouwen en als overgang van werk naar pensioen; is van mening dat zelfstandige freelancers moeten worden behandeld als unieke subcategorie micro-ondernemingen en dringt aan op maatregelen om de regelgevingsdruk tot een minimum te beperken en zelfstandige freelancers aan te moedigen en te steunen bij het starten/[doen] groeien van zelfstandige freelance-ondernemingen en om onder deze groep het levenslang leren te bevorderen; 5. onderstreept het belang van zelfstandig werk voor met name micro- en kleine ondernemingen en wijst op het belang van vrije beroepen en hun bijzondere kenmerken; benadrukt dat de term „vrij beroep” uitsluitend betrekking heeft op bepaalde gekwalificeerde beroepsgroepen, al kan een vrij beroep ook in de vorm van zelfstandig werk worden uitgeoefend; 6. is van mening dat alle werkenden ongeacht hun specifieke arbeidsrechtelijke situatie bepaalde grondrechten moeten hebben; pleit ervoor dat bij de hervorming van het arbeidsrecht, daar waar nodig, het accent wordt gelegd op de volgende prioriteiten: dringend gewenste uitbreiding van de bescherming van werknemers met atypische arbeidsvormen, combinatie van atypische arbeidovereenkomsten met het oog op vereenvoudiging;: duurzame totstandbrenging van gewone arbeidsverhoudingen; verduidelijking van de situatie van werk in loondienst, met inbegrip van preventieve maatregelen met betrekking tot gezondheid en veiligheid van atypische werknemers; bestrijding van zwartwerk, steun voor de schepping van nieuwe banen ook in het kader van atypische arbeidscontracten, en vergemakkelijking van de overgang tussen verschillende soorten werkgelegenheid en werkloosheid via bevordering van beleid zoals speciale arbeidsuitkeringen, levenslang leren, herscholing en scholing op de werkplek; pleit voor de verduidelijking van de situatie van loonarbeid en verzoekt de Commissie om overeenkomstig de aanbevelingen van de IAO van 2006 duidelijke richtsnoeren te ontwikkelen met betrekking tot de draagwijdte van arbeidsverhoudingen; 7. is verheugd dat sommige lidstaten bepalingen hebben ingevoerd die werknemers met zorgverantwoordelijkheden in de gelegenheid stellen zorg en werk middels flexibeler arbeidsregelingen te combineren; verzoekt de Commissie en de lidstaten zorgverleners op het werk te ondersteunen via flexibele arbeidsomstandigheden, met inbegrip van verlofrechten, flexibele werktijdenregelingen en regelingen voor deeltijd- en thuiswerk, opdat in alle lidstaten meer zorgverleners betaald aan het werk blijven of weer kunnen gaan werken; 8. wijst op het onderscheid dat door de Europese Stichting tot verbetering van de levens- en arbeidsomstandigheden wordt gemaakt tussen atypische en zeer atypische arbeidsverhoudingen; is van mening dat vele vormen van atypische arbeidsrelaties belangrijke mogelijkheden bieden voor zorgverleners, studenten en anderen die bijvoorbeeld van kortetermijncontracten en deeltijdwerk gebruik moeten maken om bij te verdienen; wijst erop dat het van wezenlijk belang is dat werknemers in atypische arbeidsverhoudingen minimumrechten hebben en beschermd zijn tegen uitbuiting; 9. moedigt de lidstaten aan de overgang naar productieve en bevredigende hoogwaardige banen aan te moedigen en bepalingen in de arbeidswetgeving op te stellen waardoor de rechten van mensen die in atypische banen werkzaam zijn daadwerkelijk worden beschermd, en waardoor dezelfde behandeling als werknemers met voltijds standaardcontracten wordt gewaarborgd op basis van maximale bescherming van werknemers; 10. beveelt aan om op werknemers met atypische arbeidsovereenkomsten de reeds bestaande, voor werknemerscategorieën in de EU geldende EU-richtlijnen van toepassing te laten zijn, waaronder de arbeidstijdenrichtlijn (Richtlijn 93/104/EG), de richtlijn betreffende uitzendwerk (Richtlijn 2008/104/EG, ) de richtlijn inzake deeltijdarbeid (Richtlijn 97/81/EG) en de richtlijn van de Raad betreffende de gesloten raamovereenkomst inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd (Richtlijn 1999/70/EG); 11. merkt op dat het toenemend aandeel niet-standaard of atypische arbeidsovereenkomsten een sterke gender- en generatiegerelateerde dimensie heeft, aangezien vrouwen, oudere en ook jongere werknemers onevenredig sterk in atypische arbeidsvormen zijn vertegenwoordigd; stelt vast dat zich in een aantal sectoren snelle structurele veranderingen voordoen; verzoekt de lidstaten en de Commissie de oorzaken van deze ontwikkeling te, in de desbetreffende sectoren passende en doelgerichte maatregelen te nemen om dit gebrek aan evenwicht tegen te gaan door de overgang naar vast werk te vergemakkelijken en met name door het bevorderen van maatregelen die vrouwen en mannen in staat stellen werk, gezin en privéleven beter te combineren, door de sociale dialoog met werknemersvertegenwoordigers binnen de ondernemingen meer centraal te stellen en het welslagen van deze maatregelen in het oog te houden en er ruchtbaarheid aan te geven; vraagt de Commissie en de lidstaten er tevens voor te waken dat de toevlucht tot deze specifieke contractvormen geen verhulling is van illegale arbeidsconstructies, maar door de uitwisseling van vaardigheden juist de overgang te bevorderen van jongeren en werkelozen naar daadwerkelijke opneming in de arbeidsmarkt waarbij aan werknemers en ondernemingen een flexibele en zekere context geboden wordt die de inzetbaarheid en de concurrentiekracht versterkt; 12. verzoekt de lidstaten zorg te dragen voor een betere tenuitvoerlegging van de Richtlijnen 97/81/EG over deeltijdwerk en 1999/70/EG over werk voor een bepaalde periode, met name wat betreft het fundamentele beginsel van non-discriminatie; benadrukt het belang van scholing en een leven lang leren, teneinde de overstap naar een andere baan te vergemakkelijken, wat vooral van belang is voor werknemers met arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd; 13. benadrukt dat de toevlucht tot atypische arbeidsvormen een persoonlijke keuze dient te zijn en werknemers niet mag worden opgelegd door steeds meer belemmeringen van de toegang tot de arbeidsmarkt voor bepaalde groepen of als gevolg van een tekort aan kwaliteitsbanen; stelt vast dat op maat gemaakte atypische contracten, aangeboden door sociale ondernemingen voor arbeidsmarktintegratie, voor werknemers met verschillende vormen van achterstand een optie zouden kunnen zijn als opstap naar een baan; 14. is verheugd over de goedkeuring van Richtlijn 2008/104/EG betreffende uitzendarbeid en dringt aan op een prompte tenuitvoerlegging ervan; 15. stelt vast dat atypische arbeidsvormen werknemers via gericht actief werkgelegenheidsbeleid contractueel moeten voorzien van een scholingstraject en onderstreept dat atypische arbeidsvormen mits op adequate wijze beschermd en als zij steun inhouden op het gebied van sociale zekerheid, rechten van werknemers en de overgang naar een beschermde en stabiele betrekking, een kans kunnen vertegenwoordigen maar hand in hand moeten gaan met ondersteuning van werknemers die zich in een overgangsfase van de ene baan naar de andere of van het ene beroep naar het andere bevinden; betreurt dat hieraan veelal geen aandacht wordt besteed; 16. spoort de lidstaten ertoe aan een actief interventiebeleid te ontwikkelen in het kader waarvan op de arbeidsmarkt terugkerende werknemers, met name vrouwen, recht op individuele steun krijgen gedurende een voor hen strikt noodzakelijk periode om een opleiding en/of (om)scholing te volgen; is van oordeel dat werklozen moeten worden ondersteund door een solide systeem van sociale vangnetten en een efficiënt systeem van actief beleid voor een snelle terugkeer op de arbeidsmarkt, ook wanneer het bij vorige arbeidsovereenkomsten ging om atypische arbeidsovereenkomsten, aangezien behoud van de werkgelegenheid en het bevorderen van de overgang naar behoorlijke, stabiele, beschermde en kwalitatief sterke arbeidsvormen het allerbelangrijkst is; indien de terugkeer op de arbeidsmarkt plaatsvindt met atypische arbeidsovereenkomsten, moeten deze overeenkomsten passende en veilige arbeidsomstandigheden voor de werknemers waarborgen; 17. verzoekt de Commissie om met hulp van de sociale partners de verschillende soorten instrumenten die in het kader van het nationale activeringsbeleid worden ingezet, te analyseren en op de voet te volgen; 18. verzoekt de Unie en de lidstaten zwartwerk met hulp van de sociale partners doeltreffend te bestrijden, met name via preventie en afschrikkende sancties, en is van oordeel dat de definitie van strategieën, ook op Europees niveau, om zwartwerk tegen te gaan, ertoe kan bijdragen dat dit verschijnsel wordt bestreden en dat het aantal onzekere, met name atypische banen wordt teruggebracht; Is van mening dat de bestrijding van zwartwerk gepaard moet gaan met maatregelen die erop zijn gericht levensvatbare en duurzame alternatieve werkgelegenheidsvormen te scheppen en mensen te helpen toegang tot de open arbeidsmarkt te krijgen; 19. onderstreept de noodzaak kwalitatief hoogwaardige, duurzame en zekere arbeidsplaatsen te scheppen, zo nodig na een periode van scholing die gericht is op duurzame voltijdswerkgelegenheid, met inbegrip van groene en „witte” (sector gezondheidszorg) arbeidsplaatsen, te creëren en de sociale cohesie te waarborgen; 20. benadrukt dat niet alle vormen van atypische arbeidsverhoudingen noodzakelijkerwijs leiden tot onbestendig, onzeker en incidenteel werk met minder socialezekerheidsbescherming, lagere lonen en minder mogelijkheden voor bijscholing en een leven lang leren; wijst er echter op dat dergelijke onzekere arbeidsrelaties vaak gekoppeld zijn aan atypische arbeidsovereenkomsten; 21. wijst erop dat de hoge werkloosheid en de segmentatie van de arbeidsmarkt moeten worden ondervangen door alle werknemers gelijke rechten te geven en te investeren in het scheppen van arbeidsplaatsen, vaardigheden en permanente educatie; verzoekt de lidstaten derhalve alle vormen van onzeker werk geleidelijk uit te bannen; 22. wijst erop dat de geleidelijke uitbanning van onzeker werk grote inspanningen van de lidstaten vereist om via hun arbeidsmarktbeleid voldoende opstapmogelijkheden te bieden voor de overgang van onzeker werk naar een reguliere vaste baan met meer werknemersrechten en sociale bescherming; 23. wijst erop dat de Europese Unie zich ten doel heeft gesteld werk en privéleven beter combineerbaar te maken; bekritiseert evenwel dat de Commissie en de lidstaten tot dusver geen substantiële en doeltreffende maatregelen hebben genomen om dit doel te verwezenlijken; 24. wijst erop dat een betere combinatie van werk en privéleven het best kan worden bereikt door een hervorming van het model voor standaardarbeidsrelaties: vaste contracten met een kortere voltijdse werkweek als algemene norm, en door normen voor deeltijdwerk vast te stellen, zodat alleen substantieel en sociaal beschermd deeltijdwerk (15 tot 25 uur per week) wordt aangeboden aan diegenen die in deeltijd wensen te werken; benadrukt de noodzaak om voltijd- en deeltijdwerk aan elkaar gelijk te stellen wat betreft uurloon, aanspraak op opleidingen en permanente educatie, carrièrekansen en sociale bescherming; B. Flexizekerheid en verzekerde beroepstrajecten 25. acht het noodzakelijk dat de gangbare benadering van flexizekerheid op Europees niveau in het licht van de huidige crisis wordt bijgesteld, waarmee kan worden bijgedragen tot een verhoging van zowel de productiviteit als de kwaliteit van de arbeidsplaatsen door de zekerheid, de arbeidsbescherming en de rechten van de werknemer te garanderen, terwijl mensen die op de arbeidsmarkt zijn achtergesteld bijzonder worden gesteund en de ondernemingen tegelijkertijd de nodige organisatorische flexibiliteit krijgen om in reactie op de veranderende marktbehoeften arbeidsplaatsen te scheppen of te schrappen; is van mening dat een rechtvaardige en evenwichtige tenuitvoerlegging van flexizekerheidsbeginselen de arbeidsmarkt robuuster kan als zich structurele veranderingen voordoen; is voorts van mening dat de vereisten inzake flexibiliteit en zekerheid en actief arbeidsmarktbeleid elkaar niet tegenspreken en elkaar wederzijds kunnen versterken als zij worden vastgesteld via een eerlijke vergelijking van de meningen van de sociale partners, regeringen en Europese instellingen, in combinatie met wederzijds leren en uitwisseling van optimale werkmethoden; is van mening dat in de resultaten van de groei van de werkgelegenheid in de afgelopen jaren te weinig rekening is gehouden met deze vereisten; 26. wijst erop dat er een gestaag groeiend probleem bestaat met „schijnzelfstandigen”, die vaak door hun werkgevers gedwongen worden om onder ellendige omstandigheden te werken: verder moeten sancties worden opgelegd aan werkgevers die de „schijnzelfstandigen” uitbuiten; 27. is van mening dat flexizekerheid niet naar behoren kan functioneren zonder een hoog niveau van sociale bescherming en steun voor herintreding op de arbeidsmarkt, aangezien dit essentiële elementen zijn bij de overgang van opleiding naar werk, van de ene naar de andere baan en van werk naar pensioen; 28. verzoekt de Commissie door te gaan met haar inspanningen om te komen tot een evenwichtige implementatie van het flexizekerheidsbeleid door een analyse uit te voeren van de stand van zaken op dit moment in de verschillende lidstaten, te controleren of de maatregelen voor flexibiliteit op een adequate manier samengaan met maatregelen die de zekerheid voor werknemers waarborgen en door de lidstaten en de sociale partners te helpen bij de realisering van de principes van flexizekerheid zodat deze worden toegepast terwijl de verworven sociale rechten op Europees niveau worden geëerbiedigd en overeenkomstig de specifieke kenmerken van de verschillende arbeidsmarkten, de verschillende tradities in relatie tot het arbeidsbeleid en collectieve onderhandelingen en met de structuren van de diverse stelsels voor sociale zekerheid; en merkt op dat het van elkaar leren en het uitwisselen van beste praktijken alsmede de methode van open coördinatie wezenlijke hulpmiddelen zijn bij het coördineren van de verschillende strategische benaderingen van de lidstaten; 29. is van oordeel dat met name in de huidige economische context het opmaken van de balans over de toepassing van flexizekerheid binnen de lidstaten des te noodzakelijker is en dat de sociale partners hervormingen van het arbeidsrecht en de arbeidsmarkt alleen dan zullen steunen wanneer deze er ook op zijn gericht de verschillen in behandeling tussen verschillende vormen van arbeidscontracten op doeltreffende wijze te beperken; wijst erop dat de toepassing van de flexibiliteitsbeginselen adequate sociale bescherming vergt waardoor ervoor wordt gezorgd dat mensen kunnen leven en zich ontwikkelen, in combinatie met bijzondere hulp voor werkzoekenden en solide arbeidswetgeving voor alle soorten banen op basis van een helder institutioneel kader, en vergezeld moet gaan van meer beschermingsmechanismen om ontbering te voorkomen; 30. onderstreept dat de vraag naar meer flexibiliteit op de arbeidsmarkt niet mag leiden tot een buitensporige beperking van levens- en ontplooiingsmogelijkheden of tot een ernstige bemoeilijking van de stichting en het onderhoud van een gezin, zorg voor familieleden of de deelname aan het maatschappelijk leven; 31. benadrukt het belang van het zekerheidsaspect in flexizekerheid, dat erop gericht moet zijn werknemers in overgangssituaties bij het zoeken naar een baan te ondersteunen en menswaardige levensomstandigheden te waarborgen; meent dat een dergelijke ondersteuning ook adequate scholingsmaatregelen moet omvatten om mensen in staat te stellen zich aan te passen aan de vereisten van de arbeidsmarkt; 32. gelooft dat het bedrijfsleven voor een constante wanverhouding tussen de eigen behoeften en de vaardigheden van werkzoekenden vreest, niet beschikt over kredieten waardoor het in staat zou worden gesteld personeel aan te trekken en te investeren en onvoldoende investeert in de arbeidsmarkt ,en wijst op het belang, tegen de achtergrond van de huidige economische crisis, van de ontwikkeling van een langetermijnvisie van de kant van het Europese productiesysteem; schepping van een gunstig bedrijfsklimaat, adequate financiële middelen en het bieden van bevredigende arbeidsomstandigheden; de rechtszekerheid en de transparantie m.b.t. omvang, dekking en handhaving van het arbeidsrecht voor zowel werkgevers als werknemers te vergroten; 33. benadrukt het belang van de preventie, opsporing en bestraffing van zwartwerk; verzoekt de Commissie een reeks concrete initiatieven uit te werken met betrekking tot onder specifieke regels voor het aanpakken van brievenbusfirma's, hoofdelijke of medeaansprakelijkheid in onderaannemingsketens en de oprichting van een EU-agentschap ter voorkoming en opsporing van zwartwerk; 34. is van mening dat ondernemingen er ten gevolge van de economische en financiële crisis in een aantal lidstaten niet in slagen om op de arbeidsmarkt de contractvormen te vinden die het best tegemoetkomen aan de vereisten ten aanzien van flexibiliteit in antwoord op de onvoorspelbare fluctuaties van de marktvraag, de vereisten ten aanzien van kostenbeheersing en zekerheidsbescherming voor de werknemers; 35. dringt erop aan dat in het kader van een moderne arbeidsorganisatie flexibele en zekerheid biedende contractuele regelingen worden gecreëerd die gelijke behandeling waarborgen; is er vast van overtuigd dat arbeidsovereenkomsten voor onbepaalde tijd de belangrijkste arbeidsovereenkomsten moeten blijven en is van mening dat in de context van een moderne arbeidsorganisatie moet worden gezorgd voor contracten die flexibel zijn met betrekking tot arbeidsregelingen en die zekerheid geven op het gebied van bescherming en rechten; erkent in dit verband dat de juridische uitwerking van het kader voor arbeidscontracten voor onbepaalde tijd en de afstemming daarvan op het concept van flexizekerheid in het nationale arbeidsrecht van essentieel belang is voor de acceptatie ervan door ondernemingen en werknemers; 36. veroordeelt krachtig de omzetting van vaste arbeidscontracten in atypische arbeidsovereenkomsten die bijdragen tot slechtere en meer onzekere arbeidsvoorwaarden dan vaste arbeidscontracten en die nadelig zijn voor de gemeenschap, de werknemers en de concurrenten; onderstreept dat onoorbare praktijken afbreuk doen aan het Europees sociaal model en dit model kunnen ondermijnen, en verzoekt de lidstaten en de Europese Commissie de nodige maatregelen te nemen om die praktijken langdurig te bestrijden, door bij voorbeeld striktere sancties op te leggen; 37. is er vast van overtuigd dat elke vorm van arbeidsverhoudingen, met inachtneming van de verschillende tradities in de lidstaten, gepaard moet gaan met een basisbestand aan rechten waaronder: lonen waarmee werknemers in hun levensonderhoud kunnen voorzien en opheffing van verschillen in beloning tussen mannen en vrouwen en tussen mensen van verschillende etnische achtergrond; adequate sociale bescherming; non-discriminatie en gelijke behandeling bij de beoordeling en tewerkstelling, toegang tot beroepsopleiding en carrièremogelijkheden; bescherming van de gezondheid en de veiligheid van de werknemers, arbeidstijd-/rusttijdregelingen, pensioenrechten, vrijheid van vereniging en vertegenwoordiging, CAO-onderhandelingen, collectieve acties, toegang tot beroepsopleiding carrièremogelijkheden, en bescherming in het geval van baanverlies; 38. verzoekt de EU en de lidstaten hun inspanningen voor wat betreft investeringen in vaardigheden en beroepsopleiding ter ondersteuning van stabiele en duurzame werkgelegenheid op te voeren; roept de lidstaten bijgevolg op in menselijk kapitaal te investeren door een krachtige tenuitvoerlegging en financiering van op de markteisen afgestemde strategieën voor levenslang leren en erkenning van informele vaardigheden en kennis, op basis van een levensloopbeleid; verzoekt de lidstaten daarnaast maatregelen op nationaal, regionaal en lokaal niveau te treffen om te garanderen dat elke schoolverlater toegang krijgt tot een baan, hoger onderwijs of een beroepsopleiding; 39. verzoekt de lidstaten maatregelen te nemen die het alle mensen, met inbegrip van de zwakste en meest achtergestelden mogelijk maakt zich daadwerkelijk op de arbeidsmarkt te begeven en flexibel werk zorg, persoonlijk en gezinsleven met elkaar te combineren, door te zorgen voor uitgebreide steun voor gelijke kansen en voor alle diensten die voor dat doel noodzakelijk zijn bij voorbeeld via begeleidende maatregelen zoals moederschaps-, vaderschaps- en ouderschapsverlof, flexibele werktijden en betaalbare en toegankelijke kinderopvangfaciliteiten; 40. verzoekt de lidstaten beleidslijnen te ontwikkelen om nieuwe arbeidsmogelijkheden te scheppen; is zich bewust van de verantwoordelijkheid van diegenen die dergelijke arbeidsmogelijkheden, met inbegrip van atypische vormen van werk, creëren en van de risico's die zij lopen; 41. roept de lidstaten op om maatregelen te treffen die het mogelijk maken een beroep weer op te nemen nadat ouderschapsverlof is opgenomen, zo nodig nadat de betreffende werknemer zijn vakkennis met bijscholing weer op peil heeft gebracht; 42. pleit er nadrukkelijk voor dat in het EU-werkgelegenheidsinitiatief een snellereactie-mechanisme wordt opgenomen ter ondersteuning van de werkelozen, een mechanisme dat in werking treedt op het moment waarop de arbeidsplaatsen daadwerkelijk verloren gaan, met name om het risico te beperken dat mensen van de arbeidsmarkt worden uitgesloten en dat het menselijk kapitaal dat deze mensen vertegenwoordigen verloren gaat; 43. verzoekt de lidstaten de steunprogramma's, met name voor minder gekwalificeerde werknemers, uit te breiden en wel door trajectbenaderingen, persoonlijke begeleiding, een intensieve (her)scholing van werknemers, gesubsidieerde arbeidsplaatsen en subsidies voor startende zelfstandigen en bedrijven; benadrukt evenwel met klem dat deze subsidies niet van dien aard mogen zijn dat reguliere arbeidsplaatsen niet worden vervangen; 44. verzoekt de Commissie en de lidstaten administratieve rompslomp af te schaffen als deze er niet toe dient de belangen van de werknemers te beschermen, ten einde het ondernemingsklimaat, met name voor het MKB, te verbeteren, maar wijst erop dat moet worden gezorgd dat veranderingen geen gevolgen hebben voor de veiligheid of gezondheid van werknemers; wijst erop dat het MKB door het grote aantal bedrijven de voornaamste factor is in de strijd tegen de werkloosheid in de EU; benadrukt dat het belangrijk is om bij de formulering van werkgelegenheidsbeleid voor het MKB rekening te houden met de specifieke behoeften van deze bedrijven en de specifieke kenmerken van de omgeving waarin het MKB actief is; 45. verzoekt de lidstaten verslag uit te brengen over de stand van zaken met betrekking tot de beschouwing op en de tenuitvoerlegging van de flexizekerheidstrajecten; 46. betreurt de beperkte benadering van flexizekerheid door de Raad en de Commissie; verzoekt de Commissie en de Raad de agenda voor „goed werk” als uitgangspunt te nemen en te verankeren in de volgende generatie van geïntegreerde richtsnoeren en de Europese werkgelegenheidsstrategie: bevordering van werkzekerheid en zekere arbeidsverhoudingen voor werknemers, een op rechten gebaseerde benadering voor een actief arbeidsmarktbeleid en een leven lang leren, alomvattende bescherming van de gezondheid en de veiligheid op het werk, universele en gelijke sociale en werknemersrechten voor iedereen, evenwicht tussen werk en privéleven en combineerbaarheid van het leven op en buiten het werk, verbetering van de kwaliteit van het werk en welzijn op het werk; 47. roept de lidstaten op om ontslag louter om economische redenen pas toe te staan nadat voor de werknemers alles in het werk is gesteld op het gebied van (her)scholing; C. Nieuwe vormen van sociale dialoog 48. is van oordeel dat de officiële erkenning van de rol van de sociale partners in het nieuwe Verdrag vooruitgang betekent, aangezien hiermee hun autonomie wordt erkend en het belang van hun rol bij de bevordering van de sociale dialoog wordt bevestigd, en wijst in dit verband op het bijzondere belang van de sectorale sociale dialoog, die inmiddels in 40 bedrijfstakken wordt gevoerd; 49. is evenwel bezorgd over de gevolgen van de recente arresten van het EHvJ in de zaken Laval, Rüffert, Viking en Luxemburg voor de vrijheid van vereniging en de vrijheid om maatregelen te nemen ter verbetering van de werkomstandigheden; 50. is van mening dat de erkenning van de Tripartiete Top voor Groei en Werkgelegenheid als een institutioneel orgaan ertoe bijdraagt dat de sociale partners bij het economisch beleid van de EU worden betrokken; 51. is van mening dat de bijdrage van de Europese en nationale sociale partners en maatschappelijke organisaties aan de verwezenlijking van de EU2020-Strategie voor wat betreft het bereiken van de werkgelegenheidsdoelstellingen en de actualisering en tenuitvoerlegging van de flexizekerheidsagenda van bijzonder belang is; 52. dringt er bij de Commissie en de nationale regeringen op aan verantwoordelijkheid te nemen voor de situatie van „outsiders” (werknemers met atypische of „zeer atypische” arbeidscontracten) en een evenwicht te vinden tussen de rechten en sociale-beschermingseisen van laatstgenoemden en die van „insiders”; 53. verzoekt de Europese en nationale sociale partners de investeringen in op de markteisen afgestemde opleidingsstrategieën te steunen en spreekt zijn waardering uit over het door de sociale partners reeds overeengekomen „Framework of actions for the lifelong learning development of competencies and qualifications” (actiekader oor de ontwikkeling van vaardigheden en bevoegdheden door levenslang leren); 54. is van mening dat personen die betrokken zijn bij maatregelen voor integratie op de arbeidsmarkt of ter voorbereiding op (her)intreding op de arbeidsmarkt en maatschappelijke organisaties die desbetreffende diensten aan dergelijke personen verlenen of hen vertegenwoordigen, moeten deelnemen aan de ontwikkeling, implementatie en uitvoering van beleidsmaatregelen die op hen zijn gericht; 55. constateert dat de deelname van de sociale partners en maatschappelijke organisaties aan de beleidsbepaling en -implementatie in de lidstaten aanzienlijk varieert, maar dat er een algemene tendens is naar de inzet van een ruimere verscheidenheid van instrumenten voor de verwezenlijking van beleidsdoelstellingen; is van mening dat de kwaliteit van de sociale en institutionele erkenning die de sociale partners genieten op nationaal niveau nog verder verbeterd moet worden en een substantiëler karakter moet krijgen, daar deze waarschijnlijk de belangrijkste factor is voor de kwaliteit van hun bijdrage; wijst er evenwel nadrukkelijk op dat de kwaliteit van de sociale dialoog van land tot land en per sector sterk verschilt, en dringt er bij de sociale partners op aan een echt „sociaal partnerschap” op alle niveaus te ontwikkelen; 56. is van oordeel dat de collectieve onderhandelingen een doeltreffend instrument zijn gebleken voor het behoud van de werkgelegenheid en werkgevers en werknemers in staat stellen efficiënte oplossingen te vinden om de economische recessie het hoofd te bieden; wijst in dit verband op het belang van een sterke consensus tussen de sociale partners in nationale systemen die de bescherming door het arbeidsrecht op het allerlaagste niveau houden; 57. is ervan overtuigd dat een succesvolle dialoog tussen de sociale partners op de werkvloer in sterke mate bepaald wordt door de faciliteiten waarover de werknemersorganisaties beschikken voor goede informatievoorziening, regelmatige scholing en voldoende tijd; 58. is ervan overtuigd dat de rol van regeringen doorslaggevend is voor het scheppen van de voorwaarden voor integratieve en doeltreffende CAO-onderhandelingen alsook de tripartiete onderhandelingsstructuren die de sociale partners op een wettelijk verankerde, substantiële manier en op voet van gelijkheid betrekken bij de uitstippeling van het overheidsbeleid, overeenkomstig de nationale praktijken en tradities; o o o 59. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, het Europees Comité voor Sociale Bescherming, het Europees Werkgelegenheidscomité en de regeringen en parlementen van de lidstaten en de kandidaat-lidstaten. Het Europees Parlement, – gelet op de artikelen 191 en 192 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, die een hoog niveau van bescherming van de volksgezondheid en van het milieu beogen, – gezien het Groenboek van de Commissie over het beheer van bioafval in de Europese Unie ( COM(2008)0811 ), – gezien de conclusies zoals op 25 juni 2009 door de Europese Raad vastgesteld (11462/09 van 26 juni 2009), – gelet op Richtlijn 2006/12/EG van het Europees Parlement en de Raad van 5 april 2006 betreffende afvalstoffen (1) , – gelet op Richtlijn 1999/31/EG van de Raad van 26 april 1999 betreffende het storten van afvalstoffen (2) , – onder verwijzing naar zijn standpunt van 17 januari 2002 betreffende het gemeenschappelijk standpunt, door de Raad vastgesteld met het oog op de aanneming van het besluit van het Europees Parlement en de Raad tot vaststelling van het zesde milieuactieprogramma van de Europese Gemeenschap (3) , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 12 maart 2008 over duurzame landbouw en biogas: noodzaak tot herziening van de EU-wetgeving (4) , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 4 februari 2009 over „2050: De toekomst begint vandaag − Aanbevelingen voor het toekomstig geïntegreerd beleid van de EU inzake klimaatverandering” (5) , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 10 april 2008 over de tussentijdse evaluatie van het Zesde Milieuactieprogramma van de Gemeenschap (6) , – onder verwijzing naar zijn standpunt van 14 november 2007 over het voorstel voor een richtlijn van het Europees Parlement en de Raad tot vaststelling van een kader voor de bescherming van de bodem en tot wijziging van Richtlijn 2004/35/EG (7) , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 13 november 2007 over de thematische strategie inzake bodembescherming (8) , – onder verwijzing naar zijn standpunt van 25 oktober 2005 over het gemeenschappelijk standpunt, door de Raad vastgesteld met het oog op de aanneming van een verordening van het Europees Parlement en de Raad betreffende de overbrenging van afvalstoffen (9) , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 29 september 2005 over het aandeel van hernieuwbare energie in de EU en voorstellen voor concrete acties (10) , – onder verwijzing naar zijn standpunt van 17 juni 2008 over het gemeenschappelijk standpunt, vastgesteld door de Raad met het oog op de aanneming van een richtlijn van het Europees Parlement en de Raad betreffende afvalstoffen en tot intrekking van een aantal richtlijnen (11) , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 13 februari 2007 over een thematische strategie inzake afvalrecycling (12) , – gelet op artikel 48 van het Reglement, – gezien het verslag van de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en voedselveiligheid en de adviezen van de Commissie industrie, onderzoek en energie en de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling ( A7-0203/2010 ), A. overwegende dat het initiatief dat de Commissie in haar Groenboek voorstelt, een kans biedt voor een communautaire actie op het gebied van het beheer van bioafval, B. overwegende dat een goed beheer van bioafval niet alleen voor het milieu positieve gevolgen heeft, maar ook op sociaal en op economisch vlak, C. overwegende dat in artikel 2, lid 4, van de afvalstoffenrichtlijn wordt bepaald dat in bijzondere richtlijnen bijzondere of aanvullende specifieke bepalingen voor het beheer van bepaalde categorieën afvalstoffen kunnen worden vastgesteld, D. overwegende dat Richtlijn 1999/31/EG betreffende het storten van afvalstoffen niet voorziet in voldoende instrumenten voor het duurzaam beheer van organisch afval, E. overwegende dat de voorschriften betreffende het beheer van bioafval versnipperd zijn en dat de bestaande wetgevingsinstrumenten ontoereikend zijn om de doelstellingen van een efficiënt beheer van bioafval te realiseren; overwegende dat het daarom noodzakelijk is dat er een specifieke richtlijn voor het beheer van bioafval komt; overwegende dat de samenvoeging van alle verspreide voorschriften betreffende het beheer van bioafval in een enkel instrument enerzijds op zich al een bewijs van goede wetgeving is en anderzijds zou zorgen voor vereenvoudiging, meer duidelijkheid , een beter toezicht, een betere handhaving en uitvoering en rechtszekerheid, wat het vertrouwen van de particuliere en de overheidsinvesteerders op lange termijn zou garanderen, F. overwegende dat in de conclusies van de conferentie over het recyclen van bioafval in Europa, die op 15 februari 2010 in Barcelona plaatsvond en waaraan werd deelgenomen door de Raad, de Commissie en het Europees Parlement (13) , is opgenomen dat het nodig is maatregelen te nemen om een Europees wetgevingskader voor bioafval tot stand te brengen, aangezien dit een cruciaal moment is om regelgeving op gang te brengen, G. overwegende dat een specifieke richtlijn betreffende bioafval voldoende soepel moet zijn en ruimte moet bieden aan de diverse beschikbare beheersopties zodat rekening kan worden gehouden met het grote aantal variabelen en lokale overwegingen, H. overwegende dat het potentieel van bioafval grotendeels onbenut blijft en dat het in de diverse lidstaten op een zeer uiteenlopende manier wordt beheerd; overwegende dat er een beter beheer van deze afvalstoffen noodzakelijk is om te zorgen voor een efficiënt en duurzaam beheer van de middelen; overwegende dat er meer moet worden gedaan aan gescheiden inzameling van bioafval, zodat de doelstellingen in verband met recycling en hernieuwbare energie kunnen worden gerealiseerd en op die manier kan worden bijgedragen tot verwezenlijking van de doelstellingen van de EU-2020-strategie, met name binnen het kader van het toonaangevend initiatief met betrekking tot een efficiënt beheer van de hulpbronnen, I. overwegende dat gescheiden inzameling met name een optimaal beheer mogelijk maakt van bepaalde soorten bioafval, zoals huishoudelijk en professioneel keukenafval en biologisch afbreekbaar en composteerbaar afval van restaurants die wegwerpservies gebruiken, J. overwegende dat het dankzij compostering van organisch afval mogelijk wordt biologisch afbreekbare en composteerbare producten te recyclen die reeds vallen onder een communautair initiatief (het initiatief voor leidende markten), K. overwegende dat voor de behandeling van bioafval en voor de productie van compost kwaliteitsnormen op EU-niveau moeten worden vastgesteld; overwegende dat het vaststellen van parameters voor de kwaliteit van compost, met inbegrip van een geïntegreerde aanpak die zorgt voor traceerbaarheid, kwaliteit en veilig gebruik, het vertrouwen in dit product zal doen toenemen; overwegende dat compost moet worden geclassificeerd op basis van kwaliteit, voor zover het gebruik van compost geen schadelijke gevolgen heeft voor de bodem en het grondwater, en met name voor de landbouwproducten die de bodem voortbrengt, L. overwegende dat, aangezien nog maar weinig van de doelstellingen gerealiseerd is, bijkomende richtlijnen zich opdringen om de doelstellingen betreffende het voorkomen van storten van bioafval te verwezenlijken, M. overwegende dat beschermende maatregelen nodig kunnen zijn om te waarborgen dat het gebruik van compost niet leidt tot vervuiling van bodem of grondwater, N. overwegende dat de mogelijkheden om compost van lage kwaliteit te gebruiken om het milieu en de volksgezondheid niet te schaden eveneens moeten worden overwogen en beoordeeld; overwegende dat de lidstaten meer houvast zouden hebben bij de besluitvorming over compostgebruik als er op EU-niveau zou worden bepaald welke gebruiksmogelijkheden er voor laagwaardig compost zijn en wanneer compost als product geldt en wanneer het als afval wordt beschouwd, O. overwegende dat een Europa dat efficiënt gebruikmaakt van hulpbronnen één van de paradepaardjes is van de Europa 2020-strategie, en dat een efficiënt gebruik van hulpbronnen bijgevolg moet worden aangemoedigd; overwegende dat het recyclen van bioafval bijdraagt aan een efficiënt gebruik van de hulpbronnen, P. overwegende dat vochtig bioafval de efficiëntie van verbranding verlaagt; overwegende dat verbranding van bioafval indirect wordt gestimuleerd door de richtlijn betreffende elektriciteitsopwekking uit hernieuwbare energiebronnen; overwegende dat bioafval beter kan bijdragen tot de bestrijding van de klimaatverandering door middel van recycling tot compost, om zo de bodemkwaliteit te verbeteren en te zorgen voor de vastlegging van koolstof, wat momenteel niet wordt gestimuleerd door de richtlijn betreffende elektriciteitsopwekking uit duurzame energiebronnen, Q. overwegende dat anaerobe vergisting voor de productie van biogas een efficiënte manier is om energie terug te winnen, en dat het digestaat gebruikt kan worden voor compostproductie, R. overwegende dat het hoofddoel van het passende beheer van bioafval resultaatgericht moet zijn, waarbij alle technologische opties voor het beheer van bioafval open moeten blijven om de innovatie, het wetenschappelijk onderzoek en het concurrentievermogen aan te moedigen, S. overwegende dat er een aanzienlijke synergie bestaat tussen de overgang naar een recyclingsamenleving die in een koolstofarme economie uitmondt en de groene banen die dit kan opleveren, en dat bijgevolg middelen moeten worden vrijgemaakt voor onderzoek naar de gevolgen voor de werkomgeving van de inzameling en het beheer van bioafval, T. overwegende dat de Commissie en de lidstaten acties op dat vlak moeten bevorderen om het publiek milieubewust te maken, in het bijzonder in het onderwijs, om duurzaam beheer van vast huishoudelijk afval te stimuleren en het publiek te overtuigen van de voordelen van gescheiden inzameling; overwegende dat de gemeentebesturen en de gemeentelijke bedrijven een sleutelrol spelen bij het verstrekken van advies en informatie aan de burgers aangaande afvalpreventie, U. overwegende dat het vaste huishoudelijk afval voor 30% uit bioafval bestaat; overwegende dat de hoeveelheid bioafval in de Europese Unie toeneemt en dat bioafval een belangrijke bron van broeikasgassen is en nog andere negatieve gevolgen heeft voor het milieu wanneer het op stortplaatsen terecht komt; overwegende dat dit gebeurt in omstandigheden die ertoe hebben geleid dat afvalbeheer momenteel in omvang de vierde bron van broeikasgassen is, V. overwegende dat in de praktijk niet enkel bioafval van huishoudelijke oorsprong op een duurzame manier wordt verwerkt, W. overwegende dat bij het beheer van deze afvalstoffen rekening moet worden houden met de „afvalhiërarchie”: preventie en reductie, hergebruik, recycling, andere nuttige toepassingen, met name voor energiedoeleinden, en in laatste instantie storten (overeenkomstig artikel 4 van de afvalstoffenrichtlijn), waaruit volgt dat recyclen van bioafval de voorkeur verdient boven verbranding, aangezien daardoor niet alleen niet het ontstaan van methaangas wordt voorkomen, maar tevens wordt bijgedragen tot de bestrijding van de klimaatverandering door vastlegging van koolstof en verbetering van de bodemkwaliteit; overwegende dat preventie het hoofddoel van het bioafvalbeheer is en er onder meer toe kan bijdragen dat voorkomen wordt dat er voedselafval en groenafval ontstaat, bijvoorbeeld door middel van een betere planning van openbare groenvoorzieningen met onderhoudsarme bomen en struiken, X. overwegende dat het nodig is te zorgen voor een geïntegreerd perspectief voor het beleid inzake energie en bodembescherming, in lijn met de doelstellingen op het vlak van de beperking van de klimaatverandering, om te komen tot een vanuit milieuoogpunt effectief beheer van bioafval; overwegende dat dit tevens het voordeel heeft dat de biodiversiteit behouden blijft wanneer behandeld bioafval wordt gebruikt als vervanger voor turf, en aldus waterrijke ecosystemen worden beschermd, Y. overwegende dat anaerobe vergisting voor biogasproductie een waardevolle bijdrage kan leveren tot een duurzaam beheer van hulpbronnen in de EU en tot de duurzame verwezenlijking van de doelstellingen van de EU op het gebied van hernieuwbare energie, Z. overwegende dat bioafval beschouwd moet worden als waardevolle natuurlijke grondstof die kan worden gebruikt voor de productie van hoogwaardig compost; overwegende dat bioafval hierdoor een bijdrage levert tot de bestrijding van de bodemaantasting in Europa, waardoor de vruchtbaarheid van de bodem in stand wordt gehouden, het gebruik van met name fosforhoudende kunstmest in de landbouw kan worden teruggeschroefd, en de waterretentiecapaciteit van de bodem wordt verbeterd, AA. overwegende dat er binnen de lidstaten verschillende afvalbeheersystemen in gebruik zijn en dat storten in de Europese Unie nog steeds de meest gebruikte methode voor de verwijdering van vast huishoudelijk afval is, hoewel het voor het milieu de slechtste optie is; AB. overwegende dat de productie van transportbrandstoffen uit bioafval voordelen inhoudt voor het milieu, AC. overwegende dat het wetenschappelijk onderzoek en de technologische innovatie op het gebied van het beheer van bioafval moeten worden gestimuleerd, AD. overwegende dat dankzij gescheiden inzameling contaminatie kan worden voorkomen en de doelstelling van het produceren van hoogwaardig compost iets dichterbij komt, en dat gescheiden inzameling hoogwaardig materiaal voor bioafvalrecycling oplevert en tot efficiëntere energieterugwinning leidt, AE. overwegende dat uit onderzoek en ervaring in de lidstaten is gebleken dat gescheiden inzameling zowel uitvoerbaar als vanuit economisch en milieuoogpunt duurzaam moet zijn en verplicht moet worden; overwegende dat gescheiden inzameling een noodzakelijke voorwaarde is voor de productie van hoogwaardig compost, Wetgeving 1. dringt erop aan dat de Commissie de bestaande wetgeving inzake bioafval herziet en voor eind 2010, met inachtneming van het subsidiariteitsbeginsel, een voorstel voor een specifieke richtlijn indient dat onder meer de volgende elementen bevat: 2. verzoekt de Commissie in het kader van de nationale emissieplannen een kwantificering te geven van de vermindering van de CO2-uitstoot dankzij recyclen en composteren; 3. merkt op dat een toekomstig EU-kader voor veel lidstaten juridisch houvast zou bieden en duidelijkheid zou scheppen, en ze zou aanmoedigen om in het beheer van bioafval te investeren; spoort de Commissie aan om de lidstaten te ondersteunen bij de invoering van systemen voor gescheiden inzameling, alsook om bindende en ambitieuze doelstellingen voor recycling van dat type afval in te voeren; 4. wijst erop dat de Commissie ingevolge artikel 8, lid 2, punt iv), van het zesde milieuactieprogramma van de Europese Gemeenschap (2001-2010) van 22 juli 2002 verplicht is regelgeving te ontwikkelen met betrekking tot biologisch afbreekbare afvalstoffen, als een van de prioritaire acties om de doelstelling op het vlak van het duurzaam gebruik en beheer van natuurlijke hulpbronnen en afval te verwezenlijken, maar dat er zelfs acht jaar later nog geen wetgevingsvoorstel is ingediend, wat onaanvaardbaar is, 5. vraagt de Commissie in haar effectbeoordeling een beter systeem voor het beheer van bioafval uit te werken op het vlak van de recycling van gescheiden ingezameld bioafval, het gebruik van compostering ten behoeve van landbouw en milieu, de opties voor mechanische en biologische behandeling en het gebruik van bioafval als bron voor energieopwekking; vindt dat deze effectbeoordeling moet worden gebruikt als basis voor de opstelling van een nieuw regelgevingskader van de Europese Unie inzake biologisch afbreekbaar afval; Gebruik 6. dringt er bij de Commissie op aan dat zij samen met de lidstaten criteria opstelt voor productie en gebruik van hoogwaardig compost en overeenkomstig artikel 6 van de afvalstoffenrichtlijn minimumeisen voor eindproducten vaststelt, waardoor een op kwaliteit gebaseerde classificatie kan worden uitgevoerd voor de verschillende compostsoorten die uit bioafval verkregen worden, in het kader van een strategie die gebaseerd is op een geïntegreerde aanpak die, naast kwaliteit, tevens zorgt voor de traceerbaarheid van producten en een veilig gebruik; Energie 7. is van mening dat anaerobe vergisting bijzonder nuttig is voor bioafval omdat het zorgt voor bodemverbeteraar die rijk is aan nutriënten, digestaat en biogas, dat een hernieuwbare energiebron is die kan worden omgezet in biomethaan of die kan worden gebruikt om basisbelastingselektriciteit op te wekken; 8. wijst erop dat verbranding van bioafval pas een mogelijk alternatief in de rangorde van afvalverwerking kan worden als het aan energieterugwinning gekoppeld wordt; 9. onderstreept dat bij het gebruik van bioafval voor energiedoeleinden aandacht moet worden besteed aan de aspecten van energie-efficiëntie en duurzame ontwikkeling en dat deze producten daarom in de eerste plaats op de meest efficiënte manier, namelijk voor verwarmingsdoeleinden moeten worden gebruikt; wijst er daarom nogmaals op dat gescheiden inzameling essentieel is voor de naleving van de richtlijn inzake het storten van afvalstoffen (14) , voor de aanlevering van hoogwaardig uitgangsmateriaal voor recycling van bioafval en voor verhoging van de efficiëntie van energieterugwinning; 10. wijst erop dat alle technologische middelen en opties moeten worden overwogen om te bereiken dat storten wordt voorkomen en dat recycling en biogasproductie gemaximaliseerd worden; 11. wijst erop dat bioafval een waardevolle hernieuwbare grondstof voor de productie van elektriciteit en biobrandstof voor vervoermiddelen en voor invoeding in het gasnet kan vormen als het gevormde biogas (voornamelijk methaan – 50% tot 75% – en kooldioxide) tot biomethaan wordt gezuiverd; dringt er bij de Commissie op aan dat zij de mogelijkheden voor het gebruik van bioafval voor de productie van biogas analyseert en bevordert; 12. benadrukt dat er meer moet worden gedaan aan het voorkomen van storten van bioafval; merkt in dit verband op dat bioafval kan bijdragen tot de verwezenlijking van het EU-streefcijfer van minimum 20% hernieuwbare energie tegen 2020 en ook van het streefcijfer van de EU-richtlijn betreffende brandstofkwaliteit; herinnert eraan dat de richtlijn betreffende hernieuwbare energiebronnen een lans breekt voor het gebruik van alle soorten biomassa als hernieuwbare energiebron, inclusief bioafval voor energiedoeleinden, en dat biobrandstoffen uit afval dubbel tellen voor het streefcijfer van 10% hernieuwbare energie in het vervoer; verzoekt de lidstaten daarom energieterugwinning uit het biologisch afbreekbare deel van afval in overweging te nemen in hun nationale wetgeving als onderdeel van een geïntegreerd afvalhiërarchiebeleid en dringt erop aan dat zij ideeën voor beste praktijken uitwisselen; Onderzoek en innovatie 13. dringt er bij de Commissie en de lidstaten op aan het wetenschappelijk onderzoek en de technologische innovatie op het gebied van het beheer van bioafval te stimuleren en te ondersteunen; 14. verzoekt de Commissie verder onderzoek te laten verrichten naar methoden voor de behandeling van bioafval teneinde de voordelen voor de bodem en het effect op de energieterugwinning en het milieu te kwantificeren; Voorlichting 15. spoort de Commissie en de lidstaten ertoe aan acties te bevorderen om het publiek milieubewust te maken op het vlak van bioafval, in het bijzonder op scholen en instellingen voor hoger onderwijs, om een beter afvalpreventiegedrag te bevorderen, duurzaam beheer van bioafval en vast huishoudelijk afval te stimuleren en het publiek bewust te maken van het belang van afvalpreventie en -recycling en van de voordelen van gescheiden inzameling en biologische behandeling van bioafval; wijst in dit verband op de belangrijke rol van gemeenten en gemeentelijke bedrijven bij het verstrekken van advies en informatie aangaande afvalpreventie aan de burgers; Milieuaspecten 16. is van mening dat behandeld bioafval moet worden gebruikt om organisch materiaal te bewaren en om voedingsstoffencycli en met name de fosfaatcyclus aan te vullen, door het in de bodem te recyclen, en verzoekt de Commissie daarom te erkennen dat elk beleid moet worden getoetst op zijn bijdrage tot de beperking van de onaanvaardbaar snelle uitputting van de wereldfosfaatvoorraden; 17. acht het noodzakelijk dat niet-verontreinigd bioafval gezien wordt als waardevolle natuurlijke grondstof van kwaliteitscompost; 18. wijst erop dat de toekomst van de landbouw mede afhankelijk is van behoud en herstel van de bodemvruchtbaarheid; wijst erop dat het gebruik van kwaliteitscompost in de landbouw kan bijdragen tot behoud van de bodemvruchtbaarheid, vergroting van de waterretentiecapaciteit en de koolstoffixatiecapaciteit en terugdringing van het gebruik van kunstmest; beklemtoont dat er voor de lidstaten een rol is weggelegd om ervoor te zorgen dat in de landbouw kwaliteitscompost wordt gebruikt; 19. herinnert eraan dat het bij het composteren moeilijker kan zijn om de gassen te controleren die uit gestort materiaal vrijkomen en dat dit een ernstig gevaar kan vormen voor het milieu en de atmosfeer; wijst erop dat bij een correcte compostering, met name van huishoudelijk bioafval, ook het grondwater tegen percolaat van composteerinstallaties moet worden beschermd; 20. benadrukt dat, met het oog op het bereiken van de doelstellingen op verschillende niveaus (strijd tegen klimaatopwarming, bodemverarming, bodemerosie, behalen van doelstellingen inzake hernieuwbare energie), een combinatie van compostering en vergisting van gescheiden ingezameld bioafval, indien haalbaar, zonder enige twijfel meerwaarde biedt en gestimuleerd dient te worden; 21. roept de Commissie daarom op nationale streefdoelen voor het recyclen van bioafval voor te stellen, om zo de hoeveelheid bioafval te beperken die beschikbaar is voor de minst wenselijke afvalbeheeroplossingen, zoals storten en verbranden; Naleving van richtlijn betreffende storten 22. wijst er nog eens op dat ook voor het beheer van bioafval de afvalhiërarchie moet gelden: preventie, recycling, andere nuttige toepassingen, waaronder energieterugwinning, en pas op de laatste plaats storten (Richtlijn 1999/31/EG, artikel 5, en Richtlijn 2008/98/EG (15) ); verzoekt de Commissie zich sterker in te zetten voor de handhaving van de wetgeving inzake vuilstort in de gehele Gemeenschap; 23. stelt vast dat er tussen de lidstaten verschillen in regelgeving bestaan en dat er verschillende afvalbeheersystemen in gebruik zijn en dat storten in de Europese Unie nog steeds de meest gebruikte methode voor de verwijdering van vast huishoudelijk afval is; verzoekt de lidstaten hun samenwerking en uitwisseling van beproefde methoden op het gebied van bioafvalbeheer te intensiveren; 24. stelt dat biomechanische behandeling (BMB) een effectieve methode is om aanzienlijke hoeveelheden bederfelijk afval buiten de vuilstortplaats te houden voor gebruik bij compostering, anaerobe vergisting en energieterugwinning; Economische aspecten 25. meent dat financiële stimulansen vereist zijn voor het uitbouwen van de gescheiden inzameling van bioafval en andere systemen voor het beheer van bioafval waarmee zoveel mogelijk materiaal wordt teruggewonnen; 26. benadrukt dat een verbeterd bioafvalbeheer en geharmoniseerde kwaliteitsnormen voor compost noodzakelijk zijn om de ontwikkeling van een Europese markt voor compost aan te moedigen; 27. is van oordeel dat het beginsel „de vervuiler betaalt” de basis zou moeten vormen voor de vergoeding van de extra kosten die door de aanwezigheid van verontreinigde stoffen in de bodem ontstaan, zodat de negatieve externe effecten van het op of in de bodem brengen van bioafval niet op de landbouw worden afgewenteld; 28. onderstreept dat er in veel lidstaten reeds een zekere infrastructuur voorhanden is, maar dat er financiële stimulansen nodig zijn om de potentiële markten voor compost en digestaat, bio-energie en biobrandstof uit bioafval tot stand te brengen; 29. benadrukt dat de productie van transportbrandstoffen uit bioafval voordelig is voor het milieu; verzoekt de lidstaten hiermee bij de tenuitvoerlegging van de afvalstoffenrichtlijn rekening te houden, mede gelet op de afvalhiërarchie, en verzoekt de Commissie een en ander in de uitvoeringsrichtsnoeren te verwerken; 30. dringt er bij de Commissie op dat zij in alle lopende en toekomstige effectstudies over deze kwestie de vraag opneemt welke soort economische stimulansen, fondsen of steunmaatregelen er kunnen worden aangewend of gecreëerd voor de ontwikkeling en toepassing van technologieën die een adequaat beheer van bioafval mogelijk maken; o o o 31. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie.