(Goedkeuring) Het Europees Parlement, – gezien het ontwerp van besluit van de Raad (06731/2015), – gezien het verzoek om goedkeuring dat de Raad heeft ingediend krachtens artikel 82, lid 2 en artikel 218, lid 6, tweede alinea, onder a) v), van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (C8-0078/2015), – gezien artikel 99, lid 1, eerste en derde alinea, en lid 2, en artikel 108, lid 7, van zijn Reglement, – gezien de aanbeveling van de Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken ( A8-0226/2015 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan het ontwerp van besluit van de Raad; 2. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en aan de Commissie, alsmede aan de regeringen en parlementen van de lidstaten. (Raadpleging) Het Europees Parlement, – gezien het ontwerp van de Raad (10010/2015), – gezien artikel 39, lid 1, van het Verdrag betreffende de Europese Unie, zoals gewijzigd bij het Verdrag van Amsterdam, en artikel 9 van Protocol (Nr. 36) betreffende de overgangsbepalingen, op grond waarvan het Parlement door de Raad is geraadpleegd (C8-0182/2015), – gezien Besluit 2005/387/JBZ van de Raad van 10 mei 2005 inzake de uitwisseling van informatie, de risicobeoordeling en de controle ten aanzien van nieuwe psychoactieve stoffen (1) , en met name artikel 8, lid 3, – gezien artikel 59 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken ( A8-0265/2015 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan het ontwerp van de Raad; 2. verzoekt de Raad, wanneer deze voornemens is af te wijken van de door het Parlement goedgekeurde tekst, het Parlement hiervan op de hoogte te stellen; 3. wenst opnieuw te worden geraadpleegd ingeval de Raad voornemens is ingrijpende wijzigingen aan te brengen in de door het Parlement goedgekeurde tekst; 4. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en aan de Commissie. (Raadpleging) Het Europees Parlement, – gezien het ontwerp van de Raad (10012/2015), – gezien artikel 39, lid 1, van het Verdrag betreffende de Europese Unie, zoals gewijzigd bij het Verdrag van Amsterdam, en artikel 9 van Protocol (Nr. 36) betreffende de overgangsbepalingen, op grond waarvan het Parlement door de Raad is geraadpleegd (C8-0186/2015), – gezien Besluit 2005/387/JBZ van de Raad van 10 mei 2005 inzake de uitwisseling van informatie, de risicobeoordeling en de controle ten aanzien van nieuwe psychoactieve stoffen (1) , en met name artikel 8, lid 3, – gezien artikel 59 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken ( A8-0263/2015 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan het ontwerp van de Raad; 2. verzoekt de Raad, wanneer deze voornemens is af te wijken van de door het Parlement goedgekeurde tekst, het Parlement hiervan op de hoogte te stellen; 3. wenst opnieuw te worden geraadpleegd ingeval de Raad voornemens is ingrijpende wijzigingen aan te brengen in de door het Parlement goedgekeurde tekst; 4. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en aan de Commissie. (Raadpleging) Het Europees Parlement, – gezien het ontwerp van de Raad (10011/2015), – gezien artikel 39, lid 1, van het Verdrag betreffende de Europese Unie, zoals gewijzigd bij het Verdrag van Amsterdam, en artikel 9 van Protocol (Nr. 36) betreffende de overgangsbepalingen, op grond waarvan het Parlement door de Raad is geraadpleegd (C8-0185/2015), – gezien Besluit 2005/387/JBZ van de Raad van 10 mei 2005 inzake de uitwisseling van informatie, de risicobeoordeling en de controle ten aanzien van nieuwe psychoactieve stoffen (1) , en met name artikel 8, lid 3, – gezien artikel 59 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken ( A8-0264/2015 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan het ontwerp van de Raad; 2. verzoekt de Raad, wanneer deze voornemens is af te wijken van de door het Parlement goedgekeurde tekst, het Parlement hiervan op de hoogte te stellen; 3. wenst opnieuw te worden geraadpleegd ingeval de Raad voornemens is ingrijpende wijzigingen aan te brengen in de door het Parlement goedgekeurde tekst; 4. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en aan de Commissie. (Raadpleging) Het Europees Parlement, – gezien het ontwerp van de Raad (10009/2015), – gezien artikel 39, lid 1, van het Verdrag betreffende de Europese Unie, zoals gewijzigd bij het Verdrag van Amsterdam, en artikel 9 van Protocol (Nr. 36) betreffende de overgangsbepalingen, op grond waarvan het Parlement door de Raad is geraadpleegd (C8-0183/2015), – gezien Besluit 2005/387/JBZ van de Raad van 10 mei 2005 inzake de uitwisseling van informatie, de risicobeoordeling en de controle ten aanzien van nieuwe psychoactieve stoffen (1) , en met name artikel 8, lid 3, – gezien artikel 59 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken ( A8-0262/2015 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan het ontwerp van de Raad; 2. verzoekt de Raad, wanneer deze voornemens is af te wijken van de door het Parlement goedgekeurde tekst, het Parlement hiervan op de hoogte te stellen; 3. wenst opnieuw te worden geraadpleegd ingeval de Raad voornemens is ingrijpende wijzigingen aan te brengen in de door het Parlement goedgekeurde tekst; 4. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en aan de Commissie. Het Europees Parlement, – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2015)0370 – C8-0198/2015), – gezien Verordening (EG) nr. 2012/2002 van de Raad van 11 november 2002 tot oprichting van het Solidariteitsfonds van de Europese Unie (1) , – gezien Verordening (EU, Euratom) nr. 1311/2013 van de Raad van 2 december 2013 tot bepaling van het meerjarig financieel kader voor de jaren 2014-2020 (2) , en met name artikel 10 hiervan, – gezien het Interinstitutioneel Akkoord van 2 december 2013 tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie betreffende de begrotingsdiscipline, de samenwerking in begrotingszaken en een goed financieel beheer (3) , en met name punt 11, – gezien de brief van de Commissie regionale ontwikkeling, – gezien het verslag van de Begrotingscommissie ( A8-0253/2015 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan het bij deze resolutie gevoegde besluit; 2. verzoekt zijn Voorzitter dit besluit samen met de voorzitter van de Raad te ondertekenen en zorg te dragen voor publicatie ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie ; 3. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie, met inbegrip van de bijlage, te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. BIJLAGE BESLUIT VAN HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD betreffende de beschikbaarstelling van middelen uit het Solidariteitsfonds van de Europese Unie (De tekst van de bijlage wordt hier niet weergegeven, aangezien deze overeenkomt met de definitieve handeling: Besluit (EU) 2015/1872.) Het Europees Parlement, – gezien de Overeenkomst van de Wereldhandelsorganisatie (WTO) inzake de handelsaspecten van de intellectuele eigendom (TRIPs), – gezien het Groenboek van de Commissie getiteld "Optimale benutting van Europa's traditionele kennis: mogelijke uitbreiding van de bescherming van geografische aanduidingen door de Europese Unie tot niet-landbouwproducten" ( COM(2014)0469 ), – gezien Verordening (EU) nr. 1151/2012 (1) inzake kwaliteitsregelingen voor landbouwproducten en levensmiddelen, – gezien Verordening (EU) nr. 1308/2013 (2) inzake wijn en wijnproducten ("integrale GMO-verordening"), – gezien Verordening (EG) nr. 110/2008 betreffende gedistilleerde dranken (3) , – gezien Verordening (EU) nr. 251/2014 inzake gearomatiseerde wijnbouwproducten (4) , – gezien het advies van het Comité van de Regio's van 12 februari 2015, – gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité van 18 februari 2015, – gezien de vaste rechtspraak van het Hof van Justitie van de Europese Unie ten aanzien van geografische aanduidingen, – gezien de Akte van Genève bij de Overeenkomst van Lissabon van 31 oktober 1958, herzien te Stockholm op 14 juli 1967 en 28 september 1979, betreffende intellectuele eigendom en de waarborging van de bescherming van internationaal in de handel gebrachte producten die algemeen bekendstaan om de kenmerken van hun specifieke geografische oorsprong, – gezien artikel 52 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie juridische zaken en de adviezen van de Commissie interne markt en consumentenbescherming, de Commissie internationale handel en de Commissie cultuur en onderwijs ( A8-0259/2015 ), A. overwegende dat landbouwproducten van een specifieke geografische oorsprong met bepaalde kwaliteiten en die volgens een traditionele productiemethode worden gemaakt, een uniforme, EU-wijde bescherming van geografische aanduidingen (GA) kan worden verleend; B. overwegende dat de Wereldhandelsorganisatie (WTO) geografische aanduidingen omschrijft als aanduidingen die aangeven dat waren hun oorsprong hebben op het grondgebied van een Lid, of een regio of plaats op dat grondgebied, waarbij een bepaalde kwaliteit, reputatie of ander kenmerk van de waren wezenlijk valt toe te schrijven aan zijn geografische oorsprong; C. overwegende dat de traditionele Europese kwaliteitsproducten deel uitmaken van het culturele erfgoed van de Unie en een essentieel en in stand te houden onderdeel vormen van het sociale en economische leven in talloze Europese regio’s, aangezien zij activiteiten genereren die direct verbonden zijn met de plaatselijke levenswijze, in het bijzonder in plattelandsgebieden, en bijdragen aan de algemene aantrekkingskracht van een gebied, het behoud van de lokale identiteit en aan de bevordering van hun verscheidenheid, ten gunste van toerisme, cultuur, werkgelegenheid en handel; D. overwegende dat dergelijke producten kunnen bijdragen aan de ontwikkeling van nieuwe strategieën om ondernemerschap op lokaal en regionaal niveau te ondersteunen, de bevordering van het behoud van de infrastructuur en de ontwikkeling van nieuwe, gekwalificeerde en territorium-gebonden banen, in het bijzonder in plattelandsgebieden, achterstandsregio's en de meest gemarginaliseerde regio's, waar de werkgelegenheid vaak afhankelijk is van deze typische lokaal geproduceerde producten, en hiermee een nieuwe impuls geven aan beroeps- en ambachtelijke opleidingen die de ontwikkeling van plaatselijke gemeenschappen en productiegebieden bevorderen, en er tegelijkertijd voor kunnen zorgen dat het unieke en diverse erfgoed van elke regio behouden blijft en gepromoot wordt; E. herinnert eraan dat niet-landbouwproducten een integraal onderdeel vormen van onze identiteit en een belangrijk element zijn van het cultureel erfgoed van de lidstaten; benadrukt dat het verloren gaan van traditionele vaardigheden en ambachten een van de grootste problemen van deze sector is en dat de bescherming van geografische aanduidingen voor niet-landbouwproducten kan dienen als stimulans voor het behoud van cultureel erfgoed en traditionele kennis, en ertoe zou kunnen bijdragen dat de producenten een billijke beloning ontvangen en dat tevens de originaliteit van de producten en een zo ruim mogelijk aanbod daarvan worden gewaarborgd; F. overwegende dat de reputatie van een geografische aanduiding een gemeenschappelijk immaterieel actief vormt die, indien onbeschermd, vrijelijk en onbeperkt gebruikt kan worden, wat afbreuk doet aan de waarde daarvan en zelfs tot het verloren gaan van het product zelf kan leiden; G. overwegende dat geografische aanduidingen een groot economisch potentieel bezitten en de toekenning van adequate bescherming daaraan aanzienlijke voordelen met zich mee kan brengen, met name voor kmo's en EU-regio's; H. overwegende dat de Europese regio's zeer veel niet-landbouwproducten voortbrengen die gebaseerd zijn op traditionele en ambachtelijke vaardigheden op een zeer hoog niveau die hebben bijgedragen aan hun reputatie en integrerend onderdeel zijn van de regionale en lokale cultuur; I. overwegende dat de overheden de taak hebben te beschermen en te bevorderen (als de particuliere sector daarom verzoekt) en de traditionele Europese kwaliteitsproducten en hun geografische aanduidingen moeten promoten; J. overwegende dat de kwaliteit, de reputatie en andere kenmerken van een product door zijn oorsprong bepaald kunnen zijn; overwegende dat bepaalde misbruikpraktijken van benamingen de aan zijn herkomst ontleende reputatie van een product ernstig kunnen aantasten; K. overwegende dat de traditionele Europese producten vanwege hun hoge kwaliteit en daarop gebaseerde populariteit, het voorwerp kunnen zijn van misbruik van hun benaming, ten koste van zowel de consumenten als de producenten; L. overwegende dat een passende Europawijde bescherming van geografische aanduidingen voor niet-landbouwproducten, de bewaking van en het toezicht op hun gebruik en de bestrijding van fraude, kunnen bijdragen aan het uitbannen van namaak en het voorkomen van oneerlijke concurrentie en misleiding van de consument; M. overwegende dat de consument steeds meer belang hecht aan niet alleen de veiligheid, maar ook de herkomst, de authenticiteit en de productiemethoden van producten; N. overwegende dat consumenten de mogelijkheid moeten hebben een geïnformeerde keuze te maken bij de aankoop van goederen, door de herkomst en de kwaliteit van de producten te kunnen vaststellen; O. overwegende dat de geldende nationale wetten voor de bescherming van niet-landbouwproducten in de lidstaten een verschillend beschermingsniveau bieden, wat niet strookt met de doelstellingen van de interne markt en moeilijkheden oplevert voor hun doeltreffende bescherming in Europa en in lidstaten zonder wettelijke bescherming op nationaal niveau, en daarmee de noodzaak aangetoond wordt van een uniform stelsel van bescherming van geografische aanduidingen in de hele EU; P. overwegende dat de EU tijdens haar internationale handelsbesprekingen alleen maar baat kan hebben bij een geharmoniseerde Europese wetgeving op dit gebied; Q. overwegende dat vanwege het ontbreken van een uniform stelsel van bescherming van geografische aanduidingen voor niet-landbouwproducten sprake is van een ontoereikende en sterk gefragmenteerde situatie in Europa, aangezien bepaalde lidstaten geen enkele specifieke bescherming bieden en andere lidstaten verschillende definities, procedures en beschermingsniveaus hebben op grond van nationale, plaatselijke, sectorale of transversale regelgeving, hetgeen een verstorende en negatieve werking heeft op de harmonieuze ontwikkeling van de gemeenschappelijke markt, uniforme bescherming en daadwerkelijke mededinging onder gelijke voorwaarden, en ten koste gaat van correcte, waarachtige en vergelijkbare informatieverstrekking aan consumenten die hen in staat stelt met meer kennis van zaken keuzes te maken, en een belemmering vormt voor de bescherming van de consument; Inleiding 1. is ingenomen met het initiatief van de Commissie om een openbare raadpleging van de belanghebbenden te houden over de mogelijke uitbreiding van de bescherming van geografische aanduidingen door de Europese Unie tot niet-landbouwproducten, alsook met de resultaten van de in oktober 2014 afgeronde raadpleging waaruit een duidelijke voorkeur blijkt voor een EU-stelsel van bescherming op grond van geografische aanduidingen voor niet-landbouwproducten; 2. is van mening dat een beschermingsinstrument op Europees niveau moet worden ingevoerd als onderdeel van een bredere strategie voor de valorisatie van hoogwaardige Europese producten, waarbij de instellingen van de Unie de hernieuwde verbintenis aangaan om de industriële en ambachtelijke sectoren aan te merken als motoren van de Europese groei en de voltooiing van de interne markt, waardoor aan de lokale industriële en ambachtelijke productie meer status wordt toegekend, de lokale economische ontwikkeling en de werkgelegenheid in de betreffende gebieden wordt gesteund, het toerisme wordt gestimuleerd, en het vertrouwen van de consument wordt versterkt; 3. verzoekt de Commissie, op basis van de resultaten van de reeds uitgevoerde raadpleging van belanghebbenden, evenals van verdere analyses, zo spoedig mogelijk een wetgevingsvoorstel in te dienen met als doel een gemeenschappelijk Europees stelsel in te voeren voor de bescherming van geografische aanduidingen voor niet-landbouwproducten waarbij ervoor gezorgd wordt dat met de gevolgen van het nieuwe stelsel voor de producenten, hun concurrenten, de consumenten en de lidstaten volledig rekening gehouden wordt; 4. overwegende dat de invoering van een dergelijk instrument vergezeld moet gaan met informatie- en communicatiecampagnes om producenten en consumenten met het nieuwe type geografische aanduidingen vertrouwd te maken; 5. is er volledig van overtuigd dat de uitbreiding van de bescherming van geografische aanduidingen tot niet-landbouwproducten vele, uiteenlopende positieve gevolgen kan hebben voor burgers, consumenten, producenten en de gehele Europese economische en sociale structuur; 6. is van oordeel dat dit stelsel, met name, de consumenten op doeltreffender wijze kan beschermen, hun vertrouwen in producten met een keurmerk kan verbeteren, en hen erbij kan helpen om met meer kennis van zaken keuzes te maken bij de aankoop van producten, doordat het de transparantie verhoogt en verwarring door misleidende namen of beschrijvingen uitsluit, in het bijzonder wanneer over het bestaan van een dergelijk stelsel op doeltreffende wijze wordt gecommuniceerd; is van oordeel dat het stelsel ook kan helpen de traceerbaarheid te verhogen en kan bijdragen tot meer informatie betreffende de kwaliteit en de herkomst van producten en productiemethoden en -omstandigheden, mede gelet op de almaar toenemende belangstelling van de consumenten voor deze aspecten; Voordelen van een uniforme bescherming op EU-niveau 7. acht het zeer raadzaam dat de EU wetgeving aanneemt inzake geografische aanduidingen van niet-landbouwproducten zodat aldus beschermde producten meer onderscheidend vermogen krijgen, hun potentieel optimaal kan worden benut, betrouwbare informatie kan worden verstrekt aan consumenten over de plaats en/of de wijze van productie en kennis en banen die verband houden met deze producten behouden kunnen blijven; 8. is van mening dat dergelijke wetgeving innovatie in traditionele productieprocessen kan bevorderen, evenals het ontstaan van nieuwe start-ups rond traditionele producten, en kan bijdragen tot duurzame banen in slecht ontwikkelde gebieden, in het bijzonder door kleine en micro-ondernemingen, die verantwoordelijk zijn voor bijna 80 % van de typische lokaal geproduceerde producten die kunnen worden beschermd door de erkenning van hun geografische aanduiding, in staat te stellen hun verkoop op te voeren dankzij doeltreffender marketingstrategieën, en hen aan te sporen om nauwer samen te werken, gezien het collectieve karakter van het stelsel; 9. wijst erop dat het kan bijdragen aan de doeltreffende bestrijding van namaak, het frauduleus gebruik van geografische aanduidingen en andere oneerlijke praktijken die de eindconsument misleiden en vooral de micro-ondernemingen en kmo's schaden die de overgrote meerderheid van de producten die zouden kunnen worden beschermd, op legitieme wijze produceren en momenteel niet over de juridische of financiële middelen beschikken om hun belangen te verdedigen, hetgeen eveneens negatieve effecten op hun uitvoeractiviteiten heeft; 10. is van oordeel dat dergelijke bescherming de toegang kan verbeteren en vereenvoudigen tot de gemeenschappelijke markt en markten buiten de EU voor Europese ambachtelijke producten, opgebouwd uit traditionele kennis en vaardigheden die bijdragen aan het behoud van waardevolle vakkennis die kenmerkend is voor gehele maatschappelijke en lokale gemeenschappen, en die een belangrijk onderdeel vormen van het Europees historisch, cultureel, economisch en maatschappelijke erfgoed; 11. is van oordeel dat uniforme bescherming van geografische aanduidingen de technologische en economische ontwikkeling op regionaal en lokaal niveau kan stimuleren, doordat het aantal mensen dat werk zal vinden op het gebied van de productie van traditionele producten zal toenemen; 12. wijst erop dat een uniforme bescherming van geografische aanduidingen niet alleen kan bijdragen aan de bevordering van traditionele producten, maar ook aan de erkenning van de kwaliteit van de grondstoffen die voor deze producten gebruikt worden en van de noodzaak om in alle stadia van de productie uit te munten; 13. wijst erop dat geografische aanduidingen consumenten de zekerheid bieden dat producten aan hoge kwaliteitseisen voldoen, en een erkenning vormen van de toegepaste kennis en bescherming bieden aan producenten; 14. onderstreept dat erkenning van bescherming van geografische aanduidingen voor niet-landbouwproducten een zowel defensief als offensief belang vertegenwoordigt in het kader van de gemeenschappelijke handelspolitiek en een effectief instrument kan zijn om imitatie en namaak tegen te gaan en voor een meer sociale, economische en ecologisch duurzame benadering van economische ontwikkeling binnen en buiten de EU en voor eerlijke concurrentie en consumentenbescherming te zorgen en het bijgevolg mogelijk te maken om de authenticiteit en kwaliteit van producten effectiever vast te stellen; is van mening dat de erkenning van een uniforme bescherming van geografische aanduidingen voor niet-landbouwproducten ook kan bijdragen tot de opbouw van maatschappelijk kapitaal in de productieregio's; 15. is van oordeel dat een uniform EU-systeem de aantrekkelijkheid van beroepen op het gebied van het erfgoed kan vergroten; 16. benadrukt dat het behoud van traditionele kennis en productie ertoe kan bijdragen de ontvolking en vernietiging van plattelandsgebieden en de uittocht van jongeren uit deze gebieden tegen te gaan; 17. wijst op het belang van de aan niet-landbouwproducten verbonden culturele, pedagogische, sociale en ecologische aspecten die bij dit proces aan bod zullen komen, en benadrukt dat het belangrijk is dat traditionele kennis en vaardigheden in dit verband behouden blijven, worden doorgegeven en verder worden ontwikkeld en dat nauwere samenwerking met de creatieve sector wordt gestimuleerd, met name om de kwaliteit van de gebruikte grondstoffen en van de eindproducten te benadrukken; pleit ervoor dat de benaming en het logo gebruikt kunnen worden door alle producenten uit het desbetreffende gebied die het product op de voorgeschreven wijze vervaardigen; 18. onderstreept dat de bescherming van geografische aanduidingen voor niet-landbouwproducten zal bijdragen aan het behoud van het cultureel en artistiek erfgoed van de lokale en regionale tradities in Europa; 19. benadrukt de belangrijke rol van kmo's die investeren in hoogwaardige traditionele kennis, een bijdrage leveren aan de lokale werkgelegenheid en stageplaatsen bieden waar mensen kunnen worden opgeleid tot geschoolde arbeidskrachten, die een belangrijke rol spelen bij het doorgeven van traditionele productiemethoden; wijst erop dat het belangrijk is om te investeren in onderwijs en scholing op dit gebied en spoort de lidstaten aan maximaal gebruik te maken van de beschikbare EU-middelen en programma's ter ondersteuning van beroepsopleidingen voor specialisten op het gebied van de productie en bevordering van milieuvriendelijke lokale en regionale ambachtelijke en industriële producten; 20. spoort de lidstaten aan goede praktijken uit te wisselen op het gebied van het opzetten en ondersteunen van initiatieven ter stimulering van de traditionele ambachtelijke sector, waardoor de kennis over het cultureel erfgoed op lokaal niveau kan worden vergroot en de ontwikkeling van plattelandsgebieden kan worden gestimuleerd; 21. benadrukt dat door middel van geografische aanduidingen met een grote bekendheid ook meer bekendheid kan worden gegeven aan culturele routes in Europa; 22. verzoekt de Commissie en de lidstaten interregionale en transnationale samenwerking tussen en bundeling van goede praktijken door producenten van niet-landbouwproducten en aanverwante sectoren te stimuleren; 23. onderstreept dat geografische aanduidingen belangrijk zijn in het bredere kader van intellectuele-eigendomsrechten (IER) en een manier zijn om de waarde van de lokale realiteit te beschermen, met inbegrip van infrastructuur en werkgelegenheid, de regionale ontwikkeling te verbeteren en de traceerbaarheid, transparantie en de informatie voor consumenten te vergroten; 24. herinnert eraan dat industriële en ambachtelijke producten die een band hebben met hun oorsprong of die verankerd zijn in hun grondgebied van essentieel belang zijn voor het sociale en economische leven in talloze Europese regio's, waar zij niet-delokaliseerbare activiteiten genereren die direct verbonden zijn met de plaatselijke levenswijze, in het bijzonder in plattelandsgebieden; onderstreept dat de invoering op Europees niveau van een systeem ter bescherming van industriële en ambachtelijke producten die een band hebben met hun oorsprong of die verankerd zijn in hun grondgebied de originaliteit van onze industriële en ambachtelijke producten helpt te behouden, en niet leidt tot een standaardisering van de productie; Betrekkingen met derde landen 25. is van oordeel dat niet-limitatieve lijsten van alle producten, zowel landbouw als niet-landbouwproducten, die worden beschermd door geografische aanduidingen, moeten worden opgenomen in toekomstige handelsovereenkomsten met derde landen; 26. is van mening dat er ook positieve gevolgen zijn voor de handelsbetrekkingen die de EU onderhoudt of waarover zij met derde landen onderhandelt, waardoor de EU ook in het kader van internationale handelsbesprekingen kan zorgen voor gelijke bescherming van dergelijke Europese producten; 27. is van mening dat de uitbreiding van de bescherming van geografische aanduidingen in de Unie tot niet-landbouwproducten de Europese export kan stimuleren om marktaandeel te winnen, waarbij een internationale erkenning van deze producten ontstaat en hun kwaliteitsimago en bekendheid door middel van onderhandelingen en handel kunnen worden ontwikkeld; 28. is van mening dat bescherming van geografische aanduidingen voor niet-landbouwproducten op EU-niveau meer gewicht zou verlenen aan het pleidooi van de Europese Unie binnen de WTO voor verhoging van het standaard-beschermingsniveau, en een positieve aanzet zou geven voor een nieuwe discussie in het kader van de Doha Ontwikkelingsagenda over een multilateraal register voor geografische aanduidingen, geheel in de geest van het TRIPS-verdrag; 29. is van mening dat de bescherming van de geografische aanduidingen van niet-landbouwproducten hand in hand moet gaan met een versterkte strategie ter verbetering van de bescherming en handhaving van de intellectuele-eigendomsrechten in derde landen, met als doel de bestrijding van namaak of imitatieproducten te intensiveren; 30. is van mening dat een uniforme bescherming van geografische aanduidingen voor niet-landbouwproducten in de EU voordeel kan opleveren bij de onderhandelingen over handelsovereenkomsten met derde landen en onderstreept dat sommige van onze grote handelspartners als India en China al een stelsel van bescherming van geografische aanduidingen voor niet-landbouwproducten hebben ingevoerd; 31. vraagt de Commissie om bij de komende mededeling over de handels- en investeringsstrategie van de EU een coherente, terdege voorbereide strategie voor alle geografische aanduidingen te voegen, die de naleving en erkenning van die aanduidingen waarborgt; 32. is van mening dat de uitbreiding van de bescherming van geografische aanduidingen tot niet-landbouwproducten kan bijdragen tot een sterker en nog samenhangender standpunt van de EU met betrekking tot dit thema, zowel in het kader van bilaterale handelsonderhandelingen als in multilaterale fora, met het uiteindelijke doel om alle hoogwaardige Europese producten buiten de EU sterke bescherming te bieden; is in het bijzonder van mening dat in onderhandelingen over toekomstige handelsovereenkomsten van de EU, volledig rekening moet worden gehouden met zowel landbouw- als niet-landbouwproducten die door geografische aanduidingen worden beschermd; meent dat een uitgebreid stelsel van Europese geografische aanduidingen de internationale uitbreiding van de handel zou bevorderen en het houden van promotiecampagnes buiten de EU zou vereenvoudigen; Algemene beginselen 33. benadrukt het belang van geografische aanduidingen als een voornaam instrument om de traceerbaarheid, transparantie en de informatievoorziening aan consumenten te verbeteren en de bekendheid van de regio's en lokale gemeenschappen van de EU te vergroten door een meer sociale, economische en ecologisch duurzame benadering van economische ontwikkeling, alsook de sleutelrol van geografische aanduidingen in het EU-handelsbeleid te versterken; 34. is ervan overtuigd dat het stelsel moet zijn gebaseerd op beste praktijken en transparante en niet-discriminerende beginselen, en dat het stelsel een effectief instrument kan zijn om imitatie en namaak tegen te gaan en voor een meer sociale, economische en ecologisch duurzame benadering van economische ontwikkeling binnen en buiten de EU en verbetering van de consumentenbescherming kan zorgen; 35. verzoekt de Commissie de lessen die zijn geleerd uit de in de landbouw- en levensmiddelensector opgedane ervaring in de praktijk te brengen, met als doel een stelsel op te zetten op basis van de beste praktijken en niet-discriminerende beginselen, dat transparant en doeltreffend is, soepel functioneert en geen onnodige administratieve lasten en afschrikwekkende kosten met zich meebrengt voor producenten die er vrijwillig voor kiezen een product te registreren op grond van een regeling inzake geografische aanduidingen; is verder van mening dat een dergelijk stelsel moet voorzien in strikte controles en een zo hoog mogelijke transparantie, evenals passende instrumenten om fraude te bestrijden; verzoekt de Commissie in dit verband een niet-sectorale benadering te volgen bij de invoering van een dergelijk beschermingsstelsel; 36. is van mening dat het nieuwe stelsel, zoals ook het stelsel voor landbouwproducten en levensmiddelen geleidelijk aan is geworden, een waarborg moet worden wat betreft de kwaliteit, de authenticiteit en de oorsprong van producten, met een sterke band met het gebied in kwestie, die consumenten intuïtief zullen volgen en die zal worden gestaafd door duidelijke en betrouwbare informatie; is van mening dat een dergelijk gemeenschappelijk Europees stelsel voor de bescherming van geografische aanduidingen pas doeltreffend kan zijn indien alle noodzakelijke informatie producenten en consumenten bereikt; benadrukt dat het stelsel transparant moet zijn en toegankelijke bescherming moet waarborgen om het vertrouwen van consumenten en producenten te winnen; 37. is van mening dat een stelsel voor de certificering van de kwaliteit en herkomst van producten door aanbestedende autoriteiten kan worden gebruikt binnen het nieuwe Europese rechtskader voor overheidsopdrachten, onder verwijzing naar de technische specificaties, de certificaten en de gunningscriteria, in het bijzonder op lokaal en regionaal niveau; 38. pleit ervoor dat deze productgroep in het kader van regionale ontwikkelings-, onderzoeks- en innovatieprojecten en bij de financiering uit het cohesiefonds en via Horizon 2020 centraal komt te staan; 39. is van mening dat zodra een coherent, eenvoudig en administratief en economisch niet te belastend systeem van bescherming van geografische aanduidingen voor niet-landbouwproducten op EU-niveau eenmaal bestaat, met name om kleine en middelgrote ondernemingen toegang tot het systeem te geven, de EU in staat zal zijn ook buiten de EU een soortgelijke bescherming voor zulke Europese producten via onderhandelingen over handelsovereenkomsten tot stand te brengen en een aanzienlijk voordeel zal opleveren bij de onderhandelingen over vrijhandelsovereenkomsten, bilateraal met de EU-handelspartners en multilateraal binnen de WTO; 40. is van mening dat de totstandbrenging van een gemeenschappelijke bescherming van geografische aanduidingen voor niet-landbouwproducten op EU-niveau, met inbegrip van gemeenschappelijke definities, registratieprocedures en kosten, de reikwijdte van de bescherming en de handhavingsmiddelen, en de instelling van een betrouwbare autoriteit belast met verlening van de status van geografische aanduidingen voor niet-landbouwproducten, die erkend wordt op EU-niveau, zonder dat de in vijftien lidstaten al bestaande beschermingsnormen worden verlaagd, de beste manier zou zijn om zowel binnen de EU als in onderhandelingen met derde landen het meeste effect te sorteren; Toepassingsgebied 41. wijst er nogmaals op dat de band met het productiegebied essentieel is om de bijzondere vakkennis te kunnen aantonen en de kwaliteit, authenticiteit en eigenschappen van het product vast te stellen; 42. is voorstander van een ruime definitie die het mogelijk maakt de band van het product met het door de geografische aanduiding afgebakende gebied vast te stellen; is van mening dat een beschermingsstelsel op EU-niveau een groter toepassingsgebied moet hebben dat niet-geografische namen kan omvatten die op ondubbelzinnige wijze met een specifieke plaats worden geassocieerd; 43. is van oordeel dat de beschermingsregeling niet-tekstuele tekens of symbolen moet omvatten die ondubbelzinnig in verband worden gebracht met een specifieke regio; 44. onderstreept dat het label, herkenningsteken, merk, of logo voor de geografische aanduiding van niet-landbouwproducten van eenvoudige aard moet zijn, gemakkelijk herkenbaar, de regionale of lokale kenmerken moet weerspiegelen en ten minste uitgedrukt wordt in de taal van de plaats van herkomst van het product en van het land waar het wordt geïmporteerd; 45. benadrukt dat bepaalde aanduidingen van de bescherming van geografische aanduidingen moeten worden uitgesloten, zoals soortnamen of gelijkluidende geografische aanduidingen; voegt toe dat in dit verband de uitzonderingen vermeld in artikel 6, leden 1, 3 en 4, van Verordening (EU) nr. 1151/2012 inzake kwaliteitsregelingen voor landbouwproducten en levensmiddelen, als voorbeeld kunnen dienen; Registratieproces 46. pleit voor een verplicht registratieproces dat met name in geval van een geschil de handhaving van rechten meer zekerheid biedt; verzoekt de Commissie een mechanisme voor de registratie van producten voor te stellen dat zo efficiënt, eenvoudig, nuttig en gebruiksvriendelijk mogelijk is en te waarborgen dat de procedures voor registratie, het doorvoeren van wijzigingen en doorhaling in het register betaalbaar, duidelijk en transparant zijn waardoor alle betrokken partijen wettelijke garanties worden geboden; verzoekt de Commissie een grondige beoordeling uit te voeren, om de financiële en administratieve lasten voor de belanghebbenden zo klein mogelijk te houden; 47. onderstreept dat een dergelijk stelsel gepaard moet gaan met de oprichting van een gestandaardiseerd en openbaar Europees gemeenschappelijk register voor niet-landbouwproducten die bescherming van hun geografische aanduiding genieten, met als doel ambachtelijke producten te bevorderen en zowel consumenten als producten te informeren en te beschermen, terwijl onnodige administratieve lasten worden voorkomen; 48. benadrukt bovendien dat een dergelijk stelsel moet worden gekenmerkt door een transversale aanpak om de economische en maatschappelijke impact ervan te optimaliseren, het stelsel de bestaande band tussen productie en gebied van herkomst aanzienlijk moet bevorderen, en de transparantie moet verhogen, om de geloofwaardigheid en de authenticiteit van producten te vergroten, hun oorsprong te waarborgen, en aan de verbetering van hun traceerbaarheid bij te dragen; wijst erop dat, nadat de status van geografische aanduiding is toegekend, regelmatig moet worden gecontroleerd of nog steeds aan de nodige criteria wordt voldaan om de bescherming van de geografische aanduiding te handhaven; 49. is van mening dat registratie getrapt moet plaatsvinden: ten eerste moeten nationale of regionale autoriteiten ter plaatse controles verrichten die ervoor zorgen dat van specifieke eigenschappen niet wordt afgeweken; en ten tweede moet een gemeenschappelijk Europees registratiesysteem de naleving van de gemeenschappelijke criteria in alle delen van de EU waarborgen; 50. stelt voor dat de Commissie de mogelijkheid onderzoekt om ook de registratie van geografische aanduidingen van landbouwproducten aan het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (BHIM) over te dragen; stelt voor het beheer van deze regeling op Europees niveau door het BHIM te laten uitvoeren; 51. onderstreept dat deze regeling de kosten en de administratieve lasten voor ondernemingen tot een minimum moet beperken, voldoende garanties biedt aan de consumenten en hen helpt om met meer kennis van zaken keuzes te maken bij de aankoop van producten; 52. is van mening dat een dergelijke regeling de aanvragen voor de registratie van geografische aanduidingen aan de betrokken ondernemingen moet overlaten, met name wat het productdossier betreft waaraan de geografische aanduidingen moeten voldoen; 53. is van mening dat de in het productiedossier opgenomen criteria flexibel moeten worden toegepast, om ervoor te zorgen dat de ontwikkeling van productieprocessen en toekomstige innovatie niet alleen mogelijk wordt gemaakt maar ook bevorderd wordt, mits de kwaliteit en authenticiteit van het eindproduct niet aangetast worden; 54. is van oordeel dat ten minste de volgende criteria in het productiedossier moeten zijn opgenomen: gebruikte grondstoffen, omschrijving van het productieproces, bewijs van de band met het gebied, en aspecten van maatschappelijk verantwoord ondernemen; 55. stelt voor dat de producenten, hun verenigingen en de bedrijfsorganisaties de voornaamste entiteiten zijn om de registratie van geografische aanduidingen voor niet-landbouwproducten aan te vragen; 56. is van mening dat een bijdrage van de producenten zou kunnen worden gevraagd voor de verkrijging van een geografische aanduiding, mits het een eenmalige bijdrage is, deze billijk is ten opzichte van de gemaakte kosten en in de gehele EU op dezelfde wijze toegepast wordt; Controlemaatregelen 57. is van mening dat de nodige middelen beschikbaar gesteld moeten worden om de door een dergelijk instrument geboden bescherming in geval van misbruik, ongeacht het afzetgebied, doeltreffend in de praktijk te brengen; benadrukt de noodzaak dat geografische aanduidingen op de digitale markt een gelijkwaardige bescherming genieten; 58. onderstreept het belang van kwaliteitscontroles in het licht van de aanzienlijke verschillen die bestaan tussen landbouw en niet-landbouwproducten (bijv. aantal producenten); 59. bepleit voorts de invoering van een inspectie-, inbreuk- en sanctieregeling om geografische aanduidingen op in Europa in de handel gebrachte producten te controleren; 60. is van oordeel dat om geografische aanduidingen van niet-landbouwproducten optimaal te beschermen, het verbod op onjuist gebruik van geografische aanduidingen niet alleen moet worden toegepast bij kans op misleiding van de consument of in geval van oneerlijke mededinging, maar ook wanneer de werkelijke herkomst van het product duidelijk is vermeld; stelt daarom voor dat de aanvullende bescherming op grond van artikel 23 van de TRIPS-overeenkomst, oorspronkelijk alleen van toepassing op wijnen en spiritualiën, uitgebreid wordt tot geografische aanduidingen van niet-landbouwproducten; 61. stelt de invoering voor van een procedure, die openstaat voor belanghebbenden, om de registratie van geografische aanduidingen te kunnen betwisten; 62. is van mening dat dit de vaststelling van doeltreffende controleprocedures kan vereenvoudigen, en consumenten en producenten de mogelijkheid geeft zich beter tegen namaak, imitatie en andere illegale praktijken te beschermen; Gebruik naast oudere rechten 63. is van oordeel dat alle toekomstige geografische aanduidingen de mogelijkheid moeten hebben om naast reeds met het product verbonden rechten te gelden, en dat daarbij rekening wordt gehouden met de huidige beste praktijken op nationaal en lokaal niveau in de EU; 64. onderstreept dat de relatie tussen handelsmerken en geografische aanduidingen duidelijk moet worden vastgelegd om conflicten te voorkomen; 65. stelt voor om de regels die de relatie tussen handelsmerken en geografische aanduidingen beheersen moeten worden toegepast op de bescherming van geografische aanduidingen voor niet-landbouwproducten; 66. stelt voor dat de lidstaten waar reeds bescherming geboden wordt, de nodige tijd wordt gegeven om voor nakoming te zorgen, en dat tegelijkertijd overgangsregelingen worden toegepast die ervoor zorgen dat de twee systemen naast elkaar kunnen bestaan totdat op een EU-mechanisme overgeschakeld wordt; o o o 67. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. (Gewone wetgevingsprocedure: eerste lezing) Het Europees Parlement, – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2015)0365 ), – gezien artikel 294, lid 2, en artikel 177 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C8-0192/2015), – gezien artikel 294, lid 3, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – na raadpleging van het Europees Economisch en Sociaal Comité, – na raadpleging van het Comité van de Regio’s, – gezien het advies van de Begrotingscommissie inzake de financiële verenigbaarheid van het voorstel, – gezien de schriftelijke toezegging van de vertegenwoordiger van de Raad van 16 september 2015 om het standpunt van het Europees Parlement goed te keuren, overeenkomstig artikel 294, lid 4, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien de brief van de Commissie visserij, – gezien artikel 59, artikel 50, lid 1, en artikel 41 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie regionale ontwikkeling en het advies van de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken ( A8-0260/2015 ), A. overwegende dat de voorgestelde wijzigingsverordening een uitzonderlijke maatregel is die tot doel heeft Griekenland onmiddellijke steun te verlenen door het land vóór eind 2015 toegang te verlenen tot en gebruik te laten maken van EU-middelen voor het cohesiebeleid die nog beschikbaar zijn uit de programmeringsperiode 2007-2013, en dat deze daarom dringend moet worden aangenomen; 1. stelt zijn standpunt in eerste lezing vast zoals hierna is opgenomen; 2. verzoekt om hernieuwde voorlegging indien de Commissie voornemens is ingrijpende wijzigingen in haar voorstel aan te brengen of dit door een nieuwe tekst te vervangen; 3. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en aan de Commissie alsmede aan de nationale parlementen. Standpunt van het Europees Parlement in eerste lezing vastgesteld op 6 oktober 2015 met het oog op de vaststelling van Verordening (EU) 2015/... van het Europees Parlement en de Raad tot wijziging van Verordening (EU) nr. 1303/2013 wat betreft specifieke maatregelen voor Griekenland (Aangezien het Parlement en de Raad tot overeenstemming zijn geraakt, komt het standpunt van het Parlement overeen met de definitieve rechtshandeling: Verordening (EU) nr. 2015/1839.) Het Europees Parlement, – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2015)0342 – C8-0249/2015), – gezien Verordening (EU) nr. 1309/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 17 december 2013 betreffende het Europees fonds voor aanpassing aan de globalisering (2014-2020) en tot intrekking van Verordening (EG) nr. 1927/2006 (1) (EFG-verordening), – gezien Verordening (EU, Euratom) nr. 1311/2013 van de Raad van 2 december 2013 tot bepaling van het meerjarig financieel kader voor de jaren 2014-2020 (2) , en met name artikel 12 hiervan, – gezien het Interinstitutioneel Akkoord van 2 december 2013 tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie betreffende de begrotingsdiscipline, de samenwerking in begrotingszaken en een goed financieel beheer (3) (IIA van 2 december 2013), en met name punt 13 hiervan, – gezien de trialoogprocedure als bedoeld in punt 13 van het IIA van 2 december 2013, – gezien de brief van de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken, – gezien de brief van de Commissie regionale ontwikkeling, – gezien het verslag van de Begrotingscommissie ( A8-0273/2015 ), A. overwegende dat de Unie wetgevings- en begrotingsinstrumenten in het leven heeft geroepen om extra steun te geven aan werknemers die de gevolgen van grote structurele veranderingen in de wereldhandelspatronen of de wereldwijde financiële en economische crisis ondervinden, en hen te helpen bij hun terugkeer op de arbeidsmarkt; B. overwegende dat financiële steun van de Unie aan ontslagen werknemers flexibel moet zijn en zo snel en efficiënt mogelijk ter beschikking moet worden gesteld, overeenkomstig de gezamenlijke verklaring van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie die is goedgekeurd tijdens het overleg van 17 juli 2008, en met inachtneming van het IIA van 2 december 2013 met betrekking tot het nemen van besluiten om middelen beschikbaar te maken van het Europees fonds voor aanpassing aan de globalisering (EFG); C. overwegende dat de vaststelling van de nieuwe EFG-verordening vorm geeft aan de overeenkomst tussen het Parlement en de Raad om het criterium van de "crisisafwijking" opnieuw in te voeren, de financiële bijdrage van de Unie te verhogen tot 60 % van de totale geraamde kosten van de voorgestelde maatregelen, de efficiëntie voor de behandeling van EFG-aanvragen in de Commissie en door het Parlement en de Raad te verhogen door de termijn voor beoordeling en goedkeuring te verkorten, de subsidiabele maatregelen en begunstigden uit te breiden door zelfstandigen en jongeren toe te voegen en stimuleringsmaatregelen voor de oprichting van een eigen bedrijf te financieren; D. overwegende dat Duitsland aanvraag EGF/2015/002 DE/Adam Opel heeft ingediend voor een financiële bijdrage van het EFG naar aanleiding van 2 881 ontslagen bij Adam Opel AG, actief in de NACE Rev. 2-afdeling 29 ("Vervaardiging van auto ' s, aanhangwagens en opleggers") (4) en een leverancier; E. overwegende dat de aanvraag voldoet aan de criteria voor subsidiabiliteit van de EFG-verordening; 1. is het met de Commissie eens dat is voldaan aan de voorwaarden die zijn opgenomen in artikel 4, lid 1, onder a), van de EFG-verordening en dat Duitsland bijgevolg recht heeft op een financiële bijdrage van 6 958 623 EUR op grond van die verordening; 2. stelt vast dat de Duitse autoriteiten de aanvraag voor een financiële bijdrage uit het EFG op 26 februari 2015 hebben ingediend en dat de evaluatie daarvan op 14 juli 2015 door de Commissie was afgerond en het Parlement op 1 september 2015 hiervan op de hoogte is gesteld; is ingenomen met het feit dat de beoordelingsprocedure in een periode van minder dan vijf maanden is afgerond; 3. merkt op dat in West-Europa de autoverkopen drastisch zijn afgenomen tot een sinds 20 jaar ongekend laag niveau (5) en benadrukt dat sinds 1997 het aantal verkochte auto's in Europa niet zo laag is geweest; concludeert dat deze gebeurtenissen rechtstreeks verband houden met de wereldwijde financiële en economische crisis zoals aangegeven in Verordening (EG) nr. 546/2009 van het Europees Parlement en de Raad (6) ; benadrukt voorts dat in het bijzonder fabrikanten van kleine en middelgrote voertuigen in het middenklasseprijssegment zwaar zijn getroffen en dat Adam Opel AG, als een van de grootste spelers in het middenklasseprijssegment van kleine en middelgrote voertuigen, dan ook bijzonder zwaar door de crisis getroffen is, terwijl de crisis minder invloed heeft gehad op de verkopen van goedkope en premium- of luxevoertuigen; 4. merkt op dat het aantal registraties van nieuwe auto's in de EU en de lidstaten van de Europese Vrijhandelszone (EVA) tussen 2007 en 2013 een daling te zien gaf van 25 % (van meer dan 16 miljoen nieuwe auto's tot 12 miljoen, volgens de Vereniging van Europese Automobielfabrikanten); benadrukt in dit verband dat de verkopen in Europa van auto's van de merken Opel en Vauxhall drastisch zijn afgenomen en in de periode 2007-2013 met 39 % zijn gedaald; 5. merkt verder op dat Adam Opel AG door eigenaar General Motors benadeeld is, vanwege het feit dat Opel alleen in Europa mocht verkopen, en Opel dus van opkomende markten op andere continenten is geweerd; is van mening dat het aan Europese landen opgelegde besparingsbeleid heeft bijgedragen aan de drastische daling van de verkopen van Opel en Vauxhall; 6. wijst erop dat deze ontslagen een zeer negatieve impact hebben op de plaatselijke economie in Bochum; herinnert eraan dat Bochum een stad is in het Ruhrgebied, een zeer geïndustrialiseerd gebied in de Duitse bondstaat Noordrijn-Westfalen, die, zoals andere traditionele regio's met koolmijnen en staalindustrie, sinds de zestiger jaren met enorme structurele veranderingen geconfronteerd wordt; benadrukt dat het werkloosheidspercentage in het Ruhrgebied reeds veel hoger ligt dan het Duitse gemiddelde; 7. herinnert eraan dat Bochum reeds steun heeft ontvangen uit het EFG, na de beëindiging van de productie van mobiele telefoons door Nokia, die tot het verlies van 1 300 banen geleid heeft; wijst er op dat Outukumpu van plan is eind 2015 de productie van roestvrij staal in Bochum te beëindigen, wat zal leiden tot een verdere de-industrialisering van de stad en een verslechtering van de lokale en regionale werkgelegenheidssituatie; 8. constateert dat, tot op heden, voor de sector NACE Rev. 2-afdeling 29 ("Vervaardiging van auto's, aanhangwagens en opleggers") 21 EFG-aanvragen zijn ingediend, waarvan er 11 gebaseerd waren op handelsgerelateerde globalisering en 10 op de wereldwijde financiële en economische crisis; herinnert in dit verband aan EFG-aanvraag EGF/2010/031/General Motors België, die een gevolg was van de sluiting door Opel van zijn productiefaciliteit in Antwerpen, België; 9. is ingenomen met het feit dat de Duitse autoriteiten op 1 januari 2015 hebben besloten met de uitvoering van de individuele diensten voor de getroffen werknemers te beginnen, om de werknemers snel bijstand te verlenen, ruimschoots vooruitlopend op het besluit over en de aanvraag voor toekenning van EFG-steun voor het voorgestelde gecoördineerde pakket; 10. merkt op dat ontslagen werknemers van een reeks op re-integratie gerichte maatregelen kunnen gebruikmaken; is van mening dat het geraamde aantal deelnemers aan de adviesdiensten voor de oprichting van een bedrijf laag is, met naar verwachting slechts 25 begunstigden; 11. is tevreden dat het beheer van en de controle op deze aanvraag uitgeoefend wordt door dezelfde organen die het ESF beheren binnen het Bondsministerie van Werkgelegenheid en Sociale Zaken, en die ook de eerdere bijdragen uit het ESF beheerd hebben; 12. wijst erop dat Duitsland de volgende maatregelen plant voor de ontslagen werknemers voor wie in deze aanvraag steun wordt aangevraagd: maatregelen op het gebied van beroepsopleiding (Qualifizierungen), loopbaanadvies (Berufsorientierung), peer groups/workshops, adviesdiensten voor de oprichting van een bedrijf (Existenzgründerberatung), zoeken van een baan (Stellenakquise) / banenbeurzen (Jobmessen), begeleiding van de follow-up en adviesdiensten (Nachbetreuung und - beratung) en scholingstoelagen ("Transferkurzarbeitergeld"); 13. wijst erop dat het gecoördineerde pakket van individuele dienstverlening opgesteld werd in overleg met de sociale partners middels re-integratiebedrijven; 14. merkt op dat de autoriteiten voornemens zijn gebruik te maken van het maximum toegestane percentage van 35% van alle kosten van het gecoördineerde pakket individuele dienstverlening voor toelagen en stimulansen in de vorm van opleidingsvergoedingen ("Transferkurzarbeitergeld"), overeenkomend met 60 % van het vorige netto-inkomen van de werknemer, afhankelijk van de huiselijke situatie van de ontvanger; 15. benadrukt dat financiering van opleidingsvergoedingen (in het onderhavige geval "Transferkurzarbeitergeld") niet in de plaats mag komen van de wettelijke verplichtingen van de lidstaat of de voormalige werkgever; verzoekt zowel de Commissie als de lidstaat duidelijke en coherente informatie te verstrekken over de vraag in hoeverre "Transferkurzarbeitergeld" een wettelijke verplichting vormt zodra de "Transfergesellschaft" is opgericht; verzoekt om coherentie in zowel de financieringspraktijk als in de aan het Parlement verstrekte informatie; verwacht dan ook dat de Commissie een grondige en coherente analyse en details verschaft over de elementen die verder gaan dat de wettelijke verplichtingen van de lidstaten; herhaalt zijn standpunt dat de financiering uit het EFG gebruikt moet worden voor "Transferkurzarbeitergeld" om het re-integratiebedrijf in staat te stellen verder te gaan dan wat het normaal gesproken voor werknemers kan doen, door meer individueel gerichte en verdergaande maatregelen te treffen die zonder EFG-steun niet mogelijk zouden zijn; benadrukt dat het Parlement erop zal blijven toezien dat het EFG niet wordt gebruikt om in de plaats te komen van verplichtingen van een lidstaat of een bedrijf; 16. verzoekt de Commissie een samenhangende aanpak vast te stellen voor aanvragen die een "Transferkurzarbeitergeld"-maatregel omvatten, door dit in iedere aanvraag consistent te omschrijven en het bewijs grondig te onderzoeken en te vermelden dat de specifieke maatregel subsidiabel is op grond van artikel 7 van de EFG-verordening en op geen enkele manier in de plaats komt van passieve sociale beschermingsmaatregelen en het risico van dubbele financiering uitgesloten is; 17. merkt op dat de sociale partners akkoord zijn gegaan met de oprichting van drie re-integratiebedrijven voor de uitvoering van de maatregelen voor de ontslagen werknemers, hetgeen overeenstemt met de praktijk in Duitsland; is tevreden dat de ontslagen werknemers van de leverancier ((Johnson Controls Objekt Bochum GmbHCo. KG) ook kunnen deelnemen aan de door de re-integratiebedrijven uitgevoerde maatregelen; 18. herinnert eraan dat de inzetbaarheid van alle werknemers verbeterd moet worden door middel van aangepaste opleidingen en de erkenning van de in de loop van het beroepsleven opgedane vaardigheden en bekwaamheden; verwacht dat de opleiding die in het gecoördineerde pakket wordt aangeboden, niet alleen is afgestemd op de behoeften van de ontslagen werknemers, maar ook op het huidige ondernemingsklimaat; 19. herinnert eraan dat in artikel 7 van de EFG-verordening is bepaald dat bij het samenstellen van het gecoördineerde pakket van individuele dienstverlening rekening moet worden gehouden met toekomstperspectieven op de arbeidsmarkt en de vereiste vaardigheden, en dat het gecoördineerde pakket gericht moet zijn op de overgang naar een grondstoffenefficiënte en duurzame economie; 20. merkt op dat de informatie die is verstrekt over het gecoördineerde pakket van individuele diensten waarvoor EFG-middelen worden aangevraagd, gegevens bevat over de complementariteit met maatregelen die worden gefinancierd uit de structuurfondsen; benadrukt dat de Duitse autoriteiten bevestigen dat voor de subsidiabele maatregelen geen steun uit andere financieringsinstrumenten van de Unie wordt ontvangen; herhaalt zijn oproep aan de Commissie om in haar jaarverslagen een vergelijkende evaluatie van deze gegevens op te nemen om ervoor te zorgen dat de bestaande verordeningen volledig in acht worden genomen en te voorkomen dat door de Unie gefinancierde diensten dubbel worden aangeboden; 21. waardeert de verbeterde procedure die de Commissie op verzoek van het Parlement in het leven heeft geroepen om de toekenning van subsidies te versnellen; neemt nota van de tijdsdruk die het nieuwe tijdschema met zich meebrengt, en van de mogelijke gevolgen voor de doeltreffendheid van de afhandeling van het dossier; 22. hecht zijn goedkeuring aan het bij deze resolutie gevoegde besluit; 23. verzoekt zijn Voorzitter dit besluit samen met de voorzitter van de Raad te ondertekenen en zorg te dragen voor publicatie ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie ; 24. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie, met inbegrip van de bijlage, te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. BIJLAGE BESLUIT VAN HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD betreffende de beschikbaarstelling van middelen uit het Europees fonds voor aanpassing aan de globalisering (aanvraag EGF/2015/002 DE/Adam Opel, ingediend door Duitsland) (De tekst van de bijlage wordt hier niet weergegeven, aangezien deze overeenkomt met de definitieve handeling: Besluit (EU) 2015/1871.) Het Europees Parlement, – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2015)0336 – C8-0250/2015), – gezien Verordening (EU) nr. 1309/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 17 december 2013 betreffende het Europees fonds voor aanpassing aan de globalisering (2014-2020) en tot intrekking van Verordening (EG) nr. 1927/2006 (1) (EFG-verordening), – gezien Verordening (EU, Euratom) nr. 1311/2013 van de Raad van 2 december 2013 tot bepaling van het meerjarig financieel kader voor de jaren 2014-2020 (2) , en met name artikel 12 hiervan, – gezien het Interinstitutioneel Akkoord van 2 december 2013 tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie betreffende de begrotingsdiscipline, de samenwerking in begrotingszaken en een goed financieel beheer (3) (IIA van 2 december 2013), en met name punt 13 hiervan, – gezien de trialoogprocedure als bedoeld in punt 13 van het IIA van 2 december 2013, – gezien de brief van de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken, – gezien de brief van de Commissie regionale ontwikkeling, – gezien het verslag van de Begrotingscommissie ( A8-0272/2015 ), A. overwegende dat de Unie wetgevings- en begrotingsinstrumenten in het leven heeft geroepen om extra steun te geven aan werknemers die de gevolgen van grote structurele veranderingen in de wereldhandelspatronen of de wereldwijde financiële en economische crisis ondervinden, en hen te helpen bij hun terugkeer op de arbeidsmarkt; B. overwegende dat financiële steun van de Unie aan ontslagen werknemers flexibel moet zijn en zo snel en efficiënt mogelijk ter beschikking moet worden gesteld, overeenkomstig de gezamenlijke verklaring van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie die is goedgekeurd tijdens het overleg van 17 juli 2008, en met inachtneming van het IIA van 2 december 2013 met betrekking tot het nemen van besluiten om middelen beschikbaar te maken van het Europees fonds voor aanpassing aan de globalisering (EFG); C. overwegende dat de vaststelling van de nieuwe EFG-verordening vorm geeft aan de overeenkomst tussen het Parlement en de Raad om het criterium van de "crisisafwijking" opnieuw in te voeren, de financiële bijdrage van de Unie te verhogen tot 60 % van de totale geraamde kosten van de voorgestelde maatregelen, de efficiëntie voor de behandeling van EFG-aanvragen in de Commissie en door het Parlement en de Raad te verhogen door de termijn voor beoordeling en goedkeuring te verkorten, de subsidiabele maatregelen en begunstigden uit te breiden door zelfstandigen en jongeren toe te voegen en stimuleringsmaatregelen voor de oprichting van een eigen bedrijf te financieren; D. overwegende dat België in aanvraag EFG/2015/003 BE/Ford Genk om een financiële bijdrage van het EFG heeft gevraagd in verband met het ontslag van 5 111 werknemers, waarvan 3 701 bij Ford Genk in NACE Rev. 2-afdeling 29 ("Vervaardiging van auto's, aanhangwagens en opleggers") (4) en 1 180 bij 11 toeleveranciers en producenten lager in de keten, en overwegende dat naar verwachting 4 500 ontslagen werknemers aan de maatregel zullen deelnemen; E. overwegende dat de aanvraag voldoet aan de criteria voor subsidiabiliteit van de EFG-verordening; 1. is het met de Commissie eens dat is voldaan aan de voorwaarden die zijn opgenomen in artikel 4, lid 1, onder a), van de EFG-verordening en dat België bijgevolg op grond van die verordening recht heeft op een financiële bijdrage ter hoogte van 6 268 564 EUR van de totale kosten van 10 447 607 EUR; 2. stelt vast dat de Belgische autoriteiten de aanvraag voor een financiële bijdrage uit het EFG op 24 maart 2015 hebben ingediend en dat de beoordeling daarvan door de Commissie op 14 juli 2015 is afgerond en op 1 september 2015 aan het Parlement is meegedeeld; is ingenomen met het feit dat de evaluatie in een periode van minder dan vijf maanden is afgerond; 3. neemt ter kennis dat de productie van personenauto's in de EU-27 tussen 2007 en 2012 met 14,6 % is gedaald en dat China zijn aandeel in de productie van personenauto's in dezelfde periode meer dan verdubbeld heeft; is dan ook van mening dat deze gebeurtenissen verband houden met door de globalisering veroorzaakte grote structurele veranderingen in de wereldhandelspatronen; 4. herinnert eraan dat een eerste golf van ontslagen bij Ford Genk in 2013 aanleiding was tot een eerste EFG-aanvraag (eveneens op basis van de globalisering), die op dit moment wordt geïmplementeerd (5) , en dat deze tweede aanvraag verband houdt met ontslagen bij de fabriek van Ford in Genk in 2014 tot het moment van definitieve sluiting van de fabriek in december 2014; 5. wijst erop dat de autoproductie in België met 15,58% is gedaald, terwijl de mondiale productie juist met 18,9% is gestegen; 6. herinnert eraan dat Ford Genk de grootste werkgever was in de provincie Limburg; wijst erop dat ontslagen aanzienlijke schade toebrengen aan de Limburgse economie, met een verlies aan werkgelegenheid van in totaal 8 000 banen (inclusief het indirecte banenverlies), waarvan de meeste werden ingevuld door EU-burgers tussen 30 en 54 jaar, een toename van de werkloosheid met tussen de 1,8 % en 2,0 % (tot 29,4 % toename van het werkloosheidscijfer van de regio van 6,8 % tot 8,8 %), een reductie van het bbp van tussen de 2,6 % en 2,9 %, en een potentiële daling van de arbeidsproductiviteit van 10,9 % vanwege het grote belang van de auto-industrie voor de arbeidsproductiviteit in de regio; 7. constateert dat, tot op heden, voor de sector NACE Rev. 2-afdeling 29 ("Vervaardiging van auto's, aanhangwagens en opleggers") 22 EFG-aanvragen zijn ingediend, waarvan er 12 gebaseerd waren op handelsgerelateerde globalisering en 10 op de wereldwijde financiële en economische crisis; beveelt derhalve aan dat de Commissie een studie verricht naar de markten in Azië en Zuid-Amerika, teneinde de producenten in de EU in staat te stellen meer te weten te komen over de nieuwe vereisten op het gebied van importvergunningen en zich nadrukkelijker en op meer concurrentiële wijze op deze markten te presenteren; 8. is ingenomen met het feit dat de Belgische autoriteiten op 1 januari 2015 hebben besloten met de uitvoering van de individuele diensten voor de getroffen werknemers te beginnen, om de werknemers snel bijstand te verlenen, ruimschoots vooruitlopend op het besluit over en de aanvraag voor toekenning van EFG-steun voor het voorgestelde gecoördineerde pakket; 9. wijst erop dat België drie soorten maatregelen plant voor de ontslagen werknemers voor wie in deze aanvraag steun wordt aangevraagd: i) individuele hulp bij het zoeken van een baan, casemanagement en algemene voorlichting, ii) opleiding en omscholing, en iii) vergoedingen en incentives; 10. is er verheugd over dat ontslagen werknemers voor een breed waaier aan voorgestelde maatregelen in aanmerking komen, waaronder acties gericht op individuele begeleiding bij het zoeken van een baan, case management en algemene informatiediensten, en opleiding, en bij- en nascholing, ook aangeboden door de voormalige werkgever; 11. neemt ter kennis dat het gecoördineerde pakket van individuele diensten werd opgesteld in overleg met de beoogde begunstigden, hun vertegenwoordigers, de sociale partners, de plaatselijke, regionale en nationale publieke arbeidsbureaus en opleidingsinstituten, alsmede het bedrijf; 12. herinnert eraan dat de inzetbaarheid van alle werknemers verbeterd moet worden door middel van aangepaste opleidingen en de erkenning van de in de loop van het beroepsleven opgedane vaardigheden en bekwaamheden; verwacht dat de opleiding die in het gecoördineerde pakket wordt aangeboden, niet alleen is afgestemd op de behoeften van de ontslagen werknemers, maar ook op het huidige ondernemingsklimaat; 13. onderstreept dat maatregelen op het gebied van beroepsopleiding erop gericht moeten zijn de inzetbaarheid van werknemers op de arbeidsmarkt te vergroten en aangepast moeten zijn aan hetgeen nu op de arbeidsmarkt wordt gevraagd; wijst er tegelijkertijd op dat de opleidingen en de bij- en nascholingsmaatregelen rekening moeten houden met en voort moeten bouwen op de specifieke vaardigheden en capaciteiten die de betrokken werknemers in de auto-industrie en bij de toeleveranciers hebben verworven; 14. herinnert eraan dat overeenkomstig artikel 7 van de EFG-verordening het ontwerp van het gecoördineerde pakket gepersonaliseerde diensten in moet spelen op toekomstige arbeidsmarktperspectieven en de op die markten benodigde vaardigheden, en moet aansluiten bij de verschuiving naar een hulpbronnenefficiënte en duurzame economie; 15. merkt op dat de informatie die is verstrekt over het gecoördineerde pakket van individuele diensten waarvoor EFG-middelen worden aangevraagd, gegevens bevat over de complementariteit met maatregelen die worden gefinancierd uit de Structuurfondsen; benadrukt dat de Belgische autoriteiten bevestigen dat voor de subsidiabele maatregelen geen steun uit andere financieringsinstrumenten van de Unie wordt ontvangen; herhaalt zijn oproep aan de Commissie om in haar jaarverslagen een vergelijkende evaluatie van deze gegevens op te nemen zodat de bestaande verordeningen volledig in acht worden genomen en te voorkomen dat door de Unie gefinancierde diensten dubbel worden aangeboden; 16. juicht het toe dat de autoriteiten van plan zijn het leeuwendeel van de beschikbare middelen voor gepersonaliseerde diensten te gebruiken en dat slechts 4,94% van de totale kosten van het gecoördineerde pakket gepersonaliseerde diensten gebruikt zal worden voor uitkeringen en incentives, hetgeen dus ver onder het maximaal toegestane niveau van 35% zit; 17. waardeert de verbeterde procedure die de Commissie op verzoek van het Parlement in het leven heeft geroepen om de toekenning van subsidies te versnellen; neemt nota van de tijdsdruk die het nieuwe tijdschema met zich meebrengt, en van de mogelijke gevolgen voor de doeltreffendheid van de afhandeling van het dossier; 18. hecht zijn goedkeuring aan het bij deze resolutie gevoegde besluit; 19. verzoekt zijn Voorzitter dit besluit samen met de voorzitter van de Raad te ondertekenen en zorg te dragen voor publicatie ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie ; 20. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie, met inbegrip van de bijlage, te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. BIJLAGE BESLUIT VAN HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD betreffende de beschikbaarstelling van middelen uit het Europees fonds voor aanpassing aan de globalisering (aanvraag EGF/2015/003 BE/Ford Genk, ingediend door België) (De tekst van de bijlage wordt hier niet weergegeven, aangezien deze overeenkomt met de definitieve handeling: Besluit (EU) 2015/1869.) Het Europees Parlement, – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2015)0397 – C8-0252/2015), – gezien Verordening (EU) nr. 1309/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 17 december 2013 betreffende het Europees fonds voor aanpassing aan de globalisering (2014-2020) en tot intrekking van Verordening (EG) nr. 1927/2006 (1) (EFG-verordening), – gezien Verordening (EU, Euratom) nr. 1311/2013 van de Raad van 2 december 2013 tot bepaling van het meerjarig financieel kader voor de jaren 2014-2020 (2) , en met name artikel 12 hiervan, – gezien het Interinstitutioneel Akkoord van 2 december 2013 tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie betreffende de begrotingsdiscipline, de samenwerking in begrotingszaken en een goed financieel beheer (3) (IIA van 2 december 2013), en met name punt 13 hiervan, – gezien de trialoogprocedure als bedoeld in punt 13 van het IIA van 2 december 2013, – gezien de brief van de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken, – gezien de brief van de Commissie regionale ontwikkeling, – gezien het verslag van de Begrotingscommissie ( A8-0274/2015 ), A. overwegende dat de Unie wetgevings- en begrotingsinstrumenten in het leven heeft geroepen om extra steun te geven aan werknemers die de gevolgen van grote structurele veranderingen in de wereldhandelspatronen of de wereldwijde financiële en economische crisis ondervinden, en hen te helpen bij hun terugkeer op de arbeidsmarkt; B. overwegende dat financiële steun van de Unie aan ontslagen werknemers flexibel moet zijn en zo snel en efficiënt mogelijk ter beschikking moet worden gesteld, overeenkomstig de gezamenlijke verklaring van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie die is goedgekeurd tijdens het overleg van 17 juli 2008, en met inachtneming van het IIA van 2 december 2013 met betrekking tot het nemen van besluiten om middelen beschikbaar te te maken van het Europees fonds voor aanpassing aan de globalisering (EFG); C. overwegende dat de vaststelling van de EFG-verordening vorm geeft aan de overeenkomst tussen het Parlement en de Raad om het criterium van de "crisisafwijking" opnieuw in te voeren, de financiële bijdrage van de Unie te verhogen tot 60 % van de totale geraamde kosten van de voorgestelde maatregelen, de efficiëntie voor de behandeling van EFG-aanvragen in de Commissie en door het Parlement en de Raad te verhogen door de termijn voor beoordeling en goedkeuring te verkorten, de subsidiabele maatregelen en begunstigden uit te breiden door zelfstandigen en jongeren toe te voegen en stimuleringsmaatregelen voor de oprichting van een eigen bedrijf te financieren; D. overwegende dat Italië in aanvraag EFG/2015/004 IT/Alitalia om een financiële bijdrage van het EFG heeft gevraagd in verband met het ontslag van 1 249 werknemers bij Gruppo Alitalia, in NACE Rev. 2-afdeling 51 ("Luchtvaart") (4) in de regio Lazio (NUTS-niveau 2) (5) en overwegende dat naar verwachting 184 ontslagen werknemers aan de maatregel zullen deelnemen; E. overwegende dat de aanvraag voldoet aan de criteria voor subsidiabiliteit van de EFG-verordening; 1. is het met de Commissie eens dat is voldaan aan de voorwaarden die zijn opgenomen in artikel 4, lid 1, onder a), van de EFG-verordening en dat Italië bijgevolg recht heeft op een financiële bijdrage van 1 414 848 EUR op grond van die verordening; 2. stelt vast dat de Italiaanse autoriteiten de aanvraag voor een financiële bijdrage uit het EFG op 24 maart 2015 hebben ingediend en dat de beoordeling daarvan door de Commissie op 7 augustus 2015 is afgerond en op 1 september 2015 aan het Parlement is meegedeeld; is ingenomen met het feit dat de beoordelingsprocedure in een periode van minder dan vijf maanden is afgerond; 3. merkt op dat de markt voor internationaal luchtvervoer economisch ernstig ontwricht is, met name sprake is een vermindering van het marktaandeel van de Unie en een enorme toename van het aantal passagiers dat door luchtvaartmaatschappijen uit de Golfstaten en Turkije wordt vervoerd, hetgeen ten koste is gegaan van Europese ondernemingen zoals Alitalia; 4. herinnert eraan dat de werkgelegenheid in Lazio weliswaar in mindere mate de gevolgen van de economische en financiële crisis heeft ondervonden dan de werkgelegenheid op nationaal niveau, maar dat elke verdere verhoging van de werkloosheid het CIG-uitkeringsstelsel (6) onder druk zet; 5. constateert dat, tot op heden, voor de sector NACE Rev. 2-afdeling 51 ("Luchtvaart") nog een andere EFG-aanvraag (7) is ingediend, die ook gebaseerd was op handelsgerelateerde globalisering; 6. is ingenomen met het feit dat de door de Italiaanse autoriteiten voorgestelde maatregelen gericht zijn op het actief zoeken naar banen en opleidingen, waaronder de herintredingsregeling voor ontslagen werknemers ouder dan 50 jaar; 7. is verheugd dat de Italiaanse autoriteiten op 1 april 2015 hebben besloten met de uitvoering van de individuele diensten voor de getroffen werknemers te beginnen teneinde de werknemers snel bijstand te verlenen, ruimschoots vooruitlopend op het definitieve besluit over de toekenning van EFG-steun voor het voorgestelde gecoördineerde pakket; 8. merkt op dat de maatregelen op grond van artikel 7, lid 4, van de EFG-verordening – activiteiten op het gebied van voorbereiding, beheer, voorlichting en publiciteit en controle en rapportage – een relatief gezien groot deel van de totale kosten vertegenwoordigen (3,99 %); 9. betreurt het dat de voorgestelde maatregelen slechts 184 (14,7 %) van 1 249 subsidiabele begunstigden beogen, wat een bijzonder klein deel van alle ontslagen werknemers vertegenwoordigt; 10. is tevreden dat naar verwachting alle 184 beoogde begunstigden kunnen gebruikmaken van de individuele dienstverlening; 11. wijst erop dat Italië vijf soorten maatregelen plant voor ontslagen werknemers voor wie in deze aanvraag steun wordt aangevraagd: (i) intakegesprek en vaardigheidsbeoordeling, (ii) actieve steun bij het zoeken naar een baan, (iii) opleiding, (iv) vergoeding van mobiliteitskosten, en (v) premies in verband met het aanwerven van vijftigplussers; 12. merkt op dat de toelagen en stimulansen beperkt zijn tot mobiliteitskosten en premies in verband met aanwerving en minder zullen bedragen dan het maximumpercentage van 35 % van de totale kosten van het gecoördineerde pakket van individuele dienstverlening, zoals vastgelegd in de EFG-verordening; 13. is ingenomen met de premies voor het aanwerven van werknemers ouder dan 50 jaar; is van mening dat de wijze waarop de premies zijn gedifferentieerd, zal aanzetten tot het onder betere voorwaarden aanwerven van de betreffende werknemers; 14. wijst erop dat het gecoördineerde pakket van individuele dienstverlening opgesteld werd in overleg met de sociale partners, de geaccrediteerde agentschappen die hulp bieden bij het zoeken naar een baan, en de werknemers; 15. is tevreden dat de geaccrediteerde agentschappen die actieve steun bieden bij het zoeken naar een baan betaald worden op basis van behaalde resultaten; 16. herinnert eraan dat in artikel 7 van de EFG-verordening is bepaald dat bij het samenstellen van het door het EFG gesteunde gecoördineerde pakket van individuele dienstverlening rekening moet worden gehouden met toekomstperspectieven op de arbeidsmarkt en de vereiste vaardigheden, en dat het gecoördineerde pakket gericht dient te zijn op de overgang naar een grondstoffenefficiënte en duurzame economie; 17. herinnert eraan dat de inzetbaarheid van alle werknemers verbeterd moet worden door middel van aangepaste opleidingen en de erkenning van de in de loop van het beroepsleven opgedane vaardigheden en bekwaamheden; verwacht dat de opleiding die in het gecoördineerde pakket wordt aangeboden, niet alleen is afgestemd op de behoeften van de ontslagen werknemers, maar ook op het huidige ondernemingsklimaat; 18. merkt op dat de informatie die is verstrekt over het gecoördineerde pakket van individuele diensten waarvoor EFG-middelen worden aangevraagd, gegevens bevat over de complementariteit met maatregelen die worden gefinancierd uit de structuurfondsen; benadrukt dat de Italiaanse autoriteiten bevestigen dat voor de subsidiabele maatregelen geen steun uit andere financieringsinstrumenten van de Unie wordt ontvangen; herhaalt zijn oproep aan de Commissie om in haar jaarverslagen een vergelijkende evaluatie van deze gegevens op te nemen zodat bestaande verordeningen volledig in acht worden genomen en te voorkomen dat door de Unie gefinancierde diensten dubbel worden aangeboden; 19. waardeert de verbeterde procedure die de Commissie op verzoek van het Parlement in het leven heeft geroepen om de toekenning van subsidies te versnellen; neemt nota van de tijdsdruk die het nieuwe tijdschema met zich meebrengt, en van de mogelijke gevolgen voor de doeltreffendheid van de afhandeling van het dossier; 20. hecht zijn goedkeuring aan het bij deze resolutie gevoegde besluit; 21. verzoekt zijn Voorzitter dit besluit samen met de voorzitter van de Raad te ondertekenen en zorg te dragen voor publicatie ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie ; 22. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie, met inbegrip van de bijlage, te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. BIJLAGE BESLUIT VAN HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD betreffende de beschikbaarstelling van middelen uit het Europees Fonds voor aanpassing aan de globalisering (aanvraag van Italië — EGF/2015/004 IT/Alitalia) (De tekst van de bijlage wordt hier niet weergegeven, aangezien deze overeenkomt met de definitieve handeling: Besluit (EU) 2015/1870.) Het Europees Parlement, – gezien de millenniumverklaring van de Verenigde Naties van 8 september 2000, – gezien het verslag dat in juli 2014 werd goedgekeurd door de Open Werkgroep duurzame-ontwikkelingsdoelstellingen van de VN, – gezien zijn resolutie van dinsdag 25 november 2014 over de EU en het mondiaal ontwikkelingskader voor de periode na 2015 (1) , – gezien het verslag dat op 8 augustus 2014 werd goedgekeurd door het intergouvernementele comité van deskundigen inzake financiering van duurzame ontwikkeling, – gezien de ministeriële verklaring van het politiek forum op hoog niveau voor duurzame ontwikkeling van juli 2014, – gezien het verslag van de Verenigde Naties van 2014 over de millenniumontwikkelingsdoelstellingen, – gezien het slotdocument van de vergadering op hoog niveau van het mondiale partnerschap voor doeltreffende ontwikkelingssamenwerking (GPEDC) in Mexico-Stad van april 2014, – gezien het door het Ontwikkelingsprogramma van de Verenigde Naties (UNDP), de Global Taskforce (2) en VN-Habitat opgestelde verslag "Dialogue on localizing the post-2015 development Agenda" van 31 oktober 2014, – gezien het verslag van de VN-Ontwikkelingsgroep van 2014 getiteld "Delivering the Post-2015 Development Agenda: opportunities at the national and local levels", – gezien het UNDP-verslag van 2014 over de ontwikkeling van de mens, getiteld "Sustaining Human Progress: Reducing Vulnerabilities and Building Resilience", – gezien het samenvattend verslag van de secretaris-generaal van de VN over de agenda voor de periode na 2015, – gezien de "Gender Chart 2012" van de VN, waarin de vooruitgang wat betreft de gendergelijkheidsaspecten van de acht millenniumontwikkelingsdoelstellingen wordt geëvalueerd, – gezien de resultaten van de conferentie van de Verenigde Naties inzake milieu en ontwikkeling van 1992 en het verslag over de vervolgconferentie inzake duurzame ontwikkeling die van 20 tot en met 22 juni 2012 plaatsvond in Rio de Janeiro (Brazilië), – gezien het verslag van het VN-panel op hoog niveau van eminente personen van mei 2013 over de ontwikkelingsagenda voor de periode na 2015, – gezien het voor de secretaris-generaal van de VN opgestelde verslag van juni 2012 van de werkgroep van het VN-stelsel voor de VN-ontwikkelingsagenda voor de periode na 2015, getiteld "Realising the future we want for all", – gezien het actieprogramma van Istanbul voor de minst ontwikkelde landen voor de jaren 2011-2020, – gezien de verklaring en het actieplan goedgekeurd op het forum op hoog niveau over de doeltreffendheid van ontwikkelingshulp gehouden in Busan (Zuid-Korea) in december 2011, – gezien de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens en het wettelijk kader van de mensenrechten, – gezien de Verklaring van Parijs over de doeltreffendheid van ontwikkelingshulp en de Actieagenda van Accra, – gezien de verklaring van 1986 over het recht op ontwikkeling, – gezien de Europese consensus inzake ontwikkeling (3) en de EU-gedragscode inzake complementariteit en taakverdeling in het ontwikkelingsbeleid (4) , – gezien de mededeling van de Commissie van 15 mei 2013 met als titel "Eigen verantwoordelijkheid voor de lokale autoriteiten in de partnerlanden met het oog op beter bestuur en doeltreffender ontwikkelingsresultaten" ( COM(2013)0280 ), – gezien de resolutie van het Europees Parlement van 22 oktober 2013 over lokale autoriteiten en het maatschappelijk middenveld: toezeggingen van Europa ter ondersteuning van duurzame ontwikkeling (5) en de conclusies van de Raad van 22 juli 2013 over lokale autoriteiten in ontwikkelingssamenwerking, – gezien artikel 7 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU), waarin opnieuw is vastgelegd dat de EU toeziet "op de samenhang tussen haar verschillende beleidsmaatregelen en optredens, rekening houdend met het geheel van haar doelstellingen", – gezien artikel 208 VWEU dat bepaalt dat de Unie "bij de uitvoering van beleid dat gevolgen kan hebben voor de ontwikkelingslanden rekening [houdt] met de doelstellingen van de ontwikkelingssamenwerking", – gezien de mededeling van de Commissie van 5 februari 2015 getiteld "Een wereldwijd partnerschap voor armoedebestrijding en duurzame ontwikkeling na 2015" ( COM(2015)0044 ), – gezien de mededeling van de Commissie van 2 juni 2014 getiteld "Een waardig leven voor iedereen: van wensbeeld naar collectieve maatregelen" ( COM(2014)0335 ), – gezien de mededeling van de Commissie van 13 mei 2014 getiteld "Een sterkere rol voor de particuliere sector bij het streven naar inclusieve en duurzame groei in ontwikkelingslanden" ( COM(2014)0263 ), – gezien het werkdocument van de diensten van de Commissie van 30 april 2014, een instrumentarium getiteld "A right-based approach, encompassing all human rights for EU development Cooperation" (SWD(2014)0152), – gezien de mededeling van de Commissie van 27 februari 2013 getiteld "Een waardig leven voor iedereen: Armoede uitroeien en de wereld een duurzame toekomst geven" ( COM(2013)0092 ), – gezien de mededeling van de Commissie van 12 september 2012 getiteld "Aan de basis van democratie en duurzame ontwikkeling: het maatschappelijke engagement van Europa in de externe betrekkingen" ( COM(2012)0492 ), – gezien de openbare raadplegingen van de Commissie inzake de voorbereiding van een EU-standpunt met betrekking tot een ontwikkelingskader voor de periode na 2015 die van 15 juni tot 15 september 2012 zijn gehouden, – gezien de mededeling van de Commissie van 8 oktober 2008 getiteld "Plaatselijke overheden als ontwikkelingsactoren" (SEC(2008)2570), – gezien de gemeenschappelijke verklaring van de Raad en de vertegenwoordigers van de regeringen van de lidstaten die in het kader van de Raad bijeenkomen, het Europees Parlement en de Commissie, betreffende het ontwikkelingsbeleid van de Europese Unie getiteld "De Europese consensus" (6) , – gezien het Europees Handvest inzake ontwikkelingssamenwerking ter ondersteuning van plaatselijk bestuur, waartoe tijdens de Europese ontwikkelingsdagen op 16 november 2008 het initiatief werd genomen, – gezien de mededeling van de Commissie van 12 april 2005 getiteld "Samenhang in het ontwikkelingsbeleid" ( COM(2005)0134 ) en de conclusies van de 3166e Raad Buitenlandse Zaken van 14 mei 2012 getiteld "Het effect van het EU-ontwikkelingsbeleid vergroten: een agenda voor verandering", – gezien het advies van het Comité van de Regio's van 24 februari 2015 getiteld "Een waardig leven voor iedereen: van wensbeeld naar collectieve maatregelen", – gezien het advies van het Comité van de Regio's van 9 oktober 2013 getiteld "Eigen verantwoordelijkheid voor de lokale autoriteiten in de partnerlanden met het oog op beter bestuur en doeltreffender ontwikkelingsresultaten", – gezien het advies van het Comité van de Regio's van 9 juni 2010 getiteld "Voorjaarspakket: EU-actieplan ter verwezenlijking van de millenniumdoelstellingen", – gezien het advies van het Comité van de Regio's van 22 april 2009 getiteld "Plaatselijke overheden als ontwikkelingsactoren", – gezien Verordening (EU) nr. 233/2014 van het Europees Parlement en de Raad van 11 maart 2014 tot vaststelling van een financieringsinstrument voor ontwikkelingssamenwerking voor de periode 2014-2020 (7) , – gezien zijn standpunt van 2 april 2014 over het voorstel voor een besluit van het Europees Parlement en de Raad betreffende het Europees Jaar voor ontwikkeling (2015) (8) , – gezien zijn resolutie van 13 juni 2013 inzake de millenniumdoelstellingen voor ontwikkeling – vaststelling van het kader voor de periode na 2015 (9) , – gezien de conclusies van de Raad Buitenlandse Zaken van 19 mei 2014 over een op rechten gebaseerde benadering van ontwikkelingssamenwerking, die alle mensenrechten omvat, – gezien de conclusies van de Raad Buitenlandse Zaken van 12 december 2013 over de financiering van armoedebestrijding en duurzame ontwikkeling na 2015, – gezien de gezamenlijke ACP-EU-verklaring over de ontwikkelingsagenda voor de periode na 2015 van 20 juni 2014, – gezien artikel 52 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie ontwikkelingssamenwerking ( A8-0232/2015 ), A. overwegende dat lokale overheden (LO's), als staats- en institutionele actoren met een wezenlijk belang voor het ontstaan van democratie aan de basis en duurzame territoriale ontwikkeling op basis van deelname van de plaatselijke bevolking en haar democratische wilsuiting, een essentiële rol toekomt bij het verwezenlijken van de doelstellingen in de periode na 2015; B. overwegende dat de LO's een cruciale rol spelen bij de definitie, organisatie en verwezenlijking van de ontwikkelingsdoelstellingen; C. overwegende dat de lokale overheden een krachtige interface vormen tussen de doelstellingen van de gemeenschap en de nationale en wereldwijde doelstellingen van de agenda voor de periode na 2015; D. overwegende dat de lokale overheden een cruciale rol spelen bij de bescherming van kwetsbare bevolkingsgroepen in fragiele staten waar een crisis heerst en in landen met een middeninkomen; E. overwegende dat het nieuwe globale kader voor duurzame ontwikkeling gelegenheid biedt om de brede betrokkenheid van maatschappelijke organisaties, lokale autoriteiten en nationale parlementen te waarborgen; overwegende dat eigen verantwoordelijkheid van lokale overheden en maatschappelijke organisaties absoluut noodzakelijk is om correct, transparant en verantwoordelijk bestuur te waarborgen; F. overwegende dat de EU nauw betrokken is bij de ondersteuning van de lokale overheden in de ontwikkelingslanden, teneinde bij te dragen tot armoedebestrijding en de verwezenlijking van de millenniumontwikkelingsdoelstellingen, maar ook om het democratisch bestuur op lokaal niveau te mainstreamen; G. overwegende dat vertegenwoordigers van subnationale regeringen en lokale overheden een bijdrage hebben geleverd aan de zittingen van de Open Werkgroep duurzame-ontwikkelingsdoelen van de Algemene Vergadering van de VN en dat de Global Taskforce mede-coördinator was bij de VN-beraadslagingen over de lokalisatie van de agenda voor de periode na 2015 met het UNDP en VN-Habitat; H. overwegende dat in het samenvattend verslag van de secretaris-generaal van de VN over de ontwikkelingsagenda voor de periode na 2015 wordt herhaald dat de nieuwe ontwikkelingsagenda transformatief, universeel en op mensen gericht moet zijn en gegrondvest op de beginselen van mensenrechten en de rechtsstaat; overwegende dat de secretaris-generaal ertoe oproept dat innovatieve partnerschappen, waaronder lokale overheden, de belangrijkste actoren moeten zijn die deze agenda ten uitvoer leggen op een niveau dat zo dicht mogelijk bij de burger staat; I. overwegende dat de meeste cruciale doelstellingen en uitdagingen op de mondiale ontwikkelingsagenda voor de periode na 2015 afhankelijk zijn van acties op lokaal niveau en sterke partnerschappen; J. overwegende dat de wereldbevolking naar verwachting zal stijgen van ongeveer 7 miljard tot 9,3 miljard mensen tegen 2050, waarbij het grootste deel van deze groei in de ontwikkelingslanden wordt verwacht, met name in de stedelijke gebieden; overwegende dat een te sterke verstedelijking de duurzaamheid van de ontwikkeling in alle opzichten aantast; K. overwegende dat tweeënhalf miljard nieuwe stedelingen toegang zullen moeten krijgen tot onderwijs, gezondheidsdiensten, banen, voedsel, sanitaire voorzieningen, vervoer, huisvesting en elektriciteit; overwegende dat dit zeer belangrijke uitdagingen oplevert voor lokale en regionale overheden en gemeenten belast met de verstrekking van deze diensten; L. overwegende dat er in de Verklaring van Rio op wordt gewezen dat inheemse bevolkingsgroepen en hun gemeenschappen een cruciale rol spelen in milieubeheer en ontwikkeling; overwegende dat regeringen hun identiteit, cultuur en belangen moeten erkennen en naar behoren moeten ondersteunen, en hen in staat moeten stellen op doeltreffende wijze een bijdrage te leveren aan het bereiken van duurzame ontwikkeling; M. overwegende dat de armoedebestrijding ongelijk is en dat de ongelijkheden tussen en binnen landen, die zowel in ontwikkelde landen als in ontwikkelingslanden groter zijn geworden, een belangrijke uitdaging op ontwikkelingsgebied vormen; N. overwegende dat gewelddadige conflicten en humanitaire crisissituaties een verstorend effect blijven hebben op ontwikkelingsmaatregelen; overwegende dat kwetsbare groepen zoals vrouwen, kinderen en ouderen door militaire conflicten en crises zwaarder worden getroffen en dat, in de eerste plaats, lokale overheden een sleutelrol spelen bij de preventie en het beheer van conflicten; O. overwegende dat er nog steeds aanvullende maatregelen nodig zijn om het percentage mensen dat aan honger lijdt te halveren, aangezien 162 miljoen jonge kinderen aan ondervoeding lijden; overwegende dat verborgen honger te definiëren is als een tekort aan vitaminen en mineralen in het voedingspatroon, en een onomkeerbare uitwerking kan hebben op de gezondheid, alsook sociaal-economische gevolgen vanwege het teruglopen van de productiviteit van de bevolking; P. overwegende dat klimaatverandering en de achteruitgang van het milieu de doelstelling van armoedebestrijding negatief beïnvloeden en een significante uitdaging vormen voor plaatselijke overheden omdat plaatselijke gemeenschappen er het eerst mee te maken krijgen; Q. overwegende dat er nieuwe en fatsoenlijke banen moeten worden gecreëerd om op mondiaal niveau te kunnen inspelen op de demografische groei; overwegende dat de particuliere sector een belangrijke bron van werkgelegenheid vormt, zowel in ontwikkelde landen als in ontwikkelingslanden, en derhalve een essentiële partner kan zijn in de strijd tegen armoede; R. overwegende dat ontwikkelingshulp een unieke rol blijft spelen bij het terugdringen van de armoede en het bewerkstelligen van verandering in ontwikkelingslanden; overwegende dat ontwikkelingshulp specifieker moet zijn om in te kunnen spelen op de behoeften van de meest kwetsbare bevolkingsgroepen, dat ontwikkelingshulp alleen, niet voldoende is en dat dan ook gebruik moet worden gemaakt van innoverende financieringen; S. overwegende dat de mobilisatie van internationale, openbare en particuliere middelen van cruciaal belang zal zijn voor de bevordering van duurzame lokale ontwikkeling; T. overwegende dat de EU en haar lidstaten, omdat zij de grootste donoren van officiële ontwikkelingshulp zijn, maar ook omdat zij het voornamelijk zijn die op het vlak van de gedecentraliseerde samenwerking het beleid uitstippelen en een hoofdrol spelen, gedurende de komende stadia van de onderhandelingen in het kader van de VN, en met name wat betreft de tenuitvoerlegging van de doelstellingen voor duurzame ontwikkeling, de stuwende kracht moeten blijven; U. overwegende dat artikel 208 VWEU bepaalt dat het uitbannen van de armoede de primaire doelstelling is van het ontwikkelingsbeleid van de EU, en met het oog op de ontwikkelingssamenwerking ook samenhang in het beleid verlangt; I. Lokale overheden als ontwikkelingsactoren en de rol van de Europese Unie 1. herinnert eraan dat het Partnerschap van Busan voorziet in een uitbreidend forum voor nieuwe ontwikkelingsactoren zoals lokale en regionale actoren; 2. overwegende dat de nieuwe richtsnoeren van de mededeling van de Europese Commissie betreffende lokale overheden en de erkenning van hun rol als overheidspartijen een grote stap vooruit vormen in de nieuwe ontwikkelingsagenda van de Europese Unie; 3. onderstreept de noodzaak om deze nieuwe richtsnoeren in de praktijk om te zetten bij de tenuitvoerlegging van de Europese samenwerking op het niveau van zowel het 11e Europese Ontwikkelingsfonds (EOF) als het Instrument voor ontwikkelingssamenwerking; 4. wijst erop dat strategische planning op nationaal en lokaal niveau absoluut noodzakelijk is voor de bevordering en integratie van de drie belangrijkste dimensies van ontwikkeling: de sociale, economische en milieudimensie; 5. is verheugd over de verleende steun voor capaciteitsopbouw van lokale overheden door middel van de thematische begrotingslijn voor lokale overheden, en met name de steun voor de versterking van de samenwerkingsstructuren van plaatselijke overheden op regionaal, nationaal en continentaal niveau en de instelling van een partnerschap op Europees niveau; 6. erkent de belangrijke rol van lokale overheden in ontwikkelingslanden; moedigt de sluiting van partnerschapsovereenkomsten tussen lokale overheden in EU-lidstaten en lokale overheden in ontwikkelingslanden aan op gebieden als opleiding en menselijk potentieel om meer voordelen te behalen zoals een betere milieuplanning; 7. is van mening dat deze samenwerkingsstructuren een zeer belangrijke rol vervullen bij de technische en methodologische ondersteuning van de ontwikkeling van lokale capaciteiten, de uitwisseling van kennis ter ondersteuning van decentralisatieprocessen en de verstrekking van basisdiensten; meent dat deze structuren ook een geschikt podium bieden voor politieke dialoog en om de stem van lokale overheden te doen doorklinken op alle bestuursniveaus; 8. spoort de Europese Unie aan om gedecentraliseerde samenwerking te bevorderen bij de tenuitvoerlegging van het ontwikkelingskader voor de periode na 2015; roept de Commissie in dit verband op erover na te denken of bij de financiering van de instrumenten voor externe hulp, te beginnen bij het DCI en het EOF, prioriteit kan worden toegekend aan decentralisatie, en meer te doen om lokale overheden als volwaardige spelers te betrekken bij de tenuitvoerlegging van het 11e EOF, zowel op het niveau van de partnerlanden, als op regionaal niveau en bij de sectorale en begrotingssteun; verzoekt de lidstaten eveneens een gepaste plaats voor lokale overheden in hun ontwikkelingsprogramma's te reserveren en hun inspanningen met die van de Europese Commissie en andere lidstaten te coördineren; II. Politieke dialoog, mobilisering van financiële middelen en verantwoordingsplicht 9. benadrukt de noodzaak om een rechtvaardiger overdracht van financiële middelen te waarborgen, van nationaal niveau naar subregionaal niveau, steden en gemeenten; 10. benadrukt de noodzaak in het kader van de lopende decentralisatieprocessen om nationale staten aan te moedigen een gedeelte van de nationale begrotingsmiddelen over te dragen naar het niveau van regionale en lokale overheden; is dan ook van mening dat meer steun moet worden verleend voor de versterking van de financiële en begrotingscapaciteiten van lokale overheden, met name door middel van hun verenigingen; 11. is van mening dat het van wezenlijk belang is dat een gedeelte van de Europese begrotingssteun dient voor de financiering van lokale overheden; 12. wenst dat een daadwerkelijke politieke dialoog met lokale overheden wordt ingesteld in het kader van de Europese samenwerking, om te kunnen beoordelen of er vooruitgang wordt geboekt, welke problemen er nog bestaan en hoe de steun op plaatselijk niveau doeltreffender kan worden gemaakt; 13. wenst dat aan deze dialoog een institutioneel karakter wordt gegeven, op basis van de bestaande coördinatiestructuren in de verschillende samenwerkingskaders; III. De rol van lokale overheden bij de verwezenlijking van de millenniumdoelstellingen voor ontwikkeling: wat er is geleerd 14. onderstreept dat uit de millenniumontwikkelingsdoelstellingen de cruciale rol van de lokale overheden is gebleken bij de bestrijding van armoede en de verstrekking van gemeenschapsdiensten, zoals water en sanitaire voorzieningen, primaire gezondheidszorg en onderwijs; 15. is ingenomen met de toename van de initiatieven op het gebied van gedecentraliseerde ontwikkelingssamenwerking en met het gebruik van mechanismen voor samenwerking tussen steden; 16. benadrukt de noodzaak om bijkomende middelen toe te kennen aan de versterking van de capaciteiten van lagere overheden om deze in staat te stellen openbare diensten van hoge kwaliteit te bieden, gelijke kansen te waarborgen en sociale cohesie tot stand te brengen; 17. betreurt dat in de millenniumontwikkelingsdoelstellingen onvoldoende rekening is gehouden met het belang van de lokale dimensie van ontwikkeling; betreurt dat in ontwikkelingsprogramma's onvoldoende rekening wordt gehouden met de culturele dimensie, die onmisbaar is voor een goed begrip van de lokale context; wenst dat rekening wordt gehouden met de culturele dimensie in lokale, nationale en internationale strategieën voor armoedebestrijding; 18. betreurt dat de huidige millenniumontwikkelingsdoelstellingen niet duidelijk genoeg zijn wat betreft het afstemmen van mondiale doelen op nationale en lokale ontwikkelingen; IV. De vaststelling van de ontwikkelingsagenda voor de periode na 2015: uitdagingen en kansen 19. is van mening dat het proces voor de periode na 2015 een duidelijke visie moet opleveren voor een uitvoering van de resultaten van Rio+20 waarbij de rol van de lokale overheden wordt erkend; 20. benadrukt dat betrouwbare doelstellingen en indicatoren moeten worden vastgesteld voor de duurzame-ontwikkelingsdoelstellingen, waarbij rekening wordt gehouden met de context en de behoeften en bezorgdheden van de plaatselijke bevolking; verzoekt de EU de rol van plaatselijke overheden te versterken en rekening te houden met hun kennis bij de overige duurzame-ontwikkelingsdoelstellingen; 21. verzoekt de EU de lokale overheden speciale aandacht te blijven geven bij de ontwikkelingsplanning, uitvoering van maatregelen en financiële hulpstromen; benadrukt dat hiervoor een daadwerkelijk participatieproces nodig is dat in een vroeg stadium van de ontwikkelingsfase moet plaatsvinden en dat vanuit dit oogpunt gedecentraliseerde overheidssteun moet worden erkend en versterkt; onderstreept dat het een "must" is hen nauwer te betrekken bij het vaststellen van ontwikkelingsstrategieën; 22. verzoekt de EU erop toe te zien dat lokale overhedsen beter vertegenwoordigd worden bij de internationale onderhandelingen voor de aanneming van de ontwikkelingsagenda voor de periode na 2015, de internationale conferentie over ontwikkelingsfinanciering en de internationale klimaatconferentie; 23. verzoekt de EU een autonoom doel ten aanzien van steden en menselijke nederzettingen te blijven steunen; V. De noodzaak van een nieuw doeltreffend mondiaal partnerschap (met maatschappelijke organisaties, de particuliere sector enz.) 24. verzoekt de EU bij te dragen tot de versterking van partnerschappen met meerdere belanghebbenden en de uitvoering van de agenda voor de periode na 2015 te lokaliseren; 25. roept op tot een duidelijke omschrijving en verdeling van de verantwoordelijkheden tussen de partners; VI. Partnerschappen met de particuliere sector 26. herinnert eraan dat de publieke sector van vitaal belang is voor en een belangrijke uitvoerder is van de nieuwe mondiale ontwikkelingsagenda en onderstreept dat de mobilisering van openbare inkomsten en de versterking van het belastingstelsel gebaseerd op de draagkracht van de burgers en op een billijke betaling van een transparante exploitatie van de natuurlijke hulpbronnen, van wezenlijk belang zullen zijn voor de doeltreffendheid ervan; 27. herhaalt dat de opkomst van een middenklasse moet worden ondersteund door particulier ondernemerschap, in het bijzonder door jongeren en vrouwen, te bevorderen; 28. wijst op het belang van de versterking van de positie van lokale, micro-, kleine en middelgrote ondernemingen bij het scheppen van nieuwe banen en het bevorderen van duurzame en inclusieve economische groei, met name via publiek-private beleidsmaatregelen; 29. herhaalt dat moet worden voorzien in doeltreffende verantwoordingsmechanismen en dat er verplichte sociale en milieuwaarborgen moeten worden beschreven; VII. Partnerschap met het maatschappelijk middenveld 30. is van mening dat in de mondiale ontwikkelingsagenda voor de periode na 2015 de rol en invloed van maatschappelijke organisaties moeten worden veranderd; meent dat de lidstaten nauw met maatschappelijke organisaties moeten samenwerken door de invoering van mechanismen voor regelmatige dialoog, zodat de samenwerking zo doeltreffend wordt dat de maatschappelijke organisaties positieve feedback geven; VIII. Ondersteuning van binnenlandse verantwoordingsplicht en capaciteitsopbouw 31. wijst erop dat regeringen verantwoording moeten afleggen aan zowel binnenlandse belanghebbenden als de internationale gemeenschap; 32. onderstreept het belang van transparantie en de bevordering van dialogen van meerdere belanghebbenden voor de versterking van de participatie van lokale culturen, inheemse bevolkingsgroepen, migranten en minderheden; 33. is van mening dat er grote inspanningen vereist zijn om de capaciteit van lokale overheden om overheidsdiensten te leveren, te verbeteren; 34. onderstreept dat het belangrijk is goed bestuur op lokaal niveau te bevorderen door de verspreiding van de beginselen van verantwoordingsplicht, goed beheer, transparantie, participatie, reactiviteit en de rechtsstaat; 35. moedigt de oprichting aan van platforms voor lokaal overleg in het kader van de begrotingsplanning; 36. wijst erop dat de officiële diensten voor gegevensverzameling dringend moeten worden hervormd; IX. Inheemse bevolkingsgroepen en ontwikkelingsplanning 37. wijst erop dat inheemse bevolkingsgroepen nauw betrokken moeten worden bij de voorbereiding van plannen voor lokale en territoriale ontwikkeling en investeringen; 38. verzoekt nationale regeringen en lokale overheden om: (a) de lokale wetgeving te versterken met het oog op de erkenning van traditionele vormen van grondbezit; (b) samen te werken met traditionele autoriteiten bij het beheer van natuurlijke hulpbronnen; (c) de gender- en intergenerationele vraagstukken tussen inheemse bevolkingsgroepen aan te pakken; (d) de inheemse kennis te beschermen; (e) de capaciteit van inheemse bevolkingsgroepen om deel te nemen aan ontwikkelingsplanning, te versterken; X. Overdracht van technologie 39. wijst erop dat nationale regeringen en lokale overheden een gunstig klimaat voor de overdracht van technologie moeten scheppen; 40. is van mening dat dergelijke samenwerking ook investeringen op de langere termijn moet omvatten; XI. Steden en menselijke nederzettingen 41. is verheugd over de deelname en de inzet van Afrikaanse steden in het kader van de voorbereiding van de conferentie van de Verenigde Naties over huisvesting en duurzame stadsontwikkeling Habitat III; verzoekt de Commissie om dergelijke deelnameprocessen te steunen en in haar partnerschapsplannen te voorzien in de ondersteuning van het beheer van processen voor duurzame stadsontwikkeling; 42. is ingenomen met het besluit van de Open Werkgroep duurzame-ontwikkelingsdoelen om een autonome doelstelling op het vlak van duurzame stedelijke ontwikkeling op te nemen; 43. onderstreept het belang van een territoriale benadering voor de aanpak van kwesties zoals afvalbeheer en armoede in steden, de vermindering van ongelijkheid, de emancipatie van burgers, inclusief en participatief bestuur, het ontwerp van innovatieve infrastructuur, dienstverlening, grondbeheer, de bijdrage van steden aan mondiale klimaatverandering en hun invloed op ecosystemen, de beperking van risico's op natuurrampen, energieverbruik enz.; 44. wijst op het belang van het ondersteunen van ontwikkelingslanden en de minst ontwikkelde landen, onder meer door financiële en technische bijstand; XII. Goed bestuur en corruptiebestrijding 45. wijst erop dat de internationale samenwerking voor het aanpakken van illegale geldstromen moet worden opgevoerd om te zorgen voor een gelijk speelveld op het gebied van belastingheffing aan lokale en internationale ondernemingen; 46. onderstreept dat decentralisatie van macht een doeltreffend middel is om corruptie, waaronder corruptie door multinationale bedrijven, te bestrijden en bij te dragen aan de modernisering van de overheid en aan economische en maatschappelijke hervormingen die inspelen op de behoeften van de bevolking; XIII. Versterking van de mobilisatie van middelen 47. wijst erop dat er creatieve en billijke financieringsmechanismen moeten worden onderzocht; 48. wijst met klem op het wezenlijke belang van het mobiliseren van nationale middelen op lokaal niveau voor het succes van de agenda voor de periode na 2015, aangezien dit cruciaal is voor de tenuitvoerlegging van strategieën en beleidsmaatregelen voor lokale ontwikkeling; onderstreept in dit verband dat het uitermate belangrijk is in de partnerlanden de capaciteiten van de plaatselijke overheden op de gebieden gemeentelijke belastingen en begrotingsplanning te verbeteren; verwelkomt de geleidelijke introductie van plaatselijke waarnemingscentra voor financiële middelen, waaraan de EU meer steun zou moeten toekennen; 49. is van oordeel dat optreden op lokaal niveau beter werkt voor het verbeteren van de levensomstandigheden van gemeenschappen, met name op het platteland, en dat de re-integratie van de informele sector - zonder het opwerpen van obstakels voor innovatie - voor de plaatselijke overheden en de nationale autoriteiten een ware uitdaging is; 50. verzoekt de Wereldbank en de internationale financiële instellingen het beleid op het gebied van milieu- en sociale waarborgen te actualiseren; 51. herinnert eraan dat het in de eerste plaats de lokale overheden zijn die een toenemend aantal crises moeten aanpakken, maar dat zij in de meeste gevallen over onvoldoende capaciteit en middelen beschikken om een doeltreffend antwoord te bieden; 52. verzoekt de Commissie de mobilisatie van innovatieve financieringsbronnen te bevorderen voor gedecentraliseerde samenwerking, met name de instrumenten van de combinatie van leningen en subsidies, die niet zijn afgestemd op de bijzonderheden van lokale overheden; 53. spoort de Europese Unie derhalve aan om gedecentraliseerde begrotingen, die een voorwaarde zijn voor plaatselijke ontwikkeling, aan te moedigen; o o o 54. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie.