Het Europees Parlement , – gezien de stemming van 22 juli 2004 waarbij José Manuel Durão Barroso als voorzitter van de Commissie werd gekozen, – gezien de verklaringen die de gekozen Commissievoorzitter in juli 2004 en op 26 en 27 oktober 2004 in het Europees Parlement en op 21 oktober 2004 en 5 november 2004 in de Conferentie van voorzitters heeft afgelegd, – gezien de schriftelijke en mondelinge verklaringen die elke voorgedragen commissaris tijdens de door de parlementaire commissies georganiseerde hoorzittingen heeft afgelegd en de beoordeling van de kandidaten die de commissievoorzitters na afloop van de hoorzittingen hebben gemaakt, – gezien het besluit van de gekozen voorzitter, de heer Barroso, van 27 oktober 2004 - na de evaluatie van de hoorzittingen en het debat in het Europees Parlement - om de aan het Parlement voorgestelde nieuwe Commissie terug te trekken, – gezien het voorstel voor een nieuwe Commissie dat de gekozen voorzitter op 5 november 2004 formeel aan de Conferentie van voorzitters heeft gepresenteerd en de verklaring die hij op 17 november 2004 in het Europees Parlement heeft afgelegd, – gezien de bijkomende hoorzittingen van de parlementaire commissies op 15 en 16 november 2004 en de beoordeling van de voorgedragen commissarissen na afloop van deze hoorzittingen, – gezien het kaderakkoord over de betrekkingen tussen het Europees Parlement en de Commissie, dat door de Conferentie van voorzitters op 29 juni 2000 werd goedgekeurd, – gelet op artikel 214 van het EG-Verdrag, – gelet op het Verdrag tot vaststelling van een Grondwet voor Europa, – gelet op de artikelen 99 en 103 van zijn Reglement, A. overwegende dat in artikel 213, lid 1 van het Verdrag wordt bepaald dat de leden van de Commissie "op grond van hun algemene bekwaamheid worden gekozen en (...) alle waarborgen voor onafhankelijkheid bieden", B. overwegende dat het, gezien de uitdagingen die voor ons liggen, van fundamenteel belang is dat de Commissie het algemeen belang in de Europese Unie kan dienen teneinde Europa een hoofdrol te laten spelen op het wereldtoneel met als doel de vrede, de veiligheid en een solide economische en sociale ontwikkeling te bevorderen, C. overwegende dat in die context onafhankelijkheid, een niet door nationale belangen beïnvloede opstelling, onpartijdigheid, volledige eerbiediging van de waarden en doelstellingen van de Europese Unie en het ontbreken van belangenconflicten van fundamenteel belang zijn om het vertrouwen van de Europese burgers te kunnen winnen, D. overwegende dat het Parlement verschillende pijnpunten heeft vastgesteld ten aanzien van bepaalde kandidaten voor de Commissie en zijn teleurstelling heeft uitgesproken over het gebrek aan professionele kennis en deskundigheid bij sommigen van hen, 1. verwelkomt de democratische en juridische geldigheid van het goedkeuringsproces en de wezenlijke bijdrage van dit proces tot het opbouwen van een voor de Unie noodzakelijke goede werkrelatie tussen de Commissie en het Parlement; 2. spreekt zijn voldoening uit over de door de gekozen voorzitter Barroso ondernomen stappen die hebben geleid tot de presentatie van zijn nieuwe team op 4 november 2004; betreurt echter dat er tot dusver geen afdoende oplossing is gevonden voor het potentiële probleem van belangenconflicten; wenst daarom dat er onverwijld stappen worden ondernomen om de procedures te verduidelijken waarmee de gedragscode zal worden toegepast; 3. verwacht dat de specifieke toezeggingen die de gekozen voorzitter Barroso tijdens de plenaire vergadering van 26 oktober 2004 heeft gedaan met betrekking tot de actieve bescherming en bevordering van grondrechten, gelijke kansen en anti-discriminatie door zijn Commissie, door de nieuwe Commissie ten volle zullen worden uitgevoerd en zal de uitvoering ervan nauwlettend volgen; 4. verlangt dat de kaderovereenkomst tussen het Europees Parlement en de Commissie, waarin de bilaterale betrekkingen tussen deze twee instellingen worden geregeld, zo spoedig mogelijk wordt herzien en geactualiseerd op basis van de toezeggingen die de gekozen voorzitter, de heer Barroso, namens de nieuwe Commissie heeft gedaan; 5. verzoekt op basis van deze toezeggingen de volgende punten in die overeenkomst op te nemen: 6. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en de nieuwe Commissie. Het Europees Parlement , – gelet op artikel 214, lid 2 van het EG-Verdrag en artikel 127, lid 2 van het Euratom-Verdrag, – gelet op artikel 99 van zijn Reglement, – gelet op Besluit 2004/536/EG (1) van de Raad, in de samenstelling van de staatshoofden en regeringsleiders van 29 juni 2004, houdende voordracht van de heer José Manuel Durão Barroso tot voorzitter van de Commissie, – gelet op zijn besluit van 22 juli 2004 (2) houdende verkiezing van de heer José Durão Barroso als voorzitter van de Commissie, – gelet op Besluit 2004/642/EG, Euratom (3) van de Raad van 13 september 2004, genomen in onderlinge overeenstemming met de gekozen voorzitter van de Commissie, met betrekking tot de personen die hij voornemens is tot lid van de Commissie te benoemen, – gelet op Besluit 2004/753/EG, Euratom (4) van de Raad van 5 november 2004, genomen in onderlinge overeenstemming met de gekozen voorzitter van de Commissie, met betrekking tot de personen die hij voornemens is tot lid van de Commissie te benoemen, – gezien de hoorzittingen met de voorgedragen leden van de Commissie in de bevoegde parlementaire commissies, van 27 september tot en met 11 oktober 2004 en van 15 en 16 november 2004, – gezien het overleg tussen de Conferentie van voorzitters en de gekozen voorzitter van de Commissie, dat plaatsvond op 21 oktober 2004 en 5 november 2004, – gezien de beraadslaging van de Conferentie van Voorzitters van 16 november 2004, – gezien de verklaringen van de gekozen voorzitter van de Commissie, afgelegd in de plenaire vergaderingen van 26 en 27 oktober 2004 en 17 en 18 november 2004, 1. kiest de Commissie voor de ambtsperiode van 22 november 2004 tot en met 31 oktober 2009; 2. verzoekt zijn Voorzitter dit besluit te doen toekomen aan de Raad. Het Europees Parlement , – gezien het jaarlijks verslag over de activiteiten van de Europese Ombudsman in 2003, – gelet op artikel 195 van het EG-Verdrag, – onder verwijzing naar zijn resolutie van 17 november 1993 over democratie, doorzichtigheid en subsidiariteit en het Interinstitutioneel Akkoord over de procedures voor de tenuitvoerlegging van het subsidiariteitsbeginsel, het Statuut van de Europese ombudsman en de algemene voorwaarden voor de uitoefening van zijn ambt, de organisatie van de werkzaamheden van het in artikel 189 B van het EG-Verdrag bedoelde bemiddelingscomité (1) , inzonderheid het deel betreffende het statuut van de Ombudsman en de algemene voorwaarden voor de uitoefening van zijn ambt, – gelet op Besluit 94/262/EGKS, EG, Euratom van 9 maart 1994 betreffende het statuut van de Ombudsman en de algemene voorwaarden voor de uitoefening van zijn ambt (2) , inzonderheid artikel 3, lid 8, – gelet op artikel 43 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, – gelet op artikel 112, lid 1 en artikel 195, lid 2 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie verzoekschriften ( A6-0030/2004 ), A. overwegende dat het Handvest van de grondrechten deel uitmaakt van het Verdrag tot vaststelling van een grondwet voor Europa, dat op 29 oktober 2004 te Rome door de staatshoofden of regeringsleiders alsmede de ministers van Buitenlandse Zaken van de 25 lidstaten van de Europese Unie werd ondertekend, B. overwegende dat volgens artikel 41 (Recht op behoorlijk bestuur) van hoofdstuk V (Burgerschap) van het Handvest eenieder er recht op heeft dat zijn zaken onpartijdig, billijk en binnen een redelijke termijn door de instellingen en organen van de Unie worden behandeld, C. overwegende dat volgens artikel 42 (Recht van inzage in documenten) van het Handvest iedere burger van de Unie en iedere natuurlijke of rechtspersoon met verblijfplaats of statutaire zetel in een lidstaat recht heeft op toegang tot documenten van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie, D. overwegende dat volgens artikel 43 (Ombudsman) van het Handvest iedere burger van de Unie en iedere natuurlijke of rechtspersoon met verblijfplaats of statutaire zetel in een lidstaat het recht heeft zich tot de Ombudsman van de Unie te wenden over gevallen van wanbeheer bij het optreden van de communautaire instellingen of organen, met uitzondering van het Hof van Justitie en het Gerecht van eerste aanleg bij de uitoefening van hun gerechtelijke taak, E. overwegende dat het jaarlijks verslag van de Ombudsman op 19 april 2004 officieel is aangeboden aan de Voorzitter van het Europees Parlement en dat de Ombudsman, de heer Nikiforos Diamandouros, het verslag op 26 april 2004 heeft gepresenteerd aan de Commissie verzoekschriften, F. overwegende dat in 2003 het aantal bij de Ombudsman ingediende klachten opnieuw aanzienlijk is toegenomen en dat na de recente uitbreiding een verdere stijging wordt verwacht, G. overwegende dat het aantal aan de Ombudsman gerichte klachten van burgers die terecht vragen om stappen om het gebrek aan openheid en doorzichtigheid bij het functioneren van de Europese instellingen op te heffen een punt van zorg is met betrekking tot de democratische verantwoordingsplicht van de Unie, H. overwegende dat in het jaarverslag voorbeelden worden genoemd van individuele gevallen waarin wanbeheer niet werd aangetoond, de Europese autoriteiten de aanbevelingen van de Ombudsman hebben opgevolgd zodra zij op de klacht werden gewezen of een minnelijke schikking is getroffen, maar eveneens gewag wordt gemaakt van een aantal klachten die de Ombudsman met een kritische opmerking moest afsluiten, I. overwegende dat de Ombudsman ook pro-actief is opgetreden door middel van onderzoeken op eigen initiatief, J. overwegende dat in zijn resolutie van 6 september 2001 over het speciaal verslag van de Europese Ombudsman aan het Europees Parlement naar aanleiding van het initiatiefonderzoek naar het bestaan, bij de verschillende instellingen en organen van de Gemeenschappen, van een code van goed administratief gedrag en de toegankelijkheid van die code voor het publiek (3) , het Europees Parlement met algemene stemmen zijn steun voor de Code van goed administratief gedrag van de Europese Unie heeft uitgesproken; dat de Commissie de code niet heeft goedgekeurd, K. overwegende dat het Verdrag tot vaststelling van een Grondwet voor Europa een rechtsgrond bevat voor een toekomstige wet over behoorlijk bestuur, L. overwegende dat de Ombudsman in een op 23 januari 2003 aan de Conventie voorgelegde bijdrage heeft verklaard dat "de vervanging van het Verdrag door een grondwet, en met name een grondwet waarin ook fundamentele rechten zijn opgenomen, noopt tot een grondige bezinning op de rol van de hoedster van het Verdrag, M. overwegende dat de Ombudsman er in zijn besluit over klacht 995/98/OV reeds nadrukkelijk op gewezen heeft dat de Commissie weliswaar beschikt over discretionaire bevoegdheden ten aanzien van de inleiding van inbreukprocedures, maar dat deze onderhevig zijn aan de wettelijke beperkingen welke zijn vastgelegd in de jurisprudentie van het Hof van Justitie, die onder andere voorschrijft dat bestuursorganen consequent en te goeder trouw dienen te handelen, dat zij discriminatie dienen te vermijden, zich dienen te houden aan de beginselen van evenredigheid, gelijkheid en rechtmatig vertrouwen, en de mensenrechten en fundamentele vrijheden moeten respecteren, N. overwegende dat het Europees Parlement reeds in december 1999 een verzoek van de Ombudsman ontving tot wijziging van de bepalingen in het statuut van de Ombudsman met betrekking tot het recht op toegang tot documenten en het horen van getuigen; overwegende dat het Europees Parlement weliswaar de aanbeveling heeft gedaan om deze bepalingen te wijzigen, maar dat dit nog altijd niet is gebeurd als gevolg van het voorbehoud van de Commissie en de Raad, O. overwegende dat de Ombudsman in een brief van 17 december 2002 aan de Voorzitter van het Europees Parlement zijn teleurstelling heeft uitgesproken over de negatieve standpunten inzake het voorstel en heeft voorgesteld dat de diensten van de Ombudsman en het Europees Parlement zich gezamenlijk buigen over de kwestie van de herziening van het statuut van de Ombudsman, P. overwegende dat uit het jaarverslag blijkt welke inspanningen de Ombudsman zich blijft getroosten om het netwerk van nationale en regionale ombudsmannen uit te bouwen en dat hierbij bijzondere nadruk wordt gelegd op de kandidaat-lidstaten, Q. overwegende dat in het jaarverslag wordt opgemerkt dat zowel de voormalige Ombudsman, de heer J. Söderman, als de huidige, de heer Nikiforos Diamandouros, hebben aangedrongen op de nadrukkelijke erkenning van de rol van ombudsmannen en andere buitengerechtelijke redresvoorzieningen in de Grondwet, 1. stemt in met het door de Europese Ombudsman ingediende jaarverslag over 2003 waarin een algemeen overzicht wordt gegeven van de in de loop van het jaar uitgevoerde werkzaamheden en van de behandelde zaken; 2. feliciteert de eerste Europese Ombudsman, de heer J. Söderman, met de voltooiing van zijn succesvolle ambtstermijn vol uitdagingen op 31 maart 2003 en stelt vast dat hij gedurende zijn zeveneneenhalfjarige ambtstermijn de fundamenten van zijn bureau ten volle heeft bestendigd en meer dan 11.000 burgers heeft geholpen bij het vinden van genoegdoening; 3. spreekt zijn waardering uit voor de inspanningen van de heer Nikiforos Diamandouros die sinds zijn ambtsaanvaarding in april 2003 met succes is blijven streven naar een grotere doelmatigheid van het bureau van de Europese Ombudsman en de bevordering van goed openbaar bestuur, de eerbiediging van de rechtsorde en de naleving van de mensenrechten; 4. beschouwt de rol van de Ombudsman bij de bevordering van openheid en verantwoording in de besluitvormingsprocessen en het bestuur van de Europese Unie als een wezenlijke bijdrage tot een Unie waarin besluiten daadwerkelijk "in zo groot mogelijke openheid en zo dicht mogelijk bij de burger" worden genomen, zoals voorgeschreven in artikel 1, lid 2 van het Verdrag betreffende de Europese Unie; 5. waardeert de inspanningen van de Ombudsman om zijn instelling beter bekend te maken bij het publiek en de burgers te informeren over hun rechten door middel van de verspreiding van materiaal, bezoeken aan lidstaten en conferenties; 6. stelt vast dat de Commissie positief heeft gereageerd op het voorstel van de Ombudsman om de aanvragers en ontvangers van beurzen en subsidies systematisch te informeren over de mogelijkheid om een klacht in te dienen over wanbeheer; 7. merkt op dat de aanzienlijke toename van het aantal klachten een bewijs is voor het succes van de Ombudsman om burgers die in contact komen met EU-instellingen steeds beter bewust te maken van hun rechten in dit kader; 8. constateert evenwel dat er nog altijd verwarring bij het publiek bestaat over de exacte reikwijdte van de bevoegdheden van de Ombudsman, aangezien circa 75% van de klachten buiten zijn werkterrein vallen, maar stelt met tevredenheid vast dat de Ombudsman in dergelijke gevallen de klagers probeert te helpen door hen naar andere organen te verwijzen, met name de Commissie verzoekschriften of nationale en lokale ombudsmannen, waarbij hij er evenwel voortdurend op blijft hameren dat de burgers via de bovengenoemde kanalen correct moeten worden geïnformeerd; 9. stelt met voldoening vast dat de Europese autoriteiten in veel gevallen, zodra zij op het probleem in kwestie waren gewezen, actie hebben ondernomen om een klacht bevredigend af te wikkelen en dat in andere gevallen een minnelijke schikking is getroffen; verzoekt de desbetreffende EU-instanties om zich te houden aan de ontwerpaanbevelingen van de Ombudsman ter correctie van gevallen van wanbeheer na onderzoek en gevolg te geven aan zijn kritische opmerkingen om te voorkomen dat zich in de toekomst soortgelijke gevallen van wanbeheer voordoen; 10. stelt met tevredenheid vast dat de Ombudsman in vier gevallen met succes heeft bemiddeld en een minnelijke schikking heeft weten te bewerkstelligen waarmee beide partijen tevreden waren en dat aan het eind van het jaar in nog zeven andere gevallen een minnelijke schikking werd voorgesteld; 11. stelt vast dat de Ombudsman ook in 2003 kritische opmerkingen heeft gemaakt aan het adres van de instellingen, met name de Raad, met betrekking tot klachten over problemen bij het verkrijgen van toegang tot documenten; herinnert eraan dat de Commissie verzoekschriften dit probleem heeft behandeld in een verslag over een klacht van de NGO "Statewatch" en dat de Raad in dat verband de toezegging heeft gedaan om in de toekomst de regels inzake toegang tot documenten in acht te nemen; 12. verzoekt alle instellingen en organen van de EU om Verordening (EG) nr. 1049/2001 van het Europees Parlement en de Raad van 30 mei 2001 inzake de toegang van het publiek tot documenten van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie (4) onverkort toe te passen en te erkennen dat de toegang tot documenten die in het bezit zijn van de Europese instellingen en organen een grondrecht is overeenkomstig artikel 42 van het Handvest van de grondrechten en er oprecht naar te streven dat besluiten "in zo groot mogelijke openheid en zo dicht mogelijk bij de burger" worden genomen; wijst erop dat de instellingen en organen van de EU elk verzoek bijzonder nauwgezet en per geval moeten onderzoeken alvorens zij de bepalingen inzake afwijkingen van het beginsel van vrije toegang eventueel toepassen; 13. is ingenomen met het besluit van de Ombudsman inzake de toegang van het publiek tot de na afloop van de werkzaamheden van de Europese Conventie opgemaakte agenda's en notulen van het Presidium van de Conventie; hoewel Verordening (EG) nr. 1049/2001 hierbij niet van toepassing is, ziet de Ombudsman metterdaad toe op de naleving van de beginselen van behoorlijk bestuur; 14. verwijst opnieuw naar zijn resolutie van 14 maart 2002 over de tenuitvoerlegging van Verordening (EG) nr. 1049/2001 (5) , waarin het zijn teleurstelling uitspreekt over het feit dat de Commissie blijft weigeren om het Parlement inzage te geven in stukken met betrekking tot inbreukprocedures, inclusief de correspondentie tussen de Commissie en de lidstaten, hetgeen ten koste gaat van de doelmatigheid van de communautaire wetgeving; 15. steunt de oproep aan de Commissie om met voorstellen tot herziening van Verordening (EG) nr. 1049/2001 te komen, inzonderheid waar het de toegang tot wetgevingsdocumenten betreft; 16. stelt vast dat er ook in 2003 een aantal klachten is ingediend over het gebrek aan openheid en transparantie bij de vergelijkende onderzoeken voor aanwerving van de instellingen, een terrein waaraan de Ombudsman de afgelopen jaren hoge prioriteit heeft verleend, aangezien zoveel burgers in contact komen met de instellingen naar aanleiding van een aanwervingsprocedure; merkt op dat sommige van deze klachten hebben geleid tot een kritische opmerking van de Ombudsman; 17. stelt met tevredenheid vast dat de Raad na twee klachten bij de Ombudsman heeft besloten om de aanbeveling van de Ombudsman op te volgen en de kandidaten in hun vergelijkende onderzoeken voor aanwerving toegang te geven tot hun gecorrigeerde examens, daarmee de praktijk in het Parlement en de Commissie volgend; 18. dringt er bij het EPSO (Europees Bureau voor personeelsselectie), het interinstitutioneel orgaan dat in de toekomst de meeste vergelijkende onderzoeken voor aanwerving in de EU-instellingen zal organiseren, op aan dat het zich zou houden aan de regels en praktijken inzake openheid en transparantie bij aanwervingsprocedures die vooral dankzij de klachten bij de Ombudsman en de aanbevelingen van de Ombudsman in de afgelopen jaren tot stand zijn gekomen; 19. constateert dat veel klachten die aanleiding hebben gegeven tot een kritische opmerking van de Ombudsman betrekking hebben op de trage beantwoording van correspondentie, het verzuim om antwoord te geven of onbevredigende of onhoffelijke antwoorden; herinnert derhalve de instellingen en organen eraan dat een adequate en correcte communicatie met de burgers in hun eigen belang is; 20. stelt met voldoening vast dat in 2003 vijf onderzoeken op eigen initiatief werden gestart, waaronder een onderzoek naar de integratie van personen met een handicap om ervoor te zorgen dat deze personen niet worden gediscrimineerd in hun relaties met de Europese instellingen, conform artikel 26 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie; 21. herinnert eraan dat het Parlement de hogergenoemde resolutie heeft aangenomen over een Code van goed administratief gedrag voor de instellingen en organen van de EU en dat het sindsdien herhaaldelijk erop heeft aangedrongen dat deze code wordt toegepast door alle instellingen en organen; betreurt dat de Commissie tot op heden heeft verzuimd de code integraal aan te nemen en toe te passen; 22. wijst erop dat mevrouw De Palacio, ondervoorzitter van de Commissie, in het debat over het jaarverslag van de Ombudsman over 2002 in de plenaire vergadering op 25 september 2003 erop heeft gewezen dat de ontwerpgrondwet voor Europa een rechtsgrond bevat voor een toekomstige wet inzake behoorlijk bestuur die dwingend van toepassing zou moeten zijn op alle instellingen en organen van de Unie; is het met de Ombudsman eens dat de Commissie met voorbereidingen zou moeten beginnen voor de goedkeuring van een dergelijke wet; 23. verzoekt de Ombudsman, in afwachting van de wet inzake behoorlijk bestuur, met de Commissie verzoekschriften samen te werken bij de verdere ontwikkeling van de in zijn besluit over klacht 995/98/OV genoemde criteria voor behoorlijk bestuur in het kader van de inbreukprocedure en erop toe te zien dat de Commissie deze criteria ook hanteert, 24. is van mening dat de Ombudsman onbeperkt toegang zou moeten krijgen tot documenten in het kader van zijn onderzoeken; merkt op dat er bijna zes jaar zijn verlopen sinds het voorstel van de Ombudsman om artikel 3, lid 2 van het statuut van de Ombudsman inzake de toegang van de Ombudsman tot documenten en het horen van getuigen te wijzigen, naar aanleiding waarvan het Europees Parlement op 6 september 2001 (6) een resolutie heeft aangenomen; betreurt dat voor goedkeuring van deze resolutie geen gekwalificeerde meerderheid in de Raad kon worden gevonden (7) ; 25. acht het eveneens noodzakelijk dat het op 9 maart 1994 aangenomen statuut van de Ombudsman wordt gewijzigd in het licht van de ontwikkelingen in de afgelopen tien jaar, zoals de uitbreiding van de onderzoeksbevoegdheden van het Europees Fraudebestrijdingsbureau (OLAF) en de goedkeuring van Verordening (EG) nr. 1049/2001, zoals voorgesteld door de heer J. Söderman in een brief aan de heer Pat Cox, Voorzitter, van 17 december 2002; 26. is ingenomen met de goede werkrelatie tussen het bureau van de Ombudsman en de Commissie verzoekschriften, onder andere met de wederzijdse doorverwijzing van gevallen, hetgeen heeft geleid tot de rechtstreekse doorverwijzing naar de Commissie verzoekschriften van zes klachten en het advies aan nog 142 andere klagers om een verzoekschrift in te dienen; 27. spreekt zijn waardering uit voor het opzetten door de Ombudsman van een netwerk van nationale en lokale ombudsmannen en andere organen waarnaar klachten die buiten het werkterrein van de Ombudsman vallen, worden doorverwezen; is van oordeel dat het nuttig zou zijn voor de Commissie verzoekschriften om toegang te krijgen tot dit netwerk en om in samenwerking met het bureau van de Ombudsman een vergelijkbaar netwerk van verzoekschriftencommissies op te zetten; 28. spoort de Ombudsman ertoe aan om zich in samenwerking met de nationale en regionale ombudsmannen te blijven inzetten voor de totstandbrenging van een integraal en efficiënt systeem van buitengerechtelijke redresvoorzieningen ten behoeve van Europese burgers die vinden dat de rechten waarover zij uit hoofde van de Europese wetgeving beschikken zijn geschonden; 29. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie en het verslag aan de Commissie Verzoekschriften te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de Europese Ombudsman, de regeringen en parlementen van de lidstaten en de ombudsmannen of soortgelijke instanties in de lidstaten. Het Europees Parlement , – onder verwijzing naar zijn eerdere resoluties over Ivoorkust, – gezien de partnerschapsovereenkomst ACS-EG die op 23 juni 2000 in Cotonou is ondertekend, – gezien de overeenkomst Linas-Marcoussis die op 24 januari 2003 door alle partijen in het conflict in Ivoorkust is ondertekend, – gezien de overeenkomst van Accra III die op 30 juli 2004 door de strijdende partijen is ondertekend en waarin een duidelijk tijdschema is opgenomen voor de uitvoering van de overeenkomst Linas-Marcoussis, met name wat betreft de politieke hervorming en het proces van ontwapening, demobilisatie en reïntegratie om de weg te effenen voor vrije en transparante verkiezingen vóór eind 2005, – gezien de verklaring van het voorzitterschap namens de Europese Unie van 7 november 2004, – gezien de gezamenlijke verklaring van Economische Gemeenschap van de landen van West-Afrika (ECOWAS) en de EU over de situatie in Ivoorkust van 8 november 2004, – gezien het communiqué van de 19de zitting van de Vredes- en Veiligheidsraad van de Afrikaanse Unie van 8 november 2004, – gezien de verklaring van de secretaris-generaal van de Verenigde Naties Kofi Annan van 9 november 2004, – gezien het standpunt dat de Afrikaanse staatshoofden op 12 november 2004 in Abuja hebben ingenomen alsook resolutie 1572 van de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties die op 15 november 2004 met algemene stemmen is aangenomen, – gelet op artikel 115, lid 5 van zijn Reglement, A. overwegende dat de regering van Ivoorkust op 4 november 2004 de staakt-het-vuren-overeenkomst heeft geschonden door een luchtaanval op de rebellen in Bouaké en Korhogo in de vertrouwenszone in het noorden, B. overwegende dat regeringsvliegtuigen op 6 november 2004 de Franse vredeshandhavingstroepen in het gebied hebben gebombardeerd waarbij 9 personen zijn gedood en 31 gewond, hetgeen ertoe heeft geleid dat de Fransen het grootste gedeelte van de luchtmacht van het land hebben vernietigd en regeringsgezinde militanten op hun beurt de straat zijn opgegaan in Abidjan waar zij buitenlanders hebben getreiterd en geïntimideerd, Franse scholen in brand hebben gestoken en Franse eigendommen hebben geplunderd, C. overwegende dat de Franse troepen en de vredesmissie van de Verenigde Naties in Ivoorkust (UNOCI), in totaal ongeveer 10.000 man, de vertrouwenszone controleren en alle noodzakelijke middelen mogen gebruiken om vijandelijkheden te voorkomen, D. overwegende dat acht kranten van de oppositie door de Ivooriaanse autoriteiten zijn verboden, verschillende gebouwen van privé-kranten zijn geplunderd en vernield door regeringsgezinde militanten en internationale radio-uitzendingen zijn gesaboteerd en dat uitzendingen van de staatsradio en –televisie de bevolking hebben aangezet tot etnisch geweld en vreemdelingenhaat, met als gevolg een massale uittocht van buitenlanders, E. overwegende dat de destabilisatie van Ivoorkust allang bestaande en diepgewortelde oorzaken heeft, waaronder de verslechtering van de economische en sociale situatie, F. overwegende dat het voortdurende geweld ernstige gevolgen heeft voor de toch al ernstige humanitaire situatie in het land waar bijna een miljoen Ivorianen afhankelijk zijn van internationale humanitaire hulpverlening, aangezien veel humanitaire missies zijn opgeschort, en dat het geweld en het toenemend gevaar van massale verplaatsing van Ivorianen zouden kunnen leiden tot destabilisatie van de grotere West-Afrikaanse regio, met name Liberia, G. overwegende dat onvoldoende internationale financiële steun de humanitaire crisis mede verergert, H. overwegende dat de overeenkomst van Accra voorziet in de ontwapening van de rebellen en de milities met ingang van 15 oktober 2004, hetgeen nog niet is gebeurd, I. overwegende dat de strijdende partijen zich niet hebben gehouden aan de termijnen voor politieke hervorming of ontwapening zoals voorzien in de overeenkomst van Accra III, J. overwegende dat zonder hereniging van het land niet op rechtsgeldige wijze een referendum of vrije en eerlijke verkiezingen kunnen worden gehouden, K. overwegende dat men zich niet heeft gehouden aan afspraken met betrekking tot de mensenrechten, de democratische beginselen en de rechtsstaat, alle fundamentele pijlers van de overeenkomst van Cotonou, L. overwegende dat er sprake is van een nieuw diplomatiek hoofdstuk in Zuid-Afrika om te komen tot een politieke oplossing voor de crisis, dankzij de bemiddeling van de Zuid-Afrikaanse president Mbeki, 1. is verheugd – na de standpuntbepaling van de Afrikaanse staatshoofden bijeen in Abuja op 12 november 2004 – over de resolutie van de Veiligheidsraad om onverwijld een wapenembargo in te stellen, een resolutie die beoogt - behalve wanneer partijen in overeenstemming met de overeenkomsten handelen - financiële tegoeden te bevriezen en reizen naar het buitenland te beperken van eenieder die een bedreiging blijft vormen voor het vredesproces en de nationale verzoening in het land en waarin van de Ivoriaanse autoriteiten wordt verlangd dat zij een einde maken aan alle radio- en televisie-uitzendingen die aanzetten tot haat, onverdraagzaamheid en geweld; 2. gedenkt alle slachtoffers van de recente ontwikkelingen na het verbreken van de staakt-het-vuren-overeenkomsten, spreekt zijn deelneming uit aan de families van de Ivoriaanse, Afrikaanse en Europese slachtoffers van het geweld, met name jegens vrouwen, veroordeelt de daden van geweld en vreemdelingenhaat en de plunderingen en dringt er bij de Ivoriaanse regering op aan een einde te maken aan deze gewelddadigheden en aan de straffeloosheid van de geweldplegers en hun instigatoren; 3. dringt er bij alle partijen in het conflict op aan: 4. is verheugd over het mandaat van de Afrikaanse Unie en ECOWAS aan de Zuid-Afrikaanse president Thabo Mbeki om tussen de strijdende partijen te bemiddelen alsook over het feit dat de Afrikaanse Unie betrokken is bij een politieke oplossing voor de crisis in Ivoorkust, en spreekt zijn volledige steun uit aan de Afrikaanse Unie en de Economische Gemeenschap van West-Afrikaanse Staten om samen met de Verenigde Naties te komen tot een snelle en duurzame oplossing van de huidige crisis; 5. betreurt dat er thans geen sprake is van een voldoende multinationale samenstelling van de vredestroepen; 6. verzoekt de leden van de Europese Unie zich actief in te zetten bij de ondersteuning van de vredeshandhavingsmissie van de VN en Frankrijk en betreurt dat de missie'Licorne", die uitsluitend door de Franse troepen wordt uitgevoerd, geen Europese component heeft; 7. veroordeelt de verwoesting van de gebouwen van de partijen en kranten van de oppositie en de sabotage van buitenlandse radiozenders; 8. dringt er bij de regering van Ivoorkust en de vertegenwoordigers van de "New Forces" op aan de overeenkomst van Accra III ten uitvoer te leggen en alle noodzakelijke maatregelen te nemen om de rechtsstaat te herstellen en de eerbiediging van de mensenrechten te handhaven en te waarborgen; 9. verzoekt de Raad zich op het stuk van conflictpreventie te buigen over de dieperliggende oorzaken van de crisis, met name op economisch en sociaal gebied, en de inzet van vredestroepen van de Afrikaanse Unie te steunen in het kader van de "vredesfaciliteit'van het Europees Ontwikkelingsfonds; verzoekt de EU en de internationale gemeenschap om de financiële steun voor humanitaire hulpverlening in Ivoorkust op te voeren zodra de omstandigheden grotere en absoluut noodzakelijke operaties mogelijk maken; 10. verzoekt de Raad in dit verband overleg te overwegen tussen de EU en Ivoorkust op basis van de artikelen 9 en 96 van de overeenkomst van Cotonou; 11. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de secretarissen-generaal van de Verenigde Naties, de Afrikaanse Unie en ECOWAS en de president en de regering van Ivoorkust. Het Europees Parlement , – onder verwijzing naar zijn eerdere resoluties over Tibet en de mensenrechtensituatie in China, en gezien zijn resoluties over de mensenrechten in de wereld, – onder verwijzing naar zijn resolutie van 19 december 2002 (1) over de zaken Tenzin Delek Rinpoche en Lobsang Dhondup, – gelet op artikel 115, lid 5 van zijn Reglement, A. overwegende dat op 2 december 2002 het regionale Volksgerechtshof van Kardze in de Tibetaanse autonome prefectuur van de provincie Sichuan over Tenzin Delek Rinpoche, een invloedrijke boeddhistische lama, een doodvonnis met opschortende werking voor twee jaar heeft uitgesproken, terwijl zijn volgeling, Lobsang Dhondup, op 26 januari 2003 is terechtgesteld, in beide gevallen wegens beweerde politieke misdrijven, B. overwegende dat beiden begin april 2002 werden gearresteerd na een bomaanslag in Chengdu, de hoofdstad van de provincie Sichuan, die op 3 april 2002 had plaatsgevonden, C. overwegende dat Tenzin Delek Rinpoche beschuldigd werd van " het veroorzaken van explosies" en "het aanzetten tot separatisme", doch dat zijn schuld niet is bewezen, D. overwegende dat Tenzin Delek Rinpoche naar verluidt vanaf zijn arrestatie tot op dit moment incommunicado is gehouden en naar verluidt een aantal maanden is gemarteld, E. ernstig bezorgd over het feit dat de periode van opschorting van Tenzin Delek Rinpoches terechtstelling zal aflopen op 2 december 2004, F. overwegende dat de Raad momenteel op verzoek van de Europese Raad het embargo op de verkoop van wapens aan China, goedgekeurd en ingesteld in 1989, opnieuw bestudeert, G. overwegende dat de regering van de Volksrepubliek China nog onlangs vertegenwoordigers van Zijne Heiligheid, de Dalai Lama, heeft ontvangen, 1. herhaalt zijn oproep tot het afschaffen van de doodstraf, roept op tot een onmiddellijk moratorium op de doodstraf in China en dringt er bij de Chinese autoriteiten op aan de doodstraf van Tenzin Delek Rinpoche onmiddellijk in gevangenisstraf om te zetten; 2. veroordeelt de terechtstelling van Lobsang Dhondup op 26 januari 2003 ten sterkste; 3. roept de openbare aanklager van de Volksautoriteit van de provincie Sichuan en de gouverneur van de Volksregering van de provincie Sichuan op hun uiterste best te doen de terechtstelling van Tenzin Delek Rinpoche te voorkomen; 4. dringt er bij de autoriteiten op aan om ervoor te zorgen dat Tenzin Delek Rinpoche in de gevangenis niet aan mishandeling wordt onderworpen, verzoekt om een onmiddellijke herziening van de rechtszaak en dringt er bij de Chinese autoriteiten op aan om alles te doen wat in hun macht ligt om ervoor te zorgen dat de internationale normen op het gebied van mensenrechten en humanitaire wetgeving worden gerespecteerd, en in het bijzonder dat internationaal erkende juridische procedures worden gegarandeerd voor in hechtenis genomen personen; 5. roept de Europese Unie en haar lidstaten op er bij de regering van de Volksrepubliek China op aan te dringen de religieuze rechten en de vrijheid van het Tibetaanse volk te respecteren en in het bijzonder de terechtstelling van Tenzin Delek Rinpoche te voorkomen en te pleiten voor een nieuw een eerlijk proces; 6. verzoekt de Commissie en de Raad hun bezorgdheid te uiten over de zaak Tenzin Delek Rinpoche tijdens de komende top EU-China; 7. verzoekt de Raad en de lidstaten het EU-embargo op de handel in wapens met de Volksrepubliek China te handhaven en de bestaande nationale beperkingen op dergelijke wapenverkopen niet af te zwakken; is van mening dat dit embargo moet worden gehandhaafd tot de EU een wettelijk bindende gedragscode voor wapenexport heeft goedgekeurd en de Volksrepubliek China concrete stappen heeft ondernomen om de mensenrechtensituatie in het land te verbeteren, onder andere de ratificatie van het Internationaal Verdrag inzake burgerrechten en politieke rechten van de VN en de volledige eerbiediging van de rechten van minderheden; 8. is verheugd over de vrijlating van Ngawang Sangdrol en Jingme Sangpo, de Tibetaanse gewetensgevangenen die al het langst in de gevangenis zaten, en dringt er bij de Chinese autoriteiten op aan om voort te gaan met de vrijlating van gevangenen; 9. doet een beroep op de regering van de Volksrepubliek China om haar dialoog met de vertegenwoordigers van de Dalai Lama te intensiveren, teneinde zo spoedig mogelijk een voor alle partijen aanvaardbare oplossing van de kwestie Tibet te vinden; 10. herhaalt in dit verband zijn oproep aan de Raad om een Speciale vertegenwoordiger van de EU voor Tibetaanse zaken te benoemen, om zo een doeltreffende bijdrage te leveren aan het vinden van een vreedzame oplossing in deze kwestie; 11. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de secretaris-generaal van de VN, de Chinese regering, de gouverneur van de provincie Sichuan en de openbare aanklager van de Volksautoriteit van de provincie Sichuan. Het Europees Parlement , – gezien de in maart 2004 door de Afrikaanse Commissie voor de mensenrechten tegen Eritrea gedane uitspraak, – gelet op artikel 115, lid 5 van zijn Reglement, A. ernstig verontrust over de gestaag verslechterende mensenrechtensituatie in Eritrea en verbijsterd door het manifeste gebrek aan samenwerking vanwege de Eritrese autoriteiten, ondanks herhaalde oproepen door internationale mensenrechtenorganisaties en NGO's, B. overwegende dat de Eritrese ordestrijdkrachten op 4 november 2004 zonder aanzien des persoons zijn overgegaan tot de arrestatie van duizenden jongeren en andere personen die worden verdacht van ontduiking van de militaire dienstplicht, en de vrees uitsprekend dat de aldus gearresteerden aan foltering en mishandeling dreigen te worden blootgesteld, C. overwegende dat bij een vermoedelijke ontsnappingspoging op 4 november 2004 in de militaire gevangenis van Adi Abeto tenminste twaalf dodelijke slachtoffers zijn gevallen, D. overwegende dat veel jongeren het land zijn ontvlucht om te ontkomen aan de militaire dienstplicht en dat veel mensen die vanuit Malta en Libië gedwongen naar Eritrea zijn teruggestuurd, zijn gearresteerd, gefolterd en naar geheime gevangenissen zijn overgebracht, waar de meesten van hen nog steeds in isoleercellen zijn opgesloten, E. het diep betreurend dat de zogenaamde Elf van Asmara, een groep van democratisch gezinde parlementsleden van de voormalige regeringspartij, sinds september 2001 nog steeds gevangen worden gehouden zonder dat hen iets ten laste is gelegd, F. overwegende dat de onafhankelijke pers de facto monddood is gemaakt en dat tal van journalisten zijn gearresteerd, hetgeen voor de organisatie "Reporters zonder grenzen" aanleiding is om Eritrea te rangschikken op de derde plaats van de voor journalisten meest repressieve staten ter wereld, G. overwegende dat in Asmara sinds september 2001 dertien onafhankelijke journalisten zijn gearresteerd, onder wie een Zweedse burger - Dawit Isaak - die voor geen enkel vergrijp is berecht, en dat de Eritrese autoriteiten tot dusverre geen verklaring over zijn lot hebben willen geven, H. overwegende dat de in 1997 ingevoerde grondwet ter waarborging van de burgerlijke vrijheden, met inbegrip van de vrijheid van godsdienst, nooit ten uitvoer is gelegd, I. overwegende dat de eerbiediging van de mensenrechten en de fundamentele vrijheden, met inbegrip van de vrijheid van meningsuiting, een essentieel onderdeel vormt van de partnerschapsovereenkomst van Cotonou, 1. spreekt in krachtige termen zijn veroordeling uit over alle mensenrechtenschendingen in Eritrea en roept de autoriteiten van het land op de mensenrechten te respecteren, de internationale conventies na te leven en volledig samen te werken met internationale mensenrechtenorganisaties en NGO's; 2. roept de Eritrese regering op zich te houden aan de internationale mensenrechtenconventies; 3. dringt aan op een grondig en onafhankelijk onderzoek naar het incident dat zich op 4 november 2004 in de militaire gevangenis van Adi Abeto heeft voorgedaan, waarbij naar verluidt tenminste twaalf gevangenen zijn doodgeschoten, en dringt aan op berechting van degenen die daarvoor verantwoordelijk zijn; 4. roept de Eritrese autoriteiten op de elf voormalige leden van het parlement onmiddellijk vrij te laten overeenkomstig de desbetreffende uitspraak van de Afrikaanse Commissie voor de mensenrechten van maart 2004; 5. roept de Eritrese autoriteiten op het aan de onafhankelijke pers in het land opgelegde verschijningsverbod op te heffen en onmiddellijk over te gaan tot de vrijlating van de dertien onafhankelijke journalisten en van alle anderen die uitsluitend wegens de uitoefening van hun recht op vrije meningsuiting gevangen zijn gezet; 6. roept de Eritrese autoriteiten op de mensenrechten van alle gedetineerden te respecteren, met inbegrip van de op 4 november 2004 gearresteerde jongeren, en hen onmiddellijk toegang te verschaffen tot hun familie en hun advocaten; 7. bevestigt eens te meer het grote belang dat het hecht aan de fundamentele vrijheden, met inbegrip van de vrijheid van meningsuiting, de vrijheid van vereniging, met name in de politieke en vakbondssfeer, en de vrijheid van vergadering; 8. dringt opnieuw aan op het op gang brengen van een inter-Eritrees politiek proces waarbij de leiders van de verschillende politieke partijen met vertegenwoordigers van de burgermaatschappij worden samengebracht om een oplossing te zoeken voor de huidige crisis en om het land de weg te doen inslaan naar democratie, politiek pluralisme en duurzame ontwikkeling; bevestigt in dit verband zijn vaste voornemen om de ontwikkeling van Eritrea, alsook de vrede, stabiliteit en samenwerking in de regio te ondersteunen; 9. roept de Raad en de Commissie op over te gaan tot instelling van de overlegprocedure van artikel 96 van de Overeenkomst van Cotonou, teneinde de schending van de mensenrechten een halt toe te roepen en de weg te effenen naar politiek pluralisme; 10. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de ACS-EU Raad, de Paritaire Parlementaire Vergadering ACS-EU, de secretarissen-generaal van de Verenigde Naties en de Afrikaanse Unie, alsmede aan de regering en het parlement van Eritrea.