Het Europees Parlement, – gezien zijn eerdere resoluties over Armenië en Azerbeidzjan, – gezien artikel 144, lid 5, en artikel 132, lid 4, van zijn Reglement, A. overwegende dat de enige weg die Nagorno-Karabach verbindt met Armenië en de buitenwereld, de corridor van Lachin, sinds 12 december 2022 door zelfverklaarde milieuactivisten uit Azerbeidzjan geblokkeerd wordt; overwegende dat dit de toegang tot essentiële goederen en diensten, waaronder voedsel, brandstof en medicijnen, voor de 120 000 Armeniërs die in Nagorno-Karabach wonen, ontregelt, waardoor zij feitelijk onder een blokkade zijn geplaatst; B. overwegende dat de blokkade een ernstige humanitaire crisis tot gevolg heeft, met een aanzienlijke impact op de meest kwetsbare bevolkingsgroepen; overwegende dat het overbrengen van ernstig zieke patiënten bijna onmogelijk is – een situatie die één overlijden teweeg heeft gebracht; overwegende dat honderden gezinnen zijn gespleten; C. overwegende dat deze humanitaire crisis verder is verergerd doordat Azerbeidzjan de aardgasvoorziening aan Nagorno-Karabach verstoord heeft, waardoor huizen, ziekenhuizen en scholen geen verwarming hadden; D. overwegende dat Azerbeidzjan door de blokkade van de corridor van Lachin te handhaven, niet voldoet aan de internationale verplichtingen uit hoofde van de trilaterale staakt-het-vuren-verklaring van 9 november 2020 op grond waarvan Azerbeidzjan de veiligheid moet waarborgen van personen, voertuigen en vracht die in beide richtingen door de corridor passeren; E. overwegende dat de belemmeringen van het gebruik van de corridor van Lachin een terugslag betekenen voor het vredesproces tussen Armenië en Azerbeidzjan, en het internationaal vertrouwen ondermijnen; 1. betreurt de tragische humanitaire gevolgen van de blokkade van de corridor van Lachin en het conflict in Nagorno-Karabach; 2. dringt er bij Azerbeidzjan op aan de trilaterale verklaring van 9 november 2020 te eerbiedigen en uit te voeren en de corridor van Lachin onmiddellijk te heropenen om vrije doorgang mogelijk te maken en de toegang tot essentiële goederen en diensten te waarborgen, zodat de veiligheid in de regio wordt gewaarborgd en de bestaansmiddelen van de bewoners worden veiliggesteld; 3. onderstreept de noodzaak van een alomvattend vredesakkoord, dat de rechten en veiligheid van de Armeense bevolking van Nagorno-Karabach moet waarborgen; roept Azerbeidzjan op de rechten van Armeniërs die in Nagorno-Karabach wonen te beschermen en af te zien van zijn opruiende retoriek waarin wordt opgeroepen tot discriminatie van Armeniërs en waarin Armeniërs worden aangespoord Nagorno-Karabach te verlaten; 4. dringt er bij Azerbeidzjan op aan het functioneren van de vervoers-, energie- en communicatieverbindingen tussen Armenië en Nagorno-Karabach in de toekomst niet te ondermijnen; 5. veroordeelt ten stelligste dat Azerbeidzjan mensenrechtenverdedigers en maatschappelijke organisaties tot zondebok maakt en roept de vertegenwoordigingen van de EU en de lidstaten op hun werk te ondersteunen; 6. veroordeelt het stilzitten van de Russische “vredeshandhavers”; is van mening dat er dringend moet worden onderhandeld zodat zij vervangen worden door internationale vredeshandhavers van de OVSE; 7. roept ertoe op dat internationale organisaties ongehinderd toegang krijgen tot Nagorno-Karabach om de situatie te beoordelen en de nodige humanitaire bijstand te verlenen; 8. roept op tot een onderzoeksmissie van de VN of de OVSE naar de corridor van Lachin om de humanitaire situatie ter plaatse te beoordelen; 9. roept ertoe op dat de onderhandelingen op basis van de beginselen van de Slotakte van Helsinki onverwijld en zonder voorafgaande voorwaarden worden hervat; 10. dringt er bij de EU op aan actief betrokken te zijn en ervoor te zorgen dat de inwoners van Nagorno-Karabach niet langer worden gegijzeld door het activisme van Bakoe, de destructieve rol van Rusland en de dadeloosheid van de Minsk Groep; 11. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de vicevoorzitter van de Commissie / hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid, de Raad, de Commissie, de regeringen en parlementen van de lidstaten, de Raad van Europa, alsmede de presidenten, regeringen en parlementen van Armenië, Azerbeidzjan . Het Europees Parlement, – gezien artikel 144, lid 5, en artikel 132, lid 4, van zijn Reglement, A. overwegende dat op 8 januari 2023 duizenden rechts-extremisten en aanhangers van voormalig president Jair Bolsonaro het Nationaal Congres, het Hooggerechtshof en het Palacio de la Alvorada in Brasilia bestormden en beschadigden, waarbij zij het leger opriepen om president Lula da Silva ten val te brengen; overwegende dat de minister van Justitie onder voormalig president Bolsonaro, Anderson Torres, is gearresteerd en dat de gouverneur van het federale district waar ook Brasilia onder valt, Ibaneis Rocha, is geschorst; B. overwegende dat gewelddadige aanvallen van extreemrechts op democratische instellingen een wereldwijd fenomeen zijn; overwegende dat de gebeurtenissen in Brasilia een openlijke aanval op de Braziliaanse democratische instellingen vormen en een duidelijke gelijkenis vertonen met de aanval op het Amerikaanse Capitool in 2021; overwegende dat de voormalige president van de VS, Donald Trump, en voormalig president Bolsonaro bij deze respectieve gebeurtenissen een belangrijke rol speelden; C. overwegende dat socialemediaplatforms er nog steeds niet in slagen de verspreiding van antidemocratische campagnes, transnationaal fascisme en extremisme te modereren of aan banden te leggen, vooral doordat algoritmen haatdragende inhoud en desinformatie bij gebruikers onder de aandacht brengen, maar ook door de onwil bij de platforms om illegale inhoud te verwijderen, en dat deze platforms een fundamentele rol hebben gespeeld bij de gebeurtenissen in kwestie doordat zij agressieve taal en geweld bij een groter publiek brengen en het oproepen tot actie en de verspreiding van desinformatie faciliteren; 1. veroordeelt in de krachtigste bewoordingen de criminele daden die door de aanhangers van voormalig president Bolsonaro zijn gepleegd en steunt de lopende inspanningen om te zorgen voor een snel, onpartijdig, gedegen en effectief onderzoek teneinde alle betrokkenen te identificeren, te vervolgen en ter verantwoording te roepen, met inbegrip van de aanstichters, de organisatoren en degenen die financiële steun gaven, alsook overheidsinstellingen die geen maatregelen namen om deze aanvallen te voorkomen; 2. betuigt zijn solidariteit met de democratisch verkozen president Lula da Silva, zijn regering en de Braziliaanse instellingen; 3. betreurt de pogingen van voormalig president Bolsonaro en enkele van zijn politieke aanhangers om het stemsysteem en de verkiezingsautoriteiten in diskrediet te brengen, ondanks het feit dat er geen bewijs is van verkiezingsfraude, en dringt er bij hen op aan de democratische uitslag van de verkiezingen te aanvaarden; 4. erkent het verband tussen opkomend transnationaal fascisme, racisme, extremisme en onder meer de gebeurtenissen in Brasilia, de bestorming van het Amerikaanse Capitool in januari 2021 en de arrestaties in december 2022 in verband met een geplande aanval op de Duitse Bondsdag; 5. wijst erop dat het Hooggerechtshof op 13 januari 2023 een verzoek van federale aanklagers heeft goedgekeurd om een onderzoek in te stellen naar voormalig president Bolsonaro, aangezien hij “mogelijk op zeer relevante wijze heeft bijgedragen aan criminele en terroristische daden”; uit zijn bezorgdheid over het handelen en de nalatigheid van overheidsfunctionarissen, met name de gouverneur en de militaire politie van het federale district; 6. benadrukt het belang van wetgevingskaders, zoals de wet inzake digitale diensten, om socialemediaplatforms en technologiebedrijven aan regelgeving te onderwerpen teneinde de verspreiding van haatzaaiende uitlatingen en misinformatie op het internet effectief te bestrijden en te voorkomen en zo verdere radicalisering te voorkomen; 7. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de vicevoorzitter van de Commissie/hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid, de Raad, de Commissie, de regeringen en parlementen van de lidstaten, de Raad van Europa en de president, de regering en het parlement van Brazilië. Het Europees Parlement, – gezien artikel 144, lid 5, en artikel 132, lid 4, van zijn Reglement, A. overwegende dat de onafhankelijke onderzoeksjournalist Omar Radi, die verslag deed van de Hirak-protesten en corruptieschandelen bij de overheid, sinds juli 2020 in de gevangenis zit en in juli 2021 is veroordeeld tot zes jaar gevangenisstraf wegens verzonnen beschuldigingen van spionage en verkrachting; overwegende dat zijn veroordeling in maart 2022 in hoger beroep is bevestigd; overwegende dat talrijke waarborgen voor een eerlijke procesgang werden geschonden, waardoor het proces op zichzelf al oneerlijk en niet objectief was; overwegende dat deze schendingen onder meer bestaan uit langdurige hechtenis van een jaar vóór aanvang van het proces zonder dat daar een gegronde reden voor bestond, het feit dat dhr. Radi zijn eigen dossier niet mocht inzien en geen toegang had tot twee belangrijke getuigen wiens verschijning in de rechtszaal is tegengehouden; overwegende dat dhr. Radi beroep heeft aangetekend bij het Hof van Cassatie; overwegende dat hij de Press Freedom Prize 2022 van Reporters zonder Grenzen kreeg toegekend; B. overwegende dat journalist Taoufik Bouachrine sinds februari 2018 in de gevangenis zit en in september 2021 in beroep is veroordeeld tot 15 jaar in hechtenis wegens seksuele misdrijven; overwegende dat grove schendingen van de waarborgen voor een eerlijke procesgang hebben plaatsgevonden in de zaak van Soulaiman Raissouni, die in februari 2022 na een oneerlijk proces werd veroordeeld tot vijf jaar gevangenisstraf wegens seksuele misdrijven; C. overwegende dat het met de persvrijheid in Marokko steeds slechter gesteld is, en dat het land in 2022 is afgezakt naar de 135ste plek in de World Press Freedom Index; overwegende dat talrijke journalisten, onder wie Ignacio Cembrero, onder digitaal toezicht staan, geïntimideerd worden en met juridische aanklachten worden bestookt, en tot lange gevangenisstraffen worden veroordeeld, zoals in het geval van Maati Monjib; D. overwegende dat in 2020 door Reporters zonder Grenzen zorgen zijn geuit bij de speciale VN-rapporteur voor geweld tegen vrouwen en meisjes, met betrekking tot het misbruik van aanklachten van seksueel geweld om journalisten in diskrediet te brengen, hetgeen een zorgwekkende praktijk is die ook door de feministische organisatie Khmissa en de Marokkaanse associatie voor mensenrechten is veroordeeld; 1. dringt er bij de Marokkaanse autoriteiten op aan de vrijheid van meningsuiting en de mediavrijheid te eerbiedigen, gedetineerde journalisten, in het bijzonder Omar Radi, Soulaimane Raissouni en Taoufik Bouachrine, de garantie op een eerlijk proces te geven met alle waarborgen voor een eerlijke rechtsbedeling, hun onmiddellijke voorlopige vrijlating te bewerkstelligen en een einde te maken aan alle intimidatie van journalisten, hun advocaten en hun familieleden; dringt er bij de autoriteiten op aan hun internationale verplichtingen op het gebied van de mensenrechten na te komen in overeenstemming met de associatieovereenkomst tussen de EU en Marokko; 2. veroordeelt ten stelligste het misbruik van beschuldigingen van seksueel geweld om journalisten ervan te weerhouden hun taken uit te voeren; is van mening dat dit misbruik een gevaar vormt voor vrouwenrechten; 3. is zeer bezorgd over beschuldigingen dat de Marokkaanse autoriteiten verkozen leden van het Europees Parlement hebben omgekocht; dringt erop aan dat dezelfde maatregelen worden genomen als die van toepassing zijn op vertegenwoordigers van Qatar; herhaalt zijn vastberadenheid om grondig onderzoek te doen naar gevallen van corruptie waarbij niet-EU-landen zijn betrokken die trachten in ruil voor geld invloed in het Europees Parlement aan te wenden, en deze corruptie aan te pakken; 4. onderstreept dat het Europees Parlement in zijn resolutie van 15 december 2022 heeft opgeroepen tot de oprichting van een bijzondere commissie die mogelijke tekortkomingen in de regels van het Europees Parlement inzake transparantie, integriteit en corruptie in kaart moet brengen en voorstellen voor hervormingen moet doen; 5. dringt er bij de Marokkaanse autoriteiten op aan een einde te maken aan hun surveillance van journalisten, onder meer via de Pegasus-spyware van NSO, en wetgeving vast te stellen en ten uitvoer te leggen om hen te beschermen; dringt er bij lidstaten op aan geen surveillancetechnologie naar Marokko te exporteren, in overeenstemming met de verordening tweeërlei gebruik; 6. roept op tot de onmiddellijke en onvoorwaardelijke vrijlating van Nasser Zefzafi, finalist van de Sacharovprijs 2018; dringt aan op de vrijlating van alle politieke gevangenen; veroordeelt de schendingen van de rechten van vreedzame demonstranten en activisten in de diaspora; betreurt de gebrekkige processen en veroordelingen van 43 Hirak-demonstranten en veroordeelt hun folteringen in de gevangenis; 7. verzoekt de EU en haar lidstaten de zaken van gedetineerde journalisten en gewetensgevangenen te blijven aankaarten bij de Marokkaanse autoriteiten, en hun processen bij te wonen; verzoekt de EU haar invloed aan te wenden voor concrete verbeteringen van de mensenrechtensituatie in Marokko; 8. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de vicevoorzitter van de Commissie/hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid, de Raad, de Commissie, de regeringen en parlementen van de lidstaten en de president, de regering en het parlement van Marokko. Het Europees Parlement, – gezien zijn eerdere resoluties over Oekraïne en Rusland, met name zijn resolutie van 19 mei 2022 over de strijd tegen straffeloosheid met betrekking tot oorlogsmisdaden in Oekraïne (1) en zijn resolutie van 23 november 2022 over de aanmerking van de Russische Federatie als staatssponsor van terrorisme (2) , – gezien de Verklaring van Londen van 13 januari 1942, – gezien het Handvest van de Verenigde Naties (VN-Handvest), – gezien de resolutie van de Algemene Vergadering van de VN van 14 december 1974 (resolutie 3314 (XXIX)) over de definitie van agressie, en haar resolutie van 3 november 1950 (resolutie 377 (V), de “Uniting for Peace”-resolutie), – gezien het Statuut van Rome inzake het Internationaal Strafhof (ICC), met name artikel 8 bis ervan en de desbetreffende Kampala-amendementen inzake het misdrijf agressie, en de Overeenkomst van 2006 tussen het ICC en de EU inzake samenwerking en bijstand, – gezien resoluties 2433 (2022), 2436 (2022), 2463 (2022) en 2473 (2022) van de Parlementaire Vergadering van de Raad van Europa, – gezien de beschikking van het Internationaal Gerechtshof van 16 maart 2022 inzake beschuldigingen van genocide uit hoofde van het Verdrag inzake de voorkoming en de bestraffing van genocide, – gezien de resolutie getiteld “The Russian Federation’s war of aggression against Ukraine and its people, and its threat to security across the OSCE region” (De agressieoorlog van de Russische Federatie tegen Oekraïne en zijn bevolking, en de daarmee gepaard gaande bedreiging voor de veiligheid in het OVSE-gebied), aangenomen tijdens de 29e jaarlijkse zitting van de Parlementaire Assemblee van de Organisatie voor Veiligheid en Samenwerking in Europa (OVSE) van 2 tot en met 6 juli 2022, – gezien de gezamenlijke verklaring van de ministers van Buitenlandse Zaken van Estland, Letland en Litouwen van 16 oktober 2022, waarin wordt opgeroepen tot de oprichting van een speciaal tribunaal voor het misdrijf agressie tegen Oekraïne, – gezien de resoluties van de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties van 2 maart 2022 over de agressie tegen Oekraïne en van 12 oktober 2022 over de territoriale integriteit van Oekraïne: verdediging van de beginselen van het Handvest van de Verenigde Naties, – gezien de resolutie van de Algemene Vergadering van de VN van 2 november 2022 getiteld “Report of the International Criminal Court” (Verslag van het ICC), en haar resolutie van 14 november 2022 getiteld “Furtherance of remedy and reparation for aggression against Ukraine” (Bevordering van gerechtigheid en genoegdoening voor de agressie tegen Oekraïne), – gezien de conclusies van de Europese Raad van 20 en 21 oktober 2022 en van 15 december 2022, – gezien de door de voorzitter van de Commissie, Ursula von der Leyen, op 30 november 2022 afgelegde verklaring over de Russische verantwoordingsplicht en de aanwending van Russische bevroren tegoeden, waarin zij verwijst naar de behoefte aan een gespecialiseerde rechterlijke instantie om, met ruggensteun van de VN, het door Rusland gepleegde misdrijf agressie tegen Oekraïne te onderzoeken en te vervolgen, en gezien de daaropvolgende verklaringen op hoog niveau van Duitsland, Polen en andere landen, – gezien artikel 132, leden 2 en 4, van zijn Reglement, A. overwegende dat overeenkomstig het VN-Handvest en de beginselen van het internationaal recht alle staten gelijke soevereiniteit genieten en zich in hun internationale betrekkingen moeten onthouden van bedreiging met of gebruik van geweld tegen de territoriale integriteit of de politieke onafhankelijkheid van enige staat; B. overwegende dat Rusland sinds februari 2014 een illegale, niet-uitgelokte en ongerechtvaardigde aanvalsoorlog tegen Oekraïne voert, en dat het op 24 februari 2022 hieraan een nieuwe impuls heeft gegeven door een massale invasie van Oekraïne; C. overwegende dat de aanvalsoorlog van de Russische Federatie tegen Oekraïne een schaamteloze en flagrante schending uitmaakt van het VN-Handvest, de fundamentele beginselen van het internationaal recht en meerdere internationale overeenkomsten, waaronder de Slotakte van Helsinki, het Handvest van Parijs voor een Nieuw Europa en het Memorandum van Boedapest; D. overwegende dat de Russische troepen gedurende die periode willekeurige aanvallen op woongebieden en civiele infrastructuur hebben uitgevoerd, duizenden Oekraïense burgers hebben gedood en in het hele land terreurdaden hebben begaan die gericht waren op civiele infrastructuur; E. overwegende dat er al duizenden burgers, waaronder kinderen, omgebracht werden en dat er nog veel meer gefolterd, geïntimideerd, seksueel misbruikt, ontvoerd of gedwongen ontheemd zijn; overwegende dat dit onmenselijke gedrag van de Russische strijdkrachten en gelieerde groeperingen compleet indruist tegen het internationaal humanitair recht; F. overwegende dat de gerapporteerde wreedheden, die tijdens de Russische bezetting in Boetsja, Irpin en vele andere Oekraïense steden werden gepleegd door de Russische strijdkrachten, de gewelddadigheid onthullen van de aanvalsoorlog die de Russische Federatie tegen Oekraïne voert en duidelijk maken hoe belangrijk gecoördineerd internationaal optreden is om ervoor te zorgen dat rekenschap wordt afgelegd voor het misdrijf agressie en voor alle schendingen van het internationaal humanitair recht; G. overwegende dat Rusland op 30 september 2022 eenzijdig heeft verklaard de gedeeltelijk door Rusland bezette Oekraïense regio’s Donetsk, Cherson, Loehansk en Zaporizja te annexeren; H. overwegende dat de Russische Federatie door het Europees Parlement en veel nationale parlementen en vergaderingen is aangemerkt als staatssponsor van terrorisme en als een staat die gebruikmaakt van terroristische middelen; I. overwegende dat de Russische aanvalsoorlog tegen Oekraïne de meest verschrikkelijke daad van agressie is die de politieke leiders van een specifiek land in Europa sinds 1945 hebben gepleegd en derhalve een passende juridische reactie op internationaal niveau vereist; overwegende dat de Algemene Vergadering van de VN in haar resoluties (3) heeft erkend dat “de agressie van de Russische Federatie tegen Oekraïne een schending vormt van artikel 2, lid 4, van het VN-Handvest” en dat “de Russische Federatie ter verantwoording moet worden geroepen voor alle schendingen van het internationaal recht in of tegen Oekraïne, met inbegrip van zijn met het VN-Handvest strijdige agressie”; overwegende dat degenen die verantwoordelijk zijn voor het plegen van het misdrijf agressie tegen Oekraïne niet ongestraft mogen blijven; J. overwegende dat de Russische agressie ook uitdrukkelijk is afgekeurd door vertegenwoordigers van verschillende staten en internationale organisaties, waaronder de Raad van Europa, de OVSE, de EU, de Noord-Atlantische Verdragsorganisatie (NAVO), de Afrikaanse Unie, de Economische Gemeenschap van West-Afrikaanse Staten, het Pacific Islands Forum, de Organisatie van Amerikaanse Staten, de Caribische Gemeenschap en de Noordse Raad; K. overwegende dat het Internationaal Gerechtshof de Russische Federatie op 16 maart 2022 heeft opgedragen haar militaire operaties op het grondgebied van Oekraïne onmiddellijk te staken; L. overwegende dat de aanklager van het ICC sinds 2 maart 2022 de situatie in Oekraïne onderzoekt met betrekking tot vroegere en actuele beschuldigingen van door de Russische Federatie sinds 21 november 2013 begane misdrijven, waaronder genocide, oorlogsmisdrijven en misdrijven tegen de menselijkheid; overwegende dat Oekraïne weliswaar geen verdragsstaat van het ICC is, maar de rechtsmacht van het ICC heeft erkend en ermee samenwerkt; M. overwegende dat in resolutie 3314 (XXIX) van de Algemene Vergadering van de VN van 14 december 1974 agressie wordt gedefinieerd als “het gebruik van wapengeweld door een staat tegen de soevereiniteit, territoriale integriteit of politieke onafhankelijkheid van een andere staat, of op enige andere wijze die onverenigbaar is met het Handvest van de Verenigde Naties”, en dat daarin tevens het volgende te lezen staat: “een aanvalsoorlog is een misdrijf tegen de internationale vrede” en “agressie leidt tot internationale aansprakelijkheid”; overwegende dat in artikel 8 bis van het Statuut van Rome het “misdrijf agressie” wordt gedefinieerd als “het plannen, voorbereiden, in gang zetten of uitvoeren, door een persoon die in de positie verkeert daadwerkelijk controle uit te oefenen over of leiding te geven aan het politieke of militaire optreden van een Staat, van een daad van agressie die door zijn aard, ernst en schaal een onmiskenbare schending vormt van het Handvest van de Verenigde Naties”; overwegende dat onder een “daad van agressie” wordt verstaan: het gebruik van wapengeweld door een staat tegen de soevereiniteit, territoriale integriteit of politieke onafhankelijkheid van een andere staat, of op enige andere wijze die onverenigbaar is met het Handvest van de Verenigde Naties; overwegende dat het misdrijf agressie volgens het Statuut van Rome van het ICC niet hetzelfde is als oorlogsmisdrijven of misdrijven tegen de menselijkheid; overwegende dat het misdrijf agressie over het algemeen een misdrijf op leidinggevend niveau is, in die zin dat het alleen kan worden gepleegd door personen die de macht hebben om het beleid van agressie van een staat vorm te geven; overwegende dat het Internationaal Militair Tribunaal van Nürnberg, dat zich in het bijzonder bezighield met het misdrijf agressie, in 1946 oordeelde dat agressie “het allerhoogste internationale misdrijf” is; N. overwegende dat een aanvalsoorlog een ernstig internationaal misdrijf is, vooral gezien het mogelijke gebruik van allerlei soorten massavernietigingswapens die catastrofale gevolgen hebben voor de wereldvrede en de bestaansmiddelen van de mens en die ernstige en langdurige schade veroorzaken aan de natuurlijke omgeving en het klimaat; O. overwegende dat het Internationaal Gerechtshof in de zaak Barcelona Traction erop heeft gewezen dat de verplichtingen die het verbod op daden van agressie met zich meebrengt, verplichtingen zijn jegens de internationale gemeenschap als geheel en niet jegens individuele staten; P. overwegende dat het ICC ingevolge twee ad-hocverklaringen van Oekraïne rechtsmacht heeft over oorlogsmisdaden, misdaden tegen de menselijkheid en genocide die sinds november 2013 op het grondgebied van Oekraïne zijn gepleegd, maar in deze situatie geen rechtsmacht heeft over het misdrijf agressie, zoals gedefinieerd in artikel 8 bis van het Statuut van Rome en de Kampala-amendementen, omdat noch Oekraïne noch de Russische Federatie het Statuut van Rome en de wijzigingen met betrekking tot het misdrijf agressie heeft geratificeerd; overwegende dat de aanklager van het ICC sinds 2 maart 2022 een onderzoek verricht naar de situatie in Oekraïne; overwegende dat de oprichting van een speciaal tribunaal voor het misdrijf agressie geen gevolgen heeft voor de rechtsmacht van het ICC over andere misdrijven, maar een aanvulling hierop zal vormen; Q. overwegende dat het Europees Parlement en de parlementen van Estland, Frankrijk, Letland, Litouwen, Nederland, Polen en Tsjechië resoluties hebben aangenomen ter ondersteuning van de oprichting van een speciaal internationaal ad-hoctribunaal; R. overwegende dat de Commissie op 30 november 2022 alternatieve mogelijkheden heeft voorgesteld voor de invoering van een verantwoordingsmechanisme voor het misdrijf agressie tegen Oekraïne; overwegende dat elk besluit over een dergelijk mechanisme moet worden genomen in nauwe samenwerking met Oekraïne; S. overwegende dat de Europese Raad in zijn conclusies van 15 december 2022 verdere inspanningen heeft aangemoedigd om te waarborgen dat volledige verantwoording wordt afgelegd voor oorlogsmisdaden en om te verzekeren dat de verantwoordelijken voor het misdrijf agressie ter verantwoording worden geroepen, en de Commissie, de vicevoorzitter van de Commissie/hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid (VV/HV) en de Raad heeft verzocht deze werkzaamheden voort te zetten, in overeenstemming met het EU-recht en het internationaal recht, en daarbij heeft benadrukt dat de vervolging van het misdrijf agressie een punt van zorg is voor de internationale gemeenschap als geheel; T. overwegende dat de VN-Veiligheidsraad machteloos staat met betrekking tot de situatie in Oekraïne omdat Rusland over elke wezenlijke actie zijn veto kan uitspreken; overwegende dat resolutie 377 van de Algemene Vergadering van de VN een precedent vormt omdat het de VN een alternatieve mogelijkheid biedt om op te treden wanneer ten minste één permanent lid van de VN-Veiligheidsraad zijn veto gebruikt om de Veiligheidsraad te beletten zijn taken uit hoofde van het VN-Handvest uit te voeren; 1. veroordeelt nogmaals in de krachtigste bewoordingen de Russische aanvalsoorlog tegen Oekraïne, bevestigt zijn onwrikbare steun voor de onafhankelijkheid, soevereiniteit en territoriale integriteit van Oekraïne binnen zijn internationaal erkende grenzen en herhaalt zijn oproep aan Rusland om alle militaire activiteiten in Oekraïne onmiddellijk te staken en alle strijdkrachten en militair materieel onvoorwaardelijk van het gehele internationaal erkende grondgebied van Oekraïne terug te trekken; 2. benadrukt dat het misdrijf agressie van Rusland tegen Oekraïne een duidelijke en onbetwiste schending vormt van het VN-Handvest, die in het belang van de mondiale veiligheid en de op regels gebaseerde internationale orde niet onbeantwoord kan blijven door de internationale gemeenschap; herhaalt zijn oproep aan de Commissie, de VV/HV en de lidstaten om de eis te ondersteunen dat volledige verantwoording wordt afgelegd voor alle misdaden die door Rusland, zijn bondgenoten en gelieerde groeperingen tijdens hun aanvalsoorlog tegen Oekraïne zijn gepleegd; 3. benadrukt dat de EU en de lidstaten, in nauwe samenwerking met Oekraïne en de internationale gemeenschap, bij voorkeur via de VN, met spoed moeten aandringen op de oprichting van een speciaal internationaal tribunaal voor de vervolging van het misdrijf agressie tegen Oekraïne dat is gepleegd door de politieke en militaire leiders van de Russische Federatie en haar bondgenoten, en hiertoe een gemeenschappelijke aanpak met solide juridische basis moeten vinden; is van mening dat de oprichting van een dergelijk tribunaal de grote lacune in de huidige institutionele structuur van internationale strafrechtbanken zou opvullen en gebaseerd moet zijn op de normen en beginselen die van toepassing zijn op het ICC, zoals vastgelegd in het Statuut van Rome; 4. verzoekt de EU-instellingen en de lidstaten nauw samen te werken met Oekraïne om in de Algemene Vergadering van de VN en andere internationale fora zoals de Raad van Europa, de OVSE en de G7 politieke steun te zoeken en op te bouwen voor de oprichting van het speciaal tribunaal voor het misdrijf agressie tegen Oekraïne; 5. is van mening dat de oprichting van het speciaal tribunaal een aanvulling zou vormen op de onderzoeksinspanningen van het ICC en zijn aanklager, aangezien het onderzoek ervan gericht zou zijn op vermeende genocide, oorlogsmisdrijven en misdrijven tegen de menselijkheid in Oekraïne; spreekt nogmaals zijn volledige steun uit voor het lopende onderzoek van de aanklager van het ICC naar de situatie in Oekraïne; benadrukt dat het belangrijk is dat Oekraïne het Statuut van Rome en de amendementen daarop ratificeert en formeel lid wordt van het ICC; 6. dringt aan op de actieve inzet van publieksdiplomatie van de EU en strategische communicatie ter ondersteuning van de oprichting van het speciaal tribunaal; 7. onderstreept dat de exacte samenstelling en werkwijze van het speciaal tribunaal weliswaar nog moeten worden vastgesteld, maar dat daarbij de hoogste criteria van transparantie en onpartijdigheid in acht moet worden genomen; is voorts van mening dat het speciaal internationaal tribunaal bevoegd moet zijn om niet alleen onderzoek in te stellen naar Vladimir Poetin en de politieke en militaire leiders van de Russische Federatie, maar ook naar Aljaksandr Loekasjenka en de politieke en militaire leiders van Belarus, als faciliterende staat waarvan de Russische Federatie het grondgebied en de logistieke steun gebruikt voor het voeren van haar aanvalsoorlog tegen Oekraïne, aangezien dit onder de definitie van het misdrijf agressie volgens artikel 8 bis van het Statuut van Rome valt; 8. benadrukt dat de voorbereidende werkzaamheden van de EU met betrekking tot het speciaal tribunaal onverwijld van start moeten gaan, gericht moeten zijn op de vaststelling van de regelingen voor het speciaal tribunaal in samenwerking met Oekraïne, en de Oekraïense en internationale autoriteiten moeten ondersteunen bij het veiligstellen van bewijsmateriaal dat in het toekomstige speciaal tribunaal zal worden gebruikt; 9. verzoekt de EU-instellingen, en met name de Commissie en de Europese Dienst voor extern optreden, in de tussentijd de oprichting te ondersteunen van een tijdelijk openbaar ministerie, en wijst erop dat de oprichting daarvan een heel belangrijke praktische stap voorwaarts zou zijn in het onderzoek naar en de vervolging van het misdrijf agressie tegen Oekraïne door het toekomstige speciaal tribunaal; 10. veroordeelt de Russische praktijk om elk optreden op VN-niveau dat tot doel heeft het land ter verantwoording te roepen voor de aanvalsoorlog tegen Oekraïne, te blokkeren; 11. benadrukt de belangrijke rol van een speciaal tribunaal voor het misdrijf agressie tegen Oekraïne bij het streven naar gerechtigheid voor het Oekraïense volk, het ontmoedigen van andere internationale actoren die de illegale agressie van Rusland zouden kunnen imiteren en het faciliteren van vorderingen tot schadeloosstelling en een eventuele toekomstige verzoening; 12. verzoekt de EU en de lidstaten, alsook hun partners en bondgenoten, een discussie aan te gaan over de wettelijke mogelijkheid om soevereine activa van de Russische staat te gebruiken voor schadeloosstelling voor de schendingen van het internationaal recht door Rusland in Oekraïne, onder meer door voor dergelijke activa de bescherming van soevereine immuniteit op te heffen of dergelijke bescherming te beperken gezien de grove aard van deze schendingen; 13. is er sterk van overtuigd dat met de oprichting van dit speciaal tribunaal voor het misdrijf agressie een zeer duidelijk signaal aan de Russische samenleving en de internationale gemeenschap zou worden afgegeven dat Poetin en de Russische politieke en militaire leiders voor het misdrijf agressie tegen Oekraïne kunnen worden veroordeeld; onderstreept dat met de oprichting van dit tribunaal ook duidelijk het signaal zou worden gegeven aan de politieke en zakelijke elite in Rusland en aan de Russische bondgenoten dat er voor de Russische Federatie onder leiding van Poetin niet langer een terugkeer naar “business as usual” met het Westen mogelijk is; 14. steunt de aanbeveling van de Algemene Vergadering van de VN als eerste stap in de oprichting door de VN-lidstaten, in samenwerking met Oekraïne, van een internationaal schaderegister dat dient als een inventaris voor toekomstige schadeloosstelling voor schade, verlies of letsel van alle betrokken natuurlijke en rechtspersonen, en de langdurige, wijdverbreide en ernstige schade aan het natuurlijke milieu en het klimaat, alsook aan de staat Oekraïne, veroorzaakt door de internationaal onrechtmatige daden van de Russische Federatie en haar bondgenoten in of tegen Oekraïne, en dat helpt om het verzamelen van bewijsmateriaal te bevorderen en te coördineren; 15. verzoekt de EU een gemeenschappelijk standpunt in te nemen ten aanzien van het misdrijf agressie en ten aanzien van de Kampala-amendementen inzake het misdrijf agressie op het Statuut van Rome van het ICC; verzoekt Bulgarije, Denemarken, Frankrijk, Griekenland, Hongarije en Roemenië de Kampala-amendementen te aanvaarden en te ratificeren; 16. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de vicevoorzitter van de Commissie/hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid, de Raad, de Commissie, de regeringen en parlementen van de lidstaten, de secretaris-generaal van de Verenigde Naties, de Raad van Europa, de Organisatie voor Veiligheid en Samenwerking in Europa, het Bureau van de Hoge Commissaris van de Verenigde Naties voor de mensenrechten, het Bureau van de Hoge Commissaris van de Verenigde Naties voor de vluchtelingen, het Internationaal Comité van het Rode Kruis, het Internationaal Strafhof, de G7-landen, de Afrikaanse Unie, de Economische Gemeenschap van West Afrikaanse Staten, het Pacific Islands Forum, de Organisatie van Amerikaanse Staten, de Caribische Gemeenschap, de Belarussische autoriteiten, de president, de regering en het parlement van de Russische Federatie, alsmede de president, de regering en het parlement van Oekraïne. Het Europees Parlement, – gezien zijn eerdere resoluties over Iran, met name die van 6 oktober 2022 over de dood van Jina Mahsa Amini en de onderdrukking van demonstranten voor vrouwenrechten in Iran (1) en van 17 februari 2022 over de doodstraf in Iran (2) , en al zijn andere resoluties over de mensenrechtensituatie in Iran, – gezien de resolutie van Derde Commissie van de Algemene Vergadering van de VN van 16 november 2022 over de situatie in Afghanistan, – gezien de verklaring van het Bureau van de Hoge Commissaris van de VN voor de mensenrechten van 10 januari 2023, – gezien de verklaring van de VN-deskundigen van 11 november 2022 waarin Iran wordt opgeroepen te stoppen met het ter dood veroordelen van vreedzame demonstranten, – gezien de speciale zitting van de VN-Mensenrechtenraad over de Islamitische Republiek Iran, die plaatsvond op 24 november 2022, en de tijdens die zitting aangenomen resolutie, – gezien de rapporten van de speciale rapporteur van de VN voor de mensenrechtensituatie in de Islamitische Republiek Iran van 22 september 2022, 18 juni 2022, 13 januari 2022 en 11 januari 2021, – gezien de verklaring van de ministers van Buitenlandse Zaken van de G7 van 4 november 2022, – gezien de conclusies van de Raad Buitenlandse Zaken van de EU van 12 december 2022, – gezien de sancties tegen Iraanse personen en entiteiten die op 12 april 2021, 17 oktober 2022, 20 oktober 2022 en 14 november 2022 door de Raad van de EU zijn vastgesteld, en gezien Uitvoeringsbesluit (GBVB) 2022/2433 van de Raad van 12 december 2022 (3) , – gezien de sancties van de Islamitische Republiek Iran tegen Europese en Britse entiteiten en personen, – gezien de verklaringen van de woordvoerder van de Europese Dienst voor extern optreden (EDEO) van 7 januari 2023 over de recente executies van Mohammad Mehdi Karami en Seyyed Mohammad Hosseini, van 8 december 2022 over de executie van Mohsen Sekari, en van 15 januari 2023 over de executie van Alireza Akbari, – gezien de verklaring van de hoge vertegenwoordiger van de Europese Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid van 25 september 2022 namens de EU over Iran, en de verklaring van de woordvoerder van de Europese Dienst voor extern optreden van 19 september 2022 over de dood van Jina Mahsa Amini, – gezien het persbericht van de woordvoerder van de EDEO van 9 januari 2023, waarin wordt aangekondigd dat de ambassadeur van de Islamitische Republiek Iran bij de Europese Unie is ontboden, – gezien de verklaringen van de voorzitter van zijn delegatie voor de betrekkingen met Iran van 22 september 2022, 9 november 2022 en 13 december 2022, – gezien de gezamenlijke verklaring van Canada en de Verenigde Staten van 9 december 2022 over de mensenrechtensituatie in Iran, – gezien het Internationaal Verdrag inzake burgerrechten en politieke rechten van 1966 (ICCPR), dat Iran in juni 1975 heeft geratificeerd, – gezien de wereldwijde EU-sanctieregeling voor de mensenrechten, – gezien Gemeenschappelijk Standpunt 2001/931/GBVB van 27 december 2001 betreffende de toepassing van specifieke maatregelen ter bestrijding van het terrorisme (4) , – gezien Verordening (EG) nr. 2580/2001 van de Raad van 27 december 2001 inzake specifieke beperkende maatregelen tegen bepaalde personen en entiteiten met het oog op de strijd tegen het terrorisme (5) , – gezien Richtlijn (EU) 2017/541 van het Europees Parlement en de Raad van 15 maart 2017 inzake terrorismebestrijding en ter vervanging van Kaderbesluit 2002/475/JBZ van de Raad en tot wijziging van Besluit 2005/671/JBZ van de Raad (6) , – gezien de EU-richtsnoeren inzake de doodstraf, inzake mensenrechtenverdedigers, en inzake geweld tegen vrouwen en meisjes en de bestrijding van alle vormen van discriminatie van vrouwen en meisjes, – gezien de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens van 1948, – gezien artikel 132, leden 2 en 4, van zijn Reglement, A. overwegende dat op 13 september 2022 de 22-jarige Koerdisch-Iraanse Jina Mahsa Amini in Teheran is gearresteerd door de Iraanse “zedenpolitie” omdat zij zich niet zou hebben gehouden aan de wet tot het verplicht dragen van de hoofddoek; overwegende dat Jina Mahsa Amini zwaar is gemarteld en op 16 september 2022 in politiebewaring is overleden; overwegende dat er geen diepgaand onderzoek heeft plaatsgevonden; B. overwegende dat na de moord op Jina Mahsa Amini in het hele land demonstraties zijn uitgebroken, waarbij honderdduizenden Iraanse burgers uit alle geledingen van de samenleving betrokken waren; overwegende dat de demonstraties begonnen zijn door vrouwen die eisen dat degenen die verantwoordelijk zijn voor de dood van Jina Mahsa Amini ter verantwoording worden geroepen en dat er een eind komt aan het geweld tegen en de discriminatie van vrouwen in Iran; overwegende dat veel vrouwen tijdens de demonstraties hun hijab afdeden of hun haar afknipten uit protest tegen de dood van Jina Mahsa Amini; overwegende dat mannen zich solidair hebben verklaard met de demonstraties van de vrouwen en dat vervolgens een pan-Iraanse revolutie en een protestbeweging tegen het regime zijn ontstaan; overwegende dat studenten op tal van universiteiten in het hele land protesteren door hun lessen te boycotten en te demonstreren tegen de repressie; overwegende dat Jina Mahsa Amini afkomstig was uit de regio Koerdistan in Iran, waar op grote schaal demonstraties hebben plaatsgevonden, met zware repressie door het regime tot gevolg; C. overwegende dat de reactie van de Iraanse veiligheids- en politiediensten op de demonstraties gewelddadig, willekeurig, onevenredig en ongeremd is; overwegende dat de hoogste leider van de Islamitische Republiek, Ali Khamenei, en president Ebrahim Raisi zich herhaaldelijk lovend hebben uitgelaten over de gewelddadige onderdrukking van vreedzame demonstraties en het doden van demonstranten door de paramilitaire Basij-militie van de Islamitische Revolutionaire Garde, en dit hebben aangemoedigd; D. overwegende dat de Iraanse veiligheidstroepen op 16 januari 2023 naar verluidt al enkele honderden vreedzame demonstranten, waaronder tientallen kinderen, hadden gedood, en meer dan 20 000 demonstranten, waaronder mensenrechtenverdedigers, studenten, advocaten en activisten van het maatschappelijk middenveld, waaronder EU‑burgers en ingezetenen van Duitsland, Polen, Frankrijk, Italië, Nederland, Spanje en Zweden, hadden aangehouden, gearresteerd en ontvoerd; E. overwegende dat Iran het hebben van twee nationaliteiten niet erkent, waardoor het voor buitenlandse ambassades moeilijk is om in contact te treden met personen met een dubbele nationaliteit die in Iran gevangen zitten; overwegende dat de voormalige onderminister van Defensie van Iran, die de Britse en de Iraanse nationaliteit had, veroordeeld is voor spionage voor het Verenigd Koninkrijk in Iran, iets wat hij ontkende, en ter dood is veroordeeld en is geëxecuteerd; overwegende dat de Zweeds-Iraanse dr. Ahmadreza Djalali, specialist op het gebied van de spoedeisende geneeskunde en wetenschapper aan de Belgische Vrije Universiteit Brussel en de Italiaanse Università del Piemonte Orientale, op 24 april 2016 door de Iraanse de veiligheidsdiensten is gearresteerd; overwegende dat hij in oktober 2017 ter dood was veroordeeld wegens vermeende spionage na een uiterst oneerlijk proces op grond van een door foltering afgedwongen bekentenis; overwegende dat het Hooggerechtshof van Iran het vonnis op 17 juni 2018 heeft bekrachtigd; overwegende dat de Frans-Iraanse onderzoekster Fariba Adelkhah in juni 2019 is opgepakt en wegens “ondermijning van de nationale veiligheid” tot vijf jaar gevangenisstraf is veroordeeld; F. overwegende dat andere EU-onderdanen willekeurig in Iran worden vastgehouden, zoals de Belg Olivier Vandecasteele, die op grond van een reeks valse beschuldigingen tot in totaal veertig jaar gevangenisstraf en tientallen zweepslagen is veroordeeld; overwegende dat de veroordeling is uitgesproken nadat de hoogste Belgische rechtbank een controversieel bilateraal verdrag inzake de uitwisseling van gevangenen had opgeschort, op basis waarvan de Iraanse diplomaat Assadollah Assadi, die in België voor een poging tot terrorisme was veroordeeld, naar de Islamitische Republiek Iran teruggestuurd had kunnen worden in ruil voor de vrijlating van Olivier Vandecasteele; overwegende dat in Iran ook zeven Franse staatsburgers gevangen zitten, onder wie Cécile Kohler, een lerares en vakbondslid, en haar partner, Jacques Paris, alsook Benjamin Brière, die in mei 2020 zijn opgepakt en wegens “spionage” tot een gevangenisstraf van acht jaar en acht maanden zijn veroordeeld; G. overwegende dat Iran van alle landen ter wereld het hoogste aantal executies per hoofd van de bevolking telt; overwegende dat het Iraanse regime doodvonnissen tegen vreedzame demonstranten, waaronder minderjarigen, heeft uitgesproken en uitgevoerd na oneerlijke en versnelde gerechtelijke procedures, waarbij de meest elementaire en fundamentele vereisten van een eerlijk proces zijn geschonden; overwegende dat Amnesty International over bewijzen beschikt dat het Iraanse regime de doodstraf blijft gebruiken als repressief wapen om protesten de kop in te drukken; overwegende dat de politie en de veiligheidsdiensten van de Islamitische Republiek zich op grote schaal schuldig maken aan foltering, verkrachting en wrede, onmenselijke en vernederende behandeling van gedetineerden in Iraanse gevangenissen; H. overwegende dat Amnesty International een lijst heeft opgesteld van ongeveer 25 personen, waaronder met name Mohammad Ghobadlou, die groot gevaar lopen te worden geëxecuteerd; overwegende dat Amnesty International vreest dat nog veel meer mensen de doodstraf kunnen krijgen voor hun deelname aan de demonstraties; overwegende dat het Bureau van de Hoge Commissaris van de VN voor de mensenrechten meldt dat meer dan 40 Iraanse kunstenaars zijn beschuldigd van misdrijven waarop de doodstraf staat; overwegende dat Iraanse acteurs, musici, sporters en andere bekende personen zich publiekelijk achter de demonstraties tegen de religieuze machthebbers hebben geschaard; I. overwegende dat de toestand van de mensenrechten in Iran steeds slechter wordt; overwegende dat de moord op Jina Mahsa Amini en anderen, alsmede de huidige golf van executies, illustratief zijn voor de aanhoudende mensenrechtencrisis in Iran; overwegende dat deze verslechtering wordt bestendigd door de systematische straffeloosheid van het Iraanse regime en zijn veiligheidsapparaat, die foltering op grote schaal en buitengerechtelijke executies en moord hebben toegestaan; overwegende dat het Iraanse strafrechtsysteem sterk leunt op gedwongen bekentenissen die door foltering en andere vormen van druk worden afgedwongen; overwegende dat de wereldwijde afschaffing van de doodstraf een van de belangrijkste doelstellingen van het mensenrechtenbeleid van de EU vormt; J. overwegende dat 227 leden van het Iraanse parlement op 6 november 2022 de rechterlijke macht hebben opgeroepen resoluut op te treden tegen mensen die tijdens de protesten zijn gearresteerd en de doodstraf als straf toe te passen, daarmee rechtstreeks ingaand tegen het beginsel van de scheiding der machten; K. overwegende dat in de Iraanse grondwet is bepaald dat etnische minderheden gelijke rechten hebben; overwegende dat de doodstraf in onevenredige mate wordt toegepast op lhbtiq+-personen en personen die tot etnische en religieuze minderheden behoren, met name Beloetsjen, Koerden, Arabieren, Baha’i en christenen; overwegende dat sinds het begin van de moorden en het harde optreden een toenemend aantal mensenrechtenverdedigers is gearresteerd; overwegende dat vrouwen en meisjes, die het voortouw hebben genomen bij de demonstraties, waaronder leden van etnische en religieuze minderheden, zijn gearresteerd en gevangengezet omdat zij eisten dat er een einde zou komen aan systematische en stelselmatige discriminerende wetten, beleidsmaatregelen en praktijken, en dat zij met name het doelwit zijn van aanklachten waarop de doodstraf staat, en van doodvonnissen; L. overwegende dat een groep mensenrechtendeskundigen, waaronder verschillende onafhankelijke mensenrechtendeskundigen van de VN (zogenaamde “Special procedures”), een verklaring heeft afgelegd waarin zij de moorden en het keiharde optreden van de veiligheidstroepen in Iran tegen demonstranten veroordelen; overwegende dat de deskundigen hun diepe bezorgdheid hebben geuit over het “buitensporige en dodelijke geweld” dat tijdens de protesten na de dood van mevrouw Amini tegen demonstranten is gebruikt, waaronder seksueel geweld tegen vrouwen en meisjes, intimidatie en pesterijen van demonstranten, en systematische straffeloosheid voor de daders van mensenrechtenschendingen; overwegende dat de VN-deskundigen er op 11 november 2022 bij het Iraanse regime op hebben aangedrongen niet langer mensen ter dood te veroordelen wegens hun deelname, of vermeende deelname, aan vreedzame demonstraties; M. overwegende dat de VN-deskundigen de Mensenrechtenraad hebben opgeroepen dringend de nodige maatregelen te nemen om een speciale zitting over de situatie in Iran te houden en een internationaal onderzoeksmechanisme in te stellen, om ervoor te zorgen dat in Iran verantwoording wordt afgelegd en een einde wordt gemaakt aan de aanhoudende straffeloosheid voor ernstige schendingen van de mensenrechten; overwegende dat de Mensenrechtenraad op 24 november 2022 een speciale zitting heeft gehouden over de situatie in Iran; overwegende dat tijdens deze bijzondere zitting is overeengekomen dat een onafhankelijke internationale onderzoeksmissie de mensenrechtenschendingen in de Islamitische Republiek Iran moet onderzoeken, bewijsmateriaal moet verzamelen en analyseren en in contact moet treden met belanghebbenden om de feiten rond deze aantijgingen vast te stellen, teneinde alle plegers van ernstige mensenrechtenschendingen in de Islamitische Republiek Iran, met inbegrip van de hoogste autoriteiten, voor de rechter te brengen; N. overwegende dat het Bureau van de Hoge Commissaris van de VN voor de mensenrechten op 10 januari 2023 heeft aangegeven dat de inzet van strafprocedures om mensen te straffen voor het uitoefenen van hun grondrechten neerkomt op door de staat gesanctioneerde moord; O. overwegende dat de ministers van Buitenlandse Zaken van de EU op 12 december 2022 de conclusies van de Raad over Iran hebben aangenomen; overwegende dat de Iraanse autoriteiten in deze conclusies met name worden opgeroepen onmiddellijk een einde te maken aan de verwerpelijke praktijk van het opleggen en uitvoeren van doodvonnissen tegen betogers, en de recente doodvonnissen die naar aanleiding van de huidige protesten zijn uitgesproken onverwijld in te trekken, en ervoor te zorgen dat voor alle gedetineerden een behoorlijke rechtsgang is gewaarborgd; P. overwegende dat de secretaris-generaal van de EDEO op 9 januari 2023 de ambassadeur van de Islamitische Republiek Iran bij de Europese Unie namens de hoge vertegenwoordiger heeft ontboden om er nogmaals op te wijzen dat de EU zijn afschuw heeft uitgesproken over de recente executies van Mohammad Mehdi Karami en Seyyed Mohammad Hosseini, die in verband met de protesten in Iran zijn gearresteerd en ter dood zijn veroordeeld; overwegende dat Mohsen Shekari en Majidreza Rahnavard respectievelijk op 8 en 12 december 2022 zijn geëxecuteerd wegens hun deelname aan de protesten; Q. overwegende dat Canada en de Verenigde Staten op 9 december 2022 een gezamenlijke verklaring hebben afgelegd waarin zij de ernstige gewelddaden van de Islamitische Republiek Iran tegen vreedzame demonstranten en de voortdurende onderdrukking van het Iraanse volk en de verdrukking van en het door de staat gesteunde geweld tegen vrouwen veroordelen; overwegende dat beide landen verdere sancties hebben genomen tegen Iraanse functionarissen die betrokken zijn bij schendingen van de mensenrechten, met inbegrip van die welke zijn begaan als onderdeel van het momenteel plaatsvindende gewelddadige optreden; R. overwegende dat de EU onlangs en bij diverse gelegenheden beperkende maatregelen heeft genomen in verband met deze flagrante schendingen van de mensenrechten, met name tegen hooggeplaatste personen binnen de Islamitische Revolutionaire Garde, waaronder het bevriezen van tegoeden, een reisverbod naar de EU en een verbod om tegoeden of economische middelen ter beschikking te stellen aan de op de lijst geplaatste personen en entiteiten als reactie op hun rol in het gewelddadige optreden in Iran en de levering door de Islamitische Republiek van gewapende drones die worden gebruikt bij terroristische activiteiten van de Russische Federatie tegen Oekraïne; overwegende dat de lijst van personen en entiteiten die onderworpen zijn aan beperkende maatregelen van de EU in het kader van de bestaande regeling inzake sancties tegen Iran wegens schendingen van de mensenrechten thans in totaal 126 personen en 11 entiteiten omvat; overwegende dat de sanctielijst van de EU met name de Iraanse minister van Binnenlandse Zaken, Ahmad Vahidi, de Iraanse minister van Informatie- en Communicatietechnologie, Issa Zarepour, de Iraanse ordehandhavingsdiensten en de provinciale hoofden van de Islamitische Revolutionaire Garde omvat; S. overwegende dat het Ministerie van Buitenlandse Zaken van de Islamitische Republiek Iran als reactie op de sancties tegenmaatregelen heeft genomen tegen mevrouw Neumann, lid van het Europees Parlement en voorzitter van de delegatie voor de betrekkingen met het Arabisch schiereiland, alsmede tegen andere EP-leden en Duitse en Franse oud-politici; overwegende dat het Parlement in reactie op de sancties die Iran aan EP-leden heeft opgelegd, in november 2022 heeft besloten de contacten met de Iraanse autoriteiten in de vorm van bezoeken van delegaties en commissies aan dat land te bevriezen; T. overwegende dat de Islamitische Republiek, met name via de Islamitische Revolutionaire Garde, grootschalige, geavanceerde en gewelddadige transnationale repressie uitoefent tegen activisten in ballingschap en in de diaspora, dissidenten, onafhankelijke journalisten en mensenrechtenactivisten, ook op het grondgebied van de EU, en hun familieleden in Iran bedreigt en lastigvalt; overwegende dat de Islamitische Republiek, zowel rechtstreeks als via lokale vertegenwoordigers, dissidenten in de diaspora heeft vermoord, ballingen heeft ontvoerd ze naar Iran over te brengen, en bomaanslagen heeft beraamd in verscheidene landen, waaronder lidstaten van de EU; U. overwegende dat het regime van de Islamitische Republiek opzettelijk internet- en mobiele verbindingen verstoort en socialemediaplatforms sterk aan banden legt om het vermogen van de Iraanse bevolking om demonstraties te organiseren, te ondermijnen; overwegende dat de sanctieregeling van de EU ook een verbod omvat op de uitvoer naar de Islamitische Republiek Iran van apparatuur die voor binnenlandse repressie kan worden gebruikt en van apparatuur voor toezicht op telecommunicatie; V. overwegende dat de vicevoorzitter van de Commissie/hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid (VV/HV) Josep Borrell in zijn verklaringen van 8 december 2022 en 7 januari 2023 de executies van Mohammad Mehdi Karami en Seyyed Mohammad Hossein heeft veroordeeld; overwegende dat hij in zijn verklaringen de Iraanse autoriteiten oproept om onmiddellijk een einde te maken aan de praktijk van het opleggen en uitvoeren van doodvonnissen tegen demonstranten; overwegende dat de EU in deze verklaringen de Iraanse autoriteiten ook oproept om de recente doodvonnissen onverwijld in te trekken en hun internationale verplichtingen strikt na te komen; W. overwegende dat de Islamitische Republiek Koerdische groeperingen, ook in Irak, ervan heeft beschuldigd aan te zetten tot demonstraties in Iraans Koerdistan; overwegende dat de Islamitische Revolutionaire Garde onder dit voorwendsel gewapende aanvallen heeft uitgevoerd in de Koerdische regio in Irak, waarbij tientallen doden zijn gevallen, onder wie burgers; overwegende dat met name in het noordwesten en zuidoosten van Iran, waar veel leden van de Koerdische en de Beloetsji-minderheid wonen, zeer hardhandig tegen demonstranten is opgetreden; X. overwegende dat de Islamitische Revolutionaire Garde, bestaande uit de paramilitaire Basij-militie, Quds-troepen, grond-, lucht- en marinetroepen, een centrale rol speelt bij de onderdrukking van binnenlandse dissidenten en bij militaire activiteiten in het buitenland; overwegende dat de Islamitische Revolutionaire Garde, die als een staat binnen een staat optreedt, naar verluidt twee derde van de Iraanse economie controleert, met onder meer participaties in de infrastructuur, de petrochemische, financiële, telecommunicatie-, automobiel- en de maritieme sector, alsook omvangrijke patronagetrusts, bekend als “bonyads”, en grootschalige illegale smokkelnetwerken; Y. overwegende dat vrouwen en meisjes in Iran op wrede wijze worden vermoord bij zogenaamde “eremoorden”; overwegende dat de slachtoffers vaak geen gerechtigheid krijgen voor misdrijven die in naam van de “eer” tegen hen zijn gepleegd; Z. overwegende dat de Islamitische Revolutionaire Garde zowel in eigen land als in de regio terroristische activiteiten pleegt, leidt en in de hand werkt; overwegende dat de Russische aanvalsoorlog tegen Oekraïne heeft geleid tot een intensivering van de betrekkingen van Teheran met Moskou; AA. overwegende dat het agressieve binnenlandse beleid van het Moellah-regime navolging vindt in het buitenlandse beleid van de Islamitische Republiek; overwegende dat het regime bijdraagt tot destabilisering in het hele Midden-Oosten en daarbuiten; AB. overwegende dat Ebrahim Raisi, die in juni 2021 tot president van Iran werd gekozen en op de sanctielijst van de VS staat, eerder als hoofd van de Iraanse rechterlijke macht heeft gediend, ondanks zijn goed gedocumenteerde verleden van ernstige mensenrechtenschendingen; overwegende dat de overwinning van Ebrahim Raisi werd bewerkstelligd door de instellingen van de Islamitische Republiek bij verkiezingen die niet volledig vrij of eerlijk waren; overwegende dat slechts 7 van de 592 kandidaten groen licht kregen van de Raad van Hoeders om zich kandidaat te stellen voor het presidentschap; overwegende dat geen van de kandidaten vrouw was, tot een minderheidsgroep behoorde of andere standpunten innam dan het regime; AC. overwegende dat de onderhandelingen over de verlenging van het gezamenlijk alomvattend actieplan (JCPOA) nog steeds niet officieel zijn opgeschort; overwegende dat de besprekingen over het veiligheidscontroleonderzoek dat door de Internationale Organisatie voor Atoomenergie is gestart nadat zij sporen van uranium had gevonden op drie niet-aangegeven locaties in Iran, worden voortgezet; 1. veroordeelt in de krachtigste bewoordingen de terdoodveroordeling en executie van vreedzame demonstranten in Iran, met name Mohsen Shekari, Majidreza Rahnavard, Mohammad Mehdi Karami en Seyyed Mohammad Hosseini; eist dat de Iraanse autoriteiten onmiddellijk en onvoorwaardelijk alle geplande executies afgelasten en afzien van verdere terdoodveroordelingen; roept de autoriteiten van de Islamitische Republiek Iran op om een officieel moratorium op executies in te stellen met het oog op de volledige afschaffing van de doodstraf; dringt er bij de Iraanse autoriteiten op aan alle veroordelingen en doodvonnissen in te trekken; verklaart nogmaals fel en principieel tegenstander te zijn van het gebruik van de doodstraf, te allen tijde en in alle omstandigheden; 2. dringt er bij de autoriteiten van de Islamitische Republiek op aan te zorgen voor de onmiddellijke en onvoorwaardelijke vrijlating van alle demonstranten die ter dood zijn veroordeeld, waaronder Mohammed Boroughani, Mohammad Ghobadlou, Hamid Ghare Hassanlou, Mahan Sadrat Marani, Hossein Mohammadi, Manouchehr Mehman Navaz, Sahand Nourmohammad-Zadeh, Saman Seydi, Reza Arya, Saleh Mirhashemi Baltaghi, Saeed Yaqoubi Kordafli, Javad Rouhi, Arshia Takdastan, en Mehdi Mohammadifard, Saleh Mirhashemi, Majid Kazemi en Saeid Yaghoubi; veroordeelt het ten stelligste dat strafvervolging en doodstraffen door het Iraanse regime als wapen zijn ingezet om critici de mond te snoeren en mensen te straffen voor de uitoefening van hun grondrechten; roept de Islamitische Republiek op om haar wetboek te herzien en moharebeh (“vijandschap tegen God”) en mofsed-e-filarz (“corruptie op aarde”) als strafbare feiten af te schaffen; 3. betuigt zijn solidariteit met de Iraanse jongeren, vrouwen en mannen, inclusief minderheden, die de demonstraties leiden en eraan deelnemen; steunt de vreedzame protestbeweging in het hele land tegen de systematische en toenemende onderdrukking en tegen de ernstige en massale schendingen van de mensenrechten en de fundamentele vrijheden; spreekt zijn krachtige steun uit voor het streven van het Iraanse volk om in een vrij, stabiel, inclusief en democratisch land te leven; veroordeelt de systematische discriminatie van vrouwen door het Iraanse regime door middel van wetten en voorschriften die hun vrijheden, leven en bestaansmiddelen ernstig inperken; 4. betuigt zijn medeleven met de families van allen die gedood, gemarteld, ontvoerd of onrechtmatig gevangengezet zijn naar aanleiding van de recente en eerdere protesten in Iran; 5. spreekt nogmaals zijn krachtige veroordeling uit van het wijdverbreide, opzettelijke en onevenredige gebruik van grof geweld door de Iraanse veiligheidstroepen tegen vreedzame demonstranten; roept de Iraanse autoriteiten op een einde te maken aan het optreden tegen hun eigen burgers; herinnert eraan dat het recht op vreedzame vergadering moet worden gewaarborgd; 6. eist dat de internationale gemeenschap en de EU en haar lidstaten alle contacten met de autoriteiten van de Islamitische Republiek gebruiken om te eisen dat onmiddellijk een einde wordt gemaakt aan de executie van demonstranten en de gewelddadige onderdrukking van demonstraties, en dat al degenen die zijn gearresteerd wegens de uitoefening van hun recht op vrijheid van meningsuiting, vereniging en vreedzame vergadering, onvoorwaardelijk worden vrijgelaten; verzoekt de EDEO en de lidstaten het Iraanse regime ter verantwoording te blijven roepen voor het doden van zijn eigen bevolking en voor de ernstige mensenrechtenschendingen; 7. roept het Iraanse regime op om een internationaal, onpartijdig en doeltreffend onderzoek door een onafhankelijke bevoegde autoriteit, in samenwerking met internationale organisaties, mogelijk te maken naar de mensenrechtenschendingen door het regime, waaronder de moord op Jina Mahsa Amini, de moord op honderden demonstranten en de foltering en mishandeling van degenen die willekeurig door de Islamitische Republiek worden vastgehouden; eist dat de Iraanse autoriteiten een snel, op bewijzen gestoeld, onpartijdig en doeltreffend onderzoek naar de dood van alle omgekomen demonstranten mogelijk maken en dat de verantwoordelijken worden berecht; onderstreept dat de EU de moord op Jina Mahsa Amini en de reactie van de Iraanse veiligheidsdiensten op de daaropvolgende demonstraties aan de orde moet blijven stellen; 8. dringt aan op de onmiddellijke vrijlating van alle personen die worden vastgehouden wegens hun betrokkenheid bij vreedzame demonstraties, en van alle politieke gevangenen; vraagt om gerichte beperkende maatregelen op grond van Verordening (EU) nr. 359/2011 voor alle rechters die vonnissen tegen demonstranten uitspreken; eist voorts dat de Iraanse autoriteiten onmiddellijk en onvoorwaardelijk alle aanklachten intrekken tegen eenieder die gevangen is gezet uitsluitend wegens de vreedzame uitoefening van zijn recht op vrije meningsuiting, vereniging en vreedzame vergadering in verband met de protesten; vraagt de Iraanse autoriteiten hun internationale verplichtingen na te komen, onder meer uit hoofde van het IVBPR; 9. verwelkomt de conclusies van de Raad Buitenlandse Zaken van 12 december 2022 en de aanneming van de recente beperkende maatregelen tegen degenen die betrokken zijn bij het geweld tegen demonstranten en tegen al degenen die banden hebben met de “zedenpolitie” en die medeplichtig zijn bevonden aan of verantwoordelijk zijn voor de dood van Jina Mahsa Amini; is evenwel van mening dat de flagrante minachting van het Iraanse regime voor de menselijke waardigheid en de democratische idealen van zijn eigen burgers, alsook zijn steun aan de Russische Federatie, verdere aanpassingen van het standpunt van de EU ten aanzien van Iran noodzakelijk maken; 10. dringt er bij de VV/HV en de Raad op aan de EU-lijst van aan sancties onderworpen personen en entiteiten uit te breiden met alle personen en entiteiten die verantwoordelijk zijn voor mensenrechtenschendingen en familieleden van die personen, waaronder de hoogste leider Ali Khamenei, president Ebrahim Raisi, procureur-generaal Mohammad Jafar Montazeri en alle stichtingen (“bonyads”) die banden hebben met de Islamitische Revolutionaire Garde, met name de Bonyad Mostazafan en de Bonyad Shahid va Omur‑e Janbazan; verzoekt de VV/HV, de Raad en de lidstaten tevens sancties te overwegen tegen de 227 leden van het Iraanse parlement die het gebruik van doodvonnissen hebben aangemoedigd; is ingenomen met het feit dat het Verenigd Koninkrijk voorbereidingen treft om de Islamitische Revolutionaire Garde op de Britse lijst van terroristische organisaties te plaatsen; veroordeelt krachtig de sancties die de Iraanse autoriteiten hebben opgelegd aan Duitse en Franse oud-politici en aan leden van het Europees Parlement; wijst erop dat de interparlementaire dialoog opgeschort moet blijven zolang de sancties door de Iraanse autoriteiten tegen leden van het Europees Parlement nog van kracht zijn; 11. verzoekt de Raad en de lidstaten de Islamitische Revolutionaire Garde en haar subsidiaire strijdkrachten, waaronder de paramilitaire Basij-militie en de Quds-troepen, op de EU-terroristenlijst te plaatsen, en een verbod in te stellen op alle economische en financiële activiteiten waarbij bedrijven en commerciële entiteiten betrokken zijn die banden hebben met, geheel of gedeeltelijk eigendom zijn van of een dekmantel vormen voor de Islamitische Revolutionaire Garde of aan de Islamitische Revolutionaire Garde gelieerde personen, ongeacht het land waar zij actief zijn, waarbij voorkomen moet worden dat dit negatieve gevolgen heeft voor de bevolking van Iran of voor de humanitaire hulp of ontwikkelingshulp van de EU; roept de EU en haar lidstaten op om, in samenwerking met gelijkgestemde partners, er bij alle landen waar de Islamitische Revolutionaire Garde militaire of economische operaties uitvoert of als inlichtingendienst actief is, op aan te dringen de banden met de Islamitische Revolutionaire Garde te verbreken en het hebben van banden met de Islamitische Revolutionaire Garde strafbaar te stellen; spreekt zijn afschuw uit over de niet-uitgelokte aanval van de Islamitische Revolutionaire Garde in het Iraaks-Koerdische gouvernement Erbil en benadrukt dat dergelijke willekeurige aanvallen een bedreiging vormen voor onschuldige burgers en de stabiliteit in de regio; 12. spreekt nogmaals zijn krachtige veroordeling uit over de snel verslechterende mensenrechtensituatie in Iran, waarvoor alleen de Islamitische Republiek, haar hoogste leiders en haar veiligheidstroepen, met inbegrip van de Islamitische Revolutionaire Garde, verantwoordelijk zijn; eist dat de Iraanse autoriteiten de fundamentele rechten en vrijheden van etnische en religieuze minderheden en lhbtiq+-personen respecteren; roept de Iraanse autoriteiten op alle vormen van discriminatie uit te bannen; 13. is verheugd over de instelling van de onafhankelijke internationale onderzoeksmissie inzake de Islamitische Republiek Iran, die van de VN-Mensenrechtenraad in resolutie S35/1 van 24 november 2022 de opdracht heeft gekregen schendingen van de mensenrechten in de Islamitische Republiek Iran te onderzoeken en daarmee verband houdend bewijsmateriaal te verzamelen en te analyseren, en dringt erop aan dat deze missie spoedig van start gaat; dringt er bij de autoriteiten van de Islamitische Republiek op aan de onderzoeksmissie volledige en ongehinderde toegang te verlenen zodat zij haar mandaat kan uitvoeren, en zich te onthouden van het lastigvallen en intimideren van personen die met de onderzoeksmissie samenwerken of van familieleden van deze personen; verzoekt de EU en haar lidstaten de voorbereidingen voor en de uitvoering van de onderzoeksmissie ten volle te steunen; dringt er bij de VN-Mensenrechtenraad op aan de Iraanse kwestie onmiddellijk door te verwijzen naar de VN-Veiligheidsraad indien de Islamitische Republiek niet meewerkt; 14. verzoekt de Iraanse autoriteiten voorts alle bezoeken van alle speciale procedures van de VN-Mensenrechtenraad toe te staan, en er met name voor te zorgen dat de speciale rapporteur van de VN voor de mensenrechtensituatie in de Islamitische Republiek Iran het land mag binnenkomen; 15. eist dat het Iraanse regime alle mensenrechtenverdedigers vrijlaat; verzoekt het Iraanse regime te stoppen met het vervolgen van mensenrechtenverdedigers in Iran en onder alle omstandigheden te garanderen dat zij hun legitieme mensenrechtenactiviteiten kunnen uitvoeren zonder vrees voor represailles en vrij van alle beperkingen, met inbegrip van gerechtelijke intimidatie; 16. veroordeelt de arrestatie van tientallen journalisten en roept de Iraanse autoriteiten op hen onmiddellijk vrij te laten; maakt zich grote zorgen over de arrestatie van meer dan 80 journalisten, waaronder Niloofar Hamedi, de journaliste die als eerste heeft bericht over de arrestatie en ziekenhuisopname van Jina Mahsa Amini, en verzoekt de Iraanse autoriteiten hen onverwijld vrij te laten; roept de Islamitische Republiek op om de vrijheid van meningsuiting en vrijheid van geloof van alle inwoners van Iran te eerbiedigen; maakt zich zorgen over de criminalisering van medisch personeel en de uitoefening van geweld jegens dit personeel door de veiligheidstroepen, en roept de Islamitische Republiek Iran ertoe op civiel medisch personeel met alle beschikbare middelen te steunen opdat zij op onpartijdige wijze medische hulp kunnen verlenen; 17. veroordeelt met klem het stelselmatige gebruik van foltering in Iraanse gevangenissen, waaronder het gebruik van seksueel geweld als wapen, en roept ertoe op dat er onmiddellijk een eind wordt gemaakt aan alle vormen van foltering en mishandeling van gedetineerden; veroordeelt met klem het beleid van de Islamitische Republiek om bekentenissen af te dwingen door middel van foltering, intimidatie, bedreiging van familieleden of andere vormen van dwang, en het gebruik van deze gedwongen bekentenissen om betogers te veroordelen en te veroordelen; veroordeelt voorts de praktijk waarbij gedetineerden geen telefoongesprekken mogen voeren en geen contact mogen hebben met hun familie; maakt zich ernstige zorgen over het feit dat gedetineerden tijdens ondervragingen niet bijgestaan mogen worden door een advocaat; roept het Iraanse regime op om gevangenen te behandelen met het respect dat hen toekomt vanwege hun inherente waardigheid en waarde als mens; herhaalt zijn oproep aan Iran om het VN-Verdrag tegen foltering en andere wrede, onmenselijke of onterende behandeling of bestraffing onverwijld te bekrachtigen en volledig in overeenstemming met de daarin vervatte bepalingen te handelen; 18. dringt er bij de Iraanse autoriteiten op aan alle gearresteerde EU-onderdanen onmiddellijk vrij te laten en alle aanklachten tegen hen in te trekken; veroordeelt met klem de veroordeling van de Belgische medewerker van een niet-gouvernementele organisatie (ngo), Olivier Vandecasteele, tot 40 jaar gevangenisstraf, 74 zweepslagen en een boete van 1 miljoen euro op grond van valse beschuldigingen van spionage, en de detentie en de terdoodveroordeling van de Zweed Ahmadreza Djalali, alsmede het cynische gebruik door de Islamitische Republiek van gijzeldiplomatie om de vrijlating af te dwingen van de veroordeelde terrorist Asadollah Asadi; dringt aan op de onmiddellijke en onvoorwaardelijke vrijlating en veilige repatriëring van Ahmadreza Djalali en Olivier Vandecasteele en van de zeven Franse burgers die nog steeds in Iran worden vastgehouden, waaronder Cécile Kohler; veroordeelt in de krachtigste bewoordingen de executie in Iran van de Iraans-Britse staatsburger Alireza Akbari; spreekt voorts zijn bezorgdheid uit over de publieke bedreigingen door het Iraanse Ministerie van Inlichtingen en Veiligheid aan het adres van Europese ambassades; 19. roept de lidstaten en ngo’s op alle beschikbare bewijzen die tot het onderzoek kunnen bijdragen, op te slaan, te bewaren en te delen, en met het Internationaal Strafhof samen te werken en zijn werkzaamheden te ondersteunen; dringt er bij de Iraanse autoriteiten op aan stappen te ondernemen om het Statuut van Rome inzake het Internationaal Strafhof te bekrachtigen; benadrukt dat de voortdurende en ernstige schendingen van de mensenrechten van zijn eigen bevolking door het Iraanse regime de onderhandelingen over het gezamenlijk alomvattend actieplan in gevaar brengen; 20. veroordeelt met klem de aanhoudende praktijk van de Islamitische Republiek om bij protesten in het land de toegang tot internet en mobiele netwerken te blokkeren, waardoor het voor Iraanse burgers onmogelijk is te communiceren en vrijelijk informatie uit te wisselen; wijst erop dat dergelijke acties een duidelijke schending van het internationaal recht zijn; is ingenomen met de diverse beperkende maatregelen die de EU in het kader van het sanctiemechanisme heeft vastgesteld als reactie op de repressie, met name de maatregelen die gericht zijn tegen personen en entiteiten die actief zijn op het gebied van informatie- en communicatietechnologie en degenen die verantwoordelijk zijn voor desinformatie; is tevens ingenomen met het feit dat de Iraanse minister van Informatie- en Communicatietechnologie aan de EU-sanctielijst is toegevoegd; verzoekt de Commissie om, met strikte inachtneming van het beginsel van noodzakelijkheid, te overwegen om in de EU gevestigde aanbieders van communicatie toe te staan burgers en inwoners van Iran veilige tools aan te bieden; 21. roept de lidstaten op zich ertoe te verbinden om Iraniërs toegang te geven tot een vrij internet, ondanks de massale internetcensuur van het regime; stelt voor dat de mogelijkheid wordt geboden om via een EU-fonds de nodige technische en financiële middelen te verstrekken; 22. dringt er bij alle lidstaten op aan universele rechtsmacht uit te oefenen met betrekking tot alle Iraanse functionarissen tegen wie er een redelijke verdenking bestaat dat zij strafrechtelijk aansprakelijk zijn voor misdrijven krachtens het internationale recht en andere ernstige schendingen van de mensenrechten; dringt er bij de lidstaten waarvan de nationale wetgeving nog niet voorziet in de invoering van het beginsel van universele rechtsmacht, op aan onverwijld dergelijke wetgeving in te voeren; 23. dringt aan op uitbreiding van de beperkende maatregelen in het licht van het feit dat de Islamitische Republiek Iran onbemande luchtvaartuigen blijft leveren en plannen heeft om grond-grondraketten te leveren aan de Russische Federatie, met het oog op de inzet hiervan tegen Oekraïne; benadrukt dat de Islamitische Republiek bijdraagt aan oorlogsmisdaden in Oekraïne, aangezien deze wapens worden gebruikt om burgers en civiele infrastructuur te raken; 24. roept de Commissie en de Raad op alle mazen in de handhaving van de bestaande sancties te dichten, met inbegrip van financiële mazen, toe te zien op de strikte uitvoering ervan en nauw samen te werken met internationale partners met het oog op een doeltreffende uitvoering van de beperkende maatregelen; 25. geeft uiting aan zijn diepe bezorgdheid over de structurele transnationale repressie door de autoriteiten van de Islamitische Republiek in de vorm van onder meer spionage, moordaanslagen, pogingen tot bomaanslagen, cyberaanvallen, desinformatiecampagnes en andere vormen van controle, met name door haar ambassades en de Islamitische Revolutionaire Garde, gericht tegen personen in de Iraanse diaspora die in de EU wonen, waardoor de vrijheid van meningsuiting van EU-burgers en ingezetenen wordt gesmoord en hun veiligheid in gevaar wordt gebracht, hetgeen neerkomt op kwaadaardige inmenging; roept de EU en de lidstaten op meer te doen om personen in de Iraanse diaspora te beschermen tegen de transnationale repressie van de Islamitische Republiek; verzoekt de EDEO en de lidstaten te onderzoeken hoe technische en capaciteitsondersteuning kan worden geboden aan diegenen die het Iraanse maatschappelijk middenveld helpen, waarbij de eindverantwoordelijkheid voor deze activiteiten in Iran moet liggen; 26. veroordeelt de recente kritiek van Iraanse functionarissen op het Franse weekblad Charlie Hebdo, en is ingenomen met het feit dat er een onderzoek is gestart naar de cyberaanval op het blad nadat het satirische tekeningen had gepubliceerd; 27. verzoekt de EU, met inbegrip van de VV/HV, mensenrechtenkwesties bij de Iraanse autoriteiten te blijven aankaarten in bilaterale en multilaterale fora, en alle geplande bijeenkomsten met de Iraanse autoriteiten daarvoor aan te wenden, in het bijzonder in het licht van de politieke dialoog op hoog niveau tussen de EU en Iran; bevestigt nogmaals dat eerbiediging van de mensenrechten een kernelement is in de ontwikkeling van de betrekkingen tussen de EU en Iran; 28. roept alle lidstaten nogmaals op gezamenlijk openbare verklaringen af te leggen en via diplomatieke kanalen oneerlijke processen te blijven monitoren, en om bezoeken te brengen aan gevangenissen waar EU-gevangenen die als gijzelaars worden gebruikt, mensenrechtenverdedigers en andere gewetensgevangenen worden vastgehouden; pleit voor een sterkere coördinatie tussen de in Teheran geaccrediteerde EU-ambassades; dringt er bij alle lidstaten met een diplomatieke aanwezigheid in Teheran op aan gebruik te maken van de mechanismen waarin de EU-richtsnoeren inzake mensenrechtenverdedigers voorzien, om steun en bijstand te verlenen aan personen die ter dood zijn veroordeeld en personen die onrechtmatig veroordeeld of gearresteerd zijn; dringt er bij de lidstaten op aan ervoor te zorgen dat gevangenen bezoek kunnen ontvangen en de omstandigheden van hun detentie zorgvuldig te monitoren; 29. dringt er bij de Iraanse autoriteiten op aan onafhankelijke waarnemers van de ambassades van de lidstaten in Iran toegang te verlenen tot alle processen in verband met de demonstraties; verzoekt de lidstaten alle processen in verband met de demonstraties te volgen, met bijzondere aandacht voor de processen waarbij de doodstraf is geëist, en de gebreken daarvan publiekelijk aan de kaak te stellen; 30. verzoekt de Commissie, de EDEO en de lidstaten om, in samenwerking met gelijkgestemde partners, de concrete steun voor de democratische idealen van de bevolking van Iran uit te breiden en te versterken, met name door meer steun te verlenen aan onafhankelijke mensenrechten- en maatschappelijke organisaties en onafhankelijke mediaplatforms, en door de inspanningen van gelijkgestemde partners om de internetconnectiviteit in Iran in stand te houden, te ondersteunen; moedigt de democratische oppositie van Iran aan om waar mogelijk te streven naar meer eenheid, op basis van gedeelde waarden en met betrokkenheid van Iraniërs in ballingschap en in de diaspora, teneinde verdere steun van de internationale gemeenschap te vergemakkelijken; dringt er bij de EU en haar lidstaten op aan hun strategische communicatie gericht op het Iraanse volk te intensiveren, met name door het mandaat van de EDEO-StratCom Task Force South uit te breiden tot de Islamitische Republiek en de financiering en zichtbaarheid ervan aanzienlijk te verhogen; 31. verzoekt de EU en haar lidstaten de afgifte van visa aan personen die een gegronde vrees hebben voor vervolging wegens de vreedzame uitoefening van hun recht op vrijheid van meningsuiting, vereniging en vreedzame vergadering in verband met de demonstraties in Iran, te vergemakkelijken; verzoekt de EDEO contact op te nemen met de directe buurlanden van Iran om ervoor te zorgen dat de grenzen open blijven voor activisten die Iran willen ontvluchten, en te bewerkstelligen dat deze personen veilig asiel in Europa kunnen aanvragen vanuit deze landen; 32. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de vicevoorzitter van de Commissie / hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid, de regeringen en parlementen van de lidstaten, de Islamitische Raadgevende Vergadering, het regime van de Islamitische Republiek Iran, en het kabinet van de hoogste leider van de Islamitische Republiek Iran. Het Europees Parlement, – gezien het overzicht van activiteiten 2021 van de Europese Investeringsbank (EIB), getiteld “Innovatie als antwoord”, gepubliceerd op 27 januari 2022, – gezien het financieel verslag 2021 van de EIB en het verslag van de EIB over de financierings- en leenactiviteiten 2021, beide gepubliceerd op 5 mei 2022, – gezien het operationeel plan 2021 van de EIB-groep, gepubliceerd op 20 januari 2021, – gezien het investeringsverslag 2020/2021 van de EIB getiteld “Building a smart and green Europe in the COVID-19 era”, gepubliceerd op 21 januari 2021, – gezien het uitvoeringsplan van de routekaart voor de klimaatbank 2021-2025 van de EIB-groep, goedgekeurd op 14 november 2020 door de raad van bestuur van de EIB en gepubliceerd op 14 december 2020, – gezien de klimaatstrategie van de EIB, goedgekeurd in november 2020 en gepubliceerd op 15 november 2020, – gezien het duurzaamheidsverslag 2021 van de EIB-groep, gepubliceerd op 6 juli 2022, – gezien het kader voor milieu- en sociale duurzaamheid van de EIB-groep, goedgekeurd op 2 februari 2022, – gezien de jaarverslagen van het Comité ter controle van de boekhouding van de EIB voor het jaar 2021, gepubliceerd op 21 juli 2022, – gezien het activiteitenverslag 2021 over fraudeonderzoek van de EIB, gepubliceerd op 7 juli 2022, – gezien het jaarverslag 2021 van klachten over aanbestedingen en het Klachtencomité aanbestedingen van de EIB, gepubliceerd op 7 april 2022, – gezien de werkafspraak die op 7 december 2021 is ondertekend door de EIB, het Europees Investeringsfonds (EIF) en het Europees Openbaar Ministerie, – gezien het activiteitenverslag 2021 over compliance van de EIB, gepubliceerd op 25 augustus 2022, – gezien het PATH-kader van de EIB-groep – “Supporting counterparties on their pathways to align with the Paris Agreement” (het “Paris Alignment for Counterparties”-kader), gepubliceerd op 26 oktober 2021, – gezien het fraudebestrijdingsbeleid van de EIB-groep, gepubliceerd op 5 augustus 2021, – gezien het jaarverslag 2020 van het Comité ethiek en compliance van de EIB, gepubliceerd op 8 april 2022, en de werkwijze van dit comité, – gezien de gedragscodes voor het personeel van de EIB-groep, de leden van het Comité ter controle van de boekhouding en de Directie van de EIB, – gezien het verslag van de EIB-groep over informatieverstrekking met betrekking tot het risicobeheer voor 2021, gepubliceerd op 9 augustus 2022, – gezien het reglement van orde van de EIB, – gezien het tripartiete akkoord tussen de Europese Commissie, de Europese Rekenkamer en de Europese Investeringsbank (hierna “het tripartiete akkoord” genoemd), dat in november 2021 in werking is getreden, – gezien het transparantiebeleid van de EIB-groep, gepubliceerd op 18 november 2021, en haar klokkenluidersbeleid, gepubliceerd op 24 november 2021, – gezien de nieuwe oriënterende nota 2021-2027 van de EIB over cohesie, gepubliceerd op 13 oktober 2021, – gezien zijn resolutie van 7 juli 2022 over de controle van de financiële activiteiten van de Europese Investeringsbank – jaarverslag 2020 (1) , – gezien artikel 54 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie begrotingscontrole ( A9-0294/2022 ), A. overwegende dat de EIB-groep, bestaande uit de EIB en het EIF, de grootste multilaterale financiële instelling ter wereld en een van de grootste verstrekkers van klimaatfinanciering is; overwegende dat de EIB focust op de prioritaire gebieden klimaat en milieu, ontwikkeling, innovatie en vaardigheden, kleine en middelgrote ondernemingen, infrastructuur en cohesie; overwegende dat het EIF kleine en middelgrote ondernemingen ondersteunt met financiering voor ondernemerschap, groei, innovatie en onderzoek, werkgelegenheid en regionale ontwikkeling; B. overwegende dat de EIB op grond van de Verdragen moet bijdragen aan EU-integratie en aan de evenwichtige en ongestoorde ontwikkeling van de interne markt, rekening houdend met beleidsdoelstellingen zoals sociale cohesie en duurzame ontwikkeling, teneinde ongelijkheden te bestrijden door betere voorwaarden te scheppen voor toegang tot banen en onderwijsmogelijkheden, openbare infrastructuur en diensten, en een gezond en duurzaam milieu te bevorderen; C. overwegende dat de EIB gebonden is aan het Handvest van de grondrechten van de EU; overwegende dat de mensenrechtenbeginselen deel uitmaken van de due-diligenceprocedures en -normen van de bank, met inbegrip van ex-ante-evaluaties; D. overwegende dat EIB-investeringen de sociale sector, waaronder de gezondheidszorg, huisvesting en het onderwijs, kunnen ondersteunen; E. overwegende dat territoriale en sociale cohesie, duurzame ontwikkeling en de bestrijding van werkloosheid, armoede en sociale uitsluiting centraal moeten staan in de activiteiten van de EIB; overwegende dat duurzaamheid moet worden geïntegreerd in alle activiteiten omtrent opgenomen en verstrekte leningen en advies, aangezien de EIB tot taak heeft duurzame groei binnen de Europese Unie en daarbuiten te bevorderen; overwegende dat steun voor cohesie in haar statuten is vastgelegd en de investeringen van de EIB als doel hebben bij te dragen tot de evenwichtige en ongestoorde ontwikkeling van de interne markt; F. overwegende dat de EIB een sleutelrol speelt als de klimaatbank van de EU in de strijd tegen klimaatnoodsituaties, aantasting van het milieu en verlies van biodiversiteit wereldwijd; overwegende dat de EIB zich ertoe heeft verbonden al haar activiteiten af te stemmen op de Overeenkomst van Parijs, teneinde de jaarlijkse financiering voor klimaatactie en milieuduurzaamheid tegen 2025 te verhogen tot meer dan 50 % van de totale kredietverlening; overwegende dat de EIB heeft toegezegd de komende tien jaar ten minste 1 biljoen EUR in klimaatfinanciering te investeren; G. overwegende dat onderhandelingen over de garantieovereenkomst met de EIB-groep (EIB en EIF) in het kader van InvestEU plaatsvonden in 2021 en begin 2022, en dat deze op 7 maart 2022 is ondertekend; H. overwegende dat de lidstaten de EIB kunnen belasten met de uitvoering van financieringsinstrumenten die zij gebruiken om met middelen van de faciliteit voor herstel en veerkracht te investeren in subsidiabele projecten; overwegende dat de EIB de lidstaten ook verdere financiering en specifieke adviezen kan bieden met betrekking tot het investeren van hun middelen van de faciliteit voor herstel en veerkracht; I. overwegende dat de EIB bijdraagt aan de verwezenlijking van de politieke en economische doelstellingen van de Europese Unie en de prioriteiten van het externe optreden van de Unie ondersteunt in alle regio’s van de wereld, ook in politiek gevoelige landen in het oostelijk nabuurschap en in het Middellandse Zeegebied; J. overwegende dat de EIB de grootste multilaterale kredietverstrekker is in de nabuurschapsregio’s van de EU, namelijk in de landen van het oostelijk nabuurschap, de Westelijke Balkan, het Midden-Oosten en Noord-Afrika; overwegende dat de EIB buiten de Europese Unie activiteiten uitvoert via een netwerk van bijna 30 externe kantoren in Afrika, Latijns-Amerika en Azië; K. overwegende dat de EIB-groep nauw samenwerkt met de EU-instellingen en andere partners om de doelstellingen en beleidsprioriteiten van de Unie te ondersteunen; overwegende dat de EIB-groep met name in het kader van het meerjarig financieel kader (MFK) 2021-2027 samenwerkt met de Commissie en met nationale stimuleringsbanken en -instellingen en instellingen voor ontwikkelingsfinanciering; overwegende dat de EIB-groep met het oog op de verwezenlijking van de beginselen en doelstellingen van de Overeenkomst van Parijs tegen eind 2020 haar werkzaamheden coördineerde met de Europese Dienst voor extern optreden en de Europese Bank voor Wederopbouw en Ontwikkeling; L. overwegende dat de EIB een voortrekkersrol speelt bij de aanpak van de COVID-19-crisis in de Europese Unie en een aanzienlijke inspanning heeft geleverd om aanvullende steun te verlenen, met name aan kleine en middelgrote ondernemingen (kmo’s) door de oprichting van een nieuw pan-Europees Garantiefonds om kapitaal te verstrekken aan kmo’s, die bijzonder hard zijn getroffen door de gevolgen van de crisis; M. overwegende dat de AAA-rating van de EIB noodzakelijk is om op de markt voldoende financieringsbronnen tegen de voordeligste tarieven te vinden, en derhalve behouden moet blijven; N. overwegende dat het bedrijfsmodel van de EIB het hoogste niveau van integriteit, transparantie, verantwoordingsplicht en goed bestuur vereist, alsook adequate maatregelen om alle vormen van witwassen van geld, financiering van terrorisme, georganiseerde misdaad en schadelijke belastingpraktijken, alsook de soorten verboden gedragingen die zijn vastgesteld in haar onlangs herziene fraudebestrijdingsbeleid, doeltreffend en efficiënt te bestrijden; Prestaties van de financiële transacties van de EIB 1. onderstreept dat de EIB een leider is op het gebied van de uitgifte van obligaties en voortdurend een bijdrage levert aan innovaties en ontwikkelingen op de kapitaalmarkten, en tevens voorvechter is van uiterst strenge normen; 2. merkt op dat de totale balans van de EIB-groep op 31 december 2021 568 miljard EUR bedroeg, een stijging van 11,9 miljard EUR ten opzichte van 31 december 2020; 3. neemt er nota van dat de EIB in 2021 voor 65,4 miljard EUR aan nieuwe leningen heeft ondertekend, wat in overeenstemming is met het streefcijfer van het activiteitenplan voor 2021 en ongeveer gelijk is aan de resultaten van voorgaande jaren (66,1 miljard EUR in 2020 en 63,3 miljard EUR in 2019); erkent dat 54,3 miljard EUR van dit bedrag onder de eigen middelen van de bank viel (tegenover 64,6 miljard EUR in 2020, ook uit de eigen middelen van de bank); 4. wijst erop dat, net als in voorgaande jaren, het grootste deel is toegewezen aan Italië, Frankrijk en Spanje (respectievelijk 16 %, 14 % en 12 % van het totaal aantal transacties) en dat, net als in voorgaande jaren, de sectoren vervoer, globale leningen en energie de grootste ontvangers waren (respectievelijk 30,2 %, 18,5 % en 14,8 %); 5. stelt vast dat de totale uitbetalingen in 2021 een omvang hadden van 41,4 miljard EUR (waarvan 40,4 miljard EUR uit de eigen middelen van de bank), tegenover 58,3 miljard EUR in 2020 (waarvan 56,8 miljard EUR uit de eigen middelen van de bank); 6. merkt op dat het uitstaande volume aan afgesloten leningen sinds 31 december 2021 licht is afgenomen tot 556,4 miljard EUR (ten opzichte van 558,7 miljard EUR in 2020 en 560,3 miljard EUR in 2019), waarvan 82 % bestemd was voor projecten binnen de EU (tegenover 82,2 % in 2020 en 81,4 % in 2019); merkt op dat de door de EIB verstrekte leningen in totaal 433,4 miljard EUR bedroegen, vergeleken met 444,6 miljard EUR en 447,5 miljard EUR tegen eind 2020 respectievelijk 2019; 7. onderstreept dat bovengenoemde financieringstrend in 2021 de toenemende focus van de EIB op het gebruik van middelen van derden in de Europese Unie weerspiegelt, zoals transacties in het kader van het Europees Garantiefonds en gedecentraliseerde financieringsinstrumenten, die een aanvulling vormen op de eigen middelen van de EIB en haar in staat stellen het totale volume van transacties met een hoger risico te vergroten; merkt op dat de EIB alleen akkoord gaat met het nemen van krediet-, markt- en liquiditeitsrisico’s zolang die in overeenstemming zijn met haar risicobereidheid en publieke taak; 8. stelt vast dat de EIB in 2021 van alle multilaterale ontwikkelingsbanken de grootste emittent was van obligaties waarvan de opbrengsten voor groene en duurzaamheidsdoeleinden worden gebruikt, waarmee ze haar rol bevestigde als leider op de mondiale markt voor groene en duurzaamheidsobligaties, met een nieuw record van 11,5 miljard EUR aan klimaat- en duurzaamheidsbewustzijnsobligaties (ten opzichte van 10,5 miljard EUR equivalente uitgiftes in duurzaamheidsschuldproducten in 2020); stelt tevens vast dat hiermee het aandeel duurzaamheidsfinanciering in haar totale financiering steeg naar 21 % ten opzichte van 15 % in 2020 (met inbegrip van zowel Climate Awareness Bonds als Sustainability Awareness Bonds - CAB’s en SAB’s); 9. verwelkomt het in maart 2021 door de raad van bestuur van de EIB aangenomen rapport “Evaluation of the EIB’s Climate Awareness Bonds”; neemt er kennis van dat de Climate Awareness Bonds en de Sustainability Awareness Bonds (CAB’s en SAB’s) geleidelijk zullen worden afgestemd op de aangekondigde EU Green Bond Standard (EU GBS); 10. weet dat de EIB om in haar leningsbehoeften te voorzien langetermijnfondsen aantrekt middels de uitgifte van obligaties op de internationale kapitaalmarkten; stelt vast dat de EIB in 2021 het equivalent van 55,3 miljard EUR heeft aangetrokken in 21 valuta; 11. stelt vast dat de EIB inkomsten genereert door grote volumes leningen te financieren tegen een kleine marge en dat de EIB op 31 december 2021 een nettowinst meldde van 2,5 miljard EUR (hetgeen een stijging was ten opzichte van 1,7 miljard EUR in 2020 en 2,4 miljard EUR in 2019); 12. neemt er kennis van dat, aangezien winsten worden vastgehouden om de activiteiten van de EIB te financieren, de stelselmatige winstgevendheid van de bank geleid heeft tot de vorming van aanzienlijke reserves over de jaren; juicht het toe dat de reserves zijn opgelopen van 73,5 miljard EUR aan het eind van 2020 tot 76,1 miljard EUR aan het eind van 2021; 13. stelt vast dat de totale kredietportefeuille goed is blijven presteren, met eind 2021 slechts 0,3 % aan waardevermindering onderhevige leningen (tegenover 0,4 % zowel eind 2020 als 2019); stelt vast dat het deel van de betalingen dat met meer dan 90 dagen te laat wordt verricht zeer laag blijft met 116,3 miljoen EUR aan het eind van 2021 (ten opzichte van 117,1 miljoen EUR en 146,0 miljoen EUR aan het eind van 2020, respectievelijk 2019), hetgeen net als in voorgaande jaren slechts 0,03 % van de risicoportefeuille uitmaakte; 14. is ingenomen met de goedkeuring door de raad van bestuur van het operationeel plan 2022-2024 van de EIB-groep op 15 december 2021; waardeert het feit dat met het nieuwe operationele plan de afstemming van de EIB op de politieke prioriteiten van de EU en haar toezegging om haar ambitie met betrekking tot de digitale en groene transitie op te voeren, worden bevestigd; 15. merkt op dat in het operationeel plan een weergave wordt gegeven van de leningen die naar verwachting nodig zijn om de operationele doelstellingen te halen en dat de raad van bestuur voor 2022 heeft ingestemd met een globaal leenvolume van maximaal 50 miljard EUR; merkt voorts op dat de EIB een financieringsprogramma heeft aangekondigd dat naar verwachting 45 miljard EUR zal bedragen; 16. verzoekt de EIB een actieve rol te spelen bij de ondersteuning van projecten die bijdragen tot de rechtvaardige transitie, zoals onderzoek, innovatie, digitalisering, de toegang van kmo’s tot financiering, sociale investeringen en vaardigheden; Acties met betrekking tot de COVID-19-pandemie 17. benadrukt dat de langetermijnbegroting van de Europese Unie voor 2021-2027 (1,2 biljoen EUR in lopende prijzen), samen met het tijdelijke herstelinstrument NextGenerationEU (806,9 miljard EUR in lopende prijzen), een ongekende en unieke respons vormen die erop gericht is de economische en sociale schade als gevolg van de COVID-19-pandemie te helpen herstellen en de digitale en groene transitie te faciliteren; 18. merkt op dat door de diverse golven van de pandemie in 2021 de activiteiten van veel klanten van de bank zijn verstoord, waaronder kmo’s, grote ondernemingen en financiële instellingen, hetgeen heeft geleid tot gereduceerde volumes en minder uitbetalingen; 19. merkt op dat de COVID-19-pandemie de kwaliteit van de kredietportefeuille van de EIB niet wezenlijk heeft beïnvloed dankzij haar strategie voor kredietrisicobeheer; 20. stelt met waardering vast dat de EIB, ondanks de algemene context van onzekerheid op de mondiale financiële markten als gevolg van de COVID-19-pandemie, nog steeds een solide liquiditeitspositie en de hoogste kredietrating heeft; 21. merkt op dat de EIB in 2021 109 op zichzelf staande transacties heeft goedgekeurd die bedoeld waren als een rechtstreeks antwoord op de COVID-19-crisis, met een gezamenlijke waarde van 12,9 miljard EUR (van een totaal goedgekeurd volume van 55,8 miljard EUR); wijst erop dat de EIB-groep sinds het begin van de COVID-19-pandemie bijna 72 miljard EUR aan gerichte steun heeft goedgekeurd voor de volksgezondheidssector, de aanvoer van vaccins en voor bedrijven die zwaar door de crisis zijn getroffen; 22. onderstreept de aanzienlijke steun die de EIB via het Europees Garantiefonds levert, hetgeen een aanvulling vormt op andere maatregelen op EU-niveau gericht op het bestrijden van de pandemie en de crisis na de pandemie; spreekt zijn waardering uit voor het feit dat deze steun financiële intermediairs stimuleert om meer leningen te verstrekken aan bedrijven en onder betere voorwaarden, waardoor bedrijven snel toegang krijgen tot voordelige financiering om problemen in verband met de pandemie te boven te komen; spreekt zijn bezorgdheid uit over het gebrek aan transparantie ten aanzien van het EGF, hetgeen betekent dat bijna niet kan worden vastgesteld of het fonds de Europese economie daadwerkelijk iets heeft opgeleverd; 23. merkt op dat de EIB-groep dankzij het Europees Garantiefonds haar steun aan voornamelijk Europese kmo’s heeft kunnen opvoeren en tot 200 miljard EUR aan aanvullende financiering heeft kunnen verstrekken; complimenteert de EIB-groep met het feit dat zij vele bedrijven verspreid over de hele Europese Unie heeft weten te bereiken; onderstreept dat sinds 31 december 2021 projecten ter waarde van in totaal 23,2 miljard EUR zijn goedgekeurd (waarvan 18,1 miljard EUR reeds is afgesloten) en dat dit naar verwachting in totaal 174,4 miljard EUR aan investeringen zal mobiliseren; 24. spreekt zijn waardering uit voor het feit dat de verhoging met 6,0 miljard EUR in de pijplijn “gezondheidszorg” van de EIB investeringen mogelijk heeft gemaakt in de gezondheidszorgsector en medische infrastructuur, alsook financiering in verband met onderzoek, vaccins en behandelingen; merkt op dat de in het kader van deze pijplijn afgesloten leningen op 31 december 2021 5,4 miljard EUR bedroegen, waarvan een deel verband hield met onderzoek naar COVID-19-vaccins; EIB-steun in het kader van belangrijke beleidsterreinen 25. merkt op dat het InvestEU-programma, de opvolger van het Europees Fonds voor strategische investeringen, zal worden ingezet in het kader van het MFK 2021-2027 en dat de EIB ook de belangrijkste uitvoerende partner zal zijn, die verantwoordelijk is voor het beheer van 75 % van de totale begroting van het mandaat; stelt vast dat in de periode 2021-2027 de garantie van InvestEU van 26,2 miljard EUR, met voorzieningen uit het MFK en NGEU, naar verwachting meer dan 372 miljard EUR aan extra particuliere en publieke investeringen in Europa zal mobiliseren, met name voor duurzame infrastructuur, onderzoeksinnovatie, digitalisering, de toegang van kmo’s tot financiering, sociale investeringen en vaardigheden; 26. verzoekt de EIB de EU-prioriteiten die door InvestEU worden ondersteund, te eerbiedigen en te zorgen voor een robuuste bescherming van de financiële belangen van de EU; verwacht van de EIB dat ze verslag aan het Parlement uitbrengt over haar activiteiten en investeringen met betrekking tot het programma InvestEU in 2022; 27. benadrukt dat de 23 miljoen kleinere bedrijven in Europa 99,8 % van de niet-financiële ondernemingen uitmaken en goed zijn voor ongeveer twee derde van alle banen; onderstreept dat kmo’s een drijvende kracht zijn achter economische ontwikkeling over de hele wereld en ook belangrijke aanjagers van innovatie zijn; begrijpt dat de kosten van digitalisering en klimaatmaatregelen het hoogst waren tijdens de COVID-19-pandemie en extra druk hebben gelegd op kmo’s, die voornamelijk EIB-steun hebben ontvangen via het COVID-19-financieringspakket en het Europees Garantiefonds; 28. prijst de EIB-groep, die met haar financiële steun aan meer dan 431 000 kmo’s en midcaps in 2021 het behoud van 4,5 miljoen banen heeft bewerkstelligd; herinnert eraan dat de steun van de EIB aan kmo’s 47 % vertegenwoordigt van het totale volume van door de EIB uitgegeven financiering en bijna alle activiteiten van het EIF; herinnert eraan dat in 2021 van het totale leningenpakket van de EIB-groep ter waarde van 94,9 miljard EUR, in absolute termen, 45 miljard EUR bestond uit leningen aan kmo’s die tegen gunstige financieringsvoorwaarden werden aangeboden in de vorm van lagere rentetarieven en/of langere looptijden en adviesdiensten; verzoekt de EIB zo door te gaan en extra groeikapitaal ter ondersteuning van kmo’s aan te bieden om hen in staat te stellen op te schalen; 29. is bezorgd dat de huidige hoge energieprijzen van grote invloed zijn op het concurrentievermogen van Europese kmo’s; verzoekt de EIB te beoordelen of het huidige niveau van steun aan kmo’s toereikend is in het licht van de hoge energieprijzen en stijgende grondstoffenkosten, en het Parlement te informeren over de wijze waarop zij voornemens is haar maatregelen aan te passen met het oog op deze nieuwe uitdagingen; 30. herhaalt zijn oproep voor een eerlijke en transparante geografische verdeling van projecten en investeringen, met aandacht voor minder ontwikkelde regio’s, met name op het gebied van innovatie, digitalisering en infrastructuur, met het oog op de bevordering van inclusieve groei en economische, sociale en territoriale convergentie en cohesie; verzoekt de EIB om terugkerende tekortkomingen die bepaalde regio’s of landen ervan weerhouden de financiële activiteiten van de EIB ten volle te benutten, actiever aan te pakken; 31. merkt op dat in de huidige moeilijke context (de huidige crisis na de pandemie en de Russische agressie jegens Oekraïne), de kloof tussen economische situaties en capaciteiten van de lidstaten is toegenomen en beklemtoont dat het belangrijk is te waarborgen dat de zwaarst getroffen regio’s en landen zich aanpassen aan de nieuwe omstandigheden zodat niemand achterblijft; 32. verzoekt de EIB nogmaals meer investeringen te plegen in baanbrekende innovaties ter facilitering van de digitale en de groene transitie; 33. is van mening dat alle geldstromen van de EIB volledig in overeenstemming moeten zijn met de doelstelling om uiterlijk in 2050 emissieneutraal te zijn, alsook met de strengere klimaatdoelstelling van de EU voor 2030; benadrukt dat de klimaattransitie inclusief en eerlijk moet zijn en dat groene investeringen levensvatbaar moeten zijn; herinnert eraan dat in dit verband van de EIB verwacht wordt dat zij haar leningen, financiële instrumenten, technische bijstand en adviesdiensten ten volle benut om burgers en bedrijven te ondersteunen die worden geconfronteerd met sociaal-economische uitdagingen die voortvloeien uit de overgang naar een koolstofneutrale economie; 34. herhaalt zijn oproep om de technische bijstand voor en de financiële deskundigheid van lokale en regionale overheden te versterken, met name in regio’s met een geringe investeringscapaciteit, en voor projecten van gemeenschappelijk belang voor diverse lidstaten die een zodanige omvang of aard kennen dat zij vóór de goedkeuring van projecten niet volledig kunnen worden gefinancierd met de diverse middelen die beschikbaar zijn in de afzonderlijke lidstaten, teneinde de toegang tot EIB-financiering te verbeteren; 35. verzoekt de EIB nogmaals passende zorgvuldigheid toe te passen tijdens de voorbereidingsfase van alle projecten teneinde serieus rekening te houden met (eerbiediging van) mensenrechten en inheemse gemeenschappen, en een heldere strategie met betrekking tot mensenrechten te ontwikkelen waarin mensenrechtenrisico’s en effectbeoordelingen zijn opgenomen; 36. benadrukt dat de verplichting voor financiële intermediairs en zakelijke cliënten om zo spoedig mogelijk en uiterlijk eind 2025 decarbonisatieplannen op te stellen, de toegang van kmo’s tot financiering moet vergemakkelijken; geeft aan dat dit evenwel een cruciale vereiste is in het licht van de ambitie van de EIB om de klimaatbank van de EU te worden en ten minste 50 % van haar financieringsactiviteit op groene en duurzaamheidsprojecten te richten; 37. dringt aan op bijzondere aandacht voor de geloofwaardigheid van de kortetermijnplannen voor decarbonisatie, op hun strikte implementatie en verwezenlijking van hun doelen wat betreft de reductie van broeikasgasemissies, en op beoordelingen om vast te stellen of deze kunnen worden opgenomen in de overeenkomsten die de EIB met haar klanten sluit; 38. is zich ervan bewust dat de acties van de EIB klimaat, innovatie en ontwikkeling met elkaar verbinden en merkt op dat innovatie en technologie belangrijke factoren zijn voor de overgang naar een koolstofneutrale economie; is ingenomen met het partnerschap tussen de Commissie en Breakthrough Energy Catalyst, dat erop gericht is in de periode 2022-2026 tot 1 miljard USD vrij te maken voor een snellere uitrol en commercialisering van innovatieve technologieën die de ambities van de Europese Green Deal en de klimaatdoelstellingen van de Europese Unie voor 2030 zullen helpen verwezenlijken; 39. benadrukt dat een adequaat niveau van energiezekerheid moet worden bereikt teneinde snel tot stabiele onafhankelijkheid van Europese landen te komen; 40. verzoekt de EIB haar financiering op te voeren teneinde de technologische transitie te stimuleren, kmo’s de middelen te geven voor onderzoek en innovatie gericht op de lange termijn, ontwikkeling van vaardigheden die zijn aangepast aan de reële behoeften van de arbeidsmarkt te ondersteunen, en investeringen in de digitale vaardigheden van werknemers en ondernemers, in digitale infrastructuur en in capaciteitsopbouw voor digitalisering te bevorderen; beklemtoont dat Europese kmo’s achterlopen wat betreft het gebruik van digitale technologie, in de wetenschap dat slechts 55 % van de Europese kmo’s over tenminste basisvaardigheden met betrekking tot digitalisering beschikken; 41. stelt vast dat het percentage van EIB-financieringen in verband met het horizontale beleidsdoel van economische en sociale cohesie en convergentie in de EU in 2021 gestegen is naar 41,5 % (ten opzichte van 34,5 % in 2020); juicht het toe dat de EIB in haar nieuwe oriënterende nota 2021-2027 over cohesie aangeeft dat ze de financiering van de EIB-groep voor cohesie wil verhogen naar 40 % in 2022 (en 45 % in 2025), waarvan 20 % in minder ontwikkelde regio’s (oplopend tot 23 % in 2025); verzoekt de EIB door te gaan met het verstrekken van adviesdiensten aan cohesieregio’s, hetgeen hen helpt beter gebruik te maken van de beschikbare instrumenten; 42. verzoekt de EIB prioriteit te blijven geven aan investeringen in de gezondheidsinfrastructuur, opleiding van personeel en in de kwaliteit van gezondheidszorg, teneinde de ongelijkheid tussen landen te verminderen; 43. is ingenomen met het besluit van de raad van bestuur van de EIB van september 2021 tot goedkeuring van de oprichting van EIB Global, de nieuwe afdeling die vanaf 1 januari 2022 verantwoordelijk is voor alle activiteiten van de EIB in de uitbreidingsregio en de landen van het oostelijk en zuidelijk nabuurschap van de Europese Unie, Afrika bezuiden de Sahara, Azië, Latijns-Amerika, het Caribisch gebied en de Stille Oceaan; dringt erop aan dat EIB Global zich concentreert op een billijke en duurzame ontwikkelingsagenda in de ontvangende landen, en daarbij duidelijk aantoont dat er sprake is van ontwikkelingsadditionaliteit; wijst met bezorgdheid op de bestaande uitdagingen in verband met projecten in niet-EU-landen, met name corruptie, misbruik van middelen en het waarborgen dat middelen de beoogde begunstigden bereiken en resultaat opleveren met betrekking tot belangrijke beleidsprincipes; 44. is van oordeel dat EIB Global de operationele autonomie moet hebben die nodig is voor het uitvoeren van het beleid van de EU, met de passende bedrijfscultuur van een ontwikkelingsbank, maar in de tussentijd gebruik moet kunnen maken van het juridisch kader van de bank en dezelfde beleidslijnen en hoge normen moet hanteren; verzoekt EIB Global in projectbeoordelingsprocessen de hoogste normen voor passende zorgvuldigheid te hanteren; 45. onderstreept de cruciale rol van de EIB bij het halen van de doelstellingen van het mechanisme voor een rechtvaardige transitie, en dringt in dit verband aan op grotere betrokkenheid en meer concrete acties; 46. onderstreept dat de landbouw-, bosbouw- en visserijsectoren een sleutelrol spelen voor groei en ontwikkeling in plattelandsgebieden; verzoekt de EIB deze belangrijke sectoren beter te ondersteunen en te helpen bij innovatie, aangezien zij een significante bijdrage kunnen leveren aan voedselzekerheid; onderstreept dat de financiële behoeften van landbouwers, met name jonge landbouwers en beginnende landbouwers, aanzienlijk zijn en dat landbouwers en ondernemingen in de landbouwsector minder kans op een positief resultaat hebben wanneer zij financiering aanvragen; verzoekt de EIB te blijven werken aan nieuwe financiële instrumenten die de toegankelijkheid voor de landbouwsector zullen verbeteren; 47. veroordeelt de illegale, niet-uitgelokte en ongerechtvaardigde militaire agressie en invasie van Oekraïne door de Russische Federatie; onderstreept dat de oorlog een humanitaire crisis heeft veroorzaakt en fundamentele gevolgen heeft gehad voor de economische en veiligheidssituatie van de EU en haar buurlanden, hetgeen breed tot uiting moet komen in de activiteiten en investeringsplannen van de EIB; 48. maakt zich zorgen over de energie-afhankelijkheid en kwetsbaarheid van de Republiek Moldavië, die door de huidige energiecrisis nog verder zijn toegenomen; verzoekt de EIB met klem steun te geven aan investeringen die de autonomie en diversificatie van de energievoorziening op de lange termijn in de Republiek Moldavië ten goede komen; Compliance, transparantie en verantwoordingsplicht van de EI B 49. herhaalt dat de AAA-rating van de EIB noodzakelijk is om voldoende financieringsbronnen in de markt te vinden, en behouden moet blijven; is van mening dat haar succesvolle bedrijfsmodel bestaat uit een aantal essentiële componenten die tevens haar intrinsieke kwaliteiten vormen, namelijk sterke financiën, goed bestuur, conservatieve risicobereidheid, duurzaamheid op de lange termijn en de steun van de EU; 50. neemt nota van de opmerkingen en aanbevelingen van het Comité ter controle van de boekhouding van de EIB aan het adres van de bank met betrekking tot 2021; verzoekt de EIB uitvoering te geven aan deze aanbevelingen, en de uitvoering van de nog niet volledig geïmplementeerde aanbevelingen van de voorgaande jaren af te ronden; 51. is het eens met het standpunt van het Comité ter controle van de boekhouding van de EIB dat de monitoring, het beheer en het toezicht op operationele en technologische risico’s, met inbegrip van cyberrisico’s en andere niet-financiële risico’s, moeten worden verbeterd; 52. is ingenomen met de focus van de EIB op een strategie voor digitalisering en risicobeheer op het gebied van informatiebeveiliging en cyberveiligheid, en met de goedkeuring in mei 2021 van de Digital Ambition (ICT) Strategy van de EIB-groep; herinnert eraan dat cyberaanvallen gepaard gaan met operationele, reputatie- en juridische risico’s; verwacht van de EIB dat zij een actieplan aanneemt waarin zowel de verdediging tegen als het herstel na cyberaanvallen worden afgedekt, met specifieke doelen en duidelijke indicatoren, en een sterke cyberbeveiligingscultuur onder werknemers bevordert; 53. merkt op dat de tripartiete overeenkomst op 11 november 2021 door de EIB, de Commissie en de Rekenkamer is verlengd; betreurt het feit dat de herziene overeenkomst niet de uitgebreide oplossing biedt waarom het Parlement heeft gevraagd; is echter ingenomen met het feit dat dankzij de nieuwe overeenkomst gecontroleerde EIB-documenten beter toegankelijk zijn en beter gestroomlijnd kunnen worden; herhaalt dat de Rekenkamer volledige toegang dient te hebben tot alle informatie met betrekking tot EIB-verrichtingen die uitsluitend bedoeld zijn voor de tenuitvoerlegging van EU-beleid; 54. merkt op dat in 2021 in het klachtenmechanisme van de EIB 64 nieuwe zaken werden geregistreerd (tegenover 77 in 2020), dat 107 zaken werden behandeld (tegenover 137 in 2020) en dat 64 zaken werden afgesloten (tegenover 94 in 2020); moedigt de EIB aan de aanbevelingen van het klachtenmechanisme in het vizier te houden en zich intensief in te zetten om belanghebbenden te bereiken met gerichte evenementen; 55. verzoekt de EIB ervoor te zorgen dat het klachtenmechanisme toegankelijk, effectief en onafhankelijk is, zodat mogelijke mensenrechtenschendingen in het kader van projecten waarbij de EIB betrokken is kunnen worden opgespoord en verholpen; 56. is zich ervan bewust dat de onderzoeksafdeling van het inspectoraat-generaal (IG/IN) een interne afdeling is die onderzoeken verricht naar het soort misstanden als gedefinieerd in het fraudebestrijdingsbeleid, teneinde voor de EIB-groep de relevante feiten boven tafel te krijgen en aanbevelingen te formuleren voor het besluitvormingsproces op het niveau van de EIB; 57. stelt vast dat de uitdagingen naar aanleiding van de COVID-19-pandemie voor het tweede achtereenvolgende jaar gevolgen hadden voor de bevoegde dienst van het inspectoraat-generaal, resulterend in minder ontvangen klachten (174 in 2021 en 183 in 2020), minder onderzoeken (5 in 2021 en 10 in 2020), en minder aanbevelingen en adviezen (45 in 2021 en 52 in 2020), tegenover een groter aantal afgeronde zaken (204 in 2021 en 195 in 2020); 58. merkt op dat het aantal zaken met aantijgingen die na onderzoek onderbouwd bleken te zijn in 2021 sterk is gedaald (17 van de 67 onderzoeken die in 2021 werden geopend en 37 van de 91 onderzoeken die in 2020 werden geopend, wat neerkomt op een daling van 41 % naar 25 %); 59. is ingenomen met de ondertekening op 29 oktober 2021 van de werkafspraak tussen de EIB en het Agentschap van de Europese Unie voor samenwerking op het gebied van rechtshandhaving (Europol), die de weg moet vrijmaken voor een doeltreffendere preventie en opsporing van risico’s in verband met financieringsactiviteiten van de EIB-groep; 60. is ingenomen met de invoering van een nieuw systeem voor de follow-up van en verslaglegging over aanbevelingen en adviezen; verzoekt EIB-IG/IN om het Parlement meer in detail op de hoogte te houden van de resultaten van haar onderzoeken; dringt erop aan dat in het EIB-IG/IN-jaarverslag niet enkel de casestudy’s worden beschreven, maar dat wordt ingegaan op de financiële impact van de onderzochte zaken, zodat waardevolle inzichten naar voren komen voor de beoordeling van de bescherming van financiële belangen, met inbegrip van de beoordeling door de EIB van de financiële, operationele en reputatierisico’s op het moment dat wordt besloten of een onderzoek hieromtrent passend is; 61. waardeert het voortdurende werk van de eenheid Proactief integriteitsonderzoek en is voorstander van nauwere samenwerking tussen de onderdelen van de EIB op het gebied van uitsluiting, het systeem voor vroegtijdige opsporing en uitsluiting van de Commissie en andere relevante actoren (zoals de databank van het beheerssysteem voor onregelmatigheden van het Europees Bureau voor fraudebestrijding (OLAF) en het risicoscore-instrument Arachne) teneinde de fraudepreventie- en opsporingsactiviteiten die essentieel zijn voor de bescherming van de financiële belangen van de Unie te verbeteren; 62. herinnert de EIB eraan dat haar tweeledige karakter (namelijk als EU-orgaan en financiële instelling) het nog relevanter maakt dat zij in lijn met het EU-recht opereert, en herinnert eraan dat zij telkens passende governance, processen en mechanismen die in overeenstemming zijn met de normen en criteria van de Unie dient te ontwerpen, uitvoeren en naleven, en dat die governance, processen en mechanismen goed geïntegreerd moeten zijn met die van andere diensten van de Unie waarmee de EIB regelmatig interacties heeft; 63. neemt kennis van de geactualiseerde gedragscodes van de Directie en de raad van bestuur van de EIB van augustus 2021; is verheugd dat er een langere afkoelingsperiode is ingevoerd voor leden van de Directie (24 maanden in plaats van 12) en voor leden van de raad van bestuur (12 maanden in plaats van 6); betreurt dat er geen bepaling is die vicepresidenten uitsluit van toezicht op en besluitvorming aangaande activiteiten in hun land van herkomst, en dringt erop aan dat dit bij de volgende herziening wordt verholpen; 64. vertrouwt erop dat bij het opstellen van projectbeoordelingen die relevant zijn voor subsidiebesluiten objectieve technische, financiële en economische indicatoren worden gebruikt, en dat de kwaliteit van het project daarin de doorslaggevende factor is; is van mening dat het “governancepakket” dat in augustus 2021 door de Raad van Gouverneurs is goedgekeurd en dat nieuwe gedragscodes voor de raad van bestuur, de Directie en het Comité ter controle van de boekhouding omvat, in combinatie met de herziene werkwijze van het Comité ethiek en compliance, het ethisch kader van de EIB versterkt aangezien het strengere regels bevat inzake activiteiten na uitdiensttreding; herhaalt zijn oproep om de resterende tekortkomingen met betrekking tot het vermijden van belangenconflicten te adresseren bij de volgende herziening van de gedragscode van de Directie; 65. is bezorgd over de tekortkomingen van de eerste en tweede verdedigingslinies van het EIF die in december 2021 en januari 2022 bij het Comité ter controle van de boekhouding van de EIB zijn gemeld middels interne controleverslagen; verzoekt de EIB passende corrigerende maatregelen te nemen en het Parlement over de betreffende interventies te informeren; 66. is ingenomen met het herziene klokkenluidersbeleid van de EIB-groep van november 2021, dat ook bescherming biedt aan klokkenluiders die geen personeelslid van de EIB zijn; 67. erkent dat mensenrechten, inclusiviteit en duurzaamheid fundamentele pijlers van de activiteiten en verrichtingen van de EIB-groep zijn; verwelkomt de vooruitgang die in 2021 is geboekt ten aanzien van de herziening en goedkeuring (afgerond in februari 2022) van het kader voor milieu- en sociale duurzaamheid; is zich ervan bewust dat het nieuwe kader bestaat uit het herziene milieu- en sociaal beleid van de EIB-groep en de milieu- en sociale normen van de EIB, en dat bij de herziening in kwestie terdege rekening is gehouden met de lessen die geleerd zijn naar aanleiding van klachten die via het klachtenmechanisme en bij de Europese Ombudsman zijn ingediend; 68. is van mening dat in een versterkt fraudebestrijdingsbeleid doeltreffende manieren moeten worden aangegeven om wangedrag te corrigeren en risico’s te beperken, en dat moet worden voorzien in een reeks instrumenten die verenigbaar zijn met het regelgevingskader, teneinde projecten waarover geloofwaardige vermoedens bestaan met succes stil te leggen en contracten met klanten die de regels niet naleven te beëindigen; 69. herhaalt zijn bezorgdheid over verschillende zaken die in 2020 door OLAF zijn afgesloten en die betrekking hadden op schooltoelagen die ten onrechte aan personeelsleden van de EIB waren toegekend; is verheugd dat de EIB de toelagenregeling heeft herzien en hervormd en veel van de door OLAF ontdekte fouten heeft gecorrigeerd, onder meer door stappen te ondernemen om de onterechte betalingen terug te vorderen; herhaalt zijn verzoek aan de EIB om aan het Parlement verslag uit te brengen over de resultaten van de follow-up van de aanbevelingen van OLAF; 70. is ingenomen met de goedkeuring, na een uitgebreide openbare raadpleging, van het herziene transparantiebeleid van de EIB-groep op 17 november 2021; merkt op dat dit beleid bepalingen bevat voor de proactieve publicatie van informatie en documenten en de openbaarmaking ervan op verzoek; herinnert aan het belang van transparantie met betrekking tot tussenpersonen, de interne besluitvormingsprocedures en de impact van projecten op het milieu en mensenrechten, gedurende de volledige periode van tenuitvoerlegging van het project; 71. verzoekt de EIB haar transparantiebeleid beter uit te voeren en uitvoering te geven aan de aanbevelingen van de Ombudsman van de drie besluiten die op 21 april 2022 werden gepubliceerd, dat wil zeggen als EIB ambitieuzer te zijn wat haar openbaarmakingspraktijk betreft, overeenkomstig de transparantiewetgeving van de EU, en meerdere transparantiestappen te zetten; 72. dringt er bij de EIB op aan snel gevolg te geven aan de verzoeken van de Ombudsman om het publiek beter zicht te geven op de potentiële milieugevolgen van door de bank gefinancierde projecten; 73. vraagt de EIB nogmaals om meer transparantie aan de dag te leggen en meer verantwoording af te leggen aan het Parlement; herhaalt met name het belang van beter toezicht door het Parlement op besluiten van de raad van bestuur van de EIB, met meer transparantie van de Commissie ten aanzien van de standpunten die zij tijdens de vergaderingen van de raad van bestuur van de EIB inneemt; verzoekt er in dit verband over na te denken het Parlement de status van waarnemer in de vergaderingen van de raad van bestuur te geven; 74. is van oordeel dat de Commissie grotere transparantie moet betrachten ten aanzien van haar standpunten over projecten die door de EIB worden gefinancierd, aangezien dit meer duidelijkheid zou verschaffen over haar rol met betrekking tot de beleidsdoelstellingen van de Unie; 75. is zich ervan bewust dat de verzoeken om meer transparantie er niet in mogen resulteren dat de legitieme financiële belangen van cliënten minder goed worden beschermd, en dat deze moeten passen binnen de bestaande juridische kaders en regels inzake gegevensbescherming; 76. verzoekt de vertegenwoordigers van de bank nauwer contact te onderhouden en samen te werken met het Parlement, met name wat betreft de controle van financiële activiteiten; 77. vindt het zorgwekkend dat de doelstellingen van de strategie voor diversiteit en inclusie 2018-2021 niet volledig zijn verwezenlijkt; verzoekt de EIB concrete inspanningen te verrichten om het genderevenwicht in haar personeelsbestand te verbeteren, met name op management- en hoger ambtelijk niveau; 78. begrijpt dat het lagere aantal aanwervingen tijdens de COVID-19-pandemie, de specifieke aard van de door de bank gewenste profielen (op het gebied van risicobeheer, compliance en It-functies, waarbij in veel gevallen de kandidaten afkomstig zijn uit de bankensector en gespecialiseerde sectoren die zelf niet per se divers zijn) en het concurrentievermogen van de arbeidsmarkt in Luxemburg voorbeelden zijn van de beperkingen waarmee rekening moet worden gehouden bij het beoordelen van de algehele situatie; 79. neemt kennis van het feit dat er al veel langer zorgen bestaan omtrent en geklaagd wordt over de grote salariskloven tussen administratieve en andere personeelscategorieën; vraagt aandacht voor de hoge kosten van levensonderhoud in Luxemburg, en merkt op dat de correctiecoëfficiënt voor Luxemburg op 100 % staat maar in feite hoger zou moeten zijn; wijst op de uitdagingen waar personeelsleden in de categorie “administrateur” mee worden geconfronteerd en op het feit dat deze een negatieve impact kunnen hebben op de aantrekkelijkheid van de EIB als werkgever, alsook op de levensstandaard van het personeel van de bank; 80. moedigt de bank aan maatregelen te blijven nemen om binnen haar organisatie tot een beter waarneembaar genderevenwicht te komen; 81. juicht het toe dat de EIB voortdurend oog heeft voor het geografische evenwicht en dat met de desbetreffende gegevens rekening wordt gehouden bij lopende en toekomstige aanwervingen; 82. herhaalt zijn verzoek aan de EIB om te zorgen voor een goede geografische vertegenwoordiging van alle lidstaten in haar administratie, rekening houdend met de bevoegdheden en verdiensten van de kandidaten; verzoekt de bank jaarlijks een uitsplitsing naar geslacht en nationaliteit van het middenkader en hogere leidinggevende functies te publiceren; 83. neemt kennis van de voorstellen voor een kader voor het recht op staking en een kader voor de erkenning van vakbonden, en heeft begrepen dat de Directie deze kaders binnenkort zal goedkeuren; 84. verzoekt de EIB nader verslag uit te brengen over de maatregelen die naar aanleiding van de gezondheids- en welzijnsenquête van 2021 zijn genomen; verzoekt de bank met name verslag uit te brengen over de transparantie inzake het interne management en de interne aanwervingsprocedures, en over de maatregelen die zijn genomen om de resultaten van de “enquêtes naar de tevredenheid van het personeel” te adresseren; Follow-up van de aanbevelingen van het Parlement 85. verzoekt de EIB verslag te blijven uitbrengen over de stand van zaken en de status van eerdere aanbevelingen die het Parlement in zijn jaarlijkse resoluties heeft geformuleerd, met name wat betreft: o o o 86. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie en verzoekt de Raad en de raad van bestuur van de EIB een debat over deze resolutie te houden. Het Europees Parlement, – gezien artikel 310, lid 6, en artikel 325, lid 5, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU), – gezien het verslag van de Commissie van 23 september 2022, getiteld “33e jaarverslag over de bescherming van de financiële belangen van de Europese Unie – fraudebestrijding – 2021” ( COM(2022)0482 ) (PIF-verslag 2021), – gezien het verslag van het Europees Bureau voor fraudebestrijding (OLAF) over 2021 en het jaarverslag van het Comité van toezicht van OLAF over 2021, – gezien de adviezen van het Comité van toezicht van OLAF nr. 1/2021 van 4 februari 2021 over aanbevelingen van OLAF die niet werden opgevolgd door de autoriteiten in kwestie, nr. 2/2021 van 31 mei 2021 over werkafspraken tussen OLAF en het EOM, nr. 4/2021 van 18 oktober 2021 over het voorontwerp van begroting van OLAF voor 2022 en nr. 5/2021 van 17 december 2021 over de analyse van OLAF-onderzoeken die in 2019 langer dan 36 maanden in beslag namen, – gezien het jaarverslag 2021 van het Europees Openbaar Ministerie (EOM), dat in maart 2022 werd gepubliceerd, – gezien zijn resolutie van 15 december 2022 over vermoedens van corruptie vanuit Qatar en de bredere noodzaak van transparantie en verantwoordingsplicht in de Europese instellingen (1) , – gezien Verordening (EU, Euratom) 2020/2223 van het Europees Parlement en de Raad van 23 december 2020 tot wijziging van Verordening (EU, Euratom) nr. 883/2013 wat betreft samenwerking met het Europees Openbaar Ministerie en de doeltreffendheid van de door het Europees Bureau voor fraudebestrijding uitgevoerde onderzoeken (2) (“OLAF-verordening”), – gezien Richtlijn (EU) 2019/1937 van het Europees Parlement en de Raad van 23 oktober 2019 inzake de bescherming van personen die inbreuken op het Unierecht melden (3) , – gezien het verslag van de Commissie van september 2021 getiteld “VAT Gap Report 2021”, – gezien Richtlijn (EU) 2017/1371 van het Europees Parlement en de Raad van 5 juli 2017 betreffende de strafrechtelijke bestrijding van fraude die de financiële belangen van de Unie schaadt (4) (“PIF-richtlijn”), – gezien het verslag van de Commissie van 6 september 2021 over de uitvoering van Richtlijn (EU) 2017/1371 van het Europees Parlement en de Raad van 5 juli 2017 betreffende de strafrechtelijke bestrijding van fraude die de financiële belangen van de Unie schaadt ( COM(2021)0536 ), – gezien Verordening (EU) 2017/1939 van de Raad van 12 oktober 2017 betreffende nauwere samenwerking bij de instelling van het Europees Openbaar Ministerie (5) (“EOM-verordening”), – gezien Besluit (EU) 2019/1798 van het Europees Parlement en de Raad van 23 oktober 2019 tot benoeming van de Europese hoofdaanklager van het Europees Openbaar Ministerie (6) , – gezien de arresten van het Hof van Justitie van de Europese Unie (HvJ-EU) van 16 februari 2022 in de zaken C-156/21 en C-157/21 en de conclusie van het HvJ-EU dat het conditionaliteitsmechanisme voor de rechtsstaat in overeenstemming is met het EU-recht, wat de juistheid van de rechtsgrondslag en de verenigbaarheid van het algemene conditionaliteitsregime met artikel 7 van het Verdrag betreffende de Europese Unie (VEU) en het rechtszekerheidsbeginsel bevestigde, – gezien het voorstel van de Commissie van 18 september 2022 voor een uitvoeringsbesluit van de Raad betreffende maatregelen ter bescherming van de Uniebegroting tegen schendingen van de beginselen van de rechtsstaat in Hongarije ( COM(2022)0485 ), – gezien Verordening (EU, Euratom) 2020/2092 van het Europees Parlement en de Raad van 16 december 2020 betreffende een algemeen conditionaliteitsregime ter bescherming van de Uniebegroting (7) (de conditionaliteitsverordening), – gezien de mededeling van de Commissie van 2 maart 2022 getiteld “Richtsnoeren inzake de toepassing van Verordening (EU, Euratom) 2020/2092 betreffende een algemeen conditionaliteitsregime ter bescherming van de Uniebegroting” (8) , – gezien de mededeling van de Commissie van 29 april 2019 getiteld “Fraudebestrijdingsstrategie van de Commissie: krachtiger optreden om de EU-begroting te beschermen” ( COM(2019)0196 ), – gezien de mededeling van de Commissie van 14 december 2020 over de beoordeling van de Europese Unie in het kader van het beoordelingsmechanisme voor de tenuitvoerlegging van het Verdrag van de Verenigde Naties tegen corruptie (UNCAC) ( COM(2020)0793 ), – gezien Verordening (EU) 2021/785 van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2021 tot vaststelling van het fraudebestrijdingsprogramma van de Unie en tot intrekking van Verordening (EU) nr. 250/2014 (9) , – gezien zijn aanbeveling van 17 februari 2022 aan de Raad en de vicevoorzitter van de Commissie/hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid over corruptie en mensenrechten (10) , – gezien de mededeling van de Commissie van 14 april 2021 over de EU-strategie voor de aanpak van georganiseerde criminaliteit (2021-2025) ( COM(2021)0170 ), – gezien het arrest van het HvJ-EU van 1 september 2021 in zaak T-517/19, Homoki/Commissie (11) , – gezien zijn resolutie van 10 juni 2021 over de situatie van de rechtsstaat in de Europese Unie en de toepassing van Verordening (EU, Euratom) 2020/2092 inzake conditionaliteit (12) , – gezien zijn resolutie van 7 juli 2022 over de bescherming van de belangen van de Europese Unie – fraudebestrijding – jaarverslag 2020 (13) , – gezien artikel 54 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie begrotingscontrole ( A9-0299/2022 ), A. overwegende dat de autoriteiten van de lidstaten meer dan 85 % van de EU-uitgaven beheren, waaronder de herstel- en veerkrachtfaciliteit, en de traditionele eigen middelen (TEM) van de EU innen, terwijl de Commissie toezicht houdt op beide gebieden, normen vaststelt, de naleving ervan controleert en uit hoofde van artikel 325, lid 5, VWEU verslag uitbrengt aan zowel het Parlement als de Raad over de maatregelen die zijn genomen ter bestrijding van fraude en andere onwettige activiteiten waardoor de financiële belangen van de EU worden geschaad; B. overwegende dat een doelmatige besteding van overheidsmiddelen en de bescherming van de financiële belangen van de EU belangrijke doelstellingen van het EU-beleid behoren te zijn, en dat gewaarborgd moet worden dat het geld van de belastingbetalers goed en doeltreffend wordt besteed, omdat dit belangrijk is voor het vertrouwen van de burgers; C. overwegende dat vertrouwen in de integriteit van het Parlement en de rechtsstaat van het grootste belang is voor het functioneren van de Europese democratie; overwegende dat het van essentieel belang is ervoor te zorgen dat democratische processen niet door particuliere en externe belangen worden gekaapt en dat de rechten van de burgers volledig worden geëerbiedigd; D. overwegende dat het jaarlijkse PIF-verslag gebaseerd is op door de lidstaten verstrekte informatie, waaronder gegevens over ontdekte onregelmatigheden en fraude, die wordt geanalyseerd om de gebieden met het grootste risico vast te stellen, en dat het de genomen tegenmaatregelen beschrijft en het mogelijk maakt om gerichtere maatregelen te nemen, zowel op EU- als op nationaal niveau; E. overwegende dat het algemene conditionaliteitsregime voor de bescherming van de begroting van de Unie sinds 1 januari 2021 toepasbaar en afdwingbaar is; overwegende dat vanaf de genoemde datum alle inbreuken in een lidstaat op de beginselen van de rechtsstaat die het goed financieel beheer van de EU-begroting of de bescherming van de financiële belangen van de EU op voldoende directe wijze aantasten of ernstig dreigen aan te tasten, zoals fraude, dan ook onder de genoemde regeling vallen; F. overwegende dat de conditionaliteitsverordening de EU de mogelijkheid biedt maatregelen te nemen, bijvoorbeeld het opschorten van betalingen of het toepassen van financiële correcties, om de begroting tegen fraude te beschermen en de rechtsstaat te vrijwaren; G. overwegende dat het HvJ-EU de bezwaren van twee lidstaten heeft verworpen en heeft bepaald dat de conditionaliteitsverordening tot de bevoegdheden behoort die uit hoofde van de financiële regels verleend zijn voor de uitvoering van de EU-begroting; H. overwegende dat de Commissie dezelfde criteria moet hanteren, gebaseerd op de eerbiediging van de rechtsstaat, met betrekking tot middelen die in het kader van de EU-begroting aan derde landen worden verstrekt, en een compromisloos standpunt moet innemen om een halt toe te roepen aan lopende financiële transacties met dergelijke landen in gevallen waarin laatstgenoemde ongepaste invloed uitoefenen op EU-instellingen of wetgevers; I. overwegende dat de EU in 2021 de vaststelling van de uitgavenprogramma’s voor de periode 2021-2027 heeft voltooid, waaronder het fraudebestrijdingsprogramma van de Unie, dat fraudebestrijding ondersteunt door subsidies voor specifieke initiatieven te verstrekken en financiering mogelijk te maken van speciale IT-platforms en -instrumenten om de uitwisseling van informatie tussen de lidstaten en de EU te vergemakkelijken; J. Overwegende dat de Unie en de lidstaten samen verantwoordelijk zijn voor de bescherming van de financiële belangen van de EU; overwegende dat zij, wat de ongekende inzet van middelen in het kader van de herstel- en veerkrachtfaciliteit (RRF) betreft, ook samen verantwoordelijk zijn voor de regulering en uitvoering van de nationale herstel- en veerkrachtplannen (RRP’s); overwegende dat de rol van de nationale autoriteiten bij het waarborgen van een passend niveau van bescherming van de financiële belangen van de EU daardoor aanzienlijk is toegenomen; K. overwegende dat de uitvoering van de RRF de komende jaren de druk op Europese en nationale overheden zal vergroten en samenvalt met de uitgavenprogramma’s voor de periode 2021-2027; overwegende dat de lidstaten verschillende beheervormen in verband met de uitvoering van de verschillende fondsen moeten beheersen en dat de Commissie haar controlecapaciteit zal moeten versterken, aangezien zij momenteel slechts een fractie van alle uitgaven kan controleren; L. overwegende dat de Commissie zich inspanningen heeft getroost om de nationale autoriteiten te ondersteunen bij het opstellen en beoordelen van de RRP’s, waarbij bijzondere aandacht is besteed aan de bepalingen betreffende maatregelen om de middelen van de herstel- en veerkrachtfaciliteit te beschermen tegen fraude, corruptie, belangenconflicten en dubbele financiering; M. overwegende dat artikel 22 van Verordening (EU) 2021/241 van het Europees Parlement en de Raad van 12 februari 2021 tot instelling van de herstel- en veerkrachtfaciliteit (14) (“RRF-verordening”) bepalingen bevat betreffende de bescherming van de financiële belangen van de EU, en dat de RRF-verordening ervoor zorgt dat de Commissie, OLAF, de Europese Rekenkamer (ERK) en het EOM hun mandaten kunnen uitoefenen en dat de nationale autoriteiten doeltreffende fraudebestrijdingsmaatregelen nemen, rekening houdend met alle vastgestelde risico’s; N. overwegende dat de verscheidenheid aan rechts- en bestuurssystemen in de lidstaten een nadeel is en adequaat moet worden aangepakt om uniformere, interoperabele en vergelijkbare bestuurs- en meldingssystemen in de EU te ontwikkelen teneinde onregelmatigheden doeltreffend te voorkomen en te beëindigen en fraude en corruptie te bestrijden; O. overwegende dat tekortkomingen bij de geldigheid en vergelijkbaarheid van gegevens en meldingstechnologieën, mede als gevolg van de uiteenlopende mate van digitalisering in de lidstaten, de kwaliteit en de betrouwbaarheid van de beschikbare informatie ernstig blijven ondermijnen; P. overwegende dat het Arachne-instrument een vrijwillig karakter heeft en, hoewel het reeds breed bij het cohesiebeleid wordt ingezet en geleidelijk zal worden gebruikt voor landbouwuitgaven, waardoor het verplicht wordt, iets waar het Parlement herhaaldelijk op heeft aangedrongen, volgens de Commissie een belangrijke stap vooruit zou zijn; Q. overwegende dat de belasting over de toegevoegde waarde (btw) een belangrijke bron van inkomsten is voor de nationale begrotingen en dat de eigen middelen uit btw goed zijn voor ongeveer 10 % van de ontvangsten uit eigen middelen (12,3 % van de totale begrotingsontvangsten van de EU in 2020 en 11 % in 2019); R. overwegende dat het actieplan van de Commissie voor billijke en eenvoudige belastingheffing ter ondersteuning van de herstelstrategie ( COM(2020)0312 ) bijdraagt tot de EU-strategie voor de vereenvoudiging van de belastingheffing en de aanpassing daarvan aan de digitalisering van de economie en de groene transitie, en de bestrijding van btw-fraude als prioriteit aanmerkt ; S. overwegende dat het EOM op 1 juni 2021 eindelijk is begonnen met zijn operationele activiteiten als laatste pijler van de fraudebestrijdingsarchitectuur die de Unie heeft opgezet om haar financiële belangen beter te beschermen; overwegende dat de hoeveelheid werk van het EOM naar verwachting zal toenemen; T. overwegende dat het EOM, ondanks minimale middelen en extreme tijdsdruk, reeds zijn capaciteiten en kosteneffectiviteit heeft aangetoond; overwegende dat de begroting van het EOM voor 2021 minder dan 45 miljoen EUR bedroeg, terwijl de rechters van het EOM de inbeslagneming van meer dan 250 miljoen EUR hebben gelast in het eerste jaar waarin de organisatie actief was, waaruit blijkt dat het EOM een enorm en onmiddellijk rendement op investeringen kan opleveren; U. overwegende dat de kennis van de Commissie over de omvang, de aard en de oorzaken van fraude enigszins beperkt is en dat veel mogelijke fraudegevallen niet via het beheersysteem voor onregelmatigheden worden gemeld; overwegende dat corruptie het vertrouwen van de burgers in de EU ondermijnt en de financiële belangen van de Unie en de economie van de EU in het algemeen bedreigt, alsook een ernstige bedreiging vormt voor de democratie en de rechtsstaat in de EU; V. overwegende dat corruptie volgens artikel 83 VWEU behoort tot de vormen van bijzonder ernstige criminaliteit die een grensoverschrijdende dimensie hebben en alle lidstaten in uiteenlopende mate treffen; overwegende dat criminele organisaties bijzonder actief zijn in het onderscheppen van Europese middelen en de verschillen tussen de rechts- en administratieve stelsels van de lidstaten kunnen gebruiken om de economische, financiële, zakelijke, sociale en politieke structuur ervan binnen te dringen, en zo de economische vrijheid en de vrije mededinging schaden; W. overwegende dat de ongekende stijging van de EU-uitgaven in het kader van het meerjarig financieel kader (MFK) 2021-2027 en het herstelplan Next Generation EU (NGEU) aanzienlijke risico’s met zich meebrengt, waaronder de mogelijkheid van misbruik van middelen door georganiseerde criminelen; X. overwegende dat samenwerking met internationale partners van cruciaal belang is om EU-middelen die buiten Europa worden uitgegeven en de ontvangstenzijde van de EU-begroting te beschermen; overwegende dat OLAF in 2021 met twee internationale partnerorganisaties, het Openbaar Ministerie van Oekraïne en de Werelddouaneorganisatie (WDO), overeenkomsten voor administratieve samenwerking heeft gesloten; overwegende dat OLAF in 2021 online-evenementen heeft georganiseerd om nieuwe operationele contacten te leggen met onderzoeksautoriteiten in derde landen en om te bevorderen dat via EU-delegaties wereldwijd melding wordt gemaakt van fraude en onregelmatigheden; 1. is ingenomen met het 33e jaarverslag over de bescherming van de financiële belangen van de Europese Unie en fraudebestrijding – 2021; 2. is zich ervan bewust dat 2021 een moeilijk jaar is geweest waarin de gevolgen van de COVID-19-pandemie een aanpassing van de controlestrategieën en een focus op preventie door middel van specifieke risicobeperkende maatregelen en gerichte acties voor het opsporen van onregelmatigheden en fraude noodzakelijk hebben gemaakt; 3. herinnert eraan dat op 19 februari 2021 de RRF, de belangrijkste pijler van Next Generation EU, in werking is getreden, gefinancierd door leningen van de Commissie op de kapitaalmarkten, met als doel hervormingen en investeringen in de lidstaten met terugwerkende kracht vanaf het begin van de pandemie in februari 2020 te financieren; 4. benadrukt dat in 2021 acties in aanmerking kwamen voor EU-financiering uit hoofde van het MFK 2014-2020 (dat in 2024 afloopt), uit hoofde van het MFK 2021-2027 en in het kader van het NGEU-herstelpakket; 5. benadrukt dat het nieuwe MFK 2021-2027, waarvan de laatste programma’s in 2021 zijn vastgesteld, gecombineerd met het NGEU-herstelplan, de EU de beschikking geeft over 1,8 biljoen EUR, een ongekende hoeveelheid middelen; benadrukt dat het Parlement (met het oog op het waarborgen van de kwijting), OLAF, de ERK, de Commissie zelf en, in voorkomend geval, het EOM toegang hebben tot relevante gegevens en het gebruik van de middelen kunnen controleren ter aanvulling en versterking van de auditmaatregelen die zijn vastgelegd in de geldende verordeningen; 6. merkt op dat het Parlement en zijn Commissie begrotingscontrole een belangrijke rol moeten spelen in de governance van de RRF, onder meer door middel van regelmatige, gestructureerde dialogen waarbij de Europese Commissie wordt uitgenodigd om de uitvoering van de RRF te bespreken en zij rekening moet houden met de standpunten die daaruit voortvloeien; 7. wijst erop dat er tevens een navenant hoge mate van aandacht en controle nodig is en verwacht wordt teneinde te waarborgen dat deze middelen optimaal kunnen bijdragen aan de gemeenschappelijke doelstellingen van de Unie; herinnert aan de verhoogde druk op de autoriteiten die de EU-middelen beheren, de toegenomen omvang van de ingezette middelen en de gestegen risico’s in verband met het beheer ervan (na de invoering, in het kader van de pandemie, van vereenvoudigde procedures en urgentieprocedures, die gevoelig zijn voor misbruik); 8. is van mening dat de verbetering van de transparantie, de digitalisering van de fraudebestrijding en de voortdurende versterking en ontwikkeling van de frauderisicobeoordelingen en het frauderisicobeheer parallel aan een degelijke uitvoering van de fraudebestrijdingsarchitectuur van de EU moeten worden voortgezet; 9. dringt aan op een grotere mate van digitalisering, op interoperabiliteit van gegevenssystemen, en op harmonisatie van melding-, monitoring- en controlesystemen in de EU, en verzoekt de Commissie nogmaals met het oog hierop definities te harmoniseren zodat er in de hele EU vergelijkbare gegevens kunnen worden verkregen; 10. verzoekt de Commissie een wetgevingsvoorstel in te dienen betreffende wederzijdse administratieve bijstand op de uitgaventerreinen van de EU-fondsen waar die tot dusver niet voorzien is; spoort de Commissie aan een systeem voor de uitwisseling van informatie tussen de bevoegde autoriteiten te ontwikkelen, zodat boekhoudingsbescheiden van transacties tussen twee of meer lidstaten aan een kruiscontrole kunnen worden onderworpen, teneinde transnationale fraude in het kader van de Europese structuur- en investeringsfondsen (ESIF) te vermijden en zo een horizontale aanpak te creëren voor de bescherming van de financiële belangen van de EU; 11. maakt zich zorgen over de behoorlijk late publicatie van het jaarlijkse PIF-verslag omdat het voor jaar n pas wordt gepubliceerd in september van jaar n + 1; begrijpt dat de belangrijkste reden hiervoor is dat de lidstaten hun informatie vrij laat aanleveren; verzoekt de Commissie er proactiever bij de lidstaten op aan te dringen dat zij hun gegevens eerder indienen zodat haar jaarverslag vroeger kan worden gepubliceerd, waardoor de resolutie van het Parlement over het verslag eerder (idealiter nog in jaar n + 1) kan worden aangenomen; 12. is van oordeel dat het jaarlijkse PIF-verslag een alomvattender karakter moet krijgen, in het bijzonder met het oog op de inwerkingtreding van de nieuwe OLAF-verordening, de RRF-verordening en de conditionaliteitsverordening, alsook de start van de operationele activiteiten van het EOM, waarmee de fraudebestrijdingsarchitectuur van de EU wordt voltooid, zodat het een compleet overzicht kan bieden van de synergieën tussen alle relevante actoren, goede praktijken in kaart kan brengen en tekortkomingen kan verhelpen; verzoekt de Commissie daarom nogmaals naar nieuwe manieren te zoeken om dat te bereiken; Opgespoorde frauduleuze en niet-frauduleuze onregelmatigheden 13. merkt op dat het aantal door de bevoegde EU- en nationale autoriteiten gemelde gevallen van fraude en onregelmatigheden – 11 218 in totaal – in 2021 stabiel is gebleven ten opzichte van 2020 (toen er sprake was van in totaal 11 755 gevallen); wijst erop dat de met deze onregelmatigheden gemoeide waarde aanzienlijk is gestegen, namelijk tot meer dan het dubbele (+ 121 %), namelijk van 1,46 miljard EUR in 2020 tot 3,24 miljard EUR in 2021, als gevolg van een klein aantal grote zaken in bepaalde lidstaten; maakt zich grote zorgen over de toegenomen omvang van fraude en onregelmatigheden; 14. erkent dat het aantal als fraude gemelde onregelmatigheden een indicatie is van het opsporingsniveau en de capaciteit van de lidstaten en de instanties van de Unie om potentiële fraude te onderscheppen, maar geen directe indicator is van de omvang van de fraude die de begroting van de Unie of een specifieke lidstaat schaadt; begrijpt dat de opsporing en melding van een onregelmatigheid inhoudt dat er corrigerende maatregelen zijn genomen om de financiële belangen van de Unie te beschermen en dat waar nodig strafrechtelijke procedures zijn ingeleid; 15. stelt met bezorgdheid vast dat het overgrote deel van de gemelde (frauduleuze en niet-frauduleuze) onregelmatigheden wordt ontdekt bij controles achteraf, waardoor er behoorlijk veel tijd verloopt tussen het moment waarop de onregelmatigheden worden begaan en het moment waarop zij aan de Commissie worden gemeld, een tijdsverloop dat gemiddeld tweeënhalf tot drie jaar bedraagt; vindt het ook zorgwekkend dat sommige lidstaten helemaal geen onregelmatigheden melden, hetgeen erop zou kunnen duiden dat er te weinig aan opsporing wordt gedaan; 16. is zich ervan bewust dat veel EU-uitgaven meerjarige cycli volgen, waarbij de uitvoering geleidelijk toeneemt naarmate de afsluiting van het programma nadert, zodat er doorgaans pieken in de melding van onregelmatigheden optreden in de jaren n+2 of n+3 na het laatste jaar van de cyclus; wijst er daarom op dat een vergelijking van jaar tot jaar van de meldingen van onregelmatigheden geen betrouwbare analyse van de actuele situatie biedt en dat een meerjarenperspectief de vertekening kan beperken; is ingenomen met de aanpak die is gekozen om dit effect te beperken, waarbij de resultaten van het gerapporteerde jaar worden vergeleken met het vijfjarige gemiddelde voor de TEM en het gemiddelde van de uitgaven voor de desbetreffende programmeringsperiode, met uitzondering van de jaarlijkse uitgaven voor rechtstreekse steun aan landbouwers en marktondersteuning; wijst er echter op dat de verschillen in de regelgevende kaders voor de verschillende programmeringsperioden de vergelijking zinloos kunnen maken en de analyse-inspanningen teniet kunnen doen; 17. verzoekt de Commissie haar aandacht steeds meer te richten op de ernstiger kwesties, zoals manipulaties in de aanbestedingscriteria om de aanvragen van bepaalde inschrijvers te bevoordelen, corruptie in verband met de selectie van inschrijvers, en belangenconflicten meer in het algemeen, in plaats van formele fouten van ondergeschikt belang; Belangrijke bedreigingen 18. is bezorgd over de toenemende bedreiging van de georganiseerde criminaliteit voor de EU-begroting, waaronder maffia-achtige organisaties en oligarchische structuren; is zich ervan bewust dat misdaadorganisaties proberen te infiltreren in de legale economie en administratieve onregelmatigheden plegen met criminele methoden die meer schade toebrengen en moeilijker te onderzoeken en te verhelpen zijn; wijst erop dat hun werkwijze steeds vaker inhoudt dat gebruik wordt gemaakt van hooggekwalificeerde tussenpersonen die uiterst geraffineerde, moeilijk op te sporen fraude met EU-middelen kunnen uitvoeren door geld te laten verdwijnen via complexe financiële structuren, soms met behulp van belastingparadijzen, waardoor het bijzonder moeilijk is om middelen op te sporen en terug te vorderen; 19. spreekt nogmaals zijn bezorgdheid uit over het feit dat oligarchische groepen de afgelopen jaren een ongekende omvang hebben bereikt en dat oligarchische systemen vaak hand in hand gaan met wijdverbreide corruptie, strenge controle over de media en het vermogen om de rechterlijke macht en het openbaar ministerie zodanig te beïnvloeden dat mogelijke criminele activiteiten worden verhuld en vervolging wordt vermeden; 20. herinnert eraan dat fraude met Europese middelen in toenemende mate een transnationale dimensie heeft, dat criminele organisaties profiteren van de heterogeniteit van rechtsstelsels om frauduleuze activiteiten te verrichten die de financiële belangen van de lidstaten schaden, en dat de EU, binnen de grenzen van het VWEU, verplicht is op te treden in het corruptiebestrijdingsbeleid en corruptie tegen te gaan met bestrijdings- en preventiemaatregelen; verzoekt de Commissie dan ook alles in het werk te stellen om het strafrecht van de lidstaten op elkaar af te stemmen; 21. herinnert eraan dat het ontbreken van doeltreffende wetgeving en actie ter bestrijding van georganiseerde criminaliteit in veel lidstaten een voedingsbodem vormt voor het toenemende aantal grensoverschrijdende activiteiten op gebieden die de financiële belangen van de Unie schaden; hamert daarom nogmaals op de noodzaak om Kaderbesluit 2008/841/JBZ van de Raad van 24 oktober 2008 ter bestrijding van georganiseerde criminaliteit (15) te herzien, en herhaalt zijn standpunt over de noodzaak van een nieuwe, geactualiseerde gemeenschappelijke definitie van georganiseerde criminaliteit, waarin rekening wordt gehouden met de meest recente ontwikkelingen en ook met het gebruik van geweld, corruptie of intimidatie door criminele groepen om de controle over economische activiteiten of overheidsopdrachten te krijgen, of om democratische processen te beïnvloeden; verzoekt de Commissie de goede praktijken van de landen in de EU die beschikken over een geavanceerd regelgevingskader voor de bestrijding van de georganiseerde criminaliteit te bevorderen; 22. wijst erop dat tijdige samenwerking tussen nationale rechtshandhavingsinstanties, alsook tussen die instanties en de relevante EU-instanties en -organen, een essentieel onderdeel is van een doeltreffende respons op grensoverschrijdende criminaliteit ter bescherming van de financiële belangen van de EU; pleit in het kader van deze samenwerking en respons voor inspanningen om gemeenschappelijke beleidsmaatregelen ter bestrijding van maffia-gerelateerde criminaliteit te bevorderen en het voorbeeld van de meest ijverige en ervaren landen op dit gebied te volgen; 23. wijst erop dat corruptie, met name corruptie op hoog niveau, ook binnen EU-instellingen, een bijzonder ernstige vorm van criminaliteit is met grensoverschrijdend potentieel, die gevolgen heeft voor de financiële belangen van de Unie en de economie van de EU als geheel, dat zij een ernstige bedreiging vormt voor de democratie, de grondrechten en de rechtsstaat in heel Europa en het vertrouwen van burgers in de democratische instellingen in de EU en in de lidstaten ondermijnt; 24. is ontzet over het feit dat ten minste twee derde landen in staat waren om corruptie op hoog niveau te plegen en ongepaste invloed uit te oefenen op leden van het Europees Parlement, hetgeen in december 2022 leidde tot strafrechtelijke onderzoeken door de Belgische autoriteiten; benadrukt dat dergelijke transacties een bedreiging vormen voor het beginsel van democratische vertegenwoordiging van de burgers in de besluitvorming van de EU en het vertrouwen van de burgers in de EU instellingen ondermijnen; verlangt in dit verband dat de Commissie zo spoedig mogelijk een ontwerp van interinstitutioneel akkoord indient voor de oprichting van een ethisch orgaan van de EU met de nodige onafhankelijkheid en het recht om eigen onderzoeken uit te voeren, zoals het Parlement sinds september 2021 heeft gevraagd, teneinde de zwakke punten van het huidige systeem te verhelpen; 25. is van mening dat het Statuut van de ambtenaren, en met name artikel 22 quater, moet worden herzien om het in overeenstemming te brengen met Richtlijn (EU) 2019/1937 inzake de bescherming van personen die inbreuken op het Unierecht melden (16) (de “klokkenluidersrichtlijn”); verzoekt het Bureau om in de tussentijd de interne regels van het Parlement ter uitvoering van artikel 22, punt c), van het Statuut onmiddellijk te herzien om ervoor te zorgen dat deze regels voorzien in dezelfde bescherming als de klokkenluidersrichtlijn; 26. verzoekt de Commissie een jaarverslag over corruptie op te stellen, vergelijkbaar met het bestaande verslag over fraude, met een grondige analyse van de benaderingen, procedures en instrumenten die de lidstaten inzetten in hun strijd tegen corruptie, teneinde te kunnen vaststellen op welke gebieden de risico’s het grootst zijn, zodat er op zowel EU- als nationaal niveau gerichtere maatregelen kunnen worden genomen; 27. wijst op de rol van het EOM, het Agentschap van de Europese Unie voor justitiële samenwerking in strafzaken (Eurojust), Europol en OLAF in de strijd tegen corruptie; wenst dat de capaciteiten van en de samenwerking tussen het EOM en OLAF, als belangrijkste EU-organen voor corruptiebestrijding, verder worden versterkt; dringt aan op gemeenschappelijke anticorruptieregels die van toepassing zijn op de leden van het Parlement en het personeel van EU-organen; 28. onderstreept dat de Commissie, met het oog op een doeltreffende bestrijding van corruptie en bescherming van de financiële belangen van de Unie, en andere EU-instellingen en -organen een consistente benadering moet volgen ten aanzien van transparantie, onverenigbaarheden, illegale lobbyactiviteiten, draaideursituaties en belangenconflicten, en tegelijkertijd de internecontrolemechanismen moet versterken; roept de EU-instellingen op dringend maatregelen te nemen om de praktijk van minimale “afkoelingsperioden” voor hoge EU-ambtenaren en voormalige leden in te voeren, teneinde “draaideurpraktijken” te voorkomen; 29. wijst erop dat verzwakking van de onafhankelijkheid van de instanties die met de monitoring en controle van financiën belast zijn in bepaalde lidstaten grote schade toebrengt aan de financiële belangen van de Unie en een bedreiging vormt voor de rechtsstaat; 30. is van mening dat een hoger, consistent niveau van bescherming voor journalisten en klokkenluiders in de gehele Unie helpt om corruptie op te sporen en de verspreiding van een subcultuur tegen te gaan die wordt gekenmerkt door straffeloosheid, stilzwijgen en samenzwering, en dat er meer inspanningen in dit verband moeten worden geleverd; wijst op de belangrijke rol die de media en onderzoeksjournalisten spelen in de strijd tegen corruptie; 31. is van mening dat offshore vennootschappen en organisaties die offshore vennootschappen en organisaties opnemen in hun eigendomsstructuur moeten worden uitgesloten van het gebruik van EU-middelen; Ontvangsten 32. stelt vast dat, met betrekking tot de TEM en in vergelijking met het vijfjarige gemiddelde, het aantal onregelmatigheden in 2021 stabiel is gebleven, terwijl de ermee gemoeide bedragen zijn gestegen met 32 % in het geval van frauduleuze onregelmatigheden en met 13 % in het geval van niet-frauduleuze onregelmatigheden; 33. merkt op dat inspecties door fraudebestrijdingsdiensten en controles na vrijgave de meest succesvolle opsporingsmiddelen waren voor respectievelijk frauduleuze en niet-frauduleuze onregelmatigheden, en dat de meest voorkomende modi operandi betrekking hadden op onderwaardering, onjuiste oorsprongsverklaring, verkeerde omschrijving van goederen en smokkel; 34. merkt op dat van de meeste goederen waarbij sprake is van onregelmatigheden China het land van oorsprong blijft; beklemtoont dat in een aantal van de onderzochte zaken waarbij vanuit China verzonden producten betrokken waren, de uitdagingen van het gordel- en weginitiatief van China duidelijk naar voren komen; is bezorgd over de herhaaldelijke gevallen van absorptie en ontwijking van handelsbeschermingsmaatregelen en over de moeilijkheid om deze op te sporen; verzoekt de Commissie tegenmaatregelen te nemen en deze intensief in te zetten om oneerlijke handel aan te pakken; 35. verzoekt de EU en de lidstaten de handen ineen te slaan bij de aanpak van btw-carrouselfraude, die volgens Europol goed is voor 50 miljard EUR aan gemiste belastinginkomsten per jaar, oftewel tot 27 % van de jaarbegroting van de EU; is van oordeel dat deze maatregel zou leiden tot een aanzienlijke toename van de middelen die voor EU-beleidsmaatregelen beschikbaar zijn, alsmede tot een verlaging van de jaarlijkse bijdragen van de lidstaten aan de EU-begroting; 36. wijst erop dat de btw-kloof te wijten is aan verschillende factoren, die per lidstaat kunnen verschillen, zoals een gebrek aan middelen, beperkte digitale efficiëntie bij de belastingdiensten of mazen in de wetgeving die de doeltreffendheid van de controlemaatregelen ter bestrijding van belastingontduiking en -ontwijking aantasten; herhaalt zijn oproep aan de lidstaten om de administratieve samenwerking te versterken, naar het voorbeeld van de samenwerking tussen de leden van Eurofisc en het multilaterale waarschuwingssysteem voor de bestrijding van btw-fraude, teneinde carrouselfraude snel op te sporen; 37. benadrukt dat het EOM bevoegd is om ernstige strafbare feiten tegen het gemeenschappelijk btw-stelsel te onderzoeken mits deze verband houden met het grondgebied van twee of meer lidstaten en een totaal verlies van ten minste 10 miljoen EUR inhouden, en dat het, als enige transnationale instantie met vervolgingsbevoegdheid, bij uitstek doeltreffend kan optreden tegen btw-fraude; merkt met name op dat het EOM in 2021 91 van dergelijke gevallen heeft onderzocht, waarmee naar schatting 2,5 miljard EUR aan verlies gemoeid was; is ingenomen met het tweede verslag van de Commissie, dat op 16 september 2022 is gepubliceerd, over de omzetting van de PIF-richtlijn ( COM(2022)0466 ), waarin ook aandacht wordt besteed aan de geschiktheid van de btw-drempel van 10 miljoen EUR; Uitgaven 38. merkt op dat, volgens het PIF-verslag van 2021, het niveau van de controles en audits van de uitgaven hoog blijft, ondanks de flexibiliteit die is ingevoerd om de COVID-19-crisis het hoofd te bieden, en dat de maatregelen die zijn genomen om de risico’s te beperken die voortvloeien uit de door de pandemie ingegeven beperkingen op audits en controles degelijk en doeltreffend zijn; 39. verzoekt de Commissie voor het eind van de omzettingsperiode, die meerdere jaren kan beslaan, auditverslagen en -bevindingen te publiceren; is van oordeel dat de burgers er recht op hebben te worden geïnformeerd over de maatregelen die de lidstaten moeten nemen ter bescherming van de begroting van de EU; 40. stelt vast dat in het geval van landbouw de analyse in het PIF-verslag 2021 bevestigt dat het aantal gemelde fraudegevallen in verhouding tot de voorschotten voor rechtstreekse betalingen zeer laag is, waarbij het hoogste niveau wordt waargenomen bij marktmaatregelen in de sector groenten en fruit en bij de afzetbevordering van landbouwproducten; stelt evenwel vast dat het aantal frauduleuze onregelmatigheden bij plattelandsontwikkeling in de programmeringsperiode 2014-2020 progressief is toegenomen; 41. beklemtoont het belang van strikte toepassing van het nieuwe mechanisme voor sociale conditionaliteit dat bij de meest recente hervorming van het gemeenschappelijk landbouwbeleid is ingevoerd, waarbij subsidies gekoppeld worden aan arbeids- en werkgelegenheidsnormen; wijst erop dat dit nieuwe mechanisme van bijzonder groot belang is voor de bescherming van de financiële belangen van de EU, en dringt in verband hiermee aan op adequate maatregelen op zowel het niveau van de lidstaten als de Commissie; 42. merkt op dat voor de ESIF die werden ingezet ter uitvoering van het cohesiebeleid het aantal voor de programmeringsperiode 2014-2020 gemelde frauduleuze onregelmatigheden gelijk is gebleven aan het aantal meldingen voor de programmeringsperiode 2007-2013, terwijl het aantal niet-frauduleuze onregelmatigheden is gedaald; merkt bezorgd op dat de bedragen die verband houden met frauduleuze onregelmatigheden bij het cohesiebeleid in 2021 met 186 % zijn gestegen ten opzichte van het vijfjarige gemiddelde voor 2017-2021; 43. merkt met bezorgdheid op dat in het geval van de ESIF de meeste frauduleuze onregelmatigheden met betrekking tot ethiek en integriteit verband hielden met belangenconflicten, en wijst erop dat het belangrijk is dat de Commissie er bij alle lidstaten op aandringt dat zij strenge regels inzake belangenconflicten hanteren; 44. verzoekt de Commissie onverwijld te zorgen voor de uitvoering van artikel 61 van Verordening (EU, Euratom) 2018/1046 (17) (Financieel Reglement) inzake belangenconflicten, die bij de begrotingsuitvoering betrokken personen of nationale autoriteiten verbiedt handelingen te verrichten waarbij hun eigen belangen in conflict kunnen komen met die van de Unie; acht het noodzakelijk dat de Commissie de praktische gevolgen van de bepalingen van artikel 61 evalueert en mogelijke verdere stappen overweegt; 45. stelt vast dat in de ESIF-zaken overtredingen van de regels inzake overheidsopdrachten de meest gemelde niet-frauduleuze onregelmatigheden waren en dat slechts in 4 % van deze gevallen fraude werd vastgesteld; is van mening dat meer transparantie bij overheidsopdrachten zou zorgen voor een degelijker beheer van de middelen; is van mening dat het verminderen van aanbestedingen met maar één inschrijver door deze via controles achteraf door te lichten, het aanmoedigen van de invoering van elektronische systemen voor overheidsopdrachten en het verzorgen van opleidingen over overheidsopdrachten voor micro-, kleine en middelgrote ondernemingen de participatie kunnen stimuleren en publiek toezicht en controle kunnen vergemakkelijken, de concurrentie bij overheidsopdrachten kunnen vergroten en een efficiënter gebruik van EU-middelen bij overheidsopdrachten mogelijk maken, terwijl het risico op fraude en onregelmatigheden zou afnemen; 46. stelt vast dat de analyse van onregelmatigheden risico’s met zich meebrengt met betrekking tot de groene transitie voor investeringen in energie-efficiëntie, de dringwatervoorziening, afvalbeheer, hernieuwbare energie (met name zonne-energie) en risicopreventie; merkt op dat de risico’s met betrekking tot de digitale transitie, wat het aantal onregelmatigheden betreft, verband houden met diensten en toepassingen voor kleine en middelgrote ondernemingen (kmo’s), en, wat de ermee gemoeide financiële bedragen betreft, met diensten en toepassingen voor e-overheid; 47. verzoekt alle lidstaten een hoge mate van controle en toezicht op de uitgaven voor noodsituaties te handhaven en, in het geval van controles achteraf voor spoedprocedures, per geval een beoordeling uit te voeren van de plaatsing van overheidsopdrachten in noodsituaties; verzoekt de lidstaten de overgang naar e-aanbestedingsprocessen eindelijk te voltooien; 48. stelt vast dat het aantal ontdekte frauduleuze onregelmatigheden bij direct beheer sinds 2016 is gedaald en dat deze, ondanks de marginale stijging in 2021, in de vier voorgaande jaren stabiel zijn gebleven, terwijl de niet-frauduleuze onregelmatigheden bleven dalen, waarbij 2021 het jaar was met de laagste cijfers, zowel wat het aantal gevallen als de daarmee gemoeide bedragen betreft; stelt met voldoening vast dat het aantal terugvorderingen op een goed niveau blijft; 49. herinnert eraan dat transparantie van essentieel belang is bij het beheer van publieke middelen, zowel als afschrikmiddel alsook voor het opbouwen van het vertrouwen bij burgers; verzoekt de Commissie en de lidstaten meer inspanningen te leveren om de transparantie bij het gebruik van middelen te vergroten, waaronder met betrekking tot informatie over eindbegunstigden; 50. wijst erop dat risicoanalyse nog steeds een marginale bijdrage levert aan het opsporen van fraude; neemt kennis van de belangrijke en toenemende rol van het maatschappelijk middenveld op dit gebied, met inbegrip van in de media gepubliceerde informatie; wijst op het belang van de bescherming van deze waardevolle informatiebronnen, die vaak bedreigd worden en zelfs hun leven riskeren; verzoekt de Commissie zo spoedig mogelijk wetgeving voor te stellen inzake strategische rechtszaken tegen publiek participatie (SLAPP’s), die vaak worden gebruikt om mensen die fraude en onregelmatigheden melden, het zwijgen op te leggen, zoals het Parlement eerder heeft gevraagd in zijn resolutie van 11 november 2021 over de versterking van de democratie en de vrijheid en pluriformiteit van de media in de EU: oneigenlijk gebruik van civielrechtelijke en strafrechtelijke procedures om journalisten, ngo’s en het maatschappelijk middenveld het zwijgen op te leggen (18) ; 51. is van mening dat integriteitspacten meer transparantie, een betere verantwoording en goed bestuur mogelijk maken doordat zij door het maatschappelijk middenveld ondersteund toezicht op overheidsopdrachten bevorderen; verzoekt de Commissie het gebruik van dit instrument aan te moedigen en te bevorderen in de programma’s voor de periode 2021-2027 die momenteel worden opgesteld en beoordeeld, door de lidstaten steun en begeleiding te bieden zodat zij de pacten geleidelijk in al deze programma’s kunnen integreren; 52. merkt op dat, ondanks de gerapporteerde aantallen, het percentage gevallen van vermoedelijke fraude die niet tot een veroordeling hebben geleid hoog blijft, terwijl het percentage gevallen waarin fraude wordt vastgesteld laag is, hetgeen erop wijst dat meer moet worden geïnvesteerd in het onderzoeken en vervolgen van dergelijke gevallen; stelt vast dat het gemiddelde percentage van inbeschuldigingstellingen op basis van aanbevelingen van OLAF aan de lidstaten in de periode tussen 2017 en 2021 gedaald is tot slechts 35 %; verzoekt OLAF en de Commissie stelselmatig voor follow-up met de lidstaten te zorgen om vast te stellen waarom de gedane aanbevelingen niet tot gerechtelijke procedures hebben geleid; 53. beklemtoont de noodzaak om het gebrek aan informatie over de eigenaars en de eigendomsstructuur van ondernemingen of groepen ondernemingen te verhelpen, teneinde de huidige verdeling van middelen transparanter te maken en bij te dragen tot een efficiëntere opsporing van onregelmatigheden; 54. verzoekt de lidstaten gegevens te verzamelen over de eindgebruikers van middelen en deze op verzoek ter beschikking te stellen; IT-ondersteuning 55. is ingenomen met de voorstellen van de Commissie betreffende het verplichte gebruik van één geïntegreerd IT-systeem voor datamining en de toekenning van risicoscores, betreffende de vergroting van de reikwijdte en doeltreffendheid van het systeem voor vroegtijdige opsporing en uitsluiting (EDES) en betreffende een intensiever gebruik van digitalisering en technologie om de efficiëntie en kwaliteit van controles en audits te verhogen; is van mening dat met deze maatregelen de aanpak van verhoogde risico’s op ernstige onregelmatigheden na het in noodsituaties dringend en onder druk verstrekken van financiering kan worden versterkt; 56. beklemtoont dat het EDES als zwarte lijst van de EU een enorm potentieel heeft om mensen en bedrijven te signaleren die misbruik maken van EU-middelen; verwelkomt het voorstel van de Commissie (19) tot wijziging van het Financieel Reglement om het gebruik van het EDES niet alleen voor middelen onder rechtstreeks beheer, maar ook voor middelen onder indirect en gedeeld beheer te intensiveren; 57. onderstreept dat het gebruik van het ene geïntegreerde IT-systeem zo snel mogelijk verplicht moet worden gesteld en dat er niet moet worden gewacht op het volgende MFK, zoals ook wordt verklaard in Advies 06/2022 van 27 oktober 2022 van de Europese Rekenkamer (20) ; 58. is ingenomen met de voortdurende steun van de Commissie voor de lidstaten door middel van het steunprogramma voor structurele hervormingen en het instrument voor technische ondersteuning; spreekt zijn steun uit voor de financiering van het CORE-project, dat ten doel heeft een procedure te ontwikkelen om het risico op corruptie bij overheidsopdrachten tijdens de pandemie te berekenen en de vroegtijdige opsporing van corruptierisico’s te verbeteren; 59. is ingenomen met het besluit van het Raadgevend Comité coördinatie fraudebestrijding (COCOLAF) om een deskundigengroep op te richten voor het gebruik van IT-instrumenten ter bescherming van RRF-middelen; 60. verzoekt de Commissie na te gaan of artificiële intelligentie kan worden ingezet ten dienste van de bescherming van de financiële belangen van de EU; De fraudebestrijdingsarchitectuur van de EU: de interne onderdelen (OLAF, EOM, Europol, Eurojust, Commissie, ERK en EIB) 61. benadrukt dat de fraudebestrijdingsarchitectuur van de EU een samengestelde institutionele architectuur is, ontworpen om fraude en andere vormen van wangedrag waardoor de financiële belangen van de EU worden geschaad, op te sporen, te voorkomen en te bestrijden, en gebaseerd is op een meerlagig samenwerkingsnetwerk: de eerste laag is gebaseerd op horizontale samenwerking tussen de instellingen, organen en instanties van de EU, terwijl de andere lagen gebaseerd zijn op verticale betrekkingen tussen EU en de nationale autoriteiten, en tussen EU-autoriteiten en internationale organisaties; 62. beklemtoont dat de EU-instellingen, -organen en -instanties van meerwaarde zijn voor de bescherming van de financiële belangen van de Unie en de aanpak van fraude doordat de beperkingen van de nationale stelsels geen rol meer spelen, met name bij grensoverschrijdende misdaad, zoals blijkt uit de operationele resultaten van het EOM en OLAF; benadrukt de rol van het EOM, Eurojust, Europol en OLAF in de strijd tegen corruptie; 63. is ingenomen met de start van de activiteiten van het EOM op 1 juni 2021, als laatste onderdeel van de in te voeren EU-fraudebestrijdingsarchitectuur; stelt vast dat het EOM in het eerste halfjaar van zijn operationele activiteiten 2 832 meldingen heeft ontvangen en 576 onderzoeken heeft ingesteld; merkt op dat, met betrekking tot de opbrengsten van criminele activiteiten, in 12 van de deelnemende lidstaten 81 terugvorderingsacties hebben plaatsgevonden en dat het EOM om inbeslagneming van in totaal 154,3 miljoen EUR heeft verzocht, waarvan 147 miljoen EUR is toegewezen; 64. prijst het EOM voor het creëren van een nieuw klimaat van vertrouwen voor burgers, en verzoekt de Commissie en de lidstaten nauwer samen te werken om ervoor te zorgen dat het mandaat van het EOM volledig wordt uitgevoerd; herinnert er in dit verband aan dat enerzijds de opsporingspercentages van de lidstaten beter moeten worden en de samenwerking van OLAF een sleutelrol moet spelen in de fraudebestrijdingsstructuren van de EU; wijst er anderzijds op dat meerdere kritieke tekortkomingen in de EOM-verordening zijn geconstateerd, die zo snel mogelijk moeten worden verholpen; verzoekt de Commissie op zo kort mogelijke termijn actie te ondernemen naar aanleiding van de verzoeken van het EOM in verband met haar begrotingsuitvoering, zodat het EOM een volledig doeltreffend en onafhankelijk openbaar ministerie kan worden; 65. neemt nota van de op- en aanmerkingen van de Europese hoofdaanklager over de noodzaak om de EOM-verordening te wijzigen; verzoekt de Commissie een discussie met het EOM aan te gaan om na te gaan welke verbeteringen vereist zijn om zijn operationele doeltreffendheid te versterken; herinnert eraan dat het EOM een onafhankelijk orgaan van de Unie is en niet gelijkgesteld mag worden met een agentschap, en dat dit gevolgen zal hebben voor zijn onafhankelijkheid en doeltreffendheid; stelt vast dat de EOM-verordening nog andere bepalingen bevat die van invloed zijn op de werking van het EOM en, in het verlengde daarvan, op de bescherming van de financiële belangen van de EU, en verzoekt de Commissie voorstellen te presenteren voor oplossingen die de situatie verbeteren en verslag uit te brengen aan het Parlement, overeenkomstig artikel 119, lid 1, van de EOM-verordening; 66. betreurt ten zeerste dat vijf lidstaten, te weten Polen, Hongarije, Zweden, Denemarken en Ierland, nog steeds weigeren om deel te nemen aan het EOM; 67. betreurt dat de deelname van lidstaten aan het EOM niet verplicht is; roept de overgebleven lidstaten nogmaals op om zich zo snel mogelijk bij het EOM aan te sluiten; verzoekt de Commissie de deelname aan het EOM met positieve maatregelen te stimuleren; 68. benadrukt dat de rechtskaders van OLAF en het EOM duidelijk bepalen dat de twee instanties nauw met elkaar samenwerken, met inachtneming van hun afzonderlijke mandaten, bevoegdheden en competenties; merkt in dit verband op dat OLAF in 2021 26 aanvullende onderzoeken heeft ingesteld en 8 ondersteunende acties heeft uitgevoerd; merkt op dat OLAF het EOM 167 dossiers heeft toegezonden, die voornamelijk betrekking hebben op gedeeld beheer (63) en directe uitgaven (34) en in gelijke mate op interne en internationale onderzoeken (elk 25 gevallen); waardeert het dat deze toezending heeft geleid tot de inleiding van 85 strafrechtelijke onderzoeken door het EOM en dat deze zaken betrekking hebben op een geraamd totaal verlies voor de EU-begroting van 2,2 miljard EUR; spoort zowel OLAF als het EOM hun samenwerking verder te intensiveren; 69. merkt op dat OLAF actief samenwerkt met de ERK, Eurojust en Europol; is ingenomen met de gezamenlijke inspanningen van OLAF en Europol om de bedreigingen voor en kwetsbaarheden van de RRF te beoordelen, alsook met hun samenwerking met andere diensten van de Commissie die belast zijn met het toezicht op de RRF (directoraat-generaal Economische en Financiële Zaken en het secretariaat-generaal van de Commissie); waardeert het gezamenlijke verslag van OLAF en Europol getiteld “Assessing the threats to the NextGenerationEU (NGEU) Fund”; 70. waardeert de werkafspraken tussen Europol en het EOM, die op 19 januari 2021 van kracht werden; merkt op dat er op 3 september 2021 ook werkafspraken zijn gemaakt over een samenwerkingskader tussen het EOM en de ERK ; 71. is zich ervan bewust dat het EOM en de Europese Investeringsbank (EIB) ook werkafspraken hebben gemaakt om te garanderen dat de EIB vlot informatie kan doorgeven die onder de bevoegdheid van het EOM valt voordat het inspectoraat-generaal van de EIB actie onderneemt; 72. dringt aan op nauwere samenwerking met Eurojust; is ingenomen met het delen van expertise en de uitwisselingen tussen deelnemers aan seminars en andere presentaties, maar meent dat de bijdrage van Eurojust moet worden beoordeeld en vastgesteld in het kader van de fraudebestrijdingsarchitectuur, voortbouwend op de complementariteit van zijn activiteiten met die van het EOM, en met bevestiging van de synergieën van zijn samenwerking met OLAF; 73. is ingenomen met de start van “Operatie Sentinel” en het “NextGenerationEU – Law Enforcement Forum”, waarbij het tweede een gezamenlijk initiatief van Europol en Italië is, dat Europol, het EOM, OLAF, Eurojust, het EU-agentschap voor opleiding op het gebied van rechtshandhaving en de lidstaten bij elkaar brengt door een forum te bieden voor het delen van inlichtingen en het coördineren van acties om de infiltratie van de georganiseerde criminaliteit in de legale economie aan te pakken en het NGEU-stimuleringspakket te beschermen, met bijzondere aandacht voor corruptie, belastingontduiking, verduistering en het witwassen van geld; is van oordeel dat de uitwisseling van goede praktijken en de ontwikkeling van gemeenschappelijke en gecoördineerde strategieën essentieel zijn voor een doeltreffende bestrijding van de dreiging die van de georganiseerde criminaliteit uitgaat; 74. wijst erop dat OLAF niet alleen is opgericht voor interne onderzoeken, maar ook om de lidstaten te ondersteunen bij externe onderzoeken; herinnert eraan dat OLAF gezien het subsidiariteitsbeginsel geen onderzoeken kan inleiden wanneer lidstaten zich in een betere positie bevinden om op te treden, maar dat dit niet wil zeggen dat OLAF geen terugkerende zaken, trends en patronen kan analyseren, en niet kan voortbouwen op de verbeterde samenwerking en succesvolle acties die te danken zijn aan zijn vermogen om die fenomenen op te sporen; 75. erkent de uiterst nauwe operationele coördinatie die op douanegebied bestaat tussen OLAF, het Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie, Interpol en de WDO; betreurt de gebrekkige waarschuwingssystemen van de lidstaten; 76. is er zich van bewust dat de Commissie en het EOM op 18 juni 2021 de administratieve regelingen hebben ondertekend voor de uitvoering van de wederzijdse informatie- en overlegverplichtingen voorzien in artikel 103, lid 2, van de EOM-verordening, op grond waarvan het EOM doeltreffender onderzoek en vervolging kan instellen ten aanzien van misdrijven die de EU-begroting schaden, en de diensten van de Commissie kunnen zorgen voor een passende administratieve, financiële en disciplinaire follow-up van de onderzoeken van het EOM, met inbegrip van voorzorgsmaatregelen ter bescherming van de EU-begroting; 77. herinnert eraan dat het EOM in 2021 gedwongen was 9,5 miljoen EUR op een totale begroting van 44,9 miljoen EUR (ongeveer 20 %) terug te storten in de EU-begroting, nadat het bij de begrotingsautoriteit om extra middelen had gevraagd en die had gekregen om statutair personeel in dienst te nemen, omdat de Commissie hiervoor geen goedkeuring had verleend; 78. is van mening dat OLAF ook een follow-up moet uitvoeren van zijn financiële aanbevelingen, om die te vergelijken met de bedragen die aan het eind van de procedures door de Commissie worden teruggevorderd en zo bij te dragen aan het algemene toezicht op de terugvordering van middelen; 79. spreekt nogmaals zijn bezorgdheid uit over het permanente personeelstekort bij OLAF, het EOM, Europol en Eurojust en hun gebrek aan financiële en personele middelen, aangezien zij een toereikende en voorspelbare begroting nodig hebben om hun werkzaamheden zo goed mogelijk te kunnen organiseren en uitvoeren; onderstreept dat hun werkdruk recentelijk verder is toegenomen door de goedkeuring van NGEU en de verstrekking van buitengewone middelen ter ondersteuning van Oekraïne; verzoekt nogmaals ervoor te zorgen dat de instellingen, organen en instanties van de EU over voldoende middelen beschikken, en herinnert de Commissie en de Raad er in dit verband aan dat elke euro die aan onderzoek en fraudebestrijdingsmaatregelen wordt besteed naar de EU-begroting terugvloeit; 80. verzoekt de Commissie meer financiële en personele middelen aan het EOM en OLAF toe te wijzen zodat zij de uitdagingen het hoofd kunnen bieden die zullen ontstaan wanneer de middelen van het uitzonderlijk grote herstelfonds worden uitgegeven; verzoekt het EOM en OLAF overlapping van activiteiten en vertraging bij de werkzaamheden te voorkomen; is van mening dat OLAF en het EOM elkaars werkzaamheden moeten aanvullen en hun respectieve onderzoeken moeten concentreren op de gebieden waarop de andere instelling geen bevoegdheden heeft; 81. verzoekt de Commissie een klachtenmechanisme in het leven te roepen waarmee kleine en middelgrote ondernemingen rechtstreeks een klacht kunnen indienen bij de Commissie wanneer zij te maken krijgen met een hoog niveau van corruptie, ernstig wangedrag door de nationale autoriteiten, oneerlijke of bevooroordeelde behandeling bij aanbestedingen of de verdeling van subsidies, druk of intimidatie door criminele structuren, de georganiseerde criminaliteit of oligarchische structuren, of andere ernstige schendingen van hun rechten; 82. erkent het beginsel van de vertrouwelijkheid van de onderzoeken van OLAF; is echter van mening dat er een overkoepelend algemeen belang bestaat en dat de burgers van de EU ook het recht hebben om verslagen en aanbevelingen in te zien die betrekking hebben op afgesloten onderzoeken van OLAF en nationale follow-upprocedures, zoals bepaald door het HvJ-EU in zaak T-517/19; verzoekt OLAF daarom een mechanisme op poten te zetten voor de publicatie van de verslagen en aanbevelingen waarvoor geen legitieme reden meer bestaat om het vertrouwelijkheidsbeginsel te handhaven; 83. verzoekt nogmaals dat OLAF een mechanisme in het leven roept waarmee toegang kan worden verkregen tot zijn onderzoeksrapporten en aanbevelingen, die vaak van groot algemeen belang zijn, teneinde de transparantie te vergroten, met inachtneming van de vertrouwelijkheid van zijn onderzoeken; 84. is ingenomen met de gerichte herziening, waartoe de Commissie het initiatief heeft genomen, van het actieplan bij de fraudebestrijdingsstrategie van de Commissie, en verzoekt de Commissie rekening te houden met de voorstellen die daarin en in eerdere resoluties van het Parlement over PIF-aangelegenheden zijn opgenomen; De fraudebestrijdingsarchitectuur van de EU: de externe onderdelen (lidstaten, AFCOS, NAFS, UAFP, de rechtsstaat) 85. benadrukt de belangrijke rol van de lidstaten bij de bescherming van de financiële belangen van de Unie; is zich ervan bewust dat, in het kader van het nieuwe uitvoeringsmodel dat met de RRF is vastgesteld, de lidstaten grotere verantwoordelijkheid dragen voor het voorkomen en bestrijden van fraude, corruptie, belangenconflicten en dubbele financiering; is echter van oordeel dat bescherming op Europees niveau ook essentieel is voor de bescherming van de financiële belangen van de EU, en dat een efficiënte samenwerking tussen de EU en de nationale autoriteiten cruciaal is voor een goede uitvoering; 86. verzoekt de lidstaten die aan het EOM deelnemen de noodzakelijke ondersteuning te bieden (door middel van ondersteunend personeel en passende arbeidsomstandigheden voor gedelegeerde Europese aanklagers, toegang tot databanken, politieagenten, vlotte medewerking van belasting- en douaneautoriteiten enzovoort), zodat het met maximale doeltreffendheid kan werken aan de bescherming van de begrotingen van de EU en de lidstaten; 87. spoort de lidstaten aan een proactieve benadering te volgen bij de bescherming van de financiële belangen van de Unie, door gebruik te maken van gegevens uit alle beschikbare bronnen, gegevens te analyseren en informatie uit te wisselen, bijvoorbeeld met wetshandhavingsautoriteiten en de Commissie, teneinde nieuwe risico’s en trends op het gebied van fraude tijdig te onderkennen en erop in te spelen; 88. verwelkomt de analyse in het PIF-verslag 2021 en roept de nationale autoriteiten op daar bij hun controle-activiteiten rekening mee te houden; 89. uit nogmaals zijn bezorgdheid over de bureaucratische overbelasting van de nationale autoriteiten; verzoekt de Commissie bij het bepalen van de indicatoren en gegevens die werkelijk relevant, noodzakelijk en evenredig zijn, er altijd naar te streven het aantal indicatoren dat voor audit- en controledoeleinden nodig is, te reduceren; 90. verzoekt de Commissie om bij de herziening van het Financieel Reglement de bepalingen met betrekking tot belangenconflicten aan te scherpen en deze ook van toepassing te maken op de fase waarin ambtenaren de begroting opstellen; 91. verzoekt Ierland en Polen onmiddellijk met het EOM te gaan samenwerken op basis van bestaande verdragen en wetgeving inzake onderlinge juridische bijstand, en beklemtoont dat niet samenwerken haaks staat op het beginsel van loyale samenwerking en op de specifieke doelstelling, alsook de daaraan gerelateerde verplichtingen van de lidstaten, van doeltreffende bescherming van de financiële belangen van de Unie ; 92. is van mening dat ongelijke en versnipperde wetgeving, controlemechanismen en digitalisering van gegevens en rapportagesystemen in de lidstaten een belemmering vormen voor een doeltreffende bescherming van de financiële belangen van de Unie, de vergelijkbaarheid bemoeilijken en de beoordeling en inventarisatie van de omvang, de aard en de oorzaken van fraude in de EU belemmeren; benadrukt met name dat de uiteenlopende uitvoering van de PIF-richtlijn, in combinatie met de regels van artikel 25 van de EOM-verordening, het voor het EOM onmogelijk maakt zijn bevoegdheid in sommige lidstaten uit te oefenen (bijvoorbeeld met betrekking tot smokkel en situaties waarin nationale en EU-financiering elkaar overlappen), waardoor er mazen in de fraudebestrijdingsarchitectuur ontstaan; 93. benadrukt dat volledige transparantie nodig is bij de rapportage over overdrachten en leningen in het kader van de RRF, zodat het EOM en/of OLAF elke potentiële fraude met betrekking tot de financiële belangen van de EU kunnen aanpakken; verzoekt de Commissie het Europees Parlement volledige toegang tot alle relevante informatie te verschaffen; 94. stelt vast dat de omzetting van de PIF-richtlijn een voorwaarde is om het EOM en zijn partners in staat te stellen onderzoeken en vervolgingen op doeltreffende wijze uit te voeren; is ingenomen met het eerste verslag van de Commissie over de omzetting van de richtlijn, dat op 6 september 2021 is gepubliceerd; neemt er kennis van dat de Commissie sindsdien, ondanks de omzetting van de richtlijn door alle lidstaten, tegen 17 lidstaten inbreukprocedures heeft ingeleid wegens het niet correct omzetten van de PIF‑richtlijn (21) ; 95. herinnert eraan dat er 18 inbreukprocedures zijn ingeleid wegens de onjuiste omzetting van Richtlijn (EU) 2018/843 inzake de voorkoming van het gebruik van het financiële stelsel voor het witwassen van geld of terrorismefinanciering (22) ; wijst erop dat de uiterste datum voor omzetting van de klokkenluidersrichtlijn 17 december 2021 was en dat op die datum slechts vijf lidstaten de richtlijn hadden omgezet, terwijl vier andere lidstaten in 2022 specifieke wetgeving hebben aangenomen; moedigt de Commissie aan alle verdere benodigde stappen te nemen om daadwerkelijke naleving door de lidstaten te waarborgen; 96. stelt met bezorgdheid vast dat de Commissie inbreukprocedures heeft ingeleid tegen 15 lidstaten omdat zij de klokkenluidersrichtlijn niet hebben omgezet; 97. brengt in herinnering dat een doeltreffende bestrijding van witwaspraktijken cruciaal is voor de bescherming van de financiële belangen van de Unie, alsook voor het volledig terugvorderen van middelen; 98. is bezorgd over het algemene gebrek aan maatregelen in veel lidstaten, dat de totstandbrenging van een gelijkmatiger speelveld in het fraudebestrijdingslandschap in de weg staat; 99. is zich ervan bewust dat op 1 januari 2021 het fraudebestrijdingsprogramma van de Unie (UAFP), de opvolger van Hercules III (23) , in werking is getreden; stelt vast dat in het nieuwe fraudebestrijdingsprogramma van de Unie de middelen voor de financiering van het programma Hercules III, het antifraude-informatiesysteem en het beheerssysteem voor onregelmatigheden zijn herschikt en samengevoegd teneinde de coördinatie en de synergieën te verbeteren; merkt op dat OLAF een leidende rol speelt bij de uitvoering ervan; 100. herinnert eraan dat coördinatiediensten voor fraudebestrijding (AFCOS) in elke lidstaat verplicht zijn en dat zij een doeltreffende samenwerking en informatie-uitwisseling met OLAF moeten faciliteren; betreurt echter dat niet alle lidstaten hun AFCOS daadwerkelijk belasten met de coördinatie van de bestrijding van fraude en corruptie die de financiële belangen van de EU schaden; meent dat een doeltreffende coördinatie op nationaal en EU-niveau kan worden bereikt door vaststelling van een nationale fraudebestrijdingsstrategie (NAFS) waarin de taken duidelijk worden verdeeld en de processen en verantwoordelijkheden helder worden omschreven; 101. waardeert dat de aansporing van de Commissie aan de lidstaten om een NAFS vast te stellen, heeft geleid tot een gestage toename van het aantal aangenomen strategieën; merkt op dat eind 2021 17 lidstaten een NAFS hadden vastgesteld of de bestaande strategie hadden geactualiseerd (tegen 10 in 2019 en 14 in 2020); stelt vast dat van de tien lidstaten die nog geen NAFS hebben aangenomen, er vier hebben laten weten dat zij bezig waren met het opstellen van een dergelijke strategie, of op het punt stonden die vast te stellen; betreurt het dat, ondanks de verbeteringen ten opzichte van 2020, zes lidstaten bij lange na nog geen NAFS hebben vastgesteld; 102. dringt erop aan dat zelfs in de lidstaten waar dergelijke strategieën reeds zijn aangenomen, een herziening nodig is om rekening te houden met het nieuwe fraudebestrijdingslandschap, met inbegrip van nieuwe uitdagingen, alsook ontwikkelingen in de systemen; benadrukt dat het EOM sinds juni 2021 operationeel is en dat de RRF-verordening in februari 2021 is vastgesteld, en dat de mogelijkheid zich voordoet om rekening te houden met aanzienlijke nieuwe risico’s, zoals die welke verband houden met de COVID-19-pandemie en de uitvoering van de herstel- en veerkrachtplannen; 103. merkt op dat de Commissie in het PIF-verslag 2021 de lidstaten heeft aanbevolen een NAFS vast te stellen of deze te herzien teneinde rekening te houden met risico’s die verband houden met de RRF; beseft dat de vaststelling van NAFS door de lidstaten ook moet worden aangemoedigd door de diensten van de Commissie op grond van punt 37 van het actieplan voor de fraudebestrijdingsstrategie van de Commissie (24) ; verzoekt de Commissie en OLAF te overwegen de lidstaten op meer gestructureerde wijze te ondersteunen en te adviseren, met een horizontale aanpak, en daartoe de oorspronkelijk in 2015 opgestelde AFCOS-richtsnoeren te actualiseren, die niet langer toereikend zijn om de nationale autoriteiten doeltreffend bij te staan bij de ontwikkeling van een goed gestructureerde coördinatiedienst; verzoekt de Commissie voorts de kwijtingsautoriteit een gedetailleerde toelichting te verstrekken over de lopende werkzaamheden op dit gebied; 104. is zich ervan bewust dat de Commissie in haar PIF-verslag 2020 gerichte aanbevelingen aan de lidstaten heeft gedaan om de samenwerking te verbeteren en de internecontrolekaders te versterken; merkt op dat daarbij werd gewezen op het belang van risicobeoordeling en risicobeheer, het verzamelen en analyseren van gegevens over onregelmatigheden en fraude en het gebruik van geïntegreerde en interoperabele informatie- en monitoringsystemen voor de uitvoering van de herstel- en veerkrachtfaciliteit en uit de EU-begroting gefinancierde activiteiten; betreurt het dat niet alle lidstaten deze aanbevelingen hebben uitgevoerd, en stelt vast dat sommige lidstaten dit stelselmatig hebben geweigerd; verzoekt de Commissie haar monitoringacties op te voeren voor lidstaten die de PIF-aanbevelingen niet hebben opgevolgd; 105. is ingenomen met de vaststelling van de conditionaliteitsverordening; herinnert eraan dat deze op 1 januari 2021 in werking is getreden; is ingenomen met de arresten van het HvJ-EU van 16 februari 2022 inzake de door twee lidstaten aangespannen zaken tegen het conditionaliteitsmechanisme en de daarin vervatte conclusies die bevestigen dat de EU inderdaad bevoegdheden heeft met betrekking tot de rechtsstaat in de lidstaten en dat het conditionaliteitsmechanisme voor de rechtsstaat strookt met de wetgeving van de EU; 106. herinnert eraan dat ondoeltreffende of trage samenwerking of niet-samenwerking van de lidstaten met het EOM en OLAF een reden is om op te treden uit hoofde van de conditionaliteitsverordening; verzoekt het EOM en OLAF daarom melding te doen van alle gevallen waarin de lidstaten hun verplichting om informatie te verstrekken, bijstand te verlenen en passende maatregelen en voorzorgsmaatregelen te nemen niet zijn nagekomen, en te zorgen voor een passende en tijdige follow-up van de verslagen en aanbevelingen; 107. wijst erop dat de conditionaliteitsverordening een permanent instrument is dat zich niet beperkt tot één bepaald MFK en over de hele linie van toepassing is als voorwaarde voor toegang tot alle EU-middelen; 108. herinnert eraan dat naleving van de rechtsstaat en van artikel 2 VEU een voorwaarde is om toegang te krijgen tot middelen, dat het conditionaliteitsmechanisme voor de rechtsstaat volledig van toepassing is op de middelen van de RRF, zoals uitdrukkelijk bepaald in artikel 8 van de verordening tot instelling van de herstel- en veerkrachtfaciliteit, en dat uit RRF geen maatregelen kunnen worden gefinancierd die in strijd zijn met de in artikel 2 VEU verankerde waarden van de EU; 109. is van oordeel dat de conditionaliteitsverordening alleen volstaat en ondermijning van de democratie kan voorkomen of verhelpen indien zij tijdig en met strikte en heldere voorwaarden wordt toegepast, en indien er follow-up aan wordt gegeven door nauwlettend toezicht op de uitvoering van de nationale corrigerende maatregelen; 110. betreurt ten zeerste dat de Commissie Hongarije in het kader van het conditionaliteitsmechanisme voor de rechtsstaat 17 voorwaarden heeft opgelegd als corrigerende maatregelen, die niet volstaan om de ernstige inbreuken op de rechtsstaat te verhelpen; betreurt dat de Commissie niet heeft aangedrongen op verdergaande wijzigingen en garanties voor het herstel van de onafhankelijkheid van de rechterlijke macht, het terugdringen van corruptie, en het waarborgen van een toereikende bescherming van de financiële belangen van de EU; 111. benadrukt opnieuw dat naleving door de lidstaten van de beginselen van de rechtsstaat een voorwaarde is voor goed financieel beheer in het algemeen en voor een efficiënt en doeltreffend beheer van de EU-middelen in het bijzonder; is van oordeel dat de schending van deze beginselen dan ook een ernstig gevaar voor de financiële belangen van de Unie vormt; is ingenomen met de arresten van het HvJ-EU (25) , waarin onlangs het duidelijke verband tussen de eerbiediging van de beginselen van de rechtsstaat enerzijds en de efficiënte uitvoering van de begroting van de Unie anderzijds wordt benadrukt; herhaalt dat enkel door de fraudebestrijdingsstructuur van de EU te versterken de bescherming van de financiële belangen van de EU doeltreffend en efficiënt kan worden nagestreefd en verbeterd door de inherente beperkingen van de nationale stelsels te overwinnen, die een obstakel vormen bij de aanpak van financiële criminaliteit, die steeds vaker transnationaal van aard is; is van mening dat alleen een doeltreffende rechterlijke toetsing de naleving van het EU-recht kan waarborgen, zoals het HvJ-EU heeft opgemerkt, namelijk dat de uitgaven “niet ten volle worden gewaarborgd wanneer een effectieve rechterlijke toetsing die de naleving van het Unierecht moet verzekeren ontbreekt; met dien verstande dat het bestaan van een dergelijke toetsing door onafhankelijke gerechten zowel in de lidstaten als op het niveau van de Unie, inherent is aan een rechtsstaat” (26) ; 112. benadrukt de schadelijke gevolgen van corruptie voor de rechten van de burgers; beveelt nogmaals aan dat de EU lid wordt van de Groep van Staten tegen Corruptie (GRECO), aangezien er juridisch gezien niets is wat het volledige lidmaatschap in de weg staat; verzoekt de Commissie daarom aan te bevelen dat de Raad een internationale overeenkomst met GRECO sluit om lid te worden; verzoekt de Raad een duidelijk standpunt over een mogelijk lidmaatschap van de EU van GRECO in te nemen en te verduidelijken of er specifieke weerstand hiertegen bestaat en zo ja, van welke lidstaat of lidstaten; 113. geeft eens te meer aan dat de financiële belangen van de EU alleen doeltreffend kunnen worden beschermd indien er coherentere en systematischer regels inzake transparantie, onverenigbaarheden, belangenconflicten, illegale lobbypraktijken en draaideurconstructies worden vastgesteld; benadrukt dat het transparantieregister van de EU moet worden verbeterd; verzoekt de Commissie haar internecontrolemechanismen te versterken, onder meer door een mechanisme voor corruptie binnen de EU-instellingen in het leven te roepen; Externe dimensie van de bescherming van de financiële belangen van de EU 114. merkt op dat meer aandacht moet worden besteed aan de controle van middelen voor bijstand die in niet-EU-landen wordt verleend in het kader van het instrument voor nabuurschapsbeleid, ontwikkeling en internationale samenwerking – Europa in de wereld (NCIDI – Europa in de wereld); stelt vast dat dit vooral belangrijk is in het licht van de COVID-19-pandemie en de respons van de EU op de oorlog in Oekraïne; herinnert eraan dat de EU in totaal ongeveer 10 % van haar begroting aan extern optreden besteedt; 115. verzoekt de Commissie het systeem voor het melden van fraude met betrekking tot middelen die in niet-EU-landen worden besteed, te actualiseren; geeft aan dat het nieuwe systeem rekening moet houden met specifieke problemen waar de EU tegenaan loopt wanneer financiële middelen buiten het Europese grondgebied worden besteed; 116. maakt uit het verslag van de ERK over de uitvoering van de begroting van de Unie van 2021 op dat in het geval van NDICI – Europa in de wereld 32 van de 67 onderzochte verrichtingen (48 %) fouten bevatten en dat de controleresultaten ondanks de beperkte steekproefgrootte bevestigen dat het foutenrisico in deze MFK-rubriek hoog is en dat van 24 van deze fouten werd vastgesteld dat ze van invloed waren op de EU-begroting; merkt voorts op dat de meest voorkomende foutencategorieën voor “Nabuurschap en de wereld” (rubriek 6) niet-gedane uitgaven, niet-subsidiabele kosten, het ontbreken van bewijsstukken en fouten bij openbare aanbestedingen waren; 117. raadt aan de begrotingssteun aan niet-EU-landen, inclusief kandidaat-lidstaten, waar de autoriteiten duidelijk verzuimen reële actie tegen wijdverbreide corruptie te ondernemen, op te schorten, en er tegelijk voor te zorgen dat de bijstand via andere kanalen terechtkomt bij de burgerbevolking; dringt erop aan in pretoetredingsonderhandelingen grotere prioriteit toe te kennen aan de aanpak van corruptie, met een focus op de opbouw van capaciteit, zoals via gespecialiseerde lichamen voor de bestrijding van corruptie; verzoekt de Commissie duidelijke signalen af te geven aan kandidaat-lidstaten dat een verslechtering van de normen met betrekking tot de rechtsstaat de toetreding tot de EU in gevaar brengt of vertraagt; betreurt het feit dat volgens Speciaal verslag 01/2022 van de ERK 700 miljoen EUR aan financiële steun van de EU voor de verbetering van de rechtsstaat in de Westelijke Balkan tussen 2014 en 2020 weinig effect heeft gehad op fundamentele hervormingen; 118. onderstreept dat samenwerking met internationale partners van cruciaal belang is om EU-middelen die buiten Europa worden uitgegeven en de ontvangstenzijde van de EU-begroting te beschermen; is ingenomen met de regelingen voor administratieve samenwerking die OLAF in 2021 heeft gesloten met twee internationale partners, het bureau van de procureur-generaal van Oekraïne en de WDO; Is ingenomen met het feit dat OLAF in 2021 online-evenementen heeft georganiseerd om nieuwe operationele contacten te leggen met onderzoeksautoriteiten in derde landen en om te bevorderen dat via EU-delegaties wereldwijd melding wordt gemaakt van fraude en onregelmatigheden; o o o 119. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Het Europees Parlement, – gezien document nr. 08/2020 over de maritieme economie van de Commissie van 9 maart 2021 getiteld “The EU fishing fleet 2020: Trends and economic results” (1) , – gezien de mededeling van de Commissie van 16 juni 2020 getiteld “Naar een duurzamere visserij in de EU: stand van zaken en oriëntaties voor 2021” ( COM(2020)0248 ), – gezien de artikelen 38 t/m 44 en artikel 349 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU), – gezien overweging vier van Verordening (EU) nr. 1380/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 11 december 2013 inzake het gemeenschappelijk visserijbeleid, tot wijziging van de Verordeningen (EG) nr. 1954/2003 en (EG) nr. 1224/2009 van de Raad en tot intrekking van de Verordeningen (EG) nr. 2371/2002 en (EG) nr. 639/2004 van de Raad en Besluit 2004/585/EG (2) van de Raad (de “GVB-verordening”), waarin staat dat het GVB moet bijdragen tot ‘ecologische, economische en sociale duurzaamheid op lange termijn’ en tot ‘een redelijke levensstandaard voor de visserijsector, inclusief de kleinschalige visserij’, evenals overweging (33) daarvan, waarin wordt gesteld dat ‘toegang tot visserijactiviteiten wordt verleend op basis van transparante en objectieve criteria, daaronder begrepen sociale, economische en milieucriteria’ en dat ‘lidstaten verantwoorde visserij moeten bevorderen door de marktdeelnemers te stimuleren die het milieu tijdens de visserijactiviteiten het minste schade toebrengen en de samenleving de grootste voordelen opleveren’, – gezien artikel 17 van de GVB-verordening, waarin wordt bepaald dat de lidstaten bij de toewijzing van vangstmogelijkheden ‘transparante en objectieve criteria gebruiken, van onder meer ecologische, sociale en economische aard’, – gezien Verordening (EU) nr. 1379/2013 van het Europees Parlement en de Raad houdende een gemeenschappelijke marktordening voor visserijproducten en aquacultuurproducten, tot wijziging van Verordeningen (EG) nr. 1184/2006 en (EG) nr. 1224/2009 van de Raad en tot intrekking van Verordening (EG) nr. 104/2000 van de Raad (3) (de “GMO-verordening”), – gezien Richtlijn 2014/89/EU van het Europees Parlement en de Raad van 23 juli 2014 tot vaststelling van een kader voor maritieme ruimtelijke planning (4) , – gezien de op 11 maart 2021 door het Europees Parlement aangenomen amendementen op het voorstel voor een verordening van het Europees Parlement en de Raad tot wijziging van Verordening (EG) nr. 1224/2009 van de Raad, en tot wijziging van Verordeningen (EG) nr. 768/2005, (EG) nr. 1967/2006, (EG) nr. 1005/2008 van de Raad, en Verordening (EU) 2016/1139 van het Europees Parlement en de Raad wat betreft visserijcontroles (5) , – gezien Verordening (EU) 2021/1139 van het Europees Parlement en de Raad van 7 juli 2021 tot oprichting van het Europees Fonds voor maritieme zaken, visserij en aquacultuur en tot wijziging van Verordening (EU) 2017/1004 (6) (de “EFMZVA-verordening”), – gezien Verordening (EU) nr. 508/2014 van het Europees Parlement en de Raad van 15 mei 2014 inzake het Europees Fonds voor maritieme zaken en visserij en tot intrekking van de Verordeningen (EG) nr. 2328/2003, (EG) nr. 861/2006, (EG) nr. 1198/2006 en (EG) nr. 791/2007 van de Raad en Verordening (EU) nr. 1255/2011 van het Europees Parlement en de Raad (7) (de “EFMZV-verordening”), – gezien zijn resolutie van 20 oktober 2021 over een “van boer tot bord”-strategie voor een eerlijk, gezond en milieuvriendelijk voedselsysteem (8) , – gezien het verslag van het Wetenschappelijk, Technisch en Economisch Comité voor de visserij (WTECV) van 20 augustus 2019 getiteld “The 2019 Annual Economic Report on the EU Fishing Fleet (STECF 19-06)” (9) , – gezien het verslag van het WTECV van 26 september 2019 getiteld “Social data in de EU fisheries sector (STECF 19-03)” (10) , – gezien het verslag van het WTECV van 8 december 2021 getiteld “The 2021 Annual Economic Report on the EU Fishing Fleet (STECF 21-08)” (11) , – gezien het verslag van het WTECV van 10 december 2020 getiteld “Social dimension of the CFP” (STECF 20-14)” (12) , – gezien de resultaten van de regionale conferentie van de Voedsel- en Landbouworganisatie van de VN (FAO) “Building a future for sustainable small-scale fisheries in the Mediterranean and Black Sea”, die van 7 t/m 9 maart 2016 in Algiers plaatsvond, – gezien doelstelling 14b van de VN-doelstellingen inzake duurzame ontwikkeling (SDG’s), waarin staat dat kleinschalige ambachtelijke vissers toegang moeten krijgen tot mariene hulpbronnen en markten, – gezien de vrijwillige richtsnoeren van de FAO voor duurzame kleinschalige visserij in de context van de voedselzekerheid en de uitroeiing van armoede, – gezien het verslag van de FAO getiteld “The State of World Fisheries and Aquaculture 2020: Sustainability in Action”, – gezien het Internationaal Jaar van de Artisanale Visserij en Aquacultuur, dat de VN heeft aangekondigd voor 2022, – gezien het zevende milieuactieprogramma (MAP) en de daarin verankerde concepten, zoals de grenzen van de planeet en de ecologische grenzen, – gezien de publicatie getiteld “Small-Scale Fisheries in Europe: Status, Resilience and Governance” (13) , – gezien de ministeriële verklaring en de routekaart MedFish4Ever (14) , – gezien het verslag over de uitvoering van het EFMZV in 2020 (15) , – gezien de ministeriële verklaring van 2018 over het regionale actieplan voor kleinschalige visserij in de Middellandse Zee en de Zwarte Zee, – gezien de studie van 2018 van de Organisatie voor Economische Samenwerking en Ontwikkeling (OESO) getiteld “Relative Effects of Fisheries Support Policies” (16) , – gezien het wetenschappelijk artikel getiteld “Small-scale fisheries access to fishing opportunities in the European Union: Is the Common Fisheries Policy the right step to SDG14b?” (17) , – gezien het wetenschappelijk artikel getiteld “Defining Small-Scale Fisheries and Examining the Role of Science in Shaping Perceptions of Who and What Counts: A Systematic Review” (18) , – gezien de in 2017 voor de Commissie visserij uitgevoerde studie getiteld “Small-scale Fisheries and “Blue Growth” in the EU” (19) , – gezien de studie van 2021 in opdracht van de Commissie visserij getiteld “Workshop on electronic technologies for fisheries – Part III: Systems adapted for small-scale vessels” (20) , – gezien de in opdracht van de Commissie visserij in juli 2021 verrichte studie getiteld “Impacts of the COVID-19 pandemic on EU fisheries and aquaculture” (21) , – gezien zijn resolutie van 22 november 2012 over kleinschalige en ambachtelijke visserij en de hervorming van het gemeenschappelijk visserijbeleid (22) , – gezien zijn resolutie van 12 april 2016 over innovatie en diversificatie van de ambachtelijke kustvisserij in de regio's die afhankelijk zijn van de visserij (23) , – gezien zijn resolutie van 4 juli 2017 over de rol van visserijgerelateerd toerisme in de diversificatie van de visserij (24) , – gezien zijn resolutie van 14 september 2021 over een sterker partnerschap met de ultraperifere gebieden van de EU (25) , – gezien zijn resolutie van 16 september 2021 over vissers voor de toekomst: de visserijsector aantrekkelijk maken voor een nieuwe generatie werknemers en werkgelegenheid scheppen in kustgemeenschappen (26) , – gezien artikel 54 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie visserij ( A9-0291/2022 ), A. overwegende dat ‘ambachtelijke kustvisserij’ in de EFMZVA-verordening wordt gedefinieerd als visserij die wordt “beoefend door zeevisserij- en binnenvisserijvaartuigen met een lengte over alles van minder dan twaalf meter die geen gesleept vistuig gebruiken, en door vissers te voet, schelpdiervissers inbegrepen”, en dat dit de enige definitie van kustvisserij in de wetgeving van de Unie is; B. overwegende dat de huidige definitie van kleinschalige visserij zoals opgenomen in de EFMZV-verordening en de EFMZVA-verordening bepaalde soorten vaartuigen uitsluit, zoals vaartuigen die traditioneel vistuig gebruiken, die vervolgens problemen ondervinden bij het verkrijgen van EU-financiering als gevolg van deze uitsluiting; overwegende dat deze uitsluiting ook de zichtbaarheid van de kleinschalige visserij en de aanwezigheid ervan in de EU-statistieken beperkt, aangezien deze eenheden niet worden geteld als behorend tot de sector; C. overwegende dat er andere, minder beperkende definities van “kleinschalige visserij”, “ambachtelijke visserij” en “kustvisserij” worden toegepast, bijvoorbeeld in het document “Voluntary Guidelines for Securing Sustainable Small-Scale Fisheries in the Context of Food Security and Poverty Eradication” van de FAO of in de lopende discussie in de werkgroep voor kleinschalige visserij binnen de Algemene Visserijcommissie voor de Middellandse Zee; D. overwegende dat de bepalende kenmerken van de kleinschalige visserij in de meeste lidstaten verder gaan dan de definitie van het EFMZVA, aangezien overheden een reeks aanvullende criteria toepassen, waaronder met betrekking tot het toegestane vistuig, de maximale lengte van vaartuigen, het motorvermogen, de maximale duur van visreizen, de afstand van de haven waar vaartuigen hun werkzaamheden mogen verrichten, het activiteitengebied, de maximale toegestane reistijd en de eigendom van het vaartuig; E. overwegende dat het begrip “ambachtelijke visserij”, “kleinschalige visserij” of “kustvisserij” in het huidige GVB niet naar behoren wordt gedefinieerd, aangezien in de definitie alleen wordt verwezen naar de lengte van het schip, terwijl in internationale verdragen andere, geschiktere en actuelere definities worden gebruikt voor deze vorm van visserij; overwegende dat de Europese definities van “ambachtelijke visserij”, “kleinschalige visserij” en “kustvisserij” moeten worden herzien; F. overwegende dat de kleinschalige visserijsector van de EU-28 in 2019 bestond uit een vloot van 42 838 vaartuigen – hetgeen slechts goed was voor 7,5 % van de brutotonnage en 5,4 % van het in alle lidstaten aangelande gewicht – en 62 650 vissers tewerkstelde, hetgeen overeenkomt met 75 % van de actieve vissersschepen en 48 % van de bemanning; overwegende dat de grootschalige vloot goed was voor 19 % van het totale aantal vaartuigen, 67 % van de brutotonnage en 81 % van het in de lidstaten geregistreerde aangelande gewicht, en 46 % van alle vissers tewerkstelde; overwegende dat de verre zeevisserijvloot slechts 259 geregistreerde vaartuigen telde, hetgeen neerkwam op minder dan 1 % van het totale aantal vaartuigen, maar goed was voor 19 % van de brutotonnage en 14 % van het in de lidstaten geregistreerde totale aangelande gewicht; G. overwegende dat het segment kleinschalige visserij, naast de zeer beperkte middelen die in het kader van EFMZV voor steun voor vaartuigen beschikbaar worden gesteld (500 miljoen EUR) en het in het algemeen lage uitvoeringspercentage, ondanks zijn omvang en belang het segment is dat de minste steun ontvangt en waarvoor het laagste percentage van de middelen wordt bestemd: het segment vertegenwoordigt 38 % van het totale aantal aan vaartuigen verwante verrichtingen, ofwel slechts 25 % van de totale EFMZV-uitgaven voor vaartuigen; H. overwegende dat de Europese vloot de afgelopen jaren is blijven krimpen, met in 2020 een daling van de aanlandingswaarde met 17 %, van de werkgelegenheid met 19 % en van de winst met 29 % ten opzichte van 2019 (27) ; I. overwegende dat de kleinschalige visserijvloot de vloot is met de minste financiële middelen; J. overwegende dat tot de typerende kenmerken van de kleinschalige visserij zijn geringe milieu-impact behoort, zijn seizoensgebonden uiteenlopende aard wat betreft soorten, visgronden en vistuig, de kleine schaal van zijn productieverrichtingen, zijn eerbiediging van de biologische en trekcycli van verschillende soorten dankzij zijn veelvormige aard en selectiviteit van het gebruikte vistuig, de lage niveaus van bijvangsten van soorten en teruggooi, en het vermogen om meer inkomsten per geïnvesteerde euro, meer vangsten per liter verbruikte brandstof en een grotere toegevoegde sociaal-economische waarde voor elke kilo aangelande vis te creëren; K. overwegende dat er terdege rekening moet worden gehouden met de aanzienlijke verschillen tussen vloten, vlootsegmenten, de milieu-impact van verschillende vlootsegmenten, doelsoorten, vistuig, productiviteit en de consumptievoorkeuren in de verschillende lidstaten, naast de bijzondere kenmerken van de visserijactiviteit die het gevolg zijn van de sociale structuur, vormen van marketing en structurele en natuurlijke verschillen tussen diverse visserijgebieden; L. overwegende dat de kleinschalige vloot in het algemeen gekenmerkt wordt door zeer oude segmenten en ontoereikende technologie en dat derhalve een specifiek steunprogramma voor kleinschalige visserij nodig is, alsmede intensieve overheidssteun voor de modernisering en ontwikkeling van de sector, omdat het voortbestaan van de sector zonder dergelijke steun gevaar loopt; M. overwegende dat de lidstaten op grond van de EFMZVA-verordening verplicht zijn rekening te houden met de specifieke behoeften van de kleinschalige kustvisserij wanneer zij de in de verordening bedoelde analyse van de situatie in termen van sterke punten, zwakke punten, kansen en bedreigingen uitvoeren; N. overwegende dat in 2019 64,9 % van de vissersschepen in de EU-28 ten minste 25 jaar oud was (28) , met een algemeen gemiddelde van 29,9 jaar (29) en een gemiddelde van 32,5 jaar voor kleine vissersschepen, hetgeen noodzakelijkerwijs inhoudt dat een aanzienlijk deel van de vloot erg oud is en optimale veiligheids- en bedrijfsomstandigheden derhalve niet kunnen worden gewaarborgd, waardoor de werkzaamheden risicovoller en duurder worden; O. overwegende dat werknemers in de kleinschalige visserij gemiddeld ouder zijn dan in andere segmenten: 72 % is ouder dan 40 en 11 % ouder dan 65; P. overwegende dat het door de beperkte aard van de bestaande statistieken lastig is een nauwkeurige analyse uit te voeren van de rol van vrouwen in de visserij; overwegende dat uit empirische kennis over de visserij naar voren komt dat vrouwen een significant aandeel hebben in de kleinschalige visserij – een rol die in bepaalde gemeenschappen extra prominent is – aangezien zij actief deelnemen aan de vangst van schaal- en schelpdieren en aan land een leidende rol op zich nemen bij de voorbereiding van werkzaamheden en vistuig, alsook bij de verkoop en verwerking van vis, in het bijzonder in de conservenindustrie; Q. overwegende dat volgens het verslag over de sociale dimensie van de visserij in de EU 5,4 % van het totale werknemersbestand in de kleinschalige visserij vrouw is (meer dan twee keer zo veel als in de grootschalige en verre zeevisserij); R. overwegende dat de visserijsector van de EU een sleutelrol speelt bij het leveren van vis aan de bevolking en het behouden van het voedselevenwicht in de lidstaten en de EU als zodanig; S. overwegende dat ervoor moet worden gezorgd dat de door het GVB bepleite centralisering van het visserijbeheer verenigbaar is met lokaal beheer, dat van essentieel belang is om de sociaal-economische levensvatbaarheid van de sector te waarborgen; T. overwegende dat regionalisering een van de pijlers is van het GVB en dat een gedecentraliseerde aanpak, waarin rekening wordt gehouden met de verschillen tussen de visserijsectoren in de afzonderlijke lidstaten, van bijzonder belang is voor de kleinschalige kustvisserijsector; U. overwegende dat lokaal gezamenlijk beheer essentieel is om de deelname van het segment van de kleinschalige visserij aan het besluitvormingsproces te waarborgen; V. overwegende dat het GVB derhalve niet het duidelijke en gedifferentieerde regelgevingskader biedt voor kleinschalige visserij dat bijdraagt tot de sociaal-economische levensvatbaarheid ervan; overwegende dat de lidstaten ook geen doeltreffende maatregelen vaststellen voor deze vorm van visserij; W. overwegende dat in veel Europese kustregio’s, en met name in het gebied van de Middellandse Zee, de kleinschalige visserij en de visserij op schaaldieren actief zijn op het kruispunt van de economische, sociale en milieudimensies, en een belangrijke bijdrage leveren aan het sociaal-economische welzijn, de werkgelegenheid en de bevordering van economische en sociale cohesie in meerdere kustgebieden en ultraperifere gebieden, die vaak gekenmerkt worden door structurele beperkingen en steun nodig hebben om mogelijkheden te scheppen voor economische diversificatie; X. overwegende dat inkomen uit de visserij derhalve niet alleen als winst moet worden beschouwd, aangezien de visserij ook bijdraagt tot de instandhouding van een manier van leven die een enorme culturele en historische waarde heeft voor veel kustgemeenschappen, terwijl zij tegelijkertijd voorziet in een belangrijk sociaal-economisch vangnet; overwegende dat de kleinschalige visserij in deze zin een oplossing biedt voor de toenemende ontvolking, vergrijzing en stijgende werkloosheid, die allemaal grote uitdagingen vormen voor de meeste kustgebieden van de Europese landen en eilanden; overwegende dat de invloed van de kleinschalige visserij op het maatschappelijk en cultureel erfgoed van de kustgebieden buitengewoon groot en divers is; Y. overwegende dat de kleinschalige visserij een fundamentele bijdrage kan leveren aan de verwezenlijking van de SDG’s, zoals uitdrukkelijk erkend door doelstelling 14b; overwegende dat de kleinschalige visserij tegelijkertijd kan bijdragen tot andere beleidsbehoeften die ten grondslag liggen aan de SDG’s, zoals SDG 2 “geen honger” en streefdoel 2.3 hiervan, SDG 5 “gendergelijkheid” en de streefdoelen 5.a en 5.b hiervan, SDG 8 “eerlijk werk en economische groei” en streefdoel 8.5 hiervan, en de algemene SDG 13 “klimaatactie”; Z. overwegende dat vissers een rol spelen als “bewakers van de zee” en dat vis veel eiwitten bevat, en als zodanig bijdraagt aan een gezonde en evenwichtige voeding; AA. overwegende dat de grote meerderheid van de ongelukken en ongevallen op vissersvaartuigen veroorzaakt worden door menselijke factoren (62,4 %) en dat systeem- en apparaatstoringen de op één na belangrijkste oorzaak zijn (23,2 % van de gevallen); AB. overwegende dat bij kleinschalige visserij vaak maar één bemanningslid aan boord is; AC. overwegende dat de veiligheid en aan comfort gerelateerde problemen van de vloot van de kleinschalige visserij niet kunnen worden losgekoppeld van visserij-inspanningen en visopbrengst; overwegende dat de beperking van de brutotonnage als criterium om de vangstcapaciteit te meten in dit verband een negatieve impact heeft op de veiligheid en het comfort van de vloot van de kleinschalige visserij, aangezien deze de stimulans beperkt om vaartuigen te vervangen en te moderniseren of om te zorgen voor meer beschikbare ruimte om het comfort en de veiligheid van de bemanning en uiteindelijk de aantrekkelijkheid van de sector, met name voor jongeren en vrouwen, te verbeteren; AD. overwegende dat dergelijke veiligheidsgerelateerde kwesties niet los kunnen worden gezien van de specifieke aard van de vloot in het segment kleinschalige visserij in de lidstaten, zoals het feit dat de vloot aan hoge veiligheidsrisico’s kan worden blootgesteld als gevolg van het gebrek aan gespecialiseerd veiligheidsadvies voor de sector, het feit dat de activiteiten door één persoon worden verricht, de lange werkuren of het gevaar van beknelling in de apparatuur; overwegende dat de vaaromstandigheden voor die vloot uiteenlopen; overwegende dat een deel van die vloot opereert vanaf stranden of vanuit havens van waaruit de vaaromstandigheden zeer vaak precair zijn; overwegende dat er tegen deze achtergrond over moet worden nagedacht het voortstuwingsvermogen aan te passen aan de kenmerken van de vloot en de omstandigheden op zee, zonder de visserij-inspanning of de vangsten te vergroten, teneinde de omstandigheden bij het binnen- en uitvaren veiliger te maken voor deze vloot; AE. overwegende dat de aspecten in verband met een groter motorvermogen op grond van specifieke veiligheidsoverwegingen gefinancierd moeten worden door middel van subsidies en, onder bepaalde omstandigheden, ondersteund moeten worden door het EFMZVA, op voorwaarde dat dit niet resulteert in vergroting van de visserij-inspanning of de vangsten; overwegende dat EFMZVA-steun om deze redenen ook beschikbaar moet zijn voor baggerwerkzaamheden in havens; AF. overwegende dat de kleinschalige visserij veel afhankelijker is van de omstandigheden op zee dan de grootschalige visserij, hetgeen, afhankelijk van het soort vaartuig en vistuig, tot gevolg heeft dat visseizoenen onregelmatiger zijn en er minder werkdagen per jaar kan worden uitgevaren; AG. overwegende dat ambachtelijke visserij duurzaam is, zowel wat het biologisch beheer van de visbestanden en aquatische hulpbronnen en selectiviteit betreft als vanuit sociaal en economisch oogpunt, hetgeen allemaal bijdraagt aan het behoud van deze activiteit; AH. overwegende dat de druk op de visbestanden, die ook rechtstreekse en onrechtstreekse schade toebrengt aan de visserij, te wijten is aan verontreiniging, habitatverlies, de scheepvaart en de concurrentie om ruimte, alsook de klimaatverandering, in de eerste plaats door de gevolgen daarvan, waaronder de opwarming van de wateren, verzuring, veranderingen in de zeestromingen, asynchronie tussen soorten en de komst van niet-inheemse soorten; AI. overwegende dat het noodzakelijk is de adaptatie- en mitigatiecapaciteit met betrekking tot de effecten van de klimaatverandering en de crises te vergroten door maatregelen ter versterking van de veerkracht van kustgemeenschappen vast te stellen; AJ. overwegende dat de kleinschalige visserij bovendien het potentieel heeft om bij te dragen aan decarbonisatie en meer energie-efficiëntie, en daarmee uiteindelijk tot de inspanningen inzake klimaatmitigatie; AK. overwegende dat de kleinschalige visserij in de EU, en met name voor een aantal vissersgemeenschappen, samen met de grootschalige visserij en verre zeevisserij, erg belangrijk is; AL. overwegende dat veel van de oorzaken van de verslechterende sociaal-economische situatie in de sector nog niet zijn aangepakt, bijvoorbeeld de noodzaak om van de positie van vissers in de toeleveringsketen te versterken; AM. overwegende dat producentenorganisaties, verenigingen en “cofradías” (beroepsverenigingen) van vissers met een erkende status toegang zouden krijgen tot financiële steun en dat bevordering van hun actieve betrokkenheid via gedeeld beheer de inkomsten in de sector aanzienlijk zou kunnen verbeteren; AN. overwegende dat de inkomsten van de kleinschalige, ambachtelijke en kustvisserij te lijden hebben onder volatiele prijzen en sterke marktschommelingen, die gevoelig zijn voor veel externe factoren, zoals de COVID-19-pandemie; AO. overwegende dat de verschillende inkomens- en loonstelsels in de visserijsector sterk variabel zijn en in grote mate afhankelijk van de vangstmogelijkheden die de zee biedt, en dat dit een van de redenen is dat de sector minder aantrekkelijk is voor nieuwe generaties; AP. overwegende dat werknemers in de visserij vaak slecht worden betaald en de arbeidsomstandigheden vaak moeilijk of zelfs precair zijn – dit blijft het gevaarlijkste beroep ter wereld – en dat de stijgende opstartkosten en de concentratie van activiteit de visserij minder aantrekkelijk maken, met name voor jongeren; AQ. overwegende dat markten vaak worden gedomineerd door een klein aantal gevestigde producten en dat producten van de kleinschalige visserij die een duurzaam alternatief zijn voor sterk beviste soorten, onvoldoende marketingaandacht krijgen; overwegende dat consumenten er vaak van worden weerhouden volledige informatie te verkrijgen over het product dat zij kopen, het productiesysteem ervan of het gebruikte vistuig; AR. overwegende dat de duurzame winstgevendheid voor de kleinschalige visserij belangrijk is om de aantrekkelijkheid van de sector te vergroten; AS. overwegende dat kleinschalige vaartuigen het zwaarst worden getroffen door problemen bij de toekenning van visvergunningen in de wateren van het VK, omdat zij problemen hebben bij het aantonen van hun verleden van visserijactiviteiten; AT. overwegende dat ondernemingen in de kleinschalige visserij vaak ondergekapitaliseerd of ondergefinancierd zijn en een zeer beperkte toegang hebben tot basisinstrumenten voor de boekhouding, kredieten, microfinanciering en verzekeringen; AU. overwegende dat de kleinschalige visserij nog steeds te kampen heeft met economische problemen en een aanzienlijke daling van de inkomsten als gevolg van de sterke toename van de operationele kosten en andere verzwarende factoren, zoals dalingen van de waarde van vis bij eerste verkoop en stijgende brandstofprijzen; overwegende dat deze en andere factoren ertoe hebben geleid dat de kleinschalige visserij nog afhankelijker is geworden van brandstofsubsidies, én vaak resulteren in een toename van de visserijactiviteiten van vissers om ervoor te zorgen dat hun activiteiten economisch levensvatbaar zijn; AV. overwegende dat het VWEU en de EFMZVA-verordening voorzien in specifieke steun voor de ultraperifere gebieden van de EU; AW. overwegende dat de kleinschalige visserij traditioneel te lijden heeft gehad onder een gebrek aan organisatorische capaciteiten; overwegende dat de belangrijkste factoren die collectieve actie door de sector kleinschalige visserij beperken het grote aantal actoren in deze sector en hun geografische verspreiding zijn, alsook de aard van de activiteiten, die voornamelijk gebaseerd zijn op kleine familiebedrijven, het gebrek aan opgeleid personeel dat zich met beheer bezighoudt, en het gebrek aan financiële steun voor organisaties van de kleinschalige visserij om deel te nemen aan het besluitvormingsproces; AX. overwegende dat de kleinschalige visserij over het algemeen genegeerd is wat betreft de monitoring en het toezicht in de EU door visserijdeskundigen en visserijbeheerders op nationaal en EU-niveau; overwegende dat de monitoring van en het toezicht op de kleinschalige visserij moeten worden verbeterd om het duurzame beheer van de EU-visserij aan te tonen en bewijs van visserijactiviteiten te overleggen, indien nodig; AY. overwegende dat er meer moet worden geïnvesteerd in hoogwaardig onderzoek naar en inzicht in de toestand van de natuurlijke hulpbronnen, mariene ecosystemen en met name de visbestanden, teneinde het duurzame beheer ervan te waarborgen; AZ. overwegende dat beheerstrategieën die uitsluitend gebaseerd zijn op de beperking van de visdagen, zoals de strategieën die worden toegepast voor het westelijke Middellandse Zeegebied, de kleinschalige visserij de das om zullen doen; overwegende dat dergelijke voortdurende beperkingen, gecombineerd met de reeds precaire situatie als gevolg van de COVID-19-pandemie, leiden tot het risico van het instorten van een groot deel van de sector, die niet langer in staat zal zijn om de minimale drempel voor de winstgevendheid te behalen die het voortbestaan ervan verzekert; overwegende dat deze beperkingen ook aanleiding geven tot talrijke problemen, zoals die in verband met de veiligheid aan boord, het grotere risico op letsel, de toename van de illegale visserij en de sociale gevolgen van werkloosheid; BA. overwegende dat visserijorganisaties, zoals de “cofradías”, een fundamentele rol spelen in de voedselsystemen van bepaalde lidstaten, waar zij fungeren als sociale coöperaties zonder winstoogmerk die de visserijsector, en in het bijzonder de ambachtelijke kustvloot en de schelpdiervisserij, vertegenwoordigen, en die zowel taken van algemeen belang vervullen ten bate van de zeevisserij en de werknemers in de sector, alsook commerciële functies uitoefenen, zoals de verhandeling van de producten en het verlenen van advies- en beheersdiensten; BB. overwegende dat er een beleid voor het beheer van visbestanden moet worden vastgesteld dat collectieve toegang tot visbestanden eerbiedigt, primair gebaseerd is op hun biologische aspecten, en de vorm aanneemt van een stelsel van gezamenlijk visserijbeheer dat rekening houdt met de specifieke omstandigheden van visbestanden en de respectieve zeegebieden, met een doeltreffende betrokkenheid van de werknemers uit de sector; BC. overwegende dat er in de “van boer tot bord”-strategie op wordt aangedrongen dat beroepsverenigingen zoals de “cofradías” op grond van het EU-recht moeten worden erkend en op gelijke voet met producentenorganisaties in aanmerking moeten komen voor financiële steun; overwegende dat de Commissie gevraagd is in dit verband een initiatief te ontplooien; BD. overwegende dat ambachtelijke vissers behoefte hebben aan opleiding en mogelijkheden om nieuwe vaardigheden te ontwikkelen; BE. overwegende dat het werk van vrouwen in de ambachtelijke visserij een meerwaarde betekent; BF. overwegende dat de kleinschalige visserij steeds vaker concurreert met andere blauwe maritieme activiteiten, alsook met belangen op het gebied van hernieuwbare energie die gevolgen hebben voor veel activiteiten langs de kust, op stranden of in havengebieden, en mogelijk gebieden overnemen die eerder bijna uitsluitend door de kleinschalige visserij werden gebruikt, resulterend in verdrijving en in het roven van zee- en kustgebieden; BG. overwegende dat de gentrificatieprocessen die in veel ontwikkelende kustgebieden plaatsvinden een risico met zich meebrengen dat het steeds onbetaalbaarder wordt voor kleinschalige vissers om in kustgebieden te wonen, zodat zij ver van hun werkplek terechtkomen en hun activiteit nog moeilijker en onhandiger wordt; BH. overwegende dat de toegenomen aandacht voor instandhouding in de EU bijzondere gevolgen heeft voor de kleinschalige visserij, bijvoorbeeld in het geval van de oprichting van beschermde mariene gebieden (MPA’s) en MPA-netwerken, die de aan de kleinschalige visserij verwante activiteiten en mobiliteit beperken; overwegende dat bij het ontwerp van dit soort beleid zelden rekening wordt gehouden met dit segment, een situatie die verergerd wordt door het feit dat het segment niet naar behoren wordt geraadpleegd in het kader van deze processen (30) ; BI. overwegende dat de visserijsector in het algemeen en de kleinschalige visserij in het bijzonder ondervertegenwoordigd zijn bij de vaststelling van beleid inzake visserijbeheer en inzake het gebruik van de maritieme ruimte; BJ. overwegende dat er verschillende soorten visserij-organisaties (met variërende ledenaantallen) bestaan die kleinschalige visserijen vertegenwoordigen: van producentenorganisaties tot – onder andere – verenigingen van vissers, verenigingen van reders en coöperaties; overwegende dat veel kleine reders bij geen enkele organisatie zijn aangesloten; overwegende dat werknemers uit de visserijsector worden vertegenwoordigd door visserijvakbonden; overwegende dat de personen in de sector zelf moeten beslissen hoe ze zich willen organiseren; BK. overwegende dat de uitsplitsing van gegevens, bijvoorbeeld naar onderneming, reder, werknemer, vaartuig en vistuig, arbeidsomstandigheden, leeftijd en geslacht, ontoereikend is, hetgeen de toegang tot gedetailleerde informatie, met name met betrekking tot de kleinschalige visserij, en de uitvoering van analysen bemoeilijkt; Kleinschalige visserij in de hele waardeketen versterken, hogere inkomens in de visserij bevorderen en zorgen voor mogelijkheden voor inkomensdiversificatie 1. is van mening dat de toekomst van de kleinschalige, kust- en ambachtelijke visserij niet uitsluitend afhankelijk is van langetermijn- en duurzame maatregelen, maar ook van onmiddellijke, zinvolle en doeltreffende maatregelen om de winstmarges van vissers te vergroten, waaronder hogere quota (op basis van wetenschappelijke adviezen); is van oordeel dat de organisatorische en commerciële capaciteiten van de sector moeten worden vergroot, dat het beroep aantrekkelijker moet worden gemaakt, opleidingen en gerichte steun voor jongeren aan moeten worden geboden en de exploitatievoorwaarden moeten worden verbeterd, met name om het aantal vrouwen aan boord en in de sector in het algemeen te verhogen, en dat de positie in de waardeketen moet worden versterkt; verzoekt de Commissie daarom om, in nauwe samenwerking met de lidstaten, binnen het EFMZVA-kader steunmechanismen voor de kleinschalige, ambachtelijke en kustvisserij in te stellen en toe te passen, waarmee de specifieke problemen in dit deel van de sector kunnen worden aangepakt; 2. is van mening dat de kleinschalige visserij alleen een toekomst heeft indien haar specifieke aard in het GVB wordt erkend en de huidige instrumenten worden aangepast zodat ermee kan worden tegemoetgekomen aan de behoeften van deze sector; 3. onderstreept dat er behoefte bestaat aan een gemeenschappelijke, bredere en meer geëigende definitie van kleinschalige, ambachtelijke en kustvisserij; wijst erop dat deze definitie pragmatisch, meetbaar en duidelijk moet zijn; benadrukt daarnaast dat de definitie het resultaat moet zijn van een passende beoordeling, rekening houdend met de kenmerken en criteria van het segment kleinschalige visserij andere dan uitsluitend de vaartuiglengte, teneinde de EU-definitie van kleinschalige visserij te doen aansluiten bij de daadwerkelijke situatie van het segment, zoals reeds het geval is met de bestaande definities van bepaalde internationale overeenkomsten, zoals de Internationale Commissie voor de instandhouding van Atlantische tonijnen (Iccat) of de Algemene Visserijcommissie voor de Middellandse Zee (GFCM); 4. benadrukt het feit dat deze definitie moet worden opgenomen in een meer horizontale verordening, zoals de GVB-verordening, zodat deze geldt voor de volledige EU-visserijwetgeving; is van oordeel dat wijzigingen aan de definitie geen gevolgen mogen hebben voor de tenuitvoerlegging van het EFMZVA gedurende de huidige periode; verzoekt de Commissie dit probleem aan te pakken in het kader van de toekomstige evaluatie van de GVB-verordening; 5. stelt dat de waardeketen van de sector tussen de producent en de consument moet worden versterkt en verkort, door meer mogelijkheden te scheppen voor rechtstreekse verkoop van de visser aan de consument en het aantal tussenhandelaren te beperken, teneinde idealiter tot het punt te komen waar de producent de eindafnemer direct kan bedienen; stelt dat marketingsstrategieën moeten worden bevorderd, onder andere door middel van stimulering van nieuwe distributiekanalen, en mechanismen moeten worden aangezwengeld ter vergroting van productdifferentiatie, zodat vissers maximaal worden beloond voor hun werk, de winstgevendheid wordt vergroot, hogere lonen worden gerealiseerd, en een eerlijke en passende verdeling van toegevoegde waarde over de vissers wordt gerealiseerd; 6. vraagt om een billijker en redelijker verdeling van de toegevoegde waarde over de waardeketen van de sector en dat er wordt nagedacht over vormen van interventie langs de lijnen van garantie- of richtprijzen, waarbij de productiekosten als variabele moeten worden gebruikt, teneinde bovengenoemd doel te bereiken en het inkomen van de vissers te verbeteren; herhaalt dat de lidstaten in geval van ernstige onevenwichtigheden in de keten de bevoegdheid moeten hebben om in te grijpen; 7. wijst in het bijzonder op het feit dat de kleinschalige visserij het zwakste segment in de waardeketen is en dat in marketingregelingen vaak de voorkeur wordt gegeven aan het belang van de koper, in plaats van de vissers, die weinig tot geen controle hebben over de prijsstelling, hetgeen vervolgens leidt tot marginale inkomsten voor de verkochte producten; 8. dringt aan op maatregelen op EU- of lidstaatniveau om markten van herkomst te creëren of te beschermen, waarbij korte preferentiële verkoopkanalen voor traditionele producten worden bepleit; benadrukt het belang van het promoten en verdedigen van de eigenschappen van vis uit de kleinschalige visserij, waaronder de versheid, de seizoensgebondenheid, het culturele erfgoed en de duurzaamheid; dringt aan op meer steun voor dergelijke producten op beurzen, in kleine winkels en in restaurants, met inachtneming van de eetgewoonten van de bevolking, teneinde de waarde van lokale visserijproducten te maximaliseren en lokale ontwikkeling te bevorderen; wijst op het belang van campagnes ter bevordering van de afzet van plaatselijke visserijproducten, waarbij volledig gebruik moet worden gemaakt van de gemeenschappelijke marktordening (GMO) en het GVB; 9. wijst op de noodzaak om te werken aan de diversificatie van producten door middel van initiatieven die gericht zijn op het creëren van nieuwe markten, het waarderen van minder bekende gegeten en geconsumeerde soorten om de marktpositie van de kleinschalige visserij te verbeteren, het beperken van de vraag naar producten waarvan de constante levering het hele jaar door alleen kan worden gewaarborgd door middel van de invoer en het bijdragen tot de beperking van de visserijdruk op overbeviste soorten; wijst opnieuw op de noodzaak om ook de bevordering van productdiversificatie in de conservenindustrie te ondersteunen, door middel van het gebruik van ondergewaardeerde of minder geconsumeerde soorten; 10. verzoekt om de uitvoering van een opleidingsprogramma voor de horeca, gericht op kennis van visserijproducten en goede praktijken om hulpbronnen te beschermen, en met name op de bewustmaking van de “niet-verkoop” en “niet-consumptie” van soorten tijdens het gesloten seizoen; 11. benadrukt het belang van de uitvoering van innovatieve projecten in de detailhandel, waarbij de nadruk wordt gelegd op het werk in samenwerking met vissersgildes en verenigingen van de kleinschalige visserij, aan de hand waarvan een nauwe relatie met de eindconsument in stand wordt gehouden; 12. verzoekt de lidstaten en de producentenorganisaties betere manieren te overwegen om de marketing van verwerkte visserijproducten met een hogere toegevoegde waarde, met inbegrip van conserven, te bevorderen, naar het voorbeeld van bepaalde landbouwproducten, en programma’s op te zetten voor de bevordering in het buitenland van EU-visserijproducten, onder meer via deelname aan internationale wedstrijden en presentaties op internationale beurzen; 13. wijst op het feit dat de visserijproductensector zeer beperkte instrumenten, zoals keurmerken, heeft voor consumenten om de duurzaamheidscriteria voor het segment kleinschalige visserij te beoordelen en producten visserij met een beperkte impact te bevorderen; onderstreept dat keurmerken, wanneer deze bestaan, een nadeel voor de kleinschalige visserij kunnen opleveren, aangezien zij geen toegang heeft tot de gegevens of financiële capaciteit die nodig zijn/is om een certificeringsproces te starten; 14. pleit voor een ambitieuze hervorming van de GMO-verordening, teneinde deze meer te laten bijdragen tot het waarborgen van het rendement van de sector, de stabiliteit van de markten, de verbetering van de afzet van visserijproducten en de verhoging van de toegevoegde waarde ervan; benadrukt in dit verband het belang van de ontwikkeling van gecertificeerde visserijproductenkeurmerken en merkmechanismen voor visserijproducten, alsook van het vergroten van de traceerbaarheid in de waardeketen, die de informatieverschaffing aan de consument zouden verbeteren en consumenten kunnen aanmoedigen lokale visserijproducten uit duurzame bronnen te kopen en die het bewustzijn van consumenten van producten van de kleinschalige visserij kunnen verbeteren; 15. dringt aan op facilitering van steunprogramma’s voor kleinschalige visserij via het EFMZVA om het zakelijke beheer en de organisatorische capaciteiten te verbeteren, de productiekosten te drukken, de prijzen bij eerste verkoop te verbeteren en economische en milieuduurzaamheid te waarborgen, met name door middel van een duurzamere en modernere vloot; 16. benadrukt het feit dat de aanhoudende moeilijkheden van de sector kleinschalige visserij nog worden verergerd door de fluctuerende en stijgende prijzen voor brandstoffen en andere inputs, een situatie die met name gevolgen heeft voor minder competitieve vlootsegmenten, namelijk de kleinschalige, ambachtelijke en kustvisserij; Exploitatievoorwaarden verbeteren en de toekomst van de kleinschalige, ambachtelijke en kustvisserij veiligstellen 17. is verheugd over het feit dat het EFMZVA de mogelijkheid biedt om de modernisering, de vervanging of de aankoop te ondersteunen van nieuwe motoren die minder CO 2 uitstoten, waaronder motoren die gebruikmaken van nieuwe energie-efficiënte technologieën, alsook de conversie van benzinemotoren; is van oordeel dat de hoogste bestaande medefinancieringspercentages moeten worden gehanteerd; waarschuwt dat veel van deze alternatieve motoren nog niet voldoende ontwikkeld zijn of dat er een aanzienlijke stijging van de brutotonnage mee gemoeid is, zoals het geval is bij sommige elektrische motoren; 18. benadrukt dat in bepaalde regio’s het grootste deel van de kleinschalige visserij afhankelijk is van brandstofsubsidies; waarschuwt dat het voorstel van de Commissie voor een richtlijn van de Raad tot herstructurering van het Unieregeling voor de belasting van energieproducten en elektriciteit ( COM(2021)0563 ) het voortbestaan van het grootste deel van het segment van de kleinschalige visserij, dat geen lange reizen kan ondernemen om te tanken in havens met lagere prijzen, in gevaar brengt door de huidige verplichte uitzondering voor de visserijsector te beëindigen en een minimumbelastingtarief in te voeren; verzoekt de Commissie en de lidstaten op internationaal niveau een gelijk speelveld te waarborgen en de visserijsector derhalve te blijven vrijstellen van de belasting op brandstof; onderstreept dat nieuwe benaderingen niet tot lasten voor de sector kleinschalige visserij mogen leiden en gericht moeten zijn op oplossingen die de sector in staat stellen een rechtvaardige transitie op weg naar de doelstellingen van de Green Deal te combineren met het vermogen om economisch gezien te overleven en een behoorlijk levensonderhoud voor zijn werknemers te waarborgen; is in dit verband en tegen de achtergrond van de huidige buitengewone stijging van de brandstofprijzen van oordeel dat de lidstaten bijzondere maatregelen moeten treffen voor het verlenen van steun aan het segment kleinschalige, ambachtelijke en kustvisserij naar aanleiding van de verwachte stijging van de productiekosten, in het bijzonder binnen het EFMZVA-kader en via hun nationale operationele programma’s; 19. beklemtoont dat de COVID-19-crisis voor de visserijsector in moeilijkheden en serieuze sociaal-economische gevolgen heeft geresulteerd, en benadrukt het belang voor de lidstaten om de beschikbare nationale en EU-middelen, indien nodig, ter beschikking te stellen en na te denken over buitengewone maatregelen om vissers en werknemers te helpen crisissen en verstoringen van de markt het hoofd te bieden; verzoekt de lidstaten de via de crisismechanismen ter beschikking gestelde middelen te gebruiken voor steun aan de kleinschalige visserij; onderstreept dat, ondanks de crisis, de kleinschalige kustvisserij is blijven doorwerken om de EU-burgers toegang te bieden tot visserijproducten, met name in geïsoleerde kustgebieden, op eilanden en in de ultraperifere gebieden; 20. spoort de lidstaten aan middelen van het fonds voor herstel en veerkracht te gebruiken voor investeringen in de vloot van de kleinschalige visserij om vissers, personen die ondersteunende werkzaamheden uitvoeren – grotendeels vrouwen, die actief zijn als nettenmakers, lossers of inpakkers – en werknemers te helpen; 21. dringt er bij de Commissie op aan om onder auspiciën van het EFMZVA sectorspecifieke steun voor de kleinschalige visserij te verlenen voor de installatie van infrastructuur voor opslag, bevriezing en koeling, zodat de koudeketen van de boot tot de eindconsument in stand wordt gehouden; beschouwt deze steun als doorslaggevend voor een optimale benutting – door de kleinschalige visserij – van de visbestanden, zonder ze te vernietigen of uit te putten, en voor de garantie van de ononderbroken levering van verse en hoogwaardige producten aan de bevolking, de horeca en de voedselverwerkende industrie; 22. is van mening dat met goede opslagvoorzieningen in havens de conservering van vis kan worden gefaciliteerd en gewaarborgd, en de commerciële plaatsing kan worden ondersteund, zodat indirect invloed kan worden uitgeoefend op de prijs en de winstgevendheid van de visverkoop kan worden verhoogd; herinnert in dit verband aan de mogelijkheden waarin door de GMO en producentenorganisaties wordt voorzien; 23. is van mening dat het EFMZVA en de nieuwe nationale operationele programma’s de kleinschalige visserij moeten versterken en ondersteunen om de duurzaamheid en toekomstige levensvatbaarheid veilig te stellen van de talloze kustgemeenschappen die traditioneel afhankelijk zijn van de visserij, teneinde de specifieke problemen van dit segment aan te pakken en een lokaal, duurzaam beheer van de betrokken visserijen te bevorderen; 24. is van mening dat steun van de lidstaten in het kader van het EFMZVA moet worden gebundeld om structurele problemen aan te pakken en zo bij te dragen tot hogere inkomsten uit de visserij, het bevorderen van banen met rechten in de sector, het waarborgen van eerlijke prijzen voor producenten, het ontwikkelen van aan visserij verwante upstream- en downstreamactiviteiten, het bijdragen tot de ontwikkeling en de cohesie van kustregio’s binnen een kader van duurzame visserij en een toekomst voor het segment kleinschalige visserij; 25. benadrukt dat het noodzakelijk is, teneinde het uitvoeringspercentage van EFMZVA-financiering te verhogen en ervoor te zorgen dat het segment kleinschalige visserij toegang heeft tot steun, om maatregelen te evalueren en uit te voeren voor het stroomlijnen van procedures, zodat de administratieve rompslomp en complexiteit in verband met en de goedkeuringstijd van aanvragen afnemen, het financieringsproces voor het ontvangen van steun te wijzigen en te vervangen door een systeem van voorfinanciering, en de financieringsplafonds van het fonds volledig te gebruiken; 26. wijst erop dat het de EU ontbreekt aan een instrument om de omvang van de EFMZV- en EFMZVA-investeringen in de kleinschalige visserij, het aantal gefinancierde goede praktijken, de verwezenlijking van concrete resultaten en de manier waarop plaatselijke actiegroepen visserij werken te begrijpen en het GVB op doeltreffende wijze uit te voeren; verzoekt de Commissie een dergelijk instrument vast te stellen als fundamentele stap om te begrijpen hoe goede praktijken kunnen worden opgeschaald en deugdelijke visserijmethoden kunnen worden gerepliceerd op EU-breed niveau; 27. verzoekt de lidstaten technische ondersteuning op het lokale niveau te verlenen om de toegang van kleinschalige vissers tot EU- en nationale financiering te vergemakkelijken; 28. waarschuwt voor de gemiddeld hoge leeftijd van de vloot in het segment kleinschalige visserij en benadrukt in dit verband dat dit visserijsegment aantrekkelijk moet worden gemaakt voor jongeren en vrouwen; beklemtoont de noodzaak van vervanging en modernisering van kleine vissersschepen om de veiligheid en de leefomstandigheden aan boord te verbeteren, hun energie-efficiëntie en milieuvriendelijkheid te verbeteren, waarbij er tegelijkertijd voor moet worden gezorgd dat de vangstcapaciteit van de vissersvloot in het algemeen niet toeneemt, en om de sociale en economische duurzaamheid van de van de vloot afhankelijke visserijgemeenschappen te waarborgen; onderstreept in dit verband ook dat iets moet worden gedaan aan het probleem van verouderde vaartuigen en hun stijgende (economische en ecologische) exploitatie-, onderhouds- en herclassificatiekosten, waardoor niet kan worden gegarandeerd dat hun gebruik veilig is; wijst erop dat het criterium van de brutotonnage om de vangstcapaciteit te meten de modernisering van de vissersvaartuigen en de broodnodige verbetering van de werkomstandigheden van de vloot in de kleinschalige visserij belemmert door ook ruimten mee te rekenen die worden gebruikt voor faciliteiten en het comfort voor de bemanning; dringt er in dit verband bij de Commissie op aan om deze criteria en hieraan gerelateerde voorschriften te herzien, teneinde een oplossing te vinden die kan zorgen voor een evenwicht tussen de behoeften van werknemers in de kleinschalige visserij en de noodzaak om de vangstcapaciteit van de EU-vloot niet te vergroten; 29. herhaalt dat steun voor de noodzakelijke vernieuwing en-of modernisering van de vloot noodzakelijk is voor de verbetering van de veiligheid, de werkomstandigheden en de economische en milieuduurzaamheid van de activiteiten; benadrukt evenwel dat hierbij te allen tijde moet worden vermeden dat de vangstcapaciteit toeneemt; 30. is van mening dat de toekomst van de kleinschalige visserij, met name in de ultraperifere gebieden, in gevaar wordt gebracht als de noodzaak van vernieuwing van de vloot en van onderhoud en verbetering van met name, maar niet uitsluitend verouderde en inefficiënte vaartuigen, wordt genegeerd; 31. geeft aan dat het EFMZVA mogelijkheden biedt voor investeringen in veiligheid, betere leefomstandingheden aan boord en de energieprestatie van vaartuigen, ook voor de kleinschalige kust- en de ambachtelijke visserij, en ook financieringsmogelijkheden moet bieden voor de vernieuwing, herstructurering en aanpassing van de grootte van vaartuigen, alsmede de verwerving van nieuwe vaartuigen in het segment kleinschalige visserij, met name indien deze vloot een hoge gemiddelde leeftijd heeft en niet aan essentiële veiligheids- en operabiliteitsvoorwaarden voldoet, alsmede voor het verhogen van het motorvermogen wanneer dit gerechtvaardigd is teneinde veiligere omstandigheden aan boord te waarborgen bij de vangstactiviteiten en het binnen- of uitvaren of, met name in het geval van ultraperifere gebieden, om ervoor te zorgen dat vaartuigen langer op zee kunnen blijven zonder dat de visserijinspanning of de visserijcapaciteit hierdoor toeneemt; 32. dringt er bij de lidstaten op aan te zorgen voor de volledige uitvoering van de EU-normen en -regelgeving in verband met de veiligheids-, arbeids- en leefomstandigheden aan boord van vissersvaartuigen; 33. benadrukt dat de lidstaten voortdurend moeten streven naar het onderhouden en moderniseren van hun havens, zodat visvangsten onder veilige omstandigheden kunnen worden aangeland en gelost; 34. benadrukt het sociaal-economische belang, in de zin van werkgelegenheid en sociale cohesie, van de visserijsector, met inbegrip van de kleinschalige, ambachtelijke en kustvisserij in het geval van de ultraperifere gebieden, in de wetenschap dat deze gebieden met permanente structurele problemen kampen en minder mogelijkheden voor economische diversificatie hebben; dringt derhalve aan op opschaling van de EU-steun voor de sector kleinschalige visserij in deze regio’s; 35. stelt vast dat het EFMZVA steun aan de visserijsector in de ultraperifere regio’s geeft, met name teneinde de extra kosten te compenseren die gemoeid zijn met de verkoop van sommige visserijproducten uit bepaalde ultraperifere gebieden wegens hun afgelegen positie; 36. wijst op de specifieke kenmerken van de waardeketens van de visserijsector in de ultraperifere gebieden en stelt dat speciale aandacht nodig is om deze te versterken en de toegang tot de markten te vergemakkelijken, een doel dat niet alleen kan worden bereikt door opnieuw een Posei-regeling voor de visserij in te stellen, maar ook door een vergelijkbare regeling voor het vervoer in te stellen; 37. benadrukt het potentieel van de toeristische visserij in deze regio’s, als manier om de interesse van jongeren voor het beroep te wekken en het inkomen van vissers te diversifiëren zonder hun visserij-inspanningen uit te breiden, en met inachtneming van de aan hun visserij-inspanningen opgelegde limieten, en om het bewustzijn van het publiek van de tradities van de sector en de zeegeletterdheid te vergroten; wijst erop dat het noodzakelijk is om de beperking van de bureaucratie met betrekking tot de activiteit te waarborgen en om EU-steun te verlenen voor deze activiteiten; 38. is van mening dat het met het oog op de toekomst van de kleinschalige visserij noodzakelijk is dat de EU-verordeningen een regelgevingsklimaat waarborgen dat de positie van vissers in de toeleveringsketen versterkt en voorzien in investeringen voor de duurzaamheid, de stabiliteit en het economische concurrentievermogen van de sector op de lange termijn; 39. is van mening dat visserijbeleid onder meer tot doel moet hebben de levering van vis aan de bevolking te garanderen (als onderdeel van het waarborgen van voedselzekerheid en -soevereiniteit), kustgemeenschappen te ontwikkelen, waarbij ook rekening moet worden gehouden met de regels inzake milieubescherming, en visserijgerelateerde beroepen te bevorderen door hun aantrekkelijkheid te vergroten; geeft in het bijzonder aan dat bij de tenuitvoerlegging van het GVB ook de sociaal-economische rol van de kleinschalige visserij in visserijgemeenschappen moet worden erkend bij het scheppen van banen en het verbeteren van de levensomstandigheden van vissers en degenen die ondersteunende taken verrichten, meestal vrouwen, met verbetering van de arbeidsomstandigheden, leefbaarheid en veiligheid voor bemanningen, teneinde jongeren aan te trekken en generatievernieuwing in deze sector te bewerkstelligen binnen een kader van gegarandeerde duurzaamheid en een goede staat van instandhouding van hulpbronnen; 40. herhaalt dat de situatie van de visserij in de EU complex is en qua visserijvloten, de milieu-impact van de verschillende vlootsegmenten, visgerei, visbestanden en hun staat van instandhouding, en consumptiegewoonten van de bevolking sterk verschilt van lidstaat tot lidstaat; benadrukt de mogelijkheid van regionalisering, waar passend, van het visserijbeheer binnen het kader van het GVB, waarbij tegelijkertijd een gelijk speelveld voor alle vissers, inclusief binnen organisaties voor regionaal visserijbeheer, moet worden gewaarborgd; wijst er nogmaals op dat deze grote diversiteit visserijbeheer noodzakelijk maakt dat vergezeld gaat van uitzonderingen op grond waarvan lidstaten en regio’s meer gespecialiseerde beheerpraktijken kunnen hanteren waarin rekening wordt gehouden met de specifieke kenmerken van elk land en elk visgebied, dialoog wordt bevorderd, en de sector en de kustgemeenschappen worden betrokken bij het besluitvormingsproces, alsook bij de vaststelling en uitvoering van beleid, en dat gebaseerd is op wetenschappelijke kennis; 41. is derhalve van mening dat beheersinitiatieven op lokaal niveau door middel van gezamenlijk beheer in aanmerking moeten worden genomen in de nationale EFMZVA-programma’s; 42. beklemtoont dat bij de lopende hervorming van Verordening (EG) nr. 1224/2009 inzake de controle op de visserij rekening moet worden gehouden met de specifieke kenmerken van de ambachtelijke visserij en geen buitensporige bureaucratie aan de sector moet worden opgelegd, met name op het gebied van geolocatie of de elektronische verzending van gegevens over vangsten; pleit voor een controleregeling die speciaal ontworpen is voor en afgestemd is op de realiteit en diversiteit van de ambachtelijke kustvloot, met inbegrip van schelpdiervisserij en visserij te voet, en die wordt gekenmerkt door evenredigheid en geleidelijkheid; 43. is van mening dat de diversificatie van activiteiten in de bredere duurzame blauwe economie belangrijk is, hetgeen inhoudt dat de cultuur van gemeenschappen moet worden versterkt en dat de bijproducten van visserij en producten zonder commerciële waarde die wel potentieel hebben, moeten worden gepromoot; meent echter dat dergelijke activiteiten geen negatieve gevolgen mogen hebben voor de visserijactiviteit of voor de historische toegangsrechten van vissers tot de zee; 44. is van mening dat het gebruik van de maritieme ruimte voor andere terreinen van economische exploitatie geen afbreuk mag doen aan historische visserijrechten; is van mening dat kleinschalige visserij volledig moet worden geïntegreerd in de strategische planning van dit beleid; meent dat sprake is van een vergelijkbare situatie op binnenwateren, waar de kleinschalige visserij steeds vaker verwikkeld raakt in conflicten over het gebruik van hulpbronnen en zoetwater, waarbij ze concurreren met industrieën die een negatieve impact hebben op oeverhabitats en visbestanden; 45. wijst erop dat de uitdagingen op sociaal-economisch en milieugebied die voortvloeien uit het beheer van MPA’s een potentiële oplossing bieden om de doelstellingen in verband met behoud en duurzaamheid enerzijds en de opname van de kleinschalige visserij in beheersbeslissingen in en rond MPA’s anderzijds met elkaar te verenigen; verzoekt de Commissie en de lidstaten in dit verband participatieve benaderingen van het beheer van MPA’s te ontwikkelen, op basis van gezamenlijk met vakmensen op het gebied van MPA’s, betrokken belanghebbenden en de kleinschalige visserij geformuleerde, uitgevoerde en herziene biologische en sociaal-economische gegevens; verzoekt de Commissie en de lidstaten te overwegen praktijken voor participatief management te ontwikkelen, ook om een evenwicht te vinden tussen de duurzame ontwikkeling van de kleinschalige visserij en, waar van toepassing, de duurzame ontwikkeling van verantwoord toerisme; 46. wijst op het belang van economische en sociale bescherming in perioden waarin niet wordt gevist en bij rampen waardoor geen visserij-activiteiten mogelijk zijn; wijst op de noodzaak van mechanismen voor looncompensatie voor gedurende dergelijke perioden gederfde inkomsten; benadrukt dat dergelijke schadeloosstelling als arbeidstijd moet meetellen voor het pensioen en andere socialezekerheidsrechten; 47. is van mening dat er met het oog op generatievernieuwing aantrekkelijke voorwaarden moeten worden geschapen voor jongeren en vrouwen, wat betekent dat de inkomens in de visserij moeten stijgen en dat de stabiliteit ervan moet worden gewaarborgd, dat het beginsel van gelijke beloning voor werk van gelijke waarde moet worden toegepast, dat meer quota aan het segment kleinschalige visserij moeten worden toegewezen in overeenstemming met wetenschappelijke adviezen, dat opleidingen moeten worden aangeboden die in voldoende mate zijn afgestemd op de verschillende visserijpraktijken, vistuig en behoeften van de afzonderlijke lidstaten, alsmede dat adequate werkomstandigheden en de veiligheid aan boord moeten worden gewaarborgd; brengt in herinnering dat het EFMZVA steun biedt voor opleidingen en beroepsontwikkeling; is van mening dat opleidingen altijd een sterke praktische component moeten hebben, die afgestemd is op de specifieke kenmerken van de nationale, regionale of lokale context waarin ze worden gegeven, is daarnaast van mening dat een combinatie met theoretische opleidingen mogelijk moet zijn, en dat geprofiteerd moet kunnen worden van de opgebouwde kennis van de personen die op zee werken of hebben gewerkt; 48. dringt aan op een verhoging van de financiële en technische middelen voor visserijonderzoek in elke lidstaat, met het oog op de ontwikkeling van op visserij en visbestanden gerichte activiteiten, een intensievere en betere inzameling van gegevens, en de beoordeling van de toestand van de visbestanden; 49. dringt aan op verhoging van de financiële en technische middelen voor visserijgerelateerd wetenschappelijk onderzoek en ontwikkeling in de EU en in elke lidstaat; onderstreept met name dat materiële en personele steun moet worden gegeven aan onderzoeksinstituten en laboratoria die op dit gebied actief zijn, met het oog op de bevordering van op kleinschalige, kust- en ambachtelijke visserij gerichte activiteiten, het garanderen van een beter inzicht in de oorzaken van de uitputting van de visbestanden, en de instandhouding van visbestanden; wijst erop dat het noodzakelijk is om vissers en vissersverenigingen te betrekken bij de wetenschappelijke monitoring, de inventarisatie, de gegevensverzameling, het beheer en controleactiviteiten teneinde hun kennis volledig te benutten; 50. dringt er bij de Commissie op aan een alomvattende en regiobrede inventarisatie uit te voeren om een geheel van nauwkeurige en volledige basisgegevens over de kleinschalige visserij te ontwikkelen met het oog op het meten van de economische en sociale impact van de kleinschalige visserij, zowel in kwantitatieve als kwalitatieve termen, en om de waarde van de geproduceerde output van de kleinschalige visserij te ramen, alsook de economische impact ervan op kustgemeenschappen, en de invloed ervan op aanverwante sectoren; 51. verzoekt de lidstaten en de Commissie steun te verlenen aan onderzoek naar beste praktijken die het inkomen van visserijgemeenschappen en in de visserij, waaronder de kleinschalige visserij, verhogen en diversifiëren; is van mening dat de resultaten van dergelijk onderzoek in de EU moeten worden verspreid met het oog op het repliceren, uitvoeren en bevorderen van projecten op zowel nationaal als EU-niveau; 52. onderstreept dat de datadekking weliswaar is verbeterd, maar dat er nog altijd geen sprake is van een volledig statistisch overzicht van economische, sociale en territoriale indicatoren op Europees niveau met betrekking tot het segment kleinschalige visserij; beklemtoont dat dit gebrek aan statistieken het niet mogelijk maken om een goede analyse van het segment te verrichten en dat derhalve geen passend wetgevingsoptreden mogelijk is om de meest kritieke problemen van de kleinschalige visserij aan te pakken; 53. verzoekt de lidstaten de verzameling en uitsplitsing van gegevens over visserijen te intensiveren en te verbeteren, en adequate statistische gegevens over vangsten en aanlandingen bijeen te brengen, met het oog op verbetering van de inventarisatie en het beheer van bestanden, onder meer over verwante activiteiten en sociaal-economische aspecten, en analyses van andere commerciële gebruiken, met name met betrekking tot kleinschalige visserijen en de gemeenschappen die ermee verbonden zijn; 54. verzoekt de Commissie een alomvattende en alle regio’s bestrijkende inventarisatie te starten van de in de lidstaten beschikbare socialebeschermingsstelsels en nationale wetgeving met betrekking tot het segment kleinschalige visserij, teneinde de meest succesvolle opties in kaart te brengen en te bevorderen, inclusief wetgevings- en institutionele mechanismen die ervoor zorgen dat het segment kleinschalige visserij volledig deelneemt aan alle activiteiten op het gebied van de duurzame ontwikkeling van de sector, zoals de ontwikkeling van alternatieve activiteiten, gezamenlijk beheer, financiële steun, etikettering, traceerbaarheid en het recht op fatsoenlijk werk en sociale bescherming; 55. is van oordeel dat de lidstaten er bij de uitvoering van het GVB voor moeten zorgen dat de implementatie van de noodzakelijke milieudoelstellingen hand-in-hand gaat met de vaststelling van sociale en economische doelstellingen, en dat de Commissie en de lidstaten zowel bij de uitvoering van wetgeving als bij het formuleren van toekomstige wetgevingsinitiatieven met hun onderlinge afhankelijkheid rekening moeten houden; 56. beklemtoont dat producentenorganisaties een belangrijke rol kunnen spelen bij het beheer van structuren voor de commercialisering van producten van de kleinschalige visserij, bij het verbeteren van de markttoegang voor producten van de kleinschalige visserij, en bij het uitbreiden van de beschikbaarheid van lokale voedselproducten in kustgemeenschappen; onderstreept met name het feit dat deze activiteiten het segment kleinschalige visserij zouden helpen een sterkere positie te verwerven bij prijsonderhandelingen, en zouden bijdragen tot een gezonde intrasectorale concurrentie en een efficiënter gebruik van hun eigen structuren en hulpbronnen door middel van collectief optreden; 57. wijst in dit verband op het cruciale belang voor de kleinschalige visserij van een sterkere, speciale organisatorische capaciteit om haar positie in de waardeketen te versterken; verzoekt de Commissie en de lidstaten maatregelen te treffen om de onderhandelingspositie van de kleinschalige visserij te versterken en de oprichting van producentenorganisaties, -verenigingen en coöperaties voor dit segment te steunen, te stimuleren en te faciliteren, als een belangrijk instrument voor het versterken van hun positie in de toeleveringsketen en het vergroten van hun onderhandelingspositie ten opzichte van andere marktpartijen, voor het waarborgen van goede winstmarges en een beter beheer van hun visserij-activiteiten; 58. beklemtoont dat verenigingen zoals de “cofradías” moeten worden erkend en op gelijke voet met producentenorganisaties in aanmerking moeten komen voor financiële steun; verzoekt de lidstaten en de Commissie, met name in het kader van de hervorming van de GMO, in dit opzicht maatregelen vast te stellen teneinde elke vorm van discriminatie tussen “cofradías” en producentenorganisaties uit te bannen; 59. verzoekt de Commissie en de lidstaten in dit verband een follow-up uit te voeren van de GMO-verordening door regionale plannen voor producentenorganisaties van de kleinschalige visserij vast te stellen om de winstgevendheid van deze sector te verhogen en de kwaliteit en traceerbaarheid van zijn producten te verbeteren; 60. wijst erop dat het belangrijk is om kleinschalige vissers te betrekken bij de besluitvormingsprocessen op EU-, nationaal en lokaal niveau, en verzoekt de Raad en de lidstaten de transparantie van het besluitvormingsproces met betrekking tot de kleinschalige visserij te verbeteren om de verantwoording te waarborgen; dringt aan op de empowerment van verenigingen van kleinschalige vissers, teneinde ze medeverantwoordelijk te geven en te betrekken bij de besluitvorming bij het opstellen en uitvoeren van plannen voor gezamenlijk beheer met nationale autoriteiten in comités voor gezamenlijk beheer; 61. benadrukt dat de levensvatbaarheid van de kleinschalige visserij afhankelijk is van een veilige toegang tot hulpbronnen en visgronden enerzijds en tot markten met toegevoegde waarde anderzijds; dringt in dit verband aan op een gedifferentieerde benadering van het beheer van de kleinschalige visserij, met prioritaire toegang tot visgronden aan de kust; 62. is van mening dat gezamenlijk beheer een cruciaal instrument is voor de kleinschalige visserij dat het mogelijk maakt het beheer van de visbestanden te optimaliseren aan de hand van een integrale aanpak waarin rekening wordt gehouden met alle aspecten van zowel ecologische als maatschappelijke en economische duurzaamheid, en met de actieve deelname en betrokkenheid van zowel de overheid als de visserijsector, de wetenschappelijke wereld en maatschappelijke organisaties; 63. benadrukt het geringe milieueffect van de visserij en de gezonde voedselproductie daarvan, aangezien er geen kunstmatige voeding, antibiotica, meststoffen aan te pas komen of chemische bestrijdingsmiddelen worden gebruikt; 64. wijst erop dat geen kunstmatig conflict tussen industriële en kleinschalige vissers mag worden gecreëerd; is van mening dat de industriële en kleinschalige visserij niet met elkaar concurreren, aangezien zij voornamelijk op verschillende soorten vissen op voornamelijk verschillende visgronden; neemt kennis van het feit dat de zogenaamde industriële visserijondernemingen ook familieondernemingen zijn die al generaties bestaan en diepe wortels hebben in en verbonden zijn met de lokale visserijgemeenschappen; 65. wijst erop dat het feit dat 2022 is uitgeroepen tot Internationaal jaar van de ambachtelijke visserij en aquacultuur een uitgelezen kans is om de aandacht wereldwijd te vestigen op de bijdrage van deze vloot aan de voedselveiligheid en een duurzaam gebruik van natuurlijke hulpbronnen, teneinde de zichtbaarheid van de ambachtelijke visserij te vergroten en om ervoor te zorgen dat de sector actiever wordt betrokken bij besluitvormingsprocedures; 66. is van mening dat het verbeteren van de selectiviteit en het overstappen op visserijtechnieken met een gering effect essentieel zijn voor het overleven en de welvaart van kleinschalige vissers; 67. wijst erop dat overheidsinstellingen de toegang tot financiering van de zwakste segmenten van de vloot moeten vergemakkelijken teneinde waardeketens te bevorderen en marktfalen te voorkomen; verzoekt de Commissie en de lidstaten in dit verband wetgevingsinitiatieven vast te stellen om de toegang tot formele financiering voor de kleinschalige visserij te vergemakkelijken; beklemtoont dat dit betrekking moet hebben op toegang tot zowel formele kredieten voor kapitaaluitgaven als financiering voor visserij-activiteiten, de ontwikkeling, in partnerschap met financiële instellingen, van faciliteiten en financiële producten voor investeringen op de middellange en lange termijn, en de toepassing van formele financieringsregelingen, zoals productiecontracten of opslagbonnen, met de participatie van vissers, handelaren en overheidsinstanties; 68. benadrukt dat maritieme ruimtelijke planning (MRP) essentieel is om de participatie te waarborgen van alle belanghebbenden bij beslissingen in verband met het gebruik en de bescherming van de mariene omgeving; benadrukt dat MRP een essentieel instrument is om de participatie van kleinschalige vissers aan het besluitvormingsproces te waarborgen; 69. is van mening dat de voortdurende vermindering van de EU-steun voor de sector in het kader van de opeenvolgende meerjarige financiële kaders, en – met name – de bezuinigingen op de middelen voor het EVF/EFMZVA en de GMO tot de factoren behoren die de situatie in de sector hebben verslechterd; herhaalt derhalve dat de financiële steun van de EU voor de visserijsector aanzienlijk moet worden opgevoerd; 70. is van mening dat het document “Voluntary Guidelines for Securing Sustainable Small-Scale Fisheries in the Context of Food Security and Poverty Eradication” van de FAO een waardevolle bijdrage levert aan de vaststelling van een kader om de kleinschalige visserij te beschermen, optimaliseren en bevorderen in het kader van een beleid inzake visserijbeheer; 71. verzoekt alle lidstaten het werk dat vrouwen in de visserijsector verrichten, op te waarderen door middel van specifieke projecten en een volledige juridische erkenning van de rol van de vrouw als “meewerkende echtgenote” en medewerkster in het familiale visserijbedrijf, teneinde hun meer arbeidsgaranties en toekomstige inkomsten en betere socialezekerheidsvoorzieningen te bieden; 72. acht het passend de samenwerking te intensiveren met het oog op de erkenning van basisopleidingen die worden aangeboden door scholen of onderwijsinstanties die worden erkend in de nationale onderwijsstelsels van een lidstaat of derde land, of internationaal worden erkend; 73. is van mening dat het slaan van bruggen tussen de diverse organisaties die de sector vertegenwoordigen een belangrijke stap zou zijn om de belangen van de sector te behartigen en te garanderen dat hier naar behoren rekening mee wordt gehouden bij de vaststelling van visserijbeleid en beleid inzake het gebruik van de maritieme ruimte; 74. verzoekt de Commissie projecten in het kader van het cohesiebeleid te bevorderen die een bijdrage zullen leveren aan de bescherming van kust- en eilandgebieden als culturele visserijgebieden en maritiem erfgoed; 75. wijst erop dat het mogelijk is dat de sector kleinschalige visserij, nog sterker dan de rest van de segmenten van de vloot, de lasten moet dragen van de impact van de toenemende noodzaak van hernieuwbare energiebronnen om de doelstellingen van de Europese Green Deal te behalen; wijst erop dat de kleinschalige visserij bijzonder zal worden getroffen wanneer verdrijving als gevolg van de installatie van een toenemend aantal offshore-windmolenparken binnen visgronden aan de kust plaatsvindt, aangezien dit segment mogelijkerwijs niet de capaciteit heeft om naar verderafgelegen visgronden te verplaatsen of andere vismethoden te gebruiken; verzoekt in dit verband om een passende maritieme ruimtelijke planning om de belangen van alle sectoren en een eerlijke compensatie voor kleinschalige vissers als laatste redmiddel te waarborgen; 76. wijst op de mogelijkheden die ontstaan als gevolg van potentiële synergieën tussen de kleinschalige visserij en andere sectoren, en met name met het kusttoerisme, dat dezelfde activa en infrastructuur gebruikt als de sector kleinschalige visserij; wijst erop dat dergelijke synergieën diversificatie in de lokale economie mogelijk zouden maken en zouden zorgen voor aanvullende banen en inkomens voor gezinnen en de dalende winstgevendheid en werkgelegenheid in de visserijsector zouden helpen stabiliseren; verzoekt in dit verband om een duidelijke definitie van visserijtoerisme, die gereguleerde activiteiten mogelijk maakt en tegelijkertijd professionele kleinschalige vissers de mogelijkheid biedt om de kansen naar aanleiding van de synergieën met de sector van de blauwe economie volledig te benutten; 77. benadrukt dat vrouwen in de sector kleinschalige visserij nog steeds ondervertegenwoordigd zijn; wijst erop dat vrouwen ondanks dit feit altijd een actieve, zij het vaak onzichtbare, rol hebben gespeeld in de sector kleinschalige visserij; wijst erop dat deze “onzichtbaarheid” culturele oorzaken heeft, maar ook het gevolg is van het gebrek aan officiële statistische gegevens over de tewerkstelling van vrouwen in de sector kleinschalige visserij; verzoekt de Commissie en de lidstaten projecten te ondersteunen die gericht zijn op het verzamelen van informatie over de tewerkstelling van vrouwen, en om vrouwen in staat te stellen de sector kleinschalige visserijsector te betreden en hierin een centrale rol te spelen; 78. is van oordeel dat het waarborgen van een toegankelijke arbeidsomgeving, waaronder in de visserijsector, met het oog op het in de arbeidsmarkt integreren van zowel actieve als voormalige vissers en andere werknemers in de visserij-industrie die een lichamelijke of een geestelijke handicap hebben, tot grotere sociale integratie zou leiden en meer stimulansen zou helpen creëren voor het genereren van een inkomen in de visserijsector en de visserijgemeenschappen; o o o 79. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie en de regeringen en de parlementen van de lidstaten.