(Raadplegingsprocedure) Het Europees Parlement , – gezien het initiatief van het Koninkrijk Spanje (8372/2002) (1) , – gelet op artikel 62 van het EG-Verdrag, – geraadpleegd door de Raad overeenkomstig artikel 67 van het EG&nbhy;Verdrag en het Protocol tot opneming van het Schengen-acquis in het kader van de Europese Unie (C5&nbhy;0289/2002), – gelet op artikel 67 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie vrijheden en rechten van de burger, justitie en binnenlandse zaken (A5&nbhy;0006/2003), 1. hecht zijn goedkeuring aan het initiatief van het Koninkrijk Spanje, zoals geamendeerd door het Parlement; 2. verzoekt de Raad de tekst dienovereenkomstig te wijzigen; 3. verzoekt de Raad, wanneer deze voornemens is af te wijken van de door het Parlement goedgekeurde tekst, het Parlement hiervan op de hoogte te stellen; 4. wenst opnieuw te worden geraadpleegd ingeval de Raad voornemens is ingrijpende wijzigingen aan te brengen in het initiatief van het Koninkrijk Spanje; 5. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement en de Raad te doen toekomen aan de Commissie en de regering van het Koninkrijk Spanje. (Medebeslissingsprocedure: eerste lezing) Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2002) 451 (1) ), – gelet op artikel 251, lid 2 en artikel 95 van het EG&nbhy;Verdrag, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C5&nbhy;0378/2002), – gelet op artikel 67 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbeleid (A5&nbhy;0011/2003), 1. hecht zijn goedkeuring aan het Commissievoorstel, als geamendeerd door het Parlement; 2. verzoekt om hernieuwde voorlegging indien de Commissie voornemens is ingrijpende wijzigingen in dit voorstel aan te brengen of dit door een nieuwe tekst te vervangen; 3. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Standpunt van het Europees Parlement in eerste lezing vastgesteld op 11 februari 2003 met het oog op de aanneming van Richtlijn 2003/…/EG van het Europees Parlement en de Raad tot wijziging van Richtlijn 95/2/EG wat betreft de gebruiksvoorwaarden voor het levensmiddelenadditief E 425 konjac HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, en met name op artikel 95, Gezien het voorstel van de Commissie (2) , Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité (3) , Volgens de procedure van artikel 251 van het Verdrag (4) , Overwegende hetgeen volgt: (1) Krachtens Richtlijn 95/2/EG van het Europees Parlement en van de Raad van 20 februari 1995 betreffende levensmiddelenadditieven met uitzondering van kleurstoffen en zoetstoffen (5) is het gebruik van het levensmiddelenadditief E 425 konjac in levensmiddelen onder bepaalde voorwaarden toegestaan. (2) De Commissie heeft maatregelen genomen om het in de handel brengen van geleiproducten in minicups ("jelly mini-cups"), die E 425 konjac bevatten tijdelijk op te schorten, aangezien deze producten bij verscheidene kinderen in derde landen de dood door verstikking hebben veroorzaakt. (3) Sommige fabrikanten van geleiproducten in minicups erkennen dat deze een risico voor de menselijke gezondheid opleveren, door middel van een waarschuwing op de verpakking waarin op het risico voor kinderen en ouderen wordt gewezen. (4) Op grond van de informatie die is verstrekt door de lidstaten die maatregelen op nationaal niveau hebben genomen, kan worden geconcludeerd dat geleiproducten in minicups, die E 425 konjac bevatten een levensbedreigend risico inhouden. Naast hun vorm en grootte zijn de chemische en fysische eigenschappen van konjac er verantwoordelijk voor dat geleiproducten in minicups een ernstig risico voor de menselijke gezondheid vormen. (5) Waarschuwing door middel van etikettering is in dit geval niet voldoende om de menselijke gezondheid te beschermen, vooral als het om kinderen gaat. (6) De gebruiksvoorwaarden van E 425 konjac moeten dus worden gewijzigd wat het gebruik in geleiproducten, waaronder producten in minicups, betreft. (7) Dat moet dus in Richtlijn 95/2/EG worden veranderd. HEBBEN DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD: Artikel 1 In bijlage IV bij Richtlijn 95/2/EG wordt bij E 425, konjac: i) konjacgom ii) konjacglucomannaan, de tekst "Levensmiddelen in het algemeen (behalve de in artikel 2, lid 3, genoemde levensmiddelen)" vervangen door "Levensmiddelen in het algemeen (behalve de in artikel 2, lid 3, genoemde levensmiddelen en geleiproducten, met inbegrip van geleiproducten in minicups)". Artikel 2 De lidstaten doen de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden om uiterlijk op ........ (6) aan deze richtlijn te voldoen. Zij stellen de Commissie daarvan onverwijld in kennis. Wanneer de lidstaten deze bepalingen aannemen, wordt in die bepalingen naar deze richtlijn verwezen of wordt hiernaar verwezen bij de officiële bekendmaking van de bepalingen. De regels voor deze verwijzing worden vastgesteld door de lidstaten. Artikel 3 Deze richtlijn treedt in werking op de twintigste dag volgende op die van haar bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese Unie . Artikel 4 Deze richtlijn is gericht tot de lidstaten. Gedaan te Voor het Europees Parlement Voor de Raad De Voorzitter De Voorzitter (Medebeslissingsprocedure: eerste lezing) Het Europees Parlement, – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2001) 257 (1) ), – gelet op artikel 251, lid 2 en de artikelen 12, 18, 40, 44 en 52 van het EG-$$0030Verdrag, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C5&nbhy;0336/2001), – gelet op artikel 67 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie vrijheden en rechten van de burger, justitie en binnenlandse zaken en de adviezen van de Commissie juridische zaken en interne markt, de Commissie cultuur, jeugd, onderwijs, media en sport, de Commissie verzoekschriften en de Commissie rechten van de vrouw en gelijke kansen ( A5-0009/2003 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan het Commissievoorstel, als geamendeerd door het Parlement; 2. verzoekt om hernieuwde voorlegging indien de Commissie voornemens is ingrijpende wijzigingen in dit voorstel aan te brengen of dit door een nieuwe tekst te vervangen; 3. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Standpunt van het Europees Parlement, in eerste lezing vastgesteld op 11 februari 2003, met het oog op de aanneming van Richtlijn 2003/…/EG van het Europees Parlement en de Raad betreffende het recht van de burgers van de Unie en hun familieleden zich op het grondgebied van de lidstaten vrij te verplaatsen en er vrij te verblijven HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap,en inzonderheid op de artikelen 12, 18, 40, 44 en 52, Gezien het voorstel van de Commissie (2) , Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité (3) , Gezien het advies van het Comité van de regio's (4) , Volgens de procedure van artikel 251 van het Verdrag (5) , Overwegende hetgeen volgt: (1) In de gemeenschappelijke bepalingen in Titel I van het Verdrag betreffende de Europese Unie stelt de Unie zich onder meer ten doel "de versterking van de bescherming van de rechten en de belangen van de onderdanen van de lidstaten van de Unie door de instelling van een burgerschap van de Unie". (2) Het vrije verkeer van personen is een van de fundamentele vrijheden in de interne markt, die, op grond van artikel 14, lid 2, van het EG&nbhy;Verdrag een ruimte zonder binnengrenzen is waarbinnen bedoelde vrijheid wordt gewaarborgd overeenkomstig de bepalingen van het Verdrag. (3) Bij de artikelen 17 en 18 van het EG- Verdrag is het Europese burgerschap ingesteld en is elke burger van de Unie een primair en individueel recht verleend zich op het grondgebied van de lidstaten vrij te verplaatsen en er vrij te verblijven. (4) De ontwikkeling van de mobiliteit van werknemers of zelfstandigen, studenten, onderzoekers, personen die een opleiding volgen, vrijwilligers, leerkrachten en opleiders is als een politieke prioriteit van de Europese Unie erkend. (5) Met het oog hierop moet de sectorale en fragmentaire benadering van het recht van vrij verkeer en verblijf worden verlaten en moet de uitoefening van dit recht overeenkomstig artikel 18, lid 2 van het Verdrag worden vergemakkelijkt, hetgeen noopt tot een heronderzoek van de volgende communautaire wetgevingsbesluiten: Verordening (EEG) nr. 1612/68 van de Raad van 15 oktober 1968 betreffende het vrije verkeer van werknemers binnen de Gemeenschap (6) , Richtlijn 68/360/EEG van de Raad van 15 oktober 1968 inzake de opheffing van de beperkingen van de verplaatsing en het verblijf van de werknemers der lidstaten en van hun familie binnen de Gemeenschap (7) , Richtlijn 73/148/EEG van de Raad van 21 mei 1973 inzake de opheffing van de beperkingen van de verplaatsing en het verblijf van onderdanen van de lidstaten binnen de Gemeenschap terzake van vestiging en verrichten van diensten (8) , Richtlijn 90/364/EEG van de Raad van 28 juni 1990 betreffende het verblijfsrecht (9) , Richtlijn 90/365/EEG van de Raad van 28 juni 1990 betreffende het verblijfsrecht van werknemers en zelfstandigen die hun beroepswerkzaamheid hebben beëindigd (10) , en Richtlijn 93/96/EEG van de Raad van 29 oktober 1993 inzake het verblijfsrecht van studenten (11) . (6) Het recht van elke burger van de Unie zich op het grondgebied van de lidstaten vrij te verplaatsen en er vrij te verblijven vereist, om onder objectieve voorwaarden inzake vrijheid en waardigheid te kunnen worden uitgeoefend, dat het ook aan de familieleden ongeacht hun nationaliteit, wordt verleend. De definitie van familielid moet worden uitgebreid en voor alle begunstigden van het verblijfsrecht worden eengemaakt , zodat de verscheidenheid aan familierelaties die in de huidige samenleving bestaat, ongeacht of het om huwelijken, geregistreerde partnerschappen dan wel partnerschappen van ongehuwd samenlevenden gaat, wordt erkend en gerespecteerd. Ter wille van het gelijkheids- en het billijkheidsprincipe mag het fundamentele recht op een gezinsleven niet ondergeschikt worden gemaakt aan de keuze van de betrokkenen om al dan niet in het huwelijk te treden . (7) De aard van de formaliteiten die samenhangen met het vrije verkeer van de burgers van de Unie op het grondgebied van de lidstaten, moet duidelijk worden gedefinieerd , zonder afbreuk te doen aan de bepalingen inzake grenscontroles . (8) Teneinde het vrije verkeer van familieleden die niet de nationaliteit van een lidstaat bezitten te vergemakkelijken, dienen familieleden die reeds over een verblijfstitel beschikken te worden vrijgesteld van de verplichting zich voor een kort verblijf van een visum te voorzien. In alle andere gevallen blijven zij onderworpen aan de visumplicht in de zin van Verordening (EG) nr. 539/2001 van de Raad van 15 maart 2001 tot vaststelling van de lijst van derde landen waarvan de onderdanen bij overschrijding van de buitengrenzen in het bezit moeten zijn van een visum en een lijst van derde landen waarvan de onderdanen van die plicht zijn vrijgesteld (12) of, in voorkomend geval, van de nationale wetgeving die daarop van toepassing is. (9) Om beter aan de nieuwe vormen van geografische mobiliteit en arbeid te beantwoorden dient te worden bepaald dat het verblijf van de burger van de Unie dat niet langer dan zes maanden duurt, aan geen andere formaliteit dan het bezit van een identiteitskaart of een geldig paspoort is onderworpen en aan geen enkele andere voorwaarde hoeft te voldoen . (10) Evenwel dient te worden vermeden dat de begunstigden van het recht op vrij verkeer een onredelijke last worden voor de overheidsfinanciën van het gastland tijdens een eerste verblijfsperiode. Daarom dient in de handhaving van een regeling te worden voorzien waarbij de uitoefening van het verblijfsrecht, voor perioden van meer dan zes maanden, van de burgers van de Unie afhankelijk blijft van de uitoefening van een economische werkzaamheid, of, voor degenen die geen economische werkzaamheid uitoefenen, van de beschikking over toereikende bestaansmiddelen en een ziekteverzekering die alle risico's in het gastland dekt voor henzelf en voor de familieleden, dan wel van de voorwaarde student te zijn die is toegelaten tot enigerlei opleiding, met inbegrip van een beroepsopleiding in het gastland, of de voorwaarde de hoedanigheid te bezitten van familielid van de burger van de Unie die aan een van deze voorwaarden voldoet. (11) Het fundamentele en persoonlijke recht voor burgers van de Unie in een andere lidstaat te verblijven hangt niet af van de afgifte van een verblijfstitel , maar vloeit rechtstreeks voort uit het Verdrag . De verplichting een verblijfstitel te bezitten dient daarom te worden beperkt tot behoorlijk gerechtvaardigde situaties, in het bijzonder voor familieleden van de burger van de Unie die niet de nationaliteit van een lidstaat bezitten, en voor verblijven van langer dan zes maanden. (12) Voor verblijven van meer dan twee jaar is de inschrijving van de burger van de Unie bij de bevoegde autoriteiten van de woonplaats die door een bewijs wordt bevestigd, in combinatie met het bezit van het identiteitsbewijs van het land van herkomst of een geldig paspoort, een toereikende en evenredige maatregel, en beantwoordt zij aan het belang van het gastland, het verkeer van personen op zijn grondgebied te kennen. (13) De door de administratie voor de afgifte van een inschrijvingsbewijs of een verblijfskaart vereiste documenten dienen limitatief te worden vermeld om te vermijden dat administratieve praktijken of uiteenlopende interpraties een onevenredige belemmering vormen voor de uitoefening van het recht van verblijf door de burgers van de Unie of de familieleden. (14) De familieleden moet rechtsbescherming worden geboden in geval van overlijden van de burger van de Unie , ontbinding van het huwelijk of beëindiging van het partnerschap . Het is derhalve nodig, met eerbiediging van het familieleven en de menselijke waardigheid en onder bepaalde voorwaarden ter voorkoming van misbruiken, maatregelen te nemen om het behoud van het verblijfsrecht in dergelijke gevallen vast te stellen. (15) De waarborg van een duurzaam verblijf voor de burgers van de Unie die er voor gekozen hebben zich in een lidstaat blijvend te vestigen, versterkt het gevoel deel uit te maken van een gemeenschappelijk burgerschap, en is een kernelement voor het bevorderen van de sociale samenhang, een fundamentele doelstelling van de Gemeenschap. Daarom moet in een duurzaam verblijfsrecht voor alle burgers van de Unie worden voorzien, na een van onafgebroken verblijfsduur van vier jaren. (16) Toch dienen bepaalde specifieke voordelen te worden gehandhaafd die de burgers van de Unie hebben die een beroepswerkzaamheid al dan niet in loondienst uitoefenen, en die verworven rechten vormen die zijn verleend bij Verordening (EEG) nr. 1251/70 van de Commissie van 29 juni 1970 met betrekking tot het recht van werknemers om verblijf te houden op het grondgebied van een lidstaat na er een betrekking te hebben vervuld (13) , en bij Richtlijn 75/34/EEG van de Raad van 17 december 1974 betreffende het recht van onderdanen van een lidstaat op het grondgebied van een andere lidstaat verblijf te houden na er een werkzaamheid anders dan in loondienst te hebben uitgeoefend (14) . (17) De uitoefening van het duurzame verblijfsrecht van de burgers van de Unie betekent dat dit recht tot de familieleden wordt uitgebreid. In geval van overlijden van de burger die tijdens zijn beroepsleven een beroepswerkzaamheid al dan niet in loondienst heeft uitgeoefend alvorens het duurzaame verblijfsrecht te hebben verworven, moet de verwerving van het duurzaame verblijfsrecht van de familieleden ook worden erkend en het voorwerp van bijzondere voorwaarden uitmaken. (18) Met het oog op de totstandbrenging van een werkelijk instrument tot integratie in de samenleving van het gastland waarin de burger van de Unie woont, mogen voor het duurzame verblijfsrecht geen voorwaarden gelden, en moet op het gebied van de toepassing van het Verdrag voor een behandeling worden gezorgd die volledig gelijk is aan die van de onderdanen van het gastland, alsook voor een maximale bescherming tegen uitwijzing. (19) Aldus brengt de verwerving van het duurzaame verblijfsrecht voor de burger van de Unie en zijn familieleden aanvullende rechten en meer bescherming mee. Dit recht dient dan te worden vastgesteld door de afgifte van een verblijfskaart voor onbeperkte duur. (20) Op grond van het discriminatieverbod moeten elke burger van de Unie en de familieleden op het gebied van de toepassing van het Verdrag op dezelfde wijze worden behandeld als de eigen onderdanen. Gedurende de zes maanden die volgen op de binnenkomst op het grondgebied heeft het gastland evenwel de bevoegdheid vast te stellen of het voornemens is aan personen die geen economische werkzaamheid uitoefenen, sociale bijstandsuitkeringen toe te kennen . Bovendien heeft het gastland de bevoegdheid om vóór de verwerving van het duurzame verblijfsrecht vast te stellen of het voornemens is een beurs voor levensonderhoud toe te kennen aan de burgers van de Unie die zijn grondgebied betreden om er te studeren. (21) Beperkingen op de uitoefening van het recht van vrij verkeer die om redenen van openbare orde, openbare veiligheid en volksgezondsheid zijn gerechtvaardigd, zijn in het Verdrag bepaald in de artikelen 39, lid 3, 46, lid 1, en 55. Richtlijn 64/221/EEG van de Raad (15) heeft voorzien in de coördinatie van de voor vreemdelingen geldende bijzondere maatregelen ten aanzien van verplaatsing en verblijf, die gerechtvaardigd zijn uit hoofde van de openbare orde, de openbare veiligheid en de volksgezondheid. (22) Gelet op de rechtspraak van het Hof van Justitie en het fundamenteel recht op vrij verkeer dienen de voorwaarden en waarborgen op procedureel gebied te worden vastgelegd waaronder een besluit tot weigering van toegang of verwijdering van de burgers van de Unie en de familieleden kan worden genomen. (23) De verwijdering van de burgers van de Unie en de familieleden om redenen van openbare orde of openbare veiligheid is een radicale maatregel die personen die, met gebruikmaking van de door het Verdrag verleende rechten en vrijheden, zich werkelijk in het gastland hebben geïntegreerd, ernstige schade kan toebrengen. De draagwijdte van deze maatregelen dient derhalve conform het proportionaliteitsbeginsel te worden beperkt om rekening te houden met de graad van integratie van de betrokken persoon , de duur van het verblijf, de gevolgen voor de burger van de Unie en zijn familieleden, de banden met het land van oorsprong en de ernst van het gevaar voor de openbare orde en de openbare veiligheid , en de verwijdering van een burger van de Unie of een familielid die een duurzaam verblijfsrecht geniet, of een minderjarig familielid dient te worden verboden. (24) Ook moeten de regels inzake de administratieve procedure worden vastgelegd ter verzekering van enerzijds een hoog beschermingsniveau van de rechten van de burger van de Unie en zijn familieleden in geval van weigering van toegang of verblijf in een andere lidstaat, en anderzijds de naleving van het beginsel van voldoende motivering van het optreden van de administratie. (25) In alle omstandigheden moet een beroep in rechte worden opengesteld voor de burger van de Unie en zijn familieleden in geval van weigering van het recht van toegang tot en verblijf in een andere lidstaat, zonder discriminatie ten opzichte van de onderdanen van de lidstaat met betrekking tot de voorwaarden inzake de instelling van het beroep en het verloop van de procedure. (26) In aansluiting op de rechtspraak van het Hof van Justitie dient het recht van de burger van de Unie of een familielid die het voorwerp van een verwijderingsmaatregel hebben uitgemaakt, te worden bevestigd, na een redelijke termijn en uiterlijk na twee jaar een nieuw verzoek te mogen indienen. (27) Wegens de bij deze richtlijn vastgestelde nieuwe voorwaarden inzake de uitoefening van het recht op vrij verkeer, moeten de geldende bepalingen die met deze richtlijn in strijd zijn worden ingetrokken of geschrapt, en moet de toepassing van gunstiger nationale bepalingen worden toegestaan. (28) Deze richtlijn eerbiedigt de grondrechten en fundamentele vrijheden en neemt de beginselen in acht die met name zijn erkend in het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie. HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD: Hoofdstuk I Algemene bepalingen Artikel 1 Voorwerp Bij deze richtlijn worden vastgesteld: Artikel 2 Definities Voor de toepassing van deze richtlijn wordt verstaan onder: Bij de beoordeling van de vraag of het al dan niet om een duurzame relatie gaat, dienen de lidstaten zoals de duur van de relatie, het daaraan voorafgaande samenwonen, de gezamenlijke ouderlijke verantwoordelijkheid en alle andere relevante factoren die het bestaan van een relatie aantonen, in aanmerking te nemen; Artikel 3 Begunstigden 1. Deze richtlijn is van toepassing op iedere burger van de Unie die zich begeeft naar of verblijft in een andere lidstaat van de Unie dan die waarvan hij de nationaliteit bezit, evenals op de familieleden zoals gedefiniëerd in artikel 2, onder 2, ongeacht hun nationaliteit, die hem begeleiden of zich bij hem voegen. 2. De lidstaten vergemakkelijken de binnenkomst en het verblijf van andere, niet in artikel 2, punt 2, gedefinieerde familieleden, indien deze ten laste komen van, dan wel in het land van herkomst inwonen bij de burger van de Unie die het verblijfsrecht in eerste instantie geniet of wanneer er zwaarwegende gezondheids- of humanitaire redenen voorhanden zijn , onverminderd een persoonlijk recht op vrij verkeer, respectievelijk verblijf van de betrokkene. Artikel 4 Discriminatieverbod De lidstaten leggen het bepaalde in deze richtlijn ten uitvoer zonder te discrimineren op grond van met name geslacht, ras, genderidentiteit , huidskleur, etnische of maatschappelijke herkomst, genetische kenmerken, taal, godsdienst of levensbeschouwing, politieke mening of elke andere overtuiging, het behoren tot een nationale minderheid, grootte van het vermogen, afkomst, handicap, leeftijd of seksuele gerichtheid . Artikel 5 Rechten van het kind Deze richtlijn moet ten uitvoer worden gelegd conform het Verdrag inzake de rechten van het kind. Bij alle besluiten die op kinderen betrekking hebben, dient het belang van het kind voorop te staan. Artikel 6 Bestaande rechten Deze richtlijn mag niet leiden tot de opheffing van bestaande rechten die berusten op de wetgeving van de Unie of de jurisprudentie van het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen. Hoofdstuk II Recht van verkeer en van verblijf tot zes maanden Artikel 7 Uitreisrecht 1. Iedere burger van de Unie die van een geldige identiteitskaart of een geldig paspoort is voorzien, heeft het recht het grondgebied van een lidstaat te verlaten om zich naar een andere lidstaat te begeven. Dit recht is voor de familieleden die niet de nationaliteit van een lidstaat bezitten gelijk aan dat van de burger van de Unie die zij begeleiden of bij wie zij zich voegen. 2. De in de lid 1 bedoelde personen kunnen niet de verplichting worden opgelegd een uitreisvisum of soortgelijk document over te leggen. 3. De lidstaten verstrekken hun burgers een identiteitskaart of een paspoort waarin met name hun nationaliteit is vermeld, of zij vernieuwen deze bescheiden. 4. Het paspoort moet ten minste geldig zijn voor alle lidstaten van de Unie en voor de rechtstreekse doorreislanden tussen de lidstaten. Wanneer de wetgeving van een lidstaat niet in de afgifte van een identiteitskaart voorziet, mag de geldigheidsduur van het paspoort bij afgifte of verlenging niet minder dan vijf jaar bedragen. Artikel 8 Inreisrecht en verblijfsrecht tot zes maanden 1. De lidstaten laten de burger van de Unie en hun familieleden, ongeacht hun nationaliteit, toe tot hun grondgebied indien zij van een geldige identiteitskaart of een geldig paspoort zijn voorzien. De burger van de Unie kan niet de verplichting worden opgelegd een inreisvisum of soortgelijk document over te leggen. 2. De familieleden die niet de nationaliteit van een lidstaat bezitten mogen slechts worden onderworpen aan de verplichting een visum voor een kort verblijf over te leggen, overeenkomstig Verordening (EG) nr. 539/2001 of, in voorkomend geval, de desbetreffende nationale wetgeving. Voor de toepassing van deze richtlijn stelt het bezit van een door een lidstaat afgegeven geldige verblijfstitel de betrokkene vrij van de verplichting zich van een visum te voorzien . De lidstaten verlenen deze personen alle faciliteiten om de eventueel nodige visa te verkrijgen. Dergelijke visa worden uiterlijk een week na indiening van de aanvraag verleend; zij zijn kosteloos. 3. Het gastland brengt geen inreis- of uitreisstempel aan in het paspoort van een familielid dat niet de nationaliteit van een lidstaat bezit indien de betrokkene in het bezit is van een verblijfstitel. 4. Wanneer de burger van de Unie of het familielid niet over de vereiste reisdocumenten of, in voorkomend geval, de nodige visa beschikken verleent de betrokken lidstaat hun alle faciliteiten om hen in staat te stellen binnen een redelijke termijn de vereiste documenten te verkrijgen of zich te laten toezenden, dan wel op andere wijze te doen vaststellen of te bewijzen dat zij het recht op vrij verkeer genieten, alvorens tot uitzetting over te gaan. 5. Het recht van de burger van de Unie het grondgebied van een lidstaat binnen te reizen, omvat het recht er voor een tijdvak van ten hoogste zes maanden te verblijven wanneer hij van een geldige identiteitskaart of een geldig paspoort is voorzien . 6. Het bepaalde in lid 5 is eveneens van toepassing op de familieleden die niet de nationaliteit van een lidstaat bezitten en die de burger van de Unie begeleiden of zich bij hem voegen. Indien laatstgenoemden echter aan de visumplicht zijn onderworpen, moeten zij vóór het verstrijken van de geldigheidsduur van bedoeld visum een aanvraag voor een verblijfskaart overeenkomstig artikel 11 indienen. Hoofdstuk III Verblijfsrecht voor een termijn van meer dan zes maanden Artikel 9 Voorwaarden voor uitoefening 1. Iedere burger van de Unie heeft het recht gedurende meer dan zes maanden op het grondgebied van een andere lidstaat te verblijven: 2. Het verblijfsrecht strekt zich uit tot de familieleden die niet de nationaliteit van een lidstaat bezitten wanneer zij de burger van de Unie begeleiden of zich in het gastland bij hem voegen, mits deze laatste aan de in lid 1, onder a), b) of c), bedoelde voorwaarden voldoet. 3. Voor de toepassing van lid 1, onder a) behoudt een burger van de Unie die als werknemer of zelfstandige geen economische activiteit meer uitoefent de hoedanigheid van werknemer: 4. In geval van ernstige ziekte, ongeval of andere humanitaire omstandigheden die zich hebben voorgedaan na de zes maanden die volgen op de binnenkomst op het grondgebied, zijn de in lid 1, onder a), b) en c) neergelegde voorwaarden niet van toepassing. Artikel 10 Administratieve formaliteiten voor de burgers van de Unie 1. Voor verblijven van meer dan twee jaar kan het gastland de burgers van de Unie de verplichting opleggen dat zij zich bij de bevoegde autoriteiten laten inschrijven , op voorwaarde dat diezelfde formaliteit ook geldt voor de eigen onderdanen . Het gastland verleent burgers van de Unie die daarom verzoeken in ieder geval toestemming om zich te laten inschrijven . 2. De voor de inschrijving gestelde termijn mag niet korter zijn dan zes maanden te rekenen vanaf de aankomst. Er wordt onmiddellijk een verklaring van inschrijving verstrekt waarin de naam en het adres van de ingeschreven persoon en de datum van inschrijving worden vermeld. Niet-inachtneming van de verplichting tot inschrijving kan worden gestraft met niet&nbhy;discriminerende en evenredige administratieve straffen. 3. Om de verklaring van inschrijving af te geven mogen de lidstaten van de in artikel 9 , lid 1, onder a) of b), bedoelde burger van de Unie slechts verlangen dat deze een geldige identiteitskaart of een geldig paspoort overlegt en dat hij door middel van een verklaring of op enige andere ten minste gelijkwaardige wijze, naar keuze van de betrokkene, verklaart dat hij voldoet aan de in artikel 9 , lid 1, hetzij onder a), hetzij onder b), bedoelde voorwaarden. 4. Voor de afgifte van de verklaring van inschrijving mogen de lidstaten van de in artikel 9 , lid 1, onder c), bedoelde burger van de Unie slechts verlangen dat deze een geldige identiteitskaart of een geldig paspoort overlegt, alsmede zijn bewijs van inschrijving aan een erkende onderwijsinstelling om er als hoofdbezigheid een studie, met inbegrip van een beroepsopleiding te volgen en dat hij door middel van een verklaring of op enige andere, ten minste gelijkwaardige wijze, naar keuze van de betrokkene, verklaart dat hij voor zichzelf en voor zijn familieleden over toereikende bestaansmiddelen beschikt om te voorkomen dat zij tijdens hun verblijf ten laste van de bijstandsregeling van het gastland komen en dat hij een ziektekostenverzekering heeft afgesloten die alle risico's in het gastland dekt. 5. De lidstaten mogen het bedrag van de bestaansmiddelen dat zij als toereikend beschouwen niet vaststellen. 6. Voor de afgifte van de verklaring van inschrijving aan de familieleden van de burger van de Unie die de nationaliteit van een lidstaat bezitten, kunnen de lidstaten om overlegging van de volgende documentenverzoeken: Artikel 11 Administratieve formaliteiten voor de familieleden die niet de nationaliteit van een lidstaat bezitten 1. De lidstaten verstrekken de familieleden van een burger van de Unie die niet de nationaliteit van een lidstaat bezitten een verblijfskaart wanneer de duur van het voorgenomen verblijf langer is dan zes maanden. 2. De termijn voor indiening van het verzoek om afgifte van een verblijfskaart mag niet minder bedragen dan zes maanden te rekenen vanaf de aankomst. Familieleden die onderworpen zijn aan de visumplicht moeten deze aanvraag echter indienen voordat de geldigheidsduur van het visum verstrijkt. 3. Toekenning van een verblijfskaart aan familieleden mag niet worden geweigerd uitsluitend op grond van het feit dat hun visa zijn verstreken voordat de aanvraag voor een verblijfskaart is ingediend. 4. Niet-inachtneming van de verplichting om de verblijfskaart aan te vragen kan worden gestraft met niet-discriminerende en evenredige administratieve straffen. Artikel 12 Afgifte van de verblijfskaart 1. Het verblijfsrecht van de familieleden van een burger van de Unie die niet de nationaliteit van een lidstaat bezitten wordt binnen zes maanden na de indiening van een verzoek terzake vastgesteld door de afgifte van een document "verblijfskaart van een familielid van een burger van de Unie" genoemd. Er wordt onmiddellijk een verklaring afgegeven dat een aanvraag voor een verblijfskaart voor een familielid van een burger van de Unie is ingediend. 2. Voor de afgifte van de verblijfskaart verlangen de lidstaten overlegging van de volgende documenten: Artikel 13 Geldigheidsduur van de verblijfskaart 1. De in artikel 12 , lid 1, bedoelde verblijfskaart heeft een geldigheidsduur van ten minste vijf jaar vanaf de datum van afgifte. 2. Onderbrekingen van het verblijf van niet langer dan zes achtereenvolgende maanden alsmede afwezigheden van langere duur in verband met de vervulling van de militaire dienstplicht, ernstige ziekte, zwangerschap of bevalling hebben geen invloed op de geldigheid van de verblijfskaart. Afwezigheden in verband met studie of beroepsopleiding, dan wel uitzending om werkzaamheden te verrichten op het grondgebied van een andere lidstaat of een derde land hebben eveneens geen invloed op de geldigheid van de verblijfskaart wanneer zij niet langer dan een jaar duren. Artikel 14 Behoud van het verblijfsrecht van familieleden ingeval van overlijden of vertrek van de burger van de Unie 1. Het overlijden van de burger van de Unie of zijn vertrek uit het gastland heeft geen invloed op het verblijfsrecht van zijn familieleden die de nationaliteit van een lidstaat bezitten . 2. Het overlijden van de burger van de Unie van wie zij afhangen leidt niet tot verlies van het verblijfsrecht van zijn familieleden die niet de nationaliteit van een lidstaat bezitten. Voor de verkrijging van het duurzaame verblijfsrecht, blijft het verblijfsrecht van de betrokkenen aan de voorwaarde onderworpen dat zij een economische bedrijvigheid moeten uitoefenen als werknemers of zelfstandigen dan wel dat zij voor zichzelf en voor hun familieleden over toereikende bestaansmiddelen beschikken om te voorkomen dat zij tijdens hun verblijf ten laste komen van de bijstandsregeling van het gastland en zij een ziektekostenverzekering hebben afgesloten die alle risico's in het gastland dekt, dan wel dat zij in het gastland reeds worden erkend als familieleden van degene die aan deze voorwaarden voldoet. Deze bestaansmiddelen worden als toereikend beschouwd wanneer zij ten minste gelijk zijn aan het inkomenspeil waarbeneden door het gastland aan zijn onderdanen een bijstandsregeling kan worden verleend. Wanneer dit criterium niet kan worden toegepast, worden de bestaansmiddelen van de betrokkene als toereikend beschouwd wanneer zij ten minste gelijk zijn aan het door het gastland uitgekeerde minimale socialezekerheidspensioen. In geval van ernstige ziekte, ongeval of andere humanitaire omstandigheden passen de lidstaten deze criteria niet toe. 3. Het vertrek van de burger van de Unie leidt niet tot verlies van het verblijfsrecht van zijn kinderen of van de persoon aan wiens zorg zij zijn toevertrouwd, ongeacht hun nationaliteit , indien zij in het gastland woonachtig zijn en indien de kinderen er met het oog op studie zijn ingeschreven aan een onderwijsinstelling op secundair of postsecundair niveau. Deze bepaling geldt tot aan het einde van hun studie. Artikel 15 Behoud van het verblijfsrecht van de familieleden in geval van scheiding of de nietigverklaring van het huwelijk of de beëindiging van een geregistreerd partnerschap, dan wel beëindiging van een partnerschap van ongehuwd samenlevenden 1. De scheiding of de nietigverklaring van het huwelijk of de beëindiging van een geregistreerd partnerschap, dan wel de beëindiging van een partnerschap van ongehuwd samenlevenden is niet van invloed op het verblijfsrecht van de familieleden van de burger van de Unie die de nationaliteit van een lidstaat bezitten. Alvorens het duurzame verblijfsrecht te verkrijgen, moeten de betrokkenen aan de in artikel 9 , lid 1, onder a), b), c) of d) , vervatte voorwaarden voldoen. 2. Onverminderd het bepaalde in de tweede alinea, leidt de scheiding of de nietigverklaring van het huwelijk of de beëindiging van het geregistreerd partnerschap, dan wel de beëindiging van het partnerschap van ongehuwd samenlevenden niet tot verlies van het verblijfsrecht van de familieleden van de burger van de Unie die niet de nationaliteit van een lidstaat bezitten: Voor de verkrijging van het duurzame verblijfsrecht blijft het verblijfsrecht van de betrokkenen onderworpen aan de voorwaarde dat zij een economische activiteit uitoefenen als werknemers of zelfstandigen of in de hoedanigheid van medewerkende echtgeno(o)t(e) of geregistreerde dan wel niet-gehuwde partner van de zelfstandige , dan wel dat zij voor zichzelf en voor hun familieleden over toereikende bestaansmiddelen beschikken om te voorkomen dat zij tijdens hun verblijf ten laste komen van de bijstandsregeling van het gastland en dat zij een ziektekostenverzekering hebben afgesloten die alle risico's in het gastland dekt, dan wel dat zij in het gastland reeds worden erkend als familieleden van degene die aan deze voorwaarden voldoet. De in de tweede alinea bedoelde toereikende bestaansmiddelen zijn die welke zijn beschreven in artikel 14 , lid 2, derde alinea. Artikel 16 Procedurele waarborgen 1. Het verblijfsrecht blijft bestaan zolang de begunstigden daarvan voldoen aan de in de artikelen 9, 14 en 15 neergelegde voorwaarden. 2. De in de artikelen 30 en 31 vervatte procedures zijn van overeenkomstige toepassing op ieder besluit tot verwijdering dat door het gastland ten aanzien van de burger van de Unie of de familieleden wordt genomen om andere redenen dan die welke verband houden met de openbare orde, de openbare veiligheid of de volksgezondheid. 3. Het gastland mag het in lid 2 bedoelde besluit tot verwijdering niet verbinden met een verbod het grondgebied binnen te komen. Hoofdstuk IV Duurzaam verblijfsrecht Afdeling I Verwerving Artikel 17 Algemene regel voor de burgers van de Unie en de familieleden 1. Iedere burger van de Unie die gedurende vier jaar onafgebroken wettig op het grondgebied van het gastland heeft verbleven, heeft aldaar een duurzaam verblijfsrecht. Dit recht is niet onderworpen aan de in Hoofdstuk III gestelde voorwaarden. 2. Afwezigheden van niet meer dan zes maanden per jaar of van maximaal twaalf achtereenvolgende maanden om ernstige redenen, zoals vervulling van de militaire dienstplicht, ernstige ziekte, zwangerschap en moederschap, studie of beroepsopleiding, dan wel uitzending om werkzaamheden te verrichten op het grondgebied van een andere lidstaat of een derde land, hebben geen invloed op de continuïteit van het verblijf. 3. Het bepaalde in lid 1 is eveneens van toepassing op de familieleden die niet de nationaliteit van een lidstaat bezitten en die vier jaar bij de burger van de Unie in het gastland hebben ingewoond. 4. Wanneer het duurzame verblijfsrecht eenmaal verkregen is, kan het slechts worden verloren door meer dan vier achtereenvolgende jaren uit het gastland afwezig te zijn. Artikel 18 Afwijkingen voor werknemers en zelfstandigen die hun werkzaamheid in het gastland hebben gestaakt en hun familieleden 1. In afwijking van artikel 17 hebben de volgende categorieën personen een duurzaam verblijfsrecht op het grondgebied van het gastland voordat de vier jaren van onafgebroken verblijf verstreken zijn: Ingeval de wetgeving van deze lidstaat aan bepaalde categorieën zelfstandigen geen recht op een ouderdomspensioen toekent, wordt aan de leeftijdsvoorwaarde geacht te zijn voldaan wanneer de begunstigde de leeftijd van 60 jaar heeft bereikt; Indien deze arbeidsongeschiktheid het gevolg is van een arbeidsongeval of een beroepsziekte waardoor recht ontstaat op een uitkering die geheel of ten dele ten laste komt van een instelling van deze staat wordt geen voorwaarde ten aanzien van de verblijfsduur gesteld; Met het oog op de verwerving van de hierboven bedoelde rechten worden de aldus op het grondgebied van de andere lidstaat vervulde tijdvakken van werkzaamheid geacht te zijn vervuld op het grondgebied van het gastland . Naar behoren door de bevoegde dienst voor arbeidsvoorziening vastgestelde tijdvakken van onvrijwillige werkloosheid, perioden waarin de betrokkene onafhankelijk van zijn wil zijn activiteit heeft onderbroken en perioden van afwezigheid of onderbreking van de arbeid wegens ziekte of ongeval worden als arbeidsperioden beschouwd. 2. De in lid 1, onder a), gestelde voorwaarden inzake de duur van het verblijf en van de werkzaamheid en de in lid 1, onder b), gestelde voorwaarde inzake de verblijfsduur zijn niet van toepassing indien de echtgeno(o)t(e) of geregistreerde, dan wel niet-gehuwde partner, van de werknemer of zelfstandige onderdaan is van het gastland of de nationaliteit van het gastland heeft verloren als gevolg van zijn huwelijk met de betrokkene. 3. De familieleden van de werknemer of zelfstandige die op grond van het bepaalde in lid 1 een duurzaam verblijfsrecht hebben verkregen, hebben, ongeacht hun nationaliteit, eveneens een duurzaam verblijfsrecht in het gastland. 4. Wanneer de werknemer of zelfstandige tijdens zijn arbeidsleven is overleden alvorens uit hoofde van het bepaalde in lid 1 het duurzame verblijfsrecht op het grondgebied van het gastland te hebben verkregen, hebben de familieleden, ongeacht hun nationaliteit, een duurzaam verblijfsrecht op het grondgebied van het gastland mits: Artikel 19 Verwerving van het duurzame verblijfsrecht door bepaalde familieleden die niet de nationaliteit van een lidstaat bezitten Onverminderd het bepaalde in artikel 18, verwerven de in artikel 14 , lid 2, en artikel 15 , lid 2, bedoelde familieleden van een burger van de Unie die aan de in deze bepalingen vervatte voorwaarden voldoen, een duurzaam verblijfsrecht na een onafgebroken wettig verblijf van vier jaren in het gastland. Afdeling II Administratieve formaliteiten Artikel 20 Duurzame verblijfskaart 1. De lidstaten verstrekken personen die het duurzame verblijfsrecht genieten binnen drie maanden na indiening van een aanvraag terzake een duurzame verblijfskaart. De duurzame verblijfskaart is van onbeperkte duur . 2. De voor de indiening van de aanvraag om een duurzame verblijfskaart gestelde termijn mag niet minder bedragen dan twee jaar te rekenen vanaf het tijdstip waarop het recht wordt verworven. Familieleden die niet de nationaliteit van een lidstaat bezitten, moeten deze aanvraag echter vóór het verstrijken van de geldigheid van de eerste verblijfskaart indienen . 3. Onderbrekingen van het continue verblijf die de vier jaren niet overschrijden, zijn niet van invloed op de geldigheid van de duurzame verblijfskaart. Artikel 21 Onafgebrokenheid van het verblijf 1. De onafgebrokenheid van het verblijf kan worden aangetoond met ieder in het gastland van verblijf gebruikelijk bewijsmiddel . 2. De onafgebrokenheid van het verblijf wordt onderbroken door een ten aanzien van de betrokkene rechtsgeldig genomen besluit tot verwijdering, tenzij de uitvoering van deze maatregel wordt opgeschort. HOOFDSTUK V Gemeenschappelijke bepalingen inzake het verblijfsrecht en het duurzame verblijfsrecht Artikel 22 Territoriale werkingssfeer Het verblijfsrecht en het duurzame verblijfsrecht gelden voor het gehele grondgebied van de lidstaat. Territoriale beperkingen op het verblijfsrecht en het duurzame verblijfsrecht in een lidstaat kunnen door de lidstaten enkel worden vastgesteld in gevallen waarin deze eveneens voor hun eigen onderdanen gelden. Artikel 23 Bijbehorende rechten De familieleden van de burger van de Unie die het verblijfsrecht of het duurzame verblijfsrecht in een lidstaat genieten hebben, ongeacht hun nationaliteit, het recht er een economische werkzaamheid als werknemer of zelfstandige uit te oefenen. Artikel 24 Gelijke behandeling 1. Iedere burger van de Unie die op het grondgebied van het gastland verblijft, geniet op het toepassingsgebied van het verdrag dezelfde behandeling als de nationale onderdanen. Dit recht geldt ook voor de familieleden die niet de nationaliteit van een lidstaat bezitten en die het verblijfsrecht of het duurzame verblijfsrecht genieten. 2. Het gastland is niet verplicht voor de verkrijging van het duurzame verblijfsrecht een beurs voor levensonderhoud toe te kennen aan personen die het verblijfsrecht genieten en zich naar zijn grondgebied hebben begeven om er te studeren. Artikel 25 Algemene bepalingen betreffende de verblijfsdocumenten 1. Het feit dat de betrokkene niet over een verklaring van inschrijving, een verklaring dat de aanvraag om een verblijfskaart is ingediend, een verblijfskaart van een familielid of een duurzame verblijfskaart beschikt, kan niet worden gebruikt om hem/haar het recht te ontzeggen om een economische werkzaamheid uit te oefenen of om in aanmerking te komen voor een uitkering of een voordeel of voor enige andere administratieve maatregel indien de hoedanigheid van begunstigde van de uit deze richtlijn voortvloeiende rechten met enigerlei ander bewijsstuk kan worden aangetoond. 2. Alle in lid 1 genoemde documenten worden kosteloos verstrekt of tegen betaling van een bedrag dat de voor de afgifte van soortgelijke documenten van eigen onderdanen verlangde rechten en heffingen niet te boven gaat. Artikel 26 Controles door de bevoegde autoriteiten De lidstaten kunnen controles verrichten op de naleving van de eventueel uit het nationaal recht voortvloeiende verplichting steeds in staat te zijn de verklaring van inschrijving of de verblijfskaart of, voor burgers van de Unie, de identiteitskaart of het paspoort over te leggen, mits dezelfde verplichting wordt opgelegd aan de eigen onderdanen wat betreft hun identiteitskaart. In geval van niet-naleving van deze verplichting kunnen de lidstaten dezelfde administratieve straffen opleggen als die welke van toepassing zijn op hun eigen onderdanen in geval van niet&nbhy;nakoming van de verplichting een identiteitskaart bij zich te dragen . Hoofdstuk VI Beperkingen op het inreis- en verblijfsrecht om redenen van openbare orde, openbare veiligheid of volksgezondheid. Artikel 27 Algemene beginselen 1. Het bepaalde in dit hoofdstuk is van toepassing op alle om redenen van openbare orde, openbare veiligheid of volksgezondheid genomen besluiten tot beperking van het vrije verkeer van een burger van de Unie of een lid van zijn familie, ongeacht hun nationaliteit. Deze redenen mogen niet voor economische doeleinden worden aangevoerd. 2. De om redenen van openbare orde of openbare veiligheid genomen maatregelen moeten in overeenstemming zijn met het proportionaliteitsbeginsel en mogen enkel gebaseerd zijn op het persoonlijke gedrag van degene ten aanzien van wie zij worden genomen. Het loutere bestaan van strafrechtelijke veroordelingen mag niet automatisch aanleiding geven tot deze maatregelen. Het persoonlijke gedrag moet een werkelijke , tegenwoordige en voldoende ernstige bedreiging voor een fundamenteel belang van de samenleving vormen. Motiveringen die los staan van het individuele geval of die verband houden met algemene preventieve redenen mogen niet worden aangevoerd. Het persoonlijke gedrag mag niet als een voldoende ernstige bedreiging worden aangemerkt wanneer de betrokken lidstaat geen strenge strafmaatregelen neemt ten aanzien van dezelfde gedragingen wanneer deze door zijn eigen onderdanen aan de dag worden gelegd. 3. Het verstrijken van de geldigheidsduur van de identiteitskaart of het paspoort op grond waarvan de inreis in het gastland heeft plaatsgevonden en de verklaring van inschrijving of de verblijfskaart is afgegeven, kan verwijdering van het grondgebied niet rechtvaardigen. 4. Bij de afgifte van de verklaring van inschrijving of van de verblijfskaart en gedurende de zes maanden die volgen op de binnenkomst op zijn grondgebied kan het gastland om redenen die het nader moet motiveren de lidstaat van oorsprong en eventueel de andere lidstaten om inlichtingen verzoeken betreffende de antecedenten van een burger van de Unie of een lid van zijn familie. Deze raadpleging mag geen systematisch karakter dragen. De geraadpleegde lidstaat moet zijn antwoord binnen een termijn van twee maanden verstrekken. 5. De lidstaat die de identiteitskaart of het paspoort heeft afgegeven , zal de houder van het document toestaan zonder formaliteiten op diens grondgebied terug te keren , zelfs indien het document is vervallen of de nationaliteit van de houder wordt betwist. 6. De lidstaten stellen de Commissie in kennis van ieder besluit tot verwijdering van een burger van de Unie of van een lid van zijn familie. Artikel 28 Bescherming tegen verwijdering 1. Alvorens een besluit tot verwijdering van het grondgebied te nemen om redenen van openbare orde of openbare veiligheid moet het gastland met name de duur van het verblijf van de betrokkene op zijn grondgebied, diens leeftijd, gezondheidstoestand en gezins- en economische situatie, zijn sociale en culturele integratie in het gastland en de mate waarin hij bindingen heeft met zijn land van oorsprong in overweging nemen. 2. Het gastland mag geen besluit tot verwijdering van het grondgebied om redenen van openbare orde of openbare veiligheid nemen ten aanzien van een burger van de Unie of een lid van zijn familie, ongeacht hun nationaliteit, wanneer de betrokkene een duurzaam verblijfsrecht op zijn grondgebied heeft verkregen, of ten aanzien van een familielid dat minderjarig is. Artikel 29 Volksgezondheid 1. De enige ziekten die een maatregel tot beperking van het vrije verkeer kunnen rechtvaardigen, zijn de in Internationale Gezondheidsregeling nr. 2 van 25 mei 1951 van de Wereldgezondheidsorganisatie bedoelde ziekten waarvoor quarantaine is voorgeschreven alsmede andere infectieziekten of besmettelijke parasitaire ziekten voor zover ten aanzien daarvan in het gastland beschermende regelingen ten aanzien van de eigen onderdanen worden getroffen . 2. Het optreden van ziekten gedurende de zes maanden die volgen op de binnenkomst op het grondgebied kan niet als rechtvaardiging gelden voor verwijdering van het grondgebied. 3. Indien ernstige aanwijzingen daartoe aanleiding geven, kan een lidstaat personen die het verblijfsrecht genieten binnen de zes maanden die volgen op de binnenkomst op het grondgebied aan een kosteloos medisch onderzoek onderwerpen met het oog op het afgeven van een verklaring dat zij niet lijden aan de in lid 1 genoemde ziekten. Deze medische onderzoeken mogen geen stelselmatig karakter hebben. Artikel 30 Kennisgeving van beslissingen 1. De besluiten als bedoeld in artikel 27, lid 1, moeten de betrokkene op zodanige wijze schriftelijk ter kennis worden gebracht dat deze in staat is er de inhoud en de gevolgen van te begrijpen. 2. De motieven uit hoofde van openbare orde, openbare veiligheid of volksgezondheid die ten grondslag liggen aan een hem betreffend besluit worden nauwkeurig en volledig omschreven en de betrokkene ter kennis gebracht tenzij redenen in verband met de veiligheid van de staat zich daartegen verzetten. 3. De kennisgeving omvat een vermelding van de rechterlijke instantie waarbij de betrokkene beroep kan instellen alsmede de termijn waarbinnen hij zulks moet doen en in voorkomend geval een vermelding van de termijn waarbinnen het grondgebied moet worden verlaten. Behalve in naar behoren aangetoonde dringende gevallen mag deze termijn niet korter zijn dan dertig dagen na de kennisgeving . Artikel 31 Procedurele waarborgen 1. Indien ten aanzien van de betrokkene een besluit wordt genomen om redenen van openbare orde, openbare veiligheid of volksgezondheid kan de betrokkene de in het gastland beschikbare rechts- dan wel administratieve middelen aanwenden. De rechtsbijstand moet dezelfde zijn als die voor de eigen burgers van het gastland. 2. De administratieve instantie neemt , behalve in dringende gevallen, pas een besluit nadat advies is uitgebracht door een andere bevoegde instantie van het gastland dan die welke bevoegd is om de in lid 1 genoemde besluiten te nemen, en waarvoor de betrokkene indien hij daarom verzoekt, persoonlijk verweer moet kunnen voeren, tenzij redenen in verband met de veiligheid van de staat zich daartegen verzetten, of zich moet kunnen laten bijstaan of vertegenwoordigen onder de in de nationale wetgeving vastgestelde procedurele voorwaarden. 3. Het beroep heeft schorsende werking . 4. De controle door de rechter bij wie de zaak aanhangig is heeft betrekking op de wettigheid van het besluit alsmede op de feiten en omstandigheden die de voorgenomen maatregel rechtvaardigen. De betrokken rechter controleert tevens of het besluit niet in wanverhouding staat tot de met name in artikel 28 gestelde eisen. 5. De lidstaten mogen de aanwezigheid van de betrokkene op hun grondgebied weigeren totdat het proces plaatsvindt, maar zij mogen zijn persoonlijke verschijning voor de nationale rechter niet verbieden. Artikel 32 Geldigheidsduur van een verbod op het grondgebied te verblijven 1. De lidstaten mogen ten aanzien van personen die onder deze richtlijn vallen geen levenslang verbod uitvaardigen om op het grondgebied te verblijven. 2. Personen die de toegang tot het grondgebied is ontzegd om redenen van openbare orde, openbare veiligheid of volksgezondheid kunnen een nieuwe aanvraag indienen om tot het grondgebied te worden toegelaten na een redelijke termijn die afhankelijk is van de omstandigheden. Deze periode bedraagt in alle gevallen maximaal twee jaar , te rekenen vanaf het in de zin van het Gemeenschapsrecht rechtsgeldig genomen definitieve besluit tot weigering van toegang. De betrokkene dient bij de indiening van zijn aanvraag middelen in te roepen waaruit een materiële wijziging kan worden opgemaakt in de omstandigheden op grond waarvan het besluit tot weigering van toegang tot het grondgebied was genomen. De betrokken lidstaat moet zich binnen een termijn van zes maanden te rekenen vanaf de indiening van deze aanvraag terzake uitspreken. 3. De in lid 2 bedoelde personen hebben gedurende de behandeling van hun nieuwe aanvraag geen recht op toegang tot dit grondgebied. Artikel 33 Verwijdering bij wijze van straf of bijkomende straf Het gastland kan een maatregel tot verwijdering van het grondgebied bij wijze van straf of bijkomende straf naast een vrijheidsstraf slechts rechtsgeldig gelasten met inachtneming van de vereisten die voortvloeien uit de artikelen 27, 28, 29 en 32, lid 1 . Artikel 34 Aan verwijdering voorafgaand onderzoek Alvorens tot uitvoering van een besluit tot verwijdering over te gaan, gaat de lidstaat na of zich een tegenwoordige en werkelijke bedreiging van de openbare orde of openbare veiligheid voordoet en beoordeelt hij de eventueel sedert het tijdstip waarop het besluit tot verwijdering werd genomen opgetreden wijzigingen in de omstandigheden. Hoofdstuk VII Slotbepalingen Artikel 35 Publiciteit De lidstaten verspreiden de informatie betreffende de rechten en verplichtingen van de burgers van de Europese Unie en hun familieleden op de door deze richtlijn bestreken gebieden , inzonderheid door middel van bewustmakingscampagnes via de nationale en plaatselijke informatie- en communicatiemedia . Artikel 36 Bestraffing De lidstaten stellen het stelsel van straffen dat van toepassing is op overtredingen van de ter uitvoering van deze richtlijn vastgestelde nationale bepalingen vast en treffen alle maatregelen die nodig zijn om de daadwerkelijke toepassing van die straffen te verzekeren. De aldus vastgestelde straffen moeten doeltreffend en evenredig zijn. De lidstaten stellen de Commissie uiterlijk op de in artikel 40 genoemde datum van de desbetreffende bepalingen in kennis en delen haar alle latere wijzigingen terzake zo spoedig mogelijk mede. Artikel 37 Gunstiger nationale bepalingen Het bepaalde in deze richtlijn geldt onverminderd de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen van een lidstaat die eventueel gunstiger zijn voor de personen waarop deze richtlijn betrekking heeft. Artikel 38 Intrekking 1. De artikelen 10 en 11 van Verordening (EEG) nr. 1612/68 worden met ingang van 1 juli 2004 geschrapt. 2. De Richtlijnen 64/221/EEG, 68/360/EEG, 72/194/EEG (16) , 73/148/EEG, 75/34/EEG, 75/35/EEG, 90/364/EEG, 90/365/EEG en 93/96/EEG worden met ingang van 1 juli 2004 ingetrokken. Artikel 39 Verslag Uiterlijk op 1 juli 2007 brengt de Commissie het Europees Parlement en de Raad verslag uit over de toepassing van deze richtlijn en dient zij, in voorkomend geval, eventueel noodzakelijke voorstellen in. De lidstaten verstrekken de Commissie de nodige gegevens voor de opstelling van dit verslag. Artikel 40 Omzetting 1. De lidstaten treffen en publiceren vóór 1 juli 2004 de nodige regelingen om zich te voegen naar deze richtlijn. Zij stellen de Commissie daarvan onverwijld in kennis. Zij passen de betrokken bepalingen met ingang van 1 juli 2004 toe. Wanneer de lidstaten deze bepalingen aannemen, wordt in die bepalingen naar de onderhavige richtlijn verwezen of wordt hiernaar verwezen bij de officiële bekendmaking van die bepalingen. De regels voor deze verwijzing worden vastgesteld door de lidstaten. 2. De lidstaten delen de Commissie de tekst van de belangrijkste bepalingen van intern recht mede, die zij op het onder deze richtlijn vallende gebied vaststellen. Artikel 41 Inwerkingtreding Deze richtlijn treedt in werking op de twintigste dag volgende op die van haar bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese Unie . Artikel 42 Adressaten Deze richtlijn is gericht tot de lidstaten. Gedaan te Voor het Europees Parlement Voor de Raad De Voorzitter De Voorzitter (Raadplegingsprocedure) Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan de Raad ( COM(2002) 679 ), – gelet op artikel 62 van het EG-Verdrag, – geraadpleegd door de Raad overeenkomstig artikel 67 van het EG&nbhy;Verdrag (C5&nbhy;0609/2002), – gelet op artikel 67 van het Reglement, – gezien het verslag van de Commissie vrijheden en rechten van de burger, justitie en binnenlandse zaken (A5&nbhy;0005/2003), A. overwegende dat de Raad en de Commissie het, daar de vermelding van Ecuador als land van herkomst van immigranten in Bijlage I van Verordening (EG) nr. 539/2001 (visumverplichting) een belangrijk noodsignaal is met betrekking tot de ernstige economische situatie in het land, in het kader van hun respectieve bevoegdheden als een prioritair doel moeten beschouwen Ecuador op de nemen in de programma's voor ontwikkelingshulp en gezamenlijke ontwikkeling, 1. hecht zijn goedkeuring aan het voorstel van de Commissie, als geamendeerd door het Parlement; 2. verzoekt de Commissie haar voorstel krachtens artikel 250, lid 2 van het EG&nbhy;Verdrag dienovereenkomstig te wijzigen; 3. verzoekt de Raad, wanneer deze voornemens is af te wijken van de door het Parlement goedgekeurde tekst, het Parlement hiervan op de hoogte te stellen; 4. wenst opnieuw te worden geraadpleegd ingeval de Raad voornemens is ingrijpende wijzigingen aan te brengen in het voorstel van de Commissie; 5. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Het Europees Parlement , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 24 oktober 1996 over de situatie in Wit-Rusland (1) waarin het besluit dat geen verdere stappen zullen worden ondernomen voor de ratificatie van de partnerschaps- en samenwerkingsovereenkomst totdat door de Wit-Russische autoriteiten duidelijke signalen worden gegeven dat zij bereid zijn ten volle de fundamentele democratische en mensenrechten te eerbiedigen, – onder verwijzing naar zijn resolutie van 12 december 1996 over de situatie in Wit-Rusland (2) , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 10 april 1997 over het verdrag voor een unie tussen Wit-Rusland en de Russische Federatie (3) , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 12 juni 1997 over de belemmering van het werk van niet-gouvernementele humanitaire hulporganisaties in Wit-Rusland (4) , – gezien de besluiten betreffende Wit-Rusland van de zesde ministerconferentie van de OVSE te Kopenhagen op 18 en 19 december 1997 en de Top van Istanboel op 18 en 19 november 1999, – onder verwijzing naar zijn resolutie van 19 februari 1998 over willekeurige arrestaties in Wit-Rusland (5) , waarin het zijn verontrusting uitspreekt over de mishandeling van Yuri Chasjtsjevatski, filmdirecteur en lid van Charta 1997, – onder verwijzing naar zijn resolutie van 16 juli 1998 over de situatie in Wit-Rusland (6) , waarin het erop wijst dat de regering van Wit-Rusland maatregelen heeft getroffen of toegestaan waardoor de ambtswoningen van de ambassadeurs van 22 landen zijn getroffen, – gezien de resolutie van de Economisch en Sociale Raad van de VN van 19 augustus 1998 over de situatie van de mensenrechten in Wit-Rusland, – onder verwijzing naar zijn resolutie van 11 maart 1999 over de situatie in Wit-Rusland (7) , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 7 oktober 1999 over de situatie in Wit-Rusland (8) , waarin het zijn verontrusting uitspreekt over de verdwijning van de heer Victor Gonchar, de heer Anatoly Krasovsky en de heer Yuri Zakharenko, – gezien het rapport van de Internationale Onderzoeksmissie van de Waarnemingspost voor de bescherming van de verdedigers van de Mensenrechten van september 2001, – gezien zijn resolutie van 5 juli 2001 over Wit-Rusland (9) , aangenomen aan de vooravond van de presidentsverkiezingen en de rapporten van de trojka (Parlementaire Vergadering van de OVSE, de Raad van Europa en het Europees Parlement) over de algemene verkiezingen in 2000 (30 januari 2001) en de presidentsverkiezingen in 2001 (4 oktober 2001), – gezien de verslagen en voorstellen van de EU-strategie ten aanzien van Rusland, – gezien de verklaringen van het voorzitterschap van de Unie over Wit-Rusland - OVSE van 4 juni en 17 september 2002, – onder verwijzing naar zijn resolutie van 13 juni 2002 over de AMG (Adviserende en toezichthoudende groep) van de OVSE in Wit-Rusland (10) , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 4 juli 2002 over de persvrijheid in Wit-Rusland (11) , – gezien de verklaring van het voorzitterschap van de Unie over Wit-Rusland van 16 oktober 2002, – onder verwijzing naar het verslag van de adhocmissie van het Europees Parlement naar Minsk in november 2002, – gelet op artikel 163 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie buitenlandse zaken, mensenrechten, gemeenschappelijke veiligheid en defensiebeleid ( A5-0024/2003 ), A. overwegende dat genoemde resolutie van 24 oktober 1996 over de situatie in Wit-Rusland besluit geen verdere stappen te ondernemen ter ratificatie van de partnerschaps- en samenwerkingsovereenkomst totdat door de Wit-Russische autoriteiten duidelijke signalen worden gegeven dat zij de mensenrechten zullen eerbiedigen welke zijn omschreven in het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden (EVRM) en in het Handvest van Parijs voor een nieuw Europa als zijnde gemeenschappelijke Europese waarden, en totdat de fundamentele beginselen van een democratische staat weer van kracht zijn, B. overwegende dat het in 1999 heeft besloten een verslag over Wit-Rusland op te stellen teneinde een verbetering van de betrekkingen tussen de EU en Wit-Rusland te bevorderen en Wit-Rusland te helpen bij het leggen van de basis voor de inwerkingtreding van de partnerschaps- en samenwerkingsovereenkomst zoals overeengekomen in artikel 2 van genoemde overeenkomst, C. overwegende dat de situatie in Wit-Rusland, in plaats van te verbeteren, nu zo is dat er geen enkel respect meer bestaat voor de mensenrechten, het Lagerhuis zijn wetgevingsrechten zijn ontnomen en het economische leven door de president wordt bepaald, D. overwegende dat de trojka tot de conclusie is gekomen dat zowel de parlements- als de presidentsverkiezingen in 2000 en 2001 niet vrij en eerlijk waren, E. overwegende dat Wit-Rusland een belangrijke verbinding vormt tussen de EU en Rusland en als poort fungeert voor een groeiende handel in beide richtingen, F. overwegende dat het bevriezen van alle betrekkingen niettemin ongewenst is en dat de vooruitzichten voor een normalisering van de situatie in Wit-Rusland nauw verband houden met de ontwikkeling van de betrekkingen en de handel met de EU en daarmee ook met de nabijheid van de EU in het dagelijks leven en de activiteiten van de Wit-Russische burgers en beleidsmakers, G. overwegende dat Wit-Rusland zijn nauwe economische banden met Rusland slechts verder kan ontwikkelen door een verbetering van zijn betrekkingen met de EU, mede gelet op de intensivering van de relatie tussen de EU en Rusland, H. overwegende dat de sluiting van de associatieovereenkomst met Wit-Rusland past in de strategie van de EU ten aanzien van Rusland en de andere landen in dit gebied en bijdraagt tot vrede en stabiliteit in de regio, maar beseft dat dit tijdens het huidige regime onwaarschijnlijk is, I. overwegende Wit-Rusland, dat tot de tien grootste wapenexporteurs van de wereld behoort met een wapenindustrie die nauw gelieerd is aan het militair-industrieel complex van Rusland, volgens het Ministerie van Buitenlandse Zaken van de VS betrokken is bij illegale wapenverkoop en tevens Irakese militairen opleidt in het gebruik van het S-300 raketsysteem, J. overwegende dat de presidentsverkiezingen in 2001 waardoor president Loekasjenko aan de macht bleef, door geen enkele internationale instantie als eerlijk en vrij zijn erkend en dat de uitslag door de binnenlandse oppositie, buitenlandse regeringen en de EU is betwist, en werd voorafgegaan door daden van willekeur van de regering tegen de politieke oppositie, onafhankelijke media en organisaties ter waarneming van de verkiezingen, K. overwegende dat de autoritaire weg die president Loekasjenko is ingeslagen, wordt gekenmerkt door systematische pesterijen van de oppositie, eliminatie van kritische stemmen en het ontstaan van wijdvertakt cliëntelisme in alle machtssectoren, L. overwegende dat de EU herhaaldelijk de arrestatie van prominente oppositieleiders door de regering Loekasjenko heeft veroordeeld en gezien het uitblijven van noemenswaardige vooruitgang in de opheldering van de verdwijning van een aantal personen, om doeltreffend onderzoek heeft verzocht, M. zijn spijt uitsprekend over het besluit van de regering van Wit-Rusland om het visum van het fungerend hoofd van de Adviserende en toezichthoudende groep (AMG) van de OVSE in Wit-Rusland, de heer Andrew Carpenter, niet te verlengen, N. gezien het besluit van 14 lidstaten om een aantal vooraanstaande Wit-Russische personen geen visum te verlenen vanwege de pogingen om de Adviserende en toezichthoudende groep van de OVSE in Wit-Rusland te sluiten, O. overwegende dat de democratische vrijheden afbrokkelen, de mensenrechten niet worden geëerbiedigd en onafhankelijke verslaggeving door de media, ook de buitenlandse, uiterst moeilijk is; verontrust over de toenemende inmenging van de regering in de vakbonden, P. overwegende dat er een opbouw (sedert eind 1994) en uitbouw plaatsvindt van een piramidale structuur die alle aspecten van het sociale en politieke leven beheerst, van de bestuursinstanties tot in de verste uithoeken van het land, Q. overwegende dat de vorming van een enkel economische gebied zoals door Rusland met steun van de EU wordt bepleit moeilijk kan worden verwezenlijkt zolang Wit-Rusland zich tegen hervormingen verzet, 1. spreekt zijn bezorgdheid uit over het toenemende en gevaarlijke zelfgekozen isolement zowel ten opzichte van het Oosten als het Westen waarin Wit-Rusland terechtkomt tengevolge van het autoritaire en antidemocratische optreden van zijn president, dat het land tot een brandhaard van instabiliteit en onrust in de gehele regio kan maken; 2. spreekt zijn bezorgdheid uit over het stagneren van het economische en politieke hervormingsproces dat nodig is wil Wit-Rusland weer de weg naar democratie en een markteconomie inslaan; verzoekt de Wit-Russische autoriteiten met klem om hun repressieve beleid op het gebied van de mensenrechten te herzien en opnieuw mechanismen in te stellen die de eerbiediging van de mensenrechten en vrijheden - waaronder de vrijheid van godsdienst en de persvrijheid - en de beginselen van de rechtsstaat garanderen; 3. verzoekt de regering van Wit-Rusland dringend stappen te nemen om het nationale parlement bevoegdheden van betekenis te geven; 4. spreekt zijn krachtige veroordeling uit over de willekeurige aanvallen van het regime op de media, journalisten, oppositieleden en pleitbezorgers van de mensenrechten alsmede iedereen die zich vrijelijk kritisch wil uitlaten over de president en het regime, wat blijkt uit de willekeurige arrestaties, mishandeling van gevangenen, verdwijningen, vervolgingen om politieke redenen en andere repressieve daden die de fundamentele beginselen van de democratie en de rechtsstaat schenden; betreurt ten zeerste de onderdrukking van religieuze leiders en aanhangers van diverse geloofsovertuigingen ten gevolge van de nieuwe godsdienstwet; 5. spoort de president en de regering van Wit-Rusland aan om de werking van een onafhankelijke rechtspraak te garanderen en verzoekt de Wit-Russische autoriteiten om de internationale afspraken die zij hebben ondertekend betreffende de vrijheid van de media, de vrijheid van vereniging en de vrijheid van meningsuiting na te komen en verzoekt hen de bepalingen van het strafrecht die de uitoefening van genoemde vrijheden aantast, te herzien en om het VN-Verdrag tegen foltering ten volle na te komen; 6. dringt er bij de Wit-Russische autoriteiten op aan om een begin te maken met de nodige economische hervormingen om de overschakeling van het verouderde systeem van een centraal geleide economie naar een markteconomie mogelijk te maken en een juridisch kader te scheppen dat gunstiger is voor buitenlandse investeringen; betreurt de toenemende verarming van brede lagen van de Wit-Russische samenleving, die de gevolgen ondervindt van het slechte economisch beleid en van de beperkte mogelijkheden voor steun door de internationale financiële instellingen, die zich vanwege de situatie in Wit-Rusland terughoudend hebben opgesteld; 7. verzoekt om afschaffing van de doodstraf die in Wit-Rusland nog altijd wordt toegepast ondanks herhaalde druk van de EU, de Raad van Europa en mensenrechtenorganisaties; 8. beklemtoont dat de hervatting van de dialoog tussen de EU en Wit-Rusland - die afhankelijk is van de nakoming door Wit-Rusland van de voorwaarden die in de in 1996 opgeschorte partnerschaps- en samenwerkingsovereenkomst zijn vastgesteld - waar beide partijen belang bij hebben teneinde de instabiliteit en de veiligheid in deze Europese regio te waarborgen, en hecht bijzonder belang aan het vooruitzicht van de volgende uitbreiding van de Unie; 9. dringt er met klem bij de Commissie op aan om in haar voorstel voor een "Groter Europa" een speciale strategie te ontwikkelen voor de democratisering en de ontwikkeling van een sociale markteconomie in Wit-Rusland; meent dat deze strategie moet uitgaan van de positieve resultaten van het Tacis-programma in Wit-Rusland, dat is goedgekeurd bij Besluit 98/1/EG van de Raad van 18 december 1997 betreffende een Tacis-programma voor 1997 voor de ontwikkeling van de civiele maatschappij in Wit-Rusland (12) , en met name de volgende doelstellingen omvatten: steun aan versterking en ontwikkeling van diverse vormen van maatschappelijke organisaties, waaronder de vakbonden en bonden van werkgevers, steun aan de ontwikkeling van een vrij en divers medialandschap, steun aan de pogingen om een democratisch, Europees georiënteerd universitair en academisch stelsel te ontwikkelen, steun aan de ontwikkeling van een stabiele sector van concurrerende kleine en middelgrote ondernemingen; acht het van belang dat deze strategie partnerschapsprogramma's omvatten ter ondersteuning van de mogelijkheid voor maatschappelijke organisaties in Wit-Rusland om in de Europese buurlanden democratische ervaring op te doen en deze naar hun eigen land te vertalen; 10. verzoekt de Commissie om breuken in de economische en sociale structuur aan de toekomstige oostgrens van de EU na de uitbreiding te voorkomen en om smokkel en immigratie te beperken, om ten behoeve van de westelijke regio's van de nieuwe buurlanden in het oosten, de Oekraïne, Wit-Rusland en Moldavië, programma's en financiële communautaire steun op te zetten van dezelfde omvang als momenteel reeds bestaan voor de oostelijke regio's van de naburige kandidaatlanden; 11. acht het nuttig en noodzakelijk dat zowel de EU als de lidstaten de contacten met de hervormingsgezinde krachten in alle maatschappelijke geledingen van de Wit-Russische samenleving (NGO's, kerken, ondernemers, vakbonden, culturele en universitaire kringen, het bedrijfsleven en niet-gouvernementele mensenrechtenorganisaties) en met de democratische oppositiepartijen intensiveren en assistentie en steun verlenen; 12. verzoekt de Commissie om via de bestaande programma's ter ondersteuning van de democratie grotere financiële steun te verlenen aan de NGO's die tot doel hebben de burgermaatschappij en de onafhankelijke media in Wit-Rusland te ontwikkelen, een taak die onder de huidige omstandigheden buitengewoon moeilijk is; is verheugd over de beschikbaarstelling van 10 miljoen euro van het programma voor kleine projecten (in het kader van het nationale actieprogramma voor Wit-Rusland, 2000-2003), met name omdat het programma geschikt is om de plaatselijke en regionale overheden in Wit-Rusland door middel van kleine en zeer kleine projecten te versterken; 13. constateert tot zijn spijt dat Wit-Rusland niet meer tot de doellanden van het Europese Initiatief voor democratie en mensenrechten (EIDHR 2002-4) behoort omdat de EU-Commissie heeft vastgesteld dat het ontvangende land niet voldoet aan de nodige voorwaarden voor de uitvoering van dit programma (met name vanwege het presidentiële decreet nr. 8); betreurt voorts dat om reeds genoemde redenen bij de binnenkort verschijnende oproep voor voorstellen in het kader van het Partnerschapsprogramma voor institutionele opbouw onder Tacis (IBPP) geen rekening is gehouden met Wit-Rusland; verzoekt de Wit-Russische regering om met name het presidentiële decreet nr. 8 onmiddellijk in te trekken en de voorwaarden te scheppen die een succesvolle tenuitvoerlegging van het mede door de EU gefinancierde project in het kader van de ontwikkeling van de democratie en de mensenrechten (EIDHR, TACIS IBPP) mogelijk maken; 14. acht het wenselijk om deze inspanningen in regionaal en internationaal verband vooral samen met internationale organisaties, zoals de OVSE en de Raad van Europa, en de Verenigde Staten te coördineren om de samenhang van alle genomen maatregelen te verzekeren teneinde de overschakeling naar de democratie in Wit-Rusland te bevorderen en aldus de potentiële invloed ervan te vergroten; 15. verzoekt de Commissie en de Raad om zodra de grondvoorwaarden zijn vervuld, een structurele dialoog tussen Wit-Rusland en de EU te beginnen ten einde de samenwerking op het gebied van Justitie en Binnenlandse Zaken te intensiveren, vooral met name ter bestrijding van de georganiseerde grensoverschrijdende misdaad, en met name mensenhandel en de smokkel van illegale migranten; 16. is van mening dat Rusland gezien de nauwe historische, culturele, economische en politieke banden tussen beide landen een matigende invloed kan uitoefenen op de regering in Minsk en haar kan stimuleren naar democratische ontwikkeling te streven; verzoekt deze kwestie in het kader van de regelmatige politieke dialoog met Rusland aan de orde te stellen om aldus betere richtsnoeren voor actie op te stellen; beklemtoont dat het contradictoir is als Rusland een unie gaat vormen met een ondemocratisch Wit-Rusland; 17. verzoekt de bevolking van Wit-Rusland actief deel te nemen aan de voorbereiding van de democratische plaatselijke verkiezingen in maart 2003; dringt er met klem bij de centrale kiescommissie op aan om alle politieke krachten in het land gelijkelijk toegang tot de commissie te verlenen en gelijke kansen te geven als het gaat om het opstellen van kandidaten; dringt er bij de regering van Wit-Rusland op aan om bij de verkiezing internationale waarnemers toe te laten om te garanderen dat zij vrij en eerlijk verlopen; erkent het grote belang van de komende plaatselijke verkiezingen voor het herstel van de democratie in Wit-Rusland, mede met het oog op de terugkeer van Wit-Rusland tot de internationale democratische gemeenschap; 18. steunt de humanitaire hulpprogramma's bestemd voor de slachtoffers van de ramp in Tsjernobyl, die nu nog steeds dramatische gevolgen heeft door de langetermijneffecten van straling en die 30% van het Wit-Russische grondgebied heeft aangetast, waardoor de economische bedrijvigheid in dit land sterk is teruggelopen, en verzoekt de Commissie en de Raad voor deze programma's meer gelden toe te wijzen om de Wit-Russische bevolking in besmette gebieden te voorzien van royale steun die getuigt van de solidariteit van de EU en de aanwezigheid van de Unie in de regio zichtbaar maakt; 19. beklemtoont dat Wit-Rusland fungeert als het land van oorsprong en doorreis voor vrouwenhandel en doet een beroep op de Wit-Russische regering om in samenwerking met internationale organisaties en NGO 's doeltreffende maatregelen te nemen om deze handel tegen te gaan door middel van preventieprogramma's, opleiding van politie- en justitiepersoneel en vervolging van vrouwenhandelaars en tevens te zorgen dat slachtoffers en getuigen van dergelijke handel doeltreffende bescherming, steun en rehabilitatie wordt gegarandeerd; 20. beklemtoont dat Wit-Rusland versterkte pogingen in het werk moet stellen om een halt toe te roepen aan de illegale handel en doorvoer van allerlei soorten wapens, omdat dit een ernstige bedreiging vormt voor de veiligheid en stabiliteit niet alleen in de regio maar ook daarbuiten; 21. dringt er bij de trojka (Parlementaire Vergadering van de OVSE, de Europese Raad en het Europees Parlement) op aan tezamen een positieve invloed te blijven uitoefenen op het herstel van de democratie in Wit-Rusland, aangezien dit momenteel het enige communicatiekanaal met het regime van Loekasjenko vormt; 22. neemt kennis van de opening op 1 januari 2003 van het OVSE-kantoor in Minsk en dringt er bij de Wit-Russische regering op aan nauw met dit kantoor samen te werken zodat het zijn belangrijk taak bij de bevordering van de democratische hervormingen en de rechtsstaat onder optimale omstandigheden kan uitvoeren; betreurt evenwel dat het OVSE-mandaat ernstig is beperkt, hetgeen diens werk en dus ook het werk van de Parlementaire trojka zeer bemoeilijkt; 23. verzoekt de Wit-Russische autoriteiten om de vakbondsrechten en met name het recht van vereniging, dat wordt gegarandeerd door de verdragen van de Internationale Arbeidsorganisatie die ook door Wit-Rusland zijn geratificeerd, te eerbiedigen; 24. verzoekt de Raad en de Commissie om bij de Wit-Russische autoriteiten de nodige stappen te nemen om de rechtszaak en de gevangenhouding van professor Yuri Bandazjevski opnieuw te bezien; 25. bevestigt zijn in zijn reeds genoemde resolutie van 24 oktober 1996 vervatte besluit om de partnerschap- en samenwerkingsovereenkomst tussen de EU en Wit-Rusland niet te ratificeren zolang de regering van Wit-Rusland geen duidelijke stappen doet voor een duurzame verwezenlijking van democratische rechten en vrijheden alsook de beginselen van de rechtsstaat; 26. vraagt de Commissie een officieel onderzoek in te leiden naar de vrijheid van vereniging in Wit-Rusland en aan de hand van dat onderzoek zonodig uitvoering te geven aan de procedures voor de tijdelijke intrekking van handelspreferenties uit hoofde van Verordening (EG) nr. 2820/98; 27. onderstreept dat het uit strategisch oogpunt dringend noodzakelijk is om de maatschappij in Wit-Rusland, Oekraïne en Moldavië via een campagne voor te lichten over en bewust te maken van de EU, haar maatregelen, programma's en waarden, met name door oprichting van een dicht netwerk van Euro-infocentra in deze drie buurlanden van de toekomstige uitgebreide EU; 28. verzoekt de Commissie Wit-Rusland voor te stellen zijn scholieren en studenten te laten deelnemen aan de communautaire opleidings- en cultuurprogramma's zoals Leonardo, Socrates, Jeugd en Cultuur 2000, om aldus de jeugdige randgroep van deze bevolking, die de civil society en de leiders zullen gaan uitmaken van de volgende generatie, bewust worden gemaakt van het beleid en de waarden van de EU, waarvan Wit-Rusland op korte termijn een buurland wordt; 29. vestigt de aandacht van de Commissie op het bestaan van ecologische euro-regio's tussen bepaalde kandidaat-landen en Wit-Rusland, zoals het Bialowieska-reservaat, dat uiterst belangrijk is voor het Europese continent vanuit het oogpunt van natuurlijk erfgoed en biodiversiteit, en onderstreept derhalve dat het behoud van deze natuurlijke rijkdommen aan beide zijden van de oostgrens van de uitgebreide EU slechts effect zal hebben en volledig zal zijn verwerkelijkt in zoverre Wit-Rusland deel kan nemen aan de communautaire milieuprogramma's en -wetgeving zoals "Natura 2000", "natuurlijke habitats" en "vogels"; 30. verzoekt de Commissie in dit verband met name en nadrukkelijk om voor de kinderen van Wit-Rusland uit de door straling getroffen regio's een speciaal programma op te zetten voor curatieve verblijven in gezondheidsinstellingen en ziekenhuizen van de EU, en voor hen ondersteuning en medische verzorging te organiseren, omdat het organisme van deze jonge generatie bijzonder gevoelig en kwestbaar is voor de gevolgen van radioactiviteit; 31. wijst met klem op de noodzaak dat de horizon van de Wit-Russische burgers waar het de media en de voorlichting betreft, wordt opengebroken en verbreed, teneinde hen in staat te stellen meer kennis en begrip te vergaren over wat de EU vertegenwoordigt, en verzoekt de Commissie vanuit dat oogpunt de uitzending van televisie- of radioprogramma's te bevorderen vanuit de kandidaat-landen en buurlanden zoals Litouwen of Polen, die op het gehele Wit-Russische grondgebied kunnen worden ontvangen; 32. dringt aan op de noodzaak voor de EU om, uit het oogpunt van coherentie en geloofwaardigheid, aan de betrekkingen van de EU met alle andere lidstaten van het GOS dezelfde politieke, sociale en economische eisen te stellen als de EU voor Wit-Rusland hanteert; 33. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de parlementen van de lidstaten en de regering en het parlement van Wit-Rusland.