Het Europees Parlement , – gezien de ontwerpverordening van de Commissie (D025828/03), – gezien Verordening (EG) nr. 1069/2009 van het Europees Parlement en de Raad van 21 oktober 2009 tot vaststelling van gezondheidsvoorschriften inzake niet voor menselijke consumptie bestemde dierlijke bijproducten en afgeleide producten (1) , en met name artikel 41, lid 3, en artikel 42, lid 2, – gezien het advies van 5 maart 2013 van het in artikel 52 van Verordening (EG) nr. 1069/2009 bedoelde comité, – gezien de brief van de Commissie van 16 mei 2013, waarin zij het Parlement verzoekt te verklaren dat het geen bezwaar zal maken tegen de ontwerpverordening, – gezien de brief van de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en voedselveiligheid van 21 mei 2013 aan de voorzitter van de Conferentie van commissievoorzitters, – gezien artikel 5 bis van Besluit 1999/468/EG van de Raad van 28 juni 1999 tot vaststelling van de voorwaarden voor de uitoefening van de aan de Commissie verleende uitvoeringsbevoegdheden (2) , – gezien artikel 88, lid 4, onder d), en artikel 87 bis, lid 6, van zijn Reglement, – gezien er geen bezwaar werd gemaakt binnen de in artikel 87 bis, lid 6, derde en vierde streepjes, van zijn Reglement gestelde termijn, die op 22 mei 2013 verstreek, 1. verklaart geen bezwaar te maken tegen de ontwerpverordening van de Commissie; 2. verzoekt zijn Voorzitter dit besluit te doen toekomen aan de Commissie en, ter informatie, aan de Raad. (Gewone wetgevingsprocedure: eerste lezing) Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2013)0193 ), – gezien artikel 294, lid 2, en de artikelen 33, 114 en 207 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C7-0096/2013), – gezien artikel 294, lid 3, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité van 22 mei 2013 (1) , – gezien de schriftelijke toezegging van de vertegenwoordiger van de Raad van 26 april 2013 om het standpunt van het Europees Parlement goed te keuren, overeenkomstig artikel 294, lid 4, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien artikel 55 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie interne markt en consumentenbescherming ( A7-0170/2013 ), A. overwegende dat het om redenen van urgentie gerechtvaardigd is om tot stemming over te gaan vóór het verstrijken van de in artikel 6 van het Protocol nr. 2 betreffende de toepassing van de beginselen van subsidiariteit en evenredigheid bedoelde termijn van acht weken; 1. stelt zijn standpunt in eerste lezing vast zoals hierna is opgenomen; 2. verzoekt om hernieuwde voorlegging indien de Commissie voornemens is ingrijpende wijzigingen in haar voorstel aan te brengen of dit door een nieuwe tekst te vervangen; 3. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en aan de Commissie, alsmede aan de nationale parlementen. Standpunt van het Europees Parlement in eerste lezing vastgesteld op 23 mei 2013 met het oog op de vaststelling van Verordening (EU) nr. .../2013 van het Europees Parlement en de Raad houdende wijziging van Verordening (EG) nr. 450/2008 tot vaststelling van het communautair douanewetboek (gemoderniseerd douanewetboek) wat de toepassingsdatum betreft (Aangezien het Parlement en de Raad tot overeenstemming zijn geraakt, komt het standpunt van het Parlement overeen met de definitieve rechtshandeling: Verordening (EU) nr. 528/2013.) (Gewone wetgevingsprocedure: eerste lezing) Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2012)0524 ), – gezien artikel 294, lid 2, en artikel 207 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C7-0297/2012), – gezien artikel 294, lid 3, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien de schriftelijke toezegging van de vertegenwoordiger van de Raad van 27 maart 2013 om het standpunt van het Europees Parlement goed te keuren, overeenkomstig artikel 294, lid 4, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien artikel 55 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie internationale handel ( A7-0122/2013 ), 1. stelt onderstaand standpunt in eerste lezing vast; 2. verzoekt om hernieuwde voorlegging indien de Commissie voornemens is ingrijpende wijzigingen in haar voorstel aan te brengen of dit door een nieuwe tekst te vervangen; 3. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en aan de Commissie alsmede aan de nationale parlementen. Standpunt van het Europees Parlement in eerste lezing vastgesteld op 23 mei 2013 met het oog op de vaststelling van Verordening (EU) nr. .../2013 van het Europees Parlement en de Raad tot intrekking van Verordening (EG) nr. 552/97 van de Raad houdende tijdelijke intrekking van de voordelen van het aan Myanmar/Birma toegekende stelsel van algemene tariefpreferenties (Aangezien het Parlement en de Raad tot overeenstemming zijn geraakt, komt het standpunt van het Parlement overeen met de definitieve rechtshandeling: Verordening (EU) nr. 607/2013.) (Gewone wetgevingsprocedure: eerste lezing) (Gewone wetgevingsprocedure: eerste lezing) Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan het Parlement en de Raad ( COM(2012)0089 ), – gezien artikel 294, lid 2, artikel 43, lid 2 en artikel 168, lid 4, onder b), van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C7-0060/2012), – gezien artikel 294, lid 3, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité van 23 mei 2012 (1) , – na raadpleging van het Comité van de Regio's, – gezien de schriftelijke toezegging van de vertegenwoordiger van de Raad van 13 maart 2013 om het standpunt van het Europees Parlement goed te keuren, overeenkomstig artikel 294, lid 4, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien artikel 55 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en voedselveiligheid ( A7-0371/2012 ), 1. stelt onderstaand standpunt in eerste lezing vast; 2. neemt kennis van de verklaring van de Commissie die als bijlage bij onderhavige resolutie is gevoegd; 3. verzoekt om hernieuwde voorlegging indien de Commissie voornemens is ingrijpende wijzigingen in dit voorstel aan te brengen of dit door een nieuwe tekst te vervangen; 4. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en aan de Commissie alsmede aan de nationale parlementen. Standpunt van het Europees Parlement in eerste lezing vastgesteld op 23 mei 2013 met het oog op de vaststelling van Verordening (EU) nr. .../2013 van het Europees Parlement en de Raad betreffende het niet-commerciële verkeer van gezelschapsdieren en tot intrekking van Verordening (EG) nr. 998/2003 (Aangezien het Parlement en de Raad tot overeenstemming zijn geraakt, komt het standpunt van het Parlement overeen met de definitieve rechtshandeling: Verordening (EU) nr. 576/2013.) BIJLAGE BIJ DE WETGEVINGSRESOLUTIE Verklaring van de Commissie In het kader van de Strategie van de Europese Unie voor de bescherming en het welzijn van dieren (2) zal de Commissie een studie verrichten betreffende het welzijn van honden en katten die betrokken zijn bij handelspraktijken. Als die studie uitwijst dat de handelspraktijken gezondheidsrisico's opleveren, zal de Commissie passende mogelijkheden overwegen om de gezondheid van mensen en dieren te beschermen, waaronder het doen van voorstellen aan het Europees Parlement en de Raad tot aanpassing van de huidige wetgeving van de Unie betreffende de handel in honden en katten, waarbij bijvoorbeeld compatibele, in alle lidstaten toegankelijke systemen voor de registratie van die dieren kunnen worden ingevoerd. In het licht daarvan zal de Commissie nagaan of het haalbaar en passend is dergelijke registratiesystemen uit te breiden tot honden en katten die gemerkt en geïdentificeerd zijn overeenkomstig de wetgeving van de Unie betreffende het niet-commerciële verkeer van gezelschapsdieren. (Gewone wetgevingsprocedure: eerste lezing) Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2012)0090 ), – gezien artikel 294, lid 2, en artikel 43, lid 2, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C7-0061/2012), – gezien artikel 294, lid 3, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité van 23 mei 2012 (1) , – gezien de schriftelijke toezegging van de vertegenwoordiger van de Raad van 13 maart 2013 om het standpunt van het Europees Parlement goed te keuren, overeenkomstig artikel 294, lid 4, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien artikel 55 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en voedselveiligheid ( A7-0366/2012 ), 1. stelt onderstaand standpunt in eerste lezing vast; 2. verzoekt om hernieuwde voorlegging indien de Commissie voornemens is ingrijpende wijzigingen in haar voorstel aan te brengen of dit door een nieuwe tekst te vervangen; 3. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en aan de Commissie alsmede aan de nationale parlementen. Standpunt van het Europees Parlement in eerste lezing vastgesteld op 23 mei 2013 met het oog op de vaststelling van Richtlijn 2013/.../EU van het Europees Parlement en de Raad tot wijziging van Richtlijn 92/65/EEG van de Raad wat betreft de veterinairrechtelijke voorschriften voor het handelsverkeer en de invoer in de Unie van honden, katten en fretten (Aangezien het Parlement en de Raad tot overeenstemming zijn geraakt, komt het standpunt van het Parlement overeen met de definitieve rechtshandeling: Richtlijn 2013/31/EU.) Het Europees Parlement , – gezien de mededelingen van de Commissie met als titel „Voorafgaande coördinatie van plannen voor belangrijke hervormingen van het economische beleid” ( COM(2013)0166 ) en „Invoering van een instrument voor convergentie en concurrentievermogen” ( COM(2013)0165 ), – gezien de vraag aan de Commissie over toekomstige wetgevingsvoorstellen inzake de EMU ( O-000060/2013 – B7-0204/2013), – gezien het Verdrag inzake stabiliteit, coördinatie en bestuur in de economische en monetaire unie van 2 maart 2012, hierna „het begrotingspact” genoemd, – gezien de conclusies van de Europese Raad van 13 en 14 december 2012, – gezien de blauwdruk van de Commissie van 28 november 2012 voor een hechte economische en monetaire unie, – gezien het verslag van de voorzitter van de Europese Raad van 5 december 2012 met als titel „Naar een echte economische en monetaire unie”, – gezien zijn resolutie van 20 november 2012 met aanbevelingen aan de Commissie over het verslag van de voorzitters van de Europese Raad, de Europese Commissie, de Europese Centrale Bank en de Eurogroep „Naar een echte Economische en Monetaire Unie” (1) , hierna „het verslag-Thyssen” genoemd, – gezien zijn resolutie van 20 oktober 2010 met aanbevelingen aan de Commissie betreffende verbetering van het EU-kader voor economisch bestuur en stabiliteit, met name in de eurozone (2) , hierna „het verslag-Feio” genoemd, – gezien Verordening (EU) nr. 1176/2011 en Verordening (EU) nr. 1175/2011 van het Europees Parlement en de Raad van 16 november 2011, hierna „het sixpack” genoemd, – gezien zijn resolutie van 1 december 2011 over het Europees semester voor economische beleidscoördinatie (3) , – gezien Verordening (EU) nr. …/2013 van het Europees Parlement en de Raad betreffende gemeenschappelijke bepalingen voor de monitoring en beoordeling van ontwerp-begrotingsplannen en voor het corrigeren van het buitensporig tekort van de lidstaten in de eurozone, en gezien Verordening (EU) nr. .../2013 betreffende een strenger economisch en budgettair toezicht op lidstaten in de eurozone die ernstige problemen ondervinden of dreigen te ondervinden ten aanzien van hun financiële stabiliteit, hierna „het twopack” genoemd, – gezien de gezamenlijke verklaring van voorzitter Barroso en vicevoorzitter Rehn van 20 februari 2013 naar aanleiding van de op het trialoogoverleg bereikte overeenkomst over de „twopack”-wetgeving inzake economisch bestuur in de eurozone (referentie MEMO/13/126), – gezien artikel 115, lid 5, en artikel 110, lid 2, van zijn Reglement, A. overwegende dat de lidstaten die het begrotingspact hebben ondertekend er in artikel 11 mee instemmen alle belangrijke economische beleidshervormingen die zij voornemens zijn door te voeren, vooraf met elkaar te bespreken en, waar zulks passend wordt geacht, onderling af te stemmen, en dat zij er bovendien mee instemmen dat de instellingen van de Europese Unie conform het recht van de Europese Unie bij die coördinatie worden betrokken; B. overwegende dat het verdrag overeenkomstig artikel 15 van het begrotingspact uiterlijk na vijf jaar in het EU-recht moet zijn opgenomen op basis van een beoordeling van de ervaring met de tenuitvoerlegging ervan, en overwegende dat de mededelingen COM(2013)0165 en COM(2013)0166 van de Commissie en de wetgevingsvoorstellen als follow-up ervan als een eerste stap in die richting kunnen worden beschouwd; C. overwegende dat het Parlement reeds in 2010 in het verslag-Feio heeft aanbevolen specifieke procedures vast te stellen en de lidstaten, met name de eurolanden, te verplichten om elkaar en de Commissie te informeren voordat zij economische beleidsbeslissingen nemen met te verwachten aanzienlijke neveneffecten die de goede werking van de interne markt en de Economische en Monetaire Unie (EMU) in gevaar zouden kunnen brengen; D. overwegende dat in de verklaring bij het twopack werd opgeroepen tot de instelling van een substantieel versterkt economisch en budgettair toezichts- en controlekader, tot een verder ontwikkelde Europese budgettaire capaciteit voor de tijdige tenuitvoerlegging van structurele hervormingen die duurzame groei bevorderen volgens het beginsel dat stappen voor meer verantwoording en economische discipline gecombineerd moeten worden met meer solidariteit, alsook tot de diepere integratie van de besluitvorming op beleidsgebieden als fiscaliteit en arbeidsmarkten als belangrijk solidariteitsinstrument; overwegende dat in deze verklaring de nadruk wordt gelegd op het beginsel dat stappen in de richting van meer economische beleidscoördinatie gepaard moeten gaan met meer solidariteit; E. overwegende dat in paragraaf 11 van het verslag-Thyssen wordt benadrukt dat een „volwaardige EMU” niet beperkt mag blijven tot een systeem van regels, maar een grotere begrotingscapaciteit vergt op basis van specifieke eigen middelen; F. overwegende dat het verslag-Thyssen eraan herinnert dat kwalitatief hoogwaardige en betrouwbare Europese statistieken een centrale rol spelen bij de opzet van het nieuwe economische bestuurssysteem en van zijn belangrijkste besluitvormingsprocessen, dat de onafhankelijkheid van het Europees statistisch systeem zowel op nationaal niveau als op niveau van de Unie als absolute vereiste moet worden gevrijwaard, en dat stappen in de richting van gestandaardiseerde boekhoudregels voor overheidsorganisaties in alle lidstaten een fundamentele aanvulling vormen op de grotere bevoegdheden van de Commissie bij de controle op de kwaliteit van de nationale bronnen die worden gebruikt voor de berekening van schuld- en tekortcijfers in een volwaardige begrotingsunie; Algemene beoordeling van de mededelingen van de Commissie 1. erkent de inspanningen van de Commissie om verder werk te maken van macro-economisch bestuur in de Unie en daarbij voort te bouwen op het sixpack en het twopack; benadrukt evenwel dat de volledige tenuitvoerlegging van het nieuwe kader moet prevaleren boven elk nieuw voorstel; 2. wijst erop dat de invoering van een op stimuli gebaseerd uitvoeringsmechanisme voor meer solidariteit, cohesie en concurrentievermogen gepaard moet gaan met bijkomende lagen voor economische beleidscoördinatie, zoals vermeld in de verklaring van de Commissie bij het twopack, teneinde het beginsel na te leven dat stappen in de richting van meer verantwoording en economische discipline gepaard moeten gaan met meer solidariteit; 3. benadrukt dat alle verdere voorstellen een duidelijke meerwaarde moeten bieden ten opzichte van de bestaande instrumenten, zoals deze in het kader van het cohesiebeleid; 4. benadrukt dat coördinatie-inspanningen de respectieve verantwoordelijkheden van de diverse besluitvormingsniveaus niet mogen afzwakken; 5. herhaalt dat bestuur in de EU geen afbreuk mag doen aan de prerogatieven van het Europees parlement en de nationale parlementen, met name wanneer een overdracht van soevereiniteit wordt overwogen; benadrukt dat behoorlijke legitimiteit en verantwoording democratische besluiten vergen en op nationaal en EU-niveau gewaarborgd moeten worden door respectievelijk de nationale parlementen en het Europees Parlement; herinnert aan het beginsel dat is opgenomen in de conclusies van de Europese Raad van december 2012, namelijk „tijdens het gehele proces blijft de algemene doelstelling het waarborgen van de democratische legitimiteit en de verantwoordingsplicht op het niveau waarop de beslissingen worden genomen en uitgevoerd”; benadrukt dat de mechanismen voor voorafgaande coördinatie en de instrumenten voor convergentie en concurrentievermogen moeten gelden voor alle lidstaten die de euro als munt hebben aanvaard, en dat het voor andere lidstaten mogelijk moet zijn zich er permanent bij aan te sluiten; verzoekt de Commissie deze verplichte validering door de nationale parlementen in toekomstige wetgevingsvoorstellen op te nemen en ook te zorgen voor meer betrokkenheid van de sociale partners bij de economische coördinatie; 6. is van mening dat het tijdstip van de mededelingen niet optimaal is; verzoekt de Commissie eerst een voorstel in te dienen voor de goedkeuring van een convergentiecode in het kader van het EU-semester, op basis van de EU 2020-strategie, die een sterke sociale pijler bevat; 7. herhaalt dat de Commissie ten volle rekening moet houden met de rol van het Parlement als medewetgever; betreurt ten zeerste dat de recente mededelingen betreffende de EMU het standpunt dat het Parlement tijdens de onderhandelingen over de verdieping van de EMU heeft ingenomen niet weergeven en enkel voorzien in zeer beperkt parlementair toezicht in de vorm van een dialoogstructuur; benadrukt dat het Parlement als wetgevings- en begrotingsautoriteit op gelijke voet staat met de Raad; 8. betreurt ten zeerste dat de beleidsgebieden waarvan in de mededelingen sprake is vooral gericht zijn op prijsconcurrentie en dat kwesties zoals belastingontwijking of de sociale en de werkgelegenheidsdimensie niet aan bod komen; 9. benadrukt dat de wetgevingsvoorstellen in het kader van beide mededelingen op de gewone wetgevingsprocedure gebaseerd moeten zijn; Voorafgaande coördinatie van plannen voor belangrijke hervormingen van het economisch beleid 10. is van mening dat formele voorafgaande coördinatie van hervormingen van het economisch beleid op EU-niveau belangrijk is en moet worden versterkt op basis van de communautaire methode, en dat deze betrekking moet hebben op de essentiële nationale economische hervormingen waarin de nationale hervormingsplannen voorzien die duidelijk mogelijke neveneffecten kunnen hebben; is van mening dat dergelijke voorafgaande coördinatie afgestemd moet worden op de instrumenten van het EU-semester voor economische beleidscoördinatie zoals bedoeld in artikel 2 bis van Verordening (EU) nr. 1175/2011, en, waar nodig, gepaard moet gaan met nieuwe solidariteits- en op stimuli gebaseerde instrumenten; 11. is van mening dat een diepere integratie van voorafgaande coördinatie en besluitvorming op beleidsgebieden op EU-niveau gebaseerd moet zijn op een stevig fundament van officiële statistieken, en met name dat verdere begrotingscoördinatie binnen de Unie enkel mogelijk is met geconsolideerde gegevens over de overheidsrekeningen van de Unie, de lidstaten en de lokale en regionale autoriteiten; is daarom van mening dat de Commissie de opstelling van dergelijke geconsolideerde gegevens in toekomstige wetgevingsvoorstellen moet opnemen; 12. betreurt de vage formuleringen en bijzonder ruime definities voor enkele voorgestelde filters voor belangrijke hervormingen van het economisch beleid, zoals „politiek-economische overwegingen”; vraagt dat nieuwe en specifieke filters worden toegevoegd, die gebaseerd zijn op de instrumenten van het EU-semester en de EU 2020-strategie, om essentiële hervormingen te identificeren, waarbij rekening wordt gehouden met specifieke nationale kenmerken en het subsidiariteitsbeginsel wordt geëerbiedigd; 13. benadrukt dat de in te stellen mechanismen voor voorafgaande coördinatie moeten gelden voor alle lidstaten van de eurozone en open moeten staan voor alle lidstaten van de Unie, waarbij rekening moet worden gehouden met de grotere onderlinge afhankelijkheid van de lidstaten van de eurozone; is van mening dat de lidstaten in het programma op vrijwillige basis moeten kunnen deelnemen; 14. dringt erop aan dat de hervormingsplannen transparant en omvattend zijn en openbaar worden gemaakt; dringt bovendien aan op een sociale dialoog, waarbij belanghebbenden van het maatschappelijk middenveld een centrale en cruciale rol vervullen in het debat over voorafgaande coördinatie; 15. dringt aan op een zorgvuldige aanpak voor het proces waarbij de Commissie wordt geïnformeerd en opmerkingen kan maken over de geplande hervormingen vooraleer deze definitief worden goedgekeurd; 16. vraagt dat dit nieuwe coördinatie-instrument wordt opgenomen in het proces van het Europees semester en dat het Parlement een rol krijgt om de democratische verantwoordingsplicht te waarborgen; 17. benadrukt dat voorafgaande coördinatie nationale hervormingsinspanningen niet mag beknotten, maar ervoor moet zorgen dat hervormingen niet worden uitgesteld, tenzij de neveneffecten die erdoor zouden ontstaan belangrijk genoeg zijn om een herziening van de hervormingen te verantwoorden; Invoering van een instrument voor convergentie en concurrentievermogen (ICC) 18. is van mening dat elk nieuw ICC dat wordt voorgesteld gebaseerd moet zijn op voorwaarden, solidariteit en convergentie; meent dat een dergelijk instrument slechts kan worden ingevoerd wanneer sociale onevenwichtigheden zijn vastgesteld en blijkt dat belangrijke structurele hervormingen op de lange termijn die duurzame groei bevorderen noodzakelijk zijn, dit op basis van een beoordeling van de samenhang tussen de convergentiecode en de nationale uitvoeringsplannen, waarbij het Europees Parlement, de Raad en de nationale parlementen formeel en naar behoren betrokken zijn; 19. benadrukt dat het nieuwe in te stellen ICC moet gelden voor alle lidstaten van de eurozone en open moeten staan voor alle lidstaten van de Unie, waarbij rekening moet worden gehouden met de grotere onderlinge afhankelijkheid van de lidstaten van de eurozone; is van mening dat de lidstaten in het programma op vrijwillige basis moeten kunnen deelnemen; 20. acht het van cruciaal belang te garanderen dat dit nieuwe instrument overeenkomstig de gewone wetgevingsprocedure wordt goedgekeurd, gebaseerd is op de communautaire methode en voorziet in adequaat toezicht door het Europees Parlement door de desbetreffende begrotingsmiddelen per geval goed te keuren; 21. benadrukt dat de jaarlijkse verslaglegging over en het toezicht op de uitvoering van de nationale plannen gebaseerd moeten zijn op een krachtiger Europees semester, zonder evenwel afbreuk te doen aan het begrotingstoezicht van de EU; 22. is van mening dat het ICC een hefboom voor meer begrotingscapaciteit moet zijn en afgestemd moet zijn op aan voorwaarden verbonden steun voor structurele hervormingen, teneinde het concurrentievermogen, de groei en de sociale samenhang te vergroten, een betere coördinatie van het economisch beleid en meer convergentie van de economische prestaties van de lidstaten te waarborgen, en onevenwichtigheden en structurele verschillen aan te pakken; is van mening dat dergelijke instrumenten bouwstenen voor echte begrotingscapaciteit moeten zijn; 23. benadrukt dat uiteraard enkel lidstaten die aan een dergelijke begrotingscapaciteit bijdragen, er ook kunnen van genieten; 24. betreurt ten zeerste dat de mededelingen, die voorzien in contracten tussen de EU en de lidstaten, de gemeenschappelijke Europese rechtsorde niet eerbiedigen; is van mening dat de term „contractuele afspraken” onjuist is, aangezien het mechanisme waarin de mededelingen voorzien in feite geen „contract” is dat onder het publiek- of privaatrecht valt, maar eerder een op stimuli gebaseerd uitvoeringsmechanisme voor economische beleidscoördinatie; 25. benadrukt dat de hervormingsplannen door de lidstaten moeten worden opgesteld en dat hun nationale parlementen hierbij naar behoren moeten worden betrokken overeenkomstig hun interne grondwettelijke bepalingen en in samenwerking met de Commissie, dit met volledige inachtneming van het subsidiariteitsbeginsel en met behoud van de nodige beleidsruimte voor nationale uitvoering en voor het democratisch proces in elke lidstaat; 26. wijst erop dat de mogelijke negatieve kortetermijngevolgen van de uitvoering van structurele hervormingen, met name sociale en politieke problemen, kunnen worden opgevangen en voor de burgers gemakkelijker te accepteren zijn als er een stimuleringsmechanisme ter ondersteuning van de hervormingen wordt ingesteld; benadrukt verder dat dit mechanisme gefinancierd moet worden met middelen uit een nieuwe faciliteit die volgens de communautaire methode wordt ingesteld en beheerd en integraal deel uitmaakt van de EU-begroting, maar wel buiten de maxima van het MFK blijft, om te waarborgen dat het Europees Parlement hierbij als wetgevings- en begrotingsautoriteit volledig betrokken is; 27. benadrukt dat maatregelen die worden genomen geen negatieve gevolgen mogen hebben voor sociale integratie, rechten van werknemers, gezondheidszorg en andere sociale kwesties, ook niet op de korte termijn; 28. benadrukt dat het instrument problemen van moreel risico moet vermijden; is daarom van mening dat de Commissie ervoor moet zorgen dat hervormingen niet worden uitgesteld tot het ogenblik waarop zij voor financiële steun in aanmerking komen en dat het instrument niet mag voorzien in stimuli voor hervormingen die ook zonder steun van de Unie zouden worden doorgevoerd; 29. benadrukt dat het instrument overlapping met het cohesiebeleid moet vermijden; o o o 30. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Commissie en de Raad. Het Europees Parlement , – gezien zijn eerdere resoluties over Syrië, met name die van 16 februari 2012 (1) en 13 september 2012 (2) , en over vluchtelingen die gewapende conflicten ontvluchten, – gezien de conclusies van de Raad Buitenlandse Zaken over Syrië van 23 maart, 23 april, 14 mei, 25 juni, 23 juli, 15 oktober, 19 november en 10 december 2012 en 23 januari, 18 februari, 11 maart en 22 april 2013; gezien de Raad Justitie en Binnenlandse Zaken van oktober 2012, die zijn goedkeuring gaf aan de vaststelling van een regionaal beschermingsprogramma door de Commissie; gezien de conclusies van de Europese Raad over Syrië van 2 maart, 29 juni en 14 december 2012 en 8 februari 2013, – gezien de verklaringen van de vicevoorzitter van de Commissie / hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid (VV/HV), Catherine Ashton, over de Syrische vluchtelingen, en met name de opmerkingen die zij op 13 maart 2013 heeft geformuleerd tijdens de plenaire vergadering in Straatsburg en haar verklaring van 8 mei 2013; gezien de verklaringen van het Commissielid voor internationale samenwerking, humanitaire hulp en crisisbestrijding, Kristalina Georgieva, over de Syrische vluchtelingen en de reactie van de EU, en met name die van 12 mei 2013, en gezien de situatieverslagen en informatiebladen van ECHO (Humanitaire hulp en civiele bescherming) over Syrië, – gezien resolutie 2059 van 20 juli 2012, resolutie 2043 van 21 april 2012 en resolutie 2042 van 14 april 2012 van de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties en het geactualiseerde verslag van de onafhankelijke internationale onderzoekscommissie van de VN van 11 maart 2013; gezien de briefings van de Veiligheidsraad over Syrië van de adjunct-secretaris-generaal voor humanitaire zaken en noodhulpcoördinator, Valerie Amos, en met name die van 18 april 2013, – gezien de verklaringen van de secretaris-generaal van de VN en de opmerkingen van de Hoge Commissaris van de VN voor vluchtelingen, António Guterres, voor de VN-Veiligheidsraad, en met name die van 18 april 2013; gezien de resoluties van de VN-Mensenrechtenraad over de Arabische Republiek Syrië van 2 december 2011 en 22 maart 2013, – gezien de vergadering van de Groep „Vrienden van het Syrische volk” in Marrakesh en de internationale conferentie die op 28 januari 2013 in Parijs werd gehouden, – gezien het recentste regionale reactieplan (Regional Response Plan, RRP) voor Syrië voor de periode van januari tot juni 2013 en alle RRP's van de Hoge Commissaris van de Verenigde Naties voor vluchtelingen sinds het eerste van maart 2012, – gezien het reactieplan voor humanitaire hulp in Syrië 2013 (Syria Humanitarian Assistance Response Plan, SHARP) van 19 december 2012, dat door de regering van de Arabische Republiek Syrië is opgesteld in samenwerking met het systeem van de Verenigde Naties, – gezien het Syrisch humanitair forum dat in de lente van 2012 werd opgericht en waarvan de meest recente vergadering plaatsvond op 19 februari 2013, – gezien de humanitaire rapporten over Syrië van het Bureau voor de coördinatie van humanitaire aangelegenheden (Office for Coordination of Humanitarian Affairs, OCHA) van de Verenigde Naties, – gezien de resoluties van de Algemene Vergadering van de VN over Syrië, met name resolutie 46/182 over „Versterking van de coördinatie van de humanitaire noodhulp van de Verenigde Naties” („Strengthening of the coordination of humanitarian emergency assistance of the United Nations”) en de hieraan gehechte richtsnoeren, en resolutie 67/183 over de mensenrechtensituatie in Syrië, – gezien het syntheseverslag van de internationale humanitaire toezeggingsconferentie op hoog niveau voor Syrië, die heeft plaatsgehad in Koeweit op 30 januari 2013, – gezien het slotcommuniqué van de actiegroep voor Syrië (het „communiqué van Genève”) van 30 juni 2012, – gezien de Universele Verklaring van de rechten van de mens uit 1948, – gezien de Verdragen van Genève van 1949 en de aanvullende protocollen hierbij, – gezien het Internationaal Verdrag inzake burgerrechten en politieke rechten, het Internationaal Verdrag inzake economische, sociale en culturele rechten, het Verdrag tegen foltering en andere wrede, onmenselijke of onterende behandeling of bestraffing, het Verdrag inzake de rechten van het kind en het bijbehorende Facultatief Protocol inzake de betrokkenheid van kinderen bij gewapende conflicten, alsmede het Verdrag inzake de voorkoming en bestraffing van genocide, waarbij Syrië in alle gevallen partij is, – gezien artikel 110, leden 2 en 4, van zijn Reglement, A. overwegende dat het Hoge Commissariaat van de VN voor vluchtelingen in de periode tot 16 mei 2013 in totaal 1 523 626 Syrische vluchtelingen in de buurlanden en in Noord-Afrika heeft geregistreerd; overwegende dat het totale aantal vluchtelingen, inclusief ongeregistreerde, veel hoger wordt geraamd; overwegende dat volgens het Hoge Commissariaat van de VN voor vluchtelingen 7 miljoen Syriërs aangewezen zijn op hulp, waarvan 3,1 miljoen kinderen, en dat het aantal binnenlands ontheemden op 6 mei 2013 4,25 miljoen bedroeg; overwegende dat volgens dezelfde bronnen het aantal vluchtelingen in gastlanden op 16 mei 2013 als volgt was (inclusief personen die nog niet geregistreerd waren): Turkije, 347 815; Libanon, 474 461; Jordanië, 474 405; Irak, 148 028; Egypte, 68 865; Marokko, Algerije en Libië,10 052 (geregistreerde); overwegende dat dagelijks duizenden Syriërs naar de buurlanden vluchten en dat het Hoge Commissariaat van de VN voor vluchtelingen verwacht dat het totale aantal vluchtelingen uit Syrië tegen het eind van 2013 zal oplopen tot 3,5 miljoen; B. overwegende dat het aantal Syrische vluchtelingen en behoeftigen dramatisch toeneemt daar de politieke en humanitaire situatie iedere dag dat het gewapende conflict voortduurt, verslechtert; overwegende dat niet alleen burgers, maar ook diverse politieke en militaire leiders van het regime, evenals ambassadeurs, zijn uitgeweken naar buurlanden en andere landen; overwegende dat het gewapende conflict in Syrië een ernstige bedreiging vormt voor de fragiele veiligheidssituatie in en de stabiliteit van de hele regio; overwegende dat het risico van grensoverschrijdende effecten van het gewapende conflict structureel in plaats van incidenteel dreigen te worden; overwegende dat de EU en de internationale gemeenschap zich geen bijkomende catastrofe kunnen veroorloven; overwegende dat een panregionale politieke, veiligheids- en humanitaire ramp de internationale responscapaciteit zou overstijgen; C. overwegende dat velen van degenen die uit Syrië zijn gevlucht uit het leger zijn gedeserteerd omdat zij geen oorlogsmisdaden of misdaden tegen de menselijkheid wilden plegen, of hun dienstplicht om soortgelijke redenen ontlopen; D. overwegende dat volgens een in mei 2013 uitgevoerde raming van de VN ten minste 80 000 mensen, vooral burgers, door het geweld in Syrië zijn omgekomen; E. overwegende dat de vernietiging van essentiële infrastructuur, inclusief scholen en ziekenhuizen, de devaluatie van de munt, de stijgende voedselprijzen, het brandstof- en elektriciteitstekort en het gebrek aan water, voedsel en geneesmiddelen gevolgen heeft voor het merendeel van de Syriërs; overwegende dat de fysieke toegang tot personen die behoefte hebben aan humanitaire hulp in Syrië ernstig beperkt blijft en afhangt van de medewerking van de regering-Assad; F. overwegende dat VN-agentschappen verslag hebben uitgebracht over de vooruitgang met de organisatie van hulpkonvooien van meer dan één agentschap over de conflictgrenzen heen, naar door de regering gecontroleerde of naar door de oppositie gecontroleerde en naar omstreden gebieden; overwegende dat bureaucratische belemmeringen en controleposten in het hele land (zowel van de regering als van de oppositie) een doeltreffende humanitaire reactie in heel Syrië bemoeilijken; G. overwegende dat registratie het centrale mechanisme blijft om personen die in het bijzonder bezorgdheid wekken, worden geïdentificeerd, beschermd en bijgestaan, met name nieuwkomers met specifieke behoeften, inclusief personen met een handicap, ouderen, niet-begeleide minderjarigen en kinderen zonder familie, om deze bij wijze van prioriteit te helpen; H. overwegende dat de landen die de vluchtelingen opvangen gedurende het gewapende conflict hebben vastgehouden aan een beleid van open grenzen, maar wel verschillende opvangmethoden hanteren; overwegende dat hun vermogen en hun capaciteiten om de groeiende stroom vluchtelingen op te nemen en onder te brengen tot het uiterste zijn opgerekt, zoals blijkt uit het feit dat zich langs de grenzen regelmatig „incidenten” voordoen; overwegende dat Libanon voor een „geen kampen”-beleid heeft gekozen en de vluchtelingen voor een groot deel in de lokale gemeenschappen heeft geïntegreerd; overwegende dat ongeveer driekwart van de Syrische vluchtelingen die zich in de buurlanden bevinden, buiten de kampen wonen, in een stedelijke omgeving; overwegende dat ongeveer 350 000 Syriërs in 23 vluchtelingenkampen in Turkije, Jordanië en Irak verblijven; I. overwegende dat hulporganisaties momenteel een reactie op de situatie van de Syrische vluchtelingen in Jordanië, Libanon en Irak organiseren, met in de eerste plaats een focus op vrouwen en kinderen, die bijzondere behoeften hebben, maar in stedelijke vluchtelingengemeenschappen vaak onvoldoende worden geholpen; overwegende dat voor de spreiding van de vluchtelingen over het platteland een ingewikkeld stedelijk registratieprogramma is vereist; J. overwegende dat de gastlanden die vluchtelingen opnemen met enorme binnenlandse problemen te kampen hebben, zoals economische instabiliteit, inflatie en werkloosheid, waarbij met name Libanon en Jordanië bijzonder kwetsbaar zijn; K. overwegende dat het voor vele Syrische vluchtelingen steeds moeilijker wordt om de huur te betalen, doordat de overbevolking en de concurrentie voor huisvesting toenemen en de prijzen stijgen; overwegende dat de vluchtelingen te maken hebben met een aanzienlijke kloof tussen hun inkomsten en hun uitgaven, met beperkte arbeidsmogelijkheden, met het opraken van hun spaartegoeden en met stijgende schulden; overwegende dat de concurrentie voor banen en de stijgende voedselprijzen factoren zijn die de spanningen tussen de plaatselijke bevolking en de vluchtelingen opdrijven, met name in Libanon en Jordanië, die samen meer dan 1 miljoen vluchtelingen huisvesten; L. overwegende dat voortdurende inspanningen nodig zijn om de hulp aan de gastgemeenschappen te verhogen, zodat deze landen hun grenzen kunnen openhouden, vluchtelingen kunnen bijstaan en voor de noodzakelijke infrastructuur kunnen zorgen, en teneinde de spanningen te verminderen en de last voor deze gemeenschappen op te heffen; M. overwegende dat financiële beperkingen een belemmering blijven vormen voor de snelle en efficiënte verlening van humanitaire basishulp; overwegende dat voor het SHARP in totaal 563 miljoen USD aan middelen nodig is om in de behoeften van de mensen in Syrië te voorzien; overwegende dat het reactieplan op 6 mei 2013 slechts voor 61% was gefinancierd; N. overwegende dat het huidige RRP van de VN (RRP 4) wordt herzien voor de periode tot december 2013; overwegende dat de VN een nieuwe financieringsoproep zullen doen op 7 juni 2013, om rekening te houden met het toenemende aantal vluchtelingen uit Syrië en met de voortdurende behoeften van deze mensen en om te zorgen voor meer steun voor de regeringen en gemeenschappen die optreden als gastheer, waarschijnlijk voor een bedrag van 3 miljard USD; O. overwegende dat volgens rapporten van hulporganisaties slechts 30 tot 40% van de totale hoeveelheid middelen die tot dusver door de internationale gemeenschap is toegezegd, daadwerkelijk is verstrekt; P. overwegende dat de benodigde hoeveelheid humanitaire hulp onhoudbaar dreigt te worden; overwegende dat alle betrokken humanitaire spelers een hoeveelheid financiële ondersteuning nodig hebben die niet in verhouding staat tot de bestaande budgetten voor humanitaire hulp van de traditionele donors; overwegende dat er buitengewone financieringsmechanismen moeten worden ingesteld om te voorzien in de basisbehoeften die als gevolg van de Syrische crisis ontstaan; Q. overwegende dat de EU de grootste donor is; overwegende dat de totale humanitaire hulp die de EU als reactie op de Syrische crisis heeft verstrekt, op 22 april 2013 bijna 473 miljoen EUR bedroeg, waarvan 200 miljoen EUR van de EU zelf en bijna 273 miljoen EUR van de lidstaten; overwegende dat de Commissie op 12 mei 2013 nog eens 65 miljoen EUR aan extra steun heeft aangekondigd; R. overwegende dat circa 400 000 Palestijnse vluchtelingen zijn getroffen binnen Syrië; overwegende dat de Palestijnen grotendeels neutraal zijn gebleven in het conflict; overwegende dat bijna 50 000 Palestijnen door het VN-Agentschap voor hulpverlening aan Palestijnse vluchtelingen in het Nabije Oosten (UN Relief and Works Agency for Palestine Refugees in the Near East, UNRWA) zijn geregistreerd in Libanon, en bijna 5 000 in Jordanië; overwegende dat Jordanië zijn grens heeft gesloten voor Palestijnen die het conflict in Syrië ontvluchten, en overwegende dat het hun grotendeels niet wordt toegestaan te werken in Libanon; overwegende dat Iraakse, Afghaanse, Somalische en Soedanese vluchtelingen in Syrië nu opnieuw te maken krijgen met ontheemding; S. overwegende dat de veiligheidssituatie in het Jordaanse Zaatari-kamp is ontaard, met gevallen van diefstal en brand; overwegende dat Zaatari de op drie na grootste stad in Jordanië is geworden, met meer dan 170 000 mensen; overwegende dat de rellen en gewelddadige protesten in de vluchtelingenkampen het gevolg zijn van de erbarmelijke leefomstandigheden en van de vertraging waarmee de hulp ter plaatse komt; overwegende dat het algemene gebrek aan veiligheid in de kampen levensbedreigend blijft, met gevolgen voor de humanitairehulpverleners; overwegende dat humanitairehulpverleners bij de verdeling van hulp zijn aangevallen, in het ziekenhuis opgenomen en zelfs vermoord en dat journalisten zijn mishandeld; T. overwegende dat vrouwen en meisjes in vluchtelingenkampen volgens internationale organisaties het slachtoffer zijn van toenemend seksueel geweld, waarbij verkrachting als oorlogswapen wordt gebruikt; overwegende dat Syrische vluchtelingen die seksueel geweld overleven geen reële mogelijkheden worden geboden voor medische behandeling; overwegende dat een onevenredig groot aantal jonge meisjes en vrouwen in de vluchtelingenkampen trouwen; overwegende dat volgens diverse bronnen tijdelijke genots- of mut'ahhuwelijken (islamitische tijdelijke huwelijken) met Syrische vluchtelingen worden gesloten in vluchtelingenkampen; U. overwegende dat de VN in maart 2013 een onafhankelijk onderzoek hebben ingesteld naar beschuldigingen inzake het mogelijke gebruik van chemische wapens in Syrië; overwegende dat deze beschuldigingen mogelijkerwijs hebben bijgedragen aan de massale ontheemding van mensen; overwegende dat het Syrische regime het onderzoeksteam van de VN niet tot het land heeft toegelaten; 1. drukt zijn diepe bezorgdheid uit over de voortdurende humanitaire crisis in Syrië en de gevolgen ervan voor de buurlanden; is bezorgd dat de exodus van vluchtelingen uit Syrië blijft versnellen; herinnert eraan dat de regering-Assad de hoofdverantwoordelijkheid draagt voor het zorgen voor het welzijn van haar bevolking; 2. veroordeelt opnieuw in de meest krachtige termen de door het Syrische regime gepleegde wreedheden en gruweldaden tegen de bevolking van het land; is ten zeerste bezorgd over de ernst van de wijdverbreide en stelselmatige mensenrechtenschendingen en de mogelijke misdaden tegen de menselijkheid die zijn toegestaan en/of begaan door de Syrische autoriteiten, het Syrische leger, veiligheidstroepen en aangesloten milities; veroordeelt de standrechtelijke executies en alle andere vormen van mensenrechtenschendingen door groeperingen en troepen die tegen het regime van president Assad gekant zijn; herhaalt zijn oproep aan president Bashar al-Assad en zijn regime om onmiddellijk afstand te doen van de macht teneinde een vreedzame, inclusieve en democratische, door Syrië geleide overgang naar democratie mogelijk te maken; 3. roept alle gewapende actoren op om onmiddellijk een einde te maken aan het geweld in Syrië; benadrukt nogmaals dat het internationaal humanitair recht, dat er hoofdzakelijk op is gericht burgers te beschermen, volledig door alle bij de crisis betrokken partijen moet worden geëerbiedigd; onderstreept dat degenen die verantwoordelijk zijn voor de wijdverbreide, stelselmatige en grove mensenrechtenschendingen in Syrië in de afgelopen 24 maanden ter verantwoording moeten worden geroepen en voor de rechter moeten worden gebracht; spreekt in dit verband zijn krachtige steun uit voor de oproepen van de Hoge Commissaris voor de mensenrechten van de VN om de situatie in Syrië naar het Internationaal Strafhof te verwijzen; 4. betuigt zijn medeleven aan de families van de slachtoffers; prijst de moed van het Syrische volk en bevestigt nogmaals zijn solidariteit met hun strijd voor vrijheid, waardigheid en democratie; 5. is van mening dat de sleutel voor de oplossing van het conflict gelegen is in politieke mechanismen voor het faciliteren van een door Syrië geleid politiek proces ter bevordering van een snelle, geloofwaardige en doeltreffende politieke oplossing, samen met diegenen die werkelijk op een overgang zijn gesteld, waarbij de universele waarden van democratie, de rechtsstaat, de mensenrechten en de fundamentele vrijheden volledig worden geëerbiedigd, met speciale aandacht voor de rechten van etnische, culturele en religieuze minderheden, en de rechten van vrouwen; bevestigt nogmaals dat het een prioriteit is om het humanitaire en het politieke spoor uit elkaar te houden, om toegang tot de behoeftigen te vergemakkelijken; dringt er bij de EU en de Europese Dienst voor extern optreden op aan een routekaart voor politiek bestuur in de bevrijde gebieden te ontwikkelen, met inbegrip van de mogelijkheid van opheffing van de economische sancties; 6. wijst erop dat alle deserteurs uit Syrië recht hebben op aanvullende bescherming, aangezien zij gevaar lopen op andere dan de in paragraaf 26 van de richtlijnen van het UNHCR uiteengezette gronden, namelijk „buitensporige of disproportionele bestraffing”, hetgeen mogelijk kan resulteren in foltering, onmenselijke of vernederende behandeling of zelfs in willekeurige executie; 7. vraagt de leden van de VN-Veiligheidsraad, met name Rusland en China, in overeenstemming met hun verantwoordelijkheid te handelen en een einde te maken aan het geweld en de repressie tegen de Syrische bevolking, onder meer door een resolutie van de VN-Veiligheidsraad op basis van de persmededeling van de VN-Veiligheidsraad van 18 april 2013 aan te nemen, en opdracht te geven tot humanitaire hulpverlening in alle regio's van Syrië; roept de VV/HV ertoe op alles in het werk te stellen om de aanneming van een resolutie van de VN-Veiligheidsraad te bewerkstelligen door stevige diplomatieke druk uit te oefenen op zowel Rusland als China; vraagt de EU in de VN-Veiligheidsraad in nauwe samenwerking met de VS, Turkije en de Arabische Liga verder alle mogelijkheden in het kader van de „verantwoordelijkheid om te beschermen” te onderzoeken om het Syrische volk te helpen en een einde te maken aan het bloedvergieten; steunt ten volle de werkzaamheden van de onafhankelijke onderzoekscommissie in verband met de situatie in Syrië, en is ingenomen met haar geactualiseerde verslag; 8. steunt de gezamenlijke oproep van de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken John Kerry en de Russische minister van Buitenlandse Zaken Sergej Lavrov om zo spoedig mogelijk een internationale conferentie te houden als vervolg op de conferentie van Genève van juni 2012; 9. spreekt zijn bezorgdheid uit over een verdere militarisering van het conflict en over het sektarisch geweld; neemt kennis van de rol van verschillende regionale spelers, o.a. bij wapenleveringen, en maakt zich zorgen dat het conflict in Syrië naar naburige landen zou kunnen overslaan in termen van de humanitaire crisis, de veiligheid en de stabiliteit; veroordeelt ten zeerste de aanslagen met een bomauto op 11 mei 2013 in de buurt van een basis van Syrische vluchtelingen in Reyhanli in de provincie Hatay in zuidoost-Turkije, waarbij tientallen doden en gewonden zijn gevallen, evenals de bombardementen en beschietingen van de buurlanden door de gewapende Syrische troepen; onderschrijft de veroordeling door de VV/HV van alle vormen van terroristische aanslagen; 10. benadrukt het feit dat de EU een bijzondere verantwoordelijkheid draagt voor de stabiliteit en de veiligheid in haar nabuurschap en verzoekt de VV/HV en het Commissielid voor Uitbreiding en Europees nabuurschapsbeleid ervoor te zorgen dat de EU een voortrekkersrol speelt met betrekking tot het voorkomen van het overslaan van het gewapende conflict in Syrië naar de buurlanden; 11. looft de gastgemeenschappen en de buurlanden van Syrië, met name Jordanië, Libanon, Turkije en Irak, voor hun vindingrijkheid bij het bieden van onderdak en humanitaire hulp aan de gezinnen die het gewapende conflict in Syrië ontvluchten, maar stelt met ernstige bezorgdheid vast dat het gevaarlijke punt van verzadiging in deze landen bijna is bereikt wegens de toestroom van Syrische vluchtelingen, hetgeen kan leiden tot een ongeziene regionale instabiliteit; 12. steunt de aanzienlijke bijdrage van de Commissie en de lidstaten aan de internationale hulpprogramma's, alsmede het politieke leiderschap waarvan blijk is gegeven door het Commissielid voor internationale samenwerking, humanitaire hulp en crisisbestrijding, en spreekt hierover zijn tevedenheid uit; is verheugd over de diversificatie van de humanitaire partners in Syrië om op efficiëntere wijze en op wijder verbreide schaal hulp te verlenen, met name in regio's die niet gecontroleerd worden door de regering; dringt er bij de EU-actoren en de lidstaten op aan op hun acties en hulp binnen en buiten Syrië beter te coördineren; 13. dringt er bij de Commissie op aan een alomvattend hulppakket voor te stellen – dat als voorbeeld kan dienen voor andere grote donors – om de humanitaire crisis in Syrië en de buurlanden aan te pakken, met de volgende drie peilers: i) meer humanitaire hulp (via ECHO), ii) steun om de gastlanden te helpen de lokale gemeenschappen te versterken en de capaciteit en de infrastructuur uit te breiden (via DEVCO) en iii) een snelle invoering van macrofinanciëlehulppakketten voor Libanon en Jordanië; 14. onderstreept dat het van groot belang is om de internationale grenzen open te houden en dringt er bij de internationale gemeenschap op aan Libanon en Jordanië ruimhartig te steunen bij het in goede banen leiden van de groeiende toestroom van vluchtelingen; dringt er bij alle regeringen in de regio die optreden als gastheer en andere spelers op aan de principes van niet-terugwijzing en gelijke behandeling van vluchtelingen te eerbiedigen; 15. roept de EU op passende, solide maatregelen te treffen met het oog op de mogelijke instroom van vluchtelingen in haar lidstaten; 16. roept de lidstaten op onmiddellijk te stoppen met de vermoedelijke praktijken betreffende langdurige detentieperiodes en refoulement, die een rechtstreekse schending van het internationaal recht en het Unierecht vormen. 17. dringt aan op de verstrekking van directe humanitaire hulp aan allen die daaraan in Syrië behoefte hebben, met speciale aandacht voor gewonden, vluchtelingen, binnenlandse ontheemden, vrouwen en kinderen; prijst de inspanningen van het Internationaal Comité van het Rode Kruis en de UNRWA in dit opzicht; verlangt van de regering-Assad humanitaire organisaties volledige toegang tot het land te verlenen; benadrukt de noodzaak van betere coördinatie tussen de verschillende actoren die ter plekke actief zijn, zoals lokale autoriteiten, internationale organisaties en ngo's, met inbegrip van coördinatie aan de grens; is van mening dat protocollen inzake bijstand en toezicht aan de grens hierbij een toegevoegde waarde zouden kunnen hebben; 18. vraagt de EU de inrichting van veiligheidszones aan de Turks-Syrische grens en mogelijk ook in Syrië, alsook de instelling van humanitaire corridors door de internationale gemeenschap, te steunen; 19. is tevreden met de immense humanitairehulpoperatie waaraan internationale en lokale organisaties bijdragen onder de auspiciën van het OCHA en het Hoge Commissariaat van de VN voor de Vluchtelingen en looft alle humanitairehulpverleners en gezondheidswerkers, internationale en lokale, voor hun moed en doorzettingsvermogen; dringt er bij de EU en de internationale gemeenschap op aan de bescherming van burgers, met inbegrip van humanitairehulpverleners en medisch personeel, te vergroten; spoort de internationale gemeenschap aan een oplossing te vinden voor het voortdurende gebrek aan veiligheid en de ordeproblemen in vluchtelingenkampen, onder meer door een nieuw veiligheidsinitiatief binnen de kampen op te zetten; dringt er bij alle partijen in het conflict op aan het internationaal humanitair recht te eerbiedigen en de verlening van humanitaire hulp te faciliteren, zodat hulpverleners binnen en buiten het land kunnen inspringen op de groeiende hulpvraag; 20. verzoekt alle landen, en met name de EU-lidstaten, snel de toezeggingen na te komen die zij hebben gedaan tijdens de donorconferentie van 30 januari 2013 in Koeweit; verzoekt de EU en de internationale gemeenschap mechanismen in te stellen voor het afleggen van verantwoording, om ervoor te zorgen dat alle toegezegde middelen de aangewezen begunstigden ervan bereiken; 21. hekelt het structurele seksuele geweld in het Syrische gewapende conflict, dat ook als oorlogswapen wordt gebruikt en dus een oorlogsmisdaad is, en dringt er bij de EU en de internationale gemeenschap op aan specifieke middelen toe te wijzen om het seksuele geweld te beëindigen en verzoekt de gastgemeenschappen te zorgen voor een behoorlijke medische behandeling van wie het slachtoffer van seksueel geweld is geworden; 22. verzoekt donors, gelet op de toenemende behoeften van de Palestijnse vluchtelingen in Syrië en de buurlanden, de UNRWA op passende wijze te financieren, en verzoekt de UNRWA royaal de inspanningen te ondersteunen die aan de gang zijn om de weerbaarheid van deze vluchtelingen te versterken en hun lijden en ontheemding zo gering mogelijk te maken; 23. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de vicevoorzitter van de Commissie / hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid, de parlementen en regeringen van de lidstaten, de secretaris-generaal van de Verenigde Naties en alle partijen in het Syrische conflict. Het Europees Parlement , – gezien zijn eerdere resoluties over landen van de Arabische Lente en over de Unie voor het Middellandse Zeegebied, en met name de resolutie van 14 maart 2013 over de situatie in Egypte (1) en de resolutie van 10 mei 2012 over „Trade for change: de handels- en investeringsstrategie van de EU voor het zuidelijke Middellandse Zeegebied na de revoluties van de Arabische Lente” (2) , – gezien de aanbevelingen van de Commissie voor politiek, veiligheid en mensenrechten van de Parlementaire Vergadering van de Unie voor het Middellandse Zeegebied van 12 april 2013, – gezien de nieuwe verordening van de Raad van 26 november 2012 betreffende de vaststelling van een nieuw wetgevingskader om de terugvordering van activa in Egypte en Tunesië te vergemakkelijken, – gezien de conclusies van de covoorzitters van de taskforce EU-Tunesië en de taskforce EU-Egypte van respectievelijk 28-29 september 2011 en 14 november 2012, en in het bijzonder de onderdelen ervan met betrekking tot de terugvordering van activa, – gezien Verordening (EU) nr. 101/2011 van de Raad van 4 februari 2011 betreffende beperkende maatregelen tegen bepaalde personen, entiteiten en lichamen in verband met de situatie in Tunesië en Verordening (EU) nr. 1100/2012 van de Raad tot wijziging hiervan, – gezien Verordening (EU) nr. 270/2011 van de Raad van 21 maart 2011 betreffende beperkende maatregelen tegen bepaalde personen, entiteiten en lichamen in verband met de situatie in Egypte en Verordening (EU) nr. 1099/2012 van de Raad tot wijziging hiervan, – gezien Besluit 2011/137/GBVB van de Raad van 28 februari 2011 betreffende beperkende maatregelen in het licht van de situatie in Libië en Besluiten 2011/625/GBVB en 2011/178/GBVB van de Raad tot wijziging hiervan, Verordening (EU) nr. 204/2011 van de Raad van 2 maart 2011 betreffende beperkende maatregelen in verband met de situatie in Libië en Verordening (EU) nr. 965/2011 van de Raad tot wijziging hiervan, en Uitvoeringsverordeningen (EU) nr. 364/2013 en (EU) nr. 50/2013 van de Raad houdende tenuitvoerlegging van artikel 16, lid 2, van Verordening (EU) nr. 204/2011 betreffende beperkende maatregelen in verband met de situatie in Libië, – gezien de bestaande wettelijke instrumenten van de EU ter verbetering van de inbeslagname en terugvordering van activa in het kader van Besluiten 2001/500/JBZ, 2003/577/JBZ, 2005/212/JBZ, 2006/783/JBZ en 2007/845/JBZ van de Raad, en het voorstel voor een richtlijn van het Europees Parlement en de Raad betreffende de bevriezing en confiscatie van opbrengsten van misdrijven in de Europese Unie van 12 maart 2012 ( COM(2012)0085 ), – gezien het VN-Verdrag tegen corruptie (UNCAC) van 2005 en met name artikel 43 over internationale samenwerking en hoofdstuk V over vordering van vermogensbestanddelen, waarbij Egypte, Libië en Tunesië partij zijn en dat namens de Europese Unie is goedgekeurd bij Besluit 2008/801/EG van de Raad van 25 september 2008, – gezien het VN-verdrag tegen grensoverschrijdende georganiseerde criminaliteit (het Verdrag van Palermo) van 2000, – gezien de resolutie van de VN-Mensenrechtenraad van 19 april 2012 over de negatieve impact van de niet-repatriëring van middelen van onrechtmatige origine naar de landen van herkomst op het genot van de mensenrechten, en het feit dat het belangrijk is de internationale samenwerking te verbeteren (A/HRC/RES/19/38), – gezien het initiatief van de secretaris-generaal van de VN van 17 september 2007 met betrekking tot de terugvordering van gestolen activa, – gezien het Stolen Asset Recovery Initiative (StAR), een gemeenschappelijk programma van de Wereldbank en het VN-bureau voor drugs- en misdaadbestrijding, – gezien het actieplan voor terugvordering van activa van het Deauville-partnerschap met Arabische landen die in een overgangsfase verkeren van de G8 van 21 mei 2012, waarbij de EU partij is, – gezien het eindverslag van het Arabische Forum inzake de terugvordering van activa van 13 september 2012, – gezien artikel 110, leden 2 en 4, van zijn Reglement, A. overwegende dat de bevriezing van activa weliswaar een bevoegdheid van de EU is, maar dat de terugvordering en repatriëring van activa een bevoegdheid van de lidstaten is en overeenkomstig de nationale wettelijke bepalingen moeten worden uitgevoerd; overwegende dat de EU-instellingen een cruciale rol toekomt bij het stimuleren en faciliteren van dit proces; B. overwegende dat het een morele en wettelijke plicht is ervoor te zorgen dat de landen van de Arabische Lente die in een overgangsfase verkeren hun activa kunnen terugkrijgen, alsmede een hoogst politieke kwestie in het kader van de betrekkingen van de EU met haar zuidelijke nabuurschap; overwegende dat het ook een belangrijke economische kwestie is voor de zuidelijke buurlanden in kwestie, gezien het potentieel van deze activa wanneer zij worden terugbezorgd en op transparante en doeltreffende wijze worden gebruikt om bij te dragen tot het economische herstel van deze landen; overwegende dat met de terugwinning van activa een krachtige signaal wordt gegeven dat er geen sprake is van straffeloosheid voor diegenen die betrokken zijn bij corruptie en witwassen; C. overwegende dat er ter zake een uitgebreid internationaal rechtskader bestaat, in het bijzonder het Verdrag van de Verenigde Naties tegen corruptie (UNAC) van 2003, dat de landen die partij bij het verdrag zijn, duidelijke verplichtingen oplegt; overwegende dat in artikel 51 van het UNAC staat dat de teruggave van activa een „fundamenteel beginsel” van het verdrag is en dat landen die partij bij het verdrag zijn, elkaar in dit verband de „grootst mogelijke medewerking en bijstand” verlenen; D. overwegende dat de juridische procedure voor de terugvordering van activa complex en lang is; overwegende dat tijdens deze procedure de toepasselijke wetsbepalingen van de aangezochte landen niet kunnen worden omzeild en rechtmatige derden hun wettelijke rechten niet kan worden ontzegd; overwegende dat de gebrekkige juridische deskundigheid en de beperkte institutionele capaciteit in de aanzoekende landen bijkomende obstakels vormen voor initiatieven op dit gebied; overwegende dat er te weinig doeltreffende samenwerking is tussen de verzoekende en de aangezochte landen; E. overwegende dat de EU na de revoluties van de Arabische Lente in Egypte en Tunesië onmiddellijk de vermogens van de voormalige dictators, hun familieleden en verscheidene andere, aan hun regimes verbonden personen heeft bevroren; overwegende dat de EU in overeenstemming met resolutie 1970 (2011) van de VN-Veiligheidsraad eenzelfde besluit heeft genomen met betrekking tot Libië; F. overwegende dat het nieuwe wetgevingskader dat de Raad op 26 november 2012 heeft vastgesteld, de EU-lidstaten toestaat bevroren activa op grond van in de EU-lidstaten erkende gerechtelijke uitspraken vrij te geven aan de Egyptische en Tunesische autoriteiten en de uitwisseling van informatie tussen de EU-lidstaten en de bevoegde autoriteiten vergemakkelijkt; G. overwegende dat de taskforce EU-Tunesië en de taskforce EU-Egypte hebben benadrukt hoe belangrijk de teruggave is van illegaal verworven activa die momenteel nog in een aantal derde landen zijn bevroren; overwegende dat de taskforces hebben toegezegd de laatste hand te zullen leggen aan een stappenplan dat onder meer voor elk land de oprichting van een door de Europese Dienst voor extern optreden (EDEO) gecoördineerde groep voor de terugvordering van activa kan omvatten; H. overwegende dat de G8 via het Deauville-partnerschap van mei 2011 landen in de Arabische wereld steunt bij de overgang naar „vrije, democratische en tolerante samenlevingen”; overwegende dat in het op 21 mei 2012 gepubliceerde actieplan wordt erkend dat de terugvordering van activa in vervolg op de Arabische Lente een dringender aandachtspunt is geworden in de regio en in de internationale gemeenschap; I. overwegende dat Egypte, Libië en Tunesië reeds veel hebben gedaan om ervoor te zorgen dat door voormalige dictators en hun regimes verduisterde activa naar die landen worden gerepatrieerd, onder meer door speciale nationale onderzoekscommissies in te stellen die tot taak hebben deze activa op te sporen, in kaart te brengen en terug te vorderen en rechtszaken aan te spannen in de EU-lidstaten; overwegende dat verscheidene belangrijke internationale actoren – waaronder de EU, leden van de G8 en Zwitserland – positief op deze inspanningen hebben gereageerd; overwegende dat er tot dusver echter weinig concrete resultaten zijn behaald; overwegende dat dit bij de regeringen en de bevolkingen van de aanzoekende landen tot toenemende frustratie heeft geleid; J. overwegende dat communicatie essentieel is voor pogingen tot terugvordering, teneinde good practices te verspreiden en stimulansen te creëren door ruchtbaarheid te geven aan succesverhalen; overwegende dat dit misleidende verklaringen over de omvang van de terug te vorderen activa zou voorkomen; K. overwegende dat de terugvordering van activa kan worden bewerkstelligd door bilaterale gerechtelijke mechanismen en multilaterale samenwerking; overwegende dat operaties voor de terugvordering van activa zowel op nationaal als op internationaal niveau moeten worden opgezet; L. overwegende dat de Libanese autoriteiten Tunesië in april 2013 bijna 30 miljoen dollar hebben teruggegeven die illegaal op de bankrekening van de voormalige Tunesische machthebbers waren gezet; 1. onderstreept dat de teruggave van door de voormalige dictators en hun regimes gestolen activa aan de landen van de Arabische Lente die in een overgangsfase verkeren, afgezien van het economische belang ervan, een morele en wettelijke plicht is en tegelijkertijd een uitermate politieke kwestie, gezien de implicaties voor het herstel van rechtvaardigheid en verantwoordingsplicht in de geest van democratie en de rechtsstaat, alsook voor de politieke wil en geloofwaardigheid van de EU, en derhalve een essentiële dimensie vormt van het partnerschap van de EU met de landen van het zuidelijke nabuurschap, in het bijzonder Egypte, Libië en Tunesië; 2. onderkent dat voor de landen van de Arabische Lente de terugvordering van gestolen activa ook van economisch en sociaal belang is, aangezien er geld nodig is voor de stabilisatie van de economie en het creëren van werkgelegenheid en groei in die landen, die voor grote economische uitdagingen staan; 3. merkt op dat er, ondanks de aanzienlijke inspanningen van de Egyptische, Libische en Tunesische autoriteiten en de sterke politieke wil van alle betrokken partijen, weinig succes is geboekt bij het terugvorderen van verduisterde activa, en dit vooral ten gevolge van de talrijke en complexe bepalingen en procedures in de verschillende nationale juridische systemen, wettelijke starheid en het gebrek aan knowhow in de betrokken landen van de Arabische Lente over de wettelijke, financiële en administratieve procedures in Europese en andere jurisdicties alsook de weinige middelen waarover zij beschikken; 4. verzoekt de EU en haar lidstaten verdere aanzienlijke inspanningen te doen om de teruggave aan de bevolking van de landen van de Arabische Lente van bezittingen die door de voormalige regimes zijn ontvreemd binnen een redelijke termijn te vergemakkelijken; moedigt de nationale bureaus voor de terugvordering van activa in alle lidstaten aan nauw samen te werken en hun betrekkingen met de bevoegde autoriteiten van de landen van de Arabische Lente te ontwikkelen om hen te helpen met de complexe betreffende juridische procedures; verzoekt de Europese Dienst voor extern optreden een proactieve leidende rol op zich te nemen, met name bij het coördineren van de inspanningen van de lidstaten, het ondersteunen van de capaciteitsopbouw en het aanmoedigen van samenwerking tussen alle betrokken landen; 5. onderstreept dat terugvordering van activa een essentiële dimensie is van de steun van de Unie voor de overgang naar democratie en economisch herstel in die landen, en kan leiden tot een versterking van het wederzijdse vertrouwen tussen beide partijen in de geest van partnerschap met samenlevingen, hetgeen een hoeksteen van het herziene Europese nabuurschapsbeleid vormt; 6. is dit verband verheugd over het initiatief van Canada, Frankrijk, Duitsland, Italië, het Verenigd Koninkrijk, Japan, Zwitserland en de Verenigde Staten om een handleiding te publiceren met een uitgebreide beschrijving van hun nationale juridische systemen met betrekking tot de terugvordering van activa, zodat de verzoekende landen meer inzicht kunnen krijgen in de wettelijke mogelijkheden, de beschikbare informatie, het soort onderzoek dat kan worden uitgevoerd en de procedures die moeten worden gevolgd om via wederzijdse juridische bijstand doeltreffende terugvordering van activa te bereiken; spoort alle lidstaten aan hetzelfde te doen en een gemeenschappelijke EU-reeks van beginselen op te stellen; 7. is verheugd over het G8-initiatief inzake het actieplan van het Deauville-partnerschap voor de terugvordering van activa, waarin concrete maatregelen om samenwerking, individuele bijstand, inspanningen voor capaciteitsopbouw en technische bijstand te bevorderen worden geformuleerd, en stelt een gezamenlijk regionaal initiatief voor, het Forum voor terugvordering van Arabische activa, voor discussie en samenwerking over verdere maatregelen; 8. is verheugd over het nieuwe wetgevingskader dat de Raad op 26 november 2012 heeft vastgesteld, dat de teruggave van verduisterde gelden aan Egypte en Tunesië makkelijker maakt doordat het de lidstaten toestaat bevroren activa op grond van erkende gerechtelijke uitspraken vrij te geven en de uitwisseling van informatie tussen de bevoegde autoriteiten in de lidstaten enerzijds en in Egypte en Tunesië anderzijds bevordert; onderstreept evenwel dat er concrete resultaten moeten worden geboekt en dat Libië volledig bij dit proces moet worden betrokken; 9. is verheugd over de nauwe samenwerking tussen de EU-instellingen en andere belangrijke internationale actoren met betrekking tot de terugvordering van activa door Egypte, Libië en Tunesië, in het bijzonder het Stolen Asset Recovery Initiative (StAR) van de Wereldbank en het VN-Bureau voor drugs- en misdaadbestrijding; onderstreept dat het belangrijk is gebruik te maken van bestaande mechanismen op zowel nationaal als internationaal niveau, in combinatie met het vaststellen van de nodige nieuwe wetgeving en het aanpassen van bestaande wetgeving ter zake op nationaal niveau; 10. roept de Parlementaire Vergadering van de Unie voor het Middellandse Zeegebied op om de kwestie van de terugvordering van activa bij de nationale parlementen aan te kaarten, zodat de parlementsleden van beide zijden ervan kunnen worden overtuigd dat wettelijke maatregelen voor een nauwere samenwerking tussen de betrokken politiële en justitiële autoriteiten actief moeten worden bevorderd; 11. dringt erop aan onverwijld een EU-mechanisme in het leven te roepen bestaande uit een team van nationale en internationale opsporingsambtenaren, officieren van justitie, juristen en andere deskundigen, voor het geven van juridisch en technisch advies en bijstand aan landen van de Arabische Lente die bezig zijn met het terugvorderen van activa; vindt dat dit mechanisme voldoende moet worden gefinancierd met middelen van de relevante financiële instrumenten voor externe betrekkingen van de EU; onderstreept, gezien de complexe, gevoelige en lange juridische procedures, het belang van duurzaamheid van dit EU-mechanisme; vraagt de EU-instellingen lering te trekken uit en voort te bouwen op deze ervaring; wijst ook op de mogelijkheid om dit mechanisme in een latere fase van extra financiering te voorzien via medefinancieringsovereenkomsten met de verzoekende landen; 12. verzoekt de Arabische Liga met klem mechanismen voor samenwerking met betrekking tot de terugvordering van activa te ontwikkelen, vast te stellen en op korte termijn te implementeren, en verzoekt in het bijzonder de Golfstaten hun samenwerking met en ondersteuning van de landen van de Arabische Lente te intensiveren met betrekking tot het proces van terugvordering van activa; 13. erkent en steunt ten volle de bijdrage die maatschappelijke organisaties, in zowel de aanzoekende als de aangezochte landen, aan het proces van terugvordering van activa leveren, met name door informatie te verschaffen aan de bevoegde autoriteiten, samenwerking tussen de voornaamste nationale en internationale actoren aan te moedigen, toezicht te houden op de teruggave van activa en erop toe te zien dat de teruggegeven activa in de verzoekende landen op transparante en efficiënte wijze worden gebruikt; 14. bevestigt opnieuw dat het de democratische overgang in de landen van de Arabische Lente wil steunen en belooft deze landen te steunen en te helpen met het instellen van sterke en stabiele democratieën waar de rechtsstaat wordt gehandhaafd, de mensenrechten en de fundamentele vrijheden, met inbegrip van vrouwenrechten en vrijheid van meningsuiting, worden geëerbiedigd en verkiezingen worden gehouden overeenkomstig de internationale normen; benadrukt dat het uiterst belangrijk is dat de EU laat zien dat zij dit proces op concrete en oprechte wijze steunt; 15. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid/vicevoorzitter van de Commissie, de parlementen en de regeringen van de lidstaten, het parlement en de regering van Zwitserland, het Congres en de president van de Verenigde Staten, de Parlementaire Vergadering van de Unie voor het Middellandse Zeegebied en de parlementen en de regeringen van Egypte, Libië en Tunesië. Het Europees Parlement , – gezien de conclusies van de Europese Raad van 19 en 20 juni 2003 over de Westelijke Balkan en de bijlage daarbij met als titel „De agenda van Thessaloniki voor de Westelijke Balkan: op weg naar Europese integratie”, – gezien de stabilisatie- en associatieovereenkomst (SAO) tussen de Europese Gemeenschappen en hun lidstaten enerzijds en Bosnië en Herzegovina anderzijds, die op 16 juni 2008 werd ondertekend, en door alle EU-lidstaten en Bosnië en Herzegovina is geratificeerd, – gezien Besluit 2008/211/EG van de Raad van 18 februari 2008 over de principes, prioriteiten en voorwaarden die zijn opgenomen in het Europees Partnerschap met Bosnië en Herzegovina en tot intrekking van Besluit 2006/55/EG (1) , – gezien Besluit 2011/426/GBVB van de Raad van 18 juli 2011 (2) en de conclusies van de Raad betreffende Bosnië en Herzegovina van 21 maart 2011, 10 oktober 2011, 5 december 2011, 25 juni 2012 en 11 december 2012, – gezien de mededeling van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad getiteld „Uitbreidingsstrategie en voornaamste uitdagingen 2012-2013” ( COM(2012)0600 ) en het op 10 oktober 2012 goedgekeurde voortgangsverslag 2012 over Bosnië en Herzegovina (SWD(2012)0335), – gezien de gezamenlijke verklaring van de 14e interparlementaire bijeenkomst van het Europees Parlement en de parlementaire vergadering van Bosnië en Herzegovina, gehouden te Sarajevo op 29-30 oktober 2012, – gezien zijn vorige resoluties en met name die van 14 maart 2012 over het voortgangsverslag 2011 betreffende Bosnië en Herzegovina (3) en die van 22 november 2012 over uitbreiding: beleid, criteria en strategische belangen van de EU (4) , – gezien artikel 110, lid 2, van zijn Reglement, A. overwegende dat de EU bij herhaling haar steun heeft uitgesproken voor het EU-lidmaatschap voor de landen van de Westelijke Balkan, waaronder Bosnië en Herzegovina; dat de EU zeer blijft hechten aan een soeverein en verenigd Bosnië en Herzegovina dat uitzicht heeft op het lidmaatschap van de EU en dat dit een van de meest bindende factoren is voor de bevolking van het land; B. overwegende dat er, teneinde de voortgang richting het lidmaatschap van de EU te versnellen en concrete resultaten te boeken ten behoeve van alle burgers, functionele instellingen en duidelijke coördinatiemechanismen op alle niveaus nodig zijn, evenals een standvastige en consistente inzet van de politieke leiders van het land; C. overwegende dat een grondwetsherziening van essentieel belang is om Bosnië en Herzegovina om te vormen tot een doeltreffende en volledig functionerende democratie; dat er concrete voortgang moet worden geboekt op de belangrijke terreinen van staatsvorming, o.a. bestuur, het gerechtelijk apparaat, de verwezenlijking van de rechtsstaat, alsmede corruptiebestrijding en de aanpassing aan EU-normen; D. overwegende dat de invoering van effectieve coördinatiemechanismen dringend noodzakelijk is voor betere betrekkingen met de EU; E. overwegende dat het gebrek aan arbeidsperspectieven, met name voor jongeren, een ernstige belemmering blijft vormen voor de sociaaleconomische en politieke ontwikkeling van het land; F. overwegende dat corruptie de sociaaleconomische en politieke ontwikkeling van het land ernstig blijft belemmeren; G. overwegende dat regionale samenwerking en goede nabuurbetrekkingen belangrijke elementen zijn van het stabilisatie- en associatieproces en van doorslaggevende betekenis zijn voor het transformatieproces van de westelijke Balkan naar blijvende stabiliteit en duurzame ontwikkeling; dat samenwerking met andere landen in de regio in de geest van goed nabuurschap een absolute voorwaarde is voor vreedzame co-existentie en verzoening in Bosnië en Herzegovina en in de Westelijke Balkan; H. overwegende dat de EU van de rechtsstaat het kernpunt van het uitbreidingsproces heeft gemaakt; Algemene overwegingen 1. beklemtoont andermaal zijn steun voor de Europese integratie van Bosnië en Herzegovina ten bate van alle burgers van het land; 2. is bezorgd over het voortdurende ontbreken van een gedeelde visie over de globale koers van het land onder de politieke elites, waardoor Bosnië en Herzegovina verder achterop dreigt te raken bij de andere landen in de regio; 3. prijst het vreedzame, vrije en eerlijke verloop van de gemeenteraadsverkiezingen; neemt nota van het geschil aan de vooravond van de verkiezingen in Srebrenica; neemt nota van de besluiten van de centrale kiescommissie van Bosnië en Herzegovina met betrekking tot deze kwestie; is bezorgd over het feit dat Mostar de enige stad was waar geen gemeenteraadsverkiezingen werden gehouden; verzoekt alle betrokken partijen met klem in te stemmen met de wijzigingen in het gemeentelijk statuut van de stad Mostar overeenkomstig een besluit van het Grondwettelijk Hof van Bosnië en Herzegovina ter zake; 4. verwelkomt de opschorting van het internationaal toezicht in het district Brčko; spoort de autoriteiten aan om de resterende doelstellingen te verwezenlijken en te voldoen aan de voorwaarden voor de sluiting van het Bureau van de hoge vertegenwoordiger, teneinde meer lokale zeggenschap en verantwoordelijkheid mogelijk te maken; 5. benadrukt dat het van belang is dat Bosnië en Herzegovina in het Europese integratieproces met één stem spreken; dringt er bij politieke leiders en verkozen functionarissen op aan samen te werken en de aandacht te richten op de tenuitvoerlegging van de routekaart als onderdeel van de dialoog op hoog niveau met de Commissie, zodat eindelijk kan worden voldaan aan de voorwaarden voor de inwerkingtreding van de stabilisatie- en associatieovereenkomst en voor de indiening van een geloofwaardige aanvraag van het EU-lidmaatschap; verzoekt alle politieke leiders en alle autoriteiten om met betrekking tot het toetredingsproces nauw samen te werken met de speciale vertegenwoordiger van de EU; 6. herinnert de Commissie eraan dat uitbreiding van de EU meer is dan alleen maar overdracht van het EU-acquis en gebaseerd moet zijn op een werkelijke en volledige onderschrijving van de Europese waarden; merkt met enige bezorgdheid op dat de transformerende kracht van de EU via zgn. 'soft power' door de recente economische en financiële crisis wellicht is afgezwakt; moedigt echter de Commissie, de lidstaten en overige landen van de westelijke Balkan aan om nieuwe manieren te vinden om in Bosnië en Herzegovina en in de regio een cultuur en klimaat van verzoening te bevorderen; 7. betreurt de annulering van de voor 11 april 2013 geplande derde bijeenkomst in het kader van de dialoog op hoog niveau tussen de EU en Bosnië en Herzegovina over het toetredingsproces ten gevolge van het gebrek aan vooruitgang in de zaak Sejdić-Finci; 8. wijst op de aanzienlijke bijdrage van de politiemissie van de EU die op 30 juni 2012 is voltooid en is verheugd over de versterkte EU-aanwezigheid op het gebied van de rechtsstaat; is ingenomen met de verlenging van het mandaat van de multinationale stabilisatiemacht van de Europese Unie (EUFOR Althea) en het feit dat de nadruk daarbij is verlegd naar capaciteitsopbouw en opleiding; Politieke omstandigheden 9. herinnert aan het belang van functionerende instellingen op alle niveaus voor de voortgang van het Europese integratieproces van het land; verwelkomt de hervatting van de dialoog en de verkiezing van nieuwe ministers in de Raad van Ministers in november 2012, na het uiteenvallen van de coalitie en de vijf maanden durende impasse; is bezorgd over de stagnatie die ontstaat als gevolg van de onzekerheid omtrent de herschikking van de federale regering van Bosnië en Herzegovina; is echter verheugd over de vooruitgang die geboekt is bij de benoeming van kandidaten voor het Grondwettelijk Hof van de Federatie; 10. dringt er bij alle bevoegde autoriteiten op aan een strategie/programma te ontwikkelen voor integratie in de EU, dat zou zorgen voor een gecoördineerde omzetting, implementatie en handhaving van EU-wetgeving en -normen in het gehele land, wat blijk zou geven van een gedeelde visie op de richting waarin het land zich beweegt en van zijn bereidheid om de algehele welvaart van zijn burgers veilig te stellen; 11. dringt aan op wijzigingen in het reglement van orde van Huis van de volkeren en de Kamer van volksvertegenwoordigers om een versnelde behandeling in te voeren voor EU-wetgeving; 12. verwelkomt de vooruitgang die in de eerste helft van 2012 en sinds oktober is geboekt, met name de goedkeuring van belangrijke wetten inzake de volkstelling en staatssteun, de overheidsbegrotingen van 2011, 2012 en 2013, het pakket fytosanitaire maatregelen, de voortgang met betrekking tot de raad voor staatssteun en het agentschap voor corruptiebestrijding alsook de politieke overeenstemming die is bereikt over militaire en staatseigendommen; dringt aan op daadwerkelijke tenuitvoerlegging van deze maatregelen en verzoekt de Commissie om samen met de speciale vertegenwoordiger van de EU nauwlettend toe te zien op de tenuitvoerlegging, met volledige inachtneming van de uitspraak van het Grondwettelijk Hof van Bosnië en Herzegovina van 13 juli 2012; dringt er bij de autoriteiten van Bosnië en Herzegovina op aan de capaciteit van relevante organen zoals de raad voor staatssteun en het agentschap voor corruptiebestrijding op te bouwen en te versterken, en met name om te zorgen voor voldoende personeel; 13. vindt het zorgwekkend dat de volkstelling zo lang op zich laat wachten; benadrukt het belang van het houden van een volkstelling in oktober 2013 en is ingenomen met de pogingen die ondernomen worden om ervoor te zorgen dat die volkstelling in oktober volgens internationale normen plaatsvindt; verzoekt alle bevoegde autoriteiten met klem om alle obstakels weg te nemen en van een volkstelling die tot doel heeft objectieve sociaaleconomische gegevens te verschaffen geen politieke zaak te maken; dringt in dit verband aan op eerbiediging van de rechten van minderheden; 14. roept de autoriteiten van Bosnië en Herzegovina op zich te voegen naar het besluit van het Grondwettelijk Hof over de noodzaak om de wetgeving met betrekking tot de nummers van de identiteitsbewijzen van de burgers te wijzigen; wijst erop dat na 12 februari 2013 ten gevolge van enkele maanden van inactiviteit nieuwgeboren baby's geen identiteitsbewijsnummers konden krijgen en hierdoor ook geen basisdocumenten zoals paspoorten of ziektekostenverzekeringsbewijzen; dringt erop aan dit probleem op zo kort mogelijke termijn op te lossen; 15. verzoekt de autoriteiten gevolg te geven aan de uitspraak in de zaak Sejdić en Finci, als een eerste stap in de alomvattende grondwetsherziening die nodig is om het land om te vormen tot een moderne en functionele democratie waarin iedere vorm van discriminatie wordt afgeschaft en iedere burger, ongeacht zijn of haar etnische achtergrond, dezelfde rechten en vrijheden geniet; juicht het toe dat de vergadering van het kanton Sarajevo, als eerste in Bosnië en Herzegovina, zijn grondwet unaniem heeft geamendeerd, waardoor niet-erkende en erkende etnische minderheden de mogelijkheid krijgen hun eigen fractie in de vergadering te vormen, overeenkomstig de uitspraak die op grond van het Europees Verdrag voor de rechten van de mens (EVRM) is gedaan in de zaak Sejdić en Finci; 16. neemt nota van het besluit van de commissaris belast met uitbreiding en het nabuurschapsbeleid om de geplande derde ontmoeting in het kader van de dialoog op hoog niveau tussen de EU en Bosnië en Herzegovina over het toetredingsproces geen doorgang te laten vinden, gezien het gebrek aan politieke overeenstemming over de tenuitvoerlegging van de uitspraak in de zaak Sejdić-Finci; maakt zich zorgen over het feit dat het niet bereiken van overeenstemming het toetredingsproces als zodanig negatief zou kunnen beïnvloeden, en dringt er bij de politieke leiders op aan een oplossing te zoeken; 17. moedigt de speciale vertegenwoordiger van de EU en het hoofd van de delegatie (SVEU/HvdD) aan zich ervoor te blijven inzetten dat er overeenstemming wordt bereikt over de tenuitvoerlegging van de uitspraak in de zaak Sejdić en Finci; 18. constateert dat er dringend behoefte is aan ingrijpende grondwetshervormingen, zowel op staats- en entiteitsniveau; wijst er nogmaals op dat de structuur van de Federatie van Bosnië en Herzegovina vereenvoudigd moet worden; verzoekt de EDEO en de Commissie met alle belanghebbenden in het land brede en open raadplegingen en openbare discussies te starten over grondwetshervormingen; benadrukt dat alle partijen en gemeenschappen volledig moeten worden betrokken bij dit proces, dat concrete resultaten moet opleveren; 19. dringt er bij alle bevoegde autoriteiten op aan de totstandbrenging van een onafhankelijk, onpartijdig en doeltreffend gerechtelijk apparaat, dat wordt ondersteund door een onpartijdige en onafhankelijke politiedienst, te waarborgen en de strategie voor de hervorming van het rechtswezen en de nationale strategie inzake oorlogsmisdaden effectief ten uitvoer te leggen; dringt aan op de harmonisatie van de jurisprudentie inzake strafrechtelijke en civiele zaken tussen de verschillende gerechtelijke instanties en openbare aanklagers, alsook op de tenuitvoerlegging van alle aanbevelingen van de gestructureerde dialoog inzake justitie tussen de EU en Bosnië en Herzegovina; 20. spoort de autoriteiten van Bosnië en Herzegovina aan om voortgang te boeken bij de hervorming van het openbaar bestuur en de versterking van de administratieve capaciteiten op alle overheidsniveaus die zich met EU-zaken bezighouden; is bezorgd over de financiële houdbaarheid van het openbaar bestuur en het gebrek aan politieke steun voor de hervorming ervan; benadrukt dat de nadruk moet worden gelegd op het opbouwen, met steun van de EU, van een efficiënt coördinatiemechanisme en op het verbeteren van de kwalificaties en de bekwaamheid van de ambtenaren, wat van belang is voor het waarborgen van een doeltreffende en productieve samenwerking met de EU; 21. uit zijn zorg over de wijdverbreide corruptie in het land, de betrokkenheid hierbij van de politieke partijen en het feit dat corruptie in alle lagen van het openbare leven voorkomt; verzoekt de bevoegde autoriteiten op alle niveaus corruptiebestrijdingsstrategieën en -plannen voor te stellen; verzoekt de verantwoordelijke autoriteiten blijk te geven van hun politieke wil om dit probleem aan te pakken en het fraudebestrijdingsagentschap van voldoende middelen te voorzien om volledig operationeel te kunnen worden en een staat van dienst te kunnen opbouwen met betrekking tot onderzoeken en veroordelingen, en verzoekt de autoriteiten van Bosnië en Herzegovina de desbetreffende wetgeving inzake corruptie af te stemmen op de aanbevelingen van de Groep van Staten tegen Corruptie (GRECO); onderstreept dat mensenhandel effectief moet worden bestreden door daders te vervolgen en slachtoffers te beschermen en schadeloos te stellen; 22. dringt er bij de bevoegde autoriteiten op aan hun inspanningen te verhogen om de routekaart naar een operationele overeenkomst met Europol ten uitvoer te leggen, met name door de relevante wetgeving en procedures op het gebied van de gegevensbescherming in overeenstemming te brengen; 23. verzoekt de autoriteiten van Bosnië en Herzegovina de ontwikkeling van onafhankelijke en pluralistische media die vrij zijn van politieke inmenging, etnische verdeling en polarisering, te stimuleren; wijst op de speciale rol van het openbare omroepbestel bij het versterken van de democratie en de sociale cohesie, en dringt er bij de autoriteiten op aan ervoor te zorgen dat dat stelsel financieel gezond en onafhankelijk is en aan Europese normen voldoet; betreurt de voortdurende politieke pressie op journalisten en de bedreigingen die aan hun adres worden geuit; uit zijn zorg over de pogingen om de onafhankelijkheid van de Regelgevende Autoriteit voor communicatie en van de publieke omroepen te ondermijnen; herinnert eraan dat vrije media een essentieel onderdeel van een stabiele democratie zijn; 24. verzoekt alle politieke partijen proactief te ijveren voor een inclusieve en verdraagzame maatschappij; dringt er bij de bevoegde autoriteiten op aan de antidiscriminatiewetten en -beleidsmaatregelen ten uitvoer te leggen en tekortkomingen in de wetgeving en in de praktijk te verhelpen, met inbegrip van de tekortkomingen die betrekking op mensen met een handicap; is bezorgd over de haatzaaiende uitingen, bedreigingen en intimidaties tegen lesbische, homoseksuele, biseksuele en transseksuele personen; verzoekt de autoriteiten het Roma-actieplan volledig uit te voeren, de daadwerkelijke integratie van de Roma-bevolking en alle andere minderheden actief te bevorderen, door haat ingegeven incidenten publiekelijk te veroordelen en te zorgen voor passend politieonderzoek en passende gerechtelijke vervolging; verzoekt de autoriteiten om initiatieven uit het maatschappelijk middenveld op dit terrein actief te ondersteunen, zowel met financiële en praktische steun als met politiek engagement; 25. moedigt het werk van voorvechters van de mensen- en burgerrechten in BiH aan en dringt er bij de Commissie op aan financieringsmechanismen te ontwikkelen waardoor ook burgerinitiatieven kunnen profiteren van IPA-financiering; 26. vraagt dat de emancipatie van vrouwen wordt bevorderd door hun rechten te promoten, te beschermen en te versterken, hun maatschappelijke en economische positie te verbeteren, hun aanwezigheid op de arbeidsmarkt te verhogen, te zorgen voor een billijke vertegenwoordiging van vrouwen in politieke en economische besluitvormingsprocessen en door vrouwelijk ondernemerschap aan te moedigen; merkt op dat vrouwen nog steeds ondervertegenwoordigd zijn in de parlementen, regeringen en het openbaar bestuur en dat hun arbeidsrechten vaak worden genegeerd; dringt er bij de autoriteiten van Bosnië en Herzegovina op aan de socialezekerheidsrechten van personen die moederschaps-, vaderschaps- of ouderschapsverlof opnemen te harmoniseren en in het hele land op een gelijk, hoog niveau te brengen, zodat er een gelijke situatie ontstaat voor alle burgers en discriminatie voorkomen wordt; 27. uit zijn bezorgdheid over het hoge aantal gevallen van huiselijk geweld en het feit dat die niet gemeld worden en onvoldoende worden vervolgd; verzoekt de autoriteiten maatregelen vast te stellen en uit te voeren ten behoeve van daadwerkelijke bescherming van vrouwen; benadrukt dat rechtshandhavingsinstanties ook moeten worden versterkt om zaken als gendergerelateerd geweld, huiselijk geweld, gedwongen prostitutie en vrouwenhandel met succes aan te pakken; benadrukt dat kinderen moeten worden beschermd tegen geweld, mensenhandel en alle andere vormen van mishandeling; moedigt de Commissie aan manieren te onderzoeken om de bestrijding van huiselijk geweld te ondersteunen; 28. verwelkomt het ontwerpprogramma voor slachtoffers van verkrachting, seksueel misbruik en marteling gedurende de oorlog in Bosnië en Herzegovina; dringt erop aan dat er voldoende middelen ter beschikking worden gesteld om slachtoffers van conflictgerelateerd seksueel geweld op systematische wijze te rehabiliteren, onder meer door herstelbetalingen, ongeacht hun maatschappelijke status, medische en psychologische zorg en adequate sociale dienstverlening; roept alle bevoegde autoriteiten op het publieke bewustzijn over de situatie van slachtoffers te vergroten; 29. dringt er bij de Federatie op aan wetgeving inzake haatmisdrijven op te nemen in de strafwet zoals dat in 2009 reeds gebeurd is in de Servische Republiek (Srpska) en het district Brčko; 30. wijst erop dat er eind 2011 nog steeds ongeveer 113 000 binnenlandse ontheemden waren in Bosnië en Herzegovina, onder wie 8 000 die in collectieve centra waren ondergebracht en 7 000 vluchtelingen; dringt er - niet op de laatste plaats in het licht van de hernieuwde toezeggingen van de internationale donorgemeenschap tijdens de internationale donorconferentie in Sarajevo in april 2012 - bij alle bevoegde autoriteiten op ieder niveau met klem op aan de duurzame terugkeer van vluchtelingen en binnenlands ontheemden te faciliteren door ervoor te zorgen dat zij toegang hebben tot huisvesting, onderwijs, sociale bescherming en werkgelegenheid; verzoekt hen tevens dringend dit proces te vereenvoudigen door op een eerlijke en adequate manier financiële bijstand te verlenen aan alle terugkerende vluchtelingen, met inbegrip van Kroatische vluchtelingen die terugkeren naar Posavina; 31. neemt met bezorgdheid kennis van het hoge aantal mensen in Bosnië en Herzegovina dat lijdt aan posttraumatisch stresssyndroom (PTSD) ten gevolge van de oorlog; roept de autoriteiten op iets te doen aan het gebrek aan sociale en psychologische zorg voor personen die lijden aan PTSD; 32. dringt aan op volledige tenuitvoerlegging van het actieplan voor mijnopruiming, alsmede de goedkeuring van de wet inzake anti-mijnacties om verdere slachtoffers van ongevallen met landmijnen te voorkomen; 33. veroordeelt krachtig alle pogingen, in Bosnië en Herzegovina of elders in de wereld, om de genocide die plaatsvond in Srebrenica te bagatelliseren of te ontkennen; Sociaaleconomische kwesties 34. verzoekt de overheden op alle niveaus een solide begrotingsbeleid te voeren; is bezorgd over de omvang van de informele economie en de hoge werkloosheid, met name onder vrouwen en jongeren; is bezorgd over de gevolgen van de politieke instabiliteit en de zwakke rechtsstaat voor de groei en de investeringen, alsook voor het ondernemingsklimaat in het algemeen; dringt er bij de regering op aan één economische ruimte in het land tot stand te brengen, om gunstige voorwaarden te scheppen voor het aantrekken van de bedrijvigheid, met name kmo's, om het binnenlandse groeipotentieel te vergroten en de dominante rol van de overheid in de economie terug te dringen en de omvang van de monopolies te verkleinen, om op de groei gerichte uitgaven te bevorderen en het concurrentievermogen te versterken; 35. is verheugd over het besluit van de EU om macrofinanciële steun ten bedrage van 100 miljoen EUR aan Bosnië en Herzegovina te verlenen, als duidelijke blijk dat de EU zich committeert aan het Europese vooruitzicht van het land en aan het welzijn van de bevolking; 36. dringt er bij de autoriteiten van Bosnië en Herzegovina op aan, en met name bij de autoriteiten van de entiteiten waarin de meeste bedrijven van het land gevestigd zijn, om de bestaande arbeidswetgeving te herzien en te moderniseren, en om de sociale dialoog en de arbeidsinspectie te versterken; 37. is verheugd over de ondertekening van een overeenkomst tussen Bosnië en Herzegovina en de EU over de toetreding van Bosnië en Herzegovina tot de Wereldhandelsorganisatie (WTO); moedigt de autoriteiten van Bosnië en Herzegovina aan de onderhandelingen met overige partners te intensiveren om in de nabije toekomst toe te treden tot de WTO; 38. erkent dat er enige vooruitgang is geboekt is bij de verbetering van het algemeen onderwijskader, maar dringt er nogmaals bij de Raad van Ministers op aan om onder andere de coördinatie tussen de 12 ministeries van Onderwijs en het departement van onderwijs van het district Brčko te verbeteren, en de versnippering van het onderwijssysteem te verminderen; 39. benadrukt dat de kwaliteit van het onderwijs in het algemeen moet worden verbeterd om te kunnen voldoen aan de eisen van de binnenlandse en buitenlandse arbeidsmarkt; dringt er bij de autoriteiten van Bosnië en Herzegovina op aan de tekortkomingen in de beroepsopleidingen aan te pakken, en er onder andere om economische redenen voor te zorgen dat er een begin gemaakt wordt met de accreditatie van onderwijsinstellingen en dat de bureaus die belast zijn met de erkenning van titels en diploma's volledig operationeel zijn; is ingenomen met de maatregelen die genomen zijn voor de ontwikkeling en bevordering van opleidingscursussen en -programma's voor jongeren, opdat hun deelname aan de arbeidsmarkt wordt gefaciliteerd, en verzoekt om meer initiatieven in deze context; 40. verzoekt alle bevoegde autoriteiten een eind te maken aan de etnische segregatie van kinderen („twee scholen onder één dak”), die in sommige kantons van de Federatie nog steeds bestaat; verzoekt voorts om effectieve integratie van Roma-kinderen, met name in het onderwijs, onder meer door middel van schoolrijpheidsprogramma's; dringt er bij de autoriteiten op aan samen te werken met de relevante ngo's om Roma-gezinnen aan te moedigen hun kinderen te steunen bij de toegang tot onderwijs; dringt er bij de autoriteiten op aan de regelgeving in Bosnië en Herzegovina te harmoniseren om ervoor te zorgen dat alle kinderen gelijk worden behandeld; dringt in het algemeen aan op meer inspanningen om gezinsscheiding te voorkomen en meer ondersteuning voor risicogezinnen; verzoekt de Commissie te onderzoeken of gerichte EU-steun kan helpen om een einde te maken aan de segregatie in het onderwijssysteem; 41. is ingenomen met de plannen van de Commissie om een vergadering op hoog niveau over onderwijs te beleggen om de dialoog over diverse onderwerpen, zoals de etnische segregatie van kinderen op scholen, te bevorderen en vertegenwoordigers van relevante internationale organisaties en de voor onderwijs verantwoordelijke autoriteiten van Bosnië en Herzegovina samen rond de tafel te brengen; 42. verzoekt de autoriteiten hun wetgeving in overeenstemming te brengen met het acquis inzake de erkenning van EU-beroepskwalificaties; 43. verzoekt de autoriteiten alle nodige maatregelen te nemen om het nationaal erfgoed te beschermen en het desbetreffende rechtskader aan te pakken; verzoekt alle bevoegde autoriteiten op alle niveaus tevens te zorgen voor duidelijke procedures voor de financiering van culturele instellingen, teneinde sluitingen te voorkomen; 44. dringt er bij de autoriteiten van Bosnië en Herzegovina op aan adequate maatregelen te treffen om verder misbruik van de regeling inzake visumvrij verkeer te voorkomen en doeltreffend op te treden tegen georganiseerd misbruik van de asielprocedures in EU-lidstaten; Regionale samenwerking en bilaterale kwesties 45. prijst Bosnië en Herzegovina voor zijn constructieve rol in de regionale samenwerking en spoort het land aan de grensafbakening in samenwerking met alle buurlanden te voltooien; 46. verzoekt de autoriteiten van Bosnië en Herzegovina de voorbereidingen voor de toetreding tot de EU van Kroatië te intensiveren, door de wetgeving van Bosnië en Herzegovina inzake voedselveiligheid in overeenstemming te brengen met het EU-acquis; is bezorgd over de passiviteit van de autoriteiten van Bosnië en Herzegovina, die ten koste zou kunnen gaan van de exportmarkten van Bosnië en Herzegovina; is ingenomen met de tot nu toe geboekte vooruitgang, en spoort de bevoegde autoriteiten aan om met spoed de noodzakelijke infrastructuur aan de toekomstige EU-grensinspectieposten tot stand te brengen; is ingenomen met het initiatief van de Commissie om met het oog op de toetreding van Kroatië tot de EU in haar trilaterale vergaderingen met Kroatië en Bosnië en Herzegovina naar oplossingen te zoeken voor de laatste openstaande grensbeheerskwesties, waaronder de Neum/Ploče-overeenkomst; verzoekt om verdere constructieve inspanningen op dit gebied, zodat er zo nodig meer EU-grensinspectieposten kunnen komen; prijst Bosnië en Herzegovina voor zijn bijdrage aan de vooruitgang die geboekt is bij de oplossing van de resterende kwesties, waaronder de afronding van de overeenkomst inzake plaatselijk grensverkeer, die het verkeer van burgers in de grensregio's moet vergemakkelijken; acht het noodzakelijk dat er een oplossing wordt gevonden om na juli 2013 dezelfde regeling voor identiteitskaarten tussen de landen te handhaven zodat burgers van Bosnië en Herzegovina naar Kroatië kunnen blijven reizen; 47. herhaalt zijn verzoek om burgers uit Kosovo toe te laten tot Bosnië en Herzegovina, het enige land van de regio dat hen niet binnenlaat; dringt er daarom bij de autoriteiten van Bosnië en Herzegovina op aan om in navolging van Servië en andere landen de basisreisdocumenten van burgers uit Kosovo te accepteren, zodat zij het land binnen kunnen; 48. wijst andermaal op de noodzaak van continue strikte toepassing van alle noodzakelijke criteria en maatregelen in verband met visumvrij reizen naar Schengen-landen, tenuitvoerlegging van langetermijnstrategieën en regulering van het beleid inzake minderheden; acht het noodzakelijk dat de burgers worden geïnformeerd over de beperkingen in de regeling inzake visumvrij verkeer om elke vorm van misbruik van de vrijheid om te reizen en van het visumliberalisingsbeleid te voorkomen; neemt kennis van de aanhoudend lage cijfers van asielzoekers uit Bosnië en Herzegovina in de EU-lidstaten; wijst op het belang van visumvrij verkeer voor de burgers van Bosnië en Herzegovina; o o o 49. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de vicevoorzitter van de Commissie/hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid, de Raad, de Commissie, het presidentschap van Bosnië en Herzegovina, de raad van ministers van Bosnië en Herzegovina, de parlementaire vergadering van Bosnië en Herzegovina, alsmede aan de regeringen en parlementen van de Federatie van Bosnië en Herzegovina en de Servische Republiek. Het Europees Parlement , – gezien het besluit van de Europese Raad van 16 december 2005 om het land de status van kandidaat-lidstaat van de EU toe te kennen, en gezien de conclusies van het voorzitterschap van de Europese Raad van 15 en 16 juni 2006 en 14 en 15 december 2006, – gezien de conclusies van de Europese Raad van 13 december 2012, – gezien de gezamenlijke verklaring van de missiehoofden van de EU en de VS van 11 januari 2013, – gezien het voortgangsverslag 2012 van de Commissie (SWD(2012)0332) en de mededeling van de Commissie van 10 oktober 2012 getiteld „Uitbreidingsstrategie en voornaamste uitdagingen 2012-2013” ( COM(2012)0600 ), – gezien resoluties 845 (1993) en 817 (1993) van de VN-Veiligheidsraad en resolutie 47/225 (1993) van de Algemene Vergadering van de VN, en gezien het interim-akkoord van 1995, – gezien het arrest van het Internationaal Gerechtshof over de toepassing van het interim-akkoord van 13 september 1995, – gezien Aanbeveling 329 (2012) van het Congres van lokale en regionale overheden van de Raad van Europa over de lokale democratie in het land, – gezien zijn eerdere resoluties, onder meer zijn resolutie van 22 november 2012 over uitbreiding: beleid, criteria en strategische belangen van de EU (1) , – gezien de tiende vergadering van de gemengde parlementaire commissie van 7 juni 2012, – gezien artikel 110, lid 2, van zijn Reglement, A. overwegende dat alle kandidaat-lidstaten en potentiële kandidaat-lidstaten tijdens het integratieproces overeenkomstig hun eigen verdiensten moeten worden behandeld; B. overwegende dat de toetredingsdialoog op hoog niveau nieuwe dynamiek heeft gebracht in het hervormingsproces in het land; C. overwegende dat toetreding tot de EU essentieel is voor de langetermijnstabiliteit van het land en voor goede interetnische betrekkingen; D. overwegende dat de Europese Raad voor het vierde opeenvolgende jaar heeft besloten geen toetredingsonderhandelingen met het land te openen ondanks de gunstige aanbeveling van de Commissie in dit verband; overwegende dat dit verdere uitstel bijdraagt tot de toenemende frustratie in de publieke opinie van het land over de impasse in het EU-integratieproces en overwegende dat het risico bestaat dat dit uitstel de binnenlandse problemen en interne spanningen vergroot; overwegende dat bilaterale kwesties geen obstakel mogen vormen voor de officiële opening van toetredingsonderhandelingen, ook al moet voor deze kwesties een oplossing zijn gevonden voor het einde van het toetredingsproces; E. overwegende dat het land klaar is voor het starten van toetredingsonderhandelingen met de EU; F. overwegende dat regionale samenwerking en goede nabuurschapsbetrekkingen cruciale onderdelen van het uitbreidingsproces blijven; G. overwegende dat bilaterale kwesties in een opbouwende sfeer moeten worden aangepakt, rekening houdend met de algemene belangen en waarden van de EU; Algemene overwegingen 1. herhaalt zijn verzoek aan de Raad om onverwijld een datum vast te stellen voor de opening van de toetredingsonderhandelingen; 2. betreurt dat de Raad op zijn laatste bijeenkomst van 11 december 2012 voor het vierde opeenvolgende jaar heeft besloten geen gevolg te geven aan de aanbeveling van de Commissie, en de toetredingsonderhandelingen nog niet heeft geopend; is niettemin van mening dat de conclusies van de Europese Raad, waarin er eensgezind voor wordt gepleit binnen een vastgestelde termijn een besluit te formuleren op basis van een volgend verslag van de Commissie, een wezenlijke stap vooruit betekenen, waarbij het belang wordt onderkend van voldoende voortgang op essentiële gebieden zoals opgenomen in de conclusies van de Europese Raad van december 2012; prijst de commissaris voor uitbreiding om zijn initiatieven en verzoekt hem in zijn komende verslag ook een beoordeling op te nemen van de kosten van niet-uitbreiding, met inbegrip van de grote risico's voor het land in geval van een verlenging van de status quo; verwelkomt het voorjaarsrapport van de Commissie van 16 april 2013 en dringt bij het Ierse voorzitterschap aan op intensieve diplomatieke inspanningen teneinde tot een bevredigend resultaat te komen, gericht op een besluit van de Raad om de onderhandelingen voor het einde van juni 2013 te openen; 3. onderstreept het feit dat goede nabuurschapsbetrekkingen een essentiële pijler van het EU-toetredingsproces vormen; is ingenomen met de algemeen opbouwende rol van het land op het gebied van betrekkingen met andere uitbreidingslanden; moedigt de lopende diplomatieke uitwisselingen tussen Athene, Sofia en Skopje aan en benadrukt dat het van belang is dat alle partijen zich daadwerkelijk inzetten voor „goede nabuurschapsbetrekkingen” die met name zijn gebaseerd op vriendschap, wederzijds respect, een constructieve dialoog en een oprecht verlangen om de misverstanden op te lossen en vijandigheden te overwinnen; dringt aan op het vermijden van gebaren, verklaringen en daden die de goede nabuurschapsbetrekkingen zouden kunnen schaden; verwelkomt in dit verband de eerste bijeenkomst die onlangs is gehouden met de vertegenwoordigers van de regeringen in Skopje en Sofia, met het oog op de mogelijke sluiting van een overeenkomst tussen de twee landen; verzoekt de commissaris voor uitbreiding in zijn verslag speciale aandacht te besteden aan de kwestie van goede nabuurschapsbetrekkingen; dringt tevens aan op meer sociaal-culturele samenwerking om de banden tussen de volkeren in de regio te versterken; 4. herhaalt zijn standpunt dat bilaterale kwesties in een zo vroeg mogelijk stadium van het toetredingsproces op constructieve wijze en in een geest van goed nabuurschap moeten worden behandeld, bij voorkeur vóór de opening van de toetredingsonderhandelingen; benadrukt nogmaals dat bilaterale kwesties niet mogen worden gebruikt om het EU-toetredingsproces te dwarsbomen; 5. benadrukt dat alle kandidaat-lidstaten en potentiële kandidaat-lidstaten tijdens het integratieproces overeenkomstig hun eigen verdiensten moeten worden behandeld; 6. is er stellig van overtuigd dat de opening van onderhandelingen op zichzelf een „game-changer” kan zijn, die voorziet in een positieve impuls en een doeltreffend instrument om de hervormingen te bevorderen, de binnenlandse situatie te verbeteren, de interetnische dialoog te vergemakkelijken en goede betrekkingen met de buurlanden te stimuleren; 7. meent dat de toetredingsdialoog op hoog niveau een belangrijke rol heeft gespeeld bij het doorbreken van de bestaande patstelling en het tot stand brengen van een hernieuwde dynamiek in het EU-toetredingsproces; is verheugd over de vooruitgang die werd geboekt op ruim 75% van de beleidsterreinen; wijst nogmaals op het belang van volledige en onomkeerbare tenuitvoerlegging; benadrukt dat de toetredingsdialoog op hoog niveau geen vervangmiddel is voor toetredingsonderhandelingen; verzoekt de Raad aan de Commissie te vragen zo snel mogelijk te beginnen met het screeningproces om verdere vooruitgang mogelijk te maken; 8. is ingenomen met en geeft volledige steun aan de recente overeenkomst die leidde tot het doorbreken van de impasse in de binnenlandse politieke ontwikkelingen in het land, en is van mening dat de huidige overeenkomst verdere vooruitgang richting toetreding tot de EU mogelijk zal maken voorafgaand aan de gesprekken in de Europese Raad; dringt er bij alle partijen op aan de politieke dialoog voort te zetten en benadrukt de noodzaak van partijbrede steun voor en betrokkenheid bij de EU-agenda; onderstreept dat het nationale parlement een belangrijke democratische instelling is voor de discussie over en oplossing van politieke meningsverschillen, en verzoekt alle politieke krachten in het land in deze geest te handelen en de procedures en de democratische waarden waarop het parlement is gegrondvest te eerbiedigen; ondersteunt initiatieven die resulteren in een verbeterd functioneren van het parlement, met inbegrip van het voorstel voor een onderzoekscommissie teneinde de aansprakelijkheid vast te stellen voor de gebeurtenissen van 24 december 2012, verdere aanbevelingen te doen voor een veelomvattende hervorming van de parlementaire procedures op een daadwerkelijk partijbrede basis, de autoriteit, onafhankelijkheid en legitimiteit van het parlement te verbeteren en de herhaling van dergelijke incidenten te voorkomen; verzoekt de autoriteiten deze onderzoekscommissie onmiddellijk in het leven te roepen zodat zij haar belangrijke werk kan beginnen, teneinde tot normalisatie van het politieke proces in het land te komen; betreurt dat journalisten eveneens uit het parlement zijn verbannen en dringt aan op hervatting van de dialoog tussen de regering en de Vereniging van Journalisten onder omstandigheden waar journalisten vertrouwen in kunnen hebben; 9. toont zich uiterst bezorgd over de spanningen op het gebied van interetnische betrekkingen die zich in de loop van het jaar hebben voorgedaan; is van mening dat een versterkte politieke dialoog van essentieel belang is voor het boeken van verdere vooruitgang in de richting van een vreedzame, multi-etnische, multiculturele en multireligieuze samenleving, alsook voor het wegnemen van het risico op polarisering van de samenleving langs etnische lijnen; veroordeelt met klem alle incidenten en uitingen van intolerantie op etnische gronden; 10. verwelkomt het verslag van de regering over de tenuitvoerlegging van het kaderakkoord van Ohrid en verwacht dat het verslag openbaar wordt gemaakt teneinde brede sociale en politieke steun voor de multi-etnische toekomst van het land te genereren; spoort de regering aan om snel over te gaan tot de volgende fase van de evaluatie; 11. is verheugd over het decentralisatieprogramma 2011-2014 en pleit voor een volledige tenuitvoerlegging van de wet inzake regionale ontwikkeling; spoort de regering aan om de fiscale decentralisatie voort te zetten, met als doelstelling op de middellange termijn dat 9% van het bbp wordt uitgegeven door lokale en regionale overheden; prijst het werk van het ontwikkelingsprogramma van de VN en van de donorgemeenschap in ruimere zin, die er in samenwerking met de regering naar streven de capaciteit van de lokale overheden om te zorgen voor goed bestuur en gelijke toegang voor alle burgers, uit te bouwen; 12. verwelkomt de inspanningen van de overheid om te breken met het communistische verleden, de openbaarmaking van de namen van agenten die met de geheime diensten van het voormalige Joegoslavië gelieerd waren, en de verlenging van de toepassingstermijn van de zuiveringswet tot de wet inzake vrije toegang tot publieke informatie is goedgekeurd; spoort de autoriteiten tegelijkertijd aan om de archieven van de Joegoslavische geheime dienst uit Servië terug te halen en het personeel van de inlichtingendiensten en contra-inlichtingendiensten in het zuiveringsproces op te nemen; dringt erop aan het mandaat van de commissie gegevensverificatie te versterken door alle noodzakelijke documenten van de inlichtingendiensten en contra-inlichtingendiensten permanent over te brengen naar de gebouwen van deze commissie; onderstreept de noodzaak van een hervorming van de veiligheidssector en een versterking van het parlementair toezicht op de inlichtingendiensten en contra-inlichtingendiensten; 13. gelooft dat een multi-etnische samenleving het beste tot stand kan worden gebracht door middel van een versterkte politieke dialoog, leiderschap dat het goede voorbeeld geeft en aanvaarding en tolerantie aan de dag legt ten aanzien van andere etnische groepen, en een onderwijssysteem dat de waarden van een multi-etnische samenleving aanleert; is daarom ingenomen met het multi-etnisch onderwijsproject van de regering en verzoekt alle scholen om een voorbeeld te nemen aan pioniers zoals de scholen in Kumanova, die een einde trachten te maken aan de gescheiden onderwijstrajecten van verschillende etnische gemeenschappen; 14. dringt er krachtig bij de autoriteiten en het maatschappelijk middenveld op aan passende maatregelen voor historische verzoening te treffen, teneinde de scheidslijnen tussen en binnen verschillende etnische en nationale groeperingen, met inbegrip van burgers met een Bulgaarse nationaliteit, weg te nemen; herhaalt zijn oproep om vooruitgang te boeken ten aanzien van gezamenlijke vieringen voor gemeenschappelijke gebeurtenissen en persoonlijkheden met naburige EU-lidstaten; steunt de pogingen om gemengde deskundigencommissies met betrekking tot geschiedenis en onderwijs op te richten, met als doel bij te dragen tot een objectieve, op feiten gebaseerde interpretatie van de geschiedenis, nauwere academische samenwerking en de bevordering van een positieve houding van jongeren ten aanzien van hun buren; dringt er bij de autoriteiten op aan onderwijsmateriaal te introduceren dat vrij is van ideologische interpretaties van de geschiedenis en dat is gericht op wederzijds begrip; neemt met bezorgdheid kennis van het fenomeen van „antiquisatie”; is ervan overtuigd dat kunst en cultuur moeten worden gebruikt om mensen dichter bij elkaar te brengen en niet om verdeeldheid te zaaien; dringt er bij de regering op aan duidelijke signalen af te geven aan het publiek en de media dat discriminatie op grond van nationale identiteit niet wordt getolereerd in het land, ook niet in verband met het rechtssysteem, de media, werk en sociale kansen; onderstreept het belang van deze acties voor de integratie van de diverse etnische gemeenschappen en de stabiliteit en Europese integratie van het land; 15. verwelkomt de vorderingen inzake de versterking van het normatieve kader op het gebied van rechtspraak voor kinderen, met inbegrip van de wijzigingen van het jeugdrecht, de instelling van een systeem van toezicht en de ontwikkeling van een nationale strategie voor de preventie van jeugddelinquentie; neemt met bezorgdheid kennis van de resterende lacunes inzake de bescherming van jeugdige misdaadslachtoffers, met name slachtoffers van misbruik, als gevolg van ontoereikende middelen, het tekort aan gekwalificeerd personeel en het ontbreken van een efficiënt responssysteem voor jeugdige slachtoffers; dringt aan op meer financiële middelen en mankracht voor de centra voor maatschappelijk werk en het samenstellen van multidisciplinaire teams die herstel-, rehabilitatie- en herintegratiediensten voor jeugdige slachtoffers kunnen bieden; Goede nabuurschapsbetrekkingen en de naamskwestie 16. betreurt nog steeds dat het onvermogen een oplossing te vinden voor het geschil over de naam, de toegang van het land tot het EU-lidmaatschap heeft geblokkeerd; deelt de mening van de Europese Raad dat de naamskwestie definitief moet worden opgelost zonder vertraging van een van beide partijen, en dat het arrest van Den Haag, dat deel uitmaakt van het internationaal recht, van kracht dient te worden; verleent zijn krachtige steun aan de inspanningen van de speciale gezant van de VN om een algemeen aanvaardbare oplossing te vinden; verwelkomt het voorstel van de commissaris voor uitbreiding om een trilaterale bijeenkomst tussen Skopje, Athene en Brussel te organiseren; is van mening dat dit initiatief kan helpen de onderhandelingen onder leiding van de VN een nieuwe impuls te geven; is ingenomen met de gegenereerde steun voor een memorandum van overeenstemming alsook met de recente contacten met de bemiddelaar van de VN; dringt er bij alle partijen op aan iedere gelegenheid te baat te nemen om deze actie tot een succes te maken, een constructieve dialoog aan te gaan om een oplossing te vinden en de impasse te doorbreken; is met het oog hierop van mening dat het leiderschap van het land en de Europese Unie het publiek moeten uitleggen welke voordelen de eventueel gevonden oplossing biedt, voordat een referendum over dit onderwerp wordt gehouden; 17. herhaalt zijn oproep aan de Commissie en de Raad om overeenkomstig de EU-Verdragen te beginnen met de ontwikkeling van een algemeen toepasbaar arbitragemechanisme dat gericht is op beslechting van bilaterale geschillen tussen toetredende landen en lidstaten; 18. is verheugd over het gebruik van de term „Macedonisch” in het voortgangsverslag 2012, met inachtneming van de verschillende talen, identiteiten en culturen die het land en de naburige EU-lidstaten kennen; Politieke criteria 19. onderschrijft de beoordeling van de Commissie dat het land aan de politieke criteria blijft voldoen; 20. dringt aan op versterking van de toezichthoudende rol van het parlement ten aanzien van de regering, verbetering van de kieswet en grotere transparantie met betrekking tot de financiering van politieke partijen; benadrukt in dit verband dat de aanbevelingen die de OVSE en het ODIHR opstelden na de parlementsverkiezingen van 2011 slechts gedeeltelijk ten uitvoer zijn gelegd, en dringt er derhalve bij de regering op aan om wetswijzigingen door te voeren teneinde de aanbevelingen volledig ten uitvoer te leggen, waaronder die met betrekking tot herziening en actualisering van het kiesregister; 21. is ingenomen met de voortdurende inspanningen om voortgang te boeken met het wetgevingskader voor het ambtenaren- en overheidsapparaat en algemene bestuurlijke procedures, met name met betrekking tot de wet inzake overheidspersoneel en de wet inzake algemene bestuurlijk procedures; pleit voor bijkomende inspanningen om de transparantie, de onpartijdigheid en de bekwaamheid van de overheid te waarborgen, teneinde ervoor te zorgen dat personeelswerving op basis van verdienste plaatsvindt en de financiële controle, de strategische planning en het personeelsbeheer te versterken; 22. dringt aan op verdere inspanningen om de onafhankelijkheid en onpartijdigheid van de rechterlijke macht te garanderen; vindt het belangrijk dat het ontslag van rechters aan duidelijke voorwaarden wordt verbonden teneinde de onafhankelijkheid van de rechterlijke macht niet in gevaar te brengen; is ingenomen met de vooruitgang die werd geboekt bij het terugdringen van de algemene achterstand in gerechtelijke dossiers, maar dringt aan op maatregelen om ook de achterstand in het hooggerechtshof en de administratieve rechtbank aan te pakken; dringt aan op de geleidelijke rationalisering van het gerechtelijk apparaat en blijvende steun voor de academie voor opleiding van rechters en openbaar aanklagers, aangezien deze een cruciale rol vervult bij het waarborgen van continue scholing, loopbaanontwikkeling en aanwerving op basis van verdienste; 23. verwelkomt de inspanningen om de doeltreffendheid en de transparantie van het gerechtelijk apparaat te vergroten, met name met betrekking tot de publicatie van arresten door rechtbanken van alle niveaus op hun respectieve websites; benadrukt dat het nodig is een overzicht op te stellen van gevallen van vervolging en veroordeling op basis waarvan de vooruitgang kan worden gemeten; dringt aan op de harmonisering van de jurisprudentie, teneinde de rechtspraak voorspelbaar te maken en het vertrouwen van het publiek te waarborgen; 24. steunt de speciale onderzoekstaskforce (SITF) van EULEX en spoort het land aan volledig met de SITF samen te werken en zijn werkzaamheden te ondersteunen; 25. is ingenomen met de versterking van het rechtskader voor corruptiebestrijding, met inbegrip van wijzigingen op de wet inzake belangenconflicten, maar vindt het zorgwekkend dat corruptie wijdverspreid blijft, zowel in het land zelf als in de gehele regio; dringt aan op intensievere inspanningen met betrekking tot de tenuitvoerlegging van wetten die reeds van kracht zijn, en op verdere inspanningen om een overzicht op te stellen van veroordelingen in zaken op hoog niveau; verwelkomt het met de steun van de OVSE opgerichte programma tegen corruptie, het project PrijaviKorupciaja.org, dat de mogelijkheid creëert om gevallen van corruptie per sms te melden, evenals de verklaring waarin tien burgemeesters een zerotolerancebeleid ten aanzien van corruptie in hun gemeenten afkondigen; 26. merkt op dat de straffen voor corruptiemisdrijven weliswaar strenger zijn geworden, maar dat gerechtelijke bevelen voor de inbeslagname en confiscatie van vermogen nog steeds uitzonderlijk zijn; is van mening dat de inbeslagname en confiscatie van vermogen cruciale instrumenten zijn in de strijd tegen corruptie en georganiseerde misdaad; dringt er bij de autoriteiten van het land op aan te zorgen voor de volledige handhaving van de bepalingen van het Wetboek van Strafrecht inzake ruimere confiscatie, onrechtmatige verrijking en de strafrechtelijke aansprakelijkheid van rechtspersonen; 27. is opgetogen over de wijzigingen die zijn aangebracht aan de wet inzake de financiering van politieke partijen; wijst met name op de leidende rol van de nationale rekenkamer bij het toezicht op financiering van politieke partijen; verzoekt de autoriteiten van het land de rekenkamer voldoende middelen te geven om een proactieve en grondige controle op de financiering van partijen en campagnes mogelijk te maken, en de transparantie van de overheidsuitgaven en van de financiering van politieke partijen aanzienlijk te verbeteren; 28. neemt er kennis van dat gewerkt wordt aan de totstandbrenging van een nationale inlichtingengegevensbank; spoort de autoriteiten aan de aanbestedingsprocedure af te ronden en zo snel mogelijk te besluiten wie de oprichting van de nationale inlichtingengegevensbank op zich zal nemen, teneinde volledige steun te verlenen aan de bestrijding van georganiseerde misdaad, corruptie, fraude, het witwassen van geld en andere ernstige misdrijven, met inbegrip van grensoverschrijdende criminaliteit; 29. juicht toe dat smaad niet langer strafbaar wordt gesteld en dat de dialoog tussen de regering en journalisten over de vrijheid van meningsuiting wordt verdiept; verzoekt de autoriteiten door te gaan met het versterken en bevorderen van de vrijheid van informatie en de pluriformiteit van de media, die vrij moeten zijn van iedere vorm van politieke of financiële beïnvloeding, en benadrukt dat deze vrijheden consequent moeten worden toegepast; uit evenwel zijn zorg over het feit dat het land aanzienlijk is gedaald op de vrijheidsindex van „Verslaggevers zonder Grenzen” en dringt aan op verdere inspanningen met het oog op de versterking van de beroepsnormen in de journalistiek, de onderzoeksjournalistiek, de bevordering van pluriformiteit van de media, de onafhankelijkheid van de publieke omroep, de handhaving van arbeidsrechten, transparantie met betrekking tot media-eigendom, duurzaamheid en naleving van Europese normen; neemt met bezorgdheid kennis van de wijdverspreide zelfcensuur onder journalisten en het ontbreken van een zelfregulerende mediaorganisatie; toont zich bezorgd over het feit dat het merendeel van de door de regering gefinancierde reclame naar regeringsgezinde media gaat; steunt de activisten die op sociale media hebben geprotesteerd tegen internetcensuur; 30. maakt zich er zorgen over dat voorafgaand aan de plaatselijke verkiezingen in maart 2013 zowel in de staatsmedia, als in de particuliere media nauwelijks analytische en objectieve berichtgeving over de campagne is verschenen; onderstreept dat een waakzame en professionele pers een absolute voorwaarde is voor de ontwikkeling van een cultuur van democratie en democratische instellingen in het land en voor de naleving van de politieke criteria; 31. neemt kennis van het arrest van de Grote Kamer van het Europees Hof voor de Rechten van de Mens (EHRM) in de zaak El-Masri van 13 december 2012, waarin werd geoordeeld dat het Europees Verdrag herhaaldelijk is geschonden bij de ontvoering, buitengewone uitlevering en foltering van de Duitse onderdaan Khaled El-Masri op 31 december 2003 en zijn detentie gedurende 23 dagen in een hotel in Skopje voordat hij via de luchthaven van Skopje naar Afghanistan werd overgebracht; dringt er bij de regering op aan alle aspecten van het arrest van het EHRM onverwijld ten uitvoer te leggen, en onder meer officiële verontschuldigingen aan te bieden aan de heer El-Masri, de door het Hof opgelegde schadevergoeding te betalen en zich ertoe te verplichten een internationale onderzoekscommissie op te zetten; 32. is ingenomen met de nieuwe wet inzake gelijke kansen, de eerste vijfjarenstrategie voor een gendergerichte financiering, die werd ontwikkeld in partnerschap met VN-Vrouwen, de financiële steun voor het actieplan voor de inclusie van Roma en het project om Roma te helpen met de legalisering van hun woning; is verheugd over de opening van het nieuwe ondersteuningsbureau voor de gemeenschap van lesbiennes, homoseksuelen, biseksuelen en transgenders, maar uit zijn zorg over de daad van vandalisme waar het bureau doelwit van was; spoort de regering aan zich te blijven inspannen voor het versterken van het antidiscriminatiebeleid, met name in verband met discriminatie op grond van zowel etnische als nationale identiteit; 33. dringt er bij ministers en staatsambtenaren op aan discriminatie van lesbiennes, homoseksuelen, biseksuelen en transgenders te veroordelen, ervoor te zorgen dat de geplande Gay Pride of andere activiteiten van deze gemeenschap veilig en succesvol kunnen plaatsvinden, en zich te verplichten tot non-discriminatie op alle in het EU-verdrag genoemde gronden; verzoekt de media zich van retoriek tegen lesbiennes, homoseksuelen, biseksuelen en transgenders te onthouden, met inbegrip van haattaal en het aanzetten tot haat; 34. maakt zich zorgen over gevallen van mishandeling door de politie; dringt aan op voortdurende opleiding, professionalisering en depolitisering van het politiepersoneel; meent dat een onafhankelijk toezichtsmechanisme voor rechtshandhavingsinstanties noodzakelijk is om straffeloosheid te bestrijden en democratische en verantwoordelijke politiediensten te waarborgen; 35. benadrukt dat de regeling voor visumvrijstelling die geldt voor de burgers van het land en van alle landen van de Westelijke Balkan, een zeer belangrijk pluspunt is in het proces van integratie in de EU en een sterke stimulans vormt om de hervormingen op het gebied van justitie en binnenlandse zaken sneller door te voeren; 36. dringt er bij de autoriteiten op aan maatregelen te nemen en samen te werken met de EU-lidstaten teneinde onrechtmatige asielaanvragen door burgers van het land in de EU te voorkomen, en tegelijkertijd het recht op visumvrij reizen voor alle burgers te waarborgen en iedere vorm van discriminatie en stigmatisering van Roma en leden van etnische minderheden te vermijden; verzoekt de regeringen van de lidstaten het visumvrij reizen van burgers van het land niet aan te vechten of te belemmeren, doch er bij de autoriteiten op aan te dringen uitvoering te geven aan een beleid dat alle burgers een redelijke toekomst binnen hun land biedt; 37. is weliswaar verheugd over het in vergelijking met sommige lidstaten grote aantal vrouwen in het parlement, maar blijft bezorgd over de lage participatie van vrouwen op de arbeidsmarkt; dringt bij de autoriteiten aan op verbetering van de opvangdiensten voor gehandicapte kinderen, dakloze kinderen, kinderen die drugs gebruiken en kinderen die het slachtoffer zijn van huiselijk geweld, seksueel misbruik of mensenhandel; 38. is ingenomen met de voortdurende vooruitgang die wordt geboekt door de commissie voor bescherming tegen discriminatie; verzoekt ervoor te zorgen dat deze commissie over voldoende personeel beschikt, en is van mening dat de integratie van de commissie in het Europees Netwerk van organen voor de bevordering van gelijke behandeling andere agentschappen en organisaties kan inspireren tot het bevorderen van toetreding tot de EU door zelf te integreren in de desbetreffende Europese netwerken; Maatschappelijk middenveld 39. is van mening dat de ontwikkeling van een politieke cultuur met de voordelen van een onafhankelijk, pluriform, intercultureel en onpartijdig maatschappelijk middenveld essentieel is om het democratiseringsproces in het land verder te bevorderen, en dat de bevindingen van het maatschappelijk middenveld kunnen bijdragen tot de mogelijkheden voor op feiten gebaseerde beleidsvorming; benadrukt dat organisaties van het maatschappelijk middenveld moeten worden versterkt, onafhankelijk moeten worden van politieke belangen en hun gezamenlijke projecten met maatschappelijke organisaties uit buurlanden en meer algemeen uit de hele EU moeten intensifiëren, met het oog op wederzijds voordeel; 40. is ingenomen met het overleg tussen maatschappelijke organisaties over wijzigingen van de wetten inzake juridische bijstand en stichtingen; dringt aan op volwaardig en tijdig overleg met het maatschappelijk middenveld over alle relevante beleidsinitiatieven, met inbegrip van de toetredingsdialoog op hoog niveau, en op de integratie van op transparante wijze geselecteerde waarnemers uit het maatschappelijk middenveld in alle relevante werkgroepen van de regering; 41. benadrukt de cruciale rol die maatschappelijke organisaties kunnen vervullen bij het meer transparant, verantwoord en inclusief maken van het EU-integratieproces; 42. is van mening dat de parlementaire studie met betrekking tot het Instrument voor pretoetredingssteun (IPA) bewijst dat de regering moet streven naar een „partnerschap” met het maatschappelijk middenveld en moet voorzien in een nationaal fonds voor de medefinanciering van maatschappelijke organisaties, zodat zij ten volle kunnen deelnemen aan door de EU gefinancierde programma's; dringt erop aan de organisaties van het maatschappelijk middenveld ten volle te betrekken bij de programmeringsbesluiten voor het volgende IPA; Economische vraagstukken 43. prijst het land wegens het behoud van zijn macro-economische stabiliteit; wijst er evenwel op dat de overheidsschuld is gestegen, de kwaliteit van de budgettaire governance is verslechterd en de mondiale economische terugval een negatief effect heeft gehad op de directe buitenlandse investeringen in het land; 44. verwelkomt de wetgevende maatregelen ter versterking van het ondernemingsklimaat alsook de voortdurende initiatieven die erop zijn gericht gezonde macrobudgettaire strategieën op de middellange termijn te ontwikkelen; spoort de politieke krachten aan een transparante politieke dialoog aan te gaan met betrekking tot de budgettaire situatie en de kredietverplichtingen van het land; 45. stelt bezorgd vast dat de werkloosheid nog steeds zeer hoog is, met een van de hoogste jeugdwerkloosheidspercentages ter wereld, en dat de arbeidsparticipatie van vrouwen erg laag blijft; is verheugd over het actieplan tegen jeugdwerkloosheid dat werd opgesteld in overeenstemming met de IAO-agenda voor waardig werk; verzoekt de regering te zorgen voor een betere coördinatie tussen de instanties die de arbeidsvoorschriften handhaven en voort te bouwen op de door het Europees Verbond van vakverenigingen georganiseerde gezamenlijke opleiding, teneinde de capaciteit van de sociale partners om deel te nemen aan een doeltreffende sociale dialoog te versterken; is van mening dat verdere investeringen in het versterken van de capaciteit op het gebied van onderzoek, technologische ontwikkeling en innovatie noodzakelijk zijn om de totstandbrenging van een kenniseconomie te vergemakkelijken; 46. is ingenomen met de voortgang die is geboekt bij de modernisering van de vervoers-, energie- en telecommunicatienetwerken, en in het bijzonder met de inspanningen om Corridor X (2) te voltooien; is, gezien het belang van spoorverbindingen in het kader van een duurzaam vervoerssysteem, ingenomen met het voornemen van de regering om de spoorverbindingen tussen Skopje en de hoofdsteden van de buurlanden te verbeteren of aan te leggen, en dringt aan op grotere vorderingen, inclusief de voltooiing van de financiering van spoorverbindingen in het kader van Corridor VIII (3) ; 47. onderstreept dat het van belang is een overlegmechanisme tussen de regering en de particuliere ondernemingen in het leven te roepen wanneer besluiten worden genomen over het bestrijden van de economische crisis; is tevens van mening dat een dergelijk mechanisme een oplossing zou kunnen zijn om het onderwijssysteem beter af te stemmen op de marktbehoeften, hetgeen de werkloosheid onder jongeren zou kunnen verminderen; 48. neemt kennis van de inspanningen van de regering om de lokale wegeninfrastructuur in het land te herstellen, met als doel het alternatieve toerisme te bevorderen en het leven van de burgers te verbeteren; spoort het land in dit verband aan om een dynamischere benadering te hanteren in regionale ontwikkelingsprojecten in het kader van het instrument voor pretoetredingssteun (IPA), die kunnen bijdragen tot intensivering van de grensoverschrijdende samenwerking en de banden tussen landen in de regio; 49. merkt op dat aanzienlijke inspanningen nodig zijn op het gebied van milieu en met name op het gebied van waterkwaliteit, natuurbescherming, de bestrijding van industriële verontreiniging en risicobeheer; onderstreept dat geen wezenlijke vooruitgang kan worden geboekt zonder dat de administratieve capaciteiten naar behoren worden versterkt; dringt er bij de regering van het land op aan de in dit verband noodzakelijke maatregelen te nemen; 50. wijst nogmaals op het potentieel van hernieuwbare energie voor het land en is verheugd dat op dit gebied vooruitgang wordt geboekt, waarbij reeds 21 nieuwe vergunningen zijn verleend voor kleine waterkrachtcentrales, er al een waterkrachtcentrale operationeel is en er gewerkt wordt aan de aanleg van een windmolenpark; verzoekt de regering het openbaar debat over de gevolgen van klimaatverandering aan te zwengelen, zich harder in te spannen om de nationale wetgeving af te stemmen op het acquis van de EU op dit gebied, en de nationale wetgeving ten uitvoer te leggen, met name op het gebied van waterbeheer, de bestrijding van industriële verontreiniging, natuurbescherming en klimaatverandering; benadrukt dat de administratieve capaciteit zowel op centraal als op lokaal niveau moet worden versterkt; 51. spoort de autoriteiten aan extra inspanningen te leveren om e-bestuur te introduceren als onderdeel van de hervormingen van het overheidsapparaat, teneinde efficiënte, toegankelijke en transparante diensten te leveren aan burgers en ondernemingen; Regionale en internationale samenwerking 52. is ingenomen met het feit dat het land momenteel het voorzitterschap bekleedt van het Zuidoost-Europees Samenwerkingsproces, met de hoop dat dit zal bijdragen tot een sterke Europese agenda, goed nabuurschap en inclusiviteit; onderstreept het belang van regionale samenwerking in overeenstemming met de Europese agenda en Europese waarden, en dringt aan op verdere vooruitgang op dit gebied; herhaalt dat het belangrijk is dat de EU streeft naar de toetreding van alle landen in de regio, zonder uitzondering; 53. is van mening dat het in dit verband kan helpen om de regio niet langer te beschouwen als „de westelijke Balkan”, maar als „Zuidoost-Europa”; 54. is ingenomen met de deelname van het land aan de EUFOR-missie Althea en met de toezegging dat het land ook zal deelnemen aan crisisbeheersingsoperaties in het kader van het gemeenschappelijk veiligheids- en defensiebeleid; verzoekt het land om zich aan te sluiten bij het standpunt van de EU over het Internationaal Strafhof; 55. verzoekt de regering en alle bevoegde organisaties ernaar te streven de noodzakelijke criteria en voorwaarden te vervullen voor regelingen inzake visumvrijstelling in het Schengengebied; benadrukt dat moet worden gewaarborgd dat het publiek volledig wordt geïnformeerd over de beperkingen inzake visumvrijstelling alsook dat geen misbruik wordt gemaakt van het beleid inzake visumvrijstelling of visumversoepeling; wijst erop dat de afschaffing van de regelingen inzake visumvrijstelling ongunstige economische en sociale gevolgen zou hebben; o o o 56. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de regeringen en parlementen van de lidstaten en de regering en het parlement van het land. Het Europees Parlement , – gezien de gemeenschappelijke verklaring van de EU-VS-top van 28 november 2011 en de gemeenschappelijke verklaring van de Trans-Atlantische Economische Raad (TEC) van de EU en de VS van 29 november 2011, – gezien het eindverslag van de Werkgroep op hoog niveau banen en groei (HLWG) van 11 februari 2013 (1) , – gezien de gemeenschappelijke verklaring van 13 februari 2013 van president Obama van de VS, voorzitter José Manuel Barroso van de Europese Commissie en voorzitter Herman Van Rompuy van de Europese Raad (2) , – gezien de conclusies van de Europese Raad van 7 en 8 februari 2013 (3) , – gezien zijn eerdere resoluties, met name de resolutie van 23 oktober 2012 over handels- en economische betrekkingen met de Verenigde Staten (4) , – gezien de gemeenschappelijke verklaring van de 73e interparlementaire vergadering van de trans-Atlantische wetgeversdialoog (TLD) die op 30 november en 1 december 2012 in Washington gehouden is, – gezien het definitieve projectverslag van het Centre for Economic Policy Research (Londen) van maart 2013, getiteld „Reducing Transatlantic Barriers to Trade and Investment: An Economic Assessment” (5) , – gezien artikel 110, lid 2, van zijn Reglement, A. overwegende dat de EU en de VS mondiaal gezien de twee belangrijkste spelers in de wereldhandel en op het gebied van investeringen zijn, die samen bijna de helft van het mondiale bbp en een derde van de wereldhandel voor hun rekening nemen; B. overwegende dat de markten van de EU en de VS verregaand geïntegreerd zijn aangezien er gemiddeld iedere dag voor bijna 2 miljard euro goederen en diensten worden verhandeld, waarmee in beide economieën miljoenen banen in stand worden gehouden; overwegende dat de investeringen van de EU en de VS de werkelijke drijvende kracht achter de trans-Atlantische betrekkingen zijn, met een totaal aan bilaterale investeringen dat in 2011 meer dan 2,394 biljoen bedroeg; C. overwegende dat, volgens het effectbeoordelingsverslag dat de Commissie opgesteld heeft op basis van een verslag van het Centre for Economic Policy Research, een ambitieus en uitgebreid trans-Atlantisch handels- en investeringspartnerschap, dat, indien het volledig uitgevoerd wordt, over de gehele linie aanzienlijke economische winsten zou kunnen opleveren voor de EU (119,2 miljard euro per jaar) en de VS (94,9 miljard euro per jaar); overwegende dat de uitvoer van de EU naar de VS daarmee met 28 % zou kunnen toenemen en de totale EU-uitvoer met 6 %, en dat zowel EU-exporteurs van goederen en diensten als EU-consumenten profijt van deze toename zouden kunnen trekken; D. overwegende dat de EU en de VS waarden gemeen hebben, vergelijkbare rechtsstelsels kennen en strenge, zij het verschillende normen hanteren voor de bescherming van werknemers, consumenten en het milieu; E. overwegende dat de wereldeconomie geconfronteerd wordt met uitdagingen en de opkomst van nieuwe actoren, en zowel de EU als de VS het volledige potentieel van nauwere economische samenwerking tot ontwikkeling moeten brengen om ten volle profijt te kunnen trekken van de internationale handel en zodoende de economische crisis te boven te komen en duurzaam herstel van de wereldeconomie tot stand te brengen; F. overwegende dat de HLWG na afloop van de EU-VS-top van november 2011 de opdracht kreeg om aan te geven hoe het handels- en investeringsvolume vergroot kan worden om tot voordeel van beide partijen het scheppen van banen, de economische groei en het concurrentievermogen te stimuleren; G. overwegende dat de HLWG gezamenlijk een breed scala aan opties onderzocht heeft voor de uitbreiding van de trans-Atlantische handel en investeringen, en in zijn eindverslag tot de conclusie gekomen is dat een uitgebreide handels- en investeringsovereenkomst beide partijen de grootste voordelen zou bieden; H. overwegende dat de EU ervan overtuigd is dat ontwikkeling en versterking van het multilaterale systeem de cruciale doelstelling is; overwegende dat dit echter niet uitsluit dat bilaterale overeenkomsten verder gaan dan verbintenissen in het kader van de WHO en multilaterale regelgeving aanvullen, aangezien zowel regionale overeenkomsten als vrijhandelsovereenkomsten meer harmonisatie van normen en verdere liberalisatie tot stand brengen, wat gunstig is voor het multilaterale handelssysteem; I. overwegende dat de Commissie op 12 maart 2013 heeft voorgesteld dat haar een machtiging wordt verleend voor het aangaan van onderhandelingen en dat zij daartoe een ontwerp van onderhandelingsrichtsnoeren heeft opgesteld die zij ter overweging heeft voorgelegd aan de Raad; De strategische, politieke en economische context 1. meent dat het strategisch belang van de economische betrekkingen tussen de EU en de VS herbevestigd en verdiept dient te worden, en dat de EU en de VS een gezamenlijke aanpak moeten formuleren voor de wereldhandel, investeringen en aan handel gerelateerde kwesties als standaarden, normen en regelgeving, zodat zij een bredere trans-Atlantische visie en een gezamenlijke reeks strategische doelstellingen kunnen ontwikkelen; 2. acht het van cruciaal belang voor de EU en de VS om de mogelijkheden van een werkelijk geïntegreerde trans-Atlantische markt te benutten teneinde een maximale hoeveelheid fatsoenlijke banen te scheppen en een slim, sterk, duurzaam en evenwichtig groeipotentieel te stimuleren; meent dat het daarvoor nu het geschikte moment is, gezien de aanhoudende economische crisis, de toestand op de financiële markten, de financieringsvoorwaarden, de hoge staatsschulden, de hoge werkloosheidscijfers en de geringe groeivooruitzichten aan weerszijden van de Atlantische Oceaan, en de voordelen die een werkelijk gecoördineerde reactie op deze gemeenschappelijke problemen biedt; 3. meent dat de EU gebruik moet maken van haar ruime ervaring met onderhandelingen over verregaande en uitgebreide bilaterale handelsovereenkomsten zodat zij samen met de VS nog ambitieuzere resultaten kan boeken; Het eindverslag van de HLWG 4. is ingenomen met de publicatie van het eindverslag van de HLWG en schaart zich volledig achter de aanbeveling om onderhandelingen te openen over een uitgebreide handels- en investeringsovereenkomst; 5. waardeert dat in het eindverslag het volgende benadrukt wordt: (i) de ambitieuze en wederzijdse openstelling van de markt voor goederen, diensten, investeringen en overheidsaanbestedingen op alle bestuursniveaus; (ii) de beperking van non-tarifaire belemmeringen (NTB's) en uitbreiding van de verenigbaarheid van de regelgevingsstelsels; en (iii) de ontwikkeling van gezamenlijke regels voor het omgaan met de gemeenschappelijke uitdagingen en mogelijkheden van de wereldhandel; 6. onderschrijft het standpunt dat, gezien de reeds bestaande lage gemiddelde tarieven, de sleutel om het potentieel van de trans-Atlantische betrekkingen te ontsluiten gelegen is in de aanpak van de NTB's, die voornamelijk bestaan uit douaneprocedures, technische normen en restricties die voortvloeien uit regelgeving achter de grens; schaart zich achter het voorstel van de HLWG om geleidelijk een nog verder geïntegreerde trans-Atlantische markt tot stand te brengen; 7. is ingenomen met de aanbeveling om te onderzoeken hoe overbodige kosten en administratieve vertragingen als gevolg van regelgeving in de toekomst beperkt kunnen worden, waarbij tegelijkertijd de gezondheid, de veiligheid en het milieu wordt beschermd in een mate die beide partijen passend vinden, of waarbij legitieme doelstellingen op het gebied van regelgeving op een andere manier gerealiseerd worden; Onderhandelingsmandaat 8. benadrukt nogmaals een voorstander te zijn van een diepgaande en uitgebreide handels- en investeringsovereenkomst met de VS, die het scheppen van hoogwaardige banen voor Europese werknemers stimuleert, direct ten goede komt aan Europese consumenten, nieuwe mogelijkheden opent voor bedrijven uit de EU, in het bijzonder kleine- en middelgrote ondernemingen, om in de VS goederen te verkopen en diensten te verlenen, vrije toegang tot de markten voor overheidsopdrachten in de VS garandeert en betere mogelijkheden schept voor EU-investeringen in de VS; 9. dringt er bij de Raad op aan gevolg te geven aan de aanbevelingen uit het eindverslag van de HLWG, en de Commissie te machtigen tot het openen van onderhandelingen met het oog op een trans-Atlantische partnerschapsovereenkomst voor handel en investeringen (TTIP) met de VS; 10. benadrukt dat de TTIP ambitieus en bindend moet zijn voor alle bestuurslagen aan weerszijden van de Atlantische Oceaan, met inbegrip van regelgevende instanties en andere bevoegde autoriteiten; beklemtoont dat de overeenkomst moet resulteren in een daadwerkelijke wederzijdse openstelling van de markt en de handel moet bevorderen, en dat in de overeenkomst bijzondere aandacht geschonken dient te worden aan structurele methoden om meer trans-Atlantische convergentie in de regelgeving tot stand te brengen; is van mening dat de overeenkomst de culturele en taalkundige verscheidenheid van de Unie, onder meer in de audiovisuele- en cultureledienstensector, niet in gevaar mag brengen; 11. acht het van cruciaal belang dat de Unie en haar lidstaten binnen het kader van hun wetgeving, normen en overeenkomsten de mogelijkheid behouden hun cultureel en audiovisueel beleid te handhaven en verder te ontwikkelen; verlangt daarom dat in het onderhandelingsmandaat duidelijk vermeld wordt dat audiovisuele en culturele diensten, inclusief onlinediensten, buiten de onderhandelingen vallen; 12. onderstreept dat intellectueel eigendom een van de drijvende krachten achter innovatie en creativiteit is en een pijler van de kenniseconomie vormt; meent dat strenge bescherming van nauwkeurig en helder gedefinieerde intellectuele-eigendomsrechten, met inbegrip van geografische aanduidingen, deel moet uitmaken van de overeenkomst, en dat de overeenkomst moet stroken met bestaande internationale overeenkomsten; is van mening dat voor andere geschilpunten op het gebied van de intellectuele-eigendomsrechten oplossingen gezocht moeten worden die in overeenstemming zijn met internationale beschermingsnormen; 13. meent dat de overeenkomst de garantie moet bieden dat de EU-normen voor grondrechten ten volle geëerbiedigd worden; benadrukt nogmaals een voorstander te zijn van strenge bescherming van persoonsgegevens, aangezien dit gunstig is voor consumenten aan weerszijden van de Atlantische Oceaan; wijst erop dat bij het sluiten van de overeenkomst rekening gehouden moet worden met de bepalingen van de algemene overeenkomst inzake de handel in diensten (GATS) betreffende de bescherming van persoonsgegevens; 14. herinnert eraan dat de vervoersector belangrijk is voor groei en banen, met name in de luchtvaart, waar de markten van de EU en de VS 60 % van het mondiale luchtverkeer uitmaken; benadrukt dat tijdens de onderhandelingen terdege aandacht besteed moet worden aan de huidige beperkingen op de door Europese bedrijven aangeboden zee- en luchtvervoersdiensten, waaronder de beperkingen ten aanzien van buitenlandse zeggenschap over luchtvaartmaatschappijen en wederkerigheid bij cabotage, alsmede aan de screening van het goederenvervoer over zee; 15. wijst erop dat risicobeoordeling en de uitwisseling van informatie tussen beide partijen ten aanzien van markttoezicht en de identificatie van namaakproducten waardevol zijn; 16. is met name ingenomen met de aanbeveling van de HLWG dat de EU en de VS zich moeten richten op de milieu- en arbeidsaspecten van handel en duurzame ontwikkeling; is van mening dat de ervaringen met eerdere handelsovereenkomsten van de EU en met de langdurige verbintenissen tussen de EU en de VS aangewend moeten worden om de ontwikkeling en handhaving van het arbeidsrecht, de milieuwetgeving en bijbehorende beleidsmaatregelen een impuls te geven, de naleving van de door de Internationale Arbeidsorganisatie (IAO) vastgestelde basisnormen en benchmarks te bevorderen, en de beschikbaarheid van fatsoenlijke banen en duurzame ontwikkeling te stimuleren; is een voorstander van harmonisatie van de normen voor maatschappelijk verantwoord ondernemen; onderkent dat de totstandbrenging van gemeenschappelijke normen beide partijen waarschijnlijk voor technische en politieke uitdagingen zal stellen en benadrukt dat het hooghouden van groene ambities het gemeenschappelijke doel moet zijn; 17. benadrukt dat bepaalde onderhandelingsterreinen gevoelig liggen, zoals de landbouw, waar de meningen van de VS en de EU op het gebied van ggo's, het klonen en de gezondheid van de consument uiteenlopen; meent dat betere samenwerking bij de handel in landbouwproducten mogelijkheden biedt en benadrukt dat ambitieuze en evenwichtige resultaten op dat gebied belangrijk zijn; benadrukt dat de overeenkomst de essentiële waarden en normen van beide partijen, waaronder het voorzorgsbeginsel van de EU, niet mag ondermijnen; verzoekt de VS zijn verbod op de invoer van rundvlees uit de EU op te heffen en zo wederzijds vertrouwen te kweken; 18. benadrukt dat financiële diensten behandeld moeten worden bij de onderhandelingen voor de TTIP en verlangt in dit verband dat bijzondere aandacht wordt besteed aan equivalentie, wederzijdse erkenning, convergentie en extraterritorialiteit, aangezien dit voor beide partijen cruciale overwegingen zijn; benadrukt dat het gunstig zou zijn wanneer de VS en de EU overeenstemming bereiken over de totstandbrenging van een gemeenschappelijk financieel bestel; onderstreept dat markttoegang weliswaar als een positieve stap moet worden beschouwd, maar dat prudentiële toezichtprocessen cruciaal zijn voor het realiseren van werkelijke convergentie; benadrukt dat de negatieve gevolgen van extraterritorialiteit tot een minimum teruggebracht moeten worden en beide partijen niet mogen afbrengen van een consistente benadering van de regulering van financiële dienstverlening; 19. bevestigt nogmaals het slechten van de door onnodige regelgeving opgeworpen belemmeringen te steunen en moedigt de Commissie en de regering van de VS aan mechanismen (met inbegrip van samenwerking in de initiële stadia van regelgeving) in de overeenkomst op te nemen die erop gericht zijn om toekomstige belemmeringen te voorkomen; is van mening dat betere regelgeving en de terugdringing van administratieve en uit regelgeving voortvloeiende lasten hoog op de agenda moeten staan bij de onderhandelingen over de TTIP; wijst erop dat meer trans-Atlantische convergentie zou moeten leiden tot meer gestroomlijnde regelgeving die gemakkelijk te begrijpen en toe te passen is, in het bijzonder voor KMO's; 20. is er nog steeds van overtuigd dat een uitgebreide handels- en investeringsovereenkomst tussen de EU en de VS een win-winsituatie voor beide partijen kan opleveren en een gunstige uitwerking op beide economieën kan hebben, en meent dat verdere integratie de winst voor beide economieën aanzienlijk zou doen toenemen; is ervan overtuigd dat de EU en de VS bepalend blijven voor de wereldwijd geldende normen op het gebied van regelgeving wanneer de in de EU en de VS gehanteerde normen waar mogelijk met elkaar in overeenstemming worden gebracht, en meent dat zo de weg vrijgemaakt wordt voor internationale normen; is er vast van overtuigd dat zorgvuldig moet worden overwogen welke voordelen deze overeenkomst heeft voor de internationale handel en normering, en dat deze voordelen nauwkeurig geformuleerd moeten worden; 21. herinnert eraan dat de Commissie zich gedurende het hele onderhandelingsproces actief moet opstellen en continu en op transparante wijze haar betrokkenheid moet tonen aan een grote groep belanghebbenden, waaronder vertegenwoordigers van het bedrijfsleven, milieuorganisaties, consumenten, vakbonden en anderen, zodat discussies op basis van de feiten worden gevoerd, vertrouwen in de onderhandelingen wordt gewekt, evenredige inbreng van verschillende zijden wordt verkregen en draagvlak bij het grote publiek wordt gecreëerd doordat de Commissie rekening houdt met de bedenkingen van belanghebbenden; moedigt alle belanghebbenden aan actief deel te nemen en initiatieven te ontplooien en informatie te verstrekken die relevant zijn voor de onderhandelingen; 22. waarschuwt dat kwaliteit belangrijker is dan tijd, en vertrouwt erop dat de onderhandelaars de zaak niet overhaast beklinken zonder dat dit tastbare en substantiële voordelen oplevert voor ons bedrijfsleven, onze werknemers en onze burgers; De rol van het Parlement 23. ziet uit naar de opening van de onderhandelingen met de VS, wenst deze nauwgezet te volgen en een bijdrage te leveren aan het welslagen ervan; herinnert de Commissie aan haar verplichting om het Parlement onverwijld en volledig op de hoogte te houden gedurende alle stadia van de onderhandelingen (voorafgaand aan en na afloop van de onderhandelingsronden); hecht veel waarde aan de behandeling van kwesties op het gebied van wet- en regelgeving die in het kader van de onderhandelingen en de nieuwe overeenkomst aan de orde kunnen komen; benadrukt nogmaals de vertegenwoordiging van de burgers van de Europese Unie als zijn hoofdverantwoordelijkheid te beschouwen en ziet ernaar uit om gedurende het onderhandelingsproces het voeren van open discussies waaraan iedereen deelneemt te bevorderen; is vastbesloten om in samenwerking met zijn Amerikaanse pendanten een actieve rol te spelen bij de invoering van nieuwe regelgeving; 24. verplicht zich tot nauwe samenwerking met de Raad, de Commissie, het Congres en de regering van de VS en de belanghebbenden om het volledige potentieel van de trans-Atlantische economische betrekkingen te realiseren en de leidinggevende positie van de EU en de VS bij de liberalisering en de regulering van handel en buitenlandse investeringen te versterken; is vastbesloten de totstandkoming van intensievere bilaterale samenwerking tussen de EU en de VS te stimuleren, zodat hun leidinggevende positie binnen de internationale handel en investeringen in stand blijft; 25. herinnert eraan dat het Parlement uit hoofde van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie verzocht zal worden zijn goedkeuring te hechten aan de nieuwe TTIP, en dat derhalve in alle stadia terdege rekening gehouden dient te worden met zijn standpunten; 26. wijst erop dat het Parlement zich zal inspannen om toezicht te houden op de uitvoering van de toekomstige overeenkomst; o o o 27. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie en de regeringen en parlementen van de lidstaten, en aan het Congres en de regering van de VS. Het Europees Parlement , – gezien zijn eerdere resoluties over Birma/Myanmar, met name die van 20 april 2012 (1) en van 22 november 2012 (2) , en zijn resolutie van 13 september 2012 over de vervolging van Rohingya moslims in Birma/Myanmar (3) , – gezien de conclusies van de Raad Buitenlandse Zaken van de EU van 23 april 2012 over Birma/Myanmar, – gezien de gemeenschappelijke verklaring van 15 juni 2012 van de hoge vertegenwoordiger, Catherine Ashton, en de commissaris voor Handel, Karel De Gucht, waarin wordt verzocht de handelspreferenties voor Birma/Myanmar te herstellen en gezien de verklaring van 6 februari 2013 van de woordvoerder van de hoge vertegenwoordiger waarin de mogelijke oprichting van een task force Myanmar-EU wordt aangekondigd teneinde de economische samenwerking te versterken, – gezien het voorstel van de Commissie voor een verordening van het Europees Parlement en de Raad tot intrekking van Verordening (EG) nr. 552/97 van de Raad houdende tijdelijke intrekking van de voordelen van het aan Myanmar/Birma toegekende stelsel van algemene tariefpreferenties ( COM(2012)0524 ), – gezien Verordening (EG) nr. 732/2008 van de Raad van 22 juli 2008 (4) houdende toepassing van het huidige stelsel van algemene tariefpreferenties (SAP), – gezien de resolutie betreffende de krachtens artikel 33 van de IAO-statuten ten aanzien van Myanmar getroffen maatregelen, die op 13 juni 2012 door de Internationale Arbeidsconferentie werd aangenomen, – gezien de gezamenlijke strategie van Myanmar/Birma en de IAO voor de uitroeiing van dwangarbeid tegen uiterlijk 31 december 2015, zoals bekrachtigd door de autoriteiten van Myanmar/Birma op 5 juli 2012, – gezien het document van de regering van de VS d.d. 11 juli 2012 getiteld „Reporting Requirements on Responsible Investment in Burma’ (5) , – gezien het verslag van 6 maart 2013 van de speciale rapporteur van de Verenigde Naties over de mensenrechtensituatie in Myanmar/Birma, – gezien de in 1998 aangenomen Verklaring over de fundamentele principes en rechten met betrekking tot werk van de Internationale Arbeidsorganisatie (IAO) en de verdragen van de IAO tot vaststelling van universele fundamentele arbeidsnormen betreffende: de afschaffing van gedwongen arbeid (nr. 29 (1930) en nr. 105 (1957)); vrijheid van vereniging en het recht op collectieve onderhandelingen (nr. 87 (1948) en 98 (1949)); de afschaffing van kinderarbeid (nr. 138 (1973) en nr. 182 (1999)); en non-discriminatie op het werk (nr. 100 (1951) en nr. 111 (1958)), – gezien het actieplan ter voorkoming van de rekrutering en het inzetten van kinderen door het leger van Myanmar/Birma, dat op 27 juni 2012 is ondertekend door de regering van Birma/Myanmar en de VN, – gezien het VN-Verdrag inzake de rechten van het kind, en met name artikel 38, – gezien de VN-richtsnoeren voor het bedrijfsleven en de mensenrechten (6) en de conclusies van de Raad Buitenlandse Zaken van 8 december 2009 (7) , – gezien de in mei 2011 bijgewerkte OESO-richtsnoeren voor multinationale ondernemingen, – gezien het initiatief voor wereldwijde verslaglegging („Global Reporting Initiative”) en de richtlijnen voor duurzaamheidsverslaglegging hiervan („Sustainability Reporting Guidelines”) (8) , – gezien de VN-beginselen inzake verantwoord investeren (UNPRI), – gezien de mededeling van de Commissie met als titel „Pakket verantwoordelijke ondernemingen” ( COM(2011)0685 ), – gezien de lopende onderhandelingen over het voorstel van de Commissie voor een richtlijn van het Europees Parlement en de Raad tot wijziging van Richtlijn 2004/109/EG (de „transparantierichtlijn”) ( COM(2011)0683 ) en het voorstel van de Commissie voor een richtlijn van het Europees Parlement en de Raad betreffende de jaarlijkse financiële overzichten, geconsolideerde financiële overzichten en relevante verslagen van bepaalde ondernemingsvormen ( COM(2011)0684 ), tot wijziging van richtlijn 2003/51/EG (de „verslagleggingsrichtlijn”), – gezien zijn resolutie van 25 november 2010 over maatschappelijk verantwoord ondernemen in het kader van internationale handelsovereenkomsten (9) , – gezien zijn resoluties van 6 februari 2013 over „Maatschappelijk verantwoord ondernemen: het bevorderen van de belangen in de samenleving en de weg naar duurzaam en inclusief herstel” (10) en over „Maatschappelijk verantwoord ondernemen: verantwoordelijk en transparant zakelijk gedrag en duurzame groei” (11) , – gezien de eerste interparlementaire bijeenkomst EP-Myanmar, die gehouden werd van 26 februari tot en met 2 maart 2012, en het verslag daarvan (12) , – gezien artikel 110, lid 2, van zijn Reglement, A. overwegende dat de mensenrechtensituatie in Myanmar/Birma fragiel blijft, ondanks de stappen die door de regering van president Thein Sein worden ondernomen; B. overwegende dat Myanmar/Birma in een regio ligt die met name voor de EU, de Verenigde Staten, China, India en Australië van groot strategisch en geopolitiek belang is; C. overwegende dat de veranderingen die nu plaatsvinden aanzienlijke kansen scheppen voor de ontwikkeling van veel betere betrekkingen tussen de Europese Unie en Myanmar/Birma, de ondersteuning van het hervormingsproces en een bijdrage tot de economische, politieke en sociale ontwikkeling; D. overwegende dat de Commissie op basis van het oordeel van de IAO dat niet langer sprake is van ernstige en systematische inbreuken op het IAO-Verdrag betreffende dwangarbeid heeft voorgesteld de toegang van Myanmar/Birma tot de algemene tariefpreferenties te herstellen; E. overwegende dat Myanmar/Birma volgens schattingen van de IAO nog steeds ongeveer 5 000 kindsoldaten telt; F. overwegende dat omzichtigheid is geboden, aangezien er volgens het verslag van de speciale rapporteur van de VN over de mensenrechtensituatie in Myanmar ernstige zorgen over mensenrechten blijven bestaan, onder andere over willekeurige detentie, gedwongen verplaatsing, de inbeslagneming van land, het inzetten van kindsoldaten, agressie tegen etnische minderheden en een zwakke rechterlijke macht; G. overwegende dat in het verleden talrijke sectoren van de economie in Myanmar/Birma, zoals de mijnbouw, de houtkap, de olie-industrie, de gasindustrie en de dambouw, rechtstreeks in verband zijn gebracht met ernstige schendingen van de mensenrechten en vernietiging van het milieu, en dat die sectoren tevens de belangrijkste inkomstenbronnen van de militaire regering vormden; H. overwegende dat bedrijven die in fragiele staten en gebieden met een zwak bestuur opereren, zoals Myanmar/Birma, een groter risico lopen mensenrechtenschendingen te veroorzaken of hiertoe bij te dragen; overwegende dat er dan ook bijzondere maatregelen nodig zijn om dit risico te vermijden, zoals wordt erkend in de door de Amerikaanse regering opgestelde verslagleggingsvereisten voor verantwoord investeren in Myanmar/Birma; I. overwegende dat Europese bedrijven en hun dochterondernemingen en onderaannemers een belangrijke rol kunnen spelen in de bevordering en verspreiding van sociale en arbeidsnormen wereldwijd; J. overwegende dat elk bedrijf dat actief is in Myanmar/Birma, zijn verplichting moet nakomen om de internationale normen inzake mensenrechten na te leven en daarom: 1. erkent dat president Thein Sein en andere hervormers in Myanmar/Birma het afgelopen jaar belangrijke stappen hebben ondernomen door de invoering van democratische hervormingen, die de Commissie ertoe hebben aangezet voor te stellen om Myanmar/Birma opnieuw toegang te verlenen tot het stelsel van algemene tariefpreferenties (SAP); moedigt hen aan dit proces met spoed voort te zetten zodat volledige democratisering, consolidering van de rechtsstaat en eerbiediging van alle mensenrechten en fundamentele vrijheden tot een permanente en onomkeerbare staat worden; 2. dringt aan op doorlopende vredesonderhandelingen met etnische groeperingen, met name de Kachin, en dringt er bij de autoriteiten van Myanmar/Birma op aan een actieplan op te stellen om een einde te maken aan de repressie jegens de Rohingya, en andere verdrukte minderheden, inclusief de verlening van burgerschapsrechten, een aanpak van de diepgewortelde vooroordelen en discriminerende attitudes op basis van ras en religie en de ontwikkeling van een beleid van integratie en verzoening op lange termijn voor ontheemde gemeenschappen; 3. verzoekt de regering van Myanmar/Birma zich te houden aan de beginselen van goed bestuur en alle nog resterende politieke gevangenen onverwijld en onvoorwaardelijk vrij te laten; dringt er verder bij de regering van Myanmar/Birma op aan te zorgen voor de eerbiediging van de vrijheid van mening en meningsuiting, vereniging en vergadering en nauw te blijven samenwerken met organisaties als de IAO om dwangarbeid uit te roeien en ervoor te zorgen dat de tenuitvoerlegging van de wetten op werknemersorganisaties en vreedzame betogingen en bijeenkomsten stroken met de internationale normen inzake mensenrechten; 4. dringt er bij de regering van Myanmar/Birma op aan het Verdrag tegen foltering en andere wrede, onmenselijke of onterende behandeling of bestraffing en het facultatieve protocol hierbij te ratificeren, het Internationale Comité van het Rode Kruis en nationale monitoringgroepen volledige toegang te verlenen tot gevangenissen en onmiddellijk doeltreffende maatregelen te nemen om foltering en mishandeling te voorkomen; 5. dringt bij de regering van Myanmar/Birma aan op een bespoediging van de inspanningen voor een herziening en hervorming van de wetgeving en wetsbepalingen die strijdig zijn met de internationale mensenrechtennormen, met duidelijke streefdata voor de afsluiting van elke herziening; merkt op dat bij deze hervormingen sprake moet zijn van onbelemmerde deelname van maatschappelijke groeperingen en van assistentie van internationale mensenrechteninstanties als het Hoge Commissariaat van de Verenigde Naties voor de mensenrechten (Office of the United Nations High Commissioner for Human Rights, OHCHR); verzoekt de regering te zorgen voor effectieve tenuitvoerlegging van de nieuwe en herziene wetten, inclusief door opleiding en capaciteitsopbouw van de tenuitvoeringsleggingsinstanties, beoefenaars van juridische beroepen, rechtshandhavingsfunctionarissen en rechterlijke macht; 6. betreurt het feit dat het Hoge Commissariaat van de Verenigde Naties voor de mensenrechten ondanks diverse beloften van president Thein Sein nog geen permanente aanwezigheid in het land heeft kunnen realiseren; 7. onderstreept het feit dat het belangrijk is op onafhankelijke wijze alle beschuldigingen van mensenrechtenschendingen in conflictgebieden te onderzoeken en de medewerkers van de Verenigde Naties en andere medewerkers van hulporganisaties en humanitairehulpverleners toegang to verlenen tot al wie humanitaire hulp nodig heeft, zowel in door de regering als in niet door de regering gecontroleerde gebieden; 8. verzoekt de regering van Myanmar/Birma haar samen met de IAO opgestelde actieplan voor de uitroeiing van dwangarbeid tegen uiterlijk 31 december 2015 volledig ten uitvoer te leggen en nauw te blijven samenwerken met organisaties als de IAO om deze praktijk uit te bannen en ervoor te zorgen dat de tenuitvoerlegging van de wetten op werknemersorganisaties en vreedzame betogingen en bijeenkomsten stroken met de internationale normen inzake mensenrechten; 9. neemt kennis van de uitvoering van de wet inzake buitenlandse investeringen van november 2012, die gepaard gaat met een ongekende liberalisering van de economie; onderstreept het belang van ratificering van het IAO-memorandum dat ondertekend is door het Birmese ministerie van arbeid en dat tot doel heeft tot 2015 een einde te maken aan dwangarbeid, alsmede van uitvoering van het plan om anticorruptie- en belastingwetgeving in te voeren; 10. erkent dat de veranderingen traag verlopen en internationale hulp en ondersteuning nodig hebben, als gevolg van het langdurige militaire bewind dat tot alle lagen van de Birmese samenleving is doorgedrongen en deze heeft vormgegeven, en ondanks de belangrijke democratiseringsinitiatieven; 11. is ernstig bezorgd over berichten dat er nog steeds kinderen gedwongen worden om toe te treden tot het Tatmadaw Kyi (het leger van Myanmar/Birma) en de grenswacht, en roept de regering van Myanmar/Birma derhalve op onverwijld alle aspecten ten uitvoer te leggen van het actieplan inzake kindsoldaten dat de regering en de VN hebben ondertekend, en de bescherming van kinderen hoog op de hervormingsagenda te zetten; 12. roept de regering van Myanmar/Birma op te waarborgen dat landbouwers en gemeenschappen worden beschermd tegen confiscatie van land en onteigening, overeenkomstig internationale normen; neemt kennis van de zorgen omtrent de grondwet, de wet op landbouwgrond en de wet op onbebouwd, braakliggend en onontgonnen land, die de regering in staat stellen land op te eisen voor alle projecten die zij als „van nationaal belang” bestempelt en alle „onbebouwde” grond te benutten, ook al is deze in gebruik en bepalend voor het levensonderhoud van gemeenschappen; stelt verder vast dat zakenlieden met goede contacten wettelijke stappen ondernemen om dergelijk land als hun eigendom te laten registreren; 13. onderstreept hoe belangrijk het is dat het kortetermijnprogramma voor handelsgerelateerde bijstand van de Commissie in 2013 van start gaat; verzoekt de regering van Myanmar/Birma om haar handelsinstellingen en -beleid te versterken met het oog op de positieve effecten ervan voor de economie van het land, en om alle noodzakelijke stappen te zetten om maximaal te profiteren van de handelgerelateerde EU-bijstand en van het herstel van de Everything But Arms-preferenties; 14. dringt aan op verhoging van de bilaterale EU-ontwikkelingssteun aan Myanmar/Birma in het meerjarig financieel kader en verzoekt de regering van Myanmar/Birma in alle opzichten steun te verlenen aan de activiteiten op de belangrijkste terreinen van het Europees instrument voor democratie en mensenrechten (EIDHR): versterking van de democratie en de rechtsstaat en eerbiediging van de mensenrechten en de fundamentele vrijheden; wijst in dit verband op het werk van het door de EU gesubsidieerde Myanmar Peace Centre; verwacht van de regering van Myanmar/Birma dat zij de opening van een regionaal VN-kantoor van de hoge commissaris voor de mensenrechten met een volledig mandaat aanvaardt en faciliteert, daar het land niet alleen technische bijstand nodig heeft, maar ook mechanismen voor nauwlettend toezicht op de mensenrechten; 15. neemt kennis van het besluit van de Organisatie van Zuidoost-Aziatische naties om in te gaan op het aanbod van Myanmar/Birma om in 2014 het voorzitterschap van de organisatie te bekleden, als teken van hernieuwd vertrouwen in het land; 16. benadrukt dat de regering van Myanmar/Birma haar handelsinstellingen en -beleid moet versterken, een plan moet opstellen voor het versterken van de anticorruptie- en belastingwetten, en een kader voor bedrijven moet opstellen in overeenstemming met de internationale normen inzake maatschappelijk en ecologisch verantwoord ondernemen; 17. spreekt zijn voldoening uit over de toezegging van de regering van Myanmar/Birma om zich aan te sluiten bij het transparantie-initiatief van de mijnbouwindustrie (EITI), dat landen ertoe verplicht opening van zaken te verschaffen omtrent de inkomsten die zij verkrijgen uit mijnbouw- en economische activiteiten; verzoekt de regering van Myanmar/Birma daarnaast de EITI-eisen zo spoedig mogelijk volledig na te leven door aan de desbetreffende vereisten te voldoen, en de samenleving hierbij volledig te betrekken; 18. erkent dat verantwoorde en duurzame handel en investeringen – ook met en van de Unie – de inspanningen van Myanmar/Birma kunnen ondersteunen om armoede te bestrijden en om ervoor te zorgen dat de maatregelen ten goede komen aan grotere delen van de bevolking; merkt echter op dat hierbij de eerbiediging moet worden bevorderd van de strengste normen inzake integriteit en maatschappelijk verantwoord ondernemen, zoals bepaald in de OESO-richtsnoeren voor multinationale ondernemingen, de VN-richtsnoeren inzake bedrijfsleven en mensenrechten en de EU-strategie 2011-2014 ter bevordering van maatschappelijk verantwoord ondernemen ( COM(2011)0681 ); 19. is van mening dat bekendmaking aan investeerders en consumenten een belangrijke motor is voor maatschappelijk verantwoord ondernemen (MVO) en dat deze bekendmaking moet zijn gebaseerd op gemakkelijk toepasbare en meetbare sociale en milieubeginselen; benadrukt dat het eveneens belangrijk is om de waarde van Europese investeringen op de lange termijn te beschermen; dringt erop aan dat dergelijke bekendmaking stevig wordt gegrondvest op steun voor de VN-beginselen inzake verantwoord investeren en het beginsel van geïntegreerde verslaglegging; 20. neemt nota van de bij de huidige hervorming van de transparantierichtlijn en de verslagleggingsrichtlijn gezette positieve stappen om het onderwerp MVO aan te pakken, terwijl tegelijkertijd een evenwicht tot stand wordt gebracht tussen het legitieme streven naar transparantie en de plicht om rekenschap af te leggen enerzijds en de last van de rapportageverplichting voor bedrijven anderzijds; spreekt zijn krachtige steun uit voor het wetgevingsvoorstel inzake verslaglegging per land op basis van de EITI-normen en inzake verslaglegging over omzet en winst, alsmede belasting en inkomsten, teneinde corruptie te bestrijden en belastingontduiking te voorkomen; onderstreept dat dergelijke verslaglegging per land de sectoren moet bestrijken die – in Myanmar/Birma – rechtstreeks in verband worden gebracht met ernstige en systematische mensenrechtenschendingen en vernietiging van het milieu, zoals de mijnbouw-, houtkap-, olie- en gasindustrie; 21. roept de grote Europese bedrijven die zaken doen met Myanmar/Birma op verslag uit te brengen over hun due diligence -beleid en –procedures met betrekking tot mensenrechten, rechten van werknemers en het milieu, en over de toepassing van dit beleid en deze procedures; 22. verzoekt de Commissie toezicht te houden op de verplichtingen die bedrijven in de EU zijn aangegaan in het licht van internationaal erkende MVO-beginselen en richtsnoeren, overeenkomstig haar mededeling over de MVO-strategie van de EU, alsook op eventuele vrijwillige vereisten die unilateraal zijn aangenomen door bedrijven in de EU, en om mensenrechtenrichtsnoeren te definiëren voor de olie- en gassector; 23. roept de Commissie op de ontwikkelingen in Myanmar/Birma met betrekking tot dwangarbeid en alle andere ernstige en systematische schendingen van de mensenrechten te blijven volgen en op deze ontwikkelingen te reageren overeenkomstig de geldende procedures en regelingen, waaronder indien nodig hernieuwde voorstellen voor het intrekken van handelspreferenties; 24. verwacht dat de EDEO het Parlement raadpleegt en op de hoogte houdt van het proces tot instelling van een mensenrechtendialoog met Myanmar/Birma; 25. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de vicevoorzitter van de Commissie/hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid, de parlementen en regeringen van de lidstaten, en de regering en het parlement van Myanmar/Birma. Het Europees Parlement , – gezien de artikelen 192, 265, lid 5, en 174 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU), – gezien de EU-strategie voor het Oostzeegebied ( COM(2009)0248 ), – gezien de Alpenovereenkomst van 7 november 1991, – gezien de mededeling van de Commissie van 8 december 2010 met de titel „Strategie van de Europese Unie voor de Donau-regio” ( COM(2010)0715 ) en het bijbehorende indicatieve actieplan (SEC(2009)0712), – gezien zijn resolutie van 17 februari 2011 over de tenuitvoerlegging van de Europese strategie voor het Donaugebied (1) , – gezien de conclusies van de Europese Raad van 24 juni 2011, waarin hij de lidstaten verzocht „tezamen met de Commissie verder te werken aan mogelijke toekomstige macroregionale strategieën”, – gezien het voorstel voor een verordening van het Europees Parlement en de Raad van 6 oktober 2011 betreffende specifieke bepalingen voor steun uit het Europees Fonds voor regionale ontwikkeling ter verwezenlijking van de doelstelling „Europese territoriale samenwerking” ( COM(2011)0611 ), – gezien artikel 115, lid 5, en artikel 110, lid 4, van zijn Reglement, A. overwegende dat macroregionale strategieën erop gericht zijn de beschikbare middelen beter te gebruiken om territoriale ontwikkelingsvraagstukken aan te pakken, gezamenlijke antwoorden op gemeenschappelijke problemen te vinden, de ruimtelijke integratie te verdiepen, en de effectiviteit te vergroten van diverse door de EU gesteunde beleidsvormen en partnerschappen tussen overheidsdiensten, lokale en regionale autoriteiten, andere instanties en organisaties van het maatschappelijk middenveld; B. overwegende dat de Commissie voorstelt het transnationale element van het beleid inzake territoriale samenwerking te versterken en dat eventuele nieuwe macroregionale strategieën op vrijwillige basis van start moeten gaan, maar eerdere ervaringen en beste praktijken als uitgangspunt moeten nemen; C. overwegende dat de gebieden die deel uitmaken van het Alpengebied tal van gemeenschappelijke kenmerken vertonen, zoals het unieke geografische karakter van hun hoge berggebieden en hun nauwe interactie met de grotere steden in de perialpiene regio; D. overwegende dat de macroregionale strategie voor de Alpen, die vergelijkbaar moet zijn met de EU-strategieën voor de Oostzeeregio en de Donauregio, de mogelijkheid moet bieden om de Alpen binnen de EU-context een nieuwe dimensie en meer betekenis toe te kennen door financieringsmiddelen voor deze regio toegankelijker te maken; E. overwegende dat het Alpengebied diverse EU-lidstaten en derde landen bestrijkt en een macroregio met onderlinge verbindingen vormt, die gekenmerkt wordt door heterogene economische capaciteiten, demografische veranderingen, vervoersinfrastructuur en energiegerelateerde aangelegenheden, en overwegende dat de coördinatie van het interne en externe beleid van alle belanghebbenden betere resultaten en toegevoegde waarde zou kunnen opleveren; F. overwegende dat de Alpen een bergketen van Europees en internationaal belang vormen, met kwetsbare ecosystemen, een groot aantal gletsjers die zwaar getroffen zijn door de klimaatverandering en veel beschermde natuurgebieden en inheemse dier- en plantensoorten; G. overwegende dat het cohesiebeleid gericht is op de totstandbrenging van economische, sociale en territoriale cohesie in de hele EU; 1. is van mening dat de ontwikkeling van grootschalige beleidsplannen zoals macroregionale strategieën ertoe moet bijdragen dat lokale en regionale instanties een grotere rol gaan spelen bij de tenuitvoerlegging van EU-beleid, en dat het multilevel governance-concept de kern moet uitmaken van de planning en uitvoering van de Alpenstrategie; 2. herinnert aan de leerzame ervaringen die zijn opgedaan met de Oostzee- en de Donaustrategie wat betreft de transparantie van het besluitvormingsproces en de toewijzing van EU-middelen; verzoekt de Commissie onverwijld een actieplan voor te leggen dat specifiek voor dit gebied is bedoeld, teneinde de structurele handicaps te overwinnen waarmee berggebieden te kampen hebben en de juiste voorwaarden te creëren voor economische groei en effectieve sociale en territoriale cohesie in de regio; 3. wijst met nadruk op de positieve rol die EU-wetgevingsinstrumenten zoals de Europese groeperingen voor territoriale samenwerking (EGTS) met betrekking tot macroregio's vervullen, aangezien zij structurele ondersteuning bieden voor concrete aspecten van de samenwerking en uitwisseling van optimale praktijken, alsook bij het ontwerp en de implementatie van strategieën voor territoriale ontwikkeling, waardoor overheden op verschillende niveaus kunnen samenwerken; 4. is verheugd over de huidige ontwikkelingen in de regio's van het Alpengebied en de uitgesproken bottom-upbenadering die de regio's toepassen, waarbij zij herhaaldelijk de wens te kennen hebben gegeven aan te sturen op een alpiene strategie om de problemen waarmee het gehele Alpengebied te kampen heeft effectief aan te pakken, om het aanzienlijke potentieel van het gebied consistenter te benutten en om de mobiliteit, de energiezekerheid, de milieubescherming, de sociale en economische ontwikkeling, de culturele uitwisseling en de civiele bescherming in de Alpenregio te verbeteren; 5. beschouwt de duurzame ontwikkeling van de Alpen als een van de voornaamste doelstellingen binnen de macroregionale strategie en verwijst in dit verband naar het grote aantal door de klimaatverandering getroffen gletsjers; 6. is van mening dat deze strategie ook de afbakening van beschermde Europese natuurgebieden en de samenwerking in dezen moet bevorderen, naar het voorbeeld van het recente gezamenlijke initiatief van het Parc National du Mercantour (Frankrijk) en het Parco Naturale delle Alpi Marittime (Italië); 7. wijst erop dat de strategie voor de Alpen inhoudelijk moet worden afgestemd op de Alpenovereenkomst en de latere protocollen hierbij, en dat bovendien rekening moet worden gehouden met de bestaande grensoverschrijdende samenwerking en netwerkvorming op dit terrein; 8. benadrukt dat bij de macroregionale strategie voor de Alpen ook recht moet worden gedaan aan het behoud van traditionele vormen van – voornamelijk agrarisch – landgebruik, om zo de biodiversiteit, evenals het behoud van de bestaande beschermde gebieden te stimuleren; 9. dringt erop aan dat een macroregionale strategie voor de Alpen het voorwerp moet vormen van een uitgebreide evaluatie door de Commissie op basis van objectieve criteria en meetbare indicatoren; 10. roept de Commissie ertoe op artikel 174 van het VWEU daadwerkelijk ten uitvoer te leggen aan de hand van een strategisch plan dat tot doel heeft de structurele handicaps van berggebieden te ondervangen en de nodige voorwaarden voor economische groei en effectieve sociale en territoriale cohesie in het Alpengebied te garanderen; 11. is van mening dat de territoriale dimensie van deze strategie zal leiden tot de concrete ontwikkeling van een territoriaal cohesieconcept; 12. onderstreept dat een macroregionale strategie voor de Alpen een doeltreffend instrument is voor de bevordering van de Europese territoriale samenwerking binnen de betrokken regio, waarbij een bottom-upbenadering moet worden gevolgd en de samenwerking moet worden uitgebreid door beter gebruik te maken van de beschikbare middelen, zodat sectoroverschrijdende beleidscoördinatie gemakkelijker wordt gemaakt; 13. benadrukt dat het de bedoeling is dat een macroregionale strategie voor de Alpen zou bewerkstelligen dat de verschillende initiatieven van de EU met betrekking tot het Alpengebied en berggebieden elkaar aanvullen en een reële meerwaarde aan concrete projecten toevoegen; 14. is van mening dat de te ontwikkelen macroregionale strategie voor de Alpen zich ook moet uitstrekken tot de coördinatie van de bestaande EU-fondsen, in het bijzonder in het kader van het cohesiebeleid, met het oog op de implementatie van projecten die gericht zijn op het aanpakken van gemeenschappelijke problemen zoals de bescherming van het milieu, investeringen in concurrentievermogen en innovatie, land- en bosbouw, water-, energie-, milieu- en klimaatvraagstukken, alsmede transport; 15. benadrukt dat een eventueel te ontwikkelen macroregionale strategie voor de Alpen in overeenstemming moet zijn met de Europa 2020-doelstellingen, zodat wordt gewaarborgd dat zij conform is met de toezegging van de EU om een slimme, duurzame en integratiegerichte groei te bewerkstelligen; 16. onderstreept de noodzaak om door middel van een dergelijke strategie het innovatievermogen van de Alpenregio te vergroten door gebruik te maken van de vaardigheden waarover de beroepsbevolking beschikt, door het creëren van partnerschappen en door samenwerking tussen de voornaamste betrokkenen (arbeidsmarkt, onderwijs, opleiding en onderzoek, werkgevers), waardoor actieve jongeren voor het gebied behouden blijven, en door het ondersteunen van creativiteit en de vergroting van de capaciteit van de verschillende regio's op het gebied van onderwijs, wetenschap en onderzoek; 17. onderstreept dat in het kader van het nieuwe macroregionale samenwerkingsmodel moet worden bewerkstelligd dat de natuurlijke handicaps van perifere regio's zoals hoge berggebieden worden getransformeerd tot nieuw te benutten kansen en mogelijkheden en dat de duurzame ontwikkeling van deze regio's wordt gestimuleerd; 18. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, het Comité van de Regio's en de andere relevante instellingen. Het Europees Parlement , – gezien zijn eerdere resoluties over Bangladesh, in het bijzonder die van 17 januari 2013 over de recente slachtoffers door branden in textielfabrieken, met name in Bangladesh (1) , en die van 14 maart 2013 over de situatie in Bangladesh (2) en over duurzaamheid in de mondiale waardeketen voor katoen (3) , – gezien de gezamenlijke verklaring van de vicevoorzitter van de Commissie/hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid, Catherine Ashton, en de EU-commissaris belast met handel, Karel De Gucht, van 30 april 2013 na het recente instorten van een gebouw in Bangladesh, – gezien de overeenkomst inzake gebouwen- en brandveiligheid in Bangladesh, – gezien de verklaring van de Internationale Arbeidsorganisatie (IAO) over fundamentele beginselen en rechten op het werk, het Global Compact van de Verenigde Naties en de richtsnoeren van de OESO voor multinationale ondernemingen, – gezien zijn resoluties van 25 november 2010 over mensenrechten, sociale normen en milieunormen in internationale handelsovereenkomsten (4) en over maatschappelijk verantwoord ondernemen in het kader van internationale handelsovereenkomsten (5) , – gezien de samenwerkingsovereenkomst tussen de Europese Gemeenschap en de Volksrepubliek Bangladesh inzake partnerschap en ontwikkeling (6) , – gezien het Stimuleringskader voor veiligheid en gezondheid op het werk (2006, C-187) en het Verdrag betreffende arbeidsveiligheid, gezondheid en het arbeidsmilieu (1981, C-155) van de IAO, die niet zijn geratificeerd door Bangladesh, en de respectieve aanbevelingen daarbij (R-197); gezien het Verdrag betreffende de arbeidsinspectie (1947, C-081), dat door Bangladesh werd ondertekend, en de aanbevelingen daarbij (R-164), – gezien de mededeling van de Commissie met als titel „Een vernieuwde EU-strategie 2011-2014 voor maatschappelijk verantwoord ondernemen” ( COM(2011)0681 ), – gezien zijn resoluties van 6 februari 2013 over maatschappelijk verantwoord ondernemen: verantwoordelijk en transparant zakelijk gedrag en duurzame groei (7) , alsook over maatschappelijk verantwoord ondernemen: het bevorderen van de belangen in de samenleving en de weg naar duurzaam en inclusief herstel (8) , – gezien de VN-richtsnoeren inzake het bedrijfsleven en mensenrechten, waarin voor zowel regeringen als bedrijven een kader is vastgelegd om mensenrechten te beschermen en te eerbiedigen, en die in juni 2011 door de Mensenrechtenraad zijn onderschreven, – gezien de Campagne voor schone kleren, – gezien de conclusies van de IAO-missie op hoog niveau die van 1 tot en met 4 mei 2013 in Bangladesh heeft plaatsgevonden, – gezien artikel 110, leden 2 en 4, van zijn Reglement, A. overwegende dat er bij de instorting van de kledingfabriek in het Rana Plaza-gebouw in Dhaka, de hoofdstad van Bangladesh, op 24 april 2013 meer dan 1 100 mensen om het leven zijn gekomen en ongeveer 2 500 anderen gewond raakten, waarmee dit de ergste tragedie is in de geschiedenis van de mondiale kledingproductie; B. overwegende dat er bij de brand in een fabriek van Tazreen Fashion in Ashulia, een buitenwijk van Dhaka, op 24 november 2012 minstens 112 mensen om het leven zijn gekomen; overwegende dat er op 8 mei 2013 ten minste acht mensen zijn omgekomen bij een fabrieksbrand in Dhaka; en overwegende dat er in Bangladesh vóór de tragedie van het Rana Plaza sinds 2005 naar schatting 600 textielwerkers in fabrieksbranden zijn gestorven; C. overwegende dat de eigenaar van het Rana Plaza en acht anderen zijn gearresteerd en strafrechtelijk worden vervolgd omdat het gebouw illegaal was neergezet en enorme structurele mankementen vertoonde, maar de werknemers ondanks hun vrees ten aanzien van de veiligheid gedwongen werden door te werken; D. overwegende dat de arbeidsomstandigheden in dergelijke textielfabrieken vaak slecht zijn, met weinig respect voor de rechten van werknemers zoals die in de belangrijkste verdragen van de IAO zijn vastgelegd, en vaak met weinig of geen aandacht voor de veiligheid; overwegende dat de eigenaren van dergelijke fabrieken in veel gevallen ongestraft zijn gebleven en daarom weinig gedaan hebben om de arbeidsomstandigheden te verbeteren; E. overwegende dat de eigenaar van de Tazreen-fabriek nog altijd op vrije voeten is, hoewel een onderzoekscommissie bestaande uit vertegenwoordigers van het Ministerie van Binnenlandse Zaken en de permanente parlementaire commissie inzake arbeidsaangelegenheden tot de slotsom is gekomen dat hij strafrechtelijk moet worden vervolgd wegens onvergeeflijke nalatigheid; F. overwegende dat de Europese markt de belangrijkste uitvoerbestemming is voor kleding en textielproducten uit Bangladesh en dat bekende westerse ondernemingen hebben toegegeven dat zij contracten voor de levering van kleding hadden lopen met fabrieken in het Rana Plaza-complex; G. overwegende dat Bangladesh de op één na grootste exporteur van confectiekleding is en alleen China voor zich moet dulden; overwegende dat Bangladesh meer dan 5 000 textielfabrieken telt, die werkgelegenheid bieden voor ongeveer 4 miljoen mensen, en overwegende dat kleding tegenwoordig goed is voor 75% van de uitvoer van Bangladesh; H. overwegende dat de textielindustrie als één van de meest vervuilende industriesectoren wordt beschouwd; overwegende dat het spinnen, weven en produceren van industriële vezels de luchtkwaliteit kunnen aantasten en grote hoeveelheden vluchtige agentia in de atmosfeer kunnen vrijgeven die uitermate schadelijk zijn voor werknemers, consumenten en milieu; I. overwegende dat de arbeiders in het Rana Plaza naar verluidt slechts 29 EUR per maand verdienden; overwegende dat de arbeidskosten in deze sector volgens de „Campagne voor schone kleren” slechts tussen 1 en 3% van de eindprijs van een product uitmaken, en overwegende dat de prijsdruk almaar groter wordt; J. overwegende dat verscheidende grote westerse ondernemingen, sinds er op grote schaal kritiek is geuit op internationale ondernemingen die met kledingproducenten in Bangladesh werken, inmiddels hun handtekening hebben geplaatst onder een juridisch bindende overeenkomst die door de lokale werknemersorganisaties is opgesteld en ervoor moet zorgen dat er in de kledingfabrieken in Bangladesh basisnormen voor de veiligheid op het werk in acht worden genomen; 1. betreurt de tragische dood van meer dan 1 100 mensen en de verwondingen die duizenden anderen hebben opgelopen als gevolg van de instorting van het Rana Plaza-gebouw, en die hadden kunnen worden voorkomen; betuigt zijn deelneming aan de familieleden van de slachtoffers en aan de gewonden en veroordeelt de verantwoordelijken voor het feit dat ze nog eens hebben gefaald het verlies van zoveel mensenlevens te verhinderen; 2. benadrukt dat dergelijke ongevallen het gebrek aan veiligheidsnormen in fabrieken op tragische wijze aan het licht brengen en aantonen dat er dringend actie moet worden ondernomen met het oog op een betere toepassing van de fundamentele arbeidsnormen van de ILO en van de beginselen voor maatschappelijk verantwoord ondernemen door textielmultinationals; 3. verdedigt het recht van werknemers in Bangladesh om zonder vrees voor intimidatie onafhankelijke vakbonden op te richten, te registreren of hiervan lid te worden; beschouwt het bestaan van democratische vakbondsstructuren als een onmisbaar instrument in de strijd voor betere gezondheids- en veiligheidsnormen en arbeidsomstandigheden, met inbegrip van hogere lonen; dringt er bij de regering van Bangladesh op aan deze grondrechten te waarborgen; 4. verheugt zich over het feit dat vakbonden, ngo's en ongeveer 40 multinationale textieldetailhandelaars op 15 mei 2013 een overeenkomst hebben gesloten over de gebouwen- en brandveiligheid in Bangladesh, waarmee beoogd wordt de veiligheidsnormen in fabrieken te verbeteren (en die ook regelingen omvat voor de financiering van dergelijke maatregelen), met name middels de oprichting van een onafhankelijk inspectiesysteem, met inbegrip van openbare verslaglegging en verplichte herstellingen en renovaties, en middels actieve steun voor de oprichting in alle fabrieken van gezondheids- en veiligheidscommissies waarin ook de werknemers vertegenwoordigd zijn; roept alle andere relevante textielmerken, met inbegrip van de textieldetailhandelaars Walmart, Gap, Metro, NKD en Ernstings, die elke bindende overeenkomst blijven afwijzen, ertoe op deze inspanning te ondersteunen; 5. is ingenomen met het op 4 mei 2013 door de regering, werkgevers, werknemers en de IAO overeengekomen actieplan waarin de partijen zich ertoe verbinden om met name de arbeidswetgeving te moderniseren, zodat het werknemers wordt toegestaan om zonder voorafgaande toestemming van fabriekseigenaars vakbonden op te richten en collectief te onderhandelen, de veiligheid van alle voor de export producerende confectiekledingfabrieken in Bangladesh vóór eind 2013 te controleren, onveilige fabrieken te verplaatsen en honderden extra inspecteurs aan te werven; 6. hoopt dat de overeenkomst en het actieplan snel en volledig zullen worden uitgevoerd; verheugt zich in dit verband over het feit dat de ministerraad van Bangladesh op 13 mei 2013 Arbeidswet-2013 (Wijziging) heeft goedgekeurd, die onder meer bepalingen omvat inzake groepsverzekeringen en gezondheidsdiensten op het werk; verzoekt het parlement van Bangladesh deze wijziging op zijn komende vergadering zonder uitstel goed te keuren; verheugt zich eveneens over het besluit van de regering van Bangladesh om het minimumloon de komende weken op te trekken, en vraagt de regering van Bangladesh met klem om bedrijven die hun werknemers minder dan het minimumloon betalen en daarmee de wet overtreden, te vervolgen; 7. herinnert eraan dat Bangladesh uit hoofde van de EBA-regeling („Alles behalve wapens”) in het kader van het SAP (Stelsel van algemene preferenties) belasting- en quotumvrij toegang heeft tot de EU-markt, en dat deze preferenties conform artikel 15, lid 1, van de SAP-verordening kunnen worden ingetrokken indien de relevante toezichthoudende instanties tot de conclusie komen dat er sprake is van ernstige en systematische schendingen van de beginselen die zijn vastgelegd in de in deel A, bijlage III, vermelde verdragen; 8. vraagt de Commissie om na te gaan of Bangladesh deze verdragen naleeft en rekent erop dat er conform artikel 18 van de SAP-verordening zal worden overwogen een onderzoek in te stellen indien zou blijken dat Bangladesh de in deze verdragen vastgelegde beginselen in ernstige mate en op systematische wijze schendt; 9. vindt het bijzonder jammer dat de regering van Bangladesh er niet in geslaagd is nationale regelgeving voor gebouwen op te leggen; verzoekt de regering en de relevante gerechtelijke autoriteiten onderzoek te doen naar de aantijgingen dat deze regelgeving niet is uitgevoerd vanwege samenzweringen tussen corrupte ambtenaren en verhuurders die erop uit waren hun kosten te verlagen; 10. verwacht dat degenen die zich schuldig hebben gemaakt aan criminele nalatigheid of op een andere manier strafrechtelijk aansprakelijk zijn voor de instorting van het Rana Plaza-gebouw, de brand in de Tazreen-fabriek en alle andere branden, voor de rechter worden gebracht; verwacht dat de plaatselijke autoriteiten en de fabrieksleiding samenwerken om ervoor te zorgen dat alle slachtoffers onbelemmerd toegang krijgen tot justitie en op die manier schadevergoeding kunnen eisen; verwacht dat de multinationale textieldetailhandelaars die in deze fabrieken hun goederen produceerden, meewerken aan de opstelling van een regeling voor financiële schadevergoeding; is verheugd over de stappen die de regering van Bangladesh al heeft genomen om de slachtoffers en hun families te steunen; 11. verzoekt alle bedrijven en met name kledingmerken die al dan niet rechtstreeks een beroep doen op fabrieken in Bangladesh en in andere landen, om zich volledig te houden aan de internationaal erkende praktijken op het gebied van maatschappelijk verantwoord ondernemen, in het bijzonder de onlangs geactualiseerde richtsnoeren van de OESO voor multinationale ondernemingen, de tien beginselen van het Global Compact van de VN, de ISO 26000-richtsnoeren inzake maatschappelijke verantwoordelijkheid, de tripartiete beginselverklaring betreffende multinationale ondernemingen en sociaal beleid van de IAO en de VN-richtsnoeren inzake het bedrijfsleven en mensenrechten, en hun toeleveringsketens kritisch tegen het licht te houden om ervoor te zorgen dat hun goederen uitsluitend worden geproduceerd in fabrieken waar de veiligheidsnormen en de arbeidsrechten volledig worden geëerbiedigd; 12. verlangt van de Commissie dat zij verantwoord ondernemen actief bevordert bij EU-bedrijven die in het buitenland actief zijn, met speciale aandacht voor de strikte naleving van al hun wettelijke verplichtingen en in het bijzonder de internationale normen en regels op het gebied van mensenrechten, arbeidsrecht en milieu; 13. verzoekt detailhandelaren, ngo's en alle andere betrokkenen, waaronder indien toepasselijk ook de Commissie, samen te werken aan de ontwikkeling van een vrijwillige etiketteringsnorm die aangeeft dat een product vervaardigd is met inachtneming van de basisarbeidsvoorschriften van de IAO in de volledige toeleveringsketen ervan; vraagt dat ondernemingen die maatschappelijk verantwoord ondernemen als marketinginstrument gebruiken, de nodige maatregelen nemen om te garanderen dat al hun beweringen waar zijn; 14. is ingenomen met de steun van de Commissie aan het Ministerie van Arbeid en Werkgelegenheid van Bangladesh en de Bengalese Vereniging van textielfabrikanten en -exporteurs (BGMEA); vraagt dat deze samenwerking wordt versterkt en eventueel wordt uitgebreid tot andere landen in de regio; 15. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de Europese Dienst voor extern optreden, de vicevoorzitter van de Commissie/hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid, de speciale vertegenwoordiger van de EU voor de mensenrechten, de regeringen en parlementen van de lidstaten, de VN-Mensenrechtenraad, de regering en het parlement van Bangladesh en de directeur-generaal van de IAO. Het Europees Parlement , – gezien zijn eerdere resoluties over Guantánamo, – gezien zijn resolutie van 18 april 2012 over het jaarverslag over de mensenrechten in de wereld en het mensenrechtenbeleid van de Europese Unie, waaronder de implicaties voor het strategische mensenrechtenbeleid van de EU (1) , – gezien de internationale, Europese en nationale instrumenten op het gebied van mensenrechten en fundamentele vrijheden en met betrekking tot het verbod op willekeurige opsluiting, gedwongen verdwijning en foltering, zoals het Internationaal Verdrag inzake burgerlijke en politieke rechten van 16 december 1966 en het VN-Verdrag tegen foltering en andere wrede, onmenselijke of onterende behandeling of bestraffing van 10 december 1984, met bijbehorende protocollen, – gezien de gezamenlijke verklaring van de Europese Unie en haar lidstaten en de Verenigde Staten van 15 juni 2009 betreffende de sluiting van de detentiefaciliteit van Guantánamo Bay en de toekomstige samenwerking inzake terrorismebestrijding, gebaseerd op gemeenschappelijke waarden, het internationale recht en de eerbiediging van de rechtsstaat en de rechten van de mens, – gezien de verklaring van 5 april 2013 van de hoge commissaris van de VN voor de mensenrechten, Navi Pillay, over het detentieregime in Guantánamo, waarin zij zegt dat „de voortdurende opsluiting voor onbepaalde duur van veel van de gedetineerden neerkomt op willekeurige hechtenis en een duidelijke inbreuk vormt op het internationale recht”, – gezien de beginselen van het Handvest van de Verenigde Naties en de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens, – gezien artikel 122 van zijn Reglement, A. overwegende dat een groot aantal van de 166 resterende gevangenen in Guantánamo Bay een hongerstaking zijn begonnen uit protest tegen de heersende omstandigheden in de detentiefaciliteit; B. overwegende dat 86 van de resterende gevangen zijn goedgekeurd voor vrijlating maar nog altijd voor onbepaalde duur worden vastgehouden; C. overwegende dat de Europese Unie en de Verenigde Staten de volgende fundamentele waarden delen: vrijheid, democratie en eerbiediging van het internationale recht, de rechtsstaat en de rechten van de mens; D. overwegende dat ten minste tien gedetineerden in hongerstaking dwangvoeding toegediend hebben gekregen om hen in leven te houden; overwegende dat op grond van internationale overeenkomsten tussen artsen eerbied moet worden getoond voor elk bewust en vrijwillig, individueel besluit tot deelname aan een hongerstaking; E. overwegende dat de Europese Unie en de Verenigde Staten de fundamentele waarde van godsdienstvrijheid delen; overwegende dat vele meldingen zijn gemaakt van ruwe behandeling van Korans in het bezit van gedetineerden door Amerikaanse militairen tijdens doorzoekingen van cellen; F. overwegende dat in hun gezamenlijke verklaring van 15 juni 2009 de EU en de VS nota nemen van de toezegging van president Obama om de sluiting te gelasten van de detentiefaciliteit Guantánamo Bay vóór 22 januari 2010 en zich verheugen over de andere toekomstige maatregelen, waaronder de grondige herziening van het beleid van de VS inzake detenties, overbrenging van gedetineerden, berechting en ondervraging in de strijd tegen terrorisme, en verhoogde transparantie over praktijken uit het verleden in het kader van dit beleid; G. overwegende dat de VS de enige civiele vlucht naar Guantánamo opheffen, hetgeen betekent dat de enige beschikbare vlucht een militaire vlucht zal zijn voor het gebruik waarvan toestemming van het Pentagon is vereist, waardoor de toegang van de pers, advocaten en mensenrechtenactivisten wordt beperkt; 1. wijst op de nauwe trans-Atlantische betrekkingen, gebaseerd op gemeenschappelijke kernwaarden en eerbiediging van elementaire, universele en absoluut geldende mensenrechten, zoals het recht op een eerlijk proces en het verbod op willekeurige detentie; is ingenomen met de nauwe trans-Atlantische samenwerking bij een brede reeks van internationale mensenrechtenkwesties; 2. roept de VS op de gedetineerden met de gepaste eerbied voor hun intrinsieke waardigheid te behandelen en hun mensenrechten en fundamentele vrijheden te handhaven; 3. spreekt zijn bezorgdheid uit over het welzijn van de gedetineerden die in hongerstaking zijn en van hen die dwangvoeding krijgen toegediend en roept de VS op hun rechten en besluiten te eerbiedigen; 4. dringt er bij de VS op aan de opheffing van hun enige civiele vlucht naar Guantánamo Bay, waardoor door de toegang voor de pers en leden van het maatschappelijk middenveld zou worden beperkt, te heroverwegen; 5. verzoekt de VS met klem erop toe te zien dat religieuze objecten met gepaste zorg en eerbied worden behandeld in het kader van verplichte procedures voor doorzoekingen; 6. benadrukt dat de resterende gevangen recht moeten hebben op een regelmatige herziening van de wettigheid van hun gevangenschap overeenkomstig artikel 9 van het Internationaal Verdrag inzake burgerlijke en politieke rechten, op grond waarvan „een ieder wie door arrestatie of gevangenhouding zijn vrijheid is ontnomen, [...] het recht [heeft] voorziening te vragen bij de rechter, opdat die rechter binnen korte termijn beslist over de wettigheid van zijn gevangenhouding en zijn invrijheidstelling beveelt, indien zijn gevangenhouding onrechtmatig is”; 7. spreekt opnieuw zijn verontwaardiging en woede uit over alle grootschalige terreuraanslagen, alsmede zijn solidariteit met de slachtoffers van zulke aanslagen en zijn medeleven met de pijn en het lijden van hun gezinnen, vrienden en familieleden; herhaalt niettemin dat de strijd tegen het terrorisme niet kan worden gevoerd ten koste van gevestigde gemeenschappelijke basiswaarden als eerbiediging van de mensenrechten en de rechtsstaat; 8. betreurt dat de toezegging van de president van de VS om Guantánamo te sluiten vóór januari 2010 nog niet is waargemaakt; herhaalt zijn oproep aan de Amerikaanse autoriteiten om het systeem van militaire commissies te herzien om eerlijke processen te waarborgen, om Guantánamo te sluiten en om foltering, mishandeling en detentie voor onbepaalde duur zonder proces onder alle omstandigheden te verbieden; 9. beziet met spijt hoe de president van de VS op 7 maart 2011 het presidentieel besluit heeft ondertekend inzake detentie en de herroeping van de opheffing van de militaire rechtbanken; is ervan overtuigd dat een normaal strafproces voor de burgerrechter, de beste manier is om uitsluitsel te geven over de status van Guantánamo-gevangenen; benadrukt dat gevangenen die door de VS worden vastgehouden onmiddellijk in staat van beschuldiging moeten worden gesteld en voor de rechter gebracht, in overeenstemming met internationale normen van rechtsstatelijkheid, of anders moeten worden vrijgelaten; beklemtoont in dit verband dat voor iedereen dezelfde normen voor een eerlijk proces moeten gelden, zonder discriminatie; 10. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de „Convening Authority for Military Commissions”, de minister van Buitenlandse Zaken van de VS, de president van de VS, het Congres en de Senaat van de VS, de vicevoorzitter van de Commissie / hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid, de Raad, de Commissie, de regeringen en parlementen van de EU-lidstaten, de secretaris-generaal van de VN, de voorzitter van de Algemene Vergadering van de VN en de regeringen van de VN-lidstaten. Het Europees Parlement , – gezien resolutie 62/149 van 18 december 2007 van de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties, waarin een moratorium op de toepassing van de doodstraf wordt geëist, en resolutie 63/168 van 18 december 2008, waarin de tenuitvoerlegging van de door de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties aangenomen resolutie 62/149 van 2007 wordt geëist, – gezien de slotverklaring van het vierde wereldcongres tegen de doodstraf, dat heeft plaatsgevonden in Genève van 24 tot 26 februari 2010, waarin wordt opgeroepen tot de universele afschaffing van de doodstraf, – gezien het verslag van de secretaris-generaal van de Verenigde Naties over moratoria op de toepassing van de doodstraf van 11 augustus 2010, – gezien zijn eerdere resoluties over afschaffing van de doodstraf, en met name die van 26 april 2007 over het initiatief voor een wereldwijd moratorium op de doodstraf (1) , – gezien het verzoek van juli 2012 door 14 gepensioneerde rechters van het Indiase hooggerechtshof aan de president van India waarin hem verzocht wordt het doodsvonnis tegen 13 gevangenen om te zetten omdat de vonnissen door het hooggerechtshof in de negen voorafgaande jaren ten onrechte niet gewijzigd waren, – gezien de Werelddag tegen de doodstraf en de Europese Dag tegen de doodstraf, elk jaar op 10 oktober, – gezien artikel 122, lid 5, en artikel 110, lid 4, van zijn Reglement, A. overwegende dat Mohammad Afzal Guru in 2002 ter dood was veroordeeld wegens samenzwering in verband met de aanval op het parlement van India in december 2001, en op 9 februari 2013 door de Indiase autoriteiten is terechtgesteld; B. overwegende dat de doodstraf, als uiterst wrede en inhumane en onterende bestraffing, een schending vormt van het recht op leven zoals omschreven in de Universele verklaring van de rechten van de mens; C. overwegende dat 154 landen in de wereld de doodstraf de jure en de facto hebben afgeschaft; overwegende dat India, toen het zich kandidaat stelde voor een zetel in de VN-Mensenrechtenraad voor de verkiezingen op 20 mei 2011, de plechtige gelofte deed dat het zich zou houden aan de hoogste normen ter bevordering en bescherming van de mensenrechten; D. overwegende dat India zijn achtjarig officieuze moratorium op de toepassing van de doodstraf in november 2012 beëindigde, toen het Ajmal Kasab terechtstelde, die was veroordeeld wegens zijn betrokkenheid bij de aanslagen op Mumbai in 2008; E. overwegende dat de nationale en internationale mensenrechtenorganisaties ernstige kanttekeningen hebben geplaatst bij de eerlijkheid van het proces tegen Afzal Guru; F. overwegende dat momenteel 1 455 gevangen in India wachten op hun terechtstelling; G. overwegende dat er veel geprotesteerd werd na de terechtstelling van Afzal Guru, ondank dat er een avondklok was ingesteld in grote delen van het Indiase deel van Kashmir; 1. herhaalt dat het van oudsher onder alle omstandigheden tegenstander is van de doodstraf, en dringt nogmaals aan op een onmiddellijk moratorium op terechtstellingen in die landen waar de doodstraf nog steeds wordt toegepast; 2. veroordeelt de heimelijke terechtstelling van Afzal Guru door de regering van India in de Tihar Jail in New Delhi op 9 februari 2013, tegen de wereldwijde trend in om de doodstraf af te schaffen, en betreurt dat de vrouw van Afzal Guru en zijn overige familieleden niet op de hoogte zijn gesteld van zijn nakende terechtstelling en zijn begrafenis; 3. dringt er bij de regering van India op aan het lichamelijk overschot van Afzal Guru terug te geven aan zijn familie; 4. dringt er bij de Indiase autoriteiten op aan in alle juridische processen en rechtszaken de hoogste nationale en internationale juridische normen in acht te nemen, en alle gevangenen en verdachten de nodige rechtsbijstand te verlenen; 5. betreurt de dood van drie jonge Kashmiri's na de protesten tegen de terechtstelling van Afzal Guru; dringt er bij de veiligheidstroepen op aan terughoudendheid te betrachten in het gebruik van geweld tegen vreedzame betogers; uit zijn bezorgdheid over de mogelijk negatieve gevolgen voor het vredesproces in Kashmir; 6. dringt er bij de regering van India op aan geen toestemming meer te verlenen voor toekomstige terechtstellingen; 7. vraagt de regering en het parlement van India wetgeving aan te nemen waarmee een permanent moratorium op terechtstellingen wordt ingevoerd, met als doel de doodstraf in de nabije toekomst af te schaffen; 8. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de vicevoorzitter/hoge vertegenwoordiger, de Raad, de Commissie, alsmede de regeringen en parlementen van de lidstaten, het secretariaat-generaal van het Gemenebest, de secretaris-generaal van de VN, de voorzitter van de Algemene Vergadering van de VN, de hoge commissaris van de VN voor de mensenrechten, alsmede de president, de regering en het parlement van India. Het Europees Parlement , – gezien het Internationaal Verdrag inzake burgerrechten en politieke rechten, dat Rwanda in 1975 heeft geratificeerd, – gezien het Afrikaanse Handvest van de rechten van de mens en de volkeren (AHRMV), – gezien het Afrikaanse Handvest voor democratie, verkiezingen en bestuur, – gezien de instrumenten van de Verenigde Naties en de Afrikaanse Commissie voor de rechten van de mens en de volkeren, met name de beginselen en richtsnoeren betreffende het recht op een eerlijk proces en rechtsbijstand in Afrika, – gezien het antwoord van vicevoorzitter / hoge vertegenwoordiger Ashton van 4 februari 2013 op schriftelijke vraag E-010366/2012 over Victoire Ingabire, – gezien de partnerschapsovereenkomst tussen de leden van de groep van staten in Afrika, het Caribisch gebied en de Stille Oceaan (ACS), enerzijds, en de Europese Gemeenschap en haar lidstaten, anderzijds, ondertekend in Cotonou op 23 juni 2000, en met name bijlage VII ervan betreffende de bevordering van de mensenrechten, op de rechtsstaat berustende democratie en transparant en verantwoordelijk bestuur, – gezien het VN-Verdrag tegen foltering en andere wrede, onmenselijke of onterende behandeling of bestraffing, – gezien het verslag van Amnesty International van 2013 getiteld „Justice in jeopardy. The first instance trial of Victoire Ingabire” (Justitie in gevaar. Het proces in eerste aanleg van Victoire Ingabire), – gezien artikel 122, lid 5, en artikel 110, lid 4, van zijn Reglement, A. overwegende dat Victoire Ingabire, voorzitter van de Verenigde Democratische Krachten (FDU (1) ), een coalitie van Rwandese oppositiepartijen, na 16 jaar ballingschap in Nederland, in 2010 naar Rwanda is teruggekeerd om deel te nemen aan de presidentsverkiezingen; B. overwegende dat Victoire Ingabire uiteindelijk niet aan de verkiezingen mocht meedoen en op 14 oktober 2010 werd gearresteerd; overwegende dat de verkiezingen met 93 % van de stemmen werden gewonnen door de scheidende president, Paul Kagame, leider van het Rwandees Patriottisch Front (RPF); overwegende dat de FDU er niet in slaagde zich vóór de verkiezingen van 2010 als politieke partij te laten registreren; overwegende dat andere oppositiepartijen hetzelfde lot beschoren was; C. overwegende dat de politieke activiteiten van mevrouw Ingabire onder meer gericht waren op de rechtsstaat, de vrijheid van politieke verenigingen en de versterking van de rol van vrouwen in Rwanda; D. overwegende dat het RPF onder president Kagame nog steeds de overheersende politieke partij in Rwanda is en het openbare leven controleert via een eenpartijstelsel, waarbij critici van de Rwandese autoriteiten lastiggevallen, geïntimideerd en opgesloten worden; E. overwegende dat Victoire Ingabire op 30 oktober 2012 tot acht jaar gevangenis werd veroordeeld; overwegende dat zij werd veroordeeld voor twee geactualiseerde beschuldigingen en werd vrijgesproken voor vier andere; overwegende dat zij schuldig werd bevonden aan terroristische samenzwering tegen de overheid en aan de bagatellisering van de genocide van 1994, op grond van haar vermeende connecties met de Democratische Strijdkrachten voor de bevrijding van Rwanda (FDLR), een Hutu-rebellenbeweging; overwegende dat de openbare aanklager levenslange opsluiting eiste; F. overwegende dat Victoire Ingabire op 25 maart 2013 in beroep terecht stond en verzocht om de bewijzen opnieuw te onderzoeken; G. overwegende dat de vervolging van Victoire Ingabire wegens „genocidale ideologie” en „divisionisme” illustreert dat de Rwandese regering geen politiek pluralisme duldt; H. overwegende dat zij in april 2013, tijdens haar beroepsprocedure bij het hooggerechtshof, werd gezuiverd van de zes tenlasteleggingen waarvan de aanklager haar beschuldigde, maar werd veroordeeld op grond van nieuwe beschuldigingen waaraan geen juridische documenten ten grondslag lagen en die volgens haar raadsman niet werden uiteengezet tijdens het proces; overwegende dat de twee nieuwe aanklachten negationisme/revisionisme en hoogverraad omvatten; I. overwegende dat vier getuigen à charge en een medebeschuldigde, nadat ze in 2012 voor het Rwandese hof van justitie tegen Victoire Ingabire hadden getuigd, in mei 2013 voor het hooggerechtshof verklaarden dat hun getuigenissen waren vervalst; overwegende dat een vooraanstaande mensenrechtenorganisatie haar bezorgdheid heeft uitgesproken over hun „langdurige geïsoleerde opsluiting” en „het gebruik van foltering om bekentenissen af te dwingen”; J. overwegende dat het proces, dat in 2011 van start ging, door veel waarnemers als politiek gemotiveerd wordt beschouwd; overwegende dat het Rwandese nationale recht en het gerechtelijk apparaat indruisen tegen internationale verdragen waarbij Rwanda partij is, met name de Internationale Verdragen inzake burgerrechten en politieke rechten die de Rwandese regering op 16 juli 1997 heeft ondertekend, en meer bepaald de bepalingen inzake vrijheid van meningsuiting en de vrijheid van denken; K. overwegende dat mevrouw Ingabire sinds 16 april 2012 haar proces boycotte uit protest tegen de intimidatie en de illegale ondervragingsprocedures die werden gebruikt tegen sommige van haar medebeschuldigden, namelijk gewezen FDLR-leden luitenant-kolonel Tharcisse Nditurende, luitenant-kolonel Noël Habiyaremye, kapitein Jean-Marie Vianney Karuta en majoor Vital Uwumuremyi, alsook tegen de beslissing van het hof om het verhoor van een getuige à décharge, Michel Habimana, die de Rwandese autoriteiten ervan beschuldigt bewijsmateriaal te verzinnen, in te korten; overwegende dat de Rwandese autoriteiten deze omstandigheden niet hebben bevestigd; L. overwegende dat Bernard Ntaganda, de oprichter van de partij PS-Imberakuri, tot vier jaar gevangenisstraf werd veroordeeld op beschuldiging van het in gevaar brengen van de nationale veiligheid, „divisionisme” en het zonder toestemming proberen organiseren van betogingen; M. overwegende dat Victoire Ingabire op 13 september 2012 – samen met twee andere Rwandese politici, Bernard Ntaganda en Deogratias Mushyayidi, die momenteel allebei opgesloten zitten in Kigali – werd genomineerd voor de Sacharovprijs voor de vrijheid van gedachte van het Europees Parlement; N. overwegende dat Rwanda de Overeenkomst van Cotonou heeft ondertekend, waarin is bepaald dat eerbiediging van de mensenrechten een essentieel element is voor de samenwerking tussen de EU en de ACS; O. overwegende dat de fundamentele mensenrechten, met inbegrip van politiek pluralisme, vrije meningsuiting en vrijheid van vereniging, in Rwanda sterk worden beknot, waardoor oppositiepartijen moeilijk kunnen werken en journalisten moeilijk kritische standpunten kunnen innemen; P. overwegende dat consolidatie van de democratie - met inbegrip van het waarborgen van de onafhankelijkheid van de rechterlijke macht en de participatie van oppositiepartijen - van cruciaal belang is, met name met het oog op de parlementsverkiezingen van 2013 en de in 2017 geplande presidentsverkiezingen; Q. overwegende dat de Rwandese genocide en burgeroorlog van 1994 een negatieve invloed blijven hebben op de stabiliteit van de regio; 1. drukt zijn diepe bezorgdheid uit over het eerste proces van Victoire Ingabire, dat niet aan de internationale normen voldeed, onder meer wat haar recht op het vermoeden van onschuld betreft, en berustte op vervalst bewijsmateriaal en bekentenissen die vermoedelijk door foltering werden afgedwongen van medebeschuldigden die in militaire detentie werden vastgehouden in Camp Kami; 2. veroordeelt met klem de politiek gemotiveerde aard van het proces, de vervolging van politieke tegenstanders en het vooruitlopen op het resultaat van het proces; roept de Rwandese rechterlijke macht op mevrouw Victoire Ingabire een snelle en eerlijke beroepsprocedure te garanderen die aan de normen van het Rwandese en het internationale recht voldoet; 3. roept ertoe op het gelijkheidsbeginsel te huldigen door ervoor te zorgen dat elke partij – de openbare aanklager en de verdediging – dezelfde procedurele middelen en mogelijkheden krijgt om kennis te nemen van tijdens het proces beschikbare materiële bewijsmiddelen, en dezelfde kansen krijgt om haar argumenten uiteen te zetten; pleit ervoor het bewijsmateriaal beter te toetsen, met inbegrip van manieren om te garanderen dat het niet door foltering werd verkregen; 4. roept de EU op waarnemers uit te sturen om toe te zien op het proces in beroep van Victoire Ingabire; 5. onderstreept dat het de onafhankelijkheid van de rechterlijke macht van Rwanda respecteert, maar wijst de Rwandese autoriteiten erop dat de EU, in het kader van de officiële politieke dialoog met Rwanda op grond van artikel 8 van de Overeenkomst van Cotonou, haar bezorgdheid heeft geuit over de eerbiediging van de mensenrechten en het recht op een eerlijk proces; 6. wijst erop dat de vrijheid van vergadering, de vrijheid van vereniging en de vrijheid van meningsuiting in elke democratie tot de grondslagen behoren, en is van oordeel dat deze beginselen in Rwanda ernstig worden beknot; 7. veroordeelt alle vormen van onderdrukking, intimidatie en detentie van politieke activisten, journalisten en mensenrechtenactivisten; dringt er bij de Rwandese autoriteiten op aan onmiddellijk alle personen en activisten vrij te laten die uitsluitend opgepakt of veroordeeld zijn omdat ze hun recht op vrije meningsuiting, vereniging en vreedzame vergadering hebben uitgeoefend; roept in dit verband de Rwandese autoriteiten ertoe op het nationale recht aan te passen teneinde de vrijheid van meningsuiting te waarborgen; 8. dringt er bij de Rwandese regering op aan het internationaal recht na te leven en de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens, het Internationaal Verdrag inzake burgerrechten en politieke rechten uit 1966 en het Afrikaanse Handvest van de rechten van de mens en de volkeren te eerbiedigen; 9. wijst erop dat middels foltering of andere vormen van mishandeling verkregen verklaringen in geen enkel proces ontvankelijk zijn; 10. roept de Rwandese gerechtelijke autoriteiten ertoe op de beschuldigingen van foltering en andere mensenrechtenschendingen daadwerkelijk te onderzoeken en de plegers van deze strafbare feiten voor de rechter te brengen, daar straffeloosheid niet kan worden getolereerd; 11. spreekt zijn bezorgdheid uit over het feit dat Rwanda negentien jaar nadat het RPF aan de macht is gekomen en twee jaar na de herverkiezing van president Kagame, nog steeds geen goed functionerende oppositiepartijen heeft; 12. roept de Rwandese autoriteiten ertoe op de scheiding van de wetgevende, de uitvoerende en de rechterlijke macht, en met name de onafhankelijkheid van de rechterlijke macht, te waarborgen en de participatie van oppositiepartijen te bevorderen, in een context van wederzijds respect en inclusieve dialoog als onderdeel van het democratische proces; 13. is van mening dat de wet inzake genocide-ideologie uit 2008, op grond waarvan Victoire Ingabire is beschuldigd, als politiek instrument is aangewend om regeringscritici monddood te maken; 14. verzoekt de regering van Rwanda de wet inzake „genocide-ideologie” te herzien en in overeenstemming te brengen met de verplichtingen van Rwanda op grond van het internationaal recht, en de wet ter bestraffing van discriminatiemisdrijven en sektarisme te wijzigen en in overeenstemming te brengen met de verplichtingen van Rwanda uit hoofde van het internationaal recht inzake mensenrechten; 15. benadrukt dat het strafproces van Victoire Ingabire, een van de langste in de Rwandese geschiedenis, zowel politiek als juridisch belangrijk is, als een test in hoeverre het Rwandese gerechtelijk apparaat eerlijk en onafhankelijk weet om te gaan met veel aandacht trekkende politieke zaken; 16. herinnert de Rwandese autoriteiten eraan dat democratie berust op pluralistisch bestuur, een goed functionerende oppositie, onafhankelijke media en een dito rechterlijke macht, eerbiediging van de mensenrechten en eerbiediging van het recht op vrije meningsuiting en vergadering; roept in dit verband Rwanda ertoe op deze normen na te leven en zijn staat van dienst op het gebied van de mensenrechten te verbeteren; 17. benadrukt dat in de context van het internationale ontwikkelingswerk in Rwanda veel grotere prioriteit moet worden gegeven aan de mensenrechten, de rechtsstaat en transparant en daadkrachtig bestuur; roept de EU ertoe op, in samenwerking met andere internationale donoren, druk te blijven uitoefenen om in Rwanda hervormingen op het gebied van de mensenrechten te bevorderen; 18. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de vicevoorzitter van de Commissie/hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid, de VN-Veiligheidsraad, de secretaris-generaal van de VN, de instellingen van de Afrikaanse Unie, de Oost-Afrikaanse Gemeenschap, de Paritaire Parlementaire Vergadering ACS-EU, de regeringen en parlementen van de lidstaten, de verdedigers van Victoire Ingabire en de president van Rwanda.