(Raadplegingsprocedure) Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan de Raad ( COM(2002) 293 ), – geraadpleegd door de Raad overeenkomstig artikel 37 van het EG&nbhy;Verdrag (C5&nbhy;0358/2002), – gelet op artikel 67 en artikel 158, lid 1 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie begrotingscontrole (A5&nbhy;0277/2002), 1. hecht zijn goedkeuring aan het voorstel van de Commissie; 2. verzoekt de Raad, wanneer deze voornemens is af te wijken van de door het Parlement goedgekeurde tekst, het Parlement hiervan op de hoogte te stellen; 3. wenst opnieuw te worden geraadpleegd ingeval de Raad voornemens is ingrijpende wijzigingen aan te brengen in het voorstel van de Commissie; 4. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. (Raadplegingsprocedure: hernieuwde raadpleging) Het Europees Parlement , – gezien het gewijzigd voorstel van de Commissie aan de Raad ( COM(2002) 136 (1) ), – gezien het voorstel van de Commissie aan de Raad ( COM(2001) 50 (2) ), – gezien zijn standpunt van 13 juni 2001 (3) , – opnieuw geraadpleegd door de Raad overeenkomstig artikel 283 van het EG-Verdrag (C5-0153/2002), – gelet op artikel 67, artikel 71, lid 3 en artikel 158, lid 1 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie juridische zaken en interne markt ( A5-0302/2002 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan het voorstel van de Commissie; 2. verzoekt de Raad, wanneer deze voornemens is af te wijken van de door het Parlement goedgekeurde tekst, het Parlement hiervan op de hoogte te stellen; 3. wenst opnieuw te worden geraadpleegd ingeval de Raad voornemens is ingrijpende wijzigingen aan te brengen in het voorstel van de Commissie; 4. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. (Raadplegingsprocedure) Het Europees Parlement, – gezien het voorstel van de Commissie aan de Raad ( COM(2002) 136 (1) ), – geraadpleegd door de Raad overeenkomstig artikel 283 van het EG-Verdrag (C5-0155/2002), – gelet op artikel 67 en artikel 158, lid 1 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie juridische zaken en interne markt ( A5-0302/2002 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan het voorstel van de Commissie; 2. verzoekt de Raad, wanneer deze voornemens is af te wijken van de door het Parlement goedgekeurde tekst, het Parlement hiervan op de hoogte te stellen; 3. wenst opnieuw te worden geraadpleegd ingeval de Raad voornemens is ingrijpende wijzigingen aan te brengen in het voorstel van de Commissie; 4. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. (Raadplegingsprocedure) Het Europees Parlement, – gezien het voorstel van de Commissie aan de Raad ( COM(2002) 136 (1) ), – geraadpleegd door de Raad overeenkomstig artikel 283 van het EG-Verdrag (C5-0156/2002), – gelet op artikel 67 en artikel 158, lid 1 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie juridische zaken en interne markt ( A5-0302/2002 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan het voorstel van de Commissie; 2. verzoekt de Raad, wanneer deze voornemens is af te wijken van de door het Parlement goedgekeurde tekst, het Parlement hiervan op de hoogte te stellen; 3. wenst opnieuw te worden geraadpleegd ingeval de Raad voornemens is ingrijpende wijzigingen aan te brengen in het voorstel van de Commissie; 4. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. (Raadplegingsprocedure – hernieuwde raadpleging) Het Europees Parlement , – gezien het gewijzigd voorstel van de Commissie aan de Raad ( COM(2002) 136 (1) ), – gezien het voorstel van de Commissie aan de Raad ( COM(2001) 50 (2) ), – gezien zijn standpunt van 13 juni 2001 (3) , – opnieuw geraadpleegd door de Raad overeenkomstig artikel 283 van het EG-Verdrag (C5-0154/2002), – gelet op artikel 67, artikel 71, lid 3 en artikel 158, lid 1 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie juridische zaken en interne markt ( A5-0302/2002 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan het voorstel van de Commissie; 2. verzoekt de Raad, wanneer deze voornemens is af te wijken van de door het Parlement goedgekeurde tekst, het Parlement hiervan op de hoogte te stellen; 3. wenst opnieuw te worden geraadpleegd ingeval de Raad voornemens is ingrijpende wijzigingen aan te brengen in het voorstel van de Commissie; 4. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. (Raadplegingsprocedure) Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan de Raad ( COM(2002) 343 ), – geraadpleegd door de Raad overeenkomstig artikel 37 van het EG&nbhy;Verdrag (C5&nbhy;0353/2002), – gelet op artikel 67 en artikel 158, lid 1 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling (A5&nbhy;0292/2002), 1. hecht zijn goedkeuring aan het voorstel van de Commissie; 2. verzoekt de Raad, wanneer deze voornemens is af te wijken van de door het Parlement goedgekeurde tekst, het Parlement hiervan op de hoogte te stellen; 3. wenst opnieuw te worden geraadpleegd ingeval de Raad voornemens is ingrijpende wijzigingen aan te brengen in het voorstel van de Commissie; 4. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. (Raadplegingsprocedure) Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan de Raad ( COM(2002) 252 ), – geraadpleegd door de Raad overeenkomstig artikel 37 van het EG&nbhy;Verdrag (C5&nbhy;0350/2002), – gelet op artikel 67 en artikel 158, lid 1 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling (A5&nbhy;0295/2002), 1. hecht zijn goedkeuring aan het voorstel van de Commissie; 2. verzoekt de Raad, wanneer deze voornemens is af te wijken van de door het Parlement goedgekeurde tekst, het Parlement hiervan op de hoogte te stellen; 3. wenst opnieuw te worden geraadpleegd ingeval de Raad voornemens is ingrijpende wijzigingen aan te brengen in het voorstel van de Commissie; 4. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. (Medebeslissingsprocedure: tweede lezing) Het Europees Parlement , – gezien het gemeenschappelijk standpunt van de Raad (8040/1/2002 – C5&nbhy;0308/2002), – gezien zijn in eerste lezing geformuleerde standpunt (1) inzake het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2001) 38 (2) ), – gezien het gewijzigde voorstel van de Commissie ( COM(2001) 509 (3) ), – gelet op artikel 251, lid 2 van het EG&nbhy;Verdrag, – gelet op artikel 78 van zijn Reglement, – gezien de aanbeveling voor de tweede lezing van de Economische en Monetaire Commissie (A5&nbhy;0273/2002), 1. hecht zijn goedkeuring aan het gemeenschappelijk standpunt; 2. constateert dat het besluit is vastgesteld overeenkomstig het gemeenschappelijk standpunt; 3. verzoekt zijn Voorzitter het besluit samen met de voorzitter van de Raad overeenkomstig artikel 254, lid 1 van het EG-Verdrag te ondertekenen; 4. verzoekt zijn secretaris-generaal in het kader van zijn bevoegdheden het besluit te ondertekenen en samen met de secretaris-generaal van de Raad zorg te dragen voor publicatie ervan in het Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen; 5. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. (Medebeslissingsprocedure: tweede lezing) Het Europees Parlement , – gezien het gemeenschappelijk standpunt van de Raad (7100/1/2002 – C5&nbhy;0229/2002 (1) ), – gezien zijn in eerste lezing geformuleerde standpunt (2) inzake het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2000) 489 (3) ), – gezien het gewijzigde voorstel van de Commissie ( COM(2001) 788 (4) ), – gelet op artikel 251, lid 2 van het EG&nbhy;Verdrag, – gelet op artikel 78 van zijn Reglement, – gezien de aanbeveling voor de tweede lezing van de Commissie regionaal beleid, vervoer en toerisme (A5&nbhy;0280/2002), 1. hecht zijn goedkeuring aan het gemeenschappelijk standpunt; 2. constateert dat het besluit is vastgesteld overeenkomstig het gemeenschappelijk standpunt; 3. verzoekt zijn Voorzitter het besluit samen met de voorzitter van de Raad overeenkomstig artikel 254, lid 1 van het EG&nbhy;Verdrag te ondertekenen; 4. verzoekt zijn secretaris-generaal in het kader van zijn bevoegdheden het besluit te ondertekenen en samen met de secretaris-generaal van de Raad zorg te dragen voor publicatie ervan in het Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen; 5. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. (Medebeslissingsprocedure: tweede lezing) Het Europees Parlement , – gezien het gemeenschappelijk standpunt van de Raad (7473/1/2002 – C5&nbhy;0228/2002 (1) ), – gezien zijn in eerste lezing geformuleerde standpunt (2) inzake het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2000) 489 (3) ), – gezien het gewijzigde voorstel van de Commissie ( COM(2001) 788 (4) ), – gelet op artikel 251, lid 2 van het EG&nbhy;Verdrag, – gelet op artikel 78 van zijn Reglement, – gezien de aanbeveling voor de tweede lezing van de Commissie regionaal beleid, vervoer en toerisme (A5&nbhy;0280/2002), 1. hecht zijn goedkeuring aan het gemeenschappelijk standpunt; 2. constateert dat het besluit is vastgesteld overeenkomstig het gemeenschappelijk standpunt; 3. verzoekt zijn Voorzitter het besluit samen met de voorzitter van de Raad overeenkomstig artikel 254, lid 1 van het EG&nbhy;Verdrag te ondertekenen; 4. verzoekt zijn secretaris-generaal in het kader van zijn bevoegdheden het besluit te ondertekenen en samen met de secretaris-generaal van de Raad zorg te dragen voor publicatie ervan in het Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen; 5. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. (Medebeslissingsprocedure: tweede lezing) Het Europees Parlement , – gezien het gemeenschappelijk standpunt van de Raad (8625/1/2002 – C5&nbhy;0310/2002), – gezien zijn in eerste lezing geformuleerde standpunt (1) inzake het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2001) 318 (2) ), – gezien het gewijzigde voorstel van de Commissie ( COM(2002) 351 ), – gelet op artikel 251, lid 2 van het EG&nbhy;Verdrag, – gelet op artikel 78 van zijn Reglement, – gezien de aanbeveling voor de tweede lezing van de Commissie regionaal beleid, vervoer en toerisme (A5&nbhy;0281/2002), 1. hecht zijn goedkeuring aan het gemeenschappelijk standpunt; 2. constateert dat het besluit is vastgesteld overeenkomstig het gemeenschappelijk standpunt; 3. verzoekt zijn Voorzitter het besluit samen met de voorzitter van de Raad overeenkomstig artikel 254, lid 1 van het EG&nbhy;Verdrag te ondertekenen; 4. verzoekt zijn secretaris-generaal in het kader van zijn bevoegdheden het besluit te ondertekenen en samen met de secretaris-generaal van de Raad zorg te dragen voor publicatie ervan in het Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen; 5. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. (Medebeslissingsprocedure: eerste lezing) Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2002) 234 (1) ), – gelet op artikel 251, lid 2 en artikel 285 van het EG&nbhy;Verdrag, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C5&nbhy;0206/2002), – gelet op artikel 67 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Economische en Monetaire Commissie (A5&nbhy;0272/2002), 1. hecht zijn goedkeuring aan het voorstel van de Commissie; 2. verzoekt om hernieuwde voorlegging indien de Commissie voornemens is ingrijpende wijzigingen in haar voorstel aan te brengen of dit door een nieuwe tekst te vervangen; 3. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. (Medebeslissingsprocedure: eerste lezing) Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2001) 543 (1) ), – gelet op artikel 251, lid 2 en artikel 95 van het EG&nbhy;Verdrag, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C5&nbhy;0516/2001), – gelet op artikel 67 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbeleid (A5&nbhy;0232/2002), 1. hecht zijn goedkeuring aan het Commissievoorstel, als geamendeerd door het Parlement; 2. verzoekt om hernieuwde voorlegging indien de Commissie voornemens is ingrijpende wijzigingen in dit voorstel aan te brengen of dit door een nieuwe tekst te vervangen; 3. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Standpunt van het Europees Parlement in eerste lezing vastgesteld op 24 september 2002 met het oog op de aanneming van Richtlijn 2002/…/EG van het Europees Parlement en de Raad tot wijziging van de Richtlijnen 70/156/EEG en 80/1268/EEG van de Raad wat betreft de meting van de emissie van kooldioxide en het brandstofverbruik van voertuigen van categorie N1 HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, en met name op artikel 95, Gezien het voorstel van de Commissie (2) , Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité (3) , Volgens de procedure van artikel 251 van het Verdrag (4) , Overwegende hetgeen volgt: (1) Richtlijn 80/1268/EEG van de Raad van 16 december 1980 betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der lidstaten inzake het brandstofverbruik van motorvoertuigen (5) , is een van de bijzondere richtlijnen van de typegoedkeuringsprocedure die is vastgesteld bij Richtlijn 70/156/EEG van de Raad van 6 februari 1970 inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen van de lidstaten betreffende de goedkeuring van motorvoertuigen en aanhangwagens daarvan (6) . (2) In de mededeling van de Commissie aan de Raad en het Europees Parlement inzake het beleid en de maatregelen van de EU om de uitstoot van broeikasgassen terug te dringen &nbhy; Naar een Europees Programma inzake Klimaatverandering (EPK) (7) , wordt een uitvoeringsstrategie voorgesteld om de emissie van broeikasgassen te beperken, waaronder maatregelen in de vervoersector. Ook in het groenboek "Op weg naar een Europese strategie voor een continue energievoorziening" (8) wordt een oproep gedaan om het brandstofverbruik van motorvoertuigen te verbeteren. (3) In de strategie van de Gemeenschap ter beperking van de CO 2 &nbhy;uitstoot van personenauto's, beschreven in de mededeling van de Commissie aan de Raad en het Europees Parlement &nbhy; Een communautaire strategie ter beperking van de CO 2 &nbhy;uitstoot van personenauto's en ter verbetering van het brandstofrendement (9) , is uitgegaan van de geharmoniseerde meetmethode, zoals vastgesteld in Richtlijn 80/1268/EEG. Om aanvullende maatregelen ter beperking van het brandstofverbruik en de CO 2 &nbhy;uitstoot in de sector van de lichte bedrijfsvoertuigen mogelijk te maken, moet de werkingssfeer van die richtlijn worden uitgebreid tot voertuigen van categorie N 1 . (4) Zoals in Beschikking nr. 1753/2000/EG van het Europees Parlement en de Raad van 22 juni 2000 tot instelling van een systeem ter bewaking van de gemiddelde specifieke uitstoot van CO 2 door nieuwe personenauto's (10) is vermeld, heeft de Commissie een studie uitgevoerd om de mogelijkheden en gevolgen van een geharmoniseerde procedure voor het meten van de specifieke CO 2 &nbhy;uitstoot van voertuigen van categorie N 1 na te gaan. In dit verband wordt het technisch aanvaardbaar en rendabel geacht de bestaande emissietest van Richtlijn 70/220/EEG van de Raad van 20 maart 1970 inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der lidstaten met betrekking tot maatregelen tegen luchtverontreiniging door emissies van motorvoertuigen (11) ook voor het meten van het brandstofverbruik en de CO 2 &nbhy;uitstoot van die categorie voertuigen toe te passen. (5) Vele fabrikanten met een kleine productie kopen bij toeleveranciers motoren in, waarvoor met betrekking tot de emissies al typegoedkeuring is verleend overeenkomstig Richtlijn 88/77/EEG van de Raad van 3 december 1987 inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen van de lidstaten met betrekking tot maatregelen tegen de emissie van verontreinigende gassen en deeltjes door voertuigmotoren met compressieontsteking en de emissie van verontreinigende gassen door op aardgas of vloeibaar petroleumgas lopende voertuigmotoren met elektrische ontsteking (12) . Een groot aantal van deze fabrikanten beschikt niet over de nodige infrastructuur of vakkennis om de test met betrekking tot uitlaat&nbhy; of CO 2 &nbhy;emissies uit te voeren. Daarom dienen fabrikanten met een kleine productie te worden vrijgesteld, aangezien de extra kosten die zij zouden moeten maken om aan deze richtlijn te voldoen, onevenredig hoog zouden zijn. (6) Deze maatregelen hebben gevolgen voor de voorschriften in de bijlagen bij Richtlijn 70/156/EEG. (7) Richtlijn 70/156/EEG en Richtlijn 80/1268/EEG dienen derhalve te worden gewijzigd, HEBBEN DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD: Artikel 1 Rij 39 van Deel I van Bijlage IV bij Richtlijn 70/156/EEG komt als volgt te luiden: Onderwerp Richtlijn Publicatieblad M 1 M 2 M 3 N 1 N 2 N 3 O 1 O 2 O 3 O 4 Brandstofverbruik 80/1268/EEG L 375 van 31.12.1980, blz. 36 X X Artikel 2 Bijlage I bij Richtlijn 80/1268/EEG wordt als volgt gewijzigd: 1. Punt 1 komt als volgt te luiden: 1. WERKINGSSFEER Deze richtlijn is van toepassing op de meting van de CO 2 &nbhy;uitstoot en het brandstofverbruik van motorvoertuigen van categorie M 1 en N 1 . Zij is niet van toepassing op een voertuig van type N 1 indien aan een van de volgende voorwaarden is voldaan: 2. Punt 2.3 komt als volgt te luiden: 2.3. Voor de in punt 6 beschreven test moet een voor het goed te keuren voertuigtype representatief voertuig ter beschikking worden gesteld als de met de typegoedkeuringstests belaste technische dienst de tests zelf uitvoert. Voor voertuigen van categorie M 1 en N 1 waarvoor met betrekking tot hun emissies typegoedkeuring is verleend overeenkomstig Richtlijn 70/220/EEG, gaat de technische dienst tijdens de test na of het voertuig overeenstemt met de voor dat type geldende grenswaarden, zoals beschreven in Richtlijn 70/220/EEG. 3. Aan punt 6.1 wordt de volgende alinea toegevoegd: Bij voertuigen die de in de bedrijfscyclus voorgeschreven waarden inzake acceleratie en topsnelheid niet halen, moet het gaspedaal volledig worden ingedrukt tot zij opnieuw de vereiste waarden halen. Afwijkingen van de bedrijfscyclus moeten in het testrapport worden vermeld. 4. Aan punt 11 wordt het volgend punt toegevoegd: 11.2. 'Bij voertuigen van categorie N 1 die aangedreven worden door een verbrandingsmotor kan een goedkeuring overeenkomstig deze richtlijn op een van de volgende wijzen worden uitgebreid: 11.2.1. De typegoedkeuring kan worden uitgebreid tot voertuigen van hetzelfde type en uit dezelfde familie. Voertuigen van categorie N 1 kunnen voor de toepassing van deze richtlijn tot een familie worden samengevoegd indien onderstaande parameters identiek zijn of binnen de aangegeven grenzen liggen. 11.2.1.1. Identieke parameters: 11.2.1.1.1. Fabrikant 11.2.1.1.2. Motorvermogen en motortype 11.2.1.1.3. Type emissiebeheersingssysteem 11.2.1.1.4. Type brandstofsysteem 11.2.1.2. Vergelijkbare parameters: 11.2.1.2.1. Totale overbrengingsverhoudingen (minder dan 8% afwijking ten opzichte van laagste versnelling) 11.2.1.2.2. Referentiemassa (minder dan 220 kg afwijking ten opzichte van zwaarste voertuig) 11.2.1.2.3. Frontoppervlak (minder dan 15% afwijking ten opzichte van grootste oppervlak). 11.2.2. De typegoedkeuring kan worden uitgebreid tot voertuigen van hetzelfde type of van een ander type die wat betreft de volgende karakteristieken van bijlage II verschillen, indien de door de technische dienst gemeten CO 2 -emissies de goedkeuringswaarden met niet meer dan 6% overschrijden: 11.2.2.1. Massa 11.2.2.2. Toegelaten maximummassa 11.2.2.3. Type carrosserie: bestelwagen, pick-up, chassis/cabine, dubbele cabine 11.2.2.4. Totale overbrengingsverhoudingen 11.2.2.5. Motoruitrusting en toebehoren. Artikel 3 1. Met ingang van 1 mei 2003 mogen de lidstaten ten aanzien van voertuigen van categorie N1 niet: indien de CO2&nbhy;uitstoot en de waarden inzake brandstofverbruik overeenkomstig de voorschriften van Richtlijn 80/1268/EEG, zoals gewijzigd bij deze richtlijn, zijn vastgesteld. 2. Met ingang van 1 juli 2003 mogen de lidstaten ten aanzien van een nieuw voertuig van categorie N1: indien de CO2&nbhy;uitstoot en de waarden inzake brandstofverbruik niet overeenkomstig de voorschriften van Richtlijn 80/1268/EEG, zoals gewijzigd bij deze richtlijn, zijn vastgesteld. 3. Met ingang van 1 januari 2006 ten aanzien van voertuigen van categorie N1, klasse I, en met ingang van 1 januari 2007 ten aanzien van voertuigen van categorie N 1 , klassen II en III, moeten de lidstaten: indien de CO 2 &nbhy;uitstoot en de waarden inzake brandstofverbruik niet overeenkomstig de voorschriften van Richtlijn 80/1268/EEG, zoals gewijzigd bij deze richtlijn, zijn vastgesteld. Artikel 4 Wanneer een voertuig dat door een gespecialiseerde carrosseriebouwer is geproduceerd, aan de criteria voldoet die gelden voor een van de voertuigfamilies van de fabrikant van het basisvoertuig, kan de gespecialiseerde carrosseriebouwer gebruik maken van de door die fabrikant verstrekte gegevens inzake brandstofverbruik en CO 2 -uitstoot. Artikel 5 De lidstaten doen de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden om uiterlijk op 30 april 2003 aan deze richtlijn te voldoen. Zij stellen de Commissie daarvan onverwijld in kennis. Wanneer de lidstaten deze bepalingen aannemen, wordt daarin naar de onderhavige richtlijn verwezen of wordt hiernaar verwezen bij de officiële bekendmaking van die bepalingen. De regels voor deze verwijzing worden vastgesteld door de lidstaten. Artikel 6 Deze richtlijn treedt in werking op de twintigste dag volgende op die van haar bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen. Artikel 7 Deze richtlijn is gericht tot de lidstaten. Gedaan te Voor het Europees Parlement Voor de Raad De Voorzitter De Voorzitter (Medebeslissingsprocedure: eerste lezing) Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad (COM(2001) 466 (1) ), – gelet op artikel 251, lid 2 en artikel 95 van het EG-Verdrag, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C5-0574/2001), – gelet op artikel 67 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Economische en Monetaire Commissie en de adviezen van de Begrotingscommissie, de Commissie begrotingscontrole en de Commissie industrie, externe handel, onderzoek en energie (A5-0300/2002), 1. hecht zijn goedkeuring aan het Commissievoorstel, als geamendeerd door het Parlement; 2. verzoekt om hernieuwde voorlegging indien de Commissie voornemens is ingrijpende wijzigingen in dit voorstel aan te brengen of dit door een nieuwe tekst te vervangen; 3. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Standpunt van het Europees Parlement in eerste lezing vastgesteld op 24 september 2002 met het oog op de aanneming van Beschikking nr. .../2002/EG van het Europees Parlement en de Raad betreffende geautomatiseerde verwerking van gegevens inzake het verkeer van en de controle op accijnsgoederen HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, inzonderheid op artikel 95, Gezien het voorstel van de Commissie (2) , Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité (3) , Volgens de procedure van artikel 251 van het Verdrag (4) , Overwegende hetgeen volgt: (1) Richtlijn 92/12/EEG van de Raad van 25 februari 1992 betreffende de algemene regeling voor accijnsproducten, het voorhanden hebben en het verkeer daarvan en de controles daarop (5) bepaalt dat producten die zich onder schorsing van accijns in het verkeer tussen de grondgebieden van verschillende lidstaten bevinden, vergezeld dienen te gaan van een door de afzender opgesteld document. (2) Bij Verordening (EEG) nr. 2719/92 van de Commissie van 11 september 1992 betreffende het administratieve geleidedocument voor het verkeer onder schorsing van rechten van accijnsproducten (6) is het door richtlijn 92/12/EEG voorgeschreven administratieve document ingesteld. (3) In het licht van de bevindingen en aanbevelingen die zijn vervat in het rapport dat een groep op hoog niveau inzake fraude met tabak en alcohol op 24 april 1998 heeft ingediend, lijkt het wenselijk voor het verkeer van accijnsgoederen de documentatie op papier te vervangen door een geautomatiseerd systeem voor toezicht, waardoor de lidstaten in werkelijke tijd kennis kunnen nemen van deze goederenbewegingen en de noodzakelijke controles kunnen verrichten, onder meer wat het verkeer in de zin van artikel 15 van Richtlijn 92/12/EEG betreft. (4) Door de invoering van een geautomatiseerd systeem moet het intracommunautaire verkeer van goederen onder schorsing van accijns kunnen worden vereenvoudigd. (5) Een geautomatiseerd systeem voor de controle op het intracommunautaire verkeer van accijnsgoederen (EMCS) dient compatibel te zijn en, indien technisch mogelijk, te worden samengevoegd met het nieuwe geautomatiseerde systeem voor douanevervoer (NCTS) teneinde de bestrijding van fraude te intensiveren en de procedures voor het beheer en de handel te vergemakkelijken. (6) Met het oog op de tenuitvoerlegging van deze beschikking moet de Commissie zorg dragen voor de coördinatie tussen de lidstaten, teneinde de goede werking van de interne markt te waarborgen. Voorts dient zij steun te verlenen met betrekking tot het gebruik van informatie bij de bestrijding van fraude, met name door middel van risicoanalyse op communautair niveau. (7) Gezien de complexiteit en de omvang van een dergelijk geautomatiseerd systeem zijn zeer aanzienlijke investeringen in menselijke en financiële middelen vereist, zowel op communautair vlak als in de lidstaten. Daarom dient te worden bepaald dat de Commissie en de lidstaten voor de ontwikkeling en invoering van het systeem alle noodzakelijke middelen ter beschikking moeten stellen. (8) De ontwikkeling en invoering van een dermate gecompliceerd geautomatiseerd systeem mag niet ten koste gaan van het concurrentievermogen van de ondernemers, met name de vele kleine en middelgrote ondernemingen die in deze sector actief zijn. De lidstaten dienen een standaardapplicatie voor de aansluiting op het systeem te ontwikkelen die gratis ter beschikking wordt gesteld. (9) Tevens dient te worden vastgesteld welke de communautaire componenten en de niet-communautaire componenten van het geautomatiseerde systeem zijn, en welke taken in het kader van de ontwikkeling en de invoering van het geautomatiseerde systeem door de Commissie en door de lidstaten moeten worden uitgevoerd. Binnen deze taken valt de verantwoordelijkheid voor het aspect veiligheid van het systeem, de wettelijke exploitatie ervan alsmede de eigendom en verwerking van vertrouwelijke commerciële informatie in het systeem. De Commissie dient op het gebied van coördinatie, organisatie en beheer de belangrijkste rol te vervullen. (10) Voorzien dient te worden in procedures voor de evaluatie van de tenuitvoerlegging van het geautomatiseerde systeem voor het verkeer van en de controle op accijnsgoederen. (11) Het geautomatiseerde systeem voor de controle op accijnsgoederen treedt niet vóór 2007 in werking. Gezien de omvang van de fraude en de bureaucratie die voortvloeit uit het huidige, op papier gebaseerd systeem dient de Commissie na raadpleging van de betrokken bedrijfstakken de noodzakelijke maatregelen op korte termijn voor te stellen en/of uit te voeren teneinde de werking van het huidige systeem te verbeteren. (12) De financiering van het systeem dient te worden verdeeld tussen de Gemeenschap en de lidstaten, en de financiële bijdrage van de Gemeenschap moet als zodanig worden opgenomen in de algemene begroting van de Europese Unie. (13) Bij deze beschikking worden voor de gehele duur van de ontwikkeling en de uitvoering van het systeem de financiële middelen vastgesteld die voor de begrotingsautoriteit het voornaamste referentiepunt zijn in de zin van punt 33 van het interinstitutioneel akkoord van 6 mei 1999 tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie over de begrotingsdiscipline en de verbetering van de begrotingsprocedure (7) . (14) De voor de tenuitvoerlegging van deze beschikking noodzakelijke maatregelen zijn beheersmaatregelen als bedoeld in artikel 2 van Besluit 1999/468/EG van de Raad van 28 juni 1999 tot vaststelling van de voorwaarden voor de uitoefening van de aan de Commissie verleende uitvoeringsbevoegdheden (8) en dienen daarom te worden vastgesteld volgens de beheersprocedure waarin in artikel 4 van dat besluit wordt voorzien. HEBBEN DE VOLGENDE BESCHIKKING GEGEVEN: Artikel 1 1. Er wordt een geautomatiseerd systeem ingesteld voor de verwerking van gegevens over het verkeer van en de controle op de accijnsproducten bedoeld in artikel 3, lid 1, van Richtlijn 92/12/EEG, hierna "geautomatiseerd systeem genoemd". 2. Dit geautomatiseerde systeem heeft ten doel: Artikel 2 De lidstaten voeren in samenwerking met de Commissie het geautomatiseerde systeem in binnen vijf jaar na de inwerkingtreding van deze beschikking. De werkzaamheden voor de ontwikkeling van het geautomatiseerde systeem vangen aan binnen negen maanden na de inwerkingtreding van deze beschikking. De Commissie en de lidstaten stellen de voor de invoering en de exploitatie van het geautomatiseerde systeem vereiste menselijke, budgettaire en technische middelen ter beschikking. Artikel 3 Het geautomatiseerde systeem omvat communautaire en niet-communautaire componenten. De communautaire componenten zijn de gemeenschappelijke specificaties, de technische producten, de CCN/CSI-netwerkdiensten (Common Communication Network/Common Systems Interface) en de voor alle lidstaten gemeenschappelijke coördinatiediensten, met uitzondering van varianten of aanpassingen hiervan om in nationale behoeften te voorzien. De niet-communautaire componenten van het geautomatiseerde systeem zijn de nationale specificaties, de nationale gegevensbanken die onderdeel zijn van het systeem, de netwerkverbindingen tussen de communautaire en niet-communautaire componenten, de apparatuur en de programmatuur die elke lidstaat nuttig acht voor het gebruik van het systeem in zijn gehele bestuursorganisatie, alsmede de standaardapplicatie die elke lidstaat moet ontwikkelen en gratis aan de ondernemers op zijn grondgebied ter beschikking moet stellen. Het geautomatiseerde systeem wordt, indien technisch mogelijk, met het NCTS samengevoegd. Samen vormen zij één geïntegreerd geautomatiseerd systeem voor de controle op het verkeer van zowel accijnsgoederen als accijns- en belastbare goederen uit derde landen. Artikel 4 1. De Commissie coördineert de aspecten betreffende de invoering en het functioneren van de communautaire en niet-communautaire componenten van het geautomatiseerde systeem, met name wat betreft: 2. Voor de toepassing van lid 1 sluit de Commissie de nodige contracten en werkt zij in samenwerking met de lidstaten de voor de invoering en het functioneren van het systeem noodzakelijke beheersplannen uit. Deze beheersplannen geven aan welke initiële en terugkerende taken de Commissie en de lidstaten dienen uit te voeren; ook geven zij de termijnen aan waarbinnen deze taken moeten worden uitgevoerd en de bewijzen die kunnen worden gevraagd om de voltooiing van deze taken aan te tonen. Artikel 5 1. De lidstaten zien toe op de uitvoering, binnen de termijn die is vastgesteld in de in artikel 4, lid 2 bedoelde beheersplannen, van de initiële en de terugkerende taken die hun zijn opgedragen. Zij brengen over de voltooiing van deze taken verslag uit aan de Commissie en tonen aan op welke datum deze taken zijn voltooid. 2. De lidstaten onthouden zich van maatregelen in verband met de invoering of het functioneren van het geautomatiseerde systeem, wanneer dergelijke maatregelen ongunstige gevolgen kunnen hebben voor de algemene interconnectie of interoperabiliteit van het systeem of het algehele functioneren van het systeem. Maatregelen die een lidstaat wenst te nemen en die de algemene interconnectie of interoperabiliteit van het systeem, dan wel het algehele functioneren ervan, kunnen aantasten, kunnen slechts met voorafgaande toestemming van de Commissie worden genomen. 3. De lidstaten stellen de Commissie regelmatig op de hoogte van alle maatregelen die zij hebben genomen om de volledige exploitatie van het geautomatiseerde systeem door hun gehele bestuursorganisatie mogelijk te maken. 4. Na de invoering van het geautomatiseerd systeem kunnen de lidstaten de van erkende entrepothouders verlangde doorlopende zekerheid uit hoofde van artikel 13, onder a) van Richtlijn 92/12/EEG verlagen tot maximaal 30% van de standaardzekerheid, mits de erkende entrepothouder voldoet aan de criteria voor een dergelijke vrijstelling, als bedoeld in de artikelen 372 t/m 384 van Verordening (EEG) nr. 2454/93 van de Commissie van 2 juli 1993 houdende vaststelling van enkele bepalingen ter uitvoering van Verordening (EEG) nr. 2913/92 van de Raad tot vaststelling van het communautair douanewetboek (9) . Artikel 6 De voor de uitvoering van deze beschikking noodzakelijke maatregelen worden door de Commissie vastgesteld volgens de procedure van artikel 7. Die uitvoeringsbepalingen doen geen afbreuk aan de communautaire bepalingen inzake inning en controle en inzake administratieve samenwerking en wederzijdse bijstand op het gebied van indirecte belastingen. Artikel 7 1. De Commissie wordt bijgestaan door het bij artikel 10 van Verordening (EEG) nr. 218/92 van de Raad (10) ingestelde Permanent Comité inzake administratieve samenwerking op het gebied van de indirecte belastingen. 2. Wanneer wordt verwezen naar dit lid is de beheersprocedure van artikel 4 van Besluit 1999/468/EG van toepassing, met inachtneming van het bepaalde in de artikelen 7 en 8 van dat besluit. 3. De in artikel 3, lid 4, van Besluit 1999/468/EG bedoelde termijn wordt vastgesteld op drie maanden. Artikel 8 1. De Commissie neemt alle maatregelen die noodzakelijk zijn om te verifiëren of de gefinancierde maatregelen correct en overeenkomstig het bepaalde in deze beschikking zijn uitgevoerd. Zij volgt regelmatig, in samenwerking met de lidstaten, de voortgang van de ontwikkeling en de invoering van het geautomatiseerde systeem om vast te stellen of de daarvoor gestelde doelstellingen zijn bereikt en om richtsnoeren op te stellen voor de verbetering van de doeltreffendheid van de maatregelen ter uitvoering van het systeem. 2. De Commissie legt dertig maanden na de inwerkingtreding van deze beschikking het in artikel 7 genoemde comité een tussentijds verslag over de door haar gevolgde activiteiten voor. In voorkomend geval stelt dit rapport de procedures en de criteria voor de latere evaluatie van het functioneren van het geautomatiseerde systeem vast. 3. Na afloop van de periode van vijf jaar bedoeld in artikel 2, eerste alinea, dient de Commissie bij het Europees Parlement en bij de Raad een verslag in over de tenuitvoerlegging van het geautomatiseerde systeem. Dit verslag stelt onder meer de procedures en de criteria voor de latere evaluatie van het functioneren van het geautomatiseerde systeem vast. Artikel 9 De kandidaat-lidstaten van de Europese Unie worden door de Commissie op de hoogte gesteld van de fasen van de ontwikkeling en de invoering van het geautomatiseerde systeem en worden uitgenodigd aan de daarmee genomen proeven deel te nemen. Artikel 10 1. De kosten voor de tenuitvoerlegging van het geautomatiseerde systeem worden gedeeld door de Gemeenschap en de lidstaten, overeenkomstig het bepaalde in de leden 2 en 3. 2. De kosten voor het ontwerp, de aanschaf, de installatie en het onderhoud van de communautaire componenten van het geautomatiseerde systeem, alsmede de kosten voor de lopende exploitatie van de communautaire componenten die in de gebouwen van de Commissie (of van een aangewezen subcontractant) zijn geïnstalleerd, komen ten laste van de Gemeenschap. 3. De kosten voor de totstandbrenging en het functioneren van de niet-communautaire componenten van het geautomatiseerde systeem, alsmede de kosten voor de lopende exploitatie van de communautaire componenten die in de gebouwen van de lidstaten (of van een aangewezen subcontractant) zijn geïnstalleerd, komen ten laste van de lidstaten. Artikel 11 1. Het bedrag van de financiële referentie voor de uitvoering van het geautomatiseerde systeem gedurende de in artikel 2, eerste alinea, bedoelde termijn bedraagt 35 miljoen euro voor de communautaire begroting. De jaarlijkse kredieten, met inbegrip van de kredieten die worden toegewezen voor de exploitatie en het functioneren van het systeem na de voornoemde uitvoeringsperiode, worden door de begrotingsautoriteit toegestaan binnen de grenzen van de financiële vooruitzichten. 2. De lidstaten begroten de financiële en menselijke middelen die voor de uitvoering van de in artikel 5 omschreven verplichtingen benodigd zijn en stellen deze ter beschikking. Artikel 12 Deze beschikking treedt in werking op de twintigste dag volgende op die van haar bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen. Artikel 13 Deze beschikking is gericht tot de lidstaten. Gedaan te Voor het Europees Parlement Voor de Raad De voorzitter De voorzitter BIJLAGE Technische aspecten Het informatietraject wordt gebaseerd op een architectuur waarin de lidstaten verantwoordelijk zijn voor alle binnenlandse telefooncentrales en elektronische centrales die gebruikt worden voor de ontvangst of de verzending van de door bedrijven of door de lidstaten doorgegeven gegevens, en voor alle gegevensuitwisseling met andere lidstaten. Voor deze taken wordt geen externe tussenpersoon ingezet. Teneinde normale handelstransacties mogelijk te maken, moet het systeem voldoen aan zeer strenge normen inzake veiligheid vertrouwelijkheid. Gewaarborgd moet worden dat onbevoegden geen toegang kunnen krijgen tot het systeem en dat doorgezonden gegevens geheim blijven. Het systeem moet 24 uur per dag, 365 dagen per jaar continu beschikbaar zijn, met slechts zeer geringe onderbrekingen in geval van reparatie. 1. Architectuur Overeenkomstig de conclusies van de haalbaarheidsstudie en het gekozen algemene informatietraject, liggen aan de voorgestelde oplossing de volgende beginselen ten grondslag: Gebruik van de CCN/CSI (12) -infrastructuur die momenteel die interconnectie tussen de lidstaten verzorgt, wordt voor het voorgestelde systeem als een positief punt beschouwd. Voor de ondersteuning van de verificatie van goederenbewegingen en wederzijdse bijstand, alsmede ander nuttig informatieverkeer, wordt tijdelijk de AFIS-infrastructuur (13) voorgesteld. Dit leidt tot de onderstaande technische architectuur: Elke lidstaat beschikt over een applicatieserver (EMCS) die de berichten van zijn ambtenaren of van bedrijven afhandelt. Elke server is via een CCN-poort met het CCN/CSI-netwerk verbonden. De werkstations van de ambtenaren (van de lidstaten) zijn met de server van het systeem verbonden via het interne netwerk van de dienst van de lidstaat (MSA). Verder zijn de diverse centra voor ondersteuning en de helpdesks met de server van het systeem en/of de CCN-poort verbonden (niet op de afbeelding aangegeven). Bedrijven (ECOP) zijn verbonden met de bevoegde lidstaat via een reeks communicatie-eenheden (COM), die dubbel zijn uitgevoerd, zodat bij uitval van een ervan de andere de toegang tot de site kan blijven verzorgen. In de meeste gevallen gebruiken bedrijven slechts een werkstation of pc zonder netwerkverbinding; grotere bedrijven zullen echter beschikken over eigen servers en een eigen netwerk. De diensten van de Europese Commissie, d.w.z. het directoraat-generaal Belastingen en Douane-unie (TAXUD) en het Europees Bureau voor fraudebestrijding (OLAF) zijn rechtstreeks verbonden met een CCN-poort. De AFIS-server is met dezelfde poort verbonden. Het applicatiecentrum (AC) is via een eigen CCN-poort verbonden. Elke lidstaat is verantwoordelijk voor alle functionaliteit binnen het eigen domein. 2. Functionaliteit Om een stapsgewijze ontwikkeling en invoering mogelijk te maken, moet het systeem bestaan uit drie groepen van functionaliteiten: De functionele modules waaruit deze groepen bestaan zijn hieronder aangegeven met hun afhankelijkheidsorde. De ononderbroken pijlen wijzen naar modules die niet kunnen functioneren zonder dat de referentiemodule operationeel is, terwijl de gestippelde pijlen aangeven dat de referentiemodule voorlopig kan worden weggelaten, hoewel ontwikkeling ervan wel wenselijk is. De in grijs aangegeven modules zijn door de lidstaten en het bedrijfsleven als prioritair aangemerkt. Voor de overzichtelijkheid zijn niet alle onderlinge verbanden aangegeven. De volgende alinea's geven een kort overzicht van de subsystemen in elke groep. Groep I: In eerste instantie vereist functies (duur van de ontwikkeling: 2½ jaar vanaf de aanvang van de activiteiten) Deze groep bevat de functies die nodig zijn voor het functioneren van het hele systeem: Enkele van de referentielijsten (codelijsten en lijsten van kantoren van de lidstaten) zullen voor zover mogelijk worden gedeeld met de lijsten in het nieuwe geautomatiseerde systeem voor douanevervoer (NCTS). Groep II: traject elektronisch AGD (duur van de ontwikkeling: vier jaar; aanvang 1 jaar na het begin van de werkzaamheden) Deze bevat de functies voor de ondersteuning van het elektronisch administratief geleidedocument: Groep III: verdere functies (duur van de ontwikkeling: twee jaar; aanvang 3 jaar na het begin van de werkzaamheden) Deze groep bevat de functies verderop in het systeem: Gebruiksfuncties Naast de bovengenoemde toepassingsfuncties moeten de onderstaande functies worden ontwikkeld: 3. Taken De werkzaamheden worden verdeeld tussen de Commissie en de lidstaten volgens de volgende principes: 3.1. Commissie Overeenkomstig het Europese beleid voor ontwikkeling moet het geautomatiseerde systeem voor het verkeer van en de controle op accijnsgoederen worden ontwikkeld volgens een driefasemodel, in overeenstemming met de klassieke V-ontwikkelingscyclus. De voornaamste activiteiten die onder verantwoordelijkheid van de Commissie zouden moeten plaatsvinden zijn: een centraal projectbureau, dat naast de coördinatie van het ondersteuningsprogramma en de controle op de invoering, zorgt voor de: Varianten of aanpassingen van de communautaire componenten om in nationale behoeften te voorzien, moeten worden uitgesloten. Voor de specificatie van het systeem is overigens de ervaring van de lidstaten onontbeerlijk. De Commissie verzoekt de lidstaten voor het opstellen van de specificaties van het systeem dan ook om hun medewerking. In samenwerking met de lidstaten evalueert de Commissie bovendien regelmatig de etappes van de ontwikkeling van het systeem. 3.2. Lidstaten De lidstaten ontwikkelen en implementeren hun eigen toepassing van het systeem, waarbij zij zich moeten houden aan de functionele en technische specificaties die door de Commissie worden gegeven. De lidstaten kunnen zich bij het kiezen van gereedschappen, technische omgeving, materiaal en dergelijke richten op hun interne behoeften. Zij kunnen hun applicatie ontwikkelen op basis van een bestaand platform, maar het resulterende systeem moet volledig conform de door de Commissie en de lidstaten in gezamenlijk overleg aanvaarde specificaties zijn: de interfaces binnen de EU moeten formeel en semantisch 100% compatibel zijn met de systemen die door de andere lidstaten zijn ontwikkeld. De Commissie versterkt de lidstaten werktuigen voor de validatie om hen te helpen bij de verificatie van de compatibiliteit en bij de voorbereiding van de validatie van hun systeem. De activiteiten die onder verantwoordelijkheid van de lidstaten moeten plaatsvinden zijn: De Commissie moedigt gemeenschappelijke initiatieven aan om producten van gemeenschappelijk belang voor meerdere of alle lidstaten te ontwikkelen onder verantwoordelijkheid van een van de nationale diensten. (Raadplegingsprocedure) Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan de Raad ( COM(2002) 64 (1) ), – geraadpleegd door de Raad overeenkomstig artikel 93 van het EG&nbhy;Verdrag (C5&nbhy;0112/2002), – gelet op artikel 67 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Economische en Monetaire Commissie (A5&nbhy;0274/2002), 1. hecht zijn goedkeuring aan het Commissievoorstel, als geamendeerd door het Parlement; 2. verzoekt de Commissie haar voorstel krachtens artikel 250, lid 2 van het EG-Verdrag dienovereenkomstig te wijzigen; 3. verzoekt de Raad, wanneer deze voornemens is af te wijken van de door het Parlement goedgekeurde tekst, het Parlement hiervan op de hoogte te stellen; 4. wenst opnieuw te worden geraadpleegd ingeval de Raad voornemens is ingrijpende wijzigingen aan te brengen in het voorstel van de Commissie; 5. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. (Raadplegingsprocedure) Het Europees Parlement , – gezien het initiatief van het Koninkrijk Spanje en het herziene initiatief (7756/2002 (1) en 7756/4/2002), – gezien de artikelen 30, 31 en 34, lid 2, letter c) van het EG-Verdrag,_ – geraadpleegd door de Raad overeenkomstig artikel 39, lid 1 van het EG&nbhy;Verdrag (C5&nbhy;0319/2002), – gelet op de artikelen 106, 67 en 61 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie vrijheden en rechten van de burger, justitie en binnenlandse zaken (A5&nbhy;0305/2002), 1. hecht zijn goedkeuring aan het initiatief van het Koninkrijk Spanje zoals gewijzigd; 2. verzoekt de Raad de tekst dienovereenkomstig te wijzigen; 3. verzoekt de Raad, wanneer deze voornemens is af te wijken van de door het Parlement goedgekeurde tekst, het Parlement hiervan op de hoogte te stellen; 4. wenst opnieuw te worden geraadpleegd ingeval de Raad voornemens is ingrijpende wijzigingen aan te brengen in het initiatief van het Koninkrijk Spanje; 5. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie en de regering van het Koninkrijk Spanje. (Raadplegingsprocedure) Het Europees Parlement , – gezien het initiatief van het Koninkrijk Spanje en het herziene initiatief (8831/2002 (1) en 8811/2/2002), – gelet op de artikelen 29, 34, lid 1 en 34, lid 2, letter c) van het EG-Verdrag, – geraadpleegd door de Raad overeenkomstig artikel 39, lid 1 van het EG&nbhy;Verdrag (C5&nbhy;0281/2002), – gelet op de artikelen 106, 67 en 61 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie vrijheden en rechten van de burger, justitie en binnenlandse zaken (A5&nbhy;0305/2002), 1. hecht zijn goedkeuring aan het initiatief van het Koninkrijk Spanje zoals gewijzigd; 2. verzoekt de Raad de tekst dienovereenkomstig te wijzigen; 3. verzoekt de Raad, wanneer deze voornemens is af te wijken van de door het Parlement goedgekeurde tekst, het Parlement hiervan op de hoogte te stellen; 4. wenst opnieuw te worden geraadpleegd ingeval de Raad voornemens is ingrijpende wijzigingen aan te brengen in het ontwerpbesluit van de Raad; 5. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie en de regering van het Koninkrijk Spanje. (Raadplegingsprocedure) Het Europees Parlement , – gezien het initiatief van de Franse Republiek (13348/2000 (1) ), – gelet op artikel 34, lid 2, letter c) van het EU-Verdrag, – geraadpleegd door de Raad overeenkomstig artikel 39, lid 1 van het EU-Verdrag (C5&nbhy;0757/2000), – gezien het advies van de Commissie juridische zaken en interne markt inzake de voorgestelde rechtsgrondslag, – gelet op de artikelen 106 en 67 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie vrijheden en rechten van de burger, justitie en binnenlandse zaken (A5&nbhy;0276/2002), 1. hecht zijn goedkeuring aan het initiatief van de Franse Republiek, als geamendeerd door het Parlement ; 2. verzoekt de Raad de tekst van het initiatief dienovereenkomstig te wijzigen; 3. verzoekt de Raad, wanneer deze voornemens is af te wijken van de door het Parlement goedgekeurde tekst, het Parlement hiervan op de hoogte te stellen; 4. wenst opnieuw te worden geraadpleegd ingeval de Raad voornemens is ingrijpende wijzigingen aan te brengen in het initiatief van de Franse Republiek; 5. verzoekt derhalve dat de Commissie of een van de lidstaten de Raad voorstelt artikel 42 van het Verdrag betreffende de Europese Unie toe te passen; 6. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie, alsmede aan de regering van de Franse Republiek. (Medebeslissingsprocedure: derde lezing) Het Europees Parlement , – gezien de door het bemiddelingscomité goedgekeurde gemeenschappelijke ontwerptekst (PE&nbhy;CONS 3641/2002 – C5&nbhy;0321/2002), – gezien zijn in eerste lezing geformuleerde standpunt (1) inzake het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2000) 574 ) (2) , – gezien het gewijzigde voorstel van de Commissie ( COM(2001) 748 ) (3) , – gezien zijn in tweede lezing geformuleerde standpunt (4) inzake het gemeenschappelijk standpunt van de Raad (5) , – gezien het advies van de Commissie over de amendementen van het Parlement op het gemeenschappelijk standpunt ( COM(2002) 268 – C5&nbhy;0237/2002), – gelet op artikel 251, lid 5 van het EG&nbhy;Verdrag, – gelet op artikel 83 van zijn Reglement, – gezien het verslag van zijn delegatie in het bemiddelingscomité (A5&nbhy;0306/2002), 1. hecht zijn goedkeuring aan de gemeenschappelijke ontwerptekst; 2. verzoekt zijn Voorzitter het besluit samen met de voorzitter van de Raad overeenkomstig artikel 254, lid 1 van het EG&nbhy;Verdrag te ondertekenen; 3. verzoekt zijn secretaris-generaal in het kader van zijn bevoegdheden het besluit te ondertekenen en met de secretaris-generaal van de Raad zorg te dragen voor publicatie ervan in het Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen; 4. verzoekt zijn Voorzitter deze wetgevingsresolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. (Medebeslissingsprocedure: eerste lezing) Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2002) 85 (1) ), – gelet op artikel 251, lid 2 en artikel 175, lid 1 van het EG&nbhy;Verdrag, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C5&nbhy;0079/2002), – gelet op artikel 67 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbeleid en het advies van de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling (A5&nbhy;0289/2002), 1. hecht zijn goedkeuring aan het Commissievoorstel, als geamendeerd door het Parlement; 2. verzoekt om hernieuwde voorlegging indien de Commissie voornemens is ingrijpende wijzigingen in dit voorstel aan te brengen of dit door een nieuwe tekst te vervangen; 3. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Standpunt van het Europees Parlement in eerste lezing vastgesteld op 24 september 2002 met het oog op de aanneming van Verordening (EG) nr. .../2002 van het Europees Parlement en de Raad betreffende de grensoverschrijdende verplaatsing van genetisch gemodificeerde organismen HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, en met name op artikel 175, lid 1, Gezien het voorstel van de Commissie (2) , Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité (3) , Gezien het advies van het Comité van de regio's (4) , Volgens de procedure van artikel 251 van het Verdrag (5) , Overwegende hetgeen volgt: (1) Het protocol van Cartagena inzake bioveiligheid bij het Verdrag inzake biologische diversiteit (hierna het Protocolte noemen) werd door de Gemeenschap en de lidstaten ondertekend op 24 mei 2000. (2) In artikel 1 van het protocol inzake bioveiligheid is bepaald dat, in overeenstemming met de voorzorgbenadering van beginsel 15 van de verklaring van Rio, het protocol als doelstelling heeft bij te dragen tot een afdoende beschermingsniveau op het gebied van de veilige overdracht, de veilige behandeling en het veilige gebruik van genetisch gemodificeerde organismen (GGO's) , voortgekomen uit de moderne biotechnologie, die nadelige gevolgen kunnen hebben voor het behoud en het duurzame gebruik van de biologische diversiteit, waarbij ook rekening wordt gehouden met de risico's voor de gezondheid van de mens en specifiek de nadruk ligt op grensoverschrijdende verplaatsingen. (3) In het protocol is bepaald dat elke partij de nodige en afdoende wettelijke, bestuursrechtelijke en andere maatregelen dient te nemen om aan haar verplichtingen krachtens dit protocolte voldoen. In Richtlijn 2001/18/EG van het Europees Parlement en de Raad van 12 maart 2001 inzake de doelbewuste introductie van genetisch gemodificeerde organismen in het milieu en tot intrekking van Richtlijn 90/220/EEG van de Raad (6) , werd de Commissie verzocht een wetgevingsvoorstel in te dienen voor de implementatie van de procedures van het protocol en waarin, overeenkomstig het protocol, wordt verlangd dat de communautaire exporteurs zorgen voor vervulling van alle vereisten van de voorafgaande geïnformeerde instemming, volgens de artikelen 7 tot en met 10, 12 en 14 van het protocol. (4) Het is belangrijk dat toezicht en controle op grensoverschrijdende verplaatsingen van GGO's worden georganiseerd, met het oog op het behoud en het duurzame gebruik van de biologische diversiteit, mede rekening houdend met de risico's voor de gezondheid van de mens, en met het fundamentele recht van de burger op een vrije keuze inzake GGO's. (5) Aangezien de communautaire wetgeving geen voorschriften voor de uitvoer van GGO's naar derde landen bevat en met het oog op vervulling van de verplichtingen in het protocol betreffende grensoverschrijdende verplaatsingen van GGO's, dient voor dergelijke uitvoer een gemeenschappelijk regelgevingskader te worden vastgesteld. (6) Uitvoer van GGO's moet worden aangemeld bij het land van invoer, zodat het een geïnformeerd besluit kan nemen op basis van een op wetenschappelijk verantwoorde wijze uitgevoerde risicobeoordeling en met inachtneming van het voorzorgsbeginsel . (7) Voor de kennisgeving moet worden gezorgd door de uitvoerder, die wettelijk aansprakelijk is tegenover de afnemer van het product dat hij verkoopt. De uitvoerder , is verantwoordelijk voor de juistheid van de in de kennisgeving verstrekte informatie. (8) Daar dient te worden erkend dat sommige ontwikkelingslanden en sommige landen wier economie zich in een overgangsfase bevindt het vermogen kunnen missen dat hen in staat stelt dit soort op kennis gebaseerde besluiten te nemen, moeten Commissie en lidstaten blijven proberen hen in staat te stellen deze middelen te ontwikkelen. (9) Overeenkomstig het protocol kan de Gemeenschap of een andere partij maatregelen nemen die het behoud en het duurzame gebruik van de biologische diversiteit meer beschermen dan in het protocol wordt bepaald, mits deze maatregelen verenigbaar zijn met de doelstelling en de bepalingen van het protocol en in overeenstemming zijn met andere verplichtingen van die partij krachtens het internationale recht. (10) Overeenkomstig het protocol kan de Gemeenschap de eigen wetgeving toepassen op de verplaatsingen van GGO's binnen haar tolgebied. (11) In het protocol is bepaald dat partijen kunnen besluiten ofwel de procedures van het protocol ofwel de eigen regelgeving toe te passen op de invoer van GGO's. Aangezien de bestaande communautaire wetgeving, met name Richtlijn 2001/18/EG en sectorale wetgeving betreffende specifieke risicobeoordelingen die overeenkomstig de beginselen van die richtlijn moeten worden uitgevoerd, reeds voorschriften bevat die in de lijn liggen van de doelstellingen van het protocol, is het niet nodig aanvullende bepalingen vast te stellen met betrekking tot de invoer van GGO's in de Gemeenschap. (12) Het is noodzakelijk het veilige vervoer, de veilige behandeling en de veilige verpakking van GGO's te waarborgen. Aangezien de bestaande communautaire wetgeving, met name Richtlijn 94/55/EG van de Raad van 21 november 1994 betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der lidstaten inzake het vervoer van gevaarlijke goederen over de weg (7) , laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 2001/7/EG van de Commissie (8) , en Richtlijn 96/49/EG van de Raad van 23 juli 1996 betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der lidstaten inzake het vervoer van gevaarlijke goederen per spoor (9) , laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 2001/6/EG van de Commissie (10) , reeds desbetreffende voorschriften bevatten, is het niet nodig in dit verband aanvullende bepalingen vast te stellen. (13) Het is noodzakelijk te zorgen voor identificatie van GGO's die worden uitgevoerd uit of ingevoerd in de Gemeenschap. Met betrekking tot de invoer in de Gemeenschap bevat de bestaande communautaire wetgeving, met name Verordening (EG) nr. .../2002 van het Europees Parlement en de Raad van ... [ betreffende de traceerbaarheid en etikettering van genetisch gemodificeerde organismen, reeds geëigende bepalingen ] . Voor de uitvoer moeten soortgelijke voorschriften gelden. (14) De Commissie en de lidstaten moeten het proces steunen in verband met passende opstelling van internationale voorschriften en procedures op het gebied van aansprakelijkheid en vergoeding van schade ten gevolge van grensoverschrijdende verplaatsingen van GGO's, dat op de eerste bijeenkomst van de conferentie van partijen moeten worden bepaald uit hoofde van artikel 27 van het protocol. (15) Teneinde efficiënt te reageren op onbedoelde grensoverschrijdende verplaatsingen van GGO's die nadelige gevolgen kunnen hebben voor het behoud en het duurzame gebruik van de biologische diversiteit, waarbij ook rekening wordt gehouden met de risico's voor de gezondheid van de mens, moet een lidstaat, zodra hij vaststelt dat een gebeurtenis die onder zijn rechtsmacht valt tot gevolg heeft dat stoffen in omloop worden gebracht die aanleiding kunnen zijn tot onbedoelde grensoverschrijdende verplaatsing van een GGO dat waarschijnlijk dergelijke gevolgen zal hebben afdoende maatregelen nemen om de betrokken of mogelijkerwijs betrokken staten, het uitwisselingcentrum voor bioveiligheid (BCH) en indien van toepassing betrokken internationale organisaties in kennis te stellen. (16) Teneinde de ontwikkeling van het uitwisselingcentrum voor bioveiligheid in de hand te werken, zorgen de Gemeenschap en de lidstaten ervoor dat op gezette tijden aan het BCH relevante informatie wordt verstrekt en dat toezicht wordt uitgeoefend op en verslag wordt uitgebracht over de tenuitvoerlegging van het protocol in de Gemeenschap. (17) De lidstaten dienen regels vast te stellen voor de bestraffing van inbreuken op de bepalingen van deze verordening en ervoor zorgen dat zij ten uitvoer worden gelegd. Deze straffen moeten doelmatig en proportioneel zijn en een afschrikeffect hebben. (18) Deze verordening eerbiedigt de grondrechten en neemt de beginselen in acht die met name in het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie als algemene beginselen van het Gemeenschapsrecht zijn erkend, HEBBEN DE VOLGENDE VERORDENING VASTGESTELD: HOOFDSTUK I DOELSTELLINGEN, WERKINGSSFEER EN DEFINITIES Artikel 1 Doel Overeenkomstig de voorzorgbenadering heeft deze verordening als doelstelling een gemeenschappelijk systeem van kennisgeving en informatie voor uitvoer naar derde landen van genetisch gemodificeerde organismen (GGO's) in te stellen, teneinde bij te dragen tot een afdoende beschermingsniveau op het gebied van de veilige overdracht, de veilige behandeling en het veilige gebruik van GGO's die nadelige gevolgen kunnen hebben voor het behoud en het duurzame gebruik van de biologische diversiteit, waarbij ook rekening wordt gehouden met de risico's voor de gezondheid van de mens en om, overeenkomstig het protocol, naleving te vergemakkelijken van het regelgevend kader van het invoerende land met betrekking tot dergelijke GGO's . Artikel 2 Werkingssfeer 1. Deze verordening is van toepassing op de uitvoer en de onbedoelde grens- overschrijdende verplaatsing van alle GGO's die nadelige gevolgen kunnen hebben voor het behoud en het duurzame gebruik van de biologische diversiteit, waarbij ook rekening wordt gehouden met de risico's voor de gezondheid van de mens , alsmede risico's in verband met de doorvoer van dergelijke GGO's over het grondgebied van partijen of niet-partijen die hebben besloten regels op te stellen voor de doorvoer van GGO's over hun grondgebied . 2. Deze verordening is niet van toepassing op GGO's die geneesmiddelen voor menselijk gebruik zijn en die vallen onder andere desbetreffende internationale overeenkomsten waarbij de Gemeenschap partij is, of organisaties waarvan zij lid is . Artikel 3 Definities In deze verordening wordt verstaan onder: HOOFDSTUK II UITVOER VAN GGO's NAAR DERDE LANDEN Deel 1 Uitvoer van GGO's bestemd voor doelbewuste introductie in het milieu Artikel 4 Kennisgeving aan partijen en niet-partijen van invoer 1. Er vindt geen doelbewuste grensoverschrijdende verplaatsing van een GGO dat direct of indirect bestemd is voor doelbewuste introductie in het milieu plaats zonder voorafgaande schriftelijke instemming van de invoerende partij of niet-partij. De uitvoerder zorgt voor een schriftelijke kennisgeving aan de bevoegde nationale instantie van de partij of niet-partij van invoer voordat de eerste doelbewuste grensoverschrijdende verplaatsing van een GGO dat rechtstreeks of niet-rechtstreeks is bestemd voor doelbewuste introductie in het milieu, plaatsvindt. De kennisgeving bevat ten minste de in bijlage I gespecificeerde informatie. De uitvoerder zorgt ervoor dat de in de kennisgeving verstrekte informatie juist is. 2. Deel 1 is niet van toepassing op GGO's: 3. GGO's die bestemd zijn voor doelbewuste introductie in het milieu en waarvan in een besluit van de conferentie van de partijen bij het protocol overeenkomstig artikel 7, lid 4 van het protocol, wordt gespecificeerd dat het niet waarschijnlijk is dat zij nadelige gevolgen hebben voor het behoud en het duurzame gebruik van de biologische diversiteit, waarbij ook rekening wordt gehouden met de risico's voor de gezondheid van de mens, vallen niet onder de werkingssfeer van dit deel. Artikel 5 Gevallen waarin geen besluit wordt genomen Indien de partij of niet-partij van invoer niet binnen 270 dagen na de datum waarop de kennisgeving is ontvangen, mededeelt waartoe zij heeft besloten, zendt de uitvoerder aan de bevoegde nationale instantie van die partij of niet-partij van invoer een rappelbrief, met een afschrift aan het secretariaat, waarop binnen een termijn van 60 dagen na ontvangst ervan moet worden gereageerd. Bij de berekening van de termijn waarbinnen de partij of niet-partij van invoer moet reageren, wordt het aantal dagen dat zij op aanvullende relevante informatie moet wachten niet meegerekend . Wanneer de partij of niet-partij van invoer verzuimt haar besluit mede te delen, houdt dit niet in dat zij met een doelbewuste grensoverschrijdende verplaatsing instemt. Zonder uitdrukkelijke toestemming van de partij of niet-partij van invoer mag uitvoer niet plaatsvinden. Artikel 6 Inlichten van de partij van uitvoer De uitvoerder houdt een dossier van de kennisgeving en de ontvangstbevestiging bij en zendt een afschrift van deze documenten aan de bevoegde nationale instantie van de lidstaat van uitvoer en aan de Commissie. Onverminderd het bepaalde in de tweede alinea maakt de Commissie onmiddellijk de kennisgeving bekend waarnaar in artikel 4, lid 1 wordt verwezen. De Commissie en de bevoegde instanties stellen aan derden geen vertrouwelijke gegevens beschikbaar waarvan uit hoofde van deze verordening kennis is gegeven en zij beschermen de intellectueel-eigendomsrechten die verband houden met de ontvangen gegevens. De uitvoerder kan in de kennisgeving die overeenkomstig deze richtlijn wordt ingediend aangeven van welke gegevens de openbaarmaking zijn concurrentiepositie kan schaden en die daarom als vertrouwelijk moet worden behandeld. In dit soort gevallen moeten controleerbare motiveringen worden gegeven. De bevoegde instantie besluit na overleg met de uitvoerder welke gegevens vertrouwelijk blijven en zij stelt de uitvoerder op de hoogte van haar besluit. Artikel 7 Gegevens die niet vertrouwelijk mogen zijn In geen enkel geval mogen onderstaande gegevens vertrouwelijk blijven: Artikel 8 Doorvoer De uitvoerder zorgt voor kennisgeving van de doorvoer van GGO's bestemd voor doelbewuste introductie in het milieu aan partijen die hebben besloten de doorvoer van GGO's door hun grondgebied te reguleren en dit besluit hebben meegedeeld aan het BCH . Artikel 9 Kennisgeving aan het BCH Namens de Gemeenschap stelt de Commissie het BCH op de hoogte van elk definitief besluit over het gebruik, met inbegrip van het op de markt brengen, in de Gemeenschap van een GGO dat aan een grensoverschrijdende verplaatsing kan worden onderworpen met het oog op introductie in het milieu. Deel 2 GGO's die bedoeld zijn om rechtstreeks als voedingsmiddel of diervoeder of voor be- of verwerking te worden gebruikt Artikel 10 Kennisgeving aan het BCH 1. De Commissie brengt andere partijen via het BCH op de hoogte en stelt, namens de Gemeenschap, het BCH in kennis van elk definitief besluit inzake het gebruik in de Gemeenschap, met inbegrip van het op de markt brengen, van een GGO dat aan een grensoverschrijdende verplaatsing kan worden onderworpen om rechtstreeks als voedingsmiddel of diervoeder of voor be- of verwerking te worden gebruikt. Deze kennisgeving wordt binnen vijftien dagen na het nemen van dat besluit aan het BCH gezonden. Dit artikel is niet van toepassing op besluiten inzake veldproeven. 2. De in lid 1 bedoelde informatie voor het uitwisselingcentrum voor bioveiligheid bevat minimaal de in bijlage II vermelde informatie. 3. De Commissie behandelt verzoeken van partijen om nadere inlichtingen met betrekking tot de in lid 1 bedoelde besluiten. 4. Een afschrift van deze informatie wordt schriftelijk verstrekt aan het nationale contactpunt van elke partij die het secretariaat vooraf meedeelt dat zij geen toegang heeft tot het uitwisselingcentrum voor bioveiligheid. Artikel 11 Verplichtingen van uitvoerders Indien een partij of niet-partij van invoer overeenkomstig haar binnenlandse regelgeving eist dat kennis wordt gegeven van de invoer van GGO's die bestemd zijn voor rechtstreeks gebruik als voedsel, veevoeder of voor verwerking, of wanneer een partij of niet-partij van invoer overeenkomstig artikel 11, lid 6 van het protocol heeft besloten dat voorafgaand aan de eerste grensoverschrijdende verplaatsing van een GGO dat bestemd is voor voedsel, veevoeder of verwerking een besluit vereist is, geeft de uitvoerder schriftelijk kennis aan de bevoegde nationale instantie van de partij of niet-partij van invoer, alvorens de eerste doelbewuste grensoverschrijdende verplaatsing van het GGO plaatsvindt. De artikelen 5, 6 en 7 zijn mutatis mutandis van toepassing. Een GGO dat in aanmerking komt voor grensoverschrijdende verplaatsing met het oog op rechtstreeks gebruik als voedsel of veevoeder of voor verwerking, mag slechts worden uitgevoerd indien vergunning is verleend voor dezelfde toepassing in de Europese Gemeenschap. Afdeling 3 Voedingsmiddelen of diervoeder die op basis van of met behulp van GGO's geproduceerd zijn, en voor ingeperkt gebruik bestemde GGO's Artikel 12 Kennisgeving van de invoer van voedingsmiddelen of veevoeder die op basis van of met behulp van GGO's geproduceerd zijn maar geen GGO's bevatten, en van voor ingeperkt gebruik bestemde GGO's Indien een partij of niet-partij van invoer overeenkomstig haar binnenlandse regelgeving eist dat kennis wordt gegeven van de invoer van op basis of met behulp van GGO's geproduceerde voedingsmiddelen of veevoeder die geen GGO's bevatten, of van voor ingeperkt gebruik bestemde GGO's, leeft de uitvoerder overeenkomstig het protocol de wetten en voorschriften van de partij of niet-partij van invoer na. Afdeling 4 Doorvoer Artikel 13 Kennisgeving van doorvoer Wanneer een partij of niet-partij van doorvoer, op grond van haar binnenlandse regelgeving eist dat kennis wordt gegeven van het vervoer van GGO's of producten daarvan, dan moet de uitvoerder zich aan de wet- en regelgeving van de partij of niet-partij van doorvoer houden. Deel 5 Gemeenschappelijke bepalingen Artikel 14 Identificatie 1. Uitvoerders zorgen ervoor dat de volgende informatie tijdens de gehele doorvoerfase, met inbegrip van eventuele opslagperioden tijdens deze doorvoer, alle zendingen van producten begeleidt die GGO's bevatten of daaruit bestaan, en dat deze wordt verstrekt aan de ondernemer die GGO's of product en ontvangt: De aanduiding van de eenduidige code (s) bedoeld onder (b) kan evenwel worden vervangen door een verklaring van de ondernemer dat het product uitsluitend wordt gebruikt als voedingsmiddel of diervoeder of voor be- of verwerking, met de eenduidige codes voor de GGO's die het product eventueel bevat. 2. Lid 1 doet geen afbreuk aan andere specifieke voorschriften in de communautaire wetgeving en aan internationale identificatievoorschriften die overeenkomstig artikel 18 van het protocol moeten worden opgesteld. Artikel 15 Verenigbaarheid met het doel van het protocol Een partij kan een besluit nemen over de invoer van GGO's die bestemd zijn voor directe toepassing als levensmiddel of voeder dan wel voor verwerking overeenkomstig de nationale voorschriften van deze partij, voorzover deze verenigbaar zijn met het doel van het protocol. HOOFDSTUK III Onbedoelde grensoverschrijdende verplaatsing Artikel 16 1. De lidstaten nemen de nodige maatregelen ter voorkoming van onbedoelde grensoverschrijdende verplaatsingen van GGO's. 2. Zodra een lidstaat op de hoogte is van een gebeurtenis onder haar rechtsmacht die een introductie van GGO's tot gevolg heeft die leidt of kan leiden tot een onbedoelde grensoverschrijdende verplaatsing, waarvan significante nadelige gevolgen kunnen worden verwacht voor het behoud en het duurzame gebruik van de biologische diversiteit, waarbij ook rekening wordt gehouden met de risico's voor de gezondheid van de mens, gaat die lidstaat als volgt te werk: 3. Uit lid 2 voortvloeiende informatie bevat de in bijlage III vermelde informatie. HOOFDSTUK IV GEMEENSCHAPPELIJKE BEPALINGEN Artikel 17 Deelneming aan de internationale informatieprocedure 1. De lidstaten delen de Commissie, overeenkomstig het bepaalde in het protocol, het volgende mee: 2. De Commissie deelt namens de Gemeenschap het uitwisselingcentrum voor bioveiligheid het volgende mee, overeenkomstig het bepaalde in het protocol: Artikel 18 Bevoegde nationale instanties en contactpunten 1. De Commissie wijst één contactpunt aan. 2. Elke lidstaat wijst één nationaal contactpunt aan alsmede een of meer bevoegde nationale instanties. Eén instantie kan worden aangewezen om de taken van zowel contactpunt als bevoegde nationale instantie te vervullen. 3. De Commissie, namens de EG, en de lidstaten stellen uiterlijk op de datum van inwerkingtreding van dit protocolvoor hen het secretariaat in kennis van de namen en adressen van hun contactpunten en hun bevoegde nationale instantie of instanties. Wanneer een lidstaat meer dan één bevoegde nationale instantie aanwijst, verstrekt hij het secretariaat tegelijk met de kennisgeving daarvan relevante informatie over de respectieve taken van deze instanties. Waar van toepassing wordt in deze informatie minimaal gespecificeerd welke bevoegde nationale instantie verantwoordelijk is voor welke soort GGO. De Commissie en de lidstaten stellen het secretariaat onmiddellijk in kennis van eventuele wijzigingen in de aanwijzing van hun nationale contactpunten of in de naam, het adres of de taken van hun bevoegde nationale instantie of instanties. Artikel 19 Sancties De lidstaten stellen na gemeenschappelijke raadpleging uniforme sancties op overtredingen van de bepalingen van deze verordening vast en nemen alle nodige maatregelen om ervoor te zorgen dat zij ten uitvoer worden gelegd. De sancties moeten doeltreffend, evenredig en afschrikwekkend zijn. De lidstaten delen de Commissie die bepalingen uiterlijk op ... (13) mede en stellen haar onverwijld in kennis van eventuele wijzigingen daarin. Artikel 20 Aansprakelijkheid en schadeloosstelling De Commissie en de lidstaten steunen het proces in verband met passende opstelling van internationale voorschriften en procedures op het gebied van aansprakelijkheid en vergoeding van schade ten gevolge van grensoverschrijdende verplaatsingen van GGO's, dat op de eerste bijeenkomst van de conferentie van partijen moet worden bepaald uit hoofde van artikel 27 van het protocol. Artikel 21 Toezicht en rapportage 1. De lidstaten verstrekken de Commissie om de drie jaar een verslag over de maatregelen die zijn genomen met het oog op tenuitvoerlegging van deze verordening. 2. De Commissie maakt met een regelmaat die wordt bepaald door de conferentie van de partijen die als vergadering van de partijen bij dit protocolfungeert, op basis van de door de lidstaten verstrekte informatie een verslag op dat wordt ingediend bij de conferentie van de partijen die als vergadering van de partijen bij dit protocol fungeert. Artikel 22 Vermogen van partijen en niet-partijen van invoer om aan hun verplichtingen te voldoen De Commissie en de lidstaten werken samen bij de ontwikkeling en versterking van de mankracht en institutionele capaciteiten op het gebied van de bioveiligheid, met inbegrip van de biotechnologie, voorzover deze nodig is voor de bioveiligheid, met het oog op de effectieve tenuitvoerlegging van dit protocol in partijen die ontwikkelingslanden zijn en de landen met een overgangseconomie, met inbegrip van die welke het lidmaatschap van de Europese Gemeenschap hebben aangevraagd. Hiertoe stelt deze de hulpmiddelen en kennis waarover zij beschikt beschikbaar aan landen die om advies en bijstand verzoeken bij de ontwikkeling van doeltreffende middelen om aan de vereisten van het protocol te voldoen. Artikel 23 Inwerkingtreding 1. Deze verordening treedt in werking op de twintigste dag volgende op die van haar bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen. 2. Deze verordening is van toepassing vanaf de dag van inwerkingtreding van het protocol, overeenkomstig artikel 37, lid 1, van het protocol, of de negentigste dag na de datum waarop de Gemeenschap haar akte van bekrachtiging heeft nedergelegd, indien deze datum later valt. Deze verordening is verbindend in al haar onderdelen en is rechtstreeks toepasselijk in elke lidstaat. Gedaan te Voor het Europees Parlement Voor de Raad De Voorzitter De Voorzitter BIJLAGE I INFORMATIE DIE IN KENNISGEVINGEN KRACHTENS ARTIKEL 4 MOET WORDEN OPGENOMEN a) Naam, adres en bereikbaarheid van de uitvoerder. b) Naam, adres en bereikbaarheid van de invoerder. c) Naam en identiteit van het genetisch gemodificeerde organisme en eventueel de binnenlandse indeling van het bioveiligheidsniveau van het genetisch gemodificeerde organisme in de staat van uitvoer. d) Beoogde datum of data van de grensoverschrijdende verplaatsing, indien bekend. e) Taxonomische status, gangbare naam, punt van verzameling of verwerving en kenmerken van het recipiënte organisme of de ouderorganismen op het gebied van de bioveiligheid. f) Centra van oorsprong en centra van genetische diversiteit, indien bekend, van het recipiënte organisme en/of de ouderorganismen en een beschrijving van de habitats waar de organismen kunnen overleven of zich kunnen vermenigvuldigen. g) Taxonomische status, gangbare naam, punt van verzameling of verwerving en kenmerken van het (de) donororganisme(n) op het gebied van de bioveiligheid. h) Beschrijving van het geïntroduceerde nucleïnezuur of de geïntroduceerde modificatie, de toegepaste techniek en de resulterende kenmerken van het genetisch gemodificeerde organisme. i) Beoogd gebruik van het genetisch gemodificeerde organisme of producten daarvan, te weten be- of verwerkte materialen die van het genetisch gemodificeerde organisme afkomstig zijn en die detecteerbare nieuwe combinaties van repliceerbaar genetisch materiaal bevatten dat is verkregen door toepassing van in bijlage I A, deel 1 van Richtlijn 2001/18/EG vermelde technieken. j) Hoeveelheid of volume van het te verplaatsen genetisch gemodificeerde organisme. k) Reeds bestaand risicobeoordelingsverslag overeenkomstig bijlage II van Richtlijn 2001/18/EG. l) Voorgestelde methoden voor de veilige behandeling, de veilige opslag, het veilige vervoer en het veilige gebruik, eventueel met inbegrip van verpakking, etikettering, documentatie, verwijdering en rampenplannen. m) Status in de regelgeving van het genetisch gemodificeerde organisme in de staat van uitvoer (bijvoorbeeld of het in de staat van uitvoer verboden is, of er andere beperkingen zijn, dan wel of het voor algemene introductie is goedgekeurd) en, als het genetisch gemodificeerde organisme in de staat van uitvoer verboden is, de reden of redenen voor dit verbod. n) Resultaat en doel van een eventuele kennisgeving door de uitvoerder aan andere staten ten aanzien van het te verplaatsen genetisch gemodificeerde organisme. o) Een verklaring dat bovengenoemde informatie feitelijk juist is. BIJLAGE II KRACHTENS ARTIKEL 10 VEREISTE INFORMATIE a) Naam en bereikbaarheid van de aanvrager van een besluit voor binnenlands gebruik. b) Naam en bereikbaarheid van de instantie die verantwoordelijk is voor het besluit. c) Naam en identiteit van het GGO . d) Beschrijving van de genetische modificatie, de toegepaste techniek en de daaruit resulterende kenmerken van het GGO . e) Een unieke identificatie van het GGO . f) Taxonomische status, gangbare naam, punt van verzameling of verwerving en kenmerken van het recipiënte organisme of de ouderorganismen op het gebied van de bioveiligheid. g) Centra van oorsprong en centra van genetische diversiteit, indien bekend, van het recipiënte organisme en/of de ouderorganismen en een beschrijving van de habitats waar de organismen kunnen overleven of zich kunnen vermenigvuldigen. h) Taxonomische status, gangbare naam, punt van verzameling of verwerving en kenmerken van het (de) donororganisme(n) op het gebied van de bioveiligheid. i) Goedgekeurde toepassingen van het GGO . j) Een risicobeoordelingsverslag overeenkomstig bijlage II van Richtlijn 2001/18/EG. k) Voorgestelde methoden voor de veilige behandeling, de veilige opslag, het veilige vervoer en het veilige gebruik, eventueel met inbegrip van verpakking, etikettering, documentatie, verwijdering en rampenplannen. BIJLAGE III KRACHTENS ARTIKEL 16 VEREISTE INFORMATIE a) De beschikbare relevante informatie over de geraamde hoeveelheden en de relevante kenmerken en/of eigenschappen van het GGO. b) Informatie over de omstandigheden en de geraamde datum van de introductie en over het gebruik van het GGO in de partij van herkomst. c) Alle beschikbare informatie over de mogelijke nadelige gevolgen voor het behoud en het duurzame gebruik van de biologische diversiteit, waarbij ook rekening wordt gehouden met de risico's voor de gezondheid van de mens, alsmede de beschikbare informatie over mogelijke maatregelen ten behoeve van risicobeheer. d) Alle andere relevante informatie. e) Een contactpunt voor nadere informatie. (Raadplegingsprocedure) Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan de Raad ( COM(2001) 663 (1) ), – geraadpleegd door de Raad overeenkomstig artikel 37 van het EG&nbhy;Verdrag (C5&nbhy;0647/2001), – gezien het advies van de Commissie juridische zaken en interne markt over de voorgestelde rechtsgrondslag, – gelet op artikel 67 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie begrotingscontrole en het advies van de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling (A5&nbhy;0275/2002), 1. hecht zijn goedkeuring aan het Commissievoorstel, als geamendeerd door het Parlement; 2. verzoekt de Commissie haar voorstel krachtens artikel 250, lid 2 van het EG-Verdrag dienovereenkomstig te wijzigen; 3. verzoekt de Raad, wanneer deze voornemens is af te wijken van de door het Parlement goedgekeurde tekst, het Parlement hiervan op de hoogte te stellen; 4. wenst opnieuw te worden geraadpleegd ingeval de Raad voornemens is ingrijpende wijzigingen aan te brengen in het voorstel van de Commissie; 5. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Het Europees Parlement , – gezien het Groenboek van de Commissie ( COM(2001) 536 – C5&nbhy;0016/2002), – gezien de Verklaring van de Verenigde Naties over de fundamentele beginselen van rechtvaardigheid voor slachtoffers van misdrijven en machtsmisbruik (resolutie van de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties 40/34, 1985), – gelet op het Europese Verdrag inzake schadeloosstelling van slachtoffers van geweldmisdrijven (Raad van Europa, 24 november 1983) (1) , – gezien de aanbeveling van de Raad van Europa van 17 september 1987 inzake slachtofferhulp en het voorkomen van vervolging, – gezien het gemeenschappelijk optreden van de Raad 97/154/JBZ van 24 februari 1997, ter bestrijding van mensenhandel en seksuele uitbuiting van kinderen (2) , – gezien het op 3 december 1998 door de Raad van Justitie en Binnenlandse Zaken aangenomen actieplan van Wenen van de Raad en de Commissie over hoe de bepalingen van het Verdrag van Amsterdam inzake de totstandbrenging van een ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid het best kunnen worden uitgevoerd (3) , in het bijzonder de paragrafen 19 en 51, onder c, – gezien de mededeling van de Commissie aan de Raad, het Europees Parlement en het Economisch en Sociaal Comité, getiteld "Slachtoffers van misdrijven in de Europese Unie - reflecties over normen en maatregelen" ( COM(1999) 349 ), – gezien de conclusies van de Europese Raad van Tampere van 15 en 16 oktober 1999, met name paragraaf 32, – onder verwijzing naar zijn resolutie van 15 juni 2000 over de mededeling van de Commissie aan de Raad, het Europees Parlement en het Economisch en Sociaal Comité getiteld "Slachtoffers van misdrijven in de Europese Unie - reflecties over normen en maatregelen (4) ", – onder verwijzing naar zijn standpunt van 12 december 2000 over het initiatief voor een kaderbesluit van de Raad over de status van het slachtoffer in de strafprocedure (5) , – gezien Kaderbesluit 2001/220/JBZ van de Raad van 15 maart 2001 over de status van het slachtoffer in de strafprocedure (6) , – onder verwijzing naar zijn aanbeveling van 5 september 2001 over de rol van de Europese Unie in de terreurbestrijding (7) , – onder verwijzing naar resolutie 1373 (2001) van de VN-Veiligheidsraad van 28 september 2001 naar aanleiding van de verschrikkelijke gebeurtenissen van 11 september 2001 in de Verenigde Staten, – onder verwijzing naar zijn aanbeveling van 6 februari 2002 over het ontwerpkaderbesluit van de Raad inzake terrorismebestrijding (8) , – gelet op Kaderbesluit 2002/475/JBZ van de Raad van 13 juni 2002 inzake terrorismebestrijding (9) , – gelet op artikel 47, lid 1 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie vrijheden en rechten van de burger, justitie en binnenlandse zaken en het advies van de Commissie juridische zaken en interne markt (A5&nbhy;0309/2002), A. overwegende dat de Europese Unie gebaseerd is op de ondeelbare en universele waarden van menselijke waardigheid, vrijheid, gelijkheid, solidariteit en eerbiediging van de mensenrechten en de fundamentele vrijheden, en op het beginsel van niet&nbhy;discriminatie dat is neergelegd in de artikelen 12 en 13 van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, B. overwegende dat de Europese Unie is gegrondvest op de beginselen van democratie en de rechtsstaat, die alle lidstaten gemeen hebben, C. overwegende dat de Europese Unie de grondrechten, zoals vastgelegd in het Europees Verdrag betreffende de bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden, eerbiedigt, D. overwegende dat de in de constitutionele tradities erkende rechten en de gemeenschappelijke internationale verplichtingen van de lidstaten nogmaals worden bevestigd in het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, E. overwegende dat de Europese Unie in haar handelen de individu centraal stelt, zoals blijkt uit de instelling van het burgerschap van de Unie en de totstandbrenging van een ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid, F. overwegende dat de Unie moet waarborgen dat haar burgers en de onderdanen van derde landen die wettig op het grondgebied van de lidstaten verblijven, zich vrij op het grondgebied van de Unie kunnen bewegen onder voor allen geldende voorwaarden van veiligheid en rechtvaardigheid, G. overwegende dat op het grondgebied van de lidstaten jaarlijks honderdduizenden personen slachtoffer worden van misdrijven die rechtstreekse lichamelijke of psychische schade toebrengen, alsmede zowel materiële als immateriële schade, H. overwegende voorts, dat tot deze slachtoffers soms ook mensen behoren die zich toevallig bevonden op de plaats waar het misdrijf werd begaan of die te hulp schoten om het misdrijf of de gevolgen ervan te voorkomen, I. overwegende dat het terrorisme een aanval is op de democratische samenleving en de rechtsstaat en de slachtoffers onnoemelijk leed toebrengt, J. overwegende voorts dat soms ook gezinsleden en personen die ten laste komen van slachtoffers van misdrijven, indirect het slachtoffer zijn en dat derhalve aan de hand van een duidelijke, precieze en door alle lidstaten aanvaarde definitie moet worden vastgesteld wie wettelijk aanspraak op schadeloosstelling maakt en voorts dat in afwachting van de vaststelling van door alle lidstaten aanvaarde minimumnormen in dit verband naar het nationaal recht dient te worden verwezen, K. erop wijzend dat het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen heeft bepaald dat het beginsel van non-discriminatie, zoals met name vervat in artikel 12 van het EG-Verdrag, de garantie biedt dat een persoon die slachtoffer van een misdrijf is geworden in een andere lidstaat dan de lidstaat van herkomst of wettig verblijf, wordt behandeld en, eventueel, schadeloos gesteld als was hij een onderdaan van de lidstaat waarin hij slachtoffer werd van het misdrijf, L. benadrukkend dat het voor de tenuitvoerlegging van een rationeel en doelmatig beleid inzake criminaliteitsbestrijding weliswaar noodzakelijk is dat bijzondere aandacht wordt besteed aan de behandeling en de herintegratie in de maatschappij van de delinquent, doch dat evenveel belang moet worden gehecht aan aandacht voor het slachtoffer en zijn belangen, door middel van vergoeding voor de geleden schade, M. overwegende dat soms ook gezinsleden en personen die ten laste komen van degene tegen wie het misdrijf is gericht, waaronder samenwonende partners, indirect het slachtoffer zijn, N. overwegende dat maar zelden kan worden bewerkstelligd dat de pleger van het misdrijf het slachtoffer schadeloosstelt en dat het om redenen van rechtvaardigheid, solidariteit en in het kader van een rationeel beleid inzake misdaadbestrijding daarom subsidiair aan de staat is om de slachtoffers schadeloos te stellen en de door het misdrijf geleden schade te vergoeden, O. erop wijzend dat de huidige nationale regelingen voor schadeloosstelling in de lidstaten onderling sterk uiteenlopen, van zeer ver uitgewerkte regelingen tot regelingen die vrijwel nergens in voorzien, P. zich ervan bewust dat het ontbreken van convergentie tussen de regelingen van de lidstaten van de Unie voor schadeloosstelling van slachtoffers, leidt tot niet te rechtvaardigen verschillen in de behandeling en schadeloosstelling van slachtoffers van een misdrijf, al naar gelang het land van verblijf of het land waar het misdrijf is begaan, Q. overwegende dat het absoluut noodzakelijk is maatregelen te nemen ter verbetering van de hulp aan slachtoffers en hun familieleden , zowel in materieel opzicht als in medisch, psychologisch en sociaal opzicht, en in adequate professionele begeleiding van slachtoffers te voorzien, R. overtuigd van de noodzaak te komen tot een beschermingsregeling voor slachtoffers, met name slachtoffers in een grensoverschrijdende situatie, waarvan de essentiële elementen gelijk zijn voor alle burgers van de lidstaten en de onderdanen van derde landen die wettig in deze landen verblijven, S. overwegende dat het Europees Hof voor de Rechten van de Mens heeft bepaald dat schadeloosstellingsregelingen voor slachtoffers van misdrijven een burgerlijk recht genereren, in de zin van het Europees Verdrag ter bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden, wanneer zij voldoen aan de in de desbetreffende regeling vervatte voorwaarden en procedures, T. eraan herinnerend dat het slachtoffer van een misdrijf recht heeft op een eerlijke en openbare behandeling van zijn zaak door een onafhankelijk en onpartijdig gerecht en binnen een redelijke termijn, U. zich bewust van de noodzaak het slachtoffer een belangrijker rol toe te kennen in het strafproces en hem in staat te stellen hieraan actief deel te nemen, in overeenstemming met het bepaalde in het hierbovengenoemde Kaderbesluit 2001/220/JBZ van de Raad, V. het legitieme belang erkennend van slachtoffers om te worden gehoord en de belangen te beschermen die zijn geschaad als gevolg van zijn slachtofferschap, W. er nadrukkelijk op wijzend dat de toegang voor slachtoffers tot schadeloosstelling door de overheid niet mag worden beïnvloed door de plaats waar het misdrijf binnen de Europese Unie is gepleegd, X. benadrukkend dat het absoluut noodzakelijk is secundaire stigmatisering van het slachtoffer te voorkomen, aangezien het onrechtvaardig is dat de persoon die in de eerste plaats slachtoffer is geworden van het misdrijf, vervolgens ook nog eens slachtoffer wordt van een systeem doordat bescherming ontoereikend is of ontbreekt, Y. overwegende dat slachtoffers van misdrijven vaak geen passende hulp krijgen en soms zelfs worden vergeten en aan hun lot overgelaten, Z. benadrukkend dat schadeloosstelling aan slachtoffers van misdrijven onmiddellijk, volledig en efficiënt dient te geschieden, AA. overwegende dat artikel 65 van het EG-Verdrag voorziet in de mogelijkheid in het kader van de justitiële samenwerking in burgerlijke zaken maatregelen vast te stellen met grensoverschrijdende werking, BB. overwegende dat artikel 66 van het EG-Verdrag verplicht tot het nemen van de nodige maatregelen ter waarborging van de samenwerking tussen de bevoegde overheidsdiensten van de lidstaten, CC. overwegende dat de persoonlijke waardigheid van de slachtoffers bij de behandeling en begeleiding steeds moet worden geëerbiedigd, DD. overwegende dat het noodzakelijk is dat de lidstaten hun wettelijke een bestuursrechtelijke bepalingen voldoende op elkaar afstemmen om te bewerkstelligen dat slachtoffers van misdrijven een hoog beschermingsniveau genieten, onafhankelijk van de lidstaat waarin zij zich bevingen, EE. benadrukkend dat de Europese Raad van Tampere het tot politieke doelstelling heeft uitgeroepen om "minimumnormen op te stellen inzake de bescherming van slachtoffers van misdrijven, in het bijzonder inzake de toegang tot de rechter voor slachtoffers van misdrijven en hun rechten op schadevergoeding, met inbegrip van een vergoeding van de proceskosten", 1. is verheugd dat de Commissie in het kader van haar initiatiefrecht deze gelegenheid heeft aangegrepen om vooruitgang te boeken bij de openbare schadeloosstelling van slachtoffers van vergrijpen; 2. betreurt het dat tussen de nationale schadeloosstellingsregelingen voor slachtoffers van misdrijven grote discrepanties bestaan tussen de lidstaten, die onaanvaardbare verschillen tot gevolg hebben voor wat betreft de schadeloosstelling waarop Europese burgers recht hebben, aangezien een en ander volledig afhangt van het land van de Europese Unie waar de betrokkene slachtoffer van het misdrijf werd; 3. betreurt het dat de Europese Unie op communautair niveau geen enkele wetgevende maatregel heeft genomen waarin rekening wordt gehouden met de specifieke situatie van grensoverschrijdende slachtoffers en hun recht op schadeloosstelling, wanneer zij in een andere lidstaat dan de lidstaat van hun vaste verblijf slachtoffer worden van een misdrijf; 4. benadrukt dat veel slachtoffers dubbel lijden, in de eerste plaats als slachtoffer van een misdrijf en in de tweede plaats als slachtoffer van een systeem, dat al te bureaucratisch is en dat vereenvoudigd moet worden om te voorkomen dat bescherming niet-adequaat of niet-existent is; 5. dringt er bij alle lidstaten op aan minimumnormen vast te stellen voor schadeloosstelling door de staat als laatste waarborg voor het slachtoffer, wanneer deze geen schadeloosstelling kan krijgen van de pleger van het misdrijf of langs andere wegen, zoals verplichte of particuliere verzekeringen, ten einde aldus de onaanvaardbare verschillen die momenteel tussen Europese burgers bestaan voor wat betreft hun rechten als zij slachtoffer zijn van een misdrijf, op te heffen; 6. stelt vast dat er minimumnormen moeten komen om de verschillende regelingen voor schadeloosstelling van slachtoffers van misdrijven door de staat op elkaar af te stemmen, waarbij wegens de specifieke omstandigheden bijzondere aandacht moet uitgaan naar slachtoffers van het terrorisme, teneinde voor de Europese burgers een echte ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid te creëren binnen de door de interne markt gecreëerde ruimte zonder grenzen, waarin het vrije verkeer van personen daadwerkelijk wordt gewaarborgd; 7. onderstreept het belang dat in de toekomst bindende communautaire bepalingen worden vastgesteld voor burgers die het slachtoffer zijn geworden van een misdrijf; 8. verzoekt de Commissie om de minimumvoorwaarden voor subsidiaire aansprakelijkheid van de overheid te definiëren; 9. onderstreept dat elk instrument voor toegang van slachtoffers tot schadeloosstelling door de staat op niet-discriminerende wijze ook onder de aandacht moet worden gebracht van de burgers van derde landen die legaal op het grondgebied van de Unie verblijven; 10. uit zijn tevredenheid over het feit dat in de mededeling van de Commissie aan de Raad en het Europees Parlement, over het bijhouden - aan de hand van gegevens over het eerste semester van 2002 - van het "scorebord" van de vorderingen bij de totstandbrenging van een ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid ( COM(2002) 261 ), is voorzien in de indiening door de Commissie, vóór het einde van 2002, van een voorstel voor een richtlijn tot het nader tot elkaar brengen van de regelingen voor schadeloosstelling van slachtoffers in alle lidstaten; 11. uit zijn grote waardering voor het door de Commissie ingediende Groenboek, dat de aanzet heeft gegeven voor overleg over een mogelijkheid om op communautair niveau maatregelen te introduceren ter verbetering van de mogelijkheden voor schadeloosstelling voor slachtoffers van misdrijven in de Europese Unie, teneinde aldus uitvoering te geven aan het politieke mandaat van de Europese Raad van Tampere, zoals met name vervat in paragraaf 32 van de conclusies; 12. verzoekt de Commissie na te gaan of er niet tevens maatregelen moeten worden genomen om EU-burgers die het slachtoffer worden van misdrijven als bedoeld in paragraaf 18, voor schadeloosstelling in aanmerking te laten komen wanneer het misdrijf is gepleegd op het grondgebied van een derde land, dat zelf geen schadeloosstelling toekent, 13. steunt het initiatief van de Commissie om eerst minimumnormen op te stellen voor schadeloosstelling van slachtoffers van misdrijven, ten einde de grenzen vast te stellen waarbinnen de lidstaten een regeling kunnen vaststellen voor schadeloosstelling van slachtoffers door de staat, in afwachting van geleidelijke harmonisatie, die de doelstelling op lange termijn moet blijven; 14. is zich ervan bewust dat het wenselijk zou zijn de regelingen voor de schadeloosstelling van slachtoffers in de lidstaten zoveel mogelijk te harmoniseren om ongelijke behandeling te voorkomen, maar beseft dat de verschillen in het bedrag van de schadevergoeding onder meer het gevolg zijn van het verschil in levensstandaard tussen de lidstaten, 15. is van oordeel dat een communautaire actie op het gebied van schadeloosstelling van slachtoffers van misdrijven op het grondgebied van de Europese Unie in ieder geval gericht moet zijn op verwezenlijking van onderstaande doelstellingen: 16. is van oordeel dat minimumnormen moeten worden vastgesteld, onverminderd de mogelijkheid voor de lidstaten om ruimhartiger normen voor slachtoffers van misdrijven te handhaven of in te voeren, en dat geen enkele lidstaat met een beroep op deze minimumnormen een verlaging van een reeds bestaand schadeloosstellingsniveau mag rechtvaardigen; 17. is van oordeel dat in de minimumnorm de definitie van het schadeloos te stellen slachtoffer zo moet worden geformuleerd dat hier niet alleen rechtstreekse slachtoffers onder vallen (personen tegen wie het misdrijf is gericht), doch tevens indirecte slachtoffers (personen die ten laste komen of familieleden van het rechtstreekse slachtoffer); meent dat tevens moet worden overwogen om ook voorbijgangers (die onopzettelijk getroffen worden door het misdrijf) of hulpverleners (die het slachtoffer of de politiediensten helpen om een misdrijf te voorkomen of de dader te vatten) onder de schadeloos te stellen categorieën op te nemen; 18. is van mening dat in de minimumnorm een heldere en nauwkeurige definitie, onderschreven door alle lidstaten, moet worden opgenomen van de soorten misdrijven en letsels die aanleiding kunnen geven tot schadeloosstelling, waarbij met name de schadelijke gevolgen van het misdrijf in ieder geval moeten worden vergoed wanneer door dit misdrijf opzettelijk de dood, ernstig letsel of blijvende invaliditeit is veroorzaakt of wanneer een misdrijf dat opzettelijk en met geweld is gepleegd tot de genoemde schadelijke gevolgen heeft geleid; 19. is van oordeel dat in de minimumnorm een verband moet worden aangebracht tussen de verschillende soorten schade die zal worden vergoed, waaronder in ieder geval persoonlijke lichamelijke of psychische schade, en de als gevolg van het misdrijf geleden materiële schade; 20. benadrukt dat elke schadeloosstelling, wil deze volledig en effectief zijn, zowel materiële als immateriële schade moet bestrijken; 21. acht het wenselijk dat, in gevallen waarin de pleger van het misdrijf onbekend is of niet voor het gerecht kan worden gebracht, in een minimumnorm wordt vastgelegd welke bewijzen het slachtoffer van het misdrijf in zijn verzoek om schadeloosstelling moet leveren met betrekking tot de volgende omstandigheden: het feit dat hij het slachtoffer is geworden van een misdrijf en het feit dat de geleden schade het gevolg is van dat misdrijf; 22. is van mening dat de minimumnorm ook middels een gemeenschappelijke definiëring aandacht moet besteden aan immateriële schade, zoals verdriet of lijden, alsmede schade aan gezondheid, relatie en seksueel welbevinden , die door het slachtoffer van het misdrijf is geleden, doch wijst erop dat de beoordeling van de concrete schadeloosstelling voor deze niet-financiële schade moet worden vastgesteld aan de hand van criteria die vergelijkbaar zijn met de criteria die in de nationale wetgevingen van de lidstaten worden gehanteerd inzake wettelijke aansprakelijkheid; 23. pleit ervoor in de minimumnorm definities op te nemen van zowel blijvende invaliditeit als het recht om schadeloosstelling te ontvangen; meent echter dat, onverlet volledige vergoeding van effectief geleden materiële schade, vaststelling en berekening van de schadeloosstelling van niet-materiële schade beter kan geschieden overeenkomstig de nationale wetgeving die van toepassing is op soortgelijke gevallen; 24. is van oordeel dat de minimumnorm het recht moet verankeren van het slachtoffer van een misdrijf om een schadeloosstelling te ontvangen, en dat de concrete vaststelling van deze schadeloosstelling dient te geschieden zonder acht te slaan op de economische situatie van de betrokkene; 25. is van oordeel dat moet worden vastgesteld dat schadeloosstelling door de staat van subsidiair karakter is in relatie tot overige mogelijke bronnen van schadeloosstelling van het slachtoffer van het misdrijf, waarbij in de eerste plaats de strafrechtelijke en civiele aansprakelijkheid van de pleger van het misdrijf moet worden vastgesteld, en, bij ontbreken hiervan, omdat de dader onbekend of insolvent is, dat een keten moet worden vastgesteld van mogelijke bronnen van schadeloosstelling, aan het uiteinde waarvan zich een schadeloosstelling door de staat bevindt, als veiligheidsnet voor alle burgers; meent niettemin dat dit algemene beginsel op flexibele wijze moet worden toegepast om secundaire stigmatisering van het slachtoffer te voorkomen; meent dat daarom moet worden vastgelegd dat het slachtoffer de mogelijkheden die worden geboden door de overige schadeloosstellingskanalen redelijkerwijs moet hebben uitgeput alvorens een beroep te kunnen doen op de overheid; 26. pleit ervoor de door de socialezekerheidsstelsels of soortgelijke stelsels toegekende uitkeringen in mindering te brengen op de overheidsuitkering aan het slachtoffer, behalve wanneer het gaat om een schadeloosstelling wegens blijvende invaliditeit, in welk geval beide uitkeringen elkaar niet uitsluiten; 27. staat afwijzend tegenover een minimumnorm die voorziet in een mogelijkheid om het slachtoffer van een misdrijf een voorschot op een toekomstige schadeloosstelling uit te keren; 28. wenst dat in de minimumnormen criteria worden opgenomen, betrekking hebbende op het gedrag van het slachtoffer voor, tijdens of na het misdrijf, zijn eventuele betrokkenheid bij criminele activiteiten, of andere overwegingen van justitiële aard of verband houdend met de openbare orde, bij de toekenning, verlaging of het weigeren van een schadeloosstelling door de staat; 29. is van oordeel dat het in het Groenboek van de Commissie uiteengezette model van wederzijdse bijstand alle noodzakelijke elementen bevat om slachtoffers in een grensoverschrijdende situatie in aanmerking te laten komen voor schadeloosstelling door de staat, aangezien, enerzijds, het territorialiteitsbeginsel wordt toegepast, volgens welk het land waar het misdrijf is gepleegd gehouden is tot het betalen van schadeloosstelling, en, anderzijds, het slachtoffer de mogelijkheid wordt geboden om administratieve procedures vanuit de lidstaat van verblijf te voeren, waarbij dit laatste land wordt verplicht zich in verbinding te stellen met het voor schadeloosstelling verantwoordelijke land; 30. verzoekt de Commissie om een instrument voor te stellen, gebaseerd op het territorialiteitsbeginsel, voor wederzijdse bijstand tussen de lidstaten om grensoverschrijdende slachtoffers toegang te geven tot schadeloosstelling en te zorgen voor het recht van het slachtoffer om hulp te ontvangen van een bevoegde autoriteit in de lidstaat waar hij woonachtig is bij een verzoek om schadeloosstelling dat in een andere lidstaat wordt ingediend; 31. verzoekt om dit voorstel voor een dergelijk mechanisme voor wederzijdse bijstand aan te vullen met een register van de bevoegde verzendende en ontvangende autoriteiten van iedere lidstaat, in een bijlage waarvan informatie moet worden opgenomen over de wijze van indiening van de verzoeken op grond van de verschillende nationale bepalingen; stelt dat zowel dit register als de uniforme formulieren voor het verzoek om schadeloosstelling ook via het internet toegankelijk moeten zijn; 32. verlangt dat in de minimumnorm aandacht wordt besteed aan de manier waarop volledige informatievoorziening en gemakkelijke toegang voor alle Europese burgers kunnen worden gegarandeerd, met inbegrip van voorlichtingscampagnes op Europees, nationaal, regionaal en plaatselijk niveau in ten minste alle officiële talen van de Europese Unie; 33. benadrukt het belang grootscheepse voorlichtingscampagnes te houden onder de burgers over het communautaire stelsel voor schadeloosstelling van slachtoffers van criminaliteit, opdat in de Europese Unie een ruimte van vrijheid, veiligheid en recht ontstaat die tevens rekening houdt met de behoeften van de slachtoffers; 34. wenst dat in de minimumnorm aandacht wordt besteed aan de verplichting voor alle politieautoriteiten en alle terzake bevoegde diensten in de EU om in alle officiële talen van de Unie informatie te verstrekken over de rechten van slachtoffers van misdrijven en de mogelijkheid tot schadeloosstelling door de staat; 35. wenst dat de minimumnorm ook voorziet in een centrale voor slachtofferhulp met een Europees, groen telefoonnummer, die 24 uur per dag bereikbaar is en waarin alle officiële talen van de Unie zijn vertegenwoordigd, en die ook, naast andere diensten, aan het slachtoffer informatie verstrekt over zijn recht op schadeloosstelling door de staat; 36. pleit ervoor in het kader van de minimumnorm geharmoniseerde formulieren in alle officiële talen van de Unie te introduceren, aangezien dit waardevolle instrumenten zijn voor een soepel verloop van de administratieve procedures en dus ook van de procedure voor erkenning van het recht op schadeloosstelling voor slachtoffers van misdrijven in alle lidstaten; 37. wenst dat België, Griekenland, Ierland, Italië en Oostenrijk, landen die het hierbovengenoemde Europese Verdrag inzake schadeloosstelling van slachtoffers van geweldsmisdrijven dat de juridische grondslag vormt voor de noodzaak om minimumnormen voor de schadeloosstelling van slachtoffers van misdrijven vast te leggen, nog niet hebben geratificeerd, hier alsnog toe overgaan; 38. verzoekt de Commissie de beste praktijken vast te stellen in de lidstaten ten aanzien van het toekennen van middelen voor de schadeloosstelling van slachtoffers van misdrijven en ten aanzien van solidariteitsfondsen; 39. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Commissie, de Raad en de parlementen en de regeringen van de lidstaten. Het Europees Parlement, − gelet op Richtlijn 76/768/EEG (1) van de Raad, − gezien de brief van de heer Dimitrakopoulos aan de heer Liikanen van 16 juli 2002, − gezien de brief van de heer Liikanen aan de heer Dimitrakopoulos van 23 juli 2002, − gelet op artikel 88, lid 2 van zijn Reglement, − gezien de agenda voor het CATP/COSM van 30 september 2002, − gelet op de ontwerprichtlijn van de Commissie over uitstel van het verbod op proeven met dieren voor ingrediënten of combinaties van ingrediënten van cosmeticaproducten (PA-ENT-2002.09-1394), A. overwegende dat in overeenstemming met de bepalingen van artikel 4, lid 1, onder i), van de gewijzigde Richtlijn 76/768/EEG op 1 juli 2002 een verbod op de afzet van op dieren geteste cosmetica in de Europese Gemeenschap in werking is getreden, B. overwegende dat bij Richtlijn 93/35/EEG van de Raad (2) een letter i werd toegevoegd aan artikel 4, lid 1, van Richtlijn 76/768/EEG en de Commissie tegelijkertijd de bevoegdheid kreeg de datum van inwerkingtreding van het afzetverbod (1 januari 1998) uit te stellen, op twee voorwaarden, C. overwegende dat de eerste van deze voorwaarden betrekking had op de reikwijdte van de bevoegdheden van de Commissie, die afhing van de vaststelling dat er geen alternatieve methoden voor het testen van cosmetica beschikbaar waren, D. overwegende dat de andere beperking van de bevoegdheden van de Commissie als verleend door de Raad was dat de ontwerpmaatregelen uiterlijk 1 januari 1997 moesten worden voorgelegd, zonder de bevoegdheid deze laatste datum te wijzigen, E. overwegende dat de Commissie, door Richtlijn 97/18/EG (3) van 17 april 1997 vast te stellen, de termijn van 1 januari 1998 heeft uitgesteld tot 30 juni 2000 , overeenkomstig de bevoegdheid die haar in Richtlijn 93/35/EEG werd verleend, F. overwegende dat de Commissie zichzelf daarbij ook een nieuwe bevoegdheid verleende om de invoeringsdatum nogmaals uit te stellen door vóór 1 januari 2000 ontwerpmaatregelen daartoe in te dienen, G. overwegende dat deze laatste bevoegdheid kennelijk werd benut in Richtlijn 2000/41/EG (4) van de Commissie, waarin de invoeringsdatum voor het afzetverbod van op dieren geteste cosmetica werd uitgesteld tot 30 juni 2002, dat dit "een laatste uitstel" (overweging 10) zou zijn, en dat de Commissie zich bij deze gelegenheid geen bevoegdheden voor een verder uitstel verleende, H. overwegende dat een eventueel uitstel van de invoeringsdatum van het afzetverbod van op dieren geteste cosmetica terugwerkende kracht zou moeten hebben, aangezien het verbod al in werking is getreden, 1. wijst erop dat het afzetverbod van op dieren geteste cosmetica in de zin van artikel 4, lid 1, onder i), van Richtlijn 76/768/EEG in werking is getreden en verbindend is voor de lidstaten, in overeenstemming met de bepalingen van artikel 249 van het Verdrag; 2. merkt op dat de Commissie het Parlement heeft medegedeeld dat zij voorstelt de datum van inwerkingtreding van het afzetverbod door middel van een comitologieprocedure uit te stellen; 3. concludeert dat 4. verzoekt de Commissie haar ontwerpbesluit inzake uitvoeringsmaatregelen in te trekken; 5. verzoekt de vertegenwoordigers van de lidstaten in het comité niet voor de ontwerpmaatregelen te stemmen; 6. behoudt zich het recht voor de noodzakelijke maatregelen te nemen om zijn prerogatieven bij het Hof van Justitie te beschermen; 7. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Commissie, de Raad en de lidstaten.