(Raadplegingsprocedure) Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan de Raad ( COM(2003) 456 ) (1) , – gelet op artikel 308 van het EG-Verdrag, op grond waarvan het Parlement door de Raad is geraadpleegd (C5-0573/2003), – gelet op de artikelen 67 en 158, lid 1 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling ( A5-0482/2003 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan het voorstel van de Commissie; 2. verzoekt de Raad, wanneer deze voornemens is af te wijken van de door het Parlement goedgekeurde tekst, het Parlement hiervan op de hoogte te stellen; 3. wenst opnieuw te worden geraadpleegd ingeval de Raad voornemens is ingrijpende wijzigingen aan te brengen in het voorstel van de Commissie; 4. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. (Raadplegingsprocedure) Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan de Raad ( COM(2002) 421 ) (1) en het gewijzigde voorstel van de Commissie ( COM(2003) 417 ) (2) , – geraadpleegd door de Raad overeenkomstig artikel 37 van het EG-Verdrag (C5-0479/2003), – gelet op artikel 67 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie visserij ( A5-0438/2003 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan het Commissievoorstel, als geamendeerd door het Parlement; 2. verzoekt de Commissie haar voorstel krachtens artikel 250, lid 2 van het EG-Verdrag dienovereenkomstig te wijzigen; 3. verzoekt de Raad, wanneer deze voornemens is af te wijken van de door het Parlement goedgekeurde tekst, het Parlement hiervan op de hoogte te stellen; 4. wenst opnieuw te worden geraadpleegd ingeval de Raad voornemens is ingrijpende wijzigingen aan te brengen in het voorstel van de Commissie; 5. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. (Raadplegingsprocedure) Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan de Raad ( COM(2002) 420 ) (1) en het gewijzigde voorstel ( COM(2003) 421 ) (2) , – geraadpleegd door de Raad overeenkomstig artikel 37 van het EG-Verdrag (C5-0407/2002 - C5-0429/2003), – gelet op artikel 67 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie visserij ( A5-0439/2003 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan het Commissievoorstel, als geamendeerd door het Parlement; 2. verzoekt de Commissie haar voorstel krachtens artikel 250, lid 2 van het EG-Verdrag dienovereenkomstig te wijzigen; 3. verzoekt de Raad, wanneer deze voornemens is af te wijken van de door het Parlement goedgekeurde tekst, het Parlement hiervan op de hoogte te stellen; 4. wenst opnieuw te worden geraadpleegd ingeval de Raad voornemens is ingrijpende wijzigingen aan te brengen in het voorstel van de Commissie; 5. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. (Raadplegingsprocedure) Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan de Raad ( COM(2003) 560 ) (1) , – gelet op de artikelen 29 en 34, lid 2, onder c) van het EU-Verdrag, – gelet op artikel 39, lid 1 van het EU-Verdrag op grond waarvan het Parlement door de Raad is geraadpleegd (C5-0516/2003), – gelet op de artikelen 106 en 67 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie vrijheden en rechten van de burger, justitie en binnenlandse zaken ( A5-0483/2003 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan het Commissievoorstel, als geamendeerd door het Parlement; 2. verzoekt de Commissie haar voorstel krachtens artikel 250, lid 2 van het EG-Verdrag dienovereenkomstig te wijzigen; 3. verzoekt de Raad, wanneer deze voornemens is af te wijken van de door het Parlement goedgekeurde tekst, het Parlement hiervan op de hoogte te stellen; 4. wenst opnieuw te worden geraadpleegd ingeval de Raad voornemens is ingrijpende wijzigingen aan te brengen in het voorstel van de Commissie; 5. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. (Raadplegingsprocedure) Het Europees Parlement , – gezien het voorstel voor een besluit van de Raad ( COM(2003) 512 ) (1) , – gelet op de artikelen 47, 55, 95, 135, 179 en 280 van het EG-Verdrag, – gelet op artikel 300, lid 2, eerste alinea en lid 3, eerste alinea van het EG-Verdrag, op grond waarvan het Parlement door de Raad is geraadpleegd (C5-0487/2003), – gelet op artikel 67 en artikel 97, lid 7 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie vrijheden en rechten van de burger, justitie en binnenlandse zaken ( A5-0485/2003 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan de sluiting van het verdrag; 2. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie, alsmede aan de regeringen en de parlementen van de lidstaten. (Raadplegingsprocedure) Het Europees Parlement , – gezien het voorstel voor een besluit van de Raad ( COM(2003) 512 ) (1) , – gelet op artikel 62, lid 2 en artikel 63, lid 3 van het EG-Verdrag, – gelet op artikel 300, lid 3, eerste alinea van het EG-Verdrag, op grond waarvan het Parlement door de Raad is geraadpleegd (C5-0488/2003), – gelet op artikel 67 en artikel 97, lid 7 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie vrijheden en rechten van de burger, justitie en binnenlandse zaken ( A5-0485/2003 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan de sluiting van het protocol; 2. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie, alsmede aan de regeringen en de parlementen van de lidstaten. (Raadplegingsprocedure) Het Europees Parlement , – gezien het voorstel voor een besluit van de Raad ( COM(2003) 512 ) (1) , – gelet op artikel 62, lid 2 en artikel 63, lid 3 van het EG-Verdrag, – gelet op artikel 300, lid 3, eerste alinea van het EG-Verdrag, op grond waarvan het Parlement door de Raad is geraadpleegd (C5-0489/2003), – gelet op artikel 67 en artikel 97, lid 7 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie vrijheden en rechten van de burger, justitie en binnenlandse zaken ( A5-0485/2003 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan de sluiting van het protocol; 2. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie, alsmede aan de regeringen en de parlementen van de lidstaten. (Raadplegingsprocedure) Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan de Raad ( COM(2003) 227 ) (1) , – gelet op de artikelen 29, 31 en 34, lid 2, letter b) van het Verdrag betreffende de Europese Unie (C5-0244/2003), – gelet op artikel 67 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie vrijheden en rechten van de burger, justitie en binnenlandse zaken ( A5-0373/2003 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan het Commissievoorstel, als geamendeerd door het Parlement; 2. verzoekt de Commissie haar voorstel krachtens artikel 250, lid 2 van het EG-Verdrag dienovereenkomstig te wijzigen; 3. verzoekt de Raad, wanneer deze voornemens is af te wijken van de door het Parlement goedgekeurde tekst, het Parlement hiervan op de hoogte te stellen; 4. wenst opnieuw te worden geraadpleegd ingeval de Raad voornemens is ingrijpende wijzigingen aan te brengen in het voorstel van de Commissie; 5. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. (Medebeslissingsprocedure: eerste lezing) Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2003) 92 ) (1) , – gelet op artikel 251, lid 2 en artikel 80, lid 2 van het EG-Verdrag, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C5-0076/2003), – gelet op artikel 67 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie regionaal beleid, vervoer en toerisme en de adviezen van de Commissie vrijheden en rechten van de burger, justitie en binnenlandse zaken, de Commissie juridische zaken en interne markt en de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbeleid ( A5-0388/2003 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan het Commissievoorstel, als geamendeerd door het Parlement; 2. verzoekt om hernieuwde voorlegging indien de Commissie voornemens is ingrijpende wijzigingen in dit voorstel aan te brengen of dit door een nieuwe tekst te vervangen; 3. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Standpunt van het Europees Parlement in eerste lezing vastgesteld op 13 januari 2004 met het oog op de aanneming van Richtlijn 2004/…/EG van het Europees Parlement en de Raad inzake verontreiniging vanaf schepen en invoering van sancties, inclusief strafrechtelijke sancties, voor milieumisdrijven HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, inzonderheid artikel 80, lid 2, Gezien het voorstel van de Commissie (2) , Gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité (3) , Gezien het advies van het Comité van de regio's (4) , Volgens de procedure van artikel 251 van het Verdrag (5) , Overwegende hetgeen volgt: (1) Het maritieme veiligheidsbeleid van de Gemeenschap is erop gericht een hoog niveau van veiligheid en milieubescherming te bewerkstelligen en gaat ervan uit dat alle bij goederenvervoer over zee betrokken partijen de verantwoordelijkheid hebben ervoor te zorgen dat de in Gemeenschapswateren ingezette schepen voldoen aan de geldende voorschriften en normen; (2) De materiële normen voor verontreinigende lozingen vanaf schepen zijn in alle lidstaten gebaseerd op het Marpol 73/78-Verdrag; deze regels worden echter dagelijks door een zeer groot aantal in Gemeenschapswateren varende schepen genegeerd, zonder dat hiertegen wordt opgetreden; (3) In veel havens van de Gemeenschap ontbreken behoorlijke installaties voor opvang en behandeling van afvalstoffen; om opzettelijke vervuiling te bestrijden dient de Gemeenschap zich via een Europees plan in te zetten voor het aanbrengen van de nodige infrastructuur voor spoelen en schoonmaken van schepen in alle havens van de Gemeenschap, waar de capaciteit aanwezig moet zijn om gelijktijdig aan meerdere grote problemen het hoofd te bieden; (4) Om ervoor te zorgen dat alle havens van de Gemeenschap beschikken over adequate voorzieningen voor het ontvangen van scheepsafval en ladingresiduen dient op de uitvoering van Richtlijn 2000/59/EG (6) zo spoedig mogelijk ten volle te worden toegezien; (5) De implementatie door de lidstaten van Marpol 73/78 in de Gemeenschap verloopt op uiteenlopende wijze, en daarom is er behoefte aan harmonisatie op Gemeenschaps-niveau; met name wat betreft de oplegging van sancties wegens illegale lozingen door schepen hanteren de lidstaten sterk verschillende praktijken; (6) Tal van lidstaten hebben de verwachtingen van de Gemeenschap op het gebied van de veiligheid op zee niet helemaal ingelost, onder meer omdat zij talmen met de toepassing van de vigerende richtlijnen en verordeningen; (7) Ontradende maatregelen vormen een integrerend deel van het maritieme veiligheidsbeleid van de Gemeenschap, aangezien zij de aansprakelijkheid van iedere bij het vervoer van verontreinigende goederen over zee betrokken partij verbinden aan de dreiging van sancties; een doeltreffende bescherming van het milieu vereist doeltreffende, ontradende , evenredige sancties; (8) Noch van de internationale regels inzake burgerlijke aansprakelijkheid en schadevergoeding voor olieverontreiniging noch van de internationale regels met betrekking tot verontreiniging met andere gevaarlijke of schadelijke stoffen gaat een voldoende ontradende werking uit om iedere bij het vervoer van gevaarlijke ladingen over zee betrokken partij van ongeoorloofde praktijken te weerhouden; het vereiste ontradend effect kan uitsluitend worden bereikt door invoering van strafrechtelijke sancties, die van toepassing zijn op een ieder die opzettelijk of door grove nalatigheid verontreiniging van de zee veroorzaakt of daartoe bijdraagt; (9) Ook aan rechtspersonen moeten in de hele Gemeenschap sancties kunnen worden opgelegd, omdat inbreuken in het belang van of namens rechtspersonen begaan kunnen worden; (10) Strafrechtelijke maatregelen staan los van de burgerlijke aansprakelijkheid van de betrokken partijen; zij zijn dus niet onderworpen aan enige regelgeving met betrekking tot het beperken of kanaliseren van civiele aansprakelijkheid, noch beperken zij de daadwerkelijke schadevergoeding aan slachtoffers van milieuincidenten; (11) Om illegale lozingen tijdig te kunnen ontdekken en de overtreders op te sporen is doelmatige samenwerking tussen de lidstaten noodzakelijk. Om deze reden dient de Commissie zo snel mogelijk een voorstel voor de oprichting van een gemeenschappelijke Europese kustwacht voor te leggen; (12) Met het oog op doelmatige strafrechtelijke sancties op opzettelijke vervuiling moeten de controleautoriteiten van de havenstaat in de havens van de Gemeenschap registers voor die bijhouden; elke lidstaat moet strenge wettelijke bepalingen invoeren tegen iedere leemte in die registers, of iedere inschrijving waarvan de authenticiteit niet vast te stellen is, om illegale lozingen, de belangrijkste oorzaak van vervuiling van de zee, tegen te gaan ; (13) De richtlijn is in overeenstemming met de beginselen van subsidiariteit en evenredigheid als omschreven in artikel 5 van het Verdrag. De opname van de internationale voor verontreiniging vanaf schepen geldende normen in het gemeenschapsrecht en de vaststelling van sancties, inclusief strafrechtelijke sancties, op overtredingen daarvan is een maatregel die nodig is om een hoog niveau van veiligheid en milieubescherming in het zeevervoer te bereiken. De Gemeenschap kan dit alleen daadwerkelijk bereiken door middel van geharmoniseerde voorschriften. De richtlijn beperkt zich tot wat minimaal vereist is om dit doel te bereiken en gaat niet verder dan wat hiervoor noodzakelijk is; (14) Verdachten van milieumisdrijven hebben recht op een eerlijke en onafhankelijke behandeling van hun zaak en opgelegde straffen dienen evenredig te zijn aan het strafbare feit. De richtlijn eerbiedigt dan ook volledig het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie (7) en de daarin opgenomen bepalingen inzake rechtspleging, HEBBEN DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD: Artikel 1 Doel Doel van deze richtlijn is de internationale normen inzake verontreiniging vanaf schepen in het Gemeenschapsrecht op te nemen en ervoor te zorgen dat iedere voor illegale lozingen verantwoordelijke persoon passende sancties, inclusief strafrechtelijke sancties, opgelegd kan krijgen. De doelstelling van de richtlijn is de veiligheid van de zeevaart te verbeteren en het mariene milieu te beschermen tegen verontreiniging door schepen. Artikel 2 Definities In deze richtlijn wordt verstaan onder: 1. "Marpol 73/78": het Internationaal Verdrag ter voorkoming van verontreiniging door schepen, 1973 en het Protocol van 1978, als gewijzigd (8) ; Artikel 3 Toepassingsgebied 1. Deze richtlijn is van toepassing op lozingen van verontreinigende stoffen in: 2. Voor schepen varend onder de vlag van een lidstaat is deze richtlijn echter van toepassing onafhankelijk van de plaats waar de lozing plaatsvond. 3. Deze richtlijn is van toepassing op illegale lozingen van ieder schip ongeacht zijn vlag, met uitzondering van alle oorlogschepen, mariene hulpschepen of andere schepen die eigendom zijn of varen voor een staat en voorlopig uitsluitend voor niet-commerciële overheidsdiensten worden gebruikt. Artikel 4 Rechtshandhaving ten aanzien van schepen in een haven van een lidstaat 1. Indien er op grond van geconstateerde onregelmatigheden of van beschikbare informatie het vermoeden bestaat dat een schip in een haven of bij een off-shore-terminal van een lidstaat in een van de in artikel 3, lid 1, bedoelde zeegebieden illegaal verontreinigende stoffen heeft geloosd, zorgt de lidstaat ervoor dat er overeenkomstig duidelijke regels inzake de territoriale en functionele bevoegdheid en overeenkomstig het aldaar geldend nationaal recht een passend onderzoek wordt ingesteld. 2. In bijlage II wordt een niet-uitputtende lijst gegeven van onregelmatigheden of informatie als bedoeld in lid 1. 3. Voor zover het in lid 1 bedoelde onderzoek feiten aan het licht brengt die tot bewijs van een dergelijke illegale lozing zouden kunnen strekken, worden de bevoegde strafrechtelijke autoriteiten gewaarschuwd. 4. De bepalingen in dit artikel zijn mutatis mutandis van toepassing op schepen varend onder de vlag van een lidstaat, onafhankelijk van de plaats waar dat schip zich bevindt. Artikel 5 Rechtshandhaving ten aanzien van schepen op doorvaart Indien de vermoede illegale lozing plaatsvindt in een zeegebied als bedoeld onder (b), (c), (d) of (e) van artikel 3, lid 1, en het van de lozing verdachte schip geen haven in de betreffende lidstaat aandoet die over de gegevens met betrekking tot de vermoede lozing beschikt, zijn onderstaande bepalingen van toepassing: Artikel 6 Coördinatie van de handhaving en inspectie 1. Het Europees Agentschap voor de veiligheid van de zeevaart speelt een coördinerende rol ten aanzien van de handhaving van deze richtlijn. 2. Het Europees Agentschap voor de veiligheid van de zeevaart richt een openbare online-database van de EU in over illegale lozingen en schepen die zich niet aan deze richtlijn houden. Artikel 7 Misdrijven en sancties 1. De lidstaten zorgen ervoor dat het illegaal lozen van verontreinigende stoffen in zee en het deelnemen aan dergelijke lozingen, al was het maar door niet te handelen, en het aanzetten tot dergelijke lozingen een misdrijf is, wanneer dit met opzet of als gevolg van grove nalatigheid gebeurt , en dat tevens het uitvoeren van technische manipulaties aan schepen om illegale lozingen mogelijk te maken als misdrijf wordt beschouwd . 2. Aan iedere persoon (d.i. niet uitsluitend de eigenaar van het schip, maar ook de eigenaar van de lading, het classificatiebureau, de bevoegde (haven)autoriteit, of welke andere betrokkene dan ook), die door een rechtbank in de zin van lid 1 schuldig is bevonden kunnen sancties, en indien van toepassing, strafrechtelijke sancties worden opgelegd. 3. De in lid 2 bedoelde sancties zijn doeltreffend, evenredig en afschrikkend. 4. Ten aanzien van natuurlijke personen worden straffen ingevoerd, waaronder, in de ernstigste gevallen, vrijheidsstraffen, zulks met inachtneming van het geldende internationaal recht. 5. Ten aanzien van natuurlijke en rechtspersonen voorzien de lidstaten onder meer in de volgende sancties: In bepaalde gevallen voorzien de lidstaten tevens in de volgende sancties: 6. De in dit artikel bedoelde sancties zijn niet verzekerbaar. 7. De Commissie draagt er zorg voor dat de richtlijnen en verordeningen betreffende de veiligheid op zee in alle lidstaten strikt worden uitgevoerd. Artikel 8 Vrijwaringsmaatregelen De lidstaten passen de bepalingen van deze richtlijn toe, maar zonder formeel of in feite te discrimineren tussen buitenlandse schepen, en overeenkomstig het geldende internationaal recht, inclusief Hoofdstuk 7 van Deel XII van het Verdrag inzake het recht van de zee van de Verenigde Naties van 1982 en zij stellen de vlaggenstaat van het vaartuig van alle andere betrokken staten direct op de hoogte van de maatregelen die overeenkomstig deze richtlijn zijn genomen. Artikel 9 Begeleidende maatregelen De lidstaten en de Commissie werken nauw samen met het Europees Agentschap voor de veiligheid van de zeevaart, rekening houdend met het volgens Beschikking nr. 2850/2000/EG (9) , opgezette actieprogramma ter bestrijding van door ongevallen veroorzaakte of opzettelijke verontreiniging van de zee, en de uitvoering van Richtlijn 2000/59/EG bij: Artikel 10 Europese kustwacht 1. Uiterlijk op ... (10) legt de Commissie het Europees Parlement en de Raad een voorstel voor inzake de oprichting van een Europese kustwacht. 2. Deze Europese kustwacht heeft onder meer tot taak doeltreffende en onaangekondigde controles op hoge zee uit te voeren. 3. De Europese kustwacht krijgt alle noodzakelijke bevoegdheden om de vereiste maatregelen voor de handhaving van de bepalingen van deze richtlijn te nemen als er een gegronde verdenking van een verontreinigingsdelict bestaat. Artikel 11 Rapportage Om de twee jaar dienen de lidstaten een verslag in bij de Commissie over de toepassing van deze richtlijn door hun rechtbanken en andere betrokken instanties. Op basis van deze verslagen dient de Commissie een communautair verslag in bij het Europees Parlement en de Raad. In dit verslag beoordeelt de Commissie onder meer de wenselijkheid van uitbreiding van het toepassingsgebied of herziening van deze richtlijn. Artikel 12 Comité 1. De Commissie wordt bijgestaan door het Comité voor maritieme veiligheid en voorkoming van verontreiniging door schepen (COSS) dat is opgericht bij artikel 3, van Verordening (EG) nr. 2099/2002 van het Europees Parlement en de Raad van 5 november 2002 betreffende de oprichting van het Comité voor maritieme veiligheid en voorkoming van verontreiniging door schepen (COSS) (11) . 2. Indien naar dit lid wordt verwezen, zijn de artikelen 5 en 7 van Besluit 1999/468/EG van de Raad van 28 juni 1999 tot vaststelling van de voorwaarden voor de uitoefening van de aan de Commissie verleende uitvoeringsbevoegdheden (12) van toepassing, met inachtneming van artikel 8 daarvan . De in artikel 5, lid 6 van Besluit 1999/468/EG bedoelde termijn wordt vastgesteld op drie maanden. 3. De Commissie houdt het bij Beschikking nr. 2850/2000/EG ingestelde comité regelmatig op de hoogte van eventuele voorgestelde maatregelen of andere relevante activiteiten in verband met de respons op mariene verontreiniging. Artikel 13 Wijzigingsprocedure 1. De bijlagen van deze richtlijn en de verwijzingen naar Marpol 73/78 kunnen worden gewijzigd volgens de procedure van artikel 12 , lid 2. 2. De in lid 1 bedoelde wijzigingen van Marpol 73/78 kunnen van het toepassingsgebied van deze richtlijn worden uitgesloten, overeenkomstig artikel 5 van Verordening (EG) nr. 2099/2002. Artikel 14 Tenuitvoerlegging 1. 1 De lidstaten doen de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden om uiterlijk twaalf maanden na de inwerkingtreding van de richtlijn daaraan te voldoen. Zij stellen de Commissie daarvan onverwijld in kennis. 2. 2 Wanneer de lidstaten deze bepalingen aannemen, wordt in die bepalingen naar de onderhavige richtlijn verwezen of wordt hiernaar verwezen bij de officiële bekendmaking van die bepalingen. De regels voor deze verwijzing worden vastgesteld door de lidstaten. Artikel 15 Inwerkingtreding Deze richtlijn treedt in werking op de dag volgende op die van haar bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese Unie. Artikel 16 Adressaten Deze richtlijn is gericht tot de lidstaten. Gedaan te Voor het Europees Parlement Voor de Raad De Voorzitter De Voorzitter BIJLAGE I Als referentie bedoeld overzicht van de lozingsvoorschriften van Marpol 73/78 met betrekking tot de lozingen van olie en schadelijke vloeistoffen, als bedoeld in artikel 2, lid 2 Deel I: Olie (Marpol 73/78, bijlage I) In Marpol 73/78, bijlage I wordt onder "olie" het volgende verstaan: een minerale olie in elke vorm, daaronder begrepen ruwe olie, stookolie, oliedrab, olieafval en geraffineerde producten (andere dan die petrochemische producten welke zijn begrepen onder de bepalingen van Marpol 73/78, bijlage II, en onder "oliehoudend mengsel": een mengsel dat olie bevat in elk gehalte. Uittreksels van de betreffende bepalingen van Marpol 73/78, bijlage I: Voorschrift 9: Regeling van het lozen van olie (1) Behoudens het bepaalde in de voorschriften 10 en 11 van deze bijlage en het bepaalde in het tweede lid, is elke lozing in zee van olie of oliemengsels vanaf schepen waarop deze bijlage van toepassing is verboden, tenzij wordt voldaan aan alle onderstaande voorwaarden: (2) In het geval van schepen geen olietankschip zijnde, met een bruto-inhoud van minder dan 400 ton dient de [vlaggenstaat] administratie ervoor te zorgen dat het, voor zover uitvoerbaar en redelijk, is uitgerust met installaties voor de opslag van olierestanten aan boord, het afgeven aan ontvangstfaciliteiten of het lozen in zee overeenkomstig de voorschriften van paragraaf (1), onder (b) van dit voorschrift. - - - (4) Het bepaalde in het eerste lid is niet van toepassing op de lozing van schone of gescheiden balast of van niet behandelde oliemengsels, waarvan zonder verdunning het oliegehalte niet hoger is dan 15 delen per miljoen en deze mengsels niet afkomstig zijn van de vullings van de ladingpompkamer en niet vermengd zijn met het olierestanten van de lading. (5) Lozingen in zee mogen geen chemicaliën of andere stoffen bevatte in hoeveelheden of concentraties die schadelijk zijn voor het mariene milieu, dan wel chemicaliën of andere stoffen welke worden aangewend om de in dit artikel aangegeven lozingsvoorwaarden ter zijde te stellen. (6) De olierestanten welke niet in zee kunnen worden geloosd volgens het bepaalde in de paragrafen (1), (2) en (4) van dit voorschrift dienen aan boord te worden gehouden of aan ontvangstvoorzieningen te worden afgegeven. - - - Voorschrift 10: Methode voor het voorkomen van olieverontreiniging vanaf schepen die in bijzondere gebieden varen (1) Voor de toepassing van deze bijlage worden onder bijzondere gebieden verstaan het gebied van de Middellandse Zee, van de Oostzee, van de Zwarte Zee, van de Rode Zee, van de Perzische Golf en van de Golf van Aden, het Antarctisch gebied en de Noordwest Europese wateren [als nader omschreven]. (2) Behoudens de bepalingen van voorschrift 11 van deze bijlage: (a) Is elke lozing van olie of oliehoudende mengsels in zee door een olietankschip en door een schip geen olietankschip zijnde met een bruto-inhoud van 400 ton of meer verboden wanneer deze zich in een bijzonder gebied bevinden […]. (3) (a) Het bepaalde in paragraaf (2) van dit voorschrift is niet van toepassing op de lozing van schone of gescheiden balast. (b) Het bepaalde in paragraaf (2), onder (a) van dit voorschrift is niet van toepassing op de lozing van behandeld lenswater van ruimten voor machines, mits wordt voldaan aan de volgende voorwaarden: (4) (a) Lozingen in zee mogen geen chemicaliën of andere stoffen bevatten in hoeveelheden of concentraties welke schadelijk zijn voor het mariene milieu, dan wel chemicaliën of andere stoffen aangewend om de in dit voorschrift aangegeven lozingsvoorwaarden ter zijde te stellen. (b) De olierestanten welke niet in zee mogen worden geloosd volgens het bepaalde in de paragrafen (2) en (3) van dit voorschrift dienen aan boord te worden gehouden of aan ontvangstvoorzieningen te worden afgegeven. (5) Geen enkele bepaling in dit voorschrift verbiedt een schip waarvan de reis slechts gedeeltelijk door een bijzonder gebied gaat, te lozen buiten het bijzondere gebied overeenkomstig voorschrift 9 van deze bijlage. - - - Voorschrift 11: Uitzonderingen De voorschriften 9 en 10 zijn niet van toepassing op: Deel II: Schadelijke vloeistoffen (Marpol 73/78, bijlage II) Uittreksels van de desbetreffende bepalingen van Marpol 73/78, bijlage II: Voorschrift 3: Indeling in categorieën van schadelijke vloeistoffen (1) Voor de voorschriften van deze bijlage worden schadelijke vloeistoffen ingedeeld in de volgende vier categorieën: (a) Categorie A: schadelijke vloeistoffen die, wanneer deze bij het schoonmaken van tanks of bij het ontballasten in zee worden geloosd, een groot gevaar opleveren voor de gezondheid van de mens of het mariene milieu, of die ernstige schade toebrengen aan de recreatiemogelijkheden of ander rechtmatig gebruik van de zee en derhalve strikte maatregelen ter voorkoming van verontreiniging rechtvaardigen. (b) Categorie B: schadelijke vloeistoffen die, wanneer deze bij het schoonmaken van tanks of bij het ontballasten in zee worden geloosd, gevaar opleveren voor de gezondheid van de mens of het mariene milieu, of die schade toebrengen aan de recreatiemogelijkheden of ander rechtmatig gebruik van de zee en derhalve bijzondere maatregelen ter voorkoming van verontreiniging rechtvaardigen. (c) Categorie C: schadelijke vloeistoffen die, wanneer deze bij het schoonmaken van tanks of bij het ontballasten in zee worden geloosd, een beperkt gevaar opleveren voor de gezondheid van de mens of het mariene milieu, of die beperkte schade toebrengen aan de recreatiemogelijkheden of ander rechtmatig gebruik van de zee en derhalve maatregelen ter voorkoming van verontreiniging vereisen. (d) Categorie D: Schadelijke vloeistoffen die, wanneer deze bij het schoonmaken van tanks of bij het ontballasten in zee worden geloosd, een gering gevaar opleveren voor de gezondheid van de mens of het mariene milieu, of die geringe schade toebrengen aan de recreatiemogelijkheden of ander rechtmatig gebruik van de zee en derhalve enige maatregelen ter voorkoming van verontreiniging vereisen. - - - [Verdere richtsnoeren inzake het indelen van de stoffen in categorieën, inclusief een lijst van in categorieën ingedeelde stoffen worden gegeven in de voorschriften 3, paragrafen (2)-(4) en 4 en de aanhangsels van Marpol 73/78 in bijlage II] Voorschrift 5: Lozing van vloeistofrestanten van de categorieën A, B of C buiten een bijzonder gebied en van categorie D in alle gebieden Behoudens het bepaalde in voorschrift 6 van deze bijlage, (1) Is de lozing in zee van vloeistoffen van de categorie A als omschreven in voorschrift 3, paragraaf (1), onder (a) van deze bijlage of van de voorlopig tot die categorie gerekende stoffen, dan wel ballastwater, waswater van tanks of andere restanten of mengsels die deze stoffen bevatten verboden. Indien tanks die deze stoffen of mengsels bevatten moeten worden gewassen, dienen de restanten aan een havenontvangstvoorziening te worden afgegeven, totdat de concentratie van de stof in het af te geven mengsel is gedaald tot onder 0,1 gewichtsprocent en totdat de tank is leeggemaakt, met uitzondering van gele of witte fosfor, waarvan de concentratie in het restant 0,01 gewichtsprocent moet bedragen. Alle naderhand in de tank toegelaten water mag in zee worden geloosd, mits aan alle onderstaande voorwaarden wordt voldaan: (2) De lozing in zee van stoffen van categorie B als omschreven in voorschrift 3, paragraaf (1), onder (b) van deze bijlage of van de voorlopig daartoe gerekende stoffen, of van ballastwater, waswater van tanks, of andere dergelijke stoffen bevattende restanten of mengsels moet worden verboden, tenzij aan alle onderstaande voorwaarden wordt voldaan: (3) De lozing in zee van stoffen van categorie C als omschreven in voorschrift 3, paragraaf (1), onder (c) van deze bijlage of van de voorlopig daartoe gerekende stoffen of van ballastwater, waswater van tanks of andere restanten of mengsels die deze stoffen bevatten, moet worden verboden, tenzij aan alle onderstaande voorwaarden wordt voldaan: (4) Het lozen in zee van stoffen van categorie D als omschreven in voorschrift 3, paragraaf (1), onder (d) van deze bijlage, of de voorlopig daartoe gerekende stoffen, dan wel ballastwater, waswater van tanks, of andere restanten of mengsels die deze stoffen bevatten moet worden verboden, behalve wanneer aan alle onderstaande voorwaarden wordt voldaan: (5) Voor het verwijderen van ladingresten uit de tank mogen door de [vlaggenstaat] administratie goedgekeurde ventilatiemethoden worden gebruikt. Deze methoden moeten gebaseerd zijn op door de [IMO] ontwikkelde normen. Al het water dat nadien in de tank wordt gelaten moet worden beschouwd als schoon water waarop de paragrafen (1), (2), (3) of (4) van dit voorschrift niet van toepassing zijn. (6) Het lozen in zee van stoffen die niet of voorlopig tot een bepaalde categorie worden gerekend, of die zijn beoordeeld op de in voorschrift 4, paragraaf (1) van deze bijlage bedoelde wijze, of van ballastwater, waswater van tanks, of andere restanten of mengsels die deze stoffen bevatten moet worden verboden. Stoffen van categorie A, B en C binnen bijzondere gebieden [als omschreven in Marpol 73/78, bijlage II, voorschrift 1, de Oostzee inbegrepen] Behoudens het bepaalde in paragraaf (14) van dit voorschrift en voorschrift 6 van deze bijlage. (7) Het lozen in zee van stoffen van categorie A als omschreven in voorschrift 3, paragraaf (1), onder (a), van deze bijlage of van voorlopig daartoe gerekende stoffen, of van ballastwater, waswater van tanks, of andere restanten of mengsels die deze stoffen bevatten moet worden verboden. Indien tanks die deze stoffen of mengsels bevatten moeten worden gewassen, dienen de restanten aan een havenontvangstvoorziening te worden afgegeven die de aan het bijzonder gebied grenzende staten ter beschikking stellen overeenkomstig voorschrift 7 van deze bijlage, totdat de concentratie van de vloeistof in het af te geven mengsel is gedaald tot of beneden 0,05 gewichtsprocent en totdat de tank leeg is, met uitzondering van gele of witte fosfor, waarbij de concentratie in het restant 0,005 gewichtsprocent moet bedragen. Indien na afgifte van de restanten water in de tank wordt toegelaten, mag dit water in zee worden geloosd, mits wordt voldaan aan alle onderstaande voorwaarden: (8) Het lozen in zee van vloeistoffen van categorie B als omschreven in voorschrift 3, paragraaf (1), onder (b) van deze bijlage of van voorlopig daartoe gerekende stoffen, dan wel van ballastwater, waswater van tanks, of andere restanten of mengsels die deze stoffen bevatten wordt verboden, tenzij aan alle onderstaande voorwaarden wordt voldaan: (9) Het lozen in zee van stoffen van categorie C als omschreven in voorschrift 3, paragraaf (1), onder (c), van deze bijlage of stoffen die voorlopig daartoe gerekend worden, dan wel van ballastwater, waswater van tanks of andere restanten of mengsels die deze stoffen bevatten wordt verboden, tenzij wordt voldaan aan alle onderstaande voorwaarden: (10) Er mogen door de [vlaggenstaat] administratie goedgekeurde ventilatiemethoden worden gebruikt om de restanten lading uit een tank te verwijderen. Deze methoden zijn gebaseerd op door de [IMO] ontwikkelde normen. Nadien in de tank toegelaten water wordt beschouwd als schoon water waarop de paragrafen (7), (8) of (9), van dit voorschrift niet van toepassing zijn. (11) De lozing in zee van stoffen, die niet of voorlopig tot een bepaalde categorie worden gerekend, of beoordeeld zijn op de in voorschrift 4, paragraaf (1) van deze bijlage genoemde wijze, of van ballastwater, waswater van tanks, of andere restanten of mengsels die deze stoffen bevatten is verboden. (12) Onverminderd dit voorschrift mogen de restanten van een lading van de categorieën B of C aan boord worden gehouden en mogen deze restanten in zee worden geloosd buiten een bijzonder gebied overeenkomstig respectievelijk paragraaf (2) of (3). - - - Voorschrift 6: Uitzonderingen Voorschrift 5 van deze bijlage is niet van toepassing op: BIJLAGE II Niet-uitputtende lijst van onregelmatigheden of informatie, als bedoeld in artikel 4, lid 1 (1) Alle onregelmatigheden met betrekking tot oliejournaals en andere relevante boekhouding of anderszins met potentiële milieumisdrijven verband houdende onregelmatigheden, die ontdekt zijn bij krachtens Richtlijn 95/21/EG in het kader van havenstaatcontrole verrichte inspecties. (2) Alle onregelmatigheden met betrekking tot de afgifte van scheepsafval of ladingrestanten, of de aanmelding daarvan, als voorgeschreven door Richtlijn 2000/59/EG. (3) Alle van een andere lidstaat verkregen informatie met betrekking tot mogelijke milieumisdrijven van het schip, die volgens de procedures van Richtlijn 2002/59/EG van het Europees Parlement en de Raad van 27 juni 2002 betreffende de invoering van een communautair monitoring- en informatiesysteem voor de zeescheepvaart en tot intrekking van Richtlijn 93/75/EEG van de Raad (13) of langs andere weg is verkregen; of (4) Alle overige informatie van bij de bediening van het schip betrokken personen, met inbegrip van de loodsen, die onregelmatigheden ten aanzien van de naleving van de uit deze richtlijn voortvloeiende verplichtingen doet vermoeden. (Medebeslissingsprocedure: eerste lezing) Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2003) 478 ) (1) , – gelet op artikel 251, lid 2 en artikel 80, lid 2 van het EG-Verdrag, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C5-0366/2003), – gelet op artikel 67 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie regionaal beleid, vervoer en toerisme ( A5-0413/2003 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan het Commissievoorstel, als geamendeerd door het Parlement; 2. verzoekt om hernieuwde voorlegging indien de Commissie voornemens is ingrijpende wijzigingen in dit voorstel aan te brengen of dit door een nieuwe tekst te vervangen; 3. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Standpunt van het Europees Parlement in eerste lezing vastgesteld op 13 januari 2004 met het oog op de aanneming van Verordening (EG) nr. ..../2004 van het Europees Parlement en de Raad betreffende de overdracht van vracht- en passagiersschepen tussen registers binnen de Gemeenschap en houdende intrekking van Verordening (EEG) nr. 613/91 van de Raad HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, en met name op artikel 80, lid 2, Gezien het voorstel van de Commissie, Gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité (2) , Na raadpleging van het Comité van de Regio's, Handelend volgens de procedure van artikel 251 van het Verdrag (3) , Overwegende hetgeen volgt: (1) Voor de totstandbrenging en de werking van de interne markt is het noodzakelijk dat de technische belemmeringen voor de overdracht van vracht- en passagiersschepen tussen de registers van de lidstaten worden weggenomen. Maatregelen ter vergemakkelijking van de overdracht van vracht- en passagiersschepen binnen de Gemeenschap zijn tevens noodzakelijk om de kosten en de administratieve procedures in verband met de verandering van register binnen de Gemeenschap te beperken om zo de exploitatievoorwaarden en de concurrentiepositie van de vloot van de Gemeenschap te verbeteren. (2) Daarbij dient tevens, in overeenstemming met de internationale verdragen, een hoog niveau van veiligheid van de schepen en van bescherming van het milieu te worden gewaarborgd. (3) De voorschriften van het Internationaal Verdrag voor de beveiliging van mensenlevens op zee van 1974 (SOLAS 1974), het Internationaal Verdrag betreffende de uitwatering van schepen van 1966 (LL 1966) en het Internationaal Verdrag ter voorkoming van verontreiniging door schepen van 1973, zoals gewijzigd bij het Protocol van 1978 (MARPOL 1973/1978), voorzien in een hoog niveau van veiligheid van de schepen en bescherming van het milieu. Het Internationaal Verdrag betreffende de meting van schepen van 1969 voorziet in een uniform systeem voor de meting van het tonnage van koopvaardijschepen. (4) De internationale voorschriften voor passagiersschepen zijn aangescherpt en verfijnd door de vaststelling van een aanzienlijk aantal wijzigingen op SOLAS 1974 door de Internationale Maritieme Organisatie en een meer uniforme interpretatie van de voorschriften en normen van SOLAS 1974. (5) De overdracht van vracht- en passagiersschepen die onder de vlag van een lidstaat varen tussen registers van lidstaten mag niet worden gehinderd door technische belemmeringen wanneer de betrokken schepen gecertificeerd zijn als zijnde in overeenstemming met de bepalingen van de relevante internationale verdragen door lidstaten of namens deze door organisaties die zijn erkend uit hoofde van Richtlijn 94/57/EG van de Raad van 22 november 1994 inzake gemeenschappelijke voorschriften en normen voor met de inspectie en controle van schepen belaste organisaties en voor de desbetreffende werkzaamheden van maritieme instanties (4) . (6) Een lidstaat die een schip inschrijft dient echter de mogelijkheid te behouden om voorschriften toe te passen waarvan de werkingssfeer of de aard verschillen van de voorschriften van de in artikel 2, onder a) genoemde verdragen. (7) Teneinde te waarborgen dat de lidstaat die het register van inschrijving beheert snel een gefundeerde beslissing kan nemen, dient de lidstaat die het register van uitschrijving beheert de eerstbedoelde lidstaat alle relevante gegevens waarover hij beschikt met betrekking tot de staat en de uitrusting van het schip te verstrekken. De lidstaat die het register van inschrijving beheert dient niettemin het schip aan een inspectie te kunnen onderwerpen teneinde zich te vergewissen van de staat en uitrusting ervan. (8) Schepen waaraan de toegang tot havens van lidstaten is ontzegd uit hoofde van Richtlijn 95/21/EG van de Raad van 19 juni 1995 betreffende de naleving, met betrekking tot de schepen die gebruik maken van havens in de Gemeenschap en varen in de onder de jurisdictie van de lidstaten vallende wateren, van internationale normen op het gebied van de veiligheid van schepen, voorkoming van verontreiniging en leef- en werkomstandigheden aan boord (havenstaatcontrole) (5) , of die in de loop van de drie jaar die aan het verzoek om inschrijving voorafgaan ingevolge inspectie meer dan eenmaal in de haven zijn aangehouden, zouden niet voor overdracht onder het vereenvoudigde regime naar een ander register binnen de Gemeenschap in aanmerking mogen komen. (9) De relevante internationale verdragen laten enkele belangrijke kwesties voor interpretatie van de voorschriften over aan de partijen. Op basis van hun eigen uitlegging mogen de lidstaten aan alle schepen die onder hun vlag varen en aan de bepalingen van de relevante internationale verdragen onderworpen zijn, certificaten verstrekken waarin zij verklaren dat aan deze bepalingen is voldaan. De lidstaten passen nationale technische voorschriften toe waarvan sommige bepalingen andere voorwaarden bevatten dan die welke in de verdragen en in de bijbehorende technische normen zijn vastgelegd. Een passende procedure dient te worden ingesteld voor het overbruggen van verschillen in interpretatie die zich kunnen voordoen in het geval van een verzoek om overdracht tussen registers. (10) Teneinde toezicht op de uitvoering van deze verordening mogelijk te maken dienen de lidstaten de Commissie elk jaar een beknopt verslag voor te leggen. In het eerste jaarlijks verslag geven de lidstaten aan welke maatregelen zij hebben genomen om de tenuitvoerlegging van de verordening te vergemakkelijken. (11) De bepalingen van Verordening (EEG) nr. 613/91 van de Raad van 4 maart 1991 betreffende overdracht van schepen tussen nationale registers binnen de Gemeenschap (6) worden door deze verordening aanzienlijk aangescherpt en uitgebreid. Verordening (EEG) nr. 613/91 dient daarom te worden ingetrokken. (12) De voor de uitvoering van deze verordening vereiste maatregelen worden vastgesteld overeenkomstig Besluit 1999/468/EG van de Raad van 28 juni 1999 tot vaststelling van de voorwaarden voor de uitoefening van de aan de Commissie verleende uitvoeringsbevoegdheden (7) , HEBBEN DE VOLGENDE VERORDENING VASTGESTELD: Artikel 1 Doel Het doel van deze verordening is het wegnemen van de technische belemmeringen voor de overdracht van vracht- en passagiersschepen die de vlag van een lidstaat voeren tussen registers van de lidstaten waarbij tegelijkertijd, in overeenstemming met internationale verdragen, een hoog niveau van veiligheid van de schepen en bescherming van het milieu wordt gewaarborgd. Artikel 2 Definities In deze verordening wordt verstaan onder: Artikel 3 Toepassingsgebied 1. Deze verordening is van toepassing op: 2. Deze verordening is niet van toepassing op: Artikel 4 Overdracht tussen registers 1. Een lidstaat mag om technische redenen die voortvloeien uit de verdragen niet weigeren een schip te registreren dat in een andere lidstaat is geregistreerd, aan de voorschriften voldoet, geldige certificaten aan boord heeft en conform Richtlijn 96/98/EG van de Raad van 20 december 1996 inzake uitrusting van zeeschepen (9) beschikt over uitrusting voorzien van een goedkeuring of typegoedkeuring. Teneinde te voldoen aan verplichtingen die voortvloeien uit vóór 1 januari 1992 geratificeerde regionale milieu-instrumenten, mogen de lidstaten aanvullende eisen stellen in overeenstemming met de facultatieve bijlagen bij de verdragen. 2. Dit artikel doet geen afbreuk aan eventuele specifieke voorschriften voor de exploitatie van het schip op grond van artikel 7 van Richtlijn 98/18/EG en artikel 6 van Richtlijn 2003/25/EG van het Europees Parlement en de Raad van 14 april 2003 betreffende specifieke stabiliteitsvereisten voor ro-ro-passagiersschepen (10) . 3. Na ontvangst van een verzoek om overdracht verstrekt de lidstaat van het register van uitschrijving de lidstaat van het register van inschrijving of de erkende organisatie die in naam van deze lidstaat optreedt, alle relevante informatie over het schip, in het bijzonder met betrekking tot de toestand en de uitrusting van het schip. Deze informatie omvat het historisch dossier van het schip en, voor zover van toepassing, een lijst van verbeteringen die het register van uitschrijving als voorwaarde heeft verbonden aan de inschrijving van het schip of de vernieuwing van de certificaten ervan, alsmede van achterstallige inspecties. De informatie omvat ten minste alle certificaten en gegevens met betrekking tot het schip die vereist zijn op grond van de relevante communautaire verdragen en instrumenten, alsmede de gegevens betreffende vlaggenstaatinspecties en havenstaatcontroles. De lidstaten werken met elkaar samen met het oog op een goede uitvoering van de bepalingen van dit lid. 4. Alvorens een schip in te schrijven mag de lidstaat van het register van inschrijving of de erkende organisatie die in naam van deze lidstaat optreedt, het schip aan een inspectie onderwerpen om na te gaan of de feitelijke staat van het schip en de uitrusting ervan in overeenstemming zijn met de in artikel 3 bedoelde certificaten. De inspectie vindt binnen een redelijke termijn plaats. 5. Indien de lidstaat van het register van inschrijving of de erkende organisatie die in naam van deze lidstaat optreedt, na de eigenaar van het schip een redelijke termijn te hebben gegeven om eventuele onregelmatigheden recht te zetten, op grond van de inspectie niet kan bevestigen dat het schip in overeenstemming is met de certificaten, stelt de lidstaat van het register van inschrijving of de genoemde organisatie die in naam van deze lidstaat optreedt, de Commissie daarvan overeenkomstig artikel 6, lid 1, op de hoogte. Artikel 5 Certificaten 1. Bij de overdracht verstrekt de lidstaat van het register van inschrijving of de erkende organisatie die in naam van deze lidstaat optreedt, onverminderd de bepalingen van Richtlijn 94/57/EG, certificaten voor het schip onder dezelfde voorwaarden als die welke golden onder de vlag van de lidstaat van het register van uitschrijving, mits de redenen of overwegingen die de lidstaat van het register van uitschrijving ertoe hebben gebracht specifieke voorwaarden te stellen of een vrijstelling of afwijking toe te staan, nog steeds van toepassing zijn. 2. Bij de vernieuwing, verlenging of herziening van de certificaten stelt de lidstaat van het register van inschrijving of de erkende organisatie die in naam van deze lidstaat optreedt geen andere voorwaarden dan die waaronder die certificaten destijds zijn afgegeven, voor zover de voorschriften voor bestaande schepen en de voorwaarden ongewijzigd blijven. Artikel 6 Weigering van overdracht en uitlegging 1. De lidstaat van het register van inschrijving stelt de Commissie onverwijld in kennis van elke weigering om voor een schip nieuwe certificaten af te geven of de afgifte van nieuwe certificaten toe te staan op grond van verschillen in de ínterpretatie van de voorschriften en de bepalingen die uit hoofde van de verdragen of de desbetreffende communautaire instrumenten aan de partijen wordt overgelaten. De Commissie neemt de nodige initiatieven om een besluit te nemen volgens de procedure bedoeld in artikel 7, lid 2, tenzij haar binnen een maand wordt medegedeeld dat de betrokken lidstaten tot een akkoord zijn gekomen. 2. Wanneer een lidstaat van oordeel is dat een schip niet uit hoofde van artikel 4 kan worden geregistreerd om andere dan in lid 1 genoemde redenen die een ernstig gevaar inhouden voor de veiligheid, de beveiliging of het milieu, mag de registratie worden opgeschort. De lidstaat stelt de Commissie hiervan onverwijld in kennis met opgaaf van de redenen voor de opschorting van de inschrijving. Het besluit om het schip niet in te schrijven kan al dan niet worden bevestigd volgens de procedure bedoeld in artikel 7, lid 2. 3. De Commissie mag het in artikel 7 bedoelde comité raadplegen over elke aangelegenheid die met de interpretatie en de tenuitvoerlegging van deze verordening verband houdt, met name om te waarborgen dat de normen voor veiligheid, beveiliging en bescherming van het milieu niet worden verlaagd. Artikel 7 Comitéprocedure 1. De Commissie wordt bijgestaan door het Comité voor maritieme veiligheid en voorkoming van verontreiniging door schepen (COSS), dat is opgericht uit hoofde van artikel 3 van Verordening (EG) nr. 2099/2002 van het Europees Parlement en de Raad van 5 november 2002 betreffende de oprichting van het Comité voor maritieme veiligheid en voorkoming van verontreiniging door schepen (COSS) en houdende wijziging van de verordeningen op het gebied van maritieme veiligheid en voorkoming van verontreiniging door schepen (11) ("comité"). 2. Wanneer naar dit lid wordt verwezen, zijn de artikelen 5 en 7 van Besluit 1999/468/EG van de Raad van toepassing, met inachtneming van artikel 8 van dat besluit. De in artikel 5, lid 6, van Besluit 1999/468/EG bedoelde termijn wordt vastgesteld op twee maanden. 3. Het comité stelt zijn reglement van orde vast. Artikel 8 Verslaglegging 1. De lidstaten verstrekken de Commissie jaarlijks een beknopt verslag over de uitvoering van deze verordening. Dit verslag bevat statistische gegevens over de overdracht van schepen overeenkomstig deze verordening en vermeldt de moeilijkheden die zich bij de uitvoering hebben voorgedaan. 2. Uiterlijk ... (12) dient de Commissie bij het Europees Parlement en de Raad een verslag in over de toepassing van deze verordening, mede gebaseerd op de door de lidstaten ingediende verslagen. In dit verslag beoordeelt de Commissie onder meer de wenselijkheid van een herziening van de verordening. Artikel 9 Wijzigingen 1. De in artikel 2 vastgestelde definities kunnen volgens de procedure van artikel 7, lid 2 worden gewijzigd om rekening te houden met de ontwikkelingen op internationaal niveau, met name binnen de IMO, en om de doeltreffendheid van de verordening dankzij de opgedane ervaring en de technische vooruitgang te verbeteren, voor zover het toepassingsgebied van de verordening door deze wijzigingen niet wordt uitgebreid. 2. Elke wijziging op de verdragen kan uit hoofde van de artikel 5 van Verordening (EG) nr. 2099/2002 worden uitgesloten van het toepassingsgebied van deze verordening. Artikel 10 Intrekking Verordening (EEG) nr. 613/91 van de Raad wordt ingetrokken. Artikel 11 Inwerkingtreding Deze verordening treedt in werking op de twintigste dag na haar bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese Unie. Deze verordening is verbindend in al haar onderdelen en is rechtstreeks toepasselijk in elke lidstaat. Gedaan te Brussel, Voor het Europees Parlement Voor de Raad De voorzitter De voorzitter (Raadplegingsprocedure) Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan de Raad ( COM(2003) 32 ) (1) , – gelet op de artikelen 31 en 32 van het Euratom-Verdrag, op grond waarvan het Parlement door de Raad is geraadpleegd (C5-0229/2003), – gelet op artikel 67 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie industrie, externe handel, onderzoek en energie ( A5-0442/2003 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan het Commissievoorstel, als geamendeerd door het Parlement; 2. verzoekt de Commissie haar voorstel krachtens artikel 119, lid 2 van het Euratom-Verdrag dienovereenkomstig te wijzigen; 3. verzoekt de Raad, wanneer deze voornemens is af te wijken van de door het Parlement goedgekeurde tekst, het Parlement hiervan op de hoogte te stellen; 4. wenst opnieuw te worden geraadpleegd ingeval de Raad voornemens is ingrijpende wijzigingen aan te brengen in het voorstel van de Commissie; 5. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. (Raadplegingsprocedure) Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan de Raad ( COM(2003) 32 ) (1) , – gelet op de artikelen 31, 32 en 187 van het Euratom-Verdrag, op grond waarvan het Parlement door de Raad is geraadpleegd (C5-0228/2003), – gelet op artikel 67 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie industrie, externe handel, onderzoek en energie en het advies van de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbeleid ( A5-0441/2003 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan het Commissievoorstel, als geamendeerd door het Parlement; 2. verzoekt de Commissie haar voorstel krachtens artikel 119, tweede alinea van het Euratom-Verdrag dienovereenkomstig te wijzigen; 3. verzoekt de Raad, wanneer deze voornemens is af te wijken van de door het Parlement goedgekeurde tekst, het Parlement hiervan op de hoogte te stellen; 4. wenst opnieuw te worden geraadpleegd ingeval de Raad voornemens is ingrijpende wijzigingen aan te brengen in het voorstel van de Commissie; 5. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. (Raadplegingsprocedure) Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan de Raad ( COM(2002) 456 ) (1) , – gelet op de artikelen 1, 2, 172 en 203 van het Euratom-Verdrag, op grond waarvan het Parlement door de Raad is geraadpleegd (C5-0570/2002), – gelet op artikel 67 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie industrie, externe handel, onderzoek en energie en het advies van de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbeleid ( A5-0443/2003 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan het voorstel van de Commissie, als geamendeerd door het Parlement; 2. betreurt dat het niet werd geraadpleegd over voorstel van de Commissie COM(2002) 457 (2) ; 3. verzoekt de Commissie haar voorstel krachtens artikel 119, tweede alinea van het Euratom-Verdrag dienovereenkomstig te wijzigen; 4. verzoekt de Raad, wanneer deze voornemens is af te wijken van de door het Parlement goedgekeurde tekst, het Parlement hiervan op de hoogte te stellen; 5. wenst opnieuw te worden geraadpleegd ingeval de Raad voornemens is ingrijpende wijzigingen aan te brengen in het voorstel van de Commissie, met name bij de samenvoeging van de voorstellen van de Commissie COM(2002) 456 en COM(2002) 457 in één document; 6. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Het Europees Parlement , – gezien de doelstelling die is geformuleerd in paragraaf 40 van de conclusies van de Europese Raad in Luxemburg van 12 december 1997: "De Europese landbouw moet een multifunctionele, duurzame en concurrerende economische sector zijn die overal op het Europese grondgebied aanwezig is, ook in de gebieden met specifieke problemen", – gezien de conclusies van de Europese Raad in Berlijn van 24 en 25 maart 1999 ( paragraaf 20), volgens welke de landbouw multifunctioneel, duurzaam en concurrerend moet zijn, over geheel Europa, regio's met specifieke problemen inbegrepen, gespreid moet zijn en in staat moet zijn het landschap en de natuur in stand te houden en een wezenlijke bijdrage tot de levensvatbaarheid van het platteland te leveren, – gezien de conclusies van de Europese Raad in Brussel van 24 en 25 oktober 2002 (paragraaf 12), volgens welke de behoeften van producenten die gevestigd zijn in de minder ontwikkelde regio's van de huidige Europese Unie gevrijwaard moeten blijven en de multifunctionele landbouw in alle gebieden van Europa in stand moet worden gehouden, overeenkomstig de conclusies van de Europese Raad van Luxemburg van 1997 en de Europese Raad van Berlijn van 1999, – onder verwijzing naar zijn resolutie van 9 maart 1999 over de landbouw in arctische gebieden (1) , – onder verwijzing naar zijn standpunt van 5 juni 2003 over het voorstel voor een verordening van de Raad tot vaststelling van gemeenschappelijke voorschriften voor regelingen inzake rechtstreekse steunverlening in het kader van het gemeenschappelijk landbouwbeleid en tot vaststelling van steunregelingen voor producenten van bepaalde gewassen (2) , – onder verwijzing naar zijn standpunt van 5 juni 2003 over het voorstel voor een verordening van de Raad tot wijziging van Verordening (EG) nr. 1257/1999 inzake steun voor plattelandsontwikkeling uit het Europees Oriëntatie- en Garantiefonds voor de Landbouw (EOGFL) en tot intrekking van Verordening (EG) nr. 2826/2000 (3) , – onder verwijzing naar zijn standpunten van 5 juni 2003 over het voorstel voor een verordening van de Raad tot wijziging van Verordening (EG) nr. 1255/1999 houdende een gemeenschappelijke ordening der markten in de sector melk en zuivelproducten (4) en over het voorstel voor een verordening van de Raad tot vaststelling van een heffing in de sector melk en zuivelproducten (5) , – gelet op artikel 163 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling ( A5-0463/2003 ), A. overwegende dat het koude klimaat een blijvend concurrentienadeel vormt in de subarctische landbouwgebieden van de EU, waar de effectieve temperatuursom gedurende het groeiseizoen tussen de 400 en 1300 °C ligt en overwegende dat tot deze gebieden Finland, het ten noorden van Stockholm gelegen deel van Zweden, bepaalde gebieden in Schotland en de Alpen, alsmede het noordelijke kustgebied van Estland behoren, B. overwegende dat het tengevolge van het koude klimaat korte groei- en weideseizoen extra kosten met zich meebrengt voor de akkerbouw en veehouderij, C. overwegende dat de opbrengst met circa 400 kg. per hectare daalt voor elke 100°C dat de temperatuursom lager is, D. overwegende dat de keuze van mogelijk te verbouwen gewassen in de noordelijke gebieden van de EU klein is en dat de kosten voor de verwerking van de gewassen hoger zijn, E. overwegende dat de vervoers- en verwerkingskosten hoger zijn vanwege de lange afstanden en de dunbevolktheid, F. overwegende dat de rechtstreekse steun in het kader van het gemeenschappelijk landbouwbeleid ten behoeve van landbouwers in de noordelijke gebieden van de EU lager is, hoewel de behoeften groter zijn, en dat de opbrengst van de geteelde gewassen aanzienlijk kleiner is en de marktprijs per kilo lager is, G. overwegende dat de uitbreiding van de EU 10 nieuwe lidstaten oplevert, die verschillende behoeften op landbouwgebied hebben, en dat de problemen van het gemeenschappelijk landbouwbeleid worden versterkt door de uiteenlopende omstandigheden op sociaal, milieu- en economisch gebied in de verschillende landbouwgebieden, H. overwegende dat de problemen op het platteland in de noordelijke gebieden worden verergerd door ontvolking en het verdwijnen van dienstverlening, en overwegende dat de landbouw nog altijd een belangrijke rol speelt bij het tegengaan van ontvolking in perifere landbouwgebieden en dat verloren arbeidsplaatsen in de landbouw niet gemakkelijk te vervangen zijn, I. overwegende dat bij de hervorming van het gemeenschappelijk landbouwbeleid meer belang wordt toegekend aan maatregelen voor de plattelandsontwikkeling en dat bij dergelijke maatregelen in het vervolg meer nadruk moet worden gelegd op het in stand houden van de voorwaarden voor het uitoefenen van de landbouw en het bewoonbaar en levensvatbaar houden van het platteland, met name in de noordelijke subarctische gebieden, J. overwegende dat in de noordelijke gebieden in Fins en Zweeds Lapland naast rendiervlees geen voor deze gebieden specifieke producten worden geproduceerd en dat een uitbreiding van de rendierhouderij onmogelijk is, aangezien de hoeveelheid rendieren de capaciteit van de beweiding in de winter niet te boven mag gaan, K. overwegende dat de rendierhouderij een belangrijke bron van inkomsten vormt voor de Lappen, het enige oervolk in Noord-Europa, L. overwegende dat veilige levensmiddelen van hoge kwaliteit het uitgangspunt zijn van een consumentgerichte levensmiddelensector, M. overwegende dat het opleidings- en het kennisniveau onder de landbouwers in de noordelijke landbouwgebieden hoog zijn, N. overwegende dat de milieubescherming op een hoog niveau staat en de bodem en het water schoon zijn, O. overwegende dat ook in Noord-Europa het gezinsbedrijf een gangbare bedrijfsvorm is, hetgeen het welzijn en de gezondheid van de landbouwhuisdieren ten goede komt en ervoor zorgt dat bij de productie van akkerbouwgewassen bijna geen resten van bestrijdingsmiddelen achterblijven, P. overwegende dat de Europese Unie streeft naar de bevordering van het gebruik van duurzame energiebronnen en een duurzaam gebruik van niet vernieuwbare natuurlijke hulpbronnen, Q. overwegende dat een levensvatbare landbouw bijdraagt aan het behoud van het natuurlijke en culturele landschap, R. overwegende dat vanaf 2000 in het gemeenschappelijk landbouwbeleid steun voor kuilgras en een droogpremie zijn opgenomen, hoewel die maatregelen ontoereikend zijn om de door het blijvend ongunstige klimaat veroorzaakte problemen te compenseren, S. overwegende dat de Europese Unie steun toekent aan probleemgebieden (LFA's), maar eraan herinnerend dat de EU slechts een deel daarvan financiert; overwegende dat bij de verlening van steun aan probleemgebieden meer belang moet worden toegekend aan de instandhouding van de landbouw, alsmede aan het bewoond houden van het platteland, nu het gemeenschappelijk landbouwbeleid overstapt op een stelsel van steun dat losgekoppeld is van de productie, T. overwegende dat de Gemeenschap in het gemeenschappelijk landbouwbeleid onvoldoende aandacht heeft besteed aan de problemen in de noordelijke landbouwgebieden, en dat bepaalde landen hun toevlucht hebben moeten nemen tot aanvullende instrumenten, gefinancierd met overheidsmiddelen, U. overwegende dat een duurzame bosbouw een factor van groot belang vormt voor de subarctische landbouwgebieden vanwege de banen die deze sector oplevert, 1. acht het van groot belang te streven naar het verwezenlijken van de doelstellingen die zijn opgenomen in de conclusies van de Europese Raden van Luxemburg in december 1997, Berlijn in maart 1999 en oktober 2002 in Brussel, volgens welke de landbouw multifunctioneel, duurzaam en concurrerend moet zijn en over geheel Europa gespreid moet zijn, regio's met specifieke problemen inbegrepen; is van mening dat met deze landbouw bovendien het landschap en de natuur kunnen worden behouden, de levensvatbaarheid van het platteland sterk kan worden gestimuleerd en de kwetsbare sociale structuur van deze gebieden kan worden behouden; 2. is van mening dat in de regelgeving op het gebied van de internationale handel in landbouwproducten duidelijker moet worden erkend dat de productieomstandigheden in de wereld uiteenlopen en dat de landbouw niet puur en alleen tot taak heeft voedsel te produceren; 3. verzoekt de IGC om in het constitutioneel verdrag een clausule op te nemen om de blijvende bijzondere positie van de noordelijke dunbevolkte gebieden te erkennen en de ontwikkeling van deze gebieden mogelijk te maken; 4. herinnert eraan dat de herziening van het gemeenschappelijk landbouwbeleid een langetermijnproject is, waarbij in rechtvaardige mate rekening aandacht moet worden besteed aan het waarborgen van de productie van levensmiddelen in de subarctische gebieden; is van mening dat de productie van levensmiddelen in deze gebieden niet mogelijk is indien de landbouw niet duurzaam is; 5. stelt als eis dat de Commissie voor elk voorstel op landbouwgebied van enige betekenis een effectbeoordeling voor het betreffende gebied moet uitvoeren, waarmee wordt onderzocht wat de gevolgen van het voorstel zijn, onder meer voor de subarctische landbouw; 6. is van mening dat met de rechtstreekse steun van het gemeenschappelijk landbouwbeleid, verleend op basis van het besluit van 1992 tot herziening van het landbouw- en plattelandsontwikkelingsbeleid, geen rekening wordt gehouden met de specifieke omstandigheden van de subarctische landbouwgebieden, hoewel de toetreding van Oostenrijk, Zweden en Finland in 1995 hiertoe wel aanleiding gaf; 7. acht het van belang dat zolang bij de rechtstreekse steun geen aandacht wordt besteed aan de noordelijke subarctische gebieden er bij de maatregelen voor plattelandsontwikkeling extra nadruk wordt gelegd op de moeilijke natuurlijke omstandigheden in de noordelijke gebieden; is van mening dat maatregelen afgestemd moeten kunnen worden op de omstandigheden in noordelijke gebieden; 8. acht het van belang dat in de toekomst bij de herziening van het plattelandsbeleid criteria worden gehanteerd die zijn afgestemd op de noordelijke landbouwgebieden en die het mogelijk maken met behulp van communautaire steun een renderende landbouw en een voldoende inkomensniveau te waarborgen; 9. acht het van belang dat diensten van algemeen belang ook worden aangeboden in de dunbevolkte noordelijke landbouwgebieden; 10. verzoekt de Commissie duidelijke definities en criteria vast te stellen op basis van klimaat, lengte van het groeiseizoen, geringe bevolkingsdichtheid en perifere ligging, met behulp waarvan de blijvend zware omstandigheden meegewogen worden bij het vaststellen van steunmechanismen; 11. acht het van belang dat in de subarctische landbouw de productie van levensmiddelen voor de lokale markt mogelijk moet zijn, onder meer met het oog op het milieu en het dierenwelzijn; 12. is van mening dat de ondernemersgeest en de arbeidsmotivatie in de landbouw gegarandeerd moeten worden door een afdoende mate van productiegebondenheid te handhaven; 13. verzoekt de Commissie de wenselijkheid van bescherming van de rendierhouderij tegen import te bestuderen en benadrukt dat met communautaire steun de rendierhouderij verder ontwikkeld kan worden, rekening houdend met de wensen van de plaatselijke klanten; 14. acht het van belang het onderzoek met betrekking tot de subarctische landbouw te bevorderen en verzoekt om voor dergelijke onderzoeksprojecten financiering te reserveren binnen de kaderprogramma's van het EU; 15. acht het van belang om in internationaal verband een duurzaam beleid op het gebied van roofdieren te formuleren, om de uitoefening van traditionele beroepen, alsmede de veiligheid van de mens te waarborgen; 16. acht het van belang dat op landbouwbedrijven economische activiteiten worden ontwikkeld buiten de traditionele land- en bosbouw, aangezien dergelijke activiteiten zorgen voor meer inkomen, waarbij echter een duurzame landbouw onontbeerlijk blijft om in het levensonderhoud te kunnen voorzien; 17. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Het Europees Parlement , – gezien de mededeling van de Commissie ( COM(2002) 718 ), – gezien het Witboek inzake "Europese governance"( COM(2001) 428 (1) , met name hoofdstuk III, punt 3.2, – gelet op artikel 47, lid 2 en artikel 163 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie constitutionele zaken en de adviezen van de Begrotingscommissie en de Commissie juridische zaken en interne markt ( A5-0471/2003 ), A. overwegende dat het algemene regelgevende kader voor de zogenoemde "uitvoerende" agentschappen waaraan bepaalde taken voor het beheer van communautaire programma's worden gedelegeerd, is vastgesteld in de vorm van een na raadpleging van het Europees Parlement goedgekeurde verordening, namelijk verordening (EG) nr. 58/2003 van de Raad van 19 december 2002 tot vaststelling van het statuut van de uitvoerende agentschappen waarvan bepaalde taken voor het beheer van communautaire programma's worden gedelegeerd (2) , waarmee aan de Commissie een waardevol nieuw beheersinstrument ter beschikking werd gesteld, B. overwegende dat de opstelling en de uitvoering van de begroting van alle communautaire organen met rechtspersoonlijkheid en een eigen begroting, zoals de toekomstige uitvoerende agentschappen, maar ook alle bestaande agentschappen, voortaan onder een specifieke, na raadpleging van het Europees Parlement vastgestelde verordening vallen, nl. verordening (EG, Euratom) nr. 2343/2002 van de Commissie van 23 december 2002 houdende de financiële kaderregeling van de organen bedoeld in artikel 185 van Verordening (EG, Euratom) nr. 1605/2002 van de Raad houdende het Financieel Reglement van toepassing op de algemene begroting van de Europese Gemeenschappen (3) , en dat de kwijting voor de uitvoering van de begroting krachtens deze verordening in alle gevallen afzonderlijk door het Parlement aan de directeur van het agentschap wordt verleend, C. verder overwegende dat de basisbesluiten van de bestaande agentschappen bovendien zijn gewijzigd bij Verordeningen (EG) nr. 1641 tot en met 1655/2003 zodat het beginsel van het recht van toegang tot de documenten als bedoeld in artikel 155 van het Verdrag en nader omschreven in verordening (EG) nr. 1049/2001 van 30 mei 2001 (4) hierop kan worden toegepast door de Verordeningen (EG) nrs. 1641 t/m 1655/2003 (5) , dat aldus uiteindelijk een regelgevend kader voor de externalisering van onder de Commissie ressorterende taken in de vorm van agentschappen gestalte begint te krijgen en dat in dit verband rekening is gehouden met bepaalde fundamentele eisen van het Parlement, D. overwegende dat rationalisering en uniformering van de structuur van de huidige en toekomstige agentschappen onontbeerlijk is met het oog op de duidelijkheid, de doorzichtigheid en de rechtszekerheid, maar ook met het oog op een Unie van 25 lidstaten en meer, E. overwegende dat de huidige agentschappen dringend aan een onderzoek moeten worden onderworpen, met name wat betreft het nut van hun activiteiten, de transparante uitvoering van hun taken, het aanwervings- en bevorderingsbeleid, de bezetting van de posten en het beheer van de kosten, F. overwegende dat de lopende onderhandelingen over de vaststelling van de taken, de structuur en de zetel van het Europees Agentschap voor bewapening de grenzen van de intergouvernementele aanpak aangeven, G. overwegende dat het Parlement in zijn resolutie van 29 november 2001 over het Witboek "Europese governance" (6) met betrekking tot de "autonome regelgevende organen" stelling heeft genomen door er in de paragrafen 16 tot en met 18 van deze resolutie o.a. op te wijzen dat voor de oprichting van nieuwe autonome agentschappen met name zeer gespecialiseerde wetenschappelijke of technische kennis noodzakelijk is en dat dit er niet toe mag leiden dat het juridische toezicht van de Commissie wordt beperkt of dat haar politieke verantwoordelijkheid tegenover het Parlement en de Raad wordt afgezwakt, H. overwegende dat voor de oprichting van nieuwe agentschappen de meest strikte criteria moeten worden gehanteerd voor wat betreft doel en zin van hun activiteiten, vaststelling van hun respectieve zetel, transparantie van de taken, bezetting van de posten en beheer van de kosten, I. overwegende dat de Commissie in Hoofdstuk 3 van haar mededeling overigens erkent dat de wetgever altijd per geval dient te beslissen over de wenselijkheid van de oprichting van een agentschap, de organisatie ervan en de betrekkingen ervan met de instellingen en de desbetreffende operatoren, J. verder overwegende dat het Parlement in zijn resolutie van 17 december 2002 over de typologie van besluiten en de hiërarchie van normen in de Europese Unie (7) van mening was dat de bevoegdheid tot uitvoerende regelgeving toekomt aan de Commissie en, in het kader van hun respectieve territoriale bevoegdheid, aan de lidstaten, dat evenwel de wetgevende macht, bestaande uit de Raad en het Parlement, het nemen van bepaalde technische uitvoeringsmaatregelen kan delegeren aan een gespecialiseerd agentschap of zelfregulerend orgaan, dat de procedure voor de goedkeuring van en de controle op uitvoeringsmaatregelen een ander moet zijn naargelang de wetgevende macht de verantwoordelijkheid daarvoor aan de Commissie of aan een bijzondere entiteit, een gespecialiseerd agentschap of zelfregulerend orgaan toevertrouwt, maar dat een dergelijke maatregel onder dezelfde voorwaarden aan beide exponenten van de wetgevende macht moet worden voorgelegd als een uitvoeringsmaatregel van de Commissie (Paragrafen 13,16 en 17 van de resolutie van 17 december 2002), K. overwegende dat het ontwerpverdrag tot vaststelling van een grondwet voor Europa geen rechtsgrondslag voor de oprichting van agentschappen behelst maar expliciet verwijst naar de controle op de wettigheid van de handelingen van de organen of bureaus van de Unie die beogen rechtsgevolgen tegenover derden te hebben, waarbij o.a. wordt gesteld dat de handelingen tot oprichting van organen en bureaus van de Unie kunnen voorzien in specifieke voorwaarden inzake de beroepen welke door natuurlijke of rechtspersonen worden ingesteld tegen handelingen van deze organen of bureaus; tevens overwegende dat hetzelfde Verdrag voorts bepaalt dat de organen en bureaus de beginselen van transparantie van de werkzaamheden van de instellingen van de Unie en van bescherming van persoonsgegevens moeten eerbiedigen, L. overwegende dat de Commissie zich in haar mededeling evenals eerder in het Witboek concentreert op de toekomstige regelgevende agentschappen, te weten agentschappen die "actief moeten meewerken aan de uitoefening van de uitvoerende macht door middel van maatregelen die tot de regelgeving voor een bepaalde sector bijdragen" (blz. 4 van de mededeling), zich niet uitspreekt over het lot van de bestaande agentschappen en geen aandacht besteedt aan de buiten het kader van het EG-Verdrag opgerichte agentschappen; dat een dergelijke benadering niet ongeschikt lijkt in het kader van reflectie op nieuwe vormen van "governance" die "bij constant recht" kunnen worden verwezenlijkt, maar dat hierbij niet uit het oog mag worden verloren dat de oude agentschappen en de op basis van het EU-Verdrag opgerichte agentschappen eveneens reflectie verdienen alsook dringende voorstellen tot wijziging om deze aan te passen aan de door de instellingen vast te stellen gemeenschappelijke richtlijnen, M. overwegende dat de Commissie, die openstaat voor de trialoog met het Parlement en de Raad en oog heeft voor de behoeften in individuele gevallen, in haar mededeling verwijst naar enkele "grondbeginselen van het stelsel van de Unie" en enkele wensen met betrekking tot de werking ervan formuleert die volgens haar bij de oprichting van toekomstige agentschappen moeten worden geëerbiedigd zoals het beginsel van het evenwicht tussen de instellingen, het beginsel van de eenheid en integriteit van de uitvoerende macht op Europees niveau en het beginsel van de uiteindelijke politieke verantwoordelijkheid van de Commissie, N. overwegende dat het gehecht is aan het beginsel van democratische legitimatie van de wetgevingsactiviteit van de Unie (paragrafen 8 tot en met 10 van de resolutie van 29 november 2001) en dat de regelgevende agentschappen, mits zij voldoen aan de normen van transparantie en toerekenbaarheid, in de door de Commissie gedefinieerde zin ervoor kunnen zorgen dat de communautaire instellingen, de lidstaten en de samenstellende delen daarvan deelnemen aan een nieuwe vorm van beheer die de Commissie in staat stelt zich weer op haar kerntaken te richten, de geloofwaardigheid van het regelgevingsproces in een bepaalde sector vergroot en aldus bijdraagt aan een "multiple-level-governance", 1. is verheugd over de mededeling van de Commissie die volgt op het Witboek als eerste stap naar meer duidelijkheid voor wat betreft de positie van de Commissie op dit gebied; 2. verzoekt de Commissie het voorwaardenkader voor inschakeling van regelgevende agentschappen door middel van een kaderverordening vast te stellen, zoals het geval was bij de zogenoemde "uitvoerende" agentschappen, waarbij eerst een interinstitutionele overeenkomst moet worden gesloten waarin de gemeenschappelijke richtsnoeren ter zake duidelijk worden vastgelegd; 3. stelt vast dat de Commissie in haar Witboek en haar mededeling de basisvoorwaarden voor de gebruikmaking van de oprichting van regelgevende agentschappen heeft geformuleerd waarbij er met name op wordt gewezen dat deze geen beslissingsbevoegdheid mogen krijgen welke het Verdrag rechtstreeks aan de Commissie verleent of een taak op gebieden waarop zij politieke beoordelingsbevoegdheid moeten uitoefenen; wijst er verder op dat de Commissie uitgaat van het beginsel dat "de regelgevende agentschappen alleen in het kader van specifieke communautaire wetgeving zelf besluiten [mogen] nemen. Zij mogen geen algemeen toepasselijke normatieve maatregelen treffen" (punt 4.2 van de mededeling), zodat het wellicht de voorkeur verdient de term "regelgevend" te vermijden om misverstanden te voorkomen; De oprichting van de agentschappen 4. onderstreept dat de oprichting van dergelijke agentschappen in tegenstelling tot de "uitvoerende" agentschappen een wetgevingsbesluit vereist en moet worden gereserveerd voor de gewone wetgevingsprocedure, nl. de medebeslissingsprocedure, waarbij de gebruikmaking van de procedure van artikel 308 van het EG-Verdrag moet worden beperkt tot strikt uitzonderlijke gevallen; is in dit verband verheugd over de wijziging van de recente gang van zaken bij de Commissie; 5. is van mening dat de autonomie van de nieuwe regelgevende agentschappen gestalte dient te krijgen onder rechtstreeks toezicht van de Commissie en op grond van de door het Verdrag aan het Europees Parlement verleende bevoegdheden aan politieke controle door het Europees Parlement moet worden onderworpen; 6. is van mening dat de vaststelling van de zetel van de regelgevende agentschappen een vast en onmisbaar onderdeel van de oprichtingsakte moet zijn en volgens criteria van transparantie, doeltreffendheid en controle van de kosten moet worden gevestigd in de nabijheid van de instantie die hen controleert; 7. onderstreept dat de keuze voor oprichting van een agentschap per geval moet worden gerechtvaardigd op basis van een externe kosten-batenevaluatie waarbij rekening wordt gehouden met de aard van de toe te wijzen taken, de behoefte aan niet-statutair gespecialiseerd personeel en de gewenste mate van besluitvormingsautonomie; 8. dringt erop aan gebruik te maken van clausules die het bestaan van een agentschap in de tijd beperken in alle gevallen waarin het voortbestaan van de taken van het agentschap niet zeker is of wanneer de taken van nature een tijdelijk karakter hebben; 9. stelt vast dat de basisakte van een agentschap moet waarborgen dat het agentschap de verplichtingen van de instellingen nakomt, voor wat betreft de toegang tot documenten, de bescherming van persoonsgegevens en de voorschriften ter bescherming tegen fraude en ter bescherming van de financiële belangen van de Gemeenschap; 10. wijst erop dat het Financieel Reglement en het Statuut van de ambtenaren op de regelgevende agentschappen van toepassing dienen te zijn; 11. is van mening dat de oprichting van een agentschap weliswaar het resultaat is van een medebeslissingsprocedure tussen het Parlement en de Raad op voorstel van de Commissie, maar niet mag worden gezien als een factor die afbreuk doet aan het beginsel van het evenwicht tussen de instellingen voor wat betreft de verdeling van de functies, waarbij dit beginsel met het oog op de noodzakelijke evolutie van het communautaire stelsel vanuit een dynamische optiek moet worden bezien; 12. verzoekt de Commissie voor de indiening van het wetgevingsvoorstel inzake de oprichting van deze agentschappen een raming voor te leggen van de gevolgen voor de begroting en de rentabiliteit in vergelijking met soortgelijke gecentraliseerde activiteiten en concrete voorstellen voor de herstructurering van administratieve en personele middelen in te dienen om extra operationele kosten te vermijden; De werking van de agentschappen 13. stelt vast dat bij de vijftien bestaande agentschappen op basis van het EG-Verdrag niet minder dan twaalf soorten structuren en tien varianten bij de samenstelling van de raad van bestuur kunnen worden onderscheiden en dat in de raad van bestuur in tien gevallen tenminste één vertegenwoordiger per lidstaat zitting heeft; stelt verder vast dat het hoofd van de executieve van het agentschap in zeven gevallen door de raad van bestuur op voorstel van de Commissie wordt benoemd, maar in andere gevallen door de Commissie op voorstel van de raad van bestuur of door de Raad op basis van een kandidatenlijst die is opgesteld door de raad van bestuur of de Commissie; 14. is van mening dat een dergelijke veelvormigheid niet erg transparant en begrijpelijk is en ook gezien de verschillende taken niet te rechtvaardigen is; 15. steunt derhalve de inspanningen van de Commissie om tenminste voor de toekomstige agentschappen die moeten bijdragen aan de regelgeving in een bepaalde sector, te komen tot een beperkt aantal modellen en accepteert dat in dit verband alleen onderscheid wordt gemaakt tussen "agentschappen met beslissingsbevoegdheid" die het recht hebben om bindende rechtsbesluiten uit te vaardigen voor derden en "bijstandsverlenende agentschappen" die dit recht niet hebben; 16. is van mening dat de structuur van de toekomstige agentschappen kan worden gedifferentieerd naargelang de mate van communautarisering op een bepaald gebied en dat hierbij moet worden gestreefd naar het creëren van duidelijke verhoudingen voor wat betreft de verantwoordelijkheid, terwijl de vereiste autonomie en geloofwaardigheid van het agentschap moet worden gewaarborgd; 17. is van mening dat de structuur van de huidige en de toekomstige agentschappen diepgaande reflectie op interinstitutioneel niveau verdient en wenst nu reeds de volgende bijdrage te leveren: De controle op de agentschappen 18. is van mening dat de controle op de wettigheid van de besluiten van het agentschap op heldere en uitputtende wijze in de oprichtingsakte moet worden behandeld door naargelang de aard van de taken van het agentschap te bepalen dat het Hof van Justitie overeenkomstig de voorwaarden als bedoeld in artikel 230 van het EG-Verdrag bevoegd is om uitspraak te doen over beroepen tegen de besluiten van het agentschap, dat tegen de besluiten van het agentschap administratief beroep bij de Commissie kan worden ingesteld en dat vervolgens tegen het besluit van de Commissie bij het Hof van Justitie beroep tot nietigverklaring kan worden ingesteld, of door te bepalen dat tegen de besluiten van het agentschap eerst intern beroep bij de onafhankelijke kamers van beroep kan worden ingesteld en dat hun besluiten vervolgens ter behandeling aan het Hof kunnen worden voorgelegd; 19. is van mening dat naast de verplichting om in het kader van de jaarlijkse kwijtingsprocedure rekening en verantwoording af te leggen een periodieke externe evaluatie van de activiteiten van elk agentschap met rapportage aan het Parlement, de Commissie en de Raad onontbeerlijk is; 20. onderstreept dat de externe controle op de agentschappen de volgende elementen moet bevatten: controle door de rechter zoals omschreven, gezamenlijke financiële en budgettaire controle door het Parlement, de Raad en de Rekenkamer bij de voorbereiding en de vaststelling van de begroting en tijdens de kwijtingsprocedure, politieke controle in eerste instantie door het Parlement, met name middels informele follow-up van de activiteiten van de agentschappen via de gespecialiseerde parlementaire commissies, controle op het beheer conform de beginselen van behoorlijk bestuur door de Europese ombudsman, en controle door de "gebruikers" van het agentschap en het publiek in het algemeen; 21. herinnert eraan dat in de verordeningen betreffende de onderzoeken van het Europees Bureau voor Fraudebestrijding (OLAF) (9) wordt bepaald dat dit Bureau administratieve onderzoeken inleidt en verricht bij de instellingen, organen en instanties die bij het EG-Verdrag en het Euratom-Verdrag of op basis daarvan zijn opgericht en acht het absoluut noodzakelijk dat de agentschappen worden verplicht zich onder dezelfde voorwaarden als de instellingen te onderwerpen aan de onderzoeksbevoegdheden van het Bureau; 22. stimuleert zijn vaste commissies die over bevoegdheden beschikken welke de agentschappen aangaan hun methoden inzake de informele follow-up van de activiteiten van de agentschappen te intensiveren en te ontwikkelen door vaste rapporteurs aan te wijzen, de jaarlijkse programma's en werkverslagen te onderzoeken, de rapporteur of delegaties voor een bezoek ter plaatse af te vaardigen dan wel de directeur voor commissievergaderingen uit te nodigen; 23. verzoekt de Conferentie van commissievoorzitters de balans op te maken van de samenwerking op dit gebied tussen de commissies, met name de samenwerking tussen de gespecialiseerde commissies enerzijds en de Begrotingscommissie en de Commissie begrotingscontrole anderzijds, en de in juli 1998 goedgekeurde "richtlijnen" bij te werken; De andere agentschappen 24. onderstreept dat de Commissie dient over te gaan tot herziening van alle bestaande agentschappen en eventueel wijzigingen van hun basisbesluiten moet voorstellen teneinde deze aan te passen aan de voor het toekomstige regelgevende kader te definiëren modellen; 25. stelt vast dat met de ontwerpgrondwet, met name met het verdwijnen van de pijlers en de invoering van een hiërarchie van normen met gedelegeerde verordeningen, het gehele regelgevende kader van de agentschappen zodanig verandert dat moet worden nagegaan of de verschillen tussen de op het EG-Verdrag gebaseerde agentschappen en de op het EU-Verdrag gebaseerde agentschappen nog gerechtvaardigd zijn en stelt de Commissie voor nu al met een dergelijk onderzoek te starten; 26. herinnert eraan dat het Handvest van de grondrechten dat in het ontwerp tot instelling van een grondwet voor Europa is opgenomen voorziet in de oprichting van een agentschap voor de eerbiediging van de rechten op bescherming van persoonsgegevens; 27. herinnert er in dit verband tenslotte aan dat het recht op het gebied van de administratieve procedures moet worden gecodificeerd om niet alleen het publiek in het algemeen, maar ook de operatoren in het kader van dergelijke procedures, waaronder de Europese agentschappen, meer duidelijkheid en rechtszekerheid te bieden; o o o 28. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Commissie, de Raad en de regeringen van de lidstaten.