Het Europees Parlement, – gezien het ontwerp van verordening van de Commissie (D054380/02), – gezien Verordening (EG) nr. 1606/2002 van het Europees Parlement en de Raad van 19 juli 2002 betreffende de toepassing van internationale standaarden voor jaarrekeningen (1) , en met name artikel 3, lid 1, – gezien de brief van de Commissie van 18 december 2017, waarin zij het Parlement verzoekt te verklaren dat het geen bezwaar zal maken tegen het ontwerp van verordening, – gezien de brief van de Commissie economische en monetaire zaken van 24 januari 2018 aan de voorzitter van de Conferentie van commissievoorzitters, – gezien artikel 5 bis van Besluit 1999/468/EG van de Raad van 28 juni 1999 tot vaststelling van de voorwaarden voor de uitoefening van de aan de Commissie verleende uitvoeringsbevoegdheden (2) , – gezien de aanbeveling voor een besluit van de Commissie economische en monetaire zaken, – gezien artikel 106, lid 4, onder d), en artikel 105, lid 6, van zijn Reglement, – gezien er geen bezwaar werd gemaakt binnen de in artikel 105, lid 6, derde en vierde streepjes, van zijn Reglement gestelde termijn, die op 6 februari 2018 verstreek, A. overwegende dat de International Accounting Standards Board (IASB) op 12 oktober 2017 wijzigingen heeft gepubliceerd in Financial Reporting Standard (IFRS) 9 – Financiële Instrumenten; overwegende dat deze wijzigingen zijn bedoeld om duidelijkheid en samenhang te brengen in de classificatie van schuldbewijzen met opties voor vervroegde terugbetaling met negatieve compensatie; B. overwegende dat de European Financial Reporting Advisory Group (EFRAG) op 10 november 2017 aan de Commissie een positief advies inzake goedkeuring heeft uitgebracht; overwegende dat de EFRAG in haar advies een aantal van de kwesties behandelt die de Europese Centrale Bank in haar brief aan de EFRAG van 8 november 2017 aan de orde had gesteld; C. overwegende dat de Commissie tot de conclusie is gekomen dat de interpretatie voldoet aan de technische criteria voor goedkeuring, zoals vastgelegd in artikel 3, lid 2, van Verordening (EG) nr. 1606/2002, en stelt dat deze voorgestelde wijziging louter en alleen de status quo van de waardering tegen geamortiseerde kostprijs voor deze specifieke instrumenten handhaaft, zoals die van toepassing was vóór de invoering van IFRS 9; D. overwegende dat de IASB de ingangsdatum voor deze wijziging van IFRS 9 heeft vastgesteld op 1 januari 2019 waarbij eerdere toepassing is toegestaan; overwegende dat de boekhoudkundige verwerking van financiële instrumenten uit hoofde van IFRS 9 reeds per 1 januari 2018 vereist is; overwegende dat financiële instellingen die onder de IFRS-boekhouding vallen, de verwerking uit hoofde van deze wijziging niet kunnen toepassen voordat zij wordt goedgekeurd en gepubliceerd; E. overwegende dat de Commissie ernaar heeft gestreefd de wijzigingen van Verordening (EG) nr. 1126/2008 van 3 november 2008 tot goedkeuring van bepaalde internationale standaarden voor jaarrekeningen (3) vóór eind maart 2018 te publiceren, opdat zij van toepassing zijn op de financiële perioden die op of na 1 januari 2018 aanvangen; 1. verklaart geen bezwaar te maken tegen het ontwerp van verordening van de Commissie; 2. verzoekt zijn Voorzitter dit besluit te doen toekomen aan de Commissie en, ter informatie, aan de Raad. Het Europees Parlement, – gezien de gedelegeerde verordening van de Commissie (C(2017)08681) ("de gedelegeerde wijzigingsverordening"), – gezien de brief van de Commissie economische en monetaire zaken van 24 januari 2018 aan de voorzitter van de Conferentie van commissievoorzitters, – gezien artikel 290 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien Richtlijn (EU) 2016/97 van het Europees Parlement en de Raad van 20 januari 2016 betreffende verzekeringsdistributie (1) , en met name artikel 25, lid 2, artikel 28, lid 4, artikel 29, leden 4 en 5, artikel 30, lid 6, en artikel 39, lid 5, – gezien de aanbeveling voor een besluit van de Commissie economische en monetaire zaken, – gezien artikel 105, lid 6, van zijn Reglement, – gezien er geen bezwaar werd gemaakt binnen de in artikel 105, lid 6, derde en vierde streepjes, van zijn Reglement gestelde termijn, die op 6 februari 2018 verstreek, A. overwegende dat de gedelegeerde wijzigingsverordening van toepassing moet zijn vóór 23 februari 2018, de datum van inwerkingtreding van Gedelegeerde Verordening (EU) 2017/2358 van de Commissie en Gedelegeerde Verordening (EU) 2017/2359 van de Commissie ("de twee gedelegeerde verordeningen"), en dat, indien het Parlement de toetsingstermijn van drie maanden waarover het beschikt volledig zou benutten, de twee gedelegeerde verordeningen vóór de gewijzigde toepassingsdatum van Richtlijn (EU) 2016/97 ("IDD"), te weten 1 oktober 2018, in werking zouden kunnen treden, zoals de Commissie suggereerde in haar voorstel voor een richtlijn van het Europees Parlement en de Raad tot wijziging van Richtlijn (EU) 2016/97 wat betreft de toepassingsdatum van de omzettingsmaatregelen van de lidstaten ( COM(2017)0792 ); B. overwegende dat een spoedige bekendmaking van de gedelegeerde wijzigingsverordening in het Publicatieblad de mogelijkheid zou geven de toepassingsdatum van de twee gedelegeerde verordeningen af te stemmen op de gewijzigde toepassingsdatum van IDD; C. overwegende dat dit in overeenstemming is met de besluiten van het Parlement van 25 oktober 2017 (2) om geen bezwaar te maken tegen de twee gedelegeerde verordeningen, waarin de Commissie wordt verzocht om na te gaan of de toepassingsdatum van IDD kan worden uitgesteld tot 1 oktober 2018; 1. verklaart geen bezwaar te maken tegen de gedelegeerde wijzigingsverordening; 2. verzoekt zijn Voorzitter dit besluit te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Het Europees Parlement, – gezien artikel 14, lid 2, van het Verdrag betreffende de Europese Unie (VEU), – gezien artikel 10 VEU (1) , – gezien zijn resolutie van 13 maart 2013 over de samenstelling van het Europees Parlement met het oog op de verkiezingen van 2014 (2) , – gezien zijn resolutie van 11 november 2015 over de hervorming van de kieswet van de Europese Unie, en het bijgevoegde voorstel voor een besluit van de Raad tot vaststelling van de bepalingen tot wijziging van de Akte betreffende de verkiezing van de vertegenwoordigers in het Europees Parlement door middel van rechtstreekse algemene verkiezingen (3) , – gezien Besluit 2013/312/EU van de Europese Raad van 28 juni 2013 inzake de samenstelling van het Europees Parlement (4) , – gezien het Goede Vrijdagakkoord van 10 april 1998, – gezien de artikelen 45, 52 en 84 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie constitutionele zaken ( A8-0007/2018 ), A. overwegende dat de samenstelling van het Europees Parlement moet stroken met de criteria van artikel 14, lid 2, eerste alinea, VEU, te weten dat het aantal vertegenwoordigers van de burgers van de Unie niet meer dan zevenhonderdvijftig mag bedragen, plus de Voorzitter, dat de burgers degressief evenredig vertegenwoordigd moeten zijn, met een minimum van zes leden per lidstaat, en dat geen enkele lidstaat meer dan zesennegentig zetels krijgt toegewezen; B. overwegende dat in artikel 14, lid 2, VEU wordt bepaald dat het Europees Parlement bestaat uit vertegenwoordigers van de burgers van de Unie; C. overwegende dat in het VEU en het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie het belang wordt benadrukt van gelijkheid en gelijke behandeling van de burgers door de Europese instellingen; overwegende dat het van essentieel belang is de gelijkheid van de vertegenwoordiging te verbeteren om de legitimiteit van het Europees Parlement als wetgevingsorgaan dat de burgers van de Unie vertegenwoordigt, te vergroten; D. overwegende dat het Europees Parlement opdracht heeft gegeven tot het opstellen van voorstellen voor een permanent systeem voor de verdeling van zetels op basis van rekenkundige formules en de voorstellen die het heeft ontvangen heeft bestudeerd; E. overwegende dat de regering van het Verenigd Koninkrijk op 29 maart 2017, overeenkomstig artikel 50, lid 2, VEU, aan de Europese Raad kennis heeft gegeven van zijn voornemen om zich uit de Unie terug te trekken en overwegende dat de termijn van twee jaar voor het voeren van onderhandelingen en de totstandbrenging van een terugtrekkingsakkoord eindigt op 29 maart 2019, tenzij de Europese Raad met instemming van het Verenigd Koninkrijk met eenparigheid van stemmen tot verlenging van deze termijn besluit; F. overwegende dat het Verenigd Koninkrijk, behalve als de huidige juridische situatie wijzigt, bij de volgende Europese verkiezingen in 2019 geen lidstaat van de Europese Unie meer zal zijn; G. overwegende dat diverse lidstaten onlangs hebben uitgesproken voorstander te zijn van de vorming van een gemeenschappelijk kiesdistrict vanaf de Europese verkiezingen in 2019; overwegende dat de vorming van een gemeenschappelijk kiesdistrict uitsluitend mogelijk is na wijziging van de Akte betreffende de verkiezing van de vertegenwoordigers in het Europees Parlement door middel van rechtstreekse algemene verkiezingen, waarbij een dergelijke wijziging op grond van de Verkiezingsgedragscode (Code of Good Practice in Electoral Matters) van de Commissie van Venetië ten minste een jaar voor de Europese verkiezingen moet worden aangenomen; H. overwegende dat het Europees Parlement in zijn voorstel van 11 november 2015 voor een besluit van de Raad tot vaststelling van de bepalingen tot wijziging van de Akte betreffende de verkiezing van de vertegenwoordigers in het Europees Parlement door middel van rechtstreekse algemene verkiezingen heeft verzocht om invoering van een verplichte drempel voor kiesdistricten, en voor lidstaten met één kiesdistrict, waar gebruik wordt gemaakt van het lijstenstelsel en die meer dan een bepaald aantal zetels omvatten; is van oordeel dat bij de vaststelling van deze drempel rekening gehouden moet worden met de nieuwe zetelverdeling; 1. merkt op dat de huidige zetelverdeling in het Europees Parlement, zoals vastgelegd in Besluit 2013/312/EU van de Europese Raad, uitsluitend geldt voor de zittingsperiode 2014-2019; benadrukt daarom dat er een nieuw besluit genomen moet worden inzake de samenstelling van het Europees Parlement voor de zittingsperiode 2019-2024; 2. beseft dat de huidige toewijzing van zetels in meerdere opzichten in strijd is met het beginsel van degressieve evenredigheid en daarom voor de samenstelling van het Europees Parlement vanaf de volgende Europese verkiezingen in 2019 aangepast moet worden; 3. beseft dat een aantal lidstaten van oordeel is dat de besluitvorming over de toewijzing van zetels in het Europees Parlement in samenhang bezien moet worden met de stemregels in de Raad; 4. wijst erop dat de rekenkundige formules weliswaar uitstekende mogelijkheden lijken te bieden voor de vaststelling van een permanent systeem voor de verdeling van zetels in de toekomst, maar dat het in dit stadium politiek niet haalbaar is om een permanent systeem voor te stellen; 5. realiseert zich dat het Verenigd Koninkrijk, behalve als de huidige juridische situatie wijzigt, bij de volgende Europese verkiezingen in 2019 geen lidstaat van de Europese Unie meer zal zijn; 6. stelt voor om met ingang van de volgende Europese verkiezingen in 2019 een nieuwe verdeling van zetels in het Parlement toe te passen, met inachtneming van de criteria als bepaald in artikel 14 VEU; is van oordeel dat als de juridische situatie met betrekking tot de terugtrekking van het Verenigd Koninkrijk uit de Europese Unie wijzigt, de zetelverdeling die geldt voor de zittingsperiode 2014-2019 toepassing moet krijgen, totdat de terugtrekking van het Verenigd Koninkrijk uit de Europese Unie rechtsgeldig wordt; 7. benadrukt dat het feit dat er bij de terugtrekking van het Verenigd Koninkrijk uit de Europese Unie zetels zullen vrijkomen, de vaststelling van een nieuwe zetelverdeling in het Parlement zal vergemakkelijken, waarbij het beginsel van degressieve evenredigheid zal worden toegepast; benadrukt dat het Parlement bij de voorgestelde nieuwe verdeling in omvang zal afnemen; merkt op dat slechts een klein deel van de vrijkomende zetels van het Verenigd Koninkrijk gebruikt hoeft te worden om ervoor te zorgen dat geen enkele lidstaat zetels verliest; 8. benadrukt dat een afname van de omvang van het Parlement ruimte biedt voor eventuele toekomstige uitbreidingen van de Europese Unie; 9. overwegende dat burgers van Noord-Ierland op grond van het Goede Vrijdagakkoord een inherent recht hebben om de Britse nationaliteit, de Ierse nationaliteit of beide nationaliteiten te bezitten, en krachtens hun recht om de Ierse nationaliteit te bezitten ook recht hebben op het burgerschap van de Unie; 10. herinnert eraan dat degressieve evenredigheid, als gedefinieerd in de Verdragen, gebaseerd is op het aantal zetels per lidstaat en niet op de nationaliteit van de kandidaten; 11. verzoekt de Raad om de herziening van de Akte betreffende de verkiezing van de vertegenwoordigers in het Europees Parlement door middel van rechtstreekse algemene verkiezingen snel af te ronden; 12. benadrukt dat de door het Europees Parlement voorgestelde herziening van de Akte betreffende de verkiezing van de vertegenwoordigers in het Europees Parlement door middel van rechtstreekse algemene verkiezingen het Europees karakter van de verkiezingen zal versterken en een positief signaal afgeeft voor de toekomst van het Europees project; 13. is van oordeel dat de voorgestelde verdeling op basis van de beginselen van de Verdragen een solide basis vormt voor een methode voor de vaststelling van de zetelverdeling in de toekomst, waarbij de criteria van artikel 14 VEU, met name het beginsel van degressieve evenredigheid, geëerbiedigd worden, en die eerlijk, transparant, objectief, in overeenstemming met de meest recente demografische ontwikkelingen, alsmede begrijpelijk is voor de Europese burgers; 14. legt, uit hoofde van zijn in artikel 14, lid 2, VEU verankerde initiatiefrecht, aan de Europese Raad bijgaand voorstel voor een besluit van de Europese Raad tot vaststelling van de samenstelling van het Europees Parlement voor; wijst op de dringende noodzaak om dat besluit, dat door het Parlement moet worden goedgekeurd, vast te stellen, zodat de lidstaten tijdig de nodige nationale maatregelen kunnen vaststellen in verband met het organiseren van de verkiezingen voor het Europees Parlement voor de zittingsperiode 2019-2024; 15. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie en het daaraan gehechte voorstel voor een besluit van de Europese Raad, samen met voornoemd verslag van zijn Commissie constitutionele zaken, te doen toekomen aan de Europese Raad, de Commissie en de regeringen en parlementen van de lidstaten. BIJLAGE BIJ DE RESOLUTIE VAN HET EUROPEES PARLEMENT Voorstel voor een BESLUIT VAN DE EUROPESE RAAD inzake de samenstelling van het Europees Parlement DE EUROPESE RAAD, Gezien het Verdrag betreffende de Europese Unie, en met name artikel 14, lid 2, Gezien het initiatief van het Europees Parlement, Gezien de goedkeuring door het Europees Parlement, Overwegende hetgeen volgt: (1) De eerste alinea van artikel 14, lid 2, van het Verdrag betreffende de Europese Unie stelt de criteria voor de samenstelling van het Europees Parlement vast, te weten dat het aantal vertegenwoordigers van de burgers van de Unie niet meer dan 750 mag bedragen, plus de voorzitter, dat de vertegenwoordiging degressief evenredig moet zijn, met een minimum van zes leden per lidstaat en dat geen enkele lidstaat meer dan 96 zetels krijgt toegewezen, (2) Artikel 10 van het Verdrag betreffende de Europese Unie bepaalt onder andere dat de werking van de Unie is gegrond op representatieve democratie, met burgers die op het niveau van de Unie in het Europees Parlement rechtstreeks vertegenwoordigd worden, en lidstaten die op het niveau van de Unie in de Raad worden vertegenwoordigd door hun regering, die zelf democratische verantwoording verschuldigd is aan hun nationale parlementen of aan hun burgers. Artikel 14, lid 2, van het Verdrag betreffende de Europese Unie inzake de samenstelling van het Europees Parlement, is dan ook van toepassing binnen de context van de ruimere institutionele regels bepaald in de Verdragen, met inbegrip van de bepalingen betreffende de besluitvorming in de Raad, HEEFT HET VOLGENDE BESLUIT VASTGESTELD: Artikel 1 Bij de toepassing van de bepalingen van artikel 14, lid 2, van het Verdrag betreffende de Europese Unie worden de volgende beginselen nageleefd: – bij de zetelverdeling in het Europees Parlement worden de in het Verdrag betreffende de Europese Unie vastgelegde minimum- en maximumdrempel per lidstaat ten volle benut om zo nauw mogelijk aan te sluiten op de omvang van de respectieve bevolking van de lidstaten, – degressieve evenredigheid wordt als volgt gedefinieerd: de verhouding tussen de bevolking en het aantal zetels van elke lidstaat vóór afronding op hele getallen varieert naargelang van de respectieve bevolkingsomvang, zodat een lid van het Europees Parlement uit een lidstaat met een grotere bevolking meer burgers vertegenwoordigt dan een lid uit een lidstaat met een kleinere bevolking en, omgekeerd, zodat hoe groter de bevolking van een lidstaat is, hoe meer deze lidstaat recht heeft op een groot aantal zetels, – de zetelverdeling weerspiegelt demografische ontwikkelingen in de lidstaten. Artikel 2 De totale bevolking van de lidstaten wordt door de Commissie (Eurostat) berekend op basis van de meest recente gegevens die de lidstaten verstrekken overeenkomstig een methode die in Verordening (EU) nr. 1260/2013 van het Europees Parlement en de Raad (5) wordt vastgesteld. Artikel 3 1. Voor de zittingsperiode 2019-2024 wordt het aantal in elke lidstaat gekozen vertegenwoordigers in het Europees Parlement als volgt vastgesteld: België 21 Bulgarije 17 Tsjechië 21 Denemarken 14 Duitsland 96 Estland 7 Ierland 13 Griekenland 21 Spanje 59 Frankrijk 79 Kroatië 12 Italië 76 Cyprus 6 Letland 8 Litouwen 11 Luxemburg 6 Hongarije 21 Malta 6 Nederland 29 Oostenrijk 19 Polen 52 Portugal 21 Roemenië 33 Slovenië 8 Slowakije 14 Finland 14 Zweden 21 2. Indien evenwel het Verenigd Koninkrijk aan het begin van de zittingsperiode 2019-2024 nog steeds een lidstaat van de Unie is, is het aantal in elke lidstaat gekozen vertegenwoordigers dat het ambt aanvaardt het aantal dat bepaald is in artikel 3 van Besluit 2013/312/EU van de Europese Raad (6) , totdat de terugtrekking van het Verenigd Koninkrijk uit de Europese Unie rechtsgeldig wordt. Zodra de terugtrekking van het Verenigd Koninkrijk uit de Unie rechtsgeldig wordt, is het aantal in elke lidstaat gekozen vertegenwoordigers in het Europees Parlement het aantal als bepaald in lid 1 van dit artikel. Alle vertegenwoordigers in het Europees Parlement die de extra zetels zullen bezetten die het verschil zijn tussen het aantal overeenkomstig de eerste alinea en de tweede alinea van dit lid toegewezen zetels, nemen op hetzelfde moment zitting in het Parlement. Artikel 4 Lang genoeg vóór het begin van de zittingsperiode 2024-2029 dient het Europees Parlement overeenkomstig artikel 14, lid 2, van het Verdrag betreffende de Europese Unie bij de Europese Raad een voorstel in voor een geactualiseerde zetelverdeling. Artikel 5 Dit besluit treedt in werking op de dag na die van de bekendmaking ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie . Gedaan te …, Voor de Europese Raad De voorzitter Het Europees Parlement, – gezien het op 5 oktober 2017 door de Conferentie van voorzitters genomen besluit, – gezien de briefwisseling tussen zijn Voorzitter en de voorzitter van de Commissie, met name de brief van 2 oktober 2017 van laatstgenoemde, waarin deze instemt met de tekstvoorstellen die zijn Voorzitter op 7 september 2017 heeft ingediend, – gezien het Kaderakkoord over de betrekkingen tussen het Europees Parlement en de Europese Commissie (1) en de voorstellen tot wijziging ervan, – gezien artikel 10, leden 1 en 4, en artikel 17, leden 3 en 7, van het Verdrag betreffende de Europese Unie (VEU) en artikel 245 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU), – gezien artikel 41 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, – gezien artikel 295 VWEU, – gezien het werkprogramma van de Commissie voor 2017 (2) , – gezien zijn resolutie van 11 november 2015 over de hervorming van de kieswet van de Europese Unie (3) , – gezien zijn resolutie van 1 december 2016 over de belangenverklaringen van commissarissen – richtsnoeren (4) , – gezien zijn resolutie van 16 februari 2017 over de verbetering van de werking van de Europese Unie, voortbouwend op het potentieel van het Verdrag van Lissabon (5) , – gezien zijn resolutie van 14 september 2017 over transparantie, verantwoordelijkheid en integriteit in de EU-instellingen (6) , – gezien het ontwerpbesluit van de Commissie van 12 september 2017 over een gedragscode voor de leden van de Europese Commissie, met name artikel 10 over deelname aan de Europese politiek tijdens de ambtstermijn, – gezien de actualisering van de studie van het directoraat-generaal Intern Beleid van het Parlement over de gedragscode voor de leden van de Europese Commissie – verbetering van effectiviteit en doelmatigheid, – gezien artikel 140, lid 1, van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie constitutionele zaken ( A8‑0006/2018 ), A. overwegende dat in artikel 10, lid 1, VEU staat dat de werking van de Unie is gegrond op de representatieve democratie, en overwegende dat de Commissie als uitvoerende macht van de Unie een doorslaggevende rol vervult voor de werking van de Unie; B. overwegende dat in artikel 10, lid 3, en artikel 11 VEU aan de burgers van de Unie het recht wordt toegekend aan het democratisch bestel van de Unie deel te nemen; C. overwegende dat in artikel 17, lid 3, VEU is vastgelegd dat de Commissie bij de uitoefening van haar verantwoordelijkheden volkomen onafhankelijk is, dat de leden van de Commissie op grond van hun algemene bekwaamheid en Europese inzet worden gekozen uit personen die alle waarborgen voor onafhankelijkheid bieden en dat zij geen instructies van enige regering, instelling, orgaan of instantie vragen noch aanvaarden; D. overwegende dat de wijzigingsvoorstellen tot doel hebben de democratische beginselen toe te passen op de verkiezing van de voorzitter van de Commissie, overeenkomstig artikel 17, lid 7, VEU; E. overwegende dat de wijzigingsvoorstellen de leden van de Commissie in staat stellen zich kandidaat te stellen bij de Europese verkiezingen zonder hun ontslag te hoeven indienen; F. overwegende dat het in de lidstaten gebruikelijk is dat regeringsleden aan nationale parlementsverkiezingen deelnemen zonder dat zij hun ontslag hoeven in te dienen; G. overwegende dat de wijzigingsvoorstellen het tevens mogelijk maken dat de leden van de Commissie door Europese politieke partijen als lijsttrekkers worden aangewezen voor de functie van voorzitter van de Commissie; H. overwegende dat het Parlement reeds zijn steun heeft uitgesproken voor het lijsttrekkerproces, zoals duidelijk vastgelegd in het Verdrag, in zijn voorstel inzake de herziening van de Akte betreffende de verkiezing van de vertegenwoordigers in het Europees Parlement door middel van rechtstreekse algemene verkiezingen (7) ; I. overwegende dat de politieke partijen op Europees niveau overeenkomstig artikel 10, lid 4, VEU bijdragen tot de vorming van een Europees politiek bewustzijn; overwegende dat artikel 10, lid 3, en artikel 11, lid 1, VEU dit verruimen tot de burgers en representatieve organisaties; J. overwegende dat de wijzigingsvoorstellen tevens voorzien in de nodige waarborgen ter bescherming van de transparantie, onpartijdigheid, vertrouwelijkheid en collegialiteit; dat al deze waarborgen van toepassing blijven op leden van de Commissie die campagne voeren; K. overwegende dat de wijzigingsvoorstellen de voorzitter van de Commissie ertoe verplichten het Parlement in kennis te stellen van de maatregelen die zijn genomen om de naleving te waarborgen van de beginselen van onafhankelijkheid, eerlijkheid en kiesheid, zoals verankerd in artikel 245 VWEU en in de gedragscode voor de leden van de Europese Commissie, wanneer commissarissen zich kandidaat stellen bij verkiezingscampagnes voor de Europese verkiezingen; L. overwegende dat in de wijzigingsvoorstellen is vastgelegd dat de leden van de Commissie geen personele of materiële middelen van de Commissie mogen gebruiken voor met een verkiezingscampagne verband houdende activiteiten; 1. brengt in herinnering dat de voorzitter van de Commissie wordt gekozen door het Europees Parlement op voorstel van de Europese Raad, rekening houdend met de uitslag van de Europese verkiezingen en na passende raadplegingen, en dat de Europese politieke partijen derhalve lijsttrekkers (‘spitzenkandidaten’) aanwijzen, zoals in 2014 het geval was, zodat de Europese burgers tijdens de Europese verkiezingen kunnen kiezen wie zij als voorzitter van de Commissie willen; 2. brengt in herinnering dat het lijsttrekkerproces een afspiegeling vormt van het interinstitutionele evenwicht tussen het Parlement en de Europese Raad zoals vastgelegd in de Verdragen; benadrukt voorts dat deze verdere stap ter versterking van de parlementaire dimensie van de Unie een beginsel is waaraan niet kan worden getornd; 3. benadrukt dat, als afgeweken wordt van het lijsttrekkerproces, het risico bestaat dat de Europese Raad ter goedkeuring van het Parlement een kandidaat voor het voorzitterschap van de Commissie voordraagt die niet over een afdoende meerderheid in het Parlement beschikt; 4. waarschuwt dat het Europees Parlement bereid is tijdens de procedure voor de installatie van de Commissievoorzitter elke kandidaat te verwerpen die in de aanloop naar de Europese verkiezingen niet als lijsttrekker werd aangewezen; 5. is van oordeel dat het lijsttrekkerproces tevens bijdraagt tot transparantie, aangezien de kandidaten voor het ambt van Commissievoorzitter vóór de Europese verkiezingen bekend zijn en niet erna, zoals vroeger het geval was; 6. onderstreept dat het lijsttrekkerproces de politieke bewustwording van de Europese burgers in de aanloop naar de Europese verkiezingen bevordert en de politieke legitimiteit van zowel het Parlement als de Commissie versterkt door hun respectieve verkiezingen directer te koppelen aan de keuze van de kiezers; erkent bijgevolg de belangrijke toegevoegde waarde van het lijsttrekkerbeginsel bij het streven naar versterking van het politieke karakter van de Commissie; 7. is van oordeel dat de politieke legitimiteit van de Commissie verder kan worden versterkt door meer verkozen leden van het Europees Parlement tot leden van de Commissie te benoemen; 8. wijst erop dat alle belangrijke Europese politieke partijen in de aanloop naar de Europese verkiezingen van 2014 het lijsttrekkerproces hebben omhelsd en hun kandidaat voor het voorzitterschap van de Commissie hebben voorgedragen en dat er tussen de kandidaten openbare debatten werden gehouden, waardoor een constitutionele en politieke praktijk is ontstaan waarin het in de Verdragen vastgelegde interinstitutionele evenwicht tot uiting komt; 9. is van oordeel dat het lijsttrekkerproces in 2014 succesvol is gebleken en benadrukt dat de Europese verkiezingen van 2019 gelegenheid bieden om deze nieuwe praktijk te bestendigen; 10. spoort de Europese politieke partijen ertoe aan hun lijsttrekkers aan te wijzen via een open, transparante en democratische procedure; 11. is van oordeel dat de wijzigingsvoorstellen stroken met artikel 10, lid 1, en artikel 17, lid 7, VEU, en juicht deze toe als een verbetering waarmee het democratische proces voor de verkiezing van de voorzitter van de Commissie wordt geconsolideerd; 12. neemt kennis van de inwerkingtreding van de herziene gedragscode voor de leden van de Europese Commissie, die erop is gericht de verplichtingen van de leden van de Commissie binnen en buiten hun ambt te verduidelijken; herinnert aan de standpunten die reeds door het Europees Parlement zijn geuit over onder andere de wachttijd na afloop van een ambtstermijn, transparantie, de samenstelling van een onafhankelijk ethisch comité en de deelneming aan Europese verkiezingscampagnes; 13. acht het belangrijk in de gedragscode voor de leden van de Europese Commissie strenge normen inzake transparantie, onpartijdigheid en waarborgen op te nemen om elk mogelijk belangenconflict van leden van de Commissie die campagne voeren, te vermijden; 14. wijst met name op zijn verzoek inzake een wachttijd van drie jaar voor leden van de Commissie die hun ambtstermijn beëindigen; 15. keurt de wijzigingen van het kaderakkoord over de betrekkingen tussen het Europees Parlement en de Europese Commissie, zoals gehecht aan dit besluit, goed; 16. verzoekt zijn Voorzitter de wijzigingen samen met de voorzitter van de Commissie te ondertekenen en zorg te dragen voor publicatie ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie ; 17. verzoekt zijn Voorzitter dit besluit en de bijlage te doen toekomen aan de Commissie, alsmede, ter informatie, aan de Raad en de parlementen van de lidstaten. BIJLAGE Akkoord tussen het Europees Parlement en de Europese Commissie tot wijziging van punt 4 van het Kaderakkoord over de betrekkingen tussen het Europees Parlement en de Europese Commissie (De tekst van de bijlage wordt hier niet weergegeven, aangezien deze overeenkomt met het akkoord als bekendgemaakt in PB L 45 van 17 februari 2018, blz. 46.) (Raadpleging) Het Europees Parlement, – gezien het ontwerp van de Raad (13308/2017), – gezien artikel 39, lid 1, van het Verdrag betreffende de Europese Unie, zoals gewijzigd bij het Verdrag van Amsterdam, en artikel 9 van Protocol nr. 36 betreffende de overgangsbepalingen, op grond waarvan het Parlement door de Raad is geraadpleegd (C8-0419/2017), – gezien Besluit 2008/615/JBZ van de Raad van 23 juni 2008 inzake de intensivering van de grensoverschrijdende samenwerking, in het bijzonder ter bestrijding van terrorisme en grensoverschrijdende criminaliteit (1) , en met name artikel 33, – gezien artikel 78 quater van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken ( A8-0017/2018 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan het ontwerp van de Raad; 2. verzoekt de Raad, wanneer deze voornemens is af te wijken van de door het Parlement goedgekeurde tekst, het Parlement hiervan op de hoogte te stellen; 3. wenst opnieuw te worden geraadpleegd ingeval de Raad voornemens is ingrijpende wijzigingen aan te brengen in de door het Parlement goedgekeurde tekst; 4. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Het Europees Parlement, – gezien de artikelen 2 en 3 van het Verdrag betreffende de Europese Unie (VEU), – gezien de artikelen 10, 19, 21 en 167 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU), – gezien het recht om een verzoekschrift tot het Europees Parlement te richten, zoals neergelegd in de artikelen 20 en 227 VWEU, en in artikel 44 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, – gezien de artikelen 21 en 22 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, – gezien de preambule bij het VEU, – gezien het Kaderverdrag inzake de bescherming van nationale minderheden van de Raad van Europa, Protocol nr. 12 bij het Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden, en het Europees Handvest voor regionale talen of talen van minderheden, – gezien Richtlijn 2000/43/EG van de Raad van 29 juni 2000 houdende toepassing van het beginsel van gelijke behandeling van personen ongeacht ras of etnische afstamming (1) (de richtlijn inzake rassengelijkheid), – gezien Richtlijn 2000/78/EG van de Raad van 27 november 2000 tot instelling van een algemeen kader voor gelijke behandeling in arbeid en beroep (2) (de richtlijn inzake gelijke behandeling in arbeid), – gezien Richtlijn 2004/38/EG van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 betreffende het recht van vrij verkeer en verblijf op het grondgebied van de lidstaten voor de burgers van de Unie en hun familieleden, tot wijziging van Verordening (EEG) nr. 1612/68 en tot intrekking van Richtlijnen 64/221/EEG, 68/360/EEG, 72/194/EEG, 73/148/EEG, 75/34/EEG, 75/35/EEG, 90/364/EEG, 90/365/EEG en 93/96/EEG (3) (de richtlijn vrij verkeer), – gezien het arrest van het Gerecht van het Hof van Justitie van de Europese Unie van 3 februari 2017 in Zaak T-646/13, Minority SafePack – one million signatures for diversity in Europe/Commissie (4) , – gezien zijn resoluties over de situatie van de grondrechten in de Europese Unie, – gezien zijn resolutie van 8 juni 2005 over de bescherming van minderheden en maatregelen ter bestrijding van discriminatie in een uitgebreid Europa (5) , – gezien zijn resolutie van 11 september 2013 over Europese talen die met uitsterven worden bedreigd en taalkundige verscheidenheid in de Europese Unie (6) , – gezien zijn resolutie van 12 maart 2014 getiteld "Verslag over het EU-burgerschap 2013. EU-burgers: uw rechten, uw toekomst" (7) , – gezien zijn resolutie van 15 december 2016 over de activiteiten van de Commissie verzoekschriften in 2015 (8) , – gezien zijn resolutie van 25 oktober 2017 getiteld "Grondrechtelijke aspecten bij de integratie van Roma in de EU: bestrijding van zigeunerhaat" (9) , – gezien zijn resolutie van 12 december 2017 getiteld "Verslag over het EU-burgerschap 2017: versterking van de rechten van de burgers in een Unie van democratische verandering" (10) , – gezien de studie uitgevoerd in opdracht van beleidsondersteunende afdeling C van het Europees Parlement, op verzoek van de Commissie verzoekschriften, getiteld "Discrimination(s) as emerging from petitions received" van april 2017, – gezien de studie uitgevoerd in opdracht van beleidsondersteunende afdeling C van het Europees Parlement, op verzoek van de Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken, getiteld "Towards a Comprehensive EU Protection System for Minorities" van augustus 2017, – gezien de studie uitgevoerd in opdracht van beleidsondersteunende afdeling B van het Europees Parlement, op verzoek van de Commissie cultuur en onderwijs, getiteld "Minority Languages and Education: Best Practices and Pitfalls" van mei 2017, – gezien de door de Commissie verzoekschriften op 4 mei 2017 georganiseerde openbare hoorzitting over de strijd tegen discriminatie van EU-burgers in de EU-lidstaten en de bescherming van minderheden (11) , – gezien artikel 216, lid 2, van zijn Reglement, A. overwegende dat de Commissie verzoekschriften diverse verzoekschriften heeft ontvangen waarin bezorgdheid werd geuit over discriminerende praktijken jegens tot minderheden behorende EU-burgers en dat zij een hoorzitting heeft gehouden over de verschillende problemen die onder de aandacht werden gebracht; B. overwegende dat er een nauw verband bestaat tussen de rechten van minderheden en de beginselen van de rechtsstaat; overwegende dat de rechten van personen die tot minderheden behoren in artikel 2 VEU uitdrukkelijk worden genoemd, en overwegende dat deze rechten op dezelfde wijze dienen te worden geëerbiedigd als andere in de Verdragen verankerde rechten; C. overwegende dat de Unie krachtens artikel 10 VWEU bij de bepaling en de uitvoering van haar beleid en optreden moet streven naar bestrijding van iedere vorm van discriminatie op grond van geslacht, ras of etnische afkomst, godsdienst of overtuiging, handicap, leeftijd of seksuele gerichtheid; D. overwegende dat internationale overeenkomsten weliswaar een robuust rechtskader bieden voor de bescherming van de rechten van minderheden, maar dat er nog altijd veel ruimte voor verbetering is als het gaat om de manier waarop aan de bescherming van de rechten van minderheden in de EU uitvoering wordt gegeven; E. overwegende dat elke persoon in de EU hetzelfde recht en dezelfde plicht heeft om een volledig, actief en geïntegreerd lid van de samenleving te worden; F. overwegende dat in de criteria van Kopenhagen is vastgelegd dat de eerbiediging van de rechten van minderheden een belangrijke eis is waaraan kandidaat-lidstaten moeten voldoen; G. overwegende dat discriminatie op grond van etnische afstamming de meest voorkomende vorm van discriminatie is, en overwegende dat uit de laatste Eurobarometerenquête over discriminatie blijkt dat het aantal gevallen van discriminatie op grond van seksuele gerichtheid flink is gestegen (12) ; H. overwegende dat het voorstel van de Commissie voor een richtlijn betreffende de toepassing van het beginsel van gelijke behandeling ( COM(2008)0426 ) betrekking heeft op een groot aantal gebieden, zoals onderwijs, sociale bescherming, en de toegang tot en het aanbod van goederen en diensten; I. overwegende dat de verzoekschriften over discriminatie in verband met de rechten van minderheden die bij de Commissie verzoekschriften zijn ingediend grondig bestudeerd moeten worden, zodat de problemen die door de burgers onder de aandacht worden gebracht kunnen worden begrepen en er oplossingen kunnen worden voorgesteld; J. overwegende dat uit verschillende verzoekschriften blijkt dat minderheden bij de uitoefening van hun grondrechten gediscrimineerd worden, en overwegende dat het voortbestaan van minderheidsgemeenschappen hierdoor bedreigd wordt, met name door milieuvervuilende activiteiten; K. overwegende dat de bescherming en de versterking van het cultureel erfgoed van nationale minderheden in de lidstaten - een belangrijk aspect van de culturele identiteit van gemeenschappen, groepen en individuen - een belangrijke rol spelen bij de sociale cohesie; L. overwegende dat de lidstaten de plicht hebben maatregelen te nemen ter bestrijding van discriminatie van Roma, met name als het gaat om de contacten van deze gemeenschap met bestuurlijke autoriteiten op regionaal en nationaal niveau; M. overwegende dat de indieners van de verzoekschriften zich zorgen maken over het uitblijven van een omvattende EU-respons op dit gebied en over het gebrek aan bescherming van hun taalkundige rechten en andere minderheidsrechten, die zijn neergelegd in het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie en die deel uitmaken van de algemene beginselen van het EU-recht, zoals erkend door het Europees Hof van Justitie; 1. betreurt dat personen die tot een minderheid behoren nog altijd problemen ondervinden bij de uitoefening van hun grondrechten en het slachtoffer zijn van haatzaaiende taal en haatmisdrijven; 2. is van oordeel dat de lidstaten de rechten van minderheden te allen tijde moeten beschermen en op gezette tijden moeten controleren of deze rechten geëerbiedigd worden; Bestrijding van discriminatie van autochtone, nationale en taalkundige minderheden: een nationale en Europese verantwoordelijkheid 3. stelt vast dat minderheidsvraagstukken niet hoog genoeg op de Europese agenda staan en is voorstander van een geïntegreerde aanpak op het gebied van gelijkheid en non-discriminatie, om ervoor te zorgen dat de lidstaten op de juiste wijze omgaan met de diversiteit in hun samenlevingen; 4. is van oordeel dat de EU de verantwoordelijkheid heeft om de rechten van minderheden te beschermen en te bevorderen; acht het noodzakelijk dat het Europees wetgevingskader verbeterd wordt om de rechten van personen die tot minderheden behoren op omvattende wijze te beschermen; 5. benadrukt dat de EU-instellingen de taak hebben om de problematiek rondom de bescherming van minderheden onder de aandacht te brengen en de lidstaten te stimuleren en te ondersteunen bij de bevordering van culturele diversiteit en tolerantie, met name door middel van onderwijs; 6. wijst erop dat de ontwikkeling van beleid op het gebied van cultureel erfgoed inclusief en participatief moet zijn en dat daartoe een op de gemeenschap gebaseerde aanpak moet worden gevolgd, waarbij de betrokken minderheidsgemeenschappen geraadpleegd en bij overleg betrokken moeten worden; 7. merkt op dat de EU niet beschikt over doeltreffende instrumenten om de eerbiediging van de rechten van minderheden te meten; dringt erop aan dat de situatie van autochtone en taalkundige minderheden in de hele EU op doeltreffende wijze gemonitord wordt; is van oordeel dat het Bureau van de Europese Unie voor de grondrechten discriminatie van nationale minderheden in de lidstaten nauwlettender moet controleren; 8. erkent de belangrijke rol van de lidstaten bij de bescherming van autochtone, nationale en taalkundige minderheden; herinnert eraan dat de bescherming van nationale minderheden en het verbod op discriminatie op grond van taal of het behoren tot een nationale minderheid zijn vastgelegd in de Verdragen en in het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie; 9. betreurt dat de problemen die onder de aandacht worden gebracht in zijn resolutie over de bescherming van minderheden en maatregelen ter bestrijding van discriminatie in een uitgebreid Europa nog niet zijn opgelost; EU-rechtskader voor minderheden: uitdagingen en kansen 10. benadrukt dat de rechten van nationale minderheden en de bescherming van die rechten een integraal onderdeel zijn van de rechtsstaat, zoals bepaald in het handvest van Kopenhagen dat in 1990 door de Organisatie voor Veiligheid en Samenwerking in Europa (OVSE) werd ondertekend; 11. verzoekt de lidstaten ervoor te zorgen dat hun rechtsstelsels waarborgen dat personen die tot een minderheid behoren niet worden gediscrimineerd, en gerichte beschermingsmaatregelen te nemen op basis van internationale normen op dit gebied; veroordeelt discriminerende praktijken van overheidsfunctionarissen jegens personen die tot een minderheid behoren; pleit ervoor dat de bevoegde autoriteiten toepassing geven aan de geldende maatregelen voor rapportage en, zo nodig, bestraffing van dergelijke gevallen van discriminatie; 12. benadrukt dat iets gedaan moet worden aan de situatie en de juridische status van "niet-burgers" die permanent in de lidstaten verblijven; 13. benadrukt dat de bronnen van het natuurlijk en cultureel erfgoed van nationale minderheden fundamentele factoren zijn als het gaat om sociale cohesie en volledig behouden moeten blijven voor toekomstige generaties, waaronder door vervuilende activiteiten stop te zetten; 14. verzoekt alle lidstaten het Kaderverdrag inzake de bescherming van nationale minderheden, Protocol nr. 12 bij het Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden, en het Europees Handvest voor regionale talen of talen van minderheden te ondertekenen, ratificeren en ten uitvoer te leggen, of hun toezeggingen in het kader van de internationale overeenkomsten op dit gebied te actualiseren; benadrukt dat taalkundige en autochtone minderheden behandeld moeten worden in overeenstemming met de beginselen die zijn neergelegd in deze documenten; 15. dringt aan op herziening van de richtlijn inzake rassengelijkheid en de richtlijn inzake gelijke behandeling in arbeid; betreurt ten zeerste dat weinig vooruitgang is geboekt wat betreft de goedkeuring van het voorstel voor een richtlijn inzake gelijke behandeling, en verzoekt de Commissie en de Raad de onderhandelingen over dit voorstel te heropenen, opdat deze voor het einde van deze zittingsperiode kunnen worden afgerond; Bescherming en behoud van minderheidstalen 16. spoort de lidstaten aan om te waarborgen dat het recht om een minderheidstaal te gebruiken geëerbiedigd wordt en om de taalkundige diversiteit binnen de Unie te beschermen, een en ander in overeenstemming met de Verdragen; 17. is van oordeel dat in gemeenschappen waarbinnen meer dan één taal wordt gesproken de taalkundige rechten geëerbiedigd moeten worden en dat de rechten van de ene groep taalgebruikers niet zwaarder mogen wegen dan die van andere groepen taalgebruikers, in overeenstemming met de grondwettelijke regels van elke lidstaat; 18. verzoekt de Commissie om zich actiever in te zetten voor de bevordering van taalonderwijs in regionale en minderheidstalen en voor de bevordering van het gebruik van deze talen, als manier om discriminatie op grond van taal in de EU aan te pakken; Rechten van LGBTI's 19. spoort de Commissie aan om krachtiger stappen te nemen ter bestrijding van discriminatie van LGBTI's en homofobie, onder meer in de vorm van concrete wetgevingsmaatregelen, maar daarbij de bevoegdheden van de lidstaten te eerbiedigen; pleit voor monitoring van de rechten van LGBTI's en voor de verstrekking, op toegankelijke wijze, van informatie over de erkenning van grensoverschrijdende rechten van LGBTI's en hun gezinsleden in de EU; is van oordeel dat de lidstaten flink moeten investeren in het bieden van gericht onderwijs op verschillende niveaus, om pestgedrag te voorkomen en homofobie structureel te bestrijden; 20. dringt er bij de Commissie op aan erop toe te zien dat de lidstaten de richtlijn inzake vrij verkeer correct omzetten en daarbij onder meer de bepalingen met betrekking tot familieleden te allen tijde respecteren en tevens discriminatie, op welke grond dan ook, verbieden; 21. verzoekt de Commissie maatregelen te nemen om te waarborgen dat LGBTI's en hun gezinsleden hun recht op vrij verkeer kunnen uitoefenen, overeenkomstig artikel 21 VWEU en artikel 21 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie; º º º 22. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie en de regeringen en parlementen van de lidstaten. Het Europees Parlement, – gezien artikelen 8 en 9 van de richtlijn slachtofferrechten (2012/29/EU) van 25 oktober 2012 (1) over het verplicht verstrekken van ondersteunende diensten aan geweldsslachtoffers, ook die van VGV, – gezien de artikelen 11 en 21 van de richtlijn opvangvoorzieningen (2013/33/EU) van 26 juni 2013 (2) , waarin slachtoffers van VGV uitdrukkelijk worden genoemd als kwetsbare personen die tijdens hun asielprocedure passende gezondheidszorg moeten ontvangen, – gezien artikel 20 van de erkenningsrichtlijn (2011/95/EU) van 13 december 2011 (3) , waarin VGV als ernstige vorm van psychologisch, lichamelijk of seksueel geweld is opgenomen als rechtsgrond voor internationale bescherming, – gezien zijn resolutie van 6 februari 2014 over de mededeling van de Commissie "Naar het uitbannen van vrouwelijke genitale verminking" (4) , – gezien zijn resolutie van 14 juni 2012 over het uitbannen van de genitale verminking van vrouwen (5) , waarin wordt opgeroepen tot het beëindigen van VGV wereldwijd via preventie, beschermingsmaatregelen en wetgeving, – gezien de jaarverslagen van de EU over mensenrechten en democratie in de wereld, – gezien de conclusies van de Raad van juni 2014 over de preventie en bestrijding van alle vormen van geweld tegen vrouwen en meisjes, met inbegrip van vrouwelijke genitale verminking, – gezien de conclusies van de Raad van maart 2010 over de uitbanning van geweld tegen vrouwen in de EU, – gezien de mededeling van de Commissie van 25 november 2013 getiteld "Vrouwelijke genitale verminking uitbannen" ( COM(2013)0833 ), – gezien de gezamenlijke verklaring van 6 februari 2013 over de internationale dag tegen vrouwelijke genitale verminking, waarin de vice-voorzitter van de commissie / hoge vertegenwoordiger en vijf commissarissen het vaste voornemen van de EU bevestigen om VGV in haar externe betrekkingen te bestrijden, – gezien het EU-actieplan inzake mensenrechten en democratie 2015-2019, en met name doelstelling 14, onder b), – gezien de Agenda 2030 voor duurzame ontwikkeling, en met name doelstelling 5.3 betreffende de uitbanning van alle schadelijke praktijken, zoals kindhuwelijken, huwelijken op jonge leeftijd en gedwongen huwelijken en vrouwelijke genitale verminking; – gezien het Genderactieplan 2016-2020, – gezien het verslag 2013 van het Europees Instituut voor gendergelijkheid over vrouwelijke genitale verminking in de Europese Unie en Kroatië, – gezien het Verdrag van de Raad van Europa van 2014 inzake het voorkomen en bestrijden van geweld tegen vrouwen en huiselijk geweld (Verdrag van Istanbul), – gezien zijn resolutie van 12 september 2017 (6) over de toetreding van de EU tot het Verdrag van de Raad van Europa inzake het voorkomen en bestrijden van geweld tegen vrouwen en huiselijk geweld, – gezien de verklaring van het Comité van Ministers van de Raad van Europa van september 2017 over de noodzaak meer inspanningen te leveren om vrouwelijke genitale verminking en gedwongen huwelijken in Europa te voorkomen en bestrijden, – gezien de resolutie van de Algemene Vergadering van de VN van 20 december 2012 betreffende het intensiveren van de wereldwijde inspanningen om een halt toe te roepen aan vrouwelijke genitale verminking (A/RES/67/146), – gezien de Overeenkomst van Cotonou, – gezien het Spotlight-initiatief van de EU en de VN van 2017 inzake het uitbannen van geweld tegen vrouwen en meisjes, – gezien de vraag aan de Commissie over nultolerantie ten aanzien van vrouwelijke genitale verminking (VGV) ( O-000003/2018 – B8-0005/2018), – gezien de ontwerpresolutie van de Commissie rechten van de vrouw en gendergelijkheid, – gezien artikel 128, lid 5, en artikel 123, lid 2, van zijn Reglement, A. overwegende dat in de Agenda 2030 voor duurzame ontwikkeling, onder doelstelling 5 betreffende het verwezenlijken van gendergelijkheid en het versterken van de positie van alle vrouwen en meisjes, uitdrukkelijk wordt opgeroepen tot het uitbannen van vrouwelijke genitale verminking en andere schadelijke praktijken; B. overwegende dat VGV in het EU-actieplan inzake mensenrechten en democratie 2015-2016, onder doelstelling 14 betreffende het bevorderen van gendergelijkheid, vrouwenrechten, een sterkere positie en participatie van vrouwen en meisjes, wordt genoemd als een praktijk die bijzondere aandacht vereist; C. overwegende dat het genderactieplan 2016-2020 (GAP II) onder thematische prioriteit B "fysieke en psychologische integriteit" een indicator bevat ten aanzien van het percentage vrouwen en meisjes in de leeftijd van 15-49 jaar die VGV hebben ondergaan; D. overwegende dat VGV, als grensoverschrijdende kwalijke praktijk, nu wordt erkend als mondiaal probleem, en in de Agenda 2030 voor duurzame ontwikkeling van de VN wordt aangemerkt als een schadelijke praktijk die tegen het jaar 2030 moet zijn uitgebannen; E. overwegende dat in het statistisch verslag 2016 van Unicef wordt verklaard dat minstens 200 miljoen vrouwen en meisjes wereldwijd VGV hebben ondergaan, maar dat het exacte aantal niet bekend is; F. overwegende dat VGV – die nog steeds op traditionele wijze wordt toegepast in bepaalde delen van het Afrikaanse continent maar ook in delen van het Midden-Oosten, Azië en Oceanië – eveneens een probleem vormt in de Europese Unie, met ernstige gevolgen voor de getroffen vrouwen en meisjes; G. overwegende dat er de afgelopen drie decennia vooruitgang is geboekt, zij het niet overal evenveel, en dat de toepassing van VGV zo'n 30 % is afgenomen; overwegende dat deze vooruitgang echter teniet zou kunnen worden gedaan door bevolkingsgroei, aangezien een groter aantal vrouwen en meisjes de behandeling zal ondergaan; H. overwegende dat plaatselijke gemeenschappen vaak het meest van invloed zijn op het besluit van ouders om hun dochters te besnijden of van vrouwen om VGV te ondergaan; I. overwegende dat er weliswaar geen religieuze verplichting geldt om VGV toe te passen, maar dat religie een prominente rol inneemt in veel gemeenschappen waar VGV gangbaar is, en dat religieuze en andere leiders daarom deel moeten uitmaken van de beweging tegen VGV; J. overwegende dat deze praktijk, om een passende uitbanningsstrategie te kunnen ontwikkelen, altijd in de lokale context moet worden bekeken; K. overwegende dat VGV vaak niet los kan worden gezien van andere gendergelijkheidskwesties en slechts een van de vele manieren is waarop de rechten van vrouwen worden geschonden, zoals: het gebrek aan toegang tot onderwijs voor vrouwen, met inbegrip van allesomvattende seksuele voorlichting; het gebrek aan werkgelegenheid voor vrouwen; het niet kunnen bezitten of erven van eigendom of vermogen; gedwongen huwelijken of huwelijken op zeer jonge leeftijd; seksueel en fysiek geweld; en een gebrek aan een kwaliteitsvolle gezondheidszorg, met inbegrip van diensten op het vlak van seksuele en reproductieve gezondheid en rechten; L. overwegende dat VGV net als andere vormen van gendergerelateerd geweld gericht is op controle over het lichaam van de vrouw en inbreuk maakt op het recht van vrouwen op gezondheid, veiligheid en lichamelijke integriteit, en in sommige gevallen zelfs op het recht op leven; M. overwegende dat bij het uitbannen van VGV preventie weliswaar de voorkeur verdient boven vervolging aangezien overtreders en medeplichtigen vaak de ouders van het slachtoffer zijn, maar dat er ook duidelijk behoefte is aan het verwijderen van obstakels voor de vervolging van VGV-zaken, waarbij de belangen van het kind voorop moeten staan; 1. stelt vast dat VGV afneemt als gevolg van doortastende maatregelen en bewustmaking, en moedigt alle betrokkenen ertoe aan hun werkzaamheden voort te zetten om gebruik te maken van het momentum in landen waar VGV voorkomt; 2. ziet dit momentum als een kans voor internationale organisaties en staten om hun inspanningen op te voeren, met name door banden en connecties te creëren tussen verschillende regio's, belanghebbenden en sectoren om zich samen actief in te zetten voor het uitbannen van deze en andere praktijken die schadelijk zijn voor meisjes en levenslange lichamelijke, psychologische en emotionele gevolgen kunnen hebben; 3. waardeert de onschatbare inzet van de organisaties die ter plaatse met gemeenschappen binnen en buiten de EU samenwerken aan preventie, bewustmaking en ondersteuning, en is zich ervan bewust dat het slaan van bruggen tussen deze partijen van essentieel belang is voor het uitbannen van VGV; 4. verzoekt de Commissie en de lidstaten de preventie van VGV in alle beleidsterreinen te integreren, met name gezondheid (ook seksuele en reproductieve gezondheid), sociaal werk, asiel, onderwijs (met inbegrip van seksuele voorlichting), wetshandhaving, justitie, kinderbescherming en media en communicatie; 5. benadrukt dat de lidstaten er op grond van artikel 38 van het Verdrag van Istanbul toe verplicht zijn VGV strafbaar te stellen, evenals aanzetting, dwang of bemiddeling daartoe, en dat het verdrag niet alleen bescherming biedt aan meisjes en vrouwen die het risico lopen VGV te ondergaan, maar ook aan meisjes en vrouwen die te kampen hebben met de levenslange gevolgen ervan (bijvoorbeeld in geval van re-infibulatie, asielgerelateerde situaties, toegang tot zorg, enz.); onderstreept dat in het Verdrag van Istanbul is vastgelegd dat cultuur, gewoonte, religie, traditie of zogenaamde "eer" geen rechtvaardiging is voor geweld tegen vrouwen; 6. verzoekt de EU en de lidstaten die het Verdrag van de Raad van Europa inzake het voorkomen en bestrijden van geweld tegen vrouwen en huiselijk geweld (Verdrag van Istanbul) nog niet hebben geratificeerd, dit onverwijld te doen zodat de inspanningen van de EU overeenkomen met de internationale normen ter bevordering van een holistische en geïntegreerde benadering van geweld tegen vrouwen en van VGV; 7. is ingenomen met het feit dat het strafrecht in alle lidstaten vrouwen en meisjes expliciet dan wel impliciet beschermt tegen VGV, maar maakt zich ernstige zorgen over de klaarblijkelijke ondoeltreffendheid ervan, aangezien er slechts een klein aantal rechtszaken in de EU hebben plaatsgevonden; 8. constateert met bezorgdheid dat wetshandhaving en met name vervolging een uitdaging vormt in alle lidstaten en landen van herkomst; verzoekt de Commissie daarom gerichte opleiding op het gebied van opsporing, onderzoek en vervolging van VGV voor de betrokken partijen te vergemakkelijken; vraagt de lidstaten alerter te zijn ten aanzien van het opsporen, onderzoeken en vervolgen van gevallen van VGV; 9. merkt op dat strafrecht en gerichte opleiding gepaard moeten gaan met inspanningen om het bewustzijn omtrent VGV te verhogen, om beoefenaars zo te ontmoedigen deze praktijk voort te zetten; 10. erkent dat het ontbreken van kwade wil een belangrijk verschil is tussen VGV en andere vormen van gendergerelateerd geweld, en benadrukt dat dit, hoewel het op geen enkele wijze als rechtvaardiging dient, bij uitbanningsstrategieën in ogenschouw moet worden genomen; 11. betreurt de toenemende medicalisering in bepaalde landen en benadrukt dat dit een onaanvaardbaar antwoord is op de achterliggende oorzaken, zoals reeds bepaald door de VN en de WHO; verzoekt de lidstaten de medicalisering van VGV uitdrukkelijk strafbaar te stellen, en tegelijkertijd het bewustzijn van het medisch personeel omtrent dit probleem te verhogen; 12. onderstreept dat VGV een van de meest voorspelbare vormen van gendergerelateerd geweld is en verzoekt de Commissie en de lidstaten krachtige preventieve maatregelen te treffen in vluchtelingenkampen; verzoekt de Commissie meer aandacht te besteden aan preventie van VGV en andere schadelijke praktijken in integratieprocedures en het Fonds voor asiel, migratie en integratie (AMIF) en om relevante informatie te verstrekken via het EU-Asielagentschap; 13. vraagt om de hoogste normen van bescherming voor asielzoekers die op aan VGV gerelateerde gronden asiel aanvragen, in het kader van de hervorming van het gemeenschappelijk Europees asielstelsel en de herziening van de asielrichtlijnen, en via het nieuwe EU-Asielagentschap; 14. ziet uit naar de oprichting van het mondiale netwerk dat zal zorgen voor connecties tussen belanghebbenden over de hele wereld, met als doel om ideeën samen te brengen en de krachten te bundelen; verzoekt de Commissie steun te verlenen aan dit belangrijke netwerk; 15. verzoekt de Commissie in te gaan op de verzoeken van het maatschappelijk middenveld om voldoende flexibele financiering, zodat organisaties aan de basis die binnen de gemeenschap actief zijn hiervoor in aanmerking kunnen komen, verschillende meisjes- en vrouwenrechtenkwesties naast VGV middels een holistische benadering kunnen worden aangepakt, en banden kunnen worden gelegd tussen organisaties in de EU en in de landen waar VGV wordt gebezigd; is in dit verband ingenomen met de werkzaamheden van het End FGM European Network en zijn leden, onder meer via het project Change Plus, waarbij zij vertegenwoordigers van lokale gemeenschappen opleiden om niet alleen een wijziging van de wetgeving te bevorderen, maar ook van gedragspatronen in hun gemeenschappen; 16. verzoekt de Commissie en de lidstaten gegevens bij te houden over de toepassing van VGV en de verschillende vormen ervan, en om de academische wereld te betrekken bij het proces van gegevensverzameling, onderzoek en opleiding van toekomstige generaties ten aanzien van VGV; is zich ervan bewust dat het Europees migratienetwerk hierbij een rol kan spelen; is van oordeel dat een gemeenschappelijke onderzoeksagenda met betrekking tot VGV universiteiten in gebieden waar VGV wordt toegepast in staat zou stellen contacten te leggen met EU-universiteiten met het oog op de organisatie van uitwisselingsprogramma's, een verbetering van de gegevensverzameling en een uitbreiding van de capaciteiten van toekomstige professionals in verschillende sectoren; 17. verzoekt de Commissie en de lidstaten fundamentele informatie over VGV en andere praktijken die schadelijk zijn voor meisjes op te nemen in de onderwijsprogramma's van de vakgebieden die een belangrijke rol spelen in de preventie van VGV; 18. onderstreept dat VGV, ondanks de lokale context, moet worden geplaatst in een breder kader van gendergerelateerd geweld; meent dat hier sprake is van een gendergelijkheidskwestie die om een brede aanpak vraagt om een negatief beeld van de gemeenschappen waar VGV wordt gebezigd te voorkomen; 19. beklemtoont dat het waarborgen dat alle meisjes naar school gaan en het scheppen van de randvoorwaarden voor de economische emancipatie van vrouwen de eerste stappen zijn in de richting van een sterkere positie van vrouwen in gemeenschappen waar VGV voorkomt; 20. vestigt de aandacht op het potentieel en de kracht van verschillende communicatiekanalen zoals kunst, literatuur, nieuwe en lokale media om boodschappen beter aan het volk over te brengen; onderstreept hoe belangrijk het is jongens en mannen te betrekken bij het scheppen van een nieuw discours over gendergelijkheid en het bestrijden van de huidige machtsstructuren via netwerken, informatiecampagnes en samenwerkings- en opleidingsprogramma's; 21. verzoekt de Commissie de lidstaten en landen waar VGV wordt gebezigd te helpen bij het opzetten van netwerken en geïntegreerde strategieën ter preventie van VGV, met inbegrip van de opleiding van maatschappelijk werkers, medisch personeel, religieuze en gemeenschapsleiders en politieagenten en justitieel medewerkers; erkent dat deze praktijk door geen enkele religie wordt voorgestaan; 22. verzoekt de Commissie de kwestie VGV en andere praktijken die schadelijk zijn voor vrouwen en meisjes op te nemen in haar mensenrechtendialogen en diplomatieke initiatieven; verzoekt de EDEO en de lidstaten intensiever met derde landen samen te werken om ze aan te sporen nationale wetgeving aan te nemen waarbij VGV wordt verboden en om wetshandhavingsautoriteiten te ondersteunen bij het waarborgen van de tenuitvoerlegging; 23. stelt met tevredenheid vast dat de delegaties en de EDEO ieder jaar in het kader van een kinderrechten- of gendercursus worden opgeleid op het vlak van VGV, en verzoekt de Commissie brede bekendheid te geven aan haar instrumenten zoals de "United to end FGM"-toolkit voor professionals uit verschillende sectoren en deze beschikbaar te stellen voor de doelgroepen; 24. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Commissie en de Raad van de Europese Unie.