Het Europees Parlement, – gezien zijn eerdere resoluties over China, met name die van 9 juni 2022 over de mensenrechtensituatie in Xinjiang, inclusief de politiedossiers van Xinjiang (1) , van 20 januari 2022 over schendingen van de fundamentele vrijheden in Hongkong (2) , van 16 september 2021 over een nieuwe EU-strategie ten aanzien van China (3) , van 20 mei 2021 over de Chinese sancties als vergelding tegen EU-instanties, EP-leden en leden van nationale parlementen (4) , van 21 januari 2021 over het harde optreden tegen de democratische oppositie in Hongkong (5) , van 12 september 2018 over de stand van zaken van de betrekkingen tussen de EU en China (6) en van 16 december 2015 over de betrekkingen EU-China (7) , – gezien de top EU-China van 1 april 2022, – gezien de slotopmerkingen van de VN-Commissie voor de rechten van de mens over de Speciale Administratieve Regio Hongkong van China en de Speciale Administratieve Regio Macau van China met betrekking tot de tenuitvoerlegging van het Internationaal Verdrag inzake burgerrechten en politieke rechten, aangenomen op 27 juli 2022, – gezien de Chinees-Britse Gezamenlijke Verklaring van 1984 en de Chinees-Portugese Gezamenlijke Verklaring van 1987, – gezien de gezamenlijke mededeling van de Commissie en de hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid van 12 maart 2019 getiteld “EU-China – Een strategische visie” (JOIN(2019)0005), – gezien de toekenning van de Sacharovprijs 2019 aan Ilham Tohti, een Oeigoerse econoom die vreedzaam strijdt voor de rechten van de Oeigoerse minderheid in China, – gezien het besluit van de Raad van de EU van 5 december 2022 om de maatregelen uit hoofde van Verordening (EU) 2020/1998 van de Raad van 7 december 2020 betreffende beperkende maatregelen tegen ernstige schendingen van de mensenrechten (8) te verlengen, – gezien de opmerkingen van de voorzitter van de Europese Raad Charles Michel na de ontmoeting met de Chinese president Xi Jinping op 1 december 2022, – gezien de persmededeling van de Europese Dienst voor extern optreden (EDEO) van 2 december 2022 getiteld “EU-VS: Overleg tussen de viceminister van Buitenlandse Zaken van de VS Wendy Sherman en de secretaris-generaal van de Europese Dienst voor extern optreden Stefano Sannino”, – gezien de elfde strategische dialoog tussen de EU en China van 28 september 2021 tussen vicevoorzitter van de Commissie/hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken (VV/HV) Josep Borrell en staatsraad/minister van Buitenlandse Zaken Wang Yi, – gezien artikel 35 van de grondwet van de Volksrepubliek China, waarin is bepaald dat de burgers van de Volksrepubliek China vrijheid van meningsuiting, persvrijheid, vrijheid van vergadering, van vereniging, van betoging en van demonstratie moeten genieten, – gezien het Internationaal Verdrag inzake burgerrechten en politieke rechten van 16 december 1966, dat China in 1998 heeft ondertekend maar niet heeft geratificeerd, – gezien het EU-actieplan inzake mensenrechten en democratie 2020-2024 en de EU‑richtsnoeren over mensenrechtenverdedigers, – gezien het verslag over Xinjiang van het Bureau van de Hoge Commissaris voor de mensenrechten dat op 31 augustus 2022 werd gepubliceerd, – gezien de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens van 1948, – gezien artikel 144, lid 5, en artikel 132, lid 4, van zijn Reglement, A. overwegende dat de bevordering en eerbiediging van mensenrechten, de democratie en de rechtsstaat de kern moeten uitmaken van de betrekkingen die de EU met China onderhoudt, in overeenstemming met het engagement van de EU om deze waarden in haar extern optreden uit te dragen en de toezegging van China om zich bij zijn eigen ontwikkeling en in het kader van internationale samenwerking aan deze waarden te zullen houden; B. overwegende dat China sinds 2020 een zeer streng zero-COVID-beleid voert, waarbij op grote schaal wordt getest en langdurige en ad-hoclockdowns worden opgelegd, waardoor de vrijheid en rechten van de bevolking ernstig worden beknot; C. overwegende dat deze strikte beperkingen hebben geleid tot frequente en aanhoudende lockdowns, verplicht grootschalig en systematisch testen en quarantaine, alsook onevenredige en ernstige beperkingen van het vrije verkeer binnen China; overwegende dat deze beperkingen tevens hebben geleid tot tekorten aan essentiële goederen, waaronder levensmiddelen, belemmering van de toegang tot de gezondheidszorg en een toename van de jeugdwerkloosheid in de Volksrepubliek China; D. overwegende dat er in de dagen en weken vóór het uitbreken van de wijdverbreide protesten al grote spanningen waren in sommige fabrieken, zoals de Foxconn-fabrieken, waar werknemers massaal op de vlucht sloegen om te ontsnappen aan de radicale en volledige lockdown van de fabriek naar aanleiding van COVID-uitbraken op de productiesites en uit protest tegen het herhaaldelijk niet betalen van bonussen tijdens de lockdowns; overwegende dat de fabrieksprotesten zijn uitgemond in geweld en dat in video’s op sociale media te zien is hoe werknemers door de politie worden geslagen; E. overwegende dat als gevolg van de strikte handhaving van de lockdowns soms hele gebouwen, met inbegrip van nooduitgangen, werden verzegeld; overwegende dat op 24 november 2022 in een woongebouw in Urumqi, een stad in Xinjiang waar al meer dan 100 dagen een ononderbroken lockdown van kracht was, een brand is uitgebroken waarbij ten minste tien mensen om het leven zijn gekomen; overwegende dat het dodental volgens lokale bronnen en berichten op sociale media veel hoger ligt (9) , tot wel 40 slachtoffers; overwegende dat de bewoners van dit gebouw naar verluidt in hun appartementen waren opgesloten en dat de tussenkomst van de brandweer, vermoedelijk als gevolg van beperkingen in het kader van het zero-COVID-beleid, werd vertraagd; F. overwegende dat de bevolking op 26 november 2022 voor het eerst sinds de protesten op het Tienanmen-plein in 1989 op straat is gekomen in Peking, Shanghai en andere grote Chinese steden, en naar verluidt in meer dan 100 universiteiten, om tegen het zero-COVID-beleid van China te protesteren en om het autoritaire regime van de Chinese Communistische Partij aan de kaak te stellen; overwegende dat de demonstranten er al snel voor kozen om een blanco vel papier te gebruiken als symbool om hun woede over de onderdrukking van de vrije meningsuiting te uiten; G. overwegende dat de politiediensten zich aanvankelijk terughoudend opstelden, maar daarna snel zijn overgegaan tot het uiteenslaan van de mensenmassa’s en tot grootschalige arrestaties in verschillende steden; overwegende dat de politie in Shanghai bijvoorbeeld pepperspray heeft gebruikt om ongeveer 300 demonstranten die zich hadden verzameld, te verjagen; overwegende dat berichten over het protest onmiddellijk van de sociale mediaplatforms in China werden verwijderd in een poging kritiek te onderdrukken; overwegende dat de Chinese staatsmedia tot dusver eenvoudigweg hebben vermeden om over de protesten verslag uit te brengen; H. overwegende dat sommige demonstranten oproepen tot het ontslag van president Xi Jinping, hetgeen een ongekende uitdaging is voor het huidige leiderschap van het land; I. overwegende dat vrouwen het voortouw hebben genomen bij deze protesten; overwegende dat de vrouwenrechtensituatie in China de laatste jaren is verslechterd; overwegende dat uit studies is gebleken dat lockdowns het risico op gendergerelateerd huiselijk geweld doen toenemen; J. overwegende dat er melding is gemaakt van een sterke politieaanwezigheid en interventies die hebben geleid tot talrijke arrestaties van vreedzame demonstranten; overwegende dat de autoriteiten volgens verschillende mensenrechtenorganisaties ook inbreuk hebben gemaakt op het recht van demonstranten op rechtsbijstand, waarbij sommige advocaten door lokale autoriteiten werden gewaarschuwd om zaken niet in behandeling te nemen; K. overwegende dat artikel 35 van de grondwet van de Volksrepubliek China bepaalt dat de burgers van de Volksrepubliek China vrijheid van meningsuiting, persvrijheid, vrijheid van vergadering, van vereniging, van betoging en van demonstratie moeten genieten; overwegende dat de in dat artikel vastgelegde vrijheden voortdurend worden geschonden; L. overwegende dat de mensenrechtensituatie in China sinds het aantreden van president Xi Jinping in maart 2013 drastisch is verslechterd; overwegende dat de Chinese regering zich steeds vijandiger opstelt ten aanzien van de mensenrechten en de rechtsstaat; overwegende dat de illegale grootschalige surveillance en monitoring van burgers in China is uitgebreid; M. overwegende dat de Chinese autoriteiten de afgelopen jaren de online censuur hebben aangescherpt, met name sinds de uitbraak van COVID-19; overwegende dat de Chinese autoriteiten en politie een van de meest geavanceerde bewakingssystemen ter wereld hebben opgezet, waarbij zij gebruikmaken van krachtige gezichtsherkenningssoftware en -technologie om de fundamentele vrijheden systematisch ernstig te beperken of zelfs massaal de mensenrechten te schenden; overwegende dat de bezorgdheid bestaat dat het veiligheidsapparaat deze technologieën voor massasurveillance en gezichtsherkenning zal gebruiken om demonstranten op een later tijdstip te vervolgen; N. overwegende dat de Chinese autoriteiten volgens recente berichten in het kader van de jongste protesten het hoogste niveau van de mediacensuur (“respons in noodsituaties”) hebben toegepast; overwegende dat socialemediaplatforms een actieve en essentiële rol hebben gespeeld bij het verspreiden van inhoud over het hele land; overwegende dat veiligheidstroepen ook burgers op straat staande hebben gehouden, hun elektronische apparaten hebben gecontroleerd en hen gedwongen hebben om bepaalde applicaties, inhoud en foto’s in verband met de protesten te verwijderen; overwegende dat de Chinese autoriteiten na het uitbreken van de protesten onmiddellijk zijn begonnen met het op grote schaal traceren van berichtenapps, sociale media en mobieletelefoongegevens die zij als verdacht beschouwden, alsook van het gebruik van virtuele private netwerken, om personen van wie wordt vermoed dat zij de protesten hebben georganiseerd of eraan hebben deelgenomen, te identificeren, te intimideren en lastig te vallen; O. overwegende dat de Chinese autoriteiten de laatste jaren maatschappelijke groeperingen hebben ontmanteld en tal van onafhankelijke activisten hebben gevangengezet, waardoor grootschalige protesten uiterst moeilijk te organiseren zijn; overwegende dat er in de afgelopen maanden sporadische protesten zijn geweest naar aanleiding van het COVID-19-beleid, de economische problemen, de censuur en de uitbreiding van de bevoegdheden van president Xi Jinping, zowel in China als door Chinese onderdanen in het buitenland; P. overwegende dat China zich schuldig maakt aan grensoverschrijdende repressie en surveillance door middel van diverse activiteiten, variërend van spionage, cyberaanvallen, fysieke aanvallen en het uitgeven van rode kennisgevingen via Interpol tot externe politiebureaus op het grondgebied van de EU; Q. overwegende dat studenten in een op nationaal niveau gecoördineerde actie een maand vroeger van de universiteit naar huis werden gestuurd om te voorkomen dat zij zouden blijven deelnemen aan georganiseerde protesten; R. overwegende dat sommige Chinese diplomaten zich schuldig hebben gemaakt aan geweld en bedreigingen jegens Chinese studenten en tegenstanders in het buitenland, met de eis dat zij “zich ervan onthouden het beleid van China voor de preventie en bestrijding van de epidemie te verstoren en in diskrediet te brengen”; S. overwegende dat China een beleid van systematische vervolging voert tegen de Oeigoerse bevolking en andere etnische minderheden, mensenrechtenverdedigers, sociale activisten, religieuze groeperingen, journalisten en demonstranten tegen onrechtvaardigheden, en alle afwijkende meningen en stemmen van de oppositie in toenemende mate onderdrukt; overwegende at het verlies van mensenlevens bij de brand in Urumqi een nieuwe tragedie toevoegt aan de wreedheden op het gebied van de mensenrechten in de Oeigoerse Autonome Regio Xinjiang; 1. veroordeelt ten stelligste de door de Chinese regering geleide reactie op de vreedzame protesten en de vervolging van de vreedzame demonstranten in de Volksrepubliek China; betuigt zijn medeleven en solidariteit met de slachtoffers van de brand in Urumqi en met hun familieleden; verzoekt de Chinese regering om transparant te zijn over het aantal slachtoffers en over de omstandigheden waaronder zij om het leven zijn gekomen; dringt aan op een snel, doeltreffend en grondig onderzoek naar de brand in Urumqi; 2. betuigt zijn solidariteit met de Chinese bevolking in haar strijd voor de fundamentele vrijheden; veroordeelt de vervolging van de vreedzame demonstranten; verlangt dat alle politiediensten reageren in overeenstemming zijn met de internationale normen, ook met de Grondbeginselen van de Verenigde Naties voor het gebruik van geweld en vuurwapens door politiefunctionarissen; 3. geeft uiting aan zijn ernstige bezorgdheid over mensenrechtenschendingen in China, onder meer in het kader van het zero-COVID-beleid; 4. merkt op dat alle slachtoffers van de brand in Urumqi behoren tot de Oeigoerse bevolkingsgroep (10) , hetgeen het lijden van deze etnische groep, die het slachtoffer is van wreedheden op het gebied van de mensenrechten in de Oeigoerse autonome regio Xinjiang, verergert; wijst erop dat het Europees Parlement deze wreedheden heeft erkend als misdaden tegen de menselijkheid en als een ernstig risico op genocide (11) ; 5. veroordeelt in de krachtigste bewoordingen het feit dat de vrijheid van meningsuiting, de vrijheid van vergadering en de persvrijheid en de sociale media in China ernstig worden beknot; verzoekt de Chinese regering de vrijheid van meningsuiting, vereniging, vergadering, pers en media te waarborgen, zoals verankerd in de Chinese grondwet en in de internationale mensenrechtenwetgeving; 6. veroordeelt ten stelligste de gewelddadige aanval op en de gevangenneming van een buitenlandse journalist die verslag deed van deze protesten; herinnert eraan dat de persvrijheid een fundamenteel beginsel is en een essentiële pijler van elke democratie; verzoekt China er zorg voor te dragen dat alle journalisten hun werk vrijelijk en zonder belemmeringen of angst voor represailles kunnen verrichten, zoals voorzien in de Chinese wetgeving; benadrukt dat de pers- en mediavrijheid moeten worden gewaarborgd; dringt er bij de Chinese autoriteiten op aan zich niet langer te bemoeien met advocaten en beoefenaars van juridische beroepen, mensenrechtenactivisten en anderen die openlijk hun bezorgdheid uiten over de betogers of die het recht op vreedzaam protest verdedigen, en hen niet langer te hinderen en te intimideren; 7. verlangt dat China onmiddellijk een einde maakt aan de onderdrukking en intimidatie van vreedzame betogers en de grondrechten voor iedereen waarborgt; verzoekt de Chinese autoriteiten alle ten onrechte vastgehouden demonstranten onmiddellijk vrij te laten; verlangt dat alle gegevens die onlangs over vreedzame demonstranten zijn verzameld, worden gewist en in geen enkel geval in de toekomst worden gebruikt; verlangt dat familieleden van alle personen die van hun vrijheid zijn beroofd in kennis worden gesteld van hun verblijfplaats en de aanklachten tegen hen; 8. onderkent dat het een uitdaging is om het COVID-19-beleid zo uit te stippelen dat het juiste evenwicht wordt gevonden tussen bescherming van de volksgezondheid en bescherming van rechten en vrijheden; herinnert eraan hoe belangrijk evenredigheid is; neemt ter kennis dat enkele van strengste COVID-19-beperkingen in China zijn opgeheven; 9. stelt vast dat de protestbeweging mensen met een zeer verschillende achtergrond heeft verenigd en in het hele land heeft plaatsgevonden; wijst op het opmerkelijke feit dat interetnische solidariteit is uitgesproken met de slachtoffers van de brand in Xinjiang, terwijl de Han-bevolking van China de afgelopen zes jaar niet noemenswaardig heeft gereageerd op het vreselijke lot van de Oeigoeren; 10. verzoekt de Chinese en lokale autoriteiten een einde te maken aan de onderdrukking van de Oeigoeren en herinnert eraan dat de Oeigoeren in de regio onderworpen zijn aan intensieve surveillance, dwangarbeid, onvrijwillige sterilisatie en geboortepreventie, evenals aan andere schendingen van hun rechten, welke neerkomen op misdaden tegen de menselijkheid en een ernstig risico op genocide vormen; is in dit verband ingenomen met het voorstel van de Commissie om het op de markt brengen van producten die zijn gemaakt met behulp van dwangarbeid te verbieden; 11. veroordeelt ten stelligste het wijdverbreide gebruik van grootschalige surveillance en de huidige censuur van de sociale netwerken; dringt er bij de Chinese autoriteiten op aan een einde te maken aan deze schending van de grondrechten op privacy en vrijheid van meningsuiting, en aan de manipulatie van informatie op de sociale netwerken; 12. veroordeelt het feit dat de Chinese technologiebedrijven TikTok en Tencent samenwerken met de Chinese regering om bewijsmateriaal verzamelen over de identiteit van demonstranten, zodat zij gearresteerd en het internet gecensureerd kan worden; verzoekt Europese pensioenfondsen afstand te doen van Chinese bedrijven die de mensenrechten ondermijnen; 13. spreekt zijn diepe bezorgdheid uit over het gedrag van Apple Inc. in China tijdens de protesten, aangezien dit bedrijf daadwerkelijk nauw heeft samengewerkt met de Chinese Communistische Partij om de verspreiding van beelden van de vreedzame anti-lockdownprotesten tegen te gaan door de AirDrop-functie op zijn toestellen in China uit te schakelen; merkt op dat deze functie de demonstranten in staat heeft gesteld beelden te delen en de protesten te organiseren zonder gebruik te maken van wifi, dat onder voortdurende surveillance en controle van de Chinese Communistische Partij staat; benadrukt dat het feit dat bedrijven gegijzeld kunnen worden door de Chinese Communistische Partij en meedogenloze schendingen van de mensenrechten mogelijk kunnen maken, een waarschuwing moet zijn voor westerse regeringen om wetgeving voor te stellen die westerse bedrijven ertoe zou aanzetten hun inspanningen te verdubbelen om de productie terug te halen uit China; 14. herhaalt zijn bezorgdheid over het feit dat de Chinese autoriteiten de Hoge Commissaris van de VN voor de mensenrechten, Michelle Bachelet, tijdens haar bezoek aan China geen volledige toegang hebben verleend tot onafhankelijke maatschappelijke organisaties en voorvechters van de mensenrechten; herhaalt zijn oproep aan de Chinese autoriteiten om onafhankelijke journalisten, internationale waarnemers en onderzoeksinstanties, waaronder met name de mandaathouders van de speciale procedures van de VN-Mensenrechtenraad en de speciale vertegenwoordiger van de EU voor de mensenrechten, dezelfde vrije, zinvolle en ongehinderde toegang te verlenen; steunt de oproep van 50 mensenrechtendeskundigen van de Verenigde Naties om in de VN-Mensenrechtenraad tot vaststelling van een speciaal mandaat om toe te zien op en verslag uit te brengen over de mensenrechtensituatie in China; verzoekt de EU en haar lidstaten met gelijkgestemde partners te blijven samenwerken aan de instelling van een onderzoeksmechanisme in de VN-Mensenrechtenraad om ernstige schendingen van de mensenrechten in China te monitoren, te beoordelen en openbaar te maken; 15. dringt er bij de EU en de lidstaten op aan bescherming en ondersteuning te bieden aan mensenrechten- en democratieactivisten in China, met name door contact te leggen met de lokale en nationale autoriteiten en de EU-richtsnoeren inzake mensenrechtenverdedigers en ander relevant EU-beleid, waaronder het nieuwe EU‑actieplan inzake mensenrechten en democratie, volledig toe te passen; is ingenomen met de voortzetting van de bilaterale dialoog tussen de EU en de VS over China, en met name met de verklaring dat “de Verenigde Staten en de Europese Unie nooit meer op één lijn hebben gezeten met onze strategische visies dan nu”; 16. verzoekt de EU en andere internationale organisaties te controleren en te beoordelen in hoeverre de reacties van China op deze protesten in overeenstemming zijn met de internationale mensenrechtennormen en met de verplichtingen van het land uit hoofde van het internationaal recht inzake de mensenrechten; benadrukt hoe belangrijk het is dat de EU-delegatie in Peking toezicht blijft houden op de detentie van vreedzame demonstranten en op alle processen tegen personen die worden vervolgd wegens de uitoefening van hun recht op vrijheid van vreedzame vergadering en meningsuiting, en daarbij de EU-richtsnoeren inzake mensenrechtenverdedigers en ander relevant EU‑beleid volledig toepast; 17. verzoekt de VV/HV, Josep Borrell, om met concrete stappen vervolg te geven aan de recente besprekingen van de Europese Raad door de besprekingen op het niveau van de ministers van Buitenlandse Zaken van de lidstaten te intensiveren; verzoekt de EDEO en de Commissie een permanente discussie over China op te zetten in het kader van de Groep Azië-Oceanië; is ingenomen met het besluit de sancties in reactie op de mensenrechtenschendingen in Xinjiang te verlengen tot 8 december 2023; herhaalt zijn oproep tot aanvullende EU-sancties tegen Chinese functionarissen en entiteiten die verantwoordelijk zijn voor misdaden tegen de menselijkheid; verzoekt de autoriteiten van de EU-lidstaten de mogelijkheid in overweging te nemen om Chinese functionarissen die verantwoordelijk worden geacht voor misdaden tegen de menselijkheid te vervolgen op grond van het beginsel van universele jurisdictie; 18. deelt zijn diepe bezorgdheid over de recente onthullingen over het bestaan van Chinese politiebureaus buiten China in diverse EU-lidstaten en overal ter wereld; verzoekt de Commissie, de Raad en nationale rechtshandhavingsinstanties dringend te zorgen voor een goede coördinatie om deze praktijken aan het licht te brengen, passende maatregelen te nemen en alle Chinese politiebureaus buiten China te sluiten; verzoekt de EU en de lidstaten om, in nauwe samenwerking met gelijkgestemde partners, alle kanalen die de transnationale repressiecampagnes van China faciliteren, welke met name gericht zijn tegen leden van de diaspora, op te sporen en stil te leggen; 19. verzoekt de lidstaten al hun uitleveringsverdragen met China en Hongkong op te zeggen; dringt er voorts bij de lidstaten op aan voorzichtigheid te betrachten wanneer zij samenwerken in internationale fora voor rechtshandhaving, zoals Interpol en het Bureau van de Verenigde Naties voor drugs- en misdaadbestrijding; verzoekt de lidstaten voorts de veiligheid van Chinese vluchtelingen die onder hun jurisdictie vallen, naar behoren te waarborgen om te voorkomen dat zij gevangen worden genomen, worden “overgehaald om terug te keren” of worden overgebracht naar een niet-EU-land waaruit zij gemakkelijk naar China kunnen worden gerepatrieerd; 20. roept alle leden van de internationale gemeenschap en alle belanghebbenden op de kwestie van de vrijheid van meningsuiting aan de orde te stellen wanneer zij samenwerken met de Volksrepubliek China; is ingenomen met het feit dat voorzitter van de Europese Raad, Charles Michel, de kwestie van de demonstraties bij Xi Jinping aan de orde heeft gesteld; dringt aan op onvoorwaardelijke bereidheid om de mensenrechtendialoog tussen de EU en China te hervatten, die al meer dan drie jaar niet heeft plaatsgevonden; merkt tevens op dat alle Europese leiders de Chinese autoriteiten duidelijk moeten informeren over de vastbeslotenheid van de EU om te reageren op een escalatie van de onderdrukking van demonstranten door de kwestie bij internationale organisaties aan de orde te stellen en, indien nodig, aanvullende sancties op te leggen; 21. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de vicevoorzitter van de Commissie/hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid, de regeringen en parlementen van de lidstaten, de secretaris-generaal van de Verenigde Naties, de Hoge Commissaris van de Verenigde Naties voor de mensenrechten, de regering en het parlement van de Volksrepubliek China, alsmede aan alle ambassadeurs van de Volksrepubliek China in de EU-lidstaten. Het Europees Parlement, – gezien zijn resoluties van 20 mei 2021 over de situatie in Tsjaad (1) en van 16 september 2020 over de samenwerking tussen de EU en Afrika op het gebied van veiligheid in de Sahelregio, West-Afrika en de Hoorn van Afrika (2) , – gezien de verklaring van de hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid van 20 april 2021 over het overlijden van president Idriss Déby Itno, – gezien de verklaring van de EU-delegatie in Tsjaad van 19 oktober 2022, – gezien de verklaring van de woordvoerder van de secretaris-generaal van de VN van 20 april 2021 over Tsjaad, – gezien het verslag van de Raad voor Vrede en Veiligheid van de Afrikaanse Unie over de onderzoeksmissie naar Tsjaad van 29 april tot en met 6 mei 2021, – gezien de multinationale gezamenlijke taskforce tegen Boko Haram, in opdracht van de Raad voor Vrede en Veiligheid van de Afrikaanse Unie, die wordt ondersteund door de Europese Vredesfaciliteit voor Afrika, – gezien resolutie 2359 (2017) van de VN-Veiligheidsraad over de inzet van de gemeenschappelijke strijdkrachten van de G5-Sahel, – gezien de gezamenlijke verklaring van de leden van de Europese Raad en de G5‑Sahellanden van 28 april 2020 over de veiligheid, stabiliteit en ontwikkeling van de Sahel, – gezien de conclusies van de Raad van 16 april 2021 over de geïntegreerde EU-strategie voor de Sahel, waarin andermaal gewezen wordt op het belang van een solide langetermijnpartnerschap tussen de EU en de Sahel, – gezien het nationaal indicatief programma voor Tsjaad van het Europees Ontwikkelingsfonds 2014-2020, – gezien de grondwet van Tsjaad, – gezien de Partnerschapsovereenkomst tussen de leden van de groep van Staten in Afrika, het Caribisch gebied en de Stille Oceaan, enerzijds, en de Europese Gemeenschap en haar lidstaten, anderzijds, ondertekend te Cotonou op 23 juni 2000 (3) (Overeenkomst van Cotonou), – gezien het Afrikaans Handvest inzake de rechten van de mens en de volkeren dat is aangenomen op 27 juni 1981 en in werking is getreden op 21 oktober 1986, – gezien het Afrikaans Handvest inzake democratie, verkiezingen en bestuur van 30 januari 2007, – gezien het herziene overgangshandvest van Tsjaad, – gezien de wereldwijde terrorisme-index voor 2019, – gezien de Universele Verklaring van de rechten van de mens, – gezien artikel 144, lid 5, en artikel 132, lid 4, van zijn Reglement, A. overwegende dat Tsjaad sinds het overlijden van voormalig president Idriss Déby Itno in april 2021 wordt geleid door zijn zoon, Mahamat Idriss Déby Itno; overwegende dat de militaire overgangsraad eerder de grondwet had opgeschort en de regering en het parlement had ontbonden; B. overwegende dat de militaire overgangsraad had beloofd om binnen de 18 maanden na de overname van de macht democratische verkiezingen te houden; overwegende dat op 1 oktober 2022 formeel maatregelen zijn vastgesteld in het kader van de nationale dialoog en dat werd aangekondigd dat de verkiezingen nog eens twee jaar zouden worden uitgesteld; overwegende dat de Afrikaanse Unie voorwaarden heeft vastgesteld, onder meer de afwijzing van een verlenging van de oorspronkelijke overgangsperiode van 18 maanden, en de eerbiediging van de mensenrechten en de fundamentele vrijheden; C. overwegende dat de nationale dialoog werd georganiseerd om het overgangsproces vast te stellen; overwegende dat niet alle oppositiegroepen aan dit proces hebben deelgenomen; overwegende dat de dialoog werd afgesloten met aanbevelingen om het overgangsproces uit te stellen en niemand, ook niet de huidige president, uit te sluiten van deelname aan toekomstige verkiezingen; D. overwegende dat Tsjadische maatschappelijke organisaties een overgangsplan hebben opgesteld om een einde te maken aan de crisis; overwegende dat bepaalde Tsjadische maatschappelijke organisaties internationale steun hebben aanbevolen in de vorm van een stabilisatiemechanisme met als doel de grondwettelijke orde te herstellen en het overgangsplan te ondersteunen; E. overwegende dat de Tsjadische regering tussen 13 maart en 8 augustus 2022 53 politiek-militaire bewegingen, waarvan slechts zes echte, bijeen heeft geroepen in Doha om over een vredesakkoord te onderhandelen; F. overwegende dat de militaire overgangsraad meer dan 1 300 afgevaardigden heeft bijeengeroepen in Ndjamena, van wie de meeste rechtstreeks door de regering werden aangesteld om deel te nemen aan de zogenaamde nationale inclusieve en soevereine dialoog; G. overwegende dat deze twee evenementen zijn geboycot door de belangrijkste politieke partijen, maatschappelijke organisaties en echte politiek-militaire groepen; H. overwegende dat duizenden mensen op 20 oktober 2022 in heel Tsjaad hebben geprotesteerd en hebben opgeroepen tot een onmiddellijke terugkeer naar het democratisch bestuur; overwegende dat de minister van Openbare Veiligheid in afwachting daarvan op 19 oktober 2022 alle demonstraties in het land heeft verboden; overwegende dat de politie in reactie op de protesten met scherp heeft geschoten en traangas heeft afgevuurd op vreedzame demonstranten als onderdeel van de niet-aflatende en uitgebreide repressie in het hele land; I. overwegende dat de autoriteiten ook de tijdelijke opschorting van de activiteiten van zeven politieke groeperingen hebben aangekondigd; overwegende dat zij ook de activiteiten van belangrijke oppositiegroepen en de alliantie van maatschappelijke organisaties “Wakit Tamma” in het hele land hebben verboden; overwegende dat verschillende steden en wijken werden getroffen door internetbeperkingen; J. overwegende dat rapporteur Sébastien Touzé tijdens de vergadering van het VN-Comité tegen Foltering van 4 november 2022 schatte dat er als gevolg van de protesten tussen de 50 en 150 personen waren omgekomen, 150 tot 184 personen waren verdwenen, 1 369 personen waren gearresteerd en tussen de 600 en 1 100 personen naar de zwaarbewaakte Koro Toro-gevangenis in de woestijn waren gebracht, zo’n 600 kilometer van de hoofdstad; K. overwegende dat 400 personen die zijn aangehouden binnen de vier dagen zonder de aanwezigheid van een advocaat zijn berecht; overwegende dat 262 aangehouden demonstranten op 5 december 2022 tot maximaal drie jaar cel zijn veroordeeld, 80 demonstranten een voorwaardelijke straf hebben gekregen en 59 demonstranten werden vrijgesproken; L. overwegende dat de processen niet transparant zijn verlopen en dat er geen openbare informatie beschikbaar was; overwegende dat de demonstranten de toegang tot de rechter is ontzegd; overwegende dat de Tsjadische orde van advocaten de processen een aanfluiting van het recht heeft genoemd en beroep heeft aangetekend tegen de beslissing van de rechtbank, en dat haar advocaten daarom de processen hebben geboycot; M. overwegende dat het VN-Comité tegen Foltering uit zijn waarnemingen heeft geconcludeerd dat de prevalentie van geweld in gevangenissen, met inbegrip van geweld van gevangenispersoneel tegen gevangenen, alarmerend was, en dat het de overheidsinstanties heeft opgeroepen om alle sterfgevallen in gevangenissen en alle beschuldigingen van foltering en mishandeling door gevangenispersoneel te onderzoeken; N. overwegende dat de veiligheidssituatie in de Sahelregio de afgelopen jaren aanzienlijk is verslechterd, wat een ernstige bedreiging vormt voor de regionale en internationale veiligheid; overwegende dat mensenrechtenschendingen en massamoorden wijdverbreid zijn en dat de toenemende voedselonzekerheid, corruptie, extreme armoede en overstromingen de onzekerheid nog hebben vergroot; overwegende dat de gewelddadige extremistische activiteiten in de Sahel in 2019 sneller zijn toegenomen dan in welke andere regio ook; O. overwegende dat de Europese Unie zich er in haar geïntegreerde strategie voor de Sahel, die op 16 april 2021 door de Raad is vastgesteld, toe heeft verbonden belangrijke momenten voor de democratie in de regio te ondersteunen, bijzondere politieke aandacht te besteden aan inspanningen op het gebied van governance en de rechtsstaat en te blijven ijveren voor een centralere rol van de binnenlandse veiligheidstroepen bij het versterken van de vertrouwensrelatie tussen de bevolking en de overheid; P. overwegende dat Tsjaad volgens de VN meer dan 577 000 vluchtelingen opvangt, onder meer uit Darfur, de Centraal-Afrikaanse Republiek, Nigeria en Kameroen, bovenop de 381 000 intern ontheemden; overwegende dat de stabiliteit van Tsjaad van cruciaal belang is voor de Sahel en Noord- en Oost-Afrika; Q. overwegende dat Tsjaad zich in een strategische regio bevindt en geconfronteerd wordt met ernstige veiligheidsuitdagingen gezien de nabijheid van regionale militante bolwerken, in het bijzonder in de regio rond het Tsjaadmeer, waar de West-Afrikaanse provincie van de Islamitische Staat en Boko Haram, een in Nigeria gevestigde islamistische militante groepering, actief zijn; overwegende dat Tsjaad, dat deel uitmaakt van de gemeenschappelijke strijdkrachten van de G5-Sahel en de multinationale gezamenlijke taskforce, een sleutelrol speelt in de regionale vredeshandhavingsinspanningen; 1. betreurt het dodelijke geweld tegen en de onderdrukking van prodemocratische demonstranten tijdens de protesten van oktober 2022 en is diepbedroefd om het verlies van mensenlevens; spreekt nogmaals zijn veroordeling uit over de militaire staatsgreep van 20 april 2021 door de militaire overgangsraad en de daaropvolgende opschorting van de grondwet van Tsjaad en de ontbinding van het parlement en de regering; 2. veroordeelt de beperking van het recht om te demonstreren, dat een grondrecht is, alsook het gebruik van geweld tegen demonstranten en het maatschappelijk middenveld in Tsjaad; betreurt het ten zeerste dat deze maatregelen van de regering het lopende democratiseringsproces dreigen te ondermijnen; dringt er bij de autoriteiten op aan de nationale en internationale verplichtingen van het land volledig na te leven, met name wat betreft het recht op vreedzame vergadering en op vrijheid van vereniging, en het recht op lichamelijke integriteit; 3. roept op tot een onafhankelijk en onpartijdig onderzoek door de VN en de Afrikaanse Unie naar de meldingen van geweld, met inbegrip van de meldingen van foltering in Tsjadische gevangenissen, teneinde diegenen die geweld plegen tegen personen en het maatschappelijk middenveld te vervolgen; dringt erop aan dat de verantwoordelijken voor het geweld en de moorden ter verantwoording worden geroepen en roept de Tsjadische autoriteiten op om ervoor te zorgen dat het Tsjadische leger, de gendarmen en de politie worden opgeleid over en zich houden aan de VN-Gedragscode voor wetshandhavers en de Grondbeginselen inzake het gebruik van geweld en vuurwapens door wetshandhavers; 4. veroordeelt de vervolging van prodemocratische demonstranten in massaprocessen die niet aan de internationale normen op het gebied van transparantie en toegang tot de rechter voldoen; dringt aan op de intrekking van de vonnissen en de vrijlating van de demonstranten; 5. dringt er bij de regering met klem op aan ervoor te zorgen dat alle personen die na de protesten van 20 oktober 2022 in staat van beschuldiging zijn gesteld, volledige toegang hebben tot rechtsbescherming; benadrukt dat de EU de verdere gerechtelijke procedures op de voet zal volgen en dat het resultaat ervan een bepalende factor zal zijn voor de toekomstige betrekkingen tussen de EU en Tsjaad; 6. betreurt het ten zeerste dat het regime zijn toezegging inzake de overgang naar democratie niet is nagekomen; wijst nogmaals op het belang van een snelle terugkeer naar de grondwettelijke orde en van een tijdgebonden, door burgers geleide overgang, waarbij de eerbiediging van de mensenrechten en fundamentele vrijheden wordt gewaarborgd, en herinnert eraan dat de betekenisvolle betrokkenheid van alle civiele en politieke actoren van essentieel belang is om de geloofwaardigheid en legitimiteit van het lopende proces te verzekeren; 7. roept dringend op om zo snel mogelijk nieuwe transparante, inclusieve en geloofwaardige parlements- en presidentsverkiezingen te organiseren, die volledig in overeenstemming zijn met de nationale grondwet en de internationale verkiezingsnormen, onder meer door te voorzien in de volledige deelname van de oppositiepartijen; wijst op het belang van een onafhankelijke en transparante nationale verkiezingscommissie en samenwerking met internationale partners in dit verband; betreurt het ten zeerste dat de regerende autoriteiten zich niet houden aan de duidelijke richtlijn van de Raad voor Vrede en Veiligheid van de Afrikaanse Unie, die gebaseerd is op het Afrikaans handvest inzake democratie, verkiezingen en bestuur, en de eerdere publieke toezegging van de militaire overgangsraad dat zijn leiders geen kandidaat zouden zijn bij de komende verkiezingen; 8. wijst erop dat een echte democratische overgang en hervorming door burgers moet worden geleid en ruimte moet bieden voor de volledige en actieve betrokkenheid van maatschappelijke organisaties, oppositiepartijen, vrouwen en jongeren en de vrije pers, die zonder angst voor geweld, intimidatie of beperkingen moeten kunnen functioneren; 9. betreurt het voortdurende geweld en de terroristische aanslagen die nog steeds plaatsvinden in Tsjaad; spreekt nogmaals zijn bezorgdheid uit over de aanhoudende crisis in het land en de onstabiele veiligheidssituatie in het noorden, en veroordeelt de herhaalde schendingen van de mensenrechten en het internationaal en humanitair recht met klem; 10. verzoekt de regering de steun te vragen van nationale en internationale bemiddelaars, het VN-Bureau van de Hoge Commissaris voor de mensenrechten, de Afrikaanse Unie, de speciale vertegenwoordiger van de EU voor de Sahelregio, de Economische Gemeenschap van Centraal-Afrikaanse Staten en andere internationale organisaties, teneinde de huidige impasse te doorbreken en de nationale dialoog en het democratische overgangsproces te bevorderen; 11. is erg bezorgd over het aanhoudend hoge niveau van corruptie en straffeloosheid in Tsjaad; merkt op dat het niet aanpakken van straffeloosheid voor mensenrechtenschendingen bijdraagt tot de voortzetting van dergelijke schendingen en tot de verzwakking van het vertrouwen van het publiek in de overheidsinstellingen; 12. verzoekt de Commissie, de Europese Dienst voor extern optreden en de lidstaten meer steun te verlenen aan onafhankelijke niet-gouvernementele organisaties, mensenrechtenactivisten en onafhankelijke media die actief zijn in Tsjaad, onder meer door middel van financiering en steun voor diegenen die bescherming nodig hebben; 13. spoort de EU en haar lidstaten aan om deze mensenrechtenkwesties aan te kaarten bij de Tsjadische autoriteiten, Tsjaad tijdens de hele overgangsperiode technische ondersteuning te bieden en te overwegen een procedure uit hoofde van artikel 96 van de Overeenkomst van Cotonou in te leiden, die in laatste instantie zou kunnen leiden tot de opschorting van de ontwikkelingssamenwerking van de EU met Tsjaad totdat de legitieme grondwettelijke orde is hersteld; 14. herinnert eraan dat klimaatverandering, voedselonzekerheid, bevolkingsgroei, exploitatie van natuurlijke hulpbronnen, armoede en een gebrek aan onderwijs- en economische kansen diepere oorzaken zijn van instabiliteit, geweld en de rekrutering van terroristen in de hele Sahel; benadrukt dat de coördinatie van veiligheids-, ontwikkelings-, humanitaire en democratieondersteunende bijstand noodzakelijk is om blijvende duurzame ontwikkeling in de hele regio te waarborgen; 15. merkt op dat regionale samenwerking en initiatieven, met inbegrip van de Afrikaanse Unie en de G5-Sahelgroep, van essentieel belang zijn voor de ondersteuning van een door Afrika geleide strategie om terrorisme en instabiliteit in de Sahel aan te pakken; wijst op zijn steun voor de Europese Vredesfaciliteit en de samenwerking met de multinationale gezamenlijke taskforce; 16. is ingenomen met de regionalisering van de aanwezigheid van het gemeenschappelijk veiligheids- en defensiebeleid in de Sahelregio, met als doel de regionale aanpak van het EU-optreden in de regio te versterken, teneinde de grensoverschrijdende samenwerking in de Sahel en tussen regionale samenwerkingsstructuren te ondersteunen en de nationale capaciteiten van de G5-Sahellanden te verbeteren; verzoekt de EU en haar lidstaten snel uitvoering te geven aan het voorstel voor een Team Europa-initiatief voor Tsjaad op het gebied van governance, democratisering, vrede en veiligheid; 17. roept de EU, haar lidstaten en de internationale gemeenschap op om dringend te reageren op de humanitaire situatie die door de mensenrechtensituatie in Tsjaad is ontstaan en om het land de nodige bijstand te verlenen om snel te kunnen voorzien in zijn dringende behoeften op het gebied van de bescherming van intern ontheemden en vluchtelingen; 18. verzoekt zijn voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de vicevoorzitter van de Commissie/hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid, de Afrikaanse Unie en haar instellingen, alsmede aan de regering en het parlement van Tsjaad. Het Europees Parlement, – gezien zijn eerdere resoluties over Bahrein, – gezien het verslag van de Bahreinse onafhankelijke onderzoekscommissie van november 2011, – gezien de verklaring van 22 september 2022 van de speciale VN-rapporteur voor mensenrechtenverdedigers over de gevangengehouden mensenrechtenverdediger Abdulhadi al-Khawaja, – gezien de interventie van Denemarken tijdens de 51e zitting van de Mensenrechtenraad, waarin werd opgeroepen tot de vrijlating van mensenrechtenverdediger Abdulhadi al‑Khawaja, en gezien de meest recente verklaringen van het Deense ministerie van Buitenlandse Zaken, met name die van 29 september 2022 en van 7 november 2022, – gezien de samenwerkingsovereenkomst tussen de EU en Bahrein, die op 10 februari 2022 is ondertekend, – gezien de gezamenlijke mededeling van de hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid en de Commissie van 18 mei 2022, getiteld “Een strategisch partnerschap met de Golf” (JOIN(2022)0013), en de desbetreffende conclusies van de Raad van 20 juni 2022, – gezien de richtsnoeren van de Europese Unie over mensenrechtenverdedigers, over de doodstraf, over foltering, over de vrijheid van meningsuiting, over mensenrechtendialogen met derde landen en over de vrijheid van meningsuiting online en offline, – gezien de universele periodieke doorlichting van Bahrein die de VN op 7 november 2022 heeft verricht, – gezien Verordening (EU) 2021/821 van het Europees Parlement en de Raad van 20 mei 2021 tot instelling van een Unieregeling voor controle op de uitvoer, de tussenhandel, de technische bijstand, de doorvoer en de overbrenging van producten voor tweeërlei gebruik (herschikking) (1) (“verordening inzake producten voor tweeërlei gebruik”), en gezien eerdere herschikkingen, met name die van Verordening (EU) nr. 1232/2011 van het Europees Parlement en de Raad van 16 november 2011 tot wijziging van Verordening (EG) nr. 428/2009 van de Raad tot instelling van een communautaire regeling voor controle op de uitvoer, de overbrenging, de tussenhandel en de doorvoer van producten voor tweeërlei gebruik (2) , – gezien het Internationaal Verdrag inzake burgerrechten en politieke rechten, het Verdrag tegen foltering en andere wrede, onmenselijke of onterende behandeling of bestraffing en het Arabisch Handvest voor de rechten van de mens, die allemaal door Bahrein zijn geratificeerd, – gezien de Universele Verklaring van de rechten van de mens, – gezien artikel 144, lid 5, en artikel 132, lid 4, van zijn Reglement, A. overwegende dat mensenrechtenverdediger Abdulhadi al-Khawaja, een Deens-Bahreinse burger, medeoprichter van het “Bahrain Center for Human Rights” en het “Gulf Center for Human Rights”, en winnaar van de Martin Ennals-prijs 2022 al elf jaar in de gevangenis zit in het kader van een levenslange gevangenisstraf voor het vervullen van een leidende rol bij protesten waarbij democratische hervormingen werden geëist tijdens de volksopstand in Bahrein in 2011; B. overwegende dat Abdulhadi al-Khawaja na zijn arrestatie werd geslagen, gefolterd en uiteindelijk veroordeeld na een oneerlijk proces dat niet in overeenstemming was met het Bahreinse strafrecht of de internationale minimumnormen voor een eerlijk proces; overwegende dat al-Khawaja is veroordeeld op grond van valse beschuldigingen in verband met “financiering van en deelname aan terrorisme, met als doel de regering omver te werpen, en spionage voor een ander land”; C. overwegende dat de VN-werkgroep inzake willekeurige detentie in juli 2012 tot de conclusie is gekomen dat de arrestatie van Abdulhadi al-Khawaja willekeurig was, aangezien deze werd verricht omdat hij zijn grondrecht op vrijheid van meningsuiting, vreedzame vergadering en vereniging uitoefende; overwegende dat de VN-werkgroep inzake willekeurige detentie tot zijn vrijlating heeft opgeroepen; D. overwegende dat Abdulhadi al-Khawaja opnieuw wordt geconfronteerd met gerechtelijke intimidatie door middel van een aantal aanvullende, afzonderlijke processen; overwegende dat een strafrechter in Bahrein Abdulhadi al-Khawaja op 28 november 2022 op grond van bijkomende strafrechtelijke aanklachten heeft veroordeeld omdat hij een stoel in de gevangenis zou hebben stukgeslagen en een politieambtenaar verbaal beledigd zou hebben omdat deze laatste hem niet met zijn familie wilde laten bellen; overwegende dat Abdulhadi al-Khawaja het recht om de terechtzitting bij te wonen en het recht op vertegenwoordiging in rechte is ontzegd, ondanks een door de voorzitter van de strafrechtbank ondertekend gerechtelijk bevel waarbij de secretaris-generaal van het directoraat-generaal Verbetering en Heropvoeding werd opgedragen de verdachte toegang te verlenen tot een volmacht; overwegende dat dit een schending was van het recht van de mensenrechtenverdediger op een eerlijk proces en rechtsbijstand; E. overwegende dat Abdulhadi al-Khawaja onderdaan is van het Koninkrijk Denemarken en sinds 2011 gedwongen is gescheiden te leven van zijn familie; F. overwegende dat Abdulhadi al-Khawaja als rechtstreeks gevolg van zijn opsluiting, foltering en ontzegging van toegang tot medische zorg te lijden heeft onder een reeks chronische en degeneratieve gezondheidsproblemen, waaronder extreme rugpijn en verminderd gezichtsvermogen, en dringend medische zorg nodig heeft; overwegende dat de veelvuldige hongerstakingen die al-Khawaja heeft gehouden om te protesteren tegen zijn mishandeling, zijn gezondheidstoestand hebben verslechterd; overwegende dat de gevangenisautoriteiten hem een adequate medische behandeling ontzeggen; G. overwegende dat deze nieuwe aanklachten er komen nadat de zaak van Abdulhadi al‑Khawaja, zowel op het niveau van de VN als op EU-niveau, intens is bepleit en in september 2022 zelfs aan de orde is gesteld in het jaarverslag van de secretaris-generaal van de VN over represailles, in oktober 2022 in de mensenrechtendialoog tussen de EU en Bahrein en in november 2022 in de universele periodieke doorlichting van Bahrein door de VN; overwegende dat de Deense regering al meer dan tien jaar vruchteloos een beroep doet op particuliere diplomatie met de Bahreinse regering om al-Khawaja vrij te krijgen; H. overwegende dat de regering van Bahrein het recht op vrijheid van meningsuiting, vereniging en vreedzame vergadering nog steeds hardhandig onderdrukt; overwegende dat mensenrechtenverdedigers, advocaten, journalisten en politieke activisten zwaar worden vervolgd en het slachtoffer zijn van arrestatie, bedreiging met gevangenneming of foltering, intimidatie, reisverboden en intrekking van staatsburgerschap; overwegende dat de Bahreinse autoriteiten mensenrechtenverdedigers en politieke activisten hebben gearresteerd, vastgehouden, ondervraagd en vervolgd; I. overwegende dat Abdulhadi al-Khawaja een van de vele mensenrechtenactivisten is die in Bahrein langdurig willekeurig opgesloten zitten; overwegende dat andere politieke gevangenen die momenteel gevangenzitten in Bahrein, onder meer prominente politieke oppositieleiders, activisten, bloggers en mensenrechtenactivisten zijn die tot levenslange gevangenisstraf zijn veroordeeld wegens hun rol in de prodemocratische protesten van 2011; overwegende dat mensenrechtenverdediger Naji Fateel in mei 2013 is gearresteerd en in mei 2014 tot 15 jaar gevangenisstraf is veroordeeld; overwegende dat Naji Fateel werd gefolterd, in volledige isolatie werd vastgehouden, geen telefoongesprekken en bezoeken van zijn familie en advocaat mocht ontvangen en in eenzame opsluiting werd gehouden; overwegende dat mensenrechtenverdediger dr. Abduljalil al-Singace in augustus 2010 is gearresteerd, in februari-maart 2011 voor 21 dagen kort is vrijgelaten, op 17 maart 2011 opnieuw is gearresteerd en in juni 2011 tot een levenslange gevangenisstraf is veroordeeld; overwegende dat Bahreinse mensenrechtenverdedigers en hun familieleden worden lastiggevallen, geïntimideerd en vervolgd; overwegende dat sommigen in ballingschap zijn gegaan en dat velen willekeurig het staatsburgerschap is ontnomen; overwegende dat Nabeel Rajab, een van de meest prominente Bahreinse mensenrechtenverdedigers, op 9 juni 2020 uit de gevangenis werd vrijgelaten, om het restant van zijn straf van vijf jaar in overeenstemming met de wet inzake alternatieve straffen uit te zitten; J. overwegende dat de Bahreinse autoriteiten naar verluidt de onderdrukking van onlineactiviteiten en activiteiten op sociale media hebben opgevoerd en critici wegens vreedzame meningsuiting hebben vervolgd; overwegende dat de COVID-19-pandemie volgens berichten als voorwendsel is gebruikt om de vrijheid van meningsuiting in het koninkrijk verder te beperken; K. overwegende dat er in Bahrein momenteel 26 personen in de dodencel zitten en dat voor allen de executie dreigt omdat zij alle rechtsmiddelen hebben uitgeput; L. overwegende dat volgens de krant The Guardian en Amnesty International de digitale surveillance in Bahrein de afgelopen jaren aanzienlijk is toegenomen, met de onderschepping van tekstberichten, grondige pakjesinspecties en toezicht op sociale media en telefoongesprekken met de Pegasussoftware van NSO; overwegende dat onder meer Europese bedrijven de Bahreinse autoriteiten onderscheppingstechnologie hebben geleverd; overwegende dat Bahrein bewakingstechnologie gebruikt om de communicatie van mensenrechtenactivisten te onderscheppen, wat tot hun arrestatie leidt; M. overwegende dat bij de herziening van Verordening (EG) nr. 428/2009 in 2011 controles op de uitvoer van surveillancetechnologie zijn goedgekeurd; overwegende dat de herschikking van deze verordening in 2021 is goedgekeurd om deze maatregelen verder aan te scherpen; N. overwegende dat de Europese Unie en Bahrein op 27 oktober 2022 in Manama hun zesde mensenrechtendialoog hebben gehouden; overwegende dat de mensenrechtendialoog een breed scala aan onderwerpen bestrijkt, zoals de vrijheid van meningsuiting en vereniging, de rechtsstaat, met inbegrip van de doodstraf en het recht op een eerlijk proces, vrouwenrechten en gendergelijkheid, arbeidsrechten en de vrijheid van godsdienst of overtuiging; 1. dringt er bij Bahrein op aan Abdulhadi al-Khawaja onmiddellijk en onvoorwaardelijk vrij te laten; benadrukt dat het land al zijn gewetensgevangenen moet vrijlaten, waaronder dr. Abduljalil al-Singace, Naji Fateel, Abdulwahab Hussain, Ali Hajee, sjeik Ali Salman en Hassan Mshaima, die zijn aangehouden en veroordeeld omdat zij louter hun recht op vrijheid van meningsuiting hebben uitgeoefend; dringt erop aan dat alle aanklachten tegen hen worden ingetrokken; is ingenomen met de vrijlating van Nabeel Rajab in 2020 op grond van de wet inzake alternatieve straffen, maar verzoekt de Bahreinse autoriteiten niettemin met klem zijn reisverbod op te heffen; 2. spreekt zijn ontsteltenis uit over de behandeling van Abdulhadi al-Khawaja en andere politieke gevangenen; veroordeelt andermaal krachtig de gerechtelijke pesterijen, intimidatie, foltering en het ontbreken van een eerlijke rechtsgang waarmee hij en andere politieke gevangenen en hun families nog steeds te maken hebben; dringt erop aan dat de Bahreinse autoriteiten hun verplichtingen uit hoofde van het VN-Verdrag tegen foltering nakomen en een einde maken aan het gebruik van foltering en andere vormen van mishandeling, alsook aan het gebruik van verklaringen die onder foltering zijn afgelegd als bewijs in rechtszaken; verzoekt de Bahreinse autoriteiten de cultuur van straffeloosheid aan te pakken door alle beschuldigingen van foltering te onderzoeken, daders ter verantwoording te roepen en te zorgen voor doeltreffende mechanismen voor slachtoffers om gerechtigheid en schadeloosstelling te krijgen, ook in het geval van al-Khawaja; 3. verzoekt de Bahreinse autoriteiten een behoorlijke rechtsgang te waarborgen en de rechten van gedetineerden te eerbiedigen, met inbegrip van die van Abdulhadi al-Khawaja; verzoekt Bahrein ervoor te zorgen dat de basisbeginselen inzake de behandeling van gevangenen volledig worden toegepast; onderstreept dat de rechten van gevangenen te allen tijde moeten worden gewaarborgd, met inbegrip van de mogelijkheid om adequate medische zorg te ontvangen en volledige toegang tot hun familie en advocaten van hun eigen keuze te krijgen; verzoekt Bahrein de onafhankelijkheid en doeltreffendheid te evalueren van interne organen die toezicht houden op misbruiken door beveiligings- en gevangenispersoneel, met inbegrip van de Ombudsman, de speciale onderzoekseenheid en de Commissie voor de rechten van gevangenen en gedetineerden; 4. dringt er bij Bahrein op aan het Bahreinse staatsburgerschap te herstellen van de bijna 300 personen die dat is ontnomen; 5. uit zijn diepe bezorgdheid over het feit dat de Bahreinse autoriteiten de rechten en vrijheden van de bevolking blijven schenden en beperken, met name het recht op vreedzaam protest, vrijheid van meningsuiting en digitale vrijheid, zowel online als offline; verzoekt de Bahreinse autoriteiten te zorgen voor een veilige omgeving voor maatschappelijke organisaties en onafhankelijke media en te waarborgen dat het recht op vrijheid van meningsuiting kan worden uitgeoefend; veroordeelt het herhaalde gebruik door Bahrein van antiterrorismewetten om de vrijheid van meningsuiting in te perken; 6. betreurt de opheffing in 2017 van het moratorium op executies, dat de facto zeven jaar heeft geduurd; herhaalt dat het groot tegenstander van de doodstraf is; herhaalt zijn oproep aan Zijne Majesteit sjeik Hamad bin Isa Al Khalifa om opnieuw een moratorium op terechtstellingen in te stellen, teneinde de doodstraf af te schaffen, en Mohamed Ramadan, Hussein Ali Moosa, Maher Abbas al-Khabbaz, Salman Isa Ali Salman, Hussein Abdullah Khalil Ebrahim, Mohammad Radhi Abdulla Hassan, Sayed Ahmed Fuad Abbas Isa Ahmed al-Abar, Hussein Ali Mahdi Jasim Mohamed, Hussein Ebrahim Ali Hussein Marzooq, Moosa Abdallah Moosa Jafaar, Hussein Abdullah Marhoon Rashid en Zuhair Ebrahim Jasim Abdullah onmiddellijk vrij te laten; 7. verzoekt de Bahreinse regering volledig met VN-organen mee te werken, een vaste uitnodiging te verstrekken voor alle speciale procedures van de VN-Mensenrechtenraad, en proactief met hen samen te werken; verzoekt de Bahreinse regering EU-ambtenaren, onafhankelijke waarnemers en mensenrechtengroeperingen toe te staan Bahreinse gevangenissen te bezoeken; 8. verzoekt de vicevoorzitter van de Commissie/hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid Josep Borrell (VV/HV), de Europese Dienst voor extern optreden (EDEO) en alle EU-ambtenaren die Bahrein bezoeken, alsook de EU-lidstaten, met name de regering van Denemarken, de zaak van Abdulhadi al‑Khawaja en alle andere mensenrechtenverdedigers in het land zowel publiekelijk als particulier te blijven aankaarten en hun onvoorwaardelijke vrijlating te eisen; 9. dringt er bij alle EU-ambtenaren en vertegenwoordigers van EU-lidstaten die Bahrein bezoeken op aan de gevangenissen te bezoeken en mensenrechtenverdedigers te ontmoeten en uitdrukkelijk te verzoeken om een bezoek aan Abdulhadi al-Khawaja, Naji Fateel en dr. Abduljalil al-Singace; betreurt ten zeerste dat de familie van al-Khawaja hem de afgelopen twee jaar slechts eenmaal heeft mogen bezoeken; dringt er daarom bij Bahrein op aan het bezoekrecht voor de families van alle gevangenen te handhaven; 10. verzoekt de VV/HV, de EDEO, de Raad en de lidstaten systematisch hun bezorgdheid te uiten over mensenrechtenschendingen in Bahrein en zaken bilateraal en op alle internationale fora aan de orde te stellen, met inbegrip van de VN-Mensenrechtenraad en in het kader van de samenwerkingsovereenkomst tussen de EU en Bahrein; 11. verzoekt de EU-delegatie in Riyad en alle diplomatieke missies van de lidstaten in Bahrein om toekomstige hoorzittingen over Abdulhadi al-Khawaja bij te wonen en de ontwikkelingen in deze hoorzittingen te volgen; 12. roept de EU en de lidstaten op hun bescherming van en steun voor mensenrechtenactivisten en gewetensgevangenen in Bahrein op te voeren, onder meer door noodsubsidies beschikbaar te stellen; 13. veroordeelt ten stelligste het gebruik van bewakingstechnologie tegen Bahreinse mensenrechtenverdedigers; dringt er bij de EU en haar lidstaten op aan de geactualiseerde verordening inzake producten voor tweeërlei gebruik, met inbegrip van technologie die voor surveillance wordt gebruikt, strikt te handhaven en te voorkomen dat bedrijven surveillancetechnologie exporteren, verkopen, actualiseren of onderhouden die kan worden gebruikt om vreedzame oppositieleden in Bahrein aan te pakken; betreurt dat Europese bedrijven de mensenrechten hebben geschonden door technologie voor tweeërlei gebruik te verkopen; 14. spoort de Europese Unie en haar lidstaten ertoe aan de dialoog met Bahrein over de mensenrechten te versterken; is van mening dat de vrijlating van Abdulhadi al-Khawaja en alle andere mensenrechtenverdedigers een belangrijke stap zou zijn om de betrekkingen tussen de EU en Bahrein te verbeteren; 15. veroordeelt in de krachtigste bewoordingen elke ongepaste invloed op de werkzaamheden van het Europees Parlement, hetzij rechtstreeks door derde landen, hetzij indirect via door de regering gecontroleerde ngo’s; dringt er bij alle EU-instellingen op aan het transparantieregister verder te versterken door strengere regels vast te stellen en een onafhankelijke ethische commissie voor alle EU-instellingen in te stellen; herinnert aan de aanbevelingen van zijn resolutie van 9 maart 2022 over buitenlandse inmenging in alle democratische processen in de Europese Unie, met inbegrip van desinformatie (3) , met name over de wijze waarop de EU beter kan reageren op buitenlandse inmenging in de democratische processen van de EU; verzoekt de EDEO een studie te verrichten naar de aanwezigheid en invloed van kwaadwillende overheidsactoren in Europese instellingen, denktanks, universiteiten, religieuze organisaties en mediaorganisaties; 16. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de vicevoorzitter van de Commissie/hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid, de regeringen en de parlementen van de lidstaten, de regering en het parlement van het Koninkrijk Bahrein en de leden van de Samenwerkingsraad van de Golf. Het Europees Parlement, – gezien zijn besluit van 27 april 2021 over de sluiting van een interinstitutioneel akkoord tussen het Europees Parlement, de Raad van de Europese Unie en de Europese Commissie over een verplicht transparantieregister (1) , – gezien zijn resolutie van 16 september 2021 over de versterking van de transparantie en integriteit in de EU-instellingen door de oprichting van een onafhankelijk ethisch orgaan van de EU (2) , – gezien het rechtsbeginsel van het vermoeden van onschuld, – gezien zijn resolutie van 9 maart 2022 over buitenlandse inmenging in alle democratische processen in de Europese Unie, met inbegrip van desinformatie (3) , – gezien de artikelen 10 en 11 van zijn Reglement, – gezien artikel 132, leden 2 en 4, van zijn Reglement, A. overwegende dat het Belgische federale openbaar ministerie een onderzoek heeft ingesteld naar verdenkingen van witwassen, corruptie en deelname aan een criminele organisatie; overwegende dat sinds 9 december 2022 verschillende arrestaties en huiszoekingen hebben plaatsgevonden, waarbij zowel huidige en voormalige leden van het Europees Parlement als personeelsleden betrokken waren; B. overwegende dat een aantal verdachten reeds beschuldigd is van witwassen van geld, corruptie en deelname aan een criminele organisatie; overwegende dat de politiediensten bij deze huiszoekingen aanzienlijke bedragen in beslag hebben genomen die in het bezit waren van de verdachten; C. overwegende dat vertrouwen in de integriteit van het Parlement en de rechtsstaat van het grootste belang is voor het functioneren van de Europese democratie; overwegende dat het van essentieel belang is ervoor te zorgen dat democratische processen niet door particuliere belangen worden gekaapt en dat de rechten van de burgers volledig worden geëerbiedigd; D. overwegende dat het vermogen van vertegenwoordigers van belangengroepen om met argumenten de besluitvorming in het Parlement te beïnvloeden een essentieel onderdeel vormt van de Europese democratie; overwegende dat anderzijds ongepaste beïnvloedingsmethoden, omkoping en andere strafbare feiten onaanvaardbaar zijn; E. overwegende dat het Parlement in zijn resolutie van 16 september 2021 zijn standpunt over een ethisch orgaan met vergaande bevoegdheden heeft uiteengezet; F. overwegende dat Richtlijn (EU) 2019/1937 (4) klokkenluiders beschermt wanneer zij onder specifieke omstandigheden rechtstreeks en publiekelijk misstanden aan het licht brengen; G. overwegende dat het transparantieregister een centraal element vormt van het ethische kader voor en de transparantie van de EU-instellingen; H. overwegende dat de niet-gouvernementele organisatie “Fight Impunity” tot op heden niet is geregistreerd; 1. is ontsteld en ernstig bezorgd over de vermeende daden van corruptie, witwassen van geld en deelname aan een criminele organisatie door leden, voormalige leden en personeel van het Europees Parlement in ruil voor invloed op de besluiten van het Parlement; is van mening dat het Parlement volledige medewerking moet verlenen aan het strafrechtelijk onderzoek; constateert met bezorgdheid dat de interne controle- en waarschuwingsmechanismen van de EU-instellingen er op dramatische wijze niet in zijn geslaagd de aanhoudende corruptie op te sporen; 2. veroordeelt in de krachtigste bewoordingen de vermeende pogingen van Qatar om leden, voormalige leden en personeel van het Europees Parlement door middel van omkoping te beïnvloeden, hetgeen een ernstige buitenlandse inmenging in de democratische processen van de EU vormt; 3. onderstreept dat de ernst en de omvang van de beschuldigingen vereisen dat het Parlement en de EU-instellingen met grote eensgezindheid en vastberadenheid reageren; 4. betreurt ten zeerste dat de besluiten van de commissies en de voltallige vergadering over Qatar waarschijnlijk zijn aangetast door corruptie en ongepaste beïnvloeding, met inbegrip van de resolutie van 24 november 2022 over de situatie van de mensenrechten in het kader van het WK voetbal in Qatar; betreurt dat dit ertoe heeft geleid dat het Parlement zich onvoldoende heeft ingezet voor het verdedigen van de mensenrechten van de duizenden arbeidsmigranten die op de bouwplaatsen zijn omgekomen en van de honderdduizenden mensen wier grondrechten in Qatar met voeten worden getreden; 5. roept op tot de instelling van een speciale commissie die tot taak heeft mogelijke tekortkomingen in de regels van het Europees Parlement inzake transparantie, integriteit en corruptie op te sporen en voorstellen voor hervormingen te doen, voortbouwend op het werk van de Commissie constitutionele zaken en de beste praktijken in andere parlementen; 6. verbindt zich ertoe overeenkomstig artikel 226 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, na afloop van de strafrechtelijke onderzoeken en eventuele gerechtelijke procedures, een onderzoekscommissie in te stellen om gevallen van corruptie en ongepaste acties van niet-EU-landen die invloed in het Europees Parlement willen kopen, te onderzoeken; 7. is bezorgd over mogelijke belangenconflicten als gevolg van nevenfuncties van leden, met name posities als directielid, als lid van de raad van bestuur of een adviesraad of als adviseur van banken, multinationals of beursgenoteerde ondernemingen; 8. verwelkomt de beëindiging van de ambtstermijn van EP-lid Eva Kaili als ondervoorzitter, overeenkomstig artikel 21 van het Reglement; 9. verlangt dat een speciale ondervoorzitter wordt belast met integriteit en bestrijding van corruptie en buitenlandse inmenging in het parlement; 10. verzoekt de Commissie zo spoedig mogelijk een voorstel tot oprichting van het ethisch orgaan in te dienen, overeenkomstig de resolutie van het Parlement van 16 september 2021; 11. stelt voor een afkoelingsperiode in te voeren voor voormalige leden van het Europees Parlement om de negatieve gevolgen van het zogenaamde “draaideur”-verschijnsel te voorkomen; 12. dringt aan op een grondige evaluatie en verbetering van de leesbaarheid van de wetgevingsactiviteiten van de parlementsleden, met name door het openbaar maken van de wetgevingsvoetafdrukken van voorgestelde teksten en amendementen; 13. verbindt zich ertoe te zullen zorgen voor volledige transparantie van de neveninkomsten van de leden van het Europees Parlement, met vermelding van exacte bedragen, en elke vorm van externe beloning van het personeel van de leden en de fracties te zullen verbieden; verbindt zich ertoe op Unieniveau een verbod in te stellen op donaties van derde landen aan leden en politieke partijen, met als doel om de mazen in de wetgeving van de lidstaten op dit gebied te dichten; verzoekt de Commissie hierover met spoed een voorstel in te dienen; 14. verzoekt dringend om de toegangspasjes van vertegenwoordigers van Qatarese belangen te deactiveren, overeenkomstig artikel 123 van zijn Reglement, totdat de gerechtelijke onderzoeken relevante informatie en opheldering hebben verschaft; 15. is van mening dat het transparantieregister van de EU moet worden versterkt door het budget van het register en het aantal personeelsleden dat voor het register werkt te verhogen, zodat de door aanvragers en geregistreerden verstrekte informatie grondiger kan worden gecontroleerd; is voorts van mening dat het toepassingsgebied van het transparantieregister moet worden uitgebreid tot vertegenwoordigers van niet-EU-landen; 16. benadrukt dat een goede regulering van en controle op vriendschapsgroepen een voorwaarde is om deze groepen in het Parlement te laten voortbestaan; draagt de quaestoren op de bestaande regels uit te voeren en een toegankelijk en actueel register van vriendschapsgroepen en -verklaringen op te zetten en bij te houden; 17. dringt erop aan dat het transparantieregister verplicht wordt gesteld; 18. dringt erop aan dat het transparantieregister ook verplicht wordt voor voormalige leden; 19. roept de EU-instellingen op dringend maatregelen te nemen om de praktijk van minimale “afkoelingsperioden” voor hoge EU‑ambtenaren en voormalige leden in te voeren, teneinde “draaideuren” te voorkomen; 20. beveelt aan het Statuut, en met name artikel 22 quater te herzien om het in overeenstemming te brengen met de normen van de klokkenluidersrichtlijn; verzoekt het Bureau om in de tussentijd de interne regels van het Parlement ter uitvoering van artikel 22 quater van het Statuut onmiddellijk te herzien om ervoor te zorgen dat deze regels voorzien in dezelfde bescherming als de klokkenluidersrichtlijn; 21. wijst op de rol van het Europees Openbaar Ministerie (EOM), het Agentschap van de Europese Unie voor justitiële samenwerking in strafzaken (Eurojust), Europol en het Europees Bureau voor fraudebestrijding (OLAF) in de strijd tegen corruptie; wenst dat de capaciteiten van en de samenwerking tussen het EOM en OLAF, als belangrijkste EU-organen voor corruptiebestrijding, verder worden versterkt; dringt aan op gemeenschappelijke anticorruptieregels die van toepassing zijn op de leden en het personeel van EU-organen; 22. is van mening dat een vermogensverklaring van de leden aan het begin en het einde van elk mandaat extra waarborgen tegen corruptie zou bieden, naar het voorbeeld van veel lidstaten; is van mening dat deze vermogensverklaring alleen toegankelijk moet zijn voor de bevoegde autoriteiten, zodat deze in geval van gegronde beschuldigingen kunnen nagaan of het opgegeven vermogen te rijmen valt met het opgegeven inkomen, waardoor het uitgeven van illegaal ontvangen middelen aanzienlijk wordt bemoeilijkt; 23. schort alle werkzaamheden in verband met wetgevingsdossiers betreffende Qatar op, met name wat betreft visumliberalisering en de luchtvaartovereenkomst met Qatar, alsmede geplande bezoeken, totdat de beschuldigingen zijn bevestigd of verworpen; 24. verzoekt zijn voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de vicevoorzitter van de Commissie/hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid, en de regering en de raadgevende vergadering van Qatar. Het Europees Parlement, – gezien zijn vorige resoluties over Oekraïne en Rusland, met name zijn resolutie van 23 oktober 2008 over de herdenking van de Holodomor, de kunstmatig veroorzaakte hongersnood in Oekraïne (1932-1933) (1) , – gezien het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden, – gezien het VN-Verdrag inzake de voorkoming en de bestraffing van genocide, de Universele Verklaring van de rechten van de mens en andere mensenrechtenverdragen en -instrumenten van de VN, – gezien de gezamenlijke verklaringen over de herdenking van de Holodomor, aangenomen tijdens de plenaire zittingen van de Algemene Vergadering van de VN, – gezien het Statuut van Rome inzake het Internationaal Strafhof, – gezien de resolutie van de Verkhovna Rada van Oekraïne van 2003 waarin de opzettelijk veroorzaakte hongersnood als een daad van genocide wordt aangemerkt, de Oekraïense wet van 28 november 2006 over de Holodomor in Oekraïne van 1932-1933, en de oproep van de Verkhovna Rada van Oekraïne van 16 november 2022 aan de parlementen van de wereld met betrekking tot de erkenning van de Holodomor van 1932-1933 als genocide op het Oekraïense volk, – gezien artikel 132, leden 2 en 4, van zijn Reglement, A. overwegende dat het VN-Verdrag inzake de voorkoming en de bestraffing van genocide een aantal daden strafbaar stelt die worden gepleegd met het doel om een bepaalde nationale, etnische, raciale of godsdienstige groepering geheel of gedeeltelijk te vernietigen; overwegende dat tot deze daden behoren het doden van leden van de groep, het toebrengen van ernstig lichamelijk of geestelijk letsel aan leden van de groep, het opzettelijk aan de groep opleggen van levensomstandigheden die op haar gehele of gedeeltelijke lichamelijke vernietiging gericht zijn, het nemen van maatregelen die tot doel hebben geboorten binnen de groep te voorkomen, en het onder dwang overbrengen van kinderen van de groep naar een andere groep; B. overwegende dat de Holodomor-hongersnood van 1932-1933, waarbij miljoenen Oekraïners om het leven kwamen, op cynische wijze gepland en op wrede wijze uitgevoerd werd door het Sovjetregime om het Sovjetbeleid van collectivisering van de landbouw erdoor te drukken en het Oekraïense volk en zijn nationale identiteit te onderdrukken; overwegende dat het Sovjetregime vergelijkbare wrede methoden ook in andere delen van de Sovjet-Unie, met name Kazachstan, Belarus, de Noord-Kaukasus en elders, heeft toegepast; overwegende dat de onderdrukking van de Oekraïense identiteit ook plaatsvond in de vorm van een regime van terreur tegen personen met de Oekraïense culturele identiteit; C. overwegende dat uit bewijsmateriaal blijkt dat het Sovjetregime met opzet graanoogsten in beslag nam en de grenzen hermetisch afsloot om te voorkomen dat Oekraïners aan de hongerdood zouden ontsnappen; overwegende dat de Sovjet-Unie in 1932 en 1933 graan uit het grondgebied van Oekraïne exporteerde terwijl de bevolking daar honger leed; overwegende dat het stelselmatig doden van - voornamelijk - bewoners van het platteland in Oekraïne in veel gevallen vergezeld ging van “agitprop”, het tot zondebok verklaren van boeren en het verantwoordelijk stellen van deze groep voor de hongersnood; D. overwegende dat de huidige militaire agressie van Rusland tegen Oekraïne, de vernietiging van zijn energie- en landbouwinfrastructuur, het blokkeren van de export van Oekraïens graan en het feit dat Rusland miljoenen tonnen graan heeft gestolen de vrees voor een grootschalige, opzettelijk veroorzaakte hongersnood, met name in het Globale Zuiden, dat van betaalbaar Oekraïens graan afhankelijk is, nieuw leven heeft ingeblazen; E. overwegende dat de internationale gemeenschap nooit een duidelijke juridische of morele evaluatie heeft uitgevoerd van de misdaden die door de Sovjets zijn gepleegd; overwegende dat de verdoezeling en verheerlijking van het totalitaire Sovjetregime en de heropleving van de Stalincult in Rusland ertoe hebben geleid dat het Rusland van nu een staatssponsor van terrorisme is geworden en zich zelf ook schuldig maakt aan terroristische activiteiten, en ertoe hebben geleid dat ook in onze tijd wederom afschuwelijke misdaden tegen het Oekraïense volk worden gepleegd, zoals de huidige “ Holodomor” en de pogingen van Rusland om de bevolking van Oekraïne dood te laten vriezen door de gerichte vernietiging van de civiele energie-infrastructuur van Oekraïne gedurende de wintermaanden; F. overwegende dat de Holodomor in december 2022 door de parlementen of andere representatieve instellingen op staatsniveau van meer dan 20 landen erkend is als genocide of als een misdaad tegen het Oekraïense volk en tegen de menselijkheid; G. overwegende dat het in 2022 en 2023 negentig jaar geleden is dat de Holodomor heeft plaatsgevonden; 1. erkent de Holodomor, de door het Sovjetregime opzettelijk veroorzaakte hongersnood in Oekraïne in 1932-1933, als genocide op de bevolking van Oekraïne, aangezien deze werd gepleegd met als doel een groep mensen te weg te vagen door welbewust levensomstandigheden te creëren die tot hun fysieke vernietiging zouden leiden; 2. herdenkt alle slachtoffers van de Holodomor en verklaart zich solidair met het Oekraïense volk dat onder deze tragedie heeft geleden, met name met de nog levende overlevers van de Holodomor en hun families; betuigt zijn respect aan degenen die zijn overleden als gevolg van deze misdrijven van het totalitaire Sovjetregime; 3. veroordeelt ten stelligste deze genocidale daden van het totalitaire Sovjetregime, die hebben geleid tot de dood van miljoenen Oekraïners en ernstige schade hebben toegebracht aan de fundamenten van de Oekraïense samenleving; 4. verzoekt alle landen, met name de Russische Federatie en de andere landen die na het uiteenvallen van de Sovjet-Unie zijn ontstaan, hun archieven over de kunstmatig veroorzaakte hongersnood van 1932-1933 in Oekraïne open te stellen; 5. verzoekt alle landen en internationale organisaties die de Holodomor nog niet als genocide hebben erkend, dit alsnog te doen; verzoekt de Russische Federatie, als voornaamste opvolger van de Sovjet-Unie, de Holodomor officieel te erkennen en excuses voor die misdrijven aan te bieden; 6. verzoekt de EU-lidstaten en derde landen om deze gebeurtenissen en andere misdaden van het Sovjetregime onder de aandacht te brengen door historische kennis erover op te nemen in onderwijs- en onderzoeksprogramma’s, teneinde soortgelijke tragedies in de toekomst te voorkomen; 7. betreurt het feit dat de 90e herdenking van de Holodomor plaatsvindt terwijl Rusland zijn aanvalsoorlog tegen Oekraïne voortzet, de soevereiniteit en territoriale integriteit van dat land schendt, en tracht Oekraïne als natiestaat te liquideren en de identiteit en cultuur van zijn bevolking te vernietigen; hekelt bovendien het feit dat de Russische aanvalsoorlog tegen Oekraïne een wereldwijde voedselcrisis heeft veroorzaakt, waarbij Rusland de graanvoorraden van Oekraïne vernietigt en plundert en het voor Oekraïne moeilijk blijft maken om graan uit te voeren naar de meest behoeftige landen; 8. veroordeelt de huidige manipulatie van de historische nagedachtenis door het Russische regime met als doel het verzekeren van zijn eigen voortbestaan; herhaalt in dit verband zijn veroordeling van de gedwongen ontmanteling door de Russische autoriteiten van de mensen- en burgerrechtenorganisaties International Memorial Society en Memorial Human Rights Centre, een daad die eens te meer laat zien dat het huidige Russische regime een revisionistische ideologie aanhangt; verzoekt de EU en haar lidstaten, publieke en particuliere instellingen, en de hele civiele samenleving om alle pogingen om historische feiten te verdraaien of de publieke opinie in Europa te manipuleren door middel van onjuiste geschiedschrijving bedoeld om de ideologie en het voortbestaan van criminele regimes te ondersteunen, actief aan te kaarten en te verwerpen; verzoekt alle EU-instellingen en de lidstaten onderzoekers en maatschappelijke organisaties te helpen bij het documenteren, onderzoeken en geven van voorlichting over politieke onderdrukking en totalitaire misdrijven in de Sovjet-Unie; 9. veroordeelt in de meest krachtige bewoordingen alle vormen van totalitarisme; betreurt dat de misdaden van het totalitaire Sovjetregime nog niet zijn geëvalueerd vanuit juridisch oogpunt, dat de daders van deze misdaden niet voor de rechter zijn gebracht, en dat de misdaden nooit duidelijk door de internationale gemeenschap zijn veroordeeld; dringt aan op een alomvattende, historische en juridische beoordeling van het Sovjetregime en op een transparant maatschappelijk debat over zijn misdaden, hetgeen van het grootste belang is voor het tot stand brengen van een gemeenschappelijk Europees historisch besef en herinnering, en derhalve voor het vergroten van de weerbaarheid van onze samenlevingen tegen de huidige bedreigingen voor de democratie; herhaalt dat de beoordeling van het Sovjetregime en een transparant maatschappelijk debat over zijn misdaden het allerbelangrijkste is voor Rusland zelf, om bewustwording bij de bevolking te creëren, de weerstand tegen desinformatie en verdraaide historische feiten te vergroten, en te voorkomen dat soortgelijke misdrijven zich herhalen; 10. draagt de verantwoordelijke diensten van het Europees Parlement op deze resolutie onmiddellijk te vertalen in het Russische en Oekraïens; 11. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Verkhovna Rada, de president en de regering van Oekraïne, de vicevoorzitter van de Commissie / hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid, de Raad, de Commissie, de regeringen en parlementen van de lidstaten, de president, de regering en het parlement van de Russische Federatie, de secretaris-generaal van de Verenigde Naties, de secretaris-generaal van de Organisatie voor Veiligheid en Samenwerking in Europa, en de secretaris-generaal van de Raad van Europa. Het Europees Parlement, – gezien de artikelen 311, 312 en 323 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU), – gezien Verordening (EU, Euratom) 2020/2093 van de Raad van 17 december 2020 tot bepaling van het meerjarig financieel kader voor de jaren 2021-2027 (1) (MFK-verordening), en de gezamenlijke verklaringen van het Parlement, de Raad en de Commissie in dit verband (2) , alsmede gezien de unilaterale verklaringen daaromtrent (3) , – gezien Besluit (EU, Euratom) 2020/2053 van de Raad van 14 december 2020 betreffende het stelsel van eigen middelen van de Europese Unie en tot intrekking van Besluit 2014/335/EU, Euratom (4) , – gezien het Interinstitutioneel Akkoord van 16 december 2020 tussen het Europees Parlement, de Raad van de Europese Unie en de Europese Commissie betreffende begrotingsdiscipline, samenwerking in begrotingszaken en goed financieel beheer, alsmede betreffende nieuwe eigen middelen, met inbegrip van een routekaart voor de invoering van nieuwe eigen middelen (5) (IIA), – gezien Verordening (EU, Euratom) 2020/2092 van het Europees Parlement en de Raad van 16 december 2020 betreffende een algemeen conditionaliteitsregime ter bescherming van de Uniebegroting (6) , – gezien Verordening (EU, Euratom) 2018/1046 van het Europees Parlement en de Raad van 18 juli 2018 tot vaststelling van de financiële regels van toepassing op de algemene begroting van de Unie, tot wijziging van Verordeningen (EU) nr. 1296/2013, (EU) nr. 1301/2013, (EU) nr. 1303/2013, (EU) nr. 1304/2013, (EU) nr. 1309/2013, (EU) nr. 1316/2013, (EU) nr. 223/2014, (EU) nr. 283/2014 en Besluit nr. 541/2014/EU en tot intrekking van Verordening (EU, Euratom) nr. 966/2012 (7) (Financieel Reglement), – gezien de algemene begroting van de Europese Unie voor het begrotingsjaar 2023, zoals vastgesteld op 23 november 2022 (8) – gezien het voorstel van 16 mei 2022 voor een verordening van het Europees Parlement en de Raad tot vaststelling van de financiële regels van toepassing op de algemene begroting van de Unie ( COM(2022)0223 ), – gezien het voorstel van 22 april 2022 voor een verordening van het Europees Parlement en de Raad tot wijziging van Verordening (EU, Euratom) 2018/1046 tot vaststelling van de financiële regels van toepassing op de algemene begroting van de Unie ( COM(2022)0184 ), – gezien de interinstitutionele proclamatie betreffende de Europese pijler van sociale rechten van 13 december 2017 (9) en de mededeling van de Commissie van 4 maart 2021 over het actieplan voor de Europese pijler van sociale rechten, – gezien zijn resolutie van 19 oktober 2022 over het standpunt van de Raad inzake het ontwerp van algemene begroting van de Europese Unie voor het begrotingsjaar 2023 (10) , – gezien het verslag van de Begrotingscommissie en de Commissie begrotingscontrole, dat is goedgekeurd op 8 september 2022 en bekrachtigd tijdens de vergaderperiode van het Parlement van 12 tot en met 15 september 2022, – gezien zijn resolutie van 13 september 2022 over het voorstel van 2021 voor een herziening van het meerjarig financieel kader (11) , – gezien zijn resolutie van 23 juni 2022 over het standpunt van de Raad inzake het ontwerp van gewijzigde begroting nr. 3/2022 van de Europese Unie voor het begrotingsjaar 2022 – Financiering van opvangkosten van mensen die Oekraïne ontvluchten (12) , – gezien zijn resolutie van 19 mei 2022 over de sociale en economische gevolgen voor de EU van de Russische oorlog in Oekraïne – versterking van het vermogen van de EU om op te treden (13) , – gezien zijn resolutie van 24 november 2021 over de herziening van het Financieel Reglement met het oog op de inwerkingtreding van het meerjarig financieel kader 2021-2027 (14) , – gezien zijn resolutie van 21 oktober 2021 over het standpunt van de Raad inzake het ontwerp van algemene begroting van de Europese Unie voor het begrotingsjaar 2022 (15) , – gezien zijn standpunt van 16 december 2020 over het ontwerp van verordening van de Raad tot bepaling van het meerjarig financieel kader voor de jaren 2021-2027 (16) , – gezien zijn resolutie van 23 juli 2020 over de conclusies van de buitengewone Europese Raad van 17 tot en met 21 juli 2020 (17) , – gezien zijn resolutie van 10 oktober 2019, getiteld “Meerjarig financieel kader 2021-2027 en eigen middelen: tijd om de verwachtingen van de burger in te lossen” (18) , – gezien zijn resolutie van 14 november 2018 over het meerjarig financieel kader voor de jaren 2021-2027 – Standpunt van het Parlement met betrekking tot een akkoord (19) , – gezien de conclusies van de Europese Raad van 24 juni 2022, – gezien de conclusies van de Europese Raad van 31 mei 2022, – gezien de conclusies van de Europese Raad van 25 maart 2022, – gezien de Verklaring van Versailles van 11 maart 2022 naar aanleiding van de informele bijeenkomst van de staatshoofden en regeringsleiders, – gezien de mededeling van de Commissie van 18 oktober 2022 getiteld “Werkprogramma van de Commissie 2023” ( COM(2022)0548 ), – gezien het verslag van augustus 2022 van de Wereldbank, de regering van Oekraïne en de Commissie getiteld “The Ukraine Rapid Damage and Needs Assessment” (Snelle beoordeling van de schade en de behoeften in Oekraïne), – gezien de mededeling van de Commissie van 18 mei 2022 over hulp voor en wederopbouw van Oekraïne ( COM(2022)0233 ), – gezien de mededeling van de Commissie van 11 december 2019 over de Europese Green Deal ( COM(2019)0640 ), – gezien de op 9 mei 2022 gepresenteerde voorstellen van de Conferentie over de toekomst van Europa, – gezien Speciaal verslag 09/2022 van de Europese Rekenkamer getiteld “Klimaatuitgaven in de EU-begroting 2014-2020 – Niet zo hoog als gerapporteerd”, – gezien Speciaal verslag 22/2021 van de Europese Rekenkamer getiteld “Duurzame financiering: consistenter EU-optreden nodig om financiering te heroriënteren naar duurzame investeringen”, – gezien Speciaal verslag 10/2021 van de Europese Rekenkamer getiteld “Gendermainstreaming in de EU-begroting: tijd om de daad bij het woord te voegen”, – gezien de doelstellingen voor duurzame ontwikkeling van de Verenigde Naties, – gezien artikel 54 van zijn Reglement, – gezien de adviezen van de Commissie buitenlandse zaken, de Commissie ontwikkelingssamenwerking, de Commissie begrotingscontrole, de Commissie vervoer en toerisme, de Commissie regionale ontwikkeling, de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling, de Commissie cultuur en onderwijs en de Commissie constitutionele zaken, – gezien het standpunt in de vorm van amendementen van de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken, – gezien de brieven van de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en voedselveiligheid, de Commissie industrie, onderzoek en energie, en de Commissie interne markt en consumentenbescherming, – gezien het verslag van de Begrotingscommissie ( A9-0281/2022 ), A. overwegende dat artikel 311 VWEU vereist dat de Unie zich voorziet van de middelen die nodig zijn om haar doelstellingen te verwezenlijken en aan haar beleid uitvoering te geven; overwegende dat de begrotingsprioriteiten van de Unie voor zeven jaar zijn vastgesteld in het meerjarig financieel kader (MFK), dat voorziet in financiële middelen voor het beleid en de programma’s en behoeften van de Unie; overwegende dat het MFK wordt beperkt door het maximum van de eigen middelen; B. overwegende dat de politieke, economische en sociale context sinds de vaststelling van het huidige MFK in december 2020 onherkenbaar is veranderd, om te beginnen door de ongekende omvang en dramatische gevolgen van de COVID-19-pandemie, die nog niet voorbij is; C. overwegende dat de niet-uitgelokte en ongerechtvaardigde invasie van Oekraïne door Rusland tot een grote humanitaire crisis heeft geleid en wereldwijd een enorme economische en sociale schok van nog onbekende duur heeft veroorzaakt; overwegende dat de staatshoofden en regeringsleiders de oorlog hebben omschreven als een “aardverschuiving in de geschiedenis van Europa” en dat de Commissie heeft verklaard dat nieuwe financieringsbronnen nodig zijn aangezien “in het huidig meerjarig financieel kader bij lange niet voldoende middelen beschikbaar zijn voor de onvoorziene behoeften die als gevolg van de oorlog in Europa zijn ontstaan”; D. overwegende dat de Unie en haar bevolking Oekraïne vanaf het allereerste begin van de oorlog hebben gesteund, dat zij blijk hebben gegeven van solidariteit met de Oekraïners in hun strijd om de democratie tegen het autoritarisme te verdedigen, en dat zij onderdak bieden aan meer dan 8 miljoen en tijdelijke bescherming aan 4 miljoen Oekraïners; overwegende dat de EU, de lidstaten en de Europese financiële instellingen steun hebben verstrekt aan Oekraïne voor meer dan 19 miljard EUR; overwegende dat de Unie, afgezien van humanitaire en militaire hulp, Oekraïne heeft ondersteund op het gebied van gezondheid, energie en landbouw en dat het de handel met het land heeft vergemakkelijkt, met name door solidariteitscorridors in te stellen om Oekraïne te helpen landbouwproducten uit te voeren; overwegende dat verdere steun nodig zal zijn om de basisdienstverlening en essentiële infrastructuur in het land in stand te houden; E. overwegende dat 21,9 % van de EU-bevolking risico loopt op armoede en sociale uitsluiting; overwegende dat de energiearmoede zeker nog zal verergeren als gevolg van de Russische invasie van Oekraïne; overwegende dat de combinatie van de stijgende energieprijzen en de rijzende inflatie een crisis in verband met de kosten van het levensonderhoud veroorzaakt, waardoor het voortbestaan van bedrijven, en met name kleine en middelgrote ondernemingen (kmo’s), in gevaar komt en meer mensen in armoede terechtkomen; F. overwegende dat mensen terecht verwachten dat de Unie en haar begroting snel en doeltreffend inspelen op de veranderende behoeften en hun de nodige steun verlenen, met name in tijden van crisis; G. overwegende dat de EU-begroting een centrale rol speelt en moet blijven spelen bij de verwezenlijking van de politieke prioriteiten van de Unie, waaronder het doen slagen van de groene en digitale transitie voor iedereen, het vrijmaken van de weg voor klimaatneutraliteit tegen 2050, het bevorderen van inclusief en sociaal herstel, het bevorderen van duurzame en inclusieve groei, het versterken van het concurrentievermogen, innovatie, strategische autonomie en energiezekerheid en ‑onafhankelijkheid, het verlenen van steun aan kwetsbare groepen en kleine en middelgrote ondernemingen, het bevorderen van duurzame ontwikkeling die niemand achterlaat en zorgt voor cohesie en opwaartse convergentie, het zorgen voor een robuustere Europese gezondheidsunie in de nasleep van de COVID-19-crisis, het waarborgen en bevorderen van de rechtsstaat, de EU-waarden, de grondrechten en gendergelijkheid binnen en buiten de Unie, het bevorderen van kansen voor iedereen en het waarborgen van een sterkere Unie voor haar burgers die haar mondiale verantwoordelijkheden kan nakomen en de klimaat- en biodiversiteitscrises en de gevolgen daarvan kan aanpakken; H. overwegende dat de Europese Commissie in haar werkprogramma voor 2023 een reeks nieuwe beleidsinitiatieven uiteenzet met mogelijk aanzienlijke gevolgen voor de begroting, met name de voorgestelde Europese waterstofbank, het steunpakket voor kleine en middelgrote ondernemingen en het Europees soevereiniteitsfonds; I. overwegende dat het gecombineerde effect van de meervoudige crises, de lage MFK-plafonds en de omslachtige procedures voor de vaststelling of herziening van het MFK heeft geleid tot een breed scala aan ad-hocinstrumenten buiten de EU-begroting om en tot een ruimer gebruik van externe bestemmingsontvangsten die niet onder de begrotingsprocedure vallen, met name in het geval van NextGenerationEU; overwegende dat alleen de begrotingsprocedure de volledige betrokkenheid van het Parlement vereist en waarborgt dat het Parlement controle op de begroting kan uitoefenen; overwegende dat beide takken van de begrotingsautoriteit een gelijkwaardige rol moeten vervullen, als bepaald in het VWEU; overwegende dat het Parlement altijd een volwaardige rol moet spelen in dit nieuwe begrotingsklimaat om de democratische verantwoordingsplicht en transparantie te waarborgen voor de rest van het huidige MFK; J. overwegende dat het IIA specifieke regelingen omvat voor samenwerking en dialoog tussen het Parlement, de Raad en de Commissie over begrotingsaangelegenheden; overwegende dat verdere stappen moeten worden gezet om de transparantie, de verantwoordingsplicht en de beschikbaarheid van informatie over alle uitgaven ter ondersteuning van de beleidsvorming van de EU te verbeteren; K. overwegende dat de Commissie, in overeenstemming met haar unilaterale verklaring in het kader van het akkoord van december 2020 over het MFK 2021-2027, in haar werkprogramma voor 2023 de toezegging heeft opgenomen om in het tweede kwartaal van 2023 een evaluatie van het MFK uit te voeren, die een herziening kan omvatten; L. overwegende dat het standpunt van het Parlement over eigen middelen in een komende resolutie zal worden uiteengezet; Nieuwe uitdagingen en schokken: huidig MFK voldoet duidelijk niet 1. verzoekt de Commissie een herziening van het huidige MFK voor te stellen die er in de eerste plaats op gericht is de gevolgen van de oorlog tegen Oekraïne aan te pakken en voldoende flexibiliteit te bieden aan de Unie om te reageren op crises; 2. onderstreept dat de EU-instellingen eensgezind zijn in hun standpunt dat de EU naar aanleiding van de niet-uitgelokte en ongerechtvaardigde invasie van Oekraïne de grootst mogelijke humanitaire, sociale, economische en financiële bijstand aan Oekraïne moet verlenen en tegelijkertijd de ernstige economische en sociale gevolgen van de crisis binnen de Unie moet aanpakken en de nodige steun aan alle getroffen personen moet verlenen; onderstreept in dit verband de gemeenschappelijke doelstellingen van de Unie om de Europese Green Deal, de digitale transitie en de Europese pijler van sociale rechten te verwezenlijken, de samenwerking en coördinatie op het gebied van defensie op te voeren, de strategische autonomie en energieonafhankelijkheid en -zekerheid van de Unie te vergroten, de energiearmoede terug te dringen, de mondiale voedselzekerheid te waarborgen en de uitdagingen als gevolg van de hoge inflatie aan te pakken; 3. onderstreept dat een sterke Unie die gebaseerd is op solidariteit en samenwerking en die in staat is de huidige uitdagingen het hoofd te bieden en de gevolgen van de crisis in verband met de kosten van het levensonderhoud voor mensen en bedrijven op te vangen, EU-brede oplossingen vereist om te zorgen voor een gelijk speelveld voor alle lidstaten wat hun vermogen betreft om steun te bieden aan mensen en bedrijven, waarbij de integriteit van de interne markt moet worden beschermd en versnippering of verstoring ervan moet worden voorkomen; benadrukt in dit verband het belang van grensoverschrijdende projecten die van fundamenteel belang zijn voor de opbouw van een soevereine, strategische en autonome Unie; 4. benadrukt dat om de gevolgen van de oorlog tegen Oekraïne aan te pakken, ten minste op korte termijn grootschalige humanitaire hulp nodig is in Oekraïne, evenals financiële steun voor de lidstaten die mensen die op de vlucht zijn voor het conflict opvangen en helpen zich te vestigen; herinnert eraan dat voor de desbetreffende programma’s niet de middelen zijn voorzien die in deze ongekende situatie vereist zijn; is bovendien van mening dat de Unie op de lange termijn een leidende rol moet spelen bij de wederopbouw van Oekraïne en daarbij een “betere wederopbouw” moet nastreven, zodra de oorlog voorbij is, waarbij wordt gezorgd voor goed bestuur, eerbiediging van de rechtsstaat en goed financieel beheer; verzoekt de Commissie na te gaan welke de rol moet zijn van de EU-begroting bij de internationale inspanningen voor de wederopbouw; 5. is ingenomen met het besluit om Oekraïne en Moldavië de status van kandidaat-lidstaat toe te kennen; benadrukt dat dit besluit een financieel en budgettair engagement op lange termijn – en een gecoördineerde beleidsaanpak – inhoudt om niet alleen de wederopbouw en het herstel te ondersteunen, maar ook de noodzakelijke hervormingen die specifiek zijn voor elk land, zoals dit ook bij de andere kandidaat-lidstaten het geval is geweest; 6. betreurt dat in essentiële nieuwe beleidsinitiatieven die sinds de goedkeuring van het huidige MFK zijn gepresenteerd, wordt voorgesteld om minder geld uit te trekken voor – of geld anders te gebruiken binnen – overeengekomen programma’s, beleidsmaatregelen en doelstellingen van de EU; is van mening dat periodieke herschikkingen geen haalbare manier vormen om de prioriteiten van de Unie te financieren en neerkomen op een feitelijke wijziging van het overeengekomen MFK; 7. wijst op het ruime gebruik van speciale instrumenten in de eerste twee jaar van het MFK; merkt op dat het flexibiliteitsinstrument in 2022 is ingezet voor uitgaven in het kader van rubriek 6 (Nabuurschap en internationaal beleid) en dat het in 2023 moet worden ingezet voor aanzienlijke uitgaven in het kader van diezelfde rubriek, rubriek 2b (Veerkracht en waarden) en rubriek 5 (Veiligheid en defensie); wijst erop dat overeenkomstig het voorstel van juli 2022 over defensie (20) in 2024 verdere kredieten beschikbaar moeten worden gesteld via speciale instrumenten; 8. benadrukt dat de reserve voor solidariteit en noodhulp in 2021 bijna is uitgeput en in 2022 reeds volledig is gebruikt, voor zowel humanitaire hulp als steun voor lidstaten bij de aanpak van natuurrampen en door de mens veroorzaakte rampen; wijst erop dat de uitbreiding van de reikwijdte van het Solidariteitsfonds van de Europese Unie tot noodsituaties op het gebied van de volksgezondheid, in combinatie met de toegenomen omvang en frequentie van natuurrampen, de humanitaire crisis in Oekraïne en de daaruit voortvloeiende toestroom van grote aantallen vluchtelingen in de EU, de reserve voor solidariteit en noodhulp onder extreme druk heeft gezet; verwacht voorts dat de dramatische gevolgen van de ongekende bosbranden van de zomer van 2022, die volgen op de grote overstromingen en bosbranden van de zomer van 2021, aanzienlijke financiële steun zullen vergen, onder meer uit de reserve voor solidariteit en noodhulp; 9. herinnert eraan dat het MFK jaarlijks wordt verhoogd op basis van een deflator van 2 % die wordt toegepast op de prijzen van 2018; onderstreept dat de sterk stijgende energieprijzen en de extreme volatiliteit van de energiemarkt, die voornamelijk het gevolg zijn van het besluit van Rusland om de leveringen van gas stop te zetten, tot een snel stijgende inflatie hebben geleid, met ernstige gevolgen voor mensen en bedrijven; is ernstig bezorgd dat dit onverwacht hoge inflatieniveau het MFK zwaar onder druk zet, de koopkracht ervan verder vermindert en druk legt op de operationele en administratieve capaciteit ervan, terwijl die als aandeel van het bruto nationaal inkomen (bni) van de EU in totaal al lager ligt dan in eerdere MFK’s; benadrukt dat dit in de praktijk betekent dat minder projecten en acties van de Unie kunnen worden gefinancierd, wat negatieve gevolgen heeft voor de begunstigden en voor het vermogen van de Unie om haar gemeenschappelijke politieke doelstellingen te verwezenlijken; 10. herinnert er voorts aan dat – ondanks het verzoek van het Parlement om het herstelinstrument voor de Europese Unie in te zetten buiten de MFK-plafonds om – de desbetreffende herfinancieringskosten moeten worden terugbetaald met inachtneming van de MFK-plafonds, waardoor het MFK nog meer onder druk komt te staan en de financiering van reeds overeengekomen programma’s in gevaar komt, dit alles tegen de achtergrond van de stijgende rentevoeten en de kosten voor leningen in het kader van NextGenerationEU; wijst er in dat verband op dat in de vastgestelde begroting voor het begrotingsjaar 2023 de kredieten voor het herstelinstrument voor de Europese Unie niet-discretionair zijn gestegen met 280 miljoen EUR ten opzichte van de ontwerpbegroting van de Commissie, waardoor aan het enkelvoudige marge-instrument wordt geknaagd en waardoor het vermogen van de begroting om in te spelen op de nieuwe behoeften wordt ingeperkt; 11. neemt kennis van de aanhoudende vraag om de EU-begroting als garantie te hanteren voor aanvullende macrofinanciële bijstand, met name voor landen die rechtstreeks worden getroffen door de oorlog; is ingenomen met de essentiële steun van de Unie via macrofinanciële bijstand; onderstreept dat in geval van wanbetaling of intrekking van nationale garanties de EU-begroting uiteindelijk borg staat voor alle leningen voor macrofinanciële bijstand, hetgeen aanzienlijke en inherent onvoorspelbare voorwaardelijke verplichtingen met zich meebrengt; 12. benadrukt daarom dat het huidige MFK binnen minder dan twee jaar na de vaststelling ervan zijn grenzen al heeft bereikt en dat de onvoorziene gebeurtenissen van 2022 de situatie nog hebben verergerd; wijst erop dat de omvang, structuur en regels ervan het eenvoudigweg niet mogelijk maken om snel en doeltreffend het hoofd te bieden aan een groot aantal crises van de huidige omvang, noch om de nieuwe gemeenschappelijke EU-beleidsambities en de snelle uitvoering van de vereiste EU-brede oplossingen adequaat te financieren; is ernstig bezorgd dat de Unie in het huidige MFK niet goed is toegerust om te reageren op mogelijke toekomstige crises en behoeften en om haar strategische rol op het internationale toneel te vervullen; 13. concludeert dat de noodzaak van een dringende herziening van het MFK buiten kijf staat en dat “business as usual” bij lange na niet zal volstaan om alle voorliggende uitdagingen aan te pakken en bovendien het vertrouwen in de Unie kan ondermijnen; Aanpak van financieringstekorten: meer financiële capaciteit en transparantie en grotere democratische verantwoordingsplicht 14. verzoekt de Commissie daarom om niet alleen de werking van het huidige MFK grondig te evalueren, maar ook zo spoedig mogelijk en uiterlijk in het eerste kwartaal van 2023 met een wetgevingsvoorstel te komen voor een omvattende, ambitieuze herziening van de MFK-verordening en de bijbehorende bijlage; benadrukt dat de herziening van het MFK niet mag leiden tot een verlaging van de eerder aan de lidstaten of EU-programma’s toegewezen bedragen; 15. is er stellig van overtuigd dat er bij de herziening rekening mee moet worden gehouden dat de behoeften zijn toegenomen en dat de middelen waarover de Unie in het MFK beschikt om de nodige oplossingen te bieden, zijn uitgeput; staat er bovendien op dat de herziening de ernstigste tekortkomingen in de werking van het MFK moet verhelpen, nieuwe middelen moet genereren voor de nieuwe politieke prioriteiten en de Unie moet voorzien van de nodige instrumenten om de komende uitdagingen en crises doeltreffend het hoofd te bieden; 16. benadrukt dat het MFK moet worden opgeschaald om te zorgen voor een sterkere en meer flexibele EU-begroting die voldoet aan de hoogste normen van transparantie en democratische verantwoordingsplicht; dringt daarom aan op een verhoging van de MFK-plafonds en op een verhoging en herziening van de begrotingsflexibiliteit; 17. is bereid volwaardige onderhandelingen aan te gaan met de Raad en de Commissie over de herziening van het MFK, in het kader waarvan moet worden voortgebouwd op de praktijk uit het verleden en het IIA, waarbij de instellingen zich ertoe hebben verbonden ernaar te zullen streven specifieke regelingen vast te leggen voor samenwerking en dialoog in de loop van de procedure met het oog op de vaststelling van een substantiële herziening van het MFK; 18. benadrukt dat het beginsel van eenheid, dat inhoudt dat alle ontvangsten en uitgaven van de Unie in de begroting worden opgenomen, zowel een vereiste van het Verdrag is als een basisvoorwaarde voor verantwoordingsplicht, democratische legitimiteit en transparantie van de overheidsfinanciën van de EU; benadrukt dat er behoefte is aan aanzienlijk grotere parlementaire controle op alle EU-uitgaven, met inbegrip van de niet-budgettaire instrumenten, de fondsen en het opnemen en verstrekken van gemeenschappelijke leningen; herhaalt dat alle nieuwe instrumenten onder de bevoegdheid van de begrotingsautoriteit moeten vallen; 19. onderstreept in dit verband dat de herziening van het MFK hand in hand moet gaan met de lopende herziening van het Financieel Reglement, waarbij direct rekening moet worden gehouden met de vereiste wijzigingen in de regels voor de opstelling en uitvoering van de EU-begroting; is daarom van mening dat het toepassingsgebied van de voorgestelde gerichte herziening van het Financieel Reglement moet worden uitgebreid om alle relevante aspecten te regelen; 20. onderstreept het belang van de horizontale beginselen die ten grondslag liggen aan het MFK en alle daarmee verband houdende beleidsmaatregelen van de EU, met name met betrekking tot de verwezenlijking van de klimaat- en biodiversiteitsdoelstellingen van de Unie en de bevordering van gendergelijkheid; dringt erop aan dat deze beginselen bij de herziening centraal blijven staan in het MFK en de Unie de toezegging nakomt om te zorgen voor een rechtvaardig, veerkrachtig, duurzaam en sociaal rechtvaardig herstel voor iedereen, met inbegrip van de uitvoering van het herziene kader voor 2030 voor de klimaat-, energie- en milieudoelstellingen van de Unie, met als doel de EU klimaatneutraal te maken tegen 2050; 21. herhaalt zijn vaste standpunt dat voor nieuwe politieke initiatieven, doelstellingen of taken die uit de EU-begroting worden gefinancierd, bijkomende nieuwe middelen nodig zijn en dat deze niet mogen worden gefinancierd door middel van herschikkingen die ten koste gaan van gevestigde, reeds bestaande programma’s of beleidsmaatregelen van de Unie die door de wetgever zijn goedgekeurd; Rubriek 1: Eengemaakte markt, innovatie en digitaal beleid 22. dringt aan op een verhoging van het plafond van rubriek 1 omdat de marges ontoereikend zijn om tegemoet te komen aan de toegenomen behoeften en omdat het is gekant tegen het gebruik van reeds overeengekomen programmabudgetten voor de financiering van nieuwe initiatieven; 23. benadrukt dat veel van de onlangs vastgestelde beleidsambities – met name op het gebied van energie en strategische en industriële autonomie – en nieuwe beleidsinitiatieven sinds januari 2021 (chipverordening, beveiligde connectiviteit, Autoriteit voor paraatheid en respons inzake noodsituaties op gezondheidsgebied, Nieuw Europees Bauhaus) noodzakelijkerwijs extra uitgaven in het kader van rubriek 1 met zich meebrengen; 24. benadrukt de sleutelrol die financiering in het kader van Horizon Europa, Digitaal Europa, het programma voor de interne markt en de Connecting Europe Facility (CEF) speelt bij het bevorderen van innovatie, het ondersteunen van bedrijven en het stimuleren van de groene en digitale transitie; 25. kijkt uit naar het voorstel van de Commissie voor het nieuwe Europees soevereiniteitsfonds, dat bedoeld is om de strategische autonomie van de Unie te waarborgen en de afhankelijkheid van derde landen in belangrijke sectoren te verminderen; acht het van essentieel belang dat het voorstel tegemoetkomt aan de reële behoeften, gebaseerd is op een duidelijke beoordeling van de kosten en investeringstekorten en voorziet in nieuwe middelen; dringt erop aan dat een dergelijk nieuw fonds volgens de gewone wetgevingsprocedure wordt opgericht en in het MFK wordt opgenomen, zodat het toezicht door het Parlement ten volle gewaarborgd is; is van mening dat de MFK-plafonds moeten worden aangepast en op het fonds moeten worden afgestemd; Rubriek 2a: Cohesie 26. roept ertoe op de overeengekomen financiering in het kader van rubriek 2a niet te ondermijnen en deze voor het beoogde doel te behouden; verzoekt de Commissie te beoordelen of deze financiering volstaat om in te spelen op behoeften die opkomen binnen het cohesiebeleid; 27. beklemtoont dat met de reeks voorstellen in het kader van het cohesiebeleid ten behoeve van vluchtelingen in Europa (CARE) in de fondsen van het cohesiebeleid is gezorgd voor tijdelijke flexibiliteit op korte termijn, en dat de lidstaten mede dankzij deze flexibiliteit snel hebben kunnen ingrijpen om de gevolgen van de oorlog tegen Oekraïne op te vangen, in navolging van het model van de corona-investeringsinitiatieven CRII en CRII+ die het voor de EU mogelijk hebben gemaakt om aan het begin van de COVID-19-pandemie op te treden; 28. is ingenomen met de ambitie van de Unie om haar inspanningen op te voeren om de alarmerende kinderarmoedecijfers te bestrijden en kinderarmoede te helpen uitbannen door middel van de onlangs ingestelde Europese kindergarantie; waarschuwt echter dat de huidige verslechtering van de situatie van kinderen die in armoede leven of dreigen te vervallen, door de actuele crises is versterkt en nog erger zal worden, en dat deze crises langdurige gevolgen zullen hebben; herhaalt zijn oproep voor een dringende verhoging van de financiering voor de Europese kindergarantie met een specifieke begroting van ten minste 20 miljard EUR voor de periode 2021-2027, en dringt erop aan deze specifieke begroting op te nemen in het herziene MFK en het versterkte ESF+; verzoekt de Commissie bovendien om zoveel mogelijk middelen beschikbaar te stellen – en de lidstaten om volledig gebruik te maken van alle beschikbare middelen – met het oog op een doeltreffende uitvoering van de kindergarantie, met inbegrip van het ESF+, React-EU en de herstel- en veerkrachtfaciliteit; 29. benadrukt dat crisisresponsmaatregelen weliswaar noodzakelijk en nuttig zijn, maar dat het cohesiebeleid geen instrument voor crisisrespons is; is bezorgd dat het cohesiebeleid in toenemende mate wordt gebruikt om ander beleid te versterken en om tekortkomingen inzake begrotingsflexibiliteit of crisisresponsmechanismen in het MFK recht te zetten; is van mening dat voldoende flexibiliteit wordt geboden door de bestaande mogelijkheid om tot 5 % van de oorspronkelijke toewijzing over te dragen van de fondsen van het cohesiebeleid naar andere programma’s; 30. beklemtoont dat de herziening van het MFK niet mag leiden tot een neerwaartse bijstelling van de eerder aan de lidstaten toegewezen bedragen; benadrukt dat het programmeringsproces een trage start heeft gekend en projecten onderbroken zijn vanwege de late overeenstemming over het MFK voor 2021-2027 en over het pakket voor het cohesiebeleid, in combinatie met de COVID-19-crisis, en niet vanwege het beleid zelf; verzoekt de Commissie de inspanningen op het gebied van administratieve vereenvoudiging op te voeren; onderstreept dat de vertraging bij de start niets afdoet aan de centrale rol en toegevoegde waarde van het cohesiebeleid als een essentieel instrument voor investeringsbeleid en convergentie van de Unie; Rubriek 2b: Veerkracht en waarden 31. dringt erop aan dat de begrotingslijn voor de terugbetaling van de kosten voor leningen in het kader van het herstelinstrument voor de Europese Unie uit rubriek 2b wordt geschrapt en buiten de rubrieken wordt geplaatst, en dat deze kosten boven de MFK-maxima worden meegerekend; 32. betreurt het dat de kosten voor leningen in het kader van het herstelinstrument voor de Europese Unie en voor de aflossing van schuld als begrotingslijn in rubriek 2b zijn opgenomen voor de periode 2021-2027, naast vlaggenschipprogramma’s zoals Erasmus+, EU4Health, Creatief Europa en Burgers, gelijkheid, rechten en waarden; 33. benadrukt dat rentekosten en schuldaflossing afhankelijk zijn van marktontwikkelingen, geen discretionaire uitgaven zijn, niet de logica volgen van uitgavenplafonds en nooit mogen concurreren met uitgavenprogramma’s; herinnert eraan dat de activering van het instrument voor noodhulp ook steeds afhankelijk is van de beschikbaarheid van een niet-toegewezen marge binnen het maximum van deze rubriek; merkt met bezorgdheid op dat sterk stijgende rentetarieven gevolgen hebben voor overheidsemittenten; waarschuwt ervoor dat de financieringskosten de laatste tijd aanmerkelijk zijn gestegen als gevolg van de moeilijke marktomstandigheden, en dat er aanzienlijke onzekerheid bestaat over langetermijnrentes; wijst er derhalve met klem op dat de status quo aanzienlijke risico’s inhoudt voor de programma-uitgaven en voor de responscapaciteit van het MFK om in te spelen op opkomende behoeften; 34. benadrukt hoe enorm belangrijk het EU4Health-programma en de programma’s van de Unie op het gebied van onderwijs, cultuur, jeugd en waarden zijn om de relevante sectoren in de nasleep van de pandemie te ondersteunen en desinformatie te bestrijden; beklemtoont dat het Europees Sociaal Fonds + een van de belangrijkste aanjagers is voor het versterken van de sociale dimensie van de Unie; betreurt het dat Erasmus +, als programma met een relatief stabiele jaarlijkse vraag, in het huidige MFK een door aanzienlijk uitstel gekenmerkt financieel profiel heeft; Rubriek 3: Natuurlijke hulpbronnen en milieu 35. dringt erop aan de maxima van rubriek 3 zo spoedig mogelijk aan te passen om het sociaal klimaatfonds (SCF) volledig erin te kunnen inpassen, met dien verstande dat de overeengekomen financiering onder rubriek 3 niet mag worden uitgehold en voor het beoogde doel bestemd moet blijven; 36. herhaalt zijn standpunt dat het SCF volledig in de EU-begroting en binnen het MFK moet worden opgenomen zonder afbreuk te doen aan andere programma’s en fondsen in deze rubriek, aangezien het van belang is de voedselzekerheid te waarborgen en de Green Deal te verwezenlijken; herinnert de andere tak van de begrotingsautoriteit aan zijn verplichting om de eenheid van de begroting te eerbiedigen; 37. benadrukt het belang van het gemeenschappelijk landbouwbeleid (GLB) voor het bieden van betrouwbare steun aan landbouwers ter verbetering van de voedselzekerheid; herinnert eraan dat het vermogen van landbouwers om de inflatiedruk en de hogere inputprijzen te weerstaan en tegelijkertijd deze doelstelling te verwezenlijken, te lijden heeft onder schommelende GLB-betalingen; onderstreept dat kleinschalige en jonge landbouwers bijzonder kwetsbaar zijn en hinder ondervinden van beperkte investeringsmogelijkheden; beklemtoont de belangrijke rol die het LIFE-programma vervult bij de ondersteuning van klimaatactie, natuurbehoud en milieubescherming; Rubriek 4: Migratie en grensbeheer 38. dringt erop aan de maxima van rubriek 4 te verhogen om rekening te houden met de huidige realiteit en de werkelijke financieringsbehoeften voor het beleid en de programma’s van de Unie op het gebied van migratie en grensbeheer; 39. benadrukt dat de oorlog in Oekraïne en het daaropvolgende besluit om de richtlijn tijdelijke bescherming in werking te stellen een financiële toezegging op langere termijn met zich meebrengt ter ondersteuning van lidstaten, en dat het Fonds voor asiel, migratie en integratie (AMIF) en het Instrument voor financiële steun voor grensbeheer en visumbeleid (BMVI) voor onverwachte eisen zijn gesteld en aanvullende verantwoordelijkheden zijn ontstaan voor de gedecentraliseerde agentschappen onder rubriek 4; uit voorts zijn bezorgdheid erover dat de opeenvolgende Commissievoorstellen voor de verlenging van het mandaat van de agentschappen de financiering van het Instrument voor financiële steun voor grensbeheer en visumbeleid uithollen; Rubriek 5: Veiligheid en defensie 40. dringt aan op een verhoging van de maxima van rubriek 5; 41. roept op tot een snelle herziening van het MFK ter uitbreiding van EU instrumenten op defensiegebied, zoals het Europees Defensiefonds, militaire mobiliteit en toekomstige gezamenlijke aanbestedingsmechanismen voor EU defensie, met name de Wet ter versterking van de Europese defensie-industrie door middel van gemeenschappelijke aanbestedingen en het Europees defensie-investeringsprogramma, vooropgesteld dat zij de technologische en industriële defensiebasis van de EU versterken en een Europese meerwaarde waarborgen; 42. neemt in het licht van de erg veranderde geopolitieke context kennis van het voorstel van de Commissie voor een wet ter versterking van de Europese defensie-industrie door middel van gemeenschappelijke aanbestedingen voor de periode 2022-2024 en haar voornemen om voor de periode daarna een voorstel in te dienen voor een Europees defensie-investeringsprogramma dat gericht is op de invoering van gezamenlijke aanbestedingen en levenscyclusbeheer van militaire vermogens; benadrukt dat de noodzakelijke uitgaven ter bevordering van samenwerking en investeringen op het gebied van defensie niet met inachtneming van de maxima van rubriek 5 kunnen worden gedekt; beklemtoont dat investeringen noodzakelijk zijn om het veiligheidsbeleid te versterken en technologische innovatie te financieren in een voortdurend evoluerend veiligheidslandschap; Rubriek 6: Nabuurschap en internationaal beleid 43. dringt aan op een verhoging van de maxima van rubriek 6 om de huidige en verwachte toekomstige behoeften bij het externe optreden van de Unie volledig te dekken en voldoende capaciteit te creëren om te reageren op crises en opkomende behoeften; 44. betreurt het feit dat de middelen onder rubriek 6 al vóór de oorlog in Oekraïne jammerlijk ontoereikend waren en dat de druk op deze rubriek sindsdien nog aanzienlijk is toegenomen; benadrukt dat de verdere financiering van de behoeften van vluchtelingen uit Syrië, Irak en andere landen niet in aanmerking is genomen in het kader van de begrotingen voor het MFK of het instrument voor nabuurschapsbeleid, ontwikkeling en internationale samenwerking (NDICI) – Europa in de wereld, en dat daarom hiervoor nieuwe kredieten en een dienovereenkomstige verhoging van de maxima van rubriek 6 voorzien hadden moeten worden in plaats van een oplossing te zoeken via herschikkingen van kredieten; 45. wijst op de snelle verslechtering van de internationale context sinds de instelling van het MFK, zowel in de buurlanden als in de rest van de wereld, ten gevolge van de voedsel-, de energie-, de klimaat- en de economische crises die de druk op rubriek 6 drastisch hebben doen toenemen; merkt op dat, bovenop het herhaaldelijk inzetten van het flexibiliteitsinstrument, de buffer van NDICI – Europa in de wereld zeer snel werd uitgeput en gebruikt werd voor andere doeleinden dan waarvoor het bedoeld is, namelijk het reageren op opkomende uitdagingen en prioriteiten, met name voor de verstrekking van MFB; is van mening dat een betere crisisrespons van essentieel belang is gezien de vele globale uitdagingen; 46. beklemtoont dat de in rubriek 6 opgenomen humanitaire hulp zwaar onder druk is komen te staan, hetgeen herhaalde extra’s vereist; wijst nadrukkelijk op het feit dat meer middelen voor humanitaire hulp (HUMA) en voor de snelle-reactiepijler van het NDICI - Europa in de wereld van doorslaggevend belang zijn indien de Unie niet alleen bijstand wil verlenen aan Oekraïne, maar ook wil zorgen voor steun aan gemeenschappen en regio’s in nood en haar ambitie wil waarmaken om een leidende humanitaire donor te zijn; benadrukt dat aanvullende behoeften in Oekraïne er niet toe mogen leiden dat er minder geld beschikbaar wordt gesteld voor andere geografische regio’s in nood, met name voor het oostelijk en zuidelijk nabuurschap, of voor thematische prioriteiten; 47. beklemtoont het belang van verdere steunverlening aan Oekraïne in de vorm van MFB; benadrukt dat een veel hoger voorzieningspercentage dan het standaardpercentage van 9 % vereist is voor leningen aan Oekraïne gelet op het toegenomen risico van wanbetaling; neemt in dit verband kennis van de voorstellen van de Commissie van 9 november 2022 (21) ; wijst er nadrukkelijk op dat de oplossing ligt in de overgang van een ad-hoc- naar een structurele aanpak; 48. beklemtoont dat het besluit om Oekraïne en Moldavië de status van kandidaat-lidstaat toe te kennen inhoudt dat steun wordt verleend in het kader van het instrument voor pretoetredingssteun (IPA) in plaats van NDICI-Europa in de wereld, zodat wellicht een herziening van de desbetreffende rechtsgrondslag nodig is; dringt erop aan dat de steun aan andere kandidaat-lidstaten, met name in de Westelijke Balkan, op het huidige niveau wordt gehandhaafd; 49. verzoekt de Commissie ervoor te zorgen dat de Unie haar internationale klimaatverbintenissen nakomt en met name financiering verstrekt voor internationale klimaatfinanciering en de relevante geografische programma’s in het kader van het NDICI - Europa in de wereld; Rubriek 7: Europees openbaar bestuur 50. roept ertoe op de uitgaven in het kader van rubriek 7 vast te stellen op een niveau waarmee wordt gewaarborgd dat de EU over een doeltreffend en efficiënt bestuur beschikt; 51. dringt erop aan dat er voldoende middelen worden toegewezen aan de instellingen, organen en agentschappen van de Unie om een doeltreffende uitvoering en handhaving van alle wetgeving en beleidsmaatregelen van de Unie in overeenstemming met veranderende taken te garanderen; herinnert eraan hoe belangrijk het is voldoende middelen vrij te maken voor een versterkt cyberbeveiligingskader voor de instellingen, organen en agentschappen van de Unie; 52. dringt aan op snelle goedkeuring van de gerichte herziening van het Financieel Reglement in verband met de afwikkeling van achterstandsrente wegens te late terugbetaling van geannuleerde of verlaagde mededingingsboetes, teneinde te voorkomen dat de uitgaven in het kader van rubriek 7 onder druk komen te staan; wijst erop dat het Parlement zijn standpunt heeft bepaald en bereid is te onderhandelen; spoort de Raad aan dit voorstel met voorrang te behandelen en onderhandelingen aan te knopen met het Parlement; Betalingskredieten 53. herinnert eraan dat betalingskredieten rechtstreeks voortvloeien uit vastleggingen en dat bijgevolg elke verhoging van de maxima voor vastleggingen per rubriek gepaard moet gaan met een evenredige verhoging van de maxima voor betalingen in hetzelfde jaar of in daaropvolgende jaren; 54. neemt kennis van de vertragingen bij de uitvoering van programma’s en verzoekt de Commissie om in het kader van de evaluatie een risicoanalyse uit te voeren van de mogelijke gevolgen hiervan voor het maximum van de betalingen en om bij de herziening van het MFK de nodige voorstellen te doen ter vermijding van een betalingscrisis waaronder begunstigden van de EU-begroting ernstig zouden lijden; 55. waarschuwt voorts voor het gebruik van aan marktschommelingen onderhevige externe bestemmingsontvangsten ter vervanging van kredieten in het kader van het MFK en het risico dat dit kan inhouden bij het honoreren van betalingen; Eigen middelen 56. wijst erop dat het MFK en de eigen middelen met elkaar verbonden zijn; benadrukt in dit verband de noodzaak van duurzame en veerkrachtige inkomsten voor de EU-begroting; herinnert eraan dat het Parlement, de Raad en de Commissie in het juridisch bindende IIA instemden met een routekaart voor de invoering van voldoende nieuwe eigen middelen om ten minste de schuldaflossing in het kader van het EURI te dekken; 57. herhaalt zijn reeds lang bestaande standpunt dat hervorming van de eigen middelen noodzakelijk is om de ontvangstenzijde van de EU-begroting beter af te stemmen op de bredere beleidsprioriteiten van de EU; verwacht daarom dat de reikwijdte, het ontwerp en de samenstelling van het pakket nieuwe eigen middelen niet alleen aanvullende inkomstenstromen mogelijk maken, maar ook helpen om dringende beleidskwesties aan te pakken in een economisch klimaat dat wordt gekenmerkt door inflatie en hoge energieprijzen; 58. verzoekt de Raad snel vooruitgang te boeken met de voorstellen van december 2021 voor nieuwe eigen middelen; benadrukt dat, in overeenstemming met de routekaart, op 1 januari 2023 nieuwe eigen middelen moeten worden ingezet die voortvloeien uit de voorstellen voor het hervormde emissiehandelssysteem en het mechanisme voor koolstofgrenscorrectie; beklemtoont dat de nieuwe eigen middelen op basis van pijler I van het inclusief kader van de OESO/G20 ook tegen dezelfde datum moeten worden ingezet; 59. kijkt uit naar de voorstellen van de Commissie voor een tweede reeks nieuwe eigen middelen die in het derde kwartaal van 2023 worden verwacht; vertrouwt erop dat snelle en vastberaden maatregelen om de eigen middelen te hervormen met name de sterke kredietrating van de EU veilig zullen stellen, hetgeen gezien de vele uitdagingen een conditio sine qua non blijft; verzoekt de Commissie bovendien om, gezien de toegenomen financieringsbehoeften, verder te kijken dan het IIA en de behoefte aan nieuwe, innovatieve en echte eigen middelen te onderzoeken; Flexibiliteit en crisisrespons in de EU-begroting: van ad-hoc-reacties naar systemische paraatheid op lange termijn 60. benadrukt dat de EU-begroting over de nodige flexibiliteit en budgettaire “ruimte” moet beschikken om te kunnen reageren op crises en om zich te kunnen aanpassen aan opkomende en toenemende behoeften; beklemtoont de noodzaak van een grondige herziening van de crisisrespons- en flexibiliteitsinstrumenten teneinde ervoor te zorgen dat deze van de vereiste omvang zijn, snel kunnen worden geactiveerd en onder de volledige bevoegdheid van beide takken van de begrotingsautoriteit blijven vallen; 61. is van mening dat de sterke stijging van de inflatie en de domino-effecten daarvan op de koopkracht van de EU-begroting verder de noodzakelijke ruimte hebben beperkt en gevolgen hebben gehad voor de daardoor gefinancierde programma’s; verzoekt de Commissie na te gaan of het mogelijk is een tijdelijk aanpassingsmechanisme in te voeren om af te wijken van de automatische deflator van 2 % in geval van inflatieschokken; 62. dringt er met klem op aan dat vrijgemaakte kredieten in de begroting opgenomen blijven en door de begrotingsautoriteit via de jaarlijkse begrotingsprocedure worden vastgelegd; benadrukt dat het Financieel Reglement dienovereenkomstig moet worden gewijzigd; wijst erop dat alleen al het niveau van vrijgekomen onderzoeksmiddelen aanzienlijk was in het begin van het huidige MFK; beklemtoont dat aanvullende budgettaire flexibiliteit zal worden bereikt door vrijgemaakte middelen in de begroting te houden; 63. herinnert eraan dat de speciale instrumenten niet binnen de MFK-maxima vallen, en er aldus ruimte bestaat voor een zekere mate van flexibiliteit en om op crises te reageren, en dat deze instrumenten alleen worden aangewend na een besluit daartoe van de begrotingsautoriteit; wijst op het grootschalige gebruik van de speciale instrumenten gedurende de eerste twee jaar van het MFK; 64. is van mening dat de speciale instrumenten worden ingeperkt door zowel de schaarste aan middelen als de starheid van het ontwerp, en hierdoor worden belemmerd in hun functie als doeltreffende instrumenten voor crisisrespons; benadrukt daarom dat de herziening absoluut noodzakelijk is om het potentieel van de bestaande flexibiliteitsbepalingen te verruimen; betreurt het besluit om de reserve voor noodhulp (EAR) en het Solidariteitsfonds van de Europese Unie (SFEU) in het huidige MFK samen te voegen, hetgeen tot ernstige tekortkomingen heeft geleid en de totale beschikbare financiering met ongeveer de helft heeft verminderd; 65. dringt erop aan de jaarlijkse kredieten voor het flexibiliteitsinstrument te verhogen van 915 miljoen EUR tot 2 miljard EUR; pleit er daarnaast voor dat de reserve voor solidariteit en noodhulp (SEAR) in twee onderdelen wordt opgesplitst – de EAR en het SFEU – en dat de jaarlijkse kredieten worden verhoogd van 1,2 miljard EUR voor de SEAR in totaal tot 1 miljard EUR voor elk onderdeel (in prijzen van 2018); is van mening dat dit essentiële aanvullende middelen zal opleveren om in te spelen op de huidige en opkomende behoeften, met name gelet op de intensivering en toename van extreme weersomstandigheden en de wereldwijde humanitaire situatie; 66. verzoekt dat het jaarlijkse plafond voor zowel vastleggings- als betalingskredieten om gebruik te kunnen maken van het enkelvoudig marge-instrument (SMI) wordt geschrapt; 67. benadrukt voorts dat voor de uiteenlopende speciale instrumenten verschillende regels inzake overdracht gelden en dringt aan op harmonisatie van deze regels, zodat de bedragen voor alle speciale instrumenten tot en met jaar n+3 kunnen worden gebruikt en aldus aanvullende flexibiliteit wordt geboden; dringt erop aan dat vervallen bedragen na jaar n+3 opnieuw beschikbaar worden gesteld in het kader van het flexibiliteitsinstrument of het SMI; 68. beklemtoont dat niet alleen de bestaande speciale instrumenten moeten worden versterkt, maar dat ook een aanvullend speciaal instrument tot stand moet worden gebracht bovenop de MFK-maxima, zodat met de EU-begroting beter kan worden ingespeeld en sneller kan worden gereageerd op crises en de sociale en economische gevolgen daarvan; verzoekt de Commissie ervoor te zorgen dat dit gemeenschappelijke crisisinstrument doeltreffend en snel kan worden ingezet wanneer er behoeften ontstaan; 69. benadrukt dat het cohesiebeleid een van de belangrijkste prioriteiten van de Unie is, doelstellingen inzake langetermijninvesteringen heeft die verband houden met de strategische agenda van de EU, met name de Europese Green Deal en de digitale agenda, en niet mag worden gebruikt om de financiering voor ander beleid aan te vullen; Beoordeling van nieuwe aspecten van het huidige MFK en voorbereiding van het MFK voor de periode na 2027: een veerkrachtigere EU-begroting ondersteunen 70. wijst erop dat het huidige MFK en het IIA een aantal nieuwe elementen bevatten die niet in voorafgaande programmeringsperioden voorkomen en die grondig moeten worden onderzocht in het kader van de tussentijdse evaluatie en herziening; 71. stelt vast dat de nieuwe MFK-structuur met rubrieken waarin uitgaven per beleidscluster worden gegroepeerd, eenvoudiger is en het begrotingsbeheer binnen de Commissie vergemakkelijkt; is van mening dat de nomenclatuur – met een beperkt aantal begrotingslijnen en soms één begrotingslijn voor een ruim uitgavenprogramma, zoals het geval is voor het Fonds voor asiel, migratie en integratie en het Instrument voor financiële steun voor grensbeheer en visumbeleid – de nodige transparantie en granulariteit mist en een aanzienlijke beperking vormt voor behoorlijk toezicht en besluiten door de begrotingsautoriteit; verwacht van de Commissie dat zij de wijzigingen in de structuur en nomenclatuur vóór de nieuwe MFK-periode evalueert; 72. is ingenomen met het positieve effect van de verordening betreffende een algemeen conditionaliteitsregime ter bescherming van de EU-begroting, en is van mening dat de verordening reeds heeft gefungeerd als doeltreffend afschrikmiddel tegen schendingen van de rechtsstaat bij het gebruik van EU-middelen; benadrukt het duidelijke verband tussen de eerbiediging van de rechtsstaat en een efficiënte uitvoering van de EU-begroting, en verzoekt de Commissie te zorgen voor een strikte handhaving van de conditionaliteitsverordening; merkt op dat elke opschaling van het MFK 2021-2027 gericht moet zijn op het versterken van de bescherming van de rechtsstaat en de financiële belangen van de Unie; legt voorts de nadruk op de verplichting om bij de uitvoering van de EU-begroting het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie na te leven; 73. wijst opnieuw op de noodzaak van meer transparantie bij de EU-uitgaven en dringt aan op de invoering van een verplichte gemeenschappelijke interoperabele databank die het mogelijk maakt rechtstreekse en eindbegunstigden van EU-middelen in een machineleesbaar formaat te monitoren en zo een duidelijk overzicht te geven van alle ontvangers van EU-financiering; juicht het voorstel van de Commissie tot herziening van het Financieel Reglement van 16 mei 2022 toe als een behoorlijk uitgangspunt voor de totstandbrenging van een interoperabel digitaal systeem voor audit- en controledoeleinden; merkt op dat de Commissie heeft voorgesteld dat deze wijzigingen van kracht zouden worden in het MFK voor de periode na 2027; beklemtoont echter dat een ambitieuzere transitie haalbaar en wenselijk is; benadrukt voorts dat informatie toegankelijker moet worden gemaakt voor het publiek; 74. herinnert aan de in het IIA vastgelegde doelstellingen met betrekking tot klimaat en biodiversiteit; wijst de Commissie op haar verplichting uit hoofde van het IIA om regelmatig in kaart te brengen hoe het staat met de progressie die geboekt wordt op het vlak van klimaatmainstreaming en na te gaan of de doelstellingen zijn bereikt of zullen worden gehaald; verzoekt de Commissie toezicht te houden op de toepassing van het beginsel “geen ernstige afbreuk doen” en indien nodig noodzakelijke corrigerende maatregelen te treffen; 75. benadrukt dat een aanzienlijke verbetering van de methodologieën voor klimaat- en biodiversiteitsmainstreaming noodzakelijk is en ervoor moet worden gezorgd dat uitgaven voor klimaat en biodiversiteit werkelijk aanvullend zijn wanneer zij worden meegeteld voor de respectieve minimale uitgavendoelstellingen, in overeenstemming met de concrete voorstellen van de Europese Rekenkamer en het Europees Parlement; 76. verwacht ambitieuzere financiële vastleggingen in het huidige en komende MFK overeenkomstig de algemene toezegging van de EU om de klimaatverandering aan te pakken en het verlies aan biodiversiteit een halt toe te roepen; gaat ervan uit dat alle toezeggingen en beloftes inzake internationale klimaatfinanciering volledig worden gepland in overeenstemming met de mondiale onderhandelingen; verzoekt de Commissie erop toe te zien dat de overeengekomen doelstellingen inzake biodiversiteitsmainstreaming voor 2026 en 2027 worden gehaald; vraagt de Commissie na te gaan hoe klimaat- en biodiversiteitsdoelstellingen beter kunnen worden geïntegreerd in het MFK voor de periode na 2027, teneinde ervoor te zorgen dat de Unie haar toezeggingen nakomt; 77. herhaalt dat programma’s zodanig moeten worden uitgevoerd dat gendergelijkheid bij de verwezenlijking van de doelstellingen ervan wordt bevorderd; is in dit verband verheugd dat de Commissie werkt aan een nieuwe classificatie om het gendereffect van de uitgaven van de Unie vast te stellen; is van mening dat de classificatie een nauwkeurig en alomvattend overzicht moet bieden van de effecten die programma’s hebben op gendergelijkheid; dringt erop aan dat de classificatie wordt uitgebreid tot alle MFK-programma’s en beter wordt geïntegreerd in het MFK-kader; benadrukt in dit verband de noodzaak van systematische verzameling en analyse van naar gender uitgesplitste gegevens; verwacht dat alle genderrelevante verslaggeving plaatsvindt op basis van volumes en niet op basis van het aantal acties; 78. verzoekt de Commissie de tenuitvoerlegging van de duurzameontwikkelingsdoelstellingen van de Verenigde Naties (SDG’s) in alle relevante MFK-programma’s op te volgen overeenkomstig het IIA en daarom een gedegen methode te ontwikkelen voor de opvolging van SDG-gerelateerde en sociale uitgaven in de EU-begroting; 79. herinnert eraan dat het huidige MFK vergezeld gaat van NextGenerationEU (NGEU), een instrument zonder weerga om het herstel in de nasleep van de pandemie te stimuleren; is van oordeel dat dit instrument tot dusver succesvol is geweest en volledig ten uitvoer moet worden gelegd; 80. is van mening dat de Unie een steeds belangrijkere rol vervult bij het verlenen van steun voor arbeidsbescherming en inkomenscompensatie in crisissituaties en bij het waarborgen van een rechtvaardige transitie naar een koolstofneutrale samenleving; benadrukt in dit verband de essentiële rol van het instrument voor tijdelijke steun om het risico op werkloosheid te beperken in een noodtoestand (SURE) bij het verlenen van steun aan regelingen voor tijdelijk werk en werknemers in de lidstaten en bij het beperken van het risico op werkloosheid; verzoekt de Commissie het effect van SURE te beoordelen en na te gaan hoe daarop kan worden voortgebouwd voor toekomstig optreden van de Unie in de context van sociale crises; 81. wijst erop dat veel van de recente financieringsbehoeften, bijvoorbeeld in verband met het economisch en sociaal herstel, het beleid in verband met de klimaatverandering en de financiering naar aanleiding van de crisis in Oekraïne, niet de traditionele logica volgen van de voorspelbaarheid van investeringen op middellange termijn; is van mening dat er in het geval van het sociaal klimaatfonds, defensie, crisisrespons en uitgaven voor noodhulp een duidelijke beweegreden bestaat voor EU-optreden; verwacht dat deze tendens in de richting van een meer uiteenlopend uitgavenlandschap zich zal voortzetten naarmate de reikwijdte en diepgang van de samenwerking in de EU toenemen; benadrukt daarom de noodzaak van een goed opgebouwd en aanpasbaar MFK, zodat de opzet van de EU-begroting het voor de EU mogelijk maakt om nieuwe taken en functies op zich te nemen zonder middelen te onttrekken aan overeengekomen programma’s en prioriteiten; 82. beklemtoont dat veel van de tekortkomingen en onvolkomenheden in het huidige MFK inherent zijn aan de logica en de opzet ervan, waarbij de voorspelbaarheid van de uitgaven zowel de besluiten over de structuur en de bedragen stuurt als de flexibiliteit beknot; 83. betreurt de geleidelijke afname van de EU-begroting als percentage van het bruto nationaal inkomen (bni) van de EU en de buitensporige nadruk die wordt gelegd op het plafonneren van de totale uitgaven op ongeveer 1 % van het bni van de EU; is van mening dat dit de Unie heeft belet haar overeengekomen ambities waar te maken en haar heeft verhinderd om te reageren op crises en opkomende behoeften en tegelijkertijd de democratische verantwoordingsplicht te waarborgen; 84. dringt erop aan dat het volgende MFK moet zijn toegerust om volledig en flexibel om te gaan met een reeks beleidsprioriteiten en financieringsbehoeften en om veerkracht te waarborgen in geval van crises; is van mening dat een verhoging van de maxima van eigen middelen de begrotingsruimte zou creëren om te reageren op crises en opkomende behoeften zonder de voorspelbaarheid van de uitgaven op losse schroeven te zetten; verzoekt de Commissie daarom de volledige structuur van het MFK, met inbegrip van de duur van de programmeringsperioden, te herzien als onderdeel van een langetermijnreflectie over de EU-begroting na 2027 in het licht van de veranderende uitgavenbehoeften; 85. betreurt het feit dat de Commissie, na de noodzakelijke invoering van NGEU en SURE, herhaaldelijk heeft voorgesteld gebruik te maken van buiten de begroting vallende instrumenten, met name op grond van artikel 122 VWEU, die geen toezicht van het Parlement vereisen en aldus de transparantie en verantwoordingsplicht van overheidsuitgaven ondermijnen; is in dit verband van mening dat een jaarlijks plenair debat in het Parlement over de gehele EU-financiering, met inbegrip van de buiten de begroting vallende instrumenten, een belangrijke stap zal zijn in de richting van meer transparantie en verantwoordingsplicht; 86. is voornemens nauwlettend toe te zien op de uitvoering van het akkoord over controle van de begroting van nieuwe voorstellen op basis van artikel 122 VWEU, dat deel uitmaakte van het MFK-akkoord; herinnert eraan dat dergelijke voorstellen vaak aanzienlijke gevolgen hebben voor de begroting die van invloed kunnen zijn op de ontwikkeling van de EU-uitgaven; is vastbesloten ervoor te zorgen dat het Parlement een passende rol vervult bij dit proces en erbij betrokken is als tak van de begrotingsautoriteit; 87. benadrukt dat de tendens in de richting van een toenemend gebruik van externe bestemmingsontvangsten geen bevredigende oplossing biedt in het kader van de vigerende regeling, aangezien door deze tendens de rol van de begrotingsautoriteit (Parlement en Raad) wordt verzwakt en aldus de democratische controle wordt uitgehold en de transparantie van de EU-financiering wordt verkleind; dringt aan op vanuit juridisch oogpunt deugdelijke oplossingen op grond waarvan gerichte, eenmalige of op behoeften gebaseerde toeslagen mogelijk zijn die dezelfde voordelen bieden als bestemmingsontvangsten (d.w.z. die niet in mindering worden gebracht op de maxima), maar wel onder volledige controle van de begrotingsautoriteit staan; brengt zijn gehechtheid aan het universaliteitsbeginsel in herinnering; 88. benadrukt dat bij de lopende herziening van het Financieel Reglement de regels inzake begrotingsinstrumenten moeten worden aangepast aan de huidige omstandigheden, waarin externe bestemmingsontvangsten, opgenomen en verstrekte leningen, trustfondsen en instrumenten uit hoofde van artikel 122 VWEU vaker worden gebruikt hoewel daardoor de communautaire methode en bijgevolg de controle door de begrotingsautoriteit vaak worden omzeild en de traceerbaarheid van middelen en de verantwoordingsplicht aldus worden verminderd; 89. wijst met name op de verklaring over het opnieuw beoordelen van de bepalingen in het Financieel Reglement inzake externe bestemmingsontvangsten en opgenomen en verstrekte leningen, waarover bij de MFK-onderhandelingen overeenstemming was bereikt; is van mening dat externe bestemmingsontvangsten, evenals activa en passiva die verband houden met opgenomen en verstrekte leningen, integraal deel moeten uitmaken van de EU-begroting en als onderdeel van die begroting ter goedkeuring aan de begrotingsautoriteit moeten worden voorgelegd; 90. herhaalt zijn reeds lang bestaande eis om alle EU-instrumenten betreffende uitgaven op EU-niveau, met inbegrip van trustfondsen, volledig in de begroting op te nemen overeenkomstig het Verdrag, teneinde zo te zorgen voor transparantie, volledige democratische controle en bescherming van de overheidsfinanciën en financiële belangen van de EU; dringt er echter op aan dat de integratie van deze instrumenten in de EU-begroting niet mag leiden tot een vermindering van de financiering voor andere beleidsmaatregelen en programma’s van de EU; 91. beklemtoont in dit verband het belang van met name het moderniseringsfonds en het innovatiefonds (klimaatinvesteringsfonds); verzoekt de Commissie voor te stellen deze instrumenten volledig op te nemen in het MFK voor de periode na 2027, met de relevante quasi-automatische aanpassing van de maxima; 92. benadrukt dat de unanimiteitsvereiste voor de vaststelling van de MFK-verordening de noodzakelijke besluiten in het kader van de herziening belemmert; verzoekt de Commissie voort te bouwen op de werkzaamheden die in het kader van de Conferentie over de toekomst van Europa zijn geleverd inzake begroting; is, overeenkomstig de conferentievoorstellen, van mening dat de gewone wetgevingsprocedure van toepassing moet zijn op de vaststelling van de MFK-verordening en op het eigenmiddelenbesluit, zodat het Parlement de volledige budgettaire prerogatieven verwerft die ook nationale parlementen hebben; is voorts van mening dat de opzet van het MFK een bottom-upproces moet zijn waarbij de belanghebbenden uitgebreid worden betrokken; 93. herinnert eraan dat de overbruggingsclausule van artikel 312, lid 2, VWEU het mogelijk maakt de MFK-verordening met gekwalificeerde meerderheid van stemmen vast te stellen, en verzoekt de Europese Raad om deze clausule te activeren teneinde de besluitvorming te bespoedigen; o o o 94. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Het Europees Parlement, – gezien zijn eerdere resoluties over de beraadslagingen van de Commissie verzoekschriften, – gezien de artikelen 10 en 11 van het Verdrag betreffende de Europese Unie, – gezien de artikelen 20, 24 en 227 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU), die uiting geven aan het belang dat in het Verdrag wordt gehecht aan het recht van EU-burgers en -ingezetenen om hun zorgen onder de aandacht van het Parlement te brengen, – gezien artikel 228 VWEU inzake de rol en taken van de Europese Ombudsman, – gezien artikel 44 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie (het “Handvest”) inzake het recht om verzoekschriften in te dienen bij het Europees Parlement, – gezien de bepalingen van het VWEU met betrekking tot de inbreukprocedure, en met name de artikelen 258 en 260, – gezien zijn resolutie van 9 maart 2022 over het in gesprek gaan met burgers: het petitierecht, het recht zich te wenden tot de Europese Ombudsman en het Europees burgerinitiatief (1) , – gezien artikel 54 en artikel 227, lid 7, van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie verzoekschriften ( A9‑0271/2022 ), A. overwegende dat het jaarverslag over het resultaat van de beraadslagingen van de Commissie verzoekschriften bedoeld is om een analyse te bieden van de in 2021 ontvangen verzoekschriften en de betrekkingen met andere instellingen, alsook een getrouw beeld te geven van de in 2021 bereikte doelstellingen; B. overwegende dat het Parlement in 2021 in totaal 1 392 verzoekschriften heeft ontvangen, hetgeen neerkomt op ongeveer de helft van het aantal verzoekschriften dat in 2013 en 2014 is ontvangen (respectievelijk 2 891 en 2 715 verzoekschriften); overwegende dat in deze jaren een recordaantal verzoekschriften is ontvangen; overwegende dat het aantal in 2021 ingediende verzoekschriften neerkomt op een toename van 11,5 % ten opzichte van de 1 573 verzoekschriften die in 2020 zijn ingediend, en een lichte toename van 2,5 % ten opzichte van de 1 357 verzoekschriften die in 2019 zijn ingediend; C. overwegende dat het aantal gebruikers dat in 2021 een of meerdere verzoekschriften heeft ondersteund in het verzoekschriftenportaal van het Parlement, 209 272 bedroeg, wat een zeer beduidende stijging is ten opzichte van de 48 882 gebruikers die in 2020 werden geregistreerd; overwegende dat ook het aantal kliks ter ondersteuning van verzoekschriften in 2021 is toegenomen, tot een totaal van 217 876 (ten opzichte van 55 129 in 2020); overwegende dat verzoekschrift nr. 0549/2021, ingediend door Adriana Muresan, gesteund door 22 735 medeondertekenaars, over de vermeende erbarmelijke veiligheidsomstandigheden op parkeerplaatsen voor vrachtwagens en bedrijfsvoertuigen langs het Europese wegennet, in 2021 door een recordaantal medeondertekenaars is ondersteund; D. overwegende dat het grote aantal verzoekschriften waarin burgers hun bezorgdheid uiten over de noodsituatie op het gebied van de volksgezondheid en op sociaal-economisch gebied, over vaccinatie en over de invoering van het digitaal EU-covidcertificaat ten gevolge van de aanhoudende COVID‑19-pandemie in aanzienlijke mate heeft bijgedragen aan de toename van het aantal geregistreerde verzoekschriften over dit onderwerp in 2021 ten opzichte van het voorgaande jaar; overwegende dat 17,3 % van de in 2021 ontvangen verzoekschriften verband hield met de COVID‑19-pandemie; E. overwegende dat het aantal verzoekschriften dat in 2021 is ontvangen en verzoeken om volledige naleving van de milieuwetgeving van de EU betreft, alsmede om doeltreffende en snelle maatregelen, in overeenstemming met het voorzorgsbeginsel, ter bescherming van ecosystemen en habitats die van belang zijn voor de Unie, aanzienlijk is toegenomen en in totaal 327 verzoekschriften telt (23,5 %); F. overwegende dat uit het grote aantal verzoekschriften dat in 2021 werd ingediend, blijkt dat burgers ook in het tweede jaar van de pandemie aanzienlijk op het Parlement vertrouwden, aangezien zij ervoor kozen hun zorgen en klachten rechtstreeks aan hun gekozen vertegenwoordigers op EU-niveau voor te leggen, die zij als bron van besluitvorming beschouwden; overwegende dat het Parlement alles in het werk moet stellen om dit vertrouwen te bekrachtigen; G. overwegende dat het totale aantal verzoekschriften evenwel bescheiden blijft in verhouding tot de totale bevolking van de EU en dat daaruit blijkt dat er meer inspanningen nodig zijn om ervoor te zorgen dat de burgers zich bewuster worden van hun recht om een verzoekschrift in te dienen, om dit instrument nader te bevorderen en om de geografische spreiding van de per lidstaat ingediende verzoekschriften, te vergroten, of om het bewustzijn te versterken van het mogelijke nut van verzoekschriften als middel om de aandacht van de EU-instellingen en de lidstaten te vestigen op kwesties die burgers rechtstreeks treffen en aangaan; overwegende dat burgers verwachten dat de EU-instellingen tijdig antwoorden en een meerwaarde bieden bij het vinden van een oplossing voor hun problemen als zij gebruikmaken van hun recht om een verzoekschrift in te dienen; overwegende dat het uitblijven van EU-maatregelen ter waarborging van de volledige bescherming van de rechten van de burgers die uit het EU-recht voortvloeien, waarschijnlijk zal leiden tot ontevredenheid ten aanzien van de Unie; H. overwegende dat de criteria voor de ontvankelijkheid van verzoekschriften zijn vastgelegd in artikel 227 van het VWEU en artikel 226 van het Reglement van het Parlement, op grond waarvan verzoekschriften moeten worden ingediend door EU-burgers of door natuurlijke of rechtspersonen die in de EU verblijven of in een van de lidstaten gevestigd zijn, alleen of samen met anderen, en kwesties moeten betreffen die binnen het kader van de werkzaamheden van de EU vallen en indieners rechtstreeks moeten treffen; overwegende dat het laatstgenoemde criterium zeer breed kan worden uitgelegd; I. overwegende dat er van de 1 392 in 2021 ingediende verzoekschriften 368 niet-ontvankelijk werden verklaard en 17 werden ingetrokken; overwegende dat het relatief hoge percentage van in 2021 niet-ontvankelijk verklaarde verzoekschriften (26,5 %) laat zien dat er nog altijd sprake is van een algemeen gebrek aan duidelijkheid over de reikwijdte van de terreinen die onder de verantwoordelijkheid van de Unie vallen; overwegende dat meer en beter met de burgers moet worden gecommuniceerd om deze situatie te verhelpen; J. overwegende dat elk verzoekschrift op nauwgezette, efficiënte en transparante wijze wordt getoetst en behandeld; K. overwegende dat degenen die verzoekschriften indienen doorgaans burgers zijn die zich inzetten voor de bescherming van de grondrechten en de verbetering van onze samenlevingen en ons toekomstige welzijn; overwegende dat de wijze waarop deze burgers de afhandeling van hun verzoekschrift ervaren zeer bepalend is voor hun beeld van de EU-instellingen en het in het EU-recht verankerde recht om verzoekschriften in te dienen; L. overwegende dat het in de Verdragen en in het Handvest vastgelegde recht om een verzoekschrift in te dienen bij het Europees Parlement een van de grondrechten van de burgers van de EU is; overwegende dat het recht om verzoekschriften in te dienen EU-burgers en -ingezetenen een open, democratisch en transparant mechanisme biedt om hun gekozen vertegenwoordigers rechtstreeks aan te spreken; overwegende dat het daarom van essentieel belang is om de eerbiediging en de tijdige tenuitvoerlegging van dit recht te verbeteren, teneinde burgers in staat te stellen actiever aan het leven in de Unie deel te nemen; overwegende dat EU-burgers zich door middel van verzoekschriften kunnen beklagen over gevallen van gebrekkige tenuitvoerlegging van het EU-recht en kunnen helpen inbreuken op het EU-recht op te sporen; M. overwegende dat het Europees Parlement de enige EU-instelling is die rechtstreeks door de EU-burgers wordt gekozen; overwegende dat het recht om verzoekschriften in te dienen het Parlement, alsmede andere EU-instellingen, en met name de Commissie, met het oog op de rol die zij speelt bij de waarborging van de juiste toepassing van het EU-recht in de hele Unie, de mogelijkheid biedt om hun reactievermogen met betrekking tot klachten en zorgen over de eerbiediging van de grondrechten van de EU en de naleving van de EU-wetgeving in de lidstaten te bevorderen; overwegende dat verzoekschriften daarom een nuttige bron van informatie zijn om onjuiste toepassing van en inbreuken op het EU-recht op te sporen en het Parlement en andere EU-instellingen aldus in staat stellen de omzetting en toepassing van het EU-recht, alsook tekortkomingen en lacunes in het EU-recht, en de gevolgen ervan voor de rechten van EU-burgers en -ingezetenen te beoordelen; overwegende dat de EU-instellingen in de ingediende verzoekschriften moeten worden gewezen op de gebieden waarop grote inspanningen en maatregelen op EU-niveau nodig zijn met het oog op de omzetting en toepassing van het EU-recht; N. overwegende dat het Parlement lang een voorloper is geweest bij de internationale ontwikkeling van de verzoekschriftenprocedure en beschikt over de meest open en transparante verzoekschriftenprocedure in Europa, die de deelname van een aanzienlijk aantal indieners aan zijn activiteiten mogelijk maakt; O. overwegende dat de Commissie verzoekschriften het meest aangewezen orgaan is om de burgers te laten zien wat de Europese Unie voor hen doet en welke oplossingen kunnen worden geboden op Europees, nationaal of plaatselijk niveau; P. overwegende dat elk verzoekschrift dat bij het Parlement wordt ingediend, zorgvuldig door de Commissie verzoekschriften wordt bestudeerd en behandeld; overwegende dat iedere indiener het recht heeft op een eerlijke, onpartijdige behandeling van zijn of haar verzoekschrift, met volledige inachtneming van het in artikel 41 van het Handvest verankerde recht op behoorlijk bestuur; overwegende dat iedere indiener het recht heeft om binnen een redelijke termijn in zijn of haar eigen taal of in de taal waarin het verzoekschrift is gesteld een antwoord te ontvangen met informatie over het door de Commissie verzoekschriften genomen besluit inzake de ontvankelijkheid van het verzoekschrift en eventuele vervolgstappen; overwegende dat iedere indiener kan verzoeken om heropening van de behandeling van zijn of haar verzoekschrift op grond van ontwikkelingen ter zake; Q. overwegende dat het Parlement reeds heeft beaamd dat de weigering van de Commissie om naar aanleiding van in afzonderlijke verzoekschriften aangekaarte kwesties actie te ondernemen, een inbreuk vormt op de bepalingen van de huidige EU-Verdragen betreffende het recht om een verzoekschrift in te dienen, aangezien dit recht niet beperkt is tot kwesties die van strategisch belang zijn of kwesties die op structurele problemen duiden; overwegende dat de Commissie bij de behandeling van verzoekschriften nog altijd een strategische aanpak hanteert die gebaseerd is op haar mededeling van 2017 getiteld “EU-wetgeving: betere resultaten door betere toepassing” (2) , ondanks het feit dat het Parlement de Commissie heeft verzocht deze tijdig te herzien; R. overwegende dat de Commissie verzuimt omvattende informatie te verstrekken aan de Commissie verzoekschriften over de wetgevende en niet-wetgevende maatregelen die naar aanleiding van ontvangen verzoekschriften zijn genomen en de inbreukprocedures die naar aanleiding van verzoekschriften zijn ingeleid; overwegende dat er tot op heden geen openbaar register bestaat waarin verzoekschriften worden gekoppeld aan alle vervolgmaatregelen die naar aanleiding van de desbetreffende verzoekschriften zijn genomen; S. overwegende dat de activiteiten van de Commissie verzoekschriften gebaseerd zijn op de inbreng van de indieners van verzoekschriften; overwegende dat de informatie die indieners in hun verzoekschriften en tijdens commissievergaderingen verstrekken, samen met de beoordeling van de Commissie en de antwoorden van de lidstaten en andere organen, van cruciaal belang zijn voor de werkzaamheden van de commissie; overwegende dat ontvankelijk verklaarde verzoekschriften ook een waardevolle bijdrage leveren aan de werkzaamheden van de andere parlementaire commissies, aangezien zij door de Commissie verzoekschriften voor advies of ter informatie aan andere commissies worden toegezonden; overwegende dat verzoekschriften dus een belangrijke rol spelen in het wetgevingsproces, omdat ze een nuttige en directe inbreng zijn voor de respectieve wetgevende werkzaamheden van andere parlementaire commissies; T. overwegende dat de Commissie verzoekschriften het grootste belang hecht aan de behandeling en openbare bespreking van verzoekschriften tijdens haar vergaderingen; overwegende dat indieners het recht hebben om hun verzoekschriften te presenteren, en tijdens de bespreking vaak het woord nemen en zo actief bijdragen aan het werk van de commissie; overwegende dat de Commissie verzoekschriften in 2021 in totaal 12 commissievergaderingen heeft gehouden, waarin 159 verzoekschriften werden besproken in aanwezigheid, op afstand, van 113 indieners, van wie de meesten actief deelnamen door het woord te voeren; overwegende dat het iets hogere aantal verzoekschriften dat in 2021 ten opzichte van 2020 tijdens de vergaderingen werd besproken is terug te leiden tot de uitbreiding van de vergadermogelijkheden van de commissie, hoewel nog altijd met beperkte vertolking als gevolg van de voorzorgsmaatregelen van het Parlement in het kader van de aanhoudende pandemie; U. overwegende dat de belangrijkste punten van zorg die in de in 2021 ingediende verzoekschriften aan de orde werden gesteld, betrekking hadden op de grondrechten (met name de gevolgen van de noodmaatregelen in verband met COVID‑19 voor de rechtsstaat en de democratie, de toegang tot onderwijs tijdens de lockdowns, de vrijheid van verkeer en het recht op werk, alsook op lhbtiq+-rechten in de Unie), gezondheid (onder meer vraagstukken in verband met de toegang tot zorg en de volksgezondheidscrisis als gevolg van de aanhoudende pandemie, gaande van de bescherming van de gezondheid van de burgers, met inbegrip van het vaccinatiebeleid, tot het gebruik, de invoering en de toepassing van het digitaal EU-covidcertificaat in de lidstaten en de vermeende discriminatie tussen gevaccineerde en ongevaccineerde personen), het milieu (met name over mijnbouwactiviteiten en de gevolgen daarvan voor het milieu, illegale houtkap, geweld jegens klokkenluiders op het gebied van milieu, de mogelijke verbetering van het naast elkaar bestaan van mensen en grote carnivoren, illegale afvallozing, nucleaire veiligheid, luchtverontreiniging, windmolenparken, ondeugdelijke bouwstenen die mica bevatten en de achteruitgang van natuurlijke ecosystemen), de rechten van en discriminatie jegens minderheden (met inbegrip van de rechten van nationale en taalkundige minderheden), onderwijs (met name kwesties in verband met discriminatie bij de toegang tot onderwijs of omstreden nationale hervormingen van de wet op het onderwijs), onveilige parkeerterreinen voor vrachtwagens, de situatie van studenten uit de EU in het VK na de terugtrekking van het VK uit het Erasmus+-programma, en werkgelegenheid (met name vragen over de nationale behandeling van arbeidsovereenkomsten), naast vele andere werkterreinen; V. overwegende dat de Commissie verzoekschriften er bij de vaststelling van haar vergaderagenda op let dat zij verzoekschriften en onderwerpen selecteert die baat hebben bij bespreking op EU-niveau en bovendien de eerlijke geografische spreiding van de onderwerpen, volgens de ontvangen verzoekschriften, waarborgt; W. overwegende dat 78,6 % (1 094) van de in 2021 ontvangen verzoekschriften werd ingediend via het verzoekschriftenportaal van het Parlement, hetgeen neerkomt op een lichte afname ten opzichte van 79,7 % (1 254) in 2020 en bevestigt dat het verzoekschriftenportaal van het Parlement verreweg het meest gebruikte kanaal is geworden voor de indiening van verzoekschriften door burgers aan het Parlement; X. overwegende dat de belangrijkste doelstelling van het verzoekschriftenportaal van het Parlement in 2021 volledig werd verwezenlijkt, aangezien het portaal meer dan 99,9 % van de tijd online en operationeel was; overwegende dat alle verzoekschriften tijdig, binnen enkele dagen na de goedkeuring ervan, werden voorbereid en gepubliceerd en alle interne en externe verzoeken om ondersteuning met betrekking tot het gebruik en de inhoud van het verzoekschriftenportaal tijdig, met succes en in alle talen werden beantwoord; overwegende dat versie 2.4 van het verzoekschriftenportaal werd uitgerold en een verzoek werd ingediend om voor het portaal een artificieel intelligente chatbot te ontwikkelen; Y. overwegende dat de Commissie verzoekschriften in 2021 één informatiebezoek heeft ondernomen; overwegende dat het tweede informatiebezoek, dat gepland stond voor december, werd uitgesteld als gevolg van het besluit dat genomen werd in verband met de toename van de verspreiding van COVID‑19 en om de gezondheidsrisico’s voor de leden en het personeel van het Parlement te beperken; Z. overwegende dat de Commissie verzoekschriften op grond van het Reglement verantwoordelijk is voor de betrekkingen met de Europese Ombudsman, die onderzoek doet naar klachten over mogelijk wanbeheer binnen de EU-instellingen en -organen; overwegende dat de huidige Europese Ombudsman, Emily O’Reilly, tijdens de commissievergadering van 14 juli 2021 haar jaarverslag voor 2020 heeft voorgelegd aan de Commissie verzoekschriften; AA. overwegende dat de Commissie als hoedster van de Verdragen een essentiële rol speelt in het werk van de Commissie verzoekschriften en dat de informatie die door indieners wordt verstrekt nuttig is om mogelijke inbreuken op of onjuiste toepassing van het EU-recht op te sporen; AB. overwegende dat de Commissie verzoekschriften lid is van het Europees netwerk van ombudsmannen, waar ook de Europese Ombudsman, nationale en regionale ombudsmannen en soortgelijke instanties in de lidstaten, kandidaat-lidstaten en andere landen van de Europese Economische Ruimte deel van uitmaken, en dat ten doel heeft de uitwisseling van informatie over het recht en beleid van de EU te bevorderen en beste praktijken uit te wisselen; AC. overwegende dat de verbetering van de deelname van burgers en de bescherming van de rechten van burgers die voortvloeien uit het EU-recht cruciale elementen zijn om de EU dichter bij haar burgers te brengen; overwegende dat de Commissie verzoekschriften haar goedkeuring heeft gehecht aan het verslag “In gesprek gaan met burgers: het petitierecht, het recht zich te wenden tot de Europese Ombudsman en het Europees burgerinitiatief” (3) , dat gericht is op manieren om burgers bewuster te maken van hun rechten, communicatiecampagnes om bestaande participatiekanalen onder de aandacht te brengen, nauwere samenwerking met andere instellingen en parlementaire commissies en deelname onder jonge burgers, en waarin geconcludeerd wordt dat de huidige strategische aanpak van de Commissie voor de behandeling van verzoekschriften moet worden herzien, aangezien hierdoor onder meer kwesties met betrekking tot ernstige schendingen van het EU-recht die de bescherming van de rechten van de burgers aantasten, onbehandeld zijn gebleven; overwegende dat de Commissie verzoekschriften het Europees burgerinitiatief beschouwt als een zeer belangrijk instrument voor een participatieve democratie, dat verbeterd moet worden om burgers de mogelijkheid te bieden actiever en rechtstreeks betrokken te raken bij de ontwikkeling van EU-beleid en -wetgeving; 1. vestigt de aandacht op de fundamentele rol die de Commissie verzoekschriften speelt bij de bescherming en bevordering van de rechten van EU-burgers en -ingezetenen door ervoor te zorgen dat de zorgen en klachten van indieners tijdig, doeltreffend, gepast en niet-discriminerend worden behandeld, dat indieners over de genomen maatregelen en de geboekte vooruitgang met betrekking tot hun verzoekschriften worden geïnformeerd, en dat verzoekschriften door middel van een open, democratische en transparante verzoekschriftenprocedure worden opgelost; 2. merkt op dat de aantallen verzoekschriften die in 2021 uit de 27 lidstaten bij de Commissie verzoekschriften werden ingediend, aanzienlijk uiteenliepen, en dat de meeste verzoekschriften betrekking hadden op Spanje (17 %), Duitsland (9,7 %), Italië (9,2 %), Griekenland (5,9 %), Roemenië (4,1 %), Polen (4 %) en Frankrijk (2,6 %); wijst erop dat het aantal verzoekschriften dat betrekking had op de overige lidstaten minder dan 2 % per lidstaat bedroeg; 3. benadrukt dat indieners zich vaak tot de Commissie verzoekschriften wenden in verband met zaken die voor hen dringend zijn; onderstreept dat een vertraagde behandeling van verzoekschriften in dergelijke situaties weinig waarde heeft voor indieners; meent dat de commissie actie moet ondernemen om de achterstand met betrekking tot openstaande verzoekschriften weg te werken; vraagt de commissie haar werkmethoden te herzien om ervoor te zorgen dat alle verzoekschriften behandeld worden op basis van een reeks consistente, transparante criteria ter waarborging van een tijdige afhandeling en een doeltreffend proces; 4. is van mening dat de Commissie verzoekschriften voor de burgers en ingezetenen van alle 27 lidstaten even beschikbaar is en dat de behandeling van verzoekschriften moet getuigen van geografisch evenwicht; is in dit verband van oordeel dat het Parlement zich sterker moet inspannen om de rol en de werkzaamheden van de Commissie verzoekschriften beter onder de aandacht te brengen en alle EU-burgers bewuster te maken van de mogelijkheid om een verzoekschrift tot het Parlement te richten; beklemtoont dat de Commissie verzoekschriften bij de vaststelling van haar agenda voor vergaderingen, hoorzittingen en werkbezoeken haar richtsnoeren moet volgen en objectieve criteria moet handhaven, zoals de bijdrage van de geselecteerde verzoekschriften aan het huidige EU-debat en de evenwichtige geografische spreiding ervan, volgens de ontvangen verzoekschriften; benadrukt dat de commissie zich bij haar werkzaamheden altijd moet richten op het bieden van een antwoord op de kwestie die de indiener rechtstreeks aangaat; wijst in dit verband op de zeer Europese dimensie van de Commissie verzoekschriften, die tot taak heeft verzoekschriften te behandelen over kwesties die binnen het kader van de werkzaamheden van de Europese Unie vallen, zoals verankerd in het VWEU; is daarom van oordeel dat de Commissie verzoekschriften de bijzondere verantwoordelijkheid heeft om deze Europese dimensie ten aanzien van indieners en de buitenwereld te handhaven, en meent dat alle leden van de commissie zich bij al hun werkzaamheden en beraadslagingen niet moeten laten leiden door nationale politieke belangen, maar door de Europese institutionele verantwoordelijkheid; wijst erop dat overeenstemming tussen de in de commissie vertegenwoordigde fracties essentieel is om indieners een evenwichtig en begrijpelijk antwoord te bieden; 5. wijst nogmaals op het belang van een permanent openbaar debat over de werkterreinen van de Unie, om ervoor te zorgen dat burgers correct worden ingelicht over de reikwijdte van de bevoegdheden van de Unie en de verschillende niveaus van besluitvorming; roept in dit verband op tot bredere bewustmakingscampagnes met de actieve betrokkenheid van communicatiediensten, zowel op EU- als op nationaal niveau, om de kennis van burgers over hun recht om een verzoekschrift in te dienen, alsmede over de reikwijdte van de verantwoordelijkheden van de Unie en de bevoegdheden van de Commissie verzoekschriften te helpen vergroten, teneinde het aantal niet-ontvankelijke verzoekschriften te verminderen en beter op de zorgen van burgers in te spelen; onderstreept dat meer inspanningen moeten worden geleverd om de burgers in de lidstaten waaruit naar verhouding minder verzoekschriften worden ingediend, bewuster te maken van hun recht om een verzoekschrift in te dienen; 6. meent dat het van het allergrootste belang is dat de strategische aanpak van de Commissie voor de behandeling van verzoekschriften, die gebaseerd is op de mededeling van de Commissie van 2017 getiteld “EU-wetgeving: betere resultaten door betere toepassing”, wordt herzien om duidelijke regels een administratieve procedure vast te stellen voor de behandeling van ontvankelijk verklaarde verzoekschriften en te zorgen voor passende vervolgmaatregelen, onder meer met betrekking tot kwesties die worden aangekaart in afzonderlijke verzoekschriften, waarin vaak schendingen van het EU-recht aan de kaak worden gesteld die een groot aantal burgers treffen of nadere schendingen van het EU-recht aan het licht worden gebracht die verband houden met lopende inbreukprocedures; 7. wijst erop dat verzoekschriften voor het Parlement en de andere EU-instellingen een uitgelezen kans bieden om rechtstreeks met EU-burgers in contact te treden en een regelmatige dialoog met hen te onderhouden, met name in gevallen waarin zij de gevolgen ondervinden van de onjuiste toepassing of schending van het EU-recht, of van tekortkomingen en lacunes in het huidige EU-recht; benadrukt de noodzaak van nauwere samenwerking tussen de instellingen, organen en agentschappen van de EU en de nationale, regionale en lokale autoriteiten bij kwesties met betrekking tot de gevolgen, de tenuitvoerlegging en de naleving van het EU-recht; meent dat een dergelijke samenwerking van cruciaal belang is voor het aanpakken en wegnemen van de zorgen van burgers over de toepassing en de doeltreffendheid van het EU-recht en bijdraagt tot de versterking van de democratische legitimiteit en verantwoordingsplicht van de Unie; roept op tot actievere deelname van de vertegenwoordigers van de lidstaten aan de commissievergaderingen en tot de tijdige, gedetailleerde beantwoording van de verzoeken om verduidelijking of informatie die de Commissie verzoekschriften aan de nationale autoriteiten doet toekomen; 8. pleit voor de totstandbrenging van een interinstitutionele alles-in-een-IT-tool voor de Commissie en het Parlement om publiekelijk alle beschikbare informatie uit te wisselen over alle vervolgmaatregelen die naar aanleiding van verzoekschriften worden genomen, met inbegrip van informatie over “EU Pilot”-procedures en inbreukprocedures, wetgevingsvoorstellen, opnamen van commissievergaderingen tijdens welke een verzoekschrift wordt besproken, antwoorden van nationale autoriteiten en van de vaste commissies van het Parlement, en alle andere daarmee verband houdende niet-wetgevingsmaatregelen; 9. merkt op dat verzoekschriften een aanzienlijke bijdrage leveren aan de rol van de Commissie als hoedster van de Verdragen door burgers een aanvullende gelegenheid te bieden om inbreuken op het EU-recht te melden; benadrukt dat gestructureerdere samenwerkingsinstrumenten en nauwere samenwerking tussen de Commissie verzoekschriften en de Commissie door middel van tijdige en gedetailleerde antwoorden van de Commissie op basis van grondig onderzoek naar de in de verzoekschriften aan de orde gestelde kwesties van essentieel belang zijn voor de goede behandeling van verzoekschriften; onderstreept dat de Commissie actiever bij de verzoekschriftenprocedure moet worden betrokken, opdat nauwkeurige antwoorden kunnen worden gegeven op de verzoeken en klachten die in verzoekschriften aan de orde komen; verzoekt de Commissie andermaal regelmatig actuele informatie te verstrekken aan de Commissie verzoekschriften over de ontwikkelingen en de stand van zaken met betrekking tot inbreukprocedures die naar aanleiding van ontvangen verzoekschriften zijn ingeleid, en ervoor te zorgen dat de Commissie verzoekschriften toegang krijgt tot relevante Commissiedocumenten over inbreukprocedures en “EU Pilot”-procedures; betreurt in dit verband het gebrek aan systematische opvolging van de communicatie met de Commissie verzoekschriften; meent dat een interinstitutioneel akkoord tussen het Parlement en de Commissie inzake de behandeling van verzoekschriften de transparante en efficiënte behandeling van verzoekschriften zou kunnen waarborgen; 10. merkt op dat de e‑Peti-databank een belangrijk intern instrument is met behulp waarvan de leden van de Commissie verzoekschriften alle informatie kunnen inzien die zij nodig hebben om elk afzonderlijk verzoekschrift op te volgen en weloverwogen beslissingen te nemen over de lopende behandeling of de eventuele afsluiting van de behandeling van verzoekschriften; daartoe moet de e‑Peti-databank regelmatig worden bijgewerkt en, indien mogelijk, worden gekoppeld aan de lijst van inbreuken van de Commissie; 11. onderstreept dat meer aandacht moet worden besteed aan de vaststelling van een EU-wetgevingshandeling waarin de erkenning van lhbtiq+-rechten is verankerd; 12. verzoekt de Commissie sneller te beoordelen of de nationale autoriteiten de nodige maatregelen nemen en of zij, indien zij dit nog niet hebben gedaan, doeltreffend reageren op de zorgen van burgers die in verzoekschriften naar voren komen en betrekking hebben op gevallen van niet-naleving van het EU-recht, waardoor de volledige bescherming van de rechten van de burgers en ingezetenen van de EU wordt aangetast, en indien nodig inbreukprocedures in te leiden; is ervan overtuigd dat een snel optreden van de Commissie tegen inbreuken op het EU-recht van cruciaal belang is om te voorkomen dat deze inbreuken systematisch worden; 13. verzoekt de Commissie haar systeem voor de verzameling van informatie over verzoekschriften te verbeteren en in haar jaarverslag over de controle op de toepassing van het EU-recht rechtstreeks te verwijzen naar verzoekschriften en daarbij in het bijzonder een verband te leggen tussen verzoekschriften, inbreukprocedures, EU-wetgevingshandelingen en andere rechtshandelingen van de EU; 14. merkt op dat inconsistentie of gebrek aan homogeniteit bij de behandeling van verzoekschriften moet worden voorkomen om de juiste tenuitvoerlegging van het recht om een verzoekschrift in te dienen te waarborgen; 15. onderstreept dat verzoekschriften ook kunnen worden beschouwd als een strategisch instrument om wetgevingsinitiatieven van het Europees Parlement op grond van artikel 225 VWEU op gang te brengen en daarmee eventuele tekortkomingen in het huidige EU-recht waardoor de rechten van de burgers worden aangetast, te helpen aanpakken; 16. herinnert eraan dat samenwerking met andere commissies van het Parlement essentieel is voor de nauwgezette en alomvattende behandeling van verzoekschriften; merkt op dat in 2021 in totaal 82 verzoekschriften voor advies en 548 verzoekschriften ter informatie aan andere commissies werden toegezonden; is ingenomen met het feit dat van andere commissies 46 adviezen werden ontvangen en 176 kennisgevingen dat verzoekschriften bij hun werkzaamheden in aanmerking zijn genomen; merkt op dat openbare hoorzittingen die samen met andere parlementaire commissies worden georganiseerd een grondige behandeling van verzoekschriften vergemakkelijken; wijst erop dat indieners op de hoogte worden gesteld van de besluiten om in verband met de behandeling van hun verzoekschrift andere commissies om advies te vragen; verzoekt de parlementaire commissies hun inspanningen op te voeren om actief bij te dragen aan de behandeling van verzoekschriften door hun deskundigheid aan te tonen en het Parlement aldus in staat te stellen sneller en uitvoeriger op de zorgen van de burgers te reageren; 17. meent dat het verzoekschriftennetwerk een nuttig instrument is om de opvolging van verzoekschriften bij parlementaire en wetgevende werkzaamheden te vergemakkelijken; is van mening dat dit netwerk de dialoog en samenwerking met de Commissie en andere EU-instellingen moet versterken; vertrouwt erop dat regelmatige vergaderingen van het verzoekschriftennetwerk van cruciaal belang zijn om de zichtbaarheid van de werkzaamheden van de Commissie verzoekschriften te vergroten en de samenwerking met de andere parlementaire commissies te versterken door middel van de uitwisseling van informatie en het delen van optimale werkmethoden tussen de leden van het netwerk; 18. onderstreept dat de Commissie verzoekschriften na de uitbreiding van haar vergadermogelijkheden in 2021, als aanpassing aan de situatie die door de COVID-19-pandemie werd veroorzaakt, haar standpunt ten aanzien van belangrijke kwesties die in verzoekschriften aan de orde werden gesteld, heeft bekendgemaakt door onder meer haar goedkeuring te hechten aan haar verslag van 9 november 2021 over het resultaat van de beraadslagingen van de Commissie verzoekschriften tijdens het jaar 2020 (4) , haar verslag van 26 januari 2021 over de activiteiten van de Europese Ombudsman in 2019 (5) en haar verslag van 2 december 2021 over de activiteiten van de Europese Ombudsman in 2020 (6) , haar verslag van 27 januari 2021 getiteld “In gesprek gaan met burgers: het petitierecht, het recht zich te wenden tot de Europese Ombudsman en het Europees burgerinitiatief” (7) en haar advies van 27 mei 2021 inzake het verslag van de Commissie over de rechtsstaat 2020 (8) ; waardeert het uitmuntende werk dat door het secretariaat van de Commissie verzoekschriften is geleverd in een tijd waarin de arbeidsomstandigheden nog altijd ingewikkeld waren; 19. vestigt de aandacht op het grote aantal verzoekschriften over COVID‑19 dat in 2021 door de Commissie verzoekschriften werd behandeld en beantwoord; benadrukt dat in de meeste van deze verzoekschriften werd verzocht om bescherming van de gezondheid van burgers tegen de gevolgen van het virus, met onder meer vragen over het vaccinatiebeleid en vermeende discriminatie tussen gevaccineerde en ongevaccineerde mensen, alsook om beoordeling van het beheer van de gezondheidscrisis in de lidstaten; 20. betreurt ten zeerste dat de Commissie niet alle details heeft bekendgemaakt van de contracten die zij met farmaceutische bedrijven heeft gesloten voor de levering van COVID‑19-vaccins, hetgeen een schending vormt van het recht van burgers op informatie; is ernstig bezorgd over het wanbeheer van de Commissie met betrekking tot haar weigering om het publiek toegang te bieden tot documenten betreffende de 1,5 miljoen medische mondkapjes die in een vroeg stadium van de COVID‑19-pandemie door de Commissie werden aangeschaft, maar niet aan de vereiste kwaliteitsnormen (9) voldeden; 21. merkt op dat gezondheid, samen met de grondrechten en het milieu, in 2021 voor indieners van verzoekschriften een van de belangrijkste punten van zorg was en beaamt dat gezondheidskwesties in verband met de COVID‑19-pandemie destijds centraal stonden in de werkzaamheden van de Commissie verzoekschriften; beklemtoont dat de Commissie verzoekschriften aandacht heeft besteed aan de gevolgen van COVID‑19 voor het internemarktbeleid (met name vragen in verband met nationale reisbeperkingen en de gevolgen daarvan voor het vrij verkeer van personen binnen en buiten de EU); wijst in dit verband op de openbare hoorzitting getiteld “Hoe kunnen de rechten van vliegtuigpassagiers tijdens de COVID‑19-crisis worden verbeterd? – Verordening (EG) nr. 261/2004” (10) die de Commissie verzoekschriften op 14 juli 2021 samen met de Commissie vervoer en toerisme heeft gehouden om na te gaan hoe doeltreffend de verordening inzake compensatie voor vluchten tijdens de COVID‑19-pandemie is toegepast en of het EU-rechtskader voor passagiersrechten adequaat was om deze crisis het hoofd te bieden; 22. vestigt de aandacht op het grote aantal verzoekschriften waarin geklaagd wordt over schendingen van het Handvest; wijst op het beperkte resultaat van bovengenoemde verzoekschriften als gevolg van het feitelijk beperkte toepassingsgebied van het Handvest, zoals uiteengezet in artikel 51 van het Handvest; meent dat de verwachtingen van de meeste indieners met betrekking tot de bij het Handvest aan hen toegekende rechten hoog zijn en verder strekken dan het huidige toepassingsgebied ervan; herhaalt dat nagedacht zou moeten worden over de mogelijkheid om artikel 51 ruimer uit te leggen, in die zin dat dit niet alleen het toepassingsgebied van het recht van de Unie omvat, of artikel 51 in zijn geheel te schrappen, zoals voorgesteld in eerdere resoluties (11) ; 23. vestigt de aandacht op het aanzienlijk aantal behandelde verzoekschriften dat betrekking had op de verschillende aspecten van de bescherming van regenbooggezinnen in de EU, en met name op de uiteenlopende standpunten ten aanzien van het vrij verkeer en de wederzijdse erkenning van de rechten van lhbtiq+-gezinnen in de EU; herinnert aan de workshop over lhbti+-rechten in de EU die de Commissie verzoekschriften op 22 maart 2021 heeft gehouden om de situatie van lhbtiq+’ers te bespreken, de nieuwe strategie van de Commissie inzake gelijkheid van lhbtiq’ers onder de loep te nemen en het probleem van belemmeringen voor het vrij verkeer van regenbooggezinnen aan de orde te stellen; vestigt de aandacht op het verslag van de Commissie verzoekschriften van 15 juli 2021 over lhbtiq-rechten in de EU (12) , waarin de Commissie door de Commissie verzoekschriften wordt verzocht concrete maatregelen te nemen ter waarborging van de bescherming van lhbtiq+-gezinnen in overeenstemming met de arresten van het Hof van Justitie van de Europese Unie in de zaken Coman en Hamilton, Maruko, Römer en Hay (13) , en in het arrest in de zaak Taddeucci en McCall (14) van het Europees Hof voor de Rechten van de Mens; 24. wijst erop dat verzoekschriften over de rechten van nationale minderheden op de agenda van de Commissie verzoekschriften bleven staan, met name wat betreft discriminerende praktijken met betrekking tot het recht van deze minderheden op onderwijs in hun moedertaal, hun taalkundige en culturele rechten, en andere rechten, waaronder het recht op eigendom, zoals uiteengezet in verzoekschriften over landonteigenings- en restitutiezaken in bepaalde lidstaten; 25. merkt op dat milieukwesties voor indieners ook in 2021 nog altijd een punt van ernstige zorg vormden; betreurt dat de milieuvoorschriften in de lidstaten niet altijd correct worden toegepast, zoals wordt beschreven in de talrijke verzoekschriften waarin klachten worden geuit over luchtverontreiniging, de instandhoudingsstatus van grote carnivoren en hun effect op de activiteiten van mensen, illegale houtkap, aanvallen op milieuactivisten, illegale lozing van kunststofafval, de achteruitgang van natuurlijke ecosystemen, nucleaire veiligheid en de verandering van de biodiversiteit, zoals ook in door de Commissie ingeleide “EU Pilot”-procedures en inbreukprocedures wordt bevestigd; wijst op het belangrijke werk dat door de Commissie verzoekschriften is verzet om de gevolgen van mijnbouwactiviteiten voor het milieu onder de aandacht te brengen, die in een groot aantal van de ontvangen verzoekschriften werden aangekaart; vestigt de aandacht op de openbare hoorzitting van 2 december 2021 over de maatschappelijke en milieugevolgen van mijnbouwactiviteiten in de EU, die de Commissie verzoekschriften samen met de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en voedselveiligheid heeft gehouden om wetenschappelijke kennis te vergaren over diverse aspecten van deze kwestie, waaronder mijnbouwwetgeving, veiligheidsnormen, de maatschappelijke en milieugevolgen van mijnen, milieubewust gedrag, inspraak van het publiek en transparantie in de mijnbouwsector; beklemtoont dat de Commissie bij wijze van prioriteit de gevallen van onjuiste omzetting en tenuitvoerlegging van EU-milieuwetgeving moet onderzoeken om de zorgen van indieners op efficiënte wijze aan de orde te stellen; stelt voor dat de lidstaten bij de verlening van toestemming voor projecten die gevolgen hebben voor het milieu prioriteit hechten aan de toepassing van het voorzorgsbeginsel en het “berokken geen schade”-beginsel; 26. beklemtoont dat de illegale praktijken die in verzoekschriften aan de kaak worden gesteld, zoals de lozing van afval op illegale stortplaatsen, de illegale handel in hout, de vernietiging van ecosystemen of het illegaal doden en verhandelen van diersoorten die beschermd zijn op grond van de habitatrichtlijn van de EU, ernstige inbreuken vormen op het EU-recht en neerkomen op milieumisdrijven; benadrukt in dit verband dat de Commissie de instrumenten voor de bestrijding van milieucriminaliteit op EU-niveau moet versterken om deze misdrijven op efficiënte wijze te onderzoeken en te vervolgen en de daders voor de rechter te brengen; 27. vestigt de aandacht op de gezamenlijke hoorzitting van de Commissie verzoekschriften en de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en voedselveiligheid van 25 februari 2021 over kunststof- en afvalbeheer in de circulaire economie, die gericht was op de uitvoering van het huidige rechtskader voor kunststofafval, waarin de grootste uitdagingen voor de lidstaten werden aangekaart en de kansen werden belicht die het rechtskader biedt om de impact van kunststoffen op het milieu in heel Europa te beperken; 28. benadrukt dat het belangrijk is om aan de verwachtingen van de EU-burgers ten aanzien van de bescherming van het milieu te voldoen, en in het bijzonder om actie te ondernemen op het gebied van waterbeleid, teneinde de verontreiniging en de aanwezigheid van residuen van gevaarlijke chemische stoffen te verminderen; wijst in dit verband op zijn resolutie van 23 maart 2021 over chemische residuen in de Oostzee, op basis van verzoekschriften nr. 1328/2019 en nr. 0406/2020 (15) ; verzoekt de Commissie ervoor te zorgen dat de kwestie van in de Europese zeeën gedumpte munitie in de horizontale programma’s wordt opgenomen, zodat er projecten kunnen worden ingediend die regio’s betreffen die met hetzelfde probleem kampen en makkelijker ervaringen en optimale werkmethoden kunnen worden uitgewisseld; 29. verzoekt de Commissie daarom met klem samen met de lidstaten zorg te dragen voor de correcte uitvoering van de EU-wetgeving op milieugebied; 30. vestigt de aandacht op de gezamenlijke hoorzitting van de Commissie verzoekschriften en de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling van 16 juni 2021 over de eerlijke en gelijke behandeling van landbouwers in de hele Unie, die gericht was op de hervorming van het gemeenschappelijk landbouwbeleid, nieuwe EU-regels voor rechtstreekse betalingen en plattelandsontwikkeling na 2022; 31. herinnert eraan dat de Unie burgers het recht moet garanderen om actief aan de democratische werking van de Europese Unie deel te nemen in alle officiële EU-talen, om alle vormen van discriminatie te vermijden en meertaligheid te bevorderen; spoort de EU-instellingen er in dit verband toe aan van zo veel mogelijk officiële talen gebruik te maken en hun meertaligheidsbeleid op samenhangende wijze ten uitvoer te leggen; 32. vestigt de aandacht op het werk van de Commissie verzoekschriften met betrekking tot verzoekschriften over slechte veiligheidsomstandigheden op parkeerterreinen voor vrachtwagens en bedrijfsvoertuigen langs het Europese wegennet, in verband met aanvallen op vervoerders op deze parkeerterreinen; wijst in dit verband op de ontwerpresolutie over de veiligheid van parkeerterreinen voor vrachtwagens in de EU (16) , die op 6 oktober 2021 door de Commissie verzoekschriften werd goedgekeurd; verzoekt de Commissie en de Raad met klem de maatregelen te nemen die nodig zijn om politiële samenwerking tot stand te brengen en te ontwikkelen waarbij de bevoegde instanties van alle lidstaten betrokken zijn, om misdrijven op de weg en op parkeerterreinen te voorkomen, op te sporen en te onderzoeken; spoort de Commissie ertoe aan gevolg te geven aan deze resolutie met concrete maatregelen en het toezicht op de veiligheidsomstandigheden op parkeerterreinen voor vrachtwagens te verbeteren; 33. wijst op de belangrijke bijdrage die de Commissie verzoekschriften heeft geleverd aan de bescherming van de rechten van mensen met een handicap, zoals blijkt uit de behandeling van een aantal verzoekschriften over deze gevoelige kwestie; wijst in dit verband op zijn resolutie van 7 oktober 2021 over de bescherming van personen met een handicap via verzoekschriften: geleerde lessen (17) , die op 14 juli 2021 door de Commissie verzoekschriften werd goedgekeurd; herinnert aan de workshop van 9 november 2021 getiteld “De rechten van personen met een handicap – De uitvoering door de EU van de concluderende bevindingen van het VN-Comité voor de rechten van personen met een handicap van 2015 en de strategie inzake de rechten van personen met een handicap 2021-2030”, die door de Commissie verzoekschriften werd gehouden om de uitvoering van het Verdrag inzake de rechten van personen met een handicap onder de loep te nemen en aandacht te besteden aan de manier waarop deze is aangepakt en opgelost, met name door middel van strategieën inzake handicaps; 34. is verheugd over de specifieke beschermende rol die de Commissie verzoekschriften binnen de EU vervult in het kader van de tenuitvoerlegging van het VN-Verdrag inzake de rechten van personen met een handicap; wijst op de belangrijke lopende werkzaamheden van de commissie in verband met verzoekschriften over kwesties met betrekking tot handicaps; merkt op dat het aantal verzoekschriften over handicapgerelateerde problemen in 2021 is gedaald in vergelijking met het voorgaande jaar; beklemtoont dat toegankelijkheid en mobiliteit in openbare ruimten, discriminatie, inclusie en toegang tot onderwijs en werkgelegenheid nog altijd tot de grootste uitdagingen voor personen met een handicap behoren; 35. herinnert eraan dat het onderhouden van de betrekkingen met de Europese Ombudsman krachtens het Reglement tot de taken van de Commissie verzoekschriften behoren; is verheugd over de constructieve samenwerking van het Parlement met de Europese Ombudsman en over de betrokkenheid van het Parlement bij het Europese netwerk van ombudsmannen; onderkent de regelmatige bijdragen die de Europese Ombudsman gedurende het hele jaar levert aan de werkzaamheden van de Commissie verzoekschriften; is stellig van oordeel dat de instellingen, organen en instanties van de Unie moeten zorgen voor een consequente en doeltreffende opvolging van de aanbevelingen van de Ombudsman; staat vierkant achter het werk dat door de Ombudsman wordt verricht om de toegang van het publiek tot EU-documenten te handhaven, dat in 2021 in totaal 214 onderzoeken omvatte; verzoekt de Commissie nogmaals met een voorstel te komen voor de herziening van Verordening (EG) nr. 1049/2001, zoals aangenomen in eerdere resoluties; beklemtoont dat deze herziening de transparantie en verantwoordingsplicht moet vergroten door goede administratieve praktijken te bevorderen (18) ; 36. benadrukt dat het EBI een belangrijk instrument is voor actief burgerschap en inspraak van het publiek; is verheugd over de behandeling, tijdens verscheidene vergaderingen, van bepaalde niet-succesvolle EBI’s als verzoekschriften, aangezien dit burgers de kans heeft gegeven hun ideeën voor te leggen en een constructief debat te houden, en bovendien de deelname van EU-burgers aan het democratische proces van de Unie heeft vergemakkelijkt; neemt kennis van het grote aantal nieuwe EBI’s dat in 2021 door de Commissie werd geregistreerd, waaruit blijkt dat burgers de mogelijkheid aangrijpen om gebruik te maken van participatieve instrumenten en zo inspraak te hebben in de beleidsvorming en de wetgevingsprocessen; verzoekt de Commissie de dialoog met de burgers te verbeteren en succesvolle EBI’s naar behoren op te volgen, onder meer met wetgevingsvoorstellen; 37. onderstreept dat meer communicatie-inspanningen moeten worden geleverd om de zichtbaarheid van de werkzaamheden van de Commissie verzoekschriften in alle lidstaten te vergroten en in het bijzonder haar officiële werkbezoeken beter onder de aandacht te brengen; 38. onderstreept dat het verzoekschriftenportaal een essentieel instrument is voor de waarborging van een vlotte, efficiënte en transparante verzoekschriftenprocedure; is in dit verband ingenomen met de verbeteringen op het gebied van gegevensbescherming en veiligheidskenmerken, die het portaal voor burgers gebruiksvriendelijker en veiliger hebben gemaakt; benadrukt dat de inspanningen om het portaal onder meer toegankelijker te maken en beter bij burgers, onder wie personen met een handicap, onder de aandacht te brengen, moeten worden voortgezet; meent dat het verzoekschriftenportaal korte beschrijvingen moet bieden van alle participatie-instrumenten van de EU in heldere, eenvoudige taal, om gebruikers te helpen het meest geschikte kanaal te vinden en het aantal niet-ontvankelijk verklaarde verzoekschriften terug te dringen; staat achter de oprichting van één digitaal portaal dat burgers toegang biedt tot en informatie over de procedures voor het indienen van verzoekschriften; 39. merkt op dat het aantal mensen dat een of meerdere verzoekschriften steunt duidelijk toeneemt, maar dat veel indieners hebben aangegeven dat de procedures die in het verzoekschriftenportaal van het Parlement gevolgd moeten worden om een verzoekschrift te steunen, ingewikkeld zijn; 40. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie en het verslag van de Commissie verzoekschriften te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de Europese Ombudsman, de regeringen en de parlementen van de lidstaten, alsmede aan hun verzoekschriftencommissies en nationale ombudsmannen of soortgelijke bevoegde organen in de lidstaten.