Het Europees Parlement, - gelet op de artikelen 158-161 van het EG-Verdrag, - gelet op verordening (EG) nr.1260/1999 van de Raad van 21 juni 1999 waarin algemene bepalingen zijn vastgesteld over de structuurfondsen (1) , en met name op artikel 11 betreffende additionaliteit, - gezien de door de Commissie op 1 juli 1999 aangenomen lijst van gebieden die voor steun uit hoofde van doelstelling 1 in aanmerking komen, - gezien Speciaal verslag nr. 6/1999 van de Rekenkamer over het additionaliteitsbeginsel, A. overwegende dat de lidstaten overeenkomstig Verordening (EG) nr. 1260/1999 gehouden zijn het additionaliteitsbeginsel te eerbiedigen bij de toekenning van overheidskredieten aan uit de structuurfondsen medegefinancierde projecten; in de verordening wordt bepaald dat EG-financiering niet in de plaats mag komen van structurele uitgaven van de overheid of vergelijkbare uitgaven door de lidstaat, B. overwegende dat additionaliteit noodzakelijk is om de hefboomwerking van communautaire middelen op te voeren en derhalve veeleer een aanvulling op dan een vervanging van overheidsfinanciering door de nationale instanties dient te zijn, C. overwegende dat pragmatische regelingen tussen de Commissie en de lidstaten er in het verleden niet toe hebben geleid dat doelmatige procedures werden vastgesteld om de naleving van het additionaliteitsbeginsel te controleren, D. overwegende dat het uitgavenpeil in het algemeen ten minste gelijk dient te zijn aan de gemiddelde jaarlijkse uitgaven tijdens de voorafgaande programmaperiode, tenzij deze gekenmerkt is door een buitensporig hoog peil van structurele overheidsuitgaven of indien hiervoor bijzondere macro-economische voorwaarden golden, E. overwegende dat in de verordening betreffende de structuurfondsen de eis wordt gesteld dat de nationale overheden de maatregelen en uitgaven van de structuurfondsen medefinancieren, F. overwegende dat de artikelen 16 en 17 van de verordening voorzien in een voorafgaande additionaliteitstoets, middels goedkeuring van de communautaire bestekken voor bijstandsverlening en de Enige Programmeringsdocumenten, vergezeld van financieringsschema's, G. overwegende dat de lidstaten voorts verplicht zijn jaarlijks financiële gegevens te verstrekken over de naleving van het additionaliteitsbeginsel, maar dat in de praktijk niet altijd aan deze verplichting de hand wordt gehouden, H. overwegende dat het niveau van de uitgaven wordt bepaald tegen de achtergrond van de algemene macro-economische omstandigheden waarin de financiering plaatsvindt, rekening houdend met bepaalde specifieke economische omstandigheden; 1. acht het additionaliteitsbeginsel een fundamenteel instrument ten aanzien van het vermogen van de structuurfondsen om in de voor steun in aanmerking komende regio's werkelijk effect te sorteren; 2. meent dat dit effect niet kan worden bereikt indien de lidstaten het beginsel niet naleven en verzoekt de Commissie met klem het additionaliteitsbeginsel met kracht toe te passen; 3. wijst erop dat in de verordeningen de eis wordt gesteld dat de nationale autoriteiten de maatregelen van de structuurfondsen medefinancieren en meent dat een tussentijdse controle een noodzakelijk instrument is bij het waarborgen van het additionaliteitsbeginsel; 4. wijst er nogmaals op dat de daadwerkelijke doeltreffendheid van de fondsen mede afhangt van de politieke en begrotingsprioriteiten die de regionale en nationale autoriteiten vaststellen ten aanzien van de betrokken regio's; 5. wijst erop dat de regionale ontwikkelingsprogramma's weliswaar door de nationale regeringen bij de Commissie worden ingediend maar dat zij uitdrukkelijk worden opgesteld om de behoeften en prioriteiten van de regio's onder de aandacht te brengen; controle van de vastgelegde overheidsuitgaven is echter uitsluitend op nationaal niveau vereist, waardoor de lidstaten gelden intern kunnen herbestemmen terwijl zij formeel nog steeds volledig aan het additionaliteitsbeginsel voldoen; 6. is het volledig eens met de verklaring van de Commissie dat het additionaliteitsbeginsel naar letter en geest een sleutelelement vormt en van essentieel belang is voor het sorteren van maximaal effect van de programma's ter plaatse; 7. is van mening dat duidelijke tenuitvoerleggingsrichtsnoeren noodzakelijk zijn om de evaluatie van additionaliteit helderder, doorzichtiger en doelmatiger te maken, en dat deze een vastgelegde methodiek dient te omvatten om meer samenhang te waarborgen van de nationale gegevens die ter controle worden ingediend; 8. meent dat de controleprocedure ook een kosten/batenanalyse van de programma's moet inhouden en zonodig eventuele uitstapstrategieën; 9. juicht de flexibiliteit van de nieuwe verordening, waarvan innovatieve financiering van programma's deel uitmaakt, toe; 10. verzoekt de Commissie het Europees Parlement op de hoogte te stellen van de maatregelen die zij neemt om te controleren of de programma's voor overheids- en aanverwante uitgaven van de lidstaten met betrekking tot door de EU gesteunde structurele acties werkelijk voldoen aan het additionaliteitsbeginsel, en het Parlement mede te delen welke lidstaten het beginsel tijdens de huidige programmaperiode blijken te overtreden, en wel binnen drie maanden nadat een dergelijke overtreding wordt geconstateerd; 11. moedigt de Commissie en de lidstaten aan een doelmatiger samenwerkingsverband op te zetten en de interne coördinatie uit te bouwen om te komen tot uitvoerbare oplossingen met zo min mogelijk administratieve rompslomp; 12. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Commissie, de regeringen van de lidstaten en het Comité van de regio's. (Medebeslissingsprocedure: tweede lezing) Het gemeenschappelijk standpunt wordt goedgekeurd; daarmee wordt het besluit overeenkomstig het gemeenschappelijk standpunt geacht te zijn vastgesteld. (Medebeslissingsprocedure: eerste lezing) Dit ontwerpbesluit wordt goedgekeurd. (Medebeslissingsprocedure: tweede lezing) Het Europees Parlement, - gezien het gemeenschappelijk standpunt van de Raad (10323/1/1999 - C5-0225/1999 ) (1) , - gezien zijn in eerste lezing geformuleerde standpunt (2) inzake het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(1998) 472 ) (3) , - gezien het gewijzigde voorstel van de Commissie ( COM(1999) 386 ), - gelet op artikel 251, lid 2 van het EG-Verdrag, - gelet op artikel 78 van zijn Reglement, - gezien de aanbeveling voor de tweede lezing van de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbeleid ( A5-0071/2000 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan het gemeenschappelijk standpunt; 2. constateert dat het besluit is vastgesteld overeenkomstig het gemeenschappelijk standpunt; 3. verzoekt zijn Voorzitter het besluit samen met de voorzitter van de Raad overeenkomstig artikel 254, lid 1 van het EG-Verdrag te ondertekenen; 4. verzoekt zijn secretaris-generaal in het kader van zijn bevoegdheden het besluit te ondertekenen en samen met de secretaris-generaal van de Raad zorg te dragen voor publicatie ervan in het Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen; 5. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Dit initiatief wordt als volgt gewijzigd: (Raadplegingsprocedure) Het Europees Parlement, - gezien het initiatief van de Republiek Finland (11636/1999 - 1999/0824(CNS) ) (2) , - geraadpleegd door de Raad overeenkomstig artikel 34, lid 2, sub c) van het EU-Verdrag (C5-0330/1999 ), - gelet op de artikelen 67 en 106 van zijn Reglement, - gezien het verslag van de Commissie vrijheden en rechten van de burger, justitie en binnenlandse zaken en de adviezen van de Economische en Monetaire Commissie en de Commissie juridische zaken en interne markt ( A5-0102/2000 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan het aldus gewijzigde initiatief van de Republiek Finland; 2. verzoekt de Raad, wanneer deze voornemens is af te wijken van de door het Parlement goedgekeurde tekst, het Parlement hiervan op de hoogte te stellen; 3. wenst opnieuw te worden geraadpleegd ingeval de Raad voornemens is ingrijpende wijzigingen aan te brengen in het initiatief van de Republiek Finland; 4. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad, de Republiek Finland en de Commissie. (Medebeslissingsprocedure: tweede lezing) Het Europees Parlement, - gezien het gemeenschappelijk standpunt van de Raad (11216/1999 - C5-0012/2000 ) (1) , - gezien zijn in eerste lezing geformuleerde standpunt (2) inzake het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(1998) 85 ) (3) , - gezien het gewijzigde voorstel van de Commissie ( COM(1999) 139 ) (4) , - gelet op artikel 251, lid 2 van het EG-Verdrag, - gelet op artikel 80 van zijn Reglement, - gezien de aanbeveling voor de tweede lezing van de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbeleid ( A5-0083/2000 ), 1. wijzigt het gemeenschappelijk standpunt als volgt; 2. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Dit voorstel wordt als volgt gewijzigd: (Medebeslissingsprocedure: eerste lezing) Het Europees Parlement, - gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(1999) 487 ) (2) , - gelet op artikel 251, lid 2 en artikel 152 van het EG-Verdrag, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C5-0240/1999 ), - gelet op artikel 67 van zijn Reglement, - gezien het verslag van de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbeleid en het advies van de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling ( A5-0088/2000 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan het aldus gewijzigde Commissievoorstel; 2. verzoekt om hernieuwde voorlegging indien de Commissie voornemens is ingrijpende wijzigingen in dit voorstel aan te brengen of dit door een nieuwe tekst te vervangen; 3. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Het Europees Parlement, - gezien de conclusies van de bijeenkomst EU-Afrika, die op 3 en 4 april 2000 te Caïro plaatsgevonden heeft, - gezien de samenwerkingsovereenkomst inzake ontwikkeling en handel met Zuid-Afrika, - gezien het verslag van de Paritaire Vergadering over de toekomstige betrekkingen tussen de ACS-landen en de EU, - gezien de verklaring van Barcelona van november 1995, A. overwegende dat de eerste topbijeenkomst EU-Afrika, waaraan 67 staatshoofden en regeringsleiders deelnamen, op 3 en 4 april 2000 in Cairo heeft plaatsgevonden, B. overwegende dat een nieuwe dialoog tussen Afrika en de EU alleen gebaseerd kan zijn op het wederzijdse belang dat wordt gesteld in de bevordering van de rechten van de mens, de sociale, economische en culturele ontwikkeling van de civil society en de voorkoming van conflicten, C. overwegende dat deze topbijeenkomst een belangrijke gelegenheid was om een succesvollere dialoog en beter begrip tussen de twee buurcontinenten tot stand te brengen; betreurend echter dat noch het Europees Parlement, noch de Paritaire Vergadering ACS-EU, noch de relevante interparlementaire delegaties voor het Middellandse-Zeegebied uitgenodigd waren om actief aan deze topbijeenkomst deel te nemen, D. ingenomen met het gezamenlijke besluit om speciale betrekkingen tussen Afrika en de EU te bevorderen, met name op handelsgebied, maar ook op alle overige internationale beleidsterreinen en op het vlak van conflictpreventie, E. overwegende dat de topbijeenkomst EU-Afrika plaatsvond op een cruciaal moment waarop de ontwikkelingslanden het hoofd trachten te bieden aan de gevolgen die de globalisering voor hun economie heeft, en zij er steeds meer toe genoodzaakt worden zich nog meer in te zetten voor regionale integratie, F. overwegende dat meer dan de helft van de Afrikaanse bevolking thans onder de absolute armoedegrens leeft en dat de maatregelen ter bestrijding van deze situatie een grotere vastberadenheid in de Europese en internationale strategie vereisen, G. overwegende dat de schuldenlast van tal van Afrikaanse landen in belangrijke mate afbreuk doet aan hun vermogen hun economie te ontwikkelen en dringende maatschappelijke kwesties aan te pakken, zoals gezondheidszorg en onderwijs, H. overwegende dat eerbiediging van de mensenrechten, democratie, de beginselen van de rechtsstaat en behoorlijk bestuur een belangrijke basis moeten vormen voor financiële hulpverlening aan of verlichting van de schuldenlast van de ontwikkelingslanden door de EU, I. overwegende dat een verlichting van de schuldenlast van de ontwikkelingslanden die de democratische beginselen eerbiedigen, een belangrijke aansporing zal zijn voor die landen die nog steeds geen democratische instellingen kennen, zoals neergelegd in de nieuwe partnerschapsovereenkomst, J. overwegende dat er steeds vaker op aan wordt gedrongen de internationale schuldenlast van arme landen met grote schulden geheel kwijt te schelden of deze aanzienlijk te verlichten en de vrijgekomen middelen te gebruiken om aan fundamentele sociale behoeften te voldoen, K. overwegende dat het nodig is de ontwikkeling van een onafhankelijk rechtsstelsel te bevorderen, aangezien dit een uiterst belangrijk element is in het democratiseringsproces van Afrika en bij de bescherming van de rechten van de mens, L. overwegende dat sommige Afrikaanse gebieden nog steeds onder oorlog hebben te lijden en dat regionale samenwerking, waarmee een bijdrage aan vreedzame schikkingen zou kunnen worden geleverd, ontbreekt, M. overwegende dat de EU en Afrika extremisten van welke aard dan ook ervoor moeten waarschuwen dat genocide en misdaden tegen de menselijkheid bestraft zullen worden, waar of door wie ook bedreven, N. overwegende dat de rol van sommige lidstaten van de EU bij de uitzonderlijk omvangrijke wapenaankopen door Afrikaanse staten bezorgdheid wekt, O. overwegende dat aids en malaria vanwege hun sociale en economische gevolgen een ernstig beletsel voor een duurzame ontwikkeling vormen, P. overwegende dat in Tampere een besluit is genomen over de overnameclausule inzake de terugkeer van eigen en andere staatsburgers en staatlozen die zich op het grondgebied van de EU bevinden, Q. overwegende dat de migratieproblematiek tussen de partners van de Europese Unie en de Afrikaanse landen diepgaand moet worden besproken, in overeenstemming met de internationale verdragen inzake mensenrechten, R. betreurend dat de organisatoren van de topbijeenkomst de niet-gouvernementele organisaties uit Europa en Afrika uiteindelijk niet hebben toegestaan in Caïro bijeen te komen, 1. is verheugd over het initiatief om de eerste topbijeenkomst EU-Afrika op 3 en 4 april 2000 in Caïro te houden en spreekt de hoop uit dat dit initiatief een bijdrage zal leveren aan een nieuwe dimensie van strategische betrekkingen tussen Afrika en de Europese Unie, zodat vrede, stabiliteit en de eerbiediging van de menselijke waardigheid via economische en sociale vooruitgang kunnen worden bereikt; 2. dringt aan op een passende, nog overeen te komen, gemeenschappelijke structuur voor de follow-up van dit initiatief, maar staat erop dat het Europees Parlement, de Paritaire Vergadering ACS-EU en de relevante interparlementaire delegaties voor het Middellandse-Zeegebied hierbij voortaan volledig worden betrokken; 3. doet een beroep op zowel de EU als de Afrikaanse landen in internationale fora samen te werken om het multilaterale handelsstelsel de nodige flexibiliteit te geven die Afrika en de ontwikkelingslanden in het algemeen in staat stelt zich geleidelijk verder in de wereldeconomie te integreren, zonder dat daarbij hun duurzame ontwikkeling op maatschappelijk, economisch en milieugebied in het geding komt; 4. onderstreept in het bijzonder het belang van een geïntegreerde benadering in de strijd tegen de armoede en herhaalt zijn verzoek de noodzakelijke middelen vrij te maken om fundamentele menselijke en sociale behoeften te bevredigen en aldus vóór 2015 de armoede met de helft te verminderen; 5. verlangt dat de EU de financiële en technische hulpverlening aan Afrika verruimt, met name op het gebied van informatietechnologie en capacity building om te voorkomen dat de kloof tussen Noord en Zuid op het gebied van technologie en capaciteit nog groter wordt; wijst in dit verband op de door regionale samenwerking en integratie tot stand te brengen mogelijke synergie, zoals neergelegd in de nieuwe partnerschapsovereenkomst; 6. wijst nogmaals op de noodzaak van een coherent en complementair ontwikkelingssamenwerkingsbeleid van de EU en de lidstaten, vooral op de gebieden visserij en uitvoer van landbouwproducten; 7. roept de EU en de lidstaten op doeltreffende stappen te nemen die zorgen voor coherentie en voor de integratie van de bescherming van de mensenrechten en de verplichtingen op dit terrein in het gemeenschappelijk buitenlands- en veiligheidsbeleid en de externe betrekkingen; 8. doet een beroep op de Raad en Commissie om de politieke aanwezigheid van de EU in Afrika naar een hoger niveau te tillen door versterking van de Europese politieke activiteiten op dit continent, door ten volle gebruik te maken van de instrumenten van het gemeenschappelijk veiligheidsbeleid, met name ter voorkoming en schikking van conflicten, en door een betere coördinering van de activiteiten van de lidstaten van de EU die zitting hebben in de VN-Veiligheidsraad; 9. verzoekt de Commissie en de lidstaten samen te werken ter verhoging en verbetering van de steun aan onafhankelijke nationale rechterlijke colleges in Afrika ter waarborging van de verdediging van de mensenrechten en de wetshandhaving door geloofwaardige instellingen; 10. doet een beroep op de EU en de lidstaten om in de internationale financiële instellingen een wereldwijd beleid toe te passen dat gericht is op kwijtschelding van de schuldenlast van de armste ontwikkelingslanden, mits er sprake is van naleving van de democratische beginselen, van behoorlijk bestuur en van besteding van de vrijgekomen middelen om aan fundamentele maatschappelijke behoeften te voldoen; dringt in dit verband aan op een versoepeling van de criteria van het door het IMF en de Wereldbank in 1996 gelanceerde initiatief ten behoeve van arme landen met hoge schulden (Highly Indebted Poor Countries Initiative) en op uitbreiding ervan tot alle kandidaat-landen, met name die welke op weg van herstel zijn na een ernstige crisis of intern conflict; 11. wijst er desondanks op dat de uiteindelijke verantwoordelijkheid voor de ontwikkeling bij de Afrikaanse landen zelf berust; 12. verzoekt de Commissie en de Raad de samenwerking met de Afrikaanse landen te versterken teneinde de noodzakelijke flexibiliteit in de Wereldhandelsorganisatie te creëren en een einde te maken aan restrictieve supranationale regels die prioriteit geven aan liberalisering van het handelsverkeer en niet aan vermindering van de armoede en aan duurzame ontwikkeling; 13. is verheugd over het besluit van sommige lidstaten om hun publieke schuldvorderingen ten aanzien van de armste landen met de hoogste schulden te laten vallen, en verzoekt de overige lidstaten dit voorbeeld te volgen; 14. doet in het bijzonder een beroep op de Commissie om technische en financiële hulp te verstrekken ter bestrijding van aids en malaria en ter vergemakkelijking van de toegang tot de passende geneesmiddelen in Afrika door ondersteuning van programma's voor geneesmiddelenontwikkeling met de hulp van de Europese Unie; dringt erop aan de plaatselijke productie en verspreiding van goedkopere HIV-geneesmiddelen in Afrika en andere ontwikkelingslanden te bevorderen; 15. verzoekt de Commissie over te gaan tot een verdere aanzienlijke vergroting van de capaciteit van het European Malaria Vaccine Initiative en het African Malarian Vaccine Testing Network voor een versnelde ontwikkeling en beproeving van malariavaccins waaraan een enorme behoefte is, waarbij op de behoeften van de bevolkingen in gebieden waarin malaria voorkomt wordt ingegaan door middel van een volledig malariavaccinatieprogramma dat alle processen omvat, van de validatie na ontdekking via beperkte productie volgens een goede fabricagemethode tot klinische testen in Europa en Afrika; 16. betuigt zijn steun aan de programma's voor het opruimen van mijnen die op de topbijeenkomst overeengekomen zijn en is van mening dat het na afloop van conflicten nodig is programma's voor opvang, ontwapening, demobilisatie en de maatschappelijke reïntegratie van de voormalige strijders op te stellen, in het bijzonder voor kindsoldaten; 17. dringt bij de EU en de lidstaten aan op versterking van de maatregelen die zijn genomen in het kader van de gedragscode inzake wapenuitvoer, mede door verscherping van de criteria waarmee de lidstaten de wapenuitvoer beoordelen, en dringt aan op koppeling van de uitbreiding van de ontwikkelingshulp aan maatregelen tegen de opeenhoping en verspreiding van wapens in Afrika; 18. betreurt het dat de EU en de Afrikaanse landen zo weinig vooruitgang hebben geboekt bij de instelling van een adequaat conflictpreventiemechanisme en is van mening dat een van de belangrijkste doelen van een nieuw partnerschap tussen EU en Afrika de versterking van de regionale samenwerking dient te zijn; 19. doet een beroep op zowel de lidstaten als de Afrikaanse landen die zulks nog niet gedaan hebben, over te gaan tot ondertekening en ratificatie van het Statuut van Rome tot oprichting van het Internationaal Strafhof, en hun volledige medewerking te verlenen aan het Internationale Straftribunaal voor Rwanda; 20. doet een beroep op alle lidstaten en Afrikaanse landen over te gaan tot ondertekening, ratificatie en uitvoering van het nieuwe protocol inzake kindsoldaten na officiële aanneming door de Algemene Vergadering van de VN, en voor vrijwillige dienstneming een minimumleeftijd van tenminste achttien jaar vast te stellen; 21. doet met klem een beroep op alle Afrikaanse landen die dit nog niet gedaan hebben over te gaan tot ratificatie van het Afrikaanse Handvest inzake de rechten en het welzijn van het kind; 22. betuigt met name zijn steun aan het besluit van de Veiligheidsraad der Verenigde Naties 5.537 blauwhelmen als waarnemers bij de wapenstilstand in de conflictgebieden in de Democratisch Republiek Kongo uit te zenden; wenst dat er onverwijld politieke en diplomatieke initiatieven genomen worden om de andere lopende conflicten op te lossen; 23. erkent de allesoverheersende betekenis van de menselijke hulpbronnen voor een duurzame en rechtvaardige ontwikkeling in Afrika; steunt de noodzaak van het opstellen van nationale beleidsvormen voor basisonderwijs waarbij bijzondere prioriteit dient te worden verleend aan het onderwijs aan meisjes, opleiding op het gebied van wetenschap en techniek en de bevordering van plaatselijke technieken; 24. betuigt opnieuw zijn steun aan de niet-gouvernementele organisaties, die het tastbare resultaat zijn van het maatschappelijk denken, en verzekert hun met de conclusies van hun besprekingen naar aanleiding van de topbijeenkomst rekening te zullen houden; 25. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Commissie, de Raad en de regeringen van de op de topbijeenkomst EU-Afrika vertegenwoordigde landen.