(Gewone wetgevingsprocedure: eerste lezing) Het Europees Parlement, – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2022)0156 ), – gezien artikel 294, lid 2, en artikel 192, lid 1, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C9‑0144/2022), – gezien artikel 294, lid 3, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien het gemotiveerde advies dat in het kader van protocol nr. 2 betreffende de toepassing van de beginselen van subsidiariteit en evenredigheid is uitgebracht door het Tsjechische parlement, en waarin wordt gesteld dat het ontwerp van wetgevingshandeling niet strookt met het subsidiariteitsbeginsel, – gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité van 14 juli 2022 (1) , – gezien het advies van het Comité van de Regio’s van 12 oktober 2022 (2) , – gezien het overeenkomstig artikel 74, lid 4, van zijn Reglement door de bevoegde commissie goedgekeurde voorlopig akkoord en de door de vertegenwoordiger van de Raad bij brief van 15 december 2023 gedane toezegging om het standpunt van het Parlement overeenkomstig artikel 294, lid 4, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie goed te keuren, – gezien artikel 59 van zijn Reglement, – gezien de adviezen van de Commissie industrie, onderzoek en energie en de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling, – gezien het verslag van de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en voedselveiligheid ( A9‑0216/2023 ), 1. stelt onderstaand standpunt in eerste lezing vast (3) ; 2. verzoekt de Commissie om hernieuwde voorlegging aan het Parlement indien zij haar voorstel vervangt, ingrijpend wijzigt of voornemens is het ingrijpend te wijzigen; 3. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en aan de Commissie alsmede aan de nationale parlementen. Standpunt van het Europees Parlement in eerste lezing vastgesteld op 12 maart 2024 met het oog op de vaststelling van Richtlijn (EU) 2024/... van het Europees Parlement en de Raad tot wijziging van Richtlijn 2010/75/EU van het Europees Parlement en de Raad inzake industriële emissies (geïntegreerde preventie en bestrijding van verontreiniging) en Richtlijn 1999/31/EG van de Raad betreffende het storten van afvalstoffen (Aangezien het Parlement en de Raad tot overeenstemming zijn geraakt, komt het standpunt van het Parlement overeen met de definitieve rechtshandeling: Richtlijn (EU) 2024/1785.) (Gewone wetgevingsprocedure: eerste lezing) Het Europees Parlement, – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2022)0157 ), – gezien artikel 294, lid 2, en artikel 192, lid 1, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C9‑0145/2022), – gezien artikel 294, lid 3, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité van 14 juli 2022 (1) , – gezien het advies van het Comité van de Regio’s van 12 oktober 2022 (2) , – gezien het overeenkomstig artikel 74, lid 4, van zijn Reglement door de bevoegde commissie goedgekeurde voorlopig akkoord en de door de vertegenwoordiger van de Raad bij brief van 15 december 2023 gedane toezegging om het standpunt van het Parlement overeenkomstig artikel 294, lid 4, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie goed te keuren, – gezien artikel 59 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en voedselveiligheid ( A9‑0211/2023 ), 1. stelt onderstaand standpunt in eerste lezing vast (3) ; 2. verzoekt de Commissie om hernieuwde voorlegging aan het Parlement indien zij haar voorstel vervangt, ingrijpend wijzigt of voornemens is het ingrijpend te wijzigen; 3. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en aan de Commissie alsmede aan de nationale parlementen. Standpunt van het Europees Parlement in eerste lezing vastgesteld op 12 maart 2024 met het oog op de vaststelling van Verordening (EU) 2024/... van het Europees Parlement en de Raad betreffende de rapportage van milieugegevens van industriële installaties , tot oprichting van een portaal voor industriële emissies en tot intrekking van Verordening (EG) nr. 166/2006 (Aangezien het Parlement en de Raad tot overeenstemming zijn geraakt, komt het standpunt van het Parlement overeen met de definitieve rechtshandeling: Verordening (EU) 2024/1244.) (Gewone wetgevingsprocedure: eerste lezing) Het Europees Parlement, – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2022)0684 ), – gezien artikel 294, lid 2, en artikel 83, lid 1, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C9‑0401/2022), – gezien Besluit (EU) 2022/2332 van de Raad van 28 november 2022 betreffende het aanmerken van de schending van beperkende maatregelen van de Unie als een vorm van criminaliteit die voldoet aan de in artikel 83, lid 1, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie genoemde criteria (1) , en in het bijzonder artikel 1 daarvan, – gezien artikel 294, lid 3, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité van 23 maart 2023 (2) , – gezien het overeenkomstig artikel 74, lid 4, van zijn Reglement door de bevoegde commissie goedgekeurde voorlopig akkoord en de door de vertegenwoordiger van de Raad bij brief van 20 december 2023 gedane toezegging om het standpunt van het Europees Parlement overeenkomstig artikel 294, lid 4, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie goed te keuren, – gezien artikel 59 van zijn Reglement, – gezien het advies van de Begrotingscommissie, – gezien het verslag van de Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken ( A9-0235/2023 ), 1. stelt onderstaand standpunt in eerste lezing vast; 2. verzoekt de Commissie om hernieuwde voorlegging aan het Parlement indien zij haar voorstel vervangt, ingrijpend wijzigt of voornemens is het ingrijpend te wijzigen; 3. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en aan de Commissie alsmede aan de nationale parlementen. Standpunt van het Europees Parlement in eerste lezing vastgesteld op 12 maart 2024 met het oog op de vaststelling van Richtlijn (EU) 2024/... van het Europees Parlement en de Raad betreffende de definitie van strafrechtelijke delicten en van sancties voor de schending van beperkende maatregelen van de Unie en tot wijziging van Richtlijn (EU) 2018/1673 (Aangezien het Parlement en de Raad tot overeenstemming zijn geraakt, komt het standpunt van het Parlement overeen met de definitieve rechtshandeling: Richtlijn (EU) 2024/1226.) (Gewone wetgevingsprocedure: eerste lezing) Het Europees Parlement, – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2023)0445 ), – gezien artikel 294, lid 2, en artikel 91, lid 1, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C9‑0306/2023), – gezien artikel 294, lid 3, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité van 26 oktober 2023 (1) , – na raadpleging van het Comité van de Regio’s, – gezien artikel 59 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie vervoer en toerisme ( A9-0047/2024 ), 1. stelt onderstaand standpunt in eerste lezing vast; 2. verzoekt de Commissie om hernieuwde voorlegging aan het Parlement indien zij haar voorstel vervangt, ingrijpend wijzigt of voornemens is het ingrijpend te wijzigen; 3. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en aan de Commissie alsmede aan de nationale parlementen. Standpunt van het Europees Parlement in eerste lezing vastgesteld op 12 maart 2024 met het oog op de vaststelling van Richtlijn (EU) 2024/... van het Europees Parlement en de Raad tot wijziging van Richtlijn 96/53/EG van de Raad houdende vaststelling, voor bepaalde aan het verkeer binnen de Gemeenschap deelnemende wegvoertuigen, van de in het nationale en het internationale verkeer maximaal toegestane afmetingen, en van de in het internationale verkeer maximaal toegestane gewichten HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 91, Gezien het voorstel van de Europese Commissie, Na toezending van het ontwerp van wetgevingshandeling aan de nationale parlementen, Gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité (2) , Gezien het advies van het Comité van de Regio’s (3) , Handelend volgens de gewone wetgevingsprocedure, Overwegende hetgeen volgt: (1) In Richtlijn 96/53/EG van de Raad (4) zijn de maximaal toegestane gewichten en afmetingen vastgesteld van zware bedrijfsvoertuigen die op de wegen van de Unie mogen rijden, teneinde de verkeersveiligheid en de goede werking van de interne markt te waarborgen, de operationele en energie-efficiëntie van het vervoer te bevorderen en de broeikasgasuitstoot van het vervoer te beperken. Uit de evaluatie van Richtlijn 96/53/EG is gebleken dat de richtlijn slechts gedeeltelijk doeltreffend is geweest voor het verwezenlijken van de doelstellingen op het gebied van verkeersveiligheid, de interne markt en het milieu, en dat de bepalingen ervan moeten worden aangepast om rekening te houden met de technologische ontwikkelingen, innovatie te bevorderen, de veranderende uitdagingen op de vervoersmarkt aan te pakken en bij te dragen tot de beleidsprioriteiten van de Unie voor het koolstofvrij maken van het vervoer. (2) In de Mededeling van de Commissie: Strategie voor duurzame en slimme mobiliteit – Het Europees vervoer op het juiste spoor naar de toekomst (5) wordt duidelijk gesteld dat om bij te dragen tot het verwezenlijken van de doelstelling van de Europese Green Deal (6) om de broeikasgasuitstoot van het vervoer tegen 2050 met 90 % te verminderen, alle vervoerswijzen duurzamer moeten worden, duurzame alternatieven ruimschoots beschikbaar moeten zijn in een multimodaal vervoerssysteem en de juiste impulsen moeten worden gegeven om de overgang naar een emissievrij vervoerssysteem in de Unie te stimuleren. (3) Om de regels voor gewichten en afmetingen van zware bedrijfsvoertuigen voor het wegvervoer te stroomlijnen en te verduidelijken, is het noodzakelijk de operationele en energie-inefficiëntie van het internationaal vervoer aan te pakken, ondernemers sterke stimulansen voor het gebruik van emissievrije technologieën te bieden, het gebruik van bestaande energiebesparende oplossingen te vergemakkelijken en het intermodaal goederenvervoer verder te ondersteunen. Om de administratieve last tot een minimum te beperken, concurrentieverstoring te voorkomen en risico’s voor de verkeersveiligheid en schade aan het wegennet te beperken, moeten bepaalde voorschriften voor het gebruik van zwaardere en langere voertuigen worden geharmoniseerd en moeten de geldende regels sterker worden gehandhaafd. (4) Om die doelstellingen te bereiken, moet het juiste evenwicht worden gevonden tussen economische efficiëntie, milieuduurzaamheid, bescherming van de wegeninfrastructuur en verkeersveiligheidsaspecten. Voorts moet deze richtlijn met het oog op de waarborging van coherente wetgeving en rechtszekerheid zo veel mogelijk worden afgestemd op de verordening CO 2 -emissienormen voor nieuwe zware bedrijfsvoertuigen en de richtlijn gecombineerd vervoer. [Am. 1] (5) De typen zware bedrijfsvoertuigen en de gewichtswaarden van die voertuigen zijn gedefinieerd onder verwijzing naar de wetgeving van de Unie voor de typegoedkeuring van en het markttoezicht op voertuigen en aanhangwagens en systemen, onderdelen en technische eenheden die voor dergelijke voertuigen zijn bestemd, met name Verordening (EU) 2018/858 (7) en Verordening (EU) 2019/2144 (8) van het Europees Parlement en de Raad. Het is wenselijk de verwijzingen naar die relevante rechtshandelingen te actualiseren om duidelijkheid te verschaffen over het toepasselijke wetgevingskader. (6) De bepalingen van Richtlijn 96/53/EG vormen een aanvulling op Richtlijn 92/106/EEG van de Raad (9) wat betreft de bevordering en ondersteuning van de groei van het intermodaal vervoer. De definitie van intermodaal vervoer moet derhalve worden afgestemd op de in Richtlijn 92/106/EEG toegepaste terminologie om vrachtwagens, aanhangwagens en opleggers die voor intermodaal vervoer worden gebruikt, in aanmerking te laten komen voor hetzelfde extra toegelaten gewicht als wegvoertuigen die containers of wissellaadbakken vervoeren en worden gebruikt voor intermodaal containervervoer. Dat zal wegvervoerders aanmoedigen om ook intermodaal vervoer zonder containers te verrichten. (6 bis) Deze richtlijn heeft tot doel het concurrentievermogen van de wegvervoersector te verbeteren door kostenefficiënter en duurzamer vervoer te bevorderen en tevens intermodaliteit te stimuleren. Hoewel de nieuwe bepalingen zullen leiden tot een vermindering van het aantal afgelegde voertuigkilometers, zal het acute tekort aan bestuurders in de Unie naar verwachting aanhouden. Om dit tekort aan te pakken, is het van fundamenteel belang de arbeidsomstandigheden voor bestuurders van zware bedrijfsvoertuigen dringend te verbeteren. Het gebrek aan kwalitatief goede parkeerplaatsen voor vrachtwagens in de Unie draagt bij aan de verslechtering van de arbeidsomstandigheden van vrachtwagenbestuurders, hetgeen met name op lange-afstandsritten een probleem vormt. Om deze situatie aan te pakken en de sector aantrekkelijker te maken, mogen de grotere afmetingen die nodig zijn om emissievrije technologieën in voertuigen te installeren niet ten koste gaan van voldoende cabineruimte, en het comfort van bestuurders moet erdoor op vooruitgaan. Waar mogelijk moeten concepten die extra ruimte in de cabines voor de installatie van sanitaire voorzieningen in het voertuig mogelijk maken, worden onderzocht en gestimuleerd. [Am. 2] (7) Om een gemeenschappelijke interpretatie en uniforme uitvoering van de bepalingen van deze richtlijn in het nationale en internationale verkeer te waarborgen, moet worden verduidelijkt dat de nationale er momenteel specifieke afwijkingen bestaan, die vaak tot stand zijn gekomen op basis van bilaterale afspraken tussen buurlidstaten, met betrekking tot van bepaalde maximaal toegestane gewichten en afmetingen voor bepaalde gespecialiseerde voertuigtypen die deelnemen aan het nationaal verkeer, niet automatisch van toepassing zijn op voertuigen die vervoersactiviteiten verrichten, en die in stand moeten worden gebruikt voor internationaal vervoer gehouden zo lang de internationale concurrentie daar geen gevolgen van ondervindt . [Am. 3] (8) Het vervoer van ondeelbare ladingen is een belangrijk marktsegment dat gekoppeld is aan de strategische sectoren hernieuwbare energie, civiele techniek en infrastructuur, olie en gas, zware industrie en elektriciteitsopwekking. Ondanks de erkende waarde van de Europese richtsnoeren voor beste praktijken voor uitzonderlijk vervoer, die zijn goedgekeurd door door de lidstaten aangewezen deskundigen, is er zeer weinig vooruitgang geboekt bij de vereenvoudiging en harmonisatie van de regels en procedures voor het verkrijgen van vergunningen voor het vervoer van ondeelbare ladingen. Onverminderd het recht van de lidstaten om de nodige voorwaarden vast te stellen voor een veilig vervoer van ondeelbare ladingen op hun grondgebied, moeten de lidstaten samenwerken om die voorschriften zoveel mogelijk te harmoniseren en te voorkomen dat steeds meer uiteenlopende voorwaarden worden gesteld die hetzelfde doel dienen. De lidstaten moeten ook waarborgen dat de nationale voorschriften evenredig en niet-discriminerend zijn, zonder ongerechtvaardigde eisen op te leggen, zoals de beheersing van de nationale taal van de betrokken lidstaat. Om de administratieve last voor ondernemers te verminderen en een efficiënt, eerlijk en veilig vervoer te waarborgen, is het cruciaal een transparant, geharmoniseerd en gebruikersvriendelijk systeem voor het verkrijgen van vergunningen in te voeren dat beschikbaar is in alle EU-talen en gemakkelijk kan worden geraadpleegd door middel van elektronische communicatiemiddelen . Deze vergunningen moeten in elektronische vorm worden afgegeven en gebaseerd zijn op het document “Special European Registration of Trucks and Trailers” (SERT), dat tot doel heeft technische voertuiginformatie, zoals de registratie van aanhangwagens of modulaire aanhangwagens, te harmoniseren. Met dit elektronische document moet het vervoerders toegestaan zijn ondeelbare ladingen te vervoeren. [Am. 4] (9) Europese modulaire systemen (EMS) zijn uitgebreid gebruikt en getest en zijn een interessante oplossing gebleken om de economische en de energie-efficiëntie van het vervoer te verbeteren en tegelijk de verkeersveiligheid en de bescherming van de infrastructuur te waarborgen, omdat ze worden beperkt tot de daarvoor geschikte delen van het wegennet. Gezien hun specifieke nationale kenmerken, verschillende economische belangen, vervoersbehoeften en uiteenlopende infrastructuurcapaciteit zijn de lidstaten het best geplaatst om het verkeer van EMS op hun grondgebied te beoordelen en toe te staan . Alvorens EMS toe te staan, moeten de lidstaten voor nieuwe routes vooraf een beoordeling uitvoeren van de mogelijke impact op de verkeersveiligheid, infrastructuur, modal shift en het milieu . Om de positieve sociaal-economische en milieueffecten van het gebruik van EMS te vergroten, is het tegelijk van cruciaal belang dat onnodige belemmeringen voor het gebruik ervan worden wegwerkt als het gaat om internationaal vervoer tussen naburige lidstaten die dergelijke voertuigcombinaties op hun grondgebied toestaan, zonder het aantal grensoverschrijdingen te beperken en zolang ze voldoen aan de maximaal toegestane gewichten en afmetingen voor EMS die door de lidstaten op hun respectieve grondgebied zijn vastgesteld. Dat moet ervoor zorgen dat EMS die voor internationaal vervoer worden gebruikt, voldoen aan de in die lidstaten geldende laagste gemeenschappelijke grenswaarden voor het gewicht en de afmetingen van EMS. Met het oog op veilig vervoer, transparantie en juridische duidelijkheid moeten gemeenschappelijke voorwaarden worden vastgesteld voor het gebruik van EMS in het nationale en internationale verkeer , . Die voorwaarden moeten er onder meer door voor zorgen dat EMS rijden op wegen waar de veiligheid van kwetsbare weggebruikers is gewaarborgd. De lidstaten moeten duidelijke informatie te verstrekken over de grenswaarden inzake gewichten en afmetingen van EMS en over de delen van het wegennet die compatibel zijn met de specificaties van dergelijke voertuigen , en voor het monitoren . De lidstaten moeten een monitoringsysteem opzetten voor de evaluatie van de effecten van het gebruik van EMS op de verkeersveiligheid, de wegeninfrastructuur en de modale samenwerking, evenals de milieueffecten van Europese modulaire systemen op het vervoerssysteem, met inbegrip van de effecten op de modal split. De duidelijke definiëring van EMS in deze richtlijn garandeert dat EMS bestaan uit standaard-voertuigunits die compatibel zijn met andere vervoerswijzen, met name het spoorvervoer. Met het oog op een effectieve transitie naar emissievrije mobiliteit, moeten EMS in het internationale vervoer, zo snel als technisch en operationeel haalbaar is, bestaan uit emissievrije voertuigen of voertuigcombinaties. [Am. 5] (9 bis) Om maximale verkeersveiligheid en goede arbeidsomstandigheden te bewerkstelligen, is het belangrijk ervoor te zorgen dat bestuurders van EMS een passende opleiding hebben gehad en over de vereiste kwalificaties beschikken om met zwaardere en langere voertuigen en voertuigcombinaties te kunnen omgaan. Het moet de lidstaten zijn toegestaan om minimumeisen of een certificeringsregeling voor bestuurders van EMS op te zetten. Om te zorgen voor een gelijk speelveld waar sprake is van gelijke behandeling en non-discriminatie van EMS-bestuurders en -vervoerders, moeten de lidstaten ervoor zorgen dat die certificeringen in de betreffende lidstaten wederzijds worden erkend. [Am. 6] (10) De lidstaten moeten de mogelijkheid behouden om tijdelijke proeven uit te voeren. Voor nieuwe technologieën die opladen tijdens het rijden mogelijk maken, zoals zonnepanelen, stroomafnemers en elektrische wegen, of voor de geleidelijke invoering van EMS in de lidstaten kan het namelijk nodig zijn om de maximale gewichten en afmetingen in een testomgeving te overschrijden, ook op de grensoverschrijdende delen van het wegennet. Het moet de lidstaten daarom verder worden toegestaan om dergelijke proeven uit te voeren en de compatibiliteit van nieuwe technologieën en concepten over de grenzen heen te testen. Het tijdelijke en innovatieve karakter van proeven moet worden verduidelijkt door de vaststelling van een maximale uitvoeringstermijn. Tegelijk mag het aantal proeven met nieuwe technologieën en innovatieve regelingen niet worden beperkt om te vermijden dat de innovatie wordt belemmerd. De lidstaten moeten de resultaten van die tests met nieuwe technologieën en concepten, de impact ervan op de verkeersveiligheid, de wegeninfrastructuur en de modale samenwerking, en de milieueffecten op het vervoerssysteem, zoals de gevolgen voor de modal split, regelmatig monitoren en evalueren. (10 bis) In de nieuwe geharmoniseerde regels voor EMS in het nationale en internationale verkeer in de lidstaten waar EMS in het verkeer zijn toegestaan, moet ook worden bepaald dat gegevens over de verkeersveiligheid in die lidstaten moeten worden verzameld, onder meer over het aantal dodelijke ongevallen en gewonden als gevolg van botsingen. Aangezien bijna een derde van de dodelijke slachtoffers door botsingen met zware bedrijfsvoertuigen kwetsbare weggebruikers zijn, moeten lidstaten ervoor zorgen dat de verkeersveiligheid niet negatief wordt beïnvloed door EMS, met name wat betreft de veiligheid van kwetsbare weggebruikers zoals voetgangers, fietsers, bestuurders van motoren of motorfietsen en personen met een handicap of beperkte mobiliteit of beperkt oriëntatievermogen. [Am. 7] (11) Gezien de behoefte aan extra veiligheidselementen en geschikte infrastructuur moet bij het vervoer van ondeelbare ladingen door voertuigen of voertuigcombinaties die het maximumgewicht of de maximumafmetingen overschrijden en bij het gebruik van EMS bijzondere aandacht worden besteed aan aspecten zoals de transparantie van de relevante informatie, de rechtszekerheid en de harmonisatie van de vergunningsprocedures. Daarom moeten de lidstaten één elektronisch informatie- en communicatiesysteem opzetten dat op een duidelijke en gemakkelijk toegankelijke wijze alle relevante informatie bevat over de operationele en administratieve voorwaarden voor het vervoer van ondeelbare ladingen en het gebruik van EMS. Dat nationaal systeem moet ondernemers ook in staat stellen informatie op te vragen en aanvragen voor een bijzondere vergunning voor het vervoer van ondeelbare ladingen in de betrokken lidstaat, elektronisch in te dienen in een gestandaardiseerd formaat EU-formaat . Daarnaast moet in dat nationale systeem informatie te raadplegen zijn over de nationale maximaal toegestane gewichten en afmetingen van voertuigen en voertuigcombinaties, en informatie over mogelijke beperkingen, met name wat betreft de hoogte. Uiterlijk [6 maanden na de datum van omzetting van deze richtlijn] moet de Commissie een specifiek Europees webportaal hebben opgezet dat de nationale elektronische en communicatiesystemen met elkaar verbindt en dat onder meer een duidelijk grafisch overzicht biedt van de wegen waarop EMS en, indien mogelijk, voertuigen die ondeelbare ladingen vervoeren, in de betreffende lidstaten zijn toegestaan, zodat vervoerders en burgers alle relevante informatie op één plek kunnen raadplegen. [Am. 8] (12) De kunstmatige barrières voor internationaal vervoer met zwaardere vrachtwagens die voornamelijk worden gebruikt voor langeafstandsvervoer (zoals voertuigcombinaties met vijf en zes assen) moeten op geharmoniseerde wijze worden weggewerkt om op korte termijn te kunnen profiteren van de operationele efficiëntie en de energie- en milieuefficiëntie die voortvloeien uit het grotere laadvermogen dat door de lidstaten wordt toegestaan, ook voor intermodaal vervoer. Om de overgang naar emissievrije mobiliteit daadwerkelijk te stimuleren en het effect van relevante bestaande milieuwetgeving maximaal tot uiting te laten komen , moet het gebruik van dergelijke zwaardere vrachtwagens die op fossiele brandstoffen rijden geleidelijk worden afgeschaft vanaf 2035, wanneer teneinde de rechtszekerheid in verband met investeringen te verstevigen en de marktpenetratie van efficiëntere emissievrije zware bedrijfsvoertuigen naar verwachting zal toenemen tot ongeveer 50 % van de nieuw ingeschreven zware bedrijfsvoertuigen verder te stimuleren . Na die uitfasering moeten zwaardere vrachtwagens toegestaan blijven in het nationaal verkeer, terwijl ze in het internationaal verkeer moeten voldoen aan de maximaal toegestane gewichten die zijn vastgesteld in bijlage I bij Richtlijn 96/53/EG en waarbij extra gewicht alleen wordt toegestaan in het geval van emissievrije voertuigen en voertuigen voor intermodaal vervoer. [Am. 9] (13) Het bewijs dat voertuigen voldoen aan de in Richtlijn 96/53/EG vastgestelde waarden, moet uitgebreide informatie bevatten overeenkomstig de bijgewerkte regels van de Unie voor uniforme procedures en technische specificaties voor de typegoedkeuring van voertuigen. De verwijzingen naar de toepasselijke regels van de Unie moeten worden geactualiseerd teneinde daarin een specifieke verwijzing naar Uitvoeringsverordening (EU) 2021/535 van de Commissie (10) op te nemen. De informatie die in het bewijs van naleving moet worden opgenomen, moet verder worden afgestemd op de krachtens Richtlijn 96/53/EG toegestane maximumgewichten. Het controleren van het intermodale karakter van een vervoersactiviteit, zoals gedefinieerd in artikel 2, kan bij vervoer zonder containers bijzonder moeilijk zijn. Om te waarborgen dat het extra toegestane gewicht voor zware bedrijfsvoertuigen voor intermodaal vervoer correct wordt gebruikt, is het noodzakelijk dat vervoerders een bewijs van de intermodale aard van het vervoer overleggen. De platforms voor digitale vervoersgegevens (hierna: “eFTI-platforms”) die zijn opgezet op grond van Verordening (EU) 2020/1056 van het Europees Parlement en de Raad (11) , vormen een geschikt instrument omdat ze zijn ontworpen om de in artikelen 3 en 7 van Richtlijn 92/106/EEG vastgestelde eisen inzake wettelijk verplichte informatie op te nemen. Het gebruik van een eFTI-platform moet derhalve verplicht worden gesteld om relevante vervoersinformatie te registreren en beschikbaar te stellen met betrekking tot de vervoerswijzen die worden gebruikt om de vracht te vervoeren. (14) Het potentieel om het energieverbruik van voertuigen met open opleggers voor het vervoer van voertuigen , die vaak open opleggers hebben, te verminderen door middel van verbeterde aerodynamica is zeer beperkt. Uiteenlopende nationale regels voor uitstekende ladingen van voertuigen voor het vervoer van voertuigen leiden tot concurrentievervalsing en beperken aanzienlijk het potentieel om de operationele efficiëntie en de energieprestaties in het internationale verkeer te verbeteren. De regels voor uitstekende ladingen van voertuigen met open opleggers voor het vervoer van voertuigen moeten derhalve worden geharmoniseerd om te waarborgen dat die doelstellingen naar behoren worden verwezenlijkt. [Am. 10] (15) Stilaan komen er zware bedrijfsvoertuigen met verlengde cabines, gekoppeld aan emissievrije aandrijfsystemen, op de markt. Afhankelijk van de technologie vereist het gebruik van emissievrije aandrijfsystemen extra ruimte, die niet mag worden meegeteld ten koste van de effectieve lading van het voertuig om de emissievrije wegvervoersector economisch niet te benadelen. Daarom moet worden verduidelijkt dat de maximale lengte van verlengde cabines zodanig kan worden overschreden dat er ruimte wordt gemaakt voor emissievrije technologie zoals batterijen en waterstoftanks, op voorwaarde dat de veiligheids-, efficiëntie- en comfortkenmerken van aerodynamische cabines niet in het gedrang komen en dat het betreffende voertuig voldoet aan de “draaicirkelregel” . [Am. 11] (16) Daarnaast zijn de huidige normen ook niet geschikt om het extra gewicht van emissievrije zware bedrijfsvoertuigen te compenseren, met name in het langeafstandsvervoer. Er moet extra gewicht en asdruk worden toegestaan voor emissievrije voertuigcombinaties en voor de meest voorkomende passagiersvoertuigen die in de Unie in gebruik zijn. Door het energieverbruik te verlagen, zullen lichtere technologie en betere aerodynamica het gebruik van emissievrije aandrijfsystemen efficiënter maken (en zo bijvoorbeeld langere afstanden en een langere levensduur van de batterij mogelijk maken). Om de uitrol van emissievrije zware bedrijfsvoertuigen extra te stimuleren en de technologische ontwikkeling en de uitrusting van voertuigen met verbeterde aerodynamica te bevorderen, moet het toestaan van extra gewicht worden losgekoppeld van het gewicht van de emissievrije technologie. (16 bis) Het veelvoud aan verschillende voertuigmarkeringen en -signalisaties in de lidstaten kan verwarrend zijn voor weggebruikers en kan nadelig zijn voor de verkeersveiligheid in de Unie. Ter verbetering van de verkeersveiligheid moet op het niveau van de Unie een gestandaardiseerd EU-label voor de lengte van motorvoertuigen of voertuigcombinaties die in EMS worden gebruikt, of die afwijken van de standaardafmetingen, worden ingevoerd. Dit EU-label zou weggebruikers helpen om dergelijke voertuigen te herkennen en er vertrouwd mee te raken en het zou de risico’s als gevolg van beperkt zicht of dode hoeken verminderen, bijvoorbeeld bij het inhalen van dergelijke lange voertuigen of voertuigcombinaties. [Am. 12] (16 ter) Elektrische voertuigen op accu’s, brandstofcelvoertuigen en andere door waterstof aangedreven voertuigen bieden grote mogelijkheden om bepaalde segmenten van het vervoer met zware bedrijfsvoertuigen koolstofvrij te maken en de ontwikkeling van deze voertuigen moet dan ook worden aangemoedigd, met dien verstande dat een technologie zonder milieueffecten niet bestaat. Indien elektrificatie niet mogelijk of minder efficiënt is en door waterstof aangedreven voertuigen niet geschikt of qua kosten niet concurrerend zijn, kan met het beginsel van technologieneutraliteit een gelijk speelveld met andere, reeds verder ontwikkelde technologieën gewaarborgd worden. [Am. 13] (17) Een doeltreffende, efficiënte en consistente handhaving van de regels is van het grootste belang om eerlijke concurrentie tussen ondernemers te waarborgen en te vermijden dat de verkeersveiligheid en de wegeninfrastructuur in gevaar worden gebracht door voertuigen die de geldende gewichts- of afmetingslimieten onrechtmatig overschrijden. Om controles langs de weg beter op overbeladen voertuigen te kunnen richten, moeten de lidstaten , als zij ervoor kiezen om automatische systemen in de wegeninfrastructuur te gebruiken, ervoor zorgen dat dergelijke automatische systemen ten minste in het trans-Europees netwerk voor vervoer over de weg worden ingevoerd , met inbegrip van gecertificeerde systemen op het kernnetwerk van het TEN-T. Daarnaast moet het ook mogelijk zijn om nauwkeurige en volledig interoperabele in het voertuig geïnstalleerde weegapparatuur te gebruiken. Dergelijke gecertificeerde automatische systemen moeten voertuigen of voertuigcombinaties kunnen herkennen die het maximaal toegestane gewicht overschrijden, maar waarvoor een afwijking op basis van een geldige speciale vergunning of een soortgelijke regeling geldt. De systemen moeten ook kunnen detecteren of aan de vereisten van speciale vergunningen is voldaan. Dit zou moeten voorkomen dat onterechte sancties worden opgelegd en zou voor zowel de marktdeelnemers als de lidstaten administratieve kosten moeten besparen . Met het oog op een betrouwbare en consistente handhaving in de hele Unie, moet het verplichte minimumniveau van de door de lidstaten uit te voeren controles bovendien worden vastgesteld in verhouding tot het aantal onder deze richtlijn vallende voertuigen dat over hun grondgebied rijdt, met inbegrip van een passend aantal controles tijdens de nachturen. [Am. 14] (18) Om de handhaving van en het toezicht op het verkeer van zware bedrijfsvoertuigen op de wegen van de Unie verder te versterken, de congestie te verminderen, de verkeersveiligheid te verbeteren, het risico op schade aan de infrastructuur te verminderen en duurzaam vervoer te bevorderen, moeten de lidstaten worden aangemoedigd om regelingen voor een beleid inzake intelligente toegang op te zetten die de naleving van de regels inzake maximaal toegestane gewichten en afmetingen waarborgen. Bij het opzetten van dergelijke regelingen moeten De lidstaten moeten op die regelingen gemeenschappelijke minimumvoorschriften toepassen om teneinde harmonisatie en interoperabiliteit in de hele EU Unie te waarborgen, met name wat betreft de toegankelijkheid en het formaat van de uit te wisselen gegevens . De relevante gegevens moeten in real time en in de officiële talen van de Unie geraadpleegd kunnen worden . De regelingen moeten ertoe bijdragen dat het juiste voertuig met de juiste lading op het juiste moment op de juiste weg rijdt, om te waarborgen dat het milieu, de infrastructuur, de menselijke gezondheid en veiligheid en de samenleving er zo min mogelijk onder lijden. Bij het opzetten van dergelijke regelingen moeten geavanceerde intelligente vervoerssystemen, zoals communicatie tussen voertuig en infrastructuur, communicatie tussen voertuig en netwerk, realtime gegevensuitwisseling en monitoring op afstand, worden gebruikt om een veilig en vlot verkeer van zware bedrijfsvoertuigen te waarborgen; die regelingen mogen niet tot onevenredige of discriminerende verkeersbeperkingen leiden. [Am. 15] (18 bis) De handhaving van Richtlijn 96/53/EG is een essentieel onderdeel van de beproefde monitoring- en handhavingssystemen op Unie- en nationaal niveau die bijdragen tot de tenuitvoerlegging van de sociale, markt- en technische voorschriften van de Unie voor het wegvervoer. Wanneer wordt vastgesteld dat de voorschriften wat betreft gewicht en afmetingen niet zijn nageleefd, moeten de bevoegde nationale autoriteiten handhavingsmaatregelen nemen. De lidstaten moeten ervoor zorgen dat de sancties niet-discriminerend zijn, zowel wat betreft de keuze voor het soort sanctie als de hoogte van de sanctie, en dat sancties doeltreffend en afschrikkend zijn en in verhouding staan tot de ernst van de gepleegde inbreuk. Deze inbreuken moeten worden geregistreerd in het nationale register van wegtransportondernemingen en worden uitgewisseld via de “European Registers of Road Transport Undertakings” (ERRU) en tot uiting komen in de risicoscore van de onderneming overeenkomstig Verordening (EG) nr. 1071/2009. Verwacht wordt dat de grensoverschrijdende uitvoering van sancties binnen het toepassingsgebied van Richtlijn 96/53/EG zal worden vergemakkelijkt door een wijziging van Richtlijn (EU) 2015/413 inzake grensoverschrijdende handhaving. [Am. 16] (18 ter) Om vooruitgang te boeken bij de groene en de digitale transities en te voldoen aan de doelstellingen van de Europese Green Deal en de strategie voor duurzame en slimme mobiliteit, met name wat betreft het verminderen van de broeikasgasemissies in de vervoersector, moeten de lidstaten ertoe worden aangemoedigd de inkomsten uit de sancties die van toepassing zijn op inbreuken op deze richtlijn, of het equivalent in financiële waarde van die inkomsten, aan te wenden om het gebruik van duurzame vervoermiddelen te ondersteunen en dus de externe kosten in verband met vervoer te compenseren, intermodaliteit aan te moedigen en grensoverschrijdend vervoer duurzamer te maken. [Am. 17] (19) Om de ontwikkeling van een multimodaal vervoerssysteem te stimuleren, moet het containervervoer , waaronder het gebruik van containers van 45 voet of 48 voet, wissellaadbakken van 45 voet of high-cube containers verder worden bevorderd door extra hoogte en lengte voor wegvoertuigen toe te staan, zodat ze high cube-containers deze containers kunnen vervoeren. [Am. 18] (19 bis) De Commissie moet de huidige typegoedkeuringswetgeving herzien met het oog op een betere technische en operationele compatibiliteit van nieuwe zware bedrijfsvoertuigen en voertuigcombinaties – onder meer wat betreft hun gewicht, vorm, grootte, kraanmogelijkheden en de intrekbaarheid en opvouwbaarheid van uitstekende voorzieningen – met de vereisten voor gecombineerd vervoer, en ter facilitering van het gebruik en de introductie van emissievrije aanhangwagens en opleggers; [Am. 19] (20) Het Europees Parlement en de Raad moeten regelmatig worden geïnformeerd over de resultaten van de door de bevoegde autoriteiten van de lidstaten uitgevoerde nalevingscontroles en over de invoering en het gebruik van handhavingsinstrumenten en monitoringsystemen, met name in het kader van de beoordeling van de operationele effecten en de veiligheids- en milieueffecten van het gebruik van zwaardere en/of langere voertuigen, met inbegrip van modulaire voertuigcombinaties. Deze door de lidstaten verstrekte informatie moet de Commissie in staat stellen toezicht te houden op de marktontwikkelingen en de naleving van Richtlijn 96/53/EG. Om te garanderen dat de lidstaten de nodige informatie gemakkelijker bij de Commissie kunnen indienen en dat de gegevens eenvormig en vergelijkbaar zijn, zodat toezicht kan worden gehouden op de naleving van Richtlijn 96/53/EG en de algemene prestaties kunnen worden geëvalueerd, is het wenselijk dat de Commissie een eenvormig, gebruikersvriendelijk rapportageformaat vaststelt. (21) Opdat het wegvervoer snel zou kunnen reageren op crises zoals natuurrampen, pandemieën, militaire conflicten of storingen in de infrastructuur, moet in Richtlijn 96/53/EG een noodclausule worden opgenomen waardoor het is toegestaan om tijdelijk rond te rijden met zware bedrijfsvoertuigen die de maximaal toegestane gewichten en/of afmetingen overschrijden, zodat de continue levering van de nodige goederen en diensten wordt gewaarborgd. Die uitzonderingsclausule mag alleen worden toegepast als dat vereist is in het algemeen belang en , op voorwaarde dat de verkeersveiligheid niet in gevaar wordt gebracht , en een eventuele verlenging van die clausule moet afhankelijk worden gesteld van het voortduren van de crisis . [Am. 20] (22) Om te waarborgen dat de door de lidstaten op te zetten monitoringsystemen voor de beoordeling van de effecten van EMS en proeven voldoen aan geharmoniseerde minimumvoorschriften, moet aan de Commissie de bevoegdheid worden verleend om overeenkomstig artikel 290 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie handelingen vast te stellen ter aanvulling van Richtlijn 96/53/EG met betrekking tot de vaststelling van de minimumreeksen gegevens en/of prestatie-indicatoren die door die monitoringsystemen moeten worden verstrekt. Het is van bijzonder belang dat de Commissie bij haar voorbereidende werkzaamheden tot passende raadplegingen overgaat, onder meer op deskundigenniveau, en dat die raadplegingen gebeuren in overeenstemming met de beginselen van het Interinstitutioneel Akkoord van 13 april 2016 over beter wetgeven (12) . Met name om te zorgen voor gelijke deelname aan de voorbereiding van gedelegeerde handelingen ontvangen het Europees Parlement en de Raad alle documenten op hetzelfde tijdstip als de deskundigen van de lidstaten, en hebben hun deskundigen systematisch toegang tot de vergaderingen van de deskundigengroepen van de Commissie die zich bezighouden met de voorbereiding van de gedelegeerde handelingen. (23) Om eenvormige uitvoeringsvoorwaarden voor deze richtlijn te verzekeren, moeten aan de Commissie uitvoeringsbevoegdheden worden verleend om een gemeenschappelijk standaardaanvraagformulier EU-standaardaanvraagformulier vast te stellen en de regels en procedures te harmoniseren voor de afgifte van nationale vergunningen of soortgelijke regelingen voor voertuigen of voertuigcombinaties die de maximale gewichten en/of afmetingen overschrijden en bestemd zijn om ondeelbare ladingen te vervoeren, om een standaardrapportageformaat vast te stellen waarmee de lidstaten aan hun rapportageverplichtingen kunnen voldoen, en om tijdelijke uitzonderingen vast te stellen op de toepassing van gewichts- en afmetingslimieten voor internationaal verkeer tussen lidstaten die door een crisis worden getroffen. Die bevoegdheden moeten worden uitgeoefend in overeenstemming met Verordening (EU) nr. 182/2011 van het Europees Parlement en de Raad (13) . [Am. 21] (23 bis) Om de doeltreffendheid en efficiëntie van deze richtlijn te kunnen beoordelen en om vooruitgang ten aanzien van specifieke doelstellingen van de richtlijn te kunnen meten, is het van belang de tenuitvoerlegging en effecten regelmatig te evalueren. De Commissie moet daartoe regelmatig beoordelingsverslagen indienen over de toepassing van deze richtlijn, uitgaande van de randvoorwaarden voor de marktabsorptie van emissievrije zware bedrijfsvoertuigen, zoals de beschikbaarheid en capaciteit van passende infrastructuur voor alternatieve brandstoffen, het effect van het Europese systeem op het wegvervoer en heffingen op het weggebruik gedifferentieerd naar CO2-emissies in de lidstaten. Deze verslagen moeten gedetailleerde informatie bevatten over deze randvoorwaarden en over ontwikkelingen in het nationale en internationale wegvervoer, het effect op de verkeersveiligheid en de weginfrastructuur, modal shift, het gebruik van slimme handhavingssystemen en technologische vooruitgang op het gebied van het wegvervoer. Daarnaast moet in de verslagen worden gekeken naar de schaalbaarheid van maatregelen in overeenstemming met de langetermijndoelstellingen van de richtlijn. Op basis van de bevindingen van deze beoordelingen moet het verslag in voorkomend geval vergezeld gaan van een wetgevingsvoorstel tot wijziging van deze richtlijn en de daarin vastgestelde verplichtingen. [Am. 22] (24) Rekening houdend met de vele wijzigingen in bijlage I bij Richtlijn 96/53/EG met betrekking tot de behoefte om extra stimulansen te bieden voor de uitrol van emissievrije zware bedrijfsvoertuigen, om het maximale gewicht van motorvoertuigen met vijf assen te harmoniseren en om intermodaal vervoer te bevorderen, is het omwille van de duidelijkheid passend die bijlage te vervangen. (25) Om de uit hoofde van Richtlijn 96/53/EG vereiste informatie toe te voegen aan het toepassingsgebied van Verordening (EU) 2020/1056, moet die verordening worden gewijzigd. (26) Aangezien de doelstellingen van deze richtlijn, namelijk het waarborgen van de verkeersveiligheid, het bevorderen van duurzaam en efficiënt vervoer en het bevorderen van de werking van de interne markt, niet voldoende door de lidstaten kunnen worden verwezenlijkt, maar vanwege het grensoverschrijdende karakter van het wegvervoer en de problemen die deze richtlijn moet aanpakken beter door de Unie kunnen worden verwezenlijkt, kan de Unie, overeenkomstig het in artikel 5 van het Verdrag betreffende de Europese Unie neergelegde subsidiariteitsbeginsel, maatregelen nemen. Overeenkomstig het in hetzelfde artikel neergelegde evenredigheidsbeginsel gaat deze richtlijn niet verder dan nodig is om deze doelstellingen te verwezenlijken. (27) Overeenkomstig de gezamenlijke politieke verklaring van 28 september 2011 van de lidstaten en de Commissie over toelichtende stukken (14) hebben de lidstaten zich ertoe verbonden om in gerechtvaardigde gevallen de kennisgeving van hun omzettingsmaatregelen vergezeld te doen gaan van één of meer stukken waarin het verband tussen de onderdelen van een richtlijn en de overeenkomstige delen van de nationale omzettingsinstrumenten wordt toegelicht. Met betrekking tot deze richtlijn acht de wetgever de toezending van die stukken gerechtvaardigd. (28) Richtlijn 96/53/EG moet daarom dienovereenkomstig worden gewijzigd, HEBBEN DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD: Artikel 1 Wijzigingen van Richtlijn 96/53/EG Richtlijn 96/53/EG wordt als volgt gewijzigd: 1) artikel 1 wordt als volgt gewijzigd: a) lid 1, punt a), wordt vervangen door:" “a) op de afmetingen van de motorvoertuigen van de categorieën M 2 en M 3 en hun aanhangwagens van de categorie O, alsmede van de motorvoertuigen van de categorieën N 2 en N 3 en hun aanhangwagens van de categorieën O 3 en O 4 , zoals geclassificeerd in artikel 4 van Verordening (EU) 2018/858 van het Europees Parlement en de Raad*;”; b) lid 2 wordt vervangen door:" “2. Alle in bijlage I vermelde gewichten gelden als verkeersnormen en betreffen derhalve de laadvoorwaarden en niet de productienormen, die zijn vastgesteld in Verordening (EU) 2019/2144 van het Europees Parlement en de Raad**.”; _____________ * Verordening (EU) 2018/858 van het Europees Parlement en de Raad van 30 mei 2018 betreffende de goedkeuring van en het markttoezicht op motorvoertuigen en aanhangwagens daarvan en systemen, onderdelen en technische eenheden die voor dergelijke voertuigen zijn bestemd, tot wijziging van Verordeningen (EG) nr. 715/2007 en (EG) nr. 595/2009 en tot intrekking van Richtlijn 2007/46/EG (PB L 151 van 14.6.2018, blz. 1). ** Verordening (EU) 2019/2144 van het Europees Parlement en de Raad van 27 november 2019 betreffende de voorschriften voor de typegoedkeuring van motorvoertuigen en aanhangwagens daarvan en van systemen, onderdelen en technische eenheden die voor dergelijke voertuigen zijn bestemd wat de algemene veiligheid ervan en de bescherming van de inzittenden van voertuigen en kwetsbare weggebruikers betreft, tot wijziging van Verordening (EU) 2018/858 van het Europees Parlement en de Raad en tot intrekking van de Verordeningen (EG) nr. 78/2009, (EG) nr. 79/2009 en (EG) nr. 661/2009 van het Europees Parlement en de Raad en de Verordeningen (EG) nr. 631/2009, (EU) nr. 406/2010, (EU) nr. 672/2010, (EU) nr. 1003/2010, (EU) nr. 1005/2010, (EU) nr. 1008/2010, (EU) nr. 1009/2010, (EU) nr. 19/2011, (EU) nr. 109/2011, (EU) nr. 458/2011, (EU) nr. 65/2012, (EU) nr. 130/2012, (EU) nr. 347/2012, (EU) nr. 351/2012, (EU) nr. 1230/2012 en (EU) 2015/166 van de Commissie (PB L 325 van 16.12.2019, blz. 1).”; 2) artikel 2 wordt als volgt gewijzigd: a) in het tweede streepje wordt de definitie van “aanhangwagen” vervangen door:" “— “aanhangwagen”: een voertuig zoals gedefinieerd in artikel 3, punt 17, van Verordening (EU) 2018/858;”; b) in het derde streepje wordt de definitie van “oplegger” vervangen door:" “— “oplegger”: een voertuig zoals gedefinieerd in artikel 3, punt 33, van Verordening (EU) 2018/858;”; c) na de definitie van “combinatie” wordt de volgende definitie ingevoegd:" “— “Europees modulair systeem”: een motorvoertuig of voertuigcombinatie die aan een of meer aanhangwagens of opleggers is gekoppeld, waarbij het totale samenstel de in bijlage I maximaal toegestane lengte overschrijdt en het in bijlage I vastgestelde maximaal toegestane gewicht mag overschrijden en waarbij het individuele motorvoertuig, de aanhangwagen(s) en de oplegger(s) de in bijlage I vastgestelde gewichten of afmetingen niet overschrijden;”; d) na de definitie van “geconditioneerd voertuig” wordt de volgende definitie ingevoegd:" “— “voertuig voor het vervoer van voertuigen”: een voertuigcombinatie die is gebouwd of permanent is aangepast voor het vervoer van een of meer andere voertuigen;”; e) in het veertiende streepje wordt de definitie van “door alternatieve brandstoffen aangedreven voertuig” vervangen door:" “— “door alternatieve brandstoffen aangedreven voertuig”: een motorvoertuig dat geheel of gedeeltelijk wordt aangedreven op basis van een alternatieve brandstof en dat is goedgekeurd in het kader van Verordening (EU) 2018/858;”; [Am. 23] f) in het zestiende streepje wordt punt a) van de definitie van “intermodale vervoersverrichting” vervangen door:" “a) gecombineerd vervoer als gedefinieerd in artikel 1 van Richtlijn 92/106/EEG van de Raad*; of;” ______________ * Richtlijn 92/106/EEG van de Raad van 7 december 1992 houdende vaststelling van gemeenschappelijke voorschriften voor bepaalde vormen van gecombineerd vervoer van goederen tussen lidstaten (PB L 368 van 17.12.1992, blz. 38).”; g) na de definitie van “verlader” wordt de volgende definitie ingevoegd:" “— “eFTI-platform”: een krachtens Verordening (EU) 2020/1056 van het Europees Parlement en de Raad* opgericht informatieplatform voor goederenvervoer;”; ______________ * Verordening (EU) 2020/1056 van het Europees Parlement en de Raad van 15 juli 2020 inzake elektronische informatie over goederenvervoer (PB L 249 van 31.7.2020, blz. 33).”; h) de tweede alinea wordt vervangen door:" “Alle in bijlage I gespecificeerde maximaal toegestane afmetingen worden gecontroleerd aan de hand van de voor het specifieke voertuig opgegeven overeenkomstige waarden in het inlichtingenformulier bij de EU-typegoedkeuring van gehele voertuigen, opgesteld overeenkomstig bijlage I bij Uitvoeringsverordening (EU) 2020/683 van de Commissie*, zonder positieve afwijking.”; ________ * Uitvoeringsverordening (EU) 2020/683 van de Commissie van 15 april 2020 tot uitvoering van Verordening (EU) 2018/858 van het Europees Parlement en de Raad wat betreft de administratieve voorschriften voor de goedkeuring van en het markttoezicht op motorvoertuigen en aanhangwagens daarvan en systemen, onderdelen en technische eenheden die voor dergelijke voertuigen zijn bestemd (PB L 163 van 26.5.2020, blz. 1);”; 3) artikel 4 wordt als volgt gewijzigd: a) aan lid 1 wordt het volgende punt c) toegevoegd:" “c) het normale verkeer van voertuigen of voertuigcombinaties voor internationaal goederen- of personenvervoer die niet in overeenstemming zijn met de in bijlage I vermelde kenmerken.”; b) de leden 3 en 4 worden vervangen door:" “3. Voertuigen of voertuigcombinaties die de maximale gewichten en/of afmetingen overschrijden, mogen slechts tot het verkeer worden toegelaten op basis van door de bevoegde autoriteiten afgegeven speciale vergunningen of op basis van per geval met deze autoriteiten overeengekomen vergelijkbare regelingen, wanneer die voertuigen of voertuigcombinaties ondeelbare ladingen vervoeren of daarvoor bestemd zijn. De lidstaten waarborgen dat de procedure voor het verkrijgen van vergunningen of vergelijkbare regelingen voor het vervoer van ondeelbare ladingen gemakkelijk, efficiënt en niet-discriminerend is door een gemeenschappelijke EU-standaardaanvraagformulier beschikbaar te maken en door de administratieve last tot een minimum te beperken en onnodige vertragingen te vermijden. De lidstaten waarborgen dat de voorwaarden waaronder vergunningen of vergelijkbare regelingen voor het vervoer van ondeelbare ladingen worden afgegeven, evenredig en niet-discriminerend zijn. Met name geven de lidstaten de vergunningen of soortgelijke regelingen in elektronische vorm af, en werken samen om de termijnen voor de afgifte van vergunningen verder te harmoniseren. De lidstaten werken met name ook samen om veelvormige voertuigmarkeringen en voertuigsignalisatie te vermijden en de voorkeur te geven aan pictogrammen boven tekst. Voorts werken de lidstaten samen met het oog op de harmonisatie van de relevante voorschriften voor de begeleiding van het vervoer van ondeelbare ladingen, zoals met betrekking tot het voorgeschreven gebruik, markeringen en tekens voor begeleidingsvoertuigen. De lidstaten leggen geen taalvereisten op met betrekking tot het bestuurders van vervoer van ondeelbare ladingen. De lidstaten zorgen ervoor dat voertuigen die ondeelbare ladingen vervoeren zijn voorzien van het in artikel 10 quater bis bedoelde EU-label. [Am. 24] 4. De lidstaten kunnen toestaan dat voor vervoer gebruikte voertuigen of voertuigcombinaties die bepaald nationaal of internationaal vervoer verrichten dat niet van noemenswaardige invloed is op de internationale concurrentie in de vervoersector, op hun grondgebied aan het verkeer deelnemen met gewichten of afmetingen die afwijken van de in de punten 1.1, 1.2, 1.3, 1.4 tot en met 1.8 , 2, 4.1 , 4.2 en 4.4 van bijlage I vermelde afmetingen. Vervoer wordt geacht niet van noemenswaardige invloed te zijn op de internationale concurrentie in de vervoersector als een van de volgende voorwaarden is vervuld: c) het volgende lid 4 bis wordt ingevoegd:" “4 bis. De lidstaten kunnen het nationale en internationale verkeer van Europese modulaire systemen op hun grondgebied toestaan onder alle volgende voorwaarden: De lidstaten kunnen minimumeisen of een certificeringsregeling vaststellen voor bestuurders van Europese modulaire systemen, mits evenredigheid en non-discriminatie gewaarborgd zijn. De lidstaten werken samen om elkaars certificeringen wederzijds te erkennen. Als een lidstaat op grond van dit lid Europese modulaire systemen toelaat in het nationale verkeer, mag hij Europese modulaire systemen in het kader van internationaal verkeer niet weigeren of verbieden op zijn grondgebied, mits die systemen de voor het nationale verkeer vastgestelde maximumgewichten en -afmetingen van Europese modulaire systemen niet overschrijden. Indien de lidstaten het verkeer van Europese modulaire systemen op hun grondgebied toestaan, stellen zij melden zij dit bij de Commissie daarvan en delen zij haar mee op welke wijze is voldaan aan de voorwaarden van de punten -a) tot en met d bis) van dit lid. Na dergelijke meldingen doet de Commissie in voorkomend geval aanbevelingen aan die lidstaten om ervoor te zorgen dat aan deze voorwaarden wordt voldaan. Wanneer de Commissie aanbevelingen doet, stelt de betrokken lidstaat de Commissie binnen 6 maanden in kennis van de wijze waarop die aanbevelingen zullen worden uitgevoerd . De aanbevelingen van de Commissie en de antwoorden van de lidstaat worden openbaar gemaakt.” ; [Am. 26] d) lid 5 wordt vervangen door:" “5. De lidstaten kunnen gedurende een beperkte periode toestaan dat voertuigen of voertuigcombinaties worden getest waarin nieuwe technologieën of concepten zijn geïnstalleerd waardoor ze niet aan de voorschriften van deze richtlijn kunnen voldoen. Die voertuigen of voertuigcombinaties mogen gedurende de proefperiode bepaalde nationale of internationale vervoersactiviteiten verrichten nadat is aangetoond dat de beoogde vervoersactiviteiten met geen enkele andere vorm van vervoer kunnen worden uitgevoerd die soortgelijke of hogere veiligheids- en milieuvoordelen heeft. Er moet worden aangetoond dat dit geen significante gevolgen heeft voor de intermodale concurrentie in de vervoersector als geheel . Met name proeven met Europese modulaire systemen zijn voor maximaal vijf jaar toegestaan en kunnen eenmalig met maximaal drie jaar worden verlengd. Een lidstaat die besluit een proef te verlengen, verstrekt de Commissie een toereikende motivering voor dit besluit . Het aantal proeven is onbeperkt. De lidstaten stellen de Commissie daarvan in kennis. [Am. 27] De lidstaten zetten een monitoringsysteem op en beoordelen het effect van de in de eerste alinea vermelde proeven op de verkeersveiligheid, de wegeninfrastructuur en de modale samenwerking, evenals de milieueffecten op het vervoerssysteem, met inbegrip van de gevolgen voor de modal split.”; e) het volgende lid 5 bis wordt ingevoegd:" “5 bis. De Commissie is bevoegd overeenkomstig artikel 10 nonies gedelegeerde handelingen ter aanvulling van deze richtlijn vast te stellen door de minimumreeksen gegevens en de prestatie-indicatoren te bepalen die moeten worden verstrekt door de voorafgaande beoordelingen en de door de lidstaten opgezette monitoringsystemen als bedoeld in lid 4 bis, punt de punten -a) en d), en lid 5 van dit artikel.”; [Am. 28] f) lid 7 wordt geschrapt; 4) de volgende artikelen 4 bis en 4 ter worden ingevoegd:" “Artikel 4 bis 1. De lidstaten installeren en beheren een elektronisch informatie- en communicatiesysteem met ten minste de volgende éénloketfuncties: 1 bis. Uiterlijk op [6 maanden na de datum van omzetting van deze richtlijn] zet de Commissie een specifieke Europees webportaal met geactualiseerde informatie op, dat in alle officiële talen van de Unie te raadplegen is en de in lid 1 bedoelde nationale elektronische en communicatiesystemen op duidelijke, toegankelijke en transparante wijze met elkaar verbindt, en beheert zij dat vervolgens. Via dit Europees webportaal wordt ook op toegankelijke en transparante wijze bekendgemaakt op welke delen van het wegennet Europese modulaire systemen en, indien mogelijk, voertuigen die ondeelbare ladingen vervoeren, in het verkeer zijn toegestaan. [Am. 30] 2. De Commissie kan neemt uitvoeringshandelingen aannemen aan tot vaststelling van een gemeenschappelijk standaardaanvraagformulier EU-standaardaanvraagformulier voor vergunningen en tot harmonisatie van de voorschriften en procedures , onder meer betreffende de noodzakelijke voertuigregistratiegegevens, voor de afgifte , ook in digitale vorm, van nationale vergunningen of vergelijkbare regelingen als bedoeld in lid 1 van dit artikel en in artikel 4, lid 3 , alsmede tot harmonisatie van de relevante regels voor de begeleiding van het vervoer van ondeelbare ladingen . Die uitvoeringshandelingen worden vastgesteld volgens de in artikel 10 decies, lid 2, bedoelde onderzoeksprocedure. [Am. 31] Artikel 4 ter 1. Als een lidstaat krachtens artikel 4, lid 2, punt a), op zijn grondgebied het verkeer toestaat van voertuigcombinaties waarvan het maximumgewicht de in bijlage I, punten 2.2.1 of 2.2.2, vastgestelde limieten overschrijdt, mag hij op zijn grondgebied het internationaal verkeer van voertuigcombinaties die voldoen aan de voor het nationale goederenvervoer vastgestelde gewichtswaarden, niet weigeren of verbieden mits het toegestane maximumgewicht van die voertuigcombinaties niet meer dan 44 ton bedraagt. 2. In afwijking van lid 1 mag het in lid 1 vastgestelde maximumgewicht van 44 ton worden overschreden in het geval de lidstaat hogere gewichtswaarden voor die voertuigcombinaties toestaat als ze betrokken zijn bij intermodaal vervoer. 3. Gezien de verwachte toename van het gebruik van emissievrije voertuigen is dit artikel van toepassing tot en met 31 december 2034.”; 5) artikel 6 wordt als volgt gewijzigd: a) lid 1 wordt vervangen door:" “1. De lidstaten nemen de nodige maatregelen om te waarborgen dat de in artikel 1 bedoelde voertuigen die aan deze richtlijn voldoen, zijn voorzien van een van de volgende bewijzen: ________ * Uitvoeringsverordening (EU) 2021/535 van de Commissie van 31 maart 2021 tot vaststelling van uitvoeringsbepalingen voor Verordening (EU) 2019/2144 van het Europees Parlement en de Raad wat betreft uniforme procedures en technische specificaties voor de typegoedkeuring van voertuigen en van systemen, onderdelen en technische eenheden die voor die voertuigen zijn bestemd, wat betreft de algemene constructiekenmerken en veiligheid ervan (PB L 117 van 6.4.2021, blz. 1).”; a bis) lid 4 wordt vervangen door: " “ 4. Voertuigen waarvoor een conformiteitsbewijs werd afgegeven, worden aan de volgende controles onderworpen: b) lid 5 wordt vervangen door:" “5. De middenkolom van het conformiteitsbewijs betreffende de gewichten vermeldt in voorkomend geval de op het betrokken voertuig toepasselijke Uniewaarden inzake gewichten.”; c) het volgende lid 7 wordt toegevoegd:" “7. Om een vervoersactiviteit als intermodaal vervoer in de zin van deze richtlijn te kunnen aanmerken, waarborgt de verlader of, indien die verschilt van de verlader, de onderneming die het intermodale vervoer organiseert, dat de in de artikelen 3 en 7 van Richtlijn 92/106/EEG bedoelde documenten, naargelang het geval, worden geregistreerd en beschikbaar gesteld op een eFTI-platform, overeenkomstig Verordening (EU) 2020/1056. Die informatie is voor de bevoegde autoriteiten toegankelijk op hetzelfde eFTI-platform waar de vervoersinformatie is geregistreerd, overeenkomstig Verordening (EU) 2020/1056.”; 6) artikel 8 ter wordt als volgt gewijzigd: a) de leden 1 en 2 worden vervangen door:" “1. Teneinde de energie-efficiëntie te verbeteren, mogen voertuigen of voertuigcombinaties die zijn uitgerust met aerodynamische voorzieningen die voldoen aan de eisen van de leden 2 en 3, alsmede aan Verordening (EU) 2018/858, de in punt 1.1 van bijlage I bij deze richtlijn bepaalde maximumlengten overschrijden om de installatie van die voorzieningen achteraan op het voertuig of de voertuigcombinatie mogelijk te maken. Voertuigen of voertuigcombinaties welke met die voorzieningen zijn uitgerust, moeten voldoen aan punt 1.5 van bijlage I bij deze richtlijn, en overschrijdingen van de maximumlengte mogen niet leiden tot een toename van de laadlengte van de betrokken voertuigen of voertuigcombinaties. 2. Voordat de in lid 1 bedoelde aerodynamische voorzieningen op de markt worden gebracht, wordt een typegoedkeuring verleend overeenkomstig de voorschriften inzake typegoedkeuring binnen het kader van Verordening (EU) 2018/858 en Uitvoeringsverordening (EU) 2021/535.”; b) lid 5 wordt geschrapt; 7) het volgende artikel 8 quater wordt ingevoegd:" “Artikel 8 quater Voertuigen met open oplegger voor voertuigvervoer mogen bij belading de in punt 1.1 van bijlage I vastgestelde maximumlengte overschrijden tot een totaal van 20,75 meter, met gebruikmaking van toegestane laadsteunen , zoals verlengbare achterlaadsteunen . Het overhangend gedeelte of De laadsteun van voertuigen voor voertuigvervoer mag niet uitsteken ten opzichte van de overhangende lading. De lading mag maximaal 0,5 meter vóór het trekkende voertuig uitsteken, op voorwaarde dat de eerste as alle assen van het vervoerde voertuig op de structuur van de aanhangwagen rust voertuigstructuur rusten . De lading mag achteraan maximaal 1,5 meter uitsteken, op voorwaarde dat de laatste niet meer dan één as van het vervoerde voertuig op de structuur van de aanhangwagen achterlaadsteun rust.”; [Am. 33] 8) artikel 9 bis wordt als volgt gewijzigd: a) de leden 1 en 2 worden vervangen door:" “1. Voertuigen of voertuigcombinaties die aan Verordening (EU) 2018/858 voldoen, mogen de in punt 1.1 van bijlage I bij deze richtlijn vastgestelde maximumlengten overschrijden, mits de cabines beter presteren op het vlak van aerodynamica, energie-efficiëntie en , veiligheid en het comfort van de bestuurder . De krachtens dit artikel toegestane maximumlengten mogen ook worden overschreden voor de installatie van emissievrije technologie. Voertuigen of voertuigcombinaties welke met dergelijke cabines zijn uitgerust, voldoen aan punt 1.5 van bijlage I bij deze richtlijn; wanneer de maximumlengten worden overschreden, mag dat niet leiden tot een toename van het laadvermogen van de betrokken voertuigen. [Am. 34] 2. Voordat de in lid 1 bedoelde voertuigen op de markt worden gebracht, worden ze goedgekeurd overeenkomstig de voorschriften inzake typegoedkeuring binnen het kader van Verordening (EU) 2018/858 en Uitvoeringsverordening (EU) 2021/535.”; b) lid 3 wordt geschrapt; 9) artikel 10 ter wordt vervangen door:" “Artikel 10 ter 1. Het maximaal toegestane gewicht en de maximaal toegestane asdruk van door alternatieve brandstoffen aangedreven of emissievrije voertuigen komen overeen met de waarden die zijn vastgesteld in de punten 2.2, 2.3, 2.4, 3.4.2 en 3.4.3 van bijlage I. Het bijkomende gewicht van door alternatieve brandstoffen aangedreven of emissievrije voertuigen wordt gedefinieerd op basis van de documentatie die door de fabrikant bij de goedkeuring van het betrokken voertuig wordt verstrekt. Dat bijkomende gewicht wordt vermeld in de officiële bewijzen die zijn vereist overeenkomstig artikel 6. De Commissie is bevoegd overeenkomstig artikel 10 nonies gedelegeerde handelingen ter aanvulling van deze richtlijn vast te stellen door de in artikel 2 opgenomen lijst van alternatieve brandstoffen waarvoor extra gewicht nodig is, te actualiseren. Het is van bijzonder belang dat de Commissie de gangbare praktijk volgt en, alvorens die gedelegeerde handelingen vast te stellen, deskundigen raadpleegt, onder wie deskundigen van de lidstaten. 2. De in punt 1.1 van bijlage I vastgestelde maximumlengten voor emissievrije voertuigen of voertuigcombinaties met emissievrije voertuigen, mogen worden overschreden met de bijkomende lengte die nodig is om de emissievrije technologie te plaatsen , met een maximum van 90 cm . Die emissievrije voertuigen of voertuigcombinaties moeten voldoen aan de punten 1.5 en 1.5 bis van bijlage I bij deze richtlijn; de overschrijding van de maximumlengte mag niet leiden tot een toename van de laadlengte van die voertuigen of voertuigcombinaties, teneinde te garanderen dat de aanhangwagens en opleggers voldoen aan de voorschriften voor intermodaal vervoer. [Am. 35] De bijkomende lengte van door alternatieve brandstoffen aangedreven voertuigen moet worden bepaald op basis van de documentatie die door de fabrikant bij de goedkeuring van het betrokken voertuig wordt verstrekt. Die bijkomende lengte wordt vermeld in de officiële bewijzen die zijn vereist overeenkomstig artikel 6.”; 10) artikel 10 quater wordt vervangen door:" “Artikel 10 quater In het geval van voertuigen of voertuigcombinaties die worden ingezet in een intermodale vervoersactiviteit, is de in bijlage I, punt 1.1, vastgestelde maximumlengten lengte voor een geleed voertuig , in voorkomend geval onder voorbehoud van artikel 9 bis, lid 1, en artikel 10 ter, lid 2, 18,00 m en de in bijlage I, punt 1.6, vastgestelde maximale afstand mogen met 15 cm worden overschreden door voertuigen of voertuigcombinaties die containers van 45 voet of wissellaadbakken van 45 voet vervoeren, leeg of geladen, mits het wegvervoer van de desbetreffende container of wissellaadbak deel uitmaakt van een intermodale vervoersverrichting 13,50 m .”; [Am. 36] 10 bis) het volgende artikel 10 quater bis wordt ingevoegd: " “Artikel 10 quater bis 1. Met het oog op een betere verkeersveiligheid en ter voorkoming van een veelvoud aan markeringen en signalisaties, wordt hierbij één EU-label vastgesteld voor de lengte van motorvoertuigen of voertuigcombinaties die in EMS vervoer worden ingezet of waarvan de afmetingen afwijken van de in de punten 1.1, 1.2, 1.4 tot en met 1.8, 4.2 en 4.4 van bijlage I beschreven afmetingen. 2. De lidstaten nemen de nodige maatregelen om ervoor te zorgen dat het EU-label duidelijk en zichtbaar wordt aangebracht op de achterzijde van alle in lid 1 bedoelde voertuigen of voertuigcombinaties. 3. Uiterlijk op [1 jaar na de datum van inwerkingtreding] stelt de Commissie overeenkomstig artikel 10 nonies een gedelegeerde handeling vast in aanvulling op deze richtlijn, met de gedetailleerde normen, vereisten en overige bepalingen voor de afgifte en het aanbrengen van de labels, waarbij de voorkeur wordt gegeven aan het gebruik van pictogrammen (in plaats van tekst). ”; [Am. 37] 11) Artikel 10 quinquies wordt als volgt gewijzigd: a) de leden 1 en 2 worden vervangen door:" “1. De lidstaten treffen specifieke maatregelen om na te gaan welke rijdende in het verkeer aanwezige voertuigen of voertuigcombinaties waarschijnlijk op het spoor te komen die het vastgestelde maximaal toegestane gewicht hebben overschreden en derhalve door hun bevoegde autoriteiten moeten worden gecontroleerd om overschrijden teneinde de naleving van deze richtlijn te waarborgen , met inbegrip van de naleving van de vereisten van speciale vergunningen . Die maatregelen kunnen worden genomen door middel omvatten de invoering van automatische op de weginfrastructuur aangebrachte systemen of door de waarbij tenminste een uitrol overeenkomstig lid 4 in het voertuig geïnstalleerde weegapparatuur Verordening (EU) nr. 1315/2013* wordt gewaarborgd. De lidstaten zetten gecertificeerde automatische systemen in op het kernnetwerk van het trans-Europees vervoersnet als omschreven in Verordening (EU) nr . 1315/2013. Als een lidstaat ervoor kiest Naast het gebruik van automatische systemen die worden opgezet op de wegeninfrastructuur aan te brengen, zorgt hij er ten minste voor dat dergelijke systemen worden uitgerold op het trans-Europees netwerk voor vervoer over , kunnen lidstaten in het verkeer aanwezige voertuigen of voertuigcombinaties die waarschijnlijk het vastgestelde maximaal toegestane gewicht hebben overschreden, herkennen met behulp van overeenkomstig lid 4 in voertuigen geïnstalleerde weegapparatuur of door middel van controles langs de weg als bedoeld in Verordening (EU) nr . 1315/2013*. Een lidstaat mag de installatie van weegapparatuur aan boord niet opleggen voor voertuigen of voertuigcombinaties die in een andere lidstaat zijn geregistreerd. Indien voor het vaststellen Lidstaten kunnen de gecertificeerde automatische systemen gebruiken om sancties op te leggen naar aanleiding van inbreuken op deze richtlijn en het opleggen van sancties automatische systemen worden gebruikt, worden die automatische systemen , onverminderd het nationaal en Unierecht , gecertificeerd. Indien . Gecertificeerde automatische systemen alleen voor identificatiedoeleinden worden gebruikt, hoeven ze niet te worden gecertificeerd gekoppeld aan het enige nationale toegangspunt voor speciale vergunningen of soortgelijke regelingen als bedoeld in artikel 4 bis, teneinde voertuigen of voertuigcombinaties te kunnen herkennen die het maximaal toegestane gewicht overschrijden en in het bezit zijn van een speciale vergunning, alsook die welke het toegestane gewicht overschrijden dat uit hoofde van de speciale vergunning is toegestaan . [Am. 38] 2. Elke lidstaat verricht elk kalenderjaar ten minste zes gewichtscontroles per miljoen voertuigkilometers die op zijn grondgebied zijn afgelegd door voertuigen of voertuigcombinaties die binnen de reikwijdte van deze richtlijn vallen, ongeacht het land waar die voertuigen zijn geregistreerd of in het verkeer zijn gebracht. Er wordt ook een passend aantal nalevingscontroles bij nacht uitgevoerd.”; ______________ * Verordening (EU) nr. 1315/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 11 december 2013 betreffende richtsnoeren van de Unie voor de ontwikkeling van het trans-Europees vervoersnetwerk en tot intrekking van Besluit nr. 661/2010/EU (PB L 348 van 20.12.2013, blz. 1).”; b) in lid 5 wordt de eerste alinea vervangen door:" “5. De Commissie stelt uitvoeringshandelingen vast waarin gedetailleerde bepalingen worden vastgelegd die eenvormige voorwaarden waarborgen voor de uitvoering van de in lid 4 bedoelde voorschriften inzake interoperabiliteit en compatibiliteit.”; 12) het volgende artikel 10 quinquies bis wordt ingevoegd:" “Artikel 10 quinquies bis 1. De lidstaten kunnen op hun grondgebied regelingen voor het beleid inzake intelligente toegang toepassen om de toegang van zware bedrijfsvoertuigen tot specifieke wegen of gebieden te reguleren, te monitoren en te vergemakkelijken. Voor de toepassing van dit artikel wordt onder “beleid inzake intelligente toegang” verstaan een technisch en functioneel kader voor het beheer van de toegang van zware bedrijfsvoertuigen tot het wegennet door middel van telematica, teneinde de naleving van de toepasselijke regels inzake gewichten en afmetingen te waarborgen. 2. Als een lidstaat overeenkomstig lid 1 een Lidstaten zorgen ervoor dat hun regelingen voor het beleid inzake intelligente toegang toepast, zorgt hij ervoor dat de desbetreffende regelingen in overeenstemming zijn met Richtlijn 2010/40/EU van het Europees Parlement en de Raad*. De lidstaten waarborgen met name dat gegevens met betrekking tot de regeling voor het beleid inzake intelligente toegang die binnen het toepassingsgebied van Richtlijn 2010/40/EU vallen, met inbegrip van gewichts-, lengte-, breedte- of hoogtebeperkingen, beschikbaar zijn in een elektronisch, machineleesbaar formaat en toegankelijk worden gemaakt via de nationale toegangspunten die zijn ingesteld bij Gedelegeerde Verordening (EU) 2022/670**. Lidstaten zorgen er tevens voor dat de regeling voor het beleid inzake intelligente toegang is gekoppeld aan het enige nationale toegangspunt voor speciale vergunningen of soortgelijke regelingen als bedoeld in artikel 4 bis, teneinde voertuigen of voertuigcombinaties te kunnen herkennen die het maximaal toegestane gewicht en/of de maximaal toegestane afmetingen overschrijden en in het bezit zijn van een speciale vergunning. 3. Als een lidstaat Bij de toepassing overeenkomstig lid 1 van regelingen voor het beleid inzake intelligente toegang toepast, moet hij , moeten de lidstaten : 4. Als een lidstaat regelingen voor het beleid inzake intelligente toegang instelt, mag dat geen aanleiding geven tot discriminerende of onevenredige beperkingen van het vrije verkeer van goederen en diensten, en de goede werking van de interne markt niet onnodig belemmeren.”; _____________ * Richtlijn 2010/40/EU van het Europees Parlement en de Raad van 7 juli 2010 betreffende het kader voor het invoeren van intelligente vervoerssystemen op het gebied van wegvervoer en voor interfaces met andere vervoerswijzen (PB L 207 van 6.8.2010, blz. 1). ** Gedelegeerde verordening (EU) 2022/670 van de Commissie van 2 februari 2022 ter aanvulling van Richtlijn 2010/40/EU van het Europees Parlement en de Raad wat de verlening van EU-wijde realtimeverkeersinformatiediensten betreft (PB L 122 van 25.4.2022, blz. 1).”; [Am. 39] 12 bis) aan artikel 10 sexies wordt het volgende nieuwe lid toegevoegd: " “De lidstaten worden ertoe aangemoedigd de inkomsten uit deze sancties, of het equivalent in financiële waarde van die inkomsten, aan te wenden om de marktabsorptie van duurzame vervoermiddelen te ontwikkelen en te ondersteunen, de bijbehorende infrastructuur en slimme handhavingssystemen te financieren, intermodaal vervoer aan te moedigen en grensoverschrijdend vervoer duurzamer te maken.”; [Am. 40] 13) in artikel 10 septies, lid 1, wordt punt a) vervangen door:" “a) wanneer de verlader de vervoerder de opdracht geeft om containers of wissellaadbakken te vervoeren, dient de verlader de vervoerder een verklaring te verstrekken waarin het gewicht en de hoogte van de vervoerde containers of wissellaadbakken wordt vermeld; en”; 14) artikel 10 octies wordt vervangen door:" “Artikel 10 octies 1. De lidstaten bezorgen de Commissie om de twee jaar, en uiterlijk 30 september van het jaar na het einde van de betrokken periode van twee jaar, de vereiste informatie over: De informatie wordt uitgesplitst per jaar. 2. De Commissie analyseert de overeenkomstig lid 1 ontvangen informatie en dient doet, in voorkomend geval, op basis daarvan aanbevelingen aan de lidstaten. Als de Commissie dergelijke aanbevelingen doet, stelt de betrokken lidstaat de Commissie binnen 6 maanden na de afgifte ervan in kennis van de wijze waarop de lidstaat voornemens is deze aanbevelingen uit te voeren. De Commissie dient een verslag over de uitvoering naleving van de vereisten van deze richtlijn in bij het Europees Parlement en de Raad, uiterlijk 13 12 maanden nadat ze de informatie van alle lidstaten heeft ontvangen. Dat verslag bevat informatie over relevante ontwikkelingen op de desbetreffende gebieden. [Am. 42] 3. De Commissie stelt door middel van uitvoeringshandelingen een standaardrapportageformulier in elektronisch formaat vast dat de lidstaten moeten gebruiken om de in lid 1 vermelde informatie bij de Commissie in te dienen. Die uitvoeringshandelingen worden vastgesteld volgens de in artikel 10 decies, lid 2, bedoelde onderzoeksprocedure.;” 15) In artikel 10 nonies wordt lid 2 worden de leden 2, 3 en 5 vervangen door:" “2. De in artikel 4, lid 5 bis, en artikel 10 ter, lid 1 , en artikel 10 quater bis , bedoelde bevoegdheid om gedelegeerde handelingen vast te stellen, wordt aan de Commissie verleend voor een termijn van vijf jaar vanaf [PO please insert date of entry into force of this Directive]. De Commissie stelt uiterlijk negen maanden voor het einde van de termijn van vijf jaar een verslag op over de bevoegdheidsdelegatie. De bevoegdheidsdelegatie wordt stilzwijgend met termijnen van dezelfde duur verlengd, tenzij het Europees Parlement of de Raad zich uiterlijk drie maanden voor het einde van elke termijn tegen die verlenging verzet. ; [Am. 43] 3. Het Europees Parlement of de Raad kan de in artikel 10 ter 4, lid 5 bis, artikel 10 ter, lid 1, en artikel 10 quater bis bedoelde bevoegdheidsdelegatie te allen tijde intrekken. Een besluit tot intrekking beëindigt de delegatie van de in dat besluit genoemde bevoegdheid. Het besluit treedt in werking op de dag na de bekendmaking ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie of op een daarin genoemde latere datum. Het laat de geldigheid van de reeds van kracht zijnde gedelegeerde handelingen onverlet. [Am. 44] 5. Een overeenkomstig artikel 10 ter 4, lid 5 bis, artikel 10 ter, lid 1, en artikel 10 quater bis, vastgestelde gedelegeerde handeling treedt alleen in werking indien het Europees Parlement noch de Raad daartegen binnen een termijn van twee maanden na de kennisgeving van die handeling aan het Europees Parlement en de Raad bezwaar heeft gemaakt, of indien zowel het Europees Parlement als de Raad voor het verstrijken van die termijn de Commissie hebben meegedeeld dat zij daartegen geen bezwaar zullen maken. Die termijn wordt op initiatief van het Europees Parlement of de Raad met 2 maanden verlengd.”; [Am. 45] 16) aan artikel 10 decies wordt het volgende lid 4 toegevoegd:" “4. Wanneer naar dit lid wordt verwezen, is artikel 8 van Verordening (EU) nr. 182/2011 van toepassing.”; 17) artikel 10 undecies wordt geschrapt; vervangen door: " “Artikel 10 undecies Uiterlijk 2027, en daarna om de vier jaar, legt de Commissie het Europees Parlement en de Raad een verslag voor over de toepassing van deze richtlijn. Het verslag bevat een gedetailleerde beoordeling van de ontwikkeling van het nationale en internationale wegvervoer, met inbegrip van de specifieke kenmerken van bepaalde marktsegmenten en het effect van die ontwikkeling op de verkeersveiligheid, de wegeninfrastructuur, de werking van de interne markt voor wegvervoer, het concurrentievermogen van de sector, de connectiviteit en de modal shift. Het verslag kan elementen uit het in artikel 10 octies, lid 2, bedoelde verslag bevatten. In dit verslag analyseert de Commissie met name of de noodzakelijke randvoorwaarden voor de marktabsorptie van emissievrije zware bedrijfsvoertuigen in de Unie op bevredigende wijze zijn vervuld voor de in lid 3 van artikel 4 ter bedoelde datum. In dit verslag worden met name de volgende randvoorwaarden beoordeeld: het aantal registraties van emissievrije zware bedrijfsvoertuigen in de lidstaten, de beschikbaarheid en capaciteit van passende infrastructuur voor alternatieve brandstoffen en het effect van het Europese emissiehandelssysteem op het wegvervoer alsook heffingen op het weggebruik gedifferentieerd naar CO 2 -emissies in de lidstaten. Daarnaast worden in deze analyse de randvoorwaarden beoordeeld voor de marktabsorptie van emissievrije voertuigen of voertuigcombinaties van Europese modulaire systemen in het internationale verkeer in die lidstaten die EMS in het verkeer op hun grondgebied toestaan. Daarnaast wordt in het verslag het gebruik van regelingen voor het beleid inzake intelligente toegang met betrekking tot handhaving geanalyseerd, rekening houdend met de beschikbaarheid en kostenefficiëntie van die regelingen. Voorts wordt in het verslag informatie verstrekt over relevante technologische vooruitgang op het gebied van wegvervoer, onder meer met betrekking tot nieuwe technologieën of nieuwe concepten en aerodynamische voorzieningen, alsook aanhangwagens of opleggers met emissievrije technologie. Als onderdeel van dit verslag beoordeelt de Commissie ook de doeltreffendheid en het effect van deze richtlijn, in hoeverre de doelstellingen van deze richtlijn met de uitvoering ervan zijn verwezenlijkt en wat de interactie en verenigbaarheid is van deze richtlijn met andere relevante wetgeving van de Unie. Op basis van de bevindingen van de hierboven genoemde beoordelingen moet het verslag in voorkomend geval vergezeld gaan van een wetgevingsvoorstel tot wijziging van deze richtlijn.”; [Am. 46] 18) het volgende artikel 10 duodecies wordt ingevoegd:" “Artikel 10 duodecies Als het algemeen belang dit vereist en mits de verkeersveiligheid niet in gevaar wordt gebracht, kunnen de lidstaten in het geval van een crisis tijdelijke uitzonderingen op de toepassing van de in bijlage I vastgestelde maximale gewichten en afmetingen toestaan voor voertuigen die in het nationale verkeer worden gebruikt, voor een periode van ten hoogste twee maanden. Deze periode kan alleen worden verlengd wanneer de crisis aanhoudt. [Am. 47] Elke uitzondering wordt naar behoren met redenen omkleed en onmiddellijk ter kennis van de Commissie gebracht. De Commissie maakt de informatie over de toegestane uitzondering onmiddellijk bekend op haar officiële website en op het specifieke Europese webportaal als bedoeld in artikel 4 bis, lid 1 bis . [Am. 48] Als meerdere lidstaten door een crisis worden getroffen, kan de Commissie uitvoeringshandelingen vaststellen met tijdelijke uitzonderingen op de toepassing van de in bijlage I vastgestelde maximale gewichten en afmetingen voor voertuigen die in het internationale verkeer tussen de getroffen lidstaten worden gebruikt. De duur van die uitzonderingen bedraagt ten hoogste zes maanden en kan alleen worden verlengd als de crisis aanhoudt. De uitvoeringshandelingen worden volgens de in artikel 10 decies, lid 4, bedoelde procedure vastgesteld. Voor de toepassing van dit artikel wordt onder “crisis” verstaan een uitzonderlijke, onverwachte en plotselinge, natuurlijke of door de mens veroorzaakte gebeurtenis van buitengewone aard en omvang die binnen of buiten de Unie plaatsvindt, met aanzienlijke directe of indirecte gevolgen voor het wegvervoer, de economie of het welzijn , met inbegrip van de veiligheid, van de burgers van de Unie, waarbij de normale werking van de samenleving aanzienlijk wordt verstoord en dringende maatregelen in het algemeen belang vereist zijn.”; [Am. 49] 19) bijlage I wordt vervangen door de bijlage bij de onderhavige richtlijn. 20) iIn bijlage III worden de woorden “Richtlijn 76/114/EEG” vervangen door de woorden “bijlage II bij Uitvoeringsverordening (EU) 2021/535”. Artikel 2 Wijzigingen van Verordening (EU) 2020/1056 in artikel 2, lid 1, van Verordening (EU) 2020/1056 wordt het volgende punt vi) ingevoegd:" “vi) artikel 6, lid 7, van Richtlijn 96/53/EG van de Raad*;”. _______________ * Richtlijn 96/53/EG van de Raad van 25 juli 1996 houdende vaststelling, voor bepaalde aan het verkeer binnen de Gemeenschap deelnemende wegvoertuigen, van de in het nationale en het internationale verkeer maximaal toegestane afmetingen, en van de in het internationale verkeer maximaal toegestane gewichten (PB L 235 van 17.9.1996, blz. 59).” Artikel 3 Omzetting 1. Uiterlijk ... [datum van vaststelling + 2 1 jaar] stellen de lidstaten de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast om aan deze richtlijn te voldoen en maken zij deze bekend. Zij delen de Commissie de tekst van die bepalingen onmiddellijk mee. Wanneer de lidstaten die bepalingen aannemen, wordt in die bepalingen zelf of bij de officiële bekendmaking ervan naar deze richtlijn verwezen. De regels voor die verwijzing worden vastgesteld door de lidstaten. [Am. 50] 2. De lidstaten delen de Commissie de tekst van de belangrijkste bepalingen van intern recht mee die zij op het onder deze richtlijn vallende gebied vaststellen. Artikel 4 Inwerkingtreding Deze richtlijn treedt in werking op de twintigste dag na die van de bekendmaking ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie . Artikel 5 Adressaten Deze richtlijn is gericht tot de lidstaten. Gedaan te …, Voor het Europees Parlement Voor de Raad De voorzitter De voorzitter Bijlage MAXIMUMGEWICHTEN EN -AFMETINGEN EN AANVERWANTE KENMERKEN VAN VOERTUIGEN 1. Maximaal toegestane afmetingen van de in artikel 1, lid 1, punt a), genoemde voertuigen 1.1. Maximumlengte — ander motorvoertuig dan een bus 12,00 m — aanhangwagen 12,00 m — geleed voertuig 16,50 m — aanhangwagencombinatie 18,75 m — gelede bus met 3 assen 18,75 m — gelede bus met 4 assen 21,00 m — bus met 2 assen 13,50 m — bus met > 2 assen 15,00 m — bus + aanhangwagen 18,75 m 1.2. Maximumbreedte a) alle voertuigen, met uitzondering van de in punt b) bedoelde voertuigen 2,55 m b) de bovenbouw van geconditioneerde voertuigen of door voertuigen vervoerde geconditioneerde containers of wissellaadbakken 2,60 m 1.3. Maximumhoogte — alle voertuigen 4,00 m — voertuigen of voertuigcombinaties voor intermodaal vervoer van een of meer containers met een standaard uitwendige hoogte van 9 voet 6 inch (high cube-containers) 4,30 m 1.4. De afneembare bovenbouw en gestandaardiseerde laadstructuren, zoals containers, zijn in de in de punten 1.1, 1.2, 1.3, 1.6, 1.7, 1.8 en 4.4 genoemde afmetingen begrepen. 1.4 bis. Als demonteerbare toebehoren zoals skiboxen op een bus worden aangebracht mag de lengte van het voertuig, inclusief toebehoren, niet meer bedragen dan de in punt 1.1 bepaalde maximumlengte 1.5. Een motorvoertuig of combinatie in beweging moet in staat zijn een cirkel te beschrijven met een uitwendige straal van 12,50 m en een inwendige straal van 5,30 m. 1.5 bis. Bijkomende vereisten voor bussen Terwijl het voertuig stilstaat, moet op de grond met een lijn het verticale vlak worden aangegeven dat de zijkant van het voertuig raakt en naar de ruimte buiten de cirkel is gericht. Bij een geleed voertuig worden de twee starre delen langs het vlak opgesteld. Wanneer het voertuig de in punt 1.5 beschreven cirkelvormige ruimte in rechte lijn binnenrijdt, mag geen voertuigdeel meer dan 0,60 m buiten voornoemd verticaal vlak komen. 1.6. Maximale afstand tussen de pen van de opleggerkoppeling en de achterkant van de oplegger 12,00 m 1.7. Parallel met de lengteas van het samenstel gemeten maximale afstand tussen het voorste punt aan de buitenzijde van de laadruimte achter de stuurcabine en het achterste punt aan de buitenzijde van de aanhangwagen van de combinatie, verminderd met de afstand tussen de achterkant van het motorvoertuig en de voorkant van de aanhangwagen 15,65 m 1.8. Parallel met de lengteas van het samenstel gemeten maximale afstand tussen het voorste punt aan de buitenzijde van de laadruimte achter de stuurcabine en het achterste punt aan de buitenzijde van de aanhangwagen van de combinatie 16,40 m 2. Maximaal toegestaan gewicht van voertuigen 2.1. Van een combinatie deel uitmakende voertuigen 2.1.1. Aanhangwagen met twee assen 18 ton 2.1.2. Aanhangwagen met drie assen 24 ton 2.2. Voertuigcombinaties 2.2.1. Samenstellen met vijf of zes assen a) Motorvoertuig met twee assen met aanhangwagen met drie assen 40 ton b) Motorvoertuig met drie assen met aanhangwagen met twee of drie assen 40 ton 2.2.2. Gelede voertuigen met vijf of zes assen a) motorvoertuig met twee assen met oplegger met drie assen 40 ton b) motorvoertuig met drie assen met oplegger met twee of drie assen 40 ton c) motorvoertuig met twee assen met oplegger met drie assen die worden gebruikt voor intermodaal vervoer 42 ton 44 ton d) motorvoertuig met drie assen met oplegger met twee of drie assen die worden gebruikt voor intermodaal vervoer 44 ton 2.2.3. Samenstellen met vier assen, bestaande uit een motorvoertuig met twee assen en een aanhangwagen met twee assen 36 ton 2.2.4. Gelede voertuigen met vier assen, bestaande uit een motorvoertuig met twee assen en een oplegger met twee assen, indien de afstand tussen de assen van de oplegger: 2.2.4.1. ten minste 1,3 m en ten hoogste 1,8 m bedraagt 36 ton 2.2.4.2. meer dan 1,8 m bedraagt 36 ton Als het maximaal toegestane gewicht van het motorvoertuig (18 t) en het maximaal toegestane gewicht van het tweeassenstel van de oplegger (20 t) in acht worden genomen en de aangedreven as is uitgerust met dubbele banden en met luchtvering of met op Unieniveau als gelijkwaardig erkende vering, zoals omschreven in bijlage II, wordt het in punt 2.2.4.2 bepaalde maximaal toegestane gewicht verhoogd met 2 ton. In het geval van voertuigcombinaties met door alternatieve brandstoffen aangedreven motorvoertuigen voertuigen , met uitzondering van emissievrije motorvoertuigen voertuigen , wordt het maximaal toegestane gewicht als voorzien in punt 2.2 verhoogd met het voor de alternatieve brandstoftechnologie vereiste extra gewicht van ten hoogste 1 ton. In het geval van voertuigcombinaties met emissievrije motorvoertuigen voertuigen wordt het in de punten 2.2.1 en 2.2.2 bepaalde maximaal toegestane gewicht met 4 ton verhoogd. In het geval van voertuigcombinaties met emissievrije motorvoertuigen voertuigen wordt het in de punten 2.2.3 en 2.2.4 bepaalde maximaal toegestane gewicht met 2 ton verhoogd. In het geval van voertuigcombinaties met aanhangwagens of opleggers met emissievrije technologie wordt het in de punten 2.2.1, 2.2.2, 2.2.3 en 2.2.4 bepaalde maximaal toegestane gewicht met 2 ton verhoogd. Wanneer meer dan een van de bovengenoemde verhogingen voor voertuigcombinaties van toepassing is op één voertuigcombinatie, zijn die verhogingen cumulatief van toepassing. 2.3. Motorvoertuigen 2.3.1. Motorvoertuigen met twee assen, met uitzondering van autobussen 18 ton 2.3.2. Autobussen met twee assen 19,5 ton 2.3.3. Motorvoertuigen met drie assen 25 ton 2.3.4. Motorvoertuigen met drie assen waarvan de aangedreven as is uitgerust met dubbele banden en luchtvering of met een op Unieniveau als gelijkwaardig erkende vering volgens de definitie in bijlage II, of waarvan elke aangedreven as is uitgerust met dubbele banden en de maximumdruk van elke as niet meer dan 9,5 ton bedraagt 26 ton 2.3.5. Motorvoertuigen met vier assen met twee sturende assen, waarvan de aangedreven as is uitgerust met dubbele banden en luchtvering of met een op Unieniveau als gelijkwaardig erkende vering volgens de definitie in bijlage II, of waarvan elke aangedreven as is uitgerust met dubbele banden en de maximumdruk van elke as niet meer dan 9,5 ton bedraagt 32 ton 2.3.6. Motorvoertuigen met vijf assen met twee sturende assen, waarvan de aangedreven as is uitgerust met dubbele banden en luchtvering of met een op Unieniveau als gelijkwaardig erkende vering volgens de definitie in bijlage II, of waarvan elke aangedreven as is uitgerust met dubbele banden en de maximumdruk van elke as niet meer dan 9,5 ton bedraagt 40 ton In het geval van door alternatieve brandstoffen aangedreven motorvoertuigen voertuigen , met uitzondering van emissievrije motorvoertuigen voertuigen , wordt het maximaal toegestane gewicht als voorzien in de punten 2.3.1, 2.3.3 en 2.3.4 van punt 2.3 verhoogd met het voor de alternatieve brandstoftechnologie vereiste extra gewicht van ten hoogste 1 ton. In het geval van emissievrije motorvoertuigen voertuigen wordt het in punt 2.3 bepaalde maximaal toegestane gewicht met 2 ton verhoogd. 2.4. Gelede autobus met drie assen 28 ton 2.5. Gelede autobus met vier assen 32 ton In het geval van door alternatieve brandstoffen aangedreven motorvoertuigen voertuigen , met uitzondering van emissievrije motorvoertuigen, worden de voertuigen, wordt het maximaal toegestane gewichten gewichtvan 28 ton als voorzien in punt de punten 2.4 en 2.5 verhoogd met het voor de alternatieve brandstoftechnologie vereiste extra gewicht van ten hoogste 1 ton. In het geval van emissievrije motorvoertuigen worden de voertuigen wordt het in punten punt 2.4 en 2.5 bepaalde maximaal toegestane gewichten gewicht van 28 ton met 2 ton verhoogd. 3. Maximaal toegestane asdruk voor de in artikel 1, lid 1, punt b), genoemde voertuigen 3.1. Enkelvoudige assen Enkelvoudige niet-aangedreven as 10 ton 3.2. Tweeassenstellen van aanhangwagens en opleggers De totale asdruk van een tweeassenstel mag niet meer bedragen dan, als de afstand d tussen de assen 3.2.1. minder dan 1,0 m bedraagt (d 65 % van de van theoretische capaciteit [waarde door het ENIM te bepalen] Meer dan 4 uur gedurende meer dan 200 dagen per jaar Heterogeen verkeer Verzadigd > 95 % van de van theoretische capaciteit [waarde door het ENIM te bepalen] Meer dan 4 uur gedurende meer dan 250 dagen per jaar Homogeen verkeer Intensief gebruikt > 80 % van de van theoretische capaciteit [waarde door het ENIM te bepalen] Meer dan 4 uur gedurende meer dan 200 dagen per jaar Homogeen verkeer Verzadigd > 95 % van de van theoretische capaciteit [waarde door het ENIM te bepalen] Meer dan 4 uur gedurende meer dan 250 dagen per jaar [Am. 261] Onder capaciteitsbenutting wordt verstaan de verhouding tussen de toegewezen capaciteit of voor voorgaande dienstregelingsperioden, het werkelijke aantal rijdende treinen en de theoretische beschikbare capaciteit op een infrastructuuronderdeel op basis van de in deel 2 bedoelde methode. “Homogeen verkeer” betekent dat treinen op het betrokken baanvak over het algemeen soortgelijke kenmerken hebben die relevant zijn voor de capaciteitsbenutting, met name snelheid, stoppatroon en acceleratie. “Heterogeen verkeer” betekent dat de kenmerken die relevant zijn voor de capaciteitsbenutting, met name snelheid, stoppatroon en versnelling, verschillen voor de treinen op het betrokken baanvak. 2. Procedures en methoden voor de berekening van de graad van capaciteitsbenutting Infrastructuurbeheerders beoordelen de graad van capaciteitsbenutting op basis van objectieve, transparante en passende procedures en methoden. Infrastructuurbeheerders mogen gebruik blijven maken van bestaande procedures en methoden die aan deze criteria voldoen. Uiterlijk 3 jaar na de inwerkingtreding van deze verordening stelt het ENIM een aanbeveling op over het gebruik van een geharmoniseerde EU-procedure en -methode om de benutting van de spoorweginfrastructuurcapaciteit te beoordelen. Bij wijze van alternatief kan de graad van capaciteitsbenutting worden beoordeeld als de verhouding tussen de vraag naar capaciteit (waargenomen/vroegere of geraamde toekomstige vraag) en de in het plan voor capaciteitslevering beschikbare capaciteit overeenkomstig artikel 18. BIJLAGE III INHOUD VAN HET EUROPEES KADER VOOR CAPACITEITSBEHEER ALS BEDOELD IN ARTIKEL 6 Het in artikel 6 bedoelde Europees kader voor capaciteitsbeheer bevat ten minste de volgende elementen: Element Referentie(s) Procedures en methoden voor het beheer en de toewijzing van schaarse infrastructuurcapaciteit op basis van sociaal-economische en milieucriteria. Artikel 8, leden 5 en 6 Soorten en beschrijving van spoorvervoersdiensten die moeten worden gebruikt voor de strategische planning van de spoorweginfrastructuurcapaciteit. Artikel 12, lid 2 Gemeenschappelijke beginselen, procedures en methoden voor strategische capaciteitsplanning, onder meer voor de coördinatie tussen infrastructuurbeheerders en de raadpleging van belanghebbenden. Artikel 12, lid 9, artikel 13, artikel 14 Middelen voor de publicatie van het plan voor capaciteitslevering en het proces voor raadpleging van aanvragers Artikel 18, lid 10 Regels en procedures voor de toewijzing van vooraf geplande capaciteit die is opgenomen in het plan voor capaciteitslevering. Artikel 20, lid 3 Kenmerken van capaciteitsspecificaties Artikel 26, lid 1 Bereik van drempelquota voor de annulering van ongebruikte capaciteitsrechten Artikel 27, lid 6 Procedures en methoden voor de coördinatie van de toewijzing van capaciteitsrechten voor meerdere netwerken, met inbegrip van minimumkwaliteitseisen. Artikel 28, lid 5 Richtsnoeren inzake de beperkingen met betrekking tot de verschillen tussen capaciteitsaanvragen van aanvragers en infrastructuurcapaciteit die door infrastructuurbeheerders wordt voorgesteld in het kader van het consensuele geschillenbeslechtingsproces. Artikel 36, lid 2 Procedures om wijzigingen van capaciteitsrechten na toewijzing te beheren. Artikel 39, lid 8 Voorwaarden die aanleiding geven tot compensatie in het geval van wijzigingen van capaciteitsrechten. Artikel 40, lid 3 Beginselen, regels en procedures voor het beheer en de toewijzing van infrastructuurcapaciteit in geval van verstoring van het netwerk. Artikel 41, lid 2 BIJLAGE IV Inhoud van de in artikel 27 van Richtlijn 2012/34/EU bedoelde netverklaring — deel over capaciteitsbeheer en verkeersbeheer De in artikel 27 van Richtlijn 2012/34/EU bedoelde netverklaring bevat: (1) Een gedeelte waarin de aard van de voor spoorwegondernemingen beschikbare infrastructuur en de voorwaarden voor de toegang tot die infrastructuur worden beschreven. In dit deel wordt verwezen naar informatie die beschikbaar is in het in artikel 49 van Richtlijn (EU) 2016/797 bedoelde infrastructuurregister. (2) Een deel over de beginselen en criteria voor capaciteitstoewijzing. Dit deel bevat de algemene kenmerken van de infrastructuurcapaciteit die voor spoorwegondernemingen beschikbaar is, en alle beperkingen met betrekking tot het gebruik daarvan, met inbegrip van vermoedelijke beperkingen in verband met onderhoud. In dit deel worden tevens de procedures en termijnen met betrekking tot het capaciteitstoewijzingsproces gepreciseerd. Verder zijn daarin specifieke criteria vervat die bij dat proces worden gehanteerd, met name: (a) de procedures om aanvragers te raadplegen , zoals bedoeld in artikel 55 bis, over strategische capaciteitsplanning; [Am. 262] (b) de procedures die aanvragers moeten volgen om bij de infrastructuurbeheerder capaciteit aan te vragen; (c) de bepalingen waaraan aanvragers moeten voldoen; (d) de termijnen voor strategische capaciteitsplanning, voor aanvraag-, toewijzings-, aanpassings- en herschikkingsprocessen en de procedures die moeten worden gevolgd om informatie te vragen over de dienstregeling en de procedures voor de planning van voorziene en onvoorziene onderhoudswerkzaamheden; (e) de beginselen die van toepassing zijn op het in artikel 36 bedoelde consensuele geschillenbeslechtingsmechanisme, met inbegrip van het geschillenbeslechtingssysteem dat in het kader van dit proces beschikbaar wordt gesteld, en het in artikel 37 bedoelde formele geschillenbeslechtingsmechanisme; (f) de structuur en het niveau van de compensaties voor wijzigingen van capaciteitsrechten; (g) de te volgen procedures en toe te passen criteria ingeval de infrastructuur intensief gebruikt of verzadigd is; (h) bijzonderheden over de beperkingen inzake het gebruik van infrastructuur; (i) een verklaring voor eventuele afwijkingen van het in artikel 6 bedoelde Europees kader. (3) een deel over exploitatie, met inbegrip van verkeers-, verstorings- en crisisbeheer; Hierin wordt de toepassing beschreven van de voorschriften van deze verordening en van Richtlijn (EU) 2016/797, Richtlijn (EU) 2016/798 en Richtlijn 2007/59/EG, met inbegrip van: (a) operationele regels, met inbegrip van prioriteitsregels of prioriteitsbeginselen voor verkeersbeheer, een lijst van of verwijzingen naar technische, operationele en veiligheidsregels en regels betreffende het operationele personeel; (b) operationele maatregelen, met inbegrip van regels en procedures voor verstorings- en crisisbeheer, operationele communicatie en gegevensuitwisseling met spoorwegondernemingen en andere operationele belanghebbenden; (c) een lijst van en verwijzingen naar de informatiesystemen die bij de exploitatie worden gebruikt; (d) een verklaring voor eventuele afwijkingen van het in artikel 44 bedoelde Europees kader. (4) Een deel over de belangrijkste elementen van prestatiebeheer, waaronder met name: (a) verwijzingen naar prestatiedoelstellingen die zijn uiteengezet in het bedrijfsplan als bedoeld in artikel 8, lid 2, van Richtlijn 2012/34/EU en in de in artikel 30 van die richtlijn bedoelde contractuele overeenkomst; (b) procedures om toezicht te houden op en verslag uit te brengen over de vooruitgang op weg naar de verwezenlijking van de doelstellingen, teneinde samen met de operationele belanghebbenden de oorzaken van tekortkomingen in de prestaties te achterhalen en maatregelen te nemen om ze te verbeteren; (c) een verklaring voor eventuele afwijkingen van het in artikel 50 bedoelde Europees kader. BIJLAGE V INHOUD VAN HET EUROPEES KADER VOOR GRENSOVERSCHRIJDENDE COÖRDINATIE VAN HET VERKEERS-, VERSTORINGS- EN CRISISBEHEER ALS BEDOELD IN ARTIKEL 44 Het Europees kader voor de coördinatie van grensoverschrijdend verkeer, verstorings- en crisisbeheer omvat ten minste de volgende elementen: Element Referentie(s) Gemeenschappelijke beginselen voor verkeers-, verstorings- en crisisbeheer waarmee infrastructuurbeheerders rekening moeten houden bij het vaststellen van regels en procedures voor verkeersbeheer. Artikel 43 Gemeenschappelijke regels en procedures voor de coördinatie van verkeers-, verstorings- en crisisbeheer tussen infrastructuurbeheerders en met operationele belanghebbenden. Artikelen 42, 43, 45, 46, 47 en 48 Gemeenschappelijke regels en procedures voor het beheer en de toewijzing van capaciteit in geval van netwerkverstoringen en crisissituaties. Artikel 41, lid 1 Omschrijving van de verantwoordelijkheden van operationele belanghebbenden die betrokken zijn bij het beheer van grensoverschrijdend verkeer, op basis van een reeks overeengekomen operationele procedures, mijlpalen en interfaces. Artikel 45 Procedures, regels, instrumenten en interfaces voor communicatie en informatie-uitwisseling, met inbegrip van geharmoniseerde digitale instrumenten en interfaces, tussen infrastructuurbeheerders, operationele belanghebbenden en andere betrokken belanghebbenden, met name overheidsinstanties. Artikelen 45, 48 en 62 Beginselen voor de oprichting van specifieke coördinatiegroepen met betrekking tot verkeers-, verstorings- en crisisbeheer. Artikel 53, lid 2 Regelingen voor simulatie en opleiding, met name met betrekking tot netwerkverstoringen en crisissituaties. Artikelen 42, 46 en 47 Regelingen om de prestaties van het verkeers-, verstorings- en crisisbeheer te evalueren, met inbegrip van de coördinatie tussen operationele belanghebbenden. Artikelen 50 en 51 BIJLAGE VI Netwerkverstoringen als bedoeld in artikel 46 Soort incident Geraamde vermoedelijke duur Geraamde vermoedelijke gevolgen Netwerkverstoring Om de beschikbare capaciteit voor treingebruik terug te brengen naar het niveau van vóór het incident zijn 3 of meer dagen nodig – 50 % of meer van de treinen op het betrokken baanvak die op één net rijden, heeft een operationele behandeling nodig. – Minder dan 50 % van de treinen op het betrokken baanvak die op meer dan één netwerk rijden, heeft (naar verwachting) een operationele behandeling nodig Verstoring van meerdere netwerken Om de beschikbare capaciteit voor treinbenutting terug te brengen naar het niveau van vóór het incident zijn 3 of meer dagen nodig – Minstens 50 % van de treinen op het betrokken baanvak die op meer dan één netwerk rijden, heeft (naar verwachting) een operationele behandeling nodig De voorwaarden met betrekking tot de duur en de waarschijnlijke gevolgen voor het verkeer zijn cumulatief. BIJLAGE VII Prestatiegebieden die aan prestatiebeoordeling worden onderworpen als bedoeld in artikel 50 Prestatiegebied Relevante kwesties (indicatief) Infrastructuur en uitrusting – Capaciteit en capaciteiten van de fysieke infrastructuur en de bijbehorende uitrusting, met inbegrip van de uitrol van TEN-T-normen – Vermindering van de capaciteit of mogelijkheden van de infrastructuur als gevolg van het uitstel van de vernieuwing, het onderhoud of de reparatie van infrastructuur Infrastructuurcapaciteit – Aanbod van capaciteit in termen van kwantiteit en kwaliteit , met inbegrip van consistentie over netwerkgrenzen heen – Capaciteitsbenutting, reservecapaciteit om de groei van het verkeer op te vangen – Samenhang tussen beschikbare capaciteit (al dan niet gepland) en marktbehoeften – Stabiliteit van het capaciteitsaanbod, met name in verband met infrastructuurwerken – Verzadigde infrastructuur – Geplande haltetijden van treinen aan grensstations Verkeersbeheer – Stiptheid/vertragingen van verschillende soorten spoordiensten, bij vertrek, tussenstops en bestemming en op operationeel belangrijke locaties – Annuleringen van treinen – Werkelijke haltetijden van treinen aan grensstations Verstorings- en crisisbeheer – Aandeel verkeer dat tijdens de verstoring of crisis via een andere route of volgens een andere dienstregeling kan verlopen – Gevolgen van verstoringen van het spoorverkeer in termen van vertragingen en annuleringen – Gevolgen van verstoringen voor spoorwegexploitanten en hun klanten – Specifieke problemen die zich hebben voorgedaan (kwalitatief) Uitrol en prestaties van digitale diensten, instrumenten en interfaces – Ondersteuning van de processen in verband met capaciteits-, verkeers- en verstoringsbeheer – Volledigheid en kwaliteit van de verstrekte informatie en gegevens en toegankelijkheid voor operationele belanghebbenden – Afstemming op de Europese architectuur die is ontwikkeld door Gemeenschappelijke Onderneming “Europese spoorwegen” en met de relevante technische specificaties overeenkomstig Richtlijn (EU) 2016/797 Naleving van de regelgeving; regelgevend toezicht – Procesindicatoren voor toezicht op de naleving van regels en procedures – Klachten ingediend bij toezichthoudende instanties en het ENRRB [Am. 263] BIJLAGE VIII de informatie die moet worden verstrekt aan operationele belanghebbenden als bedoeld in artikel 48 De volgende informatie die overeenkomstig Richtlijn (EU) 2016/797 en de desbetreffende uitvoeringshandelingen uit hoofde van die richtlijn wordt verstrekt, valt binnen het toepassingsgebied van artikel 48: — Treinritnummer — Treinrapportering — Vrachtbriefgegevens — Aanvraag en toewijzing van een treinpad — Treinvoorbereiding — Treinritinformatie en treinritprognose — Informatie bij gestoord bedrijf — Geschat tijdstip van vertrek (ETD) van de verzending, geschat tijdstip van overdracht (ETI), geschat tijdstip van aankomst (ETA) — Wagonbeweging — Gegevensuitwisseling voor kwaliteitsverbetering BIJLAGE IX Lijst van kwesties waarvoor coördinatie tussen infrastructuurbeheerders moet plaatsvinden als bedoeld in artikel 53 Coördinatiekwesties Bepalingen die onder de coördinatie vallen Strategische capaciteitsplanning Deel 1 van hoofdstuk II, met name: – Artikel 10 Deel 2 van hoofdstuk II, met name: – Artikel 11 – Artikel 13 – Artikel 14 – Artikel 15 – Artikel 16 – Artikel 17 – Artikel 18 – Artikel 19 – Artikel 21 – Artikel 22 – Artikel 25 Planning, capaciteitstoewijzing en herschikking Deel 3 van hoofdstuk II, met name: – Artikel 27 – Artikel 28 – Artikel 31 – Artikel 32 – Artikel 33 – Artikel 34 – Artikel 35 – Artikel 36 – Artikel 37 Afdeling 4 van hoofdstuk II – Artikel 39 – Artikel 40 – Artikel 41 Verkeers-, verstorings- en crisisbeheer Hoofdstuk III, met name: – Artikel 45 – Artikel 46 – Artikel 47 Evaluatie van de prestaties Hoofdstuk IV, met name: – Artikel 51 Uitrol van digitale diensten, instrumenten en interfaces; bijdrage aan de ontwikkeling van technische specificaties – Artikel 9, lid 2 – Artikel 20, lid 4 – Artikel 27, lid 4 – Artikel 29, leden 5 en 6 – Artikel 42, lid 3, punt c) – Artikel 45, punt c) – Artikel 48, leden 2 en 3 – Artikel 62 BIJLAGE X Concordantietabellen 1. Concordantietabel voor de in Richtlijn 2012/34/EU geschrapte bepalingen Richtlijn 2012/34/EU Deze verordening Artikel 2, lid 6 Artikel 36, lid 2 Artikel 3, punt 20 Artikel 21 Artikel 3, punt 22 Artikel 36 Artikel 3, punt 23 Artikel 31 Artikel 3, punt 27 Artikel 4, punt 8 Artikel 3, punt 28 Artikel 4, punt 13 Artikel 7 ter, lid 1 Artikel 3, lid 1 Artikel 7 ter, lid 2 Artikel 3, lid 2 Artikel 7 ter, lid 3 Artikel 3, lid 3 en artikel 2, lid 3, punt b) Artikel 36 Artikel 40 Artikel 38, lid 1 Artikel 26, lid 1, tweede alinea, en artikel 26, lid 6 Artikel 38, lid 2 Artikel 26, lid 3 Artikel 38, lid 3 Artikel 26, lid 4 Artikel 38, lid 4 Artikel 26, lid 5 Artikel 39, lid 1 Artikel 11, lid 3 Artikel 39, lid 2 Artikel 27, lid 3 Artikel 40, lid 1 Artikel 14, leden 2 en 3, en artikel 28 Artikel 40, lid 2 Artikel 55, lid 7, artikel 57, lid 2, artikel 63, leden 1 en 4, artikel 64, leden 1 en 7 Artikel 40, lid 3 Artikel 55, leden 2, 5 en 7 Artikel 40, lid 4 Artikel 57, lid 1 Artikel 40, lid 5 Artikel 41, lid 1 Artikel 7, lid 1 Artikel 41, lid 2 Artikel 7, lid 2 Artikel 41, lid 3 Artikel 7, lid 3 Artikel 42, lid 1 Artikel 31, lid 1 Artikel 42, lid 2 Artikel 31, lid 4 Artikel 42, lid 3 Artikel 31, lid 5 Artikel 42, lid 4 Artikel 31, leden 5 en 6 Artikel 42, lid 5 Artikel 31, lid 7, en bijlage I, deel 5 Artikel 42, lid 6 Artikel 31, lid 8 Artikel 42, lid 7 Artikel 31, lid 10 Artikel 42, lid 8 Artikel 31, lid 11 Artikel 43, lid 1 Artikel 38, lid 1, artikel 32, leden 6, 7 en 8, en artikel 33, leden 1 en 2 Artikel 43, lid 2 Artikel 10, lid 8, artikel 11, lid 2, artikel 21, lid 9, artikel 38, lid 3, en artikel 39, lid 9 Artikel 43, lid 3 n.v.t. Artikel 44, lid 1 Artikel 26, lid 1 Artikel 44, lid 2 Artikel 32, lid 7 en artikel 32, lid 8 Artikel 44, lid 3 Artikel 31, lid 2 Artikel 44, lid 4 Artikel 28 Artikel 45, lid 1 Artikel 32, lid 2 Artikel 45, lid 2 Artikel 32, lid 4 Artikel 45, lid 3 Artikel 32, lid 10 Artikel 45, lid 4 Artikel 32, lid 11 Artikel 46, lid 1 Artikel 8, lid 3 Artikel 20, lid 3 Artikel 32, lid 3 Artikel 46, lid 2 Artikel 36, lid 2 Artikel 46, lid 3 Artikel 36, lid 3 Artikel 46, lid 4 Artikel 36, lid 4 Artikel 46, lid 5 Artikel 36, lid 5 Artikel 46, lid 6 Artikel 36, lid 6 Artikel 47, lid 1 Artikel 21, lid 1 Artikel 47, lid 2 Artikel 21, lid 4 Artikel 47, lid 3 Artikel 21, lid 5, artikel 25, lid 1 Artikel 47, lid 4 Artikel 8, leden 1, 2 en 4, en artikel 11, lid 3 Artikel 47, lid 5 Artikel 8, leden 1 en 4 Artikel 47, lid 6 Artikel 21, lid 6 Artikel 48, lid 1 Artikel 34, lid 1 Artikel 48, lid 2 Artikel 18, lid 4 Artikel 49, lid 1 Artikel 24, lid 1 Artikel 49, lid 2 Artikel 24, lid 2 Artikel 49, lid 3 Artikel 24, lid 3 Artikel 50, lid 1 Artikel 22, lid 1 Artikel 50, lid 2 Artikel 22, lid 2 Artikel 50, lid 3 Artikel 22, lid 1 Artikel 51, lid 1 Artikel 23, lid 1 Artikel 51, lid 2 Artikel 23, leden 1 en 2 Artikel 51, lid 3 Artikel 23, lid 4 Artikel 51, lid 4 Artikel 23, lid 5 Artikel 52, lid 1 Artikel 12, lid 8 Artikel 52, lid 2 Artikel 27, lid 6 Artikel 53, lid 1 Artikel 35, lid 1 Artikel 53, lid 2 Artikel 10, leden 2 en 4, en artikel 35, lid 4 Artikel 53, lid 3 Artikel 9, lid 1 Artikel 54, lid 1 Artikel 43, lid 3 Artikel 54, lid 2 Artikel 43, lid 5 Artikel 54, lid 3 Artikel 43, lid 6 2. Concordantietabel voor Verordening (EU) nr. 913/2010 Verordening (EU) nr. 913/2010 Deze verordening Artikelen 1 tot en met 7. Artikel 8 Artikel 55, leden 1 tot en met 4, lid 6, 7 en 8, en artikel 56, lid 1, punt a), b), c) en f), en lid 2 Artikel 9, lid 1 Artikel 14, lid 1, artikel 22, leden 3 en 4, artikel 23, lid 3, en artikel 57 Artikel 9, lid 1, punten a), c), d) en e), en leden 2, 3, 4 en 5 Artikel 9, lid 1, punt b) Artikel 15 en artikel 22, leden 3 en 4 Artikel 10 Artikel 11 Artikel 55, leden 1 tot en met 4 en lid 6, 7 en 8 Artikelen 12 tot en met 18 Artikel 19 Artikel 49 en artikel 52 Artikelen 20 tot en met 25. (Gewone wetgevingsprocedure: eerste lezing) Het Europees Parlement, – gezien het voorstel van de Commissie aan het Parlement en de Raad ( COM(2023)0593 ), – gezien artikel 294, lid 2, de artikel 114 en 173 en artikel 175, derde alinea, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C9‑0383/2023), – gezien artikel 294, lid 3, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité van 14 februari 2024 (1) , – na raadpleging van het Comité van de Regio’s, – gezien artikel 59 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie economische en monetaire zaken ( A9-0026/2024 ), 1. stelt onderstaand standpunt in eerste lezing vast; 2. verzoekt de Commissie om hernieuwde voorlegging aan het Parlement indien zij haar voorstel vervangt, ingrijpend wijzigt of voornemens is het ingrijpend te wijzigen; 3. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en aan de Commissie alsmede aan de nationale parlementen. Standpunt van het Europees Parlement in eerste lezing vastgesteld op 12 maart 2024 met het oog op de vaststelling van Verordening (EU) 2024/... van het Europees Parlement en de Raad tot wijziging van de Verordeningen (EU) nr. 1092/2010, (EU) nr. 1093/2010, (EU) nr. 1094/2010, (EU) nr. 1095/2010 en (EU) 2021/523 wat betreft bepaalde verslaggevingsverplichtingen op het gebied van financiële diensten en investeringsondersteuning (2) (Voor de EER relevante tekst) HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 114, artikel 173 en artikel 175, derde alinea, Gezien het voorstel van de Europese Commissie, Na toezending van het ontwerp van wetgevingshandeling aan de nationale parlementen, Gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité (3) , Gezien het advies van het Comité van de Regio’s (4) , Handelend volgens de gewone wetgevingsprocedure, Overwegende hetgeen volgt: (1) Verslaggevings- en openbaarmakingsvereisten zijn van essentieel belang voor een goede monitoring en correcte handhaving van wetgeving. Het is echter van belang om deze vereisten te stroomlijnen zodat deze beantwoorden aan het daarmee beoogde doel, ▌om de regeldruk te beperken en om onnodige overlappingen te voorkomen, niet in de laatste plaats voor de regelgevende en toezichthoudende autoriteiten van kleinere financiële rechtsgebieden . Verslaggevings- en openbaarmakingsvereisten kunnen entiteiten, in het bijzonder kleine en middelgrote ondernemingen of micro-ondernemingen, ook opzadelen met onevenredige lasten. (2) Daarom zijn de stroomlijning van verslaggevingsverplichtingen en de terugdringing van regeldruk zonder beleidsdoelstellingen te ondermijnen prioriteiten , onder meer wat betreft verslaggevingsverplichtingen in de financiële sector en de verslaggevingsfrequentie voor het op grond van Verordening (EU) 2021/523 van het Europees Parlement en de Raad (5) ingestelde InvestEU-programma. (3) De Verordeningen (EU) nr. 1092/2010 (6) , (EU) nr. 1093/2010 (7) , (EU) nr. 1094/2010 (8) , (EU) nr. 1095/2010 (9) , (EU) nr. 806/2014 (10) en (EU) …/… (11) van het Europees Parlement en de Raad, Verordening (EU) nr. 1024/2013 van de Raad (12) en Verordening (EU) 2021/523 bevatten een aantal verslaggevings- en openbaarmakingsverplichtingen die , althans kwalitatief eerder dan kwantitatief gezien, moeten worden vereenvoudigd, in lijn met de mededeling van de Commissie “Concurrentievermogen van de EU op lange termijn: blik op de periode na 2030” (13) . (3 bis) Deze kwalitatieve exercitie is niet bedoeld om beleidsresultaten van de Unie te ondermijnen en erkent bovendien de groeiende vraag naar gegevens die nodig zijn om de doelstellingen van de wetgevingshandelingen met betrekking tot de agenda voor duurzame financiering te verwezenlijken. Toch kunnen consistentie en standaardisering in alle rechtskaders en rechtsgebieden en in de loop van de tijd de verplichtingen werkbaarder maken zonder de eigenlijke inhoud van de verslaggevingsnormen aan te tasten. (3 ter) De verschillen in gegevens tussen de lidstaten moeten ook op kwalitatieve wijze worden geanalyseerd. In het bijzonder zijn sommige wetgevingshandelingen van de Unie op grond van hun rechtsgrondslag bedoeld om in gedeeltelijke of minimale harmonisering te voorzien. Bovendien zijn sommige verslaggevingsnormen vrijwillig of volgen ze een opt-inregeling. De lidstaten kunnen ook best practices ontwikkelen of vooroplopen met verslaggevingsverplichtingen, mits zij zich houden aan de vereisten die in de wetgevingshandelingen van de Unie zijn vastgelegd. (4) Financiële instellingen en andere entiteiten die op financiële markten actief zijn, moeten een breed scala informatie rapporteren zodat de autoriteiten van de Unie en de lidstaten die toezien op het financiële bestel, risico’s kunnen monitoren, de financiële stabiliteit en marktintegriteit kunnen garanderen en beleggers en consumenten van financiële diensten in de Unie kunnen beschermen. De Europese toezichthoudende autoriteiten (ESA’s) en de Europese Autoriteit voor de bestrijding van witwassen (AMLA) moeten regelmatig de verslaggevings- en openbaarmakingsverplichtingen herzien en in voorkomend geval met voorstellen komen om overbodige , achterhaalde of onevenredige verplichtingen in de desbetreffende technische regelgevings- en uitvoeringsnormen te stroomlijnen en te schrappen. De Europese toezichthoudende autoriteiten moeten deze werkzaamheden coördineren via het Gemengd Comité van de Europese toezichthoudende autoriteiten. ▌ Daarnaast moeten ook collegiale toetsingen van bevoegde autoriteiten worden uitgevoerd om de doeltreffendheid en de mate van convergentie van die verplichtingen te verbeteren. Zowel de taken in het kader van de gemeenschappelijke toezichtcultuur als de collegiale toetsingen moeten op permanente basis worden uitgevoerd, waarvoor zo nodig meer personele en materiële middelen moeten worden toegewezen. (4 bis) Een groot deel van de overbodige, achterhaalde of onevenredige verslaggevings- en openbaarmakingsvereisten komt voort uit verticale inconsistenties tussen de vereisten van de lidstaten en de vereisten van de Unie (“gold-plating”), uit horizontale inconsistenties in sectorspecifieke en sectoroverschrijdende wetgeving en uit een gebrek aan evenredigheid in de vereisten zelf. De Europese toezichthoudende autoriteiten en de Europese Autoriteit voor de bestrijding van witwassen moeten derhalve niet alleen de technische regulerings- en uitvoeringsnormen beoordelen, maar ook adviezen uitbrengen over lopende gewone wetgevingsprocedures en wetgevingshandelingen die al van kracht zijn. (4 ter) Het vergemakkelijken van het delen en hergebruiken van informatie die is verzameld door de autoriteiten die verantwoordelijk zijn voor het toezicht op de financiële sector – met de nodige garanties wat betreft gegevensbescherming, ambtsgeheim en intellectueel eigendom – moet de druk voor de rapporterende entiteiten en voor de autoriteiten verlichten door overlappende verzoeken te vermijden, in lijn met de strategie van de Commissie inzake toezichtgegevens in de financiëledienstensector in de Unie. Informatie delen moet ook bijdragen tot een betere coördinatie van toezichtwerkzaamheden en convergentie van het toezicht. (4 quater) Om de uitwisseling van informatie in de hele financiële sector te bevorderen, moeten alle autoriteiten die verantwoordelijk zijn voor het toezicht op de financiële sector, waaronder het ESRB, de ESA’s, de AMLA, het GTM, de GAR, alsook alle respectieve bevoegde autoriteiten, toezichthoudende autoriteiten en afwikkelingsautoriteiten in de lidstaten, binnen het toepassingsgebied van deze wijzigingsverordening vallen. (5) Daartoe moet het beginsel “slechts eenmaal rapporteren” in de Unie consequenter worden gehandhaafd . Alle autoriteiten die verantwoordelijk zijn voor het toezicht op de financiële sector mogen slechts informatie opvragen bij financiële instellingen of andere rapporterende entiteiten als deze die informatie nog niet aan andere autoriteiten hebben gerapporteerd . Als informatie al aan een autoriteit is gerapporteerd, moeten andere autoriteiten die informatie rechtstreeks bij die autoriteit kunnen opvragen in plaats van ▌dezelfde informatie ▌te verzamelen , zodat er een einde wordt gemaakt aan zogenaamde dubbele rapportage . Nog steeds met als doel de efficiëntie te verbeteren bij het verzamelen, verwerken en gebruik van informatie, moeten autoriteiten die de kwaliteit van informatie verbeteren door deze op te schonen of te verrijken, ook die verbeterde informatie kunnen delen. (5 bis) Sommige gegevenspunten die financiële instellingen van ondernemingen nodig hebben om aan hun verslaggevingsverplichtingen te voldoen, zijn nog steeds niet opgenomen in het rapportagekader van de Unie en moeten worden toegevoegd. Daarom moet niet alleen worden gekeken naar overbodige, dubbele of achterhaalde verslaggevingsvereisten, maar ook naar lacunes in de regelgeving. Dat maakt het nog belangrijker om te zorgen voor consistentie tussen financiële en niet-financiële verslaggevingsvereisten. (5 ter) Waar nodig moeten financiële instellingen kunnen vertrouwen op een sequentiële aanpak, hetgeen betekent dat zij moeten kunnen verwijzen naar informatie die reeds door ondernemingen in hun waardeketen is gepubliceerd. (5 quater) Om de detectie, monitoring, preventie en beperking van systeemrisico’s voor de financiële stabiliteit te vergemakkelijken, moet het ESRB standaard toegang hebben tot relevante informatie van de ESA’s en de ECB. Op die manier zouden systeemrisico’s dankzij striktere verzoek- en uitwisselingsprocedures beter vooraf kunnen worden opgespoord, in plaats van achteraf. (6) Dit delen van informatie moet complementair zijn aan de bestaande mogelijkheden voor informatie-uitwisseling die in het Unierecht bestaan, en mag onder geen beding een beperking van die bestaande mogelijkheden inhouden. (6 bis) De Europese toezichthoudende autoriteiten moeten beleidsopties beoordelen om verslaggevingsprocessen vanuit een procedureel en inhoudelijk perspectief verder te integreren. De Europese toezichthoudende autoriteiten moeten naar behoren beoordelen welke mogelijkheden het toenemende gebruik van digitale technologie biedt om doeltreffende en doelmatige formats met meetgegevens, methoden en parameters te bevorderen, die het concurrentievermogen van de financiële sector zullen bevorderen. (6 ter) Met dat doel voor ogen hebben de Commissie en de ETA’s de afgelopen jaren aanzienlijke vooruitgang geboekt bij het onderzoeken van de mogelijkheden om geïntegreerde rapportagesystemen op te zetten. Dergelijke innovatieve rapportagesystemen zijn nodig om de vruchten te kunnen plukken van de toegenomen uitwisseling van gegevens tussen de autoriteiten die verantwoordelijk zijn voor het toezicht op de financiële sector. Daarom moeten alle autoriteiten die verantwoordelijk zijn voor het toezicht op de financiële sector in de Unie een gemeenschappelijk geïntegreerd rapportagesysteem opzetten. Dat systeem moet een gemeenschappelijke data dictionary omvatten die de consistentie en duidelijkheid van de rapportagevereisten en de standaardisering van de gegevens waarborgt, een gezamenlijk register van gevraagde en verkregen gegevens, een centrale gegevensruimte voor een efficiënte verzameling en uitwisseling van gegevens, alsook een permanent centraal contactpunt waar entiteiten dubbele, achterhaalde of overbodige rapportage- en openbaarmakingsvereisten kunnen melden. (6 quater) Juridische hinderpalen in sectorale regelgeving maken het voor autoriteiten soms onmogelijk om relevante informatie uit te wisselen. Daarom moeten die autoriteiten die juridische hinderpalen aan de Commissie melden en moet de Commissie zo nodig voorstellen om die hinderpalen weg te nemen, evenwel met inachtneming van intellectuele-eigendomsrechten, het beroepsgeheim en gegevensbescherming. (7) De Commissie heeft nauwkeurige en omvattende informatie nodig om beleid te ontwikkelen, bestaande wetgeving te evalueren en de effecten te beoordelen van potentiële wetgevings- en niet-wetgevingsinitiatieven, onder meer tijdens onderhandelingen over wetgevingsvoorstellen. Het feit dat autoriteiten met de Commissie informatie delen die financiële instellingen of andere entiteiten aan die autoriteiten hebben gerapporteerd op grond van hun verplichtingen uit het hoofde van Unierecht, moet helpen om het formuleren en evalueren van Uniebeleid een empirische basis te geven. Daartoe moet die informatie een vorm hebben waarmee geen individuele entiteiten kunnen worden geïdentificeerd, en mag deze informatie geen persoonsgegevens bevatten. Ook autoriteiten kunnen hun voordeel doen met geanonimiseerde data en moeten dus die informatie onderling delen wanneer zulks noodzakelijk is voor de uitoefening van hun taken. (8) Innovatiecycli in de financiële sectoren gaan steeds sneller, worden opener en worden in toenemende mate collaboratief. Daartoe moeten autoriteiten de mogelijkheid hebben om met financiële instellingen, onderzoekers en andere entiteiten informatie te delen voor andere onderzoeks- en innovatiedoeleinden dan die waarvoor de informatie oorspronkelijk is verzameld. Het delen van die informatie die in het bezit is van autoriteiten, moet de bruikbaarheid ervan vergroten doordat meer informatie beschikbaar komt voor onderzoek in de financiële sector, en moet meer kansen bieden om producten en bedrijfsmodellen te testen, maar moet ook zorgen voor meer samenwerking tussen diverse financiëlemarktdeelnemers, zoals fintech, start-ups en bestaande financiële instellingen. Het hergebruik van data die door een bevoegde autoriteit worden gedeeld, wordt beregeld door het algemene raamwerk voor het hergebruik van data dat wordt beschreven in hoofdstuk II van Verordening (EU) 2022/868 van het Europees Parlement en de Raad (14) . Gezien evenwel het gevoelige karakter van de data die de autoriteiten in de financiële sector ontvangen voor toezichtdoeleinden, moeten specifieke verplichte voorwaarden worden ingevoerd voor het hergebruik van deze data, zoals het anonimiseren van persoonsgegevens en niet-persoonsgebonden gegevens zodat de individuele financiële instellingen niet kunnen worden geïdentificeerd en vertrouwelijke informatie beschermd wordt. Hieruit volgt dat alle procedures en stappen bij het verzamelen, standaardiseren, anonimiseren, opslaan en delen van gegevens voortdurend onderworpen zullen blijven aan de meest recente cyberbeveiligingsmaatregelen die door het Unierecht worden voorgeschreven. (9) De aanpassing van de frequentie van de verslaggeving over het InvestEU-programma door uitvoerende partners van halfjaarlijks tot jaarlijks, moet de werkdruk van de uitvoerende partners, de financiële intermediairs, kmo’s en andere ondernemingen verminderen, zonder dat wezenlijke elementen van Verordening (EU) 2021/523 worden gewijzigd. (10) De Verordeningen (EU) nr. 1092/2010, (EU) nr. 1093/2010, (EU) nr. 1094/2010, (EU) nr. 1095/2010 en (EU) 2021/523 moeten daarom dienovereenkomstig worden gewijzigd, HEBBEN DE VOLGENDE VERORDENING VASTGESTELD: Artikel 1 Wijzigingen van Verordening (EU) nr. 1092/2010 Verordening (EU) nr. 1092/2010 wordt als volgt gewijzigd: 1. In artikel 8 wordt lid 3 vervangen door:" “3. Onverminderd de artikelen 15 en 16 en de toepassing van het strafrecht mogen vertrouwelijke gegevens waarvan de in lid 1 bedoelde personen beroepshalve kennis krijgen, aan geen enkele persoon of autoriteit bekend worden gemaakt, behalve in een samengevatte of geaggregeerde vorm zodat individuele financiële instellingen niet kunnen worden geïdentificeerd.”. 1 bis. In artikel 15 worden de leden 1 tot en met 7 vervangen door: " “1. “De ESA’s, het Europees Stelsel van centrale banken (ESCB), de Commissie, de nationale toezichthoudende autoriteiten en de nationale statistische autoriteiten werken nauw met het ESRB samen door de informatie en analysen te delen die nodig zijn voor de vervulling van hun taken. 2. Het ESRB, de ESA’s en de ECB coördineren hun inspanningen om systeemrisico’s voor de financiële stabiliteit op te sporen, te monitoren, te voorkomen en te beperken. Onverminderd andere bepalingen over het delen van toezicht- en statistische informatie in dit artikel en in andere wetgevingshandelingen van de Unie, delen de ESA’s en de ECB met het ESRB onverwijld alle relevante informatie zodra deze beschikbaar is, met inbegrip van toezicht- en statistische informatie, alsmede de resultaten van hun analyse van die informatie, die het ESRB nodig heeft voor het verwezenlijken van zijn opdracht, doelstellingen en taken. Voor het delen van die informatie maken de ESA’s en de ECB gebruik van het in artikel 15 bis bedoelde gemeenschappelijke geïntegreerde rapportagesysteem zodra dat is opgezet. 3. Indien de bestaande informatie waarover het ESRB via de ESA’s, de ECB en het Europees statistisch systeem beschikt, niet voldoende of niet tijdig beschikbaar is, vraagt het ESRB overeenkomstig dit artikel bij de nationale centrale banken, de nationale toezichthoudende autoriteiten en de nationale statistische autoriteiten de informatie op die het nodig heeft om zijn mandaat te vervullen. Als die informatie nog steeds niet beschikbaar is, kan het ESRB de betrokken lidstaat daarom verzoeken, onverminderd de bevoegdheden van respectievelijk de Raad, de Commissie (Eurostat), de ECB, het Eurostelsel en het ESCB op het gebied van statistiek en gegevensvergaring. 4. Als het ESRB overeenkomstig lid 3 om informatie in niet-samengevatte of niet-geaggregeerde vorm verzoekt, wordt in het met redenen omklede verzoek uitgelegd waarom gegevens over de desbetreffende individuele financiële instelling systeemrelevant en noodzakelijk worden geacht in het licht van de bestaande marktsituatie. 5. Voorafgaand aan elk verzoek om informatie van toezichthoudende aard in niet-samengevatte of niet-geaggregeerde vorm overeenkomstig lid 3 raadpleegt het ESRB naar behoren de betrokken ESA’s om zich ervan te vergewissen dat het verzoek gerechtvaardigd en evenredig is. Indien de betrokken ESA het verzoek niet gerechtvaardigd en evenredig acht, stuurt zij het onverwijld aan het ESRB terug en vraagt zij om aanvullende motivering. Nadat het ESRB de aanvullende motivering aan de betrokken ESA heeft verstrekt, zenden de adressaten van het verzoek de gevraagde informatie aan het ESRB toe, mits zij rechtmatige toegang hebben tot de betreffende informatie.”; 2. Aan artikel 15 worden de volgende leden toegevoegd:" “8. Het ESRB deelt, geval per geval of op regelmatige basis, met een andere van de in lid 1 bedoelde autoriteiten, een andere autoriteit die lid is van het ESFS of de andere autoriteiten informatie die het van een andere ▌van die autoriteiten of de andere autoriteiten heeft verkregen, wanneer de verzoekende autoriteit krachtens haar opdracht, doelstellingen, taken en bevoegdheden of overeenkomstig desbetreffend Unierecht het recht heeft die informatie ▌te verkrijgen. Voor het delen van de informatie als bedoeld in de eerste alinea van dit lid maakt het ESRB gebruik van het in artikel 15 bis bedoelde gemeenschappelijke geïntegreerde rapportagesysteem zodra dat is ingesteld. 8 bis. Het ESRB verzoekt de andere autoriteiten om informatie die het anders zou opvragen bij financiële instellingen of andere bevoegde autoriteiten, indien aan beide volgende voorwaarden wordt voldaan: De eerste alinea laat onverlet dat het ESRB de gevraagde informatie kan verkrijgen van financiële instellingen of andere bevoegde autoriteiten indien de andere autoriteit om operationele redenen niet in staat is de gegevens te delen. Om te bepalen of aan de in de eerste alinea, punt b), genoemde voorwaarde is voldaan, maakt het ESRB gebruik van het in artikel 15 bis bedoelde gemeenschappelijke geïntegreerde rapportagesysteem zodra dat is ingesteld. 8 ter. Voor de toepassing van dit artikel en artikel 15 bis wordt onder “andere autoriteiten” elke van de volgende autoriteiten verstaan: 9. Het verzoek tot uitwisseling van informatie overeenkomstig lid 8 vermeldt duidelijk de rechtsgrondslag in het Unierecht die de verzoekende autoriteit toestaat om de informatie te verkrijgen van in dat lid bedoelde financiële instellingen of andere autoriteiten. De verzoekende autoriteit en het ESRB zijn onderworpen aan het ambtsgeheim en aan bepalingen inzake gegevensbescherming die zijn vastgesteld in artikel 8 en in sectorale wetgeving die van toepassing is op het delen van data tussen de financiële instelling of een andere in lid 8 bedoelde autoriteit en de verzoekende autoriteit, alsmede op het delen van data tussen een andere in dat lid bedoelde autoriteit en het ESRB. Het ESRB stelt elke betrokken autoriteit onverwijld in kennis van dit soort informatie-uitwisseling , tenzij de informatie is geanonimiseerd, gewijzigd, geaggregeerd of behandeld met een andere methode van openbaarmakingscontrole om vertrouwelijke informatie te beschermen . 10. De leden 8 , 8 bis en 9 zijn ook van toepassing op informatie die het ESRB van de andere autoriteiten heeft ontvangen en waarop het ESRB vervolgens kwaliteitschecks heeft uitgevoerd of die het ESRB anderszins heeft verwerkt. 11. Voor het delen van informatie zoals bedoeld in de leden 8 , 8 bis , 9 en 10 sluiten het ESRB en de andere autoriteiten memoranda van overeenstemming ▌waarin de concrete voorwaarden voor het uitwisselen van informatie zijn vastgelegd. Zij stellen ook regelingen vast voor het delen van middelen om die gedeelde data te verzamelen en te verwerken , op voorwaarde dat zij aan de toepasselijke regels inzake gegevensbescherming, intellectuele eigendom en het beroepsgeheim voldoen . De memoranda van overeenstemming volgen in onderlinge overeenstemming tussen alle betrokken autoriteiten een eenvoudig en gestandaardiseerd formaat, zo nodig aangepast aan eventuele bijzondere werkwijzen bij specifieke autoriteiten. 12. De leden 8 , 9 en 10 laten de bescherming van intellectuele-eigendomsrechten onverlet en vormen geen beletsel voor of beperking van de uitwisseling van informatie tussen het ESRB en de andere autoriteiten overeenkomstig bepalingen in andere Uniewetgeving. Wanneer lid 8, 9 of 10 in strijd is met bepalingen in andere Uniewetgeving die de uitwisseling van informatie tussen de andere autoriteiten beregelt, hebben de bepalingen in die andere Uniewetgeving voorrang. 13. Onverminderd andere verplichtingen die in Unierecht voor het delen van informatie zijn vastgelegd, kan het ESRB, na een gemotiveerd verzoek en op individuele basis, met de Commissie ▌informatie delen die andere autoriteiten bij haar hebben gerapporteerd krachtens hun verplichtingen uit hoofde van Unierecht , in een vorm die geen identificatie van individuele entiteiten mogelijk maakt en geen persoonsgegevens bevat. De autoriteiten die dergelijke informatie hebben verstrekt, worden naar behoren geïnformeerd over de uitwisseling die heeft plaatsgevonden. 14. Het ESRB kan, voor onderzoeks- en innovatiedoeleinden, tot bij de uitvoering van haar taken verkregen informatie toegang verlenen voor hergebruik door financiële instellingen, onderzoekers en andere entiteiten die een rechtmatig belang bij die informatie hebben, op voorwaarde dat het ESRB zich ervan vergewist heeft dat alle volgende punten in acht zijn genomen: Informatie die van een andere autoriteit is ontvangen, wordt alleen op die basis gedeeld met de instemming van de autoriteit die de informatie aanvankelijk heeft verkregen. 14 bis. Het ESRB brengt uiterlijk op ... [1 jaar na de datum van inwerkingtreding van deze wijzigingsverordening] aan de Commissie verslag uit over alle juridische hinderpalen in sectorale regelgeving die het ESRB op enigerlei wijze verhinderen informatie uit te wisselen met andere autoriteiten of met andere entiteiten. In het verslag kan ook melding worden gemaakt van niet-materiële, achterhaalde, dubbele of anderszins irrelevante verslaggevingsvereisten. Op basis van dat verslag en terdege rekening houdend met de bescherming van intellectuele-eigendomsrechten, het ambtsgeheim en gegevensbescherming, dient de Commissie zo nodig uiterlijk op ... [2 jaar na de datum van inwerkingtreding van deze wijzigingsverordening] bij het Europees Parlement en de Raad een wetgevingsvoorstel in om die juridische hinderpalen in sectorale wetgeving weg te nemen teneinde de uitwisseling van informatie tussen autoriteiten en met andere entiteiten te bevorderen.”; 2 bis. Het volgende artikel wordt ingevoegd: " “Artikel 15 bis Instelling van een gemeenschappelijk geïntegreerd rapportagesysteem 1. Uiterlijk op ... [2 jaar na de datum van inwerkingtreding van deze wijzigingsverordening] stelt het ESRB, in nauwe samenwerking met de andere autoriteiten, een verslag over de technische details van de instelling van een gemeenschappelijk geïntegreerd rapportagesysteem alsook een routekaart op, op basis van de werkzaamheden met het oog op de integratie van de rapportage door de ETA’s in hun sectoren, met een kosten-batenanalyse. Ten behoeve van dat verslag omvat het geïntegreerde rapportagesysteem: In nauwe samenwerking met de Commissie gaat het verslag vergezeld van een raming van de totale financiële gevolgen. Uiterlijk op ... [3 jaar na de datum van inwerkingtreding van deze wijzigingsverordening] dient de Commissie zo nodig bij het Europees Parlement en de Raad een wetgevingsvoorstel in om te zorgen voor de nodige financiële, personele en IT-middelen voor de instelling van het gemeenschappelijke geïntegreerde rapportagesysteem. Uiterlijk op ... [3 jaar na de datum van inwerkingtreding van deze wijzigingsverordening] stelt het ESRB samen met de andere autoriteiten het gemeenschappelijke geïntegreerde rapportagesysteem in. ”. Artikel 2 Wijzigingen van Verordening (EU) nr. 1093/2010 Verordening (EU) nr. 1093/2010 wordt als volgt gewijzigd: -1. Aan artikel 16 bis, lid 1, wordt de volgende alinea toegevoegd: " “De adviezen van de Autoriteit zijn niet beperkt tot lopende wetgevingsprocedures. De Autoriteit kan in haar adviezen zo nodig ook wijzigingen van wetgevingshandelingen die van kracht zijn voorstellen, waaronder wijzigingen om: Bij het opstellen van de in de eerste alinea bedoelde adviezen over van kracht zijnde wetgevingshandelingen houdt de Autoriteit door een specifieke raadpleging naar behoren rekening met de inbreng van alle relevante belanghebbenden. Op basis van die adviezen dient de Commissie zo nodig bij het Europees Parlement en de Raad een wetgevingsvoorstel in.”; 1. In artikel 29, lid 1, wordt punt d) vervangen door:" “d) evalueren van de toepassing van de desbetreffende door de Commissie vastgestelde technische reguleringsnormen en technische uitvoeringsnormen en van de door de Autoriteit gegeven richtsnoeren en aanbevelingen, en in voorkomend geval voorstellen van wijzigingen, met behoud van de bruikbaarheid en kwaliteit van de gegevens, teneinde: 2. Aan artikel 30, lid 3, wordt het volgende punt e) toegevoegd:" “e) de effectiviteit van nationale rapportage- en openbaarmakingsvereisten en de mate van convergentie tussen die vereisten en de vereisten in Unierecht en hun geschiktheid om aan de daarin vastgestelde normen te voldoen, rekening houdend met de specifieke kenmerken van de nationale financiële rechtsgebieden .”. 3. Artikel 35, lid 4, wordt vervangen door:" “4. Voordat er overeenkomstig dit artikel om informatie wordt gevraagd en om dubbele rapportage- en openbaarmakingsverplichtingen te vermijden, maakt de Autoriteit gebruik van informatie verzameld door de in artikel 35 bis, lid 1 ter , bedoelde andere autoriteiten en de bestaande statistieken, zoals opgemaakt en verspreid door het Europees statistisch systeem en het Europees Stelsel van centrale banken. 4. Het volgende artikel 35 bis wordt ingevoegd:" “Artikel 35 bis Uitwisseling van informatie tussen autoriteiten en met andere entiteiten 1. De Autoriteit en de bevoegde autoriteiten delen, per geval of op regelmatige basis, met de andere autoriteiten informatie die deze van financiële instellingen of andere bevoegde autoriteiten hebben verkregen , indien de verzoekende autoriteit krachtens haar opdracht, doelstellingen, taken en bevoegdheden of overeenkomstig desbetreffend Unierecht het recht heeft die informatie te verkrijgen . 2. Het verzoek tot uitwisseling van informatie vermeldt duidelijk de rechtsgrondslag in het Unierecht die de verzoekende autoriteit toestaat om de informatie te verkrijgen van in dat lid bedoelde financiële instellingen of andere bevoegde autoriteiten. De verzoekende autoriteit en de delende autoriteit zijn onderworpen aan het ambtsgeheim en aan bepalingen inzake gegevensbescherming die zijn vastgesteld in de artikelen 70 en 71 en in sectorale wetgeving die van toepassing is op het delen van data tussen de financiële instelling en de verzoekende autoriteit, alsmede op het delen van data tussen de financiële instelling en de delende autoriteit. De delende autoriteit stelt elke betrokken financiële instelling ▌onverwijld in kennis van dit soort informatie-uitwisseling , tenzij de informatie is geanonimiseerd, gewijzigd, geaggregeerd of behandeld met een andere methode van openbaarmakingscontrole om vertrouwelijke informatie te beschermen . 3. De leden 1 , 1 bis en 2 zijn ook van toepassing op informatie die de delende autoriteit van een financiële instelling of de andere autoriteiten heeft ontvangen en waarop de delende autoriteit vervolgens kwaliteitschecks heeft uitgevoerd of die de delende autoriteit anderszins heeft verwerkt. 4. Voor het delen van informatie zoals bedoeld in de leden 1, 1 bis, 2 en 3 sluiten de Autoriteit en de andere autoriteiten memoranda van overeenstemming ▌waarin de concrete voorwaarden voor het uitwisselen van informatie zijn vastgelegd. Zij stellen ook regelingen vast voor het delen van middelen om die gedeelde data te verzamelen en te verwerken , op voorwaarde dat die regelingen aan de toepasselijke regels inzake gegevensbescherming, intellectuele eigendom en het beroepsgeheim voldoen . De memoranda van overeenstemming volgen in onderlinge overeenstemming tussen alle betrokken autoriteiten een eenvoudig en gestandaardiseerd formaat, zo nodig aangepast aan de eventuele bijzondere werkwijzen bij specifieke autoriteiten. 5. De leden 1 tot en met 4 laten de bescherming van intellectuele-eigendomsrechten onverlet en vormen geen beletsel voor of beperking van de uitwisseling van informatie tussen de Autoriteit en de andere autoriteiten overeenkomstig bepalingen in andere Uniewetgeving. Wanneer het in dit artikel bepaalde in strijd is met bepalingen in andere Uniewetgeving die de uitwisseling van informatie tussen de andere autoriteiten beregelt, hebben de bepalingen in die andere Uniewetgeving voorrang. 6. Onverminderd andere verplichtingen die in Unierecht voor het delen van informatie zijn vastgelegd, kunnen de Autoriteit en de bevoegde autoriteiten, na een gemotiveerd verzoek en op individuele basis, met de Commissie ▌informatie delen die financiële instellingen krachtens hun verplichtingen uit hoofde van Unierecht bij haar hebben gerapporteerd ▌ in een vorm die geen identificatie van individuele entiteiten mogelijk maakt en geen persoonsgegevens bevat. De autoriteiten die dergelijke informatie hebben verstrekt, worden naar behoren geïnformeerd over de uitwisseling die heeft plaatsgevonden. 7. De Autoriteit en de bevoegde autoriteiten kunnen, voor onderzoeks- en innovatiedoeleinden, tot bij de uitvoering van hun taken verkregen informatie toegang verlenen voor hergebruik door financiële instellingen, onderzoekers en andere entiteiten die een rechtmatig belang bij die informatie hebben, op voorwaarde dat de Autoriteit zich ervan vergewist heeft dat alle volgende punten in acht zijn genomen: Informatie die van een andere autoriteit is ontvangen, wordt alleen op deze basis gedeeld met de instemming van de autoriteit die de informatie aanvankelijk heeft verkregen. 7 bis. De Autoriteit en de bevoegde autoriteiten brengen uiterlijk op ... [1 jaar na de datum van inwerkingtreding van deze wijzigingsverordening] aan de Commissie verslag uit over alle juridische hinderpalen in sectorale regelgeving die hen op enigerlei wijze verhinderen informatie uit te wisselen met andere autoriteiten of met andere entiteiten. Het verslag kan ook niet-materiële, achterhaalde, dubbele of anderszins irrelevante rapportagevereisten bevatten, alsook suggesties om de consistentie tussen de rapportagevereisten van financiële en niet-financiële ondernemingen te waarborgen. Op basis van dat verslag en terdege rekening houdend met de bescherming van intellectuele-eigendomsrechten, het ambtsgeheim en gegevensbescherming, dient de Commissie zo nodig uiterlijk op ... [2 jaar na de datum van inwerkingtreding van deze wijzigingsverordening] bij het Europees Parlement en de Raad een wetgevingsvoorstel in om die juridische hinderpalen in sectorale wetgeving weg te nemen teneinde de uitwisseling van informatie tussen autoriteiten en met andere entiteiten te bevorderen.” . 4 bis. Het volgende artikel wordt ingevoegd: " “Artikel 35 ter Instelling van een gemeenschappelijk geïntegreerd rapportagesysteem 1. Uiterlijk op ... [2 jaar na de datum van inwerkingtreding van deze wijzigingsverordening] stelt de Autoriteit, in nauwe samenwerking met de andere autoriteiten en het ESCB, een verslag over de technische details van de instelling van een gemeenschappelijk geïntegreerd rapportagesysteem alsook een routekaart op, op basis van de werkzaamheden met het oog op de integratie van de rapportage door de ETA’s in hun sectoren, met een kosten-batenanalyse. Ten behoeve van dat verslag omvat het geïntegreerde rapportagesysteem: In nauwe samenwerking met de Commissie gaat het verslag vergezeld van een raming van de totale financiële gevolgen. Uiterlijk op ... [3 jaar na de datum van inwerkingtreding van deze wijzigingsverordening] dient de Commissie zo nodig bij het Europees Parlement en de Raad een wetgevingsvoorstel in om te zorgen voor de nodige financiële, personele en IT-middelen voor de instelling van het gemeenschappelijke geïntegreerde rapportagesysteem. Uiterlijk op ... [3 jaar na de datum van inwerkingtreding van deze wijzigingsverordening] stelt de Autoriteit samen met de andere autoriteiten het gemeenschappelijke geïntegreerde rapportagesysteem in.”; 4 ter. In artikel 36 wordt lid 2 vervangen door: " “2. De Autoriteit werkt, samen met het Europees Stelsel van centrale banken (ESCB), de Commissie, de nationale bevoegde autoriteiten en de nationale statistische autoriteiten, nauw samen met het ESRB door de informatie en analysen te delen die nodig zijn voor de vervulling van hun taken. De Autoriteit coördineert, samen met het ESRB en de ECB, haar inspanningen om systeemrisico’s voor de financiële stabiliteit op te sporen, te monitoren, te voorkomen en te beperken. De Autoriteit voldoet, overeenkomstig artikel 15, leden 1 tot en met 5, van Verordening (EU) nr. 1092/2010, aan de vastgestelde bepalingen inzake het delen van gegevens. De Autoriteit beschikt, in samenwerking met het ESRB, over adequate interne procedures voor de verzending van vertrouwelijke informatie, met name informatie betreffende individuele financiële instellingen.”; 5. Aan artikel 54, lid 2, wordt het volgende streepje toegevoegd:" “– rapportage- en openbaarmakingsvereisten en het verzamelen en verspreiden van informatie bij financiële instellingen.”. 6. In artikel 70 wordt lid 3 vervangen door:" “3. De leden 1 en 2 staan er niet aan in de weg dat de Autoriteit informatie uitwisselt met de andere autoriteiten als bedoeld in artikel 35 bis, lid 1 ter, overeenkomstig deze verordening en overeenkomstig andere Uniewetgeving die op financiële instellingen van toepassing is.”. Artikel 3 Wijzigingen van Verordening (EU) nr. 1094/2010 Verordening (EU) nr. 1094/2010 wordt als volgt gewijzigd: -1. Aan artikel 16 bis, lid 1, wordt de volgende alinea toegevoegd: " “De adviezen van de Autoriteit zijn niet beperkt tot lopende wetgevingsprocedures. De Autoriteit kan in haar adviezen zo nodig ook wijzigingen van wetgevingshandelingen die van kracht zijn voorstellen, waaronder wijzigingen om: Bij het opstellen van de in de eerste alinea bedoelde adviezen over van kracht zijnde wetgevingshandelingen houdt de Autoriteit door een specifieke raadpleging naar behoren rekening met de inbreng van alle relevante belanghebbenden. Op basis van die adviezen dient de Commissie zo nodig bij het Europees Parlement en de Raad een wetgevingsvoorstel in.”; 1. In artikel 29, lid 1, wordt punt d) vervangen door:" “d) evalueren van de toepassing van de desbetreffende door de Commissie vastgestelde technische reguleringsnormen en technische uitvoeringsnormen en van de door de Autoriteit gegeven richtsnoeren en aanbevelingen, en in voorkomend geval voorstellen van wijzigingen, met behoud van de bruikbaarheid en kwaliteit van de gegevens, teneinde: 2. Aan artikel 30, lid 3, wordt het volgende punt e) toegevoegd:" “e) de effectiviteit van nationale rapportage- en openbaarmakingsvereisten en de mate van convergentie tussen die vereisten en de vereisten in Unierecht en hun geschiktheid om aan de daarin vastgestelde normen te voldoen, rekening houdend met de specifieke kenmerken van de nationale financiële rechtsgebieden .”. 3. Artikel 35, lid 4, wordt vervangen door:" “4. Voordat er overeenkomstig dit artikel om informatie wordt gevraagd en om dubbele rapportage- en openbaarmakingsverplichtingen te vermijden, maakt de Autoriteit gebruik van informatie verzameld door de in artikel 35 bis, lid 1 ter , bedoelde andere autoriteiten en de bestaande statistieken, zoals opgemaakt en verspreid door het Europees statistisch systeem en het Europees Stelsel van centrale banken.”. 4. Het volgende artikel 35 bis wordt ingevoegd:" “Artikel 35 bis Uitwisseling van informatie tussen autoriteiten en met andere entiteiten 1. De Autoriteit en de bevoegde autoriteiten delen, per geval of op regelmatige basis, met de andere autoriteiten informatie die deze van financiële instellingen of andere bevoegde autoriteiten hebben verkregen , indien de verzoekende autoriteit krachtens haar opdracht, doelstellingen, taken en bevoegdheden of overeenkomstig desbetreffend Unierecht het recht heeft die informatie te verkrijgen . Voor het delen van de informatie als bedoeld in de eerste alinea van dit lid maakt de Autoriteit of de bevoegde autoriteit vanaf de oprichting ervan gebruik van het in artikel 35 ter bedoelde enkele geïntegreerde rapportagesysteem. 1 bis. De Autoriteit en de bevoegde autoriteiten verzoeken elk bij de andere autoriteiten om informatie die zij anders zouden opvragen bij financiële instellingen of andere bevoegde autoriteiten, indien aan beide volgende voorwaarden wordt voldaan: De eerste alinea laat onverlet dat de Autoriteit en de bevoegde autoriteiten de gevraagde informatie kunnen verkrijgen van financiële instellingen of andere bevoegde autoriteiten indien de andere autoriteit om operationele redenen niet in staat is de gegevens te delen. Om te bepalen of aan de in punt b) van de eerste alinea genoemde voorwaarde is voldaan, maken de Autoriteit of de bevoegde autoriteiten gebruik van het in artikel 35 ter bedoelde enkele geïntegreerde rapportagesysteem zodra dat is ingesteld. 1 ter. Voor de toepassing van dit artikel, artikel 35 ter en artikel 70, lid 3 wordt onder “andere autoriteiten” elke van de volgende autoriteiten verstaan: Voor de toepassing van dit artikel is een “financiële instelling” een financiële instelling zoals gedefinieerd in artikel 2, punt a), van Verordening (EU) nr. 1092/2010. 2. Het verzoek tot uitwisseling van informatie vermeldt duidelijk de rechtsgrondslag in het Unierecht die de verzoekende autoriteit toestaat om de informatie te verkrijgen van in dat lid bedoelde financiële instellingen of andere bevoegde autoriteiten. De verzoekende autoriteit en de delende autoriteit zijn onderworpen aan het ambtsgeheim en aan bepalingen inzake gegevensbescherming die zijn vastgesteld in de artikelen 70 en 71 en in sectorale wetgeving die van toepassing is op het delen van data tussen de financiële instelling en de verzoekende autoriteit, alsmede op het delen van data tussen de financiële instelling en de delende autoriteit. De delende autoriteit stelt elke betrokken financiële instelling ▌onverwijld in kennis van dit soort informatie-uitwisseling , tenzij de informatie is geanonimiseerd, gewijzigd, geaggregeerd of behandeld met een andere methode van openbaarmakingscontrole om vertrouwelijke informatie te beschermen . 3. De leden 1 , 1 bis en 2 zijn ook van toepassing op informatie die de delende autoriteit van een financiële instelling of de andere autoriteiten heeft ontvangen en waarop de delende autoriteit vervolgens kwaliteitschecks heeft uitgevoerd of die de delende autoriteit anderszins heeft verwerkt. 4. Voor het delen van informatie zoals bedoeld in de leden 1, 1 bis, 2 en 3 sluiten de Autoriteit en de andere autoriteiten memoranda van overeenstemming ▌waarin de concrete voorwaarden voor het uitwisselen van informatie zijn vastgelegd. Zij stellen ook regelingen vast voor het delen van middelen om die gedeelde data te verzamelen en te verwerken. De memoranda van overeenstemming volgen in onderlinge overeenstemming tussen alle betrokken autoriteiten een eenvoudig en gestandaardiseerd formaat, zo nodig aangepast aan eventuele bijzondere werkwijzen bij specifieke autoriteiten. 5. De leden 1 tot en met 4 laten de bescherming van intellectuele-eigendomsrechten onverlet en vormen geen beletsel voor of beperking van de uitwisseling van informatie tussen de Autoriteit en de andere autoriteiten overeenkomstig bepalingen in andere Uniewetgeving. Wanneer het in dit artikel bepaalde in strijd is met bepalingen in andere Uniewetgeving die de uitwisseling van informatie tussen de andere autoriteiten beregelt, hebben de bepalingen in die andere Uniewetgeving voorrang. 6. Onverminderd andere verplichtingen die in Unierecht voor het delen van informatie zijn vastgelegd, kunnen de Autoriteit en de bevoegde autoriteiten, na een gemotiveerd verzoek en op individuele basis, met de Commissie ▌informatie delen die financiële instellingen krachtens hun verplichtingen uit hoofde van Unierecht bij haar hebben gerapporteerd ▌ in een vorm die geen identificatie van individuele entiteiten mogelijk maakt en geen persoonsgegevens bevat. 7. De Autoriteit en de bevoegde autoriteiten kunnen, voor onderzoeks- en innovatiedoeleinden, tot bij de uitvoering van hun taken verkregen informatie toegang verlenen voor hergebruik door financiële instellingen, onderzoekers en andere entiteiten die een rechtmatig belang bij die informatie hebben, op voorwaarde dat de Autoriteit zich ervan vergewist heeft dat alle volgende punten in acht zijn genomen: Informatie die van een andere autoriteit is ontvangen, wordt alleen op deze basis gedeeld met de instemming van de autoriteit die de informatie aanvankelijk heeft verkregen. 7 bis. De Autoriteit en de bevoegde autoriteiten brengen uiterlijk op ... [1 jaar na de datum van inwerkingtreding van deze wijzigingsverordening] aan de Commissie verslag uit over alle juridische hinderpalen in sectorale regelgeving die hen op enigerlei wijze verhinderen informatie uit te wisselen met andere autoriteiten of met andere entiteiten. Het verslag kan ook niet-materiële, achterhaalde, dubbele of anderszins irrelevante verslaggevingsvereisten bevatten, evenals suggesties om de consistentie tussen de verslaggevingsvereisten van financiële en niet-financiële ondernemingen te waarborgen. Op basis van dat verslag en terdege rekening houdend met de bescherming van intellectuele-eigendomsrechten, het ambtsgeheim en gegevensbescherming, dient de Commissie zo nodig uiterlijk op ... [2 jaar na de datum van inwerkingtreding van deze wijzigingsverordening] bij het Europees Parlement en de Raad een wetgevingsvoorstel in om die juridische hinderpalen in sectorale wetgeving weg te nemen teneinde de uitwisseling van informatie tussen autoriteiten en met andere entiteiten te bevorderen.” . 4 bis. Het volgende artikel wordt ingevoegd: " “Artikel 35 ter Instelling van een gemeenschappelijk geïntegreerd rapportagesysteem 1. Uiterlijk op ... [2 jaar na de datum van inwerkingtreding van deze wijzigingsverordening] stelt de Autoriteit, in nauwe samenwerking met de andere autoriteiten en het ESCB, een verslag over de technische details van de instelling van een gemeenschappelijk geïntegreerd rapportagesysteem alsook een routekaart op, op basis van de werkzaamheden met het oog op de integratie van de rapportage door de ETA’s in hun sectoren, met een kosten-batenanalyse. Ten behoeve van dat verslag omvat het geïntegreerde rapportagesysteem: In nauwe samenwerking met de Commissie gaat het verslag vergezeld van een raming van de totale financiële gevolgen. Uiterlijk op ... [3 jaar na de datum van inwerkingtreding van deze wijzigingsverordening] dient de Commissie zo nodig bij het Europees Parlement en de Raad een wetgevingsvoorstel in om te zorgen voor de nodige financiële, personele en IT-middelen voor de instelling van het gemeenschappelijke geïntegreerde rapportagesysteem. Uiterlijk op ... [3 jaar na de datum van inwerkingtreding van deze wijzigingsverordening] stelt de Autoriteit samen met de andere autoriteiten een gemeenschappelijke geïntegreerde rapportagesysteem in.”. 4 ter. In artikel 36 wordt lid 2 vervangen door: " “2. De Autoriteit werkt, samen met het Europees Stelsel van centrale banken (ESCB), de Commissie, de nationale bevoegde autoriteiten en de nationale statistische autoriteiten, nauw samen met het ESRB door de informatie en analysen te delen die nodig zijn voor de vervulling van hun taken. De Autoriteit coördineert, samen met het ESRB en de ECB, haar inspanningen om systeemrisico’s voor de financiële stabiliteit op te sporen, te monitoren, te voorkomen en te beperken. De Autoriteit voldoet, overeenkomstig artikel 15, leden 1 tot en met 5, van Verordening (EU) nr. 1092/2010, aan de vastgestelde bepalingen inzake het delen van gegevens. De Autoriteit beschikt, in samenwerking met het ESRB, over adequate interne procedures voor de verzending van vertrouwelijke informatie, met name informatie betreffende individuele financiële instellingen.”; 5. Aan artikel 54, lid 2, wordt het volgende streepje toegevoegd:" “– rapportage- en openbaarmakingsvereisten en het verzamelen en verspreiden van informatie bij financiële instellingen.”. 6. In artikel 70 wordt lid 3 vervangen door:" “3. De leden 1 en 2 staan er niet aan in de weg dat de Autoriteit informatie uitwisselt met de andere autoriteiten als bedoeld in artikel 35 bis, lid 1 ter, overeenkomstig deze verordening en overeenkomstig andere Uniewetgeving die op financiële instellingen van toepassing is.”. Artikel 4 Wijzigingen van Verordening (EU) nr. 1095/2010 Verordening (EU) nr. 1095/2010 wordt als volgt gewijzigd: -1. Aan artikel 16 bis, lid 1, wordt de volgende alinea toegevoegd: " “De adviezen van de Autoriteit zijn niet beperkt tot lopende wetgevingsprocedures. De Autoriteit kan in haar adviezen zo nodig ook wijzigingen van wetgevingshandelingen die van kracht zijn voorstellen, waaronder wijzigingen om: Bij het opstellen van de in de eerste alinea bedoelde adviezen over van kracht zijnde wetgevingshandelingen houdt de Autoriteit door een specifieke raadpleging naar behoren rekening met de inbreng van alle relevante belanghebbenden. Op basis van die adviezen dient de Commissie zo nodig bij het Europees Parlement en de Raad een wetgevingsvoorstel in.”; 1. In artikel 29, lid 1, wordt punt d) vervangen door:" “d) evalueren van de toepassing van de desbetreffende door de Commissie vastgestelde technische reguleringsnormen en technische uitvoeringsnormen en van de door de Autoriteit gegeven richtsnoeren en aanbevelingen, en in voorkomend geval voorstellen van wijzigingen, met behoud van de bruikbaarheid en kwaliteit van de gegevens, teneinde: 2. Aan artikel 30, lid 3, wordt het volgende punt e) toegevoegd:" “e) de effectiviteit van nationale rapportage- en openbaarmakingsvereisten en de mate van convergentie tussen die vereisten en de vereisten in Unierecht en hun geschiktheid om aan de daarin vastgestelde normen te voldoen, rekening houdend met de specifieke kenmerken van de nationale financiële rechtsgebieden .”. 3. Artikel 35, lid 4, wordt vervangen door:" “4. Voordat er overeenkomstig dit artikel om informatie wordt gevraagd en om dubbele rapportage- en openbaarmakingsverplichtingen te vermijden, maakt de Autoriteit gebruik van informatie verzameld door de in artikel 35 bis, lid 1 ter, bedoelde andere autoriteiten en de bestaande statistieken, zoals opgemaakt en verspreid door het Europees statistisch systeem en het Europees Stelsel van centrale banken.”. 4. Het volgende artikel 35 bis wordt ingevoegd:" “Artikel 35 bis Uitwisseling van informatie tussen autoriteiten en met andere entiteiten 1. De Autoriteit en de bevoegde autoriteiten delen, per geval of op regelmatige basis, met andere autoriteiten informatie die deze van financiële instellingen of andere bevoegde autoriteiten hebben verkregen , indien de verzoekende autoriteit krachtens haar opdracht, doelstellingen, taken en bevoegdheden of overeenkomstig desbetreffend Unierecht het recht heeft die informatie te verkrijgen . Voor het delen van de informatie als bedoeld in de eerste alinea van dit lid maakt de Autoriteit of de bevoegde autoriteit vanaf de oprichting ervan gebruik van het in artikel 35 ter bedoelde enkele geïntegreerde rapportagesysteem. 1 bis. De Autoriteit en de bevoegde autoriteiten verzoeken elk bij de andere autoriteiten om informatie die zij anders zouden opvragen bij financiële instellingen of andere bevoegde autoriteiten, indien aan beide volgende voorwaarden wordt voldaan: De eerste alinea laat onverlet dat de Autoriteit en de bevoegde autoriteiten de gevraagde informatie kunnen verkrijgen van financiële instellingen of andere bevoegde autoriteiten indien de andere autoriteit om operationele redenen niet in staat is de gegevens te delen. Om te bepalen of aan de in punt b) van de eerste alinea genoemde voorwaarde is voldaan, maken de Autoriteit of de bevoegde autoriteiten gebruik van het in artikel 35 ter bedoelde enkele geïntegreerde rapportagesysteem zodra dat is ingesteld. 1 ter. Voor de toepassing van dit artikel, artikel 35 ter en artikel 70, lid 3 wordt onder “andere autoriteiten” elke van de volgende autoriteiten verstaan: Voor de toepassing van dit artikel is een “financiële instelling” een financiële instelling zoals gedefinieerd in artikel 2, punt a), van Verordening (EU) nr. 1092/2010. 2. Het verzoek tot uitwisseling van informatie vermeldt duidelijk de rechtsgrondslag in het Unierecht die de verzoekende autoriteit toestaat om de informatie te verkrijgen van in dat lid bedoelde financiële instellingen of andere bevoegde autoriteiten. De verzoekende autoriteit en de delende autoriteit zijn onderworpen aan het ambtsgeheim en aan bepalingen inzake gegevensbescherming die zijn vastgesteld in de artikelen 70 en 71 en in sectorale wetgeving die van toepassing is op het delen van data tussen de financiële instelling en de verzoekende autoriteit, alsmede op het delen van data tussen de financiële instelling en de delende autoriteit. De delende autoriteit stelt elke betrokken financiële instelling ▌onverwijld in kennis van dit soort informatie-uitwisseling , tenzij de informatie is geanonimiseerd, gewijzigd, geaggregeerd of behandeld met een andere methode van openbaarmakingscontrole om vertrouwelijke informatie te beschermen . 3. De leden 1, 1 bis en 2 zijn ook van toepassing op informatie die de delende autoriteit van een financiële instelling of de andere autoriteiten heeft ontvangen en waarop de delende autoriteit vervolgens kwaliteitschecks heeft uitgevoerd of die de delende autoriteit anderszins heeft verwerkt. 4. Voor het delen van informatie zoals bedoeld in de leden 1, 1 bis, 2 en 3 sluiten de Autoriteit en de andere autoriteiten memoranda van overeenstemming ▌waarin de concrete voorwaarden voor het uitwisselen van informatie zijn vastgelegd. Zij stellen ook regelingen vast voor het delen van middelen om die gedeelde data te verzamelen en te verwerken , op voorwaarde dat die regelingen aan de toepasselijke regels inzake gegevensbescherming, intellectuele eigendom en het beroepsgeheim voldoen . De memoranda van overeenstemming volgen in onderlinge overeenstemming tussen alle betrokken autoriteiten een eenvoudig en gestandaardiseerd formaat, zo nodig aangepast aan eventuele bijzondere werkwijzen bij specifieke autoriteiten. 5. De leden 1 tot en met 4 laten de bescherming van intellectuele-eigendomsrechten onverlet en vormen geen beletsel voor of beperking van de uitwisseling van informatie tussen de Autoriteit en de andere autoriteiten overeenkomstig bepalingen in andere Uniewetgeving. Wanneer het in dit artikel bepaalde in strijd is met bepalingen in andere Uniewetgeving die de uitwisseling van informatie tussen de andere autoriteiten beregelt, hebben de bepalingen in die andere Uniewetgeving voorrang. 6. Onverminderd andere verplichtingen die in Unierecht voor het delen van informatie zijn vastgelegd, kunnen de Autoriteit en de bevoegde autoriteiten, na een gemotiveerd verzoek en op individuele basis, met de Commissie ▌informatie delen die financiële instellingen krachtens hun verplichtingen uit hoofde van Unierecht bij haar hebben gerapporteerd ▌ in een vorm die geen identificatie van individuele entiteiten mogelijk maakt en geen persoonsgegevens bevat. De autoriteiten die dergelijke informatie hebben verstrekt, worden naar behoren geïnformeerd over de uitwisseling die heeft plaatsgevonden. 7. De Autoriteit en de bevoegde autoriteiten kunnen, voor onderzoeks- en innovatiedoeleinden, tot bij de uitvoering van hun taken verkregen informatie toegang verlenen voor hergebruik door financiële instellingen, onderzoekers en andere entiteiten die een rechtmatig belang bij die informatie hebben, op voorwaarde dat de Autoriteit zich ervan vergewist heeft dat alle volgende punten in acht zijn genomen: Informatie die van een andere autoriteit is ontvangen, wordt alleen op deze basis gedeeld met de instemming van de autoriteit die de informatie aanvankelijk heeft verkregen. 7 bis. De Autoriteit en de bevoegde autoriteiten brengen uiterlijk op ... [1 jaar na de datum van inwerkingtreding van deze wijzigingsverordening] aan de Commissie verslag uit over alle juridische hinderpalen in sectorale regelgeving die hen op enigerlei wijze verhinderen informatie uit te wisselen met andere autoriteiten of met andere entiteiten. Het verslag kan ook niet-materiële, achterhaalde, dubbele of anderszins irrelevante verslaggevingsvereisten bevatten, evenals suggesties om de consistentie tussen de verslaggevingsvereisten van financiële en niet-financiële ondernemingen te waarborgen. Op basis van dat verslag en terdege rekening houdend met de bescherming van intellectuele-eigendomsrechten, het ambtsgeheim en gegevensbescherming, dient de Commissie zo nodig uiterlijk op ... [2 jaar na de datum van inwerkingtreding van deze wijzigingsverordening] bij het Europees Parlement en de Raad een wetgevingsvoorstel in om die juridische hinderpalen in sectorale wetgeving weg te nemen teneinde de uitwisseling van informatie tussen autoriteiten en met andere entiteiten te bevorderen.” . 4 bis. Het volgende artikel wordt ingevoegd: " “Artikel 35 ter Instelling van een gemeenschappelijk geïntegreerd rapportagesysteem 1. Uiterlijk op ... [2 jaar na de datum van inwerkingtreding van deze wijzigingsverordening] stelt de Autoriteit, in nauwe samenwerking met de andere autoriteiten en het ESCB, een verslag over de technische details van de instelling van een gemeenschappelijk geïntegreerd rapportagesysteem alsook een routekaart op, op basis van de werkzaamheden met het oog op de integratie van de rapportage door de ETA’s in hun sectoren, met een kosten-batenanalyse. Ten behoeve van dat verslag omvat het geïntegreerde rapportagesysteem: In nauwe samenwerking met de Commissie gaat het verslag vergezeld van een raming van de totale financiële gevolgen. Uiterlijk op ... [3 jaar na de datum van inwerkingtreding van deze wijzigingsverordening] dient de Commissie zo nodig bij het Europees Parlement en de Raad een wetgevingsvoorstel in om te zorgen voor de nodige financiële, personele en IT-middelen voor de instelling van het gemeenschappelijke geïntegreerde rapportagesysteem. Uiterlijk op ... [3 jaar na de datum van inwerkingtreding van deze wijzigingsverordening] stelt de Autoriteit samen met de andere autoriteiten het gemeenschappelijke geïntegreerde rapportagesysteem in.”; 4 ter. In artikel 36 wordt lid 2 vervangen door: " “2. De Autoriteit werkt, samen met het Europees Stelsel van centrale banken (ESCB), de Commissie, de nationale bevoegde autoriteiten en de nationale statistische autoriteiten, nauw samen met het ESRB door de informatie en analysen te delen die nodig zijn voor de vervulling van hun taken. De Autoriteit coördineert, samen met het ESRB en de ECB, haar inspanningen om systeemrisico’s voor de financiële stabiliteit op te sporen, te monitoren, te voorkomen en te beperken. De Autoriteit voldoet, overeenkomstig artikel 15, leden 1 tot en met 5, van Verordening (EU) nr. 1092/2010, aan de vastgestelde bepalingen inzake het delen van gegevens. De Autoriteit beschikt, in samenwerking met het ESRB, over adequate interne procedures voor de verzending van vertrouwelijke informatie, met name informatie betreffende individuele financiële instellingen.”; 5. Aan artikel 54, lid 2, wordt het volgende streepje toegevoegd:" “– rapportage- en openbaarmakingsvereisten en het verzamelen en verspreiden van informatie bij financiële instellingen.”. 6. In artikel 70 wordt lid 3 vervangen door:" “3. De leden 1 en 2 staan er niet aan in de weg dat de Autoriteit informatie uitwisselt met de andere autoriteiten als bedoeld in artikel 35 bis, lid 1 ter, overeenkomstig deze verordening en overeenkomstig andere Uniewetgeving die op financiëlemarktdeelenemers van toepassing is.”. Artikel 4 bis Wijzigingen van Verordening (EU) nr. 806/2014 In Verordening (EU) nr. 806/2014 worden de volgende artikelen ingevoegd: " “Artikel 34 bis Uitwisseling van informatie tussen autoriteiten en met andere entiteiten 1. De afwikkelingsraad en de nationale afwikkelingsautoriteiten delen, per geval of op regelmatige basis, met de andere autoriteiten informatie die zij van financiële instellingen of andere bevoegde autoriteiten hebben verkregen wanneer de verzoekende autoriteit op grond van haar opdracht, doelstellingen, taken en bevoegdheden of overeenkomstig desbetreffend Unierecht bevoegd is om die informatie te verkrijgen. Voor het delen van de informatie als bedoeld in de eerste alinea van dit lid maken de afwikkelingsraad of de nationale afwikkelingsautoriteiten gebruik van het in artikel 34 ter bedoelde enkele geïntegreerde rapportagesysteem zodra dat is ingesteld. 2. De afwikkelingsraad en de nationale afwikkelingsautoriteiten verzoeken de andere autoriteiten om informatie die zij anders zouden opvragen bij financiële instellingen of andere bevoegde autoriteiten, indien aan beide volgende voorwaarden wordt voldaan: De eerste alinea laat onverlet dat de afwikkelingsraad en de nationale afwikkelingsautoriteiten de gevraagde informatie kunnen verkrijgen van financiële instellingen of andere bevoegde autoriteiten indien de andere autoriteit om operationele redenen niet in staat is de gegevens te delen. Om te bepalen of aan de in de eerste alinea, punt b), genoemde voorwaarde is voldaan, maakt de afwikkelingsraad gebruik van het in artikel 34 ter bedoelde gemeenschappelijke geïntegreerde rapportagesysteem zodra dat is ingesteld. 3. Voor de toepassing van dit artikel en artikel 34 ter wordt onder “andere autoriteiten” elke van de volgende autoriteiten verstaan: Voor de toepassing van dit artikel is een “financiële instelling” een financiële instelling zoals gedefinieerd in artikel 2, punt a), van Verordening (EU) nr. 1092/2010. 4. Het verzoek tot uitwisseling van informatie vermeldt duidelijk de rechtsgrondslag in het Unierecht die de verzoekende autoriteit toestaat om de informatie te verkrijgen van in dat lid bedoelde financiële instellingen of andere bevoegde autoriteiten. De verzoekende autoriteit en de delende autoriteit zijn onderworpen aan het ambtsgeheim en aan bepalingen inzake gegevensbescherming die zijn vastgesteld in de artikelen 88 en 89 en in sectorale wetgeving die van toepassing is op het delen van data tussen de financiële instelling en de verzoekende autoriteit, alsmede op het delen van data tussen de financiële instelling en de delende autoriteit. De delende autoriteit stelt elke betrokken financiële instelling onverwijld in kennis van dit soort informatie-uitwisseling, tenzij de informatie is geanonimiseerd, gewijzigd, geaggregeerd of behandeld met een andere methode van openbaarmakingscontrole om vertrouwelijke informatie te beschermen. 5. De leden 1, 2 en 4 zijn ook van toepassing op informatie die de delende autoriteit van een financiële instelling of een andere autoriteit heeft ontvangen en waarop de delende autoriteit vervolgens kwaliteitschecks heeft uitgevoerd of die de delende autoriteit anderszins heeft verwerkt. 6. Voor het delen van informatie zoals bedoeld in de leden 1, 2, 4 en 5, sluiten de afwikkelingsraad en de andere autoriteiten memoranda van overeenstemming waarin de concrete voorwaarden voor het uitwisselen van informatie zijn vastgelegd. Zij stellen ook regelingen vast voor het delen van middelen om die gedeelde gegevens te verzamelen en te verwerken, op voorwaarde dat die regelingen aan de toepasselijke regels inzake gegevensbescherming, intellectuele eigendom en het beroepsgeheim voldoen. De memoranda van overeenstemming volgen in onderlinge overeenstemming tussen alle betrokken autoriteiten een gestandaardiseerd formaat, zo nodig aangepast aan de eventuele bijzondere werkwijzen bij specifieke autoriteiten. 7. De leden 1 tot en met 6 laten de bescherming van intellectuele-eigendomsrechten onverlet en vormen geen beletsel voor of beperking van de uitwisseling van informatie tussen de afwikkelingsraad en de andere autoriteiten overeenkomstig bepalingen in andere Uniewetgeving. Wanneer het in dit artikel bepaalde in strijd is met bepalingen in deze verordening of andere Uniewetgeving die de uitwisseling van informatie tussen de andere autoriteiten beregelt, hebben de bepalingen in die andere Uniewetgeving voorrang. 8. Onverminderd andere verplichtingen die in Unierecht voor het delen van informatie zijn vastgelegd, kunnen de afwikkelingsraad en de nationale afwikkelingsautoriteiten, na een gemotiveerd verzoek en op individuele basis, met de Commissie informatie delen die financiële instellingen krachtens hun verplichtingen uit hoofde van Unierecht bij haar hebben gerapporteerd, in een vorm die geen identificatie van individuele entiteiten mogelijk maakt en geen persoonsgegevens bevat. De autoriteiten die dergelijke informatie hebben verstrekt, worden naar behoren geïnformeerd over de uitwisseling die heeft plaatsgevonden. 9. De afwikkelingsraad en de nationale afwikkelingsautoriteiten kunnen, voor onderzoeks- en innovatiedoeleinden, tot bij de uitvoering van hun taken verkregen informatie toegang verlenen voor hergebruik door financiële instellingen, onderzoekers en andere entiteiten die een rechtmatig belang bij die informatie hebben, op voorwaarde dat de afwikkelingsraad zich ervan vergewist heeft dat alle volgende punten in acht zijn genomen: Informatie die van een andere autoriteit is ontvangen, wordt alleen op deze basis gedeeld met de instemming van de autoriteit die de informatie aanvankelijk heeft verkregen. 10. De afwikkelingsraad en de nationale afwikkelingsautoriteiten brengen uiterlijk op ... [1 jaar na de datum van inwerkingtreding van deze wijzigingsverordening] aan de Commissie verslag uit over alle juridische hinderpalen in sectorale regelgeving die de afwikkelingsraad op enigerlei wijze verhinderen informatie uit te wisselen met andere autoriteiten of met andere entiteiten. Het verslag kan ook niet-materiële, achterhaalde, dubbele of anderszins irrelevante verslaggevingsvereisten bevatten, evenals suggesties om de consistentie tussen de verslaggevingsvereisten van financiële en niet-financiële ondernemingen te waarborgen. Op basis van dat verslag en terdege rekening houdend met de bescherming van intellectuele-eigendomsrechten, het ambtsgeheim en gegevensbescherming, dient de Commissie zo nodig uiterlijk op ... [2 jaar na de datum van inwerkingtreding van deze wijzigingsverordening] bij het Europees Parlement en de Raad een wetgevingsvoorstel in om die juridische hinderpalen in sectorale wetgeving weg te nemen teneinde de uitwisseling van informatie tussen autoriteiten en met andere entiteiten te bevorderen.”. Artikel 34 ter Instelling van een gemeenschappelijk geïntegreerd rapportagesysteem 1. Uiterlijk op ... [2 jaar na de datum van inwerkingtreding van deze wijzigingsverordening] stelt de afwikkelingsraad, in nauwe samenwerking met de andere autoriteiten, een verslag over de technische details van de instelling van een gemeenschappelijk geïntegreerd rapportagesysteem alsook een routekaart op, op basis van de werkzaamheden met het oog op de integratie van de rapportage door de ETA’s in hun sectoren, met een kosten-batenanalyse. Ten behoeve van dat verslag omvat het geïntegreerde rapportagesysteem: 2. In nauwe samenwerking met de Commissie gaat het verslag vergezeld van een raming van de totale financiële gevolgen. Uiterlijk op ... [3 jaar na de datum van inwerkingtreding van deze wijzigingsverordening] dient de Commissie zo nodig bij het Europees Parlement en de Raad een wetgevingsvoorstel in om te zorgen voor de nodige financiële, personele en IT-middelen voor de instelling van het gemeenschappelijke geïntegreerde rapportagesysteem. Uiterlijk op ... [3 jaar na de datum van inwerkingtreding van deze wijzigingsverordening] stelt de afwikkelingsraad samen met de andere autoriteiten het gemeenschappelijke geïntegreerde rapportagesysteem in.”; Artikel 4 ter Wijzigingen van Verordening (EU) …/… tot oprichting van de Autoriteit voor de bestrijding van witwassen Verordening (EU) .../... (23) wordt als volgt gewijzigd: 1. Aan artikel 10, lid 2, wordt het volgende punt d) toegevoegd: " “d) evalueren van de toepassing van de desbetreffende door de Commissie vastgestelde technische reguleringsnormen en technische uitvoeringsnormen en van de door de Autoriteit gegeven richtsnoeren en aanbevelingen, en in voorkomend geval voorstellen van wijzigingen, met behoud van de bruikbaarheid en kwaliteit van de gegevens, teneinde: 2. Aan artikel 16 wordt het volgende lid toegevoegd: " “3 bis. Voordat er overeenkomstig dit artikel om informatie wordt gevraagd en om dubbele rapportage- en openbaarmakingsverplichtingen te vermijden, maakt de Autoriteit gebruik van informatie verzameld door de in artikel 16 bis, lid 3, bedoelde andere autoriteiten en de bestaande statistieken, zoals opgemaakt en verspreid door het Europees statistisch systeem en het Europees Stelsel van centrale banken.”; 3. Het volgende artikel wordt ingevoegd: " “Artikel 16 bis Uitwisseling van informatie tussen autoriteiten en met andere entiteiten 1. De Autoriteit en de toezichthoudende autoriteiten delen, per geval of op regelmatige basis, met de andere autoriteiten informatie die deze van meldingsplichtige entiteiten of andere bevoegde autoriteiten hebben verkregen indien de verzoekende autoriteit krachtens haar opdracht, doelstellingen, taken en bevoegdheden of overeenkomstig desbetreffend Unierecht bevoegd is die informatie te verkrijgen. Voor het delen van de informatie als bedoeld in de eerste alinea van dit lid maakt de Autoriteit of de toezichthoudende autoriteit gebruik van het in artikel 16 bis bedoelde gemeenschappelijke geïntegreerde rapportagesysteem zodra dat is ingesteld. 2. De Autoriteit en de toezichthoudende autoriteiten verzoeken elk bij de andere autoriteiten om informatie die zij anders zouden opvragen bij meldingsplichtige entiteiten of andere bevoegde autoriteiten, indien aan beide volgende voorwaarden wordt voldaan: De eerste alinea laat onverlet dat de Autoriteit en de bevoegde autoriteiten die informatie kunnen verkrijgen van financiële instellingen of andere bevoegde autoriteiten indien de andere autoriteit om operationele redenen niet in staat is de gegevens te delen. Om te bepalen of aan de in punt b) van de eerste alinea genoemde voorwaarde is voldaan, maken de Autoriteit en de toezichthoudende autoriteiten gebruik van het in artikel 16 ter bedoelde gemeenschappelijke geïntegreerde rapportagesysteem zodra dat is ingesteld. 3. Voor de toepassing van dit artikel, artikel 16, lid 3 bis, en artikel 16 ter wordt onder “andere autoriteiten” elke van de volgende autoriteiten verstaan: Voor de toepassing van dit artikel is een “financiële instelling” een financiële instelling zoals gedefinieerd in artikel 2, punt a), van Verordening (EU) nr. 1092/2010. 4. Het verzoek tot uitwisseling van informatie vermeldt duidelijk de rechtsgrondslag in het Unierecht die de verzoekende autoriteit toestaat om de informatie te verkrijgen van in dat lid bedoelde meldingsplichtige entiteiten of andere bevoegde autoriteiten. De verzoekende autoriteit en de delende autoriteit zijn onderworpen aan het ambtsgeheim en aan bepalingen inzake gegevensbescherming die zijn vastgesteld in de artikelen 75 en 84 en in sectorale wetgeving die van toepassing is op het delen van gegevens tussen de meldingsplichtige entiteit en de verzoekende autoriteit, alsmede op het delen van data tussen de meldingsplichtige entiteit en de delende autoriteit. De delende autoriteit stelt elke betrokken meldingsplichtige entiteit onverwijld in kennis van dit soort informatie-uitwisseling, tenzij de informatie is geanonimiseerd, gewijzigd, geaggregeerd of behandeld met een andere methode van openbaarmakingscontrole om vertrouwelijke informatie te beschermen. 5. De leden 1, 2 en 4 zijn ook van toepassing op informatie die de delende autoriteit van een meldingsplichtige entiteit of een andere autoriteit heeft ontvangen en waarop de delende autoriteit vervolgens kwaliteitschecks heeft uitgevoerd of die de delende autoriteit anderszins heeft verwerkt. 6. Voor het delen van informatie zoals bedoeld in de leden 1, 2, 4 en 5, sluiten de Autoriteiten en de andere autoriteiten memoranda van overeenstemming waarin de concrete voorwaarden voor het uitwisselen van informatie zijn vastgelegd. Zij stellen ook regelingen vast voor het delen van middelen om die gedeelde data te verzamelen en te verwerken, op voorwaarde dat die regelingen aan de toepasselijke regels inzake gegevensbescherming, intellectuele eigendom en het beroepsgeheim voldoen. De memoranda van overeenstemming volgen in onderlinge overeenstemming tussen alle betrokken autoriteiten een eenvoudig en gestandaardiseerd formaat, zo nodig aangepast aan eventuele bijzondere werkwijzen bij specifieke autoriteiten. 7. De leden 1 tot en met 6 laten de bescherming van intellectuele-eigendomsrechten onverlet en vormen geen beletsel voor of beperking van de uitwisseling van informatie tussen de Autoriteit en de andere autoriteiten overeenkomstig bepalingen in andere Uniewetgeving. Wanneer het in dit artikel bepaalde in strijd is met bepalingen in deze verordening of andere Uniewetgeving die de uitwisseling van informatie tussen de andere autoriteiten beregelt, hebben de bepalingen in die andere Uniewetgeving voorrang. 8. Onverminderd andere verplichtingen die in Unierecht voor het delen van informatie zijn vastgelegd, kunnen de Autoriteit en de toezichthoudende autoriteiten, na een gemotiveerd verzoek en op individuele basis, met de Commissie informatie delen die meldingsplichtige entiteiten krachtens hun verplichtingen uit hoofde van Unierecht bij haar hebben gerapporteerd, in een vorm die geen identificatie van individuele entiteiten mogelijk maakt en geen persoonsgegevens bevat. De autoriteiten die dergelijke informatie hebben verstrekt, worden naar behoren geïnformeerd over de uitwisseling die heeft plaatsgevonden. 9. De Autoriteit en de toezichthoudende autoriteiten kunnen, voor onderzoeks- en innovatiedoeleinden, tot bij de uitvoering van hun taken verkregen informatie toegang verlenen voor hergebruik door meldingsplichtige entiteiten, onderzoekers en andere entiteiten die een rechtmatig belang bij die informatie hebben, op voorwaarde dat de Autoriteit of de toezichthoudende autoriteit zich ervan vergewist heeft dat alle volgende punten in acht zijn genomen: Informatie die van een andere autoriteit is ontvangen, wordt alleen op deze basis gedeeld met de instemming van de autoriteit die de informatie aanvankelijk heeft verkregen. 10. De Autoriteit en de toezichthoudende autoriteiten brengen uiterlijk op ... [1 jaar na de datum van inwerkingtreding van deze wijzigingsverordening] aan de Commissie verslag uit over alle juridische hinderpalen in sectorale regelgeving die hen op enigerlei wijze verhinderen informatie uit te wisselen met andere autoriteiten of met andere entiteiten. Het verslag kan ook niet-materiële, achterhaalde, dubbele of anderszins irrelevante verslaggevingsvereisten bevatten, evenals suggesties om de consistentie tussen de verslaggevingsvereisten van financiële en niet-financiële ondernemingen te waarborgen. Op basis van dat verslag en terdege rekening houdend met de bescherming van intellectuele-eigendomsrechten, het ambtsgeheim en gegevensbescherming, dient de Commissie zo nodig uiterlijk op ... [2 jaar na de datum van inwerkingtreding van deze wijzigingsverordening] bij het Europees Parlement en de Raad een wetgevingsvoorstel in om die juridische hinderpalen in sectorale wetgeving weg te nemen teneinde de uitwisseling van informatie tussen autoriteiten en met andere entiteiten te bevorderen.”; 4. Het volgende artikel wordt ingevoegd: " “Artikel 16 ter Instelling van een gemeenschappelijk geïntegreerd rapportagesysteem 1. Uiterlijk op ... [2 jaar na de datum van inwerkingtreding van deze wijzigingsverordening] stellen de Autoriteit en de toezichthoudende autoriteiten, in nauwe samenwerking met de andere autoriteiten en het ESCB, een verslag over de technische details van de instelling van een gemeenschappelijk geïntegreerd rapportagesysteem alsook een routekaart op, op basis van de werkzaamheden met het oog op de integratie van de rapportage door de ETA’s in hun sectoren, met een kosten-batenanalyse. Ten behoeve van dat verslag omvat het geïntegreerde rapportagesysteem: 2. In nauwe samenwerking met de Commissie gaat het verslag vergezeld van een raming van de totale financiële gevolgen. Uiterlijk op ... [3 jaar na de datum van inwerkingtreding van deze wijzigingsverordening] dient de Commissie zo nodig bij het Europees Parlement en de Raad een wetgevingsvoorstel in om te zorgen voor de nodige financiële, personele en IT-middelen voor de instelling van het gemeenschappelijke geïntegreerde rapportagesysteem. Uiterlijk op ... [3 jaar na de datum van inwerkingtreding van deze wijzigingsverordening] stelt de Autoriteit samen met de andere autoriteiten het gemeenschappelijke geïntegreerde rapportagesysteem in. ”; 5. Aan artikel 44, lid 1, wordt de volgende alinea toegevoegd: " “De adviezen van de Autoriteit zijn niet beperkt tot lopende wetgevingsprocedures. De Autoriteit kan in haar adviezen zo nodig ook wijzigingen van wetgevingshandelingen die van kracht zijn voorstellen, waaronder wijzigingen om: Bij het opstellen van de in de eerste alinea bedoelde adviezen over van kracht zijnde wetgevingshandelingen houdt de Autoriteit door een specifieke raadpleging naar behoren rekening met de inbreng van alle relevante belanghebbenden. Op basis van die adviezen dient de Commissie zo nodig bij het Europees Parlement en de Raad een wetgevingsvoorstel in.”. Artikel 5 Wijzigingen van Verordening (EU) 2021/523 Verordening (EU) 2021/523 wordt als volgt gewijzigd: -1. In artikel 8, lid 6, wordt de inleidende formule vervangen door: " “De Commissie ontwikkelt richtsnoeren inzake duurzaamheid die het, in overeenstemming met de milieudoelstellingen en -normen en de sociale doelstellingen en normen van de Unie en met passende inachtneming van het beginsel “geen ernstige afbreuk doen” en met verschillen in de soorten infrastructuurprojecten, mogelijk maken:”; -1 bis. In artikel 13, lid 7, wordt alinea 2 vervangen door: " “Contracten tussen de uitvoerende partner en de eindontvanger of de financiële intermediair of een andere entiteit als bedoeld in artikel 16, lid 1, punt a), in het kader van de in artikel 4, lid 2, eerste alinea, bedoelde EU-garantie worden uiterlijk op 31 augustus 2026 ondertekend. In andere gevallen worden contracten tussen de uitvoerende partner en de eindontvanger of de financiële intermediair of een andere entiteit als bedoeld in artikel 16, lid 1, punt a), uiterlijk op 31 december 2028 ondertekend.”; -1 ter. In artikel 17, lid 2, wordt punt h) vervangen door: " “h) financiële en operationele rapportage en monitoring van de financierings- en investeringsverrichtingen onder de EU-garantie, waarbij voor evenredigheid in de rapportage- en monitoringvereisten wordt gezorgd en de kosten voor alle belanghebbenden en eindbegunstigden tot een minimum worden beperkt, zonder dat de respectieve InvestEU-doelstellingen worden ondermijnd;”; 1. In artikel 28 wordt lid 4 vervangen door:" “4. Eenmaal per jaar dient iedere uitvoerende partner bij de Commissie een verslag in over de financierings- en investeringsverrichtingen die onder deze verordening vallen, uitgesplitst tussen EU-compartiment en lidstaatcompartiment, naargelang het geval. Iedere uitvoerende partner dient eveneens informatie over het lidstaatcompartiment in bij de lidstaat waarvan hij het compartiment ten uitvoer legt. Het verslag bevat een beoordeling van de naleving van de vereisten voor het gebruik van de EU-garantie en van de in bijlage III bij deze verordening vastgestelde essentiële prestatie-indicatoren. Het verslag bevat ook operationele, statistische, financiële en boekhoudkundige gegevens voor elke financierings- of investeringsverrichting en een raming van de verwachte kasstromen, op het niveau van de compartimenten, de beleidsterreinen en het InvestEU-fonds. Het verslag van de EIB-groep, en in voorkomend geval van andere uitvoerende partners, bevat ook informatie over investeringsbelemmeringen die zich voordoen bij de uitvoering van financierings- en investeringsverrichtingen die onder deze verordening vallen. De verslagen bevatten de informatie die de uitvoerende partners moeten verstrekken op grond van artikel 155, lid 1, punt a), van het Financieel Reglement.”. Artikel 5 bis Afstemming op Verordening (EU) nr. 1024/2013 van de Raad Uiterlijk op ... [drie maanden na de datum van inwerkingtreding van deze wijzigingsverordening] dient de Commissie zo nodig bij de Raad een wetgevingsvoorstel in om de wijzigingen van de Verordeningen (EU) nr. 1092/2010, (EU) nr. 1093/2010, (EU) nr. 1094/2010, (EU) nr. 1095/2010, (EU) nr. 806/2014 en (EU) .../... (25) in deze verordening af te stemmen op Verordening (EU) nr. 1024/2013 van de Raad. Artikel 6 Inwerkingtreding Deze verordening treedt in werking op de twintigste dag na die van de bekendmaking ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie. Deze verordening is verbindend in al haar onderdelen en is rechtstreeks toepasselijk in elke lidstaat. Gedaan te Brussel, Voor het Europees Parlement Voor de Raad De voorzitter De voorzitter (Gewone wetgevingsprocedure: eerste lezing) Het Europees Parlement, – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2021)0802 ), – gezien artikel 294, lid 2, en artikel 194, lid 2, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C9‑0469/2021), – gezien artikel 294, lid 3, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien het gemotiveerde advies dat in het kader van protocol nr. 2 betreffende de toepassing van de beginselen van subsidiariteit en evenredigheid is uitgebracht door het Finse parlement, en waarin wordt gesteld dat het ontwerp van wetgevingshandeling niet strookt met het subsidiariteitsbeginsel, – gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité van 23 maart 2022 (1) , – gezien het advies van het Comité van de Regio’s van 30 juni 2022 (2) , – gezien het Interinstitutioneel Akkoord van 28 november 2001 over een systematischer gebruik van de herschikking van besluiten (3) , – gezien de brief van 8 november 2022 van de Commissie juridische zaken aan de Commissie industrie, onderzoek en energie overeenkomstig artikel 110, lid 3, van zijn Reglement, – gezien het overeenkomstig artikel 74, lid 4, van zijn Reglement door de bevoegde commissie goedgekeurde voorlopig akkoord en de door de vertegenwoordiger van de Raad bij brief van 20 december 2023 gedane toezegging om het standpunt van het Europees Parlement overeenkomstig artikel 294, lid 4, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie goed te keuren, – gezien de artikelen 110 en 59 van zijn Reglement, – gezien de adviezen van de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en voedselveiligheid en de Commissie juridische zaken, – gezien het verslag van de Commissie industrie, onderzoek en energie ( A9-0033/2023 ), A. overwegende dat het voorstel van de Commissie volgens de adviesgroep van de juridische diensten van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie geen andere inhoudelijke wijzigingen bevat dan die welke als zodanig in het voorstel worden vermeld en dat met betrekking tot de codificatie van de ongewijzigde bepalingen van de eerdere besluiten met die wijzigingen kan worden geconstateerd dat het voorstel louter een codificatie van de bestaande besluiten behelst, zonder inhoudelijke wijzigingen; 1. stelt onderstaand standpunt in eerste lezing vast, rekening houdend met de aanbevelingen van de adviesgroep van de juridische diensten van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie; 2. verzoekt de Commissie om hernieuwde voorlegging aan het Parlement indien zij haar voorstel vervangt, ingrijpend wijzigt of voornemens is het ingrijpend te wijzigen; 3. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en aan de Commissie alsmede aan de nationale parlementen. Standpunt van het Europees Parlement in eerste lezing vastgesteld op 12 maart 2024 met het oog op de vaststelling van Richtlijn (EU) 2024/... van het Europees Parlement en de Raad betreffende de energieprestatie van gebouwen (herschikking) (Aangezien het Parlement en de Raad tot overeenstemming zijn geraakt, komt het standpunt van het Parlement overeen met de definitieve rechtshandeling: Richtlijn/(EU) 2024/1275.) (Gewone wetgevingsprocedure: eerste lezing) Het Europees Parlement, – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2022)0454 ), – gezien artikel 294, lid 2, en artikel 114 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C9‑0308/2022), – gezien artikel 294, lid 3, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité van 14 december 2022 (1) , – gezien het overeenkomstig artikel 74, lid 4, van zijn Reglement door de bevoegde commissie goedgekeurde voorlopig akkoord en de door de vertegenwoordiger van de Raad bij brief van 20 december 2023 gedane toezegging om het standpunt van het Europees Parlement overeenkomstig artikel 294, lid 4, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie goed te keuren, – gezien artikel 59 van zijn Reglement, – gezien het advies van de Commissie interne markt en consumentenbescherming, – gezien het verslag van de Commissie industrie, onderzoek en energie ( A9-0253/2023 ), 1. stelt onderstaand standpunt in eerste lezing vast; 2. hecht zijn goedkeuring aan de gezamenlijke verklaring van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie die als bijlage bij onderhavige resolutie is gevoegd en die in de C-reeks van het Publicatieblad van de Europese Unie zal worden bekendgemaakt; 3. verzoekt de Commissie om hernieuwde voorlegging aan het Parlement indien zij haar voorstel vervangt, ingrijpend wijzigt of voornemens is het ingrijpend te wijzigen; 4. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en aan de Commissie alsmede aan de nationale parlementen. Standpunt van het Europees Parlement in eerste lezing vastgesteld op 12 maart 2024 met het oog op de vaststelling van Verordening (EU) 2024/... van het Europees Parlement en de Raad betreffende horizontale cyberbeveiligingsvereisten voor producten met digitale elementen en tot wijziging van Verordeningen (EU) nr. 168/2013 en (EU) 2019/1020 en Richtlijn (EU) 2020/1828 (Verordening cyberweerbaarheid) (Aangezien het Parlement en de Raad tot overeenstemming zijn geraakt, komt het standpunt van het Parlement overeen met de definitieve rechtshandeling: Verordening (EU) 2024/2847.) BIJLAGE BIJ DE WETGEVINGSRESOLUTIE Gezamenlijke verklaring van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie over de middelen van Enisa, naar aanleiding van de vaststelling van Verordening (EU) 2024/2847 van het Europees Parlement en de Raad betreffende horizontale cyberbeveiligingsvereisten voor producten met digitale elementen en tot wijziging van Verordeningen (EU) nr. 168/2013 en (EU) 2019/1020 en Richtlijn (EU) 2020/1828 (Verordening cyberweerbaarheid) Het Europees Parlement en de Raad zijn van mening dat Enisa door deze verordening aanvullende taken krijgt die tot extra werklast zullen leiden en waarvoor extra middelen nodig kunnen zijn, zowel wat deskundigheid als aantallen betreft. Om die reden zijn het Europees Parlement, de Raad en de Commissie van mening dat het nodig kan zijn de middelen van Enisa te verhogen, met name wat personele middelen met toereikende deskundigheid betreft, zodat het agentschap zijn taken uit hoofde van deze verordening doeltreffend kan uitvoeren. Een dergelijke verhoging zou kunnen plaatsvinden in het kader van de jaarlijkse procedure in verband met de personeelsformatie van Enisa. Bijgevolg moet de Commissie, die verantwoordelijk is voor het opnemen in het ontwerp van algemene begroting van de Unie van de ramingen die zij nodig acht voor de personeelsformatie van Enisa, in het kader van de begrotingsprocedure als vastgesteld in artikel 314 VWEU en overeenkomstig de procedure van de cyberbeveiligingsverordening een beoordeling verrichten van de ramingen voor de personeelsformatie van Enisa die voor het eerste jaar na de inwerkingtreding van deze verordening zijn opgegeven, rekening houdend met de nodige middelen, met name personele middelen, om Enisa in staat te stellen zijn taken uit hoofde van deze verordening naar behoren uit te voeren. (Gewone wetgevingsprocedure: eerste lezing) Het Europees Parlement, – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2023)0166 ), – gezien artikel 294, lid 2, en artikel 114 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C9‑0116/2023), – gezien artikel 294, lid 3, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité (1) , – gezien artikel 59 van zijn Reglement, – gezien het gezamenlijk overleg van de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en voedselveiligheid en de Commissie interne markt en consumentenbescherming overeenkomstig artikel 58 van het Reglement, – gezien het advies van de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling, – gezien het verslag van de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en voedselveiligheid en de Commissie interne markt en consumentenbescherming ( A9‑0056/2024 ), 1. stelt onderstaand standpunt in eerste lezing vast; 2. verzoekt de Commissie om hernieuwde voorlegging aan het Parlement indien zij haar voorstel vervangt, ingrijpend wijzigt of voornemens is het ingrijpend te wijzigen; 3. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en aan de Commissie alsmede aan de nationale parlementen. Standpunt van het Europees Parlement in eerste lezing vastgesteld op 12 maart 2024 met het oog op de vaststelling van Richtlijn (EU) 2024/... van het Europees Parlement en de Raad betreffende de staving en het communiceren van uitdrukkelijke milieuclaims (richtlijn groene claims) HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 114, Gezien het voorstel van de Europese Commissie, Na toezending van het ontwerp van wetgevingshandeling aan de nationale parlementen, Gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité, Gezien het advies van het Comité van de Regio’s (2) , Handelend volgens de gewone wetgevingsprocedure, Overwegende hetgeen volgt: (1) Beweren “groen” en duurzaam te zijn, is een concurrentiefactor geworden, aangezien groene producten door de toenemende belangstelling van consumenten een grotere groei laten optekenen dan standaardproducten. Als goederen en diensten die op de interne markt worden aangeboden en gekocht, niet zo milieuvriendelijk zijn als wordt beweerd, wordt de consument misleid, de groene transitie belemmerd en de vermindering van negatieve milieueffecten verhinderd. Het potentieel van groene markten wordt niet volledig benut. Uiteenlopende door nationale wetgeving of privé-initiatieven opgelegde vereisten voor milieuclaims vormen een belasting voor bedrijven bij grensoverschrijdende handel, aangezien zij in elke lidstaat aan andere vereisten moeten voldoen. Dit heeft gevolgen voor hun vermogen om op de interne markt actief te zijn en de voordelen ervan te benutten. Tegelijkertijd is het voor marktdeelnemers moeilijk om betrouwbare milieuclaims te herkennen en de best mogelijke aankoopbeslissingen te nemen op de interne markt. Door een wildgroei aan keurmerken en berekeningsmethoden op de markt is het voor consumenten, bedrijven, investeerders en belanghebbenden moeilijk om te achterhalen of claims betrouwbaar zijn. [Am. 1] (2) Als milieuclaims niet betrouwbaar, vergelijkbaar en verifieerbaar zijn, kunnen consumenten en andere marktdeelnemers hun aankoopbeslissingen niet ten volle inzetten om betere milieuprestaties te belonen. Evenzo belemmert het gebrek aan betrouwbare, vergelijkbare en verifieerbare informatie stimulansen voor het optimaliseren van milieuprestaties, wat doorgaans gepaard gaat met efficiëntiewinsten en kostenbesparingen voor bedrijven in de hele toeleveringsketen. Deze gevolgen worden nog verergerd door het ontbreken van een gemeenschappelijke referentie op de interne markt en de daaruit voortvloeiende verwarring. (3) Voor gebruikers (consumenten, bedrijven, investeerders, overheidsdiensten, ngo’s) van in milieuclaims vervatte milieu-informatie leidt het ontbreken van betrouwbaarheid, vergelijkbaarheid en verifieerbaarheid tot een gebrek aan vertrouwen in milieu-informatie en verwarring bij het interpreteren van heterogene, tegenstrijdige boodschappen. Dit is nadelig voor consumenten en andere marktdeelnemers, aangezien zij mogelijk op basis van misleidende informatie voor een product of zakelijke transactie kiezen in plaats van voor een alternatief. (4) De regulering van milieuclaims moet derhalve verder worden geharmoniseerd. Een dergelijke harmonisatie zal de markt voor duurzamere producten en handelaren versterken door marktversnippering als gevolg van uiteenlopende nationale benaderingen te voorkomen. Dit zal ook voor een maatstaf zorgen die de wereldwijde transitie naar een rechtvaardige, klimaatneutrale, hulpbronnenefficiënte en circulaire economie kan stimuleren (3) . (5) Gedetailleerde regels van de Unie inzake de staving van uitdrukkelijke milieuclaims, die gelden voor ondernemingen die op de markt van de Unie actief zijn op het gebied van de communicatie van bedrijven naar consumenten toe, zullen bijdragen tot de groene transitie naar een circulaire, klimaatneutrale en schone economie in de Unie , die de planeet niet zwaarder belast dan zij aankan, bijdragen door consumenten in staat te stellen weloverwogen aankoopbeslissingen te nemen , en zullen bijdragen tot het creëren van een gelijk speelveld voor marktdeelnemers die dergelijke claims doen , én bevorderen duurzame consumptie . [Am. 2] (6) Een regelgevingskader voor milieuclaims is een van de maatregelen die de Commissie voorstelt voor de uitvoering van de Europese Green Deal (4) , waarin wordt erkend dat betrouwbare, vergelijkbare en verifieerbare informatie belangrijk is om kopers in staat te stellen duurzamere beslissingen te nemen en het risico op “greenwashing” verkleint en waarin verbintenissen zijn opgenomen om de regelgevende en niet-regelgevende inspanningen op te voeren om valse milieuclaims aan te pakken. In combinatie met andere toepasselijke regelgevingskaders van de Unie, waaronder het voorstel voor een richtlijn betreffende het versterken van de positie van de consument voor de groene transitie (5) en tot wijziging van Richtlijn 2005/29/EG van het Europees Parlement en de Raad (6) , waarop dit voorstel als lex specialis een aanvulling is, wordt een duidelijke regeling vastgesteld voor milieuclaims, met inbegrip van milieukeurmerken. [Am. 3] (7) Deze richtlijn maakt deel uit van een reeks onderling samenhangende initiatieven om een sterk en coherent productbeleidskader tot stand te brengen waarmee ecologisch duurzame producten en bedrijfsmodellen de norm in plaats van de uitzondering worden , en om ervoor te zorgen dat een claim die gewoon neerkomt op een gangbare praktijk, niet als duurzaam aan consumenten kan worden gecommuniceerd. Dit heeft tot doel consumptiepatronen zodanig te veranderen dat afvalproductie al bij voorbaat wordt vermeden. De richtlijn wordt door middel van het voorstel voor een verordening inzake ecologisch ontwerp voor duurzame producten (7) aangevuld met onder meer interventies wat betreft het circulaire ontwerp van producten, het bevorderen van nieuwe bedrijfsmodellen en het vaststellen van minimumvereisten om te voorkomen dat producten die schadelijk zijn voor het milieu, in de EU in de handel worden gebracht. [Am. 4] (8) Er moet rekening worden gehouden met de specifieke behoeften van afzonderlijke economische sectoren en deze richtlijn moet derhalve van toepassing zijn op vrijwillige uitdrukkelijke milieuclaims en regelingen voor milieukeurmerken die niet door een andere handeling van de Unie worden geregeld wat betreft de staving, het communiceren of de verificatie ervan. Deze richtlijn mag derhalve niet van toepassing zijn op uitdrukkelijke milieuclaims waarvoor in de wetgeving van de Unie specifieke regels zijn vastgesteld, onder meer inzake methodologische kaders, beoordelings- of registratieregels voor het meten en berekenen van milieueffecten, milieuaspecten of milieuprestaties van producten of handelaren, of het verstrekken van verplichte en niet-verplichte informatie aan consumenten over de milieuprestaties van producten en handelaren of van duurzaamheidsinformatie door middel van boodschappen of voorstellingen die op grond van de regels van de Unie verplicht of vrijwillig kunnen zijn. (9) In het kader van de Europese Green Deal, de “van boer tot bord”-strategie en de biodiversiteitsstrategie, en in overeenstemming met de doelstelling om tegen 2030 25 % van de landbouwgrond in de EU voor biologische landbouw te gebruiken en een aanzienlijke toename van de biologische aquacultuur te bereiken en met het actieplan voor de ontwikkeling van de biologische productie ( COM(2021) 141 ), moeten de biologische landbouw en de biologische productie verder worden ontwikkeld. Wat Verordening (EU) 2018/848 van het Europees Parlement en de Raad (8) betreft, mag deze richtlijn niet van toepassing zijn op milieuclaims betreffende gecertificeerde biologische producten die op basis van die verordening worden gestaafd, bijvoorbeeld in verband met het gebruik van pesticiden, meststoffen en antimicrobiële middelen of met de positieve effecten van biologische landbouw op de biodiversiteit, de bodem of het water (9) . Dit heeft ook positieve gevolgen voor de biodiversiteit en de samenleving , aangezien dit banen creëert banen en trekt en jonge landbouwers aan aantrekt . De consument erkent de waarde ervan. Overeenkomstig Verordening (EU) 2018/848 mogen de termen “bio” en “eco” en afleidingen daarvan, alleen of in combinatie, in de Unie uitsluitend voor onder het toepassingsgebied van die verordening vallende producten, ingrediënten daarvan of voedermiddelen worden gebruikt wanneer zij overeenkomstig Verordening (EU) 2018/848 zijn geproduceerd. Om bijvoorbeeld katoen “eco” te mogen noemen, moet het als biologisch worden gecertificeerd, aangezien het binnen het toepassingsgebied van Verordening (EU) 2018/848 valt. Als daarentegen een wasmiddel voor vaatwasmachines “eco” wordt genoemd, valt dit niet binnen het toepassingsgebied van Verordening (EU) 2018/848, maar wordt dit door Richtlijn 2005/29/EG geregeld. [Am. 5] (9 bis) Binnen de context van de Europese Green Deal, het EU-actieplan: Verontreiniging van lucht, water en bodem naar nul ( COM(2021)0400 ), de Europese strategie voor duurzame chemische stoffen ( COM(2020)0667 ) en de strategische aanpak van de Europese Unie van geneesmiddelen in het milieu ( COM(2019)0128 ) speelt de sector gezondheidszorg een belangrijke rol bij het verminderen van de druk op het milieu. Binnen deze context is het vaststellen van een robuust regelgevingskader voor het gebruik van groene claims in verband met de duurzaamheid, biologische afbreekbaarheid, circulariteit en herkomst van de componenten van een product, zowel wat geneesmiddelen (in overeenstemming met Richtlijn 2001/83/EG) als medische hulpmiddelen (in overeenstemming met Verordening (EU) 2017/745) betreft, van cruciaal belang om bedrijven te stimuleren een bijdrage te leveren aan milieudoelstellingen en om voor een betrouwbare communicatie naar consumenten toe te zorgen. [Am. 6] (10) Deze richtlijn is ook niet van toepassing op duurzaamheidsinformatie door middel van boodschappen of voorstellingen die op grond van de regels voor financiële diensten op nationaal of Unieniveau verplicht of vrijwillig kunnen zijn, zoals regels in verband met bankdiensten, kredietverstrekking, verzekering en herverzekering, individuele en bedrijfspensioenen, effecten, beleggingsfondsen, beleggingsondernemingen, betalingen, vermogensbeheer en beleggingsadvies, met inbegrip van de in bijlage I bij Richtlijn 2013/36 van het Europees Parlement en de Raad (10) vermelde diensten, alsook afwikkelings- en clearingactiviteiten en advies-, bemiddelings- en andere ondersteunende financiële diensten, met inbegrip van normen of certificeringsregelingen die met dergelijke financiële diensten verband houden. (11) Daarnaast mag deze richtlijn niet van toepassing zijn op milieu-informatie die wordt gerapporteerd door ondernemingen die op verplichte of vrijwillige basis Europese duurzaamheidsrapporteringsstandaarden toepassen overeenkomstig Richtlijn 2013/34/EU (11) , noch op duurzaamheidsinformatie die op vrijwillige basis wordt gerapporteerd door ondernemingen zoals omschreven in artikel 3, lid 1, 2 of 3, van die richtlijn indien die informatie wordt gerapporteerd overeenkomstig de in artikel 29 ter of artikel 29 quater van Richtlijn 2013/34/EU bedoelde standaarden of overeenkomstig andere internationale, Europese of nationale duurzaamheidsrapporteringsstandaarden of ‑richtsnoeren. (12) Deze richtlijn mag niet van toepassing zijn op aanbiedingen om goederen aan te kopen of diensten te ontvangen, op voorwaarde dat aan door de verkoper of dienstverlener vastgestelde milieucriteria wordt voldaan, noch op aanbiedingen waarbij de consument gunstigere contractuele voorwaarden of prijzen geniet als hij aan dergelijke criteria voldoet, bijvoorbeeld zogenaamde groene leningen, verzekeringen voor groene woningen of financiële diensten met gelijkaardige beloningen voor milieuvriendelijke acties of milieuvriendelijk gedrag. (13) Indien in toekomstige wetgeving van de Unie regels worden vastgesteld voor milieuclaims of milieukeurmerken of voor de beoordeling of het communiceren van de milieueffecten, milieuaspecten of milieuprestaties van bepaalde producten of handelaren in specifieke sectoren, zoals in het aangekondigde initiatief CountEmissions EU, het toekomstige voorstel van de Commissie voor een wetgevingskader voor een duurzaam voedselsysteem in de Unie, de verordening inzake ecologisch ontwerp voor duurzame producten (12) of Verordening (EU) nr. 1007/2011 van het Europees Parlement en de Raad (13) , moeten die regels op de desbetreffende uitdrukkelijke milieuclaims worden toegepast in plaats van de regels van deze richtlijn. [Am. 7] (14) Het voorstel voor een richtlijn betreffende het versterken van de positie van de consument voor de groene transitie en tot wijziging van Richtlijn 2005/29/EG bevat een aantal specifieke vereisten voor milieuclaims en voorziet in een verbod op generieke milieuclaims die niet gebaseerd zijn op erkende voortreffelijke milieuprestaties die relevant zijn voor de claim. Voorbeelden van dergelijke generieke milieuclaims zijn “ milieuvriendelijk”, “ milieubewust ”, “eco ”, “groen”, “natuurvriendelijk”, “ecologisch” en , “ecologisch verantwoord” , “klimaatvriendelijk”, “zacht voor het milieu”, “koolstofarm”, “energie-efficiënt”, “biologisch afbreekbaar”, “biogebaseerd” of vergelijkbare vermeldingen die de indruk of suggestie van voortreffelijke milieuprestaties wekken . Deze richtlijn moet de vereisten van dat voorstel aanvullen met betrekking tot specifieke aspecten van en vereisten voor uitdrukkelijke milieuclaims wat betreft de staving, het communiceren en de verificatie ervan. De vereisten van deze richtlijn moeten van toepassing zijn op specifieke aspecten van uitdrukkelijke milieuclaims en zullen in geval van strijdigheid boven de bepalingen van Richtlijn 2005/29/EG prevaleren met betrekking tot die aspecten, zoals bepaald in artikel 3, lid 4, van die richtlijn. [Am. 8] (15) Om ervoor te zorgen dat de consument betrouwbare, vergelijkbare en verifieerbare informatie krijgt die hem in staat stelt ecologisch duurzamere beslissingen te nemen en om het risico op “greenwashing” te beperken, moeten vereisten voor de staving van uitdrukkelijke milieuclaims worden vastgesteld. Die staving moet rekening houden met robuuste en onafhankelijke internationaal erkende en actuele wetenschappelijke methoden voor het identificeren en meten van milieueffecten, milieuaspecten en milieuprestaties van producten of handelaren en moet resulteren in betrouwbare, transparante, vergelijkbare en verifieerbare informatie voor de consument. [Am. 9] (16) Bij de beoordeling ter staving van uitdrukkelijke milieuclaims moet rekening worden gehouden met de levenscyclus van het product of met alle activiteiten van de handelaar en mogen geen relevante milieuaspecten of milieueffecten buiten beschouwing worden gelaten. De geclaimde voordelen mogen niet leiden tot een ongerechtvaardigde overdracht van negatieve effecten naar andere stadia van de levenscyclus van een product of van de activiteiten van een handelaar of tot het ontstaan of vergroten van andere negatieve milieueffecten. [Am. 10] (17) De beoordeling ter staving van een uitdrukkelijke milieuclaim moet het mogelijk maken de milieueffecten en milieuaspecten van het product of de handelaar te identificeren die gezamenlijk in aanzienlijke mate bijdragen tot de algehele milieuprestaties van het product of de handelaar (“relevante milieueffecten” en “relevante milieuaspecten”). Aanwijzingen voor de relevantie van milieueffecten en milieuaspecten kunnen afkomstig zijn uit beoordelingen waarin rekening wordt gehouden met de levenscyclus, met inbegrip van studies op basis van milieuvoetafdrukmethoden, mits deze volledig zijn wat betreft de effecten die relevant zijn voor de productcategorie en geen belangrijke milieueffecten buiten beschouwing laten. Zo moeten in de aanbeveling van de Commissie betreffende het gebruik van milieuvoetafdrukmethoden (14) de vastgestelde relevantste effectcategorieën samen bijdragen tot ten minste 80 % van de enkele totale score. Deze aanwijzingen voor de relevantie van milieueffecten of milieuaspecten kunnen ook voortkomen uit de criteria voor verschillende milieukeuren van type I, zoals de EU-milieukeur, uit de criteria van de Unie voor groene overheidsopdrachten, uit vereisten die in de taxonomieverordening (15) zijn vastgesteld, uit productspecifieke regels die in het kader van Verordening .../... van het Europees Parlement en de Raad betreffende de totstandbrenging van een kader voor het vaststellen van vereisten inzake ecologisch ontwerp voor duurzame producten (16) zijn vastgesteld of uit andere relevante Unieregels. (18) Overeenkomstig Richtlijn 2005/29/EG, zoals gewijzigd bij het voorstel voor een richtlijn betreffende het versterken van de positie van de consument voor de groene transitie, mag een handelaar wettelijk opgelegde vereisten voor producten binnen een bepaalde productcategorie niet als een onderscheidend kenmerk van zijn aanbod voorstellen of reclame maken over voordelen voor de consument die binnen de relevante markt als een gangbare praktijk worden beschouwd. De informatie die wordt gebruikt om uitdrukkelijke milieuclaims te staven, moet het daarom mogelijk maken om de milieuprestaties van een product of handelaar te vergelijken met de gangbare praktijk voor producten in de desbetreffende productgroep, zoals levensmiddelen, of in de desbetreffende sector. Dit is noodzakelijk om te kunnen beoordelen of de uitdrukkelijke milieuclaims met betrekking tot een bepaald product of een bepaalde handelaar kunnen worden gedaan in overeenstemming met de functie van een milieuclaim, die erin bestaat aan te tonen dat een product of handelaar een positief of geen effect op het milieu heeft of dat een product of handelaar minder schadelijk voor het milieu is dan andere producten of handelaren. De gangbare praktijk kan gelijkwaardig zijn aan de wettelijke minimumvereisten die van toepassing zijn op het specifieke milieuaspect of de specifieke milieuprestaties, bijvoorbeeld met betrekking tot de productsamenstelling, het verplichte gehalte aan gerecycled materiaal of de verwerking aan het einde van de levensduur. Indien de meeste producten binnen een productgroep of de meeste handelaren binnen een sector echter beter presteren dan die wettelijke vereisten, mogen de wettelijke minimumvereisten niet als de gangbare praktijk worden beschouwd. Daarnaast geldt dat, indien bestaande certificeringsregelingen en hun merken, zoals certificeringsregelingen die gebruikmaken van certificering van de controleketen, die fraudegevoeliger kunnen zijn of geen betrouwbare waarborgen kunnen bieden betreffende de legaliteit van de productie van de gecertificeerde producten, deze volledig moeten worden gecontroleerd volgens de voorschriften van deze richtlijn om ervoor te zorgen dat de consument niet wordt misleid. [Am. 11] (19) Het zou misleidend zijn voor de consument als in een uitdrukkelijke milieuclaim op de voordelen met betrekking tot milieueffecten of milieuaspecten wordt gewezen, terwijl niet wordt vermeld dat het verwezenlijken van die voordelen een negatieve invloed op andere milieueffecten of milieuaspecten heeft. De informatie die wordt gebruikt om uitdrukkelijke milieuclaims te staven, moet daarom waarborgen dat de onderlinge verbanden tussen de relevante milieueffecten en tussen de milieuaspecten en milieueffecten kunnen worden vastgesteld, net als mogelijke wisselwerkingen. Bij de beoordeling ter staving van uitdrukkelijke milieuclaims moet worden gekeken naar verbeteringen op het gebied van milieueffecten of milieuaspecten die leiden tot het soort wisselwerkingen dat de prestaties met betrekking tot andere milieueffecten of milieuaspecten aanzienlijk verslechtert, bijvoorbeeld besparingen op het waterverbruik die een aanzienlijke toename van broeikasgasemissies tot gevolg hebben, of die leiden tot een aanzienlijke toename van hetzelfde milieueffect in een andere fase van de levenscyclus van het product, bijvoorbeeld CO2 CO 2 -besparingen in de productiefase die een aanzienlijke toename van de CO2 CO 2 -emissies in de gebruiksfase tot gevolg hebben. Zo kan een claim over de positieve effecten van een efficiënt gebruik van hulpbronnen bij intensieve landbouwpraktijken consumenten misleiden wat betreft wisselwerkingen met betrekking tot effecten op de biodiversiteit, ecosystemen of het dierenwelzijn. Een milieuclaim over groene energie kan de consument misleiden indien hij gebaseerd is op hulpbronnen die een negatieve impact hebben op de lokale ontwikkeling en het milieu, of een milieuclaim over textiel dat polymeren uit gerecyclede petflessen bevat, kan de consument ook misleiden wat betreft de milieuvoordelen van dat aspect als het gebruik van die gerecyclede polymeren ten koste gaat van de toepassing van de gesloten recyclingkringloop voor materialen die met levensmiddelen in contact komen, wat vanuit het oogpunt van circulariteit gunstiger wordt geacht. [Am. 12] (20) Om als degelijk te kunnen worden beschouwd, moet een milieuclaim een zo nauwkeurig mogelijk beeld van de milieuprestaties van het specifieke product of de specifieke handelaar geven. De informatie die wordt gebruikt om uitdrukkelijke milieuclaims te staven, moet daarom primaire, bedrijfsspecifieke gegevens omvatten over relevante aspecten die in aanzienlijke mate bijdragen tot de milieuprestaties van het product of de handelaar waarnaar in de claim wordt verwezen. Er moet een goed evenwicht worden gevonden tussen het waarborgen van de relevantie en degelijkheid van de informatie waarmee milieuclaims worden gestaafd en de inspanningen die nodig zijn om primaire informatie te verzamelen. De verplichting om primaire informatie te gebruiken moet worden gezien in het licht van de invloed van de handelaar die de claim doet op het desbetreffende proces en van de beschikbaarheid van primaire informatie. Als het proces niet wordt beheerd door de handelaar die de claim doet en er geen primaire informatie beschikbaar is, moet het mogelijk zijn om ook voor processen die in aanzienlijke mate tot de milieuprestaties van het product of de handelaar bijdragen nauwkeurige secundaire informatie te gebruiken. Dit is met name van belang om kmo’s niet te benadelen en om de inspanningen die nodig zijn om primaire gegevens te verzamelen op een evenredig niveau te houden. Bovendien zijn de relevante milieuaspecten voor elk type milieuclaim anders. Zo zijn voor claims over gerecycled of biogebaseerd materiaal primaire gegevens over de samenstelling van het product vereist. Voor claims dat een product in een bepaalde fase van de levenscyclus minder vervuilend is, moet de informatie over emissies en milieueffecten in verband met die levenscyclusfase ook primaire gegevens omvatten. Zowel primaire gegevens als secundaire gegevens, d.w.z. gemiddelde gegevens, moeten van een hoog kwaliteits- en nauwkeurigheidsniveau zijn. (21) Klimaatgerelateerde claims zijn bijzonder gevoelig gebleken voor onduidelijkheid en dubbelzinnigheid en zijn vaak misleiden misleidend voor de consument. Dit is met name het geval voor milieuclaims dat producten of entiteiten “klimaatneutraal”, “koolstofneutraal” of “100 % CO2 CO 2 -gecompenseerd” zijn of tegen een bepaald jaar “nettonul” zullen zijn en voor gelijkaardige claims. Dergelijke claims zijn vaak gebaseerd op de “compensatie” van broeikasgasemissies door middel van “koolstofkredieten” die buiten de waardeketen van de onderneming worden gegenereerd, bijvoorbeeld in het kader van bosbouwprojecten of projecten op het gebied van hernieuwbare energie. De methoden die aan de compensaties ten grondslag liggen, lopen sterk uiteen en zijn niet altijd transparant, nauwkeurig of consistent. Dit leidt tot aanzienlijke risico’s op overschatting en dubbeltelling van vermeden of verminderde emissies wegens een gebrek aan additionaliteit, permanentie, ambitieuze en dynamische referentiescenario’s voor compensatiekredieten die afwijken van de gebruikelijke gang van zaken, en nauwkeurige boekhoudkundige verwerking. Deze factoren leiden tot compensatiekredieten met een lage milieu-integriteit en geloofwaardigheid die consumenten misleiden wanneer zij in uitdrukkelijke milieuclaims worden gebruikt. Compensatie kan handelaren ook beletten emissiereducties in hun eigen activiteiten en waardeketens na te streven. Om een toereikende bijdrage aan de wereldwijde doelstellingen voor de beperking van de klimaatverandering te leveren, moeten handelaren prioriteit geven aan effectieve emissiereducties in hun eigen activiteiten en waardeketens in plaats van gebruik te maken van compensaties . Eventuele resterende emissies zullen per sectorspecifiek emissietraject verschillen in overeenstemming met de wereldwijde klimaatdoelstellingen en zullen door middel van de verbetering van verwijderingen moeten worden aangepakt. Als toch compensaties worden gebruikt, wordt het passend geacht klimaatgerelateerde claims op basis van compensaties koolstofkredieten , met inbegrip van claims over toekomstige milieuprestaties, op transparante wijze aan te pakken. Daarom moet bij de staving van claims met betrekking tot het klimaat rekening worden gehouden met alle compensaties voor broeikasgasemissies die door handelaren worden gebruikt, los van de broeikasgasemissies van de handelaar of het product. Daarnaast moet in deze informatie ook worden gespecificeerd welk aandeel van de totale emissies door middel van compensaties wordt aangepakt, of deze compensaties betrekking hebben op emissiereducties of op een verbetering van de verwijderingen, en welke methode is toegepast. Klimaatgerelateerde claims die het gebruik van compensaties omvatten, moeten worden gestaafd met methoden die de integriteit en correcte boekhoudkundige verwerking van deze compensaties waarborgen en dus een coherente en transparante afspiegeling van de gevolgen voor het klimaat bieden. [Am. 13] (22) Handelaren zijn er steeds meer toe geneigd milieuclaims over de toekomstige milieuprestaties van een product of handelaar te doen, onder meer door zich aan te sluiten bij initiatieven ter bevordering van praktijken die aan een verminderd milieueffect of meer circulariteit kunnen bijdragen. Die claims moeten worden gestaafd volgens de regels die op alle uitdrukkelijke milieuclaims van toepassing zijn. [Am. 14] (23) De informatie die wordt gebruikt om uitdrukkelijke milieuclaims te staven, moet gebaseerd zijn op onafhankelijk, collegiaal getoetst, algemeen erkend, robuust en verifieerbaar wetenschappelijk onderbouwd zijn bewijs, d.w.z. op methoden, benaderingen of studies die zijn ontwikkeld in overeenstemming met de beste praktijken op het gebied van transparantie en collegiale toetsing door de wetenschappelijke gemeenschap , en als bepaalde milieueffecten of milieuaspecten buiten beschouwing worden gelaten, moet dat een weloverwogen beslissing zijn. De methoden moeten vrij toegankelijk zijn om ervoor te zorgen dat de beoordelingen transparant en integer zijn. [Am. 15] (24) Milieuvoetafdrukmethoden kunnen worden gebruikt ter ondersteuning van de staving van uitdrukkelijke milieuclaims over specifieke milieueffecten met betrekking tot de levenscyclus waarop de methoden betrekking hebben, mits deze volledig zijn wat betreft de effecten die relevant zijn voor de productcategorie en geen belangrijke milieueffecten buiten beschouwing laten. De methoden hebben betrekking op 16 milieueffecten, waaronder klimaatverandering en effecten in verband met water, lucht, bodem, hulpbronnen, landgebruik en toxiciteit. (25) Het feit dat een aanzienlijk milieueffect van een product onder geen van de 16 effectcategorieën van de milieuvoetafdrukmethoden valt, mag geen reden zijn om dat effect buiten beschouwing te laten. Een marktdeelnemer die een uitdrukkelijke milieuclaim over een dergelijke productgroep doet, moet een zorgvuldigheidsplicht hebben om bewijsmateriaal ter staving van die claim te vinden. Zo moet een marktdeelnemer die een uitdrukkelijke milieuclaim over een visserijproduct zoals gedefinieerd in artikel 5 van Verordening (EU) nr. 1379/2013 van het Europees Parlement en de Raad (17) doet, een zorgvuldigheidsplicht hebben om bewijs te vinden waaruit de duurzaamheid van het betrokken visbestand blijkt. Hiervoor kan gebruik worden gemaakt van de evaluaties van bestanden door de Internationale Raad voor het onderzoek van de zee en soortgelijke instanties. (26) Daarnaast bestaat er nog geen betrouwbare methode voor de beoordeling van milieueffecten met betrekking tot de levenscyclus wat het vrijkomen van microplastics betreft. Indien het vrijkomen van microplastics echter bijdraagt aan aanzienlijke milieueffecten die niet het voorwerp van een claim zijn, mag het niet toegelaten zijn dat een handelaar die een claim over een ander aspect doet, dit negeert, maar moet die handelaar verplicht worden rekening te houden met de beschikbare informatie en de beoordeling bij te werken zodra er algemeen erkend wetenschappelijk bewijs beschikbaar is. (27) Consumenten kunnen ook worden misleid door uitdrukkelijke milieuclaims die stellen of impliceren dat een product of een handelaar minder of meer milieueffecten of betere of slechtere milieuprestaties dan andere producten of handelaren heeft (“vergelijkende milieuclaims”). Onverminderd de toepassing, in voorkomend geval, van Richtlijn 2006/114/EG van het Europees Parlement en de Raad (18) , moet ervoor worden gezorgd dat vergelijkende milieuclaims op passende wijze kunnen worden vergeleken, zodat de consument toegang heeft tot betrouwbare informatie. Als Zo werken bijvoorbeeld prestatiegebaseerde certificering en procesgebaseerde certificering met verschillende reeksen indicatoren, zoals het vaststellen van specifieke drempels die moeten worden nageleefd of het waarborgen dat in een bepaalde procedure is voorzien. Als indicatoren voor dezelfde milieuaspecten worden gekozen, maar verschillende formules worden gebruikt om die indicatoren te kwantificeren, is het niet mogelijk om een vergelijking te maken en bestaat het risico dat de consument wordt misleid. Als twee handelaren een milieuclaim met betrekking tot klimaatverandering doen en één handelaar alleen met rechtstreekse milieueffecten rekening houdt terwijl de andere zowel met rechtstreekse als met onrechtstreekse milieueffecten rekening houdt, is het niet mogelijk om deze resultaten te vergelijken. Ook als wordt beslist om slechts voor bepaalde fasen van de levenscyclus van een product een vergelijking te maken, kan dit tot misleidende claims leiden als die beslissing niet transparant wordt gemaakt. Bij een vergelijkende milieuclaim moet ervoor worden gezorgd dat ook voor producten met zeer verschillende grondstoffen, gebruiksdoeleinden en productieketens, zoals biogebaseerde kunststoffen en kunststoffen op basis van fossiele grondstoffen, rekening wordt gehouden met de meest relevante fasen van de levenscyclus van alle producten. Landbouw en bosbouw zijn bijvoorbeeld relevant voor biogebaseerde kunststoffen, terwijl aardoliewinning relevant is voor kunststoffen op basis van fossiele grondstoffen; de vraag of een relevant aandeel van het product uiteindelijk op een stortplaats terechtkomt is zeer relevant voor kunststoffen die goed biologisch afbreekbaar zijn onder stortplaatsomstandigheden, maar is mogelijk minder relevant voor kunststoffen die niet biologisch afbreekbaar zijn onder die omstandigheden. [Am. 16] (27 bis) Het is belangrijk dat handelaren geen generieke claims doen zoals “bewust”, “duurzaam” of “verantwoord” die uitsluitend gebaseerd zijn op erkende voortreffelijke milieuprestaties omdat dergelijke termen niet alleen betrekking hebben op milieuaspecten, maar ook op andere zaken, zoals sociale kenmerken. [Am. 17] (28) Bij het vaststellen van de vereisten voor de staving en het communiceren van uitdrukkelijke milieuclaims, onder meer door middel van door de Commissie vastgestelde gedelegeerde handelingen, moet rekening worden gehouden met de moeilijkheden die handelaren kunnen ondervinden bij het verzamelen van informatie van actoren in de hele waardeketen of over de volledige levenscyclus van het product, met name voor diensten of wanneer er onvoldoende wetenschappelijk bewijs voorhanden is. Dit is bijvoorbeeld belangrijk voor diensten zoals elektronischecommunicatiediensten, waarvan de reikwijdte en de systeemgrenzen, zoals het begin en het einde van de levenscyclus, moeilijk te bepalen kunnen zijn, vooral wanneer de toeleveringsketens complex en onstabiel zijn, bijvoorbeeld als veel apparatuur of onderdelen door een groot aantal ondernemingen buiten de EU worden vervaardigd, waardoor duurzaamheidsinformatie mogelijk niet gemakkelijk toegankelijk is voor betrokken EU-handelaren. (29) Voor sommige sectoren of voor bepaalde producten of handelaren kan het vermoeden bestaan dat de milieueffecten of milieuaspecten ervan aanzienlijk zijn, maar is er mogelijk nog geen erkende wetenschappelijke methode om die milieueffecten en milieuaspecten volledig te beoordelen. Terwijl inspanningen worden geleverd om methoden te ontwikkelen en bewijsmateriaal te verzamelen om de respectieve milieueffecten of milieuaspecten van die sectoren, handelaren of producten te kunnen beoordelen, moeten handelaren in het bovengenoemde geval hun duurzaamheidsinspanningen kunnen presenteren door middel van duurzaamheidsrapportering en op feiten gebaseerde rapportering over de prestaties van hun bedrijf en de inspanningen die hun bedrijf levert om de energieconsumptie te verlagen, onder andere op hun website. Dankzij deze flexibiliteit zouden de stimulansen voor die sectoren of handelaren om hun werkzaamheden voor de ontwikkeling van gemeenschappelijke milieubeoordelingen overeenkomstig deze richtlijn voort te zetten, worden behouden en bevorderd, terwijl de nodige tijd wordt geboden om die werkzaamheden te voltooien. (29 bis) Het is belangrijk de uitdagingen te onderkennen waarmee micro-, kleine en middelgrote ondernemingen wat middelen en capaciteiten betreft worden geconfronteerd, met name in vergelijking met grotere bedrijven. Daarom is het van essentieel belang dat de lidstaten bij de uitvoering van deze richtlijn alle passende maatregelen nemen om micro-, kleine en middelgrote ondernemingen te helpen aan de eisen van deze richtlijn te voldoen. [Am. 18] (30) Hoewel oneerlijke handelspraktijken, waaronder misleidende milieuclaims, krachtens Richtlijn 2005/29/EG (19) voor alle handelaren verboden zijn, zou de administratieve last van de staving en verificatie van milieuclaims onevenredig groot kunnen zijn voor de kleinste ondernemingen en moet die worden vermeden. Micro-ondernemingen moeten daarom van de vereisten inzake staving van de artikelen 3 en 4 worden vrijgesteld, tenzij die ondernemingen een conformiteitscertificaat voor uitdrukkelijke milieuclaims wensen te verkrijgen dat door alle bevoegde autoriteiten in de Unie wordt erkend. (31) Om tegemoet te komen aan zowel de behoeften van handelaren wat betreft dynamische marketingstrategieën als aan de behoeften van de consument wat betreft meer gedetailleerde en nauwkeurigere milieu-informatie, kan de Commissie gedelegeerde handelingen vaststellen om de bepalingen inzake de staving van uitdrukkelijke milieuclaims aan te vullen door de criteria voor die staving met betrekking tot bepaalde claims (bv. claims in verband met het klimaat, met inbegrip van claims over compensaties op basis van koolstofkredieten voor resterende emissies van een handelaar , zoals “klimaatneutraliteit” of dergelijke , en claims over de recyclebaarheid en het gehalte aan gerecycled materiaal) nader te specificeren. De Commissie moet de bevoegdheid krijgen om verdere regels voor het meten en berekenen van de milieueffecten, milieuaspecten en milieuprestaties vast te stellen door te bepalen welke activiteiten, processen, materialen, emissies of gebruiksdoeleinden van een product of handelaar in aanzienlijke mate bijdragen of niet kunnen bijdragen tot de desbetreffende milieueffecten en milieuaspecten; door te bepalen voor welke milieuaspecten en milieueffecten primaire informatie moet worden gebruikt; en door de criteria voor de beoordeling van de juistheid van primaire en secundaire informatie vast te stellen. Hoewel de Commissie in de meeste gevallen pas zou beslissen of het nodig is om die regels vast te stellen nadat de resultaten van de monitoring van de evolutie van milieuclaims op de markt van de Unie beschikbaar zijn, kan het voor sommige soorten claims nodig zijn dat de Commissie al aanvullende regels vaststelt voordat de resultaten van die monitoring beschikbaar zijn. In het geval van claims in verband met het klimaat kan het bijvoorbeeld nodig zijn dergelijke aanvullende handelingen vast te stellen om de bepalingen inzake de staving van claims op basis van compensaties gebruikte koolstofkredieten voor resterende emissies van een handelaar in de praktijk toepasbaar te maken. [Am. 19] (32) Aanbeveling (EU) 2021/2279 van de Commissie bevat richtsnoeren voor het meten van de milieuprestatie van specifieke producten of organisaties gedurende hun levenscyclus en voor de ontwikkeling van regels voor de milieuvoetafdruk van een productcategorie (PEFCR’s) en regels voor de milieuvoetafdruk van een organisatiesector (OEFSR’s) die het mogelijk maken producten met een benchmark te vergelijken. Dergelijke regels per categorie voor specifieke producten of handelaren kunnen worden gebruikt ter ondersteuning van de staving van claims overeenkomstig de vereisten van deze richtlijn. De Commissie moet daarom de bevoegdheid krijgen om gedelegeerde handelingen vast te stellen om in regels voor productgroepen of specifieke sectoren te voorzien als dit een toegevoegde waarde heeft. Voor sommige productgroepen is de milieuvoetafdrukmethode echter niet geschikt om in een alomvattende milieubeoordeling te voorzien. Indien de milieuvoetafdrukmethode voor producten echter een voor een productgroep relevante effectcategorie nog niet omvat, mogen de PEFCR’s pas worden vastgesteld nadat deze nieuwe relevante milieueffectcategorieën zijn toegevoegd. Wat de mariene visserij betreft, moeten de PEFCR’s bijvoorbeeld de visserijspecifieke milieueffectcategorieën omvatten, met name de duurzaamheid van het doelbestand. Wat ruimtevaart betreft, moeten de PEFCR’s de defensie- en ruimtevaartspecifieke milieueffectcategorieën omvatten, waaronder het gebruik van omloopbanen. Wat levensmiddelen en landbouwproducten betreft, moeten bijvoorbeeld ook biodiversiteit en natuurbescherming evenals landbouwpraktijken, met inbegrip van de positieve externe effecten van , extensieve landbouw en dierenwelzijn, worden geïntegreerd voordat de vaststelling van PEFCR’s kan worden overwogen. Wat textiel betreft, moeten de PEFCR’s bijvoorbeeld het vrijkomen van microplastics omvatten voordat de vaststelling van PEFCR’s kan worden overwogen. Met het oog op het verder ontwikkelen van de huidige milieuvoetafdrukmethode en het aanpakken van de beperkingen ervan, is het belangrijk dat de Commissie de methoden regelmatig evalueert en actualiseert om rekening te houden met de vooruitgang op wetenschappelijk gebied. Ook is het belangrijk dat de Commissie het uit hoofde van deze richtlijn opgerichte overlegforum in staat stelt bij te dragen aan de ontwikkeling van PEFCR’s en OEFSR’s. [Am. 20] (32 bis) Om de integriteit, onpartijdigheid en hoogwaardige kwaliteit van de staving van milieuclaims te waarborgen en ervoor te zorgen dat de voorschriften inzake de staving erin resulteren dat consumenten een beter inzicht in de milieueffecten krijgen, is het belangrijk dat deze voorschriften inzake de staving van milieuclaims worden ontwikkeld samen met een evenwichtig samengestelde groep belanghebbende partijen, zoals consumentenorganisaties, milieu-ngo’s, beheerders van keurmerkregelingen en bevoegde autoriteiten, naast vertegenwoordigers van het bedrijfsleven, met inbegrip van vertegenwoordigers van micro-, kleine en middelgrote ondernemingen en van de ambachtssector, vakbonden, handelaren, detailhandelaren en importeurs. Hiertoe moet de Commissie een overlegforum in het leven roepen dat tot taak krijgt adviezen uit te brengen over de vraag of de bestaande regelgeving en methodes geschikt zijn voor de staving van specifieke milieuclaims en dat ook moet worden geraadpleegd bij de voorbereiding van de herziening of de ontwikkeling van nieuwe gedelegeerde handelingen. [Am. 21] (33) Aangezien Richtlijn 2005/29/EG reeds van toepassing is op misleidende milieuclaims, kunnen de nationale rechterlijke en administratieve instanties dergelijke claims tegenhouden en verbieden. Om aan Richtlijn 2005/29/EG te voldoen, mogen milieuclaims bijvoorbeeld alleen betrekking hebben op aspecten die significant zijn wat de milieueffecten van een product of handelaar betreft. Milieuclaims en keurmerkregelingen moeten ook duidelijk en ondubbelzinnig zijn wat betreft de aspecten van het product of de handelaar waarop zij betrekking hebben en mogen geen belangrijke informatie over de milieuprestaties van het product of de handelaar die de consument nodig heeft om weloverwogen keuzes te kunnen maken, weglaten of verbergen. De formulering, afbeeldingen en algemene presentatie van het product, met inbegrip van de slogans, lay-out, de kleurenkeuze, afbeeldingen, foto’s, geluiden, symbolen , handelsmerken of etiketten , die voor de milieuclaim worden gebruikt , moeten een waarheidsgetrouw en nauwkeurig beeld van de schaal van het behaalde milieuvoordeel geven en mogen het behaalde milieuvoordeel niet overdrijven. In voorkomend geval mag informatie over de exacte hoeveelheid gecertificeerde materiaalinhoud van een product, een kenmerk waaromheen bepaalde soorten keurmerkregelingen van toepassing zijn, niet worden weggelaten, met name wanneer de minimale gecertificeerde inhoud nul zou kunnen zijn. [Am. 22] (34) Wanneer een uitdrukkelijke milieuclaim betrekking heeft op een eindproduct en zich tijdens de gebruiksfase of aan het eind van de levenscyclus ervan relevante milieueffecten of milieuaspecten voordoen en de consument die milieueffecten of milieuaspecten kan beïnvloeden door middel van passend gedrag, zoals correcte afvalsortering of het effect van gebruikspatronen op de levensduur van het product, moet in de claim ook worden uitgelegd hoe de consument door middel van zijn gedrag een positieve bijdrage aan de bescherming van het milieu kan leveren. [Am. 23] (35) Om het voor de consument gemakkelijker te maken om voor duurzame producten te kiezen en om handelaren ertoe aan te zetten hun milieueffecten te verkleinen, moet de claim, als deze betrekking heeft op toekomstige milieuprestaties, in de eerste plaats gebaseerd zijn op verbeteringen binnen de eigen activiteiten en waardeketens van de handelaar in plaats van op compensaties voor broeikasgasemissies of andere milieueffecten. (36) De consument moet op eenvoudige wijze toegang hebben tot de informatie over het product of de handelaar waarop de uitdrukkelijke milieuclaim betrekking heeft, onder meer rechtstreeks op het product of bij het product, alsook tot de informatie die voor de staving van de claim met betrekking tot het product in kwestie wordt gebruikt. Daarbij moet ook rekening worden gehouden met de behoeften van oudere consumenten. Handelaren moeten die informatie daarom in fysieke vorm verstrekken of moeten een weblink, QR-code , digitaal productpaspoort of gelijkaardige verwijzing verstrekken naar een website die meer gedetailleerde informatie over de staving van de uitdrukkelijke milieuclaim bevat in ten minste één van de officiële talen van de lidstaat waarin de claim wordt gedaan. Om de handhaving van deze richtlijn te vergemakkelijken, moet de weblink, QR-code of gelijkaardige verwijzing ook op eenvoudige wijze toegang bieden tot het conformiteitscertificaat betreffende de staving van de uitdrukkelijke milieuclaim en tot de contactgegevens van de verificateur die dat certificaat heeft opgesteld. De onderliggende studies, beoordelingen, methoden of berekeningen moeten openbaar worden gemaakt, tenzij de informatie een bedrijfsgeheim is overeenkomstig artikel 2, punt 1, van Richtlijn (EU) 2016/943. [Am. 24] (37) Om eventuele onevenredige gevolgen voor micro-ondernemingen te vermijden, moeten de deze kleinste ondernemingen worden vrijgesteld van de vereisten van artikel 5 in verband met informatie over de staving van uitdrukkelijke milieuclaims, tenzij die ondernemingen een conformiteitscertificaat voor een uitdrukkelijke milieuclaim wensen te verkrijgen dat door alle bevoegde autoriteiten in de Unie wordt erkend. [Am. 25] (38) Wanneer de Commissie gedelegeerde handelingen ter aanvulling van de bepalingen betreffende de staving van uitdrukkelijke milieuclaims vaststelt, kan het nodig zijn om ook de bepalingen betreffende het communiceren van dergelijke claims aan te vullen. Als bijvoorbeeld specifieke op de levenscyclus gebaseerde regels betreffende de staving van uitdrukkelijke milieuclaims worden vastgesteld voor bepaalde productgroepen of sectoren, kan het nodig zijn om ook aanvullende regels vast te stellen betreffende de presentatie van de milieueffecten die op basis van de regels zijn beoordeeld door te eisen dat naast de geaggregeerde indicator van de milieuprestaties in het algemeen ook drie belangrijke milieueffecten worden gepresenteerd. Daartoe moet de Commissie de bevoegdheid krijgen om gedelegeerde handelingen vast te stellen ter aanvulling van de bepalingen inzake het communiceren van uitdrukkelijke milieuclaims. (39) Momenteel worden op de markt van de Unie meer dan 200 milieukeurmerken gebruikt. Zij vertonen grote verschillen qua werkwijze, bijvoorbeeld wat betreft de transparantie en volledigheid van de gebruikte normen of methoden, de frequentie van herzieningen of het niveau van controle of verificatie. Deze verschillen hebben gevolgen voor de betrouwbaarheid van de door middel van het milieukeurmerk gecommuniceerde informatie. Terwijl claims op basis van het milieukeurmerk van de EU of de nationale equivalenten daarvan een solide wetenschappelijke basis hebben, voldoen aan op transparante wijze ontwikkelde criteria, moeten worden getest, door een derde partij moeten worden geverifieerd, en regelmatig worden gemonitord, zijn er aanwijzingen dat veel milieukeurmerken die momenteel op de markt van de Unie worden gebruikt, misleidend zijn. Veel milieukeurmerken hebben met name geen toereikende verificatieprocedures. Uitdrukkelijke milieuclaims die door middel van een milieukeurmerk worden gedaan, moeten daarom op een certificeringsregeling zijn gebaseerd. (40) Als een milieukeurmerk een commerciële boodschap aan de consument omvat die suggereert of de indruk wekt dat een product een positief of geen effect op het milieu heeft, of minder schadelijk voor het milieu is dan concurrerende producten zonder het milieukeurmerk, moet dat milieukeurmerk ook als een uitdrukkelijke milieuclaim worden beschouwd. De inhoud van een dergelijk milieukeurmerk is derhalve onderworpen aan de vereisten inzake de staving en het communiceren van uitdrukkelijke milieuclaims. (41) Milieukeurmerken zijn er vaak op gericht consumenten een geaggregeerde score te verstrekken die het cumulatieve milieueffect van producten of handelaren weergeeft, zodat producten of handelaren rechtstreeks met elkaar kunnen worden vergeleken. Een dergelijke geaggregeerde score houdt echter het risico in dat de consument wordt misleid, aangezien de geaggregeerde indicator negatieve milieueffecten van bepaalde aspecten van het product kan afzwakken met behulp van positievere milieueffecten van andere aspecten van het product. Bovendien verschillen dergelijke keurmerken, wanneer zij door verschillende exploitanten worden ontwikkeld, doorgaans wat betreft de specifieke methoden die aan de geaggregeerde score ten grondslag liggen, bijvoorbeeld wat betreft de milieueffecten waarmee rekening wordt gehouden of de weging die aan die milieueffecten wordt toegekend. Dit kan ertoe leiden dat hetzelfde product naargelang de regeling een andere score of rating krijgt. Dit probleem bestaat zowel voor regelingen die in de Unie zijn opgericht als voor regelingen uit derde landen. Dit draagt bij tot de versnippering van de interne markt, dreigt kleinere bedrijven te benadelen en misleidt de consument waarschijnlijk nog meer, waardoor het vertrouwen in milieukeurmerken wordt ondermijnd. Om dit risico te vermijden en om voor meer harmonisatie binnen de eengemaakte markt te zorgen, mogen moeten uitdrukkelijke milieuclaims, met inbegrip van milieukeurmerken, op basis van een geaggregeerde score die een cumulatief milieueffect van een product of handelaar weergeeft, alleen als naar behoren gestaafd worden beschouwd als die geaggregeerde score is verkregen volgens de regels aan eisen voldoen met waarborgen betreffende de betrouwbaarheid van de Unie, met inbegrip van de gedelegeerde handelingen die de Commissie krachtens deze richtlijn mag vaststellen, zodat de onderliggende regelingen voor alle producten of per specifieke productgroep in de hele Unie geharmoniseerd zijn op basis van één enkele methode om de coherentie en vergelijkbaarheid te waarborgen milieukeurmerken, onder meer in verband met hun beoordelingsmethoden en governance . [Am. 26] (42) Overeenkomstig het voorstel voor een richtlijn betreffende het versterken van de positie van de consument voor de groene transitie en tot wijziging van Richtlijn 2005/29/EG is het weergeven van een duurzaamheidskeurmerk dat niet op een certificeringsregeling is gebaseerd of niet door overheidsinstanties is ingesteld, in alle gevallen een oneerlijke handelspraktijk. Dit betekent dat “zelfgecertificeerde” duurzaamheidskeurmerken, waarvoor geen verificatie door derden en regelmatige monitoring wordt verricht wat de naleving van de onderliggende vereisten van het duurzaamheidskeurmerk betreft, verboden zijn. (43) Om misleidende uitdrukkelijke milieuclaims in de vorm van milieukeurmerken tegen te gaan en het vertrouwen van de consument in milieukeurmerken , met inbegrip van handelsmerken en logo’s van certificeringsregelingen, te vergroten, moeten in deze richtlijn, ter aanvulling van de voorschriften van het genoemde voorstel tot wijziging van Richtlijn 2005/29/EG, governancecriteria worden vastgesteld waaraan alle regelingen voor milieukeurmerken moeten voldoen. [Am. 27] (44) Om een verdere toename van het aantal nationale en regionale officieel erkende EN ISO 14024 type I-milieukeurregelingen en andere milieukeurregelingen te voorkomen en om voor meer harmonisatie op de interne markt te zorgen, mogen nieuwe nationale of regionale regelingen voor milieukeurmerken alleen in overeenstemming met het recht van de Unie worden ontwikkeld. Niettemin kunnen de lidstaten de Commissie verzoeken te overwegen om op het niveau van de Unie overheidsregelingen voor keurmerken te ontwikkelen voor productgroepen of sectoren waarvoor dergelijke keurmerken nog niet bestaan in het Unierecht en waarvoor harmonisatie een meerwaarde zou bieden om de duurzaamheids- en internemarktdoelstellingen op efficiënte wijze te verwezenlijken. [Am. 28] (45) Om onnodige belemmeringen voor de internationale handel te vermijden en een gelijke behandeling met de in de Unie ingestelde overheidsregelingen te waarborgen, moeten overheidsinstanties van derde landen die een nieuwe regeling voor een milieukeurmerk opzetten, de Commissie kunnen verzoeken om goedkeuring van het gebruik van het keurmerk op de markt van de Unie. Deze goedkeuring mag alleen worden verleend als de regeling bijdraagt tot de verwezenlijking van de doelstellingen van deze richtlijn, een meerwaarde biedt wat betreft milieuambitie en dekking van milieueffecten, productgroepen of sectoren, en aan alle vereisten van deze richtlijn voldoet. (46) Door particuliere exploitanten ingestelde regelingen voor milieukeurmerken, kunnen, als zij te talrijk zijn en qua reikwijdte overlappen, tot verwarring bij de consument leiden of het vertrouwen in milieukeurmerken ondermijnen. De lidstaten mogen daarom alleen toestaan dat bestaande regelingen voor milieukeurmerken in handelspraktijken van ondernemingen jegens consumenten worden afgebeeld na de inwerkingtreding van deze richtlijn en wanneer deze regelingen voldoen aan de voorschriften van deze richtlijn, en mogen alleen nieuwe regelingen voor milieukeurmerken van particuliere exploitanten daarom alleen toelaten als die regelingen in vergelijking met de bestaande nationale of regionale regelingen een aanzienlijke overeenstemming met deze richtlijn een meerwaarde bieden wat betreft de milieuambitie van de criteria voor de toekenning van het keurmerk, de dekking van relevante milieueffecten en de volledigheid van de onderliggende beoordeling. De lidstaten moeten een procedure opzetten voor de goedkeuring van nieuwe regelingen voor milieukeurmerken op basis van een door een onafhankelijke verificateur opgesteld conformiteitscertificaat , en de claims van bestaande regelingen voor milieu- en duurzaamheidskeurmerken en -certificering beoordelen . Dit moet zowel van toepassing zijn op in de Unie ingestelde regelingen als op regelingen uit derde landen , met inbegrip van bestaande regelingen . [Am. 29] (47) Om rechtszekerheid te bieden en de handhaving van de bepalingen inzake nieuwe op nationaal of regionaal niveau officieel erkende regelingen voor milieukeurmerken en nieuwe particuliere regelingen voor keurmerken te vergemakkelijken, moet de Commissie een lijst publiceren van de regelingen waarvan het gebruik op de markt van de Unie toegestaan blijft of wordt goedgekeurd. [Am. 30] (48) Om te zorgen voor een geharmoniseerde aanpak door de lidstaten van de beoordeling en goedkeuring van door particuliere exploitanten ontwikkelde regelingen voor milieukeurmerken en om een procedure vast te stellen voor de goedkeuring door de Commissie van door overheidsinstanties van derde landen ingestelde regelingen, moeten wordt aan de Commissie uitvoeringsbevoegdheden worden de bevoegdheid toegekend om gedelegeerde handelingen vast te stellen waarin gemeenschappelijke regels vast te stellen worden vastgelegd met gedetailleerde vereisten betreffende de goedkeuring van dergelijke regelingen voor milieukeurmerken, het formaat en de inhoud van ondersteunende documenten, en regels voor de goedkeuringsprocedure voor dergelijke regelingen. Die bevoegdheden moeten worden uitgeoefend in overeenstemming met Verordening (EU) nr. 182/2011 van het Europees Parlement en de Raad (20) . [Am. 31] (49) Het is van essentieel belang dat uitdrukkelijke milieuclaims en regelingen voor milieukeurmerken een juiste afspiegeling vormen van de milieuprestaties en milieueffecten waarop de claim betrekking heeft , zowel rechtstreeks op het product als bij het product, en rekening houden met de meest recente wetenschappelijke gegevens. De lidstaten moeten er daarom voor zorgen dat de handelaar die de claim en de regelingen voor milieukeurmerken doet, de staving en het communiceren van de claim ten minste om de vijf jaar herziet en bijwerkt om de naleving van de vereisten van deze richtlijn te waarborgen. [Am. 32] (49 bis) In artikel 13, lid 1, punt e), van Richtlijn 2014/40/EU (de tabaksproductenrichtlijn) worden milieuclaims voor tabaksproducten en -verpakkingen verboden, maar wordt niet verboden dat entiteiten uit de tabaksindustrie groene claims doen over hun activiteiten als geheel, met name door middel van reclamecampagnes over hun milieuprestaties die de consument zouden kunnen misleiden. Daarom mogen geen milieuclaims over activiteiten van de tabaksindustrie worden toegestaan. [Am. 33] (50) Om ervoor te zorgen dat uitdrukkelijke milieuclaims betrouwbaar zijn, moeten de lidstaten een procedure opzetten om te verifiëren of de staving en het communiceren van uitdrukkelijke milieuclaims, met inbegrip van milieukeurmerken, of de regelingen voor milieukeurmerken aan de vereisten van deze richtlijn voldoen. (51) Om de bevoegde autoriteiten in staat te stellen de uitvoering van de bepalingen van deze richtlijn efficiënter te controleren en om zo veel mogelijk te voorkomen dat ongestaafde uitdrukkelijke milieuclaims, met inbegrip van milieukeurmerken, op de markt verschijnen, moeten verificateurs die aan de geharmoniseerde vereisten van deze richtlijn voldoen, controleren dat de informatie die wordt gebruikt voor zowel de staving als het communiceren van uitdrukkelijke milieuclaims, aan de eisen van deze richtlijn voldoet. Om misleiding van de consument te voorkomen, moet de verificatie in elk geval plaatsvinden voordat milieuclaims openbaar worden gemaakt of milieukeurmerken worden aangebracht . Om echter afval te voorkomen van producten of verpakkingen die reeds vóór de inwerkingtreding van deze richtlijn zijn afgedrukt, kunnen de lidstaten tussen de datum van inwerkingtreding en de datum van toepassing van deze richtlijn een overgangsperiode invoeren waarin bestaande milieuclaims die ter verificatie zijn ingediend, kunnen worden gebruikt. De lidstaten mogen voorrang geven aan de verificatie van claims die vóór de inwerkingtreding van deze richtlijn zijn gedaan . De verificateur kan, indien dat passend is, verschillende manieren aangeven waarop een uitdrukkelijke milieuclaim kan worden gecommuniceerd in overeenstemming met de vereisten van deze richtlijn, zodat het niet nodig is om een claim steeds te hercertificeren als de manier van communiceren enigszins wordt aangepast zonder afbreuk te doen aan de naleving van de vereisten van deze richtlijn. Om handelaren te helpen de regels inzake de staving en het communiceren van uitdrukkelijke milieuclaims, met inbegrip van milieukeurmerken, na te leven, moet bij de verificatie rekening worden gehouden met de aard en de inhoud van de claim of het milieukeurmerk, met inbegrip van de vraag of zij oneerlijk lijken te zijn in het licht van Richtlijn 2005/29/EG. [Am. 34] (52) Om handelaren op de hele interne markt rechtszekerheid te bieden met betrekking tot de conformiteit van uitdrukkelijke milieuclaims met de vereisten van deze richtlijn, moet het conformiteitscertificaat in de hele Unie door de bevoegde autoriteiten worden erkend. Micro-ondernemingen en kleine ondernemingen die gebruikmaken van de overgangsfase moeten een dergelijk certificaat kunnen aanvragen als zij hun claims in overeenstemming met de vereisten van deze richtlijn willen laten certificeren om in de hele Unie voordeel te halen uit de erkenning van het certificaat. Het conformiteitscertificaat moet de beoordeling van een milieuclaim door de overheidsinstanties of rechtbanken die Richtlijn 2005/29/EG handhaven, echter onverlet laten. [Am. 35] (53) Om eenvormige voorwaarden voor de bepalingen inzake de verificatie van uitdrukkelijke milieuclaims en regelingen voor milieukeurmerken te waarborgen en om de handhaving van de bepalingen inzake verificatie van deze richtlijn te vergemakkelijken, moeten aan de Commissie uitvoeringsbevoegdheden worden toegekend om een gemeenschappelijk formulier voor conformiteitscertificaten en de technische middelen voor de afgifte van dergelijke certificaten vast te stellen. Dit gemeenschappelijke formulier beoogt de erkenning van conformiteitscertificaten door de bevoegde autoriteiten in de hele Unie te vergemakkelijken. Die bevoegdheden moeten worden uitgeoefend in overeenstemming met Verordening (EU) nr. 182/2011 van het Europees Parlement en de Raad (21) . [Am. 36] (54) Micro-, kleine en middelgrote ondernemingen (kmo’s) moeten kunnen profiteren van de kansen die de markt voor duurzamere producten biedt, maar zij kunnen worden geconfronteerd met verhoudingsgewijs hogere kosten en moeilijkheden in verband met bepaalde vereisten inzake de staving en verificatie van uitdrukkelijke milieuclaims. De lidstaten en de Commissie moeten relevante informatie verstrekken, de verschillende manieren om aan de vereisten van deze richtlijn te voldoen onder de aandacht brengen, zorgen voor gerichte en gespecialiseerde opleiding en, onder andere op financieel gebied, specifieke hulp en ondersteuning bieden aan kmo’s die uitdrukkelijke milieuclaims over hun producten of activiteiten willen doen. De lidstaten moeten deze maatregelen nemen in overeenstemming met de geldende staatssteunregels. Om te zorgen voor een gelijk speelveld voor micro-, kleine en middelgrote ondernemingen in de hele Unie, moeten de lidstaten een regelmatige dialoog aangaan over steunmaatregelen voor micro-, kleine en middelgrote ondernemingen die respectievelijk op regionaal en nationaal niveau bestaan. Daarnaast moet de Commissie, ook om ervoor te zorgen dat micro-, kleine en middelgrote ondernemingen niet met onevenredig hogere kosten en problemen worden geconfronteerd in verband met de vereisten van deze richtlijn, een aantal initiatieven overwegen in het kader van financiële programma’s voor micro-, kleine en middelgrote ondernemingen voor het geval deze uitdrukkelijke milieuclaims willen doen met betrekking tot hun producten of activiteiten. [Am. 37] (55) Om op de markt van de Unie te zorgen voor een gelijk speelveld waarop claims over de milieuprestaties van een product of handelaar op betrouwbare, vergelijkbare en verifieerbare informatie gebaseerd zijn, moeten gemeenschappelijke regels voor handhaving en naleving worden vastgesteld. (56) Om ervoor te zorgen dat de doelstellingen van deze richtlijn worden verwezenlijkt en dat de vereisten ervan doeltreffend worden gehandhaafd, moeten de lidstaten bevoegde autoriteiten aanwijzen die verantwoordelijk zijn voor de toepassing en handhaving van deze richtlijn. Gezien de nauwe samenhang tussen de artikelen 5 en 6 van deze richtlijn en de bepalingen van Richtlijn 2005/29/EG, moeten de lidstaten voor de handhaving van die artikelen echter de bevoegde autoriteiten kunnen aanwijzen die ook voor de handhaving van Richtlijn 2005/29/EG verantwoordelijk zijn. Omwille van de consistentie moeten de lidstaten in dat geval gebruik kunnen maken van de handhavingsmiddelen en -bevoegdheden die zij overeenkomstig artikel 11 van Richtlijn 2005/29/EG hebben vastgesteld , in afwijking van de handhavingsregels van deze richtlijn . In gevallen waarin er op hun grondgebied meer dan één aangewezen bevoegde autoriteit is en om de doeltreffende uitoefening van de taken van de bevoegde autoriteiten te waarborgen, moeten de lidstaten zorgen voor nauwe samenwerking tussen alle aangewezen bevoegde autoriteiten. [Am. 38] (57) Onverminderd de bevoegdheden die reeds bij Verordening (EU) 2017/2394 (22) aan consumentenbeschermingsautoriteiten zijn toegekend, moeten de bevoegde autoriteiten beschikken over een minimum aan onderzoeks- en handhavingsbevoegdheden om de naleving van deze richtlijn te kunnen waarborgen, sneller en efficiënter met elkaar te kunnen samenwerken en marktdeelnemers ervan te kunnen weerhouden inbreuk op deze richtlijn te maken. Deze bevoegdheden moeten toereikend zijn om uitdagingen met betrekking tot handhaving op het gebied van elektronische handel en de digitale omgeving doeltreffend aan te pakken en om te voorkomen dat marktdeelnemers die zich niet aan de wet houden, gebruikmaken van tekortkomingen in het handhavingssysteem door zich in lidstaten te vestigen waar de bevoegde autoriteiten mogelijk niet over voldoende middelen beschikken om onrechtmatige praktijken aan te pakken. (58) De bevoegde autoriteiten moeten in het kader van hun onderzoek alle feiten en omstandigheden van de zaak als bewijsmateriaal kunnen gebruiken. (59) Om de aanwezigheid van misleidende en ongestaafde uitdrukkelijke milieuclaims op de markt van de Unie te voorkomen, moeten de bevoegde autoriteiten de uitdrukkelijke milieuclaims die worden gedaan en de regelingen voor milieukeurmerken die worden toegepast, regelmatig controleren om na te gaan of zij aan de vereisten van deze richtlijn voldoen. (60) Als de bevoegde autoriteiten een inbreuk op de vereisten van deze richtlijn vaststellen, moeten zij een evaluatie verrichten en op basis van de resultaten daarvan de handelaar van de geconstateerde inbreuk in kennis stellen en eisen dat de handelaar corrigerende maatregelen neemt. Om de misleidende gevolgen voor de consument van een niet-conforme uitdrukkelijke milieuclaim of niet-conforme regeling voor milieukeurmerken tot een minimum te beperken, moeten de bevoegde autoriteiten de handelaar verplichten om snel doeltreffende maatregelen te nemen om die inbreuk te verhelpen. De vereiste corrigerende maatregelen moeten in verhouding staan tot de geconstateerde inbreuk en de verwachte schadelijke gevolgen ervan voor de consument. (61) Wanneer een inbreuk niet beperkt is tot hun nationale grondgebied en de uitdrukkelijke milieuclaim tussen handelaren is doorgegeven, moeten de bevoegde autoriteiten de andere lidstaten in kennis stellen van de resultaten van hun evaluatie en van alle maatregelen die zij van de verantwoordelijke handelaar hebben vereist. (62) De bevoegde autoriteiten moeten uitdrukkelijke milieuclaims die op de markt van de Unie worden gedaan ook controleren op basis van relevante informatie waarover zij beschikken, waaronder concrete aanwijzingen van derden. Derden die een klacht indienen, moeten kunnen aantonen dat zij voldoende belang hebben of kunnen stellen dat inbreuk is gemaakt op een recht. (63) Om ervoor te zorgen dat de niet-naleving van de vereisten van deze richtlijn door handelaren op doeltreffende wijze wordt ontmoedigd, moeten de lidstaten regels inzake sancties voor inbreuken op deze richtlijn vaststellen en ervoor zorgen dat die regels worden toegepast. Die sancties moeten doeltreffend, evenredig en afschrikkend zijn. Om een consistentere toepassing van sancties mogelijk te maken, moeten gemeenschappelijke, niet-limitatieve criteria worden vastgesteld voor het bepalen van de soorten sancties die in geval van inbreuken moeten worden opgelegd en voor het bepalen van de hoogte van die sancties. Die criteria moeten onder meer de aard en de ernst van de inbreuk omvatten, alsook de uit de inbreuk voortvloeiende economische voordelen, zodat de verantwoordelijken die voordelen worden ontnomen. (64) Wanneer zij sancties en maatregelen voor inbreuken vaststellen, moeten de lidstaten er, rekening houdend met de ernst van de inbreuk, voor zorgen dat het niveau van de geldboeten handelaren die de regels niet naleven, daadwerkelijk het economische voordeel ontneemt dat het gebruik van de misleidende of ongestaafde uitdrukkelijke milieuclaim of niet-conforme regeling voor milieukeurmerken heeft opgeleverd, ook in geval van herhaalde inbreuken. De maatregelen met betrekking tot inbreuken waarin de lidstaten voorzien, moeten daarom ook de inbeslagneming van het desbetreffende product bij de handelaar of van de inkomsten uit de met de inbreuk verband houdende transacties of een tijdelijke uitsluiting of een tijdelijk verbod op het in de Unie in de handel brengen van producten of aanbieden van diensten omvatten. De ernst van de inbreuk moet het belangrijkste criterium zijn bij het bepalen van de door de handhavingsautoriteiten te nemen maatregelen. In geval van wijdverbreide inbreuken met een Uniedimensie die het voorwerp van een gecoördineerd onderzoek en handhavingsmaatregelen overeenkomstig Verordening (EU) 2017/2394 (23) zijn, moet het maximumbedrag van boetes afschrikkend zijn en ten minste 4 % van de totale jaaromzet van de handelaar in de betrokken lidstaat of lidstaten bedragen. (65) Bij het vaststellen van gedelegeerde handelingen uit hoofde van artikel 290 VWEU is het van bijzonder belang dat de Commissie bij haar voorbereidende werkzaamheden, onder meer op deskundigenniveau, tot passende raadpleging overgaat , ook met het overlegforum, in overeenstemming met de beginselen die zijn vastgelegd in het Interinstitutioneel Akkoord van 13 april 2016 over beter wetgeven (24) . Met name om te zorgen voor gelijke deelname aan de voorbereiding van gedelegeerde handelingen ontvangen het Europees Parlement en de Raad alle documenten op hetzelfde tijdstip als de deskundigen van de lidstaten, en hebben hun deskundigen systematisch toegang tot de vergaderingen van de deskundigengroepen van de Commissie die zich bezighouden met de voorbereiding van de gedelegeerde handelingen. [Am. 39] (66) Om na te gaan in hoeverre de wetgeving de door haar nagestreefde doelstellingen bereikt, moet de Commissie deze richtlijn evalueren en aan het Europees Parlement en de Raad verslag uitbrengen over de belangrijkste bevindingen. Met het oog op de evaluatie van deze richtlijn moeten de lidstaten regelmatig informatie over de toepassing van deze richtlijn verzamelen en die jaarlijks bij de Commissie indienen. (67) Wanneer de Commissie het op basis van de resultaten van de monitoring en evaluatie van deze richtlijn passend acht een herziening van deze richtlijn voor te stellen, moet ook worden nagedacht over de haalbaarheid en geschiktheid van verdere bepalingen inzake het verplicht stellen van een gemeenschappelijke methode voor de staving van uitdrukkelijke milieuclaims, de uitbreiding van het verbod op milieuclaims voor producten die gevaarlijke stoffen bevatten, tenzij het gebruik ervan essentieel wordt geacht voor de samenleving, of verdere harmonisatie van de vereisten inzake de staving van specifieke milieuclaims over milieuaspecten of milieueffecten. [Am. 40] (68) Het gebruik van de schadelijkste stoffen, en met name het gebruik ervan in consumentenproducten, moet in de Unie uiteindelijk worden uitgefaseerd om ernstige schade aan de gezondheid van de mens en aan het milieu te vermijden en te voorkomen . De Commissie moet een verslag indienen over het gebruik van uitdrukkelijke milieuclaims voor producten die schadelijke stoffen bevatten en beoordelen voor welke producten of productgroepen het gebruik van uitdrukkelijke milieuclaims misleidend is. Aangezien het gebruik van dergelijke claims de consumptie kan aanmoedigen van producten die stoffen bevatten die schadelijk zijn voor het milieu of de menselijke gezondheid, moet de Commissie de bevoegdheid krijgen om gedelegeerde handelingen vast te stellen om beperkingen of verboden op het gebruik van dergelijke uitdrukkelijke milieuclaims in te voeren. In haar verslag kan de Commissie ook beoordelen of het passend is dat bepaalde EU-milieukeurcriteria die zijn vastgesteld in het kader van Verordening (EG) nr. 66/2010 met betrekking tot het gebruik van stoffen of preparaten/mengsels worden toegepast voor de mogelijke beperkingen of verboden op het gebruik van uitdrukkelijke milieuclaims uit hoofde van deze richtlijn . Krachtens Verordening (EG) nr. 1272/2008 van het Europees Parlement en de Raad (25) mogen vermeldingen zoals “niet toxisch”, “onschadelijk”, “niet vervuilend”, “milieuvriendelijk” of andere vermeldingen die aangeven dat een stof of mengsel niet gevaarlijk is, dan wel vermeldingen die niet stroken met de indeling van die stof of dat mengsel, niet worden aangebracht op het etiket van mengsels en stoffen die gevaarlijke chemische stoffen bevatten. De lidstaten moeten ervoor zorgen dat aan die verplichting wordt voldaan. Zoals toegezegd in de strategie voor duurzame chemische stoffen zal de Commissie criteria voor essentiële gebruiksdoeleinden vaststellen als leidraad voor de toepassing ervan in alle relevante wetgeving van de Unie. [Am. 41] (69) Daar de doelstellingen van deze richtlijn, namelijk het verbeteren van de werking van de interne markt voor marktdeelnemers die op de interne markt actief zijn en voor consumenten die zich op milieuclaims verlaten, niet voldoende door de lidstaten kunnen worden verwezenlijkt, maar vanwege de omvang of de gevolgen van het optreden beter door de Unie kunnen worden verwezenlijkt, kan de Unie, overeenkomstig het in artikel 5 van het Verdrag betreffende de Europese Unie neergelegde subsidiariteitsbeginsel, maatregelen nemen. Overeenkomstig het in hetzelfde artikel neergelegde evenredigheidsbeginsel gaat deze richtlijn niet verder dan nodig is om deze doelstellingen te verwezenlijken. (70) Overeenkomstig de gezamenlijke politieke verklaring van 28 september 2011 van de lidstaten en de Commissie over toelichtende stukken (26) hebben de lidstaten zich ertoe verbonden om in gerechtvaardigde gevallen de kennisgeving van hun omzettingsmaatregelen vergezeld te doen gaan van één of meer stukken waarin het verband tussen de onderdelen van een richtlijn en de overeenkomstige delen van de nationale omzettingsinstrumenten wordt toegelicht. Met betrekking tot deze richtlijn acht de wetgever de toezending van die stukken gerechtvaardigd. (71) De bijlage bij Verordening (EU) nr. 1024/2012 van het Europees Parlement en de Raad (27) moet worden gewijzigd om een verwijzing naar deze richtlijn toe te voegen ter bevordering van de administratieve samenwerking tussen de bevoegde autoriteiten via het Informatiesysteem interne markt. (72) De bijlage bij Verordening (EU) 2017/2394 van het Europees Parlement en de Raad (28) moet worden gewijzigd om een verwijzing naar deze richtlijn toe te voegen ter bevordering van de grensoverschrijdende samenwerking bij de handhaving van deze richtlijn. (73) Bijlage I bij Richtlijn (EU) 2020/1828 van het Europees Parlement en de Raad (29) moet worden gewijzigd om een verwijzing naar deze richtlijn toe te voegen ter bescherming van de collectieve consumentenbelangen waarin deze richtlijn voorziet, HEBBEN DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD: Artikel 1 Voorwerp en toepassingsgebied [Am. 42] -1. Met deze richtlijn wordt beoogd te voorzien in een hoog niveau van consumenten- en milieubescherming, evenals een bijdrage te leveren aan de werking van de interne markt, door middel van het nauwer op elkaar afstemmen van de wetten, regels en administratieve voorschriften van de lidstaten inzake milieuclaims op of voor producten die in de handel worden gebracht, of inzake handelaren die producten in de handel brengen. [Am. 43] 1. Deze richtlijn is van toepassing op uitdrukkelijke milieuclaims die handelaren in het kader van handelspraktijken van ondernemingen jegens consumenten doen over producten die in de handel worden gebracht of in gebruik worden genomen, waaronder via onlineplatforms, of over handelaren doen en regelingen voor milieukeurmerken . [Am. 44] 2. Deze richtlijn is niet van toepassing op regelingen voor milieukeurmerken en uitdrukkelijke milieuclaims die worden gereguleerd of gestaafd door regels die zijn vastgesteld in: a) Verordening (EG) nr. 66/2010 van het Europees Parlement en de Raad (30) ; b) Verordening (EU) 2018/848 van het Europees Parlement en de Raad (31) ; c) Verordening (EU) 2017/1369 van het Europees Parlement en de Raad (32) ; d) Richtlijn 2009/125/EG van het Europees Parlement en de Raad (33) ; e) Verordening (EU) nr. 305/2011 van het Europees Parlement en de Raad (34) ; f) Verordening (EG) nr. 765/2008 van het Europees Parlement en de Raad (35) ; g) Verordening (EG) nr. 1221/2009 van het Europees Parlement en de Raad (36) ; h) Richtlijn 1999/94/EG van het Europees Parlement en de Raad (37) ; i) Verordening (EU) nr. 305/2011 van het Europees Parlement en de Raad (38) ; [Am. 45] j) Richtlijn 2006/66/EG van het Europees Parlement en de Raad (39) ; k) Richtlijn 94/62/EG van het Europees Parlement en de Raad (40) ; [Am. 46] l) Verordening (EU) 2020/852 van het Europees Parlement en de Raad (41) ; m) Verordening (EU) …/… van het Europees Parlement en de Raad (42) ; n) Richtlijn 2012/27/EU van het Europees Parlement en de Raad (43) ; o) Richtlijn 2013/34/EU van het Europees Parlement en van de Raad (44) , Verordening (EU) 2019/2088 van het Europees Parlement en de Raad (45) , en andere regels, normen of richtsnoeren op nationaal, internationaal of Unieniveau voor financiële diensten, financiële instrumenten en financiële producten; [Am. 47] o bis) Verordening (EU) nr. 1007/2011 van het Europees Parlement en de Raad (46) ; [Am. 48] p) andere bestaande of toekomstige regels van de Unie die de voorwaarden bepalen waaronder bepaalde uitdrukkelijke milieuclaims over bepaalde producten of handelaren mogen of moeten worden gedaan of die de voorschriften voor de beoordeling of het communiceren van de milieueffecten, milieuaspecten of milieuprestaties van bepaalde producten of handelaren of de voorwaarden voor regelingen voor milieukeurmerken bevatten. [Am. 49] 2 bis. De Commissie is bevoegd overeenkomstig artikel 18 gedelegeerde handelingen tot wijziging van de in lid 2 bedoelde lijst vast te stellen om nieuwe of herziene wetgeving te schrappen of toe te voegen wanneer die voorziet in een niveau van vereisten dat als gelijkwaardig aan die van deze richtlijn kan worden beschouwd. De vereisten die gelijkwaardig moeten zijn, omvatten: a) de mate van openbaarmaking van informatie; b) de vereisten inzake verificatie door derde partijen voordat de claim in de handel wordt gebracht; c) het handhavingsniveau. [Am. 50] Artikel 2 Definities Voor de toepassing van deze richtlijn wordt verstaan onder: 1) “milieuclaim”: een milieuclaim zoals gedefinieerd in artikel 2, punt o), van Richtlijn 2005/29/EG; 2) “uitdrukkelijke milieuclaim”: een milieuclaim in tekstvorm of opgenomen in een milieukeurmerk; 3) “handelaar”: een handelaar zoals gedefinieerd in artikel 2, punt b), van Richtlijn 2005/29/EG; 4) “product”: een product zoals gedefinieerd in artikel 2, punt c), van Richtlijn 2005/29/EG; 5) “consument”: een consument zoals gedefinieerd in artikel 2, punt a), van Richtlijn 2005/29/EG; 6) “handelspraktijken van ondernemingen jegens consumenten”: handelspraktijken van ondernemingen jegens consumenten zoals gedefinieerd in artikel 2, punt d), van Richtlijn 2005/29/EG; 7) “duurzaamheidskeurmerk”: een duurzaamheidskeurmerk zoals gedefinieerd in artikel 2, punt r), van Richtlijn 2005/29/EG; 8) “milieukeurmerk”: een duurzaamheidskeurmerk dat uitsluitend of hoofdzakelijk betrekking heeft op de een of meer milieuaspecten van een product, proces of handelaar; [Am. 51] 9) “productgroep”: een reeks producten die soortgelijke doeleinden hebben of vergelijkbaar zijn in termen van gebruik of vergelijkbare functionele eigenschappen hebben; 10) “certificeringsregeling”: een certificeringsregeling zoals gedefinieerd in artikel 2, punt s), van Richtlijn 2005/29/EG; 11) “verificatie”: het conformiteitsbeoordelingsproces dat door een verificateur wordt uitgevoerd om te verifiëren of de staving en het communiceren van de uitdrukkelijke milieuclaims in overeenstemming zijn met de vereisten van deze richtlijn dan wel of regelingen voor milieukeurmerken aan deze verordening voldoen; 12) “waardeketen”: alle activiteiten en processen die deel uitmaken van de levenscyclus van een product of de activiteit van een handelaar, met inbegrip van herproductie , hergebruik, recycling en het einde van de levensduur ; [Am. 52] 13) “levenscyclus”: de opeenvolgende en onderling met elkaar verbonden stadia gedurende de levensduur van een product, te weten de verwerving van grondstoffen of de opwekking daarvan uit natuurlijke hulpbronnen, de voorbehandeling, de vervaardiging, de opslag, de distributie, de installatie, het gebruik, het onderhoud, de reparatie, het upgraden, het opknappen alsook het hergebruik, en het einde van de levensduur; 14) “primaire informatie”: informatie die rechtstreeks door de handelaar wordt gemeten of verzameld in een of meer inrichtingen die representatief zijn voor de activiteiten van de handelaar; 15) “secundaire informatie”: informatie die gebaseerd is op andere bronnen dan primaire informatie, waaronder collegiaal getoetst literatuuronderzoek, technische studies en octrooien; [Am. 53] 16) “publiek”: een of meer natuurlijke of rechtspersonen en hun verenigingen, handelaren of groepen; 17) “milieuprestaties”: de prestaties van een bepaald product, een bepaalde productgroep, een bepaalde handelaar of een bepaalde sector wat betreft de milieuaspecten of milieueffecten van dat product of die productgroep of van de activiteiten van die handelaar of die sector; 18) “milieuaspect”: een element van de activiteiten van een handelaar of sector of van producten of productgroepen dat een uitwerking heeft of kan hebben op het milieu; 19) “milieueffect”: elke meetbare positieve of negatieve verandering in het milieu die geheel of gedeeltelijk is veroorzaakt door de activiteiten van een handelaar of sector of door een product of productgroep tijdens de levenscyclus ervan . ; [Am. 54] 19 bis) “regeling voor milieukeurmerken”: een certificeringsregeling om te bevestigen dat een product, proces of handelaar aan de vereisten van een milieukeurmerk voldoet. [Am. 55] Artikel 3 Staving van uitdrukkelijke milieuclaims 1. De lidstaten zorgen ervoor dat handelaren een beoordeling uitvoeren om uitdrukkelijke milieuclaims te staven. Die beoordeling moet: a) specificeren of de claim betrekking heeft op het volledige product, een deel van het product, een deel van de levenscyclus van een product of bepaalde aspecten van het product dan wel op alle activiteiten van een handelaar of een bepaald deel of aspect van die activiteiten, naargelang de claim; [Am. 56] b) gebaseerd zijn op onafhankelijk, collegiaal getoetst, algemeen erkend , robuust en verifieerbaar wetenschappelijk bewijs, gebruikmaken van nauwkeurige informatie en rekening houden met relevante EU- of internationale normen; [Am. 57] c) aantonen dat de milieueffecten, milieuaspecten of milieuprestaties waarop de claim betrekking heeft, significant zijn vanuit het oogpunt van de levenscyclus; d) indien een claim over milieuprestaties wordt gedaan, rekening houden met alle milieuaspecten of milieueffecten die van belang zijn voor de beoordeling van de milieuprestaties , onder meer vanuit het oogpunt van de levenscyclus ; [Am. 58] e) aantonen dat de claim niet gelijkstaat aan wettelijke vereisten voor producten binnen de productgroep of voor handelaren binnen de sector; f) aangeven of het product of de handelaar waarop de claim betrekking heeft, aanzienlijk beter presteert wat betreft de milieueffecten, milieuaspecten of milieuprestaties waarop de claim betrekking heeft, dan wat gebruikelijk is voor producten in de desbetreffende productgroep of handelaren in de desbetreffende sector; g) nagaan of de verbetering van de milieueffecten, milieuaspecten of milieuprestaties waarop de claim betrekking heeft, ernstige schade veroorzaakt een negatieve invloed heeft in verband met de het milieu en bepaalde milieueffecten , waaronder effecten op de klimaatverandering, het verbruik van hulpbronnen en de circulariteit, het duurzame gebruik en de bescherming van water en mariene hulpbronnen, de verontreiniging, de biodiversiteit, het dierenwelzijn en ecosystemen; [Am. 59] h) de compensaties voor broeikasgasemissies koolstofkredieten scheiden van de broeikasgasemissies om aanvullende milieu-informatie te verstrekken, en specificeren of die compensaties kredieten betrekking hebben op emissiereducties of op emissieverwijderingen , en beschrijven in welke zin die compensaties een hoog integriteitsniveau hebben en hoe zij correct zijn berekend om de geclaimde impact op het klimaat weer te geven ; [Ams. 156 en 167] h bis) wat het gebruik van koolstofkredieten overeenkomstig lid 3 ter betreft, het aandeel resterende emissies uitgedrukt als aandeel van de emissies van het referentiejaar, het aandeel biogene en fossiele emissies in deze resterende emissies en de hoeveelheid en het type activiteit (permanente verwijdering van koolstofdioxide, koolstofopslag in producten, vastlegging door koolstoflandbouw of vermindering van bodememissies, zoals gedefinieerd in [Verordening (EU) .../... tot vaststelling van een certificeringskader van de Unie voor permanente koolstofverwijderingen, koolstoflandbouw en koolstofopslag in producten]) vermelden die aan de gebruikte kredieten ten grondslag liggen, en aantonen dat de kredieten op passende wijze zijn afgeboekt uit het register van de certificeringsregeling om dubbeltelling te voorkomen; [Ams. 157 en 168] i) primaire informatie omvatten die voor de handelaar beschikbaar is betreffende de milieueffecten, milieuaspecten of milieuprestaties waarop de claim betrekking heeft omvatten die voor de handelaar toegankelijk of verkrijgbaar is, onder meer door bezit, onderzoek of aankoop ; [Am. 62] j) indien er geen primaire informatie beschikbaar is en ter aanvulling op primaire informatie , relevante secundaire informatie betreffende milieueffecten, milieuaspecten of milieuprestaties omvatten die representatief is voor de specifieke waardeketen van het product of de handelaar waarop de claim betrekking heeft . , vergezeld van een verantwoording waarom secundaire informatie is gebruikt; [Am. 63] j bis) wat het gebruik van koolstofkredieten voor bijdrageclaims betreft, ervoor zorgen dat er geen financiële bijdrage wordt gebruikt om een verbeterd klimaat- of milieueffect van het product of de handelaar te claimen, en financiële bijdragen als aanvullende milieu-informatie scheiden van het klimaat- of milieueffect van het product of de handelaar. [Am. 64] 2. Indien wordt aangetoond dat er aanzienlijke milieueffecten bestaan waarop de claim geen betrekking heeft, maar er geen algemeen erkend wetenschappelijk bewijs beschikbaar is om de in lid 1, punt c), bedoelde beoordeling te kunnen uitvoeren, houdt de handelaar die de claim over een ander aspect doet rekening met de beschikbare informatie en werkt hij indien nodig de beoordeling overeenkomstig lid 1 bij zodra er algemeen erkend wetenschappelijk bewijs beschikbaar is. 3. De in de leden 1 en 2 vastgestelde vereisten zijn niet van toepassing op handelaren die micro-ondernemingen zijn in de zin van Aanbeveling 2003/361/EG van de Commissie (47) , tenzij zij om verificatie verzoeken om overeenkomstig artikel 10 een conformiteitscertificaat te verkrijgen. 3 bis. Milieuclaims met een neutraal, verminderd of positief milieueffect voor een product op basis van het gebruik van koolstofkredieten zijn verboden, in overeenstemming met Richtlijn 2005/29/EG, zoals gewijzigd bij Richtlijn (EU) .../... van het Europees Parlement en de Raad [versterken van de positie van de consument voor de groene transitie]. [Ams. 159 en 169] 3 ter. Compensatieclaims op basis van het gebruik van koolstofkredieten mogen alleen worden gedaan met betrekking tot de resterende emissies van een handelaar overeenkomstig de in artikel 3, lid 4 bis, bedoelde gedelegeerde handeling. Voor claims over toekomstige milieuprestaties op basis van het gebruik van koolstofkredieten moet de handelaar voldoen aan de desbetreffende regels van Gedelegeerde Verordening (EU) 2023/2772. De gebruikte koolstofkredieten moeten gecertificeerde eenheden zijn die zijn afgegeven overeenkomstig [Verordening van het Europees Parlement en de Raad tot vaststelling van een certificeringskader van de Unie voor koolstofverwijderingen], of andere eenheden overeenkomstig lid 3 quater. Wanneer het gebruik van eenheden bedoeld is voor de compensatie van fossiele emissies, moet de claim worden gestaafd door permanente verwijderingen zoals gedefinieerd in [Verordening (EU) …/… van het Europees Parlement en de Raad tot vaststelling van een certificeringskader van de Unie voor koolstofverwijderingen]. [Ams. 160 en 170] 3 quater. Andere gecertificeerde eenheden dan die welke zijn verleend overeenkomstig [Verordening tot vaststelling van een certificeringskader van de Unie voor permanente koolstofverwijderingen, koolstoflandbouw en koolstofopslag in producten] kunnen in naar behoren gemotiveerde gevallen worden gebruikt indien die regelingen door de Commissie worden erkend als onderdeel van de lijst van conforme regelingen die overeenstemmen met vereisten die minstens gelijkwaardig zijn aan die van [Verordening (EU) .../... van het Europees Parlement en de Raad tot vaststelling van een certificeringskader van de Unie voor permanente koolstofverwijderingen, koolstoflandbouw en koolstofopslag in producten], met name wat betreft de vereisten inzake bewaking, rapportage, verificatie en aansprakelijkheid, en waarbij wordt gewaarborgd dat er geen dubbeltelling plaatsvindt. De Commissie is bevoegd overeenkomstig artikel 18 gedelegeerde handelingen vast te stellen met een lijst van erkende koolstofkredietregelingen die geacht worden aan dergelijke gelijkwaardige vereisten te voldoen. [Ams. 161 en 171] 3 quinquies. Uiterlijk op ... [18 maanden na de inwerkingtreding van deze richtlijn] dient de Commissie een verslag in over het gebruik van uitdrukkelijke milieuclaims over producten of productgroepen die stoffen of preparaten/mengsels bevatten die voldoen aan de criteria voor indeling als giftig, gevaarlijk voor het milieu, kankerverwekkend, mutageen of giftig voor de voortplanting (CMR), die hormoonontregelende gevolgen hebben voor de menselijke gezondheid of het milieu, of die persistent, bioaccumulerend en toxisch (PBT), zeer persistent en zeer bioaccumulerend (zPzB), persistent, mobiel en toxisch (PMT) of zeer persistent en zeer mobiel (zPzM) zijn zoals gedefinieerd in Verordening (EG) nr. 1272/2008 van het Europees Parlement en de Raad van 16 december 2008 betreffende de indeling, etikettering en verpakking van stoffen en mengsels, en stoffen als bedoeld in artikel 57 van Verordening (EG) nr. 1907/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 18 december 2006 inzake de registratie en beoordeling van en de autorisatie en beperkingen ten aanzien van chemische stoffen (REACH), tot oprichting van een Europees Agentschap voor chemische stoffen. In dat verslag wordt beoordeeld voor welke producten of productgroepen het gebruik van uitdrukkelijke milieuclaims misleidend is en wordt beoordeeld of beperkingen of een verbod op het gebruik van uitdrukkelijke milieuclaims over deze producten of productgroepen nodig zijn om misleidende claims te voorkomen en bij te dragen tot de bescherming van de menselijke gezondheid en het milieu. Indien in het verslag wordt geconcludeerd dat het gebruik van uitdrukkelijke milieuclaims over een product dat of een productgroep die stoffen of preparaten/mengsels als bedoeld in alinea 1 bevat, misleidend is, is de Commissie bevoegd overeenkomstig artikel 18 gedelegeerde handelingen vast te stellen om de vereisten voor de staving van uitdrukkelijke milieuclaims aan te vullen door beperkingen of een verbod op het gebruik van uitdrukkelijke milieuclaims over dit product of deze productgroep op te leggen. [Am. 68] 4. Indien uit de in artikel 20 bedoelde regelmatige monitoring van de evolutie van uitdrukkelijke milieuclaims blijkt dat er voor specifieke claims verschillen zijn in de toepassing van de in lid 1 vastgestelde vereisten en dat deze verschillen een negatief effect zouden kunnen hebben op de goede werking van de interne markt belemmeren , of indien de Commissie vaststelt dat het gebrek aan vereisten voor specifieke claims tot wijdverbreide misleiding van de consument leidt, kan zou kunnen leiden, stelt de Commissie overeenkomstig artikel 18 gedelegeerde handelingen vaststellen vast om de in lid 1 vastgestelde vereisten voor de staving van uitdrukkelijke milieuclaims aan te vullen door: [Am. 69] -a) te bepalen op welke milieueffecten de staving betrekking heeft; [Am. 70] a) de regels voor de beoordeling van de milieuaspecten, milieueffecten en milieuprestaties vast te stellen, onder andere door te bepalen welke activiteiten, processen, materialen, emissies of gebruiksdoeleinden van een product in aanzienlijke mate bijdragen of niet kunnen bijdragen tot de desbetreffende milieueffecten, milieuaspecten of milieuprestaties; b) te bepalen voor welke milieuaspecten of milieueffecten primaire informatie moet worden verstrekt en de criteria voor de beoordeling van de juistheid van de primaire en secundaire informatie vast te stellen; of c) specifieke regels in verband met de levenscyclus vast te stellen voor de staving van uitdrukkelijke milieuclaims voor bepaalde productgroepen en sectoren , in voorkomend geval ook op basis van de regels voor de milieuvoetafdruk van een productcategorie en de regels voor de milieuvoetafdruk van een organisatiesector, indien die regels betrekking hebben op alle milieueffecten of aspecten die relevant zijn voor de productcategorie of handelaar . [Am. 71] 4 bis. Om de bepalingen inzake het gebruik van gecertificeerde eenheden voor resterende emissies van een handelaar aan te vullen, stelt de Commissie uiterlijk [12 maanden vanaf de datum van inwerkingtreding van deze richtlijn] overeenkomstig artikel 18 een gedelegeerde handeling vast om een methode vast te stellen voor het definiëren van resterende emissies, op basis van een emissiereductietraject dat verenigbaar is met de beperking van de opwarming van de aarde tot 1,5 °C, rekening houdend met de technologische haalbaarheid en in overleg met de Europese wetenschappelijke adviesraad inzake klimaatverandering. [Ams. 162/rev en 172] 4 ter. Uiterlijk op ... [één jaar vanaf de datum van inwerkingtreding van deze richtlijn] brengt de Commissie de meest voorkomende uitdrukkelijke milieuclaims op de markt van de Unie in kaart en publiceert zij een werkprogramma met een lijst van claims die de Commissie voornemens is aan te vullen met de in lid 4 bedoelde gedelegeerde handeling. Dat werkprogramma wordt ten minste om de drie jaar geactualiseerd. [Am. 72] 4 quater. Uiterlijk ... [1 jaar vanaf de datum van inwerkingtreding van deze richtlijn] stelt de Commissie richtsnoeren vast om de interpretatie van artikel 3, lid 1, punt b), te vergemakkelijken. [Am. 73] 5. Wanneer de Commissie overeenkomstig het vorige lid de vereisten voor de staving van uitdrukkelijke milieuclaims specificeert, houdt zij rekening met de wetenschappelijke of andere beschikbare technische informatie, met inbegrip van relevant internationale normen, en neemt zij in voorkomend geval het volgende in overweging: a) de specifieke kenmerken van de sectoren en producten die een specifieke methodologische aanpak vereisen; a bis) bestaande regels voor de milieuvoetafdruk van een productcategorie en regels voor de milieuvoetafdruk van een organisatiesector; [Am. 74] b) de potentiële bijdrage van specifieke productgroepen of sectoren aan de verwezenlijking van de klimaat- en milieudoelstellingen van de Unie; c) alle uit de wetgeving van de Unie afgeleide relevante informatie; d) hoe toegankelijk informatie en gegevens voor de beoordeling zijn en hoe gemakkelijk micro-ondernemingen en kleine en middelgrote ondernemingen (kmo’s) van deze informatie en gegevens gebruik kunnen maken. [Am. 75] 5 bis. Indien er geen erkende wetenschappelijke methode of onvoldoende bewijs is om de milieueffecten en aspecten te beoordelen, vindt de uitsluiting van deze effecten op transparante wijze plaats en worden inspanningen geleverd om methoden te ontwikkelen en bewijs te verzamelen waarmee de respectieve effecten kunnen worden beoordeeld. Totdat er een methode is ontwikkeld die voldoet aan de vereisten van het eerste lid, mogen geen claims worden gedaan waarin naar dergelijke milieueffecten wordt verwezen. [Am. 76] Artikel 4 Staving van vergelijkende uitdrukkelijke milieuclaims 1. De staving van uitdrukkelijke milieuclaims die stellen of impliceren dat een product of een handelaar minder milieueffecten of betere milieuprestaties dan andere producten of handelaren heeft (“vergelijkende milieuclaims”), moet naast de vereisten van artikel 3 ook aan de volgende vereisten voldoen: a) de informatie en , gegevens en methoden die worden gebruikt voor de beoordeling van de milieueffecten, milieuaspecten of milieuprestaties van de producten of handelaren waarmee wordt vergeleken, staan gelijk aan de informatie en , gegevens en methoden die worden gebruikt voor de beoordeling van de milieueffecten, milieuaspecten of milieuprestaties van het product of de handelaar waarop de claim betrekking heeft; [Am. 77] b) de gegevens die worden gebruikt voor de beoordeling van de milieueffecten, milieuaspecten of milieuprestaties van de producten of handelaren, worden op gelijkwaardige wijze gegenereerd of verkregen als de gegevens die worden gebruikt voor de beoordeling van de milieueffecten, milieuaspecten of milieuprestaties van de producten of handelaren waarmee wordt vergeleken; c) de dekking van de stadia van de waardeketen is gelijkwaardig voor de producten en handelaren die worden vergeleken en zorgt ervoor dat de belangrijkste stadia voor alle producten en handelaren in aanmerking worden genomen; d) de dekking van de milieueffecten, milieuaspecten of milieuprestaties is gelijkwaardig voor de producten en handelaren die worden vergeleken en zorgt ervoor dat de belangrijkste milieueffecten, milieuaspecten of milieuprestaties voor alle producten en handelaren in aanmerking worden genomen; e) de voor de vergelijking gebruikte hypothesen worden op gelijkwaardige wijze vastgesteld voor de producten en handelaren die worden vergeleken. 2. Wanneer een vergelijkende milieuclaim verband houdt met een verbetering van de milieueffecten, milieuaspecten of milieuprestaties van een product waarop de claim betrekking heeft ten opzichte van de milieueffecten, milieuaspecten of milieuprestaties van een ander product van dezelfde handelaar, een concurrerende handelaar die niet langer op de markt actief is of een handelaar die niet langer aan consumenten verkoopt, moet in de staving van die claim worden uitgelegd welke gevolgen die verbetering heeft voor andere relevante milieueffecten, milieuaspecten of milieuprestaties van het product waarop de claim betrekking heeft en duidelijk worden vermeld wat het referentiejaar voor de vergelijking is. 3. De in dit artikel vastgestelde vereisten zijn niet van toepassing op handelaren die micro-ondernemingen zijn in de zin van Aanbeveling 2003/361/EG van de Commissie (48) , tenzij zij om verificatie verzoeken om overeenkomstig artikel 10 een conformiteitscertificaat te verkrijgen. Artikel 5 Communiceren van uitdrukkelijke milieuclaims 1. De lidstaten zorgen ervoor dat een handelaar verplicht is een uitdrukkelijke milieuclaim te communiceren overeenkomstig de vereisten van dit artikel. 2. Uitdrukkelijke milieuclaims mogen alleen betrekking hebben op milieueffecten, milieuaspecten of milieuprestaties die overeenkomstig de vereisten van de artikelen 3, 4 en 5 worden gestaafd en die overeenkomstig artikel 3, lid 1, punt c) of d), als significant voor het betrokken product of de betrokken handelaar zijn aangemerkt. 3. Wanneer de uitdrukkelijke milieuclaim verband houdt met een eindproduct en de gebruiksfase of de fase aan het einde van de levensduur tot de meest relevante fasen van de levenscyclus van dat product behoort, bevat de claim informatie over de wijze waarop de consument het product moet gebruiken of verwijderen om de verwachte milieuprestaties van dat product te bereiken. Die informatie wordt samen met de claim duidelijk zichtbaar verstrekt. [Am. 78] 4. Wanneer de uitdrukkelijke milieuclaim verband houdt met de toekomstige milieuprestaties van een product of handelaar, moet de claim een tijdsgebonden verbintenis betreffende verbeteringen binnen de eigen activiteiten en waardeketens omvatten. handelaar: a) een tijdsgebonden, wetenschappelijk onderbouwde en meetbare verbintenis betreffende verbeteringen binnen de eigen activiteiten en waardeketens opnemen; b) een uitvoeringsplan opnemen met meetbare en verifieerbare tussentijdse streefdoelen en andere relevante elementen die nodig zijn om de uitvoering te ondersteunen, zoals de toewijzing van middelen, een monitoringplan en een rapportageplan op basis van regelmatige rapportage en verificaties; c) de in de punten a) en b) bedoelde informatie, met inbegrip van de resultaten van de verslaglegging, openbaar maken. [Am. 79] 5. Uitdrukkelijke milieuclaims over de cumulatieve milieueffecten van een product of handelaar op basis van een geaggregeerde indicator van milieueffecten kunnen alleen worden gedaan wanneer zij gebaseerd zijn op milieukeurmerken die voldoen aan artikel 7. Wanneer dergelijke claims worden gedaan, worden de op basis van in het Unierecht vastgestelde regels die voor de berekening van een dergelijke de geaggregeerde indicator zijn gebruikt, aan de consumenten meegedeeld . [Am. 80] 6. Informatie over het product of de handelaar waarop de uitdrukkelijke milieuclaim betrekking heeft en over de staving wordt samen met de claim in fysieke vorm of als weblink, als QR-code , in een digitaal productpaspoort of in een gelijkaardige vorm verstrekt openbaar gemaakt . [Am. 81] Die informatie omvat ten minste het volgende: a) de milieuaspecten, milieueffecten of milieuprestaties waarop de claim betrekking heeft; b) de relevante normen van de Unie of de relevante internationale normen, in voorkomend geval; c) de onderliggende studies , methoden of berekeningen , met inbegrip van de beoordeling als bedoeld in artikel 3, die zijn gebruikt voor de beoordeling, meting en monitoring van de milieueffecten, milieuaspecten of milieuprestaties waarop de claim betrekking heeft, zonder de resultaten van die studies of berekeningen buiten beschouwing te laten, en een toelichting bij het toepassingsgebied, de hypothesen en de beperkingen van die studies of berekeningen, tenzij die informatie een bedrijfsgeheim in de zin van artikel 2, lid 1, van Richtlijn (EU) 2016/943 (49) is; [Am. 82] d) een korte toelichting op de wijze waarop de verbeteringen waarop de claim betrekking heeft, worden gerealiseerd; e) het in artikel 10 bedoelde conformiteitscertificaat betreffende de staving van de claim en de contactgegevens van de verificateur die het conformiteitscertificaat heeft opgesteld; e bis) een beschrijving van het type monitoring- en evaluatiesysteem dat met de regeling voor milieukeurmerken is ingevoerd om ervoor te zorgen dat de prestaties en effecten regelmatig worden beoordeeld; [Am. 83] f) voor uitdrukkelijke milieuclaims met betrekking tot het klimaat die gebaseerd zijn op compensaties voor broeikasgasemissies waarbij koolstofkredieten worden gebruikt, de in artikel 3 , lid 1, onder h), h bis) en j bis), bedoelde informatie over de mate waarin zij afhankelijk zijn van compensaties en over de vraag of deze betrekking hebben op emissiereducties of emissieverwijderingen ; [Am. 84] f bis) milieuclaims van sterk verontreinigende industrieën worden in relatieve termen gedaan, zodat de consumenten kunnen begrijpen dat het product een algemene negatieve invloed op het milieu heeft; [Am. 85] g) een samenvatting van de beoordeling, met inbegrip van de in dit lid vermelde elementen, die duidelijk en begrijpelijk is voor de consumenten die tot de doelgroep van de claim behoren en die wordt verstrekt in ten minste één van de officiële talen van de lidstaat waar de claim wordt gedaan. 7. De in de leden 2, 3 en 6 vastgestelde vereisten zijn niet van toepassing op handelaren die micro-ondernemingen zijn in de zin van Aanbeveling 2003/361/EG van de Commissie, tenzij zij om verificatie verzoeken om overeenkomstig artikel 10 een conformiteitscertificaat te verkrijgen. 8. Wanneer de staving van bepaalde milieueffecten, milieuaspecten of milieuprestaties onderworpen is aan de regels die zijn vastgesteld in de in artikel 3, lid 4, punten a) en c), bedoelde gedelegeerde handelingen, kan De Commissie kan overeenkomstig artikel 18 gedelegeerde handelingen vaststellen om de in artikel 5 vastgestelde vereisten voor het communiceren van uitdrukkelijke milieuclaims aan te vullen door nader te bepalen welke informatie over die milieueffecten, milieuaspecten of milieuprestaties kan of moet worden meegedeeld, om ervoor te zorgen dat de consumenten niet worden misleid , met name wanneer de staving van bepaalde milieueffecten, milieuaspecten of milieuprestaties onderworpen is aan de regels die zijn vastgesteld in de in artikel 3, lid 4, onder a) en c), bedoelde gedelegeerde handelingen . [Am. 86] Artikel 6 Communiceren van vergelijkende milieuclaims Vergelijkende milieuclaims mogen geen verband houden met een verbetering van de milieueffecten, milieuaspecten of milieuprestaties van het product waarop de claim betrekking heeft ten opzichte van de milieueffecten, milieuaspecten of milieuprestaties van een ander product van dezelfde handelaar, een concurrerende handelaar die niet langer op de markt actief is of een handelaar die niet langer aan consumenten verkoopt, tenzij zij gebaseerd zijn op bewijs dat de verbetering aanzienlijk is en in de afgelopen vijf jaar is verwezenlijkt. Artikel 7 Milieukeurmerken 1. De lidstaten zorgen ervoor dat milieukeurmerken aan de voorschriften van de artikelen 3 tot en met 6 voldoen en overeenkomstig artikel 10 worden geverifieerd. 1 bis. Indien een milieukeurmerk erkende uitstekende milieuprestaties zoals gedefinieerd in artikel 2, onder s), van de richtlijn betreffende het versterken van de positie van de consument aantoont of door erkende consumentenorganisaties is ontwikkeld en indien hun methode op het gebruik van wetenschappelijke en reproduceerbare beoordelingsmethoden gebaseerd is, wordt het keurmerk alleen onderworpen aan verificatie overeenkomstig artikel 10, lid 2, maar niet aan de vereisten en bijbehorende tests voor elke afzonderlijke groep producten of diensten waarop het keurmerk betrekking heeft. [Am. 87] 2. Alleen milieukeurmerken die voldoen aan de vereisten van het eerste lid en zijn toegekend in het kader van regelingen voor milieukeurmerken die op grond van het recht van de Unie zijn ingesteld zijn gebaseerd op wetenschappelijke, onafhankelijke en reproduceerbare beoordelingsmethoden en een levenscyclusbenadering , mogen een rating of score van een product of handelaar geven die gebaseerd is op een geaggregeerde indicator van de milieueffecten van een product of handelaar. [Am. 88] Artikel 8 Vereisten voor regelingen voor milieukeurmerken 1. Een regeling voor milieukeurmerken is een certificeringsregeling om te bevestigen dat een product, een proces of een handelaar aan de vereisten van een milieukeurmerk voldoet. [Am. 89] 2. Regelingen voor milieukeurmerken moeten aan de volgende vereisten voldoen: a) de informatie over de eigendom en de besluitvormingsorganen van de regeling voor milieukeurmerken is transparant, gratis toegankelijk, gemakkelijk te begrijpen en voldoende gedetailleerd en is online of op een duurzame drager beschikbaar ; [Am. 90] a bis) de besluitvormingsorganen van de regeling voor milieukeurmerken zijn vrij van belangenconflicten en zijn onafhankelijk van de handelaren die het keurmerk gebruiken; [Am. 91] b) de informatie over de doelstellingen van de regeling voor milieukeurmerken en de vereisten en procedures voor de monitoring van de conformiteit van de regeling voor milieukeurmerken zijn transparant, gratis toegankelijk, gemakkelijk te begrijpen en voldoende gedetailleerd; c) de voorwaarden voor toetreding tot de regeling voor milieukeurmerken staan in verhouding tot de omvang en de omzet van ondernemingen, zodat micro-, kleine en middelgrote ondernemingen niet worden uitgesloten , onder meer door de vaststelling van redelijke, niet-discriminerende tarieven ; [Am. 92] d) de vereisten voor de regeling voor milieukeurmerken zijn ontwikkeld door deskundigen die de wetenschappelijke degelijkheid ervan kunnen waarborgen en zijn ter voor transparante raadpleging voorgelegd aan een heterogene groep belanghebbenden of aan vertegenwoordigers van de belanghebbenden die ze heeft hebben geëvalueerd en de relevantie ervan vanuit maatschappelijk oogpunt heeft gewaarborgd . De belanghebbenden hebben geen belangenconflicten, onder meer doordat ze onafhankelijk zijn van de eigenaar van de regeling voor milieukeurmerken, en omvatten ten minste deskundigen ter zake ; [Am. 93] e) de regeling voor milieukeurmerken beschikt over een mechanisme voor de behandeling van klachten en de beslechting van geschillen; f) de regeling voor milieukeurmerken beschikt over transparante procedures voor het aanpakken van niet-naleving en voorziet in de intrekking of schorsing van het milieukeurmerk in geval van aanhoudende en flagrante niet-naleving van de vereisten van de regeling . ; [Am. 94] f bis) de regeling voor milieukeurmerken beschikt over een robuust monitoring- en evaluatiesysteem om de doelstellingen, strategieën, prestaties en effecten ervan regelmatig te toetsen aan de meest recente beste praktijken, wetenschappelijke gegevens en bewijzen, en om zo nodig de vereisten ervan aan te passen in overeenstemming met de bevindingen. [Am. 95] 3. Vanaf [PB: gelieve de datum van omzetting van deze richtlijn in te voegen] worden door de overheidsinstanties van de lidstaten geen nieuwe nationale of regionale regelingen voor milieukeurmerken ingesteld. Nationale of regionale regelingen voor milieukeurmerken die voor die datum zijn ingesteld, mogen echter milieukeurmerken blijven toekennen op de markt van de Unie, mits zij aan de vereisten van deze richtlijn voldoen. [Am. 96] Vanaf de in de eerste alinea genoemde datum mogen regelingen voor milieukeurmerken alleen uit hoofde van het Unierecht worden ingesteld. [Am. 97] 4. Vanaf [PB: gelieve de datum van omzetting van deze richtlijn in te voegen] moeten alle nieuwe door overheidsinstanties van de lidstaten of derde landen ingestelde regelingen voor milieukeurmerken die milieukeurmerken toekennen die op de markt van de Unie zullen worden gebruikt, onverwijld door de Commissie worden goedgekeurd voordat zij de markt van de Unie mogen binnenkomen, om ervoor te zorgen dat die keurmerken een meerwaarde bieden wat betreft hun milieuambitie, met name wat betreft de dekking van milieueffecten, milieuaspecten of milieuprestaties of van een bepaalde productgroep of sector, in vergelijking met de in lid 3 bedoelde bestaande regelingen op regionaal, nationaal of Unieniveau, en dat zij aan de vereisten van deze richtlijn voldoen. Regelingen voor milieukeurmerken die voor die datum door overheidsinstanties van de lidstaten of derde landen zijn ingesteld, mogen milieukeurmerken blijven toekennen die op de markt van de Unie zullen worden gebruikt, mits zij aan de vereisten van deze richtlijn voldoen. [Am. 98] 5. De lidstaten zorgen ervoor dat regelingen voor milieukeurmerken die door particuliere exploitanten zijn ingesteld na [PB: gelieve de datum van omzetting van deze richtlijn in te voegen], alleen worden goedgekeurd als die regelingen een meerwaarde bieden wat betreft hun milieuambitie, met name onder meer wat betreft de dekking van milieueffecten, milieuaspecten of milieuprestaties of van een bepaalde productgroep of sector en hun vermogen om de groene transitie van kmo’s te ondersteunen, in vergelijking met de in lid 3 bedoelde bestaande regelingen op regionaal, nationaal of Unieniveau, en zij aan de vereisten van deze richtlijn voldoen. Regelingen voor milieukeurmerken die voor die datum door particuliere marktdeelnemers zijn ingesteld, mogen milieukeurmerken blijven toekennen die op de markt van de Unie zullen worden gebruikt, mits zij aan de vereisten van deze richtlijn voldoen. [Am. 99] Deze procedure voor de goedkeuring van nieuwe regelingen voor milieukeurmerken is van toepassing op regelingen die door particuliere exploitanten in de Unie en in derde landen zijn ingesteld. De lidstaten stellen de Commissie van de goedkeuring van nieuwe particuliere regelingen in kennis. 6. Om de in de leden 4 en 5 bedoelde goedkeuringen te verkrijgen, verstrekken exploitanten van nieuwe regelingen voor milieukeurmerken bewijsstukken die de volgende informatie bevatten: a) de beginselen die ten grondslag liggen aan de ontwikkeling van de regeling; a bis) een beschrijving van hoe aan de vereisten van deze richtlijn wordt voldaan; [Am. 100] b) de voorgestelde reikwijdte van de regeling; c) het bewijs dat de regeling een meerwaarde zal bieden, zoals beschreven in lid 4 voor regelingen voor milieukeurmerken die door overheidsinstanties in derde landen zijn ingesteld of in lid 5 voor regelingen voor milieukeurmerken die door particuliere exploitanten zijn ingesteld; [Am. 101] d) een voorstel voor ontwerpcriteria en de methode voor de ontwikkeling en toekenning van het milieukeurmerk en de verwachte effecten op de markt; e) een gedetailleerde beschrijving van de eigendom en de besluitvormingsorganen van de regeling voor milieukeurmerken. De in de eerste alinea bedoelde documenten worden openbaar gemaakt en bij de Commissie ingediend in het geval van de in lid 4 bedoelde regelingen of bij de autoriteiten van de lidstaten in het geval van de in lid 5 bedoelde regelingen, samen met het overeenkomstig artikel 10 opgestelde conformiteitscertificaat voor regelingen voor milieukeurmerken. [Am. 102] 7. De Commissie publiceert een lijst van officieel erkende regelingen voor milieukeurmerken die aan deze richtlijn voldoen en milieukeurmerken als bedoeld in Verordening (EG) nr. 66/2010 die na [PB: gelieve de datum van omzetting van deze richtlijn in te voegen] op de mark markt van de Unie mogen worden gebruikt overeenkomstig de leden 3, 4 en 5 , met inbegrip van de informatie die overeenkomstig lid 6 is aangeleverd, en zorgt ervoor dat die lijst actueel is. Deze lijst is gratis beschikbaar voor het publiek en wordt op begrijpelijke wijze gepresenteerd. [Am. 103] 8. Om een uniforme toepassing in de hele Unie te waarborgen, stelt de Commissie uitvoeringshandelingen uiterlijk op ... [12 maanden vanaf de datum van inwerkingtreding van deze richtlijn] overeenkomstig artikel 18 gedelegeerde handelingen vast om: [Am. 104] a) gedetailleerde vereisten vast te stellen voor de goedkeuring en toetsing van regelingen voor milieukeurmerken op grond van de in de leden 4 en 5 bedoelde criteria; [Am. 105] b) het formaat en de inhoud van de in lid 6 bedoelde bewijsstukken te specificeren; c) gedetailleerde regels vast te stellen voor de procedure voor de in lid 4 bedoelde goedkeuring. Die uitvoeringshandelingen worden vastgesteld volgens de in artikel 19 bedoelde onderzoeksprocedure. [Am. 106] Artikel 9 Evaluatie van de staving van uitdrukkelijke milieuclaims De lidstaten zorgen ervoor dat handelaren de informatie die voor de staving van uitdrukkelijke milieuclaims wordt gebruikt, uiterlijk vijf jaar na de datum waarop de in artikel 5, lid 6, bedoelde informatie is verstrekt, evalueren en bijwerken wanneer er omstandigheden zijn die van invloed kunnen zijn op de juistheid van een claim kunnen wijzigen . Bij de evaluatie herziet de handelaar de gebruikte onderliggende informatie om ervoor te zorgen dat de vereisten van de artikelen 3 en 4 volledig worden nageleefd. [Am. 107] De handelaar is niet verplicht om de staving te herzien of een nieuwe aanvraag voor certificering in te dienen in geval van spelfouten of andere cosmetische veranderingen in de tekst van de claim indien die geen invloed hebben op de inhoud en de juistheid van de claim. [Am. 108] De bijgewerkte uitdrukkelijke milieuclaim wordt overeenkomstig artikel 10 geverifieerd. Artikel 10 Verificatie en certificering van de staving en het communiceren van milieuclaims en regelingen voor milieukeurmerken 1. De lidstaten stellen procedures vast om de staving en het communiceren van uitdrukkelijke milieuclaims te verifiëren aan de hand van de vereisten van de artikelen 3 tot en met 7. De Commissie evalueert deze procedures regelmatig. [Am. 109] 2. De lidstaten stellen procedures vast om te verifiëren of regelingen voor milieukeurmerken aan de vereisten van artikel 8 voldoen. De Commissie evalueert deze procedures regelmatig. [Am. 110] 3. De verificatie- en certificeringsvereisten zijn alleen van toepassing op handelaren die micro-ondernemingen in de zin van Aanbeveling 2003/361/EG van de Commissie zijn indien die handelaren daarom verzoeken. 3 bis. Bij het opzetten van de in de leden 1 en 2 bedoelde procedures zorgen de lidstaten ervoor dat in de verificatie- en certificeringskosten rekening wordt gehouden met de complexiteit van de staving van de claim en de grootte en omzet van handelaren die om verificatie en certificering verzoeken, waarbij bijzondere aandacht wordt besteed aan micro-, kleine en middelgrote ondernemingen. [Am. 111] 3 ter. De verificatievereisten zijn niet van toepassing op handelaren die zich van een overeenkomstig dit artikel geverifieerd milieukeurmerk bedienen wanneer zij een uitdrukkelijke milieuclaim doen met betrekking tot milieuaspecten, milieueffecten en milieuprestaties die met dat keurmerk zijn gecertificeerd. De krachtens artikel 5, lid 6, vereiste informatie is die van de regeling voor milieukeurmerken. [Am. 112] 4. De verificatie wordt door een verificateur die aan de vereisten van artikel 11 voldoet, uitgevoerd overeenkomstig de in de leden 1 en 2 bedoelde procedures voordat een handelaar de milieuclaim openbaar maakt of het milieukeurmerk aanbrengt. 4 bis. De verificatie van uitdrukkelijke milieuclaims en regelingen voor milieukeurmerken wordt binnen dertig dagen afgerond. In naar behoren gemotiveerde gevallen kan de verificateur besluiten om de verificatieperiode met meer dan dertig dagen te verlengen. De verificateurs delen de handelaar het verzoek om verificatie is ingediend, mee hoe lang de verificatieprocedure naar verwachting zal duren. [Am. 113] 5. De verificateur houdt voor de verificatie rekening met de aard en inhoud van de uitdrukkelijke milieuclaim of het milieukeurmerk. 6. Na voltooiing van de verificatie stelt de verificateur in voorkomend geval een conformiteitscertificaat op waarin wordt bevestigd dat de uitdrukkelijke milieuclaim of het milieukeurmerk aan de vereisten van deze richtlijn voldoet. 7. Het conformiteitscertificaat wordt erkend door de bevoegde autoriteiten die verantwoordelijk zijn voor de toepassing en de handhaving van deze richtlijn. De lidstaten delen de lijst van conformiteitscertificaten mee via het bij Verordening (EU) nr. 1024/2012 ingestelde Informatiesysteem interne markt. Zodra een conformiteitscertificaat is afgegeven en meegedeeld, kan de regeling voor milieukeurmerken of de milieuclaim binnen de Unie worden gebruikt, voor zover de regeling of claim wordt meegedeeld in een taal die de consumenten in de lidstaten waar het product of de dienst in de handel wordt gebracht, kunnen begrijpen. De conformiteitscertificaten worden voor het publiek beschikbaar gesteld in een doorzoekbare databank waarin de handelaar, het type claim, de beoordelingsmethode en de sector duidelijk worden vermeld. [Am. 114] 8. Het conformiteitscertificaat laat de beoordeling van de milieuclaim door nationale autoriteiten of rechtbanken overeenkomstig Richtlijn 2005/29/EG onverlet. 9. Uiterlijk op ... [12 maanden vanaf de datum van inwerkingtreding van deze richtlijn] stelt de Commissie stelt uitvoeringshandelingen vast met details betreffende de vorm van het in lid 5 bedoelde conformiteitscertificaat en de technische middelen voor de afgifte ervan. Die uitvoeringshandelingen worden vastgesteld volgens de in artikel 19 bedoelde onderzoeksprocedure. [Am. 115] 9 bis. De lidstaten mogen voorrang geven aan de verificatie van bestaande milieuclaims die vóór de inwerkingtreding van deze richtlijn zijn gedaan. [Am. 116] Artikel 11 Verificateur 1. De verificateur is een externe conformiteitsbeoordelingsinstantie die overeenkomstig Verordening (EG) nr. 765/2008 (50) is geaccrediteerd. 2. De accreditatie omvat met name de evaluatie van de naleving van de vereisten van lid 3. 3. De verificateur moet aan de volgende vereisten voldoen: a) de verificateur is onafhankelijk van het product waarop de milieuclaim is aangebracht of de handelaar waarmee de milieuclaim verband houdt; b) de verificateur, zijn hoogste leidinggevenden en het personeel dat verantwoordelijk is voor de uitvoering van de verificatietaken, verrichten geen activiteiten die in strijd kunnen zijn met hun onafhankelijke oordeel of integriteit met betrekking tot de verificatieactiviteiten; c) de verificateur en zijn personeel voeren de verificatieactiviteiten uit met de grootste mate van beroepsintegriteit en met de vereiste technische bekwaamheid en zijn vrij van elke druk en beïnvloeding, met name van financiële aard, die hun oordeel of de resultaten van hun verificatieactiviteiten kunnen beïnvloeden; d) de verificateur beschikt over de deskundigheid, uitrusting en infrastructuur die nodig zijn om de verificatieactiviteiten waarvoor hij is geaccrediteerd uit te voeren; e) de verificateur beschikt over adequate middelen, met name technische capaciteiten en voldoende gekwalificeerde en ervaren personeelsleden , zo nodig met ervaring met levenscyclusbeoordelingen, die verantwoordelijk zijn voor de uitvoering van de verificatietaken; [Am. 117] f) het personeel van een verificateur is gebonden aan het beroepsgeheim en handelt in overeenstemming met het toepasselijke Unierecht inzake de bescherming van bedrijfsgeheimen, met name Richtlijn (EU) 2016/943, ten aanzien van alle bij de uitvoering van de verificatietaken verkregen informatie; indien de verificateur de voor de verificatie vereiste informatie niet ontvangt vanwege de bescherming van bedrijfsgeheimen, geeft hij geen conformiteitscertificaat af; [Am. 118] g) wanneer een verificateur specifieke taken in verband met verificatie uitbesteedt of een beroep op een dochteronderneming doet, neemt hij de volledige verantwoordelijkheid voor de door een onderaannemer of dochteronderneming uitgevoerde taken op zich en beoordeelt en monitort hij de kwalificaties van de onderaannemer of dochteronderneming en de door hen uitgevoerde werkzaamheden. De vereisten in van lid 3, punten a) tot en met f), gelden ook voor onderaannemers en dochterondernemingen; [Am. 119] g bis) de verificateur beschikt over een mechanisme voor de behandeling van klachten en de beslechting van geschillen; [Am. 120] g ter) de verificateur die het conformiteitscertificaat afgeeft, is verantwoordelijk voor de juistheid van de beoordeling van de claim die wordt gecertificeerd en wordt aansprakelijk gesteld indien uit een onderzoek blijkt dat hij bij die beoordeling nalatig is geweest. Deze aansprakelijkheid geldt echter alleen voor zover de handelaar zich niet schuldig heeft gemaakt aan misleidende handelspraktijken als bedoeld in bijlage 1 bij Richtlijn 2005/29/EG. [Am. 121] 3 bis. Geaccrediteerde verificateurs die overeenkomstig Verordening (EG) nr. 765/2008 in een lidstaat zijn gevestigd, mogen in om het even welke andere lidstaat verificatieactiviteiten uitvoeren onder dezelfde voorwaarden als geaccrediteerde verificateurs die in die lidstaat zijn gevestigd. [Am. 122] Artikel 12 Micro-, kleine en middelgrote ondernemingen [Am. 123] De lidstaten nemen , in samenwerking met de Commissie, passende maatregelen om micro-, kleine en middelgrote ondernemingen (kmo’s) te helpen de vereisten van deze richtlijn na te leven. Die maatregelen omvatten ten minste richtsnoeren of soortgelijke mechanismen om kmo’s te informeren over manieren waarop zij met specifieke voorbeelden en procedures om aan de vereisten inzake uitdrukkelijke milieuclaims kunnen te voldoen. Onverminderd de toepasselijke staatssteunregels kunnen omvatten dergelijke door de lidstaten te nemen maatregelen daarnaast het een of meer van de volgende omvatten elementen : [Am. 124] a) financiële steun; a bis) andere mechanismen om aan bewustmaking te doen over manieren om aan de vereisten inzake uitdrukkelijke milieuclaims te voldoen; [Am. 125] b) toegang tot financiering; c) gespecialiseerde opleidingen voor managers en personeel; d) organisatorische en technische bijstand . op maat; [Am. 126] d bis) gespecialiseerde opleidingen voor managers en personeel. [Am. 127] Bij Unieprogramma’s waarvan micro-, kleine en middelgrote ondernemingen kunnen profiteren, houdt de Commissie rekening met en bevordert zij initiatieven die de naleving van de vereisten van deze richtlijn door micro-, kleine en middelgrote ondernemingen kunnen vergemakkelijken. [Am. 128] De lidstaten wijzen centrale contactpunten aan waar micro-ondernemingen en kleine en middelgrote ondernemingen informatie kunnen inwinnen over de naleving van de vereisten inzake uitdrukkelijke milieuclaims en over de beschikbare ondersteuning als bedoeld in de vorige alinea. [Am. 129] Artikel 12a Vereenvoudigd verificatiesysteem 1. Uiterlijk ... [18 maanden na de inwerkingtreding] stelt de Commissie door middel van een gedelegeerde handeling een vereenvoudigd verificatiesysteem vast dat handelaren in staat stelt voor bepaalde milieuclaims gebruik te maken van een vereenvoudigde procedure, die een vermoeden van conformiteit kan inhouden. In dat vereenvoudigde verificatiesysteem: a) geeft de Commissie voorrang aan milieuclaims waarvoor, gezien de aard van de claim, geen volledige levenscyclusanalyse nodig is of geen complexe methoden hoeven te worden gebruikt; b) faciliteert de Commissie een snellere goedkeuring van de meest voorkomende milieuclaims overeenkomstig de lijst in artikel 3, lid 4 bis; c) faciliteert de Commissie de goedkeuring van milieuclaims die gebaseerd zijn op en in overeenstemming zijn met normen of methoden, zoals voor levenscyclusanalyse, die overeenkomstig lid 2 van dit artikel officieel door de Commissie zijn erkend; d) staat de Commissie toe dat milieuclaims en milieukeurmerken worden gecertificeerd op basis van productspecifieke en sectorale regels voor categorieën die zijn ontwikkeld op grond van artikel 3, lid 4, punt c), en artikel 5, lid 8, indien deze regels al voorzien in verificatie door derden. 2. In overeenstemming met lid 1 ontwikkelt de Commissie een databank van de erkende normen en methoden die in aanmerking kunnen komen voor een vereenvoudigde procedure; deze databank wordt regelmatig herzien en bijgewerkt. [Am. 130] Artikel 13 Aanwijzing van bevoegde autoriteiten en coördinatiemechanisme 1. De lidstaten wijzen een of meer voor de uitvoering en handhaving van deze richtlijn bevoegde autoriteiten aan. 2. Met het oog op de handhaving van de artikelen 5 en 6 kunnen de lidstaten de nationale autoriteiten of rechtbanken aanwijzen die verantwoordelijk zijn voor de handhaving van Richtlijn 2005/29/EG. In dat geval kunnen De lidstaten van de artikelen 14 tot en met 17 zorgen ervoor dat consumenten wier economische belangen worden geschaad door niet-naleving van deze richtlijn afwijken en de toegang hebben tot evenredige en doeltreffende remedies overeenkomstig de artikelen 11 tot en met 13 artikel 11 bis van Richtlijn 2005/29/EG vastgestelde handhavingsregels toepassen . [Am. 131] 3. Indien er op hun grondgebied meer dan één bevoegde autoriteit is, zien de lidstaten erop toe dat de respectieve taken van die autoriteiten duidelijk worden omschreven en dat er geschikte communicatie- en coördinatiemechanismen worden opgezet. 4. De lidstaten stellen de Commissie en de andere lidstaten onverwijld in kennis van de identiteit van de bevoegde autoriteiten in hun lidstaat en van de bevoegdheden van die autoriteiten. Artikel 14 Bevoegdheden van de bevoegde autoriteiten 1. De lidstaten verlenen hun bevoegde autoriteiten de nodige inspectie- en handhavingsbevoegdheden om de naleving van deze richtlijn te waarborgen. 2. De krachtens lid 1 aan de bevoegde autoriteiten verleende bevoegdheden omvatten ten minste het volgende: a) de bevoegdheid om alle relevante documenten, gegevens of informatie met betrekking tot een inbreuk op deze richtlijn in te zien, in elke vorm en in elk formaat en ongeacht het opslagmedium en de opslagplaats, alsook de bevoegdheid om kopieën van die documenten, gegevens of informatie te maken of te verkrijgen; b) de bevoegdheid om van elke natuurlijke of rechtspersoon te eisen dat deze alle relevante informatie, gegevens of documenten verstrekt, ongeacht de vorm, het formaat, het opslagmedium en de opslagplaats daarvan, om vast te stellen of er sprake was of is van een inbreuk op deze richtlijn en om de details van een dergelijke inbreuk vast te stellen; c) de bevoegdheid om op eigen initiatief onderzoeken of procedures in te stellen om inbreuken op deze richtlijn te doen beëindigen of verbieden; d) de bevoegdheid om handelaren te verplichten passende en doeltreffende herstelmaatregelen en andere geschikte maatregelen te nemen om een einde te maken aan een inbreuk op deze richtlijn; e) de bevoegdheid om, in voorkomend geval, stakingsbevelen vast te stellen met betrekking tot inbreuken op deze richtlijn; f) de bevoegdheid om overeenkomstig artikel 17 sancties op te leggen voor inbreuken op deze richtlijn. 3. De bevoegde autoriteiten mogen alle informatie, documenten, bevindingen, verklaringen en inlichtingen als bewijsmateriaal voor hun onderzoeken gebruiken, ongeacht het formaat en het opslagmedium ervan. Artikel 15 Maatregelen voor het toezicht op de naleving 1. De overeenkomstig artikel 13 aangewezen bevoegde autoriteiten van de lidstaten controleren regelmatig de uitdrukkelijke milieuclaims die worden gedaan en de regelingen voor milieukeurmerken die worden toegepast op de markt van de Unie. De verslagen met de resultaten van die controles worden online ter beschikking van het publiek gesteld. 2. Wanneer de bevoegde autoriteiten van een lidstaat een inbreuk op een in deze richtlijn vastgestelde verplichting vaststellen, voeren zij een evaluatie uit die alle relevante vereisten van deze richtlijn omvat. 3. Wanneer de bevoegde autoriteiten naar aanleiding van de in de eerste alinea bedoelde evaluatie vaststellen dat de staving en het communiceren van een uitdrukkelijke milieuclaim of een regeling voor milieukeurmerken niet aan de vereisten van deze richtlijn voldoet, stellen zij de handelaar die de claim doet voorafgaand aan de publicatie van het in artikel 15, lid 1, bedoelde verslag in kennis van de non-conformiteit en eisen zij dat die handelaar binnen dertig dagen alle passende corrigerende maatregelen neemt om de uitdrukkelijke milieuclaim of de regeling voor milieukeurmerken met deze richtlijn in overeenstemming te brengen of om het gebruik van en het verwijzen naar de non-conforme uitdrukkelijke milieuclaim binnen dertig dagen stop te zetten. Die maatregelen moeten zo doeltreffend mogelijk zijn en zo snel mogelijk worden genomen, met inachtneming van het evenredigheidsbeginsel en het recht om te worden gehoord. In uitzonderlijke gevallen kunnen de bevoegde autoriteiten op een naar behoren gemotiveerd verzoek van de handelaar besluiten om de handelaar één verlenging van de oorspronkelijke termijn van dertig dagen toe te staan, gedurende welke de handelaar alle passende corrigerende maatregelen zal moeten nemen. [Am. 132] 3 bis. AANPASSEN TTE WAS VERKEERD GENUMMERD Wanneer de bevoegde autoriteiten van een lidstaat vaststellen dat een uitdrukkelijke milieuclaim of een regeling voor milieukeurmerken niet aan de vereisten van deze richtlijn voldoet, verlangen zij van de handelaar dat hij onverwijld meedeelt of de uitdrukkelijke milieuclaim of de regeling voor milieukeurmerken in een andere lidstaat is meegedeeld. Indien dit het geval is, stellen de bevoegde autoriteiten die de niet-conformiteit hebben vastgesteld, de bevoegde autoriteiten van de andere lidstaten waar de claim of het milieukeurmerk is meegedeeld, onverwijld in kennis van het resultaat van de beoordeling overeenkomstig artikel 15, lid 3. [Am. 133] 3 ter. Wanneer de bevoegde autoriteiten van een lidstaat vaststellen dat een verificateur regelmatig conformiteitscertificaten heeft afgegeven voor milieuclaims die niet voldoen aan de vereisten van deze richtlijn, wordt de accreditatie van de verificateur onverwijld ingetrokken. [Am. 134] Artikel 16 Behandeling van klachten en toegang tot de rechter 1. Natuurlijke personen of rechtspersonen of organisaties die krachtens het Unierecht of het nationale recht een rechtmatig daartoe voldoende belang hebben, hebben het recht bij de bevoegde autoriteiten een gemotiveerde klacht in te dienen wanneer zij op grond van objectieve omstandigheden van oordeel zijn dat een handelaar of meer handelaren of verificateurs de bepalingen van deze richtlijn niet naleeft. [Am. 135] 2. Voor de toepassing van de eerste alinea worden niet-gouvernementele entiteiten of organisaties die zich inzetten voor de bescherming van de menselijke gezondheid, het milieu of de consument en die aan de vereisten van het nationale recht voldoen, geacht voldoende belang te hebben. 3. De bevoegde autoriteiten beoordelen onverwijld de in lid 1 bedoelde gemotiveerde klacht en nemen zo nodig maatregelen, waaronder inspecties van en hoorzittingen met de persoon of organisatie en de betrokken handelaren en verificateurs, om niet-naleving van de bepalingen van deze richtlijn op te sporen en , om de klacht te verifiëren. Indien de niet-naleving wordt bevestigd, nemen de bevoegde autoriteiten de nodige maatregelen overeenkomstig artikel 15. [Am. 136] 4. De bevoegde autoriteiten stellen de in lid 1 bedoelde persoon of organisatie die de klacht heeft ingediend zo spoedig mogelijk en in elk geval binnen dertig dagen na ontvangst van het gemotiveerde bezwaar en overeenkomstig de toepasselijke bepalingen van het nationale recht in kennis van hun besluit inzake het inwilligen of weigeren van het in de klacht vervatte verzoek om maatregelen en , motiveren dat besluit en omschrijven de volgende stappen en maatregelen die zij zullen nemen . De bevoegde autoriteiten staan toe dat de persoon die het bezwaar heeft ingediend, aanvullende informatie verstrekt. [Am. 137] 5. De lidstaten zorgen ervoor dat een persoon of organisatie zoals bedoeld in lid 1 die een gemotiveerde klacht indient, toegang heeft tot de rechter of een andere onafhankelijke en onpartijdige overheidsinstantie die bevoegd is om de formele en materiële rechtmatigheid van de besluiten, het handelen of het verzuim te handelen van de bevoegde autoriteit uit hoofde van deze richtlijn te toetsen, onverminderd de nationale wettelijke bepalingen volgens welke de administratieve beroepsprocedures moeten zijn uitgeput alvorens een gerechtelijke procedure kan worden ingeleid. Die procedures voor rechterlijke toetsing moeten eerlijk, billijk, tijdig en kosteloos of niet buitensporig kostbaar zijn en moeten voorzien in passende en doeltreffende rechtsmiddelen, waaronder, indien nodig, stakingsbevelen. 6. De lidstaten zorgen ervoor dat het publiek gratis en op een gemakkelijk toegankelijke en begrijpelijke wijze praktische informatie wordt verstrekt over de toegang tot de in dit artikel bedoelde administratieve en gerechtelijke beroepsprocedures. [Am. 138] Artikel 17 Sancties 1. Onverminderd de verplichtingen van de lidstaten uit hoofde van Richtlijn 2008/99/EG (51) , stellen de lidstaten de voorschriften vast ten aanzien van de sancties die van toepassing zijn op inbreuken op nationale bepalingen die op grond van deze richtlijn zijn vastgesteld en nemen zij alle nodige maatregelen om ervoor te zorgen dat deze sancties worden uitgevoerd. De sancties moeten doeltreffend, evenredig en afschrikkend zijn. 2. Bij het bepalen van het type en de hoogte van de sancties die bij inbreuken moeten worden opgelegd, houden de bevoegde autoriteiten van de lidstaten terdege rekening met het volgende: a) de aard, de ernst, de omvang en de duur van de inbreuk; b) het opzettelijke of nalatige karakter van de inbreuk en eventuele maatregelen van de handelaar om de door consumenten geleden schade te beperken of te herstellen, indien van toepassing; c) de financiële draagkracht van de voor de inbreuk verantwoordelijk geachte natuurlijke of rechtspersoon, zoals blijkt uit bijvoorbeeld de totale omzet van de voor de inbreuk verantwoordelijk geachte rechtspersoon of het jaarinkomen van de voor de inbreuk verantwoordelijk geachte natuurlijke persoon; d) de economische voordelen die de verantwoordelijken uit de inbreuk hebben gehaald; e) alle eerdere inbreuken door de verantwoordelijk geachte natuurlijke of rechtspersoon; f) elke andere verzwarende of verzachtende factor die van toepassing is op de omstandigheden van de zaak; g) in voorkomend geval, sancties die in grensoverschrijdende zaken in andere lidstaten aan de handelaar zijn opgelegd voor dezelfde inbreuk, wanneer informatie over dergelijke sancties beschikbaar is via het bij Verordening (EU) 2017/2394 opgezet mechanisme. 3. De lidstaten zorgen ervoor dat sancties en maatregelen naar aanleiding van inbreuken op deze richtlijn het volgende omvatten: a) geldboeten die de verantwoordelijken de uit de inbreuken voortvloeiende economische voordelen daadwerkelijk ontnemen en de verhoging van die geldboeten in het geval van herhaalde inbreuken; b) inbeslagneming van inkomsten die de handelaar uit een transactie met de betrokken producten heeft verkregen; c) tijdelijke uitsluiting voor een periode van maximaal twaalf maanden van openbare aanbestedingsprocedures en van toegang tot overheidsfinanciering, met inbegrip van aanbestedingsprocedures, subsidies en concessies. Voor de toepassing van punt a) zorgen de lidstaten ervoor dat wanneer sancties moeten worden opgelegd overeenkomstig artikel 21 van Verordening (EU) 2017/2394 (52) , het maximumbedrag van dergelijke boetes ten minste 4 % van de jaaromzet van de handelaar in de betrokken lidstaat of lidstaten bedraagt. Artikel 18 Uitoefening van de bevoegdheidsdelegatie 1. De bevoegdheid om gedelegeerde handelingen vast te stellen, wordt aan de Commissie toegekend onder de in dit artikel neergelegde voorwaarden. 2. De in artikel 3, lid 4, en artikel 5, lid 8, bedoelde bevoegdheid om gedelegeerde handelingen vast te stellen wordt aan de Commissie toegekend voor een termijn van vijf jaar met ingang van [PB: gelieve de datum van omzetting van deze richtlijn in te voegen]. De Commissie stelt uiterlijk negen maanden voor het einde van de termijn van vijf jaar een verslag op over de bevoegdheidsdelegatie. De bevoegdheidsdelegatie wordt stilzwijgend met termijnen van dezelfde duur verlengd, tenzij het Europees Parlement of de Raad zich uiterlijk drie maanden voor het einde van elke termijn tegen deze verlenging verzet. 3. Het Europees Parlement of de Raad kan de in artikel 3, lid 4, en artikel 5, lid 8, bedoelde bevoegdheidsdelegatie te allen tijde intrekken. Het besluit tot intrekking beëindigt de delegatie van de in dat besluit genoemde bevoegdheid. Het wordt van kracht op de dag na die van de bekendmaking ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie of op een daarin genoemde latere datum. Het laat de geldigheid van de reeds van kracht zijnde gedelegeerde handelingen onverlet. 4. Vóór de vaststelling van een gedelegeerde handeling raadpleegt de Commissie de door elke lidstaat aangewezen deskundigen overeenkomstig de beginselen die zijn neergelegd in het Interinstitutioneel Akkoord van 13 april 2016 over beter wetgeven. 5. Zodra de Commissie een gedelegeerde handeling heeft vastgesteld, doet zij daarvan gelijktijdig kennisgeving aan het Europees Parlement en de Raad. Een overeenkomstig artikel 3, lid 4, en artikel 5, lid 8, vastgestelde gedelegeerde handeling treedt alleen in werking indien het Europees Parlement noch de Raad daartegen binnen een termijn van [twee maanden] na de kennisgeving van de handeling aan het Europees Parlement en de Raad bezwaar heeft gemaakt, of indien zowel het Europees Parlement als de Raad voor het verstrijken van die termijn de Commissie hebben meegedeeld dat zij daartegen geen bezwaar zullen maken. Die termijn wordt op initiatief van het Europees Parlement of de Raad met [twee maanden] verlengd. Artikel 18 bis Overlegforum De Commissie richt een overlegforum voor groene claims (“het forum”) op, met evenwichtige deelname van vertegenwoordigers van de lidstaten en alle relevante belanghebbende partijen, zoals vertegenwoordigers van het bedrijfsleven, met inbegrip van micro-, kleine en middelgrote ondernemingen en vertegenwoordigers van de ambachtelijke sector, vakbonden, handelaren, detailhandelaren, importeurs, academische onderzoekers, milieubeschermingsgroepen en consumentenorganisaties. De Commissie raadpleegt het forum over het volgende: i) de opstelling van de in artikel 3, lid 4 bis, bedoelde werkprogramma’s; ii) de opstelling van gedelegeerde handelingen; iii) de bijwerking van de vereisten voor de staving en het communiceren van milieuclaims; iv) evaluaties van de voorschriften voor de staving en het communiceren van milieuclaims; v) evaluaties van de doeltreffendheid van de bestaande vereisten voor de staving en het communiceren van milieuclaims. [Am. 139] Artikel 19 Comitéprocedure 1. De Commissie wordt bijgestaan door een comité. Dat comité is een comité in de zin van Verordening (EU) nr. 182/2011. 2. Wanneer naar dit lid wordt verwezen, is artikel 5, lid 4, derde alinea, van Verordening (EU) nr. 182/2011 van toepassing. Artikel 20 Monitoring 1. De lidstaten houden regelmatig toezicht op de toepassing van deze richtlijn op basis van: a) een overzicht van de soorten uitdrukkelijke milieuclaims en regelingen voor milieukeurmerken waarover overeenkomstig artikel 16 gemotiveerde klachten zijn ingediend; b) een overzicht van de uitdrukkelijke milieuclaims en regelingen voor milieukeurmerken ten aanzien waarvan de bevoegde autoriteiten een handelaar hebben verplicht corrigerende maatregelen te nemen overeenkomstig artikel 15 of sancties hebben opgelegd overeenkomstig artikel 17. 2. De in lid 1 bedoelde informatie omvat de uitdrukkelijke milieuclaim of de regeling voor milieukeurmerken, de aard van de vermeende inbreuk, de aard en de duur van de corrigerende maatregel en, indien van toepassing, de opgelegde sanctie. 3. De lidstaten verstrekken de in lid 1 bedoelde informatie jaarlijks aan de Commissie. 3 bis. De nationale bevoegde autoriteiten werken actief samen en wisselen regelmatig beste praktijken uit met betrekking tot de uitvoering van deze richtlijn. [Am. 140] 4. Op basis van de overeenkomstig lid 3 verzamelde informatie, de door de lidstaten overeenkomstig artikel 15, lid 1, beschikbaar gestelde informatie en, indien nodig, aanvullend overleg met de bevoegde autoriteiten, publiceert het Europees Milieuagentschap om de twee jaar een verslag met een beoordeling van de ontwikkeling van uitdrukkelijke milieuclaims en regelingen voor milieukeurmerken in elke lidstaat en in de Unie als geheel. Het verslag moet het mogelijk maken een onderscheid te maken naargelang de grootte van de handelaar die de claim doet en naargelang de kwaliteit van de staving. Artikel 21 Evaluatie en toetsing 1. Uiterlijk op [PB, gelieve de datum in te vullen: vijf jaar na de datum van omzetting van deze richtlijn] verricht de Commissie een evaluatie van deze richtlijn met betrekking tot de doelstellingen ervan en brengt zij aan het Europees Parlement en de Raad verslag uit over de belangrijkste bevindingen. 2. In het in lid 1 bedoelde verslag wordt beoordeeld of deze richtlijn haar doel heeft bereikt, met name wat betreft: a) het waarborgen dat uitdrukkelijke milieuclaims over de milieuprestaties van een product of handelaar op betrouwbare, vergelijkbare en verifieerbare informatie zijn gebaseerd; b) het waarborgen dat regelingen voor milieukeurmerken op certificeringsregelingen gebaseerd zijn en aan de desbetreffende vereisten van artikel 8 voldoen; c) het waarborgen dat nieuwe particuliere regelingen voor milieukeurmerken voor producten of handelaren die al onder bestaande regelingen vallen, alleen door de lidstaten worden goedgekeurd als zij in vergelijking met de bestaande regelingen een meerwaarde bieden; d) het vaststellen van de regels voor het communiceren van uitdrukkelijke milieuclaims op de markt van de Unie en het voorkomen van dubbele kosten bij het communiceren van die claims; d bis) het waarborgen dat handelaren daadwerkelijk prioriteit geven aan emissiereducties bij hun eigen activiteiten en in hun waardeketens, door de adequaatheid van de bepalingen betreffende het gebruik van koolstofkredieten te beoordelen; [Am. 141] e) de versterking van de werking van de interne markt . ; e bis) het faciliteren van de transitie naar een gifvrij milieu. [Am. 142] 3. Indien de Commissie dit passend acht, gaat het in lid 1 bedoelde verslag vergezeld van een wetgevingsvoorstel tot wijziging van de desbetreffende bepalingen van deze richtlijn, waarbij ook nadere bepalingen worden overwogen betreffende: a) het ontsluiten van kansen voor de circulaire, bio- en groene economie door te beoordelen of het passend en haalbaar is het gebruik van een gemeenschappelijke en, waar relevant, op de levenscyclus gebaseerde methode voor de staving van milieuclaims verplicht te stellen; b) het vergemakkelijken van de transitie naar een gifvrij milieu door te overwegen een verbod in te stellen op milieuclaims voor producten die gevaarlijke stoffen bevatten, behalve wanneer het gebruik ervan volgens door de Commissie te ontwikkelen criteria essentieel wordt geacht voor de samenleving; [Am. 143] b bis) het verder verbeteren van de consumentenbescherming en de werking van de interne markt door te overwegen de vereisten inzake de staving van uitdrukkelijke milieuclaims uit te breiden tot micro-ondernemingen; [Am. 144] c) verdere harmonisatie van de vereisten inzake de staving van specifieke milieuclaims over milieuaspecten of ‑effecten zoals duurzaamheid, herbruikbaarheid, repareerbaarheid, recyclebaarheid, gerecyclede inhoud, gebruik van natuurlijke inhoud, met inbegrip van vezels, milieuprestaties of duurzaamheid, biogebaseerde elementen, biologische afbreekbaarheid, biodiversiteit, afvalpreventie en afvalvermindering. Artikel 22 Wijziging van Verordening (EU) nr. 1024/2012 In de bijlage bij Verordening (EU) nr. 1024/2012 wordt het volgende punt toegevoegd:" “X. [PB: gelieve het volgende nummer in de reeks in te voegen] Richtlijn (EU) ... van het Europees Parlement en de Raad van ... betreffende de staving en het communiceren van uitdrukkelijke milieuclaims (PB L ... van ..., blz. ...): artikel 13, lid 3, en artikel 15.”. Artikel 23 Wijziging van Verordening (EU) 2017/2394 In de bijlage bij Verordening (EU) 2017/2394 wordt het volgende punt toegevoegd:" “X. [PB: gelieve het volgende nummer in de reeks in te voegen] Richtlijn (EU) ... van het Europees Parlement en de Raad van ... betreffende de staving en het communiceren van uitdrukkelijke milieuclaims (PB L ... van ..., blz. ...).”. Artikel 24 Wijziging van Richtlijn (EU) 2020/1828 In bijlage I bij Richtlijn (EU) 2020/1828 wordt het volgende punt toegevoegd:" “X. [PB: gelieve het volgende nummer in de reeks in te voegen] Richtlijn (EU) ... van het Europees Parlement en de Raad van ... betreffende de staving en het communiceren van uitdrukkelijke milieuclaims (PB L ... van ..., blz. ...).”. Artikel 25 Omzetting 1. De lidstaten stellen uiterlijk op [PB, gelieve de datum toe te voegen: 18 maanden na de datum van inwerkingtreding van deze richtlijn] de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast om aan deze richtlijn te voldoen, en maken deze bekend. Zij delen de Commissie de tekst van die bepalingen onmiddellijk mee. Zij passen die bepalingen toe vanaf [PB, gelieve de datum toe te voegen: 24 30 maanden na de datum van inwerkingtreding van deze richtlijn]. [Am. 173] Wanneer de lidstaten die bepalingen aannemen, wordt in die bepalingen zelf of bij de officiële bekendmaking ervan naar deze richtlijn verwezen. De regels voor die verwijzing worden vastgesteld door de lidstaten. Deze richtlijn is uiterlijk 42 maanden na de inwerkingtreding ervan van toepassing op kleine ondernemingen in de zin van Aanbeveling 2003/361/EG van de Commissie. [Am. 145] 1 bis. De lidstaten kunnen tussen de datum van inwerkingtreding en de datum van toepassing van deze richtlijn een overgangsperiode instellen waarin bestaande milieuclaims die ter verificatie zijn ingediend, mogen worden gebruikt. [Am. 146] 2. De lidstaten delen de Commissie de tekst van de belangrijkste bepalingen van intern recht mee die zij op het onder deze richtlijn vallende gebied vaststellen. Artikel 26 Inwerkingtreding Deze richtlijn treedt in werking op de twintigste dag na die van de bekendmaking ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie . Artikel 27 Adressaten Deze richtlijn is gericht tot de lidstaten. Gedaan te …, Voor het Europees Parlement Voor de Raad De voorzitter De voorzitter (Gewone wetgevingsprocedure: eerste lezing) Het Europees Parlement, – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2022)0495 ), – gezien artikel 294, lid 2, en artikel 114 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C9‑0322/2022), – gezien artikel 294, lid 3, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité van 24 januari 2023 (1) , – gezien het overeenkomstig artikel 74, lid 4, van zijn Reglement door de bevoegde commissie goedgekeurde voorlopig akkoord en de door de vertegenwoordiger van de Raad bij brief van 24 januari 2024 gedane toezegging om het standpunt van het Europees Parlement overeenkomstig artikel 294, lid 4, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie goed te keuren, – gezien artikel 59 van zijn Reglement, – gezien het gezamenlijke overleg van de Commissie interne markt en consumentenbescherming en de Commissie juridische zaken overeenkomstig artikel 58 van het Reglement, – gezien het verslag van de Commissie interne markt en consumentenbescherming en de Commissie juridische zaken ( A9‑0291/2023 ), 1. stelt onderstaand standpunt in eerste lezing vast; 2. verzoekt de Commissie om hernieuwde voorlegging aan het Parlement indien zij haar voorstel vervangt, ingrijpend wijzigt of voornemens is het ingrijpend te wijzigen; 3. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en aan de Commissie alsmede aan de nationale parlementen. Standpunt van het Europees Parlement in eerste lezing vastgesteld op 12 maart 2024 met het oog op de vaststelling van Richtlijn (EU) 2024/... van het Europees Parlement en de Raad inzake aansprakelijkheid voor gebrekkige producten en tot intrekking van Richtlijn 85/374/EEG van de Raad (Aangezien het Parlement en de Raad tot overeenstemming zijn geraakt, komt het standpunt van het Parlement overeen met de definitieve rechtshandeling: Richtlijn (EU) 2024/2853.) (Gewone wetgevingsprocedure: eerste lezing) Het Europees Parlement, – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2023)0098 ), – gezien artikel 294, lid 2, en artikel 114 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C9‑0030/2023), – gezien artikel 294, lid 3, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité van 14 juni 2023 (1) , – gezien het overeenkomstig artikel 74, lid 4, van zijn Reglement door de bevoegde commissie goedgekeurde voorlopig akkoord en de door de vertegenwoordiger van de Raad bij brief van 7 februari 2024 gedane toezegging om het standpunt van het Europees Parlement overeenkomstig artikel 294, lid 4, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie goed te keuren, – gezien artikel 59 van zijn Reglement, – gezien de brief van de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling, – gezien het verslag van de Commissie interne markt en consumentenbescherming ( A9-0330/2023 ), 1. stelt onderstaand standpunt in eerste lezing vast; 2. verzoekt de Commissie om hernieuwde voorlegging aan het Parlement indien zij haar voorstel vervangt, ingrijpend wijzigt of voornemens is het ingrijpend te wijzigen; 3. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en aan de Commissie alsmede aan de nationale parlementen. Standpunt van het Europees Parlement in eerste lezing vastgesteld op 12 maart 2024 met het oog op de vaststelling van Verordening (EU) 2024/... van het Europees Parlement en de Raad tot wijziging van Verordening (EU) 2019/1009 met betrekking tot de digitale etikettering van EU-bemestingsproducten (Aangezien het Parlement en de Raad tot overeenstemming zijn geraakt, komt het standpunt van het Parlement overeen met de definitieve rechtshandeling: Verordening (EU) 2024/2516.) (Gewone wetgevingsprocedure: eerste lezing) Het Europees Parlement, – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2023)0269 ), – gezien artikel 294, lid 2, en artikel 100, lid 2, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C9‑0190/2023), – gezien artikel 294, lid 3, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité van 20 september 2023 (1) , – na raadpleging van het Comité van de Regio’s, – gezien artikel 59 van zijn Reglement, – gezien de adviezen van de Begrotingscommissie en de Commissie visserij, – gezien het verslag van de Commissie vervoer en toerisme ( A9-0423/2023 ), 1. stelt onderstaand standpunt in eerste lezing vast; 2. verzoekt de Commissie om hernieuwde voorlegging aan het Parlement indien zij haar voorstel vervangt, ingrijpend wijzigt of voornemens is het ingrijpend te wijzigen; 3. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie, alsmede aan de nationale parlementen. Standpunt van het Europees Parlement in eerste lezing vastgesteld op 12 maart 2024 met het oog op de vaststelling van Verordening (EU) 2024/... van het Europees Parlement en de Raad betreffende het Europees Agentschap voor maritieme veiligheid en tot intrekking van Verordening (EG) nr. 1406/2002 (Voor de EER relevante tekst) HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 100, lid 2, Gezien het voorstel van de Europese Commissie, Na toezending van het ontwerp van wetgevingshandeling aan de nationale parlementen, Gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité (2) , Gezien het advies van het Comité van de Regio’s (3) , Handelend volgens de gewone wetgevingsprocedure, Overwegende hetgeen volgt: (1) In de Unie zijn een aantal wetgevingsmaatregelen vastgesteld om de maritieme veiligheid te verbeteren, de duurzaamheid te bevorderen door verontreiniging te voorkomen en de scheepvaart koolstofvrij te maken, en de uitwisseling van informatie en de digitalisering van de maritieme sector te vergemakkelijken. Die wetgeving kan alleen effect sorteren als ze in de hele Unie op een correcte en uniforme wijze wordt toegepast. Dat zou een gelijk speelveld garanderen, concurrentievervalsing als gevolg van economische voordelen voor schepen die de regels niet naleven beperken en de oprechte marktspelers in de scheepvaart belonen. (1 bis) De visserijsector kent hoge ongevallencijfers, die ook hoge sterftecijfers met zich meebrengen, hetgeen duidelijk maakt hoe belangrijk de opleiding van vissers is als het gaat om veiligheid op het werk. [Am. 1] (2) Het behalen van die doelstellingen vereist aanzienlijke technische werkzaamheden onder leiding van een gespecialiseerde instantie. In 2002 werd in het kader van het tweede “Erika-pakket”, binnen het bestaande institutionele kader en met inachtneming van de verantwoordelijkheden en rechten van de lidstaten als vlaggen-, haven- en kuststaten, een Europees agentschap opgericht om een hoog, uniform en doeltreffend niveau van maritieme veiligheid te waarborgen en verontreiniging vanaf schepen te voorkomen. (3) Het Europees Agentschap voor maritieme veiligheid (“het Agentschap”) werd opgericht bij Verordening (EG) nr. 1406/2002 van het Europees Parlement en de Raad (4) , met de bedoeling de Commissie en de lidstaten bij te staan bij de effectieve uitvoering op het niveau van de Unie van de wetgeving op het gebied van maritieme veiligheid en het voorkomen van verontreiniging, door middel van passende bezoeken aan de lidstaten om toezicht op de desbetreffende wetgeving te houden en opleiding en capaciteitsopbouw te verstrekken. (4) Na de oprichting van het Agentschap in 2002 is de wetgeving van de Unie op het gebied van maritieme veiligheid, duurzaamheid, preventie van verontreiniging en maritieme beveiliging aanzienlijk uitgebreid, waardoor het mandaat van het Agentschap vijfmaal is gewijzigd. (5) Sinds 2013 zijn de taken van het Agentschap nog aanzienlijk uitgebreid, hetzij door de activering van relevante neventaken zoals voorgeschreven in artikel 2 bis van Verordening (EG) nr. 1406/2002, hetzij door verzoeken om technische bijstand van de Commissie en de lidstaten, met name op het gebied van de decarbonisatie en digitalisering van de maritieme sector. Bovendien heeft de wijziging van de Richtlijnen 2005/35/EG (5) , 2009/16/EG (6) , 2009/18/EG (7) en 2009/21/EG (8) van het Europees Parlement en de Raad rechtstreekse gevolgen voor de taken van het Agentschap. Die richtlijnen voorzien met name in taken voor het Agentschap op het vlak van verontreiniging vanaf schepen, de regeling inzake havenstaatcontrole op het niveau van de Unie, de activiteiten van de lidstaten met betrekking tot onderzoeken in verband met ongevallen op zee in de wateren van de Unie en de verplichtingen van de lidstaten als vlaggenstaten. (6) Daarnaast moet het administratief en financieel bestuur van het Agentschap worden afgestemd op het interinstitutioneel akkoord over het bestuur van gedecentraliseerde agentschappen (9) en de financiële kaderregeling voor de gedecentraliseerde organen van de Unie (10) . (7) Gezien het grote aantal wijzigingen is het passend Verordening (EG) nr. 1406/2002 in te trekken en te vervangen door een nieuwe rechtshandeling. (8) Het Agentschap werd aanvankelijk opgericht om bij te dragen tot de totstandbrenging van een hoog niveau van maritieme veiligheid in de hele Unie en tevens bijstand te verlenen bij de preventie van verontreiniging door schepen en later ook door olie- en gasinstallaties. Hoewel die doelstellingen verder werden versterkt door toevoeging van het bevorderen van de maritieme beveiliging, lag de focus van het Agentschap de voorbije jaren ook op ondersteuning bij de ontwikkeling van regels voor de decarbonisatie en de digitalisering van de scheepvaart , met inbegrip van havengebieden . Die aspecten moeten aan de algemene doelstellingen van het Agentschap worden toegevoegd, zodat het kan bijdragen tot de doelstellingen van de groene en digitale transitie van de sector. Ook de cruciale rol van het Agentschap in het verschaffen van een beeld van het maritiem bewustzijn door satellieten en van op afstand bestuurde luchtvaartuigsystemen, rechtvaardigt de toevoeging van een desbetreffende algemene doelstelling van het Agentschap. [Am. 2] (9) In die doelstellingen moeten de gebieden worden omschreven waarop het Agentschap zich inzet om de Commissie en de lidstaten met technische en operationele bijstand te ondersteunen bij de uitvoering van het maritiem beleid van de Unie. (10) Om die doelstellingen op correcte wijze te kunnen verwezenlijken, is het passend dat het Agentschap specifieke taken uitvoert op het gebied van maritieme veiligheid , de voorkoming van verontreiniging door schepen , duurzaamheid, decarbonisatie van de zeevaart, maritieme beveiliging, cyberbeveiliging, maritiem toezicht, maritieme crisissen en de bevordering van de digitalisering en de uitwisseling van gegevens op maritiem gebied. Bij de uitvoering van deze taken moet het Agentschap aandacht besteden aan de specifieke kenmerken van de verschillende soorten maritieme activiteiten, met bijzondere aandacht voor de voorwaarden die gelden voor de visserijsector. [Am. 3] (11) Naast die specifieke taken moet het Agentschap op verzoek van de Commissie of de lidstaten horizontale technische ondersteuning bieden voor de uitvoering van taken die onder zijn bevoegdheden en doelstellingen vallen en die voortvloeien uit toekomstige behoeften en ontwikkelingen op het niveau van de Unie die onder het toepassingsgebied van de maritieme wetgeving vallen . Bij die extra taken wordt rekening gehouden met de beschikbare personele en financiële middelen waarmee de raad van beheer van het Agentschap rekening moet houden voordat hij besluit die taken op te nemen in het enkelvoudig programmeringsdocument van het Agentschap als onderdeel van zijn jaarlijks of meerjarig werkprogramma. Derhalve moet het voorstel – wat die nieuwe extra taken betreft – vergezeld gaan van een aan de wetgevings- en begrotingsautoriteiten voor te leggen financieel memorandum. Dat is noodzakelijk om te waarborgen dat indien nodig voorrang wordt gegeven aan bepaalde taken die de kernopdracht van het Agentschap vormen. [Am. 4] (11 bis) Het Agentschap moet bij de uitvoering van zijn taken bijzondere aandacht besteden aan de visserijsector, aangezien deze een belangrijke economische en sociale impact heeft in de EU. Met name vissersvaartuigen en werknemers zijn uiterst kwetsbaar voor maritieme veiligheidsrisico’s en spelen een cruciale rol in de groene transitie. [Am. 5] (12) Het Agentschap beschikt over grote technische deskundigheid op de gebieden die onder zijn bevoegdheid vallen en moet de lidstaten derhalve opleiding en capaciteitsopbouw aanbieden. Daartoe moet het gemeenschappelijke kernprogramma’s en cursussen opstellen en de technologisch meest geavanceerde instrumenten gebruiken. Het Agentschap moet onder meer de opleiding van havenstaatinspecteurs van de lidstaten en functionarissen van de vlaggenstaatadministraties ondersteunen, zodat deze gerichte inspecties kunnen uitvoeren met betrekking tot de tenuitvoerlegging en handhaving van het Maritiem Arbeidsverdrag van 2006 inzake de handhaving van de rechten van zeevarenden en de arbeids- en leefomstandigheden aan boord van schepen. Om de aantrekkelijkheid van maritieme beroepen te vergroten, moet het Agentschap bekijken of het een netwerk van academici en andere instellingen kan oprichten die geschikte kwalificaties aanbieden ter bevordering van een leven lang leren. [Am. 6] (13) De technische deskundigheid van het Agentschap moet ook worden benut voor maritiem onderzoek en om bij te dragen tot de relevante activiteiten van de Unie op dat gebied. Het Agentschap moet met een proactieve aanpak bijdragen tot de doelstellingen om de maritieme veiligheid, de decarbonisatie van de scheepvaart en zeehavens en de preventie van verontreiniging door schepen te verbeteren. Het Agentschap kan daartoe niet-bindende richtsnoeren, aanbevelingen of handleidingen uitvaardigen die de Commissie, de lidstaten en/of de maritieme sector kunnen helpen om die doelstellingen te verwezenlijken. [Am. 7] (14) Het Agentschap moet een proactieve aanpak voor het bepalen van veiligheidsrisico’s en -problemen ontwikkelen, op basis waarvan het aan de Commissie om de drie jaar rapporteert over de vooruitgang op het gebied van maritieme veiligheid. Bovendien moet het Agentschap de Commissie en de lidstaten blijven bijstaan bij de uitvoering van de relevante wetgeving van de Unie, met name op het gebied van vlaggen- en havenstaatverplichtingen, het en daarbij onderzoek van naar ongevallen op zee, de wetgeving inzake de veiligheid van passagiersschepen, erkende organisaties en de uitrusting van zeeschepen rechtstreeks ondersteunen . Ten slotte moet het Agentschap een proactieve rol spelen in de ondersteuning van het gebruik van autonome en geautomatiseerde oppervlakteschepen op zee. Het is ook belangrijk om verder gegevens te verzamelen over de opleiding en diplomering van zeevarenden en over het Maritiem Arbeidsverdrag uit 2006. [Am. 8] (14 bis) De Commissie wordt verzocht het Internationaal Verdrag van de IMO betreffende de normen inzake opleiding, diplomering en wachtdienst van personeel van vissersschepen (STCW-F 1995) om te zetten in het Unierecht teneinde een geharmoniseerd kader voor het minimumopleidingsniveau van vissers in Europa tot stand te brengen. [Am. 9] (15) Sinds de verordening in 2013 een laatste keer grondig is gewijzigd, hebben zich in de maritieme sector belangrijke ontwikkelingen op het gebied van duurzaamheid voorgedaan. Naast de taken die tot nu toe onder zijn mandaat vielen, zoals de preventie van verontreiniging door schepen en olie- en gasinstallaties, voornamelijk door de exploitatie van CleanSeaNet, moet het Agentschap de Commissie blijven bijstaan bij de uitvoering van Richtlijn (EU) 2019/883 van het Europees Parlement en de Raad (11) door deze taak in zijn aangepaste mandaat op te nemen. Bovendien moet het Agentschap steeds meer bijstand blijven verlenen bij de uitvoering van de elementen van Richtlijn 2008/56/EG (12) en Richtlijn (EU) 2016/802 (13) van het Europees Parlement en de Raad die betrekking hebben op de scheepvaart. Die twee gebieden zijn, samen met de betrokkenheid van het Agentschap bij het verzamelen, analyseren en delen van gegevens over de uitstoot van stikstofoxide (NOx) door schepen, van belang voor de duurzaamheid van de maritieme sector, waarover het Agentschap om de drie jaar een voortgangsrapport moet uitbrengen. (16) Op het gebied van decarbonisatie moeten de inspanningen van de Internationale Maritieme Organisatie om de uitstoot van de scheepvaart wereldwijd te beperken, worden aangemoedigd. Het gaat onder meer om de snelle uitvoering van de IMO-strategie ter vermindering van de broeikasgasemissies van schepen, die in 2018 is aangenomen. Er worden besprekingen gevoerd over de middelen om die ambitie in praktijk te brengen , waaronder een . Die besprekingen gaan ook over een eventuele herziening van de oorspronkelijke strategie en bieden de mogelijkheid na te denken over de ambities van de Unie op internationaal niveau en het belang van het garanderen van een mondiaal gelijk speelveld, hetgeen het concurrentievermogen van de maritieme sector van de EU ten goede zou komen . Op het niveau van de Unie zijn beleidsmaatregelen en wetgevingsvoorstellen ontwikkeld om de decarbonisatie en de duurzaamheid van de sector verder te ondersteunen en bevorderen, zoals met name tot uiting komt in de Europese Green Deal, de strategie voor duurzame en slimme mobiliteit, het “Fit for 55”-pakket en de strategie om alle verontreiniging tot nul terug te dringen. Bijgevolg moet de noodzaak om de broeikasgasuitstoot van de maritieme sector te verminderen, worden opgenomen in het mandaat van het Agentschap. [Am. 10] (17) Hoewel het Agentschap de Commissie en de lidstaten moet blijven helpen bij de uitvoering van Verordening (EU) 2015/757 van het Europees Parlement en de Raad (14) , moet het in dat verband ook bijstand blijven verlenen bij de uitvoering van nieuwe regelgeving voor de decarbonisatie van de scheepvaart die voortvloeit uit het “Fit for 55”-pakket, zoals Verordening [...] betreffende het gebruik van hernieuwbare en koolstofarme brandstoffen in het zeevervoer en de met de scheepvaart verband houdende elementen van Richtlijn 2003/87/EG van het Europees Parlement en de Raad tot vaststelling van een regeling voor de handel in broeikasgasemissierechten binnen de Gemeenschap (15) . Dat omvat de monitoring van en verslaglegging over de gevolgen van het EU-ETS (maritiem vervoer) en FuelEU Zeevaart voor het havenverkeer, het mijden van havens en verschuivingen van verkeer naar overladingshavens in derde landen, ten koste van havens in de EU. Het Agentschap moet op het niveau van de Unie een voortrekkersrol blijven spelen in de overschakeling van de sector op hernieuwbare en koolstofarme brandstoffen, door onderzoek te verrichten naar en richtsnoeren te verstrekken voor het gebruik en de uitrol van duurzame alternatieve energiebronnen voor schepen , waaronder en de daarmee verbonden infrastructuur in havengebieden, walstroom, en de toepassing van oplossingen voor energie-efficiëntie en door wind ondersteunde , zonne- en golfslagvoortstuwing. Dat omvat ook nieuwe technologieën ter vermindering van de uitstoot van broeikasgassen, zoals voor het afvangen van koolstof aan boord en energie-efficiënte praktijken, zoals langzaam varen. Daarnaast moet het Agentschap zijn deskundigheid delen met betrekking tot de veiligheidsgerelateerde risico’s van havens, bunkering en opslag, de invoering van duurzame alternatieve brandstoffen, en technologische en regelgevingsobstakels voortstuwing . Om de weg vrij te maken voor vooruitgang op het gebied van decarbonisatie van de scheepvaart en van havengebieden en om deze vooruitgang te monitoren, moet het Agentschap om de drie jaar aan de Commissie en het Parlement rapporteren over de inspanningen op het gebied van broeikasgasreductie en over eventuele aanbevelingen van zijn kant. Het Agentschap moet tevens verslag uitbrengen over alle administratieve en praktische moeilijkheden die de lidstaten ondervinden bij de uitvoering van de bijbehorende wetgevingshandelingen. [Am. 11] (18) Op het gebied van maritieme beveiliging moet het Agentschap technische bijstand aan de Commissie blijven verlenen voor inspecties in het kader van Verordening (EG) nr. 725/2004 van het Europees Parlement en de Raad betreffende de verbetering van de beveiliging van schepen en havenfaciliteiten (16) . Aangezien het aantal cyberbeveiligingsincidenten in de maritieme sector de voorbije jaren aanzienlijk is toegenomen, moet het Agentschap de inspanningen van de Unie ondersteunen om cyberbeveiligingsincidenten te voorkomen en de cyberweerbaarheid in de maritieme sector de weerbaarheid tegen cyberincidenten te vergroten , door richtsnoeren vast te stellen en de uitwisseling van beste praktijken en informatie tussen de lidstaten te vergemakkelijken. [Am. 12] (19) Het Agentschap moet het bij Richtlijn 2002/59/EG van het Europees Parlement en de Raad (17) ingestelde monitoring- en informatiesysteem voor de zeescheepvaart blijven hosten, samen met andere systemen die de opstelling van een beeld van het maritiem bewustzijn ondersteunen. In dat verband moet het Agentschap een cruciale rol blijven spelen in het beheer van het onderdeel maritieme beveiliging van het Copernicus-programma en moet het gebruik blijven maken van de beschikbare geavanceerde technologie, zoals op afstand bestuurde luchtvaartuigsystemen, die voor de lidstaten en andere organen van de Unie een nuttig bewakings- en monitoringinstrument zijn. Het Agentschap heeft ook aangetoond dat het een strategische rol speelt bij het verschaffen van maritiem situationeel bewustzijn bij diverse crisissen, zoals de COVID-19-pandemie en de Russische aanvalsoorlog tegen Oekraïne. Bijgevolg moet het Agentschap een centrum leiden dat 24 uur per dag en 7 dagen per week geopend is en dat de Commissie en de lidstaten in dergelijke moet bijstaan en van informatie moet voorzien over potentiële noodsituaties . Ter ondersteuning van een sterke en eensgezinde reactie van de Unie en haar lidstaten op de Russische aanvalsoorlog tegen Oekraïne moet het Agentschap onder andere verdachte gedragingen in de buurt van pijpleidingen monitoren en gevallen waarin sancties op zee worden ontweken aan het licht brengen moet bijstaan . [Am. 13] (20) Digitalisering van gegevens is een onderdeel van de technologische vooruitgang op het gebied van gegevensverzameling en -overdracht, dat tot doel heeft kosten te helpen verlagen , de administratieve lasten terug te dringen en efficiënt gebruik te maken van personele middelen. De inzet en het gebruik van autonome maritieme oppervlakteschepen (MASS) en de digitale en technologische ontwikkelingen bieden heel wat nieuwe mogelijkheden op het gebied van gegevensverzameling en het beheer van geïntegreerde systemen. Dat biedt mogelijkheden voor de digitalisering, automatisering en standaardisering van verschillende processen, waardoor de veiligheid, de duurzaamheid en de efficiëntie van maritieme operaties, waaronder toezichtsmechanismen, op het niveau van de Unie kunnen worden bevorderd en de administratieve lasten voor de lidstaten tegelijk worden verminderd. In dat verband moet het Agentschap onder meer het gebruik van elektronische certificaten, het verzamelen, registreren en evalueren van technische gegevens, de systematische exploitatie van bestaande databanken, waaronder kruisbestuiving door het gebruik van innovatieve IT- en AI-instrumenten, en in voorkomend geval de ontwikkeling van extra interoperabele databanken faciliteren en bevorderen. [Am. 14] (21) Voor een correcte uitvoering van de taken waarmee het Agentschap is belast, is het wenselijk dat zijn beambten in de lidstaten inspectiebezoeken verrichten om toezicht uit te oefenen op het algemene functioneren van het Uniesysteem voor maritieme veiligheid en de preventie van verontreiniging. Het Agentschap moet ook inspecties uitvoeren om de Commissie bij te staan bij de beoordeling van de doeltreffende uitvoering van het Unierecht. (22) De Commissie en de lidstaten kunnen technische bijstand en deskundigheid nodig hebben in het kader van de IMO, de Internationale Arbeidsorganisatie (IAO) en het Memorandum van overeenstemming inzake toezicht op schepen door de havenstaat, dat op 26 januari 1982 is ondertekend in Parijs (“Memorandum van overeenstemming van Parijs”). Derhalve moet de rol van het EMSA worden versterkt, met name in het kader van de IMO, waar het EMSA in moet participeren en aan de besprekingen moet deelnemen. De Commissie kan ook technische bijstand van het Agentschap nodig hebben voor maritieme steun aan derde landen, met name middelen voor capaciteitsopbouw en de preventie en bestrijding van verontreiniging. Als onderdeel van het enig enkelvoudig programmeringsdocument moet de raad van beheer van het Agentschap een strategie voor internationale betrekkingen van het Agentschap vaststellen met betrekking tot aangelegenheden die onder zijn bevoegdheid vallen. [Am. 15] (23) De nationale autoriteiten die kustwachttaken uitvoeren zijn verantwoordelijk voor een breed gamma van taken, die onder meer kunnen bestaan uit veiligheid, beveiliging, opsporing en redding, grenstoezicht, visserijcontrole, douanetoezicht, algemene rechtshandhaving en milieubescherming op maritiem gebied. Het Agentschap, het bij Verordening (EU) 2019/1896 van het Europees Parlement en de Raad (18) opgericht Europees Grens- en kustwachtagentschap en het bij Verordening (EU) 2019/473 van het Europees Parlement en de Raad (19) opgericht Europees Bureau voor visserijcontrole moeten daarom, elk binnen hun opdracht, zowel hun onderlinge samenwerking als de samenwerking met de nationale autoriteiten die kustwachttaken uitvoeren, intensiveren teneinde de maritieme situatiekennis te versterken en samenhangende en kostenefficiënte maatregelen te ondersteunen , door de verlening van diensten, de verstrekking van informatie, technologie, uitrusting en opleiding, maar ook door de coördinatie van multifunctionele operaties, de verzameling van gegevens voor wetenschappelijk onderzoek, de monitoring van de Europese wateren en de uitvoering van samenwerkingsprogramma’s met derde landen . [Am. 16] (24) De uitvoering van deze verordening doet geen afbreuk aan de verdeling van de bevoegdheden tussen de Unie en de lidstaten, noch aan de verplichtingen van de lidstaten die voortvloeien uit internationale verdragen zoals het Verdrag van de Verenigde Naties inzake het recht van de zee, het Internationaal Verdrag voor de beveiliging van mensenlevens op zee, het Internationaal Verdrag inzake opsporing en redding op zee, het Internationaal Verdrag ter voorkoming van verontreiniging door schepen, het Internationaal Verdrag betreffende de normen voor zeevarenden inzake opleiding, diplomering en wachtdienst, en andere toepasselijke internationale maritieme instrumenten. (25) Om het besluitvormingsproces in het Agentschap te stroomlijnen en ter wille van de efficiëntie en de effectiviteit, moet een bestuur met een tweetrapsstructuur worden ingesteld. Daartoe dienen de lidstaten en de Commissie vertegenwoordigd te zijn in een raad van beheer die beschikt over de noodzakelijke bevoegdheden, onder meer om de begroting op te stellen en het programmeringsdocument goed te keuren . Het Europees Parlement moet als waarnemer vertegenwoordigd zijn . De raad van beheer moet algemene richtsnoeren voor de werkzaamheden van het Agentschap verstrekken en nauwer worden betrokken bij het controleren van de werkzaamheden van het Agentschap, om het toezicht op administratieve en begrotingszaken te versterken. Er moet een kleinere uitvoerende raad worden opgericht, die op passende wijze de vergaderingen van de raad van beheer voorbereidt en de besluitvorming van de raad van beheer ondersteunt. De bevoegdheden van de uitvoerende raad moeten worden afgebakend in een door de raad van beheer vast te stellen mandaat; daartoe behoren in voorkomend geval adviezen en voorlopige beslissingen die door de raad van beheer definitief moeten worden goedgekeurd. Het agentschap moet worden geleid door een uitvoerend directeur. [Am. 17] (26) Om de transparantie van de beslissingen van de raad van beheer te waarborgen, moeten vertegenwoordigers van de betrokken sectoren de vergaderingen als waarnemer zonder stemrecht bijwonen. De vertegenwoordigers van de verschillende belanghebbenden moeten door de Commissie worden aangewezen op basis van hun representativiteit op het niveau van de Unie. (27) Om zijn taken goed te kunnen uitoefenen moet het Agentschap beschikken over rechtspersoonlijkheid en een eigen begroting, waarvoor de middelen in hoofdzaak afkomstig zijn van een bijdrage van de Unie en van proportionele vergoedingen en kosten die door derde landen of andere entiteiten worden betaald. De onafhankelijkheid en de onpartijdigheid van het Agentschap mogen niet in opspraak worden gebracht door een financiële bijdrage die het van lidstaten, derde landen of andere entiteiten ontvangt. Om onafhankelijkheid te garanderen in het dagelijkse beheer van het Agentschap en in de adviezen, aanbevelingen en beslissingen die het uitbrengt, moet de organisatie van het Agentschap transparant zijn en moet de uitvoerend directeur de volledige verantwoordelijkheid dragen. Het personeel van het Agentschap moet onafhankelijk zijn en moet worden aangeworven op basis van zowel kort- als langlopende contracten teneinde de organisatorische kennis en de bedrijfscontinuïteit in stand te houden en tegelijk voor de nodige en permanente uitwisseling van deskundigheid met de maritieme sector te zorgen. De uitgaven van het Agentschap bestaan uit de kosten voor personeel, administratie, infrastructuur en organisatie. [Am. 18] (28) Wat betreft het voorkomen van en het omgaan met belangenconflicten, is het essentieel dat het Agentschap onpartijdig optreedt, blijk geeft van integriteit en strenge professionele normen hanteert. Er mag nooit enige gegronde aanleiding zijn om te vermoeden dat beslissingen worden beïnvloed door belangen die indruisen tegen de rol van het Agentschap als orgaan dat in dienst staat van de gehele Unie, of door de particuliere belangen of connecties van een lid van de raad van beheer die in strijd zouden zijn of zouden kunnen zijn met de correcte vervulling van de officiële taken van de betrokkene. De raad van beheer moet derhalve uitgebreide regels inzake belangenconflicten vaststellen en openbaar maken, waarbij terdege rekening wordt gehouden met de aanbevelingen van de Europese Ombudsman . [Am. 19] (29) Een breder strategisch gezichtspunt met betrekking tot de activiteiten van het Agentschap zou bijdragen tot een doeltreffendere planning en een doeltreffender beheer van de middelen, en de kwaliteit van de resultaten van het Agentschap ten goede komen. Dat wordt bevestigd en versterkt door Gedelegeerde Verordening (EU) 2019/715. Daarom moet de raad van beheer, na de betrokken belanghebbenden terdege te hebben geraadpleegd, een enkelvoudig programmeringsdocument met de jaarlijkse en de meerjarige werkprogramma’s aannemen en dat document regelmatig bijwerken. (30) Wanneer het Agentschap wordt verzocht een nieuwe taak uit te voeren die niet specifiek in zijn mandaat is opgenomen of bepaalde taken uit te voeren waarvoor volgens zijn mandaat een overweging en een analyse van de gevolgen voor de personele en budgettaire middelen nodig zijn, mag de raad van beheer die taken pas na een dergelijke analyse in het programmeringsdocument opnemen. In die analyse moet worden vastgesteld welke middelen het Agentschap nodig heeft om de nieuwe taken uit te voeren en of dat een negatieve invloed heeft op de bestaande taken. (31) Het Agentschap moet over voldoende middelen beschikken om zijn taken uit te voeren en moet een eigen begroting krijgen. Het moet hoofdzakelijk worden gefinancierd met een bijdrage uit de algemene begroting van de Unie. De begrotingsprocedure van de Unie moet van toepassing zijn op de bijdrage van de Unie en andere subsidies die ten laste komen van de algemene begroting van de Unie. De controle van de rekeningen moet worden uitgevoerd door de Rekenkamer van de Unie. (32) Vergoedingen dragen bij aan de financiering van het Agentschap, en kunnen worden overwogen voor specifieke diensten die binnen zijn bevoegdheden vallen en worden verleend aan derde landen of de sector. Alle vergoedingen die door het Agentschap in rekening worden gebracht, moeten de kosten voor het verlenen van de betrokken diensten dekken. (33) Om eenvormige voorwaarden voor de uitvoering van deze verordening te waarborgen op het gebied van vergoedingen en kosten, moeten aan de Commissie uitvoeringsbevoegdheden worden verleend met betrekking tot de vastlegging van de vergoedingen en kosten voor de levering van diensten . Die bevoegdheden moeten worden uitgeoefend in overeenstemming met Verordening (EU) nr. 182/2011 van het Europees Parlement en de Raad (20) . [Am. 20] (33 bis) Om de methode voor de berekening van die vergoedingen en kosten te verduidelijken, moet aan de Commissie de bevoegdheid worden gedelegeerd om overeenkomstig artikel 290 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie handelingen betreffende … [inhoud en toepassingsgebied] aan te nemen. Het is van bijzonder belang dat de Commissie bij haar voorbereidende werkzaamheden tot passende raadplegingen overgaat, onder meer op deskundigenniveau, en dat die raadplegingen geschieden in overeenstemming met de beginselen die zijn vastgelegd in het Interinstitutioneel Akkoord van 13 april 2016 over beter wetgeven (21) . Met name om ervoor te zorgen dat het Europees Parlement en de Raad op gelijke voet deelnemen aan de opstelling van gedelegeerde handelingen, ontvangen zij alle documenten op hetzelfde tijdstip als de deskundigen van de lidstaten, en hebben hun deskundigen systematisch toegang tot de vergaderingen van de deskundigengroepen van de Commissie die zich bezighouden met de opstelling van de gedelegeerde handelingen. [Am. 21] (34) De afgelopen jaren, naarmate meer gedecentraliseerde agentschappen werden opgericht, is de transparantie van en de controle over het beheer van de aan hen toegewezen financiering van de Unie verbeterd, in het bijzonder met betrekking tot het opnemen in de begroting van vergoedingen, financiële controle, kwijtingsbevoegdheid, bijdragen aan de pensioenregeling en interne begrotingsprocedure (gedragscode). Verordening (EU, Euratom) nr. 883/2013 van het Europees Parlement en de Raad (22) zou op soortgelijke wijze onverkort van toepassing moeten zijn op het Agentschap, dat zou moeten toetreden tot het Interinstitutioneel Akkoord van 25 mei 1999 tussen het Europees Parlement, de Raad van de Europese Unie en de Commissie van de Europese Gemeenschappen betreffende de interne onderzoeken verricht door het Europees Bureau voor fraudebestrijding (OLAF) (23) . (34 bis) Gezien alle extra taken die het Agentschap zou moeten krijgen en de hoge ambities van de EU op het gebied van maritiem beleid schiet de voorgestelde verhoging van de middelen voor het EMSA tekort. Het bedrag van de financiële middelen voor dit voorstel moet daarom worden gehaald uit de niet-toegewezen marges onder de MFK-maxima of beschikbaar worden gesteld via de niet-thematische speciale MFK-instrumenten. Aangezien in het voorstel van de Commissie voor een herziening van het MFK niet is voorzien in een ruimere begroting van het EMSA, kan de verhoging van de kredieten voor het EMSA niet worden gecompenseerd door een compenserende verlaging van de geprogrammeerde uitgaven in het kader van de CEF Vervoer, noch door een verlaging van de middelen voor andere programma’s van de Unie. [Am. 22] (35) Aangezien de doelstellingen van deze verordening, namelijk de oprichting van een gespecialiseerde instantie die de Commissie en de lidstaten kan bijstaan bij de toepassing van en het toezicht op de wetgeving van de Unie op het gebied van maritieme veiligheid, alsook bij de evaluatie van de doeltreffendheid ervan, niet voldoende door de lidstaten kunnen worden verwezenlijkt, maar vanwege de vereiste samenwerking beter door de Unie kunnen worden verwezenlijkt, kan de Unie, overeenkomstig het in artikel 5 van het Verdrag betreffende de Europese Unie neergelegde subsidiariteitsbeginsel, maatregelen nemen. Overeenkomstig het in hetzelfde artikel neergelegde evenredigheidsbeginsel gaat deze verordening niet verder dan nodig is om die doelstellingen te verwezenlijken. (36) Voor de goede werking van het Agentschap is het noodzakelijk om met betrekking tot het bestuur van het Agentschap bepaalde beginselen toe te passen teneinde te voldoen aan de gezamenlijke verklaring en gemeenschappelijke aanpak die in juli 2012 door de interinstitutionele werkgroep voor gedecentraliseerde EU-agentschappen zijn overeengekomen en die tot doel hebben de activiteiten van de agentschappen te stroomlijnen en hun prestaties te verbeteren. (37) Deze verordening neemt de grondrechten in acht en gaat uit van de beginselen die met name in het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie zijn vastgelegd. (38) Het bij Verordening (EG) nr. 1406/2002 opgerichte Europees Agentschap voor maritieme veiligheid blijft dezelfde rechtspersoon en zal al zijn activiteiten en procedures voortzetten, HEBBEN DE VOLGENDE VERORDENING VASTGESTELD: HOOFDSTUK I ONDERWERP, TOEPASSINGSGEBIED EN DOELSTELLINGEN Artikel 1 Oprichting, onderwerp en toepassingsgebied 1. Deze verordening voorziet in uitgebreide regels voor de taken, de werking en het bestuur van het bij Verordening (EG) nr. 1406/2002 opgerichte Europees Agentschap voor maritieme veiligheid (“het Agentschap”). 2. Het Agentschap helpt de lidstaten en de Commissie bij de effectieve toepassing en uitvoering van het recht van de Unie met betrekking tot het zeevervoer in de hele Unie. Daartoe werkt het Agentschap samen met de lidstaten en de Commissie en verleent het hun technische, operationele en wetenschappelijke bijstand binnen de reikwijdte van de in artikel 2 en de hoofdstukken II en III omschreven doelstellingen en taken van het Agentschap. 3. Door de in lid 2 bedoelde bijstand te verlenen, ondersteunt het Agentschap de lidstaten en de Commissie met name om de desbetreffende rechtshandelingen van de Unie correct toe te passen en tegelijk bij te dragen tot de algehele efficiëntie van de zeevaart en het zeevervoer, zoals vastgesteld in deze verordening, teneinde de verwezenlijking van de doelstellingen van de Unie op het gebied van maritiem vervoer te bevorderen. 4. Door het Agentschap verleende bijstand doet geen afbreuk aan de rechten en verantwoordelijkheden van de lidstaten als vlaggen-, haven- of kuststaat. Artikel 2 Doelstellingen van het Agentschap 1. De doelstellingen van het Agentschap zijn het bevorderen en tot stand brengen van een hoog, uniform en doeltreffend niveau van maritieme veiligheid dat gericht is op een ongevalvrije zeescheepvaart maximale reductie van het aantal ongevallen , maritieme beveiliging, de vermindering van de broeikasgasuitstoot van schepen, de duurzaamheid van de maritieme sector, de preventie en bestrijding van door schepen veroorzaakte verontreiniging en de bestrijding van door olie- en gasinstallaties veroorzaakte mariene verontreiniging. [Am. 23] 2. Andere doelstellingen van het Agentschap zijn het bevorderen van de digitalisering van de maritieme sector door het vergemakkelijken van de elektronische overdracht van gegevens ter ondersteuning van de vereenvoudiging , en de levering van te vergemakkelijken, de administratieve lasten terug te dringen en geïntegreerde systemen en diensten voor maritiem toezicht en maritiem bewustzijn te leveren aan de Commissie en de lidstaten. [Am. 24] HOOFDSTUK II TAKEN VAN HET AGENTSCHAP Artikel 3 Horizontale technische ondersteuning 1. Het Agentschap ondersteunt de Commissie en de lidstaten : [Am. 25] a) bij de controle op de doeltreffende uitvoering van relevante bindende rechtshandelingen van de Unie die onder de doelstellingen van het Agentschap vallen, met name door de in artikel 10 vermelde bezoeken en inspecties uit te voeren. In dat verband kan het Agentschap de Commissie suggesties doen voor mogelijke verbeteringen; b) bij de voorbereidende werkzaamheden voor het actualiseren en ontwikkelen van toepasselijke rechtshandelingen van de Unie die onder de doelstellingen van het Agentschap vallen, met name in samenhang met de ontwikkeling van internationale wetgeving; c) bij de uitvoering van eventuele andere in wetgevingshandelingen van de Unie aan de Commissie toegewezen taken die binnen de doelstellingen van het Agentschap liggen. 2. Het Agentschap werkt samen met de lidstaten om: a) in voorkomend geval relevante capaciteitsopbouw en opleidingsactiviteiten te organiseren op gebieden die onder de doelstellingen van het Agentschap en onder de verantwoordelijkheid van de lidstaten vallen. In dat verband zorgt het Agentschap voor passende capaciteit om opleidingsactiviteiten te ontwikkelen, uit te voeren en te coördineren die relevant zijn voor de doelstellingen van het Agentschap, onder meer door de ontwikkeling van gemeenschappelijke kernprogramma’s en cursussen, seminars, conferenties, workshops en webgebaseerde opleidingsinstrumenten, opleidingsinstrumenten voor afstandsleren en andere innovatieve en geavanceerde opleidingsinstrumenten. De bijzonderheden van dergelijke opleidingsactiviteiten die buiten het gewone onderwijs worden aangeboden, worden uitgewerkt in nauw overleg met de lidstaten en de Commissie en goedgekeurd door de raad van beheer overeenkomstig artikel 17 van deze verordening, met volledige inachtneming van artikel 166 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU); b) technische oplossingen te ontwikkelen, met inbegrip van het verstrekken van relevante operationele diensten, en technische bijstand te verlenen voor de opbouw van de nodige nationale capaciteit om de relevante rechtshandelingen van de Unie die betrekking hebben op de doelstellingen van het Agentschap, uit te voeren. 3. Het Agentschap bevordert en vergemakkelijkt samenwerking tussen de lidstaten onderling en tussen de lidstaten en de Commissie bij de uitvoering van de Uniewetgeving, door de uitwisseling en de verspreiding van ervaringen en goede praktijken te bevorderen. 4. Op verzoek van de Commissie of op eigen initiatief, en onder voorbehoud van goedkeuring door de raad van beheer overeenkomstig artikel 17, draagt het Agentschap bij tot maritieme onderzoeksactiviteiten op Unieniveau die stroken met de doelstellingen van het Agentschap.In dat verband helpt het Agentschap de Commissie en de lidstaten bij het vaststellen van de belangrijkste onderzoeksthema’s, onverminderd andere onderzoeksactiviteiten op Unieniveau, en bij het analyseren van lopende en voltooide onderzoeksprojecten die relevant zijn voor de doelstellingen van het Agentschap. In voorkomend geval kan verspreidt het Agentschap, met inachtneming van de toepasselijke regels inzake intellectuele eigendom en beveiligingsoverwegingen en na goedkeuring door de Commissie, de resultaten van zijn onderzoeks- en innovatieactiviteiten verspreiden als onderdeel van zijn bijdrage tot het creëren van synergieën tussen de onderzoeks- en innovatieactiviteiten van andere organen van de Unie en de lidstaten. [Am. 26] 5. Als dat nodig is voor de uitvoering van zijn taken, verricht het Agentschap studies waarbij de Commissie en, indien van toepassing, via stuurgroepen voor consultatie, de lidstaten, de sociale partners en vertegenwoordigers van de sector met expertise op het gebied van het onderwerp worden betrokken. 6. Op basis van het onderzoek en de studies van het Agentschap, maar ook van de ervaring die is opgedaan tijdens zijn eigen activiteiten, met name de bezoeken en inspecties, en tijdens de uitwisseling van informatie en goede praktijken met de lidstaten en de Commissie, kan het Agentschap, na voorafgaand overleg met de Commissie, relevante niet-bindende aanbevelingen, richtsnoeren of handleidingen opstellen om de lidstaten en, in voorkomend geval, de sector te ondersteunen en vooruit te helpen bij de uitvoering van de Uniewetgeving. Artikel 4 Taken in verband met maritieme veiligheid 1. Het Agentschap monitort de vooruitgang op het gebied van de veiligheid van het zeevervoer in de Unie, voert risicoanalyses uit op basis van de beschikbare gegevens en ontwikkelt modellen voor de beoordeling van veiligheidsrisico’s om veiligheidsproblemen en -risico’s in kaart te brengen. Om de drie jaar dient het Agentschap bij de Commissie een rapport in over de vooruitgang op het gebied van maritieme veiligheid, met eventuele technische aanbevelingen die op het niveau van de Unie of op internationaal niveau kunnen worden opgevolgd. In dat verband analyseert het Agentschap met name relevante richtsnoeren of aanbevelingen met betrekking tot potentiële veiligheidsrisico’s die voortvloeien uit het gebruik en de inzet van duurzame alternatieve energiebronnen voor schepen, waaronder walstroom voor schepen op de ligplaats, batterijtechnologieën die voor aandrijving worden gebruikt, “emissievrije technologieën”, zoals gedefinieerd in [FuelEU Zeevaart] of andere toekomstige technologieën aan boord van schepen of in havengebieden, en stelt die voor. [Am. 27] 2. Het Agentschap helpt de Commissie en de lidstaten bij de uitvoering van Richtlijn 2009/21/EG. Het Agentschap ontwikkelt en onderhoudt met name de inspectiedatabank overeenkomstig van die richtlijn, zet het in van die richtlijn vermelde elektronische rapportage-instrument op, onderhoudt de in artikel 8, lid 2 quater, vermelde openbare website en verstrekt de Commissie aanbevelingen op basis van de verzamelde gegevens. Het Agentschap helpt de Commissie om als waarnemer deel te nemen aan het auditproces van de Internationale Maritieme Organisatie overeenkomstig van Richtlijn 2009/21/EG. Het Agentschap ontwikkelt ook relevante instrumenten en diensten om de lidstaten op hun verzoek te helpen hun verplichtingen uit hoofde van Richtlijn 2009/21/EG na te komen. Het Agentschap voorziet ook in een gemeenschappelijk programma voor capaciteitsopbouw voor vlaggenstaatcontroleurs en -inspecteurs van de lidstaten, als bedoeld in van bovengenoemde richtlijn. 3. Het Agentschap helpt de Commissie en de lidstaten bij de ontwikkeling en het onderhoud van de in de artikelen 24 en 24 bis van Richtlijn 2009/16/EG vermelde databanken. Op basis van de verzamelde gegevens helpt het Agentschap de Commissie bij de analyse van de relevante informatie en bij de bekendmaking van informatie over schepen en maatschappijen met zwakke en zeer zwakke prestaties overeenkomstig Richtlijn 2009/16/EG. [Am. 28] Het Agentschap ontwikkelt relevante instrumenten en diensten om de lidstaten op hun verzoek te helpen hun verplichtingen uit hoofde van Richtlijn 2009/16/EG na te komen. Het Agentschap voorziet ook in een programma voor professionele ontwikkeling en opleiding voor de havenstaatinspecteurs van de lidstaten, zoals bepaald in [artikel 22, lid 7,] van Richtlijn 2009/16/EG. 4. Het Agentschap helpt de Commissie bij de ontwikkeling en het onderhoud van de in artikel 17 van Richtlijn 2009/18/EG vermelde databank. Op basis van de verzamelde gegevens stelt het Agentschap jaarlijks een overzicht op van ongevallen en incidenten op zee. Het Agentschap verleent, op verzoek van de betrokken kan door de lidstaten en wanneer er geen sprake is van een belangenconflict, worden verzocht om operationele en technische steun voor veiligheidsonderzoeken aan deze lidstaten te verlenen. Het Agentschap gaat in op dergelijke verzoeken, mits het daardoor niet in een belangenconflict terechtkomt . Het Agentschap analyseert ook de veiligheidsonderzoeksrapporten om vast te stellen welke meerwaarde de Unie levert in de vorm van relevante lessen die moeten worden getrokken. [Am. 29] Het Agentschap stelt een programma voor professionele ontwikkeling en opleiding op voor de bevoegde autoriteiten voor onderzoek van ongevallen op zee. 5. Het Agentschap helpt de Commissie en de lidstaten bij de uitvoering van Richtlijn 2009/45/EG (24) en Richtlijn 2003/25/EG (25) van het Europees Parlement en de Raad en van Richtlijn 98/41/EG van de Raad (26) . Het Agentschap ontwikkelt en onderhoudt met name een databank voor de registratie van maatregelen als bedoeld in artikel 9 van Richtlijn 2009/45/EG en artikel 9 van Richtlijn 98/41/EG, en helpt de Commissie bij de beoordeling van dergelijke maatregelen. 6. Het Agentschap faciliteert de samenwerking en de uitwisseling van informatie tussen de Commissie en de lidstaten met het oog op de beoordeling van de erkende organisaties die onderzoeks- en certificeringstaken uitvoeren overeenkomstig artikel 8, lid 1, van Verordening (EG) nr. 391/2009 (27) . Dat houdt met name in dat het Agentschap: a) de Commissie adviseert over haar beoordeling van de erkende organisaties op grond van artikel 8, lid 1, van Verordening (EG) nr. 391/2009; b) de lidstaten passende informatie verstrekt over de inspecties die worden uitgevoerd om de Commissie te helpen bij de beoordeling uit hoofde van artikel 8, lid 1, van Verordening (EG) nr. 391/2009 ter ondersteuning van de monitoring van en het toezicht op de erkende organisaties overeenkomstig artikel 9 van Richtlijn 2009/15/EG van het Europees Parlement en de Raad (28) , ter ondersteuning van de lidstaten bij het nakomen van hun Europese en internationale verplichtingen als vlaggenstaten. In dat verband helpt het Agentschap de Commissie bij het beheer van de groep op hoog niveau inzake vlaggenstaataangelegenheden overeenkomstig [artikel 9, lid 1,] van Richtlijn 2009/21/EG; c) op eigen initiatief of op verzoek van de Commissie, een aanbeveling doet en technische bijstand verleent aan de Commissie met betrekking tot eventuele corrigerende maatregelen of het opleggen van boetes aan erkende organisaties overeenkomstig de artikelen 5 en 6 van Verordening (EG) nr. 391/2009. 7. Het Agentschap helpt de Commissie en de lidstaten bij de uitvoering van Richtlijn 2014/90/EU van het Europees Parlement en de Raad (29) door een technische beoordeling van de veiligheidsaspecten te verstrekken, aanbevelingen te doen met lijsten van de respectieve ontwerp-, constructie- en prestatie-eisen en beproevingsnormen, de in artikel 35, lid 4, van die richtlijn vermelde databank te ontwikkelen en bij te houden en de samenwerking te bevorderen tussen aangemelde beoordelingsinstanties die als technisch secretariaat voor hun coördinatiegroep optreden. [Am. 30] 8. Het Agentschap helpt de Commissie en de lidstaten bij het in kaart brengen van veiligheidsrisico’s in verband met de ontwikkeling van maritieme autonome en geautomatiseerde oppervlakteschepen (MASS) en verleent bijstand aan de lidstaten voor het bevorderen van richtsnoeren en handleidingen voor de goedkeuring van MASS-projecten en/of -operaties, door middel van onderzoek en de ontwikkeling van de relevante digitale instrumenten. 9. Het Agentschap verzamelt en analyseert gegevens over zeevarenden die worden verstrekt en gebruikt overeenkomstig Richtlijn (EU) 2022/993 van het Europees Parlement en de Raad (30) . Het kan ook gegevens verzamelen en analyseren over de uitvoering van het Maritiem Arbeidsverdrag van 2006, teneinde bij te dragen tot betere arbeids- en levensomstandigheden aan boord voor zeevarenden. De Europese Commissie maakt gebruik van die gegevens, samen met de gegevens van het informatiesysteem in het kader van het Internationaal Verdrag betreffende de normen voor zeevarenden inzake opleiding, diplomering en wachtdienst (STCW IS) met het oog op de ontwikkeling van een passende strategische reactie om zeevarenden aan te werven en te behouden. [Am. 31] Artikel 5 Taken in verband met duurzaamheid 1. In geval van door schepen of door olie- en gasinstallaties veroorzaakte verontreiniging van de zee, ondersteunt het Agentschap de lidstaten op kostenefficiënte wijze met extra middelen voor de bestrijding van de verontreiniging Het Agentschap doet dat op verzoek van de getroffen lidstaat onder wiens gezag de schoonmaakwerkzaamheden worden uitgevoerd. Die bijstand doet geen afbreuk aan de verantwoordelijkheid van de kuststaten om over passende mechanismen voor de bestrijding van verontreiniging te beschikken en eerbiedigt de bestaande samenwerking tussen de lidstaten op dat gebied. Bij het ter beschikking stellen van operationele middelen van het Agentschap aan de lidstaten, wordt rekening gehouden met de overschakeling van de sector op duurzame alternatieve energiebronnen voor schepen. In voorkomend geval worden verzoeken voor de inzet van middelen voor de bestrijding van verontreiniging doorgegeven via het Uniemechanisme voor civiele bescherming dat is ingesteld bij Besluit nr. 1313/2013/EU van het Europees Parlement en de Raad (31) . 2. Het Agentschap helpt de Commissie en de lidstaten bij het opsporen van mogelijke verontreiniging en het vervolgen van schepen die illegale lozingen verrichten, overeenkomstig Richtlijn 2005/35/EG. Het Agentschap verleent met name bijstand bij de uitvoering van de artikelen [10, 10 bis, 10 ter, 10 quater en 10 quinquies] van die richtlijn door: a) het ontwikkelen en onderhouden van het benodigde informatiesysteem (CleanSeaNet) als onderdeel van het systeem voor de uitwisseling van maritieme informatie van de Unie (SafeSeaNet), en van de nodige databanken; b) het verzamelen, analyseren en verspreiden van relevante informatie over de uitvoering en handhaving van Richtlijn 2005/35/EG; c) het voorzien in capaciteitsopbouw voor de bevoegde nationale autoriteiten en het bevorderen van de uitwisseling van beste praktijken; d) het ontwikkelen en onderhouden van het online extern meldkanaal voor het ontvangen en verwerken van informatie over mogelijke illegale lozingen die door de bemanning wordt meegedeeld, en het doorgeven van die informatie aan de betrokken lidstaat of lidstaten: d bis) het delen en ontvangen van informatie van andere EU-agentschappen, zoals het EFCA, vooral met betrekking tot verloren vistuig. [Am. 32] 3. Het Agentschap verleent de dienst CleanSeaNet en verstrekt alle andere instrumenten om de Commissie en de lidstaten op hun verzoek bij te staan bij het monitoren van de omvang en de milieueffecten van door olie- en gasinstallaties veroorzaakte olieverontreiniging op zee. 4. Het Agentschap helpt de Commissie en de lidstaten bij de uitvoering van Richtlijn (EU) 2019/883 inzake havenontvangstvoorzieningen voor de afvalafgifte van schepen. Het Agentschap helpt de Commissie met name bij de ontwikkeling en het onderhoud van de in artikel 14 van die richtlijn vermelde inspectiedatabank. 5. Het Agentschap helpt de Commissie en de lidstaten bij de uitvoering van Richtlijn 2008/56/EG door bij te dragen tot de doelstelling van het bereiken van een goede milieutoestand van de mariene wateren, door middel van de scheepvaartgerelateerde aspecten ervan en door gebruik te maken van de resultaten van bestaande instrumenten zoals de geïntegreerde maritieme diensten. In dat verband verricht het Agentschap verder onderzoek naar problemen in verband met verloren containers, waaronder kunststof pellets, en onderwaterlawaai, en doet het aanbevelingen aan de Commissie en de lidstaten. Wat betreft op zee verloren containers verstrekt het Agentschap belanghebbenden uit de sector en de vlaggenstaat richtsnoeren over de binnen de IMO overeengekomen vereisten inzake de verplichte melding van verloren containers. Tevens moet de mogelijkheid van collectieve en gecoördineerde responsmechanismen op Unie- en internationaal niveau worden onderzocht. [Am. 33] 6. Het Agentschap helpt de Commissie en de lidstaten bij de uitvoering van de scheepvaartgerelateerde aspecten van Richtlijn (EU) 2016/802, onder meer met operationele instrumenten en diensten. In dat verband versterkt en onderhoudt het Agentschap ook een databank voor bijstand aan de lidstaten, zodat die bij inspecties kunnen mikken op en prioriteit kunnen geven aan schepen die het risico lopen dat ze niet aan de richtlijn voldoen. 7. Het Agentschap staat de Commissie en de lidstaten op hun verzoek bij met passende operationele instrumenten en diensten voor het monitoren en verzamelen van gegevens over de uitstoot van stikstofoxiden (NOx) door schepen. 8. Het Agentschap helpt de Commissie en de lidstaten bij de uitvoering van Verordening (EU) nr. 1257/2013 van het Europees Parlement en de Raad (32) door het verstrekken van passende richtsnoeren en door het verzamelen en analyseren van gegevens over de naleving van de bepalingen van die verordening. 9. Om de drie jaar dient het Agentschap bij de Commissie een rapport in over de vooruitgang bij het beperken van de milieueffecten van het zeevervoer op het niveau van de Unie. Artikel 6 Taken in verband met decarbonisatie 1. Het Agentschap monitort de vooruitgang bij het treffen van operationele en technische maatregelen om de energie-efficiëntie van schepen en havens en de uitrol van duurzame alternatieve brandstoffen en energie- en aandrijfsystemen voor schepen te verhogen, waaronder walstroom en door wind ondersteunde voortstuwing en het afvangen van koolstof aan boord , teneinde de broeikasgasuitstoot van schepen te verminderen. [Am. 34] 1 bis. Het Agentschap beoordeelt tevens of extra opleidingsmodules moeten worden ingevoerd voor maritieme professionals die omgaan met nieuwe en dikwijls complexe hybride en emissievrije systemen. [Am. 35] 2. Het Agentschap verleent de Commissie en de lidstaten op hun verzoek technische bijstand met betrekking tot regelgeving om de broeikasgasuitstoot van schepen en havens te verminderen. In dat verband kan het Agentschap gebruikmaken van alle operationele instrumenten of diensten die voor die taak relevant zijn. Het Agentschap onderzoekt en analyseert met name relevante richtsnoeren of aanbevelingen met betrekking tot de invoering en de uitrol van duurzame alternatieve brandstoffen en energie- en aandrijfsystemen voor schepen, waaronder walstroom en , door wind ondersteunde , zonne- en golfslagvoortstuwing en het afvangen van koolstof aan boord, met inachtneming van het beginsel van technologieneutraliteit voortstuwing , en met betrekking tot energie-efficiëntiemaatregelen, waaronder praktijken zoals langzaam varen en optimalisering van de snelheid, en stelt die voor. [Am. 36] 3. Het Agentschap helpt de Commissie en de lidstaten bij de uitvoering van Verordening (EU) [... betreffende het gebruik van hernieuwbare en koolstofarme brandstoffen in de zeevaart]. Het Agentschap verleent de Commissie met name bijstand bij de ontwikkeling en het onderhoud van de FuelEU-databank en andere relevante IT-instrumenten als vermeld in van die verordening, bij de ontwikkeling van passende monitoringinstrumenten, richtsnoeren en op risico gebaseerde targetinginstrumenten om verificatie- en handhavingsactiviteiten als bedoeld in van die verordening te vergemakkelijken, en bij de analyse van de relevante gegevens en de voorbereiding van de rapportage uit hoofde van van die verordening. 4. Het Agentschap helpt de Commissie en de lidstaten bij de uitvoering van Verordening (EU) 2015/757. Het Agentschap helpt de Commissie met name bij de ontwikkeling, de actualisering en het onderhoud van relevante IT-instrumenten, databanken en richtsnoeren met het oog op de uitvoering van die verordening en het faciliteren van handhavingsactiviteiten, verleent de Commissie bijstand bij de analyse van relevante gegevens die uit hoofde van die verordening worden gerapporteerd, en ondersteunt de Commissie bij haar activiteiten om te voldoen aan de verplichtingen uit hoofde van artikel 21 van die verordening. 5. Het Agentschap helpt de Commissie en de lidstaten bij de uitvoering van Richtlijn 2003/87/EG, waar die van toepassing is op de maritieme sector. Het Agentschap helpt de Commissie met name bij de ontwikkeling van passende IT-implementatietools, monitoringinstrumenten, richtsnoeren en op risico gebaseerde targetinginstrumenten om verificatie-, handhavings- en uitvoeringsactiviteiten in verband met Richtlijn 2003/87/EG, waar die van toepassing is op de maritieme sector, te vergemakkelijken en maakt daarbij gebruik van de resultaten van bestaande relevante instrumenten, diensten en databanken. Die hulp omvat tevens de monitoring en rapportage van de gevolgen voor het havenverkeer, het mijden van havens en verschuivingen van verkeer naar naburige overladingshavens, ten koste van havens in de EU. [Am. 37] 6. Om de drie jaar dient het Agentschap bij de Commissie een rapport in over de vooruitgang bij de decarbonisatie van het zeevervoer op het niveau van de Unie. Indien mogelijk bevat het rapport een technische analyse van vastgestelde problemen die op het niveau van de Unie kunnen worden aangepakt. Het rapport wordt in een doorzoekbaar formaat en naar detail uitgesplitst openbaar gemaakt op de website van het Agentschap. [Am. 38] Artikel 7 Taken in verband met maritieme beveiliging en cyberbeveiliging 1. Het Agentschap verleent de Commissie en de lidstaten technische bijstand bij de uitvoering van de haar op grond van artikel 9 , lid 4, van Verordening (EG) nr. 725/2004 toegewezen inspectietaken taken . [Am. 39] 2. Het Agentschap helpt de Commissie en de lidstaten, samen met andere relevante organen van de Unie, bij het versterken van de weerbaarheid tegen cyberincidenten in de maritieme sector, met name door richtsnoeren vast te stellen en de uitwisseling van beste praktijken en informatie over cyberbeveiligingsincidenten tussen de lidstaten te faciliteren. [Am. 40] Artikel 8 Taken in verband met maritiem toezicht en maritieme crisissen 1. Het Agentschap verleent de Commissie en de lidstaten op hun verzoek maritieme toezichts- en communicatiediensten op basis van geavanceerde technologie, met inbegrip van infrastructuur in de ruimte en op aarde en op een platform bevestigde sensoren, om het maritiem situationeel bewustzijn te verbeteren , onder meer met betrekking tot nieuwe geopolitieke uitdagingen, zoals de Russische aanvalsoorlog tegen Oekraïne en de daaraan gerelateerde veiligheidsdreigingen voor specifieke lidstaten en de Unie als geheel . [Am. 41] 2. Op het gebied van de monitoring van de scheepvaart uit hoofde van Richtlijn 2002/59/EG bevordert het Agentschap in het bijzonder de samenwerking tussen oeverstaten in de betrokken vaargebieden; het ontwikkelt, onderhoudt en beheert het datacentrum van de Europese Unie voor het op lange afstand identificeren en volgen van schepen, het systeem voor de uitwisseling van maritieme informatie van de Unie (SafeSeaNet), als bedoeld in artikel 6 ter en artikel 22 bis van die richtlijn, en het internationale gegevensuitwisselingssysteem voor het op lange afstand identificeren en volgen van schepen, overeenkomstig de afspraken in de IMO. 3. Op verzoek en onverminderd het nationale en het Unierecht verstrekt het Agentschap toepasselijke gegevens over de positionering van vaartuigen en aardeobservatiegegevens aan de Commissie, de bevoegde nationale autoriteiten en de betrokken organen van de Unie, binnen de grenzen van hun mandaat, teneinde maatregelen te bevorderen tegen dreigingen van piraterij en opzettelijke onwettige handelingen, zoals bepaald in het toepasselijke Unierecht of uit hoofde van op internationaal niveau overeengekomen rechtsinstrumenten op het gebied van maritiem vervoer, met inachtneming van de toepasselijke regels inzake gegevensbescherming en overeenkomstig de administratieve procedures die moeten worden vastgesteld door de overeenkomstig Richtlijn 2002/59/EG opgerichte stuurgroep op hoog niveau, naargelang het geval. Voor het verstrekken van gegevens over het op lange afstand identificeren en volgen van schepen is de toestemming van de betrokken vlaggenstaat vereist. 4. Het Agentschap leidt een centrum dat 24 uur per dag en 7 dagen per week beschikbaar is en dat, op verzoek en onverminderd het nationale recht en het Unierecht, de Commissie, de bevoegde nationale autoriteiten, onverminderd hun rechten en verantwoordelijkheden als vlaggen-, kust- en havenstaat, en de betrokken organen van de Unie, binnen hun mandaat, maritiem omgevingsbewustzijn en analytische gegevens, naargelang het geval, verstrekt ter ondersteuning van: [Am. 42] a) veiligheid, beveiliging en het bestrijden van verontreiniging op zee; b) noodsituaties op zee; c) de uitvoering van Uniewetgeving waarbij toezicht op scheepsbewegingen en op zee verloren containers vereist is; [Am. 43] d) maatregelen tegen bedreigingen van piraterij en opzettelijke onrechtmatige handelingen, zoals bepaald in het toepasselijke Unierecht of in internationaal overeengekomen rechtsinstrumenten op het gebied van maritiem vervoer; e) de inzet van MASS en de interactie ervan met conventionele schepen. Dergelijke informatieverstrekking gebeurt volgens de toepasselijke regels voor gegevensbescherming en in overeenstemming met administratieve procedures die door de overeenkomstig Richtlijn 2002/59/EG opgerichte stuurgroep op hoog niveau moeten worden ingesteld, naargelang het geval. Voor het verstrekken van gegevens over het op lange afstand identificeren en volgen van schepen is de toestemming van de betrokken vlaggenstaat vereist. 5. Het Agentschap draagt binnen zijn bevoegdheid bij tot een tijdige reactie op en de beperking van crisissen, door de lidstaten en de Commissie op verzoek bij te staan bij de uitvoering van noodplannen en door de uitwisseling van informatie en beste praktijken te bevorderen. 6. Het Agentschap helpt de Commissie bij de werking van het onderdeel maritiem toezicht van de veiligheidsdienst van Copernicus, binnen het financieel en bestuurskader van het Copernicus-programma. 7. Het Agentschap helpt de Commissie en de lidstaten bij de ontwikkeling en het onderhoud van de vrijwillige gemeenschappelijke gegevensuitwisselingsstructuur (CISE), een interoperabiliteitsoplossing, met als doel de uitwisseling van informatie te vergemakkelijken tussen de verschillende systemen die worden gebruikt door civiele en militaire autoriteiten met verantwoordelijkheid op maritiem gebied, ter aanvulling van de informatie die reeds beschikbaar is via de verplichte informatiesystemen. Artikel 9 Taken in verband met digitalisering en vereenvoudiging 1. In voorkomend geval verzamelt en verstrekt het Agentschap op de gebieden van het Unierecht die onder de bevoegdheid van het Agentschap vallen, objectieve, betrouwbare en vergelijkbare statistieken, informatie en gegevens zodat de Commissie en de lidstaten de nodige stappen kunnen ondernemen om hun optreden te verbeteren en de doeltreffendheid en de kostenefficiëntie van bestaande maatregelen te evalueren. Dergelijke taken omvatten onder meer de vereenvoudiging en bevordering van elektronische certificaten, het verzamelen, registreren en evalueren van technische gegevens, het systematische gebruik van bestaande databanken, waaronder kruisbestuiving door het gebruik van innovatieve IT- en AI-instrumenten, en in voorkomend geval de ontwikkeling van extra interoperabele databanken. In dat verband draagt het Agentschap ook bij tot het maritieme domein van de gemeenschappelijke Europese ruimte voor mobiliteitsgegevens door koppeling met systemen van andere vervoerswijzen te onderzoeken. 2. Het Agentschap helpt de Commissie bij de uitvoering van Verordening (EU) 2019/1239 van het Europees Parlement en de Raad (33) met de volgende taken: a) het ontwikkelen, beschikbaar stellen en onderhouden van de gemeenschappelijke IT-componenten en -diensten van het Europees maritiem éénloketsysteem (EMSWe) onder de verantwoordelijkheid van de Commissie; b) het onderhouden van de EMSWe-dataset, de leidraad voor de uitvoering van berichten en de modellen van de digitale spreadsheets; c) het verstrekken van technische richtsnoeren aan de lidstaten voor de invoering van het EMSWe; d) het faciliteren en verbeteren van het hergebruik en het delen van gegevens die via SafeSeaNet in het EMSWe worden uitgewisseld. [Am. 44] 3. Het Agentschap verleent de lidstaten, op hun verzoek en onverminderd hun rechten en plichten als vlaggenstaten, technische en operationele bijstand bij de digitalisering van hun registers en procedures ter bevordering van het gebruik van elektronische certificaten , en bij de digitalisering van andere procedures die kunnen bijdragen tot het verminderen van de administratieve lasten voor de autoriteiten van vlaggen-, haven- of kuststaten, en biedt hierover regelmatig opleidings- en certificeringsprogramma’s aan . [Am. 45] Artikel 10 Bezoeken aan de lidstaten en inspecties 1. Om de Commissie bij te staan bij het vervullen van haar verplichtingen in het kader van het VWEU en met name de beoordeling van de efficiënte uitvoering van de relevante Uniewetgeving, verricht het Agentschap bezoeken aan de lidstaten overeenkomstig de door de raad van beheer vastgestelde methode. Volgens die methode wordt bij elk bezoek een geïntegreerde aanpak gebruikt om tijdens het bezoek telkens de naleving te controleren van meer dan één wettekst die relevant is voor de functie van vlaggen-, haven- of kuststaat van de onderzochte lidstaat. 2. Het Agentschap stelt de betrokken lidstaat tijdig in kennis van het geplande bezoek, de identiteit van de gemachtigde ambtenaren en de aanvangsdatum en de verwachte duur van het bezoek. De met dergelijke bezoeken belaste ambtenaren van het Agentschap leggen een schriftelijk besluit van de uitvoerend directeur van het Agentschap voor waarin het voorwerp en het doel van hun opdracht zijn vermeld. 3. Het Agentschap kan namens de Commissie inspecties uitvoeren overeenkomstig bindende rechtshandelingen van de Unie met betrekking tot organisaties die door de Unie zijn erkend overeenkomstig Verordening (EG) nr. 391/2009, en met betrekking tot de opleiding en diplomering van zeevarenden in derde landen overeenkomstig Richtlijn (EU) 2022/993. 4. Het Agentschap kan namens de Commissie ook inspecties uitvoeren zoals vereist op grond van andere bindende rechtshandelingen van de Unie, als de Commissie besluit die taak aan het Agentschap te delegeren. 5. Na elk bezoek en elke inspectie stelt het Agentschap een rapport op dat aan de Commissie en aan de betrokken lidstaat wordt toegezonden. Voor het rapport zou het eerder door de Commissie vastgestelde model worden gebruikt. 6. Waar passend, en in elk geval wanneer een bezoek- of inspectiecyclus is afgerond, analyseert het Agentschap de rapporten van die cyclus met het oog op horizontale bevindingen en algemene conclusies over de doeltreffendheid en kostenefficiëntie van de maatregelen. Het Agentschap legt die analyse voor aan de Commissie voor verdere bespreking met de lidstaten, teneinde er de passende lessen uit te trekken en de verspreiding van goede werkmethoden te faciliteren , met name met betrekking tot de uitvoering van Uniewetgeving . [Am. 46] HOOFDSTUK III ANDERE TAKEN VAN HET AGENTSCHAP OP HET GEBIED VAN INTERNATIONALE BETREKKINGEN EN SAMENWERKING MET DE EUROPESE KUSTWACHT Artikel 11 Internationale betrekkingen 1. Het Agentschap verstrekt op verzoek de nodige technische bijstand aan de lidstaten en de Commissie om bij te dragen tot de relevante werkzaamheden van de technische instanties van de IMO, waarin het EMSA, in het kader van de delegatie van de Commissie, moet deelnemen en waarvan het de besprekingen moet bijwonen, van de Internationale Arbeidsorganisatie voor zover het scheepvaart betreft, van het Memorandum de relevante memoranda van overeenstemming van Parijs inzake toezicht op schepen door de havenstaat (“Memorandum van overeenstemming van Parijs”) en, ten aanzien van zaken waarvoor de Unie bevoegd is, van relevante regionale organisaties waartoe de Unie is toegetreden. [Am. 47] Met het oog op de efficiënte en doeltreffende uitvoering van die taken kan de uitvoerend directeur besluiten personeel in delegaties van de Unie in derde landen te vestigen, mits passende overeenkomsten met de Europese Dienst voor extern optreden worden gesloten. Voor dat besluit is de voorafgaande toestemming van de Commissie en de raad van beheer vereist. In het besluit wordt de reikwijdte omschreven van de activiteiten die door het personeel moeten worden verricht, op een wijze die onnodige kosten en verdubbeling van administratieve functies van het Agentschap voorkomt. 2. Op verzoek van In overleg met de Commissie kan het Agentschap technische bijstand, zoals het organiseren van opleidingsactiviteiten met betrekking tot de toepasselijke rechtshandelingen van de Unie, verstrekken aan kandidaat-lidstaten, en, waar van toepassing, aan Europese nabuurschapspartnerlanden en aan landen die partij zijn bij het Memorandum van overeenstemming van Parijs. [Am. 48] 3. Op verzoek van In overleg met de Commissie en/of de Europese Dienst voor extern optreden kan het Agentschap bijstand verlenen in geval van door schepen veroorzaakte verontreiniging en door olie- en gasinstallaties veroorzaakte mariene verontreiniging die gevolgen hebben voor derde landen die een regionaal zeegebied met de Unie delen. Het Agentschap verleent die bijstand overeenkomstig het bij Besluit nr. 1313/2013/EU ingestelde Uniemechanisme voor civiele bescherming en de voorwaarden die van toepassing zijn op de lidstaten als bedoeld in artikel 5, lid 1, van deze verordening, die naar analogie worden toegepast op derde landen. Die taken worden gecoördineerd met de bestaande regionale regelingen voor samenwerking bij verontreiniging van de zee. [Am. 49] 4. Onverminderd artikel 24 kan het Agentschap op verzoek van in overleg met de Commissie technische bijstand verlenen aan derde landen voor aangelegenheden die onder zijn bevoegdheid vallen. [Am. 50] 5. Na goedkeuring van de Commissie kan Het Agentschap kan administratieve regelingen en samenwerking aangaan met andere organen van de Unie die werkzaam zijn op het gebied van aangelegenheden die onder de bevoegdheid van het Agentschap vallen. Die regelingen en samenwerking zijn onderworpen aan het advies van en periodieke rapportage aan de Commissie. [Am. 51] 6. De raad van beheer stelt een strategie vast voor de internationale betrekkingen van het Agentschap met betrekking tot aangelegenheden die onder zijn bevoegdheid vallen. Die strategie is in overeenstemming met de politieke prioriteiten van de Commissie en is erop gericht de Commissie en de Europese Dienst voor extern optreden bij te staan bij de verwezenlijking van die de prioriteiten van de Unie . De strategie wordt opgenomen in het programmeringsdocument van het Agentschap, met vermelding van de bijbehorende middelen. [Am. 52] Artikel 12 Europese samenwerking met betrekking tot kustwachttaken 1. Het Agentschap biedt, in samenwerking met het bij Verordening (EU) 2019/1896 opgerichte Europees Grens- en kustwachtagentschap en het bij Verordening (EU) 2019/473 opgerichte Europees Bureau voor visserijcontrole, elk binnen zijn opdracht, ondersteuning aan nationale autoriteiten bij de uitvoering van kustwachttaken op nationaal en Unieniveau en, indien van toepassing, op internationaal niveau, door: a) informatie die beschikbaar is in systemen voor de rapportage van vaartuigen en andere informatiesystemen die door die agentschappen worden gehost of kunnen worden geraadpleegd, uit te wisselen, samen te voegen en te analyseren, overeenkomstig hun respectieve rechtsgronden en onverminderd de eigendom van gegevens door lidstaten; b) surveillance- en communicatiediensten te verstrekken op basis van geavanceerde technologie, met inbegrip van infrastructuur in de ruimte en op de grond en sensoren die op om het even welk soort platform zijn gemonteerd; c) capaciteit op te bouwen door richtsnoeren en aanbevelingen op te stellen, goede praktijken vast te stellen, opleiding te verstrekken en personeel uit te wisselen; d) informatie-uitwisseling en samenwerking op het gebied van kustwachttaken te verbeteren door onder meer operationele problemen en nieuwe risico’s op maritiem gebied te analyseren , waarbij bijvoorbeeld gebruik wordt gemaakt van digitale simulatietools om de gevolgen van ongelukken te bestuderen ; [Am. 53] e) capaciteit te delen door planning en uitvoering van operaties met meerdere doeleinden en door het delen van middelen en andere vermogens, voor zover die activiteiten door die agentschappen worden gecoördineerd en de instemming hebben gekregen van de bevoegde autoriteiten van de betrokken lidstaten; e bis) relevant onderzoek en relevante ontwikkelingen en technologieën, waaronder artificiële intelligentie, op een collaboratieve en flexibele manier te delen om oplossingen te vinden voor de uitdagingen op verschillende gebieden; [Am. 54] e ter) de samenwerking te versterken om gegevens te verzamelen voor wetenschappelijk zeeonderzoek met betrekking tot mariene ecosystemen, fysische oceanografie, mariene chemie, mariene biologie, visserij, wetenschappelijke oceaanboringen en het onttrekken van boorkernen, geologisch en geofysisch onderzoek en andere activiteiten; [Am. 55] e quater) samenwerkingsprojecten uit te voeren met derde landen om de maritieme veiligheid, de voorkoming van verontreiniging door schepen, de maritieme beveiliging en het behoud van het mariene milieu te verbeteren. [Am. 56] 2. Onverminderd de in artikel 15 beschreven bevoegdheden van de raad van beheer van het Agentschap worden de precieze vormen van samenwerking inzake kustwachttaken tussen het Agentschap, het Europees Grens- en kustwachtagentschap en het Europees Bureau voor visserijcontrole vastgesteld in werkafspraken, overeenkomstig hun respectieve opdrachten en de voor die agentschappen geldende financiële regeling. Een dergelijke regeling wordt goedgekeurd door de raad van beheer van het Agentschap, de raad van bestuur van het Europees Bureau voor visserijcontrole en de raad van beheer van het Europees Grens- en kustwachtagentschap. 3. De Commissie stelt in nauwe samenwerking met de lidstaten, het Agentschap, het Europees Grens- en kustwachtagentschap en het Europees Bureau voor visserijcontrole een praktische handleiding voor Europese samenwerking op het gebied van kustwachttaken ter beschikking. Die handleiding bevat richtsnoeren, aanbevelingen en beste praktijken voor informatie-uitwisseling. De Commissie stelt de handleiding vast in de vorm van een aanbeveling. 4. De in dit artikel beschreven taken gaan niet ten koste van de in artikelen 4 tot en met 12 vermelde taken van het Agentschap en laten de rechten en plichten van de lidstaten, met name in hun hoedanigheid van vlaggen-, haven- of kuststaten, onverlet. Artikel 13 Communicatie en verspreiding Het Agentschap kan op eigen initiatief communicatieactiviteiten ontplooien op terreinen die binnen zijn mandaat vallen. De communicatieactiviteiten mogen niet nadelig zijn voor de in de leden 4 tot en met 13 vermelde taken en worden uitgevoerd in overeenstemming met de relevante communicatie- en verspreidingsplannen die de raad van beheer heeft vastgesteld. De plannen, die gebaseerd zijn op een behoefteanalyse, worden regelmatig bijgewerkt door de raad van beheer. HOOFDSTUK IV ORGANISATIE VAN HET AGENTSCHAP Artikel 14 Administratieve en beheerstructuur De administratieve en beheerstructuur van het Agentschap omvat: a) een raad van beheer, die de in artikel 16 genoemde taken uitvoert; b) een uitvoerende raad, die de in artikel 21 genoemde taken uitvoert; c) een uitvoerend directeur, die de in artikel 23 genoemde functies uitoefent. Artikel 15 Samenstelling van de raad van beheer 1. De raad van beheer bestaat uit één vertegenwoordiger per lidstaat en vier vertegenwoordigers van de Commissie, die allen stemrecht hebben. Tot de raad van beheer behoren ook vier vakmensen uit de meest betrokken sectoren, als bedoeld in artikel 2, die door de Commissie zonder stemrecht zijn benoemd. [Am. 57 - niet van toepassing op de Nederlandse versie ] De raad van beheer omvat ook twee vertegenwoordigers van het Europees Parlement, als waarnemers en zonder stemrecht. [Am. 58] Alle leden van de raad van beheer worden benoemd op basis van hun relevante ervarings- en deskundigheidsniveau op de in artikel 2 genoemde gebieden. De lidstaten en de Commissie streven ieder naar een evenwichtige vertegenwoordiging van mannen en vrouwen in de raad van beheer. Een van de vier vakmensen is een vertegenwoordiger van het raamwerk voor permanente samenwerking van instanties voor ongevallenonderzoek, overeenkomstig artikel 10 van Richtlijn 2009/18/EG. 2. Iedere lidstaat , het Europees Parlement en de Commissie benoemen hun leden van de raad van beheer, alsmede een plaatsvervanger die dat lid in zijn of haar afwezigheid vertegenwoordigt. [Am. 59] 3. De leden worden benoemd voor vier jaar. Die termijn kan worden verlengd. 4. Elk lid en elke plaatsvervanger ondertekent bij ambtsaanvaarding een schriftelijke verklaring dat hij of zij niet in een situatie van belangenconflict verkeert. Elk lid en elke plaatsvervanger actualiseert zijn of haar verklaring wanneer zich een verandering in de omstandigheden betreffende belangenconflicten voordoet. Het Agentschap publiceert de verklaringen en de geactualiseerde versies op zijn website. Artikel 16 Taken van de raad van beheer 1. Om te waarborgen dat het Agentschap zijn taken vervult, verricht de raad van beheer de volgende werkzaamheden: a) zorgen voor de algemene en strategische aansturing van de activiteiten van het Agentschap; b) jaarlijks, bij tweederdemeerderheid van zijn stemgerechtigde leden, na ontvangst van het advies van de Commissie en overeenkomstig artikel 17, het enkelvoudig programmeringsdocument van het Agentschap vaststellen; c) bij tweederdemeerderheid van zijn stemgerechtigde leden, de jaarlijkse begroting en de personeelsformatie van het Agentschap vaststellen en andere functies uitoefenen met betrekking tot de begroting van het Agentschap overeenkomstig hoofdstuk VI; d) bij tweederdemeerderheid van zijn stemgerechtigde leden, het geconsolideerde jaarverslag over de activiteiten van het Agentschap vaststellen en dat uiterlijk 1 juli indienen bij het Europees Parlement, de Raad, de Commissie, de Rekenkamer en de lidstaten. Het verslag wordt openbaar gemaakt; e) overeenkomstig artikel 25 de financiële regeling vaststellen die van toepassing is op het Agentschap; f) advies uitbrengen over de definitieve rekeningen van het Agentschap; g) de methode vaststellen voor de uit hoofde van artikel 10 uit te voeren bezoeken . In het geval dat de Commissie binnen een periode van 15 dagen na de datum van vaststelling van de methode te kennen geeft het daarmee niet eens te zijn, bespreekt de raad van beheer de methode opnieuw en stelt hij ze, eventueel gewijzigd, in tweede lezing vast, ofwel met een tweederdemeerderheid, met inbegrip van de vertegenwoordigers van de Commissie, ofwel met eenparigheid van stemmen van de vertegenwoordigers van de lidstaten ; [Am. 60] h) administratieve regelingen in overweging nemen en goedkeuren, zoals bedoeld in artikel 11, lid 5; i) een fraudebestrijdingsstrategie vaststellen die evenredig is met de frauderisico’s en rekening houdt met de kosten en baten van de uit te voeren maatregelen; j) regels vaststellen en openbaar maken voor het voorkomen en beheren van belangenconflicten met betrekking tot zijn leden en jaarlijks op zijn website de belangenverklaring van de leden van de raad van beheer publiceren; [Am. 61] k) de in artikel 13 genoemde communicatie- en verspreidingsplannen vaststellen en die regelmatig bijwerken op basis van een behoefteanalyse; l) het reglement van orde vaststellen en openbaar maken ; [Am. 62] m) de leden van de uitvoerende raad benoemen met tweederdemeerderheid van de stemgerechtigde leden, overeenkomstig artikel 21; n) een mandaat vaststellen voor de in artikel 21 bedoelde taken van de uitvoerende raad; o) overeenkomstig lid 2 met betrekking tot het personeel van het Agentschap de bevoegdheden uitoefenen die het Statuut toekent aan het tot aanstelling bevoegde gezag, en die de Regeling welke van toepassing is op de andere personeelsleden toekent aan het tot het sluiten van arbeidscontracten bevoegde gezag (34) ; p) de regels vaststellen tot uitvoering van het Statuut en de Regeling welke van toepassing is op de andere personeelsleden, overeenkomstig artikel 110, lid 2, van het Statuut; q) de uitvoerend directeur benoemen en begeleiden en toezicht houden op zijn of haar prestaties, en in voorkomend geval zijn of haar ambtstermijn verlengen of hem of haar uit zijn functie ontheffen overeenkomstig artikel 22; r) procedures vaststellen voor het nemen van besluiten door de uitvoerend directeur; s) indien nodig een rekenplichtige benoemen overeenkomstig het Statuut en de Regeling welke van toepassing is op de andere personeelsleden, die volledig onafhankelijk is bij de uitvoering van zijn of haar taken; t) een passende opvolging waarborgen van de bevindingen en aanbevelingen naar aanleiding van de interne of externe auditverslagen en evaluaties, alsook naar aanleiding van de onderzoeken van het Europees Bureau voor fraudebestrijding (OLAF) of het Europees Openbaar Ministerie (EOM); u) alle besluiten nemen over de instelling van de interne structuren van het Agentschap, met inbegrip van de oprichting van advies- of werkgroepen en, indien nodig, de wijziging daarvan , rekening houdend met de activiteitenbehoeften van het Agentschap en met het oog op een gezond begrotingsbeheer ; [Am. 63] v) besluiten nemen over de diensten die het Agentschap tegen vergoedingen en kosten kan aanbieden en een kadermodel vaststellen voor de financiële verdeling van de verschuldigde vergoedingen en kosten als bedoeld in artikel 26, lid 3, punt c) . In het geval dat de Commissie binnen een periode van 15 dagen na de datum van vaststelling van het besluit van de raad van beheer over de tegen vergoedingen aan te bieden diensten of over het kadermodel, te kennen geeft het daarmee niet eens te zijn, bespreekt de raad van beheer dat besluit opnieuw en stelt hij het, eventueel gewijzigd, in tweede lezing vast, ofwel met een tweederdemeerderheid, met inbegrip van de vertegenwoordigers van de Commissie, ofwel met eenparigheid van stemmen van de vertegenwoordigers van de lidstaten ; [Am. 64] w) een strategie voor efficiëntiewinst en synergieën vaststellen; x) een strategie voor samenwerking met derde landen en/of internationale organisaties vaststellen, als bedoeld in artikel 11, lid 6 . In het geval dat de Commissie binnen een periode van 15 dagen na de datum van vaststelling van de strategie te kennen geeft het daarmee niet eens te zijn, bespreekt de raad van beheer de strategie opnieuw en stelt hij ze, eventueel gewijzigd, in tweede lezing vast, ofwel met een tweederdemeerderheid, met inbegrip van de vertegenwoordigers van de Commissie, ofwel met eenparigheid van stemmen van de vertegenwoordigers van de lidstaten ; [Am. 65] y) de in artikel 41 bedoelde beveiligingsvoorschriften van het Agentschap vaststellen; z) de functionaris voor gegevensbescherming van het Agentschap benoemen. 2. De raad van beheer neemt overeenkomstig artikel 110, lid 2, van het Statuut van de ambtenaren een besluit dat is gebaseerd op artikel 2, lid 1, van het Statuut en artikel 6 van de Regeling welke van toepassing is op de andere personeelsleden, waarin hij de nodige bevoegdheden van het tot aanstelling bevoegde gezag delegeert aan de uitvoerend directeur en de voorwaarden vastlegt voor de opschorting van die gedelegeerde bevoegdheden. De uitvoerend directeur kan die bevoegdheden op zijn beurt delegeren. Wanneer uitzonderlijke omstandigheden dat vereisen, kan de raad van beheer door middel van een besluit de delegatie van de bevoegdheden van het tot aanstelling bevoegde gezag aan de uitvoerend directeur en de bevoegdheden die deze laatste op zijn beurt verder heeft gedelegeerd, tijdelijk schorsen en die bevoegdheden zelf uitoefenen of delegeren aan een van zijn leden of aan een ander personeelslid dan de uitvoerend directeur. Artikel 17 Jaarlijkse en meerjarige programmering 1. Uiterlijk 30 november van elk jaar stelt de raad van beheer een enkelvoudig programmeringsdocument vast met de jaarlijkse en meerjarige programmering op basis van een door de uitvoerend directeur opgesteld ontwerp, rekening houdend met het advies van de Commissie en, wat de meerjarige programmering betreft, na raadpleging van het Europees Parlement. Als de raad van beheer besluit geen rekening te houden met aspecten van het advies van de Commissie, motiveert hij dit grondig. De verplichting om een grondige motivering te verstrekken geldt ook voor de door het Europees Parlement tijdens de raadpleging aan de orde gestelde punten . De raad van beheer stuurt dat document het enkelvoudig programmeringsdocument uiterlijk op 31 januari van het volgende jaar door naar het Europees Parlement, de Raad en de Commissie. [Am. 66] Indien de Commissie binnen een periode van 15 dagen na de datum van vaststelling van het enkelvoudig programmeringsdocument te kennen geeft het daarmee niet eens te zijn, bespreekt de raad van beheer het enkelvoudig programmeringsdocument opnieuw en neemt hij het, eventueel gewijzigd, binnen twee maanden in tweede lezing aan, ofwel met een tweederdemeerderheid, met inbegrip van de vertegenwoordigers van de Commissie, ofwel met eenparigheid van stemmen van de vertegenwoordigers van de lidstaten. [Am. 67] 2. Het enkelvoudig programmeringsdocument wordt definitief na de definitieve vaststelling van de algemene begroting en wordt, indien nodig, dienovereenkomstig aangepast. 3. Het jaarlijks werkprogramma omvat een gedetailleerde beschrijving van de doelstellingen en de verwachte resultaten, inclusief prestatie-indicatoren. Het bevat ook een beschrijving van de te financieren activiteiten en een indicatie van de financiële en personele middelen die aan iedere activiteit worden toegewezen, overeenkomstig de beginselen betreffende activiteitsgestuurde begroting en beheer. Het jaarlijks werkprogramma is consistent met het in lid 7 genoemde meerjarig werkprogramma. Het vermeldt duidelijk de taken die zijn toegevoegd, gewijzigd of geschrapt ten opzichte van het vorige begrotingsjaar. In de jaarlijkse en/of meerjarige programmering wordt de strategie opgenomen voor de betrekkingen met derde landen of internationale organisaties, zoals bedoeld in artikel 11, en de activiteiten in verband met die strategie. 4. De raad van beheer past het vastgestelde jaarlijkse werkprogramma aan wanneer het Agentschap een nieuwe taak krijgt toegewezen. Het opnemen van een nieuwe taak wordt afhankelijk gesteld van een analyse van de gevolgen voor de personele en budgettaire middelen, en er kan worden besloten om andere taken uit te stellen. 5. In het kader van de opstelling van het enkelvoudig programmeringsdocument onderzoekt de raad van beheer de verzoeken om technische bijstand van de Commissie of de lidstaten als bedoeld in artikel 3, lid 1, punt c), artikel 3, lid 2, punt b), artikel 5, leden 5 tot en met 8, artikel 8, leden 6 en 7, artikel 9, lid 3, artikel 10, lid 4, en artikel 11, leden 2 en 4, en keurt die goed. De goedkeuring van die verzoeken: a) doet geen afbreuk aan de andere taken van het Agentschap; b) leidt niet tot dubbel werk; c) wordt onderworpen aan een analyse van de gevolgen voor de personele en budgettaire middelen; en d) kan het voorwerp uitmaken van een besluit om andere taken uit te stellen. 6. Iedere wezenlijke verandering van het jaarlijkse werkprogramma wordt vastgesteld volgens dezelfde procedure als voor het oorspronkelijke jaarlijkse werkprogramma. De raad van beheer kan aan de uitvoerend directeur de bevoegdheid delegeren om niet-wezenlijke wijzigingen door te voeren in het jaarlijkse werkprogramma. 7. Het meerjarige werkprogramma bevat een beschrijving van de algemene strategische programmering, met inbegrip van doelstellingen, verwachte resultaten en prestatie‑indicatoren. Het bevat ook de programmering van de middelen, met inbegrip van de meerjarige begroting en de personele middelen. 8. De programmering van de middelen wordt jaarlijks bijgewerkt. De strategische programmering wordt in voorkomend geval bijgewerkt, met name in het licht van de resultaten van de in artikel 41 bedoelde evaluatie. Artikel 18 Voorzitter van de raad van beheer 1. De raad van beheer kiest uit zijn stemgerechtigde leden een voorzitter en een vicevoorzitter. De voorzitter en vicevoorzitter worden door de stemgerechtigde leden van de raad van beheer gekozen met een tweederdemeerderheid. 2. De vicevoorzitter vervangt automatisch de voorzitter wanneer hij of zij is verhinderd de taken van voorzitter te verrichten. 3. De ambtstermijn van de voorzitter en vicevoorzitter bedraagt vier jaar. Hun ambtstermijn kan eenmaal worden verlengd. Indien tijdens hun ambtstermijn hun lidmaatschap van de raad van beheer echter eindigt, loopt hun ambtstermijn op dezelfde datum automatisch af. Artikel 19 Vergaderingen van de raad van beheer 1. De vergaderingen van de raad van beheer vinden plaats overeenkomstig zijn reglement van orde en worden door de voorzitter bijeengeroepen. 2. De uitvoerend directeur van het Agentschap neemt deel aan de beraadslagingen, behalve wanneer zijn of haar deelname tot een belangenconflict kan leiden, zoals besloten door de voorzitter, of wanneer de raad van beheer een besluit moet nemen overeenkomstig artikel 35. 3. De raad van beheer belegt tweemaal per jaar een gewone vergadering. Daarnaast komt de raad van beheer bijeen op initiatief van de voorzitter of op verzoek van de Commissie of van een derde van de lidstaten zijn leden . [Am. 68] 4. Indien specifieke agendapunten vertrouwelijk zijn of er belangenconflicten bestaan, kan de raad van beheer beslissen om die te bespreken zonder dat de betrokken leden daarbij aanwezig zijn. Dat laat het recht van de lidstaten en de Commissie onverlet om zich door een plaatsvervanger of enig ander persoon te laten vertegenwoordigen. Gedetailleerde voorschriften voor de toepassing van deze bepaling worden vastgelegd in het reglement van orde van de raad van beheer. 5. De raad van beheer kan iedereen wiens mening van belang kan zijn, uitnodigen om de vergaderingen als waarnemer bij te wonen. 6. Onverminderd de bepalingen van het reglement van orde, kunnen de leden van de raad van beheer zich laten bijstaan door raadgevers of deskundigen. 7. Het secretariaat voor de raad van beheer wordt verzorgd door het Agentschap. Artikel 20 Stemprocedure in de raad van beheer 1. De raad van beheer neemt zijn besluiten bij volstrekte meerderheid van zijn stemgerechtigde leden, tenzij in deze verordening anders is bepaald. 2. De besluiten als vermeld in artikel 16, lid 1, punten c) tot en met e), en punten i), j), n), o), p), q), t) en u), en in artikel 16, lid 2, mogen alleen worden genomen als de vertegenwoordigers van de Commissie een positieve stem uitbrengen. Bij de besluitvorming in het kader van artikel 16, lid 1, punt b), is de positieve stem van de vertegenwoordiger van de Commissie alleen vereist voor de onderdelen van het besluit die geen verband houden met het jaarlijkse en het meerjarige werkprogramma van het Agentschap. [Am. 69] 3. Elk stemgerechtigd lid heeft één stem. De uitvoerend directeur van het Agentschap neemt niet aan de stemming deel. [Am. 70] 4. Bij afwezigheid van een lid mag zijn of haar plaatsvervanger zijn of haar stemrecht uitoefenen. 5. Het reglement van orde bepaalt de nadere bijzonderheden van de stemprocedure, inclusief onder welke voorwaarden een lid namens een ander lid kan optreden. Artikel 21 Uitvoerende raad 1. De raad van beheer wordt bijgestaan door een uitvoerende raad. 2. De uitvoerende raad: a) houdt toezicht op de uitvoering van de besluiten van de raad van beheer inzake administratief en budgettair beheer; a bis) neemt besluiten over de aangelegenheden waarin de krachtens artikel 25 vastgestelde financiële regeling voorziet en die door deze verordening niet aan de raad van beheer zijn voorbehouden; [Am. 71] b) stelt de door de raad van beheer vast te stellen besluiten op; c) zorgt samen met de raad van beheer voor een passende opvolging van de resultaten en aanbevelingen in de interne en externe auditverslagen en evaluaties, alsook van de resultaten en aanbevelingen die voortvloeien uit de onderzoeken van OLAF en het EOM. 3. Indien nodig wegens hoogdringendheid kan de uitvoerende raad namens de raad van beheer bepaalde voorlopige besluiten nemen, met name op het gebied van administratief beheer, met inbegrip van de opschorting van de delegatie van de bevoegdheden van het tot aanstelling bevoegde gezag en begrotingskwesties. 4. De uitvoerende raad bestaat uit de voorzitter en de vicevoorzitter van de raad van beheer, één vertegenwoordiger van de Commissie in de raad van het beheer en drie andere leden die de raad van beheer benoemt uit zijn stemgerechtigde leden. De voorzitter van de raad van beheer is ook de voorzitter van de uitvoerende raad. De uitvoerend directeur neemt deel aan de vergaderingen van de uitvoerende raad, maar heeft geen stemrecht. De uitvoerende raad kan andere waarnemers uitnodigen om zijn vergaderingen bij te wonen. [Am. 72] 5. De ambtstermijn van de leden van de uitvoerende raad bedraagt vier jaar en kan worden verlengd. De ambtstermijn van de leden van de uitvoerende raad eindigt wanneer hun lidmaatschap van de raad van beheer eindigt. 6. De uitvoerende raad houdt ten minste één gewone vergadering om de drie maanden. Daarnaast komt de uitvoerende raad bijeen op initiatief van de voorzitter of op verzoek van de leden. 6 bis. De uitvoerende raad neemt besluiten bij consensus. Indien de uitvoerende raad niet bij consensus tot een besluit kan komen, wordt de zaak voorgelegd aan de raad van beheer. [Am. 73] 7. De raad van beheer stelt het reglement van orde van de uitvoerende raad vast. HOOFDSTUK V UITVOEREND DIRECTEUR Artikel 22 Benoeming, verlenging van de ambtstermijn en ambtsontheffing 1. De uitvoerend directeur wordt op basis van verdiensten en , vaardigheden , expertise, bewezen deskundigheid en voor de maritieme sector relevante ervaring , na een open en transparante selectieprocedure waarbij het beginsel van genderevenwicht in acht wordt genomen, door de raad van beheer aangesteld uit een lijst van door de Commissie voorgedragen kandidaten. [Am. 74] 1 bis. Vóór de benoeming wordt de door de raad van beheer gekozen kandidaat verzocht een verklaring voor de bevoegde commissie van het Europees Parlement af te leggen en vragen van de commissieleden te beantwoorden. [Am. 75] 2. Voor de sluiting van het contract met de uitvoerend directeur wordt het Agentschap vertegenwoordigd door de voorzitter van de raad van beheer. 3. De ambtstermijn van de uitvoerend directeur is vijf jaar. Aan het einde van die termijn stelt de Commissie tijdig een beoordeling op waarin rekening wordt gehouden met de evaluatie van de prestaties van de uitvoerend directeur en de toekomstige taken en uitdagingen van het Agentschap. 4. Op voorstel van de Commissie kan de raad van beheer, rekening houdend met de in lid 3 genoemde beoordeling, de ambtstermijn van de uitvoerend directeur eenmaal met ten hoogste vijf jaar verlengen. De raad van beheer stelt het Europees Parlement en de Raad in kennis van zijn voornemen om de ambtstermijn van de uitvoerend directeur te verlengen. Voordat de raad van beheer besluit de ambtstermijn te verlengen, kan de uitvoerend directeur worden verzocht een verklaring voor de bevoegde commissie van het Europees Parlement af te leggen en vragen van de commissieleden te beantwoorden. [Am. 76] 5. Een uitvoerend directeur van wie de ambtstermijn is verlengd, mag niet deelnemen aan een andere selectieprocedure voor dezelfde betrekking. 6. De uitvoerend directeur kan uitsluitend uit zijn of haar ambt worden ontzet bij besluit van de raad van beheer op voorstel van de Commissie. Het Europees Parlement en de Raad worden op een wijze die strookt met de toepasselijke vertrouwelijkheidsvereisten in kennis gesteld van de redenen voor een dergelijk besluit. [Am. 77] 6 bis. De raad van beheer neemt de besluiten over de benoeming van de uitvoerend directeur, de verlenging van zijn of haar ambtstermijn en de ontzetting uit zijn of haar ambt met een tweederdemeerderheid van zijn stemgerechtigde leden aan. [Am. 78] 7. De uitvoerend directeur wordt in dienst genomen als tijdelijke functionaris van het Agentschap overeenkomstig artikel 2, punt a), van de Regeling welke van toepassing is op de andere personeelsleden. Artikel 23 Taken en verantwoordelijkheden van de uitvoerend directeur 1. De uitvoerend directeur leidt het Agentschap overeenkomstig de besluiten van de raad van beheer en legt verantwoording af aan de raad van beheer. 2. Onverminderd de bevoegdheden van de Commissie, de raad van beheer en de uitvoerende raad is de uitvoerend directeur onafhankelijk bij de uitvoering van zijn of haar taken en vraagt of aanvaardt hij of zij geen instructies van een regering of andere instantie. 3. De uitvoerend directeur brengt desgevraagd verslag uit aan het Europees Parlement over de uitvoering van zijn of haar taken. De Raad kan de uitvoerend directeur uitnodigen verslag uit te brengen over de uitvoering van zijn of haar taken. 4. De uitvoerend directeur treedt op als wettelijke vertegenwoordiger van het Agentschap. Daarom: [Am. 79] a) voorziet de uitvoerend directeur in technische bijstand en deskundigheid voor de Commissie en de lidstaten in het kader van de vergaderingen van de IMO; [Am. 80] b) legt de uitvoerend directeur verantwoording af aan de raad van beheer van het Agentschap wanneer politiek gevoelige besluiten in het belang van de Unie worden genomen; [Am. 81] 5. De uitvoerend directeur is verantwoordelijk voor de uitvoering van de taken die bij deze verordening aan het Agentschap zijn toegekend. De uitvoerend directeur is met name belast met de volgende taken: a) zorgen voor een duurzaam en efficiënt dagelijks het dagelijkse bestuur van het Agentschap; [Am. 82] b) binnen de grenzen van de besluiten van de raad van beheer de werkzaamheden en het personeel van het Agentschap organiseren en leiden en er toezicht op houden; c) de door de raad van beheer aangenomen besluiten opstellen en uitvoeren; d) het ontwerp opstellen van financiële regels die van toepassing zijn op het Agentschap, ter goedkeuring door de raad van beheer; e) overeenkomstig artikel 27 ramingen van de ontvangsten en uitgaven van het Agentschap opstellen en overeenkomstig artikel 28 de begroting uitvoeren; f) het ontwerp van het enkelvoudig programmeringsdocument opstellen en het, na raadpleging van de Commissie, ten minste vier weken voor de desbetreffende vergadering van de raad van beheer ter goedkeuring aan de raad van beheer voorleggen; g) het enkelvoudig programmeringsdocument uitvoeren, de vooruitgang beoordelen aan de hand van de relevante indicatoren en verslag over de uitvoering ervan uitbrengen aan de raad van beheer; h) het geconsolideerd jaarlijks activiteitenverslag van het Agentschap opstellen en het ter beoordeling en goedkeuring indienen bij de raad van beheer; i) reageren op verzoeken om bijstand overeenkomstig artikel 17, lid 5; j) besluiten nemen tot uitvoering van bezoeken en inspecties zoals bedoeld in artikel 10, na raadpleging van de Commissie en volgens de methode voor bezoeken die de raad van beheer in overeenstemming met artikel 16, lid 1, punt g), heeft vastgesteld; k) besluiten om administratieve regelingen aan te gaan met andere instellingen van de Unie die actief zijn op de actieterreinen van het Agentschap, op voorwaarde dat de ontwerpregelingen overeenkomstig artikel 11, lid 5, eerst ter advies zijn voorgelegd aan de Commissie en daarna aan de raad van beheer, en dat de raad van beheer binnen een termijn van vier weken geen bezwaar maakt; l) noodzakelijke stappen ondernemen, waaronder de vaststelling van interne administratieve instructies en de bekendmaking van mededelingen, om het functioneren van het Agentschap in overeenstemming met het bepaalde in deze verordening te waarborgen; m) een efficiënt toetsingssysteem organiseren teneinde de prestaties van het Agentschap te kunnen vergelijken met de in deze verordening vastgestelde doelstellingen en taken. Daartoe stelt hij of zij in overeenstemming met de Commissie en de raad van beheer op maat gesneden prestatie-indicatoren vast waarmee de behaalde resultaten doeltreffend kunnen worden beoordeeld. Hij of zij waarborgt dat de organisatorische structuur van het Agentschap binnen de beschikbare financiële en personele middelen regelmatig wordt aangepast aan de zich ontwikkelende behoeften. In dat opzicht voert hij of zij een methode van geregelde evaluatie in die aan erkende vaknormen voldoet; n) de werking van een doeltreffend en efficiënt internecontrolesysteem instellen en toezien op het functioneren ervan, en belangrijke wijzigingen aan de raad van beheer rapporteren; o) zorgen voor de uitvoering van risicobeoordelingen en risicobeheer voor het Agentschap; p) een actieplan opstellen voor de follow-up van de conclusies van interne of externe auditverslagen en evaluaties, alsook van onderzoeken van OLAF en het EOM, zoals bedoeld in artikel 38, en twee keer per jaar verslag uitbrengen aan de Commissie en op regelmatige tijdstippen aan de raad van beheer over de geboekte vooruitgang; q) de financiële belangen van de Unie beschermen door, zonder afbreuk te doen aan de onderzoeksbevoegdheid van OLAF en het EOM, preventieve maatregelen tegen fraude, corruptie en andere onwettige activiteiten te treffen, doeltreffende controles uit te voeren en bij onregelmatigheden de ten onrechte betaalde bedragen terug te vorderen en in voorkomend geval doeltreffende, evenredige en afschrikkende administratieve sancties op te leggen, met inbegrip van financiële sancties; r) een strategie voor fraudebestrijding, een strategie voor efficiëntieverhoging en synergie, een strategie voor samenwerking met derde landen en/of internationale organisaties en een strategie voor het organisatorisch beheer en internecontrolesystemen voor het Agentschap opstellen en ter goedkeuring voorleggen aan de raad van beheer; s) diversiteit bevorderen en genderevenwicht waarborgen bij de aanwerving van personeel voor het Agentschap; t) personeel aanwerven op basis van een zo breed mogelijke geografische spreiding; u) een communicatiebeleid voor het Agentschap opstellen en uitvoeren; v) alle andere taken uitvoeren die aan hem of haar door de raad van beheer worden toegewezen of gedelegeerd of die uit hoofde van deze verordening moeten worden uitgevoerd. Artikel 24 Deelname van derde landen 1. Het Agentschap staat open voor deelname van derde landen die overeenkomsten met de Unie hebben gesloten, waarbij ze het Unierecht op het gebied van maritieme veiligheid, maritieme beveiliging, voorkoming van verontreiniging en bestrijding van verontreiniging veroorzaakt door schepen hebben aangenomen en toepassen. 2. Krachtens de desbetreffende bepalingen van die overeenkomsten stelt het Agentschap na advies van de Commissie regelingen vast tot nadere bepaling van de aard en de omvang van de gedetailleerde regels voor de deelname van die landen aan de werkzaamheden van het Agentschap, met inbegrip van bepalingen inzake financiële bijdragen en personeel. HOOFDSTUK VI FINANCIËLE BEPALINGEN Artikel 25 Financiële regels De financiële regels die van toepassing zijn op het Agentschap, worden vastgesteld door de raad van beheer, na raadpleging van de Commissie. De financiële regels wijken niet af van Gedelegeerde Verordening (EU) 2019/715 van de Commissie, tenzij dat in verband met de werking van het Agentschap specifiek vereist is en de Commissie daarvoor vooraf toestemming heeft verleend. Artikel 26 Begroting 1. Voor elk begrotingsjaar, dat samenvalt met het kalenderjaar, worden alle ontvangsten en uitgaven van het Agentschap geraamd en vervolgens in de begroting van het Agentschap opgenomen. 2. De ontvangsten en uitgaven van het Agentschap moeten in evenwicht zijn. 3. Onverminderd andere middelen, bestaan de ontvangsten van het Agentschap uit: a) een in de algemene begroting van de Europese Unie opgenomen bijdrage van de Unie en subsidies van organen van de Unie; b) mogelijke bijdragen van derde landen die overeenkomstig artikel 24 deelnemen aan de werkzaamheden van het Agentschap; c) alle vergoedingen voor en kosten van infrastructuur, publicaties, opleiding of andere diensten die onder het toepassingsgebied van deze verordening vallen en die door het Agentschap worden verleend overeenkomstig de krachtens in artikel 33 vastgestelde bedoelde gedelegeerde handelingen en uitvoeringshandelingen; [Am. 83] d) alle vrijwillige financiële bijdragen van lidstaten, derde landen of andere entiteiten, voor zover die bijdragen transparant zijn, duidelijk in de begroting worden aangegeven en de onafhankelijkheid en onpartijdigheid van het Agentschap niet in het gedrang brengen. 4. De uitgaven van het Agentschap omvatten de bezoldiging van het personeel, de uitgaven voor administratie en infrastructuur en de huishoudelijke uitgaven. Artikel 27 Vaststelling van de begroting 1. Elk jaar stelt de uitvoerend directeur een ontwerpraming op van de ontvangsten en uitgaven van het Agentschap voor het volgende begrotingsjaar, met inbegrip van de personeelsformatie, en zendt die toe aan de raad van beheer. 2. Op basis van dat ontwerp stelt de raad van beheer een voorlopige ontwerpraming vast van de ontvangsten en uitgaven van het Agentschap voor het volgende begrotingsjaar. 3. De voorlopige ontwerpraming van de ontvangsten en uitgaven van het Agentschap wordt elk jaar uiterlijk 31 januari aan de Commissie toegezonden. De raad van beheer stuurt de Commissie uiterlijk 31 maart van dat jaar de definitieve ontwerpraming toe. 4. De Commissie zendt de raming samen met het ontwerp van algemene begroting van de Europese Unie toe aan de begrotingsautoriteit. 5. Op basis van de raming neemt de Commissie de geraamde bedragen die zij nodig acht met betrekking tot de personeelsformatie en het bedrag van de subsidie ten laste van de algemene begroting, op in het ontwerp van algemene begroting van de Europese Unie, dat zij overeenkomstig de artikelen 313 en 314 van het VWEU voorlegt aan de begrotingsautoriteit. 6. De begrotingsautoriteit keurt de kredieten voor de bijdrage aan het Agentschap goed. 7. De begrotingsautoriteit stelt de personeelsformatie voor het Agentschap vast. 8. De begroting van het Agentschap wordt vastgesteld door de raad van beheer met een tweederdemeerderheid van zijn stemgerechtigde leden . Die begroting wordt definitief nadat de algemene begroting van de Europese Unie definitief is vastgesteld. Indien nodig wordt de begroting dienovereenkomstig aangepast. [Am. 84] 9. Op bouwprojecten die significante gevolgen kunnen hebben voor de begroting van het Agentschap, zijn de bepalingen van Gedelegeerde Verordening (EU) nr. 2019/715 van toepassing. Artikel 28 Uitvoering van de begroting 1. De uitvoerend directeur voert de begroting van het Agentschap uit. 2. De uitvoerend directeur zendt de begrotingsautoriteit jaarlijks alle relevante informatie over de resultaten van de evaluatieprocedures toe. Artikel 29 Indiening van de rekeningen en kwijting 1. Uiterlijk 1 maart van het volgende begrotingsjaar zendt de rekenplichtige van het Agentschap de voorlopige rekeningen toe aan de rekenplichtige van de Commissie en de Rekenkamer. 2. Uiterlijk 31 maart van het volgende begrotingsjaar zendt het Agentschap het verslag over het budgettair en financieel beheer toe aan het Europees Parlement, de Raad en de Rekenkamer. 3. Uiterlijk 31 maart van het volgende begrotingsjaar zendt de rekenplichtige van de Commissie de voorlopige rekeningen van het Agentschap die met de rekeningen van de Commissie zijn geconsolideerd, toe aan de Rekenkamer. 4. Na ontvangst van de opmerkingen van de Rekenkamer over de voorlopige rekeningen van het Agentschap overeenkomstig artikel 246 van het Financieel Reglement, maakt de uitvoerend directeur onder zijn of haar eigen verantwoordelijkheid de definitieve rekeningen van het Agentschap op en legt die voor advies aan de raad van beheer voor. 5. De raad van beheer brengt advies uit over de definitieve rekeningen van het Agentschap. 6. Uiterlijk 1 juli van het volgende begrotingsjaar zendt de rekenplichtige de definitieve rekeningen en het advies van de raad van beheer toe aan het Europees Parlement, de Raad, de Commissie en de Rekenkamer. 7. De definitieve rekeningen worden uiterlijk 15 november van het volgende begrotingsjaar bekendgemaakt in het Publicatieblad van de Europese Unie . 8. De uitvoerend directeur stuurt de Rekenkamer uiterlijk 30 september een antwoord op haar opmerkingen. De uitvoerend directeur zendt dat antwoord ook naar de raad van beheer. 9. De uitvoerend directeur verstrekt het Europees Parlement op zijn verzoek, overeenkomstig artikel 261, lid 3, van het Financieel Reglement, alle inlichtingen die nodig zijn voor het goede verloop van de kwijtingsprocedure voor het betrokken begrotingsjaar. 10. Vóór 15 mei van het jaar N+2 verleent het Europees Parlement op aanbeveling van de Raad, die met gekwalificeerde meerderheid van stemmen besluit, de uitvoerend directeur kwijting voor de uitvoering van de begroting voor het jaar N. HOOFDSTUK VII PERSONEEL Artikel 30 Algemene bepaling Het Statuut van de ambtenaren, de Regeling welke van toepassing is op de andere personeelsleden en de voorschriften die in onderling overleg zijn vastgesteld door de instellingen van de Unie ter uitvoering van dat Statuut en die Regeling, zijn van toepassing op het personeel van het Agentschap. Artikel 31 Gedetacheerde nationale deskundigen en andere personeelsleden 1. Het Agentschap mag gebruikmaken van gedetacheerde nationale deskundigen of andere personeelsleden die niet in dienst zijn van het Agentschap. 2. Bij besluit van de raad van beheer worden de voorschriften vastgesteld voor de detachering van nationale deskundigen bij het Agentschap. HOOFDSTUK VIII ALGEMENE EN SLOTBEPALINGEN Artikel 32 Juridische status en zetel 1. Het Agentschap is een orgaan van de Unie en bezit rechtspersoonlijkheid. 2. In elk van de lidstaten geniet het Agentschap de meest uitgebreide handelingsbevoegdheid die aan rechtspersonen krachtens de wetgeving in de betreffende lidstaat wordt verleend. Het kan met name roerende en onroerende goederen verwerven en vervreemden, en in rechte optreden. 3. Het Agentschap wordt vertegenwoordigd door zijn uitvoerend directeur. 4. De zetel van het Agentschap bevindt zich in Lissabon, Portugal. 4 bis. Teneinde financiële besparingen te realiseren, werkt het Agentschap waar nodig nauw samen met andere instellingen, instanties en organen van de Unie, in het bijzonder die welke op dezelfde plaats gevestigd zijn. [Am. 85] 5. Op verzoek van de Commissie kan de raad van beheer , na inkennisstelling van de bevoegde commissie van het Europees Parlement, met toestemming van en in samenwerking met de betrokken lidstaten en terdege rekening houdend met de gevolgen voor de begroting, waaronder eventuele bijdragen die de betrokken lidstaten kunnen leveren, besluiten regionale centra te vestigen die nodig zijn om, op de meest efficiënte en effectieve manier, een aantal van de taken van het Agentschap uit te voeren. Wanneer de raad van beheer een dergelijk besluit neemt, stelt hij het precieze takenpakket van het regionale centrum vast, waarbij onnodige financiële kosten worden vermeden en de samenwerking met bestaande regionale en nationale netwerken wordt versterkt. [Am. 86] Artikel 33 Uitvoeringshandelingen met betrekking tot Vergoedingen en kosten [Am. 87] 1. De Commissie stelt, op basis van de in de leden 2, 3 en 4 omschreven beginselen, uitvoeringshandelingen vast waarin het volgende wordt bepaald: (a) de aan het Agentschap te betalen vergoedingen en kosten, met name voor de toepassing van artikel 26, lid 3, punt c); en (b) de betalingsvoorwaarden. Die uitvoeringshandelingen worden volgens de in artikel 34, lid 2, genoemde onderzoeksprocedure vastgesteld. [Am. 88] 2. Er worden vergoedingen en kosten in rekening gebracht voor eventuele diensten die door het Agentschap, met name aan derde landen en de sector, worden verleend voor taken die onder zijn bevoegdheid vallen. 3. Alle vergoedingen en kosten worden uitgedrukt en betaald in euro. Vergoedingen en kosten worden op transparante, billijke en uniforme wijze vastgesteld. De specifieke behoeften van kleine en middelgrote ondernemingen worden, waar passend, in aanmerking genomen, met inbegrip van de mogelijkheid om betalingen in verschillende termijnen en fasen op te splitsen. De financiële verdeling van de vergoedingen moet duidelijk in de rekeningen worden aangegeven. Voor de betaling van vergoedingen en kosten worden redelijke termijnen vastgesteld. 4. De hoogte van de vergoedingen en kosten wordt bepaald op een niveau waarmee wordt gewaarborgd dat de desbetreffende ontvangsten voldoende zijn om de volledige kosten van de verleende diensten te dekken. Die kosten zijn met name een weergave van alle uitgaven van het Agentschap voor de betrokkenheid van personeel bij de in lid 2 bedoelde activiteiten, met inbegrip van de pro-ratapensioenbijdrage van de werkgever. Indien er bij herhaling sprake is van een aanzienlijke onevenwichtigheid bij tegen betaling van vergoedingen en kosten geleverde diensten, moeten de vergoedingen en kosten worden herzien. De vergoedingen en kosten worden als inkomsten van het Agentschap aangemerkt. 4 bis. De Commissie stelt overeenkomstig artikel 33 bis gedelegeerde handelingen in aanvulling op deze verordening vast met daarin de methode voor de berekening van de in lid 2 bedoelde vergoedingen en kosten. Die methode berust op de in de leden 3 en 4 vastgelegde beginselen. [Am. 89] 4 ter. Op basis van de overeenkomstig lid 4 bis vastgestelde methode keurt de Commissie uitvoeringshandelingen goed tot nadere bepaling van de vergoedingen en kosten voor de levering van diensten. Deze handelingen worden vastgesteld overeenkomstig de in artikel 34, lid 2, bedoelde onderzoeksprocedure. [Am. 90] Artikel 33 bis Uitoefening van de bevoegdheidsdelegatie 1. De bevoegdheid om gedelegeerde handelingen vast te stellen, wordt aan de Commissie toegekend onder de in dit artikel neergelegde voorwaarden. 2. De in artikel 33, lid 4 bis, bedoelde bevoegdheid om gedelegeerde handelingen vast te stellen, wordt aan de Commissie toegekend voor onbepaalde tijd met ingang van … [datum van toepassing van de verordening]. / voor een periode van … jaar met ingang van … 3. Het Europees Parlement of de Raad kan de in artikel 33, lid 4 bis, bedoelde bevoegdheidsdelegatie te allen tijde intrekken. Het besluit tot intrekking beëindigt de delegatie van de in dat besluit genoemde bevoegdheid. Het wordt van kracht op de dag na die van de bekendmaking ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie of op een daarin genoemde latere datum. Het laat de geldigheid van de reeds van kracht zijnde gedelegeerde handelingen onverlet. 4. Vóór de vaststelling van een gedelegeerde handeling raadpleegt de Commissie de door elke lidstaat aangewezen deskundigen overeenkomstig de beginselen die zijn neergelegd in het Interinstitutioneel Akkoord over beter wetgeven van 13 april 2016. 5. Zodra de Commissie een gedelegeerde handeling heeft vastgesteld, doet zij daarvan gelijktijdig kennisgeving aan het Europees Parlement en de Raad. 6. Een overeenkomstig artikel 33, lid 4 bis, vastgestelde gedelegeerde handeling treedt alleen in werking indien het Europees Parlement noch de Raad daartegen binnen een termijn van twee maanden na de kennisgeving van de handeling aan het Europees Parlement en de Raad bezwaar heeft gemaakt, of indien zowel het Europees Parlement als de Raad voor het verstrijken van deze termijn de Commissie hebben medegedeeld dat zij daartegen geen bezwaar zullen maken. Die termijn wordt op initiatief van het Europees Parlement of de Raad met twee maanden verlengd. [Am. 91] Artikel 34 Comitéprocedure 1. De Commissie wordt bijgestaan door het bij Verordening (EG) nr. 2099/2002 van het Europees Parlement en de Raad (35) opgerichte Comité voor maritieme veiligheid en voorkoming van verontreiniging door schepen (COSS). Dat comité is een comité in de zin van Verordening (EU) nr. 182/2011. 2. Wanneer naar dit lid wordt verwezen, is artikel 5 van Verordening (EU) nr. 182/2011 van toepassing. Artikel 35 Voorrechten en immuniteiten Het Protocol inzake de voorrechten en immuniteiten van de Europese Unie is van toepassing op het Agentschap en zijn personeel. Artikel 36 Talenregeling 1. De bepalingen van Verordening nr. 1 van de Raad (36) zijn van toepassing op het Agentschap. 2. De voor het functioneren van het Agentschap vereiste vertaaldiensten worden geleverd door het Vertaalbureau van de organen van de Europese Unie. Artikel 37 Transparantie 1. Verordening (EG) nr. 1049/2001 van het Europees Parlement en de Raad (37) is van toepassing op de documenten die in het bezit zijn van het Agentschap. 2. De raad van beheer stelt binnen zes maanden na de datum van zijn eerste vergadering de gedetailleerde regels ter uitvoering van Verordening (EG) nr. 1049/2001 vast. 3. Tegen een besluit van het Agentschap op grond van artikel 8 van Verordening (EG) nr. 1049/2001 kan, onder de in respectievelijk artikel 228 en artikel 263 van het VWEU bepaalde voorwaarden, een klacht worden ingediend bij de Ombudsman of een beroep worden ingesteld bij het Hof van Justitie van de Europese Unie. 4. Verordening (EU) 2018/1725 van het Europees Parlement en de Raad (38) is van toepassing op de verwerking van persoonsgegevens door het Agentschap. Artikel 38 Fraudebestrijding 1. Om de bestrijding van fraude, corruptie , ambtsmisbruik en andere onwettige activiteiten uit hoofde van Verordening (EU, Euratom) nr. 883/2013 te vergemakkelijken, stelt het Agentschap passende bepalingen vast die van toepassing zijn op alle werknemers van het Agentschap. [Am. 92] 2. De Europese Rekenkamer is bevoegd om bij alle begunstigden van subsidies en contractanten en subcontractanten die van het Agentschap Uniemiddelen hebben ontvangen, audits te verrichten, zowel op basis van documenten als ter plaatse. 3. OLAF kan overeenkomstig de bepalingen en procedures van Verordening (EU, Euratom) nr. 883/2013 onderzoeken verrichten, waaronder controles en inspecties ter plaatse, om vast te stellen of er sprake is geweest van fraude, corruptie , ambtsmisbruik of andere onwettige activiteiten waardoor de financiële belangen van de Unie zijn geschaad in verband met een subsidie of een door het Agentschap gefinancierde overeenkomst. [Am. 93] 4. Onverminderd de leden 1, 2 en 3 omvatten de samenwerkingsovereenkomsten met derde landen en internationale organisaties, contracten, subsidieovereenkomsten en subsidiebesluiten van het Agentschap bepalingen die de Europese Rekenkamer, OLAF en het EOM uitdrukkelijk de bevoegdheid verlenen dergelijke controles en onderzoeken te verrichten overeenkomstig hun respectieve bevoegdheden. Artikel 39 Veiligheidsvoorschriften voor de bescherming van gerubriceerde en gevoelige niet-gerubriceerde informatie Het Agentschap stelt zijn eigen beveiligingsvoorschriften vast die gelijkwaardig zijn aan de beveiligingsvoorschriften van de Commissie voor de bescherming van gerubriceerde EU-informatie (EUCI) en gevoelige niet-gerubriceerde informatie, als vermeld in Besluit (EU, Euratom) 2015/443 (39) en Besluit (EU, Euratom) 2015/444 (40) van de Commissie. De beveiligingsvoorschriften van het Agentschap omvatten onder andere bepalingen voor de uitwisseling, verwerking en opslag van dergelijke informatie. Artikel 40 Aansprakelijkheid 1. De contractuele aansprakelijkheid van het Agentschap wordt beheerst door de wet die op de betrokken overeenkomst van toepassing is. 2. Het Hof van Justitie van de Europese Unie is bevoegd om uitspraak te doen krachtens arbitrageclausules in de door het Agentschap gesloten overeenkomsten. 3. In geval van niet-contractuele aansprakelijkheid vergoedt het Agentschap in overeenstemming met de algemene beginselen die de rechtsstelsels van de lidstaten gemeen hebben, alle door zijn afdelingen of door zijn personeel bij de uitoefening van hun werkzaamheden veroorzaakte schade. 4. Het Hof van Justitie van de Europese Unie is bevoegd kennis te nemen van geschillen over de vergoeding van de in lid 3 bedoelde schade. 5. Op de persoonlijke aansprakelijkheid van zijn personeelsleden jegens het Agentschap zijn de bepalingen van toepassing van het Statuut of van de Regeling waaronder zij vallen. Artikel 41 Evaluatie en herziening 1. Uiterlijk vijf jaar na [datum van inwerkingtreding] en vervolgens om de vijf jaar voert de Commissie een evaluatie uit om met name het effect, de doeltreffendheid en , de doelmatigheid en de kosten-batenanalyse van het Agentschap en zijn werkwijze te beoordelen. De evaluatie richt zich met name op de vraag of het noodzakelijk is het mandaat van het Agentschap te wijzigen en op de financiële implicaties van zulke wijzigingen. [Am. 94] 2. De Commissie zendt het evaluatierapport samen met haar conclusies over het rapport aan het Europees Parlement, de Raad en de raad van beheer. De resultaten van de evaluatie worden openbaar gemaakt. 3. Bij elke tweede evaluatie moeten bovendien de door het Agentschap bereikte resultaten worden getoetst aan zijn doelstellingen, mandaat en taken. Als de Commissie van oordeel is dat het voortbestaan van het Agentschap niet langer gerechtvaardigd is in het licht van zijn doelstellingen, mandaat en taken, kan zij voorstellen om deze verordening dienovereenkomstig te wijzigen of in te trekken. Artikel 42 Administratieve onderzoeken van de Europese Ombudsman Overeenkomstig artikel 228 van het VWEU zijn de activiteiten van het Agentschap onderworpen aan onderzoeken door de Europese Ombudsman. Artikel 43 Overgangsbepalingen 1. In afwijking van artikel 15 van deze Verordening blijven de leden van de raad van bestuur die vóór [datum van inwerkingtreding] zijn benoemd op grond van Verordening (EG) nr. 1406/2002, in functie als leden van de raad van beheer tot de datum waarop hun ambtstermijn verstrijkt, onverminderd het recht van elke lidstaat om een nieuwe vertegenwoordiger te benoemen. 2. De op grond van artikel 16 van Verordening (EU) nr. 1406/2002 benoemde uitvoerend directeur van het Agentschap blijft toegewezen aan de functie van uitvoerend directeur met de in artikel 23 van deze verordening bedoelde taken en verantwoordelijkheden. Als vóór de inwerkingtreding van deze verordening een besluit tot verlenging van het mandaat van de uitvoerend directeur overeenkomstig artikel 16, lid 2, van Verordening (EU) nr. 1406/2002 wordt vastgesteld, bedraagt de duur van het verlengde mandaat vijf jaar. De overige voorwaarden van de arbeidsovereenkomst blijven ongewijzigd. 3. De inwerkingtreding van deze verordening laat alle arbeidsovereenkomsten die op [datum van inwerkingtreding] van kracht zijn, onverlet. Artikel 44 Intrekking Verordening (EG) nr. 1406/2002 wordt ingetrokken. Artikel 45 Inwerkingtreding Deze verordening treedt in werking op de twintigste dag na die van de bekendmaking ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie . Deze verordening is verbindend in al haar onderdelen en is rechtstreeks toepasselijk in elke lidstaat. Gedaan te …, Voor het Europees Parlement Voor de Raad De voorzitter De voorzitter (Goedkeuring) Het Europees Parlement, – gezien het ontwerp van besluit van de Raad (13106/2023), – gezien het Verdrag betreffende geweld en intimidatie, 2019 (Verdrag nr. 190) van de Internationale Arbeidsorganisatie, – gezien het verzoek om goedkeuring dat de Raad heeft ingediend krachtens artikel 153, lid 2, in samenhang met artikel 153, lid 1, punt a), artikel 157, lid 3, en artikel 218, lid 6, tweede alinea, punt a), v), van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (C9‑0396/2023), – gezien artikel 105, leden 1 en 4, en artikel 114, lid 7, van zijn Reglement, – gezien het gezamenlijke overleg van de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken en de Commissie vrouwenrechten en gendergelijkheid overeenkomstig artikel 58 van het Reglement, – gezien het advies van de Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken, – gezien de aanbeveling van de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken en de Commissie vrouwenrechten en gendergelijkheid ( A9-0040/2024 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan het ontwerp van besluit van de Raad; 2. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie, alsmede aan de regeringen en parlementen van de lidstaten. Het Europees Parlement, – gezien artikel 342 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien Verordening nr. 1 van de Raad van 15 april 1958 tot regeling van het taalgebruik in de Europese Economische Gemeenschap (1) , – gezien de door het Bureau op 1 juli 2019 vastgestelde gedragscode meertaligheid, – gezien zijn besluit van 12 maart 2019 (2) tot verlenging van de toepassingsduur van artikel 168 van het Reglement van het Parlement tot het einde van de negende zittingsperiode en de latere besluiten van het Bureau tot verlenging van de afwijking van artikel 167 tot het einde van deze zittingsperiode, – gezien de aanbeveling van het Bureau van 5 februari 2024, – gezien de artikelen 167 en 168 van zijn Reglement, A. overwegende dat alle stukken van het Parlement overeenkomstig artikel 167 moeten worden gesteld in de officiële talen en dat de leden het recht hebben in de officiële taal van hun keuze in het Parlement het woord te voeren, waarbij wordt voorzien in vertolking naar de andere officiële talen; B. overwegende dat overeenkomstig artikel 168 tot het einde van de negende zittingsperiode mag worden afgeweken van artikel 167, indien en voor zover er voor een officiële taal, ondanks genomen adequate maatregelen, niet voldoende tolken en vertalers beschikbaar zijn; overwegende dat voor elke officiële taal waarvoor een afwijking noodzakelijk wordt geacht, het Bureau op voorstel van de secretaris-generaal en gelet op de door de Raad op grond van de Verdragen vastgestelde speciale tijdelijke uitzonderingsregelingen met betrekking tot de redactie van rechtshandelingen, moet vaststellen of aan de voorwaarden is voldaan en zijn besluit om de zes maanden moet evalueren; C. overwegende dat de in Verordening (EG) nr. 920/2005 van de Raad (3) vastgelegde afwijking voor het Iers ten aanzien van rechtshandelingen van algemene strekking op 1 januari 2022 is komen te vervallen; D. overwegende dat de capaciteit voor het Iers en het Maltees, ondanks alle genomen adequate voorzorgsmaatregelen, naar verwachting niet toereikend zal zijn om volledige vertolkingsdiensten in deze talen mogelijk te maken vanaf het begin van de tiende zittingsperiode; E. overwegende dat het aantal gekwalificeerde vertalers voor Iers, ondanks aanhoudende en voortdurende interinstitutionele inspanningen en aanzienlijke geboekte vooruitgang, zo beperkt is dat voor de nabije toekomst geen volledige dekking van die taal overeenkomstig artikel 167 kan worden gewaarborgd voor andere documenten dan rechtshandelingen van algemene strekking; F. overwegende dat het Parlement, overeenkomstig artikel 168, lid 4, op basis van een met redenen omklede aanbeveling van het Bureau, aan het einde van een zittingsperiode kan besluiten de toepassingsduur van dit artikel te verlengen; G. overwegende dat het Bureau, hetgeen vooraf gaat in overweging genomen, aanbeveelt artikel 168 te verlengen tot het einde van de tiende zittingsperiode; 1. besluit artikel 168 van het Reglement van het Parlement te verlengen tot het einde van de tiende zittingsperiode; 2. verzoekt zijn Voorzitter dit besluit ter informatie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie.