(Medebeslissingsprocedure: eerste lezing – hernieuwde voorlegging) Het Europees Parlement , – gezien het voorstel tot wijziging van het gewijzigde voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2003) 207 (1) ), – gezien het gewijzigde voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2002) 623 (2) ), – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2001) 335 (3) ), – gezien zijn standpunt in eerste lezing van 11 juni 2002 (4) , – gelet op artikel 251, lid 2 en artikel 80, lid 2 van het EG&nbhy;Verdrag, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C5&nbhy;0186/2003), – gelet op artikel 67, artikel 71, lid 1 en artikel 158, lid 1 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie regionaal beleid, vervoer en toerisme (A5&nbhy;0222/2003), 1. hecht zijn goedkeuring aan het voorstel van de Commissie als onafhankelijk voorstel; 2. verzoekt de Commissie de wijzigingen op Verordening(EEG) nr. 95/93 betreffende gemeenschappelijke regels voor de toewijzing van "slots" op communautaire luchthavens en de wijzigingen vervat in het voorstel tot wijziging van het gewijzigde voorstel te behandelen als twee afzonderlijke verordeningen; 3. verzoekt om hernieuwde voorlegging indien de Commissie voornemens is ingrijpende wijzigingen in haar voorstel aan te brengen of dit door een nieuwe tekst te vervangen; 4. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. (Medebeslissingsprocedure: tweede lezing) Het Europees Parlement , – gezien het gemeenschappelijk standpunt van de Raad (14856/1/2002 – C5&nbhy;0084/2003) (1) , – gezien zijn in eerste lezing geformuleerde standpunt (2) inzake het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2001) 452 ) (3) , – gezien het gewijzigde voorstel van de Commissie ( COM(2002) 684 ) (4) , – gelet op artikel 251, lid 2 van het EG&nbhy;Verdrag, – gelet op artikel 78 van zijn Reglement, – gezien de aanbeveling voor de tweede lezing van de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbeleid (A5&nbhy;0194/2003), 1. hecht zijn goedkeuring aan het gemeenschappelijk standpunt; 2. constateert dat het besluit is vastgesteld overeenkomstig het gemeenschappelijk standpunt; 3. verzoekt zijn Voorzitter het besluit samen met de voorzitter van de Raad overeenkomstig artikel 254, lid 1 van het EG&nbhy;Verdrag te ondertekenen; 4. verzoekt zijn secretaris-generaal in het kader van zijn bevoegdheden het besluit te ondertekenen en samen met de secretaris-generaal van de Raad zorg te dragen voor publicatie ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie; 5. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. (Medebeslissingsprocedure: tweede lezing) Het Europees Parlement , – gezien het gemeenschappelijk standpunt van de Raad (5240/1/2003 – C5&nbhy;0134/2003) (1) , – gezien zijn in eerste lezing geformuleerde standpunt (2) inzake het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2001) 703 (3) ), – gelet op artikel 251, lid 2 van het EG&nbhy;Verdrag, – gelet op artikel 78 van zijn Reglement, – gezien de aanbeveling voor de tweede lezing van de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbeleid (A5&nbhy;0185/2003), 1. hecht zijn goedkeuring aan het gemeenschappelijk standpunt; 2. constateert dat het besluit is vastgesteld overeenkomstig het gemeenschappelijk standpunt; 3. verzoekt zijn Voorzitter het besluit samen met de voorzitter van de Raad overeenkomstig artikel 254, lid 1 van het EG&nbhy;Verdrag te ondertekenen; 4. verzoekt zijn secretaris-generaal in het kader van zijn bevoegdheden het besluit te ondertekenen en samen met de secretaris-generaal van de Raad zorg te dragen voor publicatie ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie; 5. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. (Medebeslissingsprocedure: tweede lezing) Het gemeenschappelijk standpunt wordt goedgekeurd. Het besluit wordt derhalve geacht dienovereenkomstig te zijn vastgesteld. (Raadplegingsprocedure) Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie ( COM(2003) 172 ) (1) , – gelet op artikel 62, lid 2, onder a) en b) ii van het EG&nbhy;Verdrag, – gelet op artikel 67 van het EG&nbhy;Verdrag, op grond waarvan het Parlement door de Raad is geraadpleegd (C5&nbhy;0181/2003), – gelet op artikel 67 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie vrijheden en rechten van de burger, justitie en binnenlandse zaken en het advies van de Commissie cultuur, jeugd, onderwijs, media en sport (A5&nbhy;0211/2003), 1. hecht zijn goedkeuring aan het Commissievoorstel, als geamendeerd door het Parlement; 2. verzoekt de Commissie haar voorstel krachtens artikel 250, lid 2 van het EG&nbhy;Verdrag dienovereenkomstig te wijzigen; 3. verzoekt de Raad, wanneer deze voornemens is af te wijken van de door het Parlement goedgekeurde tekst, het Parlement hiervan op de hoogte te stellen; 4. wenst opnieuw te worden geraadpleegd ingeval de Raad voornemens is ingrijpende wijzigingen aan te brengen in het voorstel van de Commissie; 5. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Het Europees Parlement, – gezien de mededeling van de Commissie ( COM(2002) 535 ), – gelet op artikel 47, lid 2 en artikel 163 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie visserij (A5&nbhy;0171/2003), A. overwegende dat het Middellandse-Zeegebied van groot belang is voor de visserijsector in de Europese Unie, zowel vanwege de vele uiteenlopende soorten waarop gevist wordt als vanwege de sociaal-economische en, in sommige gevallen, culturele rol van deze sector, B. overwegende dat de visserijvloot in deze regio van bijzondere aard is, aangezien hij grotendeels ambachtelijk is, op een groot aantal soorten vist en relatief oud is; daarnaast overwegende dat de aquacultuur groeit en de impact van de recreatievisserij in enkele toeristische delen van het Middellandse-Zeegebied toeneemt, C. overwegende dat de onderscheidende kenmerken van het Middellandse-Zeegebied de tenuitvoerlegging van normen voor gemeenschappelijk beheer niet in de weg mogen staan, maar dat een systeem voor flexibel beheer nodig is, waarbij in aanmerking wordt genomen dat het tot nog toe vigerende systeem van uitzonderingen contraproductief is gebleken en de vooruitzichten voor de ontwikkeling van de sector in het Middellandse-Zeegebied in gevaar dreigt te brengen, D. overwegende dat de talloze ervaringen met lokaal en verantwoord beheer door de vissersverenigingen (vooral op het gebied van beheer van de visserijinspanningen) en alternatieve maatregelen zoals onderzeese reservaten een nuttige bijdrage zijn gebleken in het licht van een systematisch beheerplan voor het Middellandse-Zeegebied, E. overwegende dat de hervorming structurele aanpassingen zal meebrengen en economische en financiële gevolgen zal hebben voor de sector, hetgeen adequate instrumenten vereist om de hervorming te ondersteunen, F. overwegende dat de geografische eigenschappen en de daaruit vooruitvloeiende juridische structuur van het beheer van de visbestanden nopen tot een multilaterale dialoog met alle landen die aan de Middellandse Zee grenzen om, door middel van een systematische benadering van zowel het onderzoek als van de tenuitvoerlegging van maatregelen, de doelstellingen te kunnen verwezenlijken, G. overwegende dat het wetenschappelijk onderzoek in het Middellandse-Zeegebied tekortschiet, zowel kwalitatief gezien als door de fragmentarische aanpak, hetgeen leidt tot talloze onzekerheden op het punt van de exploitatie van de visbestanden en de voortplanting van de soorten, H. overwegende de recente ervaringen en de inspanningen van de Commissie om onderzoek te stimuleren dat beter inspeelt op de kenmerken van het Middellandse-Zeegebied, vooral binnen de Algemene Visserijraad voor de Middellandse Zee (GFCM) en de Internationale Commissie voor de instandhouding van tonijn in de Atlantische Oceaan (ICCAT), wat een onontbeerlijke voorwaarde is voor het vaststellen en ten uitvoer leggen van nieuwe beheernormen die berusten op betrouwbare wetenschappelijke gegevens, I. overwegende dat steeds meer aandacht wordt besteed aan het milieu en dat door de instellingen oplossingen zijn aangedragen voor de bescherming en de instandhouding van de ecosystemen in het perspectief van duurzame exploitatie van de visbestanden, J. overwegende dat de visserij in veel gevallen eerder het slachtoffer dan de schuldige is van de achteruitgang van het milieu in bepaalde delen van het Middellandse-Zeegebied, grotendeels te wijten aan de vervuiling door stedelijke gebieden en door de industrie en aan het ontbreken van een geïntegreerd beheer van de kustzones, K. overwegende dat er onmiskenbaar ongerustheid bestaat over de aanhoudende illegale visserij, vanuit communautair maar ook vanuit internationaal oogpunt, en dat het noodzakelijk is een systeem van toezicht op te zetten dat doeltreffend is voor de autoriteiten en werkbaar voor de beheerders, 1. is ingenomen met de mededeling van de Commissie, die beantwoordt aan de verwachtingen uit politieke en wetenschappelijke hoek en van de beroepsgroep, betreffende de visserij in het Middellandse-Zeegebied, met het oog op een duurzame toekomst van de sector; 2. staat achter het standpunt dat de duurzaamheid van de visserij en de bijzondere aard van het Middellandse-Zeegebied de hoofdparameters zijn voor de huidige hervorming en dat flexibele maatregelen nodig zijn voor de verwezenlijking van de doelstellingen; 3. deelt de opvatting dat het stelsel van uitzonderingen, dat voortvloeit uit de ontoereikende aard van Verordening (EG) nr. 1626/94 (1) , opgegeven moet worden, op voorwaarde dat de herziening ervan wordt doorgevoerd aan de hand van nieuwe en betrouwbaardere wetenschappelijke gegevens; daarnaast moeten bij deze herziening ook andere criteria van sociaal-economische, culturele en toeristische aard in acht worden genomen, bijvoorbeeld het behoud van speciale vormen van visserij, die momenteel door Verordening (EG) nr. 2341/2002 (2) worden geautoriseerd; 4. is verheugd over de gedecentraliseerde aanpak die door het actieplan wordt bevorderd, met name de delegatie van het beheer van de kustvisserij aan de lidstaten en de bevordering van de lokale oplossingen ter beperking van de visserijinspanningen; dringt er daarnaast op aan dat de gebieden met gezamenlijke bestanden uitsluitend op grond van vaststaande gegevens worden uitgebreid; 5. houdt het voorstel tot uitbreiding van het TAC-stelsel (jaarlijkse vangstquota), waarvan de Commissie zelf de tekortkomingen voor het Middellandse-Zeegebied erkent, voor tegenstrijdig en contraproductief; blijft bij een flexibele inzet van de beschikbare instrumenten om dezelfde doelstellingen te halen; 6. acht het noodzakelijk zorgvuldig te evalueren wat de gevolgen zullen zijn van de invoering van minimummaten, met name in het licht van de doelstellingen van het Actieplan, door ook alternatieve beheermaatregelen te overwegen, zoals legaal gebruikt vistuig dat specifiek en selectief is; 7. is verheugd over het voorstel om de recreatievisserij op te nemen in de toekomstige regelgeving; daardoor mag echter deze activiteit, die in bepaalde delen van het Middellandse-Zeegebied een bron van aanzienlijke toeristische inkomsten vormt, niet belemmerd worden; en verwijst, voor wat betreft de aquacultuur, naar de aanbevelingen die het in zijn resolutie van 16 januari 2003 over de aquacultuur in de Europese Unie: vandaag en in de toekomst ( 2002/2058(INI) ) (3) heeft geformuleerd; 8. verzoekt de Commissie de invloed van de hervorming van het GVB op het actieplan voor het Middellandse-Zeegebied nader te onderzoeken, met speciale aandacht voor de sociaal-economische weerslag op het gebied, teneinde de gevolgen ervan te beperken, en daartoe ook te zorgen voor innovatieve steunmaatregelen als de uitbreiding van de minimis -regel tot de visserij; 9. verzoekt de Commissie en de lidstaten om bij de uitvoering van het FIOV de ambachtelijke visserij, die de meeste werkgelegenheid in de sector biedt, zoveel mogelijk te begunstigen; 10. staat erop dat de derde landen die aan de Middellandse Zee grenzen bij het beleid betrokken worden en dat het beheer van de visbestanden in het Middellandse-Zeegebied multilateraal wordt aangepakt; wenst dat de multilaterale aard van de besluiten de voorrang krijgt, om ervoor te zorgen dat de doelstellingen worden verwezenlijkt; bij deze multilaterale aanpak moet daarnaast rekening worden gehouden met de structurele en organisatorische tekortkomingen van de visserijsector in de kustlanden die niet tot de EU behoren, door middel van partnerschapsprojecten en uitwisseling van goede praktijken; 11. is verheugd over het voorstel de organisaties die de vissers vertegenwoordigen, waaronder noodzakelijkerwijs ook degenen die met kleine vaartuigen vissen, op te nemen in de internationale organen voor de visserij en over het voorstel een adviesraad voor de Middellandse Zee op te richten; hoopt dat deze fora niet topzwaar zullen worden en zowel de innovatieve impuls als de internationale geloofwaardigheid zullen behouden; 12. verzoekt de Commissie geen nieuwe visserijbeschermingszones (VBZ's) in te stellen voordat zij samen met de lidstaten heeft onderzocht of deze technisch haalbaar zijn en wat de gevolgen zullen zijn als derde landen vergelijkbare maatregelen nemen; 13. acht het werkplan van de Commissie als geheel ambitieus, daar het in zeer korte tijd doelstellingen beoogt te verwezenlijken die voor een groot deel afhankelijk zijn van derde landen, zonder dat zij beschikt over nieuwe en betrouwbare wetenschappelijke gegevens; 14. steunt de Commissie bij haar inspanningen het onderzoek en de vergaring van wetenschappelijke gegevens te verbeteren; blijft erbij dat het onderzoek gecoördineerd moet worden, ook door de versterking van de betrekkingen met de GFCM, en dat er een 'model' voor het Middellandse-Zeegebied moet worden opgesteld, waarmee betrouwbare gegevens geëxtrapoleerd kunnen worden (zonder het eigen karakter van de regio geweld aan te doen) die direct in het beheerbeleid kunnen worden toegepast; verzoekt de Commissie in het bijzonder de voltooiing af te wachten van de studie die in opdracht van STOA wordt uitgewerkt naar de gevolgen van de visserij met bodemtrawlers en met die studie rekening te houden; 15. meent dat de extreme fragmentarisering van de markt kan worden overwonnen door de centralisering van de aanvoer te bevorderen, waarbij de procedures verenigbaar moeten zijn met de bijzondere aard van het Middellandse-Zeegebied; steunt daarnaast de oprichting van plaatselijke netwerken voor de vergaring van gegevens om het onderzoek te vereenvoudigen; 16. betreurt het dat een geïntegreerd beheer van de kustzones niet serieuzer in overweging wordt genomen en meer gesteund wordt op communautair niveau en verzoekt de Commissie concrete voorstellen van die strekking in overweging te nemen; dringt erop aan dat onderzoek wordt ingesteld naar de gevolgen voor de biodiversiteit en de habitat in de bewoonde kustgebieden waar intensief gevist wordt, om vast te stellen wie verantwoordelijk is en plannen voor een geïntegreerd beheer van de kustzones te lanceren; 17. verzoekt de lidstaten de controles op illegale visserij te verscherpen en daarop veel strengere en werkelijk afschrikwekkende sancties te stellen, en de middelen daarvoor te verwerven, waarbij de invoering van satellietvolgsystemen voor enkele categorieën beroeps- en recreatievissersvaartuigen in overweging genomen moet worden; verzoekt de Commissie intensiever te overleggen met de vlagstaten die niet aan de Middellandse Zee grenzen, maar wier schepen actief zijn in het Middellandse-Zeegebied, om de negatieve gevolgen daarvan te beperken; 18. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Het Europees Parlement , – gezien het verslag van de Commissie ( COM(2002) 591 ), – gelet op artikel 47, lid 2 en artikel 163 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie regionaal beleid, vervoer en toerisme en de adviezen van de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken en de Commissie visserij (A5&nbhy;0186/2003), A. overwegende dat in het jaar 2001 vooruitgang is geboekt met de afwikkeling van nog uit te betalen kredieten van voor 1994, maar dat de totale omvang van nog uit te betalen kredieten nog steeds veel te groot is, B. overwegende dat binnen de meeste lidstaten geen vermindering van de ontwikkelingsverschillen te constateren valt, ofschoon het BBP per inwoner van alle regio's zich naar het communautaire gemiddelde beweegt, C. overwegende dat Verordening (EG) nr. 1260/1999 (1) houdende algemene bepalingen inzake de Structuurfondsen in 2001 werd gewijzigd bij Verordening (EG) nr. 1447/2001 (2) en werd aangepast voor de ultraperifere regio's, eilanden en gebieden in de periferie (op de grondslag van artikel 299 van het Verdrag), D. overwegende dat met het oog op de aanstaande uitbreiding van de EU, voor de vraag welke selectiecriteria voor subsidieerbaarheid van doelstelling-1 zones moeten gelden, moet worden uitgegaan van het duidelijk te interpreteren BBP per inwoner, waarbij met bijzondere situaties op eilanden, in berggebieden of in dunbevolkte gebieden rekening moet worden gehouden, E. overwegende dat het feit dat er binnen de lidstaten nog steeds relatieve verschillen bestaan bewijst dat de toepassing van de Structuurfondsen en het Cohesiefonds tekortkomingen vertoont, F. overwegende dat de dwang tot economische en begrotingsstabiliteit om aan de criteria van Maastricht te beantwoorden, een belangrijk middel is voor het bewaren van monetaire stabiliteit, maar door de lidstaten soms als voorwendsel wordt gebruikt om te bezuinigen op overheidsinvesteringen die vooral in gebieden met ontwikkelingsachterstand dringend nodig zijn, en daardoor de medefinanciering van EU-projecten deels in gevaar brengt, G. overwegende dat het beter gelukt is de door de Europese Raad van Göteborg verlangde duurzaamheid (economische, sociale en ecologische) in het structuurbeleid te betrekken, H. overwegende dat de werkloosheidspercentages in de EU, de conclusies van de Europese Raad van Lissabon inzake de ten doel gestelde volledige werkgelegenheid ten spijt, niet konden worden verlaagd, I. overwegende dat er geen specifieke doeltreffende plannen worden toegepast om banen voor vrouwen te scheppen, J. overwegende dat ook het 13e jaarverslag over 2001 het kwantitatieve aspect - aantal goedgekeurde projecten, hoogte van de vastleggings- en betalingskredieten - gedifferentieerd uiteenzet en evalueert, maar geen concrete opgaven bevat van de gerealiseerde kwalitatieve verbeteringen in de regionale ontwikkeling, K. overwegende dat verbetering van de kwaliteit van de regionale ontwikkeling van primair belang is voor de economische en sociale ontwikkeling van de Europese Unie, vooral in het vooruitzicht op de uitbreiding, L. overwegende dat de toepassing van de Structuurfondsenverordening nog flexibeler moet worden en dat er overhevelingsmogelijkheden tussen de verschillende programma's moeten worden ingebouwd, M. overwegende dat de in de administratieve procedures aangebrachte vereenvoudigingen nog niet het verwachte resultaat hebben gebracht en in het bijzonder het gemis aan duidelijkheid rond de verdeling van bevoegdheden en verantwoordelijkheden tussen Commissie en lidstaten tot kritiek heeft geleid, N. overwegende dat op het punt van de controle van procedures en resultaten van de projecten nog steeds geen sprake is van evenwicht tussen de Commissie en de lidstaten, O. overwegende dat begrotingsstabiliteit en vooral nultekorten in de lidstaten met doelstelling 1-gebieden niet bereikt kunnen worden door vermindering van de overheidsinvesteringen als niet wordt voldaan aan het additionaliteitsbeginsel, Uitvoering van de programma's 1. constateert met spijt dat pas in 2001 alle programmeringsdocumenten voor de doelstellingen 1, 2 en 3 en voor de Gemeenschapsinitiatieven voor de periode 2000-2006 zijn aangenomen en door de lidstaten dus pas met onaanvaardbare vertraging konden worden gebruikt; 2. betreurt het dat in het dertiende jaarlijks verslag 2001 geen analyse wordt gemaakt van de kwalitatieve verbeteringen die door gebruikmaking van de Structuurfondsen zijn verwezenlijkt; 3. constateert dat dit heeft geleid tot onderbesteding van de betalingskredieten tot gemiddeld 30% bij doelstelling 1 en doelstelling 2, resp. 60% bij doelstelling 3, terwijl bij de Gemeenschapsinitiatieven een uitvoeringspercentage van 89% van de vastleggings- en betalingskredieten is behaald; 4. stelt vast dat de eerste anderhalf jaar van de nieuwe periode 2000-2006 van de Structuurfondsen waren gewijd aan het voorbereiden van de programmering en dat de eigenlijke besteding van de fondsen waarschijnlijk pas in het jaar 2004, d.w.z. nadat meer dan twee derde van de periode is verstreken, een vast niveau zal bereiken; 5. is van oordeel dat de projectactiviteiten op basisniveau hierdoor worden verstoord en verlangt dat dergelijke problemen in de toekomst worden voorkomen, b.v. door het scheiden van de activiteiten in verband met oude en nieuwe programma's of door het vaststellen van gedifferentieerde perioden voor de verschillende financieringspakketten; bij de tussentijdse herziening van de Structuurfondsen in 2003 moeten ingrijpende wijzigingen worden overwogen; 6. constateert dat de besteding uit hoofde van doelstelling 3, die alleen door het Europees Sociaal Fonds (ESF) wordt gefinancierd, bijzonder gering is: slechts 40% van de voor de periode 2000/2001 geplande betalingen werd verricht (in vergelijking met 70% uit hoofde van de doelstellingen 1 en 2) en een groot deel van deze betalingen omvatte het automatische voorschot van de Commissie en geeft dus niet de werkelijke besteding weer; verzoekt de Commissie zich meer in te spannen voor een uitwisseling van informatie en goede praktijken tussen de betrokken directoraten-generaal; 7. erkent dat deze problemen deels worden veroorzaakt door de toe te juichen initiatieven om de fondsen te decentraliseren, maar is verontrust over het feit dat de lidstaten hun nieuwe verantwoordelijkheden nog niet op zich nemen (bij audits/inspecties in 2001 bleek de kwaliteit van de controlewerkzaamheden per lidstaat "aanmerkelijk te verschillen"); 8. neemt ter kennis dat de lidstaten volgens de bevindingen van de Commissie, in 2001 hun inspanningen hebben gericht op afsluiting van de uit hoofde van de programma's van 1994-1999 gefinancierde projecten, zodat de vertraging in de uitvoering van de Structuurfondsen niet alleen is toe te schrijven aan de te late opgaven van de Commissie, de ontoereikende coördinatie tussen de Commissie en de lidstaten, maar ook aan de beslissingen van de lidstaten; 9. verlangt dat de doelmatigheid bij de aanwending van middelen, de samenhang met andere communautaire beleidsterreinen en de mate waarin de gefinancierde projecten aan een duurzame ontwikkeling van de regio's bijdragen, bij de tussentijdse evaluatie grondig worden onderzocht, en de Commissie aan de hand van de resultaten wijzigingen in de programma's voorstelt om de besteding van middelen met het oog op een duurzame ontwikkeling te verbeteren; 10. roept de Commissie op om na te gaan of bij de voorbereiding van de tussentijdse evaluatie voor de afzonderlijke programma's het partnerschapsbeginsel werkelijk wordt toegepast en of de adviezen van de partners ook werkelijk in de tussentijdse evaluatie worden meegewogen; 11. acht het wenselijk dat de volle verantwoordelijkheid voor de Structuurfondsen in elke lidstaat wordt toevertrouwd aan één enkel directoraat-generaal en één enkele minister zodat de coördinatie tussen de vele betrokken diensten op communautair, nationaal en regionaal niveau beter verloopt; 12. verzoekt de Commissie om, gezien de grote behoefte aan projecten voor vernieuwende acties van het EFRO, het voor dit programma uitgetrokken bedrag van 400 miljoen EUR te verhogen door overheveling ten laste van programma's waaraan minder behoefte bestaat; Coördinatie met andere financieringsinstrumenten 13. verwelkomt dat de lidstaten op verzoek van de Commissie strategische referentiekaders hebben opgesteld voor coördinatie van de interventies uit het Cohesie- en het Structuurfonds en verlangt dat deze referentiekaders algemeen in de operationele programma's van de Structuurfondsen worden geïntegreerd; 14. verwelkomt de nauwe coördinatie met de EIB en het EIF, die extra middelen voor de projecten van de EU heeft opgeleverd tot een bedrag van 31,2 miljard EUR, waarvan 14,5 miljard EUR voor afzonderlijke leningen en 5 miljard EUR voor algemene leningen in de meest achtergestelde regio's; keurt goed dat deskundigen van de Bank worden ingeschakeld voor snelle beoordelingen van grote projecten in het kader van de Structuurfondsen en bepleit in het algemeen dat die deskundigen meer worden betrokken in de auditing en financiële controle; 15. bepleit dat het EIF alle portefeuilles bij leningen en het risicokapitaal van het MKB garandeert; bepleit bovendien dat het interventiegebied wordt uitgebreid, in het bijzonder ook tot ondersteuning van startkapitaalfondsen en medeweging van onderzoek en ontwikkeling bij verstrekking van micro-leningen; wijst er evenwel op dat de kredietvoorwaarden van het EIF deels ongeschikt zijn gebleken, met name voor arme regio's, waar geen basiskapitaal aanwezig is of waar de werkeloosheid zeer hoog is, of ook wanneer vrouwen zich willen verzelfstandigen; acht het dringend noodzakelijk dat daarom ook andere vormen van risicokapitaal worden beproefd; 16. steunt de aanpak waarbij middelen uit het Cohesiefonds, het EFRO en het ISPA-programma in het kader van de trans-Europese netwerken in de toetredende landen geconcentreerd worden ingezet om milieuvriendelijke vervoersmodaliteiten te versterken, de infrastructuur te moderniseren en de verbindingen met de toetredende landen substantieel uit te breiden; 17. neemt kennis van de inspanningen van de Commissie voor betere aansluiting van regionale spoorwegtrajecten aan de TEN, maar dringt niettemin aan op indiening van een met de lidstaten afgestemd en geïntegreerd verkeerswegenplan; Verenigbaarheid met het communautaire beleid op andere terreinen 18. betreurt dat de slechte start van de nieuwe Structuurfondsperiode de projecten in het kader van het ESF in de regio's aanzienlijk heeft vertraagd; verlangt dat bij de tussentijdse evaluatie nieuwe planningsopties worden voorgelegd om deze situatie in de toekomst te vermijden; 19. spoort de lidstaten aan om het proces van Lissabon tot realisering van volledige werkgelegenheid meer centraal te stellen in hun werkgelegenheidsbeleid en verzoekt de Commissie in dit verband voorstellen te doen voor maatregelen om synergie teweeg te brengen tussen de Europese werkgelegenheidsstrategie en de nationale actieplannen (NAP); 20. dringt aan op de ontwikkeling van een betere synergie tussen het ESF en de Europese Werkgelegenheidsstrategie (EES); een optimale benutting van het ESF veronderstelt een goed inzicht in de effecten van dit fonds; er is echter niet verwezen naar de mededeling van de Commissie van 2001 ( COM (2001) 16 ), waarin werd beoogd het ESF in de periode 2000-2006 te analyseren ten opzichte van de EES; 21. wenst dat de bijdrage van het Europees Sociaal Fonds aan de Europese werkgelegenheidsstrategie in de toekomst ook op kwaliteit getoetst wordt, om het innovatieve karakter van het Fonds beter te kunnen beoordelen; 22. neemt kennis van het werk dat in 2001-2002 is verricht in verband met het voorbereiden en starten van het communautair initiatief Equal en is met name verheugd over de deelneming van Hongarije en Tsjechië; rekent erop dat de Commissie een meer gedetailleerd verslag zal opstellen met een evaluatie van de voorbereiding en tenuitvoerlegging van de eerste van de twee Equal-rondes, en met name van het effect en/of toegevoegde waarde van het vereiste 'transnationale' karakter van de ontwikkelingspartnerschappen in het kader van Equal; 23. is bezorgd over het feit dat slechts 30% van de inschrijvingen voor innovatieve projecten uit hoofde van artikel 6 ESF in de eerste ronde werd geselecteerd (in vergelijking met 80% uit hoofde van het EFRO), hetgeen inhoudt dat de projectontwikkelaars veel tijd en inspanningen verspild hebben; vraagt de Commissie derhalve of zij adequate informatie verstrekt over de voorwaarden voor het indienen van aanvragen; vraagt bovendien of er enig gevolg is gegeven aan het herhaalde verzoek van het Europees Parlement om een grondige evaluatie van de uitvoering van innovatieve acties in voorgaande perioden, als basis voor een meer doelmatige ontwikkeling ervan in de toekomst (3) ; 24. is verheugd over het feit dat in de ESF-verordening veel aandacht is besteed aan gelijke kansen voor vrouwen en mannen (door middel van het tweevoudige beginsel van 'gender mainstreaming' en specifieke maatregelen voor vrouwen); beseft evenwel dat de toepassing van 'gender mainstreaming' in de programmerings- en uitvoeringsfase, zelfs bij het ESF, teleurstellend is geweest; is van mening dat de geslachtspecifieke analyse van de voorgestelde budgets een belangrijke stap voor de toekomstige ontwikkeling zal zijn; dringt erop aan dat de andere Structuurfondsen hun achterstand inhalen, zowel door projecten voor vrouwen te bevorderen als door het beginsel van gelijke kansen voor vrouwen en mannen in toekomstige verordeningen op te nemen. 25. vraagt de Commissie om na te gaan of bij de toekenning van kredieten uit de Structuurfondsen het communautaire beginsel van gelijke kansen voor mannen en vrouwen in acht wordt genomen en of het stimuleren van werkgelegenheid voor vrouwen in alle fondsen in de juiste verhouding staat tot hun aandeel in de werkloosheid; verlangt dat aan het Parlement verslag hierover wordt uitgebracht; vraagt de Commissie om daarin eveneens na te gaan of het stimuleren van vrouwen als ondernemers voortvloeit uit het beginsel van gelijke kansen; 26. verwelkomt het streven van de Commissie een kader voor de NAP in te richten en wacht op een gedetailleerde analyse van het samengaan van territoriale ontwikkeling en werkgelegenheidsbeleid; 27. verwelkomt dat in 2001 voor het eerst is gekeken naar de doelmatigheid van het integratieproces van de milieudimensie in de Structuurfondsen en dat daarbij goede resultaten werden vastgesteld; vraagt de Commissie er strenger op toe te zien dat milieueffectbeoordelingen vroegtijdig en volledig worden uitgevoerd; 28. roept de lidstaten op om op alle terreinen van het gedecentraliseerde structuurbeleid de beste praktijken bij de opbouw van netwerken tussen de regionale en nationale milieu-instanties algemeen te verbreiden en toe te passen; 29. is van mening dat interventies uit de Structuurfondsen die rechtstreeks aan de ondernemingen ten goede komen, pas vanaf een bepaalde projectomvang niet in strijd mogen zijn met het mededingingsrecht van de EU; verlangt dat deze regels in het belang van de regionale subsidiedoelstellingen zeer soepel worden toegepast; 30. verzoekt de Commissie om nieuwe lidstaten de mogelijkheid te geven om zo spoedig mogelijk een enig programmeringsdocument op te stellen om te voorkomen dat meteen al in het eerste jaar van uitvoering van de programma's vertraging optreedt; 31. verzoekt de Commissie om haar werkzaamheden rond de herziening van de procedureregels voor Verordening (EG) nr. 994/98 (4) van de Raad betreffende de toepassing van de artikelen 92 en 93 van het Verdrag op bepaalde soorten van horizontale steunmaatregelen te intensiveren, en bijvoorbeeld steunmaatregelen voor voortgezette beroepsscholing van werknemers respectievelijk de herintegratie van werklozen of markttoegang voor MKB-bedrijven daarin op te nemen; 32. beveelt aan om bij steunmaatregelen die regionale stimulering als enig doel hebben, regels toe te passen die vergelijkbaar zijn met die voor gunning van overheidsopdrachten; 33. verwelkomt de tenuitvoerlegging van de strategie van Lissabon met de financiële steun van 6 miljard EUR voor de periode 2000-2006 voor de ontwikkeling van de informatiemaatschappij, omdat dit in het bijzonder in de doelstelling 1-regio's ertoe kan bijdragen dat ontwikkelingsachterstanden worden ingelopen; Evaluatie en controle 34. stelt vast dat de meest succesvolle programma's berusten op simpele en doelmatige procedures die ook in verhouding staan tot de financiële omvang; 35. merkt op dat de Commissie te samen met de lidstaten procedures ontwikkelt die voorkomen dat betalingen zonder controle op de uitgaven plaatsvinden, en verlangt dat adequate financiële controles versterkt worden en dat overtredingen van de lidstaten bij de toewijzing van de middelen aangepakt worden met behulp van sancties; 36. verzoekt de Commissie sterker bij de lidstaten aan te dringen op invoering van geautomatiseerde boekingssystemen waarmee een uniforme vergelijkende analyse van de nationale financiële en controlesystemen kan worden uitgevoerd; 37. beveelt aan dat de Commissie de nadruk legt op partnerschap met en binnen de lidstaten in alle stadia van de werking van de Structuurfondsen; verzoekt om een eerlijke en grondige analyse van de door de Commissie aangegeven problemen in verband met de wijze waarop dit partnerschap zou moeten functioneren in het stadium van de tenuitvoerlegging; verlangt meer informatie over de deelneming van NGO's aan de comités van beheer, met inbegrip van de deelneming van NGO's die gediscrimineerde en van de maatschappij uitgesloten groepen vertegenwoordigen; 38. verwacht door de Commissie te zien toegelicht, ondanks geboekte vooruitgang in de samenwerking met de lidstaten, in welke mate aan het partnerschapsbeginsel bij de tenuitvoerlegging van de programma's de hand wordt gehouden; 39. verwacht dat de Commissie bij de tussentijdse evaluatie van de Structuurfondsen en operationele programma's aangeeft hoe bovengenoemde Verordening(EG) nr. 1260/1999 in feite heeft bijgedragen aan vereenvoudiging van de procedures, verhoging van de kwaliteit en vergroting van de transparantie; 40. verzoekt de Commissie om met het oog op verduidelijking van de verdeling van verantwoordelijkheden tussen Commissie en lidstaten, niet alleen de procedures maar ook de huidige wettelijke regelingen volledig te herzien en een kader op te stellen voordat de volgende programmeringsperiode begint; 41. wijst erop dat een oorzaak voor de problemen rond de uitvoering van de Structuurfondsen gelegen is in het samengaan van nationale en communautaire regelgeving. Regeling van alle details op EU-niveau is een onnodige beperking van de manoeuvreerruimte voor de nationale instanties, wat op zijn beurt afbreuk doet aan de doelmatigheid; 42. spoort de lidstaten aan om binnen redelijke termijn maatregelen te nemen op nationaal en regionaal niveau, om de aanbevelingen van de Commissie voor vereenvoudiging van de administratieve procedures en uniforme informatie uit te voeren; 43. schaart zich achter het voorstel van de Commissie om sancties op te leggen als de financiële ramingen van de lidstaten meer dan 25% afwijken van de werkelijkheid; Uitdagingen van de uitbreiding 44. is verheugd over de analyse volgens welke het structuurbeleid de economische ongelijkheid tussen lidstaten helpt verminderen (hoewel de verschillen tussen de regio's binnen de lidstaten zijn toegenomen) en is van mening dat de Commissie de bestaande toewijzingscriteria zodanig zou moeten wijzigen dat de regionale verschillen minder groot worden; verlangt dat er meer van dergelijke "impactanalyses" worden gemaakt; merkt op dat dit van fundamenteel belang zal zijn vanaf het jaar 2004, wanneer het grondgebied en de bevolking van de EU met een derde zullen toenemen, terwijl het BBP slechts met 5% zal stijgen; wenst dan ook, gezien de huidige inkomensgerelateerde criteria voor het verkrijgen van de doelstelling 1-status en gezien de gevolgen van de toetreding van nieuwe lidstaten (b.v. de stijging van het relatieve inkomensniveau van de huidige lidstaten ten opzichte van het gemiddelde niveau van de uitgebreide EU), dat er overgangsmaatregelen worden vastgesteld voor regio's die momenteel de doelstelling 1-status hebben, maar die hierop in de toekomst misschien niet langer aanspraak kunnen maken; 45. wijst erop dat het, met het oog op de toekomstige volledige integratie van de kandidaat-lidstaten in het structuur- en cohesiebeleid van de EU, en gezien de thans reeds bestaande tekortkomingen bij de nationale beheers- en controleprocedures en interministeriële coördinatie bij de besteding van EU-middelen, dringend geboden is, dat de Commissie omvangrijke maatregelen ter voorbereiding en scholing van het personeel treft om een behoorlijk beheer van de Europese fondsen te waarborgen; 46. verzoekt de Commissie om nieuwe lidstaten de mogelijkheid te geven om zo spoedig mogelijk een enig programmeringsdocument op te stellen om te voorkomen dat meteen al in het eerste jaar van uitvoering van de programma's vertraging optreedt; 47. verzoekt de Commissie regelmatig een bijgewerkt overzicht te publiceren van de door de lidstaten gefinancierde projecten in de visserijsector, met vermelding van de bedragen die voor elke maatregel worden uitgegeven; 48. verzoekt de Commissie een gedetailleerde analyse uit te voeren van de werkzaamheden die met behulp van het vorige FIOV (1994-1999) zijn gefinancierd, en na te gaan in hoeverre zij hebben bijgedragen tot het verwezenlijken van de doelstellingen van het gemeenschappelijk visserijbeleid. o o o 49. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Het Europees Parlement , – gezien het verslag van de Commissie ( COM(2002) 557 – C5-0024/2003), – gelet op Verordening (EG) nr. 1164/94 van de Raad van 16 mei 1994 tot oprichting van een Cohesiefonds (1) , – gelet op artikel 47, lid 1 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie regionaal beleid, vervoer en toerisme en het advies van de Commissie rechten van de vrouw en gelijke kansen (A5&nbhy;0184/2003), A. overwegende dat een gebrek aan regionaal evenwicht een bedreiging vormt voor het streven naar politieke en economische integratie en de cohesie van de Europese Unie, B. overwegende dat het Cohesiefonds als onderdeel van de werkgelegenheidsstrategie van de EU bedoeld is om meer opleidingsmogelijkheden en banen in de sectoren milieu en vervoer te scheppen, met name voor de minst gekwalificeerde medeburgers, C. overwegende dat de Commissie in haar mededeling Agenda 2000 vast heeft gehouden aan de bevordering van de economische en sociale samenhang als prioritaire beleidsdoelstelling, die voor het eerst werd ingevoerd bij de Europese Akte (2) en vervolgens bij het Verdrag betreffende de Europese Unie (Verdrag van Maastricht) tot bestanddeel van een van de drie pijlers van de Europese integratie werd gemaakt, D. overwegende dat bij artikel 161, tweede alinea van het EG-Verdrag een Cohesiefonds werd opgericht dat "een financiële bijdrage (levert) aan projecten op het gebied van milieu en trans-Europese netwerken in de sfeer van de vervoersinfrastructuur", E. overwegende dat de artikelen 155 en 175 van het EG-Verdrag ten aanzien van het Cohesiefonds in aanvullende bepalingen voorzien betreffende trans-Europese netwerken en milieubeleid, F. overwegende dat het Cohesiefonds tot belangrijkste doel had de landen met de grootste structurele problemen te helpen, G. overwegende dat de door het Fonds begunstigde landen een BNP per hoofd van de bevolking moeten hebben van minder dan 90% van het gemiddelde in de Gemeenschap en een convergentieprogramma moeten aannemen dat erop gericht is aan de nominale criteria voor de Economische en Monetaire Unie (EMU) als verankerd in artikel 104 van het EG-Verdrag te voldoen, H. overwegende dat het Cohesiefonds bijdraagt tot versterking van de economische en sociale samenhang van de Gemeenschap; dat het financieel, op evenwichtige wijze, bijdraagt tot uitvoering van projecten op milieugebied en op het gebied van de transeuropese netwerken waar het de infrastructuur voor het vervoer van algemeen belang betreft, I. overwegende dat overeenkomstig de algemene verordening betreffende de Structuurfondsen de Gemeenschap met haar optreden met het oog op versterking van de economische en sociale samenhang ook streeft naar bevordering van de gelijke behandeling van mannen en vrouwen, en dat deze actie ertoe bijdraagt de ongelijkheden op te heffen en de gelijke kansen van mannen en vrouwen te bevorderen; dat de verordeningen betreffende de structuurfondsen een afspiegeling zijn van de verplichtingen van het Verdrag van Amsterdam inzake de transversale integratie van de dimensie gelijke kansen in alle communautaire acties en programma's (gender mainstreaming), 1. juicht het jaarlijks verslag toe als een belangrijk instrument ter evaluatie van de activiteiten van het Cohesiefonds; 2. beseft dat de uitbreiding een belangrijke impact zal hebben op de werking van het Cohesiefonds omdat vanaf 2004 alle landen waarop het Pretoetredingsinstrument voor structuurbeleid (ISPA) van toepassing is plus Cyprus en Malta, onmiddellijk in aanmerking zullen komen voor steun uit het Cohesiefonds, zodra zij toetreden; 3. wijst erop dat Ierland in 2003 de steun van het Cohesiefonds zal kwijtraken omdat het Ierse BNP is uitgekomen boven 90% van het gemiddelde nationaal inkomen van de 15 landen die nu de Europese Unie vormen; 4. is van oordeel dat de uitbreiding nieuwe uitdagingen met zich mee zal brengen en dat, gezien de grote structurele tekortkomingen in tal van kandidaat-landen op vervoersgebied, het noodzakelijk is een evenwicht te handhaven tussen vervoers- en milieuprojecten; 5. is bovendien van mening dat ondanks toenemende druk in de vervoerssector investeringen in spoorwegprojecten niet veronachtzaamd mogen worden; 6. verzoekt de Commissie waakzaam te blijven en de nodige druk uit te oefenen om bij de verdeling van middelen een evenwicht tussen vervoers- en milieuprojecten te handhaven; 7. is van mening dat met behulp van het Cohesiefonds belangrijke maatregelen in de milieu- en vervoerssector in benadeelde regio's uitgevoerd moeten worden teneinde de prioritaire doelstelling van de EU te verwezenlijken, namelijk het scheppen van meer en duurzame werkgelegenheid en de totstandbrenging van sociale cohesie; 8. wijst erop dat door het tekort van Portugal in 2001 ten belope van 4,1% voor het eerst de kwestie van een mogelijke opschorting van de steunverlening aan de orde werd gesteld; 9. doet een beroep op de Portugese autoriteiten de nodige maatregelen te nemen om een herhaling van die situatie te vermijden; 10. is van oordeel dat de uitvoering van het Fonds in 2001 in financieel opzicht over het algemeen aanvaardbaar was, maar niettemin verbeterd kan worden en is daarom van mening dat de kwestie van de lasten uit het verleden een ernstig probleem blijft; 11. waardeert het dat de Commissie zich forse inspanningen heeft getroost om dit probleem aan te pakken, met name door de instelling, in april 2002, van een task force in directoraat-generaal Regionaal beleid; 12. verzoekt de Commissie echter meer te doen om te bewerkstelligen dat de lidstaten niet alleen daadwerkelijk de kwaliteit van voor steuntoekenning ingediende projecten beoordelen (kosten/batenanalyse), maar eveneens nauwgezet realistische termijnen vaststellen; 13. wijst erop dat de tussentijdse evaluatie van de activiteiten van het Cohesiefonds in 2003, die volgens plan moet samenvallen met een soortgelijke evaluatie van de Structuurfondsen, een goede gelegenheid is om de werkzaamheden van het Fonds op hun waarde te schatten; 14. herinnert de Commissie aan haar toezegging aan het Parlement verslag uit te brengen over haar ex post-evaluaties van individuele projecten, dit om een algemene indruk te geven van de doeltreffendheid en de impact van het Fonds; 15. is van mening dat de controle op de activiteiten van het Fonds ter plaatse nog verder verscherpt moet worden en dat het aantal in 2001 uitgevoerde controles ontoereikend was; 16. heeft tot op zekere hoogte begrip voor de overgangsproblemen als gevolg van de reorganisatie van de Commissie en de opsplitsing van het directoraat-generaal Controle; 17. verzoekt de Commissie echter er voortaan voor te zorgen dat er een veel intensievere controle op projecten plaatsvindt, zoals door haar is toegezegd; 18. wijst op de onverminderde noodzaak van strenge controles, teneinde ervoor te zorgen dat bij overheidscontracten de transparantieregels worden nageleefd; 19. meent dat de verslaglegging over de activiteiten van het Fonds nog voor verbetering vatbaar is; 20. doet derhalve nogmaals een beroep op de Commissie om bij toekomstige verslagen gedetailleerdere informatie te verstrekken over de gefinancierde projecten, over de wijze waarop zij bijdragen tot naleving van de communautaire milieuwetgeving, over de ingezette middelen om knelpunten in de vervoerssector uit de weg te werken en over de mate waarin spoorwegprojecten tot een overheveling van het wegvervoer naar het vervoer per spoor hebben geleid; 21. herinnert de Commissie eraan het Europees Parlement een evaluatieverslag voor te leggen over de economische impact van steun uit het Cohesiefonds op zowel individuele projecten als de algemene bedrijvigheid, met inbegrip van de impact op de minst gekwalificeerde werknemers; 22. betreurt eens te meer dat het verslag geen specifieke details bevat over de lasten uit het verleden in het kader van het Cohesiefonds; 23. is van oordeel dat de transparantie nog verbeterd kan worden door in het verslag een historisch overzicht van de activiteiten van het Fonds op te nemen, alsmede een uitvoerige statistische bijlage die een vergelijking van de lidstaten aan de hand van volledig en vergelijkbaar cijfermateriaal mogelijk maakt; 24. verzoekt de Commissie derhalve ervoor te zorgen dat in toekomstige jaarlijkse verslagen tegemoet wordt gekomen aan de wensen van het Parlement wat betreft meer gedetailleerde en complete statistische informatie en een uitvoeriger evaluatie van de activiteiten van het Fonds; 25. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie en de regeringen van Griekenland, Spanje, Ierland en Portugal. (Medebeslissingsprocedure: tweede lezing) Het Europees Parlement , – gezien het gemeenschappelijk standpunt van de Raad (14857/1/2002 – C5&nbhy;0083/2003) (1) , – gezien zijn in eerste lezing geformuleerde standpunt (2) inzake het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2001) 452 ) (3) , – gelet op artikel 251, lid 2 van het EG&nbhy;Verdrag, − gezien het gewijzigd voorstel van de Commissie ( COM(2002) 684 ) (4) – gelet op artikel 80 van zijn Reglement, – gezien de aanbeveling voor de tweede lezing van de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbeleid (A5&nbhy;0195/2003), 1. wijzigt het gemeenschappelijk standpunt als volgt; 2. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Standpunt van het Europees Parlement in tweede lezing vastgesteld op 19 juni 2003 met het oog op de aanneming van Verordening (EG) nr. .../2003 van het Europees Parlement en de Raad inzake de bestrijding van salmonella en andere specifieke door voedsel overgedragen zoönoseverwekkers HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, en met name op artikel 152, lid 4, punt b), Gezien het voorstel van de Commissie (5) , Gezien het advies van het Europese Economisch en Sociaal Comité (6) , Na raadpleging van het Comité van de regio's, Handelend volgens de procedure van artikel 251 van het Verdrag (7) , Overwegende hetgeen volgt: (1) Levende dieren en producten van dierlijke oorsprong komen voor op de lijst in bijlage I bij het Verdrag. Veeteelt en het in de handel brengen van producten van dierlijke oorsprong vormen een belangrijke bron van inkomsten voor de landbouwbevolking. Een rationele ontwikkeling van deze sector kan worden bereikt door de uitvoering van veterinaire maatregelen voor de verbetering van de gezondheid van mens en dier in de Gemeenschap. (2) De bescherming van de volksgezondheid tegen ziekten en besmettingen die direct of indirect van dieren op de mens kunnen worden overgedragen (zoönoses) is van het allergrootste belang. (3) Via voedsel overgedragen zoönoses kunnen de oorzaak zijn van menselijk leed, maar ook van economisch verlies bij de voedselproductie en voor de levensmiddelenindustrie. (4) Ook zoönoses die op een andere wijze dan via voedsel, vooral door wilde dieren en gezelschapsdieren, worden overgedragen, geven aanleiding tot bezorgdheid. (5) De in het stadium van de primaire productie aanwezige zoönoses moeten op adequate wijze onder controle worden gehouden om te waarborgen dat de doelstellingen van deze verordening worden verwezenlijkt. In het geval van primaire productie die leidt tot rechtstreekse levering van kleine hoeveelheden primaire producten aan eindverbruikers of plaatselijke winkels door de levensmiddelenbedrijfexploitant die die producten produceert, dient de volksgezondheid echter door de nationale wetgeving te worden beschermd. In dat geval bestaat er een nauwe relatie tussen de producent en de consument. Die productie mag echter niet in belangrijke mate bijdragen aan de gemiddelde prevalentie van zoönoses in de veepopulaties van de gehele Gemeenschap. Het is mogelijk dat de algemene voorschriften voor bemonstering en onderzoek onpraktisch of ongeschikt zijn voor producenten met een zeer gering aantal dieren in regio's met speciale problemen van geografische oorsprong. (6) Bij Richtlijn 92/117/EEG van de Raad van 17 december 1992 inzake maatregelen voor de bescherming tegen bepaalde zoönoses en bepaalde zoönoseverwekkers bij dieren en in producten van dierlijke oorsprong teneinde door voedsel overgedragen infecties en vergiftigingen (8) te voorkomen is voorzien in de invoering van een systeem voor de bewaking van bepaalde zoönoses en van controles op salmonella bij bepaalde pluimveekoppels. (7) Krachtens die richtlijn moesten de lidstaten de nationale maatregelen die zij hadden genomen om het bij de richtlijn vastgestelde doel te bereiken, voorleggen aan de Commissie en moesten zij plannen opstellen voor het toezicht op salmonella's bij pluimvee. Krachtens Richtlijn 97/22/EG van de Raad van 22 april 1997 (9) tot wijziging van Richtlijn 92/117/EEG werd deze verplichting evenwel geschorst in afwachting van de in artikel 15 bis van Richtlijn 92/117/EEG bedoelde herziening. (8) Verschillende lidstaten hebben reeds hun plannen voor het toezicht op salmonella ingediend, die door de Commissie zijn goedgekeurd. Voorts dienden alle lidstaten met ingang van 1 januari 1998 de minimummaatregelen ten uitvoer te leggen die voor salmonella zijn vastgesteld in bijlage III, deel I, bij Richtlijn 92/117/EEG, en dienden zij regels op te stellen voor maatregelen om te voorkomen dat salmonella op een bedrijf wordt binnengebracht. (9) Deze minimummaatregelen betreffen vooral de bewaking en de controle van salmonella bij fokkoppels van de soort Gallus gallus. Wanneer besmetting met de serotypes Salmonella enteritidis of Salmonella typhimurium bij de betrokken monsters werd geconstateerd en bevestigd, moesten op grond van Richtlijn 92/117/EEG specifieke maatregelen worden genomen om de besmetting te bestrijden. (10) Voorschriften voor de bewaking en de bestrijding van bepaalde zoönoses bij dieren zijn reeds vastgelegd in andere communautaire regelgeving. Met name Richtlijn 64/432/EEG van de Raad van 26 juni 1964 inzake veterinairrechtelijke vraagstukken op het gebied van het intracommunautaire handelsverkeer in runderen en varkens (10) heeft betrekking op rundertuberculose en runderbrucellose. Richtlijn 91/68/EEG van de Raad van 28 januari 1991 inzake veterinairrechtelijke voorschriften voor het intracommunautaire handelsverkeer in schapen en geiten (11) heeft betrekking op schapen- en geitenbrucellose. De onderhavige verordening mag niet leiden tot onnodige overlapping van deze bestaande verplichtingen. (11) Voorts dient een verordening van het Europees Parlement en de Raad inzake levensmiddelenhygiëne specifieke elementen voor de preventie, de bestrijding en de bewaking van zoönoses en zoönoseverwekkers te bestrijken, en specifieke voorschriften voor de microbiologische kwaliteit van levensmiddelen te bevatten. (12) Richtlijn 92/117/EEG voorziet in het verzamelen van gegevens over het vóórkomen van zoönoses en zoönoseverwekkers in diervoeders, bij dieren, in levensmiddelen en bij de mens. Hoewel de regeling inzake het verzamelen van de gegevens niet geharmoniseerd is en derhalve geen vergelijking tussen de lidstaten mogelijk maakt, vormt zij toch een basis voor de evaluatie van de huidige situatie met betrekking tot zoönoses en zoönoseverwekkers in de Gemeenschap. (13) Uit de in het kader van de regeling verzamelde gegevens blijkt dat de meeste gevallen van zoönoses bij de mens worden veroorzaakt door Salmonella spp. en Campylobacter spp. Het aantal gevallen van salmonellose bij de mens lijkt af te nemen, vooral die welke worden veroorzaakt door Salmonella enteritidis en Salmonella typhimurium, waaruit mag worden geconcludeerd dat de in de Gemeenschap genomen bestrijdingsmaatregelen hiertegen succes hebben gehad. Toch wordt aangenomen dat vele gevallen niet worden gemeld en dat de verzamelde gegevens bijgevolg geen volledig beeld van de situatie geven. (14) Het Wetenschappelijk Comité voor veterinaire maatregelen in verband met de volksgezondheid heeft in zijn advies inzake zoönoses van 12 april 2000 gesteld dat de huidige maatregelen voor de bestrijding van door voedsel overgedragen zoönoses ontoereikend zijn en dat de epidemiologische gegevens die momenteel door de lidstaten worden verzameld, onvolledig en niet helemaal vergelijkbaar zijn. Derhalve heeft het comité aanbevolen de bewakingsvoorschriften te verbeteren en heeft het mogelijke maatregelen inzake risicobeheer voorgesteld. (15) Daarom moeten de bestaande regelingen voor de bestrijding van bepaalde zoönoseverwekkers worden verbeterd. Terzelfder tijd zullen de bij Richtlijn 92/117/EEG vastgestelde systemen voor bewaking en gegevensverzameling worden vervangen door de bepalingen die zijn vastgelegd in Richtlijn 2003/.../EG van het Europees Parlement en de Raad van ... inzake de bewaking van zoönoses en zoönoseverwekkers en houdende wijziging van Beschikking 90/424/EEG van de Raad en intrekking van Richtlijn 92/117/EEG van de Raad (12) . (16) Als beginsel moet worden vastgesteld dat de bestrijdingsmaatregelen betrekking moeten hebben op de hele voedselketen, van bij de boer tot op het bord. (17) In het algemeen moeten de in de communautaire regelgeving inzake diervoeders, diergezondheid en levensmiddelenhygiëne vastgestelde voorschriften van toepassing zijn op die bestrijdingsmaatregelen. (18) Voor bepaalde zoönoses en zoönoseverwekkers moeten evenwel specifieke bestrijdingsvoorschriften worden vastgesteld. (19) Die specifieke bestrijdingsvoorschriften moeten worden gebaseerd op de doelstellingen inzake het terugdringen van de prevalentie van zoönoses en zoönoseverwekkers. (20) De doelstellingen moeten voor zoönoses en zoönoseverwekkers bij dieren worden vastgesteld met inachtneming van de frequentie en de epidemiologische tendensen bij dieren en bij mensen alsook in diervoeder en levensmiddelen, de ernst voor mensen, de potentiële economische gevolgen, het wetenschappelijk advies en het bestaan van adequate maatregelen om de prevalentie terug te dringen. Indien nodig kunnen ook doelstellingen worden vastgesteld voor andere delen van de voedselketen. (21) Om de doelstellingen tijdig te kunnen verwezenlijken, moeten de lidstaten specifieke bestrijdingsprogramma's opzetten die door de Gemeenschap moeten worden goedgekeurd. (22) De voornaamste verantwoordelijkheid voor de veiligheid van levensmiddelen dient bij de exploitanten van levensmiddelen- of diervoederbedrijven te berusten. De lidstaten moeten derhalve het opzetten van bestrijdingsprogramma's op bedrijfsniveau stimuleren. (23) Het kan gebeuren dat lidstaten of exploitanten van levensmiddelen- of diervoederbedrijven in het kader van hun bestrijdingsprogramma's specifieke bestrijdingsmethoden wensen te gebruiken. Bepaalde methoden evenwel zijn misschien niet acceptabel, in het bijzonder omdat zij het bereiken van het gestelde doel in het algemeen in de weg staan, omdat zij specifiek interfereren met noodzakelijke testmethoden, of omdat zij potentiële risico's voor de volksgezondheid opleveren. Daarom moet worden voorzien in adequate procedures waardoor de Gemeenschap kan besluiten dat bepaalde bestrijdingsmethoden niet in het kader van bestrijdingsprogramma's mogen worden gebruikt. (24) Bestaande of nieuwe bestrijdingsmethoden vallen niet altijd onder een specifieke communautaire regelgeving inzake goedkeuring van producten, maar kunnen misschien wel bijdragen tot het bereiken van de doelstellingen inzake het terugdringen van de prevalentie van bepaalde zoönoses en zoönoseverwekkers. Daarom moet het mogelijk zijn om het gebruik van die methoden op communautair niveau toe te staan. (25) Het is van cruciaal belang dat bij het herbevolken uitsluitend dieren worden gebruikt die komen uit koppels of beslagen die overeenkomstig deze verordening zijn gecontroleerd. De in het kader van een specifiek bestrijdingsprogramma verkregen testresultaten moeten worden meegedeeld aan de koper van de dieren. Daartoe moeten specifieke voorschriften worden opgenomen in de desbetreffende communautaire regelgeving inzake het intracommunautaire handelsverkeer en de invoer uit derde landen, met name betreffende partijen levende dieren en broedeieren. Richtlijn 64/432/EEG, Richtlijn 72/462/EEG van de Raad van 12 december 1972 inzake gezondheidsvraagstukken en veterinairrechtelijke vraagstukken bij de invoer van runderen, varkens en vers vlees uit derde landen (13) en Richtlijn 90/539/EEG van de Raad van 15 oktober 1990 tot vaststelling van veterinairrechtelijke voorschriften voor het intracommunautaire handelsverkeer en de invoer uit derde landen van pluimvee en broedeieren (14) moeten dienovereenkomstig worden aangepast. (26) De aanneming van deze verordening mag geen afbreuk doen aan de aanvullende garanties die voor Finland en Zweden bij hun toetreding zijn overeengekomen en die door de Beschikkingen 94/968/EG (15) , 95/50/EG (16) , 95/160/EG (17) , 95/161/EG (18) , 95/168/EG (19) , 95/409/EG (20) , 95/410/EG (21) en 95/411/EG (22) zijn bevestigd. De verordening moet voorzien in een procedure voor de toekenning, gedurende een overgangsperiode, van garanties aan elke lidstaat met een goedgekeurd nationaal bestrijdingsprogramma dat verder reikt dan de minimumvereisten van de Gemeenschap met betrekking tot salmonella. De resultaten van de tests op levende dieren en broedeieren die met een dergelijke lidstaat verhandeld worden, moeten voldoen aan de in het nationale bestrijdingsprogramma van de lidstaat vastgestelde criteria. De toekomstige communautaire wetgeving inzake specifieke hygiënevoorschriften voor voedsel van dierlijke oorsprong dient in een soortgelijke procedure voor vlees en consumptie-eieren te voorzien. (27) Gelijkwaardige maatregelen voor de bestrijding van zoönoses moeten ook ten uitvoer worden gelegd in derde landen die naar de Gemeenschap exporteren, op hetzelfde moment waarop maatregelen in de Gemeenschap worden toegepast. (28) Wat de bestrijding van salmonella betreft, duidt de beschikbare informatie erop dat pluimveeproducten een belangrijke bron van salmonellose bij de mens zijn. De bestrijdingsmaatregelen moeten daarom worden toegepast op de productie van deze producten en op die manier de krachtens Richtlijn 92/117/EEG getroffen maatregelen uitbreiden. Wat de productie van consumptie-eieren betreft, is het van belang dat er specifieke maatregelen worden vastgesteld betreffende het in de handel brengen van producten afkomstig van koppels waarvan niet aan de hand van tests is vastgesteld dat zij vrij van de betrokken salmonella's zijn. Wat pluimveevlees betreft, is het streven dat er een redelijke garantie is dat het in de handel gebrachte pluimveevlees vrij is van de betrokken salmonella's. Voor exploitanten van een levensmiddelenbedrijf moet er een overgangsperiode komen zodat zij zich aan de beoogde maatregelen kunnen aanpassen; deze maatregelen kunnen later naar aanleiding van wetenschappelijke risico-evaluaties verder worden aangepast. (29) Er dienen nationale en communautaire referentielaboratoria te worden aangewezen om advies en assistentie te verlenen inzake aangelegenheden die binnen het toepassingsgebied van deze verordening vallen. (30) Om de uniforme toepassing van deze verordening te garanderen, moet worden voorzien in de organisatie van communautaire audits en controles overeenkomstig andere communautaire wetgeving terzake. (31) Voorzien moet worden in de nodige procedures om sommige bepalingen van deze verordening aan te passen aan de technische en wetenschappelijke vooruitgang en om de nodige uitvoerings- en overgangsmaatregelen vast te stellen. (32) Om rekening te houden met de technische en wetenschappelijke vooruitgang dient gezorgd te worden voor een nauwe en doeltreffende samenwerking tussen de Commissie en de lidstaten binnen het Permanent Comité dat is ingesteld bij Verordening (EG) nr. 178/2002 van het Europees Parlement en de Raad van 28 januari 2002 tot vaststelling van de algemene beginselen en voorschriften van de levensmiddelenwetgeving, tot oprichting van een Europese Autoriteit voor voedselveiligheid en tot vaststelling van procedures voor voedselveiligheidsaangelegenheden (23) . (33) De maatregelen die nodig zijn voor de uitvoering van deze verordening moeten worden vastgesteld overeenkomstig Besluit 1999/468/EG van de Raad van 28 juni 1999 tot vaststelling van de voorwaarden voor de uitoefening van de aan de Commissie verleende uitvoeringsbevoegdheden (24) , HEBBEN DE VOLGENDE VERORDENING VASTGESTELD: HOOFDSTUK I INLEIDENDE BEPALINGEN Artikel 1 Doel en toepassingsgebied 1. Deze verordening heeft tot doel erop toe te zien dat adequate en doeltreffende maatregelen worden getroffen voor de detectie en de bestrijding van salmonella en andere zoönoseverwekkers in alle stadia van productie, verwerking en distributie, in het bijzonder op het niveau van de primaire productie met inbegrip van diervoeders, teneinde de prevalentie ervan en het risico voor de volksgezondheid te verminderen. 2. Deze verordening betreft: 3. Deze verordening is niet van toepassing op primaire productie: 4. De lidstaten stellen in het kader van de nationale wetgeving voor de in lid 3, onder b) bedoelde activiteiten regels vast om te waarborgen dat de doelstellingen van deze verordening verwezenlijkt worden. 5. Deze verordening is van toepassing onverminderd meer specifieke communautaire bepalingen betreffende diergezondheid, diervoeding, voedselhygiëne, overdraagbare menselijke ziekten, gezondheid en veiligheid op het werk, gentechnologie en overdraagbare spongiforme encefalopathieën. Artikel 2 Definities In deze verordening worden de volgende definities gebruikt: Artikel 3 Bevoegde autoriteiten 1. Elke lidstaat wijst een bevoegde autoriteit of bevoegde autoriteiten in het kader van deze verordening aan en stelt de Commissie daarvan in kennis. Indien een lidstaat meer dan één bevoegde autoriteit aanwijst: 2. De bevoegde autoriteit of autoriteiten is of zijn met name verantwoordelijk voor: HOOFDSTUK II COMMUNAUTAIRE DOELSTELLINGEN Artikel 4 Communautaire doelstellingen inzake het verminderen van de prevalentie van zoönoses en zoönoseverwekkers 1. Er worden communautaire doelstellingen voor het verminderen van de prevalentie van de in bijlage I, kolom 1, genoemde zoönoses en zoönoseverwekkers bij de dierpopulaties die zijn opgenomen in bijlage I, kolom 2, vastgelegd, met inachtneming van met name: De doelstellingen, en eventuele wijzigingen daarvan, worden vastgelegd volgens de in artikel 14, lid 2, bedoelde procedure. 2. De doelstellingen als bedoeld in lid 1 bestaan ten minste uit: 3. De communautaire doelstellingen worden voor de eerste keer vastgelegd vóór de in bijlage I, kolom 4, aangegeven tijdstippen. 4. a) Bij het bepalen van elke communautaire doelstelling zorgt de Commissie voor een analyse van de verwachte kosten en baten. In deze analyse wordt in het bijzonder rekening gehouden met de criteria van lid 6, onder c). Desgevraagd verlenen de lidstaten de Commissie alle nodige bijstand om haar in staat te stellen de analyse te maken. b) Voordat zij een communautaire doelstelling voorstelt, raadpleegt de Commissie in het in artikel 14, lid 1, bedoelde comité de lidstaten over het resultaat van haar analyse. c) In het licht van de resultaten van deze analyse en de raadpleging van de lidstaten stelt de Commissie waar passend communautaire doelstellingen voor. 5. In afwijking van lid 2, onder e), en lid 4, zijn gedurende een overgangsperiode evenwel de volgende voorschriften van toepassing op pluimvee. De communautaire doelstelling die voor deze overgangsperiode wordt vastgesteld voor vermeerderingskoppels van Gallus gallus, hebben betrekking op de vijf meest voorkomende serotypes salmonella in salmonellose bij de mens, die worden bepaald op basis van gegevens die met EG-monitoringsystemen zijn verzameld. De communautaire doelstellingen die voor de overgangsperiode worden vastgesteld voor legkippen, slachtkuikens en kalkoenen, hebben betrekking op Salmonella Enteritidis en Salmonella Typhimurium. Deze doelstellingen kunnen op grond van de resultaten van een overeenkomstig lid 4 uitgevoerde analyse evenwel worden uitgebreid tot andere serotypes. De overgangsperiode geldt voor elke communautaire doelstelling betreffende het verminderen van de prevalentie van salmonella bij pluimvee. Zij geldt telkens gedurende drie jaar en gaat in op de datum die is vermeld in bijlage I, kolom 5. 6. a) Bijlage I kan volgens de in artikel 14, lid 2, vastgestelde procedure worden gewijzigd met het oog op de onder b), vermelde doelstellingen, in het bijzonder rekening houdende met de onder c), vermelde criteria. b) Wijzigingen van bijlage I kunnen de reikwijdte van de voorwaarden betreffende de vastlegging van de communautaire doelstellingen veranderen door aanvulling, beperking of wijziging van de betrokken: c) De in overweging te nemen criteria vóór wijziging van bijlage I omvatten in verband met de betrokken zoönose of zoönoseverwekker: 7. Bijlage III kan gewijzigd of aangevuld worden volgens de procedure van artikel 14, lid 2. 8. De Commissie evalueert de uitvoering van de communautaire doelstellingen en zal bij het voorstellen van verdere doelstellingen met die evaluatie rekening houden. 9. De maatregelen ter vermindering van de prevalentie van de zoönoses en zoönoseverwekkers die zijn vermeld in bijlage I, worden uitgevoerd volgens de bij of krachtens deze verordening vastgestelde voorschriften. HOOFDSTUK III BESTRIJDINGSPROGRAMMA'S Artikel 5 Nationale bestrijdingsprogramma's 1. Teneinde de communautaire doelstellingen van artikel 4 te verwezenlijken stellen de lidstaten nationale bestrijdingsprogramma's vast voor elke in de lijst in bijlage I opgenomen zoönose en zoönoseverwekker. Nationale bestrijdingsprogramma's houden rekening met de geografische verspreiding van zoönoses binnen elke lidstaat en met de financiële implicaties die doeltreffende controles met zich meebrengen voor primaire producenten en exploitanten van levensmiddelen- of diervoederbedrijven. 2. De nationale bestrijdingsprogramma's hebben een continu karakter en een looptijd van ten minste drie opeenvolgende jaren. 3. De nationale bestrijdingsprogramma's: 4. De nationale bestrijdingsprogramma's hebben betrekking op ten minste de volgende stadia van de voedselketen: 5. De nationale bestrijdingsprogramma's bevatten waar van toepassing bepalingen met betrekking tot de testmethoden en de criteria aan de hand waarvan de resultaten van die tests worden beoordeeld, voor het testen van op het nationale grondgebied verzonden dieren en broedeieren in het kader van de officiële controles als bedoeld in bijlage II, deel A. 6. De in bijlage II vastgestelde eisen en minimumbemonsteringsvoorschriften kunnen volgens de in artikel 14, lid 2, bedoelde procedure worden gewijzigd, aangepast of aangevuld, met name rekening houdende met de in artikel 4, lid 6, onder c), vermelde criteria. 7. Uiterlijk 6 maanden nadat de in artikel 4 bedoelde communautaire doelstellingen zijn vastgelegd, dienen de lidstaten bij de Commissie een nationaal bestrijdingsprogramma in en lichten zij de uit te voeren maatregelen toe. Artikel 6 Goedkeuring van de nationale bestrijdingsprogramma's 1. Wanneer een lidstaat overeenkomstig artikel 5 een nationaal bestrijdingsprogramma heeft ingediend, beschikt de Commissie over een termijn van twee maanden om deze lidstaat om relevante en noodzakelijke additionele informatie te verzoeken. De lidstaat verstrekt deze additionele informatie binnen twee maanden na de ontvangst van dit verzoek. Binnen twee maanden na de ontvangst van bedoelde informatie of, indien zij niet om additionele informatie had verzocht, binnen zes maanden na de indiening van het bestrijdingsprogramma, besluit de Commissie over de overeenstemming ervan met de toepasselijke voorschriften en met name met deze verordening. 2. Zodra de Commissie heeft besloten dat een programma in overeenstemming is met de voorschriften, of op verzoek van de lidstaat die het programma heeft ingediend, wordt dat programma onverwijld in overweging genomen met het oog op goedkeuring volgens de in artikel 14, lid 2, bedoelde procedure. 3. Om rekening te kunnen houden met de ontwikkeling van de situatie in de lidstaat, met name in het licht van de resultaten als bedoeld in artikel 5, lid 3, onder d), kunnen volgens de in artikel 14, lid 2, bedoelde procedure, wijzigingen in een voorheen overeenkomstig lid 2 goedgekeurd programma worden goedgekeurd. Artikel 7 Bestrijdingsprogramma's van exploitanten van levensmiddelen- of diervoederbedrijven 1. Exploitanten van levensmiddelen- of diervoederbedrijven of organisaties die dergelijke exploitanten vertegenwoordigen, mogen bestrijdingsprogramma's opstellen. Deze programma's bestrijken zoveel mogelijk alle stadia van productie, verwerking en distributie. 2. Indien exploitanten van levensmiddelen- of diervoederbedrijven of representatieve organisaties daarvan wensen dat hun bestrijdingsprogramma's deel uitmaken van een nationaal bestrijdingsprogramma, leggen zij hun bestrijdingsprogramma's en alle wijzigingen daarvan ter goedkeuring voor aan de bevoegde autoriteit van de lidstaat waar ze zijn gevestigd. Indien de betrokken activiteiten plaatsvinden in verschillende lidstaten, worden deze programma's voor elke lidstaat afzonderlijk goedgekeurd. 3. De bevoegde autoriteit keurt de op grond van lid 2 ingediende bestrijdingsprogramma's alleen goed indien zij ervan overtuigd is dat de bestrijdingsprogramma's voldoen aan de desbetreffende eisen van bijlage II en in overeenstemming zijn met de doelstellingen van de relevante nationale bestrijdingsprogramma's. 4. De lidstaten houden lijsten bij van de goedgekeurde bestrijdingsprogramma's van exploitanten van levensmiddelen- of diervoederbedrijven of de representatieve organisaties daarvan. De lijsten worden op verzoek aan de Commissie ter beschikking gesteld. 5. Exploitanten van levensmiddelen- of diervoederbedrijven of representatieve organisaties daarvan delen de resultaten van de bestrijdingsprogramma's regelmatig mee aan de bevoegde autoriteiten. HOOFDSTUK IV BESTRIJDINGSMETHODEN Artikel 8 Specifieke bestrijdingsmethoden 1. Op initiatief van de Commissie of op verzoek van een lidstaat en volgens de in artikel 14, lid 2, bedoelde procedure: 2. Het bepaalde in lid 1, onder a), b), en c), is niet van toepassing op de methoden waarbij stoffen of technieken worden gebruikt die vallen onder de communautaire regelgeving inzake diervoeders, levensmiddelenadditieven of diergeneesmiddelen. HOOFDSTUK V HANDELSVERKEER Artikel 9 Intracommunautair handelsverkeer 1. Uiterlijk met ingang van de in bijlage I, kolom 5, vastgestelde data worden koppels en beslagen van oorsprong van de in de tweede kolom genoemde diersoorten onderzocht op de in de eerste kolom vermelde zoönoses en zoönoseverwekkers, voordat de levende dieren of broedeieren uit het levensmiddelenbedrijf van herkomst worden verzonden. De data en de resultaten van de tests worden opgenomen in de desbetreffende gezondheidscertificaten, zoals bepaald bij de Gemeenschapswetgeving. 2. De lidstaat van bestemming kan volgens de in artikel 14, lid 2, bedoelde procedure worden toegestaan om gedurende een overgangsperiode te eisen dat de resultaten van de tests die moeten worden vermeld in de betrokken gezondheidscertificaten voor partijen dieren en broedeieren die in de lidstaat van verzending zijn getest, aan dezelfde criteria inzake salmonella voldoen als die welke de lidstaat van bestemming in zijn eigen goedgekeurde programma overeenkomstig artikel 5, lid 5, heeft vastgesteld voor partijen die binnen zijn grondgebied worden verzonden. Deze toestemming kan volgens dezelfde procedure worden ingetrokken. 3. De bijzondere maatregelen met betrekking tot salmonella die voor de inwerkingtreding van deze verordening van toepassing waren op de verzending van levende dieren naar Finland en Zweden, blijven van toepassing alsof zij overeenkomstig lid 2 waren toegestaan. 4. Onverminderd het bepaalde in artikel 5, lid 6, kunnen volgens de in artikel 14, lid 2, bedoelde procedure specifieke voorschriften worden vastgesteld betreffende het vaststellen van de in artikel 5, lid 5, en in lid 2, bedoelde criteria door de lidstaten. Artikel 10 Invoer uit derde landen 1. Met ingang van de in bijlage I, kolom 5, aangegeven data hangt de toelating of handhaving op de in de communautaire regelgeving opgenomen lijsten van derde landen voor de betrokken diersoort of categorie, waaruit de lidstaten de onder deze verordening vallende dieren of broedeieren mogen invoeren, af van de indiening door het betrokken derde land bij de Commissie van een programma dat gelijkwaardig is aan de in artikel 5 bedoelde programma's en van de goedkeuring ervan overeenkomstig dit artikel. Het programma dient bijzonderheden te verstrekken over de door het betrokken land geboden garanties ten aanzien van inspecties en controles inzake zoönoses en zoönoseverwekkers. Die garanties moeten ten minste gelijkwaardig zijn aan de door deze verordening geboden garanties. Het Voedsel- en Veterinair Bureau van de Commissie wordt nauw betrokken bij het verifiëren van het bestaan van gelijkwaardige bestrijdingsprogramma's in derde landen. 2. Deze programma's worden goedgekeurd volgens de in artikel 14, lid 2, bedoelde procedure, op voorwaarde dat de gelijkwaardigheid van de in het kader van het programma beschreven maatregelen en de toepasselijke voorschriften uit hoofde van de communautaire wetgeving objectief aangetoond wordt. Andere dan de bij deze verordening vastgestelde garanties kunnen volgens dezelfde procedure worden toegestaan, op voorwaarde dat zij niet gunstiger zijn dan die welke gelden voor het intracommunautaire handelsverkeer. 3. Voor derde landen waarmee een regelmatig handelsverkeer bestaat, is het bepaalde in artikel 5, lid 7, en artikel 6, lid 1, betreffende de termijnen voor de indiening en goedkeuring van de programma's van toepassing. Voor derde landen waarmee het handelsverkeer pas tot stand gebracht is of hervat, gelden de termijnen van artikel 6. 4. Koppels en beslagen van oorsprong van de in bijlage I, tweede kolom, genoemde diersoorten worden onderzocht, voordat de levende dieren of broedeieren uit het levensmiddelenbedrijf van herkomst worden verzonden. De koppels en beslagen worden onderzocht op de in bijlage I, kolom 1, vermelde zoönoses en zoönoseverwekkers, of, indien dat nodig is om de in lid 1 bedoelde gelijkwaardige garanties te waarborgen, op de zoönoses en zoönoseverwekkers die worden bepaald volgens de procedure van artikel 14, lid 2. De datum en het resultaat van het onderzoek worden op de betrokken invoercertificaten vermeld; de modellen daarvoor in de communautaire regelgeving zullen dienovereenkomstig worden gewijzigd. 5. De lidstaat van bestemming kan volgens de in artikel 14, lid 2, bedoelde procedure worden toegestaan om gedurende een overgangsperiode te eisen dat de resultaten van de in lid 4 bedoelde tests aan dezelfde criteria voldoen als die welke de lidstaat in zijn eigen programma overeenkomstig artikel 5, lid 5, heeft vastgesteld. De toestemming kan worden ingetrokken en onverminderd het bepaalde in artikel 5, lid 6, kunnen volgens de in artikel 14, lid 2, bedoelde procedure specifieke voorschriften worden vastgesteld betreffende het vaststellen van dergelijke criteria. 6. De toelating of handhaving op de in de communautaire regelgeving opgenomen lijsten van derde landen voor de betrokken productcategorie waaruit de lidstaten de onder deze verordening vallende producten mogen invoeren, hangt af van de verstrekking door het betrokken derde land aan de Commissie van garanties die gelijkwaardig zijn aan de door deze verordening geboden garanties. HOOFDSTUK VI LABORATORIA Artikel 11 Referentielaboratoria 1. Volgens de in artikel 14, lid 2, bedoelde procedure worden de communautaire referentielaboratoria aangewezen voor de analyse van en het testen op de zoönoses en zoönoseverwekkers die zijn vermeld in de lijst in bijlage I, kolom 1. 2. De verantwoordelijkheden en taken van de communautaire referentielaboratoria, in het bijzonder wat betreft de coördinatie van hun werkzaamheden met die van de nationale referentielaboratoria, worden vastgesteld volgens de procedure van artikel 14, lid 2. 3. De lidstaten wijzen de nationale referentielaboratoria aan voor de analyse van en het testen op de zoönoses en zoönoseverwekkers die zijn vermeld in de lijst in bijlage I, kolom 1. De naam en het adres van de laboratoria worden meegedeeld aan de Commissie. 4. Volgens de procedure van artikel 14, lid 2, kunnen bepaalde verantwoordelijkheden en taken van de nationale referentielaboratoria worden vastgesteld, in het bijzonder wat betreft de coördinatie van hun werkzaamheden met die van de overeenkomstig artikel 12, lid 1, punt a), aangegeven relevante laboratoria in de lidstaten. Artikel 12 Erkenning van laboratoria, kwaliteitsvoorschriften en erkende testmethoden 1. De laboratoria die deelnemen aan de op grond van de artikelen 5 en 7 vastgestelde bestrijdingsprogramma's en waar de monsters worden geanalyseerd met het oog op de opsporing van zoönoses en zoönoseverwekkers die zijn vermeld in de lijst in bijlage I, kolom 1 worden 2. De laboratoria nemen regelmatig deel aan ringonderzoeken die worden georganiseerd of gecoördineerd door het nationale referentielaboratorium. 3. De tests op de aanwezigheid van zoönoses en zoönoseverwekkers die zijn vermeld in de lijst in bijlage I, kolom 1 worden uitgevoerd met als referentiemethoden de methoden en protocollen die zijn aanbevolen door de internationale normalisatie-organisaties. Alternatieve methoden mogen worden gebruikt als die overeenkomstig internationaal erkende voorschriften zijn gevalideerd en resultaten opleveren die gelijkwaardig zijn aan de resultaten van de desbetreffende referentiemethode. Zo nodig kunnen volgens de in artikel 14, lid 2, bedoelde procedure andere testmethoden worden goedgekeurd. HOOFDSTUK VII UITVOERING Artikel 13 Uitvoerings- en overgangsmaatregelen Volgens de in artikel 14, lid 2, bedoelde procedure kunnen de nodige overgangsmaatregelen of uitvoeringsmaatregelen, met inbegrip van de noodzakelijke wijzigingen in de desbetreffende gezondheidscertificaten, worden vastgesteld. Artikel 14 Comitéprocedure 1. De Commissie wordt bijgestaan door het Permanent Comité voor de voedselketen en de diergezondheid dat is opgericht bij Verordening (EG) nr. 178/2002. 2. Wanneer naar dit lid wordt verwezen, zijn de artikelen 5 en 7 van Besluit 1999/468/EG van de Raad van toepassing, met inachtneming van artikel 8 van dat besluit. De in artikel 5, lid 6, van Besluit 1999/468/EG bedoelde termijn bedraagt drie maanden. 3. Het Comité stelt zijn reglement van orde vast. Artikel 15 Raadpleging van de Europese Autoriteit voor voedselveiligheid De Commissie raadpleegt de Europese Autoriteit voor voedselveiligheid over alle aangelegenheden binnen de werkingssfeer van deze verordening die belangrijke gevolgen voor de volksgezondheid kunnen hebben, en in het bijzonder vóór zij communautaire doelstellingen overeenkomstig artikel 4 of specifieke bestrijdingsmethoden overeenkomstig artikel 8 voorstelt. Artikel 16 Verslag over financiële regelingen 1. De Commissie dient binnen een termijn drie jaar na de inwerkingtreding van deze verordening een verslag in bij het Europees Parlement en de Raad. 2. Dit verslag behandelt: 3. Indien nodig voegt de Commissie voorstellen dienaangaande bij haar verslag. 4. Op verzoek verlenen de lidstaten de Commissie alle nodige bijstand om haar in staat te stellen het verslag op te stellen. HOOFDSTUK VIII ALGEMENE EN SLOTBEPALINGEN Artikel 17 Communautaire controles 1. Deskundigen van de Commissie verrichten, in samenwerking met de bevoegde autoriteiten van de lidstaten, controles ter plaatse teneinde erop toe te zien dat de bepalingen van deze verordening, de op grond daarvan vastgestelde voorschriften en eventuele vrijwaringsmaatregelen op uniforme wijze worden toegepast. De lidstaat op het grondgebied waarvan de controles worden uitgevoerd, verleent de deskundigen alle bijstand die zij nodig hebben om hun taken uit te voeren. De Commissie brengt de bevoegde overheid op de hoogte van de uitgevoerde controles. 2. Voorschriften voor de uitvoering van dit artikel, met name die welke betrekking hebben op de procedure voor samenwerking met de bevoegde nationale autoriteiten, worden vastgesteld volgens de in artikel 14, lid 2, bedoelde procedure. Artikel 18 Inwerkingtreding Deze verordening treedt in werking op de dag van haar bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese Unie. Zij wordt van toepassing zes maanden na de datum van haar inwerkingtreding. Deze verordening is verbindend in al haar onderdelen en is rechtstreeks toepasselijk in elke lidstaat. Gedaan te Voor het Europees Parlement Voor de Raad De voorzitter De voorzitter BIJLAGE I Zoönoses en zoönoseverwekkers waarvoor op communautair niveau doelstellingen inzake vermindering van de prevalentie moeten worden vastgelegd op grond van artikel 4 Zoönose of zoönoseverwekker Dierpopulatie Stadium van de voedselketen Uiterste tijdstip vastlegging doelstelling (25) Tijdstip met ingang waarvan tests moeten plaatsvinden Salmonella, alle serotypen die van belang zijn voor de volksgezondheid Vermeerderingskoppels van Gallus gallus Primaire productie 12 maanden na de datum van inwerkingtreding van deze verordening 18 maanden na de in kolom 4 bedoelde datum Salmonella, alle serotypen die van belang zijn voor de volksgezondheid Legkippen Primaire productie 24 maanden na de datum van inwerkingtreding van deze verordening 18 maanden na de in kolom 4 bedoelde datum Salmonella, alle serotypen die van belang zijn voor de volksgezond-heid Slachtkuikens Primaire productie 36 maanden na de datum van inwerkingtreding van deze verordening 18 maanden na de in kolom 4 bedoelde datum Salmonella, alle serotypen die van belang zijn voor de volksgezondheid Kalkoenen Primaire productie 48 maanden na de datum van inwerkingtreding van deze verordening 18 maanden na de in kolom 4 bedoelde datum. Salmonella, alle serotypen die van belang zijn voor de volksgezondheid Beslagen van slachtvarkens Slacht 48 maanden na de datum van inwerkingtreding van deze verordening 18 maanden na de in kolom 4 bedoelde datum Salmonella, alle serotypen die van belang zijn voor de volksgezondheid Beslagen van fokvarkens Primaire productie 60 maanden na de datum van inwerkingtreding van deze verordening 18 maanden na de in kolom 4 bedoelde datum BIJLAGE II Bestrijding van de in bijlage I vermelde zoönoses en zoönoseverwekkers A. Algemene eisen voor nationale bestrijdingsprogramma's Het programma dient rekening te houden met de aard van de zoönose en/of de zoönoseverwekker en met de specifieke situatie in de lidstaat, en: 1. Algemeen 2. Met betrekking tot de levensmiddelenbedrijven en diervoederbedrijven waarvoor het programma van toepassing is: B. Minimumbemonsteringsvoorschriften 1. Zodra het desbetreffende in artikel 5 bedoelde bestrijdingsprogramma is goedgekeurd, moet de exploitant van een levensmiddelenbedrijf monsters laten nemen en analyseren voor onderzoek op de in bijlage I, kolom 1 genoemde zoönoses of zoönoseverwekkers, met inachtneming van de in onderstaande tabel vermelde minimumbemonsteringsvoorschriften. 1 2 3 Zoönose of zoönoseverwekker Dierpopulatie Productiefasen die door de bemonstering bestreken moeten worden Salmonella, alle serotypen die van belang zijn voor de volksgezondheid Vermeerderingskoppels van Gallus gallus Opfokkoppels Volwassen vermeerderingskoppels - ééndagskuikens - 4 weken oud - 2 weken vóór overgang naar legfase of verplaatsing naar legeenheid - om de twee weken tijdens de legperiode Salmonella, alle serotypen die van belang zijn voor de volksgezondheid Legkippen: - opfokkoppels - legkoppels - ééndagskuikens - legkippen 2 weken vóór overgang naar legfase of verplaatsing naar legeenheid - om de 15 weken tijdens de legperiode Salmonella, alle serotypen die van belang zijn voor de volksgezondheid Slachtkuikens - dieren die worden afgevoerd voor de slacht (26) Salmonella, alle serotypen die van belang zijn voor de volksgezondheid Kalkoenen - dieren die worden afgevoerd voor de slacht 1 Salmonella, alle serotypen die van belang zijn voor de volksgezondheid Beslagen van - fokvarkens - slachtvarkens - dieren die worden afgevoerd voor de slacht, of geslachte varkens in het slachthuis - dieren die worden afgevoerd voor de slacht, of geslachte varkens in het slachthuis 2. De in punt 1 vastgestelde voorschriften laten de voorschriften van de communautaire wetgeving betreffende antemortemkeuring onverlet. 3. De resultaten van de analyse moeten geregistreerd worden, met de volgende informatie: 4. Immunologische tests mogen niet worden gebruikt wanneer de dieren zijn gevaccineerd, tenzij is aangetoond dat het gebruikte vaccin niet interfereert met de gebruikte testmethoden. C. Specifieke eisen voor vermeerderingskoppels van Gallus gallus 1. Wanneer op basis van de analyses van de monsters overeenkomstig het bepaalde in deel B in de in punt 2 vermelde omstandigheden de aanwezigheid van Salmonella enteritidis of van Salmonella typhimurium is aangetoond in een vermeerderingskoppel van Gallus gallus, moeten de maatregelen in de punten 3 tot en met 5 worden getroffen. 2. a) Indien de bevoegde autoriteit de methode voor de analyse van de overeenkomstig deel B genomen monsters heeft goedgekeurd, kan zij eisen dat de maatregelen in de punten 3 tot en met 5 worden getroffen, wanneer de analyse de aanwezigheid van Salmonella enteridis of Salmonella typhimurium aantoont. b) In de overige gevallen moeten de in de punten 3 tot en met 5 genoemde maatregelen getroffen worden, wanneer de bevoegde autoriteit op grond van de analyse van de overeenkomstig punt B genomen monsters bevestigt dat er vermoedelijk Salmonella entiridis of Salmonella typhimurium aanwezig is. 3. Niet-bebroede eieren van een koppel moeten worden vernietigd. Dergelijke eieren mogen echter voor menselijke consumptie worden gebruikt indien zij een behandeling hebben ondergaan waarbij de uitschakeling van Salmonella enteritidis en Salmonella typhimurium gegarandeerd is overeenkomstig de communautaire wetgeving inzake levensmiddelenhygiëne. 4. Alle dieren &nbhy; inclusief eendagskuikens &nbhy; van het koppel moeten worden geslacht of vernietigd, waarbij elk risico op verspreiding van salmonella zoveel mogelijk wordt voorkomen. Het slachten moet gebeuren overeenkomstig de communautaire wetgeving inzake levensmiddelenhygiëne. Van dergelijke dieren afgeleide producten mogen overeenkomstig de communautaire wetgeving inzake levensmiddelenhygiëne alsmede deel E, zodra dat van toepassing is, voor menselijke consumptie in de handel worden gebracht. Indien deze producten niet voor menselijke consumptie bestemd zijn, moeten zij worden gebruikt of verwijderd overeenkomstig Verordening (EG) nr. 1774/2002 van het Europees Parlement en de Raad van 3 oktober 2002 tot vaststelling van de gezondheidsvoorschriften inzake niet voor menselijke consumptie bestemde dierlijke bijproducten (27) . 5. Als in een broederij nog broedeieren aanwezig zijn van koppels waarin Salmonella enteritidis of Salmonella typhimurium aanwezig is, moeten die eieren worden vernietigd of worden behandeld overeenkomstig Verordening (EG) nr. 1774/2002. D. Specifieke eisen voor koppels van legkippen 1. ... (28) mogen eieren uitsluitend voor rechtstreekse menselijke consumptie (consumptie&nbhy;eieren) dienen, als zij afkomstig zijn van een commercieel legkippenkoppel, waarop een nationaal programma op grond van artikel 5 van toepassing is en waarvoor geen officiële restricties gelden. 2. Eieren afkomstig van een koppel met onbekende gezondheidsstatus waarvan wordt vermoed dat het besmet is, of van een besmet koppel, mogen voor menselijke consumptie worden gebruikt indien zij een behandeling hebben ondergaan waarbij de uitschakeling van alle serotypes van salmonella die van belang zijn voor de volksgezondheid, gegarandeerd is overeenkomstig de communautaire wetgeving inzake levensmiddelenhygiëne. 3. Wanneer dieren van een besmet koppel geslacht of vernietigd worden, moeten er maatregelen getroffen worden teneinde het risico van verspreiding van zoönoses zoveel mogelijk te voorkomen. Het slachten moet gebeuren overeenkomstig de communautaire wetgeving inzake levensmiddelenhygiëne. Van dergelijke dieren afgeleide producten mogen overeenkomstig de communautaire wetgeving inzake levensmiddelenhygiëne alsmede deel E, zodra dat van toepassing is, voor menselijke consumptie in de handel worden gebracht. Indien deze producten niet voor menselijke consumptie bestemd zijn, moeten zij worden gebruikt of verwijderd overeenkomstig Verordening (EG) nr. 1774/2002. E. Specifieke eisen voor vers vlees 1. ... (29) mag vers pluimveevlees van in bijlage I opgenomen dieren niet voor menselijke consumptie in de handel worden gebracht tenzij het aan het volgende criterium voldoet: Salmonella: afwezig in 25 gram 2. Binnen ... (30) * worden er gedetailleerde regels voor dit criterium vastgesteld volgens de procedure van artikel 14, lid 2. Daarin zullen met name de bemonsteringsschema's en de analysemethoden nader worden vermeld. 3. Het in punt 1 genoemde criterium is echter niet van toepassing voor vers pluimveevlees dat bestemd is voor industriële hittebehandeling of een andere behandeling waarmee salmonella kan worden uitgeschakeld overeenkomstig de communautaire wetgeving inzake levensmiddelenhygiëne. BIJLAGE III Specifieke criteria om vast te stellen welke serotypen salmonella van belang zijn voor de volksgezondheid Wanneer bepaald wordt op welke serotypen salmonella die van belang zijn voor de volksgezondheid de communautaire doelstellingen worden toegepast, moet er rekening gehouden worden met de volgende criteria: (Medebeslissingsprocedure: tweede lezing) Het Europees Parlement , – gezien het gemeenschappelijk standpunt van de Raad (14054/1/2002 – C5&nbhy;0085/2003) (1) , – gezien zijn in eerste lezing geformuleerde standpunt (2) inzake het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2001) 624 ) (3) , – gezien het gewijzigde voorstel van de Commissie ( COM(2002) 540 ) (4) , – gelet op artikel 251, lid 2 van het EG&nbhy;Verdrag, – gelet op artikel 80 van zijn Reglement, – gezien de aanbeveling voor de tweede lezing van de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbeleid (A5&nbhy;0198/2003), 1. wijzigt het gemeenschappelijk standpunt als volgt; 2. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Standpunt van het Europees Parlement in tweede lezing vastgesteld op 19 juni 2003 met het oog op de aanneming van Richtlijn 2003/…/EG van het Europees Parlement en de Raad tot wijziging van Richtlijn 96/82/EG van de Raad betreffende de beheersing van de gevaren van zware ongevallen waarbij gevaarlijke stoffen zijn betrokken HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, met name op artikel 175, lid 1, Gezien het voorstel van de Commissie (5) , Gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité (6) , Na raadpleging van het Comité van de regio's, Overeenkomstig de procedure van artikel 251 van het Verdrag (7) Overwegende hetgeen volgt: (1) Richtlijn 96/82/EG (8) is gericht op de preventie van zware ongevallen waarbij gevaarlijke stoffen betrokken zijn, alsmede op de beperking van de gevolgen daarvan voor mens en milieu, teneinde op coherente en doeltreffende wijze hoge niveaus van bescherming binnen de gehele Gemeenschap te waarborgen. (2) In het licht van recente industriële ongevallen en het onderzoek dat de Commissie op verzoek van de Raad heeft verricht naar carcinogenen en milieugevaarlijke stoffen, moet de werkingssfeer van Richtlijn 96/82/EG worden verruimd. (3) De cyanidevervuiling van de Donau als gevolg van het ongeval in Baia Mare, Roemenië, in januari 2000 heeft aangetoond dat bepaalde opslag- en verwerkingsactiviteiten in de mijnbouw zeer ernstige gevolgen kunnen hebben. In de twee mededelingen van de Commissie , de ene onder de titel "Het veilig uitoefenen van mijnbouwactiviteiten: follow-up van recente mijnongevallen" (9) en de andere betreffende het zesde milieuactieprogramma van de Europese Gemeenschap Milieu 2010: Onze toekomst, onze keuze - Het zesde milieuactieprogramma (10) is derhalve gewezen op de noodzaak de werkingssfeer van Richtlijn 96/82/EG te verruimen. In zijn resolutie van 5 juli 2001 over de mededeling van de Commissie betreffende het veilig uitoefenen van mijnbouwactiviteiten: follow-up van recente mijnongevallen (11) heeft ook het Europees Parlement zich ingenomen verklaard met een uitbreiding van de werkingssfeer van de richtlijn tot risico's die samenhangen met opslag- en verwerkingsactiviteiten in de mijnbouw. (4) Het ongeval met vuurwerk in het Nederlandse Enschede in mei 2000 heeft aangetoond welke grote risico's voor ongevallen verbonden zijn aan de opslag en de vervaardiging van pyrotechnische en explosieve stoffen. Derhalve moet de definitie van deze stoffen in Richtlijn 96/82/EG worden verduidelijkt en vereenvoudigd. (5) De explosie in een kunstmestfabriek te Toulouse in september 2001 heeft duidelijk gemaakt hoe groot het risico van ongevallen is bij de opslag van ammoniumnitraat en ammoniumnitraatmeststoffen, in het bijzonder afgekeurde stoffen tijdens het productieproces en aan de fabrikant geretourneerd materiaal (de zogeheten "off-specs"). Daarom moeten de bestaande categorieën van ammoniumnitraat en ammoniumnitraatmeststoffen van Richtlijn 96/82/EG zodanig worden herzien dat in het bijzonder "off-specs-materiaal" wordt opgenomen. (6) Richtlijn 96/82/EG moet niet van toepassing zijn op locaties van eindgebruikers waar ammoniumnitraat en ammoniumnitraatmeststoffen tijdelijk opgeslagen zijn in afwachting van verwijdering voor herverwerking of vernietiging, indien die stoffen bij de levering beantwoordden aan de specificaties van die richtlijn maar vervolgens gedegenereerd of verontreinigd zijn. (7) Studies die de Commissie in nauwe samenwerking met de lidstaten heeft verricht, pleiten ervoor de lijst van carcinogenen uit te breiden met passende drempelwaarden en de in Richtlijn 96/82/EG vastgestelde drempelwaarden voor milieugevaarlijke stoffen aanzienlijk te verlagen. (8) Voor inrichtingen die onder de werkingssfeer van Richtlijn 96/82/EG zijn komen te vallen, is het noodzakelijk gebleken minimumtermijnen in te voeren voor de kennisgevingen en voor de opstelling van een preventiebeleid voor zware ongevallen, veiligheidsrapporten en noodplannen. (9) Voor het opstellen van noodplannen zijn de kennis en ervaring van het betrokken personeel van de inrichting uitermate nuttig, en alle personeelsleden en personen die kunnen worden getroffen, moeten naar behoren worden geïnformeerd over de veiligheidsmaatregelen en de te volgen gedragslijn. (10) De aanneming van Beschikking 2001/792/EG, Euratom van de Raad van 23 oktober 2001 tot vaststelling van een communautair mechanisme ter vergemakkelijking van versterkte samenwerking bij bijstandsinterventies in het kader van civiele bescherming (12) toont aan dat versterkte samenwerking bij bijstandsinterventies in het kader van civiele bescherming moet worden vergemakkelijkt. (11) Om de ruimtelijke ordening te vergemakkelijken, is het zinvol richtsnoeren op te stellen voor het opzetten van een databank ten behoeve van de beoordeling van de verenigbaarheid van de onder Richtlijn 96/82/EG vallende inrichtingen en de in artikel 12, lid 1, van die richtlijn vermelde gebieden. (12) De lidstaten zouden moeten worden verplicht de Commissie minimale informatie te verstrekken over de inrichtingen die onder Richtlijn 96/82/EG vallen. (13) Tegelijkertijd dienen enkele passages van Richtlijn 96/82/EG te worden verduidelijkt. (14) Over de in deze richtlijn vervatte maatregelen heeft een openbare raadpleging met de belanghebbenden plaatsgevonden. (15) Richtlijn 96/82/EG moet dienovereenkomstig worden gewijzigd, HEBBEN DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD: Artikel 1 Richtlijn 96/82/EG wordt als volgt gewijzigd: 1) In artikel 4: 2) In artikel 6: 3) In artikel 7 wordt het volgende lid ingevoegd: 1 bis. Voor inrichtingen die op een later tijdstip onder het toepassingsgebied van deze richtlijn komen te vallen wordt het in lid 1 bedoelde document onverwijld opgesteld, doch in ieder geval binnen drie maanden na de datum waarop deze richtlijn van toepassing wordt op de betrokken inrichting, als bepaald in artikel 2, lid 1, eerste alinea. 4) Artikel 8, lid 2, onder b), wordt vervangen door: 5) In artikel 9 : 6) In artikel 11: 7) In artikel 12: 8) In artikel 13: 9) In artikel 19 wordt het volgende lid ingevoegd: 1 bis. Voor de onder deze richtlijn vallende bedrijven dienen de lidstaten de Commissie ten minste de volgende gegevens te verschaffen: De Commissie legt een databank aan met de door de lidstaten verstrekte gegevens en houdt deze bij. De toegang tot de databank is voorbehouden aan personen die daartoe door de Commissie of de bevoegde autoriteiten van de lidstaten gemachtigd zijn. 10) Bijlage I wordt gewijzigd overeenkomstig de bijlage. 11) In bijlage III: 12) In bijlage V wordt na punt 10 het volgende punt ingevoegd: 10 bis. Een kaart waarop de gebieden zijn aangegeven die kunnen worden getroffen door de gevolgen van zware ongevallen die veroorzaakt worden door de inrichting. Artikel 2 1. De lidstaten doen de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden om voor ....... (13) te voldoen aan deze richtlijn. Zij stellen de Commissie daarvan onverwijld in kennis. Wanneer de lidstaten die bepalingen vaststellen, wordt in de bepalingen zelf of bij de officiële bekendmaking daarvan naar deze richtlijn verwezen. De lidstaten bepalen in welke vorm de verwijzing geschiedt. 2. De lidstaten delen de Commissie de tekst mee van de voornaamste bepalingen van intern recht die zij op het onder deze richtlijn vallende gebied aannemen. Artikel 3 Deze richtlijn treedt in werking op de dag van bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese Unie. Artikel 4 Deze richtlijn is gericht tot de lidstaten. Gedaan te Voor het Europees Parlement Voor de Raad De Voorzitter De Voorzitter BIJLAGE Bijlage I bij Richtlijn 96/82/EG wordt als volgt gewijzigd: 1. In de inleiding van bijlage I worden de volgende punten 6 en 7 toegevoegd: 6. In deze richtlijn wordt onder een gas een stof verstaan die bij een temperatuur van 20° C een absolute dampspanning van ten minste 101,3 kPa heeft. 7. In deze richtlijn wordt onder een vloeistof een stof verstaan die niet als gas gedefinieerd is en die bij een temperatuur van 20° C en een standaarddruk van 101,3 kPa niet in vaste toestand is. 2. In deel 1 "Ammoniumnitraat Ammoniumnitraat Ammoniumnitraat Ammoniumnitraat 5000 1250 350 10 10000 5000 2500 50" "Kaliumnitraat Kaliumnitraat 1250 5000 5000 10000" e) i) worden de voetnoten 1 en 2 vervangen door 1. "1. Ammoniumnitraat (5000/10000): meststoffen die in staat zijn tot zelfonderhoudende ontleding Dit is van toepassing op gemengde/samengestelde ammoniumnitraatmeststoffen (een gemengde/samengestelde meststof bevat ammoniumnitraat met fosfaat en/of kaliumcarbonaat) waarin het stikstofgehalte afkomstig van het ammoniumnitraat en die in staat zijn tot zelfonderhoudende ontleding overeenkomstig de VN-goottest (zie United Nations Recommendations on the Transport of Dangerous Goods: Manual of Tests and Criteria, Part III, sub-section 38.2). (Aanbevelingen van de Verenigde Naties inzake het vervoer van gevaarlijke goederen: Handboek beproevingen en criteria, Deel III, onderafdeling 38.2). 2. Ammoniumnitraat (1250/5000): meststofkwaliteit Dit is van toepassing op enkelvoudige ammoniumnitraatmeststoffen en op gemengde/samengestelde ammoniumnitraatmeststoffen waarin het stikstofgehalte afkomstig van het ammoniumnitraat en die voldoen aan de voorschriften van bijlage II bij Richtlijn 80/876/EEG. 3. Ammoniumnitraat (350/2500): technisch zuivere stof Dit is van toepassing op 4. Ammoniumnitraat (10/50): "off-specs-materiaal" en meststoffen die niet voldoen aan de eisen van de detonatietest Dit is van toepassing op: 5) Kaliumnitraat (1250/5000): Samengestelde meststoffen op basis van kaliumnitraat in kristalvorm. 6) Kaliumnitraat (5000/10000): Samengestelde meststoffen op basis van kaliumnitraat in de vorm van prills of granules." 3. In deel 2: "4. ONTPLOFBAAR (zie voetnoot 2) wanneer de stof, het preparaat of het voorwerp onder VN/ADR-subklasse 1.4 valt 50 200 5. ONTPLOFBAAR (zie voetnoot 2) Wanneer de stof, het preparaat of het voorwerp onder één of meer van de VN/ADR-subklassen 1.1, 1.2, 1.3, 1.5 en 1.6, dan wel onder waarschuwingszin R2 of R3 valt 10 50" Subklasse 1.2: "Stoffen en voorwerpen met gevaar voor scherfwerking, zonder gevaar voor massa-explosie." Subklasse 1.3: "Stoffen en voorwerpen met gevaar voor brand en met een gering gevaar voor luchtdruk- of scherfwerking of met gevaar voor beide, maar niet met gevaar voor massa-explosie: Subklasse 1.4: "Stoffen en voorwerpen die slechts gering gevaar opleveren indien zij tijdens het vervoer tot ontsteking of inleiding komen. De gevolgen blijven in hoofdzaak beperkt tot het collo en leiden niet tot scherfwerking van enige omvang of reikwijdte. Een van buitenaf inwerkende brand mag niet leiden tot een explosie op praktisch hetzelfde ogenblik van nagenoeg de gehele inhoud van het collo." Subklasse 1.5: "Zeer weinig gevoelige stoffen met gevaar voor massa-explosie, die zo weinig gevoelig zijn dat er onder normale vervoersomstandigheden een zeer geringe kans bestaat op inleiding of op de overgang van verbranding naar detonatie. Als minimumvoorwaarde geldt dat ze niet mogen exploderen bij de uitwendige brandproef." Subklasse 1.6: "Extreem weinig gevoelige voorwerpen, zonder gevaar voor massa-explosie. Deze voorwerpen bevatten alleen extreem weinig gevoelige springstoffen en vertonen een verwaarloosbare kans op een onbedoelde inleiding of voortplanting. Het gevaar is beperkt tot de explosie van één enkel voorwerp." Deze definitie behelst ook in voorwerpen aanwezige ontplofbare of pyrotechnische stoffen of preparaten. In het geval van voorwerpen met ontplofbare of pyrotechnische stoffen of preparaten is de hoeveelheid van de stof of het preparaat, indien bekend, bepalend voor de toepassing van deze richtlijn. Indien de hoeveelheid niet bekend is, wordt het gehele voorwerp voor de toepassing van deze richtlijn als ontplofbaar aangemerkt.". Deze optellingsregel wordt gebruikt ter beoordeling van de algemeen met toxiciteit, ontvlambaarheid en ecotoxiciteit samenhangende gevaren. De regel moet daarom driemaal worden toegepast: (Medebeslissingsprocedure: tweede lezing) Het Europees Parlement , – gezien het gemeenschappelijk standpunt van de Raad (15776/2/2002 – C5&nbhy;0132/2003) (1) , – gezien zijn in eerste lezing (2) geformuleerde standpunt inzake het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2002) 153 ) (3) , – gezien het gewijzigde voorstel van de Commissie ( COM(2002) 771 ) (4) , – gelet op artikel 251, lid 2 van het EG&nbhy;Verdrag, – gelet op artikel 80 van zijn Reglement, – gezien de aanbeveling voor de tweede lezing van de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling (A5&nbhy;0176/2003), 1. wijzigt het gemeenschappelijk standpunt als volgt; 2. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Standpunt van het Europees Parlement in tweede lezing vastgesteld op 19 juni 2003 met het oog op de aanneming van Verordening (EG) nr. .../2003 van het Europees Parlement en de Raad betreffende toevoegingsmiddelen voor diervoeding HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, en met name op artikel 37 en artikel 152, lid 4, onder b), Gezien het voorstel van de Commissie (5) , Gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité (6) , Na raadpleging van het Comité van de Regio's , Volgens de procedure van artikel 251 van het Verdrag (7) , Overwegende hetgeen volgt: (1) De dierlijke productie neemt een zeer belangrijke plaats in de landbouw van de Gemeenschap in; goede resultaten hangen in verregaande mate af van het gebruik van veilige en goede diervoeders. (2) Het vrije verkeer van veilige en gezonde levensmiddelen en diervoeders is een wezenlijk aspect van de interne markt, dat een aanzienlijke bijdrage levert tot de gezondheid en het welzijn van de burgers en hun sociale en economische belangen. (3) Bij de uitvoering van het beleid van de Gemeenschap dient een hoog niveau van bescherming van het leven en de gezondheid van de mens te worden gewaarborgd. (4) Met het oog op de bescherming van de gezondheid van mens en dier en van het milieu moeten toevoegingsmiddelen voor diervoeding volgens een communautaire procedure aan een veiligheidsbeoordeling worden onderworpen alvorens zij in de Gemeenschap in de handel gebracht, gebruikt of verwerkt worden. Aangezien huisdiervoedsel geen deel uitmaakt van de menselijke voedselketen en geen milieueffect heeft op landbouwgrond, zijn specifieke bepalingen op hun plaats voor toevoegingsmiddelen in huisdiervoedsel. (5) In artikel 11 van Verordening (EG) nr. 178/2002 van het Europees Parlement en de Raad (8) is het communautairrechtelijke beginsel neergelegd, dat levensmiddelen en diervoeders die in de Gemeenschap worden ingevoerd om er in de handel te worden gebracht, moeten voldoen aan de toepasselijke voorschriften van de communautaire levensmiddelenwetgeving of aan voorschriften die door de Gemeenschap als ten minste gelijkwaardig daaraan worden aangemerkt. Derhalve moet de invoer uit derde landen van toevoegingsmiddelen voor diervoeding worden onderworpen aan voorschriften die gelijkwaardig zijn aan de voorschriften die gelden voor in de Gemeenschap geproduceerde toevoegingsmiddelen. (6) Maatregelen van de Gemeenschap met betrekking tot de gezondheid van mens en dier en het milieu moeten op het voorzorgsbeginsel gebaseerd zijn. (7) Overeenkomstig artikel 153 van het Verdrag draagt de Gemeenschap bij tot de bevordering van het recht op voorlichting van de consument. (8) Bij de toepassing van Richtlijn 70/524/EEG van de Raad van 23 november 1970 betreffende toevoegingsmiddelen in de diervoeding (9) is gebleken dat alle voorschriften voor toevoegingsmiddelen moeten worden herzien om er rekening mee te houden dat de gezondheid van mens en dier en het milieu beter moeten worden beschermd. Ook moet in aanmerking worden genomen dat er dankzij de technologische vooruitgang en wetenschappelijke ontwikkelingen nieuwe typen toevoegingsmiddelen zijn gekomen, bijvoorbeeld voor kuilvoer en water. (9) Deze verordening dient ook betrekking te hebben op mengsels van toevoegingsmiddelen die aan de eindverbruiker worden verkocht; en bij het op de markt brengen en het gebruik van deze mengsels moet rekening worden gehouden met de voorwaarden die werden vastgesteld bij het verlenen van een vergunning voor ieder toevoegingsmiddel afzonderlijk. (10) Voormengsels mogen niet beschouwd worden als preparaten die onder de definitie van toevoegingsmiddelen vallen. (11) Het uitgangspunt moet zijn dat alleen toevoegingsmiddelen waarvoor volgens de procedure van deze verordening een vergunning is verleend, onder de in de vergunning gespecificeerde voorwaarden in de handel gebracht, gebruikt en in diervoeding verwerkt mogen worden. (12) Er moeten categorieën toevoegingsmiddelen worden gedefinieerd om de beoordelingsprocedure met het oog op de vergunningverlening te vergemakkelijken. Aminozuren en de zouten en analogen daarvan, alsmede ureum en zijn derivaten, die nu onder Richtlijn 82/471/EEG van de Raad van 30 juni 1982 betreffende bepaalde in diervoeding gebruikte producten (10) vallen, moeten als een toevoegingsmiddelencategorie worden aangemerkt en dus van het toepassingsgebied van genoemde richtlijn naar dat van deze verordening worden overgebracht. (13) In de voorschriften ter uitvoering van de bepalingen inzake de aanvraag van een vergunning voor een toevoegingsmiddel moet rekening worden gehouden met de verschillende documentatievereisten voor voedselproducerende en andere dieren. (14) Met het oog op een geharmoniseerde wetenschappelijke beoordeling van toevoegingsmiddelen dient die beoordeling door de bij Verordening (EG) nr. 178/2002 ingestelde Europese Autoriteit voor voedselveiligheid te worden verricht. Bij de aanvragen moeten residustudies worden verstrekt, zodat kan worden nagegaan of er maximumresidugehalten (MRL's) moeten worden vastgesteld. (15) De Commissie dient in samenwerking met de Europese Autoriteit voor voedselveiligheid de richtsnoeren vast te stellen voor het toestaan van toevoegingsmiddelen. Bij de vaststelling van deze richtsnoeren dient aandacht te worden besteed aan de mogelijkheid de resultaten van de op gangbare soorten uitgevoerde onderzoeken te extrapoleren naar de minder gangbare soorten. (16) Voor toevoegingsmiddelen die met succes de toelatingsprocedure voor gebruik in levensmiddelen op grond van Richtlijn 89/107/EEG van de Raad van 21 december 1988 betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der lidstaten inzake levensmiddelenadditieven die in voor menselijke voeding bestemde waren mogen worden gebruikt, hebben doorlopen, moet een vereenvoudigde toelatingsprocedure worden ingesteld (11) . (17) Erkend wordt dat in sommige gevallen een wetenschappelijke risicobeoordeling alleen onvoldoende gegevens biedt om daarop een risicobeheersingsbeslissing te baseren en dat op goede gronden ook andere relevante factoren in aanmerking moeten worden genomen, waaronder maatschappelijke, economische en milieufactoren, de uitvoerbaarheid van controles en het nut voor het dier of voor de consument van dierlijke producten. Daarom moet de vergunning voor een toevoegingsmiddel door de Commissie worden verleend. (18) Om het noodzakelijke niveau van dierenwelzijn en veiligheid van de consumentenbescherming te verzekeren, dienen de aanvragers te worden aangemoedigd om uitbreidingen van vergunning aan te vragen voor minder gangbare soorten door een extra jaar databescherming te verlenen boven de 10 jaar gegevensbescherming die gelden voor elke soort waarvoor het toevoegingsmiddel is toegestaan. (19) De Commissie dient de bevoegdheid te krijgen voor het verlenen van vergunningen voor toevoegingsmiddelen, het vaststellen van voorwaarden voor het gebruik ervan en het bijhouden en publiceren van een repertorium van toegestane toevoegingsmiddelen. Daarbij moet tewerk worden gegaan volgens een procedure waarbij de lidstaten en de Commissie nauw samenwerken in het kader van het Permanent Comité voor de voedselketen en de diergezondheid. (20) Waar van toepassing moet voor de vergunninghouder een verplichting worden opgenomen om een plan voor monitoring na het in de handel brengen uit te voeren, teneinde directe of indirecte, onmiddellijk, vertraagd of onverwacht optredende effecten van het gebruik van toevoegingsmiddelen op de gezondheid van mens of dier of het milieu te kunnen traceren en signaleren met gebruikmaking van een soortgelijk kader voor producttracering als al in andere sectoren bestaat, en in overeenstemming met de traceerbaarheidsvereisten in de levensmiddelenwetgeving. (21) De vergunningen voor toevoegingsmiddelen moeten op gezette tijden opnieuw worden bezien om rekening te houden met de technologische vooruitgang en wetenschappelijke ontwikkelingen. Dit kan mogelijk worden gemaakt door de vergunning voor een beperkte duur te verlenen. (22) Er dient een repertorium van toegestane toevoegingsmiddelen te worden opgesteld, waarin productspecifieke informatie en detectiemethoden worden vermeld. Gegevens die niet vertrouwelijk zijn, moeten openbaar worden gemaakt. (23) Er moeten overgangsregelingen worden vastgesteld voor toevoegingsmiddelen die al in de handel zijn en die krachtens Richtlijn 70/524/EEG zijn toegelaten, voor aminozuren, de zouten en analogen daarvan, en ureum en zijn derivaten, die op dit moment krachtens Richtlijn 82/471/EEG zijn toegelaten, voor inkuiltoevoegingsmiddelen waarvoor de vergunningsprocedure nog loopt. Het is met name wenselijk te stipuleren dat deze producten slechts in de handel mogen blijven als er uiterlijk één jaar na de inwerkingtreding van deze verordening een kennisgeving aan de Commissie met het oog op evaluatie van deze producten plaatsvindt. (24) Op het ogenblik wordt een aantal inkuiladditieven in de Gemeenschap in de handel gebracht en gebruikt zonder een vergunning uit hoofde van Richtlijn 70/524/EEG. Hoewel het absoluut noodzakelijk is om op deze stoffen, gezien de aard en het gebruik ervan, de bepalingen van onderhavige verordening toe te passen, is het passend om dezelfde overgangsmaatregelen toe te passen. Op deze manier kan informatie worden verkregen over al de thans gebruikte stoffen en kan daarvan een lijst worden opgesteld, op grond waarvan in voorkomend geval veiligheidsmaatregelen kunnen worden getroffen voor die stoffen die niet voldoen aan de toelatingscriteria van artikel 5 van deze verordening. (25) De Wetenschappelijke Stuurgroep heeft in zijn advies van 28 mei 1999 verklaard dat wat het gebruik van antimicrobiële stoffen als groeibevorderaar betreft, het gebruik van middelen uit klassen die in de humane of diergeneeskunde worden gebruikt of kunnen worden gebruikt (waarbij er dus een risico is dat selectie optreedt op kruisresistentie tegen middelen die gebruikt worden om bacteriële infecties te behandelen), zo snel mogelijk moet worden teruggebracht en uiteindelijk gestaakt moet worden. Het tweede advies van de Wetenschappelijke Stuurgroep over antimicrobiële resistentie, van 10-11 mei 2001, bevestigde dat voldoende tijd moet worden gegeven om bedoelde antimicrobiële middelen door alternatieve producten te vervangen, en dat de uitfasering dus gepland en gecoördineerd dient te verlopen, aangezien overhaaste actie gevolgen voor de diergezondheid kan hebben. (26) Daarom moet er een datum worden vastgesteld waarna het gebruik van nu nog voor gebruik als groeibevorderaar toegestane antibiotica verboden wordt, waarbij voldoende tijd moet worden gegeven voor het ontwikkelen van producten die een alternatief voor die antibiotica vormen. Ook moet worden bepaald dat voor andere antibiotica geen vergunning voor gebruik als toevoegingsmiddel meer mag worden verleend. In het kader van de uitfasering van als groeibevorderaar gebruikte antibiotica en ter waarborging van een hoog beschermingsniveau voor de diergezondheid, zal de Europese Autoriteit voor voedselveiligheid worden verzocht de voortgang bij de ontwikkeling van alternatieve stoffen en alternatieve methoden voor beheer, vervoedering, hygiëne enz., vóór 2005 te evalueren. (27) Bepaalde stoffen met coccidiostatische en histomonostatische werking moeten voor de doeleinden van deze verordening als toevoegingsmiddelen worden beschouwd. (28) Uitvoerige etikettering van het product moet verplicht worden gesteld, aangezien dat de eindgebruiker in staat stelt een goed gefundeerde keuze te maken, de handel minder belemmert en eerlijke transacties vergemakkelijkt. Daarom is het in het algemeen nuttig, dat voor toevoegingsmiddelen voor diervoeding het voorbeeld wordt gevolg van de voorschriften voor toevoegingsmiddelen voor levensmiddelen. Het is derhalve nuttig om voor aromatische stoffen vereenvoudigde etiketteringsvoorschriften op te stellen naar het voorbeeld van de voorschriften voor aromatische stoffen voor levensmiddelen. Dit mag echter niet beletten dat specifieke etiketteringsvoorschriften worden opgelegd in vergunningen voor afzonderlijke toevoegingsmiddelen. (29) Verordening (EG) nr. .../2003 van het Europees Parlement en de Raad van ... inzake genetisch gemodificeerde levensmiddelen en diervoeders (12) voorziet in een vergunningsprocedure voor het in de handel brengen van genetisch gemodificeerde levensmiddelen en diervoeders, met inbegrip van toevoegingsmiddelen voor diervoeding, die geheel of gedeeltelijk uit genetisch gemodificeerde organismen bestaan of daarmee zijn geproduceerd. Aangezien de doelstellingen van die verordening anders zijn dan die van deze verordening, moet voor toevoegingsmiddelen voor diervoeding zowel krachtens die verordening als krachtens deze verordening een vergunning worden verleend voordat zij in de handel worden gebracht. (30) In de artikelen 53 en 54 van Verordening (EG) nr. 178/2002 zijn procedures vastgesteld voor noodmaatregelen met betrekking tot diervoeders die afkomstig zijn uit de Gemeenschap of uit een derde land zijn ingevoerd. Krachtens deze artikelen kunnen dergelijke maatregelen worden genomen wanneer een diervoeder waarschijnlijk een ernstig risico voor de gezondheid van mens, dier of milieu inhoudt en het risico niet op afdoende wijze kan worden beheerst via de door de betrokken lidstaten getroffen maatregelen. (31) De nodige maatregelen ter uitvoering van deze verordening moeten worden genomen overeenkomstig Besluit 1999/468/EG van de Raad van 28 juni 1999 tot vaststelling van de voorwaarden voor de uitoefening van de aan de Commissie verleende uitvoeringsbevoegdheden (13) . (32) De lidstaten dienen de regels vast te stellen voor de sancties die van toepassing zijn op inbreuken op deze verordening en ervoor te zorgen dat zij worden toegepast. De sancties moeten doeltreffend, evenredig en afschrikkend zijn. (33) Richtlijn 70/524/EEG moet worden ingetrokken. De etiketteringsvoorschriften voor mengvoeders die toevoegingsmiddelen bevatten, dienen echter te worden gehandhaafd totdat Richtlijn 79/373/EEG van de Raad van 2 april 1979 betreffende de handel in mengvoeders (14) is herzien. (34) Richtlijn 87/153/EEG van de Raad van 16 februari 1987 tot vaststelling van richtsnoeren voor de beoordeling van toevoegingsmiddelen in diervoeding (15) bevat richtsnoeren voor de presentatie van een aanvraagdossier ten behoeve van de lidstaten. De Europese Autoriteit voor voedselveiligheid krijgt de taak om na te gaan of de dossiers aan de eisen voldoen. Daarom moet Richtlijn 87/153/EEG worden ingetrokken; de bijlage bij die richtlijn dient echter te worden gehandhaafd totdat er uitvoeringsbepalingen zijn vastgesteld. (35) Om onderbreking van het gebruik van toevoegingsmiddelen te voorkomen is een overgangsperiode nodig. Daarom moet de mogelijkheid worden geboden om toe te staan dat stoffen waarvoor al een vergunning is verleend, in de handel mogen blijven en onder de voorwaarden van de huidige wetgeving gebruikt mogen worden totdat de voorschriften van deze verordening van toepassing zijn, HEBBEN DE VOLGENDE VERORDENING VASTGESTELD: HOOFDSTUK I TOEPASSINGSGEBIED EN DEFINITIES Artikel 1 Werkingssfeer (1) Deze verordening stelt een communautaire procedure vast voor de vergunningverlening voor het in de handel brengen en het gebruik van toevoegingsmiddelen voor diervoeding, alsmede voorschriften voor het toezicht en voor de etikettering van die toevoegingsmiddelen en voormengsels, teneinde de grondslag te verstrekken voor het waarborgen van een hoog beschermingsniveau voor de gezondheid van de mens, de gezondheid en het welzijn van dieren, het milieu en de belangen van de gebruikers en consumenten met betrekking tot toevoegingsmiddelen voor diervoeding, waarbij de goede werking van de interne markt gewaarborgd is. (2) Deze verordening is niet van toepassing op: Artikel 2 Definities (1) Voor de toepassing van deze verordening gelden de definities van "diervoeder", "diervoederbedrijf", "exploitant van een diervoederbedrijf", "in de handel brengen" en "traceerbaarheid" van Verordening (EG) nr. 178/2002. (2) Verder wordt voor de toepassing van deze verordening verstaan onder: (3) In voorkomend geval kan volgens de in artikel 22 , lid 2, bedoelde procedure worden vastgesteld of een stof, een micro-organisme of een preparaat een toevoegingsmiddel is dat onder deze verordening valt. HOOFDSTUK II VERGUNNINGVERLENING, GEBRUIK, MONITORING EN OVERGANGSMAATREGELEN VOOR BESTAANDE TOEVOEGINGSMIDDELEN Artikel 3 In de handel brengen, verwerking en gebruik (1) Niemand mag een toevoegingsmiddel in de handel brengen, gebruiken of verwerken, tenzij: (2) De lidstaten mogen toestaan dat voor onderzoek voor wetenschappelijke doeleinden als toevoegingsmiddel gebruik wordt gemaakt van stoffen, met uitzondering van antibiotica, die niet op communautair niveau zijn toegestaan, voorzover het onderzoek volgens de beginselen en voorwaarden van Richtlijn 87/153/EEG, Richtlijn 83/228/EEG of de richtsnoeren in artikel 7, lid 4, van deze verordening wordt uitgevoerd en een toereikend toezicht door de overheid is gewaarborgd. De desbetreffende dieren mogen alleen voor de levensmiddelenproductie gebruikt worden indien dit volgens de autoriteiten geen ongunstige gevolgen heeft voor de diergezondheid, de menselijke gezondheid of het milieu. (3) In geval van toevoegingsmiddelen die behoren tot de in artikel 6, lid 1, onder d) en e), gedefinieerde categorieën en in geval van toevoegingsmiddelen die vallen onder de communautaire wetgeving in verband met het op de markt brengen van producten die geheel of gedeeltelijk uit genetisch gemodificeerde organismen (GGO's) bestaan of daarmee zijn geproduceerd, mogen uitsluitend de in de in artikel 9 bedoelde vergunningsverordening genoemde vergunninghouder , zijn rechtsopvolger of -opvolgers, of een door hem schriftelijk gemachtigde persoon het betrokken product voor het eerst in de handel brengen. (4) Tenzij anders wordt bepaald is het mengen van toevoegingsmiddelen voor diervoeding die rechtstreeks aan de eindverbruiker worden verkocht, toegestaan, wanneer voldaan is aan de voorwaarden voor gebruik die zijn vastgelegd in de vergunning voor elk toevoegingsmiddel afzonderlijk. Derhalve is voor het mengen van toegestane toevoegingsmiddelen geen specifieke vergunning vereist, mits voldaan is aan het bepaalde in Richtlijn 95/69/EG (19) . (5) Wanneer de technologische vooruitgang of de wetenschappelijke ontwikkeling zulks vereist, kunnen de algemene gebruiksvoorwaarden van bijlage IV volgens de in artikel 22 , lid 2, bedoelde procedure worden aangepast. Artikel 4 Vergunningverlening (1) Eenieder die een vergunning voor een toevoegingsmiddel of voor een nieuw gebruik van een toevoegingsmiddel wenst te verkrijgen, dient daartoe een aanvraag in overeenkomstig artikel 7. (2) Een vergunning mag slechts worden verleend, geweigerd, verlengd, gewijzigd, geschorst of ingetrokken om de redenen en volgens de procedures die zijn vastgelegd in deze verordening of overeenkomstig de artikelen 53 en 54 van Verordening (EG) nr. 178/2002. (3) De aanvrager van een vergunning of diens vertegenwoordiger moet in de Gemeenschap gevestigd zijn. Artikel 5 Voorwaarden voor vergunningverlening (1) Voor een toevoegingsmiddel mag slechts een vergunning worden verleend indien de aanvrager van de vergunning, overeenkomstig de in artikel 7 bedoelde uitvoeringsvoorschriften, afdoende en voldoende heeft aangetoond dat het middel, wanneer het wordt gebruikt overeenkomstig de voorwaarden die zijn vastgesteld bij de vergunningsverordening voor het toevoegingsmiddel, aan de voorschriften van lid 2 voldoet en ten minste één van de in lid 3 beschreven kenmerken heeft. (2) Het toevoegingsmiddel mag: (3) Het toevoegingsmiddel moet: (4) Andere antibiotica dan coccidiostatica of histomonostatica mogen als toevoegingsmiddel niet worden toegelaten. Artikel 6 Categorieën toevoegingsmiddelen (1) Een toevoegingsmiddel wordt, afhankelijk van zijn functies en eigenschappen, overeenkomstig de procedure van de artikelen 7, 8 en 9 beschreven procedure in een of meer van de volgende categorieën ingedeeld: (2) Binnen de in lid 1 beschreven categorieën worden toevoegingsmiddelen volgens de procedure van de artikelen 7, 8 en 9 al naar gelang hun voornaamste functie of functies verder ingedeeld in een of meer van de in bijlage I vermelde functionele groepen. (3) Wanneer de technologische vooruitgang of de wetenschappelijke ontwikkeling zulks vereist, kunnen volgens de in artikel 22 , lid 2, bedoelde procedure nieuwe categorieën en functionele groepen voor toevoegingsmiddelen worden vastgesteld. Artikel 7 Aanvragen van een vergunning (1) Om de in artikel 4 bedoelde vergunning te verkrijgen wordt een aanvraag toegezonden aan de Commissie. De Commissie brengt de lidstaten onverwijld op te hoogte en doet de aanvraag toekomen aan de Europese Autoriteit voor voedselveiligheid, hierna "de Autoriteit" genoemd. (2) De Autoriteit (3) Bij de aanvraag dient de aanvrager de volgende nadere gegevens en documenten rechtstreeks aan de Autoriteit te verstrekken: (4) De Commissie stelt, na raadpleging van de Autoriteit, volgens de in artikel 22 , lid 2, bedoelde procedure, voorschriften voor de toepassing van dit artikel vast, met inbegrip van voorschriften voor het opstellen en indienen van de aanvragen. Zolang deze uitvoeringsvoorschriften nog niet zijn vastgesteld, worden de aanvragen ingediend overeenkomstig de bijlage bij Richtlijn 87/153/EEG. (5) Na raadpleging van de Autoriteit worden overeenkomstig de in artikel 22, lid 2, vastgestelde procedure waar nodig voor elk van de in artikel 7, lid 1, genoemde categorieën toevoegingsmiddelen specifieke richtsnoeren voor de toelating van toevoegingsmiddelen vastgesteld. In deze richtsnoeren wordt rekening gehouden met de mogelijkheid, onderzoeksresultaten van de studies bij gangbare diersoorten te extrapoleren naar minder gangbare diersoorten. Verdere uitvoeringsvoorschriften voor dit artikel kunnen na raadpleging van de Autoriteit worden vastgesteld overeenkomstig de in artikel 22, lid 2, bedoelde procedure. In deze voorschriften moet, voorzover van toepassing, een onderscheid worden gemaakt tussen voorschriften betreffende toevoegingsmiddelen voor voedselproducerende dieren en voorschriften die voor andere dieren, met name huisdieren, gelden. De uitvoeringsvoorschriften bevatten ook bepalingen die vereenvoudigde procedures mogelijk maken voor het verlenen van vergunningen voor toevoegingsmiddelen die zijn toegestaan voor gebruik in levensmiddelen. (6) De Autoriteit publiceert uitvoerige richtsnoeren teneinde de aanvragers te helpen bij het opstellen en indienen van de aanvragen. Artikel 8 Advies van de Autoriteit (1) De Autoriteit brengt binnen zes maanden na ontvangst van een geldige aanvraag advies uit. Die termijn wordt verlengd wanneer de Autoriteit overeenkomstig lid 2 aanvullende informatie van de aanvrager verlangt. (2) Zo nodig kan de Autoriteit, de aanvrager verzoeken de bij de aanvraag verstrekte gegevens binnen een door haar na overleg met de aanvrager vastgestelde termijn aan te vullen. (3) Voor het opstellen van haar advies: (4) Ingeval het advies luidt dat het toevoegingsmiddel kan worden toegelaten, worden in het advies de volgende gegevens opgenomen: (5) De Autoriteit zendt haar advies onverwijld aan de Commissie, de lidstaten en de aanvrager, met daarbij een rapport met haar beoordeling van het toevoegingsmiddel en een motivering van haar advies. (6) De Autoriteit maakt haar advies openbaar nadat de overeenkomstig artikel 18 lid 2, als vertrouwelijk aangemerkte informatie daaruit is verwijderd. Artikel 9 Communautaire vergunning (1) Binnen drie maanden na ontvangst van het advies van de Autoriteit, stelt de Commissie een ontwerp-verordening op waarbij vergunning wordt verleend dan wel geweigerd. Daarbij wordt rekening gehouden met het bepaalde in artikel 5, leden 2 en 3, het gemeenschapsrecht en andere terzake dienende factoren, met name het nut voor de gezondheid en het welzijn van dieren en voor de consument van dierlijke producten. Indien het ontwerp niet in overeenstemming is met het advies van de Autoriteit, licht de Commissie de redenen voor de verschillen toe. In uitzonderlijk complexe gevallen kan de termijn van drie maanden worden verlengd. (2) Het ontwerp wordt aangenomen overeenkomstig de in artikel 22 , lid 2, omschreven procedure. (3) Voorschriften voor de toepassing van dit artikel, met name inzake een identificatienummer voor toegestane toevoegingsmiddelen, kunnen worden vastgesteld overeenkomstig de procedure van artikel 22 , lid 2. (4) De Commissie stelt de aanvrager onverwijld in kennis van het overeenkomstig lid 2 aangenomen verordening. (5) In de verordening tot verlening van de vergunning worden de in artikel 8, lid 4, onder b), c), d) en e), bedoelde gegevens alsmede een identificatienummer vermeld. 6) de verordening tot verlening van een vergunning voor toevoegingsmiddelen behorende tot de in artikel 6, lid 1, onder d) en e), gedefinieerde categorieën of voor toevoegingsmiddelen die geheel of gedeeltelijk uit GGO's bestaan of daarmee zijn geproduceerd, worden voorts vermeld de naam van de vergunninghouder en in voorkomend geval het aan het GGO toegekende eenduidige identificatienummer als bedoeld in Verordening (EG) nr. .../ 2003 van het Europees Parlement en de Raad van betreffende de traceerbaarheid en etikettering van genetisch gemodificeerde organismen en de traceerbaarheid van met genetisch gemodificeerde organismen geproduceerde levensmiddelen en diervoeders en tot wijziging van Richtlijn 2001/18/EG (21) . (7) Indien de residugehalten van een toevoegingsmiddel in levensmiddelen, afkomstig van dieren waaraan dat toevoegingsmiddel is toegediend, schadelijk kunnen zijn voor de menselijke gezondheid, worden in de verordening maximumresidugehalten (MRL's) opgenomen voor de werkzame stof of voor metabolieten daarvan in de betrokken levensmiddelen van dierlijke oorsprong. In dat geval wordt de werkzame stof voor de doeleinden van Richtlijn 96/23/EG van de Raad (22) geacht te vallen onder bijlage I van die richtlijn. Wanneer in de communautaire wetgeving al een MRL voor de betrokken stof is vastgesteld, geldt die MRL ook voor residuen van de werkzame stof of metabolieten daarvan, voortkomend uit het gebruik van de stof als toevoegingsmiddel. (8) De volgens de procedure van deze verordening verleende vergunning is in de gehele Gemeenschap gedurende tien jaar geldig en kan overeenkomstig het bepaalde in artikel 14 worden verlengd. Het toevoegingsmiddel waarvoor vergunning verleend is, wordt opgenomen in het in artikel 17 bedoelde repertorium (hierna "het repertorium" genoemd). Bij elke opneming in het repertorium worden de datum van de vergunning en de in de leden 5, 6 en 7 bedoelde gegevens vermeld. (9) De verlening van de vergunning laat de algemene wettelijke en strafrechtelijke aansprakelijkheid van een exploitant van een diervoederbedrijf met betrekking tot het betrokken toevoegingsmiddel onverlet. Artikel 10 Status van bestaande producten (1) In afwijking van artikel 3 mogen een toevoegingsmiddel dat krachtens Richtlijn 70/524/EEG in de handel is gebracht, en ureum en zijn derivaten , een aminozuur of zout van een aminozuur of een analoge stof die is opgenomen in de punten 2.1, 3 of 4 van de bijlage bij Richtlijn 82/471/EEG, in de handel gebracht en gebruikt worden overeenkomstig de voorwaarden gesteld in Richtlijn 70/524/EEG, respectievelijk Richtlijn 82/471/EEG en in de bepalingen ter uitvoering daarvan, met name specifieke etiketteringsvoorschriften voor mengvoeders en voedermiddelen omvatten, mits aan de volgende voorwaarden wordt voldaan: (2) Uiterlijk één jaar voor het verstrijken van de vergunning die is verleend krachtens Richtlijn 70/524/EEG, indien het gaat om een toevoegingsmiddel waarvoor een vergunning met beperkte geldigheidsduur is verleend, en uiterlijk zeven jaar na de inwerkingtreding van deze verordening, indien het gaat om een toevoegingsmiddel waarvoor een vergunning zonder tijdsbeperking of krachtens Richtlijn 82/471/EEG is verleend, wordt een aanvraag overeenkomstig artikel 7 ingediend. Volgens de procedure van artikel 22, lid 2 kan een gedetailleerd tijdschema met de volgorde voor de herbeoordeling van de verschillende categorieën toevoegingsmiddelen worden vastgesteld. De Autoriteit wordt hierbij geraadpleegd. (3) Op producten die in het repertorium zijn opgenomen is het bepaalde in deze verordening van toepassing, in het bijzonder de artikelen 8, 9, 12, 13, 14 en 16 , die, onverminderd de krachtens lid 1 vastgestelde specifieke voorwaarden inzake etikettering, in de handel brengen en gebruik van elke stof, op dergelijke producten van toepassing zijn alsof zij krachtens artikel 9 waren toegelaten. (4) Ingeval de vergunningen niet aan een specifieke vergunninghouder zijn verleend, kan eenieder die de in dit artikel bedoelde producten invoert of vervaardigt of gelijk welke andere belanghebbende de in lid 1 bedoelde informatie of de in lid 2 bedoelde aanvraag bij de Commissie indienen. (5) Indien de in lid 1, onder a), bedoelde kennisgeving en de bijbehorende gegevens niet binnen de gestelde termijn worden verstrekt of onjuist blijken, of indien binnen de gestelde termijn geen aanvraag overeenkomstig lid 2 wordt ingediend, wordt volgens de in artikel 22 , lid 2, bedoelde procedure een verordening vastgesteld waarin het uit de handel nemen van het betrokken toevoegingsmiddel wordt gelast. In die maatregel kan worden bepaald dat de bestaande voorraden van het product gedurende een beperkte periode opgebruikt mogen worden. (6) Indien om redenen die niet verwijtbaar zijn aan de aanvrager geen besluit over het verzoek om verlenging wordt genomen vóór het verstrijken van de vergunning, wordt de geldigheidsduur van de vergunning voor het betrokken product automatisch verlengd tot het moment waarop de Commissie hierover besluit. De Commissie stelt de aanvrager in kennis van deze verlenging van de vergunning. (7) In afwijking van artikel 3 mogen stoffen, micro-organismen en preparaten die op de in artikel 26, lid 2, bedoelde datum in de Gemeenschap als inkuiltoevoegingsmiddel worden gebruikt, in de handel worden gebracht en gebruikt op voorwaarde dat voldaan is aan lid 1, onder a) en b), en lid 2. De leden 3 en 4 zijn van overeenkomstige toepassing. Voor deze stoffen is de in lid 2 bedoelde uiterste termijn voor het indienen van een aanvraag zeven jaar na de inwerkingtreding van deze verordening. Artikel 11 Uitfasering In afwijking van artikel 10 en onverminderd artikel 13 mogen andere antibiotica dan coccidiostatica en histomonostatica slechts tot en met 31 december 2005 in de handel worden gebracht en als toevoegingsmiddelen worden gebruikt. Met ingang van 1 januari 2006 worden deze stoffen uit het repertorium geschrapt. Met het oog op een besluit over de uitfasering van het gebruik van de toevoegingsmiddelen coccidiostatica en histomonostatica vóór 31 december 2012, dient de Commissie bij het Europees Parlement en de Raad uiterlijk 1 januari 2008 een verslag in over het gebruik van deze stoffen als toevoegingsmiddel en de mogelijke alternatieven. Zo nodig gaat het vergezeld van wetgevingsvoorstellen. Artikel 12 Toezicht (1) Nadat voor een toevoegingsmiddel overeenkomstig deze verordening een vergunning is verleend, zorgt eenieder die dat toevoegingsmiddel of een diervoeder waarin het is verwerkt, gebruikt of in de handel brengt, of gelijk welke andere belanghebbende, ervoor dat alle voorwaarden en beperkingen ten aanzien van het in de handel brengen, het gebruik en de aanwending van het toevoegingsmiddel of de diervoeders die het bevatten, worden nageleefd. (2) Indien monitoringvoorschriften als bedoeld in artikel 8, lid 4, onder c), zijn vastgesteld, zorgt de vergunninghouder ervoor dat die worden uitgevoerd en brengt hij hierover aan de Commissie verslag uit overeenkomstig de vergunning. De vergunninghouder stelt de Commissie onverwijld in kennis van alle nieuwe informatie die van invloed zou kunnen zijn op de beoordeling van de veiligheid van het gebruik van het toevoegingsmiddel, in het bijzonder bepaalde gevoeligheden wat de gezondheid van specifieke consumenten betreft. De vergunninghouder stelt de Commissie onverwijld in kennis van verboden of beperkingen die zijn opgelegd door de bevoegde autoriteit van een derde land waarin het toevoegingsmiddel in de handel wordt gebracht. Artikel 13 Wijziging, schorsing en intrekking van vergunningen (1) De Autoriteit brengt, op eigen initiatief of naar aanleiding van een verzoek van een lidstaat of van de Commissie, advies uit over de vraag of een vergunning nog steeds aan de voorwaarden van deze verordening voldoet. Zij doet dit advies onverwijld toekomen aan de Commissie, de lidstaten en, zo nodig, aan de vergunninghouder. Het advies wordt openbaar gemaakt. (2) De Commissie bestudeert het advies van de Autoriteit onmiddellijk. Eventueel noodzakelijke maatregelen worden getroffen in overeenstemming met de artikelen 53 en 54 van Verordening (EG) nr. 178/2002. Besluiten tot wijziging, schorsing of intrekking van de vergunning worden genomen volgens de in artikel 22 , lid 2, van deze verordening bedoelde procedure. (3) Indien de vergunninghouder voorstelt de voorwaarden van de vergunning te wijzigen via een tot de Commissie gerichte aanvraag met de nodige gegevens ter onderbouwing van het wijzigingsverzoek, doet de Autoriteit haar advies inzake het voorstel toekomen aan de Commissie en de lidstaten. De Commissie bestudeert het advies van de Autoriteit onverwijld en neemt een besluit volgens de procedure van artikel 22 , lid 2. (4) De Commissie stelt de aanvrager onverwijld in kennis van het genomen besluit. Het repertorium wordt zo nodig gewijzigd. (5) Artikel 7, leden 1 en 2, en de artikelen 8 en 9 zijn van overeenkomstige toepassing. Artikel 14 Verlenging van vergunningen (1) Krachtens deze verordening verleende vergunningen kunnen telkens voor tien jaar worden verlengd. Een verlengingsaanvraag wordt uiterlijk een jaar voor het verstrijken van de vergunning aan de Commissie toegezonden. Ingeval de vergunningen niet aan een specifieke vergunninghouder zijn verleend, kan eenieder die het toevoegingsmiddel voor het eerst in de handel brengt, of gelijk welke andere belanghebbende, de aanvraag bij de Commissie indienen, waarna hij als de aanvrager wordt beschouwd. Ingeval de vergunningen aan een specifieke vergunninghouder zijn verleend, kan (kunnen) de vergunninghouder of zijn rechtsopvolger(s) de aanvraag bij de Commissie indienen, waarna hij (zij) als de aanvrager(s) wordt (worden) beschouwd. (2) Bij de aanvraag dient de aanvrager de volgende nadere gegevens en documenten rechtstreeks aan de Autoriteit te verstrekken: (3) Artikel 7, leden 1, 2, 4 en 5, en de artikelen 8 en 9 zijn van overeenkomstige toepassing. (4) Indien om redenen die niet verwijtbaar zijn aan de aanvrager geen besluit over het verzoek om verlenging wordt genomen vóór het verstrijken van de vergunning, wordt de geldigheidsduur van de vergunning voor het betrokken product automatisch verlengd tot het moment waarop de Commissie hierover besluit. Informatie betreffende deze verlenging van de vergunning wordt in het in artikel 17 bedoelde repertorium ter beschikking van het publiek gesteld. Artikel 15 Urgente vergunningverlening In specifieke gevallen waarin een vergunning urgent is om het welzijn van dieren te verzekeren, kan de Commissie volgens de procedure van artikel 22, lid 2, een voorlopige vergunning voor een periode van ten hoogste 5 jaar verlenen. HOOFDSTUK III ETIKETTERING EN VERPAKKING Artikel 16 Etikettering en verpakking van toevoegingsmiddelen en voormengsels (1) Niemand mag een toevoegingsmiddel of een voormengsel van toevoegingsmiddelen in de handel brengen, tenzij de verpakking of het recipiënt onder de verantwoordelijkheid van een binnen de Gemeenschap gevestigde producent, verpakker, importeur, verkoper of distributeur wordt voorzien van een etikettering en daarop voor elk in de verpakking of het recipiënt aanwezig toevoegingsmiddel de volgende gegevens goed zichtbaar, duidelijk leesbaar en onuitwisbaar worden aangebracht in tenminste de nationale taal of talen van de lidstaat waar het in de handel wordt gebracht: (2) Voor aromatische stoffen kan de lijst van toevoegingsmiddelen worden vervangen door de woorden "mengsel van aromatische stoffen". Dit geldt niet voor aromatische stoffen waarvoor voor het gebruik in diervoeders en drinkwater een kwantitatieve beperking geldt. (3) Naast de in lid 1 genoemde gegevens worden op de verpakking of het recipiënt van een toevoegingsmiddel behorende tot de in bijlage III vermelde functionele groepen de in die bijlage genoemde gegevens goed zichtbaar, duidelijk leesbaar en onuitwisbaar aangebracht. (4) Bovendien wordt, in geval van voormengsels, het woord "VOORMENGSEL" duidelijk zichtbaar op het etiket vermeld en wordt de draagstof aangegeven. (5) Toevoegingsmiddelen en voormengsels worden uitsluitend in de handel gebracht in gesloten verpakkingen of recipiënten die op zodanige wijze zijn gesloten dat de sluiting bij opening wordt beschadigd en niet opnieuw kan worden gebruikt. (6) Bijlage III kan aan de technologische vooruitgang en wetenschappelijke ontwikkeling worden aangepast volgens de in artikel 22 , lid 2, bedoelde procedure. HOOFDSTUK IV ALGEMENE EN SLOTBEPALINGEN Artikel 17 Communautair repertorium van toevoegingsmiddelen voor diervoeding (1) De Commissie stelt een Communautair repertorium van toevoegingsmiddelen voor diervoeding op en werkt dat regelmatig bij. (2) Het repertorium wordt openbaar gemaakt. Artikel 18 Vertrouwelijkheid (1) De aanvrager kan aangeven welke krachtens deze verordening ingediende informatie vertrouwelijk dient te worden behandeld aangezien de openbaarmaking van die informatie een aanzienlijke nadelige invloed kan hebben op zijn concurrentiepositie. In dit geval moeten verifieerbare redenen worden aangevoerd. (2) De Commissie stelt na overleg met de aanvrager vast welke informatie, met uitzondering van de in lid 3 genoemde gegevens, vertrouwelijk moet worden behandeld en brengt de aanvrager op de hoogte van haar beslissing. (3) De volgende informatie wordt niet als vertrouwelijk beschouwd: (4) Onverminderd het bepaalde in lid 2 verstrekt de Autoriteit alle informatie waarover zij beschikt op verzoek aan de Commissie en de lidstaten , inclusief informatie die krachtens lid 2 als vertrouwelijk is aangemerkt. (5) De Autoriteit past de beginselen toe van Verordening (EG) nr. 1049/2001 van het Europees Parlement en de Raad van 30 mei 2001 inzake de toegang van het publiek tot documenten van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie (23) , wanneer zij aanvragen behandelt voor toegang tot documenten die in haar bezit zijn. (6) De lidstaten, de Commissie en de Autoriteit behandelen alle krachtens lid 2 als vertrouwelijk aangemerkte informatie vertrouwelijk, behalve indien het gaat om informatie die openbaar moet worden gemaakt ter bescherming van de gezondheid van mens of dier of van het milieu. De lidstaten behandelen aanvragen voor toegang tot documenten die zij krachtens deze verordening hebben ontvangen, overeenkomstig het bepaalde in artikel 5 van Verordening (EG) nr. 1049/2001. (7) Indien een aanvrager een aanvraag intrekt of heeft ingetrokken, respecteren de lidstaten, de Commissie en de Autoriteit de vertrouwelijkheid van commerciële en industriële informatie, met inbegrip van informatie over onderzoek en ontwikkeling alsmede informatie over de vertrouwelijkheid waarvan de Commissie en de aanvrager van mening verschillen. Artikel 19 Bestuursrechtelijke toetsing Handelingen of nalatigheden op grond van de bij deze verordening aan de Autoriteit verleende bevoegdheden kunnen op eigen initiatief, dan wel op verzoek van een lidstaat of van een persoon die rechtstreeks en individueel wordt geraakt, door de Commissie worden getoetst. Daartoe dient de belanghebbende partij binnen twee maanden na de dag waarop zij kennis heeft gekregen van de betrokken handeling of nalatigheid, een verzoek in bij de Commissie. De Commissie neemt binnen twee maanden een besluit, waarbij de Autoriteit in voorkomend geval wordt gelast haar besluit in te trekken of haar nalatigheid binnen een bepaalde termijn te verhelpen. Artikel 20 Gegevensbescherming (1) De wetenschappelijke en andere gegevens die overeenkomstig artikel 7 in het dossier van de aanvraag zijn opgenomen, mogen gedurende tien jaar vanaf de datum van vergunningverlening niet ten behoeve van andere aanvragers worden gebruikt, tenzij die andere aanvrager met de eerdere aanvrager is overeengekomen dat die gegevens wel mogen worden gebruikt. (2) Ter stimulering van de inspanningen tot het verkrijgen van vergunningen, voor minder gangbare soorten, voor toevoegingsmiddelen waarvan het gebruik voor andere soorten is toegestaan, wordt de gegevensbeschermingsperiode van 10 jaar met een jaar verlengd voor elke minder gangbare soort waarvoor een uitbreiding van de vergunning wordt toegekend. (3) De aanvrager en de eerdere aanvrager nemen de nodige stappen om tot een vergelijk over een gezamenlijk gebruik van de gegevens te komen, zodat een herhaling van toxicologische proeven op gewervelde dieren wordt voorkomen. Indien niet tot een dergelijk vergelijk over een gezamenlijk gebruik van de gegevens wordt gekomen, kan de Commissie besluiten de gegevens die nodig zijn om een herhaling van toxicologische proeven op gewervelde dieren te voorkomen, openbaar te maken. Zij zorgt ervoor dat de belangen van de betrokken partijen redelijk in evenwicht blijven. (4) Na het verstrijken van de termijn van tien jaar mag de Autoriteit de resultaten van de evaluatie aan de hand van de wetenschappelijke en andere gegevens in het dossier geheel of gedeeltelijk gebruiken ten behoeve van een andere aanvrager. Artikel 21 Referentielaboratorium Het communautaire referentielaboratorium, alsmede de bevoegdheden en taken daarvan, zijn vastgesteld in bijlage II. Aanvragers van een vergunning voor toevoegingsmiddelen dragen bij in de kosten van de werkzaamheden van het communautaire referentielaboratorium en het consortium van nationale referentielaboratoria vermeld in bijlage II. Nadere bepalingen ter uitvoering van bijlage II, alsmede wijzigingen daarin, worden vastgesteld volgens de in artikel 22 , lid 2, bedoelde procedure. Artikel 22 Comité (1) De Commissie wordt bijgestaan door het Comité voor de voedselketen en de diergezondheid, opgericht bij artikel 58 van Verordening (EG) nr. 178/2002, hierna "het comité" genoemd. (2) In de gevallen waarin naar dit lid wordt verwezen, zijn de artikelen 5 en 7 van Besluit 1999/468/EG van toepassing, met inachtneming van artikel 8 van dat besluit. De in artikel 5, lid 6, van Besluit 1999/468/EG bedoelde termijn wordt op drie maanden bepaald. (3) Het comité stelt zijn reglement van orde vast. Artikel 23 Intrekking (1) Richtlijn 70/524/EEG wordt met ingang van de datum van toepassing van deze verordening ingetrokken. Artikel 16 van Richtlijn 70/524/EEG blijft echter van kracht totdat Richtlijn 79/373/EEG is herzien en daarin voorschriften zijn opgenomen betreffende de etikettering van diervoeders die toevoegingsmiddelen bevatten. (2) De punten 2.1, 3 en 4 van de bijlage bij Richtlijn 82/471/EEG worden met ingang van de datum van toepassing van deze verordening ingetrokken. (3) Richtlijn 87/153/EEG wordt met ingang van de datum van toepassing van deze verordening ingetrokken. De bijlage bij deze richtlijn blijft echter van kracht totdat de in artikel 7, lid 4, van deze verordening bedoelde uitvoeringsbepalingen zijn vastgesteld. (4) Verwijzingen naar Richtlijn 70/524/EEG worden gelezen als verwijzingen naar deze verordening. Artikel 24 Sancties De lidstaten stellen de regels vast voor de sancties die van toepassing zijn op inbreuken op deze verordening en nemen alle maatregelen om te bereiken dat zij worden toegepast. De sancties moeten doeltreffend, evenredig en afschrikkend zijn. De lidstaten stellen de Commissie uiterlijk 12 maanden na de datum van bekendmaking van deze verordening van deze regels en maatregelen in kennis en delen haar onverwijld alle latere wijzigingen daarvan mee. Artikel 25 Overgangsmaatregelen (1) Aanvragen die vóór de datum van toepassing van deze verordening krachtens artikel 4 van Richtlijn 70/524/EEG zijn ingediend, worden behandeld als aanvragen krachtens artikel 7 van deze verordening indien de in artikel 4, lid 4, van Richtlijn 70/524/EEG bedoelde eerste opmerkingen nog niet aan de Commissie zijn toegezonden. Lidstaten die voor een dergelijke aanvraag als rapporteur zijn gekozen, zenden het voor die aanvraag ingediende dossier onverwijld door naar de Commissie. Niettegenstaande het bepaalde in artikel 23 , lid 1, van deze verordening blijft de behandeling van dergelijke aanvragen geschieden overeenkomstig artikel 4 van Richtlijn 70/524/EEG, indien de in artikel 4, lid 4, van Richtlijn 70/524/EEG bedoelde eerste opmerkingen reeds aan de Commissie zijn toegezonden. (2) De etiketteringsvoorschriften van hoofdstuk III gelden niet voor producten die vóór de datum van toepassing van deze verordening legaal in de Gemeenschap zijn vervaardigd en geëtiketteerd of legaal in de Gemeenschap zijn geïmporteerd en in het verkeer zijn gebracht. Artikel 26 Inwerkingtreding (1) Deze verordening treedt in werking op de twintigste dag volgende op die van haar bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese Unie. (2) Deze verordening is van toepassing met ingang van 12 maanden na de datum van haar bekendmaking. Deze verordening is verbindend in al haar onderdelen en is rechtstreeks toepasselijk in elke lidstaat. Gedaan te , Voor het Europees Parlement Voor de Raad De voorzitter De voorzitter BIJLAGE I GROEPEN TOEVOEGINGSMIDDELEN 1. De categorie "technologische toevoegingsmiddelen" omvat de volgende functionele groepen: 2. De categorie "sensoriële toevoegingsmiddelen" omvat de volgende functionele groepen: 3. De categorie "nutritionele toevoegingsmiddelen" omvat de volgende functionele groepen: 4. De categorie "zoötechnische toevoegingsmiddelen" omvat de volgende functionele groepen: BIJLAGE II BEVOEGDHEDEN EN TAKEN VAN HET COMMUNAUTAIRE REFERENTIELABORATORIUM 1. Het in artikel 21 bedoelde communautaire referentielaboratorium is het Gemeenschappelijk Centrum voor onderzoek van de Commissie (GCO). 2. Voor de in deze bijlage genoemde taken kan het Gemeenschappelijk Centrum voor onderzoek worden bijgestaan door een consortium van nationale referentielaboratoria. Het Gemeenschappelijk Centrum voor onderzoek is met name verantwoordelijk voor: 3. Het communautaire referentielaboratorium treedt op bij de regeling van geschillen tussen lidstaten ten aanzien van de resultaten van de in deze bijlage genoemde taken. BIJLAGE III SPECIFIEKE ETIKETTERINGSVOORSCHRIFTEN VOOR BEPAALDE TOEVOEGINGSMIDDELEN EN VOOR VOORMENGSELS a) Zoötechnische toevoegingsmiddelen, coccidiostatica en histomonostatica: b) Enzymen, naast de bovengenoemde gegevens: c) Micro-organismen: d) Nutritionele toevoegingsmiddelen: e) Technologische en sensoriële toevoegingsmiddelen , met uitzondering van aromatische stoffen : (f) Aromatische stoffen: - het bijmengingsgehalte in voormengsels . BIJLAGE IV ALGEMENE GEBRUIKSVOORWAARDEN 1. De hoeveelheid aan toevoegingsmiddelen die ook in natuurlijke staat in bepaalde voedermiddelen voorkomt, wordt zó berekend dat het totaal van de toegevoegde en van nature aanwezige elementen het in de vergunningsverordening bepaalde maximum niet overschrijdt. 2. Menging van toevoegingsmiddelen in voormengsels en in diervoeders is slechts toegestaan voorzover rekening wordt gehouden met de fysisch-chemische en biologische compatibiliteit van de bestanddelen van het mengsel in samenhang met de beoogde werking. 3. Aanvullende diervoeders, in de aangegeven verdunning, mogen geen hogere niveaus aan toevoegingsmiddelen bevatten dan die welke voor volledige diervoeders zijn vastgesteld. 4. In geval van voormengsels van inkuiltoevoegingsmiddelen worden de woorden "van inkuiltoevoegingsmiddelen" duidelijk op het etiket toegevoegd, na "VOORMENGSEL". Amendement 2 AFDELING III: Commissie . Begroting 2003 OGB 1/2003 Nieuw bedrag Vastleggingskredieten Betalingskredieten Vastleggingskredieten Betalingskredieten Vastleggingskredieten Betalingskredieten Nieuwe post B3-3065 PRINCE – Rol van de Europese Unie in de wereld p.m. p.m. Deze post schrappen Het Europees Parlement , – gelet op artikel 272 van het EG-Verdrag en artikel 177 van het Euratom-Verdrag, – gelet op Verordening (EG, Euratom) nr. 1605/2002 van de Raad van 25 juni 2002 houdende het Financieel Reglement van toepassing op de algemene begroting van de Europese Gemeenschappen (1) , met name de artikelen 37 en 38, – gezien de algemene begroting van de Europese Unie voor het begrotingsjaar 2003, definitief vastgesteld op 19 december 2002 (2) , – gelet op het Interinstitutioneel akkoord van 6 mei 1999 tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie over de begrotingsdiscipline en de verbetering van de begrotingsprocedure (3) , – gezien het voorontwerp van gewijzigde begroting nr. 1/2003, door de Commissie ingediend op 26 februari 2003 (SEC(2003) 230), – gezien het ontwerp van gewijzigde begroting nr. 1/2003, door de Raad vastgesteld op 8 april 2003 (8125/2003 - C5-0232/2003), – gelet op artikel 92 en bijlage IV van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Begrotingscommissie (A5&nbhy;0173/2003), A. overwegende dat in het ontwerp van gewijzigde begroting nr. 1/2003 wordt voorgesteld een begrotingslijn in te voeren voor een nieuwe voorlichtingscampagne in het kader van het programma Prince, met als titel "Rol van Europa in de wereld", B. overwegende dat dit voorstel in 2003 moet worden gefinancierd door middel van een overschrijving van kredieten van reeds bestaande voorlichtingsactiviteiten die door het Parlement zijn aangenomen en die de Commissie volledig en op efficiënte wijze dient uit te voeren, C. overwegende dat het Parlement in zijn resolutie van 10 april 2003 over een voorlichtingsstrategie voor de EU reeds heeft verklaard voorstander te zijn van de opname van een dergelijk voorstel in de algemene begrotingsprocedure voor 2004 (4) , D. overwegende dat deze benadering volledige raadpleging van het Parlement mogelijk maakt bij de vormgeving en financiering van een dergelijke campagne, E. overwegende dat in het ontwerp van gewijzigde begroting nr. 1/2003 tevens wordt voorgesteld de titel en toelichting van lijn A-3014 te wijzigen, om deze lijn in overeenstemming te brengen met vergelijkbare acties van hetzelfde hoofdstuk, F. overwegende dat het voorontwerp van gewijzigde begroting nr. 1/2003 van de Commissie tevens een voorstel bevatte voor aanvullende kredieten (via mobilisering van het flexibiliteitsinstrument voor een bedrag van € 32 miljoen) voor aanvullende maatregelen voor de sloop van vissersvaartuigen, en overwegende dat dit element niet door de Raad is overgenomen, 1. neemt nota van het voorstel om een nieuwe begrotingslijn in te voeren voor een voorlichtingscampagne over de "Rol van de Europese Unie in de wereld" binnen het programma Prince; is van mening dat de beste aanpak, om de betrokkenheid van het Parlement bij de opstelling van de politieke richtsnoeren die nodig zijn voor een dergelijke campagne te waarborgen, bestaat uit het indienen door de Commissie van passende voorstellen tijdens de begrotingsprocedure voor 2004, in plaats van het vroegtijdig doorvoeren van de campagne door middel van een gewijzigde begroting; 2. wijst op de positieve houding van het Parlement ten aanzien van het indienen van dergelijke voorstellen tijdens de begrotingsprocedure 2004, zoals reeds aangegeven in zijn eerder genoemde resolutie van 10 april 2003; 3. wijst erop dat er momenteel binnen de Raad geen overeenstemming bestaat over de wijze van financiering van de visserijmaatregelen in het voorontwerp van gewijzigde begroting nr. 1/2003 van de Commissie en dat de Raad derhalve dit deel van het voorstel van de Commissie niet heeft overgenomen; 4. verzoekt de Raad aan te geven hoe de hervorming van de visserijsector moet worden gefinancierd en is bereid voorstellen over dit onderwerp te bestuderen, inclusief het gebruik van de middelen in het Interinstitutioneel Akkoord van 6 mei 1999; 5. stemt in met het voorstel de titel en de toelichting van post A-3014 (Europese Masters in mensenrechten en democratisering) te wijzigen om deze in overeenstemming te brengen met vergelijkbare acties in het kader van dat hoofdstuk; 6. verwelkomt het begrotingsbesluit om een amendement in te dienen op het ontwerp van gewijzigde begroting nr. 1/2003 van de Raad; 7. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie en het amendement op het ontwerp van gewijzigde begroting nr. 1/2003 te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. (Medebeslissingsprocedure: eerste lezing) Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2003) 77 ) (1) , – gelet op artikel 251, lid 2 en artikel 191 van het EG&nbhy;Verdrag, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C5&nbhy;0059/2003), – gelet op artikel 67 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie constitutionele zaken en de adviezen van de Begrotingscommissie, de Commissie begrotingscontrole en de Commissie juridische zaken en interne markt (A5&nbhy;0170/2003), 1. hecht zijn goedkeuring aan het Commissievoorstel, als geamendeerd door het Parlement; 2. verzoekt om hernieuwde voorlegging indien de Commissie voornemens is ingrijpende wijzigingen in dit voorstel aan te brengen of dit door een nieuwe tekst te vervangen; 3. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Standpunt van het Europees Parlement in eerste lezing vastgesteld op 19 juni 2003 met het oog op de aanneming van Verordening (EG) nr. .../2003 van het Europees Parlement en de Raad betreffende het statuut en de financiering van politieke partijen op Europees niveau HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, en met name op artikel 191, Gezien het voorstel van de Commissie (2) , Volgens de procedure van artikel 251 van het Verdrag (3) , Overwegende hetgeen volgt: (1) Volgens artikel 191 van het Verdrag zijn politieke partijen op Europees niveau een belangrijke factor voor integratie binnen de Unie en dragen zij bij tot de vorming van een Europees bewustzijn en tot de uiting van de politieke wil van de burgers van de Unie. (2) Het is nuttig dat , in de vorm van een statuut, een aantal basisregels worden vastgelegd voor de politieke partijen op Europees niveau, met name wat hun financiering betreft. Vervolgens zal de ervaring met de toepassing van deze verordening uitwijzen of, en in hoeverre, dat statuut aanvulling behoeft. (3) Gelet op de praktijk zal een politieke partij op Europees niveau bestaan hetzij uit burgers die zich in een politieke partij hebben verenigd, hetzij uit politieke partijen die een alliantie hebben gesloten. Daarom dienen de begrippen "politieke partij" en "alliantie van politieke partijen" ten behoeve van deze verordening nader te worden omschreven. (4) Opdat partijen als "politieke partij op Europees niveau'zouden kunnen worden aangemerkt, moeten eerst de voorwaarden daartoe worden vastgesteld. Zo is het noodzakelijk dat een politieke partij op Europees niveau de beginselen eerbiedigt die ten grondslag liggen aan de Europese Unie, die in de Verdragen zijn neergelegd en in het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie zijn erkend. (5) Het is nuttig dat een procedure wordt vastgesteld politieke partijen op Europees niveau die op grond van deze verordening een financiering wensen te ontvangen. (6) Tevens dient te worden gezorgd voor een regelmatige controle van de voorwaarden waaraan een politieke partij op Europees niveau moet voldoen. (7) Politieke partijen op Europees niveau die op grond van deze verordening financiering ontvangen, dienen zich te schikken naar de voorschriften inzake transparantie van de financieringsbronnen. (8) Volgens Verklaring nr. 11 ad artikel 191 van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, die is gehecht aan de Slotakte van het Verdrag van Nice, mag financiering op grond van deze verordening niet worden aangewend om politieke partijen op nationaal niveau rechtstreeks of zijdelings te financieren. Volgens deze verklaring moeten de bepalingen betreffende de financiering van de politieke partijen op Europees niveau gelijkelijk van toepassing zijn op alle politieke stromingen die in het Europees Parlement vertegenwoordigd zijn. (9) Het soort uitgaven waarvoor op grond van deze verordening financiering kan worden toegekend, dient duidelijk te worden omschreven. (10) De kredieten die voor de financiering op grond van deze verordening worden uitgetrokken, dienen te worden vastgesteld in het kader van de jaarlijkse begrotingsprocedure. (11) Er dient zorg te worden gedragen voor maximale transparantie en financiële controle van de politieke partijen op Europees niveau die uit de algemene begroting van de Europese Unie worden gefinancierd. (12) Voor kredieten die jaarlijks beschikbaar worden gesteld dient een verdeelsleutel te worden vastgesteld die rekening houdt met het aantal gegadigde partijen enerzijds, en met het aantal verkozenen in het Europees Parlement anderzijds. (13) Het Europees Parlement laat zich bij zijn technische ondersteuning aan de politieke partijen op Europees niveauleiden door het beginsel van gelijke behandeling. (14) De toepassing van deze verordening en de gefinancierde activiteiten dienen te worden onderzocht in een verslag van het Europees Parlement dat openbaar wordt gemaakt. (15) De rechterlijke toetsing berust bij het Hof van Justitie en draagt bij tot de correcte toepassing van deze verordening. (16) Voor een gemakkelijke overgang naar de nieuwe regels is het wenselijk sommige bepalingen van deze verordening buiten toepassing te laten tot de nieuwe samenstelling van het Europees Parlement na de verkiezingen van juni 2004, HEBBEN DE VOLGENDE VERORDENING VASTGESTELD : Artikel 1 Voorwerp en werkingssfeer Deze verordening legt de regels vast betreffende het statuut en de financiering van politieke partijen op Europees niveau. Artikel 2 Definities In deze verordening wordt verstaan onder: Artikel 3 Voorwaarden Een politieke partij op Europees niveau voldoet aan de volgende voorwaarden: zij heeft in ten minste eenvierde van de lidstaten bij de laatste verkiezingen voor het Europees Parlement ten minste drie percent van de in ieder van die lidstaten uitgebrachte stemmen behaald; Artikel 4 Verzoek om financiering 1. Politieke partijen op Europees niveau die voor financiering uit de algemene begroting van de Europese Unie in aanmerking wensen te komen, dienen jaarlijks een verzoek bij het Europees Parlement in. Het Europees Parlement besluit binnen een termijn van drie maandende De kredieten worden door het Europees Parlement toegestaan en beheerd. 2. Een eerste verzoek om financiering gaat vergezeld van: 3. Wijzigingen met betrekking tot de in lid 2 bedoelde documenten, met name van reeds overgelegde politieke programma's of statuten, worden binnen een termijn van twee maanden aan het Europees Parlement ter kennis gebracht. Bij gebreke van kennisgeving wordt de financiering opgeschort. Artikel 5 Onderzoek 1. Het Europees Parlement onderzoekt regelmatig of de politieke partijen op Europees niveau nog steeds aan de voorwaarden van artikel 3, onder a) en b), voldoen. 2. Wat betreft de voorwaarde van artikel 3, onder c), onderzoekt het Europees Parlement, op verzoek van een kwart van zijn leden dat ten minste drie fracties in het Europees Parlement vertegenwoordigt en op grond van een met meerderheid van stemmen van zijn leden genomen besluit, of een bepaalde politieke partij op Europees niveau nog steeds aan deze voorwaarde voldoet. Voorafgaand aan dit onderzoek worden de vertegenwoordigers van de desbetreffende politieke partij op Europees niveau door het Europees Parlement gehoord en wordt een comité van onafhankelijke vooraanstaande personen door het Europees Parlement verzocht om binnen een redelijke termijn over de kwestie advies uit te brengen. Dit comité bestaat uit drie leden., Het Europees Parlement, de Raad en de Commissie wijzen elk één lid aan. De secretariaatswerkzaamheden en de financiering van het comité gaan ten laste van het Europees Parlement. 3. Komt het Europees Parlement tot de bevinding dat een politieke partij op Europees niveau niet langer aan één van de voorwaarden vanartikel 3, onder a), b) en c), voldoet, dan verliest de partij hierdoor haar hoedanigheid van politieke partij op Europees niveau en wordt zij van financiering op grond van deze verordening uitgesloten. Artikel 6 Verplichtingen in verband met de financiering Elke politieke partij op Europees niveau Bijdragen van politieke partijen die lid zijn van een politieke partij op Europees niveau zijn wel toegestaan. Zij mogen echter niet meer bedragen dan 40% van de jaarlijkse begroting van deze partij. Artikel 7 Financieringsverbod Financieringen van politieke partijen op Europees niveau uit de algemene begroting van de Europese Unie of uit enige andere bron mogen niet gebruikt worden voor rechtstreekse of zijdelingse financiering van andere politieke partijen, met name niet voor nationale politieke partijen, waarop de nationale regelgevingen van toepassing moet blijven. Artikel 8 Aard van de uitgaven Uit de algemene begroting van de Europese Unie afkomstige kredieten mogen uitsluitend worden besteed voor uitgaven die rechtstreeks verband houden met de doelstellingen van het in artikel 4, lid 2, onder b), bedoelde politieke programma. Deze uitgaven hebben betrekking op administratieve kosten, kosten in verband met logistieke steun, bijeenkomsten, onderzoek, grensoverschrijdende evenementen, studies, voorlichting en publicaties. Artikel 9 Uitvoering en controle 1. Kredieten voor de financiering van politieke partijen op Europees niveau worden vastgesteld volgens de begrotingsprocedures en besteed volgens het Financieel Reglement van toepassing op de algemene begroting van de Europese Gemeenschappen. (4) 2. Waardebepaling en afschrijving van roerende en onroerende goederengeschieden overeenkomstig Verordening (EG) nr. 2909/2000 van de Commissie van 29 december 2000 betreffende het boekhoudkundig beheer van de niet-financiële vaste activa van de Europese Gemeenschappen (5) . 3. De controle op de financiële middelen die in het kader van deze verordening worden toegekend, wordt uitgeoefend overeenkomstig het Financieel Reglement en de uitvoeringsvoorschriften daarbij. De controle geschiedt op grond van een jaarlijkse audit door een externe onafhankelijke instantie. Het auditverslag wordt binnen zes maanden na afsluting van het betreffende begrotingsjaar aan het Europees Parlement toegezonden. 4. Middelen die politieke partijen op Europees niveau ten onrechte uit de algemene begroting van de Europese Unie hebben ontvangen, worden met toepassing van deze verordening aan die begroting terugbetaald. 5. Politieke partijen op Europees niveau die financieringen op grond van deze verordening hebben ontvangen, verstrekken de Rekenkamer op haar verzoek alle documenten of inlichtingen die voor de uitoefening van haar taak noodzakelijk zijn. In geval van uitgaven die gezamenlijk zijn aangegaan door politieke partijen op Europees niveau en nationale politieke partijen en andere organisaties, worden de bescheiden die betrekking hebben opde uitgaven van de politieke partijen op Europees niveau.voor de Rekenkamer toegankelijk gesteld.. 6. Op de financiering van politieke partijen op Europees niveau in hun hoedanigheid van organisaties die een doel van algemeen Europees belang nastreven, is artikel 113 van het Financieel Reglement, dat betrekking heeft op het degressieve karakter van dit type financiering., niet van toepassing. Artikel 10 Verdeling 1. De beschikbare kredieten worden jaarlijks als volgt verdeeld over de politieke partijen op Europees niveau waarvan het verzoek uit hoofde artikel 4 werd ingewilligd: Voor de toepassing van deze bepalingen kan een lid van het Europees Parlement slechts lid zijn van één politieke partij op Europees niveau. 2. Financiering uit de algemene begroting van de Europese Unie mag niet meer bedragen dan 75% van de begroting van een politieke partij op Europees niveau. De bewijslast berust bij de politieke partij op Europees niveau. Artikel 11 Technische ondersteuning Iedere vorm van technische ondersteuning van het Europees Parlement aan politieke partijen op Europees niveau berust op het beginsel van gelijke behandeling. Zij wordt verleend volgens voorwaarden die niet ongunstiger zijn dan die welke gelden voor andere externe organisaties en verenigingen waaraan vergelijkbare voorzieningen ter beschikking kunnen worden gesteld. Zij wordt verleend tegen overlegging van een factuur en tegen betaling . Het Europees Parlement publiceert een jaarlijks verslag met nadere gegevens over de technische ondersteuning die aan elke politieke partij op Europees niveau is verleend. Artikel 12 Verslag Het Europees Parlement publiceert uiterlijk op .... (6) een verslag over de toepassing van deze verordening en over de gefinancierde activiteiten. Eventuele in het financieringsstelsel aan te brengen wijzigingen worden in het verslag vermeld. Artikel 13 Inwerkingtreding en toepassing Deze verordening treedt in werking drie maanden na de dag van haar bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese Unie. De artikelen 4 tot en met 10 zijn van toepassing vanaf de opening van de eerste vergaderperiode van het Europees Parlement na de verkiezingen van juni 2004. Deze verordening is verbindend in al haar onderdelen en is rechtstreeks toepasselijk in elke lidstaat. Gedaan te Voor het Europese Parlement Voor de Raad De Voorzitter De Voorzitter (Raadplegingsprocedure) Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan de Raad ( COM(2002) 213 (1) ), – gelet op artikel 283 van het EG-Verdrag, op grond waarvan het Parlement door de Raad is geraadpleegd (C5&nbhy;0262/2002), – gelet op artikel 67 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie juridische zaken en interne markt en de adviezen van de Begrotingscommissie, de Commissie begrotingscontrole en de Commissie constitutionele zaken (A5&nbhy;0069/2003), 1. hecht zijn goedkeuring aan het voorstel van de Commissie, als geamendeerd door het Parlement op 27 maart 2003 (2) ; 2. verzoekt de Commissie haar voorstel krachtens artikel 250, lid 2 van het EG-Verdrag dienovereenkomstig te wijzigen; 3. verzoekt de Commissie, conform de aangegane verbintenissen, een herzien voorstel in te dienen aangezien de Raad het onderhavige voorstel ingrijpend wenst te wijzigen; 4. wenst opnieuw te worden geraadpleegd aangezien de Raad ingrijpende wijzigingen wil aanbrengen in het voorstel van de Commissie, in het bijzonder met betrekking tot het pensioenstelsel; 5. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Het Europees Parlement , – gezien de Transatlantische Verklaring over de betrekkingen tussen de EU en de VS van 1990 en de nieuwe transatlantische agenda van 1995 (NTA), – gelet op de artikelen 11 en 12 van het Verdrag betreffende de Europese Unie dat de lidstaten ertoe verplicht hun wederzijdse politieke solidariteit te versterken en te ontwikkelen, en titel V van het genoemde Verdrag, dat bepalingen bevat betreffende een gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid, – gezien de conclusies en het actieplan van de buitengewone zitting van de Europese Raad in Brussel op 21 september 2001 en de verklaring van de staatshoofden en regeringsleiders van de Europese Unie en de voorzitter van de Commissie over de aanslagen van 11 september 2001 en de bestrijding van het terrorisme die op 19 oktober 2001 werd afgelegd op de informele Europese Raad van Gent, – gezien de conclusies van het voorzitterschap van de Europese Raad, op 20 en 21 maart 2003 in Brussel bijeen, – onder verwijzing naar zijn resolutie van 15 mei 2002 over de mededeling van de Commissie aan de Raad - een intensivering van de transatlantische betrekkingen met het accent op strategie en resultaat (1) , – gezien de routekaart naar een permanente, twee staten omvattende oplossing voor het conflict tussen Israël en Palestina die op 20 december 2002 door de vier deelnemende partijen werd vastgesteld en 30 april 2003 werd gepubliceerd; onder verwijzing naar zijn aanbeveling van 13 december 2001 over de crisis in het Midden-Oosten en de rol van de Europese Unie in de regio (2) en naar zijn resolutie van 7 februari 2002 over de situatie in het Midden-Oosten (3) , – gezien de ministersbijeenkomst van de Noord-Atlantische Raad en gezien de NAVO-EU-ministersbijeenkomst die op 3 juni 2003 in Madrid werd gehouden, – onder verwijzing naar zijn resoluties van 25 oktober 2001 over de vierde ministersconferentie van de Wereldhandelsorganisatie (4) en die van 13 december 2001 over de bijeenkomst van de Wereldhandelsorganisatie in Qatar (5) , – gezien zijn resolutie van 10 april 2003 over de nieuwe Europese veiligheids- en defensiestructuur - prioriteiten en lacunes (6) , – onder verwijzing naar zijn op 3 juni 2003 aangenomen aanbeveling aan de Raad inzake de overeenkomsten tussen EU en VS op het gebied van justitiële samenwerking in strafzaken en uitwijzing (7) , – gelet op artikel 37, lid 2 van zijn Reglement, A. opnieuw uiting gevend aan zijn gehechtheid aan de democratische waarden die zowel de grondslag vormen van de transatlantische gemeenschap als van de onderlinge solidariteit: vrijheid, democratie, gerechtigheid en mensenrechten, B. overwegende dat evenwichtige betrekkingen tussen de EU en de VS belangrijk zijn voor de vrede en stabiliteit in de wereld, gebaseerd op de internationale rechtsregels en de versterking van de internationale instellingen, die een multilateraal kader moeten bieden en de governance in de wereld moeten verbeteren, C. overwegende dat een aantal vooraanstaande politici uit de VS, zowel democraten als republikeinen, en ook politici aan Europese zijde hebben onderstreept hoe belangrijk het is een nieuwe impuls aan goede transatlantische betrekkingen te geven, D. in dit verband met nadruk wijzend op de positieve resultaten die op het gebied van externe acties werden bereikt wanneer een gemeenschappelijke benadering en effectieve acties werden ontwikkeld, bijvoorbeeld op de Balkan, en uiteindelijk nu ook in het vredesproces in het Midden-Oosten, en het feit betreurend dat in de afgelopen jaren de sluimerende verschillen van opvatting tussen de EU en de VS, waaronder die op het gebied van handel, economie en milieu, zijn gegroeid, en dat er toenemende meningsverschillen zijn in het buitenlands beleid verschillende houdingen tegenover het evenwicht tussen veiligheid en vrijheid, de wijze waarop de bescherming van de mensenrechten moet worden gewaarborgd, en met name ten aanzien van het Internationale Strafhof, E. overwegende dat veiligheid een alomvattend collectief concept is dat niet kan worden toegesneden op de belangen en eisen van één enkel land, F. overwegende dat het onvermogen van de lidstaten van de EU te handelen overeenkomstig het gemeenschappelijk standpunt dat door het Griekse voorzitterschap ten aanzien van het conflict in Irak werd bereikt, ondanks de overweldigende meerderheid onder het Europese publiek die tegen militair ingrijpen was, de tekortkomingen van de EU onbarmhartig aan het licht heeft gebracht, G. erop wijzend dat internationale overeenkomsten de basiselementen vormen waarop het fundament van een multilateraal kader en een hernieuwd transatlantisch partnerschap moet worden gelegd, H. overwegende dat Europa en de VS in economisch opzicht de twee regio's in de wereld zijn die het nauwst met elkaar zijn verbonden en dat een groot gedeelte van de bilaterale handel zich al zonder enige beperking afspeelt, maar dat belangrijke uitzonderingen, zoals non-tarifaire handelsbelemmeringen blijven bestaan, I. overwegende dat de EU en de VS hun betrekkingen moeten versterken door middel van nieuwe overeenkomsten, mits deze de internationale normen inzake de bescherming van de mensenrechten en de burgerlijke vrijheden volledig eerbiedigen, J. overwegende dat een nieuw gemeenschappelijk kader in het economisch en handelsbeleid zou kunnen worden gecreëerd - zonder de multilaterale instellingen in het gedrang te brengen - om conflictpunten op te lossen, maar ook om gemeenschappelijke belangen te bevorderen, K. overwegende dat Europa en de VS door gemeenschappelijk optreden oplossingen zouden kunnen vinden voor problemen waarvoor de gehele wereld zich geplaatst ziet - bijvoorbeeld op het gebied van het milieu, migratie, ontwikkeling, terrorisme, internationale misdaad of sociale en etnische conflicten, L. herinnerend aan de nadrukkelijke gevolgen voor het partnerschap tussen de EU en de VS welke voortvloeiden uit de terroristische aanslagen van 11 september 2001 op de Verenigde Staten, M. overwegende dat meer betrokkenheid van wetgevers aan beide zijden van de Atlantische Oceaan een fundamenteel element is ter bevordering van het gehele transatlantisch proces, 1. onderstreept dat een sterk Europa een absolute voorwaarde is voor een op gelijkheid gebaseerd evenwichtig partnerschap; 2. dringt derhalve aan op een veelomvattende Europese strategie die onder meer een op de lange termijn gericht strategisch zwaartepunt voor het transatlantische partnerschap bevat, omdat een benadering per geval immers alleen kans van slagen heeft als een algemeen kader deel uitmaakt van deze strategie en aangezien de ervaringen van de afgelopen tien jaar aantonen dat nieuwe vraagstukken bij de thans bestaande mechanismen sneller de kop opsteken dan dat de oude worden opgelost; 3. dringt erop aan dat een doeltreffende nieuwe vorm wordt gegeven aan een werkelijke, evenwichtige en diepgaande dialoog met de Verenigde Staten, teneinde de transatlantische waardengemeenschap nieuwe impulsen te geven en maatregelen te ontwikkelen die beter op de huidige situatie in de wereld zijn afgestemd op basis van eerbiediging van het internationale recht en de beginselen van het handvest van de Verenigde Naties; 4. onderstreept het belang van een dialoog tussen gelijke partners die samenwerking omvat op het gebied van politiek, economie, defensie en veiligheid als fundament voor de transatlantische betrekkingen; 5. onderstreept dat de huidige uitbreiding van de EU de samenwerking tussen de EU en de VS nog belangrijker zal maken; 6. onderstreept dat de EU uitsluitend als partner zal worden erkend als zij naast haar economische kracht een werkelijk GBVB kan plaatsen, en dat dit een uitbreiding vereist van het stemmen met gekwalificeerde meerderheid van stemmen in de Raad tot dienstverlening in de externe handel en op het gebied van het buitenlands en veiligheidsbeleid, de instelling van een Europese gemeenschappelijke diplomatieke dienst, meer samenwerking in het defensiebeleid en een nadrukkelijker en efficiënter gebruik van militaire capaciteiten; Prioriteit voor politieke kwesties in verband met de naoorlogse situatie in Afghanistan en Irak 7. herhaalt zijn aanbeveling het nastreven van gemeenschappelijke belangen in de wereld (verspreiding van de democratie, moderne governance, vredesopbouw en voorkoming van geschillen, open samenlevingen en markten, duurzame economieën, vrijheid van meningsuiting, fundamentele mensenrechten en eerbiediging van de regels van de rechtsstaat in de gehele wereld) tot het politieke kerndoel van het transatlantisch partnerschap te maken; 8. spreekt er zijn bezorgdheid over uit dat het partnerschap tussen de EU en de VS enerzijds zou kunnen worden ondermijnd door de blijkbaar groeiende invloed van neoconservatieve stromingen in de politiek van de VS die de nadruk leggen op unilaterale en vaak militaire oplossingen voor wereldproblemen ten koste van de tradities van meer dan 50 jaar internationalisme en multilateralisme van de VS; en anderzijds wegens de politieke en militaire zwakte van de EU en de meeste van haar lidstaten; 9. beveelt aan te blijven voortbouwen aan een op de lange termijn gericht transatlantisch samenwerkingskader en een actieplan ter bestrijding van het terrorisme zoals het Parlement heeft aangegeven in zijn resolutie van 24 oktober 2002 (8) voor een vastberaden bestrijding van het internationale terrorisme met gebruikmaking van alle doeltreffende middelen tegen terroristische groeperingen of individuen en hun netwerken ter bescherming van het democratische systeem, de rechtsstaat en de fundamentele rechten en vrijheden, niet alleen met militaire middelen, maar bovenal door middel van een niet-militaire benadering in het kader van conflictpreventie en het aanpakken van de wortels van de enorme politieke, sociale, economische en ecologische problemen in de wereld van vandaag; 10. onderstreept dat de bestrijding van het terrorisme niet ten koste mag gaan van gemeenschappelijke fundamentele waarden zoals de eerbiediging van de mensenrechten en burgerlijke vrijheden; dringt er derhalve op aan dat transatlantische overeenkomsten inzake politiële en justitiële samenwerking een waarborg moeten bieden voor een eerlijke berechting van alle Europese burgers en volledige eerbiediging van de databeschermingswetgeving, zowel bij de politiële samenwerking als bij informatieverzoeken over luchtvaartpassagiers; 11. stelt voor het partnerschap geleidelijk van een transatlantische waardengemeenschap te blijven omvormen naar een effectieve transatlantische actiegemeenschap door het ontwikkelen van een samenwerkings- en actiestrategie voor samenwerking na conflicten en de opbouw van een natie in Afghanistan en Irak; de betrekkingen met de Arabische wereld; het vredesproces in het Midden-Oosten; Noord-Korea; besmettelijke ziekten en nucleaire proliferatie; 12. is met name verheugd over de gemeenschappelijke acties ter verwezenlijking van een duurzame vrede in het Midden-Oosten in het kader van de vier partijen en beschouwt dit als de beste manier om in praktische zin de transatlantische betrekkingen nieuw leven in te blazen; 13. is in dit verband van mening dat de EU en de NAVO, alsmede anderen, bij voorkeur onder auspiciën van de VN, in praktische zin en in veiligheidstermen ertoe zouden kunnen bijdragen dat de resultaten van het uiteindelijke verdrag door de partijen worden goedgekeurd in de laatste fase van de routekaart, mits de conflictpartijen en de andere leden van de vier partijen dit wensen; 14. herhaalt bereid te zijn een adequate financiële bijdrage te leveren ter waarborging van de uitvoering van de routekaart; 15. doet een beroep op het transatlantisch partnerschap de internationale instellingen actief te ondersteunen en te versterken en de waarde van de internationale rechtsregels opnieuw te bevestigen; verzoekt alle partners zich te onthouden van unilaterale benaderingen en terug te keren tot multilateralisme en het VN-kader om een governance op wereldschaal te ontwikkelen; 16. betreurt het feit dat de VS niet is toegetreden tot of niet volledig deelneemt aan belangrijke internationale instrumenten ter bescherming van de mens en op humanitair gebied, zoals die ter bescherming van de rechten van het kind, afschaffing van de doodstraf en die inzake de behandeling van krijgsgevangenen die bij de recente conflicten zijn gemaakt; dringt er met name bij de VS op aan toe te treden tot het Statuut van het Internationaal Strafhof; nodigt de VS uit tot samenwerking met de EU om vooruitgang te bereiken bij de hoogstnoodzakelijke hervorming van de Verenigde Naties ten einde de positie van de VN als morele autoriteit van de wereldgemeenschap te versterken; 17. wijst erop dat het belangrijk is nauw met de VS samen te werken met het oog op positieve resultaten van de Ontwikkelingsronde van Doha, en in dit kader rekening te houden met de belangen van de ontwikkelingslanden; Geven van een sterke impuls aan de economische en handelsbetrekkingen door ondertekening van een EU-VS-kaderovereenkomst die tevens de verwezenlijking van de transatlantische markt omvat 18. betuigt zijn volledige steun aan het huidige transatlantische partnerschap dat verder dient te worden ontwikkeld ter bevordering van het wederzijds begrip en van gemeenschappelijke oplossingen voor wereldproblemen; 19. verwelkomt de sluiting op 16 juni 2003 van het "Amendement to the implementing agreement" tussen het ministerie van Energie van de VS en de Europese Commissie inzake wetenschappelijke eb technologische samenwerking op het gebied van niet-nucleaire energie met betrekking tot de samenwerking op het gebied van brandstofverkoop waarmee de kansen op een oplossing op de lange termijn voor de energie- en vervoersproblemen in de wereld kunnen toenemen. 20. onderstreept dat in de betrekkingen tussen de EU en de VS behoefte is aan een project dat niet alleen de politieke discussie binnen het partnerschap intensiveert maar ook een nieuwe impuls geeft aan de economische en sociale elementen daarvan en dat een voorstel voor een kaderverdrag tussen de EU en de VS, met inbegrip van de verwezenlijking van een "transatlantische markt", een dergelijk project zou kunnen zijn; 21. beveelt daarom de ontwikkeling van een doorlopend initiatief aan dat gericht is op bespoediging van de uitvoering van WTO-voorschriften en dat, in de context van een hernieuwd partnerschap en bij wijze van langetermijndoel, zou kunnen leiden tot de verwezenlijking van een "transatlantische markt" waarmee een vrij verkeer van goederen, kapitaal, diensten en personen zou kunnen worden bereikt met volledige inachtneming van de sociale en milieuwetgeving van de EU en de belangen van de ontwikkelingslanden; 22. beveelt aan te streven naar een wederzijdse aanpassing van de commerciële marktvoorwaarden van de Atlantische zone door ten minste op de volgende gebieden te komen tot gezamenlijke acties: financiële diensten en kapitaalmarkten; luchtvaart; de digitale economie; mededingingsbeleid; de ethische dimensie van de handel; en de wijze van functioneren van regelgevingssystemen; 23. is verheugd over de onlangs te Monterrey aangegane verbintenissen en die ten aanzien van het Global Fund van de VN tegen AIDS, TB en malaria, maar verzoekt de transatlantische partner om een aanzienlijke versterking van de ontwikkelingshulp en de strategieën om de VN-doelstelling van 0,7% en de VN-millennium-ontwikkelingsdoelstellingen te halen; dringt verder aan op een absolute verbintenis om tegemoet te komen aan de gerechtvaardigde eisen van de ontwikkelingslanden in de huidige WTO-onderhandelingen, waaronder een gezamenlijke verbintenis om een eind te maken aan protectionisme op landbouwgebied ten nadele van producenten in ontwikkelingslanden; 24. onderstreept dat een onderling afgestemde reactie op belangrijke problemen waarmee de wereld zich geconfronteerd ziet, zoals de opwarming van het aardoppervlak (d.w.z. door ratificatie en uitvoering van de minimumnormen van het Protocol van Kyoto) en het vraagstuk van een wereldwijde justitie (d.w.z. het functioneren van het Internationaal Strafhof) een duurzame dialoog tussen de transatlantische partners vereisen; 25. doet een beroep op de transatlantische partners te komen tot een gezamenlijke herevaluatie van de ontwikkelingshulp en humanitaire hulpverleningsstrategieën en instrumenten van de EU en de VS (waaronder de instellingen van Bretton Woods), met speciale aandacht voor de wijze van functioneren en complementariteit; 26. is het met de Commissie eens dat de door de VS bij de WTO ingediende klacht over de vergunningsprocedures van de EU voor GGO's zowel juridisch als economisch ongegrond is en politiek schadelijk; EU-VS-veiligheids- en defensiezaken 27. herhaalt dat de NAVO niet alleen een fundamentele waarborg blijft voor de Euro-atlantische stabiliteit en veiligheid maar ook het essentiële kader blijft vormen voor coalitieoperaties; onderstreept dat een versterking van het vermogen van de NATO en van de Europese defensie in het belang is van het transatlantische partnerschap en de stabiliteit in de wereld; 28. acht een sterker Europa belangrijk voor de verdere ontwikkeling van de NAVO en is van oordeel dat een intensivering van het GBVB en het EVDB de beste mogelijkheden biedt voor een versterking van de NAVO in de zin van hetgeen op de top van Praag van november 2002 werd besloten; 29. herhaalt zijn verzoeken in verband met de ontwikkeling van een Europese veiligheidsstrategie met een omschrijving van de waarden van de Europese Unie en het belang dat zij stelt in de bevordering van stabiliteit in de gehele wereld, conflictpreventie en crisisbeheer, en waarmee een verduidelijking wordt gegeven van de benadering die de Unie kiest om de veiligheid in de wereld te vergroten; 30. onderstreept dat er bij de Europese veiligheidsstrategie rekening mee moet worden gehouden dat in de nationale veiligheidsstrategie van de VS speciale aandacht wordt besteed aan het standpunt van de Unie tegenover vraagstukken die de VS anders lijken te interpreteren; de twee voornaamste punten zijn thans de legitimiteit van het gebruik van militaire middelen bij het ontbreken van een VN-mandaat en het concept van preventieve aanvallen; een brede consensus is bereikbaar op het gebied van de bestrijding van het terrorisme in het kader van de wereldwijde coalitie die vorm kreeg na de terroristische aanslagen van 11 september 2001; de bevordering van de democratie en rechtvaardigheid moet een gemeenschappelijk doel worden; 31. dringt er opnieuw bij de EU en de VS op aan nieuwe impulsen te geven aan een geïnstitutionaliseerde of na onderhandelingen tot stand gebrachte wapenbeheersing op multilateraal niveau binnen het VN-systeem en op bilateraal niveau, een nieuwe wapenwedloop te voorkomen en steun te geven aan maatregelen op regionaal en wereldwijd niveau ter voorkoming van de verspreiding van massavernietigingswapens en ook van kleine een lichte wapens; Een hernieuwd institutioneel kader 32. onderstreept dat het alleen met een grotere betrokkenheid op alle niveaus van het Congres, het Europees Parlement en de nationale parlementen mogelijk zal zijn dit gehele proces werkelijk vooruit te brengen; is derhalve van mening dat de transatlantische dialoog van wetgevers (TLD) zich volledig moet kunnen ontplooien, dat onverwijld een vroegtijdig waarschuwingssysteem tussen de twee partijen moet worden ingesteld en dat de bestaande interparlementaire uitwisseling geleidelijk moet worden omgevormd tot een de facto "Transatlantische Vergadering"; 33. bevestigt opnieuw dat een herstructurering van de jaarlijkse top tussen de EU en de VS noodzakelijk is om een strategische richting en dynamiek te geven aan de transatlantische agenda, waarbij ook de samenleving als geheel actief bij het proces wordt betrokken; 34. is van mening dat de EU - ook financieel - steun moet verlenen aan de uitwisseling van jongeren, met name studenten en onderzoekers uit relevante kringen van de samenleving om ervoor te zorgen dat wederzijds begrip tussen de partners kan groeien en wordt vermeden dat de betrekkingen vertroebeld worden door een gebrek aan begrip en kennis aan beide kanten; o o o 35. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de parlementen van de lidstaten en aan de president en het Congres van de Verenigde Staten van Noord-Amerika. Het Europees Parlement , – gezien de mededeling van de Commissie ( COM(2001) 387 – C5&nbhy;0337/2002), – gezien de mededeling van de Commissie ( COM(2002) 703 – C5&nbhy;0233/2003), – gelet op artikel 13 van het EG-Verdrag, – gezien het Verdrag van Amsterdam, dat de Gemeenschap bevoegdheden en verantwoordelijkheden geeft op het gebied van immigratie en asiel, en artikel 63 van het EG-Verdrag, – gezien de conclusies van de Europese Raad van Tampere van 15 en 16 oktober 1999, – gezien de conclusies van de Europese Raad van Laken van 14 en 15 december 2001 en van de Europese Raad van Sevilla van 21 en 22 juni 2002, – gezien het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie en in het bijzonder de artikelen 18, 21 en 22 daarvan, – gezien het Groenboek van de Commissie over een communautair terugkeerbeleid ten aanzien van personen die illegaal in de Europese Unie verblijven ( COM(2002) 175 ), – gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité "Immigratie, integratie en de rol van de georganiseerde civil society" van 21 maart 2002 (1) en de conclusies van de conferentie over "Immigratie: de rol van de civil society bij de integratie" van 9-10 september 2002, – gezien het besluit van de Commissie om een mededeling over immigratie, integratie en werkgelegenheid op te stellen, die zal worden voorgelegd aan de Europese Raad in Thessaloniki op 20 juni 2003 ( COM(2003) 336 ), – gezien de voorstellen voor richtlijnen en de door het Europees Parlement aangenomen standpunten over de voorwaarden inzake toegang en verblijf van onderdanen van derde landen met het oog op arbeid in loondienst en economische activiteiten als zelfstandige (standpunt van 12 februari 2003) (2) ; over het recht op gezinshereniging (standpunt van 9 april 2003) (3) ; over de status van langdurig ingezeten onderdanen van derde landen (standpunt van 5 februari 2002) (4) en over de voorwaarden voor toegang en verblijf van onderdanen van derde landen met het oog op studie, beroepsopleiding of vrijwilligerswerk (standpunt van 3 juni 2003) (5) , – gelet op artikel 47, lid 1 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie vrijheden en rechten van de burger, justitie en binnenlandse zaken en de adviezen van de Commissie ontwikkelingssamenwerking, de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken, de Commissie rechten van de vrouw en gelijke kansen en de Commissie verzoekschriften (A5&nbhy;0224/2003), A. overwegende dat het Verdrag van Amsterdam de Gemeenschap bevoegdheden verleent op het gebied van asiel en immigratie en de Raad verplicht om binnen vijf jaar na de inwerkingtreding van het verdrag een besluit te nemen over specifieke maatregelen, B. overwegende dat het immigratieverschijnsel gezien het vrije verkeer binnen de interne markt noopt tot een gemeenschappelijke aanpak, omdat de lidstaten van de Unie geconfronteerd worden met dezelfde onderling samenhangende problemen die niet op nationaal niveau opgelost kunnen worden en dan ook communautaire coördinatie vereisen, zoals is besloten door de Europese Raad van Tampere, C. overwegende dat er na de top van Tampere door de Europese Raad geen enkel belangrijk besluit over het immigratiebeleid is genomen en dat het door de Commissie voorgelegde tijdschema niet wordt toegepast, zelfs niet dat wat is aangegeven door de Europese Raad van Sevilla, D. overwegende dat de Commissie en het Europees Parlement zich sinds de Europese Raad van Tampere (en de Europese Raad van Sevilla) hebben ingespannen om de conclusies van deze Europese Raden te verwezenlijken, d.w.z. partnerschap met de landen van herkomst, Europees communautair systeem inzake asielkwesties, billijke behandeling van inwoners van derde landen, doeltreffender beheer van de migratiestromen en maatregelen om het probleem van de illegale immigratie aan te pakken, E. overwegende dat de door de Europese Raad van Tampere voorgestelde hoofdlijnen voor het immigratiebeleid (partnerschap met de herkomstlanden, een gemeenschappelijk Europees asielstelsel, eerlijke behandeling van derdelanders, beheer van migratiestromen) nog steeds gelden en dat deze met spoed verder ontwikkeld moeten worden op basis van het wettelijk kader van de artikelen 61-69 van het Verdrag volgens het voorstel van de Commissie, F. overwegende dat richtsnoeren worden voorgesteld voor de vier hoofdpunten van de open coördinatiemethode: "beheer van migratiestromen", "toelating van economische migranten", "partnerschap met derde landen" en "integratie van derdelanders", allemaal thema's waarover het Europees Parlement duidelijk heeft gesteld dat optreden op Europees niveau geboden is, en dat het Europees Parlement hierbij betrokken moet worden, G. overwegende dat twee van deze thema's verder uitgewerkt worden in de mededeling over "integratie van migratievraagstukken in de betrekkingen van de Europese Unie met ontwikkelingslanden" en in de mededelingen die voorgelegd zullen worden aan de Europese Raad van Thessaloniki van 20 juni 2003, over "integratie, immigratie en werkgelegenheid" en over de ontwikkeling van een gemeenschappelijk beleid inzake illegale immigratie, mensenhandel, buitengrenzen en terugkeer van illegale immigranten, H. overwegende dat ook de bestrijding van de mensenhandel en de seksuele uitbuiting van vrouwen en kinderen een centraal thema moet zijn, I. overwegende dat illegaal verblijf in de meeste gevallen voortvloeit uit het feit dat personen die legaal op grondgebied van de Unie binnenkomen hun vergunning verliezen, J. overwegende dat de beschikbare geldmiddelen van de Gemeenschap beperkt zijn en billijk over de verschillende componenten van het Europese immigratiebeleid moeten worden verdeeld op basis van de in Tampere vastgestelde prioriteiten, K. overwegende dat sinds de publicatie van de mededeling van de Commissie over "het Europees ontwikkelingsbeleid", die door het Europees Parlement gunstig is ontvangen, een algemene strategie is uitgestippeld waarin de diverse aspecten van het ontwikkelingsbeleid, variërend van maatschappelijke tot ecologische aspecten, zijn opgenomen en die een duurzame algemene ontwikkeling tot doel heeft, L. overwegende dat het migratievraagstuk van strategisch belang is en de toekomstige gevolgen van de globalisering voor een belangrijk deel in positieve of negatieve zin zal bepalen, M. overwegende dat de bestemming van meer dan 90% van de immigranten in de wereld niet het grondgebied van de Europese Unie is, maar het grondgebied van landen in de nabijheid van de plaats van herkomst van de immigranten, Coördinatie van het Europese immigratiebeleid: methoden en instrumenten 1. betreurt het dat de Raad de door de Commissie ingediende wetgevingsinstrumenten nog steeds niet heeft aangenomen en verzoekt de Raad het voorstel zo spoedig mogelijk te behandelen; 2. begroet de pogingen van de Commissie om de behandeling van migratiekwesties te versnellen door extra maatregelen voor te stellen en stelt vast dat de Commissie met de indiening van de mededeling over de opneming van migratie in de betrekkingen met derde landen en met de aanstaande aanneming van de mededeling over integratie de in Tampere vastgestelde geïntegreerde aanpak van migratiekwesties tot een goed einde heeft gebracht met zes mededelingen achtereen; 3. onderstreept dat de open methode voor coördinatie van de nationale beleidsmaatregelen niet in de plaats kan komen van de nodige wetgevingsmaatregelen en dat de invoering van dergelijke methodes problematisch zou kunnen blijken als zij misbruikt worden om het wetgevingsproces nog meer te traineren of het stagneren ervan te verhullen; 4. stelt met voldoening vast dat de Commissie de volgende thema's voorstelt: 5. verzoekt de Commissie ervoor te zorgen dat de statistische gegevens die zij van cruciaal belang acht voor een efficiënt toezicht op en evaluatie van het gemeenschappelijk immigratiebeleid naar geslacht uitgesplitst zijn; 6. wenst dat de Europese Conventie rekening houdt met de vele voorstellen van het Europees Parlement inzake immigratie en asiel zoals gedaan in de resolutie over de vooruitgang in 2002 bij de totstandbrenging van de ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid van 27 maart 2003 en in het bijzonder de voorstellen over uitbreiding van de medebeslissingsprocedure en stemming met een gekwalificeerde meerderheid in de Raad om een eind te maken aan de huidige verlamming bij de besluitvorming in de Raad; Beheer van migratiestromen 7. dringt bij de Raad aan op een alomvattende en geïntegreerde aanpak die rekening houdt met de verschillende in Tampere vastgestelde en door de Commissie ontwikkelde elementen die nodig zijn voor een goed beheer van de migratiestromen; 8. steunt het voorstel om, rekening houdende met het feit dat de lidstaten zelf bepalen hoeveel derdelanders er op hun grondgebied zijn, globale prognoses op te stellen die personen omvatten die een verblijfsvergunning hebben om andere dan economische redenen, zoals vluchtelingen en personen die in aanmerking komen voor gezinshereniging, met inbegrip van minderjarigen in de werkende leeftijd, die toegang tot werk gegarandeerd moet worden; 9. verlangt dat in het kader van de dialoog met derde landen nooit uit het oog wordt verloren dat de migratiestromen van wederzijds belang zijn en dat deze stromen wel gerationaliseerd maar niet tot stilstand gebracht moeten worden; 10. is bezorgd over de "braindrain" uit ontwikkelingslanden; 11. is van oordeel dat de lidstaten periodiek onderzoek moeten doen naar de informele arbeidsmarkt, de gevolgen ervan voor de nationale economie en de aanwezigheid van immigranten in deze sector, omdat de mogelijkheid om te werken ongetwijfeld een factor is die clandestiene immigranten aantrekt, en dat zij de Commissie van een en ander op de hoogte moeten brengen; 12. is verheugd over de aanneming van het kaderbesluit 2002/629/JBZ van de Raad van 19 juli 2002 (6) over de bestrijding van de mensenhandel en de Verklaring van Brussel van de Raad van 8 mei 2003 en verzoekt de Commissie om toe te zien op de correcte omzetting daarvan in nationale wetgeving door de lidstaten; 13. verzoekt de lidstaten hun aandacht niet alleen te richten op mensensmokkelaars en grenscontrole, maar ook op de slachtoffers van mensenhandel, merendeels slachtoffers van seksuele uitbuiting, en bepleit in dit verband de aanneming van een voorstel voor een richtlijn van de Raad betreffende de verblijfstitel met een korte geldigheidsduur die wordt afgegeven aan slachtoffers van hulp bij illegale immigratie of mensenhandel die met de bevoegde autoriteiten samenwerken (7) ; 14. wenst dat de resultaten van de programma's van de Raad voor controle aan de buitengrenzen worden geëvalueerd en dat het Parlement hiervan op de hoogte wordt gehouden; 15. wenst dat er een open discussie plaatsvindt over de diverse voorstellen die de Commissie doet in haar bovengenoemde mededeling "Groenboek terugkeer", in het bijzonder de maatregelen voor gesteunde terugkeer; Toelating van economische migranten 16. dringt er bij de Raad op aan de richtlijn inzake voorwaarden voor toegang tot de EU om economische redenen aan te nemen, daarbij rekening houdende met het standpunt van het Parlement, als eerste stap in de richting van gegarandeerde eenvoudige en transparante procedures voor de legale toegang tot de EU; 17. wijst erop dat alle lidstaten lijden onder een veroudering van de bevolking en een gebrek aan weinig en hooggeschoolde arbeidskrachten en in deze tekorten trachten te voorzien door immigratie; 18. herinnert eraan dat de lidstaten nog steeds verantwoordelijk zijn voor de selectie en het aantal van de economische immigranten die nodig zijn om in de nationale behoeften aan arbeidskracht te voorzien; 19. meent dat het absoluut noodzakelijk is dat de lokale en regionale instellingen hierbij worden betrokken; 20. onderstreept dat de samenhang tussen het communautaire immigratiebeleid en de andere beleidsvormen van de Unie van fundamenteel belang is, met name het beleid inzake werkgelegenheid en sociale integratie; verzoekt rekening te houden met de kwestie van de immigranten bij de afbakening van de richtsnoeren voor de werkgelegenheid en in de nationale actieplannen, met speciale aandacht voor de gelijkheid van kansen, zonder echter afbreuk te doen aan de inspanningen ten aanzien van de werknemersgroepen die al op de arbeidsmarkt van de lidstaten actief zijn; wijst tevens op het belang van de opneming van het immigrantenvraagstuk in de nieuwe nationale plannen voor sociale betrokkenheid; 21. verzoekt de Commissie de concrete middelen te preciseren waarmee het overleg met de betrokken actoren zijn beslag moet krijgen door rekening te houden met de taak en specifieke verantwoordelijkheden van de sociale partners inzake kwesties die verband houden met de arbeidsmarkt en door de Europese organisaties af te bakenen die ter zake kundig en representatief zijn met inachtneming van de taken en verantwoordelijkheden van alle actoren; dringt er tevens op aan rekening te houden met de lokale en regionale overheden al naargelang de verantwoordelijkheden die deze in elke lidstaat hebben; 22. bepleit de vorming van een specifiek EURES-net voor de arbeidsmarkt van de EU, waaruit ook de landen waar de immigranten vandaan komen informatie kunnen putten; 23. meent dat immigranten die in de zwarte economie werken dezelfde behandeling moeten krijgen als onderdanen van lidstaten bij de behandeling van klachten over illegale arbeid; 24. meent dat de lidstaten met spoed maatregelen moeten nemen om zwart werk aan de oppervlakte te brengen, met name huishoudelijk werk en de zorg voor familieleden, daar uit het verslag van het Europees Parlement over de normalisering van huishoudelijk werk in de informele economie waarnaar wordt verwezen in zijn resolutie van 30 november 2000 (8) blijkt dat in deze sectoren veel niet-gedeclareerde arbeid van een groot aantal vrouwelijke migranten voorkomt; er moet een nieuwe formule worden gevonden zodat gezinnen deze personen te werk kunnen stellen met een legaal arbeidscontract waarmee zij onder de sociale verzekeringen vallen, Integratie van derdelanders 25. is van mening dat het welslagen van het Europese immigratiebeleid afgemeten kan worden aan de mate waarin migranten volledig geïntegreerd zijn in het land van opvang; 26. stelt vast dat door lidstaten diverse maatregelen zijn genomen om de toenemende pluraliteit van de huidige maatschappijen het hoofd te bieden en dat de positieve en negatieve ervaringen hiermee een verworvenheid zijn die de Commissie moet verzamelen, vergelijken en beschikbaar maken voor de lidstaten, regionale en lokale overheden en andere betrokkenen; 27. verklaart dat het recht op gezinshereniging een onvervreemdbaar recht is dat door de internationale verdragen wordt erkend; dringt er daarom met klem bij de Raad op aan om de desbetreffende richtlijn aan te nemen, rekening houdende met het standpunt van het EP; 28. is van mening dat het ontwikkelingssamenwerkingsbeleid van de Unie een nuttig instrument is ten dienste van het immigratiebeleid dat zich dient te richten op de oorzaken van de immigratie en tegelijkertijd moet dienen om de welstandsfactor die migratie voor de medeontwikkeling betekent, te mobiliseren; 29. is van mening dat de richtlijn betreffende de status van langdurig ingezeten onderdanen van derde landen aangenomen moet worden om de integratie van derdelanders te verzekeren en steunt het idee van de Commissie en het Economisch en Sociaal Comité om een burgerschap te creëren dat onderdanen van derde landen die legaal in de Europese Unie verblijven economische, sociale en politieke rechten en plichten zou geven, onder meer het recht om te stemmen bij gemeentelijke en Europese verkiezingen; 30. verzoekt de Commissie toe te zien op de toepassing en uitvoering van de richtlijnen tegen discriminatie om redenen van herkomst en tegen discriminatie op de arbeidsmarkt; 31. verzoekt de Commissie om gedetailleerd en concreet gevolg te geven aan het integratiebeleid dat onderdeel is van de open coördinatiemethode verzoekt de Commissie om gedetailleerd en concreet gevolg te geven aan het in de bovengenoemde mededeling over immigratie, integratie en werkgelegenheid ontwikkelde integratiebeleid door vast te stellen welke communautaire programma's aangewend kunnen worden ten behoeve van het integratiebeleid en door de uitwisseling van informatie en goede praktijken tussen de lidstaten te bevorderen; 32. is van mening dat integratiebeleid door lidstaten niet misbruikt moet worden om in de praktijk een feitelijke immigratiestop te bewerkstelligen; verzoekt de lidstaten geen integratietesten en taalvereisten op te leggen waaraan immigranten vóór hun binnenkomst in een lidstaat moeten voldoen; 33. is van mening dat een actief integratiebeleid zich op de volgende gebieden moet richten: 34. op de bovengenoemde terreinen moeten programma's worden vastgesteld die de eerste opvang van mensen die aankomen in een lidstaat van de Unie regelen; 35. ambtenaren die werkzaam zijn bij diensten die te maken hebben met onderdanen van derde landen, grens- en veiligheidsbeambten, personeelsleden van sociaal-medische en onderwijsvoorzieningen en andere beroepsbeoefenaren die te maken hebben met de genoemde gebieden, moeten voldoende training en middelen ontvangen om voor de eerste opvang te zorgen en hun taken te kunnen vervullen in een pluralistische maatschappij; 36. is van mening dat op alle niveaus van de ambtenarij en de administratieve diensten die te maken hebben met onderdanen van derde landen, grens - en veiligheidsbeambten, personeelsleden van sociaal-medische en onderwijsvoorzieningen en andere beroepsbeoefenaren die te maken hebben met genoemde gebieden, een doeltreffend anticorruptiebeleid en passende instrumenten ten zeerste geboden zijn; 37. de communautaire programma's en acties moeten rekening houden met voorzieningen voor opvang en de realiteit van een pluralistische maatschappij; er moet sprake zijn van samenwerking tussen het Europese en het nationale beleid op het gebied van immigratie, werkgelegenheid, cohesie, sociale integratie en bestrijding van discriminatie; 38. benadrukt het grote belang van de integratie van de gelijke kansen voor vrouwen en mannen in alle beleidsvormen en acties van de EU en verlangt een veel grotere erkenning van de specifieke en vaak enorme problemen waarmee vrouwen bij immigratie en integratie in een ander land worden geconfronteerd; 39. staat achter het voorstel van de Commissie om middelen uit te trekken voor de financiering van proefprojecten op het gebied van integratie; 40. steunt het voorstel van het presidium van de Conventie om een specifieke rechtsgrondslag te scheppen voor de integratie van derdelanders die legaal in de Europese Unie verblijven; Partnerschap met derde landen 41. is van mening dat de Unie het gezamenlijk beheer van de migratiestromen op doeltreffende wijze moet integreren in haar betrekkingen met derde landen en dat de associatieovereenkomsten de inzet van beide partijen moet weerspiegelen om hun verantwoordelijkheden wat betreft de controle aan de grenzen en het beheer van de migratiestromen op zich te nemen, waarbij rekening moet worden gehouden met de behoeften van de herkomst- en transitlanden en de rechten van de immigranten in de transit- en gastlanden moeten worden geëerbiedigd; 42. is van oordeel dat de bestrijding van illegale immigratie en de grenscontrole slechts één aspect van het beleid van de Unie ten aanzien van derde landen is en dat daarnaast een actief medeontwikkelingsbeleid ten aanzien van de herkomstlanden gevoerd moet worden om de negatieve gevolgen van emigratie zo gering mogelijk te maken; 43. is van oordeel dat overnameovereenkomsten één van de aspecten van het buitenlands beleid van de Unie vormen en dat de partnerlanden van de Unie hun verplichtingen terzake moeten nakomen met het oog op een beter beheer van de migratiestromen, maar dat deze overeenkomsten niet de enige prioriteit van de Unie in de betrekkingen met de herkomstlanden ten aanzien van migratie moeten zijn; in het kader van deze betrekkingen moet ook rekening worden gehouden met factoren die aanzetten tot ongewenste emigratie; 44. samenwerking met derde landen moet ook acties omvatten ter ondersteuning van dynamische ontwikkelingen in de landen van herkomst, doorreis èn van opvang; dit betekent dat de voorkeur moet uitgaan naar gezamenlijke ontwikkelingsprojecten, gecoördineerde acties op het gebied van onderwijs en opleiding, bestudering van economische en andere kansen met het oog op de mobiliteit van personen, en het beleid van gesteunde terugkeer; het mede-ontwikkelingsbeleid moet een van de doelstellingen blijven van begrotingslijn B7-667 en in de externe actieprogramma's van de EU; 45. samenwerking moet maatregelen omvatten ter ontwikkeling en versterking van het anticorruptiebeleid in de landen van herkomst èn van opvang; 46. wenst dat instrumenten in het leven worden geroepen ter versterking van de steun aan landen die vluchtelingen opnemen teneinde erop toe te zien dat hun economische en sociale structuur niet wordt ontwricht om aldus de lopende ontwikkelingsprocessen in deze landen te beschermen; 47. onderstreept de noodzaak overeenkomstig de door de Commissie bepleite aanpak rekening te houden met de enorme geldstromen in de vorm van overdrachten van immigranten en verzoekt de Commissie het initiatief te nemen om te zorgen voor instrumenten voor een goedkope en snelle legale overdracht en om deze particuliere financiële middelen te mobiliseren voor medeontwikkelingsinitiatieven, waarbij controle door de eigenaren en de begunstigden van de overdrachten is gewaarborgd, zodat gevolg wordt gegeven aan de conclusies van de Conferentie van Monterrey; 48. is verheugd over de invoering van de regionale samenwerkingsprogramma's op het gebied van justitie en binnenlandse zaken in het kader van MEDA of TACIS alsook over de vooruitgang die op dit gebied is geboekt in het kader van de ASEM; betreurt echter dat de politieke dialoog over immigratie ten aanzien van EU/Latijns-Amerika nog niet is gestart en verzoekt de Raad en de Commissie derhalve onmiddellijk te beginnen met de voorbereiding van de dialoog terzake tussen Europa en Latijns-Amerika; 49. wijst er nogmaals op dat de systemen voor het verzamelen en uitwisselen van statistische gegevens op het gebied van migratie moeten worden verbeterd en vraagt aandacht voor een aantal initiatieven zoals de oprichting van waarnemingsposten voor migratie, het opzetten van havennetwerken of de bevordering van de oprichting van instituten voor emigratie in de landen van herkomst en doorreis; 50. stelt vast dat de ontbrekende overeenkomst inzake overdracht en waarborging van sociale rechten zoals pensioenaanspraken en de levensplanning van personen uit derde landen, duurzaam wordt beperkt en verzoekt de Commissie dit vraagstuk in de onderhandelingen over de samenwerkingsovereenkomsten met derde landen op te nemen; 51. stelt vast dat de angst voor verlies van het verblijfsrecht en van sociale rechten veel immigranten uit derde landen belet een nieuw leven in hun landen van herkomst te beginnen en verzoekt de Commissie derhalve te voorzien in terugkeermogelijkheden voor immigranten met een vaste verblijfsstatus; 52. is van mening dat er op dit moment geen enkele grond is voor de financiering van uitzettingen uit de gemeenschapsbegroting en dat afzonderlijke akkoorden op grond van het subsidiariteitsbeginsel gefinancierd kunnen worden uit de nationale begrotingen, daar Europese financiering geen toegevoegde waarde heeft; 53. is bovendien van mening dat het Europees fonds voor vluchtelingen niet het geschikte instrument is om de gedwongen repatriëring van immigranten en vluchtelingen te financieren, daar het fonds bedoeld is voor de financiering van acties met het oog op opvang en integratie alsook van overeenkomsten inzake vrijwillige terugkeer; o o o 54. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie, alsmede aan de parlementen van de lidstaten en de kandidaat-lidstaten. Het Europees Parlement , A. overwegende dat de illegale handel in en misbruik van kleine en lichte wapens een ondermijnend effect heeft op de eerbiediging van de mensenrechten, het internationale humanitaire recht en duurzame ontwikkeling, B. overwegende dat het dringend noodzakelijk is de legale handel in kleine en lichte wapens streng te controleren, overeenkomstig de verplichtingen van staten volgens het volkenrecht, om te voorkomen dat deze wapens in illegale handelsstromen terechtkomen en in handen raken van ongewenste eindgebruikers, C. herinnerend aan zijn standpunt dat transacties die duidelijk riskeren bij te dragen tot ernstige schendingen van de mensenrechten of van het internationale humanitaire recht, bij de wet dienen te worden verboden, D. onder verwijzing naar de VN-Conferentie over de illegale handel in kleine en lichte wapens in al zijn aspecten, en met name naar het actieprogramma, E. met voldoening kennis nemend van het feit dat de EU op deze conferentie steun heeft verleend aan internationale instrumenten inzake registratie, tracering en tussenhandel, F. betreurend dat de EU-lidstaten slechts beperkte vooruitgang hebben geboekt wat betreft de oproep in het actieprogramma om onderhandelingen op regionaal niveau te starten, met als doel relevante, juridisch bindende instrumenten vast te stellen voor preventie, bestrijding en uitroeiing van de illegale handel in kleine en lichte wapens in al zijn aspecten, G. overwegende dat de VN-leden in juli 2003 in New York bijeenkomen voor de tweejaarlijkse VN-vergadering van staten ter herziening van dit actieprogramma, 1. dringt er bij de Raad en de regeringen van de EU-lidstaten op aan ter gelegenheid van de tweejaarlijkse vergadering hun toezeggingen betreffende internationale instrumenten inzake registratie/tracering en tussenhandel te bekrachtigen en hun steun uit te spreken aan het voorstel om deze instrumenten juridisch bindend te maken; 2. moedigt de Raad en de EU-regeringen aan publiekelijk hun steun uit te spreken aan een juridisch bindend internationaal instrument voor controle op conventionele wapentransacties overeenkomstig duidelijke normen, gebaseerd op het volkenrecht en de bestaande beste praktijken; 3. dringt er bij de Raad en de EU-regeringen op aan de modelovereenkomsten over het registreren en traceren van wapens (zoals voorgesteld door GRIP en andere gespecialiseerde niet-gouvernementele organisaties), over de tussenhandel in wapens (zoals voorgesteld door het Fund for Peace en andere NGO's) en over wapentransacties (bijvoorbeeld het model van de wapenhandelovereenkomst zoals voorgesteld door de Arias-stichting en andere NGO's) nauwkeurig te bestuderen, als basis voor juridische bindende internationale instrumenten op dit gebied; 4. dringt er verder bij de Raad en de EU-regeringen op aan potentiële partners te identificeren en contactgroepen van staten te vormen die de weg moeten banen voor onderhandelingen over dergelijke instrumenten, zo nodig buiten het VN-kader om in de vorm van processen in "Ottawa-stijl"; 5. roept de EU-regeringen met klem op het gemeenschappelijk standpunt van de EU over de wapenhandel onverwijld uit te voeren en op nationaal en EU-niveau uitvoerige controles in te voeren op wapenhandelaars, met inbegrip van registratie, extraterritoriale bepalingen zoals deze bijvoorbeeld reeds in Finland, Zweden en België bestaan, alsmede controles op expediteurs en verleners van financiële diensten voor wapentransacties; 6. dringt er bij de EU-lidstaten op aan zich nog sterker in te zetten voor de ontwikkeling van wettelijke kaders en de totstandbrenging van institutionele bevoegdheden in de kandidaat-lidstaten en de geassocieerde landen van de EU om controles op de wapenexport uit te voeren en af te dwingen, met inbegrip van tussenhandel en registratie/tracering; 7. verzoekt de Raad een voortgangsverslag op te stellen over de resultaten van de in juli 2003 te houden tweejaarlijkse VN-vergadering en na afloop hiervan onverwijld volledig verslag te doen aan het Parlement; 8. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de regeringen van de lidstaten, de VN en de OESO. Het Europees Parlement , – gelet op de mededeling van de Commissie ( COM(2002) 408 - C5-0537/2002), – gelet op het in Johannesburg in september 2002 gelanceerde EU-energiepartnerschapsinitiatief, – gelet op de resultaten van de Wereldtop over duurzame ontwikkeling in Johannesburg (26 augustus-4 september 2002), in het bijzonder het aldaar goedgekeurde implementatieplan, – gelet op de nieuwe partnerschapsovereenkomst ACS-EU tussen de ACS-landen en de Europese Gemeenschap en haar lidstaten, waar beide partijen het eens zijn geworden over een samenwerking die gericht is op ondersteuning van specifieke maatregelen op het gebied van duurzaam beheer, zoals hernieuwbare energiebronnen en zuinig energiegebruik, – gelet op het verslag van de Task force hernieuwbare energie van de G8, Genua (juli 2001), – gelet op het begin 2000 uitgekomen eindrapport van de World Energy Assessment (WEA), – onder verwijzing naar de resolutie van de Paritaire Parlementaire Vergadering ACS-EU over het gebruik van hernieuwbare energiebronnen in de ACS-landen (1) , goedgekeurd op 1 november 2001 (Brussel), – gelet op de artikelen 47, lid 2 en 163 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie ontwikkelingssamenwerking (A5&nbhy;0196/2003), A. overwegende dat energie de economische ontwikkeling aanzwengelt en voor alle landen een kernpunt is, toegang tot energie sterk varieert en 2 miljard mensen voor hun energiebehoefte voornamelijk aangewezen zijn op afval van gewassen, brandhout en dierlijke mest; een dergelijk energiegebruik is niet efficiënt en leidt tot ernstige gezondheidsproblemen alsook schade aan het milieu en draagt aanzienlijk bij aan de broeikasgasemissie, B. overwegende dat geen enkel land in de moderne tijd in staat is geweest de armoede aanzienlijk te verminderen zonder dierlijke en menselijke arbeid te vervangen door meer efficiënte vormen van energiegebruik, is dan ook van mening dat toegang tot energie een onomkeerbaar onderdeel is van ontwikkeling, C. overwegende dat de kritische rol van energie bij het ontwikkelen en uitroeien van armoede in het recente verleden grotendeels is veronachtzaamd; energieprojecten zijn sedert 1990 goed voor minder dan 5% van de hulpverlening door de EU, D. overwegende dat energie tot nog toe onvoldoende is geïntegreerd als een horizontale sleutelfactor bij strategieën om armoede uit te roeien, E. overwegende dat de meeste bestaande vormen van energieopwekking en -gebruik milieuproblemen opleveren op plaatselijk, regionaal en internationaal niveau die de gezondheid en het welzijn ernstig bedreigen van de huidige en toekomstige generaties alsook allerlei ecosystemen, F. overwegende dat het koortsachtig gebruik van fossiele energie door ontwikkelde landen, in het bijzonder de Verenigde Staten, veel te snel gaat en in geen verhouding staat tot de consumptie in ontwikkelingslanden, G. overwegende dat de EU en haar lidstaten hun ontwikkeling te danken hebben aan een energiemodel dat gekenmerkt wordt door overvloedige, goedkope en vervuilende energie; dat model is nu aan zijn grenzen gekomen; uit deze erkenning volgt natuurlijk dat het in ons aller belang is om milieuvriendelijke technologie in ontwikkelingslanden te ondersteunen zodat de noodzakelijke verbeteringen van de levensstandaard bereikt kan worden met een minimum aan schade aan het milieu, H. overwegende dat de behoefte aan primaire energie in de wereld in een scenario van "gewoon doorgaan" volgens de ramingen tot het jaar 2020 (vanaf 1995) met 65% zal groeien en dat twee derde van deze stijging uit de ontwikkelingslanden komt; de toename van de CO 2 -uitstoot die hiervan het gevolg is, zou meer dan 70% bedragen en een ernstige slag toebrengen aan alle streven om de GHG-emissie onder controle te houden, I. overwegende dat de behoefte aan primaire energie in de toekomst alsook de samenstelling van de vraag in de toekomst aanzienlijk uiteenlopen in de scenario's die de World Energy Assessment (WEA) heeft opgesteld en dat dit afhangt van het soort energiebeleid; het milieuvriendelijke scenario, gebaseerd op een hoog percentage van economische groei, resulteert in een 40% lagere behoefte aan primaire energie in 2050 en 25% minder investeringen in energielevering dan het richtscenario, J. overwegende dat er een belangrijke ontwikkeling is geweest van alternatieve energietechnologie in het recente verleden, zowel qua performance als qua kostenreductie, K. overwegende dat investeringen in hernieuwbare energie en zuinig energiegebruik vaak economischer zijn dan bestaande conventionele energie als het om de levenscyclus gaat, maar dat zij kostbaarder lijken vanwege de hoge aanloopkosten, L. overwegende dat energie-investeringen in de ontwikkelingslanden de komende vijf jaar wellicht 150-200 miljard dollar per jaar zullen vereisen en dat deze investeringen misschien grotendeels uit particuliere bron zullen moeten komen; M. overwegende dat het in de meeste ontwikkelingslanden ernstig schort aan capaciteit op het gebied van energie en energiebeleid, vooral waar het overheidsinstellingen betreft en particuliere bedrijven alsook investeringen op terreinen zoals energiedistributie en diensten; overwegende dat het bestaan van een sterke overheidssector in de energiesector in de eerste ontwikkelingsfase buitengewoon belangrijk is, N. overwegende dat uit de ervaringen binnen de Global Environment Facility (GEF) en andere op leningen gebaseerde instellingen blijkt dat welgerichte leningen voor hernieuwbare energie, in het bijzonder off-grid-installaties, vijf à zes keer zoveel geld kunnen aantrekken als medefinanciering door regeringen en particuliere bedrijven, O. overwegende dat volgens het International Energieagentschap (IEA) biomassa momenteel goed is voor meer dan 80% van het uiteindelijke energiegebruik in Afrika beneden de Sahara (m.u.v. Zuid-Afrika) en een potentieel heeft voor 30-50% van het totale energieverbruik in de wereld, waarvan het merendeel in de ontwikkelingslanden; het bestaande gebruik van biomassa is vrijwel geheel niet-duurzame traditionele verbranding van biomassa, P. overwegende dat nieuwe technologieopties, zoals uit biomassa geproduceerde waterstof, fascinerende mogelijkheden bieden om arme plattelandsgebieden te veranderen in netto producenten van energie en daarmee een belangrijke bijdrage zouden kunnen leveren aan de uitroeiing van armoede; overwegende dat een dergelijke energieproductie kan worden georganiseerd als een integraal onderdeel van de voedselproductie, 1. is van mening dat toegang tot energie een onvervreemdbaar onderdeel is van ontwikkeling en daarmee een essentieel economisch en sociaal recht is; is daarom verheugd over de mededeling over energiesamenwerking met ontwikkelingslanden alsook het EU-energiepartnerschapsinitiatief; betreurt het echter dat er geen nieuwe financiële middelen zijn uitgetrokken om de verknoping energie/armoede alsook energie/milieu serieus aan te pakken; 2. legt er de nadruk op dat energie moet worden beschouwd als een cross-cutting issue met een hoog ontwikkelingspotentieel, vooral waar het gaat om uitroeiing van armoede, omdat de beschikbaarheid van betaalbare energie van essentieel belang is voor het voorzien in basisbehoeften, zoals toegang tot voedsel en drinkwater, verlichting en kookmogelijkheden, koelkasten, gezondheidszorg en onderwijs, communicatie en een hele reeks arbeidsbesparende middelen en inkomsten genererende mogelijkheden; daarom is toegang van de armen tot schone betaalbare energiediensten een belangrijke randvoorwaarde wanneer men de millenniumontwikkelingsdoelstellingen (MDG's) wil halen; benadrukt in dit verband de behoefte aan ontwikkeling van plaatselijke capaciteit voor aanleg en instandhouding van moderne vernieuwbare energietechnologie; 3. beseft dat de energieagenda van ontwikkelingsland tot ontwikkelingsland sterk uiteenloopt; benadrukt evenwel dat twee soorten steunmaatregelen speciale aandacht verdienen binnen het kader van de EU-ontwikkelingssamenwerking: 4. beklemtoont dat het om de millenniumontwikkelingsdoelstellingen (MDG's) te bereiken nodig is aanzienlijke financiële middelen aan te boren zowel uit overheids- als uit particuliere bron opdat de armen toegang krijgen tot moderne energiediensten; verzoekt de Commissie derhalve om op korte termijn met een voorstel te komen hoe de financiële hulpbronnen aanzienlijk kunnen worden uitgebreid tot steun aan energiesamenwerking met de ontwikkelingslanden; legt er de nadruk op dat het instellen van een speciaal EU-duurzame energiefonds - zoals overwogen wordt voor water en gebruik van hetzij financiën die binnen het achtste EOF ongebruikt zijn gebleven hetzij een deel van de conditionele gelden binnen het 9e EOF - een krachtige bijdrage zou betekenen een oplossing van energiearmoede en verzoekt de Commissie een dergelijk initiatief met kracht in overweging te nemen; onderstreept dat andere maatregelen die overwogen kunnen worden, zouden kunnen zijn: verhoging van het financiële bestek van Verordening (EG) nr. 2493/2000 (2) over "maatregelen om volledige integratie te bevorderen van de milieucomponent in het ontwikkelingsproces ....." alsook de onlangs goedgekeurde verordening "een energie-intelligent Europa" en het gebruik van onverplichte fondsen voor programma's binnen het EOF en de gewone begroting die beëindigd of afgeblazen was; 5. benadrukt dat energieproductie en distributie beschouwd moeten worden als voornamelijk een openbare dienstverlening en daarom zo moeten worden georganiseerd dat toegang voor iedereen betaalbaar is; benadrukt dat de kern van de zaak niet is of energielevering wordt verzorgd door een overheids- of een particulier bedrijf maar veeleer welke specifieke verplichtingen het beleidskader heeft ingebouwd; 6. is van mening dat ontwikkeling van alternatieve energie belangrijk is, maar herinnert eraan dat beperking van het gebruik van fossiele energie in de OESO-landen essentieel is om een evenwicht te herstellen tussen gebruik van fossiele energie en de toegankelijkheid hiervan voor ontwikkelingslanden; benadrukt het belang van milieubeleidsmaking op wereldomspannend niveau, allereerst via de Verenigde Naties; onderstreept specifiek het belang van een spoedige ratificering van het Klimaatprotocol, met name de noodzaak dat alle landen, ook de VS, het Protocol van Kyoto ratificeren; 7. verzoekt de regeringen van de ontwikkelingslanden om energie te definiëren met speciale aandacht voor hernieuwbare energie en een zuinig energieverbruik als prioriteit in de indicatieve samenwerkingsprogramma's met de EU; 8. verzoekt de Commissie erop toe te zien dat het primaire doel van de energieprogramma's binnen haar ontwikkelingsportefeuille is: plaatselijke ontwikkeling, inschakeling van de plaatselijke betrokkenen bij de tenuitvoerlegging en dat decentralisatie van de energieprogramma's hiervoor garant kan staan; 9. benadrukt dat toegang tot elektriciteit broodnodig is voor de armen op het platteland, prioriteit op korte termijn moet worden gegeven aan andere minder kostbare vormen van energie, zoals zonnepanelen, windpompen, verbeterde kooktoestellen, biomassabriketten, enz.; het is van buitengewoon belang dat er alternatieven zijn voor traditionele kooktoestellen, zoals LPG en biogas; 10. maakt zich zorgen dat vervoer, dat de oorzaak is van allerlei problemen zoals congestie, luchtverontreiniging, enz., in de mededeling nauwelijks aan de orde komt en verzoekt de Commissie de vervoerssector op te nemen in haar strategie; er zijn allerlei alternatieven om vervuiling en congestie terug te dringen door een zuiniger energiegebruik, massale transitsystemen, snel busvervoer, gebruikt van biobrandstoffen, enz.; 11. benadrukt dat het karakter van de opkomende nieuwe hernieuwbare energietechnologie, zoals kleinschalige off-grid windturbines, mini- of micro-hydrosystemen, moderne op biomassa gebaseerde generatoren, zonnepanelen, enz. beter inspeelt op het niveau en de structuur van de vraag op village-niveau dan conventionele alternatieven; 12. wijst erop dat de toegang tot elektriciteit een randvoorwaarde is voor toegang tot informatie- en communicatietechnologie; verzoekt de Commissie onderzoek te doen naar de mogelijke synergie tussen deze mededeling en voor het streven om de digitale kloof te overbruggen - hoofdzakelijk de ontwikkelde landen op te laten draaien; 13. constateert dat door meer gebruik te maken van hernieuwbare energiebronnen de afhankelijkheid van dure invoer van fossiele brandstoffen minder wordt en daarmee de betalingsbalans kan verbeteren; wijst er tegelijkertijd op dat hernieuwbare energieprojecten goed zijn voor de werkgelegenheid; zo heeft het ethanolprogramma in Brazilië tenminste 700.000 nieuwe banen gecreëerd op het platteland; 14. verzoekt de regeringen van de ontwikkelingslanden om met assistentie van de Commissie zich te bezinnen op de mogelijkheden om de vele belemmeringen weg te nemen voor investeringen in hernieuwbare energie en energiegebruik zoals het ontbreken van adequate juridische, fiscale of reglementaire kaders en de oorzaken dat er te weinig particuliere investeringen zijn; 15. bepleit onmiddellijke stappen om subsidies en andere steun af te schaffen aan milieuschadelijke technologie en om mechanismen te ontwikkelen om externe factoren zoals vervuiling aan te pakken, zodat alternatieve energietechnologie op de markt eerlijker kan concurreren; veel kan worden verwacht van de optie om een multilaterale energiesubsidieovereenkomt (MESA) tot stand te brengen, wat impliceert dat subsidies voor nucleaire en fossiele brandstoffen worden afgeschaft en dat parallel daaraan regels worden ingevoerd voor het subsidiëren van vernieuwbare energie en energiebesparende technologie; 16. verzoekt de Commissie om nieuwe financiële mechanismen alsook nieuwe businessmodellen in ontwikkelingslanden te helpen creëren voor zuinig energiegebruik en hernieuwbare-energieprojecten zodat de hoge aanloopkosten overwonnen kunnen worden; het instellen van microkredietstelsels is van het grootste belang; 17. verzoekt de Commissie speciale aandacht te besteden aan het aanzienlijke potentieel dat in veel ontwikkelingslanden aanwezig is om verschillende vormen van zonne-energie te ontwikkelen; van bijzonder belang kan de ontwikkeling zijn van waterstof hetzij uit biomassa (stoomopwekkende technologie) of door elektrolyse met gebruik van zonne-energie; 18. verzoekt de Commissie bij te dragen aan het toezicht op de mensenrechten en de rechten van de Gemeenschappen door Europese energiebedrijven die in ontwikkelingslanden werkzaam zijn, met name door beoordelingsrapporten; 19. verzoekt de Commissie om te overwegen steun te verlenen aan lopende inspanningen binnen het Global Sustainable Energy Islands Initiative (GSEII) om sommige van de kleine eilandstaten in de wereld behulpzaam te zijn bij de overgang van fossiele brandstoffen naar hernieuwbare energie; dit project kan een perfecte demonstratie zijn dat het wel degelijk voor landen mogelijk is om fossiele brandstoffen te vervangen door hernieuwbare energie; 20. verzoekt de Commissie de EU-uitgaven te vermenigvuldigen voor onderzoek en ontwikkeling in de energiesector en prioriteit toe te kennen aan zuinig energiegebruik en hernieuwbare energie; wijst in dit verband op het belang om de netwerken te versterken tussen energieonderzoeksinstellingen in de EU en de ontwikkelingslanden; benadrukt het belang van know-how-overdracht die verder reikt dan zuivere technologieoverdracht en zowel opleiding als ontwikkeling van vakkennis omvat; 21. verzoekt de Commissie steun te verlenen aan het voorstel om een wereldenergiehandvest op te stellen (dit voorstel komt van de Duitse Adviesraad voor globale verandering), waarvan het voornaamste doel is energiebeleid te ontwikkelen op wereldomspannend niveau; 22. verzoekt de Commissie en de Raad om bindende milieu- en klimaatgerelateerde criteria op te stellen voor alle aan leningen gebonden hulp in de energiesector alsook voor activiteiten van de EIB en nationale exportkredietagentschappen ter bevordering van investeringen in duurzame energievormen; verzoekt de Commissie en de Raad onderhandelingen te beginnen met nationale exportkredietagentschappen om deze ertoe te verplichten dat zij een energieportefeuilletarget invoeren van minstens 20% ter ondersteuning van duurzame energieprojecten; 23. verzoekt de Commissie een dereguleringsbalans op te maken voor de energiesector vanuit het oogpunt van menselijke ontwikkeling en te werken aan internationale uitwisselingsnormen die recht doen aan de rechten van de mens en van de volkeren; 24. verzoekt de Commissie om in de lopende discussies over internationale ontwikkelingstargets en indicatoren energiekwesties, o.a. hernieuwbare energie en zuinig energiegebruik, op de agenda te zetten; 25. verzoekt de Commissie om zoveel mogelijk samen te werken met andere belangrijke initiatieven die gericht zijn op energiesamenwerking met de ontwikkelingslanden, zoals het Global Energy Village Initiative, om doublures te voorkomen en borg te staan voor een maximumniveau aan complementariteit; 26. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Het Europees Parlement , – gezien de mededeling van de Commissie "Naar een strategie voor de bescherming en instandhouding van het mariene milieu ( COM(2002) 539 – C5-0155/2003), – gezien Besluit 1600/2002/EG van het Europees Parlement en de Raad van 22 juli 2002 tot vaststelling van het zesde communautaire milieuactieprogramma (1) , waarin – gezien de toezeggingen die zijn opgenomen in het plan van uitvoering van de Wereldtop voor duurzame ontwikkeling (World summit on sustainable development - WSSD) in Johannesburg, met het doel: – gezien het belang voor het mariene milieu van de conclusies van de Europese Raad van Göteborg en internationale overeenkomsten en protocollen, – onder verwijzing naar het verdrag van Oslo-Parijs (OSPAR-Verdrag) inzake de bescherming van het mariene milieu in het noordoostelijk deel van de Atlantische Oceaan, waarin de emissie van stoffen in de zee vanaf het land en vanaf offshore-installaties wordt geregeld, – gezien artikel 47, lid 2 en artikel 163 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbeleid en het advies van de Commissie visserij ( A5-0158/2003 ), A. overwegende dat de bescherming van het mariene milieu en met name het behoud van de biodiversiteit een mondiaal belang is, wat werd onderstreept op de WSSD in september 2002 in Johannesburg, B. overwegende dat er behoefte bestaat aan een actiever optreden van de Unie op het terrein van de bescherming van het mariene milieu, C. overwegende dat het politieke doel om vóór 2010 een einde te maken aan de achteruitgang van de biodiversiteit en een duurzame omgang met de zee en de bescherming en het behoud van de mariene ecosystemen te stimuleren, vragen om de uitvoering van samenhangende, gecoördineerde en kosteneffectieve maatregelen voor de inventarisering, de bescherming en het behoud van natuurlijke habitats en de wilde fauna en flora in de Europese zeeën, D. overwegende dat er behoefte bestaat aan doeltreffende coördinatie tussen de mariene strategie en andere beleidsterreinen zoals het gemeenschappelijk visserijbeleid, het gemeenschappelijk landbouwbeleid, het beleid van de Unie inzake chemicaliën, het regionaal beleid en het vervoerbeleid, alsmede alle wetgevings- en andere initiatieven die rechtstreeks verband houden met het mariene milieu, zoals het beleid inzake kustgebieden; overwegende dat ook het verband tussen bestaande praktijken, zoals die onder meer in de verzekeringsbranche worden gehanteerd, en de mariene strategie in kaart moet worden gebracht, E. overwegende dat er behoefte bestaat aan een sterkere integratie van milieubescherming in de beleidsvorming en het beheer in alle sectoren om de biodiversiteit in de Europese zeeën te waarborgen; overwegende dat rapportage inzake grensoverschrijdende milieueffecten een belangrijk instrument is, vooral wat de bescherming van de zeeën betreft, F. overwegende dat milieu-effectrapportage en strategische milieueffectbeoordeling worden aanbevolen als instrumenten ter verbetering van de kwaliteit en de samenhang van het ontwikkelingsproces via acties, plannen, programma's en beleid, G. overwegende dat gezien de recente ervaring met de Prestige en de trage follow-up van de noodzakelijke maatregelen na het ongeluk met de Erica, de voorgestelde Doelstelling 9 inzake vervoer over zee en maritieme veiligheid, te zwak is geformuleerd en moet worden aangescherpt, H. overwegende dat er in de Europese Unie bepaalde uiterst kwetsbare zeegebieden zijn, zoals de Oostzee, waar een ongeval, als het zich zou voordoen, veel schade zou berokkenen en het onzeker is dat het milieu zich ervan zou herstellen, I. overwegende dat zoals wordt uiteengezet in sectie 3(30), veel problemen waarmee het mariene milieu thans wordt geconfronteerd, voortvloeien uit het feit dat de bescherming van de zee zowel in de EU-wateren als mondiaal geregeld wordt door wetgeving en beleid die sectoraal gericht zijn en waarvan het geografisch toepassingsgebied varieert, J. benadrukkende dat een groot aantal problemen nog niet krachtig is aangepakt en dat de Europese zeeën nog altijd aan grote dreigingen blootstaan, soms in die mate dat structuur en functie in gevaar komen, K. overwegende dat de zeeoppervlakte - en dus ook de biodiversiteit - zal toenemen als gevolg van de uitbreiding, hetgeen van de diverse landen en de Europese Unie in haar geheel nieuwe en grotere inspanningen zal vergen om deze rijkdom in stand te houden, L. overwegende dat in de "weg vooruit" (sectie 6(70)), het enige basisprincipe dat genoemd wordt de ecosysteem-gerichte aanpak is, hoewel het dringend noodzakelijk is dat in de strategie duidelijk het voorzorgsbeginsel, het beginsel "de vervuiler betaalt" en de duurzame ontwikkeling worden opgenomen, M. overwegende dat het punt van de handhaving in het mariene milieu (sectie 5(66)) altijd problematisch is geweest en dan ook als een hoofdpunt in de strategie moet worden beschouwd, N. overwegende dat de bestaande controle- en evaluatieprogramma's en de kennis die zij hebben voortgebracht, aantonen dat er een groot aantal informatielacunes bestaat wat betreft de stand van zaken in het mariene milieu, de processen die zich in de mariene ecosystemen afspelen en de doeltreffendheid van de huidige milieubeschermingsmaatregelen, O. overwegende dat sommige mariene ecosystemen zich in een kritieke toestand bevinden, en dat met name de oceanische Posidonia-velden in een groot deel van de communautaire wateren in versneld tempo achteruitgaan, 1. is ingenomen met de eerder genoemde mededeling van de Commissie en is eveneens overtuigd van de behoefte aan een samenhangende en geharmoniseerde Europese strategie voor het mariene milieu; wijst erop dat de doelstellingen wel idealistisch van aard zijn, maar dat een aantal ervan niet ambitieus genoeg is wat betreft tijdpad en duidelijkheid van de doelstelling; 2. is van mening dat het ontbreken van volledige informatie niet mag leiden tot het uitblijven van passende voorzorgsmaatregelen, met name wanneer duidelijk bewijzen aanwezig zijn voor een aanzienlijke achteruitgang van de biodiversiteit (sectie 4.1. (50-57)) en is voorts van mening dat het voorzorgsbeginsel een centrale rol moet spelen, dat preventieve actie moet worden ondernomen, dat milieuschade, bij voorrang moet worden hersteld en dat het principe dat de vervuiler betaalt, van toepassing moet zijn; 3. verzoekt de Commissie zo spoedig mogelijk een thematische strategie te presenteren voor het mariene milieu, die gefundeerd is op de volgende elementen: 4. is het niet met de Commissie eens dat " het beoordelen en beheersen van de gevolgen op lange termijn van huidige en toekomstige praktijken voor andere sectoren en voor het mariene milieu, zelfs zonder die gevolgen volledig te kennen, neer komt op een ecosysteemgerichte toepassing van het voorzorgsbeginsel" (sectie 1 (8)); is van mening dat de mededeling moet verwijzen naar de definitie van ecosysteemgerichte aanpak die moet voortborduren op bestaande bruikbare initiatieven zoals EU-richtlijnen, de verklaring van Bergen, mandaten in het kader van OSPAR, de Commissie ter bescherming van het mariene milieu van het Oostzeegebied (HELCOM) en de Internationale Raad voor het onderzoek van de zee (ICES) inzake ecologische kwaliteitsdoelstellingen of in het kader van de Oostzee-overeenkomst volgens Agenda 21; 5. dringt er bij de EU en de lidstaten op aan zo spoedig mogelijk over te gaan tot ratificering van de regionale en internationale conventies en overeenkomsten voorzover dit nog niet is gebeurd; 6. dringt er bij de Commissie op aan de regionale mogelijkheden die bestaan in het kader van de Internationale Raad voor het onderzoek van de zee (UNCLOS) volledig uit te buiten, en regionaal op te treden om het hoofd te bieden aan gevaren die het mariene milieu bedreigen (zoals op het terrein van luchtverontreiniging, mariene veiligheid, klimaatverandering); 7. verzoekt de EU de onderhandelingen met de Internationale Maritieme Organisatie (IMO) ter erkenning van de op EU-grondgebied gesitueerde bijzonder kwetsbare zeegebieden te bespoedigen; 8. verzoekt de EU een beslissing te nemen over toetreding tot de Arctische Raad, die nu de Verenigde Staten, Canada, IJsland, Noorwegen en Rusland als leden heeft, alsmede, van de EU-lidstaten, Denemarken, Zweden en Finland; EU-lidmaatschap van de Arctische Raad zou het Euro-Atlantische wederzijdse begrip op milieugebied verbeteren en de EU een belangrijk forum bezorgen, onder andere voor de bescherming van het noordelijke maritieme milieu; 9. spoort de Europese Unie aan onverwijld de met derde landen gesloten overeenkomsten uit te werken, om meer gestandaardiseerde en strengere normen in te stellen op het gebied van de zeewaardigheidsklassering van koopvaardijschepen, opdat ook de veiligheid van schepen die via de EU-wateren varen kan worden verbeterd; 10. is ingenomen met activiteiten op het terrein van duurzame visserij, visserijbeheer en de gevolgen van de visserij voor het mariene milieu in ruimere zin; dringt er bij de Commissie en de Raad op aan onverwijld de nieuwe actiemogelijkheden te benutten die deel uitmaken van de hervorming van het gemeenschappelijk visserijbeleid, die in december 2002 is goedgekeurd; steunt initiatieven op het terrein van de interactie van visserij en zeevogels en is van opvatting dat inventarisatie en het in kaart brengen (sectie 4.1.(49)) van doorslaggevend belang zijn voor een doeltreffende integratie van sectorale belangen via mariene ruimtelijk ordening; 11. acht het wenselijk dat de visserij en de gevolgen op het milieu daarvan diepgaander in de strategie worden onderzocht aangezien visvangst van alle menselijke activiteiten het grootste effect heeft op het mariene ecosysteem en overbevissing de belangrijkste schadelijke factor is voor de ecosystemen, waarvan de visbestanden en andere mariene flora en fauna afhankelijk zijn; is dan ook van mening dat het evenwicht tussen visbestanden, visvangst en het mariene milieu moet worden hersteld; 12. kan zich verenigen met de daarin vervatte analyse dat overbevissing voor de gehele wereld een gemeenschappelijk probleem is, en dat deze resulteert in uitputting van de visbestanden, een bedreiging vormt voor andere vissoorten, haaien, vogels, mariene zoogdieren en schildpadden, en de mariene habitat schaadt, alsmede risico's meebrengt voor de werkgelegenheid in of rond de visserij; 13. erkent dat overbevissing slechts een van de vele bedreigingen vormt die het mariene milieu schaden, maar is van mening dat dit een van de belangrijkste is waartegen snel en effectief moet worden opgetreden, willen de visbestanden zich herstellen en in stand blijven, om aldus nieuwe hoop te scheppen voor de kustgemeenschappen; 14. dringt erop aan dat de maximale duurzame opbrengst wordt gedefinieerd in termen van duurzaamheid van bestanden en niet in economische duurzaamheid; 15. wijst erop dat vis uit de gehele wereld beschikbaar is in de Gemeenschap, die hetzij gevangen is door onder EU-vlag varende schepen of verkregen is op de internationale markt, waaruit voor de Gemeenschap een belangrijke verantwoordelijkheid voor de gevolgen van de visserij voortvloeit; dringt er bij de Raad en de Commissie op aan het nodige te doen voor de instandhouding van de visbestanden, zowel op open zee als in de wateren van derde landen; 16. is van opvatting dat ter verbetering van de kennisbasis waarop de mededeling steunt wat betreft overzichten, wetenschappelijke kennis, controle en besluitvorming en om de ambitieuze doelstellingen van deze strategie te realiseren, meer technische, financiële en menselijke middelen moeten worden vrijgemaakt; 17. betreurt het dat de inspectiemaatregelen van de conventies ter bescherming van het mariene milieu moeilijk afdwingbaar zijn en dringt er bij de Commissie op aan meer nadruk te leggen op uitvoering, rapportage en handhaving van bestaande regelingen en ernaar te streven dat deze oude conventies, die het mariene milieu tot "het recht van iedereen, maar de verantwoordelijkheid van niemand" maken, zo spoedig mogelijk wordt herzien; in aansluiting hierop dient bij het concipiëren van toekomstige regelingen meer aandacht te worden besteed aan het opnemen van doeltreffende handhavingsmechanismen (sectie 8.1.(80)); 18. is van mening dat betrokkenheid van belanghebbenden, publieke participatie en dialoog van vitaal belang zijn bij het bereiken van de doelstelling inzake biodiversiteit en een duurzaam gebruik van mariene rijkdommen, en voor de verdere ontwikkeling van de mariene strategie; 19. vreest dat actie 2 de Commissie dreigt te veroordelen tot het Natura 2000-netwerk als enig instrument ter bescherming van de biodiversiteit en meent dat het aspect van bescherming en instandhouding in deze mededeling de grenzen van het Natura 2000-netwerk, dat beperkt blijft tot het mariene milieu, moet overschrijden; spoort de Commissie er in die zin toe aan specifieke plannen en programma's op te stellen met het oog op het oplossen van concrete problemen en het in stand houden van bijzonder belangrijke soorten, zoals de oceanische Posidonia en andere ecosystemen die thans ernstig worden bedreigd; 20. is van mening dat met het programma voor de versterkte bescherming van soorten en habitats in de zeeën van Europa (Doelstelling 2) niet moet worden gewacht tot 2005 en dat Europese acties een bijdrage moeten leveren aan de totstandkoming van een netwerk van beschermde gebieden waarop door de WSSD werd aangedrongen; andere geëigende maatregelen kunnen de oprichting omvatten van representatieve netwerken van goed beheerde beschermde zeegebieden in de Noordzee, uiterlijk in 2010 (verklaring van Bergen) en het noordoosten van de Atlantische Oceaan (met inbegrip van de volle zee) en de Oostzee in de context van OSPAR en HELCOM (komende gemeenschappelijke OSPAR/HELCOM-ministersconferentie); 21. is van mening dat de bescherming moet zijn gebaseerd op een toereikende analyse van het onderwatermilieu en dat voor deze analyse in de EU-programma's moet worden voorzien in voldoende financiering; 22. is van mening dat, in verband met de opname van bepaalde soorten als bruinvissen en dolfijnen in Richtlijn 92/43/EEG (2) (Habitatrichtlijn) die voor bijzondere bescherming in aanmerking komen, onverwijld maatregelen moeten worden genomen voor het verminderen van het onbedoeld doden van dergelijke beschermde soorten tijdens de vangst, in het bijzonder omdat deze "bijvangst" wordt beschouwd als de belangrijkste bedreiging voor populaties van kleine walvisachtigen in de Europese wateren; 23. beklemtoont dat in Doelstelling 4 (gevaarlijke stoffen) en in de daarmee verband houdende acties (5 – 8) een duidelijk tijdpad moet worden opgenomen, dat aansluit bij gedane toezeggingen, zoals in OSPAR het jaar 2020 als uiterste termijn wordt genoemd; 24. is van mening dat in het beleid inzake gevaarlijke stoffen (actie 6) ook aandacht moet worden geschonken aan de invloed van farmaceutische producten en diergeneesmiddelen op het mariene milieu en dat deze actie scherper moet worden geformuleerd zodat duidelijk wordt dat er niet alleen gestreefd dient te worden naar integratie maar dat deze realiteit moet worden; 25. uit zijn bezorgdheid over het feit dat actie 9 alleen betrekking heeft op de NOx-uitstoot van schepen in de atmosfeer en is van mening dat de werkingssfeer van deze actie moet worden uitgebreid tot de emissie van gevaarlijke stoffen en andere stikstofsoorten; 26. is van mening dat Doelstelling 7 (chronische olieverontreiniging) zich ook moet bezighouden met olie die van het vasteland en uit in havens aangemeerde schepen en waterlopen die in zee uitmonden, afkomstig is, en in het mariene milieu terechtkomt, en dat bij elke van deze doelstelling afgeleide actie met name aandacht moet worden besteed aan oliepijpleidingen, olieplatforms en drijvende tankstations; 27. is van mening dat de Commissie moet starten met de inventarisering van de bestaande capaciteit voor bescherming tegen olie in de EU-zeegebieden, aan de hand van gestandaardiseerde meetprocedures, en indien nodig voorstellen moet indienen om voor de diverse zeegebieden een minimumcapaciteit vast te stellen of aan te bevelen, rekening houdend met de bijzondere kenmerken en de verkeersdrukte van de gebieden in kwestie; 28. ondersteunt met betrekking tot doelstelling 7 (chronische olieverontreiniging) de doelstellingen van OSPAR-aanbeveling 2001/1 voor de verwijdering van bij de olievindplaats vrijkomend water van offhore-installaties; 29. is van mening dat bij het concipiëren maatregelen ter vermindering en voorkoming van zwerfvuil in zee in het kader van Doelstelling 8 en actie 13 ook aandacht moet worden geschonken aan zwerfvuil dat afkomstig is van stortplaatsen op het vasteland; 30. onderstreept de noodzaak dat Richtlijn 91/271/EEG (3) inzake de behandeling van stedelijk afvalwater strikter ten uitvoer wordt gelegd en toegepast (actie 9), aangezien het ontbreken van controle op deze afvalwatersystemen zorgt voor een niet te verwaarlozen bron van eutrofiëring van de dicht bij de kust gelegen zeegebieden; 31. verzoekt de Commissie de meer dan 200 door de Commissie ter bescherming van het mariene milieu van de Oostzee (Helcom) gedane aanbevelingen ter verbetering van de situatie in de Oostzee te onderzoeken en indien nodig op basis van deze aanbevelingen de EU-lidstaten bindende regels op te leggen; is van mening dat de Oostzee, een van 's werelds meest vervuilde zeeën, tot prioriteit van de EU-activiteit inzake milieu moet worden gemaakt, nu op Rusland na alle Oostzeelanden EU-lidstaten zijn, 32. doet een beroep op de Commissie om te zorgen voor de naleving van de bestaande richtlijnen en verordeningen en om de veiligheid van het maritieme vervoer te vergroten teneinde het mariene milieu te beschermen, aandacht te schenken aan daarmee verband houdende kwesties als aansprakelijkheid en sancties en onverwijld de conclusies van de Raden van vervoer en milieu van december 2002 ten uitvoer te leggen; 33. verzoekt de Commissie het initiatief te nemen tot een herziening van de bepalingen van de UNCLOS (art. 91, lid 1) die betrekking hebben op het verband tussen schip en land van registratie, zodat de "goedkope vlag"-problematiek wordt aangepakt; 34. is ingenomen met de ontwikkeling van het "Schoon schip"- concept dat gericht is op ontwerp, bouw en functionering van vaartuigen om schadelijke lozingen en emissies tijdens de levensduur van het schip uit te sluiten, op alle activiteiten van het schip en de mogelijke effecten op het milieu, waarbij recycling, het voorkomen van afval en kringloopprocessen een rol spelen (doelstelling 9); 35. dringt er bij de Raad en de Commissie op aan om volledig en stipt gebruik te maken van de nieuwe mogelijkheden ter verbetering van het visserijbeheer die in de in december 2002 door de Raad vastgestelde Verordening (EG) nr. 2371/2002 (4) werden opgenomen; 36. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Commissie, de Raad, de regeringen van de lidstaten en de kandidaat-lidstaten, en aan alle belanghebbende autoriteiten. Het Europees Parlement , – gezien het verslag van de Commissie ( COM(2002) 596 – C5-0025/2003), – gelet op artikel 47, lid 1 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie regionaal beleid, vervoer en toerisme en de adviezen van de Commissie buitenlandse zaken, mensenrechten, gemeenschappelijke veiligheid en defensiebeleid en de Commissie rechten van de vrouw en gelijke kansen (A5&nbhy;0199/2003), A. overwegende dat de uitbreiding inmiddels niet meer alleen een perspectief of een uitdaging is, maar een realiteit waarmee zowel de Unie als de nieuwe lidstaten zo snel mogelijk moeten leren leven, B. overwegende dat nagenoeg alle kandidaat-lidstaten nog steeds af te rekenen hebben met forse achterstanden bij het opzetten van de voor het beheer van communautaire subsidies benodigde administratieve voorzieningen, C. overwegende dat de mate van democratische steun voor het uitbreidingsproces rechtstreeks wordt bepaald door de vraag of een en ander vanuit de publieke perceptie op een transparante en verantwoorde manier wordt aangepakt, D. overwegende dat de voor ISPA-projecten verrichte betalingen, die nagenoeg uitsluitend in de vorm van voorschotten plaatsvonden, eind 2001 nagenoeg € 200 miljoen beliepen, hetgeen neerkomt op minder dan 20% van de toegewezen middelen, 1. uit zijn voldoening over het jaarverslag van de Commissie over het beheer van de ISPA-middelen in 2001; 2. neemt met waardering kennis van de correcties die de Commissie, mede op aandringen van het Parlement, op diverse punten heeft doorgevoerd sedert het verschijnen van het ISPA-jaarverslag over 2000; merkt voorts op dat er ten opzichte van het programmajaar 2000 veel meer geld voor ISPA-projecten is toegewezen doordat er zoveel projecten zijn goedgekeurd; 3. is verheugd dat de Commissie veel aandacht besteedt aan de analyse van de financiële controle in de kandidaat-lidstaten en steunt de in het jaarlijks verslag genoemde voorstellen voor verdere verbetering. 4. spreekt de wens uit dat de Commissie spoedig de beschikking krijgt over een effectief financieel en procedureel controlesysteem, zodat zij niet alleen informatie krijgt per sector en per lidstaat, maar ook over individuele projecten; 5. wijst op de aanloopproblemen die zich hebben voorgedaan bij het beheer van het ISPA, een programma dat weliswaar onderworpen is aan strikte communautaire procedures, maar zich anderzijds ook heeft moeten aanpassen aan de volstrekt andere context die is ontstaan door de toetreding van nieuwe lidstaten; 6. constateert met bezorgdheid dat er aanwijzingen zijn dat de procedures voor de besteding van ISPA-middelen nog steeds problemen opleveren en dat de Commissie zich waar het het beheer van de ISPA-middelen betreft voorzichtig en soms zelfs te terughoudend opstelt ten aanzien van de gebrekkige administratieve voorzieningen in de kandidaat-lidstaten en de slechte voorbereiding van het personeel dat met het beheer van die middelen wordt belast; 7. wijst anderzijds op de zeer geringe consistentie bij het verrichten van betalingen voor uit te voeren projecten, temeer omdat het daarbij bijna altijd om voorschotten gaat, die bovendien van zeer bescheiden omvang zijn; 8. wijst met nadruk op de beperkte capaciteit van de nieuwe lidstaten om de door de Unie beschikbaar gestelde middelen daadwerkelijk te besteden, een probleem dat overigens dramatische proporties dreigt aan te nemen naarmate de uitbreiding dichterbij komt; verzoekt de Commissie bij de onderhandelingen aan te dringen op handhaving en verbetering van de bestuurlijke capaciteiten en de coördinatie tussen de bestuurlijke instanties in de toetredende landen; 9. spreekt zijn verontrusting uit over het feit dat deze problemen nagenoeg altijd te wijten schijnen te zijn aan de gebrekkige bestuurlijke organisatie van de kandidaat-lidstaten en aan het feit dat zij niet vertrouwd zijn met de bestaande communautaire procedures; verzoekt de Commissie de steun ter verbetering van de bestuurlijke capaciteit te benutten om de decentrale structuren te verstevigen, ervaring op te doen met partnerschapsregelingen en de regelingen inzake aanbestedingsprocedures te verbeteren; 10. steunt het verzoek van de Commissie tot aanstelling van extra personeel dat bij opleidingstaken met de bestuurlijke overheden van de nieuwe landen samenwerkt om in de administratieve en organisatorische behoeften te voorzien; 11. geeft er zich rekenschap van dat juist ten aanzien van dergelijke problemen de communautaire procedures strikt moeten worden toegepast, met name waar het de - nog steeds gebrekkige - interne audit bij controle-instanties en boekhoudsystemen betreft; 12. dringt er niettemin met klem op aan dat wordt toegewerkt naar maximale vereenvoudiging van de procedures voor het beheer van het ISPA, waarbij het vertrouwensbeginsel voorop moet staan en bureaucratische rompslomp moet worden beperkt tot het niveau dat absoluut noodzakelijk is voor de uitvoering van de projecten; 13. verzoekt de Commissie voor de ISPA-begrotingen in de komende jaren met realistische uitgavenramingen te komen die sporen met de reële bestedingscapaciteit van de kandidaat-lidstaten, mede om te voorkomen dat het bestedingspercentage van de toegewezen middelen al te sterk terugloopt; 14. acht het wat dat betreft van cruciaal belang dat de Commissie erop toeziet dat de aan het ISPA deelnemende landen, voorzover zij daartoe bevoegd zijn, zelf zorgen voor de cofinanciering van projecten; 15. spreekt zich in positieve zin uit over het aangaan van partnerschapsverbanden met internationale financiële instellingen (zoals de EIB, de Europese Bank voor Wederopbouw en Ontwikkeling en de Nordic Investment Bank) voor de cofinanciering van ISPA-projecten, mede omdat dergelijke instellingen over een ruime ervaring beschikken bij het beheer van internationale projecten; 16. verzoekt de Commissie alles in het werk te stellen om daarbij zoveel mogelijk particuliere initiatieven en middelen te mobiliseren, zodat de communautaire bijdrage daadwerkelijk "toegevoegde waarde" krijgt, naast en bovenop de reële bereidheid van de lidstaten zelf om zich daarvoor in te zetten, en zodoende kan fungeren als vliegwiel voor de verdere ontwikkeling daarvan; 17. verzoekt de Commissie er zoveel mogelijk tegen te waken dat publiek-private partnerschappen, hoe noodzakelijk en positief die ook mogen zijn, kunnen leiden tot onregelmatigheden of illegale vormen van financiering door particuliere ondernemingen; 18. betreurt dat er te weinig data en cijfergegevens beschikbaar zijn m.b.t. projecten voor technische bijstand en tot de effectiviteit en resultaten daarvan, omdat het dit hoofdstuk in het perspectief van de uitbreiding als een strategisch ISPA-onderdeel beschouwt; 19. verzoekt de Commissie zich op korte termijn maximaal in te spannen voor de verwezenlijking van projecten voor technische bijstand, in de overtuiging dat haar ervaring op dit terrein onontbeerlijk is voor het toekomstige beheer van communautaire middelen; 20. spreekt zijn krachtige steun uit voor het initiatief van de Commissie om voor alle ISPA-projecten gedaan te krijgen dat de kandidaat-lidstaten zich houden aan hun verplichtingen ten aanzien van de milieueffectevaluatie van dergelijke projecten, aangezien het dit aspect beschouwt als een onontbeerlijk lateraal onderdeel van de communautaire "cultuur" bij het beheer van gelden, dat de nieuwe lidstaten zonder meer dienen over te nemen; 21. erkent de kritiek van gemeenten en regio's uit de kandidaat-lidstaten op de Verordening (EG) nr. 1267/1999 van de Raad van 21 juni 1999 tot instelling van een pretoetredingsinstrument voor structuurbeleid (1) , nl. dat thans in een tweede fase de effectieve besteding van de middelen op milieugebied slechts zinvol lijkt via het samenvoegen van kleinere projecten; is verheugd dat de Commissie hier reeds op heeft gereageerd en verzoekt haar het samenvoegen van projecten meer te bevorderen om op deze manier geïntegreerde planning, besparingen, doeltreffendheid en duurzaamheid van projecten mogelijk te maken; 22. stelt vast dat het evenwicht tussen de uitgaven voor vervoersprojecten en milieuprojecten is verbeterd, maar dat op vervoersgebied overeenkomstig de prioriteiten van de EU meer aandacht moet worden besteed aan het pan-Europese netwerk voor het spoorwegvervoer; 23. dringt er met nadruk op aan dat voortaan goed wordt nagedacht over manieren om te voorkomen dat er zich in de aanloopfase van de programmering nog dergelijke vertragingen voordoen; 24. dringt er, eveneens met betrekking tot de ISPA-projecten, opnieuw op aan bij de toetsing van de kwaliteit van de gedane uitgaven grondig te werk te gaan door de respectieve projecten te evalueren op hun intrinsieke waarde, die voor het Parlement het voornaamste criterium vormt om de effectiviteit van het programma als geheel te kunnen beoordelen; 25. wijst op het fundamentele belang van integratie van het 'gender mainstreaming'-aspect in alle ISPA-programma's, alsook in de programma's PHARE en Sapard; 26. 26 merkt op dat de structuurfondsen de voornaamste instrumenten van de EU zijn voor het herverdelen van de middelen tussen de regio's en de diverse bevolkingsgroepen; is van mening dat de structuurfondsen derhalve kunnen worden beschouwd als essentiële instrumenten voor het bereiken van het als communautaire doelstelling in het Verdrag neergelegde beginsel van gelijke behandeling van mannen en vrouwen; is van oordeel dat het pretoetredingsinstrument voor structuurbeleid (ISPA) precies dezelfde functie dient te vervullen; 27. onderstreept dat in de structuurfondsverordeningen bepaald is dat 'gender mainstreaming' - naast specifieke maatregelen ter bevordering van gelijke behandeling van mannen en vrouwen - bij alle communautaire beleidsvormen het voornaamste middel is om de doelstellingen op het punt van gelijke behandeling te verwezenlijken, en dat dit evenzeer een belangrijk aspect van het ISPA-instrument zou moeten zijn, alsook van de programma's PHARE en Sapard; 28. merkt op dat een en ander betekent dat gelijke behandeling van mannen en vrouwen een horizontale doelstelling van deze programma's behoort te zijn, d.w.z. dat dit beginsel in alle stadia van de programmering moet worden geïntegreerd, te beginnen met de analyse en formulering van doelstellingen tot en met het bijbehorende toezicht en de evaluatie daarvan; 29. is in dit opzicht ingenomen met de permanente dialoog die op gang is gekomen met de NGO's en verlangt dat de op gendergebied actieve NGO's worden geraadpleegd over alle aspecten die te maken hebben met 'gender mainstreaming' in de diverse takken van beleid en dat daarmee op dat terrein wordt samengewerkt; 30. wijst op de noodzaak van geslachtsspecifieke effectevaluatie en betreurt dat dergelijke evaluaties nog niet zijn uitgevoerd in het kader van het ISPA; 31. beveelt tenslotte aan dat de Commissie een 'gender mainstreaming'-analyse uitvoert voor twee projecten die via het ISPA worden gefinancierd (bij voorkeur een vervoers- en een milieuproject), om te kunnen beoordelen en na te gaan hoe een dergelijke aanpak voor het gehele ISPA-programma kan worden geïnstitutionaliseerd; 32. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Het Europees Parlement , – gezien de mededeling van de Commissie ( COM(2002) 656 ), – onder verwijzing naar zijn resolutie van 28 januari 1999 over het probleem van de teruggooi van vis (1) , – gelet op artikel 47, lid 2 en artikel 163 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie visserij (A5&nbhy;0163/2003), A. overwegende dat vis een belangrijke natuurlijke bron van voedsel en een openbaar goed is, B. gelet op artikel 7 (7.2.2.g) van de FAO-Gedragscode voor verantwoorde visserij, uit hoofde waarvan de beheersdoelen de invoering van maatregelen dienen te omvatten zodat vervuiling, afval, teruggooi, vangst ten gevolge van verloren of opgegeven tuig, vangst van niet tot de doelgroep behorende soorten (zowel vis als andere), en gevolgen voor verwante of afhankelijke soorten tot een minimum beperkt blijven door middel van maatregelen die voor zover haalbaar de ontwikkeling en het gebruik omvatten van milieutechnisch veilige en rendabele vistuigen en -technieken, C. overwegende dat de hoeveelheid teruggezette vis in de sector commerciële visserij volgens de FAO op mondiaal niveau (2) tussen de 17,9 en 39,5 miljoen ton bedraagt, en de totale visproductie in de EU (vangst en aquacultuur) dus verre overtreft met 7,8 miljoen ton (3) , D. overwegende dat een voorwaarde voor optimale visvoorziening is dat de vissen voordat zij worden gevangen de tijd krijgen om volwassen te worden en kuit te schieten, E. overwegende dat sommige bestanden o.m. door vangst en de teruggooi van jonge vis tot een kritiek niveau zijn teruggebracht, en dat algemene beperkingen van de visserij op veel bestanden niet alleen zouden leiden tot herstel van deze bestanden, maar ook tot vermindering van de teruggooi van vis, F. overwegende dat er een duidelijk verband bestaat tussen de selectiviteit van het vistuig en het percentage van de vangst dat wordt teruggegooid; dat er derhalve technische maatregelen moeten worden genomen om ervoor te zorgen dat jonge vissen uit de netten kunnen ontkomen, en dat verbetering van de selectiviteit van het vistuig moet worden aangemoedigd en zelfs beloond, G. overwegende dat de aquacultuur in toenemende mate moet bijdragen tot het totaal van de visbestanden, om aldus de druk op een reeks overbeviste soorten te verlichten, H. overwegende dat de teruggooi varieert per soort, tijdstip en plaats, I. overwegende de biologische en economische gevolgen en de gevolgen voor evaluatie van de bestanden en het visserijbeheer, J. overwegende dat het systeem van TAC's en quota tot schadelijk gevolg hebben dat bijvangsten van soorten die buiten de quotaregeling vallen worden teruggegooid, K. overwegende dat het ontmoedigend is dat sommige vissers kabeljauw die de minimale grootte bereikt heeft uit economische overwegingen teruggooien, en dat in een tijd waarin door biologen wordt voorgesteld de kabeljauwvisserij volledig stil te leggen, 1. spreekt zijn waardering uit voor de plannen van de Commissie op middellange termijn te streven naar een verbod op het teruggooien van vis, en is van mening dat het een van de basisbeginselen van een duurzaam beheer van de visbestanden dient te zijn dat het gemeenschappelijk visserijbeleid uitgaat van het beginsel dat teruggooi moet worden vorkomen; 2. verzoekt de Commissie alles in het werk te stellen om de verzameling van gegevens over teruggooi te bevorderen om een beter en nauwkeuriger beeld te krijgen van de omvang van het probleem; verzoekt de lidstaten hiertoe een bijdrage te leveren met alle beschikbare gegevens; verzoekt de Commissie tegelijkertijd samen te werken en ervaringen uit te wisselen met andere visserijlanden, met name Noorwegen; 3. spreekt zijn waardering uit voor het initiatief van de Commissie om in 2003 proefprojecten op te zetten teneinde de mogelijkheden te onderzoeken om de teruggooi terug te dringen met behulp van diverse maatregelen, zoals het zoeken naar nieuwe vangstmethoden, het vrijwillig niet-bevissen van bepaalde visgronden, het invoeren van reële biologische rustperioden, bijvangstquota, visserijbeheer en een beter gebruik van soorten met geringe handelswaarde; 4. wenst dat de Commissie zich buigt over de mogelijkheid om visserijvloten die gebruik maken van selectiever vistuig en minder vis teruggooien, preferentiële toegang te bieden tot visbestanden; 5. is van oordeel dat proefprojecten zo moeten worden geselecteerd dat zij de visserij op een brede scala van soorten omvatten, in alle communautaire wateren en met gebruikmaking van verschillende visserijmethoden; 6. verzoekt de Commissie voorts zich te buigen over innoverende beheersmaatregelen, zoals economische en financiële prikkels, ter vermindering van de teruggooi van vis; 7. beveelt aan vis met inachtneming van de nodige beperkingen zoveel mogelijk te gebruiken voor de productie van vismeel en olie in plaats van de vis overboord te zetten; beveelt aan dat de Commissie maatregelen - o.a. een regelgevend kader en financiële stimulansen - voorstelt om een en ander aan te moedigen; 8. beveelt aan dat de Commissie zo spoedig mogelijk maatregelen voorstelt om het op grote schaal teruggooien van vangsten vanwege de TAC-quota te beperken door de invoering van bijvangstquota, flexibele quota , herziening van de quotaverdeling, TAC voor meer dan één soort, enz.; 9. verzoekt de Commissie een verslag op te stellen over mogelijkheden, voor- en nadelen van een regeling in het kader waarvan visserijacties het voornaamste instrument zijn voor sturing van de druk die de visserij uitoefent en waarin TAC en quota slechts een ondergeschikte rol spelen; 10. verzoekt de Commissie de beschikbare onderzoeksresultaten inzake alternatief vistuig, met name met betrekking tot maaswijdte en "vensters", aandachtig te blijven volgen, met het oog op de verbetering van de technische maatregelen,; 11. eist meer samenhang tussen de minimumafmetingen voor aan land gebrachte vis en de selectiviteit van het tuig; 12. beveelt aan dat bij wijze van standaard beheersinstrument in gebieden waar hoge concentraties jonge vis voorkomen wordt overgegaan tot sluiting van de visserij gedurende bepaalde, uit biologisch oogpunt belangrijke perioden (bijv. de paaitijd); roept de Raad op de hiertoe door de Commissie in het kader van de herstelplannen voor kabeljauw en heek gedane voorstellen snel goed te keuren; verzoekt voorts de Commissie voorstellen te doen om deze reële sluitingen zo snel en flexibel mogelijk te kunnen instellen, eventueel door te voorzien in een rol voor de regionale adviesraden; 13. uit zijn tevredenheid over de afschaffing van bepaalde uitzonderingen op de maaswijdte, zoals die door de Commissie wordt voorgesteld in haar voorstel tot consolidering van de verordening van de Raad voor de instandhouding van de visbestanden via technische maatregelen voor de bescherming van jonge exemplaren van mariene organismen ( COM(2002)672 ); 14. wijst er nogmaals op dat de teruggooi van vis eveneens kan worden beperkt via een hogere mate van zelfregulering bij de vissers en wijst er in dit verband op dat het van belang is de regionale adviesraden als bedoeld in Verordening (EG) nr. 2371/2002 van de Raad van 20 december 2002 inzake de instandhouding en de duurzame exploitatie van de visbestanden in het kader van het gemeenschappelijk visserijbeleid (4) te betrekken bij het formuleren van een strategie gericht op het beëindigen van teruggooi; 15. verzoekt de Commissie te onderzoeken hoe de regionale adviesraden zo doeltreffend mogelijk kunnen worden ingezet om het teruggooien van vis aan banden te leggen; 16. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie.