Het Europees Parlement, – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2015)0037 – C8-0030/2015), – gezien Verordening (EU) nr. 1309/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 17 december 2013 betreffende het Europees fonds voor aanpassing aan de globalisering (2014-2020) en tot intrekking van Verordening (EG) nr. 1927/2006 (1) (EFG-verordening), – gezien Verordening (EU, Euratom) nr. 1311/2013 van de Raad van 2 december 2013 tot bepaling van het meerjarig financieel kader voor de jaren 2014-2020 (2) , en met name artikel 12 hiervan, – gezien het Interinstitutioneel Akkoord van 2 december 2013 tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie betreffende de begrotingsdiscipline, de samenwerking in begrotingszaken en een goed financieel beheer (3) (IIA van 2 december 2013), en met name punt 13 hiervan, – gezien de trialoogprocedure als bedoeld in punt 13 van het IIA van 2 december 2013, – gezien de brief van de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken, – gezien de brief van de Commissie regionale ontwikkeling, – gezien het verslag van de Begrotingscommissie ( A8-0050/2015 ), A. overwegende dat de Unie wetgevings- en begrotingsinstrumenten in het leven heeft geroepen om extra steun te geven aan werknemers die de gevolgen van grote structurele veranderingen in de wereldhandelspatronen of de wereldwijde financiële en economische crisis ondervinden, en hen te helpen bij hun terugkeer op de arbeidsmarkt; B. overwegende dat financiële steun van de Unie aan ontslagen werknemers flexibel moet zijn en zo snel en efficiënt mogelijk ter beschikking moet worden gesteld, overeenkomstig de gezamenlijke verklaring van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie die is goedgekeurd tijdens het overleg van 17 juli 2008, en met inachtneming van het IIA van 2 december 2013 met betrekking tot het nemen van besluiten om gebruik te maken van het Europees fonds voor aanpassing aan de globalisering (EFG); C. overwegende dat de vaststelling van de nieuwe EFG-verordening vorm geeft aan de overeenkomst tussen het Parlement en de Raad om het criterium "crisisafwijking" opnieuw in te voeren, de financiële bijdrage van de Unie te verhogen tot 60% van de totale geraamde kosten van de voorgestelde maatregelen, de efficiëntie voor de behandeling van EFG-aanvragen in de Commissie en door het Parlement en de Raad te verhogen door de termijn voor beoordeling en goedkeuring te verkorten, de subsidiabele maatregelen en begunstigden uit te breiden door zelfstandigen en jongeren toe te voegen en stimuleringsmaatregelen voor de oprichting van een eigen bedrijf te financieren; D. overwegende dat de Griekse autoriteiten aanvraag EGF/2014/018 GR/Attica omroepen hebben ingediend voor een financiële bijdrage van het EFG naar aanleiding van 982 ontslagen bij 16 ondernemingen die actief zijn in NACE Rev. 2-afdeling 60 (Uitzending van radio- en televisieprogramma's, abonneetelevisie) (4) in de NUTS II-regio (5) Attica (EL 30) in Griekenland; E. overwegende dat de aanvraag voldoet aan de subsidiabiliteitscriteria die zijn vastgelegd in de EFG-verordening; 1. merkt op dat is voldaan is aan de voorwaarden die zijn opgenomen in artikel 4, lid 1, onder b), van de EFG-verordening en is het daarom met de Commissie eens dat Griekenland recht heeft op een financiële bijdrage op grond van die verordening; 2. stelt vast dat de Griekse autoriteiten de aanvraag voor een financiële bijdrage uit het EFG op 4 september 2014 hebben ingediend, aanvullende informatie tot 13 november 2014 hebben verstrekt, en dat de Commissie haar beoordeling op 3 februari 2015 bekend heeft gemaakt; 3. is verheugd dat de Griekse autoriteiten op 28 november 2014 hebben besloten met de uitvoering van de individuele diensten voor de getroffen werknemers te beginnen teneinde de werknemers snel bijstand te verlenen, ruimschoots vooruitlopend op het definitieve besluit over de toekenning van EFG-steun voor het voorgestelde gecoördineerde pakket; 4. is van mening dat de ontslagen in de omroepsector in de regio Attica verband houden met de wereldwijde financiële en economische crisis, die enerzijds leidde tot een dramatische daling van het beschikbare gezinsinkomen en de noodzaak om prioriteiten te stellen voor de uitgaven en de kosten van de dagelijkse informatievoorziening te beperken, ondanks het belang ervan, en anderzijds tot een drastische afname van de leningen aan ondernemingen en particulieren door het gebrek aan liquide middelen in de Griekse banken; 5. wijst erop dat dit de eerste EFG-aanvraag voor de omroepsector is en de negende EFG-aanvraag van 2015; 6. wijst erop dat deze ontslagen naar verwachting uiterst negatieve gevolgen zullen hebben voor de regio Attica, die reeds de Griekse regio met het hoogste aantal werklozen is vergeleken met de andere 12 regio's; 7. wijst erop dat het gecoördineerde pakket van individuele dienstverlening bestaat uit loopbaanbegeleiding, opleiding, omscholing en beroepsopleiding, gespecialiseerde opleidingen of onderwijsprogramma's, toelagen voor het zoeken naar werk, opleidingstoelagen en mobiliteitstoelagen; merkt op dat, wat betreft subsidies voor wie zich als zelfstandige vestigt, maximaal 120 geselecteerde werknemers die een eigen bedrijf oprichten, het maximale bedrag van 15 000 EUR zullen ontvangen als bijdrage in de oprichtingskosten; benadrukt dat die maatregel tot doel heeft ondernemerschap te bevorderen door financiering te verstrekken aan levensvatbare bedrijfsinitiatieven, wat op de middellange termijn moet leiden tot het creëren van extra banen; 8. is ingenomen met het feit dat het gecoördineerde pakket van individuele dienstverlening is opgesteld in overleg met de vertegenwoordigers van de werknemers voor wie steun wordt aangevraagd; stelt met tevredenheid vast dat de begunstigden aan het Griekse Ministerie van werkgelegenheid hebben voorgesteld om EFG-steun aan te vragen, daarbij wijzend op de snelle impact en doeltreffendheid; 9. is van oordeel dat de coördinerende rol en de betrokkenheid van de vertegenwoordigers van de werknemers voor wie steun wordt aangevraagd, bijzonder belangrijk was voor het vaststellen van de individuele dienstverlening, aangezien de ontslagen in 16 verschillende bedrijven in de omroepsector hebben plaatsgevonden; 10. is verheugd dat naar verwachting alle ontslagen werknemers voor wie steun wordt aangevraagd aan de door het EGF gesteunde maatregelen deelnemen; 11. herinnert eraan dat de inzetbaarheid van alle werknemers verbeterd moet worden door middel van aangepaste opleidingen en de erkenning van de in de loop van het beroepsleven opgedane vaardigheden en bekwaamheden; verwacht dat de opleiding die in het gecoördineerde pakket wordt aangeboden, niet alleen is afgestemd op de behoeften van de ontslagen werknemers, maar ook op de huidige ondernemingsomgeving; 12. is ingenomen dat aan alle werknemers loopbaanbegeleiding is aangeboden bestaande uit verschillende fasen waarin wordt voorzien in individuele, op de persoon afgestemde adviezen en plannen met het oog op re-integratie op de arbeidsmarkt; 13. merkt op dat het merendeel van de gevraagde financiering bestemd is voor de steun voor het opzetten van een bedrijf (1 800 000 EUR) en opleidingsmaatregelen, waaronder beroepsopleidingen (1 536 000 EUR) en scholingstoelagen (1 152 000 EUR); 14. is van mening dat de maatregelen inzake loopbaanbegeleiding, opleiding en steun voor het opzetten van een bedrijf rekening moeten houden met de toenemende mogelijkheden die nieuwe webmedia voor de ontslagen werknemers voor wie steun wordt aangevraagd, kunnen bieden; 15. stelt vast dat naar schatting 120 werknemers die een baan accepteren waarvoor zij moeten verhuizen een mobiliteitstoelage zullen ontvangen als bijdrage in de verhuiskosten; 16. merkt op dat de bijdrage voor de activiteiten op het gebied van voorbereiding, beheer, voorlichting en publiciteit en controle en rapportage 2,50 % van het totale budget vormt; wijst er verder op dat naar verwachting bijna de helft van dit budget voor voorlichting en publiciteit gebruikt zal worden; 17. benadrukt dat met de EFG-steun alleen actieve arbeidsmarktmaatregelen kunnen worden medegefinancierd die duurzame werkgelegenheid voor de lange termijn opleveren; herhaalt dat uit het EFG afkomstige steun niet in de plaats mag komen van maatregelen waartoe ondernemingen verplicht zijn krachtens de nationale wetgeving of collectieve overeenkomsten, noch van maatregelen voor de herstructurering van ondernemingen of sectoren; 18. hecht zijn goedkeuring aan het bij deze resolutie gevoegde besluit; 19. verzoekt zijn Voorzitter dit besluit samen met de voorzitter van de Raad te ondertekenen en zorg te dragen voor publicatie ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie ; 20. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie, met inbegrip van de bijlage, te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. BIJLAGE BESLUIT VAN HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD betreffende de beschikbaarstelling van middelen uit het Europees Fonds voor aanpassing aan de globalisering (aanvraag EGF/2014/018 GR/Attica Omroepen, Griekenland) (De tekst van de bijlage wordt hier niet weergegeven, aangezien deze overeenkomt met de definitieve handeling: Besluit (EU) 2015/644.) Het Europees Parlement, – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2015)0040 – C8-0031/2015), – gezien Verordening (EU) nr. 1309/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 17 december 2013 betreffende het Europees fonds voor aanpassing aan de globalisering (2014-2020) en tot intrekking van Verordening (EG) nr. 1927/2006 (1) (EFG-verordening), – gezien Verordening (EU, Euratom) nr. 1311/2013 van de Raad van 2 december 2013 tot bepaling van het meerjarig financieel kader voor de jaren 2014-2020 (2) , en met name artikel 12 hiervan, – gezien het Interinstitutioneel Akkoord van 2 december 2013 tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie betreffende begrotingsdiscipline, samenwerking in begrotingszaken en goed financieel beheer (3) (IIA van 2 december 2013), en met name punt 13 hiervan, – gezien de trialoogprocedure waarin is voorzien in punt 13 van het IIA van 2 december 2013, – gezien de brief van de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken, – gezien de brief van de Commissie regionale ontwikkeling, – gezien het verslag van de Begrotingscommissie ( A8-0051/2015 ), A. overwegende dat de Unie wetgevings- en begrotingsinstrumenten in het leven heeft geroepen om extra steun te geven aan werknemers die de gevolgen van grote structurele veranderingen in de wereldhandelspatronen of de wereldwijde financiële en economische crisis ondervinden, en hen te helpen bij hun terugkeer op de arbeidsmarkt; B. overwegende dat financiële steun van de Unie aan ontslagen werknemers flexibel moet zijn en zo snel en efficiënt mogelijk ter beschikking moet worden gesteld, overeenkomstig de gezamenlijke verklaring van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie, die is goedgekeurd tijdens het overleg van 17 juli 2008, en met inachtneming van het IIA van 2 december 2013 met betrekking tot het nemen van besluiten om gebruik te maken van het Europees fonds voor aanpassing aan de globalisering (EFG); C. overwegende dat de vaststelling van de nieuwe EFG-verordening vorm geeft aan de overeenkomst tussen het Parlement en de Raad om het criterium "crisisafwijking" opnieuw in te voeren, de financiële bijdrage van de Unie te verhogen tot 60 % van de totale geraamde kosten van de voorgestelde maatregelen, de efficiëntie voor de behandeling van EFG-aanvragen in de Commissie en door het Parlement en de Raad te verhogen door de termijn voor beoordeling en goedkeuring te verkorten, de subsidiabele maatregelen en begunstigden uit te breiden door zelfstandigen en jongeren toe te voegen en stimuleringsmaatregelen voor de oprichting van een eigen bedrijf te financieren; D. overwegende dat Griekenland aanvraag EFG/2014/015 GR/Attica uitgeverijen heeft ingediend voor een financiële bijdrage van het EFG naar aanleiding van 705 ontslagen in 46 ondernemingen die actief zijn in NACE Rev. 2-afdeling 58 (Uitgeverijen) (4) in de NUTS II-regio (5) Attica (EL 30) in Griekenland; E. overwegende dat de aanvraag voldoet aan de subsidiabiliteitscriteria die zijn vastgelegd in de EFG-verordening; 1. merkt op dat is voldaan is aan de voorwaarden die zijn opgenomen in artikel 4, lid 1, onder b), van de EFG-verordening en dat Griekenland bijgevolg recht heeft op een financiële bijdrage op grond van die verordening; 2. stelt vast dat de Griekse autoriteiten de aanvraag voor een financiële bijdrage uit het EFG op 4 september 2014 hebben ingediend, aanvullende informatie tot 13 november 2014 hebben verstrekt, en dat de Commissie haar beoordeling op 3 februari 2015 bekend heeft gemaakt; 3. is verheugd dat de Griekse autoriteiten op 28 november 2014 hebben besloten met de uitvoering van de individuele diensten voor de getroffen werknemers te beginnen teneinde de werknemers snel bijstand te verlenen, ruimschoots vooruitlopend op het definitieve besluit over de toekenning van EFG-steun voor het voorgestelde gecoördineerde pakket; 4. is van mening dat de ontslagen in de uitgeverijsector in de regio Attica verband houden met de wereldwijde financiële en economische crisis, die enerzijds het beschikbare gezinsinkomen heeft doen afnemen, wat een zeer sterke daling van de koopkracht tot gevolg had alsook de noodzaak om prioriteiten te stellen voor de uitgaven en achterwege te laten wat niet essentieel voor het dagelijkse leven wordt geacht, en anderzijds heeft gezorgd voor de drastische afname van de leningen aan ondernemingen en particulieren door het gebrek aan liquide middelen in de Griekse banken; 5. wijst erop dat tot op heden voor de uitgeverijsector nog een EFG-aanvraag is ingediend (6) ; 6. merkt op dat deze ontslagen naar verwachting enorme negatieve gevolgen zullen hebben voor de regio Attica, die reeds het grootste aantal werklozen telt in Griekenland vergeleken met de 12 andere regio's; 7. merkt op dat het gecoördineerde pakket van individuele diensten waarvoor medefinanciering wordt aangevraagd, vooral steunverlening betreft voor het opstarten van bedrijven in de vorm van subsidie voor wie zich als zelfstandige vestigt (1 200 000 EUR) maar ook bestaat uit loopbaanbegeleiding, opleidingsmaatregelen, waaronder beroepsopleidingen (1 104 000 EUR) en scholingstoelagen (828 000 EUR), alsmede toelagen voor het zoeken naar werk, en mobiliteit; 8. is ingenomen met het feit dat het gecoördineerde pakket van individuele dienstverlening is opgesteld in overleg met de vertegenwoordigers van de werknemers voor wie steun wordt aangevraagd; stelt met tevredenheid vast dat het de begunstigden waren die aan het Griekse ministerie van Arbeid hebben voorgesteld een EFG-aanvraag in te dienen, daarbij wijzend op de snelle impact en doeltreffendheid ervan; 9. is van oordeel dat de coördinerende rol en de betrokkenheid van de vertegenwoordigers van de werknemers voor wie steun wordt aangevraagd, bijzonder belangrijk was voor het vaststellen van de individuele dienstverlening, aangezien de ontslagen in 46 verschillende bedrijven in de uitgeverijsector hebben plaatsgevonden; 10. is verheugd dat naar verwachting alle ontslagen werknemers voor wie steun wordt aangevraagd aan de uit het EFG gesteunde maatregelen deelnemen; 11. herinnert eraan dat de inzetbaarheid van alle werknemers verbeterd moet worden door middel van aangepaste opleidingen en de erkenning van de in de loop van het beroepsleven opgedane vaardigheden en bekwaamheden; verwacht dat de opleiding die in het gecoördineerde pakket wordt aangeboden, niet alleen is afgestemd op de behoeften van de ontslagen werknemers, maar ook op de huidige ondernemingsomgeving; 12. is ingenomen dat aan alle ontslagen werknemers voor wie steun wordt aangevraagd loopbaanbegeleiding is aangeboden die bestaat uit verschillende fasen waarin wordt voorzien in individuele, op de persoon afgestemde adviezen en plannen met het oog op re-integratie op de arbeidsmarkt; 13. benadrukt dat met de EFG-steun alleen actieve arbeidsmarktmaatregelen kunnen worden medegefinancierd die duurzame werkgelegenheid voor de lange termijn opleveren; herhaalt dat uit het EFG afkomstige steun niet in de plaats mag komen van maatregelen waartoe ondernemingen verplicht zijn krachtens de nationale wetgeving of collectieve overeenkomsten, noch van maatregelen voor de herstructurering van ondernemingen of sectoren; 14. merkt op dat maximaal 80 geselecteerde werknemers die een eigen bedrijf oprichten, het maximale bedrag van 15 000 EUR zullen ontvangen als bijdrage in de oprichtingskosten; benadrukt dat deze maatregel tot doel heeft ondernemerschap te bevorderen door financiering te verstrekken aan levensvatbare bedrijfsinitiatieven, wat op de middellange termijn moet leiden tot het creëren van extra banen; 15. stelt vast dat naar schatting 80 werknemers die een baan accepteren waarvoor zij moeten verhuizen een mobiliteitstoelage zullen ontvangen als bijdrage in de verhuiskosten; 16. merkt op dat de bijdrage voor de activiteiten op het gebied van voorbereiding, beheer, voorlichting en publiciteit en controle en rapportage 3,36 % van het totale budget uitmaakt; wijst er verder op dat naar verwachting bijna de helft van dit budget voor voorlichting en publiciteit gebruikt zal worden; 17. hecht zijn goedkeuring aan het bij deze resolutie gevoegde besluit; 18. verzoekt zijn Voorzitter dit besluit samen met de voorzitter van de Raad te ondertekenen en zorg te dragen voor publicatie ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie ; 19. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie samen met de bijlage te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. BIJLAGE BESLUIT VAN HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD betreffende de beschikbaarstelling van middelen uit het Europees Fonds voor aanpassing aan de globalisering (aanvraag EGF/2014/015 GR/Attica Uitgeverijen, Griekenland) (De tekst van de bijlage wordt hier niet weergegeven, aangezien deze overeenkomt met de definitieve handeling: Besluit (EU) 2015/642.) Het Europees Parlement, – gezien het verzoek om opheffing van de immuniteit van António Marinho e Pinto, dat op 8 oktober 2014 is doorgestuurd door mr. Rodrigo Pereira da Costa, rechter bij de districtsrechtbank van Coimbra (zie: 6076/12.0TDLSB) en dat op 12 november 2014 in de plenaire vergadering bekend is gemaakt, – na António Marinho e Pinto overeenkomstig artikel 9, lid 5, van zijn Reglement te hebben gehoord, – gezien de artikelen 8 en 9 van Protocol nr. 7 betreffende de voorrechten en immuniteiten van de Europese Unie, en artikel 6, lid 2, van de Akte van 20 september 1976 betreffende de verkiezing van de leden van het Europees Parlement door middel van rechtstreekse algemene verkiezingen, – gezien de arresten van het Hof van Justitie van de Europese Unie van 12 mei 1964, 10 juli 1986, 15 en 21 oktober 2008, 19 maart 2010 en 6 september 2011 (1) , – gezien artikel 157, leden 2 en 3 van de grondwet van Portugal, – gezien artikel 5, lid 2, artikel 6, lid 1 en artikel 9 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie juridische zaken ( A8-0062/2015 ), Α. overwegende dat de rechter bij de districtsrechtbank van Coimbra heeft verzocht om de opheffing van de immuniteit van het lid van het Europees Parlement António Marinho e Pinto, in verband met mogelijke rechtsvervolging voor een vermeend delict; Β. overwegende dat overeenkomstig artikel 9 van Protocol nr. 7 betreffende de voorrechten en immuniteiten van de Europese Unie, de leden van het Europees Parlement op hun eigen grondgebied de immuniteiten genieten welke aan de leden van de volksvertegenwoordiging in hun land zijn verleend; C. overwegende dat volgens de artikelen 2 en 3 van de grondwet van Portugal een parlementariër gedurende de parlementaire zittingsperiode niet mag worden gearresteerd, gevangen genomen of anderszins beperkt zonder toestemming van het parlement; D. overwegende dat António Marinho e Pinto wordt beschuldigd van smaad jegens voormalige functionarissen van de Orde van Advocaten van Portugal; Ε. overwegende dat de beschuldiging duidelijk geen verband houdt met de positie van António Marinho e Pinto als lid van het Europees Parlement, maar met zijn vorige functie als voorzitter van de Portugese Orde van Advocaten; F. overwegende dat de vermeende handelingen geen verband houden met de mening of de stem die hij als lid van het Europees Parlement in de uitoefening van zijn ambt heeft uitgebracht in de zin van artikel 8 van Protocol nr. 7 betreffende de voorrechten en immuniteiten van de Europese Unie; G. overwegende dat er geen vermoeden bestaat dat de vervolging ten doel heeft de politieke activiteiten van het lid te belemmeren (fumus persecutionis) en overwegende in het bijzonder dat de zaak in kwestie reeds in gang is gezet voor António Marinho e Pinto zitting nam in het Europees Parlement; 1. besluit de immuniteit van António Marinho e Pinto op te heffen; 2. verzoekt zijn Voorzitter onderhavig besluit en het verslag van de ter zake bevoegde commissie onverwijld te doen toekomen aan de rechter bij de districtsrechtbank van Coimbra alsook aan António Marinho e Pinto. Het Europees Parlement, – gezien het aan het Parlement voorgelegde verzoek om opheffing van de immuniteit van Ivan Jakovčić, dat op 5 september 2014 werd ingediend door de advocaat van de benadeelde partij als eiser in strafrechtelijke procedure nr. K-143/14 in behandeling bij de rechtbank te Pazin (Kroatië), en van de ontvangst waarvan op 23 oktober 2014 ter plenaire vergadering kennis werd gegeven, – gezien de brieven van de permanente vertegenwoordiger van de Republiek Kroatië bij de EU van 14 februari 2014 en 16 januari 2015, waarin wordt bevestigd dat een benadeelde partij als eiser volgens de Kroatische wet gerechtigd is te verzoeken om de opheffing van de immuniteit van een Kroatisch lid van het Europees Parlement, – na Ivan Jakovčić te hebben gehoord, overeenkomstig artikel 9, lid 5, van zijn Reglement, – gezien artikel 8 van protocol nr. 7 betreffende de voorrechten en immuniteiten van de Europese Unie, en artikel 6, lid 2, van de Akte van 20 september 1976 betreffende de verkiezing van de leden van het Europees Parlement door middel van rechtstreekse algemene verkiezingen, – gezien de arresten van het Hof van Justitie van de Europese Unie van 12 mei 1964, 10 juli 1986, 15 en 21 oktober 2008 en 19 maart 2010, 6 september 2011 en 17 januari 2013 (1) , – gezien zijn resolutie van 24 april 2009 over de parlementaire immuniteit in Polen (2) , – gezien de artikelen 23 en 28 van het reglement van orde van het Kroatische parlement, – gezien artikel 61, lid 1, van het Kroatische wetboek van strafvordering, – gezien artikel 5, lid 2, artikel 6, lid 1, en artikel 9 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie juridische zaken ( A8-0059/2015 ), A. overwegende dat de advocaat van een particuliere eiser verzocht heeft om de opheffing van de immuniteit van Ivan Jakovčić, lid van het Europees Parlement, in verband met een strafprocedure waarin hij wordt beschuldigd van eerroof; B. overwegende dat de permanente vertegenwoordiger van de Republiek Kroatië bij de EU de Voorzitter van het Parlement bij schrijven van 14 februari 2014 heeft medegedeeld dat er geen specifieke procedurele regels bestaan voor verzoeken om opheffing van de immuniteit van Kroatische leden van het Europees Parlement en dat derhalve de bepalingen inzake verzoeken om opheffing van de immuniteit van leden van het Kroatische parlement moeten worden toegepast, en dat volgens die bepalingen een bevoegde overheidsinstantie, de benadeelde partij als eiser en een particuliere eiser gerechtigd zijn een verzoek in te dienen om toestemming voor voorlopige hechtenis of om inleiding van een strafprocedure tegen een parlementslid; C. overwegende dat de permanente vertegenwoordiger van de Republiek Kroatië bij de EU bij schrijven van 16 januari 2015 heeft bevestigd dat de procedure in verband waarmee om opheffing van de immuniteit van de heer Jakovčić is verzocht inderdaad bij de bevoegde rechtbank in Kroatië aanhangig was; D. overwegende dat overeenkomstig artikel 8 van het protocol betreffende de voorrechten en immuniteiten van de Europese Unie tegen de leden van het Europees Parlement geen opsporing kan plaatsvinden en dat zij evenmin kunnen worden aangehouden of vervolgd op grond van de mening of de stem die zij in de uitoefening van hun ambt hebben uitgebracht; E. overwegende dat met deze bepaling wordt beoogd het beginsel te waarborgen dat de leden van het Europees Parlement zich vrijelijk kunnen uiten, maar dat dit niet inhoudt dat smaad, laster, aanzetting tot haat of aantasting van iemands goede naam toegestaan zouden zijn; F. overwegende dat het verzoek om opheffing van de immuniteit verband houdt met een strafprocedure tegen de heer Jakovčić op grond van artikel 147, leden 1 en 2, van het Kroatische wetboek van stafrecht voor lasterlijke uitlatingen die hij zou hebben gedaan in een interview voor de Kroatisch omroep HRT op 22 juli 2014; G. overwegende dat artikel 61, lid 1, van het Kroatische wetboek van strafvordering (Zakon o kaznenom postupku) bepaalt dat in geval van civiele vervolging de klacht moet worden ingediend binnen drie maanden na de dag waarop de bevoegde natuurlijke of rechtspersoon kennis heeft gekregen van het delict en de dader; H. overwegende dat verzoeken om opheffing van de immuniteit volgens artikel 9, lid 2, van het Reglement onverwijld en met inachtneming van de relatieve complexiteit ervan worden behandeld; I. overwegende dat de heer Jakovčić ten tijde van het interview lid van het Europees Parlement was; overwegende dat de gewraakte uitlatingen evenwel betrekking hadden op een zaak die speelde toen hij nog geen lid van het Parlement was; J. overwegende dat de bewuste uitlatingen derhalve geen rechtstreeks en duidelijk verband houden met de uitoefening van zijn ambt als lid van het Europees Parlement en evenmin in de zin van artikel 8 van protocol nr. 7 kunnen gelden als mening of stem die hij in de uitoefening van zijn ambt heeft uitgebracht; K. overwegende dat niet kan worden geoordeeld dat de heer Jakovčić in de uitoefening van zijn ambt als lid van het Europees Parlement heeft gehandeld; 1. is van oordeel dat het verzoek om opheffing van de immuniteit van de heer Jakovčić door de bevoegde autoriteit is ingediend in de zin van artikel 9, lid 1, van het Reglement, en dat het derhalve ontvankelijk is; is voorts van oordeel dat er in het licht van artikel 9, lid 2, van het Reglement aan het Parlement geen termijn kan worden gesteld aan de besluitvorming over een verzoek om opheffing van de immuniteit; 2. besluit de immuniteit van Ivan Jakovčić op te heffen; 3. verzoekt zijn Voorzitter dit besluit en het verslag van zijn bevoegde commissie onmiddellijk te doen toekomen aan de bevoegde autoriteiten van de Republiek Kroatië en aan Ivan Jakovčić. Het Europees Parlement, – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2015)0047 – C8-0038/2015), – gezien Verordening (EU) nr. 1309/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 17 december 2013 betreffende het Europees fonds voor aanpassing aan de globalisering (2014-2020) en tot intrekking van Verordening (EG) nr. 1927/2006 (1) (EFG‑verordening), – gezien Verordening (EU, Euratom) nr. 1311/2013 van de Raad van 2 december 2013 tot bepaling van het meerjarig financieel kader voor de jaren 2014-2020 (2) , en met name artikel 12, – gezien het Interinstitutioneel Akkoord van 2 december 2013 tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie betreffende de begrotingsdiscipline, de samenwerking in begrotingszaken en een goed financieel beheer (3) (IIA van 2 december 2013), en met name punt 13, – gezien de trialoogprocedure voorzien in punt 13 van het IIA van 2 december 2013, – gezien de brief van de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken, – gezien de brief van de Commissie regionale ontwikkeling, – gezien het verslag van de Begrotingscommissie ( A8-0052/2015 ), A. overwegende dat de Unie wetgevings- en begrotingsinstrumenten in het leven heeft geroepen om extra steun te geven aan werknemers die de gevolgen van grote structurele veranderingen in de wereldhandelspatronen of de wereldwijde financiële en economische crisis ondervinden, en hen te helpen bij hun terugkeer op de arbeidsmarkt; B. overwegende dat financiële steun van de Unie aan ontslagen werknemers flexibel moet zijn en zo snel en efficiënt mogelijk ter beschikking moet worden gesteld, overeenkomstig de gezamenlijke verklaring van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie die is goedgekeurd tijdens het overleg van 17 juli 2008, en met inachtneming van het IIA van 2 december 2013 met betrekking tot het nemen van besluiten om middelen beschikbaar te stellen uit het Europees fonds voor aanpassing aan de globalisering (EFG); C. overwegende dat de vaststelling van de nieuwe EFG-verordening vorm geeft aan de overeenkomst tussen het Parlement en de Raad om het criterium "crisisafwijking" opnieuw in te voeren, de financiële bijdrage van de Unie te verhogen tot 60 % van de totale geraamde kosten van de voorgestelde maatregelen, de efficiëntie voor de behandeling van EFG-aanvragen in de Commissie en door het Parlement en de Raad te verhogen door de termijn voor beoordeling en goedkeuring te verkorten, de subsidiabele maatregelen en begunstigden uit te breiden door zelfstandigen en jongeren toe te voegen en stimuleringsmaatregelen voor de oprichting van een eigen bedrijf te financieren; D. overwegende dat Ierland aanvraag EFG/2014/016 IE/Lufthansa Technik voor een financiële bijdrage uit het EFG heeft ingediend naar aanleiding van 424 ontslagen bij Lufthansa Technik Airmotive Ireland Ltd (LTAI) en twee leveranciers daarvan in Ierland; E. overwegende dat de Ierse autoriteiten naast de 250 ontslagen werknemers ook door het EFG medegefinancierde individuele dienstverlening zullen verstrekken aan maximaal 200 jongeren die geen werk hebben en evenmin onderwijs of een opleiding volgen (NEET's) en die op de datum van de indiening van de aanvraag jonger waren dan 25 jaar; F. overwegende dat de aanvraag niet voldoet aan de in artikel 4, lid 1, onder a), van de EFG-verordening vastgelegde subsidiabiliteitscriteria en is gebaseerd op de bepaling inzake uitzonderlijke omstandigheden van artikel 4, lid 2, van die verordening; 1. is het met de Commissie eens dat de door de Ierse autoriteiten aangehaalde uitzonderlijke omstandigheden, namelijk dat de gedwongen ontslagen ernstige gevolgen hebben voor de werkgelegenheid en de lokale en regionale economie, een afwijking van de in artikel 4, lid 2, van de EFG-verordening genoemde interventiecriteria rechtvaardigen en dat Ierland dus in aanmerking komt voor een financiële bijdrage uit hoofde van die verordening; stelt evenwel vast dat de uitzonderlijke omstandigheden in dit geval slechts 250 personen betreffen; beveelt in dit verband aan dat de Commissie duidelijke criteria vaststelt voor aanvragen die betrekking hebben op minder dan 500 werknemers; benadrukt dat aanvragen die niet volledig voldoen aan de in artikel 4, lid 1, onder a), van de verordening genoemde criteria, individueel moeten worden beoordeeld en dat aanvragen die niet aan de basisvoorwaarden voldoen, niet automatisch mogen worden goedgekeurd; 2. merkt op dat de Ierse autoriteiten de aanvraag voor een financiële bijdrage van het EFG op 19 september 2014 hebben ingediend en nog tot 14 november 2014 aanvullende informatie hebben verstrekt, en dat de Commissie op 6 februari 2015 haar beoordeling ter beschikking heeft gesteld; 3. is ingenomen met het feit dat de Ierse autoriteiten op 7 december 2013 hebben besloten te beginnen met de uitvoering van de individuele diensten voor de getroffen werknemers teneinde hen snel te kunnen helpen, ruimschoots vooruitlopend op het besluit over en de aanvraag voor toekenning van EFG-steun voor het voorgestelde gecoördineerde pakket; wijst erop dat de individuele dienstverlening die al is aangeboden in aanmerking komt voor EFG-financiering; 4. is van mening dat de ontslagen in de sector "reparatie en installatie van machines en apparaten" in de regio zuidelijk en oostelijk Ierland verband houden met grote structurele veranderingen in de wereldhandelspatronen ingevolge de globalisering, zoals is gebleken uit de sluiting van LTAI als gevolg van een sterke verschuiving in de handel van de Unie in goederen en diensten die weer het resultaat is van een technische verschuiving naar de productie van een nieuwe generatie vliegtuigen en componenten, de verandering in de productie van vliegtuigcomponenten in bredere zin met hieruit voortvloeiende gevolgen voor de marktfundamenten van het onderliggende bedrijfsmodel van LTAI en de verandering van de locatie van de mondiale productie van vliegtuigen; wijst op de tendens onder West-Europese en Amerikaanse luchtvaartmaatschappijen om hun mammoetvliegtuigen voor groot onderhoud naar China te sturen, terwijl zelfs de moederonderneming Lufthansa Technik heeft besloten om alle onderhouds- en reparatiewerkzaamheden (MRO) van de Airbus A330/340 bij dochtermaatschappij Lufthansa Technik Philippines onder te brengen; 5. merkt op dat voor de sector "reparatie en installatie van machines en apparaten" tot op heden twee EFG-aanvragen (inclusief onderhavige zaak) zijn ingediend, waarbij de andere zaak gebaseerd was op het criterium van de financiële en economische crisis (4) ; 6. wijst erop dat deze ontslagen naar verwachting grote nadelige gevolgen voor de regio zuidelijk en oostelijk Ierland zullen hebben, waar, zoals blijkt uit onderstaande sociaaleconomische indicatoren, op sommige plaatsen sprake is van aanzienlijke lokale achterstand: lage opleidingsniveaus, een gebrek aan beroepskwalificaties en een hoog niveau van sociale woningbouw; is van mening dat al deze factoren wijzen op aanzienlijke lokale achterstand en armoede, en voorts dat een reeks ontslagen bij ondernemingen in deze sector gedurende de afgelopen jaren het nog moeilijker heeft gemaakt voor de werknemers, die over zeer specifieke vaardigheden beschikken die moeilijk kunnen worden toegepast in andere sectoren, om een nieuwe baan te vinden; merkt op dat Blanchardstown-Tyrrelstown, Tallaght-Killinarden, Clondalkin-Rowlagh en Tallaght-Fettercairn enkele van de gebieden zijn waar de Lufthansa-medewerkers wonen en waar het gemiddelde werkloosheidspercentage circa 23 % bedraagt; 7. wijst erop dat de werknemers uit deze sector over zeer specifieke vaardigheden beschikken die moeilijk in andere sectoren te benutten zijn, waardoor deze werknemers niet makkelijk een nieuwe baan vinden; betreurt het dat dit vooral geldt voor werknemers die tegen hun pensioen aanlopen (ca. 20% van de medewerkers van Lufthansa Technik) of die jarenlang voor deze werkgever hebben gewerkt; 8. merkt op dat er in Ierland momenteel rond 1 550 werknemers in deze sector zijn en dat de door de Ierse autoriteiten verstrekte gegevens laten zien dat de totale werkgelegenheid op dit gebied met ongeveer 52% is afgenomen; 9. stelt vast dat het gecoördineerde pakket van individuele dienstverlening waarvoor medefinanciering wordt aangevraagd bestaat uit loopbaanbegeleiding en beroepsoriëntatie, opleidingsbeurzen van het EFG, opleidings- en bijscholingsprogramma´s, programma's voor hoger onderwijs, ondersteuning bij het oprichten van een bedrijf of het zich vestigen als zelfstandige, en inkomenssteun, met inbegrip van de regeling voor EFG-bijdragen in de kosten van opleidingen; 10. overwegende dat de Ierse autoriteiten behalve aan de ontslagen werknemers ook door het EFG medegefinancierde individuele dienstverlening zullen verstrekken aan maximaal 200 jongeren onder de 25 die geen werk hebben en evenmin onderwijs of een opleiding volgen (NEET's); stelt verder vast dat de NEET's niet tot de groep ontslagen werknemers behoren en niet in dezelfde sector werkzaam waren; 11. stelt vast dat de individuele dienstverlening die aan NEET's verstrekt wordt, dezelfde keuzemogelijkheden biedt als aan de ontslagen werknemers, maar waar nodig individueel op elke NEET wordt toegesneden; herinnert eraan dat de voorgestelde maatregelen rekening moeten houden met het feit dat ontslagen werknemers en NEET's verschillende behoeften hebben; 12. is ingenomen met het feit dat het gecoördineerde pakket van individuele dienstverlening is opgesteld in overleg met de beoogde begunstigden en hun vertegenwoordigers en met de vakbonden; 13. acht het een goede zaak dat het Ierse ministerie van Sociale Bescherming een uitvoerige enquête onder de betrokken werknemers heeft gehouden om deze werknemers, hun achtergrond qua onderwijs en opleiding en hun potentiële behoefte aan individuele dienstverlening in kaart te brengen teneinde hun toekomstige inzetbaarheid te verbeteren; 14. merkt op dat de autoriteiten voornemens zijn de maximaal toegestane 35% van alle kosten te gebruiken voor vergoedingen en stimulansen in de vorm van inkomenssteun, met inbegrip van bijdragen voor opleidingsuitgaven; erkent dat deze vergoedingen de maatregelen die uit nationale bronnen worden gefinancierd, niet vervangen; 15. waardeert het voornemen van de Ierse autoriteiten om een adviesforum of een ander interactief proces in het leven te roepen als aanvulling op de lopende werkzaamheden van de EFG-coördinatie-eenheid, zodra de EFG-steun is toegekend; 16. herinnert aan het belang van een verbetering van de inzetbaarheid van alle werknemers door aangepaste opleiding en de erkenning van de in de loop van het beroepsleven opgedane vaardigheden en bekwaamheden; verwacht dat de opleiding die in het gecoördineerde pakket wordt aangeboden, niet alleen is afgestemd op de behoeften van de ontslagen werknemers, maar ook op het huidige ondernemingsklimaat; 17. herinnert eraan dat in artikel 7 van de EFG-verordening is bepaald dat bij het samenstellen van het gecoördineerde pakket van individuele dienstverlening rekening moet worden gehouden met toekomstperspectieven op de arbeidsmarkt en de vaardigheden die daarvoor vereist zullen zijn, en dat het gecoördineerde pakket gericht dient te zijn op de overgang naar een grondstoffenefficiënte en duurzame economie; 18. benadrukt dat met de EFG-steun alleen actieve arbeidsmarktmaatregelen kunnen worden medegefinancierd die duurzame werkgelegenheid voor de lange termijn opleveren; herhaalt dat uit het EFG afkomstige steun niet in de plaats mag komen van maatregelen waartoe ondernemingen verplicht zijn krachtens de nationale wetgeving of collectieve overeenkomsten, noch van maatregelen voor de herstructurering van ondernemingen of sectoren; beveelt aan dat de Commissie nagaat of het mogelijk is het voor EFG-projecten verplichte minimumaantal ontslagen werknemers te verlagen naar 200, gezien de gevolgen voor de werkgelegenheid van ontslagen in kmo's die te lijden hebben van de economische crisis; 19. acht het een goede zaak dat bij de toegang tot de voorgestelde acties en hun uitvoering de beginselen van gelijke behandeling en non-discriminatie zullen worden gerespecteerd; 20. hecht zijn goedkeuring aan het bij deze resolutie gevoegde besluit; 21. verzoekt zijn Voorzitter dit besluit samen met de voorzitter van de Raad te ondertekenen en zorg te dragen voor publicatie ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie ; 22. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie, met inbegrip van de bijlage, te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. BIJLAGE BESLUIT VAN HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD betreffende de beschikbaarstelling van middelen uit het Europees fonds voor aanpassing aan de globalisering (aanvraag EGF/2014/016 IE/Lufthansa Technik, Ierland) (De tekst van de bijlage wordt hier niet weergegeven, aangezien deze overeenkomt met de definitieve handeling: Besluit (EU) 2015/643.) Het Europees Parlement, – gezien het aan het Parlement voorgelegde verzoek om opheffing van de immuniteit van Viktor Uspaskich, dat op 21 juli 2014 door de Litouwse justitiële autoriteiten werd ingediend in verband met een strafzaak die aanhangig is voor het Hof van beroep van de Republiek Litouwen, en van de ontvangst waarvan op 15 september 2014 ter plenaire vergadering kennis werd gegeven, – na Viktor Uspaskich op 24 maart 2015 te hebben gehoord, overeenkomstig artikel 9, lid 5 van zijn Reglement, – gelet op artikel 9 van het Protocol betreffende de voorrechten en immuniteiten van de Europese Unie ("het Protocol"), en op artikel 6, lid 2 van de Akte van 20 september 1976 betreffende de verkiezing van de leden van het Europees Parlement door middel van rechtstreekse algemene verkiezingen, – gezien de arresten van het Hof van Justitie van de Europese Unie van 12 mei 1964, 10 juli 1986, 15 en 21 oktober 2008, 19 maart 2010, 6 september 2011 en 17 januari 2013 (1) , – gezien artikel 62 van de Grondwet van de Republiek Litouwen, – gezien het besluit van het Europees Parlement van 7 september 2010 (2) , – gezien artikel 5, lid 2, artikel 6, lid 1, en artikel 9 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie juridische zaken ( A8-0061/2015 ), A. overwegende dat Viktor Uspaskich, lid van het Europees Parlement, bij nog niet onherroepelijke uitspraak van de arrondissementsrechtbank van Vilnius schuldig werd bevonden aan hem ten laste gelegde feiten; B. overwegende dat diezelfde zaak thans in hoger beroep dient voor het Hof van beroep van de Republiek Litouwen; C. overwegende dat de beschuldigingen die tegen de heer Uspaskich zijn ingebracht geen verband houden met een mening die hij in de uitoefening van zijn mandaat als lid van het Europees Parlement heeft geuit dan wel een stem die hij in de uitoefening van dat ambt heeft uitgebracht, zodat artikel 8 van het Protocol hier niet van toepassing is; D. overwegende dat de leden van het Europees Parlement overeenkomstig artikel 9 van het Protocol tijdens de zittingsduur van het Parlement op hun eigen grondgebied dezelfde immuniteiten genieten welke aan de leden van de volksvertegenwoordiging in hun land zijn verleend, terwijl op deze immuniteit geen beroep kan worden gedaan in geval van ontdekking op heterdaad, terwijl zij evenmin kan verhinderen dat het Europees Parlement het recht uitoefent de immuniteit van een van zijn leden op te heffen; E. overwegende dat een lid van de nationale volksvertegenwoordiging (de Seimas) overeenkomstig artikel 62 van de Grondwet van de Republiek Litouwen zonder de instemming van de Seimas niet strafrechtelijk verantwoordelijk mag worden gesteld, niet mag worden aangehouden en evenmin op andere wijze in zijn vrijheid mag worden beknot; F. overwegende dat tegen Viktor Uspaskich, lid van het Europees Parlement, strafvervolging is ingesteld en dat hem voor de arrondissementsrechtbank van Vilnius ten laste worden gelegd de strafbare feiten bedoeld in artikel 24, lid 4, juncto artikel 222, lid 1, artikel 220, lid 1, artikel 24, lid 4, juncto artikel 220, lid 1, artikel 205, lid 1, en artikel 24, lid 4, juncto artikel 205, lid 1, van het Wetboek van strafrecht van de Republiek Litouwen; G. overwegende dat de procureur-generaal van de Republiek Litouwen op 14 juli 2009 heeft verzocht om opheffing van de immuniteit van Viktor Uspaskich in verband met de hierboven genoemde strafzaak; H. overwegende dat Viktor Uspaskich op 27 januari 2010 overeenkomstig artikel 9 va het Reglement voor het eerst in de commissie is gehoord en na opheldering van een tweetal rechtsvragen door de Litouwse autoriteiten op 2 september 2010 nogmaals in de commissie werd gehoord, zodat aan zijn recht te worden gehoord in alle opzichten is voldaan; I. overwegende dat het Europees Parlement op 7 september 2010 (3) besloot de immuniteit van Viktor Uspaskich op te heffen; J. overwegende dat Viktor Uspaskich op 5 april 2011 een verzoek indiende om verdediging van zijn immuniteit, waarbij hij onder meer aanvoerde dat hij door de Commissie juridische zaken niet afdoende was gehoord, en bovendien dat de tegen hem ingestelde strafvervolging op politieke motieven berust en hem de volvoering van zijn parlementaire verplichtingen bemoeilijkt; K. overwegende dat Viktor Uspaskich in zijn brief van 11 april 2011 verzoekt het besluit van het Parlement van 7 september 2010 te herzien op grond van vermeende nieuwe feiten die door WikiLeaks aan het licht zijn gebracht en waaruit volgens hem blijkt dat hij het slachtoffer is van fumus persecutionis; L. overwegende dat dit verzoek werd afgewezen omdat er geen voldoende verband werd vastgesteld tussen de vermeende nieuwe feiten en het instellen van een strafprocedure tegen Viktor Uspaskich wegens boekhoudfraude; M. overwegende dat het Europees Parlement besloot de immuniteit en de voorrechten van Viktor Uspaskich niet te verdedigen (4) ; N. overwegende dat Viktor Uspaskich op 12 juli 2013 door de arrondissementsrechtbank van Vilnius schuldig werd bevonden aan de hem ten laste gelegde feiten als bedoeld in artikel 24, lid 4, junctis de artikelen 182, lid 2, en 222, lid 1, van het wetboek van strafrecht van de Republiek Litouwen, en op grond daarvan werd veroordeeld tot vier jaar gevangenisstraf; O. overwegende dat zowel Viktor Uspaskich als het openbaar ministerie daartegen hoger beroep hebben ingesteld, zodat dezelfde zaak waarvoor de immuniteit van Viktor Uspaskich al werd opgeheven, nu in tweede instantie dient; P. overwegende dat in de hoger-beroepsprocedure een nieuwe beslissing van het Europees Parlement nodig is, omdat een lid van de nationale volksvertegenwoordiging (de Seimas) overeenkomstig artikel 62 van de Grondwet van de Republiek Litouwen zonder de instemming van de Seimas niet strafrechtelijk aansprakelijk kan worden gesteld; Q. overwegende dat ingevolge artikel 9 letter a, van het Protocol de omvang en strekking van de immuniteit die zij op het grondgebied van hun eigen staat genieten, van de desbetreffende nationale bepalingen afhangen; R. overwegende dat Viktor Uspaskich betoogt dat de juridische grondslag van de aanklacht is gewijzigd; overwegende evenwel dat de vervolgende en gerechtelijke instanties de feiten anders kunnen kwalificeren zolang het om dezelfde feiten gaat die ten laste worden gelegd; S. overwegende dat uit de stukken zonder meer blijkt dat de tenlastelegging steeds dezelfde is gebleven; T. overwegende dat Viktor Uspaskich voorts betoogt dat er twee procedures aanhangig zijn voor het Europees Hof voor de mensenrechten die op hem betrekking hebben, welke procedures evenwel bij nadere beschouwing geen verband met de onderhavige zaak blijken te hebben; U. overwegende dat op het Europees Hof voor de mensenrechten pas een beroep kan worden gedaan wanneer alle nationale rechtswegen zijn uitgeput, zodat een zaak die nog in hoger beroep voor de rechter van de Republiek Litouwen dient niet tegelijkertijd voor het Europees Hof voor de mensenrechten aanhangig kan zijn; V. overwegende dat Viktor Uspaskich in zijn schrijven van 24 oktober 2014 nog meer nieuwe feiten heeft aangevoerd die erop wijzen dat hij slachtoffer is van „ fumus persecutionis “; W. overwegende dat Viktor Uspaskich hierbij Wikileaks-documenten als nieuwe bewijsstukken overlegt, maar dat die documenten reeds bij de op 5 april 2011 ingeleide procedure voor verdediging van zijn immuniteit zijn ingezien en toen geen bewijswaarde of relevantie bleken te hebben; X. overwegende dat dit verzoek werd afgewezen omdat er geen voldoende verband werd vastgesteld tussen de vermeende nieuwe feiten en het instellen van een strafprocedure tegen Viktor Uspaskich wegens boekhoudfraude; Y. overwegende dat geen overtuigend bewijs is aangedragen dat op fumus persecutionis (tendentieuze vervolging) zou kunnen duiden en de strafbare feiten waarvan de heer Uspaskich beschuldigd wordt niets te maken hebben met zijn werkzaamheden als lid van het Europees Parlement; Z. overwegende dat een besluit tot opheffing van de immuniteit volgens artikel 9 lid 7 van het Reglement geen uitspraak inhoudt omtrent schuld of onschuld, omdat daarover in de nationale procedure moet worden beslist; AA. overwegende dat het in het kader van een immuniteitsprocedure niet de taak van de commissie is het rechtssysteem van de respectieve lidstaten te toetsen; 1. besluit de immuniteit van Viktor Uspaskich op te heffen; 2. verzoekt zijn Voorzitter dit besluit en het verslag van zijn bevoegde commissie onmiddellijk te doen toekomen aan de bevoegde instantie van de Republiek Litouwen. Het Europees Parlement, – gezien het verzoek van Gabriele Albertini van 28 juli 2014 om verdediging van zijn immuniteit in verband met een strafrechtelijke procedure in behandeling bij de rechtbank van Brescia (Italië) (ref. 7061/13 R.G.), van de ontvangst waarvan op 16 september 2014 ter plenaire vergadering kennis werd gegeven, – gezien het verzoek van Gabriele Albertini van 30 juli 2014 om heroverweging van het verzoek om verdediging van zijn immuniteit in verband met een civielrechtelijke procedure in behandeling bij de rechtbank van Brescia (Italië) (ref. 17851/12 R.G.), van de ontvangst waarvan op 16 september 2014 ter plenaire vergadering kennis werd gegeven, – gezien het verzoek van Gabriele Albertini van 17 juli 2013 om heroverweging van het verzoek om verdediging van zijn immuniteit in verband met bovengenoemde civielrechtelijke procedure, van de ontvangst waarvan op 9 september 2013 ter plenaire vergadering kennis werd gegeven, – na Gabriele Albertini te hebben gehoord, overeenkomstig artikel 9, lid 5, van zijn Reglement, – gezien de artikelen 8 en 9 van protocol nr. 7 betreffende de voorrechten en immuniteiten van de Europese Unie, en artikel 6, lid 2, van de Akte van 20 september 1976 betreffende de verkiezing van de leden van het Europees Parlement door middel van rechtstreekse algemene verkiezingen, – gezien de arresten van het Hof van Justitie van de Europese Unie van 12 mei 1964, 10 juli 1986, 15 en 21 oktober 2008, 19 maart 2010 en 6 september 2011 en 17 januari 2013 (1) , – gezien zijn besluit van 21 mei 2013 over het verzoek om verdediging van de voorrechten en immuniteiten van Gabriele Albertini (2) , – gezien zijn besluit van 24 februari 2014 over het verzoek om heroverweging van het verzoek om verdediging van de immuniteit van Gabriele Albertini (3) , – gezien artikel 5, lid 2, en de artikelen 7 en 9 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie juridische zaken ( A8-0058/2015 ), A. overwegende dat een voormalig lid van het Europees Parlement, Gabriele Albertini, verzocht heeft om verdediging van zijn parlementaire immuniteit in verband met een strafrechtelijke procedure die bij een Italiaanse rechtbank aanhangig is; overwegende dat hij ook verzocht heeft om heroverweging van het verzoek om verdediging van zijn immuniteit in verband met een civielrechtelijke procedure die bij dezelfde rechtbank aanhangig is; B. overwegende dat het verzoek om verdediging betrekking heeft op vermeende lasterlijke uitlatingen van de heer Albertini in een schriftelijke vraag die hij op 22 oktober 2012 aan de Italiaanse minister van Justitie stelde om vast te stellen of het gedrag van Alfredo Robledo, een openbaar aanklager die de aanzet had gegeven tot een onderzoek naar feiten waarbij de stad Milaan betrokken was en die verband hielden met het optreden van de heer Albertini als burgemeester van die stad in 2005, een overtreding van de beroepsethiek vormde en dus tuchtrechtelijk behandeld moest worden; C. overwegende dat het verzoek om heroverweging betrekking heeft op een dagvaarding van de heer Albertini door de rechtbank van Brescia op verzoek van de heer Robledo in verband met vermeende lasterlijke uitlatingen van de heer Albertini in een eerste vraaggesprek dat op 26 oktober 2011 is verschenen in de Italiaanse krant Il Sole 24 Ore , en in een tweede vraaggesprek dat op 19 februari 2012 is verschenen in de Italiaanse krant Corriere della Sera ; D. overwegende dat de heer Albertini zowel in de schriftelijke vraag als in de vraaggesprekken sterk gelijkende, zo niet volkomen identieke uitdrukkingen heeft gebruikt en dat de twee procedures, zoals de heer Albertini ook schriftelijk en op zijn hoorzitting heeft bevestigd, dezelfde inhoud hebben; overwegende dat derhalve ten aanzien van beide procedures hetzelfde besluit over het al dan niet verdedigen van de immuniteit van de heer Albertini moet worden genomen; E. overwegende dat de heer Albertini ten tijde van zowel de schriftelijke vraag als de vraaggesprekken lid van het Europees Parlement was; F. overwegende dat overeenkomstig artikel 8 van het Protocol betreffende de voorrechten en immuniteiten van de Europese Unie tegen de leden van het Europees Parlement geen opsporing kan plaatsvinden en dat zij ook niet kunnen worden aangehouden of vervolgd op grond van de mening of de stem die zij in de uitoefening van hun ambt hebben uitgebracht; G. overwegende dat overeenkomstig de gangbare praktijk bij het Parlement, het feit dat een privaatrechtelijke of bestuursrechtelijke procedure is ingeleid of dat bepaalde aspecten ervan onder het privaat- of bestuursrecht vallen, er niet noodzakelijkerwijs toe leidt dat de door dat artikel verleende immuniteit niet van toepassing is; H. overwegende dat het Parlement in zijn besluit van 21 mei 2013 van mening was dat de feiten, zoals uiteengezet in de dagvaarding en de mondelinge toelichting van de Albertini in de Commissie juridische zaken, erop wezen dat de uitlatingen geen rechtstreeks en duidelijk verband hadden met de uitoefening door de heer Albertini van zijn ambt als lid van het Europees Parlement; overwegende dat het Parlement derhalve heeft besloten de immuniteit van de heer Albertini niet te verdedigen; I. overwegende dat de heer Albertini in een op 17 juli 2013 ontvangen schrijven heeft verzocht om heroverweging van het besluit van 21 mei 2013 om zijn immuniteit niet te verdedigen; overwegende dat het Parlement in een besluit van 24 februari 2014 heeft ingestemd met de aanbeveling van de Commissie juridische zaken om niet op dit verzoek in te gaan gezien het eerdere besluit van het Parlement van 21 mei 2013 om de immuniteit van de heer Albertini niet te verdedigen; J. overwegende dat de heer Albertini bij schrijven van 30 juli 2014 voor de tweede keer heeft verzocht om heroverweging van het besluit van 21 mei 2013; overwegende dat de heer Albertini overeenkomstig artikel 9, lid 5, van het Reglement tussen september 2014 en maart 2015 bij diverse gelegenheden aanvullende documenten over deze zaak heeft verstrekt; K. overwegende dat het Hof heeft geoordeeld dat een verklaring die een lid buiten het gebouw van het Europees Parlement aflegt een mening kan vormen die is uitgebracht in de uitoefening van zijn of haar ambt, als bedoeld in artikel 8 van het Protocol, waarbij niet de plaats waar een dergelijke verklaring is afgelegd van belang is, maar de aard en de inhoud ervan (4) ; overwegende evenwel dat het verband tussen de gedane uitspraak en de parlementaire taken van het lid rechtstreeks en duidelijk moet zijn (5) ; L. overwegende dat de nieuwe ondersteunende documenten die de heer Albertini heeft ingediend, geen duidelijkheid verschaffen over het verband tussen zijn uitlatingen en zijn taken als lid van het Europees Parlement; overwegende dat zij eerder informatie bevatten die in wezen betrekking heeft op de meest recente stadia van de gerechtelijke procedure in kwestie, op feiten die zich na de vraaggesprekken en de schriftelijke vraag hebben voorgedaan en op de behandeling daarvan in de pers; overwegende dat uit deze informatie zou moeten blijken dat de gedane uitlatingen niet lasterlijk van aard waren en dat zowel de civiel- als de strafrechtelijke procedure zijn ingesteld uit persoonlijke en politieke vijandigheid jegens de heer Albertini; M. overwegende dat het Parlement zich overeenkomstig artikel 9, lid 7, van het Reglement, in besluiten over de immuniteit in geen geval mag uitspreken over de vraag of het betrokken lid al dan niet schuldig is, noch over de vraag of de meningen of handelingen die het lid worden verweten, vervolging rechtvaardigen, zelfs indien de bevoegde commissie door de behandeling van het verzoek uitgebreide kennis van de zaak krijgt; overwegende dat overeenkomstig de gangbare praktijk bij het Parlement deze bepaling ook geldt voor civielrechtelijke procedures; N. overwegende dat de doctrine van "fumus persecutionis", d.w.z. een voldoende ernstig en nauwkeurig vermoeden dat de zaak is aangespannen met de bedoeling het betrokken lid politiek te beschadigen, alleen geldt voor immuniteitszaken die onder artikel 9 van het Protocol vallen, te weten rechtszaken naar aanleiding van andere strafbare feiten dan die welke zijn begaan door middel van meningen of uitgebrachte stemmen, die op hun beurt uitsluitend vallen onder artikel 8 van het Protocol (6) ; overwegende dat de heer Albertini een voormalig lid van het Europees Parlement is en artikel 9 daarom niet langer op zijn zaak van toepassing is; O. overwegende dat onderhavige zaak in elk geval een gevolg is van uitlatingen die een lid heeft gedaan, en dat in dit verband voor het genot van immuniteit uit hoofde van artikel 8 van het Protocol bepalend is of er bewijs bestaat van een rechtstreeks en duidelijk verband tussen de uitlatingen in kwestie en de uitoefening van het parlementaire ambt; P. overwegende dat er in onderhavige zaak geen bewijs van een dergelijk verband is geleverd; overwegende derhalve dat de eerdere conclusie - die het Parlement tweemaal heeft onderschreven - dat de heer Albertini, toen hij de uitlatingen in kwestie deed, niet handelde in de uitoefening van zijn taken als lid van het Europees Parlement, nog steeds geldt; 1. blijft bij zijn besluiten van 21 mei 2013 respectievelijk 24 februari 2014 om de voorrechten en immuniteiten van Gabriele Albertini niet te verdedigen en niet in te gaan op zijn verzoek om heroverweging met betrekking tot de tegen hem ingestelde civielrechtelijke procedure; 2. besluit om dezelfde redenen de voorrechten en immuniteiten van Gabriele Albertini niet te verdedigen met betrekking tot de tegen hem ingestelde strafrechtelijke procedure; 3. verzoekt zijn Voorzitter dit besluit en het verslag van zijn bevoegde commissie onmiddellijk te doen toekomen aan de bevoegde autoriteit van de Republiek Italië en aan Gabriele Albertini. (Gewone wetgevingsprocedure: eerste lezing) Het Europees Parlement, – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2015)0005 ), – gezien artikel 294, lid 2, en artikel 212 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C8-0005/2015), – gezien artikel 294, lid 3, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien de schriftelijke toezegging van de vertegenwoordiger van de Raad van 25 maart 2015 om het standpunt van het Europees Parlement goed te keuren, overeenkomstig artikel 294, lid 4, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien artikel 59 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie internationale handel en het advies van de Commissie buitenlandse zaken ( A8-0056/2015 ), 1. stelt onderstaand standpunt in eerste lezing vast; 2. verzoekt om hernieuwde voorlegging indien de Commissie voornemens is ingrijpende wijzigingen in haar voorstel aan te brengen of dit door een nieuwe tekst te vervangen; 3. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en aan de Commissie alsmede aan de nationale parlementen. Standpunt van het Europees Parlement in eerste lezing vastgesteld op 25 maart 2015 met het oog op de vaststelling van Besluit (EU) 2015/... van het Europees Parlement en de Raad tot toekenning van macrofinanciële bijstand aan Oekraïne (Aangezien het Parlement en de Raad tot overeenstemming zijn geraakt, komt het standpunt van het Parlement overeen met de definitieve rechtshandeling: Besluit (EU) 2015/601.) Het Europees Parlement, – gezien artikel 3 van het Verdrag betreffende de Europese Unie (VEU), artikelen 26, 110 tot en met 115 en 120, en artikel 241 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU), – gezien het voorstel van de Commissie voor een richtlijn van de Raad tot uitvoering van nauwere samenwerking op het gebied van belasting op financiële transacties ( COM(2013)0071 ), – gezien zijn standpunt van 3 juli 2013 over het voorstel voor een richtlijn van de Raad tot uitvoering van nauwere samenwerking op het gebied van belasting op financiële transacties (1) , – gezien het voorstel van de Commissie voor een richtlijn van de Raad betreffende een gemeenschappelijke geconsolideerde heffingsgrondslag voor de vennootschapsbelasting (CCCTB) ( COM(2011)0121 ), – gezien zijn standpunt van 19 april 2012 over het voorstel voor een richtlijn van de Raad betreffende een CCCTB (2) , – gezien het voorstel van de Commissie voor een richtlijn van de Raad tot wijziging van Richtlijn 2011/16/EU wat betreft verplichte automatische uitwisseling van inlichtingen op belastinggebied ( COM(2013)0348 ), – gezien het voorstel van de Commissie voor een richtlijn van de Raad tot wijziging van Richtlijn 2011/96/EU betreffende de gemeenschappelijke fiscale regeling voor moedermaatschappijen en dochterondernemingen uit verschillende lidstaten ( COM(2013)0814 ), – gezien het voorstel van de Commissie voor een Richtlijn van het Europees Parlement en de Raad van 5 februari 2013 tot voorkoming van het gebruik van het financiële stelsel voor het witwassen van geld en de financiering van terrorisme ( 2013/0025(COD) ), – gezien de aanbevelingen van de Financiële Actiegroep Witwassen van Geld (FATF) van februari 2012 (3) inzake de internationale normen voor de strijd tegen witwassen van geld en financiering van terrorisme en proliferatie, – gezien het voorstel van de Commissie voor een richtlijn van de Raad tot wijziging van Richtlijn 2006/112/EG betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde wat een standaard btw-aangifte betreft ( COM(2013)0721 ), – gezien de mededeling van de Commissie aan het Europees Parlement, de Raad en het Europees Economisch en Sociaal Comité over de toekomst van de btw: naar een eenvoudiger, solider en efficiënter btw-stelsel aangepast aan de eengemaakte markt ( COM(2011)0851 ), – gezien de mededeling van de Commissie over dubbele belasting op de interne markt ( COM(2011)0712 ), – gezien de mededeling van de Commissie over een actieplan ter versterking van de strijd tegen belastingfraude en belastingontduiking ( COM(2012)0722 ), – gezien de mededeling van de Commissie over concrete manieren om de bestrijding van belastingfraude en belastingontduiking, ook in relatie tot derde landen, te versterken ( COM(2012)0351 ), – gezien Aanbeveling 2012/772/EU van 6 december 2012 van de Commissie over agressieve fiscale planning (4) , – gezien Aanbeveling 2012/771/EU van 6 december 2012 van de Commissie met betrekking tot maatregelen om derde landen aan te moedigen minimumnormen voor goed bestuur in belastingzaken toe te passen (5) , – gezien zijn resolutie van 19 april 2012 inzake de oproep om belastingfraude en belastingontduiking op concrete wijze te bestrijden (6) , – gezien het verslag van Richard Murphy, FCA, van 10 februari 2012 over het dichten van de Europese belastingkloof ("Closing the European Tax Gap"), – gezien zijn resolutie van 8 maart 2011 over samenwerking met ontwikkelingslanden ter bevordering van goed bestuur in belastingzaken (7) , – gezien het geactualiseerde verslag van 23 oktober 2014 bij de studie tot kwantificering en analyse van de btw-kloof in de 27 EU-lidstaten in 2012, – gezien zijn resolutie van 21 mei 2013 over de strijd tegen belastingfraude, belastingontduiking en belastingparadijzen (8) , – gezien de resolutie van de Raad van 1 december 1997 over een gedragscode inzake de belastingregeling voor ondernemingen (9) en gezien het verslag van de groep Gedragscode (belastingregeling voor ondernemingen) aan de Raad van 20 juni 2014, – gezien het verslag van de OESO met als titel "Addressing Base Erosion and Profit Shifting (BEPS)" (Aanpak van grondslaguitholling en winstverschuiving; 2013), het actieplan van de OESO over BEPS (2013) en het verslag van de OESO aan de werkgroep Ontwikkeling van de G20 over de impact van BEPS in laaginkomenslanden (2014) (10) , en gezien de verwachte resultaten van zeven op 16 september 2014 vastgestelde kernacties, – gezien de Europa 2020-strategie ( COM(2010)2020 ), – gezien het advies van het EESC van 15 oktober 2014 over de mededeling van de Commissie met als titel "Tussenopname van de Europa 2020-strategie voor slimme, duurzame en inclusieve groei" (11) ), – gezien het communiqué naar aanleiding van de G20-vergadering van de ministers van Financiën en de gouverneurs van de centrale banken op 15 en 16 februari 2013 in Moskou, – gezien het communiqué naar aanleiding van de G20-vergadering van de staatshoofden en regeringsleiders in Brisbane van 15-16 november 2014, – gezien de conclusies van de ECOFIN-Raad van 8 juli 2014 (12) , – gezien de jaarlijkse groeianalyse van de Commissie voor 2014 ( COM(2013)0800 ), – gezien de conclusies van de Europese Raden van 22 mei 2013, 19-20 december 2013 en 20-21 maart 2014, – gezien de volgende werkdocumenten inzake belasting van de Europese Commissie: nr. 43 over de belasting van financiële activiteiten (13) , nrs. 44 (14) en 45 (15) over de vennootschapsbelasting en nr. 48 over belastinghervormingen in de EU-lidstaten (16) , – gezien het besluit van ECOFIN om het hiaat in de belastingwetgeving voor concerns te dichten (17) , – gezien het besluit van ECOFIN om de uitwisseling van informatie tussen belastingdiensten uit te breiden (18) , – gezien het verslag van de Europese Commissie van 2014 over belastingheffingstrends in de Europese Unie (19) , – gezien de landenspecifieke aanbevelingen van de Europese Commissie voor 2014 (20) , – gezien het eindverslag van de deskundigenwerkgroep op hoog niveau van de Europese Commissie over de belasting van de digitale economie (21) , – gezien de raadplegingen van de Europese Commissie over belastingen en het versterken van de interne markt voor de burger (22) , – gezien zijn resolutie van 25 februari 2014 over het Europees Semester voor economische beleidscoördinatie: sociale en werkgelegenheidsaspecten in de jaarlijkse groeianalyse 2014 (23) , – gezien zijn resolutie van 22 oktober 2014 over het Europees Semester voor economische beleidscoördinatie: uitvoering van de prioriteiten voor 2014 (24) , – gezien zijn resolutie van 5 februari 2014 over een kader voor klimaat- en energiebeleid voor 2030 (25) , – gezien de hoorzitting met Pierre Moscovici, voorgedragen commissaris voor Economische en Financiële Zaken, Belastingen en Douane, op 2 oktober 2014, – gezien de verklaring van 6 november 2014 van de Europees commissaris voor Mededingingsbeleid, Margrethe Vestager, over onderzoeken naar staatssteun en belastingheffing, – gezien het werkprogramma van het Italiaanse voorzitterschap van de Raad, – gezien de mededeling van de Commissie van 26 november 2014 getiteld "Een investeringsplan voor Europa" ( COM(2014)0903 ), – gezien de boekhoudnormen voor winstbelastingen, te weten IAS 12, – gezien de publicatie van de zogeheten 'Luxleaks'-documenten door het Internationaal Consortium van onderzoeksjournalisten, – gezien de brief van de Duitse, Franse en Italiaanse ministers van Financiën aan Commissaris Pierre Moscovici, waarin zij verzochten om wetgeving waarmee belastingontduiking en agressieve planning kan worden aangepakt en grondslaguitholling en winstverschuiving kan worden bestreden, – gezien artikel 52 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie economische en monetaire zaken ( A8-0040/2015 ), A. overwegende dat in de EU als gevolg van belastingfraude en belastingontwijking elk jaar naar schatting 1 triljoen EUR aan mogelijke belastinginkomsten wordt misgelopen (26) ; overwegende dat deze inkomstenderving een belangrijk risico vormt voor de doeltreffendheid en billijkheid van de belastingstelsels binnen de EU, omdat hierdoor alle bonafide burgers en ondernemingen aan een hogere belastingdruk worden onderworpen; B. overwegende dat het verlies van deze belastinginkomsten inhoudt dat er minder overheidsmiddelen beschikbaar zijn voor investeringen, hetgeen op zijn beurt inhoudt dat er minder aanvullende private investeringen kunnen worden gestimuleerd, terwijl de Commissie juist heeft verklaard zich te willen toespitsen op banen, groei en investeringen; C. overwegende dat belastingontduiking (27) illegale praktijken omvat waarbij de verschuldigdheid van belasting wordt verzwegen of genegeerd; overwegende dat belastingfraude (28) een doorgaans strafbare vorm van opzettelijke belastingontduiking is, belastingontwijking (29) daarentegen een legaal maar ongepast gebruik van het belastingstelsel inhoudt met als doel belastingplichten te verminderen of te ontwijken, en bij agressieve fiscale planning (30) wordt geprofiteerd van de technische details van een belastingsysteem of van incongruenties tussen twee of meer belastingsystemen met als doel de verschuldigdheid van belasting te verminderen; D. overwegende dat met de belastingkloof (31) gewoonlijk wordt verwezen naar het verschil tussen de verschuldigde maar niet geïnde belastingen en de daadwerkelijk geïnde belastingen; overwegende dat de belastingkloof voortkomt uit belastingfraude, -ontduiking en -ontwijking en agressieve fiscale planning; E. overwegende dat op de belastingwetgeving het subsidiariteitsbeginsel van toepassing is; F. overwegende dat de kernprioriteiten van het internationale belastingbeleid er momenteel in bestaan een veelomvattende strategie tot bestrijding van belastingontduiking en -ontwijking uit te werken en een wereldwijde standaard voor administratieve samenwerking te ontwikkelen; G. overwegende dat er gezien de publicatie van de zogeheten 'Luxleaks'-documenten door het Internationaal Consortium van onderzoeksjournalisten nood is aan een gedegen en onafhankelijk onderzoek naar de in de lidstaten gehanteerde praktijk van belastingbeslissingen ('tax rulings'), de verenigbaarheid van deze praktijk met de EU-regels inzake controle op overheidssteun en de overeenstemming ervan met de beginselen van de interne markt; H. overwegende dat het weliswaar algemeen erkend is dat een evenwichtig, op groei gericht belastingstelsel cruciaal is om voor duurzame groei te zorgen, maar dat er nog niet genoeg concrete actie is ondernomen; I. overwegende dat veel ondernemingen en met name multinationals de gewoonte hebben om hun wereldwijde belastingsituatie zodanig vorm te geven dat zij hun winsten kunnen verschuiven naar landen met lagere belastingtarieven, of preferentiële regelingen proberen te verkrijgen om minder belastingen te moeten betalen, of rechtstreeks met belastingdiensten onderhandelen om een preferentiële regeling te verkrijgen en zo hun belastingtarief te verlagen, en overwegende dat de overheidsinstanties en regeringen van heel wat lidstaten hier actief aan meewerken; J. overwegende dat burgers in de gehele Unie van hun politieke leiders verwachten dat zij maatregelen nemen om aan deze praktijken en mazen in de wetgeving een einde te maken, en overwegende dat dergelijke en andere dubieuze praktijken zoals belastingontwijking en agressieve fiscale planning in de toekomst moeten worden verboden en dienovereenkomstig bestraft; K. overwegende dat er meer groei kan worden bereikt door de administratieve lasten voor ondernemingen en in het bijzonder kmo's en micro-ondernemingen te verlagen en fiscale obstakels in het kader van grensoverschrijdende activiteiten weg te nemen; L. overwegende dat fiscaal beleid dat erop is gericht inclusiviteit, transparantie en eerlijkheid te stimuleren en goed bestuur aan te moedigen, een effectieve rol kan spelen bij het stimuleren van duurzame groei, sociale rechtvaardigheid en de terugdringing van economische ongelijkheid; M. overwegende dat het REFIT-programma van de Europese Commissie (European Commission's Regulatory Fitness and Performance programme), dat tot doel heeft de Europese wetgeving te vereenvoudigen en de reglementaire last te verlichten door de regelgevingskosten verder te verminderen, tot een helder, eenvoudiger en stabieler regelgevingskader voor kmo's leidt; overwegende dat andere soortgelijke initiatieven moeten worden aangemoedigd; N. overwegende dat er in het algemeen nood is aan een vereenvoudiging van de belastingstelsels om de kosten voor overheidsdiensten, burgers en ondernemingen te kunnen verlagen en om belastingontduiking, belastingontwijking of eenvoudigweg fouten alsook dubbele (niet-)belastingheffing of dubbele vrijstelling te kunnen voorkomen; O. overwegende dat het Europees Semester een mechanisme is om het economisch beleid en het begrotingsbeleid van de lidstaten te coördineren; Algemene overwegingen 1. is ingenomen met de overeenkomst over de automatische uitwisseling van inlichtingen en het vooruitzicht van een snelle uitvoering van die overeenkomst; vraagt in dit verband dat het bankgeheim in de EU vanaf juni 2015 definitief wordt afgeschaft; 2. vraagt dat er voor 30 juni 2015 ook belastingovereenkomsten worden gesloten met derde landen, en roept de Commissie ertoe op onderhandelingen te openen met andere derde landen, zoals onder meer Singapore; 3. vraagt om in het kader van de toepassing van de nieuwe wereldwijde standaard gedurende een niet-wederkerige overgangsperiode proefprojecten uit te voeren betreffende de automatische uitwisseling van belastinginlichtingen met ontwikkelingslanden; 4. beklemtoont dat er op EU-niveau gecoördineerde maatregelen nodig zijn, onder meer in de context van de gedragscode inzake de belastingregeling voor ondernemingen, om normen inzake transparantie toe te passen voor derde landen; vraagt de Commissie en de lidstaten om deze normen op te nemen in toekomstige handelsovereenkomsten; 5. dringt aan op de toepassing van het algemene beginsel dat belastingen moeten worden betaald op de plek waar van openbare diensten wordt gebruikgemaakt; veroordeelt scherp het soort agressief fiscaal beleid dat belastingplichtigen ertoe aanzet hun belastbare grondslag weg te halen uit landen waarin zij openbare diensten gebruiken of waar zij werknemers in dienst hebben die van openbare diensten gebruikmaken; 6. benadrukt dat de bestrijding van belastingfraude, -ontduiking en -ontwijking, agressieve fiscale planning en belastingparadijzen en de verbetering van de werking van de interne markt door middel van een doeltreffende belastingwetgeving beter kunnen worden bereikt met een gezamenlijke aanpak; beklemtoont dat deze gezamenlijke aanpak idealiter zich niet enkel op Europees maar ook op mondiaal niveau moet situeren; 7. wijst erop dat een gezonde, transparante mededinging op belastinggebied tussen de lidstaten moet worden gewaarborgd om de groei en de werkgelegenheid te bevorderen en ervoor te zorgen dat het Europese bankwezen kan blijven concurreren op wereldniveau, om zo belastingontduiking naar landen buiten de EU te vermijden; 8. veroordeelt de geheime overeenkomsten inzake belastingvrijstellingen die tussen bepaalde lidstaten en multinationals werden gesloten om ondernemingen aan te trekken, hetgeen nadelig is voor de belastingstelsels van andere lidstaten en voor de goede werking van de vrije mededinging, de efficiënte toewijzing van middelen en de interne markt; 9. beklemtoont dat grensoverschrijdende investeringen, met name privé-investeringen, noodzakelijk zijn voor de economie van de EU; benadrukt dat 'ondernemingsvriendelijke' en 'investeringsvriendelijke' belastinginitiatieven noodzakelijk zijn om te kunnen voorzien in een duurzaam belastingstelsel dat bijdraagt aan groei; onderstreept dat er nieuwe vormen van efficiënte en effectieve samenwerking tussen de overheids- en privésector nodig zijn, onder andere op het gebied van onderzoek en innovatie, informatie- en communicatietechnologie, vervoer en hernieuwbare energiebronnen; 10. benadrukt dat een laag belastingniveau van wezenlijk belang is, niet alleen voor het sociale welzijn van gezinnen en huishoudens, maar ook voor het concurrentievermogen en het scheppen van nieuwe banen; beklemtoont de noodzaak van gecontroleerde en doeltreffende overheidsuitgaven en stabiele overheidsfinanciën; 11. benadrukt dat kmo's bepalend zijn voor de groei en werkgelegenheid in de EU; beklemtoont dat het belastingbeleid van de EU daarom zodanig moet worden ontwikkeld dat kmo's zo weinig mogelijk worden gehinderd en dat er meer inspanningen nodig zijn om fiscale obstakels en administratieve lasten waarmee kmo's te maken krijgen, weg te nemen; 12. wijst erop dat een sterkere coördinatie van het fiscaal beleid ertoe zou bijdragen dat het fiscaal beleid van de lidstaten bevorderlijk is voor de ruimere beleidsdoelen van de EU, zoals uiteengezet in de Europa 2020-strategie voor slimme, duurzame en inclusieve groei; merkt in de context van hoge overheidsschulden en broodnodige investeringen in de Europese Unie op dat een efficiënt fiscaal beleid de lidstaten van een basisniveau aan inkomsten voorziet; 13. beveelt aan dat zowel de Commissie als de lidstaten bij het opstellen of wijzigen van fiscaal beleid, waaronder beleid in het kader van het Europees Semester, een serieuze dialoog aangaan met bedrijven, sociale partners en het maatschappelijk middenveld om ervoor te zorgen dat de wetgeving inzake fiscaal beleid de economische realiteit weerspiegelt en stimulans biedt om vrijwillig aan de belastingplicht te voldoen; De voordelen van de interne markt vergroten met behulp van het fiscaal beleid 14. vraagt de Commissie om concrete voorstellen uit te werken voor de aanpak van fiscale obstakels die de grensoverschrijdende activiteit van individuen en ondernemingen in de interne markt hinderen, en verder te werken aan instrumenten ter vereenvoudiging van en ter vergroting van de transparantie betreffende de in de EU en in de lidstaten geldende belastingwet- en regelgeving; benadrukt dat dit tot lagere kosten voor bedrijven, met name kmo's, burgers en overheidsdiensten zou leiden en eveneens zou bijdragen tot de preventie van belastingontduiking, belastingontwijking of eenvoudigweg fouten; 15. merkt op dat het btw-stelsel in de EU verantwoordelijk is voor een aanzienlijk deel van de overheidsinkomsten in de EU, met name 21 % in 2009 (32) ; benadrukt dat het huidige model voor btw-inning sinds de invoering ervan niet is veranderd, waardoor er onnodig hoge kosten voor naleving zijn en belastingontwijking vaak plaatsvindt; beklemtoont dat dit model, omdat het achterhaald is maar nog steeds wordt gebruikt, tot aanzienlijke en onnodige verliezen leidt; 16. is geschokt over het feit dat er in 2012 als gevolg van niet-naleving of niet-inning 177 miljard EUR (33) aan btw-inkomsten verloren is gegaan; 17. is ingenomen met de trialoogovereenkomst over de antiwitwasrichtlijn en de verordening inzake geldovermakingen; is evenwel van mening dat er nog verbeteringen mogelijk zijn en vraagt de lidstaten met klem om de met name door de antiwitwasrichtlijn verschafte flexibiliteit te gebruiken voor de invoering van openbare registers die onbeperkt toegang bieden tot informatie over de uiteindelijke begunstigden van bedrijven, trusts, stichtingen en andere juridische entiteiten; 18. vraagt de Commissie om tegen de lente van 2015 concrete voorstellen te doen om de btw-kloof te dichten en belastingfraude en belastingontwijking te bestrijden, hierbij rekening houdend met de onlangs door de Raad goedgekeurde voorstellen; 19. vraagt de Commissie om, als kernelement in de ontwikkeling van de digitale interne markt, een voorstel in te dienen die de lidstaten in staat stelt om voor boeken (en mogelijk ook andere mediaproducten) die in digitale vorm worden aangeboden, lagere btw-tarieven te hanteren; merkt op dat de huidige situatie, waarin voor boeken alleen lagere btw-tarieven kunnen worden gehanteerd indien zij op een fysieke drager worden geleverd, niet in overeenstemming is met het beginsel dat gelijkwaardige producten en diensten onder dezelfde btw-tarieven moeten vallen; 20. vraagt de Commissie om een voorstel in te dienen ter vereenvoudiging van de wetgeving inzake verplichtingen op het gebied van btw-aangifte met het oog op terugdringing van de administratieve lasten voor EU-ondernemingen en stimulering van de internationale handel; 21. verzoekt de Europese Commissie een duidelijk wetgevingskader te ontwikkelen om ervoor te zorgen dat elektronische producten en hun fysieke alternatieven gelijkwaardig worden behandeld; 22. betreurt het feit dat de elf lidstaten die deelnemen aan de procedure van nauwere samenwerking inzake een belasting op financiële transacties, hun verbintenissen tot dusver niet zijn nagekomen; herinnert eraan dat de financiële sector een billijke bijdrage moet leveren aan de overheidsfinanciën en neemt kennis van de gezamenlijke verklaring van 27 januari 2015 van elf lidstaten en van hun toezegging om tegen 1 januari 2016 een belasting op financiële transacties met een ruime werkingssfeer en een laag belastingtarief in te voeren; onderstreept dat er dringend moet worden gehandeld en benadrukt het belang van een ambitieuze belasting op financiële transacties; vraagt de andere lidstaten om op hun beurt de invoering van een belasting op financiële transacties te overwegen; 23. vraagt dat de inkomsten uit de belasting op financiële transacties deel uitmaken van een eigen middel voor de EU-begroting; 24. verzoekt de lidstaten om snel een overeenkomst te bereiken over een gemeenschappelijke geconsolideerde heffingsgrondslag voor de vennootschapsbelasting (CCCTB), die in eerste instantie verplicht zou zijn voor Europese bedrijven en Europese coöperatieve vennootschappen en in tweede instantie voor alle andere bedrijven, met uitzondering van micro-ondernemingen en kmo's, zoals bepaald in bovengenoemd standpunt van het Parlement van 19 april 2012 over het voorstel voor een richtlijn van de Raad betreffende CCCTB; 25. vraagt dat de Commissie zorgvuldig onderzoekt wat de mogelijkheden zijn voor de invoering van een minimumtarief voor de vennootschapsbelasting met als doel schadelijke belastingconcurrentie tegen te gaan; 26. wijst erop dat verschillen in fiscale regelgeving in aan elkaar grenzende landen problemen kunnen veroorzaken voor ondernemers in de grensregio's; verzoekt de Commissie daarom de voorgenomen regelgeving te toetsen op de effecten ervan in grensregio's; Bestrijding van belastingfraude en -ontduiking, agressieve fiscale planning en belastingparadijzen 27. wacht op de follow-up van de Commissie van haar aanbevelingen over maatregelen om derde landen ertoe aan te moedigen minimumnormen voor goed bestuur in belastingzaken toe te passen, enerzijds, en over agressieve fiscale planning, anderzijds, en op de follow-up van de lidstaten van het bijgewerkte actieplan van de Commissie tegen belastingfraude en -ontduiking en agressieve fiscale planning; 28. benadrukt dat de EU-lidstaten en de Commissie waar nodig een leidende rol moeten vervullen bij discussies over de bestrijding van vermeende belastingfraude en agressieve belastingontwijking op het Wereldforum inzake transparantie en informatie-uitwisseling voor belastingdoeleinden van de OESO en op andere relevante wereldwijde fora; 29. vraagt de Commissie aanvullende initiatieven uit te werken tot bevordering van goed bestuur in belastingzaken in derde landen en agressieve fiscale planning, dubbele belasting en dubbele niet-belasting aan te pakken; verklaart dat regelingen inzake dubbele (niet‑)belasting tussen de lidstaten en derde landen op gemeenschappelijke normen moeten gebaseerd zijn; dringt erop aan dat er geen regelingen inzake dubbele (niet-)belasting mogen worden gesloten met belastingparadijzen of niet-coöperatieve rechtsgebieden, en vraagt daarom dat de Commissie in elk relevant wetgevingsvoorstel een bepaling opneemt die moet verhinderen dat de doelstellingen van de wetgeving door middel van belastingconstructies worden omzeild; 30. verzoekt de Commissie om jaarlijks een verslag in te dienen bij de Raad en het Parlement over de werkzaamheden van het platform inzake goed fiscaal bestuur; 31. is ingenomen met de overeenkomst over de antimisbruikregelgeving in de moeder-dochterrichtlijn; vraagt de lidstaten met klem om deze regelgeving zonder uitstel toe te passen en uit te breiden naar de richtlijn voor rente en royalties; 32. vraagt de Commissie de aanpak van belastingontwijking als een topprioriteit aan te merken en om in de eerste zes maanden van 2015 met uitgebreide, effectieve voorstellen te komen ter bestrijding van belastingparadijzen en belastingontwijking; 33. verzoekt de Commissie om als onderdeel van deze voorstellen de verbintenis aan te gaan om de belastingkloof tegen 2020 te halveren en concrete doelstellingen hiertoe op te stellen (34) , eventueel in het kader van de controle op de Europa 2020-strategie; 34. verzoekt de Commissie en de lidstaten om de oprichting te ondersteunen van een intergouvernementele belastinginstantie onder auspiciën van de Verenigde Naties, die ervoor moet zorgen dat ontwikkelingslanden op gelijke voet kunnen deelnemen aan de uitwerking en hervorming van wereldwijd belastingbeleid; 35. vraagt dat de Commissie ten volle samenwerkt met de OESO, de G20 en ontwikkelingslanden om BEPS (grondslaguitholling en winstverschuiving) aan te pakken en geregeld verslag uitbrengt aan het Parlement en de Raad over de vorderingen op dit vlak; is ingenomen met het komende herziene actieplan van de Commissie inzake belastingontduiking en -ontwijking, en vraagt de Commissie om tegen eind juni 2015 een richtlijn tegen BEPS in te dienen; 36. is van mening dat de Commissie het actieplan tegen belastingfraude en -ontduiking en agressieve fiscale planning moet bijwerken op basis van de beloften van de leiders van de G20, om de integriteit van het internationale belastingstelsel te waarborgen en de inkomstenbasis van landen veilig te stellen; is van mening dat de Fiscalis- en Douaneprogramma's ook moeten worden toegespitst op de kwestie van agressieve fiscale planning; 37. is ingenomen met de snelle invoering van verslaggeving per land (country-by-country reporting) voor banken, zoals omschreven in de vierde richtlijn inzake kapitaalvereisten (RKV4); vraagt de Commissie om als een volgende stap verplichte verslaggeving per land in te voeren voor internationale ondernemingen, met uitzondering van KMO's, in alle sectoren en landen waar zij actief zijn, inclusief niet-coöperatieve rechtsgebieden en belastingparadijzen, middels een onmiddellijke herziening van de jaarrekeningenrichtlijn en zonder dat dit tot buitensporige administratieve lasten leidt; 38. roept dringend op tot actie en bindende maatregelen om de schadelijke gevolgen tegen te gaan van belastingvoordelen die worden geboden voor inkomsten die worden gegenereerd uit intellectuele eigendom of 'octrooiboxen'; 39. vraagt dat de uitwisseling van inlichtingen ook belastingbeslissingen (tax rulings) voor internationale ondernemingen omvat, om te garanderen dat alle in de EU actieve ondernemingen in elke lidstaat aan hun verplichtingen voldoen en om voor meer transparantie te zorgen; onderstreept het feit dat de uitwisseling van inlichtingen niet mag leiden tot verstoring van de mededinging; 40. is van mening dat fiscale rulings een belangrijk instrument kunnen zijn voor het creëren van rechtszekerheid voor bedrijven; betreurt echter de ondoorzichtige wijze waarop in de lidstaten van deze rulings gebruik is gemaakt, waardoor opportuniteiten voor belastingontwijking en schadelijke belastingconcurrentie werden gecreëerd; 41. is bovendien van mening dat nationale wetgevers de inhoud van afgegeven tax rulings vertrouwelijk moeten kunnen inkijken teneinde passende nationale wetgeving te kunnen opstellen om belastingontwijking te voorkomen; 42. is verheugd over het aangekondigde Commissievoorstel tot verplichte uitwisseling van informatie inzake grensoverschrijdende rulings; meent dat het voorstel in de eerste plaats een verplichting voor de lidstaten moet inhouden om elkaar te informeren over aangenomen rulings; meent dat de lidstaten daarnaast verplicht moeten zijn om deze rulings, de onderliggende algemene principes en het precieze budgettaire effect ervan op de belastbare grondslag te melden aan de Commissie zodat deze haar rol als bewaakster van de eerlijke concurrentie binnen de interne markt beter kan vervullen; 43. beklemtoont dat rechtszekerheid voor de belastingbetaler – op basis van voorspelbaar gedrag van nationale belastingdiensten en bij politieke besluiten – een prioriteit moet blijven; wijst erop dat belastingbeslissingen en -overeenkomsten op zich niet schadelijk zijn, maar dat nationale belastingdiensten duidelijk en eenduidig moeten aangeven welke overeenkomsten aanvaardbaar zijn en welke niet; 44. veroordeelt met klem de lidstaten die hun belastingdienst hebben toegestaan of er zelfs toe hebben aangemoedigd belastingbeslissingen te nemen die tot de loskoppeling van belastingheffing en economische activiteiten hebben geleid en bijgevolg aanzienlijk hebben bijgedragen tot een uitholling van de overheidsinkomsten; 45. vraagt dat de Commissie intensiever gebruikmaakt van de EU-regels inzake overheidssteun om agressieve fiscale planning te verhinderen; merkt op dat de Commissie alle belastingbeslissingen moet controleren om zich ervan te vergewissen dat zij geen schending inhouden van de EU-regels inzake staatssteun door bepaalde ondernemingen selectieve belastingvoordelen te bieden; 46. is bezorgd over het feit dat nationale hervormingen in sommige lidstaten tot personeelstekorten en onvoldoende middelen voor nationale belastingdiensten en -controlediensten hebben geleid; betreurt dat de aandacht vaak vooral uitgaat naar belastingontwijking op kleine schaal in plaats van op het niveau van multinationals; vraagt de lidstaten om voor voldoende middelen te zorgen en benadrukt in dit verband dat een toename van de kosten als gevolg van een verhoging van personele en financiële middelen zou worden gecompenseerd door aanvullende belastinginkomsten; merkt op dat elektronische overheidsdiensten voor belastingen tot een efficiënt gebruik van personele en financiële middelen kunnen leiden; 47. beklemtoont dat het voor een effectief, efficiënt en rechtmatig nationaal fiscaal beleid noodzakelijk is dat nationale belastingdiensten correct functioneren (oftewel dat er adequate handhaving is); beklemtoont dat nationale belastingdiensten onderling informatie over goede praktijken moeten uitwisselen om van elkaar te leren; 48. verzoekt de lidstaten om hun administratieve samenwerking te verbeteren op het gebied van directe en indirecte belastingen en accijnzen en op het gebied van wederzijdse bijstand inzake de invordering van schuldvorderingen; erkent het belang van de uitwisseling van goede praktijken tussen de lidstaten en roept hen ertoe op de mogelijkheden van het Fiscalisprogramma 2014-2020 en het Douaneprogramma 2014-2020 volledig te benutten; 49. vraagt dat de Commissie een voorstel doet voor een gemeenschappelijk EU-standpunt en voor een uitgebreidere reeks gedetailleerde criteria voor de definitie van belastingparadijzen evenals gecoördineerde sancties tegen niet-coöperatieve rechtsgebieden, en verzoekt de lidstaten om deze voorstellen goed te keuren; verzoekt om de opstelling, tegen 30 juni 2015, van een zwarte lijst van belastingparadijzen en landen die de mededinging middels gunstige belastingvoorwaarden verstoren, ook indien die landen tot de EU behoren; 50. vraagt dat de Commissie samenwerking en hulp aanbiedt aan derde landen die een ontwikkelingsland zijn en geen belastingparadijs vormen, om deze landen te helpen belastingfraude en belastingontwijking op doeltreffende wijze aan te pakken; 51. vraagt dat de lidstaten hun bevoegde autoriteiten in staat stellen rigoureuze en diepgaande onderzoeken uit te voeren, en sancties voorstellen zoals het opschorten of intrekken van de bankvergunning of adviesvergunning van financiële instellingen, boekhouders, advocatenkantoren of andere financieel adviseurs indien is vastgesteld dat deze helpen bij belastingfraude; 52. dringt aan op de invoering van strenge sancties om ondernemingen ervan af te brengen de belastingregels te schenden of te omzeilen, met name door frauderende ondernemingen, ondernemingen die in belastingparadijzen gevestigd zijn en landen die de mededinging middels gunstige belastingvoorwaarden verstoren, EU-financiering, overheidssteun en toegang tot openbare aanbestedingen te ontzeggen; dringt er bij de lidstaten op aan iedere vorm van overheidssteun die is toegekend aan een onderneming die betrokken is bij schending van de EU-belastingregels, terug te vorderen; 53. vraagt dat de lidstaten een effectbeoordeling publiceren van hun voor een bijzonder doel opgerichte entiteiten en soortgelijke juridische constructies, alsook informatie die aangeeft hoe de investeringsstromen via dergelijke entiteiten in hun land lopen; vraagt bovendien dat de lidstaten aan dergelijke entiteiten materiële eisen stellen die streng genoeg zijn om te waarborgen dat deze entiteiten niet kunnen worden misbruikt voor belastingdoeleinden; 54. vraagt dat de Commissie de door de EU-wetgeving inzake overheidssteun geboden mogelijkheden ten volle benut om agressieve fiscale planning tegen te gaan, en dat zij erkent dat deze praktijken een fundamentele verstoring van de mededinging vormen en Europese kmo's de mogelijkheid ontnemen om onder gelijke voorwaarden te concurreren; 55. benadrukt dat de lidstaten die financiële hulp hebben gekregen of proberen te krijgen, verplicht zijn maatregelen te treffen om hun belastinginningscapaciteit en hun capaciteit voor de bestrijding van belastingfraude en belastingontduiking te versterken en te verbeteren; dringt er bij de Commissie op aan deze verplichting uit te breiden naar maatregelen tegen het witwassen van geld, belastingontwijking en agressieve fiscale planning; 56. verzoekt de lidstaten een kader uit te werken voor de samenwerking tussen belastingdiensten en het maatschappelijk middenveld waarmee maatschappelijke verantwoordelijkheid en transparantie kunnen worden gestimuleerd; is van mening dat een dergelijke samenwerking met eerlijke belastingbetalers tastbare resultaten kan opleveren, met name wat betreft het vaststellen van nieuwe vormen van belastingfraude en -ontwijking; 57. vraagt dat de Commissie in samenwerking met het OESO passende EU-normen ontwikkelt of voorstellen hiertoe indient om de uitdagingen van belastingheffing in de sector van de digitale economie aan te gaan; Bevordering van uitvoerbare belastingcoördinatie voor een op groei gericht economisch langetermijnbeleid 58. herinnert aan zijn pleidooi (35) voor een versterking van het economisch bestuurskader; verzoekt de Commissie en de lidstaten doeltreffender gebruik te maken van het Europees Semester door de strategie inzake de belastingkloof op te nemen in de jaarlijkse nationale stabiliteits- en groeiprogramma's en de nationale hervormingsprogramma's; verzoekt de Commissie de lidstaten uit te nodigen om in hun nationale hervormingsprogramma's op te sommen en te beschrijven welke belastingvrijstellingen zij aan ondernemingen verlenen; 59. moedigt de Commissie ertoe aan een Europese belastingplichtigencodex tot stand te brengen met de beste praktijken ter verbetering van de samenwerking en het onderlinge vertrouwen tussen belastingdiensten en belastingbetalers, ten behoeve van meer transparantie inzake de rechten en plichten van belastingplichtigen en een meer servicegerichte aanpak; 60. wijst erop dat de lidstaten de landenspecifieke aanbevelingen moeten aanvaarden en uitvoeren, in het bijzonder op het vlak van de begroting; 61. vraagt dat het mandaat van de groep Gedragscode wordt herzien om zijn effectiviteit te verbeteren en om ambitieuze resultaten te kunnen leveren, onder meer door de invoering van de verplichting om belastingverminderingen en subsidies voor ondernemingen openbaar te maken; vraagt bovendien dat de groep Gedragscode een overzicht indient, en dit onverwijld publiceert, van de mate waarin de lidstaten voldoen aan de aanbevelingen die de groep in zijn halfjaarlijkse voortgangsverslag aan de ministers van Financiën heeft vastgesteld; 62. is van mening dat de kwantitatieve meting van macro-economische doelstellingen moet gepaard gaan met het gebruik van kwalitatieve indicatoren met als doel naar langetermijndoelstellingen toe te werken; vraagt dat de Commissie bij het opstellen van landenspecifieke aanbevelingen een diepgaande studie uitvoert van de verschillen tussen de EU-lidstaten en de lidstaten met elkaar vergelijkt om goede praktijken inzake het opstellen van fiscaal beleid te identificeren; 63. herhaalt zijn verzoek aan de Commissie om te waarborgen dat voldoende tijd en middelen worden toegewezen aan het ontwerp, de vroege presentatie en de follow-up van de landenspecifieke aanbevelingen, en de uitoefening van democratische controle door het Europees Parlement toe te staan; 64. betreurt dat tot op heden geen substantiële vooruitgang is geboekt op het gebied van belastingheffing en belastinghervormingen in het kader van de verplichtingen van het Euro Plus-pact; vraagt dat de Commissie pragmatische coördinatie van het belastingbeleid volledig verankert in het Europees semester, in het kader van een nauwere coördinatie van het economisch beleid; 65. dringt er in dit verband bij de lidstaten op aan hun belastingstelsels te vereenvoudigen, hun belastingdiensten te moderniseren en hun prestaties op het gebied van belastinginning te verbeteren, onder andere middels invoering van efficiënte mechanismen voor belastinginning die gebaseerd zijn op moderne technologieën en middels ondersteuning van nieuwe strategieën gericht op vrijwillige naleving, risicobeoordeling en monitoring; 66. roept de lidstaten ertoe op de belastingdruk te verplaatsen van arbeid naar andere vormen van duurzame belasting, om een billijke bijdrage van alle economische en financiële sectoren te garanderen en om de groei en het creëren van banen te bevorderen; 67. dringt er bij de lidstaten op aan dat zij bij de invoering van vastgoedbelastingen rekening houden met alle relevante neveneffecten; 68. vraagt de Commissie en de lidstaten om na te denken over nieuwe en vernieuwende vormen van belastingen die de groei en de werkgelegenheid ten goede komen; 69. herhaalt dat er nood is aan een grondige herziening van het systeem van Europese eigen middelen; meent dat het toekennen van meer eigen middelen op een begrotingsneutrale wijze zal leiden tot meer slagkracht en autonomie van de Commissie en tot een transparantere Europese begroting; kijkt dan ook reikhalzend uit naar de bevindingen van de groep op hoog niveau inzake eigen middelen; o o o 70. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie en de parlementen van de lidstaten.