Het Europees Parlement, – gezien zijn eerdere resoluties en verslagen over de situatie in China, met name die van 17 december 2020 over dwangarbeid en de situatie van de Oeigoeren in de Oeigoerse autonome regio Xinjiang (1) en die van 19 december 2019 over de situatie van de Oeigoeren in China (China Cables) (2) , – gezien de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens van 1948, – gezien het Internationaal Verdrag inzake burgerrechten en politieke rechten van 16 december 1966, – gezien Verordening (EU) 2020/1998 van de Raad (3) en Besluit (GBVB) 2020/1999 van de Raad van 7 december 2020 (4) betreffende beperkende maatregelen tegen ernstige schendingen van de mensenrechten, – gezien het Verdrag van de Verenigde Naties inzake de rechten van het kind van 1989, – gezien artikel 36 van de grondwet van de Volksrepubliek China, waarin het recht van alle burgers op vrijheid van religie en geloof wordt gewaarborgd, en artikel 4 van diezelfde grondwet, waarin de rechten van etnische minderheden worden gegarandeerd, – gezien artikel 144, lid 5, en artikel 132, lid 4, van zijn Reglement, A. overwegende dat de bevordering en eerbiediging van mensenrechten, de democratie en de rechtsstaat de kern moeten uitmaken van de betrekkingen die de EU met China onderhoudt, in overeenstemming met het engagement van de EU om deze waarden in haar extern optreden uit te dragen en de toezegging van China om zich bij zijn eigen ontwikkeling en in het kader van internationale samenwerking aan deze waarden te zullen houden; B. overwegende dat het Internationaal Consortium van Onderzoeksjournalisten en een aantal internationale media, waaronder de BBC , El Pais uit Spanje, Le Monde uit Frankrijk, en Der Spiegel uit Duitsland, de politiedossiers van Xinjiang hebben kunnen inzien; C. overwegende dat de verantwoordelijke Chinese autoriteiten de beschuldigingen van grootschalige en stelselmatige mensenrechtenschendingen in Xinjiang hebben ontkend; D. overwegende dat de politiedossiers van Xinjiang in detail – en, voor het eerst, mét talrijke foto’s – de omvang van de stelselmatige, gewelddadige en willekeurige onderdrukking in de Oeigoerse autonome regio Xinjiang documenteren; E. overwegende dat dit materiaal de geïnformeerde rol, de actieve steun en de directe betrokkenheid van de centrale regering in Beijing, met inbegrip van Xi Jinping en Li Keqiang, en van hooggeplaatste functionarissen van de Oeigoerse autonome regio Xinjiang bij het aansturen van het massale interneringsbeleid in Xinjiang blootlegt; overwegende dat uit de documenten ook de geïnformeerde en actieve steun van president Xi Jinping voor de heropvoedings-, lik op stuk- en deradicaliseringscampagnes blijkt, alsook voor de niet-aflatende toekenning van financiering voor de bouw van nog meer detentiecentra en personeel in verband met de instroom van gedetineerden; F. overwegende dat zowel het Oeigoerentribunaal als andere geloofwaardige en onafhankelijke onderzoeksinstanties hebben geconcludeerd dat de ernstige en stelselmatige mensenrechtenschendingen van China tegen de Oeigoeren en andere etnisch Turkse bevolkingsgroepen neerkomen op foltering, misdaden tegen de menselijkheid en genocide (5) ; overwegende dat de Amerikaanse regering en wetgevende organen in de VS, Canada, het VK, Nederland, België, Frankrijk, Litouwen, Tsjechië en Ierland vergelijkbare conclusies hebben getrokken; G. overwegende dat – sinds 2017 – meerdere ngo’s bij herhaling hebben gemeld dat China zich schuldig maakt aan de grootschalige detentie van Oeigoeren, Kazachen en andere overwegend islamitische etnische groepen in Xinjiang; H. overwegende dat de wreedheden tegen de Oeigoeren moeten worden gezien in de context van het algemenere repressieve en agressieve interne en externe beleid van China; 1. veroordeelt in de meest scherpe bewoordingen het feit dat de Oeigoerse gemeenschap in de Volksrepubliek China stelselmatig en gewelddadig wordt onderdrukt, waaronder middels grootschalige deportatie, politieke indoctrinatie, het scheiden van gezinnen, inperking van de godsdienstvrijheid, culturele vernietiging, en de brede inzet van surveillance; 2. stelt dat het geloofwaardige bewijs van geboortepreventiemaatregelen en van de scheiding van Oeigoerse kinderen van hun ouders duidt op misdaden tegen de menselijkheid en betekent dat er een groot risico op genocide bestaat; verzoekt de Chinese autoriteiten een eind te maken aan alle door de regering gesponsorde programma’s voor dwangarbeid en grootschalige gedwongen sterilisatie, en onmiddellijk te stoppen met alle maatregelen die gericht zijn op het voorkomen van zwangerschappen onder de Oeigoerse bevolking, waaronder gedwongen abortussen en sancties voor het overtreden van de regels inzake geboortebeperking; 3. maakt zich grote zorgen over de buitensporige en willekeurige gevangenisstraffen die voor vermeende gevallen van terrorisme en extremisme worden opgelegd, als gevolg waarvan, volgens de politiedossiers van Xinjiang, in 2018 22 000 personen, oftewel 12 % van de volwassen Oeigoeren in Konasheher, gevangen zaten (6) ; maakt zich zorgen over de beschuldigingen van stelselmatige verkrachting, seksueel misbruik en foltering van vrouwen in de Chinese heropvoedingskampen; 4. verzoekt de Chinese regering onmiddellijk een eind te maken aan de praktijk van willekeurige detentie zonder inbeschuldigingstelling, rechtszaak of veroordeling in verband met misdrijven van Oeigoeren en andere etnisch Turkse bevolkingsgroepen, alle kampen en detentiecentra te sluiten, alle gedetineerden onmiddellijk en onvoorwaardelijk vrij te laten, en de Oeigoerse kinderen die in staatstehuizen zijn geplaatst te herenigen met hun ouders; 5. herinnert eraan dat China het VN-Verdrag tegen foltering en andere wrede, onmenselijke of onterende behandeling of bestraffing heeft geratificeerd, dat voorziet in een absoluut en onaantastbaar verbod op foltering en andere vormen van wrede, onmenselijke of onterende behandeling of bestraffing; 6. verzoekt de Chinese autoriteiten de Oeigoerse wetenschapper en winnaar van de Sacharovprijs 2019 Ilham Tohti onmiddellijk en onvoorwaardelijk vrij te laten, en er in de tussentijd zorg voor te dragen dat hij regelmatig en onbeperkt toegang heeft tot zijn familie en de advocaten van zijn keuze; 7. herhaalt zijn verzoek aan de Chinese autoriteiten om vrije, betekenisvolle en onbelemmerde toegang tot de Oeigoerse autonome regio Xinjiang toe te staan, alsook onbeperkte toegang tot de interneringskampen voor onafhankelijke journalisten, internationale waarnemers en onderzoeksorganen, waaronder – in het bijzonder – de mandaathouders van de speciale procedures van de VN-Mensenrechtenraad en de speciale vertegenwoordiger van de EU voor de mensenrechten, alsook tot de detentiecentra, teneinde te controleren of deze daadwerkelijk niet langer bestaan, zoals China beweert; 8. herinnert aan de voorstellen voor een speciale sessie van (of een urgent debat in) de VN-Mensenrechtenraad over de verslechterende mensenrechtensituatie in China en over de aanneming van een resolutie voor de oprichting van een monitoring- en rapportagemechanisme, overeenkomstig een wereldwijde oproep van honderden maatschappelijke organisaties uit alle windstreken; 9. betreurt het feit dat de Chinese autoriteiten de Hoge Commissaris van de VN voor de mensenrechten tijdens haar bezoek aan China en de Oeigoerse autonome regio Xinjiang geen onbelemmerde toegang hebben toegestaan tot onafhankelijke maatschappelijke organisaties, mensenrechtenactivisten en de detentiecentra, waardoor zij de omvang van de politieke heropvoedingskampen in Xinjiang niet met eigen ogen heeft kunnen vaststellen; betreurt het feit dat de Commissaris van de VN voor de mensenrechten, mevrouw Bachelet, de Chinese regering tijdens haar bezoek niet onomwonden ter verantwoording heeft geroepen voor de mensenrechtenschendingen tegen de Oeigoeren; 10. verzoekt de Hoge Commissaris met klem nu onverwijld het langverwachte rapport over mensenrechtenschendingen in Xinjiang te publiceren, dat stoelt op de beschikbare, brede en steeds verder in omvang toenemende bewijzen van de schaal en de ernst van de mensenrechtenschendingen die door de Chinese autoriteiten worden begaan; 11. verzoekt de lidstaten en de vicevoorzitter van de Commissie / hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid met klem snel aanvullende sancties op te leggen aan de hoge Chinese functionarissen, zoals Chen Quanguo, Zhao Kezhi, Guo Shengkun en Hu Lianhe, alsook de andere functionarissen die in de politiedossiers van Xinjiang worden geïdentificeerd, en de andere personen en entiteiten die betrokken zijn bij de stelselmatige mensenrechtenschendingen in de Oeigoerse autonome regio Xinjiang; 12. verzoekt de Raad de mensenrechtenschendingen in Xinjiang op de agenda van de volgende Europese Raad te zetten en de leden van de G7 en de G20 te verzoeken dit onderwerp ook te behandelen; 13. verzoekt de EU en haar lidstaten alle noodzakelijke stappen te ondernemen, overeenkomstig het VN-Verdrag inzake de voorkoming en de bestraffing van genocide, om een eind te maken aan deze wreedheden en ervoor te zorgen dat de daders ter verantwoording worden geroepen, waaronder via internationale verantwoordingsmechanismen; 14. onderkent dat de betrekkingen tussen de EU en China in steeds grotere mate worden gekenmerkt door economische concurrentie en stelselmatige rivaliteit; onderkent het feit dat de EU-leiders de grove mensenrechtenschendingen in Xinjiang tijdens de recente top EU-China ter tafel hebben gebracht, en benadrukt dat het belangrijk is dit bij elke gelegenheid en op de hoogste niveaus te blijven doen; 15. spoort de EU en de lidstaten aan onverwijld de risico’s in verband met Chinese buitenlandse inmenging in kaart te brengen en in te dammen; veroordeelt met klem alle vormen van transnationale onderdrukking en pogingen om Chinese dissidenten of vertegenwoordigers van de Oeigoerse gemeenschap die in het buitenland wonen, het zwijgen op te leggen; 16. verzoekt de EU en de lidstaten hun uitleveringsverdragen met China en Hongkong op te schorten; 17. verzoekt de Chinese autoriteiten om alle Oeigoeren die de Volksrepubliek China willen verlaten, toe te staan dat te doen; 18. verzoekt de Commissie een voorstel te presenteren voor een verbod op de invoer van alle producten die met dwangarbeid worden gemaakt, alsook van producten die worden gemaakt door alle Chinese bedrijven waarvan bekend is dat ze dwangarbeiders gebruiken; herhaalt voorstander te zijn van een ambitieuze richtlijn inzake zorgvuldigheid in verband met ‘duurzaam ondernemen’; 19. verzoekt de EU en de lidstaten nogmaals na te gaan of entiteiten die actief zijn op de interne markt van de EU direct dan wel indirect betrokken zijn bij het opzetten van grootschalige surveillancesystemen in Xinjiang, bij het exploiteren of bouwen van detentiecentra voor minderheden in Xinjiang, of bij het uitvoeren van transacties met personen die gesanctioneerd zijn wegens de vervolging van de Oeigoeren en andere minderheidsgroepen in Xinjiang; benadrukt dat de vaststelling van deze feiten handelsgerelateerde maatregelen, uitsluiting van overheidsopdrachten en sancties in gang moet zetten; 20. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de vicevoorzitter van de Commissie/hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid, de regeringen en parlementen van de lidstaten, de secretaris-generaal van de VN, de Hoge Commissaris voor de mensenrechten van de VN, en de regering en het parlement van de Volksrepubliek China. Het Europees Parlement, – gezien zijn eerdere resoluties over Nicaragua, en met name die van 16 december 2021 (1) , 8 juli 2021 (2) , 8 oktober 2020, 19 december 2019 (3) , 14 maart 2019 (4) en 31 mei 2018 (5) , – gezien de verklaringen van de vicevoorzitter van de Commissie/hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid namens de EU van 15 augustus 2021, 8 november 2021 en 14 maart 2022, – gezien de verklaringen van de Hoge Commissaris van de VN voor de mensenrechten tijdens de 48e en 49e zitting van de Mensenrechtenraad en haar jaarverslag over de mensenrechtensituatie in Nicaragua van 7 maart 2022, – gezien de verklaringen van de Inter-Amerikaanse Commissie voor de mensenrechten van 23 juni 2021, 20 november 2021 en 11 februari 2022, – gezien de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens van 1948, – gezien de EU-richtsnoeren over mensenrechtenverdedigers van juni 2004, die in 2008 zijn geactualiseerd, – gezien de Overeenkomst waarbij een associatie tot stand wordt gebracht tussen de Europese Unie en haar lidstaten, enerzijds, en Midden-Amerika, anderzijds (de associatieovereenkomst tussen de EU en Midden-Amerika), – gezien de verordeningen en besluiten van de Raad betreffende beperkende maatregelen tegen ernstige schendingen van de mensenrechten in Nicaragua, – gezien het Amerikaans Verdrag inzake de rechten van de mens van 1969 (het Pact van San José), – gezien het Internationaal Verdrag inzake burgerrechten en politieke rechten, de VN-standaardminimumregels voor de behandeling van gevangenen (de Nelson Mandela-regels), de VN-regels voor de behandeling van vrouwelijke gevangenen en niet tot vrijheidsbeneming strekkende maatregelen voor vrouwelijke daders (de regels van Bangkok) en het Verdrag van Wenen, – gezien Resolutie A/HRC/49/L.20 over de bevordering en bescherming van de mensenrechten in Nicaragua, die op 31 maart 2022 door de VN-Mensenrechtenraad is aangenomen, – gezien de grondwet van de Republiek Nicaragua, – gezien artikel 144, lid 5, en artikel 132, lid 4, van zijn Reglement, A. overwegende dat het regime Ortega-Murillo sinds april 2018 in Nicaragua een systeem van staatsonderdrukking heeft ingevoerd dat wordt gekenmerkt door systemische straffeloosheid wat mensenrechtenschendingen betreft, achteruitgang op institutioneel vlak en op het gebied van de rechtsstaat en de uitvoering van een georkestreerde strategie – duidelijk met medewerking van de rechterlijke macht – die erop gericht is afwijkende stemmen het zwijgen op te leggen; B. overwegende dat de Nicaraguaanse autoriteiten sinds 2018 gebruikmaken van systematische en gerichte opsluiting, pesterijen en intimidatie van politieke tegenstanders, de oppositie, studenten- en plattelandsleiders, journalisten, mensenrechtenverdedigers, vertegenwoordigers van het bedrijfsleven en kunstenaars, die herhaaldelijk zijn geconfronteerd met doodsbedreigingen, intimidatie, online lastercampagnes, pesterijen, bewaking, geweld, gerechtelijke vervolging en willekeurige vrijheidsberoving; overwegende dat journalisten en andere mensenrechtenverdedigers ondanks deze talrijke risico’s een essentiële rol blijven vervullen bij de monitoring van de situatie op het gebied van de mensenrechten en vrijheden in Nicaragua; C. overwegende dat het regime Ortega-Murillo de afgelopen jaren een regelgevingskader heeft aangenomen en toegepast dat steeds repressiever wordt; D. overwegende dat volgens het speciaal follow-upmechanisme voor Nicaragua (MESENI) tot op heden ten minste 182 politieke tegenstanders gevangen worden gehouden in onmenselijke omstandigheden die niet voldoen aan internationale mensenrechtenverplichtingen zoals de Nelson Mandela-regels; overwegende dat zeven van deze politieke gevangenen presidentskandidaten waren voor de verkiezingen van 2021; overwegende dat critici van het Nicaraguaanse regime tijdens hun gevangenschap te maken hebben gehad met stelselmatig misbruik, waaronder onmenselijke, vernederende en onterende behandeling die neerkomt op foltering, hetgeen onder meer heeft geleid tot de dood van politiek gevangene en voormalig rebellenleider Hugo Torres; overwegende dat de Nicaraguaanse autoriteiten ook intimidatie hebben uitgeoefend op de gezinnen en familieleden van politieke gevangenen, die met vervolging en bedreiging zijn geconfronteerd; E. overwegende dat het gebrek aan scheiding der machten en de volledige controle van het Nicaraguaanse regime over de instellingen ertoe hebben geleid dat de rechterlijke macht en het Openbaar Ministerie ondergeschikt zijn geworden aan de wil van het regime, waarbij de rechtsstaat, de onafhankelijkheid van de rechterlijke macht en maatschappelijke organisaties, en bijgevolg ook de democratie worden weggevaagd om in Nicaragua een dictatuur tot stand te brengen; F. overwegende dat Nicaraguaanse rechtbanken veroordelingen en strenge straffen hebben uitgesproken tegen afwijkende stemmen, op basis van gesloten rechtszaken en zonder de fundamentele waarborgen voor een eerlijk proces in acht te nemen; G. overwegende dat de rechters en aanklagers in deze rechtszaken consequent een eerlijke rechtsgang hebben belemmerd; overwegende dat het Openbaar Ministerie in een openbare nota het vermoeden van onschuld heeft geschonden; H. overwegende dat duizenden Nicaraguanen zich door het aanhoudende harde optreden en de voortdurende onderdrukking gedwongen zagen het land te ontvluchten; overwegende dat vergelijkbare patronen van onderdrukking worden waargenomen, met toegenomen aanvallen op de vrijheid van meningsuiting; overwegende dat bedreigingen door het Openbaar Ministerie ten aanzien van verschillende journalisten en mediawerkers velen van hen hebben doen besluiten Nicaragua te verlaten om bescherming te zoeken; I. overwegende dat het regime Ortega-Murillo in 2022 bijna 400 non-profitorganisaties heeft verboden, waardoor deze hun juridische status hebben verloren; overwegende dat onder meer ook de katholieke kerk het slachtoffer is geworden van het regime Ortega-Murillo, net als de Nicaraguaanse Taalacademie, leden van inheemse gemeenschappen en andere minderheidsgroepen; J. overwegende dat het regime Ortega-Murillo het internationaal recht en met name het Verdrag van Wenen heeft geschonden door het hoofdkwartier te bestormen en de gebouwen te bezetten van de Organisatie van Amerikaanse Staten, die op 25 april 2022 het land werd uitgezet; K. overwegende dat de VN-Mensenrechtenraad, naar aanleiding van een sterk gesteund initiatief van het maatschappelijk middenveld, een groep mensenrechtendeskundigen heeft samengesteld om grondig en onafhankelijk onderzoek te verrichten naar alle vermeende gevallen van schendingen en misbruik van de mensenrechten die sinds april 2018 zijn gepleegd, met aandacht voor de genderdimensie van deze schendingen; overwegende dat zowel de EU als de VS Nicaragua sancties hebben opgelegd; 1. spreekt in de krachtigste bewoordingen zijn veroordeling uit over het systematische harde optreden tegen politieke oppositiepartijen, de onderdrukking van actoren van het maatschappelijk middenveld, mensenrechtenverdedigers en de media, andere mediawerkers, journalisten en hun familieleden, studenten, leden van de katholieke kerk en anderen, alsook over de aanhoudende corruptie van functionarissen van het Nicaraguaanse regime; 2. veroordeelt de dood van de heer Hugo Torres in gevangenschap ten stelligste; 3. veroordeelt de arrestatie op 1 juni 2022 van priester Manuel Salvador García, die nog steeds in voorlopige hechtenis zit, en roept op tot zijn onmiddellijke vrijlating; 4. dringt nogmaals aan op de onmiddellijke uitlevering van Alessio Casimirri aan Italië; 5. veroordeelt de onrechtmatige detentie, het gebrek aan garanties bij rechtszaken en de illegale veroordeling van politieke gevangenen die in Nicaragua plaatsvinden; dringt er bij de Nicaraguaanse autoriteiten op aan de waarborgen voor de volledige uitoefening van de burgerrechten en politieke rechten van alle Nicaraguanen te herstellen, een einde te maken aan de vervolging van de democratische oppositie, de pers en het maatschappelijk middenveld, de sinds april 2018 gevangengehouden personen onmiddellijk en onvoorwaardelijk vrij te laten, de gerechtelijke procedures tegen hen te annuleren en een veilige terugkeer naar huis van alle vluchtelingen en ballingen mogelijk te maken; 6. dringt aan op het herstel van de rechtsstaat, de scheiding der machten en de onafhankelijkheid en onpartijdigheid van de rechterlijke macht, en verzoekt de overheidsinstanties met klem het wetboek van strafrecht en het vermoeden van onschuld te eerbiedigen en een einde te maken aan het criminaliseren van de oppositie; 7. veroordeelt de onwettige rechterlijke uitspraken die louter de repressieve bedoelingen van het Nicaraguaanse regime bevestigen, en veroordeelt tevens dat rechters een repressiemacht zijn geworden en verantwoordelijk zijn voor mensenrechtenschendingen; 8. dringt er bij de Europese Unie op aan het Nicaraguaanse regime, met name zijn rechters, ter verantwoording te roepen voor de repressie in het land en voor de gerechtelijke procedures die zijn opgestart tegen oppositieleden en andere critici; verzoekt de Raad onmiddellijk de procedure in te leiden om de volgende rechters op te nemen op de lijst van personen aan wie de EU sancties oplegt: Nadia Camila Tardencilla, Angel Jeancarlos Fernández González, Ulisa Yaoska Tapia Silva, Rosa Velia Baca Cardoza, Veronica Fiallos Moncada, Luden Martin Quiroz García, Karen Vanesa Chavarría, Felix Ernesto Salmerón Moreno, Nancy Aguirre Gudiel, William Irving Howard López, Erick Ramón Laguna Averruz, Melvin Leopoldo Vargas García, Irma Oralia Laguna Cruz, Rolando Sanarrusia en anderen, alsook de rechters van het hof van beroep van Managua die tevens betrokken waren bij de ontneming van de procedurele en materiële rechten van onrechtmatig veroordeelde personen: Octavio Rothschuh Andino, Ángela Dávila en Argentina Solís; 9. verzoekt de lidstaten en de VN-Veiligheidsraad om overeenkomstig de artikelen 13 en 14 van het Statuut van Rome via het Internationaal Strafhof een formeel onderzoek naar Nicaragua en Daniel Ortega in te stellen wegens misdaden tegen de menselijkheid op grond van artikel 7 van het Statuut van Rome; 10. spreekt zijn steun uit voor de Nicaraguaanse burgers die vreedzaam protesteren tegen het regime Ortega-Murillo; betreurt ten zeerste dat er sinds het harde optreden van 2018 geen gerechtelijke stappen zijn ondernomen om gerechtigheid en schadeloosstelling voor de slachtoffers van ernstige mensenrechtenschendingen te waarborgen; 11. dringt er bij Nicaragua op aan de sinds 2018 aangenomen wetgeving die de maatschappelijke en democratische ruimte onnodig inperkt in te trekken, met name de speciale wet inzake cybercriminaliteit (Wet 1042), Wet 1040 inzake de regulering van buitenlandse agenten en Wet 1055 inzake de verdediging van de rechten van het volk op onafhankelijkheid, soevereiniteit en zelfbeschikking voor vrede, alsook de hervorming van het wetboek van strafvordering; herinnert eraan dat Nicaragua op grond van de associatieovereenkomst tussen de EU en Midden-Amerika de beginselen van de rechtsstaat, de democratie en de mensenrechten moet eerbiedigen en consolideren; herhaalt dat, gezien de huidige omstandigheden, de democratieclausule van de associatieovereenkomst in werking moet worden gesteld; 12. benadrukt dat internationale mensenrechteninstanties, zoals het Bureau van de Hoge Commissaris voor de mensenrechten en de Inter-Amerikaanse Commissie voor de mensenrechten, toestemming moeten krijgen om naar Nicaragua terug te keren; betreurt het gebrek aan samenwerking van Nicaraguaanse autoriteiten met regionale en internationale mensenrechtenmechanismen; roept de EU ertoe op het mandaat van de drie onafhankelijke leden van de onlangs door de VN-Mensenrechtenraad opgerichte groep mensenrechtendeskundigen inzake Nicaragua te steunen en nauw met hen samen te werken om de verantwoordingsplicht voor schendingen en misbruik van de mensenrechten in Nicaragua te bevorderen; 13. veroordeelt dat bijna 400 ngo’s gedwongen zijn hun werkzaamheden in Nicaragua stop te zetten, waaronder de Nicaraguaanse Taalacademie; verzoekt de Nicaraguaanse autoriteiten te stoppen met het onrechtmatig sluiten van ngo’s en de rechtspersoonlijkheid te herstellen van alle organisaties, politieke partijen, universiteiten en mediakanalen die willekeurig zijn opgedoekt, en alle activa, documenten en uitrusting die illegaal in beslag zijn genomen terug te geven; 14. spreekt zijn diepe bezorgdheid uit over de onderdrukking van vrije en onafhankelijke media in het land, waardoor meer dan 100 journalisten zich gedwongen zagen in ballingschap te gaan; 15. dringt er bij de EU en haar lidstaten op aan de situatie ter plaatse nauwlettend te volgen via hun lokale vertegenwoordigers en ambassades in Nicaragua; verzoekt de EU-delegatie en de lidstaten met diplomatieke missies in het land om de EU-richtsnoeren over mensenrechtenverdedigers volledig toe te passen, om alle passende steun te verlenen aan mensenrechtenverdedigers die worden vastgehouden, onder meer via bezoeken aan de gevangenis en toezicht op processen, en om schendingen ten aanzien van mensenrechtenverdedigers en de onafhankelijke media publiekelijk aan te klagen en hun werkzaamheden te ondersteunen; verzoekt de EU-delegatie en de lidstaten gebruik te maken van alle beschikbare instrumenten om hun steun voor het werk van mensenrechtenverdedigers op te voeren, in voorkomend geval de afgifte van noodvisa te vergemakkelijken en tijdelijk onderdak te bieden in de EU-lidstaten om humanitaire redenen; 16. betreurt ten zeerste dat Nicaraguaanse vertegenwoordigers tegen de uitzetting van Rusland uit de VN-Mensenrechtenraad wegens gruweldaden van Russische troepen tijdens de oorlog in Oekraïne hebben gestemd, en dat Nicaragua zich heeft onthouden van stemming over Resolutie ES-11/1 van de Algemene Vergadering van de VN van 2 maart 2022, waarin de Russische invasie van Oekraïne wordt betreurd en een volledige terugtrekking van de Russische troepen wordt geëist; 17. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de regeringen en parlementen van de lidstaten, de secretaris-generaal van de Organisatie van Amerikaanse Staten, de Euro-Latijns-Amerikaanse Parlementaire Vergadering, het Centraal-Amerikaans Parlement, de Groep van Lima en de regering en het parlement van de Republiek Nicaragua. Het Europees Parlement, – gezien zijn voorgaande resoluties over Georgië, met name van 16 september 2020 over de uitvoering van de associatieovereenkomst tussen de EU en Georgië (1) , – gezien het recente bezoek van de OVSE-vertegenwoordiger voor mediavrijheid aan Georgië op 28 en 29 april 2022, – gezien het akkoord dat op 19 april 2021 bereikt is tussen de Georgische politieke krachten, na bemiddeling van de voorzitter van de Europese Raad, – gezien de associatieovereenkomst tussen de Europese Unie en de Europese Gemeenschap voor Atoomenergie en hun lidstaten, enerzijds, en Georgië, anderzijds, die op 1 juli 2016 volledig in werking is getreden (2) , – gezien de wereldindex voor persvrijheid van Verslaggevers zonder Grenzen van 2021 en 2022, – gezien artikel 144, lid 5, en artikel 132, lid 4, van zijn Reglement, A. overwegende dat Georgië en de EU zich in hun associatieovereenkomst, die sinds 1 juli 2016 van kracht is, ertoe hebben verbonden een politieke dialoog te ontwikkelen met als doel de eerbiediging van de democratische beginselen, de rechtsstaat en goed bestuur, de mensenrechten en de fundamentele vrijheden, met inbegrip van mediavrijheid, te versterken; B. overwegende dat Georgië op 3 maart 2022 een aanvraag voor het EU-lidmaatschap heeft ingediend, waarmee uiting wordt gegeven aan de Europese aspiraties van de Georgische bevolking, die door het publiek en over het gehele politieke spectrum breed worden gesteund, met inbegrip van de oppositie; C. overwegende dat de vrijheid van meningsuiting, de vrijheid van de media en de veiligheid van journalisten essentiële elementen zijn van een levendige democratie en dat de bescherming daarvan door de autoriteiten een belangrijke indicator is voor de consolidatie van de democratie; overwegende dat pluralistische, vrije en onafhankelijke media een fundamentele hoeksteen zijn van de democratie en een van de belangrijkste pijlers in de strijd tegen desinformatie; D. overwegende dat in de door de voorzitter van de Europese Raad, Charles Michel, bemiddelde overeenkomst van 19 april 2021 werd benadrukt dat de perceptie van een gepolitiseerde justitie moet worden aangepakt, onder meer door tot een ambitieuze justitiële hervorming die de onafhankelijkheid, transparantie en verantwoordingsplicht van het justitiële stelsel vergroot, te besluiten en deze door te voeren; E. overwegende dat op 5 juli 2021 meer dan 50 journalisten, mediavertegenwoordigers en vreedzame demonstranten met geweld werden aangevallen door voornamelijk extreemrechtse activisten tijdens de berichtgeving van de “March for Dignity” van de Tbilisi Pride, die uiteindelijk moest worden afgelast; overwegende dat Alexander Lashkarava, een cameraman voor Pirveli TV, kort na deze aanval aan zijn verwondingen is overleden; F. overwegende dat het klimaat voor de media in Georgië, na enkele jaren te zijn verbeterd, de afgelopen jaren snel is verslechterd en dat sinds het massale geweld tegen de Tbilisi Pride op 5 juli 2021 in Georgië een ongekend groot aantal gewelddadige fysieke aanvallen op journalisten heeft plaatsgevonden, hetgeen heeft geleid tot verklaringen waarin verschillende internationale organisaties tot bescherming van de mediavrijheid hun zorgen uitten en tot de aanzienlijke daling van Georgië op de wereldindex voor persvrijheid (van score 71,36 en plaats 60 in 2021 tot 59,9 en plaats 89 van 180 in 2022); G. overwegende dat het aantal verbale aanvallen op journalisten en het aantal rechtszaken wegens laster, onder meer aangespannen door regeringsfunctionarissen en personen die banden hebben met de regerende partij, tegen kritische mediavertegenwoordigers en -bedrijven zijn toegenomen; overwegende dat, zoals door Transparency International Georgia is opgemerkt, door de verandering van de rechtspraktijk de bewijslast bij journalisten ligt, ondanks een ondubbelzinnig artikel in de Georgische wetgeving dat het tegenovergestelde bepaalt; overwegende dat journalisten, met name die aangesloten zijn bij mediakanalen die kritisch zijn over de regering, moeilijkheden ondervinden om toegang te krijgen tot informatie die algemeen beschikbaar zou moeten zijn; H. overwegende dat onderzoeken onvoldoende transparant en doeltreffend zijn, wat heeft geleid tot de wijdverbreide indruk dat degenen die zich schuldig hebben gemaakt aan vergrijpen tegen journalisten ongestraft blijven; I. overwegende dat de rechtbank van de stad Tbilisi op 4 april 2022 zes personen tot vijf jaar gevangenisstraf heeft veroordeeld wegens het belagen van twee cameramannen en een journalist tijdens de gewelddadige aanvallen op de optocht tijdens de Tbilisi Pride van 5 juli 2021; J. overwegende dat Nika Gvaramia, directeur van de tv-zender Mtavari, op 16 mei 2022 is veroordeeld tot drie en een half jaar gevangenisstraf op grond van artikel 220 van het Wetboek van Strafrecht en op grond van dubieuze beschuldigingen van witwassen, omkoping en documentenvervalsing in verband met zijn vroegere activiteiten als directeur van Rustavi 2 TV, een straf die in Georgië algemeen wordt gezien als een poging om een criticus van de huidige regering monddood te maken; overwegende dat in 2019 de ombudsman van Georgië deze zaak al negatief had beoordeeld; K. overwegende dat selectieve onderzoeken en vervolgingen van tegenstanders van de huidige regering het vertrouwen van het publiek ondermijnen, niet alleen in de gerechtelijke instanties, maar ook in de regering zelf, terwijl de herhaling van soortgelijke zaken tegen media-eigenaren die gelieerd zijn aan de oppositie de inspanningen ter vergroting van de onafhankelijkheid van de rechterlijke macht ondermijnt; L. overwegende dat voormalig president Mikheil Saakashvili, wiens gezondheid voortdurend verslechtert, eindelijk is overgeplaatst naar een burgerlijk ziekenhuis, na advies van onafhankelijke artsen dat zijn toestand anders niet kon verbeteren; M. overwegende dat de hervorming van de wet inzake elektronische communicatie de Georgische nationale commissie voor communicatie (GNCC) het recht geeft om speciale managers te benoemen bij de telecommunicatiebedrijven die de besluiten van de GNCC handhaven; N. overwegende dat er rechtszaken zijn aangespannen tegen eigenaren van andere belangrijke kritische mediakanalen of hun naaste familieleden, namelijk David Kezerashvili van Formula TV en Vakhtang Tsereteli, de oprichter van het onafhankelijke station TV Pirveli; overwegende dat de rechtbank van de stad Tbilisi in januari 2022 de oprichters van TBC Bank en de politieke partij Lelo voor Georgië, Mamuka Khazaradze en Badri Japaridze, alsook Avtandil Tsereteli, vader van Vakhtang Tsereteli, schuldig heeft bevonden aan fraude en hen heeft veroordeeld tot zeven jaar gevangenisstraf; overwegende dat hun straf echter is omgezet aangezien de verjaringstermijn voor fraude was verstreken; O. overwegende dat Georgië de afgelopen jaren, en met name sinds de Russische invasie van Oekraïne, te maken heeft met een sterke toename van Russische desinformatie en anti-EU-propaganda, in het bijzonder gericht tegen vrouwen, de lgbtqi±-gemeenschap, mensenrechtenactivisten en etnische minderheden; P. overwegende dat is bevestigd dat veel journalisten deel uitmaakten van dat deel van de Georgische samenleving waarvan de gesprekken werden opgenomen, zoals blijkt uit de onthullingen van september 2021 over grootschalige illegale afluisterpraktijken; Q. overwegende dat het onderzoek naar de zaak van de Azerbeidzjaanse journalist Afgan Mukhtarli, die in mei 2017 in Georgië is ontvoerd en illegaal de grens met Azerbeidzjan is overgezet om in Bakoe te worden berecht, naar verluidt in samenspanning met Georgische veiligheidsfunctionarissen, nog geen tastbare resultaten heeft opgeleverd; 1. uit zijn bezorgdheid over de aanzienlijke verslechtering van de situatie van de media en de veiligheid van journalisten in Georgië in de afgelopen jaren, ondanks het solide rechtskader van Georgië voor het waarborgen van de vrijheid van meningsuiting en de vrijheid van de media; 2. spreekt zich uit tegen het toenemend aantal gevallen van geweld tegen, intimidatie, bedreiging en vervolging van journalisten, met inbegrip van een steeds groter aantal strafrechtelijke onderzoeken naar mediawerkers en -eigenaren; verzoekt de Georgische autoriteiten alle gevallen van geweld grondig te onderzoeken en degenen die verantwoordelijk zijn voor het aanzetten tot en het uitvoeren van gewelddadige aanvallen op journalisten en andere mediawerkers te vervolgen, waardoor de indruk zou worden weggenomen dat dergelijke vergrijpen ongestraft blijven; verzoekt Georgië het gebruik te beperken van strategische rechtszaken tegen publieke participatie die zijn gericht tegen mensenrechtenactivisten en vertegenwoordigers van de media en ertoe dienen hun kritische en onafhankelijke werk te belemmeren; 3. verzoekt Georgië te zorgen voor mediavrijheid, die redactionele onafhankelijkheid, transparante media-eigendom en pluralistische, onpartijdige en niet-discriminerende berichtgeving over politieke standpunten in de programmering door particuliere en met name publieke omroepen, met name tijdens verkiezingscampagnes, moet omvatten; verzoekt Georgië ongehinderde toegang tot informatie die geacht wordt openbaar te zijn, te garanderen en de veiligheid, bescherming en empowerment van journalisten en andere mediaprofessionals te waarborgen; 4. spreekt zich uit tegen de veroordeling op 16 mei 2022 van Nika Gvaramia, de directeur van het belangrijkste pro-oppositiekanaal, een vonnis dat duidelijk maakt waarom het justitiële stelsel van Georgië blijvend gewantrouwd wordt; steunt de oproep van Verslaggevers zonder Grenzen tot een herziening van de veroordeling van Nika Gvaramia; benadrukt nogmaals dat de regering dringend werk moet maken van de hervormingen van de rechterlijke macht door middel van een breed en inclusief partijoverschrijdend proces, teneinde de onafhankelijkheid en onpartijdigheid van de rechterlijke macht te vergroten, in overeenstemming met de verbintenissen die zijn aangegaan als geassocieerde partner van de EU; 5. roept alle vertegenwoordigers van de Georgische regering op af te zien van het gebruik van agressieve retoriek en discriminerende behandeling ten aanzien van mediavertegenwoordigers in Georgië en in hun publieke verklaringen te pleiten voor een tolerante benadering waarbij de mensenrechten worden geëerbiedigd; 6. spreekt zijn diepe afkeuring uit over het uitblijven van zorgvuldig onderzoek naar en vervolging van degenen die verantwoordelijk zijn voor het geweld tegen journalisten en vreedzame demonstranten ten tijde van de optocht van de Tbilisi Pride op 5 juli 2021; blijft erbij dat straffeloosheid voor plegers van dergelijke daden in geen geval kan worden getolereerd, aangezien deze inbreuk maken op zowel de nationale wetgeving als de internationale en Europese verplichtingen van Georgië, en dringt aan op een doeltreffend onderzoek naar de incidenten van 5 juli 2021; veroordeelt de aanhoudende discriminatie van lhbtiq ± personen; dringt er bij de Georgische autoriteiten op aan de mensenrechten- en antidiscriminatiewetgeving volledig in de praktijk te brengen; 7. verzoekt de Georgische autoriteiten doeltreffend onderzoek te doen naar het afluisterschandaal en passende mechanismen in te voeren voor democratisch toezicht op surveillance en gegevensverzameling door overheidsinstellingen; 8. benadrukt dat een veilige en stimulerende werkomgeving moet worden gewaarborgd voor journalisten, mediawerkers en mediakanalen, zowel in de wetgeving als in de praktijk, met inbegrip van die journalisten die gevlucht zijn uit Rusland, Belarus en andere autoritaire regimes; moedigt Georgië daarom aan gebruik te maken van internationale samenwerking om het mediaklimaat en de desbetreffende wetgeving te verbeteren in overeenstemming met de beste internationale praktijken; 9. prijst Nino Lomjaria, de ombudsman van Georgië, voor haar optreden ter bescherming van de mediavrijheid, ondanks regelmatige aanvallen door de regering; 10. erkent het diverse en pluralistische medialandschap in Georgië, maar betreurt de extreem gespannen betrekkingen tussen de regerende partij en kritische mediakanalen, alsook tussen de oppositiepartijen en regeringsgezinde media; betreurt ten zeerste de polarisatie van het medialandschap die de toenemende en schadelijke polarisatie van het politieke landschap weerspiegelt; 11. verzoekt de Georgische autoriteiten nogmaals zich te onthouden van inmenging in de mediavrijheid en het aanspannen van politiek gemotiveerde rechtszaken tegen eigenaren of vertegenwoordigers van de media; 12. verzoekt de Georgische autoriteiten voormalig president Mikheil Saakashvili op humanitaire gronden vrij te laten uit de gevangenis, zodat hij in het buitenland een passende medische behandeling kan ondergaan; 13. uit zijn bezorgdheid over de gestage toename van Russische desinformatie en informatiemanipulatie in Georgië, in de context van de Russische invasie van Oekraïne, en dringt er bij de Georgische regering op aan voor haar burgers onderwijsprogramma’s voor mediageletterdheid te ontwikkelen, het maatschappelijk middenveld te ondersteunen bij het opzetten van mechanismen voor factchecking, en actieve stappen te ondernemen om desinformatiecampagnes van buitenlandse of binnenlandse actoren tegen het land, kwetsbare groepen of personen, zoals mensen die tot etnische minderheden behoren of in conflictgebieden wonen, en politieke partijen te voorkomen; 14. dringt er bij alle Georgische politieke actoren op aan af te zien van het misbruiken van Russische desinformatiepogingen om hun respectieve politieke tegenstanders aan te pakken, aangezien dit alleen bijdraagt tot de verdere verspreiding van desinformatie en de sociale cohesie en de democratie in gevaar brengt; 15. moedigt Georgië aan optimaal gebruik te maken van alle instrumenten en initiatieven ter versterking van de weerbaarheid in het kader van het Oostelijk Partnerschap en verzoekt de Commissie en de EU-lidstaten politieke, technische en financiële steun te verlenen aan onafhankelijke media en het maatschappelijk middenveld in Georgië; 16. spreekt zijn bezorgdheid uit over de destructieve rol die de enige oligarch Bidzina Ivanishvili speelt in de Georgische politiek en economie, en over de mate van controle die hij uitoefent over de regering en haar besluiten, waaronder die over de politieke vervolging van journalisten en politieke tegenstanders; is ernstig bezorgd over de bekend geworden persoonlijke en zakelijke banden van Ivanishivili met het Kremlin, die het standpunt van de huidige regering van Georgië ten aanzien van sancties tegen Rusland bepalen; verzoekt de Raad en de democratische partners te overwegen om persoonlijke sancties op te leggen aan Ivanishvili wegens zijn rol bij de verslechtering van het politieke proces in Georgië; 17. is ingenomen met de deelname van Georgië aan het programma Creatief Europa 2021-2027; verzoekt de Commissie en de lidstaten acties te ondersteunen die gericht zijn op het monitoren en beoordelen van risico’s voor het pluralisme en de vrijheid van de media, het verdedigen van bedreigde journalisten en het faciliteren van de transformatie en het concurrentievermogen van de nieuwsmediasector in Georgië; 18. dringt er bij de Georgische autoriteiten op aan de hoogste normen op het gebied van democratie, rechtsstaat, onafhankelijkheid van de rechterlijke macht, een eerlijk proces en fundamentele vrijheden daadkrachtig te handhaven, ook op het gebied van mediavrijheid, en aldus ondubbelzinnig blijk te geven van hun politieke vastbeslotenheid om de ambitieuze Europese aspiraties van de Georgische bevolking te verwerkelijken, zoals blijkt uit het verzoek om toetreding tot de EU dat het land op 3 maart 2022 heeft ingediend; is van mening dat aan de legitieme aspiraties van de Georgische bevolking moet worden voldaan en verzoekt de EU-instellingen daarom te werken aan de toekenning van de status van kandidaat-lidstaat aan Georgië, overeenkomstig artikel 49 van het Verdrag betreffende de Europese Unie, op basis van verdienste en op voorwaarde dat de autoriteiten van Georgië aan alle criteria voldoen; 19. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de vicevoorzitter van de Commissie / hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid, de Raad, de Commissie, de regeringen en parlementen van de lidstaten, de Raad van Europa, de Organisatie voor Veiligheid en Samenwerking in Europa alsook de president, de regering en het parlement van Georgië. Het Europees Parlement, – gezien de artikelen 1, 2, 7, lid 1, en artikel 19 van het Verdrag betreffende de Europese Unie (VEU), – gezien het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, – gezien Verordening (EU) 2021/241 van het Europees Parlement en de Raad van 12 februari 2021 tot instelling van de herstel- en veerkrachtfaciliteit (1) (RRF-verordening), – gezien het met redenen omklede voorstel van de Commissie van 20 december 2017 conform artikel 7, lid 1, VEU inzake de rechtsstaat in Polen: voorstel voor een besluit van de Raad betreffende de constatering van een duidelijk gevaar voor een ernstige schending, door de Republiek Polen, van de rechtsstaat ( COM(2017)0835 ), – gezien zijn resolutie van 1 maart 2018 over het besluit van de Commissie om de procedure van artikel 7, lid 1, VEU in te leiden ten aanzien van de situatie in Polen (2) , – gezien de aanbeveling van de Commissie van 23 mei 2022 voor een aanbeveling van de Raad over het nationale hervormingsprogramma 2022 van Polen en met een advies van de Raad over het convergentieprogramma 2022 van Polen ( COM(2022)0622 ) (hierna “de landspecifieke aanbevelingen in het kader van het Europees Semester 2022” genoemd), – gezien zijn resolutie van 17 september 2020 over het voorstel voor een besluit van de Raad betreffende de constatering van een duidelijk gevaar voor een ernstige schending, door de Republiek Polen, van de rechtsstaat (3) , – gezien Verordening (EU, Euratom) 2020/2092 van het Europees Parlement en de Raad van 16 december 2020 betreffende een algemeen conditionaliteitsregime ter bescherming van de Uniebegroting (hierna “verordening inzake conditionaliteit met betrekking tot de rechtsstaat” genoemd), – gezien zijn resolutie van 24 juni 2021 over het verslag van de Commissie over de rechtsstaat 2020 (4) , – gezien zijn resolutie van 8 juli 2021 over de opstelling van richtsnoeren voor de toepassing van het algemeen conditionaliteitsregime ter bescherming van de Uniebegroting (5) , – gezien zijn resolutie van 16 september 2021 over de mediavrijheid en de verdere achteruitgang van de rechtsstaat in Polen (6) , – gezien zijn resolutie van 21 oktober 2021 over de crisis op het gebied van de rechtsstaat in Polen en de voorrang van het EU-recht (7) , – gezien zijn resolutie van 10 maart 2022 over de rechtsstaat en de gevolgen van het arrest van het HvJ-EU (8) , – gezien zijn resolutie van 5 mei 2022 over hoorzittingen uit hoofde van artikel 7, lid 1, VEU met betrekking tot Polen en Hongarije (9) , – gezien de jurisprudentie van het Hof van Justitie van de Europese Unie (HvJ-EU) en van het Europees Hof voor de Rechten van de Mens (EHRM), – gezien het voorstel van de Commissie van 1 juni 2022 voor een uitvoeringsbesluit van de Raad betreffende de goedkeuring van de beoordeling van het herstel- en veerkrachtplan voor Polen ( COM(2022)0268 ), – gezien het standpunt van de Raad en de Commissie van 7 juni 2022 over de rechtsstaat en de potentiële goedkeuring van het Poolse nationaal herstel- en veerkrachtplan, – gezien artikel 132, leden 2 en 4, van zijn Reglement, A. overwegende dat eerbied voor de menselijke waardigheid, vrijheid, democratie, gelijkheid, de rechtsstaat en eerbiediging van de mensenrechten, waaronder de rechten van personen die tot minderheden behoren, de waarden zijn waarop de Unie is gegrondvest, zoals neergelegd in artikel 2 VEU en zoals weerspiegeld in het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie en opgenomen in internationale mensenrechtenverdragen; overwegende dat deze waarden, die de lidstaten gemeen hebben en die zij allen vrijelijk hebben onderschreven, het fundament vormen van de rechten die allen die in de Unie wonen genieten; B. overwegende dat het bestaan van een duidelijk risico op een ernstige schending van de in artikel 2 VEU verankerde waarden door een lidstaat niet alleen gevolgen heeft voor de lidstaat waar dit risico zich voordoet, maar ook gevolgen heeft voor de andere lidstaten, voor het wederzijds vertrouwen tussen de lidstaten en voor de aard van de Unie als zodanig en voor de werking van haar instellingen, alsook voor de grondrechten van haar burgers krachtens het Unierecht; C. overwegende dat veranderingen die door de Poolse regering in gang zijn gezet, met name in het rechtsstelsel, hebben geleid tot een ernstige uitholling van de democratie en de rechtsstaat; D. overwegende dat het besluit van het college van Commissieleden van 1 juni 2022 inzake een voorstel voor een uitvoeringsbesluit van de Raad betreffende de goedkeuring van de beoordeling van het herstel- en veerkrachtplan voor Polen naar verluidt niet unaniem was; E. overwegende dat Commissievoorzitter Von der Leyen tijdens de plenaire vergadering van oktober 2021 drie criteria heeft aangegeven voor de goedkeuring van het Poolse nationaal herstel- en veerkrachtplan, namelijk de ontmanteling van de tuchtkamer van het hooggerechtshof, de hervorming van de tuchtprocedures voor rechters en de heraanstelling van de door de tuchtkamer geschorste rechters; F. overwegende dat het Parlement de Commissie en de Raad meermaals heeft verzocht het ontwerp van het Poolse herstel- en veerkrachtplan niet goed te keuren tot de regering van Polen de arresten van het HvJ-EU en internationale rechtbanken volledig en naar behoren uitvoert, en er zorg voor te dragen dat bij de beoordeling van het plan wordt gegarandeerd dat de relevante landspecifieke aanbevelingen, met name die inzake waarborging van de onafhankelijkheid van de rechterlijke macht, worden uitgevoerd; G. overwegende dat er in Polen nog steeds hervormingen op het gebied van justitie aan de gang zijn en dat met de recente wetsvoorstellen die in stemming zijn gebracht en de recente voorstellen die zijn besproken niet alle zorgen over de onafhankelijkheid van de rechterlijke instanties en tuchtprocedures in kwestie afdoende zijn weggenomen; overwegende dat de Poolse Senaat probeert deze voorstellen te wijzigen om ze in overeenstemming te brengen met het beginsel van onafhankelijkheid van de rechterlijke macht; overwegende dat voor verscheidene rechters nog steeds tuchtprocedures lopen en dat sommige rechters nog niet opnieuw zijn aangesteld; H. overwegende dat de Poolse autoriteiten recentelijk een aantal maatregelen hebben genomen die rechtstreeks in strijd zijn met de drie door de voorzitter van de Commissie gestelde voorwaarden, onder meer door in februari 2022 een rechter te schorsen wegens het toepassen van het Europees recht en de uitspraken van de Europese rechtbanken; overwegende dat de Poolse president bovendien meer dan 200 nieuwe, gebrekkig voorgedragen (op verzoek van de (neo-)Nationale Raad voor Justitie) zogenaamde “neorechters” heeft benoemd, waaronder vier benoemingen bij het Hooggerechtshof; overwegende dat bovendien op 10 maart 2022 op verzoek van de minister van Justitie het gepolitiseerde en volledig ondergeschikte “Constitutioneel Hof” (met medewerking van zogenaamde “stand-inrechters”) de geldigheid van artikel 6 van het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens in Polen heeft ondermijnd door het vermogen van het EHRM en Poolse rechtbanken om de juistheid van de benoeming van rechters en de onafhankelijkheid van de neo-Nationale Raad voor Justitie te onderzoeken, in twijfel te trekken; I. overwegende dat in de verordening tot instelling van de herstel- en veerkrachtfaciliteit de noodzakelijke voorwaarden voor de voorbereiding, goedkeuring en uitvoering van een nationaal plan duidelijk zijn vastgesteld, en dat met name in artikel 19 en bijlage V de elf criteria zijn vastgesteld die de Commissie moet beoordelen, in het bijzonder of de door de lidstaat voorgestelde regelingen naar verwachting belangenconflicten, corruptie en fraude bij het gebruik van de financiële middelen die afkomstig zijn van de herstel- en veerkrachtfaciliteit zullen voorkomen, opsporen en rechtzetten; overwegende dat de verordening tot instelling van de herstel- en veerkrachtfaciliteit de verplichting inhoudt dat de organen die met controle en toezicht belast zijn over de wettelijke bevoegdheden en administratieve capaciteit beschikken om hun taken onafhankelijk uit te kunnen voeren, en verder overwegende dat in het ontwerpuitvoeringsbesluit van de Raad zelf wordt benadrukt dat effectieve rechtsbescherming een voorwaarde is voor de werking van een internecontrolesysteem; J. overwegende dat de Commissie in de landspecifieke aanbevelingen in het kader van het Europees Semester 2022 heeft gesteld dat de onafhankelijkheid, efficiëntie en kwaliteit van het rechtsstelsel in dit verband essentiële bouwstenen zijn, dat de rechtstaat in Polen erop achteruit is gegaan, en dat de rechterlijke onafhankelijkheid een ernstige zorg blijft, zoals blijkt uit verschillende arresten van het Hof van Justitie van de Europese Unie en het EHRM; K. overwegende dat de Commissie Polen in de landspecifieke aanbevelingen in het kader van het Europees Semester 2022 heeft aanbevolen om in 2022 en 2023 actie te ondernemen, onder meer om zijn investeringsklimaat te verbeteren, met name door de onafhankelijkheid van de rechterlijke macht te waarborgen, en te zorgen voor doeltreffende openbare raadplegingen en de betrokkenheid van de sociale partners bij de beleidsvorming; L. overwegende dat de herstel en veerkrachtfaciliteit naar verwachting de hevigste klappen als gevolg van de COVID-19-pandemie voor de economieën en burgers van de EU zal verzachten en naar verwachting een positieve bijdrage zal leveren aan het herstel en de veerkracht van de EU en de groene en de digitale transitie zal aanjagen, mits de uitvoering ervan doeltreffend wordt aangepakt met strikte eerbiediging van de rechtsstaat en een goed financieel beheer van EU-middelen; M. overwegende dat de Commissie in aanmerking neemt dat het Poolse plan mijlpalen bevat die verband houden met de onafhankelijkheid van de rechterlijke macht, het verbeteren van het investeringsklimaat en het scheppen van de voorwaarden voor een doeltreffende uitvoering van het herstel- en veerkrachtplan; overwegende dat eerst moet zijn aangetoond dat deze mijlpalen zijn bereikt voordat enige uitbetaling in het kader van de herstel- en veerkrachtfaciliteit kan worden verricht; N. overwegende dat plannen die na 31 december 2021 zijn goedgekeurd overeenkomstig artikel 13, lid 1, van de verordening tot instelling van de herstel- en veerkrachtfaciliteit niet in aanmerking komen voor voorfinanciering; 1. vindt het uiterst zorgwekkend dat de Commissie het Poolse herstel- en veerkrachtplan dat op 3 mei 2021 door Polen was ingediend op 1 juni 2022 positief heeft beoordeeld, terwijl Polen nog steeds inbreuken pleegt op de waarden als bedoeld in artikel 2 VEU, waaronder die met betrekking tot de rechtsstaat en de onafhankelijkheid van de rechterlijke macht; wijst er nogmaals op dat het bestaan van deze inbreuken uitgebreid gedocumenteerd is in tal van uitspraken van rechtbanken, beoordelingen en standpunten van EU-instellingen, waaronder in de resoluties van het Parlement en in de lopende procedures krachtens artikel 7, lid 1, VEU, alsook door andere internationale organisaties; herinnert eraan dat de naleving van de uitspraken van het HvJ-EU en het EHRM en de eerbiediging van de voorrang van het EU-recht niet onderhandelbaar zijn en niet als een onderhandelingstroef kunnen worden ingezet; 2. betreurt dat met de voorwaarden die gesteld zijn in het herstel- en veerkrachtplan niet wordt voorzien in de onmiddellijke herbenoeming in hun vroegere functies van alle rechters die onrechtmatig zijn geschorst, dringt er bij de Poolse regering op aan het proces van herbenoeming in hun vroegere functies aanzienlijk te versnellen en dringt er bij de Commissie op aan dit proces te monitoren en faciliteren; is van mening dat een rechterlijke toetsing van het besluit tot schorsing kan plaatsvinden terwijl de rechters in functie zijn; betreurt en veroordeelt de huidige praktijken tegen sommige rechters die zijn overgeplaatst naar een andere afdeling en/of gedwongen zijn na hun terugkeer met verlof te gaan of die te maken hebben gekregen met soortgelijke tactieken die in strijd zijn met diverse Poolse en Europese rechterlijke uitspraken; 3. verzoekt de Raad met klem het Poolse nationaal plan in het kader van de herstel- en veerkrachtfaciliteit pas goed te keuren wanneer Polen zich volledig houdt aan de voorschriften van de verordening tot instelling van de herstel- en veerkrachtfaciliteit, en met name artikel 22 daarvan inzake de bescherming van de financiële belangen van de Unie tegen belangenconflicten en fraude, en wanneer het gehoor geeft aan alle landspecifieke aanbevelingen in het kader van het Europees Semester op het gebied van de rechtsstaat, en aan alle relevante arresten van het HvJ-EU en het EHRM; herinnert eraan dat samenwerking op basis van wederzijdse erkenning en wederzijds vertrouwen tussen de lidstaten, de Europese Unie en hun autoriteiten niet kan functioneren als er tekortkomingen zijn op het gebied van de rechtsstaat; 4. herinnert eraan dat de eerbiediging van de rechtsstaat en de naleving van artikel 2 VEU voorwaarden zijn om toegang tot het fonds te krijgen, dat het conditionaliteitsmechanisme met betrekking tot de rechtsstaat volledig van toepassing is op de herstel- en veerkrachtfaciliteit en dat in het kader van de herstel- en veerkrachtfaciliteit geen maatregelen mogen worden gefinancierd die in strijd zijn met de in artikel 2 VEU verankerde waarden van de EU; herinnert eraan dat de Commissie voortdurend zeer zorgvuldig toezicht moet houden op de risico’s voor de financiële belangen van de EU bij de uitvoering van de herstel- en veerkrachtfaciliteit en op alle schendingen of mogelijke schendingen van de beginselen van de rechtsstaat, en onmiddellijk actie moet ondernemen als de financiële belangen van de EU in het gedrang zouden kunnen komen, overeenkomstig de verordening inzake conditionaliteit met betrekking tot de rechtsstaat en de verordening tot instelling van de herstel- en veerkrachtfaciliteit; 5. blijft benadrukken dat de mijlpalen en streefdoelen in verband met de bescherming van de financiële belangen van de Unie, de instelling van een adequaat controlesysteem, de onafhankelijkheid van de rechterlijke macht en de preventie, opsporing en bestrijding van fraude, belangenconflicten en corruptie, voorwaarden zijn en moeten worden bereikt alvorens om een eerste uitbetaling kan worden verzocht, en herinnert eraan dat geen enkele uitbetaling in het kader van de herstel- en veerkrachtfaciliteit kan worden verricht voordat deze zijn bereikt; 6. is van oordeel dat in het kader van de herstel- en veerkrachtfaciliteit geen betalingen aan Polen kunnen worden gedaan totdat alle relevante arresten van het HvJ-EU en het EHRM volledig ten uitvoer zijn gelegd; benadrukt dat de Commissie en de Raad voor hun optreden politieke verantwoording verschuldigd zijn aan het Parlement; 7. erkent het besluit van de Commissie om de sluiting van de illegale tuchtkamer van het hooggerechtshof en de overdracht van tuchtfuncties aan een andere kamer van het hooggerechtshof als één van de belangrijkste voorwaarden te stellen voor de vrijgave van middelen in het kader van de herstel- en veerkrachtfaciliteit; dringt er bij de Commissie op aan om naast een robuust controlemechanisme ook een proeftijd toe te passen om zich ervan te verzekeren dat de nieuwe kamer voldoet aan de criteria van een onafhankelijke en onpartijdige rechtbank die bij wet is ingesteld, zoals vereist uit hoofde van artikel 19 VEU, alvorens middelen vrij te geven; onderstreept dat strikt moet worden vastgehouden aan het tijdschema dat in het herstel- en veerkrachtplan is opgenomen; 8. herinnert eraan dat Polen gehouden is aan de beschikking van het HvJ-EU en nog steeds een dwangsom van 1 miljoen EUR per dag moet betalen zolang geen gevolg is gegeven aan de uitspraken met betrekking tot de tuchtkamer van het hooggerechtshof; verzoekt de Commissie daarom de hervorming van het tuchtstelsel nauwlettend te onderzoeken teneinde er zeker van te zijn dat het strikt in overeenstemming is met de uitspraken van het HvJ-EU; 9. betreurt dat de kwesties in verband met het onwettige “Constitutioneel Hof” en de onwettige “Nationale Raad voor Justitie”, die de onpartijdigheid en onafhankelijkheid van die raad ondermijnen, in de “mijlpalen” niet aan bod komen; verzoekt de Commissie over deze kwestie onverwijld een inbreukprocedure in te leiden; 10. betreurt het gebrek aan informatie, met name ten aanzien van het Parlement, over de onderhandelingen tussen de Commissie en de Poolse autoriteiten; verwacht van de Commissie dat zij het Parlement snel en regelmatig op de hoogte brengt van relevante ontwikkelingen; 11. herinnert er voorts aan dat de eerbiediging van de rechtsstaat en een goed financieel beheer van EU-middelen gedurende de gehele levenscyclus van de herstel- en veerkrachtfaciliteit voortdurend moeten worden geëvalueerd en dat het naar tevredenheid bereiken van mijlpalen en streefdoelen en de daarmee verband houdende betalingen impliceren dat maatregelen met betrekking tot mijlpalen en streefdoelen die in het verleden in bevredigende mate zijn bereikt niet zijn teruggedraaid; benadrukt dat de Commissie moet afzien van de uitbetaling van middelen, en in voorkomend geval middelen moet terugvorderen, indien niet langer aan deze voorwaarden wordt voldaan; 12. wijst erop dat de Commissie, in haar hoedanigheid van hoedster van de Verdragen, alle haar ter beschikking staande instrumenten moet gebruiken om te zorgen voor eerbiediging van de waarden als bedoeld in artikel 2 VEU en van het beginsel van voorrang van het EU-recht; 13. herinnert eraan dat de herstel- en veerkrachtfaciliteit tot doel heeft het herstel en de veerkracht van de EU en haar lidstaten, met inbegrip van Polen, te stimuleren; betreurt dat als gevolg van het optreden van de Poolse regering de middelen uit de herstel- en veerkrachtfaciliteit de bevolking en de regio’s van Polen nog niet hebben bereikt; 14. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie, alsmede aan de regeringen en de parlementen van de lidstaten. (Gewone wetgevingsprocedure: eerste lezing) Het Europees Parlement, – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2012)0124 ), en het gewijzigd voorstel ( COM(2016)0034 ), – gezien artikel 294, lid 2, en artikel 207 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C9-0018/2016), – gezien artikel 294, lid 3, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité van 27 april 2016 (1) , – na raadpleging van het Comité van de Regio’s, – gezien het overeenkomstig artikel 74, lid 4, van zijn Reglement door de bevoegde commissie goedgekeurde voorlopig akkoord en de door de vertegenwoordiger van de Raad bij brief van 30 maart 2022 gedane toezegging om het standpunt van het Europees Parlement overeenkomstig artikel 294, lid 4, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie goed te keuren, – gezien de artikelen 59 en 60 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie internationale handel ( A7-0454/2013 ), – gezien het besluit van de Conferentie van voorzitters van 16 oktober 2019 inzake onafgedane zaken van de achtste zittingsperiode, – gezien het advies van de Commissie interne markt en consumentenbescherming, – gezien het schrijven van de Commissie juridische zaken, – gezien het tweede verslag van de Commissie internationale handel ( A9-0337/2021 ), 1. stelt onderstaand standpunt in eerste lezing vast (2) ; 2. hecht zijn goedkeuring aan de gemeenschappelijke verklaring van het Europees Parlement en de Raad die als bijlage bij onderhavige resolutie is gevoegd en die samen met de definitieve wetgevingstekst in de L-reeks van het Publicatieblad van de Europese Unie zal worden bekendgemaakt; 3. neemt kennis van de verklaringen van de Commissie die als bijlage bij onderhavige resolutie zijn gevoegd, één over de herziening van de Verordening betreffende het instrument voor internationale overheidsopdrachten, die samen met de definitieve wetgevingstekst in de L-reeks van het Publicatieblad van de Europese Unie zal worden bekendgemaakt, en één over exclusieve bevoegdheid, die in de C-reeks van het Publicatieblad van de Europese Unie zal worden bekendgemaakt; 4. verzoekt de Commissie om hernieuwde voorlegging aan het Parlement indien zij haar voorstel vervangt, ingrijpend wijzigt of voornemens is het ingrijpend te wijzigen; 5. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en aan de Commissie alsmede aan de nationale parlementen. Standpunt van het Europees Parlement in eerste lezing vastgesteld op 9 juni 2022 met het oog op de vaststelling van Verordening (EU) 2022/... van het Europees Parlement en de Raad over toegang van ondernemers, goederen en diensten uit derde landen tot de aanbestedings- en concessiemarkten van de Unie en procedures ter ondersteuning van onderhandelingen over toegang van ondernemers, goederen en diensten uit de Unie tot de aanbestedings- en concessiemarkten van derde landen (instrument voor internationale overheidsopdrachten – IIO) (Aangezien het Parlement en de Raad tot overeenstemming zijn geraakt, komt het standpunt van het Parlement overeen met de definitieve rechtshandeling: Verordening (EU) 2022/1031.) BIJLAGE BIJ DE WETGEVINGSRESOLUTIE GEZAMENLIJKE VERKLARING VAN HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD MET BETREKKING TOT VERORDENING (EU) 2022/1031 (3) Het Europees Parlement en de Raad erkennen dat de in dit instrument overeengekomen voorschriften inzake de comitéprocedure niet vooruitlopen op het resultaat van andere lopende of toekomstige wetgevingsonderhandelingen en niet als precedent voor andere wetgevingsdossiers mogen worden beschouwd. VERKLARING VAN DE COMMISSIE OVER DE HERZIENING VAN DE VERORDENING BETREFFENDE HET INSTRUMENT VOOR INTERNATIONALE OVERHEIDSOPDRACHTEN (Verordening (EU) 2022/1031) Bij de evaluatie van het toepassingsgebied, de werking en de efficiëntie van Verordening (EU) 2022/1031 overeenkomstig artikel 14 van die verordening, zal de Commissie ook beoordelen of een vrijstelling van de toepassing ervan nodig is voor ontwikkelingslanden die in aanmerking komen voor de algemene regeling als bedoeld in artikel 1, lid 2, punt a), van Verordening (EU) nr. 978/2012, en met name de begunstigden van de bijzondere stimuleringsregeling voor duurzame ontwikkeling en goed bestuur als omschreven in artikel 9 van Verordening (EU) nr. 978/2012. Bij de evaluatie zal de Commissie bijzondere aandacht besteden aan sectoren die met betrekking tot overheidsopdrachten in de EU als strategisch worden beschouwd. VERKLARING VAN DE COMMISSIE OVER EXCLUSIEVE BEVOEGDHEID MET BETREKKING TOT VERORDENING (EU) 2022/1031) Zoals in advies 2/15 van het Hof van Justitie is bevestigd, valt de deelname van marktdeelnemers, goederen en diensten uit derde landen aan aanbestedingsprocedures in de Unie binnen de werkingssfeer van de gemeenschappelijke handelspolitiek, waarvoor, zoals uitdrukkelijk is bepaald in artikel 3, lid 1, punt e), VWEU, de Unie exclusief bevoegd is. Derhalve mogen de lidstaten en hun aanbestedende diensten en aanbestedende instanties geen wettelijke of andere algemeen toepasselijke maatregelen betreffende de toegang van marktdeelnemers, goederen en diensten uit derde landen vaststellen of handhaven die verder gaan dan die welke overeenkomstig deze verordening en andere wetgeving van de Unie worden toegepast. Het Europees Parlement, – gezien het Verdrag betreffende de Europese Unie (VEU) en het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU), – gezien het Kaderakkoord van 20 oktober 2010 over de betrekkingen tussen het Europees Parlement en de Europese Commissie, als gewijzigd (1) (Kaderakkoord van 2010), – gezien het Interinstitutioneel Akkoord van 13 april 2016 tussen het Europees Parlement, de Raad van de Europese Unie en de Europese Commissie over beter wetgeven (2) (Interinstitutioneel Akkoord over beter wetgeven), – gezien zijn resolutie van 16 februari 2017 inzake de verbetering van de werking van de Europese Unie, voortbouwend op het potentieel van het Verdrag van Lissabon (3) , – gezien zijn resolutie van 16 februari 2017 over mogelijke ontwikkelingen en aanpassingen van het huidige institutionele bestel van de Europese Unie (4) , – gezien zijn resolutie van 13 februari 2019 over de stand van het debat over de toekomst van Europa (5) , – gezien zijn resolutie van 15 januari 2020 over het standpunt van het Europees Parlement over de Conferentie over de toekomst van Europa (6) , – gezien zijn resolutie van 18 juni 2020 over het standpunt van het Europees Parlement over de Conferentie over de toekomst van Europa (7) , – gezien de politieke richtsnoeren voor de volgende Europese Commissie 2019-2024 die op 16 juli 2019 door haar voorzitter Ursula von der Leyen werden voorgesteld met als titel “Een Unie die de lat hoger legt – Mijn agenda voor Europa”, – gezien de studie van juli 2020 in opdracht van het Parlement met als titel “The European Parliament’s right of initiative”, – gezien artikel 54 van zijn Reglement, – gezien de adviezen van de Commissie juridische zaken en de Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken, – gezien het verslag van de Commissie constitutionele zaken ( A9-0142/2022 ), A. overwegende dat artikel 15 VEU duidelijk bepaalt dat de Europese Raad geen wetgevingstaak uitoefent; B. overwegende dat het Parlement de enige EU‑instelling is die democratisch en rechtstreeks door de burgers wordt verkozen; overwegende dat het Parlement, in tegenstelling tot wat in de constitutionele stelsels van de lidstaten is bepaald, niet beschikt over een algemeen rechtstreeks recht van wetgevingsinitiatief, dat overeenkomstig artikel 17, lid 2, VEU, berust bij de Commissie, tenzij waar dit in de Verdragen anders is bepaald; C. overwegende dat de Verdragen een onrechtstreeks initiatiefrecht inzake wetgeving toekennen, kan het Europees Parlement, ingevolge artikel 225 VWEU, “met meerderheid van stemmen van de leden waaruit het bestaat de Commissie verzoeken passende voorstellen in te dienen inzake aangelegenheden die naar het oordeel van het Parlement besluiten van de Unie voor de tenuitvoerlegging van de Verdragen vergen”; D. overwegende dat in artikel 225 VWEU tevens is bepaald dat indien de Commissie geen voorstel indient, zij de redenen daarvoor aan het Europees Parlement moet meedelen; E. overwegende dat initiatiefverslagen en resoluties van het Parlement een belangrijk instrument vormen om de politieke agenda van de EU te bepalen; F. overwegende dat de Commissie in het kader van het Kaderakkoord van 2010 heeft toegezegd verslag uit te zullen brengen over de concrete vervolgstappen naar aanleiding van verzoeken van het Parlement tot indiening van een verzoek overeenkomstig artikel 225 VWEU binnen drie maanden na de aanneming door de plenaire vergadering van de betreffende resolutie; overwegende dat wanneer de Commissie deze verplichting niet nakomt, dit kan neerkomen op nalatigheid in de zin van artikel 265 van het VWEU; G. overwegende dat slechts een derde van de wetgevingsinitiatiefprocedures en niet-wetgevingsinitiatiefprocedures van het Parlement tot 2019 als succesvol kan worden beschouwd en dat een meerderheid van de sinds 2011 aangenomen initiatiefverslagen van wetgevende aard (INL-verslagen) niet heeft geleid tot de indiening van een passend wetsvoorstel door de Commissie vóór 2019 (8) ; H. overwegende dat het Interinstitutioneel Akkoord over beter wetgeven bepaalt dat de Commissie door middel van een specifieke mededeling moet melden welk gevolg zij aan die verzoeken wenst te geven en dat zij, indien zij in reactie op een dergelijk verzoek besluit geen voorstel in te dienen, waar passend, een analyse van mogelijke alternatieven moet verstrekken en ingaan op eventuele punten die de medewetgevers hebben opgeworpen met betrekking tot analyses over “de Europese meerwaarde” en “de kosten van geen Europa”; I. overwegende dat de Verdragen het Parlement rechtstreekse initiatiefrechten toekennen met betrekking tot zijn eigen samenstelling, de verkiezing van zijn leden en hun statuut, het statuut van de Europese Ombudsman en het enquêterecht van het Parlement, waarbij een speciale procedure van toepassing is, en met betrekking tot het inleiden van procedures in verband met de eerbiediging van de rechtsstaat en Verdragsherzieningen; J. overwegende dat de rechtstreekse initiatiefrechten van het Parlement verre van toereikend zijn om het in staat te stellen de stem van de burgers, het maatschappelijk middenveld en de sociale partners binnen de Europese instellingen te vertegenwoordigen, waardoor de Commissie in feite het monopolie heeft op de uitoefening van het wetgevingsinitiatief; K. overwegende dat een prominentere rol voor het Parlement bij het bepalen van de agenda van de Unie door middel van de versterking van het initiatiefrecht van het Parlement ook vereist dat de gewone wetgevingsprocedure wordt uitgebreid tot andere beleidsterreinen en dat de interinstitutionele samenwerking wordt versterkt; L. overwegende dat het Parlement een bijzonder ambitieus wetgevingsinitiatief heeft uitgebracht betreffende de instelling van een EU-mechanisme voor democratie, de rechtsstaat en grondrechten, dat is aangenomen in oktober 2016 (9) en 2020 (10) , door de Commissie en de Raad uit te nodigen onderhandelingen met het Parlement aan te gaan over een interinstitutioneel akkoord in de zin van artikel 295 VWEU; overwegende dat de kwestie van de rechtsstaat een van de belangrijkste gebieden is waarop het initiatiefrecht van het Parlement kan worden uitgebreid; M. overwegende dat het toekennen van een rechtstreeks initiatiefrecht aan het Parlement het wetgevingsproces van de Unie opnieuw in evenwicht zou brengen; N. overwegende dat het empirische bewijs aantoont dat het succes van de initiatieven van het Parlement in wezen afhangt van de wijze waarop de Raad zijn besluiten vormt (gekwalificeerde meerderheid of eenparigheid van stemmen) (11) ; O. overwegende dat het Parlement er in zijn resolutie over de stand van het debat over de toekomst van Europa op heeft gewezen dat in het geval van een mogelijke toekomstige herziening van de Verdragen, het recht van wetgevend initiatief ook aan het Europees Parlement kan worden toegewezen, als rechtstreekse vertegenwoordiger van de EU-burger; overwegende dat de Conferentie over de toekomst van Europa onder andere een uitgelezen kans is geweest om een hervorming van de Europese democratie en de Verdragen te stimuleren en daar burgers bij te betrekken; P. overwegende dat het thema Europese democratie kon rekenen op de meeste bijdragen van burgers op het digitale platform van de Conferentie over de toekomst van Europa; Q. overwegende dat het Parlement in zijn resolutie over mogelijke ontwikkelingen en aanpassingen met betrekking tot het huidige institutionele bestel van de Europese Unie heeft voorgesteld “om – naar het voorbeeld van hetgeen gebruikelijk is in een aantal lidstaten – de twee takken van de wetgevende EU-macht, namelijk de Raad en met name het Parlement, als enige instelling die rechtstreeks wordt gekozen door de burgers, het recht van wetgevingsinitiatief toe te kennen, onverminderd het fundamentele wetgevingsrecht van de Commissie”; R. overwegende dat in het Reglement van het Parlement de regels voor het opstellen en aannemen van resoluties uit hoofde van artikel 225 VWEU zijn vastgelegd; overwegende dat er in de praktijk een onderscheid bestaat tussen initiatiefverslagen (INI-verslagen) en initiatiefverslagen van wetgevende aard (INL-verslagen); overwegende dat dit onderscheid in het Kaderakkoord van 2010 en het Interinstitutioneel Akkoord over beter wetgeven niet wordt gemaakt; De in de Verdragen vastgelegde rechtstreekse initiatiefrechten van het Parlement 1. benadrukt en betreurt dat het Parlement geen algemeen rechtstreeks initiatiefrecht heeft, hoewel het de enige rechtstreeks verkozen EU-instelling is; 2. beklemtoont dat het Verdrag van Lissabon reeds rechtstreekse initiatiefrechten toekent aan het Parlement en daardoor zijn vermogen tot zelforganisatie, zijn controlerende taak en zijn democratische legitimiteit als enige rechtstreeks verkozen EU-instelling erkent; 3. wijst erop dat de door het Parlement ingeleide speciale wetgevingsprocedures, in een institutioneel bestel waarin het Parlement nog niet over een algemeen rechtstreeks initiatiefrecht beschikt, een bijzondere constitutionele waardigheid kennen en voorrang hebben op gewone wetgevingsprocedures; 4. wijst erop dat het Parlement in de afgelopen 20 jaar herhaaldelijk gebruik heeft gemaakt van deze speciale wetgevingsrechten, ook al zijn deze ontoereikend; betreurt evenwel dat deze speciale wetgevingsprocedures al te zelden met succes zijn bekroond als gevolg van onenigheid tussen de Commissie en de Raad (12) ; 5. onderstreept dat het Parlement gebruik heeft gemaakt van zijn initiatiefrecht door een rechtsstaatprocedure uit hoofde van artikel 7 VEU in te leiden; veroordeelt het feit dat de Raad onvoldoende gevolg heeft gegeven aan deze procedure en aan de daaropvolgende herhaalde oproepen van het Parlement om actie te ondernemen, en wijst erop dat het feit dat de Raad niet op doeltreffende wijze toepassing geeft aan artikel 7 VEU de integriteit van de gemeenschappelijke Europese waarden, het wederzijds vertrouwen en de geloofwaardigheid van de Unie als geheel nog altijd ondermijnt; is van oordeel dat een volledige en onmiddellijke toepassing van Verordening (EU, Euratom) 2020/2092 van het Europees Parlement en de Raad van 16 december 2020 betreffende een algemeen conditionaliteitsregime ter bescherming van de Uniebegroting (13) van essentieel belang is, en dat daarbij de rol van het Parlement als medewetgever geëerbiedigd moet worden; meent dat de Unie nog steeds niet structureel voorbereid is om het afbrokkelen van de democratie, de rechtsstaat en de grondrechten en schendingen daarvan in de lidstaten tegen te gaan; is van mening dat de verslechtering op dit gebied in een aantal lidstaten laat zien dat loyale interinstitutionele samenwerking noodzakelijk is; betreurt ten zeerste dat er onvoldoende is gereageerd op het initiatief van het Parlement met het oog op de instelling van een EU-mechanisme voor democratie, de rechtsstaat en grondrechten, en herhaalt zijn oproep aan de Commissie en de Raad om onverwijld onderhandelingen aan te knopen met het Parlement over een interinstitutioneel akkoord; 6. wijst nogmaals op zijn met redenen omkleed voorstel aan de Raad met betrekking tot het duidelijke gevaar dat Hongarije de waarden waarop de Unie berust ernstig zou schenden; spreekt nogmaals zijn diepe bezorgdheid uit over het feit dat de standaardprocedures voor hoorzittingen geen gelijke behandeling waarborgen voor enerzijds het Parlement en anderzijds de Commissie en een derde van de lidstaten als het gaat om de indiening van een met redenen omkleed voorstel en de toegang tot informatie; betreurt dat de hoorzittingen nog niet hebben geleid tot significante vooruitgang bij de aanpak van situaties waarin sprake is van een duidelijk gevaar voor een ernstige schending van de waarden waarop de EU berust; 7. betreurt dat drie lidstaten de in 2018 aangenomen gewijzigde kieswet van de Europese Unie nog steeds niet hebben geratificeerd; 8. betreurt voorts dat de Raad tot dusverre heeft geweigerd met het Parlement te onderhandelen over zijn enquêterecht, hoewel dit haaks staat op artikel 226 VWEU en het beginsel van loyale samenwerking, waardoor een bepaling van het Verdrag niet ten uitvoer wordt gelegd ondanks de verplichting daartoe; 9. is ingenomen met de goedkeuring van het nieuwe statuut van de Europese Ombudsman, naar aanleiding van het initiatief van het Parlement, waarmee wordt gewaarborgd dat het statuut verenigbaar is met het Verdrag van Lissabon; De in de Verdragen vastgelegde initiatiefrechten van de Raad en de Europese Raad 10. betreurt dat op het gebied van het economisch en monetair beleid in artikel 121 van het VWEU enkel is bepaald dat het Parlement in kennis moet worden gesteld; merkt tevens op dat de Raad artikel 121 VWEU als een feitelijk initiatiefrecht op dit gebied heeft uitgeoefend, en dringt aan op een uitbreiding van de verantwoordelijkheden van het Parlement als enige EU-instelling die de burgers vertegenwoordigt; 11. erkent voorts dat artikel 68 VWEU door de Europese Raad is opgevat als een feitelijk initiatiefrecht op het gebied van vrijheid, veiligheid en recht; wijst erop dat de Europese Raad geen medewetgever is en dat de goedkeuring door de Europese Raad van operationele meerjarenprogramma’s op dit gebied zonder enige verplichting tot raadpleging van het Parlement of de Commissie moet worden herzien, gezien de bijzonder grote gevolgen van dit beleid voor de grondrechten van de burgers; dringt erop aan dat deze bevoegdheid bij een volgende Verdragsherziening gelijkelijk aan het Parlement en de Raad wordt toegekend; 12. merkt op dat de Raad ingevolge artikel 76 VWEU, met de steun van een kwart van de lidstaten, een initiatiefrecht heeft dat samenvalt met dat van de Commissie op het gebied van samenwerking inzake het bestuursrecht alsook politiële en justitiële samenwerking in strafzaken; 13. merkt op dat deze ontwikkelingen deel uitmaken van een bredere trend naar een steeds grotere onevenwichtigheid tussen de Raad, de Europese Raad en de Commissie op het gebied van besluitvormingsbevoegdheden op alle beleidsterreinen, in verschillende mate; benadrukt dat dit leidt tot aantasting van de institutionele architectuur van de EU zoals vastgelegd in de Verdragen; is van mening dat het evenwicht ten gunste van de democratische legitimiteit moet worden hersteld door gelijkwaardige rechten toe te kennen aan het Parlement; 14. maakt zich zorgen over het gebrek aan transparantie bij de uitoefening van het initiatiefrecht door de Raad als neergelegd in artikel 241 VWEU; verzoekt de Raad alle op deze rechtsgrond ingediende verzoeken in alle officiële talen van de Europese Unie op een gebruiksvriendelijke wijze openbaar te maken en dringt er bij de Raad op aan om in al zijn handelingen het hoogst mogelijke niveau van transparantie te waarborgen (14) , met volledige inachtneming van de EU-regels inzake toegang tot documenten; Het in de Verdragen vastgelegde onrechtstreekse initiatiefrecht van het Parlement 15. wijst erop dat het Parlement sinds het Verdrag van Maastricht, uit erkenning voor zijn unieke democratische legitimiteit, het recht heeft de Commissie om indiening van wetgevingsvoorstellen te verzoeken; 16. merkt op dat de verzoeken overeenkomstig artikel 225 VWEU binnen de bevoegdheden van de Unie moeten vallen en dat de enige verplichting van de Commissie er momenteel in bestaat het Parlement in te lichten over haar redenen om niet met een voorstel te komen; 17. wijst erop dat het Parlement en de Commissie zijn overeengekomen om dit recht verder te versterken door middel van het Kaderakkoord van 2010; merkt op dat de Commissie heeft toegezegd binnen een termijn van drie maanden verslag te zullen uitbrengen over haar vervolgstappen naar aanleiding van verzoeken van het Parlement en, indien het college daartoe heeft besloten, met een wetgevingsvoorstel te komen; 18. is van mening dat de tijd is gekomen om meer politieke wil aan de dag te leggen en dringt er derhalve op aan dat nagedacht wordt over de herziening van het Kaderakkoord van 2010 met als doel sterkere initiatiefrechten van het Parlement te waarborgen; 19. betreurt dat de Commissie in haar follow-up van de overeenkomstig artikel 225 VWEU aangenomen initiatiefverslagen van wetgevende aard van het Parlement tot in 2019 slechts in een minderheid van de gevallen (15) wetgevingsvoorstellen heeft ingediend op verzoek van het Parlement; betreurt voorts dat de termijnen waarbinnen de Commissie op verzoeken van het Parlement moet reageren en met wetgevingsvoorstellen moet komen in de meeste gevallen niet worden nageleefd; 20. is van oordeel dat de enige verplichting waar de Commissie aan moet voldoen veel te zwak is, namelijk het in kennis stellen van het Parlement van haar redenen om geen gevolg te geven aan een INL-verslag dat door een meerderheid van de leden van het Parlement is aangenomen, en is daarom bijzonder ingenomen met de steun van Commissievoorzitter Von der Leyen voor het initiatiefrecht van het Parlement en met haar toezegging om altijd met een wetgevingshandeling te reageren op verzoeken van het Parlement uit hoofde van artikel 225 VWEU, met volledige inachtneming van de beginselen van evenredigheid, subsidiariteit en beter wetgeven; verwacht van de Commissie dat zij zich houdt aan deze toezegging om wetgevingsinitiatieven te nemen volgend op verzoeken van het Parlement die door de meerderheid van zijn leden zijn goedgekeurd in het kader van een INL-verslag; is van mening dat deze toezegging moet worden versterkt en dat het Parlement meer invloed moet kunnen uitoefenen op de agenda van de EU; 21. looft het zittende college van commissarissen omdat het, op één uitzondering na (16) , steeds tijdig heeft gereageerd op alle verzoeken van het Parlement (17) ; beklemtoont voorts dat een verzoek slechts in één geval niet heeft geleid tot een wetgevingsvoorstel; is van oordeel dat hiermee duidelijk een interinstitutioneel precedent is geschapen en verwacht dat de Commissie haar toezegging om op alle verzoeken te reageren zal blijven nakomen; 22. is van mening dat het beraad over het initiatiefrecht van het Parlement gepaard moet gaan met een breder beraad over politiek initiatief binnen het besluitvormingsproces van de EU; 23. beveelt aan de follow-up van de Europese burgerinitiatieven (EBI’s) te verbeteren en benadrukt dat het Parlement zou kunnen besluiten om gevolg te geven aan het EBI door een INL-verslag op te stellen indien de Commissie naar aanleiding van een EBI dat aan de procedurele voorschriften voldoet en in overeenstemming is met de Verdragen, met name de in artikel 2 VEU verankerde kernwaarden van de Unie, nalaat binnen de daarvoor gestelde termijnen mee te delen of zij al dan niet maatregelen neemt of in een mededeling bekendmaakt dat zij geen maatregelen neemt; De toekomst van de initiatiefrechten van het Parlement 24. is er ten zeerste van overtuigd dat een algemeen en rechtstreeks initiatiefrecht de democratische legitimiteit van de Unie verder zou versterken, de burgers van de Unie een krachtigere stem zou geven en een weerspiegeling zou vormen van de ontwikkeling van de bevoegdheden van de Unie en haar instellingen in de loop der tijd naar een sterkere Europese democratie; 25. is van oordeel dat het Parlement, als enige rechtstreeks verkozen EU-instelling, het recht moet worden toegekend om wetgevingsvoorstellen te doen; 26. is ervan overtuigd dat de Verdragen moeten worden herzien, om het Parlement, als enige rechtstreeks verkozen EU-instelling en dus als instelling die de burgers vertegenwoordigt bij de besluitvorming van de EU, een algemeen en rechtstreeks recht van initiatief op wetgevingsgebied toe te kennen; benadrukt dat het Parlement de procedure van artikel 48 VEU moet inleiden met het oog op een dergelijk recht van initiatief op wetgevingsgebied; is van oordeel dat dit initiatiefrecht van het Parlement ten minste moet gelden voor de beleidsterreinen waarvoor het Parlement bevoegd is om als medewetgever wetgeving vast te stellen; 27. benadrukt dat de Conferentie over de toekomst van Europa een ongekende kans bood om de huidige tekortkomingen aan te pakken en de Europese democratie een nieuwe impuls te geven, en moedigt met klem aan om de aanbeveling van de deelnemers aan de Conferentie te volgen, namelijk een echt initiatiefrecht voor het Parlement ; 28. wijst nogmaals op de bijzondere en versterkte constitutionele waardigheid van de aangelegenheden waarvoor het Parlement momenteel initiatiefrecht heeft, en is bijgevolg van oordeel dat een dergelijk exclusief recht moet worden uitgebreid tot aangelegenheden waarvoor de democratische legitimiteit en de soevereiniteit van de Unie van bijzonder groot belang zijn; 29. merkt op dat het huidige initiatiefrecht van het Parlement verschillende bijzondere wetgevingsprocedures omvat, bijvoorbeeld in het geval van de verordeningen met betrekking tot zijn eigen samenstelling, de verkiezing van zijn leden en hun statuut, het Statuut van de Europese Ombudsman en het enquêterecht van het Parlement; 30. is van oordeel dat de Verdragen nauwelijks regels bevatten voor deze procedures en pleit voor een nieuw interinstitutioneel akkoord tussen de drie instellingen dat uitsluitend is gewijd aan deze materie, waarin de bijzondere constitutionele waardigheid ervan volledig in acht wordt genomen en waarmee de democratische legitimiteit van de Europese Unie wordt versterkt; is van mening dat dit nieuw interinstitutioneel akkoord maatregelen zou kunnen omvatten om te voorkomen dat dossiers institutioneel worden geblokkeerd; 31. is van oordeel dat de interne regels van het Parlement beter moeten aansluiten op de bijzondere aard van deze wetgevingsprocedures; beveelt in het bijzonder aan dat het Parlement, indien voor de aanneming van een besluit door het Parlement de goedkeuring of de instemming van de Raad en het advies of de instemming van de Commissie is vereist, na de stemming over het voorgestelde besluit met deze instellingen in overleg treedt; is tevens van mening dat het Parlement de procedures voor het wijzigen van dergelijke voorgestelde besluiten na dergelijk overleg moet vereenvoudigen; 32. is van oordeel dat de uitbreiding van de gewone wetgevingsprocedure en de vaststelling van een gewone wetgevingsprocedure waarbij het Parlement initiatiefrecht geniet, als complementaire processen moeten worden beschouwd; 33. is van oordeel dat de erkenning van een rechtstreeks initiatiefrecht van het Parlement niet uitsluit dat de Commissie een parallel initiatiefrecht of een exclusief initiatiefrecht behoudt, bijvoorbeeld ten aanzien van de begroting; kan zich tevens voorstellen dat ook de Raad op strikt afgebakende gebieden een rechtstreeks initiatiefrecht zou hebben; verzoekt de drie instellingen na te denken over de vraag hoe parallelle initiatiefrechten effectief naast elkaar kunnen bestaan en in de praktijk kunnen worden toegepast; 34. zegt toe ten volle gebruik te zullen maken van het potentieel van het onrechtstreekse initiatiefrecht van het Parlement als neergelegd in de Verdragen en als verder uitgewerkt in interinstitutionele akkoorden alsook op grond van de toezegging van voorzitter Von der Leyen, en dit ook te ontwikkelen en verder te versterken; 35. is van oordeel dat het Interinstitutioneel Akkoord over beter wetgeven een essentiële rol speelt bij het waarborgen van loyale en transparante samenwerking in alle stadia van de wetgevingscyclus en ervoor zorgt dat de verschillende instellingen elkaars standpunten beter begrijpen; 36. dringt erop aan de werking van het Kaderakkoord van 2010 en de noodzaak van een gerichte herziening gezamenlijk te beoordelen om ervoor te zorgen dat de bepalingen en termijnen met betrekking tot het onrechtstreekse initiatiefrecht van het Parlement effectief kunnen worden nageleefd; verzoekt de Raad en de Commissie eveneens samen met het Parlement te onderzoeken in hoeverre het Interinstitutioneel Akkoord over beter wetgeven moet worden herzien om eventuele belemmeringen voor het Parlement om met wetgevingsinitiatieven te komen weg te nemen; 37. acht het passend zijn interne regels, procedures en voorschriften tegen het licht te houden, mede met betrekking tot het opstellen van initiatiefverslagen van wetgevende aard op grond van artikel 225 VWEU, om ervoor te zorgen dat voorstellen doelgericht en terdege onderbouwd zijn; stelt voor de in het Reglement van het Parlement uiteengezette procedures voor het opstellen en aannemen van resoluties uit hoofde van artikel 225 VWEU te stroomlijnen om ervoor te zorgen dat terdege rekening wordt gehouden met elk verzoek aan de Commissie om een wetgevingsinitiatief in te dienen, steeds met inachtneming van het Interinstitutioneel Akkoord over beter wetgeven, ongeacht de parlementaire resolutie waarin het verzoek is opgenomen; 38. verbindt zich ertoe de voorkeur te geven aan deze instrumenten als voornaamste middelen om de Commissie te verzoeken wetgevingsvoorstellen in te dienen; wijst er in dit verband op dat verzoeken alleen aan de Commissie gericht moeten zijn en dat ervoor moet worden gezorgd dat de inhoud van initiatiefverslagen van wetgevende aard binnen het voorwerp blijft van het verslag zoals besloten; onderstreept dat de nodige technische en administratieve capaciteit gewaarborgd moet zijn opdat het Parlement weloverwogen en goed onderbouwde verslagen uit hoofde van artikel 225 VWEU kan aannemen; 39. benadrukt dat nauwe samenwerking met de Commissie gedurende de levenscyclus van initiatiefverslagen van wetgevende aard van groot belang is om te kunnen garanderen dat het proces zo doeltreffend, transparant en inclusief mogelijk is; benadrukt de rol die de Conferentie van commissievoorzitters en de Conferentie van voorzitters in dit verband spelen; 40. benadrukt dat het Parlement zich volledig houdt aan het Interinstitutioneel Akkoord over beter wetgeven, waarin wordt gewezen op de noodzaak van een voorafgaande analyse van de Europese meerwaarde, alsook een beoordeling van de “kosten van geen Europa”, en herinnert eraan dat het beschikt over een structuur voor effectbeoordelingen die, voor zover mogelijk, moeten worden uitgevoerd alvorens een INL-verslag in te dienen, om de beoordeling van de Europese meerwaarde waarin het Interinstitutioneel Akkoord over beter wetgeven voorziet, te verbeteren; 41. is van mening dat de Commissie bij het beoordelen van de beginselen van evenredigheid, subsidiariteit en beter wetgeven in het kader van vervolgstappen naar aanleiding van verzoeken van het Parlement om wetgevingsvoorstellen overeenkomstig artikel 225 VWEU, terdege rekening moet houden met de door het Parlement verstrekte begeleidende analyses over de Europese meerwaarde en de “kosten van geen Europa”; wijst erop dat de Commissie volgens het Interinstitutioneel Akkoord over beter wetgeven reeds verplicht is in te gaan op eventuele punten die de medewetgevers hebben opgeworpen met betrekking tot deze analyses; 42. is voorts van mening dat de Commissie de ontwerpvoorstellen die zijn aangenomen naar aanleiding van een voorstel van het Parlement overeenkomstig artikel 225 VWEU duidelijk moet koppelen aan de desbetreffende INL-verslagen, zodat een duidelijke “voetafdruk van de wetgevende invloed” ontstaat; 43. verbindt zich ertoe een nauwere coördinatie met het Comité van de Regio’s en met het Economisch en Sociaal Comité te bevorderen door naar behoren rekening te houden met hun adviezen in het kader van artikel 225 VWEU; 44. wijst er nogmaals op dat toegankelijkheid, ethiek en transparantie van het allerhoogste belang zijn en als leidraad moeten dienen bij de activiteiten van alle EU-instellingen; dringt erop aan alle relevante informatie over initiatiefverslagen van wetgevende aard, zoals interne procedurestappen of follow-up van de Commissie, in alle officiële talen van de Europese Unie op internet beschikbaar te stellen; 45. wijst opnieuw op het belang van de prelegislatieve fase en herinnert aan de rol van het Parlement als bepaald in het Interinstitutioneel Akkoord over beter wetgeven en het Kaderakkoord van 2010; pleit ervoor meer vaart te maken met de werkzaamheden voor het opzetten van een gemeenschappelijke wetgevingsdatabank, als voorzien in het Interinstitutioneel Akkoord over beter wetgeven; 46. wijst nogmaals op het belang van participatie van de burgers en het maatschappelijk middenveld voor de democratische legitimiteit van de EU; roept alle EU-instellingen op hen op zinvolle wijze te betrekken bij de besluitvorming in alle fasen van de beleidscyclus; o o o 47. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Europese Raad, de Raad, de Commissie, alsmede aan de regeringen en parlementen van de lidstaten. Het Europees Parlement, – gezien het Internationaal Verdrag inzake burgerrechten en politieke rechten van 1966, – gezien het Internationaal Verdrag inzake economische, sociale en culturele rechten van 1966, – gezien het Verdrag inzake de uitbanning van alle vormen van discriminatie van vrouwen van 1979, – gezien het Internationaal Verdrag inzake de uitbanning van alle vormen van rassendiscriminatie van 1965, – gezien het Verdrag van de Verenigde Naties inzake de rechten van het kind van 1989, – gezien het Verdrag tegen foltering en andere wrede, onmenselijke of onterende behandeling of bestraffing van 1984, – gezien het VN-Verdrag inzake de rechten van personen met een handicap van 2006, – gezien de in 2015 overeengekomen VN-doelstellingen inzake duurzame ontwikkeling (SDG’s), en met name de doelstellingen 1, 3 en 5 inzake respectievelijk het uitbannen van armoede, goede gezondheid en welzijn, en gendergelijkheid, – gezien het actieprogramma van Peking van 1995 en de resultaten van de toetsingsconferenties daarvan, – gezien de Internationale Conferentie over Bevolking en Ontwikkeling (ICPD) van 1994 in Caïro en het bijbehorende actieprogramma, alsook de resultaten van de toetsingsconferenties daarover, – gezien de top van Nairobi van 2019 over ICPD+25 – Accelerating the Promise, en de toezeggingen van de belanghebbenden met betrekking tot seksuele en reproductieve gezondheid en rechten (SRGR), – gezien de informatiereeks over seksuele en reproductieve gezondheid en rechten van het Bureau van de Hoge Commissaris van de VN voor de mensenrechten (OHCHR) van 2020, – gezien het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens van 1950, – gezien de richtsnoeren van de Wereldgezondheidsorganisatie (WHO) van 2015 getiteld “Safe abortion: technical and policy guidance for health systems”, – gezien de leidraad van de WHO van 8 maart 2022, getiteld “Abortion care guideline”, – gezien de verklaring van het OHCHR van 14 september 2021 getiteld “UN experts denounce further attacks against right to safe abortion and Supreme Court complicity”, – gezien het verslag van het Bevolkingsfonds van de Verenigde Naties (UNFPA) over de toestand van de wereldbevolking van maart 2022, getiteld “Seeing the Unseen: The case for action in the neglected crisis of unintended pregnancy”, – gezien het rapport van het Pew Research Center van 6 mei 2022 getiteld “America’s Abortion Quandary”, – gezien de grondwet van de Verenigde Staten van Amerika, – gezien het arrest Roe v. Wade , 410 U.S. 113 (1973), – gezien het eerste ontwerp van meerderheidsstandpunt nr. 19-1392 van het Hooggerechtshof van de Verenigde Staten (1) , opgesteld door rechter Samuel Alito in de zaak Thomas E. Dobbs, Staatsgezondheidsfunctionaris van het Mississippi Department of Health, et al. v. Jackson Women’s Health Organization, et al. , gedateerd februari 2022 en uitgelekt naar de pers in mei 2022, – gezien wet 8 van de Senaat van Texas (Senate Bill 8 – SB 8) en de daarmee verband houdende wet 1515 van het Huis van Afgevaardigden van Texas (House Bill 1515 – HB 1515), getiteld “Relating to abortion, including abortions after detection of an unborn child’s heartbeat authorizing a private civil right of action” van september 2021, – gezien het Verdrag van de Raad van Europa van 2014 inzake het voorkomen en bestrijden van geweld tegen vrouwen en huiselijk geweld, – gezien artikel 2 van het Verdrag betreffende de Europese Unie, – gezien het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie van 2009 (het “Handvest”), – gezien zijn resolutie van 7 oktober 2021 over de abortuswet in Texas, VS (2) , – gezien zijn resolutie van 24 juni 2021 over de situatie op het gebied van seksuele en reproductieve gezondheid en rechten in de EU, in verband met de gezondheid van vrouwen (3) , – gezien zijn resolutie van 11 november 2021 over het feit dat in Polen een jaar geleden de facto een abortusverbod werd ingevoerd (4) , – gezien zijn resolutie van 13 februari 2019 over verslechteringen op het gebied van de rechten van de vrouw en gendergelijkheid in de EU (5) , – gezien het EU-actieplan voor gendergelijkheid en empowerment van vrouwen in het externe optreden 2021-2025 (GAP III), – gezien zijn resolutie van 11 februari 2021 over de uitdagingen met betrekking tot vrouwenrechten in Europa: meer dan 25 jaar na de verklaring en het actieprogramma van Peking (6) , – gezien zijn resolutie van 5 mei 2022 over de gevolgen van de oorlog tegen Oekraïne voor vrouwen (7) , – gezien artikel 132, lid 2, van zijn Reglement, A. overwegende dat abortus volgens de WHO een essentieel onderdeel is van alomvattende gezondheidszorg en dat ongeveer 45 % van alle abortussen onveilig is, waarvan 97 % in ontwikkelingslanden plaatsvindt (8) ; overwegende dat volgens het UNFPA (9) elk jaar naar schatting 121 miljoen onbedoelde zwangerschappen ontstaan, waarvan meer dan 60 % eindigt in abortus; overwegende dat tegenstanders van SRGR en de autonomie van vrouwen de afgelopen jaren een aanzienlijke invloed hebben gehad op de nationale wetgeving en het nationale beleid, en dat op mondiaal niveau, ook in verscheidene lidstaten, retrogressieve initiatieven zijn genomen; overwegende dat de opkomst van extreemrechts ook bijdraagt tot deze terugdraaiing van het recht van vrouwen op abortus, een fenomeen dat zich over de hele wereld manifesteert; B. overwegende dat het Comité voor de uitbanning van discriminatie van vrouwen heeft vastgesteld dat het strafbaar stellen van abortus geen afschrikkende werking heeft; overwegende dat, zoals de VN-werkgroep inzake discriminatie van vrouwen en meisjes opmerkt, wanneer abortus gecriminaliseerd is en onderworpen aan wettelijke beperkingen, een veilige afbreking van de zwangerschap niet voor alle vrouwen mogelijk is vanwege hun sociaal-economische situatie, en aldus een voorrecht wordt van sociaal-economisch bevoorrechte vrouwen, terwijl vrouwen met beperkte middelen gedwongen zijn hun toevlucht te nemen tot onveilige en clandestiene abortussen, waarbij zij hun leven en gezondheid op het spel zetten; overwegende dat volgens de WHO het percentage onveilige abortussen aanzienlijk hoger ligt in landen met een zeer restrictieve abortuswetgeving dan in landen met een minder restrictieve wetgeving (10) ; C. overwegende dat onveilige abortus de voornaamste maar een te voorkomen oorzaak is van moedersterfte en maternale morbiditeit; overwegende dat het gebrek aan toegang tot veilige en legale abortuszorg een kritiek probleem is voor de volksgezondheid en de mensenrechten; overwegende dat het verbieden van abortus, waardoor vrouwen gedwongen worden onveilige en clandestiene abortussen te laten uitvoeren, leidt tot een hogere moedersterfte en maternale morbiditeit; D. overwegende dat het Hooggerechtshof van de Verenigde Staten een precedent heeft geschapen in de baanbrekende zaak Roe v. Wade (1973), later bevestigd in Planned Parenthood v. Casey (1992) en Whole Woman’s Health v. Hellerstedt (2016), waarin het grondwettelijke recht op legale abortus vóór de levensvatbaarheid van de foetus in de VS wordt gewaarborgd; overwegende dat onlangs een eerste ontwerp van een meerderheidsstandpunt van het Hooggerechtshof is uitgelekt, opgesteld door rechter Samuel Alito in de zaak Thomas E. Dobbs, Staatsgezondheidsfunctionaris van het Mississippi Department of Health v. Jackson Women’s Health Organization , waarmee Roe v. Wade ongedaan zou worden gemaakt en de grondwettelijke rechten in de VS zouden worden teruggedraaid; overwegende dat het Hooggerechtshof naar verwachting vóór eind juni 2022 een definitieve uitspraak zal doen; overwegende dat het uitgelekte ontwerpadvies de meest nadelige uitkomst voor abortusrechten vertegenwoordigt in termen van wat het Hooggerechtshof zou kunnen beslissen, door staten toe te staan abortus op elk punt van de zwangerschap te verbieden en de mogelijkheid te openen van een volledig verbod op abortus, dat op zijn beurt de bescherming zou wegnemen die door de bestaande rechten voor vrouwen en meisjes in de VS wordt geboden; E. overwegende dat het leven van vrouwen en meisjes in de gehele VS zou worden beïnvloed door een beslissing van het Hooggerechtshof waarmee Roe v. Wade ongedaan zou kunnen worden gemaakt, en dat de schadelijke gevolgen het meest acuut zouden worden ervaren door personen in kwetsbare situaties; overwegende dat ook andere SRGR negatief beïnvloed zouden kunnen worden indien Roe v. Wade zou worden tenietgedaan; overwegende dat beperkingen of een verbod op het recht op abortus in de VS onevenredig grote gevolgen zouden hebben voor vrouwen in armoede, met name vrouwen van een bepaald ras, onder wie zwarte vrouwen, Latijns-Amerikaanse vrouwen en inheemse vrouwen, alsmede vrouwen uit plattelandsgebieden, LHBTIQ-personen, vrouwen met een handicap, adolescenten, migrantenvrouwen, onder wie irreguliere migranten, en eenoudergezinnen met een vrouw aan het hoofd; overwegende dat met openbare abortusdiensten ervoor kan worden gezorgd dat alle vrouwen, ook die in een kwetsbare sociaal-economische situatie, universele toegang hebben tot veilige en legale abortus; F. overwegende dat het uitgelekte ontwerpadvies van het Hof volgt op de recente niet-aflatende inspanningen op deelstaatniveau om de abortusrechten in de VS in te perken en op te schorten, en overwegende dat sinds 2011 bijna 500 wetten zijn aangenomen door de staten van de VS om de toegang tot abortus te beperken; overwegende dat beperking van de toegang tot abortus mensen, met name diegenen die niet over middelen of informatie beschikken, ertoe zal dwingen lange afstanden af te leggen, zwangerschappen tegen hun wil uit te dragen of hun toevlucht te nemen tot onveilige, eigenhandig thuis uitgevoerde abortussen, waardoor zij ook kwetsbaar zullen worden voor strafrechtelijk onderzoek en vervolging; G. overwegende dat Texas onlangs de zogenaamde Senate Bill 8 (SB 8) heeft aangenomen, die abortus verbiedt na het begin van de hartslag van de foetus, d.w.z. na ongeveer zes weken zwangerschap, en die niet verziet in uitzonderingen voor verkrachting, incest of foetale gezondheidstoestanden die onverenigbaar zijn met een duurzaam leven na de geboorte; overwegende dat het Hooggerechtshof van de VS de wet in werking heeft laten treden en dat Texas zich aan een rechterlijke toetsing van de grondwettigheid ervan heeft kunnen onttrekken door overheidsambtenaren vrij te stellen van de handhaving van de wet en een juridisch pad te creëren waarlangs burgers tegen betaling van een beloning van 10 000 USD eenieder kunnen aanklagen die abortuszorg verleent of iemand helpt bij het verkrijgen van een abortus in strijd met het verbod, aangezien de wet zonder één enkele entiteit die verantwoordelijk is voor de handhaving ervan, moeilijker aan te vechten is; overwegende dat de bepaling op grond waarvan burgers eenieder die abortusdiensten verleent, kunnen vervolgen, de sluizen openzet voor pesterijen; H. overwegende dat ten minste twaalf staten wetten hebben uitgevaardigd of vastgesteld die een kopie zijn van de SB 8 van Texas of hebben aangekondigd dit te zullen doen; overwegende dat de wetgevende lichamen van Idaho en Oklahoma onlangs wetten hebben aangenomen die abortus verbieden met wetsvoorstellen naar het voorbeeld van SB 8, in het geval van Oklahoma ook vanaf het moment van de bevruchting; I. overwegende dat indien het Hooggerechtshof zou besluiten Roe v. Wade ongedaan te maken, de beslissing over de wettigheid van abortussen weer bij de staten zou komen te liggen; overwegende dat 13 staten reeds zogenaamde “trigger laws” hebben uitgevaardigd die abortus buiten de wet stellen, en die bedoeld zijn om de toegang tot abortus onmiddellijk te verbieden of te beperken als Roe v . Wade wordt teruggedraaid; overwegende dat met inbegrip van deze 13 staten er in totaal 26 staten zijn die abortus zeker of waarschijnlijk zullen beperken of verbieden indien de grondwettelijke bescherming wordt tenietgedaan, aangezien andere staten zouden kunnen proberen om ofwel wetten van vóór 1973 opnieuw in te voeren, zoals Michigan, Wisconsin en West Virginia, ofwel recentelijk goedgekeurde abortusbeperkingen in te voeren die door de rechtbanken werden geblokkeerd, zoals Alabama, Georgia, Iowa, Ohio en South Carolina; J. overwegende dat bijna alle sterfgevallen als gevolg van onveilige abortussen zich voordoen in landen waar abortus streng aan banden wordt gelegd; overwegende dat het jaarlijkse aantal gevallen van moedersterfte in de VS als gevolg van onveilige abortussen naar schatting met 21 % zou stijgen (11) tegen het tweede jaar nadat een verbod van kracht wordt; overwegende dat deze sterfgevallen volledig te voorkomen zijn; K. overwegende dat bij tienermeisjes tussen 15 en 19 jaar zwangerschaps- en bevallingscomplicaties wereldwijd de belangrijkste doodsoorzaak zijn; overwegende dat het VN-Comité voor de Rechten van het Kind (12) landen heeft aangespoord abortus te decriminaliseren en ervoor te zorgen dat meisjes toegang hebben tot legale en veilige abortusdiensten; overwegende dat het eventuele verbod op abortus de dalende cijfers van tienerzwangerschappen in de VS zou kunnen keren; overwegende dat tienermoeders aanzienlijk meer kans lopen hun studie af te breken en met werkloosheid te worden geconfronteerd, waardoor de vicieuze cirkel van armoede nog wordt verergerd; L. overwegende dat er toenemende bezorgdheid bestaat over gegevensbescherming in de context van de mogelijke terugdraaiing van Roe v. Wade ; overwegende dat via menstruatietracking-apps of geolocatie-instrumenten en zoekmachines gegevens kunnen worden verzameld over mensen die een abortuskliniek hebben benaderd, een abortuspil hebben gekocht of naar informatie hebben gezocht; overwegende dat het mogelijk is om personen op deze gronden als doelwit te nemen of de verzamelde informatie tegen hen te gebruiken (13) ; M. overwegende dat niet-gouvernementele organisaties (ngo’s) en conservatieve denktanks die tot het christelijk rechts van de VS behoren, wereldwijd de anti-abortusbeweging hebben gefinancierd; overwegende dat deze financiering aanzienlijk is geweest; overwegende dat, indien Roe v. Wade wordt teruggedraaid, dit zou kunnen leiden tot een sterke toename van de geldstroom met hernieuwde druk van anti-abortusgroeperingen over de gehele wereld; N. overwegende dat, indien het Hooggerechtshof Roe v. Wade nietig verklaart, dit anti-abortusbewegingen zou kunnen aanmoedigen om druk uit te oefenen op regeringen en rechtbanken buiten de VS om de rechten op abortus terug te draaien en de belangrijke verworvenheden van de afgelopen decennia, waarin meer dan 60 landen (14) hun abortuswetgeving en -beleid hebben hervormd om beperkingen en belemmeringen op te heffen, op losse schroeven te zetten; O. overwegende dat ondanks de algemene vooruitgang op het gebied van de bescherming van SRHR in de wereld, ook in Europa, de terugval in het recht op toegang tot veilige en legale abortus een ernstige bron van zorg is; overwegende dat het terugdraaien van Roe v. Wade de anti-abortusbeweging in de Europese Unie zou kunnen versterken; overwegende dat Polen de enige EU-lidstaat is die een grond voor abortus uit zijn wetgeving heeft geschrapt, aangezien het onwettige Grondwettelijk Tribunaal op 22 oktober 2020 heeft beslist om reeds lang bestaande rechten van Poolse vrouwen ongedaan te maken, hetgeen neerkomt op een de facto abortusverbod; overwegende dat abortus in Malta verboden is; overwegende dat medische abortus vroeg in de zwangerschap niet legaal is in Slowakije en niet beschikbaar is in Hongarije; overwegende dat ook in Italië de toegang tot abortus wordt uitgehold (15) ; overwegende dat in andere EU-lidstaten de toegang tot abortuszorg wordt ontzegd, zoals onlangs in Kroatië (16) ; ; overwegende dat de EU en haar lidstaten absoluut moeten opkomen voor SRGR en moeten benadrukken dat de rechten van vrouwen onvervreemdbaar zijn en niet mogen worden geschrapt of afgezwakt; overwegende dat het van cruciaal belang is dat de EU en haar lidstaten vooruitgang blijven boeken bij het waarborgen van de toegang tot veilige, legale en tijdige abortuszorg, overeenkomstig de aanbevelingen en bewijzen van de WHO; P. overwegende dat seksuele en reproductieve rechten (SRR), met inbegrip van veilige en legale abortus, een grondrecht vormen; overwegende dat het criminaliseren, vertragen en ontzeggen van de toegang tot veilige en legale abortuszorg een vorm van geweld tegen vrouwen en meisjes is; overwegende dat verschillende mensenrechtenorganisaties hebben verklaard dat het ontzeggen van veilige en legale abortus neer kan komen op foltering of wrede, onmenselijke en vernederende behandeling; overwegende dat onveilige abortussen die tot de dood leiden in de context van een abortusverbod moeten worden opgevat als genderarbitraire executies, waarvan alleen vrouwen het slachtoffer zijn, als gevolg van in de wet verankerde discriminatie (17) ; Q. overwegende dat internationale mensenrechtenorganisaties herhaaldelijk en consequent hebben bevestigd dat de strafbaarstelling van en beperkingen op abortus in strijd zijn met de internationale mensenrechtenverplichtingen van staten welke beschermd worden door internationale en Europese wetgeving op het gebied van mensenrechten, zoals het Internationaal Verdrag inzake burgerrechten en politieke rechten en het Internationaal Verdrag inzake economische, sociale en culturele rechten, het Verdrag inzake de uitbanning van alle vormen van discriminatie van vrouwen en het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens; overwegende dat het dwingen van vrouwen om clandestiene abortussen te laten uitvoeren, om voor deze procedure naar andere landen te reizen of om hun zwangerschap tegen hun wil uit te dragen, een schending is van het recht van vrouwen en meisjes op leven, lichamelijke en geestelijke integriteit, gelijkheid, non-discriminatie en gezondheid; overwegende dat het volkenrechtelijke beginsel van non-retrogressie staten verbiedt stappen te ondernemen die bestaande rechten of aanspraken op het gebied van gendergelijkheid en SRHR ondermijnen, beperken of tenietdoen; R. overwegende dat in de verklaring van VN-deskundigen van september 2021 (18) wordt benadrukt dat de mensenrechten van vrouwen grondrechten zijn die niet ondergeschikt kunnen worden gemaakt aan culturele, religieuze of politieke overwegingen, en dat hieraan wordt toegevoegd dat de invloed van ideologisch en religieus gemotiveerde inmenging in volksgezondheidskwesties bijzonder schadelijk is geweest voor de gezondheid en het welzijn van vrouwen en meisjes; S. overwegende dat het waarborgen van toegang tot alomvattende SRGR, op de leeftijd afgestemde, alomvattende seksuele en relationele educatie en diensten, waaronder op het gebied van gezinsplanning, voorbehoedsmiddelen en veilige, legale en gratis abortus, alsmede eerbiediging van eenieders autonomie en vermogen om vrij en met kennis van zaken beslissingen te nemen over zijn of haar lichaam en leven, voorwaarden zijn voor de verwezenlijking van gendergelijkheid en sociale en economische gelijkheid; overwegende dat gelijke toegang tot abortuszorg vrouwen in staat stelt meer zeggenschap over hun lichaam uit te oefenen en hun mogelijkheden vergroot om hun economisch welzijn te verbeteren; T. overwegende dat gendergelijkheid, het overal uitbannen van armoede en uitbuiting, en het waarborgen van een gezond leven en welzijn voor iedereen fundamentele doelstellingen zijn die respectievelijk in de SDG’s 5, 1 en 3 zijn opgenomen; overwegende dat meer in het bijzonder het waarborgen van universele toegang tot seksuele en reproductieve gezondheid, en het uitbannen van alle vormen van geweld en schadelijke praktijken tegen vrouwen en meisjes streefdoelen zijn in het kader van de SDG’s 3 en 5; overwegende dat alle lidstaten van de VN, met inbegrip van de VS en de lidstaten van de EU, taken op zich hebben genomen, verbintenissen hebben afgelegd en verplichtingen zijn aangegaan om deze SDG’s en de streefcijfers ervan te eerbiedigen en te verwezenlijken; 1. veroordeelt krachtig de achteruitgang op het gebied van vrouwenrechten en SRGR die zich wereldwijd, ook in de VS en in sommige lidstaten van de EU, voordoet; herinnert eraan dat SRGR fundamentele mensenrechten zijn die moeten worden beschermend en versterkt en op geen enkele manier kunnen worden afgezwakt of ingetrokken; is vooral ernstig bezorgd over de mate waarin dergelijke verboden zullen bijdragen tot het trauma dat wordt ervaren door slachtoffers van verkrachting en incest; 2. geeft uitdrukking aan zijn krachtige solidariteit met en steun aan de vrouwen en meisjes in de VS, en aan al diegenen die betrokken zijn bij zowel het verlenen van toegang tot als het opkomen voor het recht op legale en veilige abortuszorg in dergelijke moeilijke omstandigheden; 3. herinnert het Hooggerechtshof van de Verenigde Staten aan het belang van handhaving van de baanbrekende zaak Roe v. Wade (1973) en de daaruit voortvloeiende grondwettelijke bescherming van het recht op abortus in de VS; 4. veroordeelt krachtig elke terugdraaiing van de mensenrechten en de grondwettelijke rechten; roept op tot actie om het recht op veilige en legale abortus in de VS te waarborgen en roept de VS op geen stappen terug te doen; roept de bevoegde autoriteiten van de VS op alle niveaus op om, overeenkomstig de leidraad van de WHO inzake abortuszorg, de toegang tot en de verstrekking van abortusdiensten volledig uit het strafrecht te halen, op hun grondgebied veilige, legale, kosteloze en kwalitatief hoogstaande diensten op het gebied van seksuele en reproductieve gezondheid te waarborgen en deze gemakkelijk toegankelijk te maken voor alle vrouwen en meisjes; 5. roept de regering van Texas op Senate Bill 8 snel in te trekken; roept de regeringen van Idaho en Oklahoma op hun soortgelijke wetten, waaronder HB 4327 (Oklahoma), in te trekken; roept alle 26 staten van de VS met trigger laws, bestaande wetgeving en andere maatregelen betreffende verboden en beperkingen van abortus op, deze in te trekken en ervoor te zorgen dat hun wetgeving in overeenstemming is met de internationaal beschermde vrouwenrechten en de internationale mensenrechtennormen; 6. is ernstig bezorgd over het feit dat verboden en andere beperkingen van abortus onevenredig grote gevolgen hebben voor vrouwen in armoede, in het bijzonder vrouwen van een bepaald ras, onder wie zwarte vrouwen, Latijns-Amerikaanse vrouwen en inheemse vrouwen, alsmede vrouwen uit plattelandsgebieden, LHBTIQ-personen, vrouwen met een handicap, adolescenten, migrantenvrouwen, onder wie irreguliere migranten, en eenoudergezinnen met een vrouw aan het hoofd; benadrukt dat vrouwen die het zich als gevolg van financiële of logistieke belemmeringen niet kunnen veroorloven om naar reproductieve-gezondheidsklinieken in naburige staten of landen te reizen, een groter risico lopen onveilige en levensbedreigende procedures te ondergaan, en gedwongen worden hun zwangerschap tegen hun wil uit te dragen, hetgeen een schending van de mensenrechten en een vorm van gendergerelateerd geweld is (19) ; 7. is verheugd over het feit dat de federale Women’s Health and Protection Act (WHPA), die het recht op abortuszorg in de gehele VS beoogt te beschermen, in het Huis van Afgevaardigden is aangenomen, maar betreurt ten zeerste dat zij in de Senaat is verworpen; roept de regering van de VS en/of andere betrokken autoriteiten van de VS op de mensenrechten van vrouwen en meisjes te eerbiedigen, te handhaven en te beschermen, met inbegrip van hun recht op leven, privacy, gezondheid en gelijkheid, en non-discriminatie, alsook hun vrijwaring van discriminatie, geweld en foltering of wrede, onmenselijke en onterende behandeling, door op federaal niveau wettelijke bescherming voor de toegang tot veilige, legale en kwalitatief hoogstaande seksuele en reproductieve gezondheidsdiensten, met inbegrip van abortus, voor alle vrouwen en meisjes tot stand te brengen en te ondersteunen; 8. spoort president Joe Biden en zijn regering aan hun inspanningen op te voeren en de rechten van abortus te blijven steunen, en dringt er bij hem op aan de toegang tot veilige en legale abortus te waarborgen; spoort de regering van de VS aan verdere inspanningen te leveren om ervoor te zorgen dat abortus en anticonceptie worden geïntegreerd in de verstrekking van leeftijdsgerichte en alomvattende informatie, voorlichting en diensten op het gebied van SRGR, en dat deze voor iedereen toegankelijk zijn; is verheugd over het feit dat de VS opnieuw middelen vrijmaakt voor het UNFPA, het VN-agentschap voor seksuele en reproductieve gezondheid, en roept de regering van de VS en/of andere betrokken autoriteiten van de VS op SRGR te blijven steunen en dit te doen in de VN en in andere multilaterale fora; 9. dringt er bij de regering van de VS en/of andere betrokken autoriteiten van de VS op aan te zorgen voor adequate federale, constitutionele en wettelijke bescherming van het recht op zwangerschapsonderbreking en dringt er voorts bij de regering van de VS op aan abortus volledig uit het strafrecht te halen, hetgeen niet alleen inhoudt dat vrouwen en meisjes en andere zwangere personen, zorgverleners en anderen die abortus verzorgen niet langer worden gestraft, maar ook dat abortus uit het strafrecht van de staten wordt geschrapt en dat alle andere bestraffende wetten, beleidsmaatregelen en praktijken worden afgeschaft; 10. spoort de regering van de VS en/of andere betrokken autoriteiten van de VS ten zeerste aan om ook alle belemmeringen voor abortusdiensten weg te nemen, met inbegrip van toestemming of kennisgeving door derden, verplichte wachttijden en toestemming door rechters of medische panels, en om in het hele land tijdige toegang tot abortuszorg te waarborgen; roept de regering van de VS op ervoor te zorgen dat de dienst wordt verleend zonder discriminatie, pesterijen, dwang, angst of intimidatie, met inachtneming van de privacy van vrouwen en de vertrouwelijkheid, en met de nodige bescherming en eerbied voor zorgverleners; 11. roept de regering van de VS en/of andere relevante autoriteiten van de VS op om weigering van rechtmatige abortusdiensten door zorgverleners, onder meer op grond van een gewetensclausule, zodanig te reguleren dat vrouwen niet de toegang tot abortus wordt ontzegd; 12. is bezorgd over het verzamelen en misbruiken van gegevens over personen die een abortus willen laten uitvoeren; verzoekt de regering van de VS ervoor te zorgen dat de wetgeving en het beleid inzake gegevensbescherming in overeenstemming zijn met de internationale mensenrechtennormen en te garanderen dat de verwerking van gevoelige persoonsgegevens, zoals gezondheidsgerelateerde gegevens en informatie, de rechten van personen eerbiedigt en gebaseerd is op hun vrije, specifieke, geïnformeerde en uitdrukkelijke toestemming voor het verzamelen en verwerken van persoonsgegevens; roept de digitale distributiediensten op ervoor te zorgen dat alle apps voldoen aan de wetgeving inzake gegevensgebruik en -bescherming; 13. erkent de rol die ngo’s spelen als dienstverleners en als pleitbezorgers voor SRGR in de VS, en moedigt hen aan hun werk voort te zetten; bevestigt dat deze ngo’s voldoende financiële middelen nodig hebben om te kunnen functioneren; onderstreept dat de door deze ngo’s verleende diensten beantwoorden aan de behoeften en de mensenrechten van vrouwen en meisjes; onderstreept dat hun werk niet in de plaats mag komen van de verantwoordelijkheid van de staat om de toegang tot openbare, legale en veilige abortusdiensten te waarborgen; 14. roept de regering van de VS op de nodige maatregelen te nemen om sociale steun te waarborgen, met name in het geval van eenoudergezinnen en tienerzwangerschappen, onder meer door middel van universele kinderopvang en gezondheidszorg; 15. roept de regering van de VS op alle resterende (20) VN- en regionale mensenrechtenverdragen en -protocollen te ondertekenen en te ratificeren, met inbegrip van het Verdrag inzake de uitbanning van alle vormen van discriminatie van vrouwen van 1979; 16. is ernstig bezorgd over de mogelijke gevolgen voor de rechten van de vrouw in de gehele wereld, indien het Amerikaanse Hooggerechtshof Roe v. Wade zou terugdraaien; maakt zich ernstig zorgen over de mogelijkheid van een afremmend effect op de prioritering en financiering van SRGR-diensten, die zowel in de VS als wereldwijd al op grote schaal zijn gedeprioriteerd en ondergefinancierd; wijst er met bezorgdheid op dat in landen die voor hun volksgezondheidsprogramma’s sterk afhankelijk zijn van steun uit de VS, de terugdraaiing ervan gevolgen zou kunnen hebben voor het engagement van die regeringen ten aanzien van abortusvoorzieningen en andere reproductieve rechten; 17. is verheugd over de recente positieve ontwikkelingen inzake abortusrechten in Argentinië, Mexico, Ecuador, Colombia en Chili, die in Zuid-Amerika belangrijke stappen voorwaarts betekenen op het gebied van vrouwenrechten, alsmede in andere landen over de hele wereld, zoals Angola, India, Kenia, Nieuw-Zeeland, Noord-Ierland, Zuid-Korea en Thailand; 18. benadrukt dat het van belang is ervoor te zorgen dat vrouwen en meisjes worden betrokken bij de opstelling van wetten en beleidsmaatregelen die op hen van invloed zijn en hun mensenrechten betreffen, met inbegrip van SRGR, in het bijzonder de abortuszorg, en dat zij recht hebben op gerechtigheid en verhaalsmogelijkheden wanneer hun rechten worden geschonden; 19. benadrukt het gebrek aan toegang tot anticonceptie en de bestaande onvervulde behoeften (21) ; benadrukt dat vrouwen een onevenredig grote verantwoordelijkheid dragen voor anticonceptie, die met mannen moet worden gedeeld; benadrukt in dit verband de noodzaak om voorbehoedsmiddelen voor mannen te ontwikkelen en te bevorderen, teneinde het aantal onbedoelde zwangerschappen terug te dringen; benadrukt dat voorrang moet worden gegeven aan de bestrijding van seksueel geweld en aan alomvattende, op de leeftijd afgestemde en empirisch onderbouwde seksuele en relationele educatie voor iedereen, een reeks kwalitatief hoogwaardige, toegankelijke, veilige, betaalbare en, waar nodig, gratis anticonceptiemethoden en voorbehoedsmiddelen, en gezinsplanningsadviezen, alsmede gezondheidsdiensten; 20. verzoekt de EU en de lidstaten alle mogelijke steun, met inbegrip van financiële steun, te bieden aan in de VS gevestigde maatschappelijke organisaties die diensten in verband met SRGR in het land beschermen, bevorderen en verstrekken, als een manier om hun niet aflatende inzet voor deze rechten te laten blijken; roept voorts de lidstaten op een veilig toevluchtsoord te bieden aan alle medische beroepsbeoefenaars die het risico lopen op juridische vervolging of andere vormen van intimidatie als gevolg van hun legitieme werk in de abortuszorg; 21. verzoekt de Europese Dienst voor extern optreden, de Commissie en alle lidstaten van de EU gebruik te maken van alle instrumenten waarover zij beschikken om hun acties te versterken teneinde de achteruitgang op het gebied van vrouwenrechten en SRGR tegen te gaan, onder meer door een mogelijke vermindering van de financiering door de VS voor SRGR in de rest van de wereld te compenseren, en door in hun externe betrekkingen krachtig te pleiten voor en prioriteit te geven aan universele toegang tot veilige en legale abortus en andere SRGR; 22. roept de EU en haar lidstaten op er bij de regering van de VS op aan te dringen federale wettelijke bescherming voor het recht op abortus in te voeren, en deze mensenrechtenkwesties in hun betrekkingen met de VS op alle niveaus en in alle relevante internationale fora aan de orde te stellen, en er daarbij op te wijzen dat het hier gaat om een vorm van geweld tegen vrouwen en meisjes; roept voorts de EU-delegatie in de VS op om in haar contacten met de bevoegde autoriteiten van de VS en bij de lokale uitvoering van GAP III prioriteit te geven aan SRGR; 23. roept de EU en haar lidstaten op zich krachtig in te zetten voor SRGR voor iedereen, onder meer door te ijveren voor een betere wettelijke bescherming binnen de EU-grenzen en door belemmeringen voor het genot van deze rechten weg te nemen; 24. roept de EU en haar lidstaten op het recht op abortus op te nemen in het Handvest; 25. roept de Europese Dienst voor extern optreden, de EU-delegaties en de ambassades van de lidstaten overal ter wereld op om mensenrechtenactivisten die zich inzetten voor SRGR proactief te benaderen en te beschermen, met name in landen waar het recht op en de toegang tot abortus aan beperkingen onderhevig zijn; 26. verzoekt de vicevoorzitter van de Commissie/hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid, de speciale vertegenwoordiger van de EU voor mensenrechten en de commissaris voor gendergelijkheid te overwegen om, indien het arrest Roe v. Wade nietig wordt verklaard, deze schending van de SRGR van vrouwen en van hun recht op gezondheidszorg te veroordelen en aan de kaak te stellen, alsook de rechtsonzekerheid die dit zal veroorzaken in hun contacten met VS-functionarissen; 27. onderstreept dat het recht van alle mensen op lichamelijke integriteit en autonomie moet worden beschermd, in overeenstemming met het actieprogramma van Peking en het ICPD-actieprogramma, en dat de toegang tot essentiële diensten om dit recht te kunnen uitoefenen, moet worden gewaarborgd; benadrukt dat toegang tot gezondheidszorg een fundamenteel mensenrecht is, en dat het de plicht van de staat is om aan eenieder gezondheidszorg te verstrekken en om dit voor iedereen te garanderen; dringt aan op een alomvattende mondiale benadering voor het pakket van essentiële diensten op het gebied van seksuele en reproductieve gezondheid, met inbegrip van maatregelen om onveilige en clandestiene abortussen te voorkomen en te vermijden, alsook de verlening van zorg na abortus, hetgeen moet worden opgenomen in de nationale strategieën, beleidsmaatregelen en programma’s voor universele gezondheidszorg; betreurt het dat gezondheidszorg niet voor iedereen toegankelijk is in de VS; herinnert eraan dat armoede nauw samenhangt met gedwongen en onder dwang voortgezette zwangerschappen en met het ontbreken van veilige en legale abortus; 28. bevestigt dat abortus altijd een vrijwillige beslissing moet zijn die gebaseerd is op een verzoek van de betrokkene en uit vrije wil wordt gemaakt, overeenkomstig de medische normen en de beschikbaarheid, toegankelijkheid, betaalbaarheid en veiligheid op basis van de richtsnoeren van de WHO; roept de lidstaten op te zorgen voor universele toegang tot veilige en legale abortus, en voor eerbiediging van het recht op vrijheid, privacy en de best haalbare gezondheidszorg; 29. dringt er bij de lidstaten op aan abortus uit het strafrecht te halen en belemmeringen voor veilige en legale abortus en voor de toegang tot seksuele en reproductieve gezondheidszorg en diensten weg te nemen en te bestrijden; roept de lidstaten op de toegang te waarborgen tot veilige, legale en gratis abortusdiensten, tot diensten en voorzieningen op het gebied van prenatale gezondheidszorg en kraamzorg, tot vrijwillige gezinsplanning, anticonceptie, jeugdvriendelijke diensten, alsook tot preventie, behandeling, zorg en ondersteuning met betrekking tot hiv, zonder discriminatie; 30. veroordeelt het feit dat vrouwen geen toegang hebben tot abortusdiensten omdat het in sommige lidstaten gebruikelijk is dat medische beroepsbeoefenaars, en soms volledige medische instellingen, weigeren gezondheidsdiensten aan te bieden op basis van de gewetensclausule, hetgeen leidt tot het weigeren van abortuszorg op grond van religie of geweten en wat het leven en de rechten van vrouwen in gevaar brengt; merkt op dat deze clausule ook vaak wordt gebruikt in situaties waarin vertraging het leven of de gezondheid van de patiënt in gevaar kan brengen; 31. dringt erop aan dat de Commissie haar bevoegdheid op het gebied van gezondheidsbeleid volledig benut en de lidstaten ondersteunt bij het waarborgen van universele toegang tot SRGR in het kader van het EU4Health-programma voor de periode 2021-2027, bij het bevorderen van voorlichting en onderwijs over gezondheid, bij het versterken van nationale gezondheidsstelsels en de opwaartse convergentie van gezondheidszorgnormen, teneinde ongelijkheden op gezondheidsgebied in en tussen de lidstaten te verminderen, en bij het faciliteren van de uitwisseling van beste praktijken tussen de lidstaten met betrekking tot SRGR; roept de lidstaten op vooruitgang te boeken op weg naar een universele dekking van de gezondheidszorg, waarvoor SRGR van essentieel belang is; 32. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de vicevoorzitter van de Commissie/hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid, de speciale vertegenwoordiger van de EU voor de mensenrechten, de president van de Verenigde Staten van Amerika en zijn regering, het Congres van de VS en het Hooggerechtshof van de VS. Het Europees Parlement, – gezien artikel 48 van het Verdrag betreffende de Europese Unie (VEU), ⎯ gezien het verslag van 9 mei 2022 over het eindresultaat van de Conferentie over de toekomst van Europa, ⎯ gezien zijn resolutie van 4 mei 2022 over de follow-up van de conclusies van de Conferentie over de toekomst van Europa (1) , ⎯ gezien zijn resolutie van 16 februari 2017 over mogelijke ontwikkelingen en aanpassingen van het huidige institutionele bestel van de Europese Unie (2) en van 13 februari 2019 over de stand van het debat over de toekomst van Europa (3) , – gezien artikel 132, lid 2, van zijn Reglement, A. overwegende dat de huidige versie van de Verdragen op 1 december 2009 in werking is getreden en dat de Europese Unie sindsdien geconfronteerd is met verschillende crises en ongekende uitdagingen; B. overwegende dat de Conferentie over de toekomst van Europa op 9 mei 2022 haar werkzaamheden heeft afgerond en haar conclusies heeft gepresenteerd, die 49 voorstellen en 326 maatregelen omvatten; C. overwegende dat er naast de indiening van wetgevingsvoorstellen ook een proces van institutionele hervormingen moet worden gestart om uitvoering te geven aan de aanbevelingen en tegemoet te komen aan de verwachtingen naar aanleiding van dit proces van burgerparticipatie; D. overwegende dat nieuw beleid en, in sommige gevallen, verdragswijzigingen nodig zijn, niet als doel op zich, maar in het belang van alle EU-burgers, aangezien die wijzigingen erop gericht zijn de EU zodanig te hervormen dat haar vermogen om op te treden, alsook haar legitimiteit en verantwoordingsplicht worden versterkt; 1. is ingenomen met de conclusies van de Conferentie over de toekomst van Europa van 9 mei 2022; 2. wijst erop dat het Europees Parlement, de Raad en de Commissie zich er overeenkomstig de oprichtingstekst van de conferentie toe hebben verbonden effectief gevolg te geven aan de conclusies van de conferentie, binnen de grenzen van hun respectieve bevoegdheden en in overeenstemming met de Verdragen; 3. merkt op dat verschillende voorstellen van de conferentie verdragswijzigingen vereisen en dat de Commissie constitutionele zaken van het Parlement dienovereenkomstig voorstellen tot wijziging van de Verdragen moet opstellen; 4. wijst erop, met name naar aanleiding van de meest recente crises, dat de Verdragen dringend moeten worden gewijzigd om ervoor te zorgen dat de Unie de bevoegdheid heeft om tijdens toekomstige crises doeltreffender op te treden; 5. legt de Raad daarom in het kader van de gewone herzieningsprocedure van artikel 48 VEU de onderstaande voorstellen tot wijziging van de Verdragen voor, onder meer om: 6. stelt meer in het bijzonder voor de onderstaande verdragsartikelen als volgt te wijzigen: 7. verzoekt de Raad deze voorstellen rechtstreeks ter behandeling aan de Europese Raad voor te leggen, met het oog op het bijeenroepen van een conventie die is samengesteld uit vertegenwoordigers van de nationale parlementen, van de staatshoofden of regeringsleiders van de lidstaten, van het Europees Parlement en van de Commissie; 8. is van mening dat vertegenwoordigers van de sociale partners van de EU, van het Europees Economisch en Sociaal Comité, van het Europees Comité van de Regio’s, van het maatschappelijk middenveld van de EU en van de kandidaat-lidstaten als waarnemers bij de conventie moeten worden uitgenodigd; 9. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie en de regeringen en de parlementen van de lidstaten. Het Europees Parlement, – gezien de toespraak over de staat van de Unie van 15 september 2021 van de voorzitter van de Commissie, Ursula von der Leyen, – gezien het voorstel van de Commissie van 23 februari 2022 voor een richtlijn van het Europees Parlement en de Raad inzake passende zorgvuldigheid in het bedrijfsleven op het gebied van duurzaamheid en tot wijziging van Richtlijn (EU) 2019/1937 ( COM(2022)0071 ), – gezien de mededeling van de Commissie van 23 februari 2022 over waardig werk wereldwijd voor een mondiale rechtvaardige transitie en een duurzaam herstel ( COM(2022)0066 ), – gezien de richtsnoeren van de Commissie en de Europese Dienst voor extern optreden van 12 juli 2021 voor passende zorgvuldigheid van bedrijven in de EU om het risico op dwangarbeid in hun activiteiten en toeleveringsketens aan te pakken, – gezien zijn resolutie van 17 december 2020 over dwangarbeid en de situatie van de Oeigoeren in de Oeigoerse autonome regio Xinjiang (1) , – gezien zijn resolutie van 16 december 2021 over dwangarbeid in de Linglongfabriek en milieuprotesten in Servië (2) , – gezien zijn resolutie van 10 maart 2021 met aanbevelingen aan de Commissie inzake passende zorgvuldigheid in het bedrijfsleven en verantwoordingsplicht van ondernemingen (3) , – gezien het Verdrag van de Internationale Arbeidsorganisatie (ILO) betreffende de gedwongen arbeid van 1930 en het bijbehorende protocol van 2014, – gezien het verdrag van de ILO van 1999 betreffende de ergste vormen van kinderarbeid, – gezien de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens van 1948, – gezien de leidende beginselen van de VN inzake bedrijfsleven en mensenrechten, – gezien de OESO-richtlijnen voor multinationale ondernemingen, – gezien de vraag aan de Commissie over een nieuw handelsinstrument om producten die met behulp van dwangarbeid zijn vervaardigd te verbieden ( O-000018/2022 – B9‑0015/2022), – gezien artikel 136, lid 5, en artikel 132, lid 2, van zijn Reglement, – gezien de ontwerpresolutie van de Commissie internationale handel, A. overwegende dat dwangarbeid in het Verdrag betreffende de gedwongen arbeid van de ILO (nr. 29) wordt gedefinieerd als elke vorm van werk of dienstverlening die van een persoon wordt gevergd onder bedreiging met een straf of waarvoor hij of zij zich niet vrijwillig heeft aangemeld; overwegende dat de ILO elf indicatoren gebruikt om vast te stellen of er sprake is van dwangarbeid, namelijk: misbruik van kwetsbaarheid, misleiding, beperking van de bewegingsvrijheid, afzondering, fysiek en seksueel geweld, intimidatie en bedreiging, afname van identiteitsdocumenten, inhouding van loon, schuldslavernij, onaanvaardbare arbeids- en levensomstandigheden en buitensporige werkdruk; overwegende dat er soms maar sprake hoeft te zijn van één van de genoemde indicatoren om dwangarbeid vast te stellen; B. overwegende dat naar schatting van de ILO momenteel 25 miljoen mensen wereldwijd in een situatie van dwangarbeid verkeren, waarbij in 20,8 miljoen gevallen sprake is van door particulieren opgelegde dwangarbeid en in 4,1 miljoen gevallen van door de staat opgelegde dwangarbeid; overwegende dat vrouwen en meisjes 61 % uitmaken van de mensen die dwangarbeid verrichten; overwegende dat arbeidsmigranten bijzonder kwetsbaar zijn voor dwangarbeid; overwegende dat de COVID-19-pandemie deze situatie heeft verergerd; C. overwegende dat begin 2020 volgens de laatste mondiale schattingen van de ILO 160 miljoen kinderen wereldwijd kinderarbeid verrichtten, wat neerkomt op bijna een op de tien kinderen wereldwijd; overwegende dat 79 miljoen kinderen – bijna de helft van alle kinderen die kinderarbeid verrichten – slachtoffer zijn van de ergste vormen van kinderarbeid, en gevaarlijk werk doen dat een rechtstreeks gevaar vormt voor hun gezondheid, veiligheid en morele ontwikkeling; D. overwegende dat onderzoek heeft aangetoond dat dwangarbeid een belemmering vormt voor duurzame ontwikkeling en een negatief effect heeft op armoede die van generatie op generatie wordt doorgegeven, ongelijkheid en het bestuur, en daarnaast corruptie en illegale geldstromen in de hand werkt; E. overwegende dat de economie van de EU via mondiale toeleveringsketens in verband staat met miljoenen werknemers wereldwijd; overwegende dat consumenten in de EU er zeker van willen zijn dat de goederen die zij kopen zijn geproduceerd op een duurzame en eerlijke manier die waardig werk waarborgt voor degenen die ze vervaardigen; F. overwegende dat dwangarbeid een ongeprijsde externe factor is die innovatie en productiviteit belemmert en de bedrijven en regeringen die er gebruik van maken een oneerlijk concurrentievoordeel biedt; G. overwegende dat Commissievoorzitter Ursula von der Leyen in haar toespraak over de Staat van de Unie van 2021 heeft bevestigd dat de Commissie met een voorstel zal komen voor een verbod in de EU-markt op producten die zijn vervaardigd met behulp van dwangarbeid; H. overwegende dat de Commissie in haar voorstel voor een richtlijn inzake passende zorgvuldigheid in het bedrijfsleven op het gebied van duurzaamheid zorgvuldigheidsverplichtingen vaststelt voor grote bedrijven vanaf een bepaalde omvang en voor bepaalde andere bedrijven in bijzonder gevoelige sectoren om feitelijke en potentiële negatieve gevolgen voor de mensenrechten, met inbegrip van arbeidsrechten, en het milieu in de gehele mondiale toeleveringsketens te identificeren, te voorkomen, te beperken en er rekening mee te houden; I. overwegende dat de Commissie in haar mededeling van 23 februari 2022 over waardig werk wereldwijd voor een mondiale rechtvaardige transitie en een duurzaam herstel ( COM(2022)0066 ) haar plannen uiteenzet voor een nieuw wetgevingsinitiatief dat een verbod inhoudt op het in de EU in de handel brengen van producten die zijn vervaardigd met behulp van dwangarbeid, waaronder gedwongen kinderarbeid; overwegende dat dit initiatief betrekking zal hebben op zowel binnenlandse als op ingevoerde producten en een verbod zal combineren met een robuust, risicogebaseerd handhavingskader; J. overwegende dat dwangarbeid een ingewikkeld verschijnsel is en een verbod op met dwangarbeid vervaardigde producten niet zal volstaan om dwangarbeid uit te bannen en de dieperliggende oorzaken ervan aan te pakken; overwegende dat om dit mondiale probleem te bestrijden, de EU zich ook moet richten op de dialoog met niet-EU-landen, technische bijstand, capaciteitsopbouw en bewustmaking; overwegende dat de EU zich ook op multilateraal niveau actief moet inzetten om gezamenlijke oplossingen te vinden voor het uitbannen van dwangarbeid; K. overwegende dat diverse EU-bedrijven verschillende vrijwillige en overlappende reeksen richtsnoeren voor maatschappelijk verantwoord ondernemen volgen, maar dat de invoering daarvan nog voor verbetering vatbaar is; overwegende dat de EU daarom in specifieke sectoren al verplichte regels voor passende zorgvuldigheid heeft ingevoerd, bijvoorbeeld met betrekking tot hout en de winning van zogenoemde conflictmineralen; L. overwegende dat de doeltreffendheid van de uitsluiting van met dwangarbeid vervaardigde producten zal afhangen van verschillende factoren, zoals het aandeel van de mondiale sectorale vraag dat aan de boycot deelneemt; de kosten en haalbaarheid van de verlegging van het handelsverkeer, handelsverplaatsing of producttransformatie voor uitvoerende bedrijven; het marktaandeel van de leverancier; en de manier waarop de regering van het gastland op externe druk reageert; M. overwegende dat meerdere instrumenten moeten worden gecombineerd om verschillende problemen omtrent dwangarbeid op te lossen; N. overwegende dat de uitsluiting van producten gestructureerd moet zijn met het oog op de verenigbaarheid met de Wereldhandelsorganisatie (WTO) en de naleving van de vrijhandelsverbintenis om goederen niet te discrimineren aan de hand van hun geografische oorsprong; overwegende dat artikel XX van de Algemene Overeenkomst betreffende tarieven en handel de rechtsgrond biedt voor het rechtvaardigen van besluiten tot productuitsluiting; overwegende dat dergelijke uitsluiting gebaseerd moet zijn op concrete bewijzen en moet worden voorafgegaan door raadpleging van de partijen in kwestie; O. overwegende dat de invoering van een verbod op producten die vervaardigd zijn met behulp van dwangarbeid een politieke prioriteit is van zowel het Parlement als de EU als geheel; 1. pleit voor een nieuw, met de WTO verenigbaar handelsinstrument dat de regels voor passende zorgvuldigheid in het bedrijfsleven moet aanvullen, dat de in- en uitvoer van producten die vervaardigd of vervoerd zijn met behulp van dwangarbeid verbiedt en dat moet worden aangevuld met maatregelen voor de handel binnen de EU; benadrukt dat een toekomstig EU-kader evenredig, niet-discriminerend en doeltreffend moet zijn, waarbij de verbintenissen op het gebied van een open en op regels gebaseerd handelsstelsel worden nagekomen; onderstreept dat het nieuwe voorstel gebaseerd zou kunnen worden op de optimale werkwijzen van landen met soortgelijke wetgeving, zoals de Verenigde Staten of Canada; 2. benadrukt dat de vaststelling van dwangarbeid moet gebeuren aan de hand van de dwangarbeidindicatoren van de ILO, waaronder haar richtsnoeren die gepubliceerd zijn onder de titel ‘Hard to see, harder to count – Survey guidelines to estimate forced labour of adults and children’; 3. is van oordeel dat het nieuwe instrument de mogelijkheid moet bieden van een verbod op met dwangarbeid vervaardigde producten van een specifieke productielocatie, importeur of onderneming, uit een specifieke regio in geval van door de staat gesteunde dwangarbeid, of van specifieke vervoersschepen of -vloten; 4. is van mening dat overheidsinstanties in het kader van het nieuwe EU-instrument, op eigen initiatief of op basis van ontvangen informatie, goederen aan de EU-grens moeten vasthouden wanneer zij achten dat er voldoende bewijs is dat deze goederen met behulp van dwangarbeid zijn vervaardigd of vervoerd; merkt op dat de importeur van de vastgehouden goederen vervolgens de kans moet krijgen om deze beschuldiging te weerleggen door aan te tonen dat de goederen niet met dwangarbeid zijn vervaardigd of vervoerd, waarop de goederen kunnen worden vrijgegeven; onderstreept dat het bewijs waarmee wordt aangetoond dat er geen sprake is van dwangarbeid gebaseerd moet zijn op ILO-normen; 5. merkt op dat producten in beslag moeten worden genomen nadat overheidsinstanties op grond van voldoende bewijs hebben vastgesteld dat er bij het vervaardigen of vervoeren van de goederen gebruik is gemaakt van dwangarbeid, of als de goederen afkomstig zijn uit een regio waar door de staat opgelegde dwangarbeid veel voorkomt; benadrukt dat de in beslag genomen vracht wordt vrijgegeven als het bedrijf kan aantonen dat er geen gebruik is gemaakt van dwangarbeid of dat er corrigerende maatregelen zijn getroffen en de indicatoren voor dwangarbeid niet langer aanwezig zijn; 6. erkent dat diverse EU-bedrijven er al op toezien dat er in hun toeleveringsketens geen praktijken plaatsvinden die in strijd zijn met de mensenrechten en arbeidsrechten; verzoekt de Commissie bedrijven – met name kleine en middelgrote ondernemingen (kmo’s) – technische en andere passende steun te bieden om aan de nieuwe regels te kunnen voldoen, zodat onnodige lasten voor kmo’s worden voorkomen; verzoekt de Commissie eveneens over te gaan tot evaluatie van de toepassing van het instrument en de effecten ervan op EU-bedrijven; 7. is van oordeel dat de Commissie, met name het hoofd handhaving voor de handel, evenals nationale overheidsinstanties, de bevoegdheid moeten krijgen om onderzoeken in te stellen; merkt op dat overheidsinstanties maatregelen moeten kunnen treffen op basis van door belanghebbenden, ngo’s of getroffen werknemers verstrekte informatie, en via een geformaliseerde en beveiligde klachtenprocedure zoals het centrale toegangspunt; 8. verzoekt de Commissie ervoor te zorgen dat het nieuwe EU-instrument de verantwoordelijke bedrijven verplicht de getroffen werknemers herstel te bieden voordat de invoerbeperkingen worden opgeheven; dringt erop aan dat het toezicht op herstel en corrigerende maatregelen wordt uitgevoerd in samenwerking met belanghebbenden, waaronder maatschappelijke organisaties en vakbonden; 9. meent dat het coördinatiesysteem op EU-niveau moet worden opgezet om de douaneautoriteiten van de lidstaten te ondersteunen en de transparantie van alle ingestelde procedures te waarborgen; 10. benadrukt dat overheidsinstanties bedrijven kunnen vragen relevante informatie te verstrekken over dochterondernemingen, leveranciers, onderleveranciers, aannemers en zakenpartners in de toeleveringsketen, naar behoren rekening houdend met de commerciële vertrouwelijkheid; verzoekt de Commissie in dit verband richtsnoeren te ontwikkelen die bedrijven kunnen helpen bij de opzet van een procedure voor inventarisatie van de toeleveringsketen om te beoordelen wat nuttige informatie is; onderstreept dat een openbare databank met informatie over afzonderlijke leveranciers, de aan hen verbonden risico’s of juist bewijs van fatsoenlijk werk de administratieve last voor bedrijven zou kunnen verlagen; 11. pleit voor het opstellen en bijhouden van een openbare lijst van aan sancties onderworpen instanties, regio’s en producten; 12. benadrukt hoe belangrijk het is samen te werken met gelijkgezinde partners om overal ter wereld een eind te maken aan dwangarbeid en om ervoor te zorgen dat met behulp van dwangarbeid vervaardigde producten niet in de handel worden gebracht; merkt op dat er gezamenlijke inspanningen nodig zijn om ervoor te zorgen dat het verbod niet wordt omzeild en dat goederen die vermoedelijk met dwangarbeid zijn vervaardigd niet via een omweg op de markt kunnen worden gebracht; 13. meent dat de EU nauw met haar partners moet samenwerken via gezamenlijke acties en onderzoeken als zij op mondiaal niveau voor verandering wil zorgen; pleit voor een actieve rol van de EU-delegaties in het aanknopen van een dialoog met niet-EU-landen en belanghebbenden over kwesties met betrekking tot de nieuwe wetgeving; 14. merkt op dat het nieuwe handelsinstrument om producten die met dwangarbeid zijn vervaardigd te verbieden in overeenstemming moet zijn met en een aanvulling moet vormen op andere initiatieven voor passende zorgvuldigheid en de geldende mensenrechten en duurzaamheidsbepalingen; merkt op dat hiermee rekening moet worden gehouden bij de herziening van het 15-puntenactieplan inzake hoofdstukken over handel en duurzame ontwikkeling en bij toekomstige hoofdstukken over dit thema in vrijhandelsovereenkomsten van de EU; 15. pleit voor het gebruik van publieke en particuliere investeringen om aanvullende dwangarbeidvrije productiecapaciteit te ontwikkelen in de getroffen toeleveringsketens; 16. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Commissie, de Raad en de lidstaten.