(Goedkeuring) Het Europees Parlement , – gezien het ontwerpbesluit van de Raad (10475/2012), – gezien het besluit 2005/781/EG van de Raad van 6 juni 2005 betreffende de sluiting van de Overeenkomst voor wetenschappelijke en technologische samenwerking tussen de Europese Gemeenschap en de Federale Republiek Brazilië (1) , – gezien het verzoek om goedkeuring dat de Raad heeft ingediend krachtens artikel 186 en artikel 218, lid 6, tweede alinea, onder a), punt v), van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (C7-0181/2012), – gezien artikel 81 en artikel 90, lid 7, en artikel 46, lid 1, van zijn Reglement, – gezien de aanbeveling van de Commissie industrie, onderzoek en energie ( A7-0268/2012 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan de vernieuwing van de Overeenkomst; 2. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en aan de Commissie, alsmede aan de regeringen en parlementen van de lidstaten en de Federale Republiek Brazilië. (Goedkeuring) Het Europees Parlement , – gezien het ontwerpbesluit van de Raad (08283/2012), – gezien de ontwerpovereenkomst die werd getekend op 19 maart 2012 (17318/2011), – gezien het verzoek om goedkeuring dat de Raad heeft ingediend krachtens artikel 186, artikel 218, lid 6, tweede alinea, onder a), en artikel 218, lid 7, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (C7-0122/2012), – gezien artikel 81, artikel 90, lid 7, en artikel 46, lid 1, van zijn Reglement, – gezien de aanbeveling van de Commissie industrie, onderzoek en energie ( A7-0267/2012 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan de sluiting van de overeenkomst; 2. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en aan de Commissie, alsmede aan de regeringen en parlementen van de lidstaten en de Democratische Volksrepubliek Algerije. Het Europees Parlement , – gezien het schrijven van zijn Voorzitter van 10 april 2012, – gezien het ontwerp van interinstitutioneel akkoord tussen het Europees Parlement en de Raad over het doorzenden aan en verwerken door het Europees Parlement van gerubriceerde informatie waarover de Raad beschikt met betrekking tot aangelegenheden die niet vallen onder het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid, – gezien artikel 1, tweede alinea, en de artikelen 2, 6, 10 en 11 van het Verdrag betreffende de Europese Unie (VEU) en de artikelen 15 en 295 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU), – gezien Verordening (EG) nr. 1049/2001 van het Europees Parlement en de Raad van 30 mei 2001 inzake de toegang van het publiek tot documenten van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie (1) en met name artikel 2, lid 5, en artikel 9, – gezien zijn resolutie van 14 september 2011 over de toegang van het publiek tot documenten (artikel 104, lid 7, van het Reglement) in de jaren 2009-2010 (2) en met name paragraaf 12, – gezien artikel 23, lid 12, en artikel 127, lid 1, en Bijlage VIII van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie constitutionele zaken ( A7-0245/2012 ), A. overwegende dat transparantie en toegang tot alle relevante documenten en informatie de basis vormen van en een absolute voorwaarde zijn voor democratie, en met name het Europees Parlement in staat stellen zijn werkzaamheden voor de burgers, zoals omschreven in de Verdragen, uit te voeren; B. overwegende dat in het Verdrag van Lissabon het vereiste van transparantie en de rechten van burgers om deel te nemen aan de besluitvorming van de Unie zijn versterkt; overwegende dat het recht van het Parlement en zijn leden om relevante informatie met de burgers te delen alleen mag worden beperkt in duidelijk omschreven, gerechtvaardigde uitzonderingsgevallen; C. overwegende dat het beginsel van loyale samenwerking tussen de instellingen van de Unie in de Verdragen is verankerd, en meer in het bijzonder in artikel 13, lid 2, VEU; D. overwegende dat artikel 14, lid 1, VEU bepaalt dat het Europees Parlement samen met de Raad de wetgevingstaak en de begrotingstaak uitoefent, alsmede politieke controle en adviserende taken onder de bij de Verdragen bepaalde voorwaarden, en overwegende dat het Parlement – om de krachtens het Verdrag op hem rustende taken te kunnen uitoefenen – toegang moet hebben tot relevante Raadsdocumenten; E. overwegende dat in de Verdragen is vastgelegd dat de Raad het Europees Parlement moet raadplegen en zijn goedkeuring moet verkrijgen alvorens bepaalde rechtshandelingen vast te stellen; F. overwegende dat artikel 218, lid 10, VWEU bepaalt dat het Parlement in iedere fase van de procedure met betrekking tot internationale overeenkomsten onverwijld en ten volle geïnformeerd wordt; G. overwegende dat op grond van artikel 15, lid 3, VWEU bepalingen inzake de rubricering en het vrijgeven van documenten van de Unie vastgesteld moeten worden bij verordening van het Europees Parlement en de Raad (3) ; H. overwegende dat het Kaderakkoord over de betrekkingen tussen het Europees Parlement en de Europese Commissie (4) reeds bepalingen bevat over het doorzenden van vertrouwelijke informatie door de Commissie aan het Parlement; I. overwegende dat het besluit van het Bureau van het Europees Parlement van 6 juni 2011 (5) regels bevat betreffende de behandeling van vertrouwelijke informatie door het Europees Parlement; J. overwegende dat de Conferentie van voorzitters een onderhandelingsteam heeft benoemd om met de Raad van ministers besprekingen te voeren over drie specifieke onderwerpen: het opnemen van concordantietabellen in richtlijnen van de Unie, voorschriften inzake de deelname van het Parlement aan internationale conferenties en toegang tot gerubriceerde documenten van de Raad; overwegende dat de kwestie van de concordantietabellen en de kwestie van de deelname van het Parlement aan internationale conferenties inmiddels zijn afgewikkeld (6) ; 1. is van oordeel dat het akkoord over het doorzenden aan en verwerken door het Europees Parlement van gerubriceerde informatie waarover de Raad beschikt met betrekking tot aangelegenheden die niet vallen onder het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid („het akkoord”) een onmisbaar instrument is om het Parlement in staat te stellen zijn bevoegdheden en taken ten volle uit te oefenen; wijst erop dat het akkoord geen afbreuk doet aan de overeenkomstig artikel 15, lid 3, VWEU vastgestelde verordeningen betreffende de toegang tot documenten; 2. wijst erop dat het akkoord weliswaar betrekking heeft op gerubriceerde informatie met betrekking tot aangelegenheden die niet vallen onder het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid, maar dat ook internationale overeenkomsten krachtens artikel 218, lid 6, VWEU die niet uitsluitend betrekking hebben op het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid (gemengde overeenkomsten) onder het toepassingsbereik van het akkoord vallen, met inbegrip van die delen van dergelijke overeenkomsten die onder het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid vallen; benadrukt voorts dat toegang van het Parlement tot gerubriceerde informatie die uitsluitend betrekking heeft op het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid beheerst blijft door regelingen krachtens een ad-hocbeslissing van de Raad of krachtens het Interinstitutioneel Akkoord van 20 november 2002 over de toegang van het Europees Parlement tot gevoelige gegevens van de Raad op het gebied van het veiligheids- en defensiebeleid (7) („het interinstitutioneel akkoord van 2002”), totdat er andere regelingen zijn overeengekomen; 3. vestigt in dat kader de aandacht op de aan het akkoord gehechte verklaring van het Europees Parlement en de Raad, waarin wordt gesteld dat in de loop van 2012 een aanvang moet worden gemaakt met de herziening van het interinstitutioneel akkoord van 2002 en dat daarbij rekening moet worden gehouden met de ervaringen die zijn opgedaan bij de uitvoering van zowel het akkoord als het interinstitutioneel akkoord van 2002; 4. betreurt dat het interinstitutioneel akkoord van 2002 ten aanzien van de toegang tot gerubriceerde informatie over het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid geen preciezere regelingen treft dan de mogelijkheid om ad-hocbeslissingen vast te stellen; is in dit verband van oordeel dat het van het grootste belang is dat het Europees Parlement en de Raad onderhandelingen starten over de wijziging van het interinstitutioneel akkoord van 2002, teneinde dit in overeenstemming te brengen met de hervormingen die sindsdien hebben plaatsgevonden en met de huidige omstandigheden; 5. is ingenomen met de aan het akkoord gehechte verklaring over de rubricering van documenten; betreurt echter dat het akkoord, anders dan het tussen de Commissie en het Parlement gesloten kaderakkoord, geen gedetailleerde procedure invoert die gevolgd moet worden bij twijfel over het vertrouwelijke karakter van bepaalde informatie of over het passende niveau van rubricering; 6. is met name verheugd over de volgende aspecten van het akkoord: 7. nodigt het Bureau uit om overeenkomstig artikel 23, lid 12, van het Reglement van het Parlement bovengenoemd besluit van 6 juni 2011 aan te passen aan het akkoord; 8. hecht zijn goedkeuring aan de sluiting van het akkoord in de vorm waarin het als bijlage hierbij is opgenomen en besluit het als bijlage op te nemen in zijn Reglement; 9. verzoekt zijn Voorzitter het akkoord met de voorzitter van de Raad te ondertekenen; 10. verzoekt zijn Voorzitter dit besluit, met de bijlage, ter informatie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. BIJLAGE INTERINSTITUTIONEEL AKKOORD tussen het Europees Parlement en de Raad over het doorzenden aan en verwerken door het Europees Parlement van gerubriceerde informatie waarover de Raad beschikt met betrekking tot aangelegenheden die niet vallen onder het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD, Overwegende hetgeen volgt: (1) In artikel 14, lid 1, van het Verdrag betreffende de Europese Unie (VEU) staat dat het Europees Parlement samen met de Raad de wetgevingstaak en de begrotingstaak uitoefent en onder de bij de Verdragen bepaalde voorwaarden politieke controle en adviserende taken uitoefent. (2) In artikel 13, lid 2, VEU staat dat iedere instelling handelt binnen de grenzen van de bevoegdheden die haar in de Verdragen zijn toegedeeld en volgens de daarin bepaalde procedures, voorwaarden en doelstellingen. In het artikel wordt ook bepaald dat de instellingen loyaal moeten samenwerken. In artikel 295 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU) staat dat het Europees Parlement en de Raad onder andere de wijze bepalen waarop zij samenwerken en dat zij daartoe, met inachtneming van de Verdragen, interinstitutionele akkoorden kunnen sluiten die een bindend karakter kunnen hebben. (3) In de Verdragen en, al naar gelang, in andere bepalingen staat dat de Raad, in het kader van een bijzondere wetgevingsprocedure of andere besluitvormingsprocedures, het Europees Parlement raadpleegt of de goedkeuring van het Europees Parlement vraagt, alvorens een rechtshandeling vast te stellen. In de Verdragen staat ook in dat het Europees Parlement in bepaalde gevallen zal worden geïnformeerd over de voortgang of de resultaten van een procedure of zal worden betrokken bij de evaluatie of de controle van bepaalde agentschappen van de Unie. (4) In het bijzonder in artikel 218, lid 6, VWEU staat dat, tenzij een internationale overeenkomst uitsluitend betrekking heeft op het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid, de Raad het besluit houdende sluiting van internationale overeenkomsten vaststelt na goedkeuring door, of raadpleging van het Europees Parlement; alle internationale overeenkomsten die niet exclusief betrekking hebben op het buitenlands en veiligheidsbeleid, vallen derhalve onder dit interinstitutioneel akkoord. (5) In artikel 218, lid 10, VWEU staat verder dat het Europees Parlement in iedere fase van de procedure onverwijld en ten volle wordt geïnformeerd; deze bepaling is eveneens van toepassing op overeenkomsten met betrekking tot het gemeenschappelijk buitenlands- en veiligheidsbeleid. (6) In gevallen waarin het voor de uitvoering van de Verdragen en andere bepalingen ter zake, al naar gelang, noodzakelijk is dat het Europees Parlement toegang krijgt tot gerubriceerde informatie waarover de Raad beschikt, moeten het Europees Parlement en de Raad daarover passende afspraken maken. (7) Wanneer de Raad besluit om het Europees Parlement toegang te verlenen tot gerubriceerde informatie waarover hij beschikt op het gebied van het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid waarover de Raad beschikt, neemt de Raad daartoe ad hoc beslissingen of maakt hij gebruik van het Interinstitutioneel Akkoord van 20 november 2002 tussen het Europees Parlement en de Raad over de toegang van het Europees Parlement tot gevoelige gegevens van de Raad op het gebied van het veiligheids- en defensiebeleid (8) („het Interinstitutioneel Akkoord van 20 november 2002”), al naar gelang. (8) In de verklaring van de hoge vertegenwoordiger over politieke verantwoording (9) , afgelegd toen Besluit 2010/427/EU van de Raad van 26 juli 2010 tot vaststelling van de organisatie en werking van de Europese dienst voor extern optreden (10) werd vastgesteld, staat dat de hoge vertegenwoordiger de bestaande bepalingen inzake toegang van leden van het Europees Parlement tot gerubriceerde documenten en informatie op het gebied van het veiligheids- en defensiebeleid (te weten het Interinstitutioneel Akkoord van 20 november 2002) herziet, en dat hij waar nodig voorstelt deze aan te passen. (9) Het Europees Parlement moet worden betrokken bij de beginselen, normen en regels voor de bescherming van gerubriceerde informatie die noodzakelijk zijn voor de bescherming van de belangen van de Europese Unie en de lidstaten. Bovendien zal het Europees Parlement gerubriceerde informatie aan de Raad kunnen verstrekken. (10) De Raad heeft op 31 maart 2011 Besluit 2011/292/EU betreffende de beveiligingsvoorschriften voor de bescherming van gerubriceerde EU-informatie (11) („de beveiligingsvoorschriften van de Raad”) vastgesteld. (11) Op 6 juni 2011 heeft het Bureau van het Europees Parlement een besluit vastgesteld inzake de regels betreffende de behandeling van vertrouwelijke informatie door het Europees Parlement (12) („de beveiligingsvoorschriften van het Europees Parlement”). (12) De beveiligingsvoorschriften van de instellingen, organen en instanties van de Unie dienen een integraal en samenhangend algemeen kader te vormen binnen de Europese Unie voor de bescherming van gerubriceerde informatie en dienen de gelijkwaardigheid van grondbeginselen en minimumnormen te garanderen. De grondbeginselen en minimumnormen in de beveiligingsvoorschriften van het Europees Parlement moeten derhalve gelijkwaardig zijn aan die in de beveiligingsvoorschriften van de Raad. (13) Het niveau van bescherming dat door de beveiligingsvoorschriften van het Europees Parlement aan gerubriceerde informatie wordt geboden, moet gelijkwaardig zijn aan het niveau dat hieraan door de beveiligingsvoorschriften van de Raad wordt geboden. (14) De betrokken diensten van het secretariaat van het Europees Parlement en van het secretariaat-generaal van de Raad zorgen er in nauwe samenwerking voor dat beide instellingen gelijkwaardige beschermingsniveaus toepassen ten aanzien van gerubriceerde informatie. (15) Dit akkoord is van toepassing onverminderd bestaande en toekomstige voorschriften inzake toegang tot documenten vastgesteld overeenkomstig artikel 15, lid 3, VWEU, voorschriften inzake de bescherming van persoonsgegevens aangenomen overeenkomstig artikel 16, lid 2, VWEU, voorschriften inzake het enquêterecht van het Europees Parlement vastgesteld overeenkomstig artikel 226, derde alinea, VWEU, en toepasselijke bepalingen met betrekking tot het Europees Bureau voor fraudebestrijding (OLAF), ZIJN HET VOLGENDE OVEREENGEKOMEN: Artikel 1 Doel en werkingssfeer Dit Akkoord voorziet in afspraken over het doorzenden aan en verwerken door het Europees Parlement van gerubriceerde informatie waarover de Raad beschikt met betrekking tot aangelegenheden die niet vallen onder het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid, maar die voor het Europees Parlement van belang is voor de uitoefening van zijn bevoegdheden en taken. Het betreft alle dergelijke aangelegenheden, zoals Artikel 2 Definitie van „gerubriceerde informatie” In dit Akkoord wordt de term „gerubriceerde informatie” gebruikt met betrekking tot één of meer van onderstaande punten: Artikel 3 Bescherming van gerubriceerde gegevens 1. Het Europees Parlement beschermt, overeenkomstig zijn beveiligingsvoorschriften en dit Akkoord, alle gerubriceerde informatie die het van de Raad ontvangt. 2. Aangezien ervoor moet worden gezorgd dat de grondbeginselen en minimumnormen voor de bescherming van gerubriceerde informatie in de beveiligingsvoorschriften van het Europees Parlement gelijkwaardig zijn aan die in de beveiligingsvoorschriften van de Raad, zorgt het Europees Parlement ervoor dat de beveiligingsmaatregelen die in zijn gebouwen gelden een niveau van bescherming van gerubriceerde informatie bieden dat gelijkwaardig is aan het niveau dat in de gebouwen van de Raad aan zulke informatie wordt geboden. De betrokken diensten van het Europees Parlement en de Raad werken daartoe nauw samen. 3. Het Europees Parlement neemt de maatregelen die noodzakelijk zijn om te bewerkstelligen dat gerubriceerde informatie die het van de Raad ontvangt: 4. De Raad mag het Europees Parlement alleen met voorafgaande schriftelijke toestemming van de opsteller toegang verlenen tot gerubriceerde informatie die afkomstig is van andere instellingen, organen en instanties van de Unie, lidstaten, derde staten of internationale organisaties. Artikel 4 Personeelsgerelateerde beveiliging 1. Aan leden van het Europees Parlement wordt toegang tot gerubriceerde informatie verleend overeenkomstig artikel 5, lid 4. 2. Wanneer de informatie in kwestie is gerubriceerd als CONFIDENTIEL UE/EU CONFIDENTIAL, SECRET UE/EU SECRET of TRÈS SECRET UE/EU TOP SECRET of op een gelijkwaardig niveau, mag alleen toegang worden verleend aan Parlementsleden die daarvoor toestemming hebben van de Voorzitter van het Europees Parlement en die: Onverminderd de eerste alinea, mag er, wanneer de betrokken informatie is gerubriceerd als CONFIDENTIEL UE/EU CONFIDENTIAL of op een gelijkwaardig niveau, ook toegang worden verleend aan de leden van het Europees Parlement, bedoeld in artikel 5, lid 4, die een plechtige verklaring hebben ondertekend waarin staat dat zij, overeenkomstig de beveiligingsvoorschriften van het Europees Parlement, niets van die informatie openbaar zullen maken. De namen van de leden van het Europees Parlement aan wie krachtens deze alinea toegang is verleend, worden doorgegeven aan de Raad. 3. Voordat leden van het Europees Parlement toegang krijgen tot gerubriceerde informatie, worden zij geïnstrueerd over hun verantwoordelijkheden ter bescherming van dergelijke informatie overeenkomstig de beveiligingsvoorschriften van het Europees Parlement en over de wijze waarop deze bescherming kan worden gewaarborgd, en dienen zij deze verantwoordelijkheden te bevestigen. 4. Toegang tot gerubriceerde informatie wordt alleen verleend aan ambtenaren van het Europees Parlement en andere medewerkers van het Parlement in dienst van een fractie die: Artikel 5 Procedure voor toegang tot gerubriceerde informatie 1. De Raad verstrekt de gerubriceerde informatie zoals bedoeld in artikel 1 aan het Europees Parlement wanneer hij daartoe overeenkomstig de Verdragen of op grond van de Verdragen aangenomen rechtshandelingen wettelijk verplicht is. De in lid 3 genoemde parlementaire organen of ambtsdragers kunnen ook schriftelijk om dergelijke informatie vragen. 2. In andere gevallen mag de Raad het Europees Parlement de gerubriceerde informatie zoals bedoeld in artikel 1 verstrekken, en wel op eigen initiatief of na een schriftelijk verzoek van een van de in lid 3 genoemde parlementaire organen of ambtsdragers. 3. Onderstaande parlementaire organen en ambtsdragers kunnen schriftelijke verzoeken tot de Raad richten: Verzoeken van andere leden van het Europees Parlement worden ingediend via één van de in de eerste alinea genoemde parlementaire organen of ambtsdragers. De Raad reageert onverwijld op zulke verzoeken. 4. Wanneer de Raad wettelijk verplicht is het Europees Parlement toegang te verlenen tot gerubriceerde informatie, of heeft besloten die toegang te verlenen, bepaalt de Raad schriftelijk het volgende, alvorens deze informatie wordt verzonden, samen met het betrokken orgaan of de betrokken ambtsdrager als bedoeld in lid 3: Artikel 6 Registratie, bewaring, raadpleging en bespreking van gerubriceerde informatie in het Europees Parlement 1. Door de Raad aan het Europees Parlement verstrekte gerubriceerde informatie wordt, wanneer de informatie is gerubriceerd als CONFIDENTIEL UE/EU CONFIDENTIAL, SECRET UE/EU SECRET of TRÈS SECRET UE/EU TOP SECRET, of op een gelijkwaardig niveau: 2. Door de Raad aan het Europees Parlement verstrekte gerubriceerde informatie wordt, wanneer de informatie is gerubriceerd als RESTREINT UE/EU RESTRICTED, of op een gelijkwaardig niveau, volgens de beveiligingsvoorschriften van het Europees Parlement verwerkt en opgeslagen, op een niveau van bescherming van gerubriceerde informatie dat gelijkwaardig is aan het niveau van de Raad. Onverminderd de eerste alinea wordt als RESTREINT UE/EU RESTRICTED of op een gelijkwaardig niveau gerubriceerde informatie, in de eerste twaalf maanden na de inwerkingtreding van dit akkoord, overeenkomstig lid 1 verwerkt en opgeslagen. De toegang tot dergelijke gerubriceerde informatie wordt geregeld volgens artikel 4, lid 4, onder a) en c), en volgens artikel 5, lid 4. 3. Met gerubriceerde informatie mag alleen worden gewerkt op communicatie- en informatiesystemen die naar behoren zijn geaccrediteerd of goedgekeurd volgens normen die gelijkwaardig zijn aan de normen in de beveiligingsvoorschriften van de Raad. 4. Gerubriceerde informatie die mondeling aan ontvangers in het Europees Parlement wordt verstrekt, krijgt hetzelfde niveau van bescherming als gerubriceerde informatie die in schriftelijke vorm is verstrekt. 5. Niettegenstaande lid 1, onder c), van dit artikel mag door de Raad aan het Europees Parlement verstrekte informatie met een rubricering tot en met CONFIDENTIEL UE/EU CONFIDENTIAL of een gelijkwaardig niveau worden gebruikt bij besprekingen achter gesloten deuren waarbij alleen leden van het Europees Parlement, ambtenaren van het Europees Parlement en andere medewerkers van het Parlement in dienst van een fractie aanwezig zijn die overeenkomstig artikel 4, lid 4, en artikel 5, lid 4, toegang tot de informatie hebben gekregen. De volgende voorwaarden zijn van toepassing: 6. Wanneer er bijeenkomsten moeten worden belegd om informatie te bespreken die als SECRET UE/EU SECRET of TRÈS SECRET UE/EU TOP SECRET, of op een gelijkwaardig niveau is gerubriceerd, maken het Europees Parlement en de Raad hierover per geval specifieke afspraken. Artikel 7 Inbreuk op de beveiliging, verlies of compromittering van gerubriceerde informatie 1. Bij bewezen of vermoedelijk verlies of compromittering van door de Raad verstrekte gerubriceerde informatie stelt de secretaris-generaal van het Europees Parlement de secretaris-generaal van de Raad daar onmiddellijk van in kennis. De secretaris-generaal van het Europees Parlement stelt een onderzoek in en stelt de secretaris-generaal van de Raad in kennis van de resultaten van het onderzoek, alsmede van maatregelen die zijn genomen om herhaling te voorkomen. Wanneer er een lid van het Europees Parlement bij een en ander is betrokken, treedt de Voorzitter van het Europees Parlement samen met de secretaris-generaal van het Europees Parlement op. 2. Tegen een lid van het Europees Parlement dat verantwoordelijk is voor een inbreuk op de bepalingen in de beveiligingsvoorschriften van het Europees Parlement of in dit Akkoord kunnen de maatregelen en sancties worden genomen in overeenstemming met artikel 9, lid 2, en artikelen 152 tot en met 154 van het Reglement van het Europees Parlement. 3. Tegen ambtenaren van het Europees Parlement en andere medewerkers van het Parlement in dienst van een fractie die verantwoordelijk zijn voor een inbreuk op de bepalingen in de beveiligingsvoorschriften van het Europees Parlement of in dit Akkoord kunnen de sancties worden genomen die worden genoemd in het statuut van de ambtenaren en in de regeling welke van toepassing is op de andere personeelsleden van de Europese Unie, vastgesteld in Verordening (EEG, Euratom, EGKS) nr. 259/68 van de Raad (13) . 4. Personen die verantwoordelijk zijn voor het verliezen of compromitteren van gerubriceerde informatie, kunnen zich daardoor blootstellen aan disciplinaire maatregelen en/of strafvervolging, in overeenstemming met de geldende wetten, regels en voorschriften. Artikel 8 Slotbepalingen 1. Het Europees Parlement en de Raad nemen ieder de maatregelen die nodig zijn voor de uitvoering van dit Akkoord. Zij werken daartoe samen, met name door bezoeken te organiseren om toe te zien op de uitvoering van de veiligheidstechnische aspecten van dit Akkoord. 2. De betrokken diensten van het secretariaat van het Europees Parlement en van het secretariaat-generaal van de Raad raadplegen elkaar voordat deze hun beveiligingsvoorschriften wijzigen, met als doel te bewerkstelligen dat de door hen gehanteerde grondbeginselen en minimumnormen voor de bescherming van gerubriceerde informatie gelijkwaardig blijven. 3. Er wordt uit hoofde van dit Akkoord aan het Europees Parlement gerubriceerde informatie verstrekt zodra de Raad en het Europees Parlement hebben vastgesteld dat enerzijds de grondbeginselen en minimumnormen voor de bescherming van gerubriceerde informatie in de beveiligingsvoorschriften van het Europees Parlement en in die van de Raad gelijkwaardig zijn en dat anderzijds het niveau van bescherming dat in de gebouwen van het Europees Parlement en in die van de Raad aan gerubriceerde informatie wordt geboden, gelijkwaardig is. 4. Dit akkoord kan, op verzoek van een van beide instellingen, worden herzien op basis van de met de uitvoering opgedane ervaring. 5. Dit akkoord treedt in werking op de datum van bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese Unie . Gedaan te ... , ... Voor het Europees Parlement Voor de Raad De voorzitter De voorzitter VERKLARINGEN a) Verklaring van het Europees Parlement en de Raad ad artikel 8, lid 3 Het Europees Parlement en de Raad zullen er samen voor zorgen dat de in artikel 8, lid 3, van het Interinstitutioneel Akkoord van ... (14) tussen het Europees Parlement en de Raad over het doorzenden aan en verwerken door het Europees Parlement van gerubriceerde informatie waarover de Raad beschikt met betrekking tot aangelegenheden die niet vallen onder het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid bedoelde vaststelling mogelijk is uiterlijk op de datum van inwerkingtreding van dat Akkoord. b) Verklaring van het Europees Parlement en de Raad over de rubricering van documenten Het Europees Parlement en de Raad memoreren dat te lage of te hoge rubricering van documenten de geloofwaardigheid van de beveiligingsvoorschriften ondergraaft. De Raad blijft erover waken dat informatie die van de Raad afkomstig is, op het juiste niveau wordt gerubriceerd, overeenkomstig zijn beveiligingsvoorschriften. De Raad beziet het rubriceringsniveau van documenten alvorens hij deze aan het Europees Parlement doet toekomen, in het bijzonder om na te gaan of zij nog steeds het juiste rubriceringsniveau hebben. Het Europees Parlement zal alle aan hem verstrekte gerubriceerde informatie beschermen op een manier die overeenstemt met het rubriceringsniveau ervan. Wanneer wordt gevraagd of een door de Raad verstrekt document lager mag worden gerubriceerd of mag worden gederubriceerd, mag de verlaging van de rubricering of de derubricering alleen geschieden met voorafgaande schriftelijke toestemming van de Raad. c) Verklaring van het Europees Parlement en de Raad over toegang tot gerubriceerde informatie op het gebied van gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid Gezien de verklaring van de hoge vertegenwoordiger over politieke verantwoording (15) , menen het Europees Parlement en de Raad dat in de loop van 2012 een aanvang moet worden gemaakt met de herziening van het Interinstitutioneel Akkoord van 20 november 2002 tussen het Europees Parlement en de Raad over de toegang van het Europees Parlement tot gevoelige gegevens van de Raad op het gebied van het veiligheids- en defensiebeleid (16) . Bij deze herziening wordt rekening gehouden met de specifieke rol van het Europees Parlement op het gebied van het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid en met de ervaringen die zijn opgedaan met de uitvoering van zowel het Interinstitutioneel Akkoord van ... (17) tussen het Parlement en de Raad over het doorzenden aan en verwerken door het Europees Parlement van gerubriceerde informatie waarover de Raad beschikt met betrekking tot aangelegenheden die niet vallen onder het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid als het boven genoemde Interinstitutioneel Akkoord van 20 november 2002. Totdat deze herziening is voltooid handelt de Raad, wanneer hij besluit het Europees Parlement toegang te geven tot gerubriceerde informatie op het gebied van het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid waarover hij beschikt, overeenkomstig overweging 7 van het Interinstitutioneel Akkoord van ... (18) over het doorzenden aan en verwerken door het Europees Parlement van gerubriceerde informatie waarover de Raad beschikt met betrekking tot aangelegenheden die niet vallen onder het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid en punt 2 van de hierboven genoemde verklaring van de hoge vertegenwoordiger. Het Europees Parlement en de Raad zijn het erover eens dat bij de uitvoering van deze verklaring terdege rekening moet worden gehouden met de specifieke aard en de bijzonder gevoelige inhoud van informatie op het gebied van het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid. d) Verklaring van de Raad over niet-gerubriceerde Raadsdocumenten De Raad bevestigt dat het Interinstitutioneel Akkoord van ... (19) tussen het Europees Parlement en de Raad over het doorzenden aan en verwerken door het Europees Parlement van gerubriceerde informatie waarover de Raad beschikt met betrekking tot aangelegenheden die niet vallen onder het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid, niet geldt voor interne, niet-gerubriceerde Raadsdocumenten (d.w.z. de documenten met de aanduiding „LIMITÉ”). e) Verklaring van het Europees Parlement over gerubriceerde informatie van de Commissie Het Europees Parlement onderstreept dat gerubriceerde informatie die afkomstig is van de Europese Commissie en/of door de Europese Commissie naar het Europees Parlement wordt gezonden, doorgezonden en verwerkt zal worden volgens de bepalingen van de kaderovereenkomst van 20 oktober 2010 tussen het Europees Parlement en de Commissie over de betrekkingen tussen het Europees Parlement en de Europese Commissie (20) . Het Europees Parlement , – gezien het Interinstitutioneel Akkoord ’Beter wetgeven’ (1) , – gezien de gezamenlijke politieke verklaring van de lidstaten en de Commissie van 28 september 2011 over toelichtende stukken (2) , – gezien de gezamenlijke politieke verklaring van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie van 27 oktober 2011 over toelichtende stukken (3) , – gezien de praktische regelingen van 22 juli 2011 die zijn overeengekomen tussen de bevoegde diensten van het Europees Parlement en de Raad voor de tenuitvoerlegging van artikel 294, lid 4, VWEU bij akkoorden in eerste lezing, – gezien zijn resolutie van 14 september 2011 over betere wetgeving, subsidiariteit en proportionaliteit en slimme regelgeving (4) , – gezien zijn resolutie van 14 september 2011 over het zevenentwintigste jaarlijks verslag over de controle op de toepassing van het EU-recht (5) , – gezien zijn resolutie van 8 juni 2011 over het garanderen van onafhankelijke effectbeoordelingen (6) , – gezien het verslag van de Commissie over subsidiariteit en evenredigheid (Achttiende verslag ’De wetgeving verbeteren’ 2010) ( COM(2011)0344 ), – gezien het verslag van de Commissie getiteld ’Regeldruk voor het mkb verminderen – EU-regelgeving aanpassen aan de behoeften van micro-ondernemingen’ ( COM(2011)0803 ), – gezien het verslag van de Commissie ’28ste jaarlijkse verslag over de controle op de toepassing van het EU-recht (2010)’ ( COM(2011)0588 ), – gezien de mededeling van de Commissie over ’Slimme regelgeving in de Europese Unie’ ( COM(2010)0543 ), – gezien de conclusies van de Raad Mededinging van 5 december 2011 over effectbeoordelingen, – gezien de conclusies van de Raad Concurrentievermogen van 30 mei 2011 over slimme regelgeving, – gezien het verslag van 15 november 2011 van de groep van onafhankelijke belanghebbenden op hoog niveau inzake administratieve lasten getiteld ’Europa kan beter: verslag over de beste praktijken in de lidstaten bij de tenuitvoerlegging van EU-wetgeving op een wijze die zo weinig mogelijk lasten met zich meebrengt’, – gezien artikel 48 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie juridische zaken en het advies van de Commissie constitutionele zaken ( A7-0251/2012 ), A. overwegende dat het Europees Parlement in 2010 meer dan zeven keer zo veel gemotiveerde adviezen van nationale parlementen heeft ontvangen; B. overwegende dat de agenda voor slimme regelgeving een poging vormt om de inspanningen voor een betere wetgeving, vereenvoudiging van het EU-recht en terugdringing van de administratieve en regelgevingslasten te consolideren en de weg in te slaan naar goed bestuur op basis van op bewijs gebaseerde beleidsvorming waarin effectbeoordelingen en controles achteraf een essentiële rol spelen; C. overwegende dat het Interinstitutioneel Akkoord ’Beter wetgeven’ van 2003 niet meer voldoende aansluit op het huidige wetgevingskader als geschapen door het Verdrag van Lissabon, niet in de laatste plaats gezien de door de EU-instellingen gehanteerde gevalsgewijze benadering bij de aanneming van gezamenlijke politieke verklaringen over toelichtende stukken en praktische afspraken op secretariaatsniveau over de tenuitvoerlegging van artikel 294 VWEU; D. overwegende dat een onjuiste keuze tussen het gebruik van gedelegeerde handelingen op grond van artikel 290 VWEU of uitvoeringshandelingen op grond van artikel 291 VWEU in een wetgevingsbesluit het risico van annulering door het Hof van Justitie van de Europese Unie met zich meebrengt; Algemene opmerkingen 1. onderstreept dat het absoluut noodzakelijk is dat wetgeving duidelijk, eenvoudig, gemakkelijk te begrijpen en voor iedereen toegankelijk is; 2. benadrukt dat de Europese instellingen in het wetgevingsproces het subsidiariteitsbeginsel en het evenredigheidsbeginsel moeten respecteren; 3. uit zijn diepe bezorgdheid over de zienswijze van de Raad voor effectbeoordeling dat de Commissie deze beginselen in haar effectbeoordelingen vaak onvoldoende in acht neemt; acht het van het grootste belang dat de Commissie tekortkomingen op dit gebied aanpakt om ervoor te zorgen dat deze beginselen worden geëerbiedigd; 4. herhaalt opnieuw zijn oproep om het Interinstitutioneel Akkoord ’Beter wetgeven’ van 2003 open te breken om daarin het nieuwe, door het Verdrag van Lissabon gecreëerde wetgevingskader in aanmerking te nemen, de huidige beste praktijken te consolideren en het akkoord te actualiseren in overeenstemming met de agenda voor slimme regelgeving; stelt voor om in dit verband regelingen voor de afbakening tussen gedelegeerde handelingen en uitvoeringshandelingen overeen te komen; vraagt zijn Voorzitter om de noodzakelijke stappen te nemen voor het starten van onderhandelingen met de andere instellingen; Subsidiariteitscontrole door de nationale parlementen 5. is ingenomen met de grotere deelname van de nationale parlementen aan het Europese wetgevingsproces, met name aan de evaluatie van wetgevingsvoorstellen in het licht van het subsidiariteits- en het evenredigheidsbeginsel; 6. merkt op dat er 211 standpunten van de nationale parlementen werden ontvangen in 2010, maar dat slechts een beperkt aantal van die standpunten – 34 – betrekking had op bezorgdheid over het subsidiariteitsbeginsel; wijst erop dat in mei 2012 voor het eerst werd voldaan aan de voorwaarden van artikel 2, eerste zin van het Protocol betreffende de toepassing van de beginselen van subsidiariteit en evenredigheid in het kader van het voorstel voor een verordening van de Raad betreffende de uitoefening van het recht om collectieve actie te voeren in de context van de vrijheid van vestiging en de vrijheid van dienstverrichting ( COM(2012)0130 ); dringt er in dit verband bij de Commissie op aan om de noodzakelijke herziening van het ontwerp met de grootste eerbiediging voor de tot uitdrukking gebrachte wil van de nationale parlementen uit te voeren, aangezien de nieuwe controleprocedure bedoeld is om ervoor te zorgen dat besluiten zo dicht mogelijk bij de burgers worden genomen; 7. vraagt een onafhankelijke, namens de Commissie uit te voeren analyse waarin de rol van regionale of plaatselijke parlementen met betrekking tot subsidiariteitscontroles wordt onderzocht; wijst in dit verband op het door het Europees Parlement en de nationale parlementen gefinancierde internetplatform IPEX, dat met name nuttig is voor informatie-uitwisseling in het kader van de controleprocedures; 8. stelt voor om de bij de wetgeving betrokken instellingen op gepaste wijze te herinneren aan de noodzaak te waarborgen dat het subsidiariteits- en het evenredigheidsbeginsel correct worden toegepast, zoals bepaald in Protocol 2 bij het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie; 9. merkt op dat de kritiek van de Raad voor effectbeoordeling inzake de inachtneming van het subsidiariteitsbeginsel wordt gedeeld door een aantal nationale parlementen, die deze kritiek ook hebben geuit in de adviezen die ze in het kader van subsidiariteitscontrolemechanisme hebben ingediend; merkt evenwel op dat de drempel voor het activeren van de formele procedures van het aan het Verdrag gehechte Protocol nr. 2 in 2010 in geen enkel geval is bereikt; 10. merkt echter op dat de nationale parlementen op 22 mei 2012, voor het eerst sinds de inwerkingtreding van het Verdrag van Lissabon, de ’gele kaart’-procedure hebben opgestart door onderbouwde standpunten goed te keuren tegen het voorstel van de Commissie voor een verordening van de Raad betreffende de uitoefening van het recht om collectieve actie te voeren in de context van de vrijheid van vestiging en de vrijheid van dienstverrichting ( COM(2012)0130 ); 11. stelt tot zijn bezorgdheid vast dat de nationale parlementen in een aantal standpunten hebben gewezen op de ontoereikendheid of afwezigheid van de motivering van een aantal Commissievoorstellen ten aanzien van het subsidiariteitsbeginsel; 12. wijst erop dat de Europese instellingen omstandigheden moeten creëren waarin de nationale parlementen controle kunnen uitoefenen op wetgevingsvoorstellen, door te waarborgen dat de Commissie haar beslissingen ten aanzien van de subsidiariteit en de evenredigheid uitgebreid en gedetailleerd motiveert, zoals bepaald in artikel 5 van Protocol 2 bij het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU); 13. stelt voor dat een beoordeling wordt uitgevoerd om na te gaan of het nuttig kan zijn om op EU-niveau inhoudelijke criteria vast te stellen om de naleving van het subsidiariteits- en het evenredigheidsbeginsel te evalueren; 14. acht het wenselijk om te controleren of de huidige in het Verdrag neergelegde termijnen voor nationale parlementen om subsidiariteitscontroles uit te voeren voldoende lang zijn; stelt voor dat het Europees Parlement, de Commissie en vertegenwoordigers van de nationale parlementen onderzoeken hoe belemmeringen voor de deelname van nationale parlementen aan het subsidiariteitscontrolemechanisme kunnen worden weggenomen; 15. herinnert eraan dat de EU volgens het subsidiariteitsbeginsel uitsluitend optreedt buiten de domeinen waarvoor zij exclusief bevoegd is indien en in zoverre de doelstellingen van een geplande maatregel beter kunnen worden verwezenlijkt op het niveau van de Unie dan op nationaal, regionaal of plaatselijk niveau; subsidiariteit kan dus zowel leiden tot een uitbreiding van het optreden van de Unie in het kader van haar bevoegdheden wanneer dit gezien de omstandigheden noodzakelijk is, als tot een beperking of stopzetting van de respectieve maatregel wanneer deze niet langer gerechtvaardigd is; onderstreept in dit verband dat subsidiariteit niet alleen van toepassing is op de verhouding tussen de EU en de lidstaten, maar ook geldt op regionaal of lokaal niveau; 16. dringt er bij de Commissie op aan de verklaringen die haar wetgevingsinitiatieven rechtvaardigen op basis van subsidiariteit te verbeteren en in overeenstemming te brengen met de regels; herinnert eraan dat het bestuursrecht van de Unie wordt aangepast en vereenvoudigd om de administratieve en de regelgevingskosten terug te dringen; gelet op deze context dienen het subsidiariteits- en het evenredigheidsbeginsel dienovereenkomstig te worden toegepast; 17. betreurt dat de Commissie niet op een correcte manier verslag heeft uitgebracht over de toepassing van het evenredigheidsbeginsel, met name ten aanzien van het gebruik van de artikelen 290 en 291 van het VWEU inzake gedelegeerde en uitvoeringshandelingen; waarschuwt de Raad om het duidelijke onderscheid tussen gedelegeerde en uitvoeringshandelingen niet te vervagen; dringt er bij de Commissie op aan om ervoor te zorgen dat deze twee artikelen correct worden toegepast; 18. erkent dat er in de beschouwde periode slechts sprake is geweest van één arrest van het Hof van Justitie van de Europese Unie betreffende evenredigheid en subsidiariteit (in verband met ’roaming’ bij mobiele telefonie), in het kader waarvan het Hof heeft geoordeeld dat die twee beginselen niet werden geschonden aangezien het nodig was de prijzen voor de eindverbruiker te beperken om hun belangen te beschermen, en aangezien deze doelstelling het beste kon worden verwezenlijkt op het niveau van de Unie; 19. is in dit verband ingenomen met de bovengenoemde herziene IPEX-website, die als katalysator kan dienen voor de verdere verbetering van en het vergroten van de betrokkenheid bij het subsidiariteitscontrolemechanisme; en wijst op de noodzaak om deze website verder onder de aandacht te brengen; 20. benadrukt dat het toezicht op de naleving van het subsidiariteitsbeginsel noodzakelijkerwijs ook het regionale en lokale niveau van de lidstaten omvat; verwelkomt in dit verband de door het Comité van de Regio's gepubliceerde jaarverslagen over subsidiariteit en de door het Comité opgezette REGPEX-website, die nuttig is voor het uitwisselen van informatie en voor verdere verbeteringen bij het toezicht op de naleving van het subsidiariteitsbeginsel zal zorgen; 21. verzoekt de nationale parlementen om de regionale parlementen met wetgevende bevoegdheden in overeenstemming met het subsidiariteitsprotocol te raadplegen; dringt er bij de Commissie op aan aandacht te schenken aan de rol van de regionale parlementen met wetgevende bevoegdheden bij het toezicht op naleving van het subsidiariteitsbeginsel, met name in hun jaarverslagen over subsidiariteit en evenredigheid; Op bewijs gebaseerde beleidsvorming 22. benadrukt dat de agenda voor slimme regelgeving en de ontwikkeling van nieuwe regelgevingsbenaderingen belangrijk zijn om ervoor te zorgen dat EU-wetgeving geschikt is voor de verwezenlijking van de doeleinden ervan en een effectieve bijdrage kan leveren in het kader van toekomstige uitdagingen op het gebied van concurrentievermogen en groei; 23. wijst op het cruciale belang van effectbeoordelingen als instrument ter ondersteuning van de besluitvorming in het kader van het wetgevingsproces en benadrukt dat het noodzakelijk is om in dat verband voldoende aandacht te schenken aan subsidiariteit en evenredigheid; 24. benadrukt dat het Parlement vast voornemens is zijn verplichtingen in het kader van de agenda voor slimme regelgeving na te komen en spoort commissies die regelmatig wetgevende activiteiten verrichten aan om gebruik te maken van het directoraat Effectbeoordeling van het Parlement; herinnert eraan dat het Parlement en de Raad in de interinstitutionele gemeenschappelijke aanpak van effectbeoordelingen van 2005 hebben toegezegd om voorafgaand aan de goedkeuring van materiële wijzigingen effectbeoordelingen uit te voeren, en roept de commissies op om bij de tenuitvoerlegging van deze toezegging gebruik te maken van het nieuwe directoraat Effectbeoordeling; 25. oppert dat, als onderdeel van een meer systematische toepassing van effectbeoordelingen binnen het Parlement, commissies het directoraat Effectbeoordeling zouden moeten vragen een korte samenvatting van elke effectbeoordeling te maken, die kan worden gebruikt bij een eerste gedachtewisseling; geeft in overweging dat deze samenvatting een korte conclusie over de kwaliteit van de effectbeoordeling zou kunnen omvatten, samen met een korte toelichting met de belangrijkste bevindingen en gebieden die niet door de Commissie zijn geanalyseerd; is van mening dat dit de controle van ontwerpwetgeving door het Parlement zeer ten goede zou komen; 26. acht het van essentieel belang dat de methoden die het directoraat Effectbeoordeling gebruikt verenigbaar en vergelijkbaar zijn met de aanpak van de Commissie, en verzoekt het Parlement en de Commissie om hier hun volledige medewerking aan te verlenen; 27. herinnert aan het Interinstitutioneel Akkoord ’Beter wetgeven’ van 2003 en spoort de Raad aan zijn werkzaamheden om een eigen mechanisme voor het uitvoeren van effectbeoordelingen te creëren onverwijld af te ronden, ter nakoming van zijn verplichtingen op grond van het akkoord van 2003; 28. moedigt de Commissie aan om haar eigen aanpak van effectbeoordelingen verder te verbeteren en verzoekt de Commissie om de rol van de Raad voor effectbeoordeling te versterken, en in het bijzonder om alleen wetgevingsvoorstellen te voltooien en in te dienen waarover de Raad voor effectbeoordeling een positief advies heeft uitgebracht; Minimaliseren van de regelgevingslasten 29. verwelkomt de mededeling van de Commissie over het verminderen van de regeldruk voor het mkb; acht het essentieel dat de Commissie bij de voorbereiding van wetgeving het beginsel ’eerst klein denken’ respecteert, en acht de gecommitteerdheid die de Commissie heeft getoond en haar wens om huidige benaderingen te verbeteren en lichtere regelingen voor kleinere bedrijven in te voeren bemoedigend; 30. herinnert aan het standpunt van het Parlement over vrijstellingen van wettelijke verplichtingen en dringt er bij de Commissie op aan om vrijstellingen uit te strekken tot kmo's wanneer wettelijke bepalingen een onevenredig nadelig effect op deze bedrijven hebben en er geen gegronde reden is om ze in het toepassingsgebied van de wetgeving op te nemen; is ingenomen met het hernieuwde accent op een strikte toepassing van de kmo-toets en beschouwt de microdimensie als inherent onderdeel van die toets waarin alle beschikbare opties systematisch worden beoordeeld; is in dit verband ingenomen met het standpunt van de Commissie inzake de opneming van micro-entiteiten, die uitsluitend volledig in het toepassingsgebied van ontwerpwetgeving moeten worden opgenomen indien zij voldoen aan de versterkte kmo-toets; 31. herinnert de Commissie er evenwel aan dat de omkering van de bewijslast niet automatisch mag leiden tot een complexere wetgeving die is ontwikkeld zonder aan de kmo's te denken; verzoekt de Commissie om waar mogelijk te streven naar vereenvoudiging van wetgeving en door te gaan met het voorbereiden en indienen van wetgevingsvoorstellen waarbij toegankelijkheid voor en gemakkelijke tenuitvoerlegging door de kmo's als leidende beginselen fungeren, ook wanneer mogelijk een vrijstelling van toepassing is; 32. benadrukt dat de Commissie voor een consistente toepassing van de verbeterde kmo-toets in haar directoraten moet zorgen, en roept de lidstaten op om soortgelijke regelingen op te nemen in hun nationale besluitvormingsprocedures; 33. is ingenomen met de door de Commissie voorgestelde aanpak op maat; wenst dat er ook wordt gekeken naar de mogelijke toepassing van de aanpak op maat in de toekomst, wanneer bestaande wetgeving wordt herzien; Follow-up, controles achteraf en terugkoppeling naar de beleidsvormingscyclus 34. verwelkomt de goedkeuring door de Commissie van de aanbeveling van het Parlement inzake de bekendmaking van informatie over de tenuitvoerlegging, waarmee het probleem van ’gold-plating’ wordt aangepakt; herinnert de Commissie en de Raad eraan dat met het oog op het welslagen van bestaande en toekomstige programma's om de lasten te verlichten een actieve samenwerking tussen de Commissie en de lidstaten noodzakelijk is om discrepanties in de uitleg en tenuitvoerlegging van wetgeving te voorkomen; dringt er bij de lidstaten op aan om hun administratieve lasten uiterlijk in 2015 met nog eens 25% te verminderen; 35. is van mening dat de voorstellen om de namen van Europese instellingen die vereenvoudigingen terugdraaien bekend te maken goedbedoeld zijn; is evenwel van mening dat een meer constructieve betrokkenheid van relevante belanghebbenden en instellingen bij het prelegislatieve proces, in combinatie met naleving van de algemene toezeggingen ten aanzien van vereenvoudiging en de agenda voor slimme wetgeving, deze bekendmaking overbodig zou maken; stelt niettemin voor dat lidstaten die zich het sterkst aan ’gold-plating’ van richtlijnen bezondigen bekend worden gemaakt, samen met de lidstaten die zich het meest schuldig maken aan late, onnauwkeurige of onvolledige omzetting van EU-wetgeving; 36. herinnert aan eerdere verklaringen van het Parlement over de noodzaak van een alomvattende evaluatie van het raadplegingsproces van de Commissie, en ziet uit naar de goedkeuring door de Commissie van de aanbevelingen van het Parlement op dit gebied vóór eind 2012; Verzekeren van continuïteit en waakzaamheid 37. onderstreept het belang van deze maatregelen als een essentieel element voor het tot stand brengen van hernieuwde economische groei in de EU; herinnert in dit verband aan zijn resolutie over slimme regelgeving, en verzoekt de Commissie om voorstellen in te dienen voor de compensatie van regelgevingslasten, wat zou vereisen dat voordat nieuwe wetgeving wordt ingevoerd die nieuwe kosten oplegt, equivalente kostenverlagingen moeten worden vastgesteld om deze kostenstijging te compenseren; herinnert voorts aan zijn standpunt ten gunste van de verlenging van het programma ter vermindering van de administratieve lasten en de uitbreiding van het toepassingsgebied ervan, en dringt er bij de Commissie op aan om in haar werkprogramma voor 2013 een programma op te nemen dat tegemoetkomt aan de noodzaak om de regelgevingslasten terug te dringen; o o o 38. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie en de nationale parlementen. Het Europees Parlement, – gezien artikel 225 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien de mededeling van de Commissie aan het Europees Parlement, de Raad, het Europees Economisch en Sociaal Comité en het Comité van de Regio's ’Ontwikkeling van een maritieme strategie voor het gebied van de Atlantische Oceaan’ ( COM(2011)0782 ), – gezien de door de Raad op 14 juni 2010 aangenomen conclusies over de strategie van de Europese Unie voor het Atlantisch gebied, – gezien de strategie van de Europese Unie voor het Oostzeegebied en de strategie voor het Donaugebied, – gezien zijn resolutie van 9 maart 2011 over de Europese strategie voor het Atlantisch gebied (1) , – gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité over de mededeling van de Commissie getiteld ’Ontwikkeling van een maritieme strategie voor het gebied van de Atlantische Oceaan’ (ECO/306), – gezien het advies van het Comité van de Regio's over de mededeling van de Commissie getiteld ’Ontwikkeling van een maritieme strategie voor het gebied van de Atlantische Oceaan’, – gezien zijn resolutie van 23 juni 2011 over doelstelling 3: de toekomstige agenda voor grensoverschrijdende, transnationale en interregionale samenwerking (2) , – gezien artikel 48 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie regionale ontwikkeling en het advies van de Commissie vervoer en toerisme ( A7-0222/2012 ), A. overwegende dat het Atlantisch gebied een aantal bijzondere eigenschappen heeft die om politieke antwoorden van de Europese Unie vragen: B. overwegende dat de Europese crisis de situatie verergerd heeft en dat veel regio's in het Atlantisch gebied hun ontwikkelingsniveau hebben zien teruglopen; C. overwegende dat het Atlantisch gebied bestaat uit een relatief heterogene verzameling regio's en dat veel van die regio's nog altijd niet het niveau van het gemiddeld inkomen van de EU hebben behaald en zodoende blijven vallen onder de convergentiedoelstelling van het Europees cohesiebeleid; D. overwegende dat een macroregionale strategie van essentieel belang is om het Atlantisch gebied met een gemeenschappelijke aanpak meer dynamiek te geven, om: E. overwegende dat de strategie van toepassing moet zijn op alle Atlantische regio's van de EU, met inbegrip van de kustregio's van het Kanaal en de Ierse Zee, de ultraperifere regio's en de landen en gebieden overzee en rekening moet houden met de wisselwerking tussen de Atlantische regio's en de Noordzeeregio's; F. overwegende dat we voor de aangegeven regio's een duurzame ontwikkeling veilig moeten stellen in termen van milieu, samenleving en economie; Een ruimtelijke-ordeningsbeleid voor het Atlantisch gebied 1. hoopt dat de strategie een brede aanpak kiest door het opstellen van een afgesproken strategische visie voor de toekomstige ontwikkeling van het Atlantisch gebied, waarin de territoriale dimensie is opgenomen, om verbindingen tussen land en zee te ontwikkelen en een kader op te stellen voor een beter beheer van het beleid voor de ruimtelijke ordening van de zee- en landoppervlakten in de Atlantische regio's; 2. dringt erop aan om de waardevolle ervaring die opgedaan bij de ontwikkeling van bestaande macroregionale en andere transnationale strategieën volledig mee te nemen in het proces voor de Atlantische strategie, in het bijzonder betreffende zaken als bestuur, beleidsontwikkeling, communicatie en eigendom, doelen en evaluatie; 3. is van mening dat het cohesiebeleid een essentieel instrument is voor het wegwerken van de tekortkomingen van het regionaal beleid van de EU en voor het bijdragen aan het bevorderen van de endogene ontwikkeling van de regio's in de macroregio; 4. dringt erop aan dat de strategie en het bijbehorende actieplan sterk de nadruk leggen op banen, groei en investering, zowel aan de kust als in het binnenland; 5. verzoekt om de oprichting van een permanente structuur voor maritieme ruimtelijke ordening voor het Atlantisch gebied, opgesteld door de regio's, de betrokken lidstaten en de Europese Commissie, met als doelstelling het coördineren van de vastgestelde strategie en het toezien op de uitvoering van het actieplan volgens een intersectorale en transnationale logica; 6. is van mening dat geïntegreerd beheer van de mariene en maritieme gegevens op EU-niveau essentieel is voor het benutten van de maritieme mogelijkheden; verzoekt de Commissie om haar inspanningen voort te zetten voor het verbeteren van het beheer en de toegankelijkheid van de gegevens; 7. is van mening dat er veel moet gebeuren om het ecologisch evenwicht en de biodiversiteit te behouden en de koolstofvoetafdruk in het Atlantisch gebied terug te dringen; 8. is van mening dat zeevisserij, met name de kleinschalige en kustvisserij, en aquacultuur een centrale rol moeten spelen in het maritieme ruimtelijke-ordeningsbeleid, aangezien zij een doorslaggevende bijdrage kunnen leveren aan de bevordering van economische groei, rijkdom en werkgelegenheid; is van mening dat de regionalisatie van het Gemeenschappelijk Visserijbeleid (GVB) moet leiden tot de invoering van op het ecosysteem gebaseerd beheer dat is afgestemd op de behoeften van het Atlantisch gebied, en verzoekt de Commissie in dit verband de regionale adviesraden (RAC's) op voorhand te raadplegen in het kader van de tenuitvoerlegging van het Gemeenschappelijk Visserijbeleid en de beheersplannen; 9. pleit voor het aangaan van lokale, regionale en grensoverschrijdende partnerschappen met het oog op verbetering van de capaciteit op het gebied van risicopreventie en -beheer in het Atlantisch gebied in geval van ongelukken op zee en op het land, natuurrampen en criminele activiteiten (piraterij, illegale visserij, enz.) en tevens voor het invoeren van adequate en soepele mechanismes voor herstel van en schadeloosstelling voor geleden schade; dringt aan op oprichting van een orgaan van Europese kustwachten; 10. roept op tot verbetering van de bestaande volgsystemen voor vaartuigen, tot onmiddellijke toepassing van de versterkte bevoegdheden van het EMSA en tot het sluiten van overeenkomsten over het delen van informatie door bevoegde autoriteiten om de identificatie en opsporing van schepen en de bestrijding van bedreigingen als grensoverschrijdende criminaliteit, smokkel, illegale visserij en mensenhandel mogelijk te maken; benadrukt het belang van bevordering van de invoering en tenuitvoerlegging van de Europese programma's voor navigatie per satelliet (EGNOS en Galileo) om ook opsporings- en reddingsdiensten in de Atlantische Oceaan te bestrijken; herinnert eraan dat het noodzakelijk is te voorzien in langetermijnfinanciering van de Unie voor het Europees programma voor monitoring van de aarde (GMES), dat met name bijdraagt tot de preventie en het beheer van maritieme risico's; 11. is van mening dat de territoriale dimensie van de strategie cruciaal is voor het verbeteren van de toegankelijkheid van de Atlantische regio's en dat de strategie gericht moet zijn op de verbinding van deze regio's met het Europese continentale gebied, de onderlinge samenhang tussen de vervoer-, energie- en informatienetwerken, de ontwikkeling van plattelandsgebieden en stedelijke gebieden in het achterland, alsook de versterking van de verbindingen tussen zee en land, met inbegrip van de ultraperifere en eilandregio's; 12. is van mening dat de snelwegen op zee het mogelijk maken om het isolement van de Atlantische regio's te doorbreken, het handelsverkeer te bevorderen, de economische bedrijvigheid van de havens te stimuleren, het toerisme te doen toenemen en de CO 2 -uitstoot terug te dringen; is van mening dat het belangrijk is dat, bij de acties om de CO 2 -uitstoot terug te dringen, rekening gehouden wordt met de maritieme handel in het Atlantisch gebied en de kenmerken van de ultraperifere regio's, waar zeevervoer van producten en personen essentieel is voor territoriale, sociale en economische cohesie in de ware zin van het woord; verzoekt dat deze snelwegen in aanmerking komen voor steun uit de financieringsfaciliteit voor Europese verbindingen; 13. spoort ertoe aan om, met het oog op de duurzaamheid van de snelwegen op zee en in overeenstemming met de Europa 2020-strategie, specifieke aanbevelingen voor vaartuigen op te stellen teneinde de invoering van koolstofarme aandrijfsystemen en het hanteren van constructievoorschriften die aan hoge normen inzake efficiëntie, comfort, vermogen, veiligheid, plaatsbepaling en telecommunicatie voldoen, te bevorderen; wijst erop dat bij die aanbevelingen de nadruk moet liggen op het verhogen van de efficiëntie van deze vervoersmodus, het zorgen voor behoud van het milieu en het bevorderen van de integratie van deze vervoersmodus in de overige vervoersnetten en vervoersmodi; 14. is van mening dat het noodzakelijk is om de verbindingen tussen de Atlantische regio's en de rest van Europa te verbeteren door te investeren in multimodale vervoersinfrastructuren; 15. benadrukt de noodzaak van een effectieve grensoverschrijdende coördinatie en samenwerking bij de aanleg en het gebruik van weg- en spoorweginfrastructuur, met inbegrip van hogesnelheidslijnen, luchthavens, zeehavens, binnenhavens, terminals en logistiek in het achterland, om tot een duurzamer en meer multimodaal vervoerssysteem te komen; 16. wijst op het economische en territoriale belang van havens en is van mening dat het bestaan van spoor- en binnenwaterverbindingen tussen deze havens en hun achterland een essentiële voorwaarde is voor hun concurrentievermogen; 17. betreurt dat er in de voorstellen van de Commissie over een centraal netwerk van trans-Europese vervoersnetwerken geen corridor is die het hele Atlantisch gebied bedekt en vindt het jammer dat er te weinig Atlantische havens worden voorgesteld in dit centrale netwerk; is van mening dat er nog andere Atlantische havens opgenomen moeten worden als knooppunthavens en kondigt voorstellen aan op dat gebied; 18. herinnert aan het nut van de invoering van een gemeenschappelijk Europees luchtruim (SES) voor de versterking van de territoriale samenhang via een toename van het verkeer tussen regionale luchthavens in de Unie en verzoekt de Commissie derhalve ervoor te zorgen dat de functionele luchtruimblokken binnen de voorziene termijnen worden verwezenlijkt om deze doelstelling te verwezenlijken; Een industriebeleid voor het Atlantisch gebied 19. hoopt dat de strategie het concurrentievermogen van de voortvarende economische sectoren in de Atlantische regio's zal ondersteunen; is in dat opzicht van mening dat bijdragen uit de particuliere sector door de overheid gesteund moeten worden op het gebied van onderzoek en ontwikkeling, innovatie, de ontwikkeling van clusters en de begeleiding van mkb-bedrijven; 20. verzoekt om bijzondere aandacht voor regio's die kampen met een herstructurering van hun bedrijven en sectoren, evenals sluiting of verhuizing van bedrijven, met als doel het bevorderen van hun herindustrialisatie door het op elkaar afstemmen van havenactiviteiten, logistiek en de ontwikkeling van toeleverende industrieën die zorgen voor meer toegevoegde waarde; verzoekt bovendien om het creëren van een uitwisselingsmechanisme voor beste industriële praktijken tussen de regio's van de Atlantische boog; 21. is van mening dat de strategie marien en maritiem onderzoek moet bevorderen en de toegang voor bedrijven tot de daaruit voortkomende gegevens vereenvoudigen om de wetenschappelijke kennis van het mariene milieu te vergroten, innovatie in de maritieme sectoren te stimuleren en een duurzaam gebruik van mariene hulpbronnen mogelijk te maken; 22. is van mening dat de strategie een ambitieus sociaal hoofdstuk moet bevatten om de opleiding en toegang van jongeren tot maritieme beroepen te bevorderen, door de consolidatie van de professionele structuren die momenteel verbonden zijn aan de zee waardoor de bevolking in de kustgebieden kan blijven, maar eveneens voor het creëren van nieuwe specialiteiten die bij kunnen dragen aan de duurzame ontwikkeling van de visserijgebieden en aan de verbetering van de kwaliteit van het leven in die gebieden; 23. benadrukt dat mariene hernieuwbare energie een veelbelovende industriesector vormt die het mogelijk maakt om de klimaatverandering en de energieafhankelijkheid van de Europese Unie te verminderen, duurzame energie in de Atlantische regio's te bevorderen en de doelstellingen van Europa 2020 te halen; wijst erop dat het Atlantisch gebied bijzonder geschikt is voor het bevorderen van duurzame energie en is van mening dat overheidssteun nodig is om particuliere investeringen in deze technologieën te begeleiden, met name off shore windenergie, golf- en getijdenenergie; 24. benadrukt het strategische belang van zeevervoer op de Atlantische kust en van verbindingen tussen ultraperifere regio's en andere continentale regio's; verzoekt de Commissie maatregelen voor te stellen om de administratieve formaliteiten in de havens te vereenvoudigen, zonder daarbij het vermogen om de juistheid van transacties en ladingen te controleren en verifiëren te verliezen; 25. wijst op het economische belang van maritieme sectoren in de Atlantische regio's, met name de scheepvaartindustrie, die een buitengewoon moeilijke tijd doormaakt in bepaalde Atlantische regio's en waarvoor de Commissie zou moeten bijdragen aan het vinden van oplossingen; verzoekt de Commissie het initiatief LeaderSHIP 2015 nieuw leven in te blazen om het concurrentievermogen van deze sector te vergroten in de context van de internationale concurrentie; 26. wijst op het belang van de zeevisserij-activiteiten en de aquacultuur in de Atlantische regio's en is voor overheidssteun voor de vervanging en modernisering van vissersvaartuigen, evenals voor een specifieke differentiatie met betrekking tot de kenmerken en het potentieel van ambachtelijke kustvisserij en schaaldierkwekerijen; 27. benadrukt het belang van het bevorderen van duurzame vormen van toerisme op sociaal, economisch en ecologisch niveau die een aanzienlijke bron van toegevoegde waarde kunnen vormen voor de Atlantische regio's en tegelijkertijd hun ecosysteem en biodiversiteit beschermen; wijst erop dat ondersteuning van zeevaarttoerisme een manier is om sportieve activiteiten te ontwikkelen en cruises te stimuleren; 28. legt de nadruk op de rijkdommen van de Atlantische zeebodem en is van mening dat de strategie de prospectie en duurzame exploitatie van de zeebodem moet vergemakkelijken; Een actieplan voor 2014-2020 29. verzoekt om een externe dimensie voor de strategie om bepaalde doelstellingen te bevorderen en om internationale investeringen aan te trekken om in te spelen op bestaande mogelijkheden en wijst erop dat het marketen van het Atlantisch gebied als een regio om in te investeren, te bezoeken en zaken te doen centraal moet staan in het actieplan; 30. verzoekt de Commissie de Atlantische macroregio in te richten en met een actieplan te komen voor de tenuitvoerlegging van de strategie tussen 2014 en -2020; 31. dringt aan op het toepassen van een bestuursaanpak op verschillende niveaus voor de uitwerking, invoering, evaluatie en herziening van het actieplan, waarbij de regionale en lokale overheden, Atlantische lidstaten, de partijen uit de privésector en het maatschappelijk middenveld nauw worden betrokken; 32. benadrukt dat voor het actieplan bestaande Europese financiering gebruikt moet worden en geen nieuwe begrotingsinstrumenten; 33. stelt voor om het actieplan te koppelen aan het regionale beleid, het geïntegreerde maritieme beleid van de Europese Unie, het onderzoeks- en innovatiebeleid (Horizon 2020) en het mechanisme voor onderlinge verbindingen binnen Europa; is van mening dat het van essentieel belang is synergieën te creëren met overig Europees beleid op het gebied van onderzoek en innovatie, vervoer, milieu, energie, technologie, toerisme, visserij en aquacultuur en internationale samenwerking; 34. wijst op de belangrijke rol die de Europese Investeringsbank, ’project bonds’ en publiek-private partnerschappen zouden kunnen spelen bij de financiering van de investeringen in de strategie; 35. dringt erop aan dat de toekomstige Atlantische strategie gebaseerd is op de thematische pijlers van de Europa 2020-strategie, aangezien hierdoor de thematische inhoud op geïntegreerde wijze kan worden verbonden met het sectoraal beleid; is in dit verband van mening dat de voorgestelde doelstellingen en de thematische concentratie voor de vijf fondsen die zijn opgenomen in het gemeenschappelijk strategisch kader van het Europees cohesiebeleid voor de volgende programmeringsperiode, de pijlers van het actieplan moeten vormen; legt de nadruk op de doelstellingen ’versterking van onderzoek, technologische ontwikkeling en innovatie’, ’verbetering van het concurrentievermogen van het mkb’, ’steun voor de overgang naar een koolstofarme economie’ en ’bevordering van duurzaam vervoer en opheffing van knelpunten in centrale netwerkinfrastructuren’; 36. dringt aan op verplichte ’oormerking’ van de partnerschapscontracten en de operationele programma's wat betreft de prioriteiten van de op die programma's betrekking hebbende macroregionale strategieën, om ervoor te zorgen dat de maatregelen voor het operationele programma en de prioriteiten van de Atlantische strategie beter op elkaar afgestemd zijn, wat zal leiden tot een efficiënter gebruik van de Structuurfondsen en tot het creëren van toegevoegde waarde op regionaal niveau; wijst erop dat die verplichte oormerking niet alleen betrekking moet hebben op de operationele programma's die onder de doelstelling van de territoriale samenwerking van het cohesiebeleid (Interreg) vallen, maar ook op de operationele programma's eigen aan iedere regio binnen het Atlantisch gebied; 37. steunt de erkenning en tenuitvoerlegging van bestaande strategieën, projecten en ervaringen met interregionale samenwerking, die actiepunten en operationele en beleidsprioriteiten met zich mee kunnen brengen voor de toekomstige Atlantische macroregio; dringt erop aan om rekening te houden met het actieplan bij de opstelling en tenuitvoerlegging van toekomstige programma's voor territoriale samenwerking; is bovendien van mening dat de transnationale component van de doelstelling voor territoriale Europese territoriale samenwerking een technische ondersteuning zou moeten omvatten voor de tenuitvoerlegging van het actieplan, met name om goede praktijken uit te wisselen en netwerken te vormen; 38. is van mening dat de multiregionale operationele programma's en multifondsen en geïntegreerde territoriale investeringen (ITI) bijzonder bruikbare instrumenten zijn om de tenuitvoerlegging van het actieplan te vergemakkelijken; 39. stelt voor dat de jaarlijkse tenuitvoerleggingsverslagen voor de relevante programma's een beoordeling moeten bevatten van hoe de programma's bijdragen aan de doelstellingen van de Atlantische strategie en de tenuitvoerlegging van het actieplan; 40. benadrukt het potentieel waarover de ultraperifere regio's beschikken als natuurlijk laboratorium voor de realisatie van maritieme onderzoeks- en ontwikkelingsactiviteiten; benadrukt het belang dat de toerismesector bekleedt voor die regio's en de mogelijkheden die bestaan voor het creëren van logistieke platformen om het goederenvervoer tussen Europa en andere mondiale economieën te vergemakkelijken; 41. verzoekt de nationale, regionale en lokale autoriteiten te streven naar synergieën tussen hun beleid en de prioriteiten van het actieplan; 42. wijst erop dat de betrokkenheid van Europese fondsen onder direct en gedeeld beheer het noodzakelijk maakt dat er een passend beheer- en controlesysteem wordt ontworpen, en verzoekt daarom een platform te creëren voor het beheer van het actieplan zodat de begunstigden een informatie- en communicatiemodule wordt geboden en de verschillende autoriteiten die verantwoordelijk zijn voor het beheer van de fondsen hun werkzaamheden gemakkelijker kunnen coördineren; 43. beveelt aan dat de Atlantische strategie bovenal overeenstemming moet bereiken inzake een strategische visie voor het Atlantisch gebied, die de referentie zal vormen voor het actieplan 2014-2020; stelt eveneens voor dat dit actieplan: 44. herinnert eraan dat een Atlantisch Forum opgezet is voor 2012 en 2013, als voorbereidende actie voorgesteld door het Parlement, met als doel alle belanghebbenden te betrekken bij de uitwerking van het actieplan; benadrukt dat het Parlement, als initiatiefnemer van het forum, daarbij een drijvende rol speelt; 45. stelt voor dat het actieplan aangenomen wordt door het Atlantisch Forum en verzoekt het aanstaande Ierse voorzitterschap de bekrachtiging door de Europese Raad van het actieplan voorrang te geven tijdens het voorzitterschap, met aandacht voor de uitvoering, een geloofwaardig proces voor controle en doorlopende evaluatie en het plannen van een tussentijdse beoordeling; 46. verzoekt de Commissie de mogelijkheid na te gaan om vergelijkbare macroregionale strategieën ten uitvoer te leggen in andere gebieden waar dat zou leiden tot een duurzame en houdbare economische groei; o o o 47. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Commissie en aan de Raad, alsook aan het Comité van de Regio's en het Economisch en Sociaal Comité. (Gewone wetgevingsprocedure: eerste lezing) Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2011)0598 ), – gezien artikel 294, lid 2, en artikel 207, lid 2, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C7-0305/2011), – gezien artikel 294, lid 3, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien artikel 55 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie internationale handel en het advies van de Commissie ontwikkelingssamenwerking ( A7-0207/2012 ), 1. stelt onderstaand standpunt in eerste lezing vast; 2. verzoekt om hernieuwde voorlegging indien de Commissie voornemens is ingrijpende wijzigingen in haar voorstel aan te brengen of dit door een nieuwe tekst te vervangen; 3. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en aan de Commissie alsmede aan de nationale parlementen. Standpunt van het Europees Parlement in eerste lezing vastgesteld op 13 september 2012 met het oog op de vaststelling van Verordening (EU) nr. .../2012 van het Europees Parlement en de Raad tot wijziging van bijlage I bij Verordening (EG) nr. 1528/2007 van de Raad, met betrekking tot het schrappen van sommige landen van de lijst van regio's of staten die onderhandelingen hebben afgesloten HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 207, lid 2, Gezien het voorstel van de Europese Commissie, Na toezending van het ontwerp van wetgevingshandeling aan de nationale parlementen, Handelend volgens de gewone wetgevingsprocedure (1) , Overwegende hetgeen volgt: (1) De onderhandelingen over economische partnerschapsovereenkomsten (hierna ’de overeenkomsten’ genoemd) tussen: (2) Doordat Antigua en Barbuda, het Gemenebest van de Bahama's, Barbados, Belize, de Republiek Botswana, de Republiek Burundi, de Unie der Comoren, het Gemenebest Dominica, de Dominicaanse Republiek, de Republiek Fiji, de Republiek Ghana, Grenada, de Coöperatieve Republiek Guyana, de Republiek Haïti, de Republiek Ivoorkust, Jamaica, de Republiek Kameroen, de Republiek Kenia, het Koninkrijk Lesotho, de Republiek Madagaskar, de Republiek Mauritius, de Republiek Mozambique, de Republiek Namibië, de Onafhankelijke Staat Papoea-Nieuw-Guinea, de Republiek Rwanda, de Federatie van Saint Kitts en Nevis, Saint Lucia, Saint Vincent en de Grenadines, de Republiek der Seychellen, de Republiek Suriname, het Koninkrijk Swaziland, de Verenigde Republiek Tanzania, de Republiek Trinidad en Tobago, de Republiek Uganda, de Republiek Zambia (2) en de Republiek Zimbabwe de onderhandelingen over de overeenkomsten hebben afgesloten, konden zij worden opgenomen in bijlage I bij Verordening (EG) nr. 1528/2007 van de Raad van 20 december 2007 tot toepassing van de regelingen voor goederen van oorsprong uit bepaalde staten behorende tot de groep van staten in Afrika, het Caribisch gebied en de Stille Oceaan (ACS), die zijn opgenomen in overeenkomsten tot instelling van, of leidende tot instelling van, een economische partnerschapsovereenkomst (3) . (3) De Republiek Botswana, de Republiek Burundi, de Unie der Comoren, de Republiek Fiji, de Republiek Ghana, de Republiek Haïti, de Republiek Ivoorkust, de Republiek Kameroen, de Republiek Kenia, het Koninkrijk Lesotho, de Republiek Mozambique, de Republiek Namibië, de Republiek Rwanda, het Koninkrijk Swaziland, de Verenigde Republiek Tanzania, de Republiek Uganda, de Republiek Zambia en de Republiek Zimbabwe hebben niet het nodige gedaan om hun respectieve overeenkomsten te ratificeren. (4) Ingevolge artikel 2, lid 3, en met name onder b), van Verordening (EG) nr. 1528/2007 moet bijlage I bij die verordening daarom worden gewijzigd en moeten die landen van de lijst worden geschrapt. (5) Om ervoor te zorgen dat partners snel weer kunnen worden opgenomen in bijlage I bij die verordening zodra zij het nodige hebben gedaan om hun respectieve overeenkomsten te ratificeren, en in afwachting van de inwerkingtreding daarvan, moet aan de Europese Commissie de bevoegdheid worden overgedragen om overeenkomstig artikel 290 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie handelingen vast te stellen om de landen die bij deze verordening uit bijlage I worden geschrapt, daar opnieuw in op te nemen. Het is van bijzonder belang dat de Commissie tijdens de voorbereiding passend overleg pleegt, onder meer met deskundigen. De Commissie moet bij de voorbereiding en opstelling van de gedelegeerde handelingen zorgen dat de desbetreffende documenten tijdig en op gepaste wijze gelijktijdig worden toegezonden aan het Europees Parlement en de Raad. De Commissie dient volledige gegevens en documentatie te verstrekken over de bijeenkomsten met nationale deskundigen, die zij belegt in het kader van haar werkzaamheden ter voorbereiding en tenuitvoerlegging van gedelegeerde handelingen. De Commissie dient deskundigen van het Parlement uit te nodigen om deze bijeenkomsten bij te wonen, [Am. 1] HEBBEN DE VOLGENDE VERORDENING VASTGESTELD: Artikel 1 Verordening (EG) nr. 1528/2007 wordt als volgt gewijzigd: (1) De volgende artikelen worden ingevoegd:" Artikel 2 bis De Commissie is bevoegd overeenkomstig artikel 2 ter gedelegeerde handelingen vast te stellen om bijlage I te wijzigen door regio's of staten van de ACS-groep van staten die bij [Verordening (EU) nr. …/… (4) van het Europees Parlement en de Raad * ] uit die bijlage I zijn geschrapt en die sindsdien het nodige doen om hun respectieve overeenkomst te ratificeren, weer in die bijlage op te nemen. Artikel 2 ter Uitoefening van de bevoegdheidsdelegatie 1. De bevoegdheid om gedelegeerde handelingen vast te stellen wordt aan de Commissie toegekend onder de in dit artikel neergelegde voorwaarden. 2. De in artikel 2 bis bedoelde bevoegdheidsdelegatie wordt aan de Commissie toegekend voor onbepaalde tijd met ingang van de inwerkingtreding van deze verordening een termijn van vijf jaar, te rekenen vanaf … (5) . De Commissie stelt uiterlijk negen maanden voor het einde van de termijn van vijf jaar een verslag op over de bevoegdheidsdelegatie. De bevoegdheidsdelegatie wordt stilzwijgend met termijnen van dezelfde duur verlengd, tenzij het Europees Parlement of de Raad zich uiterlijk drie maanden voor het verstrijken van elke termijn verzet tegen een dergelijke verlenging. [Am. 2] 3. Het Europees Parlement of de Raad kan de in artikel 2 bis bedoelde bevoegdheidsdelegatie te allen tijde intrekken. Het besluit tot intrekking beëindigt de delegatie van de in dat besluit genoemde bevoegdheid. Het wordt van kracht op de dag na die van de bekendmaking ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie of op een daarin genoemde latere datum. Het laat de geldigheid van de reeds van kracht zijnde gedelegeerde handelingen onverlet. 4. Zodra de Commissie een gedelegeerde handeling heeft vastgesteld, doet zij daarvan gelijktijdig kennisgeving aan het Europees Parlement en de Raad. 5. Een overeenkomstig artikel 2 bis vastgestelde gedelegeerde handeling treedt alleen in werking indien het Europees Parlement of de Raad binnen een termijn van twee maanden na de kennisgeving van de handeling aan het Europees Parlement en de Raad daartegen geen bezwaar heeft gemaakt, of indien zowel het Europees Parlement als de Raad voor het verstrijken van de termijn van twee maanden de Commissie hebben meegedeeld dat zij daartegen geen bezwaar zullen maken. Die termijn wordt op initiatief van het Europees Parlement of de Raad met twee maanden vier maanden verlengd. [Am. 3] * PB L ... van ..., blz.... (2) Bijlage I wordt vervangen door de tekst in de bijlage bij deze verordening. Artikel 2 Deze verordening treedt in werking op de dag na die van de bekendmaking ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie . Zij is van toepassing op 1 januari 2014 vanaf 1 januari 2016 . [Am. 4] Deze verordening is verbindend in al haar onderdelen en is rechtstreeks toepasselijk in elke lidstaat. Gedaan te Brussel , Voor het Europees Parlement De voorzitter Voor de Raad De voorzitter BIJLAGE ’BIJLAGE I Lijst van regio's of staten die onderhandelingen hebben afgesloten in de zin van artikel 2, lid 2: ANTIGUA EN BARBUDA HET GEMENEBEST VAN DE BAHAMA'S BARBADOS BELIZE HET GEMENEBEST DOMINICA DE DOMINICAANSE REPUBLIEK GRENADA DE COÖPERATIEVE REPUBLIEK GUYANA JAMAICA DE REPUBLIEK MADAGASKAR DE REPUBLIEK MAURITIUS DE ONAFHANKELIJKE STAAT PAPOEA-NIEUW-GUINEA DE FEDERATIE VAN SAINT KITTS EN NEVIS SAINT LUCIA SAINT VINCENT EN DE GRENADINES DE REPUBLIEK DER SEYCHELLEN DE REPUBLIEK SURINAME DE REPUBLIEK TRINIDAD EN TOBAGO’ (Gewone wetgevingsprocedure: eerste lezing) Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2011)0540 ), – gezien artikel 294, lid 2, en artikel 194 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C7-0235/2011), – gezien artikel 294, lid 3, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien het gemotiveerde advies dat in het kader van protocol nr. 2 betreffende de toepassing van de beginselen van subsidiariteit en evenredigheid is uitgebracht door het Luxemburgse parlement, en waarin wordt gesteld dat het ontwerp van wetgevingshandeling niet strookt met het subsidiariteitsbeginsel, – gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité van 18 januari 2012 (1) , – na raadpleging van het Comité van de Regio's, – gezien de schriftelijke toezegging van de vertegenwoordiger van de Raad van 5 juni 2012 om het standpunt van het Europees Parlement goed te goedkeuren, overeenkomstig artikel 294, lid 4, van het Verdrag betreffende de Europese Unie, – gezien artikel 55 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie industrie, onderzoek en energie en de adviezen van de Commissie buitenlandse zaken en de Commissie internationale handel ( A7-0264/2012 ), 1. stelt onderstaand standpunt in eerste lezing vast; 2. verzoekt om hernieuwde voorlegging indien de Commissie voornemens is ingrijpende wijzigingen in haar voorstel aan te brengen of dit door een nieuwe tekst te vervangen; 3. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en aan de Commissie alsmede aan de nationale parlementen. Standpunt van het Europees Parlement in eerste lezing vastgesteld op 13 september 2012 met het oog op de vaststelling van Besluit nr. .../2012/EU van het Europees Parlement en de Raad tot instelling van een mechanisme voor informatie-uitwisseling met betrekking tot intergouvernementele overeenkomsten tussen lidstaten en derde landen op energiegebied (Aangezien het Parlement en de Raad tot overeenstemming zijn geraakt, komt het standpunt van het Parlement overeen met de definitieve rechtshandeling: Besluit nr. 994/2012/EU). (Gewone wetgevingsprocedure: eerste lezing) Het Europees Parlement, – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2010)0733 ), – gezien artikel 294, lid 2, en de artikelen 43, lid 2, en 118, lid 1, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C7-0423/2010), – gezien artikel 294, lid 3, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité van 5 mei 2011 (1) , – gezien het advies van het Comité van de Regio's van 12 mei 2011 (2) , – gezien de schriftelijke toezegging van de vertegenwoordiger van de Raad van 25 juni 2012 om het standpunt van het Europees Parlement goed te keuren, overeenkomstig artikel 294, lid 4, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien artikel 55 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling ( A7-0266/2011 ), 1. stelt onderstaand standpunt in eerste lezing vast; 2. neemt kennis van de verklaring van de Raad die als bijlage bij onderhavige resolutie is gevoegd; 3. verzoekt om hernieuwde voorlegging indien de Commissie voornemens is ingrijpende wijzigingen in haar voorstel aan te brengen of dit door een nieuwe tekst te vervangen; 4. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en aan de Commissie alsmede aan de nationale parlementen. Standpunt van het Europees Parlement in eerste lezing vastgesteld op 13 september 2012 met het oog op de vaststelling van Verordening (EU) nr. .../2012 van het Europees Parlement en de Raad inzake kwaliteitsregelingen voor landbouwproducten en levensmiddelen (Aangezien het Parlement en de Raad tot overeenstemming zijn geraakt, komt het standpunt van het Parlement overeen met de definitieve rechtshandeling: Verordening (EU) nr. 1151/2012). Bijlage bij de wetgevingsresolutie Verklaring van de Raad ’De Raad neemt er nota van dat het Europees Parlement eraan hecht dat het beheersysteem voor de productie van BOB- en BGA-kaas wordt uitgebreid tot andere BOB- en BGA-producten. De Raad zegt toe de kwestie van het beheer inzake het aanbod van BOB- en BGA-producten te zullen bespreken in de onderhandelingen met het Europees Parlement over het Commissievoorstel voor de Integrale-GMO-verordening in het kader van de GLB-hervorming, waarin ook instrumenten ter regulering van het aanbod op de landbouwmarkten zijn opgenomen.’ (Gewone wetgevingsprocedure: eerste lezing) [Amendement nr. 2] VERORDENING (EU) nr. .../2012 VAN HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD inzake Europese sociaalondernemerschapsfondsen (Voor de EER relevante tekst) HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 114 ervan, Gezien het voorstel van de Europese Commissie, Na voorlegging van het ontwerp van wetgevingshandeling aan de nationale parlementen, Gezien het advies van de Europese Centrale Bank (3) , Gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité (4) , Handelend volgens de gewone wetgevingsprocedure (5) , Overwegende hetgeen volgt: (1) Aangezien beleggers ook sociale doelstellingen nastreven en niet enkel op zoek zijn naar financieel rendement, ontstaat er in de Unie steeds meer een sociale beleggingsmarkt, die deels bestaat uit beleggingsfondsen die zich richten op sociale ondernemingen. Dergelijke beleggingsfondsen verschaffen financiering aan sociale ondernemingen die fungeren als motor van sociale veranderingen door innovatieve oplossingen te bieden voor sociale problemen , bijvoorbeeld door de sociale gevolgen van de financiële crisis te helpen aanpakken, en een waardevolle bijdrage te leveren om de doelstellingen van de Europa 2020-strategie te realiseren. (1 bis) Deze verordening maakt deel uit van het initiatief voor sociaal ondernemerschap dat de Commissie heeft gepresenteerd in haar mededeling van 25 oktober 2011 getiteld ’Initiatief voor sociaal ondernemerschap - Bouwen aan een gezonde leefomgeving voor sociale ondernemingen in een kader van sociale economie en innovatie’. (2) Het is noodzakelijk om een gemeenschappelijk kader van regels vast te stellen met betrekking tot het gebruik van de benaming voor Europese sociaalondernemerschapsfondsen (ESO's) , in het bijzonder de samenstelling van de portefeuille van fondsen die onder deze benaming werken, hun in aanmerking komende beleggingsdoelstellingen, de beleggingsinstrumenten die zij kunnen aanwenden en de categorieën van beleggers die in aanmerking komen om in dergelijke fondsen te beleggen door middel van uniforme regels in de Unie. Bij gebreke van een dergelijk gemeenschappelijk kader bestaat het risico dat lidstaten divergerende maatregelen nemen op nationaal niveau die een rechtstreekse negatieve impact hebben op en hinderpalen creëren voor de goede werking van de interne markt, aangezien fondsen die in de hele Unie zouden willen werken, onderworpen zouden zijn aan verschillende regels in verschillende lidstaten. Bovendien zouden divergerende kwaliteitsvereisten inzake portefeuillesamenstelling, beleggingsdoelstellingen en in aanmerking komende beleggers tot verschillende niveaus van beleggersbescherming kunnen leiden en verwarring kunnen creëren wat betreft het beleggingsaanbod waarop een Europees sociaalondernemerschapsfonds (ESO) betrekking heeft. Daarnaast zouden beleggers in staat moeten zijn om het beleggingsaanbod van verschillende ESO's te vergelijken. Het is noodzakelijk om significante hinderpalen inzake grensoverschrijdende fondsenwerving door ESO's op te heffen, concurrentieverstoringen ten aanzien van deze fondsen te vermijden en om te voorkomen dat in de toekomst andere eventuele hinderpalen voor de handel en significante concurrentieverstoringen ontstaan. Bijgevolg is de passende rechtsgrondslag artikel 114 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, zoals geïnterpreteerd in overeenstemming met de vaste jurisprudentie van het Hof van Justitie van de Europese Unie. (3) Het is noodzakelijk om een verordening vast te stellen tot instelling van uniforme regels die van toepassing zijn op ESO's en overeenkomstige verplichtingen op te leggen aan de beheerders ervan in alle lidstaten die kapitaal in de hele Unie wensen op te halen onder gebruikmaking van de benaming ’ ESO ’. Deze vereisten zouden moeten zorgen voor vertrouwen bij de beleggers die in dergelijke fondsen wensen te beleggen. (3 bis) Deze verordening is niet van toepassing op bestaande nationale regelingen die beleggingen in sociaal ondernemerschap mogelijk maken en niet de benaming ’ESO’ gebruiken. (4) Door de kwaliteitsvereisten voor het gebruik van de benaming ’ ESO ’ in een verordening neer te leggen, moet ervoor gezorgd worden dat die vereisten rechtstreeks van toepassing zijn op de beheerders van instellingen voor collectieve belegging die fondsen werven door gebruik te maken van deze benaming. Hierdoor zou worden gezorgd voor uniforme voorwaarden inzake het gebruik van deze benaming door divergerende nationale vereisten als gevolg van de omzetting van een richtlijn te vermijden. Deze verordening zou inhouden dat beheerders van instellingen voor collectieve belegging die deze benaming gebruiken dezelfde regels in de hele Unie zouden moeten volgen, waardoor ook het vertrouwen zou toenemen van beleggers die in fondsen wensen te beleggen welke zich op sociale ondernemingen richten. Een verordening zou, vooral voor die beheerders die kapitaal wensen op te halen op een grensoverschrijdende basis, ook leiden tot minder complexe regelgeving en tot lagere kosten voor beheerders met betrekking tot het naleven van vaak uiteenlopende nationale regels voor dergelijke fondsen. Een verordening moet ook bijdragen aan het elimineren van concurrentieverstoringen. (4 bis) Een ESO moet extern of intern beheerd kunnen worden. Indien het ESO intern wordt beheerd, is het ESO ook de beheerder en moet het derhalve voldoen aan alle vereisten voor ESO-beheerders overeenkomstig deze verordening en als dusdanig geregistreerd zijn. Een intern beheerde ESO mag echter niet de externe beheerder van andere instellingen voor collectieve belegging of icbe's zijn. (5) Om de relatie tussen deze verordening en andere regels inzake instellingen voor collectieve belegging en de beheerders ervan te verduidelijken, is het noodzakelijk te bepalen dat deze verordening enkel van toepassing dient te zijn op beheerders van andere instellingen voor collectieve belegging dan icbe's overeenkomstig artikel 1 van Richtlijn 2009/65/EG van het Europees Parlement en de Raad van 13 juli 2009 tot coördinatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen betreffende bepaalde instellingen voor collectieve belegging in effecten (icbe's) (6) die gevestigd zijn in de Unie en geregistreerd zijn bij de bevoegde autoriteit in hun lidstaat van herkomst, overeenkomstig Richtlijn 2011/61/EU van het Europees Parlement en de Raad van 8 juni 2011 inzake beheerders van alternatieve beleggingsinstellingen (7) , mits deze beheerders portefeuilles van ESO's beheren . ESO-beheerders die overeenkomstig deze verordening zijn geregistreerd en externe beheerders zijn, moeten bovendien echter icbe's kunnen beheren waarvoor een vergunning overeenkomstig Richtlijn 2009/65/EG vereist is. (5 bis) Bovendien is deze verordening enkel van toepassing ▌op beheerders van instellingen voor collectieve belegging waarvan de activa onder beheer in totaal niet meer bedragen dan het in artikel 3, lid 2, onder b, van Richtlijn 2011/61/EU bedoelde plafond ▌. Dit betekent dat voor de berekening van het plafond in het kader van deze verordening de berekening van het in artikel 3, lid 2, onder b, van Richtlijn 2011/61/EU bedoelde plafond wordt gevolgd. ESO-beheerders die overeenkomstig deze verordening geregistreerd zijn, waarvan de activa in totaal later boven het in artikel 3, lid 2, onder b, van Richtlijn 2011/61/EU bedoelde plafond uitstijgen en die daardoor krachtens artikel 6 van die richtlijn over een vergunning van de bevoegde autoriteiten van hun lidstaat van herkomst dienen te beschikken, mogen de benaming ’ESO’ blijven gebruiken bij het op de markt aanbieden van ESO's in de Unie, op voorwaarde dat zij voldoen aan de voorwaarden van die richtlijn en dat zij te allen tijde blijven voldoen aan bepaalde vereisten voor het gebruik van de benaming ’ESO’ die in deze verordening zijn vermeld met betrekking tot het ESO. Dit geldt voor bestaande ESO's en voor ESO's die na het overschrijden van het plafond zijn opgericht. (6) Wanneer beheerders van instellingen voor collectieve belegging de benaming ’ESO’ niet wensen te gebruiken, is deze verordening niet van toepassing. In die gevallen dienen de bestaande nationale regels en de algemene regels van de Unie verder van toepassing te zijn. (7) Deze verordening moet uniforme regels bepalen inzake de aard van ESO's, meer bepaald betreffende de portefeuillemaatschappijen waarin ESO's mogen beleggen en de beleggingsinstrumenten die dienen te worden gebruikt. Dat is noodzakelijk opdat een duidelijke scheidingslijn kan worden getrokken tussen een ESO en andere alternatieve beleggingsfondsen die andere, minder gespecialiseerde, beleggingsstrategieën hanteren (bijvoorbeeld overnames, die deze richtlijn niet tracht te bevorderen). (7 bis) Overeenkomstig het doel de onder deze verordening vallende instellingen voor collectieve belegging nauwkeurig te omschrijven en om de klemtoon te leggen op kapitaalverschaffing aan sociale ondernemingen, moeten ESO's worden beschouwd als fondsen die van plan zijn ten minste 70 % van hun totale kapitaalinbrengen en niet-gestort toegezegd kapitaal in dergelijke ondernemingen te beleggen. Het mag een ESO niet worden toegestaan meer dan 30 % van zijn totale kapitaalinbrengen en niet-gestort toegezegd kapitaal te beleggen in andere activa dan in aanmerking komende beleggingen. Dit betekent dat 30 % te allen tijde de maximumgrens voor niet in aanmerking komende beleggingen moet zijn, terwijl 70 % moet worden voorbehouden voor in aanmerking komende beleggingen zolang het ESO bestaat. De voormelde limieten moeten worden berekend op basis van belegbare bedragen na aftrek van alle relevante kosten en aangehouden geldmiddelen en kasequivalenten. Deze verordening moet de nodige gedetailleerde bepalingen bevatten voor de berekening van de bedoelde beleggingslimieten. (7 ter) Om te zorgen voor de noodzakelijke duidelijkheid en zekerheid, moeten in deze verordening ook uniforme criteria worden vastgesteld voor de inaanmerkingneming van sociale ondernemingen als portefeuillemaatschappij. Een sociale onderneming is een deelnemer in de sociale economie die vooral een sociaal effect beoogt, en niet zozeer een zo groot mogelijke winst voor de eigenaars of de aandeelhouders. Zij is actief op de markt en levert goederen en diensten, waarbij zij de winsten in hoofdzaak voor het realiseren van sociale doelstellingen aanwendt. Zij wordt op een verantwoorde en transparante wijze bestuurd, waarbij met name de werknemers, consumenten en de door haar commerciële activiteiten beïnvloede partijen worden betrokken. (7 quater) Daar sociale ondernemingen ▌als belangrijkste doelstelling hebben een positief sociaal effect te bereiken en niet het maximaliseren van hun winst ▌, moet deze verordening alleen de ondersteuning bevorderen van in aanmerking komende portefeuillemaatschappijen die het bereiken van een meetbaar en positief sociaal effect als belangrijkste doelstelling ▌hebben. Een meetbaar en positief sociaal effect kan bestaan uit de verlening van diensten aan immigranten die anders uitgesloten worden, of uit de re-integratie van gemarginaliseerde groepen op de arbeidsmarkt door werkgelegenheid, ondersteuning of opleiding te verstrekken. Deze ondernemingen gebruiken hun winsten om deze sociale hoofddoelstelling te realiseren en worden op een verantwoorde en transparante wijze beheerd. Voor de, over het algemeen, uitzonderlijke gevallen, waarbij een in aanmerking komende portefeuillemaatschappij winst wenst uit te keren aan aandeelhouders en eigenaars, dient de in aanmerking komende portefeuillemaatschappij over vooraf bepaalde procedures en regels te beschikken over de wijze waarop de winst wordt uitgekeerd aan aandeelhouders en eigenaars. In deze regels dient te worden gespecificeerd dat de uitkering van winst de sociale hoofddoelstelling niet ondermijnt. (8) Sociale ondernemingen omvatten een uitgebreid gamma van ondernemingen met uiteenlopende juridische vormen, die sociale diensten of goederen leveren aan kwetsbare , gemarginaliseerde , benadeelde of uitgesloten personen. Dergelijke diensten hebben betrekking op toegang tot huisvesting, gezondheidszorg, hulp voor oudere of gehandicapte personen, kinderverzorging, toegang tot werkgelegenheid en opleiding alsook verslavingszorg. Sociale ondernemingen omvatten eveneens ondernemingen die een productiemethode voor goederen of diensten hanteren die hun sociale doelstelling dient , maar waarvan de activiteiten buiten het toepassingsgebied van het leveren van sociale goederen of diensten kunnen liggen. Daartoe kan sociale en professionele integratie behoren door middel van toegang tot werkgelegenheid voor personen die in het bijzonder benadeeld worden wegens onvoldoende kwalificaties of sociale of professionele problemen die leiden tot uitsluiting en marginalisering. Deze activiteiten kunnen ook milieubescherming met een maatschappelijk effect betreffen, zoals maatregelen tegen verontreiniging, recycling en hernieuwbare energie . (8 bis) Deze verordening heeft tot doel de groei van sociale ondernemingen in de Unie te ondersteunen. Beleggingen in in aanmerking komende portefeuillemaatschappijen die in derde landen gevestigd zijn, kunnen meer kapitaal naar ESO's leiden en daarmee sociale ondernemingen in de Unie ten goede komen. Er mogen echter in geen geval beleggingen in portefeuillemaatschappijen in derde landen worden gedaan als die gevestigd zijn in belastingparadijzen of niet tot samenwerken geneigde rechtsgebieden. (8 ter) Een ESO mag niet worden gevestigd in belastingparadijzen of niet tot samenwerken geneigde rechtsgebieden, zoals derde landen die met name gekenmerkt worden door het ontbreken van belastingen of de toepassing van nominale belastingtarieven, een gebrek aan passende samenwerkingsovereenkomsten tussen de bevoegde autoriteiten van de lidstaat van herkomst van de ESO-beheerder en de toezichthoudende autoriteiten van het derde land waar het sociaalondernemerschapsfonds gevestigd is, of een gebrek aan doeltreffende informatie-uitwisseling in fiscale aangelegenheden. Een ESO mag evenmin beleggen in rechtsgebieden waarop een van de bovenstaande criteria van toepassing is. (8 quater) ESO-beheerders dienen in staat te zijn om gedurende de levensduur van een fonds extra kapitaal aan te trekken. Met dergelijke extra kapitaaltoezeggingen tijdens de levensduur van het ESO moet rekening worden gehouden wanneer de volgende belegging in andere dan in aanmerking komende activa wordt overwogen. Extra kapitaaltoezeggingen moeten toegestaan zijn in overeenstemming met de criteria en onder de voorwaarden die zijn vastgesteld in het reglement of de statuten van het ESO. (9) Rekening houdend met de specifieke financieringsbehoeften van sociale ondernemingen, is het noodzakelijk om duidelijkheid te verkrijgen met betrekking tot de soorten instrumenten die een ESO moet aanwenden voor deze financiering. Daarom worden in deze verordening uniforme regels vastgesteld met betrekking tot in aanmerking komende instrumenten die door een ESO dienen te worden gebruikt wanneer beleggingen worden gedaan, waaronder aandelen- en quasiaandeleninstrumenten , schuldinstrumenten, zoals promessen en kasbonnen, beleggingen in andere ESO's , gedekte en ongedekte leningen , en toelagen . Om verwatering van de beleggingen in in aanmerking komende portefeuillemaatschappijen te voorkomen, mag het ESO's alleen worden toegestaan in andere ESO's te beleggen indien die andere ESO's zelf niet meer dan 10 % van hun totale kapitaalinbrengen en niet-gestort toegezegd kapitaal in andere ESO's hebben belegd. (9 bis) De kernactiviteiten van ESO's bestaan uit het financieren van sociale ondernemingen via primaire beleggingen. ESO's mogen niet aan systemisch belangrijke bankactiviteiten buiten het gewone prudentiële regelgevend kader doen (zogenaamd ’schaduwbankieren’). Zij mogen evenmin typische private-equitystrategieën volgen, zoals overnames met vreemd vermogen. (10) Om de noodzakelijke flexibiliteit in hun beleggingsportefeuille te handhaven, mogen ESO's ▌beleggen in andere activa dan in aanmerking komende instrumenten, in zoverre deze beleggingen de limiet van 30 % voor niet in aanmerking komende beleggingen niet overschrijden . Met het ▌aanhouden van cash en cashequivalenten dient geen rekening te worden gehouden bij het berekenen van deze limiet daar cash en cashequivalenten niet als beleggingen dienen te worden beschouwd. ESO's dienen in heel hun portefeuille beleggingen te doen die stroken met hun ethische beleggingsstrategie; zo dienen zij zich te onthouden van beleggingen in bijvoorbeeld de wapenindustrie en van beleggingen die tot mensenrechtenschendingen dreigen te leiden of de dumping van elektronisch afval met zich mee brengen. (11) Om ervoor te zorgen dat de benaming ’ESO’ betrouwbaar en gemakkelijk herkenbaar is voor beleggers in de hele Unie, dient deze verordening te bepalen dat enkel ESO-beheerders die beantwoorden aan de uniforme kwaliteitscriteria, zoals deze zijn vastgesteld in deze verordening, in aanmerking moeten komen om deze benaming te gebruiken bij het op de markt aanbieden van ESO's in de hele Unie. (12) Om ervoor te zorgen dat ESO's een duidelijk en herkenbaar profiel hebben dat geschikt is voor het doel waarvoor zij bedoeld zijn, dienen er uniforme regels te bestaan inzake de samenstelling van de portefeuille en inzake de beleggingstechnieken die toegestaan zijn voor dergelijke fondsen. (13) Om ervoor te zorgen dat ESO's niet bijdragen aan de ontwikkeling van systemische risico's en ▌dat dergelijke fondsen zich in hun beleggingsactiviteiten toeleggen op het ondersteunen van in aanmerking komende portefeuillemaatschappijen, mag het gebruik van hefboomwerking op het niveau van het fonds niet worden toegestaan. Het mag de ESO-beheerder alleen worden toegestaan krediet te nemen, schuldpapier uit te geven of garanties te verschaffen op het niveau van de ESO's, mits dat krediet, dat schuldpapier of die garanties gedekt zijn door niet-gestort toegezegd kapitaal en aldus de risicopositie van het fonds niet doen toenemen tot een niveau dat hoger is dan zijn toegezegd kapitaal. Vooruitbetalingen in contanten van beleggers in het ESO die volledig gedekt zijn door toegezegd kapitaal van deze beleggers, doen de risicopositie van het ESO op die manier niet toenemen en moeten daarom worden toegestaan. Om het fonds in staat te stellen buitengewone liquiditeitsbehoeften te dekken die in zijn rekeningen zouden kunnen ontstaan tussen een opvraging van toegezegd kapitaal bij beleggers en de daadwerkelijke ontvangst van het kapitaal, dienen ook kredietnemingen op korte termijn te worden toegestaan, op voorwaarde dat het niet-gestort toegezegd kapitaal hiermee niet wordt overschreden. (14) Om ervoor te zorgen dat ESO's alleen aangeboden worden aan beleggers die over ▌ervaring , kennis en expertise beschikken om hun eigen beleggingsbeslissingen te nemen, om de risico's ▌die deze fondsen inhouden naar behoren te beoordelen, en om het vertrouwen van beleggers in ESO's in stand te houden, dienen bepaalde specifieke beveiligingsmaatregelen te worden getroffen. Daarom mogen ESO's ▌enkel worden aangeboden aan beleggers die professionele klanten zijn of die als professionele klanten kunnen worden behandeld overeenkomstig Richtlijn 2004/39/EG van het Europees Parlement en de Raad van 21 april 2004 betreffende markten voor financiële instrumenten ▌ (8) . Om over een voldoende ruime beleggersbasis voor beleggingen in ESO's te beschikken, is het evenwel eveneens wenselijk dat bepaalde andere beleggers, inclusief vermogende individuen, toegang hebben tot deze fondsen. Voor die andere beleggers dienen er evenwel specifieke beveiligingsmaatregelen te worden getroffen om ervoor te zorgen dat ESO's enkel worden aangeboden aan beleggers die over het passende profiel beschikken om dergelijke beleggingen te doen. Deze beveiligingsmaatregelen sluiten aanbieding op de markt met behulp van periodieke spaarplannen uit. Voorts moeten de bestuursleden, directeuren of werknemers die bij het bestuur van een ESO-beheerder betrokken zijn, beleggingen kunnen doen in het ESO dat zij beheren, aangezien deze personen voldoende kennis hebben om hierin te participeren. (15) Om ervoor te zorgen dat enkel beheerders van ESO's die aan de uniforme kwaliteitscriteria betreffende hun gedrag op de markt beantwoorden, de benaming ’ ESO ’ gebruiken, dient deze verordening regels te bepalen betreffende de bedrijfsvoering en betreffende de relatie van de beheerder van het ESO met zijn beleggers. Om dezelfde reden moet deze verordening eveneens uniforme voorwaarden bepalen betreffende het behandelen van belangenconflicten door die beheerders. Deze regels moeten de beheerder er ook toe verplichten de noodzakelijke organisatorische en administratieve regelingen te treffen om ervoor te zorgen dat belangenconflicten op passende wijze worden behandeld. (15 bis) Wanneer een ESO-beheerder functies wil delegeren aan derden, mag de aansprakelijkheid van de beheerder jegens het ESO en de beleggers niet worden beïnvloed door het feit dat de ESO-beheerder functies heeft gedelegeerd aan een derde. Bovendien mag de ESO-beheerder niet in die mate functies delegeren dat hij in wezen niet meer beschouwd kan worden als de beheerder van het ESO en een postbusentiteit wordt. De ESO-beheerder moet te allen tijde verantwoordelijk blijven voor de correcte uitvoering van de gedelegeerde functies en de naleving van deze verordening. Het delegeren van functies mag de doeltreffendheid van het toezicht door de ESO-beheerder niet aantasten en mag in het bijzonder de ESO-beheerder er niet van weerhouden in zijn handelen of in het beheer van het ESO de belangen van de beleggers voorop te stellen. (16) Het creëren van positieve sociale effecten boven op het genereren van financiële winst voor beleggers is een sleutelkenmerk van beleggingsfondsen die zich richten op sociale ondernemingen, waardoor deze zich onderscheiden van andere soorten van beleggingsfondsen. Daarom moet deze verordening vereisen dat de ESO-beheerder procedures invoert voor het ▌meten van de positieve sociale effecten die door de belegging in in aanmerking komende portefeuillemaatschappijen dienen te worden gerealiseerd. (16 bis) Fondsen die zich richten op sociale resultaten of effecten beoordelen en verzamelen momenteel typisch informatie over de mate waarin sociale ondernemingen de resultaten bereiken waarop zij zich richten. Er bestaan veel soorten sociale resultaten of effecten waarop een sociale onderneming zich kan richten. Er zijn dan ook verschillende manieren ontwikkeld om de sociale effecten vast te stellen en te meten. Zo kan een onderneming die benadeelde personen wil helpen, verslag uitbrengen over het aantal dergelijke personen dat ze geholpen heeft, bijvoorbeeld door ze een baan aan te bieden terwijl ze er anders geen zouden hebben gehad. Of een onderneming die gedetineerden bij hun vrijlating beter wil helpen terugkeren in de maatschappij, kan haar resultaten beoordelen aan de hand van de recidivecijfers. De fondsen helpen de ondernemingen informatie over hun doelstellingen en verwezenlijkingen op te stellen, te verschaffen en voor beleggers te verzamelen. Hoewel informatie over de sociale effecten voor beleggers erg belangrijk is, is vergelijking tussen verschillende sociale ondernemingen en verschillende fondsen moeilijk vanwege de verschillen in sociale resultaten waarop wordt gemikt, en vanwege de verscheidenheid in aanpak. Om op langere termijn een zo groot mogelijke consistentie en vergelijkbaarheid van dergelijke informatie en een zo groot mogelijke efficiëntie in de procedures voor het verkrijgen van de informatie aan te moedigen, is het wenselijk op dit gebied gedelegeerde handelingen uit te werken. Dergelijke gedelegeerde handelingen moeten ook meer duidelijkheid opleveren voor de toezichthouders, de ESO's en sociale ondernemingen. (17) Om de integriteit van de benaming ’ ESO ’ in stand te houden, dient deze verordening eveneens kwaliteitscriteria te bevatten betreffende de organisatie van een ESO-beheerder. Daarom dient deze verordening uniforme, evenredige vereisten vast te stellen betreffende de noodzaak om toereikende technische en menselijke middelen ▌aan te houden ▌. (17 bis) Om ervoor te zorgen dat het ESO behoorlijk wordt beheerd en dat de beheerder in staat is potentiële risico's die uit de activiteiten ervan voortkomen op te vangen, dienen in deze verordening uniforme, evenredige vereisten voor ESO-beheerders te worden vastgesteld om voldoende eigen vermogen aan te houden. Dat eigen vermogen moet voldoende bedragen om de continuïteit en het behoorlijke beheer van het ESO te garanderen. (18) Met het oog op beleggersbescherming is het noodzakelijk ervoor te zorgen dat de activa van de ESO's behoorlijk worden geëvalueerd. Daarom dienen het reglement of de statuten van het ESO regels te bevatten inzake de waardering van activa. Dit zou voor integriteit en transparantie van de waardering moeten zorgen. (19) Om ervoor te zorgen dat ESO-beheerders die gebruikmaken van de benaming ’ ESO ’ voldoende rekenschap afleggen van hun activiteiten, dienen uniforme regels inzake jaarverslagen te worden bepaald. (20) Om de integriteit van de benaming ’ ESO ’ in de ogen van beleggers in stand te houden, is het noodzakelijk dat deze benaming enkel wordt gebruikt door fondsbeheerders die volledig transparant zijn wat betreft hun beleggingsbeleid en hun beleggingsdoelstellingen. Daarom dient deze verordening uniforme regels te bepalen betreffende de openbaarmakingsvereisten die voor een ESO-beheerder ten aanzien van zijn beleggers gelden. Deze vereisten omvatten die elementen welke specifiek zijn voor beleggingen in sociale ondernemingen, zodat een grotere consistentie en vergelijkbaarheid van dergelijke informatie kan worden verkregen. Daartoe behoort informatie over de criteria en de procedures die worden gebruikt om welbepaalde in aanmerking komende portefeuillemaatschappijen te selecteren als beleggingsdoel. Daartoe behoort ook informatie over het positieve sociale effect dat gerealiseerd dient te worden met het beleggingsbeleid en de wijze waarop dit moet worden gemonitord en beoordeeld. Om te zorgen voor het noodzakelijke vertrouwen van beleggers in dergelijke beleggingen, behoort daartoe ook informatie over de activa van ESO's die niet belegd worden in in aanmerking komende portefeuillemaatschappijen en de wijze waarop deze worden geselecteerd. (21) Om ervoor te zorgen dat efficiënt toezicht wordt uitgeoefend met betrekking tot de uniforme vereisten die in deze verordening vervat zijn, dient de bevoegde autoriteit van de lidstaat van herkomst erop toe te zien dat de ESO-beheerder de uniforme vereisten die zijn vastgesteld in deze verordening naleeft. Te dien einde dient de ESO-beheerder die zijn fondsen wenst aan te bieden onder de benaming ’ ESO ’ de bevoegde autoriteit van zijn lidstaat van herkomst van dit voornemen in kennis te stellen. De bevoegde autoriteit dient de fondsbeheerder te registreren indien alle noodzakelijke informatie is verstrekt en indien geschikte regelingen zijn getroffen om te voldoen aan de vereisten van deze verordening. Deze registratie dient geldig te zijn in heel de Unie. (21 bis) Om het efficiënt, grensoverschrijdend op de markt aanbieden van ESO's te vergemakkelijken dient de registratie van de beheerder zo snel mogelijk te gebeuren. (21 ter) Hoewel in deze verordening in waarborgen is voorzien om te verzekeren dat fondsen correct worden gebruikt, moeten de toezichthoudende autoriteiten erop letten of aan deze waarborgen wordt voldaan. (22) Om te zorgen voor effectief toezicht op het naleven van de uniforme criteria die zijn vastgesteld, dient deze verordening regels te bevatten betreffende de omstandigheden waarbij de informatie die aan de bevoegde autoriteit van de lidstaat van herkomst verstrekt wordt, geactualiseerd moet worden. (23) Met het oog op effectief toezicht op de naleving van de vereisten van deze verordening, dient in deze verordening eveneens een proces te worden vastgesteld voor grensoverschrijdende kennisgevingen tussen de bevoegde toezichthoudende autoriteiten, dat in gang gezet wordt door de registratie van de ESO-beheerder in zijn lidstaat van herkomst. (24) Om transparante voorwaarden inzake het op de markt aanbieden van ESO's in de hele Unie in stand te houden, dient aan de Europese toezichthoudende autoriteit ( Europese Autoriteit voor effecten en markten ) (ESMA) , opgericht bij Verordening (EU) nr. 1095/2010 van het Europees Parlement en de Raad (9) , het aanhouden van een centrale databank te worden toevertrouwd, waarin alle in overeenstemming met deze verordening geregistreerde ESO-beheerders en de ESO's die zij beheren worden opgenomen ▌. (24 bis) Wanneer de bevoegde autoriteit van de lidstaat van ontvangst duidelijke en aantoonbare redenen heeft om aan te nemen dat de ESO-beheerder deze verordening overtreedt binnen haar rechtsgebied, dient zij dit onmiddellijk te melden aan de bevoegde autoriteit van de lidstaat van herkomst, die dan passende maatregelen dient te nemen. (24 ter) Indien de ESO-beheerder blijft handelen op een wijze die duidelijk tegen deze verordening indruist, ondanks de maatregelen van de bevoegde autoriteit van de lidstaat van herkomst of omdat de bevoegde autoriteit van de lidstaat van herkomst niet binnen een redelijk tijdsbestek optreedt, mag de bevoegde autoriteit van de lidstaat van ontvangst, nadat zij de bevoegde autoriteit van de lidstaat van herkomst op de hoogte heeft gebracht, alle passende maatregelen treffen die nodig zijn om de beleggers te beschermen, met inbegrip van de mogelijkheid de betrokken beheerder te verhinderen zijn ESO's nog langer op de markt aan te bieden op het grondgebied van de lidstaat van ontvangst. (25) Om ervoor te zorgen dat effectief toezicht wordt uitgeoefend met betrekking tot de vastgestelde uniforme vereisten, dient de verordening een lijst van toezichtbevoegdheden te bevatten waarover de bevoegde autoriteiten moeten beschikken. (26) Om een behoorlijke handhaving te verzekeren, dient deze verordening administratieve sancties en maatregelen wegens schending van sleutelbepalingen van deze verordening te bevatten, namelijk de regels betreffende de portefeuillesamenstelling, betreffende beveiligingsmaatregelen die betrekking hebben op de identiteit van in aanmerking komende beleggers en betreffende het gebruik van de benaming ’ ESO ’ (enkel door geregistreerde ESO-beheerders). Er dient te worden bepaald dat een schending van deze sleutelbepalingen aanleiding geeft tot het verbod op het gebruik van de benaming en tot de schrapping van de fondsbeheerder uit het register. (27) De toezichtinformatie dient te worden uitgewisseld tussen de bevoegde autoriteiten in de lidstaten van herkomst en de lidstaten van ontvangst en de ESMA. (28) De effectieve regelgevende samenwerking tussen de entiteiten die als taak hebben toezicht uit te oefenen op het naleven van de uniforme criteria welke in deze verordening zijn vastgesteld, vereist dat een hoog niveau van beroepsgeheim dient te gelden voor alle relevante nationale overheden en voor de ESMA. (28 bis) De bijdrage van ESO's aan de groei van een Europese markt voor sociale beleggingen zal afhangen van het gebruik dat fondsbeheerders van de benaming zullen maken, de erkenning van de benaming door beleggers en de ontwikkeling van een gunstig klimaat voor sociale ondernemingen in de hele Unie dat deze ondernemingen helpt om gebruik te maken van de geboden financieringsmogelijkheden. Daartoe moeten alle belanghebbenden, inclusief de marktexploitanten, de bevoegde autoriteiten in de lidstaten, de Commissie en andere relevante entiteiten in de Unie ervoor trachten te zorgen dat de mogelijkheden die deze verordening biedt, goed bekend zijn. (29) Technische normen voor financiële diensten dienen te zorgen voor een consistente harmonisering en een hoog niveau van toezicht in de gehele Unie. Het zou efficiënt en passend zijn de ESMA, als autoriteit met een sterk gespecialiseerde expertise, met de opstelling van een aan de Commissie voor te leggen ontwerp van technische uitvoeringsnormen te belasten, in zoverre daarin geen beleidskeuzes gedaan worden. (30) De Commissie dient gemachtigd te worden om technische uitvoeringsnormen vast te stellen door middel van uitvoeringshandelingen krachtens artikel 291 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie en in overeenstemming met artikel 15 van Verordening (EU) nr. 1095/2010▌. Aan de ESMA dient het ontwerpen van technische uitvoeringsnormen inzake de vorm ▌van de in deze verordening bedoelde kennisgeving te worden toevertrouwd. (31) Om de in deze verordening vastgestelde vereisten te specificeren, dient de bevoegdheid om handelingen vast te stellen in overeenstemming met artikel 290 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie aan de Commissie te worden gedelegeerd ten aanzien van het specificeren van de soorten goederen en diensten of de desbetreffende productiemethoden die een sociaal doel dienen, en de situaties waarin winsten aan de eigenaars en beleggers kunnen worden uitgekeerd , de soorten belangenconflicten die ESO-beheerders dienen te vermijden en de maatregelen die in het licht hiervan dienen te worden getroffen, de nadere procedures om de sociale effecten te meten die door de in aanmerking komende portefeuillemaatschappijen dienen te worden bereikt , en de inhoud van de beleggersinformatie en de wijze waarop deze wordt verstrekt . Het is bijzonder belangrijk dat de Commissie, ook op deskundigenniveau, passende raadplegingen houdt tijdens haar voorbereidende werkzaamheden , rekening houdend met zelfreguleringsinitiatieven en gedragscodes . Bij de door de Commissie gehouden raadplegingen tijdens haar voorbereidende werkzaamheden in verband met gedelegeerde handelingen inzake de nadere procedures om de sociale effecten te meten die door de in aanmerking komende portefeuillemaatschappijen dienen te worden bereikt, moeten relevante belanghebbenden en de ESMA worden betrokken. Bij het voorbereiden en opstellen van gedelegeerde handelingen dient de Commissie erop toe te zien dat de desbetreffende documenten gelijktijdig, tijdig en op passende wijze aan het Europees Parlement en de Raad worden overgelegd. ▌ (33) Uiterlijk vier jaar na de datum waarop deze verordening van toepassing wordt, dient een toetsing van deze verordening te worden uitgevoerd om rekening te houden met de ontwikkelingen op de markt van ESO's. De toetsing dient een algemeen onderzoek te omvatten van de werking van de regels in deze verordening en de ervaring die is opgedaan bij het toepassen ervan. Op basis van de toetsing moet de Commissie een verslag, in voorkomend geval vergezeld van wetgevingsvoorstellen , voorleggen aan het Europees Parlement en de Raad. (33 bis) Voorts dient de Commissie tegen uiterlijk 22 juli 2017 werk te maken van een toetsing van de interactie tussen deze verordening en andere regels inzake instellingen voor collectieve belegging en de beheerders ervan, met name die van Richtlijn 2011/61/EU. Bij deze evaluatie moet met name aandacht worden besteed aan het toepassingsgebied van deze verordening en worden beoordeeld of het nodig is dat uit te breiden om beheerders van ruimere alternatieve beleggingsfondsen de benaming ESO te laten gebruiken. Op basis van deze evaluatie dient de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad een verslag voor te leggen dat, zo nodig, vergezeld gaat van wetgevingsvoorstellen. (33 ter) In de context van deze toetsing moet de Commissie nagaan of eventuele hinderpalen beleggers hebben belet om van de fondsen gebruik te maken, met inbegrip van de invloed op institutionele beleggers van andere prudentiële regelgeving die mogelijkerwijze op hen van toepassing is. Daarenboven moet de Commissie gegevens verzamelen om te beoordelen welke bijdrage ESO's leveren aan andere EU-programma's, zoals Horizon 2020, die er eveneens toe strekken innovatie in de Unie te ondersteunen. (33 quater) In verband met het door de Commissie te voeren onderzoek naar fiscale hinderpalen voor grensoverschrijdende durfkapitaalbeleggingen zoals vermeld in de mededeling van de Commissie van 7 december 2011 getiteld ’Een actieplan ter verbetering van de toegang tot financiering voor kmo's’ en in de context van de toetsing van deze verordening, dient de Commissie erover te denken een soortgelijk onderzoek naar mogelijke fiscale hinderpalen voor sociaalondernemerschapsfondsen uit te voeren, en mogelijke fiscale prikkels ter aanmoediging van sociaal ondernemerschap in de Unie te beoordelen. (33 quinquies) De ESMA dient een raming op te maken van haar personele en andere behoeften die voortvloeien uit de vervulling van haar taken en bevoegdheden overeenkomstig deze verordening, en daarover verslag uit te brengen aan het Europees Parlement, de Raad en de Commissie. (34) Deze verordening respecteert de grondrechten en leeft de beginselen na die in het bijzonder erkend worden in het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, met inbegrip van het recht op eerbiediging van het privéleven en het familie- en gezinsleven en de vrijheid van ondernemerschap. (35) Richtlijn 95/46/EG van het Europees Parlement en de Raad van 24 oktober 1995 betreffende de bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens en betreffende het vrije verkeer van die gegevens (10) regelt de verwerking van persoonsgegevens die wordt uitgevoerd in de lidstaten in het kader van deze verordening en onder toezicht van de bevoegde autoriteiten van de lidstaten, in het bijzonder de publieke onafhankelijke autoriteiten die door de lidstaten worden aangewezen. Verordening (EG) nr. 45/2001 van het Europees Parlement en de Raad van 18 december 2000 betreffende de bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens door de communautaire instellingen en organen en betreffende het vrije verkeer van die gegevens (11) regelt de verwerking van persoonsgegevens die wordt uitgevoerd door de ESMA binnen het kader van deze verordening en onder toezicht van de Europese Toezichthouder voor gegevensbescherming. (36) Daar de doelstelling van deze verordening, namelijk om een interne markt voor ESO's te ontwikkelen door het bepalen van een kader voor de registratie van ESO-beheerders waardoor het op de markt aanbieden van ESO's in de hele EU wordt vereenvoudigd, niet voldoende door de lidstaten kan worden verwezenlijkt en derhalve wegens de omvang en de gevolgen ervan beter op uniaal niveau kan worden verwezenlijkt, mag de Unie maatregelen nemen overeenkomstig het subsidiariteitsbeginsel, zoals bepaald in artikel 5 van het Verdrag betreffende de Europese Unie. Overeenkomstig het in dat artikel neergelegde evenredigheidsbeginsel gaat deze verordening niet verder dan nodig is om dat doel te bereiken. HEBBEN DE VOLGENDE VERORDENING VASTGESTELD: HOOFDSTUK I ONDERWERP, TOEPASSINGSGEBIED EN DEFINITIES Artikel 1 Deze verordening bepaalt uniforme vereisten en voorwaarden voor die beheerders van instellingen voor collectieve belegging welke gebruik wensen te maken van de benaming ’ ESO ’ voor het op de markt aanbieden van ESO's in de Unie en draagt aldus bij tot de vlotte werking van de interne markt. De verordening stelt tevens uniforme regels vast betreffende het op de markt aanbieden van ESO's aan in aanmerking komende beleggers in de gehele Unie, betreffende de portefeuillesamenstelling van ESO's, betreffende de in aanmerking komende beleggingsinstrumenten en -technieken alsook betreffende de organisatie, de transparantie en het gedrag van ESO-beheerders die ESO's op de markt aanbieden in de hele Unie. Artikel 2 1. Deze verordening is van toepassing op beheerders van instellingen voor collectieve belegging, zoals gedefinieerd in punt b) van artikel 3, lid 1, waarvan de activa onder beheer in totaal niet meer bedragen dan het in punt b) van artikel 3, lid 2, van Richtlijn 2011/61/EU bedoelde plafond, die gevestigd zijn in de Unie en die onderworpen zijn aan registratie bij de bevoegde autoriteiten in hun lidstaat van herkomst, in overeenstemming met punt a) van artikel 3, lid 3, van Richtlijn 2011/61/EU, mits die beheerders portefeuilles van ESO's beheren ▌. 1 bis. ESO-beheerders die overeenkomstig artikel 14 van deze verordening geregistreerd zijn, waarvan de activa in totaal later boven het in punt b) van artikel 3, lid 2, van Richtlijn 2011/61/EU bedoelde plafond uitstijgen en die daardoor krachtens artikel 6 van die richtlijn over een vergunning van de bevoegde autoriteiten van hun lidstaat van herkomst dienen te beschikken, mogen de benaming ’ESO’ blijven gebruiken bij het op de markt aanbieden van ESO's in de Unie, op voorwaarde dat zij voldoen aan de voorwaarden van Richtlijn 2011/61/EU en dat zij te allen tijde blijven voldoen aan de artikelen 3, 5 en 9, artikel 12, lid 2, en artikel 13, lid 1, onder c, d en e, van deze verordening met betrekking tot ESO's. ▌ 3 bis. ESO-beheerders die in overeenstemming met deze verordening geregistreerd zijn, mogen bovendien icbe's beheren waarvoor een vergunning overeenkomstig Richtlijn 2009/65/EG vereist is, op voorwaarde dat zij externe beheerders zijn. Artikel 3 1. Voor de toepassing van deze verordening wordt verstaan onder: De in de punten (i) en (ii) bedoelde limieten worden berekend op basis van belegbare bedragen na aftrek van alle relevante kosten en aangehouden cash en cashequivalenten. Met betrekking tot punt (h) wordt, indien de rechtsvorm van een ESO intern beheer toestaat en het bestuursorgaan van het fonds ervoor kiest geen externe beheerder aan te stellen, het ESO zelf als de ESO-beheerder geregistreerd. Een ESO die als interne ESO-beheerder is geregistreerd, kan niet als externe ESO-beheerder van andere instellingen voor collectieve belegging worden geregistreerd. 2. De Commissie is bevoegd overeenkomstig artikel 24 gedelegeerde handelingen tot specificatie van de soorten diensten of goederen alsook de productiemethoden van diensten of goederen die een sociale doelstelling belichamen als bedoeld in lid 1, onder d), punt i), van dit artikel vast te stellen rekening houdend met de verschillende soorten in aanmerking komende portefeuillemaatschappijen en de omstandigheden waarin winstuitkeringen aan eigenaars en beleggers kunnen plaatsvinden. HOOFDSTUK II VOORWAARDEN VOOR HET GEBRUIK VAN DE BENAMING ’ESO’ Artikel 4 ESO-beheerders die de vereisten naleven die bepaald zijn in dit hoofdstuk, hebben het recht om de benaming ’ ESO ’ te gebruiken bij het op de markt aanbieden van ESO's in geheel de Unie. Artikel 5 1. ESO-beheerders zorgen ervoor dat, wanneer zij andere activa dan in aanmerking komende beleggingen verwerven, niet meer dan 30 % van de totale kapitaalinbrengen en het niet-gestort toegezegd kapitaal gebruikt wordt voor het verwerven van andere activa dan in aanmerking komende beleggingen; de 30 % wordt berekend op basis van de belegbare bedragen na aftrek van alle relevante kosten; met het ▌aanhouden van cash en cashequivalenten wordt geen rekening gehouden bij het berekenen van deze limiet daar cash en cashequivalenten niet als beleggingen dienen te worden beschouwd. 2. De ESO-beheerder mag ▌op het niveau van het ESO geen methoden aanwenden waardoor de uitzetting van het fonds middels het opnemen van cash of effecten, het aangaan van derivatenposities of op welke andere wijze ook toeneemt tot een niveau dat hoger is dan zijn toegezegd kapitaal . 2 bis. De ESO-beheerder mag alleen krediet nemen, schuldpapier uitgeven of waarborgen verstrekken op het niveau van het ESO indien dat krediet, dat schuldpapier of die waarborgen gedekt zijn door niet-gestort toegezegd kapitaal. ▌ Artikel 6 1. ESO-beheerders bieden de deelnemingsrechten en aandelen van ESO's onder beheer uitsluitend aan aan beleggers die beschouwd worden als professionele cliënten overeenkomstig afdeling I van bijlage II van Richtlijn 2004/39/EG of die op verzoek als professionele cliënten behandeld mogen worden overeenkomstig afdeling II van bijlage II van Richtlijn 2004/39/EG of aan andere beleggers waarbij: ▌ 1 bis. Lid 1 geldt niet voor beleggingen door de bestuursleden, directeuren of werknemers die bij het bestuur van een ESO-beheerder betrokken zijn, wanneer zij beleggen in de ESO's die zij beheren. Artikel 7 ESO-beheerders moeten met betrekking tot de ESO's die zij beheren: Artikel 7 bis 1. Indien een ESO-beheerder functies wil delegeren aan derden, mag de aansprakelijkheid van de beheerder jegens het ESO en de beleggers niet worden beïnvloed door het feit dat de beheerder functies heeft gedelegeerd aan een derde, en de beheerder mag evenmin in die mate functies delegeren dat hij in wezen niet meer beschouwd kan worden als de beheerder van het ESO en een postbusentiteit wordt. 2. Het delegeren mag de doeltreffendheid van het toezicht door de ESO-beheerder niet aantasten en mag in het bijzonder de ESO-beheerder er niet van weerhouden in zijn handelen of in het beheer van het ESO de belangen van de beleggers voorop te stellen. Artikel 8 1. ESO-beheerders zijn ermee belast belangenconflicten vast te stellen en te vermijden en, ingeval deze niet kunnen worden vermeden, ze te beheren en te monitoren en, overeenkomstig lid 4, die belangenconflicten terstond openbaar te maken om te voorkomen dat zij een negatieve invloed hebben op de belangen van de ESO's en hun beleggers en om ervoor te zorgen dat de ESO's die zij beheren op eerlijke wijze worden behandeld. 2. ESO-beheerders stellen in het bijzonder die belangenconflicten vast welke kunnen ontstaan tussen: 3. ESO-beheerders houden doeltreffende organisatorische en administratieve regelingen aan en beheren deze om te voldoen aan de vereisten die zijn vastgesteld in lid 1 en lid 2. 4. De belangenconflicten als bedoeld in lid 1 worden openbaar gemaakt wanneer de organisatorische regelingen die door de ESO-beheerder worden getroffen om belangenconflicten vast te stellen, te voorkomen, te beheren en te monitoren, niet voldoende zijn om er met redelijke zekerheid voor te zorgen dat de risico's op het berokkenen van schade aan de belangen van de beleggers worden vermeden. ESO-beheerders maken de algemene aard of de bronnen van de belangenconflicten duidelijk kenbaar aan de beleggers alvorens zij activiteiten in hun naam uitoefenen. 5. De Commissie is bevoegd overeenkomstig artikel 24 gedelegeerde handelingen vast te stellen tot specificatie van: Artikel 9 1. ESO-beheerders gebruiken voor elk ESO dat zij beheren procedures om te meten ▌in hoeverre de in aanmerking komende portefeuillemaatschappijen waarin het ESO belegt het positieve sociale effect bereiken waartoe zij zich verbinden. De beheerders zorgen ervoor dat deze procedures duidelijk en transparant zijn en indicatoren omvatten die, afhankelijk van de sociale doelstelling en de aard van de in aanmerking komende portefeuillemaatschappij, uit een of meer van de volgende punten kunnen bestaan: 2. De Commissie is bevoegd om gedelegeerde handelingen vast te stellen in overeenstemming met artikel 24 waarin de nadere regels zijn gespecificeerd voor de procedures als bedoeld in lid 1 van dit artikel met betrekking tot verschillende in aanmerking komende portefeuillemaatschappijen. Artikel 10 ESO-beheerders dienen te allen tijde voldoende eigen vermogen te hebben en toereikende en passende menselijke en technische middelen aan te wenden die noodzakelijk zijn voor het behoorlijke beheer van ESO's. De ESO-beheerders dienen ervoor te zorgen dat zij te allen tijde kunnen aantonen dat hun eigen vermogen toereikend is om de operationele continuïteit te handhaven, en kunnen uitleggen waarom dat vermogen volgens hen toereikend is, zoals vermeld in artikel 13. Artikel 11 1. De regels betreffende de waardering van de activa worden vastgesteld in de statuten of het reglement van het ESO en moeten een gezond en transparant waarderingsproces garanderen . 1 bis. De gehanteerde waarderingsprocedures waarborgen dat ten minste eenmaal per jaar de activa behoorlijk worden gewaardeerd en de waarde van de activa wordt berekend. 1 ter. Om te zorgen voor consistentie in de waardering van in aanmerking komende portefeuillemaatschappijen werkt de ESMA richtlijnen uit met gemeenschappelijke beginselen inzake de behandeling van beleggingen in dergelijke ondernemingen, rekening houdend met hun hoofddoel om meetbare positieve sociale effecten te realiseren en het feit dat zij hun winst op de eerste plaats gebruiken om dat doel te bereiken. Artikel 12 1. ESO-beheerders stellen niet later dan 6 maanden volgend op het einde van het boekjaar voor elk ESO onder beheer een jaarverslag beschikbaar voor de bevoegde autoriteit van de lidstaat van herkomst. In dit verslag wordt een beschrijving gegeven van de samenstelling van de portefeuille van het ESO en van de activiteiten van het afgelopen jaar. Het bevat ook een bekendmaking van de winsten van het ESO op het einde van zijn levensduur en, indien van toepassing, een bekendmaking van de uitgekeerde winsten tijdens de levensduur. Het bevat de gecontroleerde financiële rekeningen van het ESO. Deze controle wordt tenminste eenmaal per jaar uitgevoerd en bevestigt dat de geldmiddelen en activa worden aangehouden in naam van het fonds en dat de ESO-beheerder adequate registers en controlemaatregelen heeft vastgesteld en toegepast met betrekking tot het gebruik van mandaten of zeggenschap over de geldmiddelen en activa van het ESO en de beleggers ervan. Het jaarverslag wordt opgemaakt overeenkomstig de bestaande standaarden voor verslaglegging en overeenkomstig de voorwaarden die zijn overeengekomen tussen de ESO-beheerder en de beleggers. ESO-beheerders verstrekken het verslag op verzoek aan beleggers. ESO-beheerders en beleggers kunnen onderling bijkomende openbaarmakingen overeenkomen. 2. Het jaarverslag moet ten minste de volgende elementen bevatten: 3. Ingeval de ESO-beheerder verplicht is met betrekking tot het ESO een financieel jaarverslag openbaar te maken overeenkomstig artikel 4 van Richtlijn 2004/109/EG van het Europees Parlement en de Raad van 15 december 2004 betreffende de transparantievereisten die gelden voor informatie over uitgevende instellingen waarvan effecten tot de handel op een gereglementeerde markt zijn toegelaten (12) , mag de informatie als bedoeld in lid 1 en lid 2 van dit artikel afzonderlijk of als een bijkomend onderdeel van het financieel jaarverslag worden verstrekt. Artikel 13 1. ESO-beheerders stellen , met betrekking tot de ESO's die zij beheren, hun beleggers voorafgaand aan hun beleggingsbeslissing op een duidelijke en begrijpelijke manier in kennis van de volgende elementen: 2. Alle informatie als bedoeld in lid 1 is eerlijk, duidelijk en niet misleidend. Zij wordt regelmatig bijgewerkt en getoetst wanneer van toepassing . 3. Ingeval de ESO-beheerder verplicht is met betrekking tot het ESO een prospectus te publiceren overeenkomstig Richtlijn 2003/71/EG van het Europees Parlement en de Raad van 4 november 2003 betreffende het prospectus dat gepubliceerd moet worden wanneer effecten aan het publiek worden aangeboden of tot de handel worden toegelaten (13) of overeenkomstig de nationale wetgeving, mag de informatie als bedoeld in lid 1 afzonderlijk of als een onderdeel van het prospectus worden verstrekt. 4. De Commissie is bevoegd overeenkomstig artikel 24 gedelegeerde handelingen vast te stellen tot specificatie van: HOOFDSTUK III TOEZICHT EN ADMINISTRATIEVE SAMENWERKING Artikel 14 1. ESO-beheerders die van plan zijn de benaming ’ ESO ’ te gebruiken voor het op de markt aanbieden van hun ESO stellen de bevoegde autoriteit van hun lidstaat van herkomst in kennis van dit voornemen en verstrekken de volgende informatie: 2. De bevoegde autoriteit van de lidstaat van herkomst registreert de ESO-beheerder enkel indien voor haar vaststaat dat voldaan is aan de volgende voorwaarden: 3. De registratie is geldig voor het gehele grondgebied van de Unie en stelt ESO-beheerders in staat ESO's in de hele Unie op de markt aan te bieden onder de benaming ’ ESO ’. Artikel 15 De ESO-beheerder actualiseert de informatie die wordt verstrekt aan de bevoegde autoriteit van de lidstaat van herkomst wanneer de ESO-beheerder het voornemen heeft: Artikel 16 1. Onmiddellijk na de registratie van een ESO-beheerder, de toevoeging van een nieuw ESO, de toevoeging van een nieuwe vestigingsplaats voor een ESO of de toevoeging van een nieuwe lidstaat waar de ESO-beheerder van plan is ESO's op de markt aan te bieden, meldt de bevoegde autoriteit van de lidstaat van herkomst dit aan de lidstaten die opgegeven zijn overeenkomstig punt d) van artikel 14, lid 1, ▌en aan de ESMA. 2. De lidstaten van herkomst die opgegeven zijn overeenkomstig punt d) van artikel 14, lid 1, van deze verordening leggen aan de ESO-beheerder die geregistreerd is overeenkomstig artikel 14 geen verplichtingen of administratieve procedures op met betrekking tot het op de markt aanbieden van zijn ESO's en vereisen geen vergunning voor het op de markt aanbieden voorafgaand aan de aanvang ervan. 3. Om te zorgen voor een uniforme toepassing van dit artikel werkt de ESMA een ontwerp van technische uitvoeringsnormen uit met het oog op het bepalen van de vorm van de kennisgeving. 4. De ESMA legt die ontwerpen van technische uitvoeringsnormen uiterlijk op … (14) voor aan de Commissie. 5. Aan de Commissie wordt de bevoegdheid verleend om de technische uitvoeringsnormen vast te stellen als bedoeld in lid 3 overeenkomstig de procedure die is vastgesteld in artikel 15 van Verordening (EU) nr. 1095/2010. Artikel 17 De ESMA houdt op het internet een publiek toegankelijke, centrale databank aan waarin alle ESO-beheerders zijn opgenomen die in de Unie overeenkomstig deze verordening geregistreerd zijn , de ESO's die zij op de markt aanbieden, alsmede de landen waarin zij worden aangeboden . Artikel 18 1. De bevoegde autoriteit van de lidstaat van herkomst oefent toezicht uit op het naleven van de vereisten die zijn vastgesteld in deze verordening. 1 bis. Wanneer de bevoegde autoriteit van de lidstaat van ontvangst duidelijke en aantoonbare redenen heeft om aan te nemen dat de ESO-beheerder deze verordening overtreedt binnen haar rechtsgebied, meldt zij dit onmiddellijk aan de bevoegde autoriteit van de lidstaat van herkomst, die dan passende maatregelen neemt. 1 ter. Indien de ESO-beheerder blijft handelen op een wijze die duidelijk tegen deze verordening indruist, ondanks de maatregelen van de bevoegde autoriteit van de lidstaat van herkomst of omdat de bevoegde autoriteit van de lidstaat van herkomst niet binnen een redelijk tijdsbestek optreedt, mag de bevoegde autoriteit van de lidstaat van ontvangst derhalve, nadat zij de bevoegde autoriteit van de lidstaat van herkomst op de hoogte heeft gebracht, alle passende maatregelen treffen die nodig zijn om de beleggers te beschermen, met inbegrip van de mogelijkheid de betrokken beheerder te verhinderen zijn ESO's nog langer op de markt aan te bieden op het grondgebied van de lidstaat van ontvangst. Artikel 19 De bevoegde autoriteiten beschikken krachtens de nationale wetgeving over alle toezichts- en onderzoeksbevoegdheden die noodzakelijk zijn voor de uitoefening van hun functies. In het bijzonder hebben zij de bevoegdheid om: Artikel 20 1. De lidstaten bepalen de regels betreffende administratieve sancties en maatregelen ▌die van toepassing zijn op inbreuken op de bepalingen van deze verordening en nemen alle noodzakelijke maatregelen om ervoor te zorgen dat deze worden uitgevoerd. De vastgestelde administratieve sancties en maatregelen ▌zijn effectief, evenredig en ontmoedigend. 2. De lidstaten maken uiterlijk op … (15) de regels als bedoeld in lid 1 kenbaar aan de Commissie en de ESMA. Zij stellen de Commissie en de ESMA onverwijld in kennis van alle verdere wijzigingen ervan. Artikel 21 1. De bevoegde autoriteit van de lidstaat van herkomst neemt , met inachtneming van het evenredigheidsbeginsel, de passende maatregelen als bedoeld in lid 2 wanneer een ESO-beheerder : 2. In de gevallen als bedoeld onder lid 1 neemt de bevoegde autoriteit van de lidstaat van herkomst voor zover nodig de volgende maatregelen: 3. De bevoegde autoriteit van de lidstaat van herkomst stelt de bevoegde autoriteiten van de lidstaten van ontvangst die zijn opgegeven overeenkomstig punt d) van artikel 14, lid 1, en de ESMA onverwijld in kennis van het feit dat de ESO-beheerder is geschrapt uit het register als bedoeld in punt a) van lid 2 van dit artikel. 4. Het recht om een of meer ESO's in de Unie op de markt aan te bieden onder de benaming ’ ESO ’ vervalt met onmiddellijke ingang vanaf de datum van de beslissing van de bevoegde autoriteit als bedoeld in punt a) van lid 2. Artikel 22 1. De bevoegde autoriteiten en de ESMA werken met elkaar samen voor het uitvoeren van hun taken krachtens deze verordening overeenkomstig Verordening (EU) nr. 1095/2010 . 2. De bevoegde autoriteiten en de ESMA wisselen alle informatie en documentatie uit die noodzakelijk is voor het uitvoeren van hun respectieve taken krachtens deze verordening overeenkomstig Verordening (EU) nr. 1095/2010, met name om inbreuken op deze verordening vast te stellen en te verhelpen. Artikel 22 bis Bij verschil van mening tussen de bevoegde autoriteiten van lidstaten over een beoordeling, actie of nalatigheid van een bevoegde autoriteit op gebieden waarvoor in deze richtlijn samenwerking of coördinatie tussen de bevoegde autoriteiten van meer dan één lidstaat is voorgeschreven, kunnen de bevoegde autoriteiten de zaak voorleggen aan de ESMA, die kan optreden overeenkomstig de bevoegdheden die haar op grond van artikel 19 van Verordening (EU) nr. 1095/2010 zijn verleend, voor zover het meningsverschil geen verband houdt met artikel 3, lid 1, punt a), onder iii), of artikel 3, lid 1, punt d), onder -i), van deze verordening. Artikel 23 1. Alle personen die werken of hebben gewerkt voor de bevoegde autoriteiten of de ESMA, alsook de auditors en deskundigen die door de bevoegde autoriteiten en de ESMA geïnstrueerd zijn, zijn gebonden door het beroepsgeheim. Er mag geen vertrouwelijke informatie die deze personen ontvangen bij het uitoefenen van hun taken worden onthuld aan welke persoon of autoriteit ook, behalve in summiere of geaggregeerde vorm zodat ESO-beheerders en ESO's niet individueel kunnen worden onderkend, onverminderd gevallen die onder het strafrecht en de strafrechtelijke vervolging krachtens deze verordening vallen. 2. De bevoegde autoriteiten van de lidstaten of de ESMA worden niet verhinderd informatie uit te wisselen overeenkomstig deze verordening of uniaal recht van toepassing op ESO-beheerders en ESO's. 3. Wanneer bevoegde autoriteiten of de ESMA vertrouwelijke informatie ontvangen overeenkomstig lid 1, mogen zij deze enkel gebruiken in het kader van hun taken en administratieve en gerechtelijke procedures. HOOFDSTUK IV OVERGANGS- EN SLOTBEPALINGEN Artikel 24 1. De bevoegdheid om gedelegeerde handelingen vast te stellen wordt aan de Commissie toegekend onder de in dit artikel vastgestelde voorwaarden. 2. De in ▌artikel 3, lid 2, artikel 8, lid 5, artikel 9, lid 2, en artikel 13, lid 4, bedoelde bevoegdheidsdelegatie wordt aan de Commissie toegekend voor een termijn van vier jaar met ingang van ... (16) . De Commissie stelt uiterlijk negen maanden voor het einde van de termijn van vier jaar een verslag op over de bevoegdheidsdelegatie. De bevoegdheidsdelegatie wordt stilzwijgend met termijnen van dezelfde duur verlengd, tenzij het Europees Parlement of de Raad zich uiterlijk drie maanden voor het einde van elke termijn tegen deze verlenging verzet. 3. Het Europees Parlement of de Raad kan de in ▌artikel 3, lid 2, artikel 8, lid 5, artikel 9, lid 2, en artikel 13, lid 4, bedoelde bevoegdheidsdelegatie te allen tijde intrekken. Een besluit tot intrekking maakt een einde aan de delegatie van de in dat besluit genoemde bevoegdheid. Het besluit treedt in werking op de dag na de bekendmaking ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie of op een latere datum die daarin wordt vermeld. Het laat de geldigheid van de reeds van kracht zijnde gedelegeerde handelingen onverlet. 4. Zodra de Commissie een gedelegeerde handeling heeft vastgesteld, doet zij daarvan gelijktijdig kennisgeving aan het Europees Parlement en de Raad. 5. Een gedelegeerde handeling treedt alleen in werking indien het Europees Parlement of de Raad binnen een termijn van drie maanden na de kennisgeving van de handeling aan het Europees Parlement en de Raad daartegen geen bezwaar heeft gemaakt, of indien zowel het Europees Parlement als de Raad voor het verstrijken van de termijn van drie maanden de Commissie hebben medegedeeld dat zij daartegen geen bezwaar zullen maken. Die termijn wordt op initiatief van het Europees Parlement of de Raad met drie maanden verlengd. Artikel 25 1. Uiterlijk vier jaar na de datum waarop deze verordening van toepassing wordt, toetst de Commissie deze verordening. De toetsing omvat een algemeen onderzoek van de werking van de regels in deze verordening en de ervaring die is opgedaan bij het toepassen ervan, inclusief: ▌ 2. Na de in lid 1 bedoelde toetsing en na raadpleging van de ESMA, dient de Commissie bij het Europees Parlement en de Raad een verslag in, in voorkomend geval vergezeld van een wetgevingsvoorstel. Artikel 25 bis 1. Uiterlijk op 22 juli 2017 begint de Commissie met een toetsing van de interactie tussen deze verordening en andere regels inzake instellingen voor collectieve belegging en de beheerders ervan, met name die van Richtlijn 2011/61/EU. Bij deze evaluatie wordt aandacht besteed aan het toepassingsgebied van deze verordening. Daarbij worden gegevens verzameld om te beoordelen of het nodig is het toepassingsgebied uit te breiden om beheerders die ESO's beheren waarvan de totale activa meer bedragen dan het in artikel 2, lid 1, bepaalde plafond, in staat te stellen om ESO-beheerders te worden. 2. Na de in lid 1 bedoelde toetsing en na raadpleging van de ESMA, dient de Commissie bij het Europees Parlement en de Raad een verslag in, in voorkomend geval vergezeld van een wetgevingsvoorstel. Artikel 26 Deze verordening treedt in werking op de twintigste dag na die van de bekendmaking ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie. Zij is van toepassing vanaf 22 juli 2013, behalve voor artikel 3, lid 2, artikel 8, lid 5, artikel 9, lid 2 en artikel 13, lid 4, die van toepassing zijn vanaf de datum van inwerkingtreding van deze verordening. Deze verordening is verbindend in al haar onderdelen en is rechtstreeks toepasselijk in elke lidstaat. Gedaan te Brussel, Voor het Europees Parlement De voorzitter De voorzitter Voor de Raad (Gewone wetgevingsprocedure: eerste lezing) [Amendement nr. 2] VERORDENING (EU) Nr. …/2012 VAN HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD betreffende Europese durfkapitaalfondsen (Voor de EER relevante tekst) HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 114, Gezien het voorstel van de Europese Commissie, Na toezending van het ontwerp van de wetgevingshandeling aan de nationale parlementen, Gezien het advies van de Europese Centrale Bank (3) , Gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité (4) , Handelend volgens de gewone wetgevingsprocedure (5) , Overwegende hetgeen volgt: (1) Durfkapitaal zorgt voor financiering van ondernemingen die over het algemeen zeer klein zijn, zich in de beginfasen van hun bestaan bevinden en door een groot groei- en expansiepotentieel worden gekenmerkt. Daarnaast bieden durfkapitaalfondsen ▌ondernemingen waardevolle deskundigheid en kennis, zakelijke contacten en advies over ’brand equity’ en te volgen strategieën. Door deze ondernemingen te financieren en advies te verlenen, stimuleren durfkapitaalfondsen de economische groei, dragen ze bij tot de werkgelegenheidsschepping en het aantrekken van kapitaal , ondersteunen ze de oprichting en de ontwikkeling van innovatieve ondernemingen, verhogen ze hun investeringen in onderzoek en ontwikkeling en bevorderen ze het ondernemerschap, de innovatie en de concurrentie in overeenstemming met de doelstellingen van de Europa 2020-strategie en in het kader van de uitdagingen voor de lange termijn waarmee de lidstaten geconfronteerd worden, zoals vermeld in Global Trends 2030, het verslag van het European Strategy and Policy Analysis System . (2) Het is noodzakelijk om een gemeenschappelijk regelgevingskader voor het gebruik van de benaming ’Europees durfkapitaalfonds’ (European Venture Capital Fund, EuVECA) tot stand te brengen, en met name uniforme voorschriften op Unieniveau vast te stellen voor de samenstelling van de portefeuille van fondsen die onder deze benaming werkzaam zijn, hun in aanmerking komende beleggingsdoelstellingen, de beleggingsinstrumenten die ze kunnen aanwenden, en de categorieën van beleggers die in aanmerking komen om in dergelijke fondsen te beleggen. Bij gebreke van een dergelijk gemeenschappelijk kader bestaat immers het risico dat lidstaten op nationaal niveau uiteenlopende maatregelen nemen die een rechtstreeks negatief effect hebben op en belemmeringen opwerpen voor de goede werking van de interne markt, aangezien durfkapitaalfondsen die in de hele Unie activiteiten wensen te ontplooien, in verschillende lidstaten aan uiteenlopende voorschriften onderworpen zouden zijn. Bovendien zouden uiteenlopende kwaliteitsvereisten inzake portefeuillesamenstelling, beleggingsdoelstellingen en in aanmerking komende beleggers tot verschillende niveaus van beleggersbescherming kunnen leiden en verwarring kunnen scheppen over het beleggingsvoorstel dat met een EuVECA moet worden geassocieerd. Bovendien zouden beleggers in staat moeten zijn de beleggingsvoorstellen van verschillende durfkapitaalfondsen met elkaar te vergelijken. Het is noodzakelijk om significante belemmeringen voor grensoverschrijdende fondsenwerving door durfkapitaalfondsen op te heffen, concurrentieverstoringen tussen deze fondsen te vermijden, en tevens te voorkomen dat in de toekomst eventuele nieuwe hinderpalen voor de verhandeling ervan en significante concurrentieverstoringen ontstaan. Bijgevolg is de passende rechtsgrondslag artikel 114 VWEU, uitgelegd in overeenstemming met de vaste rechtspraak van het Hof van Justitie van de Europese Unie. (3) Het is noodzakelijk om een verordening aan te nemen waarin uniforme voorschriften worden vastgesteld die op Europese durfkapitaalfondsen van toepassing zijn en waarmee tevens in alle lidstaten identieke verplichtingen worden opgelegd aan de beheerders van dergelijke fondsen die overal in de Unie kapitaal wensen aan te trekken met gebruikmaking van de benaming EuVECA . Deze vereisten zouden het vertrouwen van beleggers die in durfkapitaalfondsen wensen te beleggen, zeker moeten stellen. (4) Door de kwaliteitsvereisten voor het gebruik van de benaming EuVECA in een verordening vast te leggen, zou ervoor worden gezorgd dat die vereisten rechtstreeks van toepassing zijn op de beheerders van instellingen voor collectieve belegging die fondsen werven door van deze benaming gebruik te maken. Daardoor zou worden gegarandeerd dat uniforme voorwaarden gelden voor het gebruik van deze benaming, doordat uiteenlopende nationale vereisten als gevolg van de omzetting van een richtlijn worden vermeden. Deze verordening zou inhouden dat beheerders van instellingen voor collectieve belegging die de bovengenoemde benaming gebruiken, zich overal in de Unie aan dezelfde voorschriften moeten houden, wat ook sterk bevorderlijk is voor het vertrouwen van beleggers die in durfkapitaalfondsen wensen te beleggen. Een verordening zou tevens in minder complexe regelgeving resulteren en ertoe leiden dat beheerders minder kosten moeten maken omdat zij niet langer met veelal uiteenlopende nationale voorschriften voor durfkapitaalfondsen worden geconfronteerd; dat geldt vooral voor beheerders die op grensoverschrijdende basis kapitaal wensen aan te trekken. Een verordening zou ook bijdragen tot het wegwerken van concurrentieverstoringen. (4 bis) Overeenkomstig de informatie in de mededeling van de Commissie van 7 december 2011 met als titel ’Een actieplan ter verbetering van de toegang tot financiering voor kmo's’ zal de Commissie in 2012 ▌haar onderzoek naar fiscale belemmeringen voor grensoverschrijdende durfkapitaalinvesteringen voltooien. Het is vervolgens de bedoeling in 2013 oplossingen voor het opheffen van de fiscale belemmeringen voor te stellen, waarbij tegelijkertijd belastingontwijking en -ontduiking worden voorkomen. (4 ter) In aanmerking komende durfkapitaalfondsen moeten zowel extern als intern kunnen worden beheerd. Als het in aanmerking komende durfkapitaalfonds intern wordt beheerd, is het ook de beheerder en moet het dus voldoen aan alle vereisten die op grond van deze verordening voor beheerders van in aanmerking komende durfkapitaalfondsen gelden en moet het als dusdanig geregistreerd zijn. Een in aanmerking komend durfkapitaalfonds dat intern wordt beheerd, mag evenwel niet de externe beheerder kunnen zijn van andere instellingen voor collectieve belegging of icbe's. (5) Om de relatie tussen deze verordening en andere voorschriften voor instellingen voor collectieve belegging en de beheerders ervan te verduidelijken, dient te worden bepaald dat deze verordening alleen van toepassing is op beheerders van andere instellingen voor collectieve belegging dan icbe's in de zin van artikel 1 van Richtlijn 2009/65/EG van het Europees Parlement en de Raad van 13 juli 2009 tot coördinatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen betreffende bepaalde instellingen voor collectieve belegging in effecten (6) (icbe's), die gevestigd zijn in de Unie en geregistreerd zijn bij de bevoegde autoriteit van hun lidstaat van herkomst overeenkomstig Richtlijn 2011/61/EU van het Europees Parlement en de Raad van 8 juni 2011 inzake beheerders van alternatieve beleggingsinstellingen (7) , mits deze beheerders portefeuilles van in aanmerking komende durfkapitaalfondsen beheren . Durfkapitaalfondsbeheerders die overeenkomstig deze verordening zijn geregistreerd en die externe beheerders zijn, moeten daarnaast icbe's kunnen beheren, als zij daartoe gemachtigd zijn overeenkomstig Richtlijn 2009/65/EG. (5 bis) Bovendien is deze verordening alleen van toepassing ▌op de beheerders van instellingen voor collectieve belegging waarvan het beheerde vermogen in totaal de in artikel 3, lid 2, onder b), van Richtlijn 2011/61/EU bedoelde drempel niet overschrijdt . De berekening van de drempel voor deze verordening komt dus overeen met de berekening van de drempel in artikel 3, lid 2, onder b), van Richtlijn 2011/61/EU. (5 ter) Durfkapitaalfondsbeheerders die in het kader van deze verordening geregistreerd zijn en wier totale vermogen vervolgens aangroeit tot het de in artikel 3, lid 2, onder b), van Richtlijn 2011/61/EU bedoelde drempel overschrijdt, en die daardoor in overeenstemming met artikel 6 van Richtlijn 2011/61/EU aan een vergunning van de bevoegde autoriteiten van hun lidstaat van herkomst onderworpen worden, mogen de benaming EuVECA verder blijven gebruiken in verband met het op de markt aanbieden van in aanmerking komende durfkapitaalfondsen in de Unie, op voorwaarde dat zij met betrekking tot in aanmerking komende durfkapitaalfondsen te allen tijde blijven voldoen aan de vereisten in de genoemde richtlijn en dat zij blijven voldoen aan bepaalde in deze verordening vastgestelde vereisten voor het gebruik van de benaming EuVECA. Dit geldt zowel voor bestaande in aanmerking komende durfkapitaalfondsen als voor in aanmerking komende durfkapitaalfondsen die worden opgericht na de overschrijding van de drempel. (6) Wanneer beheerders van instellingen voor collectieve belegging de benaming EuVECA niet wensen te gebruiken, is deze verordening niet van toepassing. In dergelijke gevallen dienen de bestaande nationale voorschriften en de algemene voorschriften van de Unie van toepassing te blijven. (7) Deze verordening zou uniforme voorschriften moeten vaststellen betreffende de aard van in aanmerking komende durfkapitaalfondsen, en met name betreffende de portefeuillemaatschappijen waarin de in aanmerking komende durfkapitaalfondsen mogen beleggen en de beleggingsinstrumenten die moeten worden gebruikt. Dat is noodzakelijk opdat een duidelijke scheidingslijn kan worden getrokken tussen een in aanmerking komend durfkapitaalfonds en andere alternatieve beleggingsfondsen die andere, minder gespecialiseerde, beleggingsstrategieën hanteren (bijvoorbeeld overnames of vastgoedspeculatie, die het niet de bedoeling is met deze verordening te bevorderen ). (8) In overeenstemming met de doelstelling om de instellingen voor collectieve belegging die onder deze verordening vallen, nauwkeurig te omschrijven en om te garanderen dat gefocust wordt op het verstrekken van kapitaal aan kleine ondernemingen die zich in de beginfasen van hun bestaan bevinden, worden als in aanmerking komende durfkapitaalfondsen de fondsen beschouwd die voornemens zijn ten minste 70 procent van het totaalbedrag van hun kapitaalinbrengen en niet-gestort toegezegd kapitaal te beleggen in dergelijke ondernemingen ▌. In aanmerking komende durfkapitaalfondsen mogen niet meer dan 30 procent van het totaalbedrag van de kapitaalinbrengen en het niet-gestort toegezegd kapitaal beleggen in activa die geen in aanmerking komende beleggingen zijn. Dit betekent dat, terwijl 30 procent te allen tijde de bovengrens moet zijn voor niet in aanmerking komende beleggingen, 70 procent gedurende de hele levensduur van het in aanmerking komende durfkapitaalfonds voorbehouden moet zijn voor in aanmerking komende beleggingen. Deze percentages moeten worden berekend op basis van de bedragen die kunnen worden belegd na aftrek van alle kosten en van alle geldmiddelen en kasequivalenten. In deze verordening moet in detail worden vastgesteld hoe deze beleggingspercentages moeten worden berekend. (8 bis) Doel van deze verordening is groei en innovatie in kleine en middelgrote ondernemingen (kmo's) in de Unie te ondersteunen. Beleggingen in in aanmerking komende portefeuillemaatschappijen die gevestigd zijn in derde landen, kunnen ervoor zorgen dat meer kapitaal naar in aanmerking komende durfkapitaalfondsen komt en zo de kmo's in de Unie ten goede komen. In geen geval mag evenwel worden belegd in portefeuillemaatschappijen in derde landen die gevestigd zijn in belastingparadijzen of in rechtsgebieden die niet bereid zijn tot samenwerking. (8 ter) In aanmerking komende durfkapitaalfondsen mogen niet gevestigd zijn in een belastingparadijs of een rechtsgebied dat niet bereid is tot samenwerking, bijvoorbeeld een derde land dat met name gekenmerkt wordt door geen of slechts nominale belastingen, een gebrek aan een behoorlijke samenwerkingsregeling tussen de bevoegde autoriteiten van de lidstaat van herkomst van de durfkapitaalfondsbeheerder en de toezichtautoriteiten van het derde land waar het in aanmerking komende durfkapitaalfonds is gevestigd of het ontbreken van effectieve informatie-uitwisseling in belastingzaken. In aanmerking komende durfkapitaalfondsen mogen ook niet in rechtsgebieden die een van de bovengenoemde kenmerken vertonen, beleggen. (8 quater) Beheerders van een in aanmerking komend durfkapitaalfonds dienen in staat te zijn om gedurende de levensduur van dat fonds extra kapitaal aan te trekken. Met dit extra kapitaal dat gedurende de levensduur van het in aanmerking komende durfkapitaalfonds wordt aangetrokken, moet rekening worden gehouden, wanneer de volgende belegging in andere activa dan in aanmerking komende activa wordt overwogen. Extra kapitaal moet toegestaan zijn, als voldaan is aan bepaalde criteria en bepaalde voorwaarden in de regels of statuten van het in aanmerking komende durfkapitaalfonds. (8 quinquies) De in aanmerking komende beleggingen moeten worden gedaan in de vorm van aandelen- of quasiaandeleninstrumenten. Quasiaandeleninstrumenten omvatten een type financieringsinstrument met een combinatie van aandelen en schulden, waarvan het rendement gekoppeld is aan de winsten of verliezen van de in aanmerking komende portefeuillemaatschappij en waarbij de terugbetaling van het instrument in geval van wanbetaling niet volledig gedekt is. Dergelijke instrumenten omvatten een waaier van financieringsinstrumenten, zoals achtergestelde leningen, stille deelnemingen, participatieleningen, rechten van winstdeelneming, converteerbare obligaties en obligaties met warrants. Als mogelijke aanvulling – maar niet ter vervanging – van aandelen- en quasiaandeleninstrumenten moeten gewaarborgde en niet-gewaarborgde leningen, bijvoorbeeld overbruggingskredieten, die door het in aanmerking komende durfkapitaalfonds worden verstrekt aan een in aanmerking komende portefeuillemaatschappij waarin het in aanmerking komende durfkapitaalfonds al in aanmerking komende beleggingen heeft, toegestaan zijn, op voorwaarde dat niet meer dan 30 procent van het totaalbedrag van de kapitaalinbrengen en het niet-gestort toegezegd kapitaal in het in aanmerking komende durfkapitaalfonds voor deze leningen wordt gebruikt. Om rekening te houden met de gangbare zakelijke praktijken op de durfkapitaalmarkt moet een in aanmerking komend durfkapitaalfonds voorts van bestaande aandeelhouders van een in aanmerking komende portefeuillemaatschappij bestaande aandelen van deze maatschappij kunnen kopen. Om te zorgen voor zo ruim mogelijke mogelijkheden op het gebied van fondsenwerving moeten ook beleggingen in andere in aanmerking komende durfkapitaalfondsen toegestaan zijn. Om verwatering van de beleggingen in in aanmerking komende portefeuillemaatschappijen te voorkomen mag in aanmerking komende durfkapitaalfondsen alleen worden toegestaan om te beleggen in andere in aanmerking komende durfkapitaalfondsen, als deze in aanmerking komende durfkapitaalfondsen zelf niet meer dan 10 procent van het totaalbedrag van hun kapitaalinbrengen en niet-gestort toegezegd kapitaal in andere in aanmerking komende durfkapitaalfondsen hebben belegd. (8 sexies) De kernactiviteit van durfkapitaalfondsen is de verstrekking van financiering aan kmo's door primaire beleggingen. Durfkapitaalfondsen mogen niet geen systemisch belangrijke bankactiviteiten verrichten buiten het gewone prudentiële regelgevend kader (zogenaamd ’schaduwbankieren’). Zij mogen evenmin typische private-equitystrategieën volgen, zoals overnames met vreemd vermogen. (8 septies) Overeenkomstig de Europa 2020-strategie voor de totstandbrenging van slimme, duurzame en inclusieve groei is deze verordening bedoeld ter bevordering van durfkapitaalbeleggingen in innoverende kmo's die verankerd zijn in de reële economie. Kredietinstellingen, beleggingsondernemingen, verzekeringsondernemingen, financiële holdings en gemengde holdings mogen bijgevolg niet onder de definitie van in aanmerking komende portefeuillemaatschappijen van deze verordening vallen. (9) Om in een essentiële beschermingsmaatregel te voorzien die een onderscheid maakt tussen in aanmerking komende durfkapitaalfondsen in de zin van deze verordening en de ruimere categorie van alternatieve beleggingsfondsen die op secundaire markten uitgegeven effecten verhandelen, is het noodzakelijk regels vast te stellen om ervoor te zorgen dat in aanmerking komende durfkapitaalfondsen primair beleggen in rechtstreeks uitgegeven instrumenten ▌. (10) Om durfkapitaalfondsbeheerders een zekere flexibiliteit in het beleggings- en liquiditeitenbeheer van hun in aanmerking komende durfkapitaalfondsen te bieden, dient ▌handel , bijvoorbeeld in aandelen of deelnemingen in niet in aanmerking komende portefeuillemaatschappijen, of verwerving van niet in aanmerking komende instrumenten te worden toegestaan tot een maximum van niet meer dan 30 procent van het totaalbedrag van de kapitaalinbrengen en het niet-gestort kapitaal . ▌ (11) Om te garanderen dat de benaming EuVECA betrouwbaar en gemakkelijk herkenbaar is voor beleggers in de hele Unie, dient in deze verordening te worden bepaald dat alleen durfkapitaalfondsbeheerders die aan de in deze verordening vastgelegde uniforme kwaliteitscriteria voldoen, de benaming EuVECA mogen gebruiken om in aanmerking komende durfkapitaalfondsen in de hele Unie aan te bieden. (12) Om ervoor te zorgen dat in aanmerking komende durfkapitaalfondsen een duidelijk en herkenbaar profiel hebben dat aan hun doel beantwoordt, moeten er uniforme voorschriften worden vastgesteld voor de voor dergelijke in aanmerking komende fondsen toegestane portefeuillesamenstelling en beleggingstechnieken. (13) Om te voorkomen dat in aanmerking komende durfkapitaalfondsen tot de ontwikkeling van systeemrisico's bijdragen en om te waarborgen dat dergelijke fondsen zich bij hun beleggingsactiviteiten op het ondersteunen van in aanmerking komende portefeuillemaatschappijen toespitsen, zou het niet mogen worden toegestaan dat op het niveau van het fonds ▌hefboomwerking wordt toegepast. De durfkapitaalfondsbeheerder mag uitsluitend worden toegestaan leningen aan te gaan, schuldpapier uit te geven of garanties te verschaffen op het niveau van het in aanmerking komende durfkapitaalfonds, als die leningen, dat schuldpapier of die garanties gedekt zijn door niet-gestort toegezegd kapitaal en aldus de risicopositie van het fonds niet doen toenemen tot een niveau dat hoger is dan het toegezegd kapitaal. In het kader van deze aanpak doen vooruitbetalingen van beleggers van het in aanmerking komende durfkapitaalfonds die volledig door toegezegd kapitaal van deze beleggers zijn gedekt, de risicopositie van het in aanmerking komende durfkapitaalfonds niet toenemen, zodat zij moeten worden toegestaan. Om het fonds ▌in staat te stellen buitengewone liquiditeitsbehoeften te dekken die zouden kunnen ontstaan tussen een opvraging bij beleggers van toegezegd kapitaal en de daadwerkelijke opneming van het kapitaal in zijn rekeningen, dient ook het aangaan van kortetermijnleningen te worden toegestaan , op voorwaarde dat het niet-gestort toegezegd kapitaal niet wordt overschreden . (14) Om te garanderen dat in aanmerking komende durfkapitaalfondsen uitsluitend worden aangeboden aan beleggers die over de nodige ervaring, kennis en deskundigheid beschikken om hun eigen beleggingsbeslissingen te nemen en een behoorlijke beoordeling te maken van de risico's ▌die aan deze fondsen verbonden zijn, en om het beleggersvertrouwen in in aanmerking komende durfkapitaalfondsen in stand te houden, moeten bepaalde specifieke beschermingsmaatregelen worden getroffen. In aanmerking komende durfkapitaalfondsen zouden bijgevolg ▌alleen mogen worden aangeboden aan beleggers die professionele cliënten zijn of die kunnen worden behandeld als professionele cliënten in de zin van Richtlijn 2004/39/EG van het Europees Parlement en de Raad van 21 april 2004 betreffende markten voor financiële instrumenten (8) . Om evenwel tot een voldoende brede beleggersbasis voor beleggingen in in aanmerking komende durfkapitaalfondsen te komen, is het eveneens wenselijk dat bepaalde andere beleggers, zoals onder meer vermogende particulieren, toegang hebben tot in aanmerking komende durfkapitaalfondsen. Voor deze andere beleggers moeten er evenwel specifieke beschermingsmaatregelen worden getroffen om te garanderen dat in aanmerking komende durfkapitaalfondsen alleen worden aangeboden aan beleggers die over het geschikte profiel beschikken om dergelijke beleggingen te verrichten. Deze beschermingsmaatregelen moeten het aanbieden van durfkapitaalfondsen via periodieke spaarplannen uitsluiten. Voorts moeten de bestuursleden, directeuren of bij het beheer betrokken werknemers van een durfkapitaalfondsbeheerder beleggingen kunnen doen in het in aanmerking komende durfkapitaalfonds dat zij beheren, aangezien deze personen voldoende kennis hebben om in durfkapitaal te beleggen. (15) Om te waarborgen dat alleen durfkapitaalfondsbeheerders die aan uniforme kwaliteitscriteria met betrekking tot hun marktgedrag voldoen, de benaming EuVECA mogen gebruiken, dienen in deze verordening voorschriften voor de bedrijfsuitoefening en voor de relatie van de durfkapitaalfondsbeheerder met zijn beleggers te worden neergelegd. Om dezelfde reden dienen in deze verordening uniforme voorwaarden te worden vastgelegd ten aanzien van het aanpakken van belangenconflicten door dergelijke beheerders. Krachtens deze voorschriften dient de beheerder er ook toe verplicht te zijn de vereiste organisatorische en administratieve regelingen te treffen om ervoor te zorgen dat belangenconflicten op passende wijze worden aangepakt. (15 bis) Als een durfkapitaalfondsbeheerder voornemens is taken te delegeren aan derden, mag de aansprakelijkheid van de beheerder ten aanzien van het in aanmerking komende durfkapitaalfonds en de beleggers ervan geen gevolgen van de delegatie van taken door de durfkapitaalfondsbeheerder aan een derde ondervinden. Daarnaast mag de durfkapitaalfondsbeheerder niet in die mate taken delegeren dat hij in essentie niet langer als de durfkapitaalfondsbeheerder kan worden beschouwd en een doorgeefluik is geworden. De durfkapitaalfondsbeheerder moet te allen tijde verantwoordelijk blijven voor de correcte werking van de gedelegeerde functies en de naleving van deze verordening. De delegatie van taken mag de effectiviteit van het toezicht van de durfkapitaalfondsbeheerder niet ondermijnen, en mag met name niet verhinderen dat de belangen van de beleggers bij het optreden van de durfkapitaalfondsbeheerder of het beheer van het durfkapitaalfonds zo goed mogelijk worden behartigd. (16) Om de integriteit van de benaming EuVECA te verzekeren, moet deze verordening ook kwaliteitscriteria bevatten ten aanzien van de organisatie van een durfkapitaalfondsbeheerder. In deze verordening moeten daarom uniforme en evenredige vereisten worden vastgesteld om ervoor te zorgen dat steeds in voldoende technische en personele middelen ▌wordt voorzien ▌. (16 bis) Om ervoor te zorgen dat het in aanmerking komende durfkapitaalfonds behoorlijk wordt beheerd en dat de beheerder potentiële risico's als gevolg van de activiteiten ervan kan dekken, moeten in deze verordening ten aanzien van de durfkapitaalfondsbeheerders uniforme en evenredige vereisten worden vastgesteld om voldoende eigen vermogen aan te houden. Het bedrag van dit eigen vermogen moet volstaan om te zorgen voor de continuïteit van de in aanmerking komende durfkapitaalfondsen en voor het behoorlijke beheer ervan. (17) Ter bescherming van de beleggers moet ervoor worden gezorgd dat de activa van in aanmerking komende durfkapitaalfondsen naar behoren worden gewaardeerd. Daarom moeten de regels of statuten van in aanmerking komende durfkapitaalfondsen regels bevatten voor de waardering van activa. Dat moet de integriteit en de transparantie van de waardering verzekeren. (18) Om te garanderen dat durfkapitaalfondsbeheerders die van de benaming EuVECA gebruikmaken, voldoende verantwoording afleggen voor hun activiteiten, moeten uniforme voorschriften voor jaarverslagen worden vastgesteld. (19) Om de integriteit van de benaming EuVECA in de ogen van beleggers te waarborgen, mag deze benaming alleen worden gebruikt door durfkapitaalfondsbeheerders die volledig transparant zijn wat hun beleggingsbeleid en hun beleggingsdoelstellingen betreft. Daarom moet deze verordening uniforme voorschriften bevatten voor de openbaarmakingsvereisten die een durfkapitaalfondsbeheerder ten aanzien van zijn beleggers in acht dient te nemen. In het bijzonder moeten er precontractuele openbaarmakingsverplichtingen bestaan betreffende de beleggingsstrategie en –doelstellingen van het in aanmerking komende durfkapitaalfonds, de gebruikte beleggingsinstrumenten, kosten en aanverwante lasten, alsook het risico/rendementsprofiel van de door een in aanmerking komend fonds aangeboden belegging. Om een hoge mate van transparantie te realiseren, moeten deze openbaarmakingsvereisten eveneens voorzien in informatie over de wijze waarop de vergoeding van de durfkapitaalfondsbeheerder wordt berekend. (20) Om ervoor te zorgen dat effectief toezicht wordt uitgeoefend op de naleving van de uniforme vereisten die in deze verordening zijn neergelegd, moet de bevoegde autoriteit van de lidstaat van herkomst erop toezien dat de durfkapitaalfondsbeheerder de in deze verordening vastgelegde uniforme vereisten in acht neemt. Te dien einde moet de beheerder van in aanmerking komende durfkapitaalfondsen die zijn in aanmerking komende fondsen onder de benaming EuVECA op de markt wenst aan te bieden, de bevoegde autoriteit van zijn lidstaat van herkomst van zijn voornemen in kennis stellen. De bevoegde autoriteit dient de durfkapitaalfondsbeheerder te registreren wanneer alle noodzakelijke informatie is verstrekt en wanneer passende regelingen zijn getroffen om te voldoen aan de vereisten van deze verordening. Deze registratie dient overal in de Unie geldig te zijn. (20 bis) Om de efficiënte grensoverschrijdende aanbieding van in aanmerking komende durfkapitaalfondsen te vergemakkelijken moet de beheerder zo snel mogelijk worden geregistreerd. (20 ter) Deze verordening omvat waarborgen om ervoor te zorgen dat de fondsen naar behoren worden gebruikt, maar de toezichtautoriteiten moeten waakzaam zijn om ervoor te zorgen dat deze waarborgen in acht worden genomen. (21) Om een effectief toezicht op de naleving van de in deze verordening vastgelegde uniforme criteria te garanderen, moet de verordening voorschriften bevatten betreffende de omstandigheden waaronder aan de bevoegde autoriteit van de lidstaat van herkomst verstrekte informatie moet worden geactualiseerd. (22) Ten behoeve van een effectief toezicht op de naleving van de vereisten van deze verordening dient daarin ook een procedure te worden vastgelegd voor grensoverschrijdende kennisgevingen tussen de bevoegde toezichthoudende autoriteiten. Deze procedure moet in gang worden gezet na de registratie van de durfkapitaalfondsbeheerder in zijn lidstaat van herkomst. (23) Om overal in de Unie transparante voorwaarden voor het aanbieden van in aanmerking komende durfkapitaalfondsen te waarborgen, moet aan de Europese toezichthoudende autoriteit ( Europese Autoriteit voor effecten en markten (European Securities and Markets Authority – ESMA) ), die is opgericht bij Verordening (EU) nr. 1095/2010 van het Europees Parlement en de Raad (9) , de taak worden toevertrouwd een centrale databank bij te houden waarin alle beheerders van in aanmerking komende durfkapitaalfondsen en de in aanmerking komende durfkapitaalfondsen die zij beheren, worden opgenomen die in overeenstemming met deze verordening zijn geregistreerd. (23 bis) Als de bevoegde autoriteit van de lidstaat van ontvangst duidelijke en aantoonbare redenen heeft om aan te nemen dat de durfkapitaalfondsbeheerder deze verordening op haar grondgebied overtreedt, moet zij dit onmiddellijk ter kennis brengen van de bevoegde autoriteit van de lidstaat van herkomst, die de nodige maatregelen moet nemen. (23 ter) Als de durfkapitaalfondsbeheerder ondanks de door de bevoegde autoriteit van de lidstaat van herkomst getroffen maatregelen of omdat de bevoegde autoriteit van de lidstaat van herkomst niet binnen een redelijke termijn optreedt, blijft handelen op een wijze die duidelijk strijdig is met deze verordening, kan de bevoegde autoriteit van de lidstaat van ontvangst, nadat zij de bevoegde autoriteit van de lidstaat van herkomst hiervan op de hoogte heeft gebracht, alle nodige maatregelen nemen om de beleggers te beschermen, inclusief de beheerder in kwestie beletten zijn durfkapitaalfondsen nog op het grondgebied van de lidstaat van ontvangst aan te bieden. (24) Om ervoor te zorgen dat effectief toezicht wordt uitgeoefend op de naleving van de in deze verordening vastgelegde criteria, dient de verordening een lijst van toezichtbevoegdheden te bevatten waarover bevoegde autoriteiten moeten kunnen beschikken. (25) Met het oog op een adequate handhaving moet deze verordening in administratieve sancties en maatregelen voorzien voor de schending van essentiële bepalingen van deze verordening, namelijk de voorschriften betreffende de portefeuillesamenstelling, de beschermingsmaatregelen met betrekking tot de identiteit van in aanmerking komende beleggers en het uitsluitende gebruik van de benaming EuVECA door geregistreerde durfkapitaalfondsbeheerders. Er moet worden bepaald dat een schending van deze sleutelbepalingen aanleiding geeft tot het verbod op het gebruik van de benaming en tot de schrapping van de durfkapitaalfondsbeheerder uit het register. (26) De toezichtinformatie dient te worden uitgewisseld tussen de bevoegde autoriteit van de lidstaat van herkomst, de bevoegde autoriteiten van de lidstaten van ontvangst en de ESMA. (27) Voor een effectieve samenwerking op toezichtgebied tussen de entiteiten die tot taak hebben toezicht uit te oefenen op de inachtneming van de in deze verordening vastgelegde uniforme criteria is het noodzakelijk dat alle relevante nationale overheden en de ESMA aan een strikt beroepsgeheim gebonden zijn. (28) Technische normen voor financiële diensten moeten zorgen voor een consistente harmonisatie en een streng toezicht in de hele Unie. Het zou efficiënt en passend zijn dat aan de ESMA, als instantie met een zeer gespecialiseerde deskundigheid, de ontwikkeling van ontwerpen van technische uitvoeringsnormen wordt toevertrouwd, mits deze normen geen beleidskeuzes inhouden, met het oog op de indiening ervan bij de Commissie. (29) Aan de Commissie moet de bevoegdheid worden toegekend middels uitvoeringshandelingen technische uitvoeringsnormen vast te stellen overeenkomstig artikel 291 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie en in overeenstemming met artikel 15 van Verordening (EU) nr. 1095/2010 van het Europees Parlement en de Raad van 24 november 2010 tot oprichting van een Europese toezichthoudende autoriteit (Europese autoriteit voor effecten en markten) (10) ▌. De ESMA dient te worden belast met de ontwikkeling van de ontwerpen van technische uitvoeringsnormen tot specificatie van de vorm ▌van de in deze verordening bedoelde kennisgeving . (30) Met het oog op de specificatie van de vereisten van deze verordening moet aan de Commissie de bevoegdheid worden overgedragen om overeenkomstig artikel 290 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie handelingen vast te stellen ▌ten aanzien van de soorten belangenconflicten die durfkapitaalfondsbeheerders moeten vermijden en van de maatregelen die met het oog daarop moeten worden getroffen. Het is van bijzonder belang dat de Commissie bij haar voorbereidende werkzaamheden tot passende raadpleging overgaat, onder meer op deskundigenniveau. Bij de voorbereiding en opstelling van de gedelegeerde handelingen moet de Commissie ervoor zorgen dat de desbetreffende documenten tijdig en op gepaste wijze gelijktijdig aan het Europees Parlement en de Raad worden toegezonden. ▌ (32) Uiterlijk vier jaar na de datum waarop deze verordening van toepassing wordt, moet een evaluatie ervan worden uitgevoerd om rekening te houden met de ontwikkeling van de durfkapitaalmarkt. De toetsing moet een algemeen onderzoek omvatten van de werking van de regels in deze verordening en de ervaring die is opgedaan bij het toepassen ervan. Op basis van deze evaluatie dient de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad een verslag voor te leggen dat, zo nodig, vergezeld gaat van wetgevingsvoorstellen. (32 bis) Voorts moet de Commissie uiterlijk op 22 juli 2017 een evaluatie starten van de wisselwerking tussen deze verordening en andere regels betreffende instellingen voor collectieve belegging en de beheerders hiervan, in het bijzonder die van Richtlijn 2011/61/EU. In deze evaluatie moet in het bijzonder het toepassingsgebied van deze verordening aan bod komen, met een beoordeling van de vraag of het nodig is dit uit te breiden om de beheerders van grotere alternatieve beleggingsfondsen toe te staan de benaming EuVECA te gebruiken. Op basis van deze evaluatie dient de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad een verslag voor te leggen dat, zo nodig, vergezeld gaat van wetgevingsvoorstellen. (32 ter) In het kader van deze evaluatie moet de Commissie een beoordeling maken van alle obstakels die eventueel de gebruikmaking van de fondsen door de beleggers hebben belemmerd, inclusief de impact op institutionele beleggers van andere regelgeving met een prudentieel karakter die op hen van toepassing kan zijn. Daarnaast moet de Commissie gegevens verzamelen voor een beoordeling van de bijdrage van EuVECA aan andere programma's van de Unie die bedoeld zijn om de innovatie in de Unie te ondersteunen, bijvoorbeeld Horizon 2020. (32 quater) Gelet op de mededeling van de Commissie met als titel ’Een actieplan ter verbetering van de toegang tot financiering voor kmo's’ en de mededeling van de Commissie van 6 oktober 2010 met als titel ’Europa 2020-kerninitiatief Innovatie-Unie’, is het belangrijk om te zorgen voor de doeltreffendheid van de overheidsregelingen in de Unie ter ondersteuning van de durfkapitaalmarkt en voor de coördinatie en onderlinge coherentie van de verschillende beleidsmaatregelen van de Unie ter bevordering van innovatie, inclusief het beleid op het gebied van mededinging en onderzoek. Centraal in het beleid van de Unie op het gebied van innovatie en groei is groene technologie, gelet op de doelstelling van de Unie om mondiaal leider te zijn op het gebied van slimme en duurzame groei en van energie- en hulpbronnenefficiëntie, inclusief wat de financiering van kmo's betreft. Bij de evaluatie van deze verordening zal het belangrijk zijn de impact ervan te beoordelen op de voortgang in de richting van deze doelstelling. (32 quinquies) De ESMA moet een raming uitvoeren van haar personele en andere behoeften die voortvloeien uit de vervulling van haar taken en bevoegdheden overeenkomstig deze verordening en daarover verslag uitbrengen bij het Europees Parlement, de Raad en de Commissie. (32 sexies) Het Europees Investeringsfonds (EIF) belegt onder andere in durfkapitaalfondsen in de hele Unie. De maatregelen waarin in deze verordening is voorzien om durfkapitaalfondsen gemakkelijk te kunnen identificeren aan de hand van welomschreven gemeenschappelijke kenmerken, moeten het voor het EIF gemakkelijker maken durfkapitaalfondsen overeenkomstig deze verordening te identificeren als mogelijke beleggingsdoelstelling. Het EIF moet daarom worden aangemoedigd in Europese durfkapitaalfondsen te beleggen. (33) Deze verordening eerbiedigt de grondrechten en neemt de beginselen in acht die met name erkend zijn in het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, met inbegrip van het recht op de eerbiediging van het privéleven en van het familie- en gezinsleven en de vrijheid van ondernemerschap . (34) Richtlijn 95/46/EG van het Europees Parlement en de Raad van 24 oktober 1995 betreffende de bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens en betreffende het vrije verkeer van die gegevens (11) regelt de verwerking van persoonsgegevens die wordt uitgevoerd in de lidstaten in het kader van deze verordening en onder toezicht van de bevoegde autoriteiten van de lidstaten, in het bijzonder de publieke onafhankelijke autoriteiten die door de lidstaten worden aangewezen. Verordening (EG) nr. 45/2001 van het Europees Parlement en de Raad van 18 december 2000 betreffende de bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens door de communautaire instellingen en organen en betreffende het vrije verkeer van die gegevens (12) regelt de verwerking van persoonsgegevens door de EAEM in het kader van deze verordening en onder toezicht van de Europese Toezichthouder voor gegevensbescherming. (35) Deze verordening dient de toepassing van de staatssteunregels op in aanmerking komende durfkapitaalfondsen onverlet te laten. (36) Aangezien de doelstellingen van deze verordening, namelijk garanderen dat uniforme vereisten van toepassing zijn op het aanbieden van in aanmerking komende durfkapitaalfondsen, en opzetten van een eenvoudig registratiesysteem voor durfkapitaalfondsbeheerders, waarbij ten volle rekening wordt gehouden met de noodzaak om een evenwicht te bewerkstelligen tussen, enerzijds, de veiligheid en betrouwbaarheid die aan het gebruik van de benaming EuVECA verbonden zijn, en, anderzijds, de doeltreffende werking van de durfkapitaalmarkt en de kostprijs voor haar verschillende belanghebbenden, niet voldoende door de lidstaten kunnen worden verwezenlijkt en dus op grond van hun omvang en gevolgen beter op het niveau van de Unie kunnen worden verwezenlijkt, kan de Unie, overeenkomstig het in artikel 5 van het Verdrag betreffende de Europese Unie neergelegde subsidiariteitsbeginsel, maatregelen nemen. Overeenkomstig het in hetzelfde artikel neergelegde evenredigheidsbeginsel gaat deze verordening niet verder dan nodig is om deze doelstellingen te verwezenlijken, HEBBEN DE VOLGENDE VERORDENING VASTGESTELD: HOOFDSTUK I ONDERWERP, TOEPASSINGSGEBIED EN DEFINITIES Artikel 1 In deze verordening worden uniforme vereisten en voorwaarden vastgelegd voor de beheerders van instellingen voor collectieve belegging die gebruik wensen te maken van de benaming EuVECA in verband met het op de markt aanbieden van in aanmerking komende durfkapitaalfondsen in de Unie, waardoor wordt bijgedragen tot de vlotte werking van de interne markt. De verordening bevat uniforme voorschriften voor het in de gehele Unie aanbieden van in aanmerking komende durfkapitaalfondsen aan in aanmerking komende beleggers, betreffende de portefeuillesamenstelling van in aanmerking komende durfkapitaalfondsen, betreffende de in aanmerking komende beleggingsinstrumenten en –technieken die door in aanmerking komende durfkapitaalfondsen moeten worden gehanteerd, alsook betreffende de organisatie, het gedrag en de transparantie van durfkapitaalfondsbeheerders die overal in de Unie in aanmerking komende durfkapitaalfondsen aanbieden. Artikel 2 1. Deze verordening is van toepassing op de in artikel 3, onder b), omschreven beheerders van instellingen voor collectieve belegging wier beheerde vermogen in totaal de in artikel 3, lid 2, onder b), van Richtlijn 2011/61/EU bedoelde drempel overschrijdt, die in de Unie zijn gevestigd en die zich overeenkomstig artikel 3, lid 3, onder a), van Richtlijn 2011/61/EU bij de bevoegde autoriteiten van hun lidstaat van herkomst moeten laten registreren ▌. 1 bis. Durfkapitaalfondsbeheerders die in het kader van deze verordening geregistreerd zijn overeenkomstig artikel 13 en wier totale vermogen vervolgens aangroeit tot het de in artikel 3, lid 2, onder b), van Richtlijn 2011/61/EU bedoelde drempel overschrijdt, en die daardoor in overeenstemming met artikel 6 van Richtlijn 2011/61/EU aan een vergunning van de bevoegde autoriteiten van hun lidstaat van herkomst onderworpen worden, mogen de benaming EuVECA verder blijven gebruiken in verband met het op de markt aanbieden van in aanmerking komende durfkapitaalfondsen in de Unie, op voorwaarde dat zij met betrekking tot in aanmerking komende durfkapitaalfondsen te allen tijde blijven voldoen aan de vereisten in de genoemde richtlijn en dat zij blijven voldoen aan de artikelen 3, 5 en 12, onder b) en g bis) van deze verordening. 1 ter. Durfkapitaalfondsbeheerders die in overeenstemming met deze verordening geregistreerd zijn, mogen daarnaast ook icbe's beheren als zij daartoe gemachtigd zijn volgens Richtlijn 2009/65/EG, op voorwaarde dat zij externe beheerders zijn. ▌ Artikel 3 Voor de toepassing van deze verordening wordt verstaan onder: Met betrekking tot de eerste alinea, onder i), wordt, indien de rechtsvorm van een in aanmerking komend durfkapitaalfonds intern beheer toestaat en het besturend orgaan van het fonds ervoor kiest geen externe beheerder aan te stellen, het in aanmerking komende durfkapitaalfonds zelf als durfkapitaalfondsbeheerder geregistreerd. Een in aanmerking komend durfkapitaalfonds dat is geregistreerd als intern durfkapitaalfondsbeheerder, kan niet worden geregistreerd als extern durfkapitaalfondsbeheerder van andere instellingen voor collectieve belegging. HOOFDSTUK II VOORWAARDEN VOOR HET GEBRUIK VAN DE BENAMING EuVECA Artikel 4 Durfkapitaalfondsbeheerders die aan de vereisten van dit hoofdstuk voldoen, hebben het recht de benaming EuVECA te gebruiken bij het aanbieden van in aanmerking komende durfkapitaalfondsen in de Unie. Artikel 5 1. De durfkapitaalfondsbeheerder zorgt ervoor dat wanneer hij andere activa dan in aanmerking komende beleggingen verwerft, niet meer dan 30 procent van het totaalbedrag van de kapitaalinbrengen en het niet-gestort toegezegd kapitaal van het fonds wordt gebruikt voor het verwerven van andere activa dan in aanmerking komende beleggingen; de 30 procent wordt berekend op basis van de bedragen die kunnen worden belegd na aftrek van alle kosten; bij de berekening van dit maximum wordt geen rekening gehouden met ▌aangehouden geldmiddelen en kasequivalenten , aangezien geldmiddelen en kasequivalenten niet mogen worden beschouwd als belegging . 2. De durfkapitaalfondsbeheerder mag op het niveau van het in aanmerking komende durfkapitaalfonds geen gebruik maken van methoden die de risicopositie van het fonds doen toenemen tot een niveau dat hoger is dan het toegezegd kapitaal , zoals het lenen van contanten of effecten, het innemen van posities in derivaten of enigerlei andere handeling. 2 bis. De durfkapitaalfondsbeheerder mag op het niveau van het in aanmerking komende durfkapitaalfonds alleen leningen aangaan, schuldpapier uitgeven en garanties verschaffen, als deze leningen, dit schuldpapier of deze garanties gedekt zijn door niet-gestort toegezegd kapitaal. ▌ Artikel 6 1. Durfkapitaalfondsbeheerders bieden de deelnemingsrechten en aandelen van in aanmerking komende durfkapitaalfondsen uitsluitend aan aan beleggers die overeenkomstig afdeling I van bijlage II bij Richtlijn 2004/39/EG als professionele cliënten worden aangemerkt of die overeenkomstig afdeling II van bijlage II bij Richtlijn 2004/39/EG op verzoek als professionele cliënten kunnen worden behandeld, of aan andere beleggers ingeval: ▌ 2. Alinea 1 is niet van toepassing op de beleggingen van bestuursleden, directeuren of bij het beheer betrokken werknemers van een durfkapitaalfondsbeheerder wanneer deze gedaan worden in het in aanmerking komende durfkapitaalfonds dat zij beheren. Artikel 7 Durfkapitaalfondsbeheerders zijn verplicht om met betrekking tot de in aanmerking komende durfkapitaalfondsen die zij beheren: Artikel 7 bis 1. Als een durfkapitaalfondsbeheerder voornemens is taken te delegeren aan derden, ondervindt de aansprakelijkheid van de beheerder ten aanzien van het in aanmerking komende durfkapitaalfonds en de beleggers ervan geen gevolgen van de delegatie van taken door de durfkapitaalfondsbeheerder aan een derde en delegeert de beheerder niet in die mate taken dat hij in essentie niet langer als de durfkapitaalfondsbeheerder kan worden beschouwd en een doorgeefluik wordt. 2. De delegatie mag de effectiviteit van het toezicht van de durfkapitaalfondsbeheerder niet ondermijnen, en mag met name niet verhinderen dat de belangen van de beleggers bij het optreden van de durfkapitaalfondsbeheerder of het beheer van het in aanmerking komende durfkapitaalfonds zo goed mogelijk worden behartigd. Artikel 8 1. Durfkapitaalfondsbeheerders onderkennen en vermijden belangenconflicten. Ingeval belangenconflicten niet kunnen worden vermeden, beheren en monitoren zij deze conflicten en maken zij deze overeenkomstig lid 4 onmiddellijk openbaar om te voorkomen dat de conflicten een negatief effect hebben op de belangen van de in aanmerking komende durfkapitaalfondsen en hun beleggers, en om ervoor te zorgen dat de in aanmerking komende durfkapitaalfondsen die zij beheren op eerlijke wijze worden behandeld. 2. De durfkapitaalfondsbeheerder spoort in het bijzonder de belangenconflicten op die kunnen ontstaan tussen: 3. Durfkapitaalfondsbeheerders treffen en handhaven doeltreffende organisatorische en administratieve regelingen om te voldoen aan de vereisten van de leden 1 en 2. 4. De in lid 1 bedoelde belangenconflicten worden openbaar gemaakt ingeval de organisatorische regelingen die de durfkapitaalfondsbeheerder heeft getroffen om belangenconflicten te onderkennen, te voorkomen, te beheersen en te monitoren, niet volstaan om met redelijke zekerheid te kunnen aannemen dat het risico dat de belangen van de beleggers worden geschaad, zal worden voorkomen. De durfkapitaalfondsbeheerders brengen de beleggers in duidelijke bewoordingen op de hoogte van de algemene aard of de oorzaken van belangenconflicten alvorens voor hen zaken te doen. 5. De Commissie is bevoegd overeenkomstig artikel 23 gedelegeerde handelingen vast te stellen tot specificatie van: Artikel 9 Durfkapitaalfondsbeheerders beschikken te allen tijde over voldoende eigen vermogen en toereikende en passende personele en technische middelen om in aanmerking komende durfkapitaalfondsen naar behoren te beheren. Het is de taak van de durfkapitaalfondsbeheerders om ervoor te zorgen dat zij te allen tijde kunnen aantonen dat hun eigen vermogen toereikend is om de operationele continuïteit te garanderen en de redenen kunnen bekendmaken waarom zij van mening zijn dat dit vermogen toereikend is, overeenkomstig artikel 12. Artikel 10 De regels voor de waardering van de activa worden vastgelegd in de regels of statuten van het in aanmerking komende durfkapitaalfonds en in deze regels wordt gezorgd voor een degelijk en transparant waarderingsproces . De gehanteerde waarderingsprocedures waarborgen dat de activa naar behoren worden gewaardeerd en dat de waarde van de activa ten minste eenmaal per jaar wordt berekend. Artikel 11 1. Voor elk in aanmerking komend durfkapitaalfonds onder zijn beheer stelt de durfkapitaalfondsbeheerder uiterlijk 6 maanden na het einde van het boekjaar een jaarverslag beschikbaar aan de bevoegde autoriteit van de lidstaat van herkomst. In dat verslag wordt een beschrijving gegeven van de samenstelling van de portefeuille van het in aanmerking komende durfkapitaalfonds en van de activiteiten van het afgelopen jaar. Dat verslag omvat ook een opgave van de winsten van de in aanmerking komende durfkapitaalfondsen aan het einde van de levensduur ervan en, indien van toepassing, een opgave van de winsten die tijdens de levensduur ervan zijn verdeeld. Het bevat de gecontroleerde financiële rekeningen van het in aanmerking komende durfkapitaalfonds. De controle bevestigt dat geldmiddelen en activa worden aangehouden in naam van het fonds en dat de durfkapitaalfondsbeheerder adequate registers en controlemaatregelen heeft vastgesteld en toegepast met betrekking tot het gebruik van mandaten of zeggenschap over de geldmiddelen en activa van het in aanmerking komende durfkapitaalfonds en de beleggers ervan, en wordt eenmaal per jaar uitgevoerd. Het jaarverslag wordt opgesteld overeenkomstig de bestaande verslaggevingsstandaarden en de voorwaarden die tussen de durfkapitaalfondsbeheerder en de beleggers zijn overeengekomen. De durfkapitaalfondsbeheerder stelt het verslag op verzoek beschikbaar aan de beleggers. Durfkapitaalfondsbeheerders en beleggers kunnen onderling overeenkomen dat additionele informatie wordt verstrekt. 2. Ingeval de durfkapitaalfondsbeheerder verplicht is met betrekking tot het in aanmerking komende durfkapitaalfonds een jaarlijks financieel verslag in de zin van Richtlijn 2004/109/EG van het Europees Parlement en de Raad van 15 december 2004 betreffende de transparantievereisten die gelden voor informatie over uitgevende instellingen waarvan effecten tot de handel op een gereglementeerde markt zijn toegelaten (13) openbaar te maken, mag de in lid 1 ▌bedoelde informatie ofwel afzonderlijk, ofwel als extra onderdeel van het jaarlijkse financiële verslag worden verstrekt. Artikel 12 1. Durfkapitaalfondsbeheerders stellen met betrekking tot de in aanmerking komende durfkapitaalfondsen die zij beheren hun beleggers voordat zij hun beleggingsbeslissing nemen , op duidelijke en begrijpelijke wijze in kennis van ▌de volgende elementen: 1 bis. Alle informatie als bedoeld in lid 1 is eerlijk, duidelijk en niet misleidend. Zij wordt regelmatig bijgewerkt en getoetst, indien nodig. 2. Ingeval het in aanmerking komende durfkapitaalfonds verplicht is overeenkomstig Richtlijn 2003/71/EG van het Europees Parlement en de Raad van 4 november 2003 betreffende het prospectus dat gepubliceerd moet worden wanneer effecten aan het publiek worden aangeboden of tot de handel worden toegelaten (14) of overeenkomstig de nationale wetgeving een prospectus met betrekking tot het in aanmerking komende durfkapitaalfonds te publiceren, mag de in lid 1 van dit artikel bedoelde informatie ofwel afzonderlijk, ofwel als onderdeel van het prospectus worden verstrekt. HOOFDSTUK III TOEZICHT EN ADMINISTRATIEVE SAMENWERKING Artikel 13 1. Durfkapitaalfondsbeheerders die voornemens zijn bij het aanbieden van hun in aanmerking komende durfkapitaalfondsen de benaming EuVECA te gebruiken, stellen de bevoegde autoriteit van hun lidstaat van herkomst van dit voornemen in kennis en verstrekken de volgende informatie: 2. De bevoegde autoriteit van de lidstaat van herkomst registreert de durfkapitaalfondsbeheerder enkel indien voor haar vaststaat dat voldaan is aan de volgende voorwaarden : 3. De registratie is geldig voor het volledige grondgebied van de Unie en stelt durfkapitaalfondsbeheerders in staat in aanmerking komende durfkapitaalfondsen in de gehele Unie onder de benaming EuVECA op de markt aan te bieden. Artikel 14 De durfkapitaalfondsbeheerder stelt de bevoegde autoriteit van de lidstaat van herkomst ervan in kennis wanneer hij voornemens is: Artikel 15 1. Onmiddellijk na de registratie van een durfkapitaalfondsbeheerder , de toevoeging van een nieuw in aanmerking komend durfkapitaalfonds, de toevoeging van een nieuw domicilie voor de vestiging van een in aanmerking komend durfkapitaalfonds of de toevoeging van een nieuwe lidstaat waar de durfkapitaalfondsbeheerder voornemens is in aanmerking komende durfkapitaalfondsen aan te bieden, stelt de bevoegde autoriteit van de lidstaat van herkomst de overeenkomstig artikel 13, lid 1, onder d), aangegeven lidstaten en de ESMA hiervan in kennis ▌. 2. De bevoegde autoriteiten van de overeenkomstig artikel 13, lid 1, onder d), aangegeven lidstaten van ontvangst leggen de overeenkomstig artikel 13 geregistreerde durfkapitaalfondsbeheerder geen verplichtingen of administratieve procedures op met betrekking tot het op de markt aanbieden van zijn in aanmerking komende durfkapitaalfondsen, en eisen evenmin dat toelating voor het op de markt aanbieden van deze fondsen moet worden gegeven voordat daarmee wordt begonnen. 3. Om een uniforme toepassing van dit artikel te garanderen, ontwikkelt de ESMA ontwerpen van technische uitvoeringsnormen met het oog op de vaststelling van het model van de kennisgeving. 4. (15) De ESMA legt die ontwerpen van technische uitvoeringsnormen uiterlijk op …* voor aan de Commissie. 5. De Commissie is bevoegd volgens de procedure van artikel 15 van Verordening (EU) nr. 1095/2010 de in lid 3 van dit artikel bedoelde technische uitvoeringsnormen vast te stellen. Artikel 16 De ESMA houdt een via internet publiekelijk toegankelijke centrale databank bij met alle overeenkomstig deze verordening in de Unie geregistreerde durfkapitaalfondsbeheerders en alle in aanmerking komende durfkapitaalfondsen die zij aanbieden, alsmede de landen waar deze aangeboden worden . Artikel 17 1. De bevoegde autoriteit van de lidstaat van herkomst houdt toezicht op de naleving van de vereisten van deze verordening. 1 bis. Als de bevoegde autoriteit van de lidstaat van ontvangst duidelijke en aantoonbare redenen heeft om aan te nemen dat de durfkapitaalfondsbeheerder deze verordening op haar grondgebied overtreedt, brengt zij dit onmiddellijk ter kennis van de bevoegde autoriteit van de lidstaat van herkomst, die de nodige maatregelen neemt. 1 ter. Als de durfkapitaalfondsbeheerder ondanks de door de bevoegde autoriteit van de lidstaat van herkomst getroffen maatregelen of omdat de bevoegde autoriteit van de lidstaat van herkomst niet binnen een redelijke termijn optreedt, blijft handelen op een wijze die duidelijk strijdig is met deze verordening, kan de bevoegde autoriteit van de lidstaat van ontvangst als gevolg hiervan, nadat zij de bevoegde autoriteit van de lidstaat van herkomst hiervan op de hoogte heeft gebracht, alle nodige maatregelen nemen om de beleggers te beschermen, inclusief de beheerder in kwestie beletten zijn durfkapitaalfondsen nog op het grondgebied van de lidstaat van ontvangst aan te bieden. Artikel 18 Aan de bevoegde autoriteiten worden conform de nationale wetgeving alle toezichthoudende en onderzoeksbevoegdheden verleend die nodig zijn voor de vervulling van hun taken. Zij beschikken in het bijzonder over de bevoegdheid om: Artikel 19 1. De lidstaten stellen de voorschriften vast met betrekking tot de administratieve ▌sancties en maatregelen die van toepassing zijn op schendingen van deze verordening en nemen alle maatregelen die nodig zijn om ervoor te zorgen dat deze worden uitgevoerd. De bedoelde administratieve sancties en maatregelen zijn doeltreffend, evenredig en afschrikkend. 2. (16) Uiterlijk op … stellen de lidstaten de Commissie en de ESMA van de in lid 1 bedoelde voorschriften in kennis. Zij stellen de Commissie en de ESMA onmiddellijk in kennis van alle eventuele latere wijzigingen ervan. Artikel 20 1. De bevoegde autoriteit van de lidstaat van herkomst neemt met inachtneming van het proportionaliteitsbeginsel de in lid 2 bedoelde passende maatregelen wanneer de durfkapitaalfondsbeheerder: 2. In de in lid 1 bedoelde gevallen neemt de bevoegde autoriteit van de lidstaat van herkomst de volgende maatregelen, al naargelang het geval: 3. De bevoegde autoriteit van de lidstaat van herkomst stelt de bevoegde autoriteiten van de overeenkomstig artikel 13, lid 1, onder d), aangegeven lidstaten van ontvangst en de ESMA onverwijld in kennis van de in lid 2, onder a ), van dit artikel bedoelde schrapping van de durfkapitaalfondsbeheerder uit het register. 4. Het recht om in de Unie een of meer in aanmerking komende durfkapitaalfondsen onder de benaming EuVECA op de markt aan te bieden, vervalt met onmiddellijke ingang vanaf de datum van de in lid 2, onder a) ▌, bedoelde beslissing van de bevoegde autoriteit. Artikel 21 1. De bevoegde autoriteiten en de ESMA werken met elkaar samen ▌voor de vervulling van hun respectieve taken uit hoofde van deze verordening overeenkomstig Verordening (EU) nr. 1095/2010 . 2. De bevoegde autoriteiten en de ESMA wisselen alle informatie en documentatie uit die nodig zijn om hun respectieve taken uit hoofde van deze verordening overeenkomstig Verordening (EU) nr. 1095/2010 te vervullen, met name om schendingen van deze verordening op te sporen en te verhelpen. Artikel 22 1. Alle personen die werkzaam zijn of zijn geweest bij de bevoegde autoriteiten of de ESMA, alsook de auditors en deskundigen die in opdracht van de bevoegde autoriteiten handelen, zijn gebonden door het beroepsgeheim. De vertrouwelijke gegevens waarvan deze personen beroepshalve kennis krijgen, mogen aan geen enkele persoon of autoriteit worden doorgegeven, behalve in een samengevatte of geaggregeerde vorm, zodat durfkapitaalfondsbeheerders en in aanmerking komende durfkapitaalfondsen niet individueel kunnen worden geïdentificeerd, zulks onverminderd de gevallen die onder het strafrecht en de procedures uit hoofde van deze verordening vallen. 2. De bevoegde autoriteiten van de lidstaten of de ESMA worden niet belet informatie uit te wisselen overeenkomstig deze verordening of andere uniale wetgeving die op durfkapitaalfondsbeheerders en in aanmerking komende durfkapitaalfondsen van toepassing is. 3. Wanneer bevoegde autoriteiten en de ESMA overeenkomstig lid 2 vertrouwelijke informatie ontvangen, mogen zij deze uitsluitend gebruiken voor de uitoefening van hun taken en in het kader van administratieve en gerechtelijke procedures. Artikel 22 bis Geschillenbeslechting In geval van een meningsverschil tussen de bevoegde autoriteiten van lidstaten over een beoordeling, optreden of nalatigheid van een bevoegde autoriteit op gebieden waarvoor in deze verordening samenwerking of coördinatie tussen de bevoegde autoriteiten van meer dan één lidstaat is voorgeschreven, kunnen de bevoegde autoriteiten de aangelegenheid verwijzen naar de ESMA, die kan optreden overeenkomstig de bevoegdheden die haar zijn verleend bij artikel 19 van Verordening (EU) nr. 1095/2010, mits het meningsverschil geen verband houdt met artikel 3, punt (a), (iii), of met artikel 3, punt (d), (iv), van deze verordening. HOOFDSTUK IV OVERGANGS- EN SLOTBEPALINGEN Artikel 23 1. De bevoegdheid om gedelegeerde handelingen vast te stellen wordt aan de Commissie toegekend onder de in dit artikel neergelegde voorwaarden. 2. De in ▌artikel 8, lid 5, bedoelde bevoegdheidsdelegatie wordt aan de Commissie toegekend voor een termijn van vier jaar met ingang van … (17) . De Commissie stelt uiterlijk negen maanden voor het einde van de termijn van vier jaar een verslag op over de bevoegdheidsdelegatie. De bevoegdheidsdelegatie wordt stilzwijgend met termijnen van dezelfde duur verlengd, tenzij het Europees Parlement of de Raad zich uiterlijk drie maanden voor het einde van elke termijn tegen deze verlenging verzet. 3. Het Europees Parlement of de Raad kan de in ▌artikel 8, lid 5, bedoelde bevoegdheidsdelegatie te allen tijde intrekken. Een besluit tot intrekking maakt een einde aan de delegatie van de in dat besluit genoemde bevoegdheid. Een besluit tot intrekking maakt een einde aan de delegatie van de in dat besluit genoemde bevoegdheid. Het laat de geldigheid van de reeds van kracht zijnde gedelegeerde handelingen onverlet. 4. Zodra de Commissie een gedelegeerde handeling heeft vastgesteld, doet zij daarvan gelijktijdig kennisgeving aan het Europees Parlement en de Raad. 5. Een overeenkomstig ▌artikel 8, lid 5, vastgestelde gedelegeerde handeling treedt alleen in werking indien het Europees Parlement of de Raad binnen een termijn van drie maanden na de kennisgeving van de handeling aan het Europees Parlement en de Raad daartegen geen bezwaar heeft gemaakt, of indien zowel het Europees Parlement als de Raad voor het verstrijken van de termijn van drie maanden de Commissie hebben medegedeeld dat zij daartegen geen bezwaar zullen maken. Die termijn wordt op initiatief van het Europees Parlement of de Raad met drie maanden verlengd. Artikel 24 1. Uiterlijk vier jaar na de datum waarop deze verordening van toepassing wordt, toetst de Commissie deze verordening. De toetsing omvat een algemeen onderzoek van de werking van de voorschriften van deze verordening en van de ervaring die bij de toepassing ervan is opgedaan, met inbegrip van: 2. Na de in lid 1 bedoelde toetsing en na de ESMA te hebben geraadpleegd, dient de Commissie bij het Europees Parlement en de Raad een verslag in, in voorkomend geval vergezeld van een wetgevingsvoorstel. Artikel 24 bis 1. De Commissie start uiterlijk op 22 juli 2017 een evaluatie van de wisselwerking tussen deze verordening en andere regels betreffende instellingen voor collectieve belegging en de beheerders hiervan, in het bijzonder die van Richtlijn 2011/61/EU. Deze evaluatie heeft betrekking op het toepassingsgebied van de verordening. In het kader van de evaluatie worden gegevens verzameld om te beoordelen of het toepassingsgebied moet worden uitgebreid om beheerders die durfkapitaalfondsen beheren waarvan het totale vermogen de in artikel 2, lid 1, vastgestelde drempel overschrijdt, in staat te stellen durfkapitaalfondsbeheerders overeenkomstig deze verordening te worden. 2. Na de in lid 1 bedoelde toetsing en na raadpleging van de ESMA, dient de Commissie bij het Europees Parlement en de Raad een verslag in, in voorkomend geval vergezeld van een wetgevingsvoorstel. Artikel 25 Deze verordening treedt in werking op de twintigste dag na die van de bekendmaking ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie . Zij is van toepassing met ingang van 22 juli 2013, met uitzondering van ▌artikel 8, lid 5, dat van toepassing is met ingang van de datum van inwerkingtreding van deze verordening. Deze verordening is verbindend in al haar onderdelen en is rechtstreeks toepasselijk in elke lidstaat. Gedaan te ..., Voor het Europees Parlement De voorzitter De voorzitter Voor de Raad (Gewone wetgevingsprocedure: eerste lezing) (Gewone wetgevingsprocedure: eerste lezing) (Gewone wetgevingsprocedure: eerste lezing) Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2011)0289 ), – gezien artikel 294, lid 2, artikel 53, lid 1, en artikelen 62 en 114 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C7-0138/2011), – gezien artikel 294, lid 3, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité van 21 september 2011 (1) , – gezien de schriftelijke toezegging van de vertegenwoordiger van de Raad van 14 juni 2012 om het standpunt van het Europees Parlement goed te keuren, overeenkomstig artikel 294, lid 4, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien artikel 55 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie juridische zaken en de adviezen van de Commissie interne markt en consumentenbescherming en de Commissie cultuur en onderwijs ( A7-0055/2012 ), 1. stelt onderstaand standpunt in eerste lezing vast; 2. verzoekt om hernieuwde voorlegging indien de Commissie voornemens is ingrijpende wijzigingen in haar voorstel aan te brengen of dit door een nieuwe tekst te vervangen; 3. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en aan de Commissie alsmede aan de nationale parlementen. Standpunt van het Europees Parlement in eerste lezing vastgesteld op 13 september 2012 met het oog op de vaststelling van Richtlijn (EU) 2012/.../EU van het Europees Parlement en de Raad inzake bepaalde toegestane gebruikswijzen van verweesde werken (Aangezien het Parlement en de Raad tot overeenstemming zijn geraakt, komt het standpunt van het Parlement overeen met de definitieve rechtshandeling: Richtlijn 2012/28/EU). (Gewone wetgevingsprocedure: eerste lezing) Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2010)0552 ), – gezien artikel 294, lid 2, en artikel 270, lid 2, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C7-0322/2010), – gezien artikel 294, lid 3, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien de schriftelijke toezegging van de vertegenwoordiger van de Raad van 18 juli 2012 om het standpunt van het Europees Parlement goed te keuren, overeenkomstig artikel 294, lid 4, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien artikel 55 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie internationale handel en het advies van de Commissie buitenlandse zaken ( A7-0069/2011 ), 1. stelt onderstaand standpunt in eerste lezing vast (1) ; 2. verzoekt om hernieuwde voorlegging indien de Commissie voornemens is ingrijpende wijzigingen in haar voorstel aan te brengen of dit door een nieuwe tekst te vervangen; 3. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en aan de Commissie alsmede aan de nationale parlementen. Standpunt van het Europees Parlement in eerste lezing vastgesteld op 13 september 2012 met het oog op de vaststelling van Verordening (EU) nr. .../2012 van het Europees Parlement en de Raad tot invoering, als noodmaatregel, van autonome handelspreferenties voor Pakistan (Aangezien het Parlement en de Raad tot overeenstemming zijn geraakt, komt het standpunt van het Parlement overeen met de definitieve rechtshandeling: Verordening (EU) nr. 1029/2012). Het Europees Parlement , – gezien zijn eerdere resoluties over Syrië, – gezien de conclusies van de Raad Buitenlandse Zaken over Syrië van 23 juli, 25 juni, 14 mei, 23 april en 23 maart 2012, gezien de conclusies van de Europese Raad over Syrië van 29 juni 2012, – gezien de verklaringen van de vicevoorzitter van de Commissie / hoge vertegenwoordiger van de Unie voor het buitenlands en veiligheidsbeleid over Syrië van 15 maart, 14 en 27 april, 27 mei, 3 en 18 juni, 6, 8 en 20 juli, 3, 4, 8 en 18 augustus, en 5 september 2012, – gezien de verklaringen over Syrië die de Europese commissaris voor Internationale samenwerking, humanitaire hulp en crisisbestrijding op 17 en 31 juli, en 29 augustus 2012 heeft afgelegd, – gezien het driedaagse bezoek van de voorzitter van het Internationale Comité van het Rode Kruis aan Syrië van 4-6 september 2012, – gezien het besluit van 17 augustus 2012 van de secretaris-generaal van de Verenigde Naties, Ban Ki-moon, en de secretaris-generaal van de Liga van Arabische Staten, Nabil El Araby, om Lakhdar Brahimi te benoemen tot nieuwe gezamenlijke speciale vertegenwoordiger voor Syrië, – gezien Verordening (EU) nr. 509/2012 van de Raad van 15 juni 2012 tot wijziging van Verordening (EU) nr. 36/2012 van de Raad betreffende beperkende maatregelen in het licht van de situatie in Syrië, en de latere besluiten van de Raad ter uitvoering van deze maatregelen, – gezien resolutie 66/253 van de Algemene Vergadering van de VN over de situatie in de Arabische Republiek Syrië van 3 augustus 2012, – gezien resoluties 19/1 van 1 maart 2012, S-19/1 van 1 juni 2012 en 20/L.22 van 6 juli 2012 van de VN-Mensenrechtenraad over de mensenrechtensituatie in Syrië, – gezien het rapport van de onafhankelijke internationale onderzoekscommissie van de VN over Syrië van 15 augustus 2012, – gezien het besluit van de Organisatie voor Islamitische Samenwerking van 13 augustus 2012 inzake de schorsing van Syrië als lid, – gezien het Nationale Pact en de Gemeenschappelijke Politieke Visie voor de overgang in Syrië, die zijn gepubliceerd na de conferentie van de Syrische oppositie die op 2 en 3 juli 2012 onder auspiciën van de Arabische Liga in Caïro is gehouden, – gezien de uitkomsten van de vergadering van de Actiegroep op 30 juni 2012 in Genève, – gezien het plan-Annan en resoluties 2042, 2043 en 2059 van de VN-Veiligheidsraad, – gezien de conclusies en aanbevelingen van ’The Day After Project: Supporting a Democratic Transition in Syria’, gepubliceerd in augustus 2012, – gezien de Universele Verklaring van de rechten van de mens van 1948, – gezien het Internationaal Verdrag inzake burgerrechten en politieke rechten, het Internationaal Verdrag inzake economische, sociale en culturele rechten, het Verdrag tegen foltering en andere wrede, onmenselijke of onterende behandeling of bestraffing, het Verdrag inzake de rechten van het kind en het bijbehorende Facultatief Protocol inzake de betrokkenheid van kinderen bij gewapende conflicten, alsmede het Verdrag inzake de voorkoming en bestraffing van genocide, waarbij Syrië in alle gevallen partij is, – gezien artikel 110, lid 2 en lid 4, van zijn Reglement; A. overwegende dat volgens de VN sinds het begin van het gewelddadige optreden tegen vreedzame betogers in Syrië in maart 2011 bijna 20 000 mensen, in grote meerderheid burgers, zijn gedood; overwegende dat het zware geweld, zoals het gebruik van zware artillerie en de beschieting van woonwijken, en de vreselijke moordpartijen van het Syrische leger, veiligheidstroepen en de Shabiha voortdurend zijn toegenomen; overwegende dat er diverse bloedbaden zijn aangericht en mannen, vrouwen en kinderen gericht en van vlakbij zijn doodgeschoten; overwegende dat het aantal folteringen en massale arrestaties en de grootschalige verwoesting van woonwijken de voorbije maanden dramatisch zijn geëscaleerd; overwegende dat in heel Syrië steden en dorpen door regeringstroepen worden belegerd en gebombardeerd, ook door helikopters en gevechtsvliegtuigen; overwegende dat het conflict ten gevolg van de toenemende inzet van militaire middelen escaleert in een burgeroorlog; B. overwegende dat verdere militarisering van de situatie in Syrië ernstige gevolgen zou hebben voor de burgerbevolking, die reeds met een snel verslechterende humanitaire situatie te kampen heeft, en ook van invloed zal blijven op de veiligheid en stabiliteit in de regio als geheel, in het bijzonder Jordanië en Libanon, met alle onvoorspelbare implicaties en consequenties van dien; C. overwegende dat volgens schattingen van de VN in augustus naar schatting 5 000 mensen door de voortdurende gevechten zijn omgekomen, wat het aantal dodelijke slachtoffers sinds het begin van het conflict op meer dan 20 000 brengt; overwegende dat de buurlanden, met name Turkije, Jordanië en Libanon, vooral de laatste weken geconfronteerd worden met een forse toename van het aantal Syrische burgers die er hun toevlucht zoeken als gevolg van de verheviging van het geweld en de precaire veiligheids- en humanitaire omstandigheden in hun land; overwegende dat 235 000 vluchtelingen uit Syrië zijn geregistreerd of wachten op registratie door het Hoge Commissariaat voor de Vluchtelingen van de VN; overwegende dat meer dan 75% van deze vluchtelingen vrouwen en kinderen zijn; overwegende dat tienduizenden vluchtelingen zich niet registreren; overwegende dat volgens schattingen in augustus per dag tussen de 500 en 2 000 Syrische vluchtelingen de grenzen met Jordanië, Libanon, Irak en Turkije zijn gepasseerd, waarmee het totale aantal vluchtelingen op meer dan 100 000 is gekomen; overwegende dat er volgens schattingen van de VN in Syrië zelf meer dan 1,2 miljoen ontheemden zijn en dat ongeveer 3 miljoen mensen onmiddellijke humanitaire bijstand nodig hebben; overwegende dat het Syrische regime met opzet alle toevoer van voedsel, water, elektriciteit en geneesmiddelen naar gehele gemeenschappen, zoals in Homs en recenter in Aleppo, heeft afgesneden; overwegende dat Turkije de VN-Veiligheidsraad heeft verzocht een veilige zone voor burgers in te stellen, die door de buurlanden zou worden bewaakt; D. overwegende dat Kofi Annan op 2 augustus 2012 heeft aangekondigd terug te treden als gezamenlijke speciaal vertegenwoordiger van de EU en de Liga van Arabische Staten voor Syrië op grond van de onverzettelijke houding van het Syrische regime, het toenemende wapengeweld en het feit dat een verdeelde Veiligheidsraad er niet in slaagt zich krachtig achter zijn zespuntenplan voor vrede te scharen; overwegende dat de voormalige minister van Buitenlandse Zaken van Algerije, Lakhdar Brahimi, onlangs tot de nieuwe gezamenlijke speciale vertegenwoordiger voor Syrië van de VN en de Arabische Liga is benoemd; E. overwegende dat het Syrische regime alle geloofwaardigheid en legitimiteit als vertegenwoordiger van het Syrische volk heeft verloren; F. overwegende dat de veto's van Rusland en China hebben belet dat de VN-Veiligheidsraad een resolutie heeft aangenomen ter ondersteuning van de resultaten van de bijeenkomst van de Actiegroep voor Syrië, en ook beoogde maatregelen hebben verhinderd om naleving van het zespuntenplan van Kofi Annan uit hoofde van artikel 41 van het VN-Handvest af te dwingen; overwegende dat de internationale gemeenschap er tot nu toe niet in is geslaagd eensgezindheid aan de dag te leggen en een adequaat antwoord op de crisis in Syrië te formuleren; G. overwegende dat er in de toekomst voor president Bashar al-Assad en zijn autoritair regime geen plaats is in Syrië; overwegende dat het aftreden van de president de enige manier is om verdere escalatie van de crisis te voorkomen en om een vreedzame en democratische overgang te laten plaatsvinden in het land; overwegende dat verschillende voormalige politieke en militaire leiders van het regime en ambassadeurs zijn overgelopen naar buurlanden en andere landen; H. overwegende dat er een geloofwaardig alternatief moet zijn voor het huidige regime; overwegende dat dit alternatief inclusief en representatief moet zijn voor de diversiteit van de Syrische samenleving en de universele waarden van democratie, de rechtsstaat, de mensenrechten en de fundamentele vrijheden, met speciale aandacht voor de rechten van etnische, culturele en religieuze minderheden, alsmede van vrouwen, volledig moet eerbiedigen; overwegende dat de instelling van een inclusieve en representatieve voorlopige regering van de oppositie kan bijdragen aan dit alternatief; I. overwegende dat de EU in verschillende ronden gerichte sancties aan Syrië heeft opgelegd, en haar tegen Syrië ingestelde wapenembargo verder heeft aangescherpt; overwegende dat er ondanks het geldende EU-embargo inzake wapens, munitie en militair materieel, en een verbod op de uitvoer van monitoringtechniek, meerdere incidenten zijn gemeld in verband met wapentransporten via EU-wateren en informatie is uitgelekt over zakelijke transacties tussen EU-bedrijven en Syrische instanties, groepen en personen die onder de EU-sancties vallen, hetgeen erop duidt dat de EU intern niet bij machte is haar eigen besluiten en verordeningen volledig uit te voeren; J. overwegende dat diverse externe actoren en staten, ofwel direct ofwel via regionale kanalen en buurlanden, alle partijen in het conflict actief blijven ondersteunen door financiële, operationele, logistieke en tactische hulp te verlenen, waaronder wapenleveranties, munitie en militair materieel, logistieke bijstand, communicatiemiddelen, en allerlei andere vormen van hulp die voor militaire doeleinden kan worden gebruikt, waarmee het panregionale karakter van het conflict eens te meer wordt aangetoond; overwegende dat verdere militarisering van het conflict het Syrische volk en de regio als geheel alleen maar groter lijden zal brengen; K. overwegende dat de Commissie op 7 september 2012 heeft aangekondigd nog eens 50 miljoen EUR aan humanitaire hulp ter beschikking te stellen voor hulpbehoevenden in Syrië en voor Syriërs die het land ontvluchten; overwegende dat volgens ECHO de EU reeds 142 miljoen EUR ter beschikking heeft gesteld en dat de hulp van de EU in totaal, met inbegrip van hulp van de lidstaten, 224 miljoen EUR bedraagt; L. overwegende dat Syrische vertegenwoordigers van de oppositie in de afgelopen maanden verschillende bijeenkomsten hebben gehouden met het doel interne verschillen te overwinnen en een verenigd front te vormen, en een ’Nationaal Pact’ en een ’gemeenschappelijke politieke visie voor de overgang in Syrië’ hebben gepubliceerd, alsmede conclusies en aanbevelingen van ’The Day After Project: Supporting a Democratic Transition in Syria’; overwegende dat ondanks alle inspanningen interne verdeeldheid en spanningen binnen deze oppositie blijven bestaan; M. overwegende dat de Actiegroep voor Syrië op 1 juli 2012 in Genève overeenstemming heeft bereikt over beginselen en richtsnoeren voor een overgang onder Syrische leiding, o.a. bestaand uit de vorming van een overgangsregering met volledige uitvoerende bevoegdheden; 1. veroordeelt opnieuw in de meest krachtige bewoordingen het nog steeds toenemende gebruik van lukraak geweld door het regime van president Assad tegen de Syrische burgerbevolking, met name het gericht doden van kinderen en vrouwen en massale executies in dorpen; is ten zeerste bezorgd over de ernst van de mensenrechtenschendingen en de mogelijke misdaden tegen de menselijkheid die zijn toegestaan en/of begaan door de Syrische autoriteiten, het Syrische leger, veiligheidstroepen en aangesloten milities; veroordeelt de standrechtelijke executies en alle andere vormen van mensenrechtenschendingen door groeperingen en troepen die tegen het regime-Assad gekant zijn; 2. spreekt zijn waardering uit voor de inspanningen van de buurlanden van Syrië bij het opvangen en met humanitaire hulp ondersteunen van Syrische vluchtelingen, en dringt aan op meer internationale steun en bijstand op dit gebied; onderstreept dat het van groot belang is een duurzaam antwoord op de humanitaire crisis te vinden, zowel in Syrië, als in de kampen met Syrische vluchtelingen in de buurlanden; verzoekt de buurlanden van Syrië met klem door te gaan met het verlenen van bescherming aan Syrische vluchtelingen en ontheemden, en in overeenstemming met hun internationale verplichtingen af te zien van het uitwijzen en terugsturen van deze mensen naar Syrië; roept de EU op passende maatregelen te treffen met het oog op de mogelijke instroom van vluchtelingen in haar lidstaten; benadrukt de noodzakelijke samenwerking met het Rode Kruis; is ingenomen met de bereidheid van de EU om extra steun te verlenen, ook financieel, om de buurlanden, waaronder Turkije, Libanon en Jordanië, het groeiende aantal Syrische vluchtelingen te helpen opvangen, en verzoekt de EU en haar lidstaten om ondanks alle obstakels en moeilijkheden méér humanitaire hulp te bieden (ook via alternatieve kanalen) aan de bevolking van Syrië; 3. roept het Syrische regime op snel humanitaire hulp toe te laten en humanitaire hulpverleners en internationale media volledige toegang tot Syrië te verlenen, en de invoering van humanitaire pauzes mogelijk te maken zodat veilig humanitaire hulp kan worden verleend; benadrukt opnieuw dat het internationaal humanitair recht volledig door alle betrokkenen bij de crisis moet worden gerespecteerd; onderstreept dat nooit medische zorg mag worden onthouden aan gewonden en hulpbehoevenden, en roept alle betrokken partijen op om burgers te beschermen, volledige en onbelemmerde toegang tot voedsel, water en elektriciteit te garanderen, en af te zien van alle vormen van intimidatie en geweld tegen patiënten, artsen, medisch personeel en hulpverleners; 4. betuigt zijn deelneming met de families van de slachtoffers; bevestigt opnieuw zijn solidariteit met de strijd van het Syrische volk voor vrijheid, waardigheid en democratie, en looft hun moed en vastberadenheid, in het bijzonder van de vrouwen; 5. roept alle gewapende betrokkenen op om onmiddellijk een einde te maken aan het geweld in Syrië; dringt er bij het Syrische regering op aan het leger uit belegerde steden weg te halen en alle opgesloten demonstranten, politieke gevangenen, mensenrechtenactivisten, bloggers en journalisten onmiddellijk vrij te laten; 6. betreurt dat de VN-Veiligheidsraad niet in actie is gekomen en geen overeenstemming heeft bereikt over een resolutie om krachtiger en doeltreffender druk uit te oefenen om een einde te maken aan het geweld in Syrië; herhaalt zijn oproep aan de leden van de VN-Veiligheidsraad, met name Rusland en China, om in overeenstemming met hun verantwoordelijkheid te handelen en een einde te maken aan het geweld en repressie tegen de Syrische bevolking, waaronder middels steun voor afgedwongen naleving van resoluties 2042 en 2043 van de VN-Veiliheidsraad; blijft de initiatieven van de EU en haar lidstaten op dit gebied steunen; roept de VV / HV ertoe op alles in het werk te stellen om de aanneming van een resolutie van de VN-Veiligheidsraad te bewerkstelligen door stevige diplomatieke druk uit te oefenen op zowel Rusland, als China; 7. acht het noodzakelijk dat de EU zich gereedhoudt om nieuwe maatregelen af te kondigen en om binnen de VN-Veiligheidsraad in samenwerking met de VS, Turkije en de Arabische Liga alle opties te blijven overwegen in het kader van de ’verantwoordelijkheid om te beschermen’, om het Syrische volk te helpen en het bloedvergieten te doen ophouden; 8. steunt de oproep van diverse oppositiegroepen en de Turkse regering aan de internationale gemeenschap om langs de Turks-Syrische grens en wellicht ook in Syrië veiligheidszones in te richten en humanitaire corridors tot stand te brengen; verzoekt de VV / HV intensievere gesprekken met Turkije, de Arabische Liga en de Syrische oppositie te voeren over de inrichting van deze veiligheidszones waar Syrische vluchtelingen kunnen worden opgevangen en mensen die door het regime worden vervolgd, een veilig heenkomen en bescherming kunnen vinden; 9. herhaalt zijn oproep aan president Assad en zijn bewind om onmiddellijk afstand te doen van de macht om zo spoedig mogelijk een vreedzame, inclusieve overgang naar democratie onder Syrische leiding mogelijk te maken; 10. verzoekt alle partijen om zo spoedig mogelijk overeenstemming te bereiken over een (lokaal) staakt-het-vuren, om dan via onderhandelingen te komen tot een breder betekenisvol staakt-het-vuren; 11. spreekt zijn bezorgdheid uit over een verdere militarisering van het conflict en over het sektarisch geweld; neemt kennis van de rol van verschillende regionale actoren, o.a. bij wapenleveringen, en maakt zich zorgen dat het conflict in Syrië naar naburige landen zou kunnen overslaan; verzoekt de Raad bijkomende beperkende maatregelen te overwegen tegen buitenlandse actoren en groepen die betrokken zijn bij operaties in het veld ter ondersteuning van het regime van Bashar al-Assad; 12. veroordeelt het feit dat het Syrische regime onomwonden heeft gezegd bereid te zijn chemische wapens in te zetten tegen ’externe terroristische bedreigingen’, en herinnert president Assad aan de verplichtingen van zijn land uit hoofde van het protocol van Genève over het niet-gebruiken van chemische wapens en dringt er bij de Syrische autoriteiten op aan zich strikt te houden aan de internationale verplichtingen die het land op zich heeft genomen; 13. steunt de aanhoudende pogingen van de EU om de druk op het regime van president Assad door middel van restrictieve maatregelen op te voeren, verzoekt de EU een uitbreiding van het toepassingsgebied van haar restrictieve maatregelen te overwegen met externe entiteiten of groeperingen die onweerlegbaar cruciale financiële of operationele steun aan de Syrische autoriteiten verlenen of faciliteren; 14. is tevreden met het besluit van de Islamitische Top op 14 en 15 augustus 2012 om de Arabische Republiek Syrië te schorsen als lid van de Organisatie voor Islamitische Samenwerking en al haar ondersteunende organen en gespecialiseerde en verbonden instellingen; 15. is verheugd met de inspanningen van vertegenwoordigers van de Syrische oppositie om een ​​verenigd oppositiefront te vormen, alsook met het recent gepubliceerde ’Nationale Pact’, de ’gemeenschappelijke politieke visie voor de overgang in Syrië’, en de conclusies en aanbevelingen van ’The Day After project: Supporting a Democratic Transition in Syria’; spoort de Syrische oppositie aan op deze weg door te gaan en te blijven werken aan een geloofwaardig alternatief voor het regime, en verzoekt de VV / HV en de lidstaten van de EU met klem alles in het werk te stellen om de Syrische oppositie op één lijn te brengen; is verheugd over de stevige steun van Turkije, Libanon en Jordanië voor de Syrische bevolking; roept de VV / HV ertoe op al het mogelijke te doen om met de autoriteiten van Turkije, Libanon en Jordanië, de Arabische Liga en de Syrische oppositie besprekingen te beginnen om een vreedzame overgang van Syrië naar het tijdperk na Assad voor te bereiden; 16. herhaalt dat het volledig achter de oproep van de VN-Commissaris voor de mensenrechten staat dat de VN-Veiligheidsraad het Internationaal Strafhof moet inschakelen voor een formeel onderzoek naar de situatie in Syrië; heeft het vaste voornemen ervoor te zorgen dat allen die verantwoordelijk zijn voor mensenrechtenschendingen en schendingen van het internationaal recht, worden geïdentificeerd en ter verantwoording geroepen; zegt zijn krachtige steun toe aan het werk van de onafhankelijke internationale onderzoekscommissie voor Syrië, dat als doel heeft onderzoek in te stellen naar alle schendingen van de universele mensenrechten en het internationale humanitaire recht in Syrië en ervoor te zorgen dat alle daders ter verantwoording worden geroepen, en verzoekt de EU-lidstaten tijdens de 21 ste vergadering van de VN-Mensenrechtenraad garanties te geven dat de onderzoekscommissie haar werk kan voortzetten, indien nodig met extra middelen; 17. dringt aan op een vreedzame, waarachtige, door Syriërs geleide overgang naar democratie, die tegemoetkomt aan de gewettigde eisen van het Syrische volk en die stoelt op een op integratie gerichte dialoog waaraan wordt deelgenomen door alle democratische krachten en geledingen van de Syrische maatschappij om een proces van diepe democratische hervormingen op gang te brengen dat ook recht doet aan de noodzaak nationale verzoening te bewerkstelligen, en dat zich richt op het doen eerbiedigen van de rechten en vrijheden van minderheden, waaronder etnische, godsdienstige, culturele en andere minderheden; 18. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de vicevoorzitter van de Commissie / hoge vertegenwoordiger van de Unie voor het buitenlands en veiligheidsbeleid, de regeringen en parlementen van de lidstaten, de regering en het parlement van de Russische Federatie, de regering en het parlement van de Volksrepubliek China, de regering en het parlement van Turkije, de regering en de raadgevende vergadering van Qatar, de regering en het huis van afgevaardigden van de Verenigde Staten van Amerika, de regering van Saoedi-Arabië, de regering en het parlement van Jordanië, de regering en het parlement van Libanon, de secretaris-generaal van de Verenigde Naties, de secretaris-generaal van de Liga van Arabische Staten en de regering en het parlement van de Arabische Republiek Syrië. Het Europees Parlement , – gezien zijn eerdere verslagen en resoluties over Rusland, met name de resolutie van 15 maart 2012 (1) over het resultaat van de presidentsverkiezingen in Rusland, de resolutie van 16 februari 2012 (2) over de komende presidentsverkiezingen in Rusland, de resolutie van 14 december 2011 (3) over de verkiezingen voor de Doema en de resolutie van 7 juli 2011 (4) over de voorbereidingen voor de verkiezingen voor de Russische Doema in december 2011, – gezien de lopende onderhandelingen over een nieuwe overeenkomst, die een nieuw algemeen kader moet bieden voor de betrekkingen tussen de EU en Rusland, en gezien het partnerschap voor modernisering, dat van start is gegaan in 2010, – gezien het Internationaal Verdrag inzake burgerrechten en politieke rechten en het Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden, waarin wordt bepaald dat iedereen recht heeft op een eerlijk en openbaar proces voor een bevoegde, onafhankelijke, onpartijdige en bij de wet ingestelde rechtbank, – gezien de Russische grondwet, en met name artikel 118 ervan, dat stipuleert dat in de Russische Federatie uitsluitend recht wordt gesproken door rechtbanken, en artikel 120 ervan, dat stipuleert dat rechters onafhankelijk zijn en uitsluitend ondergeschikt aan de Russische grondwet en de federale wetten, – gezien de verklaring van 17 augustus 2012 van de hoge vertegenwoordiger van de EU, Catherine Ashton, over de veroordeling van de leden van de punkband ’Pussy Riot’ in Rusland, – gezien het verzoek van de Russische openbare aanklager om op 12 september 2012 te stemmen over verwijdering van Eerlijk Rusland-lid Gennadi Goedkov uit de Doema, – gezien artikel 110, lid 2 en lid 4, van zijn Reglement, A. overwegende dat de Russische Federatie een volwaardig lid van de Raad van Europa en de Organisatie voor Veiligheid en Samenwerking in Europa is en zich heeft verplicht tot naleving van de democratische beginselen, de rechtsstaat en eerbiediging van de mensenrechten; overwegende dat er vanwege verschillende ernstige schendingen van de rechtsstaat en de goedkeuring van restrictieve wetten in de afgelopen maanden steeds meer bezorgdheid is ontstaan over de mate waarin Rusland zich houdt aan zijn internationale en nationale verplichtingen; B. overwegende dat de Europese Unie zich zal blijven inzetten voor verdere intensivering en ontwikkeling van de betrekkingen tussen de EU en Rusland, hetgeen blijkt uit de toezegging van de Unie zich ten volle in te zetten voor de onderhandelingen over een nieuwe kaderovereenkomst ter verdere ontwikkeling van de betrekkingen tussen de EU en Rusland, en overwegende dat de Europese Unie en Rusland nauwe en omvattende betrekkingen tot stand hebben gebracht, met name op het gebied van energie, economie en handel, en dat zij in de wereldeconomie onderling afhankelijk zijn geworden; C. overwegende dat de mensenrechtensituatie in Rusland in de afgelopen maanden drastisch is verslechterd en dat de Russische autoriteiten recentelijk een reeks wetten hebben aangenomen die twijfelachtige bepalingen bevatten en die gebruikt kunnen worden om de oppositie en vertegenwoordigers van het maatschappelijk middenveld verder aan banden te leggen en die de vrijheid van meningsuiting en de vrijheid van vergadering belemmeren; overwegende dat deze elementen op korte termijn prioritair aan de orde moet worden gesteld, met name tijdens de bilaterale bijeenkomsten en onderhandelingen tussen de EU en Rusland; D. overwegende dat er nog steeds niemand verantwoordelijk is gesteld voor de dood van Anna Politkovskaja, Natalja Estemirova, Anastasia Barboerova, Stanislav Markelov en Sergej Magnitski; E. overwegende dat Michail Chodorkovski en zijn zakenpartner Platon Lebedev schuldig aan verduistering zijn bevonden door het districtgerecht Chamovnitsjeski in Moskou op 30 december 2010; overwegende dat de gerechtelijke vervolging, de rechtszaak en het vonnis in de internationale berichtgeving als politiek gemotiveerd worden gezien; F. overwegende dat de zaak-Magnitski slechts een van de vele zaken van machtsmisbruik door de Russische wetshandhavingsautoriteiten is, waardoor de rechtsstaat ernstig is geschonden en de schuldigen van zijn dood nog steeds niet zijn bestraft; overwegende dat er tal van andere rechtszaken zijn waarbij politiek geconstrueerde motieven worden gebruikt om af te rekenen met politieke tegenstanders en het maatschappelijk middenveld te bedreigen; G. overwegende dat de veroordeling van de leden van de Russische punkband ’Pussy Riot’ tot twee jaar gevangenisstraf wegens een protestoptreden tegen president Vladimir Poetin in een kathedraal van de Russisch-orthodoxe kerk in Moskou disproportioneel is; H. overwegende dat de Doema van plan is op 12 september 2012 te stemmen over de beëindiging van het mandaat van Gennadi Goedkov wegens zakelijke activiteiten tijdens zijn mandaat, zonder de vereiste democratische procedures te volgen; overwegende dat de parlementaire regels omwille van de rechtsstaat op gelijke en onpartijdige wijze moeten gelden voor alle leden van de Doema; overwegende dat andere leden van de Eerlijk Rusland-fractie zoals Dmitri Goedkov en Ilja Ponomarjov gelijkaardige beschuldigingen te wachten staan; I. overwegende dat de nieuwe wetten inzake ngo's en inzake het recht van vergadering kunnen worden ingezet om het maatschappelijk middenveld te onderdrukken, afwijkende politieke meningen te doen verstommen en ngo's, democratische oppositie en de media te intimideren; overwegende dat het Russische parlement in juli 2012 een wet heeft aangenomen waarin wordt bepaald dat Russische ngo's die steun ontvangen uit het buitenland en die zich bezighouden met politieke activiteiten zich als ’buitenlands agent’ moeten registreren; J. overwegende dat ondanks de verklaringen en toezeggingen van president Poetin en premier Medvedev de druk op politieke vrijheden van Russische burgers toeneemt; overwegende dat president Poetin heeft verklaard dat de enorme corruptie in Rusland dringend moet worden overwonnen, dat hij zich er publiekelijk toe heeft verplicht de rechtsstaat in Rusland te versterken en dat hij zijn bezorgdheid heeft uitgesproken over de onafhankelijkheid van het gerecht en het rechtsstelsel in Rusland; 1. merkt op dat zinvolle, constructieve betrekkingen tussen de EU en Rusland afhangen van inspanningen ter versterking van de democratie, de rechtsstaat en de eerbiediging van de grondrechten; onderstreept het feit dat de politieke en economische stabiliteit van Rusland op middellange en lange termijn afhangt van het functioneren van de rechtsstaat en het aanbod aan echte democratische keuze; 2. is van mening dat Rusland als lid van de Raad van Europa en de Organisatie voor Veiligheid en Samenwerking in Europa moet voldoen aan de verplichtingen die het is aangegaan; wijst erop dat de recente ontwikkelingen indruisen tegen de hervormingen die noodzakelijk zijn voor verbetering van de democratische normen, de rechtsstaat en de onafhankelijkheid van de rechterlijke macht; 3. is verheugd over het besluit van het hooggerechtshof van 25 juli 2012 om de zaken van Chodorkovski en Lebedev te herzien, overeenkomstig de aanbeveling van de presidentiële mensenrechtenraad van december 2011; neemt kennis van het feit dat de straf van Lebedev met drie jaar is ingekort; dringt aan op voortzetting van de volledige herziening van deze zaken omdat Rusland zich internationaal gecommitteerd heeft aan een eerlijke en transparante rechtsgang en om de bevindingen en aanbevelingen van de presidentiële mensenrechtenraad met betrekking tot de zaak-Chodorkovski volledig te respecteren en uit te voeren; 4. verzoekt de Russische autoriteiten de daders te berechten in de moordzaken van Anna Politkovskaja en Natalja Estemirova en dringt er bij hen op aan een geloofwaardig en onafhankelijk onderzoek in te stellen naar de dood van Magnitski en andere zaken en een einde te maken aan de alomtegenwoordige straffeloosheid en de algemeen verbreide corruptie in het land; 5. spreekt zijn ernstige bezorgdheid uit over andere politiek gemotiveerde processen, met name de strafrechtelijke vervolging van wetenschappers die beschuldigd worden van spionage als gevolg van samenwerking met buitenlandse wetenschappelijke instellingen, de veroordeling van oppositieactivist Taisia Osipova tot acht jaar in een strafkamp in het kader van een proces dat politiek gemotiveerd wordt geacht, waarbij gebruik is gemaakt van twijfelachtige en mogelijk vervalste bewijzen en niet is voldaan aan de normen van een eerlijk proces, de detentie en politiek gemotiveerde strafrechtelijke aanklacht tegen meer dan een dozijn deelnemers aan de protestdemonstratie in Moskou van 6 mei 2012, die ten onrechte zijn beschuldigd in verband met de zogenaamde ’massarellen’, en het strafrechtelijk onderzoek tegen oppositieactivisten, bijvoorbeeld Aleksej Navalny, Boris Nemtsov en Sergey Udalcov; 6. is zeer teleurgesteld over het vonnis van de districtsrechtbank Chamovnitsjeski in Rusland en de buitensporige straf die deze rechtbank heeft opgelegd in de zaak van Nadezjda Tolokonnikova, Maria Aljochina en Ekaterina Samoetsevitsj, leden van de punkband ’Pussy Riot’; stelt bezorgd vast dat deze zaak er een is in een groeiende reeks gevallen van intimidatie en vervolging van oppositielieden in de Russische Federatie in de laatste tijd, een ontwikkeling die de Europese Unie steeds meer zorgen baart; herhaalt dat hij ervan overtuigd is dat dit vonnis zal worden herzien en teruggedraaid, conform de internationale verplichtingen van Rusland; 7. neemt kennis van het verzoek van de openbare aanklager om te stemmen over de vroegtijdige beëindiging van het mandaat van Gennadi Goedkov als lid van de Doema wegens zakelijke activiteiten tijdens zijn mandaat die in strijd zouden zijn met artikel 289 van het Russische strafwetboek; wijst erop dat het in gang zetten van een parlementaire politieke procedure om Gennadi Goedkov, lid van de oppositiepartij ’Rechtvaardig Rusland’, zijn parlementair mandaat te ontnemen, breed wordt gezien als intimidatie, gericht tegen legitieme politieke activiteiten van een oppositiepartij die zich schaarde achter verzoeken van de protestbeweging; verzoekt Rusland af te zien van de willekeurige toepassing van wetten om oppositieleden het zwijgen op te leggen; 8. uit echter zijn bezorgdheid over het verslechterende klimaat voor de opbouw van de burgermaatschappij in Rusland, met name ten aanzien van de recente aanneming van een reeks wetten inzake demonstraties, ngo's, smaad en het internet die twijfelachtige bepalingen bevatten en zouden kunnen leiden tot willekeurige handhaving; herinnert de Russische autoriteiten eraan dat in een moderne en welvarende samenleving de individuele en collectieve rechten van alle burgers moeten worden erkend en beschermd; verzoekt de bevoegde Russische instellingen in dit verband de nieuwe wetten inzake ngo's te wijzigen, zodat middenveldsorganisaties die financiële steun ontvangen uit eerbare buitenlandse fondsen beschermd worden tegen politieke vervolging; 9. uit ook zijn bezorgdheid over de wet inzake extremisme vanwege de ruime interpretatiemarge voor basisbegrippen als ’extremistische acties’ en ’extremistische organisaties’ wat volgens de Venetië-commissie van de Raad van Europa zou kunnen leiden tot willekeur en belemmering van de vrijheid van vergadering, de vrijheid van meningsuiting en de vrijheid van geloofsovertuiging; dringt er bij de Russische autoriteiten op aan deze bezorgdheid weg te nemen door de wet te amenderen; 10. herinnert eraan dat voormalig president Medvedev een werkgroep heeft opgericht voor de hervorming van het kiesstelsel en een verbetering van de eerbiediging van de rechtsstaat en de grondrechten in Rusland; herinnert eraan dat het Europees Parlement er bij de Russische autoriteiten op heeft aangedrongen deze hervormingen door te voeren en dat het herhaaldelijk EU-steun heeft aangeboden, onder meer in het kader van het partnerschap voor modernisering; 11. veroordeelt de recent goedgekeurde wetgeving waarbij openbare uitlatingen over seksuele geaardheid en genderidentiteit in diverse Russische regio's strafbaar zijn gesteld en vergelijkbare plannen op federaal niveau; herinnert de Russische autoriteiten aan hun verplichtingen om de vrijheid van meningsuiting en de rechten van LGBT-mensen te eerbiedigen; 12. verzoekt de hoge vertegenwoordiger/vicevoorzitter en de Commissie om consequent en ruim steun te verlenen aan de activisten van de civiele maatschappij en de vertegenwoordigers van nieuwe sociale bewegingen aan de basis; verzoekt de EU permanent druk uit te oefenen op de Russische autoriteiten om te voldoen aan de OVSE-normen op het gebied van mensenrechten, democratie, rechtsstaat en een onafhankelijk gerecht; 13. wijst op het belang van een permanente gedachtewisseling met Rusland over de mensenrechten in het kader van het mensenrechtenoverleg tussen de EU en Rusland als manier om de interoperabiliteit op alle samenwerkingsgebieden te consolideren, en dringt aan op een betere opzet van deze overlegbijeenkomsten zodat ze meer effect sorteren, waarbij bijzondere aandacht dient te worden besteed aan gemeenschappelijk optreden tegen racisme en vreemdelingenhaat, en op de openstelling van dit proces voor een wezenlijke inbreng van het Europees Parlement, de Russische Doema en ngo's op het gebied van de mensenrechten, en verwacht dat de dialoog wisselend plaatsheeft in Rusland en in een lidstaat van de EU; 14. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de regeringen en parlementen van de lidstaten, de regering en het parlement van de Russische Federatie, de Raad van Europa en de Organisatie voor Veiligheid en Samenwerking in Europa. Het Europees Parlement , – gezien het verslag van de voorzitter van de Europese Raad van 26 juni 2012 getiteld ’Naar een echte economische en monetaire unie’, – gezien de conclusies van de Europese Raad van 28 en 29 juni 2012, – gezien de verklaring van de top van de eurozone van 29 juni 2012, – gezien de mededeling van de Commissie van 20 oktober 2009, getiteld ’Een EU-kader voor grensoverschrijdende crisisbeheersing in de banksector’ ( COM(2009)0561 ), – gezien zijn resolutie van 7 juli 2010 met aanbevelingen aan de Commissie betreffende grensoverschrijdende crisisbeheersing in de banksector (1) , – gezien de verklaring van de leiders van de G20 op de top in Pittsburgh van 24 en 25 september 2009, met betrekking tot grensoverschrijdende resolutie en voor het systeem belangrijke financiële instellingen, – gezien zijn resolutie van 6 juli 2011 over de financiële, economische en sociale crisis: aanbevelingen voor te nemen maatregelen en initiatieven (2) , – gezien het voorstel van de Commissie van 6 juni 2012 voor een richtlijn van het Europees Parlement en de Raad betreffende de totstandbrenging van een kader voor het herstel en de afwikkeling van kredietinstellingen en beleggingsondernemingen en tot wijziging van de Richtlijnen 77/91/EEG, 82/891/EEG, 2001/24/EG, 2002/47/EG, 2004/25/EG, 2005/56/EG, 2007/36/EG en 2011/35/EU en Verordening (EU) nr. 1093/2010 ( COM(2012)0280 ), – gezien Richtlijn 2001/24/EG van het Europees Parlement en de Raad van 4 april 2001 betreffende de sanering en de liquidatie van kredietinstellingen (3) , – gezien aanbeveling 13 van het verslag dat op 25 februari 2009 bij de voorzitter van de Commissie Barroso is ingediend door de groep op hoog niveau inzake financieel toezicht in de EU, voorgezeten door Jacques de Larosière, waarin het volgende wordt vermeld: ’de groep dringt aan op een coherent en werkbaar regelgevend kader voor crisisbeheer in de EU’, – gezien zijn resolutie van 20 oktober 2010 met aanbevelingen aan de Commissie betreffende verbetering van het EU-kader voor economisch bestuur en stabiliteit, met name in de eurozone (4) , en in het bijzonder aanbeveling 6, – gezien Verordening (EU) nr. 1092/2010 van het Europees Parlement en de Raad van 24 november 2010 betreffende macroprudentieel toezicht van de Europese Unie op het financiële stelsel en tot oprichting van een Europees Comité voor systeemrisico's (5) , – gezien Verordening (EU) nr. 1096/2010 van de Raad van 17 november 2010 tot toewijzing aan de Europese Centrale Bank van specifieke taken betreffende de werking van het Europees Comité voor systeemrisico's (6) , – gezien Verordening (EU) nr. 1093/2010 van het Europees Parlement en de Raad van 24 november 2010 tot oprichting van een Europese toezichthoudende autoriteit (Europese Bankautoriteit), tot wijziging van Besluit nr. 716/2009/EG en tot intrekking van Besluit 2009/78/EG van de Commissie (7) , – gezien het verslag van de Commissie economische en monetaire zaken betreffende het voorstel voor een verordening van het Europees Parlement en de Raad tot oprichting van een Europese Bankautoriteit ( A7-0166/2010 ), – gezien de brieven van de Commissie economische en monetaire zaken aan zowel de Commissie als de Europese toezichthoudende autoriteiten, – gezien het memorandum van overeenstemming van 1 juni 2008 betreffende samenwerking tussen de financiële toezichthoudende autoriteiten, de centrale banken en de ministers van Financiën van de Europese Unie over grensoverschrijdende financiële stabiliteit (8) , – gezien het voorstel van de Commissie van 20 juli 2011 voor een verordening van het Europees Parlement en de Raad betreffende prudentiële vereisten voor kredietinstellingen en beleggingsondernemingen ( COM(2011)0452 ), – gezien het voorstel van de Commissie van 20 juli 2011 voor een richtlijn van het Europees Parlement en de Raad betreffende de toegang tot de werkzaamheden van kredietinstellingen en het bedrijfseconomisch toezicht op kredietinstellingen en beleggingsondernemingen en tot wijziging van Richtlijn 2002/87/EG van het Europees Parlement en de Raad betreffende het aanvullende toezicht op kredietinstellingen, verzekeringsondernemingen en beleggingsondernemingen in een financieel conglomeraat ( COM(2011)0453 ), – gezien de Tweede Richtlijn 77/91/EEG van de Raad van 13 december 1976 strekkende tot het coördineren van de waarborgen welke in de lidstaten worden verlangd van de vennootschappen in de zin van artikel 58, tweede alinea, van het Verdrag, om de belangen te beschermen zowel van de deelnemers in deze vennootschappen als van derden met betrekking tot de oprichting van de naamloze vennootschap, alsook de instandhouding en wijziging van haar kapitaal, zulks ten einde die waarborgen gelijkwaardig te maken (9) , de Derde Richtlijn 78/855/EEG van de Raad van 9 oktober 1978 op de grondslag van artikel 54, lid 3, sub g), van het Verdrag betreffende fusies van naamloze vennootschappen (10) en de Zesde Richtlijn 82/891/EEG van de Raad van 17 december 1982 betreffende splitsingen van naamloze vennootschappen (11) , – gezien zijn standpunt van 16 februari 2012 over het voorstel voor een richtlijn van het Europees Parlement en de Raad inzake de depositogarantiestelsels (herschikking) (12) , – gezien zijn standpunt van 5 juli 2011 inzake het voorstel voor een richtlijn van het Europees Parlement en de Raad tot wijziging van Richtlijn 97/9/EG van het Europees Parlement en de Raad inzake de beleggerscompensatiestelsels (13) , – gezien het advies van de Commissie economische en monetaire zaken van 31 augustus 2011 aan de Begrotingscommissie betreffende ’Het standpunt van het Parlement inzake de ontwerpbegroting 2012 als gewijzigd door de Raad - alle afdelingen’ ( 2011/2020(BUD) ), – gezien de mondelinge vraag aan de Commissie getiteld ’Voorstellen voor een Europese Bankenunie’ ( O-000151/2012 – B7-0360/2012), – gezien artikel 115, lid 5, en artikel 110, lid 2, van zijn Reglement, A. overwegende dat de leiders van de G20 in hun verklaring op de top in Pittsburgh van 24 en 25 september 2009 hebben opgeroepen tot overeenstemming over de aanpak van grensoverschrijdende resolutie en voor het systeem belangrijke financiële instellingen vóór het einde van 2010; B. overwegende dat het essentieel is al het mogelijke te doen om de Europese financiële markt te stabiliseren en de band tussen banken en overheden te doorbreken, teneinde de weg vrij te maken voor een echte economische en monetaire Unie; C. overwegende dat het Parlement in juli 2010 - door middel van zijn resolutie betreffende grensoverschrijdende crisisbeheersing in de banksector en zijn verslag betreffende het voorstel voor een verordening van het Europees Parlement en de Raad tot oprichting van een Europese Bankautoriteit - oplossingen heeft aangedragen voor kwesties met betrekking tot grensoverschrijdend crisisbeheer, namelijk een geïntegreerd toezichtsmechanisme, het mechanisme van depositogarantiestelsels en de oprichting van een Europees Stabiliteitsfonds; D. overwegende dat het Europees stabiliteitsmechanisme (ESM) voor banken in de eurozone op grond van een reguliere beslissing de mogelijkheid zou kunnen hebben de banken rechtstreeks te herkapitaliseren; E. overwegende dat de Europese Raad en de Raad eindelijk tot dezelfde conclusies komen als het Parlement betreffende de oprichting van een bankenunie door één enkel toezichtsmechanisme in het leven te roepen in combinatie met depositogarantiestelsels en een afwikkelingsregeling; F. overwegende dat volledige betrokkenheid van het Parlement essentieel is voor de democratische legitimiteit van het proces dat in de oprichting van een dergelijke bankenunie moet resulteren, zoals helder uiteen wordt gezet in de vierde ’bouwsteen’ uit het voornoemde verslag van Herman van Rompuy, namelijk de bouwsteen betreffende de versterking van democratische legitimiteit en verantwoordingsplicht; G. overwegende dat het Parlement volledig betrokken is geweest bij de oprichting van de Europese Faciliteit voor financiële stabiliteit (ESFS), inclusief de totstandbrenging van de Europese Bankautoriteit, door middel van de medebeslissingsprocedure; H. overwegende dat de Europese Raad, in duidelijke tegenspraak met deze specifieke beginselen, maar ook met het initiatiefrecht van de Commissie, laatstgenoemde heeft verzocht met een voorstel te komen betreffende één enkel toezichtsmechanisme met als enige juridische basis artikel 127, lid 6, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, aldus het Parlement van zijn wetgevende bevoegdheid berovend inzake kwesties die de interne markt betreffen en die normaliter middels de medebeslissingsprocedure worden behandeld; I. overwegende dat wanneer uitsluitend de lidstaten bij het proces zouden worden betrokken, dit het proces geenszins sneller en efficiënter zou maken, doch juist een negatief signaal zou afgeven aan het publiek in een tijd waarin de behoefte aan meer transparantie en democratische ondersteuning breed wordt onderkend; 1. herinnert eraan dat de Gemeenschap in tijden van crisis altijd prioriteit moet krijgen, aangezien dit de enige manier is om te waarborgen dat de Unie sterker uit de crisis kan komen; 2. dringt er bij de politieke leiders op aan democratische legitimiteit in alle aangelegenheden van de Europese Unie te bevorderen; 3. benadrukt de noodzaak om de democratische legitimiteit met betrekking tot de voorgestelde bankenunie en één enkel toezichtsmechanisme te versterken door het Parlement als medewetgever volledig bij de procedures te betrekken; 4. onderstreept dat terdege rekening moet worden gehouden met de mogelijke wederzijdse overloopeffecten (spill-over effects) van de bankenunie in de eurozone voor niet tot de eurozone behorende lidstaten; 5. benadrukt dat het Parlement voorstellen inzake de bankenunie als één geheel zal behandelen ingeval via de medebeslissingsprocedure aangenomen wetgeving wordt gewijzigd; 6. onderstreept dat iedere grote verandering in het toezicht, met inbegrip van verschuivingen naar andere instellingen, vergezeld moet gaan van een dienovereenkomstige vergroting van de transparantie en de verantwoordingsplicht van deze instellingen ten aanzien van het Parlement, dat moet beschikken over volledige ondervragingsrechten en volledige bevoegdheden met betrekking tot de benoemings- en begrotingsprocedures; 7. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Commissie, de Raad, de Europese Raad en de parlementen en regeringen van de lidstaten. Het Europees Parlement , – gezien het gezamenlijk actieplan van het strategisch partnerschap Zuid-Afrika-EU, het enige partnerschap dat tot dusverre tussen de EU en een Afrikaans land is gesloten, – gezien de ACS-EU-partnerschapsovereenkomst (’Overeenkomst van Cotonou’), – gezien de verklaring van de Internationale Arbeidsorganisatie (IAO) over fundamentele beginselen en rechten op het werk en de follow-up ervan, – gezien het ’Global Compact’-initiatief van de VN en de richtsnoeren van de OESO voor multinationale ondernemingen, – gezien het kader voor duurzame ontwikkeling van de International Council for Mining and Metals (ICMM), – gezien de overeenkomst inzake handel, ontwikkeling en samenwerking die in 1999 is ondertekend tussen de Europese Unie en Zuid-Afrika, en die in 2009 is aangevuld met bepalingen over politieke en economische samenwerking, – gezien de persverklaring van president Jacob Zuma van 17 augustus 2012, – gezien de opmerkingen van de hoge vertegenwoordiger Catherine Ashton op 23 en 24 augustus 2012 na de elfde ministeriële politieke dialoog Zuid-Afrika-EU met minister van Buitenlandse Zaken Nkoana-Mashabane, – gezien de resolutie van 30 mei 2012 van de PPV ACS-EU over de sociale en milieugevolgen van mijnbouw in de ACS-landen, – gezien artikel 122, lid 5, en artikel 110, lid 4, van zijn Reglement, A. overwegende dat er op 16 augustus 2012 bij de platinamijn van Marikana Lonmin in de provincie Noordwest, Zuid-Afrika, 34 mensen zijn doodgeschoten en dat er ten minste 78 gewonden zijn gevallen bij schermutselingen tussen de politie en stakende mijnwerkers; overwegende dat deze schietpartij werd voorafgegaan door verscheidene dagen van gewelddadige stakingsacties waarbij 10 mensen werden gedood, waaronder twee bewakers en twee politieagenten; B. overwegende dat er bij de stakingen 270 mijnwerkers zijn gearresteerd en dat zij werden beschuldigd van het vermoorden van hun eigen medestakers op grond van de ’common purpose’-wet uit de apartheidstijd; C. overwegende dat de aanklagers, na de publieke verontwaardiging, de aanklacht wegens moord tegen de op 16 augustus 2012 gearresteerde mijnwerkers hebben ingetrokken en dat de behandeling van de aanklacht wegens openbare geweldpleging is uitgesteld tot het onderzoek is afgerond; D. overwegende dat de schietpartij het bloedigste incident tussen de politie en betogers is sinds de afschaffing van de apartheid in 1994; E. overwegende dat het incident in het bredere perspectief gezien moet worden van de enorme sociaal-economische ongelijkheden in het land; overwegende dat Zuid-Afrika er sinds de val van het apartheidsregime in geslaagd is een democratische staat op te bouwen, maar nog steeds kampt met ernstige economische en sociale problemen, dat er nog steeds veel ongelijkheid heerst, veel armoede en dat het land een hoog werkloosheidspercentage heeft; F. overwegende dat de president Zuma deze tragische stand van zaken na de bloedige schietpartij publiekelijk heeft betreurd; G. overwegende dat er een gerechtelijke onderzoekscommissie is ingesteld door president Zuma om onderzoek te doen naar de dood van de mijnwerkers en dat Zuid-Afrika's onafhankelijk directoraat voor politieonderzoek (IPID) ook een onderzoek is gestart; overwegende dat er een interministeriële commissie is opgericht om te zoeken naar een duurzame oplossing van de problemen die geleid hebben tot deze dodelijke schietpartij; H. overwegende dat het uitblijven van een hervorming van de regeling voor arbeidsgeschillen heeft geleid tot aanzienlijke economische kosten voor Zuid-Afrika en buitenlandse investeerders kopschuw heeft gemaakt; I. overwegende dat de stakende mijnwerkers een loongeschil hadden met de eigenaar van platinamijn Lonmin, een aan de Londense beurs genoteerde mijnbouwonderneming – de op twee na grootste ter wereld; J. overwegende dat de sterke rivaliteit tussen politieke partijen en tussen vakbonden heeft bijgedragen tot het geschil, met name de spanningen tussen de National Union of Mineworkers (NUM) en de Association of Mineworkers and Construction Union (AMCU); K. overwegende dat de afgezette voormalige voorzitter van de jongerenorganisatie van het ANC (ANCYL) Julius Malema de stakende mijnwerkers en de AMCU heeft gesteund; L. overwegende dat de mineralen en delfstoffen van Zuid-Afrika worden geëxporteerd, o.a. naar de landen van de Europese Unie; overwegende dat de mijnbouwsector kampt met een afnemende vraag en stijgende beheerskosten; M. overwegende dat sommige werknemers van de Marikana Lonmin platinamijn nog steeds staken voor een beter loon; N. overwegende dat er op 5 september 2012 een sterke politiemacht aanwezig was toen meer dan 3000 stakende mijnwerkers door de straten bij de Marikana-mijn trokken, de grootste vreedzame protestbetoging sinds de schietpartij op 16 augustus 2012; O. overwegende dat de stakingsactie is overgeslagen naar andere mijnen en dat op 5 september 2012 vier mensen gewond geraakt zijn bij een confrontatie bij de Gold One Modder East-mijn toen bewakers rubberkogels afvuurden op stakende mijnwerkers; 1. veroordeelt de dodelijke schietpartij op stakende mijnwerkers op 16 augustus 2012 streng, alsmede het voorafgaande geweld waarbij tien mensen om het leven kwamen, waaronder twee bewakers en twee politieagenten; 2. betuigt zijn innige deelneming met de nabestaanden van allen die hun leven hebben verloren sinds het begin van de Marikana-mijncrisis; 3. is verheugd over het besluit van president Zuma om een onderzoekscommissie in te stellen en over het initiatief van het onafhankelijk directoraat voor politieonderzoek (IPID) om onderzoek te doen naar de dood van de mijnwerkers; 4. dringt er bij de onderzoekscommissie op aan transparantie te betrachten, uiterst onafhankelijk en onpartijdig te werk te gaan en ervoor te zorgen dat haar onderzoek een aanvulling vormt op dat van het onafhankelijk directoraat voor politieonderzoek (IPID); 5. dringt er bij alle betrokken partijen op aan hun medewerking te verlenen aan de onderzoekscommissie om vast te stellen wat er feitelijk is gebeurd in Marikana; 6. dringt er bij de onderzoekscommissie op aan te onderzoeken wat de onderliggende oorzaak is van het buitensporige gebruik van geweld door de politie en geeft uiting aan zijn bezorgdheid over het gebruik van de ’common purpose’-wet uit de apartheidstijd; 7. is bezorgd dat de gevestigde sociale partners van Zuid-Afrika in de ogen van de burgers aan legitimiteit inboeten door de aanhoudende signalen van corruptie, op alle niveaus; 8. dringt er bij de Zuid-Afrikaanse autoriteiten en Lonmin op aan ervoor te zorgen dat de slachtoffers en de familieleden van de slachtoffers toegang hebben tot de rechter, compensatie krijgen en worden geholpen; 9. dringt aan op een eerlijke behandeling van alle gearresteerden volgens gerechtelijke procedures, en tevens op een onpartijdig en transparant politieonderzoek; 10. betreurt dat Lonmin er niet in geslaagd is het arbeidsgeschil met de nodige tact te behandelen en dat het bedrijf iedere verantwoordelijkheid afwijst, maar is verheugd over de aankondiging van het bedrijf dat het stakers niet zal ontslaan als ze niet weer aan het werk gaan, in tegenstelling tot wat het bedrijf eerder had geëist; 11. is uiterst bezorgd over de dreiging met geweld door de stakende mijnwerkers, met name de intimidatie van mijnwerkers die met de dood bedreigd zouden zijn als ze blijven werken; dringt er bij alle betrokken partijen op aan erop toe te zien dat protesten vreedzaam verlopen; 12. is bezorgd dat de confrontatie bij de Gold One Modder East-mijn een teken is dat de arbeidsonrust kan overslaan naar de goudsector, wat tot een uitbreiding van het geweld zou kunnen leiden; 13. herinnert alle partijen aan hun verplichting de internationale wetgeving te eerbiedigen, inclusief ILO-beginselen en –prioriteiten en de Zuid-Afrikaanse grondwet waarin de vrijheid van vereniging, de vrijheid van vergadering, en de vrijheid van meningsuiting zijn verankerd; 14. dringt er bij de Zuid-Afrikaanse autoriteiten, de vakbonden en Lonmin op aan alles in het werk te stellen om snel te komen tot een allesomvattende en eerlijke oplossing van het conflict en van het loongeschil om de vrede en stabiliteit in het gebied te herstellen; 15. dringt aan op onmiddellijke beslechting van de geschillen en conflicten tussen de NUM en de AMCU; 16. hamert erop dat er iets gedaan wordt aan de kwestie van billijke beloning van de werknemers in de Zuid-Afrikaanse mijnen en aan de ongelijke salarisschalen; 17. erkent dat de Zuid-Afrikaanse regering een reeks stappen heeft genomen om de arbeidsomstandigheden in de mijnbouwindustrie te verbeteren en dringt er bij de autoriteiten op aan hun inspanningen voort te zetten; 18. dringt er bij de Zuid-Afrikaanse regering op aan om werk te maken van de ontwikkeling van de vaardigheden binnen het Zuid-Afrikaanse politiekorps, met name om gewelddadige demonstraties te controleren en het gebruik van scherpe munitie; dringt aan op intensivering van de samenwerking op het gebied van politietraining tussen de EU en Zuid-Afrika; 19. verzoekt de Commissie een controlemechanisme op te zetten dat gericht is op het voorkomen van de invoer in de EU van mijnbouwproducten die gewonnen zijn zonder dat sociale, arbeids-, veiligheids- en milieunormen zijn geëerbiedigd; moedigt de Commissie aan een kwaliteitslabel voor mijnbouwproducten in te voeren die gewonnen zijn met inachtneming van sociale, arbeids-, veiligheids- en milieunormen; 20. dringt er bij de Zuid-Afrikaanse regering op aan de onderliggende oorzaak van het geweld aan te pakken, o.a. de onrustbarende kloof tussen arm en rijk, de stijging van de jeugdwerkloosheid, de arbeids- en levensomstandigheden van de werknemers om zo een einde te maken aan de extreme economische ongelijkheid; 21. is bereid Zuid-Afrika te blijven ondersteunen en benadrukt dat een duurzaam en gerichter partnerschap nodig is om het land te helpen de sociaal-economische problemen op te lossen; 22. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de vicevoorzitter van de Commissie/hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid, het parlement en de regering van Zuid-Afrika, de covoorzitters van de Paritaire Parlementaire Vergadering ACS-EU, het pan-Afrikaans Parlement en de Afrikaanse Unie. Het Europees Parlement , – gezien zijn eerdere resoluties over Birma/Myanmar, in het bijzonder die van 20 april 2012 (1) , – gezien het voortgangsverslag van 7 maart 2012 van de speciale rapporteur van de VN over de mensenrechtensituatie in Myanmar, – gezien de conclusies van de Raad over Birma/Myanmar van 23 april 2012, – gezien de verklaring van 13 juni 2012 door de woordvoerder van hoge vertegenwoordiger Catherine Ashton over de crisis in de noordelijke staat Rakhine in Birma/Myanmar, – gezien de gedachtewisseling over de Rohingya-kwestie in de Subcommissie mensenrechten op 11 juli 2012, – gezien de verklaring van 9 augustus 2012 door commissaris Georgieva over humanitaire toegang tot de Rohingya en andere getroffen gemeenschappen, – gezien de verklaring van 17 augustus 2012 door de ASEAN-ministers van Buitenlandse Zaken over de recente ontwikkelingen in Rakhine, – gezien het VN-verdrag van 1951 betreffende de status van vluchtelingen en het aanvullende protocol van 1967, – gezien de artikelen 18 tot en met 21 van de Universele Verklaring van de rechten van de mens van 1948, – gezien artikel 25 van het Internationaal Verdrag inzake burgerrechten en politieke rechten van 1966, – gezien de besluiten op grond waarvan Myanmar het gastland kan zijn voor de Zuidoost-Aziatische Spelen in 2013 en het voorzitterschap van de ASEAN zal overnemen in 2014, – gezien artikel 122 en artikel 5, lid 110, van zijn Reglement, A. overwegende dat de nieuwe regering van president Thein Sein sinds haar aantreden in maart 2011 talrijke stappen heeft gezet om de burgerlijke vrijheden in het land uit te breiden, dat de meeste politieke gevangenen zijn vrijgelaten, waarvan een aantal bij tussentijdse verkiezingen is verkozen in het parlement, dat voorlopige wapenstilstanden met de meeste gewapende etnische groepen in werking zijn getreden, en dat veel politieke dissidenten zijn teruggekeerd uit ballingschap in de hoop op verzoening; B. overwegende dat evenwel de discriminatie van de Rohingya-minderheid erger is geworden; C. overwegende dat op 28 mei 2012 naar aanleiding van de verkrachting van en moord op een boeddhistische vrouw een spiraal van gewelddadige botsingen tussen de Rakhine boeddhistische meerderheid en de Rohingya-moslimminderheid in de staat Rakhine is ontketend; D. overwegende dat in de dagen erna het sektarisch geweld zich verspreid heeft tussen de twee gemeenschappen, waarbij buitengewoon veel Rakhine relschoppers betrokken waren en de veiligheidstroepen het voorzien hadden op de Rohingya, geweld waardoor tientallen mensen zijn gedood, duizenden huizen verwoest en meer dan 70 000 mensen ontheemd; overwegende dat op 10 juni 2012 de noodtoestand is afgekondigd in zes steden in de staat Rakhine; E. overwegende dat president Thein Sein in eerste instantie had verkondigd dat de enige oplossing was de Rohingya naar vluchtelingenkampen met het UNHCR-ondersteuning te sturen of om ze te herhuisvesten in andere landen; F. overwegende dat de Rohingya, van wie velen al eeuwen in de staat Rakhine zijn gevestigd, niet als een van de 135 nationale groepen van Birma/Myanmar zijn erkend, en hen dus op grond van de Burgerschapswet van 1982 de burgerschapsrechten worden ontzegd, dat zij door vele Birmezen worden gezien als illegale immigranten uit Bangladesh, en het slachtoffer zijn van systematische en ernstige discriminatie, zoals beperkingen op het gebied van vrijheid van verkeer, huwelijk, onderwijs, gezondheidszorg en werkgelegenheid, alsmede inbeslagneming van land, dwangarbeid, willekeurige arrestatie en intimidatie door de autoriteiten; G. overwegende dat vanwege de aanhoudende vervolging naar schatting 1 miljoen Rohingya door de jaren heen naar buurlanden zijn gevlucht; overwegende dat 300 000 Rohingya alleen al naar Bangladesh zijn gevlucht, waar hun situatie op de lange termijn onopgelost blijft en de autoriteiten van Bangladesh onlangs de internationale humanitaire organisaties die basisdiensten op medisch en voedingsgebied verstrekken aan niet-geregistreerde vluchtelingen en de lokale bevolking in het Cox's Bazar district, hebben gemaand hun werkzaamheden op te schorten, en nu volgens de berichtgeving de Rohingya asielzoekers terugdrijven; H. overwegende dat de Commissie voor humanitaire hulp en civiele bescherming (ECHO) in 2012 EUR 10 miljoen heeft toegewezen voor hulp van Rohingya-vluchtelingen en de lokale gastbevolking in Bangladesh; I. overwegende dat de Birmese regering op 17 augustus 2012 een onafhankelijke onderzoekscommissie heeft benoemd, bestaande uit 27 vertegenwoordigers van maatschappelijk, politieke en religieuze organisaties, om onderzoek te doen naar de oorzaken van het uitbreken van sektarisch geweld en voorstellen te formuleren; 1. is zeer verontrust over het aanhoudende etnische geweld in West-Birma, dat heeft geleid tot een groot aantal doden en gewonden, vernieling van eigendommen en ontheemding van de lokale bevolking, en vreest dat deze botsingen tussen gemeenschappen de overgang naar de democratie in Birma/Myanmar in gevaar kunnen brengen; 2. doet een beroep op alle partijen om terughoudendheid te betrachten, en dringt er bij de Birmese autoriteiten op aan te stoppen met willekeurige arrestaties van Rohingya, informatie te verstrekken over de verblijfplaats van de honderden mensen die sinds de start van de veiligheidsoperaties in de staat Rakhine in juni 2012 zijn vastgezet, en degenen die willekeurig gearresteerd zijn onmiddellijk vrij te laten; 3. vraagt de regering van Birma/Myanmar dringend de VN-agentschappen en humanitaire ngo's, maar ook journalisten en diplomaten, ongehinderde toegang te verlenen tot alle gebieden van de staat Rakhine, onbeperkte toegang tot humanitaire hulp te garanderen voor alle getroffen bevolkingsgroepen en ervoor te zorgen dat ontheemde Rohingya zich vrij kunnen verplaatsen en terug mogen keren naar hun woonplaats als het daar eenmaal veilig voor hen is; 4. is ingenomen met de instelling van de onafhankelijke onderzoekscommissie, maar betreurt het dat er geen Rohingya-vertegenwoordiger in zit; 5. dringt er bij de regering van Birma/Myanmar op aan de aanstichters van de gewelddadige botsingen en ander gerelateerd geweld in de staat Rakhine voor het gerecht te brengen, en de extremistische groepen die aanzetten tot haat tussen gemeenschappen, humanitaire en internationale agentschappen bedreigen, en pleiten voor uitzetting of permanente scheiding van de twee gemeenschappen, in toom te houden; 6. verzoekt de EDEO om de Birmese regering met alle mogelijke middelen te steunen in haar inspanningen om de situatie te stabiliseren, programma's voor verzoening uit te voeren, een breder plan voor de sociaal-economische ontwikkeling van de staat Rakhine op te zetten, en de vorderingen van Birma/Myanmar op weg naar democratie voort te zetten; 7. spreekt zijn waardering uit voor de Birmese burgers die hun steun hebben betuigd aan de islamitische minderheid en voor een pluralistische samenleving, en dringt er bij de politieke krachten op aan een duidelijk standpunt in die zin in te nemen; is ervan overtuigd dat een inclusieve dialoog met de lokale gemeenschappen een belangrijk element kan zijn om de talrijke etnische problemen in Birma/Myanmar te verminderen; 8. wijst erop dat de Rohingya-minderheid niet buiten de nieuwe ontwikkelingen naar een multiculturele Birma/Myanmar kunnen worden gelaten, en roept de regering op om de staatsburgerschapwet van 1982 te wijzigen en in overeenstemming brengen met de internationale normen inzake mensenrechten en haar verplichtingen uit hoofde van artikel 7 van het VN-Verdrag inzake de rechten van het kind, met het oog op de toekenning van de burgerrechten aan de Rohingya en andere staatloze minderheden, alsmede de waarborging van gelijke behandeling van alle Birmaanse burgers, om zo een einde te maken aan discriminerende praktijken; 9. is bezorgd over de arrestatie van 14 internationale hulpverleners tijdens de onlusten, en dringt aan op onmiddellijke vrijlating van de vijf die nog in de gevangenis zitten; 10. dringt er bij de Birmese regering op aan de speciale VN-rapporteur voor de mensenrechten tot het land toe te laten om een ​​onafhankelijk onderzoek in te stellen naar de misstanden in de staat Rakhine; dringt er bij het Bureau van de Hoge Commissaris voor de rechten van de mens op aan een ​​kantoor in Birma/Myanmar te vestigen met een volledig mandaat tot bescherming, bevordering en technische bijstand mandaat, alsmede subkantoren in deelstaten in het hele land, met inbegrip van de staat Rakhine; 11. spoort de Birmese regering aan de uitvoering van de democratische hervormingen voort te zetten, de rechtsstaat in te stellen, en de eerbiediging van de mensenrechten en de fundamentele vrijheden, met name de vrijheid van meningsuiting en vergadering (ook op internet) te waarborgen; 12. dringt er bij alle landen in de regio op aan hulp te verlenen aan vluchtelingen uit Birma/Myanmar en de Birmese regering te steunen bij het vinden van billijke oplossingen voor de onderliggende oorzaken; 13. dringt er met name bij Bangladesh op aan de huidige donorsteun en eventuele aanvullende ondersteunende maatregelen te blijven aanvaarden, en de humanitaire hulporganisaties in de gelegenheid te stellen hun werk in het land voort te zetten, vooral in het licht van de gebeurtenissen in de staat Rakhine en de daardoor groeiende stroom vluchtelingen, die dringend behoefte hebben aan basiszorg; 14. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de regeringen en parlementen van Birma/Myanmar en Bangladesh, de hoge vertegenwoordiger van de EU, de Commissie, de regeringen en parlementen van de lidstaten, de secretaris-generaal van de ASEAN, de intergouvernementele commissie voor de mensenrechten van de ASEAN, de speciale vertegenwoordiger van de VN voor de mensenrechten in Myanmar, het Hoge Commissariaat voor de Vluchtelingen van de VN en de VN-Raad voor de mensenrechten. Het Europees Parlement , – gezien zijn eerdere resoluties over de situatie in Azerbeidzjan, met name die over de mensenrechten, – gezien de ingeburgerde praktijk van het internationale recht inzake overbrengingen en met name het Europees Verdrag inzake de overbrenging van gevonniste personen, uit hoofde waarvan er tot meer samenwerking werd besloten om de doelstellingen van justitie en de maatschappelijke herintegratie van veroordeelde personen te bevorderen en deze personen de kans te geven hun straf in hun eigen samenleving uit te zitten, – gezien de verklaring van zijn Voorzitter, Martin Schulz, van 5 september 2012 over de verlening van gratie aan Ramil Safarov in Azerbeidzjan, – gezien de gezamenlijke verklaring van 3 september 2012 van de Hoge Vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid, Catherine Ashton, en commissaris Štefan Füle over de vrijlating van de heer Safarov, – gezien de verklaring van de secretaris-generaal van de Raad van Europa, Thorbjørn Jagland, van 4 september 2012, – gezien de op 15 augustus 2012 aangekomen officiële brief van de onderminister van Justitie van de Republiek Azerbeidzjan, Vilayat Zahirov, aan het Hongaarse ministerie van Openbaar Bestuur en Justitie, – gezien zijn resolutie van 18 april 2012 over de onderhandelingen over de associatieovereenkomst EU-Azerbeidzjan (1) , – gezien de verklaring van de Hongaarse premier Viktor Orbán van 3 september 2012 waarin hij verzekerde dat het Hongaarse optreden in overeenstemming was met de internationale verbintenissen van Hongarije, – gezien de in 1999 in werking getreden partnerschaps- en samenwerkingsovereenkomst tussen de EU en Azerbeidzjan en de lopende onderhandelingen tussen de twee partijen over een nieuwe associatieovereenkomst ter vervanging van de bestaande overeenkomst, – gezien artikel 122, lid 5, en artikel 110, lid 4, van zijn Reglement, A. overwegende dat Ramil Safarov sinds 2004 in een Hongaarse gevangenis opgesloten zat nadat hij tijdens een door het Partnerschap voor de vrede-programma van de NAVO gesponsorde cursus in Boedapest op brutale wijze een Armeense collega vermoord had; overwegende dat de heer Safarov schuldig pleitte, geen wroeging toonde en zijn daad verdedigde op grond van het feit dat het slachtoffer Armeens was; B. overwegende dat de heer Safarov, een luitenant van het Azerbeidzjaanse leger die in Hongarije wegens moord tot levenslange opsluiting was veroordeeld, op 31 augustus 2012 na lang aandringen door de Azerbeidzjaanse overheid werd overgebracht naar Azerbeidzjan; C. overwegende dat Azerbeidzjaans president Ilham Aliyev de heer Safarov meteen na zijn overbrenging naar Azerbeidzjan in overeenstemming met de grondwet van de Republiek Azerbeidzjan en artikel 12 van het Verdrag inzake de overbrenging van gevonniste personen gratie verleende; D. overwegende dat in artikel 9 van het Verdrag inzake de overbrenging van gevonniste personen, waarbij zowel Hongarije als Azerbeidzjan ondertekenende partij zijn, staat dat een persoon die op het grondgebied van een bepaald land wordt veroordeeld, kan worden overgebracht naar het grondgebied van een ander land om de hem opgelegde straf daar uit te zitten, op voorwaarde dat de in dit verdrag vastgelegde voorwaarden hiervoor vervuld zijn; E. overwegende dat de onderminister van Justitie van de Republiek Azerbeidzjan, Vilayat Zahirov, op 15 augustus 2012 een officiële brief heeft doen toekomen aan het Hongaarse ministerie van Openbaar Bestuur en Justitie waarin hij stelde dat alle beslissingen van buitenlandse rechtbanken betreffende de overbrenging van veroordeelde personen naar de Republiek Azerbeidzjan met als doel deze personen daar het resterende deel van hun gevangenisstraf te laten uitzitten, worden uitgevoerd in overeenstemming met artikel 9, lid 1, onder a, van het genoemde verdrag en zonder wijziging van de vonnissen in kwestie; overwegende dat hij voorts verzekerde dat conform het wetboek van strafrecht van de Republiek Azerbeidzjan alleen een rechtbank de straf van een tot levenslang veroordeelde persoon kan omzetten in een gevangenisstraf voor beperkte tijd, en dat de veroordeelde pas op parool kan worden vrijgelaten nadat hij minstens 25 jaar van zijn gevangenisstraf heeft uitgezeten; en overwegende dat de Azerbeidzjaanse overheid vervolgens ontkende dat ze de Hongaarse autoriteiten eender welke diplomatieke toezeggingen gedaan heeft; F. overwegende dat luitenant Safarov in Azerbeidzjan een eervol onthaal te beurt viel en dat hij enkele uren na zijn terugkeer tijdens een openbare ceremonie van de president gratie ontving, vrij verklaard en tot majoor bevorderd werd; G. overwegende dat het besluit om de heer Safarov vrij te laten wereldwijd heel wat reacties van afkeuring heeft teweeggebracht; H. overwegende dat Armeens president Serzj Sarkisian op 31 augustus 2012 bekendmaakte dat Armenië zijn diplomatieke betrekkingen met Hongarije onderbreekt; I. overwegende dat Azerbeidzjan actief deelneemt aan het Europees nabuurschapsbeleid en het Oostelijk Partnerschap, een oprichtend lid van Euronest is en zich er toe verbonden heeft de democratie, de mensenrechten en de rechtsstaat, die tot de kernwaarden van deze initiatieven behoren, te eerbiedigen; J. overwegende dat Azerbeidzjan voor de periode 2012-2013 als niet-permanent lid zitting heeft in de VN-Veiligheidsraad (UNSC) en zich ertoe heeft verbonden de in het VN-Handvest voor de mensenrechten en de Universele Verklaring van de rechten van de mens vastgelegde waarden in ere te zullen houden; K. overwegende dat Azerbeidzjan lid is van de Raad van Europa en partij bij het Europees Verdrag voor de rechten van de mens (EVRM), alsook bij een aantal andere internationale mensenrechtenverdragen zoals het Internationaal Verdrag inzake burgerrechten en politieke rechten; 1. benadrukt het belang van de rechtsstaat en van de naleving van aangegane verbintenissen; 2. betreurt het besluit van de Azerbeidzjaanse president om Ramil Safarov, een door het gerecht van een lidstaat van de Europese Unie veroordeelde moordenaar, gratie te verlenen; beschouwt dit besluit als een gebaar dat tot een verdere ontsporing van de spanningen tussen Armenië en Azerbeidzjan kan leiden, gevoelens van onrecht aanscherpt en de kloof tussen deze landen nog dieper maakt, en vreest voorts dat dit gebaar alle vreedzame verzoeningsprocessen in de betrokken samenlevingen op het spel zet en de eventuele toekomstige totstandkoming van vreedzame contacten tussen de burgers in het gebied kan dwarsbomen; 3. is van mening dat de presidentiële gratieverlening aan de heer Safarov weliswaar overeenstemt met de letter van het Verdrag inzake de overbrenging van gevonniste personen, maar strijdig is met de geest van dit internationale verdrag, dat in het leven geroepen is met als doel op het grondgebied van een bepaald land veroordeelde personen de kans te geven het resterende deel van hun straf op het grondgebied van een ander land uit te zitten; 4. beschouwt de presidentiële gratieverlening aan de heer Safarov als een schending van de diplomatieke garanties die Azerbeidzjan de Hongaarse autoriteiten in het kader van zijn verzoek om overbrenging op basis van het bovengenoemde verdrag heeft gegeven; 5. betreurt het feit dat de heer Safarov in Azerbeidzjan als een held onthaald is, alsook de beslissing om hem bij zijn aankomst tot de rang van majoor te bevorderen en hem met terugwerkende kracht acht jaar loon uit te betalen, en maakt zich zorgen over het voorbeeld dat hiermee wordt gegeven aan toekomstige generaties en over de bevordering en erkenning die de Azerbeidzjaanse overheid hem verleend heeft; 6. is van mening dat de frustratie in Azerbeidzjan en Armenië over het ontbreken van enige wezenlijke vooruitgang voor wat het vredesproces in Nagorno-Karabach betreft, geen rechtvaardiging vormt voor wraakacties of zinloze provocaties die de zo al geladen en fragiele situatie alleen maar nog meer gespannen maken; 7. spreekt zijn steun uit voor de onophoudelijke inspanningen van de Europese dienst voor extern optreden (EDEO), de speciale vertegenwoordiger van de EU voor de zuidelijke Kaukasus en de lidstaten om de spanningen op te heffen en het vredesproces in de regio in de goede richting te sturen; 8. steunt de covoorzitters van de groep van Minsk van de OVSE bij hun inspanningen om het vredesproces in Nagorno-Karabach te doen vooruitgaan en in overeenstemming met het internationale recht een blijvend, veelomvattend vergelijk te vinden; 9. dringt erop aan dat de EU een sterkere rol speelt bij de regeling van het conflict in Nagorno-Karabach door de uitvoering te ondersteunen van maatregelen om vertrouwen te winnen waarmee de Armeense en Azerbeidzjaanse gemeenschappen nader tot elkaar kunnen worden gebracht en die bevorderlijk zijn voor een geest van vrede, verzoening en vertrouwen bij alle partijen; 10. herhaalt zijn standpunt dat de associatieovereenkomst waarover de EU en Azerbeidzjan momenteel onderhandelen, bepalingen en maatstaven moet omvatten met betrekking tot de bescherming en bevordering van de mensenrechten en de rechtsstaat; 11. veroordeelt alle vormen van terrorisme en het dreigen daarmee; 12. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de EDEO, de Europese Raad, de Commissie, de regeringen en parlementen van de Republiek Azerbeidzjan en de Republiek Armenië, de Raad van Europa, de OVSE en de speciale rapporteur van de VN voor mensenrechten en terrorismebestrijding. Het Europees Parlement , – gezien artikel 123 van zijn Reglement, A. overwegende dat ongeveer 600 000 Europeanen lijden aan multiple sclerose (MS), de meest voorkomende neurodegeneratieve aandoening die een belangrijke oorzaak is van niet-traumatische invaliditeit bij jonge volwassenen; B. overwegende dat MS bij de meeste personen in de bloei van hun werkzame leven wordt vastgesteld en dat bijna de helft van hen drie jaar na de diagnose niet meer tot de beroepsbevolking behoort; C. overwegende dat in Europa enorme verschillen bestaan voor wat betreft de toegang tot ziektewijzigende behandelingen en de zorgkwaliteit en dat deze verschillen de laatste maanden zijn toegenomen; 1. verzoekt de Commissie en de Raad om het volgende te doen: 2. roept de lidstaten op om: 3. verzoekt zijn Voorzitter deze verklaring, met de namen van de ondertekenaars (1) , te doen toekomen aan de Raad, de Commissie en de parlementen van de lidstaten.