Het Europees Parlement, – gezien het verzoek tot opheffing van de immuniteit van Petr Bystron, ingediend door het Duitse federaal ministerie van Justitie per brief d.d. 27 augustus 2024, waarmee een verzoek d.d. 23 juli 2024 van de hoofdaanklager van het openbaar ministerie in München werd doorgestuurd in verband met een strafrechtelijke procedure die aanhangig is bij het openbaar ministerie in München, en waarvan op 16 september 2024 ter plenaire vergadering kennis werd gegeven, – na Petr Bystron op 13 februari 2025 te hebben gehoord overeenkomstig artikel 9, lid 6, van zijn Reglement, en gezien de documenten die door hem werden overgelegd, – gezien de artikelen 8 en 9 van protocol nr. 7 betreffende de voorrechten en immuniteiten van de Europese Unie, en artikel 6, lid 2, van de Akte van 20 september 1976 betreffende de verkiezing van de leden van het Europees Parlement door middel van rechtstreekse algemene verkiezingen, – gezien de arresten van het Hof van Justitie van de Europese Unie van 21 oktober 2008, 19 maart 2010, 6 september 2011, 17 januari 2013, 19 december 2019 en 5 juli 2023 (1) , – gezien artikel 46 van de grondwet van de Bondsrepubliek Duitsland, – gezien artikel 5, lid 2, artikel 6, lid 1, en artikel 9 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie juridische zaken ( A10-0077/2025 ), A. overwegende dat de hoofdaanklager van het openbaar ministerie in München heeft verzocht om opheffing van de immuniteit van Petr Bystron, lid van het Europees Parlement, in verband met aanklachten tegen hem op grond van artikel 108e, lid 1, artikel 261, lid 1, punt 2, artikel 261, lid 7, artikel 263, lid 1, en artikel 263, lid 3, punt 1, van het Duitse wetboek van strafrecht, artikel 370, lid 1, van de Duitse belastingwet en artikel 53 van het Duitse wetboek van strafrecht, waarbij het vermoeden bestaat van ten minste zes gevallen van passieve corruptie, het witwassen van geld en commerciële fraude, en ten minste vijf gevallen van belastingfraude; B. overwegende dat uit het verzoek tot opheffing van de immuniteit blijkt dat aan Petr Bystron vanaf een niet nader te bepalen tijdstip in 2020 onder meer contant geld ter hand zou zijn gesteld of cryptovaluta zou zijn overgedragen, beide afkomstig van de beheerder van de pro-Russische website “Voice of Europe”, in ruil voor zijn toezegging om in het kader van zijn werkzaamheden als lid van de Duitse Bondsdag bij toespraken en stemmingen de belangen van de Russische regering te behartigen; overwegende dat Petr Bystron op 17 en 20 maart 2023 via een geldautomaat aanzienlijke bedragen zou hebben gestort op een rekening van het bedrijf waarvan hij enig aandeelhouder en bestuurslid is; overwegende dat hij op 20 maart 2023 weer hetzelfde bedrag in coupures van 200 EUR zou hebben opgenomen bij een geldautomaat van dezelfde bank; overwegende dat Petr Bystron geen toelichting bij deze verdachte bewegingen zou hebben gegeven, ook al heeft de bank hierom verzocht; overwegende dat Petr Bystron ook in juli 2021, in april en september 2022, alsmede in juni en juli 2023 van de in contanten ontvangen steekpenningen meerdere bedragen zou hebben gestort; overwegende dat Petr Bystron het onmogelijk zou hebben willen maken de herkomst van de contanten te traceren; overwegende dat de hoofdaanklager van het openbaar ministerie in München in bezit is van overzichten van de verrichtingen op alle rekeningen van Petr Bystron en op de rekeningen van het bedrijf waarvan hij enig aandeelhouder en bestuurslid is, welke overzichten teruggaan tot 2020; overwegende dat hiermee naar verluidt ook andere stortingen van contanten konden worden getraceerd, waaruit zou kunnen worden geconcludeerd dat het gaat om eerder ontvangen steekpenningen; C. overwegende dat Petr Bystron sinds 2022 bij verschillende beraadslagingen in de Duitse Bondsdag, waarvan hij ten tijde van de vermeende feiten lid was, zou hebben gestemd over met Rusland verband houdende kwesties op een wijze die duidelijk zoveel mogelijk de belangen van de Russische regering diende, en ten minste twee toespraken in de Bondsdag zou hebben gehouden waarbij hij een pro-Russisch standpunt verdedigde; D. overwegende dat Petr Bystron, die op grond van de Duitse wet op de volksvertegenwoordigers recht had op een forfaitaire vergoeding voor uitgaven die onder meer bestemd was voor de aanwerving van personeel, in oktober 2021 een arbeidsovereenkomst met zijn advocaat zou zijn aangegaan en zou hebben ingestemd met vijf wijzigingen van die overeenkomst, waarbij telkens de wekelijkse werktijden en het maandsalaris van zijn advocaat werden gewijzigd; overwegende dat de forfaitaire vergoeding alleen mag worden gebruikt voor doelen of activiteiten die voldoende verband houden met het mandaat; overwegende dat de in het kader van deze overeenkomst verrichte werkzaamheden geen betrekking zouden hebben gehad op de uitoefening van het parlementaire mandaat of dat de verwachte werkzaamheden niet zouden zijn verricht, maar dat de vergoeding toch zou zijn uitbetaald door misleiding van het voor betalingen bevoegde personeelslid; overwegende dat de Bondsrepubliek Duitsland door deze betaling schade zou hebben geleden ten belope van 97 400,00 EUR; E. overwegende dat Petr Bystron in de boekjaren 2017 tot en met 2021 via de belastingadviseur van het bedrijf waarvan hij enig aandeelhouder en bestuurslid is, onjuiste btw-aangiften bij de belastingdienst van München zou hebben ingediend, waarin particuliere uitgaven waren opgenomen die geen verband hielden met de commerciële activiteiten van dit bedrijf; overwegende dat hem als gevolg van deze onjuiste btw-aangiften ten onrechte btw ten belope van in totaal 9 949,17 EUR zou zijn terugbetaald; F. overwegende dat Petr Bystron bij de Europese verkiezingen van 2024 in Duitsland is verkozen tot lid van het Europees Parlement en dat hij geen lid van het Europees Parlement was ten tijde van de vermeende strafbare feiten; G. overwegende dat de vermeende strafbare feiten en het daaropvolgende verzoek tot opheffing van de immuniteit geen verband houden met een mening of stem die Petr Bystron in de uitoefening van zijn ambt heeft uitgebracht in de zin van artikel 8 van Protocol nr. 7 betreffende de voorrechten en immuniteiten van de Europese Unie; H. overwegende dat in artikel 9, eerste alinea, punt a), van protocol nr. 7 betreffende de voorrechten en immuniteiten van de Europese Unie is bepaald dat de leden van het Europees Parlement op hun eigen grondgebied de immuniteiten genieten welke aan de leden van de volksvertegenwoordiging in hun land zijn verleend; I. overwegende dat artikel 46, leden 2, 3, en 4, van de grondwet van de Bondsrepubliek Duitsland als volgt bepaalt: J. overwegende dat de parlementaire immuniteit tot doel heeft het Parlement en zijn leden te beschermen tegen gerechtelijke procedures in verband met activiteiten die bij de uitoefening van parlementaire taken zijn verricht en die niet van die taken kunnen worden gescheiden; K. overwegende dat in artikel 5, lid 2, van zijn Reglement wordt bepaald dat de parlementaire immuniteit geen persoonlijk voorrecht van de leden is, maar een garantie voor de onafhankelijkheid van het Parlement als geheel en van zijn leden; L. overwegende dat het Parlement in deze zaak geen bewijs heeft gevonden dat duidt op fumus persecutionis , dat wil zeggen feiten die erop wijzen dat de desbetreffende strafrechtelijke procedure is ingeleid om de politieke activiteiten van het lid in zijn hoedanigheid van lid van het Europees Parlement schade toe te brengen; M. overwegende dat het Parlement niet de rol van rechter op zich kan nemen, en overwegende dat een lid in het kader van een procedure tot opheffing van de immuniteit niet als een “verdachte” kan worden aangemerkt (2) ; 1. besluit de immuniteit van Petr Bystron op te heffen; 2. verzoekt zijn Voorzitter dit besluit en het verslag van zijn bevoegde commissie onmiddellijk te doen toekomen aan de bevoegde autoriteit van de Bondsrepubliek Duitsland en aan Petr Bystron. Het Europees Parlement, – gezien het verzoek tot opheffing van de immuniteit van Petras Gražulis, dat op 16 september 2024 bij het Parlement werd ingediend door de procureur-generaal van de Republiek Litouwen in verband met de strafrechtelijke procedure tegen hem, en van de ontvangst waarvan op 24 oktober 2024 ter plenaire vergadering kennis werd gegeven, – na Petras Gražulis op 18 maart 2025 te hebben gehoord overeenkomstig artikel 9, lid 6, van zijn Reglement, – gezien de artikelen 8 en 9 van Protocol nr. 7 betreffende de voorrechten en immuniteiten van de Europese Unie en artikel 6, lid 2, van de Akte van 20 september 1976 betreffende de verkiezing van de leden van het Europees Parlement door middel van rechtstreekse algemene verkiezingen, – gezien de arresten van het Hof van Justitie van de Europese Unie van 21 oktober 2008, 19 maart 2010, 6 september 2011, 17 januari 2013, 19 december 2019 en 5 juli 2023 (1) , – gezien artikel 62 van de grondwet van de Republiek Litouwen, – gezien artikel 5, lid 2, artikel 6, lid 1, en artikel 9 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie juridische zaken ( A10-0078/2025 ), A. overwegende dat de procureur-generaal van de Republiek Litouwen bij brief van 16 september 2024 tot opheffing van de immuniteit van Petras Gražulis heeft verzocht in het kader van een vermeend strafbaar feit uit hoofde van artikel 170, lid 2, van het wetboek van strafrecht van de Republiek Litouwen, omdat hij een groep personen publiekelijk zou hebben beledigd en uiting zou hebben gegeven aan zijn misprijzen voor hen vanwege hun seksuele gerichtheid; B. overwegende dat in het verzoekschrift wordt gesteld dat Petras Gražulis ervan wordt verdacht publiekelijk opmerkingen te hebben gemaakt waardoor een groep mensen bespot, gekleineerd en vernederd werd, en zijn misprijzen voor hen vanwege hun seksuele gerichtheid te hebben geuit; en dat dit zou zijn gebeurd tijdens een door de media gefilmd en uitgezonden gesprek met een cameraman dat plaatsvond in de gangen van de Seimas van de Republiek Litouwen (hierna: “Seimas”) op 26 mei 2022, na een vergadering van de Seimas over geregistreerde partnerschappen; overwegende dat Petras Gražulis, destijds lid van de Seimas, het vermeende strafbare feit zou hebben gepleegd in 2022, overwegende dat het vooronderzoek plaatsvond in 2022 en 2023 en de zaak in januari 2024 werd doorverwezen naar de regionale rechterlijke instantie van Vilnius; overwegende dat Petras Gražulis destijds immuniteit genoot als lid van de Seimas, maar dat de Seimas op 16 november 2023 toestemming had gegeven voor het instellen van een strafrechtelijke vervolging tegen hem; C. overwegende dat Petras Gražulis bij de Europese verkiezingen van juni 2024 werd verkozen tot lid van het Parlement, en dat hij geen lid van het Europees Parlement was ten tijde van het vermeende strafbare feit; D. overwegende dat het vermeende strafbare feit en het daaropvolgende verzoek tot opheffing van de immuniteit geen verband houden met een mening of stem die Petras Gražulis in de uitoefening van zijn ambt heeft uitgebracht in de zin van artikel 8 van Protocol nr. 7 betreffende de voorrechten en immuniteiten van de Europese Unie; E. overwegende dat artikel 9, eerste alinea, punt a), van Protocol nr. 7 betreffende de voorrechten en immuniteiten van de Europese Unie voorziet dat de leden van het Europees Parlement op hun eigen grondgebied de immuniteiten genieten welke aan de leden van de volksvertegenwoordiging in hun land zijn verleend; F. overwegende dat in artikel 62 van de grondwet van de Republiek Litouwen het volgende is bepaald: “[d]e persoon van een lid van de Seimas is onschendbaar. Een lid van de Seimas mag zonder de toestemming van de Seimas niet strafrechtelijk worden vervolgd en niet worden aangehouden of anderszins in zijn vrijheid worden beknot. Een lid van de Seimas mag niet worden vervolgd voor het uitbrengen van zijn stem of zijn uitspraken in de Seimas. Hij kan echter wel krachtens het gewone recht worden vervolgd voor smaad of laster”; G. overwegende dat de parlementaire immuniteit tot doel heeft het Parlement en zijn leden te beschermen tegen gerechtelijke procedures in verband met activiteiten die in de uitoefening van parlementaire taken zijn verricht en die niet van die taken kunnen worden gescheiden; H. overwegende dat in artikel 5, lid 2, van zijn Reglement wordt bepaald dat de parlementaire immuniteit geen persoonlijk voorrecht van de leden is, maar een garantie voor de onafhankelijkheid van het Parlement als geheel en van zijn leden; I. overwegende dat het Parlement in deze zaak geen bewijs heeft gevonden dat duidt op fumus persecutionis, dat wil zeggen feiten die erop wijzen dat de desbetreffende strafrechtelijke procedure is ingeleid om de politieke activiteiten van het lid in zijn hoedanigheid van lid van het Europees Parlement te ondermijnen; J. overwegende dat het Parlement niet de rol van rechter op zich kan nemen, en overwegende dat een lid in het kader van een procedure tot opheffing van de immuniteit niet als een “verdachte” kan worden aangemerkt (2) ; 1. besluit de immuniteit van Petras Gražulis op te heffen; 2. verzoekt zijn Voorzitter dit besluit en het verslag van zijn bevoegde commissie onmiddellijk te doen toekomen aan de bevoegde autoriteiten van de Litouwse Republiek en aan Petras Gražulis. Het Europees Parlement, – gezien het verzoek tot opheffing van de immuniteit van Grzegorz Braun d.d. 29 oktober 2024, dat door de procureur-generaal van de Republiek Polen is doorgestuurd op verzoek van het regionale openbaar ministerie te Warschau in het kader van de strafrechtelijke vervolging van Grzegorz Braun, en van de ontvangst waarvan op 14 november 2024 ter plenaire vergadering kennis werd gegeven, – gezien het feit dat Grzegorz Braun wordt geacht afstand te hebben gedaan van zijn recht om te worden gehoord overeenkomstig artikel 9, lid 6, van zijn Reglement, – gezien de artikelen 8 en 9 van Protocol nr. 7 betreffende de voorrechten en immuniteiten van de Europese Unie en artikel 6, lid 2, van de Akte van 20 september 1976 betreffende de verkiezing van de leden van het Europees Parlement door middel van rechtstreekse algemene verkiezingen, – gezien de arresten van het Hof van Justitie van de Europese Unie van 21 oktober 2008, 19 maart 2010, 6 september 2011, 17 januari 2013, 19 december 2019 en 5 juli 2023 (1) , – gezien artikel 105, leden 2 en 5, van de grondwet van de Republiek Polen, – gezien artikel 5, lid 2, artikel 6, lid 1, en artikel 9 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie juridische zaken ( A10‑0081/2025 ), A. overwegende dat de procureur-generaal van de Republiek Polen bij brief d.d. 29 oktober 2024 een door het regionale openbaar ministerie te Warschau ingediend verzoek tot opheffing van de immuniteit van Grzegorz Braun heeft doorgestuurd dat verband houdt met meerdere vermeende strafbare feiten die zouden hebben plaatsgevonden in 2022 en 2023; B. overwegende dat in het verzoek wordt gesteld dat Grzegorz Braun op 1 maart 2022 in het gebouw van het Nationaal Instituut voor Cardiologie (federaal onderzoeksinstituut) de lichamelijke integriteit zou hebben geschonden van een overheidsfunctionaris die optrad in zijn hoedanigheid van directeur van het Nationaal Instituut voor Cardiologie, tijdens en in verband met de uitoefening van officiële taken door deze overheidsfunctionaris; overwegende dat de vermeende handelingen strafbaar zijn op grond van artikel 222, lid 1, van het Poolse wetboek van strafrecht, tegelijk met artikel 191, lid 1, van het Poolse wetboek van strafrecht juncto artikel 11, lid 2, van dat wetboek; C. overwegende dat Grzegorz Braun op 1 maart 2022 de directeur van het Nationaal Instituut voor Cardiologie tijdens en in verband met de uitoefening van officiële taken door deze overheidsfunctionaris zou hebben beledigd door hem te beschuldigen en door de gebeurtenissen via internet te verspreiden, waardoor de publieke reputatie van de overheidsfunctionaris zou zijn geschaad en afbreuk zou zijn gedaan aan het noodzakelijkerwijze in hem gestelde vertrouwen om zijn rol als directeur van het Nationaal Instituut voor Cardiologie te vervullen en het beroep van arts uit te oefenen; overwegende dat de vermeende handelingen strafbaar zijn op grond van artikel 226, lid 1, van het Poolse wetboek van strafrecht, tegelijk met artikel 212, leden 1 en 2, van het Poolse wetboek van strafrecht juncto artikel 11, lid 2, van dat wetboek; D. overwegende dat Grzegorz Braun op 27 januari 2023 een kerstboom zou hebben beschadigd en versieringen zou hebben vernield die eigendom waren van twee Poolse verenigingen waarvan de kantoren zich in het gebouw van de regionale rechterlijke instantie te Krakau bevonden, en overwegende dat het veroorzaken van dergelijke schade strafbaar is op grond van artikel 288, lid 1, van het Poolse wetboek van strafrecht; E. overwegende dat Grzegorz Braun op 30 mei 2023 in het hoofdkantoor van het Duitse Historisch Instituut te Warschau eigendommen van het Duitse Historisch Instituut zou hebben beschadigd, hetgeen strafbaar is op grond van artikel 288, lid 1, van het Poolse wetboek van strafrecht; F. overwegende dat Grzegorz Braun op 30 mei 2023 zou hebben verzuimd het hoofdkantoor van het Duitse Historisch Instituut te verlaten, ondanks een daartoe strekkend verzoek van een bevoegde persoon, hetgeen strafbaar is op grond van artikel 193, lid 1, van het Poolse wetboek van strafrecht; G. overwegende dat Grzegorz Braun op 12 december 2023 in de gebouwen van de Sejm van de Republiek Polen een groep mensen publiekelijk zou hebben beledigd op grond van hun religieuze overtuiging alsook een voorwerp van religieuze verering (een menora) publiekelijk zou hebben geschonden door de aangestoken kaarsen ervan met een brandblusser te blussen, en daarbij de religieuze gevoelens van Joden zou hebben gekrenkt, hetgeen strafbaar is op grond van artikel 257 van het Poolse wetboek van strafrecht, tegelijk met artikel 195, lid 1, en artikel 196 van het Poolse wetboek van strafrecht juncto artikel 11, lid 2, van dat wetboek; H. overwegende dat Grzegorz Braun op 12 december 2023 in de gebouwen van de Sejm van de Republiek Polen de lichamelijke integriteit zou hebben geschonden van een benadeelde partij die tussenkwam met het oog op de bescherming van de openbare orde, doordat Grzegorz Braun de sproeier van een brandblusser met een poederachtige stof zou hebben gericht op de benadeelde partij; overwegende dat Grzegorz Braun een geringe, zeven dagen durende, schade zou hebben toegebracht aan de gezondheid van de benadeelde partij, hetgeen strafbaar is op grond van artikel 157, lid 2, van het Poolse wetboek van strafrecht, tegelijk met artikel 217 bis van het Poolse wetboek van strafrecht juncto artikel 11, lid 2, van dat wetboek; I. overwegende dat het onderzoek in verband met de in het verzoek tot opheffing beschreven vermeende strafbare feiten aanvankelijk werd geopend op 25 mei 2023, toen Grzegorz Braun immuniteit genoot als lid van de Sejm van de Republiek Polen; overwegende dat de Sejm van de Republiek Polen op 17 januari 2024 toestemming heeft gegeven voor de strafrechtelijke vervolging van Grzegorz Braun wegens de in het verzoek genoemde feiten; overwegende dat Grzegorz Braun in juni 2024 bij de Europese verkiezingen werd verkozen tot lid van het Europees Parlement; overwegende dat Grzegorz Braun ten tijde van de vermeende strafbare feiten derhalve geen lid van het Europees Parlement was; J. overwegende dat de vermeende strafbare feiten en het daaropvolgende verzoek tot opheffing van de immuniteit geen verband houden met een mening of stem die Grzegorz Braun in de uitoefening van zijn ambt heeft uitgebracht in de zin van artikel 8 van Protocol nr. 7 betreffende de voorrechten en immuniteiten van de Europese Unie; K. overwegende dat in artikel 9, eerste alinea, punt a), van Protocol nr. 7 betreffende de voorrechten en immuniteiten van de Europese Unie is bepaald dat de leden van het Europees Parlement op hun eigen grondgebied de immuniteiten genieten welke aan de leden van de volksvertegenwoordiging in hun land zijn verleend; L. overwegende dat in artikel 105, leden 2 en 5, van de Poolse grondwet is bepaald dat leden van de Sejm vanaf de dag waarop de verkiezingsuitslag bekend wordt gemaakt tot de dag waarop hun mandaat afloopt niet strafrechtelijk aansprakelijk kunnen worden gesteld zonder toestemming van de Sejm van de Republiek Polen en niet kunnen worden aangehouden of gearresteerd zonder toestemming van de Sejm, behalve als leden op heterdaad worden betrapt en aanhouding noodzakelijk is om een goed verloop van het proces te waarborgen; M. overwegende dat de parlementaire immuniteit tot doel heeft het Parlement en zijn leden te beschermen tegen gerechtelijke procedures in verband met activiteiten die in de uitoefening van parlementaire taken zijn verricht en die niet van die taken kunnen worden gescheiden; N. overwegende dat in artikel 5, lid 2, van zijn Reglement wordt bepaald dat de parlementaire immuniteit geen persoonlijk voorrecht van de leden is, maar een garantie voor de onafhankelijkheid van het Parlement als geheel en van zijn leden; O. overwegende dat het Parlement in deze zaak geen bewijs heeft gevonden dat duidt op fumus persecutionis , dat wil zeggen feiten die erop wijzen dat de desbetreffende strafrechtelijke procedure is ingeleid om de politieke activiteiten van het lid als lid van het Europees Parlement schade toe te brengen; P. overwegende dat het Parlement niet de rol van rechter op zich kan nemen, en overwegende dat een lid in het kader van een procedure tot opheffing van de immuniteit niet als een “verdachte” kan worden aangemerkt (2) ; 1. besluit de immuniteit van Grzegorz Braun op te heffen; 2. verzoekt zijn Voorzitter dit besluit en het verslag van zijn bevoegde commissie onmiddellijk te doen toekomen aan de bevoegde autoriteiten van de Republiek Polen en aan Grzegorz Braun. (Gewone wetgevingsprocedure: tweede lezing) Het Europees Parlement, – gezien het standpunt van de Raad in eerste lezing (17102/1/2024 – C10‑0057/2025), – gezien de adviezen van het Europees Economisch en Sociaal Comité van 19 september 2018 (1) en 24 april 2024 (2) , – gezien de adviezen van het Comité van de Regio’s van 5 december 2018 (3) en 17 april 2024 (4) , – gezien zijn in eerste lezing geformuleerde standpunt (5) inzake het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2018)0373 – 2018/0198(COD) ), – gezien het gewijzigde voorstel van de Commissie ( COM(2023)0790 ), – gezien artikel 294, lid 7, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien het overeenkomstig artikel 75, lid 4, van zijn Reglement door de bevoegde commissie goedgekeurde voorlopig akkoord, – gezien artikel 68 van zijn Reglement, – gezien de aanbeveling voor de tweede lezing van de Commissie regionale ontwikkeling ( A10-0058/2025 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan het standpunt van de Raad in eerste lezing; 2. constateert dat de handeling is vastgesteld overeenkomstig het standpunt van de Raad; 3. verzoekt zijn Voorzitter de handeling samen met de voorzitter van de Raad overeenkomstig artikel 297, lid 1, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie te ondertekenen; 4. verzoekt zijn secretaris-generaal de handeling te ondertekenen nadat is nagegaan of alle procedures naar behoren zijn uitgevoerd, en met de secretaris-generaal van de Raad te zorgen voor bekendmaking ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie ; 5. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie, alsook aan de nationale parlementen. (Gewone wetgevingsprocedure: tweede lezing) Het Europees Parlement, – gezien het standpunt van de Raad in eerste lezing (05123/1/2025 – C10‑0055/2025), – gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité van 14 februari 2024 (1) , – gezien zijn in eerste lezing geformuleerde standpunt (2) inzake het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2023)0660 ), – gezien artikel 294, lid 7, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien het op grond van artikel 75, lid 4, van zijn Reglement door de bevoegde commissie goedgekeurde voorlopig akkoord, – gezien artikel 68 van zijn Reglement, – gezien de aanbeveling voor de tweede lezing van de Commissie economische en monetaire zaken ( A10‑0060/2025 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan het standpunt van de Raad in eerste lezing; 2. constateert dat de handeling is vastgesteld overeenkomstig het standpunt van de Raad; 3. verzoekt zijn Voorzitter de handeling samen met de voorzitter van de Raad overeenkomstig artikel 297, lid 1, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie te ondertekenen; 4. verzoekt zijn secretaris-generaal de handeling te ondertekenen nadat is nagegaan of alle procedures naar behoren zijn uitgevoerd, en met de secretaris-generaal van de Raad te zorgen voor bekendmaking ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie ; 5. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie, alsook aan de nationale parlementen. (Gewone wetgevingsprocedure: tweede lezing) Het Europees Parlement, – gezien het standpunt van de Raad in eerste lezing (17082/1/2024 – C10‑0054/2025), – gezien het advies van de Europese Centrale Bank van 24 november 2023 (1) , – gezien zijn in eerste lezing geformuleerde standpunt (2) inzake het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2023)0459 ), – gezien artikel 294, lid 7, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien het overeenkomstig artikel 75, lid 4, van zijn Reglement door de bevoegde commissie goedgekeurde voorlopig akkoord, — gezien artikel 68 van zijn Reglement, — gezien de aanbeveling voor de tweede lezing van de Commissie economische en monetaire zaken ( A10-0057/2025 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan het standpunt van de Raad in eerste lezing; 2. constateert dat de handeling is vastgesteld overeenkomstig het standpunt van de Raad; 3. verzoekt zijn Voorzitter de handeling samen met de voorzitter van de Raad overeenkomstig artikel 297, lid 1, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie te ondertekenen; 4. verzoekt zijn secretaris-generaal de handeling te ondertekenen nadat is nagegaan of alle procedures naar behoren zijn uitgevoerd, en met de secretaris-generaal van de Raad te zorgen voor bekendmaking ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie ; 5. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie, alsook aan de nationale parlementen. (Goedkeuring) Het Europees Parlement, – gezien het ontwerpbesluit van de Raad (17046/2024), – gezien het verzoek om goedkeuring dat de Raad heeft ingediend krachtens artikel 168, lid 5, en artikel 218, lid 6, tweede alinea, punt a), iii) en v), van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (C10‑0005/2025), – gezien artikel 107, leden 1 en 4, en artikel 117, lid 7, van zijn Reglement, – gezien de aanbeveling van de Commissie volksgezondheid ( A10‑0064/2025 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan het ontwerpbesluit van de Raad; 2. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie, alsmede aan de regeringen en parlementen van de lidstaten. Het Europees Parlement, – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2025)0001 – C10‑0056/2025), – gezien Verordening (EU) 2021/691 van het Europees Parlement en de Raad van 28 april 2021 betreffende het Europees Fonds voor aanpassing aan de globalisering voor ontslagen werknemers (EFG) en tot wijziging van Verordening (EU) nr. 1309/2013 (1) (“EFG-verordening”), – gezien Verordening (EU, Euratom) 2020/2093 van de Raad van 17 december 2020 tot bepaling van het meerjarig financieel kader voor de jaren 2021‑2027 (2) , zoals gewijzigd bij Verordening (EU, Euratom) 2024/765 (3) , en met name artikel 8, – gezien het Interinstitutioneel Akkoord van 16 december 2020 tussen het Europees Parlement, de Raad van de Europese Unie en de Europese Commissie betreffende begrotingsdiscipline, samenwerking in begrotingszaken en goed financieel beheer, alsmede betreffende nieuwe eigen middelen, met inbegrip van een routekaart voor de invoering van nieuwe eigen middelen (4) , en met name punt 9, – gezien de brief van de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken, – gezien het verslag van de Begrotingscommissie ( A10-0080/2025 ), A. overwegende dat de Unie wetgevings- en begrotingsinstrumenten in het leven heeft geroepen om extra steun te verlenen aan werknemers die de gevolgen van grote structurele veranderingen in de wereldhandelsstromen of de wereldwijde financiële en economische crisis ondervinden, en hen te helpen om op de arbeidsmarkt terug te keren; overwegende dat deze bijstand wordt verleend in de vorm van financiële steun aan werknemers en aan de ondernemingen waarvoor zij hebben gewerkt; B. overwegende dat België aanvraag EGF/2024/003 BE/Van Hool heeft ingediend voor een financiële bijdrage uit het Europees Fonds voor aanpassing aan de globalisering (EFG) naar aanleiding van 2 411 ontslagen (5) in de economische sector die is ingedeeld in NACE Rev. 2-afdeling 29 (Vervaardiging van auto’s, aanhangwagens en opleggers) in de NUTS 2-regio provincie Antwerpen (BE21), met een referentieperiode van vier maanden voor de aanvraag die loopt van 8 april tot 8 augustus 2024; C. overwegende dat de aanvraag 2 411 werknemers betreft die bij het bedrijf Van Hool zijn ontslagen; D. overwegende dat de aanvraag is gebaseerd op de criteria voor steunverlening van artikel 4, lid 2, punt a), van de EFG-verordening, dat vereist dat binnen een referentieperiode van vier maanden in een onderneming in een lidstaat de werkzaamheden van ten minste 200 ontslagen werknemers of zelfstandigen zijn beëindigd, met inbegrip van werknemers die zijn ontslagen bij leveranciers en downstreamproducenten; E. overwegende dat de COVID-19-pandemie gevolgen heeft gehad voor de vraag naar touringcars en dat de Russische aanvalsoorlog tegen Oekraïne gevolgen heeft gehad voor de kostenstructuur; F. overwegende dat de Europese automobielsector en de toeleveringsbedrijven ervan onder ongekende druk staan als gevolg van zowel externe als interne uitdagingen, zoals concurrentievervalsing, met name in de sector elektrische voertuigen als gevolg van oneerlijke subsidiëring door China, en hoge energiekosten als gevolg van ingrijpende herstructureringen; G. overwegende dat Van Hool gespecialiseerd was in de productie van bussen, touringcars, trolleybussen en aanhangwagens; overwegende dat de dalende vraag naar touringcars als gevolg van de pandemie heeft geleid tot een daling van de gemiddelde verkoop van Van Hool in Europa en een scherpe daling van de winstgevendheid; overwegende dat stijgende inflatie en verstoorde toeleveringsketens de druk op de marges van de onderneming verder hebben doen toenemen; H. overwegende dat de onderneming, ter naleving van de Belgische wetgeving, de verplichte procedure voor het informeren en raadplegen van de werknemersvertegenwoordigers heeft gevolgd; overwegende dat de verplichting tot oprichting van een arbeidsbemiddelingscel, die tot doel heeft werknemers die in het kader van collectief ontslag zijn ontslagen, outplacementdiensten te verlenen, niet van toepassing is in geval van faillissement; I. overwegende dat financiële bijdragen uit het EFG in de eerste plaats gericht moeten zijn op actieve arbeidsmarktbeleidsmaatregelen en op gepersonaliseerde diensten die tot doel hebben de begunstigden snel aan een fatsoenlijke en duurzame baan te helpen binnen of buiten de sector waar zij oorspronkelijk werkten, en hen tegelijk voor te bereiden op een groenere en meer gedigitaliseerde Europese economie; J. overwegende dat de Vlaamse Dienst voor Arbeidsbemiddeling en Beroepsopleiding (VDAB) de nationale voorfinanciering en medefinanciering van de maatregelen verstrekt; K. overwegende dat het EFG een jaarlijks maximumbedrag van 30 miljoen EUR (in prijzen van 2018) niet mag overschrijden, zoals vastgesteld in artikel 8 van Verordening (EU, Euratom) 2020/2093, als gewijzigd bij Verordening (EU, Euratom) 2024/765; overwegende dat overeenkomstig het beginsel van goed financieel beheer niet-bestede bijdragen aan de Commissie moeten worden terugbetaald; 1. is het met de Commissie eens dat is voldaan aan de voorwaarden die zijn vastgelegd in artikel 4, lid 2, punt a), van de EFG-verordening en dat België recht heeft op een financiële bijdrage van 7 999 015 EUR uit hoofde van die verordening, wat overeenkomt met 85 % van de totale kosten van 9 410 607 EUR, bestaande uit uitgaven ten bedrage van 9 034 607 EUR voor gepersonaliseerde steunmaatregelen en 376 000 EUR voor activiteiten op het vlak van voorbereiding, beheer, voorlichting en publiciteit, en controle en rapportage; 2. neemt er nota van dat de Belgische autoriteiten de aanvraag op 29 oktober 2024 hebben ingediend en dat de Commissie, nadat België aanvullende gegevens had verstrekt, haar beoordeling op 26 maart 2025 heeft afgerond en het Parlement hiervan diezelfde dag nog in kennis heeft gesteld; 3. merkt op dat de aanvraag betrekking heeft op 2411 bij Van Hool ontslagen werknemers; merkt voorts op dat in totaal 2397 werknemers beoogde begunstigden zullen zijn; 4. onderstreept dat de industriële sector in België volgens de Federatie van Belgische Ondernemingen (VBO) momenteel achteruitgaat; merkt op dat de industriële sector van oudsher een belangrijke rol heeft gespeeld in Lier en daarom heeft de industriële achteruitgang een aanzienlijke invloed op de arbeidsmarkt in Lier; onderstreept dat het aantal beschikbare banen in de industrie in Lier in 2023 met 13 % gedaald is; 5. wijst op de profielen van de ontslagen werknemers, waarvan een derde 50 jaar of ouder is en 80 % middelbaar onderwijs of minder heeft genoten en over verouderde vaardigheden beschikt; benadrukt dat de werknemers, gezien de neerwaartse trend in vacatures en de geografische spreiding ervan, gerichte bijstand nodig zullen hebben die gericht is op bijscholing en omscholing om hun kansen op terugkeer naar een baan te vergroten; beschouwt het als een maatschappelijke verantwoordelijkheid van de Unie en de lidstaten om de getroffen werknemers de mogelijkheid te bieden de nodige kwalificaties te verwerven voor een toekomstige baan; 6. is tevreden met het feit dat de gepersonaliseerde steunmaatregelen die aan de betrokken werknemers moeten worden verstrekt het volgende omvatten: sociaal interventieadviseur en inschrijving van werknemers, outplacement, ondersteuning bij het zoeken naar werk en arbeidsbemiddeling, beroepskeuzebegeleiding, omscholing en beroepsopleiding, alsmede opleiding op de werkplek; wijst met name op diensten in verband met gerichte ondersteuning en persoonlijke beoordeling, alsook op ICT-opleidingen die bijdragen tot de bijscholing die nodig is in het digitale industriële tijdperk; 7. stelt vast dat België op 22 april 2024 is begonnen met het verlenen van gepersonaliseerde steunmaatregelen aan de beoogde begunstigden, wat betekent dat vanaf die datum tot 24 maanden na de datum van inwerkingtreding van het financieringsbesluit aanspraak kan worden gemaakt op een financiële bijdrage uit het EFG; 8. merkt op dat België op 14 maart 2024 de eerste administratieve uitgaven heeft gedaan met het oog op de uitvoering van het EFG, en dat deze uitgaven bijgevolg vanaf die datum tot 31 maanden na de datum van inwerkingtreding van het financieringsbesluit in aanmerking komen voor een financiële bijdrage uit het EFG; 9. onderstreept dat de Belgische autoriteiten hebben bevestigd dat de beginselen van gelijke behandeling en non-discriminatie zullen worden geëerbiedigd bij de toegang tot de voorgestelde maatregelen en de uitvoering ervan, en dat eventuele dubbele financiering zal worden voorkomen; 10. herinnert eraan dat de Belgische autoriteiten ervoor moeten zorgen dat de gelijkheid van mannen en vrouwen en de integratie van het genderperspectief integraal deel uitmaken van en worden bevorderd tijdens de gehele uitvoeringsperiode; 11. wijst er nogmaals op dat steun uit het EFG geen vervanging mag zijn voor maatregelen die op grond van nationale wetgeving of collectieve arbeidsovereenkomsten onder de verantwoordelijkheid van bedrijven vallen; 12. wijst erop dat de Belgische autoriteiten moeten erkennen dat de Unie aan de oorsprong van de financiering staat, daaraan zichtbaarheid moeten geven en de Uniemeerwaarde van de steunverlening moeten benadrukken door aan meerdere doelgroepen samenhangende, effectieve en gerichte informatie te verstrekken, waaronder gerichte informatie aan de beoogde begunstigden, de lokale en regionale autoriteiten, de sociale partners, de media en het publiek; 13. hecht zijn goedkeuring aan het bij deze resolutie gevoegde besluit; 14. verzoekt zijn Voorzitter dit besluit samen met de voorzitter van de Raad te ondertekenen en te zorgen voor bekendmaking ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie ; 15. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie, met inbegrip van de bijlage, te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. BIJLAGE: BESLUIT VAN HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD betreffende de beschikbaarstelling van middelen uit het Europees Fonds voor aanpassing aan de globalisering voor ontslagen werknemers naar aanleiding van aanvraag EGF/2024/003 BE/Van Hool van België HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, Gezien Verordening (EU) 2021/691 van het Europees Parlement en de Raad van 28 april 2021 betreffende het Europees Fonds voor aanpassing aan de globalisering voor ontslagen werknemers (EFG) en tot wijziging van Verordening (EU) nr. 1309/2013 (6) , en met name artikel 15, lid 1, eerste alinea, Gezien het Interinstitutioneel Akkoord van 16 december 2020 tussen het Europees Parlement, de Raad van de Europese Unie en de Europese Commissie betreffende begrotingsdiscipline, samenwerking in begrotingszaken en goed financieel beheer, alsmede betreffende nieuwe eigen middelen, met inbegrip van een routekaart voor de invoering van nieuwe eigen middelen (7) , en met name punt 9, Gezien het voorstel van de Europese Commissie, Overwegende hetgeen volgt: (1) Het Europees Fonds voor aanpassing aan de globalisering voor ontslagen werknemers (EFG) heeft tot doel solidariteit te betonen en fatsoenlijke en duurzame werkgelegenheid in de Unie te bevorderen door steun te verlenen aan ontslagen werknemers en zelfstandigen die hun werkzaamheden hebben beëindigd als gevolg van grote herstructureringen en hen te helpen zo snel mogelijk weer fatsoenlijk en bestendig werk te vinden. (2) Overeenkomstig artikel 8 van Verordening (EU, Euratom) 2020/2093 van de Raad (8) , gewijzigd bij Verordening (EU, Euratom) 2024/765 van de Raad (9) , en artikel 16 van Verordening (EU) 2021/691, mag het EFG een jaarlijks maximumbedrag van 30 miljoen EUR (in prijzen van 2018) niet overschrijden. (3) Op 29 oktober 2024 heeft België overeenkomstig artikel 8, lid 1, van Verordening (EU) 2021/691 een aanvraag ingediend om middelen uit het EFG beschikbaar te stellen in verband met ontslagen van werknemers bij Van Hool in België. Met betrekking tot deze aanvraag zijn overeenkomstig artikel 8, lid 5, van Verordening (EU) 2021/691 aanvullende gegevens verstrekt. Op basis van de beoordeling door de Commissie in het voorstel voor een besluit tot beschikbaarstelling van het Europees Parlement en de Raad (10) wordt die aanvraag geacht te voldoen aan de voorwaarden voor het verlenen van een financiële bijdrage uit het EFG, zoals vastgesteld in artikel 13 van Verordening (EU) 2021/691. (4) Er moeten dan ook middelen uit het EFG beschikbaar worden gesteld om een financiële bijdrage van 7 999 015 EUR toe te kennen naar aanleiding van de door België ingediende aanvraag. (5) Teneinde zo snel mogelijk middelen uit het EFG ter beschikking te stellen, moet dit besluit van toepassing zijn vanaf de datum waarop het wordt vastgesteld, HEBBEN HET VOLGENDE BESLUIT VASTGESTELD: Artikel 1 Ten laste van de algemene begroting van de Unie voor het begrotingsjaar 2025 wordt een bedrag van 7 999 015 EUR aan vastleggings- en betalingskredieten beschikbaar gesteld uit het Europees Fonds voor aanpassing aan de globalisering voor ontslagen werknemers. Artikel 2 Dit besluit treedt in werking op de dag van de bekendmaking ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie. Het is van toepassing vanaf … [ datum van vaststelling van het besluit ] (11) . Gedaan te …. Voor het Europees Parlement Voor de Raad De voorzitter De voorzitter Het Europees Parlement, – gezien artikel 310, lid 6, en artikel 325, lid 5, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU), – gezien het verslag van de Commissie van 25 juli 2024 getiteld “35e jaarverslag over de bescherming van de financiële belangen van de Europese Unie en de bestrijding van fraude – 2023” ( COM(2024)0318 ) (PIF-verslag 2023), – gezien het jaarverslag van het Europees Bureau voor fraudebestrijding (OLAF) over 2023 (1) en het activiteitenverslag van het Comité van toezicht van OLAF over 2023 (2) , – gezien het jaarverslag 2023 van het Europees Openbaar Ministerie (EOM), dat op 1 maart 2024 is gepubliceerd, – gezien Verordening (EU, Euratom) 2020/2092 van het Europees Parlement en de Raad van 16 december 2020 betreffende een algemeen conditionaliteitsregime ter bescherming van de Uniebegroting (3) (de conditionaliteitsverordening), – gezien Richtlijn (EU) 2019/1937 van het Europees Parlement en de Raad van 23 oktober 2019 inzake de bescherming van personen die inbreuken op het Unierecht melden (4) , (de klokkenluidersrichtlijn), en het verslag van de Commissie van 3 juli 2024 over de uitvoering en toepassing ervan ( COM(2024)0269 ), – gezien de mededeling van de Commissie van 5 juli 2023 getiteld “Verslag over de rechtsstaat 2023 Situatie op het gebied van de rechtsstaat in de Europese Unie” ( COM(2023)0800 ) en de resolutie van het Europees Parlement van 28 februari 2024 getiteld “Verslag over het verslag van de Commissie over de rechtsstaat 2023” (5) , – gezien het besluit van de Commissie van 16 december 2024om de maatregel die uit hoofde van artikel 2, lid 2, van Uitvoeringsbesluit (EU) 2022/2506 van de Raad van 15 december 2022 inzake maatregelen ter bescherming van de Uniebegroting tegen schendingen van de beginselen van de rechtsstaat in Hongarije is opgelegd, niet op te heffen, – gezien de arresten van het Hof van Justitie van de Europese Unie (HvJ-EU) van 16 februari 2022 in de zaken C-156/21 (6) en C-157/21 (7) en Uitvoeringsbesluit (EU) 2022/2506 van de Raad van 15 december 2022 inzake maatregelen ter bescherming van de Uniebegroting tegen schendingen van de beginselen van de rechtsstaat in Hongarije, die allemaal verwijzen naar de conditionaliteitsverordening, – gezien Verordening (EU, Euratom) 2024/2509 van het Europees Parlement en de Raad van 23 september 2024 tot vaststelling van de financiële regels van toepassing op de algemene begroting van de Unie (8) (het Financieel Reglement), – gezien Verordening (EU) 2024/1624 (9) , Verordening (EU) 2024/1620 (10) en Richtlijn (EU) 2024/1640 (11) , alle van het Europees Parlement en de Raad, alle vastgesteld op 31 mei 2024 en alle tot voorkoming van het gebruik van het financiële stelsel voor witwassen of terrorismefinanciering, onder meer door de oprichting van de Autoriteit voor de bestrijding van witwassen en terrorismefinanciering, – gezien Richtlijn (EU) 2017/1371 van het Europees Parlement en de Raad van 5 juli 2017 betreffende de strafrechtelijke bestrijding van fraude die de financiële belangen van de Unie schaadt (12) (de PIF-richtlijn), – gezien het verslag van de Commissie van 16 september 2022 getiteld “Tweede verslag van de Commissie over de uitvoering van Richtlijn (EU) 2017/1371 van het Europees Parlement en de Raad van 5 juli 2017 betreffende de strafrechtelijke bestrijding van fraude die de financiële belangen van de Unie schaadt” ( COM(2022)0466 ), – gezien het verslag van de Commissie over de uitvoering en toepassing van Richtlijn (EU) 2019/1937 van het Europees Parlement en de Raad van 23 oktober 2019 inzake de bescherming van personen die inbreuken op het Unierecht melden ( COM(2024)0269 ), – gezien Verordening (EU) 2021/1060 van het Europees Parlement en de Raad van 24 juni 2021 houdende gemeenschappelijke bepalingen inzake het Europees Fonds voor regionale ontwikkeling, het Europees Sociaal Fonds Plus, het Cohesiefonds, het Fonds voor een rechtvaardige transitie en het Europees Fonds voor maritieme zaken, visserij en aquacultuur en de financiële regels voor die fondsen en voor het Fonds voor asiel, migratie en integratie, het Fonds voor interne veiligheid en het Instrument voor financiële steun voor grensbeheer en visumbeleid (13) (verordening gemeenschappelijke bepalingen), – gezien de mededeling van de Commissie van 24 juli 2024 getiteld “Verslag over de rechtsstaat 2024 – Situatie op het gebied van de rechtsstaat in de Europese Unie” ( COM(2024)800 ), – gezien de studie getiteld “Strengthening the fight against organised crime: Assessing the legislative framework”, gepubliceerd in december 2022 (14) , – gezien de studie getiteld “Strengthening the fight against corruption: assessing the legislative and policy framework”, gepubliceerd in januari 2023 (15) , – gezien de studie getiteld “Compliance assessment of measures adopted by the Member States to adapt their systems to Council Regulation (EU) 2017/1939 of 12 October 2017 implementing enhanced cooperation on the establishment of the European Public Prosecutor’s Office” (‘the EPPO’)”, en de uitbreiding daarvan, beide gepubliceerd in december 2023 (16) , – gezien de gezamenlijke mededeling van de Commissie en de hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid van 3 mei 2023 over de bestrijding van corruptie (JOIN(2023)0012) en het voorstel van de Commissie van 3 mei 2023 voor een richtlijn van het Europees Parlement en de Raad betreffende de bestrijding van corruptie, ter vervanging van Kaderbesluit 2003/568/JBZ van de Raad en van de Overeenkomst ter bestrijding van corruptie waarbij ambtenaren van de Europese Gemeenschappen of van de lidstaten van de Europese Unie betrokken zijn en tot wijziging van Richtlijn (EU) 2017/1371 van het Europees Parlement en de Raad ( COM(2023)0234 ), – gezien het gezamenlijk verslag van Europol en OLAF van 6 juni 2023 getiteld “Assessing the Threats to the NextGenerationEU (NGEU) Fund”, – gezien de slotnota van de Europese Ombudsman van 12 september 2023 over het strategisch initiatief betreffende de transparantie en verantwoordingsplicht van de herstel- en veerkrachtfaciliteit in verband met zaak SI/6/2021/PVV, geopend op 24 februari 2022, – gezien het verslag van de Europese Rekenkamer getiteld “Onze activiteiten in 2023”, gepubliceerd op 9 oktober 2024, – gezien Analyse 04/2023 van de Europese Rekenkamer van 6 juli 2023, getiteld “De digitalisering van het beheer van EU-middelen”, – gezien speciale Eurobarometer 534 getiteld “Citizens’ attitudes towards corruption in the EU in 2023” (17) , – gezien Speciaal verslag 06/2023 van de Europese Rekenkamer van 13 maart 2023, getiteld “Belangenconflicten in cohesie- en landbouwuitgaven van de EU – Kader is aanwezig, maar er zijn lacunes in de transparantie en detectiemaatregelen”, – gezien Verordening (EU) 2021/785 van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2021 tot vaststelling van het fraudebestrijdingsprogramma van de Unie en tot intrekking van Verordening (EU) nr. 250/2014 (18) , – gezien zijn resolutie van 18 januari 2024 over de bescherming van de financiële belangen van de Europese Unie – fraudebestrijding – jaarverslag 2022 (19) , – gezien artikel 55 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie begrotingscontrole ( A10-0049/2025 ), A. overwegende dat de Commissie overeenkomstig de in artikel 325, lid 5, VWEU neergelegde verplichting jaarlijks in samenwerking met de EU-lidstaten aan het Europees Parlement en de Raad verslag uitbrengt over de ter uitvoering van dat artikel genomen maatregelen (het zogeheten PIF-verslag); B. overwegende dat PIF-verslagen voornamelijk gebaseerd zijn op door de lidstaten verstrekte informatie, met inbegrip van gegevens over opgespoorde onregelmatigheden en fraude, via het beheerssysteem voor onregelmatigheden (IMS) en op gegevens uit het boekhoudsysteem van de Commissie (ABAC); C. overwegende dat doeltreffende maatregelen ter bescherming van de financiële belangen van de EU op EU-niveau moeten worden uitgevoerd op basis van op gegevens gebaseerde kennis van de specifieke situatie in elke lidstaat, met name in gevallen waarin sprake is van complexe criminele activiteiten; D. overwegende dat het aantal geconstateerde en gemelde onregelmatigheden de resultaten aantoont van de inspanningen van de lidstaten om illegale activiteiten op dit gebied tegen te gaan, en niet mag worden geïnterpreteerd als een aanwijzing van de omvang van het wanbeheer of de fraude in de lidstaten; E. overwegende dat de verbanden tussen het plaatsvinden van onregelmatigheden, de opsporing ervan en het meldingsniveau een bredere algemene beoordeling vereist; F. overwegende dat een goed beheer van overheidsmiddelen en de bescherming van de financiële belangen van de EU op alle EU-beleidsterreinen essentieel moeten zijn om het vertrouwen van de burgers te vergroten door ervoor te zorgen dat het geld van de belastingbetalers correct en effectief wordt gebruikt; G. overwegende dat een systematische vermindering van de btw-kloof de bescherming van de financiële belangen van de Unie zou versterken, de fiscale rechtvaardigheid en het vertrouwen in de belastingstelsels zou vergroten, zou bijdragen tot de houdbaarheid van de overheidsfinanciën en de economische cohesie tussen de lidstaten zou ondersteunen, met name in tijden van begrotingsdruk; H. overwegende dat bij de bescherming van de EU-begroting meerdere actoren op verschillende niveaus betrokken zijn, die hun mandaat alleen kunnen uitvoeren via een gestructureerd netwerk van betrekkingen en coördinatie binnen de fraudebestrijdingsarchitectuur (20) ; I. overwegende dat de verscheidenheid aan rechts- en bestuurssystemen in de lidstaten en hun uiteenlopende niveaus van digitalisering adequaat moeten worden aangepakt door meer uniforme, interoperabele en vergelijkbare bestuurs- en meldingssystemen in de EU tot stand te brengen teneinde fraude, corruptie, onregelmatigheden en ander inbreuken doeltreffend te voorkomen en tegen te gaan; J. overwegende dat een solide samenwerking tussen de autoriteiten die administratieve onderzoeken uitvoeren en de autoriteiten die strafrechtelijke onderzoeken uitvoeren, zowel op EU-niveau als op het niveau van de lidstaten, moet worden aangemoedigd; K. overwegende dat het systeem voor vroegtijdige opsporing en uitsluiting (EDES) en Arachne doeltreffende instrumenten zijn om de EU-begroting te beschermen tegen risico’s van insolventie, nalatigheid, fraude of onregelmatigheden door particuliere actoren, in het geval van het EDES, en via een benadering van datamining en risicoscores, in het geval van Arachne; L. overwegende dat criminele netwerken die in de EU actief zijn, het volledige scala aan geavanceerde informatietechnologie, met inbegrip van artificiële intelligentie (AI), volledig omarmen om hun criminele activiteiten te faciliteren, hetgeen een nog complexere bedreiging voor de EU-begroting en een nieuwe uitdaging voor de rechtshandhaving vormt en ertoe verplicht in de strijd tegen fraude het onderzoek naar het gebruik van AI binnen de fraudebestrijdingsarchitectuur te versnellen; M. overwegende dat eerbiediging van de waarden waarop de EU is gegrondvest en van de grondrechten, alsook naleving van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, noodzakelijk zijn om toegang te krijgen tot EU-financiering; N. overwegende dat het conditionaliteitsmechanisme met betrekking tot de rechtsstaat van toepassing is op de gehele EU-begroting als voorwaarde voor toegang tot alle EU-middelen en het mogelijk maakt maatregelen te nemen in geval van schendingen van de beginselen van de rechtsstaat die het goede financiële beheer van de EU-begroting of de financiële belangen van de EU aantasten of ernstig in gevaar brengen; O. overwegende dat artikel 22 van Verordening (EU) 2021/241 van het Europees Parlement en de Raad van 12 februari 2021 tot instelling van de herstel- en veerkrachtfaciliteit (21) bepalingen bevat betreffende de bescherming van de financiële belangen van de EU; Algemene opmerkingen over PIF-verslaglegging en over grote dreigingen 1. is ingenomen met het PIF-verslag 2023 en de daarin opgenomen analyses van de relevante bevindingen en onderschrijft de daarin vervatte aanbevelingen; 2. deelt de mening dat een doeltreffende bescherming van de financiële belangen van de Unie een versnelling vereist van de digitalisering die kennisdeling, toegankelijkheid van gegevens en gegevensverwerking vergemakkelijkt en de governance van de algemene fraudebestrijdingsarchitectuur zou verbeteren; is van mening dat zowel de EU als de nationale autoriteiten meer gebruik moeten maken van digitale instrumenten om de samenwerking te vergemakkelijken; 3. herhaalt dat een meer meetbare en resultaatgerichte governance van de activiteiten van de vele onderdelen van de fraudebestrijdingsarchitectuur zowel essentieel is voor een doeltreffende bescherming van de financiële belangen van de Unie als voor een beoordeling van de efficiëntie van de fraudebestrijdingsarchitectuur; 4. herinnert eraan dat een solide samenwerking tussen de administratieve en gerechtelijke autoriteiten die onderzoeken uitvoeren, zowel op het niveau van de EU als op het niveau van de lidstaten, van essentieel belang is; herhaalt zijn bezorgdheid over de nog steeds suboptimale situatie, met name wat betreft de opsporing en melding van vermoedelijke fraude en onregelmatigheden en de follow-up daarvan, waarbij er duidelijke verschillen tussen de lidstaten bestaan; moedigt de lidstaten derhalve aan een proactieve aanpak te volgen om de financiële belangen van de Unie te beschermen, en de uitwisseling van informatie tussen hun nationale autoriteiten en met EU-organen en -agentschappen te verbeteren, onder meer om opkomende risico’s en fraudetrends tijdig in kaart te brengen en aan te pakken; onderstreept dat fraudebestrijding een holistische, alomvattende aanpak vereist die alle fasen van de fraudebestrijdingscyclus bestrijkt en rekening houdt met de diverse onderling verbonden en onderling afhankelijke actoren en processen die een rol spelen bij de bescherming van de financiële belangen van de Unie; 5. neemt kennis van het feit dat het totaal aantal door de bevoegde EU- en nationale autoriteiten gemelde gevallen van fraude en onregelmatigheden in 2023 (13 563) aanzienlijk is gestegen, namelijk met 9 %, vergeleken met 2022 (12 455); betreurt het feit dat dit hoger dan ooit is en een voortzetting is van een groeiende trend tijdens de afgelopen vijf jaar; merkt voorts op dat de totale financiering in verband met deze gevallen in 2023 (1,90 miljard EUR) aanzienlijk hoger was dan in 2022 (1,77 miljard EUR), een stijging van 7,3 %; erkent dat de meerjarige uitvoeringscyclus van talrijke programma’s vergelijkingen op basis van een vijfjarig gemiddelde passender maakt dan vergelijkingen van jaar tot jaar om realtime situaties in kaart te brengen en een betrouwbare analyse van trends en patronen te verkrijgen; stelt het dan ook op prijs dat het PIF-verslag 2023 verwijst naar de resultaten van de periode 2019-2023; merkt op dat uit het stijgende aantal onregelmatigheden en gevallen van financiering waarmee geen positieve resultaten worden behaald, duidelijk blijkt dat het noodzakelijk is begrotingen te koppelen aan de prestatie-indicatoren van de bevoegde instanties; 6. is bezorgd over het algemene scenario dat wordt geschetst door de meerjarige analyse in het PIF-verslag 2023; benadrukt dat de huidige situatie de inspanningen rechtvaardigt die worden geleverd om te zorgen voor een doeltreffender inzet van adequate middelen en een efficiënter gebruik daarvan, hetgeen betere governance en samenwerking vereist; onderstreept dat fraude, corruptie en schendingen van de democratie, het rechtssysteem en de rechtsstaat sterk vervlochten zijn en niet los van elkaar kunnen worden aangepakt; verzoekt de commissarissen voor Begroting, Fraudebestrijding en Openbaar Bestuur en voor Democratie, Justitie en Rechtsstaat nauw en onverwijld samen te werken bij het lanceren van initiatieven om de acties en de resultaten van de fraudebestrijdingsarchitectuur meetbaar en tastbaarder te maken en deze aan het Parlement voor te leggen, overeenkomstig de toezeggingen die tijdens de hoorzittingen voorafgaand aan de benoeming zijn gedaan; stelt voor sterkere synergieën tot stand te brengen tussen het directoraat-generaal Begroting van de Commissie en andere directoraten-generaal van de Commissie die zich bezighouden met de rechtsstaat en de bescherming van andere EU-waarden, met name het directoraat-generaal Justitie en Consumentenzaken, het directoraat-generaal Werkgelegenheid, Sociale Zaken en Inclusie en het directoraat-generaal Regionaal Beleid en Stadsontwikkeling, om ervoor te zorgen dat alle diensten, in plaats van langs elkaar heen, samenwerken om deze systemische uitdagingen doeltreffender aan te pakken; 7. roept nogmaals op tot een holistische benadering in PIF-verslagen, die ook worden beschouwd als een governance-instrument van de fraudebestrijdingsarchitectuur, teneinde een alomvattend overzicht te verschaffen van de synergieën tussen alle relevante actoren, beste praktijken vast te stellen en tekortkomingen aan te pakken; is zich ervan bewust dat, zoals benadrukt in het PIF-verslag van 2023, de operationele bescherming van de financiële belangen van de Unie tegen fraude, onregelmatigheden en andere illegale activiteiten is toevertrouwd aan de nationale autoriteiten, OLAF en het EOM, en is ingenomen met de integratie van de bevindingen van OLAF en het EOM in het PIF-verslag van 2023; vraagt om een meer diepgaande analyse van de interactie tussen de onderdelen van de fraudebestrijdingsarchitectuur en om de invoering van maatregelen om de efficiëntie van bevoegde instanties te verhogen met het oog op de vermindering van fraude en onregelmatigheden; dringt aan op verdere verbetering van deze holistische aanpak, teneinde een duidelijker, vollediger en concreter beeld te geven van de algemene stand van zaken met betrekking tot de bescherming van de financiële belangen van de Unie, waarbij het volledige beleid inzake fraudebestrijding wordt bestreken, zowel op nationaal als op EU-niveau; 8. is ingenomen met de onderzoeksprestaties van OLAF, met name het toegenomen aantal uitgebrachte aanbevelingen (309 ten opzichte van 275 in 2022) en het totale bedrag dat wordt aanbevolen voor financiële terugvordering (1 043,8 miljoen EUR tegenover 426,8 miljoen EUR in 2022) terwijl het aantal zaken dat is geopend (190 in 2023 en 192 in 2022) en afgesloten (265 in 2023 en 256 in 2022) stabiel is gebleven; wijst er met name op dat in de periode 2019-2023 meer dan 88 % van de onregelmatigheden die als mogelijk frauduleus werden aangemerkt en verband hielden met uitgaven die onder direct beheer werden uitbetaald, werden ontdekt na onderzoeken van OLAF; betreurt het dat de lange duur van de onderzoeken negatieve gevolgen kan hebben voor de daaruit voortvloeiende late aanvang van corrigerende maatregelen; herhaalt zijn verzoek om uitgebreide en voldoende gedetailleerde cijfers te ontvangen over de bedragen die de Commissie daadwerkelijk heeft teruggevorderd op grond van de financiële aanbevelingen van OLAF; verzoekt de Commissie in de volgende PIF-verslagen ook ad-hocsecties over OLAF op te nemen om een meer gedetailleerde analyse van en rapportage over de activiteiten van OLAF en de verrichte financiële terugvorderingen te ontwikkelen; 9. is ingenomen met de wijze waarop het EOM, dat sinds juni 2021 operationeel is, zijn activiteiten heeft ontwikkeld en uitgebreid, wat goed tot uiting komt in het aantal geopende onderzoeken (1 371 tegenover 865 in 2022), het totale aantal lopende onderzoeken (1 927 tegenover 1 117 in 2022) en het aantal tenlasteleggingen (139 tegenover 87 in 2022); waardeert de mate van gedetailleerdheid van de EOM-verslaglegging, die relevante informatie biedt over veel trends en over de situatie in de deelnemende lidstaten; pleit voor een efficiënter EOM, hetgeen niet alleen tot uiting moet komen in het aantal onderzoeken, maar ook in de teruggevorderde bedragen; 10. benadrukt de toegevoegde waarde die EU-organen bieden voor de bescherming van de financiële belangen van de Unie en fraudebestrijding, met name op het gebied van grensoverschrijdende criminaliteit, zoals ook blijkt uit de operationele resultaten van het EOM en OLAF in 2023; verzoekt nogmaals te waarborgen dat alle relevante EU-actoren die betrokken zijn bij de bestrijding van fraude over voldoende middelen beschikken, en herinnert de Commissie en de Raad er in dit verband aan dat elke euro die aan onderzoek en fraudebestrijdingsmaatregelen wordt besteed naar de EU-begroting terugvloeit; 11. is bezorgd over het feit dat het door het EOM gemelde aanzienlijke financiële verlies door btw-fraude nadelige gevolgen heeft voor de nationale begrotingen van de lidstaten en tegelijkertijd afbreuk doet aan de eerlijke belastingheffing en eerlijke mededinging tussen bedrijven op de eengemaakte markt; onderstreept dat btw ook voor de begroting van de Unie een belangrijke inkomstenbron is; acht het passend om bij het berekenen van de financiële gevolgen van de activiteiten van het EOM rekening te houden met de complexiteit van de onderliggende bepalingen betreffende het stelsel van eigen middelen van de Unie (22) ; wijst op het verontrustend aantal onderzoeken naar de programma’s voor herstel en veerkracht (233) en het geraamde financiële verlies (1,86 miljard EUR); pleit derhalve voor adequate maatregelen op zowel nationaal als Europees niveau; 12. verzoekt de Commissie oplossingen te ontwikkelen en toe te passen die een follow-up mogelijk maken van de aanbevelingen van OLAF en strafvervolgingen van het EOM, de analyse daarvan en de meetbaarheid van de daadwerkelijke impact van hun optreden op de bescherming van de begroting van de Unie wat betreft de terugvordering van zowel verkeerd beheerde middelen als niet-geïnde middelen, teneinde een aanvullende rechtvaardiging te geven voor resultaatgerichte beleidsvorming; verzoekt de Commissie het Parlement in kennis te stellen van de resultaten van strafvervolgingen van het EOM; 13. stelt dat communicatie en transparantie van essentieel belang zijn om fraude en corruptie aan te pakken; benadrukt het belang van de betrokkenheid van het maatschappelijk middenveld, de media en onderzoeksjournalistiek om het bewustzijn te vergroten; onderstreept de centrale rol die media en onderzoeksjournalistiek spelen in de bestrijding van fraude, corruptie, belangenconflicten en andere vormen van misbruik van overheidsmiddelen; acht het van essentieel belang dat de media gevrijwaard blijven van politieke druk en beïnvloeding, teneinde hun onafhankelijkheid en hun rol als waakhond van de democratie en het goede beheer van overheidsmiddelen te beschermen; 14. onderstreept dat transparantie een belangrijke rol speelt bij het beheer van overheidsmiddelen; moedigt de Commissie en de lidstaten aan de transparantie bij het gebruik van de middelen te maximaliseren, onder meer met betrekking tot informatie over eindbegunstigden; 15. benadrukt het belang van de rol van overheidsinstanties bij het bevorderen van een nultolerantiecultuur met betrekking tot fraude en stelt dat communicatie en transparantie van essentieel belang zijn om fraude en corruptie aan te pakken; wijst op het belang van de betrokkenheid van het maatschappelijk middenveld, de particuliere sector, de media en onderzoeksjournalistiek om het bewustzijn te vergroten; moedigt de Commissie aan deze relevante actoren te ondersteunen in de vorm van opleidingsprogramma’s, financiering en alle andere maatregelen die nodig zijn om hun onafhankelijkheid te waarborgen van externe invloed en van onwettige staatstoezicht, intimidatie en pogingen om hun legitimiteit te ondermijnen, in overeenstemming met de grondrechten van de EU en de rechtsstaat; moedigt de Commissie aan een EU-brede voorlichtingscampagne te organiseren over de risico’s van nepnieuws, misinformatie en deepfakecontent in financiële fraudezaken met betrekking tot door de EU gefinancierde projecten; 16. is bezorgd over de duidelijke waarschuwing van het EOM en Europol over de toenemende betrokkenheid van groepen georganiseerde criminelen bij de meest relevante gevallen van grensoverschrijdende fraude; merkt op dat uit het jaarverslag van het EOM blijkt dat 209 van zijn lopende onderzoeken tot eind 2023 verband hielden met delicten waarbij criminele organisaties betrokken zijn die zich richten op het schaden van de financiële belangen van de EU; begrijpt dat de georganiseerde misdaad aanzienlijke gevolgen heeft voor de middelen van de Unie en dat de omvang van de fraude die de financiële belangen van de EU schaadt, in het bijzonder aan de ontvangstenzijde van de begroting, alleen door een sterke betrokkenheid van goed georganiseerde criminele groepen kan worden verklaard; is zich ervan bewust dat de huidige analyse- en verslagleggingsinstrumenten geen kwantificering mogelijk maken op een manier die bevredigend is voor het evalueren van de doeltreffendheid of de tekortkomingen van de bestaande maatregelen en beleidslijnen; verzoekt de Commissie snel alle benodigde maatregelen te nemen om de kwestie met betrekking tot analyse en verslaglegging aan te pakken; 17. blijft erbij dat het feit dat de relevante EU-wetgeving niet efficiënt is omgezet in de nationale wetgeving van veel lidstaten en het feit dat de nationale wetgevingen van de lidstaten niet geharmoniseerd zijn, georganiseerde criminele groepen de mogelijkheid biedt om een aantal illegale grensoverschrijdende activiteiten uit te voeren op gebieden die de financiële belangen van de Unie schaden; herhaalt derhalve zijn eerdere oproepen tot herziening van Kaderbesluit 2008/841/JBZ van de Raad ter bestrijding van georganiseerde criminaliteit en tot invoering van een nieuwe gemeenschappelijke definitie van georganiseerde criminaliteit (23) , waarbij met name rekening wordt gehouden met het gebruik van corruptie, geweld, dreiging of intimidatie om controle over economische activiteiten of overheidsopdrachten te verwerven; 18. wijst op de resultaten van de Eurobarometer-enquête van 2023 getiteld “Citizens’ attitudes towards corruption in the EU in 2023”, waaruit blijkt dat EU-burgers en bedrijven in de EU zich ernstige zorgen maken over corruptie; stelt dat corruptie op hoog niveau, ook binnen de EU-instellingen, niet alleen de financiële belangen van de Unie en de economie van de EU als geheel aantast maar ook het vertrouwen van de burgers in de democratische instellingen, zowel in de EU als in de lidstaten, ondermijnt; onderstreept dat criminele organisaties steeds vaker gebruikmaken van corruptie om in overheidsdiensten te infiltreren en economische voordelen te verkrijgen; 19. wijst erop dat het EOM, met betrekking tot corruptiezaken, tot eind 2023 131 onderzochte delicten heeft gemeld (87 gevallen in 2022) en dat in de jaren 2019-2023 door 11 landen 65 zaken via IMS aan de Commissie zijn gemeld (24) , en dat de gemelde onregelmatige bedragen in verband met dergelijke zaken ongeveer 50,5 miljoen EUR bedragen; verzoekt de Commissie het EOM te vragen het Europees Parlement te laten weten hoeveel van die 50,5 miljoen EUR is teruggevorderd; 20. erkent dat er in de lidstaten corruptiebestrijdingsstrategieën voorhanden zijn; dringt aan op een evaluatie en een periodieke herziening van deze strategieën; benadrukt dat het belangrijk is rekening te houden met en volledig gevolg te geven aan landspecifieke aanbevelingen met betrekking tot corruptiebestrijding; 21. erkent de inspanningen van de Commissie om belangenconflicten bij het beheer van de financiële middelen van de Unie te voorkomen en aan te pakken; merkt op dat in de periode 2019-2023 via het IMS 419 gevallen zijn gemeld in verband met belangenconflicten (375 gevallen in de periode 2018-2022), waarmee in totaal ongeveer 112 miljoen EUR gemoeid was; benadrukt dat de Europese Rekenkamer in haar controlewerkzaamheden heeft aangegeven (25) dat het IMS de belangrijkste bron van informatie over belangenconflicten is en dat de kwantiteit en kwaliteit van de in het IMS geregistreerde gegevens van lidstaat tot lidstaat verschillen; wijst erop dat wanneer de lidstaten een belangenconflict als een minder belangrijk onderdeel van een omvangrijke fraudezaak beschouwen, zij een dergelijk zaak niet melden als zijnde een zaak die verband houdt met belangenconflicten; verzoekt de Commissie de nodige initiatieven te nemen om ervoor te zorgen dat bovengenoemde situaties consistent en voldoende gedetailleerd worden gemeld in het IMS; dringt erop aan dat de regels inzake belangenconflicten zodanig worden toegepast dat rechtszekerheid wordt gewaarborgd, dat ze gebaseerd zijn op een duidelijke en evenredige risicobeoordeling, en dat de bevoegde autoriteiten ze in de praktijk kunnen toepassen; Ontvangsten 22. merkt op dat het totale aantal frauduleuze en niet-frauduleuze onregelmatigheden in verband met traditionele eigen middelen in 2023 (5 118 tegenover 4 661 in 2022) 10 % hoger lag dan het vijfjarig gemiddelde (2019-2023), maar dat het betreffende bedrag met 12 % is gedaald tot 478 miljoen EUR (tegenover 783 miljoen EUR eind 2022); betreurt het dat, hoewel uit de gegevens blijkt dat de terugvordering in het kader van niet-frauduleuze gevallen is verbeterd (82 %), het terugvorderingspercentage in het kader van frauduleuze gevallen ongewijzigd is gebleven, namelijk 25 %, wat nog steeds laag is, en sterk varieert tussen de lidstaten; 23. wijst erop dat de Commissie in 2023 van oordeel was dat in slechts vijf van de nieuwe verslagen inzake oninbare bedragen die door de lidstaten bij haar waren ingediend, afdoende was aangetoond dat traditionele eigen middelen verloren waren gegaan om redenen die niet aan de betrokken lidstaten konden worden toegerekend en dat deze niet financieel verantwoordelijk waren voor het verlies; merkt daarentegen op dat de Commissie in 81 gevallen, voor een bedrag van bijna 69 miljoen EUR, van oordeel was dat de lidstaten niet op bevredigende wijze hadden aangetoond dat traditionele eigen middelen verloren waren gegaan om redenen die niet aan hen toe te rekenen waren en dat zij derhalve financieel verantwoordelijk waren voor het verlies; concludeert derhalve dat er voldoende ruimte voor verbetering is bij de inning van traditionele eigen middelen door de lidstaten; 24. onderstreept dat het van cruciaal belang is dat de lidstaten hun verantwoordelijkheid nemen voor de inning van traditionele eigen middelen, om ervoor te zorgen dat de last van de financiering van de EU-uitgaven eerlijk over de lidstaten wordt verdeeld en gelijke concurrentievoorwaarden voor de economische actoren op de eengemaakte markt worden gehandhaafd; verzoekt de lidstaten hun inspanningen op te voeren om de doeltreffendheid van de activiteiten van hun nationale overheidsdiensten op het gebied van invordering na de ontdekking van onregelmatigheden en fraude in verband met de btw te verbeteren, teneinde het bedrag van de traditionele eigen middelen dat ter beschikking van de EU-begroting wordt gesteld, te verhogen; erkent dat de btw-nalevingskloof niet alleen betrekking heeft op fraude en ontduiking, maar ook op btw die verloren gaat als gevolg van insolventies, faillissementen, administratieve fouten en legale belastingoptimalisering; is echter van mening dat btw-fraude, zoals btw-carrouselfraude, in belangrijke mate bijdraagt aan de niet-naleving van de btw-regels en herhaalt zijn oproep om dit probleem aan te pakken met digitale middelen, door de btw-regels fraudebestendig te maken en door nauwere samenwerking tussen de nationale belastingautoriteiten en de bevoegde opsporingsinstanties in de EU; 25. erkent het huidige rechtskader met betrekking tot de samenwerking met OLAF, het EOM en Eurofisc; verzoekt de Commissie vaart te zetten achter de herziening van het huidige rechtskader om een duidelijke rechtsgrondslag te bieden voor rechtstreekse samenwerking tussen Eurofisc en het EOM; moedigt OLAF aan de mogelijkheden die worden geboden door praktijken van wederzijdse administratieve bijstand volledig te benutten teneinde douanefraude en daarmee verband houdende btw-fraude op te sporen en te identificeren, en dergelijke gevallen onverwijld aan het EOM te melden; benadrukt dat in 2023 het EOM btw-fraude heeft vastgesteld in ongeveer 20 % van zijn lopende zaken (873 gevallen), wat de op één na meest voorkomende vorm van criminaliteit is na fraude met niet-aanbestedingsuitgaven (1 586 gevallen); is bezorgd over de toenemende deelname van groepen georganiseerde criminelen aan btw-fraude en over de verbanden die zijn vastgesteld tussen dit soort fraude en andere zeer ernstige misdrijven, zoals het witwassen van geld; 26. herhaalt zijn verzoek aan de Commissie om de in de PIF-richtlijn vastgestelde drempel van 10 miljoen EUR, die grote gevolgen heeft voor de activiteiten van het EOM in btw-fraudezaken, te heroverwegen; stelt dat de verschillende interpretaties van de methoden voor de berekening van deze drempel de situatie onduidelijk maken; benadrukt dat de huidige drempel de afschrikkende werking beperkt en daders in staat stelt de zwakste jurisdictie op te zoeken om aan de interventie van het EOM te ontsnappen; is van mening dat bij de herziening van de PIF-richtlijn de drempel moet worden geschrapt of aanzienlijk moet worden verlaagd; verzoekt de Commissie in de tussentijd adequate richtsnoeren te verstrekken met betrekking tot de berekeningsmethode voor gevallen die voorafgaan aan de wijziging van de PIF-richtlijn; 27. merkt op dat door het ontbreken van uitgesplitste regionale en sectorale gegevens over de btw-kloof niet kan worden vastgesteld op welke gebieden het grootste risico op fraude en ontduiking bestaat; verzoekt de Commissie een geharmoniseerd systeem voor het meten van de btw-kloof in te voeren dat een territoriale en een sectorale dimensie omvat, zodat fraudebestrijdingsstrategieën kunnen worden ontwikkeld die meer empirisch onderbouwd en gerichter zijn; 28. benadrukt het belang van doeltreffende en efficiënte samenwerking tussen OLAF en het EOM in deze specifieke ontvangstensector en stelt dat adequate opsporing en doorgifte van gegevens door OLAF aan het EOM de inning van btw- en douane-ontvangsten voor de EU-begroting zou kunnen verbeteren en overlapping van de activiteiten van de twee instanties zou kunnen helpen voorkomen; 29. benadrukt dat de versnippering van de IT-systemen tussen de nationale belastingdiensten de doeltreffendheid van de bestrijding van btw-fraude belemmert en het potentieel voor synergieën tussen nationale en EU-autoriteiten beperkt; Uitgaven 30. is bezorgd over de hoge niveaus van fraude en onregelmatigheden die zowel in 2023 als in 2022 zijn vastgesteld in het kader van het gemeenschappelijk landbouwbeleid, zowel op het gebied van plattelandsontwikkeling als op het gebied van landbouwsteun; merkt op dat de gegevens de in voorgaande jaren vastgestelde patronen en risico’s bevestigen; merkt op dat in de periode 2019-2023 de gemelde frauduleuze onregelmatigheden voor plattelandsontwikkeling zijn toegenomen, voornamelijk als gevolg van een toenemend aantal onregelmatigheden dat voor de programmeringsperiode 2014-2020 is ontdekt; merkt op dat in de periode 2019-2023 het aantal niet-frauduleuze onregelmatigheden op het gebied van plattelandsontwikkeling gestaag is toegenomen naarmate de programma’s werden uitgevoerd; 31. merkt op dat in het kader van het cohesiebeleid het aantal niet-frauduleuze onregelmatigheden en de daarmee gemoeide bedragen die voor de programmeringsperiode 2014-2020 zijn gemeld, veel lager zijn dan die welke zijn gemeld tijdens de eerste 10 jaar van uitvoering van de programmeringsperiode 2007-2013; wijst erop dat het fraudeopsporingspercentage (26) (0,53 %) voor de programmeringsperiode 2014-2020 vergelijkbaar is met het percentage voor de programmeringsperiode 2007-2013, terwijl het opsporingspercentage van onregelmatigheden (0,67 %) veel lager is dan het percentage dat werd geregistreerd voor de programmeringsperiode 2007-2013 (2,5 %); merkt op dat afzonderlijke onregelmatigheden waarbij het om grote financiële bedragen gaat, het fraudeopsporingspercentage substantieel beïnvloeden; pleit voor verdere verduidelijking van de correlatie tussen het fraudeopsporingspercentage en de daadwerkelijke fraudegevallen; 32. is ingenomen met het analytisch verslag van OLAF getiteld “Fraud and irregularities by areas of the cohesion policy – comparing risks”, waarin wordt verwezen naar informatie van de lidstaten voor de programmeringsperiode 2014-2020 tot december \2023 en waarin gebieden worden genoemd die bijzonder kwetsbaar zijn voor frauderisico’s (zoals investeringen in milieu, klimaatverandering en de overgang naar een koolstofarme economie, onderzoek, ontwikkeling en innovatie); merkt op dat de grootste financiële bedragen in fraudezaken betrekking hadden op milieubescherming en -onderzoek, technologische ontwikkeling en innovatie; 33. spreekt nogmaals zijn bezorgdheid uit over de langdurige administratieve procedures voor de behandeling van de gemelde frauduleuze gevallen; wijst erop dat er in de periode 2019‑2023 in het kader van het gemeenschappelijk landbouwbeleid gemiddeld bijna vier jaar nodig waren vanaf het begin van een onregelmatigheid om een vermoeden van frauduleuze activiteiten vast te stellen, en nog eens bijna drie jaar om de zaak te sluiten nadat deze aan de Commissie was gemeld; wijst erop dat inzake cohesie het tijdens de periode 2014‑2020 gemiddeld ongeveer anderhalf jaar duurde om te komen tot een vermoeden dat er een frauduleuze onregelmatigheid was begaan en dat het meer dan twee jaar duurde om de zaak te sluiten nadat deze aan de Commissie was gemeld; verzoekt de Commissie de dialoog met de autoriteiten van de lidstaten te intensiveren en hen van advies te dienen om de duur van administratieve procedures te verkorten; 34. merkt op dat voor direct beheer tussen 2019 en 2023, OLAF werd genoemd als bron voor de opsporing van frauduleuze onregelmatigheden voor 88,4 % van de terugvorderingsposten, wat overeenkomt met 92,1 % van de totale teruggevorderde bedragen; verzoekt de Commissie duidelijke informatie te verstrekken over de gegevens en over de maatregelen die zijn genomen om een snelle terugvordering te bevorderen, met inbegrip van gegevens over de totale terugvorderingsniveaus voor frauduleuze en niet-frauduleuze onregelmatigheden; 35. wijst erop dat, als er ondanks preventieve maatregelen frauduleuze of niet-frauduleuze onregelmatigheden worden opgespoord, terugvordering de maatregel is om de financiële belangen van de Unie te beschermen, en ervoor zorgt dat het EU-beleid naar behoren kan worden uitgevoerd en verrichte uitgaven die niet aan de financieringsvoorschriften voldoen, worden terugbetaald; wijst op de bevindingen van Speciaal verslag 7/2024 van de Europese Rekenkamer (27) , waarin wordt verwezen naar de periode 2014‑2020, waarvoor de gerapporteerde onregelmatige uitgaven 14 miljard EUR bedroegen, die via terugvordering moeten worden terugbetaald; wijst erop dat het vorderingsproces moet worden versneld door duidelijke termijnen en sancties voor vertragingen vast te stellen, zodat de middelen zo spoedig mogelijk weer naar de EU-begroting terugvloeien; verzoekt de Commissie passende maatregelen voor te stellen om volledige informatie te verstrekken over onregelmatige uitgaven en de bijbehorende corrigerende maatregelen die zijn genomen; 36. benadrukt het belang van follow-upmaatregelen nadat de noodzakelijke corrigerende maatregelen zijn getroffen, zodat lering kan worden getrokken uit fraudegevallen en procedures kunnen worden verbeterd om te voorkomen dat zich in de toekomst vergelijkbare situaties voordoen; acht het in dit opzicht belangrijk dat de lidstaten fraudegevallen grondig opvolgen door de onderliggende oorzaken te analyseren en te beoordelen of hun beheers- en controlesystemen dienovereenkomstig moeten worden herzien; 37. begrijpt dat de Commissie, na een gebrek aan steun in de Raad voor haar initiatieven in 2004 en 2014, niet bereid is nog een wetgevingsvoorstel in te dienen voor wederzijdse administratieve bijstand op de gebieden van EU-uitgaven waar deze praktijk thans niet bestaat; moedigt de Commissie aan gebruik te maken van de herziening van de OLAF-verordening (28) , die OLAF reeds een versterkt mandaat verleent voor de coördinatie van de acties van de lidstaten, om de huidige bepalingen verder te ontwikkelen teneinde deze leemte op te vullen; 38. merkt op dat maatschappelijke organisaties een essentieel onderdeel zijn van een dynamische democratische samenleving, en ervoor zorgen dat in openbare debatten een breed scala aan uiteenlopende standpunten aan bod komt; erkent dat deze organisaties middelen van de Unie kunnen ontvangen ter ondersteuning van hun werkzaamheden om bij te dragen aan de democratische dialoog en betrokkenheid van het publiek; merkt op dat de EU wereldwijd een van de grootste financiers van maatschappelijke organisaties is; benadrukt dat transparantie in bijeenkomsten van belanghebbenden van fundamenteel belang is voor de democratische integriteit en in gelijke mate moet gelden voor alle entiteiten die met EU-instellingen samenwerken; benadrukt dat duidelijke documentatie en openbaarmaking van dergelijke interacties het vertrouwen van het publiek en de democratische verantwoordingsplicht versterken; benadrukt dat lobbyactiviteiten transparant moeten zijn, met volledige openbaarmaking van alle betrokken partijen; merkt op dat sommige leden van de Commissie begrotingscontrole beschuldigingen hebben geuit dat door de Commissie gesloten subsidieovereenkomsten met allerlei soorten begunstigden gedetailleerde lobbyactiviteiten omvatten, wat kan worden geïnterpreteerd als een mogelijke inmenging in de interne besluitvorming van de Unie; neemt kennis van het recente speciaal verslag van de Rekenkamer over de transparantie van aan ngo’s toegekende EU-financiering (29) , waarin enerzijds wordt gesteld dat het gebruik van EU-financiering voor belangenbehartigingsactiviteiten van ngo’s legaal is en wordt bevestigd dat deze praktijk in overeenstemming is met de wettelijke transparantievereisten van de EU zoals vastgelegd in het Financieel Reglement van de EU, maar tegelijkertijd wordt aangegeven dat er meer moet worden gedaan om de transparantie van de EU-financiering die door alle begunstigden wordt ontvangen te verbeteren; verzoekt de Commissie in dit verband om uitvoering te geven aan de aanbevelingen van de Rekenkamer met betrekking tot de screening van eigen verklaringen in het systeem voor financiële transparantie van de EU, en om de eerbiediging door de begunstigden van de fundamentele waarden en beginselen van de EU proactief te controleren; herinnert voorts aan Speciaal verslag 05/2024 van de Rekenkamer (30) ; onderstreept dat het secretariaat van het transparantieregister van de EU zijn systematische controles moet versterken van de eigen verklaringen van entiteiten die zichzelf aanmerken als “ngo’s, platforms, netwerken en dergelijke”; merkt op dat dergelijke systematische controles kunnen worden gebaseerd op een reeks criteria, waaronder de afwezigheid van een winstoogmerk, doelstellingen in verband met het algemeen belang, en onafhankelijkheid, om het vertrouwen in alle in het transparantieregister van de EU ingeschreven entiteiten te versterken, en moeten worden ondersteund door robuuste vereisten inzake verantwoordingsplicht en transparantie; 39. is van mening dat bij de beoordeling van uitvoeringsmodellen voor EU-uitgaven, rekening moet worden gehouden met de gevoeligheid voor de verschillende mogelijkheden van fraude en ander misbruik; verzoekt de Commissie ervoor te zorgen dat de lessen die uit de opzet en uitvoering van de herstel- en veerkrachtfaciliteit zijn getrokken, met inbegrip van de aan haar gerichte aanbevelingen van de Europese Rekenkamer en het Parlement, in acht worden genomen voor toekomstige instrumenten van EU-financiering, in het bijzonder het meerjarig financieel kader voor de periode na 2027; onderstreept dat de tekortkomingen die in de uitvoering van de herstel- en veerkrachtfaciliteit zijn vastgesteld, waaronder frauderisico’s, dubbele financiering en een gebrek aan transparantie, als wijze les moeten dienen voor toekomstige financiële kaders van de EU; is gekant tegen elke vorm van reproductie van het model van de herstel- en veerkrachtfaciliteit in zijn huidige vorm en beklemtoont dat elke toekomstige prestatiegerelateerde financiering gepaard moet gaan met aanzienlijk robuustere waarborgen, transparantievereisten en fraudepreventiemechanismen, zodat een goed beheer van EU-middelen kan worden gegarandeerd; NextGenerationEU (NGEU) en de herstel- en veerkrachtfaciliteit 40. waardeert de inspanningen van de Commissie bij de herziening van de 27 herstel- en veerkrachtplannen teneinde deze aan te passen aan de verstoringen van de energiemarkt na de grootschalige Russische invasie van Oekraïne; merkt op dat de integratie van REPowerEU in de herstel- en veerkrachtplannen naar verwachting zal bijdragen tot een verminderde afhankelijkheid van Russische fossiele brandstoffen en Europa meer zelfvoorzienend zal maken; 41. herinnert er niettemin aan dat vertragingen kunnen worden waargenomen bij de uitvoering van de herstel- en veerkrachtfaciliteit en verzoekt de Commissie waakzaam te blijven, met name tegen het einde van de levenscyclus van de herstel- en veerkrachtfaciliteit, om ervoor te zorgen dat de lidstaten de financiële belangen van de EU adequaat beschermen en dat het geld van de EU-belastingbetalers naar behoren wordt besteed; 42. onderstreept de belangrijke rol die robuuste beheers- en controlesystemen spelen in de preventie van fraude, aangezien zij criminelen ervan weerhouden pogingen te ondernemen om overheidsinstanties op te lichten; uit zijn bezorgdheid over het feit dat de Europese Rekenkamer herhaaldelijk heeft gewezen op aanhoudende zwakheden in de uitvoering van de controlesystemen van de lidstaten, aangezien deze risico’s opleveren voor de beschikbaarheid van volledige en nauwkeurige gegevens ter staving van betalingsverzoeken, de toegang tot deze verzoeken voor controledoeleinden en de doeltreffende werking van de controlesystemen van de lidstaten om de financiële belangen van de EU te beschermen; betreurt het dat de controlesystemen in verschillende lidstaten niet volledig functioneel waren toen de nationale herstel- en veerkrachtplannen werden uitgevoerd, en benadrukt dat dergelijke kwesties risico’s inhouden voor de regelmatigheid van RRF-betalingen en voor de bescherming van de financiële belangen van de EU; verzoekt de Commissie ervoor te zorgen dat de lidstaten de in hun controlekaders vastgestelde tekortkomingen onverwijld verhelpen, onder meer door uitvoering te geven aan de aanbevelingen die de Europese Rekenkamer haar heeft gedaan; 43. merkt op dat het controlekader van de Commissie voor de herstel- en veerkrachtfaciliteit in de eerste plaats berust op de verantwoordelijkheid van de lidstaten om de financiële belangen van de EU te beschermen; verzoekt de Commissie veel aandacht te blijven besteden aan de verwezenlijking door de lidstaten van de specifieke audit- en controlemijlpalen die zijn toegevoegd aan de herstel- en veerkrachtplannen die niet voldoende robuust waren, en zich te blijven inspannen om lacunes in de verantwoordingsplicht te dichten; neemt kennis van de maatregelen die de Commissie heeft genomen naar aanleiding van de aanbevelingen van de Europese Rekenkamer over de aanwijsbare tekortkomingen van de controle- en verslagleggingssystemen van sommige lidstaten; dringt er bij de Commissie op aan waar nodig doortastende en snelle maatregelen te nemen en de bepalingen van de RRF-verordening ten volle te benutten als er tekortkomingen blijven bestaan in de controlesystemen van de lidstaten; 44. merkt met ernstige bezorgdheid op dat in Speciaal verslag 14/2024 van de Europese Rekenkamer werd geconstateerd dat de klimaateffecten van groene uitgaven in het kader van de herstel- en veerkrachtfaciliteit mogelijk met 34,5 miljard EUR zijn overschat, en dat sommige projecten een minimale impact hebben op de energietransitie of zelfs schadelijk zijn voor het milieu of fraude in de hand werken; 45. pleit voor de vaststelling van duidelijke, meetbare criteria voor groene investeringen uit de EU-begroting en de herstel- en veerkrachtfaciliteit, om ervoor te zorgen dat alleen projecten met aanzienlijke en bewezen ecologische en economische voordelen financiering ontvangen en de verantwoordingsplicht en de duurzaamheid zo op lange termijn worden verbeterd en het risico van fraude wordt verminderd; 46. merkt op dat wat betreft de herstel- en veerkrachtfaciliteit in 2023, het PIF-verslag van 2023 melding maakt van het aantal door de Commissie gemelde gevallen van vermoedelijke fraude (15) en van het aantal uitgevoerde controles (13, vergeleken met 16 in 2022), maar dat daarbij geen rekening gehouden wordt met het verontrustend hoge aantal EOM-onderzoeken (233 onderzoeken met betrekking tot herstel- en veerkrachtprogramma’s, met een geraamd financieel verlies van 1,86 miljard EUR); is bezorgd over een mogelijke toename van het aantal gevallen van fraude, corruptie, dubbele financiering en belangenconflicten in de komende jaren, en dringt er bij de Commissie en de lidstaten op aan snel maatregelen te treffen om een goed beheer en eerlijke verdeling van de middelen van de herstel- en veerkrachtfaciliteit te waarborgen; 47. verzoekt de Commissie het melden via het IMS van alle aan de herstel- en veerkrachtfaciliteit verwante fraudegevallen verplicht te stellen, om ervoor te zorgen dat onregelmatigheden en fraude met gevolgen voor de middelen van de herstel- en veerkrachtfaciliteit systematisch worden geregistreerd en gemonitord; neemt bezorgd kennis van het gebrek aan transparantie bij de melding van fraude met betrekking tot middelen van de herstel- en veerkrachtfaciliteit en dringt erop aan dat alle lidstaten aan gestandaardiseerde rapportageverplichtingen voldoen; 48. verzoekt OLAF zijn risicoanalyse voort te zetten, die in 2023 ter beschikking van de lidstaten is gesteld, samen met een geactualiseerde versie van het “RRF-risicokader” en met de opleidingen en seminars voor de autoriteiten van de lidstaten; steunt het gebruik van het IMS voor het melden van onregelmatigheden in het kader van de herstel- en veerkrachtfaciliteit; roept de Commissie, de gespecialiseerde EU-agentschappen en -organen en ook de lidstaten nogmaals op actief samen te werken en te communiceren om de bescherming van de financiële belangen van de EU bij de uitvoering van NGEU te waarborgen; 49. merkt op dat de Commissie, als onderdeel van de richtsnoeren voor herstel- en veerkrachtplannen, bijlage IV betreffende verminderingen en terugvorderingen in het kader van de herstel- en veerkrachtfaciliteit heeft vastgesteld (31) ; begrijpt dat een vermindering van een betaling mogelijk is wanneer er nog betalingen moeten worden verricht; herinnert eraan dat de herstel- en veerkrachtfaciliteit in 2026 afloopt; wijst erop dat terugvordering alleen mag plaatsvinden wanneer er geen verdere tranches resteren; is bezorgd over het feit dat deze terugvorderingsprocedure, die is ontleend aan het model voor de uitvoering van de cohesiefondsen, uiterst ondoeltreffend is gebleken en in het huidige meerjarig financieel kader (MFK) is verlaten; betreurt ten zeerste dat er eind 2023 geen invorderingsopdrachten waren in ABAC met betrekking tot de herstel- en veerkrachtfaciliteit, en dat de lidstaten nog steeds niet verplicht zijn onregelmatigheden met betrekking tot de herstel- en veerkrachtfaciliteit te melden via het IMS; 50. herhaalt dat transparantie een cruciale rol speelt bij het blootleggen van frauduleuze regelingen en het ontmoedigen van fraudeurs; spreekt nogmaals zijn ontevredenheid uit over de door de Commissie goedgekeurde interpretatie van het begrip “eindontvanger” in het kader van de herstel- en veerkrachtfaciliteit; verwerpt de onvolledige en misleidende interpretatie van de Commissie (32) ; merkt op dat zelfs volgens de richtsnoeren van de Commissie (33) de “eindontvanger” de “laatste entiteit” is die middelen ontvangt voor een maatregel in het kader van de herstel- en veerkrachtfaciliteit, en dat elke initiële of tussenontvanger van financiering, zoals ministeries of agentschappen, de middelen slechts verdelen, niet moet worden beschouwd als de “laatste ontvanger”; vraagt de Commissie nogmaals de lidstaten te verzoeken informatie te verstrekken over de “eindontvanger” of “laatste entiteit” en geen informatie van de lidstaten te aanvaarden over “ontvangers op het tweede niveau” die niet in overeenstemming is met het akkoord tussen de medewetgevers; verzoekt de Commissie haar richtsnoeren te herzien door deze bepaling aan de hand van praktijkgevallen en voorbeelden te verduidelijken, zodat deze richtsnoeren als een solide referentiedocument voor nationale autoriteiten dienen en een adequaat niveau van transparantie en een gelijke interpretatie in alle lidstaten bevorderen; benadrukt dat het Parlement, indien de Commissie blijft weigeren volledige transparantie te verschaffen, alle beschikbare maatregelen moet overwegen om naleving af te dwingen; 51. is bezorgd over het standpunt van de Europese Rekenkamer (34) over het toenemende risico dat EU-middelen tweemaal aan dezelfde maatregel worden besteed en tweemaal voor dezelfde actie worden verstrekt; begrijpt dat overeenkomstige maatregelen op vergelijkbare gebieden, zoals vervoers- en energie-infrastructuur, worden gefinancierd uit zowel de EU-begroting als de herstel- en veerkrachtfaciliteit, omdat het EU-coronaherstelfonds vergelijkbare acties financiert als die welke door standaardprogramma’s van de EU worden gedekt; erkent dat complementariteit tussen de herstel- en veerkrachtfaciliteit en andere EU-instrumenten is toegestaan, maar merkt op dat dit zou kunnen leiden tot het bereiken van mijlpalen die volledig worden gefinancierd door andere fondsen dan de herstel- en veerkrachtfaciliteit, omdat de herstel- en veerkrachtfaciliteit niet gekoppeld is aan de terugbetaling van daadwerkelijk gemaakte kosten, maar veeleer de verwezenlijking van mijlpalen en streefdoelen beloont; benadrukt dat de verschillende governanceniveaus, het versnipperde IT-landschap en de beperkte uitwisseling van gegevens of het gebruik van datamininginstrumenten zoals Arachne, de opsporing van dubbele financiering verhinderen, en dat de bestaande controlemechanismen derhalve ontoereikend kunnen zijn om dit toegenomen risico naar behoren te beperken; blijft erbij dat het gebrek aan rechtstreekse toegang tot de volledige lijst van eindontvangers van de herstel- en veerkrachtfaciliteit de capaciteit van de Commissie beperkt om mogelijke gevallen van dubbele financiering op te sporen; is van mening dat de voorzorgsmaatregelen die sommige lidstaten hebben genomen om te vermijden dat de herstel- en veerkrachtfaciliteit met andere EU-instrumenten wordt gecombineerd, bijdragen tot het beperken van het risico op dubbele financiering; verzoekt de Commissie in dit opzicht haar inspanningen te intensiveren; 52. merkt op dat de lidstaten in hun herstel- en veerkrachtplannen maatregelen zonder geraamde kosten of nulkostenmaatregelen kunnen opnemen (35) ; wijst er ook op dat deze “kosteloze” mijlpalen het belangrijkste referentiekader zijn om te beoordelen of de middelen uit de herstel- en veerkrachtfaciliteit voor de beoogde doeleinden zijn gebruikt; begrijpt dat de betalingen voor deze “kosteloze” of “nulkosten”-mijlpalen worden vrijgegeven na de verwezenlijking van de mijlpalen, ongeacht de gemaakte kosten, in overeenstemming met de benadering van “financiering die niet gekoppeld is aan kosten” in het kader van de herstel- en veerkrachtfaciliteit; merkt echter op dat dergelijke mijlpalen het onmogelijk maken om te controleren of er sprake is van goed beheer van de betaalde middelen uit de herstel- en veerkrachtfaciliteit, omdat dergelijke middelen worden uitbetaald in verband met een mijlpaal waarvoor zij niet zijn ingezet; verzoekt de Commissie haar veronderstelling te heroverwegen dat een nulkostenmaatregel geen aanleiding kan geven tot dubbele financiering, ongeacht of andere EU-fondsen worden gebruikt voor de uitvoering van deze maatregel; verzoekt de Commissie met klem de controles op nulkostenmaatregelen aan te scherpen en de lidstaten richtsnoeren te verstrekken over de wijze waarop de financiële opzet van de betrokken maatregelen moet worden aangepakt om een dergelijk risico te voorkomen; 53. herhaalt zijn verzoek aan de Commissie om adequate procedures voor controles achteraf te handhaven en bijzondere aandacht te besteden aan het risico dat streefdoelen die eerder zijn gecontroleerd en waarvan is geoordeeld dat zij op bevredigende wijze zijn behaald na betaling worden teruggedraaid; 54. geeft een vervolg aan het in februari 2022 gelanceerde en in september 2023 afgesloten strategisch initiatief van de Ombudsman inzake de transparantie en verantwoordingsplicht van de herstel- en veerkrachtfaciliteit, waarvan het de resultaten volledig onderschrijft; is ingenomen met de lopende dialoog tussen de Commissie en de Ombudsman om de geconstateerde suboptimale situaties aan te pakken, met name wat betreft het scorebord en de proactieve publicatie van documenten in verband met de herstel- en veerkrachtfaciliteit; Digitalisering en transparantie om fraude beter te bestrijden 55. is ingenomen met het politieke akkoord dat is bereikt over de voorgestelde herschikking van het Financieel Reglement; is van mening dat de uitbreiding van het toepassingsgebied van het EDES tot gedeeld beheer en de vaststelling van een rechtsgrondslag om Arachne te gebruiken als model voor een EU-breed instrument voor datamining en risicoscores, de bescherming van de financiële belangen van de EU zullen versterken; herinnert aan de oproepen die in eerdere verslagen zijn gedaan om ervoor te zorgen dat alle lidstaten gebruikmaken van datamininginstrumenten, met name Arachne, om normen voor tijdige en nauwkeurige verslaglegging te waarborgen; 56. deelt de mening dat het IMS, het systeem dat de lidstaten gebruiken om aan de Commissie onregelmatigheden en fraude met gevolgen voor de EU-begroting te melden, mogelijkheden biedt voor meer interoperabiliteit met andere bedrijfsinstrumenten van de Commissie, zoals Arachne en EDES, en met digitale instrumenten in de lidstaten; wenst na de herschikking van het Financieel Reglement te worden geïnformeerd over de voortgang van de EDES-IMS-interface en over het mogelijke gebruik van IMS-gegevens in het instrument voor datamining en risicoscores (Arachne); 57. roept nogmaals op de interoperabiliteit tussen gegevenssystemen te vergroten en de rapportage, monitoring en controle in de Unie te harmoniseren; is zich bewust van het horizontale karakter van interoperabiliteit en waardeert de vaststelling van de verordening Interoperabel Europa (36) ; 58. wijst op de bevindingen in Analyse 4/2023 van de Europese Rekenkamer van 6 juli 2023 getiteld “De digitalisering van het beheer van EU-middelen”; herinnert aan de positieve gevolgen van digitalisering voor de preventie en opsporing van fraude en onregelmatigheden, alsook voor het beheer, de controle en de audit van EU-middelen, doordat digitalisering gemakkelijker en sneller toegang tot gegevens en kruiscontroles op afstand mogelijk maakt, waardoor de kosten worden beperkt door de behoefte aan controles en controles ter plaatse te verminderen; 59. erkent dat de benutting van een realtime data-economie aanzienlijke voordelen heeft voor de bescherming van de financiële belangen van de Unie en tegelijkertijd de administratieve lasten vermindert voor overheidsinstanties en bedrijven die binnen de EU over de grenzen heen actief zijn en handel drijven; verzoekt de EU en de lidstaten de uitwisseling van gegevens doeltreffender te maken door een digitaal ecosysteem op te zetten dat een naadloos, realtime en veilig verkeer van gestandaardiseerde, gestructureerde en machineleesbare gegevens tussen bedrijven en overheidsinstanties, met name nationale belastingdiensten, mogelijk maakt, teneinde de mogelijkheden voor het plegen van fraude en belastingontduiking te beperken; 60. deelt de mening dat digitalisering centraal moet staan in elke fraudebestrijdingsstrategie, en met name dat deze moet worden geïntegreerd in nationale fraudebestrijdingsstrategieën om de coördinatie tussen de samenstellende delen ervan mogelijk te maken en om rekening te kunnen houden met de dreigingen die voortvloeien uit nieuwe technologieën; 61. is van mening dat digitalisering mogelijkheden biedt voor tastbare verbeteringen in de governance van het fraudebestrijdingsnetwerk, en dat digitalisering, door de communicatie en toegankelijkheid te vergemakkelijken, bijdraagt tot een betere verslaglegging, waardoor een beter begrip ontstaat van de obstakels die nog steeds bestaan en besluitvormers en medewetgevers tijdiger en uitgebreider kunnen reageren; is verheugd dat meer dan de helft van de lidstaten stappen heeft ondernomen om lacunes in vaardigheden op het gebied van digitalisering, met name het gebrek aan informatie en aan toegang tot gegevens over digitalisering, op te sporen en aan te pakken; moedigt de lidstaten en actoren in de fraudebestrijdingsarchitectuur aan de lacunes in vaardigheden te blijven aanpakken, door middel van maatregelen als onder meer kennisuitwisseling, opleidingen en de verbreding van knowhow en vaardigheden op het gebied van digitalisering; 62. is ingenomen met de inspanningen van veel onderdelen van de fraudebestrijdingsarchitectuur bij het beoordelen en verder ontwikkelen van de door AI en machinaal leren geboden opties voor het identificeren en opsporen van onregelmatigheden en het nastreven van efficiëntieverbeteringen bij zowel analyses als klassieke administratieve taken; herhaalt dat menselijke beoordeling het centrale kenmerk van elk proces moet blijven; voegt daaraan toe dat AI een doorbraak kan betekenen in de strijd tegen fraude, waardoor grote datasets snel kunnen worden geanalyseerd en fraudepatronen beter kunnen worden opgespoord en geïdentificeerd; herinnert eraan dat het succesvolle gebruik van AI afhankelijk is van doeltreffende samenwerking tussen alle belanghebbenden en van de beschikbaarheid van hoogwaardige gegevens, geschraagd door een doeltreffend gebruik van Arachne; dringt er bij de Commissie op aan te werken aan de ontwikkeling van AI in Europa om de gegevenssoevereiniteit te handhaven en te zorgen voor robuuste gegevensbescherming, in overeenstemming met de beginselen die zijn uiteengezet in de AI-verordening (37) en de algemene verordening gegevensbescherming (38) (AVG); verzoekt alle fraudebestrijdingsactoren hun samenwerking te versterken om het gebruik van AI doeltreffend en verantwoord te benutten in de strijd tegen fraude; 63. erkent de steeds grotere risico’s die zijn gemoeid met door AI genereerde inhoud die wordt gebruikt om aanbestedingsprocedures, financiële transacties en bewijsmateriaal in onderzoeken naar fraude te manipuleren; verzoekt de Commissie prioriteit toe te kennen aan onderzoek en beleidsmaatregelen voor de bestrijding van frauduleuze activiteiten die mogelijk worden gemaakt door artificiële intelligentie, waaronder deepfaketechnologie en met AI gegenereerde desinformatiecampagnes die de werking van financiële en fraudebestrijdingsmechanismen negatief kunnen beïnvloeden; verzoekt de Commissie striktere wettelijke bepalingen en sancties voor te stellen voor entiteiten waarvan wordt vastgesteld dat ze AI gebruiken om financiële fraude te plegen of faciliteren, met inbegrip van op AI gebaseerde witwasconstructies, vervalsing van contracten en digitale identiteitsdiefstal in aanbestedingsprocedures; 64. erkent het belang van het gebruik van AI om de kwaliteit en volledigheid van met de lidstaten uitgewisselde gegevens te verbeteren; is in dit opzicht ingenomen met de acties van OLAF, waaronder de aanbevelingen in de jaarlijkse PIF-verslagen, de gestructureerde bilaterale dialogen met de lidstaten, de herziening van het actieplan voor de fraudebestrijdingsstrategie en de interinstitutionele uitwisselingen over deze kwesties; 65. roept voorts op tot een specifiek EU-breed initiatief voor de ontwikkeling van op AI gebaseerde fraudeopsporingsmechanismen binnen OLAF, het EOM en Europol, teneinde financiële delicten die de EU-begroting schaden efficiënter te monitoren en voorkomen; beveelt aan een EU-brede taskforce op te zetten die bestaat uit vertegenwoordigers van OLAF, het EOM, Europol en nationale fraudebestrijdingsdiensten, en die zich specifiek richt op bedreigingen in de vorm van digitale fraude, waaronder deepfaketechnologie, met AI gegenereerde nepdocumenten en synthetische identiteitsfraude; onderstreept dat deze taskforce beste praktijken moet ontwikkelen en met de lidstaten moet delen; 66. beklemtoont dat er intensievere grensoverschrijdende samenwerking en mechanismen voor gegevensuitwisseling tussen de lidstaten nodig zijn om fraude op basis van AI te bestrijden, met name op risicovolle terreinen als btw, douane en de verdeling van financiële steun; pleit voor de oprichting van een gezamenlijke EU-inlichtingenhub om frauduleuze AI-activiteit in real time te monitoren; verzoekt de Commissie en de lidstaten artificiële intelligentie en gegevensanalyse in fraudeopsporingssystemen te integreren en daarbij te zorgen voor interoperabiliteit tussen nationale databanken en databanken op EU-niveau met behoud van krachtige waarborgen voor gegevensbescherming; 67. verzoekt de Commissie en de lidstaten strikte transparantie- en controlemaatregelen in op AI gebaseerde hulpmiddelen voor fraudeopsporing in te voeren om vertekening, manipulatie van algoritmen en misbruik van systemen voor financieel toezicht te voorkomen; dringt aan op de ontwikkeling van richtsnoeren inzake ethisch gebruik van AI voor fraudebestrijdingsinstanties, teneinde de verantwoordingsplicht te waarborgen; 68. pleit voor een verplicht forensisch verificatieproces voor al het digitale bewijs dat in financiële-fraudezaken wordt ingediend, zodat de echtheid van in het onderzoek gebruikte documenten en audio- en videomateriaal kan worden gewaarborgd; De interne laag van de fraudebestrijdingsarchitectuur van de EU – belangrijke maatregelen op EU-niveau in 2023 69. benadrukt dat de fraudebestrijdingsarchitectuur van de EU een samengestelde institutionele architectuur is die is ontworpen om fraude en andere vormen van wangedrag die de financiële belangen van de EU schaden, op te sporen, te voorkomen en te bestrijden, voortbouwend op een meerlagig samenwerkingsnetwerk waarin de eerste laag (OLAF, het EOM, Europol, Eurojust, AMLA, de Commissie, de Europese Rekenkamer en de Europese Investeringsbank (EIB)) gebaseerd is op horizontale samenwerking tussen de instellingen, organen en instanties van de EU, terwijl de andere lagen gebaseerd zijn op verticale betrekkingen tussen EU- en nationale autoriteiten en tussen EU-autoriteiten en internationale organisaties; wijst erop dat de fraudebestrijdingsarchitectuur zich in de loop der jaren heeft ontwikkeld door middel van een reeks afzonderlijke besluiten die hebben geleid tot een innovatief netwerk van entiteiten; onderstreept dat hun gecoördineerde activiteiten in de afgelopen jaren waardevolle ervaring hebben opgeleverd waarmee rekening moet worden gehouden bij de toekomstige herziening van de desbetreffende verordeningen; benadrukt dat met de oprichting van het EOM de eerste Europese vervolgende instantie is opgericht en snelle, directe onderzoeken naar en vervolgingen van strafbare feiten mogelijk zijn, en dat de lessen die in de eerste jaren van zijn operationele activiteit zijn geleerd, adequaat in het wetgevingskader moeten worden geïntegreerd om de beschikbare instrumenten en middelen ten volle te kunnen benutten; benadrukt dat het belangrijk is dat de diverse instellingen, organen en instanties van de EU duidelijke mandaten hebben, zodat de kans op overlap en duplicatie tot een minimum kan worden beperkt en derhalve een efficiënte werking van de fraudebestrijdingsarchitectuur kan worden gewaarborgd; 70. waardeert de integratie in het PIF-verslag 2023 van de belangrijkste administratieve en gerechtelijke resultaten die respectievelijk door OLAF en het EOM zijn bereikt, naar aanleiding van de vele verzoeken van het Parlement om uitgebreidere verslaglegging over de door de onderdelen van de fraudebestrijdingsarchitectuur uitgevoerde acties; is echter van mening dat de verschillen in aard, reikwijdte en gedetailleerdheid tussen de twee verslagen moeten worden aangepakt en dat de samenwerkingsgebieden duidelijk moeten worden aangegeven; is van mening dat de verschillen in de door OLAF, het EOM en het PIF-verslag 2023 verstrekte cijfers in de huidige omstandigheden gerechtvaardigd zijn; wijst erop dat rapporterende instanties in de lidstaten alleen melding mogen maken van strafrechtelijke onderzoeken wanneer de betrokken gerechtelijke autoriteiten hen daartoe toestemming verlenen, en dat dit betekent dat het EOM en OLAF weliswaar gegevens over actieve onderzoeken melden, maar dat de rapporterende instanties deze gegevens vaak niet in de IMS-databank kunnen invoeren omdat de vertrouwelijkheid moet worden beschermd en het goede verloop van onderzoeken moet worden gewaarborgd; begrijpt dat deze gevallen leiden tot een divergentie in de gegevens (“delta”) die alleen kan worden beëindigd wanneer de onderzoeken zijn afgerond en de relevante gegevens zijn opgenomen in de rapportage aan de Commissie, zodat zij in een toekomstig PIF-verslag kunnen worden opgenomen; 71. is ingenomen met de goedkeuring door de Commissie in mei 2023 van een pakket corruptiebestrijdingsmaatregelen dat een voorstel voor een richtlijn ter bestrijding van corruptie omvat; is van mening dat de preventie en vervolging van corruptie moeten worden opgevoerd en verzoekt de Commissie het toezicht op de handhaving van de maatregelen in de lidstaten te intensiveren; 72. is ingenomen met de oprichting van een netwerk tegen corruptie, dat op 20 september 2023 voor het eerst is bijeengekomen, en is van mening dat het in kaart brengen van gebieden met een hoog corruptierisico een effectieve bijdrage kan leveren aan de verdere ontwikkeling van de EU-strategie voor corruptiebestrijding; 73. onderstreept het belang van de rechtsstaat als een van de fundamentele waarden van de Unie en beklemtoont dat het conditionaliteitsmechanisme met betrekking tot de rechtsstaat cruciaal is om te waarborgen dat de lidstaten de beginselen van de rechtsstaat blijven eerbiedigen; herhaalt dat het zich ernstig zorgen maakt over de situatie op het gebied van de rechtsstaat in bepaalde lidstaten, die op zich erg zorgwekkend is en die kan leiden tot ernstige verliezen voor de begroting van de Unie; verzoekt de Commissie een strikte en snelle uitvoering te waarborgen van alle elementen van het mechanisme wanneer lidstaten de beginselen met betrekking tot de rechtsstaat schenden en dit de financiële belangen van de EU schaadt of kan schaden; dringt voorts aan op de behoefte aan samenhang tussen de verschillende instrumenten bij de beoordeling van de situatie op het gebied van de rechtsstaat in de lidstaten; 74. merkt op dat het vierde verslag van de Commissie over de rechtsstaat 2023, dat in februari 2024 is goedgekeurd, een follow-up vormt van de aanbevelingen van het verslag over de rechtsstaat van het vorige jaar; erkent dat verschillende lidstaten in de strijd tegen corruptie hun nationale strategieën en/of actieplannen hebben geactualiseerd of herzien, terwijl andere het strafrecht hebben hervormd om de strijd tegen corruptie te versterken; merkt op dat voor veel lidstaten het grootste obstakel voor de bestrijding van corruptie de beperkte middelen van de vervolgende instanties zijn; verzoekt de Commissie de inspanningen van de lidstaten om de strafrechtelijke procedures te hervormen en doeltreffender te maken en de andere in het verslag genoemde uitdagingen aan te pakken, te blijven aanmoedigen en ondersteunen; herinnert de Commissie aan de doeltreffende instrumenten waarover zij beschikt om de rechtsstaat te vrijwaren, zoals inbreukprocedures, financieringsvoorwaarden en de procedure van artikel 7 VEU, en verwacht dat zij deze allemaal optimaal benut; onderstreept in dit opzicht dat bij het nieuwe Financieel Reglement een aan de waarden van artikel 2 VEU gekoppelde conditionaliteit is ingevoerd, en verzoekt de Commissie deze conditionaliteit te gaan toepassen, met name in gevallen waarin reeds inbreukprocedures tegen een lidstaat zijn ingeleid wegens schending van de in artikel 2 VEU vastgelegde waarden, teneinde duidelijk te maken dat het gaat om een doorlopende schending die ook gevolgen kan hebben voor het goede financiële beheer van de begroting van de Unie; 75. neemt kennis van het besluit van de Commissie om de maatregel uit hoofde van artikel 2, lid 2, van Uitvoeringsbesluit (EU) 2022/2506 van de Raad inzake maatregelen ter bescherming van de Uniebegroting tegen schendingen van de beginselen van de rechtsstaat in Hongarije (39) niet op te heffen; verwacht dat de Commissie en de Raad de vastgestelde maatregelen alleen opheffen indien is aangetoond dat de door de Hongaarse regering genomen corrigerende maatregelen in de praktijk doeltreffend zijn gebleken en vooral dat wat betreft de reeds genomen maatregelen geen sprake is van terugval; veroordeelt de bedreigingen, zoals spionage, waaraan personeelsleden van de EU-instellingen worden blootgesteld, zoals personeelsleden van OLAF tijdens hun onderzoeksmissies in Hongarije; beklemtoont dat dergelijke acties de rechtsstaat en de integriteit van de EU-instellingen ernstig ondermijnen; pleit voor de spoedige vaststelling van robuuste maatregelen om personeel van EU-instellingen tijdens missies te beschermen; verzoekt de Hongaarse autoriteiten onmiddellijk concrete maatregelen te treffen om de onafhankelijkheid van de rechterlijke macht en de vrijheid van media te waarborgen en de aanbevelingen uit het verslag over de rechtsstaat van de Commissie inzake het herstel van democratische controlemechanismen volledig uit te voeren; dringt er bij de Raad op aan de procedure van artikel 7 VEU tegen de Hongaarse regering in te leiden; 76. benadrukt dat de eerbiediging van de rechtsstaat, met inbegrip van corruptiebestrijding, van wezenlijk belang is voor een interne markt die investeringen, groei, banen en innovatie bevordert en bescherming biedt aan kleine en middelgrote ondernemingen (kmo’s) en ondernemers die grensoverschrijdend actief zijn; benadrukt dat de Commissie verantwoordelijk is voor een strikte controle, als voorwaarde voor de uitbetaling van financiering, van de verwezenlijking van de mijlpalen in verband met de rechtsstaat die zijn opgenomen in de plannen voor herstel en veerkracht van de verschillende lidstaten; herinnert eraan dat de commissaris voor Democratie, Justitie en Rechtsstaat, die nauw samenwerkt met de onlangs benoemde commissaris voor Begroting, Fraudebestrijding en Openbaar Bestuur, primair verantwoordelijk is voor de volledige toepassing van het algemene conditionaliteitsregime; verzoekt de Commissie de “dialoog” met de lidstaten of de “proefprocedure” niet te gebruiken als een vrijblijvend middel om het inleiden van daadwerkelijke inbreukprocedures te vermijden; verzoekt de Commissie voorts om prioriteit te geven aan horizontale inbreuken die de financiële belangen van de EU schaden, met name die welke verband houden met de PIF-richtlijn en de EOM-verordening (40) ; is ingenomen met de verklaring in de politieke beleidslijnen van de Commissie over het belang van de rechtsstaat voor EU-middelen, en de toezegging van de commissaris voor Begroting, Fraudebestrijding en Openbaar Bestuur om in het volgende MFK sterke waarborgen voor de rechtsstaat in te voeren; 77. is van mening dat de bescherming van de in artikel 2 VEU vastgelegde gemeenschappelijke EU-waarden die thans deel uitmaakt van de verordening gemeenschappelijke bepalingen, verder moet worden versterkt; verzoekt de Commissie te bekijken hoe een mechanisme dat gelijkwaardig is aan de horizontale randvoorwaarden kan worden ontwikkeld als een algemeen element op alle gebieden van de EU-begroting, zodat een breder scala aan beleidsterreinen kan worden gekoppeld aan alle waarden uit artikel 2 VEU; verzoekt de Commissie manieren te zoeken om financiering te koppelen aan voorwaarden met betrekking tot de rechtsstaat en de voltooiing van noodzakelijke hervormingen teneinde een integrale benadering te waarborgen die horizontaal op alle EU-middelen wordt toegepast; verzoekt de Commissie een integrale aanpak na te streven en met voorstellen te komen voor een verdere versterking van het Unie-instrumentarium voor de rechtsstaat, onder meer om de middelen die deel uitmaken van de huidige programmeringsperiode aan een aangescherpte conditionaliteit met betrekking tot de rechtsstaat te binden; 78. stelt dat corruptie onlosmakelijk verbonden is met het witwassen van geld en dat het witwassen van geld een van de belangrijkste voorwaarden vormt voor illegale activiteiten van georganiseerde criminelen, aangezien dit hen in staat stelt de opbrengsten van hun strafbare vergrijpen over te hevelen naar de legale economie; erkent dat de verschillende nationale rechtsstelsels en gefragmenteerde toepassing van het antiwitwaskader van de Unie de preventie, opsporing en bestrijding van witwaspraktijken hebben bemoeilijkt; is in dit opzicht ingenomen met de vaststelling van het ambitieuze wetgevingspakket met betrekking tot de bestrijding van het witwassen van geld en de financiering van terrorisme, dat de nationale regels zal harmoniseren en de collectieve bestrijding van witwaspraktijken in de Unie zal verbeteren; is ingenomen met de oprichting van de nieuwe Autoriteit voor de bestrijding van witwassen en terrorismefinanciering (AMLA); is van mening dat dit nieuwe agentschap door zijn coördinerende- en toezichthoudende taken een centrale rol zal spelen binnen het antiwitwaskader; herinnert eraan dat witwassen van geld en terrorismefinanciering onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn en verzoekt het EOM, OLAF en de Europese Rekenkamer een grotere rol te spelen bij de bestrijding van deze verschijnselen; 79. deelt de mening dat de bescherming van de financiële belangen van de EU is versterkt door de herschikking van het Financieel Reglement; wijst erop dat het toepassingsgebied van het EDES is uitgebreid tot gedeeld en direct beheer en voorziet in nieuwe uitsluitingsgronden; is ingenomen met de invoering van een rechtsgrondslag voor een instrument voor risicoscores en datamining dat door alle lidstaten en in alle beheersvormen moet worden gebruikt; betreurt het dat beide maatregelen pas in 2028 in werking zullen treden en pas vanaf het volgende MFK, hetgeen inhoudt dat er nog een paar jaar voorbij zullen gaan zonder integrale transparantie inzake de eindontvangers van EU-middelen en dat een cruciale kans onbenut wordt gelaten om deze gegevens te gebruiken om de bescherming tegen corruptie en fraude te versterken; 80. waardeert de goedkeuring van een herzien actieplan (41) bij de fraudebestrijdingsstrategie van de Commissie van 2019; merkt op dat het 44 acties omvat die zijn verdeeld over zeven thema’s, die met name betrekking hebben op digitalisering, samenwerking, de herstel- en veerkrachtfaciliteit, douanefraude en bewustmaking op het gebied van ethiek en fraudebestrijding; 81. wijst erop dat het fraudebestrijdingsprogramma van de Unie het enige uitgavenprogramma is dat specifiek gericht is op de bestrijding van fraude die de financiële belangen van de EU schaadt en dat het relevante steun biedt aan de autoriteiten van alle lidstaten als onderdeel van de externe laag van de fraudebestrijdingsinfrastructuur, teneinde de fraudebestrijding te versterken; merkt op dat het fraudebestrijdingsprogramma van de Unie over de nodige flexibiliteit beschikt om zich aan te passen aan het voortdurend veranderende fraudebestrijdingslandschap en is afgestemd op de periode van zeven jaar (2021‑2027) van het huidige MFK; merkt op dat tot dusver 55 % van de totale uitvoering van het fraudebestrijdingsprogramma van de Unie heeft bijgedragen aan de digitale transitie; 82. verzoekt de Commissie voort te bouwen op het succes van het fraudebestrijdingsprogramma van de Unie en moedigt de commissaris voor Begroting en Fraudebestrijding aan het fraudebestrijdingsprogramma te beschouwen als een model dat in het volgende MFK moet worden uitgebreid, in overeenstemming met de in de opdrachtbrief vermelde taak om steun te verkrijgen voor de inspanningen van de lidstaten om de financiële belangen van de Unie te beschermen; 83. is ingenomen met het eerste verzoek om associatie in verband met het fraudebestrijdingsprogramma van de Unie dat in 2023 is ontvangen van een niet-EU-land, namelijk Oekraïne, waarmee is onderhandeld over een associatieovereenkomst met betrekking tot zijn deelname aan het programma en dat in maart 2024 is goedgekeurd; 84. uit zijn bezorgdheid over de vaststelling door de Commissie in haar laatste tussentijdse evaluatie van Hercules III dat bepaalde factoren mogelijk afbreuk hebben gedaan aan de doeltreffendheid van het programma, in het bijzonder het feit dat de overheden van bepaalde lidstaten niet over de middelen beschikten om aan de administratieve vereisten van het programma te kunnen voldoen; 85. neemt kennis van de herhaalde oproepen van het EOM om de opsporingscapaciteit van de relevante onderdelen van de fraudebestrijdingsarchitectuur te versterken, en herinnert eraan dat, in overeenstemming met de fraudebestrijdingsstrategie van de Commissie, de nadruk moet worden gelegd op gegevensanalyse als instrument om fraude op te sporen; benadrukt in dit opzicht het belang van geharmoniseerde definities om in de EU vergelijkbare gegevens te kunnen verkrijgen; moedigt de Commissie aan meer gebruik te maken van het IMS als instrument ter ondersteuning van de risicoanalyse van controleurs bij de voorbereiding van controle-activiteiten; verzoekt OLAF zijn opleidingsaanbod voor het personeel van de Commissie, met inbegrip van controleurs en relevante actoren in het financiële circuit, uit te breiden; 86. is zich ervan bewust dat de gedecentraliseerde structuur van het EOM een wisselwerking met zich meebrengt tussen het nationale recht en het EU-recht en tussen de nationale autoriteiten en het EOM; begrijpt dat het EOM werkt op basis van de rechtstreeks toepasselijke EU-verordeningen, maar dat voor de omzetting van de PIF-richtlijn en andere relevante handelingen van de Unie er ook adequate uitvoeringsmaatregelen moeten worden vastgesteld via nationale wetgeving; verzoekt de Commissie ervoor te zorgen dat de nationale wetgeving volledig in overeenstemming is met de EOM-verordening en de PIF-richtlijn, inbreukprocedures in te leiden en een herziening van deze rechtshandelingen voor te stellen zodat het EOM zijn mandaat doeltreffender kan uitvoeren; 87. neemt kennis van de resultaten van de beoordeling van de naleving van de door de lidstaten genomen maatregelen om hun systemen aan te passen aan de EOM-verordening (42) , die in september 2023 is gepresenteerd; betreurt het dat veel situaties nog steeds suboptimaal zijn en moeten worden aangepakt omdat ze afbreuk doen aan de doeltreffendheid van de bescherming van de financiële belangen van de Unie door middel van strafrechtelijk onderzoek; verwijst in het bijzonder naar de bevoegdheidsverdeling tussen de nationale openbare ministeries en het EOM; benadrukt ook dat in de EOM-verordening is bepaald dat mogelijke EOM-zaken rechtstreeks en zonder onnodige vertraging moeten worden gemeld; verzoekt de Commissie na te gaan en te controleren of de lidstaten de EOM-verordening volledig naleven en verdenkingen van fraude tijdig rechtstreeks aan het EOM melden op de gebieden waarvoor het EOM bevoegd is; 88. is bezorgd over het feit dat in veel lidstaten de aangewezen nationale autoriteit die beslist over meningsverschillen tussen het EOM en de nationale autoriteiten over de bevoegdheid om een zaak te vervolgen, geen “rechtbank” of “gerecht” is; verzoekt de Commissie te verifiëren en te monitoren of de lidstaten artikel 25, lid 6, en artikel 42, lid 2, punt c), van de EOM-verordening volledig naleven, die voorzien in de mogelijkheid beroep in te stellen bij het Hof van Justitie van de Europese Unie (HvJ-EU) tegen een besluit van een nationale autoriteit over de toewijzing van bevoegdheid; 89. benadrukt dat de huidige controle door de nationale autoriteiten van de “nodige” middelen en apparatuur voor de gedelegeerd Europese aanklagers en de noodzaak om te verwijzen naar de bepalingen van de nationale autoriteiten voor “toereikende regelingen” met betrekking tot sociale zekerheid, pensioen en verzekeringsdekking, de autonomie en onafhankelijkheid van het optreden van het EOM zouden kunnen beperken; verzoekt de Commissie bij de komende herziening van de EOM-verordening passende oplossingen voor te stellen; 90. wijst erop dat de omzetting van de PIF-richtlijn per lidstaat verschilt, wat in sommige gevallen gevolgen heeft voor de grensoverschrijdende uitoefening van de bevoegdheden van het EOM; verzoekt de Commissie te zorgen voor een correcte tenuitvoerlegging van de PIF-richtlijn en een herziening ervan voor te stellen, op basis van de opgedane ervaring; 91. onderstreept dat artikel 25, lid 3, van de EOM-verordening, waarin de uitoefening van de bevoegdheid van het EOM in geval van niet-PIF-delicten die onlosmakelijk verbonden zijn met PIF-delicten nader wordt uitgewerkt, juridische en praktische vragen oproept en verdere stroomlijning behoeft om het rechtskader van het EOM doeltreffend te kunnen gebruiken; verzoekt de Commissie bij de komende herziening van de EOM-verordening geschikte oplossingen voor te stellen om het EOM beter in staat te stellen onderzoek te doen naar grensoverschrijdende georganiseerde misdaad; 92. wijst nogmaals (43) op de belangrijke rol van het Europees Openbaar Ministerie (EOM) bij het waarborgen van de rechtsstaat en bij het bestrijden van corruptie in de Unie, en spoort de Commissie aan om in de verslagen over de rechtsstaat nauwlettend toe te zien op de mate van samenwerking van de lidstaten met het EOM; is verheugd over de toetreding van Polen en Zweden tot het EOM; is ingenomen met de recente aankondiging van Ierland dat het ook voornemens is deel te nemen; verzoekt de regering van Hongarije, de enige lidstaat die zich nog niet bij het EOM heeft aangesloten, ondanks dat er geen enkele juridische of constitutionele belemmering is, om zich onverwijld bij het EOM aan te sluiten; herinnert eraan dat de verzameling van 680 000 handtekeningen heeft aangetoond dat er brede publieke steun is voor de toetreding van Hongarije tot het EOM, wat wijst op een sterke maatschappelijke vraag naar betere juridische waarborgen tegen fraude en corruptie die de financiële belangen van de Unie schaden; 93. herhaalt zijn verzoek om een gedachtewisseling op gang te brengen over de mogelijke verduidelijking van de bevoegdheid van het EOM binnen zijn mandaat, zoals bepaald in het Verdrag, voor wat betreft de bescherming van de financiële belangen van de Unie; 94. merkt op dat de samenwerking tussen de relevante actoren in 2023 is toegenomen en het EOM en Eurojust eind 2023 in 26 lopende zaken samenwerkten; merkt op dat in hetzelfde jaar het EOM en Europol efficiënt hebben samengewerkt in diverse operationele aangelegenheden, en begrijpt dat deze samenwerking in 2023 bijna is verdubbeld, waarbij Europol op verzoek van het EOM steun verleende in 47 zaken; verzoekt de Commissie het EOM en Eurojust te vragen de efficiëntiecriteria te specificeren op basis waarvan zij hun activiteiten uitvoeren; 95. is ingenomen met de inspanningen van OLAF en het EOM om hun samenwerking te versterken; begrijpt dat tussen de twee instanties informatie wordt uitgewisseld om parallelle onderzoeken naar dezelfde kwesties te voorkomen, en dat in 2023 OLAF 22 aanvullende onderzoeken heeft geopend en het EOM om vier ondersteunende onderzoeken heeft verzocht; is zich ervan bewust dat de synergieën die voortvloeien uit het gebruik van aanvullende onderzoeken (ex artikel 12 septies, van de OLAF-verordening), en ondersteunende onderzoeken (ex artikel 12 sexies, van de OLAF-verordening) suboptimaal zijn; verzoekt de Commissie bij de herziening van haar regelgeving de juridische en operationele oorzaken hiervan aan te pakken; 96. is bezorgd over het gebrek aan analyse en nauwkeurige informatie over de terugvorderingen ten gunste van de begroting van de Unie die zouden moeten plaatsvinden na de onderzoeken van zowel OLAF als EOM; is zich ervan bewust dat de impact van de fraudebestrijdingsarchitectuur op de veiligheid van burgers en de handhaving van de rechtsstaat in de Unie verder gaat dan alleen de kwantificering van financiële terugvorderingen; benadrukt echter dat de resultaten van de inspanningen die zijn geleverd om de fraudebestrijdingsarchitectuur tot stand te brengen, meetbaar en tastbaar moeten zijn, ten minste wat de begrotingsaspecten betreft; benadrukt dat de impact van de uitgevoerde activiteiten ter bescherming van de financiële belangen van de Unie moet worden beoordeeld en in aanmerking worden genomen bij de toewijzing van middelen en de vaststelling van mandaten; 97. begrijpt dat de Commissie nog geen gegevens heeft verstrekt over de terugvorderingen ten gunste van de begroting van de Unie naar aanleiding van de aan de Commissie gemelde EOM-activiteiten, zoals bepaald in artikel 103, lid 2, van de EOM-verordening en dat deze kwestie wordt genoemd in de opdrachtbrief van de commissaris voor Begroting, Fraudebestrijding en Openbaar Bestuur; merkt op dat de bevriezing van vermogensbestanddelen van essentieel belang is voor de bestrijding van criminaliteit die de EU-begroting schaadt en dat er enige tijd verstrijkt tussen de bevriezing en daadwerkelijke confiscaties en terugvorderingen; benadrukt dat het geconfisqueerde bedrag naar verwachting niet automatisch zal terugvloeien naar de begroting van de Unie; merkt op dat, in overeenstemming met artikel 38 van de EOM-verordening, de potentiële ontvangsten die voortvloeien uit door gedelegeerd Europese aanklagers in de lidstaten genomen maatregelen tot inbeslagneming en confiscatie, naar de EU-begroting moeten terugvloeien en in de EU-begroting kunnen worden geboekt als niet-bestemmingsontvangsten; verzoekt de Commissie de nodige regelingen te treffen met de relevante nationale autoriteiten om ervoor te zorgen dat deze bedragen in de EU-begroting kunnen worden opgenomen; 98. wijst erop dat gegevens over doeltreffende terugvorderingen naar aanleiding van financiële aanbevelingen van OLAF niet worden gepubliceerd in het jaarverslag van OLAF of in enig ander officieel verslag van de Commissie; betreurt het dat alleen geaggregeerde gegevens beschikbaar worden gesteld en dat deze betrekking hebben op 2 299 financiële aanbevelingen die OLAF tussen 2012 en 2023 heeft gedaan voor een totaalbedrag van ongeveer 9 miljard EUR; merkt op dat uit de analyse van de beschikbare cijfers blijkt dat er veel ruimte voor verbetering is; merkt op dat er een groot verschil is tussen de bedragen die door OLAF worden aanbevolen voor terugvordering, het bedrag dat door de diensten van de Commissie als invorderbaar is aangemerkt en het bedrag dat uiteindelijk daadwerkelijk is teruggevorderd; is bezorgd over de lage terugvorderingspercentages voor onverschuldigde uitgaven (voor activiteiten in gedeeld en indirect beheer is het percentage respectievelijk 34 % en 11 %, en voor terugvordering onder direct beheer is het slechts 22 %); verzoekt de Commissie voldoende gedetailleerde gegevens over terugvordering te verstrekken en de redenen voor de grote verschillen in terugvordering te beoordelen; beklemtoont dat OLAF en de Commissie overeenstemming moeten bereiken over gemeenschappelijke evaluatiecriteria die meer convergentie en duidelijkheid waarborgen, en deze consistent moeten toepassen, zodat beoordelingen van financiële terugvorderingen doelmatig en doeltreffender kunnen worden uitgevoerd; beklemtoont dat de terugvorderingen naar aanleiding van de aanbevelingen van OLAF en de onderzoeken van het EOM een belangrijke maatstaf vormen voor de efficiëntie van de fraudebestrijdingsarchitectuur en pleit voor meer transparantie hieromtrent; De externe laag van de fraudebestrijdingsarchitectuur van de EU – belangrijke maatregelen op nationaal niveau in 2023 99. begrijpt dat het algemene niveau van uitvoering door de lidstaten van de aanbevelingen van de Commissie in het PIF-verslag 2022 als bevredigend wordt beschouwd; benadrukt echter dat er nog steeds aanzienlijke verschillen tussen de lidstaten bestaan; i s met name bezorgd over de gevallen van ontoereikende melding van onregelmatigheden door sommige lidstaten via het IMS; herinnert eraan dat melding op grond van de huidige regelgeving verplicht is en moedigt OLAF aan zijn toezichts- en monitoringactiviteiten te versterken met het oog op uniforme melding in de hele Unie; 100. verzoekt de Commissie toe te zien op de volledigheid van de melding in het IMS door landen die pretoetredingssteun ontvangen, en is ingenomen met de initiatieven van het directoraat-generaal Nabuurschapsbeleid en Uitbreidingsonderhandelingen om de verplichtingen van de kandidaat-lidstaten om onregelmatigheden in het IMS stelselmatig te melden, te handhaven; 101. moedigt de lidstaten aan in het IMS de onregelmatigheden in verband met de herstel- en veerkrachtfaciliteit te melden, in overeenstemming met de aanbevelingen van de Europese Rekenkamer; verzoekt de Commissie een dergelijk gebruik van het IMS door de lidstaten te vergemakkelijken door ondersteuning te bieden in de vorm van opleiding, seminars en de uitwisseling van beste praktijken; 102. is ingenomen met de deelname van Zweden en Polen aan het EOM, waartoe in 2024 is beslist, en met het voornemen van de nieuwe Ierse regering om zich bij het EOM aan te sluiten; dringt erop aan dat lidstaten die nog niet deelnemen, dit onverwijld doen en verzoekt de Commissie om deelname aan het EOM met positieve maatregelen te stimuleren; 103. herhaalt dat ondoeltreffende, trage of gebrekkige samenwerking van de lidstaten met het EOM en OLAF een reden is om op te treden uit hoofde van de conditionaliteitsverordening; verzoekt de Commissie terdege rekening te houden met alle informatie van het EOM en OLAF over situaties waarin lidstaten hun verplichtingen niet nakomen; 104. is van mening dat de nationale fraudebestrijdingsstrategieën het meest doeltreffende instrument zijn voor de coördinatie tussen de verschillende nationale, regionale en sectorale autoriteiten en de vele lokale entiteiten die belast zijn met de taken in het kader waarvan de fraudebestrijdingscyclus wordt georganiseerd; merkt op dat in 2023 21 van de 27 lidstaten hebben gemeld dat ze over een fraudebestrijdingsstrategie beschikken; merkt op dat van de 21 lidstaten slechts 10 een volledige nationale fraudebestrijdingsstrategie (44) hadden, terwijl 11 lidstaten slechts sectorale in plaats van nationale fraudebestrijdingsstrategieën hadden; erkent dat de aanpak van de lidstaten in hun fraudebestrijdingsstrategieën momenteel sterk uiteenloopt; betreurt het dat zes lidstaten helemaal geen fraudebestrijdingsstrategie hebben; betreurt deze hoogst onwenselijke situatie ten zeerste, aangezien deze afbreuk doet aan de integriteit van EU-uitgaven en het vertrouwen van burgers in de EU-instellingen ondermijnt; 105. is van mening dat de lidstaten baat zouden hebben bij een periodieke evaluatie van hun fraudebestrijdingskaders; verzoekt de Commissie de lidstaten aan te moedigen onafhankelijke of collegiale toetsing van hun fraudebestrijdingskaders uit te voeren om de samenhang te verbeteren en hoge normen na te streven; 106. moedigt de Commissie aan afdwingbare initiatieven voor te stellen om de relatie te verduidelijken en te overwegen een koppeling aan te brengen tussen de vaststelling van nationale fraudebestrijdingsstrategieën door de lidstaten en de hoogte van de financiële steun die zij ontvangen; 107. verzoekt de Commissie, als voorbereiding op de herziening van de OLAF-verordening, om een monitoringexercitie uit te voeren van de stand van zaken van de in de lidstaten gevestigde coördinatiediensten voor fraudebestrijding (AFCOS); moedigt de Commissie aan plannen te maken voor de actualisering en herziening van hun structuur, rol, verantwoordelijkheden en mandaat; betreurt het suboptimale personeelsbestand van de meeste coördinatiediensten voor fraudebestrijding in de lidstaten; onderstreept dat ervoor moet worden gezorgd dat het personeel van nationale coördinatiestructuren voor fraudebestrijding voldoende deskundig is; verzoekt de Commissie de lidstaten aan te moedigen en te steunen om deze kwesties prioritair aan te pakken, onder meer in het kader van de cyclus van het Europees Semester; 108. onderstreept de rol van overheidsinstanties bij het bevorderen van een cultuur van nultolerantie ten aanzien van fraude en benadrukt met name het belang van fraudepreventie om ervoor te zorgen dat fraude, corruptie, belangenconflicten en ander misbruik van middelen überhaupt niet voorkomen; herinnert eraan dat de correcte omzetting van de PIF-richtlijn, die op 5 juli 2017 is vastgesteld, van cruciaal belang is voor de bescherming van de begroting van de Unie, voor de uitvoering van al het EU-beleid waarvoor EU-middelen worden gebruikt, ook in het kader van de uitvoering van de herstel- en veerkrachtfaciliteit, en voor de vaststelling van het toepassingsgebied van onderzoeken en vervolgingen door het EOM, waarvan de bevoegdheid is vastgesteld onder verwijzing naar de PIF-richtlijn, in de vorm waarin die is omgezet in het nationale recht; verwacht van de nationale autoriteiten, met inbegrip van regeringen, in alle lidstaten dat zij fraude, corruptie, belangenconflicten en elk ander misbruik van overheidsmiddelen ondubbelzinnig veroordelen, en een proactieve aanpak hanteren bij de bescherming van de financiële belangen van de Unie door middel van doeltreffende maatregelen op gebieden als risicobeoordeling, communicatie en informatie-uitwisseling, en opleiding van personeel; verzoekt de Commissie tijdig in te grijpen door middel van inbreukprocedures om de consistente omzetting van de PIF-richtlijn en de daadwerkelijke aansprakelijkheid van en sancties voor rechtspersonen en natuurlijke personen te waarborgen; 109. wijst er nogmaals op dat klokkenluiders een sleutelrol spelen bij het bevorderen van de opsporing, het onderzoek en de vervolging van fraude; begrijpt dat eind 2023 24 lidstaten nationale wetgeving tot omzetting van de klokkenluidersrichtlijn vastgesteld hadden en verklaard hadden de omzetting te hebben afgerond; betreurt het echter dat de Commissie in maart 2023, na analyse van de vastgestelde nationale maatregelen, zes lidstaten voor het HvJ-EU heeft moeten dagen omdat zij de richtlijn niet hadden omgezet en geen omzettingsmaatregelen hadden gemeld, met het verzoek aan het Hof om financiële sancties op te leggen; is voorts bezorgd over de lopende inbreukprocedures (45) tegen zes andere lidstaten; verzoekt de Commissie het toezicht op nationale omzettingsmaatregelen te intensiveren en daarover verslag uit te brengen aan het Parlement; beklemtoont dat het Parlement zelf ook dringend moet zorgen voor de correcte omzetting van de richtlijn, zoals werd bevestigd in het arrest van het HvJ-EU van 11 september 2024, waarin werd vastgesteld dat het bestaande kader van het Parlement geen evenwichtige en doeltreffende bescherming tegen vergelding biedt; verzoekt het Parlement in overeenstemming met de richtlijn onmiddellijk robuuste regels vast te stellen om zijn eigen klokkenluiders te beschermen; 110. merkt op dat eind 2023 de onderzoeksafdeling van de Europese Investeringsbank (EIB IG/IN) 10 keer naar het EOM en 17 keer naar OLAF had verwezen; is ermee bekend dat entiteiten waarvan de EIB IG/IN heeft vastgesteld dat zij zich schuldig maken aan verboden praktijken, voor een bepaalde periode uitgesloten kunnen worden van aanbestedingen of het aangaan van betrekkingen met de EIB; merkt op dat deze uitsluitingsprocedures in 2023 hebben geleid tot de uitsluiting van vijf ondernemers voor een minimumduur van drie jaar, terwijl vijf andere ondernemingen schikkingsovereenkomsten hebben gesloten waarin voorwaarden worden verbonden aan hun toelating; Externe dimensie van de bescherming van de financiële belangen van de EU 111. is ingenomen met de reactie van de Commissie op zijn verzoek om meer toezicht en controle uit te oefenen op de middelen in het kader van het instrument voor nabuurschapsbeleid, ontwikkeling en internationale samenwerking – Europa in de wereld, voor bijstand aan niet-EU-landen, onder meer middels de gezamenlijke mededeling met de hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid (46) ; waardeert de voortdurende inspanningen van de Commissie om ervoor te zorgen dat corruptiebestrijdingsmaatregelen worden geïntegreerd in de instrumenten voor extern optreden van de EU; herhaalt zijn aanbeveling om de begrotingssteun op te schorten en middelen voor niet-EU-landen in te trekken, met inbegrip van kandidaat-lidstaten, waar de autoriteiten er duidelijk niet in slagen daadwerkelijk actie te ondernemen tegen wijdverbreide corruptie, zonder de steun voor de burgerbevolking in gevaar te brengen; benadrukt dat de eerbiediging van EU-waarden en de toezegging deze te zullen bevorderen essentiële voorwaarden zijn voor alle partners die lid willen worden van de Unie; wijst er nogmaals op dat het toetredingsproces van de EU op verdiensten is gebaseerd en dat elke kandidaat-lidstaat op zijn eigen verdiensten en naleving van de criteria van Kopenhagen wordt beoordeeld; is van mening dat bij de toepassing van de herziene uitbreidingsmethode bijzondere aandacht moet uitgaan naar fundamentele hervormingen en dat eerlijke en strenge conditionaliteit, alsook omkeerbaarheid in het geval van achteruitgang moeten worden toegepast; is van mening dat passende hulpmiddelen moeten worden gebruikt om te waarborgen dat kandidaat-lidstaten, zowel vóór toetreding tot de Unie als daarna, aantonen dat zij de rechtsstaat, democratische beginselen en grondrechten concreet en duurzaam naleven; 112. merkt op dat Oekraïne, in het kader van de Russische aanvalsoorlog tegen Oekraïne, in het huidige en volgende MFK aanzienlijke steun nodig zal blijven hebben en dat het, in het vooruitzicht van een eerlijk en duurzaam vredesakkoord, steun zal moeten krijgen voor de wederopbouw na de oorlog, ook voor diensten en hervormingen van de centrale overheid; 113. is van mening dat de drie pijlers van de faciliteit voor Oekraïne dienovereenkomstig kunnen worden aangepast en dat de wederopbouw moet worden afgestemd op de pretoetredingsvereisten; wijst op het belang van nauwe afstemming en samenwerking met het coördinatiemechanisme voor Oekraïne dat door de G7 is opgezet; verzoekt de EU en alle lidstaten hun steun voor Oekraïne op te voeren en tegelijkertijd passende maatregelen te nemen om de financiële belangen van de EU te beschermen door fraude, corruptie, belangenconflicten en onregelmatigheden bij het gebruik van EU-middelen te voorkomen, op te sporen en te corrigeren, onder meer door grondiger controles uit te voeren, om ervoor te zorgen dat de EU-middelen die naar Oekraïne en zijn buurlanden worden gestuurd, op passende wijze worden gemonitord en gecontroleerd en uiteindelijk ten goede komen aan de meest behoeftigen; 114. benadrukt dat de ongekende omvang van de financiële steun die Oekraïne de afgelopen jaren van de EU heeft ontvangen en die is ingezet onder de uiterst ongunstige omstandigheden als gevolg van de aanhoudende oorlog, inhoudt dat passende maatregelen moeten worden genomen om ervoor te zorgen dat deze middelen worden gebruikt zoals bedoeld, met name wanneer zij bestemd zijn voor infrastructuur en mensen in nood; 115. waardeert het werk dat OLAF en het EOM hebben verricht om de financiële belangen van de Unie te beschermen door opleidingen te verstrekken ter vergroting van de bestuurlijke capaciteit en autonomie, door onderzoeken uit te voeren in Oekraïne en door met het nationale bureau voor corruptiebestrijding van Oekraïne overeenstemming te bereiken over de werkregeling teneinde de samenwerking bij het onderzoek naar corruptie te vergemakkelijken; verzoekt de bevoegde EU-instanties hun samenwerking met en steun aan de Oekraïense autoriteiten voort te zetten; 116. erkent in dit verband de vorderingen die Oekraïne heeft gemaakt met hervormingen op het gebied van de onafhankelijkheid van de rechterlijke macht, verantwoordingsplicht, corruptiebestrijding en bestrijding van witwassen, ondanks de moeilijke omstandigheden als gevolg van de aanhoudende Russische aanvalsoorlog; moedigt Oekraïne aan door te gaan met hervormingen, onder meer met betrekking tot de invloed van oligarchen in de politiek; 117. is ingenomen met de verscherpte sancties die de EU tot dusver tegen Rusland heeft vastgesteld, waaronder het verbod voor Russische onderdanen en entiteiten om deel te nemen aan overheidsopdrachten in de EU en beperkingen op EU-financiering voor Russische entiteiten die eigendom zijn van of onder zeggenschap staan van de Russische overheid; erkent echter dat ondanks de huidige maatregelen personen en entiteiten waarop de sancties tegen Rusland van toepassing zijn, nog steeds manieren kunnen vinden om de sancties te omzeilen en roept de EU en de lidstaten daarom op om de reikwijdte en doeltreffendheid van het sanctiebeleid tegen Rusland en Belarus te handhaven, te versterken en uit te breiden; 118. erkent dat de lidstaten en hun relevante bevoegde autoriteiten verantwoordelijk zijn voor de doeltreffende uitvoering en handhaving van EU-sancties en voor het vaststellen van schendingen en het opleggen van passende sancties; onderstreept de rol die douaneautoriteiten spelen en hoe belangrijk het is dat zij onderling nauw samenwerken voor een meer uniforme handhaving van sancties; is in dit opzicht ingenomen met het Baltische douane-initiatief; 119. benadrukt dat de EU de grootste externe hulpverlener van Palestijnse vluchtelingen is; benadrukt dat de steun uit de begroting van de Unie voor de opbouw van vrede en stabiliteit in het Midden-Oosten, de bestrijding van terrorisme, haat, fundamentalisme en desinformatie, de bevordering van de mensenrechten, bestrijding van straffeloosheid en versterking van de naleving van de rechtsstaat, moet worden voortgezet; benadrukt daarom dat de EU-begroting in geen geval activiteiten mag ondersteunen die in strijd zijn met deze doelstellingen; merkt op dat de Commissie na de gruwelijke terreuraanslagen van 7 oktober 2023 door Hamas en beschuldigingen van misbruik van EU-middelen voor terrorisme een evaluatie van de financiering heeft uitgevoerd, waarin weliswaar werd geconcludeerd dat tot dusver geen aanwijzingen zijn gevonden voor oneigenlijk gebruik van geld (zoals steun aan gedetineerde terroristen) en werd gemeld dat de bestaande waarborgen doeltreffend zijn, maar dat bepaalde aanvullende maatregelen noodzakelijk worden geacht; herinnert eraan dat Hamas alle gijzelaars moet vrijlaten; benadrukt dat het belangrijk is ervoor te zorgen dat de EU-middelen doeltreffend worden toegewezen en beheerd teneinde de beoogde doelstellingen te verwezenlijken, zo nodig onder toezicht van het EOM, OLAF of de Europese Rekenkamer; herinnert aan de aanhoudende kwestie van de vernietiging van door de EU gefinancierde projecten in Gaza en op de Westelijke Jordaanoever en dringt in dit verband aan op meer verantwoordingsplicht en waarborgen; 120. benadrukt dat opschorting van begrotingssteun aan niet-EU-landen, met inbegrip van kandidaat-lidstaten, een passende maatregel is wanneer geen daadwerkelijke actie wordt ondernomen tegen wijdverbreide corruptie; verwacht dat in pretoetredingsonderhandelingen prioriteit wordt toegekend aan de aanpak van corruptie, met capaciteitsopbouw door middel van oprichting van gespecialiseerde corruptiebestrijdingsinstanties; verzoekt de Commissie om, ook in gevallen waarin de financiering wordt opgeschort, waar mogelijk via alternatieve kanalen bijstand te verlenen aan de burgerbevolking; 120. onderstreept het belang van samenwerking met internationale organisaties op het gebied van fraudebestrijding; betreurt het gebrek aan medewerking van sommige internationale organisaties die de Europese Rekenkamer geen volledige, onbeperkte en tijdige toegang willen geven tot de documenten die zij nodig heeft om haar taken uit te voeren; merkt op dat de Commissie haar communicatie met internationale organisaties heeft geïntensiveerd, maar verzoekt haar zich nog meer in te spannen om toegang tot alle gevraagde documentatie te waarborgen; o o o 122. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Het Europees Parlement, – gezien het overzicht van activiteiten 2023 van de Europese Investeringsbank Groep (EIB-groep) van 1 februari 2024 getiteld “Een blauwdruk voor duurzaam leven” en het document van de EIB-groep van 2 februari 2023 getiteld “EIB Group Operational Plan 2023-2025”, – gezien het investeringsverslag 2023/2024 van de Europese Investeringsbank (EIB, “de Bank”) getiteld “Transforming for competitiveness”, dat op 7 februari 2024 is gepubliceerd, – gezien het document van de EIB van 8 mei 2023 getiteld “Mid-term review of the EIB Energy Lending Policy”, – gezien het verslag van de EIB-groep over de uitvoering van het transparantiebeleid van de EIB-groep in 2023, dat op 1 juli 2024 is gepubliceerd, – gezien het document van de EIB-groep van 27 november 2023 getiteld “The EIB Group PATH Framework – Version 1.2 November 2023 – Supporting counterparties on their pathways to align with the Paris Agreement”, – gezien de documenten van de EIB-groep en de EIB van 21 juni 2024 getiteld “EIB Group 2024-2027 Strategic Roadmap” en van 29 november 2023 getiteld “EIB Global Strategic Roadmap”, – gezien het duurzaamheidsverslag 2023 van de EIB-groep, dat op 25 juli 2024 is gepubliceerd, – gezien de informatieve nota van de EIB van 6 februari 2023 getiteld “The European Investment Bank’s approach to human rights”, – gezien het verslag over de klachtenregeling van de EIB-Groep voor 2023, dat op 10 juni 2024 is gepubliceerd, – gezien het document van de EIB-groep van 14 oktober 2024 getiteld “Diversity, Equity and Inclusion at the EIB Group”, – gezien de publicatie van de EIB van 23 september 2024 getiteld “EIB Audit Committee Annual Reports for the year 2023”, – gezien het verslag van de EIB-groep van 15 juli 2024 getiteld “EIB Group activities in EU cohesion regions 2023”, – gezien het verslag van de EIB van 19 oktober 2023 getiteld “EIB Investment Survey 2023 – European Union Overview”, – gezien het verslag van de EIB-groep van 26 juni 2024 getiteld “EIB Group support for EU businesses: Evidence of impact in addressing market failures”, – gezien de gezamenlijke mededeling van de Commissie en de hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid van 5 maart 2024 getiteld “Een nieuwe strategie voor de Europese defensie-industrie – De paraatheid van de EU waarborgen door te zorgen voor een snel reagerende en weerbare Europese defensie-industrie” (JOIN(2024)0010), – gezien het Speciaal verslag 22/2024 van de Europese Rekenkamer getiteld “Dubbele financiering uit de EU-begroting”, – gezien het verslag van de EIB-groep van 29 december 2023 getiteld “European Investment Bank Group Risk Management Disclosure Report – June 2023”, – gezien de gezamenlijke mededeling van de Commissie en de hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid van 19 maart 2025 getiteld “Gezamenlijk witboek over de gereedheid van de Europese defensie 2030” (JOIN(2025)0120), – gezien artikel 55 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie begrotingscontrole ( A10-0068/2025 ), A. overwegende dat de EIB-groep uit de EIB en het Europees Investeringsfonds (EIF) bestaat; overwegende dat de EIB de grootste multilaterale ontwikkelingsbank ter wereld is; overwegende dat de EIB krachtens het Verdrag moet bijdragen aan de EU-integratie; overwegende dat een van de belangrijkste prioriteiten van de EIB bestaat uit het verstrekken van financiering voor projecten ter bevordering van de Europese integratie en sociale cohesie; overwegende dat het EIF als een specifiek orgaan optreedt om de beleidsdoelstellingen van de Europese Unie te ondersteunen op het gebied van ondernemerschap, het scheppen van werkgelegenheid en economische cohesie; B. overwegende dat de EIB, als bank die eigendom is van de EU-lidstaten, wordt bestuurd door een Raad van gouverneurs, een Raad van bewind en een directie, en eigen robuuste interne mechanismen heeft met betrekking tot verantwoordingsplicht, bestuur en controle; overwegende dat het EIF eigendom is van de EIB (60 %), de EU (30 %) en financiële instellingen (10 %) uit de lidstaten, het VK en Turkije en wordt bestuurd door de algemene vergadering van aandeelhouders van het EIF, de raad van bestuur en de algemeen directeur, en over onafhankelijke interne mechanismen beschikt voor verantwoordingsplicht, bestuur en controle, waarvan sommige op groepsniveau worden gedeeld; C. overwegende dat zowel de EIB als het EIF op een concurrerende markt actief zijn, maar als EU-organen moeten voldoen aan hoge normen op het gebied van transparantie en betrokkenheid van belanghebbenden; D. overwegende dat de EIB-groep EU-beleidsmaatregelen bevordert, zowel binnen als buiten de EU, en nauw samenwerkt met andere EU- en nationale instellingen en daarbij haar financiering afstemt op de politieke prioriteiten van de EU; overwegende dat de EIB-groep in haar strategische routekaart voor 2024-2027 acht strategische prioriteiten heeft vastgesteld: klimaatactie, digitale transformatie, defensie, cohesie, landbouw, sociale infrastructuur, externe financiering en bevordering van de kapitaalmarktenunie; E. overwegende dat de EIB ook verantwoordelijk is voor het veiligstellen van middelen via leningactiviteiten, die essentieel zijn voor de uitvoering van het EU-beleid; F. overwegende dat in de strategische agenda van de Europese Raad voor 2024-2029 wordt voorzien in een grotere rol voor de EIB-groep als drijvende kracht achter de defensie en veiligheid van de EU, en dat in deze agenda wordt benadrukt dat het concurrentievermogen van de EU moet worden versterkt en dat het economisch en sociaal welzijn van de burgers moet worden verbeterd door uitgebreide collectieve investeringsinspanningen, waarbij zowel publieke als particuliere middelen ten volle moeten worden benut; G. overwegende dat in het verslag-Draghi over de toekomst van het Europese concurrentievermogen (1) tal van suggesties worden gedaan om de rol van de EIB in de financiering van het EU-beleid verder uit te breiden en de EIB in staat te stellen meer risico te nemen; H. overwegende dat de belangrijkste missie van de EIB-groep erin bestaat het potentieel van Europa op het gebied van het scheppen van banen en economische groei te vergroten; overwegende dat de investeringen van de groep gericht moeten zijn op het aanpakken van ongelijkheden door de toegang tot banen, opleidingsmogelijkheden, huisvesting en onderwijs te verbeteren in de strijd tegen armoede en werkloosheid; overwegende dat het van cruciaal belang is om de belemmeringen voor financiering voor kleine en middelgrote ondernemingen (kmo’s) en midcaps weg te nemen; overwegende dat openbare garantie- en kredietregelingen belangrijke anticyclische beleidsinstrumenten zijn, met name tijdens economische recessies, en ook nuttig zijn om structureel marktfalen tegen te gaan; I. overwegende dat de EIB een belangrijk onderdeel vormt van de Europese financiële architectuur voor ontwikkeling en de grootste multilaterale kredietverstrekker is in de naburige regio’s van de EU, met inbegrip van de landen van het oostelijk nabuurschap, de Westelijke Balkan, het Midden-Oosten en Noord-Afrika; overwegende dat van de EIB wordt verwacht dat ze zal helpen om de kloof op het gebied van productieve investeringen tussen Europa en zijn belangrijkste concurrenten te dichten door meer te investeren in innovatie, communicatietechnologie en intellectuele eigendom; J. overwegende dat de verwezenlijking van de beleidsdoelstellingen van de EU en de doeltreffende uitvoering ervan in toenemende mate van de EIB-groep afhangen; overwegende dat de diepgang en kwaliteit van het toezicht van het Parlement op de financiële verrichtingen van de EIB bijgevolg moeten overeenkomen met de intensiteit van de samenwerking tussen de EIB en de Commissie, die inmiddels zeer uitgebreid is; K. overwegende dat in het bedrijfsmodel van de EIB de hoogste normen op het gebied van integriteit, verantwoordingsplicht en transparantie gehanteerd moeten worden en dat er robuuste maatregelen moeten worden genomen en regelmatig bijgewerkt om op te treden tegen financiële fraude, corruptie, het witwassen van geld, terrorisme, georganiseerde misdaad en belastingontduiking en -ontwijking; overwegende dat de EIB-groep een controlekader heeft om sanctierisico’s te voorkomen en te beperken; L. overwegende dat de EIB-groep zich houdt aan de door het Bazels Comité voor bankentoezicht vastgestelde definitie van een compliancerisico, om het risico van door juridische of toezichthoudende instanties opgelegde sancties en aanzienlijke financiële of reputatieschade te voorkomen; overwegende dat de Bank passende maatregelen neemt om dergelijke risico’s te beperken door de strikte naleving van de wet- en regelgevingskaders, zowel op EU-niveau als op internationaal niveau, te waarborgen; Financiële verrichtingen en prestaties 1. erkent dat de EIB doeltreffend en doelmatig heeft gepresteerd tegen de achtergrond van grote mondiale uitdagingen, waaronder geopolitieke spanningen, de gevolgen van de klimaatverandering en andere factoren die een invloed hebben op de wereldeconomie; stelt voor om zowel de doeltreffendheid als de efficiëntie van de EIB grondig te analyseren en daarbij vooral te focussen op het effect op het concurrentievermogen en de groei; 2. merkt op dat EIB-financiering steeds belangrijker wordt in de context van hoge rentes en krappe overheidsfinanciën; verwacht dat de EIB, in de context van moeilijke economische vooruitzichten en een grotere concurrentie op wereldvlak, iets doet aan de belemmeringen voor het concurrentievermogen van de EU, zoals volatiele energieprijzen, het tekort aan vakkrachten in belangrijke sectoren en het tekort aan investeringen in innovatie en nieuwe technologieën; 3. merkt op dat de EIB-groep sterke geconsolideerde resultaten heeft behaald die volgens de internationale standaarden voor financiële verslaglegging (IFRS) in 2023 opliepen tot 2,272 miljard EUR, vergeleken met 2,327 miljard EUR in 2022, wat neerkomt op een daling van 2,4 % op jaarbasis; vraagt om een gedetailleerde analyse van de factoren die hebben bijgedragen tot deze daling, vooral omdat in deze periode sprake was van gestage economische groei; stelt vast dat de reserves van de EIB in 2023 meer dan 56 miljard EUR bedroegen, ten opzichte van 53,9 miljard EUR in 2022 en 36 miljard EUR in 2014; 4. wijst erop dat de totale liquiditeitsratio van de EIB tot eind 2023 ruim binnen de interne grenzen is gebleven en dat de ratio van het tier 1-kernkapitaal van de EIB in 2023 33,1 % bedroeg, wat veel hoger is dan de gemiddelde ratio van belangrijke instellingen die op dat moment onder toezicht van de Europese Centrale Bank (ECB) stonden; benadrukt hoe belangrijk het is dat de EIB haar AAA-rating met een “stabiel” perspectief behoudt om gunstige marktfinanciering tegen voordelige tarieven te waarborgen, en dat deze rating in stand moet worden gehouden; beklemtoont dat de hoge kredietwaardigheid van de EIB essentieel is voor haar succesvolle bedrijfsmodel; 5. dringt er bij de EIB op aan haar sterke kapitaalpositie en aanhoudend hoge winsten te handhaven, maar merkt op dat de Bank in staat is potentiële fluctuaties in rendementen op te vangen zonder het aandeelhouderskapitaal of haar kredietrating in gevaar te brengen, over de capaciteit beschikt om meer risico te nemen bij strategische investeringen en goed toegerust is om meer te investeren in innovatieve projecten met een hoger risico waar particulier kapitaal terughoudend blijft; 6. verzoekt de EIB haar institutionele transparantie te verbeteren door gedetailleerdere notulen van de vergaderingen van haar Raad van Bewind te publiceren, met inbegrip van stemverslagen en projectspecifieke motiveringen, met inachtneming van legitieme vertrouwelijkheid waar dat strikt noodzakelijk is; 7. benadrukt dat de totale uitbetalingen van de EIB in 2023 54,4 miljard EUR bedroegen, waarvan 53,4 miljard EUR uit eigen middelen, tegenover 54,3 miljard EUR in 2022 (waarvan 53,3 miljard EUR uit eigen middelen); stelt vast dat de uitbetalingen in het kader van het EIF voor investeringen met particulier eigen vermogen in 2023 139,7 miljoen EUR bedroegen, ten opzichte van 113,7 miljoen EUR in 2022; merkt op dat volgens een economisch model dat de afdeling Economische zaken van de EIB en het Gemeenschappelijk Centrum voor onderzoek van de Commissie gezamenlijk hebben ontwikkeld, de totale investeringen die de EIB-groep in 2023 binnen de EU heeft gedaan, naar verwachting ongeveer 1 460 000 nieuwe banen zullen creëren tegen 2027 in de EU-27 en het bbp van de EU met 1,03 procentpunt zullen doen stijgen; roept de EIB-groep op te zorgen voor een meer evenwichtige geografische spreiding van de investeringen om het effect ervan in alle regio’s van de EU te maximaliseren en zo bij te dragen aan een samenhangende en inclusieve groei in de hele Unie, met bijzondere aandacht voor ondervertegenwoordigde en minder ontwikkelde gebieden; 8. herinnert eraan dat in de statuten van de EIB is bepaald dat er een geografisch evenwicht binnen het personeel moet zijn en dat personeelsleden geselecteerd moeten worden op basis van verdienste en dat er hierbij ook moet worden nagegaan of de onderdanen van alle lidstaten eerlijk vertegenwoordigd zijn; moedigt de Bank aan voortdurend toezicht te houden op het geografisch evenwicht binnen het personeel en het aanwervingsproces indien nodig hierop af te stemmen; 9. neemt kennis van de verbintenis van de EIB-groep om belastingfraude, belastingontduiking, belastingontwijking, het witwassen van geld en terrorismefinanciering streng te bestrijden; dringt aan op verdere versterking van de transparantie van eindbegunstigden, monitoringmechanismen en toegang tot openbare informatie om volledige verantwoordingsplicht te waarborgen; 10. benadrukt dat de EIB, als EU‑orgaan, haar transparantiepraktijken volledig moet afstemmen op de normen van Verordening (EG) nr. 1049/2001 (2) inzake de toegang van het publiek tot documenten; verzoekt de EIB te zorgen voor proactieve openbaarmaking van documenten met betrekking tot gefinancierde projecten en genomen besluiten, met slechts beperkte en gerechtvaardigde uitzonderingen; wijst nogmaals op het belang van daadwerkelijke toegang van het publiek als hoeksteen van de institutionele verantwoordingsplicht; InvestEU, de vereenvoudiging van het meerjarig financieel kader en de herstel- en veerkrachtfaciliteit 11. verheugt zich erover dat op 13 december 2023 het operationeel plan 2024-2026 van de EIB-groep werd goedgekeurd, waarin de prioriteiten en activiteiten worden uiteengezet om de strategie van de EIB-groep de komende drie jaar te verwezenlijken; dringt aan op aanpassingen aan nieuwe marktomstandigheden, met inbegrip van een vereenvoudiging en vermindering van de bureaucratie om belemmeringen weg te nemen voor kmo-financiering, die aanzienlijk moet worden verhoogd; is zich ervan bewust dat het van cruciaal belang is de activiteiten en mandaten met een hoger risico op te voeren om doeltreffende steun te verlenen aan sectoren met een hoge toegevoegde waarde en innovatieve sectoren; 12. herinnert eraan dat 75 % (19,6 miljard EUR) van de EU-begrotingsgarantie in het kader van de InvestEU-verordening aan de EIB-groep is toegewezen (3) ; benadrukt dat de EIB alleen al in 2023 30 verrichtingen in het kader van InvestEU heeft goedgekeurd voor een totaalbedrag van 9,1 miljard EUR; is van mening dat er aanzienlijke investeringen nodig zijn om concurrerend te blijven, voornamelijk uit de particuliere sector; is ervan overtuigd dat het focussen op innovatieve projecten, start-ups en scale-ups zou helpen om het Europese concurrentievermogen en de groei te vergroten; wijst erop dat hiervoor particuliere investeringen moeten worden gemobiliseerd; verzoekt de EIB daarom een belangrijkere rol op zich te nemen bij strategische risicovermindering door middel van garanties, en zo particuliere investeringen aan te moedigen; 13. verzoekt de EIB-groep om, waar haalbaar en met inachtneming van de verplichtingen inzake gegevensbescherming, systematisch de eindbegunstigden van haar financieringsverrichtingen bekend te maken, met name voor projecten die worden ondersteund in het kader van begrotingsgaranties en ‑mandaten van de EU, om het vertrouwen van het publiek en publiek toezicht te waarborgen; 14. benadrukt dat de EIB binnen het huidige meerjarig financieel kader 2021-2027 87 mandaten van de Commissie beheert, een aantal dat oploopt tot ongeveer 130 als de mandaten die betrekking hebben op gedeeld beheer en die door lokale overheden en de lidstaten zijn toegekend, worden meegerekend, en merkt op dat de EIB hiervoor maar liefst 457 verslagen per jaar opstelt; wijst erop dat een vermindering van de bureaucratie en een vereenvoudiging noodzakelijk worden geacht om de middelen beter te kunnen aanwenden; 15. benadrukt dat de EIB zes mandaten beheert voor de herstel- en veerkrachtfaciliteit in vier lidstaten, die zijn ondertekend in 2021 (Griekenland en Italië), in 2022 (Roemenië) en in 2024 (Spanje), voor een totaalbedrag van 8,7 miljard EUR; erkent dat de vaststelling van instrumenten op basis van “financiering die niet gekoppeld is aan kosten”, die in het kader van de herstel- en veerkrachtfaciliteit aanzienlijk zijn uitgebreid, inherent het risico op fouten en dubbele financiering verhoogt; uit zijn bezorgdheid over de transparantie, controle en monitoring van de uitvoering van de herstel- en veerkrachtfaciliteit; verzoekt de EIB met de lidstaten samen te werken om iets te doen aan de geringe capaciteit van de regeringen en het gebrek aan technische vaardigheden om ervoor te zorgen dat de middelen van de herstel- en veerkrachtfaciliteit zo doeltreffend mogelijk worden beheerd in overeenstemming met de nationale structuren en met inachtneming van alle rapportagevereisten van de herstel- en veerkrachtfaciliteit, met name bij de uitvoering van investeringsprojecten en hervormingen; dringt er bij de Commissie en de EIB, in haar adviserende rol, op aan geen voorstellen te doen voor nieuwe financieringsmechanismen op basis van het model van de herstel- en veerkrachtfaciliteit zonder corrigerende maatregelen te nemen, ook niet in het komende meerjarig financieel kader voor de periode na 2027; benadrukt dat de EIB weliswaar naar vereenvoudiging moet streven, maar dat dit niet ten koste mag gaan van de soliditeit van het beheer van de middelen van de EU of van het vermogen om het toezicht en de verantwoordingsplicht te handhaven, zoals bepaald in de Verdragen; 16. dringt aan op een onafhankelijke, alomvattende controle van alle risicodelingsinstrumenten die door de EIB-groep worden beheerd, met inbegrip van de instrumenten die verband houden met de herstel- en veerkrachtfaciliteit, om de hoogste normen op het gebied van transparantie, verantwoordingsplicht en het vermijden van risico’s van dubbele financiering te waarborgen; Energiezekerheid 17. merkt op dat de EIB blijft bijdragen aan de energievoorzieningszekerheid, voornamelijk door de versterking van de elektriciteitsnetten en grensoverschrijdende infrastructuur, de vermindering van de vraag naar energie door middel van energie-efficiëntieprojecten en de bevordering van koolstofarme energieopwekking; verheugt zich over het feit dat de EIB steun heeft geboden aan nieuwe dimensies van energiezekerheid, zoals vraagrespons en energieopslag, en heeft geijverd voor de totstandbrenging van een duurzame voorziening van kritieke grondstoffen die nodig zijn voor de energietransitie; roept op tot een dringende analyse van het werkelijke effect dat de reeds uitgevoerde projecten hebben gehad, met name wat betreft hun effect op de beschikbaarheid en de kosten van energie en dus op het algemene concurrentievermogen van Europese ondernemingen; 18. wijst nogmaals op de noodzaak om energiearmoede aan te pakken en benadrukt dat de energietransitie eerlijk en inclusief moet verlopen; herinnert eraan dat de energiecrisis de inflatie verergert, de voedselonzekerheid vergroot en het budget van huishoudens onder druk zet; moedigt de EIB aan ten volle gebruik te maken van het mechanisme voor een rechtvaardige transitie en het moderniseringsfonds om de regio’s en bevolkingsgroepen te steunen die het zwaarst door de energietransitie worden getroffen; benadrukt dat het belangrijk is om het mechanisme voor een rechtvaardige transitie in te zetten om werknemers en regio’s te ondersteunen die worden getroffen door de uitfasering van fossiele brandstoffen, door te zorgen voor toegang tot omscholing en hoogwaardige banen; is zich ervan bewust dat veel sectoren het moeilijk hebben door de uitdagingen die voortkomen uit de gecombineerde effecten van de aanpassing aan de doelstellingen van de Green Deal en de gevolgen van de energiecrisis en inflatie; benadrukt dat de uitrol van innovatieve koolstofarme technologieën pas kan worden versneld indien de kosten ervan worden verlaagd tot een niveau dat kan concurreren met fossiele brandstoffen en indien deze wordt afgestemd op de lopende hervorming van het groen beleid; 19. erkent dat het REPowerEU-plan een cruciaal nieuw element is in de beleidsreactie van de EU op de energiecrisis; merkt op dat de EIB-groep in juli 2023 de financieringsdoelstellingen voor de vastlegging van oktober 2022 heeft verhoogd van 30 miljard EUR naar 45 miljard EUR tot 2027 (REPowerEU+), teneinde haar inspanningen voor de bevordering van energiezekerheid in de EU op te voeren; vraagt om een duidelijk overzicht van mogelijke dubbele financiering van energieprojecten; 20. benadrukt dat de EIB in 2023 ongeveer 21,4 miljard EUR aan financiering heeft verstrekt voor energiegerelateerde projecten, waarvan ongeveer 19,8 miljard EUR in de EU en 1,6 miljard EUR buiten de EU; acht het noodzakelijk om niet alleen het financieringsvolume voor energiegerelateerde projecten te verhogen, maar ook om de investeringen doeltreffender te maken; onderstreept in dit verband hoe belangrijk het is dat de EIB een combinatie biedt van bekwame technische bijstand en innovatieve financiële steun en moedigt de Bank aan om het aanbod aan innovatieve financieringsproducten voor marktdeelnemers uit te breiden en verder te gaan dan het standaardaanbod op de markt; 21. is van mening dat waterstof en waterstofderivaten, met name wanneer deze uit hernieuwbare energie worden gewonnen, een aanzienlijke bijdrage kunnen leveren aan de decarbonisatiedoelstellingen van de EU en de afhankelijkheid van fossiele brandstoffen kunnen verminderen; roept de EIB op een toonaangevende rol te spelen bij het mobiliseren van particuliere investeringen die essentieel zijn voor het opschalen van de waterstofproductie in de hele EU, en daarbij technologische neutraliteit te waarborgen en een breed scala aan innovatieve oplossingen voor het koolstofarm maken van de economie te ondersteunen, met inbegrip van verder wetenschappelijk onderzoek dat gericht is op het verbeteren en stabiliseren van de doeltreffendheid van waterstoftechnologie; moedigt de Bank aan rekening te houden met de kosteneffectiviteit van dergelijke projecten vanuit het oogpunt van hun volledige levenscyclus; Defensie- en veiligheidsbeleid 22. is ingenomen met de belangrijke rol die de EIB-groep speelt bij de ondersteuning van het defensie- en veiligheidsbeleid van de EU door financiering te verstrekken en particuliere investeringen aan te trekken om de strategische autonomie en veerkracht van de Unie vergroten; benadrukt het belang van de investeringscapaciteiten van de EIB waarmee initiatieven worden ondersteund die bijdragen aan de versterking van de defensie-industrie van de EU, de uitbouw van de cyberbeveiligingsinfrastructuur en de bevordering van innovatie op het gebied van kritieke defensietechnologieën; 23. waardeert het dat veiligheid en defensie als een van de kernprioriteiten van de Bank is opgenomen in de strategische routekaart voor 2024-2027; benadrukt dat de Raad van bewind van de EIB in mei 2024 zijn goedkeuring heeft gehecht aan het actieplan van de EIB-groep voor de veiligheids- en defensie-industrie, dat voortbouwt op het strategisch Europees veiligheidsinitiatief van de EIB-groep uit 2022, dat gericht was op het bevorderen van innovatie op het gebied van technologie voor tweeërlei gebruik, om zo meer steun vrij te maken voor de veiligheids- en defensie-industrie van de EU; stelt met tevredenheid vast dat de EIB-groep steun verleent aan kmo’s en innovatieve start-ups in de veiligheids- en defensiesector volgens het beginsel van tweeërlei gebruik, en dat de groep daarbij het criterium van geloofwaardig civiel gebruik hanteert, maar de inkomenstest laat vallen; is ingenomen met het besluit van de Raad van bewind van de EIB van 21 maart 2025 om de subsidiabiliteitscriteria van de Bank voor de financiering van de Europese veiligheids- en defensie-industrie en -infrastructuur uit te breiden, door ervoor te zorgen dat uitgesloten activiteiten zo veel mogelijk in omvang worden beperkt; 24. verheugt zich over de gerichte investeringen van de EIB in zowel de defensie- als de civiele infrastructuur en benadrukt de noodzaak van strategische investeringen in technologieën voor zowel civiele als defensiedoeleinden in overeenstemming met de bredere doelstellingen van de EU om innovatie te bevorderen en de veiligheid van de Unie te verhogen; verzoekt de EIB-groep te evalueren welke invloed de uitbreiding van haar nieuwe beleid inzake goederen voor tweeërlei gebruik heeft; 25. onderstreept het belang van kmo’s, start-ups en midcaps voor de veiligheids- en defensie-industrie en voor de ontwikkeling van een gemeenschappelijke Europese markt voor defensie; is van mening dat kleinere spelers een cruciale rol spelen bij de versterking van de capaciteit en autonomie van de Unie om innovatieve defensieproducten te ontwikkelen; moedigt de EIB aan om verder steun te verlenen aan grensoverschrijdende samenwerking op het gebied van onderzoek en ontwikkeling (O&O), met name door voor kleinere actoren het pad te effenen zodat zij kunnen deelnemen aan de toeleveringsketens op defensiegebied; benadrukt dat grotere investeringen van de EIB in de defensiesector ook een boost kunnen geven aan investeringen van commerciële banken in defensie en acht het in dit verband noodzakelijk om meer flexibiliteit te hanteren bij de kredietverlening aan kmo’s; 26. merkt op dat de toegewezen middelen voor de ondersteuning van de defensie- en veiligheidssector voornamelijk afkomstig zijn van het Europees Defensiefonds (EDF) (8 miljard EUR), het strategisch Europees veiligheidsinitiatief (SESI) van de EIB (8 miljard EUR), en het programma voor de Europese defensie-industrie (EDIP) (1,5 miljard EUR); dringt aan op een specifieke kapitaaltoewijzing voor defensie en een verdere aanpassing van het toepassingsgebied van in aanmerking komende investeringen om te voldoen aan de ambitieuze doelstelling om bij te dragen aan de vrede en veiligheid van Europa die de EIB-groep is opgelegd in het witboek over de toekomst van de Europese defensie (Readiness 2030); is verheugd over de integratie van het bestaande SESI-initiatief van de EIB ter waarde van 8 miljard EUR in een horizontale en permanente doelstelling van openbaar beleid en de afschaffing van een vooraf vastgesteld plafond voor financiering op dit gebied; is van mening dat deze maatregelen de Bank in staat zullen stellen te beantwoorden aan de investeringsbehoeften op het gebied van veiligheid en defensie en ook haar verrichtingen en sterke financiële positie te waarborgen; is van mening dat het besluit van de Raad van gouverneurs van juni 2024 om de hefboomratio van de Bank te verhogen het mogelijk zal maken om meer te investeren in gebieden van strategisch belang, waaronder veiligheid en defensie; 27. onderstreept de toegevoegde waarde van de innovatieve maatregelen die de EIB heeft getroffen om investeringen in veiligheid en defensie te versnellen, en van de onestopshop die fungeert als centraal aanspreekpunt voor klanten en externe belanghebbenden die van de EIB deskundige bijstand krijgen om de toegang tot de beschikbare financiering in het kader van het SESI-initiatief te stroomlijnen en de inzet ervan te versnellen; moedigt de EIB aan door te gaan met het ontwikkelen en uitvoeren van overeengekomen maatregelen om klantprocedures te vereenvoudigen en investeringsprocessen verder te versnellen, en daarbij te verzekeren dat de AAA-rating behouden blijft; 28. stelt met waardering vast dat de EIB in juni 2023 in het kader het SESI-initiatief een verhoging heeft goedgekeurd van 6 miljard EUR naar 8 miljard EUR voor de periode van 2022 tot 2027 voor investeringen op het gebied van veiligheid in de EU, onder meer in de ruimtevaart en cyberbeveiligingssector; moedigt de EIB aan de institutionele partnerschappen met het Agentschap van de Europese Unie voor het ruimtevaartprogramma en andere potentieel relevante partners te versterken in overeenstemming met de mededingingsregels van de EU; 29. prijst de samenwerking van de EIB met alle relevante belanghebbenden, waaronder de regeringen van de lidstaten, het Europees Defensieagentschap (EDA) en het innovatiefonds van de NAVO; waardeert met name de samenwerking van de EIB-groep met het EDA en is ingenomen met de ondertekening van een bijgewerkte versie van het memorandum van overeenstemming tussen de twee organen op 3 oktober 2024, die het mogelijk zal maken om strategische partnerschappen te versterken en gezamenlijk financieringsbehoeften vast te stellen om onderzoek, ontwikkeling en innovatie (OOI) op het gebied van veiligheid en defensie in de Unie beter te ondersteunen; 30. verzoekt de EIB deze samenwerking met de belangrijkste belanghebbenden verder uit te bouwen om het effect, de synergieën en de complementariteit met de defensieprogramma’s van de EU te vergroten en ervoor te zorgen dat haar investeringen een aanvulling vormen op de bredere doelstellingen van het EU-defensiebeleid en bijdragen tot schaalvoordelen in de Europese defensievermogens; vraagt de EIB om bij te dragen aan de regionale veiligheid en veerkracht, met name in Oost-Europa en het Middellandse Zeegebied, door infrastructuur te ontwikkelen ter ondersteuning van de regionale veiligheid en ter bevordering van de samenwerking tussen de EU-lidstaten op defensiegebied; benadrukt voorts dat het belangrijk is om naast de uitrol van de EIF-eigenvermogensfaciliteit voor defensie ook een samenwerking met het NAVO-innovatiefonds te overwegen teneinde technologische start-ups een betere toegang tot financiering te verlenen; Sociale infrastructuur en huisvesting 31. verzoekt de EIB om de risicobereidheid te verhogen voor projecten die voorzien in essentiële diensten met langdurige duidelijke en meetbare voordelen; is in dit verband ingenomen met de acties en maatregelen van de EIB-groep op het gebied van huisvesting en sociale infrastructuur die bijdragen aan betaalbare huisvesting, sociale inclusie en regionale ontwikkeling en tegelijkertijd duurzaamheid en innovatie ondersteunen; verzoekt de EIB bij haar investeringen prioriteit te geven aan deze doelstellingen, om een betere economische groei, sociale inclusie en regionale cohesie te bewerkstelligen en tegelijkertijd de duurzaamheidsdoelstellingen van de EU te ondersteunen; verzoekt de Bank zich te richten op duurzame stedelijke ontwikkeling en inclusieve groei door ervoor te zorgen dat aan de huisvestings- en infrastructuurbehoeften van de EU wordt voldaan ten behoeve van een sterker, samenhangender en welvarender Europa; 32. benadrukt dat de kosten voor de aankoop en huur van woningen de afgelopen jaren aanzienlijk zijn gestegen, waardoor veel grootstedelijke gebieden in de EU minder betaalbaar zijn geworden en de toegang tot huisvesting beperkt is geworden; benadrukt dat de EIB een grotere rol moet spelen in de aanpak van de huisvestingscrisis; is ingenomen met de opname van steun voor sociale infrastructuur in de acht strategische prioriteiten van de EIB-groep voor 2024-2027 en is het ermee eens dat investeringen in energie-efficiënte, duurzame en toegankelijke huisvesting en vlot toegankelijk onderwijs van cruciaal belang zijn om de productiviteit te verhogen en sterke en veerkrachtige samenlevingen bevorderen; moedigt de EIB aan om prioriteit te geven aan investeringen in woningcoöperaties, energie-efficiënte sociale woningen en renovatieprojecten die gericht zijn op huishoudens met een laag inkomen; is van mening dat het voor de aanpak van de grote tekorten aan investeringen in huisvesting binnen de EU noodzakelijk is om zowel financiële als niet-financiële belemmeringen voor investeringen weg te nemen en op grote schaal middelen en capaciteiten te mobiliseren; 33. is verheugd dat de EIB, in samenwerking met de Commissie, een pan-Europees investeringsplatform heeft opgezet dat betaalbare en duurzame huisvesting moet bevorderen door adviesdiensten en financiering te combineren, en moedigt de deelnemers aan om dit initiatief voort te zetten; 34. is verheugd dat de EIB zich inzet om de druk op de woningmarkten in Europa te verlichten; benadrukt dat de koop- en huurprijzen van woningen de afgelopen jaren aanzienlijk zijn gestegen, waardoor veel grootstedelijke gebieden in de EU minder betaalbaar en toegankelijk zijn geworden; beklemtoont dat uit een analyse van de EIB blijkt dat in de EU ongeveer 1,5 miljoen nieuwe woningen per jaar nodig zijn om de vraag te volgen, en dat ongeveer 75 % van het gebouwenbestand in de EU moet worden gerenoveerd, wat neerkomt op 5 miljoen extra woningen per jaar; is verheugd dat de EIB de renovatie van bestaande woningen en de bouw van nieuwe sociale en betaalbare woningen ondersteunt; moedigt de EIB aan om meer financiële middelen voor betaalbare huisvestingsprojecten in de lidstaten te mobiliseren; 35. dringt aan op versterking van de technische bijstand en financiële expertise ter ondersteuning van lokale en regionale overheden, met name in gebieden met een lage investeringscapaciteit, teneinde de toegang tot EIB-financiering te verbeteren; is van mening dat de ontwikkeling van sociale huisvesting voor iedereen, en met name voor de meest kwetsbare mensen, moet worden bevorderd door samenwerking met lokale autoriteiten, lokale overheden en vertegenwoordigers van het maatschappelijk middenveld; is zich ervan bewust dat voor een doeltreffend optreden van de EIB in de sector huisvesting en sociale infrastructuur ook belemmeringen in het beleid en de regelgeving moeten worden weggenomen; 36. merkt op dat de EIB in 2023 voor 8,3 miljard EUR aan financiële steun voor energie-efficiëntiemaatregelen heeft toegezegd, waarvan 65 % bestemd was voor energie-efficiëntie in gebouwen; verzoekt de EIB prioriteit te geven aan betaalbare en toegankelijke langetermijnoplossingen en duurzame investeringen, zoals energie-efficiënte renovaties en hergebruik van leegstaande gebouwen; 37. is van mening dat de daarmee verband houdende investeringen voldoende duurzaamheid moeten waarborgen voordat een wijziging van bestemming of gebruik wordt toegestaan; 38. verzoekt de EIB voort te bouwen op haar jarenlange ervaring als katalysator voor Europese investeringen en haar potentieel ook te benutten in de sectoren onderwijs en opleiding en gezondheidszorg, onder meer door middel van adviesdiensten; verzoekt de Bank haar steun voor de gezondheidszorgcapaciteit zowel binnen als buiten de EU te verhogen zodat Europa een sterkere rol in de wereld kan spelen; Steun voor kmo’s, midcaps, start-ups, scale-ups en bedrijven in plattelandsgebieden en afgelegen gebieden, de kapitaalmarktenunie en de rol van het EIF 39. benadrukt dat kmo’s, start-ups en scale-ups van vitaal belang zijn voor de economie van de EU; merkt op dat deze bedrijven grote belemmeringen ondervinden bij de toegang tot financiering, markten en talent, wat hun groei beperkt; stelt dat bedrijfsgroei, dynamiek en overheidsinvesteringen essentieel zijn voor het bevorderen van innovatie, concurrentievermogen en productiviteit; moedigt de EIB-groep aan om deze uitdagingen, met name in de huidige geopolitieke context, te blijven aanpakken door middel van op maat gesneden financiële programma’s, risicodelingsmechanismen en gerichte financiële instrumenten, en daarbij de additionaliteit van overheidsmiddelen voor deze doeleinden te waarborgen en verdringing van particulier kapitaal te voorkomen; merkt op dat, afhankelijk van de context, verschillende instrumenten ter ondersteuning van kredietverlening aan bedrijven kunnen worden gecombineerd en dat verschillende instrumenten van de EIB-groep gericht zijn op verschillende vormen van marktfalen en verschillende soorten bedrijven; benadrukt kmo’s technische bijstand moeten krijgen voordat projecten worden goedgekeurd, teneinde de toegang tot EIB-financiering te verbeteren; 40. merkt op dat de ontwikkeling van een goed functionerende securitisatiemarkt een belangrijke eerste stap kan zijn in de richting van de totstandbrenging van een sterke kapitaalmarktenunie (KMU); is van mening dat de KMU consumenten en kmo’s ten goede zal komen door hoogrenderende investeringskansen in de reële economie te bieden, en uiteindelijk de durfkapitaalmarkt een impuls zal geven door de toegang tot gediversifieerde financieringsbronnen te verbeteren; is van mening dat prioriteit moet worden toegekend aan de financiering van Europese scale-ups met Europees kapitaal, waarvan het European Tech Champions Initiative, dat in februari 2023 is gelanceerd om veelbelovende Europese techbedrijven te financieren en te voorkomen dat bedrijven aan buitenlandse investeerders worden verkocht door een gebrek aan Europese investeringen, een goed voorbeeld is; moedigt het EIF aan om te onderzoeken of de tweede generatie van dit initiatief in het leven kan worden geroepen; merkt op dat het European Tech Champions Initiative wordt aangevuld door het European Scale-up Initiative, waarmee wordt beoogd cruciale financiering te verstrekken voor Europese hightechbedrijven in de late ontwikkelingsfase; merkt op dat deze investeringen in overeenstemming moeten zijn met beleidsmaatregelen op EU- en nationaal niveau; is zich bewust van de relatieve zwakte van de Europese durfkapitaalmarkt ten opzichte van die van andere concurrenten, en van het feit dat Europese start-ups en scale-ups zich vaak genoodzaakt zien te verhuizen, op zoek te gaan naar buitenlandse kopers of een beroep te doen op andere financieringsbronnen dan durfkapitaal, wat minder geschikt is voor sterke groei; 41. erkent dat het EIF tot taak heeft om de toegang tot financiering voor Europese micro-, kleine en middelgrote ondernemingen te vergemakkelijken; is van mening dat het EIF zijn activiteiten met het oog op de ontwikkeling van het Europese ecosysteem voor durfkapitaal aanzienlijk moet opvoeren, met behoud van een geografisch evenwicht; wenst dat de activiteiten van het EIF worden versterkt zodat meer kan worden geïnvesteerd in snelgroeiende sectoren, de risicodeling tussen publieke en private investeerders kan worden verbeterd en innovatie in heel Europa kan worden bevorderd; is van mening dat de toename van de steun voor micro-, kleine en middelgrote ondernemingen moet worden gemonitord; 42. moedigt het EIF aan om zijn monitoringinstrumenten verder te ontwikkelen om de langetermijnprestaties van durfkapitaalfondsen en financieringsverrichtingen ten behoeve van kmo’s beter te kunnen volgen, met name wat betreft het scheppen van werkgelegenheid, de verspreiding van innovatie en de regionale impact; wijst ook op de cruciale rol van grote Europese bedrijven in de economische structuur van Europa, met name bedrijven die actief zijn in essentiële sectoren zoals energie, defensie en infrastructuur; pleit voor een evenwichtige aanpak die ervoor zorgt dat de EIB grote Europese bedrijven blijft ondersteunen bij het aantrekken van investeringskapitaal voor grote projecten en initiatieven op het gebied van onderzoek en ontwikkeling, zodat het mondiale concurrentievermogen van Europa wordt versterkt; 43. prijst de steun die de EIB-groep alleen al in 2023 heeft verleend aan ongeveer 400 000 kmo’s en midcaps in de vorm van 31,1 miljard EUR aan financiering, waaronder leningen en garanties voor bedrijven (waarvan 14,9 miljard EUR via het EIF), wat resulteerde in de mobilisatie van meer dan 134 miljard EUR, en merkt op dat de EIB daartoe heeft samengewerkt met bijna driehonderd partnerinstellingen in heel Europa; moedigt de EIB aan om haar rol te blijven vervullen bij het verbeteren van de toegang tot financiering voor kmo’s, die vaak belemmeringen ondervinden bij het verkrijgen van financiering van traditionele financiële instellingen, door gerichte financiering te verstrekken zodat ze over voldoende middelen beschikken om te groeien en te bloeien; is ingenomen met en dringt aan op een voortdurende uitbreiding van het aantal partnerinstellingen teneinde een brede geografische en sectorale dekking te bewerkstelligen; 44. herinnert eraan dat de steun via het Europees Garantiefonds in 2023 afliep en dat met de betalingen vanuit dit fonds om kmo’s te helpen te herstellen van de negatieve gevolgen van de pandemie ongeveer 200 000 kmo’s in de hele EU zijn bereikt; herinnert aan de bezorgdheid die in eerdere resoluties is geuit over de transparantie van de besluitvormingsprocessen en de informatie over de eindontvangers; 45. is verheugd dat de maatregelen van het EIF om witwassen, terrorismefinanciering en belastingontwijking tegen te gaan, onder meer bestaan uit risicobeoordelingen van producten en transacties, grondige due diligence ten aanzien van tegenpartijen en screening van eigendomsstructuren en belangrijke personen op sancties en negatieve berichtgeving in de media; is ingenomen met de invoering van verplichte opleidingen voor het personeel en de sluiting van een overeenkomst met de financiële-inlichtingeneenheid van Luxemburg over de melding en follow-up van gedetecteerde verdachte transacties; 46. verzoekt de EIB-groep een voor de hele groep geldend, alomvattend en bindend beleid ter bescherming van klokkenluiders vast te stellen in overeenstemming met Richtlijn (EU) 2019/1937 (4) , waarbij beveiligde meldingskanalen, bescherming tegen represailles en volwaardige opvolgingsmechanismen worden gewaarborgd; Belangrijke beleidsterreinen: cohesie, klimaatactie en ecologische duurzaamheid, en digitalisering 47. waardeert het dat de EIB in haar oriënterende nota 2021-2027 over cohesie heeft toegezegd om tussen 2022 en 2024 ten minste 40 % van haar totale financiering in de EU te besteden aan projecten in cohesieregio’s; merkt op dat deze financiering in 2023 29,8 miljard EUR bedroeg, wat overeenkomt met 45 % van de totale ondertekeningen van de Bank in de EU; onderstreept dat het aandeel van de EIB-financiering dat aan minder ontwikkelde regio’s wordt toegewezen, is gestegen van 24 % in 2022 tot 26 % in 2023 en in totaal 17,2 miljard EUR bedroeg, ruim boven het streefcijfer van 21 % dat was vastgesteld in de oriënterende nota over cohesie van de EIB voor 2023; herhaalt zijn verzoek aan de EIB om de tekortkomingen die bepaalde regio’s of landen beletten ten volle van de financiële steun en bijstand van de EIB te profiteren, te blijven monitoren, analyseren en aanpakken; 48. erkent de rol die het EIF speelt door met een breed scala aan financiële instrumenten bij te dragen tot de economische en sociale cohesie in de Unie; merkt op dat de EIF-vastleggingen voor kredietgaranties, durfkapitaal en private-equityinvesteringen voor cohesieregio’s in 2023 6,8 miljard EUR bedroegen, wat neerkomt op 48 % van de totale EIF-vastleggingen in de EU; merkt op dat het EIF in 2023 vooral actief was in Midden- en Oost-Europa; 49. merkt op dat het kader voor milieu- en sociale duurzaamheid van de EIB herziene milieu- en sociale beleidsmaatregelen en normen omvat ter bevordering van een geïntegreerde benadering voor de beoordeling en het beheer van effecten en risico’s; 50. erkent dat de adviesdiensten van de EIB de afgelopen 15 jaar meer dan duizend projecten in cohesieregio’s hebben ondersteund; verzoekt de Bank financieringsmogelijkheden in minder ontwikkelde en overgangsregio’s actief te bevorderen, onder meer door de aanwezigheid van adviesdiensten in de plaatselijke kantoren van de EIB te vergroten; is van mening dat ook rekening moet worden gehouden met de geografische spreiding van de EIB-steun voor het vergroten van de sociale cohesie; 51. wijst op de initiatieven van de EIB in cohesieregio’s ter ondersteuning van de gezondheidszorg, waaronder het programma HERA Invest, een garantie van 100 miljoen EUR die met de Commissie is ingesteld om onderzoek en ontwikkeling op het gebied van ernstige grensoverschrijdende bedreigingen voor de gezondheid te ondersteunen; moedigt de EIB aan om gerichte investeringen in belangrijkste systemische randvoorwaarden zoals gezondheidszorg, onderwijs, sociale huisvesting, digitale connectiviteit en lokale financiering voor steden en regio’s te bevorderen, waarbij hetzij via directe leningen, hetzij via financiële instrumenten wordt gezorgd voor een beter geografisch evenwicht, en om synergieën tussen EU-subsidies en EIB-leningen te benutten om grensoverschrijdende spoorverbindingen te verbeteren, die van cruciaal belang zijn voor een betere integratie binnen de interne markt van de EU; 52. neemt nota van de strategische koers die de EIB sinds 2019 is ingeslagen om de klimaatbank van de EU te worden; benadrukt dat de EIB alleen al in 2023 contracten voor 41,8 miljard EUR aan financiering voor klimaatactie en 25,1 miljard EUR voor ecologische duurzaamheid heeft ondertekend (ten opzichte van respectievelijk 35,1 miljard EUR en 15,9 miljard EUR in 2022); merkt op dat de EIB-financiering voor aanpassing aan de klimaatverandering in 2023 in totaal 2,7 miljard EUR bedroeg, wat overeenkomt met 6,4 % van de totale klimaatactie (ten opzichte van 1,9 miljard EUR, of 5,4 %, in 2022); juicht het toe dat de financiering voor klimaatactie en ecologische duurzaamheid als geheel in 2023 60 % van de EIB-financiering uitmaakte; verzoekt de EIB in haar investeringsstrategie op het gebied van klimaat- en duurzame financiering vast te houden aan technologische neutraliteit; 53. herinnert eraan dat het in 2019 vastgestelde EIB-beleid inzake kredietverstrekking voor energie (ELP) voorzag in de “geleidelijke afschaffing van de steun voor energieprojecten die zijn gebaseerd op fossiele brandstoffen zonder emissiereductie” en in een overgangsperiode waarin de Bank reeds in behandeling zijnde projecten verder kon goedkeuren, maar dat de Raad van Bewind na eind 2021 geen dergelijke projecten meer heeft goedgekeurd; merkt op dat de EIB-groep in 2022 een tijdelijke en uitzonderlijke verlenging van de vrijstellingen van het “Paris Alignment for Counterparties”-kader (het zogenaamde PATH) heeft ingevoerd ter ondersteuning van REPowerEU, teneinde projecten van hoog innovatief gehalte en projecten voor hernieuwbare energie en infrastructuur voor het opladen van elektrische voertuigen in de EU te dekken; merkt op dat de EIB-groep in 2023 heeft besloten dezelfde tijdelijke en uitzonderlijke verlenging ook toe te passen op projecten in de geest van REPowerEU buiten de EU; neemt er nota van dat deze tijdelijke en uitzonderlijke verlengingen naar verwachting tot 2027 zullen lopen, onder voorbehoud van een in 2025 geplande evaluatie van de routekaart voor de klimaatbank; herinnert aan zijn eerdere resolutie (5) en blijft van mening dat PATH het juiste kader biedt om tegenpartijen te ondersteunen bij hun inspanningen om zich aan te passen aan de doelstellingen van de Overeenkomst van Parijs; benadrukt dat van de EIB wordt verwacht dat zij haar samenwerking met al haar cliënten intensiveert om de ontwikkeling van hun decarbonisatieplannen te bevorderen; 54. neemt kennis van de tussentijdse evaluatie van de routekaart voor de klimaatbank van de EIB-groep, die in 2023 is goedgekeurd en een vereenvoudigd aanpassingskader van Parijs voor micro-ondernemingen en de herziening van de openbaarmakingsvereisten voor financiële tussenpersonen van het PATH-kader omvat, alsook een tijdelijke uitbreiding van de lijst van landen waar de EIB als enige financier van projecten voor aanpassing aan de klimaatverandering kan optreden vanwege hun bijzondere kwetsbaarheid voor klimaatverandering; 55. is verheugd dat de EIB de landbouw en de bio-economie tot haar belangrijkste prioriteiten rekent, maar stelt vast dat landbouw, visserij en bosbouw in 2023 slechts 1,1 % van de door de EIB verstrekte leningen uitmaakten; vindt het belangrijk dat de EIB aanzienlijke bedragen voor de financiering van de landbouwsector programmeert en dat dit via vereenvoudigde procedures geschiedt; 56. onderstreept dat de landbouw een belangrijke motor is van groei en ontwikkeling in plattelandsgebieden; erkent dat de landbouwsector voor steeds grotere uitdagingen staat en dat landbouwers in de EU zich moeten aanpassen aan de doelstellingen van de Europese Green Deal en het hoofd moeten bieden aan de energiecrisis en stijgende inflatie; verzoekt de EIB-groep de steun voor deze essentiële sector, die een belangrijke rol speelt bij het waarborgen van de voedselzekerheid, te versterken en innovatie te bevorderen, en daarbij de “één gezondheid”-benadering van de EU te hanteren door de gezondheid van mens, dier, plant en milieu te integreren teneinde duurzame, veerkrachtige en productieve agrovoedingssystemen tot stand te brengen; wijst op de financiële uitdagingen waarmee landbouwers, en met name jonge en kleine exploitanten, te kampen hebben en merkt op dat de financieringsaanvragen van landbouwers en de ondernemingen in deze sector vaker worden afgewezen; 57. benadrukt dat de steun van de EIB moet uitgaan van een rechtvaardige transitie om een duurzame landbouw te bewerkstelligen die het milieu, de menselijke gezondheid en het dierenwelzijn beschermt en tegelijk de bestaansmiddelen van de landbouwers verbetert, met name voor kleine en middelgrote landbouwbedrijven; is van mening dat steun voor plattelandsgebieden van essentieel belang is voor het bevorderen van evenwichtige en inclusieve ontwikkeling, generatievernieuwing en gelijke toegang tot financiële kansen voor vrouwen en mannen; herhaalt zijn verzoek aan de EIB-groep om haar betrokkenheid bij de landbouwsector te vergroten door de toegang tot financiering te verbeteren; 58. waardeert het dat de EIB-groep een van de belangrijkste ondersteuners van digitalisering in de EU is, met name wat betreft de financiering van digitale infrastructuur en de ondersteuning van innovatieve digitale start-ups; moedigt de EIB aan om haar steun voor digitale netwerken op te voeren en zo de technologische autonomie van de EU en de innovatie op het gebied van sleuteltechnologieën te versterken; 59. is van mening dat voor het verminderen van digitale ongelijkheid en het voorkomen van sociale uitsluiting aanzienlijke overheidsinvesteringen in telecommunicatie-infrastructuur nodig zijn, met name in plattelandsgebieden; moedigt de EIB aan om Europese burgers te ondersteunen bij het verwerven van voldoende digitale geletterdheid om ten volle deel te nemen aan de samenleving, met bijzondere aandacht voor ouderen en mensen met een handicap; 60. erkent dat de cyberbeveiligingssector een cruciale rol speelt bij de bescherming van bedrijven en overheden tegen geavanceerde digitale bedreigingen en buitenlandse beïnvloeding; is verheugd dat de via het SESI gefinancierde investeringen in beveiliging zijn toegenomen van 6 miljard EUR naar 8 miljard EUR met als doel uitdagingen op het vlak van beveiliging aan te pakken, onder meer in de nieuwe ruimtevaartindustrie; 61. is verheugd dat de EIB aandacht besteed aan gendergelijkheid en de economische empowerment van vrouwen, wat in 2023 resulteerde in een totale investering van 5,8 miljard EUR op dit gebied (tegenover 5,1 miljard EUR in 2022); is van mening dat de EIB nog meer microkredieten zou kunnen verstrekken aan ondernemingen die door vrouwen worden geleid, aangezien zij nog steeds worden gediscrimineerd bij de toegang tot financiering; 62. benadrukt dat de continuïteit van de voorziening van kritieke grondstoffen van cruciaal belang is voor zowel de groene en de digitale transitie als voor de defensiesector en de industriële basis van de EU in het algemeen; verzoekt de EIB meer in de kritiekegrondstoffensector te investeren om de aanvoer van zowel primaire als secundaire grondstoffen te helpen diversifiëren en oplossingen voor de circulaire economie te ontwikkelen, met name O&O met betrekking tot alternatieve materialen, zoals materialen van biologische oorsprong; is in dit verband verheugd dat op 21 maart 2025 een nieuw strategisch initiatief inzake kritieke grondstoffen (CRM) is goedgekeurd, met naar verwachting 2 miljard EUR voor de financiering van investeringen in kritieke grondstoffen in 2025, een nieuwe CRM-taskforce en een specifieke onestopshop voor het opzetten en beheren van een pijplijn van CRM-activiteiten en adviesactiviteiten en meer technische expertise en partnerschappen; Activiteiten van de EIB buiten de EU 63. onderstreept dat EIB Global in het tweede jaar van zijn bestaan voor 8,4 miljard EUR aan financiering heeft verstrekt (tegenover 9,1 miljard EUR in 2022); merkt op dat het, aangezien de financiering van EIB Global beperkt is tot 50 % van de totale kosten van een project, gangbaar is dat investeringen mede worden gefinancierd door instellingen voor ontwikkelingsfinanciering en multilaterale ontwikkelingsbanken; verzoekt de EIB en de Commissie te investeren in interne audit- en onafhankelijke controlefuncties om de integriteit en deugdelijkheid van alle verrichtingen te waarborgen; 64. herinnert eraan dat EIB Global een van de belangrijkste uitvoerende actoren van de Europese Global Gateway is en als zodanig wordt geacht de hoogste normen inzake transparantie en verantwoordingsplicht toe te passen; 65. neemt er nota van de goedkeuring van de “Global Strategic Roadmap” van de EIB door de Raad van Bewind van de EIB en van haar toezegging om de mensenrechten en de rechtsstaat te eerbiedigen en te bevorderen bij de projecten die zij ondersteunt; 66. benadrukt dat het belangrijk is ervoor te zorgen dat de interventies van de EIB-groep in Oekraïne worden geleid door de met de EU overeengekomen prioriteiten voor de wederopbouw van het land en in overeenstemming zijn met de in het Oekraïneplan vastgelegde methoden en kaders en met de bepalingen van de EU-Verdragen; neemt er nota van dat de EIB haar inspanningen om fraude en corruptie bij projecten van de EIB-groep in Oekraïne tegen te gaan, verder opvoert; wenst dat de financiële bijstand voor Oekraïne aan passende voorwaarden verbonden blijft, met nadruk op het waarborgen van doeltreffende toezichtsmechanismen, zoals toegang tot informatie en gebouwen, en monitoring van bezoeken, en vraagt dat de conditionaliteit wordt uitgebreid tot alle niet-EU-landen waaraan zij financiering verstrekt; 67. dringt aan op een versterking van de bestuurlijke en auditcapaciteit van de Oekraïense autoriteiten die verantwoordelijk zijn voor de uitvoering, de monitoring en de controle van gefinancierde acties alsmede het toezicht daarop, met name ter voorkoming van fraude, corruptie, belangenconflicten en onregelmatigheden; herhaalt dat de EIB te allen tijde duidelijk en onbeperkt toezicht moet kunnen houden; 68. is van mening dat een grotere betrokkenheid van de EIB gunstig zou zijn voor zowel de wederopbouw van Oekraïne als voor het uitbreidingsproces, en ook voor toekomstige partnerschappen in het kader van de Global Gateway-agenda en het nabuurschapsbeleid van de EU, en positief kan bijdragen aan de duurzameontwikkelingsdoelstellingen; moedigt de Commissie aan om zoveel mogelijk samen te werken met de EIB om de strategische autonomie van de EU, met name op het gebied van energie en grondstoffen, te versterken; 69. is ingenomen met de goedkeuring in 2024 van de faciliteit voor Oekraïne, die volgt op het initiatief “EU for Ukraine” (EU4U) van de EIB en een steunmechanisme instelt op basis van de begrotingsmiddelen van de EU; moedigt de lidstaten aan ervoor te zorgen dat Oekraïne solide steun blijft krijgen die aansluit bij de behoeften van het land; 70. benadrukt dat de EIB, om Oekraïne te steunen, sinds het begin van het conflict met Rusland in 2014 een kredietportefeuille van meer dan 7 miljard EUR heeft opgebouwd; benadrukt dat de risicopositie van de EIB (uitbetaalde en nog niet uitbetaalde leningen) op 31 december 2023 5,750 miljard EUR bedroeg, en dat deze voornamelijk is gedekt door EU-garanties in het kader van het mandaat voor externe leningen; merkt op dat de Bank daarnaast ook financiële garanties heeft verstrekt voor blootstellingen aan tegenpartijen in Oekraïne, die volledig worden gedekt door algemene garanties van de EU, voor een ondertekend bedrag van 388,7 miljoen EUR aan het eind van 2023 (tegenover 478,8 miljoen EUR aan het eind van 2022); 71. neemt kennis van de toenemende financiële betrokkenheid van de EIB in Oekraïne; roept de Bank op de begrotingsautoriteit en de relevante auditinstanties regelmatig gedetailleerde informatie te verstrekken over de uitbetaling en besteding van middelen waarvoor EU-garanties zijn verstrekt; 72. onderstreept de onevenredige gevolgen van de Russische aanvalsoorlog tegen Oekraïne voor de oostelijke EU-regio’s die grenzen aan Rusland en Belarus; vestigt de aandacht op de kosten die deze regio’s en lidstaten moeten dragen als gevolg van hun gedeelde grens met vijandige buurlanden, met name doordat zij steeds meer overheidsmiddelen moeten herbestemmen voor veiligheid, defensie en paraatheid en tegelijkertijd het hoofd moeten bieden aan drastisch verminderde middelen als gevolg van de verstoring van economische activiteiten, van grensoverschrijdende handel en andere uitwisselingen, en van cohesieprogramma’s; verzoekt de EIB om dit in aanmerking te nemen bij haar financieringsbesluiten; 73. is ingenomen met de aanzienlijke investeringen in Moldavië ter ondersteuning van de economische veerkracht, de versterking van de energiezekerheid, de verbetering van de infrastructuur en de ondersteuning van de vooruitgang van het land met betrekking tot integratie in de EU; erkent dat EIB Global in 2023 1,2 miljard EUR in de Westelijke Balkan heeft geïnvesteerd, plus een extra bedrag van 700 miljoen EUR om de verkeersveiligheid te vergroten en de spoorwegennetten te verbeteren; is ingenomen met de goedkeuring in 2024 van de hervormings- en groeifaciliteit voor de Westelijke Balkan en de door het Europees Parlement goedgekeurde hervormings- en groeifaciliteit voor Moldavië; 74. erkent de rol die de EIB heeft gespeeld bij de ondersteuning van de landen van de Westelijke Balkan op hun weg naar het Unielidmaatschap in overeenstemming met het uitbreidingsbeleid van de EU; constateert dat EIB Global in 2023 1,2 miljard EUR in de Westelijke Balkan heeft geïnvesteerd, waarbij in totaal meer dan 6 miljard EUR aan investeringen is gemobiliseerd; merkt op dat het grootste deel van de financiering is toegewezen aan duurzame connectiviteit, gevolgd door kredietlijnen voor kmo’s, infrastructuurprojecten in de sectoren gezondheidszorg, onderwijs en vaardigheden, en watervoorziening en -zuivering; 75. verzoekt de EIB om samen te werken met andere bilaterale en multilaterale instellingen om gemeenschappelijke methoden voor de ontwikkeling van effectbeoordelingen uit te werken en toe te passen, teneinde meerwaarde en langdurige positieve effecten te waarborgen; Verantwoordingsstructuur van de EIB 76. herinnert eraan dat het interne toezicht bij de EIB onder leiding staat van het inspectoraat-generaal (IG), dat bestaat uit drie afdelingen die zich bezighouden met verantwoording (evaluatie van verrichtingen, de klachtenregeling en fraudeonderzoek) en elkaar aanvullen en bijdragen aan een consistente behandeling van aantijgingen en klachten; 77. merkt op dat de klachtenregeling van de EIB (EIB-CM) in 2023 in totaal 104 zaken heeft behandeld (97 in 2022); merkt op dat er in 2023 60 nieuwe klachten zijn ontvangen (54 in 2022), waarvan er 44 ontvankelijk werden verklaard en 29 betrekking hadden op door de EIB gefinancierde projecten, waarvan 27 buiten Europa; 78. merkt op dat de commissie voor klachten over aanbestedingen van de EIB de onafhankelijke commissie van de EIB is die klachten behandelt over aanbestedingsprocedures in het kader van door de EIB gefinancierde projecten buiten de EU; 79. is ingenomen met de inspanningen van de onderzoeksafdeling (IG/IN) om samen te werken en inspanningen te coördineren met de andere onderdelen van de fraudebestrijdingsarchitectuur van de EU, met name het Europees Bureau voor fraudebestrijding (OLAF) en het Europees Openbaar Ministerie (EOM), die in 2023 37 % van de verwijzingen voor onderzoeken (27 van de 74 zaken) ontvingen; moedigt de IG/IN aan haar samenwerking met alle onderdelen van de fraudebestrijdingsarchitectuur van de EU te versterken; 80. merkt op dat de IG/IN proactieve fraudeopsporingsactiviteiten uitvoert met behulp van het instrument voor de beoordeling van fraude- en integriteitsrisico’s en de robot voor het opsporen van corruptierisico’s bij aanbestedingen, en dat er in 2023 tijdens 24 beoordelingen verrichtingen zijn geselecteerd voor drie volledige en diepgaande proactieve integriteitscontroles; verzoekt de Bank na te gaan hoe deze digitale instrumenten verder kunnen worden verbeterd ter ondersteuning van de transparantie en financiële verantwoordingsplicht; 81. betreurt het dat in het jaarverslag van de IG/IN, ondanks herhaalde oproepen van het Parlement, geen adequate informatie wordt verschaft over de financiële omvang van de behandelde gevallen, de betrokken middelen of mandaten, het soort projecten in kwestie, de getroffen risicobeperkende maatregelen en de rol van de diensten van de EIB en van tussenpersonen of partners, en zelfs van de betrokken lidstaten; verzoekt de vertegenwoordigers van de IG/IN om het niveau van betrokkenheid, interactie en transparantie met het Parlement te verhogen, met name wat betreft de controle van de financiële activiteiten; herhaalt zijn oproep aan de IG/IN om verder te gaan dan het geven van een louter verhalende beschrijving van een paar casestudy’s en periodiek waardevolle informatie te rapporteren over de mate waarin de financiële belangen beschermd zijn; raadt de IG/IN aan een rapportagemodel te hanteren dat vergelijkbaar is met het model dat wordt gebruikt door andere onderzoeksorganen, zoals het EOM en OLAF, waarbij wordt gestreefd naar een goed evenwicht tussen transparantie en geheimhoudingsplicht of beroepsgeheim; 82. is zich ervan bewust dat het uitsluitingsbeleid van de EIB voorziet in een autonome uitsluitingsprocedure, maar dat deze wat besluitvormingsnormen, resultaten en rechtsmiddelen betreft niet volledig gelijkwaardig is aan het systeem voor vroegtijdige opsporing en uitsluiting van de Commissie; herhaalt zijn verzoek aan de EIB-groep en de Commissie om samen te werken bij het in kaart brengen van mogelijke lacunes en het voorstellen van correcties, waaronder een versnelde procedure voor de handhaving van uitsluitingsbesluiten van de EIB via het systeem voor vroegtijdige opsporing en uitsluiting; merkt op dat in 2023 vijf bedrijven via uitsluitingsprocedures op basis van IG/IN-bevindingen voor een periode van vijf jaar zijn uitgesloten van deelname aan door de EIB gefinancierde activiteiten; 83. is verheugd over de goedkeuring in 2023 van het beleid inzake het interne controlekader van de EIB-groep; erkent de resultaten van de afstemming op de groepsstructuur tussen de EIB en het EIF voor zover die de verschillende bedrijfsmodellen en governancestructuren van de twee entiteiten weerspiegelen; wijst met name op de opmerking van haar Comité ter controle van de boekhouding dat zowel interne controles als het interne controlekader groepsfuncties moeten worden; 84. merkt op dat de onafhankelijke externe controleur van de EIB de derde verdedigingslinie vormt; wijst erop dat de regelmatige roulatie van controleurs en opdrachten nieuwe perspectieven mogelijk maakt, en merkt daarom op dat de externe controleur van de EIB periodiek moet rouleren, maar dat zijn mandaat verlengd is tot 2027 en dat hij sinds 2009 de controleur van de EIB-groep is; 85. waardeert het dat het risicobeheerkader en de halfjaarlijkse verslagen over risicobeheer van de EIB-groep doeltreffend zijn en zijn afgestemd op de eisen en technische normen van de Europese Bankautoriteit; 86. benadrukt dat ondanks de moeilijke marktomstandigheden de portefeuille van de EIB in 2023 nog steeds een zeer laag niveau van niet-renderende blootstellingen vertoonde; is van mening dat, ook al komt een aanzienlijk deel van de kredietportefeuille van de Bank in aanmerking voor kredietverbeteringen of voor garanties van de EU-lidstaten, de hoge kwaliteit van de EIB-portefeuille het resultaat is van de zorgvuldige uitvoering van het zeer doeltreffende kredietbeleid van de EIB; 87. wijst erop dat de EIB niet binnen de EU-wetgeving valt die van toepassing is op kredietinstellingen, met name de verordening (6) en de richtlijn (7) kapitaalvereisten, en dat de Bank daarom het recht heeft haar kapitaal- en liquiditeitsvereisten op een voor haar activiteiten, haar missie en de marktomstandigheden adequate en passende manier vast te stellen; wijst erop dat de EIB-groep zich ertoe heeft verplicht te voldoen aan de beste bank- en marktpraktijken en de toepasbaarheid daarvan kan bepalen in overeenstemming met het evenredigheidsbeginsel; benadrukt dat de toepassing van deze normen geen onnodige lasten met zich mee mag brengen; is verheugd dat de EIB-groep de procedure voor toetsing en evaluatie vrijwillig heeft uitgevoerd; wijst erop dat dit in overeenstemming moet zijn met de governancestructuur en de missie van de EIB; 88. begrijpt dat de EU-instellingen, in overeenstemming met de veranderende behoeften van de EU, in 2024 de door de Raad van Gouverneurs van de EIB voorgestelde statutenwijziging hebben goedgekeurd door de statutaire limiet voor haar hefboomratio te wijzigen (8) en deze te verhogen van 250 % naar 290 %, om de EIB in staat te stellen meer te investeren zonder haar eigenvermogensbasis te vergroten; 89. stelt vast dat de gewijzigde hefboomratio de weg vrijmaakt voor het nemen van meer risico’s; erkent dat investeringen in hernieuwbare energie, duurzame infrastructuur en innovatieve technologieën essentieel zijn voor het concurrentievermogen van de EU, maar dat er vaak een groter risico mee is gemoeid vanwege het onzekere rendement; wijst erop dat het nemen van meer risico’s de volatiliteit van de rendementen van de EIB kan vergroten, maar merkt op dat de EIB over kapitaalbuffers beschikt die de uitbreiding van haar eigen risicoactiviteiten zouden ondersteunen; 90. is verontrust over de situatie bij Northvolt AB, een batterijfabrikant die geacht wordt een centrale rol te spelen in de groene transitie; benadrukt dat Northvolt als onderdeel van de schuldfinanciering voor de uitbreiding van een gigafabriek over een aanzienlijk pakket EIB-leningen van iets meer dan 942,6 miljoen EUR beschikte; merkt op dat Northvolt in maart 2025 het faillissement heeft aangevraagd; roept de EIB op nadere informatie te verstrekken over het evaluatie- en besluitvormingsproces dat voorafging aan de financiering van Northvolt AB en over de oorzaken die ertoe hebben geleid dat het project is mislukt; 91. benadrukt dat de verwachting was dat de uitbreiding van de gigafabriek de jaarlijkse batterijproductiecapaciteit zou verhogen en dat de uitbreiding van strategisch belang werd geacht voor het mondiaal concurrentievermogen en aansloot op de strategieën van de EU voor de sector; 92. verzoekt de Commissie en de Raad van Bewind van de EIB onverwijld een diepgaand intern onderzoek in te stellen om de financiële schade, de redenen voor en de context van de mislukking van dit vlaggenschipproject te achterhalen en lering te trekken uit deze ervaring om te voorkomen dat een soortgelijke situatie zich opnieuw voordoet of om de vroegtijdige opsporing ervan mogelijk te maken; 93. blijft erbij dat de grootste toegevoegde waarde van EU-steun ligt in het stimuleren van investeringen met een hoger risico in innovatieve projecten, het opschalen van strategische EU-doelstellingen en het mogelijk maken van overgangsprojecten op lange termijn die geen financiering uit de particuliere sector kunnen krijgen; is van mening dat het InvestEU-programma, om zijn doelstellingen op het gebied van innovatie en concurrentievermogen effectief te kunnen nastreven, gericht moet zijn op de financiering van opgeschaalde investeringen met een hoger risico en dat de EIB-groep moet deelnemen aan meer en grotere projecten met een hoog risico, waarbij in de eerste plaats en bij voorkeur Europese investeerders moeten worden betrokken en waarbij een meer op risicoabsorptie gerichte inzet van InvestEU-middelen wordt gecombineerd met een gelijkwaardige oriëntatie bij de aanwending van de eigen financiële middelen van de EIB-groep; dringt er bij de EIB op aan striktere voorwaarden in te voeren om te voorkomen dat overheidsfinanciering van de EU wordt gebruikt om ondernemingen te subsidiëren die hun productie naar landen buiten Europa verplaatsen, teneinde ervoor te zorgen dat alle door de EIB gefinancierde projecten bijdragen aan de veerkracht van de Europese industrie op de lange termijn; 94. is zich ervan bewust dat de leden van de Directie van de EIB, voordat zij bij de EIB beginnen aan hun ambtstermijn, die doorgaans twee tot zes jaar duurt, vaak ambtenaren zijn in hun land van herkomst, en dat zij daarom het recht hebben om onder bepaalde voorwaarden gedurende de afkoelingsperiode (die is verlengd tot 24 maanden na afloop van hun ambtstermijn bij de EIB) professionele ontwikkelingsmogelijkheden na te streven; merkt op dat de leden van de Directie wordt gevraagd de Commissie ethiek en compliance op de hoogte te stellen en zo snel mogelijk goedkeuring te vragen voor onderhandelingen over een mogelijk dienstverband; 95. staat volledig achter de herhaalde verzoeken van het Parlement om het mechanisme ter voorkoming van belangenconflicten binnen de EIB te versterken en de behandeling van dergelijke gevallen te verbeteren, en om een duidelijkere beschrijving te verschaffen van de voorwaarden waaronder vicepresidenten van de EIB kunnen deelnemen aan besluitvorming over verrichtingen in hun land van herkomst, en dringt erop aan aandacht aan deze kwesties te besteden in een toekomstige herziening van de gedragscode van de Directie; 96. wijst erop dat de Europese Ombudsman op 31 oktober 2023 in zaak 611/2022/KR heeft geoordeeld dat een voormalige vicepresident financieringsovereenkomsten tussen de EIB en een nationale stimuleringsbank (9) in zijn land van herkomst had goedgekeurd enkele weken voor hij algemeen directeur van die nationale stimuleringsbank werd, ondanks het advies van het hoofd van de afdeling Compliance van de EIB om af te zien van dergelijke handelingen tijdens de benoemingsprocedure; begrijpt dat deze zaak dateert van vóór de inwerkingtreding van de huidige gedragscode van de Directie, die nu specifieke bepalingen bevat over de toekomstige dienstverbanden van haar leden; merkt op dat de EIB zich er bij de toekomstige herziening van de regels die van toepassing zijn op haar Commissie ethiek en compliance toe heeft verbonden rekening te houden met de aanbeveling van de Europese Ombudsman om de besluiten van de Directie openbaar te maken; 97. merkt op dat risicobeperkende maatregelen, zoals ringfencing en afkoelingsperioden, de meest gebruikelijke voorzorgsmaatregelen zijn die worden gebruikt bij de behandeling van draaideurzaken, en begrijpt dat dergelijke maatregelen worden uitgevoerd en nageleefd door de leden van de Directie, met inbegrip van de personen over wie onlangs in de media werd bericht; 98. deelt het standpunt van de Europese Ombudsman dat de rol van de Commissie ethiek en compliance van de EIB moet worden versterkt als het gaat om het toezicht op de beoogde nieuwe banen van leden van de Directie en dat de Commissie ethiek en compliance risicobeperkende maatregelen moet kunnen opleggen en handhaven; begrijpt dat de Commissie ethiek en compliance de afgelopen jaren een prominentere rol is gaan spelen en dat intern wordt besproken hoe zij doeltreffender te werk kan gaan; 99. verzoekt de Bank om de deelname van Europese ondernemingen aan aanbestedingsprocedures voor door de EIB gefinancierde projecten te bevorderen; moedigt de Bank aan kredietnemers te adviseren prioriteit te geven aan Europese ondernemingen teneinde het Europese concurrentievermogen te versterken; 100. vraagt de EIB nogmaals te zorgen voor een passende geografische vertegenwoordiging, ook op het niveau van het middenkader en het hoger management, en verzoekt haar een jaarlijkse uitsplitsing naar gender en nationaliteit voor het midden- en topkader te publiceren; Controle, transparantie en toezicht 101. betreurt het ten zeerste dat de Europese Rekenkamer (ERK) nog steeds geen volledige toegang heeft tot alle gegevens over de verrichtingen van de EIB; erkent dat niet alle activiteiten van de EIB rechtstreeks door de EU worden gefinancierd en dat daarom niet alle activiteiten automatisch toegankelijk zijn voor de ERK; dringt erop aan dat de ERK toegang moet hebben tot alle informatie die nodig is om alle EIB-verrichtingen waarmee EU-middelen zijn gemoeid, ook door financiële tussenpersonen uitgevoerde verrichtingen, met als doel EU-beleid uit te voeren, volledig en uitputtend te kunnen beoordelen; roept de ERK op om alle verrichtingen waarbij de EU-begroting op enigerlei wijze is betrokken, zo goed mogelijk te controleren; 102. merkt op dat de belangrijkste relevante controletaken zijn toevertrouwd aan het Comité ter controle van de boekhouding van de EIB, een volledig onafhankelijk orgaan; is van mening dat de deelname van gekwalificeerde externe vertegenwoordigers aan specifieke taken van het Comité ter controle van de boekhouding de objectiviteit van de analyses van dat Comité zou kunnen vergroten; 103. merkt op dat het transparantiebeleid van de EIB een compromis vormt tussen het beginsel van openheid en de noodzaak om gevoelige informatie te beschermen; merkt op dat in het beleid wordt aangegeven welke informatie wanneer proactief moet worden gepubliceerd (zo moeten projectsamenvattingen ten minste drie weken voordat de financiering van het project ter goedkeuring aan de Raad van Bewind van de EIB wordt voorgelegd worden gepubliceerd) en dat in het beleid ook de relevante uitzonderingen worden beschreven; dringt erop aan dat deze samenvattingen zinvolle informatie voor belanghebbenden moeten bevatten; 104. merkt op dat in 2023 449 projecten werden goedgekeurd door de Raad van Bewind van de EIB en dat bijna alle (94 %) projectsamenvattingen werden gepubliceerd, in de meeste gevallen (57 %) voorafgaand aan de goedkeuring; merkt op dat alle EIB-verrichtingen die worden uitgevoerd via financiële tussenpersonen op de website van de EIB worden gepubliceerd en dat de EIB op verzoek gedetailleerde informatie verstrekt; 105. wijst erop dat alle documenten van de EIB voor het publiek toegankelijk zijn in overeenstemming met de aanname ten gunste van openbaarmaking; benadrukt dat alle aanvragers vooraf moeten worden geïnformeerd over de toegang van het publiek tot documenten en dat weigeringen uitsluitend gebaseerd mogen zijn op gespecificeerde uitzonderingen; benadrukt dat de EIB moet overwegen tijdig informatie te publiceren over de motivering van en context voor projecten alsook uitleg over hun afstemming op en bijdrage aan de beleidsdoelstellingen van de EU; dringt er bij de EIB op aan de auditresultaten van haar grootste financiële verrichtingen systematisch te publiceren ter waarborging van een onafhankelijke controle van haar risicobeheer en effectbeoordelingen; verwacht dat de EIB de niet-openbaarmaking beperkt tot de toepasselijke uitzonderingen waarin voorzien is in Verordening (EG) nr. 1049/2001 (10) en Verordening (EG) nr. 1367/2006 (11) ; dringt aan op de volledige uitvoering van de aanbevelingen van de Ombudsman die zijn gedaan naar aanleiding van zijn onderzoeken naar het openbaarmakingsbeleid van de EIB en de daarmee verband houdende verzoeken om toegang tot documenten; 106. herinnert eraan dat op alle ontvangers van EU-financiering een algemene verplichting rust om de herkomst ervan te erkennen en de zichtbaarheid van alle ontvangen EU-financiering te waarborgen; verzoekt de EIB-groep erop toe te zien dat de eindontvangers voldoen aan de zichtbaarheidscriteria voor de financiële steun van de EU; 107. wijst erop dat de Bank eraan werkt om de tijd te verkorten die nodig is vanaf het ontwerp van een product tot de beschikbaarheid ervan op de markt (doorlooptijd), door haar projectcycli volledig te digitaliseren; dringt erop aan dat de Bank haar inspanningen voor de digitalisering van haar activiteiten opvoert; 108. verzoekt de EIB nogmaals haar beleid ter bestrijding van belastingfraude, -ontduiking en -ontwijking te versterken en volledig uit te voeren, onder meer door geen financiering te verstrekken aan begunstigden en financiële tussenpersonen die aantoonbaar betrokken zijn geweest bij dergelijke praktijken of een hoog risico lopen erbij betrokken te raken; 109. herhaalt dat de goedkeuring van een memorandum van samenwerking tussen het Parlement en de EIB een meer gestructureerde dialoog zou bevorderen; prijst in dit verband de ongekende samenwerking van de EIB met het Parlement bij de voorbereiding van deze resolutie en merkt op dat dit een concrete uiting van openheid en transparantie is; Follow-up van de aanbevelingen van het Parlement 110. dringt er bij de EIB op aan verslag te blijven uitbrengen over de stand van zaken met betrekking tot de eerdere aanbevelingen van het Parlement, met name ten aanzien van de bereikte resultaten en de impact van de maatregelen die zijn genomen om haar prioriteiten en het EU-beleid uit te voeren, vooral met betrekking tot: o o o 111. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie en verzoekt de Raad en de Raad van Bewind van de EIB een debat te houden over de hierin gepresenteerde standpunten van het Parlement.