(Medebeslissingsprocedure: eerste lezing) Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2002) 642 ) (1) , – gelet op de artikelen 251, lid 2 en 175, lid 1 van het EG&nbhy;Verdrag, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C5&nbhy;0554/2002), – gelet op artikel 67 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbeleid (A5&nbhy;0179/2003), 1. hecht zijn goedkeuring aan het Commissievoorstel, als geamendeerd door het Parlement; 2. verzoekt de Commissie haar voorstel wederom aan het Parlement voor te leggen indien zij voornemens is ingrijpende wijzigingen in dit voorstel aan te brengen of het door een nieuwe tekst te vervangen; 3. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Standpunt van het Europees Parlement in eerste lezing vastgesteld op 5 juni 2003 met het oog op de aanneming van Verordening (EG) nr. ..../2003 van het Europees Parlement en de Raad houdende wijziging van Verordening (EG) nr. 2037/2000 ten aanzien van de controle op de uitvoer van halon voor kritische toepassingen, de uitvoer van producten en apparatuur die chloorfluorkoolstoffen bevatten en de regulering van broomchloormethaan HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, en met name op artikel 175, lid 1; Gezien het voorstel van de Commissie (2) , Gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité (3) , Gezien het advies van het Comité van de regio's (4) , Handelend volgens de procedure van artikel 251 van het Verdrag (5) , Overwegende hetgeen volgt: (1) Bij de toepassing van Verordening (EG) nr. 2037/2000 van het Europees Parlement en de Raad betreffende de ozonlaag afbrekende stoffen (6) zijn bepaalde problemen gerezen waarvoor een wijziging van deze verordening noodzakelijk is. Zij houden verband met de doeltreffende en veilige uitvoering van die verordening, en werden in het comité van beheer van die verordening met de lidstaten besproken. Deze verordening betreft vier wijzigingen van Verordening (EG) nr. 2037/2000. (2) Krachtens artikel 4, lid 4, punt iv) van Verordening (EG) nr. 2037/2000 toetst de Commissie ieder jaar de in bijlage VII van die verordening vermelde kritische toepassingen van halonen. Die verordening voorziet in de context van deze toetsingen echter niet in de vaststelling van tijdschema's voor de geleidelijke eliminatie van deze kritische toepassingen in het licht van de signalisering en het gebruik van adequate alternatieven. De eerste wijziging op die verordening voorziet in de mogelijkheid om tijdsschema's vast te stellen voor de vermindering van het gebruik van halonen voor kritische toepassingen, rekening houdend met de beschikbaarheid van technisch en economisch haalbare alternatieven of technologieën die vanuit milieu&nbhy; en gezondheidsoogpunt aanvaardbaar zijn bij de herziening van bijlage VII van die verordening. Dit zal ervoor zorgen dat er vooruitgang wordt geboekt bij de vermindering van de hoeveelheid halonen voor kritische toepassingen, waardoor de ozonlaag zich sneller kan herstellen. (3) De tweede wijziging heeft betrekking op de uitvoer van halonen voor kritische toepassingen, vermeld in bijlage VII van Verordening (EG) nr. 2037/2000. Voor brandbestrijding in de Europese Gemeenschap mogen vanaf 1 januari 2004 krachtens die verordening enkel nog halonen worden ingezet die voor de in bijlage VII ervan genoemde toepassingen worden gebruikt. Deze toepassingen worden "kritisch" geacht, omdat daarvoor op dit moment geen technisch en economisch haalbare alternatieven voorhanden zijn. Halonen bevattende apparatuur die niet in bijlage VII van Verordening (EG) nr. 2037/2000 wordt genoemd, wordt daarom als niet-kritisch beschouwd. Alle niet-kritische halonen bevattende installaties moeten vóór 31 december 2003 buiten gebruik zijn gesteld. De daarbij teruggewonnen halonen kunnen voor later gebruik in technische toepassingen worden opgeslagen, voor kritische toepassingen worden uitgevoerd of vernietigd worden. (4) Artikel 11, lid 1, onder d) van Verordening (EG) nr. 2037/2000, staat de uitvoer toe van "halonen bevattende producten en apparatuur om te voorzien in de behoeften voor de in bijlage VII genoemde kritische toepassingen". Die bepaling dient te worden gewijzigd om de uitvoer van halonen in bulk voor kritische toepassingen tot 31 december 2009 mogelijk te maken, voorzover zij afkomstig zijn van teruggewonnen, gerecycleerde en geregenereerde halonen uit door de bevoegde autoriteit erkende of geëxploiteerde opslaginstallaties. Er dient te worden gezorgd voor een evaluatie van de uitvoer van halonen in bulk met het oog op een uitvoerverbod op een eerdere datum dan 31 december 2009, indien zulks wenselijk is. De uitvoer van halonen voor kritische toepassingen dient te worden verboden na 31 december 2003, indien de halonen niet afkomstig zijn van door de bevoegde autoriteit erkende of geëxploiteerde installaties voor de opslag van halonen voor kritische toepassingen. (5) De verantwoordelijkheid voor het verlenen van een vergunning voor de uitvoer van halonen die aanwezig zijn in producten en apparatuur voor kritische toepassingen dient bij te Commissie te liggen. De Commissie kan alleen een vergunning voor deze uitvoer verlenen wanneer de bevoegde autoriteit van de betrokken lidstaat heeft vastgesteld dat de uitvoer geschiedt voor één of meer van de kritische toepassingen, vermeld in bijlage VII van Verordening (EG) nr. 2037/2000. De exporteur dient zijn werkelijke uitvoer aan het eind van het jaar te rapporteren. (6) De lidstaten zouden moeten worden verplicht ieder jaar verslag uit te brengen over de gereguleerde stoffen, met inbegrip van halonen, die zijn teruggewonnen, gerecycleerd, geregenereerd of vernietigd. Op grond van Verordening (EG) nr. 2037/2000 brengen de lidstaten uiterlijk op 31 december 2001 (en niet jaarlijks) verslag uit; jaarlijkse rapportage is in de toekomst echter belangrijk, om na te gaan hoeveel vooruitgang er is gemaakt, met name wat betreft de vernietiging van overtollige hoeveelheden halonen ten opzichte van de kritische toepassingen. (7) De derde wijziging heeft betrekking op de uitvoer van gereguleerde stoffen, onderscheidelijk gereguleerde stoffen bevattende producten. De uitvoer van gereguleerde stoffen, en van gereguleerde stoffen bevattende producten dient te worden verboden. Dit verbod vormt een aansporing voor de terugwinning en vernietiging van dergelijke gereguleerde stoffen overeenkomstig de voorschriften van artikel 16 van Verordening (EG) nr. 2037/2000. Het hoofddoel is een eind te maken aan de toenemende uitvoer van gebruikte koel- en klimaatregelingsapparatuur, met name huishoudelijke koelkasten, diepvriezers en isolatieschuim voor de bouw die CFK's bevatten, naar ontwikkelingslanden. Omdat vernietigingscapaciteit in de ontwikkelingslanden ontbreekt, zullen de CFK's uiteindelijk naar de atmosfeer weglekken en schade toebrengen aan de ozonlaag. Daarnaast beginnen de ontwikkelingslanden nu geleidelijk CFK's te elimineren, en veel van deze landen hebben erop gewezen dat zij geen tweedehandsproducten en &nbhy;apparatuur die CFK's bevatten, wensen te ontvangen. (8) Verordening (EG) nr. 2037/2000 geldt niet alleen voor koel&nbhy; en klimaatregelingsapparatuur, maar voor alle producten en apparatuur die isolatieschuim of structuurschuim bevatten dat met CFK's is geproduceerd. Die zou bijvoorbeeld kunnen betekenen dat tweedehands luchtvaartuigen en voertuigen die vast isolatieschuim of integraal schuim bevatten dat met CFK's is geproduceerd, niet uit de EG mogen worden uitgevoerd. Aangezien het doel van die verordening erin bestond de uitvoer van CFK's bevattende gebruikte koel&nbhy; en klimaatregelingsapparatuur te verbieden, en niet die van andere producten en apparaten waarin met CFK's geproduceerd schuim is verwerkt, wordt deze voorgestelde wijziging om CFK's bevattende niet-gereguleerde producten uit te sluiten, adequaat geacht. (9) De vierde wijziging heeft betrekking op de in artikel 22 en bijlage II van Verordening (EG) nr. 2037/2000 vervatte voorschriften voor nieuwe stoffen. Die verordening waarborgt niet hetzelfde niveau van toezicht op de nieuwe in bijlage II genoemde stof &nbhy; broomchloormethaan &nbhy; als geldt voor de andere gereguleerde stoffen; daardoor komt de Europese Gemeenschap haar verbintenissen uit hoofde van het Protocol van Montreal niet alle volledig na. Om deze situatie recht te trekken, moet ervoor worden gezorgd dat de voor gereguleerde stoffen geldende bepalingen ook van toepassing zijn op broomchloormethaan. (10) De wijzigingen van Verordening (EG) nr. 2037/2000 stroken geheel met de milieudoelstellingen van de verordening, namelijk de ozonlaag waar mogelijk extra beschermen, de mondiale productie van ozon afbrekende stoffen verminderen, veilige methoden voor het vervoer van ozon afbrekende stoffen bevorderen, een verplicht toezicht op de uitvoer instellen en waar nodig zorgen voor juridische duidelijkheid. HEBBEN DE VOLGENDE VERORDENING VASTGESTELD: Artikel 1 Verordening (EG) nr. 2037/2000 wordt als volgt gewijzigd: 1) artikel 1, eerste alinea, wordt vervangen door "Deze verordening is van toepassing op de productie, de invoer, de uitvoer, het op de markt brengen, het gebruik, de terugwinning, de recycling en de regeneratie alsmede de vernietiging van chloorfluorkoolstoffen, andere volledig gehalogeneerde chloorfluorkoolstoffen, halonen, tetrachloorkoolstof, 1,1,1-trichloorethaan, methylbromide, broomfluorkoolwaterstoffen, chloorfluorkoolwaterstoffen en broomchloormethaan op de rapportage van gegevens over die stoffen en op de invoer, de uitvoer, het op de markt brengen en het gebruik van die stoffen bevattende producten en apparatuur." 2) artikel 2 wordt als volgt gewijzigd: 3) aan artikel 3, lid 1, wordt het volgende punt toegevoegd: 4) artikel 4 wordt als volgt gewijzigd: Lid 1, onder c), is niet van toepassing op het op de markt brengen en het gebruik van teruggewonnen, gerecycleerde of geregenereerde halonen in bestaande brandbeveiligingssystemen tot en met 31 december 2002 en evenmin op het op de markt brengen en het gebruik van halonen voor kritische toepassingen zoals bepaald in bijlage VII. De bevoegde autoriteit van de lidstaat stelt de Commissie ieder jaar in kennis van de hoeveelheden halonen die gebruikt zijn voor kritische toepassingen, de getroffen maatregelen ter beperking van de emissies van halonen en de geschatte hoeveelheid emissies, en deelt haar mee welke activiteiten gaande zijn om geschikte alternatieven te vinden en te gebruiken. De Commissie toetst de kritische toepassingen, genoemd in bijlage VII, ieder jaar en stelt zo nodig volgens de procedure van artikel 18, lid 2, wijzigingen vast, en eventueel tijdschema's voor geleidelijke eliminatie, met inachtneming van de beschikbaarheid van technisch en economisch haalbare alternatieven of technologieën die met het oog op milieu en gezondheid aanvaardbaar zijn. 5) artikel 6, lid 1, wordt vervangen door: 1. Het in de Gemeenschap in het vrije verkeer brengen of de actieve veredeling van gereguleerde stoffen is onderworpen aan de voorlegging van een invoervergunning. Deze vergunningen worden door de Commissie afgegeven, nadat is nagegaan of aan de artikelen 6, 7, 8 en 13 is voldaan. De Commissie zendt van elke vergunning een afschrift aan de bevoegde instantie van de lidstaat waarin de betrokken stoffen zullen worden ingevoerd. Elke lidstaat wijst hiertoe een bevoegde instantie aan. De gereguleerde stoffen van de groepen I, II, III, IV, V en IX van bijlage I worden niet voor actieve veredeling ingevoerd. 6) artikel 11, lid 1, wordt als volgt gewijzigd: a) de inleiding wordt vervangen door: 1. Het is verboden chloorfluorkoolstoffen, andere volledig gehalogeneerde chloorfluorkoolstoffen, halonen, tetrachloorkoolstof, 1,1,1-trichloorethaan, broomfluorkoolwaterstoffen en broomchloormetaan of producten en apparatuur, andere dan persoonlijke goederen, welke die stoffen bevatten of nodig zullen hebben om in werking te blijven, uit de Gemeenschap uit te voeren. Dit verbod geldt niet voor de uitvoer van: b) punt d) wordt vervangen door: c) het volgende punt wordt toegevoegd: 7) aan artikel 11 wordt het volgende lid toegevoegd: 4. Vanaf 31 december 2003 is de uitvoer uit de Gemeenschap van halonen voor kritische toepassingen die niet afkomstig zijn van opslaginstallaties waarvoor de bevoegde instantie vergunning heeft verleend, of die de bevoegde instantie exploiteert om er halonen voor kritische toepassingen in op te slaan, verboden. 8) Artikel 12, lid 1 wordt vervangen door: 1. De uitvoer van gereguleerde stoffen uit de Gemeenschap is aan een vergunning gebonden. Een uitvoervergunning wordt voor de periode van 1 januari tot en met 31 december 2001 en voor elke periode van twaalf maanden nadien door de Commissie aan ondernemingen afgegeven, nadat is nagegaan of aan artikel 11 is voldaan. Nadere bepalingen betreffende een vergunning voor de uitvoer van halonen als gereguleerde stoffen staan in lid 4. De Commissie zendt een afschrift van elke uitvoervergunning aan de bevoegde instantie van de betrokken lidstaat. 9) aan artikel 12 wordt het volgende lid toegevoegd: 4. De uitvoer uit de Gemeenschap van halonen en halonen bevattende producten en apparatuur om te voorzien in de behoeften voor de in bijlage VII genoemde kritische toepassingen is voor de periode van 1 januari tot en met 31 december 2004 en iedere volgende periode van 12 maanden aan een vergunning gebonden. Deze uitvoervergunning wordt door de Commissie aan de exporteur afgegeven nadat de bevoegde instantie van de betrokken lidstaat heeft nagegaan of aan artikel 11, lid 1, onderdeel d), punt i), is voldaan. Een aanvraag om een uitvoervergunning bevat de volgende gegevens: 10) artikel 16, lid 6 wordt vervangen door: 6. De lidstaten brengen uiterlijk op 31 december 2001 en voor iedere volgende periode van twaalf maanden bij de Commissie verslag uit over de regelingen die voor de terugwinning van gebruikte gereguleerde stoffen zijn ingevoerd en de hoeveelheden gebruikte gereguleerde stoffen die zijn teruggewonnen, gerecycleerd, geregenereerd of vernietigd. 11) artikel 19 wordt als volgt gewijzigd: a) het volgende lid wordt toegevoegd: 4 bis. De exporteur verstrekt de Commissie en, door middel van een afschrift, de bevoegde instantie van de betrokken lidstaat, jaarlijks vóór 31 maart de door iedere aanvrager overeenkomstig artikel 12, lid 4, meegedeelde gegevens over de periode van 1 januari tot en met 31 december van het voorafgaande jaar. b) lid 6 wordt vervangen door: 6. Teneinde de in het kader van het protocol aangegane verbintenissen na te komen of de praktische toepassing van de rapportagevoorschriften te verbeteren, kan de Commissie overeenkomstig de procedure van artikel 18, lid 2, de in de leden 1 tot en met 4 bis vervatte rapportagevoorschriften wijzigen. 12) in bijlage I worden aan Groep VIII de volgende woorden toegevoegd: In de kolom "Groep" worden de woorden "Groep IX" ingevoegd, in de kolom "Stof" worden de woorden "CH 2 BrCl (halon 1011 broomchloormethaan)" ingevoegd en in de kolom "Ozonafbrekend vermogen" wordt het getal "0,12" ingevoegd. 13) bijlage II wordt geschrapt. Artikel 2 Deze verordening treedt in werking op de twintigste dag volgende op die van haar bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese Unie. Deze verordening is verbindend in al haar onderdelen en is rechtstreeks toepasselijk in elke lidstaat. Gedaan te Voor het Europees Parlement Voor de Raad De Voorzitter De Voorzitter Het Europees Parlement , – gezien de mededeling van de Commissie ( COM(2002) 364 - C5-0527/2002), – gezien het eerste verslag van de Commissie over de bevordering van werknemersparticipatie in bedrijfswinsten en -resultaten (met inbegrip van aandelenparticipatie) in de lidstaten - PEPPER I (1) , – gezien Aanbeveling 92/443/EEG van de Raad van 27 juli 1992 betreffende de bevordering van werknemersparticipatie in bedrijfswinsten en -resultaten (inclusief aandelenparticipatie) (2) , – onder verwijzing naar zijn advies van 9 april 1992 over het voorstel van de Commissie voor een aanbeveling van de Raad betreffende de bevordering van werknemersparticipatie in bedrijfswinsten en -resultaten (inclusief aandelenparticipatie) (3) , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 15 januari 1998 over het tweede verslag van de Commissie over de bevordering van werknemersparticipatie in bedrijfswinsten en -resultaten (met inbegrip van aandelenparticipatie) in de lidstaten- PEPPER II COM(1996) 697 (4) , – onder verwijzing naar het advies van het Economisch en Sociaal Comité van 26 februari 2003 over de mededeling van de Commissie, – onder verwijzing naar het werkdocument van het secretariaat-generaal van het Europees Parlement "Employee participation in profit and ownership: A review of the issues and evidence" (5) , – onder verwijzing naar documenten van de Europese Stichting voor verbetering van levens- en arbeidsomstandigheden over het thema van financiële participatie van werknemers (6) , – gelet op artikel 47, lid 2 en artikel 163 van zijn Reglement, – gezien het verslag van Commissie werkgelegenheid en sociale zaken en de adviezen van de Economische en Monetaire Commissie, de Commissie industrie, externe handel, onderzoek en energie en de Commissie rechten van de vrouw en gelijke kansen (A5&nbhy;0150/2003), A. overwegende dat financiële participatie van werknemers, en in het bijzonder aandelenparticipatie, in de praktijk over het geheel genomen beperkt wordt toegepast, in weerwil van wettelijke maatregelen en initiatieven die verschillende lidstaten sinds de PEPPER-verslagen hebben genomen, B. overwegende dat financiële participatie van werknemers in de landen van Midden- en Oost-Europa onvoldoende ontwikkeld is en op een aantal specifieke obstakels stuit waarmee rekening moet worden gehouden, C. overwegende dat er sprake is van grote verschillen tussen de afzonderlijke landen ten aanzien van de verspreiding van financiële participatie, alsook van een grote verscheidenheid aan reeds bestaande regelingen voor financiële participatie van werknemers, niet alleen tussen de lidstaten onderling maar ook in de afzonderlijke lidstaten, D. overwegende dat een volledige harmonisatie van de voorschriften voor financiële participatieregelingen momenteel noodzakelijk noch wenselijk noch praktisch uitvoerbaar is, daar dit de flexibiliteit van het nationale beleid van de lidstaten zou kunnen belemmeren; dat de huidige praktijken op het gebied van de financiële participatie dienen te worden vergeleken en gecoördineerd door middel van het vaststellen en ontwikkelen van (overeen te komen) gemeenschappelijke beginselen en dat daarbij ook de fiscale en socialezekerheidsaspecten dienen te worden bestudeerd, E. overwegende dat door aandelenparticipatie van werknemers het eigen vermogen wordt verbeterd, waardoor gemakkelijker vreemd kapitaal kan worden verkregen (Basel II) en het investeringsvermogen van de onderneming wordt vergroot, F. overwegende dat uit onderzoeken en concrete voorbeelden duidelijk blijkt dat financiële participatie van werknemers, mits goed opgezet, niet alleen de productiviteit, het concurrentievermogen en de winstgevendheid van ondernemingen verbetert, maar tegelijkertijd ook de medewerking van de werknemers bevordert, de kwaliteit van het werk verhoogt en de sociale samenhang kan versterken, G. overwegende dat er in de Europese Unie talrijke vormen van winst- en bedrijfsparticipatie van werknemers zijn, waarvoor tot dusver geen Europees kader bestaat, H. overwegende dat regelingen voor de participatie van werknemers in vermogen en winst in de lidstaten van de Europese Unie niet alle even sterk zijn verankerd; dat met name het Franse participatiebeleid een goed voorbeeld is van de mogelijkheden die financiële participatie biedt voor het werkgelegenheidsbeleid, I. overwegende dat in nagenoeg alle kandidaat-lidstaten algemene juridische of fiscale voorwaarden voor werknemersparticipatie ontbreken, J. overwegende dat financiële participatie van werknemers kan bijdragen tot een grotere sociale verantwoordelijkheid van bedrijven, 1. beschouwt financiële participatie van werknemers in bedrijven als een van de grondslagen voor de verwezenlijking van het Europese sociale model; 2. stemt in met het algemene doel dat in de mededeling wordt nagestreefd, namelijk de werknemers in de lidstaten en in de EU te laten deelnemen in de bedrijfswinsten en bedrijfsvermogens en daartoe vóór 2004 voorstellen voor te leggen; bevestigt hiermee zijn eerdere standpunten inzake winst- en vermogensparticipatie; 3. is van mening dat het voorstel van de Commissie waarschijnlijk direct zal leiden tot resultaten in het kader van de doelstellingen van Lissabon, met name groei van de werkgelegenheid; wijst erop dat zowel in als buiten de Europese Unie positieve ervaringen met stelsels van financiële participatie zijn opgedaan, hoewel in de EU de toepassing van dergelijke regelingen in het midden- en kleinbedrijf nog niet gangbaar is, maar vooral voorkomt bij grotere bedrijven; 4. steunt de voorstellen in de mededeling en dringt aan op een grotere wederzijdse erkenning van de verschillende nationale regelingen; 5. acht de volgende uitgangspunten van essentieel belang voor de werking van een regeling voor financiële participatie: 6. steunt de Commissie in haar voornemen om binnen het raamwerk van de Gemeenschapsbegroting projecten ter bevordering van financiële participatie van werknemers op grotere schaal te stimuleren; herinnert aan zijn verzoek om uitvoering van een specifiek programma, voorzien van adequate financiering, gericht op het bevorderen van de uitwisseling van informatie en goede praktijken, alsook op scholing van de sociale partners met betrekking tot de PEPPER-regelingen; 7. benadrukt dat een duidelijk onderscheid moet worden gemaakt tussen regelingen die werknemers een inkomensaanvulling bieden die is gekoppeld aan de resultaten van de onderneming (winstdeling), en regelingen die voorzien in participatie van werknemers in het vermogen van de onderneming (met inbegrip van vermogensdeelnemingen via aandelen of opties); 8. stelt vast dat de Commissie tot dusver overwegend winst- en aandelenparticipatieregelingen heeft beschreven en aanbevolen die gebaseerd zijn op waardepapieren, zoals aandelen (met inbegrip van werknemersaandelen), obligaties, converteerbare obligaties en aandelenopties; is bezorgd dat de Commissie niet voldoende aandacht heeft besteed aan andere mogelijkheden; 9. beklemtoont dat met het oog op de implementatie van een beleid van brede vermogensspreiding de inspanningen in de eerste plaats gericht moeten worden op het overtuigen van de sociale partners - werkgevers, werknemers en/of werknemersvertegenwoordigers; dringt derhalve aan op het bevorderen van netwerken van partnerbedrijven waarin werknemers financieel participeren; 10. acht het noodzakelijk bijzondere aandacht te schenken aan de participatie van vrouwen in de diverse participatievormen en te zorgen voor een evenwichtige vertegenwoordiging van vrouwen en mannen in de organisaties van de sociale partners, met name in de bedrijfsstructuren en werknemersorganisaties die voor financiële participatie kiezen; 11. onderstreept dat rekening moet worden gehouden met belangrijke bezwaren van de sociale partners; acht het derhalve van belang rekening te houden met de bezorgdheid en de vrees van werknemers en vakbonden; is van mening dat met name moet worden vermeden dat CAO-onderhandelingen over nettoloonstijgingen en onderhandelingen over de financiële participatie van werknemers gelijktijdig worden gevoerd; is van opvatting dat ervan uitgegaan moet worden dat de participatie van werknemers altijd een extra element is en niet dient ter vervanging van het gebruikelijke basisloon of beloningscomponenten zoals pensioenregelingen of normale loonsverhogingen; 12. verwacht dat de basis voor regelingen voor financiële participatie ook via CAO-onderhandelingen gelegd kan worden; 13. ziet naast de voordelen ook de risico's en problemen van financiële participatie, in het bijzonder: 14. roept derhalve onder meer sociale partners, lidstaten en EU-organen ertoe op strategieën ter vermijding van deze risico's te ontwikkelen en te optimaliseren; 15. verlangt dat voor werknemers die geld belegd hebben in vermogensparticipatieregelingen ten minste dezelfde rechten gelden als voor vergelijkbare eigenaren, met name in gevallen waarin werknemers niet vrijelijk over hun belegging kunnen beschikken; 16. is van opvatting dat de stelling van de Commissie dat toepassing van het stelsel van financiële participatie zal bijdragen tot groei van de werkgelegenheid nader moet worden onderzocht en beoordeeld, waarbij met name rekening moet worden gehouden met het MKB; 17. benadrukt dat het MKB bijzondere moeilijkheden ondervindt om het stelsel van werknemersparticipatie toe te passen en dat de ermee gepaard gaande kosten en beheersproblemen een afschrikwekkende werking kunnen hebben; 18. beveelt de lidstaten aan ook participatieregelingen te bevorderen die uitvoerbaar zijn in kleine en middelgrote bedrijven, zoals stille vennootschappen; verzoekt om een onderzoek van de EU naar bestaande of in te voeren participatiecertificaten in de lidstaten die geschikt zijn voor het MKB; verzoekt voorts om de instelling van adviesorganen, zoals voorlichtingsbureaus bij regionale overheden en/of bij regionale instellingen ter bevordering van de werkgelegenheid; 19. verzoekt de Commissie bovendien onderzoek te doen naar de voorwaarden en modaliteiten van een uitbreiding van de PEPPER-regelingen tot de publieke en niet-commerciële sector; 20. stelt beleggingsalternatieven voor winstdeling buiten het bedrijf voor als er bij kleine en middelgrote bedrijven geen participatiemogelijkheden zijn binnen het bedrijf, zodat niet in het eigen bedrijf geïnvesteerde middelen uit winstdelingsregelingen kunnen worden verzameld en weer teruggesluisd naar het MKB voor de financiering, onder gunstige voorwaarden, van banen in het MKB; beveelt derhalve aan op grotere schaal gebruik te maken van: 21. verklaart nogmaals ervan overtuigd te zijn dat de lidstaten vermogensparticipaties die worden gebruikt voor het financieren van banen sterker moeten kunnen bevorderen dan (aan werknemers) contant uitgekeerde winstparticipaties; 22. steunt naast fiscale faciliteiten ook spaarpremies ten behoeve van vermogensopbouw, daar deze ook werknemers ten goede komen die geen of weinig belasting betalen en een premieregeling bij transnationale participatieregelingen gemakkelijker te harmoniseren is dan fiscale voordelen of voordelen op gebied van de sociale zekerheid; 23. dringt aan op energiek uitgevoerde oplossingen en initiatieven van de Commissie, zoals de inschakeling van een werkgroep van onafhankelijke deskundigen, die zich met betrekking tot de transnationale belemmeringen vooral moet uitspreken over: 24. herhaalt zijn verzoek aan de Commissie om een werkgroep, samengesteld uit vertegenwoordigers van de sociale partners, leden van het Europees Parlement, deskundigen en vertegenwoordigers van aandeelhouder/werknemersverenigingen alsmede netwerken van bedrijven met participatieregelingen voor werknemers, op te richten die tot taak heeft de tenuitvoerlegging van de door de Commissie voorgestelde maatregelen gedurende de periode 2002-2004 te volgen en noodzakelijke toekomstige initiatieven te bestuderen; 25. is van mening dat de jongste ontwikkelingen op de wereldmarkt vragen om een duidelijk onderscheid tussen financiële participatie- en pensioenregelingen, waarbij gezorgd moet worden voor strenge bepalingen ten behoeve van de bescherming van door werknemers verworven pensioenrechten, die in de beginselen moeten worden opgenomen; 26. dringt er ten aanzien van het MKB vooral op aan dat werknemers die participeren in het eigen bedrijf beschermd worden tegen een faillissement, ten minste gedurende de blokkeringstermijn, bijvoorbeeld door insolventieverzekeringen en/of bankgaranties; verwacht bij werknemersparticipatieregelingen die zijn gekoppeld aan pensioenplannen eenzelfde bescherming van de werknemers en een risicospreiding door diversificatie van de beleggingen wanneer deze buiten het eigen bedrijf worden gedaan; 27. is van mening dat participaties in het bedrijfsvermogen alsmede vermogensopbouw voor particuliere en bedrijfspensioenvoorzieningen, alsook vermogensopbouw door werknemers via eigenwoningbezit niet uitgesloten mogen worden van stimuleringsmaatregelen; 28. verwacht dat financiële participatie zal leiden tot een verbetering van de sociale samenhang en de productiviteit, en zal resulteren in meer nieuwe banen; 29. wijst op het voornemen van de Commissie om in het kader van haar voorstel voor werknemersparticipatieregelingen een reeks onderzoeken te verrichten; verzoekt de Commissie onderzoeken te steunen waarin o.a. wordt nagegaan wat de effecten zijn van deze regelingen op het succes van de onderneming, de productiviteit, het concurrentievermogen en de werkgelegenheid; 30. gaat ervan uit dat de waarde die een onderneming toevoegt, is gebaseerd op de samenwerking van alle productiefactoren; verlangt derhalve dat aandelenopties niet uitsluitend worden toegekend aan het bedrijfsbestuur; verlangt dat wordt onderzocht of opties aan alle werknemers moeten worden toegekend, hoe dit het best geregeld kan worden en welke participatiemogelijkheden/-middelen er zijn of ingevoerd moeten worden om werknemers te kunnen laten deelnemen in de groei en in de open en stille reserves zonder dat zij worden blootgesteld aan onaanvaardbare risico's van de wereldkapitaalmarkt (bijv. genotsrecht); 31. dringt aan op het uitwerken van een toekomstconcept dat voorziet in versterkte partnerschapsstructuren bij regelingen voor financiële participatie, waarbij aandacht dient te worden besteed aan de volgende mogelijkheden: 32. is van opvatting dat het vooral belangrijk is dat in bedrijven met een regeling voor financiële participatie van werknemers steun wordt verleend aan vakbonds- en bedrijfsopleidingen, waarbij gelijke behandeling van mannen en vrouwen in acht moet worden genomen; 33. waarschuwt echter dat (mede)beslissingsrecht op basis van financiële participatie nooit een reden kan zijn om de normale informatie- en consultatierechten van werknemers, waarvoor Europese en nationale wettelijke minimumregelingen bestaan, niet te laten gelden of van ondergeschikt belang te achten; 34. verzoekt de Commissie het Parlement uiterlijk eind 2004 studies over de in deze resolutie aan de orde gestelde kwesties voor te leggen, met inbegrip van een studie betreffende de oprichting van een onder de Europese Stichting vallend waarnemingscentrum voor vermogensparticipaties en medezeggenschap; 35. wijst erop dat aandacht moet worden besteed aan de nieuwe lidstaten, waar financiële participatie minder gebruikelijk is en er geen passend juridisch of fiscaal kader bestaat; 36. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, het Economisch en Sociaal Comité, de Europese sociale partners en de parlementen van de lidstaten en de kandidaat-lidstaten. (Medebeslissingsprocedure: eerste lezing) Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2002) 377 (1) ), – gelet op artikel 251, lid 2 en artikel 152, lid 4 van het EG&nbhy;Verdrag, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C5&nbhy;0340/2002), – gelet op artikel 67 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbeleid en de adviezen van de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling en de Commissie visserij (A5&nbhy;0156/2003), 1. hecht zijn goedkeuring aan het Commissievoorstel, als geamendeerd door het Parlement; 2. verzoekt om hernieuwde voorlegging indien de Commissie voornemens is ingrijpende wijzigingen in dit voorstel aan te brengen of dit door een nieuwe tekst te vervangen; 3. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Standpunt van het Europees Parlement in eerste lezing vastgesteld op 5 juni 2003 met het oog op de aanneming van Verordening (EG) nr. .../2003 van het Europees Parlement en de Raad houdende vaststelling van specifieke voorschriften voor de organisatie van de officiële controles van voor menselijke consumptie bestemde producten van dierlijke oorsprong HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, en met name op artikel 152, lid 4, onder b), Gezien het voorstel van de Commissie (2) , Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité (3) , Gezien het advies van het Comité van de regio's (4) , Volgens de procedure van artikel 251 van het Verdrag (5) , Overwegende hetgeen volgt: (1) In Verordening (EG) nr. .../ 2003 van het Europees Parlement en van de Raad van ...... [ inzake levensmiddelenhygiëne ] (6) zijn algemene hygiënevoorschriften vastgelegd die gelden voor alle levensmiddelen, terwijl specifieke hygiënevoorschriften voor levensmiddelen van dierlijke oorsprong zijn vastgelegd in Verordening (EG) nr. .../ 2003 van het Europees Parlement en van de Raad van ...... houdende vaststelling van specifieke hygiënevoorschriften voor levensmiddelen van dierlijke oorsprong (7) . (2) In Verordening (EG) nr. .../ 2003 van het Europees Parlement en van de Raad van ...... [ inzake officiële controles op diervoeders en levensmiddelen ] (8) zijn de algemene voorschriften vastgelegd voor de uitvoering van officiële controles op levensmiddelen. (3) Naast de algemene regels voor het verrichten van officiële controles op voedingsmiddelen dienen er ook specifieke voorschriften bepaald te worden voor officiële controles op producten van dierlijke oorsprong, om rekening te kunnen houden met specifieke aspecten in verband met dergelijke producten. (4) De voorschriften voor officiële controles op producten van dierlijke oorsprong dienen alle aspecten te bestrijken die van belang zijn voor de bescherming van de volksgezondheid en de gezondheid en het welzijn van dieren. Deze voorschriften dienen gebaseerd te zijn op de meest recente informatie en zullen dus moeten worden aangepast naarmate nieuwe gegevens beschikbaar worden. (5) De communautaire wetgeving betreffende voedselveiligheid dient te berusten op een degelijke en verifieerbare wetenschappelijke basis. Met het oog daarop dient de Europese Autoriteit voor de Voedselveiligheid regelmatig geraadpleegd te worden om te zorgen dat het wetenschappelijk advies geactualiseerd, onafhankelijk en naar behoren geëvalueerd is. (6) De aard en de intensiteit van de officiële controles dienen gebaseerd te zijn op een beoordeling van de risico's voor de gezondheid van mens en dier, de aspecten in verband met het welzijn van dieren en met de geschiktheid van het product, gelet op de soort en categorie dieren, het type productieproces en het betreffende levensmiddelenbedrijf. De officiële controle houdt rekening met de in Verordening (EG) nr. .../2003 [over levensmiddelenhygiëne] en Verordening (EG) nr. .../2003 [houdende vaststelling van specifieke hygiënevoorschriften voor levensmiddelen van dierlijke oorsprong] vastgelegde flexibele regelingen voor ambachtelijke ondernemingen zoals kleine en middelgrote ondernemingen. Deze flexibele toepassing mag geen beperking van de hygiëne tot gevolg hebben. (7) Producenten en levensmiddelenbedrijven die beter presteren op voedselveiligheid en lagere risico´s afleveren moeten hun investeringen beloond zien in lagere keuringskosten. (8) Er dienen officiële controles van de productie van vlees te worden verricht om te verzekeren dat de hygiënevoorschriften worden nageleefd en dat levensmiddelenondernemingen voldoen aan de in de communautaire wetgeving vastgelegde criteria en doelstellingen. Deze officiële controles dienen te bestaan uit audits van de activiteiten van de levensmiddelenondernemingen , uit inspecties en controle van de eigen controles van de ondernemingen . (9) Officiële controles van de productie van levende tweekleppige weekdieren en visserijproducten dienen naar soort te worden gedifferentieerd en dienen te worden verricht om te verzekeren dat aan de in de communautaire wetgeving vastgelegde criteria en doelstellingen wordt voldaan. Officiële controles van de productie van levende tweekleppige weekdieren dienen onder andere gericht te zijn op heruitzettings- en productiegebieden voor levende tweekleppige weekdieren, en op het eindproduct. (10) Bovendien dienen er officiële controles van de productie van melk en melkproducten te worden verricht om te verzekeren dat aan de in de communautaire wetgeving vastgelegde criteria en doelstellingen wordt voldaan. Officiële controles van de productie van melk en melkproducten dienen onder andere gericht te zijn op de producerende bedrijven, op rauwe melk bij de inzameling, en op verwerkte melkproducten. (11) De uitvoeringsbepalingen bij de bijlagen van deze verordening dienen overeenkomstig de regelgevingsprocedure van artikel 5 van Besluit 1999/468/EG van de Raad van 28 juni 1999 tot vaststelling van de voorwaarden voor de uitoefening van de aan Commissie verleende uitvoeringsbevoegdheden (9) te worden vastgesteld , HEBBEN DE VOLGENDE VERORDENING VASTGESTELD: HOOFDSTUK I ALGEMENE BEPALINGEN Artikel 1 Toepassingsgebied Deze Verordening bevat specifieke voorschriften voor de organisatie van de officiële controles van voor menselijke consumptie bestemde producten van dierlijke oorsprong Deze Verordening is van toepassing in aanvulling op Verordening (EG) nr. .../2003 van het Europees Parlement en de Raad van ... [inzake officiële controles op diervoeders en levensmiddelen] en op Verordening (EG) nr. 178/2002 van het Europees Parlement en de Raad van 28 januari 2002 tot vaststelling van de algemene beginselen en voorschriften van de levensmiddelenwetgeving, tot oprichting van een Europese Autoriteit voor de voedselveiligheid en tot vaststelling van procedures voor voedselveiligheidsaangelegenheden (10) . Deze Verordening is alleen van toepassing op activiteiten en personen waarop Verordening (EG) nr. .../2003 [over levensmiddelenhygiëne] en Verordening (EG) nr. .../2003 [houdende vaststelling van specifieke hygiënevoorschriften voor levensmiddelen van dierlijke oorsprong] van toepassing zijn. Deze verordening is niet van toepassing op: Artikel 2 Definities Voor de doeleinden van deze Verordening zijn de in de volgende Verordeningen vastgelegde definities van overeenkomstige toepassing: Daarnaast zijn de volgende definities van toepassing: a) "Officiële dierenarts": een dierenarts die, overeenkomstig deze Verordening, gekwalificeerd is om als zodanig op te treden en door de bevoegde autoriteit is aangesteld. b) "Officiële assistent": een medewerker die, overeenkomstig deze Verordening, gekwalificeerd is om als zodanig op te treden, die door de bevoegde autoriteit is aangesteld en die werkt onder het gezag en de verantwoordelijkheid van een officiële dierenarts. c) "Gezondheidsmerk": een door of onder verantwoordelijkheid van de officiële dierenarts aangebracht merk dat aangeeft dat aan alle voorschriften van deze Verordening is voldaan. d) "Kleine ambachtelijke bedrijven": geregistreerde bedrijven die uitsluitend voor een begrensde plaatselijke markt produceren. HOOFDSTUK II OFFICIËLE CONTROLE VAN COMMUNAUTAIRE INRICHTINGEN Artikel 3 Erkenning van inrichtingen 1. Waar communautaire wetgeving voorschrijft dat inrichtingen erkend moeten worden, dient de bevoegde autoriteit een bezoek ter plaatse te brengen. De bevoegde autoriteiten mogen inrichtingen alleen erkennen als aangetoond is dat die aan de bepalingen van Verordening (EG) nr. …/2003 [over levensmiddelenhygiëne] en Verordening (EG) nr. …/2003 [houdende vaststelling van specifieke hygiënevoorschriften voor levensmiddelen van dierlijke oorsprong] en aan de relevante eisen van de levensmiddelenwetgeving voldoen. Bij inrichtingen die met hun activiteiten beginnen, dient de bevoegde autoriteit een voorwaardelijke erkenning te geven als bij een bezoek ter plaatse blijkt dat aan alle eisen inzake infrastructuur en uitrusting is voldaan. De geldigheidsduur van de voorlopige erkenning wordt door de bevoegde autoriteit vastgesteld en kan niet worden verlengd. 2. Erkende inrichtingen ontvangen een erkenningsnummer, aangevuld met codes om de geproduceerde typen producten van dierlijke oorsprong aan te geven. Voor de groothandel kan het erkenningsnummer worden aangevuld met een tweede nummer dat de eenheden of groepen eenheden die producten van dierlijke oorsprong verkopen of produceren, aangeeft. 3. De lidstaten houden bijgewerkte lijsten bij van erkende inrichtingen, met de bijbehorende erkenningnummers. Deze lijsten, die voor de Commissie in een uniform formaat worden vastgelegd, moeten door alle lidstaten op elektronische wijze kunnen worden ingezien. Artikel 4 Algemene beginselen van de officiële controle Levensmiddelenbedrijven verlenen de bevoegde autoriteit alle nodige assistentie bij de uitvoering van de officiële controles. Zij dienen met name: Artikel 5 Officiële controle van levensmiddelenondernemingen 1. De lidstaten zorgen ervoor dat slachthuizen, bedrijven waar wild verwerkt wordt en uitsnijderijen worden onderworpen aan een officiële controle overeenkomstig Bijlage I. 2. Overeenkomstig Bijlage I, hoofdstuk 1, afdeling I.1 verricht de officiële dierenarts controles van dergelijke bedrijven, en wel met name ten aanzien van: 3. Overeenkomstig de algemene bepalingen van Bijlage I, hoofdstuk 1, afdeling I.2 verricht de officiële dierenarts bij dergelijke bedrijven controles vooral met betrekking tot: 4. De officiële dierenarts neemt, na de in de leden 1 en 2 genoemde controles, zoals beschreven in Bijlage I, hoofdstuk 1, afdeling I.2, te hebben verricht, passende maatregelen. 5. Officiële assistenten kunnen de officiële dierenarts assisteren op de wijze als beschreven in Bijlage I, hoofdstuk 2, afdeling I. 6. De lidstaten zorgen ervoor dat zij over voldoende controlerend personeel beschikken opdat de ambtelijke controle overeenkomstig Bijlage I, hoofdstuk 2 kan geschieden met de in afdeling II vastgestelde frequentie. 7. De lidstaten kunnen het personeel van slachthuizen toestaan bepaalde taken te verrichten in verband met de officiële controle van de productie van vlees van gevogelte en lagomorfen (haasachtigen). 8. De lidstaten kunnen het personeel van slachthuizen toestaan bepaalde taken te verrichten in verband met het nemen van monsters en het verrichten van proeven overeenkomstig Bijlage I, hoofdstuk 2, afdeling III. 9. De lidstaten zorgen ervoor dat de officiële dierenartsen en de officiële assistenten de nodige kwalificaties kunnen verkrijgen en overeenkomstig Bijlage I, hoofdstuk 2, afdeling IV de daarvoor nodige opleiding kunnen volgen. Artikel 6 Officiële controle van bedrijven die levende tweekleppige weekdieren produceren De lidstaten zorgen ervoor dat bedrijven die levende mosselen produceren, worden onderworpen aan een officiële controle overeenkomstig Bijlage II. Artikel 7 Officiële controle van bedrijven die visserijproducten verwerken De lidstaten zorgen ervoor dat bedrijven die visserijproducten verwerken, worden onderworpen aan een officiële controle overeenkomstig Bijlage III . Artikel 8 Officiële controle van bedrijven die melk en melkproducten produceren of verwerken De lidstaten zorgen ervoor dat bedrijven die melk en melkproducten produceren of verwerken, worden onderworpen aan een officiële controle overeenkomstig Bijlage IV . Artikel 9 Sancties Wanneer een controlerende instantie vaststelt dat de voorschriften op het gebied van hygiëne voor de voor menselijke consumptie bestemde producten van dierlijke oorsprong niet zijn nageleefd, moeten tegen de overtredingen uniforme sancties worden vastgesteld. Deze sancties moeten in alle lidstaten gelijk zijn. Zij kunnen, zo nodig, na bevestiging door de bevoegde controlerende instantie de vorm krijgen van sluiting van het in overtreding zijnde bedrijf door de autoriteiten en een officiële publicatie van de vastgestelde overtredingen. HOOFDSTUK III INVOER VAN PRODUCTEN VAN DIERLIJKE OORSPRONG UIT DERDE LANDEN Artikel 10 Fundamentele bepalingen De bepalingen van de bijlagen bij deze verordening gelden onverminderd de veterinairrechtelijke voorschriften voor de invoer van producten van dierlijke oorsprong die zijn vastgesteld in Richtlijn 2002/99/EG van de Raad van 16 december 2002 van de Raad houdende vaststelling van de veterinairrechtelijke voorschriften voor de productie, de verwerking, de distributie en het binnenbrengen van voor menselijke consumptie bestemde producten van dierlijke oorsprong (11) . Artikel 11 Bepalingen inzake de opstelling van de lijsten van derde landen of delen van derde landen waaruit de invoer van producten van dierlijke oorsprong is toegestaan 1. Om de naleving van de in artikel 12 van Verordening (EG) nr. .../2003 [inzake levensmiddelenhygiëne] bedoelde algemene bepalingen te garanderen zijn de voorschriften van dit artikel van toepassing. 2. Volgens de in artikel 17 bedoelde procedure stelt de Commissie na een communautair inspectiebezoek lijsten op van derde landen of delen van derde landen waaruit de invoer van producten van dierlijke oorsprong is toegestaan. Bij de opstelling van de lijsten wordt met name rekening gehouden met: 3. Volgens de in artikel 17 bedoelde procedure stelt de Commissie, per product of productengroep, bijzondere invoervoorschriften vast naargelang van de gezondheidssituatie in het betrokken derde land. Deze bijzondere invoervoorschriften betreffen: 4. Volgens de in artikel 17 bedoelde procedure stelt de Commissie, indien zij dit nodig acht, algemene voorwaarden vast voor de invoer van een bepaald product. Artikel 12 Voorschriften voor de opstelling en de bijwerking van de lijsten van inrichtingen, inclusief fabrieksvaartuigen en vriesvaartuigen Inrichtingen, fabrieksvaartuigen of vriesvaartuigen en, wanneer het gaat om levende tweekleppige weekdieren, productiegebieden mogen slechts producten van dierlijke oorsprong naar de Gemeenschap verzenden wanneer zij voorkomen op een lijst die met inachtneming van de onderstaande procedures wordt vastgesteld. 1. Overeenkomsten inzake gelijkwaardigheid De lijsten van de inrichtingen worden vastgesteld en bijgewerkt volgens de bepalingen van de betrokken overeenkomst inzake gelijkwaardigheid. 2. Lijsten van de Commissie. Als de in artikel 11 bedoelde controles door de Commissie tot gunstige resultaten leiden, geldt het volgende: 3. Machtiging van een derde land tot opstelling en bijwerking van bedrijfslijsten na een inspectie De bevoegde instantie van een derde land kan na een inspectie ter plaatse en/of een audit betreffende de onder artikel 11 vermelde criteria worden gemachtigd om lijsten op te stellen en bij te werken, op voorwaarde dat aan onderstaande eisen wordt voldaan: Elke inrichting krijgt een erkenningsnummer; b) Fabrieksvaartuigen en vriesvaartuigen worden erkend door de bevoegde autoriteit van het derde land waarvan het vaartuig de vlag voert; c) Productie- en verzamelgebieden voor levende tweekleppige weekdieren kunnen pas worden erkend wanneer aan alle in de Gemeenschap vastgestelde voorschriften ter zake wordt voldaan; d) Als niet aan de communautaire voorschriften wordt voldaan, moet de bevoegde autoriteit beschikken over reële bevoegdheden om e) De bevoegde autoriteit van het derde land deelt een bijgewerkte lijst mee aan de Commissie die deze lijst voor belangstellende derden toegankelijk maakt op een daarvoor bestemde internetsite. Alleen inrichtingen die op deze lijst voorkomen, mogen producten van dierlijke oorsprong naar de Gemeenschap verzenden. 4. Besluiten die per geval worden genomen Om het hoofd te bieden aan specifieke situaties en overeenkomstig de procedure in artikel 17 mag worden toegestaan dat rechstreeks wordt ingevoerd uit een inrichting van een derde land dat de in artikel 11 bedoelde garanties niet kan bieden. In dit geval moet de betrokken inrichting, na een inspectie door de Commissie een speciale erkenning krijgen. In het erkenningsbesluit moeten de specifieke voorwaarden worden vastgesteld die gelden voor uit die inrichting afkomstige producten. Artikel 13 Overige bepalingen 1. Naar de Gemeenschap mogen alleen producten uit derde landen worden ingevoerd die 2. De Commissie ka eventueel, overeenkomstig de procedure van artikel 17, speciale voorwaarden vaststellen voor de invoer van producten voor specifieke doeleinden. HOOFDSTUK IV SLOTBEPALINGEN Artikel 14 Wijziging van de bijlagen, uitvoeringsvoorwaarden en overgangsmaatregelen 1. De bijlagen bij deze verordening kunnen overeenkomstig de procedure van artikel 17, lid 2 worden gewijzigd of aangevuld, teneinde rekening te houden met de wetenschappelijke en technische vooruitgang. Zo nodig raadpleegt de Commissie alvorens een voorstel in te dienen de Europese Autoriteit voor de voedselveiligheid. 2. Overeenkomstig artikel 17, lid 2 kunnen uitvoeringsbepalingen worden vastgesteld die uniforme omzetting van deze verordening moeten waarborgen. In de gevallen waarin het noodzakelijk is, raadpleegt de Commissie alvorens een voorstel in te dienen de Europese Autoriteit voor de voedselveiligheid. 3. Overeenkomstig artikel 17, lid 2 kunnen overgangsmaatregelen worden vastgesteld. Artikel 15 Uitvoeringsbepalingen In de in artikel 14, lid 2, genoemde uitvoeringsbepalingen kunnen met name worden vastgelegd: Artikel 16 Flexibiliteit 1. De lidstaten mogen, zonder daarbij de doelstellingen van deze verordening in het gedrang te brengen, overeenkomstig de leden 2 tot en met 5 nationale maatregelen treffen om de in de bijlagen vastgestelde voorschriften aan te passen. 2. De in lid 1 bedoelde nationale maatregelen: 3. Lidstaten die nationale maatregelen als bedoeld in lid 2 willen treffen, stellen de Commissie en de andere lidstaten daarvan in kennis. Deze kennisgeving omvat: 4. De andere lidstaten hebben na ontvangst van de kennisgeving als bedoeld in lid 3 drie maanden de tijd om schriftelijke opmerkingen aan de Commissie toe te zenden. De Commissie kan de lidstaten raadplegen in het in artikel 17, lid 1, bedoelde comité en is gehouden deze mogelijkheid te gebruiken wanneer zij schriftelijke opmerkingen van een of meer lidstaten ontvangt. De Commissie kan volgens de in artikel 17, lid 2, bedoelde procedure besluiten of de voorgenomen maatregelen, zo nodig na passende wijzigingen, kunnen worden toegepast. In voorkomend geval kan de Commissie overeenkomstig de leden 1 en 2 algemene maatregelen voorstellen. 5. De lidstaten kunnen nationale maatregelen tot aanpassing van de voorschriften in bijlage I uitsluitend vaststellen: Artikel 17 Procedure van het Permanent Comité 1. De Commissie wordt bijgestaan door het Permanent Comité voor de voedselketen en de diergezondheid, dat is opgericht ingevolge artikel 58 van Verordening (EG) nr. 178/2002. 2. In de gevallen waarin wordt verwezen naar dit artikel, zijn, de artikelen 5 en 7 van Besluit 1999/468/EG van toepassing, met inachtneming van artikel 8 van dat besluit. 3. De in artikel 5, lid 6, van Besluit 1999/468/EG bedoelde termijn wordt vastgesteld op drie maanden. 4. Het Comité stelt zijn reglement van orde vast. Artikel 18 Inwerkingtreding Deze verordening treedt in werking op de dag van haar bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese Unie . De verordening is ..... (12) van toepassing. Deze verordening is verbindend in al haar onderdelen en rechtstreeks toepasselijk in elke lidstaat. Gedaan te Voor het Europees Parlement Voor de Raad De Voorzitter De Voorzitter BIJLAGE I VERS VLEES De in deze bijlage aangegeven specifieke voorschriften zijn van toepassing op slachthuizen, bedrijven waar wild verwerkt wordt en uitsnijderijen. Hoofdstuk I Typen controles en beslissingen naar aanleiding van controles I. HET TAKENPAKKET VAN DE OFFICIËLE DIERENARTS I.1 Controles De officiële dierenarts voert controles in vleesbedrijven uit om na te gaan of het levensmiddelenbedrijf de voorschriften van Verordening (EG) nr. .../2003 van ... [inzake levensmiddelenhygiëne], Verordening (EG) nr. .../2003 van ... [houdende vaststelling van specifieke hygiënevoorschriften voor levensmiddelen van dierlijke oorsprong] en Verordening (EG) nr. 1774/2002 van het Europees Parlement en de Raad van 3 oktober 2002 houdende vaststelling van gezondheidsvoorschriften voor niet voor menselijke consumptie bestemde dierlijke bijproducten (13) naleeft en bijgevolg alles in het werk stelt om de veiligheid van het vlees en de toepassing van de goede hygiënische praktijken te waarborgen. Concreet gaat het onder meer om de volgende controles: A. Controle van de goede hygiënische praktijken. Gecontroleerd moet worden of de levensmiddelenbedrijven continu hun eigen procedures naleven met betrekking tot: B. Controle van de op HACCP (Hazard Analysis and Critical Control Points) gebaseerde procedures. Doel: nagaan of alle HACCP-beginselen voortdurend en juist worden toegepast en of de op HACCP gebaseerde procedures: de voorwaarden creëren dat de te slachten dieren: waarborgen, voor zover mogelijk, dat het vlees aan het einde van het slachtproces: C. Audits van het gebruik van handboeken/leidingen/gidsen Als het levensmiddelenbedrijf , om aan de wettelijke voorschriften te voldoen, gebruik maakt van nationale of communautaire praktijkgidsen, dient het correcte gebruik van deze gidsen te worden gecontroleerd. D. Uitvoering van deze audits Bij de uitvoering van de verschillende audits moet bijzondere aandacht worden besteed aan: I.2 Inspectietaken van de officiële dierenarts De officiële dierenarts houdt bij het toezicht rekening met de resultaten van de in punt I.1 vermelde controles. Deze controleresultaten zijn waar dat relevant is van invloed op de manier waarop de officiële dierenarts toezicht uitoefent. De volgende thema's vallen onder de inspectietaken: A. Informatie over de voedingsketen 1. De officiële dierenarts moet vóór het slachten van de dieren alle relevante gegevens in de documenten van het bedrijf van herkomst van de dieren, die het levensmiddelenbedrijf daarvan krachtens Verordening (EG) nr. .../... [inzake levensmiddelenhygiëne] moet overleggen, controleren en analyseren. Deze informatie behelst ten minste: 2. Overeenkomstig de procedure van artikel 17 worden vastgesteld: 3. De officiële dierenarts controleert of aan de communautaire en nationale voorschriften inzake dierenwelzijn (bijvoorbeeld de voorschriften inzake de bescherming van dieren bij het slachten en tijdens het vervoer) wordt voldaan. 4. Bij de uitvoering van zijn inspectietaken houdt de officiële dierenarts rekening met de officiële certificaten die de dieren vergezellen, en met eventuele verklaringen van dierenartsen die de primaire productie controleren, met inbegrip van officiële en erkende dierenartsen die betrokken zijn bij een bewakingsnetwerk als bedoeld in artikel 14 van Richtlijn 64/432/EEG van de Raad van 26 juni 1964 inzake veterinairrechtelijke vraagstukken op het gebied van het intracommunautaire handelsverkeer in runderen en varkens (14) . 5. Als levensmiddelenbedrijven die deel van de voedingsketen uitmaken, via geïntegreerde of particuliere controlesystemen, certificaten van onafhankelijke derden, of andere middelen, bijkomende maatregelen nemen om de voedselveiligheid te waarborgen, en als deze maatregelen met bewijsstukken kunnen worden gestaafd en de betrokken dieren duidelijk identificeerbaar zijn, kan de officiële dierenarts hiermee rekening houden wanneer hij toezicht uitoefent en de HACCP-gebaseerde procedures evalueert. B. Antemortemkeuring (15) 1. De officiële dierenarts moet vóór het slachten alle dieren aan een antemortemkeuring onderwerpen. De dieren moeten binnen 24 uur na aankomst in het slachthuis en minder dan 24 uur vóór het slachten worden gekeurd. Voorts kan de officiële dierenarts te allen tijde een keuring eisen. 2. Op basis van de keuring moet kunnen worden geconstateerd of: 3. De officiële dierenarts moet in het slachthuis alle dieren die volgens het levensmiddelenbedrijf van het slachthuis of officiële assistenten niet voor menselijke consumptie mogen worden geslacht, aan een klinisch onderzoek onderwerpen. 4. Wanneer daarin in deze verordening is voorzien, kan de antemortemkeuring gedeeltelijk op het bedrijf van herkomst van de dieren worden verricht. 5. Bij een noodslachting buiten het slachthuis onderzoekt de officiële dierenarts in het slachthuis het certificaat dat door de betreffende dierenarts is opgesteld overeenkomstig Verordening (EG) nr. .../... [houdende vaststelling van specifieke hygiënevoorschriften voor levensmiddelen van dierlijke oorsprong]. C. Dierenwelzijn De officiële dierenarts controleert of aan de communautaire voorschriften inzake dierenwelzijn (bijvoorbeeld de voorschriften inzake de bescherming van dieren bij het slachten en tijdens het vervoer) wordt voldaan. D. Vleeskeuring 1. Het karkas en het bijgevoegde slachtafval moeten onverwijld aan een vleeskeuring worden onderworpen. Alle externe oppervlakken moeten worden gekeurd; voor dat doel kan een minimaal hanteren van het karkas en/of het slachtafval, of speciale technische uitrusting, noodzakelijk zijn. Bijzondere aandacht dient te worden besteed aan het opsporen van zoönoses, ziekten die voorkomen op lijst A van het OIE, en andere meldingsplichtige ziekten. De snelheid van de slachtlijn en het voor de keuring beschikbare personeel moeten een degelijke keuring mogelijk maken. Op grond van de beginselen van risicoanalyse en afhankelijk van de diersoort, het type bedrijf en het land of de regio van herkomst kunnen bijkomende palpaties, incisies of laboratoriumtests nodig zijn (zie hoofdstuk 3). 2. Er moet bijkomend onderzoek worden verricht (bijvoorbeeld laboratoriumtests en palpaties/incisies van delen van het karkas en het slachtafval) om: 3. Karkassen van tamme eenhoevigen, van runderen van meer dan zes maanden oud, en van varkens van meer dan vier weken oud, dienen voor de vleeskeuring in de lengte in tweeën gesneden te zijn, langs de ruggengraat. Als dat voor de inspectie noodzakelijk is, kan de officiële dierenarts verlangen dat een kop of karkas in de lengte wordt doorgesneden. Echter, om rekening te houden met technologische ontwikkelingen of met bijzondere sanitaire omstandigheden, kan de bevoegde autoriteit toestaan dat karkassen van tamme eenhoevigen, van runderen van meer dan zes maanden oud, en van varkens van meer dan vier weken oud, voor vleeskeuring worden aangeboden zonder in tweeën gesneden te zijn. 4. Bij de keuringen moeten de nodige voorzorgen worden genomen om besmetting van vlees ten gevolge van het palperen, het versnijden of het maken van insnijdingen tot een minimum te beperken. 5. Alternatieve procedures, serologische of andere laboratoriumtests kunnen, na raadpleging van de Europese Autoriteit voor de voedselveiligheid en met inachtneming van de in artikel 17 bedoelde procedure, de in Hoofdstuk 3 beschreven specifieke vleeskeuringsprocedures vervangen, wanneer deze ten minste een gelijkwaardig niveau van zekerheid bieden. Een besluit hierover wordt door de bevoegde autoriteit genomen. 6. Ingeval van een noodslachting moet het karkas zo spoedig mogelijk aan een vleeskeuring worden onderworpen, overeenkomstig de leden 1 tot en met 5, voordat het geschikt wordt verklaard voor menselijke consumptie. E. Gespecificeerd risicomateriaal De officiële dierenarts controleert – overeenkomstig de wetgeving inzake gespecificeerd risicomateriaal – het verwijderen, afscheiden, kleuren en (zo nodig) merken van gespecificeerd risicomateriaal. De officiële dierenarts ziet er op toe dat het levensmiddelenbedrijf de nodige maatregelen treft om te voorkomen dat vlees bij het slachten (met inbegrip van het verdoven) en verwijderen van gespecificeerd risicomateriaal met gespecificeerd risicomateriaal wordt besmet. F. Laboratoriumtests en basislijnonderzoeken naar ziekteverwekkers 1. De officiële dierenarts neemt monsters en zorgt ervoor dat de monsters overeenkomstig de specifieke bepalingen terzake en rekening houdend met andere communautaire voorschriften inzake zoönoses, overdraagbare spongiforme encefalopathieën en residuen worden geïdentificeerd en verpakt en naar het aangewezen laboratorium worden gestuurd in het kader van: 2. Zo nodig moeten – overeenkomstig de procedure van artikel 17 – gedetailleerde voorschriften voor het uitvoeren van laboratoriumtests worden vastgesteld, met inbegrip van specifieke voorschriften voor basislijnonderzoeken naar salmonella, campylobacter, verotoxineproducerende Escherichia coli en multiresistente bacteriestammen. G. Gezondheids- en identificatiemerk:. 1. Na de vleeskeuring moeten karkassen, halve karkassen, kwart karkassen en in drieën gesneden karkassen met behulp van een stempel met rode inkt of een brandmerk aan de buitenkant gemerkt worden, zodanig dat het nummer van de vestiging gemakkelijk zichtbaar is. 2. Daartoe dient de officiële dierenarts toezicht uit te oefenen op: 3. Het gezondheidsmerk mag alleen worden aangebracht als het dier (waarvan het vlees afkomstig is) antemortem is gekeurd door de officiële dierenarts (18) en als aan alle andere voorschriften van deze verordening is voldaan. Wanneer het geslachte dier tot de uitslag van het trichinoseonderzoek of het residuonderzoek kan worden geïdentificeerd, kan het gezondheidsmerk eerder worden aangebracht. Voordat het resultaat van het trichonoseonderzoek beschikbaar is, mag het geslachte dier of het daarvan vervaardigde product evenwel niet in de handel worden gebracht. 4. Het gezondheidsmerk moet: 5. Karkassen moeten met rode inkt worden gestempeld of worden gebrandmerkt overeenkomstig punt 4: 6. De levers van runderen, varkens en eenhoevigen moeten onmiddellijk worden gemerkt overeenkomstig punt 4, hetzij door een brandmerk aan te brengen rechtstreeks op het product, hetzij op de onmiddellijke verpakking of de verpakking. Het merk bedoeld in punt 4 moet worden aangebracht op een aan de onmiddellijke verpakking of verpakking gehecht label of op de verpakking worden gedrukt . 7. Alle andere voor menselijke consumptie bestemde kleinere producten van het slachten moeten onmiddellijk worden gemerkt overeenkomstig punt 4, hetzij op het product zelf, hetzij op de onmiddellijke verpakking of de verpakking. Het merk als bedoeld in punt 4 moet worden aangebracht op een aan de onmiddellijke verpakking of de verpakking gehecht label of op de verpakking worden afgedrukt. 8. Verpakkingen moeten in alle gevallen worden gemerkt overeenkomstig punt 9. 9. Verpakt gesneden vlees en verpakt slachtafval als bedoeld in punt 6 en 7 moet voorzien zijn van een gezondheidsmerk overeenkomstig punt 4. Het merk moet worden aangebracht op een aan de verpakking gehecht label of op de verpakking worden afgedrukt, zodanig dat het wordt vernietigd als de verpakking wordt geopend. Het niet vernietigen van het merk kan alleen worden toegestaan als de verpakking zelf door het openen wordt vernietigd. Echter, als de onmiddellijke verpakking de beschermende functie van verpakking vervult, kan dit label ook daaraan worden gehecht. 10. Als vers vlees is verpakt in kleine porties voor rechtstreekse verkoop aan de consument, zijn de punten 7 en 9 van toepassing. De bepalingen onder punt 4 betreffende de afmetingen van het merk zijn niet noodzakelijk van toepassing op de merking ingevolge dit punt. Als vlees wordt herverpakt in een andere fabriek dan die waar het oorspronkelijk in de onmiddellijke verpakking is gedaan, moet de onmiddellijke verpakking voorzien zijn van het gezondheidsmerk van deze oorspronkelijke uitsnijderij, en moet de verpakking voorzien zijn van het gezondheidsmerk van het verpakkingscentrum. 11. Vlees van eenhoevigen en de verpakking daarvan dient voorzien te zien van een speciaal merk, te bepalen overeenkomstig de in artikel 17 vastgelegde procedure. 12. De voor de gezondheidsmerken gebruikte kleurstoffen moeten voorkomen in de relevante communautaire wetgeving inzake kleurstoffen die in levensmiddelen mogen worden gebruikt. 13. Gezondheidsmerken mogen niet worden verwijderd, tenzij het vlees verder wordt verwerkt in een ander goedgekeurd bedrijf, waar het oorspronkelijke merk dan moet worden vervangen door het merk van die vestiging. De traceerbaarheid moet met schriftelijke bewijsstukken worden gewaarborgd. H. Mededeling van de keuringsresultaten 1. De keuringsresultaten worden door de officiële dierenarts opgetekend en geëvalueerd. Wanneer een voor de gezondheid van mens of dier gevaarlijke ziekte of aandoening worden gediagnosticeerd of inbreuken op het dierenwelzijn worden vastgesteld, wordt die informatie meegedeeld De officiële dierenarts kan bepaalde mededelingen achterwege laten, wanneer deze voor de betrokken persoon niet relevant zijn. Na die mededeling moeten de verantwoordelijke personen op het gebied waarvoor zij verantwoordelijk zijn de nodige maatregelen treffen om de situatie te verhelpen. 2. De keurings- en testresultaten worden aan alle relevante databases doorgegeven. 3. Als de betrokken dieren zijn gefokt in een andere lidstaat of in een derde land, moet de vaststelling van een voor de gezondheid van mens of dier gevaarlijke ziekte of aandoening, of van inbreuken op het dierenwelzijn, worden medegedeeld aan het levensmiddelenbedrijf en aan de centrale bevoegde autoriteit van het land waar dat vleesbedrijf is gevestigd. Deze autoriteit informeert de Commissie indien de betrokken dieren in een derde land zijn gefokt. 4. Als de officiële dierenarts bij de verrichting van ante- of vleeskeuringen of enige andere inspectie-activiteit een vermoeden krijgt van de aanwezigheid van een op lijst A van het OIE voorkomende ziekteverwekker, stelt hij de centrale bevoegde autoriteit daarvan onmiddellijk op de hoogte. Hij treft dan alle noodzakelijke maatregelen en voorzorgen om de mogelijke verspreiding van de besmettelijke ziekteverwekker te voorkomen. Dit omvat de sluiting van de vestiging, met een verbod op vervoer van dieren van of naar het terrein, totdat is vastgesteld dat de ziekteverwekker toch niet aanwezig is of totdat alle noodzakelijke beperkende en andere maatregelen zijn getroffen. 5. Zo nodig worden – overeenkomstig de procedure van artikel 17 – gedetailleerde voorschriften voor het meedelen van keuringsresultaten vastgesteld. II. BESLISSINGEN NAAR AANLEIDING VAN CONTROLES Als controles tekortkomingen, overtredingen of onregelmatigheden aan het licht brengen, moeten passende maatregelen worden genomen. Deze omvatten: A. Beslissingen naar aanleiding van de controle van de goede hygiënische praktijken en de op HACCP gebaseerde procedures 1. Als de controle van de goede hygiënische praktijken en de op HACCP gebaseerde procedures niet-naleving aan het licht brengt, eist de officiële dierenarts dat het levensmiddelenbedrijf de procesbeheerssystemen onmiddellijk controleert, zo mogelijk de oorzaak van de problemen opspoort, de niet-naleving corrigeert, en herhaling in de toekomst voorkomt. De officiële dierenarts moet , afhankelijk van de aard van de problemen, de nodige maatregelen nemen, bijvoorbeeld de snelheid van het proces verminderen , of dit proces afbreken. 2. Als uit de controle van de goede hygiënische praktijken of de op HACCP gebaseerde procedures, of uit ander onderzoek, blijkt dat de kans bestaat dat vlees dat krachtens II.E ongeschikt voor menselijke consumptie is, in de handel wordt gebracht en het levensmiddelenbedrijf nalaat de procedures onmiddellijk aan te passen, moet het slachten of uitsnijden worden stopgezet. Het proces mag pas worden hervat als de officiële dierenarts van mening is dat de situatie onder controle is. Een vergelijkbare procedure dient te worden toegepast voorzover de officiële dierenarts zulks nodig acht. 3. Zo nodig geeft de officiële dierenarts de opdracht vlees terug te roepen, nader te onderzoeken, en indien nodig uit de circulatie te nemen en/of te vernietigen. 4. Als het proces als gevolg van dezelfde of andere oorzaken herhaaldelijk moet worden stilgelegd en het levensmiddelenbedrijf niet kan voorkomen dat dezelfde problemen zich steeds opnieuw voordoen, moeten de bevoegde autoriteiten de procedure starten om de erkenning van de inrichting in te trekken. Het ter zake dienende besluit wordt onverwijld gepubliceerd. 5. De lidstaten dragen er zorg voor dat er voor levensmiddelenbedrijven toereikende beroepsmogelijkheden bestaan. De toepassing van de beroepsmogelijkheden mag er niet toe leiden dat de uitvoering van de in deze verordening vastgestelde maatregelen vertraagd of uitgesteld worden. B. Beslissingen met betrekking tot de informatie over de productieketen 1. Indien de administratie van het bedrijf van herkomst niet de relevante voedselveiligheidsgegevens bevat, hoewel deze beschikbaar zijn, dan mogen de dieren niet voor de slacht worden geaccepteerd. De exploitant van het slachthuis neemt maatregelen, zodat de noodzakelijke gegevens zo snel mogelijk alsnog worden ingediend en stelt in overleg met de officiële dierenarts maatregelen vast om het welzijn van de dieren te waarborgen. De kosten van deze maatregelen worden gedragen door de instelling die de vertraging veroorzaakt. Indien al deze maatregelen niet de gegevens opleveren die noodzakelijk zijn voor de voedselveiligheid, dan moeten de dieren apart worden gedood en ongeschikt voor menselijke consumptie worden verklaard. 2. Indien buiten het slachthuis noodslachtingen worden uitgevoerd moeten eveneens gegevens over de productieketen ter beschikking worden gesteld alvorens het karkas kan worden vrijgegeven voor menselijke consumptie. In afwachting van een definitieve beslissing worden de karkassen en het bijbehorende slachtafval apart opgeslagen. Indien gegevens ontbreken moet het karkas als ongeschikt voor menselijke consumptie worden verklaard. 3. Als uit de begeleidende verslagen, documenten en andere gegevens blijkt dat: mogen deze dieren niet worden geslacht, tenzij de in het Gemeenschapsrecht vastgelegde procedures om de gevaren voor de gezondheid van mens en dier te elimineren, worden gevolgd. Als de dieren zich reeds in het slachthuis bevinden, moeten ze afzonderlijk worden gedood en ongeschikt voor menselijke consumptie worden verklaard, waarbij de eventueel noodzakelijke voorzorgsmaatregelen ter bescherming van de gezondheid van mens en dier moeten worden genomen. Als de officiële dierenarts dat nodig acht, moeten op het bedrijf van herkomst officiële controles worden uitgevoerd. 4. Indien de bevoegde autoriteit vaststelt dat de begeleidende verslagen, documenten en andere gegevens niet overeenstemmen met de feitelijke situatie op het bedrijf van herkomst, of met de feitelijke toestand van de dieren, of gericht zijn op bewuste misleiding van de officiële dierenarts, dient de bevoegde autoriteit maatregelen te nemen ten aanzien van de voor het betreffende bedrijf verantwoordelijke persoon, of andere betrokkenen, onder andere door aanvullende controles te laten verrichten. De kosten van deze aanvullende controles worden gedragen door het levensmiddelenbedrijf van het bedrijf van herkomst of door de andere betrokkenen. C. Beslissingen met betrekking tot levende dieren 1. Wanneer dieren niet naar behoren zijn geïdentificeerd, of wanneer de herkomst cq. de indeling niet door andere middelen kan worden vastgesteld, besluit de officiële dierenarts of zij geslacht mogen worden. Als de officiële dierenarts het met het oog op het voorkomen van risico's voor de gezondheid van mens en dier nodig acht, moeten deze dieren afzonderlijk worden gedood. Voorts kan de officiële dierenarts bepalen dat ten behoeve van een besluit op het bedrijf van herkomst officiële controles worden uitgevoerd. 2. Als ernstige redenen van dierenwelzijn kunnen worden ingeroepen, mogen paarden worden geslacht, zelfs als de wettelijk vereiste informatie over de identiteit van de dieren ontbreekt. Zolang deze informatie ontbreekt, kunnen de karkassen van de dieren niet voor menselijke consumptie geschikt worden verklaard. Hetzelfde geldt voor noodslachtingen buiten het slachthuis. 3. Dieren waarvan de huid, de pels of de vacht in zodanige staat verkeert dat er bij het slachten een verhoogd risico van besmetting van het vlees bestaat, mogen niet voor menselijke consumptie worden geslacht. 4. Dieren die lijden aan een ziekte of aandoening die op dieren of mensen kan worden overgedragen door contact met of het eten van het vlees, en meer algemeen dieren die klinische symptomen van systemische ziekten of sterke vermagering vertonen, mogen niet voor menselijke consumptie worden geslacht. Deze dieren moeten afzonderlijk worden gedood, waarbij ervoor moet worden gezorgd dat andere dieren of karkassen niet besmet raken, en ongeschikt voor menselijke consumptie worden verklaard. 5. Het slachten van dieren waarbij een ziekte of aandoening wordt vermoed die negatieve gevolgen kan hebben voor de gezondheid van mens of dier, moet worden uitgesteld. De betrokken dieren moeten grondig worden onderzocht om een diagnose te kunnen stellen. Wanneer een vleeskeuring noodzakelijk is om een diagnose te kunnen stellen, kan de officiële dierenarts besluiten de dieren aan een vleeskeuring te onderwerpen. Zo nodig kan de officiële dierenarts ook monsters voor laboratoriumonderzoek laten nemen. Deze dieren moeten apart of aan het einde van het normale slachtproces worden geslacht, waarbij alle noodzakelijke voorzorgsmaatregelen moeten worden genomen om eventuele besmetting van ander vlees te voorkomen. 6. Voor dieren waarin meer residuen van veterinaire geneesmiddelen dan het Gemeenschapsrecht toestaat, of residuen van verboden stoffen, worden aangetroffen, gelden de bepalingen van Richtlijn 96/23/EG. 7. De behandeling van dieren in het kader van een bijzonder programma voor de bestrijding of de uitroeiing van een bepaalde ziekte, bijvoorbeeld brucellose of tuberculose of een andere zoönose zoals salmonellose, moet plaatsvinden onder rechtstreeks toezicht van de officiële dierenarts en onder de door hem vastgestelde voorwaarden. De maatregelen en de voorwaarden waaronder deze slachtingen worden verricht, worden door de bevoegde autoriteit vastgesteld. 8. Als dieren eenmaal op het terrein van een slachthuis zijn, mogen zij het slachthuis niet meer levend verlaten, tenzij de installatie ernstig ontregeld raakt. In een dergelijk geval is alleen rechtstreeks vervoer naar een ander slachthuis toegestaan indien dit nodig is met het oog op het dierenwelzijn en de dieren in een dusdanige conditie verkeren dat er een verhoogd risico bestaat op besmetting van het vlees tijdens de slacht. D. Beslissingen met betrekking tot het dierenwelzijn 1. Als tijdens het slachten of doden de voorschriften inzake dierenbescherming niet worden nageleefd, gelast de officiële dierenarts het levensmiddelenbedrijf onmiddellijk de nodige corrigerende maatregelen te nemen om soortgelijke problemen in de toekomst te voorkomen. Afhankelijk van de aard van het probleem kan de officiële dierenarts maatregelen nemen als bijvoorbeeld het vertragen of stopzetten van het slachtproces. Zo nodig stelt de officiële dierenarts andere bevoegde autoriteiten op de hoogte. 2. Als de officiële dierenarts vaststelt dat de voorschriften inzake de bescherming van dieren tijdens het transport niet worden nageleefd, neemt hij, overeenkomstig het Gemeenschapsrecht, de nodige maatregelen. Het desbetreffende besluit moet onverwijld worden gepubliceerd. E. Beslissingen met betrekking tot het vlees 1. Het volgende vlees moet ongeschikt voor menselijke consumptie worden verklaard: 2. De officiële dierenarts stelt vast welke producten op grond van Verordening EG nr. 1774/2002 als voeder voor gezelschapsdieren op de markt mogen worden gebracht. Hoofdstuk 2 Verantwoordelijkheden en frequentie van controles I. HET KEURINGSTEAM Bij de in hoofdstuk 1 vermelde controles kan de officiële dierenarts officiële assistenten of personeel van het bedrijf inschakelen, die onder zijn gezag en verantwoordelijkheid staan. De officiële assistenten of het personeel van het bedrijf maken deel uit van een onafhankelijk keuringsteam onder gezag en verantwoordelijkheid van de officiële dierenarts. De officiële assistenten kunnen de volgende taken verrichten: II. DE FREQUENTIE VAN CONTROLES 1. De bevoegde autoriteiten zorgen ervoor dat de vleesbedrijven naar behoren officieel worden gecontroleerd. De aard en de intensiteit van het officiële toezicht dienen gebaseerd te zijn op een regelmatige beoordeling van de risico's voor de gezondheid van mens en dier, de aspecten in verband met het welzijn van de dieren, de geschiktheid van de producten gezien de soort en categorie van de geslachte dieren, het type proces en het betrokken levensmiddelenbedrijf . Bij de berekening van het bij de slachtlijn benodigde personeel dient een wetenschappelijke benadering te worden gevolgd. Er dient voldoende personeel of personeel van het bedrijf voor de officiële controles beschikbaar te zijn om aan alle voorschriften van deze verordening te kunnen voldoen. 2. Er moet vooral op worden toegezien dat: Voor pluimvee geldt deze flexibele regeling, op basis van een risicoanalyse per geval, eventueel ook voor andere dan kleine slachthuizen. Het begrip "klein bedrijf" zal zo nodig – overeenkomstig de procedure van artikel 17 – worden gedefinieerd om een uniforme toepassing van deze regel te waarborgen. Bovendien moeten binnen de vestiging de verantwoordelijkheden voor productie en keuring gescheiden zijn en moet het bedrijf dat gebruik wil maken van bedrijfskeurders over een internationaal erkende certificering beschikken. A. Vakbekwaamheidseisen voor officiële dierenartsen 1. Alleen dierenartsen die zijn geslaagd voor een proef die is georganiseerd door de bevoegde autoriteit, als omschreven in Verordening (EG) nr. .../... [inzake officiële controles op diervoeders en levensmiddelen] of door een door de centrale autoriteiten daartoe aangewezen organisatie, dan wel het beroep van dierenarts reeds uitoefenen, of wier beroepsopleiding aan de vereisten van deze verordening beantwoordt, kunnen tot officiële dierenarts worden benoemd. 2. De volgende onderwerpen moeten tijdens de proef op zijn minst aan bod komen: 3. De dierenarts moet in staat zijn tot multidisciplinaire samenwerking. 4. Zo nodig worden, overeenkomstig de procedure van artikel 17 , gedetailleerde regels met betrekking tot de inhoud van de test vastgesteld. 5. Voorts moeten dierenartsen een praktische opleiding van ten minste 200 uur volgen om als officiële dierenarts te worden aangesteld. De praktische opleiding wordt door officiële dierenartsen gegeven in slachthuizen, uitsnijderijen, grensinspectieposten voor vers vlees en bedrijven. Tijdens de opleiding moet onder meer aandacht worden geschonken aan auditing van systemen voor het beheer van de voedselveiligheid. 6. De officiële dierenarts moet zich via permanente educatie en vakliteratuur van nieuwe ontwikkelingen en van de actuele stand van de wetenschap op de hoogte houden. 7. Reeds als officiële dierenartsen aangestelde dierenartsen en part-time officiële dierenartsen moeten zo nodig via permanente educatie de nodige kennis over de bovenstaande onderwerpen opdoen. De bevoegde autoriteiten treffen daartoe de nodige maatregelen. 8. De lidstaten kunnen, in afwijking van de punten 1 tot 5, bijzondere uitzonderingsregels vaststellen voor officiële dierenartsen op deeltijdbasis die verantwoordelijk zijn voor de controle van kleine ambachtelijke bedrijven. B. Vakbekwaamheidseisen voor assistenten 1. Alleen dierenartsen die voor een door de bevoegde autoriteiten van de lidstaten (of een door de centrale autoriteiten daartoe aangewezen organisatie) georganiseerde proef zijn geslaagd, kunnen tot officiële assistent worden benoemd. 2. Alleen kandidaten die kunnen aantonen dat zij: mogen deelnemen aan bovenbedoelde proef. De praktische opleiding wordt, onder toezicht van een officiële dierenarts, gegeven in slachthuizen, uitsnijderijen, inspectieposten voor vers vlees en bedrijven. 3. Bij de opleiding en de tests staat ofwel rood vlees of vlees van pluimvee centraal. Wie echter voor een van beide categorieën een opleiding heeft gevolgd en voor de desbetreffende test is geslaagd, mag na een verkorte opleiding de test voor de andere categorie afleggen. 4. De proef voor assistenten bestaat uit een theoretisch gedeelte en een praktisch gedeelte en heeft betrekking op de volgende onderwerpen: − HACCP en de controle van op HACCP gebaseerde procedures; C) Vakbekwaamheidseisen van het personeel van de vestiging Personeel van de vestiging dat taken verricht van officiële assistenten onder toezicht van de officiële dierenarts moet voldoen aan dezelfde vakbekwaamheidseisen als onder B hierboven voor officiële assistenten zijn vermeld. Dit personeel van de vestiging zorgt ook voor geactualiseerde kennis en houdt nieuwe ontwikkelingen bij door middel van jaarlijkse activiteiten op het gebied van permanente educatie alsmede vakliteratuur. Hoofdstuk 3 Specifieke voorschriften De specifieke voorschriften in dit hoofdstuk zijn van toepassing in aanvulling op de voorschriften van de hoofdstukken 1 en 2. I. ALS HUISDIER GEHOUDEN RUNDEREN I.1 Meer dan zes weken oude runderen A. Informatie over de voedingsketen 1. Dieren afkomstig van eenzelfde bedrijf mogen pas naar het slachthuis worden gebracht nadat de exploitant van het slachthuis en de officiële dierenarts alle informatie als bedoeld in hoofdstuk 1, I, 2.A hebben ontvangen. Met het slachten mag pas worden begonnen indien de officiële dierenarts geen bezwaar aantekent. Vertragingen bij het slachten als gevolg van het laattijdig of onvolledig doorsturen van de vereiste gegevens, dan wel van bijkomende maatregelen moeten aan de primaire producent worden meegedeeld. Eventuele kosten komen voor rekening van diegene die de vertraging heeft veroorzaakt. In alle andere gevallen is de aard en de omvang van de informatie afhankelijk van de productiewijze, de mogelijkheden van de primaire producent en eventuele onvoorziene omstandigheden. Indien de informatie niet bewijskrachtig is, beslist de officiële dierenarts over eventuele bijkomende keuringen en testmethoden voor en tijdens het slachten. Indien op grond van de gebrekkige informatie vermoed wordt dat gevaar bestaat voor mens en dier, moeten de betrokken dieren worden afgemaakt en ongeschikt voor menselijke consumptie worden verklaard. 2. Indien er dwingende redenen toe bestaan, kan de officiële dierenarts beslissen de dieren te laten slachten in het slachthuis, zelfs indien de desbetreffende informatie over de productieketen ontbreekt; toch moet alle informatie over de voedselketen waarover de officiële dierenarts moet beschikken voor een vleeskeuring, aanwezig zijn vooraleer het karkas voor consumptie kan worden vrijgegeven. Zolang de definitieve beslissing hierover niet voorligt, moeten het karkas en het slachtafval afgezonderd van het andere vlees worden opgeslagen. B. Vleeskeuring Karkassen en slachtafval van meer dan zes weken oude runderen worden tijdens de vleeskeuring aan de volgende procedures onderworpen: a) visueel onderzoek van de kop en de keel. De lymfklieren voor en achter in de keelholte, alsmede de oorspeeksellymfklieren (Lnn. retropharyngiales, mandibulares et parotidei) moeten worden ingesneden en onderzocht. De uitwendige kauwspieren, waarin twee parallel met de onderkaak lopende sneden moeten worden aangebracht, en de inwendige kauwspieren, waarin een vlakke snede moet worden aangebracht, moeten worden onderzocht. De tong moet zo ver worden losgesneden dat een nauwkeurig visueel onderzoek van mond- en keelholte mogelijk is en moet zelf visueel worden onderzocht en gepalpeerd. De tonsillen moeten worden verwijderd; c) visueel onderzoek van het hartzakje en het hart; in het hart dient een overlangse snede te worden aangebracht waardoor de beide kamers worden geopend en de scheidingswand ervan wordt ingesneden; d) visueel onderzoek van het middenrif; e) visueel onderzoek en palpatie van de lever en de lymfklieren aan de lever en aan de alvleesklier (Lnn. portales); een insnijding aan de maagzijde van de lever en een insnijding aan de basis van de Spiegelse kwab voor onderzoek van de galwegen; f) visueel onderzoek van het maag-darmkanaal, het mesenterium en de lymfklieren behorende bij de magen en het mesenterium (Lnn. gastrici, mesenterici, craniales et caudales); palpatie van de lymfklieren behorende bij de magen en het mesenterium en, indien nodig, insnijding van die lymfklieren; g) visueel onderzoek en, indien nodig, palpatie van de milt; h) visueel onderzoek van de nieren en, indien nodig, insnijding van de nieren en hun lymfklieren (Lnn. renales); i) visueel onderzoek van het borstvlies en het buikvlies; j) visueel onderzoek van de geslachtsorganen; k) visueel onderzoek en, indien nodig, palpatie en insnijding van de uier en zijn lymfklieren (Lnn. supramammarii); bij koeien dient elke helft van de uier door een lange en diepe snede tot de melkboezem (sinus lactiferes) te worden geopend en moeten de lymfklieren van de uier worden ingesneden, behalve indien de uier van menselijke consumptie wordt uitgesloten. I.2 Minder dan zes weken oude runderen Karkassen en slachtafval van minder dan zes weken oude runderen worden tijdens de vleeskeuring aan de volgende procedures onderworpen: a) visueel onderzoek van de kop en de keel. De lymfklieren in de keelholte (Lnn. retropharyngiales) moeten worden ingesneden en onderzocht. onderzoek van de mond en de keelholte; palpatie van de longen; De tonsillen moeten worden verwijderd; b) visueel onderzoek van de longen, de luchtpijp en de slokdarm; palpatie van de longen; de bronchiale en de mediastinale lymfklieren (Lnn. bifurcationes, eparteriales et mediastinales) moeten worden ingesneden en onderzocht. In de luchtpijp en de voornaamste vertakkingen van de bronchiën moet een overlangse snede worden aangebracht en in het onderste derde gedeelte van de longen dient een dwarssnede te worden aangebracht door de voornaamste vertakkingen van de luchtpijp; deze insnijdingen zijn evenwel niet vereist wanneer de longen van menselijke consumptie uitgesloten zijn; c) visueel onderzoek van het hartzakje en het hart; in het hart dient een overlangse snede te worden aangebracht waardoor de beide kamers worden geopend en de scheidingswand ervan wordt ingesneden; d) visueel onderzoek van het middenrif; e) visueel onderzoek van de lever en de lymfklieren aan de lever en aan de alvleesklier (Lnn. portales); palpatie en, indien nodig, insnijding van de lever en de lymfklieren aan de lever; f) visueel onderzoek van het maag-darmkanaal, het mesenterium en de lymfklieren behorende bij de magen en het mesenterium (Lnn. gastrici, mesenterici, craniales et caudales); palpatie van de lymfklieren behorende bij de magen en het mesenterium en, indien nodig, insnijding van die lymfklieren; g) visueel onderzoek en, indien nodig, palpatie van de milt; h) visueel onderzoek van de nieren; indien nodig insnijding van de nieren en hun lymfklieren (Lnn. renales); i) visueel onderzoek van het borstvlies en het buikvlies; j) visueel onderzoek en palpatie van de navelstreek en de gewrichten. Bij twijfel moet de navelstreek worden ingesneden en moeten de gewrichten worden opengesneden; het gewrichtsvocht moet worden onderzocht. II. ALS HUISDIER GEHOUDEN SCHAPEN EN GEITEN Vleeskeuring Karkassen en slachtafval van schapen of geiten worden tijdens de vleeskeuring aan de volgende procedures onderworpen: a) visueel onderzoek van de kop na verwijdering van de huid en, bij twijfel, onderzoek van de keel, de mond, de tong, de lymfklieren achter in de keelholte en de oorspeeksellymfklieren. Onverminderd de veterinairrechtelijke voorschriften, is dit onderzoek niet nodig indien de bevoegde autoriteit kan waarborgen dat de kop, daarbij inbegrepen de tong en de hersenen, van menselijke consumptie wordt uitgesloten; b) visueel onderzoek van de longen, de luchtpijp en de slokdarm; palpatie van de longen en van de bronchiale en de mediastinale lymfklieren (Lnn. bifurcationes, eparteriales et mediastinales); bij twijfel moeten deze organen en lymfklieren worden ingesneden en onderzocht; c) visueel onderzoek van het hartzakje en het hart; bij twijfel moet het hart worden ingesneden en onderzocht; d) visueel onderzoek van het middenrif; e) visueel onderzoek van de lever en de lymfklieren aan de lever en aan de alvleesklier (Lnn. portales); palpatie van de lever en de lymfklieren aan de lever; insnijding aan de maagzijde van de lever voor onderzoek van de galwegen; g) visueel onderzoek en, indien nodig, palpatie van de milt; h) visueel onderzoek van de nieren; indien nodig insnijding van de nieren en hun lymfklieren (Lnn. renales); i) visueel onderzoek van het borstvlies en het buikvlies; j) visueel onderzoek van de geslachtsorganen; l) visueel onderzoek en palpatie van de navelstreek en de gewrichten bij jonge dieren. Bij twijfel moet de navelstreek worden ingesneden en moeten de gewrichten worden opengesneden; het gewrichtsvocht moet worden onderzocht. III. ALS HUISDIER GEHOUDEN EENHOEVIGEN A. Informatie over de voedingsketen De officiële dierenarts controleert het origineel van het paspoort van slachtdieren om na te gaan of het dier voor menselijke consumptie is bestemd. B. Vleeskeuring Karkassen en slachtafval van eenhoevigen worden tijdens de vleeskeuring aan de volgende standaardprocedures onderworpen: a) visueel onderzoek van de kop en, na lossnijden van de tong, de keel; de lymfklieren voor en achter in de keelholte, alsmede de oorspeeksellymfklieren (Lnn. retropharyngiales, mandibulares et parotidei) moeten worden gepalpeerd en, indien nodig, worden ingesneden. De tong moet zover worden losgesneden dat een nauwkeurig visueel onderzoek van mond- en keelholte mogelijk is en moet zelf visueel worden onderzocht en gepalpeerd. De tonsillen moeten worden verwijderd; b) visueel onderzoek van de longen, de luchtpijp en de slokdarm; palpatie van de longen; de bronchiale en de mediastinale lymfklieren aan de bronchiën (Lnn. bifurcationes, eparteriales et mediastinales) moeten worden gepalpeerd en, indien nodig, worden ingesneden. In de luchtpijp en de voornaamste vertakkingen van de bronchiën moet een overlangse snede worden aangebracht en in het onderste derde gedeelte van de longen dient een dwarssnede te worden aangebracht door de voornaamste vertakkingen van de luchtpijp; deze insnijdingen zijn evenwel niet vereist wanneer de longen van menselijke consumptie uitgesloten zijn; c) visueel onderzoek van het hartzakje en het hart; in het hart dient een overlangse snede te worden aangebracht waardoor de beide kamers worden geopend en de scheidingswand ervan wordt ingesneden; d) visueel onderzoek van het middenrif; e) visueel onderzoek, palpatie en, indien nodig, insnijding van de lever en de lymfklieren aan de lever en aan de alvleesklier (Lnn. portales); g) visueel onderzoek en, indien nodig, palpatie van de milt; h) visueel onderzoek en palpatie van de nieren; indien nodig insnijding van de nieren en hun lymfklieren (Lnn. renales); i) visueel onderzoek van het borstvlies en het buikvlies; j) visueel onderzoek van de geslachtsorganen van hengsten en merries; k) visueel onderzoek van de uier en zijn lymfklieren (Lnn. supramammarii) en, indien nodig, insnijding van de lymfklieren van de uier; l) visueel onderzoek en palpatie van de navelstreek en de gewrichten bij jonge dieren. Bij twijfel moet de navelstreek worden ingesneden en moeten de gewrichten worden opengesneden; het gewrichtsvocht moet worden onderzocht; m) onderzoek bij alle grijze of witte paarden op melanose en melanomata; dat onderzoek betreft de spieren en de lymfklieren van de schouders (Lnn. subrhomboidei) onder het kraakbeen van het schouderblad, waarbij een schouder wordt losgemaakt. De nieren moeten worden vrijgemaakt en volledig worden ingesneden voor onderzoek. IV. ALS HUISDIER GEHOUDEN VARKENS A. Antemortemkeuring 1. Een van een bedrijf afkomstige partij varkens mag alleen worden geslacht 2. De op het bedrijf van herkomst te verrichten antemortemkeuring omvat: 3. De officiële dierenarts of een aan een bewakingsnetwerk deelnemende erkende dierenarts, als bedoeld in artikel 14 van Richtlijn 64/432/EEG, voert de antemortemkeuring op het bedrijf uit. De varkens dienen daarna rechtstreeks naar de slacht gestuurd te worden en niet met andere partijen varkens vermengd te worden. 4. Als de dieren reeds op het bedrijf aan een antemortemkeuring zijn onderworpen, mag de antemortemkeuring in het slachthuis tot een identiteitscontrole en screening worden beperkt, waarbij wordt nagegaan of de voorschriften inzake dierenwelzijn zijn nageleefd en er geen symptomen van een aandoening aanwezig zijn die negatieve gevolgen kan hebben voor de gezondheid van mens of dier. 5. Als de dieren op het bedrijf niet aan een antemortemkeuring zijn onderworpen, moet de officiële dierenarts een antemortemkeuring (zie hoofdstuk 1.I.2.B) uitvoeren. 6. Wanneer de varkens niet zijn geslacht binnen drie dagen nadat het in punt 1 bedoelde gezondheidscertificaat is afgegeven: B. Vleeskeuring 1. Karkassen en slachtafval van andere varkens dan die welke onder de volgende omstandigheden worden gefokt : worden bij de vleeskeuring aan de volgende standaardprocedures onderworpen: a) visueel onderzoek van de kop en de keel. De lymfklieren van de onderkaak (Lnn. mandibulares) moeten worden ingesneden en onderzocht. De mond, de keelholte en de tong moeten visueel worden onderzocht; b) visueel onderzoek van de longen, de luchtpijp en de slokdarm; palpatie van de longen en van de bronchiale en de mediastinale lymfklieren (Lnn. bifurcationes, eparteriales et mediastinales); In de luchtpijp en de voornaamste vertakkingen van de bronchiën moet een overlangse snede worden aangebracht en in het onderste derde gedeelte van de longen dient een dwarssnede te worden aangebracht door de voornaamste vertakkingen van de luchtpijp; deze insnijdingen zijn evenwel niet vereist wanneer de longen van menselijke consumptie uitgesloten zijn; c) visueel onderzoek van het hartzakje en het hart; in het hart dient een overlangse snede te worden aangebracht waardoor de beide kamers worden geopend en de scheidingswand ervan wordt ingesneden; d) visueel onderzoek van het middenrif; e) visueel onderzoek van de lever en de lymfklieren aan de lever en aan de alvleesklier (Lnn. portales); palpatie van de lever en de lymfklieren aan de lever; f) visueel onderzoek van het maag-darmkanaal, het mesenterium en de lymfklieren behorende bij de magen en het mesenterium (Lnn. gastrici, mesenterici, craniales et caudales); palpatie van de lymfklieren behorende bij de magen en het mesenterium en, indien nodig, insnijding van die lymfklieren; g) visueel onderzoek en, indien nodig, palpatie van de milt; h) visueel onderzoek van de nieren; indien nodig insnijding van de nieren en hun lymfklieren (Lnn. renales); i) visueel onderzoek van het borstvlies en het buikvlies; j) visueel onderzoek van de geslachtsorganen; k) visueel onderzoek van de uier en de lymfklieren daarvan (Lnn. supramammarii); bij zeugen moeten de lymfklieren van de uier worden ingesneden; l) visueel onderzoek en palpatie van de navelstreek en de gewrichten bij jonge dieren; bij twijfel moet een insnijding in de navelstreek worden aangebracht en moeten de gewrichten worden opengesneden; m) onderzoek op trichinose. V. PLUIMVEE A. Antemortemkeuring 1. Een van een bedrijf afkomstige partij pluimvee mag alleen worden geslacht 2. De op het bedrijf van herkomst te verrichten antemortemkeuring omvat: 3. De antemortemkeuring op het bedrijf wordt uitgevoerd door de officiële dierenarts. 4. Als de dieren reeds op het bedrijf aan een antemortemkeuring zijn onderworpen, mag de antemortemkeuring in het slachthuis worden beperkt tot een identiteitscontrole en een screening, waarbij wordt nagegaan of de voorschriften inzake dierenwelzijn zijn nageleefd en er geen symptomen van een aandoening aanwezig zijn die negatieve gevolgen kan hebben voor de gezondheid van mens of dier. De screening mag door een officiële assistent worden uitgevoerd. 5. Als de dieren op het bedrijf niet aan een antemortemkeuring zijn onderworpen, moet de officiële dierenarts onderzoek doen om na te gaan of de vogels: en, waar nodig, tests uitvoeren op de aanwezigheid van zoönoseverwekkers. 6. Wanneer de vogels niet zijn geslacht binnen drie dagen nadat het in punt 1 bedoelde gezondheidscertificaat is afgegeven, 7. Als de vogels klinische symptomen vertonen, mogen zij niet voor menselijke consumptie worden geslacht. Het slachten wordt toegestaan na beëindiging van de normale slachtverrichtingen, op voorwaarde dat de nodige voorzorgen worden genomen om het risico van verspreiding van bacteriën zoveel mogelijk te beperken, en de installaties onmiddellijk na het slachten worden gereinigd en ontsmet. 8. Pluimvee voor de productie van "foie gras" en van het productiebedrijf afkomstig pluimvee dat later van de ingewanden is ontdaan, moet overeenkomstig punt 2 ante mortem worden gekeurd. B. Vleeskeuring Alle vogels moeten een vleeskeuring ondergaan. Bij de vleeskeuring moet de officiële dierenarts: C. Model van het gezondheidscertificaat GEZONDHEIDSCERTIFICAAT voor de productie van "foie gras'" gehouden pluimvee en voor van het productiebedrijf afkomstig pluimvee dat later van de ingewanden is ontdaan, dat op het bedrijf van herkomst is bedwelmd, uitgebloed en geplukt en dat wordt vervoerd naar een uitsnijderij die beschikt over een afzonderlijke ruimte voor het verwijderen van de ingewanden Bevoegde dienst: No: 1. Identificatie van de niet van de ingewanden ontdane karkassen Diersoort Aantal: 2. Herkomst van de niet van de ingewanden ontdane karkassen Adres van het bedrijf: 3. Bestemming van de niet van de ingewanden ontdane karkassen De niet van de ingewanden ontdane karkassen worden naar de onderstaande uitsnijderij vervoerd: 4. Verklaring Ondergetekende, in de hoedanigheid van officiële dierenarts, verklaart dat: Gedaan te ………………………………., op (plaats) (datum) Stempel ………………………………………….. (handtekening van de officiële dierenarts) VI. GEKWEEKTE LAGOMORFEN (HAASACHTIGEN) Voor gekweekte lagomorfen gelden dezelfde voorschriften als voor pluimvee. VII. GEKWEEKT WILD A. Antemortemkeuring 1. De antemortemkeuring kan plaatsvinden op het bedrijf van herkomst en dient te worden verricht door de officiële dierenarts. De op het bedrijf van herkomst te verrichten antemortemkeuring omvat een controle van de registers of documenten van het bedrijf, met inbegrip van de gegevens over de voedingsketen als bedoeld in Hoofdstuk 1, I.2.A, regelmatige bemonstering van het water en het voeder en, zo nodig, onderzoek op de aanwezigheid van zoönoseverwekkers. Wanneer dieren reeds op het bedrijf ante mortem zijn gekeurd, mag de antemortemkeuring in het slachthuis worden beperkt tot de opsporing van tijdens het vervoer opgelopen letsels en de controle van de identiteit van de dieren. 2. Op het bedrijf gekeurde dieren moeten vergezeld gaan van een certificaat volgens het onder Afdeling X vastgestelde model, waarin wordt verklaard dat de dieren op het bedrijf zijn gekeurd en gezond zijn bevonden. B. Vleeskeuring 1. Tijdens de vleeskeuring worden onder meer palpaties verricht en – zo nodig – delen van het dier geïncideerd die veranderingen hebben ondergaan of om een andere reden verdacht zijn. 2. De beschreven procedures voor de vleeskeuring van runderen, schapen, geiten, varkens en pluimvee dienen ook te worden toegepast op de vergelijkbare soorten gekweekt wild. 3. Als de dieren op het bedrijf zijn geslacht, moet de officiële dierenarts het door de dierenarts van het bedrijf of een door de bevoegde autoriteit toegelaten dierenarts afgegeven en ondertekende certificaat betreffende het positieve resultaat van de antemortemkeuring en het correcte slachten en verbloeden controleren. VIII. VRIJ WILD A. Vleeskeuring 1. Vrij wild moet, nadat het in de wildverwerkingsinrichting is binnengebracht, zo snel mogelijk worden gekeurd. 2. Zoals bepaald in Verordening (EG) nr. .../... [houdende vaststelling van specifieke hygiënevoorschriften voor levensmiddelen van dierlijke oorsprong], moet de officiële dierenarts controleren of bij de dieren een verklaring van de bevoegde persoon is gevoegd. Zo ja, dan moet de officiële dierenarts bij de vleeskeuring met deze verklaring rekening houden. 3. De vleeskeuring door de officiële dierenarts omvat: 4. Indien de officiële dierenarts dat verlangt, moeten de wervelkolom en de kop in de lengte worden gespleten. 5. Voor klein vrij wild gelden de bepalingen van Verordening (EG) nr. …/2003 van ...[inzake specifieke hygiënevoorschriften voor levensmiddelen van dierlijke oorsprong]. Bij klein vrij wild dat niet onmiddellijk na het doden is ontweid, voert de officiële dierenarts een vleeskeuring uit bij een representatief monster van dieren van dezelfde herkomst. Wanneer hij daarbij een op de mens overdraagbare ziekte, dan wel een van de in punt 3 genoemde gebreken constateert, moet hij aanvullende onderzoeken verrichten bij de hele partij teneinde te kunnen bepalen of de hele partij voor menselijke consumptie ongeschikt moet worden verklaard, dan wel of ieder karkas afzonderlijk moet worden gekeurd. 6. Bij twijfel kan de officiële dierenarts de relevante delen van de dieren verder uitsnijden en onderzoeken om een definitieve diagnose te kunnen stellen. B. Beslissingen naar aanleiding van controles Onverminderd het bepaalde in hoofdstuk 1.II.E wordt vlees waarbij in het kader van de vleeskeuring de onder punt A van deze sectie genoemde verschijnselen zijn geconstateerd, ongeschikt voor menselijke consumptie verklaard. IX. SPECIFIEKE RISICO's A. Overdraagbare spongiforme encefalopathieën 1. Bij de keuring van runderen van meer dan zes weken oud en van schapen en geiten dient rekening gehouden te worden met Verordening (EG) nr. 999/2001, en met alle andere relevante communautaire wetgeving betreffende overdraagbare spongiforme encefalopathieën. Dit betreft ten minste de volgende aspecten: a) Als er aanwijzingen zijn dat de in de begeleidende informatie aangegeven leeftijd niet juist is, dient de officiële dierenarts een gebitscontrole uit te voeren. b) Er moet in het bijzonder op gelet worden dat alle runderen, schapen en geiten die ervan verdacht worden aan een overdraagbare spongiforme encefalopathie te lijden, volgens de definitie van Verordening (EG) nr. 999/2001, behandeld worden overeenkomstig de voorschriften van deze Verordening. Deze verdachte dieren moeten afzonderlijk worden geslacht, waarbij alle nodige voorzorgsmaatregelen worden genomen om het gevaar van besmetting voor andere karkassen, de slachtlijn en het slachthuispersoneel tot een minimum te beperken. 2. Om overdraagbare spongiforme encefalopathieën te diagnosticeren worden, overeenkomstig de specifieke communautaire wetgeving terzake, specifieke tests uitgevoerd. B. Cysticercose 1. Bij het onderzoek naar cysticercose bij meer dan zes weken oude runderen en varkens moeten op zijn minst de standaardprocedures voor vleeskeuringen , als beschreven in Afdelingen I en IV , worden nageleefd. Voorts mogen specifieke serologische tests worden uitgevoerd. Als een specifieke serologische test wordt uitgevoerd, hoeven de kauwspieren van meer dan zes weken oude runderen bij vleeskeuringen niet te worden geïncideerd. Hetzelfde geldt voor meer dan zes weken oude runderen afkomstig van officieel cysticercosevrij verklaarde bedrijven. 2. De voorwaarden voor het officieel cysticercosevrij verklaren van een bedrijf worden overeenkomstig de procedure van artikel 17 en na advies van de Europese Autoriteit voor de voedselveiligheid vastgesteld. 3. Met cysticercus besmet vlees moet ongeschikt voor menselijke consumptie worden verklaard. Als het dier niet volledig met cysticercus besmet is, mogen niet-besmette delen na een koudebehandeling geschikt voor menselijke consumptie worden verklaard. C. Trichinose 1. Karkassen van varkens (als huisdier gehouden varkens, gekweekt en vrij wild) en andere voor trichinose vatbare diersoorten moeten op trichinose worden onderzocht. 2. Het onderzoek kan achterwege blijven indien de dieren zijn gefokt op een bedrijf dat officieel trichinosevrij is verklaard. De voorwaarden voor het officieel trichinosevrij verklaren van een bedrijf worden overeenkomstig de procedure van artikel 17 en na advies van de Europese Autoriteit voor de voedselveiligheid vastgesteld. 3. Vlees van met trichinose besmette dieren moet ongeschikt voor menselijke consumptie worden verklaard. D. Kwade droes 1. Zo nodig worden eenhoevigen op kwade droes onderzocht. Een onderzoek op kwade droes bij eenhoevigen omvat een zorgvuldig onderzoek van de slijmvliezen van de luchtpijp, het strottenhoofd, de neusholten, de sinussen en de vertakkingen ervan, nadat de kop overlangs middendoor is gespleten en de scheidingswand in de neus is weggesneden. 2. Vlees van paarden die aan kwade droes lijden, moet ongeschikt voor menselijke consumptie worden verklaard. E. Tuberculose 1. Dieren die positief of onduidelijk op tuberculine reageren, moeten afzonderlijk worden geslacht, waarbij voorzorgsmaatregelen moeten worden genomen om het gevaar van besmetting voor andere karkassen, de slachtlijn en het slachthuispersoneel te voorkomen. 2. Vlees van dieren die positief of onduidelijk op tuberculine reageren en waarbij een vleeskeuring plaatselijke tuberculoseletsels in een aantal organen of een aantal delen van het karkas aan het licht heeft gebracht, moeten ongeschikt voor menselijke consumptie worden verklaard. In afwachting van een advies van de Europese Autoriteit voor voedselveiligheid moet vlees van dieren die positief of onduidelijk op tuberculine reageren en waarbij een vleeskeuring plaatselijke tuberculoseletsels in de lymfklier(en) van een orgaan of een deel van het karkas aan het licht heeft gebracht, ongeschikt voor menselijke consumptie worden verklaard of een hittebehandeling ondergaan. F. Brucellose 1. Dieren die positief of onduidelijk op een brucellosetest reageren, moeten afzonderlijk worden geslacht, waarbij voorzorgsmaatregelen worden genomen om het gevaar van besmetting voor andere karkassen, de slachtlijn en het slachthuispersoneel te voorkomen. 2. Vlees van dieren die positief of onduidelijk op een brucellosetest reageren en waarbij besmetting met brucellose is bevestigd, moet ongeschikt voor menselijke consumptie worden verklaard. G. Gedetailleerde voorschriften Overeenkomstig de procedure van artikel 17 en na advies van de Europese Autoriteit voor de voedselveiligheid worden in voorkomend geval de methodes voor het opsporen van trichinen in de in dit punt genoemde gevallen, de serologische tests voor het opsporen van cysticercus en de mogelijke procedures voor trichineonderzoek vastgesteld. X. MODEL VAN GEZONDHEIDSCERTIFICAAT GEZONDHEIDSCERTIFICAAT voor dieren die van het bedrijf naar het slachthuis worden vervoerd Bevoegde dienst: No: 1. Identificatie van de dieren Diersoort: Aantal dieren: Identificatiemerk:. 2. Herkomst van de dieren: Adres van het bedrijf van herkomst: Identificatie van de stallen (20) : 3. Bestemming van de dieren Deze dieren worden naar het onderstaande slachthuis vervoerd: per (vervoermiddel): 4. Andere relevante gegevens 5. Verklaring Ondergetekende verklaart dat: Gedaan te ………………………………., op (plaats) (datum) Stempel ………………………………………….. (handtekening van de dierenarts) ______________ (21) facultatief BIJLAGE II LEVENDE TWEEKLEPPIGE WEEKDIEREN I. OFFICIËLE CONTROLE VAN PRODUCTIEGEBIEDEN 1. De bevoegde autoriteit dient de plaats en de grenzen van de productiegebieden voor tweekleppige weekdieren vast te stellen. De productiegebieden waar het oogsten van tweekleppige weekdieren is toegestaan, moeten door de bevoegde autoriteit op basis van de mate van faecale verontreiniging in drie categorieën worden ingedeeld: a) Klasse A: gebieden waar levende tweekleppige weekdieren mogen worden verzameld voor directe menselijke consumptie. Levende tweekleppige weekdieren uit deze gebieden moeten voldoen aan de gezondsheidsnormen voor levende tweekleppige weekdieren bedoeld in Bijlage II, Sectie VII, Hoofdstuk V van Verordening (EG) nr. …/2003 [houdende vaststelling van specifieke hygiënevoorschriften voor levensmiddelen van dierlijke oorsprong]. b) Klasse B: gebieden waar levende tweekleppige weekdieren mogen worden verzameld; deze mogen echter pas op de markt gebracht worden voor menselijke consumptie na behandeling in een zuiveringscentrum of na heruitzetting, om te voldoen aan de onder a) bedoelde gezondheidsnormen. Bij levende tweekleppige weekdieren uit deze gebieden mogen in een Most Probable Number (MPN)-test met vijf proefbuisjes en drie verdunningen niet meer dan 6000 faecale coliformen per 100 g vlees gevonden worden, of 4600 E.coli per 100 g vlees bij 90% van de monsters. c) Klasse C: gebieden waar levende tweekleppige weekdieren mogen worden verzameld, die echter pas na langdurige heruitzetting (ten minste twee maanden), al dan niet gecombineerd met zuivering, of na intensieve zuivering gedurende een periode die moet worden vastgesteld volgens de in artikel 17 bedoelde procedure, om te voldoen aan de onder a) bedoelde gezondheidsnormen, in de handel mogen worden gebracht. Bij levende tweekleppige weekdieren uit deze gebieden mogen in een MPN-test met vijf proefbuisjes en drie verdunningen niet meer dan 60 000 faecale coliformen per 100 g vlees gevonden worden. 2. Om de indeling van de productiegebieden mogelijk te maken en de mate van faecale verontreiniging van een gebied te bepalen, dient de bevoegde autoriteit: 3. De geclassificeerde heruitzettings- en productiegebieden moeten periodiek worden gecontroleerd, ten einde: 4. Voor de tenuitvoerlegging van punt 3(b), (c) en (d) hierboven dienen bemonsteringsplannen te worden opgesteld om bovenbedoelde controles op regelmatige tijdstippen uit te voeren of, indien het verzamelen op onregelmatige tijdstippen plaatsvindt, van geval tot geval. De geografische spreiding van de bemonsteringspunten en de frequentie van de bemonstering moeten zodanig zijn dat de resultaten zo representatief mogelijk zijn voor het betrokken gebied. a) Het bemonsteringsplan voor de controle van de microbiologische kwaliteit van levende tweekleppige weekdieren moet met name rekening houden met: b) Het bemonsteringsplan voor de controle op de aanwezigheid van toxine producerend plankton in productie- en heruitzettingswater en van biotoxines in levende tweekleppige weekdieren moet met name rekening houden met mogelijke variaties van de aanwezigheid van plankton dat mariene biotoxines bevat. De bemonstering dient als volgt te geschieden: De bemonsteringsfrequentie voor de toxineanalyse bij de weekdieren dient ten minste tweewekelijks te zijn in de kalendermaanden april tot en met oktober, en anders maandelijks . Deze frequentie kan worden verhoogd of verminderd in specifieke gebieden waar betrouwbare historische gegevens over de aanwezigheid van toxines en phytoplankton erop wijzen dat het risico groter of kleiner is. Deze verhoging of vermindering moet echter regelmatig opnieuw worden bezien op basis van een beoordeling van het risico van de aanwezigheid van toxines in schaaldieren uit deze gebieden. Als er gegevens beschikbaar zijn over de snelheid van de accumulatie van toxines in een groep van soorten in hetzelfde gebied, kan de soort met de hoogste snelheid gebruikt worden als indicatorspecies. De verzameling van alle soorten van die groep is dan toegestaan zolang de toxineniveaus bij de indicatorspecies onder de voorgeschreven grenswaarden blijven. Als die niveaus hoger blijken te zijn dan de voorgeschreven grenswaarden, mag de verzameling van de andere soorten alleen worden toegestaan als uit verdere analyse van die soorten blijkt dat de toxinegrenswaarden niet worden overschreden. Wat de controle van plankton betreft dienen de monsters representatief te zijn voor de waterkolom en informatie te verschaffen over zowel de aanwezigheid van toxische soorten als de populatietrends. Als er veranderingen van toxische populaties worden vastgesteld die tot een accumulatie van toxines kunnen leiden, dient de bemonsteringsfrequentie van de weekdieren opgevoerd te worden, ofwel dienen bij wijze van voorzorgsmaatregel de gebieden afgesloten te worden totdat de resultaten van de toxineanalyses bekend zijn. c) Het bemonsteringsplan voor het controleren van de aanwezigheid van chemische contaminanten moet het mogelijk maken vast te stellen of de in Verordening (EG) nr. 466/2001 van de Commissie van 8 maart 2001 tot vaststelling van maximumgehalten aan bepaalde verontreinigingen in levensmiddelen (22) aangegeven niveaus worden overschreden. 5. Als uit de resultaten van de bemonstering ondubbelzinnig blijkt dat niet aan de gezondheidsnormen voor weekdieren wordt voldaan, of dat er anderszins een risico voor de menselijke gezondheid kan bestaan, dient het betrokken productiegebied gesloten te worden voor het verzamelen van levende tweekleppige weekdieren. Gesloten gebieden mogen pas weer geopend worden als weer aan in de communautaire wetgeving vastgelegde gezondheidsnormen voor weekdieren wordt voldaan. Als een gebied gesloten is vanwege de aanwezigheid van plankton of te hoge toxineniveaus in weekdieren, zijn ten minste twee achtereenvolgende testresultaten die onder de voorgeschreven grenswaarden blijven, met een interval van ten minste 48 uur, vereist om het gebied te kunnen heropenen. Bij deze beslissing moet ook rekening gehouden worden met de aanwezigheid van phytoplankton. Wanneer er betrouwbare gegevens zijn over de dynamiek van de toxiciteit in een bepaalde gebied, en op voorwaarde dat uit recente gegevens blijkt dat de toxiciteit afneemt, kan de bevoegde autoriteit besluiten het gebied te heropenen als de resultaten van één enkele bemonstering onder de grenswaarden blijven. 6. De bevoegde autoriteit dient productiegebieden waar het verzamelen van tweekleppige weekdieren verboden of aan bijzondere voorwaarden gebonden is, te controleren om te verzekeren dat er geen voor de menselijke gezondheid schadelijke producten op de markt komen. 7. Naast de in paragraaf 3 bedoelde controle van de heruitzettings- en productiegebieden moet er een controlesysteem met laboratoriumtests worden opgezet om na te gaan of het eindproduct aan de voorschriften voldoet, met name om te verifiëren dat de gehalten aan mariene biotoxines en contaminanten de veiligheidsnormen niet overschrijden en de microbiologische kwaliteit van de weekdieren geen gevaar voor de menselijke gezondheid oplevert. 8. De bevoegde autoriteit dient: a) een lijst van de goedgekeurde productie- en heruitzettingsgebieden, waar levende tweekleppige weekdieren mogen worden verzameld overeenkomstig de voorschriften in deze bijlage, op te stellen en bij te houden, met details betreffende locatie en grenzen, en over de klasse waarin het gebied is ingedeeld. Deze lijst dient aan de belanghebbende partijen, waaronder de producenten, de verzamelaars en de exploitanten van zuiveringscentra en verzendingscentra, te worden medegedeeld. b) de belanghebbende partijen, waaronder de producenten, de verzamelaars en de exploitanten van zuiveringscentra en verzendingscentra, onmiddellijk op de hoogte te stellen van iedere wijziging van de locatie, de grenzen of de klasse van het productiegebied, of van de tijdelijke of permanente sluiting ervan. c) direct te handelen als bij de in deze bijlage voorgeschreven controles blijkt dat een productiegebied gesloten moet worden of heropend kan worden. 9. Bij het nemen van beslissingen over de classificatie, openstelling of sluiting van verzamelgebieden kan de bevoegde autoriteit rekening houden met de resultaten van controles die door de levensmiddelenbedrijven of door hun vertegenwoordigende organisatie zijn uitgevoerd. In dat geval dient de analyse uitgevoerd te zijn in een laboratorium dat door de bevoegde autoriteit is goedgekeurd, en overeenkomstig een protocol waarover de bevoegde autoriteit en het betreffende bedrijf of de betreffende organisatie overeenstemming hebben bereikt. II. OFFICIËLE CONTROLES OP MANTEL- EN KAMSCHELPEN DIE BUITEN DE GECLASSIFICEERDE PRODUCTIEGEBIEDEN ZIJN VERZAMELD De lidstaten dienen ervoor te zorgen dat passende controles worden georganiseerd op mantel- en kamschelpen die buiten de geclassificeerde productiegebieden zijn verzameld om te verzekeren dat deze voldoen aan de relevante gezondheidsnormen, ook wat biotoxines betreft. BIJLAGE III VISSERIJPRODUCTEN Naast de gemeenschappelijke controlevoorschriften gelden de volgende voorschriften: 1. Officiële controles op visserijproducten dienen plaats te vinden bij het lossen of vóór de eerste verkoop op een afslag of groothandelsmarkt. Vis en andere producten afkomstig van de aquacultuur moeten eveneens worden gecontroleerd voordat zij op de markt worden gebracht. 2. De officiële controles dienen te omvatten: a) Organoleptische controles Er moeten willekeurige controles worden uitgevoerd om na te gaan of aan de criteria van de communautaire wetgeving inzake versheid wordt voldaan. Als er twijfel bestaat aangaande de versheid van de producten dient het organoleptische onderzoek te worden herhaald. b) Totale vluchtige base-stikstof (TVB-N) tests Als het organoleptische onderzoek aanleiding is tot twijfel aangaande de versheid van de producten, kunnen er monsters worden genomen die dan aan laboratoriumtests kunnen worden onderworpen om de of TVB-N-niveaus te controleren. De TVB-N-niveaus en de te gebruiken analysemethoden zijn dezelfde als aangegeven in Beschikking 95/149/EG van de Commissie van 8 maart 1995 tot vaststelling van de grenswaarden voor TVB-N (totale vluchtige-basestikstof) voor bepaalde categorieën visserijproducten en de te gebruiken analysemethoden (23) . Als het organoleptische onderzoek aanleiding is tot een vermoeden van de aanwezigheid van andere risico's voor de menselijke gezondheid, kunnen monsters worden genomen voor verificatiedoeleinden. c) Histaminetests Er moeten histaminecontroles worden uitgevoerd om na te gaan of de in de communautaire wetgeving vastgelegde grenswaarden niet worden overschreden. De histamineconcentraties in bepaalde visserijproducten moeten bij alle negen monsters uit een bepaalde partij binnen de volgende grenzen liggen: Deze maximumconcentraties gelden alleen voor vissoorten van de volgende families: Scombridae, Clupeidae, Engraulidae, Coryfenidae, Pomatomidae en Scombraesosidae. Bij ansjovis die een enzymatische rijping in pekel heeft ondergaan, zijn hogere histamineconcentraties toegestaan, maar niet meer dan het dubbele van de hierboven aangegeven waarden. De onderzoeken moeten worden verricht met behulp van wetenschappelijk erkende methoden die hun deugdelijkheid hebben bewezen, zoals hogedruk-vloeistofchromatografie (high performance liquid chromatography, HPLC). d) Tests voor contaminanten Er dienen controles georganiseerd te worden van het gehalte in visserijproducten van in het aquatisch milieu aanwezige contaminanten, zoals zware metalen en organochloorverbindingen. e) Controle op het gehalte aan canthaxanthine in gekweekte zalm, dat sterk moet worden verminderd. f) Microbiologische controles, waar nodig. g) Controles om na te gaan of voldoen wordt aan de voorschriften van de communautaire wetgeving inzake endoparasieten. h) Controles op de mogelijke aanwezigheid op de markt van giftige vissoorten of vissen die biotoxines bevatten. Volgens de procedure van artikel 17 en na advies van de Europese Autoriteit voor de voedselveiligheid wordt het volgende vastgesteld: 3. De volgende producten moeten ongeschikt voor menselijke consumptie worden verklaard: BIJLAGE IV MELK EN MELKPRODUCTEN Naast de algemeen geldende controlevoorschriften gelden de volgende eisen: A. Controle van bedrijven 1. Dieren in productiebedrijven moeten regelmatige veterinaire inspecties ondergaan om te verzekeren dat aan de gezondheidsvoorschriften voor de productie van rauwe melk, met name wat de gezondheid van de dieren betreft, wordt voldaan. Deze keuringen kunnen plaatsvinden in het kader van veterinaire controles uit hoofde van andere communautaire wetgeving. Indien er redenen zijn om aan te nemen dat niet aan de voorschriften inzake de gezondheid van dieren wordt voldoen, dient de algemene gezondheidstoestand van de dieren te worden gecontroleerd. 2. De productiebedrijven moeten regelmatig worden gecontroleerd om te verzekeren dat aan de hygiënevoorschriften wordt voldaan. Als blijkt dat de hygiëne onbevredigend is, moeten de nodige stappen worden genomen om te verzekeren dat het levensmiddelenbedrijf de situatie corrigeert. B. Controle van rauwe melk bij inzameling 1. De bevoegde autoriteiten dienen, waar nodig in samenwerking met levensmiddelenbedrijven die melk produceren of inzamelen of met de sectoriële organisaties van deze bedrijven , controleregelingen te organiseren om te verzekeren dat de normen voor rauwe melk in acht gennomen worden. 2. Als de rauwe melk niet voldoet aan de normen voor rauwe melk, dient de bevoegde autoriteit de nodige stappen te nemen om te verzekeren dat het betreffende levensmiddelenbedrijf de tekortkomingen corrigeert. Als de situatie niet gecorrigeerd wordt binnen drie maanden na kennisgeving van de niet-naleving van de normen, moet de levering van het betreffende productiebedrijf opgeschort worden totdat het levensmiddelenbedrijf heeft aangetoond dat de melk weer aan de normen voldoet. 3. Voor het geval rauwe melk niet aan verplichte volksgezondheidscriteria voldoet, zodat de voedselveiligheid niet verzekerd is, moet de bevoegde autoriteit procedures vaststellen en uitvoeren om de levering van rauwe melk op te schorten totdat weer aan de voorwaarden voor verzekering van de van de voedselveiligheid voldaan is. De bevoegde autoriteit deelt te zelfdertijd het levensmiddelenbedrijf mede of de melk moet worden vernietigd dan wel onder duidelijk omschreven voorwaarden kan worden gebruikt. Zodra dat het geval is, dient de bevoegde autoriteit een procedure toe te passen om te levering van melk weer toe te staan. C. Controle van verwerkte melkproducten De officiële controles dienen te omvatten: 1. Een controle om na te gaan of de voor verwerking gebruikte rauwe melk voldoet aan de daarvoor geldende normen. 2. Een controle om na te gaan of aan de doelstellingen inzake voedselveiligheid wordt voldaan, door controles op de door exploitanten van levensmiddelen gebruikte methoden en middelen, zoals: 3. Een controle om na te gaan of de eindproducten voldoen aan de daarvoor geldende normen, met name ten aanzien van microbiologische criteria en etikettering. (Medebeslissingsprocedure: eerste lezing) Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2002) 400 ) (1) , – gelet op artikel 251, lid 2 en artikel 95 van het EG&nbhy;Verdrag, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C5&nbhy;0348/2002), – gelet op artikel 67 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbeleid (A5&nbhy;0122/2003), 1. hecht zijn goedkeuring aan het Commissievoorstel, als geamendeerd door het Parlement; 2. verzoekt om hernieuwde voorlegging indien de Commissie voornemens is ingrijpende wijzigingen in dit voorstel aan te brengen of dit door een nieuwe tekst te vervangen; 3. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Standpunt van het Europees Parlement in eerste lezing vastgesteld op 5 juni 2003 met het oog op de aanneming van Verordening (EG) nr. .../2003 van het Europees Parlement en de Raad inzake in of op levensmiddelen gebruikte of te gebruiken rookaroma's HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, en met name op artikel 95, Gezien het voorstel van de Commissie (2) , Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité (3) , Volgens de procedure van artikel 251 van het Verdrag (4) , Overwegende hetgeen volgt: (1) Artikel 5, lid 1, zevende streepje, van Richtlijn 88/388/EEG van de Raad van 22 juni 1988 betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der lidstaten inzake aroma's voor gebruik in levensmiddelen en de uitgangsmaterialen voor de bereiding van die aroma's (5) bepaalt dat er voorschriften worden vastgesteld voor grondstoffen die voor de bereiding van rookaroma's worden gebruikt en voor de omstandigheden waaronder het chemische proces plaatsvindt. (2) Het vrije verkeer van veilig en gezond voedsel is een wezenlijk aspect van de interne markt, dat een aanzienlijke bijdrage levert tot de gezondheid en het welzijn van de burgers en hun sociale en economische belangen. (3) Bij de uitvoering van het beleid van de Gemeenschap dient een hoog niveau van bescherming van het leven en de gezondheid van de mens te worden gewaarborgd. (4) Ter bescherming van de menselijke gezondheid moeten rookaroma's een veiligheidsbeoordeling ondergaan door middel van een communautaire procedure voordat zij in de Gemeenschap in de handel worden gebracht of in of op levensmiddelen worden gebruikt. (5) Verschillen tussen nationale wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen inzake de beoordeling en toelating van rookaroma's kunnen een belemmering vormen voor het vrije verkeer van deze producten en daardoor de concurrentie vervalsen. Daarom moet hiervoor een vergunningsprocedure op communautair niveau worden ingevoerd. (6) De chemische samenstelling van rook is complex en hangt onder andere af van de gebruikte houtsoort, de voor het produceren van de rook gebruikte methode, het watergehalte van het hout en de temperatuur en zuurstofconcentratie tijdens de rookproductie. Algemeen gesproken kunnen gerookte levensmiddelen gezondheidsrisico's inhouden in verband met de mogelijke aanwezigheid van polycyclische aromatische koolwaterstoffen. Aangezien rookaroma's worden bereid uit rook die wordt gefractioneerd en gezuiverd, wordt het gebruik van rookaroma's over het algemeen als minder bezwaarlijk voor de gezondheid beschouwd dan het traditionele rookproces. De mogelijkheid dat rookaroma's andere toepassingen kennen dan enkel het traditionele rookproces moet echter bij de veiligheidsbeoordeling in aanmerking worden genomen. (7) Deze verordening heeft betrekking op rookaroma's zoals omschreven in artikel 1, lid 2, onder e), van Richtlijn 88/388/EEG. De bereiding van deze rookaroma's begint met de condensatie van rook. De gecondenseerde rook wordt doorgaans door middel van fysische procédés gescheiden in een waterig primair rookcondensaat, een in water onoplosbare zware teerfase en een in water onoplosbare oliefase. Deze in water onoplosbare oliefase is een bijproduct dat niet voor de bereiding van rookaroma's kan worden gebruikt. De primaire rookcondensaten en fracties van de in water onoplosbare zware teerfase, de zogenaamde primaire teerfracties, worden gezuiverd om de bestanddelen die het schadelijkst voor de menselijke gezondheid zijn eruit te verwijderen. Daarna kunnen zij als zodanig in of op levensmiddelen gebruikt worden of er kunnen afgeleide rookaroma's uit worden bereid via geschikte fysische procédés zoals extractie, destillatie, concentratie door verdamping, absorptie of membraanscheiding en de toevoeging van levensmiddeleningrediënten , andere aroma's , levensmiddelenadditieven of oplosmiddelen, onverminderd specifieke communautaire wetgeving. (8) Het Wetenschappelijk Comité voor de menselijke voeding heeft geconcludeerd dat het als gevolg van de grote fysische en chemische verschillen tussen rookaroma's die voor het aromatiseren van levensmiddelen worden gebruikt, niet mogelijk is een gemeenschappelijke aanpak voor de veiligheidsbeoordeling te volgen en de toxicologische beoordeling zich daarom moet richten op de veiligheid van de afzonderlijke rookcondensaten. In aansluiting op dit advies voorziet deze verordening in de wetenschappelijke beoordeling van primaire rookcondensaten en primaire teerfracties , hierna "primaire producten" genoemd, ten aanzien van het gebruik van deze stoffen als zodanig of voor de bereiding van afgeleide rookaroma's voor gebruik in of op levensmiddelen. (9) Wat de productieomstandigheden betreft, gaat deze verordening uit van de bevindingen van het Wetenschappelijk Comité voor de menselijke voeding in zijn verslag over rookaroma's van 25 juni 1993 (6) , waarin de productieomstandigheden nader worden omschreven alsmede de gegevens die nodig zijn om in of op levensmiddelen gebruikte of te gebruiken rookaroma's te beoordelen. Dat verslag was weer gebaseerd op het verslag "Health aspects of using smoke flavours as food ingredients" (7) van de Raad van Europa. Het omvat tevens een niet-uitputtende lijst van houtsoorten, die kan worden beschouwd als een indicatieve lijst van houtsoorten die geschikt zijn voor de bereiding van rookaroma's. (10) Er moet worden voorzien in de opstelling, op basis van de veiligheidsbeoordeling, van een lijst van primaire producten die in de Gemeenschap als zodanig in of op levensmiddelen of voor de bereiding van rookaroma's voor gebruik in of op levensmiddelen mogen worden gebruikt. In die lijst moeten de primaire producten duidelijk worden omschreven en moeten de voorwaarden voor het gebruik ervan en de data vanaf wanneer de vergunningen geldig zijn, worden vermeld. (11) Met het oog op de harmonisatie moeten de veiligheidsbeoordelingen worden verricht door de Europese Autoriteit voor voedselveiligheid (hierna "de Autoriteit" genoemd), die is opgericht bij Verordening (EG) nr. 178/2002 van het Europees Parlement en de Raad van 28 januari 2002 tot vaststelling van de algemene beginselen en voorschriften van de levensmiddelenwetgeving, tot oprichting van een Europese Autoriteit voor voedselveiligheid en tot vaststelling van procedures voor voedselveiligheidsaangelegenheden (8) . (12) De veiligheidsbeoordeling van een specifiek primair product dient te worden gevolgd door een risicomanagementbeslissing over de opname van het product op de communautaire lijst van toegelaten primaire producten. Die beslissing moet worden genomen volgens de regelgevingsprocedure, zodat nauwe samenwerking tussen de Commissie en de lidstaten gewaarborgd is. (13) Degene die van plan is primaire producten of afgeleide rookaroma's in de handel te brengen (hierna "de aanvrager" genoemd) moet alle voor de veiligheidsbeoordeling benodigde informatie indienen . De aanvrager moet tevens een voorstel doen voor een gevalideerde bemonsterings- en identificatiemethode voor de primaire producten waarmee kan worden nagegaan of aan deze verordening wordt voldaan. Zo nodig moet de Commissie kwaliteitseisen voor die analysemethoden vaststellen nadat zij de Autoriteit heeft geraadpleegd om wetenschappelijke en technische bijstand te verkrijgen. (14) Aangezien veel rookaroma's al in de lidstaten in de handel zijn, moet ervoor worden gezorgd dat de overgang naar een communautaire vergunningsprocedure soepel verloopt en de bestaande markt in rookaroma's niet verstoort. De aanvrager moet voldoende tijd krijgen om de Autoriteit alle informatie te verstrekken die voor de veiligheidsbeoordeling van deze producten nodig is. Daarom moet een bepaalde termijn worden vastgesteld, hierna "de eerste fase" genoemd, waarbinnen de aanvrager de informatie voor bestaande primaire producten bij de Autoriteit moet indienen. In de eerste fase mogen ook aanvragen voor een vergunning voor nieuwe primaire producten worden ingediend. De Autoriteit moet alle aanvragen voor zowel bestaande als nieuwe primaire producten waarvoor in de eerste fase voldoende informatie is ingediend, onverwijld beoordelen. (15) De positieve communautaire lijst moet door de Commissie worden opgesteld nadat voor alle primaire producten waarvoor in de eerste fase voldoende informatie was ingediend een veiligheidsbeoordeling heeft plaatsgevonden. Om ervoor te zorgen dat de voorwaarden voor alle aanvragers billijk en gelijk zijn, dient deze eerste lijst in één keer te worden vastgesteld. Nadat de lijst van toegelaten primaire producten voor de eerste maal is vastgesteld, moet het mogelijk zijn om daar bij besluit van de Commissie na een veiligheidsbeoordeling door de Autoriteit andere primaire producten aan toe te voegen. (16) Ingeval uit de beoordeling van de Autoriteit blijkt dat een bestaand rookaroma dat al in de lidstaten in de handel is, een ernstig risico voor de menselijke gezondheid inhoudt, moet dit product onverwijld uit de handel worden genomen. (17) In de artikelen 53 en 54 van Verordening (EG) nr. 178/2002 zijn procedures vastgesteld voor noodmaatregelen met betrekking tot levensmiddelen die afkomstig zijn uit de Gemeenschap of uit een derde land zijn ingevoerd. Krachtens deze artikelen kan de Commissie dergelijke maatregelen nemen wanneer een levensmiddel waarschijnlijk een ernstig risico voor de gezondheid van mens, dier of milieu inhoudt en het risico niet op afdoende wijze kan worden beheerst met de door de betrokken lidstaten getroffen maatregelen. (18) Exploitanten van levensmiddelenbedrijven die primaire producten of afgeleide rookaroma's gebruiken, moeten verplicht worden om procedures in te voeren waarmee in alle fasen van het in de handel brengen van een primair product of een afgeleid rookaroma kan worden nagegaan of het bij deze vergunning is toegelaten en of de gebruiksvoorwaarden in acht worden genomen. (19) Om te waarborgen dat bestaande en nieuwe primaire producten gelijke toegang tot de markt hebben moet er een overgangsperiode worden vastgesteld gedurende welke de nationale maatregelen in de lidstaten van toepassing blijven. (20) De bijlagen bij deze verordening moeten kunnen worden aangepast aan de wetenschappelijke en technische vooruitgang. (21) Daar die bijlagen, die noodzakelijk zijn voor de uitvoering van deze verordening, maatregelen van algemene strekking zijn in de zin van artikel 2 van Besluit 1999/468/EG van de Raad van 28 juni 1999 tot vaststelling van de voorwaarden voor de uitoefening van de aan de Commissie verleende uitvoeringsbevoegdheden (9) dienen wijzigingen in die bijlagen te worden vastgesteld volgens de regelgevingsprocedure van artikel 5 van dat besluit. (22) De Commissie dient te worden bijgestaan door het bij artikel 58, lid 1, van Verordening (EG) nr. 178/2002 ingestelde comité, HEBBEN DE VOLGENDE VERORDENING VASTGESTELD: Artikel 1 Onderwerp 1. Deze verordening is bedoeld om de goede werking van de interne markt ten aanzien van in of op levensmiddelen gebruikte of te gebruiken rookaroma's te waarborgen en tevens de grondslag te verschaffen voor het bereiken van een hoog beschermingsniveau voor de menselijke gezondheid en de belangen van de consument. 2. Daartoe voorziet deze verordening in: Artikel 2 Toepassingsgebied Deze verordening is van toepassing op: Artikel 3 Definities Voor de doeleinden van deze verordening zijn de definities van Richtlijn 88/388/EEG en Verordening (EG) nr. 178/2002 van toepassing. Verder wordt verstaan onder: Artikel 4 Algemene voorschriften inzake gebruik en veiligheid 1. Rookaroma's mogen uitsluitend in of op levensmiddelen worden gebruikt indien afdoende is aangetoond dat dit: Voor elke vergunning kunnen specifieke gebruiksvoorwaarden gelden. 2. Niemand mag een rookaroma of een levensmiddel waarin of waarop zich een rookaroma bevindt, in de handel brengen, tenzij dat rookaroma een primair product is waarvoor overeenkomstig artikel 6 een vergunning is verleend dan wel van een dergelijk product is afgeleid, en de overeenkomstig deze verordening in de vergunning vastgelegde gebruiksvoorwaarden worden nageleefd. Artikel 5 Voorschriften inzake de bereiding 1. Het hout dat voor de bereiding van primaire producten wordt gebruikt, mag in de zes maanden onmiddellijk voorafgaande aan het kappen en daarna niet opzettelijk of onopzettelijk behandeld zijn met chemische stoffen, tenzij kan worden aangetoond dat de voor die behandeling gebruikte stof bij de verbranding geen mogelijk toxische stoffen doet ontstaan. Degene die primaire producten in de handel brengt, moet door middel van adequate certificatie of documentatie kunnen aantonen dat aan het bepaalde in alinea 1 is voldaan. 2. De voorschriften voor het bereiden van primaire producten zijn in bijlage I opgenomen. De in water onoplosbare oliefase die een bijproduct van het proces is, mag niet voor de bereiding van rookaroma's worden gebruikt. 3. Onverminderd andere communautaire wetgeving mogen primaire producten verder met behulp van geschikte fysische procédés worden bewerkt voor de bereiding van afgeleide rookaroma's, Bij twijfel over de vraag of een bepaald fysisch procédé geschikt is, kan hierover worden beslist volgens de in artikel 19 , lid 2, bedoelde procedure. Artikel 6 Communautaire lijst van toegelaten producten 1. Volgens de in artikel 19 , lid 2, bedoelde procedure wordt een lijst opgesteld van de primaire producten waarvan het gebruik als zodanig in of op levensmiddelen of voor de bereiding van afgeleide rookaroma's met uitsluiting van alle andere stoffen in de Gemeenschap is toegestaan. 2. Voor elk toegelaten product bevat de in lid 1 bedoelde lijst een unieke productcode, de naam van het primaire product, naam en adres van de vergunninghouder, een duidelijke beschrijving en karakterisering van het primaire product, de voorwaarden voor het gebruik ervan in of op specifieke levensmiddelen of categorieën levensmiddelen en de datum met ingang waarvan het product is toegelaten. 3. Nadat de in lid 1 bedoelde lijst is opgesteld, kunnen daar volgens de in artikel 19 , lid 2, bedoelde procedure primaire producten aan worden toegevoegd. Artikel 7 Aanvragen van een vergunning 1. Om de in artikel 6, lid 1, bedoelde vergunning te verkrijgen wordt een aanvraag ingediend overeenkomstig de navolgende bepalingen . 2. De aanvraag wordt gericht aan de nationale terzake bevoegde autoriteit van een lidstaat. a) De nationale terzake bevoegde autoriteit: b) De Autoriteit licht onverwijld de andere lidstaten en de Commissie over de aanvraag in en stelt de aanvraag en eventuele aanvullende informatie die de aanvrager verstrekt heeft, aan hen beschikbaar. 3. Bij de aanvraag dient het volgende te worden verstrekt: 4. De Autoriteit brengt uitvoerige richtsnoeren uit voor het opstellen en indienen van de aanvraag. In afwachting hiervan dienen de aanvragers de door het Wetenschappelijk Comité voor de menselijke voeding opgestelde "Guidance on submissions for food additive evaluations" (10) te raadplegen. Artikel 8 Advies van de Autoriteit 1. De Autoriteit brengt binnen zes maanden na ontvangst van een geldige aanvraag advies uit over de vraag of het product en het beoogde gebruik ervan in overeenstemming zijn met artikel 4, lid 1. De Autoriteit kan deze termijn verlengen. In dat geval licht zij de aanvrager, de Commissie en de lidstaten in over de redenen van de vertraging. 2. Zo nodig kan de Autoriteit de aanvrager verzoeken de bij de aanvraag verstrekte gegevens binnen een door haar vastgestelde termijn, die in geen geval meer dan twaalf maanden mag bedragen, aan te vullen. Ingeval de Autoriteit om aanvullende informatie verzoekt, wordt de in lid 1 vastgestelde termijn opgeschort totdat die informatie is verstrekt. De termijn wordt eveneens opgeschort gedurende de tijd die de aanvrager gegeven is om een mondelinge of schriftelijke toelichting voor te bereiden. 3. Voor het opstellen van het advies van de Autoriteit: 4. Ingeval het advies luidt dat het beoordeelde product kan worden toegelaten, worden in het advies de volgende gegevens opgenomen: 5. De Autoriteit zendt haar advies aan de Commissie, de lidstaten en de aanvrager. 6. De Autoriteit maakt haar advies openbaar nadat de overeenkomstig artikel 15 als vertrouwelijk aangemerkte informatie daaruit is verwijderd. Artikel 9 Communautaire vergunning 1. De Commissie stelt binnen drie maanden na ontvangst van het advies van de Autoriteit een ontwerp op van de ten aanzien van de aanvraag tot opname van een stof op de in artikel 6, lid 1, bedoelde lijst te nemen maatregel, met inachtneming van het bepaalde in artikel 4, lid 1, het Gemeenschapsrecht en andere ter zake dienende factoren. Indien het ontwerp-maatregel niet in overeenstemming is met het advies van de Autoriteit, licht de Commissie de redenen voor de verschillen toe. De in lid 1 bedoelde maatregel is: 2. De maatregel wordt vastgesteld volgens de in artikel 19 , lid 2, bedoelde procedure. De Commissie stelt de aanvrager onverwijld in kennis van de vaststelling van de maatregel. 3. Onverminderd artikel 11 is de volgens de procedure van deze verordening verleende vergunning in de gehele Gemeenschap gedurende tien jaar geldig en kan zij overeenkomstig het bepaalde in artikel 12 worden verlengd. 4. Nadat overeenkomstig deze verordening een vergunning is verleend, nemen de vergunninghouder en iedere exploitant van een levensmiddelenbedrijf die het toegelaten primaire product of daarvan afgeleide rookaroma's gebruikt, alle aan de vergunning verbonden voorwaarden en beperkingen in acht. 5. De vergunninghouder stelt de Commissie onverwijld in kennis van alle nieuwe wetenschappelijke of technische informatie die van invloed zou kunnen zijn op de beoordeling van de veiligheid van het gebruik van het toegelaten primaire product of daarvan afgeleide rookaroma's voor de menselijke gezondheid. Zo nodig verricht de Autoriteit dan een nieuwe beoordeling. 6. De verlening van een vergunning laat de algemene wettelijke en strafrechtelijke aansprakelijkheid van een exploitant van een levensmiddelenbedrijf met betrekking tot het toegelaten primaire product , daarvan afgeleide rookaroma's of levensmiddelen die het toegelaten primaire product of daarvan afgeleide rookaroma's bevatten, onverlet. Artikel 10 Eerste opstelling van een communautaire lijst van toegelaten rookaroma's 1. Binnen 18 maanden na inwerkingtreding van deze verordening dienen exploitanten van bedrijven een aanvraag in overeenkomstig artikel 7 met het oog op de opstelling van een eerste communautaire lijst van toegelaten primaire producten. Onverminderd artikel 9, lid 1, wordt deze eerste lijst opgesteld nadat de Autoriteit advies heeft uitgebracht over elk primaire product waarvoor binnen deze termijn een geldige aanvraag is ingediend. Aanvragen waarover de Autoriteit geen advies kon uitbrengen doordat de aanvrager niet binnen de gestelde termijn aanvullende informatie had ingediend overeenkomstig artikel 8, lid 2, komen niet in aanmerking voor opname op de eerste communautaire lijst. 2. Binnen drie maanden na ontvangst van alle in lid 1 bedoelde aanvragen stelt de Commissie een ontwerp-verordening tot eerste vaststelling van de in artikel 6, lid 1, bedoelde lijst op, met inachtneming van het bepaalde in artikel 6, lid 2. 3. De in artikel 6, lid 1, bedoelde lijst wordt opgesteld overeenkomstig de in artikel 19 , lid 2, bedoelde procedure. Artikel 11 Wijziging, schorsing en intrekking van vergunningen 1. De vergunninghouder kan volgens de procedure van artikel 7 een aanvraag tot wijziging van de bestaande vergunning indienen. 2. De Autoriteit brengt op eigen initiatief of naar aanleiding van een verzoek van een lidstaat of de Commissie in voorkomend geval volgens de procedure van artikel 8 advies uit over de vraag of een vergunning nog steeds strookt met deze verordening . 3. De Commissie bestudeert het advies van de Autoriteit onverwijld en stelt een ontwerpbesluit op. 4. In een ontwerpmaatregel tot wijziging van een vergunning worden alle noodzakelijke veranderingen in de gebruiksvoorwaarden en in de eventuele beperkingen bij die vergunning vermeld. 5. De definitieve maatregel, d.w.z. de wijziging, schorsing of intrekking van de vergunning , wordt vastgesteld volgens de in artikel 19 , lid 2, bedoelde procedure. 6. De Commissie stelt de aanvrager onverwijld in kennis van de genomen maatregel . Artikel 12 Verlenging van vergunningen 1. Onverminderd het bepaalde in artikel 11 kunnen krachtens deze verordening verleende vergunningen telkens voor tien jaar worden verlengd, indien de vergunninghouder hiertoe uiterlijk 18 maanden voor het verstrijken van de vergunning een aanvraag bij de Commissie indient . 2. Bij de aanvraag dient het volgende te worden verstrekt: 3. De artikelen 7 tot en met 9 zijn mutatis mutandis van toepassing. 4. Indien om redenen die niet verwijtbaar zijn aan de vergunninghouder geen besluit over het verzoek om verlenging wordt genomen tot een maand vóór het verstrijken van de vergunning, wordt de geldigheidsduur van de vergunning voor het product automatisch met 6 maanden verlengd. De Commissie stelt de vergunninghouder en de lidstaten in kennis van de vertraging. Artikel 13 Traceerbaarheid 1. In het eerste stadium van het in de handel brengen van een toegelaten primair product of een rookaroma dat is afgeleid van toegelaten producten die zijn opgenomen in de in artikel 6, lid 1, bedoelde lijst, zorgen exploitanten van levensmiddelenbedrijven ervoor dat de exploitant van een levensmiddelenbedrijf die het product ontvangt, de volgende informatie krijgt: 2. In alle volgende stadia van het in de handel brengen van de in lid 1 bedoelde producten zorgen exploitanten van levensmiddelenbedrijven ervoor dat de overeenkomstig lid 1 ontvangen informatie wordt doorgegeven aan de exploitanten van levensmiddelenbedrijven die de producten ontvangen. 3. Exploitanten van levensmiddelenbedrijven beschikken over systemen en procedures om na te gaan van wie de in lid 1 genoemde producten zijn verkregen en aan wie zij zijn verstrekt. 4. De leden 1 tot en met 3 laten andere specifieke voorschriften van de communautaire wetgeving onverlet. Artikel 14 Openbaarheid 1. De vergunningaanvraag, aanvullende informatie van de aanvrager en de adviezen van de Autoriteit, met uitsluiting van vertrouwelijke informatie, worden toegankelijk gemaakt voor het publiek overeenkomstig de artikelen 38, 39 en 41 van Verordening (EG) nr. 178/2002. 2. Bij de behandeling van de aanvragen om toegang tot documenten die berusten bij de Autoriteit, past deze de beginselen toe van Verordening (EG) nr. 1049/2001 van het Europees Parlement en de Raad van 30 mei 2001 inzake de toegang van het publiek tot documenten van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie (11) . 3. De lidstaten behandelen de in het kader van deze verordening ontvangen aanvragen om toegang tot documenten overeenkomstig artikel 5 van Verordening (EG) nr. 1049/2001. Artikel 15 Vertrouwelijke behandeling van gegevens 1. De aanvrager kan aangeven welke krachtens artikel 7 ingediende informatie vertrouwelijk dient te worden behandeld aangezien de openbaarmaking van die informatie een aanzienlijke nadelige invloed kan hebben op zijn concurrentiepositie. In dat geval moeten verifieerbare redenen worden aangevoerd. 2. Onverminderd het bepaalde in lid 3 stelt de Commissie na overleg met de aanvrager vast welke informatie vertrouwelijk moet worden behandeld en brengt zij de aanvrager en de Autoriteit op de hoogte van haar beslissing. 3. Onverminderd artikel 39, lid 3, van Verordening (EG) nr. 178/2002 wordt informatie met betrekking tot de volgende punten niet als vertrouwelijk beschouwd: 4. Onverminderd het bepaalde in lid 2 verstrekt de Autoriteit alle informatie waarover zij beschikt op verzoek aan de Commissie en de lidstaten. 5. De Commissie, de Autoriteit en de lidstaten nemen de nodige maatregelen om te zorgen voor de gepaste vertrouwelijkheid van informatie die zij krachtens deze verordening ontvangen , behalve voor informatie die openbaar moet worden gemaakt , indien de omstandigheden dit ter bescherming van de menselijke gezondheid vereisen . 6. Indien een aanvrager een aanvraag intrekt of heeft ingetrokken, respecteren de Autoriteit, de Commissie en de lidstaten de vertrouwelijkheid van de verstrekte commerciële en industriële informatie, met inbegrip van informatie over onderzoek en ontwikkeling alsmede informatie over de vertrouwelijkheid waarvan de Commissie en de aanvrager van mening verschillen. Artikel 16 Gegevensbescherming De overeenkomstig artikel 7 bij de aanvraag verstrekte informatie mag niet ten behoeve van andere aanvragers worden gebruikt, tenzij die andere aanvrager met de vergunninghouder is overeengekomen dat die informatie wel mag worden gebruikt. Artikel 17 Inspectie- en controlemaatregelen 1. De lidstaten zorgen ervoor dat er inspecties en andere passende controlemaatregelen worden uitgevoerd om na te gaan of de voorschriften van deze verordening worden nageleefd. 2. Zo nodig en op verzoek van de Commissie helpt de Autoriteit bij het opstellen van technische aanwijzingen voor de bemonstering en het testen teneinde een gecoördineerde wijze van uitvoering van lid 1 te vergemakkelijken. 3. Zo nodig stelt de Commissie, na de Autoriteit om wetenschappelijke en technische bijstand te hebben verzocht, volgens de in artikel 19 , lid 2, bedoelde procedure kwaliteitscriteria vast voor gevalideerde analysemethoden die overeenkomstig punt 4 van bijlage II zijn voorgesteld, inclusief de te meten stoffen. Artikel 18 Wijzigingen Wijzigingen in de bijlagen en in de in artikel 6, lid 1, bedoelde lijst worden vastgesteld volgens de in artikel 19 , lid 2, bedoelde procedure nadat de Autoriteit om wetenschappelijke en/of technische bijstand is gevraagd. Artikel 19 Uitvoeringsbevoegdheden van de Commissie 1. De Commissie wordt bijgestaan door het bij artikel 58, lid 1, van Verordening (EG) nr. 178/2002 ingestelde comité, 2. In de gevallen waarin naar dit lid wordt verwezen, is de regelgevingsprocedure van artikel 5 van Besluit 1999/468/EG van toepassing, met inachtneming van de artikelen 7 en 8 van dat besluit. 3. De in artikel 5, lid 6, van Besluit 1999/468/EG bedoelde termijn wordt vastgesteld op drie maanden. Artikel 20 Overgangsmaatregelen Onverminderd artikel 4, lid 2, zijn de handel in en het gebruik van de volgende primaire producten en afgeleide rookaroma's, alsmede levensmiddelen die die producten bevatten, die op de datum van inwerkingtreding van deze verordening in de handel zijn, gedurende de aangegeven periode toegestaan: Levensmiddelen die vóór het eind van de onder b) en c) genoemde perioden legaal in de handel zijn gebracht, mogen nog worden verkocht zolang de voorraad strekt. Artikel 21 Inwerkingtreding Deze verordening treedt in werking op de twintigste dag volgende op die van haar bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen. Artikel 4, lid 2, is van toepassing met ingang van ... (14) . Tot deze datum blijven de nationale bepalingen betreffende rookaroma's en het gebruik daarvan in en op levensmiddelen in de lidstaten van toepassing. Deze verordening is verbindend in al haar onderdelen en is rechtstreeks toepasselijk in elke lidstaat. Gedaan te Voor het Europese Parlement Voor de Raad De Voorzitter De Voorzitter _______________ BIJLAGE I Voorschriften voor de bereiding van primaire producten 1. De rook wordt geproduceerd met hout als bedoeld in artikel 5, lid 1 . Er mogen kruiden, specerijen, twijgen van jeneverstruiken en twijgen, naalden en kegels van sparren worden toegevoegd indien zij vrij zijn van residuen van opzettelijke of onopzettelijke chemische behandeling of indien zij in overeenstemming zijn met specifieke communautaire wetgeving. Het uitgangsmateriaal wordt gecontroleerd verbrand, droog gedestilleerd of in een gecontroleerde zuurstofatmosfeer bij maximaal 600 °C met oververhitte stoom behandeld. 2. De rook wordt gecondenseerd. Voor de fasescheiding mogen water en/of, onverminderd andere communautaire wetgeving, oplosmiddelen worden toegevoegd. Voor de isolatie, fractionering en/of zuivering mogen fysische procédés worden gebruikt om de volgende fasen te verkrijgen: benzo[a]pyreen 10 µg/kg benz[a]antraceen 20 µg/kg benzo[a]pyreen 10 µg/kg benz[a]antraceen 20 µg/kg Indien tijdens of na de condensatie geen fasescheiding is opgetreden, moet het rookcondensaat worden beschouwd als een in water onoplosbare zware teerfase en moet het door middel van geschikte fysische procédés worden bewerkt om primaire teerfracties te krijgen die binnen de gestelde grenswaarden blijven. ___________________ BIJLAGE II Benodigde informatie voor de wetenschappelijke beoordeling van primaire producten De informatie dient te worden samengesteld overeenkomstig de in artikel 7, lid 4, bedoelde richtsnoeren en op de daarin aangegeven wijze te worden ingediend. Onverminderd artikel 8, lid 2, moet de volgende informatie worden verstrekt bij de in artikel 7 bedoelde vergunningaanvraag: 1. Het hout dat voor de bereiding van het primaire product wordt gebruikt. 2. Uitvoerige informatie over de bereidingsmethoden van de primaire producten en de verdere bewerking ter bereiding van afgeleide rookcondensaten. 3. De kwalitatieve en kwantitatieve chemische samenstelling van het primaire product en de karakterisering van het deel dat niet geïdentificeerd is. Van groot belang zijn de chemische specificaties van het primaire product en informatie over de stabiliteit en de mate van variabiliteit van de chemische samenstelling. De delen die niet geïdentificeerd zijn, d.w.z. de hoeveelheid stoffen waarvan de chemische samenstelling niet bekend is, moet zo klein mogelijk zijn en moet door middel van geschikte analysemethoden , b.v. chromatografie of spectrometrische methoden, worden gekarakteriseerd. 4. Een gevalideerde analysemethode voor de bemonstering, identificatie en karakterisering van het primaire product . 5. Informatie over de beoogde gebruiksconcentraties in of op specifieke levensmiddelen of levensmiddelencategorieën. 6. Toxicologische gegevens op basis van het advies van het Wetenschappelijk Comité voor de menselijke voeding in zijn verslag over rookaroma's van 25 juni 1993 of de laatste bijwerking daarvan. ___________________ (Raadplegingsprocedure) Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan de Raad ( COM(2003) 23 ) (1) , – gelet op de artikelen 36 en 37 van het EG&nbhy;Verdrag, op grond waarvan het Parlement door de Raad is geraadpleegd (C5&nbhy;0040/2003), – gelet op artikel 299, lid 2 van het EG-Verdrag, – gelet op artikel 67 van zijn Reglement, – gezien de minderheidsstandpunten overeenkomstig artikel 161, lid 3 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling en de adviezen van de Begrotingscommissie en de Commissie industrie, externe handel, onderzoek en energie (A5&nbhy;0197/2003), A. overwegende dat het Commissievoorstel, zoals gewijzigd, verenigbaar is met het plafond van rubriek 1a van de huidige financiële vooruitzichten 2004-2006, B. overwegende dat het Europees Parlement opnieuw wenst te worden geraadpleegd zodra het kader van de toekomstige financiële vooruitzichten formeel is vastgesteld door de begrotingsautoriteit. 1. hecht zijn goedkeuring aan het Commissievoorstel, als geamendeerd door het Parlement; 2. is van mening dat het aldus geamendeerde Commissievoorstel verenigbaar is met het plafond van rubriek 1 a van de huidige financiële vooruitzichten voor 2004-2006; 3. wenst opnieuw geraadpleegd te worden zodra het kader voor de nieuwe financiële vooruitzichten formeel is vastgesteld door de begrotingsautoriteit; 4. verzoekt de Commissie haar voorstel krachtens artikel 250, lid 2 van het EG&nbhy;Verdrag dienovereenkomstig te wijzigen; 5. verzoekt de Raad, wanneer deze voornemens is af te wijken van de door het Parlement goedgekeurde tekst, het Parlement hiervan op de hoogte te stellen; 6. wenst opnieuw te worden geraadpleegd ingeval de Raad voornemens is ingrijpende wijzigingen aan te brengen in het voorstel van de Commissie; 7. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Sector Rechtsgrond Opmerkingen Bedrijfstoeslag Titel III van deze verordening Ontkoppelde betaling Durumtarwe Titel IV, hfdst. 1, van deze verordening Areaalsteun ( kwaliteitspremie ) Eiwithoudende gewassen Titel IV, hfdst. 2, van deze verordening Areaalsteun Rijst Titel IV, hfdst. 3, van deze verordening Areaalsteun Noten Titel IV, hfdst. 4, van deze verordening Areaalsteun Energiegewassen Titel IV, hfdst. 5, van deze verordening Areaalsteun Aardappelzetmeel Titel IV, hfdst. 6, van deze verordening Productiesteun Regeling voor kleine landbouwers Artikel 2 bis Verordening (EG) nr. 1259/1999 Areaalsteun die als overgangsmaatregel wordt toegekend aan landbouwers die minder dan EUR 1 250 ontvangen Olijfolie Artikel 5, lid 1 Verordening nr. 136/66/EEG Productiesteun Zijderupsen Artikel 1 Verordening (EEG) nr. 845/72 Steun ter bevordering van de zijderupsenteelt Bananen Artikel 12 Verordening (EEG) nr. 404/93 Productiesteun Rozijnen en krenten Artikel 7, lid 1 Verordening (EG) nr. 2201/96 Areaalsteun Tabak Artikel 3 Verordening (EEG) nr. 2075/92 Productiesteun Hop Artikel 12 Verordening (EEG) nr. 1696/71 Verordening (EG) nr. 1098/98 Areaalsteun Alleen de betalingen om hoppercelen tijdelijk uit productie te nemen POSEIDOM Artikel 10, artikel 12, lid 1, en artikel 16 Verordening (EG) nr. 1452/2001 Sectoren: ontwikkeling van de teelt van fruit, groenten, planten en bloemen; suiker; melk POSEIMA Art. 5, lid 1, art. 9, art. 16 en 30, art. 17 en art. 28, lid 1, art. 21, art. 22, lid 7, en art. 27 en 29 Verordening (EG) nr. 1453/2001 Sectoren: ontwikkeling van de teelt van fruit, groenten, planten en bloemen; melk; aardappelen en cichorei; suiker; wijn; teenwilgen; ananas; tabak POSEICAN Artikelen 9, 13 en 14 Verordening (EG) nr. 1454/2001 Sectoren: ontwikkeling van de teelt van fruit, groenten, planten en bloemen; wijn; aardappelen; honing Egeïsche Eilanden Artikelen 7, 8, 9, 11 en 12 Verordening (EEG) nr. 2019/93 Sectoren: ontwikkeling van de teelt van fruit, groenten, planten en bloemen; aardappelen; wijn; olijven; honing Sector Rechtsgrond Opmerkingen Multifunctionele bedrijfstoeslag Titel III van deze verordening Ontkoppelde betaling Akkerbouw-gewassen Artikelen 2,4 en 5 Verordening (EG) nr. 1251/1999 Niet ontkoppelde gedeelte van de areaalsteun waaronder betaling bestemd voor braaklegging en kuilgras alsmede aanvullende betalingen. Durumtarwe Areaalsteun Zaaddragende leguminosen Artikel 1 Verordening (EG) nr. 1577/96 Areaalsteun Eiwithoudende gewassen Titel IV, hfdst. 2, van deze verordening Specifieke areaaltoeslag Rijst Artikel 6 Verordening (EG) nr. 3072/95 Areaalsteun Noten Titel IV, hfdst. 4, van deze verordening Specifieke areaaltoeslag Energiegewassen Titel IV, hfdst. 5, van deze verordening Specifieke areaaltoeslag Aardappelzetmeel Artikel 8, lid 2 Verordening (EEG) nr. 1766/92 Productiesteun Regeling voor kleine landbouwers Artikel 2 bis Verordening (EG) nr. 1259/1999 Niet ontkoppelde gedeelte van de a reaalsteun die als overgangsmaatregel wordt toegekend aan landbouwers die minder dan EUR 1 250 ontvangen Zaaizaad Artikel 3 Verordening (EEG) nr. 2358/71 Productiesteun Gedroogde voedergewassen Artikel 3 Verordening (EG) nr. 603/95 Productiesteun Olijfolie Artikel 5, lid 1 Verordening nr. 136/66/EEG Productiesteun Zijderupsen Artikel 1 Verordening (EEG) nr. 845/72 Steun ter bevordering van de zijderupsenteelt Rozijnen en krenten Artikel 7, lid 1 Verordening (EG) nr. 2201/96 Areaalsteun Tabak Artikel 3 Verordening (EEG) nr. 2075/92 Productiesteun Hop Artikel 12 Verordening (EEG) nr. 1696/71 Verordening (EG) nr. 1098/98 Areaalsteun Alleen de betalingen om hoppercelen tijdelijk uit productie te nemen Rundvlees Artikelen 5, 6,10, 11,13 en 14 Verordening (EG) nr. 1254/1999 Premies, behalve de extrapremie en de toeslagen uit hoofde van deze premie Melk en zuivelproducten Punt F van bijlage VII van deze verordening Premie voor zuivelproducten en extra toeslagen Schapen- en geitenvlees Artikel 5 Verordening (EG) nr. 2467/98, Artikelen 4,5, lid 1 en artikel 11, lid 2, eerste, tweede en vierde streepje Verordening (EG) nr. 2529/2001 Premie per schaap en geit, extra premie en overige extra toeslagen Bananen Artikel 12 Verordening (EEG) nr. 404/93 Productiesteun (zonder modulatie en ontkoppeling) POSEIDOM Artikel 10, artikel 12, lid 1, en artikel 16 Verordening (EG) nr. 1452/2001 Sectoren: ontwikkeling van de teelt van fruit, groenten, planten en bloemen; suiker; melk (zonder modulatie en ontkoppeling) POSEIMA Art. 5, lid 1, art. 9, art. 16 en 30, art. 17 en art. 28, lid 1, art. 21, art. 22, lid 7, en art. 27 en 29 Verordening (EG) nr. 1453/2001 Sectoren: ontwikkeling van de teelt van fruit, groenten, planten en bloemen; melk; aardappelen en cichorei; suiker; wijn; teenwilgen; ananas; tabak (zonder modulatie en ontkoppeling) POSEICAN Artikelen 9, 13 en 14 Verordening (EG) nr. 1454/2001 Sectoren: ontwikkeling van de teelt van fruit, groenten, planten en bloemen; wijn; aardappelen; honing (zonder modulatie en ontkoppeling) Egeïsche Eilanden Artikelen 7, 8, 9, 11 en 12 Verordening (EEG) nr. 2019/93 Sectoren: ontwikkeling van de teelt van fruit, groenten, planten en bloemen; aardappelen; wijn; olijven; honing (zonder modulatie en ontkoppeling) Lijst van rechtstreekse betalingen in verband met de multifunctionele bedrijfstoeslag als bedoeld in artikel 36 Sector Rechtsgrond Opmerkingen Akkerbouw-gewassen Artikelen 2, 4 en 5 Verordening (EG) nr. 1251/1999 Areaalbetalingen, met inbegrip van de betalingen voor braaklegging, de betalingen voor kuilgras, de aanvullende bedragen en de toeslag en het specifieke steunbedrag voor durumtarwe Aardappel-zetmeel Artikel 8, lid 2 Verordening (EEG) nr. 1766/92 Betaling aan producenten van voor de zetmeelproductie bestemde aardappelen Zaaddragende leguminosen Artikel 1 Verordening (EG) nr. 1577/96 Areaalsteun Rijst Artikel 6 Verordening (EG) nr. 3072/95 Areaalsteun Zaaizaad Artikel 3 Verordening (EEG) nr. 2358/71 Productiesteun Rundvlees Artikelen 4 , 5, 6, 10, 11, 13 en 14 Verordening (EG) nr. 1254/1999 Speciale premie, seizoencorrectiepremie, zoog-koeienpremie (ook bij betaling voor vaarzen en inclusief de aanvullende nationale zoogkoeienpremie indien medegefinancierd), slachtpremie, extensiveringsbedrag en extra betalingen Melk en zuivel-producten Bijlage VII, onder F, van deze verordening Melkpremie en extra betalingen Schapen en geiten Artikel 5 Verordening (EG) nr. 2467/98 Artikelen 4 en 5 en artikel 11, lid 1 en lid 2, 1e, 2e en 4e streepje Verordening (EG) nr. 2529/2001 Ooien- en geitenpremie, aanvullende premie en bepaalde extra betalingen POSEIDOM Artikel 9, lid 1, onder a) en b) Verordening (EG) nr. 1452/2001 Sector: rundvlees POSEIMA Artikel 13, leden 2 en 3, en artikel 22, leden 2 en 3 Verordening (EG) nr. 1453/2001 Sector: rundvlees POSEICAN Artikel 5, leden 2 en 3, en artikel 6, leden 1 en 2 Verordening (EG) nr. 1454/2001 Sectoren: rundvlees; schapen en geiten Egeïsche eilanden Artikel 6, leden 2 en 3 Verordening (EEG) nr. 2019/93 Sector: rundvlees Gedroogde voedergewassen Artikel 3 Verordening (EG) nr. 603/95 Steun voor verwerkte producten (zoals toegepast overeenkomstig bijlage VII, onder D, van deze verordening) Lijst van rechtstreekse betalingen in verband met de bedrijfstoeslag als bedoeld in artikel 36 Sector Rechtsgrond Opmerkingen Akkerbouw-gewassen Artikelen 2 en 4 Verordening (EG) nr. 1251/1999 Areaalbetalingen, met inbegrip van de betalingen voor braaklegging, de betalingen voor kuilgras, de aanvullende bedragen Rundvlees Artikelen 4 en 14 Verordening (EG) nr. 1254/1999 Speciale premie voor mannelijke runderen, inclusief betalingen voor extensivering wanneer deze onder deze premie valt (Raadplegingsprocedure) Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan de Raad ( COM(2003) 23 ) (1) , – gelet op artikel 37 van het EG-Verdrag, op grond waarvan het Parlement door de Raad is geraadpleegd (C5-0041/2003), – gelet op artikel 67 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling en het advies van de Begrotingscommissie ( A5-0182/2003 ), A. overwegende dat het Commissievoorstel, zoals gewijzigd, verenigbaar is met het plafond van rubriek 1a van de huidige financiële vooruitzichten 2004-2006, B. overwegende dat deze aangelegenheid opnieuw naar het Europees Parlement dient te worden verwezen wanneer het kader van de toekomstige financiële vooruitzichten formeel door de begrotingsautoriteit is goedgekeurd; 1. hecht zijn goedkeuring aan het Commissievoorstel, zoals geamendeerd door het Parlement; 2. is van mening dat het Commissievoorstel, zoals gewijzigd, verenigbaar is met het plafond van rubriek 1a van de huidige financiële vooruitzichten 2004-2006, 3. verzoekt deze aangelegenheid opnieuw naar het Europees Parlement te verwijzen wanneer het kader van de toekomstige financiële vooruitzichten formeel door de begrotingsautoriteit is goedgekeurd; 4. verzoekt de Commissie haar voorstel krachtens artikel 250, lid 2, van het EG&nbhy;Verdrag dienovereenkomstig te wijzigen; 5. verzoekt de Raad, wanneer deze voornemens is af te wijken van de door het Parlement goedgekeurde tekst, het Parlement hiervan op de hoogte te stellen; 6. wenst opnieuw te worden geraadpleegd ingeval de Raad voornemens is ingrijpende wijzigingen aan te brengen in het voorstel van de Commissie; 7. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Aard van de steun Bedrag in EUR Bedrijven tot 4 EGE 3 000 per bedrijf Bedrijven van meer dan 4 EGE 3 000 per bedrijf 500 per EGE (Raadplegingsprocedure) Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan de Raad ( COM(2003) 23 ) (1) , – gelet op artikel 37 van het EG&nbhy;Verdrag, op grond waarvan het Parlement door de Raad is geraadpleegd (C5&nbhy;0042/2003), – gelet op artikel 67 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling en het advies van de Commissie industrie, externe handel, onderzoek en energie (A5&nbhy;0174/2003), A. overwegende dat het Commissievoorstel, zoals gewijzigd, verenigbaar is met het plafond van rubriek 1a van de huidige financiële vooruitzichten 2004-2006, B. overwegende dat deze aangelegenheid opnieuw naar het Europees Parlement dient te worden verwezen wanneer het kader van de toekomstige financiële vooruitzichten formeel door de begrotingsautoriteit is goedgekeurd; 1. hecht zijn goedkeuring aan het Commissievoorstel, als geamendeerd door het Parlement; 2. is van mening dat het Commissievoorstel, zoals gewijzigd, verenigbaar is met het plafond van rubriek 1a van de huidige financiële vooruitzichten 2004-2006, 3. verzoekt deze aangelegenheid opnieuw naar het Europees Parlement te verwijzen wanneer het kader van de toekomstige financiële vooruitzichten formeel door de begrotingsautoriteit is goedgekeurd; 4. verzoekt de Commissie haar voorstel krachtens artikel 250, lid 2 van het EG&nbhy;Verdrag dienovereenkomstig te wijzigen; 5. verzoekt de Raad, wanneer deze voornemens is af te wijken van de door het Parlement goedgekeurde tekst, het Parlement hiervan op de hoogte te stellen; 6. wenst opnieuw te worden geraadpleegd ingeval de Raad voornemens is ingrijpende wijzigingen aan te brengen in het voorstel van de Commissie; 7. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Artikel 5 bis Voor rogge wordt vanaf het seizoen 2004/05 voor elk verkoopseizoen een indicatief totaalvolume van 5 700 000 ton vastgesteld. Dit indicatieve totaalvolume wordt als volgt over de lidstaten verdeeld: België 5 000 Denemarken 330 000 Duitsland 4 420 000 Griekenland 30 000 Spanje 200 000 Frankrijk 169 000 Ierland 0 Italië 10 000 Luxemburg 4 000 Nederland 22 000 Oostenrijk 210 000 Portugal 40 000 Finland 60 000 Zweden 160 000 Verenigd Koninkrijk 40 000 Het is aan de lidstaten om deze indicatieve nationale hoeveelheden om te zetten in arealen aan de hand van de gemiddelde opbrengst in de afgelopen verkoopseizoenen, om deze arealen te verdelen over de opkoopbureaus, om de nodige controles in te stellen en om de Commissie hierover te informeren. Voorts zal de Commissie vóór 31 december 2004 bij de Raad en het Parlement een plan ter bevordering van het roggegebruik indienen. Bijlage II bis TabEL MET MAANDELIJKSE VERHOGINGEN VAN DE INTERVENTIEPRIJS maand (EUR per ton) juli -- augustus -- september -- oktober -- november 0,93 december 1,86 januari 2,79 februari 3,72 maart 4,65 april 5,58 mei 6,51 juni 6,51 (Raadplegingsprocedure) Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan de Raad ( COM(2003) 23 ) (1) , – gelet op artikel 37 van het EG&nbhy;Verdrag, op grond waarvan het Parlement door de Raad is geraadpleegd (C5&nbhy;0044/2003), – gelet op artikel 67 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling (A5&nbhy;0175/2003), A. overwegende dat het Commissievoorstel, zoals gewijzigd, verenigbaar is met het plafond van rubriek 1a van de huidige financiële vooruitzichten 2004-2006, B. overwegende dat deze aangelegenheid opnieuw naar het Europees Parlement dient te worden verwezen wanneer het kader van de toekomstige financiële vooruitzichten formeel door de begrotingsautoriteit is goedgekeurd; 1. hecht zijn goedkeuring aan het Commissievoorstel, als geamendeerd door het Parlement; 2. acht het Commissievoorstel, zoals gewijzigd, verenigbaar met rubriek 1a van de huidige financiële vooruitzichten 2004-2006; 3. wenst dat deze kwestie opnieuw naar het Parlement wordt verwezen, nadat het kader van de toekomstige financiële vooruitzichten formeel door de begrotingsautoriteit is goedgekeurd; 4. verzoekt de Commissie haar voorstel krachtens artikel 250, lid 2 van het EG&nbhy;Verdrag dienovereenkomstig te wijzigen; 5. verzoekt de Raad, wanneer deze voornemens is af te wijken van de door het Parlement goedgekeurde tekst, het Parlement hiervan op de hoogte te stellen; 6. wenst opnieuw te worden geraadpleegd ingeval de Raad voornemens is ingrijpende wijzigingen aan te brengen in het voorstel van de Commissie; 7. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. (Raadplegingsprocedure) Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan de Raad ( COM(2003) 23 ) (1) , – gelet op de artikelen 36 en 37 van het EG&nbhy;Verdrag, op grond waarvan het Parlement door de Raad is geraadpleegd (C5&nbhy;0043/2003), – gelet op artikel 67 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling en het advies van de Commissie industrie, externe handel, onderzoek en energie (A5&nbhy;0183/2003), A. overwegende dat het Commissievoorstel, zoals gewijzigd, verenigbaar is met het plafond van rubriek 1a van de huidige financiële vooruitzichten 2004-2006, B. overwegende dat deze aangelegenheid opnieuw naar het Europees Parlement dient te worden verwezen wanneer het kader van de toekomstige financiële vooruitzichten formeel door de begrotingsautoriteit is goedgekeurd; 1. hecht zijn goedkeuring aan het Commissievoorstel, als geamendeerd door het Parlement; 2. is van mening dat het Commissievoorstel, zoals gewijzigd, verenigbaar is met het plafond van rubriek 1a van de huidige financiële vooruitzichten 2004-2006, 3. verzoekt deze aangelegenheid opnieuw naar het Europees Parlement te verwijzen wanneer het kader van de toekomstige financiële vooruitzichten formeel door de begrotingsautoriteit is goedgekeurd; 4. verzoekt de Commissie haar voorstel krachtens artikel 250, lid 2 van het EG&nbhy;Verdrag dienovereenkomstig te wijzigen; 5. verzoekt de Raad, wanneer deze voornemens is af te wijken van de door het Parlement goedgekeurde tekst, het Parlement hiervan op de hoogte te stellen; 6. wenst opnieuw te worden geraadpleegd ingeval de Raad voornemens is ingrijpende wijzigingen aan te brengen in het voorstel van de Commissie; 7. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. c) heeft bij verwerking tot volwitte rijst een rendement van 63 gewichtspercenten hele korrels ( met maximaal 3 % ontpunte korrels ), waarvan het maximumgewichtspercentage aan niet onberispelijke korrels volwitte rijst als volgt is : c) heeft bij verwerking tot korrels (bijlage II letter B) van volwitte rijst een rendement van 63% waarvan ten minste 97% bestaat uit hele korrels ( bijlage II letter A ), waarvan het maximumgewichtspercentage aan niet onberispelijke korrels volwitte rijst niet groter mag zijn dan de onderstaande waarden : - krijtachtige korrels van padie van de GN-codes 1006 10 27 en 1006 10 98 1,5% - krijtachtige korrels van padie van de GN-codes 1006 10 27 en 1006 10 98 1,5% - krijtachtige korrels van padie van andere GN-codes dan 1006 10 27 en 1006 10 98 2,0% - krijtachtige korrels van padie van andere GN-codes dan 1006 10 27 en 1006 10 98 2,0% - roodgestreepte korrels 1,0% - roodgestreepte korrels 1,0% - gespikkelde korrels 0,50% - beschadigde korrels 0,75% - gevlekte korrels 0,25% - gele korrels 0,02% - door warmte beschadigde korrels 0,02% - barnsteenkleurige korrels 0,05% c bis) heeft een gehalte vreemde stoffen van ten hoogste 0,1%. (Raadplegingsprocedure) Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan de Raad ( COM(2003) 23 ) (1) , – gelet op artikel 37 van het EG&nbhy;Verdrag, op grond waarvan het Parlement door de Raad is geraadpleegd (C5&nbhy;0046/2003), – gelet op artikel 67 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling (A5&nbhy;0177/2003), A. overwegende dat het Commissievoorstel, zoals gewijzigd, verenigbaar is met het plafond van rubriek 1a van de huidige financiële vooruitzichten 2004-2006, B. overwegende dat deze aangelegenheid opnieuw naar het Europees Parlement dient te worden verwezen wanneer het kader van de toekomstige financiële vooruitzichten formeel door de begrotingsautoriteit is goedgekeurd; 1. hecht zijn goedkeuring aan het Commissievoorstel, als geamendeerd door het Parlement; 2. is van mening dat het Commissievoorstel, zoals gewijzigd, verenigbaar is met het plafond van rubriek 1a van de huidige financiële vooruitzichten 2004-2006, 3. verzoekt dat deze aangelegenheid opnieuw naar het Europees Parlement dient te worden verwezen wanneer het kader van de toekomstige financiële vooruitzichten formeel door de begrotingsautoriteit is goedgekeurd; 4. verzoekt de Commissie haar voorstel krachtens artikel 250, lid 2 van het EG&nbhy;Verdrag dienovereenkomstig te wijzigen; 5. verzoekt de Raad, wanneer deze voornemens is af te wijken van de door het Parlement goedgekeurde tekst, het Parlement hiervan op de hoogte te stellen; 6. wenst dat de overlegprocedure als bedoeld in de gemeenschappelijke verklaring van 4 maart 1975 wordt ingeleid ingeval de Raad voornemens is af te wijken van de door het Parlement goedgekeurde tekst; 7. wenst opnieuw te worden geraadpleegd ingeval de Raad voornemens is ingrijpende wijzigingen aan te brengen in het voorstel van de Commissie; 8. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. a) Tijdvak 2004/05 Schrappen. Lidstaat Hoeveelheden (in ton) België 3 326 983,000 Denemarken 4 477 625,000 Duitsland 28 004 140,000 Griekenland 700 513,000 Spanje 6 116 950,000 Frankrijk 24 356 977,000 Ierland 5 395 764,000 Italië 10 530 060,000 Luxemburg 270 394,000 Nederland 11 130 065,000 Oostenrijk 2 763 148,000 Portugal 1 879 823,000 Finland 2 419 026,324 Zweden 3 319 515,000 Verenigd Koninkrijk 14 682 697,000 (Raadplegingsprocedure) Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan de Raad ( COM(2003) 23 ) (1) , – gelet op artikel 37 van het EG&nbhy;Verdrag, op grond waarvan het Parlement door de Raad is geraadpleegd (C5&nbhy;0045/2003), – gelet op artikel 67 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling en het advies van de Begrotingscommissie (A5&nbhy;0181/2003), A. overwegende dat het Commissievoorstel, zoals gewijzigd, verenigbaar is met het plafond van rubriek 1a van de huidige financiële vooruitzichten 2004-2006, B. overwegende dat deze aangelegenheid opnieuw naar het Europees Parlement dient te worden verwezen wanneer het kader van de toekomstige financiële vooruitzichten formeel door de begrotingsautoriteit is goedgekeurd; 1. hecht zijn goedkeuring aan het Commissievoorstel, als geamendeerd door het Parlement; 2. is van mening dat het Commissievoorstel, zoals gewijzigd, verenigbaar is met het plafond van rubriek 1a van de huidige financiële vooruitzichten 2004-2006, 3. verzoekt deze aangelegenheid opnieuw naar het Europees Parlement te verwijzen wanneer het kader van de toekomstige financiële vooruitzichten formeel door de begrotingsautoriteit is goedgekeurd; 4. verzoekt de Commissie haar voorstel krachtens artikel 250, lid 2 van het EG&nbhy;Verdrag dienovereenkomstig te wijzigen; 5. verzoekt de Raad, indien deze voornemens is af te wijken van de door het Parlement goedgekeurde tekst, het Parlement hiervan op de hoogte te stellen; 6. verlangt dat de overlegprocedure als bedoeld in de gemeenschappelijke verklaring van 4 maart 1975 wordt ingeleid ingeval de Raad voornemens is af te wijken van de door het Parlement goedgekeurde tekst; 7. wenst opnieuw te worden geraadpleegd ingeval de Raad voornemens is ingrijpende wijzigingen aan te brengen in het voorstel van de Commissie; 8. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. 4 ter. Bijlage I komt als volgt te luiden: "Extra betalingen: Totaalbedragen overeenkomstig art. 17 (in mln. Euro) 2005 2006 2007 en daar- opvolgende kalenderjaren België 14,3 28,5 42,8 Denemarken 19,2 38,3 57,5 Duitsland 120,0 240,0 360 Griekenland 2,7 5,5 8,2 Spanje 23,9 47,9 71,8 Frankrijk 104,4 208,8 313,2 Ierland 22,6 45,2 67,8 Italië 42,8 85,5 128,3 Luxemburg 1,2 2,3 3,5 Nederland 47,7 95,3 143 Oostenrijk 11,8 23,7 35,5 Portugal 8,1 16,1 24,2 Finland 10,3 20,7 31 Zweden 14,2 28,5 42,7 Verenigd Koninkrijk 62,8 125,7 188,5" Het Europees Parlement , – onder verwijzing naar de ontwerpresolutie van Jorge Salvador Hernández Mollar over bescherming van de Andalusische boerenhoven (B5&nbhy;0019/2003), – onder verwijzing naar zijn resoluties van 30 mei 2002 over de hervorming van de gemeenschappelijke marktordening en de ontwikkeling van het platteland in het kader van Agenda 2000 (1) en zijn resolutie van 7 november 2002 over de tussentijdse herziening van het GLB (2) , – gezien de mededeling van de Commissie aan de Raad en het Europees Parlement inzake de tussenbalans van het gemeenschappelijke landbouwbeleid ( COM (2002) 394 ) en de wetgevingsvoorstellen van 21 januari 2003 ( COM(2003) 23 ) over de politieke vooruitzichten op de lange termijn voor een duurzame landbouw, – gelet op artikel 163 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling (A5&nbhy;0189/2003), A. overwegende dat de Europese Raad van Luxemburg van 1997 en van Berlijn in 1999 zich hebben uitgesproken voor een multifunctionele Europese landbouw die het gehele grondgebied van de Unie omvat, B. overwegende dat het Europees Parlement talloze resoluties heeft aangenomen waarin het multifunctionele karakter van de Europese landbouw wordt benadrukt en positief wordt beoordeeld, C. overwegende dat artikel 159 van het EG-Verdrag bepaalt dat de Gemeenschap bij de vaststelling en uitvoering van al haar maatregelen rekening dient te houden met de economische en sociale samenhang en dat artikel 16 het begrip territoriale samenhang heeft geïntroduceerd, D. overwegende dat het tegengaan van de plattelandsontvolking, het scheppen van arbeidsplaatsen en een breed scala aan economische activiteiten in achterstandsregio's alsook de bijdrage aan de ruimtelijke ordening en het behoud van het milieu, het landschap en het culturele erfgoed een waardevolle bijdrage van de landbouw aan de samenleving vormen, en dat de samenleving dit dient te belonen, E. overwegende dat het nodig is de ontwikkeling te beschermen van openbare goederen - ofwel positieve verworvenheden van buitenaf - die ontleend zijn aan de conventionele landbouw door passende overheidssteun die juist is gedoseerd ter wille van een maximale efficiency, F. overwegende dat de EU zeer veel kleine en middelgrote landbouwbedrijven telt, met name in plattelandsgebieden met een ontwikkelingsachterstand, die vooral bijdragen tot het behoud van de werkgelegenheid, het tegengaan van de plattelandsontvolking en van het natuurlijk en cultureel erfgoed. 1. is van mening dat de officiële verklaringen van de instellingen van de Gemeenschap over de multifunctionaliteit van de landbouw, de economische en sociale samenhang en duurzame ontwikkeling moeten verder gaan dan louter verklaringen en voornemens en moeten worden vertaald in concrete maatregelen in het kader van het gehele Gemeenschappelijke Landbouwbeleid (GLB) als geheel en niet beperkt moeten blijven tot het terrein van de plattelandsontwikkeling; 2. betreurt het feit dat het multifunctionele karakter van de landbouw in de door de Commissie gepresenteerde wetgevingsvoorstellen voor de hervorming van het GLB niet wordt gehonoreerd; 3. verwerpt het voorstel om de rechtstreekse steunverlening, gebaseerd op de productie van een individueel bedrijf in het verleden, volledig los te laten, want deze maatregelen zouden een momentopname nodig maken van de nu bestaande ongelijkheid en zouden bevorderend werken op het stilleggen van productie in de meest marginale gebieden; 4. ondersteunt principieel de voorstellen inzake voorwaarden voor rechtstreekse steun als noodzakelijk instrument om zowel het aspect van gemeenschappelijke productie van de landbouwbedrijvigheid als de maatschappelijke legitimiteit van het GLB te consolideren; is echter van mening dat de voorstellen van de Commissie grondig moeten worden herzien, om een praktijkgerichte tenuitvoerlegging in de gehele EU ter vermijding van concurrentieverstoringen te waarborgen; is bovendien van mening dat de kostennadelen voor de Europese landbouw die daaruit voortvloeien langdurig moeten worden gecompenseerd; 5. onderstreept de noodzaak voor de Europese Unie om compenserende maatregelen te nemen om te voorkomen dat het conditionele karakter de communautaire productie minder concurrerend maakt; 6. acht het bovendien nodig om landbouwmilieumaatregelen van het plattelandsontwikkelingsbeleid te bevorderen opdat de conditionaliteit niet het karakter van een "straf" krijgt; 7. is van mening dat de voorwaarden waaraan moet worden voldaan om steun te kunnen ontvangen niet mogen leiden tot een toename van de bureaucratie of tot een vertraging bij de uitbetaling van de steun; is van mening dat de controle in de lidstaten moet worden geharmoniseerd zonder deze te koppelen aan de Internationale Vereniging van Classificatiebureaus (IACS); 8. is het oneens met de regressieve bezuinigingen op de begroting die voornamelijk bedoeld zijn om komende sectorale hervormingen te financieren waarvan de kosten, doelstellingen, karakter en modaliteiten momenteel nog niet te overzien zijn; 9. dringt erop aan dat het GLB en het voor het platteland relevante beleid meer worden gericht op een duurzame verbetering van de economische, regionale en sociale randvoorwaarden; is van mening dat voor een veelzijdige en goed functionerende landbouwstructuur overeenkomstig de doelstellingen van het Europese landbouwmodel een vergoeding naar prestatie nodig is voor de maatschappelijk gewenste functies in het kader van de multifunctionaliteit; is van mening dat de modulering van rechtstreekse steun, met inachtneming van de doelstellingen van de rechtstreekse steun, gericht moet zijn op schaalvoordelen voor bedrijven en dat bij de ontwikkeling van de modulering aandacht moet worden besteed aan de handhaving van een aan de lokale situatie aangepaste landbouwstructuur; 10. acht het nodig dat het marketingbeleid en het plaatselijke ontwikkelingsbeleid elkaar aanvullen door maatregelen die gericht zijn op heroriëntering van de productie in de richting van duurzame ontwikkeling en kwaliteit; is daarom van mening dat de maatregelen van de tweede pijler (voedselveiligheidsbeleid, kwaliteitsbeleid, milieuvriendelijke landbouwpraktijken, jonge boeren, enz.) grotendeels moet worden ingepast in het marketingbeleid zodat een gemeenschappelijk landbouwbeleid hand in hand kan gaan met een gemeenschappelijk plattelandsbeleid; 11. dringt erop aan dat de Commissie op basis van objectieve sociaal-economische, milieu-bodemkundige, pedologische en klimatologische criteria een nieuwe classificering vaststelt van de plattelandsgebieden die kan worden gebruikt om in deze gebieden de bedrijven te identificeren die door hun economische omvang en de kenmerken van het gebied waar zij zich bevinden, een magneetfunctie vervullen, en dat er maatstaven voor steun aan deze bedrijven worden vastgesteld; 12. acht het een prioritaire doelstelling dat vast wordt gehouden aan de landbouwproductie in die plattelandsgebieden die van fundamenteel belang zijn voor instandhouding van de natuurlijke ruimte; is daarom van mening dat de belangrijkste kosten als gevolg van milieuvriendelijke technieken, het invoeren van een adequate milieucompensatie rechtvaardigen; 13. verzoekt om toepassing van verschillende vrijstellingstracés bij de modulering om te voorkomen dat door het korten op de steun de rentabiliteit van allerlei landbouwbedrijven in gevaar komt; dringt erop aan in de voorwaarden ook rekening te houden met "territoriale" aspecten van bedrijven en niet uitsluitend met commerciële gegevens, en deze "territoriale" bedrijven te ontslaan van de toepassing van modulering en regressiviteit; 14. herinnert aan de noodzaak om bij de hervorming van het GLB prioriteit toe te kennen aan maatregelen ten gunste van jonge boeren die al gevestigd zijn, en verzoekt de Commissie om een specifieke behandeling van het generatieprobleem in de landbouw op Europees niveau; 15. acht het passend dat het Europees Parlement opdracht geeft voor een onderzoek naar de technische aspecten van deze resolutie zodat deze op middellange termijn haalbaar is in de context van de komende hervormingsinstituten van de GLB, in het bijzonder met het oog op het financieel debat van 2006; 16. verzoekt de Commissie om vastberaden op te komen voor de omvattende aspecten van een multifunctionele landbouw in de zin van het Europese landbouwmodel, vooral met het oog op het waarborgen van gelijkwaardige randvoorwaarden en het voorkomen van concurrentieverstoringen en deze in het slotdocument over de onderhandelingsmodaliteiten van het hoofdstuk landbouw in het kader van de WTO op te nemen; 17. verzoekt de Commissie om het communautaire programma Leader+ financieel te versterken: dit programma heeft belangrijke resultaten opgeleverd waar het gaat om multifunctionele ontwikkeling van het communautaire landbouwbedrijf door dit positief te integreren in andere sectoren zoals toerisme, voedselvoorziening, ambachtelijkheid en bescherming van de biodiversiteit; 18. verzoekt de Europese Conventie over de toekomst van Europa om het multifunctionele karakter van de landbouwactiviteit te ondersteunen door voor te stellen voor de komende Intergouvermentele Conferentie artikel 33 van het Verdrag te wijzigen (in dit artikel wordt de doelstelling van het GLB geformuleerd) en om voor te stellen de medebeslissingsprocedure toe te passen op alle wetsstukken over landbouw ter versterking van de democratische legitimiteit en transparantie van de besluitvorming in de EU; 19. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Het Europees Parlement , – gezien de drie parlementaire conferenties van de landen van het Stabiliteitspact, die op respectievelijk 16-17 september 2001 te Brussel, 6-7 juni 2002 te Boekarest en 14-16 oktober 2002 te Tirana hebben plaatsgevonden, – gezien de aanbevelingen over de "vernieuwing van het stabilisatie- en associatieproces voor Zuidoost-Europa en de toetredingsperspectieven" welke zijn aangenomen op de 4de parlementaire conferentie van de landen van het Stabiliteitspact, die door het Europees Parlement in Brussel is georganiseerd in het kader van het voorzitterschap van de Trojka voor parlementaire samenwerking uit hoofde van het Stabiliteitspact voor Zuidoost-Europa, A. in overweging van het versterkende effect dat het stabilisatie- en associatieproces (SAP) bij wijze van aanloopstadium in de voorbereiding op het proces van toetreding tot de Europese Unie heeft gehad op de nationale politieke instellingen, B. overwegende dat de snelle implementatie van het stabilisatie- en associatieproces in directe correlatie staat met de uitbreiding van de financiële en technische steun voor de respectieve landen, C. zich bewust van de noodzaak zo snel mogelijk werk te maken van de ernstige problemen in verband met de hoge werkloosheid en de geringe economische ontwikkeling, een zwak overheidsbestuur en het toenemende risico op verlies aan vertrouwen in de staatsinstellingen, en van het feit dat de nationale parlementen van de landen van Zuidoost-Europa zich er krachtig voor beijveren hun landen dichter bij de EU te brengen en ze te integreren in de euro-atlantische structuren; overwegende dat deze strategie vereist dat elk land afzonderlijk garant staat voor zijn eigen autonomie als soevereine staat en, waar nodig, het proces van "directe betrokkenheid" en overdracht van bevoegdheden van de internationale gemeenschap naar zijn eigen instellingen met succes voltooit, D. overwegende dat in een vernieuwd stabilisatie- en associatieproces ook de noodzaak besloten moet liggen van een nauwere sociale en economische cohesie, en dat daarbij o.a. prioriteit moet worden gegeven aan financiële en technische bijstand in de strijd tegen georganiseerde criminaliteit, corruptie, mensen-, drugs- en wapenhandel en illegale immigratie, verscherping van de grensbewaking, intensievere regionale samenwerking in de sectoren communicatie, vervoer en energie, bevordering van financiële steun voor het onderwijsbestel, en uitwisselingsprogramma's voor studenten en jonge vakmensen, alsook aan de ontwikkeling van een actieve burgermaatschappij, E. zich ervan bewust dat de processen van verzoening en integratie in de EU en andere euro-atlantische structuren onderling nauw zijn verbonden en elkaar versterken; erop wijzend dat de verdere integratie in de Europese Unie - een gemeenschap van waarden - zal worden bepaald door het vermogen om een actieve burgermaatschappij te bevorderen en te ontwikkelen, dat zich met name richt op het stimuleren van burgerparticipatie, verzoening en een democratische samenleving, waar culturele diversiteit wordt ervaren als een verrijking voor Zuidoost-Europa en de Europese Unie, 1. betuigt zijn tevredenheid over de vorderingen die in de SAP-landen zijn geboekt op het stuk van democratie en rechtsstaat; spoort de parlementen en regeringen van de SAP-landen ertoe aan hun stabilisatiebeleid in het kader van de democratische waarden van de Europese Unie voort te zetten, waarbij als eis dient te gelden dat internationale en nationale akkoorden moeten worden nageleefd en dat lering moet worden getrokken uit het verleden; 2. onderstreept dat integratie in de Europese Unie alleen werkelijkheid kan worden op voorwaarde dat aan de politieke en economische criteria wordt voldaan, met name waar het de versterking betreft van de regionale en grensoverschrijdende samenwerking, die een essentiële voorwaarde vormt voor nauwere integratie in de EU; 3. geeft uiting aan zijn ernstige bezorgdheid over de economische en sociale toestand; onderstreept dat de oplossing van deze cruciale vraagstukken de sleutel is voor een stabiele ontwikkeling van deze landen; doet een beroep op de regeringen en de EU om aan de economische en sociale ontwikkeling hoge prioriteit te geven; 4. merkt op dat de regionale samenwerking zich dient te concentreren op de ontwikkeling van het bestaande netwerk van vrijhandelsovereenkomsten tot een vrijhandelszone, de vaststelling van een regionale strategie in infrastructurele sectoren zoals vervoer, communicatie en energie, de afschaffing van de visumplicht tussen SAP-landen onderling, de toepassing van een geïntegreerd grensbeleid en de succesvolle bestrijding van georganiseerde criminaliteit en corruptie; 5. wijst er met nadruk op dat het stabilisatie- en associatieproces niet alleen bevorderlijk moet zijn voor de regionale samenwerking, maar daarnaast ook inzichtelijker moet worden gemaakt en moet worden geïntensiveerd door: 6. betuigt zijn tevredenheid over de EU-toetredingsaanvraag van Kroatië, die een belangrijke stap vooruit is en een duidelijk voorbeeld van een bijdrage van het stabilisatie- en associatieproces aan de ontwikkeling van een land; wijst nogmaals op het belang van controle door de nationale parlementen op de verdere afwikkeling van deze aanvraag, en spreekt opnieuw de hoop uit dat Kroatië concrete stappen zal ondernemen om te voldoen aan de criteria van Kopenhagen en tegelijkertijd zijn volle medewerking zal verlenen aan het Internationaal Oorlogstribunaal voor het voormalige Joegoslavië (ICTY); 7. onderstreept dat de toekomstige integratie van de SAP-landen in de EU heel wat tijd zal vergen en zal moeten worden beoordeeld in het licht van het vermogen van elk land om te voldoen aan zijn verplichtingen jegens de EU, zoals neergelegd in de criteria van Kopenhagen; 8. verzoekt de parlementen van de lidstaten van de EU de ratificatie van de nog niet afgeronde stabilisatie- en associatieovereenkomsten te bespoedigen; 9. uit zijn voldoening over de versterking van de complementariteit tussen het Stabiliteitspact voor Zuidoost-Europa en het stabilisatie- en associatieproces (SAP); 10. acht een versterking van de regionale dimensie van het stabilisatieproces van de gehele Zuidoost-Europese regio van essentieel belang en acht het noodzakelijk ervoor te zorgen dat de betrokken landen deelnemen aan het buurlandenbeleid van de Europese Unie en dat de in de desbetreffende mededeling van de Commissie vermelde doelstellingen worden bereikt; 11. spoort de parlementen van de SAP-landen ertoe aan hun activiteiten en het parlementair toezicht op hun regeringen vooral te concentreren op: 12. onderstreept dat de SAP-parlementen alles in het werk moeten stellen om te voorkomen dat er enigerlei stappen worden ondernomen - inclusief de ratificatie door nationale parlementen van een internationale overeenkomst - waardoor de implementatie of volledige naleving van de bovenvermelde beginselen en doelstellingen, en met name de naleving van het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens in het gedrang zouden komen; 13. verzoekt de EU in haar politieke en economische engagement jegens de SAP-landen een verdere stap voorwaarts te zetten door de instrumenten en programma's van het stabilisatie- en associatieproces te actualiseren, de criteria voor toetreding tot de EU te verduidelijken door vaststelling van jaarlijkse ijkpunten, ruimere toepassing te geven aan de beginselen van individuele verdienstelijkheid en verscheidenheid en financiële ondersteuning door de EU, teneinde te garanderen dat het EU-beleid is toegesneden op het ontwikkelingpeil van elk land afzonderlijk en in overeenstemming is met het beleid dat zij in soortgelijke gevallen jegens andere landen pleegt te voeren; 14. verzoekt de EU derhalve het lopende CARDS-programma (op wetgevings- en procedureel niveau en/of op dat van de desbetreffende richtsnoeren) aan te passen, teneinde te waarborgen dat de volgende terreinen prioritair in aanmerking komen voor EU-ondersteuning: parlementaire samenwerking, steun voor de instelling van deugdelijke rechts- en justitiële systemen, nationale en internationale strijd tegen corruptie en georganiseerde criminaliteit, met name mensen-, drugs- en wapenhandel, steun voor onderwijs- en beroepsopleidingssystemen, steun voor de opbouw van onafhankelijke en vrije media en een actieve burgermaatschappij - allemaal elementen die de aan het SAP-proces deelnemende maatschappijen dichter bij de normen en waarden van de EU zullen brengen; 15. erkent dat voor veel van deze problemen beter een oplossing kan worden gevonden door middel van een regionale aanpak, bevordering van grensoverschrijdende samenwerking en consistente coördinatie van de financiële en technische steun van de EU; 16. uit zijn voldoening over de uitgebreide en ambitieuze agenda in de strijd tegen georganiseerde criminaliteit en corruptie die op de op 25 november 2002 in Londen gehouden conferentie van de regeringen van de SAP-landen met steun van de EU is vastgesteld; en over de toezegging van de nationale parlementen van de SAP-landen op de vierde parlementaire conferentie op 21/22 mei 2003 in Brussel dat zij zich zullen inzetten voor parlementaire controle op de uitvoering van die agenda; 17. onderstreept het belang van een serieus beleid ter ondersteuning van de op dit terrein lopende initiatieven, en met name van de activiteiten van het Centrum van Boekarest en het SPOC (SP Organised Crime Initiative), die o.a. strekken tot het opzetten van een effectief systeem van getuigenbescherming, de opleiding van politie en deskundigen volgens de Europol-normen, bevordering van grensoverschrijdende operaties en de bestrijding van witteboordencriminaliteit; 18. beklemtoont dat de technische en financiële ondersteuning van de EU, de OVSE en de Raad van Europa ook voor deze sector moeten worden opgevoerd, teneinde de nog steeds bestaande bottlenecks in de nationale rechtssystemen, die de volledige implementatie van de op de conferentie van Londen in november 2002 geformuleerde doelstellingen in de weg staan, op te ruimen; 19. wijst met nadruk op het belang van versterking van de rol van de ombudsman door in Zuidoost-Europa een netwerk van ombudsmannen c.q. -vrouwen op te zetten, dat zal bijdragen aan de versterking van het vertrouwensproces en zal fungeren als conflictpreventiesysteem, waardoor het vertrouwen in de staatsinstellingen toeneemt; 20. spoort de regeringen van Servië en Montenegro, Bosnië-Herzegovina en Kroatië ertoe aan een positief en constructief akkoord te sluiten met het oog op de in juni 2003 te houden trilaterale topconferentie, teneinde zo snel mogelijk de nodige implementatievoorzieningen te kunnen treffen voor de volledige en definitieve terugkeer van vluchtelingen en ontheemden; spoort de autoriteiten van Bosnië-Herzegovina er tevens toe aan met adequate wetgeving ter bescherming van minderheden te komen; 21. verzoekt de Assemblee van Kosovo te handelen naar de verzoeningsgezinde geest en letter van resolutie 1244 van de VN-Veiligheidsraad en naar de letter van de ontwerpconstitutie; onderstreept dat de stabiliteit en welvaart van Kosovo nog steeds afhankelijk zijn van de eerbiediging van de rechten van al zijn burgers, en inzonderheid van de terugkeer van vluchtelingen en ontheemden, alsook van de effectieve bescherming van zijn minderheden; 22. merkt op dat het SAP een dynamisch proces is dat ten doel heeft de begunstigde landen dichter bij de EU en de euro-atlantische normen te brengen, en verzoekt de EU-instellingen derhalve na te gaan of en in hoeverre ook Moldavië bij het toetredingsproces kan worden betrokken en eventueel nader de voorwaarden vast te stellen waaraan in dat geval moet worden voldaan; De gevolgen van het vernieuwde SAP voor de bestaande parlementaire samenwerkingspraktijk 23. wijst met nadruk op de voordelen van versterking van de bestaande coördinatie tussen de diverse initiatieven in het kader van de parlementaire samenwerking (zoals de parlementaire samenwerking tussen de Raad van Europa, het Europees Parlement en de OVSE; de met steun van de nationale parlementen ontwikkelde netwerken; de door diverse NGO's en stichtingen opgezette initiatieven in het kader van het Stabiliteitspact voor Zuidoost-Europa), alsook op de voordelen van stimulering van bestaande regionale initiatieven zoals het Zuidoost-Europese Samenwerkingsproces (SEECP), het GOS en de PABSEC (Parlementaire Assemblee voor economische samenwerking tussen Zwarte-Zeelanden); onderkent dat de OVSE-missies en het Stabiliteitspact voor Zuidoost-Europa in dit opzicht ook de rol van katalysator zouden kunnen vervullen; 24. stelt voor dat de nationale parlementen van Zuidoost-Europa regelmatig samen met vertegenwoordigers van het Europees Parlement, de Parlementaire Vergadering van de Raad van Europa en de OVSE-Assemblee plenaire parlementaire debatten organiseren ter beoordeling van de vorderingen die door het desbetreffende land zijn gemaakt bij de implementatie van het stabilisatie- en associatieproces en eventueel van de SAP-overeenkomsten; 25. wijst tevens op het in het kader van het Stabiliteitspact gedane voorstel voor een meer gestructureerde vorm van regionale samenwerking en voor versterking van krachtige netwerkstructuren, o.a. in de vorm van twinninginitiatieven en ondersteuningsprojecten; merkt daarnaast op dat de in oktober 2002 gehouden 3de parlementaire conferentie in het kader van het Stabiliteitspact haar steun heeft uitgesproken voor de Verklaring van Tirana, waarin werd opgeroepen tot instelling van een parlementaire structuur die de betrokken landen zou omvatten; 26. is van mening dat nog verdere vooruitgang moet worden geboekt in termen van parlementaire samenwerking tussen de EU-lidstaten en de SAP-landen; stelt voor dat het Europees Parlement elk jaar multilaterale bijeenkomsten organiseert van vertegenwoordigers van het Europees Parlement, de nationale parlementen van de EU en de kandidaat-lidstaten, alsmede van de SAP-landen; 27. dringt er bij de Raad van Europa, de bevoegde commissie van het Europees Parlement en de OVSE op aan verslag te blijven uitbrengen over de bij de implementatie van het Stabiliteitspact voor Zuidoost-Europa en het SAP-proces gemaakte vorderingen, en daarbij tevens een evaluatie op te maken van de ontwikkelingen m.b.t. het Stabiliteitspact; 28. onderstreept de noodzaak van een sterkere rol voor de nationale parlementen bij politieke activiteiten en wijst derhalve op het belang van bijstand en ondersteuning van nationale parlementen en van stabiele partijpolitieke structuren; 29. wijst tevens met nadruk op het belang van betere communicatieverbindingen tussen de nationale parlementen van Zuidoost-Europa, alsook met het Europees Parlement en de Parlementaire Vergadering van de Raad van Europa en de OVSE-Assemblee, met name door het opzetten van een videoconferentiesysteem; De gevolgen van een vernieuwd SAP voor de communautaire beheersstructuren 30. is van mening dat het bestaande proces voor de implementatie van het SAP vergezeld moet gaan van een aantal aanpassingen in de beheersstructuren van de EU-instellingen, namelijk: o o o 31. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de staatshoofden en regeringsleiders van alle landen die deelnemen aan de op 21 juni 2003 te houden top, de Raad, de Commissie, de regeringen en parlementen van alle SAP-landen (EU-lidstaten, kandidaatlidstaten, SAP- en andere landen), alsmede aan de Speciale Coördinator voor Zuidoost-Europa. Het Europees Parlement , – gezien de aanvraag die Turkije op 12 april 1987 overeenkomstig artikel 49 van het Verdrag betreffende de Europese Unie heeft ingediend inzake toetreding tot de Europese Unie, – gezien de conclusies van het voorzitterschap van de Europese Raad van Kopenhagen (21-22 juni 1993), Florence (21-22 juni 1996), Luxemburg (12-13 december 1997), Cardiff (15-16 juni 1998), Keulen (3-4 juni 1999), Helsinki (10-11 december 1999), Santa Maria Da Feira (19-20 juni 2000), Nice (7-9 december 2000), Göteborg (15-16 juni 2001), Laken (14-15 december 2001), Sevilla (21-22 juni 2002), Brussel (24-25 oktober 2002) en Kopenhagen (12-13 december 2002), – gezien het strategiedocument over de uitbreiding - Verslag over de vorderingen van de kandidaat-lidstaten op de weg naar toetreding ( COM(2002) 700 ), – gezien het geregeld verslag 2002 van de Commissie over de vordering van Turkije op de weg naar toetreding (SEC(2002) 1412), – gezien de mededeling van de Commissie aan de Raad van 26 maart 2003 over de versterking van de toetredingsstrategie voor Turkije ( COM(2003) 144 ), – gezien het voorstel voor een besluit van de Raad van 26 maart 2003 inzake de beginselen, prioriteiten, tussentijdse doelstellingen en voorwaarden van het partnerschap voor de toetreding met Turkije ( COM(2003) 144 ), – onder verwijzing naar zijn eerdere resoluties over Turkije, – onder verwijzing naar de aanbevelingen die door de Gemengde Parlementaire Commissie EU-Turkije op 5 en 6 juni 2000 zijn aangenomen, – onder verwijzing naar Besluit 2001/235/EG (1) van de Raad van 8 maart 2001 inzake de principes, over de beginselen, prioriteiten, tussentijdse doelstellingen en voorwaarden van van het partnerschap voor de toetreding met de Republiek Turkije, – onder verwijzing naar het nationale programma van Turkije inzake overname van het acquis, dat op 19 maart 2001 door Turkije is goedgekeurd en op 26 maart 2001 aan de Commissie is gezonden, – onder verwijzing naar het verslag van de Parlementaire Vergadering van de Raad van Europa van 13 juni 2001 inzake de naleving van de verplichtingen door Turkije, – onder verwijzing naar de conclusies van de bijeenkomst van de Associatieraad EU&nbhy;Turkije van 16 april 2002, – onder verwijzing naar de besluiten van het Europees Hof voor de rechten van de mens, – gezien de resolutie van de Parlementaire Assemblee van de Raad van Europa van 23 september 2002 betreffende de uitvoering van de besluiten van het Europese Hof van de Mensenrechten door Turkije, – gelet op artikel 47, lid 1 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie buitenlandse zaken, mensenrechten, gemeenschappelijke veiligheid en defensiebeleid (A5&nbhy;0160/2003NRA), A. overwegende dat iedere EU-burger in zijn lidstaat dient te beschikken over soortgelijke rechten en plichten en dat alle burgers zich in de hele Unie beschermd moeten weten en erkend moeten weten tegen discriminatie en wangedrag door de overheid en dat derhalve de vervulling en eerbiediging van de politieke criteria van Kopenhagen een conditio sine qua non is voor het inslaan van de weg naar volledig lidmaatschap, B. overwegende de conclusie van de Europese Raad van Helsinki waarbij Turkije de status heeft gekregen van land dat kandidaat is voor de toetreding tot de Europese Unie op basis van dezelfde toetredingscriteria die ook voor de andere kandidaatlanden gelden, C. overwegende dat de Partij voor rechtvaardigheid en ontwikkeling (AKP)op 3 november 2002 met overgrote meerderheid de vervroegde parlementaire verkiezingen heeft gewonnen; dat de bevolking daarmee heeft laten zien dat zij ontevreden is met het optreden van vroegere regeringen, hetgeen nieuwe beweging impliceert in het overheidsbeleid; dat de AKP nu voor de moeilijke taak staat de wetshervormingen te implementeren en ook verdere hervormingen door te voeren en een goed functionerende democratische rechtsstaat tot stand te brengen, zonder dat daarbij het fundamenteel niet-confessionele staatsbestel van de Turkse staat ter discussie wordt gesteld, D. overwegende dat de 10% kiesdrempel weliswaar een gefragmenteerd Parlement heeft voorkomen, maar dat aan dat doel het vertegenwoordigende karakter is opgeofferd gezien het feit dat het parlement slechts 55% van de stemmers vertegenwoordigt, E. overwegende dat de onder een militair regime in 1982 goedgekeurde Grondwet het moeilijk maakt om de rechtsstaat en de fundamentele vrijheden te waarborgen, en dat Turkije door de opstelling van een nieuwe, op universele democratische waarden gebaseerde Grondwet haar keuze voor een democratisch rechtsstatelijk model tot uiting kan brengen; F. overwegende dat Turkije in 2002 een aantal stappen heeft gezet in de richting van de criteria van Kopenhagen, met name middels het recente wetgevingspakket en de daaropvolgende uitvoeringsmaatregelen die betrekking hebben op een groot aantal prioriteiten, die in het partnerschap voor de toetreding zijn opgenomen; voorts overwegende dat deze hervormingen een aantal belangrijke beperkingen bevatten op de volledige uitoefening van grondrechten en fundamentele vrijheden, G. overwegende dat bepaalde ontwikkelingen zoals de uitspraak van het Turkse Constitutionele Hof ten aanzien van het verbod van de Partij van de Volksdemocratie (HADEP) en het verzoek van de hoofdofficier van justitie van het hof van beroep aan het Constitutionele Hof om een soortgelijke procedure te beginnen tegen de Democratische Volkspartij (DEHAP) aantonen dat er onvoldoende bereidheid is om in de praktijk de democratische grondrechten te waarborgen, H. overwegende dat de gevraagde veranderingen hervormingen vereisen die veel moet vergen alsmede volledige ratificatie van ondertekende conventies en een passende tenuitvoerlegging van wetswijzigingen; voorts overwegende dat de invoering van de hervormingen nog niet effectief is en dat de democratische hervormingen pas dan tot stand zijn gekomen als ze door de burgers als zodanig worden ervaren, I. overwegende dat een fundamentele hervorming van het rechtsbestel van beslissende betekenis voor de democratisering van het land en erop wijzend dat de regering de afschaffing van de staatsveiligheidshoven heeft aangekondigd, hetgeen een belangrijke stap in deze richting zal vormen, J. overwegende dat de hervormingen en de door Turkije aangegane investeringen in het democratiseringsproces in het voordeel zullen zijn van de burgers, zelfs onafhankelijk van de betrekkingen met de EU, K. overwegende dat een eventueel lidmaatschap gestoeld moet worden op duidelijke en ondubbelzinnige criteria en dat de uitspraken en besluiten van de Europese Raad ten opzichte van Turkije in de loop van de laatste decennia inconsequenties vertonen, L. overwegende dat een oplossing van de deling van Cyprus van wezenlijke betekenis is voor de betrekkingen tussen de EU en Turkije, en dat het Cyprus-plan van Kofi Anan, secretaris-generaal van de Verenigde Naties, door de Unie wordt gezien als de grondslag voor de toekomstige territoriale ordening van het eiland, 1. juicht de vanaf oktober 2001 in Turkije doorgevoerde hervormingen toe, met name omdat deze door de Turkse bevolking als een belangrijke verbetering worden ervaren en belangrijke uitingen zijn van de wil van Turkije vorderingen te blijven maken op weg naar de naleving van de criteria van Kopenhagen; spoort Turkije aan met de hervormingen door te gaan; is van mening dat de hervormingen beoordeeld moeten worden op grond van hun uitvoering; wijst erop dat de politieke bereidheid om de staatkundige hervorming voort te zetten, met name wat betreft de betrekkingen tussen staat en maatschappij en de toepassing van de rechten van de mens, van cruciaal belang is in het proces dat moet leiden tot het lidmaatschap van de EU; 2. realiseert zich dat het hier gaat om een langdurig hervormingsproces waarbij Turkije voor beslissende keuzes wordt gesteld, en dat Europese hulp bij dit proces noodzakelijk zal zijn; 3. erkent dat de politieke waarden van de Europese Unie voornamelijk zijn gebaseerd op de joods-christelijke en humanistische cultuur van Europa, maar dat er geen monopolie rust op de universele waarden als democratie, rechtsstaat, rechten van de mens en minderheidsrechten, de vrijheid van godsdienst en geweten, die zeer wel aanvaard en verdedigd kunnen worden door een land waarin de meerderheid van de bevolking moslim is, is derhalve van mening dat er geen principiële bezwaren bestaan tegen het EU-lidmaatschap van dit land; 4. constateert dat slechts ten dele is voldaan aan de uitvoering van de korte en middellange termijn prioriteiten, met name wat betreft de politieke criteria van Kopenhagen, zoals in het huidige partnerschap voor toetreding van Turkije (2001) zijn overeengekomen; 5. verwelkomt de eerder genoemde mededeling van de Commissie aan de Raad met name voor wat betreft de versterkte politieke dialoog en de politieke criteria; 6. dringt er bij de Turkse regering op aan zo spoedig mogelijk een helder routeplan en een helder tijdpad te overleggen voor de tenuitvoerlegging van de criteria van Kopenhagen als voorwaarde voor toekomstige verbeteringen inzake de hervorming van de Turkse staat; Politieke criteria van Kopenhagen Inrichting van de Staat 7. constateert dat het leger nog altijd een hoeksteenfunctie in de Turkse staat en samenleving vervult; constateert met spijt dat de te grote rol van het leger de evolutie van Turkije naar een democratisch pluralistisch systeem remt en pleit er voor dat Turkije profiteert van de huidige regering die over een grote steun in het parlement beschikt om een nieuw politiek en constitutioneel systeem te concipiëren, dat de beginselen van een seculier stelsel waarborgt zonder dat militairen de burgerlijke instituties overheersen, opdat de traditionele macht van de bureaucratie en het leger (de deep state) wordt teruggebracht tot vormen die in de lidstaten gebruikelijk zijn; 8. is van mening dat in het kader van de staatshervorming op termijn het functioneren van de Nationale Veiligheidsraad moet worden aangepast zodat de controle van de burgers op de militairen aansluit bij de praktijk in de lidstaten van de EU; realiseert zich dat de gewenste structuurverandering een zeer weerbarstige materie vormt; 9. stelt voor dat de militaire vertegenwoordigers zich terugtrekken uit burgerinstanties zoals de Hoge Raad voor onderwijs en de Audiovisuele Raad, om een volstrekte onafhankelijkheid van deze instanties te waarborgen; dringt er bij de Turkse autoriteiten krachtig op aan een volledige parlementaire controle op de militaire begroting in te voeren als onderdeel van de nationale begroting; 10. vindt dat een succesvolle staatshervorming mede af zal hangen van de mate waarin de regering erin slaagt anders om te gaan met de gevaren van fundamentalisme en separatisme, en een weerspiegeling is van de artikelen 13 en 14 van de grondwet van de Republiek Turkije; is van mening dat een ontspannen omgang met de islam en met godsdienst in het algemeen een verdere groei van antidemocratische tendensen, bijvoorbeeld van een intolerant en gewelddadig religieus extremisme, tegengaat; 11. benadrukt dat de gevraagde veranderingen zo fundamenteel zijn dat ze een nieuw op te stellen Grondwet vereisen, die expliciet is gebaseerd op democratische grondslagen, waarbij met name de individuele en minderheidsrechten in balans komen met de collectieve rechten conform de gebruikelijke Europese standaarden, zoals o.a. is verwoord in het Europees Verdrag tot de bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden en het Kaderverdrag ter bescherming van nationale minderheden; 12. juicht de voornemens toe van premier Erdogan om een nieuwe grondwet op te stellen, met nadruk op de democratische rechtsstaat en pluralistische, participerende democratie; 13. vindt dat ook de Turkse opvatting van de natie en de seculiere staat gebaseerd moet zijn op tolerantie en non-discriminatie van religieuze gemeenschappen en minderheidsgroeperingen; is van mening dat het opstellen van een nieuwe grondwet de implementatie van deze beginselen zal vergemakkelijken; 14. verzoekt de regering en het parlement van Turkije, desgewenst met medewerking van de Commissie en het Europees Parlement, het publiek debat te stimuleren over de karakteristieken van de staat in relatie tot de politieke waarden van de EU, mede in het kader van de uitkomsten van de Conventie, om zodoende het democratisch bewustzijn van de burgers te versterken; vraagt aan de Turkse autoriteiten en aan de Commissie informatiecampagnes te organiseren om de kennis van de Turkse burger omtrent de Europese Unie en de verplichtingen voortvloeiende uit het lidmaatschap, alsmede de kennis van EU-burgers omtrent Turkije, te vergroten; 15. onderstreept dat ter versterking van het democratische karakter van de maatschappij een actief maatschappelijk middenveld onmisbaar is; vindt dat de instelling van vrije maatschappelijke organisaties op economisch, sociaal en cultureel terrein gestimuleerd en door de overheid bevorderd moet worden; benadrukt de waarde van een volwaardig tripartiet overleg tussen overheid en sociale partners; 16. is tevens van mening dat de bevolking nauwer bij de besluitvorming kan worden betrokken en het beleid beter op de behoeften kan worden afgestemd door bepaalde overheidstaken te decentraliseren naar lagere verkozen overheden, voorzien van de nodige controle om transparantie te verzekeren; Rechtsstaat en democratie 17. dringt bij de Turkse autoriteiten aan op versterking van het beginsel dat het internationale recht voor het nationale recht gaat, als sprake is van aanzienlijke afwijkingen met betrekking tot de eerbiediging van de mensenrechten en de rechtsstaat; is van mening dat deze maatregel noodzakelijk is om Turkije in staat te stellen zich aan te passen aan de in de lidstaten van de Europese Unie heersende normen; wijst op de wijziging van de Turkse grondwet die de erkenning van de uitspraken van het Europese Hof voor de rechten van de mens impliceert; 18. bevestigt het in zijn resolutie van 26 september 2002 over het Internationaal Strafhof (ICC) (2) ingenomen standpunt dat het statuut van Rome door alle lidstaten en kandidaat-lidstaten is geratificeerd als een fundamenteel onderdeel van het democratische model en waardensysteem van de Europese Unie, en verzoekt Turkije onverwijld het proces van toetreding tot het statuut van het Internationaal Strafhof op gang te brengen; is van mening dat dit een fundamenteel element is in de betrekkingen tussen Turkije en de EU; wijst erop dat Turkije het enige lid van de Raad van Europa is dat dit statuut nog niet heeft ondertekend; 19. betreurt dat Turkije zeer lang getalmd heeft met het uitvoeren van de besluiten van het Europese Hof van de Mensenrechten (ECHR) waarop de Parlementaire Assemblee van de Raad van Europa middels een resolutie op 23 september 2002 heeft aangedrongen (onder meer met betrekking tot de zaak Loizidou vs. Turkije); roept de Turkse en de Europese officieren van Justitie en rechters op ervaringen uit te wisselen teneinde het Turkse rechtssysteem in harmonie te brengen met het gangbare Europese systeem; verzoekt de Commissie en de Raad van Europa de in het najaar van 2002 gestarte uitwisselingsprogramma´s voort te zetten en met andere trainingen uit te breiden; 20. verlangt de onmiddellijke vrijlating van de gevangenen die op grond van hun overtuiging zijn opgepakt en hun straf uitzitten in Turkse gevangenissen wegens niet-gewelddadige uitspraken; is tevreden over de hervormingen die voorzien in heropening van zaken die in strijd zijn met het Europese Verdrag inzake de rechten van de mens en fundamentele vrijheden; juicht in dit verband toe dat de rechtszaak tegen mevrouw Leyla Zana, winnares van de Sacharov-prijs, en tegen drie andere voormalige afgevaardigden van de Partij van de Democratie (DEP) die al negen jaar gevangen zitten is heropend; verlangt een eerlijk nieuw proces en hun onmiddellijke voorlopige invrijheidstelling; 21. onderstreept het belang van een onafhankelijke en competente rechterlijke macht; eist van de Turkse autoriteiten dat zij krachtige en consequente maatregelen nemen om de kwaliteit van het rechtsstelsel en de kwalificaties van de rechters te verbeteren, die een grote verantwoordelijkheid dragen bij de creatie van een nieuwe rechtscultuur ten dienste van de burger door te streven naar een correcte interpretatie en toepassing van de wettelijke voorschriften op elk niveau (plaatselijk, regionaal, nationaal); dringt er bij Turkije op aan deel te nemen aan het AGIS-kaderprogramma van de Commissie (2003-2007), met name met betrekking tot opleidingsprojecten voor mensen die in juridische beroepen werkzaam zijn en voor rechtshandhavingsambtenaren; 22. is ingenomen met het door de Turkse regering aangekondigde voornemen om een grondige hervorming van het rechtsstelsel in te voeren en o.a. de staatsveiligheidshoven af te schaffen en dringt er bij de regering op aan haar wetgeving betreffende bestrijding van terroristische misdrijven op één lijn te brengen met de besluiten van de Europese Unie en op dit vlak naar samenwerking met de lidstaten te streven; 23. verzoekt Turkije zijn strijd tegen corruptie voort te zetten en onverwijld de ondertekende relevante internationale conventies te ratificeren; benadrukt dat in de strijd tegen corruptie een transparante maatschappij, waaronder vrije media, onafhankelijke rechtbanken en een efficiënter rechtsstelsel essentieel zijn en dat met name corruptie-rechtszaken meer openbaar zouden moeten zijn en worden gecontroleerd door de media en andere 'watchdog' organisaties; 24. bepleit dat het kiesstelsel bevordert dat de samenstelling van het parlement volledig recht doet aan het principe van de vertegenwoordigde democratie, met name ten aanzien van de vertegenwoordiging van de Koerdische bevolking en van andere minderheden; 25. is bijzonder ingenomen met de uitslag van de stemming in het Turkse parlement op 2 augustus 2002 over de afschaffing van de doodstraf in vredestijd en de daaropvolgende ondertekening van het zesde protocol bij het Europese Verdrag voor de rechten van de mens op 15 januari 2003; verwelkomt deze belangrijke stappen voorwaarts, maar dringt erop aan dat de afschaffing ook gaat gelden voor misdaden die in oorlogstijd worden begaan; 26. veroordeelt het besluit van het Turkse Constitutionele Gerechtshof om de HADEP te verbieden en beveelt aan dit besluit te herzien; is van oordeel dat dit verbod in strijd is met het Europees Verdrag voor de rechten van de mens en het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie en dat het een schending vormt van de elementaire rechten op vrijheid van meningsuiting en vergadering; is van oordeel dat de vervolging van politieke partijen zoals de HADEP en de DEHAP, waartegen ook een rechtszaak is geopend om hen te verbieden, strijdig is met de grondbeginselen van de democratie; Situatie van de mensenrechten en bescherming van minderheden 27. herinnert eraan dat de Turkse regering zich ertoe heeft verplicht definitief een eind te maken aan martelingen (nultolerantie); stelt met bezorgdheid vast dat de martelpraktijken voortduren en dat de folteraars vaak ongestraft blijven; eist dat de meest krachtige en consequente maatregelen worden genomen om dit barbaarse optreden te bestrijden, en dat het door de Commissie gesteunde Centrum voor behandeling en rehabilitatie van slachtoffers van martelpraktijken in Diyarbakir ongehinderd zijn activiteiten kan voortzetten; 28. dringt er bij Turkije op aan de internationale normen voor gevangenissen toe te passen en gevangenen niet langer te isoleren; 29. spreekt zijn bezorgdheid uit over het voortduren van de hongerstakingen in Turkse gevangenissen en pleit ervoor om via een dialoog in deze kwestie een oplossing te vinden waarmee verdere dodelijke slachtoffers kunnen worden vermeden; 30. verzoekt de Turkse autoriteiten dat alle gevangenen, ook diegenen die onder de jurisdictie van de Staatsveiligheidshoven in hechtenis zijn genomen, daadwerkelijk toegang krijgen tot rechtsbijstand; dringt bij de Turkse regering aan op afschaffing van artikel 31, lid 1 van de wet tot wijziging van een aantal artikelen van het wetboek van strafrecht (1992, nr. 3842), dat aan arrestanten die in hechtenis zijn genomen wegens overtredingen die onder de jurisdictie vallen van de Staatsveiligheid, hoven het recht ontneemt op juridische bijstand tijdens de eerste 48 uur; 31. is ernstig bezorgd over berichten dat in hechtenis genomen vrouwen worden blootgesteld aan veelvuldig seksueel geweld en verkrachting gepleegd door staatsveiligheidsagenten; wijst erop dat in het bijzonder vrouwen van Koerdische afkomst of vrouwen die politieke opvattingen huldigen die autoriteiten of militairen onwelgevallig zijn, onder dergelijk geweld te lijden hebben; verlangt de garantie dat de fouillering van vrouwelijke arrestanten alleen door vrouwelijk personeel wordt uitgevoerd, en dat overtredingen gestraft zullen worden; 32. merkt op dat het feit dat de Koerden in diverse landen, waaronder Turkije, woonachtig zijn, Turkije er niet van mag weerhouden ontspannender en constructiever betrekkingen na te streven met zijn eigen Koerdische burgers en met andere etnische en religieuze minderheden; 33. stelt de oprichting voor van een systeem voor strenge controle op politiebureaus door onafhankelijke raden waarin ook burgers zitting hebben; eist dat politieagenten streng gestraft en/of vervolgd worden wanneer zij arrestanten toegang tot rechtsbijstand onthouden, arrestanten dwingen papieren te onderteken waarin zij afzien van de bijstand van een advocaat, de arrestanten niet op de hoogte stellen van hun rechten, zich bemoeien met medische keuringen, familieleden van arrestanten niet informeren, arrestanten bij aankomst niet registreren, of in hechtenis genomen kinderen niet onmiddellijk voorleiden zoals de wet voorschrijft; 34. dringt er bij Turkije op aan de culturele diversiteit te waarborgen alsmede de culturele rechten voor alle burgers ongeacht hun afkomst, te zorgen voor feitelijke toegang tot radio- en tv-uitzendingen, ook tot de particuliere media, en voor onderwijs in het Koerdisch en andere niet-Turkse talen via de tenuitvoerlegging van bestaande maatregelen en door het wegnemen van restricties die deze toegang nog belemmeren; 35. dringt er bij Turkije op aan verdere stappen te doen om met behoud van de territoriale integriteit van het land tegemoet te komen aan de legitieme belangen van de Koerdische bevolking en de leden van andere minderheden in Turkije en hun een participatie aan het politieke leven te verzekeren; 36. respecteert de voorrang voor het Turks als eerste landstaal, maar beklemtoont dat dit niet ten koste mag gaan van andere autochtone (bijvoorbeeld het Koerdisch en het Armeens) en liturgische talen (zoals het Aramees/Syriac): het gebruik van deze talen behoort tot het democratische recht van de staatsburgers; 37. verzoekt Turkije het cultureel erfgoed van Armeniërs en de Syriac te eerbiedigen en tot zijn recht te doen komen, als een onderdeel van de Turkse nationale identiteit; 38. spreekt zijn verontrusting uit over de richtsnoeren die het Turkse Ministerie van Onderwijs de laatste tijd doet uitgaan en waarin wordt geëist dat basisscholen en middelbare scholen in het land deelnemen aan verplichte ontkenningscampagnes met betrekking tot de onderdrukking van minderheden in de loop van de Turkse geschiedenis, met name met betrekking tot de Armeense gemeenschap; 39. neemt kennis van de wijzigingen in de artikelen 159, 169 en 312 van het strafwetboek en artikel 8 van de antiterrorismewet, maar betreurt het dat deze artikelen, die betrekking hebben op e ondeelbaarheid van het grondgebied en het seculaire karakter van de staat, nog steeds de rechten op vrije meningsuiting beperken; roept de Turkse autoriteiten op deze artikelen, naar vorm en toepassing, in lijn te brengen met het Europees Verdrag tot de bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden, de beperkingen op het uitoefenen van de grondrechten, welke in andere delen van de wetgeving bestaan en met name in de RTUK-wet van 7 juni 2001, op te heffen en ze in die geest te interpreteren; 40. roept de Turkse autoriteiten op alle niveaus (nationaal, regionaal en lokaal) op per direct alle discriminerende activiteiten te beëindigen die het leven van de religieuze minderheden in Turkije frustreren, onder andere op het gebied van eigendomsrechten, donaties, bouw en instandhouding van kerken en handelingsbevoegdheid van schoolbesturen; dringt erop aan dat alle christelijke denominaties in Turkije wordt toegestaan theologische scholen en seminaries te onderhouden voor het opleiden van hun geestelijken en dat daartoe de afgifte van visa en van verblijfsvergunningen wordt vergemakkelijkt; vraagt in dit verband om het ongedaan maken van de sluiting van het Griekse Orthodoxe Halki seminarium en wenst dat definitief een einde wordt gemaakt aan de dreigingen in verband met de inbeslagneming van het Armeense seminarie van het Heilig Kruis in Istanbul; 41. moedigt Turkije aan de in de jurisprudentie van het Europees Hof voor de rechten van de mens en de Raad van Europa gehanteerde definitie van "vrijheid van godsdienst" over te nemen; dringt er bij de Turkse autoriteiten op aan haar wetten op dit gebied aan te passen aan de bepalingen terzake in de internationale verdragen; 42. dringt aan op gelijke behandeling, erkenning en bescherming van de Alevieten en de Bahai, alsmede andere moslimbroederschappen zoals de Soefi's; 43. verzoekt de Turkse autoriteiten de werkzaamheden van niet-gouvernementele organisaties, zoals bijvoorbeeld CARITAS, te verlichten, door het verlenen van een legale status; 44. is ingenomen met de opheffing van de noodsituatie op 30 november 2002 in de twee laatste provincies Diyarbakir en Sirnak, maar roept Turkije op om bij te dragen aan de opheffing van de spanningen ten aanzien van de Koerdische bevolking en inspanningen te ondernemen om de economische en sociale onderontwikkeling van de door hen bewoonde gebieden te overwinnen, de terugkeer van de voormalige inwoners naar de "geëvacueerde dorpen" en de repatriëring van de buitenlandse vluchtelingen te bevorderen en in de Koerdisch- en Syrisch-orthodoxe dorpen een einde te maken aan de bezetting door gewapende dorpswachters; 45. eist dat de Turkse autoriteiten zorgen voor civiel toezicht op elke mogelijke militaire activiteit in deze regio's en van de veiligheidstroepen (politie en leger) te eisen dat zij onder alle omstandigheden rekenschap kunnen afleggen voor hun daden; Externe betrekkingen van Turkije 46. betreurt het mislukken van de Conferentie van Den Haag op 10 maart 2003 en roept de Turks-Cypriotische leiders en de Turkse autoriteiten op om moedige stappen te nemen om een rechtvaardige en duurzame oplossing van het Cypriotische probleem te verwezenlijken op basis van de voorstellen van secretaris-generaal Kofi Annan, hetgeen ook een essentiële voorwaarde vormt voor vooruitgang in de Turkse kandidatuur voor toetreding tot de EU; dringt er bij Turkije op aan zich de status van kandidaat-lidstaat waardig te tonen en zijn troepen uit Noord-Cyprus terug te trekken en daarmee de weg te effenen voor de hereniging van het eiland en de hervatting van de onderhandelingen te vergemakkelijken; 47. vraagt de Turkse autoriteiten betrekkingen van goed nabuurschap met Armenië te bevorderen, opdat de spanningen afnemen en de ernstige economische achterstand van het daardoor getroffen gebied wordt verminderd; als eerste maatregel zou dit een opening van de grenzen kunnen inhouden, wederzijdse erkenning en herstel van diplomatieke betrekkingen als onderdeel van de vervulling van de politieke criteria; 48. roept Turkse en Armeense academici, maatschappelijke organisaties en niet-gouvernementele organisaties op met elkaar in gesprek te komen, respectievelijk hun dialoog voort te zetten, teneinde de tragische ervaringen van het verleden te overwinnen,die tot dusverre normalisatie van de betrekkingen tussen de beide landen in de weg hebben gestaan en waarop het Europees Parlement heeft gewezen in diverse eerdere resoluties met name de resolutie van 28 februari 2002 (3) over Zuid-Kaukasus (par. 19) en de resolutie van 15 november 2000 (4) over Turkije (par. 10); 49. moedigt, om een voortdurende verbetering van de bilaterale betrekkingen tussen Turkije en Griekenland te bevorderen, Turkije aan om in dat verband te handelen in de geest van de conclusies van Helsinki en overeenkomstig de beginselen van het internationaal recht, en in het onderhavige geval ook het internationaal recht te laten prevaleren; 50. eist dat Turkije samenwerkt met de buurlanden Iran, Syrië en Irak om de grenzen te bewaken en te doen respecteren, en hun respectieve burgers van Koerdische afkomst de kans biedt hun menselijke, culturele en economische betrekkingen te ontwikkelen; doet een beroep op de Turkse regering de territoriale integriteit van Irak en de bevoegdheid van Irak om zijn eigen administratieve organisaties op poten te zetten te eerbiedigen; 51. spoort Turkije ertoe aan de geschillen met zijn buurlanden Irak en Syrië inzake water op te lossen, uitgaande van de werkzaamheden van de Commissie internationaal recht van de Algemene Vergadering van de VN; Relatie Turkije-EU 52. roept de Europese Raad op zich helder en consequent op te stellen en om besluiten te nemen op basis van de voor beide zijden bekende criteria, uitgaande van de periodieke voortgangsverslagen van de Commissie en de resoluties van het Parlement; 53. stelt, onder verwijzing naar het besluit van Kopenhagen (december 2002), vast dat op dit moment de voorwaarden voor het aanknopen van toetredingsonderhandelingen met Turkije momenteel niet vervuld zijn; spreekt het vertrouwen uit dat als deze voorwaarden zijn vervuld de Turkse regering de noodzakelijke hervormingen die momenteel worden uitgevoerd aanhoudend wilskrachtig en vastberaden voortzet; 54. herhaalt zijn standpunt dat de twee, in 2002 door de Commissie aangenomen, financiële steunprogramma´s bij voorrang moeten worden besteed aan de vervulling van de politieke criteria; 55. herhaalt het verzoek aan de Commissie om voorstellen uit te werken voor een uitgebreidere samenwerking met Turkije op de korte en middellange termijn, onder meer op het gebied van energiebeleid, regionale milieubescherming, bestrijding van grensoverschrijdende misdaad, "Cultuur 2000" en "Media" en de uit de douaneunie voortvloeiende mogelijkheden ten volle uit te buiten; o o o 56. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie, de Raad van Europa, het Europees Hof voor de rechten van de mens en de regering en het parlement van Turkije. Het Europees Parlement , – gezien het verslag van de waarnemersmissie van de Europese Unie bij de verkiezingen, – gezien de verklaring van het voorzitterschap namens de Europese Unie, A. overwegende dat deze verkiezingen na het herstel van het burgerlijk bewind in 1999 een belangrijke test zijn geweest voor de stand van de democratie in het meest bevolkte land van Afrika, B. overwegende dat de organisatie van meerdere verkiezingen tegelijk op verschillende niveau's een echte uitdaging was, C. overwegende dat de late opening van de inschrijvingen op de kiezerslijsten en de late toezending van de oproepingskaarten tot talrijke problemen en betwistingen hebben geleid, D. overwegende dat deze tekortkomingen fraude en betwisting, en dus ook incidenten, in de hand hebben gewerkt, E. overwegende dat de verslaggeving over de verkiezingscampagne door de publieke media niet is geschied met inachtneming van de in de kieswet vastgestelde eerlijkheidscriteria, F. overwegende dat het gebrek aan autonome financieringsbronnen onvoldoende garanties biedt voor de zelfstandigheid van de nationale onafhankelijke kiescommissie, G. overwegende dat de nationale onafhankelijke kiescommissie niet de nodige, wettelijk voorgeschreven secundaire regels heeft vastgesteld, en de leden van de stembureaus onvoldoende heeft geïnformeerd over de praktische instructies, met name wat de procedures betreft, H. overwegende dat tussen de stemronde van 12 april en die van 19 april een aantal van deze problemen kon worden verholpen, I. overwegende dat de waarnemersmissie van de Europese Unie in zes staten, en in mindere mate in vijf andere staten, op 19 april massale verkiezingsfraude heeft geconstateerd, J. overwegende dat de fraude de uitslag van de verkiezingen in deze staten totaal ongeloofwaardig maakt, K. overwegende dat inzake verkiezingen alleen kandidaten en politieke partijen beroep kunnen aantekenen, en dat de andere betrokken partijen over geen enkel valabel middel beschikken om malversaties bij verkiezingen aan de kaak te stellen, L. overwegende dat verkiezingsfraude in Nigeria in het verleden een voorwendsel is geweest voor een machtsovername door militairen, 1. betreurt dat president Obasanjo is geïnstalleerd zonder dat er een procedure is ingesteld om de betwiste verkiezingsuitslagen ongeldig te doen verklaren en het vertrouwen in het verkiezingsproces te herstellen; 2. onderschrijft de conclusies van de waarnemersmissie van de Europese Unie; 3. benadrukt dat de EU in haar rol van verkiezingswaarnemer één en dezelfde stem moet laten horen, want anders sticht zij meer kwaad dan dat zij aan het democratiseringsproces in de Afrikaanse landen bijdraagt; 4. verzoekt de regering van Nigeria en de nationale onafhankelijke kiescommissie ervoor te zorgen dat gevolg wordt gegeven aan de aanbevelingen van de waarnemersmissie van de Europese Unie, die tot doel hebben het vertrouwen van de burgers in het democratiseringsproces te herstellen, met name in de staten waar massale fraude werd geconstateerd; 5. vraagt dat de gevallen van fraude onverwijld worden onderzocht en wenst dat de gerechtelijke procedures tegen degenen die verantwoordelijk zijn voor massale fraude in verhouding staan tot het belang dat aan het democratiseringsproces wordt gehecht; 6. vraagt dat wetgevingsmaatregelen worden getroffen om de daadwerkelijke zelfstandigheid van de nationale onafhankelijke kiescommissie te garanderen; 7. vraagt dat maatregelen worden getroffen om de onpartijdigheid van de publieke media te waarborgen; 8. beveelt de inzet van middelen aan om de deelname van vrouwen aan politiek en wetgeving aanzienlijk te versterken, zowel op federaal als op deelstaatniveau; 9. vraagt dat maatregelen worden getroffen om elke burger stemrecht te geven en te garanderen dat de uitslag van de stemming wordt geëerbiedigd, met name door toepassing van een adequaat systeem van identificatie van de kiezers; 10. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Europese Commissie, de Raad, de covoorzitters van de Paritaire Parlementaire Vergadering ACP-EU en de Nigeriaanse regering. Het Europees Parlement, - gelet op de Verdragen en in het bijzonder de artikelen 126 en 128 van het EG-Verdrag, - gelet op het Verdrag van Nice, en in het bijzonder Verklaring nr. 23 over de toekomst van de Unie, - gezien de aan de conclusies van de Europese Raad van Laken van 14 en 15 december 2001 gehechte verklaring over de toekomst van de Europese Unie, - onder verwijzing naar zijn resolutie van 13 april 2000 met zijn voorstellen voor de Intergouvernementele Conferentie (1) , - onder verwijzing naar zijn resolutie van 31 mei 2001 over het Verdrag van Nice en de toekomst van de Europese Unie (2) , - gezien het Witboek van de Commissie over "Europese governance" (3) , - gezien de conclusies van de Europese Raad van Lissabon van 23 en 24 maart 2000 waarin de Commissie, de Raad en de lidstaten worden verzocht tegen 2001 een strategie op te stellen voor een nader gecoördineerd optreden ter vereenvoudiging van de regelgeving, met inbegrip van de werking van het openbaar bestuur, zowel op nationaal als op communautair niveau, - gezien de conclusies van de groep deskundigen op hoog niveau, opgericht op 7 november 2000 in Straatsburg door de ministers belast met het openbaar bestuur, die heeft deelgenomen aan de voorbereiding van de strategie zoals bedoeld door de Europese Raad van Lissabon, - onder verwijzing naar zijn resolutie van 26 oktober 2000 over het verslag van de Commissie aan de Europese Raad: "De wetgeving verbeteren 1998 - Een gedeelde verantwoordelijkheid" en "De wetgeving verbeteren 1999" (4) , - gezien het advies van het Comité van de regio's van 14 december 2000 over nieuwe bestuursvormen: Europa een kader voor burgerinitiatief (5) , - gezien het tussentijds verslag van de Commissie aan de Europese Raad van Stockholm "Verbetering en vereenvoudiging van de regelgeving" van 7 maart 2001 ( COM(2001) 130 ), - gezien de verslagen over de werkzaamheden van de Europese Conventie en de definitieve verslagen van de werkgroepen voor het sociaal-economisch beleid, de vereenvoudiging van de wetgeving, de bijkomende bevoegdheden van de Unie en het sociale Europa, - gelet op artikel 163 van zijn Reglement, - gezien het verslag van de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken en het advies van de Commissie rechten van de vrouw en gelijke kansen ( A5-0143/2003 ), A. overwegende dat de open coördinatiemethode (OCM) na de Europese Raad van Lissabon op een groot aantal deelaspecten van het sociaal en werkgelegenheidsbeleid is toegepast, met name op sociale bescherming, immigratie en asielvraagstukken, sociale uitsluiting, gezondheidsdiensten, pensioenstelsels, onderwijs en levenslang leren, ondernemingsbeleid, de reactie op de vergrijzing van de bevolking, enz., B. eraan herinnerend dat de toepassing van de OCM volgens de conclusies van Lissabon moet dienen voor het verspreiden van beste praktijken en het realiseren van grotere convergentie van het beleid van de lidstaten in de richting van de belangrijkste doelen van de EU, C. overwegende dat de OCM niet beoogt de resultaten van beleidsmaatregelen op lange termijn te harmoniseren, maar desbetreffend een bepaalde mate van compatibiliteit, homogeniteit of convergentie tot stand wil brengen door middel van een proces waarbij de partijen van elkaar leren, en dat deze methode slechts een van de mogelijkheden tot handelen vormt die niet in de plaats mag komen van de wetgevingsarbeid, D. overwegende dat hoewel het Verdrag de toepassing van de OCM uitdrukkelijk alleen voorziet voor het vaststellen van een Europese werkgelegenheidsstrategie , er meer of minder ontwikkelde OCMP's (open-coördinatiemethodeprocessen) op andere beleidsterreinen zijn; dat de gebieden van het Europese bestuur waar de toepassing van een dergelijke methode van governance te prefereren is boven de andere beheerinstrumenten van de Unie noch in het Verdrag, noch in andere regelgevingsinstrumenten of interinstitutionele akkoorden zijn gedefinieerd, maar dat tot een dergelijke toepassing van geval tot geval wordt besloten door de Raad op voorstel van de Commissie of op eigen initiatief, E. vaststellend dat binnen het Europese besluitvormingsproces een verschuiving plaatsvindt van het traditionele wetgevingswerk naar nieuwe benaderingen op de gebieden waar wetgevingswerk niet aangewezen is, F. uitgaande van het gegeven dat het Europees Parlement de enige instelling is die op Europees niveau democratische controle kan uitoefenen op de beleidsprocessen, inclusief de OCM, G. uitgaande van het feit dat het Europees Parlement, als hoeder van het democratisch debat, door deze nieuwe beleidsprocessen het gevaar loopt gemarginaliseerd te worden of buitenspel te worden gezet, H. overwegende dat de rol van het Europees Parlement ten aanzien van de zogenaamde OCM niet is vastgelegd en dat alleen de Europese werkgelegenheidsstrategie in formele raadpleging van het Parlement voorziet, I. overwegende dat ook bij raadpleging de rol van het Parlement uitermate beperkt is vanwege het tijdschema van de procedure, J. overwegende dat niet alleen het Europees Parlement maar ook de parlementen binnen de lidstaten invloed op en verantwoordelijkheid voor de OCMP's moeten hebben, K. overwegende dat er geen algemene analyses bestaan van de doeltreffendheid van de methode voor wat betreft het langetermijndoel van convergentie van het beleid van de lidstaten en voor de kortetermijndoelen van de procedure: uitwisseling van goede praktijken, evaluaties van nationale beleidsmaatregelen, het vaststellen van doelstellingen en het reageren op aanbevelingen van de Commissie, L. overwegende dat volgens meerdere deskundigen de globale effecten van de OCM bepaald worden door de mate van coördinatie die op het niveau van de Unie op de verschillende gebieden nodig is, het nationaal belang en het vermogen van de verantwoordelijken in de lidstaten om het nationaal beleid bij de strategische Europese oriëntaties te laten aansluiten, M. overwegende dat de vier werkgroepen van de Conventie, voor de vereenvoudiging van de wetgeving, de bijkomende bevoegdheden van de Unie, het sociaal-economisch beleid en het sociale Europa, met klem op het belang van een gedetailleerde invulling van de methode hebben gewezen en op opneming ervan in het Constitutioneel Verdrag hebben aangedrongen, N. overwegende dat het Presidium van de Conventie een eerste ontwerp van Constitutioneel Verdrag heeft gepresenteerd, waarvan Titel III de bevoegdheden en het optreden van de Unie definieert en de artikelen 11, 12 en 13 in het bijzonder een opsomming bevatten van de gebieden waar de Unie de exclusieve bevoegdheid heeft, respectievelijk waar ze het beleid van de lidstaten coördineert en waar de lidstaten kunnen samenwerken, terwijl Titel V de instrumenten voor een dergelijke samenwerking zal gaan bevatten, O. erop wijzend dat het evenzeer belang hecht aan een open, soepele en flexibele benadering zodat de OCM kan worden aangepast aan de verschillende beleidsterreinen en de toekomstige ontwikkelingen in de EU, 1. acht het noodzakelijk de toepassing van de OCM binnen de Conventie te bestuderen; verzoekt de Conventie een analyse te maken van de definitie van het toepassingsgebied van de OCM tegen de achtergrond van de andere communautaire instrumenten, en de algemene doelen ervan in het nieuwe verdrag vast te leggen; 2. verzoekt dat in het Constitutioneel Verdrag een specifiek artikel betreffende de OCM wordt opgenomen waarin wordt bepaald dat: 3. verzoekt de Commissie een studie over de doeltreffendheid van de methode op te stellen waarin aandacht wordt besteed aan: 4. verzoekt de Commissie de mogelijkheid te onderzoeken om de terbeschikkingstelling van geld uit de structuurfondsen te koppelen aan de prestaties van de lidstaten binnen de aanbevelingen die gedaan werden en dit op een positieve manier; 5. constateert dat de OCM bevorderlijk werkt op het aantal voorbereidingsgremia die onder de noemer "comités" worden gebundeld; is in dit verband van mening dat de formele oprichting van een werkgroep op hoog niveau die belast is met vraagstukken van gelijke kansen en bestaat uit vertegenwoordigers/deskundigen van de lidstaten, sociale partners en NGO's, zou kunnen bijdragen aan een behoorlijk expertiseniveau bij het opstellen, in praktijk brengen en de follow-up van het gelijkekansenbeleid; is van mening dat de Commissie rechten van de vrouw en gelijke kansen ten volle moeten worden ingeschakeld en geraadpleegd ter wille van de democratische legitimiteit van de OCM; 6. is zich bewust van de huidige ontwikkeling en wil een democratisch debat verzekeren, onder andere middels: 7. verzoekt de Raad en de Commissie bij de vaststelling van de richtsnoeren meer rekening te houden met de opmerkingen van het Europees Parlement; vraagt de Commissie en de Raad de termijnen in acht te nemen die het Parlement nodig heeft voor het formuleren van ter zake kundige en kwalitatief hoogwaardige adviezen; het Parlement zegt toe te zullen bekijken of het nuttig is zijn benaderingswijze en procedures aan te passen aan zijn rol van democratische en pro-actieve partner binnen de OCM; 8. acht het van even groot belang dat het Europees Parlement formeel wordt betrokken bij de controle op de tenuitvoerlegging en de acties die op basis van de richtsnoeren worden uitgevoerd; onderstreept dat het Europees Parlement de Raad aansprakelijk moet kunnen stellen; 9. verzoekt de Raad, de Commissie om er samen met het Europees Parlement erop toe te zien dat de toepassing van de OCM: 10. constaterend dat de OCM bedoeld is om toegepast te worden op allerlei terreinen die directe implicaties hebben voor vrouwen, vooral de Europese strategie voor de werkgelegenheid en de bestrijding van maatschappelijke uitsluiting, zodat het nodig is de dimensie van gelijke kansen tussen man en vrouw en gender mainstreaming op te nemen en wel op alle niveaus van formalisering van dit nieuwe beleidsbeheersinstrument; 11. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie, de parlementen van de lidstaten, het Economisch en Sociaal Comité en de voorzitter van de Europese Conventie. Het Europees Parlement , A. overwegende dat de Europese Raad in Lissabon in maart 2000 in verband met de moderniseringsstrategie van tien jaar de "open coördinatiemethode" heeft ingesteld voor de beleidsterreinen die onder verantwoording van de lidstaten vallen, B. overwegende dat de open coördinatiemethode is uitgegroeid tot het gezamenlijk vaststellen door de lidstaten van gemeenschappelijke doelstellingen, overeengekomen kwantitatieve en kwalitatieve indicatoren en ijkpunten, alsmede geregelde verslaglegging over en afbakening van de beste praktijken, C. overwegende dat de Conventie en de komende IGC de gelegenheid bieden om de manieren waarop de Europese instellingen samenwerken opnieuw te overdenken, te herzien en te verbeteren, 1. vestigt de aandacht op zijn intense gehechtheid aan alle bepalingen van de Verdragen op het gebied van cultuur, jeugd, onderwijs en audiovisueel beleid, met name aan hetgeen algemeen bekend staat als de "communautaire methode" op deze gebieden; 2. wijst erop dat de bepalingen van het Verdrag betreffende de Europese Unie inzake versterkte samenwerking een kader voor samenwerking creëren dat bijdraagt tot de verwezenlijking van de doelstellingen van de Gemeenschap waarbij tegelijkertijd de beginselen van de Verdragen en het unieke institutionele kader van de Unie worden geëerbiedigd; 3. is van mening dat de "open coördinatiemethode" moet worden uitgebouwd niet alleen op gebieden die verband houden met de strategie van Lissabon, zoals onderwijs en levenslang leren, maar ook ten aanzien van jeugd, media, cultuur en sport; 4. is echter andermaal van oordeel dat zijn rol in de procedure als orgaan dat rechtstreeks de burgers van Europa vertegenwoordigt, moet worden verduidelijkt en versterkt, zodat het proces aan democratische legitimiteit wint; 5. onderstreept dat de open coördinatiemethode niet mag uitgroeien tot een parallelle, maar heimelijke wetgevingsprocedure waarmee de in het EG-Verdrag vastgelegde procedures worden ondergraven; 6. doet een beroep op de Raad en de Commissie om met het Europees Parlement onderhandelingen aan te gaan met het oog op een interinstitutioneel akkoord waarin regels worden vastgelegd inzake de selectie van de beleidsterreinen die voor de open coördinatie in aanmerking komen en waarmee wordt gezorgd voor een samenhangende toepassing van de methode waarbij het Europees Parlement volledig en op voet van gelijkheid wordt betrokken; 7. onderstreept dat een dergelijk interinstitutioneel akkoord regels moet omvatten inzake de betrokkenheid van het Europees Parlement bij het vaststellen van doelstellingen en indicatoren, alsmede de toegang tot documenten, de deelneming aan vergaderingen, de controle en herzieningen van geboekte vooruitgang, informatie over verslagen en beste praktijken, en een procedure voor het uitbouwen van de open coördinatiemethode tot de communautaire methode die officieel zou kunnen worden gemaakt dankzij de werkzaamheden van de Conventie en van de komende IGC; 8. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de regeringen en parlementen van de lidstaten en de kandidaatlanden, en de Conventie over de toekomst van Europa. Het Europees Parlement, - gelet op de artikelen 3 en 141 van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, - gelet op de artikelen 21 en 23 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, - gelet op de aan het Verdrag van Amsterdam gehechte verklaring betreffende sport, - gezien de verklaring van de Europese Raad van Nice van 7, 8 en 9 december 2000 over de specifieke kenmerken van sport en de maatschappelijke functie daarvan, waarmee bij de uitvoering van het gemeenschappelijk beleid rekening moet worden gehouden, - gezien de verklaring van de Europese Raad van 23 en 24 maart 2000 in Lissabon in de zin van gemakkelijker onderlinge overeenstemming tussen gezins- en beroepsleven door betere structuren voor kinderopvang, - gelet op het Verdrag van de Verenigde Naties van 18 december 1979 inzake de uitbanning van alle vormen van discriminatie van vrouwen, - gezien de verklaring en het actieplatform van de vierde wereldconferentie van de Verenigde Naties over vrouwen, die van 4 tot en met 15 september 1995 te Peking is gehouden, en de resolutie "Peking+5", welke tot doel heeft uitvoering te geven aan de verklaring en het actieplatform van Peking, zoals op 10 juni 2000 aangenomen door de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties, - onder verwijzing naar zijn resolutie van 14 oktober 1987 (1) over vrouwen in de sport, - onder verwijzing naar zijn resolutie van 4 juli 1996 (2) over de afwezigheid van vrouwelijke sportbeoefenaars uit bepaalde landen op de Olympische Spelen, - onder verwijzing naar zijn resolutie van 13 juni 1997 (3) over de rol van de Europese Unie op het gebied van sport, - gezien de resolutie van de Raad van ministers van Jeugdzaken van 17 december 1999 (4) over sport als onderdeel van de informele opvoeding in het kader van programma's van de Europese Gemeenschap voor de jeugd, - onder verwijzing naar zijn resolutie van 7 september 2000 over het verslag van de Commissie aan de Europese Raad teneinde de bestaande sportstructuren te vrijwaren en de sport haar sociale functie in het kader van de Gemeenschap te laten behouden - Verslag van Helsinki over sport (5) , - gezien de conclusies van de conferentie van de ministers van Sport, die op 12 november 2001 onder het Belgische voorzitterschap is gehouden, - gezien het Europees Handvest voor de sport en de Ethische Sportcode van de Raad van Europa, zoals herzien in 2001, - gezien het Internationale Handvest inzake lichamelijke opvoeding en sportbeoefening, dat op 21 november 1978 te Parijs door de algemene conferentie van de Unesco tijdens haar twintigste zitting is aangenomen, - gezien de verklaring van de derde internationale conferentie van de met lichamelijke opvoeding en sport belaste ministers en hoge ambtenaren (MINEPS III), die onder auspiciën van de Unesco van 30 november tot en met 3 december 1999 te Punta del Este is gehouden, - gezien artikel 2, lid 5, van het Olympisch Handvest, zoals gewijzigd in 1994, - gezien de door het IOC georganiseerde wereldconferenties over vrouwen en sport, die in 1996 in Lausanne en in 2000 in Parijs zijn gehouden, - gezien de verklaring van de eerste internationale conferentie over vrouwen, sport en de uitdaging van de verandering, die van 5 tot en met 8 mei 1994 te Brighton is gehouden, - gezien de oproep voor de actie "stimuleren van verandering", die tijdens de tweede internationale conferentie over vrouwen en sport op 22 mei 1998 te Windhoek is aangenomen, - gezien de conferenties van het Europees netwerk "vrouwen en sport", die van 1996 tot en met 2002 zijn gehouden in respectievelijk Stockholm, Athene, Helsinki en Berlijn, - gezien de resolutie van de Raad van Europa van maart 2000 inzake preventie van seksuele intimidatie en seksueel misbruik van vrouwen, jongeren en kinderen in de sport, - gezien het Olympisch Handvest van 23 september 2001 en de Culturele Olympiade 2001-2004, gelanceerd door de Griekse minister van Cultuur ter gelegenheid van de Olympische spelen van Athene, teneinde opnieuw aan te knopen bij de grondleggende idealen van de Olympische beweging die sport en cultuur samenbrengt, - gelet op Richtlijn 2002/73/EG van het Europees Parlement en de Raad van 23 september 2002 (6) tot wijziging van Richtlijn 76/207/EEG van de Raad betreffende de tenuitvoerlegging van het beginsel van gelijke behandeling van mannen en vrouwen ten aanzien van de toegang tot het arbeidsproces, de beroepsopleiding en de promotiekansen, en ten aanzien van de arbeidsvoorwaarden, - gezien Besluit nr. 291/2003/EG van het Europees Parlement en de Raad van 6 februari 2003 (7) tot instelling van het Europees Jaar van opvoeding door sport 2004, - gezien de verklaring van Thessaloniki en de conclusies van de Conferentie over vrouwen en sport - oude en nieuwe stereotypen, die op 7 en 8 maart 2003 werd georganiseerd door het Griekse voorzitterschap van de Europese Unie, - gelet op artikel 163 van zijn Reglement, - gezien het verslag van de Commissie rechten van de vrouw en gelijke kansen (A5&nbhy;0167/2003), A. overwegende dat in de verklaring van de Europese Raad van Nice van december 2002 is bepaald dat de Gemeenschap rekening moet houden met het specifieke karakter en de sociale, opvoedkundige en culturele functies van de sport, en dat sportbeoefening sedert de oudheid een democratische waarde heeft, B. overwegende dat sportbeoefening een van de voornaamste culturele activiteiten van de Europeanen is; dat in de Europese Unie 29,5% van de mannen tegenover 16% van de vrouwen, en 63% van de jongens tegenover 37% van de meisjes van 15 tot 24 jaar verklaren regelmatig een lichamelijke of sportieve activiteit uit te oefenen, C. overwegende dat toegang tot sportbeoefening een recht is, dat sport een middel tot zelfbevestiging en ontplooiing, alsook een leerschool voor burgerschap en solidariteit is; dat geregelde sportbeoefening de lichamelijke en geestelijke gezondheid bevordert, D. gezien de ongelijkheid, wat de toegang tot sportbeoefening betreft, tussen man en vrouw, maar ook tussen vrouwen onderling naar gelang van het sociale milieu en de arbeidssituatie, die een belemmering kunnen vormen voor sport en vrijetijdsbesteding, E. overwegende dat lichamelijke en sportactiviteiten voor lichamelijk of geestelijk gehandicapten een methode bij uitstek voor revalidatie en een middel tot sociale integratie vormen, en dat er met veel aandacht op gelet moet worden dat lichamelijk of geestelijk gehandicapte mannen en vrouwen volledig hun recht kunnen uitoefenen om deel te nemen aan elke vorm van sport, op hun eigen niveau en naargelang van hun specifieke behoeften, F. overwegende dat het noodzakelijk is dat vrouwen in elke fase van hun leven, met name zwangere vrouwen en jonge moeders, sportactiviteiten aangeboden krijgen naargelang van hun behoeften, en raadgevingen krijgen om sporten te beoefenen die aangepast zijn aan hun toestand, en dat ouder wordende vrouwen (en mannen) de gelegenheid wordt geboden sporten te beoefenen die hun lichamelijke en geestelijke gezondheid ten goede komen, G. overwegende dat de lichamelijke opvoeding op school een instrument tot democratisering van de sport is, maar ook een gelegenheid om sociale vaardigheden door te geven, en dat deze lichamelijke opvoeding doorslaggevend is voor de sportbeoefening in het latere leven, H. overwegende dat in de landen van het uitgebreide Europa de marginalisering van de lichamelijke opvoeding en de gemengde sportbeoefening op school verontrustend is, I. overwegende dat sportbeoefening voor vrouwen en meisjes van elke leeftijd een stuk vrijheid vormt, een traject naar succes en emancipatie en soms een middel om het hoofd te bieden aan de druk van de sociale en culturele verplichtingen; stelt wel vast dat de deelneming van vrouwen en meisjes uit migrantenmilieus onder het gemiddelde ligt, J. overwegende dat ondanks de intrekking van de wettelijke verboden op de toegang van vrouwen tot sportbeoefening, vrouwen nog steeds minder sport beoefenen dan mannen, naargelang van de aard van de sport in ongelijke mate deelnemen en in de begeleiding en besluitvorming van de sportwereld ondervertegenwoordigd blijven, K. overwegende dat vrouwen, die bij de docenten en in de officiële wedstrijdsport reeds ondervertegenwoordigd zijn, weinig werk maken van de geïnstitutionaliseerde plaatsen van sportbeoefening (clubs, verenigingen), en zich voornamelijk toeleggen op informele lichamelijke activiteiten teneinde fit te blijven en zich te ontspannen, L. overwegende dat in de sport de seksuele identiteit tot uitdrukking komt en dat de verschillende vormen van sportbeoefening sterk seksueel gekleurde gebieden vol stereotypen blijven, waar de dominerende rolmodellen van viriliteit en vrouwelijkheid worden doorgegeven maar ook worden doorbroken, M. overwegende dat de sportbeoefening door meisjes en jongens moet ingaan op de uitdaging dat de gelijkheid uitgaande van lichamelijke verschillen tot stand gebracht dient te worden; dat de door de pubertijd gekenmerkte adolescentie een typische periode is waarin veel meisjes, vooral wanneer zij uit kansarme milieus komen, de sportbeoefening vaarwel zeggen, N. overwegende dat het belangrijk is profijt te trekken van de prestaties van vrouwelijke topsporters en dat hun rolmodel voor jonge meisjes voor het voetlicht dient te worden gebracht, O. overwegende dat topsporters werknemers zijn, dat sport om die reden onder het communautaire arbeidsrecht valt en in het bijzonder onder de reeds genoemde Richtlijn 2002/73/EG, P. overwegende dat ten opzichte van hun mannelijke collega's beoefenaarsters van topsport geen gelijke behandeling genieten op het gebied van inkomens en financiële middelen (studiebeurzen, subsidies, sponsors) en voor hun heropneming in het beroepsleven, Q. overwegende dat het statuut van topsporter aan de mannelijke en vrouwelijke topsporters economische en sociale rechten toekent met daarbij professionele begeleiding; dat in bepaalde Europese landen dit statuut en de voorwaarden voor verkrijging ervan nog discriminerend zijn voor vrouwen, R. overwegende dat de deelneming van vrouwelijke atleten in de internationale wedstrijdsport is toegenomen, maar dat het personeel voor de technische en medische begeleiding en de scheidsrechters en arbiters hoofdzakelijk mannen blijven (tijdens de Olympische spelen van Sydney was 38% van de atleten, 8% van het technisch ondersteunend personeel en 4% van het medisch begeleidend personeel vrouw), S. overwegende dat beoefening van topsporten een gezondheidsrisico voor atleten inhoudt, met name voor vrouwen, bijvoorbeeld vrouwen die meedoen aan de triatlon voor vrouwelijke atleten (spijsverteringsstoornissen, onomkeerbare amenorroe, osteoporose), T. overwegende dat bijzondere aandacht moet worden geschonken aan preventie en bestrijding van seksuele intimidatie en seksueel misbruik in de sportwereld, U. in aanmerking nemende de geringe media-aandacht voor sportbeoefening door vrouwen en de discriminerende sociale en seksueel stereotiepe verslaggeving in de media, V. in aanmerking nemende de oprichtingsverklaring van Brighton van 1994, de vele activiteiten van de internationale werkgroep vrouwen en sport (GTI) en van het netwerk Europa, vrouwen en sport (EWS), W. overwegende dat de tenuitvoerlegging van een geïntegreerde benadering inzake gelijke kansen voor mannen en vrouwen in beleid en optreden van de Gemeenschap in het geval van de sportbeoefening niet vergezeld gaat van adequate menselijke en financiële middelen en evenmin van de noodzakelijke regelingen voor controle en opvolging, Wat betreft het structureren van de vrouwen- en -sportproblematiek 1. verklaart dat de sportbeoefening door vrouwen de expressie is van het recht op gelijkheid en van de vrijheid van alle vrouwen, ongeacht nationaliteit, leeftijd, handicap, seksuele geaardheid en godsdienst, om over hun lichaam te beschikken en zich in de openbare ruimte te begeven; 2. wijst erop dat de bedoeling van de gelijke kansen voor mannen en vrouwen is de barrières tussen de zogenaamde "mannelijke" en "vrouwelijke" sporten te slechten, dat de doelstelling is het bevorderen van een daadwerkelijke openstelling van de sportdisciplines voor beide geslachten en elk meisje en elke jongen de kans te bieden de lichamelijke activiteit van zijn of haar keuze te beoefenen; 3. vraagt de lidstaten en de Europese Unie vrouwen en mannen gelijke toegang tot sportactiviteiten op alle niveaus en in alle fasen van het leven te waarborgen, ongeacht het sociale milieu, en met name lichamelijk of geestelijk gehandicapten aan te sporen tot sport en lichamelijke activiteit; 4. verzoekt de Europese Conventie om in het toekomstige Unieverdrag aan de sportbeoefening een wettelijke grondslag te geven waarbij de culturele, opvoedkundige en sociale waarden van de sport worden erkend, en tegelijk wordt verwezen naar de gelijke toegang van vrouwen en mannen tot sportbeoefening en tot het dragen van verantwoordelijkheid op sportgebied; 5. verzoekt de Commissie om in de communautaire programma's en acties ondersteuning te geven aan de bevordering van vrouwensport, om de sportbewegingen en de lidstaten meer bewust te maken, en om goede praktijken te verspreiden; 6. stelt voor om in de toekomstige communautaire kaderstrategie inzake de gelijkheid van mannen en vrouwen 2006-2010 een operationele doelstelling op te nemen die aan sportbeoefening door meisjes en vrouwen is gewijd; 7. vraagt de lidstaten, de NGO's en andere organisaties om in antwoord op de volgende oproep van de Europese kaderstrategie voor gelijkheid tussen man en vrouw 2001-2005, die prioritair gericht is op het uitbannen van stereotiepe seksistische denkbeelden, vooral in de sport, projecten "sport voor de vrouw" in te dienen; 8. vraagt de Europese Commissie om de regelgeving tegen discriminatie in de sport op te nemen in de nieuwe richtlijn tegen discriminatie op grond van geslacht buiten het arbeidsmilieu, op basis van artikel 13 van het Verdrag; 9. verzoekt de Commissie een grondige studie over de positie van de vrouw in de sport te laten uitvoeren, zoals tijdens de conferentie van de ministers van Sport van 12 november 2001 is voorgesteld, en daarbij o.a. statistieken over de situatie van de vrouw in de sport in het algemeen en gegevens voor begrotingsanalyse volgens het criterium van gelijkheid tussen man en vrouw ("gender budgeting") voor te leggen; 10. roept de Europese Unie op om de werking van het netwerk Europa, vrouwen en sport te ondersteunen; 11. verzoekt de Europese Unie, met name in het kader van haar zesde kaderprogramma voor onderzoek, research te laten verrichten naar vraagstukken in verband met gezondheid, sociale aspecten en opvoedkundige uitdagingen die verband houden met de deelneming van vrouwen aan sport; 12. spreekt de wens uit dat het Europees Jaar van opvoeding door sport een gelegenheid vormt voor bezinning over de betekenis van gemengde sportbeoefening op school, en verzoekt de Commissie en de lidstaten duidelijke prioriteit toe te kennen aan projecten die de deelneming van vrouwen aan sportbeoefening bevorderen; 13. verzoekt Eurostat om indicatoren te definiëren en te komen met Europese statistieken over de participatie van vrouwen en mannen op alle sportniveaus; 14. verzoekt de regeringsinstanties om in hun sportbeleid op systematische wijze met de gelijkheid van mannen en vrouwen rekening te houden, met name bij de toekenning van subsidies; 15. vraagt de Europese Commissie en de lidstaten om de kwestie van de vrouw in de sport in de bilaterale en samenwerkingsovereenkomsten met derde landen op te nemen; neemt zich voor om de kwestie op de agenda te plaatsen bij interparlementaire uitwisselingen en euromediterrane ontmoetingen; 16. overweegt de mogelijkheid om een delegatie van zijn Commissie rechten van de vrouw en gelijke kansen af te vaardigen naar de Europese EWS-Conferentie op 23-25 april 2004 in Parijs en naar de internationale GTI-Conferentie van 11-14 mei 2006 in Kumamoto; Wat betreft sportbeoefening op school en als vrijetijdsbesteding 17. verzoekt de lidstaten om voor lichamelijke opvoeding en sport op school weer de daaraan toekomende plaats in te ruimen, en deze als een indicator voor de kwaliteit van het onderwijs te zien; 18. verzoekt de lidstaten een studie te laten verrichten over de kwantitatieve en kwalitatieve participatie van meisjes en jongens aan sportbeoefening in en buiten schoolverband en doeltreffende middelen in te zetten om de deelneming van meisjes aan sportactiviteiten en lichaamsoefening te verhogen; 19. verzoekt de lidstaten en de bevoegde autoriteiten ervoor te zorgen dat bij de opleiding van sportleraressen en -leraren de gemengde sportbeoefening en de gelijkheid van mannen en vrouwen recht wordt gedaan via de integratie van dit aspect in hun opleiding, en de ouders bewust te maken van de vervlakkende effecten van stereotypen; 20. acht het van belang dat kinderen vanaf de kleuterschool en de lagere school de mogelijkheid hebben om gemengd sport te beoefenen; verzoekt de scholen, clubs, verenigingen en territoriale gemeenschappen hiervoor proefprojecten op te zetten; 21. verzoekt de lidstaten om beleid uit te bouwen voor de sociale integratie van jongeren via de sport, om meisjes daarbij in hun doelpubliek te integreren, en om daartoe met name doelstelling 3 van de structuurfondsen te gebruiken; 22. verzoekt de regeringsinstanties en de territoriale gemeenschappen om aan meisjes en jongens een breder gamma van sportactiviteiten in en buiten schoolverband aan te bieden en deze activiteiten te bevorderen; 23. wijst er met nadruk op dat alles in het werk gesteld moet worden om vrouwen de mogelijkheid te geven om aan sport en lichaamsoefening te doen door te zorgen voor betere toegang tot sportvoorzieningen, specifieke cursussen, openingstijden die hun voorbehouden zijn, opvangvoorzieningen voor kinderen en goede verbindingen met sportcentra; 24. vraagt de sportwereld de gelijke toegang van vrouwen en mannen tot sportbeoefening vast te leggen in zijn statuten, een actieplan voor het stimuleren van de deelneming van vrouwen aan hun sportdisciplines ten uitvoer te leggen, te voorzien in opleidingen tot het integreren van de gelijkheid van man en vrouw in alle beleidsvormen en tot de praktische toepassing van dit beginsel, en voor vrouwelijke amateursport te voorzien in een begrotingspost en daarbij gemengde sportbeoefening en/of het oprichten van vrouwenafdelingen voor te stellen; 25. vraagt de lidstaten en de bevoegde autoriteiten om te zorgen voor opleiding en kwalificatie van sporttrainers voor alle niveaus en in hun opleiding ook het aspect gelijkheid van man en vrouw op te nemen; 26. verzoekt de regeringsinstanties, het bedrijfsleven en de sociale partners om, gelet op de moeizame onderlinge afstemming van beroepsleven, gezinsleven en vrijetijdsbesteding, sportbeoefening op de werkplek aan te moedigen, met name via collectieve arbeidsovereenkomsten, en meer in het bijzonder actieve steun te verlenen voor sportbeoefening door werknemers in een toestand van onzekerheid en vrouwen in probleemsituaties; Wat betreft het waarborgen van gelijke rechten in de topsport 27. roept de lidstaten en de sportwereld ertoe op om bij de erkenningsprocedures voor de topsportdisciplines het onderscheid tussen mannelijke en vrouwelijke sportbeoefening op te heffen; 28. verzoekt de nationale sportverbonden en hun toezichthoudende autoriteiten ervoor te zorgen dat mannen en vrouwen gelijke toegang tot het statuut van topatleet hebben met dezelfde rechten op het gebied van inkomen, voorwaarden inzake begeleiding en training, medische begeleiding, toegang tot wedstrijdsport, sociale bescherming, beroepsopleiding en actieve sociale herïntegratie aan het einde van de sportcarrière; 29. verzoekt de regeringsinstanties en de autoriteiten van de sportwereld te waarborgen dat een einde wordt gemaakt aan de directe en indirecte discriminatie waarvan vrouwelijke atleten bij de uitoefening van hun sportactiviteiten het slachtoffer zijn; 30. verzoekt het bedrijfsleven zich veel meer in te zetten voor partnerschapsacties met beoefenaarsters van topsporten, door de beeldvorming daarvan naar een hoger plan te tillen en alle sportbeoefening door vrouwen zonder onderscheid te stimuleren; 31. vraagt de media erop toe te zien dat sportbeoefening door mannen en vrouwen op evenwichtige wijze wordt verslagen en dat vrouwen in de sport op een niet-discriminerende wijze worden voorgesteld; 32. stelt voor om bij de herziening van Richtlijn 89/552/EEG (8) "televisie zonder grenzen" in artikel 3 bis betreffende het uitzenden van belangrijke sportgebeurtenissen de lidstaten de mogelijkheid te geven bij het uitzenden van sportwedstrijden de genderdimensie in te voeren; 33. moedigt sportvrouwen ertoe aan zich te organiseren om voor hun sportieve, economische en sociale rechten op te komen, en gevallen van discriminatie en intimidatie bij de bevoegde autoriteiten of het gerecht aan te geven; 34. spreekt de wens uit dat de komende Olympische Spelen van Athene een voorbeeldfunctie zullen hebben, en vraagt het IOC ervoor te zorgen dat alle nationale delegaties gemengd zullen zijn; Wat betreft het waarborgen van de gezondheid van vrouwelijke atleten 35. dringt bij de sportbonden en de trainers aan op beter toezicht op de veiligheidsmaatregelen en de omstandigheden waaronder de sportbeoefening plaatsvindt, en het geven van voorlichting aan topsporters, in het bijzonder de jongere, over de consequenties voor hun geestelijke, fysieke, seksuele en reproductieve gezondheid van een intensieve sporttraining, het gebruik van doping en het veronachtzamen van voedingsregels; 36. beklemtoont dat een vervrouwelijking en een specifieke opleiding van het medisch en paramedisch begeleidend personeel voor de bescherming van de gezondheid van de atleten noodzakelijk zijn; 37. wijst er met nadruk op dat er gericht en geslachtsspecifiek studiewerk naar de invloed van de sport op de gezondheid van de atleten moet gebeuren; 38. acht het van belang dat vrouwelijke atleten psychologisch worden begeleid waar het de veranderingen van hun lichaam betreft of waar zij zich over hun vrouw-zijn vragen stellen, en dat dergelijke aspecten bij de opleiding van mannelijke en vrouwelijke trainers ter sprake moeten komen; 39. wijst op het onvervreemdbare recht van sportbeoefenaarsters op het gebied van seksualiteit en reproductie, en vraagt dat inbreuken op die vrijheden strafbaar worden gesteld; 40. dringt er bij de lidstaten en sportfederaties op aan om regels aan te nemen teneinde ongewenste intimiteiten en seksuele intimidatie in de sport te voorkomen en daar een einde aan te maken, door toepassing van de wetgeving tegen ongewenste intimiteiten op het werk, om atleten en hun ouders te informeren over de gevaren van misbruik en de verhaalmogelijkheden waarover ze beschikken, om het personeel van sportverenigingen gerichte informatie te geven, en om te zorgen voor strafrechtelijke en disciplinaire vervolging; Wat betreft de participatie van vrouwen aan de besluitvorming 41. constateert dat de deelneming van vrouwen aan de besluitvorming in de sport op dezelfde weerstanden stuit als in de politiek en het bedrijfsleven, en dat positieve acties terzake dan ook noodzakelijk zijn; 42. verzoekt de lidstaten en de toezichthoudende autoriteiten om de erkenning en subsidiëring van sportverenigingen en instanties in de sportwereld afhankelijk te stellen van statutaire bepalingen welke een evenwichtige vertegenwoordiging van mannen en vrouwen op alle niveaus en in alle leidinggevende posten waarborgen; 43. vraagt de sportverenigingen en -instanties om de vrouwelijke aanwezigheid in de functies van arbiter en scheidsrechter te stimuleren en gemengde medische commissies en selectiecomités in te voeren; 44. verzoekt de sportorganisaties om opleidings- en begeleidingsprogramma's voor vrouwelijke atleten in te voeren met het oog op hun heropneming in het beroepsleven, met name als trainster en als lid van het technisch en leidinggevend personeel; 45. roept de sportbeweging op om de IOC-doelstelling inzake deelneming van vrouwen aan de besluitvorming te respecteren (vóór 31 december 2005 20% vrouwen in de besluitvormingsstructuren) en in de volgende 10 jaar op te trekken tot 30%; o o o 46. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie en de parlementen van de lidstaten. Het Europees Parlement, – gelet op artikel 152 van het EG-Verdrag in de bij het Verdrag van Nice gewijzigde versie, – gelet op artikel 35 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie (1) , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 9 maart 1999 over de mededeling van de Commissie "De gezondheidstoestand van vrouwen in de Europese Gemeenschap" (2) , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 13 februari 2003 over de mededeling van de Commissie "inzake communautaire en nationale maatregelen in verband met borstimplantaten" (3) , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 4 oktober 2001 over het octrooieren van de genen BRCA1 en BRCA2 ("borstkankergenen") (4) , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 15 januari 2003 over de mededeling van de Commissie aan de Raad, het Europees Parlement, het Economisch en Sociaal Comité en het Comité van de regio's: De toekomst van de gezondheidszorg en de ouderenzorg: de toegankelijkheid, de kwaliteit en de betaalbaarheid waarborgen (5) , – gezien Besluit nr. 646/96/EG van het Europees Parlement en de Raad van 29 maart 1996 tot vaststelling van een actieplan voor kankerbestrijding in het kader van de actie op het gebied van de volksgezondheid (1996- 2000) (6) , dat bij Besluit nr. 521/2001/EG (7) van het Europees Parlement en de Raad verlengd werd, – gezien Besluit nr. 1786/2002/EG van het Europees Parlement en Raad van 23 september 2002 tot vaststelling van een communautair actieprogramma op het gebied van de volksgezondheid (2003-2008) (8) , – gezien Besluit nr. 1513/2002/EG van het Europees Parlement en de Raad van 27 juni 2002 betreffende het zesde kaderprogramma van de Europese Gemeenschap voor activiteiten op het gebied van onderzoek, technologische ontwikkeling en demonstratie, ter bevordering van de totstandbrenging van de Europese onderzoeksruimte en van innovatie (2002-2006) (9) , – gelet op Richtlijn 2001/20/EG van het Europees Parlement en de Raad van 4 april 2001 betreffende de onderlinge aanpassing van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen van de lidstaten inzake de toepassing van goede klinische praktijken bij de uitvoering van klinische proeven met geneesmiddelen voor menselijk gebruik (10) , – gezien het op 4 februari 2000 op de eerste wereldtop tegen kanker in Parijs aangenomen handvest tegen kanker, – gezien de "European Guidelines for Quality Assurance in Mammography Screening" (11) , – gezien de aanbevelingen van de European Society of Mastology (EUSOMA) "The requirements of a specialist breast unit" (12) , – gelet op de "Recommendations on cancer screening in the European Union" (aanbevelingen voor het kankeronderzoek) van het Advisory Committee on Cancer Prevention (Adviescomité inzake kankerpreventie) (13) , – gelet op artikel 163 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie rechten van de vrouw en gelijke kansen (A5&nbhy;0159/2003), A. overwegende dat in artikel 152 van het EG-Verdrag is bepaald dat bij de bepaling en de uitvoering van elk beleid en elk optreden van de Gemeenschap een hoog niveau van bescherming van de menselijke gezondheid wordt verzekerd en dat het optreden van de Gemeenschap, dat een aanvulling vormt op het nationale beleid, de bestrijding van grote bedreigingen van de gezondheid zoals kanker omvat, waarbij het onderzoek naar de oorzaken, preventie, alsmede gezondheidsvoorlichting en gezondheidsonderwijs worden bevorderd, B. overwegende dat er volgens gegevens van de WHO in de EU in het jaar 2000 meer dan 216.000 nieuwe gevallen van borstkanker bij vrouwen waren en dat in datzelfde jaar 79.000 vrouwen aan borstkanker zijn gestorven, dat borstkanker de meest voorkomende vorm van kanker bij vrouwen is, dat iedere negende vrouw daardoor wordt getroffen en dat borstkanker in de Europese Unie de meest voorkomende doodsoorzaak is bij vrouwen tussen de 35 en de 55 jaar, C. overwegende dat volgens het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie eenieder recht heeft op toegang tot preventieve gezondheidszorg en op medische verzorging, D. overwegende dat iedere vrouw, ongeacht woonplaats, sociale positie, beroep en opleiding, toegang moet hebben tot kwalitatief hoogstaande vroegdiagnostiek, behandeling en nazorg van borstkanker, maar dat er momenteel tussen lidstaten, regio's en zelfs tussen ziekenhuizen in een en dezelfde stad sprake is van enorme verschillen met betrekking tot de kwaliteit van verzorging bij borstkanker en daardoor ook bij de overlevingskansen van vrouwen, E. overwegende dat in de Eurocare-studie van 1999 tussen lidstaten onaanvaardbare verschillen tot 16% in de overlevingscijfers van borstkankerpatiënten zijn vastgesteld, welke verschillen o.a. worden toegeschreven aan verschillen met betrekking tot de toegang tot vroegdiagnostiek, diagnose en behandeling van borstkanker (14) , F. overwegende dat het onderzoek tot dusverre niet heeft geleid tot efficiënte maatregelen ter voorkoming van borstkanker of de genezing daarvan, onafhankelijk van het diagnosestadium, en dat borstkanker in 90% van de gevallen te genezen is, wanneer het in een vroeg stadium wordt vastgesteld en goed wordt behandeld, G. overwegende dat van het communautaire programma "Europa tegen kanker" belangrijke impulsen zijn uitgegaan in de strijd tegen borstkanker, waarbij de sinds 1992 ontwikkelde "European Guidelines for Quality Assurance in Mammography Screening" een bijzonder goed voorbeeld vormen van kwaliteitsnormen en beste praktijken op het gebied van het Europese gezondheidsbeleid, H. overwegende dat op kwaliteit gecontroleerde mammografie-screening, d.w.z. het regelmatig uitnodigen van de vrouwelijke bevolking voor vrijwillige en gratis mammografieonderzoeken en vervolgdiagnostiek in het kader van een georganiseerd regionaal of nationaal programma voor bevolkingsonderzoek, volgens gegevens van de WHO de mortaliteit als gevolg van borstkanker bij vrouwen tussen de 50 en de 69 jaar met 35% kan doen dalen en volgens wetenschappelijk onderzoek de sterfte bij vrouwen tussen de 40 en de 49 jaar met 20% kan doen dalen, I. overwegende dat aan vrouwen met een borstimplantaat screening door middel van een echografie aangeboden dient te worden aangezien het onderzoek bij deze vrouwen moeilijker is, J. overwegende dat borstzelfonderzoek van vrouwen een waardevolle bijdrage levert aan het kritisch volgen van de eigen gezondheidstoestand, maar geen alternatief vormt voor vroegdiagnostiek door middel van screening, maar tevens dat de WHO geconcludeerd heeft dat nog steeds onvoldoende is aangetoond dat klinisch borstonderzoek of zelfonderzoek de sterfte door borstkanker vermindert, K. overwegende dat klinisch borstonderzoek een belangrijke maatregel is met het oog op het tijdig opsporen van carcinomen in de periode tussen twee screening-onderzoeken in, alsmede voor vrouwen die op grond van hun leeftijd niet in aanmerking komen voor deelname aan georganiseerde screening-programma's, L. overwegende dat de vroege detectie, diagnose, behandeling en nazorg van borstkanker uitsluitend moeten plaatsvinden door een multidisciplinair team van specialisten, omdat daardoor de overlevingskansen bij vrouwen aanzienlijk kunnen toenemen, M. overwegende dat een op kwaliteit gecontroleerd borstonderzoek op middellange en lange termijn leidt tot kostenbesparingen in het gezondheidsstelsel, omdat onnodige onderzoeken en behandelingen kunnen worden vermeden, mammacarcinomen eerder worden opgespoord en daardoor minder dure operaties en vervolgbehandelingen noodzakelijk zijn, N. overwegende dat een zo hoog mogelijke levenskwaliteit voor de patiënt moet worden bereikt, omdat de behandeling van borstkanker gepaard gaat met een grote lichamelijke en psychische belasting, O. overwegende dat vrouwen die lijden aan borstkanker door de behandelend arts op adequate wijze moeten worden geïnformeerd over diagnose en behandeling en met kennis van zaken over de bijwerkingen moeten worden betrokken bij de besluitvorming over mogelijkheden voor therapie, P. overwegende dat tot nu toe niet alle lidstaten eigen regelgeving inzake patiëntenrechten hebben goedgekeurd, zodat de desbetreffende rechten momenteel voor de patiënten verre van doorzichtig zijn, 1. dringt er bij de lidstaten en de Europese Commissie op aan de bestrijding van borstkanker tot een van de prioriteiten op het gebied van de volksgezondheid te maken en doeltreffende strategieën voor een betere preventie, vroegdiagnostiek, diagnose, behandeling en nazorg van borstkanker te ontwikkelen en ten uitvoer te leggen teneinde in geheel Europa een zo hoog mogelijke kwaliteit op het gebied van de behandeling van borstkanker te waarborgen; 2. verzoekt de lidstaten zich ten doel te stellen om voor het jaar 2008 de voorwaarden te scheppen die ervoor moeten zorgen dat de gemiddelde sterfte aan borstkanker in de EU met 25% wordt verlaagd en de tussen de lidstaten bestaande verschillen voor wat betreft de 5-jaars overlevingskansen tot 5% worden gereduceerd; 3. heeft kritiek op het feit dat de "European Guidelines for Quality Assurance in Mammography Screening" tot dusverre pas in 8 van de 15 lidstaten hebben geleid tot de instelling van alomvattende screeningprogramma's; dringt er derhalve bij de lidstaten op aan zo snel mogelijk alle vrouwen tussen de 50 en tenminste 69 jaar een tweejaarlijkse mammografie-screening aan te bieden die voldoet aan de Europese richtlijnen, waarbij in het kader van een programma voor bevolkingsonderzoek op vrijwillige basis een deelnemingspercentage van meer dan 70% zou moeten worden bereikt en zou moeten worden voldaan aan de navolgende kwaliteitsnormen: 4. dringt erop aan dat er bij bevolkingsonderzoek echografieapparatuur aanwezig is ten behoeve van vrouwen met een niet-stralendoorlaatbare borstprothese; 5. dringt erop aan dat iedere vrouw die aan borstkanker lijdt, het recht heeft om te worden behandeld door een multidisciplinair team, en dringt er derhalve bij de lidstaten op aan een alomvattend netwerk van gecertificeerde, multidisciplinaire borstcentra tot stand te brengen, die voldoen aan de navolgende kwaliteitsnormen: 6. juicht het toe dat in het kader van het zesde kaderprogramma voor onderzoek in totaal € 400 mln beschikbaar is voor kankeronderzoek, en dringt er bij de Commissie en de lidstaten op aan om: 7. dringt er bij de lidstaten op aan om in het kader van hun verantwoordelijkheden: 8. dringt er bij de Europese Commissie op aan: 9. onderstreept het belang van klinisch onderzoek voor de vooruitgang van de medische wetenschap; is ingenomen met de goedkeuring van de eerder genoemde Richtlijn 2001/20/EG; is van mening dat bij de formulering van de uitvoeringsbepalingen met de behoeften van de onderzoekorganisaties rekening moet worden gehouden; is bezorgd dat de beoogde harmonisatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen met betrekking tot klinisch onderzoek niet wordt verwezenlijkt en de bestaande belemmeringen voor klinisch onderzoek met deelneming van meerdere lidstaten niet zullen worden weggenomen; 10. verzoekt de lidstaten met regio's van doelstelling 1, gelet op de grote regionale verschillen bij de toegang tot vroegtijdige herkenning, diagnose en behandeling van borstkanker, in sterkere mate middelen uit de structuurfondsen voor de financiering van de infrastructuur van de gezondheidszorg aan te wenden; 11. herhaalt zijn bezorgdheid over de mogelijke consequenties van de verlening door het Europees Octrooibureau van octrooien inzake de genen BRC AC 1 en BRC A2 ("borstkankergenen"); verzoekt het EOB het octrooieren van deze genen opnieuw te overwegen en verzoekt de Raad, de Commissie en de lidstaten te waarborgen dat de menselijke genetische code vrijelijk beschikbaar komt voor onderzoek in de gehele wereld en dat medische toepassingen van bepaalde menselijke genen niet belemmerd worden door op octrooien gebaseerde monopolies; 12. dringt er bij de Commissie op aan om na afloop van de laatste projecten gezamenlijk met het Italiaanse voorzitterschap eind 2003 een conferentie te organiseren teneinde mede met het oog op het nieuwe actieprogramma op het gebied van volksgezondheid (2003-2008) een eindbalans op te maken van het programma "Europa tegen kanker"; 13. is bezorgd over de naar verhouding slechte overlevingskansen van vrouwen met borstkanker in de kandidaat-landen, verzoekt de kandidaat-landen hun inspanningen inzake de bestrijding van borstkanker te versterken en verzoekt de Commissie een gestructureerde uitwisseling van ervaringen met de toekomstige lidstaten te organiseren; 14. verzoekt de Commissie om gezamenlijk met de lidstaten voor de voorjaarstop van 2006 een verslag op te stellen over de door de lidstaten genomen maatregelen en met het oog op de bereikte vooruitgang een besluit te nemen over verdere stappen in de strijd tegen borstkanker; 15. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, alsmede aan de parlementen van de lidstaten. Het Europees Parlement , – onder verwijzing naar zijn eerdere resoluties over de situatie in Indonesië en in de Indonesische provincie Papoea, met name de resolutie van 13 december 2001 over Papoea (Irian Jaya) en Sulawesi in Indonesië (1) en de resolutie van 16 mei 2002 over Indonesië (Molukken/Atjeh en Papoea) (2) , – gezien de mededeling van de Commissie van 2 februari 2000 over het nauwer aanhalen van de betrekkingen met Indonesië ( COM(2000) 50 ), – gezien het verslag van maart 2002 van de EG-missie naar Indonesië die de mogelijkheden van conflictpreventie moest onderzoeken, – gezien zijn resolutie van 13 december 2000 over de mededeling van de Commissie aan de Raad en het Europees Parlement over het nauwer aanhalen van de betrekkingen tussen Indonesië en de Europese Unie (3) , – gezien het strategiedocument EG-Indonesië 2002-2006, – gezien de overeenkomst inzake beëindiging van de vijandelijkheden, die op 9 december 2002 tussen de Indonesische regering en Gerakan Atjeh Merdeka (Beweging Vrij Atjeh (GAM)) is getekend, – gezien de verklaring van het EU-voorzitterschap over Atjeh van 15 mei 2003, – gezien de conclusies van de Raad Algemene Zaken van 19 mei 2003, A. zijn begrip en steun uitsprekend voor het belang dat de Indonesische autoriteiten hechten aan de nationale territoriale integriteit, maar tegelijk onderstrepend dat de territoriale integriteit van Indonesië alleen kan worden gewaarborgd als de regering een echte dialoog aangaat met de provincies om de fundamentele oorzaken van het separatisme aan te pakken, en de nadruk leggend op het belang van de interetnische, interreligieuze en interregionale dialoog en een succesvolle decentralisering, ATJEH B. overwegende dat Megawati Soekarnoputri aan het begin van haar presidentschap plechtig heeft beloofd het vraagstuk Atjeh op vreedzame wijze te zullen oplossen, C. overwegende dat in 1976 de onafhankelijkheidsbeweging GAM is opgericht, die de vorming van een onafhankelijke staat wenst, en overwegende dat de GAM vraagt om de organisatie van een referendum over zelfbeschikking, D. overwegende dat ongeveer 12.000 Atjeese burgers tijdens de 26 jaar oorlog om het leven zijn gekomen en dat de overeenkomst inzake beëindiging van de vijandelijkheden die op 9 december 2002 tussen de GAM en de Indonesische regering is ondertekend, een poging was om de vrede in de provincie te herstellen, E. overwegende dat de Indonesische regering en de GAM er tijdens overleg dat nog op 17 en 18 mei 2003 in Tokio is gevoerd, niet in zijn geslaagd een vreedzame oplossing voor het conflict in Atjeh te bereiken, F. overwegende dat president Megawati Soekarnoputri vervolgens presidentieel decreet 28/2003 heeft aangekondigd op grond waarvan gedurende zes maanden de militaire noodtoestand in Atjeh kan worden gehandhaafd en waarmee in feite een einde wordt gemaakt aan de via internationaal overleg tot stand gekomen overeenkomst inzake beëindiging van de vijandelijkheden, G. overwegende dat bij de militaire campagne van het Indonesische leger (TNI) in Atjeh tot 40.000 militairen en politiefunctionarissen betrokken zijn, H. kennis nemend van de rapporten van diverse internationale NGO's, die melden dat het Indonesische leger de opstand met behulp van ernstige mensenrechtenschendingen en misdaden tegen de menselijkheid tracht neer te slaan, I. kennis nemend van de rapporten van internationale NGO's, die de rol van de GAM onderzoeken bij moorden, onrechtmatige detenties, gedwongen uitwijzingen van Javanen en dubieuze rechtspraktijken, J. overwegende dat het conflict in Atjeh resulteert in massale interne ontheemding en verwoesting, met name van scholen, PAPOEA K. overwegende dat de bewoners van de provincie Papoea de Indonesische autoriteiten herhaaldelijk hebben verzocht om een echte dialoog om de wensen van de Papoea's en de onrechtvaardigheden die tegen hen worden begaan, aan de orde te stellen, L. overwegende dat het Indonesische parlement op 23 oktober 2001 de speciale autonomiewet voor Papoea (wet nr. 21/2001) heeft goedgekeurd, M. overwegende dat de internationale gemeenschap, waaronder de EU en het Pacific Islands Forum (PIF), duidelijk haar steun heeft uitgesproken voor de speciale autonomie voor Papoea en dat de EU bereid is financiële steun en technische bijstand te verlenen met het oog op de uitvoering van de speciale autonomie, N. overwegende dat artikel 46 van de speciale autonomiewet voor Papoea voorziet in instelling van een Commissie voor waarheid en verzoening en dat de centrale overheid tot dusverre heeft nagelaten de reglementen goed te keuren die nodig zijn voor de oprichting van de MRP en de Commissie voor waarheid en verzoening, O. overwegende dat het provinciale wetgevingsorgaan na krachtige protesten van studenten, niet-gouvernementele organisaties, godsdienstleiders en de Papoea-stammenraad (Lembaga Masyarakat Adat) op 16 oktober 1999 heeft besloten de verdeling van de provincie in drie provincies van de hand te wijzen, P. overwegende dat artikel 76 van de speciale autonomiewet voor Papoea bepaalt dat een plan tot verdeling van de regio in meer provincies pas kan worden uitgevoerd nadat het is goedgekeurd door de provincieregering van Papoea (DPRD) en door de volksraad (MRP), Q. overwegende dat verdedigers van de mensenrechten en leden van politieke organisaties in Papoea met de dood worden bedreigd en zich in sommige gevallen genoodzaakt voelen hun toevlucht in het buitenland te zoeken, ATJEH 1. is uiterst bezorgd door het vreselijke geweld en het aanhoudende conflict in Atjeh; 2. dringt er bij de Indonesische regering en de GAM op aan terug te keren naar de onderhandelingstafel om overeenstemming te bereiken over hervatting van de uitvoering van de overeenkomst inzake beëindiging van de vijandelijkheden; 3. verzoekt de GAM om op basis van het Akkoord van Genève langs democratische weg op te komen voor hun zaak en hun wapens neer te leggen, en verzoekt het Indonesische leger zich terug te trekken; 4. onderstreept dat de territoriale integriteit van Indonesië alleen kan worden gegarandeerd als de regering een echte dialoog met de provincies aangaat om de fundamentele oorzaken van het separatisme aan te pakken, en onderstreept het belang van een interetnische en interregionale dialoog en een succesvolle decentralisering; 5. verzoekt de Indonesische regering de personen ter verantwoording te roepen die verantwoordelijk zijn voor mensenrechtenschendingen in Atjeh en andere delen van het land, ongeacht of deze zijn begaan door burgers, separatistengroepen, milities, paramilitairen of militairen; 6. doet een beroep op de Indonesische regering en de GAM om ervoor te zorgen dat personen die opkomen voor de mensenrechten bescherming genieten en toegang krijgen, en een bezoek van de speciale vertegenwoordiger van de VN inzake mensenrechtenactivisten toe te staan; 7. verzoekt dat alle humanitaire organisaties weer toestemming krijgen om de bevolking in alle veiligheid te helpen; 8. dringt aan op respect voor godsdiensten en eerbiediging van de vrijheid van godsdienst; betreurt dat als gevolg van de militaire noodtoestand beperkingen zijn opgelegd aan de persvrijheid; 9. spreekt zijn ernstige bezorgdheid uit over het welzijn van internationaal erkende Atjeehse mensenrechtactivisten als Nazar en Kautsar, die door Amnesty International zijn aangemerkt als gewetensgevangenen, en dringt aan op hun onmiddellijke vrijlating, PAPOEA 10. is ernstig bezorgd over het op 27 januari 2003 door president Megawati Soekarnoputri uitgevaardigde presidentiële decreet 1/2003 inzake versnelling van de uitvoering van wet nr. 45/1999 betreffende de verdeling van de provincie Papoea in drie nieuwe provincies; 11. verzoekt de Indonesische regering bovengenoemd decreet in te trekken, omdat het de speciale autonomiewet voor Papoea ondergraaft en zodoende ook de toezeggingen van de EU met betrekking tot deze speciale autonomie; 12. verzoekt de Indonesische regering dringend een echte dialoog met vertegenwoordigers van de bevolking van Papoea aan te gaan om verder geweld te voorkomen; 13. dringt er bij de Indonesische regering op aan toe te werken naar volledige uitvoering van de speciale autonomiewet voor Papoea door de laatste hand te leggen en haar goedkeuring te hechten aan overheidsreglementen inzake budgettering, wetgeving en institutionele ontwikkeling, waaronder de oprichting van de MRP en de Commissie voor waarheid en verzoening; 14. verzoekt de Indonesische regering steun te geven aan een onderzoek van de Nationale commissie voor de mensenrechten (Komnas HAM) naar de vele mensenrechtenschendingen in Papoea die werden en worden begaan, en een geloofwaardig, onafhankelijk onderzoeksteam in te stellen, bestaande uit internationale mensenrechtendeskundigen, die het ongestraft blijven van de veiligheidstroepen moeten onderzoeken; 15. dringt er bij de Indonesische regering op aan een vreedzame oplossing te vinden voor de situatie in de provincie Papoea, bescherming te bieden aan bevolkingsgroepen die in gevaar zijn en de speciale rapporteurs van de VN voor martelingen en standrechtelijke executies uit te nodigen voor een bezoek aan de betrokken Indonesische provincies; o o o 16. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de regering en het parlement van Indonesië en de secretaris-generaal van de VN. Het Europees Parlement , - onder verwijzing naar zijn eerdere resoluties over Birma, in het bijzonder die van 11 april 2002 (1) en 13 maart 2003 (2) , - gelet op het Gemeenschappelijk Standpunt van 28 oktober 1996 betreffende Birma/Myanmar, door de Raad bepaald op basis van artikel J.2 van het Verdrag betreffende de Europese Unie (3) , zoals vernieuwd en uitgebreid met Gemeenschappelijk Standpunt 2003/297/GBVB van de Raad van 28 april 2003 betreffende Birma/Myanmar (4) , - gelet op Verordening (EG) nr. 552/97 van de Raad van 24 maart 1997 houdende tijdelijke intrekking van de voordelen van het aan de Unie van Myanmar toegekende stelsel van algemene tariefpreferenties (5) , - gelet op Verordening (EG) nr. 1081/2000 van de Raad van 22 mei 2000 betreffende een verbod op de verkoop en de levering aan en de uitvoer naar Birma/Myanmar van uitrusting die voor binnenlandse repressie of terrorisme kan worden gebruikt, en betreffende het bevriezen van de middelen van bepaalde personen die in dat land belangrijke regeringsposten bekleden (6) , A. overwegende dat de toch al zo ellendige politieke situatie in Birma nog verder is verslechterd, vooral de afgelopen dagen, B. overwegende dat Daw Aung San Suu Kyi, de oppositieleider van de Nationale Liga voor Democratie (NLD) op 31 mei 2003 samen met 19 partijgenoten is gearresteerd, C. overwegende dat het Parlement Aung San Suu Kyi de Sacharov-prijs voor de mensenrechten heeft toegekend en dat zij tevens de Nobelprijs heeft gewonnen, D. overwegende dat volgens berichten ten minste 70 mensen zijn omgekomen bij een aanval door de militaire junta en haar aanhangers op Aung San Suu Kyi en leden van de Nationale Liga voor Democratie (NLD) in Noord-Birma, E. overwegende dat de aanvallers NLD-leden in elkaar hebben geslagen, met katapulten op hen hebben geschoten en dat soldaten het vuur hebben geopend waardoor een groot aantal NLD-leden is omgekomen of gewond geraakt en overwegende dat volgens sommige berichten Aung San Suu Kyi aan haar hoofd gewond is geraakt, F. verontrust over het gebrek aan informatie over het lot van Tin Oo, ondervoorzitter van de NLD die Aung San Suu Kyi vergezelde, G. overwegende dat de kantoren van de NLD in Birma door de militaire junta (SPDC) gesloten zijn en dat ook universiteiten en colleges opdracht hebben gekregen de deuren te sluiten, H. overwegende dat Aung San Suu Kyi bijna een jaar geleden is vrijgelaten na een langdurige periode van huisarrest - dit gebaar is indertijd toegejuicht als een teken dat het de junta ernst is met politieke hervormingen, I. gelet op de politieke dialoog die onder auspiciën van de speciale afgezant van de Verenigde Naties, Razali Ismaël op gang was gebracht, J. overwegende dat het bezoek van Razali Ismaël dat op het programma staat voor 6 juni 2003 moet worden afgelast wanneer hij niet de kans krijgt een ontmoeting te hebben met Daw Aung San Suu Kyi, K. overwegende dat meer dan duizend mensen nog steeds om politieke redenen gevangen zitten, 1. veroordeelt met kracht de aanhouding van Daw Aung San Suu Kyi en andere NLD-leden en verlangt wil dat zij onmiddellijk worden vrijgelaten; 2. verzoekt de SDC onmiddellijk een eind te maken aan de praktijk van standrechtelijke executies, systematische verkrachting en politieke intimidatie van het Birmese volk; 3. herhaalt nogmaals zijn krachtige en volledige steun voor democratische, justitiële en politieke veranderingen in Birma; 4. wenst dat de NLD-kantoren weer opengaan en hoopt op de eerste geloofwaardige stappen op de weg naar herstel van de democratie in Birma; 5. wenst dat alle universiteiten in Birma onmiddellijk weer worden opengesteld; 6. verzoekt de Raad onmiddellijk het visa-verbod en de bevriezing van tegoeden uit te breiden, zoals overeengekomen in het eerder genoemde gemeenschappelijk standpunt 2003/297/GBVB, waarvan de implementering tot 29 oktober 2003 was opgeschort in de, thans vervlogen, hoop op vooruitgang in de richting van herstel van de democratie en mensenrechten; 7. wenst dat de SPDC de macht uit handen geeft en dat de resultaten van de laatste verkiezingen volledig worden geëerbiedigd; 8. verzoekt de Raad en de Commissie om te laten zien dat zij bereid zijn om samen met de VN het nationale verzoeningsproces in Birma te helpen vergemakkelijken; 9. verzoekt de ASEAN-landen om met spoed actie te ondernemen voor verbetering ten goede in Birma voordat er nog meer doden vallen en de economische en politieke situatie in het land nog verder verslechtert; 10. verzoekt de Raad de toestand in Birma op de agenda te plaatsen van de komende vergadering van ministers van Buitenlandse Zaken van de ASEM op 23 en 24 juli op Bali; 11. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de regeringen van de ASEAN-lidstaten, Daw Aung San Suu Kyi, de VN-secretaris-generaal en de regering van Birma. Het Europees Parlement , – onder verwijzing naar zijn vroegere resoluties over de toestand in Zimbabwe, A. overwegende dat de politieke en economische toestand in Zimbabwe blijft verslechteren, B. overwegende dat de voornaamste oppositiepartij van Zimbabwe, de Beweging voor democratische verandering (MDC), opgeroepen heeft tot een week van vreedzame massale actie vanaf 2 en tot minstens 6 juni 2003, C. overwegende dat de regering-Mugabe de staking en betogingen onwettig verklaart en waarschuwt dat al wie eraan deelneemt "de wet in al haar strengheid" te voelen krijgt, D. overwegende dat de meerderheid van de bevolking gevolg geeft aan de oproep zodat fabrieken, ondernemingen en winkels gesloten blijven, E. overwegende dat er in alle belangrijke steden van Zimbabwe regeringsmilities en eenheden van het leger, de politie en oproerpolitie gestationeerd zijn, F. overwegende dat het bewind nog voor de aanvang van de stakingen en betogingen al is begonnen op te treden, met de arrestatie en naderhand vrijlating van MDC-voorzitter Morgan Tsvangirai en arrestaties en bedreigingen van andere politici van de MDC, G. overwegende dat leger en politie met buitensporig geweld optreden tegen de betogers, met minstens een dode tot gevolg, H. overwegende dat bij de vorige demonstraties van 18 en 19 maart 2003verenigingen voor de rechten van de mens 250 personen geteld hebben die in het ziekenhuis opgenomen, en meer dan 500 personen die aangehouden zijn als gevolg van de gewelddadige reactie van de overheid, I. overwegende dat er in Zimbabwe alsmaar groter gebrek aan voedsel en brandstof heerst, dat de prijzen van de meeste basisproducten met meer dan 50% per maand stijgen, dat de inflatie nu al bijna de 270% bereikt, en dat volgens de schatting van de documentatiedienst van de Economist Zimbabwe aan het einde van 2003 het hoogste inflatiepercentage van de wereld zal hebben, met consumptieprijzen die waarschijnlijk meer dan 300% stijgen, J. overwegende dat het Wereldvoedselprogramma van de Verenigde Naties het aantal inwoners van Zimbabwe dat voedselhulp nodig heeft op 7,2 miljoen schat, op een totale bevolking van 12,6 miljoen, K. overwegende dat de laatste plaatselijke en presidentsverkiezingen gekenmerkt zijn door dreigementen, repressie, kiesbedrog en politiek geweld op aanstichten van de staat, en in ruime kring als niet eerlijk en vrij beschouwd worden, L. overwegende dat de doelgerichte acties van de Europese Unie tegen het regime-Mugabe door hun halfslachtige uitvoering de verslechtering van de toestand in Zimbabwe niet hebben kunnen tegenhouden, laat staan een verandering in de zin van verbetering hebben kunnen bewerken, M. overwegende dat de minister van Handel en Nijverheid van Zimbabwe, Samuel Mumbengegwi, die een persoonlijk reisverbod voor de Europese Unie gekregen had, toch een visum gekregen heeft om de vergadering van de Raad van Ministers ACS-EU van 12 t/m 16 mei 2003 in Brussel bij te wonen, hetgeen een ondermijning van de EU-maatregelen tegen de regering-Mugabe vertegenwoordigt, N. overwegende dat het bezoek van president Thabo Mbeki van Zuid-Afrika, Olegun Obasanjo van Nigeria en Bakili Muluzi van Malawi op 5 mei 2003 de terugkeer van Zimbabwe naar democratie en rechtsstaat niet heeft kunnen bespoedigen, O. overwegende dat de Ontwikkelingsgemeenschap voor zuidelijk Afrika (SADC) op 4 april op een onhandige manier de wens uitgedrukt heeft om een dialoog tussen de Europese Unie en Zimbabwe tot stand te brengen met het oog op opheffing van de EU-sancties tegen het Mugabe-regime, 1. spreekt zijn veroordeling uit over de alsmaar gewelddadiger onderdrukking van de bevolking van Zimbabwe door het Mugabe-regime en eist dat het onmiddellijk een einde maakt aan zijn campagne van politieke dreigementen en geweld en het grondwettelijk recht van de burgers op vreedzaam betogen eerbiedigt; 2. roept op tot onmiddellijke vrijlating van alle politieke gevangenen; 3. eist dat de regering-Mugabe onmiddellijk eerlijke en vrije verkiezingen onder internationaal toezicht uitschrijft; 4. betreurt ten zeerste het aanhoudend gebrek aan bereidheid van de Raad om de EU-maatregelen tegen het Mugabe-regime volledig en doeltreffend uit te voeren, ondanks de situatie in Zimbabwe die snel verslechtert en ondanks zijn herhaalde oproepen in die zin; 5. vraagt de Raad om in de internationale gemeenschap het voorbeeld te geven en daadwerkelijk een algemene strategie te volgen om de democratie, de rechtsstaat en de eerbiediging van de rechten van de mens in Zimbabwe te herstellen; 6. vraagt de Raad om zijn sanctionerende maatregelen uit te breiden en erop toe te zien dat ze strikt uitgevoerd worden, zonder uitzonderingen; 7. drukt zijn diepe teleurstelling uit over het feit dat de Afrikaanse leiders in de omgeving tegenover de regering-Mugabe geen kordater gedragslijn aangenomen hebben en dringt er vooral bij president Mbeki van Zuid-Afrika op aan - nogmaals - om meer leiding te geven in de oplossing van de crisis in Zimbabwe door gebruik te maken van de aanzienlijke invloed van Zuid-Afrika in het gebied, die bij andere gelegenheden positieve resultaten opgeleverd heeft; 8. is teleurgesteld door de weigering van de Ontwikkelingsgemeenschap voor zuidelijk Afrika (SADC) om druk uit te oefenen op het Mugabe-bewind en dringt er bij de Afrikaanse Unie en de SADC-landen op aan op alles in het werk te stellen om de crisis op te lossen; 9. vraagt de Verenigde Naties om een speciale rapporteur aan te stellen met de opdracht om de toestand van de rechten van de mens in Zimbabwe te onderzoeken; 10. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de de Raad, de Commissie, de regeringen van de lidstaten, de secretarissen-generaal van de Verenigde Naties, de Afrikaanse Unie en de Ontwikkelingsgemeenschap voor zuidelijk Afrika (SADC), de ACS-EU-Raad, de regering en het parlement van Zimbabwe, de regering en het parlement van Zuid-Afrika, en de leiders van de G8-landen. Het Europees Parlement , – gezien de mededeling van de Commissie ( COM(2002) 141 – C5&nbhy;0288/2002 (1) ), – gelet op de artikelen 1 en 6 van het EU-Verdrag, – gelet op artikel 41 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, – gelet op Verordening (EG) nr. 1049/2001 van het Europees Parlement en de Raad van 30 mei 2001 inzake de toegang van het publiek tot documenten van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie (2) , – onder verwijzing naar zijn resoluties van 16 juli 1998 (3) en 15 april 1999 (4) over het jaarverslag van de Europese ombudsman over 1997 en over 1998, – gelet op artikel 47, lid 1 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie verzoekschriften (A5&nbhy;0157/2003), A. wijzend op zijn resolutie van 6 september 2001 over het bestaan, bij de verschillende instellingen en organen van de Gemeenschappen, van een code van goed administratief gedrag en de toegankelijkheid van die code voor het publiek (5) , B. wijzend op het onderzoek dat op initiatief van de Europese ombudsman is ingesteld en op de kritiek die deze heeft geformuleerd bij de seponering van de klacht P.S. Emfietzoglou-Macedonian Metro Joint Venture, C. overwegende dat de Commissie over discretionaire bevoegdheid beschikt ten aanzien van de evaluatie van een klacht en dat het dus absoluut niet de bedoeling is om terug te komen op de behandeling van de bij de Commissie ingediende klachten, maar om een adequate voorlichting van de Europese burger over het verloop van de behandeling van zijn klacht mogelijk te maken, D. het wenselijk achtend dat de communautaire instellingen en organen derhalve al hun interne administratieve procedureregels in geconsolideerde vorm publiceren, 1. is verheugd over het feit dat de Commissie deze mededeling heeft voorgelegd; 2. is van mening dat hierin vervatte bepalingen ten goede komen aan het transparantiebeginsel, dat onlosmakelijk is verbonden met het begrip goed bestuur, dat op zijn beurt een hoeksteen vormt van het Europese burgerschap; 3. stemt in met een adequate voorlichting van de Europese burger over het verloop van de behandeling van zijn klacht en acht een termijn van één jaar waarbinnen de Commissie haar beslissing aan de klager moet mededelen, dan ook redelijk; 4. stelt vast dat de procedures voor de behandeling van klachten van Europese burgers bij alle communautaire organen en instellingen onder verschillende niet-gecoördineerde diensten ressorteren; dat dit gebrek aan coördinatie bijzondere problemen oplevert wanneer er sprake is van een dubbele indiening, d.w.z. een klacht bij de Commissie en een verzoekschrift bij het Europees Parlement, die dezelfde grieven bevatten; 5. wijst verder op de noodzaak de procedure te verduidelijken die gevolgd moet worden in gevallen van duidelijke onenigheid tussen de instellingen over de inhoud van een klacht, bijvoorbeeld wanneer het Parlement een aanbeveling van de ombudsman onderschrijft, die door een andere instelling als niet gegrond wordt beschouwd; 6. acht het derhalve noodzakelijk dat een interinstitutioneel akkoord wordt gesloten met behulp waarvan deze onontbeerlijke coördinatie tussen alle communautaire organen en instellingen op het stuk van klachten en verzoekschriften tot stand zou kunnen komen, in het belang van de Europese burgers en met het oog op een doeltreffende samenwerking tussen de communautaire instellingen; 7. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie, alsmede aan de Europese ombudsman. Het Europees Parlement , - gelet op artikel 51 van zijn Reglement, A. overwegende dat productpiraterij en namaak in de EU een verontrustend peil en in de landen die zullen toetreden epidemische omvang hebben bereikt, B. nogmaals wijzend op de Commissiestatistieken die aantonen dat de hoeveelheid nagemaakte goederen die in de periode 1998 tot 2001 door de douane van de EU is onderschept met 900% is gestegen, C. overwegende dat productpiraterij en namaak in de EU ieder jaar een verlies van 17.000 banen oplevert en dat de regeringen miljoenen aan belastinginkomsten mislopen, D. verontrust over de mogelijkheid dat consumenten door nagemaakte goederen worden misleid, hetgeen ernstige gevaren voor gezondheid en veiligheid kan opleveren, E. verontrust over de mogelijkheid dat de georganiseerde-misdaadnetwerken achter de handel in namaakgoederen de winst van productpiraterij en namaak gebruiken om drugshandel en terrorisme te financieren, 1. verzoekt de Raad en de Commissie 2. verzoekt zijn Voorzitter deze verklaring te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de lidstaten en de landen die tot de EU zullen toetreden. BIJLAGE Lijst van ondertekenaars Aaltonen, Ahern, Ainardi, Alavanos, Andersen, Andersson, Andrews, Aparicio Sánchez, Attwoll, Auroi, Averoff, Avilés Perea, Ayuso González, Balfe, Banotti, Barón Crespo, Bartolozzi, Bastos, Bautista Ojeda, Bayona de Perogordo, Beazley, Bebear, Belder, Berenguer Fuster, van den Berg, Berger, Bernié, Berthu, Bethell, Beysen, Bigliardo, Blak, von Boetticher, Boogerd-Quaak, van den Bos, Boumediene-Thiery, Bourlanges, Bowe, Brie, Brunetta, Buitenweg, Callanan, Camre, Casaca, Cashman, Caudron, Cercas, Ceyhun, Coelho, Cohn-Bendit, Collins, Corbey, Cornillet, Corrie, Costa R., Coûteaux, Crowley, Cunha, Cushnahan, Darras, Daul, Davies, De Clercq, Decourrière, Dell'Alba, Deprez, De Rossa, De Sarnez, Descamps, De Veyrac, Dhaene, Díez González, Dimitrakopoulos, Di Pietro, Doorn, Dover, Doyle, Echerer, Elles, Esclopé, Evans Jillian, Evans R., Färm, Fatuzzo, Fernández Martín, Ferrer, Ferri, Figueiredo, Fiori, Fitzsimons, Flemming, Flesch, Florenz, Folias, Ford, Foster, Fourtou, Frahm, Fraisse, Frassoni, Friedrich, Frutean, Gahler, Garçia-Margallo y Marfil, García-Orcoyen Tormo, Garriga Polledo, Gasòliba i Böhm, Gawronski, Gemelli, Ghilardotti, Gillig, Gil-Robles Gil-Delgado, Glante, Glase, Görlach, Gollnisch, González Álvarez, Goodwill, Graça Moura, Grosch, Grossetête, Hansenne, Harbour, Hatzidakis, Haug, Heaton-Harris, Hedkvist Petersen, Helmer, Hermange, Hernández Mollar, Herzog, Hortefeux, Hudghton, Huhne, van Hulten, Hume, Hyland, Livari, Imbeni, Inglewood, Isler Béguin, Izquiero Collado, Jackson, Jarzembowski, Jöns, Jonckheer, Karlsson, Kauppi, Keßler, Kinnock, Kirkhope, Klamt, Konrad, Korhola, Koukiadis, Kratsa-Tsagaropoulou, Kronberger, Kuckelkorn, Lagendijk, Lamassoure, Langen, Lannoye, de La Perriere, Lechner, Lehne, Leinen, Liese, Lipietz, Lisi, Ludford, Lulling, Lynne, Maat, Maaten, McAvan, McCarthy, McCartin, MacCormick, McKenna, McNally, Maes, Maij-Weggen, Manders, Mann E., Marinho, Marinos, Marques, Martens, Martin D., Martin H., Martinez, Mathieu, Matikainen-Kallström, Mayer H.-P., Medina Ortega, Mennea, Miller, Miranda, Montfort, Moraes, Moreira Da Silva, Morillon, Murphy, Muscardini, Mussa, Myller, Napoletano, Naranjo Escobar, Newton Dunn, Nicholson, Niebler, Nisticò, Nordmann, Ojeda Sanz, Olsson, O'Neachtain, Onesta, Oomen-Ruijten, Oreja Arburúa, Pacheco Pereira, Pack, Paisley, Papayannakis, Parish, Pastorelli, Perez Alavarez, Perry, Piecyk, Piétrasanta, Piscarreta, Pittella, Podestà, Poettering, Pohjamo, Poli Bortone, Pomés Ruiz, Poos, Prets, Procacci, Pronk, Provan, Purvis, Queiró, Raymond, Read, Redondo Jiménez, Ries, Rocard, de Roo, Rothley, Rovsing, Rübig, Sacrédeus, Saint-Josse, Salafranca Sánchez-Neyra, Sandberg-Fries, Sandbæk, Sanders-ten Holte, Santini, Savary, Scallon, Schaffner, Schmid G., Schmid H., Schmidt, Schröder J., Seppänen, Simpson, Skinner, Smet, Sommer, Sornosa Martínez, Staes, Stenzel, Sterckx, Stevenson, Stihler, Stirbois, Stockton, Sudre, Sumberg, Suominen, Swoboda, Tannock, Theorin, Thomas-Mauro, Thors, Thyssen, Titley, Torres Marques, Trakatellis, Vairinhos, Valdivielso de Cué, Vallvé, Van Orden, Varela Suanzes-Carpegna, Vattimo, van Velzen, Vermeer, Veyrinas, Villiers, Vinci, Virrankoski, Vlasto, Wallis, Watson, Westendorp y Cabeza, Whitehead, Wieland, Wijkman, Wuermeling, Wuori, Wynn, Xarchakos, Zabell, Zacharakis, Zappalà, Zimeray, Zorba