(Medebeslissingsprocedure: eerste lezing) Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2003) 659 ) (1) , – gelet op artikel 251, lid 2 en artikel 47, lid 2 van het EG-Verdrag, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C5-0520/2003), – gelet op artikel 67 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Economische en Monetaire Commissie en het advies van de Commissie constitutionele zaken ( A5-0162/2004 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan het Commissievoorstel, als geamendeerd door het Parlement; 2. verzoekt om hernieuwde voorlegging indien de Commissie voornemens is ingrijpende wijzigingen in dit voorstel aan te brengen of dit door een nieuwe tekst te vervangen; 3. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Standpunt van het Europees Parlement in eerste lezing vastgesteld op 31 maart 2004 met het oog op de aanneming van Richtlijn 2004/…../EG van het Europees Parlement en de Raad tot wijziging van de Richtlijnen 73/239/EEG, 85/611/EEG, 91/675/EEG, 92/49/EEG en 93/6/EEG van de Raad en van de Richtlijnen 94/19/EG, 98/78/EG, 2000/12/EG, 2001/34/EG , 2002/83/EG en 2002/87/EG van het Europees Parlement en de Raad met het oog op de instelling van een nieuwe comitéstructuur voor financiële diensten HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, en met name op artikel 47, lid 2, Gezien het voorstel van de Commissie (2) , Gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité (3) , Gezien het advies van het Comité van de Regio's (4) , Gezien het advies van de Europese Centrale Bank (5) , Handelend volgens de procedure van artikel 251 van het Verdrag (6) , Overwegende hetgeen volgt: (1) In het Actieplan voor financiële diensten (7) van de Commissie is een reeks acties vastgesteld die nodig zijn om de interne markt voor financiële diensten te voltooien. (2) Tijdens zijn bijeenkomst in maart 2000 te Lissabon heeft de Europese Raad aangedrongen op de uitvoering van dit actieplan tegen 2005. (3) Op 17 juli 2000 heeft de Raad het Comité van wijzen voor de regulering van de Europese effectenmarkten ingesteld. In zijn eindverslag heeft dit comité gepleit voor de invoering van een regelgevingskader met vier niveaus om het regelgevingsproces met betrekking tot de communautaire effectenwetgeving flexibeler, efficiënter en transparanter te maken. (4) In zijn resolutie over een efficiëntere regulering van de effectenmarkten in de Europese Unie neemt de Europese Raad van Stockholm van maart 2001 met instemming kennis van het verslag van het Comité van wijzen en stelt hij dat de benadering met vier niveaus zijn beslag moet krijgen. (5) In het licht van deze ontwikkelingen heeft de Commissie op 6 juni 2001 de Besluiten 2001/527/EG (8) en 2001/528/EG (9) tot instelling van respectievelijk het Comité van Europese effectenregelgevers (CEER) en het Europees Comité voor het effectenbedrijf (ECEB) aangenomen. (6) Democratische controleerbaarheid en transparantie moeten inherent zijn aan het Lamfalussy-proces en de uitbreiding ervan, hetgeen alleen voldoende kan worden gewaarborgd door inachtneming van het interinstitutionele evenwicht ten aanzien van uitvoeringsmaatregelen. (7) Deze richtlijn tot wijziging van de Richtlijnen 73/239/EEG (10) , 85/611/EEG (11) , 91/675/EEG (12) , 92/49/EEG (13) , 93/6/EEG (14) , 94/19/EG (15) , 98/78/EG (16) , 2000/12/EG (17) , 2001/34/EG (18) , 2002/83/EG (19) en 2002/87/EG (20) beoogt slechts enkele wijzigingen aan te brengen in de organisatiestructuur van comités. Geen der wijzigingen vormt een uitbreiding van de bevoegdheden tot het nemen van uitvoeringsmaatregelen die in deze richtlijnen aan de Commissie worden toegekend, noch van die welke in Richtlijn 93/6/EEG aan de Raad worden toegekend. (8) In de resolutie van 5 februari 2002 (21) heeft het Europees Parlement deze benadering met vier niveaus met betrekking tot effecten onderschreven op basis van de plechtige verklaring die diezelfde dag door de Commissie voor het Parlement werd afgelegd en de brief die de commissaris voor de interne markt op 2 oktober 2001 richtte tot de voorzitter van de Economische en Monetaire Commissie van het Parlement met betrekking tot de waarborgen voor de rol van het Europees Parlement bij dit proces. In zijn resolutie van 21 november 2002 (22) heeft het Parlement erop aangedrongen bepaalde aspecten van die benadering uit te breiden tot het bank- en verzekeringswezen, mits de Raad een ondubbelzinnige toezegging tot hervorming doet om een goed institutioneel evenwicht te waarborgen. (9) De toezeggingen die door de Commissie met betrekking tot de wetgeving op het gebied van effecten zijn gedaan in de vorm van de verklaring van Voorzitter Prodi van 5 februari 2002 en de brief van commissaris Bolkestein van 2 oktober 2001 dienen te worden aangevuld met voldoende waarborgen voor een passend institutioneel evenwicht. (10) Op 3 december 2002 heeft de Raad de Commissie verzocht regelingen te treffen voor de overige financiële-dienstensectoren op basis van het eindverslag van het Comité van wijzen. (11) Tevens zijn waarborgen noodzakelijk met betrekking tot de uitbreiding van de benadering met vier niveaus daar de EU-instellingen nog geen uitgebreide praktische ervaring met de Lamfalussy-benadering met vier niveaus hebben opgedaan. Bovendien is er in het eerste en het tweede interimverslag van de interinstitutionele monitoringgroep die toezicht houdt op het Lamfalussy-proces, sprake van bepaalde opmerkingen en punten van kritiek inzake de werking van het proces. (12) Een snelle goedkeuring en de kwaliteit van wetgeving zijn fundamentele doelstellingen van het Lamfalussy-proces. Het welslagen van het Lamfalussy-proces hangt meer af van de politieke bereidheid van de institutionele partners om een adequaat kader voor de vaststelling van de wetgeving te creëren dan van een snellere vaststelling van de desbetreffende gedelegeerde technische bepalingen. Bovendien kan een al te grote nadruk op het tempo van de vaststelling van de gedelegeerde bepalingen leiden tot aanzienlijke problemen met betrekking tot de kwaliteit van die bepalingen. (13) Met de uitbreiding van de Lamfalussy-procedure wordt niet vooruitgelopen op eventuele besluiten met betrekking tot de organisatie van het toezicht op Europees niveau. (14) Wat de banksector betreft, dient daartoe de rol te worden aangepast van het Raadgevend Comité voor het bankwezen (RCB), dat is ingesteld bij Richtlijn 2000/12/EG. (15) Om uiting te geven aan deze gewijzigde rol, dient "RCB" te worden vervangen door "Europees Comité voor het bankwezen". (16) Aangezien de maatregelen die voor de toepassing van Richtlijn 2000/12/EG zijn vereist, maatregelen van algemene strekking zijn in de zin van Besluit 1999/468/EG van de Raad van 28 juni 1999 tot vaststelling van de voorwaarden voor de uitoefening van de aan de Commissie verleende uitvoeringsbevoegdheden (23) , dienen deze maatregelen te worden vastgesteld volgens de comitéprocedure van artikel 5 van dat besluit. (17) De goedgekeurde uitvoeringsmaatregelen laten de wezenlijke bepalingen van deze richtlijnen onverlet. (18) Het Europees Parlement heeft vanaf het moment van toezending van de ontwerpuitvoeringsmaatregelen drie maanden de tijd om deze te behandelen en daarover zijn standpunt te bepalen. In dringende en naar behoren gemotiveerde gevallen kan deze periode echter worden ingekort. Indien binnen die termijn door het Europees Parlement terzake een resolutie wordt aangenomen, neemt de Commissie de ontwerpmaatregelen in heroverweging. (19) Bij de uitoefening van haar uitvoeringsbevoegdheden dient de Commissie de navolgende beginselen in acht te nemen: (20) Een aantal van de bestaande bepalingen voor het aanbrengen van technische aanpassingen in Richtlijn 2000/12/EG dienen in overeenstemming te worden gebracht met Besluit 1999/468/EG. (21) Om de institutionele en juridische samenhang met de op andere bevoegdheidsterreinen van de Gemeenschap gevolgde benadering te waarborgen, stelt Besluit 2004/10/EG van de Commissie van 5 november 2003 (24) het Europees Comité voor het bankwezen in in een adviserende rol om de Commissie van advies te dienen bij de uitwerking van communautaire bankwetgeving. (22) De in Richtlijn 2000/12/EG voorkomende verwijzingen naar de adviserende taken van het RCB dienen bijgevolg te worden geschrapt. (23) De bevoegdheden van het RCB op het gebied van de controle van observatieratio's voor de solvabiliteit en liquiditeit van kredietinstellingen zijn niet langer nodig in het licht van de harmonisatie van de kapitaaltoereikendheidsvoorschriften en de ontwikkelingen in de technieken die door kredietinstellingen worden gehanteerd om hun liquiditeitsrisico te meten en te beheersen. (24) Bovendien zijn aanzienlijke vorderingen gemaakt op het gebied van de samenwerking en informatie-uitwisseling tussen toezichthoudende autoriteiten, met name via memoranda van overeenstemming, waardoor de regelmatige opvolging door de Commissie en de stelselmatige kennisgeving aan het RCB van individuele instellingen betreffende besluiten van toezichthouders overbodig is geworden. (25) De instelling van het Europees Comité voor het bankwezen dient andere vormen van samenwerking tussen de verschillende bij de regelgeving van en het toezicht op kredietinstellingen betrokken zijnde autoriteiten onverlet te laten, zoals met name de samenwerking binnen het bij Besluit 2004/5/EG van de Commissie van 5 november 2003 (25) ingestelde Comité van Europese bankentoezichthouders. (26) Het Comité voor het verzekeringswezen (CV), dat in het leven is geroepen bij Richtlijn 91/675/EEG tot oprichting van een Comité voor het verzekeringswezen, is ingesteld om de Commissie bij te staan in de uitoefening van de uitvoeringsbevoegdheden die haar bij de richtlijnen op het gebied van het verzekeringswezen zijn verleend, en met name bij het aanbrengen van de technische aanpassingen die nodig zijn om met de ontwikkelingen in de verzekeringsbranche rekening te houden; deze maatregelen worden vastgesteld volgens de comitéprocedure van Besluit 1999/468/EG. (27) Richtlijn 91/675/EEG bepaalt voorts dat het CV elk vraagstuk dient te behandelen met betrekking tot de toepassing van communautaire bepalingen op het gebied van het verzekeringswezen en, meer in het bijzonder, de Commissie dient te adviseren in verband met wetgevingsvoorstellen die zij voornemens is aan het Europees Parlement en de Raad voor te leggen. (28) Met het oog op de totstandbrenging van een interne markt die verzekeringnemers en begunstigden afdoende bescherming biedt, zijn verzekeringsondernemingen en instellingen voor bedrijfspensioenvoorziening die op de interne markt actief zijn op grond van de beginselen van de vrijheid van vestiging en het vrij verrichten van diensten, aan specifieke communautaire wetgeving onderworpen. Om de goede werking van de interne markt te waarborgen en de financiële stabiliteit te handhaven, moet deze wetgeving, en met name de financiële en technische aspecten ervan, onmiddellijk kunnen worden aangepast aan de zich op de markten voltrekkende veranderingen die op deze sectoren van invloed zijn. (29) De rol van het CV dient bijgevolg te worden aangepast en het dient te worden omgedoopt tot "Europees Comité voor verzekeringen en bedrijfspensioenen". Op het gebied van bedrijfspensioenen mag het Europees Comité voor verzekeringen en bedrijfspensioenen zich echter niet bezighouden met aspecten van de sociale en arbeidswetgeving als bedrijfsregelingen, met name als het gaat om verplicht lidmaatschap en collectieve arbeidsovereenkomsten. (30) Aangezien de maatregelen die voor de toepassing van onder Richtlijn 91/675/EEG vallende besluiten zijn vereist, maatregelen van algemene strekking zijn in de zin van artikel 2 van Besluit 1999/468/EG, dienen deze maatregelen te worden vastgesteld volgens de comitéprocedure van artikel 5 van dat besluit. (31) Om de institutionele en juridische samenhang met de op andere bevoegdheidsterreinen van de Gemeenschap gevolgde benadering te waarborgen, stelt Besluit 2004/9/EG van de Commissie van 5 november 2003 (26) het Europees Comité voor verzekeringen en bedrijfspensioenen in in een adviserende rol om de Commissie bij te staan op het gebied van verzekeringen en bedrijfspensioenen. (32) De in Richtlijn 91/675/EEG voorkomende verwijzingen naar de adviserende taken van het CV dienen bijgevolg te worden geschrapt. (33) Richtlijn 85/611/EEG voorziet in de instelling van een icbe-Contactcomité dat de Commissie bijstaat door het bevorderen van een geharmoniseerde tenuitvoerlegging van bovengenoemde richtlijn via regelmatig overleg, het vergemakkelijken van overleg tussen de lidstaten en het adviseren van de Commissie, indien nodig, over in de richtlijn aan te brengen wijzigingen. (34) Het icbe-Contactcomité mag eveneens optreden als een comitologiecomité in de zin van Besluit 1999/468/EG om de Commissie bij te staan in verband met de in Richtlijn 85/611/EEG aan te brengen technische aanpassingen. (35) Op 3 december 2002 heeft de Raad de Commissie verzocht stappen te ondernemen om onder meer de taak van het icbe-Contactcomité als adviesorgaan van de Commissie bij de uitoefening van haar uitvoeringsbevoegdheden over te dragen aan het ECEB. (36) Teneinde het model dat in de recente effectenrichtlijnen, en met name in Richtlijn 2003/6/EG van het Europees Parlement en de Raad van 28 januari 2003 betreffende handel met voorwetenschap en marktmanipulatie (marktmisbruik) (27) , is neergelegd - waarbij het ECEB wordt belast met de taak de Commissie van advies te dienen bij de uitoefening van haar regelgevende bevoegdheden, terwijl de organisatie van andere aspecten van de werkzaamheden van het ECEB worden geregeld bij Besluit 2001/528/EG -, volledig ten uitvoer te leggen, dient tot schrapping te worden overgegaan van de in artikel 53 van Richtlijn 85/611/EEG vervatte bepalingen tot regeling van de organisatie en taken van het huidige icbe-Contactcomité wanneer dit comité niet in de hoedanigheid van comitologiecomité handelt. (37) Daarom dienen de bevoegdheden die reeds bij Richtlijn 2003/6/EG aan het ECEB zijn verleend, uitdrukkelijk op zodanige wijze te worden uitgebreid dat zij ook de taken bestrijken die thans in Richtlijn 85/611/EEG zijn omschreven. Aangezien de maatregelen die voor de toepassing van genoemde richtlijn zijn vereist, maatregelen van algemene strekking zijn in de zin van artikel 2 van Besluit 1999/468/EG dienen deze maatregelen te worden vastgesteld volgens de comitéprocedure van artikel 5 van dat besluit. (38) Het is bijgevolg ook noodzakelijk over te gaan tot de dienovereenkomstige wijziging van de Richtlijnen 73/239/EEG, 92/49/EEG, 93/6/EEG, 94/19/EG, 98/78/EG, 2000/12/EG, 2001/34/EG, 2002/83/EG en 2002/87/EG . HEBBEN DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD: Hoofdstuk I Wijziging van de Richtlijnen 93/6/EEG, 94/19/EG en 2000/12/EG met betrekking tot de banksector Artikel 1 Richtlijn 93/6/EEG In artikel 7, lid 9, van Richtlijn 93/6/EEG worden de woorden " alsmede aan het Raadgevend Comité voor het bankwezen" geschrapt. Artikel 2 Richtlijn 94/19/EG In artikel 3, lid 1, derde streepje, van Richtlijn 94/19/EG wordt de term "Raadgevend Comité voor het bankwezen" vervangen door de term "Europees Comité voor het bankwezen". Artikel 3 Richtlijn 2000/12/EG Richtlijn 2000/12/EG wordt als volgt gewijzigd: 1. Artikel 2, lid 4, wordt vervangen door: 4. De Commissie besluit over elke eventuele wijziging van de in lid 3 vermelde lijst volgens de procedure van artikel 60, lid 2. 2. Artikel 2, lid 5, derde alinea wordt vervangen door: Voorzover het gaat om andere kredietinstellingen dan die welke worden opgericht in nieuw ingepolderde gebieden, respectievelijk zijn voortgekomen uit fusie of afsplitsing van bestaande, onder het centrale orgaan ressorterende instellingen, kan de Commissie volgens de procedure van artikel 60, lid 2, aanvullende regels vaststellen voor de toepassing van het bepaalde in de tweede alinea, zulks met inbegrip van de opheffing van de in de eerste alinea bedoelde vrijstellingen, wanneer zij oordeelt dat aansluiting van nieuwe instellingen volgens de in de tweede alinea vermelde regeling de concurrentie negatief kan beïnvloeden. 3. In artikel 4 wordt de zinsnede "en van het Raadgevend Comité voor het bankwezen" geschrapt . 4. De laatste volzin van artikel 22, lid 9, wordt geschrapt. 5. De laatste volzin van artikel 22, lid 10, wordt geschrapt. 6. In artikel 23, lid 1, eerste alinea, wordt de eerste zin als volgt gewijzigd "De bevoegde autoriteiten van de lidstaten stellen de Commissie en de bevoegde autoriteiten in de andere lidstaten in kennis van:" en worden de laatste volzin van punt a) en de laatste volzin van punt b) geschrapt. 7. In artikel 24, lid 2, en artikel 49, lid 2, wordt de term "Raadgevend Comité voor het bankwezen" vervangen door de term "Europees Comité voor het bankwezen". 8. Artikel 25, lid 3, wordt vervangen door: 3. "Onverminderd artikel 300, leden 1 en 2, van het Verdrag , onderzoekt de Commissie met het Europees Comité voor het bankwezen het resultaat van de in lid 1 bedoelde onderhandelingen en de daaruit voortvloeiende situatie. 9. De derde volzin van artikel 52, lid 9, wordt vervangen door: De desbetreffende bevoegde autoriteit zal dergelijke informatie doen toekomen aan de bevoegde autoriteiten in de andere lidstaten 10. In artikel 56 bis, tweede alinea, worden de woorden "Het Raadgevend Comité voor het bankwezen kan" vervangen door "De Commissie kan het Europees Comité voor het bankwezen verzoeken". 11. Titel VI wordt geschrapt. 12. Artikel 60, lid 2, wordt vervangen door: 2. De Commissie wordt bijgestaan door het bij Besluit 2004/10/EG van 5 november 2003* van de Commissie ingestelde Europees Comité voor het bankwezen (hierna "het comité" te noemen), dat is samengesteld uit vertegenwoordigers van de lidstaten en wordt voorgezeten door de vertegenwoordiger van de Commissie. Wanneer naar dit lid wordt verwezen is de comitéprocedure van artikel 5 van Besluit 1999/468/EG van toepassing, met inachtneming van artikel 7, lid 3, en artikel 8 van dat besluit. De in artikel 5, lid 6, van Besluit 1999/468/EG bedoelde termijn wordt vastgesteld op drie maanden. _________________ * PB L 3 van 7.1.2004, blz. 36. 13. Artikel 64wordt als volgt gewijzigd: Hoofdstuk II Wijziging van de Richtlijnen 73/239/EEG, 91/675/EEG , 92/49/EEG, 98/78/EG en 2002/83/EG betreffende de sector van de verzekeringen en de bedrijfspensioenen Artikel 4 Richtlijn 73/239/EEG Richtlijn 73/239/EEG wordt als volgt gewijzigd: 1) Artikel 29 bis wordt vervangen door: Artikel 29 bis 1. De bevoegde autoriteiten van de lidstaten stellen de Commissie en de bevoegde autoriteiten van de andere lidstaten in kennis van: 2. Wanneer de in lid 1, onder a), bedoelde vergunning wordt verleend aan een rechtstreekse of middellijke dochteronderneming van één of meer moederondernemingen die onder het recht van een derde land vallen, wordt de structuur van de groep vermeld in de kennisgeving van de bevoegde autoriteiten aan de Commissie. 2) Artikel 29 ter, lid 4, tweede alinea, wordt vervangen door: In de in de eerste alinea bedoelde omstandigheden kan ook, naast het openen van onderhandelingen, overeenkomstig de procedure van artikel 5 van Besluit 1999/468/EG van de Raad van 28 juni 1999 tot vaststelling van de voorwaarden voor de uitoefening van de aan de Commissie verleende uitvoeringsbevoegdheden*, en met inachtneming van artikel 7, lid 3 en artikel 8 daarvan worden besloten dat de bevoegde autoriteiten van de lidstaten hun beslissingen moeten beperken of opschorten inzake: ____________________________ * PB L 184 van 17.7.1999, blz. 23. Artikel 5 Richtlijn 91/675/EEG Richtlijn 91/675/EEG wordt als volgt gewijzigd: 1) In de titel worden de woorden "Comité voor het verzekeringswezen" vervangen door "Europees Comité voor verzekeringen en bedrijfspensioenen". 2) Artikel 1 wordt vervangen door: Artikel 1 1. De Commissie wordt bijgestaan door het bij Besluit 2004/9/EG van de Commissie van 5 november 2003* ingestelde Europees Comité voor verzekeringen en bedrijfspensioenen (hierna "het comité" te noemen), dat is samengesteld uit vertegenwoordigers van de lidstaten en wordt voorgezeten door de vertegenwoordiger van de Commissie . 2. De voorzitter van het bij Besluit 2004/6/EG van de Commissie van 5 november 2003** ingestelde Comité neemt als waarnemer deel aan de vergaderingen van het comité. 3. De Commissie kan deskundigen en waarnemers uitnodigen om de vergaderingen van het comité bij te wonen. 4. Het secretariaat van het comité wordt verzorgd door de Commissie. 5. Het comité stelt zijn reglement van orde vast. _____________________ * PB L 3 van 7.1.2004, blz. 34. ** PB L 3 van 7.1.2004, blz. 30. 3) Artikel 2 wordt vervangen door: Artikel 2 Indien in de besluiten die op het terrein van het directe schadeverzekeringsbedrijf en op dat van het directe levensverzekeringsbedrijf, alsmede op het gebied van herverzekeringen en bedrijfspensioenen worden aangenomen, de Commissie bevoegdheden worden verleend ter uitvoering van de regels die daarin worden gesteld, is de comitéprocedure van artikel 5 van Besluit 1999/468/EG van 28 juni 1999 tot vaststelling van de voorwaarden voor de uitoefening van de aan de Commissie verleende uitvoeringsbevoegdheden* * van toepassing, met inachtneming van artikel 7, lid 3, en artikel 8 van dat besluit. De in artikel 5, lid 6, van Besluit 1999/468/EG bedoelde termijn wordt vastgesteld op drie maanden. _____________________ * PB L 184 van 17.7.1999, blz. 23. 4) De artikelen 3 en 4 worden geschrapt. Artikel 6 Richtlijn 92/49/EEG Richtlijn 92/49/EEG wordt als volgt gewijzigd: In artikel 40, lid 10 worden de woorden "legt om de twee jaar aan het Comité voor het verzekeringswezen dat is opgericht bij Richtlijn 91/675/EEG een verslag voor" vervangen door de woorden "stelt het Europees Comité voor verzekeringen en bedrijfspensioenen op de hoogte van". Artikel 7 Richtlijn 98/78/EG Richtlijn 98/78/EG wordt als volgt gewijzigd: 1. In artikel 10 bis, lid 3, worden de woorden "De Commissie en het Comité voor het verzekeringswezen" vervangen door "onverminderd artikel 300, leden 1 en 2 van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap onderzoekt de Commissie, met het Europees Comité voor verzekeringen en bedrijfspensioenen". 2. In artikel 11, lid 5 worden de woorden "legt de Commissie aan het Comité voor het verzekeringswezen een verslag voor " vervangen door de woorden "publiceert de Commissie een verslag over ...". Artikel 8 Richtlijn 2002/83/EG Richtlijn 2002/83/EG wordt als volgt gewijzigd: 1. In artikel 46, lid 9, eerste zin, wordt de zinsnede "De Commissie legt om de twee jaar aan het Comité voor het verzekeringswezen een verslag voor meteen overzicht van" vervangen door de woorden " De Commissie stelt het Comité op de hoogte van " 2. Artikel 58 wordt als volgt gewijzigd: Artikel 58 Informatieverstrekking aan de Commissie door de lidstaten De bevoegde autoriteiten van de lidstaten stellen de Commissie en de bevoegde autoriteiten van de andere lidstaten in kennis van: Wanneer een vergunning in de zin van onder a) wordt verleend aan een rechtstreekse of middellijke dochteronderneming van één of meer moederondernemingen die onder het recht van een derde land vallen, wordt de structuur van de groep vermeld in de kennisgeving van de bevoegde autoriteiten aan de Commissie en aan de bevoegde autoriteiten van de andere lidstaten. 3. De leden 1 en 3 van artikel 65 worden geschrapt. Hoofdstuk III Wijziging van de Richtlijnen 85/611/EEG en 2001/34/EG met betrekking tot het effectenbedrijf Artikel 9 Richtlijn 85/611/EEG Richtlijn 85/611/EEG wordt als volgt gewijzigd: 1) Artikel 6 quater wordt als volgt gewijzigd: 2) Artikel 14, lid 6, tweede alinea, wordt geschrapt. 3) Artikel 21, lid 4, wordt de laatste volzin wordt vervangen door: Over deze gegevens wordt in het Europees Comité voor het effectenbedrijf van gedachten gewisseld . 4) De laatste volzin van artikel 22, lid 4, derde alinea, wordt vervangen door: Over deze mededeling kan in het Europees Comité voor het effectenbedrijf van gedachten worden gewisseld. 5) De titel van afdeling X wordt vervangen door: Europees Comité voor het effectenbedrijf 6) Artikel 53 wordt geschrapt. 7) Artikel 53 bis wordt vervangen door: Artikel 53 bis De technische wijzigingen die op de hierna genoemde punten in deze richtlijn moeten worden aangebracht, worden goedgekeurd volgens de procedure van artikel 53 ter, lid 2: 8) Het volgende artikel 53 ter wordt toegevoegd: Artikel 53 ter 1. De Commissie wordt bijgestaan door het bij Besluit 2003/6/EG van het Europees Parlement en de Raad van 28 januari 2003 betreffende handel met voorwetenschap en marktmanipulatie (marktmisbruik) * ingestelde Europees Comité voor het effectenbedrijf, hierna "het comité" te noemen. 2. Wanneer naar dit lid wordt verwezen is de comitéprocedure van artikel 5 van Besluit 1999/468/EG van 28 juni 1999 tot vaststelling van de voorwaarden voor de uitoefening van de aan de Commissie verleeende uitvoeringsbevoegdheden **van toepassing, met inachtneming van artikel 7, lid 3, en artikel 8 van dat besluit. De in artikel 5, lid 6, van Besluit 1999/468/EG bedoelde termijn wordt vastgesteld op drie maanden. _______________________ * PB L 96 van 12.4.2003, blz. 16. ** PB L 184 van 17.7.1999, blz. 23. Artikel 10 Richtlijn 2001/34/EG Richtlijn 2001/34/EG wordt als volgt gewijzigd: 1. Artikel 108 wordt geschrapt. 2. In artikel 109, lid 1 wordt "comité" vervangen door de woorden "Europees Comité voor het effectenbedrijf, ingesteld bij Besluit 2003/6/EG van het Europees Parlement en de Raad van 28 januari 2003 betreffende handel met voorwetenschap en marktmanipulatie (marktmisbruik)*. _________ * PB L 96 van 12.4.2003, blz. 16." Hoofdstuk IV Wijziging van Richtlijn 2002/87/EG betreffende financiële conglomeraten Artikel 11 Richtlijn 2002/87/EG Artikel 19, lid 2, van Richtlijn 2002/87/EG wordt vervangen door: 2. Onverminderd artikel 300, leden 1 en 2, van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, onderzoekt de Commissie met het Europees Comité voor het bankwezen, het Europees Comité voor verzekeringen en bedrijfspensioenen en het Comité voor financiële conglomeraten het resultaat van de in lid 1 bedoelde onderhandelingen en de daaruit voortvloeiende situatie . Hoofdstuk V Slotbepalingen Artikel 12 1. De volgens de procedure van artikel 5 van Besluit 1999/468/EG, in overeenstemming met artikel 7, lid 3 en artikel 8 daarvan goedgekeurde uitvoeringsmaatregelen laten de wezenlijke bepalingen van deze richtlijn onverlet. 2. De in artikel 5, lid 6 van Besluit 1999/468/EG vermelde periode wordt bepaald op drie maanden. 3. Indien de voorwaarden als vastgesteld ingevolge het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap voor de uitoefening van aan de Commissie toegekende uitvoeringsbevoegdheden worden gewijzigd, herziet de Commissie deze richtlijn en, waar nodig, stelt zij wijzigingen voor. Deze herziening vindt in elk geval uiterlijk op 31 december 2007 plaats. Artikel 13 Omzetting De lidstaten doen de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden om binnen een termijn van een maand te rekenen vanaf de inwerkingtreding aan deze richtlijn te voldoen. Wanneer de lidstaten die bepalingen aannemen, wordt in de bepalingen zelf of bij de officiële bekendmaking daarvan naar deze richtlijn verwezen. De regels voor de verwijzing worden vastgesteld door de lidstaten. Artikel 14 Inwerkingtreding Deze richtlijn treedt in werking op de twintigste dag volgende op die van haar bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese Unie . Artikel 15 Adressaten Deze richtlijn is gericht tot de lidstaten. Gedaan te Voor het Europees Parlement Voor de Raad De Voorzitter De Voorzitter Het Europees Parlement, – gezien de Partnerschapsovereenkomst ACS-EU, ondertekend te Cotonou op 23 juni 2000 (1) , – gezien de Grondwet van de Republiek Soedan van 30 juni 1998, – gezien het Internationaal Verdrag inzake burgerrechten en politieke rechten van 16 december 1966, – gelet op artikel 104 bis en artikel 104, lid 4 van zijn Reglement, A. overwegende dat zijn Commissie ontwikkelingssamenwerking van 19 tot 24 februari 2004 een delegatie naar Soedan heeft gezonden, B. overwegende dat bij een aanval op 27 februari 2004 in de Tawilah-regio van Noord-Darfur, 30 dorpen in de as zijn gelegd, meer dan 200 mensen zijn vermoord, meer dan 200 vrouwen en meisjes werden verkracht en nog eens 150 vrouwen en kinderen werden ontvoerd, C. overwegende dat de VN-coördinator voor humanitaire hulp voor Soedan, Mukesh Kapila, op 22 maart 2004 de aandacht vestigde op de humanitaire situatie in Darfur, die hij beschreef als een van de ernstigste in de wereld, met ongeveer 700.000 ontheemden in het land zelf, 110.000 vluchtelingen in het aangrenzende Tsjaad en meer dan 10.000 doden sinds het uitbreken van de opstand in februari 2003, 1. is verheugd over de vorderingen bij de onderhandelingen over een vredesakkoord tussen de Soedanese regering en de Soedanese Volksbevrijdingsbeweging/leger (SPLM/A) in Naivasha, Kenia; 2. wijst op het politieke belang van het vredesproces tussen de Soedanese regering en de SPLM/A bij het beëindigen van een van de langstlopende conflicten in Afrika, dat bijna twee miljoen slachtoffers heeft geëist en waardoor vier miljoen personen uit hun woonplaatsen zijn verdreven; 3. wijst er echter nadrukkelijk op dat vrede in Soedan alleen kan worden bereikt als alle strijdende partijen over het gehele land een staak-het-vuren overeenkomen en in acht nemen, en na de succesvolle afronding van vredesprocessen waaraan is deelgenomen door dorpsleiders en stamhoofden, leden van het parlement en vertegenwoordigers van het maatschappelijk middenveld, vrouwengroepen en strijdende partijen, ook in Dafur; 4. verzoekt de regering van Soedan en de SPLM/A het vredesakkoord spoedig te sluiten; 5. verzoekt alle strijdende partijen in Darfur onverwijld in te stemmen met een onmiddellijke wapenstilstand, en onderhandelingen op gang te brengen om het conflict in de regio te beëindigen; 6. is ingenomen met de recente aankondiging van reguliere gesprekken tussen de regeringsvertegenwoordigers en de rebellen; schaart zich achter het initiatief van de Nederlandse regering om, handelend voor het voorzitterschap van de Raad in Soedan, gesprekken tot stand te brengen tussen de diverse strijdende partijen, en verzoekt de EU te zorgen voor optimale ondersteuning door de internationale gemeenschap van dit initiatief en te waarborgen dat multilateraal toezicht zal komen op de naleving van het staakt-het-vuren en dat alle belanghebbenden, met inbegrip van dorpsleiders en stamhoofden, vrouwengroeperingen, parlementsleden en het maatschappelijk middenveld, bij het vredesproces worden betrokken; 7. verzoekt de Commissie en de lidstaten de situatie in Darfur nauwlettend te volgen, de noodzakelijke stappen te nemen om te komen tot een vreedzame oplossing en hierbij de beginselen te eerbiedigen die zijn verankerd in de overeenkomst van Cotonou, met name voor wat betreft de eerbiediging van de mensenrechten, de democratische beginselen en de rechtsstaat; 8. is ingenomen met het klimaat van ontspanning in de Nubabergen na het ingaan van de wapenstilstand en merkt met voldoening op dat het vrij verkeer van personen tussen de zones die door de regering en het SPLM/A worden beheerst deels is hervat; 9. is van mening dat de EU een eventuele, door de Veiligheidsraad goed te keuren VN-vredesmissie dient te ondersteunen en dat hier een rol zou kunnen liggen voor EU-vredeshandhavingstroepen en EU-waarnemers, maar dat deze evenredig moet zijn met de behoeften, en de successen moet erkennen van de bestaande "light touch" Gezamenlijke Militaire Commissie in het Nuba-gebergte; 10. verzoekt de Soedanese regering en het SPLM/A, wanneer het vredesakkoord eenmaal is gesloten, het toepassingsgebied ervan te verruimen, in een geest van nationale eenheid, om de ontwikkeling van het gehele land te garanderen en te zorgen dat welvaart, met inbegrip van olie-inkomsten, onder alle regio's van Soedan verdeeld wordt; 11. verzoekt de oliemaatschappijen die in Soedan actief zijn ervoor te zorgen dat degenen die in het verleden vanwege oliewinning uit hun woonplaats zijn verdreven het recht krijgen naar hun huizen terug te keren en volledig worden gecompenseerd voor hun verdrijving en terugkeer of hervestiging en dat alle oliemaatschappijen het transparantieinitiatief voor de grondstofwinningsindustrie (EITI) en de vrijwillige internationale veiligheidsbeginselen naleven; verzoekt de Commissie, in het kader van haar beleid inzake maatschappelijk verantwoord ondernemen, hierop toezicht te houden; 12. erkent het belang van een spoedige hervatting van de EU-ontwikkelingshulp, na de ondertekening van het vredesakkoord, het instellen van een staakt-het-vuren in Darfur, toezicht op de naleving hiervan en het openen van onderhandelingen, maar dringt erop aan de EOF-middelen stap voor stap vrij te geven en afhankelijk te stellen van een algemene verbetering van de democratie en de inachtneming van de mensenrechten in Soedan, waaronder: 13. verzoekt de Commissie er nauwgezet op toe te zien dat de overgang tussen humanitaire hulp, rehabilitatie en ontwikkeling soepel verloopt; acht het van essentieel belang dat de toekomstige rehabilitatie- en reconstructie-interventies ondersteund door de EOF worden gecombineerd met noodhulp ondersteund door 'ECHO-begrotingslijnen'; is voorts van mening dat de Commissie, in geval van geslaagde humanitaire maatregelen met een 'ontwikkelingscomponent', de uitbreiding ervan met het EOF dient te ondersteunen; 14. betreurt ten zeerste dat een medewerker van een NGO die in het kader van een door de EG gefinancierde voedseldistributie humanitaire hulp verleende op 5 februari 2004 door een landmijn ernstig letsel heeft opgelopen en benadrukt het belang van uitgebreidere mijnruimprogramma's in heel Soedan; 15. verzoekt de Soedanese autoriteiten een einde te maken aan de situatie van straffeloosheid voor overheidsfunctionarissen en militair personeel, en degenen die zich schuldig maken aan schendingen van de mensenrechten en andere misdaden, bijvoorbeeld degenen die betrokken zijn geweest bij verkrachtingen en moordpartijen, smokkel van wapens, met inbegrip door militairen van het verzetsleger van de Heer (LRA) en diefstal van vee en plundering, voor het gerecht te brengen; 16. verzoekt de regering van Soedan, de Soedanese bevrijdingsbeweging (SLM) en de beweging voor justitie en gelijkheid (JEM) te kiezen voor de dialoog en onderhandelingen en ervan af te zien direct of indirect op de gewapende strijd terug te vallen om hun belangen te verdedigen; 17. kritiseert de systematische vertragingen en obstructie door de regering van Soedan met betrekking tot toegang voor humanitaire helpers, wat een schending is van het beginsel van neutraliteit van humanitaire hulp, en verzoekt de regering van Soedan en de rebellengroepen in Darfur om de Verenigde Naties, andere hulporganisaties en EG-personeel onmiddellijk permanente en onbeperkte toegang te verlenen tot alle regio's van Darfur; verzoekt de regering van Soedan daarnaast maatregelen te nemen om de veiligheid van humanitaire helpers en ontheemden in de kampen in door de regering beheerste gebieden te garanderen; 18. vestigt de aandacht op de overstelpende bewijzen die door de VN-coördinator voor humanitaire hulpverlening, NGO's en de journalisten zijn verzameld betreffende de medeplichtigheid van Soedan aan de gruweldaden van de Janjaweed-militia tegen burgers in Darfur; 19. neemt met grote bezorgdheid kennis van de recente openbare verklaring van Dr. Mukesh Kapila, de VN-coördinator voor humanitaire hulpverlening, waarin deze verklaart dat de situatie in Darfur een van de ernstigste humanitaire en mensenrechtencrises of rampen van de wereld vormt, dat het geweld in Darfur met name gericht lijkt te zijn op een specifieke etnische groep en dat dit geweld systematisch lijkt; 20. spreekt zijn krachtige veroordeling uit over de financiële, logistieke en andere steun die naar verluidt door de Soedanese regering is gegeven aan de Janjaweed-militia, met inbegrip van het "blind" bombarderen van burgers, waarover op 8 en 12 maart 2004 werd bericht, en roept de regering op onmiddellijk alle steun aan deze militia te staken en actie te ondernemen om de Janjaweed te ontbinden en alle aanvallen op burgers te staken; 21. roept op tot onmiddellijke instelling van een no-fly-zone boven Darfur en volledig toezicht van de VN, en roept de regering van Soedan op onmiddellijk alle vliegtuigen aan de grond te houden; 22. uit zijn diepe ongerustheid over het feit dat ten minste 1 miljoen mensen het slachtoffer zijn geworden van de recente uitbarsting van geweld in Darfur, waaronder 110.000 vluchtelingen in Tjsaad en ongeveer 700.000 binnen het eigen land ontheemden; 23. roept de Soedanese regering op haar burgers in hun dorpen te beschermen, ontheemden een veilige plek te bieden, waar zij toegang hebben tot diensten, voedsel en steun, en een einde te maken aan haar beleid om mensen uit Darfur vanuit hun huizen op het platteland naar Tjsaad en naar stedelijke gebieden in de Darfur-regio te verjagen; 24. spreekt zijn krachtige veroordeling uit over het feit dat de Janjaweed-milities burgers in de dorpen en centra voor ontheemden aanvallen, en zich daarbij schuldig maken aan moord en voorts gebruik maken van seksueel geweld tegen vrouwen, plundering en vervolgingspraktijken en gedwongen recrutering, ook van kinderen; 25. uit zijn grote ongerustheid over de aanhoudende berichten over verdwijningen, ontvoeringen en verkrachtingen, die in flagrante schending van het internationaal recht plaatsvinden en gelijk kunnen worden gesteld met oorlogsmisdaden; 26. roept alle strijdende partijen op niet langer kinderen onder de 18 jaar te recruteren en in te zetten als kindsoldaten; 27. verzoekt de VN een speciaal afgevaardigde van de secretaris-generaal aan te wijzen om in Soedan de situatie in Darfur te volgen en die tot taak zou moeten krijgen erop toe te zien dat er een grondig onderzoek komt naar de wreedheden van de Janjaweed-milities tegen burgers en dat de schuldigen voor het gerecht worden gebracht; 28. verzoekt de EU en andere donorlanden al het mogelijke te doen om humanitaire hulp te bieden na de verwoestingen tijdens de gevechten in Soedan en de naburige landen, met name Tsjaad, en om ontheemden en vluchtelingen te beschermen en ondersteunen; 29. verzoekt de regeringen van Tsjaad, Libië en de Centraal-Afrikaanse Republiek de handel in kleine wapens in de regio nauwlettender in het oog te houden; 30. is verheugd over de verbeterde relaties tussen Soedan en Uganda; verzoekt de Soedanese regering alles in het werk te stellen om te verhinderen dat de terroristische groepering LRA van Joseph Kony vanuit Soedan opereert; 31. is verontrust dat de sancties op overspel onder de sharia vaak in het nadeel van vrouwen werken, aangezien bij mannen praktisch nooit aan de bewijsvereisten wordt voldaan, terwijl een zwangere vrouw automatisch schuldig wordt bevonden; 32. spreekt zijn veroordeling uit over het opleggen van zweepslagen en amputatie en alle andere lichamelijke straffen die in Soedan ten uitvoer worden gelegd, en wijst erop dat deze straffen niet in overeenstemming zijn met de verplichtingen van Soedan in het kader van het Internationaal Verdrag inzake burgerrechten en politieke rechten en de mensenrechten-benchmarks waarover overeenstemming is bereikt in het kader van de politieke dialoog EU/Soedan; 33. is van oordeel dat de toepassing van bepaalde elementen van de Sharia-wetgeving in strijd is met het internationale recht, waaronder het Internationaal Verdrag inzake burgerrechten en politieke rechten, dat door Soedan is ondertekend; 34. verzoekt de Soedanese autoriteiten het stelsel van langdurige vrijheidsstraffen voor onbetaalde boetes (zeer vaak opgelegd aan vrouwen die zijn veroordeeld voor het stoken van alcohol) te hervormen en ervoor te zorgen dat verdachten in voorlopige hechtenis een snel en eerlijk proces krijgen en dat de rechten van de verdediging in acht worden genomen, overeenkomstig artikel 32 van de Grondwet; 35. vestigt de aandacht op het vrijwel volledig ontbreken van vrijheid van meningsuiting, vrije media of een onafhankelijke infrastructuur voor de mensenrechten in Soedan en verzoekt de Soedanese autoriteiten in overeenstemming met de door hen ondertekende internationale instrumenten de werkmethoden van en de beleidsrichtsnoeren voor de speciale militaire inlichtingendiensten en binnenlandse veiligheidsdiensten die tijdens de oorlog zijn opgezet, zoals het Nationaal Bureau voor veiligheid (NSB), bij sluiting van het vredesakkoord onmiddellijk te herzien; 36. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie, de regering van Soedan, de regeringen van de EU-lidstaten, de VS en Noorwegen en de regeringen van de naburige landen van Soedan, de VN-secretaris-generaal, de co-voorzitters van de Paritaire Parlementaire Vergadering ACS-EU en de ACS-Raad. (Instemmingsprocedure) Het Europees Parlement , – gezien het voorstel voor een besluit van de Raad ( COM(2003) 414 – 5924/2004) (1) , – gezien Besluit 97/836/EG van de Raad van 27 november 1997 (2) , – gezien het verzoek van de Raad om instemming overeenkomstig artikel 300, lid 3, tweede alinea van het EG-Verdrag (C5-0151/2004), – gelet op de artikelen 86, lid 1, 97, lid 7 en 158, lid 1 van zijn Reglement, – gezien de aanbeveling van de Commissie industrie, externe handel, onderzoek en energie ( A5-0223/2004 ), 1. stemt in met het voorstel voor een besluit van de Raad; 2. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. (Raadplegingsprocedure) Het Europees Parlement , – gezien het voorstel voor een besluit van de Raad ( COM(2003) 677 ) (1) , – gelet op artikel 181 van het EG-Verdrag, in samenhang met artikel 300, lid 2, eerste alinea, eerste zin van dit Verdrag, – gelet op artikel 300, lid 3, eerste alinea van het EG-Verdrag, op grond waarvan het Parlement door de Raad is geraadpleegd (C5-0658/2003), – gelet op de artikelen 67 en 97, lid 7 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie buitenlandse zaken, mensenrechten, gemeenschappelijke veiligheid en defensiebeleid en de adviezen van de Commissie ontwikkelingssamenwerking en de Commissie industrie, externe handel, onderzoek en energie ( A5-0120/2004 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan de sluiting van de overeenkomst; 2. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie, alsmede aan de regeringen en parlementen van de lidstaten en van de republiek Costa Rica, de republiek El Salvador, de republiek Guatemala, de republiek Honduras, de republiek Nicaragua en de republiek Panama. (Raadplegingsprocedure) Het Europees Parlement , – gezien het voorstel voor een besluit van de Raad ( COM(2003) 695 ) (1) , – gelet op artikel 181 van het EG-Verdrag, in samenhang met artikel 300, lid 2, eerste alinea, eerste zin van dit Verdrag, – gelet op artikel 300, lid 3, eerste alinea van het EG-Verdrag, op grond waarvan het Parlement door de Raad is geraadpleegd (C5-0657/2003), – gelet op de artikelen 67 en 97, lid 7 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie buitenlandse zaken, mensenrechten, gemeenschappelijke veiligheid en defensiebeleid en de adviezen van de Commissie ontwikkelingssamenwerking en de Commissie industrie, externe handel, onderzoek en energie ( A5-0119/2004 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan de sluiting van de overeenkomst; 2. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie, alsmede aan de regeringen en parlementen van de lidstaten en de Andesgemeenschap en haar lidstaten, de Republiek Bolivia, de Republiek Colombia, de Republiek Ecuador, de Republiek Peru en de Bolivariaanse Republiek Venezuela. (Raadplegingsprocedure) Het Europees Parlement, - gezien het voorstel van de Commissie aan de Raad ( COM(2003) 604 ) (1) , - gelet op artikel 308 van het EG-Verdrag, op grond waarvan het Parlement door de Raad is geraadpleegd (C5-0502/2003), - gelet op artikel 67 van zijn Reglement, - gezien het verslag van de Begrotingscommissie en het advies van de Commissie buitenlandse zaken, mensenrechten, gemeenschappelijke veiligheid en defensiebeleid ( A5-0199/2004 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan het Commissievoorstel, als geamendeerd door het Parlement; 2. verzoekt de Commissie haar voorstel krachtens artikel 250, lid 2 van het EG-Verdrag dienovereenkomstig te wijzigen; 3. verzoekt de Raad, wanneer deze voornemens is af te wijken van de door het Parlement goedgekeurde tekst, het Parlement hiervan op de hoogte te stellen; 4. wenst opnieuw te worden geraadpleegd ingeval de Raad voornemens is ingrijpende wijzigingen aan te brengen in het voorstel van de Commissie; 5. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. (Raadplegingsprocedure) Dit voorstel wordt als volgt gewijzigd (1) : (Raadplegingsprocedure) Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan de Raad ( COM(2003) 834 ) (1) , – gelet op artikel 308 van het EG-Verdrag, op grond waarvan het Parlement door de Raad is geraadpleegd (C5-0048/2004), – gelet op artikel 67 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie industrie, externe handel, onderzoek en energie en de adviezen van de Commissie buitenlandse zaken, mensenrechten, gemeenschappelijke veiligheid en defensiebeleid en de Begrotingscommissie ( A5-0225/2004 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan het Commissievoorstel, zoals gewijzigd door het Parlement; 2. verzoekt de Commissie haar voorstel krachtens artikel 250, lid 2 van het EG-Verdrag dienovereenkomstig te wijzigen; 3. verzoekt de Raad, wanneer deze voornemens is af te wijken van de door het Parlement goedgekeurde tekst, het Parlement hiervan op de hoogte te stellen; 4. wenst opnieuw te worden geraadpleegd ingeval de Raad voornemens is ingrijpende wijzigingen aan te brengen in het voorstel van de Commissie; 5. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Het Europees Parlement , – gezien de mededeling van de Commissie aan de Raad, het Europees Parlement en aan het Europees Economisch en Sociaal Comité: "Bestuur en ontwikkeling"( COM(2003) 615 ), – gezien de conclusies van de vergadering van de Raad van 17 november 2003 over deze mededeling (1) , – gelet op de artikelen 177, 178, 179, 180, 181 en 181 A van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, – gezien het Human Development Report 2003 van het Ontwikkelingsprogramma van de Verenigde Naties, – gezien de mededeling van de Commissie aan de Raad en het Europees Parlement "Democratisering, rechtsstaat, eerbiediging van de mensenrechten en een behoorlijk bestuur: de inzet van het nieuwe partnerschap tussen de Europese Unie en de ACS" ( COM(1998) 146 ) en zijn resolutie van 15 januari 1999 (2) over de vermelde mededeling, – onder verwijzing naar zijn resolutie van 25 april 2002 over de mededeling van de Commissie aan de Raad en het Europees Parlement - "Actieprogramma voor de horizontale integratie van het gender-gelijkheidsaspect ("mainstreaming of gender equality") in de ontwikkelingssamenwerking van de Gemeenschap" (3) , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 25 april 2002 over de mededeling van de Commissie aan de Raad en het Europees Parlement - "De rol van de Europese Unie bij de bevordering van de mensenrechten en de democratisering in derde landen" (4) , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 15 mei 2003 over capaciteitsopbouw in de ontwikkelingslanden (5) , – gezien het Witboek van de Commissie over Europese governance (6) , – gezien het gemeenschappelijk standpunt 98/350/GBVB van de Raad van de Europese Unie van 25 mei 1998, inzake mensenrechten, democratische beginselen, rechtsstaat en goed bestuur in Afrika (7) , – gelet op Verordening (EG) nr. 976/1999 van de Raad van 29 april 1999 tot vaststelling van de voorwaarden voor de uitvoering van niet onder de ontwikkelingssamenwerking vallende communautaire acties die binnen het kader van het communautaire samenwerkingsbeleid een bijdrage leveren tot de algemene doelstelling van ontwikkeling en consolidatie van de democratie en de rechtsstaat, alsmede tot de doelstelling van eerbiediging van de mensenrechten en de fundamentele vrijheden in derde landen (8) , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 4 september 2003 over de mededeling van de Commissie aan de Raad, het Europees Parlement en het Economisch en Sociaal Comité - "Participatie van niet-overheidsactoren in het EG-ontwikkelingsbeleid" (9) , – gezien de millenniumontwikkelingsdoelstellingen en streefdoelen zoals omschreven in de Millenniumverklaring van de VN, aangenomen op de VN-millenniumtop van 6 tot 8 september 2000, waarin werd verklaard dat verwezenlijking van de millenniumdoelstellingen in een land onder meer afhangt van goed bestuur, en waarin voorts de inzet voor goed bestuur, ontwikkeling en vermindering van de armoedevermindering - nationaal en internationaal - tot uitdrukking werd gebracht; – gezien de gemeenschappelijke verklaring van de Raad en de Europese Commissie van 10 november 2000 over het EG-ontwikkelingsbeleid, waarin de opbouw van institutionele capaciteit in een sfeer van goed bestuur als een van de zes prioriteitsgebieden van het EG-ontwikkelingsbeleid werd aangemerkt, – gezien het OESO-rapport over de wijze waarop de mondialisering bestuur verbetert (10) , – onder verwijzing naar de Conclusies van de Raad van 22 maart 2002 over de internationale conferentie van Monterrey inzake de financiering van ontwikkeling, waarin werd benadrukt dat de ontwikkelingslanden primair verantwoordelijk zijn voor het scheppen van een gezond macro-economisch klimaat en een passend kader voor investeringen, – onder verwijzing naar het implementatieplan van Johannesburg, waarin onder meer wordt gesteld dat goed bestuur op nationaal en internationaal niveau van essentieel belang is voor duurzame ontwikkeling, – onder verwijzing naar de Conclusies van de Raad van 30 mei 2002, waarin de Raad zich ingenomen toont met het voorstel van de Commissie om haar werkzaamheden op het gebied van goed bestuur te intensiveren als zijnde een van de belangrijkste werkterreinen van het ontwikkelingsbeleid van de Gemeenschap, en zich in het bijzonder verheugt over het voornemen van de Commissie om samen met de lidstaten een werkgroep op te richten die tot taak zal hebben een consistente gemeenschappelijke aanpak van deze kwesties door de EU vast te stellen, teneinde samen met de partnerlanden en niet-overheidsactoren een op het nauwe verband tussen democratie, goed bestuur en ontwikkeling gebaseerd beleidskader tot stand te brengen, – gelet op met name artikel 9, lid 3, van de op 23 juni 2000 in Cotonou ondertekende Partnerschapsovereenkomst (ACS-EU), dat voorziet in een effectieve benadering van goed bestuur (11) , – gelet op artikel 163 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie ontwikkelingssamenwerking ( A5-0219/2004 ), A. overwegende dat het begrip goed bestuur een bepalende factor is voor het vermogen van een land om te komen tot een economisch, sociaal en in milieuopzicht duurzame ontwikkeling; overwegende dat dit verder gaat dan de begrippen mensenrechten, rechtsstaat en democratie, ook efficiënt overheidsbestuur en corruptiebestrijding omvat en uiteindelijk betrekking heeft op de capaciteit van een staat om zijn burgers te dienen door middel van een doelmatig en transparant beheer van de natuurlijke en menselijke hulpbronnen, B. overwegende dat de Commissie goed bestuur in ontwikkelingslanden wenst te steunen via dialoog en capaciteitsopbouw; overwegende dat er geen uniforme oplossing bestaat en dat goed bestuur voor elk land specifiek dient te worden geanalyseerd en bevorderd, C. overwegende dat het overheidsbeleid en de bestuurssystemen in veel ontwikkelingslanden in slechte staat verkeren en grote beperkingen vormen voor duurzame ontwikkeling; D. overwegende dat goed bestuur een kernelement is van de ontwikkelingsstrategie van zowel de internationale donorgemeenschap als de ontwikkelingsagenda van de EU, en integrerend onderdeel is van de processen in het kader van de armoedebestrijdingsstrategie, E. overwegende dat de opneming van het begrip bestuur op de ontwikkelingsagenda aan het eind van de jaren '80 de weerspiegeling was van de groeiende zorg over de effectiviteit van hulpverlening en duidelijk is geworden dat het ontwikkelingshulpbeleid hoognodig moet worden hervormd, F. overwegende dat ontwikkelingshulp in het verleden te vaak werd verstrekt zonder naar behoren rekening te houden met de prioriteiten van het ontvangende land en de actoren ter plaatse, en soms ten goede kwam aan ondemocratische regimes; overwegende dat dit heeft geleid tot macro-economische onevenwichtigheden, verspilling van hulpbronnen, te grote afhankelijkheid van hulp, verzwakking van prikkels om economische hervormingen door te voeren, en de mogelijkheid voor corrupte regimes om aan de macht konden blijven door de ontwikkelingshulp voor hun eigen doeleinden te gebruiken, G. overwegende dat conditionaliteit grotendeels heeft gefaald als instrument om de gewenste doelstelling van duurzame politieke hervormingen te verwezenlijken, H. overwegende dat enigerlei vorm van conditionaliteit niettemin noodzakelijk is, daar de donorgemeenschap verantwoording moet afleggen aan de EU-burgers, die een doelgerichtere hulpverlening en betere controle eisen, I. overwegende dat nieuwe ideeën over hulpverlening reeds hebben gezorgd voor wijzigingen in het beleid van de internationale donoren, die hun hulp nu meer richten op landen die een goede staat van dienst hebben op het gebied van macro-economisch beleid en goed bestuur, J. overwegende dat hulp het effectiefst is wanneer zij of systematischer wordt gericht op arme landen met deugdelijke economische-hervormingsprogramma's, of wordt ingezet om goed beleid te bevorderen, K. overwegende dat sinds het begin van de jaren '90 systematisch een mensenrechtenclausule als "essentieel element" wordt opgenomen in EG-overeenkomsten met derde landen, met inbegrip van handels- en samenwerkingsakkoorden en associatie-overeenkomsten, L. overwegende dat democratie en goed bestuur nauw verband met elkaar houden en dat elke samenleving zijn eigen, zelfontworpen modaliteiten dient te creëren om democratische vooruitgang te boeken, M. overwegende dat gender-gelijkheid en empowerment van vrouwen essentiële bestanddelen zijn van goed bestuur, N. overwegende dat de EU zich met het bevorderen van goed bestuur richt op een van de grondoorzaken van migratie, marginalisering, ongeregeldheden en gewapende conflicten, O. overwegende dat armoedebestrijding onmogelijk is zonder dat de armen zelf actie ondernemen en dat hun participatie van essentieel belang is voor het soort bestuur dat de internationale gemeenschap nastreeft, P. overwegende dat lokale overheden en de politieke besluitvormers het dichtst bij de bevolking staan en betrokken dienen te worden bij het proces van de versterking van bestuur en democratie, 1. is ingenomen met de brede, open en pragmatische benadering van de Europese Commissie ten aanzien van wat een bepalende factor is voor het vermogen van een land om armoede uit te bannen en duurzame ontwikkeling te bevorderen; 2. is ingenomen met het standpunt van de Commissie dat goed bestuur gekenmerkt dient te worden door dialoog en capaciteitsopbouw; 3. is van mening dat inhouding van bijstand beperkt dient te blijven tot gevallen waarin aanhoudende schendingen van de universele rechten van mannen, vrouwen en kinderen niet door de overheid worden aangepakt, of deze rechten door de overheid zelf worden geschonden; 4. benadrukt in dit verband dat de dialoog moet worden voortgezet en dat de verstrekking van humanitaire en voedselhulp in alle gevallen dient te worden gehandhaafd; 5. acht het van belang de inspanningen te concentreren op specifieke, pragmatische en concrete manieren om deze beginselen om te zetten in programma's, beleid en maatregelen op basis van de eigen nationale ervaringen van ontwikkelingslanden en actieve participatie van maatschappelijke organisaties, met inbegrip van netwerken van samenwerkende gemeentelijke instanties; 6. roept de Commissie ertoe op de follow-up van de mededeling "Bestuur en ontwikkeling" te waarborgen, de beginselen om te zetten in beleidsrichtsnoeren en in het jaarverslag uiteen te zetten hoe het thema goed bestuur is aangepakt; 7. beschouwt de verschillende scenario's in deze mededeling van de Commissie als een goed kader bij het bestuderen en nader uitwerken van een beleidskader voor meer consistentie in de wijzen waarop goed bestuur wordt benaderd door de EG en de lidstaten; 8. is van mening dat het EG-beleid inzake goed bestuur geïntegreerd moet worden in ontwikkelingssamenwerking en daarmee verband houdende instrumenten, met inbegrip van projecten, sectorale programma's, begrotingssteun en handelsakkoorden; benadrukt in dit verband het grote belang van betere beoordelingen van de effectiviteit van programma's van afzonderlijke ontwikkelingslanden om de buitenlandse handel te versterken en een einde te maken aan ondoelmatig gebruik of verspilling van hulpbronnen en onnodige schulden; 9. is van mening dat donoren, in het kader van overeengekomen doelstellingen en mits transparantie en adequate controle zijn gewaarborgd, de leiding kunnen overdragen aan het ontvangende land; is in verband hiermee van opvatting dat begrotingssteun, waar passend, een waardevol instrument kan zijn om goed bestuur te bevorderen via verbeteringen van zowel het beheer van overheidsmiddelen als het functioneren van overheidsdiensten; 10. benadrukt dat indicatoren van goed bestuur moeten zijn toegesneden op de specifieke behoeften van het partnerland; 11. is van opvatting dat een flexibele aanpak vereist is, omdat de door de Commissie genoemde scenario's elkaar in bepaalde gevallen kunnen overlappen; verzoekt om adequate aanpassing van het EU-beleid aan het betrokken land; 12. beschouwt het werk met moeilijke partnerschappen als een bijzonder belangrijke uitdaging voor de EU; benadrukt dat speciale aandacht moet worden geschonken aan het uitwerken van effectieve strategieën voor deze partnerschappen alsook voor post-conflictsituaties; 13. is ingenomen met het standpunt van de Commissie dat donoren het zich niet kunnen veroorloven zwak presterende landen totaal in de steek te laten, omdat het niet zo mag zijn dat de bevolking de prijs betaalt voor het gebrek aan inzet van de regering; 14. verzoekt de Commissie zich specifieker te richten op kwesties zoals verantwoording en transparantie, daar zwakke verantwoordingsmechanismen corruptie vergemakkelijken en goed bestuur ondermijnen; 15. is van mening dat het beginsel van maatschappelijk verantwoord ondernemen duidelijker gestalte moet krijgen, in het bijzonder met betrekking tot kinderarbeid, teneinde een gezond investeringsklimaat te scheppen; 16. is van mening dat specifieke sociale indicatoren moeten worden ontworpen, teneinde exactere gegevens te verkrijgen over de mate waarin er sprake is van goed bestuur in de betrokken landen; wenst dat het maatschappelijk middenveld daarbij in hogere mate wordt betrokken; 17. is van mening dat bredere opvattingen over mensenrechten en fundamentele vrijheden noodzakelijk zijn; 18. roept de Commissie ertoe op bijzondere aandacht te besteden aan de vrijheid van meningsuiting en vergadering, teneinde politieke partijen van de oppositie in staat te stellen vrijelijk hun standpunten uit te dragen en onafhankelijke media mogelijk te maken; 19. is van opvatting dat er meer nadruk moet worden gelegd op noodzaak voor de EU het besef van versterking van de democratie op lokaal, provinciaal en nationaal niveau te verbreden; benadrukt het belang van decentralisatie en lokale overheidsinstellingen, teneinde het overheidsbestuur dichter bij de bevolking te brengen; dringt aan op strategieën om de ontwikkeling van effectief bestuur op lokaal niveau mogelijk te maken; 20. benadrukt in dit verband het belang van electorale en parlementaire hervormingen die verder gaan dan de invoering van verkiezingsstelsels met meer partijen, teneinde te zorgen voor meer en effectievere politieke activiteit onder de bevolking; is zich ervan bewust dat dit in sommige landen een lange-termijndoel is; 21. wijst op fundamentele rol die de Europese Unie kan spelen bij het begeleiden en controleren van verkiezingsprocessen, als een manier om bij te dragen tot democratische groei in de betrokken landen; 22. onderstreept dat het in de context van goed bestuur van essentieel belang is dat een einde wordt gemaakt aan straffeloosheid; 23. wijst erop dat het derhalve van essentieel belang is een onafhankelijk gerechtelijk apparaat op te bouwen en te zorgen voor gemakkelijke toegang tot de rechter en tot openbare informatie voor burgers; 24. wijst erop dat onderwijs van zeer groot belang is om het maatschappelijk middenveld in staat te stellen deel te nemen aan het bevorderen van goed bestuur en democratie op alle bestuursniveaus; 25. benadrukt dat integratie van het gender-aspect in het beleid, een belangrijk instrument van goed bestuur, in de mededeling "Bestuur en ontwikkeling" niet de juiste prioriteit heeft gekregen; verlangt dat de EU een op gender-aspecten gebaseerde benadering in haar analyse van goed bestuur opneemt, omdat het in verband met de uitroeiing van de armoede van essentieel belang is dat de gender-aspecten van de oorzaken van armoede expliciet worden opgenomen in de analyse van het armoedeprobleem; 26. benadrukt dat er meer aandacht moet worden besteed aan de rol van de particuliere sector bij het bevorderen van goed bestuur en de vrijwillige corruptiecontrole, daar het aanpakken van corruptie een essentieel element is van een kader waarin economieën kunnen gedijen en volledig kunnen worden opgenomen in het multilaterale handelsstelsel; 27. wijst erop dat een goed immigratiebeleid een belangrijke factor is bij het waarborgen van goed bestuur in het algemeen; dringt in verband hiermee aan op verbetering van de dialoog met ontwikkelingslanden; 28. roept de EU ertoe op capaciteitsopbouw voor overheden en het maatschappelijk middenveld te steunen, versterking van de organisatorische, institutionele en netwerkcapaciteit van NGO's in ontwikkelingslanden te benadrukken, en onafhankelijke media te ondersteunen; 29. is van mening dat er bij de delegaties behoefte is aan goed opgeleid personeel om de noodzakelijke steun te verlenen bij het opbouwen van capaciteit; 30. roept op tot betere samenwerking met de VN, de OESO, de Wereldbank en andere internationale donoren in verband met steun voor programma's voor goed bestuur en dringt met name aan op verbetering van de samenhang tussen het beleid van donoren en macro-economisch beleid; 31. benadrukt dat het NEPAD-programma, een eigen Afrikaans initiatief, een belangrijk instrument is om goed bestuur in de Afrikaanse landen te beoordelen; 32. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. (Medebeslissingsprocedure: derde lezing) Het Europees Parlement , – gezien de door het bemiddelingscomité goedgekeurde gemeenschappelijke ontwerptekst en de daarop betrekking hebbende verklaring van de Commissie (PE-CONS 3622/2004 – C5-0079/2004), – gezien zijn in eerste lezing geformuleerde standpunt (1) inzake het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2002) 17 ) (2) , – gezien zijn in tweede lezing geformuleerde standpunt (3) inzake het gemeenschappelijk standpunt van de Raad (4) , – gezien het advies van de Commissie over de amendementen van het Parlement op het gemeenschappelijk standpunt ( COM(2004) 55 - C5-0044/2004), – gelet op artikel 251, lid 5 van het EG-Verdrag, – gelet op artikel 83 van zijn Reglement, – gezien het verslag van zijn delegatie in het bemiddelingscomité ( A5-0139/2004 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan de gemeenschappelijke ontwerptekst en wijst op de daarop betrekking hebbende verklaring van de Commissie; 2. verzoekt zijn Voorzitter het besluit samen met de voorzitter van de Raad overeenkomstig artikel 254, lid 1 van het EG-Verdrag te ondertekenen; 3. verzoekt zijn secretaris-generaal in het kader van zijn bevoegdheden het besluit te ondertekenen en met de secretaris-generaal van de Raad zorg te dragen voor publicatie ervan, samen met de daarop betrekking hebbende verklaring van de Commissie, in het Publicatieblad van de Europese Unie; 4. verzoekt zijn Voorzitter deze wetgevingsresolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. (Medebeslissingsprocedure: eerste lezing) Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2003) 180 ) (1) , – gelet op artikel 251, lid 2 en de artikelen 37, lid 2 en 152, lid 4 van het EG-Verdrag, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C5-0175/2003), – gelet op artikel 67 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbeleid en het advies van de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling( A5-0133/2004 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan het Commissievoorstel, als geamendeerd door het Parlement; 2. verzoekt om hernieuwde voorlegging indien de Commissie voornemens is ingrijpende wijzigingen in dit voorstel aan te brengen of dit door een nieuwe tekst te vervangen; 3. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Standpunt van het Europees Parlement in eerste lezing vastgesteld op 31 maart 2004 met het oog op de aanneming van Verordening (EG) nr. …/2004 van het Europees Parlement en de Raad tot vaststelling van voorschriften voor diervoederhygiëne HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, en met name op artikel 37, lid 2 en artikel 152, lid 4, onder b), Gezien het voorstel van de Commissie (2) , Gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité (3) , Gezien het advies van het Comité van de Regio's (4) , Handelend volgens de procedure van artikel 251 van het Verdrag (5) , Overwegende hetgeen volgt: (1) De dierlijke productie neemt in de landbouw van de Gemeenschap een zeer belangrijke plaats in. Goede resultaten hangen in hoge mate af van het gebruik van veilige diervoeders van goede kwaliteit. (2) Het streven naar een hoog beschermingsniveau voor de gezondheid van mensen en dieren is een van de fundamentele doelstellingen van de levensmiddelenwetgeving, zoals vastgelegd in Verordening (EG) nr. 178/2002 van het Europees Parlement en de Raad van 28 januari 2002 tot vaststelling van de algemene beginselen en voorschriften van de levensmiddelenwetgeving, tot oprichting van een Europese Autoriteit voor voedselveiligheid en tot vaststelling van procedures voor voedselveiligheidsaangelegenheden (6) . In die verordening zijn ook andere gemeenschappelijke beginselen en definities voor de nationale en communautaire levensmiddelenwetgeving vastgelegd, waaronder de verwezenlijking van vrij verkeer van diervoeders in de Gemeenschap. (3) Bij Richtlijn 95/69/EG van de Raad van 22 december 1995 houdende vaststelling van de voorwaarden en bepalingen voor de erkenning en registratie van bedrijven en tussenpersonen in de sector diervoeding en tot wijziging van de Richtlijnen 70/542/EEG, 74/63/EEG, 79/373/EEG en 82/471/EEG (7) zijn de voorwaarden en bepalingen vastgesteld voor bepaalde categorieën bedrijven en tussenpersonen in de sector diervoeders om hun activiteiten te kunnen uitvoeren. Gebleken is dat bovenstaande voorwaarden en regelingen een degelijke basis vormen om de voederveiligheid te garanderen. (4) Bij Richtlijn 98/51/EG van de Commissie van 9 juli 1998 tot vaststelling van bepalingen ter uitvoering van Richtlijn 95/69/EG van de Raad houdende vaststelling van de voorwaarden en bepalingen voor de erkenning en de registratie van bedrijven en tussenpersonen in de sector diervoeding (8) zijn bepalingen vastgesteld ter uitvoering van Richtlijn 95/69/EG, waaronder bepalingen voor de invoer uit derde landen. (5) Bij Richtlijn 95/69/EG zijn voorwaarden vastgesteld voor de erkenning van bedrijven die bepaalde stoffen produceren die vermeld staan in Richtlijn 82/471/EEG van de Raad van 30 juni 1982 betreffende bepaalde in diervoeding gebruikte producten (9) . (6) Voorts is gebleken dat ervoor moet worden gezorgd dat alle diervoederbedrijven , ook aquacultuurbedrijven, volgens geharmoniseerde veiligheidsvoorschriften te werk gaan, en dat een algehele herziening nodig is in verband met de noodzaak om een hoger beschermingsniveau voor de gezondheid van dieren en mensen en het milieu te bereiken. (7) De nieuwe hygiënevoorschriften van deze verordening hebben in hoofdzaak ten doel een hoog niveau van consumentenbescherming op het vlak van de voeder- en voedselveiligheid te garanderen, waarbij met name rekening wordt gehouden met de volgende beginselen: (8) Met het oog op de volledige toepassing van het systeem voor registratie-erkenning op alle exploitanten van diervoederbedrijven, en om volledige traceerbaarheid te garanderen, dient ervoor te worden gezorgd dat deze exploitanten alleen diervoeders betrekken en gebruiken van inrichtingen die in overeenstemming met deze verordening geregistreerd en/of erkend zijn. (9) Er is een geïntegreerde aanpak nodig om de voederveiligheid vanaf de primaire productie van diervoeders tot en met het in de handel brengen of de uitvoer van diervoeders te garanderen. De primaire productie van diervoeders omvat producten die enkel een eenvoudige fysieke behandeling ondergaan zoals reinigen, verpakken, opslaan, natuurlijk drogen of inkuilen. (10) Overeenkomstig het evenredigheids- en het subsidiariteitsbeginsel behoren de communautaire voorschriften niet te gelden voor bepaalde gevallen van de particuliere huishoudelijke productie van diervoeders en het voederen van bepaalde dieren, noch op de rechtstreekse levering van kleine hoeveelheden primaire productie van diervoeders op plaatselijk niveau en de verkoop van voeder voor gezelschapsdieren. (11) Om de doelstellingen van deze verordening te verwezenlijken moeten de in het stadium van de primaire productie van diervoeders aanwezige gevaren voor de voederveiligheid geïdentificeerd en onder controle gehouden worden. De fundamentele beginselen van de voorschriften van deze verordening moeten daarom zowel gelden voor landbouwbedrijven die uitsluitend ten behoeve van hun eigen productie diervoeders produceren als voor landbouwbedrijven die diervoeders in de handel brengen. Er zij op gewezen dat het risico kleiner is indien diervoeder wordt geproduceerd en gebruikt voor dieren die alleen voor eigen particulier gebruik worden gehouden of dieren die niet voor de voedselproductie worden gehouden. De handel in kleine hoeveelheden voederproducten op plaatselijk niveau en de detailhandel in voeder voor gezelschapsdieren worden in deze verordening afzonderlijk behandeld . (12) Toepassing van de HACCP-beginselen op de primaire productie van diervoeders is het doel van de Europese hygiënewetgeving voor de middellange termijn . Door middel van gidsen voor goede praktijken moet de toepassing van geschikte hygiënevoorschriften echter nu al gestimuleerd worden. (13) De voederveiligheid wordt door een aantal factoren bepaald. De wetgeving dient minimumeisen op het gebied van hygiëne vast te stellen. Er moeten officiële controles worden ingesteld om na te gaan of exploitanten van diervoederbedrijven de voorschriften naleven. Daarnaast moeten de exploitanten van diervoederbedrijven maatregelen nemen of procedures vaststellen om een hoog niveau van voederveiligheid te bereiken. (14) Het HACCP-systeem helpt exploitanten van diervoederbedrijven de voederveiligheid te vergroten. Het HACCP-systeem mag niet als instrument voor zelfregulering worden gezien en is geen vervanging voor officiële controles. (15) Voor de toepassing van de HACCP-beginselen is de volledige medewerking en inzet van de werknemers van de diervoedersector vereist. (16) Bij een HACCP-systeem in de diervoederproductie moet rekening worden gehouden met de beginselen die zijn vastgelegd in de Codex Alimentarius, maar dient ook te worden gezorgd voor de nodige soepelheid in alle situaties. In sommige diervoederbedrijven is het onmogelijk om kritische controlepunten aan te wijzen en kunnen soms goede praktijken de bewaking van kritische controlepunten vervangen. Evenzo is het voor het vaststellen van "kritische grenswaarden" niet altijd nodig om een numerieke grenswaarde aan te geven. De eis om documenten te bewaren moet soepel zijn om te voorkomen dat zeer kleine bedrijven te zwaar belast worden. Er moet voor worden gezorgd dat de handelingen van exploitanten van diervoederbedrijven op het niveau van de primaire productie van diervoeder, en daarmee samenhangende handelingen, alsmede het mengen van voeder met aanvullende diervoeders, die uitsluitend bedoeld zijn om te voorzien in de behoeften van het eigen bedrijf, niet aan de HACCP-beginselen worden onderworpen. (17) Verder moet rekening worden gehouden met de behoeften van diervoederbedrijven in gebieden met bijzondere geografische beperkingen of in verband met structurele vereisten. Deze flexibiliteit mag echter de doelstellingen inzake diervoeder hygiëne niet in het gedrang brengen. De procedure moet in voorkomend geval voorzien in overleg met het Permanent Comité voor de voedselveiligheid en de diergezondheid. (18) Een systeem van registratie en erkenning van alle diervoederbedrijven door de bevoegde autoriteit van de lidstaat zal de traceerbaarheid van de fabrikant tot de eindgebruiker waarborgen en de uitvoering van effectieve officiële controles vergemakkelijken. De bestaande systemen voor het verzamelen van gegevens over diervoederbedrijven kunnen door de bevoegde autoriteiten van de lidstaten worden gebruikt om het bij deze verordening ingestelde systeem in te voeren en toe te passen . (19) Er moet een systeem voor de erkenning van diervoederbedrijven gehandhaafd worden voor activiteiten die bij de vervaardiging van diervoeders tot grotere risico's kunnen leiden. Voorzien moet worden in procedures om het huidige toepassingsgebied van het erkenningssysteem van Richtlijn 95/69/EG uit te breiden. (20) Om te worden geregistreerd of erkend moeten diervoederbedrijven voldoen aan een reeks van voor de door hen uitgevoerde handelingen relevante voorwaarden betreffende voorzieningen, uitrusting, personeel, productie, kwaliteitsbeheersing, opslag en documentatie teneinde de voederveiligheid en de traceerbaarheid van de producten te waarborgen. Deze voorwaarden moeten worden gemoduleerd om te waarborgen dat zij zijn afgestemd op de verschillende soorten diervoederbedrijven. De lidstaten mogen voorlopige erkenning verlenen wanneer bij het bezoek ter plaatse blijkt dat de inrichting voldoet aan alle eisen inzake infrastructuur en uitrusting. Die voorlopige erkenning dient echter aan een maximumtermijn te worden gebonden. (21 ) Er moet worden voorzien in de mogelijkheid om de registratie of de erkenning tijdelijk op te schorten, te wijzigen, of in te trekken wanneer de inrichting haar activiteiten wijzigt of staakt of niet langer voldoet aan de voorwaarden voor haar activiteit . (22) De traceerbaarheid van diervoeders en diervoederingrediënten in de hele voederketen is essentieel voor de voederveiligheid. Verordening (EG) nr. 178/2002 bevat voorschriften voor de traceerbaarheid van diervoeders en diervoederingrediënten en voorziet in een procedure om uitvoeringsvoorschriften voor specifieke sectoren vast te stellen. (23) Uit de verschillende voedercrisissen is gebleken dat tekortkomingen in elk stadium van de voederketen grote economische gevolgen kunnen hebben. Gezien de aard van de voederproductie en de complexiteit van de distributieketen is het niet eenvoudig een diervoeder uit de handel te nemen. De kosten van het herstellen van de economische schade in de voeder- en voedselketen worden vaak uit de openbare middelen opgebracht. Het herstellen van deze economische gevolgen tegen geringe kosten voor de samenleving zou worden vergemakkelijkt als de exploitant wiens activiteit economische schade in de diervoedersector veroorzaakt, hiervoor financieel verantwoordelijk gesteld wordt. De instelling van een voor alle exploitanten van diervoeders geldend systeem van verplichte financiële aansprakelijkheid en financiële garanties, bijvoorbeeld via een verzekering, is bijgevolg misschien niet haalbaar of wenselijk. Daarom moet de Commissie zich hierover nader beraden, en daarbij rekening houden met bestaande wetgeving inzake aansprakelijkheid op andere gebieden, en met bestaande systemen en praktijken in de lidstaten. Met het oog hierop moet de Commissie een rapport indienen, dat in voorkomend geval vergezeld gaat van wetgevingsvoorstellen . (24) In de Gemeenschap ingevoerde diervoeders moeten voldoen aan de algemene voorschriften van Verordening (EG) nr. 178/2002 en de invoervoorwaarden van Verordening (EG) nr. …/2004 van het Europees Parlement en de Raad van …[inzake officiële controles op de naleving van de wetgeving inzake diervoeders en levensmiddelen en de voorschriften inzake diergezondheid en dierenwelzijn . (10) ] . Totdat de uitvoeringsmaatregelen gereed zijn, en met als doel het voorkomen van handelsverstoringen, wordt de toestemming voor invoer nog steeds verleend onder de voorwaarden van Richtlijn 98/51/EG . (25) Producten afkomstig uit de Gemeenschap die naar derde landen worden uitgevoerd, moeten voldoen aan de algemene voorschriften van Verordening (EG) nr. 178/2002. (26) Het werkterrein van het systeem voor snelle waarschuwingen voor levensmiddelen en diervoeders dat is ingesteld bij Verordening (EG) nr. 178/2002 dient te worden uitgebreid tot risico's voor de diergezondheid of het milieu van voeder dat wordt gebruikt voor niet voor menselijke consumptie bestemde dieren. (27) De communautaire wetgeving inzake diervoederhygiëne moet gebaseerd zijn op wetenschappelijk advies. Daartoe dient indien nodig de Europese Autoriteit voor voedselveiligheid te worden geraadpleegd. (28) Om rekening te houden met de technische en wetenschappelijke vooruitgang moeten de Commissie en de lidstaten nauw en doeltreffend samenwerken in het kader van het Permanent Comité voor de voedselketen en de diergezondheid. (29) Deze verordening houdt rekening met de internationale verplichtingen die zijn vastgelegd in de WTO-overeenkomst inzake sanitaire en fytosanitaire maatregelen en de internationale voedselveiligheidsnormen van de Codex Alimentarius. (30) Richtlijn 95/69/EG en Richtlijn 98/51/EG moeten dus worden ingetrokken . (31) De lidstaten dienen de regels vast te stellen voor de sancties die van toepassing zijn op inbreuken op de bepalingen van deze verordening en ervoor te zorgen dat zij worden toegepast. De sancties moeten doeltreffend, evenredig en afschrikwekkend zijn. (32) Voor deze verordening dient een latere toepassingsdatum te worden vastgesteld om de diervoederbedrijven de gelegenheid te geven zich aan te passen. (33) De maatregelen die nodig zijn voor de uitvoering van deze verordening moeten worden vastgesteld overeenkomstig Besluit 1999/468/EG van de Raad van 28 juni 1999 tot vaststelling van de voorwaarden voor de uitoefening van de aan de Commissie verleende uitvoeringsbevoegdheden (11) , HEBBEN DE VOLGENDE VERORDENING VASTGESTELD: Hoofdstuk I ONDERWERP, WERKINGSSFEER EN DEFINITIES Artikel 1 Onderwerp Bij deze verordening worden vastgesteld: Artikel 2 Werkingssfeer 1. Deze verordening is van toepassing op: 2. Deze verordening is niet van toepassing op: 3. De lidstaten kunnen regels en richtsnoeren vaststellen voor de in lid 2 bedoelde activiteiten. Dergelijke nationale regels en richtsnoeren waarborgen de verwezenlijking van de doelstellingen van deze verordening. Artikel 3 Definities In deze richtlijn gelden de definities die zijn vastgesteld in Verordening (EG) nr. 178/2002, behoudens de volgende specifieke definities: HOOFDSTUK II VERPLICHTINGEN Artikel 4 Algemene verplichtingen 1. Exploitanten van een diervoederbedrijf zorgen ervoor dat alle stadia van de productie, verwerking en distributie van diervoeders onder hun verantwoordelijkheid overeenkomstig de toepasselijke communautaire wetgeving, de daarmee verenigbare nationale wetgeving en goede praktijken worden uitgevoerd en dat daarbij met name voldaan wordt aan de desbetreffende hygiënevoorschriften van deze verordening. 2. Bij het voederen van voedselproducerende dieren nemen de veehouders maatregelen en passen zij procedures toe om het risico op biologische, chemische en fysische verontreiniging van diervoeders, dieren en dierlijke producten zo gering te houden als redelijkerwijs haalbaar is . Artikel 5 Specifieke verplichtingen 1. Voor handelingen in het stadium van de primaire productie van diervoeders en voor de volgende daarmee verbonden handelingen: exploitanten van diervoederbedrijven houden zich aan de voorschriften van bijlage I indien die voor de uitgevoerde handelingen relevant zijn. 2. Voor andere dan de in lid 1 bedoelde handelingen, met inbegrip van het mengen van voeder uitsluitend ten behoeve van het eigen bedrijf met gebruikmaking van toevoegingsmiddelen of voormengsels van toevoegingsmiddelen, met uitzondering van inkuiladditieven, houden exploitanten van diervoederbedrijven zich aan de voorschriften van bijlage II indien die voor de uitgevoerde handelingen relevant zijn . 3. Exploitanten van een diervoederbedrijf: De onder a) en b) bedoelde criteria en doelen worden volgens de in artikel 31, lid 2, bedoelde procedure vastgesteld. 4. Exploitanten van diervoederbedrijven mogen de in de artikelen 20 tot en met 22 bedoelde gidsen als hulpmiddel gebruiken om aan hun verplichtingen ingevolge deze verordening te voldoen. 5. Bij het voederen van voedselproducerende dieren houden de veehouders zich aan de voorschriften van bijlage III. 6. Exploitanten van diervoederbedrijven en veehouders betrekken en gebruiken alleen diervoeders van inrichtingen die in overeenstemming met deze verordening geregistreerd en/of erkend zijn. Artikel 6 Hazard analysis and critical control points-systeem (HACCP-systeem) 1. Exploitanten van een diervoederbedrijf dat andere dan de in artikel 5, lid 1, bedoelde handelingen uitvoert , dragen zorg voor de invoering, de uitvoering en de handhaving van een of meer permanente schriftelijke procedures die gebaseerd zijn op de HACCP-beginselen. 2. De in lid 1 bedoelde HACCP-beginselen zijn: 3. Ingeval het product, de verwerking of een stadium van de productie, verwerking, opslag en distributie enige wijziging ondergaat, dient de exploitant van het diervoederbedrijf de procedure te herzien en waar nodig aan te passen. 4. In het kader van het in lid 1 bedoelde systeem van procedures kunnen exploitanten van diervoederbedrijven gebruikmaken van gidsen voor goede praktijken, in combinatie met gidsen voor de toepassing van HACCP, opgesteld overeenkomstig artikel 20 . 5. Volgens de in artikel 31, lid 2, bedoelde procedure kunnen maatregelen worden vastgesteld om de toepassing van dit artikel te vergemakkelijken, ook voor kleine bedrijven. Artikel 7 Documentatie betreffende het HACCP-systeem 1. Exploitanten van een diervoederbedrijf: 2. Bij de vaststelling van de eisen ten aanzien van de in lid 1, onder a), bedoelde wijze houdt de bevoegde autoriteit rekening met de aard en de omvang van het diervoederbedrijf. 3. Nadere bepalingen ter uitvoering van dit artikel kunnen worden aangenomen volgens de in artikel 31, lid 2 bedoelde procedure. Dergelijke bepalingen kunnen voor bepaalde exploitanten van diervoederbedrijven de toepassing van de overeenkomstig de artikelen 20 tot en met 22 opgestelde HACCP-beginselen vergemakkelijken teneinde aan de eisen van artikel 6, lid 1 te voldoen. Artikel 8 Financiële garanties 1. Met het oog op de voorbereiding van een effectief system van financiële garanties voor exploitanten van diervoederbedrijven, dient de Commissie …. (14) een verslag in over financiële garanties in de diervoedersector, waarin de bestaande nationale wetgeving, systemen en praktijken in verband met aansprakelijkheid in de diervoedersector en verwante sectoren worden bestudeerd, en dat in voorkomend geval vergezeld gaat van wetgevingsvoorstellen voor een haalbaar en werkbaar garantiestelsel op EU-niveau. Deze garanties moeten dekking bieden van de totale kosten waarvoor de exploitanten aansprakelijk kunnen worden gesteld als rechtstreeks gevolg van het uit de handel nemen, behandelen en/of vernietigen van diervoeders , dieren en op basis daarvan geproduceerde levensmiddelen. 2. Exploitanten van diervoederbedrijven zijn aansprakelijk voor alle inbreuken op de toepasselijke wetgeving inzake voederveiligheid en exploitanten als bedoeld in artikel 5, lid 2 leggen het bewijs voor dat zij gedekt zijn door financiële garanties als vereist door de in lid 1 bedoelde communautaire wetgeving. Artikel 9 Officiële controles, kennisgeving en registratie 1. Exploitanten van diervoederbedrijven werken met de bevoegde autoriteiten samen overeenkomstig de toepasselijke communautaire wetgeving en de daarmee verenigbare nationale wetgeving. 2. Exploitanten van een diervoederbedrijf: 3. De bevoegde autoriteit houdt een register of registers van inrichtingen bij. Artikel 10 Erkenning van inrichtingen van diervoederbedrijven Exploitanten van diervoederbedrijven zorgen ervoor dat de inrichtingen waarover zij de leiding hebben en waarop deze verordening van toepassing is, door de bevoegde autoriteit zijn erkend wanneer: Artikel 11 Exploitanten van een diervoederbedrijf mogen hun activiteiten niet uitoefenen zonder: Artikel 12 Door de lidstaten te verstrekken informatie over nationale voorschriften inzake erkenning Lidstaten die verlangen dat bepaalde inrichtingen op hun grondgebied krachtens artikel 10, lid 2 erkend zijn, brengen de Commissie en de andere lidstaten op de hoogte van de toepasselijke nationale voorschriften. Artikel 13 Erkenning van inrichtingen door de bevoegde autoriteit 1. De bevoegde autoriteit erkent een inrichting alleen wanneer tijdens een bezoek ter plaatse voordat met de activiteiten is begonnen, is vastgesteld dat de inrichtingen aan de relevante eisen van deze verordening voldoen. 2. De bevoegde autoriteit kan een voorlopige erkenning verlenen wanneer bij het bezoek ter plaatse blijkt dat de inrichting voldoet aan alle eisen inzake infrastructuur en uitrusting. Een definitieve erkenning verleent zij alleen wanneer bij een herhaald bezoek, af te leggen binnen drie maanden na de voorlopige erkenning, blijkt dat de inrichting ook aan de overige in lid 1 bedoelde eisen voldoet. Indien er duidelijk vooruitgang is geboekt, maar de inrichting nog niet aan al die vereisten voldoet, kan de bevoegde autoriteit de voorlopige erkenning verlengen. De totale geldigheidsduur van de voorlopige erkenning mag echter niet meer dan zes maanden bedragen. Artikel 14 Schorsing van registratie of erkenning door de bevoegde autoriteit De bevoegde autoriteit schorst de registratie of erkenning van een inrichting voor één, meerdere of alle activiteiten wanneer wordt aangetoond dat de inrichting niet langer voldoet aan de voorwaarden voor de desbetreffende activiteiten. Die schorsing duurt totdat de inrichting weer aan de bedoelde voorwaarden voldoet. Indien niet binnen één jaar aan die voorwaarden wordt voldaan, is artikel 15 van toepassing. Artikel 15 Intrekking van registratie of erkenning door de bevoegde autoriteit De bevoegde autoriteit trekt de registratie of erkenning van een inrichting voor één of meer activiteiten in wanneer: Artikel 16 Wijziging van de registratie of erkenning van inrichtingen Op verzoek wijzigt de bevoegde autoriteit de registratie of erkenning van een inrichting als de inrichting haar capaciteit heeft aangetoond om naast of in plaats van de activiteiten waarvoor zij oorspronkelijk is geregistreerd of erkend, andere activiteiten uit te oefenen . Artikel 17 Vrijstelling van bezoeken ter plaatse De lidstaten hoeven geen controles ter plaatse overeenkomstig artikel 13 uit te voeren bij diervoederbedrijven die uitsluitend een activiteit als wederverkoper uitoefenen zonder de producten in hun bedrijfsruimten ter beschikking te hebben. Bedoelde diervoederbedrijven verstrekken de bevoegde autoriteit een verklaring in een door de bevoegde autoriteit vastgestelde vorm dat de in de handel gebrachte diervoeders aan de voorwaarden van deze verordening voldoen . Artikel 18 Overgangsmaatregelen (1) Bedrijven en tussenpersonen die overeenkomstig Richtlijn 95/69/EG zijn erkend en/of geregistreerd, mogen hun activiteiten voortzetten, mits zij daarvan uiterlijk op de datum van toepassing van deze verordening kennisgeving doen aan de bevoegde autoriteit waaronder hun bedrijfsruimten ressorteren. 2. · Bedrijven en tussenpersonen die overeenkomstig Richtlijn 95/69/EG noch erkend , noch geregistreerd hoeven te zijn , maar overeenkomstig de onderhavige verordening wel geregistreerd moeten zijn , mogen hun activiteiten voortzetten, mits zij daartoe uiterlijk op de datum van toepassing van deze verordening bij de bevoegde autoriteit waaronder hun bedrijfsruimten ressorteren een verzoek om registratie of erkenning indienen. (3) Binnen twee jaar na de datum van toepassing van deze verordening verklaart de aanvrager in een door de bevoegde autoriteit vastgestelde vorm dat aan de voorwaarden van deze verordening wordt voldaan. (4) De bevoegde autoriteiten houden rekening met de reeds bestaande systemen voor gegevensverzameling en vragen de kennisgever of de verzoeker enkel die extra informatie te verstrekken waaruit blijkt dat aan de voorwaarden van deze verordening wordt voldaan. De bevoegde autoriteit kan met name een kennisgeving overeenkomstig artikel 6 van Verordening (EG) nr. .../2004 van het Europees Parlement en de Raad inzake levensmiddelenhygiëne als een aanvraag overeenkomstig lid 2 beschouwen. Artikel 19 Lijst van geregistreerde of erkende inrichtingen 1. De bevoegde autoriteit plaatst , voor elke activiteit , de inrichtingen die zij overeenkomstig artikel 9 heeft geregistreerd op een nationale lijst /nationale lijsten . 2. Inrichtingen die overeenkomstig artikel 13 door de bevoegde autoriteit zijn erkend, worden onder een individueel identificatienummer op een nationale lijst geplaatst. 3. De lidstaten houden de inschrijvingen van de inrichtingen op de in de leden 1 en 2 bedoelde lijst bij overeenkomstig de in de artikelen 14, 15 en 16 bedoelde besluiten tot opschorting, intrekking of wijziging van de registratie of erkenning. 4. De in lid 2 bedoelde lijst wordt opgesteld volgens het in hoofdstuk I van bijlage V gegeven model. 5. Het in lid 2 bedoelde erkenningsnummer heeft de in hoofdstuk II van bijlage V omschreven vorm. De Commissie verwerkt het deel van de lijsten van de lidstaten dat de in lid 2 bedoelde lijst van erkende inrichtingen behelst, tot een geconsolideerde lijst, die zij ter beschikking van het publiek stelt, zulks voor het eerst in november 2007 ; vervolgens wordt jaarlijks uiterlijk op 30 november een geconsolideerde lijst gepubliceerd waarin de in dat jaar aangebrachte wijzigingen zijn verwerkt . De lidstaten stellen de in lid 1 bedoelde lijsten van inrichtingen ter beschikking van het publiek. HOOFDSTUK III GIDSEN VOOR GOEDE PRAKTIJKEN Artikel 20 Opstelling, verspreiding en gebruik van de gidsen 1. De Commissie stimuleert de opstelling van communautaire gidsen voor goede praktijken in de diervoedersector en voor de toepassing van de HACCP-beginselen overeenkomstig artikel 22 . Voor zover nodig stimuleren de lidstaten de opstelling van nationale gidsen overeenkomstig artikel 21 . 2. De bevoegde autoriteiten stimuleren de verspreiding en het gebruik van de nationale en communautaire gidsen. 3. Exploitanten van diervoederbedrijven mogen die gidsen echter op vrijwillige basis gebruiken. Artikel 21 Nationale gidsen 1. Wanneer er nationale gidsen voor goede praktijen worden opgesteld , dient de diervoederbranche deze op te stellen en te verspreiden: 2. De lidstaten beoordelen de nationale gidsen om ervoor te zorgen dat: 3. De lidstaten zenden de Commissie de nationale gidsen toe . De Commissie creëert een systeem voor de registratie van die gidsen, dat zij bijhoudt en ter beschikking stelt van de lidstaten. Artikel 22 Communautaire gidsen 1. Voordat communautaire gidsen voor goede praktijken inzake hygiëne of de toepassing van de HACCP-beginselen worden opgesteld, raadpleegt de Commissie het in artikel 31, lid 1, bedoelde comité. Die raadpleging heeft ten doel na te gaan of de gidsen nodig zijn en, zo ja, de werkingssfeer ervan te bepalen. 2. Wanneer er communautaire gidsen worden uitgebracht, ziet de Commissie erop toe dat zij worden opgesteld en verspreid: 3. Communautaire gidsen worden opgesteld en verspreid met inachtneming van: 4. Het in artikel 31, lid 1, bedoelde comité beoordeelt het ontwerp van de communautaire gidsen om ervoor te zorgen dat: 5. De Commissie verzoekt het in artikel 31, lid 1, bedoelde comité om overeenkomstig dit artikel opgestelde gidsen regelmatig in samenwerking met de in lid 2 vermelde organen te herzien. Het doel van deze herziening is ervoor te zorgen dat de gidsen praktisch uitvoerbaar blijven en aansluiten op de technologische en wetenschappelijke ontwikkelingen. 6. De titels en referenties van de volgens dit artikel opgestelde communautaire gidsen worden bekendgemaakt in de C-reeks van het Publicatieblad van de Europese Unie. HOOFDSTUK IV IN- EN UITVOER Artikel 23 Invoer 1. Exploitanten van diervoederbedrijven die diervoeders uit derde landen invoeren, zorgen ervoor dat de invoer uitsluitend plaatsvindt indien: 2. Volgens de in artikel 31, lid 2, bedoelde procedure kan een model van een invoercertificaat worden vastgesteld. Artikel 24 Voorlopige maatregelen In afwijking van artikel 33 en totdat de in artikel 23 , lid 1, onder a) en b), bedoelde lijsten zijn opgesteld, blijft de toestemming voor invoer verleend onder de voorwaarden van artikel 6 van Richtlijn 98/51/EG. Artikel 25 Export Diervoeder, waaronder diervoeder voor dieren die niet voor menselijke consumptie zijn bestemd, dat in de Gemeenschap wordt geproduceerd en bestemd is om in derde landen te worden afgezet, moet voldoen aan de bepalingen van artikel 12 van Verordening (EG) nr. 178/2002. HOOFDSTUK V SLOTBEPALINGEN Artikel 26 Uitvoeringsbepalingen Volgens de in artikel 31, lid 2, bedoelde procedure kunnen uitvoeringsbepalingen worden vastgesteld. Artikel 27 Wijziging van de bijlagen I, II en III De bijlagen I, II en III kunnen gewijzigd of ingetrokken worden volgens de in artikel 31, lid 2, bedoelde procedure, teneinde rekening te houden met: Artikel 28 Afwijkingen van de bijlagen I, II en III Afwijkingen van het bepaalde in de bijlagen I, II en III kunnen om bijzondere redenen worden toegestaan volgens de in artikel 31, lid 2, bedoelde procedure, voorzover die afwijkingen geen nadelige gevolgen hebben voor het verwezenlijken van de doelstellingen van deze verordening . Artikel 29 Systeem voor snelle waarschuwing Wanneer een diervoeder, met inbegrip van diervoeder voor dieren die niet voor menselijke consumptie zijn bestemd, een ernstig risico vormt voor de gezondheid van mens of dier of voor het milieu zijn de bepalingen van artikel 50 van Verordening (EG) nr. 178/2002 mutatis mutandis van toepassing. Artikel 30 Sancties De lidstaten stellen de regels vast voor de sancties die van toepassing zijn op inbreuken op de bepalingen van deze verordening en nemen alle nodige maatregelen om te bereiken dat zij worden toegepast. De sancties moeten doeltreffend, evenredig en afschrikkend zijn. De lidstaten stellen de Commissie uiterlijk …. (15) van deze bepalingen in kennis en delen haar onverwijld alle latere wijzigingen van die bepalingen mee. Artikel 31 Procedure van het Permanent Comité 1. De Commissie wordt bijgestaan door het bij Verordening (EG) nr. 178/2002 ingestelde Permanent Comité voor de voedselketen en de diergezondheid (hierna "het comité" genoemd). 2. Wanneer naar dit lid wordt verwezen, zijn de artikelen 5 en 7 van Besluit 1999/468/EG van toepassing, met inachtneming van het bepaalde in artikel 8 van dat besluit. De in artikel 5, lid 6, van Besluit 1999/468/EG bedoelde termijn wordt vastgesteld op drie maanden. 3. Het comité stelt zijn reglement van orde vast. Artikel 32 Raadpleging van de Europese Autoriteit voor voedselveiligheid De Commissie raadpleegt de Europese Autoriteit voor voedselveiligheid over alle aangelegenheden die binnen de werkingssfeer van deze verordening vallen en gevolgen van betekenis voor de volksgezondheid kunnen hebben, en met name voordat zij criteria of doelen vaststelt overeenkomstig artikel 5, lid 3. Artikel 33 Intrekking De Richtlijnen 95/69/EG en 98/51/EG worden met ingang van de datum van toepassing van deze verordening ingetrokken, onverminderd de verplichtingen van de lidstaten wat de termijnen voor omzetting betreft. Artikel 34 Inwerkingtreding Deze verordening treedt in werking op de dag van haar bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese Unie. Zij is van toepassing vanaf de datum van toepassing van Verordening (EG) nr. .../2004 van het Europees Parlement en de Raad van ... inzake levensmiddelenhygiëne (16) Deze verordening is verbindend in al haar onderdelen en is rechtstreeks toepasselijk in elke lidstaat. Gedaan te ……, Voor het Europees Parlement Voor de Raad De Voorzitter De Voorzitter BIJLAGE I DEEL I Voorschriften voor diervoederbedrijven in het stadium van de primaire productie van diervoeders , als bedoeld in artikel 5, lid 1 1. Exploitanten van diervoederbedrijven die voor primaire productie van diervoeders verantwoordelijk zijn, zorgen ervoor dat de werkzaamheden zodanig worden beheerd en uitgevoerd dat gevaren die de voederveiligheid in het gedrang kunnen brengen , voorkomen, geëlimineerd of tot een minimum beperkt worden. 2. Exploitanten van diervoederbedrijven zorgen er voorzover mogelijk voor dat de onder hun verantwoordelijkheid geproduceerde, bereide, gereinigde, verpakte, opgeslagen en vervoerde primaire producten tegen verontreiniging en bederf worden beschermd. 3. Exploitanten van diervoederbedrijven voldoen aan de in de leden 1 en 2 omschreven verplichtingen door naleving van de toepasselijke communautaire en nationale wettelijke bepalingen betreffende het onder controle houden van gevaren, met inbegrip van: 4. In voorkomend geval nemen exploitanten van diervoederbedrijven passende maatregelen om met name : Bijhouden van registers 1. Exploitanten van diervoederbedrijven houden registers bij inzake maatregelen ter beheersing van gevaren en bewaren die registers, zulks op passende wijze en gedurende een passende termijn die afgestemd is op de aard en de omvang van het diervoederbedrijf. Zij stellen relevante informatie in deze registers op verzoek ter beschikking van de bevoegde autoriteit. 2. Exploitanten van diervoederbedrijven houden in het bijzonder registers bij over: 3. Andere personen zoals dierenartsen, agronomen en landbouwtechnici mogen de exploitanten van diervoederbedrijven bijstaan bij het bijhouden van registers die relevant zijn voor de activiteiten die zij op het landbouwbedrijf hebben verricht. DEEL II Aanbevelingen voor gidsen voor goede praktijken 1. Wanneer er nationale en communautaire gidsen als bedoeld in de artikelen 20 tot en met 22 worden opgesteld, moeten die richtsnoeren bevatten voor goede praktijken met het oog op het onder controle houden van gevaren voor de primaire productie van diervoeders . 2. De gidsen voor goede praktijken bevatten passende informatie over gevaren tijdens de primaire productie van diervoeders , en over de maatregelen om gevaren onder controle te houden, met inbegrip van de maatregelen die vervat zijn in communautaire en nationale wetgeving, of nationale en communautaire programma's, zoals: BIJLAGE II Voorschriften voor diervoederbedrijven in een ander stadium dan de primaire productie, als bedoeld in artikel 5, lid 1 Bedrijfsruimten en uitrusting 1. Ruimten voor de verwerking en de opslag van diervoeders, uitrusting, recipiënten, kisten, voertuigen en de onmiddellijke omgeving daarvan moeten schoon zijn en er moeten doeltreffende programma's voor de bestrijding van schadelijke organismen worden toegepast. 2. De indeling, het ontwerp, de constructie, de ligging en de afmetingen van de bedrijfsruimten en uitrusting moeten zodanig zijn dat: 3. Bedrijfsruimten en apparatuur die bestemd zijn om te worden gebruikt voor het mengen en/of produceren moeten adequaat en regelmatig worden gecontroleerd volgens door de fabrikant voor de producten schriftelijk vastgelegde procedures. a) Alle weeg- en meetapparatuur die bij de productie van diervoeders wordt gebruikt, moet afgestemd zijn op de te bepalen gewichten of volumes en de nauwkeurigheid ervan moet regelmatig worden nagegaan. b) Alle mengapparatuur die voor de productie van diervoeders wordt gebruikt, moet afgestemd zijn op de te mengen gewichten of volumes en geschikt zijn om homogene mengsels en verdunningen te verkrijgen. De exploitanten moeten de doeltreffendheid van de mengapparatuur met betrekking tot de homogeniteit aantonen. 4. De bedrijfsruimten moeten voldoende door daglicht en/of kunstlicht worden verlicht. 5. Afvoervoorzieningen moeten geschikt zijn voor het beoogde doel; zij moeten zo ontworpen en geconstrueerd zijn dat elk risico van verontreiniging van de diervoeders wordt voorkomen. 6. Het voor de productie van diervoeders gebruikte water moet van passende kwaliteit voor dieren zijn; de waterleidingen moeten van inert materiaal zijn. 7. Rioolwater, afvalwater en regenwater wordt op zodanige wijze verwijderd dat de uitrusting en de veiligheid en kwaliteit van het diervoeder niet worden aangetast. Bederf en stof moeten onder controle gehouden worden om het binnendringen van schadelijke organismen te voorkomen. 8. Ramen en andere openingen moeten zo nodig worden beschermd tegen het binnendringen van ongedierte . Deuren moeten goed sluiten en bescherming bieden tegen het binnendringen van ongedierte als zij gesloten zijn. 9. Plafonds en voorzieningen aan het plafond moeten zo zijn ontworpen, geconstrueerd en afgewerkt dat zich geen vuil kan ophopen en dat condens, ongewenste schimmelvorming en het loskomen van deeltjes waardoor de veiligheid en kwaliteit van de diervoeders kan worden aangetast, worden beperkt. Personeel Diervoederbedrijven moeten over voldoende personeel beschikken met de bevoegdheden en kwalificaties die vereist zijn voor de vervaardiging van de betrokken producten. Er moet een organigram worden opgesteld met een beschrijving van de kwalificaties (bv. diploma's, beroepservaring) en verantwoordelijkheden van het leidinggevend personeel, dat ter beschikking moet worden gesteld van de bevoegde autoriteiten die belast zijn met de controle. Het volledige personeel moet duidelijk schriftelijk worden ingelicht over zijn taken, verantwoordelijkheden en bevoegdheden, met name bij wijzigingen, om de gewenste productkwaliteit te verkrijgen. Productie 1. De productieafdeling moet worden geleid door een persoon die de nodige kwalificaties bezit. 2. Exploitanten van diervoederbedrijven moeten zich ervan verzekeren dat de productiewerkzaamheden uitgevoerd worden volgens schriftelijk vastgelegde instructies en procedures om de kritische punten van het productieproces te bepalen, te valideren en onder controle te houden. 3. Er moeten technische of organisatorische maatregelen worden genomen om kruisverontreiniging en fouten te voorkomen of in voorkomend geval zo klein mogelijk te houden. Er moeten voldoende passende middelen beschikbaar zijn om de controles tijdens het productieproces te verrichten. 4. Op de aanwezigheid van voor de gezondheid van mens of dier verboden voeders , ongewenste stoffen en andere verontreinigingen moet worden toegezien, en er moeten adequate beheersingsstrategieën voorhanden zijn om het risico zo gering mogelijk te maken. 5. Afval en materiaal dat niet geschikt is als diervoeder, moet afgezonderd en geïdentificeerd worden. Indien in dergelijk materiaal gevaarlijke concentraties van geneesmiddelen voor diergeneeskundig gebruik, verontreinigingen of andere gevaren aanwezig zijn, moet het op adequate wijze worden verwijderd en mag het niet als diervoeder worden gebruikt. 6. Exploitanten van diervoederbedrijven nemen passende maatregelen om te waarborgen dat de geproduceerde producten effectief kunnen worden getraceerd. Kwaliteitsbewaking 1. Een persoon die de nodige kwalificaties bezit, moet met de kwaliteitsbewaking worden belast. In voorkomend geval moet een persoon die de nodige kwalificaties bezit, met de kwaliteitsbewaking worden belast. 2. Diervoederbedrijven moeten in het kader van een kwaliteitsbewakingssysteem kunnen beschikken over een laboratorium met voldoende personeel en materieel. 3. Er moet een kwaliteitsbewakingsplan op schrift gesteld en uitgevoerd worden dat met name de controle van de kritische punten in het productieproces omvat, alsmede de procedures voor en de frequentie van de monsternemingen, de analysemethoden en de frequentie van de analyses, de naleving van de specificaties – en de bestemming, in geval van niet-naleving van de specificaties –, en dat geldt voor de verwerkte materialen tot en met de eindproducten. 4. De producenten moeten bijhouden welke grondstoffen in het eindproduct zijn gebruikt, om de traceerbaarheid te waarborgen. Deze gegevens moeten toegankelijk zijn voor de bevoegde autoriteiten gedurende een periode die is afgestemd op het gebruik waarvoor de producten in de handel worden gebracht. Bovendien moeten, met het oog op de traceerbaarheid, volgens een vooraf door de fabrikant vastgestelde procedure, van de ingrediënten en van iedere partij producten die geproduceerd en in de handel worden gebracht, of van ieder afzonderlijk productiegedeelte (in geval van continuproductie), voldoende monsters genomen en bewaard worden (bij productie uitsluitend bestemd voor de eigen behoeften van de producent: regelmatig) . Deze monsters moeten zodanig verzegeld en van etiketten voorzien worden dat zij gemakkelijk geïdentificeerd kunnen worden. Zij moeten zodanig worden bewaard dat verandering van de samenstelling of aantasting van het monster uitgesloten is. Zij moeten ter beschikking van de bevoegde autoriteiten worden gehouden gedurende een periode die is afgestemd op het gebruik waarvoor de diervoeders in de handel worden gebracht. In het geval van diervoeder voor dieren die niet voor menselijke consumptie bestemd zijn, moet de producent van het diervoeder alleen monsters van van het eindproduct bewaren. Opslag en vervoer 1. Verwerkte diervoeders worden gescheiden gehouden van onverwerkte voedermiddelen en toevoegingsmiddelen om kruisverontreiniging van het verwerkte diervoeder te vermijden; het gebruikte verpakkingsmateriaal moet deugdelijk zijn. 2. Diervoeders worden in geschikte recipiënten opgeslagen en vervoerd. Zij worden opgeslagen in ruimten die ontworpen en ingericht zijn en onderhouden worden met het oog op goede opslagomstandigheden en die uitsluitend toegankelijk zijn voor personen die daarvoor toestemming van de exploitant van het diervoederbedrijf hebben. 3. Diervoeders worden zo opgeslagen en vervoerd dat zij gemakkelijk kunnen worden geïdentificeerd en dat verwarring of kruisverontreiniging wordt vermeden en bederf wordt voorkomen. 4. De voor vervoer, opslag, intern transport, hantering en weging gebruikte recipiënten en apparatuur moet schoon zijn. Er moeten reinigingsprogramma's worden ingevoerd; de sporen van reinigings- en ontsmettingsmiddelen moeten zo klein mogelijk gehouden worden. 5. Bederf moet zo veel mogelijk worden voorkomen en onder controle gehouden worden om het binnendringen van schadelijke organismen te voorkomen. 6. In voorkomend geval moet de temperatuur zo laag mogelijk gehouden worden om condens en bederf te voorkomen. Documentatie 1. Alle exploitanten van diervoederbedrijven, ook als zij uitsluitend een activiteit als wederverkoper uitoefenen zonder ooit het product in hun bedrijfsruimten ter beschikking te hebben, houden een register bij met relevante gegevens betreffende inkoop, productie en verkoop, aan de hand waarvan het diervoeder van de ontvangst en aflevering inclusief uitvoer tot de eindbestemming doeltreffend kan worden getraceerd. 2. Exploitanten van diervoederbedrijven, behalve als zij uitsluitend een activiteit van wederverkoper uitoefenen zonder ooit het product in hun bedrijfsruimten ter beschikking te houden, houden een register bij met de volgende documentatie: a) Documentatie inzake het productieproces en de controles Diervoederbedrijven dienen te beschikken over een documentatiesysteem voor de omschrijving en ondervanging van de kritische punten van het productieproces en voor de opstelling en uitvoering van een kwaliteitsbewakingsplan. Zij dienen de resultaten van de controles te bewaren. Al deze documenten moeten bewaard worden om de productiehistorie van iedere in het verkeer gebrachte partij producten te kunnen traceren en in geval van klachten de verantwoordelijkheden te kunnen vaststellen. b) Documentatie inzake de traceerbaarheid, met name : i) Toevoegingsmiddelen: ii) In Richtlijn 82/471/EEG bedoelde producten: iii) Voormengsels: iv) Mengvoeders/voedermiddelen: Klachten en terugroepen van producten 1. Exploitanten van diervoederbedrijven zetten een systeem op voor registratie en behandeling van klachten. 2. Zij moeten, indien dat nodig blijkt, een systeem invoeren voor het snel terugroepen van producten die zich in het afzetcircuit bevinden. Zij dienen via schriftelijke procedures de bestemming van de teruggeroepen producten te omschrijven, en voordat deze eventueel opnieuw in het verkeer worden gebracht, moeten zij opnieuw via een kwaliteitsbeheersingsprocedure beoordeeld worden. BIJLAGE III Goede praktijken voor het voederen van dieren Beweiding De beweiding van weiden en akkerland wordt zodanig beheerd dat verontreiniging van levensmiddelen van dierlijke oorsprong door fysische, biologische of chemische gevaren tot een minimum wordt beperkt. Indien van toepassing, wordt er een voldoende rustperiode in acht genomen alvorens vee op weiden, akkers en oogstrestanten en tussen beweidingsperioden te laten grazen om biologische kruisverontreiniging door mest - waar dit een probleem kan zijn - tot een minimum te beperken en ervoor te zorgen dat de wachttijden voor landbouwchemicaliën in acht worden genomen. Voorschriften voor stallen en voederapparatuur De productie-eenheid is zo ontworpen dat zij adequaat kan worden gereinigd. De productie-eenheid en de voederapparatuur worden regelmatig grondig gereinigd om te voorkomen dat er gevaren ontstaan. Voor reiniging en sanering van de productie-eenheden gebruikte chemicaliën worden volgens de gebruiksaanwijzing gebruikt en gescheiden van het diervoeder en de voederplaatsen opgeslagen. Er is een systeem voor ongediertebestrijding om de toegang van schadelijke organismen tot de productie-eenheid onder controle te houden teneinde de kans op verontreiniging van het voeder, het strooisel of de diereenheden zo klein mogelijk te maken. De gebouwen en de voederapparatuur worden schoongehouden . Er zijn systemen aanwezig om mest, afval en andere mogelijke bronnen van verontreiniging van het diervoeder op gezette tijden te verwijderen. Het in de productie-eenheid gebruikte diervoeder en strooisel wordt vaak ververst en mag niet beschimmelen. Voedering 1. Opslag Diervoeder wordt gescheiden van chemische stoffen en andere voor diervoeder verboden producten opgeslagen. De opslagruimten en recipiënten zijn schoon en droog en , in voorkomend geval, worden er passende maatregelen ter bestrijding van schadelijke organismen genomen . De opslagruimten en -recipiënten worden op gezette tijden gereinigd om onnodige kruisverontreiniging te voorkomen. Zaad wordt correct opgeslagen, op zodanige wijze dat er geen dieren bij kunnen komen. Gemedicineerde en niet-gemedicineerde diervoeders , bestemd voor verschillende diersoorten of -categorieën, worden op zodanige wijze opgeslagen dat het risico van vervoedering aan dieren waarvoor zij niet zijn bestemd, wordt beperkt . 2. Distributie Het voederdistributiesysteem op het bedrijf is zodanig dat het juiste voeder op de juiste bestemming komt. Bij de distributie en voedering wordt het diervoeder zodanig gehanteerd dat er geen verontreiniging optreedt door verontreinigde opslagruimten en apparatuur. Niet-gemedicineerde diervoeders worden gescheiden van gemedicineerde diervoeders gehanteerd om verontreiniging te voorkomen. Voertuigen en apparatuur die op het bedrijf ten behoeve van het voederen worden gebruikt, worden op gezette tijden gereinigd, met name wanneer zij worden gebruikt voor het afleveren en distribueren van gemedicineerde diervoeders. Voeder en water Drinkwater en water voor aquacultuur is van een passende kwaliteit voor de dieren. Indien er reden tot bezorgdheid over verontreiniging van dieren of dierlijke producten door water is, worden er maatregelen genomen om de gevaren te evalueren en tot een minimum te beperken. Voeder- en drinkinstallaties worden zodanig ontworpen, gebouwd en geplaatst dat het gevaar van verontreiniging van voeder en water tot een minimum wordt beperkt. Drinkinstallaties worden , voorzover mogelijk, op gezette tijden gereinigd en onderhouden. Personeel De persoon die verantwoordelijk is voor het voederen en behandelen van dieren beschikt over de nodige vaardigheden, kennis en bekwaamheid . BIJLAGE IV HOOFDSTUK 1 Op grond van Verordening (EG) nr. 1831/2003 toegestane toevoegingsmiddelen: In Richtlijn 82/471/EEG bedoelde producten HOOFDSTUK 2 Op grond van Verordening (EG) nr. 1831/2003 toegestane toevoegingsmiddelen: HOOFDSTUK 3 Op grond van Verordening (EG) nr. 1831/2003 toegestane toevoegingsmiddelen: BIJLAGE V HOOFDSTUK I LIJST VAN ERKENDE DIERVOEDERBEDRIJVEN 1 2 3 4 5 Erkenningsnummer Activiteit Naam of firmanaam (17) Adres (18) Opmerkingen HOOFDSTUK II Het erkenningsnummer heeft de volgende structuur: (Medebeslissingsprocedure: eerste lezing) Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2003) 689 ) (1) , – gelet op artikel 251, lid 2 en artikel 95 van het EG-Verdrag, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C5-0549/2003), – gelet op artikel 67 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbeleid en het advies van de Commissie industrie, externe handel, onderzoek en energie ( A5-0147/2004 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan het Commissievoorstel, als geamendeerd door het Parlement; 2. verzoekt om hernieuwde voorlegging indien de Commissie voornemens is ingrijpende wijzigingen in dit voorstel aan te brengen of dit door een nieuwe tekst te vervangen; 3. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Standpunt van het Europees Parlement in eerste lezing vastgesteld op 31 maart 2004 met het oog op de aanneming van Verordening (EG) nr. …/2004 van het Europees Parlement en de Raad inzake materialen en voorwerpen bestemd om met levensmiddelen in aanraking te komen HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, en met name op artikel 95, Gezien het voorstel van de Commissie (2) , Gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité (3) , Handelend volgens de procedure van artikel 251 van het Verdrag (4) , Overwegende hetgeen volgt: (1) Richtlijn 89/109/EEG van de Raad van 21 december 1988 betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der lidstaten inzake materialen en voorwerpen bestemd om met levensmiddelen in aanraking te komen (5) , ter vervanging van Richtlijn 76/893/EEG, legt de algemene beginselen vast met het oog op het opheffen van de verschillen tussen de wetgevingen van de lidstaten betreffende voornoemde materialen en voorwerpen en biedt de mogelijkheid uitvoeringsrichtlijnen betreffende specifieke groepen materialen en voorwerpen aan te nemen (bijzondere richtlijnen). Deze aanpak is geslaagd en dient te worden voortgezet. (2) De in het kader van Richtlijn 89/109/EEG aangenomen bijzondere richtlijnen bevatten over het algemeen bepalingen die weinig ruimte laten voor de uitoefening van discretionaire bevoegdheid door de lidstaten bij de omzetting in hun nationale recht en zijn bovendien vaak gewijzigd als gevolg van de noodzaak deze richtlijnen snel aan te passen aan de technologische vooruitgang. Daarom zou het mogelijk moeten zijn dat deze maatregelen in de vorm van verordeningen of beschikkingen worden genomen. Tegelijkertijd is het gewenst een aantal extra onderwerpen op te nemen. Richtlijn 89/109/EEG dient derhalve te worden vervangen. (3) Het beginsel dat ten grondslag ligt aan deze verordening behoort te zijn dat alle materialen en voorwerpen die bestemd zijn om direct of indirect met levensmiddelen in aanraking te komen, voldoende inert moeten zijn om aan de levensmiddelen geen bestanddelen af te geven in hoeveelheden die voor de gezondheid van de mens gevaar kunnen opleveren, of die tot een onaanvaardbare wijziging in de samenstelling van de levensmiddelen dan wel een aantasting van de organoleptische eigenschappen ervan, kunnen leiden. (4) Nieuwe soorten materialen en voorwerpen die zijn bedoeld om de toestand van de levensmiddelen actief te handhaven of te verbeteren ("actieve materialen en voorwerpen in contact met levensmiddelen") zijn in tegenstelling tot traditionele materialen en voorwerpen bestemd om met levensmiddelen in aanraking te komen, opzettelijk niet inert. Andere soorten nieuwe materialen en voorwerpen zijn bedoeld om de toestand van de levensmiddelen te controleren ("intelligente materialen en voorwerpen in contact met levensmiddelen"). Beide soorten materialen en voorwerpen kunnen in aanraking worden gebracht met levensmiddelen. Daarom is het ter wille van de duidelijkheid en rechtszekerheid noodzakelijk actieve en intelligente materialen en voorwerpen in contact met levensmiddelen in het toepassingsgebied van deze verordening op te nemen en de voornaamste verplichtingen betreffende het gebruik ervan vast te leggen. Verdere verplichtingen moeten worden vermeld in bijzondere maatregelen om positieve lijsten met goedgekeurde stoffen en/of materialen en voorwerpen op te nemen, welke onverwijld dienen te worden goedgekeurd. (5) Actieve materialen en voorwerpen in contact met levensmiddelen zijn zo ontworpen dat zij doelbewust "actieve" bestanddelen bevatten die bedoeld zijn om aan de levensmiddelen te worden afgegeven of daaruit stoffen te absorberen. Zij dienen te worden onderscheiden van materialen en bestanddelen die traditioneel worden gebruikt om hun natuurlijke ingrediënten tijdens de vervaardiging aan specifieke soorten levensmiddelen af te geven, zoals houten vaten. (6) Actieve materialen en voorwerpen in contact met levensmiddelen mogen de samenstelling of de organoleptische eigenschappen van de levensmiddelen veranderen, mits deze veranderingen stroken met de communautaire voorschriften inzake levenmiddelen, zoals de voorschriften van Richtlijn 89/107/EEG van de Raad van 21 december 1988 betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der lidstaten inzake levensmiddelenadditieven die in voor menselijk voeding bestemde waren mogen worden gebruikt (6) . Met name stoffen, zoals levensmiddelenadditieven die doelbewust in bepaalde actieve materialen en voorwerpen in contact met levensmiddelen zijn opgenomen om aan verpakte levensmiddelen of de omgeving daarvan te worden afgegeven, dienen te worden toegelaten krachtens de desbetreffende communautaire voorschriften die op levensmiddelen van toepassing zijn en dienen tevens onder andere regels te vallen, die in een bijzondere maatregel worden vastgelegd. Bovendien dient een adequate etikettering of informatie ertoe bij te dragen dat de gebruikers de actieve materialen en voorwerpen op veilige en juiste wijze gebruiken overeenkomstig de levensmiddelenwetgeving, met inbegrip van de voorschriften inzake de etikettering van levensmiddelen. (7) Actieve en intelligente materialen in contact met levensmiddelen en voorwerpen in contact met levensmiddelen mogen de samenstelling of de organoleptische eigenschappen van de levensmiddelen niet veranderen en geen informatie over de toestand van de levensmiddelen geven die de gebruikers kan misleiden. Actieve materialen in contact met levensmiddelen mogen bijvoorbeeld geen stoffen afgeven of absorberen, zoals aldehyden of amines, om beginnend bederf van de levensmiddelen te maskeren. Dergelijke veranderingen waardoor tekenen van bederf kunnen worden gemanipuleerd, kunnen de gebruiker misleiden en mogen derhalve niet worden toegestaan. Evenzo kunnen actieve materialen in contact met levensmiddelen die kleurveranderingen in de levensmiddelen teweegbrengen waardoor verkeerde informatie over de toestand van de levensmiddelen wordt gegeven, de gebruiker misleiden en zij mogen derhalve evenmin worden toegestaan. (8) Alle materialen en voorwerpen bestemd om met levensmiddelen in contact te komen die in het handelsverkeer worden gebracht, dienen aan de eisen van deze verordening te voldoen. Niettemin dienen materialen en voorwerpen die worden geleverd als antiquiteit, niet onder deze verordening te vallen , aangezien zij in beperkte hoeveelheden beschikbaar zijn en hun contact met levensmiddelen derhalve beperkt is. (9) Bedekkings- of omhullingsmaterialen die één geheel vormen met de levensmiddelen en die mogelijk samen met die levensmiddelen worden geconsumeerd, dienen niet binnen het toepassingsgebied van deze verordening te vallen. Anderzijds dient deze verordening van toepassing te zijn op bedekkings- of omhullingsmaterialen die kaaskorsten, vleeswaren of fruit omhullen, maar die geen deel van levensmiddelen uitmaken en niet bestemd zijn om samen met die levensmiddelen te worden geconsumeerd. . (10) Het is noodzakelijk diverse soorten beperkingen en voorwaarden voor het gebruik van de onder deze verordening vallende materialen en voorwerpen en de bij de vervaardiging ervan gebruikte stoffen vast te leggen. Het is wenselijk deze beperkingen en voorwaarden in bijzondere maatregelen vast te leggen, met inachtneming van de aan elke groep materialen en voorwerpen eigen technologische kenmerken. (11) Krachtens Verordening (EG) nr. 178/2002 van het Europees Parlement en de Raad van 28 januari 2002 tot vaststelling van de algemene beginselen en voorschriften van de levensmiddelenwetgeving, tot oprichting van een Europese Autoriteit voor voedselveiligheid en tot vaststelling van procedures voor voedselveiligheidsaangelegenheden (7) dient de Europese Autoriteit voor voedselveiligheid ("Autoriteit") te worden geraadpleegd alvorens in het kader van bijzondere maatregelen bepalingen die van invloed kunnen zijn op de volksgezondheid worden vastgesteld. (12) Indien bijzondere maatregelen een lijst omvatten van stoffen waarvan het gebruik binnen de Gemeenschap is toegestaan bij de vervaardiging van materialen en voorwerpen bestemd om met levensmiddelen in aanraking te komen, moeten deze stoffen voorafgaande aan de toelating ervan een veiligheidbeoordeling ondergaan. De veiligheidbeoordeling en de toelating van deze stoffen dienen te geschieden onverminderd de desbetreffende bepalingen van de communautaire wetgeving inzake de registratie, beoordeling, toelating en beperking van chemische stoffen. (13) Verschillen tussen nationale wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen inzake de veiligheidsbeoordeling en toelating van stoffen die gebruikt worden bij de vervaardiging van materialen en voorwerpen bestemd om met levensmiddelen in aanraking te komen, kunnen een belemmering vormen voor het vrije verkeer van deze materialen en voorwerpen en daardoor de concurrentie vervalsen. Daarom moet hiervoor een vergunningsprocedure op communautair niveau worden ingevoerd. De Autoriteit dient dergelijke veiligheidsbeoordelingen te verrichten, zodat een geharmoniseerde beoordeling van deze stoffen gewaarborgd kan worden. (14) De veiligheidsbeoordeling van stoffen dient te worden gevolgd door een risicomanagementbeslissing over de opname van het product op de communautaire lijst van toegelaten stoffen. (15) Het is zaak om in de mogelijkheid van een administratieve herziening van bijzondere besluiten of lacunes door de Autoriteit uit hoofde van deze verordening te voorzien. Deze herziening laat de rol van de Autoriteit als een onafhankelijk wetenschappelijk referentiepunt bij de risicobeoordeling onverlet. (16) Etikettering draagt ertoe bij dat de gebruikers de materialen en voorwerpen op de juiste wijze gebruiken. De wijze waarop deze etikettering geschiedt, kan – naar gelang van de gebruiker – verschillen. (17) Bij Richtlijn 80/590/EEG van de Commissie van 9 juni 1980 (8) werd een symbool ingevoerd waarvan materialen en voorwerpen bestemd om met levensmiddelen in aanraking te komen, kunnen worden voorzien. Duidelijkheidshalve dient dit symbool in deze verordening te worden opgenomen. (18) De traceerbaarheid van materialen en voorwerpen bestemd om met levensmiddelen in aanraking te komen, dient in alle stadia te worden gegarandeerd ten einde de controle, de terugname van gebrekkige producten, de informatie aan de consumenten en de toewijzing van aansprakelijkheid te vergemakkelijken. Exploitanten dienen ten minste in staat te zijn de bedrijven te traceren waaraan en waardoor de materialen en voorwerpen zijn geleverd. (19) Wanneer wordt gecontroleerd of de materialen en voorwerpen aan deze verordening voldoen, is het zaak rekening te houden met de bijzondere behoeften van ontwikkelingslanden, en met name van de minst ontwikkelde landen. De Commissie is krachtens de Verordening (EG) nr. …/2004 van het Europees Parlement en de Raad van … [inzake officiële controles op de naleving van de wetgeving inzake diervoeders en levensmiddelen en de voorschriften inzake diergezondheid en dierwelzijn] (9) ertoe gehouden om de ontwikkelingslanden te steunen ten aanzien van de voedselveiligheid, met inbegrip van de veiligheid van de materialen en voorwerpen in contact met levensmiddelen. Derhalve zijn in die verordening bijzondere voorschriften vastgelegd, die tevens op materialen en voorwerpen in contact met levensmiddelen van toepassing zouden moeten zijn. (20) Het is noodzakelijk procedures vast te leggen voor de vaststelling van vrijwaringsmaatregelen voor omstandigheden waarin het aannemelijk is dat een materiaal of voorwerp een ernstig gevaar voor de gezondheid van de mens kan opleveren. (21) Verordening (EG) nr. 1049/2001 van het Europees Parlement en de Raad van 30 mei 2001 inzake de toegang van het publiek tot documenten van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie (10) is van toepassing op documenten die in het bezit van de Autoriteit zijn. (22) Het is opportuun de investering van vernieuwers in het verzamelen van de informatie en gegevens ter ondersteuning van een aanvraag in het kader van deze verordening te beschermen. Om te vermijden dat studies en met name dierproeven nodeloos worden herhaald, dient het gezamenlijk gebruik van gegevens evenwel te worden toegestaan, mits de belanghebbenden daartoe een overeenkomst hebben gesloten. (23) De aanwijzing van communautaire en nationale referentielaboratoria dient bij te dragen tot een hoge kwaliteit en uniformiteit van de analyseresultaten. Deze doelstelling zal worden verwezenlijkt in het kader van Verordening (EG) nr. …/2004 inzake officiële controles op de naleving van de wetgeving inzake diervoeders en levensmiddelen en de voorschriften inzake diergezondheid en dierwelzijn. (24) Het gebruik van gerecycleerde materialen en voorwerpen dient vanuit milieuoverwegingen in de Gemeenschap te worden bevorderd, mits stringente verplichtingen worden vastgelegd om de voedselveiligheid en de consumentenbescherming te waarborgen. Bij het vastleggen van dergelijke verplichtingen dient tevens rekening te worden gehouden met de technologische kenmerken van de verschillende groepen materialen en voorwerpen zoals opgenomen in bijlage I. Voorrang dient te worden verleend aan de harmonisatie van de regels inzake gerecycleerde plastic materialen en voorwerpen, aangezien het gebruik hiervan toeneemt, en nationale wetten en voorschriften ontbreken of uiteenlopen. Derhalve dient onverwijld het ontwerp van een bijzondere maatregel inzake gerecycleerd plastic aan het publiek beschikbaar te worden gesteld, teneinde de juridische situatie in de Gemeenschap te verduidelijken. (25) De voor de uitvoering van deze verordening vereiste maatregelen en de wijzigingen van de bijlagen I en II dienen te worden vastgesteld overeenkomstig Besluit 1999/468/EG van de Raad van 28 juni 1999 tot vaststelling van de voorwaarden voor de uitoefening van de aan de Commissie verleende uitvoeringsbevoegdheden (11) . (26) De lidstaten dienen de sancties vast te stellen die van toepassing zijn op schendingen van de bepalingen van deze verordening. en de toepassing van die sancties te waarborgen. Die sancties moeten doeltreffend, evenredig en afschrikkend zijn. (27) Het is nodig ervoor te zorgen dat exploitanten van een bedrijf voldoende tijd hebben om zich aan een aantal in deze verordening vastgelegde verplichtingen aan te passen. (28) Daar de doelstellingen van deze verordening niet voldoende door de lidstaten kunnen worden verwezenlijkt wegens de verschillen tussen de nationale wetgevingen en bepalingen en derhalve beter door de Gemeenschap kunnen worden verwezenlijkt, kan de Gemeenschap, overeenkomstig het in artikel 5 van het Verdrag neergelegde subsidiariteitsbeginsel, maatregelen nemen. Overeenkomstig het in hetzelfde artikel neergelegde evenredigheidsbeginsel beperkt deze verordening zich tot hetgeen noodzakelijk is om deze doelstellingen te verwezenlijken. (29) De Richtlijnen 80/590/EEG en 89/109/EEG dienen derhalve te worden ingetrokken, HEBBEN DE VOLGENDE VERORDENING VASTGESTELD: Artikel 1 Doel en toepassingsgebied 1. Deze verordening heeft tot doel de goede werking van de interne markt ten aanzien van het op de markt brengen in de Gemeenschap van materialen en voorwerpen bestemd om direct of indirect met levensmiddelen in aanraking te komen te waarborgen en tevens de grondslag te verschaffen voor de verwezenlijking van een hoog niveau van bescherming van de gezondheid van de mens en de belangen van de consument. 2. Deze verordening is van toepassing op materialen en voorwerpen, met inbegrip van actieve en intelligente materialen en voorwerpen in contact met levensmiddelen, (hierna "materialen en voorwerpen" genoemd) die in hun afgewerkte staat: 3. Deze verordening is niet van toepassing op: Artikel 2 Definities Voor de toepassing van deze verordening gelden de definities van Richtlijn (EG) nr. 178/2002, met uitzondering van de definities van traceerbaarheid en op de markt brengen. Voorts wordt verstaan onder: Artikel 3 Algemene eisen 1. De materialen en voorwerpen , met inbegrip van de actieve en intelligente materialen en voorwerpen, dienen overeenkomstig goede fabricagemethoden te worden vervaardigd, zodat zij bij normaal of te verwachten gebruik geen bestanddelen afgeven aan levensmiddelen in hoeveelheden die: 2. De etikettering, reclame en presentatie van een materiaal of voorwerp mag de consumenten niet misleiden . Artikel 4 Bijzondere eisen ten aanzien van actieve en intelligente materialen en voorwerpen 1. Met betrekking tot de toepassing van artikel 3, lid 1, b) en c) mogen actieve materialen en voorwerpen tot veranderingen in de samenstelling of de organoleptische eigenschappen van de levensmiddelen leiden, op voorwaarde dat deze veranderingen voldoen aan de communautaire bepalingen die van toepassing zijn op levensmiddelen, zoals de bepalingen van Richtlijn 89/107/EEG betreffende levensmiddelenadditieven en de uitvoeringsmaatregelen hiervoor, of , als er geen communautaire bepalingen bestaan, aan de nationale bepalingen die van toepassing zijn op levensmiddelen. 2. In afwachting van de goedkeuring van aanvullende regels in het kader van een specifieke maatregel betreffende actieve en intelligente materialen en voorwerpen, worden stoffen die doelbewust in actieve materialen en voorwerpen worden opgenomen om aan de levensmiddelen of de omgeving daarvan te worden afgegeven, toegestaan en gebruikt overeenkomstig de desbetreffende communautaire bepalingen die op levensmiddelen van toepassing zijn en nemen deze stoffen de bepalingen van deze verordening en de uitvoeringsmaatregelen hiervan in acht. De bedoelde stoffen worden beschouwd als ingrediënt in de zin van artikel 6, lid 4, onder a) van Richtlijn 2000/13/EG van het Europees Parlement en de Raad van 20 maart 2000 betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgeving der lidstaten inzake de etikettering en presentatie van levensmiddelen alsmede inzake de daarvoor gemaakte reclame (12) . 3. Actieve materialen en voorwerpen leiden niet tot veranderingen van de samenstelling of de organoleptische eigenschappen van de levensmiddelen die de consument kunnen misleiden , bijvoorbeeld door het bedorven karakter ervan te maskeren . 4. Intelligente materialen en voorwerpen geven geen informatie over de toestand van de levensmiddelen die de consument kan misleiden. 5. Actieve en intelligente materialen en voorwerpen die al met levensmiddelen in aanraking zijn gekomen, worden op adequate wijze geëtiketteerd, om identificatie van oneetbare delen door de consument mogelijk te maken. 6. Actieve en intelligente materialen en voorwerpen worden op adequate wijze geëtiketteerd om aan te geven dat de materialen en voorwerpen actief en/of intelligent zijn. Artikel 5 Bijzondere maatregelen voor groepen materialen en voorwerpen 1. Voor de in bijlage I genoemde groepen materialen en voorwerpen en, in voorkomend geval, combinaties van deze materialen en voorwerpen of gerecycleerde materialen en voorwerpen die bij de vervaardiging van deze materialen worden gebruikt , kunnen bijzondere maatregelen worden vastgesteld of gewijzigd overeenkomstig de in artikel 23 , lid 2, bedoelde procedure. Deze bijzondere maatregelen kunnen met name omvatten: 2. Specifieke bestaande richtlijnen betreffende materialen en voorwerpen worden gewijzigd volgens de in artikel 23, lid 2 bedoelde procedure. Artikel 6 Nationale bijzondere maatregelen Als geen bijzondere maatregelen als bedoeld in artikel 5 bestaan, verhindert deze Verordening niet dat lidstaten nationale bepalingen behouden of goedkeuren, op voorwaarde dat hierbij de voorschriften van het Verdrag in acht worden genomen. Artikel 7 De rol van de Europese Autoriteit voor voedselveiligheid. De voorschriften die van invloed op de volksgezondheid kunnen zijn, worden vastgesteld na raadpleging van de Europese Autoriteit voor voedselveiligheid, hierna "Autoriteit" genoemd. Artikel 8 Algemene voorschriften voor vergunningen voor stoffen 1. Wanneer een in artikel 5, lid 1, tweede alinea, onder a) en b) bedoelde lijst van stoffen wordt vastgesteld, dient eenieder die vergunning wenst te verkrijgen voor een stof die nog niet daarin is opgenomen, daartoe een aanvraag in overeenstemming met artikel 9 , lid 1, in te dienen. 2. Voor een stof mag slechts een vergunning worden verleend indien afdoende en voldoende is aangetoond dat bij gebruik overeenkomstig de voorwaarden die zijn vastgesteld bij de bijzondere maatregelen, het materiaal of voorwerp in afgewerkte staat beantwoordt aan de eisen van de artikelen 3 en 4. Artikel 9 Aanvraag van een vergunningverlening voor een nieuwe stof 1. Voor een in artikel 8 , lid 1, bedoelde vergunning wordt op de volgende wijze een aanvraag ingediend: a) De aanvraag wordt aan de bevoegde autoriteit van een lidstaat gezonden, waarbij het volgende wordt verstrekt: b) De bevoegde autoriteit bedoeld onder a) : c) De Autoriteit stelt de andere lidstaten en de Commissie onverwijld in kennis van de aanvraag en stelt de aanvraag en door de aanvrager verstrekte aanvullende informatie te hunner beschikking. 2. De Autoriteit brengt uitvoerige richtsnoeren uit voor het opstellen en indienen van de aanvraag (13) . Artikel 10 Advies van de Autoriteit 1. De Autoriteit brengt binnen zes maanden na ontvangst van een geldige aanvraag advies uit over de vraag of de stof bij het beoogde gebruik van het materiaal of voorwerp waarin de stof wordt gebruikt, voldoet aan de veiligheidscriteria van de artikelen 3 en 4. De Autoriteit kan deze termijn met maximaal zes maanden verlengen. In dat geval verstrekt zij de aanvrager, de Commissie en de lidstaten een verklaring voor deze verlenging. 2. Zo nodig kan de Autoriteit de aanvrager verzoeken de bij de aanvraag verstrekte gegevens binnen een door de Autoriteit gestelde termijn aan te vullen. Indien de Autoriteit om aanvullende informatie verzoekt, wordt de in lid 1 vastgestelde termijn opgeschort totdat die informatie is verstrekt. De termijn wordt eveneens opgeschort gedurende de tijd die de aanvrager gegeven is om een mondelinge of schriftelijke toelichting voor te bereiden. 3. Voor het opstellen van het advies van de Autoriteit: 4. Indien het advies luidt dat het beoordeelde product kan worden toegelaten, worden in het advies de volgende gegevens opgenomen: 5. De Autoriteit zendt haar advies aan de Commissie, de lidstaten en de aanvrager. 6. De Autoriteit maakt haar advies openbaar nadat de overeenkomstig artikel 20 als vertrouwelijk aangemerkte informatie daaruit is verwijderd. Artikel 11 Communautaire vergunning 1. De communautaire vergunning voor een stof of stoffen wordt verleend via de goedkeuring van een bijzondere maatregel. De Commissie stelt in voorkomende gevallen een ontwerp van een bijzondere maatregel op , als bedoeld in artikel 5, tot vergunningverlening voor de door de Autoriteit beoordeelde stof of stoffen en omschrijft of wijzigt de gebruiksvoorwaarden ervan. 2. In het ontwerp van de bijzondere maatregel wordt rekening gehouden met het advies van de Autoriteit, de in aanmerking komende bepalingen van het Gemeenschapsrecht en andere ter zake dienende factoren. Indien de ontwerp-maatregel niet in overeenstemming is met het advies van de Autoriteit, licht de Commissie onverwijld de redenen voor de verschillen toe. Als de Commissie na een gunstig advies van de Autoriteit niet van plan is een ontwerp van bijzondere maatregel voor te bereiden, stelt zij de aanvrager onverwijld op de hoogte en verstrekt zij hem een verklaring. 3. De communautaire vergunning via een bijzondere maatregel als bedoeld in lid 1 wordt volgens de in artikel 23 , lid 2, bedoelde procedure vastgesteld. 4. Nadat overeenkomstig deze verordening een vergunning voor de stof is verleend, neemt de exploitant van een bedrijf die de toegelaten stof of de toegelaten stof bevattende materialen en voorwerpen gebruikt, alle aan de vergunning verbonden voorwaarden en beperkingen in acht. 5. De aanvrager of de exploitant van een bedrijf die de toegelaten stof of de toegelaten stof bevattende materialen en voorwerpen gebruikt, stelt de Commissie onmiddellijk in kennis van alle nieuwe wetenschappelijke of technische informatie die van invloed zou kunnen zijn op de beoordeling van de veiligheid van het gebruik van het toegelaten stof voor de gezondheid van de mens. Zo nodig verricht de Autoriteit dan een nieuwe beoordeling. 6. De verlening van een vergunning laat de algemene wettelijke en strafrechtelijke aansprakelijkheid van een exploitant van een bedrijf met betrekking tot de toegelaten stof, het de toegelaten stof bevattende materiaal of voorwerp en de levensmiddelen die met een dergelijk materiaal of voorwerp in aanraking komen, onverlet. Artikel 12 Wijziging, schorsing en intrekking van vergunningen 1. De aanvrager of de exploitant van een bedrijf die de toegelaten stof of de toegelaten stof bevattende materialen en voorwerpen gebruikt kan volgens de procedure van artikel 9 , lid 1, een aanvraag tot wijziging van de bestaande vergunning indienen. 2. Bij de aanvraag dient het volgende te worden verstrekt: 3. De Autoriteit beoordeelt volgens de procedure van artikel 10 op eigen initiatief of naar aanleiding van een verzoek van een lidstaat of het advies of de vergunning nog steeds in overeenstemming is met deze verordening. De Autoriteit kan indien nodig met de aanvrager overleggen. 4. De Commissie bestudeert het advies van de Autoriteit onverwijld en stelt een ontwerp van een bijzondere maatregel op. 5. In een ontwerp van een bijzondere maatregel tot wijziging van een vergunning worden alle noodzakelijke veranderingen in de gebruiksvoorwaarden en in de eventuele beperkingen bij die vergunning vermeld. 6. Een definitieve bijzondere maatregel betreffende de wijziging, schorsing of intrekking van de vergunning wordt vastgesteld volgens de in artikel 23 , lid 2, bedoelde procedure. Artikel 13 Bevoegde autoriteiten van de lidstaten Elke lidstaat meldt bij de Commissie en de Autoriteit de naam en het adres, alsmede de naam van een contactpersoon, van de bevoegde nationale autoriteit of autoriteiten die op zijn grondgebied is/zijn aangewezen als verantwoordelijke voor de ontvangst van de in de artikelen 9 tot en met 12 bedoelde aanvraag van een vergunningverlening. De Commissie publiceert de naam en het adres van de bevoegde nationale autoriteiten, alsmede de namen van de contactpersonen, die overeenkomstig dit artikel zijn gemeld. Artikel 14 Administratieve herziening Elke beslissing die de Autoriteit op grond van haar bevoegdheden krachtens deze verordening neemt en elk verzuim van de Autoriteit om haar bevoegdheden krachtens deze verordening uit te oefenen kan door de Commissie op eigen initiatief of op verzoek van een lidstaat of een rechtstreeks en persoonlijk betrokken persoon worden herzien. Hiertoe wordt aan de Commissie een verzoek gericht binnen twee maanden vanaf de dag waarop de betrokken partij van de beslissing of het verzuim kennis kreeg. De Commissie neemt een besluit binnen twee maanden, waarbij zij in voorkomend geval de Autoriteit verzoekt haar beslissing te annuleren of haar verzuim een beslissing te nemen te remediëren. Artikel 15 Etikettering 1. Onverminderd de bijzondere maatregelen bedoeld in artikel 5 moeten materialen en voorwerpen, die nog niet met levensmiddelen in aanraking zijn gebracht, bij het in de handel brengen van de volgende aanduidingen zijn voorzien: 2. De in lid 1, onder a) bedoelde informatie is evenwel niet verplicht voor voorwerpen die door hun aard kennelijk bestemd zijn om met levensmiddelen in aanraking te komen. 3. De krachtens lid 1 vereiste informatie is goed zichtbaar, duidelijk leesbaar en onuitwisbaar. 4. De detailhandel in de materialen en voorwerpen is verboden indien de krachtens lid 1, onder a), b) en e) vereiste informatie niet wordt verstrekt in een voor de koper gemakkelijk te begrijpen taal. 5. De lidstaat waar het materiaal of voorwerp op de makt wordt gebracht, kan, met inachtneming van de bepalingen van het Verdrag, eisen dat op zijn grondgebied voor deze vermeldingen op de etikettering gebruik wordt gemaakt van één of meer talen die hij uit de officiële talen van de Gemeenschap kiest. 6. De leden 4 en 5 vormen geen beletsel voor het aanbrengen van vermeldingen op de etikettering in meer dan één taal. 7. In de fase van de detailhandel wordt de krachtens lid 1 vereiste informatie aangebracht op: 8. In de andere stadia van de handelscyclus dan de fase van de detailhandel wordt de krachtens lid 1 vereiste informatie aangebracht op: 9. De in lid 1, onder a), b) en c), bedoelde informatie is voorbehouden aan materialen en voorwerpen die voldoen aan: Artikel 16 Verklaring dat aan de voorschriften is voldaan 1. In de in artikel 5 bedoelde bijzondere maatregelen wordt bepaald dat deze materialen en voorwerpen vergezeld moeten gaan van een schriftelijke verklaring waaruit blijkt dat zij aan de desbetreffende voorschriften voldoen. Er dient adequate documentatie beschikbaar te zijn, waaruit blijkt dat aan deze verplichting voldaan is. Deze documentatie wordt op verzoek aan de bevoegde autoriteiten verstrekt. 2. Bij ontstentenis van bijzondere maatregelen verhindert deze verordening de lidstaten niet nationale bepalingen betreffende een verklaring dat materialen of voorwerpen aan de voorschriften voldoen, te behouden of goed te keuren . Artikel 17 Traceerbaarheid 1. Voor de traceerbaarheid van de materialen en voorwerpen wordt in alle stadia gezorgd, om controle, terugname van producten met gebreken, informatie aan de consumenten en aansprakelijkheidsstelling te vergemakkelijken . 2. Binnen de perken van het technologische haalbare beschikken exploitanten van bedrijven over systemen en procedures, door middel waarvan de bedrijven waardoor en waaraan de materialen en voorwerpen en, voor zover van toepassing, bij hun productie gebruikte stoffen of producten die onder deze verordening en de uitvoeringsmaatregelen ervan vallen, zijn geleverd, kunnen worden getraceerd. Deze informatie wordt op verzoek aan de bevoegde autoriteiten verstrekt. 3. De materialen en voorwerpen die binnen de Gemeenschap op de markt worden gebracht, zijn identificeerbaar via een adequaat systeem dat hun traceerbaarheid mogelijk maakt door middel van etikettering of relevante documentatie of informatie. Artikel 18 Vrijwaringsmaatregelen 1. Indien een lidstaat aan de hand van een uitvoerige motivering wegens ter beschikking gekomen nieuwe gegevens of wegens een nieuwe beoordeling van bestaande gegevens vaststelt dat het gebruik van een materiaal of voorwerp voor de gezondheid van de mens gevaar oplevert, hoewel aan de bepalingen van die bijzondere maatregel is voldaan, kan deze lidstaat de toepassing van de betrokken bepalingen op zijn grondgebied tijdelijk opschorten of beperken. Hij stelt de andere lidstaten en de Commissie daarvan onverwijld in kennis met vermelding van de redenen voor zijn besluit. 2. De Commissie onderzoekt zo spoedig mogelijk, zo nodig na een advies van de Autoriteit te hebben ingewonnen, in het kader van het in artikel 23 , lid 1, bedoelde comité de door de in lid 1 van dit artikel bedoelde lidstaat opgegeven redenen; zij brengt onverwijld advies uit en neemt de passende maatregelen. 3. Indien de Commissie wijzigingen in de bijzondere maatregel noodzakelijk acht om aan de in lid 1 genoemde moeilijkheden het hoofd te bieden en de bescherming van de gezondheid van de mens te waarborgen, worden deze wijzigingen in overeenstemming met de in artikel 23 , lid 2, bedoelde procedure vastgesteld. 4. De in lid 1 bedoelde lidstaat kan de opschorting of beperking handhaven totdat de in lid 3 bedoelde wijzigingen zijn vastgesteld of de Commissie heeft beslist deze wijzigingen niet vast te stellen . Artikel 19 Toegang van het publiek 1. Aanvragen om vergunningen, aanvullende gegevens van aanvragers en de adviezen van de Autoriteit, met uitzondering van vertrouwelijke informatie, worden toegankelijk gemaakt voor het publiek , overeenkomstig de artikelen 28, 39 en 41 van Verordening (EG) nr. 178/2002 . 2. De lidstaten behandelen aanvragen om toegang tot ingevolge deze verordening ontvangen documenten overeenkomstig artikel 5 van Verordening (EG) nr. 1049/2001. Artikel 20 Geheimhouding 1. De aanvrager kan aangeven welke krachtens de artikelen 9 , lid 1, 10, lid 2 en 12, lid 2 ingediende informatie vertrouwelijk dient te worden behandeld aangezien de openbaarmaking van die informatie een aanzienlijke nadelige invloed kan hebben op zijn concurrentiepositie. In dat geval moeten verifieerbare redenen worden aangevoerd. 2. Informatie met betrekking tot de volgende punten wordt niet als vertrouwelijk beschouwd: 3. De Commissie stelt na overleg met de aanvrager vast welke informatie vertrouwelijk moet worden behandeld en stelt de aanvrager en de Autoriteit in kennis van haar beslissing. 4. De Autoriteit verstrekt op verzoek alle informatie waarover zij beschikt aan de Commissie en de lidstaten. 5. De Commissie, de Autoriteit en de lidstaten nemen de nodige maatregelen om passende geheimhouding van alle krachtens deze verordening ontvangen informatie te waarborgen, behalve indien het informatie betreft die openbaar moet worden gemaakt ter bescherming van de gezondheid van de mens. 6. Indien een aanvrager een aanvraag intrekt of heeft ingetrokken, eerbiedigen de Autoriteit, de Commissie en de lidstaten het vertrouwelijke karakter van de ontvangen commerciële en industriële informatie, met inbegrip van informatie over onderzoek en ontwikkeling alsmede informatie, over de vertrouwelijkheid waarvan de Autoriteit en de aanvrager van mening verschillen. Artikel 21 Gezamenlijk gebruik van gegevens De overeenkomstig de artikelen 9 , lid 1, 10, lid 2 en 12, lid 2 bij de aanvraag verstrekte informatie mag ten behoeve van andere aanvragers worden gebruikt, mits de Autoriteit van mening was dat de stof dezelfde is als waarvoor de oorspronkelijke aanvraag is ingediend, met inbegrip van de mate van zuiverheid en de aard van de onzuiverheden, en mits de andere aanvrager met de oorspronkelijke aanvrager is overeengekomen dat die informatie mag worden gebruikt. Artikel 22 Wijziging van de bijlagen I en II De wijzigingen van de bijlagen I en II worden vastgesteld volgens de in artikel 23 , lid 2, bedoelde procedure. Artikel 23 Comité 1. De Commissie wordt bijgestaan door het Permanent Comité voor de voedselketen en de diergezondheid, opgericht bij artikel 58, lid 1, van Verordening (EG) nr. 178/2002. 2. Wanneer naar dit lid wordt verwezen, zijn de artikelen 5 en 7 van Besluit 1999/468/EG van toepassing, met inachtneming van artikel 8 van dat besluit. De in artikel 5, lid 6, van Besluit 1999/468/EG bedoelde termijn wordt vastgesteld op drie maanden. 3. Het Comité neemt een reglement van orde aan. Artikel 23 Inspectie- en controlemaatregelen 1. De lidstaten voeren officiële controlemaatregelen uit om de naleving van deze verordening overeenkomstig de desbetreffende bepalingen van de Gemeenschapswetgeving inzake de officiële controle op levensmiddelen en diervoeders af te dwingen. 2. Zo nodig en op verzoek van de Commissie helpt de Autoriteit bij het opstellen van technische aanwijzingen voor de bemonstering en het testen teneinde een gecoördineerde wijze van uitvoering van lid 1 te vergemakkelijken. 3. Het communautaire referentielaboratorium voor materialen en voorwerpen die bestemd zijn om met levensmiddelen in aanraking te komen en de nationale referentielaboratoria overeenkomstig Verordening (EG) nr. …/2004 inzake officiële controles op de naleving van de wetgeving inzake diervoeders en levensmiddelen en de voorschriften inzake diergezondheid en dierwelzijn staan de lidstaten bij de uitvoering van lid 1 bij, door bij te dragen tot een hoge kwaliteit en uniformiteit van de analyseresultaten. Artikel 25 Sancties De lidstaten stellen de sancties vast die van toepassing zijn op schendingen van de bepalingen van deze verordening en nemen alle maatregelen die nodig zijn om te waarborgen dat zij worden toegepast. De sancties moeten doeltreffend, evenredig en afschrikkend zijn. De lidstaten stellen de Commissie uiterlijk op … (14) van deze bepalingen in kennis en delen haar onverwijld alle latere wijzigingen van die bepalingen mee. Artikel 26 Intrekking De Richtlijnen 89/109/EEG en 80/590/EEG worden ingetrokken. Verwijzingen naar de ingetrokken richtlijnen gelden als verwijzingen naar deze verordening en worden gelezen volgens de concordantietabel in bijlage III. Artikel 27 Overgangsregeling Materialen en voorwerpen die legaal op de markt zijn gebracht voor de inwerkingtreding van deze verordening mogen worden verkocht zolang de voorraad strekt. Artikel 28 Inwerkingtreding Deze verordening treedt in werking op de twintigste dag volgende op die van haar bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese Unie . Artikel 15 is van toepassing vanaf … (15) *. Deze verordening is verbindend in al haar onderdelen en is rechtstreeks toepasselijk in elke lidstaat. Gedaan te …., op …….. Voor het Europees Parlement Voor de Raad De Voorzitter De Voorzitter BIJLAGE I Lijst van eventueel aan bijzondere maatregelen onderworpen groepen materialen en voorwerpen (1) Actieve en intelligente materialen en voorwerpen (2) Kleefstoffen (3) Keramiek (4) Kurk (5) Rubber (6) Glas (7) Ionenwisselaarharsen (8) Metalen en metaallegeringen (9) Papier en karton (10) Kunststoffen (11) Drukinkt (12) Geregenereerde cellulose (13) Siliconen (14) Textiel (15) Vernis en deklagen (16) Was (17) Hout BIJLAGE II Symbool BIJLAGE III CONCORDANTIETABEL Richtlijn 89/109/EEG Deze verordening Artikel 1 Artikel 1 - Artikel 2 Artikel 2 Artikel 3 - Artikel 4 Artikel 3 Artikel 5 - Artikel 6 - Artikel 7 - Artikel 8 - Artikel 9 - Artikel 10 - Artikel 11 Artikel 12 Artikel 4 - Artikel 13 Artikel 14 Artikel 6 Artikel 15 - Artikel 16 - Artikel 17 Artikel 5 Artikel 18 Artikel 7 - - Artikel 19 - Artikel 20 - Artikel 21 Artikel Artikel 22 Artikel 8 - Artikel 9 Artikel 23 - Artikel 24 - Artikel 25 Artikel 10 Artikel 26 - Artikel 27 Artikel 11 - Artikel 12 - Artikel 13 Artikel 28 Bijlage I Bijlage I Bijlage II - Bijlage III Bijlage III Richtlijn 80/590/EEG Deze verordening Bijlage Bijlage II (Medebeslissingsprocedure: eerste lezing) Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2003) 627 ) (1) , – gelet op artikel 251, lid 2 en artikel 179 van het EG-Verdrag, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C5-0495/2003), – gelet op artikel 67 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie ontwikkelingssamenwerking ( A5-0132/2004 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan het Commissievoorstel, als geamendeerd door het Parlement; 2. verzoekt om hernieuwde voorlegging indien de Commissie voornemens is ingrijpende wijzigingen in dit voorstel aan te brengen of dit door een nieuwe tekst te vervangen; 3. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Standpunt van het Europees Parlement in eerste lezing vastgesteld op 31 maart 2004 met het oog op de aanneming van Verordening (EG) nr. …/2004 van het Europees Parlement en de Raad tot wijziging van Verordening (EG) nr. 1726/2000 betreffende ontwikkelingssamenwerking met Zuid-Afrika HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, inzonderheid op artikel 179, Gezien het voorstel van de Commissie (2) , Handelend volgens de procedure van artikel 251 van het Verdrag (3) , Overwegende hetgeen volgt: (1) Op grond van Verordening (EG) nr. 1726/2000 van het Europees Parlement en de Raad van 29 juni 2000 betreffende ontwikkelingssamenwerking met Zuid-Afrika (4) moet de Commissie uiterlijk op 31 oktober 2003 een tussentijdse evaluatie aan het Europees Parlement en de Raad voorleggen. Op basis van die tussentijdse evaluatie is voorgesteld om in Verordening (EG) nr. 1726/2000 een aantal wijzigingen aan te brengen. (2) De tussentijdse evaluatie houdt suggesties en voorstellen in voor de verbetering van de uitvoering van de ontwikkelingssamenwerking met Zuid-Afrika, waarvan sommige al zijn gedaan in de evaluatie van de strategie van het land (2002), en zijn opgenomen in indicatieve programma voor 2003-2005. Deze voorstellen betreffen onder meer mainstreaming van genderkwesties in alle projectfasen van planning tot implementatie; stroomlijning van administratieve procedures; verbetering van de criteria voor de evaluatie van de opzet van projecten en programma's, en verduidelijking van de voorwaarden voor de verlening van een bijdrage uit het Europees programma voor de wederopbouw en ontwikkeling (EPRD) aan regionale programma's. (3) Op grond van Verordening (EG, Euratom) nr. 2988/95 van de Raad van 18 december 1995 betreffende de bescherming van de financiële belangen van de Europese Gemeenschappen (5) is het mogelijk de Republiek Zuid-Afrika financiering te verstrekken via directe begrotingssteun. Verordening (EG) nr. 1726/2000 zou echter kunnen worden geïnterpreteerd als zou niet-gerichte begrotingssteun zijn uitgesloten. Bovendien zijn in titel IV van het tweede deel van Verordening (EG, Euratom) nr. 1605/2002 van de Raad van 25 juni 2002 houdende het Financieel Reglement van toepassing op de algemene begroting van de Europese Gemeenschappen (6) specifieke bepalingen voor "Externe maatregelen" opgenomen. Derhalve dient Verordening (EG) nr. 1726/2000 in overeenstemming te worden gebracht met Verordening (EG, Euratom) nr. 1605/2002 en met Verordening (EG, Euratom) nr. 2342/2002 van de Commissie van 23 december 2002 tot vaststelling van uitvoeringsvoorschriften van Verordening (EG, Euratom) nr. 1605/2002 (7) . (4) Met het oog op de tenuitvoerlegging van het Europees programma voor wederopbouw en ontwikkeling, en in het bijzonder van het indicatief meerjarenprogramma 2000-2002, dient Verordening (EG) nr. 1726/2000 te worden aangepast, in het bijzonder met betrekking tot de goedkeuring van sectorale programma's, de financiering via begrotingssteun, en de gezamenlijke financiering van projecten en programma's op het gebied van regionale samenwerking en integratie. (5) Verordening (EG) nr. 1726/2000 is in werking getreden in 2000 en verstrijkt op 31 december 2006. Op grond van artikel 6, lid 1, echter moet een driejarige programmering plaatsvinden. Om ervoor te zorgen dat de looptijd van de programma's en de geldigheidsduur van de verordening op elkaar zijn afgestemd, dient ook in vierjarige indicatieve programma's te worden voorzien. (6) De Partnerschapsovereenkomst tussen de leden van de groep van Staten in Afrika, het Caribisch gebied en de Stille Oceaan, enerzijds, en de Europese Gemeenschap en haar lidstaten, anderzijds (8) , waarbij Zuid-Afrika een van de ondertekenaars was, werd op 23 juni 2000 te Cotonou ondertekend. In protocol 3 bij die overeenkomst is de gekwalificeerde status van Zuid-Afrika in het kader van de overeenkomst vastgesteld. (7) Bij Besluit 1999/753/EG van de Raad van 29 juli 1999 (9) werd de voorlopige toepassing van de overeenkomst inzake handel, ontwikkeling en samenwerking tussen de Europese Gemeenschap en haar lidstaten, enerzijds, en de Republiek Zuid-Afrika, anderzijds, goedgekeurd. In Bijlage X bij die overeenkomst is bepaald dat de Gemeenschap bijstand verstrekt ten behoeve van de herstructurering van de sector wijnen en gedistilleerde dranken van Zuid-Afrika. De overeenkomsten betreffende de handel in wijn en de handel in gedistilleerde dranken zijn respectievelijk bij Besluit 2002/51/EG van de Raad (10) en bij Besluit 2002/52/EG van de Raad (11) , beiden van 21 januari 2002 goedgekeurd. Daarom moet het in Verordening (EG) nr. 1726/2000 vastgestelde bedrag van het financiële kader worden verhoogd. (8) In de praktijk is het Comité van het Europees Ontwikkelingsfonds opgetreden als het "Comité Zuid-Afrika" in het kader van Verordening (EG) nr. 1726/2000. Het betrokken comité dient officieel te worden ingesteld. (9) Op grond van artikel 8, lid 5, van Verordening (EG) nr. 1726/2000 moet de Commissie het comité raadplegen voor financieringsbesluiten die de zij voornemens is te nemen met betrekking tot projecten en programma's van meer dan 5 miljoen EUR. Ter wille van een deugdelijk financieel management en een rationalisering van de procedures dient dit bedrag te worden verhoogd tot 8 miljoen EUR. (10) Verordening (EG) nr. 1726/2000 dient derhalve dienovereenkomstig te worden gewijzigd, HEBBEN DE VOLGENDE VERORDENING VASTGESTELD: Artikel 1 Verordening (EG) nr. 1726/2000 wordt als volgt gewijzigd: 1. In artikel 2, wordt lid 1 vervangen door de volgende tekst: 1. De programma's zijn vooral gericht op de armoedebestrijding en daarin wordt rekening gehouden met de behoeften van de gemeenschappen die vroeger met ontwikkelingsachterstand te kampen hadden, worden de milieudimensie van de ontwikkeling en de gelijke behandeling geïntegreerd, en wordt met name de participatie van de vrouw op alle niveaus van beleid, programmering en implementatie versterkt. In al deze programma's wordt bijzondere aandacht geschonken aan de versterking van de institutionele capaciteiten. 2. In artikel 2, lid 2, wordt de inleidende zin vervangen door de volgende tekst: De ontwikkelingssamenwerking in het kader van deze verordening is vooral gericht op de samenwerkingsterreinen als bedoeld in artikel 8 van Protocol 3 betreffende Zuid-Afrika bij de Overeenkomst van Cotonou, en in het bijzonder op: 3. Artikel 4, wordt als volgt gewijzigd: 4. Artikel 5 wordt geschrapt. 5. Artikel 6 wordt vervangen door: Artikel 6 Programmering 1. De meerjarige indicatieve programmering vindt plaats in nauwe samenspraak met de Zuid-Afrikaanse regering, en rekening houdend met de resultaten van de in artikel 4, leden 6 en 7, bedoelde coördinatie. Bij de indicatieve programmering worden de beginselen van door de ontvanger gestuurde programmering volledig geëerbiedigd. 2. Ter voorbereiding van de programmering stelt de Commissie in het kader van een geïntensiveerde coördinatie met de lidstaten - inclusief coördinatie ter plaatse - in samenspraak met de Zuid-Afrikaanse regering een landenstrategiedocument op. In dit document wordt rekening gehouden met de resultaten van de meest recente algemene evaluatie van de krachtens Verordening (EG) nr. 2259/96 en deze verordening gefinancierde acties, alsmede met andere regelmatige evaluaties van acties. Het document wordt gekoppeld aan een probleemgerichte analyse en behandelt transversale thema's zoals armoedebestrijding, gelijke behandeling van mannen en vrouwen, milieu en duurzame ontwikkeling. Een ontwerp van het meerjarige indicatieve programma wordt aan het landenstrategiedocument gehecht. Op basis van de in artikel 2 van deze verordening aangegeven terreinen wordt een beperkt aantal samenwerkingssectoren gekozen. Voor deze sectoren worden voorwaarden en begeleidende maatregelen vastgesteld. Voorzover mogelijk worden resultaatindicatoren opgesteld om de verwezenlijking van de doelstellingen en de effectbeoordeling van het programma te vergemakkelijken. Het landenstrategiedocument en het ontwerp van het meerjarige indicatieve programma worden besproken door het comité van artikel 8, lid 1, hierna "het comité" te noemen. Het comité brengt advies uit volgens de procedure van artikel 8, lid 2. 3. Het meerjarige indicatieve programma wordt na onderhandelingen opgesteld en ondertekend door de Commissie en de Zuid-Afrikaanse regering. Het definitieve resultaat van de onderhandelingen wordt ter informatie aan het comité toegezonden. Indien één of meer leden van het comité hierom verzoeken, wordt het document door het comité besproken. 4. Eens per jaar onderzoekt het comité de werking, de resultaten en de verdere bruikbaarheid van het landenstrategiedocument en het meerjarige indicatieve programma. Indien evaluaties of andere relevante ontwikkelingen op de noodzaak daarvan wijzen, kan het comité de Commissie verzoeken om met de Zuid-Afrikaanse regering te onderhandelen over wijzigingen in het meerjarige indicatieve programma. 5. Eens per jaar wordt op basis van een uiteenzetting van de Commissie van gedachten gewisseld over de algemene richtsnoeren voor de in het komende jaar uit te voeren activiteiten. 7. Artikel 8 wordt als volgt gewijzigd: 8 . In artikel 10, lid 1, wordt het bedrag "885,5 miljoen EUR" vervangen door "900,5 miljoen EUR". Artikel 2 Deze verordening treedt in werking op de twintigste dag volgende op die van haar bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese Unie. Deze verordening is bindend in al haar onderdelen en is rechtstreeks toepasselijk in elke lidstaat. Gedaan te …., ….. Voor het Europees Parlement Voor de Raad De voorzitter De voorzitter (Medebeslissingsprocedure: eerste lezing) Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2003) 492 ) (1) , – gelet op artikel 251, lid 2 en artikel 95 van het EG-Verdrag, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C5-0397/2003), – gezien het advies van de Commissie juridische zaken en interne markt over de voorgestelde rechtsgrondslag, – gelet op de artikelen 67 en 63 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbeleid en het advies van de Commissie industrie, externe handel, onderzoek en energie ( A5-0172/2004 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan het Commissievoorstel, als geamendeerd door het Parlement; 2. verzoekt om hernieuwde voorlegging indien de Commissie voornemens is ingrijpende wijzigingen in dit voorstel aan te brengen of dit door een nieuwe tekst te vervangen; 3. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Standpunt van het Europees Parlement in eerste lezing vastgesteld op 31 maart 2004 met het oog op de aanneming van Verordening (EG) nr. …/2004 van het Europees Parlement en de Raad inzake bepaalde gefluoreerde broeikasgassen HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, en met name op artikel 95, Gezien het voorstel van de Commissie (2) , Gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité (3) , Volgens de procedure van artikel 251 van het Verdrag (4) , Overwegende hetgeen volgt: (1) In het Zesde Milieuactieprogramma (Milieu 2010: Onze toekomst, onze keuze) (5) wordt klimaatverandering als prioriteit genoemd. In dit programma wordt gesteld dat de Gemeenschap toegezegd heeft de emissie van broeikasgassen in vergelijking met de niveaus van 1990 tussen 2008 en 2012 met 8% te verlagen en dat de wereldwijde emissie van broeikasgassen op langere termijn in vergelijking met de niveaus van 1990 met ongeveer 70% moet afnemen. (2) De uiteindelijke doelstelling van het Raamverdrag van de Verenigde Naties inzake klimaatverandering, dat bij Besluit 94/69/EG van de Raad van 15 december 1993 betreffende de sluiting van het Raamverdrag van de Verenigde Naties inzake klimaatverandering (6) is goedgekeurd, is te komen tot een stabilisatie van de concentratie van broeikasgassen in de atmosfeer op een niveau waar een gevaarlijke verstoring van het klimaatsysteem door de mens wordt voorkomen. (3) Uit hoofde van Beschikking 2002/358/EG van de Raad van 25 april 2002 betreffende de goedkeuring, namens de Europese Gemeenschap, van het Protocol van Kyoto bij het Raamverdrag van de Verenigde Naties inzake klimaatverandering en de gezamenlijke nakoming van de in dat kader aangegane verplichtingen (7) hebben de Gemeenschap en haar lidstaten toegezegd hun gecombineerde antropogene emissie van broeikasgassen, vermeld in bijlage A van het Protocol van Kyoto, in vergelijking met de niveaus van 1990 in de periode van 2008 tot 2012 met 8% te verlagen. (4) In bijlage II van Beschikking 2002/358/EG worden verschillende reductiedoelstellingen per lidstaat vastgesteld. De lidstaten zijn derhalve verplicht individuele maatregelen te nemen. De individuele lidstaten moeten derhalve ook adequate maatregelen kunnen nemen of handhaven om hun nationale reductiedoelstellingen te verwezenlijken. (5) De emissie van gefluoreerde broeikasgassen dient, onverminderd Richtlijn 75/442/EEG van de Raad van 15 juli 1975 betreffende afvalstoffen (8) , Richtlijn 96/61/EG van de Raad van 24 september 1996 inzake geïntegreerde preventie en bestrijding van verontreiniging (9) , Richtlijn 2000/53/EG van het Europees Parlement en de Raad van 18 september 2000 betreffende autowrakken (10) en Richtlijn 2002/96/EG van het Europees Parlement en de Raad van 27 januari 2003 betreffende afgedankte elektrische en elektronische apparatuur (11) , te worden voorkomen en tot een minimum te worden beperkt. (6) Daar er voor de overgrote meerderheid van de toepassingen vervangers voor fluorkoolwaterstoffen (HFK's), perfluorkoolstoffen (PFK's) en zwavelhexafluoride (SF6) bestaan, is het van essentieel belang het gebruik ervan te beperken tot toepassingen waarvoor geen alternatief beschikbaar is. (7) De lidstaten nemen elk hun eigen maatregelen om de emissie van gefluoreerde broeikasgassen terug te dringen of hebben plannen daarvoor. De verschillen tussen deze maatregelen in de lidstaten kunnen belemmeringen voor de interne markt creëren of de mededinging verstoren. Derhalve dienen er maatregelen op communautair niveau te worden genomen om ervoor te zorgen dat de interne markt via de harmonisatie van voorschriften inzake de monitoring, de insluiting, het op de markt brengen en het gebruik van gefluoreerde broeikasgassen wordt beschermd. (8) Beperkingen voor het op de markt brengen en het gebruik voor bepaalde toepassingen van gefluoreerde broeikasgassen worden geschikt geacht om verstoringen van de interne markt te voorkomen die het gevolg zouden kunnen zijn van uiteenlopende maatregelen die door de lidstaten worden genomen, wanneer er levensvatbare alternatieven beschikbaar zijn en verbetering van de insluiting en terugwinning niet haalbaar is, waarbij rekening moet worden gehouden met vrijwillige initiatieven van sommige bedrijfstakken en het feit dat er nog aan de ontwikkeling van alternatieven wordt gewerkt. (9) Krachtens het Protocol van Kyoto dient er verslag te worden uitgebracht over de emissie van gefluoreerde broeikasgassen en gegevens over de productie, de invoer en de uitvoer van gefluoreerde broeikasgassen kunnen helpen bij de validering van de nauwkeurigheid van deze verslagen. Derhalve dienen de producenten, de importeurs en de exporteurs van gefluoreerde broeikasgassen tot jaarlijkse rapportage te worden verplicht. Ter nakoming van de hun verplichtingen in het kader van het Protocol van Kyoto om de uitstoot van gefluoreerde broeikasgassen op hun grondgebied te registreren en te melden, dienen de lidstaten verder de mogelijkheid te hebben aanvullende nationale meldplichten vast te stellen. (10) De emissie van fluorkoolwaterstof-134a (HFK-134a) uit klimaatregelaars in motorvoertuigen baart vanwege de gevolgen daarvan voor klimaatverandering steeds meer zorgen. Er zullen naar verwachting binnenkort kosteneffectieve en veilige alternatieven beschikbaar zijn. Deze alternatieven zijn niet of aanzienlijk minder schadelijk voor het klimaat en hebben geen nadelige gevolgen voor het brandstofverbruik en de daarmee samenhangende emissie van kooldioxide door motorvoertuigen . (11) Teneinde de monitoring van en controle op de lekkage van klimaatregelingsystemen in nieuwe voertuigen te vergemakkelijken zal de Commissie de opstelling van Europese normen stimuleren en zal zij andere nodige maatregelen nemen om de relevante Europese wetgeving inzake de typegoedkeuring van voertuigen te wijzigen. (12) Het in bedrijf stellen, service, onderhoud, terugwinnings- en inspectiewerkzaamheden zijn internationale beroepen die dienen te worden beoefend door naar behoren opgeleide en gecertificeerde specialisten. De formulering van een Europees stelsel van criteria voor beroepskwalificaties is van doorslaggevende belang voor de verwezenlijking van het doel van deze richtlijn. (13) Er dient te worden gezorgd voor monitoring, evaluatie en herziening van de in deze verordening vervatte maatregelen. (14) De lidstaten dienen regels voor sancties op inbreuken op deze verordening vast te stellen en toe te zien op de tenuitvoerlegging van die regels. Deze sancties moeten doeltreffend, evenredig en afschrikkend zijn. (15) Deze verordening neemt de fundamentele rechten en beginselen in acht die met name in het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie zijn opgenomen. (16) Aangezien met het oog op het behoud van de interne markt de doelstelling van de voorgestelde maatregel – de insluiting van, de rapportage over en de regulering van het gebruik en het op de markt brengen van bepaalde gefluoreerde broeikasgassen – niet op afdoende wijze door de lidstaten afzonderlijk kan worden verwezenlijkt en dit derhalve gelet op de schaal en de effecten van het voorgenomen optreden beter op communautair niveau kan gebeuren, kan de Gemeenschap overeenkomstig het in artikel 5 van het Verdrag neergelegde subsidiariteitsbeginsel maatregelen vaststellen. Overeenkomstig het in datzelfde artikel neergelegde evenredigheidsbeginsel gaat deze verordening niet verder dan wat nodig is om deze doelstelling te verwezenlijken. (17) De voor de tenuitvoerlegging van deze verordening benodigde maatregelen dienen overeenkomstig artikel 4 van Besluit 1999/468/EG van de Raad van 28 juni 1999 tot vaststelling van de voorwaarden voor de uitoefening van de aan de Commissie verleende uitvoeringsbevoegdheden (12) te worden vastgesteld via het bij Verordening (EG) nr. 2037/2000 (13) ingestelde comité, HEBBEN DE VOLGENDE VERORDENING VASTGESTELD : Artikel 1 Toepassingsgebied Deze verordening is van toepassing op de insluiting, het gebruik en de terugwinning van gefluoreerde broeikasgassen , waaronder fluorkoolwaterstoffen, perfluorkoolstoffen en zwavelhexafluoride , als opgesomd in bijlage A van het Protocol van Kyoto, op het op de markt brengen en het gebruik van producten en apparatuur die deze gassen bevatten en op de rapportage van informatie over deze gassen. Een indicatieve lijst van de gassen waarop deze verordening betrekking heeft, is opgenomen in bijlage I. De toepassing van deze verordening laat Richtlijnen 75/442/EEG, 96/61/EG, 2000/53/EG en 2002/96/EG onverlet. Artikel 2 Definities Voor de doeleinden van deze verordening wordt verstaan onder: Artikel 3 Preventie Alle technisch en economisch uitvoerbare maatregelen moeten worden genomen om de uitstoot van gefluoreerde broeikasgassen te voorkomen en tot een minimum te beperken. Artikel 4 Insluiting 1. Eigenaren en exploitanten nemen alle technisch en economisch uitvoerbare maatregelen om de emissie van gefluoreerde broeikasgassen te voorkomen of tot een minimum te beperken. 2. Alvorens koel-, klimaatregelings- en warmtepompsystemen in gebruik te nemen, worden alle onderdelen en het gehele systeem onderworpen aan gestandaardiseerde tests als gedefinieerd in overeenstemming met de procedure als bedoeld in artikel 15, lid 2. 3. Exploitanten van stationaire koel-, klimaatregelings- en warmtepompapparatuur en brandbeveiligingssystemen die niet zijn ontworpen volgens de ISO-norm 14520 en gefluoreerde broeikasgassen bevatten, zorgen ervoor dat systemen die ten minste een circuit met 3 kg of meer gefluoreerde broeikasgassen bevatten bij de inbedrijfstelling en vervolgens overeenkomstig lid 5 worden geïnspecteerd door een erkende firma of vakman. 4 . Met inachtneming van lid 3 waarborgt de eigenaar van stationaire en mobiele - met uitzondering van de in artikel 10 vermelde systemen - koel-, klimaatregelings- en warmtepompapparatuur en brandbeveiligingsystemen die gefluoreerde broeikasgassen bevatten, met uitzondering van apparatuur en systemen die uitsluitend voor persoonlijk gebruik bestemd zijn, dat deze na onderhoud aan de hand van het volgende schema regelmatig op lekkage worden geïnspecteerd: Indien in het onder a) vermelde geval lekkage wordt vastgesteld en verholpen, wordt een maand later een aanvullende inspectie uitgevoerd. Indien in de onder b) en c) vermelde gevallen bij drie opeenvolgende inspecties geen lekkage wordt vastgesteld, wordt de inspectiefrequentie gehalveerd tot zes respectievelijk twee maanden. Indien er voor brandbeveiligingsapparatuur een inspectieregeling bestaat om te voldoen aan ISO-norm 14520, kan met die inspecties ook worden voldaan aan de in deze verordening gestelde verplichtingen, mits die inspecties ten minste even frequent zijn. 5 . Wanneer een vast of mobiel lekdetectiesysteem is geïnstalleerd voor de bewaking van de delen waar lekkage waarschijnlijk is , vindt de controle in de gevallen als bedoeld in lid 4, onder b) twee maal per jaar en in de gevallen als bedoeld in lid 4, onder c) vier maal per jaar plaats . De inspectiefrequentie wordt verminderd tot eenmaal per jaar in het geval als bedoeld in lid 4, onder b), respectievelijk tweemaal per jaar in het geval als bedoeld in lid 4, onder c) indien bij inspecties in drie op elkaar volgende jaren geen lek werd vastgesteld. 6 . Exploitanten van stationaire koel-, klimaatregelings- en warmtepompapparatuur en brandbeveiligingsystemen waarvan ten minste één onafhankelijk gevoed circuit deel uitmaakt dat 300 kg of meer gefluoreerde broeikasgassen bevat , installeren een lekdetectiesysteem voor de bewaking van de delen waar lekkage waarschijnlijk is . 7. Eigenaren en exploitanten van stationaire koel-, klimaatregelings- en warmtepompapparatuur en brandbeveiligingsystemen die 3 kg of meer gefluoreerde broeikasgassen bevatten, houden een register bij met de hoeveelheid en de aard van de geïnstalleerde gefluoreerde broeikasgassen , eventueel toegevoegde hoeveelheden en de bij het onderhoud teruggewonnen hoeveelheid. Dit register wordt op verzoek ter beschikking van de bevoegde instantie en de Commissie gesteld. 8. Lekken worden zo spoedig mogelijk geïdentificeerd en hersteld door een naar behoren gecertificeerd persoon. 9. Entiteiten die brandbeveiligingssystemen installeren, verkopen of onderhouden, worden geregistreerd bij de bevoegde instantie. Artikel 5 Terugwinning 1. Gefluoreerde broeikasgassen in de volgende soorten apparatuur worden voor recycling, regeneratie of vernietiging teruggewonnen: De terugwinning vindt plaats bij het onderhoud van die apparatuur en bij de definitieve verwijdering van de apparatuur. 2. Ongebruikte gefluoreerde broeikasgassen in navulbare houders worden voor recycling, regeneratie of vernietiging teruggewonnen. 3. Gefluoreerde broeikasgassen in andere producten en apparatuur worden voor recycling, regeneratie of vernietiging teruggewonnen voorzover dit technisch uitvoerbaar en kosteneffectief is. 4. De lidstaten waarborgen dat er een algemeen toegankelijk elektronisch register van geaccrediteerde bedrijven/gecertificeerd personeel wordt opgesteld. Artikel 6 Opleidings- en certificeringsprogramma's 1. De lidstaten stellen opleidings- en certificerings-/accrediteringsprogramma's vast voor het personeel dat, respectievelijk de servicebedrijven die gefluoreerde broeikasgassen verwerken alsmede degenen die bij de in artikel 4, lid 2 t/m 7, en artikel 5 bedoelde inbedrijfstellings-, onderhouds-, terugwinnings- en inspectie werkzaamheden op basis van een set criteria die professionele normen waarborgen, betrokken zijn, of brengen reeds bestaande regelingen in overeenstemming met de vereisten van deze verordening. De eigenaar van de apparatuur/het systeem waarborgt dat het personeel/servicebedrijf in kwestie beschikt over de vereiste certificering/accreditering. De lidstaten wijzen de bevoegde instanties aan die verantwoordelijk zijn voor de afgifte van de wettelijk verplichte certificering/accreditering aan bedrijven en personeel in de industriesectoren in kwestie en voor het toezicht op de juiste tenuitvoerlegging van het certificerings-/accrediteringsprogramma, alsook voor de continuïteit van de naleving met de vereiste bevoegdheden en diploma's. De certificering/accreditering heeft betrekking op: 2. Via certificerings-/accrediteringsprogramma's wordt gewaarborgd dat het personeel/servicebedrijf dat betrokken is bij de uitvoering van de werkzaamheden overeenkomstig de artikelen 4 en 5 een bevoegdheid heeft verworven ingevolge geldende regelingen en normen voor het veilig toepassen van het type en de omvang van de apparatuur die het in het kader van zijn beroep zal toepassen. 3. Indien een lidstaat van mening is dat de normen voor beroepsbekwaamheid die een voldoende niveau van bekwaamheid aantonen voor het in bedrijf stellen, de service, het onderhoud alsook voor terugwinnings- en inspectiewerkzaamheden overeenkomstig de artikelen 4 en 5, op grond waarvan de bevoegde instanties de bevoegdheden erkennen die in een andere lidstaat zijn verworven, onvoldoende waarborgen bieden met betrekking tot de beroepsbevoegdheden, stelt zij de Commissie hiervan op de hoogte. Zo nodig neemt de Commissie een besluit tot vaststelling van wezenlijke eisen voor en wederzijdse erkenning van opleidings- en certificerings-/accrediteringsprogramma's overeenkomstig de procedure als bedoeld in artikel 16, lid 2. 4. Binnen twee jaar na de inwerkingtreding van deze verordening stellen de lidstaten de Commissie in kennis van informatie over de in lid 1 en 2 bedoelde opleidings- en certificerings-/accrediteringsprogramma's . De Commissie beoordeelt of een programma strookt met lid 2 en zij keurt het, indien dat het geval is, goed met inachtneming van de procedure als bedoeld in artikel 15, lid 2 . De lidstaten erkennen de in een andere lidstaat afgegeven certificaten en leggen geen beperkingen op aan de vrijheid om diensten te verlenen of de vrije vestiging om redenen die verband houden met de certificering/ accreditering in een andere lidstaat , mits de certificerings-/accrediteringsprogramma's door de Commissie zijn goedgekeurd . 5. Binnen één jaar na de inwerkingtreding van deze verordening bepaalt de Commissie volgens de in artikel 15 , lid 2 bedoelde procedure de vorm van deze kennisgevingen. Artikel 7 Rapportage 1. Uiterlijk op 31 maart van elk jaar met ingang van het tweede kalenderjaar na de inwerkingtreding van deze verordening worden de volgende gegevens over het voorgaande jaar aan de Commissie meegedeeld: a) Elke producent van gefluoreerde broeikasgassen die meer dan een ton per jaar produceert, verstrekt de volgende gegevens: b) Elke importeur van gefluoreerde broeikasgassen, met inbegrip van producenten die tevens importeren , verstrekt de volgende gegevens: c) Elke exporteur die meer dan een ton per jaar uitvoert, met inbegrip van producenten die tevens uitvoeren, verstrekt de volgende gegevens: 2. De Commissie stelt een onderzoek in ter raming van de gevolgen die de in- en uitvoer van apparatuur die gefluoreerde broeikasgassen bevat, hebben voor bovenstaande ramingen van de uitstoot. 3. De bevoegde instanties van de lidstaten houden om de 2 jaar een representatieve steekproef inzake de registers voor elk van de in artikel 4, lid 4 vermelde categorieën en brengen aan de Commissie verslag uit over de geraamde uitstoot. De vorm waarin het verslag wordt gepresenteerd wordt binnen één jaar na inwerkingtreding van deze verordening vastgesteld overeenkomstig de procedure als bedoeld in artikel 15, lid 2. 4. De vorm van de in lid 1 bedoelde verslagen wordt binnen één jaar na de inwerkingtreding van deze verordening volgens de in artikel 15 , lid 2 bedoelde procedure vastgesteld. 5. De Commissie neemt de nodige maatregelen om het vertrouwelijke karakter van de bij haar ingediende informatie te beschermen. 6. In het geval van brandbeveiligingssystemen worden ter vervanging van de in de leden 1 en 4 opgenomen voorschriften de feitelijke emissiecijfers, die overeenkomen met de gegevens inzake navullingen, geregistreerd overeenkomstig het bepaalde in artikel 3, lid 7. Deze gegevens worden geregistreerd door personeel dat overeenkomstig artikel 6, lid 1 is opgeleid en gecertificeerd. 7. De Commissie kan de in lid 1 vervatte rapportagevoorschriften volgens de in artikel 15 , lid 2, bedoelde procedure wijzigen teneinde de praktische toepassing van deze rapportagevoorschriften te verbeteren. Artikel 8 Regulering van het gebruik 1. Het gebruik van zwavelhexafluoride bij het spuitgieten van magnesium wordt met ingang van 1 januari 2007 verboden . 2. Het gebruik van zwavelhexafluoride voor het vullen van autobanden wordt met ingang van de datum van inwerkingtreding van deze verordening verboden. Artikel 9 Op de markt brengen Het op de markt brengen van producten en apparatuur die gefluoreerde broeikasgassen bevatten of deze voor het functioneren nodig hebben in de in bijlage II vermelde toepassingen wordt overeenkomstig de bepalingen van die bijlage verboden. De lidstaten bevorderen het op de markt brengen van koel- en klimaatbeheersingsapparatuur waarin gassen worden gebruikt met een aardopwarmingspotentieel van minder dan 150. Indien de lidstaten fiscale of andere maatregelen invoeren om het op de markt brengen van dergelijke apparatuur te bevorderen, delen zij deze maatregelen mee aan de Commissie. Artikel 10 Klimaatregelingsystemen in nieuwe voertuigen 1. Na 31 december 2006 zorgt elke persoon die nieuwe voertuigtypen op de markt brengt met klimaatregelingsystemen die gefluoreerde broeikasgassen met een global warming potential van meer dan 150 bevatten, ervoor dat is gecontroleerd dat de lekkage de grenswaarden die zijn vastgesteld in een specifieke geharmoniseerde testprocedure die door de Commissie is goedgekeurd, niet overschrijdt . 2. De Commissie stelt een norm op voor de meting van de leksnelheid. 3. Met ingang van 1 januari 2011 mogen de lidstaten de EG-typegoedkeuring krachtens Richtlijn 70/156/EEG voor een nieuw voertuigtype niet meer verlenen wanneer het aardopwarmingspotentieel van de gebruikte gefluoreerde broeikasgassen van het klimaatregelingssysteem hoger is dan 50. Voor fabrikanten van kleine series geldt 1 januari 2013. 4. Met ingang van 1 januari 2014 weigeren de lidstaten de registratie en verbieden zij de verkoop, het in bedrijf stellen of het gebruik van nieuwe voertuigen die zijn uitgerust met een klimaatregelingssysteem waarvan het aardopwarmingspotentieel van de gebruikte gefluoreerde broeikasgassen groter is dan 50. 5. De lidstaten bevorderen de installatie van klimaatregelingsystemen die een gas bevatten dat efficiënt is en een aardopwarmingspotentieel heeft van minder dan 100, bijvoorbeeld CO 2 . Wanneer de lidstaten fiscale of andere maatregelen nemen om de installatie van systemen met een geringer aardopwarmingspotentieel te bevorderen, stellen zij de Commissie daarvan in kennis. 6. De lidstaten kunnen de ombouw van in bedrijf zijnde voertuigen fiscaal of financieel stimuleren indien daardoor klimaatregelingssystemen met een aardopwarmingspotentieel van de gebruikte gefluoreerde broeikasgassen van minder dan 50 worden ingebouwd. Artikel 11 Bevordering van alternatieven De lidstaten bevorderen het op de markt brengen van apparatuur waarbij gebruik wordt gemaakt van gassen met een aardopwarmingspotentieel van minder dan 100. Lidstaten die fiscale of andere maatregelen invoeren om het op de markt brengen van deze apparatuur te bevorderen stellen de Commissie van deze maatregelen op de hoogte. Artikel 12 Voorlichting van de consument De lidstaten zien erop toe dat de consumenten en burgers op de hoogte worden gebracht van het aardopwarmingspotentieel van producten die gefluoreerde broeikasgassen bevatten. Artikel 13 Voortgangsverslag De Commissie legt uiterlijk 2 jaar na inwerkingtreding van deze richtlijn aan het Europees Parlement en de Raad een verslag voor over de ontwikkeling van milieuvriendelijke klimaatregelingssystemen. Op basis van dit verslag controleert de Commissie de invoeringsdata overeenkomstig artikel 10, leden 1 en 3, bevestigt deze of dient zo nodig voorstellen in. Artikel 14 Herziening 1. Op basis van de vorderingen bij de mogelijke insluiting of vervanging van gefluoreerde broeikasgassen in klimaatregeling- en koelsystemen evalueert de Commissie de onderhavige wetgeving en brengt zij uiterlijk op 31 december 2005 daarover verslag uit bij het Europees Parlement en de Raad. Dit verslag gaat waar nodig vergezeld van voorstellen voor wetgeving. 2. Binnen een periode van twee jaar na inwerkingtreding van deze verordening legt de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad een verslag voor over mogelijke maatregelen ter geleidelijke verwijdering van HFK in nieuwe klimaatbeheersings-, koel- en warmtepompsystemen op basis van een evaluatie van vervangende technologieën met een lagere (al dan niet rechtstreekse) totaaluitstoot van broeikasgassen. 3. Binnen vijf jaar na de inwerkingtreding van deze verordening dient de Commissie op basis van de evaring met de toepassing van deze verordening een verslag bij het Europees Parlement en de Raad in. In het bijzonder bevat het verslag: 4. Het verslag gaat waar nodig vergezeld van voorstellen tot herziening van de relevante bepalingen van deze verordening en van eventuele wijzigingen op Richtlijn 2001/56/EG van het Europees Parlement en de Raad van 27 september 2001 inzake de verwarming van motorvoertuigen en aanhangwagens daarvan (17) opdat rekening kan worden gehouden met de noodzakelijke controleprocedures voor de meting van de relatieve mate waarin klimaatbeheersingssystemen in voertuigen lekken . Artikel 15 Comité voor gefluoreerde broeikasgassen 1. De Commissie wordt bijgestaan door een permanent comité voor gefluoreerde broeikasgassen . 2. In de gevallen waarin naar dit lid wordt verwezen, is de procedure van artikel 4 van Besluit 1999/468/EG met inachtneming van artikel 7 en artikel 8 van dat besluit van toepassing. 3. De in artikel 4, lid 3, van Besluit 1999/468/EG bedoelde termijn wordt vastgesteld op één maand. Artikel 16 Comité voor de erkenning van beroepskwalificaties 1. De Commissie wordt bijgestaan door een comité voor de erkenning van beroepskwalificaties. 2. Wanneer naar dit lid wordt verwezen, zijn de artikelen 5 en 7 van Besluit 1999/468/EG van toepassing, met inachtneming van artikel 8 van dat besluit. De in artikel 5, lid 6 van Besluit 1999/468/EG bedoelde termijn wordt vastgesteld op twee maanden. 3. Het comité kan om advies worden verzocht over andere aangelegenheden in verband met de tenuitvoerlegging van deze verordening. 4. Het comité stelt zijn reglement van orde vast. Artikel 17 Sancties 1. De lidstaten stellen regels vast voor de sancties op inbreuken op de bepalingen van deze verordening en nemen zij alle nodige maatregelen om ervoor te zorgen dat deze regels worden uitgevoerd. De sancties moeten doeltreffend, evenredig en afschrikkend zijn. 2. De lidstaten stellen de Commissie uiterlijk een jaar na de inwerkingtreding van deze verordening in kennis van de regels inzake sancties en delen haar eventuele latere wijzigingen van deze regels eveneens zo spoedig mogelijk mee. Artikel 18 Inwerkingtreding Deze verordening treedt in werking op de twintigste dag volgende op die van haar bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese Unie. Deze verordening is verbindend in al haar onderdelen en is rechtstreeks toepasselijk in elke lidstaat. Gedaan te ..., op … Voor het Europees Parlement Voor de Raad De Voorzitter De Voorzitter BIJLAGE I Gefluoreerde broeikasgassen Gefluoreerd broeikasgas Chemische formule Global warming potential Zwavelhexafluoride SF 6 23900 Fluorkoolwaterstoffen (HFK's): HFK-23 CHF 3 11700 HFK-32 CH 2 F 2 650 HFK-41 CH 3 F 150 HFK-43-10mee C 5 H 2 F 10 1300 HFK-125 C 2 HF 5 2800 HFK-134 C 2 H 2 F 4 1000 HFK-134a CH 2 FCF 3 1300 HFK-152a C 2 H 4 F 2 140 HFK-143 C 2 H 3 F 3 300 HFK-143a C 2 H 3 F 3 3800 HFK-227ea C 3 HF 7 2900 HFK-236fa C 3 H 2 F 6 6300 HFK-245ca C 3 H 3 F 5 560 HFC-365mfc CF 3 CH 2 CF 2 CH 3 890 Perfluorkoolstoffen (PFK's) Perfluormethaan CF 4 6500 Perfluorethaan C 2 F 6 9200 Perfluorpropaan C 3 F 8 7000 Perfluorbutaan C 4 F 10 7000 Perfluorpentaan C 5 F 12 7500 Perfluorhexaan C 6 F 14 7400 Perfluorcyclobutaan c-C 4 F 8 8700 BIJLAGE II Gefluoreerd broeikasgas Toepassing Ingangsdatum verbod Gefluoreerde broeikasgassen met een aardopwarmingspotentieel van meer dan 50 Klimaatregeling in personenauto's en lichte bedrijfswagens (nieuwe voertuigtypen) 1 januari 2011 (1 januari 2013) (18) Zwavelhexafluoride, fluorkoolwaterstoffen en perfluorkoolstoffen Niet-navulbare houders, behalve voor laboratoriumtoepassingen, gebruik bij analyses en dosisinhalatoren Eén jaar na de datum van inwerkingtreding Fluorkoolwaterstoffen en perfluorkoolstoffen Koelmiddelen in niet-ingesloten systemen voor directe verdamping Datum van inwerkingtreding Zwavelhexafluoride, fluorkoolwaterstoffen en perfluorkoolstoffen Ramen Twee jaar na de datum van inwerkingtreding Zwavelhexafluoride Schoeisel Datum van inwerkingtreding Fluorkoolwaterstoffen Schuim met één component, behalve wanneer dit nodig is om aan nationale veiligheidsnormen te voldoen Eén jaar na de datum van inwerkingtreding Fluorkoolwaterstoffen Aërosolen , met uitzondering van technische aërosolen en medische dosisinhalatoren of andere farmaceutische producten Twee jaar na de datum van inwerkingtreding Fluorkoolwaterstoffen en perfluorkoolstoffen Schoeisel 1 juli 2006 (Medebeslissingsprocedure: eerste lezing) Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2003) 622 ) (1) , – gelet op de artikelen 251, lid 2 en 175, lid 1 van het EG-Verdrag, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C5-0505/2003), – gelet op artikel 67 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbeleid en de adviezen van de Commissie vrijheden en rechten van de burger, justitie en binnenlandse zaken en de Commissie juridische zaken en interne markt ( A5-0190/2004 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan het Commissievoorstel, als geamendeerd door het Parlement; 2. verzoekt om hernieuwde voorlegging indien de Commissie voornemens is ingrijpende wijzigingen in dit voorstel aan te brengen of dit door een nieuwe tekst te vervangen; 3. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Standpunt van het Europees Parlement in eerste lezing vastgesteld op 31 maart 2004 met het oog op de aanneming van Verordening (EG) nr. …/2004 van het Europees Parlement en de Raad betreffende de toepassing van de bepalingen van het Verdrag van Aarhus betreffende toegang tot informatie, inspraak bij besluitvorming en toegang tot de rechter inzake milieuaangelegenheden op EG-instellingen en organisaties HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, en met name op artikel 175, lid 1, Gezien het voorstel van de Commissie (2) , Gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité (3) , Gezien het advies van het Comité van de regio's (4) , Handelend volgens de procedure van artikel 251 van het Verdrag (5) , Overwegende hetgeen volgt: (1) De communautaire milieuwetgeving beoogt bij te dragen tot het behoud, de bescherming en de verbetering van de kwaliteit van het milieu , de bevordering van duurzame ontwikkeling en de bescherming van de menselijke gezondheid. (2) Het zesde milieuactieprogramma van de Gemeenschap (6) legt de nadruk op het belang van het verstrekken van adequate milieu-informatie en het bieden van reële mogelijkheden tot inspraak in de besluitvorming op milieugebied, zodat de controleerbaarheid en transparantie van de besluitvorming worden vergroot en een bijdrage wordt geleverd tot de bewustmaking van en steun voor de genomen besluiten. Voorts spoort het, net als de voorgaande milieuactieprogramma's (7) , aan tot een effectievere tenuitvoerlegging en toepassing van de communautaire wetgeving betreffende milieubescherming, met inbegrip van de handhaving van de communautaire regelgeving en het optreden tegen inbreuken op de communautaire milieuwetgeving. (3) De Europese Gemeenschap heeft op 25 juni 1998 het VN/ECE-Verdrag betreffende toegang tot informatie, inspraak bij besluitvorming en toegang tot de rechter inzake milieuaangelegenheden (hierna "het Verdrag van Aarhus" genoemd) ondertekend. De bepalingen van het Gemeenschapsrecht dienen met dat verdrag in overeenstemming te zijn, wil de Europese Gemeenschap dat verdrag kunnen sluiten. (4) Om bij te dragen tot de tenuitvoerlegging van het verdrag heeft de Gemeenschap drie richtlijnen aangenomen (8) . Er dienen voorzieningen te worden getroffen om de eisen van het verdrag van toepassing te maken op de instellingen en organisaties van de Gemeenschap. (5) Het is passend om de drie pijlers van het Verdrag van Aarhus, te weten toegang tot informatie, inspraak bij besluitvorming en toegang tot de rechter inzake milieuaangelegenheden, via één wetgevingsbesluit te regelen en gemeenschappelijke bepalingen inzake doelstellingen en definities vast te stellen. Dit draagt bij tot een stroomlijning van de wetgeving en meer transparantie van de uitvoeringsmaatregelen die met betrekking tot het Gemeenschapsniveau worden genomen. (6) In beginsel gelden de krachtens de drie pijlers van het Verdrag van Aarhus gewaarborgde rechten voor het publiek zonder onderscheid op basis van staatsburgerschap, nationaliteit of woonplaats. (7) Artikel 2, punt 2, van het Verdrag van Aarhus geeft een ruime omschrijving van "overheidsinstanties" omdat de basisidee is dat overal waar openbaar gezag wordt uitgeoefend, rechten dienen te gelden voor individuele personen en hun organisaties. Het is derhalve noodzakelijk de communautaire instellingen en organen die onder deze verordening vallen, op een zelfde ruime en functionele manier te definiëren , met name teneinde toegang tot informatie te geven aan een natuurlijke persoon of rechtspersoon die met openbare verantwoordelijkheden of functies is bekleed dan wel openbare diensten verleent onder toezicht van communautaire instellingen en organen . Overeenkomstig het Verdrag van Aarhus worden communautaire instellingen en organen uitgesloten wanneer en voorzover zij in een rechterlijke of wetgevende hoedanigheid optreden. (8) De definitie van milieu-informatie omvat informatie in ongeacht welke vorm over de toestand van het milieu. Deze definitie, die op deze van Richtlijn 2003/4/EG is afgestemd, heeft dezelfde inhoud als de definitie welke in het Verdrag van Aarhus wordt gehanteerd. De definitie van "document" in artikel 3, onder a), van Verordening (EG) nr. 1049/2001 (9) omvat ook milieu-informatie als omschreven in de onderhavige verordening. (9) Het is passend dat in deze verordening een definitie wordt gegeven van "plannen , programma's en beleid " in de zin van het Verdrag van Aarhus, die ook spoort met de aanpak die ten aanzien van de verplichtingen van de lidstaten krachtens de vigerende EG-wetgeving wordt gehanteerd. Bij de definitie van 'plannen , programma's en beleid ' betreffende het milieu moet rekening worden gehouden met hun bijdrage tot, of vermoedelijk significant effect op, het bereiken van de doelstellingen van het communautaire milieubeleid. Besluit nr. 1600/2002/EG stelt de doelstellingen van het communautaire milieubeleid en de acties die voor het bereiken van die doelstellingen worden gepland, vast voor de periode van 10 jaar die ingaat op 22 juli 2002. Na het verstrijken van deze periode zal een volgend milieuactieprogramma hierin voorzien. (10) Aangezien het milieurecht aan voortdurende evolutie onderhevig is, dient met het oog op het opnemen van terzake relevante bepalingen in de definitie van "milieurecht" te worden verwezen naar de doelstellingen van het communautaire milieubeleid, met name de bescherming en verbetering van het milieu en de bevordering van duurzame ontwikkeling , met inbegrip van de gezondheid van de mens en de bescherming van de natuurlijke hulpbronnen. (11) Administratieve handelingen waaraan juridisch verbindende externe effecten zijn verbonden, moeten aan een herzieningsprocedure kunnen worden onderworpen. Een zelfde regeling dient te gelden voor nalatigheden in gevallen waarin krachtens het milieurecht een verplichting tot handelen bestaat. Aangezien handelingen die worden gesteld door een communautaire instelling of organisatie die in een rechterlijke of wetgevende hoedanigheid optreedt, van de werkingssfeer moeten worden uitgesloten, dient hetzelfde te gelden voor andere onderzoekprocedures waarbij de communautaire instelling of organisatie uit hoofde van bepalingen van het EG-Verdrag als administratief-toezichtsorgaan optreedt. (12) Het Verdrag van Aarhus schrijft voor dat het publiek toegang wordt verleend tot milieu-informatie, hetzij naar aanleiding van een verzoek, hetzij door de actieve verspreiding van informatie door de autoriteiten waarop het verdrag van toepassing is. Verordening (EG) nr. 1049/2001 is van toepassing op het Europees Parlement, de Raad en de Commissie alsmede op bij communautair besluit ingestelde agentschappen en soortgelijke organen. Zij stelt ten aanzien van deze instellingen regels vast die grotendeels in overeenstemming zijn met de regels van het Verdrag van Aarhus. Het is noodzakelijk het toepassingsgebied van Verordening (EG) nr. 1049/2001 uit te breiden tot alle andere communautaire instellingen en organisaties. (13) Waar het Verdrag van Aarhus bepalingen bevat die niet of slechts gedeeltelijk voorkomen in Verordening (EG) nr. 1049/2001, is het nodig hierin te voorzien, met name ten aanzien van de verzameling en verspreiding van milieu-informatie. (14) Milieu-informatie van goede kwaliteit is essentieel, wil het recht van het publiek op toegang tot milieu-informatie daadwerkelijk kunnen worden uitgeoefend. Daarom is het passend regels in te voeren die de instellingen en organisaties van de Gemeenschap ertoe verplichten die kwaliteit te waarborgen. (15) Op het punt van uitzonderingen op toegang tot milieu-informatie gelden de desbetreffende bepalingen van Richtlijn 2003/4/EG ook voor instellingen en organen van de Gemeenschap. (16) Bij Beschikking nr. 2119/98/EG van het Europees Parlement en de Raad van 24 september 1998 tot oprichting van een netwerk voor epidemiologische surveillance en beheersing van overdraagbare ziekten in de Europese Gemeenschap (10) is reeds een de gehele Gemeenschap bestrijkend netwerk ingesteld ter bevordering van samenwerking en coördinatie tussen de lidstaten, met bijstand van de Commissie, met het oog op de verbetering van de preventie en beheersing van een aantal overdraagbare ziekten in de Gemeenschap. Besluit nr. 1786/2002/EG van het Europees Parlement en de Raad van 23 september 2002 voorziet in een communautair actieprogramma op het gebied van de volksgezondheid (11) dat een aanvulling vormt op het beleid van de lidstaten. Een aantal elementen van dit programma, zoals de verbetering van kennis en informatie voor de ontwikkeling van de volksgezondheid en een versterking van de mogelijkheden om snel en op gecoördineerde wijze te reageren op bedreigingen voor de volksgezondheid, zijn doelstellingen die eveneens volledig in overeenstemming zijn met de eisen van het Verdrag van Aarhus. De onderhavige verordening laat Beschikking nr. 2119/98/EG en Besluit nr. 1786/2002/EG derhalve onverlet. (17) Artikel 7, eerste deel, van het Verdrag van Aarhus schrijft voor dat de partijen voorzieningen treffen voor inspraak van het publiek bij de voorbereiding van plannen , programma's en beleid betreffende het milieu. (18) Overeenkomstig het Verdrag van Aarhus omvatten deze voorzieningen redelijke termijnen voor het informeren van het publiek over de milieubesluitvorming in kwestie. Het publiek moet worden voorgelicht over kwesties die in behandeling zijn met middelen zoals specifieke websites. Wil inspraak doeltreffend zijn, dan moet zij in een vroeg stadium plaatsvinden wanneer alle opties open zijn. Bij de besluitvorming over plannen , programma's en beleid betreffende het milieu dient naar behoren rekening te worden gehouden met het resultaat van de inspraak. Communautaire instellingen en organen dienen, wanneer zij bepalingen inzake inspraak vaststellen, in het licht van de doelstellingen van het Verdrag van Aarhus het publiek aan te wijzen dat inspraak heeft, met inbegrip van belanghebbende niet-gouvernementele organisaties. (19) Artikel 9, lid 3, van het Verdrag van Aarhus voorziet in toegang tot rechterlijke of andere herzieningsprocedures om handelingen en nalatigheden van particulieren en overheidsinstanties te betwisten die strijdig zijn met bepalingen van het milieurecht. Bijgevolg moeten bepalingen inzake toegang tot de rechter worden ingevoerd teneinde aan de eisen van dat verdrag te voldoen op een wijze die verenigbaar is met het EG-Verdrag. In dit verband is het passend dat in deze verordening alleen handelingen en nalatigheden van overheidsinstanties aan de orde zijn, waarbij het aan de lidstaten wordt overgelaten de kwestie met betrekking tot particulieren te regelen in het kader van Richtlijn 2004/…/EG van het Europees Parlement en de Raad van … [betreffende toegang tot de rechter inzake milieuaangelegenheden]. (20) Om adequate en effectieve beroepsmogelijkheden te verzekeren in overeenstemming met de desbetreffende Gemeenschapswetgeving inzake toegang tot herzieningsprocedures voor het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen, is het aangewezen dat de communautaire instelling of organisatie die de bron is van de aan te vechten handeling of nalatigheid, de gelegenheid krijgt haar vroegere beslissing te herroepen of te handelen in geval van een nalatigheid. (21) Krachtens het Verdrag van Aarhus wordt aan niet-gouvernementele organisaties die de milieubescherming bevorderen het recht toegekend deel te nemen aan het opstellen van bepaalde plannen, programma's en beleid in verband met het milieu en wordt hun toegang tot de rechter in milieuzaken gegeven, terwijl andere leden van het publiek moeten worden geschaad door of belang moeten hebben bij de besluiten of omissies. Om dit recht tegen iedere vorm van misbruik te beschermen, worden in de Gemeenschapswetgeving basiscriteria voor de erkenning van dergelijke bevoegde entiteiten vastgesteld. (22) Het is echter wenselijk dat de communautaire instellingen en organen, met name de Commissie, zich meer inspannen om de bestaande procedures voor toegang tot informatie en toegang tot de rechter, zoals de klachtenprocedures en de verzoekschriften van de burgers aan het Europees Parlement, te verbeteren. (23) Entiteiten die actief zijn op het gebied van milieubescherming en/of bevordering van duurzame ontwikkeling en die aan bepaalde voorwaarden voldoen welke garanderen dat hun hoofddoelstelling de bescherming van het milieu en/of de bevordering van duurzame ontwikkeling is, moeten toegang hebben tot milieuprocedures om de procedurele en inhoudelijke rechtmatigheid aan te vechten van administratieve handelingen en nalatigheden die inbreuk maken op het milieurecht van de EG. Het voorwerp van de beroepsprocedures die door deze entiteiten worden ingesteld, moet binnen hun statutaire werkterrein vallen. (24) Leden van het publiek die voldoende belang hebben of die de inbreuk van een recht aanvoeren, moeten, mits zij rechtstreeks en individueel betrokken zijn, een milieuprocedure kunnen aanspannen teneinde de procedurele en inhoudelijke rechtmatigheid aan te vechten van administratieve handelingen en nalatigheden die inbreuk maken op het milieurecht. (25) Wanneer het voorafgaand verzoek tot interne herziening geen resultaat oplevert, dienen de bevoegde entiteiten een milieuprocedure voor het Hof van Justitie te kunnen inleiden teneinde deze administratieve handelingen of nalatigheden te betwisten. (26) Deze verordening eerbiedigt de grondrechten en neemt de beginselen in acht die met name in het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie zijn erkend. Deze verordening beoogt meer bepaald de bescherming van het milieu en de toepassing van artikel 37 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie te garanderen, HEBBEN DE VOLGENDE VERORDENING VASTGESTELD: Titel I Algemene bepalingen Artikel 1 Doel 1. Deze verordening stelt regels vast voor de toepassing van de beginselen van het VN/ECE-Verdrag betreffende toegang tot informatie, inspraak bij besluitvorming en toegang tot de rechter inzake milieuaangelegenheden, hierna het Verdrag van Aarhus genoemd, op de communautaire instellingen en organisaties, met name door: 2. Deze verordening laat andere communautaire bepalingen betreffende toegang tot informatie, inspraak bij besluitvorming en toegang tot de rechter inzake milieuaangelegenheden onverlet. Artikel 2 Definities 1. In deze richtlijn wordt verstaan onder: Algemene milieuactieprogramma's worden eveneens als "plannen , programma's en beleid betreffende het milieu" aangemerkt. Financierings- of begrotingsplannen en -programma's en interne werkprogramma's van communautaire instellingen of organisaties vallen niet onder deze definitie; 2. Administratieve handelingen en administratieve nalatigheden omvatten niet de maatregelen die worden genomen door een communautaire instelling of organisatie die optreedt in de hoedanigheid van administratief-toezichtsorgaan, bijvoorbeeld in het kader van volgende bepalingen van het EG-Verdrag: Titel II Toegang tot milieu-informatie Artikel 3 Toepassing van Verordening (EG) nr. 1049/2001 Verordening (EG) nr. 1049/2001 is van toepassing op ieder verzoek van een aanvrager om toegang tot milieu-informatie die berust bij communautaire instellingen en organisaties of te hunnen behoeve wordt bijgehouden, zonder onderscheid op basis van staatsburgerschap, nationaliteit of woonplaats en, in het geval van een rechtspersoon, zonder onderscheid op basis van de plaats waar zich zijn vestigingsplaats of het werkelijke centrum van zijn activiteiten bevindt. In het kader van deze verordening wordt "instelling" in Verordening (EG) nr. 1049/2001 gelezen als "communautaire instelling of orgaan ". Artikel 4 Verzameling en verspreiding van milieu-informatie 1. De communautaire instellingen en organen organiseren de milieu-informatie die voor hun functioneren relevant is en die bij hen berust of te hunnen behoeve wordt bijgehouden, met het oog op de actieve en systematische verspreiding ervan bij het publiek, in het bijzonder door middel van computertelecommunicatie- en/of elektronische technologie overeenkomstig artikel 11, leden 1 en 2, en artikel 12 van Verordening (EG) nr. 1049/2001. De milieu-informatie wordt onverwijld opgeslagen in gegevensbanken volgens de beginselen van deze verordening en toegankelijk gemaakt in elektronische vorm en in gegevensbanken die zijn voorzien van zoekfuncties en andere vormen van programmatuur die het publiek kunnen helpen om de informatie die het nodig heeft, op te sporen. De door middel van computertelecommunicatie en/of elektronische technologie beschikbaar gestelde informatie behoeft geen informatie te omvatten die vóór de inwerkingtreding van deze verordening is verzameld, tenzij deze reeds in elektronische vorm beschikbaar is. Ingeval informatie is verzameld voordat deze verordening van kracht werd, en er geen elektronisch kopieën beschikbaar zijn, wordt duidelijk aangegeven waar deze informatie kan worden gevonden en hoe zij kan worden verkregen. De communautaire instellingen en organen bewaren milieu-informatie die bij hen berust of die te hunnen behoeve wordt bijgehouden, in vormen of formaten die gemakkelijk reproduceerbaar zijn en toegankelijk zijn via computertelecommunicatiemiddelen of andere elektronische middelen. 2. De communautaire instellingen en organen trachten het publiek zo goed mogelijk van advies te dienen om het te helpen toegang te krijgen tot milieu-informatie, om gemakkelijker te kunnen deelnemen aan de besluitvorming en tevens om milieuzaken bij de rechter aanhangig te kunnen maken. 3. De milieu-informatie die toegankelijk wordt gemaakt en wordt verspreid, wordt indien passend geactualiseerd. Naast de in artikel 12, leden 2 en 3, en artikel 13, leden 1 en 2, van Verordening (EG) nr. 1049/2001 opgesomde documenten dienen de gegevensbanken of registers de volgende informatie te bevatten: 4. Waar passend kunnen de communautaire instellingen en organisaties aan het bepaalde in de leden 1 tot 3 voldoen door links te creëren naar internetsites waar de informatie kan worden gevonden. 5. De Commissie zorgt ervoor dat met regelmatige tussenpozen van ten hoogste vier jaar een rapport over de toestand van het milieu, met inbegrip van informatie over de kwaliteit van het milieu en de op het milieu uitgeoefende druk, wordt gepubliceerd en verspreid. Artikel 5 Kwaliteit van de milieu-informatie 1. De communautaire instellingen en organisaties zorgen ervoor, voorzover mogelijk, dat de door hen of te hunnen behoeve verzamelde informatie die wordt gepubliceerd, actueel, nauwkeurig en vergelijkbaar is. 2. De communautaire instellingen en organisaties stellen de aanvrager op zijn verzoek in kennis van de plaats waar informatie over de meetmethodes die zijn gebruikt bij het verzamelen van de informatie, inclusief de methodes voor analyse, monsterneming en voorbehandeling van de monsters, indien deze voorhanden is, kan worden gevonden, of verwijzen naar een gebruikte standaardprocedure. Artikel 6 Weigering van verzoeken om toegang tot milieu-informatie Wanneer een communautaire instelling of een communautair orgaan een verzoek om toegang tot milieu-informatie ontvangt en deze informatie niet bij die communautaire instelling of dat communautair orgaan berust noch te haren/zijnen behoeve wordt bijgehouden, stelt zij/het de aanvrager zo snel mogelijk , of uiterlijk binnen 15 werkdagen, in kennis van de communautaire instelling of het communautaire orgaan of de overheidsinstantie als omschreven in Richtlijn 2003/4/EG waarbij volgens haar/hem de gevraagde informatie kan worden opgevraagd, of stuurt zij/het het verzoek door aan de betrokken communautaire instelling of het betrokken communautaire orgaan of overheidsinstantie en stelt zij de aanvrager hiervan in kennis. Wanneer het verzoek in te algemene termen is geformuleerd vraagt de communautaire instelling of het communautaire orgaan de aanvrager zo spoedig mogelijk, en uiterlijk binnen de termijn als bedoeld in artikel 7 van Verordening (EG) nr. 1049/2001 om een verduidelijking van het verzoek en helpt de aanvrager daarbij, bijvoorbeeld door het verstrekken van informatie over het gebruik van de in artikel 11 van Verordening (EG) nr. 1049/2001 bedoelde registers. Pas wanneer deze gelegenheid is gegeven, kan de communautaire instelling of het communautaire orgaan, wanneer dit passend wordt geacht, het in deze alinea bedoelde verzoek weigeren. Communautaire instellingen en organen weigeren toegang tot en besluiten zich te onthouden van de actieve verspreiding van milieuinformatie wanneer van de openbaarmaking van de informatie een ongunstige invloed zou uitgaan op de bescherming van het milieu waarop dergelijke informatie betrekking heeft, zoals bijvoorbeeld de plaats waar zeldzame soorten voorkomen. Communautaire instellingen en organen mogen op grond van de uitzonderingen betreffende de bescherming van commerciële of industriële informatie, de bescherming van persoonsgegevens of de bescherming van het milieu waarop de informatie betrekking heeft niet weigeren in te gaan op een verzoek, of besluiten niet over te gaan tot actieve verspreiding van de informatie wanneer deze betrekking heeft op emissies in het milieu. Communautaire instellingen en organen mogen uitsluitend de toegang tot milieuinformatie weigeren of besluiten niet over te gaan tot de verspreiding van milieu-informatie op grond van een van de uitzonderingen zoals bedoeld in artikel 4 van Richtlijn 2003/4/EG of de derde alinea van dit artikel. De in deze verordening vastgelegde uitzonderingen worden op restrictieve wijze geïnterpreteerd. Per geval zal worden nagegaan of het openbare belang dat gebaat is bij openbaarmaking groter is dan het belang dat met de weigering wordt gediend. Artikel 7 Kostenvergoeding Communautaire instellingen en organen die niet vallen onder Verordening (EG) nr. 1049/2001 kunnen in gevallen waarin artikel 10 van die verordening niet van toepassing is, een redelijke kostenvergoeding voor het verschaffen van informatie verlangen. Zij publiceren, en verschaffen de aanvrager, een tarief van de vergoedingen die in rekening kunnen worden gebracht, waarbij zij aangeven onder welke omstandigheden zij al of niet in rekening kunnen worden gebracht en of de informatie alleen wordt verstrekt wanneer vooruitbetaling plaatsvindt. Artikel 8 Samenwerking De communautaire instellingen en organisaties werken in het geval van een onmiddellijke bedreiging van de menselijke gezondheid of het milieu, hetzij veroorzaakt door menselijke activiteiten hetzij ten gevolge van natuurlijke oorzaken, op verzoek van overheidsinstanties als bedoeld in Richtlijn 2003/4/EG met die overheidsinstanties samen en verlenen hen assistentie teneinde die instanties in staat te stellen, onmiddellijk en terstond bij het publiek dat getroffen kan worden alle milieu-informatie te verspreiden die het publiek in staat kan stellen maatregelen te nemen om uit de bedreiging voortvloeiende schade te voorkomen of te beperken, voorzover deze informatie bij de communautaire instellingen en organisaties en/of bij de bedoelde overheidsinstanties berust of te hunnen behoeve wordt bijgehouden. Het bepaalde in de eerste alinea laat eventuele specifieke verplichtingen uit hoofde van het Gemeenschapsrecht, met name Beschikking nr. 2119/98/EG en Besluit nr. 1786/2002/EG, onverlet. Titel III Inspraak bij het opstellen door communautaire instellingen en organisaties van plannen , programma's en beleid betreffende het milieu Artikel 9 Algemene bepalingen Het publiek dat geschaad wordt of kan worden geschaad door, dan wel belang heeft bij een plan, programma of beleid in verband met het milieu, heeft het recht deel te nemen aan de voorbereiding, wijziging of herziening van dat plan, programma of beleid. De communautaire instellingen en organen zorgen ervoor dat het publiek vroegtijdig en op doeltreffende wijze kan deelnemen aan de voorbereiding, wijziging of herziening van dergelijke plannen, programma's of beleid. Met name dient de Commissie, wanneer zij een voorstel voor een plan, een programma of beleid in verband met het milieu voorbereidt dat aan andere communautaire instellingen en organen voor een besluit wordt voorgelegd, voor dit voorbereidende stadium voorzieningen voor een deelname van het publiek te treffen. Communautaire instellingen en organen wijzen het in de eerste alinea bedoelde publiek aan, met inbegrip van belanghebbende niet-gouvernementele organisaties zoals die welke ijveren voor milieubescherming en/of bevordering van duurzame ontwikkeling. Artikel 10 Raadpleging Wanneer zij een plan, een programma of beleid in verband met het milieu voorbereiden, wijzigen of herzien, stellen de communautaire instellingen en organen het publiek op de hoogte door middel van een openbare bekendmaking of andere passende middelen, zoals elektronische media. Deze informatie omvat, voorzover beschikbaar, het ontwerpvoorstel en de milieu-informatie of milieueffectbeoordeling voor het plan, het programma of het beleid dat wordt voorbereid. De communautaire instelling die of het communautaire orgaan dat het plan, het programma of het beleid in verband met het milieu voorbereidt, wijzigt of herziet, dient het publiek op de hoogte te stellen over de praktische inspraakregelingen, en met name over de administratieve eenheid van de communautaire instelling of het communautaire orgaan waarbij de betrokken informatie kan worden verkregen en waaraan commentaar of vragen kunnen worden voorgelegd over het tijdsbestek waarin commentaar kan worden geleverd. De communautaire instellingen en organen zorgen voor de praktische regelingen waarmee het publiek in een vroegtijdig stadium zijn commentaar en zienswijze kan geven voordat besluiten over het plan, het programma of het beleid worden genomen. Afhankelijk van de aard van het plan, het programma of het beleid wordt het publiek in de gelegenheid gesteld commentaar te leveren in verschillende stadia van de voorbereiding van het plan, het programma of het beleid. Tot dergelijke praktische regelingen behoren redelijke termijnen voor de verschillende fasen, waarbij gezorgd wordt voor voldoende tijd voor het verstrekken van informatie aan het publiek en waarbij het publiek de gelegenheid wordt geboden doeltreffend deel te nemen aan de voorbereiding en inspraak gedurende het besluitvormingsproces op milieugebied. In het algemeen moet in schriftelijke raadplegingen over een plan, een programma of beleid in verband met het milieu rekening worden gehouden met een termijn van acht weken waarin commentaar kan worden geleverd. Indien bijeenkomsten of hoorzittingen worden georganiseerd, moet hiervan tenminste vier weken vooraf kennis worden gegeven. Deze termijnen kunnen worden verkort in spoedgevallen of in gevallen waarin het publiek reeds in de gelegenheid is gesteld commentaar te leveren op het plan, het programma of het beleid in kwestie. Artikel 11 Resultaten van de inspraak van het publiek Bij het nemen van een besluit over het plan, programma of beleid in verband met het milieu moeten de communautaire instellingen en organen terdege rekening houden met de resultaten van het inspraakproces van het publiek. De communautaire instellingen en organen stellen het publiek op de hoogte van het plan, het programma of het beleid, waaronder de tekst daarvan, en van de redenen en overwegingen waarop het besluit is gebaseerd, waaronder informatie over het inspraakproces van het publiek. Titel IV Toegang tot de rechter inzake milieuaangelegenheden Artikel 12 Verzoek tot interne herziening van administratieve handelingen door bevoegde entiteiten 1. Elke bevoegde entiteit die krachtens artikel 14 over beroepsrecht beschikt en die van mening is dat een administratieve handeling of nalatigheid een inbreuk vormt op het milieurecht, is gerechtigd een verzoek tot interne herziening in te dienen bij de communautaire instelling of orgaan die de handeling heeft gesteld of, in het geval van een veronderstelde nalatigheid, had dienen op te treden. Een dergelijk verzoek moet schriftelijk worden ingediend binnen een termijn van ten hoogste twaalf weken nadat de administratieve handeling werd gepubliceerd in het Publicatieblad van de Europese Unie of anderszins openbaar werd gemaakt of, in het geval van een veronderstelde nalatigheid, binnen twaalf weken te rekenen vanaf de dag waarop de administratieve handeling krachtens de wet had moeten zijn gesteld. In het verzoek moeten de veronderstelde inbreuk op het milieurecht en de inhoud van het verlangde besluit tot herziening worden gespecificeerd. 2. De in lid 1 bedoelde communautaire instelling of orgaan neemt het verzoek in overweging, tenzij het duidelijk ongegrond is. Zij geeft zo snel mogelijk, en niet later dan twaalf weken na het ontvangen van het verzoek, schriftelijk kennis van haar besluit over de maatregelen die worden genomen om de naleving van het milieurecht te garanderen dan wel van haar afwijzing van het verzoek. Het besluit wordt gericht aan de bevoegde entiteit die het verzoek heeft ingediend; het licht de redenen voor het genomen besluit toe. 3. Wanneer de communautaire instelling of orgaan ondanks al haar inspanningen er niet in slaagt binnen de in lid 2 genoemde termijn een besluit te nemen over een verzoek tot interne herziening, stelt zij de bevoegde entiteit die het verzoek heeft ingediend zo spoedig mogelijk en uiterlijk binnen de bedoeld lid genoemde termijn in kennis van de redenen waarom zij geen besluit heeft kunnen nemen en deelt zij mee wanneer zij voornemens is een besluit over het verzoek te nemen. 4. De communautaire instelling of orgaan neemt een besluit over verzoeken tot interne herziening, rekening houdend met de aard, de omvang en de ernst van de betrokken inbreuk op het milieurecht, binnen een redelijke termijn die een periode van achttien weken maanden vanaf het ontvangen van het verzoek niet overschrijdt. Zij stelt de bevoegde entiteit onverwijld in kennis van haar besluit over het verzoek. Artikel 13 Verzoek van leden van het publiek tot interne herziening van administratieve handelingen 1. Leden van het publiek die krachtens artikel 15 beroepsrecht bezitten en die stellen dat een administratieve handeling of nalatigheid een inbreuk vormt op het milieurecht, zijn gerechtigd, mits zij rechtstreeks en individueel zijn betrokken, een verzoek tot interne herziening in te dienen bij de communautaire instelling of orgaan die de handeling heeft vastgesteld of, in het geval van een veronderstelde nalatigheid, had dienen op te treden. Een dergelijk verzoek moet schriftelijk worden ingediend binnen een termijn van ten hoogste twaalf weken nadat de administratieve handeling werd gepubliceerd in het Publicatieblad van de Europese Unie of anderszins openbaar werd gemaakt of, in het geval van een veronderstelde nalatigheid, binnen twaalf weken te rekenen vanaf de dag waarop de administratieve handeling krachtens de wet had moeten zijn vastgesteld. In het verzoek moeten de veronderstelde inbreuk op het milieurecht en de inhoud van het verlangde besluit tot herziening worden gespecificeerd. 2. De in lid 1 bedoelde communautaire instelling of orgaan behandelt ieder dergelijk verzoek, tenzij het duidelijk ongegrond is. Zij geeft zo snel mogelijk, en niet later dan acht weken na ontvangst van het verzoek, schriftelijk kennis van haar besluit over de maatregel die moet worden genomen om de naleving van het milieurecht te garanderen dan wel van haar afwijzing van het verzoek. Het met redenen omklede besluit wordt gericht aan de leden van het publiek die het verzoek hebben ingediend. 3. Wanneer de communautaire instelling of orgaan ondanks al haar inspanningen er niet in slaagt binnen de in lid 2 genoemde termijn een besluit te nemen over een verzoek tot interne herziening, stelt zij de leden van het publiek die het verzoek hebben ingediend zo spoedig mogelijk en uiterlijk binnen de in bedoeld lid genoemde termijn in kennis van de redenen waarom zij geen besluit heeft kunnen nemen en deelt zij mee wanneer zij voornemens is een besluit over het verzoek te nemen. 4. De communautaire instelling of orgaan neemt een besluit over verzoeken tot interne herziening, rekening houdend met de aard, de omvang en de ernst van de betrokken inbreuk op het milieurecht, binnen een redelijke termijn die een periode van 45 werkdagen na ontvangst van het verzoek niet overschrijdt. Zij stelt de leden van het publiek onverwijld in kennis van haar besluit over het verzoek. Artikel 14 Beroepsrecht van bevoegde entiteiten Een bevoegde entiteit is gerechtigd een verzoek tot interne herziening overeenkomstig artikel 12 in te dienen zonder dat zij een voldoende belang hoeft te hebben of hoeft aan te tonen dat een van haar rechten werd geschonden, op voorwaarde dat: Artikel 15 Beroepsrecht van leden van het publiek Leden van het publiek zijn gerechtigd een verzoek tot interne herziening overeenkomstig artikel 13 in te dienen, mits Artikel 16 Indiening van klachten bij de Ombudsman Wanneer een communautaire instelling of orgaan niet binnen de gestelde termijn een besluit heeft genomen over een conform artikel 13 ingediend verzoek tot interne herziening, kunnen de leden van het publiek bij de Ombudsman een klacht indienen overeenkomstig de desbetreffende bepalingen van het EG-Verdrag. Artikel 17 Bij het Hof van Justitie door bevoegde entiteiten aanhangig gemaakte procedures 1. Wanneer de bevoegde entiteit die conform artikel 12 een verzoek tot interne herziening heeft ingediend, van mening is dat een door de communautaire instelling of organisatie naar aanleiding van dat verzoek genomen besluit ontoereikend is om de naleving van het milieurecht te garanderen, kan de bevoegde entiteit overeenkomstig artikel 230, lid 4, van het EG-Verdrag een juridische procedure voor het Hof van Justitie inleiden ter toetsing van de inhoudelijke en procedurele rechtmatigheid van dat besluit. 2. Wanneer door de communautaire instelling of orgaan geen besluit over een conform artikel 12 ingediend verzoek tot interne herziening wordt genomen binnen de in dat artikel genoemde termijn, kan de bevoegde entiteit een procedure bij het Hof van Justitie inleiden overeenkomstig artikel 232, lid 3, van het EG-Verdrag. Artikel 18 Bij het Hof van Justitie door leden van het publiek aanhangig gemaakte procedures 1. Wanneer de leden van het publiek die conform artikel 13 een verzoek tot interne herziening hebben ingediend, van mening zijn dat een door de communautaire instelling of orgaan naar aanleiding van dat verzoek genomen besluit ontoereikend is om de naleving van het milieurecht te garanderen, kunnen zij, mits zij direct en individueel zijn betrokken, overeenkomstig artikel 230, vierde alinea, van het EG-Verdrag een juridische procedure voor het Hof van Justitie aanspannen ter toetsing van de inhoudelijke en procedurele rechtmatigheid van dat besluit. 2. Wanneer door de communautaire instelling of orgaan geen besluit over een conform artikel 13 ingediend verzoek tot interne herziening wordt genomen binnen de in dat artikel genoemde termijn, kunnen leden van het publiek, mits zij direct en individueel zijn betrokken, een procedure bij het Hof van Justitie inleiden overeenkomstig artikel 232, derde alinea, van het EG-Verdrag. Artikel 19 Criteria voor de erkenning van bevoegde entiteiten Teneinde te worden erkend, dient een bevoegde entiteit aan de volgende criteria te voldoen: Artikel 20 Procedure voor de erkenning van bevoegde entiteiten 1. De Commissie stelt de noodzakelijke bepalingen vast om de vlotte erkenning van bevoegde entiteiten die aan de in artikel 19 uiteengezette criteria voldoen, te garanderen. Deze bepalingen voorzien hetzij in een erkenning per geval ("ad hoc") dan wel in een voorafgaande erkenning die geldt gedurende een bepaalde toekomstige periode. 2. De Commissie onderzoekt op regelmatige tijdstippen of nog steeds aan de voorwaarden voor erkenning wordt voldaan. Wanneer een bevoegde entiteit niet langer aan de criteria van artikel 19 voldoet, wordt de erkenning ingetrokken. De betrokken bevoegde entiteit wordt hiervan ten minste één maand van tevoren in kennis gesteld. Het besluit dient de redenen van de intrekking te vermelden ; de bevoegde entiteit is gerechtigd om in beroep te gaan. Titel V Slotbepalingen Artikel 21 Uitvoeringsmaatregelen De communautaire instellingen en organen passen hun reglement van orde aan aan de bepalingen van deze verordening. Deze aanpassingen treden in werking op de datum van inwerkingtreding van deze verordening. Artikel 22 Inwerkingtreding Deze verordening treedt in werking op de derde dag volgende op die van haar bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese Unie. Zij is zes maanden na de in lid 1 bedoelde datum van toepassing. Deze verordening is verbindend in al haar onderdelen en rechtstreeks toepasselijk in elke lidstaat. Gedaan te Voor het Europees Parlement Voor de Raad De Voorzitter De Voorzitter (Medebeslissingsprocedure: eerste lezing) Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2003) 624 ) (1) , – gelet op artikel 251, lid 2 en 175, lid 1 van het EG-Verdrag, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C5-0513/2003), – gelet op artikel 67 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbeleid en de adviezen van de Commissie vrijheden en rechten van de burger, justitie en binnenlandse zaken en de Commissie juridische zaken en interne markt ( A5-0189/2004 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan het Commissievoorstel, als geamendeerd door het Parlement; 2. verzoekt de Commissie en de Raad erop toe te zien dat de lidstaten het Verdrag van Aarhus zo snel mogelijk ratificeren; 3. verzoekt de Commissie en de Raad een "scorebord voor het Verdrag" in te stellen en openbaar te maken met betrekking tot internationale milieuverdragen en dit "overzicht van resultaten" tijdens de zittingen van de Raad te behandelen; 4. verzoekt om hernieuwde voorlegging indien de Commissie voornemens is ingrijpende wijzigingen in dit voorstel aan te brengen of dit door een nieuwe tekst te vervangen; 5. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Standpunt van het Europees Parlement in eerste lezing vastgesteld op 31 maart 2004met het oog op de aanneming van Richtlijn 2004/…../EG van het Europees Parlement en de Raad betreffende toegang tot de rechter inzake milieuaangelegenheden HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, en met name op artikel 175, lid 1, Gezien het voorstel van de Commissie (2) , Gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité (3) , Gezien het advies van het Comité van de regio's (4) , Volgens de procedure van artikel 251 van het Verdrag (5) , Overwegende hetgeen volgt: (1) Vergrote publieke toegang tot de rechter inzake milieuaangelegenheden bevordert het bereiken van de doelstellingen van het communautaire beleid inzake de bescherming van het milieu door het ondervangen van de huidige tekortkomingen bij de handhaving van het milieurecht en werkt uiteindelijk een beter milieu in de hand. (2) De Europese Gemeenschap heeft op 25 juni 1998 het VN/ECE-Verdrag betreffende toegang tot informatie, inspraak bij besluitvorming en toegang tot de rechter inzake milieuaangelegenheden (hierna "het Verdrag van Aarhus" genoemd) ondertekend. De bepalingen van het Gemeenschapsrecht dienen met dat verdrag in overeenstemming te zijn, wil de Europese Gemeenschap dat verdrag kunnen sluiten. (3) In het Verdrag van Aarhus is het recht op toegang tot de rechter gewaarborgd teneinde bij te dragen tot het recht van ieder persoon van huidige en toekomstige generaties te leven in een milieu dat afgestemd is op zijn/haar gezondheid en welzijn. (4) Het Verdrag van Aarhus bestaat uit drie pijlers, namelijk toegang tot informatie, publieke inspraak in besluitvorming en toegang tot de rechter inzake milieuaangelegenheden. Er zijn al twee richtlijnen aangenomen om de eerste en tweede pijler van het verdrag te ontwikkelen: Richtlijn 2003/4/EG van het Europees Parlement en de Raad van 28 januari 2003 inzake de toegang van het publiek tot milieu-informatie en tot intrekking van Richtlijn 90/313/EEG van de Raad (6) en Richtlijn 2003/35/EG van het Europees Parlement en de Raad van 26 mei 2003 tot voorziening in publieke inspraak met betrekking tot de opstelling van bepaalde plannen en programma's betreffende het milieu en tot wijziging met betrekking tot publieke inspraak en toegang tot de rechter van de Richtlijnen 85/337/EEG en 96/61/EG van de Raad (7) . Het is nu nodig de derde pijler van het verdrag te ontwikkelen. (5) Artikel 9, lid 3, van het Verdrag van Aarhus voorziet in toegang tot gerechtelijke of andere beroepsprocedures voor het aanvechten van handelingen en nalatigheden van private personen en overheidsinstanties die inbreuk maken op het milieurecht. In overeenstemming met het subsidiariteitsbeginsel dienen handelingen en nalatigheden van private personen te worden aangevochten in overeenstemming met de criteria die in de wetgeving van de lidstaten zijn neergelegd. (6) Om ten volle rekening te houden met artikel 9, lid 3, van het Verdrag van Aarhus en teneinde de milieubescherming te verbeteren moet in administratieve of gerechtelijke procedures worden voorzien voor het aanvechten van administratieve handelingen en nalatigheden van overheidsinstanties die inbreuk maken op het milieurecht. De procedures moeten eerlijk zijn en moeten niet buitensporig lang of duur zijn. Er moet ook worden voorzien in procedures in kort geding om de tussenkomst van rechtbanken en beroepsinstanties te verzekeren. (7) Er moeten evenzeer voorzieningen worden getroffen betreffende voor beroepsinstanties aan te vechten handelingen en nalatigheden. Administratieve handelingen moeten vatbaar zijn voor beroep voor zover zij juridisch bindende en externe uitwerking hebben mits deze handelingen niet worden aangenomen door instanties of instellingen die optreden in een wetgevende of rechterlijke hoedanigheid. Evenzo moet beroep mogelijk zijn tegen nalatigheden daar waar er krachtens het milieurecht een verplichting tot optreden is. (8) Met het oog op het feit dat het milieurecht constant in ontwikkeling is, moet de definitie van milieurecht verwijzen naar de doelstellingen van het Gemeenschapsbeleid betreffende het milieu, met name de bescherming of verbetering van het milieu, met inbegrip van de menselijke gezondheid en de bescherming van de natuurlijke hulpbronnen. De lidstaten moeten deze definitie kunnen uitbreiden om milieurecht van uitsluitend nationale origine op te nemen. (9) Leden van het publiek moeten, voor zover zij een voldoende belang hebben of de inbreuk op een recht aanvoeren , toegang hebben tot milieuprocedures om voor de rechtbank of een andere beroepsinstantie de procedurele en materiële wettigheid aan te vechten van administratieve handelingen of nalatigheden die inbreuk maken op het milieurecht. (10) Op het gebied van milieubescherming en/of duurzame ontwikkeling actieve entiteiten die aan bepaalde voorwaarden voldoen moeten toegang hebben tot milieuprocedures om de procedurele en materiële wettigheid aan te vechten van administratieve handelingen en nalatigheden die inbreuk maken op het milieurecht. Het voorwerp van de beroepsprocedures die door deze entiteiten worden ingesteld moet binnen het gebied van hun statutaire activiteiten vallen. (11) Er moet voor worden gezorgd dat de administratieve handeling of nalatigheid wordt herzien door de in overeenstemming met het nationale recht aangewezen overheidsinstantie, om hetzij de administratieve handeling te herroepen hetzij, in geval van een nalatigheid, te voorzien in de maatregelen die moeten worden genomen. (12) Daar waar een eerder verzoek om intern beroep geen goedkeuring heeft gekregen, moet de verzoeker een administratief of gerechtelijk beroep kunnen instellen tegen de handeling of nalatigheid van een overheidsinstantie. (13) Deze richtlijn moet regelmatig worden geëvalueerd in het licht van de ervaring en na indiening van de relevante rapporten door de lidstaten. Zij moet op deze basis vatbaar zijn voor herziening. De Commissie moet een evaluatierapport bij het Europees Parlement en de Raad indienen. Van dit rapport wordt een exemplaar ter beoordeling aan de Europese Ombudsman toegezonden. (14) De bepalingen van deze richtlijn moeten niet van invloed zijn op het recht van een lidstaat om maatregelen in stand te houden of in te voeren die voorzien in bredere toegang tot de rechter dan bij deze richtlijn is vereist. (15) Voorwaarde voor verwezenlijking van de doelen van de richtlijn en voor een voldoende uniforme toepassing daarvan is dat de nationale rechterlijke instanties gebruik maken van de mogelijkheid het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen te verzoeken om een prejudiciële beslissing, indien zij worden verzocht om interpretatie van de milieuwetgeving van de Gemeenschap, en, indien tegen hun besluiten overeenkomstig het nationaal recht geen beroep kan worden aangetekend, consequent hun plicht overeenkomstig artikel 234 van het Verdrag nakomen en het Hof van Justitie verzoeken om een prejudiciële beslissing. (16) Aangezien de doelstellingen van het voorgestelde optreden niet voldoende door de lidstaten kunnen worden bereikt - gegeven het feit dat het recht van toegang tot de rechter moet worden verleend op een wijze die de consistente toepassing van het communautaire milieurecht verzekert - en derhalve, vanwege de schaal en effecten van het optreden, beter op communautair niveau kunnen worden bereikt, mag de Gemeenschap maatregelen vaststellen in overeenstemming met het subsidiariteitsbeginsel zoals bedoeld bij artikel 5 van het Verdrag. In overeenstemming met het subsidiariteitsbeginsel, zoals bedoeld bij dat artikel, gaat deze richtlijn niet verder dan hetgeen nodig is om deze doelstellingen te bereiken. (17) Deze richtlijn respecteert de grondrechten en neemt de beginselen in acht die met name bij het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie zijn erkend. Met name beoogt deze richtlijn volledig respect te verzekeren voor de bescherming van het milieu en de toepassing te bevorderen van artikel 37 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, HEBBEN DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD: Artikel 1 Voorwerp en bereik Deze richtlijn stelt voorzieningen in die beogen toegang tot de rechter inzake milieuaangelegenheden te verzekeren voor leden van het publiek en voor bevoegde entiteiten. De richtlijn is van toepassing onverminderd andere communautaire bepalingen betreffende toegang tot de rechter inzake milieuaangelegenheden , indien deze bepalingen gedetailleerder zijn of ruimere toegang geven tot de rechtsgang. In onduidelijke gevallen zijn de bepalingen overeenkomstig deze richtlijn van toepassing . Deze richtlijn is eveneens van toepassing onverminderd nationale wetgeving die bredere toegang tot de rechter verschaft dan door middel van deze richtlijn wordt bereikt . Deze richtlijn biedt een minimumkader voor toegang tot de rechter in milieuaangelegenheden. De bepalingen in deze richtlijn laten het recht van de lidstaten onverlet maatregelen te handhaven of in te voeren uit hoofde waarvan in milieuzaken ruimere toegang tot de rechter mogelijk is dan in deze richtlijn wordt geëist. Artikel 2 Definities 1. Voor de toepassing van deze richtlijn gelden de volgende definities: 2. De lidstaten kunnen milieurecht van uitsluitend nationale origine opnemen onder de definitie in lid 1, onder (g). Artikel 3 Handelingen en nalatigheden van private personen De lidstaten verzekeren dat leden van het publiek, voor zover zij aan de eventuele criteria in het nationale recht voldoen, toegang hebben tot milieuprocedures teneinde handelingen en nalatigheden van private personen en overheidsinstanties die strijdig zijn met bepalingen van haar nationale recht betreffende het milieu aan te vechten. Artikel 4 Beroepsrecht van leden van het publiek 1. De lidstaten verzekeren dat leden van het publiek toegang hebben tot milieuprocedures, met inbegrip van procedures in kort geding, teneinde de procedurele en materiële wettigheid aan te vechten van administratieve handelingen en administratieve nalatigheden die inbreuk maken op het milieurecht voor zover: Het instellen van beroepen in kort geding is niet onderworpen aan de naleving van de in artikel 6 vastgestelde procedure. 2. De lidstaten bepalen, in overeenstemming met de eisen van hun recht en met het doel brede toegang te verlenen tot de rechter, wat voor de toepassing van lid 1 een voldoende belang en een schending van een recht uitmaakt. Artikel 5 Beroepsrecht van bevoegde entiteiten 1. De lidstaten verzekeren dat in overeenstemming met artikel 9 erkende bevoegde entiteiten toegang hebben tot milieuprocedures, met inbegrip van procedures in kort geding, zonder een voldoende belang te hebben of zich op de schending van een recht te dienen te beroepen, indien het voorwerp van het beroep overeenkomstig artikel 8 specifiek verband houdt met de statutaire activiteiten van de bevoegde entiteit en het beroep binnen het specifieke geografische werkterrein van die entiteit valt. 2. In grensoverschrijdende gevallen zien de lidstaten toe op gelijke en niet-discriminerende procedures. 3. Het instellen van beroepen in kort geding is niet onderworpen aan de naleving van de in artikel 6 vastgestelde procedure. Artikel 6 Verzoek om intern beroep 1. De lidstaten verzekeren dat leden van het publiek en bevoegde entiteiten die beroepsrecht hebben overeenkomstig de artikelen 4 en 5, en die van oordeel zijn dat een administratieve handeling of administratieve nalatigheid inbreuk maakt op het milieurecht, gerechtigd zijn een verzoek om intern beroep in te dienen bij de in overeenstemming met het nationale recht aangewezen overheidsinstantie. De lidstaten stellen vast binnen welke termijn en in welke vorm een dergelijk verzoek wordt ingediend. Deze termijn mag niet korter zijn dan vier weken vanaf de datum waarop de administratieve handeling is gesteld of, in geval van een vermeende nalatigheid, vanaf de datum waarop de administratieve handeling wettelijk vereist was. 2. De in lid 1 bedoelde overheidsinstantie neemt elk dergelijk verzoek in overweging tenzij het verzoek duidelijk ongegrond is. De instantie vaardigt zo spoedig mogelijk, maar uiterlijk twaalf weken na ontvangst van het verzoek, schriftelijk een beslissing uit betreffende de maatregel die moet worden genomen om de naleving van het milieurecht te verzekeren, of betreffende haar afwijzing van het verzoek. De gemotiveerde beslissing wordt gericht aan het lid van het publiek of de bevoegde entiteit die het verzoek heeft gedaan. 3. Daar waar de overheidsinstantie, ondanks de nodige zorgvuldigheid, niet in staat is binnen de in lid 2 vermelde periode een beslissing te nemen betreffende een verzoek om intern beroep stelt zij de verzoeker zo spoedig mogelijk, en uiterlijk binnen de in dat lid vermelde periode, op de hoogte van de redenen waarom zij niet in staat is de beslissing te nemen en van het tijdstip waarop zij voornemens is een beslissing te nemen betreffende het verzoek. 4. De overheidsinstantie neemt een beslissing betreffende het verzoek om intern beroep, rekening houdend met de aard, omvang en ernst van de inbreuk op het milieurecht, binnen een redelijke termijn, maar uiterlijk achttien weken vanaf de ontvangst van het verzoek om intern beroep. Zij stelt de verzoeker onmiddellijk op de hoogte van haar beslissing betreffende het verzoek. Artikel 7 Milieuprocedures Daar waar een beslissing betreffende een verzoek om intern beroep door de overheidsinstantie niet binnen de in artikel 6, leden 2, 3 en 4, vermelde termijnen is genomen, of daar waar de verzoeker van oordeel is dat de beslissing ontoereikend is om de naleving van het milieurecht te verzekeren, heeft de verzoeker het recht een milieuprocedure in te stellen. Het intern beroep geldt evenwel niet als voorwaarde voor de milieuprocedure. Alinea 1 houdt geen beperking in van het recht in de nationale wetgeving vastgestelde milieuprocedures op gang te brengen of te verzoeken om ingrijpen. Artikel 8 Criteria voor de erkenning van bevoegde entiteiten Om te worden erkend als bevoegde entiteit dient een internationale, nationale, regionale of lokale vereniging, organisatie of groep te voldoen aan de volgende criteria: Artikel 9 Procedure voor de erkenning van bevoegde entiteiten 1. De lidstaten stellen een procedure vast om een snelle erkenning van bevoegde entiteiten te verzekeren voor zover deze voldoen aan de criteria in artikel 8, hetzij per geval ("ad hoc"), hetzij krachtens een procedure van voorafgaande erkenning. Het beroepsrecht van de bevoegde entiteiten kan tegelijk worden onderzocht met de oplossing van de kwestie waarop het beroep betrekking heeft . Daar waar een lidstaat opteert voor een procedure van voorafgaande erkenning verzekert hij dat er ook een mogelijkheid is van een snelle "ad-hoc'erkenning tijdens en in het kader van de desbetreffende milieuprocedure . 2. De lidstaten bepalen welke bevoegde instantie of instanties verantwoordelijk zijn voor de erkenning. 3. De lidstaten verzekeren dat, daar waar een verzoek om erkenning is afgewezen, tegen deze beslissing beroep kan worden ingesteld voor een rechtbank of een ander onafhankelijk en onpartijdig bij wet ingesteld orgaan. 4. De lidstaten stellen de gedetailleerde bepalingen van de erkenningsprocedure vast. Artikel 10 Eisen inzake milieuprocedures De lidstaten zien erop toe dat de procedures uit hoofde van deze richtlijn objectief, billijk, snel en eerlijk zijn en dat zij zorgen voor adequate en effectieve rechtsmiddelen. Zij zien erop toe dat milieuprocedures niet prohibitief kostbaar zijn. Teneinde te zorgen voor toegang tot milieuprocedures die niet prohibitief kostbaar zijn, zien de lidstaten erop toe dat de burgers zo spoedig mogelijk op de hoogte worden gesteld van de verwachte kosten van deze procedures. Lidstaten zien erop toe dat aan de burgers onverwijld wordt medegedeeld hoe en wanneer milieuprocedures op gang kunnen worden gebracht. Beslissingen krachtens deze richtlijn worden schriftelijk gegeven of geregistreerd, en zijn publiek toegankelijk. De lidstaten overwegen de instelling van passende mechanismen voor bijstand om financiële of andere belemmeringen voor de toegang tot de rechter weg te nemen of te verminderen. In geen geval worden, op basis van het bepaalde in de artikelen 3 tot en met 5, verzoeken om toegang tot de rechtspraak terzijde gelegd vanwege onvoldoende economische capaciteit van de indiener. Anderzijds richten de lidstaten voorlichtingsbureaus op en/of zorgen zij voor andere voorlichtingsmethoden om gedetailleerd uit te leggen hoe toegang kan worden verkregen tot de juridische instrumenten voor de in deze richtlijn beschreven milieuprocedures. Artikel 11 Rapporten Uiterlijk op 1 januari 2011 rapporteren de lidstaten over hun ervaringen met de toepassing van deze richtlijn. Zij delen het rapport uiterlijk binnen een termijn van zes maanden na afronding aan de Commissie mee. In de verslagen wordt onder meer rekening gehouden met de doelmatigheid van de milieuprocedures met betrekking tot kosten, beroepsmogelijkheden en de erkenning van bevoegde entiteiten. De Commissie maakt een communautair rapport over de tenuitvoerlegging van deze richtlijn bekend aan het Europees Parlement en de Raad en kan de nodige wijzigingen voorstellen op basis van de nationale rapporten. Van dit rapport wordt een exemplaar ter beoordeling aan de Europese Ombudsman toegezonden. Artikel 12 Omzetting De lidstaten doen de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden om uiterlijk op 1 juli 2006 aan deze richtlijn te voldoen. Zij stellen de Commissie daarvan onverwijld in kennis. Wanneer de lidstaten deze bepalingen aannemen, wordt in die bepalingen naar deze richtlijn verwezen of wordt hiernaar verwezen bij de officiële bekendmaking van de bepalingen. De regels voor deze verwijzing worden vastgesteld door de lidstaten. Artikel 13 Inwerkingtreding Deze richtlijn treedt in werking op 1 januari 2005. Artikel 14 Adressaten Deze richtlijn is gericht tot de lidstaten. Gedaan te Voor het Europees Parlement Voor de Raad De Voorzitter De Voorzitter (Medebeslissingsprocedure: eerste lezing) Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2003) 319 ) (1) , – gelet op artikel 251, lid 2 en artikel 175, lid 1 van het EG-Verdrag, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C5-0256/2003), – gelet op artikel 67 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbeleid en het advies van de Commissie industrie, externe handel, onderzoek en energie ( A5-0177/2004 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan het Commissievoorstel, als geamendeerd door het Parlement; 2. verzoekt om hernieuwde voorlegging indien de Commissie voornemens is ingrijpende wijzigingen in dit voorstel aan te brengen of dit door een nieuwe tekst te vervangen; 3. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Standpunt van het Europees Parlement in eerste lezing vastgesteld op 31 maart 2004 met het oog op de aanneming van Richtlijn 2004/…/EG van het Europees Parlement en de Raad betreffende het beheer van afval van de winningsindustrieën HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, en met name op artikel 175, lid 1, Gezien het voorstel van de Commissie (2) , Gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité (3) , Gezien het advies van het Comité van de regio's (4) , Volgens de procedure van artikel 251 van het Verdrag (5) , Overwegende hetgeen volgt: (1) De mededeling "Veilig uitoefenen van mijnbouwactiviteiten: follow-up van recente mijnongevallen" van de Commissie (6) noemt als een van haar prioritaire maatregelen een initiatief om het beheer van afval van de winningsindustrieën te reguleren. Deze maatregel is bedoeld als aanvulling op initiatieven met betrekking tot de voorgenomen wijziging van Richtlijn 96/82/EG van de Raad van 9 december 1996 betreffende de beheersing van de gevaren van zware ongevallen waarbij gevaarlijke stoffen zijn betrokken (7) , alsook de opstelling van een document met beste beschikbare technieken dat afvalgesteente en residuen afkomstig van mijnbouwactiviteiten bestrijkt, onder auspiciën van Richtlijn 96/61/EG van de Raad van 24 september 1996 inzake geïntegreerde preventie en bestrijding van verontreiniging (8) . (2) In zijn resolutie van 19 juni 2001 met betrekking tot die mededeling (9) acht het Europees Parlement een richtlijn betreffende afval van de winningsindustrieën dringend geboden. (3) Besluit nr. 1600/2002/EG van het Europees Parlement en de Raad van 22 juli 2002 tot vaststelling van het zesde milieuactieprogramma van de Europese Gemeenschap (10) heeft voor afval dat nog ontstaat, als doelstelling gesteld dat het gevaarlijke karakter ervan moet worden beperkt en dat het zo weinig mogelijk risico's met zich mee mag brengen, dat voorrang wordt gegeven aan de nuttige toepassing en vooral aan recycling, dat de hoeveelheid te verwijderen afval tot een minimum moet worden beperkt, dat afval op een veilige wijze moet worden verwijderd en dat afval dat voor verwijdering is bestemd, zo dicht mogelijk bij de plaats van ontstaan moet worden verwerkt, voorzover dit niet leidt tot een afname van de efficiëntie van de afvalverwerking. Besluit nr. 1600/2002/EG schrijft, onder verwijzing naar rampen en ongevallen, als prioritaire maatregel ook voor de ontwikkeling van maatregelen ter voorkoming van het gevaar van zware ongevallen, met bijzondere aandacht voor de gevaren van mijnbouw, alsmede de ontwikkeling van maatregelen op het gebied van mijnbouwafval. Besluit nr. 1600/2002/EG stelt als prioritaire maatregel ook de bevordering van het duurzame beheer van winningsindustrieën met het oog op de vermindering van de milieueffecten daarvan. (4) Overeenkomstig de doelstellingen van het communautaire milieubeleid is het noodzakelijk om minimumvoorschriften vast te leggen teneinde negatieve effecten op het milieu of op de volksgezondheid die worden veroorzaakt als gevolg van het beheer van afval van de winningsindustrieën, zoals residuen (d.w.z. de vaste afvalstoffen die achterblijven na de verwerking van het erts via verschillende technieken), afvalgesteente en deklaag (d.w.z. gesteente dat bij de winning wordt verplaatst om toegang te krijgen tot het erts of mineraal) en bovengrond (d.w.z. de bovenste laag van de bodem), te voorkomen of zo veel mogelijk te beperken. Het betreft hier afval in de zin van artikel 1, onder a), van Richtlijn 75/442/EEG van de Raad van 15 juli 1975 (11) . Deze richtlijn dient dan ook betrekking te hebben op het beheer van afval afkomstig van op het land gevestigde winningsindustrieën. (5) Overeenkomstig artikel 24 van de verklaring van Johannesburg over duurzame ontwikkeling die in het kader van de Verenigde Naties is aangenomen tijdens de Wereldtop inzake duurzame ontwikkeling moet de grondstoffenbasis van de economische en sociale ontwikkeling worden beschermd en de huidige ontwikkeling in verband met verslechtering van grondstoffen worden omgekeerd via duurzaam en geïntegreerd beheer van de grondstoffenbasis. (6) Teneinde overlapping en het instellen van onevenredige administratieve eisen te voorkomen, dient het toepassingsgebied van deze richtlijn te worden beperkt tot de activiteiten die als prioriteit worden beschouwd voor de verwezenlijking van de doelstellingen van deze richtlijn. (7) Bijgevolg dienen de bepalingen van deze richtlijn niet van toepassing te zijn op de afvalstromen die, hoewel ze zijn ontstaan bij de winning of de verwerking van mineralen, geen direct verband houden met het winnings- of verwerkingsproces. Indien dat afval in of op het land wordt gestort, zijn de bepalingen van Richtlijn 1999/31/EG van de Raad van 26 april 1999 betreffende het storten van afvalstoffen (12) van toepassing . (8) Evenmin dienen de bepalingen van deze richtlijn van toepassing te zijn op afval dat afkomstig is van de offshore-winning en -verwerking van mineralen, terwijl niet verontreinigd afval dat afkomstig is van de prospectie van mineralen, ongevaarlijke inerte afvalstoffen en onverontreinigde aarde afkomstig van de winning , verwerking en opslag van mineralen vanwege hun lagere milieurisico slechts komen te vallen onder een beperkte reeks voorschriften. (9) Hoewel deze richtlijn het beheer van – mogelijk radioactief – afval van de winningsindustrieën bestrijkt, dient de richtlijn niet van toepassing te zijn op aspecten die specifiek zijn voor radioactiviteit. (10) Teneinde niet af te wijken van de beginselen en prioriteiten als vastgesteld in Richtlijn 75/442/EEG, en met name de artikelen 3 en 4, dienen de lidstaten erop toe te zien dat exploitanten die actief zijn in de winningsindustrie, alle noodzakelijke maatregelen treffen om werkelijke of potentiële negatieve effecten op het milieu of op de volksgezondheid, die worden veroorzaakt als gevolg van het beheer van afval van de winningsindustrieën, te voorkomen of zo veel mogelijk te beperken. (11) Deze maatregelen dienen te worden gebaseerd op het concept van beste beschikbare technieken, zoals gedefinieerd in Richtlijn 96/61/EG, en bij de toepassing van die technieken is het aan de lidstaten om te bepalen hoe er, waar nodig, rekening kan worden gehouden met de technische kenmerken van de afvalvoorziening alsook met de geografische ligging en plaatselijke milieuomstandigheden van de afvalvoorziening. (12) De lidstaten dienen ervoor te zorgen dat exploitanten in de winningsindustrie passende afvalbeheersplannen voor de behandeling, nuttige toepassing en storting van mijnafval opstellen. Dergelijke plannen dienen zodanig te worden gestructureerd, dat zij een passende planning van de afvalbeheersopties verzekeren teneinde de productie van afval en de schadelijkheid van afval tot een minimum te beperken en de nuttige toepassing van afval te bevorderen. Afval van de winningsindustrieën dient voorts te worden gekarakteriseerd wat betreft de samenstelling ervan, teneinde te bewerkstelligen dat dergelijk afval voorzover mogelijk alleen op voorspelbare manieren reageert. (13) Om de risico's op ongevallen tot een minimum te beperken en een hoog niveau van bescherming te garanderen voor het milieu en de volksgezondheid, dienen de lidstaten ervoor te zorgen dat elke exploitant beleid ter preventie van zware ongevallen opstelt en toepast voor afval. Op het punt van preventieve maatregelen dient dit beleid in te houden dat een veiligheidsbeheerssysteem wordt opgesteld, dat bij ongevallen toe te passen noodplannen worden opgesteld en dat informatie over de veiligheid wordt verspreid naar personen die kunnen worden getroffen als zich een zwaar ongeval voordoet. Exploitanten dienen te worden verplicht om bij een ongeval de bevoegde autoriteiten alle relevante informatie te verstrekken die nodig is om werkelijke of potentiële milieuschade te beperken. Deze eisen hoeven niet te gelden voor de afvalvoorzieningen van de winningsindustrieën die vallen binnen het toepassingsgebied van Richtlijn 96/82/EG betreffende de beheersing van de gevaren van zware ongevallen waarbij gevaarlijke stoffen zijn betrokken. (14) Gezien de speciale aard van het beheer van afval van de winningsindustrieën, is het noodzakelijk een specifieke aanvraag- en vergunningenprocedure in te voeren voor alle klassen afvalvoorzieningen die worden gebruikt om dat afval in ontvangst te nemen. Dergelijke procedures dienen in overeenstemming te zijn met de algemene voorschriften voor vergunningen die zijn neergelegd in artikel 9 van Richtlijn 75/442/EEG. (15) De lidstaten dienen ervoor te zorgen dat, overeenkomstig het door de Europese Gemeenschap ondertekende Verdrag van de Verenigde Naties van 25 juni 1998 betreffende toegang tot informatie, inspraak in besluitvorming en toegang tot de rechter inzake milieuaangelegenheden (het Verdrag van Århus), het publiek wordt geïnformeerd over de aanvraag voor een vergunning voor afvalbeheer en het betrokken publiek wordt geraadpleegd voorafgaand aan de verlening van een vergunning voor afvalbeheer. (16) Er dient duidelijk te worden aangegeven aan welke voorschriften afvalvoorzieningen voor de winningsindustrieën moeten voldoen ten aanzien van de ligging, het beheer, de controle, de sluiting en de te nemen preventieve en beschermende maatregelen tegen eventuele gevaren voor het milieu, op zowel korte als lange termijn, en vooral tegen grondwaterverontreiniging door infiltratie van percolaat in de bodem. (17) De klassen van afvalvoorzieningen die worden gebruikt voor afval van de winningsindustrieën, dienen duidelijk te worden gedefinieerd. Daarbij dient rekening te worden gehouden met de effecten van een eventuele verontreiniging als gevolg van de exploitatie van een dergelijke voorziening of van een ongeval waarbij afval vrijkomt van een dergelijke voorziening. (18) Teneinde het oppervlaktewater en het grondwater te beschermen, de stabiliteit van dergelijk afval veilig te stellen en te zorgen voor een passend toezicht op de beëindiging van de stortingsactiviteiten, dient het afval dat wordt teruggeplaatst in de uitgegraven ruimtes ook te worden onderworpen aan bepaalde voorschriften. (19) Teneinde een gedegen bouw en onderhoud te bewerkstelligen van afvalvoorzieningen die afval van de winningsindustrieën aanvaarden, dienen de lidstaten passende maatregelen te nemen om te verzekeren dat het ontwerp, de ligging en het beheer van die voorzieningen worden uitgevoerd door technisch competente personen. Er dient voor te worden gezorgd dat de opleiding en kennis die exploitanten en hun personeel verwerven, hun de vereiste vakbekwaamheid verschaffen. Daarnaast dienen de bevoegde autoriteiten zich ervan te overtuigen dat exploitanten zorgen voor passende regelingen wat betreft de bouw en het onderhoud van een nieuwe afvalvoorziening of van een uitbreiding of aanpassing van een bestaande voorziening, met inbegrip van de fase na de sluiting van een voorziening of van winningsactiviteiten. (20) Er dient duidelijk te worden bepaald wanneer en hoe een afvalvoorziening voor de winningsindustrieën moet worden gesloten en dat de verplichtingen en verantwoordelijkheden moeten worden beschreven waaraan de exploitant tijdens de periode na de sluiting moet voldoen. (21) De lidstaten dienen exploitanten van de winningsindustrieën te verplichten om toezichts- en beheersmaatregelen toe te passen, teneinde water- en bodemverontreiniging te voorkomen en nadelige effecten van hun afvalvoorzieningen op het milieu en de volksgezondheid te identificeren. Daarnaast dient, met het oog op minimalisering van de waterverontreiniging, het storten van afval in een ontvangend waterlichaam in overeenstemming te zijn met Richtlijn 2000/60/EG van het Europees Parlement en de Raad van 23 oktober 2000 tot vaststelling van een kader voor communautaire maatregelen betreffende het waterbeleid (13) . Voorts dienen concentraties in afvalbassins van cyanide en cyanideverbindingen van bepaalde winningsindustrieën, met het oog op de schadelijke en toxische effecten ervan, tot het laagst mogelijke niveau te worden beperkt, waarbij gebruik wordt gemaakt van de beste beschikbare technieken. Er dienen dienovereenkomstig maximumdrempels voor concentraties te worden vastgesteld om dergelijke effecten te voorkomen. (22) De exploitant van een afvalvoorziening voor de winningsindustrieën dient te worden verplicht om door middel van een adequate garantie een waarborgsom of equivalent te deponeren om te garanderen dat aan alle verplichtingen die voortvloeien uit de vergunning zal worden voldaan, met inbegrip van de verplichtingen die betrekking hebben op de sluiting en de fase na de sluiting van de stortplaats. De financiële garantie moet voldoende zijn om de kosten van herstel van het terrein door een geschikte gekwalificeerde en onafhankelijke derde te dekken. Een dergelijke garantie moet bovendien worden gegeven voordat met de stortingsactiviteiten in de afvalvoorziening wordt begonnen en de garantie moet regelmatig worden aangepast. Daarnaast is het, in overeenstemming met het beginsel dat de vervuiler betaalt en met Richtlijn 2004/35/EG van het Europees Parlement en de Raad van 21 april 2004 betreffende milieuaansprakelijkheid met betrekking tot het voorkomen en herstellen van milieuschade (14) , van belang duidelijk te maken dat exploitanten die actief zijn in de winningsindustrieën, zijn onderworpen aan een passende aansprakelijkheid voor milieuschade die door hun werkzaamheden wordt veroorzaakt of dreigt te worden veroorzaakt. (23) In geval van de exploitatie van afvalvoorzieningen van de winningsindustrieën die waarschijnlijk aanmerkelijke nadelige grensoverschrijdende effecten hebben op het milieu op het grondgebied van een andere lidstaat, dient er een gemeenschappelijke procedure te zijn om raadpleging onder buurlanden te vergemakkelijken. Dit is nodig om te verzekeren dat er een passende informatie-uitwisseling tussen autoriteiten plaatsvindt en dat het publiek passend wordt geïnformeerd over alle voorzieningen die negatieve gevolgen voor hun milieu kunnen hebben. (24) De lidstaten dienen ervoor te zorgen dat de bevoegde autoriteiten een effectief inspectiesysteem of systeem van equivalente controlemaatregelen voor afvalvoorzieningen voor de winningsindustrieën opzetten. Onverminderd de verplichtingen van de exploitant die voortvloeien uit de vergunning, dient er vóór aanvang van de stortingsactiviteiten een inspectie plaats te vinden om na te gaan dat aan de voorwaarden van de vergunning is voldaan. Daarnaast dienen de lidstaten ervoor te zorgen dat exploitanten en hun opvolgers actuele dossiers over dergelijke afvalvoorzieningen bijhouden en dat exploitanten informatie overdragen aan hun opvolgers met betrekking tot de toestand en de werkzaamheden van de afvalvoorziening. (25) De lidstaten dienen de Commissie regelmatig verslagen toe te zenden over de tenuitvoerlegging van deze richtlijn, met inbegrip van informatie over ongevallen of bijna-ongevallen. Op basis van die verslagen dient de Commissie verslag uit te brengen aan het Europees Parlement en de Raad. (26) De lidstaten dienen regels vast te leggen met betrekking tot sancties in geval van schending van deze richtlijn en ervoor te zorgen dat deze regels worden uitgevoerd; deze sancties dienen doeltreffend, evenredig en afschrikkend te zijn. (27) De lidstaten moeten ervoor zorgen dat een inventaris wordt opgesteld van gesloten locaties die zich op hun grondgebied bevinden, daar deze locaties een zeer ernstig gevaar vormen voor het milieu. De lidstaten en de Gemeenschap dragen verantwoordelijkheid voor de sanering van stilgelegde locaties die waarschijnlijk ernstige milieuschade veroorzaken. Het moet dan ook mogelijk zijn structuurfondsen en andere desbetreffende gemeenschapskredieten in te zetten om de inventarissen op te stellen en maatregelen uit te voeren met het oog op het schoonmaken van dit soort voorzieningen. (28) De Commissie dient te zorgen voor een passende uitwisseling van wetenschappelijke en technische informatie over de manier waarop een inventarisatie van gesloten afvalvoorzieningen op het niveau van de lidstaten kan worden uitgevoerd, en over de ontwikkeling van methodologieën die de lidstaten kunnen helpen bij de naleving van artikel 4 van Richtlijn 75/442/EEG bij het herstel van gesloten afvalvoorzieningen. Er dient bovendien te worden gezorgd voor uitwisseling van informatie betreffende de beste beschikbare technieken binnen en tussen de lidstaten. (29) Deze richtlijn kan een nuttig instrument zijn waarmee rekening moet worden gehouden indien wordt gecontroleerd of projecten die in het kader van de ontwikkelingshulp financiering van de Gemeenschap ontvangen de noodzakelijke maatregelen omvatten om negatieve gevolgen voor het milieu te voorkomen of zoveel mogelijk te beperken. Een dergelijke aanpak strookt met artikel 6 van het Verdrag, met name met betrekking tot de opneming van milieubeschermingseisen in het Gemeenschapsbeleid in verband met ontwikkelingssamenwerking. (30) Het doel van deze richtlijn, dat wil zeggen verbetering van het beheer van afval van de winningsindustrieën, kan niet voldoende worden bereikt indien de lidstaten alleen werken, omdat een verkeerd beheer van dergelijk afval grensoverschrijdende verontreiniging tot gevolg kan hebben. Volgens het beginsel "de vervuiler betaalt" dient onder meer rekening te worden gehouden met eventuele schade aan het milieu die wordt veroorzaakt door afval van de winningsindustrieën; uiteenlopende nationale toepassingen van dat beginsel kunnen leiden tot aanmerkelijke verschillen in de financiële lasten voor economische exploitanten. Bovendien belemmert het bestaan van uiteenlopend nationaal beleid voor het beheer van afval van de winningsindustrieën de verwezenlijking van het doel om een minimumniveau van veilig en verantwoord beheer van dergelijk afval te verzekeren en de nuttige toepassing van dergelijk afval in de hele Gemeenschap zoveel mogelijk te bevorderen. Vanwege de omvang en effecten van de voorgestelde maatregel kan deze derhalve beter op Gemeenschapsniveau worden gerealiseerd en kan de Gemeenschap maatregelen nemen in overeenstemming met het subsidiariteitsbeginsel als geformuleerd in artikel 5 van het Verdrag . (31) De maatregelen die nodig zijn voor de tenuitvoerlegging van deze richtlijn, dienen te worden vastgesteld overeenkomstig Besluit 1999/468/EG van 28 juni 1999 tot vaststelling van de voorwaarden voor de uitoefening van de aan de Commissie verleende uitvoeringsbevoegdheden (15) . (32) De exploitatie van afvalvoorzieningen die bestaan op het moment van de omzetting van deze richtlijn, dient te worden gereguleerd opdat, binnen een bepaald tijdsbestek, de noodzakelijke maatregelen kunnen worden genomen voor de aanpassing van die exploitatie aan de voorschriften van deze richtlijn, HEBBEN DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD: Artikel 1 Onderwerp Met het oog op de ononderbroken en consistente toepassing van de beginselen en prioriteiten van Richtlijn 75/442/EEG en met name de artikelen 3 en 4, verschaft deze richtlijn maatregelen, procedures en richtsnoeren om nadelige effecten op het milieu en alle daaruit voortvloeiende gevaren voor de volksgezondheid die worden veroorzaakt als gevolg van het beheer van afval van de winningsindustrieën, te voorkomen of zo veel mogelijk te beperken. Met het oog op consequente toepassing van artikel 6 van het Verdrag moeten milieubeschermingseisen worden opgenomen in de tenuitvoerlegging van het Gemeenschapsbeleid en de werkzaamheden ter bevordering van duurzame ontwikkeling. Artikel 2 Toepassingsgebied 1. Afhankelijk van de bepalingen in lid 2 bestrijkt deze richtlijn het beheer van afval van de winningsindustrieën, hierna "winningsafval" dat wil zeggen afval dat afkomstig is van de prospectie , de winning, de behandeling en de opslag van mineralen en de exploitatie van groeven zoals ertsafval (d.w.z. de vaste stoffen die overblijven nadat de mineralen via een aantal technieken zijn behandeld) afvalgesteente en mijnafval (d.w.z. het materiaal dat tijdens de winningswerkzaamheden wordt verplaatst tijdens het toegankelijk maken van ertsen of mineralen), alsook teelaarde (d.w.z. de bovenste bodemlaag). Het betreft hier afval in de zin van artikel 1, onder a), van Richtlijn 75/442/EEG. Dienovereenkomstig betreft deze richtlijn het beheer van afval dat afkomstig is van op het land gevestigde winningsindustrieën . Richtlijn 75/442/EEG of gelijkwaardige nationale wetgeving blijft gelden voor de aspecten van het beheer van afval afkomstig van winningsindustrieën die niet onder deze richtlijn vallen. 2. Van het toepassingsgebied van deze richtlijn wordt uitgesloten: 3. De volgende stoffen, voor zover het hier afval betreft in de zin van artikel 1, onder a), van Richtlijn 75/442/EEG, worden enkel onderworpen aan de bepalingen van artikel 5, lid 1 en 2, artikel 6, artikel 7, artikel 11, lid 2, onder a) tot en met e), artikel 12, artikel 13, leden 1 tot en met 3 en artikel 18 , van deze richtlijn: 4. Onverminderd andere communautaire wetgeving, is afval dat binnen het toepassingsgebied van deze richtlijn valt, niet onderworpen aan Richtlijn 1999/31/EG. Artikel 3 Definities In deze richtlijn wordt verstaan onder: Artikel 4 Algemene voorschriften 1. De lidstaten zorgen ervoor dat de exploitant van een afvalvoorziening, ook na sluiting van de voorziening, alle maatregelen treft die nodig zijn om nadelige effecten op het milieu en/of op de volksgezondheid, veroorzaakt als gevolg van het beheer van die voorziening, te voorkomen en zo veel mogelijk te beperken, en om zware ongevallen waarbij die voorziening is betrokken, te voorkomen, en om de gevolgen ervan voor het milieu en de volksgezondheid te beperken. 2. De voor de verwezenlijking van de doelstellingen noodzakelijke maatregelen waarnaar wordt verwezen in lid 1 zullen onder meer worden gebaseerd op de beste beschikbare technieken, zonder het gebruik van een bepaalde techniek of specifieke technologie voor te schrijven, maar door rekening te houden met de technische kenmerken, de geografische ligging en de plaatselijke milieuomstandigheden van de afvalvoorziening. Artikel 5 Afvalbeheersplan 1. De lidstaten zorgen ervoor dat de exploitant een afvalbeheersplan opstelt voor de grootst mogelijke beperking, behandeling, de nuttige toepassing en de verwijdering van prospectie- en winningsafval naar afvalvoorzieningen . 2. Een afvalbeheersplan heeft tot doel: 3. Het afvalbeheersplan zal ten minste de volgende elementen bevatten: Het afvalbeheersplan dient voldoende informatie te verstrekken om de bevoegde autoriteit in staat te stellen de naleving door de exploitant van de voorschriften van deze richtlijn te beoordelen. In het plan wordt met name toegelicht hoe via het gekozen alternatief en de gekozen methode overeenkomstig lid 2, onder a), onder i) de doelen van het in lid 2, onder a) vastgelegde afvalbeheerplan worden verwezenlijkt. 4. Het afvalbeheersplan wordt elke vijf jaar kritisch beoordeeld en, waar nodig, gewijzigd in het geval van belangrijke wijzigingen in de werkzaamheden van de afvalvoorziening of in het verwerkte afval. De bevoegde autoriteit wordt in kennis gesteld van wijzigingen. 5. Ook plannen die worden opgesteld ingevolge andere nationale of communautaire wetgeving en die de informatie bevatten die in lid 3 wordt genoemd, kunnen worden gebruikt wanneer dit onnodige overlapping van informatie en het herhalen van werk door de exploitant voorkomt, mits aan alle eisen van lid 1 tot en met 4 wordt voldaan. Artikel 6 Preventie van zware ongevallen en informatieverstrekking 1. De bepalingen van dit artikel zijn van toepassing op afvalvoorzieningen van categorie A, als gedefinieerd in artikel 9, met uitzondering van de afvalvoorzieningen die vallen binnen het toepassingsgebied van Richtlijn 96/82/EG. 2. Onverminderd andere communautaire wetgeving en in het bijzonder Richtlijn 92/91/EEG van de Raad van 3 november 1992 betreffende minimumvoorschriften ter verbetering van de bescherming van de veiligheid en de gezondheid van werknemers in de winningsindustrieën die delfstoffen winnen met behulp van boringen (elfde bijzondere richtlijn in de zin van artikel 16, lid 1 van Richtlijn 89/391/EEG) (19) en Richtlijn 92/104/EEG van de Raad van 3 december 1992 betreffende de minimumvoorschriften ter verbetering van de bescherming van de veiligheid en de gezondheid van werknemers in de winningsindustrieën in dagbouw of ondergronds (twaalfde bijzondere richtlijn in de zin van artikel 16, lid 1 van Richtlijn 89/391/EEG) (20) , zorgen de lidstaten ervoor dat de gevaren voor zware ongevallen zijn geïdentificeerd en dat in het ontwerp, de bouw, de exploitatie , het onderhoud , sluiting en follow-up van sluiting van de afvalvoorziening de noodzakelijke aspecten zijn opgenomen om dergelijke ongevallen te voorkomen en de nadelige gevolgen daarvan voor de volksgezondheid en het milieu, met inbegrip van grensoverschrijdende gevolgen, te beperken. 3. Ter voldoening aan de voorschriften van lid 2: 4. De in lid 3 genoemde noodplannen hebben de volgende doelstellingen: De lidstaten zorgen ervoor dat de exploitant de bevoegde autoriteit bij een zwaar ongeval onmiddellijk alle informatie verstrekt die nodig is om de gevolgen van het ongeval voor de volksgezondheid tot een minimum te helpen beperken en de omvang van de werkelijke of potentiële milieuschade te beoordelen en tot een minimum te beperken. 5. De lidstaten zorgen ervoor dat het betrokken publiek vroegtijdig en doeltreffend in de gelegenheid wordt gesteld te participeren in de voorbereiding of de beoordeling van het externe noodplan dat moet worden opgesteld ingevolge lid 3. Daartoe moet het betrokken publiek worden geïnformeerd over dergelijke voorstellen en moet relevante informatie beschikbaar worden gesteld, met inbegrip van onder meer informatie over het recht om te participeren in het besluitvormingsproces en informatie over de bevoegde autoriteit tot wie opmerkingen en vragen kunnen worden gericht. De lidstaten zorgen ervoor dat het betrokken publiek gerechtigd is om binnen een redelijk tijdsbestek opmerkingen naar voren te brengen en dat in de besluitvorming over het externe noodplan op passende wijze rekening wordt gehouden met deze opmerkingen. 6. De lidstaten zorgen ervoor dat informatie over veiligheidsmaatregelen en over de maatregelen die moeten worden genomen bij ongevallen, die ten minste de in punt 2 van bijlage I genoemde elementen omvat, kosteloos en automatisch aan het betrokken publiek wordt verstrekt. De informatie zal elke drie jaar worden beoordeeld en, waar nodig, worden bijgesteld. Artikel 7 Aanvraag en vergunning 1. Overeenkomstig artikel 9 van Richtlijn 75/442/EEG mag geen enkele afvalvoorziening in werking zijn zonder een vergunning die door de bevoegde autoriteit wordt verleend. De vergunning bevat de elementen die zijn gespecificeerd in lid 2 en geeft duidelijk de categorie van de voorziening aan volgens de criteria die in artikel 9 worden uiteengezet. Voor bouwtechnische veranderingen van kwalitatieve of kwantitatieve aard ná verlening van de exploitatievergunning is een vergunning nodig. Mits aan alle eisen van dit artikel wordt voldaan, mogen vergunningen die zijn verleend krachtens andere nationale of communautaire wetgeving worden gecombineerd tot één vergunning, indien een dergelijke vorm voorkomt dat informatie onnodig wordt gedupliceerd en de exploitant of bevoegde autoriteit werk moet herhalen. 2. De aanvraag om een vergunning dient ten minste de volgende bijzonderheden te bevatten: 3. De lidstaten treffen passende maatregelen teneinde te verzekeren dat het publiek overeenkomstig artikel 8, lid 1, wordt geïnformeerd over de aanvraag om een vergunning voor afvalbeheer en dat het betrokken publiek vroegtijdig en doeltreffend in de gelegenheid wordt gesteld te participeren in de procedure voor de toekenning van een vergunning voor afvalbeheer overeenkomstig artikel 8, lid 2 tot en met 6. 4. De vergunning wordt slechts verleend indien uit de aanvraag blijkt dat: 5. De informatie die is vervat in een vergunning die overeenkomstig dit artikel wordt verleend, wordt beschikbaar gesteld aan de bevoegde nationale en communautaire autoriteiten voor het maken van nationale en communautaire inventarisaties van afvalvoorzieningen . Gevoelige informatie van louter commerciële aard, zoals informatie met betrekking tot zakelijke relaties en kostencomponenten, wordt niet openbaar gemaakt. Artikel 8 Participatie van het publiek 1. Het publiek wordt, via openbare kennisgevingen of andere passende middelen zoals elektronische media, indien beschikbaar, in een vroeg stadium van de procedure voor het verlenen van een vergunning of uiterlijk zodra de informatie redelijkerwijs kan worden verstrekt, in kennis gesteld van: 2. De lidstaten zorgen ervoor dat de volgende zaken binnen een passend tijdsbestek aan het betrokken publiek beschikbaar worden gesteld: 3. Het betrokken publiek is gerechtigd aan de bevoegde autoriteit opmerkingen en meningen kenbaar te maken voordat een besluit wordt genomen. 4. De resultaten van het ingevolge dit artikel gevoerde overleg worden in aanmerking genomen bij de besluitvorming , die een motivering omvat van afzonderlijke opmerkingen en adviezen . 5. De gedetailleerde regelingen betreffende de participatie van het publiek ingevolge dit artikel worden zodanig door de lidstaten vastgesteld, dat het betrokken publiek in staat is zich doeltreffend voor te bereiden en doeltreffend te participeren. 6. Nadat een besluit is genomen, stelt de bevoegde autoriteit het betrokken publiek hiervan in kennis overeenkomstig de passende procedures en stelt zij de volgende informatie beschikbaar voor het betrokken publiek: Artikel 9 Classificatiesysteem voor afvalvoorzieningen Voor de toepassing van deze richtlijn delen de lidstaten afvalvoorzieningen die ofwel een afvalberg ofwel een aangelegd bassin zijn, afhankelijk van hun potentiële gevaar in één van de volgende categorieën in: De criteria voor het vaststellen van de indeling van een afvalvoorziening in categorie A worden uiteengezet in bijlage III. Artikel 10 Uitgegraven ruimtes De lidstaten zorgen ervoor dat de exploitant, indien deze voornemens is om afval en andere productieresten terug te plaatsen in de uitgegraven ruimtes, passende maatregelen neemt om: Richtlijn 1999/31/EG blijft van toepassing op niet uit de winningsindustrie afkomstig afval dat wordt gebruikt voor het opvullen van door mijnbouw ontstane lege ruimtes. Artikel 11 Bouw en beheer van afvalvoorzieningen 1. De lidstaten treffen passende maatregelen om te verzekeren dat het beheer van een afvalvoorziening in handen is van een competent persoon en dat wordt gezorgd voor de technische ontwikkeling en opleiding van het personeel. 2. De bevoegde autoriteit overtuigt zich ervan dat de exploitant bij de bouw van een nieuwe afvalvoorziening of de aanpassing van een bestaande afvalvoorziening ervoor zorgt dat: Van het toezicht en de inspecties als bedoeld onder c) worden dossiers bijgehouden , die samen met de vergunningdocumentatie in een fact sheet bijeen worden gebracht om met name in het geval van een nieuwe exploitant de passende overdracht van informatie verzekeren. 3. De exploitant geeft de bevoegde instantie zonder onnodig uitstel kennis van alle gebeurtenissen die van invloed kunnen zijn op de stabiliteit van de voorziening, alsook van alle belangrijke nadelige milieueffecten die bij de controle- en toezichtprocedures van de afvalvoorziening aan het licht komen. De exploitant brengt het interne noodplan ten uitvoer en volgt alle overige instructies van de bevoegde autoriteit met betrekking tot te treffen correctieve maatregelen op. De exploitant betaalt de kosten van de te treffen maatregelen. De exploitant brengt met een frequentie die wordt bepaald door de bevoegde autoriteit, maar in elk geval minstens één maal per jaar, aan de bevoegde autoriteiten verslag uit van alle toezichtresultaten op basis van verzamelde gegevens om aan te tonen dat wordt voldaan aan de voorschriften van de vergunning, en om de kennis van het gedrag van afval te vergroten. Op de grondslag van dit rapport kan de bevoegde instantie besluiten dat validering door een onafhankelijk deskundige noodzakelijk is. 4. Indien een afvalvoorziening behoort tot categorie A, stelt de exploitant in het kader van de vergunningsaanvraag aan de bevoegde instantie een rapport ter beschikking over de wijze waarop de voorziening zal voldoen aan de eisen in lid 2, letters a) tot en met f). De bevoegde instantie kan aanvullende gegevens vragen en eisen dat er aanvullend onderzoek wordt uitgevoerd. Artikel 12 Procedures voor de sluiting van afvalvoorzieningen en de fase na sluiting 1. De lidstaten treffen maatregelen om te verzekeren dat wordt voldaan aan lid 2 tot en met 5. 2. Een afvalvoorziening maakt pas een aanvang met de sluitingsprocedure indien wordt voldaan aan één van de volgende voorwaarden: 3. Een afvalvoorziening mag pas als definitief gesloten worden beschouwd nadat de bevoegde autoriteit zonder onnodig uitstel een eindinspectie op het terrein heeft uitgevoerd, alle rapporten heeft beoordeeld die door de exploitant zijn ingediend, officieel heeft verklaard dat het terrein is gerehabiliteerd en aan de exploitant haar goedkeuring van de sluiting heeft medegedeeld. Die goedkeuring doet op generlei wijze iets af aan de verplichtingen van de exploitant uit hoofde van de voorwaarden van de vergunning of anderszins in de wet. 4. Tenzij de bevoegde autoriteit besluit dergelijke taken van de exploitant over te nemen, is de exploitant na de definitieve sluiting van een afvalvoorziening, onverminderd eventuele nationale of communautaire wetgeving betreffende de aansprakelijkheid van de afvalhouder, verantwoordelijk voor het onderhoud van, het toezicht op en de controle van de afvalvoorziening in de fase na de sluiting voor zolang door de bevoegde autoriteit wordt verlangd, rekening houdend met de aard en de duur van het gevaar. 5. Indien de bevoegde autoriteit dat na de sluiting van een afvalvoorziening noodzakelijk acht met het oog op naleving van milieunormen van de Gemeenschap, met name in Richtlijn 76/464/EEG van de Raad van 4 mei 1976 betreffende de verontreiniging veroorzaakt door bepaalde gevaarlijke stoffen die in het aquatisch milieu van de Gemeenschap worden geloosd (23) , Richtlijn 80/68/EEG van de Raad van 17 december 1979 betreffende de bescherming van het grondwater tegen verontreiniging veroorzaakt door de lozing van bepaalde gevarrlijke stoffen (24) en onder meer Richtlijn 2000/60/EG zal de exploitant o.m. de fysische en chemische stabiliteit van de voorziening onder controle houden en eventuele negatieve milieueffecten tot een minimum beperken, in het bijzonder met betrekking tot het oppervlaktewater en grondwater, door te verzekeren dat: 6. Na de sluiting van de afvalvoorziening geeft de exploitant, zonder uitstel, kennis van alle gebeurtenissen of ontwikkelingen die van invloed kunnen zijn op de stabiliteit van een voorziening, alsook van alle belangrijke nadelige milieueffecten die bij de relevante controle- en toezichtprocedures aan het licht komen. De exploitant brengt het interne noodplan ten uitvoer en volgt alle overige besluiten van de bevoegde autoriteit met betrekking tot te treffen correctieve maatregelen op. De exploitant betaalt de kosten van de te treffen maatregelen. In bepaalde gevallen en met een door de bevoegde autoriteit te bepalen frequentie , maar in elk geval minstens één maal per jaar, brengt de exploitant aan de bevoegde autoriteiten verslag uit van alle toezichtsresultaten op basis van verzamelde gegevens om aan te tonen dat wordt voldaan aan de voorschriften van de vergunning en om de kennis van het gedrag van afval te vergroten. Artikel 13 Preventie van verslechtering van de toestand van het water , lucht- en bodemverontreiniging 1. De bevoegde autoriteit moet zich ervan overtuigen dat de exploitant de noodzakelijke maatregelen heeft genomen, om communautaire milieunormen na te leven, met name om overeenkomstig Richtlijn 2000/60/EG verslechtering van de huidige toestand van het water te voorkomen, onder meer teneinde : 2. De bevoegde autoriteit dient erop toe te zien dat de exploitant de noodzakelijke maatregelen heeft genomen ter voorkoming van luchtverontreiniging, met name door stof. 3. Als de bevoegde autoriteit op basis van een beoordeling van de milieurisico's , rekening houdend in het bijzonder met Richtlijnen 76/464/EEG, 80/68/EEG en/of 2000/60/EG, voorzover van toepassing, heeft besloten dat het verzamelen en behandelen van percolaat niet nodig is, of als door middel van de overeenkomstig Richtlijn 2000/60/EG verplichte analyse is vastgesteld dat de afvalvoorziening geen potentieel gevaar voor de bodem, het grondwater of het oppervlaktewater vormt, kunnen de desbetreffende eisen van lid 1, onder b) tot en met d) , dienovereenkomstig worden afgezwakt of vervallen. 4. De lidstaten maken het storten van winningsafval, ongeacht of zich dit in vaste vorm, in de vorm van slib of in vloeibare vorm bevindt, in een ontvangend waterlichaam afhankelijk van het voldoen door de exploitant aan de relevante voorschriften van Richtlijn 2000/60/EG. 5. In het geval van een bassin waarin cyanide aanwezig is, verzekert de exploitant dat de concentratie van in zwak zuur scheidbaar cyanide in het bassin met behulp van de beste beschikbare technieken wordt beperkt tot het laagst mogelijke niveau en dat de concentratie van in zwak zuur scheidbaar cyanide op het punt van lozing van de residuen van de verwerkingsfabriek in het bassin in elk geval de 50 ppm vanaf [omzettingsdatum], de 25 ppm vanaf [omzettingsdatum + vijf jaar] en de 10 ppm vanaf [omzettingsdatum + tien jaar] niet overschrijdt. Als de bevoegde autoriteit daarom vraagt, toont de exploitant door middel van een risicobeoordeling waarin rekening wordt gehouden met de specifieke omstandigheden van het terrein, aan dat die concentratiegrenzen niet verder konden worden verlaagd. 6. Ingeval van uitgegraven ruimten, met inbegrip van ondergrondse uitgegraven ruimten en weer opgevulde lege ruimten in dagbouwmijnen, die na sluiting kunnen volstromen, dient de exploitant de noodzakelijke maatregelen te nemen om verslechtering van de waterstatus en bodemverontreiniging te voorkomen, en hij stelt aan de bevoegde instantie ten minste zes maanden voor beëindiging van de ontwatering van de uitgegraven ruimten onderstaande gegevens ter beschikking: Artikel 14 Financiële garantie en milieuaansprakelijkheid 1. Voordat wordt begonnen met werkzaamheden waarbij afval wordt gestort in of op het land, verlangt de bevoegde autoriteit dat een garantie wordt gegeven , bijvoorbeeld een waarborgsom of equivalent op basis van procedures die door de lidstaten worden omschreven en door de Commissie worden goedgekeurd, zodat: 2. De berekening van de in lid 1 genoemde garantie wordt gemaakt naar 3. De omvang van de garantie wordt periodiek aangepast, afhankelijk van de rehabilitatiewerkzaamheden die bij de afvalvoorziening moeten worden uitgevoerd. 4. Indien de bevoegde autoriteit overeenkomstig artikel 12, lid 3, instemt met de sluiting, verstrekt de bevoegde autoriteit de exploitant een schriftelijke verklaring met als gevolg dat de exploitant wordt vrijgesteld van de in lid 1, onder b) vermelde garantieverplichting en van alle verplichtingen vermeld in lid 1, onder a), met uitzondering van de verplichtingen die betrekking hebben op de fase na sluiting van de voorziening, overeenkomstig artikel 12, lid 4 . 5. De bepalingen van Richtlijn 2004/35/EG zullen mutatis mutandis gelden voor milieuschade die wordt veroorzaakt door de exploitatie van een winningsafvalvoorziening, alsook voor een dreigend gevaar dat dergelijke schade zich voordoet wegens de exploitatie van een dergelijke voorziening. 6. Vergunningen voor de bouw van een nieuwe afvalvoorziening op actieve locaties zijn afhankelijk van de voorafgaande stelling door de exploitant van een waarborg zoals beschreven in lid 1. Artikel 15 Grensoverschrijdende effecten 1. Als een lidstaat zich ervan bewust is dat de exploitatie van een afvalvoorziening van categorie A aanmerkelijke nadelige effecten kan hebben op het milieu van een andere lidstaat of als een lidstaat dergelijke gevolgen kan ondervinden, verstrekt de lidstaat op wiens grondgebied de aanvraag om een vergunning ingevolge artikel 7 is ingediend, de informatie die ingevolge dat artikel is verstrekt, aan de andere lidstaat op hetzelfde moment dat hij deze informatie ook beschikbaar stelt voor zijn eigen onderdanen. Dergelijke informatie dient als basis voor eventueel overleg dat nodig is in het kader van bilaterale betrekkingen tussen de twee lidstaten op basis van wederkerigheid en gelijkwaardigheid. 2. Binnen het kader van hun bilaterale betrekkingen zorgen de lidstaten ervoor dat de aanvragen in de gevallen waarnaar in lid 1 wordt verwezen, gedurende een passende tijdsperiode ook beschikbaar worden gesteld voor het betrokken publiek van de lidstaat die invloed kan ondervinden, zodat dit publiek het recht krijgt om opmerkingen over deze aanvragen kenbaar te maken voordat de bevoegde autoriteit tot haar besluit komt. 3. De lidstaten zorgen ervoor dat in het geval van een ongeval waarbij een in lid 1 bedoelde afvalvoorziening betrokken is, informatie die door de exploitant aan de bevoegde autoriteit wordt verstrekt ingevolge artikel 6, lid 4, onmiddellijk naar de andere lidstaat wordt doorgezonden teneinde de gevolgen van het ongeval voor de volksgezondheid tot een minimum te helpen beperken en de omvang van de werkelijke of potentiële milieuschade te beoordelen en tot een minimum te beperken. Artikel 16 Inspecties door de bevoegde autoriteit 1. Voorafgaand aan de aanvang van de verwijderingsactiviteiten en met regelmatige tussenpozen vast te stellen door de betrokken lidstaat, inspecteert de bevoegde autoriteit elke afvalvoorziening waarop artikel 6 van toepassing is, om te verzekeren dat de voorziening voldoet aan de relevante voorschriften van de vergunning. Een positief resultaat doet op generlei wijze iets af aan de verantwoordelijkheid van de exploitant uit hoofde van de voorschriften van de vergunning. 2. De lidstaten verlangen van de exploitant dat hij van alle afvalbeheeractiviteiten actuele dossiers beschikbaar en gereed houdt voor inspectie door de bevoegde autoriteit en dat hij verzekert dat in het geval van een wijziging van exploitant tijdens het beheer van een afvalvoorziening relevante actuele informatie en dossiers met betrekking tot de voorziening op passende wijze worden overgedragen. Artikel 17 Rapportageverplichting 1. Elke drie jaar lichten de lidstaten de Commissie via een verslag in over de tenuitvoerlegging van deze richtlijn. Dit verslag wordt opgesteld aan de hand van een vragenlijst of een overzicht, welke overeenkomstig de in artikel 22 , lid 2, vermelde procedure moet worden goedgekeurd door de Commissie. Het verslag wordt aan de Commissie voorgelegd binnen negen maanden na de periode van drie jaar waarop het betrekking heeft. Binnen negen maanden na ontvangst van de verslagen van de lidstaten publiceert de Commissie een verslag over de tenuitvoerlegging van de richtlijn. 2. Elk jaar verstrekken de lidstaten de Commissie informatie over voorvallen die door de exploitanten zijn gemeld overeenkomstig artikel 11, lid 3 en artikel 12, lid 6. De Commissie stelt deze informatie op verzoek beschikbaar voor de lidstaten. Op hun beurt stellen de lidstaten deze informatie op verzoek beschikbaar voor het betrokken publiek. Artikel 18 Sancties De lidstaten stellen regels vast met betrekking tot sancties in geval van schending van de bepalingen van de overeenkomstig deze richtlijn vastgestelde nationale wetten en treffen alle noodzakelijke maatregelen om te verzekeren dat ze worden uitgevoerd. De vastgestelde sancties dienen doeltreffend, evenredig en afschrikkend te zijn. Artikel 19 Inventaris van gesloten locaties De lidstaten zien erop toe dat: Artikel 20 Uitwisseling van informatie 1. De Commissie, bijgestaan door het in artikel 22 genoemde comité, zorgt ervoor dat tussen de lidstaten een passende uitwisseling van technische en wetenschappelijke informatie plaatsvindt om methodologieën te ontwikkelen die betrekking hebben op de naleving van artikel 19. Dergelijke methodologieën maken het met name mogelijk de geschiktste risicobeoordelingsprocedures en herstelmaatregelen op te zetten, gelet op de verscheidenheid aan geologische en hydrogeologische kenmerken in Europa. 2. De lidstaten zorgen ervoor dat de bevoegde autoriteit de ontwikkelingen met betrekking tot de beste beschikbare technieken volgt of daarover wordt geïnformeerd. 3. De Commissie organiseert de uitwisseling van informatie , met de participatie van het Europese IPPC-bureau en overeenkomstig de procedure voor het opstellen van referentiedocumenten (BBT's) van Richtlijn 96/61/EG, tussen de lidstaten en de betrokken organisaties betreffende de beste beschikbare technieken, het daarmee samenhangende toezicht en de ontwikkelingen op dit gebied. De Commissie publiceert de resultaten van de uitwisseling van informatie. Artikel 21 Uitvoering en wijziging van maatregelen 1. Binnen drie jaar na de datum van inwerkingtreding van deze richtlijn stelt de Commissie overeenkomstig de procedure als bedoeld in artikel 22 , lid 2, de bepalingen vast die noodzakelijk zijn voor: 2. Alle verdere wijzigingen die nodig zijn voor aanpassing van de bijlagen aan de wetenschappelijke en technische vooruitgang, worden door de Commissie vastgesteld volgens de in artikel 22 , lid 2, bedoelde procedure. Deze wijzigingen worden uitsluitend aangebracht teneinde een hoog niveau van milieubescherming te bereiken. Artikel 22 Comité 1. De Commissie wordt bijgestaan door het comité dat is ingesteld bij artikel 18 van Richtlijn 75/442/EEG, hierna te noemen "het comité". 2. Daar waar naar dit lid wordt verwezen, zijn de artikelen 5 en 7 van Besluit 1999/468/EG van toepassing, gelet op de bepalingen van artikel 8 daarvan. De termijn die is vastgelegd in artikel 5, lid 6 van Besluit 1999/468/EG wordt vastgesteld op drie maanden. Artikel 23 Overgangsbepaling De lidstaten zien erop toe dat een afvalvoorziening waaraan een vergunning is verleend of die al in bedrijf is voor of op [datum van omzetting] binnen vier jaar na die datum aan de bepalingen van deze richtlijn voldoet, met uitzondering van de in artikel 14, lid 1, bedoelde afvalvoorzieningen die binnen zes jaar na die datum aan de bepalingen van deze richtlijn moeten voldoen. Onverminderd het bepaalde in lid 1 zien de lidstaten erop toe dat de exploitant vanaf de inwerkingtreding van de richtlijn en ondanks de eventuele sluiting van een afvalinstallatie waarnaar wordt verwezen in lid 1: Artikel 24 Omzetting 1. De lidstaten nemen de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen aan om uiterlijk op [datum inwerkingtreding + 18 maanden] aan deze richtlijn te voldoen. Zij stellen de Commissie daarvan onverwijld in kennis. Wanneer de lidstaten deze bepalingen aannemen, wordt in die bepalingen naar de onderhavige richtlijn verwezen of wordt hiernaar verwezen bij de officiële bekendmaking van die bepalingen. De regels voor deze verwijzing worden vastgesteld door de lidstaten. 2. De lidstaten delen de Commissie de tekst van de bepalingen van intern recht mee die zij op het onder deze richtlijn vallende gebied aannemen. Artikel 25 Inwerkingtreding Deze richtlijn treedt in werking op de twintigste dag volgende op de dag van haar bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese Unie . Artikel 26 Adressaten Deze richtlijn is gericht tot de lidstaten. Gedaan te………… Voor het Europees Parlement Voor de Raad De Voorzitter De Voorzitter BIJLAGE I Beleid ter voorkoming van zware ongevallen en informatie die aan het betrokken publiek moet worden verstrekt 1. Beleid ter voorkoming van zware ongevallen Het beleid ter voorkoming van zware ongevallen en het veiligheidsbeheersysteem van de exploitant dienen in verhouding te staan tot de gevaren voor zware ongevallen die de afvalvoorziening oplevert. Bij de tenuitvoerlegging daarvan zal met de volgende elementen rekening worden gehouden: 2. Informatie die aan het betrokken publiek moet worden verstrekt 1) De naam van de exploitant en het adres van de afvalvoorziening. 2) De identiteit, aan de hand van de beklede functie, van de persoon die de informatie verstrekt. 3) Een bevestiging dat de afvalvoorziening is onderworpen aan de verordeningen en/of bestuursrechtelijke bepalingen tot uitvoering van deze richtlijn en, voorzover van toepassing, dat de informatie met betrekking tot de in artikel 6, lid 2, bedoelde elementen bij de bevoegde autoriteit is ingediend. 4) Een uitleg in duidelijke en begrijpelijke woorden van de bezigheid of bezigheden die op het terrein worden ondernomen. 5) De gangbare namen of de generieke namen of de algemene gevarenclassificatie van de stoffen en preparaten die bij de afvalvoorziening zijn betrokken, alsook van het afval dat tot een zwaar ongeval zou kunnen leiden, met een indicatie van hun belangrijkste gevaarlijke kenmerken. 6) Algemene informatie over de aard van de gevaren voor zware ongevallen, met inbegrip van de potentiële effecten daarvan op de omwonende bevolking en het omliggende milieu. 7) Adequate informatie over de manier waarop de betrokken omwonende bevolking zal worden gewaarschuwd en op de hoogte zal worden gehouden in het geval van een zwaar ongeval. 8) Adequate informatie over de maatregelen die de betrokken bevolking moet nemen en over de manier waarop ze zich moeten gedragen in het geval van een zwaar ongeval. 9) Een bevestiging dat de exploitant, in samenwerking met de hulpdiensten, verplicht is adequate regelingen te treffen op het terrein om zware ongevallen aan te pakken en de effecten ervan tot een minimum te beperken. 10) Een verwijzing naar het externe noodplan dat is opgesteld om buiten het terrein met de eventuele gevolgen van een ongeval om te gaan. Deze verwijzing dient het advies te omvatten om ten tijde van een ongeval alle aanwijzingen of verzoeken van hulpdiensten op te volgen. 11) Gegevens van de plaats waar verdere relevante informatie kan worden verkregen, afhankelijk van de voorschriften voor vertrouwelijke stukken die in de nationale wetgeving zijn vastgelegd. BIJLAGE II Afvalkarakterisering Het afval dat in een voorziening wordt gestort, wordt zodanig gekarakteriseerd dat de fysische en chemische stabiliteit van de structuur op de lange termijn wordt gegarandeerd en zware ongevallen kunnen worden voorkomen. De afvalkarakterisering omvat, waar dat passend is en in overeenstemming is met de classificatie van de voorziening, de volgende aspecten: BIJLAGE III Criteria voor het vaststellen van de classificatie van afvalvoorzieningen Een afvalvoorziening wordt ingedeeld in categorie A als: (Raadplegingsprocedure) Het Europees Parlement, – gezien het voorstel voor een besluit van de Raad ( COM(2003) 625 ) (1) , – gelet op artikel 175 en artikel 300, lid 2, eerste alinea van het EG-Verdrag, – gelet op artikel 300, lid 3, eerste alinea van het EG-Verdrag, op grond waarvan het Parlement door de Raad is geraadpleegd (C5-0526/2003), – gelet op artikel 67 en artikel 97, lid 7 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbeleid en het advies van de Commissie juridische zaken en interne markt ( A5-0173/2004 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan het voorstel voor een besluit van de Raad, als geamendeerd door het Parlement, en hecht zijn goedkeuring aan de sluiting van het Verdrag; 2. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de regeringen en parlementen van de lidstaten en de Secretaris-generaal van de Verenigde Naties. (Raadplegingsprocedure) Het Europees Parlement, – gezien het voorstel van de Commissie aan de Raad ( COM(2003) 471 ) (1) , – gelet op artikel 308 van het EG-Verdrag, op grond waarvan het Parlement door de Raad is geraadpleegd (C5-0391/2003), – gelet op artikel 67 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie industrie, externe handel, onderzoek en energie ( A5–0209/2004 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan het Commissievoorstel, als geamendeerd door het Parlement; 2. verzoekt de Commissie haar voorstel overeenkomstig artikel 250, lid 2 van het EG-Verdrag dienovereenkomstig te wijzigen; 3. verzoekt de Raad, wanneer deze voornemens is af te wijken van de door het Parlement goedgekeurde tekst, het Parlement hiervan op de hoogte te stellen; 4. wenst dat de overlegprocedure als bedoeld in de gemeenschappelijke verklaring van 4 maart 1975 wordt ingeleid ingeval de Raad voornemens is af te wijken van de door het Parlement goedgekeurde tekst; 5. wenst opnieuw te worden geraadpleegd ingeval de Raad voornemens is ingrijpende wijzigingen aan te brengen in het voorstel van de Commissie; 6. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. (Raadplegingsprocedure) Het Europees Parlement, – gezien het voorstel van de Commissie aan de Raad ( COM(2003) 688 ) (1) , – gelet op artikelen 31 en 34, lid 2, onder b) van het EU-Verdrag, – gelet op artikel 39, lid 1 van het EU-Verdrag, op grond waarvan het Parlement door de Raad is geraadpleegd (C5-0609/2003), – gelet op de artikelen 106 en 67 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie vrijheden en rechten van de burger, justitie en binnenlandse zaken en het advies van de Commissie juridische zaken en interne markt ( A5-0214/2004 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan het Commissievoorstel, als geamendeerd door het Parlement; 2. verzoekt de Commissie haar voorstel krachtens artikel 250, lid 2 van het EG-Verdrag dienovereenkomstig te wijzigen; 3. verzoekt de Raad, wanneer deze voornemens is af te wijken van de door het Parlement goedgekeurde tekst, het Parlement hiervan op de hoogte te stellen; 4. wenst opnieuw te worden geraadpleegd ingeval de Raad voornemens is ingrijpende wijzigingen aan te brengen in het voorstel van de Commissie; 5. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. (Raadplegingsprocedure) Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan de Raad ( COM(2003) 854 ) (1) , – gelet op artikel 308 van het EG-Verdrag, op grond waarvan het Parlement door de Raad is geraadpleegd (C5-0080/2004), – gelet op artikel 67 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken ( A5-0208/2004 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan het Commissievoorstel, als geamendeerd door het Parlement; 2. verzoekt de Commissie haar voorstel krachtens artikel 250, lid 2 van het EG-Verdrag dienovereenkomstig te wijzigen; 3. verzoekt de Raad, wanneer deze voornemens is af te wijken van de door het Parlement goedgekeurde tekst, het Parlement hiervan op de hoogte te stellen; 4. wenst opnieuw te worden geraadpleegd ingeval de Raad voornemens is ingrijpende wijzigingen aan te brengen in het voorstel van de Commissie; 5. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Het Europees Parlement , – gelet op Richtlijn 95/46/EG van het Europees Parlement en de Raad van 24 oktober 1995 betreffende de bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens en betreffende het vrije verkeer van die gegevens (1) , inzonderheid op artikel 25 daarvan, en op Verordening (EEG) 2299/89, van de Raad van 24 juli 1989 betreffende gedragsregels voor geautomatiseerde boekingssystemen (2) , – gezien het ontwerpbesluit van de Commissie over de ontwerpbeschikking van de Commissie ter vaststelling van een passend beschermingsniveau voor gegevens van persoonlijke aard in de bestanden van vliegtuigpassagiers (PNR) die naar het Bureau Douane en Grensbescherming van de Verenigde Staten worden doorgezonden (C5-0124/2004), – gezien het advies van 29 januari 2004, van de in artikel 29 van Richtlijn 95/46/EG bedoelde Groep voor de bescherming van personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens en het advies van 17 februari 2004 van het in artikel 31 van genoemde richtlijn bedoelde comité, – gezien zijn resolutie van 9 maart 2004 over de tenuitvoerlegging van Richtlijn 95/46/EG, (3) – gezien het standpunt dat de nationale parlementen over dit onderwerp tot uiting hebben gebracht, – gezien het advies van de Belgische privacycommissie inzake twee gevallen van doorgave door drie luchtvaartmaatschappijen van de persoonsgegevens van enkele transatlantische passagiers - onder meer de gegevens van een EP-lid - waaruit blijkt dat het nationale en Europese privacyrecht geschonden is; gezien de vaststelling van de Raad dat "de maatregelen van de VS potentieel strijdig zijn met de communautaire wetgeving en de wetgevingen van de lidstaten inzake de bescherming van persoonsgegevens (2562e zitting van de Raad Algemene Zaken van 23 februari 2004 in Brussel); gezien het interne document van de Commissie dat deze strijdigheid bevestigt; overwegende dat het EP de flagrante schending van de privacywetgeving aan de kaak heeft gesteld en heeft gewezen op de zware verantwoordelijkheid ter zake van de Commissie, de lidstaten en enkele instanties die tot taak hebben de privacy te garanderen, – gelet op artikel 8 van Besluit 1999/468/EG van de Raad van 28 juni 1999 tot vaststelling van de voorwaarden voor de uitoefening van de aan de Commissie verleende uitvoeringsbevoegdheden (4) , – gelet op artikel 88 van zijn Reglement, A. overwegende dat de Amerikaanse overheid krachtens de Transport Security Act en de uitvoeringsbepalingen daarvan zoals de Aviation Security Screening Records (5) , de luchtvaartmaatschappijen die in Europa actief zijn, verplicht om inzage te geven in de commerciële gegevens die in het Passenger Name Record (PNR) zijn opgeslagen, om vooraf ten aanzien van elke passagier te kunnen beoordelen of deze een potentieel gevaar vormt en om te verzekeren dat terroristen of plegers van ernstige misdrijven worden geïdentificeerd en aangehouden of uit de VS worden geweerd, B. overwegende dat een dergelijke verplichte inzage volgens het nationale en het Europese privacyrecht alleen op grond van een duidelijke wettelijke regeling kan worden toegestaan en dat desondanks noch de Commissie, noch de lidstaten, noch de instanties die bijzondere bevoegdheden hebben om de privacy te garanderen zijn opgetreden om te zorgen voor toepassing van de wet, C. overwegende dat in het luchtvervoer de gegevens van de passagiers in een bestand (Passenger Name Record - PNR) worden opgenomen, waarin commerciële gegevens zijn opgeslagen met betrekking tot onder meer D. overwegende dat de gegevens in het PNR tot op heden variëren naar gelang de commerciële praktijken van elke luchtvaartmaatschappij en via de reserveringscentra worden verwerkt, en dat de luchtvaartmaatschappijen daarom behoorlijke selectieprogramma's zouden moeten invoeren om de gegevens die legitiem zouden kunnen worden doorgezonden, uit te selecteren, De beginselen inzake gegevensbescherming aan Europese kant E. overwegende dat artikel 8, lid 2, van het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden, zoals door het Europees Hof voor de Rechten van de Mens uitgelegd (6) , inmenging in het privé-leven alleen toelaat "wanneer dit bij wet is voorgeschreven (7) , dit noodzakelijk is (8) in een democratische samenleving (9) , met het oog op legitieme doeleinden, en dit niet onevenredig (10) is gelet op het nagestreefde doel", F. zich ervan bewust zijnde dat er in de Europese Unie thans geen rechtsgrondslag is die het gebruik van commerciële PNR-gegevens voor doeleinden van openbare veiligheid toestaat, en dat alleen een dergelijke rechtsgrondslag de nodige machtiging kan bieden tot gebruik van die gegevens voor andere doeleinden dan waarvoor zij oorspronkelijk zijn verzameld, en met name voor doeleinden van openbare veiligheid, G. erop wijzende dat een dergelijke rechtsgrondslag een omschrijving moet geven van de precieze te verzamelen gegevens, de regels die moeten worden gevolgd voor de verwerking en de verantwoordelijkheden van iedere betrokken partij (passagiers, luchtvaartmaatschappijen en openbare autoriteiten), H. overwegende dat de Raad onlangs het onderhandelingsmandaat van de Commissie in dit dossier heeft goedgekeurd, ... en van de kant van de Verenigde Staten ... I. er tevens aan herinnerend dat de bescherming van de particuliere levenssfeer, ofschoon genoemd in het vierde amendement op de Constitutie, in de Verenigde Staten niet als een grondrecht wordt beschouwd, maar Het juridisch effect van een besluit tot passendverklaring van het beschermingsniveau overeenkomstig artikel 25 van richtlijn 95/46/EG J. zich ervan bewust zijnde dat het door de Commissie voorgelegde ontwerpbesluit: K. betreurende dat de Commissie gedurende 2003 geen rekening heeft gehouden met de herhaalde verzoeken van het Europees Parlement en van de gegevensbeschermingsautoriteiten, die haar hebben gevraagd: L. zich aansluitend bij de meeste bezwaren die door de gegevensbeschermingsautoriteiten die zitting hebben in de in artikel 29 van Richtlijn 95/46/EG bedoelde Groep, onder meer op 29 januari 2004, unaniem naar voren zijn gebracht (12) , 1. verklaart dat het "besluit van de Commissie ter vaststelling van een passend beschermingsniveau voor gegevens van persoonlijke aard in de bestanden van vliegtuigpassagiers (PNR) die naar het Bureau Douane en Grensbescherming van de Verenigde Staten worden doorgezonden" de aan de Commissie overgedragen uitvoeringsbevoegdheden overschrijdt omdat: De rechtsgrondslag en de vorm 1.1. het ontwerpbesluit niet is (en ook niet kan zijn): De inhoud 1.2. het ontwerpbesluit voor het overige op "undertakings" steunt waarvan het bindende karakter verre van vaststaat: 1.3. het systeem "PULL" voor toegang tot PNR-gegevens ondergraaft alle beperkingen waarover wellicht overeenstemming wordt bereikt, en moet worden vervangen door het systeem "PUSH" met de nodige filters; 2. meent dat hiermee zoveel op het spel staat, dat de Europese Unie dit met de Verenigde Staten moet regelen op basis van een werkelijke internationale overeenkomst waarin met volledige inachtneming van de grondrechten wordt vastgelegd: 3. verklaart zich bereid zich middels een spoedprocedure bezig te houden met een internationale overeenkomst die aan bovengenoemde beginselen voldoet; is van oordeel dat, indien een dergelijke overeenkomst wordt aangenomen, de Commissie terecht zou kunnen verklaren dat de gegevens op passende wijze in de VS zouden worden beschermd; 4. verzoekt de Commissie het Parlement een nieuw besluit ter vaststelling van een passend beschermingsniveau voor gegevens van persoonlijke aard voor te leggen en aan de Raad een sterke nieuwe internationale overeenkomst overeenkomstig de in deze resolutie omschreven principes; 5. wacht op een definitieve wettelijke oplossing of op de totstandkoming van een of meerdere internationale overeenkomsten, en verzoekt intussen: 6. verzoekt de Commissie om blokkering: 7. behoudt zich in de tussentijd het recht voor een beroep in te stellen bij het Hof van Justitie indien het ontwerpbesluit door de Commissie zou worden aangenomen; herinnert de Commissie intussen aan de verplichting van loyale samenwerking tussen de instellingen bedoeld in artikel 10 van het Verdrag, en verzoekt haar om gedurende de verkiezingsperiode geen besluit vast te stellen van het soort als in deze resolutie aan de orde is; 8. behoudt zich het recht voor om de wettigheid van de te sluiten internationale overeenkomst te laten toetsen door het Hof van Justitie, dat daarbij in het bijzonder moet nagaan of deze verenigbaar is met de bescherming van een grondrecht; 9. is van oordeel dat het van het grootste gewicht is dat de onderhandelingsresultaten niet mogen worden opgevat als een sjabloon voor de verdere werkzaamheden van de EU ter ontwikkeling van eigen misdaadbestrijdingsmaatregelen, bewaring van gegevens en bescherming van de persoonlijke levenssfeer; 10. verzoekt de Commissie het ontwerpbesluit in te trekken; o o o 11. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie, aan de parlementen en de regeringen van de lidstaten, alsmede aan het Congres van de Verenigde Staten. Het Europees Parlement , – gezien de mededeling van de Commissie aan de Raad, het Europees Parlement en het Europees Economisch en Sociaal Comité - Een Europese strategie voor milieu en gezondheid ( COM(2003) 338 – C5-0551/2003), – gezien de aanbeveling van de Raad over de screening van tumoren ( COM(2003) 230 ) van 5 mei 2003, – gelet op artikel 47, lid 2 en artikel 163 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbeleid ( A5-0193/2004 ), A. overwegende dat in het kader van het Zesde Communitaire Actieprogramma op het gebied van milieu de doelstelling is opgenomen een bijdrage te leveren tot een hoog niveau van levenskwaliteit en sociaal welzijn voor de burgers door het tot stand brengen van een leefomgeving waarin de verontreiniging niet van een zodanig niveau is dat zij leidt tot schadelijke gevolgen voor de volksgezondheid en het milieu, B. overwegende dat het milieu in het Communautair Actieprogramma op het gebied van de volksgezondheid (2003-2008) als belangrijke gezondheidsdeterminant wordt gehanteerd, C. overwegende dat de voorgestelde Europese strategie voor het milieu en de gezondheid een beter inzicht moet opleveren in de bedreigingen voor de gezondheid van de mens vanuit het milieu, zodat de door milieufactoren in de EU veroorzaakte ziektelast kan worden bepaald en er beleidsplannen kunnen worden gemaakt om op de uitdagingen te reageren wanneer deze zich voordoen, D. overwegende dat het einddoel van de voorgestelde strategie: E. overwegende dat maatregelen ter verbetering van het milieu en de gezondheid van zeer groot belang zijn in het kader van de uitbreiding van de Unie, F. overwegende dat in de strategie kernelementen worden genoemd die het verband tussen milieu en gezondheid zeer complex maken; dat deze complexiteit en de daaruit voortvloeiende onbekende factoren, onzekerheden en kennislacunes niet als excuus mogen worden aangevoerd om voorzorgsmaatregelen of preventieve actie uit te stellen, G. overwegende dat er een geïntegreerd monitoringsysteem voor milieu en gezondheid moet worden opgezet om in de loop van de tijd gegevens te verzamelen, H. overwegende dat er in juni 2004 een ministeriële conferentie over milieu en gezondheid zal worden gehouden in Boedapest; dat het van belang is dat de bijdrage van de Commissie - Actieplan 2004-2010 - een goed voorbeeld geeft van een concrete aanpak van de ziektelast, die door milieufactoren wordt veroorzaakt, I. overwegende dat gekeken moet worden naar de samenhang tussen de acties van de EU en de programma's van andere organisaties, zoals de WHO en de OESO, omdat het zinloos is doublures op het gebied van maatregelen en organisaties te creëren en in stand te houden, J. overwegende dat een werkelijk succesvolle strategie voor milieu en gezondheid een intersectoriële aanpak vereist en dat de samenhang tussen de strategie en toekomstige wetgeving moet worden benadrukt, K. overwegende dat het voorzorgsbeginsel in de mededeling niet wordt genoemd en dat een pro-actieve benadering met inachtneming van het voorzorgsbeginsel moet worden toegepast wanneer wetenschappelijk onderzoek geen uitsluitsel geeft, maar de mogelijke kosten en schade voor onze gezondheid en ons milieu van niet-optreden te groot zijn, L. overwegende dat astma en ademhalingsaandoeningen nauw verband houden met verkeer en luchtverontreiniging, M. overwegende dat er in de mededeling van de Commissie onvoldoende aandacht geschonken wordt aan allergieën en luchtverontreiniging in gebouwen en huizen, N. overwegende dat passief roken ("meeroken") een zeer ernstige milieuverontreinigende factor vormt, O. overwegende dat in de mededeling geen rekening wordt gehouden met klimaatverandering en de gevolgen ervan voor de gezondheid, P. overwegende dat de wetgevingsvoorstellen inzake het vaststellen van milieukwaliteitsnormen en uitstootcontrolemaatregelen voor prioritaire stoffen in de context van Richtlijn 2000/60/EG van het Europees Parlement en de Raad van 23 oktober 2000 tot vaststelling van een kader voor communautaire maatregelen betreffende het waterbeleid (1) , waarnaar in de strategie wordt verwezen, nog steeds niet zijn voorgelegd, ondanks het feit dat eind 2003 hiervoor als termijn was aangewezen, Q. overwegende dat er nog steeds geen wetgevingsvoorstel is voor een herziening van Richtlijn 88/378/EEG van de Raad van 3 mei 1988 betreffende de onderlinge aanpassing van de wergevingen van de lidstaten inzake de veiligheid van speelgoed (2) , R. overwegende dat de wetgeving inzake de bescherming van kinderen tegen speelgoed van zacht PVC nog altijd niet geharmoniseerd is, S. overwegende dat het moeilijk te aanvaarden is dat pesticiden worden ondergebracht in de tweede cyclus na 2010, gezien hun potentieel schadelijke gevolgen voor de gezondheid en het feit dat de communautaire wetgeving betreffende pesticiden thans wordt herzien, waarbij dan ook ten volle rekening moet worden gehouden met de potentiële gevaren van pesticiden voor kinderen, T. overwegende dat preventief ingrijpen, met name bij kinderen, van grote betekenis kan zijn, U. overwegende dat het vergroten van de bewustwording een van de hoofddoelen van de strategie is, V. overwegende dat de financiering van de strategie voor milieu en gezondheid moet worden verduidelijkt, W. overwegende dat informatie over het verband tussen bijvoorbeeld de uitstoot van dioxinen en PCB en de accumulatie daarvan in het ecosysteem en in levensmiddelen nog altijd ontbreekt, 1. is ingenomen met de bereidheid meer inzicht te krijgen in het verband tussen milieufactoren en bepaalde ziektes, maar is van mening dat het een illusie is te menen dat de strategie "de leemtes kan vullen in de kennis over het verband tussen milieu en gezondheid", laat staan "de nodige informatie zal opleveren om het causaal verband duidelijk te maken", gezien de geweldige complexiteit van de verbanden tussen milieu en gezondheid; 2. wijst erop dat het belangrijk is in het kader van werkzaamheden inzake milieu en gezondheid rekening te houden met de sociaal-economische gevolgen; 3. verzoekt de Commissie bij de tenuitvoerlegging van de Europese milieu- en gezondheidsstrategie steeds het genderperspectief in gedachten te houden; 4. benadrukt dat in het actieplan een hoge prioriteit moet worden toegekend aan een uitvoeriger inkaartbrenging en evaluatie op korte termijn van reeds beschikbaar bewijs voor verbanden tussen blootstelling aan milieufactoren en bepaalde ziektes, dat geleverd is in reeds verricht onderzoek, onderzoek dat in de eerste cyclus is verricht en beschikbare toxicologische gegevens, met het doel zo spoedig mogelijk concrete maatregelen voor te stellen ter bescherming van de gezondheid van de mens en het milieu; 5. verzoekt de Commissie een inventaris op te stellen van bekende gevallen van aantasting van de gezondheid door milieufactoren, met inbegrip van de kosten van deze schade; 6. dringt erop aan dat het verband tussen verkeer, vervoer en luchtverontreiniging en astma en ademhalingsaandoeningen in de eerste cyclus van de strategie sterker wordt aangetoond omdat astma en ademhalingsaandoeningen nauw verband houden met luchtverontreiniging, en dat er evenveel aandacht wordt besteed aan beide probleemgebieden; 7. acht het wenselijk dat het actieplan omvangrijker maatregelen omvat voor de verbetering van de luchtkwaliteit op leefplekken, zoals de woonomgeving, openbare inrichtingen (zoals crèches en scholen) en op de werkplek; 8. beklemtoont dat de bescherming van de gezondheid van kinderen tegen ziekten die verband houden met het milieu een cruciale investering vormt ter waarborging van een gunstige ontwikkeling van mens en economie; 9. dringt erop aan dat in het actieplan rekening wordt gehouden met de bescherming van bewoners tegen radon en tegen koolmonoxidevergiftiging in de woonomgeving; 10. beveelt aan dat er in het kader van het actieplan onderzoek wordt verricht om locaties waar sprake is van concentraties van emissies en intensieve blootstelling aan schadelijke stoffen, die gezondheidsbedreigende situaties opleveren, op te sporen, dat de risico's op objectieve wijze in kaart worden gebracht om eventuele gevolgen voor de gezondheid op korte termijn met de nodige maatregelen te voorkomen; beveelt eveneens aan dat het actieplan voorziet in de opstelling van normen en beschermingsmaatregelen alsmede in informatie over risico's in huis; 11. dringt erop aan dat het actieplan bijzondere aandacht besteedt aan burgers die in de nabijheid van verontreinigingsbronnen wonen en aan preventiebeleid dat gericht is op opsporing, kwantificering en vermindering van de emissie, alsmede op de intensivering van de milieucontrole op kankerverwekkende stoffen die een bedreiging vormen voor de reproductieve gezondheid en het zenuwstelsel; 12. onderstreept het belang van de bescherming van waterreserves en derhalve van de nodige beperking van verontreinigd, geconcentreerd en verspreid stedelijk en industrieel afval, en van landbouwmeststoffen en fytofarmaceutische producten, hetgeen betekent dat de landbouw zowel wat betreft beleid als methodes nieuwe wegen moet inslaan; 13. dringt erop aan dat er in het Actieplan rekening wordt gehouden met de etiketteringsproblematiek omdat een duidelijke en begrijpelijke etikettering onontbeerlijk is om de consumenten te informeren over en bewust te maken van de gevolgen van dergelijke producten voor de kwaliteit van het milieu; is voorts van mening dat in het actieprogramma andere specifieke methoden en werkwijzen moeten worden vastgelegd om ervoor te zorgen dat kinderen de juiste consumentenvoorlichting ontvangen; 14. benadrukt dat er in de strategie een duidelijker en sterker verband moet worden gelegd tussen het geïntegreerde monitoring- en reactiesysteem van de strategie en het voorstel voor een verordening inzake de registratie en beoordeling van en de vergunningverlening en beperkingen ten aanzien van chemische stoffen Reach ( COM(2003) 644 ), die toxicologische en blootstellingsgegevens bevat; wijst erop dat er in de huidige risicobeoordelingsmethoden niet specifiek rekening wordt gehouden met foetussen, zuigelingen en kinderen en het brede scala aan blootstellingspatronen dat er in deze groep bestaat; 15. dringt er bij de Commissie op aan haar wetenschappelijk comité voor de toxiciteit, de ecotoxiciteit en het milieu een advies te vragen met een evaluatie of het huidige Reach-voorstel kinderen behoorlijke bescherming biedt tegen blootstelling aan schadelijke chemische stoffen, met name in producten; 16. overwegende dat de geplande bio-monitoring ook een aantal pesticiden moet omvatten alsmede een aantal broomhoudende vlamvertragers en ftalaten zodat stoffen kunnen worden aangepakt die nog niet naar behoren zijn gereguleerd; 17. acht het wenselijk dat het actieplan wetgevingsvoorstellen omvat ter beperking van de afhankelijkheid van pesticiden in de context van de thematische strategie voor het duurzaam gebruik van pesticiden; 18. benadrukt het belang van opvoeding op het gebied van milieuhygiëne; dringt erop aan dat de bewustmakingsmethoden en -activiteiten duidelijker worden omschreven in de strategie; is van mening dat het doel moet zijn ieder individu in voldoende mate voor te lichten zodat hij of zij de juiste keuzen kan maken in verband met zijn of haar eigen gezondheid; beklemtoont de cruciale rol van publieke toegang tot informatie in dit verband; dringt er bij de Commissie op aan ervoor te zorgen dat bewijsmateriaal voor aantasting van het milieu die een gevaar kan betekenen voor de gezondheid en met name die van kinderen, openbaar toegankelijk wordt gemaakt; dringt met name aan op de invoering van publiekelijk toegankelijke registers waarin belangrijke emissies en ernstige ziektes in kaart zijn gebracht; 19. dringt erop aan dat het voorzorgsbeginsel in de strategie moet worden opgenomen en dat het actieplan een lijst moet bevatten met milieuverontreinigende stoffen waarvan, voor wat betreft de effecten (moleculair, cellulair, het weefsel betreffend), wetenschappelijk voldoende is aangetoond dat zij potentieel ernstige of onherstelbare gevolgen hebben voor de gezondheid; 20. verzoekt de Commissie het proefproject "Geïntegreerde monitoring van dioxinen en PCB's in het Oostzeegebied" te versnellen en de daarmee verkregen geïntegreerde gegevens zo snel mogelijk te gaan gebruiken als basis voor nieuw beleid; 21. beveelt aan dat er in het communautair actieplan een hoge prioriteit wordt toegekend aan de klimaatverandering en de gevolgen ervan voor de gezondheid en dat er maatregelen worden voorgesteld om de gevolgen voor de gezondheid van klimaatverandering te beoordelen, voorkomen, beperken en verzachten, waarbij gebruik gemaakt dient te worden van passende EU-wetgevingsinstrumenten; 22. beveelt aan dat er in het Actieplan specifiek rekening wordt gehouden met de problematiek van het passief roken, met name op de werkplek en in openbare gebouwen, en dat het wetgevingsvoorstellen bevat tot beperking van het roken tot speciaal daartoe aangewezen ruimten op de werkplek, en tot het voeren van een bewustmakingscampagne om de burgers op de hoogte te brengen van de gevolgen voor de gezondheid van kinderen van een met tabaksrook verontreinigde omgeving; 23. benadrukt dat voor een werkelijk succesvolle en functionele invoering van een monitoring- en reactiesysteem communautaire middelen vereist zijn en dat met de bewustmaking van het grote publiek en de verspreiding van de resultaten en de informatie eveneens aanzienlijke bedragen gemoeid zullen zijn; benadrukt dat de financiering van de strategie moet worden verduidelijkt; 24. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie.