(Medebeslissingsprocedure: tweede lezing) Het Europees Parlement , – gezien het gemeenschappelijk standpunt van de Raad (9714/1/2003 – C5&nbhy;0299/2003) (1) , – gezien zijn in eerste lezing geformuleerde standpunt (2) inzake het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2002) 375 ) (3) , – gezien het gewijzigde voorstel ( COM(2003) 277 ) (4) , – gelet op artikel 251, lid 2 van het EG&nbhy;Verdrag, – gelet op artikel 80 van zijn Reglement, – gezien de aanbeveling voor de tweede lezing van de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbeleid (A5&nbhy;0345/2003), 1. wijzigt het gemeenschappelijk standpunt als volgt; 2. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Standpunt van het Europees Parlement in tweede lezing vastgesteld op 22 oktober 2003 met het oog op de aanneming van Richtlijn 2001/.../EG van het Europees Parlement en de Raad tot wijziging van Richtlijn 94/35/EG inzake zoetstoffen die in levensmiddelen mogen worden gebruikt HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, met name op artikel 95, Gezien het voorstel van de Commissie (5) , Gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité (6) , Na raadpleging van het Wetenschappelijk Comité voor de menselijke voeding krachtens artikel 6 van Richtlijn 89/107/EEG van de Raad van 21 december 1988 betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der lidstaten inzake levensmiddelenadditieven die in voor menselijke voeding bestemde waren mogen worden gebruikt (7) , Handelend volgens de procedure van artikel 251 van het Verdrag (8) , Overwegende hetgeen volgt: (1) Bij Richtlijn 94/35/EG van het Europees Parlement en de Raad van 30 juni 1994 inzake zoetstoffen die in levensmiddelen mogen worden gebruikt (9) , is een lijst vastgesteld van zoetstoffen die in de Gemeenschap mogen worden gebruikt, alsmede de voorwaarden voor het gebruik daarvan. (2) Sinds 1996 zijn twee nieuwe zoetstoffen, sucralose en het zout van aspartaam-acesulfaam, door het Wetenschappelijk Comité voor de menselijke voeding aanvaardbaar bevonden voor gebruik in levensmiddelen. (3) Het advies van het Wetenschappelijk Comité voor de menselijke voeding over cyclaamzuur en het natrium- en calciumzout daarvan (dat heeft geleid tot de vaststelling van een nieuwe aanvaardbare dagelijkse inname (ADI)), alsmede recente studies over de inname van cyclamaten leiden tot een verlaging van de maximale gebruiksdoses voor cyclaamzuur en het natrium- en calciumzout daarvan. (4) De aanduiding van bepaalde categorieën moet worden aangepast teneinde rekening te houden met Richtlijn 2002/46/EG van het Europees Parlement en de Raad van 10 juni 2002 betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der lidstaten inzake voedingssupplementen (10) en met de bijzondere richtlijnen die vastgesteld zijn voor een aantal groepen levensmiddelen van bijlage I van Richtlijn 89/389/EEG van de Raad (11) . (5) Het gebruik van de betrokken levensmiddelenadditieven voldoet aan de algemene criteria van bijlage II bij Richtlijn 89/107/EEG. (6) In de artikelen 53 en 54 van Verordening (EG) nr. 178/2002 van het Europees Parlement en de Raad van 28 januari 2002 tot vaststelling van de algemene beginselen en voorschriften van de levensmiddelenwetgeving, tot oprichting van een Europese Autoriteit voor voedselveiligheid en tot vaststelling van procedures voor voedselveiligheidsaangelegenheden (12) zijn procedures vastgesteld voor noodmaatregelen met betrekking tot levensmiddelen die afkomstig zijn uit de Gemeenschap of uit een derde land zijn ingevoerd. Krachtens deze artikelen kan de Commissie dergelijke maatregelen nemen wanneer een levensmiddel waarschijnlijk een ernstig risico voor de gezondheid van mens, dier of milieu inhoudt en het risico niet op afdoende wijze kan worden beheerst met de door de betrokken lidstaten getroffen maatregelen. (7) De voor de uitvoering van Richtlijn 94/35/EG vereiste maatregelen dienen te worden vastgesteld overeenkomstig Besluit 1999/468/EG van de Raad van 28 juni 1999 tot vaststelling van de voorwaarden voor de uitoefening van de aan de Commissie verleende uitvoeringsbevoegdheden (13) . (8) Derhalve dient Richtlijn 94/35/EG dienovereenkomstig gewijzigd te worden, HEBBEN DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD: Artikel 1 Richtlijn 94/35/EG wordt als volgt gewijzigd: 1) artikel 4 wordt vervangen door het volgende artikel: Artikel 4 Volgens de in artikel 7 bedoelde procedure kan worden vastgesteld, 2) aan artikel 5, lid 2, wordt een derde streepje toegevoegd: 3) artikel 7 wordt vervangen door het volgende artikel: Artikel 7 1. De Commissie wordt bijgestaan door het bij artikel 58, lid 1, van Verordening (EG) nr. 178/2002 * ingestelde Permanent Comité voor de voedselketen en de diergezondheid (hierna "het comité" genoemd). 2. Wanneer naar dit artikel wordt verwezen, zijn de artikelen 5 en 7 van Besluit 1999/468/EG ** van toepassing, met inachtneming van artikel 8 van dat besluit. De in artikel 5, lid 6, van Besluit 1999/468/EG bedoelde termijn wordt vastgesteld op drie maanden. 3. Het comité stelt zijn reglement van orde vast. ______________ * PB L 31 van 1.2.2002, blz. 1. ** Besluit 1999/468/EG van de Raad van 28 juni 1999 tot vaststelling van de voorwaarden voor de uitoefening van de aan de Commissie verleende uitvoeringsbevoegdheden (PB L 184 van 17.7.1999, blz. 23). 4) de bijlage wordt gewijzigd overeenkomstig de bijlage bij deze richtlijn. Artikel 2 Uiterlijk op ...................... (14) legt de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad een verslag voor over de stand van de lopende herbeoordelingen van additieven, alsook het geplande tijdschema voor toekomstige herbeoordelingen, met name van sucralose en het zout van aspartaam-acesulfaam. Bij deze herbeoordelingen wordt uitgegaan van de gegevens over de consumptie die door de lidstaten worden verstrekt en wordt rekening gehouden met de gevolgen van additieven voor kwetsbare bevolkingsgroepen. Artikel 3 De lidstaten doen de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden om aan deze richtlijn te voldoen, teneinde Zij stellen de Commissie daarvan onverwijld in kennis. Wanneer de lidstaten deze bepalingen aannemen, wordt in die bepalingen naar deze richtlijn verwezen of wordt hiernaar verwezen bij de officiële bekendmaking van de bepalingen. De regels voor deze verwijzing worden bepaald door de lidstaten. Artikel 4 Deze richtlijn treedt in werking op de dag van haar bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese Unie. Artikel 5 Deze richtlijn is gericht tot de lidstaten. Gedaan te Brussel, Voor het Europees Parlement Voor de Raad De voorzitter De voorzitter _______________ BIJLAGE De bijlage bij Richtlijn 94/35/EG wordt als volgt gewijzigd: 1) De volgende categorieën levensmiddelen krijgen een nieuwe omschrijving: 2) aan het einde van de tabellen worden de volgende voetnoten toegevoegd: _________________ * Richtlijn 96/8/EG van de Commissie van 26 februari 1996 inzake voedingsmiddelen die zijn bestemd om in energiebeperkte diëten te worden genuttigd voor gewichtsvermindering (PB L 55 van 6.3.1996, blz. 22). ** Richtlijn 1999/21/EG van de Commissie van 25 maart 1999 betreffende dieetvoeding voor medisch gebruik (PB L 91 van 7.4.1999, blz. 29). *** Richtlijn 2002/46/EG van het Europees Parlement en de Raad van 10 juni 2002 betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der lidstaten inzake voedingssupplementen (PB L 183 van 12.7.2002, blz. 51). 3) voor stof E 951, aspartaam, wordt de volgende categorie toegevoegd: "– essoblaten 1 000 mg/kg" 4) voor stof E 952, cyclaamzuur en Na- en Ca-zouten daarvan: 5) de volgende tabellen worden toegevoegd: EG-nr. Naam Levensmiddelen Maximale gebruiksdoses E 955 Sucralose Niet-alcoholische dranken – gearomatiseerde dranken op basis van water, met verminderde verbrandingswaarde of zonder toegevoegde suikers 300 mg/l – dranken op basis van melk en daarvan afgeleide producten of op basis van vruchtensap, met verminderde verbrandingswaarde of zonder toegevoegde suikers 300 mg/l Desserts en soortgelijke producten – gearomatiseerde desserts op basis van water, met verminderde verbrandingswaarde of zonder toegevoegde suikers 400 mg/kg – bereidingen op basis van melk en daarvan afgeleide producten, met verminderde verbrandingswaarde of zonder toegevoegde suikers 400 mg/kg – desserts op basis van vruchten en groenten, met verminderde verbrandingswaarde of zonder toegevoegde suikers 400 mg/kg – desserts op basis van eieren, met verminderde verbrandingswaarde of zonder toegevoegde suikers 400 mg/kg – desserts op basis van graan, met verminderde verbrandingswaarde of zonder toegevoegde suikers 400 mg/kg – desserts op basis van vetten, met verminderde verbrandingswaarde of zonder toegevoegde suikers 400 mg/kg – "snacks": voorverpakte gezouten, gedroogde hapjes op basis van zetmeel of (hazel)noten, die bepaalde aroma's bevatten 200 mg/kg Snoepgoed – snoepgoed zonder toegevoegde suikers 1 000 mg/kg – snoepgoed op basis van cacao of gedroogde vruchten, met verminderde verbrandingswaarde of zonder toegevoegde suikers 800 mg/kg – snoepgoed op basis van zetmeel, met verminderde verbrandingswaarde of zonder toegevoegde suikers 1 000 mg/kg – hoorntjes en wafeltjes zonder toegevoegde suikers voor ijs 800 mg/kg – ouwels 800 mg/kg – boterhampasta op basis van cacao, melk, gedroogde vruchten of vet, met verminderde verbrandingswaarde of zonder toegevoegde suikers 400 mg/kg – ontbijtgranen met een vezelgehalte van meer dan 15% en ten minste 20% zemelen, met verminderde verbrandingswaarde of zonder toegevoegde suikers 400 mg/kg – microproducten van suikerwerk ter verfrissing van de adem, met verminderde verbrandingswaarde of zonder toegevoegde suikers 2 400 mg/kg – verfrissende sterk gearomatiseerde keelpastilles zonder toegevoegde suikers 1 000 mg/kg – kauwgom zonder toegevoegde suikers 3 000 mg/kg – suikerwerk in de vorm van tabletten met verminderde verbrandingswaarde 200 mg/kg – cider en perencider 50 mg/l – dranken bestaande uit een mengsel van bier, cider, perencider, gedistilleerd of wijn en niet-alcoholische dranken 250 mg/l – gedistilleerde dranken met een alcohol-volumegehalte van minder dan 15% 250 mg/l – alcoholvrij bier of bier met een alcoholgehalte van ten hoogste 1,2% vol 250 mg/l – "Tafelbier/Bière de table/Table beer" (met een extractgehalte van de stamwort van minder dan 6%) met uitzondering van "Obergäriges Einfachbier" 250 mg/l – bier met een zuurgraad van ten minste 30 milli-equivalent NaOH 250 mg/l – donker bier van het type oud bruin 250 mg/l – bier met verminderde verbrandingswaarde 10 mg/l – consumptie-ijs met verminderde verbrandingswaarde of zonder toegevoegde suikers 320 mg/kg – vruchten in blik of in glas, met verminderde verbrandingswaarde of zonder toegevoegde suikers 400 mg/kg – jam, gelei en marmelade, met verminderde verbrandingswaarde 400 mg/kg – vruchten- en groentebereidingen, met verminderde verbrandingswaarde 400 mg/kg – zoetzure vruchten- en groenteconserven 180 mg/kg Feinkostsalat 140 mg/kg – zoetzure conserven en halfconserven van vis, alsmede marinaden van vis, schaal-, schelp- en weekdieren 120 mg/kg – soep met verminderde verbrandingswaarde 45 mg/l – sauzen 450 mg/kg – mosterd 140 mg/kg – banketbakkerswaren voor specifieke voedingsdoeleinden 700 mg/kg – voedingsmiddelen die zijn bestemd om in energiebeperkte diëten te worden genuttigd voor gewichtsvermindering, waarnaar wordt verwezen in Richtlijn 1996/8/EG 320 mg/kg – dieetvoeding voor specifiek medisch gebruik, als omschreven in Richtlijn 1999/21/EG 400 mg/kg – voedingssupplementen als omschreven in Richtlijn 2002/46/EG, verstrekt in vloeibare vorm 240 mg/kg – voedingssupplementen als omschreven in Richtlijn 2002/46/EG, verstrekt in vaste vorm 800 mg/kg – voedingssupplementen als omschreven in Richtlijn 2002/46/EG, op basis van vitaminen en/of mineraalelementen verstrekt in de vorm van siroop of kauwtabletten 2 400 mg/kg EG-nr. Naam Voedingsmiddelen Maximale gebruiksdoses (17) E 962 Zout van aspartaam- acesimfaam Niet-alcoholische dranken – gearomatiseerde dranken op basis van water, met verminderde verbrandingswaarde of zonder toegevoegde suikers 350 mg/l (a) – dranken op basis van melk en daarvan afgeleide producten of op basis van vruchtensap, met verminderde verbrandingswaarde of zonder toegevoegde suikers 350 mg/l (a) Desserts en soortgelijke producten – gearomatiseerde desserts op basis van water, met verminderde verbrandingswaarde of zonder toegevoegde suikers 350 mg/kg (a) – bereidingen op basis van melk en daarvan afgeleide producten, met verminderde verbrandingswaarde of zonder toegevoegde suikers 350 mg/kg (a) – desserts op basis van vruchten en groenten, met verminderde verbrandingswaarde of zonder toegevoegde suikers 350 mg/kg (a) – desserts op basis van eieren, met verminderde verbrandingswaarde of zonder toegevoegde suikers 350 mg/kg (a) – desserts op basis van graan, met verminderde verbrandingswaarde of zonder toegevoegde suikers 350 mg/kg (a) – desserts op basis van vetten, met verminderde verbrandingswaarde of zonder toegevoegde suikers 350 mg/kg (a) – "snacks": voorverpakte gezouten, gedroogde hapjes op basis van zetmeel of (hazel)noten, die bepaalde aroma's bevatten 500 mg/kg (b) Snoepgoed – snoepgoed zonder toegevoegde suikers 500 mg/kg (a) – snoepgoed op basis van cacao of gedroogde vruchten, met verminderde verbrandingswaarde of zonder toegevoegde suikers 500 mg/kg (a) – snoepgoed op basis van zetmeel, met verminderde verbrandingswaarde of zonder toegevoegde suikers 1 000 mg/kg (a) – essoblaten 1 000 mg/kg (b) – boterhampasta op basis van cacao, melk, gedroogde vruchten of vet, met verminderde verbrandingswaarde of zonder toegevoegde suikers 1 000 mg/kg (b) – ontbijtgranen met een vezelgehalte van meer dan 15% en ten minste 20% zemelen, met verminderde verbrandingswaarde of zonder toegevoegde suikers 1 000 mg/kg (b) – microproducten van suikerwerk ter verfrissing van de adem, zonder toegevoegde suikers 2 500 mg/kg (a) – kauwgom zonder toegevoegde suikers 2 000 mg/kg (a) – cider en perencider 350 mg/l (a) – dranken bestaande uit een mengsel van bier, cider, perencider, gedistilleerd of wijn en niet-alcoholische dranken 350 mg/l (a) – gedistilleerde dranken met een alcohol-volumegehalte van minder dan 15% 350 mg/l (a) – alcoholvrij bier of bier met een alcoholgehalte van ten hoogste 1,2 % vol 350 mg/l (a) – "Tafelbier/Bière de table/Table beer" (met een extractgehalte van de stamwort van minder dan 6%) met uitzondering van "Obergäriges Einfachbier" 350 mg/l (a) – bier met een zuurgraad van ten minste 30 milli-equivalent NaOH 350 mg/l (a) – donker bier van het type oud bruin 350 mg/l (a) – bier met verminderde verbrandingswaarde 25 mg/l (b) – consumptie-ijs met verminderde verbrandingswaarde of zonder toegevoegde suikers 800 mg/kg (b) – vruchten in blik of in glas, met verminderde verbrandingswaarde of zonder toegevoegde suikers 350 mg/kg (a) – jam, gelei en marmelade, met verminderde verbrandingswaarde 1 000 mg/kg (b) – vruchten- en groentebereidingen, met verminderde verbrandingswaarde 350 mg/kg (a) – zoetzure vruchten- en groenteconserven 200 mg/kg (a) Feinkostsalat 350 mg/kg (b) – zoetzure conserven en halfconserven van vis, alsmede marinaden van vis, schaal-, schelp- en weekdieren 200 mg/kg (a) – soep met verminderde verbrandingswaarde 110 mg/l (b) – sauzen 350 mg/kg (b) – mosterd 350 mg/kg (b) – banketbakkerswaren met verminderde verbrandingswaarde of zonder toegevoegde suikers 1 000 mg/kg (a) – voedingsmiddelen die zijn bestemd om in energiebeperkte diëten te worden genuttigd voor gewichtsvermindering als gedefinieerd in Richtlijn 1996/8/EG 450 mg/kg (a) – qua voedingswaarde volledige voedingsmiddelen voor medisch gebruik als omschreven in Richtlijn 1999/21/EG 450 mg/kg (a) – voedingssupplementen als omschreven in Richtlijn 2002/46/EG, verstrekt in vloeibare vorm 350 mg/kg (a) – voedingssupplementen als omschreven in Richtlijn 2002/46/EG, verstrekt in vaste vorm 500 mg/kg (a) – voedingssupplementen als omschreven in Richtlijn 2002/46/EG op basis van vitaminen en/of mineraalelementen in de vorm van siroop of kauwtabletten 2 000 mg/kg (a)" _______________ (Medebeslissingsprocedure: eerste lezing) Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2002) 244 ) (1) , – gelet op artikel 251, lid 2 en de artikelen 47, 55 en 95 van het EG&nbhy;Verdrag, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C5&nbhy;0269/2002), – gelet op artikel 67 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie juridische zaken en interne markt (A5&nbhy;0346/2003), 1. hecht zijn goedkeuring aan het Commissievoorstel, als geamendeerd door het Parlement; 2. verzoekt om hernieuwde voorlegging indien de Commissie voornemens is ingrijpende wijzigingen in haar voorstel aan te brengen of dit door een nieuwe tekst te vervangen; 3. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Standpunt van het Europees Parlement in eerste lezing vastgesteld op 22 oktober 2003 met het oog op de aanneming van Richtlijn 2003/…/EG van het Europees Parlement en de Raad houdende wijziging van de Richtlijnen 72/166/EEG, 84/5/EEG, 88/357/EEG, 90/232/EEG van de Raad en Richtlijn 2000/26/EG betreffende de verzekering tegen de wettelijke aansprakelijkheid waartoe deelneming aan het verkeer van motorrijtuigen aanleiding kan geven HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, en met name op artikel 47, lid 2, eerste en derde zin, artikel 55 en artikel 95, lid 1, Gezien het voorstel van de Commissie (2) , Gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité (3) , Overeenkomstig de procedure van artikel 251 van het Verdrag (4) , Overwegende hetgeen volgt: (1) De verzekering tegen de wettelijke aansprakelijkheid waartoe deelneming aan het verkeer van motorrijtuigen aanleiding kan geven (motorrijtuigenverzekering) is van bijzonder groot belang voor Europese burgers, of zij verzekeringnemers zijn of slachtoffers van een ongeval. Zij is tevens van grote betekenis voor verzekeringsondernemingen omdat de motorrijtuigenverzekering het hoofdbestanddeel van het schadeverzekeringsbedrijf in de Gemeenschap vormt. Daarnaast heeft de motorrijtuigenverzekering gevolgen voor het vrije verkeer van personen en voertuigen. Een van de hoofddoelstellingen van het communautaire optreden op het gebied van financiële diensten dient derhalve een versterking en consolidering van de interne markt op het gebied van motorrijtuigenverzekering te zijn. (2) Een zeer aanzienlijke vooruitgang in deze richting is reeds gemaakt bij Richtlijn 72/166/EEG van de Raad van 24 april 1972 inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der lidstaten betreffende de verzekering tegen de wettelijke aansprakelijkheid waartoe de deelneming aan het verkeer van motorrijtuigen aanleiding kan geven en de controle op de verzekering tegen deze aansprakelijkheid (5) , de Tweede Richtlijn 84/5/EEG van de Raad van 30 december 1983 inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der lidstaten betreffende de verzekering tegen de wettelijke aansprakelijkheid waartoe de deelneming aan het verkeer van motorrijtuigen aanleiding kan geven (6) , de Derde Richtlijn 90/232/EEG van de Raad van 14 mei 1990 inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen van de lidstaten betreffende de verzekering tegen de wettelijke aansprakelijkheid waartoe deelneming aan het verkeer van motorrijtuigen aanleiding kan geven (7) en Richtlijn 2000/26/EG van het Europees Parlement en de Raad van 16 mei 2000 inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen van de lidstaten betreffende de verzekering tegen de wettelijke aansprakelijkheid waartoe deelneming aan het verkeer van motorrijtuigen aanleiding kan geven en houdende wijziging van de Richtlijnen 73/239/EEG en 88/357/EEG van de Raad (Vierde richtlijn motorrijtuigenverzekering) (8) . (3) De gemeenschapsregeling inzake de motorrijtuigenverzekering moet worden geactualiseerd en verbeterd. Deze noodzaak is bevestigd door een raadpleging van de sector en van consumenten&nbhy; en slachtofferorganisaties. (4) Schade die door een voertuig met aanhangwagen is veroorzaakt, kan vaak niet worden gereguleerd doordat het kenteken van de aanhangwagen weliswaar bekend is, maar het trekkende voertuig noch de bijbehorende verzekeraar kan worden achterhaald. Het is daarom nodig de uiteenlopende voorschriften in de lidstaten te harmoniseren en een aanhangwagen gelijk te stellen aan een voertuig. Daartoe is een definitie van het begrip aanhangwagen vereist. (5) Om een verkeerde uitlegging van de bepalingen van Richtlijn 72/166/EEG uit te sluiten en om het vinden van verzekeringsdekking voor voertuigen met tijdelijke kentekenplaten te vergemakkelijken dient de definitie van het grondgebied waar het voertuig gewoonlijk is gestald te verwijzen naar de lidstaat waarvan het voertuig de kentekenplaat draagt, ongeacht of het een permanente of een tijdelijke kentekenplaat betreft. (6) Overeenkomstig Richtlijn 72/166/EEG worden voertuigen met valse of ongeldige kentekenplaten geacht gewoonlijk gestald te zijn op het grondgebied van de lidstaat die de betrokken kentekenplaten heeft afgegeven. Het gevolg hiervan is dat nationale verzekeringsbureaus dikwijls verplicht zijn de financiële gevolgen van ongevallen die op generlei wijze gerelateerd zijn aan de lidstaat waar zij gevestigd zijn, op zich te nemen. Zonder verandering te brengen in het algemene criterium dat het grondgebied waar het voertuig gewoonlijk is gestald, wordt bepaald door de kentekenplaat, dient een bijzondere regeling te worden vastgesteld voor ongevallen die worden veroorzaakt door een voertuig zonder kentekenplaat of met een kentekenplaat die niet overeenkomt of niet langer overeenkomt met het betrokken voertuig. In dit geval, en uitsluitend met het oog op het afwikkelen van de vordering, dient het grondgebied waar het ongeval heeft plaatsgevonden te worden beschouwd als het grondgebied waar het voertuig gewoonlijk is gestald. (7) Ter vergemakkeling van de uitlegging en de toepassing van de term "controle door middel van steekproeven" in Richtlijn 72/166/EEG moet de desbetreffende bepaling worden verduidelijkt. Het verbod op systematische controles inzake de motorrijtuigenverzekering moet van toepassing zijn op voertuigen die gewoonlijk op het grondgebied van een andere lidstaat zijn gestald, evenals op voertuigen die gewoonlijk op het grondgebied van een derde land zijn gestald, maar die vanuit het grondgebied van een andere lidstaat binnenkomen. Alleen niet&nbhy;systematische controles, die niet discriminerend zijn en die als onderdeel van een politiecontrole worden uitgevoerd welke niet uitsluitend gericht is op verzekeringscontrole, kunnen worden toegestaan . (8) Richtlijn 72/166/EEG staat de lidstaten toe in sommige gevallen van de algemene verplichting tot het afsluiten van een motorrijtuigenverzekering af te wijken. In sommige dezer gevallen zijn de lidstaten verplicht ervoor te zorgen dat schadevergoeding wordt betaald in verband met eventuele op het grondgebied van een andere lidstaat geleden schade of letsel. Een dergelijke afwijking, die de bescherming van de slachtoffers niet in gevaar brengt, dient te worden gehandhaafd. In andere gevallen is de lidstaat die de afwijking toepast niet verplicht schadevergoeding uit te keren aan het slachtoffer van een ongeval dat in het buitenland plaatsvindt, terwijl andere lidstaten mogen eisen dat de houders van voertuigen, wanneer zij zich daarmee op hun grondgebied begeven, in het bezit zijn van een geldige groene kaart of een grensverzekeringsovereenkomst. Sedert de afschaffing van de grenscontroles in de Gemeenschap is schadevergoeding voor de slachtoffers van ongevallen die door dergelijke niet&nbhy;verzekerde voertuigen in het buitenland zijn veroorzaakt, niet meer gewaarborgd. Een afwijking in deze gevallen zoals vastgelegd in Richtlijn 72/166/EEG, dient daarom niet langer te worden toegestaan. De dienovereenkomsige bepalingen in Richtlijn 2000/26/EG moeten eveneens worden geschrapt. (9) Tot de in artikel 4, onder b) van Richtlijn 72/166/EEG genoemde bepaalde typen voertuigen behoren ook degene die slechts sporadisch aan het wegverkeer deelnemen. Hierbij gaat het met name om aanhangwagens voor gebruik in de land- en bosbouw, waarvoor geen toelating nodig is, alsmede om op eigen kracht rijdende machines. Voor deze voertuigen geldt geen bijkomende kentekenplicht. (10) Met het oog op de afwikkeling van schade moeten in de regel proceskosten worden gemaakt. Deze kosten maken deel uit van de schade en omvatten de kosten van het slachtoffer (telefoon, porto enz.), medische en technische deskundigen, buitengerechtelijke advisering, de kosten van een advocaat ter terechtzitting en de gerechtskosten. Deze kosten dienen vergoed te worden als zij noodzakelijk en redelijk zijn. Bij een ongeval in een ander land is er normaliter sprake van noodzakelijke kosten. (11) De verplichting van de lidstaten de verzekeringsdekking boven een bepaald minimumbedrag te waarborgen, vormt een belangrijk element ter bescherming van de slachtoffers. De in Richtlijn 84/5/EEG vastgestelde minimumbedragen moeten niet alleen worden aangepast om rekening te houden met de inflatie, maar moeten ook reëel worden verhoogd om slachtoffers een betere bescherming te bieden. Bovendien moet het huidige minimumbedrag per slachtoffer voor lichamelijk letsel in het geval van meer dan een slachtoffer evenals het gecombineerde bedrag voor lichamelijk letsel en materiële schade die de werkelijke verzekeringsdekking van slachtoffers van bepaalde ongevallen verminderen, worden afgeschaft. (12) Herziening van artikel 1, lid 2 van Richtlijn 84/5/EEG is na bijna 20 jaar dringend noodzakelijk. Onbeperkte dekking wordt door sommigen in de verzekeringsbranche van de hand gewezen met als argument dat een dergelijke onbeperkte dekking aanzienlijke balansrisico's met zich zou brengen. De hoogte van de minimumdekking bij lichamelijk letsel moet zodanig worden vastgesteld dat slachtoffers met zeer zware verwondingen voldoende bescherming genieten. Het zal buitengewoon zelden voorkomen dat bij een ongeval twee of meer personen zulk zeer zwaar letsel oplopen. Een minimumdekking van 5 miljoen EUR per ongeval lijkt daarom voldoende. Bij het bepalen van de minimumdekking voor materiële schade moet rekening worden gehouden met gevallen waarin massale schade kan ontstaan. Een minimumdekking van 2 miljoen EUR lijkt voldoende. (13) Ter voorkoming dat het minimum&nbhy;dekkingsbedrag in de loop van de tijd wordt uitgehold, dient een periodieke&nbhy;herzieningsclausule te worden opgenomen waarbij het Europese indexcijfer van de consumptieprijzen (GICP) dat door Eurostat wordt gepubliceerd overeenkomstig Verordening (EG) nr. 2494/95 van de Raad van 23 oktober 1995 inzake geharmoniseerde indexcijfers van de consumptieprijzen (9) , als referentie dient. De procedureregels inzake deze herziening moeten worden vastgelegd. (14) De bepaling in Richtlijn 84/5/EEG op grond waarvan de lidstaten ter voorkoming van fraude de tussenkomst van het schadevergoedingsorgaan in geval van door een niet&nbhy;geïdentificeerd voertuig veroorzaakte materiële schade kunnen beperken of uitsluiten, kan de rechtmatige schadeloosstelling van slachtoffers in sommige gevallen verhinderen. Deze mogelijkheid tot beperking of uitsluiting van schadevergoeding dient niet van toepassing te zijn wanneer bij een en hetzelfde ongeval naast materiële schade aanzienlijk lichamelijk letsel is geleden en derhalve de kans op fraude verwaarloosbaar is. Het begrip "aanzienlijk lichamelijk letsel" dient door elke lidstaat in zijn nationale wetgeving te worden omschreven. (15) Op grond van een thans in Richtlijn 84/5/EEG neergelegde keuzemogelijkheid kunnen de lidstaten, tot een bepaald maximumbedrag, een franchise toestaan, waarvoor de slachtoffers aansprakelijk zouden zijn in het geval van door niet&nbhy;verzekerde voertuigen veroorzaakte materiële schade. Deze keuzemogelijkheid tast zonder enige rechtvaardiging de bescherming van de slachtoffers aan en schept discriminatie ten opzichte van de slachtoffers van andere ongevallen. Zij dient daarom niet langer te worden toegestaan. (16) De Tweede Richtlijn 88/357/EEG van de Raad van 22 juni 1988 tot coördinatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen betreffende het directe verzekeringsbedrijf, met uitzondering van de levensverzekeringsbranche, tot vaststelling van bepalingen ter bevordering van de daadwerkelijke uitoefening van het vrij verrichten van diensten en houdende wijziging van Richtlijn 73/239/EEG (10) moet aldus worden gewijzigd dat bijkantoren van verzekeringsondernemingen wordt toegestaan vertegenwoordiger te worden voor activiteiten op het gebied van motorrijtuigenverzekering, zoals reeds gebeurt ten aanzien van andere verzekeringsdiensten dan motorrijtuigenverzekering. (17) De opneming van inzittenden van een voertuig in de verzekeringsdekking is een belangrijke verworvenheid van de bestaande wetgeving. Deze doelstelling zou in gevaar komen indien de wetgeving van een lidstaat inzittenden van verzekeringsdekking zou uitsluiten, omdat deze wisten of hadden moeten weten dat de bestuurder van het voertuig ten tijde van het ongeval onder invloed van alcohol of van enige andere bedwelmende stof verkeerde. De inzittenden zijn gewoonlijk niet in staat het bedwelmingsniveau van de bestuurder naar behoren te beoordelen. De doelstelling het rijden onder invloed van bedwelmende stoffen tegen te gaan, wordt niet bereikt door de verzekeringsdekking voor inzittenden die slachtoffer zijn van auto&nbhy;ongevallen te verminderen. De dekking van deze inzittenden uit hoofde van de verplichte motorrijtuigenverzekering van het voertuig staat evenwel los van hun eventuele aansprakelijkheid ingevolge de toepasselijke nationale wetgeving evenals van het niveau van de eventuele schadevergoeding in een specifiek ongeval . (18) Sommige verzekeringsondernemingen nemen in hun verzekeringspolissen bepalingen op inhoudende dat de overeenkomst vervalt indien het voertuig zich langer dan een bepaalde periode buiten de lidstaat van registratie bevindt. Deze praktijk is in strijd met het in Richtlijn 90/232/EEG vervatte beginsel, volgens hetwelk de verplichte motorrijtuigenverzekering tegen betaling van een enkele premie dekking moet verschaffen voor het gehele grondgebied van de Gemeenschap. Er dient derhalve te worden bepaald dat de verzekeringsdekking gedurende de gehele looptijd van de overeenkomst geldt, ongeacht of het voertuig zich gedurende een bepaalde periode in een andere lidstaat bevond, zulks onverminderd de verplichtingen uit hoofde van de nationale wetgeving van de lidstaten inzake de registratie van voertuigen. (19) Maatregelen moeten worden genomen die het gemakkelijker maken verzekeringsdekking te verkrijgen voor voertuigen die uit een lidstaat naar een andere lidstaat worden gezonden, voor het tijdvak tussen de aanvaarding van de levering door de verkoper en de registratie van het voertuig in de lidstaat van bestemming. Een tijdelijke afwijking dient te worden ingevoerd van de algemene regel die de lidstaat bepaalt waar het risico is gelegen. Gedurende een periode van dertig dagen na de aanvaarding van de levering door de koper dient de lidstaat van bestemming, en niet de lidstaat van registratie, als de lidstaat waar het risico is gelegen te worden beschouwd. (20) Iemand die een nieuwe verzekeringsovereenkomst wil sluiten met een andere verzekeraar moet zijn schadeverleden onder de oude overeenkomst kunnen staven. Bij beëindiging van een overeenkomst dient de verzekeringsonderneming de polishouder dan ook een verklaring af te geven betreffende het schadeverloop gedurende de looptijd van de overeenkomst in de voorafgaande vijf jaar, zulks onverminderd het recht van de partijen bij een verzekeringsovereenkomst de premie vast te stellen. (21) Om een behoorlijke bescherming van slachtoffers van auto&nbhy;ongevallen te waarborgen mogen de lidstaten niet toestaan dat tegenover de slachtoffers van een ongeval een franchise wordt ingeroepen. (22) Het recht zich op de verzekeringsovereenkomst te beroepen en rechtstreeks een vordering bij de verzekeringsonderneming in te dienen is voor de bescherming van de slachtoffers van ongevallen met motorvoertuigen van groot belang. Richtlijn 2000/26/EG geeft slachtoffers van ongevallen die zich hebben voorgedaan in een andere lidstaat dan de lidstaat van de woonplaats van de benadeelde en veroorzaakt zijn door de deelneming aan het verkeer door voertuigen die gewoonlijk in een lidstaat zijn gestald en verzekerd, reeds het recht een rechtstreekse vordering in te stellen tegen de verzekeringsonderneming van de wettelijk aansprakelijke partij. Ter vergemakkelijking van een doelmatige en snelle afdoening van de vorderingen en om kostbare juridische procedures zo veel mogelijk te vermijden moet dit recht tot de slachtoffers van alle motorvoertuigen worden uitgebreid. (23) De verjaring van vorderingen van slachtoffers met het oog op schadevergoeding is in de Europese Unie zeer verschillend geregeld. De wettelijke verjaringstermijnen variëren van een jaar (Spanje), twee jaar (Italië), drie jaar (Duitsland, Oostenrijk, Finland, Portugal), vijf jaar (België, Nederland, Denemarken) en tien jaar (Frankrijk) tot 30 jaar (Luxemburg). Bovendien wordt het begin van de verjaringstermijn aan de hand van objectieve of subjectieve criteria bepaald. Het is daarom dienstig een uniforme verjaringstermijn vast te stellen. De bevoegdheid van de Gemeenschap tot invoering van een rechtstreekse vordering houdt ook de bevoegdheid in daarvoor een verjaringstermijn vast te stellen. Een termijn van vier jaar vanaf het tijdstip van het ongeval lijkt een adequate periode. (24) Om ervoor te zorgen dat benadeelden gemakkelijker schadevergoeding kunnen krijgen, dienen de werkzaamheden van de overeenkomstig Richtlijn 2000/26/EG opgerichte informatiecentra niet beperkt te blijven tot het verschaffen van informatie met betrekking tot onder die richtlijn vallende ongevallen, maar moeten zij soortgelijke informatie inzake alle auto-ongevallen kunnen verstrekken. (25) Naast het trekkende voertuig vormt ook een aanhangwagen een op zichzelf staande bron van risico's. Daarom lijkt het gerechtvaardigd een aanhangwagen met betrekking tot alle bepalingen - ook die inzake de dekkingsplicht - gelijk te stellen aan een voertuig. (26) Overeenkomstig artikel 11, lid 2 juncto artikel 9, lid 1, onder b) van Verordening (EG) nr. 44/2001 van 22 december 2000 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken (11) kan de benadeelde een rechtsvordering instellen tegen de WA-verzekeraar in de lidstaat waar hij zijn woonplaats heeft. (27) In sommige lidstaten kunnen de slachtoffers en de verzekeraars pas laat of helemaal niet beschikken over de stukken van de politie, het Openbaar Ministerie of andere instanties betreffende het ongeval. Daardoor wordt de afwikkeling van de schade vertraagd. Oprichting van een centrale instantie schijnt voor sommige lidstaten de enige oplossing te zijn. (28) De Richtlijnen 72/166/EEG, 84/5/EEG, 88/357/EEG, 90/232/EEG en 2000/26/EG moeten dienovereenkomstig worden gewijzigd. HEBBEN DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD: Artikel 1 Wijzigingen van Richtlijn 72/166/EEG Richtlijn 72/166/EEG wordt als volgt gewijzigd: 1. Artikel 1, punt 1 wordt vervangen door: 1. Voertuigen: alle rij- of voertuigen die bestemd zijn om zich anders dan langs spoorstaven over de grond te bewegen en die door een mechanische kracht kunnen worden gedreven; 1 bis. Aanhangwagens: caravans en aanhangwagens met een of meer assen met een toegestaan maximumgewicht van meer dan 750 kg die bestemd zijn om door een voertuig te worden getrokken, ongeacht of zij vastgekoppeld zijn of niet; 2. In artikel 1 wordt punt 4 als volgt gewijzigd: 3. In artikel 2 wordt lid 1 vervangen door : 1. De lidstaten zien er van af controle uit te oefenen op de verzekering tegen wettelijke aansprakelijkheid bij voertuigen die gewoonlijk op het grondgebied van een andere lidstaat zijn gestald en bij voertuigen die gewoonlijk op het grondgebied van een derde land zijn gestald wanneer deze hun grondgebied vanuit het grondgebied van een andere lidstaat binnenkomen. Zij kunnen evenwel niet&nbhy;systematische controles op de verzekering uitvoeren mits deze niet&nbhy;discriminerend zijn en als onderdeel van een politiecontrole worden uitgevoerd . 4. In artikel 4 wordt letter b) vervangen door: In dit geval behouden de overige lidstaten het recht te eisen dat de bestuurder, wanneer hij zich met een dergelijk voertuig op hun grondgebied begeeft, een in die lidstaat geldig verzekeringsdocument kan laten zien. De bestuurder is verplicht een dergelijk document bij zich te dragen en bij een controle vrijwillig te tonen. Artikel 2 Wijzigingen van Richtlijn 84/5/EEG Artikel 1 van Richtlijn 84/5/EEG wordt vervangen door : Artikel 1 1. De verzekering bedoeld in artikel 3, lid 1, van Richtlijn 72/166/EEG dient zowel materiële schade als lichamelijk letsel alsmede de noodzakelijke en redelijke proceskosten te dekken. 2. Onverminderd eventueel door de lidstaten voorgeschreven hogere dekkingen, eist iedere lidstaat dat deze verzekering verplicht is voor ten minste de volgende bedragen: De lidstaten kunnen de Commissie om een extra overgangsperiode van maximaal vijf jaar na ... (12) verzoeken om hun minimumbedragen aan te passen aan de bedragen genoemd in lid 2, onder a) en b). 3. Na afloop van de overgangsperiode van vijf jaar als bedoeld in lid 2 worden de in dit lid genoemde bedragen naar boven aangepast op basis van een voorstel van de Commissie in het licht van de ervaring die met de toepassing van deze bedragen is opgedaan. De bedragen worden automatisch aangepast. Zij worden verhoogd met de procentuele wijziging van de GICP gedurende de betrokken periode, dat wil zeggen de vijf jaar onmiddellijk voorafgaande aan de herziening, en worden afgerond op een veelvoud van 10 000 EUR. De Commissie deelt de Raad en het Europees Parlement de aangepaste bedragen mede en draagt zorg voor de bekendmaking van de bedragen in het Publicatieblad van de Europese Unie. 4. Elke lidstaat stelt een orgaan in of erkent een orgaan dat tot taak heeft materiële schade en lichamelijk letsel die zijn veroorzaakt door een niet&nbhy;geïdentificeerd voertuig of een voertuig waarvoor niet aan de in lid 1 bedoelde verzekeringsplicht is voldaan, tenminste binnen de grenzen van de verplichte verzekering te vergoeden. Deze eerste alinea doet geen afbreuk aan het recht van de lidstaten aan de tussenkomst van dit orgaan al dan niet een subsidiair karakter te geven, noch aan het recht van de lidstaten om het verhaal te regelen tussen dit orgaan en degene of degenen die aansprakelijk is of zijn voor het ongeval en andere verzekeraars of socialezekerheidsorganen die gehouden zijn het slachtoffer terzake van hetzelfde ongeval te vergoeden. De lidstaten mogen het orgaan evenwel niet toestaan aan de uitkering van de schadevergoeding de voorwaarde te verbinden dat het slachtoffer aantoont dat de aansprakelijke persoon niet kan of niet wil betalen. 5. Het slachtoffer kan zich in ieder geval rechtstreeks tot dit orgaan wenden; het orgaan is verplicht aan de hand van de inlichtingen die het op zijn verzoek van het slachtoffer heeft gekregen, een met redenen omkleed antwoord met betrekking tot zijn tussenkomst te geven. De lidstaten kunnen evenwel van de tussenkomst door dit orgaan uitsluiten degenen die geheel vrijwillig plaats hebben genomen in het voertuig dat de schade heeft veroorzaakt, wanneer het orgaan kan bewijzen dat zij wisten dat het voertuig niet verzekerd was. 6. De lidstaten kunnen in geval van materiële schade die door een niet&nbhy;geïdentificeerd voertuig veroorzaakt werd, de tussenkomst door dit orgaan beperken of uitsluiten. Deze mogelijkheid bestaat niet wanneer het slachtoffer als gevolg van het ongeval lichamelijk letsel heeft geleden waardoor ziekenhuisopname noodzakelijk werd . 7. Iedere lidstaat past op de tussenkomst van het orgaan zijn wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen toe, onverminderd elke andere regeling die voor het slachtoffer voordeliger is . Artikel 3 Wijzigingen van Richtlijn 88/357/EEG In artikel 12 bis, lid 4, vierde alinea van Richtlijn 88/357/EEG wordt de tweede zin geschrapt. Artikel 4 Wijzigingen van Richtlijn 90/232/EEG Richtlijn 90/232/EEG wordt als volgt gewijzigd: 1. In artikel 1 wordt tussen de eerste en de tweede alinea de volgende alinea ingevoegd: Een inzittende mag niet van verzekeringsdekking worden uitgesloten omdat hij wist of had moeten weten dat de bestuurder ten tijde van het ongeval onder invloed van alcohol of van enige andere bedwelmende stof verkeerde . 2. In artikel 2 wordt het eerste streepje vervangen door : 3. De volgende artikelen 4bis tot en met 4septies worden toegevoegd: Artikel 4 bis 1. In afwijking van artikel 2, onder d), tweede streepje, van Richtlijn 88/357/EEG kan , wanneer een voertuig vanuit een lidstaat naar een andere lidstaat wordt verzonden, het grondgebied van de lidstaat van bestemming vanaf de aanvaarding van de levering door de koper gedurende een periode van dertig dagen worden beschouwd als het grondgebied waar het risico is gelegen, zelfs indien het voertuig in de lidstaat van bestemming niet officieel is geregistreerd. 2. Wanneer het voertuig gedurende de in lid 1 genoemde periode bij een ongeval betrokken raakt zonder dat het verzekerd is, is het in artikel 1, lid 4, van Richtlijn 84/5/EEG bedoelde orgaan in de lidstaat van bestemming gehouden tot de in dat artikel bepaalde schadevergoeding Artikel 4 ter De lidstaten dragen er zorg voor dat een verzekeringnemer gedurende de looptijd van een verzekeringsovereenkomst met betrekking tot een voertuig dat door een in artikel 3, lid 1, van Richtlijn 72/166/EEG bedoelde verzekering is gedekt, en binnen drie maanden na afloop ervan op verzoek een verklaring ontvangt betreffende het schadeverloop van het voertuig waarop de overeenkomst betrekking heeft. Deze verklaring moet alle schademeldingen omvatten die sinds de aanvang van de overeenkomst zijn ingediend, maar de verzekeraars mogen de verklaring beperken tot de laatste vijf jaar als de contractuele betrekkingen deze periode overschrijden. Artikel 4 quater Met betrekking tot de in artikel 3, lid 1, van Richtlijn 72/166/EEG bedoelde verzekering mag tegenover de benadeelden van ongevallen geen franchise worden ingeroepen. Artikel 4 quinquies De lidstaten dragen er zorg voor dat personen die materiële schade of lichamelijk letsel hebben geleden welke zijn veroorzaakt door een voertuig dat door een in artikel 3, lid 1, van Richtlijn 72/166/EEG bedoelde verzekering is gedekt, tegen de verzekeringsonderneming van de wettelijk aansprakelijke partij een rechtstreekse vordering kunnen instellen. Deze vordering verjaart na vier jaar. De verjaringstermijn gaat in op het tijdstip van het ongeval. Artikel 4 sexies De lidstaten stellen de in artikel 4, lid 6, van Richtlijn 2000/26/EG van het Europees Parlement en de Raad * vastgelegde procedure vast voor de afdoening van vorderingen als gevolg van een ongeval, veroorzaakt door een voertuig dat door de in artikel 3, lid 1, van Richtlijn 72/166/EEG bedoelde verzekering is gedekt. Artikel 4 septies De lidstaten dragen er zorg voor, dat de overeenkomstig artikel 5 van Richtlijn 2000/26/EG opgerichte of erkende informatiecentra, onverminderd hun verplichtingen ingevolge genoemde richtlijn, de in dat artikel bedoelde informatie verstrekken aan alle personen die materiële schade of lichamelijk letsel hebben geleden dat door een voertuig is veroorzaakt dat door een in artikel 3, lid 1, van Richtlijn 72/166/EEG bedoelde verzekering is gedekt. ______________ * PB L 181 van 20.7.2000, blz. 65. Artikel 5 Wijzigingen van Richtlijn 2000/26/EG Richtlijn 2000/26/EG wordt als volgt gewijzigd: 1. De volgende overweging 16 bis wordt toegevoegd: (16 bis) Overeenkomstig artikel 11, lid 2 juncto artikel 9, lid 1, onder b) van Verordening (EG) nr. 44/2001 1 kan de benadeelde een rechtsvordering instellen tegen de WA-verzekeraar in de lidstaat waar hij zijn woonplaats heeft. ____________ 1 PB L 12 van 16.1.2001, blz. 1. Verordening gewijzigd bij Verordening (EG) nr. 1496/2002 van de Commissie (PB L 225 van 22.8.2002, blz. 13). 2. In artikel 4, lid 6, wordt letter a) vervangen door: 3. In artikel 5, lid 1, wordt letter a) als volgt gewijzigd: 4. Het volgende artikel 6 bis wordt toegevoegd: Artikel 6 bis Centrale instantie De lidstaten nemen de nodige maatregelen voor de erkenning van een instantie die onmiddellijk en op hetzelfde moment als de gerechtelijke autoriteiten alle processen-verbaal ontvangt die de politiediensten bij een verkeersongeval opstellen. Deze instantie doet onmiddellijk een exemplaar van de documenten toekomen aan elke bij het ongeval betrokken verzekeraar of advocaat. Indien een voertuig niet verzekerd is, worden de documenten naar het garantiefonds gezonden of, indien een voertuig bij een buitenlandse verzekeringsmaatschappij is verzekerd, naar het nationale verzekeringsbureau. Artikel 6 Toepassing op aanhangwagens De in deze richtlijn en in de Richtlijnen 72/166/EEG, 84/5/EEG, 88/357/EEG, 90/232/EEG en 2000/26/EG vervatte bepalingen inzake voertuigen zijn mutatis mutandis van toepassing op aanhangwagens. Artikel 7 Tenuitvoerlegging 1. De lidstaten doen de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden om uiterlijk op 31 december 2004 aan deze richtlijn te voldoen. Zij stellen de Commissie daarvan onverwijld in kennis. Wanneer de lidstaten deze bepalingen aannemen, wordt in die bepalingen naar deze richtlijn verwezen of wordt hiernaar verwezen bij de officiële bekendmaking van de bepalingen. De regels voor deze verwijzing worden door de lidstaten vastgesteld. 2. De lidstaten delen de Commissie de tekst van de belangrijkste bepalingen van intern recht mee die zij op het onder deze richtlijn vallende gebied vaststellen. Artikel 8 Inwerkingtreding Deze richtlijn treedt in werking op de twintigste dag volgende op die van haar bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese Unie . Artikel 9 Adressaten Deze richtlijn is gericht tot de lidstaten. Gedaan te Voor het Europees Parlement Voor de Raad De Voorzitter De Voorzitter (Raadplegingsprocedure) Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie ( COM(2003) 348 ) (1) , – gelet op de artikelen 61, letter c, 65 en 300, lid 2, eerste alinea van het EG-Verdrag, – gelet op de artikelen 67 en 300, lid 3, eerste alinea van het EG-Verdrag, op grond waarvan de Raad het Parlement heeft geraadpleegd (C5-0302/2003), – gelet op artikel 67 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie vrijheden en rechten van de burger, justitie en binnenlandse zaken (A5&nbhy;0319/2003), 1. hecht zijn goedkeuring aan het Commissievoorstel, zoals geamendeerd door het Parlement; 2. verzoekt de Commissie haar voorstel krachtens artikel 250, lid 2 van het EG&nbhy;Verdrag dienovereenkomstig te wijzigen; 3. verzoekt de Raad, wanneer deze voornemens is af te wijken van de door het Parlement goedgekeurde tekst, het Parlement hiervan op de hoogte te stellen; 4. wenst opnieuw te worden geraadpleegd ingeval de Raad voornemens is ingrijpende wijzigingen aan te brengen in het voorstel van de Commissie; 5. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Het Europees Parlement , – gelet op artikel 272 van het EG-Verdrag, – gelet op Verordening (EG) nr. 1260/1999 van de Raad van 21 juni 1999 houdende algemene bepalingen inzake de Structuurfondsen (1) , – gezien de mededeling van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad - Ontwikkeling van de begrotingsuitvoering voor de Structuurfondsen, en met name van de RAL ( COM(2002) 528 ), – gezien het jaarverslag 2001 van de Rekenkamer over de activiteiten in het kader van de algemene begroting, vergezeld van de antwoorden van de instellingen (2) , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 11 maart 2003 over de richtsnoeren voor de begrotingsprocedure 2004 - Afdeling III - Commissie (3) , – gezien het voorontwerp van begroting voor het begrotingjaar 2004 ( COM(2003) 400 ), – gelet op artikel 163 van het Reglement, – gezien het verslag van de Begrotingscommissie en het advies van de Commissie regionaal beleid, vervoer en toerisme (A5&nbhy;0286/2003), A. overwegende de begrotingsuitvoering voor de structuurfondsen aan het einde van de laatste drie begrotingsjaren, alsmede de stand van de uitvoering op 30 april 2003, B. overwegende de ontwikkeling van de nog betaalbaar te stellen bedragen (RAL) gedurende dezelfde periodes, C. overwegende de noodzakelijke behoeften voor het begrotingsjaar 2004 ten einde de RAL substantieel te verminderen en de extra uitgaven in verband met de uitbreiding te financieren, D. overwegende dat de betalingskredieten voor de structuurfondsen in het VOB 2004 van de EU-25, met 2,49 miljard EUR verminderd zijn ten opzichte van de begroting 2003 en nog maar 30,7 miljard EUR bedragen, dat wil zeggen een verlaging van 7,5%, E. overwegende dat deze vermindering bij een gelijk Uniegebied, op basis van het VOB 2004 van de EU-15, nog veel drastischer is, namelijk 12,8%, F. overwegende dat tegelijkertijd wordt voorgesteld de vastleggingskredieten met 20,8% te verhogen, hetgeen een nog verdere toename van de RAL tot gevolg zal hebben, G. overwegende dat de totale betalingskredieten in het VOB van de EU-15, die al lager zijn dan die van 2003, nog slechts 0,99% vertegenwoordigen van het BNI van de EU-15, Uitvoering van de betalingskredieten 1. merkt op dat de zwakke uitvoeringspercentages voor de betalingskredieten aan het einde van het begrotingsjaar 2000 op 31 december 2001 nog verder waren verslechterd en dat de bescheiden vooruitgang aan het einde van het begrotingsjaar 2002 tot dusver niet heeft doorgezet, daar op 30 april 2003 het gebruik van de kredieten aanmerkelijk lager lag dan het gebruik van een jaar geleden op dezelfde datum; 2. heeft tot zijn spijt moeten constateren dat op 1 maart 2003, met slechts nog een maand te gaan voor de afloop van de termijn voor indiening van uiteindelijke betalingsaanvragen voor de programmeringsperiode 1994-1999, er alleen al voor het Europees Fonds voor Regionale Ontwikkeling (EFRO) nog zo'n 300 programma's waren waarvoor de uiteindelijke betalingsaanvraag niet was ontvangen; meent dat gevallen van aanvragen waarin een beroep gedaan wordt op uitzonderlijke omstandigheden met zorg moeten worden nagetrokken en niet mogen worden gebruikt als een excuus voor ondermaatse en inefficiënte uitvoering; 3. is echter ingenomen met het feit dat op 31 maart 2003 voor bijna alle eindbetalingen een aanvraag was ontvangen; 4. betreurt het dat de niet-gebruikte kredieten op 31 december 2002 6,2 miljard EUR bedroegen, op 31 december 2001 8,7 miljard EUR, op 31 december 2000 6,7 miljard EUR, of te wel een totaal van 21,6 miljard EUR en dat zo het uitvoeringspercentage van de gecumuleerde betalingen eind 2002 (jaartranches 2000-2001-2002) in verhouding tot het totale budget over de gehele periode 2000-2006 deze weinig bevredigende situatie bevestigt; 5. wijst erop dat een versnelde uitvoering een permanent aandachtspunt van de begrotingsautoriteit is; onderstreept dat het elimineren van de zwakke punten in de programmering en het tot stand brengen van efficiënt beheer door de Commissie en de lidstaten aan bod moeten komen bij de herziening van de regels met betrekking tot de structuurfondsen; 6. stelt vast dat de aanzienlijke onderbesteding van de betalingskredieten voor een deel veroorzaakt wordt door de complexe lange programmeringsprocedures alsook doordat de ramingen die de lidstaten verstrekken van de betalingsaanvragen weinig betrouwbaar zijn; 7. wijst erop dat de onderbesteding van de betalingen voor de structuurfondsen, die deel uitmaken van de niet-verplichte uitgaven, een politieke kwestie beginnen te worden, gezien de omvang van de betreffende kredieten, namelijk 34% van de communautaire begroting, en het belang dat zij op sociaal-economisch gebied vertegenwoordigen; 8. verzoekt ook zijn terzake bevoegde commissie om in de loop van de kwijtingprocedure na te gaan waarom deze situatie is ontstaan; Ontwikkeling van de RAL 9. spreekt zijn bezorgdheid uit over de verslechtering van de situatie met betrekking tot de nog betaalbaar te stellen vastleggingen, die op 31 mei 2003 91,6 miljard EUR bedroegen, tegenover respectievelijk 82,1 miljard en 64,9 miljard EUR op dezelfde datum in 2002 en 2001, hetgeen dus neerkomt op een stijging met 41% in de loop van de laatste drie begrotingsjaren; 10. merkt op dat er momenteel een bedrag van € 14,4 miljard aan betalingen uitstaat met betrekking tot de vastleggingen van 2001, hetgeen een verhoogd risico van annuleringen aan het einde van 2003 met zich meebrengt; is bezorgd over het feit dat wat betreft de betalingen een aantal lidstaten ver achterblijft in vergelijking tot de rest; roept daarom nogmaals de lidstaten met de ergste betalingsachterstanden op met spoed hun administratieve procedures door te lichten om dit probleem op te lossen; 11. stelt vast dat er aan het einde van het begrotingsjaar 2003 een belangrijke RAL dreigt en verklaart vastbesloten te zijn om uiterste aandacht te besteden aan het actieplan dat de "abnormale" RAL moet wegwerken alsmede aan de uitvoering van de begroting 2003; vestigt de aandacht op het feit dat de betalingskredieten voor structuurmaatregelen in juni 2003 17% bereikten en dat de raming voor juli 2003 34% aangeeft; 12. neemt kennis van de toelichtingen hierover van de diensten van de Commissie, volgens welke de achterstanden bij de uitvoering van de programma's van de structuurfondsen voor de periode 2000-2006 deels zijn ontstaan doordat de lidstaten hun inspanningen hebben gericht op de voltooiing van eerder gestarte projecten; 13. constateert echter dat het bedrag van de RAL dat betrekking heeft op de voltooiing van oude projecten 15,2 miljard EUR bedraagt op 31 mei 2003, en dat er dus een dringende noodzaak tot afwikkeling is van deze vastleggingen, waarvan slechts een zeer gering deel in 2002 betaalbaar is gesteld, hoewel oorspronkelijk een bedrag van 8 miljard EUR was gepland; 14. verzoekt de Commissie en de lidstaten met betrekking tot de periode 2000-2006 de samenwerking te verbeteren en veel meer te doen om een vermindering te brengen in de RAL, die inmiddels 76,4 miljard EUR bedraagt, en waarvan de oorzaak voornamelijk lijkt te liggen in een late vaststelling en een moeizame start van de programma's, alsook in een veel te ingewikkelde algemene procedure; 15. is echter van mening dat een RAL van een bepaalde omvang die inherent is aan de uitvoering van gesplitste kredieten, waardoor een tijdsverschil tussen vastleggingen en betalingen onvermijdelijk is, de aandacht van het Parlement niet mag afleiden van de belangrijkste doelstelling van het structuurbeleid, namelijk de bevordering van de economische en sociale cohesie alsmede duurzame ontwikkeling; 16. benadrukt daarom tevens de noodzaak om zich meer te concentreren op de kwaliteit van de projecten en op het reële effect van de structuurfondsen in de betrokken regio's, en om tegelijk snel een oplossing te vinden voor de kwestie van de "abnormale" RAL; Behoeften wat betreft betalingskredieten in 2004 17. benadrukt met klem dat het volume van de betalingskredieten voor het begrotingsjaar 2004 onder andere vastgesteld moet worden op basis van de ramingen van de lidstaten en rekening houdend met de oude, nog te betalen vastleggingen, de betalingen van het lopende begrotingsjaar, de behoeften in verband met de uitbreiding en de situatie van de RAL van de voorgaande periode; 18. wijst er bovendien op dat de onderbesteding van de kredieten gedurende de drie eerste jaren betekent dat het tijdschema van de betalingen voor de volgende begrotingsjaren moet worden herzien omdat de niet tijdig uitgevoerde betalingen overgedragen moeten worden naar de volgende jaren, in het bijzonder naar 2004; 19. stelt vast dat het volume van de betalingskredieten die de Commissie in het VOB 2004 heeft voorgesteld, namelijk 30,7 miljard EUR, dat zij motiveert met het argument dat de programma's van de voorgaande periode 1994-1999 worden afgesloten, een vermindering betekent van 12,8% ten opzichte van het voorgaande jaar, te meer daar er geen enkele aanvraag voor een kredietoverdracht is ingediend; 20. is van mening dat dit bedrag onvoldoende zou kunnen blijken om een substantiële vermindering van de RAL in 2004 te garanderen, terwijl tegelijkertijd de vastleggingskredieten worden verhoogd met 20,8%, ingevolge een herbudgettering van een deel van de kredieten van het begrotingsjaar 2000; 21. is tegen de achtergrond van de nieuwe, door de Commissie ontvangen cijfers van mening dat het bedrag aan betalingskredieten dient te worden verhoogd tot ver boven het niveau dat in het VOB 2004 wordt voorgesteld, willen de nog betaalbaar te stellen vastleggingen duidelijk worden verminderd; behoudt zich derhalve de mogelijkheid voor deze voorstellen in de loop van de begrotingsprocedure te amenderen; onderstreept dat de vermindering van oude vastleggingen in 2005 dient te worden voortgezet en zo mogelijk worden bespoedigd; De toepassing van de "n+2"-regel 22. verklaart de toepassing van de "n+2"-regel te volgen en verklaart nogmaals ervan overtuigd te zijn dat deze noodzakelijke regel in acht moet worden genomen; merkt op dat voor het begrotingsjaar 2002 het effect van de "n+2"-regel zeer beperkt blijft, namelijk voor minder dan 0,5% van de kredieten van het begrotingsjaar 2000, en dat deze situatie om meer dan één reden opgehelderd dient te worden, om de werkelijke achtergronden nader te leren kennen en een inschatting te maken van de betrokken bedragen; 23. neemt in dit verband kennis van het feit dat de Commissie bij wijze van uitzondering aanvaardt dat de voorschotten die de lidstaten hebben toegekend aan de eindbegunstigden subsidiabel zijn en dus worden opgenomen in de terugbetalingsaanvragen die vóór 31 december 2002 zijn ontvangen; verzoekt de Commissie met klem ervoor te waken dat deze uitzondering geen manier wordt om de verplichtingen krachtens de "n+2"-regel te ontlopen, waardoor het nog moeilijker wordt de RAL weg te werken; 24. is ook van mening dat de interpretatie en de toepassing van artikel 31, 34, lid 3 en 35, lid 3 van Verordening (EG) nr. 1260/1999 de lidstaten de mogelijkheid hebben gegeven de resterende programmering aan te passen door slapende vastleggingen een nieuwe bestemming te geven en voor interventies met een beter uitvoeringspercentage te gebruiken; 25. wijst erop dat een dergelijke praktijk moet bijdragen tot de doelstellingen van het programma en niet als effect mag hebben de toepassing van de "n+2"-regel in te te perken, terwijl deze juist is bedoeld om de betrokken actoren te dwingen tot een strakker beheer van de programma's; is van mening dat de "n+2"-regel er niet toe mag leiden dat de nadruk bij de uitvoering komt te liggen op de kwantiteit in plaats van op de kwaliteit; 26. wil graag kennis nemen van de situatie in 2003, daar het niveau van de nog te betalen vastleggingen hier gedeeltelijk van afhangt, en verlangt derhalve dat de Commissie het Europees Parlement regelmatig volledige informatie verschaft over de maatregelen die uit hoofde van de "n+2"-regel tot 31 december 2003 en 2004 genomen moeten worden, gespecificeerd per programma en per land; 27. meent dat een regelmatige controle van het annuleringsrisico op grond van de "n+2"-regel door de Commissie en het Parlement de mogelijkheid schept om enerzijds na te gaan bij welke programma's, regio's en lidstaten zich steeds opnieuw problemen voordoen en wat hiervan de oorzaken zijn, en anderzijds optimale praktijken inzake projectbeheer vast te stellen die alle betrokkenen van nut kunnen zijn; verzoekt derhalve de Commissie het Europees Parlement elk trimester nauwkeurig op de hoogte te brengen van de stand van zaken; aan de hand van deze informatie moet elke drie maanden een doeltreffende monitoring plaatsvinden om de uitvoering van de structuurmaatregelen te verbeteren; in het kader van deze monitoring wordt met name de situatie van de betalingen ten opzichte van de vastleggingen van het jaar "n-2" per programma en per fonds bijgesteld, zodat vastgesteld kan worden welke maatregelen nog door elke lidstaat en regio genomen moeten worden om annulering op grond van de "n+2"-regel in het lopende en het hierop volgende jaar te vermijden; neemt er nota van dat de Commissie in de loop van het laatste kwartaal van 2003 een eerste bijstelling zal trachten uit te voeren; Vereenvoudigingsmaatregelen 28. constateert dat de uitvoeringspercentages over de eerste begrotingsjaren van de periode 2000-2006 niet te ver afwijken van die van de voorgaande programmeringsperiode en dat over het geheel genomen de nieuwe procedure ondanks de vereenvoudigingsmaatregelen tot dusver niet het verwachte effect heeft gehad op de efficiëntie van de programmering; 29. verzoekt de Commissie meer in het werk te stellen om de procedures te vereenvoudigen en de uitvoering van de structuurfondsen te verbeteren, terwijl zij er tevens voor moet zorgen dat optimale praktijken van projectbeheer worden bevorderd en verspreid, en zij de horizontale samenwerking tussen regio's moet stimuleren; 30. wenst dringend dat er onverwijld nieuwe, duidelijke en eenvoudige stuurinstrumenten worden ontwikkeld om te zorgen voor een doeltreffende controle per trimester en zo de uitvoering van de structuurmaatregelen te verbeteren: verbetering en harmonisering van de methoden voor het ramen van de betalingen door de lidstaten, waakzaamheids- en waarschuwingsindicatoren, prestatie-indicatoren voor het meten van het economische en sociale effect op de begunstigde regio's; De uitbreiding met nieuwe landen 31. wijst erop dat er na de uitbreiding in mei 2004 nog slechts tweeëneen half jaar resteert van de huidige programmeringsperiode en dat de bestuursinstanties van de nieuwe lidstaten efficiënt te werk zullen moeten gaan om de programma's snel uit te voeren zodat de betalingskredieten (2,36 miljard EUR, dwz 600 miljoen EUR meer dan in het VOB 2004) inderdaad worden gebruikt, aangezien er voor de vastleggingskredieten voor 2004 een bedrag van 6,709 miljard EUR op de begroting is opgenomen; is van mening dat het niveau van de betalingen uit hoofde van de structuurfondsen die voor de EU-10 zijn gepland, moet worden verhoogd om de integratie van de nieuwe lidstaten in de activiteiten van de Gemeenschap te bespoedigen; 32. wenst derhalve dat er specifieke maatregelen worden getroffen voor de tenuitvoerlegging van de structuurfondsen in de nieuwe kandidaat-lidstaten, met het oog op de eerste programmeringsperiode die nog geen drie jaar gaat duren, verzoekt dat actie wordt ondernomen om hun enig programmeringsdocument zo snel mogelijk op te stellen om te vermijden dat reeds in het eerste jaar van de tenuitvoerlegging van hun programma's een achterstand wordt opgelopen; Na 2004 33. is van mening dat de Commissie voor de toekomst een ambitieuzere aanpak moet nastreven die de mogelijkheid geeft de doelstellingen van het structuurbeleid te verwezenlijken tegen lagere kosten voor planning, beheer en controle, en die een compromis kan bewerkstelligen tussen de behoeften van de huidige en toekomstige lidstaten, in het kader van een economische en sociale cohesie binnen een nieuwe configuratie; 34. verzoekt derhalve de Commissie snel haar richtsnoeren te presenteren met betrekking tot de verordening voor de volgende periode, zodat de toekomstige doelstellingen en uitvoeringsmodaliteiten op duidelijke en overzichtelijke wijze kunnen worden vastgelegd; 35. meent dat met het oog op een beter gebruik van de fondsen de toekomstige verordening: o o o 36. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie, alsmede aan Rekenkamer.