(Gewone wetgevingsprocedure: eerste lezing) Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan de Raad ( COM(2010)0666 ), – gezien de brief van de Raad van 26 januari 2011 waarin de Raad stelt dat de rechtsgrond dient te worden gewijzigd en hij het Europees Parlement verzoekt zijn standpunt inzake het Commissievoorstel te bepalen op grond van artikel 43, lid 2, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (05499/2011 − C7-0032/2011), – gelet op artikel 294, lid 2, en artikel 43, lid 2, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gelet op artikel 294, lid 3, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité van 15 maart 2011 (1) , – gezien het advies van de Commissie juridische zaken inzake de voorgestelde verandering van de rechtsgrond, – gelet op de artikelen 55 en 37 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling ( A7-0121/2011 ), 1. stelt onderstaand standpunt in eerste lezing vast; 2. verzoekt om hernieuwde voorlegging indien de Commissie voornemens is ingrijpende wijzigingen in haar voorstel aan te brengen of dit door een nieuwe tekst te vervangen; 3. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad, de Commissie en de nationale parlementen. Standpunt van het Europees Parlement in eerste lezing vastgesteld op 7 april 2011 met het oog op de aanneming van Richtlijn 2011/…/EU van het Europees Parlement en de Raad tot wijziging van Richtlijn 2000/75/EG wat vaccinatie tegen bluetongue betreft HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 43, lid 2, ▌ Gezien het voorstel van de Europese Commissie, Na toezending van het ontwerp van wetgevingshandeling aan de nationale parlementen, Gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité (2) , Handelend volgens de gewone wetgevingsprocedure (3) , Overwegende hetgeen volgt: (1) Richtlijn 2000/75/EG van de Raad van 20 november 2000 tot vaststelling van specifieke bepalingen inzake de bestrijding en uitroeiing van bluetongue (4) bevat controlevoorschriften en maatregelen voor de bestrijding en de uitroeiing van bluetongue, waaronder voorschriften betreffende de instelling van beschermings- en toezichtsgebieden en het gebruik van vaccins tegen bluetongue. (2) In het verleden zijn slechts sporadische uitbraken van bepaalde serotypes van het bluetonguevirus in de Unie geregistreerd. Die uitbraken kwamen voornamelijk voor in de zuidelijke delen van de Unie. Sinds de vaststelling van Richtlijn 2000/75/EG en met name sinds de insleep in de Unie van de bluetonguevirusserotypes 1 en 8 in 2006 en 2007 heeft het bluetonguevirus zich echter meer in de Unie verspreid met het risico dat het in bepaalde gebieden endemisch wordt. Daarom is het moeilijk geworden de verspreiding van dat virus te bestrijden. (3) De in Richtlijn 2000/75/EG vastgestelde voorschriften inzake de vaccinatie tegen bluetongue zijn gebaseerd op de ervaring met het gebruik van zogenaamde „gemodificeerde levende vaccins” of „levende verzwakte vaccins”, die de enige beschikbare vaccins waren toen de richtlijn werd vastgesteld. Het gebruik van die vaccins kan leiden tot een ongewenste lokale circulatie van het vaccinvirus ook bij niet-gevaccineerde dieren. (4) De laatste jaren zijn als gevolg van nieuwe technologie „geïnactiveerde vaccins” tegen bluetongue beschikbaar, die dat risico voor niet-gevaccineerde dieren niet inhouden. Het extensieve gebruik van deze vaccins tijdens de vaccinatiecampagne in 2008 en 2009 heeft geleid tot een aanzienlijke verbetering van de ziektesituatie. Het wordt nu algemeen aanvaard dat vaccinatie met geïnactiveerde vaccins het instrument bij uitstek is voor de bestrijding van bluetongue en de preventie van de klinische ziekte in de Unie. (5) Om te zorgen voor een betere bestrijding van de verspreiding van het bluetonguevirus en om de last te verminderen die door die ziekte voor de landbouwsector wordt veroorzaakt, is het gepast dat de huidige in Richtlijn 2000/75/EG vastgestelde voorschriften inzake vaccinatie worden gewijzigd om rekening te houden met de recente technologische ontwikkelingen bij de vaccinproductie. (6) Deze richtlijn dient de dag na die van de bekendmaking ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie in werking te treden, zodat reeds tijdens het vaccinatieseizoen van 2011 de nieuwe regels kunnen toegepast worden. (7) De wijzigingen waarin in deze richtlijn wordt voorzien, moeten de vaccinatievoorschriften flexibeler maken en ook rekening houden met het feit dat geïnactiveerde vaccins die ook met succes kunnen worden gebruikt buiten gebieden waarvoor beperkingen op de verplaatsing van dieren gelden, nu beschikbaar zijn. (8) Daarnaast mag het gebruik van levende verzwakte vaccins niet worden uitgesloten, op voorwaarde dat passende voorzorgsmaatregelen worden genomen, aangezien het gebruik daarvan nog altijd nodig kan zijn onder bepaalde omstandigheden, zoals na de insleep van een nieuw bluetonguevirusserotype waartegen geen geïnactiveerde vaccins bestaan. (9) Richtlijn 2000/75/EG moet daarom dienovereenkomstig worden gewijzigd, HEBBEN DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD: Artikel 1 Richtlijn 2000/75/EG wordt als volgt gewijzigd: 1) In artikel 2 wordt het volgende punt toegevoegd:" 2) Artikel 5 wordt vervangen door:" Artikel 5 1. De bevoegde autoriteit van een lidstaat mag besluiten het gebruik van vaccins tegen bluetongue toe te staan op voorwaarde dat: 2. Wanneer levende verzwakte vaccins worden gebruikt, zorgen de lidstaten ervoor dat de bevoegde autoriteit de volgende gebieden afbakent: 3) In artikel 6, lid 1, wordt punt d) vervangen door:" 4) In artikel 8, lid 2, wordt punt b) vervangen door:" b) Het toezichtsgebied bestaat uit een deel van het grondgebied van de Unie dat een strook van ten minste 50 km rond het beschermingsgebied vormt en waar in de afgelopen 12 maanden geen vaccinatie tegen bluetongue met levende verzwakte vaccins is uitgevoerd. 5) In artikel 10 wordt punt 2 vervangen door:" Artikel 2 1. Uiterlijk op 30 juni 2011 stellen de lidstaten de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast, en maken deze bekend om aan deze richtlijn te voldoen. Zij delen de Commissie de tekst van die bepalingen onverwijld mede, alsmede een concordantietabel ter weergave van het verband tussen die bepalingen en deze richtlijn. Zij passen die bepalingen uiterlijk toe met ingang van 1 juli 2011 . Wanneer de lidstaten die bepalingen vaststellen wordt in die bepalingen zelf of bij de officiële bekendmaking daarvan naar deze richtlijn verwezen. De regels voor die verwijzing worden vastgesteld door de lidstaten. 2. De lidstaten delen de Commissie de tekst van de belangrijkste bepalingen van intern recht mede die zij op het onder deze richtlijn vallende gebied vaststellen. Artikel 3 Deze richtlijn treedt in werking op de ▌dag na die van de bekendmaking ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie . Artikel 4 Deze richtlijn is gericht tot de lidstaten. Gedaan te Voor het Europees Parlement Voor de Raad De Voorzitter De voorzitter Het Europees Parlement , – onder verwijzing naar zijn eerdere resoluties over Syrië en Jemen, – gezien zijn resolutie van 24 maart 2011 over de betrekkingen van de EU met de Samenwerkingsraad voor de Golf (1) , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 26 oktober 2006 met de aanbeveling van het Europees Parlement aan de Raad betreffende de onderhandelingen over een Europees-mediterrane associatieovereenkomst tussen de Europese Gemeenschap en haar lidstaten enerzijds en de Arabische Republiek Syrië anderzijds (2) , – gezien de verklaring van 23 maart 2011 van de voorzitter van het Europees Parlement, Jerzy Buzek, over de aanval met dodelijke slachtoffers op betogers in Syrië, – gezien de Universele Verklaring van de rechten van de mens van 1948, – gelet op het Internationaal Verdrag inzake burgerrechten en politieke rechten (IVBPR) van 1966, waarbij Bahrein, Syrië en Jemen partij zijn, – gelet op het Verdrag van de VN tegen foltering en andere wrede, onmenselijke of onterende behandeling of bestraffing van 1975, waarbij Bahrein, Syrië en Jemen partij zijn, – gezien de conclusies van de Europese Raad van 24 en 25 maart 2011, – gezien de conclusies van de Raad over Bahrein en Jemen van 21 maart 2011, – gezien de verklaringen van de hoge vertegenwoordiger / vicevoorzitter van de Commissie over Bahrein van 10, 15 en 17 maart 2011, over Syrië van 18, 22, 24 en 26 maart 2011 en over Jemen van 10, 12 en 18 maart 2011 en 5 april 2011, – gezien de gemeenschappelijke mededeling van de hoge vertegenwoordiger en de Commissie over „Een partnerschap voor democratie en gedeelde welvaart met de zuidelijke mediterrane regio” van 8 maart 2011, – gezien de EU-richtsnoeren inzake mensenrechtenactivisten van juni 2004, die in 2008 zijn geactualiseerd, – gelet op artikel 110, lid 4, van zijn Reglement, A. overwegende dat in Bahrein, Syrië en Jemen, na soortgelijke ontwikkelingen in andere Arabische landen, demonstranten uiting hebben gegeven aan gerechtvaardigde democratische aspiraties en een sterk verlangen onder het volk naar politieke, economische en sociale hervormingen, gericht op het vestigen van een werkelijke democratie, bestrijding van corruptie en nepotisme, eerbiediging van de rechtsstaat, de mensenrechten en fundamentele vrijheden, vermindering van sociale ongelijkheden en verbetering van de economische en sociale omstandigheden, B. overwegende dat de respectieve regeringen op de demonstraties hebben gereageerd met toenemende gewelddadige repressie, het uitroepen van de noodtoestand en de toepassing van anti-terrorismewetgeving, ter rechtvaardiging van ernstige misdaden, waaronder buitengerechtelijke executies, ontvoeringen en verdwijningen, willekeurige arrestaties, foltering en oneerlijke rechtszaken, C. overwegende dat het buitensporig geweld van de ordehandhavers tegen demonstranten in Bahrein, Syrië en Jemen heeft geleid tot een groot aantal doden, gewonden en gevangenen en een schending vormt van het Internationaal Verdrag inzake burgerrechten en politieke rechten (IVBPR), waarbij de genoemde landen partij zijn, D. overwegende dat de demonstraties in Syrië in de zuidelijke stad Daraa zijn begonnen en zich vervolgens in het hele land hebben uitgebreid; overwegende dat de Syrische autoriteiten de demonstraties met geweld de kop hebben ingedrukt, waarbij ze met scherp hebben geschoten om vreedzame bijeenkomsten te beëindigen, honderden burgers hebben gearresteerd en in Damascus en andere steden regimegezinde betogers hebben gemobiliseerd; overwegende dat de Syrische regering op 29 maart 2011 is teruggetreden en dat de heer Adel Safar is aangesteld om een nieuwe regering samen te stellen; overwegende dat de toespraak van president Bashar al-Assad in het Syrische parlement op 30 maart 2011 niet aan de verwachtingen en de hoop op duidelijke hervormingen beantwoordde, E. overwegende dat sinds 1963 in Syrië een noodwetgeving van kracht is; overwegende dat de noodwet burgers in de praktijk belemmert bij de uitoefening van hun civiele en politieke rechten en de Syrische autoriteiten tegelijk een permanente controle over het gerechtelijk apparaat geeft, F. overwegende dat de Syrische regering een aantal publieke verklaringen heeft afgelegd waarbij zij zich heeft verplicht tot vrijheid van meningsuiting en politieke participatie (opheffing van de noodwet, schrapping van artikel 8 van de Syrische grondwet, waarin staat dat de Ba'th-partij leiding geeft aan de staat en de samenleving, oplossing van de problemen als gevolg van de volkstelling van 1962 in de provincie Al Hasaka, op grond waarvan honderdduizenden Koerden van hun paspoort zijn beroofd en als buitenlanders zijn geregistreerd), maar geen tastbare vooruitgang met betrekking tot de genoemde kwesties heeft gerealiseerd; overwegende dat de bekende Syrische mensenrechtenactivist en criticus van de regering Haitham al-Maleh in maart 2011 uit de gevangenis is vrijgelaten en de internationale gemeenschap heeft opgeroepen druk uit te oefenen op het Syrische regime om zijn internationale verplichtingen inzake mensenrechten na te leven, G. overwegende dat de Associatieovereenkomst tussen de Europese Gemeenschap en haar lidstaten, enerzijds, en de Arabische Republiek Syrië, anderzijds nog ondertekend moet worden; overwegende dat de ondertekening van deze overeenkomst op verzoek van Syrië sinds oktober 2009 is uitgesteld; overwegende dat de eerbiediging van de mensenrechten en fundamentele vrijheden een wezenlijk deel van deze overeenkomst is, H. overwegende dat op 14 februari 2011 in Bahrein demonstraties zijn begonnen, waarbij is opgeroepen tot politieke hervormingen, zoals de invoering van een constitutionele monarchie en een verkozen regering, alsook tot bestrijding van de corruptie en beëindiging van de marginalisering van de sjiieten, die 60% van de bevolking van het land uitmaken, overwegende dat de situatie in Bahrein gespannen blijft, en dat in de loop van vorige week tussen 50 en 100 mensen als vermist werden opgegeven; overwegende dat in Bahrein naar verluidt medisch personeel, mensenrechtenverdedigers en politieke activisten werden vastgehouden en ziekenhuizen door de ordehandhavers zijn overgenomen, I. overwegende dat, op verzoek van de regering van Bahrein, veiligheidstroepen van de Samenwerkingsraad voor de Golf afkomstig uit Saoedi-Arabië, de Verenigde Arabische Emiraten en Koeweit in Bahrein zijn ingezet, J. overwegende dat sinds januari in Jemen miljoenen demonstranten aan bijna uitsluitend vreedzame demonstraties hebben deelgenomen en dat de veiligheidstroepen, die met scherp op de demonstranten schieten, ondertussen naar verluidt bijna honderd mensen hebben gedood en honderden anderen hebben verwond; overwegende dat in Jemen ziekenauto's die gewonde anti-regeringsdemonstranten naar het ziekenhuis vervoerden, door veiligheidstroepen zijn tegengehouden, K. overwegende dat president Ali Abdullah Saleh, die het land al 32 jaar bestuurt, heeft aangekondigd in Jemen terug te treden; overwegende dat de president tot dusver echter geen serieuze stappen heeft ondernomen om zijn beloften in verband met een vreedzame overgang naar een democratie gestand te doen, L. overwegende dat de leden van de Samenwerkingsraad voor de Golf hebben besloten vertegenwoordigers van de regering en de oppositie van Jemen uit te nodigen voor gesprekken in Riyadh, om de impasse op een aantal specifieke punten te doorbreken, M. overwegende dat Jemen het armste land van het Midden-Oosten is, met algemene ondervoeding, slinkende olievoorraden, een groeiende bevolking, een zwakke centrale regering, een groeiend watertekort en weinig investeringen in de nationale economie; overwegende dat er, gezien het broze bestand met de sjiietische rebellen in het noorden sinds februari, het bestaan van een afscheidingsbeweging in het zuiden en de aanwezigheid van naar verluidt grote aantallen strijders van al-Qaeda die Jemen gebruiken als uitvalsbasis, grote bezorgdheid bestaat over het gevaar van het uiteenvallen van de Jemenitische staat, N. overwegende dat onlangs in Bahrein en Jemen de noodtoestand werd afgekondigd, overwegende dat het uitroepen van de noodtoestand in een willekeurige staat, de regering van die staat niet ontslaat van haar fundamentele plicht om de rechtsstaat te handhaven, noch van haar internationale verplichtingen met betrekking tot de mensenrechten, 1. veroordeelt ten zeerste de gewelddadige onderdrukking door veiligheidstroepen van de demonstraties van vreedzame betogers in Bahrein, Syrië en Jemen, en condoleert de families van de slachtoffers; betuigt zijn solidariteit met de bevolking in de landen in kwestie, prijst hun moed en vastberadenheid, en steunt hun legitieme democratische aspiraties met volle overtuiging; 2. dringt er bij de autoriteiten in Bahrein, Syrië en Jemen op aan af te zien van het gebruik van geweld tegen betogers en hun recht op vrijheid van vergadering en meningsuiting te eerbiedigen; veroordeelt de wijze waarop de autoriteiten in Bahrein en Jemen ingrijpen bij het bieden van medische zorg en de toegang tot medische voorzieningen beletten of beperken; onderstreept dat degenen die verantwoordelijk zijn voor het vallen van doden en gewonden ter verantwoording moeten worden geroepen en voor de rechter gebracht; roept de autoriteiten op tot onmiddellijke vrijlating van alle politieke gevangenen, verdedigers van de mensenrechten en journalisten, alsmede van allen die vastzitten wegens hun vreedzame activiteiten rond de protestdemonstraties; 3. stelt dat een staat die geweld gebruikt tegen de eigen bevolking daarvan rechtstreekse consequenties moet ondervinden in zijn bilaterale betrekkingen met de Europese Unie; herinnert de hoge vertegenwoordiger van de Unie / vicevoorzitter van de Commissie eraan dat de EU talloze instrumenten tot haar beschikking heeft om voor dergelijk optreden te doen terugschrikken, bijvoorbeeld bevriezing van tegoeden, reisverbod enz.; wijst er evenwel op dat de bevolking als geheel nooit nadeel mag ondervinden van een dergelijke herziening van de bilaterale betrekkingen; 4. doet een beroep op de Europese Unie en de lidstaten om in hun bilaterale betrekkingen met Bahrein, Syrië en Jemen ten volle rekening te houden met de recente en lopende gebeurtenissen alsmede verdere ontwikkelingen in deze landen, en daarbij eventueel ook de opschorting te overwegen van verdere onderhandelingen over de ondertekening van de nog steeds hangende associatieovereenkomst tussen de EU en Syrië; is van oordeel dat een akkoord over een dergelijke overeenkomst afhankelijk moet worden gesteld van het vermogen van de Syrische autoriteiten om de gewenste democratische hervormingen met tastbaar resultaat door te voeren; 5. verzoekt de Europese Unie en haar lidstaten zich aan te sluiten bij de oproepen tot onafhankelijke onderzoeken naar de aanvallen tegen betogers in de landen in kwestie, met bijzondere aandacht voor een onafhankelijk onderzoek door de Verenigde Naties (VN) of het Internationaal Strafhof naar de aanval op betogers die op 18 maart 2011 in Sana'a, Jemen, plaatsvond en waarbij 54 mensen omkwamen en meer dan 300 mensen werden gewond; verzoekt de EU het voortouw te nemen bij het bijeenroepen van een speciale zitting van de mensenrechtenraad om te praten over de mensenrechtenschendingen in Bahrein, Syrië en Jemen tijdens het neerslaan van de demonstraties en in het kader van de onderdrukking van afwijkende meningen; 6. doet een beroep op de regeringen van Bahrein, Syrië en Jemen om onverwijld en onvoorwaardelijk een open en inhoudsvol politiek proces met dialoog op te starten met deelname van alle democratische politieke machten en het maatschappelijk midden, dat zich richt op het effenen van de weg voor een werkelijke democratie, de opheffing van de noodtoestand en het uitvoeren van werkelijke, ambitieuze en betekenisvolle politieke, economische en sociale hervormingen die essentieel zijn voor stabiliteit en ontwikkeling op de lange termijn; 7. roept de autoriteiten van Bahrein, Syrië en Jemen op zich te houden aan hun internationale verplichtingen op het vlak van mensenrechten en fundamentele vrijheden; verzoekt de autoriteiten in de landen in kwestie onmiddellijk de noodtoestand op te heffen, onmiddellijk alle politieke gevangenen, verdedigers van de mensenrechten, journalisten en vreedzame betogers vrij te laten, vrijheid van meningsuiting en vereniging op te nemen in de wetgeving en te zorgen voor de uitvoering ervan in de praktijk, meer maatregelen te nemen om corruptie te bestrijden, te zorgen voor gelijke rechten voor minderheden, te zorgen voor toegang tot communicatiemiddelen, zoals internet en mobiele telefonie, en te zorgen voor toegang tot onafhankelijke media; 8. neemt nota van het feit dat de Syrische regering op 29 maart 2011 haar ontslag heeft aangeboden, maar is van mening dat dat feit alleen niet zal volstaan om een eind te maken aan de toenemende frustratie bij de Syrische bevolking; dringt er bij president Bashar al-Assad op aan een einde te maken aan het beleid van onderdrukking van de politieke oppositie en verdedigers van de mensenrechten, de sinds 1963 geldende noodtoestand daadwerkelijk op te heffen, het democratische overgangsproces in Syrië te bevorderen en een concrete agenda voor politieke, economische en sociale hervormingen vast te stellen; 9. vraagt de regering van Bahrein en andere partijen om zonder uitstel of vooraf vastgelegde voorwaarden een zinvolle en constructieve dialoog te openen zodat hervormingen tot stand kunnen komen; verwelkomt de aankondiging van de VN-secretaris-generaal dat de VN desgevraagd klaarstaat steun te bieden aan op nationaal initiatief te leveren inspanningen; 10. spreekt zijn bezorgdheid uit over de aanwezigheid van buitenlandse troepen onder de banier van de Samenwerkingsraad voor de Golf in Bahrein; verzoekt de Samenwerkingsraad voor de Golf om zijn middelen als regionale collectieve speler in te zetten voor een constructief optreden en te bemiddelen in het belang van vreedzame hervormingen in Bahrein; 11. dringt bij president Saleh van Jemen aan op concrete maatregelen ter uitvoering van zijn belofte om „de macht op een vredevolle manier over te dragen door middel van constitutionele instellingen”; doet een beroep op alle partijen, ook de oppositie, om verantwoord te handelen, om zonder verwijl in open en constructieve dialoog te treden, zodat het tot een ordelijke politieke overgang kan komen, en om alle partijen en bewegingen die het Jemenitische volk vertegenwoordigen, in deze dialoog te betrekken; 12. maakt zich ernstige zorgen over de enorme armoede en werkloosheid in Jemen, en de toenemende politieke en economische instabiliteit in het land; onderstreept dat de invulling van de tijdens de donorconferentie van 2006 gedane beloften moet worden versneld; verzoekt de EU en de Samenwerkingsraad voor de Golf daarnaast extra financiële en technische hulp te geven zodra president Saleh bereid is de weg vrij te maken voor een democratisch gekozen regering; 13. dringt er bij de Europese Unie en de lidstaten op aan de vreedzame democratische aspiraties van de volkeren van Bahrein, Syrië en Jemen te steunen, hun beleid ten aanzien van deze landen te herzien, de EU-gedragscode voor de wapenuitvoer na te leven en zich gereed te houden om bij eventuele serieuze toezeggingen van de nationale autoriteiten op dat gebied hulp te bieden bij de uitvoering economische en sociale hervormingsprogramma's in deze landen; 14. verzoekt de Commissie op een volledige en effectieve manier gebruik te maken van de bestaande steun die wordt verleend in het kader van het Europees nabuurschaps- en partnerschapsinstrument (ENPI), het Europees instrument voor democratie en mensenrechten (EIDHR) en het stabiliteitsinstrument, en dringend concrete voorstellen in te dienen over hoe financiële steunverlening van de EU in de toekomst de landen en het maatschappelijk middenveld in het Midden-Oosten en in de Golf beter kan helpen in hun overgang naar democratie en eerbiediging van de mensenrechten; 15. onderstreept dat de hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid en de Commissie zich in de gemeenschappelijke mededeling over een partnerschap voor democratie en gedeelde welvaart in het zuidelijke Middellandse Zeegebied en in reactie op de historische ontwikkelingen in de regio hebben uitgesproken voor verdere steun voor de democratische transformatie en de ontwikkeling van het maatschappelijk middenveld; vraagt EU-steun voor de democratische processen in het Middellandse Zeegebied en de Golfregio om te zorgen voor de volledige deelname van alle burgers aan het politieke leven, en met name van vrouwen, die een cruciale rol hebben gespeeld in de vraag naar democratische verandering; 16. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid / vicevoorzitter van de Commissie, de regeringen en parlementen van de lidstaten, de regering en het parlement van het Koninkrijk Bahrein, de regering en het parlement van de Arabische Republiek Syrië en de regering en het parlement van de Republiek Jemen. Het Europees Parlement, – gezien het feit dat de VN in 1971 de minst ontwikkelde landen (MOL) heeft erkend als het „armste en meest kwetsbare segment” van de internationale gemeenschap, – gezien de criteria die door het Comité voor het ontwikkelingsbeleid (CDP) van de VN zijn vastgesteld om vast te stellen of een land een MOL is of niet, – gezien de verklaring van Parijs van september 1990 over de minst ontwikkelde landen, – gezien het rapport van de secretaris-generaal van de VN over de tenuitvoerlegging van het Actieprogramma voor de MOL voor het decennium 2001-2010 (A/65/80), – gezien de resultaten van de VN-bijeenkomst op hoog niveau van september 2010 over de Millenniumontwikkelingsdoelen (MDG), – gezien het Actieprogramma van Brussel voor de MOL dat is aangenomen op de Derde VN-conferentie over de MOL (MOL III) in Brussel in mei 2001, – gezien het besluit van de Algemene Vergadering van de VN van 2008 om de Vierde VN-conferentie over de MOL (MOL-IV) bijeen te roepen, – gezien het voorstel dat de MOL-IV-conferentie de resultaten van het actieprogramma van Brussel, nu dit programma afloopt, zal evalueren en nieuwe acties zal voorstellen (2011-2020) om het delen van positieve praktijken en ervaringen te bevorderen en beleidsbesluiten, de uitdagingen waar de MOL in het volgende decennium voor komen te staan en de actie die geboden is te definiëren, – gezien de verklaring van de VN van 1986 over het recht op ontwikkeling, – gezien het millenniumontwikkelingsdoel betreffende de halvering van de armoede in 2015, – gelet op artikel 110, lid 4, van zijn Reglement, A. overwegende dat op dit moment 48 landen als MOL zijn ingedeeld, waarvan 33 in Afrika, 14 in Azië en 1 in Latijns Amerika; overwegende dat 16 landen door zijn land omsloten, en 12 landen kleine eilanden zijn, B. overwegende dat 75% van de 800 miljoen inwoners van de minst ontwikkelde landen moeten rondkomen met minder dan 2 dollar per dag en dat het aantal MOL is toegenomen van 25 in 1971, toen deze categorie door de VN is ingevoerd, tot 48 in 2011, en dat in januari 2011 alleen Botswana in 1994, Kaapverdië in 2007 en de Maldiven zich uit deze categorie hebben weten op te werken, C. overwegende dat de menselijke-ontwikkelingsindex voor de MOL tussen 2000 en 2010 slechts van 0,34 tot 0,39 is gestegen; overwegende dat de MOL gemiddeld voor slechts twee van de zeven millenniumontwikkelingsdoelen op schema liggen, D. overwegende dat sinds de MOL-III-conferentie en het actieprogramma van Brussel enkele positieve stappen zijn gezet, bijvoorbeeld het initiatief „alles behalve wapens”, de verhoging van de officiële ontwikkelingshulp (ODA), die tussen 2000 en 2008 is verdubbeld, en de toename van de directe buitenlandse investeringen van 6 tot 33 miljard USD, zodat 19 landen nu een groeicijfer hebben van 3%, E. overwegende dat de aanbevelingen van de MOL-IV-conferentie alleen te realiseren zijn wanneer cruciale kwesties rond de MOL, zoals beleidssamenhang tussen handel en ontwikkeling, landbouw, visserij, investeringen en klimaatverandering, goed worden aangepakt en belangrijke onderwerpen zijn, zoals governance en de bestrijding van corruptie, waarbij met name het begrip „governance contract” (opneming van een sociale clausule in contracten) tussen partner- en donorlanden en menselijke capaciteitsopbouw op de agenda gezet moeten worden, F. overwegende dat de MOL-IV-conferentie de algemene inzet van de partners zal bevestigen voor een aanpak van de behoeften van de MOL; overwegende dat de lopende voorbereidingen voor de MOL-IV-conferentie nationaal overleg en regionale bijeenkomsten omvatten, met een breed scala van betrokkenen zoals parlementen, burgerorganisaties en de particuliere sector, G. overwegende dat steun voor duurzame ontwikkeling betekent: steun voor gezondheidszorg, onderwijs en beroepsopleiding, bevordering van de democratie en eerbieding van de mensenrechten en de grondrechten, die essentiële onderdelen van het ontwikkelingsbeleid van de Unie vormen, H. overwegende dat naast de bestaande structurele knelpunten de situatie in de MOL verder verslechterd is door de recente wereldwijde financiële en voedselcrisis, klimaatverandering en energiecrisis, I. overwegende dat de voedselzekerheid bedreigd wordt ondanks het feit dat de landbouw de basis van de economie van veel MOL is en werkt geeft aan 90% van de actieve bevolking, J. overwegende dat er nauwelijks sprake kan zijn van ontwikkeling zonder een significante rol voor staten op basis van een verbeterde capaciteit om de weg op te gaan van economische ontwikkeling, het scheppen van rijkdom en eerlijke verdeling van inkomens, partnerschappen tussen particuliere en publieke sector en adequate planning van buitenlandse investeringen die de fundamentele arbeidsnormen van de IAO en de bescherming van het milieu volledig respecteren; overwegende dat de staat verantwoordelijkheid moet aanvaarden voor het brengen van stabiliteit en een juridisch kader; K. overwegende dat elk MOL prioriteiten en oplossingen moet vaststellen die passen bij de nationale situatie, op basis van democratische participatie van de bevolking in de besluitvorming, L. overwegende dat het welslagen van de conferentie van Istanbul afhangt van concrete resultaten (bijvoorbeeld governance contract, sociale clausule, schuldverlichting, ontwikkelingshulp, innovatieve financiering) en de kwaliteit van de inbreng van de deelnemers, 1. is van mening dat de MOL-IV-conferentie resultaatgericht moet zijn, met duidelijke indicatoren en het doel het aantal MOL in 2020 met de helft te verminderen, op basis van doeltreffende en transparante mechanismen voor controle en follow-up; 2. benadrukt dat de EU-steun voor MOL hoofdzakelijk gericht moet zijn op het scheppen van rijkdom en het ontwikkelen van een markteconomie, wat twee basisvoorwaarden zijn voor het uitbannen van armoede; 3. onderstreept de noodzaak prioriteit te geven aan economische groei als noodzakelijke voorwaarde voor ontwikkeling en het over de hele linie terugdringen van de armoede in MOL; 4. gelooft dat op de MOL-IV-conferentie de nadruk moet liggen op samenhang in het ontwikkelingsbeleid als belangrijke factor in een beleidsombuiging op het nationale en het internationale vlak; pleit er daarom voor dat alle beleidsterreinen - zoals handel, visserij, milieu, landbouw, klimaatverandering, energie, investeringen en financiën - worden afgestemd op de ontwikkelingsbehoeften van MOL ter bestrijding van armoede en ter waarborging van een decent bestaan en levensonderhoud; 5. dringt er bij de EU op aan haar toezeggingen gestand te doen wat betreft markttoegang en schuldverlichting; wijst nogmaals op het belang van het halen van het streefcijfer voor officiële ontwikkelingshulp van 0,15 à 0,20% van het BBP voor de MOL, waarvoor binnenlandse middelen moeten worden ingezet en, in aanvulling daarop, innoverende financieringsmechanismen; 6. herinnert eraan dat een van de doelstellingen is dat landen zich uit de MOL-categorie kunnen opwerken, en wijst op het kader dat in september 2010 door de MDG-Top is vastgesteld om het uitroeien van armoede te bespoedigen en te zorgen voor duurzame economische ontwikkeling die gericht is op verbetering van de leefomstandigheden van de bevolking van de MOL, goed bestuur en capaciteitsopbouw; 7. wijst op de noodzaak van nieuwe maatregelen om de MOL te integreren in de wereldwijde economie en hun toegang tot EU-markten te verbeteren; verzoekt de Commissie haar handelsgerelateerde bijstand uit te breiden om de armste landen te helpen bij het aangaan van de concurrentie die de liberalisering van de markten met zich meebrengt; 8. wijst er andermaal op dat vrede en stabiliteit essentieel zijn voor de effectiviteit van ontwikkelingsbeleid en dat de EU een beter gecoördineerde aanpak zou moeten volgen ten aanzien van stabiliteitskwesties in MOL en steun moet geven aan de pogingen om de voorwaarden voor totstandbrenging van vreedzame, democratische en inclusieve staten te scheppen; 9. onderstreept de noodzaak prioriteit te geven aan voedselzekerheid, landbouw, infrastructuur, capaciteitsopbouw, inclusieve economische groei, toegang tot technologieën en menselijke en sociale ontwikkeling voor de MOL; 10. pleit voor de vaststelling van eerlijke en rechtvaardige handelsregels en de uitvoering van een geïntegreerd beleid voor een breed scala economische, sociale en milieukwesties voor duurzame ontwikkeling; 11. wijst op de noodzaak doeltreffende maatregelen te nemen in verband met de volatiliteit en transparantie van de prijzen, en in verband met beter gereguleerde financiële markten om de MOL te beschermen en hun kwetsbaarheid te verminderen; 12. onderstreept de noodzaak om bij te dragen tot de ontwikkeling van nationale belastingstelsels en een goed fiscaal bestuur, en verzoekt de VN adequate mechanismes hiervoor in te voeren; 13. verzoekt de EU en de lidstaten om tijdens de MOL-IV-conferentie van gedachten te wisselen over de uitvoering van innoverende financieringsmechanismen voor ontwikkeling, zoals een belasting op financiële transacties; benadrukt dat officiële ontwikkelingshulp en innoverende financieringsmechanismen als noodzakelijke en elkaar aanvullende instrumenten in de armoedebestrijding moeten worden beschouwd; 14. dringt er bij de VN en de EU op aan zich tijdens de MOL-IV-conferentie ook te bezinnen op een serieuze aanpak van de kwalijke gevolgen van aankoop van landbouwgrond, zoals onteigening van kleine boeren en onduurzaam gebruik van grond en water; 15. onderstreept dat het langetermijndoel van ontwikkelingssamenwerking moet bestaan in het scheppen van de voorwaarden voor een duurzame economische ontwikkeling en een eerlijke inkomensverdeling; wijst derhalve op de noodzaak de behoeften van MOL in kaart te brengen en strategieën te bepalen, de handel te diversifiëren door eerlijke prijzen voor producten van MOL te bevorderen en de beperkingen van de aanvoerzijde aan te pakken door vergroting van de handelscapaciteiten van MOL en van hun vermogen om investeringen aan te trekken die de fundamentele arbeidsnormen van de IAO en de bescherming van het milieu respecteren; 16. beseft dat de oorspronkelijke doelstellingen van het „alles behalve wapens”-initiatief niet volledig verwezenlijkt zijn en dat de kwaliteit en de omvang van de handelsstroom vanuit de MOL naar de EU-markten is achtergebleven bij de verwachtingen, vooral vanwege het ontbreken van adequate handels- en haveninfrastructuur; pleit voor ontwikkeling van die infrastructuur, omdat die essentieel is voor de vergroting van de handelscapaciteiten; 17. onderstreept de noodzaak om de doelmatigheid van de ontwikkelingshulp te vergroten in lijn met de verklaring van Parijs en de Accra-agenda; 18. beklemtoont de rol van het Europees Parlement en zijn beslissende rol bij het goedkeuren van de ontwikkelingsbegroting van de EU; is er daarom van overtuigd dat het Europees Parlement nauwer betrokken moet worden bij de voorbereiding van de EU-ontwikkelingsstrategie; acht het tevens van wezenlijk belang dat er een rapportagemechanisme wordt ingevoerd; 19. is van oordeel dat de goedkeuring van de nieuwe Amerikaanse wet betreffende „conflictmineralen” een enorme stap vooruit betekent in de bestrijding van de illegale exploitatie van mineralen in Afrika, die burgeroorlogen en conflicten in de hand werkt; is van mening dat de VN gelijkaardige voorstellen moet indienen om ervoor te zorgen dat mineralen die op de wereldmarkt worden gebracht traceerbaar zijn; 20. dringt aan op een systematische beoordeling van de risico's van klimaatverandering waarbij wordt gekeken naar de relevante aspecten van beleidsplanning en besluitvorming met betrekking tot handel, landbouw en voedselzekerheid en wenst dat de uitslag van deze beoordeling wordt gebruikt om duidelijke richtsnoeren voor het beleid op het gebied van ontwikkelingssamenwerking te formuleren; 21. uit zijn bezorgdheid over de toenemende waarschijnlijkheid van milieurampen die massale migratiegolven in gang zetten en noodhulp voor deze nieuwe categorie ontheemde personen dringend noodzakelijk maken; 22. onderstreept het belang van regionale samenwerking en integratie en roept op tot versterking van regionale verbanden die vooral kleine landen de mogelijkheid geven om hulpbronnen, know-how en deskundigenkennis te verwerven; 23. beklemtoont dat de meeste van deze landen door het gebrek aan vooruitgang bij het beheer van de overheidsfinanciën nog steeds niet in aanmerking komen voor begrotingssteun, terwijl deze toch van wezenlijk belang is voor de capaciteitsopbouw in elk land; 24. onderstreept het belang van de ontwikkeling van trilaterale samenwerking voor de MOL, in het bijzonder met opkomende landen, om te vorderen in de richting van globale samenwerking, wederzijdse voordelen en gezamenlijke ontwikkeling; 25. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie en aan de secretaris-generaal van de Verenigde Naties. Het Europees Parlement , – gezien de verordening van het Europees Parlement en de Raad van 31 mei 2010 waarin IJsland wordt toegevoegd aan de lijst van landen die in aanmerking komen voor aan toetreding voorafgaande steun van de EU om kandidaat-lidstaten te helpen zich aan te passen aan de Europese wetgeving, – gezien het advies van de Commissie van 24 februari 2010 over het door IJsland aangevraagde lidmaatschap van de Europese Unie (SEC(2010)0153), – gezien het besluit van de Europese Raad van 17 juni 2010 om toetredingsonderhandelingen met IJsland te starten, – gezien het algemene standpunt van de EU en het algemene standpunt van de IJslandse regering die zijn goedgekeurd op de ministeriële ontmoeting aan het begin van de Intergouvernementele Conferentie over de toetreding van IJsland tot de Europese Unie van 27 juli 2010, – gezien de mededeling van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad getiteld „Uitbreidingsstrategie en voornaamste uitdagingen 2010-2011” ( COM(2010)0660 ) en het op 9 november 2010 goedgekeurde voortgangsverslag 2010 over IJsland, – onder verwijzing naar zijn resolutie van 26 november 2009 over de uitbreidingsstrategie 2009 met betrekking tot de landen van de westelijke Balkan, IJsland en Turkije (1) , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 7 juli 2010 over het verzoek van IJsland om toetreding tot de Europese Unie (2) , – gezien de in oktober 2010 goedgekeurde aanbevelingen van de eerste ontmoeting van de Gemengde Parlementaire Commissie EU-IJsland, – gelet op artikel 110, lid 2, van zijn Reglement, A. overwegende dat IJsland aan de criteria van Kopenhagen voldoet en dat er op 27 juli 2010 toetredingsonderhandelingen met IJsland van start zijn gegaan, nadat de Raad van de EU hiervoor toestemming had verleend, B. overwegende dat de toetsingsprocedure op 15 november 2010 van start is gegaan en volgens de planning tot 17 juni 2011 zal lopen, C. overwegende dat, zoals uit de hernieuwde consensus over de uitbreiding is gebleken, de vooruitgang van ieder land in de richting van het lidmaatschap van de Europese Unie gebaseerd moet zijn op verdienste, D. overwegende dat IJsland reeds nauw met de EU samenwerkt als lid van de Europese Economische Ruimte (EER), de overeenkomsten van Schengen en de Dublin-verordening, en dus reeds een beduidend deel van het acquis heeft aangenomen, E. overwegende dat IJsland bijdraagt tot de Europese samenhang en solidariteit via het financiële mechanisme in het kader van de EER, en met de EU samenwerkt bij vredesmissies en crisisbeheersing, 1. acht het een goede zaak dat de toetredingsonderhandelingen met IJsland in juli 2010 zijn geopend; acht het van essentieel belang dat de noodzakelijke voorwaarden worden geschapen om het toetredingsproces van IJsland af te ronden en ervoor te zorgen dat de toetreding van het land een succes wordt; Politieke criteria 2. waardeert het vooruitzicht een land met een krachtige democratische traditie en maatschappelijke cultuur als nieuwe lidstaat op te nemen; onderstreept dat de toetreding van IJsland tot de EU de rol van de Unie als wereldwijde voorvechter en beschermer van mensenrechten en fundamentele vrijheden verder zal onderbouwen; 3. prijst IJsland om zijn goede reputatie op het gebied van bescherming van de mensenrechten en het waarborgen van nauwe samenwerking met internationale mechanismen voor de bescherming van de mensenrechten; 4. spreekt zijn steun uit aan de lopende werkzaamheden ter verbetering van het wetgevend kader met betrekking tot de vrijheid van meningsuiting en toegang tot informatie; spreekt in dit verband zijn waardering uit voor het IJslandse Initiatief voor moderne media, dat IJsland en de EU in staat stelt een sterke positie in te nemen met betrekking tot de wettelijke bescherming van de vrijheid van meningsuiting en informatie; 5. is ingenomen met de totstandkoming van de Gemengde Parlementaire Commissie EU-IJsland in oktober 2010 en is overtuigd dat dit forum zal bijdragen tot nauwere samenwerking tussen het Althing en het Europees Parlement gedurende het toetredingsproces; 6. dringt er met klem bij de IJslandse autoriteiten op aan de rechten van EU-burgers met betrekking tot hun recht om bij plaatselijke verkiezingen in IJsland te stemmen, te harmoniseren; 7. neemt kennis van de goede vooruitgang die geboekt is bij het verbeteren van de onafhankelijkheid van de rechterlijke macht en is ingenomen met de door de IJslandse autoriteiten in mei 2010 genomen maatregelen om de aan de minister van Justitie toegekende predominantie bij de benoeming van rechters aan te pakken, alsmede met de amendementen op de wet op de rechterlijke organisatie, die de onafhankelijkheid van de rechter vergroten, maar onderstreept dat deze maatregelen ook correct moeten worden uitgevoerd; 8. spreekt zijn voldoening uit over het werk dat is verricht door het kantoor van de speciale aanklager, alsmede over het verslag van de bijzondere onderzoekscommissie die in december 2008 door het IJslandse parlement was aangewezen om het verloop van de gebeurtenissen die tot de ineenstorting van het bankenstelsel hebben geleid, te onderzoeken en te analyseren, en over de vooruitgang die is geboekt bij het aanpakken van de politieke, institutionele en administratieve consequenties van de ineenstorting van het IJslandse bankenstelsel, maar wijst erop dat de tenuitvoerlegging van de aanbevelingen nog steeds gaande is en met niet-aflatende inspanning moet worden voortgezet; Economische criteria 9. is ingenomen met het feit dat IJsland een bevredigende staat van dienst heeft voor wat betreft de tenuitvoerlegging van zijn EER-verplichtingen en zijn vermogen weerstand te bieden aan concurrentiedruk en marktkrachten in de EU; 10. stelt evenwel vast dat het meest recente EVA-scorebordoverzicht laat zien dat het omzettingsdeficit van IJsland licht is toegenomen en dat het met 1,3% boven het tussentijdse streefcijfer van 1% ligt, hoewel de omzettingsachterstand is afgenomen; 11. spreekt zijn voldoening uit over de overeenkomst die tot stand is gekomen tussen de vertegenwoordigers van de regeringen van IJsland, Nederland en het Verenigd Koninkrijk over de Icesave-kwestie, met name inzake het garanderen van terugbetaling van de kosten voor de betaling van minimumgaranties voor spaarders in vestigingen van Landsbanki Hf. in het VK en in Nederland; is verheugd dat het IJslandse parlement de overeenkomst op 17 februari 2011 met een drie vierde meerderheid heeft goedgekeurd; neemt nota van het besluit van de IJslandse president om de wet aan een referendum te onderwerpen en hoopt dat er een eind zal komen aan de inbreukprocedure die de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA op 26 mei 2010 tegen IJsland heeft ingeleid; 12. is ingenomen met het feit dat de institutionele tekortkomingen in de financiële sector zijn aangepakt en dat er vooruitgang is geboekt bij het verbeteren van de regelgevings- en toezichtpraktijken in het bankwezen, met name wat de bevoegdheden van de financiële toezichthoudende autoriteit betreft; 13. neemt met voldoening kennis van het feit dat IJsland zijn eerste pretoetredingsprogramma op economisch gebied aan de Commissie heeft voorgelegd, hetgeen een belangrijke stap vormt in de pretoetredingsfase, en hoopt dat de aangekondigde jaarlijkse bilaterale economische dialoog de samenwerking tussen de twee partijen zal consolideren; 14. moedigt de IJslandse autoriteiten ertoe aan voort te gaan met het uitstippelen van een strategie ter liberalisering van de controle op het kapitaalverkeer, hetgeen een belangrijke voorwaarde is voor de toetreding van het land tot de EU; 15. spreekt zijn voldoening uit over de recente positieve vierde herziening van het standby-programma van het IMF, waarin de belangrijke ontwikkelingen op het gebied van fiscale en economische consolidering in IJsland worden geschetst, alsmede over het feit dat de IJslandse economie na zeven kwartalen te zijn teruggelopen nu uit de recessie is gekomen en dat het reële bruto binnenlands product in de periode juli-september 2010 een groei van 1,2% ten opzichte van het vorige kwartaal vertoont; 16. spreekt zijn waardering uit voor het beleid de IJslandse economie verder te diversifiëren als noodzakelijke stap voor het economische welzijn van het land op lange termijn; moedigt de IJslandse autoriteiten ertoe aan de toerismesector verder te ontwikkelen, aangezien deze als een veelbelovende groeimarkt voor de lange termijn wordt beschouwd en een toenemende aandeel in productie en werkgelegenheid vertegenwoordigt; 17. neemt kennis van de wens van IJsland toe te treden tot de eurozone, die kan worden verwezenlijkt na toetreding tot de EU en wanneer is voldaan aan alle noodzakelijke voorwaarden; 18. is verontrust over de hoge werkloosheid, en met name jeugdwerkloosheid, in IJsland en over de daling van de investeringen en de binnenlandse consumptie na de economische en financiële crisis, hoewel er op sommige van deze gebieden een opleving te bespeuren valt; stelt vast dat de goedkope groene energie en groene-energietechnologie die IJsland produceert een grotere rol zou kunnen spelen bij de doorstart van de economie; 19. prijst IJsland om zijn omvangrijke investeringen in onderwijs, onderzoek en ontwikkeling en zijn steun aan en betrokkenheid bij de Lissabon-strategie, waaronder het uitstippelen van een IJsland-2020-strategie die de nadruk legt op de betekenis van onderwijs, onderzoek en ontwikkeling, en meetbare doelstellingen vastlegt; Vermogen de verplichtingen van het lidmaatschap na te komen 20. stelt vast dat IJsland als EER-lidstaat ver gevorderd is waar het gaat om de eisen van 10 van de onderhandelingshoofdstukken, en ten dele al voldoet aan de eisen van 11 van de onderhandelingshoofdstukken; onderstreept dat het nakomen van de IJslandse verplichtingen in het kader van het EER-Verdrag een belangrijke voorwaarde is bij de toetredingsonderhandelingen; 21. dringt er bij IJsland op aan de voorbereidingen voor aanpassing aan het EU-acquis op te voeren, met name op terreinen die niet onder de EER vallen, en ervoor te zorgen dat deze maatregelen worden uitgevoerd en gehandhaafd als het moment van toetreding daar is; 22. dringt er bij IJsland op aan zich voor te bereiden op deelname aan het EU-beleid op het gebied van landbouw en plattelandsontwikkeling, en zich met name meer in te spannen om de administratieve structuur in te voeren die nodig is om dit beleid op het moment van toetreding ten uitvoer te leggen; wijst evenwel op het specifieke karakter van het IJslandse ecosysteem en moedigt de Commissie en de IJslandse autoriteiten aan tot een wederzijds bevredigende overeenkomst te komen die rekening houdt met de unieke eigenschappen van het milieu in IJsland; 23. dringt er, tegen de achtergrond van het feit dat het gemeenschappelijk visserijbeleid momenteel wordt herzien en dat het acquis mogelijk wordt gewijzigd voordat IJsland toetreedt, bij IJsland en de EU op aan dit hoofdstuk van de onderhandelingen op constructieve wijze aan te pakken, teneinde tot een wederzijds bevredigende oplossing te komen voor duurzaam beheer en exploitatie van de visbestanden; 24. neemt kennis van de goede reputatie van IJsland wat betreft duurzaam en op wetenschappelijke evaluaties gebaseerd beheer van zijn visbestanden; 25. dringt er bij de IJslandse autoriteiten op aan de wetgeving af te stemmen op het internemarktacquis waar het gaat om vrijheid van vestiging, vrijheid van dienstverlening en vrij verkeer van kapitaal in de visproducerende en -verwerkende sector; 26. roept IJsland op tot het verderzetten van constructieve gesprekken met de EU en Noorwegen ter bereiking van een oplossing voor het makreelgeschil op basis van realistische voorstellen om de toekomst van de makreelbestanden veilig te stellen, om de werkgelegenheid in de pelagische visserij te beschermen en te handhaven en te zorgen voor een langetermijngeoriënteerde, duurzame visserij; 27. stelt vast dat IJsland door zijn ervaring met hernieuwbare energie een waardevolle bijdrage kan leveren tot het beleid van de EU, met name wat betreft het gebruik van energie uit aardwarmte, de bescherming van het milieu en maatregelen tegen klimaatverandering; 28. stelt evenwel vast de meningen tussen de EU en IJsland sterk uiteenlopen als het gaat over het beheer van dierlijk leven in zee, met name de walvisjacht; herinnert eraan dat het verbod op de walvisvangst deel uitmaakt van het EU-acquis en dringt aan op uitvoerigere discussies over de eventuele afschaffing van de walvisjacht en de handel in walvisproducten; 29. stelt vast dat IJsland een niet-militaire staat is en geen wapens produceert; spreekt zijn voldoening uit over het feit dat IJsland voortdurende steun biedt aan civiele GVDB-operaties en zich aansluit bij het merendeel van de verklaringen en besluiten op het gebied van het GBVB; 30. spreekt zijn voldoening uit over het buitenlands beleid van IJsland, dat van oudsher stoelt op het internationaal recht, de mensenrechten, gendergelijkheid, ontwikkelingshulp en een op civiele waarden gebaseerd concept voor het veiligheidsbeleid; Regionale samenwerking 31. is van mening dat de toetreding van IJsland tot de EU de kansen van de Unie om een actievere en constructievere rol te spelen in Noord-Europa en het Noordpoolgebied zal doen toenemen en daarmee zal bijdragen tot multilateraal bestuur en duurzame beleidsoplossingen in dit gebied; vindt het een positieve zaak dat IJsland participeert in de Noordse Raad, in het EU-beleid voor de noordelijke dimensie, in de Euro-Arctische Raad voor de Barentszzee en in de Arctische Raad, dat het belangrijkste multilaterale forum voor samenwerking in het Noordpoolgebied is; is van mening dat de toetreding van IJsland tot de EU de Europese aanwezigheid in de Arctische Raad zal consolideren; 32. onderstreept dat er behoefte is aan een doeltreffender en beter gecoördineerd beleid van de Europese Unie voor het Noordpoolgebied en is van mening dat de toetreding van IJsland tot de EU de Noord-Atlantische dimensie van het buitenlands beleid van de Unie zal versterken; Publieke opinie en steun voor uitbreiding 33. moedigt de IJslandse autoriteiten aan de maatschappelijke discussie over de toetreding tot de EU uit te breiden en rekening te houden met het feit dat er sprake moet zijn van duidelijke bereidheid, willen de onderhandelingen met succes worden bekroond; prijst IJsland om het opzetten van de publieke website eu.mfa.is en spreekt zijn voldoening uit over het steeds bredere en evenwichtigere debat in de IJslandse media over de voor- en nadelen van het EU-lidmaatschap; 34. verzoekt de Commissie aan de IJslandse autoriteiten desgevraagd de materiële en technische steun te bieden om hen te helpen de doorzichtigheid en verantwoordingsplicht inzake het toetredingsproces op te voeren en in het gehele land een degelijke en grootschalige campagne voor duidelijke, correcte en op feiten gebaseerde voorlichting te helpen opzetten over de gevolgen van het lidmaatschap van de EU, zodat de IJslandse burgers in het toekomstige referendum over toetreding met kennis van zaken hun keuze kunnen bepalen; 35. hoopt dat een goed geïnformeerde publiek opinie ook het engagement van de IJslandse autoriteiten positief kan beïnvloeden, ongeacht de uiteenlopende politieke standpunten; 36. acht het essentieel dat de EU-burgers heldere, volledige en op feiten gebaseerde informatie krijgen over de gevolgen van toetreding van IJsland; verzoekt de Commissie en de lidstaten hierop toe te zien, en acht het even belangrijk te luisteren naar en in te gaan op de zorgen en vragen van de burgers en hun standpunten en belangen in aanmerking te nemen; o o o 37. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de vicevoorzitter van de Commissie/hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid, de regeringen en parlementen van de lidstaten, de voorzitter van het Althing en de regering van IJsland. Het Europees Parlement , – gezien het besluit van de Europese Raad van 16 december 2005 om de voormalige Joegoslavische Republiek Macedonië de status van kandidaat-land voor het EU-lidmaatschap te verlenen en gezien de conclusies van het voorzitterschap van de Europese Raad van 15 en 16 juni 2006 en 14 en 15 december 2006, – gezien resoluties 845 (1993) en 817 (1993) van de VN-Veiligheidsraad alsook de interimovereenkomst van 1995 tussen de Helleense Republiek en de voormalige Joegoslavische Republiek Macedonië, – gezien het voortgangsverslag 2010 van de Commissie betreffende de voormalige Joegoslavische Republiek Macedonië (SEC(2010)1332) en de mededeling van de Commissie van 9 november 2010 getiteld „Uitbreidingsstrategie en voornaamste uitdagingen 2010-2011” ( COM(2010)0660 ), – onder verwijzing naar zijn resolutie van 10 februari 2010 over het voortgangsverslag 2009 betreffende de Voormalige Joegoslavische Republiek Macedonië (1) , – gezien de aanbevelingen van de Gemengde Parlementaire Commissie EU − voormalige Joegoslavische Republiek Macedonië van 30 november 2010, – gezien Besluit 2008/212/EG van de Raad van 18 februari 2008 inzake de beginselen, prioriteiten en voorwaarden die zijn opgenomen in het toetredingspartnerschap met de voormalige Joegoslavische Republiek Macedonië (2) , – gezien de conclusies van de Raad algemene zaken en de Raad buitenlandse zaken van 13 en 14 december 2010, – gelet op artikel 110, lid 2, van zijn Reglement, A. overwegende dat het uitbreidingsproces van de EU een sterke drijfkracht is voor vrede, stabiliteit en verzoening in de regio, B. overwegende dat de Europese Raad in 2005 de status van kandidaat-lidstaat heeft verleend aan de voormalige Joegoslavische Republiek Macedonië, maar tot dusver geen datum heeft vastgelegd voor de lancering van de onderhandelingen, ondanks de aanzienlijke vooruitgang die het land heeft geboekt op weg naar EU-lidmaatschap; overwegende dat bilaterale problemen geen belemmering mogen vormen en niet als zodanig in het toetredingsproces mogen worden gebruikt, alhoewel deze wel vóór toetreding moeten zijn opgelost; overwegende dat de voortzetting van het toetredingsproces zou bijdragen aan de stabiliteit van de voormalige Joegoslavische Republiek Macedonië en de interetnische dialoog verder zou versterken, C. overwegende dat de intensivering van de economische dialoog en samenwerking met de uitbreidingslanden de EU in staat stelt om zich samen te richten op het te boven komen van de economische crisis en bijdraagt aan het algehele concurrentievermogen van de Unie, D. overwegende dat in de uitbreidingsstrategie voor 2010 de hervorming van het openbare bestuur en het rechtssysteem, de bestrijding van georganiseerde misdaad en corruptie, alsook de dialoog tussen politieke spelers zijn aangemerkt als prioriteiten, E. overwegende dat de EU werkt met allesomvattende goedkeuringsprocedures teneinde ervoor te zorgen dat nieuwe lidstaten alleen worden toegelaten als zij aan alle vereisten voldoen, en uitsluitend met de actieve instemming van de EU-instellingen en de EU-lidstaten, F. overwegende dat vrijheid van meningsuiting en onafhankelijkheid van de media in de meeste uitbreidingslanden een punt van zorg blijven, Politieke ontwikkelingen 1. onderschrijft het oordeel van de Commissie in haar voortgangsverslag 2010 betreffende de voormalige Joegoslavische Republiek Macedonië dat het land blijft voldoen aan de politieke criteria en betreurt dat de Raad nog geen besluit heeft genomen over het starten van toetredingsonderhandelingen zoals voor het tweede jaar op rij door de Commissie aanbevolen en overeenkomstig eerdere resoluties van het Parlement; herhaalt zijn eerdere aanbeveling aan de Raad om de onderhandelingen onmiddellijk op te starten; 2. neemt nota van de recente politieke ontwikkelingen die hebben geleid tot de vervroegde verkiezingen; roept alle politieke partijen op een actieve en constructieve rol te spelen bij het proces van voorbereiding op de verkiezingen; benadrukt dat vrije en eerlijke verkiezingen georganiseerd op basis van volledige transparantie en overeenkomstig internationale normen van groot belang zijn voor een geconsolideerde democratie; roept alle politieke partijen op actief deel te nemen aan de verkiezingen; is bezorgd over de huidige politieke situatie en roept alle politieke leiders op te streven naar consensus, op basis van democratische instellingen; 3. wijst erop dat bilaterale problemen door de betrokken partijen moeten worden opgelost in een geest van goed nabuurschap en rekening houdend met de algemene belangen van de EU; doet een beroep op alle hoofdrolspelers en betrokken partijen om meer inspanningen te leveren en blijk te geven van verantwoordelijkheidsbesef en vastberadenheid bij het oplossen van alle lopende kwesties, die niet alleen een belemmering vormen voor het toetredingsproces van het kandidaat-land en het eigen beleid van de EU in de regio, maar ook gevolgen kunnen hebben voor de interetnische betrekkingen, de regionale stabiliteit en de economische ontwikkeling; 4. feliciteert het land met de tiende verjaardag van de Ohrid-kaderovereenkomst, die de hoeksteen van de interetnische betrekkingen in het land blijft, en roept de overheid en alle staatsinstellingen op om van deze belangrijke verjaardag gebruik te maken om de blijvende bevordering van interetnische samenwerking en het interetnisch vertrouwen aan te moedigen; is echter verontrust over de groeiende interetnische spanningen over de constructiewerkzaamheden op de plaats van de Kale-vesting in Skopje; roept alle politieke en religieuze leiders en de mediakanalen op verantwoord op te treden door zich te onthouden van alle acties die de interetnische spanningen zouden kunnen doen oplopen; wijst met bezorgdheid op het risico op een groeiende isolationistische mentaliteit, die tot ontwikkeling zou kunnen komen als alternatieve optie bij gebrek aan een tastbaar EU-perspectief; 5. verzoekt de regering een brede dialoog tussen de etnische gemeenschappen te bevorderen en in haar besluitvorming naar behoren rekening te houden met de gevoeligheden van alle gemeenschappen en minderheden, zoals in het kader van het stadsontwikkelingsplan voor „Skopje 2014”, en geen acties te ondernemen of initiatieven te nemen met als doel de nationale identiteit te versterken ten koste van andere gemeenschappen; wijst erop dat de parlementaire commissie voor interetnische betrekkingen in het kader van de integratie van de minderheden in het wetgevingsproces doeltreffend dient te functioneren en benadrukt dat verdere inspanningen moeten worden gedaan om het decentralisatieproces voort te zetten overeenkomstig de Ohrid-kaderovereenkomst; 6. betreurt dat de bemiddelingspogingen van de VN om de naamkwestie op te lossen niet tot concrete resultaten hebben geleid; Democratie, rechtsstaat en mensenrechten 7. herinnert eraan dat een gezonde politieke cultuur het fundament van de democratie is; verzoekt de oppositiepartijen een einde te maken aan de boycot van het nationale parlement en de politieke dialoog binnen de instellingen weer aan te gaan; is van oordeel dat het de taak van de regering en de oppositie is om te zorgen voor een onmiddellijke en open dialoog over alle uitdagingen waarmee het land momenteel wordt geconfronteerd; wijst erop dat de politieke instabiliteit een belemmering kan vormen voor het Europese integratieproces, dat een gemeenschappelijke en gedeelde prioriteit van alle onderdelen van de samenleving van het land zou moeten zijn; is verheugd over de goedkeuring van de wijzigingen van het reglement van orde van het parlement waardoor een grotere betrokkenheid van de oppositie bij de werkzaamheden van het parlement mogelijk is; is echter bezorgd over onvoldoende dialoog tussen de regering en de oppositiepartijen en over een algemeen klimaat van wantrouwen en confrontatie; dringt er bij beide partijen op aan een klimaat van vertrouwen te bevorderen en blijk te geven van grote inzet om op die manier van het nieuwe reglement van orde van het parlement gebruik te maken om de politieke dialoog en constructieve samenwerking in het kader van het wetgevingsproces en het parlementaire toezicht op de werkzaamheden van de regering te versterken; 8. is verheugd over de politieke bereidheid de langverwachte bekendmaking van de namen van de bij de voormalige Joegoslavische geheime diensten aangesloten agenten te voltooien, daar deze openbaarmaking een beslissende stap is om met het voormalige communistische tijdperk te breken; constateert echter dat er onvoldoende vooruitgang is geboekt bij de volledige tenuitvoerlegging van de desbetreffende wetgeving; dringt er bij de regering op aan om het zuiveringsproces spoedig af te ronden en het niet voor politieke doeleinden te gebruiken, zoals voor eigen politieke legitimatie of diffamatie van politieke tegenstanders; 9. spreekt zijn waardering uit voor het uitstekende werk van de aftredende speciale vertegenwoordiger van de EU en hoofd van de EU-delegatie; veroordeelt de ongepaste aanvallen van politici van de regeringspartij op vertegenwoordigers van de EU en betreurt dat de regering zich niet ondubbelzinnig en in het openbaar van dergelijke beledigingen heeft gedistantieerd; acht deze incidenten uitermate schadelijk voor het imago van het land; 10. vestigt de aandacht op de noodzaak de verkiezingswetgeving te verbeteren teneinde deze in overeenstemming te brengen met de aanbevelingen van het ODIHR van de OVSE en met de aanbevelingen die zijn opgenomen in het verslag van de Commissie van Venetië over de presidents- en plaatselijke verkiezingen van 2009; 11. wijst er andermaal op dat vrije en onafhankelijke media een noodzakelijke voorwaarde zijn voor de ontwikkeling van een stabiele democratie; neemt kennis van het bestaan van een grote variëteit en mix aan publieke en particuliere media in het land; spreekt evenwel zijn bezorgdheid uit over de politisering van de media en de inmenging in hun werk; maakt zich zorgen over de economische afhankelijkheid en concentratie van de politieke macht in de media, hetgeen vaak een gebrek aan redactionele onafhankelijkheid en een laag journalistiek niveau tot gevolg heeft; is bezorgd over de aanzienlijke verslechtering van de persvrijheid in het land zoals blijkt uit de aanzienlijke daling (van de 34ste naar de 68ste plaats) op de lijst van persvrijheid van 2010 van „Journalisten zonder grenzen”; stelt vast dat het Ministerie van Binnenlandse Zaken op haar homepage een oproep aan de burgers heeft geplaatst om „niet-objectieve” persberichten aan de kaak te stellen; verzoekt de journalisten zich bij hun werk aan hoge professionele normen te houden, zich van politieke beïnvloeding te distantiëren en professionele verenigingen van journalisten op te richten; dringt er tegelijkertijd bij de verantwoordelijke autoriteiten op aan de media-onafhankelijkheid en -vrijheid te versterken door voor alle media dezelfde normen te hanteren en de transparantie van media-eigendom te verbeteren; 12. is verheugd over de vele wetten die zijn aangenomen voor de gerechtelijke hervorming en dringt aan op een krachtige inzet bij de hervorming van de rechterlijke macht om ervoor te zorgen dat deze professioneel, doeltreffend en onafhankelijk van politieke druk opereert; onderstreept in dit verband dat het bestaande wetgevingskader snel en efficiënt moet worden geïmplementeerd; is verontrust over de voortdurende rol van het Ministerie van Justitie in de Raad voor de rechtspraak en over de kritiek van de regering en de parlementsleden op het Constitutionele Hof, waardoor het risico van politieke bemoeienis met de rechterlijke macht ontstaat; stelt evenwel met tevredenheid vast dat alle uitspraken van het Hof ondanks deze meningsverschillen zijn geïmplementeerd; is verheugd over de inspanningen om de efficiëntie en transparantie van het rechtssysteem te vergroten, met name door het wegwerken van de achterstanden bij de meeste rechtbanken; is eveneens verheugd over de inwerkingtreding van de wet inzake rechtsbijstand; 13. is verheugd over de aanhoudende inspanningen om corruptie te bestrijden, wat onder meer blijkt uit de uitvoering van de tweede serie GRECO-aanbevelingen en de inwerkingtreding van de wijzigingen op het Wetboek van Strafrecht; moedigt de autoriteiten aan de uitvoering van wetgeving ter bestrijding van corruptie voort te zetten en de onafhankelijkheid, de doeltreffendheid en de financiering van de rechterlijke macht te verbeteren; wijst er echter op dat de corruptie nog steeds wijdverspreid is en dat verdere krachtige inspanningen nodig zijn om de corruptie uit te roeien; benadrukt de dringende noodzaak van effectieve en onpartijdige handhaving van de anticorruptiewetgeving, met name de wetgeving inzake de financiering van politieke partijen en inzake belangenconflicten; herinnert eraan dat het belangrijk is dat het rechtssysteem vrij van politieke inmenging kan functioneren; is verheugd over de inspanningen om de efficiëntie en transparantie van het rechtssysteem te vergroten; benadrukt de noodzaak een overzicht op te stellen van vervolgingen en veroordelingen op basis waarvan de vooruitgang kan worden gemeten; dringt aan op eenmaking van de jurisprudentie, teneinde de rechtspraak voorspelbaar te maken en het vertrouwen van het publiek te verzekeren; 14. verzoekt de Commissie een beoordeling op te stellen van de gevolgen en de resultaten van de toekenning van EU-middelen voor de hervorming van de rechterlijke macht en de corruptiebestrijding, samen met haar volgende voortgangsverslag; verzoekt de Commissie om aan de Raad en het Parlement een uitvoeriger beoordeling te verstrekken van de doeltreffendheid van de corruptiebestrijdingsmaatregelen die de voormalige Joegoslavische Republiek Macedonië heeft genomen op het gebied van openbare aanbestedingen en fraude, en deze samen met haar volgende voortgangsverslag te presenteren; 15. erkent de inspanningen met betrekking tot de hervorming van het openbaar bestuur, maar vraagt bijkomende inspanningen op dit vlak, waar nog steeds sprake is van politisering en gebrek aan capaciteit en professionaliteit; is verheugd over de aanneming door de regering van een nationale strategie voor de hervorming van het openbaar bestuur en de oprichting van de subcommissie van de stabilisatie- en associatieovereenkomst belast met de hervorming van het openbaar bestuur; is verontrust over de ondoorzichtige wijze waarop tijdelijke functies worden omgezet in permanente functies en over het ad hoc karakter ervan, wat tot verdere politisering van het bestuur leidt; dringt aan op de ontwikkeling van een duidelijk personeelsbeleid waarbij de behoeften op het gebied van het bestuur wat betreft capaciteit en vaardigheden worden vastgesteld en de uitvoering geschiedt via aanwerving en loopbaanontwikkeling op basis van verdienste; is verheugd dat aanwerving onder leden van minderheden toeneemt, maar wijst er met nadruk op dat dit dient te geschieden op basis van een evaluatie van de behoeften op het gebied van het bestuur om ervoor te zorgen dat de vaardigheden van de nieuwe werknemers in overeenstemming zijn met de functievereisten; 16. prijst de vooruitgang die nog altijd wordt geboekt op het gebied van decentralisatie, maar merkt op dat de overdracht van verantwoordelijkheden naar lagere overheden gepaard moet gaan met de toekenning van de middelen die hiervoor nodig zijn; 17. is verheugd over de geboekte vooruitgang bij de hervorming van het gevangeniswezen; blijft echter ernstig bezorgd over de mensonwaardige omstandigheden in bepaalde gevangenissen, in het bijzonder als gevolg van overbezetting en een ontoereikend gezondheidsstelsel; benadrukt dat het beginsel dat gedetineerden op een juiste manier moeten worden behandeld moet worden nageleefd, overeenkomstig de beginselen van de VN; 18. is verheugd over de aanneming van de wet over de gezins- en volkstelling in 2011; benadrukt dat moet worden gewaarborgd dat deze telling voldoende wordt voorbereid en doeltreffend wordt uitgevoerd opdat de telling nauwkeurig zal zijn; verzoekt de regering middelen beschikbaar te stellen voor de organisatie ervan en benadrukt dat de telling geen politiek karakter mag hebben opdat deze onpartijdig verloopt en een zo breed mogelijke deelname wordt bevorderd; 19. onderstreept dat het van het allergrootste belang is dat de etnische integratie steun vindt in het onderwijsstelsel; is in dit verband verheugd over de strategie op het gebied van geïntegreerd onderwijs en dringt aan op spoedige uitvoering ervan door onder meer de geleidelijke afschaffing van de segregatie langs etnische lijnen en door ervoor te zorgen dat alle officiële talen van de voormalige Joegoslavische Republiek Macedonië meer worden aangeleerd; doet een beroep op de regering om de raadpleging van de verschillende gemeenschappen te verbeteren en bij de uitvoering van de strategie nauw met hen samen te werken; 20. constateert onvoldoende vooruitgang bij gezamenlijke vieringen van gemeenschappelijke historische gebeurtenissen met naburige EU-lidstaten die moeten bijdragen tot een beter historisch besef en goede nabuurbetrekkingen, zoals in het vorige verslag is benadrukt; verzoekt met klem om de invoering van schoolboeken waarin de geschiedenis niet ideologisch wordt uitgelegd; 21. is ernstig verontrust over de situatie van de Roma-gemeenschap, die nog steeds wordt geconfronteerd met erbarmelijke levensomstandigheden en discriminatie bij de toegang tot de arbeidsmarkt, de gezondheidszorg en de sociale dienstverlening; onderstreept met name de moeilijke situatie van Roma-meisjes en -vrouwen die nog steeds dubbel worden gediscrimineerd, zowel op basis van etniciteit als geslacht; dringt bij de regering aan op een krachtiger inzet ter uitvoering van de Roma-strategie en het actieplan voor het Decennium van de Roma; is in dit opzicht verheugd over de activiteiten van de regering die gericht zijn op de politieke integratie van de Roma, met inbegrip van de creatie van de post van minister van Roma-etniciteit, die belast is met kwesties die betrekking hebben op de Roma-gemeenschap; prijst de regering voor de organisatie van een vergadering over de integratie van de Roma toen ze het voorzitterschap van de Raad van Europa uitoefende; 22. verwelkomt de goedkeuring van de antidiscriminatiewet als een essentiële stap ter bestrijding van de nog steeds wijdverspreide discriminerende praktijken en verzoekt om de snelle en doeltreffende uitvoering ervan; betreurt echter dat seksuele geaardheid, in tegenstelling tot de Europese wetgeving, volgens de wet niet als discriminatiegrond wordt beschouwd; dringt aan op snelle aanpassing van de nationale bepalingen op dit gebied aan het acquis en op versterking van de toezichtmechanismen en benadrukt dat dit een noodzakelijke voorwaarde voor toetreding is; is verontrust over het verloop van de selectieprocedure voor leden van de commissie voor de bescherming tegen discriminatie; betreurt dat geen vertegenwoordiger van het maatschappelijk middenveld als lid van de commissie is benoemd; dringt aan op verdere inspanningen wat betreft de rechten van vrouwen, om hun deelname aan de arbeidsmarkt en aan de politieke besluitvorming en de besluitvorming van ondernemingen te verhogen, en vrouwen en kinderen tegen huiselijk geweld te beschermen; 23. vraagt meer inspanningen op het vlak van gendergelijkheid en vrouwenrechten; moedigt de autoriteiten aan de wet over gelijke kansen voor mannen en vrouwen volledig ten uitvoer te leggen en ervoor te zorgen dat het nationale actieplan voor gendergelijkheid meer samenhangend is; is verheugd over de goedkeuring van de strategie ter bestrijding van huiselijk geweld; vraagt de implementatie van een stelsel voor slachtofferhulp; dringt er bij de regering en de niet-gouvernementele sector op aan een groter bewustzijn over deze kwesties te bewerkstelligen; 24. veroordeelt de intimidatie van en rechtstreekse aanvallen op maatschappelijke organisaties en de persoonlijke laster en smaad jegens prominente activisten van deze organisaties; is verheugd over de door de regering ingevoerde mechanismen voor de raadpleging van maatschappelijke organisaties, maar is bezorgd over het feit dat er geen systematisch en transparant mechanisme bestaat voor de raadpleging van het maatschappelijk middenveld over beleid voor nationale ontwikkeling, wetgeving, programma's en andere strategische documenten; benadrukt dat de maatschappelijke organisaties op niet-selectieve wijze bij het beleidsvormingsproces moeten worden betrokken om een doeltreffend publiek debat te bevorderen en belanghebbenden bij het toetredingsproces van het land te betrekken; beklemtoont de cruciale rol van de maatschappelijke organisaties voor het verbeteren van de regionale samenwerking op sociaal en politiek gebied; prijst de aanneming van de nieuwe wet inzake verenigingen van burgers en dringt bij de autoriteiten aan op de uitvoering van de bepalingen inzake organisaties van algemeen nut door zo spoedig mogelijk voor financieringsregelingen te zorgen; 25. stelt met tevredenheid vast dat de IPA-bijstand in de voormalige Joegoslavische Republiek Macedonië goed functioneert; moedigt zowel haar regering als de Commissie aan om de administratieve procedure voor het verkrijgen van IPA-steun te vereenvoudigen opdat deze steun gemakkelijker toegankelijk wordt voor kleine en niet-gecentraliseerde maatschappelijke organisaties, vakbonden en andere begunstigden; 26. benadrukt dat de voormalige Joegoslavische Republiek Macedonië de acht verdragen over de fundamentele arbeidsrechten van de IAO heeft geratificeerd is bezorgd over het feit dat slechts beperkte vooruitgang is geboekt op het gebied van arbeidsrechten en vakbonden; verzoekt de autoriteiten de arbeids- en vakbondsrechten verder te versterken en moedigt de regering in dit verband aan ervoor te zorgen dat de overheid over voldoende capaciteiten beschikt om de daadwerkelijke uitvoering en naleving van de arbeidswetgeving te kunnen waarborgen wijst op het belang van de sociale dialoog en moedigt de regering aan haar ambities voor een zo breed mogelijke sociale dialoog met alle belanghebbenden te verhogen en deze in te stellen; 27. benadrukt het belang van het behoud en het onderhoud van het culturele erfgoed, een van de pijlers van de Europese waarden en beginselen; betreurt dat vele begraafplaatsen, fresco's en kunstvoorwerpen, die deel uitmaken van het Bulgaarse culturele erfgoed, volledig vervallen en verwoest zijn; 28. is verheugd over de in het land geboekte vooruitgang om een goed functionerende markteconomie te worden en over de brede consensus over de belangrijkste kenmerken van het nationale economische beleid; prijst de regering voor het behoud van de macro-economische stabiliteit ondanks de negatieve gevolgen van de wereldwijde financiële crisis en neemt kennis van de goede vooruitzichten voor economische groei tijdens de komende jaren; Sociaaleconomische ontwikkelingen 29. is verontrust over de aanhoudende hoge werkloosheid, met name onder jongeren, zoals in vele andere landen in de regio; dringt bij de regering aan op spoedige uitvoering van efficiëntere maatregelen ter verbetering van de openbare investeringen die gericht zijn op werkgelegenheidsbeleid en het tewerkstellen van de werknemers in hoogwaardige, stabiele en fatsoenlijke banen; verzoekt de Commissie de autoriteiten bij te staan met meer steun van het pretoetredingsinstrument (IPA); 30. neemt er kennis van dat het ondernemersklimaat is verbeterd ten gevolge van de doorvoering van economische hervormingen in de afgelopen jaren en onderstreept de noodzaak van voortdurende structurele hervormingen in het land; wijst er tegelijkertijd op dat de buitenlandse investeringen, die toch al op een laag niveau stonden, nog verder zijn gedaald, en dat de wereldwijde financiële crisis de situatie nog heeft verergerd; roept de overheidsinstellingen die verantwoordelijk zijn voor directe buitenlandse investeringen op hun inspanningen te intensiveren om potentiële buitenlandse investeerders aan te trekken; 31. complimenteert de regering met de doeltreffende en soepele tenuitvoerlegging van de stabilisatie- en associatieovereenkomst met de EU; is daarom verheugd over het recente besluit van de regering om de douanetarieven voor meer dan honderd uiteenlopende producten af te schaffen als stap op weg naar de volledige liberalisering van de handel met de EU; hoopt dat dankzij deze veranderingen het concurrentievermogen van de binnenlandse producenten zal toenemen waardoor een bredere economische groei gestimuleerd wordt; is van oordeel dat deze ontwikkeling een belangrijke mijlpaal vormt waaruit de inspanningen van het land blijken om weerstand te bieden aan de toenemende concurrentie waarmee het zal worden geconfronteerd als het eenmaal lid van de EU wordt; 32. benadrukt de noodzaak de beginselen van goed bestuur bij de begrotingsuitgaven toe te passen door de vrije toegang tot openbare informatie te verbeteren, de belanghebbenden bij de begrotingsprocedure te raadplegen en een verslagleggingsmechanisme in te voeren waarmee rekenschap wordt afgelegd voor de gedane uitgaven; wijst erop dat ondoorzichtige begrotingsuitgaven tot sociale uitsluiting en conflicten leiden en de legitimiteit van sommige nationale campagnes aantasten; 33. is verheugd over de recente goedkeuring van de wet inzake energie met het oog op de liberalisatie van de elektriciteitsmarkt van het land die strookt met de desbetreffende Europese richtlijnen; 34. onderstreept het belang van de ontwikkeling van een doeltreffend en betrouwbaar systeem van openbaar vervoer zowel binnen het land als op regionaal niveau (met inbegrip van de spoorverbinding Sofia-Skopje-Tirana); herhaalt in dit verband zijn oproep aan de autoriteiten om te investeren in het onderhoud en de modernisering van het spoorwegnet, als levensvatbaar alternatief voor het wegennet; betreurt in dit verband het besluit van de regering om de financiële middelen ten behoeve van het jaarlijkse spoorweginfrastructuurprogramma te verlagen en doet een beroep op de Commissie om de nodige technische en financiële bijstand in het kader van het IPA ter beschikking te stellen; 35. doet een beroep op de autoriteiten van de voormalige Joegoslavische Republiek Macedonië om de grensoverschrijdende route voor passagiers en fietsers tussen Staro Konjarevo en Gabrene opnieuw te openen om het gedeelte van de IJzeren Gordijn-route tussen Strumica en Petrič te verbeteren; 36. is verheugd over de goedkeuring van de nationale strategie voor duurzame ontwikkeling, maar dringt aan op meer inspanningen om de milieuwetgeving ten uitvoer te leggen en hiervoor voldoende middelen uit te trekken; vestigt met name de aandacht op de uitdagingen op het gebied van waterkwaliteit, afvalbeheer en natuurbescherming; dringt aan op nauwere samenwerking inzake grensoverschrijdende milieuvraagstukken op basis van de EU-normen; roept in dit opzicht opnieuw op tot een doeltreffend toezicht op de kwaliteit en het niveau van het water in de grensmeren Ohrid, Prespa en Dojran, alsook in de rivier Vardar; is verheugd over het initiatief van de trilaterale Euroregio rond het Prespameer waarbij de voormalige Joegoslavische Republiek Macedonië, Griekenland en Albanië betrokken zijn; doet een beroep op de regering om de succesvolle ervaring met het opvangsysteem voor afvalwater van Ohrid uit te breiden tot andere meren in de regio; juicht bovendien de vooruitgang toe die is geboekt bij de bouw van een afvalwaterzuiveringsinstallatie in Gevgelija; 37. is ten zeerste verontrust over de vervuilde bodem in de stad Veles, die door de Wereldgezondheidsorganisatie is uitgeroepen tot een gevaarlijke plaats om te leven; verzoekt de regering deze kwestie aan te pakken en passende maatregelen te nemen ter bescherming van de volksgezondheid in dit gebied; verzoekt de Commissie na te gaan of in dit bijzondere geval IPA-middelen kunnen worden aangewend; Regionale kwesties 38. complimenteert het land met zijn voortdurende stabiliserende rol in de regio; benadrukt de deelname van het land aan civiele en militaire missies van de EU, maar herinnert de regering niettemin aan haar verplichting zich aan te sluiten bij de gemeenschappelijke standpunten in het kader van het GBVB, met name die welke betrekking hebben op restrictieve maatregelen, in het bijzonder in het geval van Zimbabwe; 39. is verheugd over het recente besluit van de autoriteiten van Servië en de voormalige Joegoslavische Republiek Macedonië om de noodzaak van internationale paspoorten voor burgers die tussen beide staten reizen, af te schaffen met het oog op de instelling van een gezamenlijke controle aan de grens tussen beide landen; 40. betreurt ten zeerste dat het geschil met Griekenland over de naam de weg van het land naar toetreding tot de EU blijft blokkeren en herinnert aan zijn aanbeveling aan de Raad om onverwijld de toetredingsonderhandelingen te openen; onderstreept het belang van goede nabuurschapsbetrekkingen en begrip voor de gevoeligheden van de aangrenzende lidstaten in dit proces; verzoekt de regeringen gebaren, controversiële handelingen en verklaringen te vermijden die negatieve gevolgen kunnen hebben en die de goede nabuurschapsbetrekkingen kunnen schaden; neemt kennis van de geïntensiveerde dialoog tussen de twee premiers en moedigt hen aan blijk te geven van politieke wijsheid en compromisbereidheid en snel een voor beide partijen bevredigende oplossing te vinden; 41. herinnert eraan dat, zoals in de conclusies van de bijeenkomst van de Raad Algemene Zaken van 14 december 2010 is gesteld, het onderhouden van betrekkingen van goed nabuurschap, inclusief een door onderhandelingen tot stand gekomen en wederzijds aanvaarde oplossing van de naamkwestie, onder auspiciën van de VN, van wezenlijk belang is; 42. doet een beroep op de Commissie en de Raad om te beginnen met de ontwikkeling van een algemeen toepasbaar arbitragemechanisme met het oog op de oplossing van bilaterale kwesties tussen uitbreidingslanden, tussen lidstaten en uitbreidingslanden en tussen lidstaten; 43. stelt tot zijn bezorgdheid vast dat in het huidige debat gebruik wordt gemaakt van aan de geschiedenis ontleende argumenten, waaronder het verschijnsel van de zogenoemde „antiquisatie”, waardoor het gevaar ontstaat dat de spanningen met de naburige landen groter worden en nieuwe interne verdeeldheid ontstaat; 44. verzoekt de hoge vertegenwoordiger en de commissaris belast met de uitbreiding en het Europees nabuurschapsbeleid om een akkoord over de naamkwestie te vergemakkelijken en politieke sturing te bieden met volledige inachtneming van de lopende procedure van onderhandelingen en de bepalingen van het Handvest van de VN; is van oordeel dat het zo snel mogelijk vinden van een wederzijds aanvaardbare oplossing een testcase is voor het gemeenschappelijk buitenlands beleid na Lissabon en voor het vermogen van de Unie om reeds lang bestaande internationale geschillen aan haar grenzen op te lossen; 45. doet een beroep op de Raad en de Commissie om hun verplichtingen jegens derde landen na te komen en de vooruitgang en inspanningen inzake hervormingen van de landen die aan de vereisten van de Unie voldoen, te belonen; stelt vast dat anders de bereidheid van deze landen tot hervormingen wellicht zal afnemen; 46. is van mening dat een verder voortduren van de status quo met betrekking tot de naamkwestie en andere onopgeloste kwesties met de buurlanden de stabiliteit van het land en de regio alsook de geloofwaardigheid van het uitbreidingsbeleid kan ondergraven, en doet dan ook een beroep op alle betrokken partijen om bij het oplossen van lopende kwesties blijk te geven van goede wil, solidariteit en verantwoordelijkheidsbesef; doet in dit verband een beroep op de autoriteiten in het land om vooruitgang te boeken met het initiatief inzake het instellen van gezamenlijke comités van deskundigen in geschiedenis en onderwijs met Bulgarije en Griekenland; o o o 47. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de regeringen en parlementen van de lidstaten en de regering en het parlement van de voormalige Joegoslavische Republiek Macedonië. Het Europees Parlement , – onder verwijzing naar zijn eerdere resoluties over Ivoorkust, met name die van 16 december 2010 (1) , – gezien de verklaring van Bamako van 3 november 2000 over democratie en rechten en vrijheden van de mens in de Franstalige wereld, – gezien de relevante resoluties van de VN-Veiligheidsraad over Ivoorkust, in het bijzonder nrs. 1946 en 1951 (2010) en nr. 1967, 1968 en 1975 (2011), – gezien de verklaringen van de vicevoorzitter van de Commissie en hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid, Catherine Ashton, over de situatie in Ivoorkust, met name die van 3, 10, 12 en 19 maart en 1 april 2011, – gezien de conclusies over Ivoorkust van de 3058ste bijeenkomst van de EU-Raad Buitenlandse zaken op 31 januari 2011, – gezien Besluit 2011/18/GBVB van de Raad en Verordening (EU) nr. 25/2011 van de Raad van 14 januari 2011 tot bevriezing van tegoeden en aanwijzing van bijkomende personen en entiteiten in Ivoorkust die worden onderworpen aan beperkende maatregelen, – gezien het besluit dat is goedgekeurd op 10 maart 2011 in Addis Abeba door de Vredes- en veiligheidsraad van de Afrikaanse Unie, – gezien de verklaringen van de VN-Veiligheidsraad over Ivoorkust van 3 en 11 maart 2011, – gezien de gezamenlijke verklaring van de covoorzitters van de Paritaire Parlementaire Vergadering ACS-EU van 18 maart 2011 tot veroordeling van het geweld en de schendingen van de mensenrechten in Ivoorkust, – gezien de verklaring van zijn Voorzitter, Jerzy Buzek, van 18 maart 2011 met de oproep een einde te maken aan alle geweld tegen burgers in Ivoorkust, – gezien de resolutie over de situatie in Ivoorkust die is goedgekeurd op 25 maart 2011 in Abuja door de Autoriteit van staatshoofden en regeringsleiders van de ECOWAS, – gezien de resolutie van Mensenrechtenraad van de Verenigde Naties van 25 maart 2011 tot oprichting van een internationaal onderzoekscommissie die de schendingen van de mensenrechten in Ivoorkust sinds de presidentsverkiezingen moet onderzoeken, – gelet op artikel 110, lid 4, van zijn Reglement, A. overwegende dat Ivoorkust sinds vier maanden in een diepe politieke crisis verkeert als gevolg van de weigering van zittend president Laurent Gbagbo om de macht over te dragen aan de rechtmatig gekozen president Alassane Ouattara, ondanks het feit dat deze laatste de presidentsverkiezingen van november 2010 heeft gewonnen en als winnaar is erkend door de internationale gemeenschap, na certificatie van de resultaten door de Verenigde Naties, B. overwegende dat alle diplomatieke inspanningen om tot een vreedzame oplossing te komen voor de politieke patstelling na de verkiezingen, waaronder die van de Afrikaanse Unie (AU), ECOWAS en de president van Zuid-Afrika, vruchteloos zijn gebleven, C. overwegende dat de gevechten sinds midden februari zowel in de hoofdstad als in het westen van het land zijn toegenomen, met alarmerende berichten dat door troepen die trouw zijn aan Laurent Gbagbo steeds meer zware artillerie wordt ingezet tegen burgers, D. overwegende dat de republikeinse strijdkrachten van president Ouattara de laatste dagen een groot offensief hebben ingezet om diens gezag te vestigen, en diverse belangrijke gebieden, inclusief de politieke hoofdstad Yamoussoukro, en San Pedro, een haven die van cruciaal belang is voor de cacao-uitvoer, onder hun controle hebben gebracht; overwegende dat gewapende aanhangers van Ouattara Abidjan zijn binnengetrokken, waar nu hevige gevechten plaatsvinden met de strijdkrachten die loyaal zijn aan de zittende president, E. overwegende dat volgens VN-bronnen sinds december 2010 in Ivoorkust bijna 500 personen zijn omgekomen; overwegende dat het feitelijke aantal slachtoffers waarschijnlijk veel hoger ligt, aangezien de pers niet altijd bericht over het geweld in het binnenland, F. overwegende dat weloverwogen aanvallen op leden en instellingen van de VN-vredeshandhavingsmissie oorlogsmisdaden zijn; overwegende dat de VN-missie in Ivoorkust (ONUCI) permanent wordt bedreigd en aangevallen door veiligheidtroepen die trouw zijn aan Gbagbo, terwijl de ex-president opruiende taal uit waarmee hij aanzet tot geweld tegen de VN-strijdkrachten en de buitenlanders die in Ivoorkust aanwezig zijn; overwegende dat diverse leden van de VN-vredeshandhavingsmissie ernstig gewond zijn geraakt of zelfs vermoord, G. overwegende dat in Ivoorkust gruweldaden zijn gepleegd, inclusief gevallen van seksueel geweld, gedwongen verdwijningen, standrechtelijke terechtstellingen en buitensporig en lukraak gebruik van geweld tegen burgers, wat misdaden tegen de mensheid zijn, H. overwegende dat Ivoorkust in de verklaring die op 18 april 2003 is voorgelegd door zijn regering, overeenkomstig artikel 12, lid 3, van het Statuut van Rome, de jurisdictie van het Internationaal Strafhof (ICC) aanvaardt voor misdaden die vanaf 19 september 2002 op zijn grondgebied zijn begaan; overwegende dat het vooronderzoek van de openbaar aanklager van het Internationaal Strafhof tegen Ivoorkust blijft lopen, I. overwegende dat de naleving van de rechtstaat in Ivoorkust steeds verder is verslechterd, en dat er steeds meer beperkingen op de uitoefening van het recht op vrijheid van meningsuiting en de persvrijheid zijn opgelegd, J. overwegende dat de economische situatie in Ivoorkust ernstig verslechterd is in de afgelopen vier maanden, doordat Laurent Gbagbo is overgegaan tot illegale nationaliseringen in de bank- en de cacaosector, alsmede tot arbitraire inbeslagnemingen van geld en particuliere eigendom; overwegende dat het IMF onlangs heeft gewaarschuwd voor de ernstige economische gevolgen van de situatie in Ivoorkust voor de hele regio van West-Afrika, K. overwegende dat door het klimaat van terreur dat in het land heerst, naar schatting 1 miljoen mensen ontheemd zijn, zowel binnen Ivoorkust als in buurlanden als Liberia, Ghana, Togo, Mali en Guinee, L. overwegende dat de Commissie op 17 maart 2011 de humanitaire hulp van de EU aan Ivoorkust heeft vervijfvoudigd; M. overwegende dat in de unaniem goedgekeurde resolutie nr. 1975(2011) van de VN-Veiligheidsraad Laurent Gbagbo wordt opgeroepen onmiddellijk terug te treden en onmiddellijk een einde te maken aan het geweld tegen burgers, en tegelijk gerichte financiële en reissancties aan Laurent Gbagbo, diens vrouw en drie partners zijn opgelegd, 1. veroordeelt de pogingen van ex-president Gbagbo en diens aanhangers om de wil van het Ivoriaanse volk met geweld te usurperen; herhaalt zijn verzoek aan Laurent Gbagbo om af te treden en de macht onmiddellijk over te dragen aan Alassane Ouattara; juicht in dit verband de goedkeuring toe van resolutie nr. 1975(2011), waarbij de VN-Veiligheidsraad zich het krachtigst heeft uitgesproken sinds het begin van de postelectorale crisis in Ivoorkust, met de oproep aan Laurent Gbagbo om onmiddellijk af te treden; 2. betreurt het feit dat er geen diplomatieke oplossing is gevonden, ook niet de oplossingen die werden bepleit door de AU, en dat de crisis na de verkiezingen is gekenmerkt door geweld en gewapende confrontaties; 3. prijst de oproep van West-Afrikaanse vrouwen om een vreedzame oplossing te zoeken voor het politieke conflict in Ivoorkust en om de plegers van geweld tegen gewone mensen in het land voor het gerecht te brengen; betreurt het feit dat vrouwenorganisaties en religieuze en gemeenschapsleiders onvoldoende hebben gedaan om interne pressie op te bouwen en bemiddeling te bevorderen voor het streven naar een vreedzame oplossing van de politieke impasse in het land; 4. herinnert eraan dat de enige basis van democratische legitimiteit het algemeen stemrecht is en dat de verkiezing van Alassane Ouattara de uiting is van de soevereine wil van het Ivoriaanse volk; dringt er bij alle Ivoriaanse instellingen, inclusief de defensie- en veiligheidsmacht van Ivoorkust (Forces de défense et de sécurité de Côte d'Ivoire, FDSCI), op aan onverwijld het gezag van de democratisch verkozen president Ouattara en diens regering te aanvaarden; 5. veroordeelt in de meest krachtige bewoordingen de escalatie van geweld in Ivoorkust, in het bijzonder het gebruik van zware wapens tegen de burgerbevolking, en het aanzienlijke verlies van mensenlevens dat hiervan het gevolg is; verklaart zich oprecht solidair met alle onschuldige slachtoffers van onrecht en geweld in Ivoorkust, en met hun families; benadrukt dat geweld tegen burgers, inclusief vrouwen, kinderen en internationaal ontheemden, niet zal worden getolereerd en dat dit geweld onmiddellijk moet ophouden; 6. veroordeelt krachtig de schendingen van de mensenrechten en het internationale humanitaire recht die volgens berichten tegen burgers zijn begaan, inclusief standrechtelijke terechtstellingen en seksueel geweld; merkt op dat deze daden volgens de VN-Veiligheidsraad kunnen neerkomen op misdaden tegen de mensheid; is ten zeerste gekant tegen elk gebruik van de media om aan te zetten tot haat; vraagt dat alle beperkingen op de uitoefening van het recht op vrijheid van meningsuiting worden opgeheven; veroordeelt de ontvoering van vier personen, waaronder twee EU-burgers, uit een hotel in Abidjan in een wijk die wordt gecontroleerd door Gbagbo-strijders, en roept op tot hun onmiddellijke vrijlating; 7. benadrukt het feit dat er geen sprake kan zijn van straffeloosheid en dat geen moeite mag worden gespaard om al degenen die verantwoordelijk zijn voor misdaden tegen de burgerbevolking, te identificeren en voor het gerecht te brengen; juicht in dit verband de oprichting toe van een onderzoekscommissie door de Mensenrechtenraad van de VN; merkt op dat de VN-Veiligheidsraad heeft aangegeven dat het Internationaal Strafhof zal besluiten of het bevoegd is voor de situatie in Ivoorkust ; verzoekt alle betrokkenen in Ivoorkust met de genoemde organen samen te werken, zodat gerechtigheid kan geschieden; verzoekt de EU alle nodige ondersteuning aan dit onderzoek te geven; 8. veroordeelt krachtig de daden van intimidatie en obstructie jegens de ONUCI en de EU; 9. juicht de bijkomende gerichte sancties toe, waaronder een visumverbod en de bevriezing van tegoeden, die door de VN-Veiligheidsraad, de AU en de Raad van de Europese Unie zijn opgelegd aan alle personen en entiteiten die zich tegen het gezag van de legitieme president verzetten, en de besluiten van de Wereldbank en het Internationaal Monetair Fonds, die hebben geweigerd met de onrechtmatige regering te onderhandelen; benadrukt dat deze sancties van kracht blijven totdat de rechtmatige gezaghebbers aan de macht komen; 10. is ingenomen met het feit dat in resolutie nr. 1975(2011) van de VN-Veiligheidsraad wordt herinnerd aan de toestemming die aan de ONUCI is verleend om gebruik te maken van alle nodige middelen om zijn mandaat om burgers te beschermen, uit te voeren, en dat hierin de volledige steun van de VN-Veiligheidsraad voor dergelijke acties wordt uitgesproken; vraagt in verband hiermee een snelle en significante versterking van de ONUCI-capaciteit, om een effectieve bescherming van de burgers in Ivoorkust te garanderen; 11. merkt op dat ONUCI, in overeenstemming met zijn mandaat, reeds actie in Abidjan heeft ondernomen om het gebruik van zware wapens te beëindigen en burgers en VN-personeel te beschermen, met assistentie van de Franse troepmacht „Licorne”, op verzoek van de secretaris-generaal van de VN; 12. prijst en steunt de bemiddelingsinspanningen onder de auspiciën van de Afrikaanse Unie en ECOWAS om confrontaties te voorkomen en herhaalt zijn verzoek aan alle politieke krachten in Ivoorkust om zich actief in te zetten voor een vreedzame democratische overgang en zo verder bloedvergieten te vermijden; betuigt zijn steun aan het plan van de AU voor een omvattende vreedzame oplossing voor de crisis, en benadrukt dat alle Afrikaanse landen blijk moeten geven van eenheid en in gezamenlijk overleg moeten handelen, zodat de vrede in Ivoorkust kan worden hersteld; 13. verzoekt president Ouattara de vrede en nationale verzoening te bevorderen, en herinnert eraan dat er geen verjaringstermijnen zijn voor oorlogsmisdaden en misdaden tegen de mensheid; 14. is ten zeerste bezorgd over de verslechtering van de humanitaire situatie in Ivoorkust en de buurlanden, met name Liberia; verzoekt alle betrokkenen in Ivoorkust te zorgen voor een veilige en onbelemmerde toegang tot alle delen van het land voor humanitaire organisaties ter plaatse; juicht de toezeggingen toe die door de EU, bij monde van commissaris Georgieva, zijn gegeven om de humanitaire crisis te helpen oplossen; 15. benadrukt dat er snelle internationale politieke actie nodig is om de urgente humanitaire situatie in Ivoorkust aan te pakken en een nieuwe migratiecrisis in de regio te voorkomen, en verzoekt de Commissie en de lidstaten hun inspanningen met andere internationale donors te coördineren; roept de internationale gemeenschap op de beloften inzake humanitaire na te komen om te reageren op de dringende behoeften van de Ivoriaanse bevolking en de buurlanden; 16. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de vicevoorzitter van de Commissie/hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid, de VN-Veiligheidsraad en de secretaris-generaal van de VN, de ONUCI, de instellingen van de Afrikaanse Unie, ECOWAS, de Paritaire Parlementaire Vergadering ACS-EU, de regeringen van de lidstaten van de EU en de gekozen president van Ivoorkust, Alassane Ouattara. Het Europees Parlement , – gezien de conclusies van de ministers van Buitenlandse Zaken over het Oostelijk Partnerschap op hun vergadering van 13 december 2010, – onder verwijzing naar zijn vorige resoluties van 19 januari 2006 over het Europees nabuurschapsbeleid (ENB) (1) , van 15 november 2007 over de versterking van het Europees nabuurschapsbeleid (2) , van 6 juli 2006 over het Europees nabuurschaps- en partnerschapsinstrument (ENPI) (3) , van 5 juni 2008 over het jaarlijkse verslag van de Raad aan het Europees Parlement over de voornaamste aspecten en fundamentele keuzen van het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid (GBVB) (4) , van 19 februari 2009 over de kritische evaluatie van het Europees nabuurschaps- en partnerschapsinstrument (5) , van 17 januari 2008 over een regionale beleidsaanpak voor het Zwarte-Zeegebied (6) en van 20 januari 2011 over een EU-strategie voor het Zwarte-Zeegebied (7) , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 20 mei 2010 inzake de noodzaak van een EU-strategie voor de zuidelijke Kaukasus (8) , – gezien de ontwikkeling van het ENB sinds 2004, en met name de voortgangsverslagen van de Commissie over de tenuitvoerlegging ervan, – onder verwijzing naar zijn eerdere resoluties over Armenië, Azerbeidzjan, Wit-Rusland, Georgië, de Republiek Moldavië en Oekraïne, alsmede de aanbevelingen van de parlementaire commissies voor samenwerking met deze landen, uitgezonderd Wit-Rusland, – onder verwijzing naar paragraaf 41 van voornoemde resolutie van 15 november 2007, waarin wordt gepleit voor de oprichting van een Parlementaire Vergadering EU-Oostelijk nabuurschap (Euronest), – gezien de actieplannen die gezamenlijk zijn aangenomen met Armenië, Azerbeidzjan, Georgië en Moldavië, en de Associatieagenda EU-Oekraïne, – gezien de conclusies van de Raad Buitenlandse Zaken over het ENB van 26 juli 2010, – gezien de gezamenlijke verklaring van de topontmoeting van het Oostelijk Partnerschap op 7 mei 2009 in Praag, – gezien de mededeling van de Commissie van 12 mei 2010 met de titel „Het Europees nabuurschapsbeleid: een balans” ( COM(2010)0207 ), – gezien de mededeling van de Commissie van 3 december 2008 over het Oostelijk Partnerschap ( COM(2008)0823 ), – gezien de mededelingen van de Commissie van 5 december 2007 over een sterk Europees nabuurschapsbeleid ( COM(2007)0774 ), van 4 december 2006 betreffende de versterking van het Europees nabuurschapsbeleid ( COM(2006)0726 ), van 12 mei 2004 over het Europees Nabuurschapsbeleid – strategiedocument ( COM(2004)0373 ), en van 11 maart 2003 over de grotere Europese nabuurschap: een nieuw kader voor de betrekkingen met de oostelijke en zuidelijke buurlanden ( COM(2003)0104 ), – gezien Verordening (EG) nr. 1638/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 24 oktober 2006 houdende algemene bepalingen tot invoering van een Europees nabuurschaps- en partnerschapsinstrument (9) , – gezien speciaal verslag nr. 13/2010 van de Europese Rekenkamer, getiteld „Is het nieuwe Europees nabuurschaps- en partnerschapsinstrument met succes van start gegaan en levert het resultaten op in de zuidelijke Kaukasus (Armenië, Azerbeidzjan en Georgië)?”, – gelet op artikel 110, lid 2, van zijn Reglement, A. overwegende dat het Verdrag van Lissabon de voorwaarden heeft geschapen die nodig zijn voor een hogere effectiviteit en meer samenhang in de betrekkingen van de EU met actoren en partners, met name de buurlanden, B. overwegende dat, overeenkomstig artikel 8 van het Verdrag betreffende de Europese Unie, de Unie bijzondere betrekkingen moet ontwikkelen met haar buurlanden, die erop gericht zijn een ruimte van welvaart en goed nabuurschap tot stand te brengen welke stoelt op de waarden van de Unie en welke gekenmerkt wordt door nauwe en vreedzame betrekkingen die gebaseerd zijn op samenwerking, C. overwegende dat het ENB sinds het van start is gegaan tot een verbetering van de betrekkingen met partnerlanden en tot enkele tastbare voordelen heeft geleid; overwegende dat er nog uitdagingen in het verschiet liggen en de nadruk nu op de uitvoering moet liggen, met duidelijk omschreven prioriteiten voor de te nemen maatregelen, duidelijke criteria en differentiatie op basis van prestaties, D. overwegende dat het Oostelijk Partnerschap (OP) een waardevol politiek kader biedt voor de verdieping van de betrekkingen met en tussen partnerlanden, op basis van het beginsel van gedeeld eigenaarschap en gedeelde verantwoordelijkheid, alsook conditionaliteit; overwegende dat een verhoogd gezamenlijk engagement en tastbare vooruitgang in de richting van goed bestuur en democratische normen voorwaarden zijn voor nauwere betrekkingen, E. overwegende dat het OP gericht is op vier thematische samenwerkingsplatforms, te weten: democratie, goed bestuur en stabiliteit; economische integratie en convergentie met het EU-beleid; milieu, klimaatverandering en energiezekerheid; en interpersoonlijke contacten, F. overwegende dat de samenwerking in het kader van de Parlementaire Vergadering Euronest erop gericht is positieve effecten te sorteren door als platform te dienen voor het uitwisselen van zienswijzen, het innemen van gemeenschappelijke standpunten ten aanzien van de mondiale uitdagingen van deze tijd op het vlak van democratie, politiek, economie, energiezekerheid en sociale zaken, en door het versterken van de banden tussen de landen van de regio en de EU en tussen de landen van het OP onderling, G. overwegende dat de EU een bottom-upbenadering moet bevorderen en deze aanzienlijk moet versterken door het maatschappelijk middenveld in financieel opzicht extra te ondersteunen en door de persvrijheid en de vrijheid van vereniging te bevorderen met het oog op de versterking van het democratiseringsproces, aangezien dit ten grondslag ligt aan stabilisering op lange termijn, H. overwegende dat onopgeloste regionale conflicten in de nabijheid van de EU de duurzame economische, sociale en politieke ontwikkeling van de betrokken landen ondermijnen en een ernstige belemmering vormen voor regionale samenwerking, stabiliteit en veiligheid; overwegende dat deze conflicten tevens een ernstige hinderpaal vormen voor de ontplooiing van het volledige potentieel van het ENB en de verwezenlijking van de prioriteiten ervan; overwegende dat deze conflicten de ontwikkeling van een echte en doeltreffende multilaterale dimensie van het ENB ondermijnen; overwegende dat de rol die het maatschappelijk middenveld in de betrokken landen zou kunnen spelen, nog steeds onderschat wordt, I. overwegende dat de recente demonstraties van de bevolking in Wit-Rusland, Tunesië en Egypte tegen de heersende repressieve regimes een duidelijk teken zijn van hun legitieme streven naar democratie, J. overwegende dat het beleid van de EU en de lidstaten dat voorzag in de ondersteuning van en samenwerking met ondemocratische regimes in Tunesië en Egypte, op een mislukking is uitgelopen en dat hieruit lessen moeten worden getrokken voor de betrekkingen van de EU met Wit-Rusland, en overwegende dat het ENB-beleid van de Unie in zijn geheel op waarden moet zijn gebaseerd, K. overwegende dat het ENPI heeft bijgedragen aan de vereenvoudiging van de financiering van het ENB; overwegende dat de conclusies van de strategische herziening van het ENB tot uiting moeten komen in het ontwerpproces van het opvolgingsinstrument, en dat dit proces gepaard moet gaan met uitgebreide raadplegingen, Herziening van het ENB - Algemeen 1. is verheugd over de vorderingen die in het kader van het ENB zijn gemaakt in de betrekkingen tussen de EU en haar buurlanden en herbevestigt de waarden, beginselen en toezeggingen waarop het ENB is gebaseerd, waaronder democratie, de rechtsstaat, de eerbiediging van de mensenrechten en de fundamentele vrijheden, de markteconomie, duurzame ontwikkeling en goed bestuur; is van oordeel dat het ENB nog altijd een kader van strategisch belang biedt voor de verdieping en de versterking van de betrekkingen met onze nauwste partners door hun politieke, sociale en economische hervormingen te ondersteunen, en benadrukt het belang van het beginsel van gedeeld eigenaarschap in het ontwerp en de uitvoering van programma's en maatregelen; 2. is verheugd over de lopende herziening van het ENB en onderstreept dat dit proces tot een verdere versterking van de banden van de EU met de buurlanden moet leiden; benadrukt dat zij weliswaar uiteenlopende ambities en doelstellingen hebben, maar dat al deze landen in potentie de nauwste politieke bondgenoten van de EU kunnen worden; 3. merkt op dat de twee dimensies (de zuidelijke en de oostelijke) van het ENB als integrale onderdelen van hetzelfde prioritaire beleid moeten worden beschouwd; benadrukt dat voor flexibiliteit moet worden gezorgd en dat onze benadering sterker moet worden gedifferentieerd met betrekking tot individuele partners en dat een beter bestedingsbeleid moet worden gewaarborgd; 4. benadrukt dat de strategische herziening van het ENB afgestemd moet zijn op een toegenomen politiek engagement van alle partners, en dat er bij deze herziening een grotere rol moet worden toegekend aan differentiatie op basis van prestaties, aan de hand van duidelijk omschreven criteria; 5. acht het bijzonder waardevol dat de tot nu toe met de uitgevoerde programma's bereikte resultaten voortdurend worden geëvalueerd en geïnventariseerd, maar dat ook de geschiktheid van de in het kader van het partnerschap gebruikte instrumenten wordt beoordeeld; is van mening dat via dit proces mogelijke zwakke punten en ongelukkige keuzes in de toekomst kunnen worden vermeden; 6. benadrukt dat de met het Verdrag van Lissabon ingevoerde veranderingen moeten worden erkend, met name de belangrijkere rol van de vicevoorzitter van de Commissie/hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid, de oprichting van de Europese dienst voor extern optreden (EDEO), de benoeming van een commissaris voor uitbreiding en nabuurschapsbeleid en de nieuwe bevoegdheden van het Europees Parlement, teneinde meer samenhang aan te brengen in het buitenlands beleid van de EU en de doeltreffendheid en legitimiteit van haar externe dimensie en optreden te verhogen; verwacht dat de lidstaten zich onthouden van bilaterale initiatieven ten aanzien van ENB-landen die de doeltreffendheid van het EU-optreden zouden kunnen ondermijnen; 7. verzoekt de EDEO en de EU-delegaties in de hele wereld ervoor te zorgen dat de mensenrechten en politieke beginselen in sterkere mate worden geïntegreerd in de analyse van de situatie in derde landen en een rol spelen bij de bevordering van een „overgangsbeleid” via hulpprojecten; ENB − Het oosten 8. is ingenomen met de totstandbrenging van het OP als politiek kader voor de vooruitgang van de oostelijke dimensie van het ENB, die erop gericht is de betrekkingen tussen de EU en haar oostelijke buren te verdiepen en te versterken, door de politieke vereniging, de economische integratie en de aanpassing van de wetgeving te bevorderen, en tegelijkertijd de politieke en sociaaleconomische hervormingen in de partnerlanden te ondersteunen; verzoekt de Raad, de Commissie en de EDEO duidelijke criteria te ontwikkelen voor het houden van toezicht op dergelijke hervormingen, en benadrukt dat de specifieke kenmerken van iedere partner, met inbegrip van hun specifieke doelstellingen en mogelijkheden, in overweging moeten worden genomen bij het vaststellen van de criteria; verzoekt de Raad, de Commissie en de EDEO het Parlement te betrekken bij de uitwerking van die criteria; benadrukt dat economische hervormingen gepaard moeten gaan met politieke hervormingen en dat goed bestuur alleen tot stand kan worden gebracht door een open en transparant besluitvormingsproces dat op democratische instellingen is gebaseerd; 9. onderstreept dat het van groot belang is om in het kader van het OP stabiliteit en multilaterale vertrouwensopbouw te blijven bevorderen, zoals overeengekomen in de gezamenlijke verklaring van de in Praag gehouden top van het OP; 10. onderstreept dat een Europees perspectief, met inbegrip van artikel 49 van het Verdrag betreffende de Europese Unie, een drijvende kracht kan vormen voor hervormingen in deze landen en hun verbintenis verder kan versterken ten aanzien van gedeelde waarden en beginselen, zoals democratie, de rechtsstaat, eerbiediging van de mensenrechten en goed bestuur; 11. herinnert eraan dat de gemeenschappelijke fundamentele waarden, waaronder democratie, de rechtsstaat en de eerbiediging van de mensenrechten en fundamentele vrijheden, een onafhankelijke rechterlijke macht, de bestrijding van corruptie, het vrijwaren van de vrijheden van de media en de bevordering van ngo's, die ten grondslag liggen aan het ENB en het OP, de voornaamste maatstaf moeten blijven voor de evaluatie van de prestaties van onze partnerlanden; verzoekt met het oog hierop alle ENB-partnerlanden om concrete stappen in deze richting te ondernemen; moedigt de Commissie en de EDEO daarom aan zich op een ambitieuzere manier in te zetten voor de uitvoering van de jaarlijkse actieprogramma's op dit gebied; 12. merkt op dat er sinds de start van het ENB in 2004 gemengde resultaten zijn waargenomen, met positieve ontwikkelingen op het gebied van de mensenrechten en democratisering in sommige partnerlanden en enkele negatieve ontwikkelingen in andere landen, met name Wit-Rusland; 13. merkt op dat Wit-Rusland het enige oostelijke partnerland blijft dat in beperkte mate deelneemt aan het ENB en het bilaterale traject van het OP en dat het land in de toekomst alleen in deze programma's zal kunnen participeren wanneer het bereid is de gemeenschappelijke waarden en grondbeginselen na te leven; meent dat de recente ontwikkelingen in Wit-Rusland lijnrecht indruisen tegen de standpunten van de EU inzake eerbiediging van de mensenrechten, democratie en de rechtsstaat; is verheugd over de conclusies van de Raad Buitenlandse Zaken van 31 januari 2011; verzoekt de EU alle noodzakelijke stappen te nemen om deze conclusies ten volle te implementeren, ook door gewone burgers uit Wit-Rusland te proberen in te nemen voor de idee van hervormingen door de administratieve formaliteiten te vereenvoudigen en de kosten te drukken voor het verkrijgen van een Schengenvisum, en door interpersoonlijke contacten te vergemakkelijken; roept de lidstaten in dit verband op alle speelruimte van de EU-Visumcode te benutten bij de afgifte van Schengenvisa; dringt er bij de Commissie en andere donoren op aan de ontwikkeling van democratische politieke partijen in Wit-Rusland en de creatie van grotere ngo's en maatschappelijke organisaties te steunen, en gemeenschaps- en burgerinitiatieven in de Wit-Russische provincies te ondersteunen; 14. benadrukt dat het rechtskader voor en het verloop van verkiezingen in een aantal landen niet in overeenstemming waren met de internationale normen; wijst met klem op het belang van vrije en eerlijke verkiezingen in lijn met de internationale normen en verplichtingen; 15. benadrukt dat de bestrijding van corruptie, met name bij de rechterlijke macht en de politie, een topprioriteit zou moeten zijn voor de EU in de ontwikkeling van haar betrekkingen met de oostelijke partners, en dat dit zou moeten worden weerspiegeld in de globale institutionele opbouw; benadrukt tevens dat de bestrijding van internationale georganiseerde criminele netwerken moet worden opgevoerd en dringt aan op een nauwere politiële en justitiële samenwerking met EU-agentschappen; 16. onderstreept dat het belangrijk is de bilaterale betrekkingen van de EU met de OP-landen aan te vullen met een multilaterale dimensie door het aantal activiteiten en initiatieven in de thematische platforms op te voeren, met speciale aandacht voor de versterking van grensoverschrijdende projecten, de intensivering van programma's voor interpersoonlijke contacten, de ontwikkeling van prikkels voor regionale samenwerking en de verdere verbetering van een actieve dialoog met het maatschappelijk middenveld, teneinde de noodzakelijke oprichting van toegankelijke niet-gouvernementele organisaties te bevorderen en de sociale cohesie te versterken; merkt echter op dat de bilaterale dimensie prominent aanwezig blijft en verzoekt om een duidelijkere en rigoureuzere differentiatie en conditionaliteit, waarbij ambitie en engagement worden opgevolgd door tenuitvoerlegging, en op daadwerkelijke vooruitgang concrete stappen op weg naar een Europees perspectief volgen; is er vast van overtuigd dat nauwere banden met de partners met de beste prestaties een positief effect zullen hebben op de overige partners, en tot een betere multilaterale samenwerking kunnen leiden; 17. dringt er bij de Europese Raad en de Commissie op aan ervoor te zorgen dat het tot de landen van het oostelijk partnerschap gerichte visumliberaliseringsaanbod wat tijdschema en inhoud betreft minstens even ruimhartig is als hetgeen hun buurlanden is voorgesteld, teneinde geen stimulansen te creëren om buitenlandse paspoorten af te geven aan burgers van landen van het oostelijk partnerschap, wat – zoals in het geval van Georgië, Oekraïne en Moldavië – destabiliserende gevolgen voor deze landen kan hebben en derhalve haaks zou staan op de veiligheid en de belangen van de EU zelf; 18. wijst erop dat de regionale samenwerking in het Zwarte-Zeegebied verder moet worden bevorderd en dat het EU-beleid ten aanzien van het Zwarte-Zeegebied moet worden versterkt, met name door een volledig uitgewerkte EU-strategie voor de Zwarte Zee te lanceren en voor de nodige financiële en personele middelen voor de uitvoering ervan te zorgen; benadrukt de complementariteit van de EU-beleidsmaatregelen voor de Zwarte Zee en het OP, en dringt er bij de Commissie en de EDEO op aan positief gebruik te maken van de verschillende benaderingen van de twee initiatieven en op alle niveaus duidelijk te maken hoe deze aanzienlijke complementariteit goed kan worden gebruikt; 19. spoort de landen in de regio aan nauwer met elkaar samen te werken en op alle relevante niveaus een intensievere en voortgezette dialoog te voeren over kwesties als vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid, en met name grensbeheer, migratie en asiel, de bestrijding van georganiseerde misdaad, mensenhandel, illegale immigratie, terrorisme, het witwassen van geld en drugshandel, alsmede politiële en justitiële samenwerking; herinnert eraan dat betrekkingen van goed nabuurschap voor alle ENB-landen een van de belangrijkste voorwaarden vormen voor vorderingen op weg naar het EU-lidmaatschap; 20. onderstreept dat in talrijke landen nog steeds ernstige problemen bestaan met betrekking tot de vrijheid van meningsuiting, met name in de media, en de vrijheid van vereniging en vergadering, en dat maatschappelijke actoren en mensenrechtenactivisten nog steeds aan onredelijke beperkingen worden onderworpen; 21. is verheugd over de actieve rol van de maatschappelijke organisaties bij het bevorderen van de waarden waarop het ENB gebaseerd is, met name de mensenrechten, de vrijheid van de media en de democratisering; onderstreept dat deze rol evenals de betrokkenheid bij de uitvoering van en het toezicht op projecten in het kader van het ENPI en de ENB-actieplannen verder moet worden ondersteund door toewijzing van financiële en institutionele steun aan die organisaties; is ingenomen met de actieve deelname van maatschappelijke organisaties, met name die uit de partnerlanden, aan het Forum van het maatschappelijk middenveld; moedigt het Forum van het maatschappelijk middenveld aan om deel te nemen aan de officiële platformbijeenkomsten en de thematische werkgroepen van het OP; 22. acht het noodzakelijk een diepgaande evaluatie te maken van de geloofwaardigheid van alle maatschappelijke organisaties die bij dit proces betrokken zijn, teneinde de legitimiteit en efficiëntie van ons optreden te verzekeren; 23. onderstreept het belang van lokale autoriteiten voor de democratische ontwikkeling van onze partnerlanden en dringt er bij de Commissie op aan hen actief te ondersteunen om de lokale democratie en het lokaal bestuur te versterken; steunt de ontwikkeling van samenwerkingsprogramma's tussen lokale autoriteiten van de EU en van de partnerlanden, evenals de oprichting van de Vergadering van lokale en regionale overheden van Oost-Europa en de zuidelijke Kaukasus; 24. benadrukt het belang van vakbonden en de sociale dialoog als onderdelen van de democratische ontwikkeling van de oostelijke partners; onderstreept dat de vakbondsrechten aan beperkingen onderhevig zijn en roept de oostelijke partners op de rechten van werkgevers- en werknemersorganisaties te verruimen; beveelt aan de sociale dialoog en de raadpleging van de sociale partners te intensiveren; 25. benadrukt het belang van vrijheid van meningsuiting en van vrije en onafhankelijke media, met inbegrip van het internet, voor de ontwikkeling van democratieën en als instrument voor de bevordering van uitwisselingen en communicatie tussen samenlevingen in de regio en tussen deze samenlevingen en de EU; moedigt de EU aan om financiële steun te blijven verlenen aan Belsat, Radyo Racyja en European Radio for Belarus, en om de creatie en consolidatie van andere mediakanalen onder meer via financiële bijdragen te ondersteunen, onder andere met het oog op de bevordering van directe communicatiekanalen tussen samenlevingen; benadrukt de noodzaak om de bijstand die wordt verstrekt aan door de overheid gecontroleerde en in bezit gehouden media, zoals die in Wit-Rusland, in te trekken; 26. herhaalt zijn standpunt dat de associatieovereenkomsten een belangrijk instrument vormen voor de stimulering van hervormingen, en dat zij concrete voorwaarden, tijdschema's en prestatiecriteria en een regelmatige evaluatieprocedure moeten omvatten, zodat de bilaterale betrekkingen met de EU holistisch en doeltreffend kunnen worden verdiept, de samenhang tussen alle onderdelen van dergelijke overeenkomsten kan worden vergroot, dat wil zeggen de politieke, economische, sociale en culturele componenten en de verplichtingen inzake de mensenrechten; benadrukt dat de uitgebreide programma's voor institutionele opbouw zo snel mogelijk van start moeten gaan; benadrukt dat de EU, rekening houdende met het ambitieuze karakter van de associatieovereenkomsten en hun doorslaggevende belang voor de toekomst van het OP, deze landen middels technische en financiële bijstand moet ondersteunen om hen in staat te stellen aan de verbintenissen inzake de tenuitvoerlegging te voldoen; herinnert de Commissie aan haar plicht om het Europees Parlement en de verantwoordelijke rapporteurs naar behoren op de hoogte te houden van de onderhandelingsmandaten voor de associatieovereenkomsten en de onderhandelingen zelf; 27. is ingenomen met de werkzaamheden van de Adviesgroep op hoog niveau in Armenië en met de start van een soortgelijke groep in Moldavië; verzoekt de vicevoorzitter/hoge vertegenwoordiger en de Commissie te bestuderen of dergelijke steun ook aan andere oostelijke partners kan worden geboden; 28. is van oordeel dat een sterkere economische integratie een krachtige stimulans voor sociale en politieke verandering kan vormen; onderstreept dat de oprichting van diepe en brede vrijhandelsruimten met de EU pas moet worden verwezenlijkt wanneer aan de noodzakelijke voorwaarden is voldaan; onderstreept dat deze een van de aantrekkelijkste factoren van het OP voor de partnerlanden en een krachtige stimulans voor hervormingen vormt, op voorwaarde dat op gepaste tijden een volledige beoordeling wordt gemaakt van de sociale en milieugevolgen hiervan; erkent dat het concept van diepe en rede vrijhandelsruimten op zijn beurt moet worden aangepast aan de veranderde omstandigheden in de respectievelijke oostelijke partnerlanden; 29. onderstreept het belang van nauwere bilaterale en multilaterale economische samenwerking tussen de ENB-partners, aangezien deze tastbare voordelen kan opleveren voor de burgers, het politieke klimaat in de regio kan verbeteren en zou bijdragen tot de economische ontwikkeling van de partnerlanden; pleit derhalve voor de instelling van vrijhandelszones tussen de partnerlanden; 30. constateert dat China op economisch vlak in toenemende mate aanwezig is in de landen van het Oostelijk Partnerschap; 31. benadrukt het belang van de ondersteuning van de mobiliteit van burgers, van het onderhouden van interpersoonlijke contacten en van het beheer van migratiestromen, met name door visumversoepelings- en terugnameovereenkomsten te sluiten, en zo langzaam toe te werken naar de langetermijndoelstelling van volledige visumliberalisering, op voorwaarde dat aan de relevante voorwaarden is voldaan; verzoekt de EU om hiertoe actief en snel onderhandelingen te voeren en in de tussentijd te zorgen voor een betere tenuitvoerlegging van de visumversoepelingsovereenkomsten; bepleit dat bilaterale overeenkomsten bepalingen omvatten inzake de actualisering van de nationale migratiewetgeving in ENB-landen; onderstreept dat de uitvoering van dergelijke overeenkomsten en beleidsmaatregelen, met name het beginsel van asiel, volledig moeten stroken met de internationale verplichtingen en verbintenissen en met de EU-normen, vooral op het gebied van de mensenrechten; 32. benadrukt voorts dat de visumliberalisering kan worden gebruikt als een grote stimulans voor de bevordering van de democratisering en mensenrechtenhervormingen in de partnerlanden en als vorm van erkenning van concrete stappen in de politieke toenadering tot en de economische integratie met de EU in het kader van het ENB; 33. stelt voor dat de Commissie een jaarlijks evaluatieverslag over de Europese terugnameovereenkomsten publiceert; 34. is van oordeel dat nauwere samenwerking tussen de ENB-landen en Frontex noodzakelijk is; 35. verzoekt de Commissie bijzondere aandacht te schenken aan de mobiliteit van studenten, academici, onderzoekers en zakenmensen door voor voldoende middelen te zorgen en bestaande studiebeursregelingen te verbeteren en uit te breiden; benadrukt in dit verband dat in het kader van het OP nieuwe projecten dienen te worden ontwikkeld die gericht zijn op een meer systematische samenwerking op het gebied van hoger onderwijs en onderzoek, waardoor uitwisselingen tussen universiteiten en publiek-private partnerschappen op het gebied van onderzoek worden bevorderd; is verheugd over de oprichting van mobiliteitspartnerschappen met Moldavië en Georgië, en is voorstander van de sluiting van dergelijke partnerschappen met andere oostelijke partners, als onderdeel van de alomvattende aanpak van migratie van de EU; meent in dit verband dat de speelruimte die de Visumcode voor de Schengenruimte biedt, beter moet worden benut teneinde de mobiliteit voor deze groepen te vergemakkelijken; 36. bekrachtigt zijn grote steun voor het door de EU gefinancierde project van beurzen voor afgestudeerde academici uit de ENB-landen en de EU voor een opleiding aan het Europacollege; is van mening dat het aldus mogelijk wordt toekomstige discussiepartners in de EU en de buurlanden op te leiden - dat wil zeggen personeel voor met de EU- en ENB-gerelateerde functies - die volledig en beroepshalve bekend zijn met inhoud en de geest van het beleid, de wetgeving en de instellingen van de EU; 37. benadrukt het belang van sectorale samenwerking gezien de toenemende onderlinge afhankelijkheid, met name op terreinen als energiezekerheid, milieu en klimaatverandering, onderwijs, informatietechnologie, onderzoek, transport, sociale ontwikkeling en inclusie, werkgelegenheid en het scheppen van arbeidsplaatsen en samenwerking op het gebied van de volksgezondheid; onderstreept dat nauwere sectorale samenwerking synergieën kan bevorderen tussen het interne EU- en ENB-beleid; is in dit verband van oordeel dat meer partnerlanden moeten worden aangemoedigd om protocollen te sluiten met de EU voor de deelname aan EU-programma's en -agentschappen; is in dit verband verheugd over de toetreding van de Republiek Moldavië en Oekraïne tot de energiegemeenschap; 38. is van oordeel dat het zaak is de samenwerking op energiegebied, energie-efficiëntie en de bevordering van duurzame energie te intensiveren, die één van de hoofddoelen van de samenwerkingsverbanden met de ENB-partners zal zijn; onderstreept het strategische belang van het Nabucco-project en van de snelle uitvoering ervan, alsmede van het vervoer van vloeibaar aardgas in het kader van het AGRI-project; 39. onderstreept dat voor de samenwerking met de buurlanden een adequaat niveau van EU-middelen ter beschikking moet worden gesteld en wijst nogmaals op de waarde van het ENPI als financieringsinstrument van het ENB, dat verder moet worden ontwikkeld zodat flexibeler op de verschillende behoeften van de buurlanden en buurregio's kan worden gereageerd, voor een rechtstreekse koppeling tussen de beleidsdoelstellingen van het ENB en de programmering van het ENPI kan worden gezorgd en vorm kan worden gegeven aan de prestatiegerichte opzet van het toekomstige ENB; onderstreept echter dat flexibeler en actiever op crises moet worden gereageerd en dat er voor doelgerichtere bijstand moet worden gezorgd, voornamelijk voor het maatschappelijk middenveld en op lokaal niveau, waarbij voor een bottom-upaanpak wordt gezorgd en wordt gewaarborgd dat de financiële bijstand niet onderhevig is aan onnodige inmenging door de staat; onderstreept het belang van toezicht op het beheer en de uitvoering van de verschillende programma's in het kader van het ENPI en onderstreept dat de toegevoegde waarde voor de ontwikkeling van de lokale economie een fundamenteel criterium voor de subsidiëring van projecten moet zijn, rekening houdend met de feitelijke kosten en de daadwerkelijke bijdrage van elk project; verzoekt de Commissie en de EDEO om het Parlement en de belanghebbenden uit het maatschappelijk middenveld in een vroeg stadium te raadplegen bij de komende opstelling van het opvolgingsinstrument; 40. dringt erop aan meer middelen ter beschikking te stellen in het kader van het Europees instrument voor democratie en mensenrechten en hiervan beter gebruik te maken, ter versterking van de capaciteit van het maatschappelijk middenveld om de mensenrechten en democratische hervormingen te bevorderen, en in het kader van het instrument voor niet-overheidsactoren, ter ondersteuning van kleinschalige lokale ontwikkelingsactiviteiten van maatschappelijke organisaties, met name in Wit-Rusland; 41. onderstreept het belang van het handhaven van passende niveaus van financiering en is bemoedigd door de verbeterde coördinatie van de activiteiten van internationale financiële instellingen en andere donoren om de doeltreffendheid te verhogen en synergieën tot stand te brengen; benadrukt dat de EU er ook aan moet bijdragen dat partnerlanden de bestaande middelen beter gaan gebruiken door extra aandacht te besteden aan praktische samenwerking, die de instellingen van die landen beter in staat zal stellen de hervormingen uit te voeren en de verbintenissen die voortvloeien uit de verschillende overeenkomsten met de EU na te komen; is van mening dat de rechtstreekse koppeling tussen prestaties en financiële steun (bijvoorbeeld uit de bestuursfaciliteit van het ENPI) moet worden versterkt met name op het gebied van democratie, mensenrechten en de rechtsstaat; 42. is van oordeel dat begrotingssteun kan worden overwogen als een nuttige optie die in de toekomst reële stimulansen kan bieden; is echter van oordeel dat deze op het differentiatiebeginsel moet zijn gebaseerd en dat er voorwaarden aan verbonden moeten zijn, waaronder naleving door ontvangende landen van gedeelde waarden en beginselen, effectief begrotingsbeheer en controleprocedures, een laag corruptieniveau en het vermogen om dergelijke steun op een transparante, doeltreffende en verantwoordelijke manier toe te passen; 43. dringt erop aan dat het plafond van rubriek 4 binnen de totale begroting fors wordt opgetrokken, met name voor het ENPI, aangezien in de afgelopen jaren weliswaar enige vooruitgang is geboekt bij de bevordering van nauwere samenwerking en sterkere economische integratie tussen de Europese Unie en de partnerlanden, maar meer moet worden ondernomen nu zich nieuwe uitdagingen en samenwerkingsterreinen voordoen; 44. verzoekt de Europese Commissie om, zonder dat dit ten koste gaat van de financiering van de Unie voor het Middellandse-Zeegebied, meer financiële steun voor de oostelijke component van het ENB te verlenen teneinde de doelstellingen te verwezenlijken en een doeltreffende tenuitvoerlegging van het OP te waarborgen; 45. wijst erop dat steun weliswaar als hefboom voor ENB-landen kan dienen, maar niet volstaat om een duurzame en blijvende ontwikkeling te garanderen; roept de ENB-landen daarom op om hun eigen middelen te versterken en aan te wenden, hun particuliere sector, hun lokale overheden en hun maatschappelijk middenveld actief bij de ENB-agenda te betrekken, en een grotere eigen verantwoordelijkheid ten aanzien van hun ENB-projecten te nemen; 46. merkt op dat de versterking van de jeugddimensie van het Oostelijk Partnerschap een belangrijke investering vormt in de toekomst van de betrekkingen tussen de EU en haar oostelijke buurlanden met een groot potentieel voor de komende jaren en bevorderlijk is voor de democratisering in die partnerlanden en voor de afstemming van hun wetgeving op de Europese normen; herhaalt dat het extra bedrag van 1 miljoen euro dat in de EU-begroting 2011 aan het ENPI voor 2011 is toegewezen, door de Commissie dient te worden besteed aan de versterking van de jeugddimensie van het Oostelijk Partnerschap door: 47. is verheugd over de resultaten van de op 2 februari 2011 gehouden donorconferentie voor Wit-Rusland, die rond 87 miljoen EUR heeft opgeleverd voor de ondersteuning van mensenrechtenactivisten en de versterking van vakbonden, onderzoekscentra en studentenorganisaties; 48. neemt kennis van het toegenomen EU-engagement op het gebied van veiligheidskwesties in de oostelijke buurlanden met de vestiging van EUBAM in Moldavië en EUMM in Georgië; verzoekt de vicevoorzitter/hoge vertegenwoordiger en de EDEO om sterkere betrokkenheid bij het oplossen van de slepende conflicten in Transnistrië en de zuidelijke Kaukasus op basis van de beginselen van het internationaal recht − met name geweldloosheid, zelfbeschikking en territoriale integriteit − door een actiever beleid te voeren, door actiever deel te nemen aan en een prominentere rol te vervullen binnen permanente en ad-hocstructuren voor de oplossing van conflicten, met inbegrip van reeds bestaande onderhandelingskaders, met name van de OVSE; 49. dringt er bij de vicevoorzitter/hoge vertegenwoordiger en de EDEO op aan meer vertrouwensopbouwende maatregelen en programma's te ontwikkelen, met inbegrip van het opzetten van nieuwe missies en communicatiestrategieën en het overwegen van pragmatische initiatieven en innoverende benaderingen, zoals informele contacten en overleg met maatschappelijke organisaties in de afgescheiden gebieden, met behoud van het niet-erkenningsbeleid van de EU, ten einde een civiele cultuur en een gemeenschapsdialoog te bevorderen; onderstreept het belang van het versterken van het beginsel van goede nabuurschapsbetrekkingen, alsmede van het ontwikkelen van regionale samenwerking via het ENB, het OP en de onderhandelingen over de associatieovereenkomsten; is van oordeel dat er nog altijd een belangrijke rol is weggelegd voor de speciale vertegenwoordigers van de EU, vooral wanneer hun mandaat een regionale dimensie heeft, zoals in de zuidelijke Kaukasus; is van oordeel dat meer en betere maatregelen ten uitvoer moeten worden gelegd met het oog op de oplossing van de slepende conflicten in de regio, die een belemmering vormen voor de multilaterale dimensie; 50. wijst er in dit verband op dat het totale gebrek aan vooruitgang bij de oplossing van de slepende conflicten in de zuidelijke Kaukasus de ontwikkeling van allerlei vormen van samenwerking in de regio, met uitzondering van het Regionaal Milieucentrum, heeft belemmerd en het ENB daardoor heeft verzwakt; meent dat het van het grootste belang is samenwerkingsterreinen aan te wijzen waar de drie betrokken landen kunnen participeren, met name met betrekking tot de dialoog tussen maatschappelijke organisaties, jongerenorganisaties, onafhankelijke media en economische interactie, en verzoekt de EEAS er alles aan te doen om ook de Russische Federatie en Turkije bij dit initiatief te betrekken; 51. meent dat de benoeming van speciale vertegenwoordigers van de EU een zinvol middel kan zijn, met name in het geval van Transnistrië en de zuidelijke Kaukasus, om de werklast voor de EU-delegaties in deze landen te verminderen en de betrokkenheid van de EU bij internationale onderhandelingen over de oplossing van slepende conflicten te vergroten; onderstreept dat het werk van de speciale vertegenwoordigers van de EU door de vicevoorzitter/hoge vertegenwoordiger moet worden gecoördineerd; 52. is bezorgd over het feit dat ten gevolge van gewapende conflicten op het grondgebied van de partnerlanden aan verdrevenen (zowel vluchtelingen als intern ontheemden) nog steeds hun rechten worden ontzegd, waaronder het recht van terugkeer, eigendomsrechten en het recht op persoonlijke veiligheid; roept alle partijen op om deze rechten, de noodzaak van de onmiddellijke inachtneming daarvan en de noodzaak van een snelle oplossing van dit probleem conform de beginselen van het internationaal recht ondubbelzinnig en onvoorwaardelijk te erkennen; doet in dit verband een beroep op de Commissie en de lidstaten van de EU om de Europese bijstand en financiële steun aan de bij deze situatie betrokken OP-landen voort te zetten en uit te breiden, met name door hulp voor de modernisering en de bouw van de nodige gebouwen en wegen, infrastructuur voor de water- en stroomvoorziening, ziekenhuizen en scholen; De rol van het Europees Parlement 53. benadrukt de essentiële rol van het Europees Parlement bij het bevorderen van het politieke debat en het vergroten van de vrijheid en democratie in de aangrenzende partnerlanden, mede via waarnemingsmissies bij parlementsverkiezingen; herhaalt zijn toezegging om te zorgen voor meer samenhang tussen zijn organen, zijn betrekkingen met het maatschappelijk middenveld te verbeteren en de doeltreffendheid van de werkzaamheden van zijn organen te verhogen, onder meer door een beter gebruik van zijn delegaties bij interparlementaire organen; 54. bekrachtigt zijn grote steun voor de Parlementaire Vergadering Euronest en onderstreept haar rol bij het versterken van de democratie en de democratische instellingen en als de parlementaire dimensie van het Oostelijk Partnerschap; is van oordeel dat de Vergadering een nuttige bijdrage zal leveren aan de tenuitvoerlegging van het versterkte ENB en een toegevoegde waarde zal bieden voor alle partijen die belang hebben bij het versterken van samenwerking, solidariteit en wederzijds vertrouwen en het bevorderen van optimale praktijken; verklaart dat de Wit-Russische parlementsleden deel kunnen nemen aan de Parlementaire Vergadering Euronest op voorwaarde dat het Wit-Russische parlement democratisch wordt gekozen en als zodanig door de Europese Unie wordt erkend; 55. onderstreept de rol van het Europees Parlement in alle ontwikkelingsfasen en -gebieden van het ENB, zowel bij het maken van strategische keuzen als het controleren van de uitvoering van het ENB, en bekrachtigt zijn toezegging om het recht op parlementair toezicht op de uitvoering van het ENB te blijven uitoefenen, ook door regelmatig te debatteren met de Commissie over de toepassing van het ENPI; betreurt echter de beperkte raadpleging en toegang tot documenten bij het opstellen van relevante programmadocumenten; dringt er voorts op aan dat het Parlement toegang wordt verleend tot de onderhandelingsmandaten voor alle internationale overeenkomsten waarover wordt onderhandeld, overeenkomstig artikel 218, lid 10, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, waarin wordt bepaald dat het Parlement in iedere fase van de procedure onverwijld en ten volle wordt geïnformeerd; 56. is verheugd over het besluit van de Raad om tijdens de tweede helft van 2011 een tweede topconferentie van het Oostelijk Partnerschap te houden; verzoekt de lidstaten van de EU in dit verband deze gelegenheid te baat te nemen om de gemaakte vorderingen te inventariseren en de strategische richtsnoeren van het OP verder bij te werken, zodat het partnerschap ook in de toekomst goed is voor substantiële resultaten; o o o 57. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de vicevoorzitter van de Commissie/hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid, de Europese Dienst voor extern optreden (EDEO), het Comité van de Regio's, de regeringen en nationale parlementen van de ENB-landen, de OVSE en de Raad van Europa. Het Europees Parlement , – gezien de ontwikkeling van het Europees nabuurschapsbeleid (ENB) sinds 2004, en met name de voortgangsverslagen van de Commissie over de tenuitvoerlegging daarvan, – gezien de actieplannen die gezamenlijk zijn aangenomen met Egypte, Israël, Jordanië, Libanon, Marokko, de Palestijnse Autoriteit en Tunesië, – gezien de mededelingen van de Commissie van 11 maart 2003 met als titel „De grotere Europese nabuurschap: een nieuw kader voor de betrekkingen met de oostelijke en zuidelijke buurlanden ( COM(2003)0104 ), van 12 mei 2004 over het Europees nabuurschapsbeleid - stategiedocument ( COM(2004)0373 ), van 4 december 2006 over de versterking van het ENB ( COM(2006)0726 ), van 5 december 2007 over een sterk Europees nabuurschapsbeleid ( COM(2007)0774 ), en van 12 mei 2010 met als titel ”Het Europees nabuurschapsbeleid: een balans' ( COM(2010)0207 ), – gezien de gezamenlijke mededeling van de Commissie en de hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid over een samenwerkingsverband voor democratie en gedeelde welvaart met het zuidelijke Middellandse-Zeegebied van 8 maart 2011 ( COM(2011)0200 ), – gezien de conclusies van de Raad Buitenlandse Zaken over het ENB van 26 juli 2010, – onder verwijzing naar zijn eerdere resoluties van 19 januari 2006 over het Europees nabuurschapsbeleid „ENB) (1) , van 6 juli 2006 over het Europees nabuurschaps- en partnerschapsinstrument (ENPI) (2) , van 15 november 2007 over de versterking van het ENB (3) , van 19 februari 2009 over het Proces van Barcelona: Unie voor het Middellandse- Zeegebied (4) , van 19 februari 2009 over de evaluatie van het Europees nabuurschaps- en partnerschapsinstrument (5) , van 20 mei 2010 over de Unie voor het Middellandse Zeegebied (6) , en van 9 september 2010 over de situatie van de Jordaan en met name de benedenloop (7) , – onder verwijzing naar zijn resoluties van 3 februari 2011 over de situatie in Tunesië (8) , van 17 februari 2011 over de situatie in Egypte (9) en van 10 maart 2011 over de zuidelijke nabuurschapslanden en in het bijzonder Libië, en onder meer de humanitaire aspecten (10) , – gezien de conclusies van de Associatieraad EU-Marokko van 13 oktober 2008, waarin Marokko een geavanceerde positie krijgt toegekend, – gezien de conclusies van de Associatieraad EU-Jordanië van 26 oktober 2010, waarin Jordanië een geavanceerde positie krijgt toegekend, – gezien de goedkeuring van „Het proces van Barcelona: Unie voor het Middellandse-Zeegebied” door de Europese Raad van 13 en 14 maart 2008, – gezien de mededeling van de Commissie van 20 mei 2008 met de titel „Het proces van Barcelona: Unie voor het Middellandse-Zeegebied” ( COM(2008)0319 ), – gezien de slotverklaring van de bijeenkomst van ministers van Buitenlandse Zaken van de Unie voor het Middellandse-Zeegebied te Marseille op 3 en 4 november 2008, – gezien de verklaring van de top van Parijs voor het Middellandse-Zeegebied op 13 juli 2008, – gezien de verklaring van Barcelona, aangenomen op de Euromediterrane conferentie van ministers van Buitenlandse Zaken van 27 en 28 november 1995 in Barcelona, waarbij een Euromediterraan partnerschap werd ingesteld, – gezien de verklaringen van het Bureau van de Euromediterrane Parlementaire Vergadering (EMPV) te Parijs (12 juli 2008), Caïro (20 november 2009), Rabat (22 januari 2010), Palermo (18 juni 2010) en Rome (12 november 2010), – gezien de op 13 oktober 2008 in Amman aangenomen EMPV-aanbeveling, die is voorgelegd aan de eerste bijeenkomst van de ministers van Buitenlandse Zaken van de landen die betrokken zijn bij het Proces van Barcelona: Unie voor het Middellandse-Zeegebied, – gezien de aanbevelingen van de commissies van de EMPV die zijn aangenomen tijdens de zesde plenaire zitting in Amman van 13 en 14 maart 2010, – gezien de conclusies van de oprichtingsbijeenkomst van de Euromediterrane vergadering van regionale en lokale overheden te Barcelona op 21 januari 2010, – gezien Verordening (EG) nr. 1638/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 24 oktober 2006 houdende algemene bepalingen tot invoering van een Europees nabuurschaps- en partnerschapsinstrument (ENPI) (11) , – onder verwijzing naar zijn aanbeveling aan de Raad van 13 december 2010 betreffende de onderhandelingen over een kaderovereenkomst tussen de EU en Libië, – gelet op artikel 110, lid 2, van zijn Reglement, A. overwegende dat de eerbiediging en de bevordering van democratie en mensenrechten, en specifiek de rechten van vrouwen, de rechtsstaat, de versterking van veiligheid, democratische stabiliteit en welvaart, een eerlijke verdeling van inkomen, rijkdom en kansen in de samenleving, en derhalve ook de bestrijding van corruptie en de bevordering van goed bestuur, fundamentele beginselen en doelstellingen van de Europese Unie zijn en als gemeenschappelijke waarden moeten gelden die wij delen met de ENB-partnerlanden, en dat deze moeten uitgroeien tot essentiële doelstellingen voor het ENB, B. overwegende dat bij de herziening van het ENB rekening moet worden gehouden met de demonstraties voor vrijheid, democratie en hervormingen die plaatsvinden in verschillende landen welke behoren tot het zuidelijke nabuurschap van de EU, aangezien daaruit het sterke verlangen onder de bevolking naar echte verandering en betere levensomstandigheden in de regio tot uiting komt, C. overwegende dat de burgerprotesten, die grotendeels zijn aangewakkerd door de ongelijke verdeling van rijkdom en economische groei en het gebrek aan vrijheid, voortkomen uit de algemene ontevredenheid onder de bevolking over de regimes die aan de macht zijn en zich over de hele regio hebben verspreid, D. overwegende dat de gevolgen van de economische en financiële crisis bovenop de politieke, economische en sociale uitdagingen komen waarmee de partnerlanden al geconfronteerd worden, in het bijzonder op het gebied van de werkloosheid en de stijging van de prijzen, hetgeen heeft geleid tot de opstanden in de regio, E. overwegende dat de EU, gezien de gebeurtenissen in Tunesië, Egypte, Libië, Syrië, Algerije, Marokko, Jordanië en andere landen die op democratische hervormingen aansturen, de nodige aanpassingen in het ENB moet aanbrengen om het proces van politieke, economische en sociale hervormingen effectief te ondersteunen, en tegelijkertijd haar ondubbelzinnige veroordeling moet uitspreken over het gebruik van geweld bij de onderdrukking van vreedzame demonstraties, F. overwegende dat is gebleken dat het ENB sinds zijn lancering in 2004 niet effectief bijdraagt aan de doelstellingen op het gebied van mensenrechten en democratie en niet in staat is geweest om de nodige politieke, sociale en institutionele hervormingen te bewerkstelligen, overwegende dat de EU in haar betrekkingen met de regio onvoldoende aandacht heeft besteed aan de dialoog met het maatschappelijk middenveld en de democratische krachten op de zuidelijke oever van de Middellandse Zee; overwegende dat er nog steeds tekortkomingen en uitdagingen moeten worden overwonnen, en dat nu het accent moet komen te liggen op de implementatie van de nagestreefde beginselen, in een poging om samen te werken met partners die werkelijk representatief zijn voor het maatschappelijk middenveld en met kritische instellingen die van vitaal belang zijn voor de opbouw van democratie, met helder omschreven beleidsprioriteiten, duidelijke ijkpunten en differentiatie op basis van prestaties en resultaten, G. overwegende dat er tussen de lidstaten van de Europese Unie en de zuidelijke ENB-landen aanzienlijke economische, sociale en demografische verschillen bestaan die in het gemeenschappelijk belang van alle partners moeten worden aangepakt, H. overwegende dat de EU haar strategische doelen en prioriteiten in het kader van haar partnerschappen met haar oostelijke en zuidelijke buurlanden beter dient te preciseren en een passend gewicht moet toekennen aan de daaraan gerelateerde punten op haar politieke agenda, ook bij haar begrotingsprogrammering, I. overwegende dat het ENB ambitieuzere en doeltreffendere instrumenten dient te omvatten ter aanmoediging en ondersteuning van politieke, economische en sociale hervormingen in de buurlanden van de EU, J. overwegende dat het Verdrag van Lissabon voor de EU de voorwaarden heeft gecreëerd om de doeltreffendheid en de samenhang van haar beleidsmaatregelen en functioneren te verhogen, met name op het gebied van externe betrekkingen, en wel door de instelling van de functie van vicevoorzitter van de Commissie/hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid (VV/HV) en door de oprichting van de Europese Dienst voor extern optreden (EEAS), en overwegende dat de VV/HV ervoor moet zorgen dat de EU haar stem laat horen op het wereldtoneel, K. overwegende dat de artikelen 3 en 21 van het Verdrag van Lissabon de doelstellingen van het buitenlands beleid van de EU verder ontwikkelen en de bevordering van de mensenrechten – met name de universaliteit en ondeelbaarheid van de mensenrechten en de fundamentele vrijheden – tot de kern van het extern optreden van de EU maken, L. overwegende dat de Unie overeenkomstig artikel 8 van het EU-Verdrag met haar buurlanden bijzondere betrekkingen moet ontwikkelen, die erop gericht zijn een ruimte van welvaart en goed nabuurschap tot stand te brengen welke stoelt op de waarden van de Unie en gekenmerkt wordt door nauwe en vreedzame betrekkingen die gebaseerd zijn op samenwerking, M. overwegende dat onopgeloste conflicten en schendingen van het internationaal recht inzake de mensenrechten de vervulling van het ENB in de weg staan doordat zij een belemmering vormen voor de economische, sociale en politieke ontwikkeling van de betrokken landen, alsook voor regionale samenwerking, stabiliteit en veiligheid, N. overwegende dat het streven naar stabiliteit de laatste jaren vaak de waarden van democratie, sociale rechtvaardigheid en mensenrechten heeft overschaduwd in de betrekkingen van de EU met haar zuidelijke buren, O. overwegende dat de EU een bottom-upbenadering moet volgen door de institutionele opbouw, het maatschappelijk middenveld en democratiseringsprocessen, en met name de participatie van vrouwen en de sociaaleconomische ontwikkeling, extra te ondersteunen, aangezien zij voorwaarden zijn voor stabilisering op lange termijn, P. overwegende dat de eerbiediging van de mensenrechten, en in het bijzonder de mensenrechten van vrouwen, de democratie en de rechtsstaat, inclusief het tegengaan van foltering en andere wrede, onmenselijke of vernederende behandelingen, en verzet tegen de doodstraf, tot de fundamentele beginselen van de EU behoren, Q. overwegende dat de Unie voor het Middellande-Zeegebied momenteel op de lange baan is geschoven, met name sinds de tweede top van staatshoofden en regeringsleiders en de ministeriële bijeenkomsten van de unie voor onbeperkte tijd zijn uitgesteld en de secretaris-generaal van de unie ontslag heeft genomen; overwegende dat de regionale context waarin de Unie voor het Middellandse-Zeegebied zich ontwikkelt gekenmerkt wordt door territoriale conflicten, politieke crises en toenemende sociale spanning, en dat daar inmiddels de volksopstanden in Tunesië, Egypte en andere landen aan de Middellandse Zee en in het Midden-Oosten bovenop zijn gekomen, en dat al deze factoren een belemmering vormen voor het functioneren van de instellingen van de Unie voor het Middellandse-Zeegebied en voor de start van de grote regionale integratieprojecten die in juli 2008 op de top van Parijs door de staatshoofden en regeringsleiders van de Unie voor het Middellandse-Zeegebied en op de bijeenkomst van de ministers van Buitenlandse Zaken van de unie te Marseille op 3 en 4 november 2008 waren vastgesteld; overwegende dat de Unie voor het Middellandse-Zeegebied, die werd geacht het EU-beleid in de regio te versterken, er niet in lijkt te zijn geslaagd het toenemende wantrouwen weg te nemen en te voorzien in de basisbehoeften van de betrokken volkeren, R. in overweging van de mogelijkheden die de oprichting van de Unie voor het Middellandse-Zeegebied biedt om tot een betere onderlinge afstemming tussen bilateraal beleid enerzijds en regionaal beleid anderzijds te komen, teneinde de doelstellingen van de Euromediterrane samenwerking doeltreffender te kunnen verwezenlijken, S. overwegende dat andere mondiale actoren, met name de BRIC-landen, hun economische presentie en politieke invloed in de zuidelijke buurlanden van de EU verder versterken, T. overwegende dat de gevolgen van de politieke, economische, sociale en financiële crisis de bestaande politieke, economische en sociale problemen in de zuidelijke partnerlanden van het ENB nog hebben verergerd; overwegende dat de kosten van de hervormingen in het kader van de convergentie met het acquis en voor de aanpassing aan de steeds nauwere economische en sociale relaties een bijkomend probleem zijn in de zuidelijke buurlanden van de EU; overwegende dat deze factoren in sommige landen in sterke mate hebben bijgedragen aan de onlusten onder de burgerbevolking en de eisen voor democratisering en hervormingen in de hand hebben gewerkt, U. overwegende dat het aspect waterbeheer, en in het bijzonder de billijke verdeling van het water in relatie tot de behoeften van alle volkeren in de regio, van het allergrootste belang is voor duurzame vrede en stabiliteit in het Midden-Oosten, V. overwegende dat uit de demografische tendensen blijkt dat de bevolking van de EU-lidstaten de komende twintig jaar stabiel zal blijven, maar in toenemende mate zal vergrijzen, en dat de bevolking van de zuidelijke buurlanden van het ENB zal toenemen, met name het deel daarvan dat zich in de arbeidsgeschikte leeftijd bevindt; overwegende dat de economische groei en het aantal nieuwe arbeidsplaatsen in deze landen wellicht geen gelijke tred zullen houden met de voorspelde bevolkingsgroei, vooral omdat bepaalde landen reeds te kampen hebben met zeer hoge werkloosheidspercentages en met nog hogere percentages op het stuk van de jeugdwerkloosheid, W. overwegende dat corruptie in de zuidelijke ENB-landen nog steeds een ernstig probleem vormt dat wijd verbreid is in de bevolking en bij overheidsinstanties, X. overwegende dat het ENPI de financiering van het ENB heeft helpen vereenvoudigen; overwegende dat bij de ontwikkeling van een vervolginstrument ook recht moet worden gedaan aan de recente ontwikkelingen in de regio, en met name aan de legitieme democratische verwachtingen van de bevolking en aan de conclusies van de strategische evaluatie van het ENB, en dat deze moeten worden uitgevoerd op basis van overleg met alle belanghebbenden, met name de lokale actoren, Herziening van het ENB – Algemene opmerkingen 1. bevestigt opnieuw de waarden, beginselen en verbintenissen waarop het ENB is gebaseerd, waaronder democratie, de rechtsstaat, de eerbiediging van de mensenrechten en de fundamentele vrijheden, de eerbiediging van de rechten van vrouwen, goed bestuur, markteconomie en duurzame ontwikkeling, en wijst er eens te meer op dat het ENB een werkbaar kader moet blijven voor de verdieping en versterking van de betrekkingen met onze nauwste partners, teneinde hun politieke, sociale en economische hervormingen, die gericht zijn op de totstandbrenging en consolidatie van democratie, vooruitgang en sociale en economische kansen voor iedereen, te ondersteunen; onderstreept dat bij de conceptie en implementatie van ENB-programma's moet worden vastgehouden aan de beginselen van gezamenlijke verantwoordelijkheid en gedeeld eigenaarschap; is van mening dat het ENB sinds de lancering ervan in 2004 heeft gefungeerd als één beleidskader waarbinnen op basis van resultaten en hulp op maat wordt gedifferentieerd, en tastbare voordelen heeft opgeleverd voor zowel ENB-partners als de EU zelf; 2. wijst er in het licht van de actuele gebeurtenissen in het zuidelijke Middellandse-Zeegebied, met name in Tunesië, Egypte, Libië, Syrië, Algerije, Marokko, Jordanië en andere landen die op democratische hervormingen aansturen, eens te meer op dat het ENB er niet in geslaagd is de mensenrechten in derde landen te bevorderen en te vrijwaren; dringt er bij de EU op aan uit deze gebeurtenissen de nodige lering te trekken en haar beleid ter ondersteuning van de democratie en de mensenrechten in dier voege te herzien dat er in alle overeenkomsten met derde landen een mechanisme wordt opgenomen voor de concrete invulling van de mensenrechtenclausules; beklemtoont dat bij de herziening van het ENB voorrang moet worden gegeven aan de criteria op het stuk van onafhankelijkheid van de rechterlijke macht, pluralisme en eerbiediging van de persvrijheid en corruptiebestrijding; dringt aan op betere coördinatie met de overige beleidsvormen van de Unie met betrekking tot deze landen; 3. dringt er bij de EU op aan het politieke en economische hervormingsproces in de regio krachtig te ondersteunen door alle bestaande instrumenten in het kader van het ENB aan te wenden en, waar nodig, nieuwe in te voeren om het democratische overgangsproces zo doeltreffend mogelijk te begeleiden, waarbij de aandacht vooral moet uitgaan naar de eerbiediging van de fundamentele vrijheden, goed bestuur, onafhankelijkheid van de rechterlijke macht en corruptiebestrijding, opdat wordt tegemoetgekomen aan de behoeften en verwachtingen van de bevolking van onze zuidelijke buurlanden; 4. onderstreept de noodzaak om de in post-2013 meerjarig financieel kader (MFK) voor het ENB toegewezen middelen te verhogen, waarbij in het licht van de recente gebeurtenissen prioriteit moet worden toegekend aan de zuidelijke dimensie van het ENB; is van mening dat het nieuwe MFK ook recht moet doen aan de specifieke kenmerken en behoeften van elk land; 5. onderstreept dat de nabuurlanden van de EU een concreet aanbod moet worden gedaan voor een nauwer politiek partnerschap en economische integratie op basis van de beginselen van openheid, gedeelde verantwoordelijkheid en conditionaliteit; dringt erop aan dat het te formuleren aanbod moet zijn toegesneden op de uiteenlopende behoeften van specifieke landen en regio's, zodat de meest geavanceerde partners zich sneller kunnen conformeren aan de EU-normen en -waarden; 6. dringt erop aan dat meer aandacht wordt besteed aan samenwerking met maatschappelijke organisaties, aangezien deze de belangrijkste drijvende krachten zijn achter de volksopstanden in de regio; 7. onderstreept dat voor de samenwerking met de buurlanden een adequaat niveau van EU-middelen ter beschikking moet worden gesteld en wijst nogmaals op de waarde van het ENPI als financieringsinstrument van het ENB, dat verder moet worden ontwikkeld om flexibeler aan de verschillende behoeften van de buurlanden en -regio's te kunnen beantwoorden, zodat een rechtstreekse koppeling tussen de beleidsdoelstellingen van het ENB en de programmering van het ENPI kan worden gelegd en vorm kan worden gegeven aan de resultatengeoriënteerde opzet van het toekomstige ENB; onderstreept daarnaast echter ook de noodzaak de verleende steun beter te oriënteren en hem met name te richten op het maatschappelijk middenveld en op lokale gemeenschappen, conform de te volgen bottom-upbenadering; onderstreept het belang van toezicht op het beheer en de uitvoering van de respectieve ENPI-programma's; 8. onderstreept dat alle nodige maatregelen, waaronder toereikende financiële, personele en technische middelen, beschikbaar moeten zijn om te waarborgen dat de EU een passend antwoord heeft op een eventuele massale migratiebeweging, overeenkomstig artikel 80 van het VWEU; 9. benadrukt dat bij de strategische herziening van het ENB de tekortkomingen van dit beleid moeten worden aangepakt en dat moet worden aangestuurd op meer politiek engagement van alle partners, waarbij tegelijkertijd een grotere rol moet worden toegekend aan differentiatie op basis van resultaten, een en ander aan de hand van duidelijk omschreven criteria; pleit er daarnaast voor dat bij de herziening ook de nodige aandacht wordt besteed aan de dringende noodzaak tot ontwikkeling van de multilaterale dimensie, teneinde te komen tot een intensievere, continue en inhoudelijke beleidsdialoog met de partnerlanden; 10. acht het bijzonder waardevol dat de tot nu toe met de uitgevoerde programma's bereikte resultaten voortdurend worden getoetst, maar dat ook de in het kader van het partnerschap gebruikte instrumenten op hun geschiktheid worden beoordeeld; is van mening dat via dit proces mogelijke zwakke punten en ongelukkige keuzes in de toekomst kunnen worden vermeden; 11. verzoekt de Raad en de Commissie het ten aanzien van zuidelijke buurlanden gevoerde ENB te hervormen teneinde te kunnen voorzien in de nodige middelen en bijstand voor een echte democratische transitie, en de grondslagen te leggen voor diepgaande politieke, sociale en institutionele hervormingen; beklemtoont dat bij de herziening van het nabuurschapsbeleid voorrang moet worden gegeven aan de criteria op het stuk van onafhankelijkheid van de rechterlijke macht, eerbiediging van de fundamentele vrijheden, met inbegrip van de vrijheid van de media, en corruptiebestrijding; 12. erkent en benadrukt het verschil tussen „Europese buurlanden” – landen die formeel tot de EU kunnen toetreden wanneer zij aan de criteria van Kopenhagen voldoen – en „buurlanden van Europa”, staten die op grond van hun geografische ligging niet tot de EU kunnen toetreden; 13. acht het daarom dringend en van essentieel belang dat de EU-strategie voor de Middellandse-Zeeregio wordt herzien en hervormd, en is van mening dat deze nieuwe strategie de politieke dialoog en het beleid ter ondersteuning van alle democratische krachten, met inbegrip van de actoren uit het maatschappelijk middenveld, moet aanzwengelen; verzoekt de Raad in dat opzicht een geheel van politieke criteria vast te stellen waar ENB-landen aan moeten beantwoorden om een „bevoorrechte status” toegekend te krijgen; 14. benadrukt dat de met het Verdrag van Lissabon ingevoerde veranderingen moeten worden onderkend en dat daarvan profijt moet worden getrokken, met name wat betreft de belangrijkere rol van de VV/HV, de oprichting van de EEAS en de nieuwe bevoegdheden van het Europees Parlement, teneinde meer samenhang aan te brengen in het buitenlands beleid van de EU en de doeltreffendheid en legitimiteit van haar externe dimensie en optreden te verhogen; is van mening dat alleen als de Raad en de Commissie in staat zijn om lering te trekken uit het verleden en uit de actuele gebeurtenissen en zij een grondige en uitgebreide analyse kunnen opmaken van de tekortkomingen van het bestaande ENB, de EU de mogelijkheid krijgt om een geloofwaardig en effectief beleid te ontwikkelen ten aanzien van haar mediterrane partners; 15. benadrukt het belang van het partnerschap tussen de EU en de zuidelijke buurlanden en onderstreept dat deze nauwe samenwerking in het belang van beide zijden is; 16. is van oordeel dat de EU lering moet trekken uit de recente gebeurtenissen in de zuidelijke nabuurschapsregio en dat het ENB in dit licht moet worden herzien teneinde een partnerschap met samenlevingen en niet alleen maar met staten tot stand te kunnen brengen; De zuidelijke dimensie 17. wijst op het belang van de oprichting van een task force met participatie van het Europees Parlement voor toezicht op het proces van overgang naar democratie, naar aanleiding van oproepen door voorstanders van democratische hervorming, met name wat betreft vrije en democratische verkiezingen en de opbouw van instellingen, waaronder een onafhankelijke rechterlijke macht; 18. steunt in het licht van de recente ontwikkelingen in de regio de legitieme democratische aspiraties zoals door de bevolking in meerdere zuidelijke nabuurschapslanden tot uitdrukking gebracht, en dringt er bij de autoriteiten in die landen op aan zo snel mogelijk voor een vreedzame overgang naar een daadwerkelijke democratie te zorgen; onderstreept dat de strategische herziening van het Europees nabuurschapsbeleid (ENB) ten volle met deze ontwikkelingen rekening moet houden en deze moet weerspiegelen; 19. verzoekt de EU in deze context significante steun voor democratische transformatie in de zuidelijke buurlanden te geven, en daarbij samen te werken met de betrokken samenlevingen zelf, in concreto door bestaande instrumenten te mobiliseren, te herzien en aan te passen, gericht op het bevorderen van politieke, economische en sociale hervormingen; roept er in dit verband de Raad en de Commissie toe op om op korte termijn tijdelijke financiële steunmechanismen – o.a. in de vorm van leningen – ter beschikking te stellen van landen die aangeven daaraan behoefte te hebben als gevolg van de snelle democratische veranderingen en de extreme verkrapping van hun liquiditeitspositie; verzoekt daarnaast de Commissie zo snel mogelijk de nationale indicatieve programma's voor Tunesië en Egypte voor de periode 2011-2013 te herzien, teneinde rekening te houden met de nieuwe, urgente behoeften van die partners op het gebied van het tot stand brengen van democratie; 20. onderstreept het belang van het intensiveren van de politieke dialoog met de zuidelijke buurlanden van de EU; benadrukt nogmaals dat versterking van de democratie, de rechtsstaat, goed bestuur, corruptiebestrijding en de eerbiediging van de mensenrechten en fundamentele vrijheden essentiële elementen zijn van deze dialoog; onderstreept in dit verband het belang van eerbiediging van de vrijheid van geweten, godsdienst en gedachte, meningsuiting, de pers- en mediavrijheid, de vrijheid van vereniging, vrouwenrechten en gendergelijkheid, de bescherming van minderheden, en de strijd tegen discriminatie op grond van seksuele geaardheid; 21. merkt op dat er reeds geavanceerde posities zijn toegekend en dat hierover momenteel met bepaalde partnerlanden wordt onderhandeld; onderstreept het belang van het volgen van een meer transparante en coherente benadering van differentiatie, teneinde een inhoudelijk proces te creëren dat resultaten oplevert, en van het vaststellen van duidelijke benchmarks om te voorkomen dat met twee maten wordt gemeten bij de criteria waaraan moet worden voldaan om voor een geavanceerde positie in aanmerking te komen; 22. onderstreept dat het belangrijk is de criteria van Kopenhagen aan te passen aan de vereisten in verband met het toekennen van een geavanceerde positie; verzoekt de Commissie erop toe te zien dat de geavanceerde positie inderdaad wordt toegekend wanneer derde landen aan die criteria voldoen; 23. benadrukt dat de EU in de ontwikkeling van haar betrekkingen met de zuidelijke partnerlanden de hoogste prioriteit moet geven aan de bestrijding van corruptie, met name binnen het gerechtelijk apparaat en de politiediensten; 24. hamert erop in alle stadia van het proces van toekenning van een geavanceerde positie aan partnerlanden en van het opstellen van actieplannen in het kader van het Europees nabuurschapsbeleid te worden geraadpleegd, overeenkomstig zijn nieuwe rol zoals opgenomen in het Verdrag van Lissabon; vraagt de Raad en de EDEO het Parlement bij het proces voor het toekennen van een geavanceerde positie te betrekken door een duidelijk overlegmechanisme te ontwikkelen dat wordt gebruikt in alle stadia van de onderhandelingen, waaronder ten aanzien van de criteria waaraan moet worden voldaan en het in kaart brengen van de prioriteiten en richtsnoeren die in de actieplannen moeten worden opgenomen; 25. benadrukt dat een efficiënt partnerschap tussen de EU en de zuidelijke buurlanden alleen gebaseerd kan zijn op synergie tussen de onderling gekoppelde bilaterale en multilaterale dimensies binnen dit samenwerkingskader, en betreurt derhalve dat het ENB niet voldoende rekening houdt met de noodzakelijke versterking van de multilaterale dimensie; 26. heeft grote waardering voor de moed van de bevolking van Tunesië, Egypte en Libië, die in opstand is gekomen om democratie en vrijheid te eisen, en verzoekt alle EU-instellingen volledige steun te verlenen aan het democratische overgangsproces in de genoemde landen; 27. betreurt het verlies van mensenlevens tijdens de vreedzame opstanden in Tunesië en Egypte, en roept de autoriteiten op een grondig onderzoek in te stellen en de verantwoordelijken voor de rechter te brengen; 28. meent dat het Israëlisch-Palestijnse conflict de oorzaak is van politieke spanningen in het Midden-Oosten en in het Middellandse-Zeegebied als geheel; 29. verzoekt de hoger vertegenwoordiger/vicevoorzitter actief een rol te spelen bij conflictbeslechting en het tot stand brengen van vertrouwen in de regio, door ervoor te zorgen dat de EU een actieve rol speelt als „speler” en niet alleen als „financier”, in het bijzonder in het vredesproces in het Midden-Oosten en ook ten aanzien van het conflict in de westelijke Sahara; is van oordeel dat conflictbeslechting de sleutel vormt tot politieke, economische en sociale ontwikkelingen in de regio en voor vooruitgang bij de regionale dimensie van het ENB en zijn vormen van multilaterale samenwerking, zoals het UfM; wijst erop dat het vinden van een alomvattende, met het internationale recht strokende oplossing voor de verschillende conflicten, in het bijzonde het Israëlisch-Arabische conflict, in de zuidelijke nabuurschapslanden van de EU van essentieel belang is voor het succes van het ENB; 30. is van oordeel dat interculturele dialoog in het gebied van de Middellandse Zee van cruciaal belang is voor wederzijds begrip, solidariteit, verdraagzaamheid en het welzijn van de bevolkingen aldaar; verlangt dat bij de herziening ook aandacht wordt besteed aan het ontwikkelen van instrumenten hiervoor; 31. maakt zich ernstige zorgen over het herhaaldelijke uitstel voor onbepaalde tijd van de tweede top van staatshoofden en regeringsleiders van de UfM en van ministersbijeenkomsten van de UfM, dat een negatief signaal afgeeft aan de bevolkingen en de instellingen van de regio; is van oordeel dat het aftreden van zijn secretaris-generaal erop wijst dat de aard van de procedures en instellingen van de UfM moeten worden verduidelijkt; herinnert eraan dat de politieke spanningen en de regionale conflicten in het Middellandse Zeegebied geen afbreuk mogen doen aan het boeken van concrete vooruitgang in de richting van sectorale en multilaterale samenwerking, en dat de UfM via veelomvattende integratieprojecten en een open politieke dialoog kan bijdragen aan de ontwikkeling van een klimaat van vertrouwen dat bevorderlijk is voor het behalen van gemeenschappelijke rechtvaardigheids- en veiligheidsdoelen, in een geest van solidariteit en van vrede; 32. betreurt dat de UfM onvoldoende financiering krijgt en ook het feit dat de lidstaten aan beide zijden van de Middellandse Zee een gebrek aan belangstelling aan de dag leggen; betreurt het feit dat de EU niet echt duidelijk is in zijn beleid voor de Middellandse Zee en vraagt de EU een strategische langetermijnvisie te ontwikkelen voor de ontwikkeling en stabilisering van de regio; hamert erop dat het Euromediterraan integratieproces op de Europese agenda een prioritaire plek moet krijgen; 33. is van oordeel dat het belangrijk is de UfM nieuw leven in te blazen om rekening te houden met de recentste ontwikkelingen in de regio; is van mening dat deze nieuwe UfM moet inzetten op bevordering van een stevige economische, sociale en democratische ontwikkeling, en een sterke en gemeenschappelijke basis moet creëren voor nauwe betrekkingen tussen de EU en haar zuidelijke buurlanden; is van mening dat deze nieuwe gemeenschap ook kansen zal bieden voor een duurzame vrede in het Midden-Oosten, een vrede die is ingebed in de verschillende samenlevingen in de regio en niet alleen afhankelijk is van de breekbare politieke wil van hun autoritaire leiders; 34. is van mening dat bij de herziening ook aandacht moet worden besteed aan het onvermogen van de UfM in te spelen op verwachtingen en uitdagingen goed te voorzien, en gekeken moet worden naar nieuwe manieren om de bilaterale instrumenten in het kader van het ENB te versterken; is in dit verband van mening dat meer middelen moeten worden ingezet op gebieden waar tastbare resultaten kunnen worden geboekt; 35. maakt zich zorgen over het gebrek aan vooruitgang bij de totstandbrenging van de Euromediterrane vrijhandelszone; vindt dat zodra aan de vereisten voor daadwerkelijke en alomvattende vrijhandelszones is voldaan, gerichte onderhandelingen moeten worden gevoerd, met inachtneming van de sociaaleconomische omstandigheden in elk van de partnerlanden en op voorwaarde dat eerst en tijdig de sociale en milieutechnische effecten van akkoorden in kaart zijn gebracht; betreurt het feit dat de verschillende actoren niet echt vooruitgang hebben geboekt bij het tot stand brengen van de noodzakelijke voorwaarden; is ook voorstander van de ontwikkeling van bilaterale en multilaterale economische zuid-zuidsamenwerking, die tastbare voordelen kan opleveren voor de burgers van de betrokken landen en het politieke klimaat in de regio kan verbeteren; 36. onderstreept dat het noodzakelijk is om in elk van de betrokken landen de belangrijkste specifieke problemen aan te pakken, maar herhaalt dat in het ENB bijzondere aandacht moet worden besteed aan de sociaaleconomische situatie van met name de jongere generaties; 37. gelooft dat verbeterde subregionale samenwerking tussen lidstaten en ENB-landen met specifieke gemeenschappelijke belangen, waarden en zorgen kan leiden tot een positieve dynamiek voor de gehele mediterrane regio; spoort de lidstaten aan tot het verkennen van het potentieel van variabele geometrie als samenwerkingspatroon, en onderstreept dat het toekomstige ENB deze aanpak moet vereenvoudigen en bevorderen, met name via zijn kredieten voor regionale financiering; 38. is van oordeel dat in het kader van het zuidelijke nabuurschapsbeleid ook het probleem van de niet-reguliere immigratie moet worden aangepakt; verzoekt de Raad en de Commissie te bekijken hoe het is gesteld met de implementatie van de akkoorden met de zuidelijke nabuurschapslanden op dit gebied en van de bestaande bilaterale overeenkomsten tussen de lidstaten van de EU en alle regionale actoren ten aanzien van immigratie en in het bijzonder terugname; 39. betreurt de asymmetrische benadering van de EU ten aanzien van haar oostelijke en zuidelijke buurlanden op het vlak van mobiliteit en visumbeleid; is wat mobiliteit betreft voorstander van vereenvoudiging van de visumprocedures voor landen van de zuidelijke nabuurschap − in het bijzonder voor studenten, onderzoekers en zakenmensen − en van de ontwikkeling van een Euromediterraan partnerschap voor mobiliteit; onderstreept de belangrijke rol die sommige ENB-landen kunnen spelen bij het beheren van de migratiestromen; onderstreept dat samenwerking bij het beheer van migratiestromen volledig in overeenstemming moet zijn met de waarden van de EU en internationale wettelijke verplichtingen; dringt erop aan terugnameovereenkomsten met partnerlanden alleen te overwegen voor niet-reguliere immigranten, dus met uitzondering van personen die verklaren asielzoekers, vluchtelingen of beschermingbehoevend te zijn, en herhaalt dat het beginsel van „non-refoulement” geldt voor alle personen die het risico lopen aan de doodstraf, onmenselijke behandeling of foltering te worden onderworpen; dringt aan op nauwere samenwerking om een halt roe te roepen aan de mensenhandel en op verbetering van de omstandigheden waaronder arbeidsmigranten zowel in de EU, als de landen van het zuidelijke nabuurschap leven; 40. doet een beroep op de HV/VV, de EDEO en de Commissie om zich in hun contacten met de zuidelijke ENB-landen te laten leiden door de politieke prioriteiten van de EU inzake de afschaffing van de doodstraf, eerbiediging van de mensenrechten, inclusief vrouwenrechten, en fundamentele vrijheden, de vrijheid van geweten en godsdienst, de vrijheid van vereniging en mediavrijheid, eerbiediging van de rechtstaat, een onafhankelijke rechterlijke macht, bestrijding van foltering en wrede en onmenselijke behandeling, bestrijding van straffeloosheid en de ratificatie van verschillende internationale rechtsinstrumenten, waaronder het Statuut van Rome inzake het Internationaal Strafhof en het Verdrag betreffende de status van vluchtelingen van 1951; 41. dringt er in de context van de herziening van de overeenkomsten met de zuidelijke ENB-landen op aan opnieuw aandacht te besteden aan volledige eerbiediging van de vrijheid van godsdienst, in het bijzonder van alle religieuze minderheden, in de betrokken landen; onderstreept dat godsdienstvrijheid ook inhoudt dat alleen of samen met anderen, in het openbaar of in privékring, uiting aan het geloof kan worden gegeven, en het geloof kan worden onderwezen, gepraktiseerd en beleden, en dat deze vrijheid ook het recht moet omvatten om van geloof te veranderen; 42. onderstreept dat de contractuele band van de EU met alle ENB-landen regelingen omvat voor een permanent forum voor het behandelen van mensenrechtenkwesties, in concreto in de vorm van subcommissies betreffende mensenrechten; verzoekt de EDEO volledig van deze regelingen gebruik te maken en bestaande subcommissies bij alle onderhandelingen te betrekken, erop te hameren dat zij doeltreffender en meer resultaatgericht worden, en te zorgen voor participatie van organisaties van het maatschappelijk middenveld en mensenrechtenactivisten; beveelt aan de status van de informele werkgroep mensenrechten EU-Israël op te waarderen tot een normale subcommissie; vraagt de EDEO ook deel te nemen aan een gestructureerde samenwerking tussen COHOM's en de Subcommissie mensenrechten van het Parlement; 43. verzoekt de HV/VV, de EDEO en de Commissie om zich actief in te zetten voor de bevordering en bescherming van de communicatievrijheid en de vrijheid van toegang tot informatie, ook op het internet; 44. verzoekt de HV/VV, de EDEO en de Commissie de rol van maatschappelijke organisaties, in het bijzonder mensenrechtenorganisaties en vrouwenorganisaties, te versterken op het gebied van beleidstoezicht en de programmering en uitvoering van steunmaatregelen, via een toegewijde faciliteit voor capaciteitsopbouw; wijst in dit verband op de noodzaak van empowerment van vrouwen, en verzoekt de EDEO en de Commissie om stelselmatig te analyseren wat de genderimpact van hun projecten en programma's is, en eraan te werken dat vrouwenrechten en gendergelijkheid altijd worden meegenomen bij de herziening van de grondwet, het wetboek van strafrecht, het familierecht en andere civiele wetgeving, alsook in de mensenrechtendialoog die met de ENB-partnerlanden wordt gevoerd; is van oordeel dat de HV/VV, de EDEO en de Commissie de betrekkingen tussen de EU en derde landen niet moeten intensiveren indien de betrokken landen verzuimen organisaties van het maatschappelijk middenveld in voldoende mate bij hun beleid te betrekken; geeft aan dat organisaties van het maatschappelijk middenveld de trouwste en sterkste bondgenoten van de EU zijn op het vlak van het bevorderen van democratische waarden, goed bestuur en mensenrechten in de partnerlanden; dringt aan op een grotere betrokkenheid van regionale en plaatselijke autoriteiten en van beroepsorganisaties en de sociale partners in de samenwerking tussen de EU en haar zuidelijke buurlanden; verzoekt de Raad en de Commissie in dit verband het Europees Instrument voor democratie en mensenrechten verder te versterken en een grotere rol toe te kennen; 45. onderstreept de noodzaak van implementatie van gendermainstreaming en van steun voor specifieke acties, ten einde te komen tot een doeltreffende en stelselmatige benadering van gendergelijkheid in de ENB-landen; spoort regeringen en het maatschappelijk middenveld aan de sociale insluiting van vrouwen te vergroten, analfabetisme onder vrouwen te reduceren en de arbeidsparticipatie van vrouwen te bevorderen, teneinde vrouwen op alle niveaus een betekenisvolle plek te geven; 46. benadrukt het belang van een gestructureerde samenwerking op het gebied van het hoger onderwijs en onderzoek om de onderlinge erkenning van diploma's en onderwijssystemen te bevorderen, zodat met name de mobiliteit van studenten, onderzoekers en hoogleraren kan worden verhoogd, in combinatie met maatregelen om kennisvlucht tegen te gaan; is in dit verband verheugd over de bijdrage van het Tempus-programma voor hoger onderwijs en de uitwisselingen in het kader van actie 2 van ERASMUS Mundus, alsmede over de oprichting van de Euro-Mediterranean University (EMUNI), die opgericht is als een Euromediterraan netwerk van universiteiten op beide oevers van de Middellandse Zee; 47. onderstreept het belang van lokale autoriteiten bij de democratische ontwikkeling in onze partnerlanden, en pleit voor de uitbreiding van programma's voor twinning tussen lokale overheden in de EU en de partnerlanden; 48. benadrukt het belang van vakbonden en de sociale dialoog als onderdelen van de democratische ontwikkeling van de zuidelijke partners; spoort die landen aan de arbeids- en vakbondsrechten verder te versterken; wijst op de belangrijke rol van de sociale dialoog bij het aangaan van de sociaaleconomische uitdagingen in de regio; 49. benadrukt het belang van een nauwer verband tussen investeringen, opleiding, onderzoek en innovatie, waarbij speciale aandacht moet worden besteed aan op de arbeidsmarkt afgestemde opleiding, teneinde het hoofd te bieden aan de sociaaleconomische uitdagingen in de regio; dringt aan op bijzondere aandacht voor vrouwen en benadeelde groepen, zoals jongeren; wijst tegelijkertijd op het cruciale belang van aanvullende steun voor plaatselijke ontwikkelingsprojecten, teneinde bij te dragen aan de revitalisering van de meest kwetsbare steden en regio's; 50. onderstreept dat een goed functionerend, doeltreffend, veilig en zeker multimodaal transportsysteem een voorwaarde is voor economische groei en ontwikkeling, en goed is voor de handel en de integratie tussen de EU en de zuidelijke mediterrane partners; verzoekt de Commissie om een tussentijdse evaluatie van het Actieplan voor regionaal vervoer (2007-2013) voor het gebied van de Middellandse Zee, en bij toekomstige actieplannen op het gebied van vervoer met de resultaten daarvan rekening te houden; 51. is van oordeel dat duurzame ontwikkeling een horizontaal beginsel van de herziening van het ENB zou moeten zijn, waarbij de nadruk met name moet liggen op een betere bescherming van het milieu, de ontwikkeling van het enorme potentieel voor hernieuwbare energieën in de regio, en de stimulering van beleidsmaatregelen en projecten die bevorderlijk zijn voor een beter gebruik van schaarse watervoorraden; 52. herhaalt zijn verzoek aan de Raad, de Commissie en de lidstaten van de EU om een allesomvattend plan voor het schadeherstel van de Jordaan te bevorderen en te ondersteunen, en de sanering van de rivier en met name de benedenloop ervan financieel en technisch te blijven steunen, mede in het kader van de UfM; 53. benadrukt het grote samenwerkingspotentieel op het gebied van energie en hernieuwbare energiebronnen als wind, zonne- en golfenergie; steunt de gecoördineerde implementatie van het Mediterranean Solar Plan en industrie-initiatieven, die gericht zouden moeten zijn op het tegemoetkomen aan de primaire behoeften van de partnerlanden, en de aanneming van een Euromediterrane strategie voor energie-efficiëntie; onderstreept het belang van de bevordering van trans-Euromediterrane verbindingen voor elektriciteit, gas en olie ter vergroting van de zekerheid van de energiebevoorrading door middel van de totstandbrenging van zogenaamde „smart-grid-linking” in de hele Euromediterrane regio; 54. herinnert aan het belang van een landbouw die goed is voor plaatselijke boeren, plattelandsontwikkeling, voedselveiligheid en -soevereiniteit, van aanpassing aan klimaatverandering, en van toegang tot water, en van een rationeel gebruik van water en energie; beveelt aan van samenwerking op landbouwvlak een ENB-prioirteit te maken, ter ondersteuning van de Euromediterrane routekaart voor landbouw en als een middel voor het stabiliseren van de voedselprijzen op nationaal, regionaal en mondiaal niveau; 55. herhaalt zijn verzoek om oprichting van een Euromediterrane civiele bescherming, aangezien de toename van het aantal natuurrampen en de omvang ervan de toewijzing van passende middelen noodzakelijk maakt en omdat een dergelijk initiatief de solidariteit tussen de bevolkingen in de Euromediterrane landen zou versterken; 56. onderstreept het belang van nauwere samenwerking met ten zuiden van de EU opererende multilaterale regionale organisaties, inzonderheid de Arabische Liga en de Afrikaanse Unie, teneinde de problemen in de bovengenoemde gebieden met succes te kunnen aanpakken; verzoekt de Commissie zich te beraden over een nieuwe gestructureerde dialoog met deze fora in het kader van de herziening van het ENB; 57. wijst nogmaals op de waarde van het ENPI als financieringsinstrument van het ENB; benadrukt echter dat er meer flexibiliteit moet worden geboden en dat er voor doelgerichtere bijstand moet worden gezorgd, voornamelijk voor het maatschappelijk middenveld en op lokaal niveau, in overeenstemming met de „bottom-up”-aanpak; dringt daarnaast aan op een alomvattende analyse van de doeltreffendheid van het ENPI met als doel in het kader van de betrekkingen van de EU met haar zuidelijke buurlanden beter gebruik te maken van de beschikbare financiële instrumenten en middelen, en ervoor te zorgen dat ontwikkelingshulp en -bijstand in de ontvangende landen goed wordt gebruikt; beschouwt transparantie bij financiering en de integratie van anticorruptiemechanismen in de financieringsinstrumenten een „must”; onderstreept het belang van toezicht op het beheer en de uitvoering van de verschillende ENPI-programma's; onderstreept het belang van versterking van grensoverschrijdende projecten, van intensivering van „people-to-people”-programma's en van ontwikkeling van stimulansen voor regionale samenwerking; verzoekt de Commissie en de EDEO om het Parlement en de belanghebbenden uit het maatschappelijk middenveld in een vroeg stadium te raadplegen bij de aanstaande voorbereiding van het opvolgingsinstrument; 58. dringt bij de Raad aan op goedkeuring van het wetgevingsvoorstel tot wijziging van artikel 23 van de ENPI-verordening dat in mei 2008 door de Commissie werd ingediend en op 8 juli 2008 door het Parlement werd aangenomen, aangezien dit het mogelijk zou maken om middelen die terugvloeien uit eerdere financiële verrichtingen opnieuw te investeren, en de EU dus een uiterst noodzakelijk instrument zou bieden voor de verzachting van de gevolgen van de huidige financiële crisis voor de reële economie en van de impact van de explosie van de voedselprijzen in de buurregio, en met name het zuiden; 59. onderstreept dat het ENPI niet het enige instrument is voor het financieren van programma's en maatregelen in ENB-kader, en wijst derhalve met klem op de noodzaak van een coherente aanpak waarbij gebruik wordt gemaakt van alle financiële instrumenten; verzoekt de EDEO en de Commissie dan ook een gedetailleerd overzicht over te leggen van de aan elk van de ontvangende landen gegeven financiële steun, ook uitgesplitst per instrument; 60. onderstreept de noodzaak van verhoging van de middelen die in de aanstaande financiële vooruitzichten van de EU voor 2014-2020 aan de zuidelijke dimensie van het ENB zijn toegewezen, om ervoor te zorgen dat de financiering in overeenstemming is met de politieke ambities en om uitvoering te geven aan de geavanceerde positie zonder dat de andere prioriteiten van het ENB in het gedrang komen; hamert op de noodzaak van naleving van de overeenkomsten die zijn gesloten na de verklaring van de Commissie in het COREPER in 2006 op basis waarvan overeenkomstig een demografische weging twee derde van de ENPI-middelen aan de zuidelijke landen worden toegewezen en een derde aan de oostelijke landen; 61. wijst er evenwel op dat elke toename van de toegewezen middelen gebaseerd moet zijn op een zorgvuldige analyse van de behoeften en gepaard moet gaan met een verhoging van de effectiviteit van de uit te voeren programma's, die naar behoren moeten worden afgestemd op en geprioriteerd naargelang de vereisten in de verschillende begunstigde landen; 62. is verheugd over de resultaten van de Facility for Euro-Mediterranean Investment and Partnership (FEMIP) van de EIB en onderstreept de noodzaak van meer synergie met andere internationale financiële instellingen die in de regio actief zijn, en herhaalt zijn suggestie betreffende de oprichting van een Euromediterrane financiële instelling voor ontwikkelingssamenwerking met de EIB als belangrijkste aandeelhouder; steunt de verhoging van het leningplafond van de EIB om haar in staat te stellen haar activiteitenniveau in de regio de komende jaren op peil te houden; vraagt de EBRD haar statuten te wijzigen, teneinde ook aan dit proces van financiële bijstand te kunnen deelnemen; De rol van het Europees Parlement 63. benadrukt de essentiële rol van het Europees Parlement waar het gaat om het uitdragen van het besef dat de stabiliteit en de welvaart van Europa nauw verband houden met democratisch bestuur en economische en sociale vooruitgang in de zuidelijke ENB-buurlanden, en om het bevorderen van het politieke debat, vrijheden, democratische hervormingen en de rechtstaat in die partnerlanden, met name via de interparlementaire delegaties en de PA-UfM; 64. herbevestigt zijn toezegging om het recht op parlementair toezicht te blijven uitoefenen bij de uitvoering van het ENB, onder andere door regelmatig te debatteren met de Commissie over de toepassing van het ENPI; is ingenomen met de uitgebreide raadpleging door de Commissie en de EDEO over de herziening van het ENB, en hoopt dat de Commissie en de EDEO er ook op zullen toezien dat het Parlement volledig en stelselmatig wordt geraadpleegd bij de voorbereiding van de relevante documenten, zoals de ENB-actieplannen; dringt er voorts op aan dat het Parlement toegang wordt verleend tot de onderhandelingsmandaten voor alle internationale overeenkomsten waarover met de ENB-partners wordt onderhandeld, overeenkomstig artikel 218, lid 10, VWEU, waarin wordt bepaald dat het Parlement in iedere fase van de procedure onverwijld en ten volle wordt geïnformeerd; o o o 65. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de vicevoorzitter van de Commissie/hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid, de Europese Dienst voor extern optreden, de regeringen en parlementen van de lidstaten en de ENB-landen, en de secretaris-generaal van de Unie voor het Middellandse Zeegebied. Het Europees Parlement , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 17 januari 2008 over de situatie in de Democratische Republiek Congo en verkrachting als oorlogsmisdaad (1) , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 26 november 2009 over de uitbanning van geweld tegen vrouwen (2) , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 25 november 2010 over het tienjarig bestaan van resolutie 1325 (2000) van de VN-Veiligheidsraad over vrouwen, vrede en veiligheid (3) , – onder verwijzing zijn resolutie van 17 februari 2011 over de situatie in Egypte (4) , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 10 maart 2011 over de zuidelijke nabuurschapslanden en in het bijzonder Libië (5) , – gezien de verklaring van de vicevoorzitter van de Commissie/hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid (VV/HV), Catherine Ashton, namens de Europese Unie op de Internationale dag voor de uitbanning van geweld tegen vrouwen op 25 november 2010, – gezien de verklaring van de VV/HV, Catherine Ashton, namens de Europese Unie op Internationale Vrouwendag, 8 maart 2011, – gezien de Universele Verklaring van de rechten van de mens van 10 december 1948, – gelet op resoluties 1325 (2000) en 1820 (2008) van de VN-Veiligheidsraad over vrouwen, vrede en veiligheid, en resolutie 1888 (2009) van de VN-Veiligheidsraad over seksueel geweld tegen vrouwen en kinderen tijdens gewapende conflicten, – gezien de aanstelling in maart 2010 van een speciaal vertegenwoordiger bij de secretaris-generaal van de VN voor seksueel geweld in gewapende conflicten, en de nieuwe VN-instantie betreffende gender (UN Women), – gezien de richtsnoeren van de EU over geweld tegen en discriminatie van vrouwen en meisjes en de richtsnoeren van de EU over kinderen en gewapende conflicten, – gezien het Verdrag van de Verenigde Naties tegen foltering en andere wrede, onmenselijke of onterende behandeling of bestraffing van 10 december 1984, en gezien Verklaring 3318 van de Algemene Vergadering van de VN inzake de bescherming van vrouwen en kinderen tijdens noodsituaties en gewapende conflicten van 14 december 1974, en met name lid 4 daarvan, waarin wordt gevraagd om doeltreffende maatregelen tegen vervolging, foltering, geweld en onterende behandeling ten aanzien van vrouwen, – gezien de bepalingen van de juridische instrumenten van de VN op het gebied van mensenrechten en met name vrouwenrechten, zoals het VN-Handvest, de Universele Verklaring van de rechten van de mens, de internationale verdragen over burgerrechten en politieke rechten en over economische, sociale en culturele rechten, het VN-Verdrag inzake de afschaffing van mensenhandel en van de exploitatie van de prostitutie van anderen, het Verdrag over de uitbanning van alle vormen van discriminatie tegen vrouwen (IVDV) en het facultatieve protocol hierbij, het Verdrag inzake de bescherming tegen foltering en andere wrede, onmenselijke of onterende behandeling of bestraffing en het Verdrag betreffende de status van vluchtelingen van 1951, – gezien andere VN-instrumenten inzake geweld tegen vrouwen, zoals de Verklaring van Wenen en het bijbehorende actieprogramma die tijdens de Wereldconferentie over de mensenrechten op 25 juni 1993 zijn aangenomen (A/CONF. 157/23) en de Verklaring over de uitbanning van geweld tegen vrouwen van 20 december 1993 (A/RES/48/104), – gezien de resoluties van de Algemene Vergadering van de VN van 12 december 1997 over de preventie van misdaden en strafrechtelijke maatregelen om geweld tegen vrouwen uit te bannen (A/RES/52/86), van 18 december 2002 over de uitbanning van misdaden tegen vrouwen die worden gepleegd wegens schending van de eer (A/RES/57/179) en van 22 december 2003 over de uitbanning van huiselijk geweld tegen vrouwen (A/RES/58/147), – gezien de verklaring en het actieprogramma van Beijing die op15 september 1995 tijdens de vierde wereldvrouwenconferentie werden aangenomen, en onder verwijzing naar zijn resoluties van 18 mei 2000 over de follow-up van het actieplatform van Beijing (6) , van 10 maart 2005 over de follow-up van de vierde wereldvrouwenconferentie - Het actieplatform van Beijing (Beijing +10) (7) en van 25 februari 2010 over het Beijing +15 - VN-actieprogramma voor gendergelijkheid (8) , – gezien de resolutie van de Algemene Vergadering van de VN van 19 december 2006 over opvoering van de inspanningen om alle vormen van geweld tegen vrouwen uit te bannen (A/RES/61/143), en de resoluties 1325 en 1820 van de VN-Veiligheidsraad over vrouwen, vrede en veiligheid, – gelet op het Statuut van Rome inzake het Internationaal Strafhof van 1998, en met name artikel 7 en 8, die verkrachting, seksuele uitbuiting, gedwongen prostitutie, zwangerschap en sterilisatie onder dwang of elke vorm van geweld met seksuele inslag als misdaden tegen de menselijkheid en oorlogsmisdaden definiëren en met een foltermethode en ernstige oorlogsmisdaad gelijkstellen, ongeacht de omstandigheid of de feiten stelselmatig begaan worden naar aanleiding van internationale of binnenlandse conflicten, – gelet op artikel 110, lid 4, van zijn Reglement, A. overwegende dat vrouwen actief deelnemen aan de opstanden voor meer democratie, rechten en vrijheden in Noord-Afrika en het Midden-Oosten, B. overwegende dat het zittende bewind in Libië en Egypte in het kader van het conflict rond deze opstanden gebruik maakt van seksueel geweld, dat op vrouwen gericht is en hen bijzonder kwetsbaar maakt, C. overwegende dat seksueel geweld klaarblijkelijk wordt gebruikt als een middel om vrouwen te intimideren en te vernederen, onder meer in vluchtelingenkampen, en dat het ontstane machtvacuüm kan leiden tot de verslechtering van de rechten van vrouwen en meisjes, D. overwegende dat een Libische vrouw, Iman al-Obeidi, die journalisten in een hotel in Tripoli vertelde dat zij door een groep soldaten was verkracht en mishandeld, op 26 maart 2011 op een onbekende plek werd gevangen genomen en dat zij nu wegens smaad wordt aangeklaagd door de mannen die zij van verkrachting beschuldigt, E. overwegende dat vrouwelijke demonstranten in Egypte verklaard hebben dat zij door militairen aan een „maagdelijkheidstest” zijn onderworpen nadat zij op 9 maart 2011 van het Tahrirplein waren opgepakt, en dat zij vervolgens gemarteld en verkracht werden; dat de „maagdelijkheidstests” werden uitgevoerd en gefotografeerd in aanwezigheid van mannelijke soldaten, dat sommige Egyptische vrouwen voor militaire rechtbanken zullen worden gebracht omdat hun „maagdelijkheidstest” een negatief resultaat opleverde, en dat een aantal vrouwen bedreigd zijn met beschuldigingen van prostitutie, F. overwegende dat verkrachting en seksuele slavernij, wanneer deze deel uitmaken van een brede en stelselmatige praktijk, in de Conventie van Genève worden erkend als misdaden tegen de menselijkheid en oorlogsmisdaden die voor het Internationaal Strafhof moeten worden gebracht; overwegende dat verkrachting nu ook wordt erkend als onderdeel van volkerenmoord, als deze plaatsvindt met de bedoeling een doelgroep geheel of gedeeltelijk te vernietigen; dat de EU steun dient te geven aan de inspanningen om een einde te maken aan de straffeloosheid van plegers van seksueel geweld tegen vrouwen en kinderen, G. overwegende dat bewezen is dat gewapende conflicten onevenredig grote en uitzonderlijke gevolgen hebben voor vrouwen; overwegende dat de rol van vrouwen bij vredesopbouw en conflictpreventie versterkt moet worden, en dat vrouwen en kinderen in oorlogs- en conflictgebieden beter moeten worden beschermd door middel van participatie, preventie en bescherming, H. overwegende dat de tenuitvoerlegging van de verplichtingen uit hoofde van de resoluties 1820, 1888, 1889 en 1325 van de VN-Veiligheidsraad een gemeenschappelijke taak en een gedeelde verantwoordelijkheid is van iedere lidstaat van de VN, ongeacht of het gaat om een door conflict verscheurd land, een donorland of anderszins; overwegende dat in dit verband dient te worden gewezen op de in december 2008 aangenomen richtsnoeren van de EU over geweld tegen vrouwen en meisjes, en de richtsnoeren van de EU over kinderen en gewapende conflicten en bestrijding van alle vormen van tegen hen gerichte discriminatie, waarmee een krachtig politiek signaal werd afgegeven dat dit voor de Unie prioriteiten zijn, 1. vraagt de Commissie en de regeringen van de lidstaten dat zij zich krachtig verzetten tegen het gebruik van seksueel geweld en gerichte intimidatie ten aanzien van vrouwen in Libië en Egypte; 2. veroordeelt ten stelligste de „maagdelijkheidstests” die vrouwelijke betogers die op het Tahrirplein zijn aangehouden, moesten ondergaan en beschouwt deze praktijken als onaanvaardbaar omdat ze met een foltermethode kunnen worden gelijkgesteld; dringt bij de Egyptische hoge militaire raad aan op onmiddellijke maatregelen om een eind te maken aan deze mensonterende behandeling en op garanties dat alle veiligheidstroepen en het leger duidelijke instructies krijgen dat foltering en andere vormen van mishandeling, met inbegrip van gedwongen „maagdelijkheidstests”, niet getolereerd kunnen worden en ten gronde zullen worden onderzocht; 3. dringt bij de Egyptische autoriteiten aan op onmiddellijke maatregelen om een eind te maken aan de folteringen, onderzoek in te stellen naar alle klachten wegens geweld tegen vreedzame betogers en het vervolgen van burgers voor militaire rechtbanken stop te zetten; maakt zich vooral zorgen over berichten van mensenrechtenorganisaties dat minderjarigen zijn gearresteerd en door militaire rechtbanken zijn veroordeeld; 4. spreekt de aanbeveling uit dat er een onafhankelijk onderzoek wordt ingesteld om de daders aansprakelijk te stellen, met name met betrekking tot misdaden in de zin het Statuut van Rome van het Internationaal Strafgerecht die door Kadhafi zijn begaan; vindt dat wie schuldig is bevonden aan deze daden voor de rechter moet worden gebracht en dat de vrouwen die het misbruik hebben aangegeven, tegen wraakacties moeten worden beschermd; 5. benadrukt dat eenieder zijn of haar standpunten moet kunnen uiten over de democratische toekomst van zijn/haar land zonder daarvoor vastgehouden of gemarteld te worden of onterende en discriminerende behandelingen te moeten ondergaan; 6. is er vast van overtuigd dat de veranderingen die zich momenteel in Noord-Afrika en het Midden-Oosten voltrekken, ertoe bijdragen dat er een einde komt aan discriminatie van vrouwen en dat zij op voet van gelijkheid met de mannen en in overeenstemming met het VN-Verdrag inzake de uitbanning van alle vormen van discriminatie van vrouwen (CEDAW), volledig aan het maatschappelijke leven kunnen deelnemen; 7. benadrukt dat de rechten van de vrouw algemeen moeten worden verzekerd in de nieuwe democratische en rechtsstructuren van deze samenlevingen; 8. wijst erop dat de rol van vrouwen in de opstanden en in de democatiseringsprocessen moet worden erkend, en dat daarbij aandacht moet worden besteed aan de specifieke bedreigingen waarmee zij worden geconfronteerd en de noodzaak om hun rechten te steunen en te verdedigen; 9. vraagt de EU-lidstaten om zich actief en op lange termijn, zowel politiek als financieel, in te zetten voor de volledige tenuitvoerlegging van resolutie 1325 van de VN-Veiligheidsraad en de daarin genoemde invoering van controle-instellingen en –mechanismen op Europees niveau, en vraagt de VN de uitvoering van de resolutie op alle internationale niveaus te verzekeren; 10. benadrukt dat mensenrechten voorrang moeten krijgen in de maatregelen voor het Europees nabuurschapsbeleid als integrerend onderdeel van het democratiseringsproces en onderstreept de noodzaak om de ervaring van de EU op het gebied van gelijkheidsbeleid en de bestrijding van seksegerelateerd geweld uit te dragen; 11. onderstreept dat het beginsel van de gelijkheid van mannen en vrouwen moet worden toegepast en dat specifieke acties moeten worden gesteund, ten einde te komen tot een doeltreffende en stelselmatige benadering van gendergelijkheid in de ENB-landen; spoort de regeringen en de maatschappelijke organisaties ertoe aan de sociale integratie van vrouwen te vergroten, onder meer door analfabetisme te reduceren en de arbeidsparticipatie te bevorderen, en hun financiële onafhankelijkheid te vergroten, teneinde vrouwen op alle niveaus een betekenisvolle plek te geven; benadrukt dat gelijkheid integraal deel moet uitmaken van het democratiseringsproces en dat bovendien onderwijs voor vrouwen en meisjes voorrang moet krijgen en bewustmaking van hun rechten moet omvatten; 12. doet een beroep op de HV/VV, de EDEO en de Commissie om de politieke prioriteiten van de EU bovenaan de agenda van hun besprekingen met de zuidelijke ENB-landen te plaatsen: afschaffing van de doodstraf, eerbiediging van de mensenrechten - inclusief vrouwenrechten - en de fundamentele vrijheden en ratificatie van verschillende internationale rechtsinstrumenten, waaronder het Statuut van Rome inzake het Internationaal Strafhof en het Verdrag betreffende de status van vluchtelingen van 1951; 13. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie en de vicevoorzitter van de Commissie/hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid. Het Europees Parlement, – gezien het jaarverslag 2009 van de EIB-Groep (verslag over activiteiten en maatschappelijk verantwoord ondernemen, financieel verslag en statistisch verslag), – onder verwijzing naar zijn resolutie van 6 mei 2010 over het jaarverslag 2008 van de Europese Investeringsbank (1) , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 25 maart 2009 over de jaarverslagen 2007 van de Europese Investeringsbank en de Europese Bank voor Wederopbouw en Ontwikkeling (2) , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 16 juni 2010 over EU 2020 (3) , – gelet op artikel 48 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie economische en monetaire zaken en het advies van de Commissie begrotingscontrole ( A7-0073/2011 ), De nieuwe EIB-statuten 1. is ingenomen met de door het Verdrag van Lissabon bewerkstelligde veranderingen, die ruimte bieden voor meer flexibiliteit bij EIB-financieringen, zoals deelnemingen in het aandelenkapitaal als aanvulling op de gewone activiteiten van de Bank, de mogelijkheid om dochterorganisaties en andere entiteiten op te richten ter regulering van de zogenaamde speciale activiteiten en ter verlening van technische bijstandsdiensten in ruimere zin, alsook de versterking van het auditcomité; 2. herinnert aan de door het Verdrag van Lissabon bewerkstelligde veranderingen ter verduidelijking van de doelstellingen van de EIB-financiering in derde landen, welke de overkoepelende beginselen van de betrekkingen van de EU met de rest van de wereld moeten ondersteunen, zoals bepaald in artikel 3, lid 5 van het VEU en onder de garantie de doelen moeten ondersteunen van het extern optreden van de EU zoals bepaald in artikel 21 van het VEU; 3. geeft er zich rekenschap van dat sommige lidstaten erop hebben aangedrongen dat de EIB bij haar financieringsoperaties meer risico's aangaat, maar wijst erop dat dit de AAA-rating van de EIB niet in gevaar mag brengen, die van cruciaal belang is voor haar vermogen om de beste voorwaarden voor haar leningen te bieden; 4. brengt in herinnering dat de EIB is opgericht om de beleidsdoelstellingen van de EU te ondersteunen en dat zij verantwoording verschuldigd is aan de Rekenkamer, het OLAF en de EU-lidstaten, alsmede – op vrijwillige basis – aan het Europees Parlement; 5. stelt evenwel voor dat in overweging wordt genomen om bedrijfseconomisch toezicht te houden op de kwaliteit van de financiële situatie van de EIB en de correcte meting van de resultaten ervan, en ervoor te zorgen dat de professionele gedragsregels in acht worden genomen; 6. stelt voor dat dit regelgevingstoezicht: 7. verzoekt de Commissie het Parlement vóór 30 november 2011 een juridische analyse te doen toekomen van de mogelijke opties voor bedrijfseconomisch toezicht op de EIB; 8. stelt voor dat de Commissie, in samenwerking met de EIB, gelet op de kwaliteit van haar personele middelen en haar ervaring op het vlak van de financiering van grote infrastructuurprojecten, strategisch overleg moet voeren over de financiering van investeringen, waarbij geen enkel mogelijk scenario mag worden uitgesloten: subsidieverlening, storting van de bedragen waarvoor de lidstaten op het door de EIB geplaatste kapitaal hebben ingeschreven, inschrijving door de Europese Unie op kapitaal van de EIB, leningen, innovatieve instrumenten, financiële instrumentering die is toegesneden op langetermijnprojecten welke niet direct renderen, ontwikkeling van garantiesystemen, inrichting van een investeringscomponent binnen de begroting van de Unie, instelling van financiële consortia tussen Europese, nationale en lokale instanties en publiek-private partnerschappen; 9. herinnert echter aan zijn waarschuwingen en zijn bezorgdheid over het feit dat een deel van het beheer van de EIB met betrekking tot Europese programma's en fondsen is uitgesloten van de kwijtingsprocedure, waardoor specifieke behoeften ontstaan op het vlak van coördinatie tussen de Commissie en de EIB en waardoor het moeilijk wordt een overzicht te krijgen van alle bereikte resultaten; herhaalt zijn verzoek aan de EIB om volledige informatie te verschaffen over haar resultaten: gestelde en bereikte doelen, redenen voor mogelijke afwijkingen en resultaten van de uitgevoerde beoordelingen; roept de Commissie op gedetailleerde informatie te leveren over de procedures voor coördinatie met de EIB en over de doeltreffendheid hiervan; 10. verzoekt de Commissie om de EIB een mededeling te laten doen over activiteiten met grote multipliereffecten waarvoor de Europese begroting garant staat; 11. benadrukt dat de begrotingsgaranties van de EU eind 2009 19,2 miljard EUR bedroegen voor door de EIB toegekende leningen; benadrukt dat dit een niet te verwaarlozen bedrag is voor de EU-begroting en verwacht een gedetailleerde uitleg over het risico dat hiermee samenhangt; is van mening dat de EIB eveneens de toewijzing van de rente die voortvloeit uit deze grote hoeveelheid garanties moet uitleggen; 12. vraagt om uitleg over de administratieve vergoeding die de EIB ontvangen heeft uit de EU-begroting; 13. herhaalt zijn voorstel dat de Europese Unie lid moet kunnen worden van de EIB; EIB-financieringen binnen de EU De wereldwijde financiële crisis en de gevolgen daarvan voor de EIB 14. ziet het als positief dat de Bank zich vooral concentreert op de drie gebieden waar de crisis Europa het hardst heeft geraakt, namelijk het midden- en kleinbedrijf, de convergentieregio's en de klimaataanpak; 15. erkent de essentiële rol die de EIB bij de ondersteuning van het midden- en kleinbedrijf speelt, vooral ten tijde van financiële crises en economische neergang, en verzoekt haar het samenspel tussen haar globale leenregeling en subsidies uit structuurfondsen te vereenvoudigen; 16. wijst op het belang van het midden- en kleinbedrijf voor de Europese economie en is derhalve verheugd over de verhoging van de EIB-kredieten van in totaal 30,8 miljard EUR die over de periode 2008-2010 aan het midden- en kleinbedrijf zijn verstrekt, en erkent dat dit bedrag hoger is dan het jaarlijkse streefcijfer van 7,5 miljard EUR voor deze periode; is verheugd over de oprichting in maart 2010 van de Europese Progress-microfinancieringsfaciliteit, waarvoor de Commissie en de Bank 200 miljoen EUR beschikbaar hebben gesteld; wijst er evenwel op dat kleine en middelgrote ondernemingen moeite hebben om kredieten te verkrijgen en roept de EIB daarom op om te blijven zorgen voor meer transparantie bij haar leningen via bemiddelende financiële instellingen; pleit er daarom voor duidelijke financieringsvoorwaarden voor die instellingen en criteria voor de effectiviteit van de leningen vast te stellen; wenst dat de EIB verplicht wordt jaarlijks verslag te doen van haar leningen aan het midden- en kleinbedrijf en daarbij een evaluatie te verstrekken van de toegankelijkheid en doeltreffendheid daarvan en van maatregelen die gericht zijn op de verstrekking van meer leningen aan het midden- en kleinbedrijf; 17. beveelt aan ervoor te zorgen dat de rol van de EIB gerichter, selectiever, doeltreffender en resultaatgerichter is; is van mening dat de EIB bij het bereiken van KMO's met name moet samenwerken met transparante en verantwoordelijke financiële tussenpersonen die banden hebben met de plaatselijke economie; is van mening dat de EIB met betrekking tot het verstrekken van leningen aan KMO's actief informatie openbaar moet maken op haar website, met name over de uitbetaalde bedragen, het aantal reeds toegekende leningen, en de regio's en de industriesectoren die leningen hebben ontvangen; is van oordeel dat eveneens informatie moet worden verstrekt over de voorwaarden waaraan de financiële tussenpersonen moeten voldoen; 18. is vanuit het oogpunt van de facilitering van de leningenprogramma's en het liquiditeitsbeheer van de EIB ingenomen met de overeengekomen toegang van de EIB tot ECB-liquiditeiten via de Banque Centrale du Luxembourg; 19. merkt op dat de convergentiedoelstelling van het cohesiebeleid van de EU voor de EIB een hoofddoel vormt; benadrukt de toegevoegde waarde van de gezamenlijke acties van de EIB en de Commissie op het gebied van technische ondersteuning (JASPERS), die aanvullende steun en hefboomwerking aan structuurfondsmaatregelen biedt; 20. spoort de EIB ertoe aan de regio's die onder de convergentiedoelstelling vallen overeenkomstig hoge transparantie-, milieu- en sociale normen van de technische ondersteunings- en cofinancieringsfaciliteiten te voorzien die zij nodig hebben om een groter percentage van de hen ter beschikking staande middelen te benutten, met name voor projecten in prioritaire sectoren zoals de vervoersinfrastructuursector en andere groei- en werkgelegenheidsbevorderende projecten in het kader van de Europa 2020-strategie; 21. verzoekt de EIB haar activiteiten volledig af te stemmen op de doelstelling van de EU inzake een snelle overgang naar een koolstofarme economie en een plan aan te nemen voor de uitbanning van leningen op het gebied van fossiele brandstoffen, met inbegrip van haar leningen voor kolengestookte energiecentrales, en voor de verdubbeling van de inspanningen om de overdracht van technologieën met betrekking tot hernieuwbare energie en energie-efficiency te vergroten; 22. geeft uiting aan zijn bezorgdheid dat de toewijzing en controle van uitgebreide leningen vanuit fiscaal oogpunt nog altijd niet transparant is, en is daarom van mening dat voorkomen moet worden dat kredietbegunstigden de door belastingparadijzen geboden mogelijkheden benutten of andere belastingontduikende praktijken toepassen; 23. acht meer consistentie tussen de activiteiten van de EIB en het EIF wenselijk, zodat het EIF zich met name sterker kan richten op de verwezenlijking van de Europa-doelstellingen voor 2020, en dringt in dit verband aan op optimalisering van de taakverdeling tussen de diverse entiteiten en van hun respectieve balansen; 24. is ingenomen met het besluit van de EIB-groep om nauwer met de Commissie samen te werken in het kader van het cohesiebeleid met betrekking tot de drie gezamenlijke initiatieven JESSICA, JEREMIE en JASMINE, die een efficiënter en doeltreffender cohesiebeleid alsmede een grotere hefboomwerking van de structuurfondsen ten doel hebben; erkent dat de bovengenoemde samenwerking nuttig en gunstig is gebleken, met name in de context van de economische crisis; EIB-financiering na 2013 25. is van mening dat de tijd rijp is om de strategische investeringen op lange termijn in Europa aanzienlijk te vergroten, met bijzondere aandacht voor de belangrijke domeinen van Europese infrastructuur en cohesie; vraagt in dit opzicht om: 26. spoort de EIB ertoe aan haar operationele strategie voor de periode na 2013 overeenkomstig de Europa-strategie voor 2020 te ontwikkelen; 27. is van mening dat de Europa-strategie voor 2020 uitgaat van een interessante en positieve visie op financiële instrumenten; verzoekt de EIB en de Commissie ter wille van de efficiency de volgende doelstellingen aan te houden: vereenvoudiging van procedures en optimalisering van de multiplicatorfactoren en van het katalysatoreffect van de EIB-Groep teneinde zowel overheids- als particuliere investeerders aan te trekken; 28. nodigt de EIB in het kader van haar samenwerking met de Commissie, vooral wat betreft het cohesiebeleid, uit de gezamenlijke initiatieven met de Commissie een grote rol te blijven toekennen; erkent de functie van deze initiatieven als katalysator voor verdere ontwikkeling, onder andere met betrekking tot de voorbereiding van de volgende programmeringsperiode van na 2013; 29. moedigt de EIB aan de volgorde van haar prioriteiten met betrekking tot haar investeringsprojecten te melden en daarbij gebruik te maken van methodologieën zoals de kosten-batenanalyse voor een zo hoog mogelijk multiplicatoreffect op het BBP; 30. steunt investeerders die kwalitatief hoogstaand zijn, zoals de EIB, met name dankzij haar deskundigheid op het vlak van het gebruik van innovatieve instrumenten, zoals de faciliteit voor gestructureerde financiering, de financieringsfaciliteit met risicodeling (RSFF) en de Europese faciliteit voor schoon vervoer (ECTF); 31. moedigt een verder samengaan van EU-subsidies en EIB-leningen aan als middel ter verhoging van de hefboomwerking van de beschikbare middelen, mits de nieuwe financiële instrumenten slim, geïntegreerd en flexibel zijn; 32. meent dat de Commissie en de EIB op grond van hun grote ervaring in de huidige programmeringsperiode met het opzetten en toepassen van financiële instrumenten de bestaande reikwijdte en toepassing van deze instrumenten kunnen overstijgen en door uitbreiding van het aangeboden pakket kunnen innoveren; 33. is van mening dat er duidelijke en specifieke doelstellingen en wettelijke regelingen moeten worden vastgesteld voor obligaties die de EIB voor haar eigen financiering uitgeeft, evenals voor in de toekomst uit te geven „projectobligaties”; 34. wijst op het feit dat de EIB zichzelf financiert door de succesvolle uitgifte van euro-obligaties, die door alle EU-lidstaten worden gesteund; 35. staat positief tegenover het idee achter „projectobligaties”, dat erop gericht is de kredietwaardigheid van door bedrijven zelf in het kader van de Europa-strategie voor 2020 uitgegeven obligaties te vergroten en de Europese infrastructuur op het gebied van vervoer, energie en IT en het groener maken van de economie te financieren; is van mening dat de uitgifte van dergelijke projectobligaties een positief effect zou hebben op de beschikbaarheid van kapitaal voor groei- en werkgelegenheidsbevorderende duurzame investeringen in aanvulling op de investeringen van de lidstaten en het Cohesiefonds; is van mening dat dit instrument de kredietwaardigheid van specifieke projecten moet vergroten en private financiering moet aantrekken als aanvulling op nationale investeringen en investeringen uit het Cohesiefonds; 36. verzoekt de Commissie en de EIB derhalve met concrete voorstellen te komen voor de uitgifte van „projectobligaties”; benadrukt dat het Parlement volledig moet worden betrokken bij de instelling van dergelijke instrumenten en dringt erop aan dat wordt nagedacht over het gebruik in het kader van het volgende meerjarig financieel kader van de EU-begroting als buffer voor het gemaximeerde eersteverliesrisico, waarbij de EIB als achtergestelde financier zou fungeren; 37. is van mening dat er duidelijk behoefte is aan extra ondersteuning door de EIB op de volgende gebieden: midden- en kleinbedrijf, midcapbedrijven en infrastructuur en andere essentiële groei- en werkgelegenheidsbevorderende projecten in het kader van de Europa 2020-strategie; 38. dringt er bij de EIB op aan te investeren in de Europese spoorsector en in andere trans-Europese netwerken voor het vrachtvervoer, met de nadruk op de havens aan de Middellandse, de Zwarte en de Oost-Zee ten einde deze voorgoed met de Europese markten te verbinden; 39. dringt er bij de EIB op aan meer ondersteuning te bieden bij de realisatie van het TEN-T netwerk, met als doel een hefboomeffect te genereren voor meer investeringen, zowel vanuit de publieke als de private sector; is van mening dat ook hier de „projectobligaties” een complementair investeringsinstrument kunnen betekenen, naast het budget dat is voorzien in het TEN-T fonds; dringt erop aan de toekomstige investeringen te concentreren rond de grensoverschrijdende delen van het TEN-T netwerk, om zo de gegenereerde Europese meerwaarde te optimaliseren; 40. dringt er bij de EIB op aan te investeren in de Nabucco-gaspijpleiding en andere belangrijke TEN-E-projecten om in de toekomstige energiebehoeften van de EU te voorzien, met als doel het landenscala van energieleveranciers voor Europa te diversifiëren, de energiebeleidsmix van de EU te verbeteren en aan de milieuverplichtingen van de Unie te helpen voldoen; EIB-financieringen buiten de EU Rol van de EIB in de toetredingslanden 41. is van mening dat de EIB zich in het kader van haar activiteiten in de toetredingslanden meer moet gaan richten op maatregelen voor energie-efficiëntie, hernieuwbare energie en infrastructuur op milieugebied, TEN's en TEN-E's en publiek-private partnerschappen, overeenkomstig hoge transparantie-, milieu- en sociale normen, en dat zij in aansluiting op de klimaatdoelstellingen van de EU prioriteit moet geven aan duurzame middelen van vervoer, met name het spoor; 42. is van mening dat de EIB, conform het bepaalde in het nieuwe artikel 18 van haar statuten, technische bijstand moet verlenen aan toetredingslanden; De rol van de EIB op het gebied van ontwikkelingssamenwerking 43. is ingenomen met de wijzigingen die met het Verdrag van Lissabon zijn ingevoerd in overeenstemming met artikel 209 van het EG-Verdrag, in samenhang met artikel 208 van het EG-Verdrag, waarin is bepaald dat de EIB, onder de in haar statuten vastgestelde voorwaarden, bijdraagt tot de tenuitvoerlegging van de maatregelen die noodzakelijk zijn om de doelstellingen van het EU-beleid inzake ontwikkelingssamenwerking te verwezenlijken; 44. herinnert eraan dat de financieringsstrategie en -operaties van de EIB moeten bijdragen aan de algemene beginselen die ten grondslag liggen aan het externe optreden van de EU, zoals bedoeld in artikel 21 van het Verdrag betreffende de Europese Unie, aan de doelstelling te zorgen voor ontwikkeling en versteviging van de democratie en de rechtsstaat, aan de doelstelling de mensenrechten en fundamentele vrijheden te eerbiedigen, en internationale milieuovereenkomsten waarbij de Europese Unie of haar lidstaten partij zijn na te leven; wijst erop dat de EIB moet verzekeren dat de projecten in alle relevante fasen in overeenstemming zijn met het Verdrag van Aarhus betreffende de toegang tot informatie, inspraak bij de besluitvorming en toegang tot de rechter inzake milieuaangelegenheden; 45. is ingenomen met de conclusie van de stuurgroep van wijzen dat moet worden nagedacht over de ontwikkeling van een „EU-platform voor externe samenwerking en ontwikkeling”; dringt er evenwel bij de EIB en andere Europese instellingen op aan de haalbaarheid van deze nieuwe aanpak en de gevolgen daarvan op de lange termijn voor de doeltreffendheid van het externe optreden van de EU in het algemeen zorgvuldig te bekijken om te voorkomen dat het ontwikkelingsbeleid en de ontwikkelingsdoelstellingen in het algemeen verwateren doordat er instrumenten worden opgezet zonder voorafgaande evaluatie van de doelen en prioriteiten die ze dienen; 46. is ingenomen met het voorgestelde nieuwe besluit om de capaciteit van de EIB tot ondersteuning van de ontwikkelingsdoelstellingen van de EU te vergroten, om regionale doelstellingen te vervangen door horizontale doelstellingen op hoog niveau en om voor elke regio in het kader van haar externe mandaat operationele richtsnoeren te ontwikkelen; roept de noodzaak van het stellen van duidelijke prioriteiten in herinnering, met inbegrip van hernieuwbare energie, stedelijke infrastructuur, ontwikkeling van gemeenten en financiële instellingen in lokaal bezit; 47. pleit ervoor de volgende stappen te ondernemen om de ontwikkelingsrol van de EIB te versterken: 48. pleit ervoor dat de EIB zich concentreert op investeringen in duurzame energieprojecten in ontwikkelingslanden, waarbij speciaal de nadruk moet liggen op Afrika bezuiden de Sahara; Samenwerking tussen de EIB en internationale, regionale en nationale financiële instellingen 49. erkent dat de samenwerking tussen de EIB en multilaterale ontwikkelingsbanken, regionale ontwikkelingsbanken, Europese bilaterale ontwikkelingsorganisaties en openbare en particuliere financiële instellingen uit ontwikkelingslanden moet worden geïntensiveerd ter ondersteuning van het EU-beleid; 50. is van mening dat intensievere samenwerking onder dezelfde voorwaarden en op basis van wederkerigheid met regionale en nationale financiële instellingen noodzakelijk is met het oog op een efficiënter gebruik van middelen en het accuraat definiëren van specifieke lokale behoeften; 51. pleit voor ondertekening van het Memorandum van Overeenstemming waarover momenteel tussen de EIB, de EBWO en de Commissie wordt onderhandeld met het oog op een nauwere samenwerking met alle landen buiten de EU waar de respectieve instanties traditioneel opereren met samenhang tussen hun beleid inzake leningen onderling en tussen leningen en de beleidsdoelstellingen van de EU, zoals sociale cohesie en milieubescherming, als tweeledig doel; Offshore financiële centra 52. verzoekt de EIB duidelijke financieringsvoorwaarden voor financiële tussenpersonen vast te stellen en verslag uit te brengen over de voortgang op het vlak van transparantie en meer verantwoordingsplicht, met name wat het verstrekken van leningen via financiële tussenpersonen betreft; is van mening dat de EIB haar beleid inzake offshore financiële centra moet bijsturen en strikter moet maken, en dat zij verder moet gaan dan het huidige level playing field op basis van OESO-lijsten en alle jurisdicties die belastingfraude en -ontwijking mogelijk maken, in aanmerking moet nemen; 53. is van mening dat niet kan worden volstaan met alleen maar de OESO-lijst van offshore financiële centra en dat gebruik moet worden gemaakt van alle internationaal erkende lijsten totdat de EU een eigen lijst heeft samengesteld; is evenwel van mening dat de EIB haar eigen onafhankelijke beoordeling moet uitvoeren en toezicht moet houden op belangrijke niet-coöperatieve rechtsgebieden en de resultaten daarvan regelmatig bekend moet maken, als aanvulling op de analyses van EU- en internationale referentielijsten; 54. is van mening dat de EIB niet betrokken mag zijn bij operaties die plaatsvinden via een niet-coöperatief rechtsgebied, dat als zodanig is aangemerkt door de OESO, de Financial Action Task Force (FATF), andere relevante internationale organisaties en haar eigen onafhankelijke beoordeling en toezicht; 55. is van mening dat de EIB haar geactualiseerde en aangekondigde beleid inzake niet-coöperatieve rechtsgebieden en offshore financiële centra op een zeer strikte manier moet handhaven om te kunnen garanderen dat haar financieringsoperaties niet bijdragen aan enigerlei vorm van belastingontduiking of witwassen van geld; 56. vraagt de EIB om opname in haar jaarverslag aan het EP van details over de uitvoering van haar beleid inzake offshore financiële centra, met name het aantal aanvragen dat wegens niet-naleving werd afgewezen en het aantal ten behoeve van naleving verzochte en uitgevoerde verhuizingen; 57. verzoekt de EIB de tijdige, proactieve vrijgave van projectgegevens verder uit te breiden, met inbegrip van haar eigen beoordeling van de gevolgen van het project op milieu-, mensenrechten-, ontwikkelings- en sociaal gebied, toezichtverslagen en ex-post evaluatieverslagen; o o o 58. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de Europese Investeringsbank, de Wereldbankgroep, alle Regionale Ontwikkelingsbanken en de regeringen en parlementen van de lidstaten. Het Europees Parlement , – onder verwijzing naar de resoluties die het eerder in deze zittingsperiode heeft aangenomen over de schendingen van de mensenrechten in China, – gelet op artikel 122, lid 5, van zijn Reglement, A. overwegende dat een golf van oproepen op internet tot een Chinese „Jasmijnrevolutie” (geïnspireerd door de politieke ontwikkelingen in Tunesië, Egypte en Libië) geleid heeft tot een reeks acties en strafmaatregelen van de Chinese autoriteiten tegen mensenrechtenactivisten en dissidenten, B. overwegende dat de internationaal bekende kunstenaar en dissident Ai Weiwei niet meer gezien is sinds hij op zondag 3 april 2011 werd aangehouden bij het passeren van de veiligheidscontrole van de luchthaven van Peking, C. overwegende dat de politie na zijn aanhouding diverse malen zijn studio heeft doorzocht en diverse artikelen in beslag heeft genomen, D. overwegende dat Ai Weiwei onlangs verhinderd werd naar Oslo af te reizen om de uitreiking van de Nobelprijs bij te wonen, dat hij na de opening van zijn tentoonstelling „Zonnebloemzaden” in Londen onder huisarrest werd geplaatst en dat zijn studio in Shanghai doorzocht werd, E. overwegende dat Ai Weiwei buiten China grote bekendheid geniet, maar dat hij zijn kunstwerken in China niet tentoon mag stellen, hoewel zijn werk bekend is geworden vanwege zijn medewerking aan het ontwerp van het Olympisch stadion „het Vogelnest”, F. overwegende dat Ai Weiwei nationale en internationale faam heeft verworven met het publiceren van de namen van kinderen die omgekomen zijn bij de aardbeving in Sichuan, en dat hij daarna door onbekenden werd gemolesteerd en als gevolg daarvan in een ziekenhuis in Duitsland moest worden opgenomen, G. overwegende dat Ai Weiwei een van de meest prominente ondertekenaars van Charter 08 is, een petitie waarin China wordt opgeroepen vaart te zetten achter de politieke hervormingen en de bescherming van de mensenrechten, 1. veroordeelt de niet te rechtvaardigen en onaanvaardbare detentie van de criticus van het bewind en internationaal vermaarde kunstenaar Ai Weiwei; 2. roept op tot de onmiddellijke en onvoorwaardelijke invrijheidstelling van Ai Weiwei en verklaart zich solidair met zijn vreedzame acties en initiatieven voor democratische hervormingen en de bescherming van de mensenrechten; 3. benadrukt dat de politie geweigerd heeft om de echtgenote van Ai Weiwei informatie te verstrekken over de reden waarom hij wordt vastgehouden; 4. benadrukt dat het vasthouden van Ai Weiwei tekenend is voor de massale strafmaatregelen die onlangs tegen mensenrechtenactivisten en dissidenten in China zijn genomen, met talrijke arrestaties, buitensporig hoge gevangenisstraffen, toegenomen persoonlijke bewaking en verscherping van de aan buitenlandse journalisten opgelegde beperkingen; 5. verzoekt VC/HV Catherine Ashton de mensenrechtenschendingen op het allerhoogste niveau aan de orde te blijven stellen in haar contacten met de Chinese autoriteiten, onder meer de 10 en 11 jaar gevangenisstraf die onlangs aan respectievelijk Liu Xianbin en Liu Xiaobo werd opgelegd, evenals bijvoorbeeld de gevallen van Liu Xia, Chen Guangcheng, Gao Zhisheng, Liu Xianbin, Hu Jia, Tang Jitian, Jiang Tianyong, Teng Biao, Liu Shihui, Tang Jingling, Li Tiantian, Ran Yunfei, Ding Mao en Chen Wei, en wijst tevens met bezorgdheid op de repressieve maatregelen waaronder hun echtgenoten en gezinsleden gebukt gaan; verzoekt de VC/HV over deze gevallen verslag uit te brengen aan het Europees Parlement na de komende politieke dialoog op hoog niveau tussen de EU en China waaraan zij zal deelnemen; 6. wijst erop dat de reputatie van China op het gebied van mensenrechten nog steeds zorgwekkend is; benadrukt de noodzaak van een alomvattende evaluatie van de mensenrechtendialoog tussen de EU en China, met inbegrip van het juridisch mensenrechtenseminar EU-China, ten einde de gevolgde methode en de bereikte resultaten te beoordelen; 7. verzoekt zijn delegatie voor de betrekkingen met de Volksrepubliek China de mensenrechtenschendingen, en met name de in de resolutie opgesomde gevallen, aan de orde te stellen en grondig te bespreken op de volgende interparlementaire vergadering en voor haar deelname aan die vergadering als voorwaarde te stellen dat leden van het Europees Parlement toegang krijgen tot gevangenissen om enkele van de hierboven genoemde gedetineerden te ontmoeten; 8. verzoekt de VC/HV die dialoog anders aan te pakken zodat die effectiever en meer resultaatgericht wordt, en alle nodige maatregelen te nemen voor de spoedige organisatie van de volgende mensenrechtenbespreking, waar deze zaken en andere in de resoluties van het EP gesignaleerde schendingen van de mensenrechten aan de orde zullen komen; 9. herinnert eraan dat China sinds 1949 door één partij wordt geregeerd en verklaart dat de politieke partijen in de EU tegen de achtergrond van de recente politieke ontwikkelingen en gezien de verslechtering van de mensenrechtensituatie in China hun betrekkingen zouden moeten heroverwegen; 10. is van mening dat de ontwikkeling van betrekkingen tussen de EU en China hand in hand moet gaan met de totstandkoming van een authentieke, succesvolle en effectieve politieke dialoog en dat de eerbiediging van de mensenrechten een integraal onderdeel moet vormen van de nieuwe kaderovereenkomst waarover momenteel met China wordt onderhandeld; 11. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de VC/HV, de fungerend voorzitter van de Raad van de Europese Unie, de Commissie en de president, de premier en het Nationaal Volkscongres van de Volksrepubliek China. Het Europees Parlement, – onder verwijzing naar zijn resolutie van 17 juni 2010 over Nepal (1) en zijn resolutie van 26 oktober 2006 over Tibet (2) , – gelet op de Universele Verklaring van de rechten van de mens van 1948, – gelet op het Internationaal Verdrag inzake burgerrechten en politieke rechten (ICCPR) van 1966, – gezien de verklaring van 29 mei 2010 van VN-secretaris-generaal Ban Ki Moon over de politieke situatie in Nepal, – gelet op artikel 122, lid 5, van zijn Reglement, A. overwegende dat de bezetting van Tibet door de Volksrepubliek China de Tibetanen belet hun afgevaardigden democratisch te verkiezen op het grondgebied van Tibet zelf, B. overwegende dat meer dan 82.000 Tibetanen in ballingschap waren opgeroepen om op 20 maart 2011 de nieuwe Kalon Tripa (eerste minister) van de Tibetaanse regering in ballingschap te verkiezen, C. overwegende dat, onder toenemende druk van de Chinese regering, de Nepalese autoriteiten in Kathmandu duizenden Tibetanen in Nepal geen toestemming hebben gegeven om aan de verkiezingen deel te nemen, D. overwegende dat de politie van Kathmandu al bij een vorige stemronde op 3 oktober 2010 stembussen in beslag heeft genomen en de stemlokalen van de Tibetaanse gemeenschap heeft gesloten, E. overwegende dat de Dalai Lama op 10 maart 2011 heeft aangekondigd formeel afstand te zullen doen van zijn politieke leidersrol in de Tibetaanse regering in ballingschap, gevestigd in Dharamsala (India), met als doel aan de vooravond van de verkiezingen voor een nieuwe generatie Tibetaanse politieke leiders de democratische onderbouw van de Tibetaanse beweging te versterken, F. overwegende dat de Nepalese regering heeft aangevoerd dat demonstraties van Tibetanen tegen haar „één-China”-beleid indruisen, dat zij haar beloftes heeft bekrachtigd om geen anti-Beijing-activiteiten op Nepalees grondgebied toe te staan, en dan ook, om de Chinese overheid te paaien, een algemeen verbod heeft uitgevaardigd op samenscholingen van Tibetanen, G. overwegende dat bij herhaling gevallen zijn gemeld waarbij de Nepalese autoriteiten en met name de politie fundamentele mensenrechten, zoals de vrijheid van meningsuiting, vergadering en vereniging van de Tibetanen in ballingschap met voeten hebben getreden; overwegende dat deze rechten voor alle personen in Nepal gewaarborgd zijn op grond van de internationale mensenrechtenverdragen die het land heeft ondertekend, waaronder het Internationaal Verdrag inzake burgerrechten en politieke rechten, H. overwegende dat de algemene situatie van een groot aantal vluchtelingen in Nepal, met name de Tibetanen, ernstige zorgen baart, I. overwegende dat de EU door de goedkeuring op 17 november 2009 van de conclusies van de Raad over steun aan de democratie in de buitenlandse betrekkingen nogmaals blijk heeft gegeven van haar engagement om democratisch en participatief bestuur te bevorderen in haar buitenlandse betrekkingen, 1. wijst met klem op het recht om deel te nemen aan democratische verkiezingen, als fundamenteel recht van alle burgers dat nageleefd, beschermd en gewaarborgd moet worden in elke democratische staat; 2. dringt bij de regering van Nepal aan op eerbiediging van de democratische rechten van het Tibetaanse volk om, in de context van een intern verkiezingsproces dat al sinds 1960 bestaat, democratische verkiezingen te organiseren en er aan deel te nemen; 3. onderstreept het belang van vreedzame democratische verkiezingen voor de versterking en de instandhouding van de Tibetaanse identiteit op Tibetaans grondgebied zowel als daarbuiten; 4. dringt er bij de Nepalese regering op aan de rechten van de Tibetanen in Nepal op vrije meningsuiting, vergadering en vereniging te eerbiedigen, zoals zij voor alle burgers in Nepal worden gewaarborgd door de mensenrechtenverdragen die het land heeft ondertekend; 5. verzoekt de autoriteiten zich te onthouden van preventieve arrestaties en beperkingen van het recht op betogen en vrije meningsuiting, omdat dit de vreedzame meningsuiting en vergadering tijdens alle activiteiten van de Tibetaanse gemeenschap in Nepal onmogelijk maakt en verzoekt de regering van Nepal deze rechten alsook de vrijheid van godsdienst op te nemen in de nieuwe grondwet van het land die op 28 mei 2011 in werking treedt; 6. verzoekt de Nepalese autoriteiten zich bij de behandeling van de Tibetaanse gemeenschap te houden aan hun internationale verplichtingen op het gebied van de mensenrechten en aan hun nationale wetgeving en verzoekt de regering te weerstaan aan de sterke druk van de Chinese regering om de Tibetaanse gemeenschap in Nepal monddood te maken door middel van beperkingen die niet alleen onterecht zijn, maar ook onwettig op grond van het nationale en internationale recht; 7. is van mening dat een onverkorte naleving van het herenakkoord inzake Tibetaanse vluchtelingen door de Nepalese overheid van wezenlijk belang is voor het onderhouden van contacten tussen de UNHCR en Tibetaanse gemeenschappen; 8. verzoekt de Europese dienst voor extern optreden via zijn delegatie in Kathmandu de politieke situatie in Nepal nauwgezet te volgen, in het bijzonder wat de behandeling van de Tibetaanse vluchtelingen en de eerbiediging van hun constitutionele en internationaal erkende rechten betreft, en verzoekt de hoge vertegenwoordiger van de EU de Nepalese en de Chinese autoriteiten te wijzen op onze bezorgdheid over het optreden van de Nepalese regering met als doel de Tibetaanse verkiezingen te verhinderen; 9. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de lidstaten, de vicevoorzitter van de Commissie/hoge vertegenwoordiger van de Unie voor Buitenlandse Zaken en Veiligheidsbeleid, de regering van Nepal en de secretaris-generaal van de Verenigde Naties. Het Europees Parlement , – onder verwijzing naar zijn talrijke eerdere resoluties over Zimbabwe, waarvan de meest recente die van 21 oktober 2010 over gedwongen uitzettingen in Zimbabwe (1) , – gezien gemeenschappelijk standpunt 2011/101/GBVB (2) van de Raad van 15 februari 2011, dat de beperkende maatregelen tegen Zimbabwe van gemeenschappelijk standpunt 2004/161/GBVB (3) tot 20 februari 2012 verlengt, en Verordening (EG) nr. 1226/2008 (4) van de Commissie van 8 december 2008 tot wijziging van Verordening (EG) nr. 314/2004 van de Raad betreffende bepaalde beperkende maatregelen tegen Zimbabwe, – gezien de verklaring over Zimbabwe van de hoge vertegenwoordiger namens de Europese Unie van 15 februari 2011, – gezien het door de trojka inzake politiek, defensie en samenwerking op het gebied van veiligheid uitgegeven communiqué van Livingstone van de SADC-top van 31 maart 2011, – gezien het algemeen politiek akkoord op grond waarvan de Zimbabwaanse eenheidsregering in februari 2009 tot stand is gekomen, – gezien het Afrikaanse Handvest van de rechten van de mens en de volkeren, dat door Zimbabwe is geratificeerd, – gelet op artikel 122, lid 5, van zijn Reglement, A. overwegende dat intimidatie, willekeurige arrestatie en verdwijningen van politieke opponenten van Zanu-PF de afgelopen maanden aanzienlijk zijn toegenomen, waarbij vele leden en diverse parlementsleden van de MDC en sleutelfiguren van het leiderschap van de MDC, zoals de minister van Energie Elton Mangoma, medeminister van Binnenlandse Zaken Theresa Makone en de verdreven woordvoerder van het Zimbabwaanse parlement Lovemore Moyo, tot het doelwit behoorden, B. overwegende dat de premier van Zimbabwe, Morgan Tsvangirai, zelf heeft bevestigd dat president Robert Mugabe en de Zanu-PF-partij zich niet aan de voorwaarden van het algemeen politiek akkoord uit 2009 hebben gehouden en dat zij de tot de MDC-T en MDC-M behorende leden van de Zimbabwaanse regering van nationale eenheid op gewelddadige wijze intimideren, C. overwegende dat de Zimbabwaanse regering van nationale eenheid zich de afgelopen twee jaar heeft ingespannen om het land te stabiliseren en er niet in is geslaagd de weg te bereiden voor een democratische overgang door middel van geloofwaardige verkiezingen, als gevolg van de opzettelijke tegenwerking van Zanu-PF; overwegende dat de bedroevende politieke, economische en humanitaire situatie in Zimbabwe sinds december 2010 aanzienlijk is verslechterd, D. overwegende dat de Zimbabwaanse veiligheidstroepen recentelijk de kantoren van diverse ngo's ( Human Rights NGO Forum , Crisis in Zimbabwe Coalition ) en het hoofdkantoor van de MDC zijn binnengevallen, documentatie van ngo's in beslag hebben genomen en leden van ngo's en partijpersoneel van de MDC willekeurig hebben vastgehouden voor ondervraging, om de arrestanten vervolgens zonder aanklacht vrij te laten, E. overwegende dat Jenni Williams en Magodonga Mahlangu, twee leiders van de maatschappelijke organisatie Women of Zimbabwe Arise (WOZA), evenals Abel Chikomo, directeur van de het Zimbabwaanse Human Rights NGO Forum , systematisch zijn geconfronteerd met intimidatie door de politie, F. overwegende dat de veiligheidsdiensten op 19 februari 2011 46 burgeractivisten op verdenking van verraad hebben gearresteerd, omdat zij een openbare bijeenkomst hadden georganiseerd voor de vertoning van een video over de recente volksopstanden in Noord-Afrika en het Midden-Oosten; overwegende dat enkele van deze activisten tijdens hun detentie zijn geslagen, gemarteld en in eenzame opsluiting vastgehouden, G. overwegende dat het recht van de MDC om politieke bijeenkomsten te organiseren door de Zimbabwaanse veiligheidsdiensten is beknot, terwijl het Zanu-PF wel wordt toegestaan politieke bijeenkomsten te houden, hetgeen direct in strijd is met de Zimbabwaanse grondwet, H. overwegende dat Zanu-PF momenteel betrokken is bij een gewelddadige nationale campagne om Zimbabwaanse burgers een petitie te laten tekenen die oproept tot opheffing van de internationale beperkende maatregelen die zijn ingesteld tegen belangrijke leden van de kliek rondom Mugabe; overwegende dat degenen die hebben geweigerd de petitie te tekenen meedogenloos in elkaar zijn geslagen of gearresteerd, I. overwegende dat de „beperkende maatregelen” van de EU specifiek zijn gericht tegen 163 belangrijke leden van het uitbuitingsregime van Mugabe en personen die hebben geholpen dit regime in stand te houden, en geen gevolgen hebben voor het Zimbabwaanse volk in bredere zin of de Zimbabwaanse economie, J. overwegende dat de EU, de VS, Australië en Canada zich zorgen blijven maken over de mensenrechtensituatie in de diamantvelden van Chiadzwa (Marange), met name met betrekking tot mensenrechtenschendingen door leden van de Zimbabwaanse veiligheidsdiensten, en dat zij bijgevolg terughoudend zijn ten aanzien van de verstrekking van de Kimberleyprocescertificering aan uit Chidzwa afkomstige diamanten, K. overwegende dat Zimbabwe na jaren van economisch wanbeleid door het Mugabe-regime verpauperd is en nog steeds op grote schaal humanitaire en andere hulp ontvangt van zowel de EU als het VK, Nederland, Duitsland, Frankrijk en Denemarken, alsook van de VS, Australië en Noorwegen, waarmee in de meest elementaire behoeften van een groot deel van de Zimbabwaanse bevolking wordt voorzien, L. overwegende dat de premier van Zimbabwe er bij de EU op heeft aangedrongen de geloofsbrieven van Margaret Muchada, de aangestelde Zimbabwaanse EU-ambassadeur, niet te accepteren, aangezien haar unilaterale benoeming door president Mugabe in strijd is met de Zimbabwaanse grondwet en de voorwaarden van het algemeen politiek akkoord, 1. roept op tot onmiddellijke beëindiging van alle politiek gemotiveerde treiterijen, arrestaties en gewelddadigheden door de Zimbabwaanse nationale veiligheidsdiensten en door milities die onder directe controle staan van of trouw zijn aan Mugabe en de Zanu-PF-partij; benadrukt dat degenen die verantwoordelijk zijn voor dergelijke misstanden en schendingen ter verantwoording moeten worden geroepen; 2. benadrukt dat de Zimbabwaanse bevolking vrijheid van meningsuiting en vergadering moet krijgen, dat iedere vorm van intimidatie van politici en burgeractivisten (met name mensenrechtenactivisten) moet worden beëindigd, en dat iedere gekozen vertegenwoordiger, ongeacht politieke overtuiging, evenals ngo's, politieke activisten, de pers en gewone burgers in staat moeten zijn om hun mening vrijelijk te uiten zonder te hoeven vrezen voor gewelddadige vervolging, willekeurige detentie of marteling; 3. roept op tot onmiddellijke en onvoorwaardelijke vrijlating van al degenen die willekeurig zijn gearresteerd, in het bijzonder MDC-functionarissen en -aanhangers; veroordeelt alle arrestatie- en detentieomstandigheden die in strijd zijn met de internationale mensenrechtenverdragen; 4. dringt er bij de Raad, de Commissie en de lidstaten op aan actief samen te werken met de Afrikaanse Unie en de SADC, met name met Zuid-Afrika, om ervoor te zorgen dat toekomstige verkiezingen in Zimbabwe niet gepaard zullen gaan met intimidatie en geweld; is evenwel van mening dat op korte termijn gehouden verkiezingen geen oplossing zullen bieden voor openstaande politieke problemen en economische hervormingskwesties; benadrukt dat eventuele verkiezingen gebaseerd moeten zijn op internationale normen, inclusief eerbiediging van de mensenrechten, vrijheid van meningsuiting en het recht op vrij verkeer, waarbij treitering en gevangenneming van individuen op grond van hun politieke overtuigingen onmiddellijk moeten worden beëindigd; 5. verwelkomt het door de trojka van de SADC uitgegeven Communiqué van Livingstone van 31 maart 2011 en dringt er bij de SADC op aan een voortrekkersrol op zich te nemen om ervoor te zorgen dat de aanbevelingen van het communiqué volledig worden uitgevoerd door alle partijen in Zimbabwe, teneinde het mogelijk te maken vrije en eerlijke in het land te houden; 6. roept alle Zimbabwaanse politieke partijen op om tot overeenstemming te komen over een routekaart naar vrije, eerlijke en onder internationaal toezicht gehouden verkiezingen in Zimbabwe; 7. dringt er bij alle politieke partijen van Zimbabwe op aan opnieuw mee te werken aan het lopende hervormingsproces van de grondwet, zodat er voordat de volgende verkiezingen worden gehouden een nieuwe Zimbabwaanse grondwet van kracht is; 8. onderschrijft de recente hernieuwing (in februari 2011) van de EU-lijst van personen en instanties die betrekkingen met het Mugabe-regime onderhouden waarvoor een inreisverbod geldt; benadrukt dat de beperkende maatregelen enkel en alleen tegen de Zimbabwaanse kleptocratie zijn gericht en de bevolking van Zimbabwe in haar geheel op geen enkele manier zullen treffen; 9. dringt er bij de EU op aan de beperkende maatregelen tegen personen en instanties die betrekkingen met het Mugabe-regime onderhouden te handhaven tot er daadwerkelijke tekenen van verbetering in Zimbabwe zijn; roept de Raad, de Commissie en de lidstaten op actie te ondernemen om deze stand van zaken in Zimbabwe en op internationaal niveau uit te leggen, en zich actiever in te zetten om steun te winnen voor een snelle overgang naar werkelijke democratie en economische vooruitgang in het land; 10. dringt er bij de EU op aan geen enkele Zimbabwaanse EU-ambassadeur te accepteren die niet op grond van een gedegen grondwettelijke procedure en overeenkomstig het algemeen politiek akkoord is voorgedragen; 11. onderstreept dat de Zimbabwaanse autoriteiten de uit het Kimberley-proces voortvloeiende verplichtingen moeten eerbiedigen, de diamantvelden van Marange volledig moeten demilitariseren en transparantie moeten bewerkstelligen met betrekking tot de opbrengsten van de diamantproductie; 12. prijst de EU en die lidstaten en andere landen die middelen beschikbaar blijven stellen voor de rechtstreekse steun aan de Zimbabwaanse bevolking; benadrukt dat het noodzakelijk is ervoor te zorgen dat dergelijke steun wordt verdeeld via bona fide ngo's, doelgericht van karakter is en naar behoren wordt besteed, waarbij samenwerking met overheidsinstanties moet worden vermeden; 13. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de vicevoorzitter van de Commissie/hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid, de regeringen en parlementen van de lidstaten, de regeringen van de G8-landen, de regeringen en parlementen van Zimbabwe en Zuid-Afrika, de secretaris-generaal van het Gemenebest, de secretaris-generaal van de Verenigde Naties, de voorzitters van de Commissie en de Uitvoerende Raad van de Afrikaanse Unie, het Pan-Afrikaanse Parlement, de secretaris-generaal en de regeringen van de SADC en het Parlementaire Forum van de SADC.