(Medebeslissingsprocedure: eerste lezing) Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2005)0685 ) (1) , – gelet op artikel 251, lid 2, en de artikelen 44 en 95 van het EG­Verdrag, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C6-0003/2006), – gelet op artikel 51 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie juridische zaken en het advies van de Commissie economische en monetaire zaken ( A6-0024/2007 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan het Commissievoorstel, als geamendeerd door het Parlement; 2. verzoekt om hernieuwde voorlegging indien de Commissie voornemens is ingrijpende wijzigingen in dit voorstel aan te brengen of dit door een nieuwe tekst te vervangen; 3. verzoekt de Commissie het Parlement te raadplegen alvorens een definitieve aanbeveling op te stellen inzake de kwesties en onderwerpen die in de voorgestelde richtlijn worden behandeld, 4. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Standpunt van het Europees Parlement in eerste lezing vastgesteld op 15 februari 2007 met het oog op de aanneming van Richtlijn 2007/…/EG van het Europees Parlement en de Raad betreffende de uitoefening van bepaalde rechten van aandeelhouders in beursgenoteerde vennootschappen HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, en met name op de artikelen 44 en 95, Gezien het voorstel van de Commissie, Gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité (2) , Handelend volgens de procedure van artikel 251 van het Verdrag (3) , Overwegende hetgeen volgt: (1) In haar mededeling van 21 mei 2003 aan de Raad en het Europees Parlement met als titel "Modernisering van het vennootschapsrecht en verbetering van de corporate governance in de Europese Unie - Een actieplan", heeft de Commissie aangegeven dat nieuwe, gerichte initiatieven moeten worden genomen om de rechten van aandeelhouders van beursgenoteerde vennootschappen te versterken en dat de problemen in verband met grensoverschrijdend stemmen dringend moeten worden opgelost. (2) In zijn resolutie van 21 april 2004 (4) heeft het Europees Parlement zijn steun betuigd voor het voornemen van de Commissie om de rechten van aandeelhouders te versterken, met name door middel van ruimere transparantieregels, rechten om bij volmacht te stemmen, de mogelijkheid langs elektronische weg aan algemene vergaderingen deel te nemen en waarborging dat stemrechten grensoverschrijdend kunnen worden uitgeoefend. (3) Houders van aandelen waaraan stemrechten zijn verbonden, moeten deze ook kunnen uitoefenen, aangezien die stemrechten tot uiting komen in de prijs die bij de verkrijging van de aandelen moet worden betaald. Effectieve zeggenschap van de aandeelhouders is bovendien een eerste vereiste voor een goede corporate governance en dient bijgevolg te worden vergemakkelijkt en aangemoedigd. Het is dan ook noodzakelijk dat maatregelen worden genomen met het oog op een onderlinge aanpassing van het desbetreffende recht van de lidstaten. Belemmeringen die aandeelhouders ontmoedigen om te stemmen, bijvoorbeeld door de uitoefening van de stemrechten afhankelijk te stellen van de blokkering van de aandelen gedurende een bepaalde periode voorafgaand aan de algemene vergadering, dienen te worden opgeheven. Deze richtlijn laat evenwel de bestaande communautaire wetgeving onverlet die betrekking heeft op deelnemingsrechten die door instellingen voor collectieve belegging worden uitgegeven of die in dergelijke instellingen worden verkregen of vervreemd. (4) De bestaande communautaire wetgeving volstaat niet om deze doelstelling te bereiken. Richtlijn 2001/34/EG van het Europees Parlement en de Raad van 28 mei 2001 betreffende de toelating van effecten tot de officiële notering aan een effectenbeurs en de informatie die over deze effecten moet worden gepubliceerd (5) heeft hoofdzakelijk betrekking op de informatie die uitgevende instellingen aan de markt moeten bekendmaken en gaat derhalve niet in op het eigenlijke stemproces van aandeelhouders. Bovendien verplicht Richtlijn 2004/109/EG van het Europees Parlement en de Raad van 15 december 2004 betreffende de transparantievereisten die gelden voor informatie over uitgevende instellingen waarvan effecten tot de handel op een gereglementeerde markt zijn toegelaten (6) uitgevende instellingen ertoe bepaalde, voor algemene vergaderingen dienstige informatie en documenten beschikbaar te stellen, maar deze informatie en documenten moeten alleen in de lidstaat van herkomst van de uitgevende instellingen beschikbaar worden gesteld. Er moeten dan ook bepaalde minimumnormen worden ingevoerd om de investeerders te beschermen en te bewerkstelligen dat de aan stemgerechtigde aandelen verbonden aandeelhoudersrechten soepel en daadwerkelijk kunnen worden uitgeoefend. Wat andere rechten dan het stemrecht betreft, staat het de lidstaten vrij om deze minimumnormen ook op niet-stemgerechtigde aandelen toe te passen, voor zover daarop nog geen dergelijke minimumnormen van toepassing zijn. (5) Een aanzienlijk deel van de aandelen in beursgenoteerde vennootschappen is in handen van aandeelhouders die geen ingezetene zijn van de lidstaat waar de vennootschap haar statutaire zetel heeft. Niet-ingezeten aandeelhouders dienen evenwel hun rechten met betrekking tot de algemene vergadering even gemakkelijk uit te kunnen oefenen als aandeelhouders die wel ingezetene zijn van de lidstaat waar de vennootschap haar statutaire zetel heeft. Daartoe is het noodzakelijk dat wordt overgegaan tot de opheffing van de huidige belemmeringen voor de toegang van niet-ingezeten aandeelhouders tot de voor de algemene vergadering relevante informatie en voor de uitoefening van stemrechten zonder de algemene vergadering fysiek bij te wonen. De opheffing van deze belemmeringen zou ook ten goede komen aan ingezeten aandeelhouders die de algemene vergadering niet of niet kunnen bijwonen. (6) Aandeelhouders dienen in staat te zijn op de algemene vergadering of van tevoren met kennis van zaken te stemmen, ongeacht waar zij verblijven. Alle aandeelhouders dienen derhalve genoeg tijd te hebben om de documenten te bestuderen die aan de algemene vergadering zullen worden voorgelegd, alsook om uit te maken hoe zij de aan hun aandelen verbonden stemmen zullen uitbrengen. Te dien einde is het noodzakelijk dat de algemene vergadering tijdig wordt aangekondigd en dat aan de aandeelhouders alle informatie wordt verstrekt die aan de algemene vergadering zal worden voorgelegd. De door de moderne technologieën geboden mogelijkheden om informatie onmiddellijk toegankelijk te maken, dienen te worden benut. In deze richtlijn wordt ervan uitgegaan dat alle beursgenoteerde vennootschappen reeds een internetsite hebben. (7) De aandeelhouders moeten in beginsel de gelegenheid krijgen om punten op de agenda van de algemene vergadering te plaatsen en ontwerpresoluties over agendapunten in te dienen. Zonder dat wordt geraakt aan de diverse tijdschema's en modaliteiten die thans in de Gemeenschap worden gebruikt, moeten ten aanzien van de uitoefening van deze rechten twee grondregels gelden, namelijk dat een eventuele drempel voor de uitoefening van deze rechten niet hoger mag zijn dan 5% van het aandelenkapitaal van de vennootschap en dat alle aandeelhouders in alle gevallen de definitieve versie van de agenda op een zodanig tijdstip moeten ontvangen dat zij het debat en de stemming over ieder punt op de agenda kunnen voorbereiden. (8) Iedere aandeelhouder moet in beginsel de mogelijkheid hebben om vragen te stellen over agendapunten van de algemene vergadering en daarop antwoord te krijgen. De vaststelling van de regels over de wijze waarop en wanneer vragen kunnen worden gesteld en beantwoord moet aan de lidstaten worden overgelaten. (9) Er mogen geen wettelijke belemmeringen voor de vennootschappen bestaan om hun aandeelhouders middelen te bieden om langs elektronische weg aan de algemene vergadering deel te nemen. Stemmen zonder de algemene vergadering persoonlijk bij te wonen, per brief of langs elektronische weg, mag niet aan andere beperkingen onderworpen zijn dan die welke noodzakelijk zijn voor de verificatie van de identiteit en de veiligheid van de communicatie. Dit mag de lidstaten evenwel niet beletten voorschriften aan te nemen om te waarborgen dat de resultaten van de stemming in alle omstandigheden de intenties van de aandeelhouders weerspiegelen, waaronder voorschriften voor situaties waarin nieuwe omstandigheden optreden of aan het licht komen nadat een aandeelhouder zijn stem per brief of elektronisch heeft uitgebracht. (10) Voor een goede corporate governance is een soepel en doeltreffend proces voor het stemmen bij volmacht noodzakelijk. Bestaande beperkingen en formaliteiten die stemmen bij volmacht omslachtig en duur maken, dienen te worden afgeschaft. Voor een goede corporate governance moeten er ook goede beveiligingen komen tegen mogelijk misbruik van stemmen bij volmacht. De volmachthouder dient derhalve te worden gehouden aan het naleven van instructies die hij eventueel van de aandeelhouder heeft gekregen en de lidstaten moeten adequate maatregelen kunnen nemen om te garanderen dat de volmachthouder geen ander belang dient dan dat van de aandeelhouder, ongeacht de oorzaak van het belangenconflict. Maatregelen tegen mogelijk misbruik kunnen in het bijzonder bestaan in regelingen die de lidstaten kunnen uitvaardigen ter regulering van het gedrag van personen die actief volmachten verzamelen of daadwerkelijk meer dan een bepaald, beduidend aantal volmachten hebben verzameld, met name ten einde een adequate mate van betrouwbaarheid en transparantie te waarborgen. Aandeelhouders hebben uit hoofde van deze richtlijn een onbeperkt recht om dergelijke personen als volmachthouders aan te wijzen ten einde in hun naam deel te nemen aan en te stemmen op algemene vergaderingen. Deze richtlijn laat door de lidstaten aan dergelijke personen opgelegde regels of sancties wegens bedrieglijk gebruik van de verzamelde volmachten bij de stemming, evenwel onverlet. Deze richtlijn legt vennootschappen voorts geen enkele verplichting op om na te gaan of volmachthouders stemmen uitbrengen in overeenstemming met de steminstructies van de aanwijzende aandeelhouders. (11) Wanneer er financiële tussenpersonen bij betrokken zijn, is de effectiviteit van het stemmen op instructie sterk afhankelijk van de doeltreffendheid van de keten van tussenpersonen, aangezien investeerders vaak niet in staat zijn de aan hun aandelen verbonden stemrechten uit te oefenen zonder de medewerking van iedere tussenpersoon in de keten, die mogelijkerwijs geen economisch belang bij de aandelen heeft. Om investeerders in staat te stellen hun stemrecht uit te oefenen in grensoverschrijdende situaties, is het derhalve van belang dat tussenpersonen het uitoefenen van stemrecht vergemakkelijken. De Commissie dient dit punt nader te bestuderen in het kader van een aanbeveling, teneinde te waarborgen dat investeerders toegang hebben tot effectieve stemdiensten en dat stemrechten worden uitgeoefend overeenkomstig de door deze investeerders gegeven instructies. (12) Het tijdstip van bekendmaking van de voorafgaand aan de algemene vergadering per brief of elektronisch uitgebrachte stemmen aan het leidinggevend, het toezichthoudend of het bestuursorgaan en aan het publiek is een belangrijk aspect van de corporate governance, maar kan desalniettemin door de lidstaten worden bepaald. (13) Voor het vaststellen van de resultaten van de stemming moeten methoden worden gebruikt die de stemintenties van de aandeelhouders weerspiegelen, en de resultaten moeten na de algemene vergadering op transparante wijze worden bekend gemaakt, op zijn minst via de website van de vennootschap. (14) Aangezien de doelstelling van deze richtlijn, namelijk aandeelhouders de mogelijkheid bieden hun rechten overal in de Gemeenschap effectief uit te oefenen, op grond van de vigerende communautaire wetgeving niet voldoende door de lidstaten kan worden verwezenlijkt en derhalve vanwege de omvang en de gevolgen van de maatregel beter door de Gemeenschap kan worden verwezenlijkt, kan de Gemeenschap, overeenkomstig het in artikel 5 van het Verdrag neergelegde subsidiariteitsbeginsel, maatregelen nemen. Overeenkomstig het in hetzelfde artikel neergelegde evenredigheidsbeginsel gaat deze richtlijn niet verder dan wat nodig is om deze doelstelling te verwezenlijken. (15) Overeenkomstig paragraaf 34 van het Interinstitutioneel Akkoord inzake beter wetgeven (7) worden de lidstaten ertoe aangespoord voor zichzelf en in het belang van de Gemeenschap hun eigen tabellen op te stellen die, voor zover mogelijk, het verband weergeven tussen deze richtlijn en de omzettingsmaatregelen, en deze openbaar te maken, HEBBEN DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD: Hoofdstuk I Algemene bepalingen Artikel 1 Voorwerp en werkingssfeer 1. Deze richtlijn stelt voorschriften vast voor de uitoefening van bepaalde aan aandelen met stemrecht verbonden rechten van aandeelhouders in verband met algemene vergaderingen van vennootschappen die hun statutaire zetel in een lidstaat hebben en waarvan de aandelen tot de handel op een in een lidstaat gelegen of werkzame gereglementeerde markt zijn toegelaten. 2. De lidstaat die bevoegd is om regels te stellen betreffende de onder deze richtlijn vallende aangelegenheden, is de lidstaat waar de vennootschap haar statutaire zetel heeft en verwijzingen naar het "toepasselijke recht" zijn op te vatten als verwijzingen naar het recht van die lidstaat. 3. De lidstaten mogen de volgende soorten vennootschappen van de toepassing van deze richtlijn vrijstellen: Artikel 2 Definities Voor de toepassing van deze richtlijn wordt verstaan onder: Artikel 3 Nadere nationale maatregelen Deze richtlijn belet de lidstaten niet de vennootschappen verdere verplichtingen op te leggen of op een andere wijze nadere maatregelen te nemen om het de aandeelhouders gemakkelijker te maken de in deze richtlijn genoemde rechten uit te oefenen. Hoofdstuk II Algemene aandeelhoudersvergaderingen Artikel 4 Gelijke behandeling van aandeelhouders De vennootschap draagt zorg voor een gelijke behandeling van alle aandeelhouders die zich in identieke omstandigheden bevinden wat de deelneming aan en de uitoefening van stemrechten in de algemene vergadering betreft. Artikel 5 Informatie voorafgaand aan de algemene vergadering 1. Onverminderd artikel 9, lid 4, en artikel 11, lid 4, van Richtlijn 2004/25/EG van het Europees Parlement en de Raad van 21 april 2004 betreffende het openbaar overnamebod (10) zorgen de lidstaten ervoor dat de vennootschap de oproeping tot de algemene vergadering op een van de in lid 2 van dit artikel aangegeven wijzen uiterlijk op de 21ste dag voor de dag van de vergadering doet uitgaan. Ingeval de vennootschap de aandeelhouders de gelegenheid biedt om langs voor alle aandeelhouders toegankelijke elektronische weg te stemmen, kunnen de lidstaten bepalen dat de algemene vergadering mag besluiten de oproeping tot een algemene vergadering niet zijnde de jaarlijkse algemene vergadering op een van de in lid 2 van dit artikel aangegeven wijzen uiterlijk op de 14de dag voor de dag van de vergadering te doen uitgaan. Voor de aanneming van dit besluit is een meerderheid vereist van niet minder dan tweederde van de stemmen verbonden aan de vertegenwoordigde aandelen of aan het vertegenwoordigde geplaatste kapitaal. Het besluit geldt uiterlijk tot de volgende jaarlijkse algemene vergadering. De lidstaten hoeven de in de eerste en tweede alinea bedoelde minimumperiodes niet aan te houden voor de tweede of daaropvolgende oproeping tot een algemene vergadering, gedaan omdat het bij de eerste oproeping vereist quorum niet is gehaald, mits voor de eerste oproeping voldaan is aan het bepaalde in dit artikel, er geen nieuw punt op de agenda is geplaatst en er ten minste 10 dagen verstrijken tussen de definitieve oproeping en de dag van de algemene vergadering. 2. Onverminderd nadere voorschriften betreffende kennisgeving of bekendmaking die opgelegd zijn door de bevoegde lidstaat als gedefinieerd in artikel 1, lid 2, doet de vennootschap de in lid 1 van dit artikel bedoelde oproeping uitgaan op een wijze die snelle toegang tot de oproeping op niet-discriminerende basis garandeert. De lidstaat verplicht de vennootschap ertoe gebruik te maken van media waarvan redelijkerwijs mag worden aangenomen dat ze voor een doeltreffende verspreiding van informatie in de gehele Gemeenschap kunnen zorgen. De lidstaat mag er niet toe verplichten alleen gebruik te maken van media waarvan de exploitanten op zijn grondgebied gevestigd zijn. De lidstaten hoeven alinea 1 niet toe te passen op vennootschappen die de namen en adressen van hun aandeelhouders uit een bestaand register van aandeelhouders kunnen halen, mits de vennootschap verplicht is de oproeping aan elke van haar geregistreerde aandeelhouders te sturen. In geen van beide gevallen mag de vennootschap specifieke kosten in rekening brengen voor het op de voorgeschreven wijze doen uitgaan van de oproeping. 3. De in lid 1 bedoelde oproeping bevat ten minste: 4. De lidstaten zorgen ervoor dat de vennootschap gedurende een ononderbroken periode die uiterlijk op de 21ste dag voor de dag van de algemene vergadering, inclusief de dag van de vergadering zelf, aanvangt, op haar internetsite ten minste de volgende informatie voor haar aandeelhouders beschikbaar stelt: Indien de onder e) bedoelde formulieren om technische redenen niet op de internetsite beschikbaar kunnen worden gesteld, geeft de vennootschap op haar site aan hoe deze formulieren op papier kunnen worden verkregen. In dat geval is de vennootschap gehouden de formulieren per post en kosteloos aan elke aandeelhouder die daarom vraagt te doen toekomen. Indien de oproeping tot de algemene vergadering op grond van artikel 9, lid 4, of artikel 11, lid 4, van Richtlijn 2004/25/EG of op grond van de tweede alinea van lid 1 van dit artikel later uitgaat dan op de 21ste dag voor de dag van de vergadering, wordt de in dit lid bedoelde periode dienovereenkomstig ingekort. Artikel 6 Recht om punten op de agenda van de algemene vergadering te plaatsen en ontwerpresoluties in te dienen 1. De lidstaten zorgen ervoor dat aandeelhouders, hetzij individueel, hetzij collectief optredend, De lidstaten kunnen bepalen dat het onder a) bedoelde recht alleen kan worden uitgeoefend met betrekking tot de jaarlijkse algemene vergadering, voorzover de aandeelhouders, hetzij individueel, hetzij collectief optredend, het recht hebben buiten de jaarlijkse algemene vergadering een algemene vergadering met een agenda die op zijn minst alle punten bevat waarom door deze aandeelhouders is verzocht, bijeen te roepen of te verlangen dat de vennootschap een dergelijke algemene vergadering bijeenroept. De lidstaten kunnen bepalen dat dergelijke rechten schriftelijk worden uitgeoefend (verzending per post of langs elektronische weg). 2. Ingeval een van de in lid 1 vermelde rechten afhankelijk is gesteld van de voorwaarde dat de betrokken aandeelhouder of aandeelhouders een minimumdeelneming in de vennootschap moeten bezitten, dan mag deze drempel niet hoger worden vastgesteld dan op 5% van het aandelenkapitaal. 3. Elke lidstaat stelt, onder verwijzing naar een bepaald aantal dagen voorafgaand aan de algemene vergadering of de oproeping, één specifieke termijn vast tot waarop aandeelhouders het in lid 1, onder a), bedoelde recht kunnen uitoefenen. Op dezelfde wijze kan elke lidstaat een termijn vaststellen voor de uitoefening van het in lid 1, onder b), genoemde recht. 4. De lidstaten zorgen ervoor dat, wanneer de uitoefening van het in lid 1, onder a), genoemde recht een wijziging van de reeds aan de aandeelhouders meegedeelde agenda voor de algemene vergadering tot gevolg heeft, de vennootschap een herziene agenda op dezelfde wijze als de voorgaande agenda bekendmaakt vóór de in artikel 7, lid 2, gedefinieerde toepasselijke registratiedatum dan wel - indien er geen registratiedatum geldt - tijdig vóór de datum van de algemene vergadering om de andere aandeelhouders in staat te stellen een volmachthouder aan te wijzen of, indien van toepassing, per brief te stemmen. Artikel 7 Vereisten voor het deelnemen aan en stemmen op de algemene vergadering 1. De lidstaten zorgen ervoor dat: 2. De lidstaten bepalen dat de rechten van aandeelhouders om aan een algemene vergadering deel te nemen en op door hun gehouden aandelen te stemmen, vastgesteld worden aan de hand van de aandelen die zij op een welbepaalde datum voorafgaand aan de algemene vergadering (de "registratiedatum") houden. De lidstaten hoeven de eerste alinea niet toe te passen op vennootschappen die op de dag van de vergadering de namen en adressen van hun aandeelhouders uit een bestaand register van aandeelhouders kunnen halen. 3. Elke lidstaat zorgt ervoor dat één registratiedatum geldt voor alle vennootschappen. Een lidstaat mag echter een registratiedatum bepalen voor vennootschappen die aandelen aan toonder hebben uitgegeven en een andere registratiedatum voor vennootschappen die aandelen op naam hebben uitgegeven, op voorwaarde dat er voor elke vennootschap die beide soorten aandelen heeft uitgegeven, slechts één datum geldt. De registratiedatum mag niet vroeger dan 30 dagen vóór de datum van de desbetreffende algemene vergadering vallen. Bij het uitvoeren van deze bepaling en van artikel 5, lid 1, zorgt elke lidstaat ervoor dat er een periode van ten minste 8 dagen verstrijkt tussen de uiterst toelaatbare datum voor de oproeping tot de algemene vergadering en de registratiedatum. Bij de berekening van deze periode worden deze twee data niet meegeteld. In de gevallen, bedoeld in artikel 5, lid 1, derde alinea, kan een lidstaat evenwel voorschrijven dat tussen de laatst toelaatbare datum voor de tweede of daaropvolgende oproeping van de algemene vergadering en de registratiedatum ten minste zes dagen verstrijken, en dat bij de berekening van deze periode deze twee data niet worden meegeteld. 4. Het bewijs van de kwalificatie als aandeelhouder mag niet aan andere vereisten onderworpen zijn dan die welke noodzakelijk zijn voor de verificatie van de identiteit van de aandeelhouders, en alleen voorzover zij in verhouding staan tot de beoogde doelstelling. Artikel 8 Deelneming aan de algemene vergadering langs elektronische weg 1. De lidstaten staan vennootschappen toe hun aandeelhouders in de gelegenheid te stellen om langs elektronische weg aan de algemene vergadering deel te nemen, met name deelname in één of alle van de volgende vormen: 2. Het gebruik van elektronische middelen om aandeelhouders in staat te stellen aan de algemene vergadering deel te nemen, mag niet aan andere verplichtingen of beperkingen onderworpen zijn dan die welke noodzakelijk zijn voor de verificatie van de identiteit van de aandeelhouders en de veiligheid van de communicatie, en alleen voor zover zij in verhouding staan tot de beoogde doelstellingen. Deze bepaling geldt onverminderd de rechtsregels welke door lidstaten zijn of kunnen worden vastgesteld met betrekking tot de besluitvormingsprocedure die binnen de vennootschap wordt gevolgd voor de invoering of toepassing van enigerlei wijze van deelneming aan vergaderingen langs elektronische weg. Artikel 9 Het recht om vragen te stellen 1. Iedere aandeelhouder heeft het recht om vragen te stellen met betrekking tot punten op de agenda van de algemene vergadering. De vennootschap beantwoordt de vragen die aandeelhouders haar stellen. 2. Het recht om vragen te stellen en de verplichting om deze te beantwoorden zijn onderworpen aan de maatregelen die de lidstaten kunnen nemen of die zij vennootschappen kunnen toestaan te nemen om de identificatie van aandeelhouders, de voorbereiding en de goede orde van de algemene vergadering, alsook de bescherming van de vertrouwelijkheid en de zakelijke belangen van vennootschappen te waarborgen. De lidstaten mogen de vennootschappen toestaan één antwoord te geven op vragen met gelijke inhoud. De lidstaten mogen bepalen dat een vraag als beantwoord mag worden beschouwd wanneer de relevante informatie op de internetsite van de vennootschap in de vorm van vraag-en-antwoord beschikbaar is. Artikel 10 Stemmen bij volmacht 1. Elke aandeelhouder heeft het recht een andere natuurlijke of rechtspersoon aan te wijzen als volmachthouder om in zijn naam deel te nemen aan en te stemmen in een algemene vergadering. De volmachthouder geniet dezelfde rechten om in de algemene vergadering het woord te voeren en vragen te stellen als die welke de aldus vertegenwoordigde aandeelhouder zou hebben genoten. Afgezien van de eis dat de volmachthouder handelingsbekwaamheid bezit, schaffen de lidstaten alle rechtsregels af die de mogelijkheid voor personen om als volmachthouder te worden aangewezen, beperken of die de vennootschappen toestaan deze mogelijkheid te beperken. 2. De lidstaten kunnen de aanwijzing van een volmachthouder beperken tot één vergadering of tot de vergaderingen gedurende een bepaalde periode. Onverminderd het bepaalde in artikel 13, lid 5, kunnen de lidstaten het aantal personen beperken die een aandeelhouder mag aanwijzen om in een bepaalde algemene vergadering voor hem als volmachthouder op te treden. Indien een aandeelhouder aandelen in een vennootschap op meer dan één effectenrekening heeft, kan een dergelijke beperking de aandeelhouder niet beletten om voor een bepaalde algemene vergadering per effectenrekening een volmachthouder aan te wijzen voor de aandelen die op elk van die effectenrekeningen zijn ondergebracht. Deze bepaling doet overigens geen afbreuk aan de in de toepasselijke wetgeving vervatte voorschriften die verbieden dat de aan de aandelen van eenzelfde aandeelhouder verbonden stemmen op uiteenlopende wijze worden uitgebracht. 3. Afgezien van de beperkingen die volgens de leden 1 en 2 uitdrukkelijk zijn toegestaan, mogen de lidstaten het bij volmacht uitoefenen van aandeelhoudersrechten uitsluitend beperken, of toestaan dat vennootschappen dit doen, ter behandeling van potentiële belangenconflicten tussen de volmachthouder en de aandeelhouder in wiens belang de volmachthouder gehouden is op te treden, en daarbij mogen de lidstaten uitsluitend de hierna volgende eisen stellen: Een belangenconflict in de zin van dit lid kan in het bijzonder ontstaan wanneer de volmachthouder: 4. De volmachthouder brengt zijn stem uit overeenkomstig de instructies van de aandeelhouder die hem aangewezen heeft. De lidstaten mogen voorschrijven dat volmachthouders gedurende een bepaalde minimumperiode een register van de steminstructies bijhouden en op verzoek bevestigen dat zij zich aan de steminstructies hebben gehouden. 5. Een persoon die als volmachthouder optreedt, mag een volmacht van meer dan een aandeelhouder bezitten, waarbij geen beperking geldt wat het aantal aldus vertegenwoordigde aandeelhouders betreft. Ingeval een volmachthouder volmachten van meerdere aandeelhouders bezit, staat het toepasselijke recht hem toe namens een bepaalde aandeelhouder anders te stemmen dan namens een andere aandeelhouder. Artikel 11 Procedures voor aanwijzing van volmachthouders en kennisgeving 1. De lidstaten staan de aanwijzing van volmachthouders door aandeelhouders langs elektronische weg toe. Daarnaast staan de lidstaten vennootschappen toe in te stemmen met kennisgeving van de aanwijzing via elektronische middelen en zien zij erop toe dat elke vennootschap haar aandeelhouders ten minste één doeltreffende methode van kennisgeving via elektronische middelen aanbiedt. 2. De lidstaten zien erop toe dat de aanwijzing van volmachthouders alleen in schriftelijke vorm mag plaatsvinden en dat de vennootschap schriftelijk van deze aanwijzing in kennis wordt gesteld. Afgezien van dit elementaire formele vereiste gelden voor de aanwijzing van een volmachthouder, de kennisgeving van de aanwijzing aan de vennootschap en het geven van steminstructies, indien van toepassing, aan de volmachthouder geen andere formele eisen dan die welke noodzakelijk zijn voor het waarborgen van de identificatie van de aandeelhouder en de volmachthouder, respectievelijk voor het waarborgen van de mogelijkheid om de strekking van de steminstructies te verifiëren, en alleen voor zover zij in verhouding staan tot deze doelstellingen. 3. De bepalingen van dit artikel zijn mutatis mutandis van toepassing op de intrekking van de aanwijzing van een volmachthouder. Artikel 12 Stemmen per brief De lidstaten staan vennootschappen toe hun aandeelhouders de mogelijkheid te bieden om per brief te stemmen voordat de algemene vergadering plaatsvindt. Stemmen per brief mag alleen onderhevig zijn aan vereisten en beperkingen die noodzakelijk zijn voor het waarborgen van de identificatie van de aandeelhouders en die in verhouding staan tot de beoogde doelstelling. Artikel 13 Wegnemen van bepaalde belemmeringen voor het daadwerkelijk uitoefenen van stemrechten 1. Dit artikel is van toepassing wanneer een natuurlijke of rechtspersoon die door het toepasselijke recht als aandeelhouder wordt erkend, binnen een zakelijke context optreedt namens een andere natuurlijke of rechtspersoon (de "cliënt"). 2. Wanneer het toepasselijke recht voor het uitoefenen van stemrechten door een aandeelhouder als bedoeld in lid 1 openbaarmaking eist, gaat zo'n eis niet verder dan een lijst waarin aan de vennootschap de identiteit van iedere cliënt wordt bekendgemaakt evenals het aantal aandelen waarmee namens hem is gestemd. 3. Wanneer krachtens het toepasselijke recht formele vereisten gelden met betrekking tot het tot uitoefening van stemrechten machtigen van een aandeelhouder als bedoeld in lid 1, of met betrekking tot steminstructies, gaan die formele vereisten niet verder dan nodig is voor de identificatie van de cliënt, respectievelijk voor het eventueel inhoudelijk verifiëren van de steminstructies en staan zij in verhouding tot het verwezenlijken van het beoogde doel. 4. Een aandeelhouder als bedoeld in lid 1 mag de aan sommige van de aandelen verbonden stemmen anders uitbrengen dan de aan de andere aandelen verbonden stemmen. 5. Wanneer het toepasselijke recht een maximum stelt aan het aantal personen die een aandeelhouder als volmachthouders mag aanwijzen overeenkomstig artikel 10, lid 2, mag zo'n beperking een aandeelhouder als bedoeld in lid 1 niet beletten een volmacht te verlenen aan iedere cliënt of aan een door een cliënt aangewezen derde. Artikel 14 Stemmingsresultaten 1. De vennootschap stelt voor elke resolutie ten minste het volgende vast: het aantal aandelen waarvoor geldige stemmen zijn uitgebracht, het percentage dat deze aandelen in het aandelenkapitaal vertegenwoordigen, het totale aantal geldig uitgebrachte stemmen, en het aantal stemmen dat voor of tegen elke resolutie is uitgebracht, alsmede het eventuele aantal onthoudingen. De lidstaten mogen toestaan dat vennootschappen, ingeval geen enkele aandeelhouder om een volledig stemmingsresultaat verzoekt, de stemmingsresultaten slechts in zoverre vaststellen als noodzakelijk is om de vereiste meerderheid voor elke resolutie te bepalen. 2. Binnen een bij het toepasselijke recht vast te stellen tijdspanne van niet meer dan 15 dagen na de algemene vergadering maakt de vennootschap op haar internetsite de overeenkomstig lid 1 vastgestelde stemmingsresultaten bekend. 3. Dit artikel laat de rechtsregels onverlet die lidstaten hebben vastgesteld of kunnen vaststellen betreffende de formaliteiten waaraan voldaan moet zijn wil een resolutie rechtsgeldig worden, of betreffende de mogelijkheid van juridische procedures om een stemmingsresultaat aan te vechten. Hoofdstuk III Slotbepalingen Artikel 15 Omzetting De lidstaten doen de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden om uiterlijk op [...] (11) aan deze richtlijn te voldoen. Zij delen de Commissie de tekst van die bepalingen onverwijld mede. Onverminderd alinea 1 doen de lidstaten waar op 1 juli 2006 nationale bepalingen van kracht zijn die de aanwijzing van een volmachthouder in het geval van artikel 10, lid 3, tweede alinea, punt ii), beperken of verbieden, de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden om uiterlijk op [...] (12) * aan artikel 10, lid 3, van deze richtlijn, voor wat betreft een dergelijke beperking of een dergelijk verbod, te voldoen. De lidstaten delen het overeenkomstig artikel 6, lid 3, en artikel 7, lid 3, bepaalde aantal dagen, alsmede eventuele verwijzingen dienaangaande, onverwijld mee aan de Commissie, die deze informatie bekendmaakt in het Publicatieblad van de Europese Unie. Wanneer de lidstaten de in alinea 1 bedoelde bepalingen aannemen, wordt in die bepalingen zelf of bij de officiële bekendmaking daarvan naar deze richtlijn verwezen. De regels voor die verwijzing worden vastgesteld door de lidstaten. Artikel 16 Inwerkingtreding Deze richtlijn treedt in werking op de twintigste dag volgende op die van haar bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese Unie. Artikel 17 Adressaten Deze richtlijn is gericht tot de lidstaten. Gedaan te Voor het Europees Parlement Voor de Raad De voorzitter De voorzitter Het Europees Parlement , – gelet op artikel 177 en artikel 180 van het EG-Verdrag, – gezien de VN-Millenniumverklaring van 18 september 2000, waarin de millenniumdoelstellingen voor ontwikkeling zijn uiteengezet als doelstellingen die de internationale gemeenschap gezamenlijk moet bereiken om de armoede uit te bannen, – gezien het actieprogramma van de Internationale Conferentie over bevolking en ontwikkeling van de Verenigde Naties, Cairo, 1994, – gezien de mededeling van de Commissie aan de Raad en het Europees Parlement met als titel "Steunmaatregelen van de Gemeenschap ten behoeve van de economische hervormingsprogramma's en de structurele aanpassing: balans en vooruitzichten" ( COM(2000)0058 ), – gezien de Gids voor de programmering en tenuitvoerlegging van begrotingssteun in ontwikkelingslanden van de Dienst voor samenwerking EuropeAid (AIDCO) en de Directoraten-generaal Ontwikkeling (DEV) en Externe betrekkingen (RELEX) van april 2003, – gezien de Partnerschapsovereenkomst tussen de leden van de groep van Staten in Afrika, het Caribisch gebied en de Stille Oceaan (ACS) en de Europese Gemeenschap ondertekend te Cotonou op 23 juni 2000 (1) (Partnerschapsovereenkomst van Cotonou), – gezien de Gezamenlijke evaluatie van algemene begrotingssteun, syntheseverslag, van mei 2006 van het International Development Department (Universiteit van Birmingham), – gezien Speciaal verslag nr. 5/2001 van de Rekenkamer over de tegenwaardefondsen van de steun voor structurele aanpassing, die wordt bestemd voor begrotingssteun (zevende en achtste EOF), vergezeld van de antwoorden van de Commissie (2) , – gezien Speciaal verslag nr. 2/2005 van de Rekenkamer over de begrotingssteun uit het EOF aan de ACS-staten: het beheer door de Commissie van het onderdeel: hervorming van de overheidsfinanciën, vergezeld van de antwoorden van de Commissie (3) , – gezien de mededeling van de Commissie aan de Raad en het Europees Parlement over samenwerking met ACS-landen die bij gewapende conflicten betrokken zijn ( COM(1999)0240 ), – onder verwijzing naar zijn resolutie van 6 april 2006 over de doeltreffendheid van hulp en de corruptie in ontwikkelingslanden (4) , – gezien de nota van het Departement beleid van het Directoraat-generaal Extern beleid van het Europees Parlement over de voordelen en nadelen van begrotingssteun als middel voor steunverlening van juni 2004, – gezien de ontmoeting op hoog niveau van de Commissie ontwikkelingssteun van de OESO (DAC) in Parijs in maart 2005, – gezien de verklaring van Parijs inzake doeltreffendheid van steun van 2 maart 2005, – gezien het kader voor prestatiemeting van het programma voor Public Expenditure and Financial Accountability (financiële verantwoording inzake overheidsfinanciën - PEFA) van juni 2005, – gelet op artikel 45 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie ontwikkelingssamenwerking en het advies van de Begrotingscommissie ( A6-0005/2007 ), A. overwegende dat er discussie aan de gang is over hoe ontwikkelingsgelden het meest doeltreffend kunnen worden ingezet om er de bevolking in de ontvangende landen van te laten profiteren, B. overwegende dat gesteld moet worden dat de inspanningen die gedurende vele decennia zijn geleverd om de dagelijkse levensomstandigheden van mensen in ontwikkelingslanden te verbeteren in vele delen van de wereld op niets zijn uitgelopen, vanwege een samenspel van complexe oorzaken en omstandigheden, waarvan sommige duidelijk kunnen worden aangemerkt als slecht bestuur, misbruik van middelen en corruptie, C. overwegende dat de noodzaak van ontwikkelingssamenwerking voortdurend moet worden gerechtvaardigd, niet alleen tegenover het algemene publiek, maar ook tegenover andere belanghebbenden op het gebied van overheidsuitgaven, D. overwegende dat begrotingssteun wordt gezien als een essentieel instrument voor de ontwikkelingssamenwerking van de Europese Gemeenschap en voorts dat circa een vijfde van de EOF-steun wordt verstrekt in de vorm van niet-gerichte begrotingssteun, E. overwegende dat het belang van de verstrekking van voorspelbare steun van regering aan regering, waar mogelijk gebruik makend van de eigen systemen van de begunstigde landen, is erkend op de ontmoeting op hoog niveau van de DAC in Parijs in maart 2005, F. overwegende dat begrotingssteun een nauwere donorcoördinatie mogelijk maakt, G. overwegende dat efficiënte structuren in de ontvangende landen, zowel in de zin van een functionerende democratie met eerbiediging van fundamentele vrijheden, mensenrechten en politiek pluralisme, als op het gebied van begrotingsprocessen, een deskundige wijze van besteden en dienstverlening waarover verantwoording moet worden afgelegd, van cruciaal belang zijn voor de doeltreffendheid van begrotingssteun, H. overwegende dat begrotingssteun de begunstigde in staat kan stellen zijn eigen ontwikkeling te sturen, I. overwegende dat het proces van begrotingssteun plaatsvindt in een kader van partnerschap, voor wat betreft het vaststellen en evalueren van prioriteiten, door middel van een continue beleidsdialoog tussen donor en begunstigde, J. overwegende dat begrotingssteun tevens de versterking van democratische processen moet stimuleren, om zo het maatschappelijk middenveld invloed op het beleid te laten uitoefenen, in het bijzonder door het te betrekken bij het uitwerken van een strategie om de armoede terug te dringen en ontwikkeling in de hand te werken en de parlementaire controle op het ontwikkelingsbeleid en de begrotingsbestedingen te bevorderen, K. overwegende dat begrotingssteun ofwel algemene begrotingsteun kan zijn, die het totale macro-economische en begrotingskader dekt, ofwel sectorale begrotingssteun, L. overwegende dat het "externe financieringstekort", de graad van armoede, behoorlijk bestuur, resultaten in het verleden, toewijding aan ontwikkeling en een realistische beoordeling van de mogelijke resultaten in termen van armoedevermindering, groei en institutionele hervorming belangrijke overwegingen bij de besluitvorming over het toewijzen van begrotingssteun zijn, M. overwegende dat middelen die worden verstrekt als algemene begrotingssteun volledig fungibel zijn, aangezien de middelen rechtstreeks worden overgemaakt naar de rekening van de staatskas van een land, hetgeen in de praktijk betekent dat controle op, verantwoordelijkheid voor en verantwoording van het gebruik van deze middelen bij de ontvanger rusten, N. overwegende dat in de artikelen 61, lid 2, en 67 van de Partnerschapsovereenkomst van Cotonou duidelijk is vastgesteld wat de voorwaarden zijn opdat een land voor begrotingssteun in aanmerking zou komen, dat daarin specifiek gerefereerd wordt aan de noodzaak van normen voor het beheer van de overheidsuitgaven, macro-economisch en sectoraal beleid en overheidsopdrachten, en tevens dat de donor en de ontvanger erop dienen toe te zien dat de hervormingen economisch uitvoerbaar en politiek en sociaal aanvaardbaar zijn, O. overwegende dat een functionerende parlementaire democratie met eerbiediging van fundamentele vrijheden en mensenrechten, met inbegrip van politiek pluralisme, en een doeltreffend systeem voor het beheer van overheidsfinanciën een voorwaarde zijn voor begrotingssteun, en dat bij het beoordelen hiervan moet worden bekeken hoe het ontvangende land scoort inzake behoorlijk bestuur, controle door een democratisch gekozen parlement, de rechtsstaat, het afleggen van verantwoording door de regering, deskundigheid en een goed ontwikkeld macro-economisch, ontwikkelings- en sectoraal beleid, alsmede openheid en transparantie van de openbare aanbestedingsprocedures, P. overwegende dat risico moet worden afgemeten aan de mate waarin de overheidsstructuren in staat zijn middelen te verstrekken en te implementeren, alsmede aan behoorlijk bestuur, toepassing van ontwikkelingsbeginselen, corruptie, democratie en mensenrechten, Q. overwegende dat doeltreffende systemen voor het beheer van overheidsfinanciën en van de begroting, gericht op een stabiel macro-economisch klimaat, een essentiële voorwaarde vormen voor ontwikkeling, R. overwegende dat een aantal partnerlanden voor begrotingssteun, met name onder de ACS-landen, abominabele systemen voor het beheer van overheidsfinanciën hebben, S. overwegende dat bij partnerschappen tussen donoren en begunstigden moet worden gezorgd voor een gezamenlijke analyse van de resultaten van de uitvoering van het ontwikkelingsbeleid en van hervormingen op dit gebied, die van wezenlijk belang zijn voor de evaluatie van de uitvoerbaarheid van begrotingssteun, 1. roept de Commissie en de lidstaten op om begrotingssteun alleen te verstrekken indien de netto voordelen van een dergelijke mechanisme aantoonbaar zijn op basis van duidelijke en objectief vast te stellen criteria en alleen na de risico's ten volle te hebben ingeschat; 2. benadrukt dat begrotingssteun als middel van hulpverlening alleen succesvol kan zijn indien beide partners hun verantwoordelijkheden volledig aanvaarden in een werkelijke geest van partnerschap en verantwoordelijkheid; 3. is van mening dat begrotingssteun zoveel mogelijk gericht moet zijn op ontwikkelingsprioriteiten inzake de vermindering van armoede, dat deze prioriteiten een centrale rol moeten spelen bij de beleidsdialoog tussen donoren en begunstigden en dat bij zowel de donor als de ontvanger parlementaire controle moet worden gewaarborgd; 4. benadrukt het belang van capaciteitsopbouw bij de ontvangende regeringen, die een meer leidende rol moeten spelen bij de coördinatie van de ontwikkelingshulp; 5. benadrukt het belang van het creëren van een cultuur van verantwoording met volledige betrokkenheid van parlementen en de hoogste controle-instanties; wijst erop dat begrotingssteun gepaard moet gaan met de versterking van het maatschappelijk middenveld; 6. beschouwt de rechtvaardige toepassing van duidelijke, expliciete en realistische voorwaarden, die door alle partijen zijn goedgekeurd en die zijn verbonden aan het programma voor begrotingssteun, als cruciaal voor het instrument in kwestie en onontbeerlijk voor het tegengaan van onvoorspelbare volatiliteit bij het verlenen van steun; 7. beveelt aan de criteria voor de inzet van begrotingssteun aan ACS-landen toe te passen, zoals vastgelegd in de artikelen 61, lid 2, en 67 van het de Partnerschapsovereenkomst van Cotonou, 8. is bezorgd over het besluit om begrotingssteun te verlenen aan Malawi, waar zoals bekend de risico's aanzienlijk zijn, en aan Kenia, waaraan alle lidstaten de begrotingssteun hebben opgeschort, hetgeen de vraag oproept in hoeverre de Commissie in staat is dit instrument op doeltreffende wijze toe te passen; 9. is bezorgd over het feit dat de Rekenkamer heeft vastgesteld dat in sommige gevallen de redenen die de Commissie gaf voor het verlenen van begrotingssteun aan landen met slechte systemen voor het beheer van overheidsfinanciën ontoereikend waren, en dat de artikelen 61, lid 2, en 67 van de Partnerschapsovereenkomst van Cotonou vaak op brede en subjectieve manier zijn uitgelegd; 10. is verontrust over het feit dat de Rekenkamer tekortkomingen heeft vastgesteld in de algemene samenhang waarvan de Commissie bij het instrument van de begrotingssteun blijk geeft, alsmede in de controle van, het toezicht op en de steun voor de systemen voor begrotingscontrole van de ontvangende landen, te weten het parlement en de hoogste controle-instanties van de betrokken landen, en dat de technische steun wordt onderbenut; wijst erop dat al deze factoren van wezenlijk belang zijn voor het instrument; 11. erkent dat er in een land slechts één programma voor macro-economische hervorming tegelijk kan worden uitgevoerd, dat gewoonlijk wordt geleid door de internationale financiële instellingen, maar dat de Commissie en de lidstaten moeten pogen een actieve rol te spelen door het beleid te beïnvloeden; 12. herinnert eraan dat macro-economische hervormingen alleen een duurzaam effect kunnen hebben indien tegelijkertijd de doelstellingen van menselijke en sociale ontwikkeling volledig worden nagestreefd; 13. is van mening dat sectorale begrotingssteun of sectorbrede benaderingen moeten worden overwogen als prioritaire instrumenten voor interventie in de sectoren gezondheidszorg en onderwijs; 14. bevestigt nogmaals dat 20% van de totale jaarlijkse vastleggingen toegewezen moet worden aan activiteiten in de sectoren basis- en middelbaar onderwijs en basisgezondheidszorg (met inbegrip van seksuele en reproductieve gezondheidszorg); 15. verzoekt de Commissie het nieuwe internationale kader voor prestatiemeting van het PEFA-programma over te nemen ter beoordeling van het beheer van de overheidsfinanciën van landen; 16. verzoekt de Commissie op coherente en evenwichtige wijze te reageren wanneer landen de beginselen van democratie en mensenrechten niet meer naleven; 17. verzoekt de Commissie de omvang en de risico's van corruptie te beoordelen overeenkomstig de artikelen 9, lid 3, en 97 van de Partnerschapsovereenkomst van Cotonou; 18. verzoekt de Commissie te streven naar coherentie in de beleids- en besluitvorming met betrekking tot donorpartnerschappen voor begrotingssteun en verlangt dat donorgelden doeltreffend worden beheerd om onvoorspelbare volatiliteit bij het verlenen van steun te voorkomen, en is van mening dat de Commissie het best in staat is om op te treden als donorcoördinator binnen de EU; 19. acht het van cruciaal belang dat de uitbetaling van middelen en het evaluatieproces worden afgestemd op de eigen ontwikkelingsstrategie en begrotings- en evaluatieprocedures van de ontvangende landen; 20. verzoekt de Commissie sterk gericht te blijven op gerechtigheid en armoedevermindering en zich te concentreren op de meest gemarginaliseerde en armste segmenten van de samenleving; 21. beveelt de uitbetaling aan in variabele tranches, die resultaatgerichte stimulansen bieden, maar wijst erop dat de variabiliteit van de uitbetalingen zo voorspelbaar mogelijk moet zijn, om de begrotingsplanning niet te bemoeilijken; 22. is bezorgd over de gecompliceerdheid die inherent is aan het beoordelen van prestatie-indicatoren en met name de resultaten van de armoedebestrijding, en verzoekt de Commissie de ontwikkeling te steunen van capaciteit op het gebied van statistiek, gegevensvergaring, kwaliteitsbeoordeling en analyse; 23. verzoekt de Commissie met regelmatige tussenpozen en in samenwerking met alle belanghebbenden te controleren of de economische beleidsmaatregelen van de begunstigde landen overeenstemmen met de doelstellingen en beginselen van de ontwikkelingshulp en of aan de voorwaarden ervan wordt voldaan; 24. verzoekt de Commissie, de lidstaten en de ontvangende landen dringend om het grote publiek dienaangaande regelmatig te informeren om de effecten van begrotingssteun zichtbaar te maken voor de Europese belastingbetaler en om de mensen gevoelig te maken voor de noodzaak van ontwikkelingssamenwerking in het algemeen en de effecten van begrotingssteun in het bijzonder, en voorts om beweringen over misbruik van gelden tegen te gaan en om informatie te verstrekken over de basisvoorwaarden voor het verstrekken van begrotingssteun én over de gevallen waarin begrotingssteun ineffectief is gebleken; spoort de Commissie aan om de zichtbaarheid van de EU op het vlak van ontwikkelingshulp te verbeteren en de vooruitgang van de begunstigde derde landen bij het zelfstandig beheer van begrotingssteun aan te tonen; 25. verzoekt de Commissie de effectiviteit van begrotingssteun voor de armoedebestrijding regelmatig door middel van een kosten-batenanalyse te evalueren en aan te tonen dat de begunstigde derde landen vooruitgang hebben geboekt bij het onder eigen verantwoordelijkheid beheren van de begrotingssteun; vraagt haar daarbij te onderscheiden tussen algemene en sectorale begrotingssteun, zodat meer inzicht wordt verkregen in de effectiviteit van de diverse subsidie-instrumenten vanuit een oogpunt van armoedebestrijding, met dien verstande dat de beheerskosten van begrotings- en projectsteun eveneens geëvalueerd moeten worden; beklemtoont dat het doel hiervan moet zijn inzichtelijk te maken wanneer welk instrument gebruikt moet worden; 26. dringt er bij de Commissie op aan om de tekortkomingen inzake controle en toezicht aan te pakken door de invoering van een externe controle van de begrotingssteun (bijvoorbeeld door de Rekenkamer); is van mening dat de Commissie dient aangemoedigd te worden om het initiatief te nemen om samen met de andere grote donoren een gemeenschappelijk controleorgaan in het leven te roepen; 27. dringt, om de eigen mechanismen van de ontvangende landen op het gebied van begrotingscontrole te ondersteunen, erop aan dat het parlement van het ontvangende land betrokken wordt bij de vaststelling van de begroting en dat de begrotingswet gepubliceerd wordt; dringt er voorts nog op aan dat de begrotingssteun jaarlijks door het parlement wordt geanalyseerd aan de hand van de bereikte resultaten; 28. verzoekt de Commissie uiteen te zetten hoe begrotingssteun in de tijd beperkt kan worden; stelt dat het doel van begrotingssteun dient te zijn de eigen verantwoordelijkheid van de ontvangende landen te versterken en dat de Commissie dient uiteen te zetten binnen welk (afzienbaar) tijdsbestek dit bereikt kan worden. 29. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Het Europees Parlement , – gezien de mededeling van de Commissie getiteld "Actieplan van de Gemeenschap ter bestrijding van illegale, niet-aangegeven en niet-gereglementeerde visserij" ( COM(2002)0180 ) en de conclusies van de Raad van 11 juni 2002 hierover, – onder verwijzing naar zijn resolutie van 20 november 2002 over het actieplan van de Gemeenschap ter bestrijding van illegale, niet-aangegeven en niet-gereglementeerde visserij (1) , – gezien de driejaarlijkse mededelingen van de Commissie over het toezicht op de uitvoering van het gemeenschappelijk visserijbeleid (GVB) en de betreffende resoluties van het Parlement over dit onderwerp, – gezien de jaarlijkse mededelingen van de Commissie en de betreffende resoluties van het Parlement over gedragingen die een ernstige inbreuk vormen op de regels van het GVB, – gezien het internationale actieplan van de Voedsel- en Landbouworganisatie van de Verenigde Naties (FAO) voor de bestrijding van illegale, niet-aangegeven en niet-gereglementeerde visserij en gezien de technische documenten die vervolgens door de FAO zijn aangenomen, – gelet op Verordening (EG) nr. 768/2005 van de Raad van 26 april 2005 tot oprichting van een Communautair Bureau voor visserijcontrole (2) , en met name artikel 3, punt h) daarvan, – onder verwijzing naar zijn resolutie van 13 december 2001 over de rol van goedkope vlaggen in de visserijsector (3) , – gezien het groenboek getiteld "Naar een toekomstig maritiem beleid voor de Unie: Een Europese visie op de oceanen en zeeën' ( COM(2006)0275 ), – onder verwijzing naar zijn resolutie van 7 september 2006 over de aanzet tot een debat over een communautaire aanpak van milieukeurregelingen voor visserijproducten (4) , – gelet op artikel 45 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie visserij ( A6-0015/2007 ), A. overwegende dat illegale, niet-aangegeven en niet-gereglementeerde visserij wereldwijd een groot probleem vormt, dat leidt tot een aanzienlijke achteruitgang van het milieu, bijdraagt aan de uitputting van commerciële en niet-commerciële bestanden van vissen en andere soorten, en moeilijkheden veroorzaakt voor gemeenschappen in zowel ontwikkelde als ontwikkelingslanden die voor hun levensonderhoud van de visserij afhankelijk zijn, B. overwegende dat de bestrijding van illegale, niet-aangegeven en niet-gereglementeerde visserij is belemmerd door factoren als het gebruik van goedkope vlaggen, overlading op volle zee, gebrek aan adequaat haventoezicht en gebrekkige samenwerking tussen toezichthoudende autoriteiten, C. overwegende dat, overeenkomstig de definitie van de FAO van illegale, niet-aangegeven en niet-gereglementeerde visserij, illegale visserij naar handelingen verwijst van schepen die strijdig zijn met de wetten en verordeningen van bij een regionale visserijorganisatie aangesloten staten, niet-aangegeven visserij naar vangsten verwijst die onjuist of niet zijn aangegeven bij de bevoegde nationale autoriteit of de betreffende regionale visserijorganisatie, en niet-gereglementeerde visserij naar vangsten verwijst van schepen zonder nationaliteit of die varen onder de vlag van een staat die niet bij een specifieke regionale visserijorganisatie is aangesloten, hetgeen in strijd is met de instandhoudings- en beheersmaatregelen van die organisatie, D. overwegende dat, hoewel illegale, niet-aangegeven en niet-gereglementeerde visserij bij elk onderdeel van de vloot kan plaatsvinden, de grootste invloed hiervan zichtbaar is bij kleine zeevissers, die het liefst in internationale wateren opereren en op het continentaal plat van ontwikkelingslanden met beperkte toezichtmethodes, wat inhoudt dat de actie van de Europese Unie gericht moet zijn op deze gebieden en op dit vlootsegment, E. overwegende dat schepen die zich schuldig maken aan illegale, niet-aangegeven en niet-gereglementeerde visserij de sociale omstandigheden en de leef- en werkomstandigheden van bemanningsleden helpen verzwakken, F. overwegende dat illegale, niet-aangegeven en niet-gereglementeerde visserij, en de daarmee gepaard gaande marketingactiviteiten ook oneerlijke concurrentie vormen voor vissers die zich wel aan de wettelijke voorschriften houden, waaronder de voorschriften die zijn neergelegd in de wetgeving van de EU, haar lidstaten en andere landen, en aan de beheersmaatregelen die door de regionale visserijorganisaties zijn overeengekomen, G. overwegende dat de Europese Unie en haar lidstaten zich meer moeten wijden aan de bestrijding van alle vormen van illegale visserij, maar ook dat het noodzakelijk is om onderscheid te maken tussen inbreuken van communautaire schepen op communautaire regels en illegale, niet-aangegeven en niet-gereglementeerde visserij zoals uitgelegd op internationaal niveau, en in aanmerking nemende dat visserijpraktijken die worden uitgevoerd binnen het kader van het GVB inderdaad gereguleerd zijn, wat betekent dat de bestrijding van deze twee activiteiten in de meeste gevallen verschillende procedures met zich mee zal brengen, H. overwegende dat de Commissie zelf erkent dat het moeilijk is een onderscheid aan te brengen tussen legale en illegale vangsten, met name in bepaalde gevallen zoals wanneer de aangevoerde vis is bevroren, of wanneer sprake is van commerciële netwerken met derde landen en de vis is behandeld alvorens hij de Europese markt bereikt, I. overwegende dat regionale visserijorganisaties het beste middel zijn om illegale, niet-aangegeven en niet-gereglementeerde visserij op internationaal niveau te bestrijden, en dat deelname van de Gemeenschap aan die organisaties het mogelijk maakt om gezamenlijk stappen te ondernemen en met één stem te spreken bij de bevoegde internationale organisaties, J. overwegende dat het bestaan van een effectief en begrijpelijk controlesysteem zeer belangrijk is voor een duurzaam instandhoudings- en beheersbeleid, en dat het niet slechts een kwestie is van eenvoudigweg strengere maatregelen introduceren, maar ook het beter en rechtvaardiger toepassen van bestaande maatregelen, K. overwegende het belang van informatie-uitwisseling en internationale samenwerking in de strijd tegen illegale, niet-aangegeven en niet-gereglementeerde visserij, L. overwegende dat de winsten die voortvloeien uit illegale, niet-aangegeven en niet-gereglementeerde visserij in sommige gevallen zouden kunnen bijdragen aan het financieren van de activiteiten van georganiseerde criminele netwerken, 1. herhaalt zijn overtuiging dat elke vorm van illegale, niet-aangegeven en niet-gereglementeerde visserij moet worden bestreden, zoals tot uitdrukking gebracht in zijn eerder genoemde resolutie van 20 november 2002; 2. is weliswaar verheugd over de vorderingen die op internationaal en EU-niveau zijn gemaakt met de bestrijding van illegale, niet-aangegeven en niet-gereglementeerde visserij, maar meent dat het verschijnsel nog steeds escaleert en dus aanvullende maatregelen nodig zijn; 3. is van mening dat de illegale, niet-aangegeven en niet-gereglementeerde visserij een dusdanige omvang heeft aangenomen, de factoren die eraan bijdragen zo divers zijn en het scala van wettelijke, logistieke en financiële instrumenten dat nodig is voor de bestrijding ervan, zo groot, dat het noodzakelijk is om op alle niveaus samen te werken, onder meer op het niveau van de verschillende directoraten-generaal van de Commissie (in het bijzonder, maar niet beperkt tot, DG Visserij en maritieme zaken, DG Handel, DG Ontwikkeling en DG Gezondheid en consumentenbescherming), de Raad, de afzonderlijke lidstaten en de internationale gemeenschap; is met het oog hierop van mening dat het groenboek inzake een nieuw maritiem beleid voor de Unie als kader voor samenwerking zou kunnen dienen, op basis waarvan de strijd tegen illegale, niet-aangegeven en niet-gereglementeerde visserij op een efficiëntere manier gevoerd zou kunnen worden; 4. is van mening dat het belang van de EU in de wereld als "s werelds grootste vismarkt en belangrijke visserijmacht, haar verplicht om bij de bestrijding van illegale, niet-aangegeven en niet-gereglementeerde visserij het voortouw te nemen; 5. merkt op dat de EU tot de meest welvarende en technologisch meest geavanceerde entiteiten in de wereld behoort en het recht als hoogste gezag handhaaft, waardoor het de EU past om haar inspanningen voor de bestrijding van illegale, niet-aangegeven en niet-gereglementeerde visserij uit te breiden en te intensiveren; 6. is van mening dat de EU op het wereldtoneel alleen geloofwaardig kan optreden wanneer zij eerst zelf effectieve maatregelen heeft genomen om haar eigen betrokkenheid bij illegale, niet-aangegeven en niet-gereglementeerde visserij te stoppen, zowel als dit gebeurt in de wateren van de EU als met EU-schepen of schepen van derde landen waarin de EU belangen heeft, zich hieraan schuldig maken; 7. verzoekt de Commissie om ontwikkelingslanden te helpen, met name alle waarmee de Gemeenschap visserijovereenkomsten heeft gesloten, zodat alle verbintenissen van bovengenoemd internationaal actieplan ter voorkoming van illegale visserij strikt in acht worden genomen, en ze te helpen de beperkte middelen die zij tot hun beschikking hebben te verbeteren, door het opnemen van specifieke acties in de nieuwe partnerschapsovereenkomsten; 8. herhaalt zijn overtuiging dat het cruciaal is en ook voor de hand ligt dat de EU in de eerste plaats de bestaande bepalingen van het GVB en andere toepasselijke Gemeenschapswetgeving volledig en op een effectieve, eerlijke en strikte wijze ten uitvoer legt, teneinde de niet-aangegeven illegale visserij door communautaire schepen enin communautaire wateren terug te dringen, en in de tweede plaats de aanvoer en marketing van producten van illegaal gevangen vis van buiten de EU te voorkomen; merkt op dat dit op de eerste plaats taken zijn van de regeringen van de lidstaten, omdat de toepassing van Gemeenschapswetgeving en het bekleden van de functie van havenstaat de verantwoordelijkheid van de lidstaten is; 9. dringt er bij de Commissie en de lidstaten op aan mechanismen met een afschrikwekkende werking (toezicht, controle, boetes, etc.) te versterken en maatregelen voor te stellen waarmee overtredingen kunnen worden voorkomen en de toepassing van bestaande regels kan worden verbeterd; 10. merkt op dat de slechte traceerbaarheid van vis tot onduidelijkheid over de herkomst ervan leidt, waardoor het moeilijk of zelfs onmogelijk is om onderscheid te maken tussen legaal en illegaal gevangen vis; 11. acht het noodzakelijk steunverlening en samenwerking tussen de lidstaten te verbeteren, teneinde het toezicht en de controle te versterken en commerciële regulerende maatregelen te bevorderen waarmee de afkomst van aangevoerde vangsten kan worden vastgesteld; 12. acht het noodzakelijk de controle van aanvoer en overlading van bevroren vis uit derde landen door havenlanden te intensiveren en de samenwerking tussen de lidstaten en die landen te verbeteren; 13. herinnert aan bovengenoemde resolutie van het Parlement van 7 september 2006 betreffende milieukeurregelingen en herhaalt dat het van mening is dat de verbeteringen in de traceerbaarheid van vis, van het visnet tot het bord, die vereist zouden worden door stelsels van milieukeurregelingen, aanzienlijk zouden bijdragen tot de identificatie van illegale, niet-aangegeven en niet-gereglementeerde vis en tot het weren van deze vis van de EU-markt; vraagt de Commissie om haar voorstel voor een milieukeurregeling vóór tegen 2007 in te dienen; 14. roept de Commissie en de lidstaten op tot het verdubbelen van hun inspanningen voor het uitvoeren van de vijftien acties in het EU-Actieplan ter bestrijding van illegale, niet-aangegeven en niet-gereglementeerde visserij dat in 2002 is overeengekomen, en roept in het bijzonder op tot: 15. spreekt zijn tevredenheid uit over het feit dat de Commissie in haar werkprogramma voor 2007 een pakket heeft opgenomen betreffende illegale, niet-aangegeven en niet-gereglementeerde visserij, met onder meer een mededeling van de Commissie en een voorstel voor een verordening van de Raad gericht op het intensiveren van de strijd tegen illegale, niet-aangegeven en niet-gereglementeerde visserij; spreekt verder zijn tevredenheid uit over het feit dat het overlegorgaan voor de Commissiediensten, dat in 2002 werd ingesteld, zijn activiteiten weer heeft hervat; 16. verzoekt het Communautair Bureau voor visserijcontrole de strijd tegen illegale visserij en de coördinatie van de handelingen van de lidstaten op dit gebied als één van zijn prioriteiten in zijn jaarlijkse werkprogramma op te nemen; 17. vraagt degenen die belang hebben bij de bestrijding van illegale, niet-aangegeven en niet-gereglementeerde visserij, waaronder alle EU-instellingen, de regeringen van de lidstaten, de verschillende takken van de visserij, de verwerkende industrie en de kleinhandel, de NGO'S en andere belanghebbenden, hun voorstellen in te dienen voor de maatregelen die de EU moet nemen tijdens de discussie die de Commissie zal openen met haar komende mededeling over illegale, niet-aangegeven en niet-gereglementeerde visserij; 18. is van mening dat de Commissie in haar voorstel de volgende acties moet opnemen, die in de EU-wetgeving moeten worden geïntegreerd: 19. verwelkomt de oprichting van het nieuw controlebureau en heeft er alle vertrouwen in dat het bureau een belangrijke rol zal spelen bij de bestrijding van illegale, niet-aangegeven en niet-gereglementeerde visserij; verzoekt de Commissie de oprichting van een kustwacht van de EU te overwegen; 20. verzoekt de Commissie en de lidstaten het vissen in communautaire wateren en het binnengaan van communautaire havens door schepen die betrokken zijn bij illegale, niet-aangegeven en niet-gereglementeerde visserij overeenkomstig de geldende regels te voorkomen en de import van vis afkomstig van die schepen te verbieden; verzoekt de lidstaten eveneens niet toe te staan dat dergelijke vaartuigen onder de vlag van de betreffende lidstaat varen en roept importeurs, transporteurs en andere betrokken sectoren op om vis die door deze schepen is gevangen niet te accepteren en niet over te slaan; 21. dringt er bij de Commissie op aan te verzekeren dat alle natuurlijke of rechtspersonen die zich schuldig maken aan illegale, niet-aangegeven en niet-gereglementeerde visserij overeenkomstig de geldende regels, voor welk onderdeel van hun activiteiten dan ook, geen enkele steun of subsidie ontvangen van communautaire fondsen, en de lidstaten te verzoeken soortgelijke stappen te nemen met betrekking tot hun desbetreffende nationale steunmaatregelen; 22. vraagt de Commissie om onderzoek te doen naar tarieven en oorsprongregels, waaronder een onderzoek naar de wijze waarop deze instrumenten gebruikt kunnen worden om derde landen ertoe te brengen ervoor te zorgen dat de schepen die onder hun vlag varen de toepasselijke internationale beheersmaatregelen naleven; 23. verzoekt de Commissie een studie uit te voeren en in te dienen naar communautaire arbeids-, gezondheids- en veiligheidswetgeving en de eerbiediging van de sociale rechten van werknemers op dit soort vaartuigen, en over hun leef- en arbeidsomstandigheden aan boord; 24. vraagt de Commissie haar aanzienlijke invloed in de regionale visserijorganisaties aan te wenden om deze organisaties te bewegen tot het opstellen van lijsten van schepen die gemachtigd zijn om te vissen (witte lijsten) en van schepen die zijn betrapt bij illegale visserij (zwarte lijsten); zulke lijsten moeten op een transparante en samenhangende manier worden opgesteld volgens duidelijke criteria; vraagt de Commissie ook om de regionale visserijorganisaties aan te moedigen om lijsten op te stellen van landen die de activiteiten van schepen die onder hun vlag varen, niet controleren, en vervolgens op basis van deze lijsten vis te aanvaarden dan wel af te wijzen; 25. dringt er bij de Commissie op aan de hoogste prioriteit te blijven geven aan samenwerking met regionale visserijorganisaties, zoals de Visserijcommissie voor het noordoostelijke deel van de Atlantische Oceaan (NEAFC), de Visserijorganisatie voor het noordwestelijke deel van de Atlantische Oceaan (NAFO) en de Commissie voor de instandhouding van de levende rijkdommen in de Antarctische wateren die, met hun ter bestrijding van de illegale visvangst ontwikkelde initiatieven, hebben laten zien één van de meest passende instrumenten te zijn voor het garanderen van goed beheer op volle zee; 26. verzoekt de Commissie en de Raad dringend om op alle niveaus meer middelen toe te wijzen aan het bestrijden van corruptie en georganiseerde misdaad; 27. is ervan overtuigd dat de sleutel voor het verminderen en uiteindelijk beëindigen van illegale, niet-aangegeven en niet-gereglementeerde visserij ligt bij volledige traceerbaarheid over het gehele traject van vangst naar eindverbruik ("chain of custody"), transparante besluitvorming, samenwerking binnen de EU en de rest van de internationale gemeenschap en, het belangrijkste van allemaal, de politieke wil van alle partijen; herhaalt dat veel meer moet gebeuren om te voorkomen dat visbestanden verder worden uitgeput en visserijgemeenschappen in de EU en elders nog voor grotere ontberingen komen te staan dan zij nu al ondervinden; 28. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie, alsmede aan de regeringen en parlementen van de lidstaten, de Visserijcommissie van de FAO en de secretariaten van de respectieve regionale visserijorganisaties waarbij de EU is aangesloten. Het Europees Parlement , – gelet op Verordening (EG) nr. 1905/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 18 december 2006 tot invoering van een financieringsinstrument voor ontwikkelingssamenwerking (1) , – gezien de ontwerpbeschikkingen van de Commissie tot vaststelling van de landenstrategiedocumenten en indicatieve programma's voor Maleisië, Brazilië en Pakistan (CMT-2007-0001, CMT-2006-3525 en CMT-2006-3021), – gezien de adviezen van 25 januari 2007 van het in artikel 35, lid 1 van bovengenoemde verordening bedoelde comité (hierna: het beheerscomité van het instrument voor ontwikkelingssamenwerking (IOS), – gelet op artikel 8 van Besluit 1999/468/EG van de Raad van 28 juni 1999 tot vaststelling van de voorwaarden voor de uitoefening van de aan de Commissie verleende uitvoeringsbevoegdheden (2) , – gelet op artikel 81 van zijn Reglement, A. overwegende dat het beheerscomité IOS op 25 januari 2007 zijn goedkeuring hechtte aan de ontwerpbeschikkingen van de Commissie tot vaststelling van de landenstrategiedocumenten en indicatieve programma's voor Maleisië, Brazilië en Pakistan (CMT-2007-0001, CMT-2006-3525 en CMT-2006-3021), B. overwegende dat het Parlement overeenkomstig artikel 7, lid 3 van Besluit 1999/468/EG en artikel 1 van het akkoord tussen het Europees Parlement en de Commissie over de wijze van toepassing van Besluit 1999/468/EG (3) de aan het beheerscomité IOS voorgelegde ontwerpen van uitvoeringsmaatregelen en de uitslagen van de stemmingen heeft ontvangen, C. overwegende dat in artikel 2, lid 1 van Verordening (EG) nr. 1905/2006 het volgende wordt bepaald: "De primaire en overkoepelende doelstelling van samenwerking uit hoofde van deze verordening is het uitbannen van armoede in de partnerlanden en -regio's in het kader van duurzame ontwikkeling", D. overwegende dat in artikel 2, lid 4 van Verordening (EG) nr. 1905/2006 het volgende wordt bepaald: "De in artikel 1, lid 1 (4) bedoelde maatregelen worden zodanig ontworpen dat zij voldoen aan de criteria voor officiële ontwikkelingshulp (ODA) die door het comité ontwikkelingssamenwerking van de Organisatie voor Economische Samenwerking en Ontwikkeling (OECD/DAC) zijn vastgesteld (...)", E. overwegende dat de OECD/DAC ODA in zijn "Reporting Directives for the Creditor Reporting System" (DCD/DAC(2002)21) definieert als financiële bijdragen aan landen op de DAC-lijst van ODA-ontvangers waarbij onder meer voor elke transactie geldt dat het hoofddoel bevordering van de economische ontwikkeling en welvaart van ontwikkelingslanden is, F. overwegende dat in artikel 19, leden 3 en 8 van Verordening (EG) nr. 1905/2006 het volgende wordt bepaald: "De strategiedocumenten worden in beginsel opgesteld op basis van een dialoog met de partnerlanden en -regio's waarbij ook het maatschappelijk middenveld en de regionale en plaatselijke overheden van die landen en regio's worden betrokken (...)" en "De Commissie en de lidstaten plegen in een vroeg stadium van het programmeringsproces overleg met elkaar en met andere donors en ontwikkelingsactoren, waaronder vertegenwoordigers van het maatschappelijk middenveld en regionale en plaatselijke overheden, ter bevordering van de complementariteit van hun samenwerkingsactiviteiten.", 1. is van oordeel dat de millenniumdoelstellingen voor ontwikkeling (MDG's) in de meeste ontwerpen voor strategiedocumenten en indicatieve programma's niet duidelijk als hoofdprioriteit naar voren komen; is van mening dat dit niet strookt met artikel 2, lid 1 van Verordening (EG) nr. 1905/2006, waarin de MDG's worden betiteld als overkoepelende doelstelling van het IOS; Maleisië 2. is van mening dat de Commissie met haar ontwerpen voor een strategiedocument en voor het nationale indicatieve meerjarenprogramma 2007-2010 voor Maleisië de in het basisbesluit bedoelde uitvoeringsbevoegdheden overschrijdt doordat zij als enige concentratiesector (waar 100% van de middelen voor bestemd is) de faciliteit voor de beleidsdialoog tussen de EU en Maleisië over handel en investeringen (met als algeheel doel bevordering van handels- en investeringsrelaties tussen de EU en Maleisië) heeft gekozen en doordat zij twee specifieke doelstellingen heeft toegevoegd, namelijk bevordering van de kennis over de EU-markt bij de Maleisische zakenwereld en omgekeerd, en grotere zichtbaarheid van de EU in Maleisië door middel van gezamenlijke initiatieven; stelt dat deze doelstellingen niet stroken met artikel 2, leden 1 en 4 van Verordening (EG) nr. 1905/2006 aangezien de primaire doelstelling van het strategiedocument niet de uitbanning van armoede is en aangezien de opgegeven doelstellingen niet voldoen aan de criteria voor ODA van OECD/DAC; Brazilië 3. is van mening dat de Commissie met haar ontwerpen voor een strategiedocument en voor het nationale indicatieve meerjarenprogramma 2007-2010 voor Brazilië de in het basisbesluit bedoelde uitvoeringsbevoegdheden overschrijdt doordat zij 70% van het nationale indicatieve programma wil besteden aan prioriteit I (versteviging van de bilaterale betrekkingen), met als specifieke doelstellingen (i) verbetering van de sectorale dialogen tussen de EU en Brazilië over thema's van wederzijds belang, (ii) uitbreiding van de samenwerking en uitwisseling tussen relevante Europese en Braziliaanse instellingen en maatschappelijke organisaties, (iii) versteviging van de banden tussen universiteiten in de EU en Brazilië, en (iv) verruiming van wederzijdse kennis tussen instellingen en verenigingen in de EU en Brazilië, in het kader waarvan een voorziening ter bevordering en ondersteuning van sectorale dialogen over thema's van wederzijds belang en de oprichting van een instituut voor Europese studies, met als hoofddoelen sterkere profilering van de EU en versteviging van universitaire banden, gefinancierd zullen worden; stelt dat deze doelstellingen niet stroken met artikel 2, leden 1 en 4 van Verordening (EG) nr. 1905/2006 aangezien de primaire doelstelling van het strategiedocument niet de uitbanning van armoede is en aangezien de opgegeven doelstellingen niet voldoen aan de criteria voor ODA van OECD/DAC; Pakistan 4. is van mening dat de Commissie met haar ontwerpen voor een strategiedocument en voor het nationale indicatieve meerjarenprogramma 2007-2010 voor Pakistan de in het basisbesluit bedoelde uitvoeringsbevoegdheden overschrijdt doordat zij in niet-concentratiesector 3 van het nationale indicatieve programma maatregelen tegen witwassen (5) heeft opgenomen met als algehele doelstelling een bijdrage te leveren tot de tenuitvoerlegging door de Pakistaanse autoriteiten van resolutie 1373 van de VN-Veiligheidsraad (6) ; stelt dat deze doelstelling niet strookt met artikel 2, lid 4 van Verordening (EG) nr. 1905/2006 aangezien zij niet voldoet aan de criteria voor ODA van OECD/DAC; o o o 5. verzoekt de Commissie de ontwerpbeschikkingen tot vaststelling van de landenstrategiedocumenten en indicatieve programma's voor Maleisië, Brazilië en Pakistan in te trekken of te wijzigen en nieuwe ontwerpbeschikkingen die volledig aan Verordening (EG) nr. 1905/2006 voldoen aan het beheerscomité IOS voor te leggen; 6. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie, alsmede aan de regeringen en de parlementen van de lidstaten. (Raadplegingsprocedure) Het Europees Parlement , – gezien het voorstel voor een besluit van de Raad ( COM(2006)0188 ) (1) , – gelet op artikel 62, lid 2, onder b, punten i en ii en artikel 300, lid 2, eerste alinea, eerste zin van het EG-Verdrag, – gelet op artikel 300, lid 3, eerste alinea van het EG-Verdrag, op grond waarvan de Raad het Parlement heeft geraadpleegd (C6-0169/2006), – gelet op artikel 51 en artikel 83, lid 7 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken en het advies van de Commissie buitenlandse zaken ( A6-0029/2007 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan de sluiting van de overeenkomst; 2. verzoekt zijn voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie, alsmede aan de regeringen en parlementen van de lidstaten en de Russische Federatie. (Raadplegingsprocedure) Het Europees Parlement , – gezien het voorstel voor een besluit van de Raad ( COM(2006)0191 ) (1) , – gelet op artikel 63, lid 3, onder b) en artikel 300, lid 2, eerste alinea, eerste zin van het EG-Verdrag, – gelet op artikel 300, lid 3, eerste alinea van het EG-Verdrag, op grond waarvan de Raad het Parlement heeft geraadpleegd (C6-0168/2006), – gelet op artikel 51 en artikel 83, lid 7 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken en het advies van de Commissie buitenlandse zaken ( A6-0028/2007 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan de sluiting van de overeenkomst; 2. verzoekt zijn voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie, alsmede aan de regeringen en parlementen van de lidstaten en de Russische Federatie. (Raadplegingsprocedure) Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan de Raad ( COM(2006)0815 ) (1) , – gelet op artikel 128, lid 2 van het EG-Verdrag, op grond waarvan het Parlement door de Raad is geraadpleegd (C6-0036/2007), – gelet op artikel 51 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken ( A6-0008/2007 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan het Commissievoorstel, als geamendeerd door het Parlement; 2. verzoekt de Commissie haar voorstel krachtens artikel 250, lid 2 van het EG-Verdrag dienovereenkomstig te wijzigen; 3. verzoekt de Raad, wanneer deze voornemens is af te wijken van de door het Parlement goedgekeurde tekst, het Parlement hiervan op de hoogte te stellen; 4. wenst opnieuw te worden geraadpleegd ingeval de Raad voornemens is ingrijpende wijzigingen aan te brengen in het voorstel van de Commissie; 5. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Het Europees Parlement , – gezien de mededeling van de Commissie aan de Raad en het Europees Parlement van 22 juni 2006 met de titel: "Naar een duurzame Europese wijnsector" ( COM(2006)0319 ), – gelet op Verordening (EG) nr. 1493/1999 van de Raad van 17 mei 1999 houdende een gemeenschappelijke ordening van de wijnmarkt (1) , – onder verwijzing naar zijn standpunt van 14 april 1999 over het voorstel voor een verordening van de Raad tot vaststelling van de oriëntatieprijzen voor wijn voor het wijnoogstjaar 1999-2000 (2) , zijn standpunten van 11 februari 1999 (3) en van 6 mei 1999 (4) betreffende de gemeenschappelijke ordening van de wijnmarkt in het kader van Agenda 2000 en zijn standpunten van 11 december 2001 (5) en 15 november 2005 (6) betreffende de wijziging van Verordening (EG) nr. 1493/1999, – gezien de werkdocumenten van de Commissie van februari 2006 over "De gemeenschappelijke marktordening voor wijn" en over "Wijn als economische sector" (7) , – gezien de conclusies van het op 16 februari 2006 door de Commissie georganiseerde wijnseminar "Uitdagingen en kansen voor Europese wijnen" (8) , – gezien de externe studies die in opdracht van de Commissie (9) en het Europees Parlement zijn verricht, – gezien de standpunten die naar voren zijn gebracht en de discussies die zijn gevoerd tijdens de op 12 juli 2006 door de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling georganiseerde hoorzitting over een duurzame Europese wijnsector, – gelet op artikel 45 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling en de adviezen van de Commissie internationale handel en de Commissie regionale ontwikkeling ( A6-0016/2007 ), A. overwegende dat wijnbouw een belangrijk element is van het Europese multifunctionele landbouwmodel, dat door meer dan 1,6 miljoen bedrijven wordt bedreven op een areaal van 3,4 miljoen hectare en dat 5,4% van de waarde van de landbouwproductie van de EU vertegenwoordigt, maar slechts 2,5% ontvangt van de gelden uit het Europees Landbouwgarantiefonds (ELGF); dat de wijnbouw in beginsel gunstige effecten heeft voor het milieu, met name dankzij de bescherming van de bodem tegen erosie en ook omdat de natuurlijke grondstoffen in de regel extensief worden gebruikt, B. overwegende dat de Europese wijnbouw een belangrijke exportsector blijft die 60% van de wereldproductie vertegenwoordigt, C. overwegende dat de vitaliteit van deze exportsector gebaseerd is op een traditie van wereldwijd erkende kwaliteit, D. overwegende dat de Europese Unie de voornaamste producent, consument en exporteur van wijn ter wereld is, E. overwegende dat de belangrijke wijzigingen in het gemeenschappelijk landbouwbeleid (GLB) en de internationale overeenkomsten en onderhandelingen door de Europese Unie, vooral in het kader van de Wereldhandelsorganisatie (WTO), sinds de laatste radicale hervorming van de gemeenschappelijke marktordening (GMO) voor wijn in Verordening (EG) nr. 1493/1999, alsmede de marktsituatie in deze sector en de praktische ervaringen met de toepassing van deze verordening tot de conclusie leiden dat een aanpassing aan de nieuwe omstandigheden niet kan uitblijven en dat als gevolg daarvan van de Europese Unie geen concessies vooraf kunnen worden verlangd, F. overwegende dat de hervorming van de wijnsector voor de GMO van de wijnsector een zekere toekomst en voor de wijnboeren stabiliteit moet waarborgen en dat moet worden gezorgd dat er over de hervorming tijdens de onderhandelingen in het kader van de Doha-ronde niet opnieuw twijfel rijst, met name voor wat betreft interne steun, G. overwegende dat de wijnsector van de Europese Unie verlangt dat zij een ferm politiek standpunt inneemt om de positie van wijn en de wijnsector in onze maatschappij te bevorderen door middel van de ontwikkeling van een werkelijk Europees wijnbeleid via de GMO voor deze sector, H. overwegende dat de Commissie ervoor moet zorgen dat de hervorming van de sector leidt tot een echt communautair wijnbeleid dat bijdraagt aan de verbetering van de structuren van de productie, de verwerking en bovenal de handel binnen de Europese Unie en aan de ontwikkeling van nieuwe groeimarkten en tegelijkertijd consolidering van de traditionele markten, I. overwegende dat in bovengenoemde mededeling van de Commissie de noodzaak wordt erkend van een specifieke GMO voor de wijnsector waarin een ingrijpende hervorming van de huidige GMO wordt voorgesteld, J. overwegende dat op basis van de bovengenoemde mededeling van de Commissie en de begeleidende studies en documenten een geïntegreerd voorstel tot hervorming van de GMO voor wijn kan worden opgesteld onder gebruikmaking van elementen uit de alternatieve scenario's die door de Commissie zijn bestudeerd, zonder dat dit echter identiek aan een van deze scenario's hoeft te zijn, en dat in dit kader de mogelijkheid van een fundamentele hervorming van de GMO voor wijn met wezenlijke veranderingen van de voorgestelde maatregelen haalbaar moet worden geacht, K. overwegende dat de belangrijkste doelstelling van de hervorming van de wijnsector erin bestaat de Europese wijnsector dynamischer en concurrerender te maken op internationale markten zonder verlies van marktaandeel, waarbij rekening wordt gehouden met de belangen van de Europese wijnproducenten en –consumenten, de Europese wijntraditie en de kwaliteit en authenticiteit van Europese wijnen, L. overwegende dat via sturing van hoeveelheden en politiek ingrijpen in de productie geen marktevenwicht tot stand kan worden gebracht, M. overwegende dat de situatie in de wijnsector vraagt om een correcte en grootschalige hervorming, waardoor het via ingrijpende aanpassing van de GMO voor wijn mogelijk moet worden een werkelijke toekomst voor de Europese wijnbouw te waarborgen zonder het productiepotentieel te niet te doen, N. overwegende dat in het kader van deze grootschalige hervorming voldoende middelen beschikbaar moeten worden gesteld om de modernisering van de GMO voor de wijnsector en de eventuele sociale gevolgen ervan te kunnen financieren, O. overwegende dat het scenario van "verregaande hervorming" van de GMO voor wijn - waaraan de Commissie de voorkeur geeft - aanleiding geeft tot de volgende kanttekeningen: P. overwegende dat de GMO voor wijn als reactie op het agressieve commerciële beleid van de "Nieuwe Wereld" moet worden ontwikkeld ter bevordering van een groter mededingingsvermogen in de wijnsector van de Gemeenschap en om de sector te helpen zich aan te passen aan de veranderingen op de wereldmarkt zonder een aanpassingsvariabele voor de wereldmarkt te worden, Q. overwegende dat de hervorming van de GMO voor wijn een eenmalige kans biedt om het mededingingsvermogen van deze sector in een steeds concurrerender internationaal klimaat te herstellen, R. overwegende dat de hervorming van de GMO voor wijn de bedoeling moet hebben de wijnverbouwende regio's en de sector als geheel te stabiliseren, vraag en aanbod te reguleren op de meest effectieve en geïntegreerde manier met inachtneming van de Europese wijnbouwtraditie en de kwaliteit en authenticiteit van de Europese wijnen, het wijnconsumerend publiek in Europa en elders te overtuigen van de onderscheidende kwaliteit van Europese wijnen en te laten zien dat dit kan worden gerealiseerd door een geïntegreerde en transparante communautaire wetgeving waarbij ook culturele overwegingen zijn betrokken, S. overwegende dat de wijnsector van de Gemeenschap een aantal specifieke kenmerken vertoont op het gebied van teeltmethoden en productie- en afzetstructuren die deze sector onderscheiden van andere landbouwsectoren; dat het stelsel van losgekoppelde eenmalige betalingen derhalve in deze sector niet moet worden toegepast, T. overwegende dat de wijnsector alleen maar concurrerender kan worden met stelselmatige voorlichting en promotie om het marktaandeel in de Gemeenschap te heroveren en andere markten in landen met opkomende economieën te veroveren; dat dergelijke promotieactiviteiten zouden moeten worden gefinancierd door een ad-hocfonds dat beheerd wordt door beroeps- en brancheorganisaties, verenigingen voor productbescherming of ontwikkelingsbureaus van de regionale overheid, Algemene beginselen van de hervorming 1. acht het onontbeerlijk dat de hervorming van de GMO voor wijn geschiedt overeenkomstig de volgende basisbeginselen: 2. beklemtoont dat bij de hervorming ook rekening moet worden gehouden met de volgende aspecten: Deregulering van de GMO voor wijn – Eén beleid voor de hele Gemeenschap 3. is van mening dat de hervorming van de GMO voor wijn doelstellingen zou moeten vastleggen en de samenhang zou moeten versterken van het beleid, van maatregelen om de marktbalans te verbeteren, van structurele interventies en van de regels met betrekking tot het etiketteren en classificeren van wijnen, door de doelstellingen van de GMO voor wijn te omschrijven, alsmede de beleidsmaatregelen die kunnen worden genomen om deze doelstellingen te verwezenlijken; meent dat deze algemene samenhang moet berusten op het subsidiariteitsbeginsel, teneinde het eigen nationale en regionale karakter te eerbiedigen, zodat duidelijk wordt gemaakt dat de Europese Unie zich door middel van een gecoördineerd beleid inzet om markten te veroveren en het vertrouwen van de consumenten te winnen; 4. is van oordeel dat het overhevelen van fondsen van de eerste naar de tweede pijler van het GLB, hetgeen cofinanciering impliceert uit de ontwikkelingprogramma's voor de landbouw, elke logica ontbeert en moet worden afgewezen zodat de nodige middelen kunnen worden uitgetrokken voor nationale financieringskaders en de sector via door de Commissie aangereikte maatregelen in het kader van het nationale financieringskader duurzaam kan worden ontwikkeld; 5. brengt in herinnering dat de verdeling van Gemeenschapsgelden van andere landbouwsectoren die in het kader van het nieuwe GLB zijn hervormd door het opzetten van "nationale totaalbedragen" is geschied op basis van de gehele of gedeeltelijke loskoppeling van de communautaire subsidies; benadrukt dat de nieuwe GMO voor de wijnsector moet worden gebaseerd op homogene maatregelen die voor alle lidstaten gelden en op maatregelen in het kader van het subsidiariteitsbeginsel waarbij rekening wordt gehouden met de specifieke behoeften van de sector in elke lidstaat of productieregio; meent tevens dat de sector (productie, handel, interprofessionele organisaties, productieregio's) in elke lidstaat in samenwerking met de regionale en nationale instanties door middel van een reeks programma's moet bepalen hoe de doelstelling van de aanpassing van de productie aan de markt het best kan worden verwezenlijkt, gebruikmakend van een of meer van de in het kader van de nationale totaalbedragen vastgelegde maatregelen; meent dat de maatregelen in het kader van de subsidiariteit op Europees niveau moeten worden vastgesteld en begeleid om concurrentieverstoring te voorkomen en volledige financiering uit de communautaire begroting mogelijk te maken; Hervorming in twee fasen (2008–2011 en 2012-2015) 6. is van mening dat de hervorming haar doelstellingen alleen kan bereiken door een geleidelijke uitvoering in twee fasen; in de eerste fase (2008–2011) moet de markt weer in evenwicht worden gebracht, worden gereorganiseerd en transparanter worden gemaakt en moeten de productiebedrijven en wijnverbouwende regio's worden gesteund via de geleidelijke invoering van maatregelen met een hoofdzakelijk uniform gemeenschappelijk karakter die dienen om de Europese wijnsector voor te bereiden op een agressievere marktbenadering, waarbij de voor distillatie bestemde vrijkomende middelen geleidelijk worden bestemd voor ondersteuning van het concurrentievermogen en ontwikkeling; 7. acht het, gezien de te verwachten ingrijpende gevolgen van de hervorming, de complexiteit ervan en de noodzaak om deze geleidelijk ten uitvoer te leggen, onontbeerlijk om halfweg een tussentijdse balans op te maken en na de eerste fase te voorzien in een overgangsperiode, teneinde de eerste effecten te kunnen evalueren en zo nodig de reeds bestede en nog te besteden middelen aan te passen met inachtneming van de uitgangsdoelstellingen van de hervorming; 8. is van oordeel dat de huidige situatie onmiddellijk tot maatregelen noopt om de problemen van de Europese wijnbouwsector op te lossen en dat de maatregelen ter ondersteuning van deze hervorming (binnen de grenzen van het bestaande communautaire budget of zo nodig een verhoogd budget) meteen moeten worden uitgevoerd, waarbij maatregelen als afzetbevordering en kwaliteitsverbetering geleidelijk moeten worden uitgebreid en maatregelen als marktinterventie geleidelijk moeten worden afgebouwd; Vergaande hervorming van de GMO voor wijn in overeenstemming met het nieuwe GLB 9. benadrukt dat het verbouwen van wijn in principe een positief effect heeft op het milieu, vooral doordat de bodem tegen erosie wordt beschermd, maar ook doordat de natuurlijke hulpbronnen in de regel extensief gebruikt worden; is van mening dat het om deze redenen en om het stelsel in overeenstemming te brengen met de geest van het nieuwe GLB van belang is op communautair niveau milieuvriendelijke agrarische basispraktijken te bevorderen die uit het GMO-budget voor wijn kunnen worden gefinancierd; Beheersing van de productie op het vlak van kwaliteit, milieubescherming en herstel van het marktevenwicht 10. wijst erop dat het vastleggen van een kader voor de productie van tafelwijnen ook zal bijdragen tot meer duidelijkheid over de afzetvoorwaarden voor deze wijnen en tot een duidelijker onderscheid tussen tafelwijnen en wijnen met een geografische aanduiding, die aan veel striktere productievoorwaarden zijn onderworpen en op lokaal en regionaal niveau zijn beschermd; 11. acht het onontbeerlijk dat wijnbouwers verplicht worden te voldoen aan landbouwkundige productiepraktijken en normen op het gebied van milieu en fytosanitaire en andere voorschriften, teneinde bij te dragen aan de bescherming van het milieu, het beheer van de primaire productie, het beperken van het opbrengstpotentieel, het tegengaan van overschotten en het verbeteren van de kwaliteit van de wijnen, zodat de volumes die worden gedistilleerd kunnen worden teruggebracht; Distillatie – Mechanismen voor crisisbeheer en marktstabilisatie, milieubescherming en kwaliteitsverbetering 12. onderstreept dat de voorstellen van de Commissie om de distillatie of het uit het productieproces halen van bijproducten zonder beschikbaarstelling van steun geen zin hebben, omdat distillatie gevolgen heeft voor de wijnbouwers maar wordt uitgevoerd door distillateurs, zodat de maatregel ineffectief zou worden; benadrukt dat het voorstel van de Commissie voor het gecontroleerd uit het productieproces halen van bijproducten van wijn in de belangrijkste wijnproducerende regio's grote milieuproblemen zal veroorzaken; merkt op dat het voorstel voor het afschaffen van distillatie van overschotten van wijn uit druiven met een dubbele klassering zal leiden tot meer vinificatie, waardoor de regionale en Europese markten significant zullen worden verstoord en in de regio's problemen zullen ontstaan; wijst erop dat, zoals in het voorstel van de Commissie wordt gesuggereerd, een niet-geleidelijke afbouw van bestaande overschotten schokgolven zal teweegbrengen die de markt en de inkomens van wijnbouwers significant zullen beïnvloeden; 13. wijst erop dat de distillatie van wijn aanvankelijk alleen is ingevoerd als noodmaatregel, maar intussen het duurste en meest omstreden deel van de GMO voor wijn is geworden; meent derhalve dat de distillatiemaatregelen geleidelijk moeten worden afgebouwd tijdens een overgangsperiode die lang genoeg is om de wijnbouwers in staat te stellen hun positie te consolideren of over te stappen op duurzame productiemethoden en de productie van kwaliteitswijnen; meent dat wijnbouwers die gebruik hebben gemaakt van de distillatiemaatregelen tijdens deze overgangsperiode de kans moeten krijgen om hun plaats te veroveren op de kwaliteitsmarkten, door gebruik te maken van rooiprogramma's, vrijwillige beperking van het aanbod en plattelandsontwikkelingsmaatregelen met het oog op een betere afzet van kwaliteitswijnen en diversificatie; 14. verwerpt de onmiddellijke stopzetting van de distillatieregeling en andere marktondersteuningsmaatregelen; meent dat er weliswaar duidelijk ruimte is voor verbetering in de planning en toepassing van dergelijke maatregelen, maar dat deze niet mogen worden afgeschaft zonder te voorzien in een overgangsperiode om van de voordelen van een aantal van deze maatregelen te kunnen profiteren; wijst erop dat de voor marktinterventie toegewezen middelen tijdens de overgangsperiode geleidelijk moeten worden verminderd en dat tegelijkertijd maatregelen moeten worden genomen om de kwaliteit te verbeteren en om Europese wijnen te promoten en de afzet ervan te bevorderen; 15. meent dat de steun voor bijproducten moet worden voortgezet teneinde de kwaliteit van de Europese wijnen te handhaven en milieuschade door de stopzetting van die producten te voorkomen; meent voorts dat ook de steun voor de distillatie van consumptiealcohol behouden moet blijven, aangezien dit de enige vorm van distillatie is waarvoor reële afzetmogelijkheden bestaan; 16. meent dat de toepassing van de distillatie van bijproducten moet worden herzien om de kosten ervan voor de communautaire begroting te beperken, met name door andere afzetmogelijkheden voor bijproducten toe te staan, zoals bijvoorbeeld consumptiealcohol; 17. acht het verstandig de vier bestaande distillatiemaatregelen tijdens de eerste fase van de hervorming in slechts twee maatregelen om te zetten: 18. is van mening dat er een nieuw mechanisme voor crisisbeheersing in het leven moet worden geroepen voor specifieke, ernstige en daadwerkelijke noodsituaties, die moeten worden geïdentificeerd overeenkomstig objectieve, vantevoren op communautair niveau vastgestelde criteria; 19. is van mening dat het opslaan van alcohol door de overheid zou moeten worden afgeschaft en dat de verkoop van alcohol uit een crisisdistillatie zou moeten worden vervangen door het onverwijld organiseren van directe verkoopacties door middel van een openbare offerteaanvraag; Vrij rooien – Rooien volgens criteria 20. stelt vast dat in voornoemde mededeling van de Commissie de nadruk ligt op rooien als maatregel om de productie en het arbeidspotentieel in de sector te verminderen in plaats van op het bevorderen van productiecontrole door middel van maatregelen die vraag en aanbod reguleren; is van mening dat de consequentie van dit beleid zal zijn dat de gewenste versterking van de concurrentiekracht van de wijnbouwsector niet zal worden gerealiseerd; stelt zich op het standpunt dat een verder doorgedreven subsidiariteit niet mag worden gebruikt als alibi voor een onbezonnen deregulering, die, ook binnen de grenzen van de Europese Unie, zal leiden tot oneerlijke concurrentie; 21. is van oordeel dat definitief stoppen met wijn verbouwen niet de kern van de hervorming van de GMO voor wijn moet zijn, maar wel een onderdeel van de structurele maatregelen die via de nationale financieringskaders worden gefinancierd uit het GMO-budget voor wijn met als doel het wijnbouwpotentieel te vernieuwen en de wijnsector geleidelijk aan te passen aan de eisen van de markt; 22. stelt zich op het standpunt dat het initiatief om definitief met wijnbouw te stoppen bij de producent moet liggen met dien verstande dat de lidstaten de mogelijkheid moeten hebben om een definitieve bedrijfsbeëindiging goed te keuren of af te wijzen op grond van nationale en/of regionale ecologische en sociale criteria die in overeenstemming zijn met objectieve vooraf op communautair niveau vastgestelde voorwaarden; vindt dat moet worden vastgelegd dat elke lidstaat of elke regio een flexibele toegestane maximumgrens kan stellen voor het rooien van wijnstokken en mag bepalen welke wijnsoorten voorrang krijgen binnen het rooiprogramma; 23. is van mening dat de objectieve criteria van de Gemeenschap ter beperking van de mogelijkheid tot definitieve stopzetting zouden kunnen gelden voor de volgende categorieën: (a) wijngaarden in bergachtige gebieden, kustgebieden en op eilanden, die vooral wijnen met een geografische aanduiding produceren; (b) wijngaarden op hellingen, waar bodemerosie en verlies van biodiversiteit moeten worden voorkomen of gelegen in traditionele wijnbouwregio's met een historisch belang; (c) wijngaarden die wijnen produceren die over afzetmarkten beschikken; (d) wijngaarden waarvan een te grote getalsmatige teruggang een bedreiging zou vormen voor een volledig wijngebied of een gecontroleerde oorsprongsbenaming(AOC); (e) wijngaarden die structurele steun uit Gemeenschapsprogramma's hebben ontvangen; (f) gevallen waarbij het stopzetten van de wijnbouw milieurisico's veroorzaakt; 24. is van mening dat de door de Gemeenschap te hanteren objectieve criteria, die in de lijn moeten liggen van een meer algemene herstructurering van het productie- en arbeidspotentieel op het platteland en die de beslissing om definitief met het verbouwen van wijn te stoppen zouden kunnen vergemakkelijken, bij wijze van indicatie onder meer op de volgende situaties van toepassing zouden moeten zijn: (a) wijngaarden die nu een zeer lage opbrengst hebben zonder uitzicht op verbetering van hun potentieel; (b) situaties waarin wijnbouwers vallen onder regelingen voor vervroegde pensionering; (c) wijngaarden die ongeschikt zijn voor het produceren van kwaliteitswijnen of wijnen met afzetmogelijkheden; 25. beveelt aan om naast de regeling voor definitief stoppen een regeling voor tijdelijk rooien te ontwikkelen, waarbij elke lidstaat naar eigen goeddunken kan bepalen of hij er gebruik van maakt; is van mening dat tijdelijk rooien de weg zou vrij maken om de wijnbouwer financiële steun toe te kennen, gezien het feit dat het recht van nieuwe aanplant gedurende enkele jaren is opgeschort, waarna hij opnieuw zou kunnen aanplanten, zijn recht van nieuwe aanplant van de hand zou kunnen doen of een aanvraag voor definitieve rooi zou kunnen indienen indien debetrokken lidstaat die mogelijkheid biedt; 26. blijft van mening dat gerooide arealen waarvoor een forfaitaire vergoeding zal worden betaald moeten kunnen worden toegevoegd aan de arealen die in aanmerking komen voor uniforme ontkoppelde betaling; stelt voor dat er bij de vaststelling van de rooipremies en de uniforme betaling rekening wordt gehouden met minimumvoorwaarden op milieugebied om aantasting van plattelandsgebieden te voorkomen; vindt dat de lidstaten de mogelijkheid moeten krijgen de wijnbouwers die aan de rooiregeling meedoen aanvullende steun toe te kennen met middelen van de ondersteunings- en ontwikkelingsprogramma's voor de wijnsector of met middelen die vrijkomen bij de toepassing van het modulatiemechanisme en/of bij de herverdeling van de nationale reserve aan uniformebetalingsrechten, teneinde de steun aan de producenten het niveau te kunnen laten bereiken van de regionale ontkoppelde rechtstreekse betaling; is van mening dat geen compensatie mag worden gegeven voor het rooien van illegale aanplant; Verbod op nieuwe aanplant – Geleidelijke liberalisering van nieuwe aanplant 27. is van mening dat een voorzichtige en transparante procedure moet worden gevolgd voor het op progressieve manier toewijzen van nieuwe aanplantrechten zodat een ongebreidelde ontwikkeling van het wijnbouwpotentieel van de EU met negatieve gevolgen voor de markt kan worden voorkomen; is van mening dat de lidstaten programma's moeten opstellen met de mate van nagestreefde aanplant, het verloop van de toewijzing van nieuwe rechten, de variëteiten per regio en het tijdschema voor uitvoering; onderstreept dat nieuwe aanplantrechten hoofdzakelijk moeten worden toegewezen aan jonge wijnbouwers, producenten van kwaliteitswijnen en wijnbouwbedrijven die deelnemen aan programma's voor de verbetering van de kwaliteit en de afzet en moeten worden opgenomen in het aangepaste wijnbouwkadaster; is van mening dat elke lidstaat voorafgaand aan de toekenning van nieuwe aanplantrechten samen met de regio's, de bedrijfstakorganisaties en de producentenverenigingen het rooiprogramma en het verloop ervan moet evalueren; vindt dat vóór de toewijzing van nieuwe aanplantrechten de niet-gelegaliseerde of illegale aanplant moet worden geïnventariseerd; 28. onderstreept dat het voor de productiezones met geografische aanduiding nodig kan zijn om de beslissingen over liberalisering aan de bevoegde regionale autoriteiten over te laten, gezien de noodzaak de investeringen van wijnbouwers in deze zones te beschermen, prestigeverlies voor de aanduiding zelf te voorkomen en de controle op de kwaliteit van het product te handhaven; 29. is van oordeel dat nieuwe aanplant niet mag worden opgenomen in maatregelen zoals op het vlak van herstructurering, teeltmethoden en randvoorwaarden, evenals beheer van marktcrises, maar wel in aanmerking kan genomen worden bij de collectieve maatregelen van producentenverenigingen en/of bedrijfstakorganisaties, zoals afzetbevordering, consumentenvoorlichting, marktonderzoek en compensatieregelingen bij natuurrampen, die zijn opgenomen in de programma's ter ondersteuning en ontwikkeling van de wijnbouwsector; Het wijnbouwkadaster – Het instrument voor effectieve controle en beheer van de GMO voor wijn 30. beveelt de lidstaten aan een bijgewerkt kadaster bij te houden van de wijngaarden, met aanduiding van de variëteiten en het aantal wijnstokken per eenheid (overeenkomstig Verordening (EEG) nr. 2392/86 (10) ); 31. onderstreept dat het wijngaardkadaster het basisgereedschap is om te controleren of de hand wordt gehouden aan productiebeperkingen; Verrijking 32. is zich ervan bewust dat verrijking een directe invloed heeft op de productieniveaus, aangezien het kan leiden tot een toename van de geproduceerde hoeveelheid per hectare; wijst er evenwel op dat het handhaven of afschaffen van steun voor geconcentreerde druivenmost of gerectificeerde geconcentreerde most onlosmakelijk is verbonden met de afschaffing of handhaving van verrijking met sacharose (chaptalisatie), mede in aanmerking genomen de daling van de suikerprijs ten gevolg van de hervorming van de GMO voor suiker, de uiteenlopende oenologische tradities in de lidstaten, de wenselijkheid en technische haalbaarheid van het beperken van dergelijke praktijken tot nauwkeurig afgebakende maximumhoeveelheden, alsook met mogelijke alternatieve vormen van mostgebruik met een positief effect op het terugdringen van de wijnoverschotten; 33. is van oordeel dat de lidstaten het toestaan van verrijking met suiker aan voorwaarden zoals kwaliteitsverhogende maatregelen (bijv. inachtneming van de productieplafonds) en aan weersomstandigheden moeten kunnen verbinden; 34. is van mening dat verrijking moet worden toegestaan in elke wijnbouwregio waar deze verrijking van oudsher wordt toegepast en waar geen sprake is van structurele overschotten; vindt dat het voorstel van de Commissie voor het reduceren van het maximale verrijkingsniveau niet gerechtvaardigd is en dat de bestaande regels van kracht moeten blijven; 35. is van oordeel dat de chaptalisatie van wijn niet moet worden verboden omdat een dergelijk verbod neerkomt op discriminatie van lidstaten in delen van de EU waar het vanwege minder gunstige klimatologische omstandigheden moeilijker is om wijn te verbouwen; 36. onderstreept de noodzaak steun te verlenen voor most die gebruikt wordt voor de productie van druivensap en geconcentreerde gerectificeerde most die voor verrijking wordt gebruikt, aangezien het noodzakelijk is een historische oenologische praktijk te bewaren; 37. beklemtoont de noodzaak de steun te handhaven voor most die wordt gebruikt om druivesap te produceren, met de bedoeling een product te handhaven dat voor een ander doel wordt gebruikt dan de wijnproductie en dat belangrijk is voor de sector en helpt het marktevenwicht te bewaren; 38. is van oordeel dat in het geval van verrijking middels toevoeging van geconcentreerde most, deze most uit hetzelfde productiegebied afkomstig dient te zijn; 39. wijst erop dat de studie die een samenhang tussen verrijking met suiker en de overproductie van wijn in de Europese Unie aantoont uit 1991 stamt, niet meer overeenstemt met de huidige marktsituatie en sowieso geen bewijskracht had; Overheidsinterventie voor alcohol - Particuliere opslag van wijn en most 40. is van oordeel dat moet worden onderzocht of de particuliere opslag van wijn en most kan worden gehandhaafd, ten minste gedurende de eerste fase van de hervorming (2008 – 2011), zeker gezien de voorgestelde beperkingen voor distillatie en het afschaffen van overheidsopslag; Beroeps- en bedrijfstakorganisaties 41. benadrukt dat bedrijfstakorganisaties, als daartoe een communautair machtigingskader wordt gecreëerd, initiatieven kunnen nemen die bijvoorbeeld zijn gericht op een vollediger exploitatie van het productiepotentieel, de verstrekking van consumenteninformatie over een gematigde wijnconsumptie, het uitvoeren van het nodige onderzoek om de productie af te stemmen op producten die beter zijn aangepast aan de vereisten van de binnen- en buitenlandse markten, onmisbare bedrijfsinvesteringen, het zoeken naar nieuwe manieren om het gebruik van gewasbeschermende stoffen te beperken, overschakeling op biologische landbouw e.d.; 42. dringt er bij de Commissie op aan om in haar voorstel blijk te geven van vastberadenheid om de wijnsector te hervormen, in het bijzonder door middel van een efficiënt en concreet communautair beleid inzake bevordering van de Europese wijnen middels het aangaan van toereikende financiële toezeggingen; 43. acht het noodzakelijk een speciaal fonds in te stellen voor de promotie van Europese wijnen via beroeps- en bedrijfstakorganisaties, beschermingsverenigingen of overheidsinstanties op het gebied van territoriale ontwikkeling; 44. is van mening dat de Commissie richtsnoeren dient op te stellen voor acties ter bevordering van de afzet van Europese wijnen, gebaseerd op een gematigde en verantwoorde wijnconsumptie en voorzien van de nodige financiële middelen; Etikettering en promotie van Europese wijn 45. is van mening dat de Europese Unie moet streven naar consolidatie van de marktonderdelen, erkenning en bescherming van wijnen met een specifieke geografische herkomst op wereldniveau; wijst erop dat deze wijnen gemakkelijker zullen worden herkend als de etikettering wordt vereenvoudigd; 46. is van oordeel dat de traditionele productie en de speciale etikettering van kwaliteitswijn zonder afdoende promotie op de wereldmarkt niet volstaan om de vraag op peil te houden of eventueel te doen toenemen, maar dat hiervoor afdoende gefinancierde gerichte acties nodig zijn om op de wereldmarkt ruchtbaarheid te geven aan de kwaliteit van Europese wijnen; 47. is van mening dat naar aanleiding van de recente herziening van de etiketteringsvoorschriften bij Verordening (EG) nr. 1991/2004 (11) en (EG) nr. 1427/2004 (12) eerst de effecten van de reeds ingevoerde wijzigingen moeten worden geëvalueerd voordat tot verdere wijzigingen wordt overgegaan, 48. onderstreept dat oenologische praktijken die niet in de Europese Unie zijn toegestaan duidelijk moeten worden vermeld op de etiketten van ingevoerde dranken die een associatie met wijn wekken; 49. is van oordeel dat de etikettering van wijnen uit de Europese Unie noodzakelijk is, maar niet gecompliceerder mag zijn dan de etikettering van wijnen uit derde landen; 50. dringt aan op harmonisering van de wetgeving in de lidstaten ten aanzien van de talen die op het etiket moeten worden vermeld, zodat de productenten zich niet genoopt zullen zien de tekst van bepaalde informatie naar andere talen te vertalen in gevallen waarin de in het land van bestemming gebruikte termen zeer veel op die van de oorspronkelijke taal lijken en er derhalve geen risico is op verwarring bij de consument; Een actief en ambitieus extern wijnhandelsbeleid van de EU als essentiële pijler van de GMO voor wijn 51. wijst erop dat de moeilijkheden waarmee de wijnsector te kampen heeft, voornamelijk als gevolg van een toenemende invoer van wijn uit derde landen en aangroeiende wijnvoorraden, die de jaarlijkse productie overstijgen en weinig vooruitzicht op afzetmogelijkheden bieden, een neerwaartse druk op de prijzen en het inkomen van de producenten uitoefenen en uit de weg geruimd moeten worden door een aantal elementaire prioriteiten vast te leggen die in voornoemde mededeling van de Commissie niet te vinden zijn, zoals aanmoediging van matige en verantwoorde consumptie, heroriëntering van begrotingsmiddelen om nieuwe consumenten te vinden en nieuwe markten te winnen of zelfs markten te heroveren, naast kwaliteitsverbetering en stimulering van onderzoek; 52. verzoekt de Commissie alle mogelijke inspanningen te doen om de geografische aanduidingen beter te beschermen door strengere criteria te stellen en een gemeenschappelijk kader op Europese schaal en biregionaal en multilateraal niveau te scheppen voor deze aanduidingen, in het bijzonder in de context van de WTO en de TRIPS-akkoorden met het oog op de instelling van een multilateraal register van wijn en geestrijke dranken, alsook om inbreuk op en alle vormen van misbruik van de Europese geografische aanduidingen en traditionele benamingen in derde landen te bestrijden; 53. acht het noodzakelijk in het kader van de onderhandelingen in de WTO en in bilaterale overeenkomsten een betere bescherming van de beschermde geografische aanduidingen en de beschermde oorsprongsbenamingen te bewerkstelligen omdat die een wezenlijk element zijn bij de handhaving van regiogebonden en naar plaatselijk gebruik geproduceerde kwaliteitswijnen; 54. benadrukt dat het voor het competitiever worden van de sector op de internationale markten noodzakelijk is in nauwe samenwerking met de vertegenwoordigende organisaties van de Europese spelers een actief en ambitieus buitenlands handelsbeleid voor Europese wijn te formuleren dat gepaard gaat met een herverdeling van begrotingsmiddelen en andere passende middelen; 55. benadrukt dat het in het kader van dit buitenlands handelsbeleid voor Europese wijn noodzakelijk is met derde landen bilaterale overeenkomsten inzake de wijnhandel te sluiten, op basis van wederzijdse erkenning en bescherming van de geografische aanduidingen; 56. herinnert eraan dat de Europese Unie zich heeft verplicht tot een geleidelijke afschaffing, tussen nu en 2013, van haar uitvoersubsidies; verzoekt de Commissie de gevolgen van de afschaffing van subsidies te verzachten door de beschikbaarheid van middelen met het oog op de diversificatie van het inkomen voor wijnproducenten te vergroten en door gekwalificeerde toegang op de markt voor wijnbouwproducten te introduceren, voor zover dit nodig is om op de Europese markt een evenwicht te behouden; 57. zou graag zien dat wijn wordt opgenomen in de lijst van gevoelige producten van de WTO; 58. is van mening dat als gevolg van de huidige aard van het stelsel voor geografische aanduidingen van wijnen de mogelijkheid zou kunnen worden overwogen om gedurende de eerste fase van de hervorming (2008–2011) Verordening (EG) nr. 510/2006 van de Raad van 20 maart 2006 betreffende de bescherming van geografische aanduidingen en herkomstbenamingen voor landbouwproducten en voedingsmiddelen (13) na de nodige aanpassingen in de nieuwe GMO voor de wijnsector op te nemen; wijst erop dat in de tweede fase van de hervorming (2012–2015), nadat gedurende de eerste fase de geleidelijke classificatie en de uniforme registratie van wijnen is voltooid op zowel nationaal niveau als voor de Gemeenschap als geheel, zou moeten worden onderzocht of het aanbeveling verdient de voorschriften van de toekomstige verordening over de nieuwe GMO voor de wijnsector betreffende de geografische aanduidingen op te nemen in Verordening (EG) nr. 510/2006; 59. benadrukt het belang van niet-commerciële kwesties in WTO-kader; dringt er bij de Commissie op aan om een etiketteringssysteem te ontwikkelen voor geïmporteerde van wijn afgeleide alcoholische dranken die niet beantwoorden aan de Europese oenologische praktijken en daarom niet als wijn mogen worden geëtiketteerd; 60. wijst erop dat de opheffing van het verbod op het vinifiëren van geïmporteerde most een van de grootste risico's is op wijnproductievervalsing, concurrentieverstoring en afname van de productie in de Gemeenschap en dat de Commissie dit derhalve in het kader van de WTO moet afwijzen; 61. is van oordeel dat de communautaire wetgeving de vinifiëring van geïmporteerde most of van mengsels daarvan met communautaire most niet moet toestaan, omdat dit in strijd is met andere door de Commissie voorgestelde maatregelen, zoals het rooien van wijnstokken of het schrappen van steun voor het gebruik van geconcentreerde most ter verhoging van het alcoholgehalte; 62. beklemtoont dat er geen verplichting bestaat om in het kader van de WTO te onderhandelen over de mogelijkheid geïmporteerde wijnen uit derde landen met elkaar of met wijnen uit de Gemeenschap te mengen en verwerpt een dergelijke ontwikkeling omdat dit enorme problemen zal veroorzaken op het vlak van oorsprong, herkomst en identificatie van de producten en zal leiden tot ondermijning van de reputatie van de in Europese landen geproduceerde wijn; 63. acht het voor het behoud van de kwaliteit en de reputatie van Europese wijnen van essentieel belang dat bij de bereiding alleen wijnen en mosten gebruikt worden die in de Europese Unie zijn geproduceerd; Internationale organisatie voor wijnbouw en wijnbereiding (OIV) – Bilaterale handelsovereenkomsten 64. stelt zich, in een fase van moeilijke onderhandelingen in het kader van de WTO en bilaterale overeenkomsten over de bescherming van Europese voedingsmiddelen, producten met geografische aanduidingen, biologische producten e.d., op het standpunt dat de Raad, na raadpleging van het Europees Parlement, als enige bevoegd zou moeten zijn voor de toelating van eventuele nieuwe oenologische praktijken, want als deze bevoegdheid naar de Commissie wordt overgeheveld komt de benaming en classificatie van kwaliteitswijnen in de Europese Unie in gevaar; is van mening dat deze oenologische praktijken moeten worden opgenomen op een positieve communautaire lijst; 65. verzoekt de Commissie alles te doen wat in haar macht ligt om te voorkomen dat in derde landen fraude en misbruik worden gepleegd bij aanduidingen van geografische oorsprong; 66. is van oordeel dat de GMO voor wijn niet moet worden beroofd van alle financiële middelen op Europees vlak door overdrachten naar de tweede pijler van het GLB en een terugkeer naar de nationale bevoegdheidssfeer van maatregelen die de weg effenen voor concurrentievervalsing en discriminatie tussen productie- of marketingstructuren en tussen de lidstaten; 67. benadrukt dat de oenologische praktijken geen aanleiding mogen geven tot verwarring bij de consument, geen afbreuk mogen doen aan de kwaliteit en niet tot oneerlijke concurrentie mogen leiden; is van mening dat de tot op heden toegepaste oenologische praktijken niet automatisch mogen worden goedgekeurd of toegelaten in de Europese Unie, zelfs in gevallen waarin de wijnen enkel bestemd zijn voor export naar gebieden waar die praktijken wel zijn toegestaan; 68. is van oordeel dat de concentratie van alle besluiten over oenologische praktijken binnen de OIV in de juiste richting gaat, mits die praktijken worden geëvalueerd en ingevoerd op grond van wetenschappelijk en technisch onderzoek, waarbij natuurlijk garanties moeten worden geboden voor de voedselveiligheid en de volksgezondheid; Informatie over en bevordering van een matige en verantwoorde consumptie van wijn 69. wijst erop dat de wijnconsumptie in Europa gestaag is afgenomen, met name in de traditionele wijnconsumerende landen, wat een van de oorzaken is van het structurele wijnoverschot; stelt vast dat de uitvoer van wijn de laatste jaren is gestagneerd, terwijl de invoer sterk is toegenomen en dat het derhalve onontbeerlijk is dat de Europese wijnsector competitiever wordt; verzoekt de Commissie onverwijld een verslag op te stellen waarin wordt aangegeven wat de redenen zijn van de in de laatste jaren geconstateerde afname van de uitvoer van Europese wijn en de constante stijging van de invoer uit derde landen en in het bijzonder in hoeverre bilaterale handelsovereenkomsten met derde landen worden nagekomen, in hoeverre rekening werd gehouden met de gerechtvaardigde handelsbelangen van de Europese Unie en de Europese producenten en, ten slotte, in hoeverre de in het gemeenschappelijk handelsbeleid vastgelegde mechanismen voor het oplossen van deze problemen naar behoren in werking zijn gezet; 70. wijst erop dat voor een duurzame ontwikkeling van de Europese wijnsector een ingrijpende herverdeling van de begrotingsmiddelen binnen de GMO voor wijn vereist is ten gunste van maatregelen ter bevordering van een matige en verantwoorde wijnconsumptie; onderstreept dat de tendens tot een matige en verantwoorde wijnconsumptie een belangrijke positieve bijdrage levert aan de bescherming van de Europese consument en de volksgezondheid; voegt hieraan toe dat deze maatregelen moeten worden ontwikkeld in het kader van een daadwerkelijk partnerschap tussen de Unie, de lidstaten, de regio's en de wijnsector zelve, die hierbij een belangrijke rol heeft te spelen; 71. verzoekt de Commissie uitvoering te geven aan een dynamisch handelsbeleid om de kwaliteit van de Europese wijn te bevorderen en de Europese wijnbereidingsprocédés te beschermen; 72. is van mening dat tot de prioriteiten van de Commissie eveneens moet behoren dat reclame en pogingen nieuwe consumenten en markten te veroveren worden opgevoerd via een actief en ambitieus buitenlandse-handelsbeleid dat voorzien is van de nodige middelen, met name in verband met de export en de opkomende nieuwe markten, 73. acht een versterking en betere financiering vereist van de voorlichting van de consumenten ten aanzien van de kwaliteitskenmerken van de wijnen die in Europa worden geproduceerd volgens traditionele en gecontroleerde oenologische praktijken om de consumenten te beschermen tegen importen van twijfelachtige kwaliteit en om de in Europa geproduceerde wijn op de buitenlandse en internationale markt te promoten; Nationale totaalbedragen - Uniform communautair beleid op basis van programma's ter ondersteuning en ontwikkeling van de wijnsector 74. onderstreept dat de Gemeenschapsbegroting moet worden gehandhaafd en dat er geen middelen van de eerste pijler mogen worden overgeheveld naar de tweede pijler van het GLB die de plattelandsontwikkeling betreft, omdat dat een verschraling van de middelen ten nadele van de wijnbouw tot gevolg kan hebben; eist dat subsidieerbare maatregelen duidelijk omlijnd worden om de waarborg te hebben dat de middelen daadwerkelijk voor de wijnbouw gebruikt worden; 75. pleit, op basis van de doelstellingen van de hervorming van de GMO voor wijn, voor een communautair kader dat op nationaal/regionaal niveau ten uitvoer kan worden gelegd, met inbegrip van de financiering die onder de eerste pijler van het GLB moet komen te vallen, d.w.z. kredieten van de GMO voor wijn; is van mening dat dit beleid ondermeer kan bestaan uit de herstructurering van wijnarealen, maatregelen tot verbetering van de productie- en marketingstructuren, teeltmethoden en milieunormen in het kader van kwaliteitsmanagement, een marktcrisisresponsmechanisme, onderzoek naar de productie en een betere afzet van wijn, de reactie op natuurrampen, promotie en voorlichting van de consument, alsmede rooiprogramma's en - tijdens een overgangsfase - particuliere opslag, distillatiemaatregelen en andere nuttige marktmechanismen; 76. onderstreept dat bij de hervorming van de GMO voor de wijnbouwsector prioriteit moet worden gegeven aan beleidsmaatregelen die bijdragen tot de versterking van het concurrentievermogen en de verbetering van de kwaliteit van Europese wijnen; onderstreept dat de toewijzing van communautaire gelden aan de nationale programma's ter ondersteuning en ontwikkeling van de wijnbouw moet plaatsvinden op grond van communautaire criteria, opdat er geen sprake is van ongelijke behandeling tussen de lidstaten en regio's; 77. onderstreept dat er bij de selectie van de manier van toewijzing van communautaire gelden aan de nationale programma's ter ondersteuning en ontwikkeling van de wijnbouw rekening moet worden gehouden met het feit dat de maatregelen voor marktinterventie die zeer verschillend door de lidstaten zijn gefinancierd een groot deel van de middelen van de GMO voor de wijnsector absorberen; 78. is van oordeel dat op basis van de statistische gegevens inzake wijnproductie en wijnbouwareaal in elke lidstaat voor een bepaalde periode, b.v. de periode 2001–2005, vooraf het budget voor de nationale totaalbedragen zou kunnen worden toegewezen, zodat elke lidstaat in het kader van de toegewezen begrotingsmiddelen de nodig geachte instrumenten kan toepassen binnen een tevoren op communautair niveau en overeenkomstig objectieve criteria vastgesteld wettelijk kader, waarbij ervan wordt uitgegaan dat de voorgenomen maatregelen voorzien in dezelfde steun voor alle lidstaten; 79. is van oordeel dat als alternatieve oplossing ook kan worden uitgegaan van de bedragen die door elke lidstaat zijn besteed tijdens de huidige GMO voor wijn, of van een gemengde formule en/of een gemengd criterium waarin rekening wordt gehouden met historische gegevens, het wijnareaal en de door elke lidstaat geproduceerde en verkochte hoeveelheid wijn, waardoor een systeem van stimulansen wordt gegarandeerd waarmee de doelstellingen van de hervorming kunnen worden gehaald; 80. acht het onontbeerlijk dat lidstaten die aanvullende steun voor het verbeteren van hun structurele interventies in de wijnsector nodig vinden, deze steun ook kunnen cofinancieren uit de tweede pijler van het GLB als het voor steun in aanmerking komende acties betreft; is van oordeel dat deze acties vooral betrekking moeten hebben op een combinatie van structurele interventies en programma's voor vervroegde pensionering, evenals op beleid voor het ondersteunen van jonge boeren en boerinnen; 81. is van mening dat nieuwe aanplant niet in aanmerking mag komen voor subsidiabele acties; 82. is van mening dat elke hervorming van de GMO voor wijn het concurrentievermogen van de Europese wijnproducenten moet beschermen en versterken; onderstreept dat innovatiecapaciteit en dynamiek in dit verband van wezenlijk belang zijn; o o o 83. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Het Europees Parlement, – gezien het Verdrag tot vaststelling van een Grondwet voor Europa, – gezien de artikelen 6 en 7 van titel V van het EU-Verdrag, – gezien de Universele Verklaring van de rechten van de mens van 10 december 1948, – gezien het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden, dat op 4 november 1950 is ondertekend in Rome, – gezien het Europees Verdrag tot bestrijding van het terrorisme van de Raad van Europa, dat op 27 januari 1977 in Straatsburg is ondertekend, – gezien de dertien van kracht zijnde VN-instrumenten en de vier in 2005 aangenomen, maar nog niet in werking getreden instrumenten inzake het voorkomen en uitroeien van internationaal terrorisme; gezien de Resoluties 1368 en 1373 (2001) en 1267 (1999) van de Veiligheidsraad, en Resolutie A/RES/60/288 van de Algemene Vergadering inzake de mondiale strategie van de Verenigde Naties ter bestrijding van terrorisme van 8 september 2006, en het bij deze resolutie gevoegde actieplan, – gezien resolutie 1267 (1999) van de VN-Veiligheidsraad die op EU-niveau ten uitvoer is gelegd in Verordening (EG) nr. 881/2002 van de Raad van 27 mei 2002 tot vaststelling van bepaalde specifieke beperkende maatregelen tegen sommige personen en entiteiten die banden hebben met Usama bin Laden, het Al Qa'ida-netwerk en de Taliban (1) , – gezien het slotdocument van de Wereldtop van de Verenigde Naties van 2005 inzake terrorisme (Resolutie A/RES/60/1 van de Algemene Vergadering), – gezien het op 13 november 2006 door de groep op hoog niveau aan de secretaris-generaal van de Verenigde Naties gepresenteerde verslag "Alliantie van beschavingen", – gezien de clausule van wederzijdse bijstand in artikel 5 van het Verdrag van Washington, die op 12 september 2001 door de NAVO-leden werd ingeroepen, waarmee zij de terroristische aanslag op het World Trade Center van 11 september 2001 bestempelden als een aanval vanuit het buitenland op de Verenigde Staten, – gezien de Europese veiligheidsstrategie (EVS) - een veilig Europa in een betere wereld - die op 12 december 2003 is goedgekeurd door de Europese Raad, alsmede de op dezelfde datum goedgekeurde strategie van de Europese Unie ter bestrijding van de verspreiding van massavernietigingswapens, – gezien het rapport getiteld "A Human Security Doctrine - The Barcelona Report of the Study Group on Europe's Security Capabilities", dat op 15 september 2004 is overhandigd aan de Hoge Vertegenwoordiger van de EU voor het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid (GBVB), – gezien de conclusies van de Europese Raad van 25 en 26 maart 2004 in Brussel, en in het bijzonder de verklaring van de Europese Raad van 25 maart 2004 over terrorismebestrijding, waarin een solidariteitsclausule is opgenomen, – gezien het actieplan inzake terrorismebestrijding, door de Europese Raad op 21 september 2001 goedgekeurd en gezien het herziene actieplan/werkprogramma, dat de Raad heeft aangenomen op zijn bijeenkomst van 15 juni 2004 en dat door de Europese Raad van 17 en 18 juni 2004 is bekrachtigd, – gezien de strategie van de Europese Unie inzake terrorismebestrijding die op 14 en 15 december 2005 door de Europese Raad is goedgekeurd, alsmede de op dezelfde datum door de Europese Raad goedgekeurde strategie van de Europese Unie tegen de radicalisering en recrutering van terroristen, – gezien de conclusies van de Internationale Top over democratie, terrorisme en veiligheid, die van 8 tot 11 maart 2005 heeft plaatsgevonden in Madrid, – gezien het verslag van de secretaris-generaal van de Verenigde Naties van 27 april 2006 getiteld "Uniting against terrorism: recommendations for a global counter-terrorism strategy" (A/60/825), – gezien het verslag van het VN-panel op hoog niveau van eminente personaliteiten inzake dreigingen, uitdagingen en verandering, getiteld "A more secure world: our shared responsibility", van 2 december 2004 en het door de secretaris-generaal van de Verenigde Naties aan de VN-hervormingstop voorgelegde verslag van 21 maart 2005 getiteld "In larger freedom: towards development; security and human rights for all", – gezien de Euro-mediterrane gedragscode inzake terrorismebestrijding, die tijdens de Euro-mediterrane Top van Barcelona van 27 en 28 november 2005 is aangenomen, – gezien de gemeenschappelijke verklaringen van de Europese Unie en de Verenigde Staten inzake terrorismebestrijding van 26 juni 2004 en inzake versterking van de wederzijdse samenwerking op het gebied van non-proliferatie en terrorismebestrijding van 20 juni 2005, alsmede de gemeenschappelijke verklaring op de Top van Wenen van 21 juni 2006, en met grote bezorgdheid nota nemend van het geheime detentieprogramma van de CIA, waarvan het bestaan op 6 september 2006 door president Bush werd erkend, – gezien de routekaart voor de totstandbrenging van een gemeenschappelijke ruimte op het gebied van externe veiligheid tussen de Europese Unie en Rusland, die op 10 mei 2005 is ondertekend tijdens de 15de top EU-Rusland, – gezien het recent ontdekte bestaan van zeer gevaarlijke terroristische organisaties in Frankrijk en Italië, – gezien de gemeenschappelijke verklaring van de Europese Unie en de Associatie van Zuidoost-Aziatische Staten (ASEAN) inzake samenwerking op het gebied van terrorismebestrijding, die op 27 januari 2003 is ondertekend tijdens de 14de ministersconferentie EU-ASEAN, – gezien de gemeenschappelijke verklaring van de Europese Unie en de Organisatie voor Afrikaanse Eenheid (OAE) inzake terrorisme van 11 oktober 2001, – gezien het Statuut van Rome van het Internationaal Strafhof, dat op 17 juli 1998 is goedgekeurd door de Diplomatieke Conferentie van buitengewoon gevolmachtigden van de Verenigde Naties, – gezien de mededeling van de Commissie van 29 november 2005 aan de Raad, het Europees Parlement en het Europees Economisch en Sociaal Comité over "Voorkoming en bestrijding van terrorismefinanciering door middel van meer nationale coördinatie en meer transparantie van de non-profitsector", en de daarin opgenomen aanbeveling aan de lidstaten ( COM(2005)0620 ), en het memorandum van de Commissie van 1 december 2005 over terrorismefinanciering: nieuwe richtsnoeren voor de lidstaten inzake de nationale coördinatiestructuren en de kwetsbaarheid van de non-profisector (MEMO/05/460), – gezien zijn aanbeveling van 7 juni 2005 aan de Europese Raad en de Raad betreffende het EU-actieplan ter bestrijding van het terrorisme (2) , – gelet op artikel 45 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie buitenlandse zaken en de adviezen van de Commissie ontwikkelingssamenwerking en de Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken ( A6-0441/2006 ), A. overwegende dat internationaal terrorisme (en de bijbehorende ideologie) heden ten dage een van de grootste bedreigingen vormt voor de veiligheid, de vrede, de stabiliteit en de democratische waarden van de internationale gemeenschap, en in het bijzonder een directe bedreiging voor de Europese burgers en de EU-lidstaten, en voor de democratie en de rechtsstaat, die de fundamentele waarden zijn waarop de Europese Unie steunt, B. overwegende dat het terrorisme, de terroristische organisaties en de staten en niet-gouvernementele actoren die het terrorisme ondersteunen, financieren en voor hun eigen doeleinden gebruiken, uiterst verscheiden zijn; tevens overwegende dat het hier gaat om een nog nieuw en onvoorspelbaar fenomeen dat een uitgesproken zin voor opportunisme veronderstelt (met name wat betreft het terrorisme van de kant van radicale groeperingen die beweren de islam te verdedigen), en dat de Europese Unie een proactief (en niet alleen een reactief) beleid moet voeren om het terrorisme te kunnen bestrijden, C. overwegende dat Europa niet meer hoofdzakelijk een basis is voor logistieke steun, maar tevens een belangrijk doelwit van aanslagen is geworden, D. overwegende dat terrorismebestrijding een prioriteit is van de Europese Unie en een kernelement van haar externe actie, zoals blijkt uit de EVS, E. overwegende dat het waarborgen van de veiligheid buiten de grenzen van de EU gebaseerd moet zijn op de beginselen van de doctrine voor menselijke veiligheid, namelijk het primaat van de mensenrechten, de noodzaak van multilateralisme, een aanpak van onderaf op basis van kennis van de lokale situatie, een regionale benadering en de instelling van een duidelijke en legitieme politieke autoriteit, F. overwegende dat de Europese Unie haar eigen strategie voor terrorismebestrijding heeft die moet worden geïntegreerd in een multilaterale strategie en moet steunen op de onvoorwaardelijke eerbiediging van de mensenrechten en de beginselen van de rechtsstaat, waartegen het terrorisme juist rechtstreeks gericht is, en dat elke actie die dit kader te buiten gaat een nederlaag betekent voor de democratie, G. overwegende dat het terrorisme altijd, onder alle omstandigheden en waar en door wie ook uitgeoefend, een niet te rechtvaardigen misdaad is en in geen geval mag worden aangewend voor de verwezenlijking van politieke doeleinden, H. overwegende dat de slachtoffers van terrorisme een moreel referentiepunt vormen voor onze samenlevingen en de democratie, en dat de overheidsinstanties moeten luisteren naar wat ze te zeggen hebben en dienen te waarborgen dat rekening wordt gehouden met hen wanneer besluiten worden genomen ter bestrijding van degenen die hen tot ongewilde protagonisten hebben gemaakt, I. overwegende dat terroristische groeperingen bij hun recruterings- en infiltreringsstrategieën profiteren van extreme armoede, gebrek aan respect voor de mensenrechten en de rechtsstaat, collectieve frustratie, gebrek aan toegang tot onderwijs en maatschappelijke uitsluiting, J. overwegende dat terrorisme zeer goed gedijt in samenlevingen die te lijden hebben van een hoog niveau van politieke, sociale, economische, etnische, religieuze of andere discriminatie en een gebrek aan democratie en mensenrechten, K. overwegende dat terrorisme slechts doeltreffend kan worden bestreden als men beschikt over gedetailleerde kennis over de te bestrijden terroristische groeperingen, hun ideologie en de maatschappelijke, politieke, economische en religieuze context waarin zij zijn ontstaan en waarin terroristen en hun aanhangers gedijen, L. overwegende dat elke terroristische organisatie specifieke maatregelen vergt, omdat al deze groeperingen hun eigen doelstellingen, organisatiestructuur en modus operandi hebben, en dat met name specifieke maatregelen dienen te worden getroffen tegen de organisatie Al-Qaida, M. overwegende dat de van het terrorisme uitgaande dreiging zich niet beperkt tot concrete geografische zones, maar dat terroristische organisaties zich zowel binnen als buiten onze grenzen bevinden en meermaals hebben bewezen in staat te zijn aanslagen te plegen en gewelddadige acties uit te voeren op welk continent ook, en tegen meerdere landen tegelijk, N. overwegende dat zowel lidstaten afzonderlijk als de Europese Unie en haar instellingen al rechtstreeks het doelwit zijn geweest van het internationale terrorisme, of dit kunnen worden, O. overwegende dat de droevige ervaringen uit het verleden aantonen dat geen enkele lidstaat het verschijnsel van het terrorisme individueel het hoofd kan bieden en dat de Europese Unie dan ook een gemeenschappelijk beleid op het gebied van terrorismebestrijding dient te ontwikkelen, waarbij alle instrumenten en middelen waarover de rechtsstaat en de Unie zelf beschikken worden ingezet, terwijl effectieve internationale samenwerking onder democratische controle eveneens onontbeerlijk is in deze strijd, P. overwegende dat het voor een doeltreffende bestrijding van het terrorisme van essentieel belang is dat de transatlantische samenwerking en coördinatie wordt verbeterd en dat de EU-VS-verklaring van 2004 inzake terrorismebestrijding, de gezamenlijke EU-US-verklaring van 2005 inzake de versterking van de wederzijdse samenwerking op het gebied van non-proliferatie en terrorismebestrijding, alsmede de EU-VS-verklaring van de top van Wenen van 21 juni 2006, ten volle ten uitvoer worden gelegd, Q. overwegende dat de bestrijding van het internationale terrorisme een sterke verbinding tussen de interne en de externe veiligheidsaspecten vereist en dat de EU terzake moet streven naar een globale, coherente en pijleroverschrijdende aanpak, R. overwegende dat de mondiale dimensie van terrorisme een globale aanpak vereist waarbij alle aspecten van het verschijnsel in aanmerking worden genomen, niet alleen veiligheid, maar ook politieke, economische, maatschappelijke en culturele factoren, S. overwegende dat de Europese Unie op een aantal fundamentele waarden is gegrondvest die onder meer zijn verwoord in de criteria van Kopenhagen, en dat deze waarden in de gehele wereld dienen te worden bevorderd, daar zij de enige manier zijn om terrorisme op lange termijn te voorkomen, T. overwegende dat de externe en de interne dimensies van de strijd tegen het terrorisme onderling verbonden en onafscheidelijk zijn, U. overwegende dat preventie en dus de noodzaak van het terdege in aanmerking nemen van door inlichtingendiensten verschafte informatie van fundamenteel belang zijn voor de bestrijding van terrorisme, zoals bij verscheidene aanslagen is aangetoond, V. overwegende dat nauwe samenwerking en een betere uitwisseling van informatie tussen de instellingen van de Unie, de lidstaten en hun respectieve inlichtingendiensten, en de gespecialiseerde organen van de Unie (zoals Europol en Eurojust) noodzakelijk zijn om de doeltreffendheid van de acties van de Unie ter bestrijding van terrorisme te garanderen, W. overwegende dat de Europese coördinator voor terrorismebestrijding een essentiële rol speelt, en dat hij dan ook meer middelen en bevoegdheden dient te krijgen, X. overwegende dat de Unie voor een doeltreffende bestrijding van het terrorisme een proactief preventie-, beschermings- en strafvervolgingsbeleid dient te ontwikkelen, en niet alleen een reactief beleid, Y. overwegende dat de strijd tegen het internationale terrorisme en zijn ideologie alleen effect kan sorteren indien de Unie en haar lidstaten blijk geven van reële overtuiging en vastberadenheid en kunnen rekenen op de steun van een goed geïnformeerde publieke opinie die zich bewust is van de omvang van het probleem, Z. overwegende dat de lidstaten de naleving van geen enkele van de toezeggingen die ten aanzien van terrorismebestrijding zijn gedaan mogen uitstellen en moeten zorgen voor de nodige samenwerking op dit gebied binnen de Unie en op internationaal niveau, AA. overwegende dat het verketteren van welke cultuur, beschaving of religie ook in naam van de strijd tegen het terrorisme een fout is en contraproductief kan werken, AB. overwegende dat ook moslims het slachtoffer zijn van het islamitische terrorisme, dat op zijn beurt het resultaat is van conflicten in de islamitische wereld, en van de strijd om macht en natuurlijke hulpbronnen, zoals olie, Over de basisbeginselen van de externe dimensie van de strijd tegen het internationale terrorisme 1. onderschrijft de noodzaak van de strategische doelstelling het terrorisme globaal te bestrijden, met inachtneming van de mensenrechten, om de Europese Unie uiteindelijk veiliger te maken, zodat haar burgers in een echte ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid kunnen leven; deelt de zienswijze van de Raad dat, zonder andere vormen van terrorisme te willen verwaarlozen, de gewelddadige, radicale groeperingen die beweren de islam te willen beschermen, zoals het criminele Al Qaida-netwerk en de groeperingen die aan Al Qaida gelieerd zijn of door zijn ideologie worden geïnspireerd, momenteel de ernstigste bedreiging vormen voor Europa; 2. onderstreept dat de Europese Unie , haar lidstaten en haar partnerlanden hun globale terrorismebestrijdingsstrategie moeten grondvesten op de fundamentele beginselen waarop ook de acties van de Verenigde Naties gebaseerd zijn, op een constructieve en serieuze dialoog tussen volkeren en naties, en tussen culturen, religies en beschavingen, rekening houdend met de respectieve opvattingen en bezorgdheden, en op de eerbiediging van het internationale recht; 3. verzoekt de Commissie en de lidstaten ervoor te zorgen dat bepaalde bevolkingsgroepen afkomstig van de verschillende diaspora's en woonachtig op Europees grondgebied niet worden gestigmatiseerd, en dat het beleid met name gericht blijft op de bestrijding van xenofobie en van mensenrechtenschendingen bij immigranten- en vluchtelingengemeenschappen, alsmede op ontwikkelingshulpprojecten die door migranten of migrantenorganisaties worden gedragen; 4. betreurt dat op de VN-Wereldtop in 2005 geen overeenstemming kon worden bereikt over een ruime definitie van terrorisme, en onderstreept de noodzaak te komen tot een algemeen aanvaarde definitie van het internationale terrorisme; verzoekt de Raad dan ook een gemeenschappelijk standpunt vast te stellen over een definitie van terrorisme, op grond van Kaderbesluit 2002/475/JBZ van de Raad van 13 juni 2002 inzake terrorismebestrijding (3) en rekening houdend met de door de voormalige secretaris-generaal van de Verenigde Naties, Kofi Annan, voorgestelde definitie (4) ; 5. beklemtoont dat er dringend een reeks politieke maatregelen op adequate en volledige wijze ten uitvoer dienen te worden gelegd die op het hoogste politieke niveau zijn goedgekeurd in het kader van de EU-strategie inzake terrorismebestrijding, het actieplan en de strategie tegen de radicalisering en recrutering van terroristen, zodat de ambitieuze mechanismen en voorstellen die deze documenten bevatten zo snel mogelijk kunnen worden omgezet in concrete en doeltreffende maatregelen ter bestrijding van het terrorisme in het veld; 6. verwelkomt de goedkeuring op 8 september 2006 door de Algemene Vergadering van de strategie voor terrorismebestrijding van de Verenigde Naties en het daarin vervatte actieplan; beklemtoont dat het terrorisme in al zijn vormen en gedaanten met alle macht dient te worden bestreden, overeenkomstig het VN-Handvest zoals dat zijn neerslag vindt in resolutie 1624(2005) van de VN-Veiligheidsraad; toont zich bezorgd over de vertraging bij de goedkeuring van het globale verdrag inzake internationaal terrorisme; spoort de EU-instellingen en de diverse lidstaten ertoe aan alles in het werk te stellen om te komen tot een internationale consensus die de aanneming van het globale verdrag en de effectieve tenuitvoerlegging van de maatregelen van de strategie en het actieplan mogelijk maakt; 7. betreurt dat bepaalde lidstaten, ofschoon de terroristische dreiging duidelijk is, nog niet alle zeventien universele instrumenten van de Verenigde Naties op het gebied van terrorismebestrijding hebben ondertekend en/of geratificeerd; wijst erop dat vooralsnog slechts twee landen dertien verdragen hebben geratificeerd en dat 78 andere er reeds twaalf hebben geratificeerd of onderschreven; acht het evenwel bijzonder zorgwekkend dat 33 andere landen slechts zes of nog minder van deze internationale verdragen hebben geratificeerd of onderschreven; 8. verzoekt de lidstaten van de Europese Unie en hun partners, voorzover zij zulks nog niet hebben gedaan, spoedig de nationale wetten uit te vaardigen die noodzakelijk zijn voor de effectieve tenuitvoerlegging van deze verdragen, en de relevante organen van de Verenigde Naties daarvan tijdig in kennis te stellen; 9. wenst dat de Europese Unie in haar externe acties gepaste middelen aanwendt om landen ertoe aan te sporen alle universele instrumenten tegen het terrorisme te onderschrijven en zo nodig nationale wetten uit te vaardigen met het oog op de tenuitvoerlegging van de bepalingen van de verdragen en protocollen terzake, daarbij tevens profiterend van de technische expertise van de Verengde Naties; 10. onderstreept dat de externe actie van de Unie op het gebied van de bestrijding van het internationale terrorisme in de eerste plaats gericht moet zijn op preventie, teneinde te waarborgen dat radicale of extremistische groeperingen of staten het terrorisme niet aanwenden en het niet ondersteunen als een tactiek om hun doelstellingen te verwezenlijken; dringt er bij de lidstaten op aan grotere institutionele capaciteiten voor terrorismebestrijding op te bouwen; is van mening dat de preventiedoelstellingen die zijn vastgelegd in de EU-strategie ter bestrijding van terrorisme in grote lijnen hierop aansluiten; 11. verzoekt de Europese Unie erop toe te zien dat de maatregelen op het gebied van terrorismebestrijding er niet toe leiden dat de media van de landen in het zuiden worden ingeperkt in hun mogelijkheden om in alle onafhankelijkheid kwesties te behandelen die te maken hebben met de rechten van arme en kwetsbare bevolkingsgroepen, aangezien die informatie essentieel is voor het vaststellen van de concrete hulp die naar die landen moet gaan; 12. verzoekt de landen waarmee de EU in toetredingsonderhandelingen is getreden of die te kennen hebben gegeven lid van de EU te willen worden, onmiddellijk maatregelen te treffen met het oog op de ontbinding van nationalistische en fanatieke organisaties die lijnrecht tegen de democratische beginselen van de Unie indruisen en tot onverdraagzaamheid en rassenhaat aanzetten; 13. wijst er nogmaals op dat te allen tijde de boodschap moet worden verspreid dat, in weerwil van alle overwegingen van politieke, filosofische, ideologische, raciale, etnische, religieuze of welke andere aard ook die ter motivering worden aangevoerd, het terrorisme, of het nu uitgaat van een staat of van niet-statelijke actoren, in alle omstandigheden en in alle culturen onaanvaardbaar en niet te rechtvaardigen is, en dat alle factoren die door terroristen kunnen worden gebruikt uit de weg moeten worden geruimd, zoals ontmenselijking van slachtoffers, het uitbreken en voortduren van gewelddadige conflicten, slecht bestuur, inbreuken op burgerrechten of schendingen van de mensenrechten, discriminatie om religieuze of etnische redenen, politieke uitsluiting en sociaal-economische marginalisering; 14. acht het net zozeer van belang dat met de externe EU-acties op het gebied van de bestrijding van het internationale terrorisme, met inachtneming van de relevante jurisprudentie van het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen en het Europees Hof voor de rechten van de mens, wordt verhinderd dat terroristen toegang krijgen tot de middelen tot het plegen van aanslagen, bijvoorbeeld door ervoor te zorgen dat zij niet kunnen reizen en geen toegang hebben tot communicatiemiddelen, dat hun bekeringsijver aan banden wordt gelegd, dat zij het internet niet kunnen gebruiken voor de verwezenlijking van hun doelstellingen, dat zij geen financiële steun ontvangen, dat zij niet de mogelijkheid krijgen geld wit te wassen, dat zij geen toegang hebben tot conventionele, nucleaire, biologische, chemische of radiologische wapens, en dat zij niet gemakkelijk hun doel kunnen bereiken of hun plannen kunnen verwezenlijken; 15. is van oordeel dat de beschermingsmaatregelen die zijn vervat in de EU-strategie ter bestrijding van terrorisme in die richting gaan, maar dat de reële doeltreffendheid ervan enorm varieert en dat er talrijke andere opties bestaan wat de externe actie van de Unie betreft; 16. wijst andermaal op de noodzaak illegale geldstromen en het witwassen van geld binnen de Unie en daarbuiten te bestrijden (door middel van de tenuitvoerlegging uiterlijk tegen december 2007 van Richtlijn 2005/60/EG van het Europees Parlement en de Raad van 26 oktober 2005 tot voorkoming van het gebruik van het financiële stelsel voor het witwassen van geld en de financiering van terrorisme (5) ) en diverse islamitische liefdadigheidsinstellingen doeltreffend te controleren; 17. wijst er nogmaals op dat de lidstaten waakzaam moeten zijn en pleit ervoor dat alle instrumenten waarover de Unie voor haar externe beleid beschikt resoluut worden ingezet om bepaalde staten, indien nodig met sancties of dwangmaatregelen, ervan te weerhouden steun te verlenen aan terroristische groeperingen of terroristische activiteiten te organiseren, te financieren, aan te moedigen of op enige andere wijze te steunen; 18. steunt zonder voorbehoud het idee dat lidstaten hun capaciteiten om terrorisme te voorkomen moeten ontwikkelen door het bevorderen van de rechtsstaat, de eerbiediging van de mensenrechten en de toepassing van doeltreffende strafrechtstelsels, alsmede kwaliteitsonderwijs en religieuze en culturele tolerantie; vraagt dan ook alle staten van de internationale gemeenschap het aanzetten tot terroristische daden wettelijk te verbieden en dergelijke handelwijzen te voorkomen, zoals bepaald in de globale VN-strategie ter bestrijding van terrorisme van 8 september 2006; 19. is van mening dat staten, wanneer zij meer preventiemogelijkheden krijgen, zich ook resoluut, door concrete maatregelen, moeten verzetten tegen de financiering van terroristische organisaties, moeten toezien op de veiligheid van het vervoer (zoals bepaald in het Europees programma voor de bescherming van kritieke infrastructuur (EPCIP) ( COM(2004)0702 )), gebruik moeten maken van de mogelijkheden van internet om het terrorisme te bestrijden, mogelijke doelwitten van terroristen beter moeten beschermen en beter moeten reageren op aanslagen, en hun capaciteiten moeten vergroten om de aankoop van conventionele wapens of van nucleair, biologisch, chemisch of radiologisch materiaal door terroristen te verhinderen; 20. beklemtoont dat het noodzakelijk is de mensenrechten en de fundamentele vrijheden te blijven verdedigen in de strijd die met de beschikbare internationale instrumenten tegen het terrorisme wordt gevoerd, in de wetenschap dat de mensenrechten een universele waarde en een hoeksteen van de Europese externe actie zijn, en dat de onvolledige naleving ervan de bestrijding van terrorisme in feite duidelijk schaadt en een nederlaag betekent voor de democratie; is derhalve van oordeel dat in de strijd tegen het terrorisme alleen legale middelen doeltreffende instrumenten zijn en dat alle activiteiten die een onafhankelijke internationale controle proberen te ontlopen, zoals buitengewone uitleveringen of gevangenissen die buiten de internationale rechtsorde functioneren, door het internationale recht dienen te worden verboden; 21. acht de beschikking over toereikende menselijke en financiële middelen van essentieel belang in de strijd tegen het terrorisme; steunt de diverse voorstellen van de Commissie in die zin; stelt voor de gemeenschappelijke kosten van een eventuele operatie in het kader van het Europees Veiligheids- en Defensiebeleid (EVDB) voor terrorismebestrijding te financieren uit de begroting van de Europese Unie; steunt de oprichting van een internationaal fonds dat de staten die over minder middelen beschikken financieel helpt, zodat zij hun verplichtingen ten aanzien van de strijd tegen het terrorisme daadwerkelijk kunnen nakomen; 22. is van oordeel dat opname in de ODA van financiële steun voor allerlei activiteiten in verband met preventie en bestrijding van het terrorisme de officiële ontwikkelingshulp en haar belangrijkste doel, uitroeiing van de armoede, alleen maar nog verder zou uithollen; 23. dringt erop aan dat in elk EU-programma gericht op samenwerking bij de bestrijding van terrorisme, bewakingstechnologie en de uitwisseling van informatie een financiële bepaling wordt opgenomen waarin een deel van het budget wordt gereserveerd voor zaken betreffende de fundamentele rechten alsmede voor onafhankelijke effectbeoordelingen achteraf; 24. wenst de lidstaten er nadrukkelijk op te wijzen dat er geen enkele rechtvaardiging bestaat voor het onttrekken van hulp aan landen die zich inzetten voor terugdringing van de armoede en verwezenlijking van de Millenniumdoelstellingen voor ontwikkeling ten gunste van landen die rechtstreeks betrokken zijn bij de oorlog tegen het terrorisme; 25. wijst erop dat de aanvullende financiële middelen die vrijkomen door de inwerkingstelling van innovatieve financiële instrumenten de verplichtingen die reeds in het kader van de ODA zijn aangegaan niet mogen vervangen en is van oordeel dat deze nieuwe middelen, wanneer ze eenmaal beschikbaar zijn, niet mogen dienen om maatregelen te financieren ter voorkoming of bestrijding van het terrorisme ten koste van de maatregelen ter bestrijding van de armoede waarvoor zij absoluut bestemd dienen te zijn; 26. wijst erop dat de ontwikkeling van een gemeenschappelijke benadering van het beheer van de buitengrenzen van de Europese Unie een van de elementen van de strijd tegen het terrorisme kan vormen en uit derhalve zijn bezorgdheid over het gebrek aan uniformiteit en de ontoereikende kwaliteit van de technische uitrusting van de voor de grensbewaking bevoegde diensten; 27. onderstreept de cruciale rol van de civil society en NGO's bij de bevordering van wederzijds begrip tussen culturen en religies via een constructieve dialoog; 28. acht de ontwikkeling van de interculturele dialoog en andere maatregelen ten behoeve van het opbouwen van wederzijds vertrouwen binnen en buiten de Europese Unie van essentieel belang, waarbij binnen de Europese Unie in de eerste plaats een gemeenschappelijke opvatting van het begrip "interculturele dialoog" dient te worden ontwikkeld; acht het tevens noodzakelijk de factoren te onderzoeken die in Europa en daarbuiten tot de radicalisering en rekrutering van moslims bijdragen; Over de middelen waarover de Unie beschikt voor haar externe acties ter bestrijding van het terrorisme 29. onderstreept dat de Europese Unie voor haar externe acties ter bestrijding van het terrorisme over uiteenlopende responsmogelijkheden beschikt en dat de lidstaten hun beleidsinstrumenten voor preventie en repressie, politiële en justitiële samenwerking, inlichtingendiensten en informatie, alsmede alle andere soorten instrumenten die op verzoek en met steun van de Verenigde Naties in het kader van een multilaterale strategie kunnen worden ingezet, dienen te bundelen en op coherente wijze dienen te gebruiken; 30. herinnert aan zijn aanbevelingen in zijn resolutie van 28 september 2006 inzake de doeltreffendheid van de bijstand van de EU (6) en benadrukt met name dat indien men onder de doelstellingen van ontwikkelingssamenwerking een veelheid aan oogmerken laat vallen die slechts indirect of in het geheel niet gelieerd zijn aan de strategie die de Europese consensus voor ontwikkeling heeft geformuleerd of aan de verwezenlijking van de millenniumontwikkelingsdoelstellingen waarvoor volgens de Verenigde Naties jaarlijks USD 50 miljard aan extra hulp nodig is, een doelmatige aanpak van de armoede nog veel moeilijker zal worden dan deze al is; 31. verzoekt de Commissie en de lidstaten een antiterrorismebeleid te voeren dat de bijdrage van de Europese ontwikkelingssamenwerking aan de uitwerking en toepassing van strategieën voor een effectieve armoedebestrijding en preventie van steeds langduriger gewelddadige conflicten, met name in Afrika, niet in gevaar brengt; 32. dringt erop aan dat de reactie van de Europese Unie op het terrorisme proportioneel is en duidelijk gericht op de bestrijding van het terrorisme, waarbij met name rekening moet worden gehouden met het feit dat, totdat het bewijs van het tegendeel is geleverd, de vruchtbaarste maatregelen op het gebied van de bestrijding van nieuwe vormen van terrorisme bestaan uit doelmatige inlichtingen- en politiediensten, of anders gezegd: uit legitieme activiteiten die evenwel niet vallen onder het ontwikkelingssamenwerkingsbeleid of de bestrijding van de armoede; 33. formuleert dan ook opnieuw zijn voorstel om de coherentie en de doeltreffendheid van het beleid van de Unie ter bestrijding van terrorisme in haar betrekkingen met derde landen te vergroten door: 34. verwelkomt de diverse initiatieven ter bevordering van de dialoog, de tolerantie en het wederzijds begrip tussen de verschillende culturen, beschavingen en religies; beschouwt het idee een "Euro-mediterraan burgerschap" te creëren als een voorbeeld van een concreet en breed opgezet initiatief dat ertoe kan bijdragen diverse visies op een gemeenschappelijke toekomst van de regio naar voren te brengen; 35. beklemtoont de noodzaak van nauwere samenwerking en coördinatie met de Verenigde Staten in de strijd tegen het internationale terrorisme, waarbij de fundamentele mensenrechtenbeginselen dienen te worden beschermd; 36. beklemtoont dat de bevoegdheden en vooral de ontoereikende middelen van de Europese coördinator voor terrorismebestrijding dienen te worden uitgebreid, teneinde zijn functie efficiënter en zichtbaarder te maken; 37. verzoekt de Commissie en de Raad bij hun externe betrekkingen de nadruk te leggen op ondertekening en ratificatie van het Statuut van Rome en daarmee op de universele erkenning door alle derde landen van de bindende aard van de jurisdictie van het Internationaal; 38. verzoekt de Raad, de Commissie en de regeringen van de lidstaten praktische en doeltreffende maatregelen te treffen om terroristische organisaties te verbieden; 39. acht het van fundamenteel belang dat de stabiliteit buiten de Unie wordt bevorderd, waarbij gebruik moet worden gemaakt van alle beschikbare instrumenten, programma's en middelen op het gebied van het externe beleid, met name: 40. verzoekt de Commissie met aandrang zo spoedig mogelijk een mededeling te presenteren waarin de inventaris wordt opgemaakt van de bestaande bijstandsmechanismen en -programma's om de bedreigingen voor de veiligheid waarmee de Europese Unie en haar burgers geconfronteerd worden te beperken en het hoofd te bieden, en daarbij met name voorstellen en aanbevelingen te doen om de doeltreffendheid en de coherentie van de bijstandsprogramma's van de Unie te verbeteren; 41. verzoekt de lidstaten een grotere bijdrage te leveren aan een geïntegreerde analyse van de bedreigingen op EU-niveau, waarbij de overdracht van informatie aan het Situatiecentrum van het secretariaat van de EU-Raad dient te worden geïntensiveerd; verzoekt de lidstaten de personele en financiële middelen van het Situatiecentrum te vergroten en in toenemende mate gebruik te maken van de gecombineerde studies inzake terrorisme van dit centrum, die informatie over externe dreigingen en van de interne veiligheidsdiensten en Europol afkomstige informatie bevatten; 42. beveelt aan dat maatregelen worden goedgekeurd om te komen tot een nieuwe samenstelling van de bijeenkomsten van de Raad, met deelneming van de ministers van Buitenlandse Zaken en de ministers van Binnenlandse Zaken, wanneer kwesties in verband met terrorismebestrijding worden behandeld; 43. beveelt aan de bepalingen van het EU-Verdrag inzake het EVDB, toegepast op de strijd tegen het terrorisme, de verklaring inzake terrorismebestrijding van 25 maart 2004, het door de Europese Raad op 21 september 2001 aangenomen actieplan en de door de Europese Raad op zijn bijeenkomst van 14 en 15 december 2005 goedgekeurde strategie inzake terrorismebestrijding ten uitvoer te leggen door maatregelen goed te keuren zoals: Over parlementaire controle op de bestrijding van internationaal terrorisme door de instellingen van de Unie 44. beklemtoont dat preventie bij de bestrijding van het internationale terrorisme van vitaal belang is, dat alle informatie die met betrouwbare en doeltreffende informatiesystemen wordt verzameld in reële tijd dient te worden doorgegeven aan de andere lidstaten en instellingen van de Unie, en dat de rapporten die door de verschillende politie- en inlichtingendiensten worden opgesteld aan een rigoureuze en professionele evaluatie dienen te worden onderworpen; 45. verzoekt de Raad het Interinstitutioneel Akkoord van 20 november 2002 tussen het Europees Parlement en de Raad over de toegang van het Europees Parlement tot gevoelige gegevens van de Raad op het gebied van het veiligheids- en defensiebeleid (10) te herzien en bij te werken, zodat het huidige proces van overdracht van geclassificeerde informatie wordt verbeterd en de overdracht, ook aan het Europees Parlement, van alle beschikbare informatie op het gebied van de bestrijding van het internationale terrorisme wordt gewaarborgd; onderstreept dat de informatie die op intern niveau door de respectieve regeringen van de lidstaten of de internationale organisaties waarvan zij deel uitmaken werd of moet worden doorgegeven aan het nationale parlement, het Europees Parlement in geen geval mag worden onthouden; 46. verzoekt de Raad zich er in zijn jaarverslag over het EVDB niet toe te beperken de werkzaamheden van de Unie op het gebied van terrorismebestrijding te beschrijven, maar op grond van artikel 21 van het EU-Verdrag het Parlement daadwerkelijk te raadplegen over de fundamentele aspecten en de basisopties van de strijd tegen het terrorisme, die een prioriteit vormt van de EVS, de externe actie van de Unie en het EVDB in zijn geheel; acht het onontbeerlijk dat het Europees Parlement wordt geïnformeerd en geraadpleegd in geval van massale terroristische aanval, indien nodig via het Speciaal Comité waarin in bovengenoemd Interinstitutioneel Akkoord van 20 november 2002 is voorzien; 47. beschouwt de politieke dialoog op hoog niveau over terrorismebestrijding die om de zes maanden plaatsvindt tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie als een goed voorbeeld van de mogelijkheden voor de onontbeerlijke interinstitutionele samenwerking op het gebied van terrorismebestrijding; stelt voor deze bijeenkomsten minimaal om de drie maanden te houden en de voorzitters van de permanente commissies voor de drie grote terreinen van de externe actie (buitenlandse zaken, internationale handel en ontwikkelingssamenwerking) eveneens op te nemen in de delegatie van het Europees Parlement; 48. vraagt dat de door SitCen ten behoeve van de Raad van de Unie opgestelde verslagen ook regelmatig worden toegezonden aan het Europees Parlement, indien nodig volgens de in bovengenoemd Interinstitutioneel Akkoord vastgestelde modaliteiten; 49. acht het van fundamenteel belang dat het Europees Parlement nauw wordt betrokken bij het uitvoeringsmechanisme van de solidariteitsclausule die is opgenomen in de verklaring inzake terrorismebestrijding, vooral wanneer goedgekeurde besluiten gevolgen hebben voor het EVDB; 50. verzoekt de Commissie en de Europese coördinator voor terrorismebestrijding jaarlijks verslag uit te brengen aan het Europees Parlement over de evolutie van hun werkzaamheden op dit terrein, en rekening te houden met de opmerkingen en aanbevelingen van het Europees Parlement terzake; 51. verzoekt de Raad nogmaals met aandrang het Parlement te informeren over de geregelde aanpassing van Gemeenschappelijk standpunt 2001/931/GBVB van de Raad van 27 december 2001 betreffende de toepassing van specifieke maatregelen ter bestrijding van het terrorisme (11) (lijst van terroristische groeperingen en organisaties), en over de ontwikkelingen sinds 2001; 52. verbindt zich ertoe een versterkte dialoog met de nationale parlementen op gang te brengen op het gebied van de bestrijding van het internationale terrorisme, teneinde een gezamenlijke parlementaire controle op de werkzaamheden van de diverse veiligheids- en inlichtingendiensten te garanderen, aangezien het Europees Parlement als vertegenwoordiger van de volkeren van de Europese Unie tot taak heeft publieke en transparante controle uit te oefenen op de maatregelen die door de Unie worden getroffen ter bestrijding van het terrorisme, met name op de werkzaamheden van de Europese coördinator voor terrorismebestrijding en de diverse met deze taak belaste organen; o o o 53. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Europese Raad, de Raad, de Commissie, de regeringen en parlementen van de lidstaten, de Raad van Europa en de Verenigde Naties en haar gespecialiseerde agentschappen. Het Europees Parlement , – gezien de geïntegreerde richtsnoeren van de Commissie voor groei en werkgelegenheid (2005-2008) ( COM(2005)0141 ) (Geïntegreerde richtsnoeren), – gezien het besluit 2005/600/EG van de Raad van 12 juli 2005 over richtsnoeren voor het werkgelegenheidsbeleid van de lidstaten (1) , – gezien de economische prognoses van de Commissie (2) , – gezien de EU Economy 2006 Review van de Commissie van 22 november 2006 over "Aanpassingsdynamiek in de eurozone - Ervaringen en problemen", – gezien de verslagen die de lidstaten in het kader van de Lissabon-strategie in het najaar van 2006 hebben ingediend over de omzetting van de nationale hervormingsprogramma's (3) , – gezien het jaarlijkse voortgangsverslag van de Commissie van 12 december 2006 over de Lissabon-strategie, getiteld "Implementing the renewed Lisbon strategy for growth and jobs - A year of delivery", – gezien de mededeling van de Commissie aan de Raad en het Europees Parlement, getiteld "Houdbaarheid van de openbare financiën op lange termijn in de EU" ( COM(2006)0574 ), – gezien de mededeling van de Commissie "Demografische toekomst van Europa: probleem of uitdaging?" ( COM(2006)0571 ), – gezien de mededeling van Commissie aan de Raad, het Europees Parlement, het Europees Economisch en Sociaal Comité, het Comité van de Regio's en de Europese Centrale Bank "Jaarlijkse verklaring over de eurozone" ( COM (2006)0392 ), – gezien zijn resolutie van 26 mei 2005 betreffende de aanbeveling van de Commissie over de globale richtsnoeren van het economisch beleid van de lidstaten en van de Gemeenschap in het kader van de geïntegreerde richtsnoeren voor groei en werkgelegenheid (2005-2008) (4) , – gezien de kernpuntennota van het voorzitterschap van de Raad van 7 februari 2006 voor de bijeenkomst van de ECOFIN-Raad met het oog op de Europese Voorjaarsraad 2007, – gezien de conclusies van het voorzitterschap van de Europese Raad van Lissabon van 23 en 24 maart 2000, van Gotenburg van 15 en 16 juni 2001 en van Brussel van 22 en 23 maart 2005, – gelet op artikel 99, lid 2 van het EG-verdrag, – gelet op artikel 45 van zijn Reglement, – na kennis te hebben genomen van het verslag van de Commissie economische en monetaire zaken ( A6-0012/2007 ), A. overwegende dat het in het geval van de geïntegreerde richtsnoeren gaat om een centraal instrument van de EU voor het economisch en werkgelegenheidsbeleid dat is opgesteld voor een middellang tijdsbestek van drie jaar; dat dit instrument, dat berust op de versie van 2005 en de aanstaande evaluatie van 2006, zorgvuldig geëvalueerd en verder ontwikkeld dient te worden ten behoeve van een betere uitvoering, B. overwegende dat de geïntegreerde richtsnoeren alsmede het hervormde stabiliteits- en groeipact en het financieel kader 2007-2013 samen zullen bijdragen tot een grotere samenhang van het beleidsvormingsproces en een verbetering van de economische sturing in de Europese Unie, C. overwegende dat de geïntegreerde richtsnoeren niet als een nieuwe benaming voor bestaande beleidsvormen dienen te worden beschouwd, maar een daadwerkelijk geïntegreerd pakket beleidsmaatregelen moeten gaan vormen dat macro-economische, micro-economische en werkgelegenheidsdimensies omvat en met elkaar combineert, D. overwegende dat deze geïntegreerde richtsnoeren een centraal onderdeel van de Lissabon-strategie zijn en als centraal uitvoeringsinstrument hiervan samen met een evenwichtige "policy mix-opzet" moeten leiden tot wederzijds inspirerende hervormingen op het gebied van economie, werkgelegenheid, milieu en sociale zekerheid, E. overwegende dat de economische groei geen doelstelling op zich is, maar een noodzakelijke voorwaarde en als zodanig onderdeel van een geïntegreerde aanpak die welvaart en levenskwaliteit van de burgers tot doel heeft; dat het streven naar duurzame groei gebaseerd moet zijn op een economisch, sociaal, werkgelegenheids-, milieu- en financieel beleid dat zijn verantwoordelijkheid jegens toekomstige generaties nakomt, De opleving op economisch en werkgelegenheidsgebied in de Europese Unie goed benutten 1. stelt vast dat de Europese economie na zes jaar trage economische groei, stagnatie en zelfs recessie in enkele lidstaten, op het ogenblik betere resultaten oplevert met een hoger groeipercentage dan in voorgaande jaren, d.w.z. een groei in de EU van 2,8% en in de eurozone van 2,6% van het BBP in 2006 die in 2007 echter daalt tot 2,4% in de EU en 2,1 % in de eurozone; stelt de vraag in hoeverre Europese groei wellicht cyclisch is en wijst op de noodzaak het Europese groeipotentieel te verstevigen om werkgelegenheid te kunnen opleveren; 2. wijst op de grote verschillen tussen de groeipercentages in de lidstaten en betreurt de naar verhouding zwakke economische groei in een aantal grote lidstaten, die in de eerste plaats te wijten is aan de stagnerende binnenlandse vraag; stelt in dit verband vast dat het groeipercentage in de Scandinavische landen boven het EU-gemiddelde ligt en dat de werkloosheid aldaar recentelijk duidelijk is gedaald, 3. benadrukt dat de overheidsfinanciën er beter voor staan en dat de begrotingstekorten voor 2006 zijn verlaagd tot gemiddeld 2 % van het BBP; gaat uit van verdere verbetering van de kwaliteit van de overheidsfinanciën die niet uitsluitend het gevolg zal zijn van cyclische factoren; 4. constateert bovendien een positieve ontwikkeling van de arbeidsmarkt, met een verdubbeling van de jaarlijkse productiviteitsgroei van de factor arbeid van 0,6% naar 1,2% en een daling van de werkloosheid naar 8% in de Europese Unie en de eurozone in 2006 en een voorspeld werkloosheidspercentage van 7,3% in de EU en 7,4% in de eurozone in 2008, een groei van de werkgelegenheid met 1,4%, wat overeenkomt met 2,9 miljoen nieuwe banen in 2006, met een verdere groei in 2007/2008 in het vooruitzicht door het ontstaan van nog eens 7 miljoen nieuwe banen, wat een groei zou betekenen van het aandeel van de beroepsbevolking in de totale bevolking van 63,7% in 2005 naar 65,5% in 2008; stelt echter vast dat het werkloosheidspeil, vooral onder vrouwen, nog steeds hoog is en bij lange na niet aan de doelstellingen van Lissabon voldoet; dringt er dan ook aan dat er aanvullende maatregelen worden genomen om te komen tot een doelmatige Europese arbeidsmarkt die voor iedereen openstaat, flexibiliteit koppelt aan zekerheid en in staat is een beduidend hoger participatiepercentage tot stand te brengen; wijst er in dit verband op dat de noodzakelijke hervormingen in optimale samenwerking tussen de sociale partners moeten worden opgezet en ten uitvoer gelegd; 5. uit zijn bezorgdheid over het aanhoudend hoge armoedepeil in de EU dat, na medio jaren negentig van 17% naar 15% te zijn gedaald, onlangs weer is gestegen tot 17% in 2005; acht het derhalve onaanvaardbaar dat in de uitgebreide Unie nu rond 80 miljoen mensen een beschikbaar inkomen hebben dat minder dan 60% van de nationale inkomensmediaan bedraagt; 6. wijst erop dat de Europese Unie in 2006 haar toonaangevende rol als exportkampioen kon vergroten dankzij een toename van de uitvoer met 8%; stelt echter vast dat het uitvoeroverschot slechts 0,3 procentpunt van de huidige BBP-groei in de eurozone beslaat en benadrukt de risico's die aan de hoge koers van de euro ten opzichte van de dollar zijn verbonden; benadrukt het feit dat de huidige opleving van de economie in de eerste plaats het gevolg is van een herstel van de binnenlandse vraag, met name van de investeringen op korte termijn; wijst erop dat het fundamentele probleem van de Europese economie in de afgelopen tien jaar gelegen is in een tekortschietende binnenlandse vraag als gevolg van een door de hoge werkloosheid gemotiveerd gebrek aan vertrouwen in de economie; toont zich echter bezorgd over de vraag in hoeverre een continue toename van de investeringen en de consumentenuitgaven, in combinatie met een duurzame verbetering van de situatie op de arbeidsmarkt, kan worden bereikt, zodat deze voornamelijk cyclische opleving uitgroeit tot een aanhoudende opwaartse trend; 7. is van mening dat de Europese economie sterker geworden is door de hoofdverworvenheden van de Economische en Monetaire Unie en de interne markt; dringt erop aan dat de interne markt, met name in de sector financiële diensten en de energiesector, volledig wordt verwezenlijkt door een snelle en volledige uitvoering van de elektriciteit- en gasrichtlijnen; wijst dan ook op het belang van investeringen in de nodige infrastructuur om deze doelstelling te kunnen realiseren; verwacht verdere economische impulsen van een Europese dienstverleningsmarkt die de dienstverlener een discriminatievrije toegang en arbeids- en sociale-zekerheidswetten garandeert op de plaats waar de dienst wordt verricht; dringt er in verband met de jongste uitbreiding bij de lidstaten op aan voor een open en vrije arbeidsmarkt te blijven zorgen die ten goede komt aan economische groei; 8. wijst erop dat een duurzamere toename van het economisch groeipotentieel van de Europese Unie onder de paraplu van de strategie van Lissabon behoefte heeft aan gestage tenuitvoerlegging van evenwichtige hervormingen, met inbegrip van maatregelen ter bevordering van innovatie, technologische ontwikkeling en de accumulatie van menselijk kapitaal – die de bestaande belemmeringen voor de goede werking van de interne markt wegnemen en een beter ondernemingsklimaat in de lidstaten scheppen; 9. wijst tegen de achtergrond van een verwachte groeivertraging in de Verenigde Staten en dientengevolge van de wereldhandel, van mogelijke externe shocks, zoals een abrupte correctie van de wereldwijde onevenwichtigheden met enorme gevolgen voor de wisselkoersen en de financiële markten, en een eventuele verdere stijging van de aardolieprijs, op de noodzaak de economische opleving te steunen en te versterken door een economisch beleid dat de doelmatigheid van de markten van goederen, diensten, arbeid en kapitaal verbetert, de groei bevordert en dat evenzeer is ingesteld op export als op binnenlandse vraag; 10. is bezorgd over een wisselkoers van de euro die schadelijk zou kunnen blijken voor de concurrentiepositie van Europa ten opzichte van de Verenigde Staten; verwacht dat de Europese Centrale Bank de ontwikkelingen nauwlettend in de gaten houdt en gepaste maatregelen treft om de economische belangen van Europa binnen het internationale financiële stelsel te behartigen; De lidstaten aansporen tot benchmarkprestaties 11. stelt vast dat de echte economische groei in de EU wordt gekenmerkt door oude en nieuwe divergenties, met de laagste groeipercentages in Portugal (1,2% van het BBP) en in Italië (1,7%) en hoge groeicijfers binnen de EU-15-landen, zoals in Spanje (3,8%), Griekenland (3,8%), en vooral in Zweden (4%), Finland (4,9%) en Luxemburg (5,5%); stelt vast dat de nieuwe lidstaten, met name Slowakije (6,7%), Litouwen (7,8%), Estland (10,5%) en Letland (11%) een zeer sterke groei vertonen; onderstreept dat deze divergenties ook een teken zijn van belangrijke structurele verschillen, uiteenlopend binnenlands economisch beleid en demografische structuren en asymmetrische effecten van het gemeenschappelijk beleid, die aangeven aan welke gevaren de interne cohesie van de Europese Unie blootstaat; benadrukt derhalve de noodzaak van beleidsmaatregelen die de economische samenhang versterken en zodoende bevorderlijk zijn voor de interne markt en de monetaire unie; 12. benadrukt dat uit het oogpunt van moderniseringsinspanningen en het economisch prestatievermogen die lidstaten het meest succesvol zijn die toekomstgerichte en goed uitgebalanceerde structurele hervormingen koppelen aan bovengemiddeld hoge investeringen in vervoer, informatietechnologie, onderzoek en ontwikkeling (O&O), en innovatie, onderwijs, levenslang leren en zorgvoorzieningen, en de vernieuwing van soliede sociale netwerken; stelt vast dat deze lidstaten meestal beschikken over uitermate efficiënte en transparante bestuurlijke organen, een vernieuwend ondernemingsklimaat, begrotingsoverschotten, lager dan gemiddelde schulden en een hoge kwaliteit van de openbare uitgaven, en tegelijkertijd over een bijna twee keer zo hoog aandeel van de technische ontwikkeling in het nationale groeipercentage dan het EU-gemiddelde; komt tot de slotsom dat het beleid van deze lidstaten in het kader waarvan wordt gestreefd naar een hoog werkgelegenheidcijfer, o.m. werkgelegenheid voor vrouwen en oudere werknemers, de Europese Unie in staat zal stellen met meer vertouwen huidige en toekomstige problemen tegemoet te zien zoals de vergrijzing en toename van de mededinging ten gevolge van de globalisering; 13. benadrukt dat de in dit opzicht meest succesvolle lidstaten uit het oogpunt van hun strategieën voor economische en sociale vernieuwing ook als voorbeeld beschouwd kunnen worden voor een geslaagde omzetting van de Lissabon-strategie en spoort andere lidstaten aan om zich eveneens op hen te oriënteren, ook al moeten de maatregelen voor de tenuitvoerlegging van de strategie van Lissabon worden ontwikkeld in aansluiting op de situatie in de desbetreffende lidstaat en ook al moeten de lidstaten hiervoor verantwoordelijk blijven; 14. stelt met het oog de nationale hervormingsprogramma's van de lidstaten vast dat zich in het globale beeld een hogere mate van harmonisatie en ook een nieuwe welwillendheid aftekent aangaande de oriëntatie van de binnen de EU afgesproken doelstellingen; onderstreept evenwel dat de lidstaten verschillende uitgangsposities hebben en sterke verschillen vertonen wat betreft de inhoud, snelheid en intensiteit waarmee zij op de diverse beleidsterreinen hervormingen invoeren; stelt zich op het standpunt dat de hervormingen slechts in geringe mate zijn afgestemd op de huidige situatie van de economie en de werkgelegenheid en dat de geïntegreerde hervormingsagenda in veel gevallen nog onvoldoende rekening houdt met kerntaken zoals innovatie, werkgelegenheidsbevordering, energievoorziening, ecologische duurzaamheid en betere wetgeving; betreurt dat de voortgang en hervormingsinspanningen met name wat betreft de "verhoging van het werkgelegenheidspotentieel" en een "actief arbeidsmarktbeleid" minder snel verlopen dan op andere gebieden; begroet daarentegen de inspanningen ten behoeve van meer verantwoordelijkheid op nationaal en regionaal niveau ("eigenmaking') en het erbij betrekken van de parlementen en sociale partners, en spoort aan tot het versterken van deze inspanningen; Het potentieel versterken – successen verbreden: wat rest er nog te doen 15. verzoekt de lidstaten de nieuwe economische situatie en de daarmee verbonden speelruimtes te benutten om een duurzamer en meer op kwalitatieve doelen gerichte economische groei te bevorderen; benadrukt dat een gezond en stabiel macro-economisch klimaat een verbetering van de kwaliteit van de overheidsfinanciën verlangt, met solidere begrotingen, evenals een intelligent particulier en openbaar investeringsbeleid, dat de markten van morgen vandaag al ontsluit en zorgt voor een op de toekomst gerichte infrastructuur; 16. benadrukt dat de huidige protectionistische en concurrentieverstorende tendensen moeten worden beteugeld teneinde ten volle van het potentieel van de interne markt te kunnen profiteren en de positie van Europa op de wereldmarkt te kunnen versterken; 17. merkt op dat kleine en middelgrote ondernemingen van groot belang zijn voor het scheppen van werkgelegenheid; benadrukt dienovereenkomstig dat voor een gunstig klimaat voor KMO's dient te worden gezorgd via gunstiger belastingregelingen, deregulering en vermindering van de administratieve lasten, betere toegang tot financieringsmogelijkheden, verlaging van hun bedrijfskosten wat betreft energie, vervoer, communicatie en dienstverlening, betere toegang tot ICT en hogere investeringen in O&O ten bate van KMO's; 18. onderstreept de betekenis voor de Europese economie van zowel een sterke concurrentiepositie, als van de noodzaak het vraagpotentieel te bestendigen en verwacht van de economische beleidsmakers een nieuwe inspanning teneinde een hogere economische groei op lange termijn te bereiken die wordt gekenmerkt door economische stabiliteit en duurzame ontwikkeling, mede via doelmatige coördinatie van het economisch beleid; 19. benadrukt in dit verband het belang van onderwijs, met name het tertiair onderwijs, voor de versterking van het toekomstige groeipotentieel en voor de verhoging van het vaardigheidsniveau, de mobiliteit en het aanpassingsvermogen van de Europese burgers; roept de lidstaten op zich sterker in te spannen om de Europese onderwijsstelsels aantrekkelijker, toegankelijker en concurrerender te maken; 20. herinnert eraan dat voor de verwezenlijking van de doelstellingen van Lissabon voldoende middelen uit de communautaire begroting vereist zijn; betreurt in dit verband dat er niet genoeg financiële middelen beschikbaar zijn om deze doelstellingen te bereiken; 21. is van mening dat een gelijktijdige en gecoördineerde aanpak van de lidstaten bij groei bevorderende uitgaven, het stimuleren van particuliere investeringen en gemeenschappelijke initiatieven op het terrein van particuliere en openbare samenwerking belangrijke synergie-effecten kan opleveren, het vermogen van Europa zal verbeteren het hoofd te bieden aan bestaande problemen op het gebied van wetenschap en onderzoek, vervoer en communicatie en duurzaamheid van het milieu, en een efficiënte allocatie van middelen in Europees verband ondersteunt; wijst in dit verband op het belang van een gecoördineerd fiscaal kader met vennootschapsbelastingen die gunstig zijn voor het MKB en gericht op het scheppen van werkgelegenheid; is van mening dat de lidstaten de doelmatigheid van de regelingen inzake belastingen en sociale premies moeten opvoeren om de schepping van werkgelegenheid te vergemakkelijken, vooral ten bate van specifieke maatschappelijke groepen zoals vrouwen, langdurig werklozen en ouderen; is van mening dat via concurrerende belastingstelsels de oprichting van nieuwe bedrijven moet worden aangemoedigd zonder dat het nationale financieringsvermogen wordt ondermijnd en dat de belastingdruk moet worden verplaatst van arbeid naar milieu, o.m. via belastingprikkels ter ondersteuning van O&O en het gebruik van duurzame grondstoffen; 22. roept, met het oog op de naderende herziening van het financieel kader, nogmaals op de EU-begroting nog meer aan de doelstellingen van Lissabon aan te passen en aldus de volledige tenuitvoerlegging van de strategie van Lissabon als geheel te ondersteunen; 23. erkent dat grote vooruitgang is geboekt bij het verleggen van de nadruk van overheidssteun naar horizontale doelstellingen; moedigt de lidstaten aan deze ontwikkeling voort te zetten en de overheidssteun nog verder in overeenstemming te brengen met de doelstellingen van Lissabon zoals werkgelegenheid, innovatie en duurzaamheid; 24. onderstreept de noodzaak het concurrentievermogen van de Europese economieën in de toekomst nog beter af te stemmen op het doel van een intelligente en duurzame economische procedure die gepaard gaat met een efficiënter gebruik van middelen; beveelt aan hierbij in het bijzonder de volgende maatregelen op nationaal niveau te overwegen, die niet alleen dienen tot modernisering van de economie, ontwikkeling van nieuwe technologieën en bevordering van het mededingingsvermogen, maar eveneens tot milieutechnische verenigbaarheid en de opening van nieuwe werkgelegenheidssectoren: 25. ziet het als een van de belangrijkste taken alle bevolkingsgroepen in een snel veranderende economie nieuwe kansen en mogelijkheden te bieden; wijst erop dat de meest kwetsbare maatschappelijke groepen in dit verband de grootste gevaren lopen en dat voorrang moet worden gegeven aan bevordering van de "actieve integratie" en meer in het algemeen aan de schepping van hoogwaardiger banen; onderstreept eveneens de noodzaak tegenover de nieuwe eisen van flexibiliteit en bereidheid tot leren aan werknemers nieuwe vooruitzichten op werk en de waarborging van nieuwe zekerheidsgaranties ("soepel aanpasbare zekerheid") te stellen, mede ter bevordering van de mogelijkheden beroeps- en persoonlijk leven beter te combineren; verlangt in dit verband een verbetering van de toegangsmogelijkheid voor vrouwen, oudere werknemers, jongeren, langdurig werklozen en allochtonen om aan het arbeidsproces deel te nemen, en bepleit daarom o.a. de volgende maatregelen op het terrein van werk en opleiding op nationaal niveau krachtiger ter hand te nemen: 26. wijst erop, dat in het belang van de macro-economische stabiliteit de toename van de arbeidsproductiviteit moet samengaan met een eerlijker verdeling van de resultaten van de groei en met een versteviging van de sociale cohesie; herinnert in dit verband aan de eis dat het optrekken van de lonen gelijke tred behoort te houden met de productiviteitsontwikkeling op middellange termijn; onderstreept dat een cultuur van stimuleren en participeren moet worden bevorderd in het kader van concepten als "behoorlijk ondernemingsbestuur" en "maatschappelijk verantwoord ondernemerschap"; 27. benadrukt de noodzaak van een intensievere en structurele samenwerking in de Europese Unie en in het bijzonder in de eurozone om zo de bestuurbaarheid te vergroten en het proces van Europese integratie te bevorderen, omdat alleen op deze manier het hoofd kan worden geboden aan de mondiale economische uitdagingen; verzoekt de Raad en de Commissie daarom ervoor te zorgen dat de jaarlijkse verklaring over de eurozone in de toekomst een concreter instrumentarium biedt met behulp waarvan een intensievere dialoog tussen de verschillende EU-organen die zich bezig houden met de verbetering van het economisch bestuur van de Europese Unie, kan worden gevoerd; is verder van mening dat de Eurogroep zich zou moeten toeleggen op het beter op elkaar afstemmen en harmoniseren, zowel qua tijd als qua inhoud, van de nationale begrotingen, wat een belangrijke bijdrage zou zijn aan het verwezenlijken van een hervormingsagenda voor het economisch beleid; stelt voor om in het kader van een verbeterde en meer gestructureerde samenwerking in de eurozone andere betrokken Raadsformaties uit te nodigen aan een dergelijke samenwerking deel te nemen; Noodzakelijke institutionele hervormingen bevorderen 28. is verheugd over de nieuwe aanpak die de Commissie voor de follow-up van de evaluatie van de nationale hervormingsprogramma's heeft gekozen door de lidstaten als richtsnoer landenspecifieke aanbevelingen te doen, en beveelt de Europese Raad aan deze goed te keuren; onderstreept in dit verband de noodzaak van een versterking van de wederzijds versterkende benadering van de geïntegreerde richtsnoeren die hun weerslag moeten vinden in het nationale hervormingsbeleid; verlangt nogmaals een transparante uitwisseling van goede praktijken en het publiceren van een jaarlijkse "rangordetabel" van lidstaten met de beste en de slechtste hervormingsresultaten door de Commissie opdat lessen kunnen worden getrokken uit successen en fiasco's; wijst er in dit verband echter op dat daarvoor voldoende geïntegreerde indicatoren nodig zijn die alle beleidsterreinen van de Lissabon-strategie bestrijken; 29. betreurt dat de Lissabon-strategie in het nationale beleid van tal van lidstaten nog te weinig aan bod komt; stelt zich op het standpunt dat de mobilisatie van alle belanghebbenden in de economie van doorslaggevend belang is voor een doeltreffende uitvoering daarvan; is met name van mening dat een sterkere betrokkenheid van de sociale partners, nationale parlementen en maatschappelijke organisaties de zichtbaarheid van de Lissabon-strategie en de kwaliteit van het openbare debat over economische hervormingen zal verhogen, de verantwoordingsplicht zal versterken en in de publieke opinie het bewustzijn zal bevorderen dat het economisch beleid zorgvuldig moet worden gecoördineerd om de belangrijkste uitdagingen van het huidige globaliseringsproces te kunnen aangaan en dat een gemeenschappelijk standpunt moet worden ingenomen om de economische sturing in de Europese Unie te kunnen verbeteren; verzoekt de lidstaten met klem, in een intensievere samenspraak met de nationale parlementen en andere belanghebbenden en met de sociale partners, de geïntegreerde richtsnoeren en de nationale hervormingsprogramma's (NHP) op geëngageerde wijze ten uitvoer te leggen en zich eigen te maken, en dringt erop aan de relevantie van de nationale hervormingsprogramma's regelmatig conform het principe van "benchmarking" te verifiëren, met inbegrip van een bredere raadplegingsprocedure in de lidstaten waar dit nog niet de norm is; verwacht dat de prioriteiten van de nationale hervormingsprogramma's beter tot uitdrukking komen in het tijdschema voor en de inhoud van de nationale begrotingsbesluiten; 30. begroet de samenvoeging en integratie van de richtsnoeren op het terrein van economische, structurele en werkgelegenheidsmaatregelen; herhaalt in dit verband dat de economische- en structuurrichtsnoeren dezelfde wetgevende status moeten krijgen als de richtsnoeren voor maatregelen op heet gebied van het werkgelegenheidsbeleid en dat een interinstitutioneel akkoord moet worden opgesteld om de participatie van het Europees Parlement in dit verband te verduidelijken; 31. verwacht gezien het werk in verband met de aanstaande herziening van de geïntegreerde richtsnoeren een gezamenlijk denkproces van de betreffende EU-instellingen en stelt voor na de Europese Voorjaarsraad in 2007 een interinstitutionele werkgroep in het leven te roepen; beveelt aan de volgende aspecten ter verbetering van de uitvoering van de hervormingsagenda van de EU ter discussie te stellen: 32. betreurt opnieuw dat er nog steeds geen duidelijk tijdschema en geen duidelijke gedragscode tussen Parlement, Raad en Commissie zijn afgesproken die een adequate samenwerking en het volledig betrekken van de drie betreffende EU-instellingen bij een passende verdere behandeling van de geïntegreerde richtsnoeren als fundamentele instrumenten van de strategie van Lissabon kunnen garanderen; verzoekt in dit verband de Raad en de Commissie onmiddellijk voorstellen te presenteren voor een nauwe samenwerking tussen de drie EU-instellingen met het oog op de aanstaande herziening van de geïntegreerde richtsnoeren; o o o 33. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Het Europees Parlement , – gezien het resultaat van de Raad algemene zaken en buitenlandse betrekkingen van 12-13 februari 2007, – onder verwijzing naar zijn vorige resoluties over de situatie in Darfur, in het bijzonder die van 16 september 2004 (1) , 23 juni 2005 (2) , 6 april 2006 (3) en 28 september 2006 (4) , – onder verwijzing naar resolutie 1706(2006) van de VN-Veiligheidsraad waarin een vredesmacht van 22 000 man voor Darfur wordt voorgesteld, – onder verwijzing naar het vredesakkoord over Darfur dat op 5 mei 2006 in Abuja in Nigeria is ondertekend, – gelet op het Verdrag van de Verenigde Naties inzake de rechten van het kind, dat bindend is en geen afwijkingen toestaat, – gelet op artikel 103, lid 4 van zijn Reglement, A. ernstig bezorgd over het feit dat het geschil tussen geregelde strijdkrachten, regeringsgezinde milities en rebellen in de Darfur-regio in de loop van de laatste drie jaar op zijn minst 400 000 doden heeft gekost en meer dan twee en een half miljoen vluchtelingen en ontheemden, hoewel op 5 mei 2006 in Abuja (Nigeria) een vredesakkoord voor Darfur werd ondertekend, B. overwegende dat de regering van Sudan en de rebellen op 11 januari 2007 hebben ingestemd met een staakt-het-vuren van 60 dagen, maar dat de ongerichte aanvallen op burgers en hulpverleners onverminderd doorgaan, met wat door hulporganisaties wordt beschreven als 'geweld op een schaal die nog niet eerder vertoond is in Darfur' (5) , C. overwegende dat het conflict in Darfur - en de straffeloosheid - in toenemende mate de stabiliteit in Centraal-Afrika aantast en een bedreiging vormt voor internationale vrede en veiligheid, D. overwegende dat de VN-doctrine inzake de 'Verantwoordelijkheid om te beschermen' inhoudt dat wanneer de "nationale autoriteiten manifest tekortschieten om hun bevolking te beschermen tegen genocide, oorlogsmisdaden, etnische zuivering en misdaden tegen de mensheid" anderen de verantwoordelijkheid hebben om de noodzakelijke bescherming te bieden, E. overwegende dat de VN-Veiligheidsraad in zijn resolutie 1706(2006) het licht op groen heeft gezet voor een nieuwe VN-vredeshandhavingsmissie van maximaal 22 500 militairen en politieagenten om de Africa Mission in Sudan (AMIS) in Darfur af te lossen, en tegelijkertijd herhaald heeft de Sudanese soevereiniteit, eenheid, onafhankelijkheid en territoriale integriteit volledig te respecteren, F. overwegende dat seksueel geweld tegen vrouwen en kinderen erkend is als een misdaad tegen de mensheid, en dat niettemin systematische verkrachting nog steeds als oorlogswapen wordt gebruikt door de partijen in het Darfurconflict, en ondanks talloze verzekeringen van de Sudanese regering onverminderd doorgaat, G. overwegende dat het Internationaal Strafhof (ICC) in juni 2005 een onderzoek heeft ingesteld naar de misdaden in Darfur, H. overwegende dat martelingen en gedwongen inlijving in het leger van volwassenen en kinderen kenmerkende schendingen van de mensenrechten en van het internationaal humanitair recht in Darfur zijn geworden, waarbij de slachtoffers van martelingen uit angst voor vergelding te bang zijn om deze te melden aan de AMIS of de humanitaire hulpverleners, 1. verzoekt de VN te handelen overeenkomstig zijn doctrine 'verantwoordelijkheid om te beschermen', waarbij het zijn optreden baseert op het feit dat de Sudanese regering de bevolking niet beschermt tegen oorlogsmisdaden en misdaden tegen de menselijkheid en de bevolking evenmin humanitaire bijstand verleent; 2. verzoekt de VN bijgevolg, ook zonder instemming of goedkeuring van de Sudanese regering, een datum vast te stellen voor het sturen van een door de VN gesteunde vredeshandhavingsmissie in Darfur, overeenkomstig hoofdstuk VII van het VN-Handvest en volgens resolutie 1706(2006) van de VN-Veiligheidsraad en de VN-overeenkomst van 16 november 2006, ten einde dringend corridors voor humanitaire hulp veilig te stellen om de steeds meer geïsoleerde en lijdende bevolking in de regio te steunen; 3. verzoekt de regeringen van de lidstaten van de Europese Unie, de Raad en de Commissie niets onverlet te laten en hun verantwoordelijkheid op te nemen om de bevolking van Darfur effectief te behoeden voor een humanitaire ramp; 4. betreurt de steun van de Sudanese regering aan de Janjaweed milities en haar bombardementen op de regio Darfur die een duidelijke en flagrante schending van de vredesovereenkomst van Darfur vormen; 5. verzoekt de internationale gemeenschap, met inbegrip van de lidstaten van de Europese Unie, uitrusting in de regio beschikbaar te stellen voor de handhaving van het vliegverbod boven Darfur dat bij resolutie 1591(2005) van de VN-Veiligheidsraad is ingesteld; 6. dringt er bij de EU-instellingen en andere internationale actoren op aan sancties toe te passen tegen alle partijen, met inbegrip van de Sudanese regering, die het staakt-het-vuren schenden of aanvallen uitvoeren op burgers, vredeshandhavers of humanitairehulpoperaties, en alle noodzakelijke maatregelen te nemen om te helpen een eind te maken aan de straffeloosheid door middel van het doen toepassen van de sanctieregeling van de VN-Veiligheidsraad aan de hand van gerichte economische sancties zoals reisverbod en bevriezing van activa, zoals de EU in het verleden met andere landen heeft gedaan (6) ; benadrukt dat sancties tegen Sudan ook het dreigen met een olie-embargo dienen te omvatten; 7. verzoekt de EU-instellingen en de internationale gemeenschap de vredesbesprekingen te heropenen om de inhoud van het vredesakkoord van Darfur te verbeteren en voor alle partijen aanvaardbaar te maken; verzoekt de internationale instanties alle partijen aansprakelijk te stellen voor het resulterende akkoord en dringt er bij alle partijen bij het conflict in Darfur op aan te laten zien dat zij zich willen inzetten voor een vreedzame oplossing voor de crisis door dat akkoord onverwijld uit te voeren; 8. dringt er bij de Sudanese regering en de internationale gemeenschap op aan volledig samen te werken met het ICC om een einde te maken aan de straffeloosheid; 9. dringt er bij China op aan gebruik te maken van zijn significante gewicht in de regio om de regering van Sudan aan haar toezeggingen van de alomvattende vredesovereenkomst van 9 januari 2005 en het vredesakkoord over Darfur te houden; dringt er voorts bij China op aan de wapenexport naar Sudan te staken en op te houden met het blokkeren van besluiten in de VN-veiligheidsraad over gerichte sancties tegen de regering van Sudan; 10. wijst op het besluit van de VN-Mensenrechtenraad om een missie op hoog niveau naar Darfur te sturen, die schendingen van de mensenrechten in de regio moet onderzoeken en die aan de basis moet liggen om wie dergelijke schendingen begaat ter verantwoording te roepen; benadrukt dat het missieteam onafhankelijk en geloofwaardig moet zijn; heeft kritiek op de vertragingen als gevolg van het niet verstrekken van visa aan de leden van deze missie; 11. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de staatshoofden en regeringsleiders van de lidstaten, de regering en het parlement van Sudan, de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties, de staatshoofden en regeringsleiders van de Arabische Liga, de regeringen van de ACS-landen, de Gezamenlijke Parlementaire Vergadering ACS-EU en de instellingen van de Afrikaanse Unie. Het Europees Parlement , – gelet op de artikelen 266 en 267 van het EG­Verdrag waarbij de Europese Investeringsbank (EIB) wordt opgericht en het aan het Verdrag gehechte protocol betreffende de statuten van de EIB, – gezien het activiteitenverslag 2005 van de EIB-groep, het activiteitenplan 2006-2008 van deze groep, het jaarverslag 2005 van het Europees Investeringsfonds (EIF), de jaarverslagen van het Controlecomité over het boekjaar 2005 en de reactie daarop van de Directie, het algemeen verslag 2005 over de evaluatie van de activiteiten alsmede de uiteenzetting van de president van de EIB in de bevoegde commissie van het Parlement op 20 juni 2005, – gezien het Europese groei-initiatief bekrachtigd in de conclusies van het Voorzitterschap van de op 12 en 13 december 2003 in Brussel gehouden Europese Raad, – onder verwijzing naar zijn resolutie van 8 maart 2005 over het activiteitenverslag 2003 van de Europese Investeringsbank (1) en zijn resolutie van 4 april 2006 over de toestand van de Europese economie: voorbereidend verslag over de algemene richtsnoeren voor het economisch beleid voor 2006 (2) , – gezien het milieurapport 2004 van de EIB, – gezien de publicatie van de EIB, de sociale beoordeling van projecten buiten de Europese Unie: de benadering van de Europese Investeringsbank, van 2 oktober 2006, – gezien het Verdrag inzake de toegang tot informatie, inspraak bij besluitvorming en toegang tot de rechter in milieuaangelegenheden (Verdrag van Århus), volgens hetwelk de Gemeenschap zich heeft verplicht tot het garanderen van "het recht inzake de toegang tot informatie, inspraak bij besluitvorming en toegang tot de rechter in milieuaangelegenheden", – gelet op artikel 112, lid 2 en artikel 45 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie economische en monetaire zaken ( A6-0011/2007 ), A. overwegende dat de EIB een politiek georiënteerde openbare bank is die bij het EG-Verdrag is opgericht als belangrijkste financiële instelling voor de verwezenlijking van de doelstellingen van de EU, B. overwegende dat de potentiële groei van de Europese economie met circa 2% nog steeds te laag is - veel lager dan de groei die door andere regio's in de wereld is gerealiseerd - en onvoldoende om werk te bieden aan de meer dan 12 miljoen werklozen in Europa en een uitgebreid Europa te ontwikkelen, C. overwegende dat de EIB in 2005 leningen heeft verstrekt ter waarde van 47 400 miljoen EUR, waarvan 42 300 miljoen EUR werd toegekend aan de lidstaten, 2 000 miljoen EUR aan de toetredende landen en 3 100 miljoen EUR aan geassocieerde landen, en dat ongeveer 9 000 EUR werd verstrekt via intermediaire banken, D. overwegende dat van de leningen die door de EIB-groep werden verstrekt 34 000 miljoen EUR werd toegewezen voor economische en sociale samenhang, 10 700 miljoen EUR voor het initiatief "Innovatie 2010", 12 300 miljoen EUR voor milieubescherming, 8 200 miljoen EUR voor de ontwikkeling van de Trans-Europese netwerken, 4 200 miljoen EUR voor steun aan kleine en middelgrote ondernemingen (KMO's), 3 600 miljoen EUR als bijdrage aan Europese externe samenwerking en ontwikkelingsbeleid, 400 miljoen EUR voor risicodragende kapitaalfondsen en 1 700 miljoen EUR voor garantstellingen voor KMO's, E. overwegende dat er in de geïntegreerde richtsnoeren van de Commissie voor groei en werkgelegenheid (2005-2008) ( COM(2005)0141 ) op wordt gewezen dat ondernemerschap en de oprichting van ondernemingen moeten worden bevorderd en dat de verbetering van de toegang van de KMO's tot de financiële middelen een van de manieren is om deze doelstellingen te verwezenlijken, F. overwegende dat de KMO's in de EU, bijna 23 miljoen in totaal, de helft van de EU-economie vormen en twee derde van de Europese werknemers in dienst hebben, waardoor ze een belangrijke rol vervullen in de economische en sociale samenhang, G. overwegende dat een nieuw Europees energiebeleid nodig is om het hoofd te kunnen bieden aan de hoge energieprijzen, energielevering veilig te stellen en klimaatsverandering een halt toe te roepen, 1. complimenteert de EIB met haar activiteitenverslag 2005, de grotere transparantie ten opzichte van het publiek en de verbetering van haar controlesystemen; moedigt de EIB aan haar werkzaamheden met het oog op de ontwikkeling van de Europese economie voort te zetten; Strategie en activiteiten 2. stelt met voldoening vast dat de EIB de doelstellingen van de strategie van Lissabon inzake groei en werkgelegenheid heeft overgenomen en met het oog op de verwezenlijking van deze doelstellingen veranderingen in haar beleid heeft doorgevoerd; is in dit verband van mening dat men zich dient af te vragen of de middelen van de EIB voldoende zijn om deze doelstellingen te bereiken; 3. stelt vast dat de bevordering van de economische en sociale samenhang in de Europese Unie bij de herziening van de strategie van de EIB in 2005 de belangrijkste taak van de EIB is gebleven; dringt er derhalve op aan dat de activiteiten van de EIB op dit terrein zich met name richten op de regio's met de grootste ontwikkelingsachterstand; 4. dringt er in verband met het initiatief "Innovatie 2010" bij de EIB op aan projecten te financieren die rechtstreeks verband houden met innovatie; wenst op het gebied van onderwijs en opleiding dat de beleidsdoelstellingen van de Europese Unie om uit te groeien tot een op kennis gebaseerde samenleving volledig worden ondersteund, waarbij speciaal het accent wordt gelegd op innovatiegerelateerde onderwijsprojecten zowel in het hoger als in het basisonderwijs ten einde het Europees menselijk potentieel te verbeteren; steunt de EIB in haar streven ervoor te zorgen dat regio's met een ontwikkelingsachterstand in de kenniseconomie worden geïntegreerd; 5. complimenteert de EIB met het bereiken van haar doel om 30 à 35% van haar individuele leningen in de EU te besteden aan projecten ter bescherming of verbetering van het natuurlijke of stedelijke milieu; stelt vast dat 60% van het totaal aantal leningen in de EU werd verstrekt in verband met het stedelijk milieu (openbaar vervoer en stadsvernieuwing), terwijl slechts 20% was bestemd voor inspanningen op het gebied van energie-efficiency en de ontwikkeling van hernieuwbare energiebronnen; dringt er derhalve bij de EIB op aan de middelen voor de bescherming van het milieu op een meer consequente wijze te verdelen; 6. is verheugd over het voornemen van de EIB om een nieuw actieprogramma op energiegebied op te zetten waarin de nieuwe doelstellingen van de Europese Unie ter zake zijn opgenomen; verzoekt de EIB zowel voor de hernieuwbare energiebronnen als voor de programma's ter verbetering van de energie-efficiency meer ambitieuze financieringsdoelstellingen vast te stellen, vooral in de nieuwe lidstaten en in de sector KMO's waar het aantal mogelijkheden voor verbetering het grootst is; 7. complimenteert de EIB met haar katalysatorfunctie bij de financiering, vooral wat betreft leningen ter ondersteuning van vormen van publiekprivate samenwerking die de deelname van de particuliere sector aan de financiering van de Trans-Europese netwerken bevorderen; vraagt om de ontwikkeling van een EU-garantie-instrument speciaal voor TEN-T-projecten (Trans-Europese vervoersnetwerken), teneinde het risico te ondervangen dat de inkomsten in de operationele beginfase beneden verwachting blijven; benadrukt het belang om te komen tot een verbetering van de omvang van energienetwerken naar en tussen de lidstaten teneinde de totstandkoming van de interne markt voor energielevering en -distributie te bevorderen; 8. is van oordeel dat de activiteiten van de EIB de behoeften van een uitgebreide EU dienen te weerspiegelen; wijst erop dat de EIB geen permanente vertegenwoordiging heeft in de Oostzeeregio, waar de Baltische staten, Denemarken, Finland, Zweden en de EEA/EFTA-landen onder zouden ressorteren; 9. dringt aan op grotere samenhang bij het externe mandaat van de EIB zowel wat betreft voldoende middelen voor de gehele periode van het nieuwe mandaat als wat betreft de geografische verdeling; onderstreept dat de aan Latijns-Amerika verstrekte leningen onvoldoende zijn, aangezien deze slechts 2,5% uitmaken van het totale bedrag dat voor projecten buiten de Europese Unie bestemd is; verwelkomt het nieuwe initiatief dat leningen van de EIB combineert met EU-subsidies voor regionale infrastructuurprojecten in Afrika alsook andere initiatieven ter ondersteuning van een Afrikaanse ontwikkelingsagenda die moet worden ontwikkeld op basis van duurzaamheidscriteria op milieu-, sociaal en economisch gebied; dringt er bij de EIB op aan om in samenhang met globale leningen voor partnerlanden rond de Middellandse Zee technische assistentie te verlenen met het oog op de ontwikkeling en hervorming van de lokale financiële sector; 10. complimenteert de Raad van gouverneurs van de EIB die in 2005 van de steun voor de KMO's een van zijn vijf prioritaire doelstellingen heeft gemaakt; steunt de EIB in haar streven om financiële instrumenten te ontwikkelen die zijn toegesneden op de behoeften van de KMO's, zodat de doelstelling is dat de globale leningen ten behoeve van de KMO's elk jaar meer dan 50% van het totaal aantal globale leningen uitmaken; Mogelijkheden voor interventie 11. steunt de intensivering van de samenwerking met de Commissie in het kader van de nieuwe programma's die tot doel hebben de efficiency van de uitgaven te vergroten dankzij de door de EIB opgedane ervaring, met name het programma JASPERS (Joint Assistance to Support Projects in European Regions); 12. wijst erop dat een scala van nieuwe, door de EIB en het Europees Investeringsfonds (EIF) beheerde financiële instrumenten ertoe zal bijdragen het effect van de niet-terugvorderbare hulp te versterken; is derhalve verheugd over de inwerkingtreding van het JEREMIE-instrument (Joint European Resources for Micro to Medium Enterprises), omdat daardoor het effect van het budget van het Structuurfonds met een factor tien kan toenemen doordat het EIF ervoor kan zorgen dat subsidies worden omgezet in een reeks financiële producten voor KMO's; 13. is van mening dat de nieuwe mogelijkheden voor samenwerking en financiering zorgvuldig moeten worden geëvalueerd ten einde eventuele hiermee gepaard gaande administratieve belemmeringen uit de weg te ruimen; 14. wijst de EIB erop dat haar leningen - tegen gunstiger voorwaarden voor de intermediaire financiële instellingen - niet als vervanging mogen dienen voor leningen die de particuliere sector in ieder geval zou hebben verstrekt; 15. verzoekt de Rekenkamer ervoor te zorgen dat de voorwaarden voor door de EIB verstrekte leningen en garanties waarmee middelen van de EU-begroting gemoeid zijn er niet toe leiden dat bepaalde geprivilegieerde partijen indirect hun voordeel kunnen doen met ten onrechte gegeven hulp, die ook via de markt zou kunnen worden gefinancierd; 16. verzoekt de EIB een gedetailleerd onderzoek in te stellen naar de werkelijke bijdrage van de investeringen van de EIB wat betreft regionale ontwikkeling, zodra de effecten van het EU-beleid eveneens zijn geanalyseerd, en passende indicatoren te introduceren, zoals aanbevolen door haar eigen evaluatie-afdeling; 17. beveelt de EIB aan de mogelijkheden voor toegang tot haar financiële middelen verder te versterken, vooral voor KMO's, via uitbreiding van het aantal financiële instellingen met de nodige expertise en leenmogelijkheden om EU-prioriteiten te kunnen steunen, die in elk land als intermediair fungeren, hetgeen tegelijkertijd de voorwaarden voor de uiteindelijke begunstigden zou verbeteren; 18. beveelt aan dat de EIB in zijn volgende jaarverslag de nadruk legt op haar contacten met de banken die zich op nationaal niveau toeleggen op het verstrekken van leningen aan KMO's en wijst erop dat een goede samenwerking tussen de EIB en die banken alleen maar gunstig kan zijn voor de KMO's; 19. is van mening dat een combinatie van door de EIB verstrekte middelen en geoorloofde staatssteun ten behoeve van KMO's aangemoedigd dient te worden; Transparantie en functioneren 20. verzoekt de EIB bij de selectie van de financiële projecten haar evaluatiecriteria duidelijker uiteen te zetten en een evaluatie te presenteren van het effect van haar activiteiten op economische groei en werkgelegenheid; beveelt de EIB aan om haar gegevens betreffende investeringsprojecten waarbij zij is betrokken te publiceren teneinde particuliere investeerders aan te moedigen om deel te nemen aan de mogelijke financiering van deze projecten; 21. beveelt de EIB aan om met duidelijker richtlijnen te komen ten aanzien van de uiteindelijke toekenning van haar globale leningen en verzoekt de EIB een transparante procedure in te stellen voor het bepalen en beoordelen van de wijze waarop de leningen zijn gebruikt door intermediaire banken, vooral om te kunnen vaststellen of de kwaliteit van EIB-leningen de eindontvangers werkelijk ten goede komt; 22. verzoekt de EIB ervoor te zorgen dat haar operationele normen stroken met internationale normen en beste werkwijzen, en een transparant participatiemechanisme vast te stellen om burgerorganisaties en andere belanghebbende partijen te betrekken bij de formulering van aangescherpte sociale normen van de EIB; 23. verzoekt de EIB een nieuw milieubeleidskader op te zetten dat is gebaseerd op duidelijke, bindende en afdwingbare minimumnormen die de EIB de mogelijkheid zouden geven om haar waarden en normen duidelijk te maken aan alle belanghebbenden, waaronder lokale gemeenschappen; 24. complimenteert de EIB met de ontwikkeling van haar controlesysteem waarbij de ex-post-evaluatie van de activiteiten een grotere rol wordt toebedeeld; is verheugd over de publicatie van een samenvatting van de evaluaties van de afdeling "Evaluatie van de activiteiten"; herhaalt het verzoek als bedoeld in paragraaf 14 van zijn resolutie van 22 april 2004 over het activiteitenverslag 2002 van de Europese Investeringsbank (3) dat de EIB gegevens publiceert over mislukte projecten, ten einde van dergelijke mislukkingen te leren; 25. stelt vast dat de EIB voornemens is zich vrijwillig te onderwerpen aan de vaststelling van een internationale solvabiliteitsratio (Bazel II); verzoekt de EIB de toegepaste methoden en de aan deze ratio ten grondslag liggende aggregaten mee te delen; dringt aan op bestudering van de wijze van toezicht op de toepassing Bazel II; 26. steunt de aanpak van de EIB op het gebied van transparantie zoals zij deze op 28 maart 2006 in haar beleid inzake openbaarheid van bestuur heeft gepresenteerd; 27. dringt er bij de EIB op aan haar communicatiebeleid verder te verbeteren; dringt erop aan dat de belangrijkste inhoud van haar website in alle talen van de EU wordt vertaald; 28. dringt er bij de EIB op aan het Parlement en de publieke opinie overeenkomstig eerdere resoluties van het Parlement een jaarlijkse samenvatting te blijven verstrekken van de maatregelen die zijn genomen om haar functioneren te verbeteren; o o o 29. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie en de Europese Investeringsbank. Het Europees Parlement , – gezien het verslag van de Commissie: "Europese energie en transport. Scenario's inzake hoge olie- en gasprijzen", gepubliceerd in september 2006, – gezien de mededeling van de Commissie: "Actieplan voor energie-efficiëntie – Het potentieel realiseren" ( COM(2006)0545 ), – gezien de conclusies van het Voorzitterschap van de Europese Raad van Göteborg van 15 en 16 juni 2001 , en de Europese Raad van Brussel van 23 en 24 maart 2006 en van 15 en 16 juni 2006, – gezien de conclusies van de informele bijeenkomst van de staatshoofden en regeringsleiders van de EU, op 27 oktober 2005 gehouden te Hampton Court, die het begin markeerde van het nieuwe energiebeleid van de EU, – onder verwijzing naar zijn resolutie van 26 februari 2004 over de situatie van de Europese economie, verslag over de globale richtsnoeren voor het economisch beleid (1) , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 23 maart 2006 inzake de zekerheidstelling van de energievoorziening in de Europese Unie (2) , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 1 juni 2006 inzake energie-efficiënte, ofwel meer doen met minder (3) , met name met betrekking tot zijn oproep tot energie-efficiënte actieplannen van de Commissie en de nationale overheden , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 14 december 2006 over een Europese strategie voor duurzame, concurrerende en continu geleverde energie voor Europa - Groenboek (4) , – gezien het geïntegreerde energie- en klimaatveranderingspakket ter vermindering van de uitstoot in de 21e eeuw, dat de Commissie op 10 januari 2007 heeft gepubliceerd, – gezien het Stern-rapport: The Economics of Climate Change , gepubliceerd in oktober 2006, – gelet op artikel 45 van zijn Reglement van Orde, – gezien het verslag van de Commissie economische en monetaire zaken en de adviezen van de Commissie internationale handel en de Commissie industrie, onderzoek en energie ( A6-0001/2007 ), A. overwegende dat de olieprijsstijgingen gevolgen hebben voor de EU als netto importeur van olie en leiden tot een afname van de groei van het bruto nationaal product (BNP), werkgelegenheid en investeringen, en een stijging van de inflatiedruk en de rentetarieven, B. overwegende dat hogere olieprijzen de prijs van andere brandstoffen ongetwijfeld omhoog zullen drijven, wat de ongunstige macro-economische gevolgen van stijgende olieprijzen zou versterken; C. overwegende dat abrupte stijgingen van de olieprijs in het verleden werden veroorzaakt door belangrijke verstoringen van de olieaanvoer, terwijl de huidige stijging van de olieprijs voornamelijk wordt veroorzaakt door de aanzienlijke groei van de vraag naar olie in Azië en de Verenigde Staten en door geopolitieke onstabiliteit in de olie-exporterende regio's, D. overwegende dat onzekerheden met betrekking tot het evenwicht tussen vraag en aanbod van olie de olieprijzen verder hebben doen stijgen en de volatiliteit van de markt hebben doen toenemen, E. overwegende dat goedkope olieprijzen de wereldeconomie voor meer dan 50 jaar vorm hebben gegeven, en dat het vooruitzicht van voortdurende hoge prijzen reeds bijdragen tot fundamentele wijzigingen in de economie, overwegende dat, indien er geen maatregelen worden genomen, de mate van Europa's afhankelijkheid van energie-importen kan toenemen van 50% nu tot 70% in 2030, waarbij 94% van de olie wordt geïmporteerd, F. overwegende dat in maatregelen van de EU die haar minder afhankelijk moeten maken van olie-importen de klimaatverandering in aanmerking moet worden genomen; overwegende dat in bovenvermeld Stern-rapport nog eens wordt bevestigd dat het energiepakket van de EU een sleutelrol zal spelen in de strijd tegen klimaatverandering; en overwegende dat in het Stern-rapport tevens wordt belicht welke enorme economische mogelijkheden er voor de EU zouden zijn wanneer zij het voortouw neemt in de strijd tegen de klimaatverandering, 1. uit zijn bezorgdheid over het feit dat de ontwikkeling van de olieprijzen in de afgelopen jaren werd gekenmerkt door een grote volatiliteit en door een abrupte stijging van het niveau van 12 USD per vat vóór 2000, naar 79 USD op 8 augustus 2006, hetgeen de kracht van het economisch herstel in Europa vermindert; onderstreept dat de recente prijsstijging in reële termen gelijk is aan veranderingen in de vorige fase van halverwege de jaren zeventig tot halverwege de jaren tachtig van de vorige eeuw, maar dat er nu ook andere omstandigheden en uitdagingen meespelen; 2. is van oordeel dat deze inzichten nog verder zijn versterkt door vrees met betrekking tot de toekomstige toereikendheid van reserves, waarbij door een aantal analisten wordt voorspeld dat er problemen dreigen met betrekking tot de fysieke reserves, terwijl anderen, voornamelijk binnen de olie-industrie, een geruststellend beeld schetsen met betrekking tot de oliereserves; merkt op dat de inzichten met betrekking tot toekomstige schaarste van invloed zijn op de marktprijzen voor de lange termijn; 3. stelt vast dat het steeds moeilijker wordt om nieuwe oliebronnen te vinden en dat elk nieuw vat duurder wordt in termen van exploratie en productie; stelt verder vast dat enorme investeringen in de oliesector nodig zijn om de capaciteit voor productie en raffinage te vergroten teneinde te voorzien in de steeds grotere vraag; 4. is zich bewust van het feit dat de huidige olieprijsstijging in karakter verschilt van de olieprijsstijgingen in het verleden, die veroorzaakt werden door de aanbodkant en van voorbijgaande aard waren; stelt vast dat de huidige olieprijsstijging voor een aanzienlijk deel wordt veroorzaakt door de snel groeiende vraag bijv. in China, maar ook door het hoge verbruik in de VS, naast onzekerheden in de olieproducerende regio's en het wegvallen van aanbod als gevolg van onvoldoende investeringen in de infrastructuur; alsmede van het feit dat de recente prijsstijging dan ook in belangrijke mate een permanent karakter zal hebben; 5. vreest dat de vraag naar olie niet alleen in de energiesector toeneemt, maar ook in andere sectoren, zoals de petrochemische sector; is van mening dat olie niet moeten worden gebruikt voor het opwekken van elektriciteit; 6. neemt kennis van de zeer uiteenlopende ramingen en meningen omtrent de resterende oliereserves en het moment dat de oliepiek zal worden bereikt; dringt er in dit verband op aan de transparantie van de energiestatistieken te blijven verbeteren, met name wat betreft de voorraadniveaus van olie; benadrukt echter dat Europa nog sterker het hoofd zal moeten bieden aan de uitdaging van permanente hoge en volatiele olieprijzen en de daarmee gepaard gaande economische gevolgen, en dat nieuwe voorraden over het algemeen kleiner zijn en moeilijker te exploiteren omdat ze steeds vaker onder de zeebodem liggen, en de kosten van exploratie, ontwikkeling en productie zullen toenemen, waardoor het urgenter wordt om op alternatieve energiebronnen over te schakelen en energiebesparende en hernieuwbare technologieën te ontwikkelen; Recessieve effecten 7. onderstreept het tastbare effect van olieprijsstijgingen voor de EU als netto importeur van olie, met als gevolg een afname van de groei van het BNP, investeringen en werkgelegenheid, en een stijging van de inflatiedruk en de rentetarieven; 8. onderstreept dat, afhankelijk van de verschillen in de mate van olieafhankelijkheid en productiestructuren, de gevolgen van de olieprijsstijgingen verschillen per lidstaat en dat die gevolgen het meest worden gevoeld in landen die in hoge mate afhankelijk zijn van olie-import, zoals enerzijds de eurozone, waar het BNP volgens schattingen is gedaald met ten minste 0,5%, en anderzijds de nieuwe lidstaten, vanwege de grotere energie-intensiteit van hun economieën; 9. is bezorgd over de opwaartse druk van hogere energieprijzen op de consumptieprijzen, waardoor het geharmoniseerd indexcijfer van de consumptieprijzen in de eurozone en de EU stijgt naar 2,3%, wijst op de stijging van de industriële productieprijzen met 5,9% in juli 2006 in de eurozone, terwijl de secondaire effecten van de overspannen olieprijzen op de lonen met gematigde loonstijgingen grotendeels achterwege blijven; spreekt zijn bezorgdheid uit over de negatieve effecten van de olieprijsstijging op de vraag van de huishoudens vanwege het afgenomen beschikbare inkomen; 10. uit zijn bezorgdheid over de sociale gevolgen van stijgende kosten voor huisvesting, verwarming en vervoer, met name voor die delen van de bevolking die een laag inkomen hebben of arm en kwetsbaar zijn, en dringt bij de lidstaten aan op gepaste maatregelen om deze diensten betaalbaar en toegankelijk te houden ondanks de stijging van de olieprijs, teneinde de mobiliteit te waarborgen en sociale uitsluiting en verarming te voorkomen; 11. merkt op dat de ECB sinds december 2005 de rentetarieven reeds zesmaal heeft verhoogd, spreekt zijn bezorgdheid uit over de toenemende onvoorspelbaarheid voor KMO's van de kosten van leningen en de negatieve gevolgen voor investeringen en werkgelegenheid in de EU; betreurt het feit dat door de inflatiedruk vanwege de stijging van de olieprijzen en de eventuele daarmee samenhangende doorberekeningseffecten strakkere wereldwijde liquiditeit uiteindelijk onvermijdelijk kan worden; 12. wijst in verband met deze stijging op het gevaar dat de rentetarieven toenemen terwijl het herstel nog fragiel is en vestigt de aandacht op de gevaren die zijn verbonden aan de ontwikkeling van de eurokoers en de olieprijs, factoren die ertoe hebben bijgedragen dat de groei in 2005 zwak was vanwege hun invloed op de koopkracht van de huishoudens; stelt voor om na te gaan of het in de eurozone haalbaar en mogelijk is de prijs van olie en olieproducten in euro's in plaats van in dollars uit te drukken; 13. constateert dat onzekerheid over de toekomstige verhouding tussen vraag en aanbod stimulansen heeft gecreëerd voor nieuwe instrumenten op de financiële markten, zoals hedging of afgeleide financiële producten in verband met olie- of andere energieprijzen; merkt op dat wordt erkend dat deze activiteiten in sommige gevallen tendensen wellicht nadelig hebben versterkt, maar dat zij anderzijds kunnen bijdragen tot het toevoegen van liquiditeit aan de markt waardoor de volatiliteit van de markt vermindert; stelt voor dat naar geschikte manieren wordt gezocht om de transparantie van deze activiteiten te vergroten ten einde de bezorgdheid over de huidige ontwikkeling ervan weg te nemen; De transportsector 14. merkt op dat de gevolgen van de olieprijsstijging aanzienlijk verschillen per sector, waarbij de transportsector, die 56% van de totale olieconsumptie in de EU voor zijn rekening neemt, en de huisvestingsector de sectoren zijn die het meest zijn getroffen, terwijl andere sectoren er met succes in zijn geslaagd om hun olieafhankelijkheid te verminderen door middel van verbeteringen op het gebied van energie-efficiëntie en wijziging van het brandstofmengsel; onderstreept dat de belangrijkste uitgavenposten van huishoudens vallen in de twee sectoren van vervoer en huisvesting en dat olieprijsstijgingen koopkrachtverschillen vergroten ten nadele van de huishoudens met de laagste inkomens; 15. dringt aan op een alomvattende strategie van de EU om het gebruik van fossiele brandstoffen in de vervoersector geleidelijk uit te bannen, hetgeen zou leiden tot een geleidelijke vermindering van de afhankelijkheid van de Europese Unie van olie en het geleidelijke gebruik van schone energiebronnen in het vervoer; 16. is van oordeel dat de levering van brandstoffen voor de vervoersector kan worden uitgebreid door bevordering van de productie van niet-conventionele brandstoffen in de vorm van olie of andere vloeistoffen op basis van aardgas of steenkool, wanneer dit economisch redelijk is; steunt de ontwikkeling en de productie van alternatieve brandstoffen en voertuigen, zoals biobrandstoffen, waterstof-/brandstofcelvoertuigen en hybride voertuigen; steunt tevens inspanningen gericht op het vinden van innovatieve oplossingen voor het beheer van vervoerssystemen in het algemeen, met inbegrip van maatregelen betreffende de energie-efficiëntie van voertuigen; Handelsbalans; gebrek aan evenwicht op wereldniveau 17. wijst op het ongunstige effect van de olieprijsstijging voor de handelsbalans van olie-importerende landen, waarbij sprake is van het verleggen van rijkdom naar de olie-exporterende landen, dat van hen belangrijke spelers maakt in de context van het gebrek aan evenwicht op wereldniveau en het recyclen van oliedollars, hetgeen reeds resulteert in de accumulatie van aanzienlijke buitenlandse activa; 18. verwelkomt het feit dat het recyclen van oliedollars door de olie-exporteurs, met een positief effect op de buitenlandse investeringen en een gestegen vraag naar goederen en diensten uit de eurozone, ten goede is gekomen aan de eurozone, hetgeen een gedeeltelijk tegenwicht vormt voor het ontmoedigend effect van de olieprijsstijging; Mededinging 19. herinnert aan de dringende noodzaak om ervoor te zorgen dat de energieprijzen op de binnenlandse energiemarkten eerlijk zijn; merkt in deze context op dat energiemarkten op grote schaal nationaal blijven en door een paar – particuliere en publieke - bedrijven worden gedomineerd, die vaak ook eigenaar zijn van de infrastructuur; doet beroep op de Commissie en de nationale mededingingsautoriteiten en wetgevers om speciale aandacht te besteden aan de energiebedrijven; 20. vraagt om de voltooiing van de interne energiemarkt door middel van het uitvoeren van maatregelen om de heersende verschillen te overwinnen met betrekking tot de bevoegdheden van de wetgevers, het ontbreken van een Europese reguleringsinstanties voor energiezaken die zich kan bezighouden met grensoverschrijdende aangelegenheden, het ontbreken van een prioritair netkoppelingsplan, regels voor de netten en regelingen voor de vereffening en gasopslag; 21. onderstreept dat het essentieel is dat de infrastructuur wordt losgekoppeld van de leveranciers om de nationale markten en de interne markt goed te laten functioneren en om aan te zetten tot investeringen in infrastructuur; 22. merkt verder op dat een toenemende concentratie op de interne markt bestaande verstoringen kan verergeren, waardoor het noodzakelijk wordt het reguleringsvermogen van de lidstaten en de EU te verbeteren teneinde de consumentenrechten en overeenstemming met de EU-doelstellingen op het gebied van energie-efficiëntie te kunnen waarborgen; 23. doet een beroep op de Commissie en de lidstaten om een hoog niveau aan energie-efficiëntie op te nemen in de selectiecriteria voor overheidsaanbestedingen; is van oordeel dat in het kader van de herziening van de communautaire richtsnoeren inzake overheidssubsidies voor milieubescherming verdere stappen moeten worden gezet naar het stimuleren van investeringen in energie-efficiëntie en diversificatiemaatregelen; Europa moet nu handelen 24. onderstreept dat, als er nu geen maatregelen worden genomen, Europa's afhankelijkheid van energie-import zal toenemen van 50% naar 70% in 2030, waarvan 94% wordt gevormd door olie-import, hetgeen leidt tot een verergering van de negatieve gevolgen van de olieprijsstijgingen en de volatiliteit van de economie van Europa; 25. verzoekt de Commissie om bij de evaluatie van de staatssteun rekening te houden met de investeringsbehoeften ten bate van innovatie die vereist is vanwege de energiesituatie, en ervoor te zorgen dat de nieuwe vormen van steun niet leiden tot concurrentievervalsing; 26. wijst op de noodzaak van omvangrijke investeringen in de energie-infrastructuur en aanvoer in de komende jaren, vraagt om een diepgaand communautair debat over verschillende energiebonnen, waarbij niet alleen rekening wordt gehouden met de kosten die verband houden met energieproductie, opslag, distributie, transport, consumptie en voorzieningsveiligheid, maar ook met aspecten aangaande veiligheid en afval en de bijdrage aan klimaatverandering, met name voor wat betreft CO2 emissies; doet een beroep op de Commissie zich bezig te houden met effectrapportages over verschillende energiebronnen en portefeuillecombinaties in overeenstemming met deze parameters; 27. herinnert aan zijn resolutie van 26 februari 2004, waarin reeds de nadruk werd gelegd op het belang om de afhankelijkheid van de olie-import van Europa te verminderen, die vanuit het oogpunt van de politiek en de prijsvolatiliteit een zware last vormt en waarin technologieplatforms zoals het Europees partnerschap voor een waterstofeconomie werden verwelkomt en waarin verdere investeringen in de meest kosteneffectieve vormen van hernieuwbare energie werden aangemoedigd, die de volatiliteit van de kosten per eenheid energie zouden verminderen, de zekerheid van de energieaanvoer zouden vergroten, minder schadelijk voor het milieu zouden zijn en mogelijk de aanleiding zou zijn voor een industriële revolutie vergelijkbaar met de IT-geleide industriële revolutie in de VS; 28. onderstreept dat met name de opkomende landen, ontwikkelingslanden en landen in een overgangsfase zwaar worden getroffen door de olieprijsstijging omdat die economieën zeer energie-intensief en weinig energie-efficiënt zijn, en benadrukt het belang van de agenda voor duurzame ontwikkeling in het EU-beleid op het gebied van buitenlandse politiek, handel en ontwikkeling; 29. wijst met het oog op hernieuwbare energie en energie-efficiëntie verhogende technologieën op het potentieel van de veelbelovende markten; onderstreept de positieve groei en de werkgelegenheidscijfers van de hernieuwbare energiesector; en waarschuwt voor het risico om het marktleiderschap op het gebied van milieutechnologieën kwijt te raken aan de VS en aan hooggeschoolde opkomende economieën; wijst met betrekking tot energiebesparing op het grote belang van CO2-saneringsprogramma's voor gebouwen; 30. stelt vast dat er nog steeds Europese oliebronnen bestaan; is van mening dat een maximale exploitatie van eigen bronnen moet worden gezien als een belangrijk (zij het tijdelijk) instrument om de toename van de hoeveelheid in Europa geïmporteerde olie tegen te gaan; 31. wijst op de noodzaak om de energie-infrastructuur af te stemmen op warmtekrachtkoppeling en decentrale energieopwekking; 32. doet een beroep op de Commissie en de Raad om een gedetailleerd plan op te stellen voor het verminderen van de afhankelijkheid van de EU van olie-import en het overstappen naar schone energie, bepleit het aannemen van maatregelen ter verbetering van de energie-efficiëntie; herinnert eraan dat energie-efficiëntie doorgaans verreweg de goedkoopste manier is om de uitstoot van koolstofdioxide terug te dringen en de continuïteit van de energieaanvoer zekerder te stellen; 33. juicht het actieplan inzake energie-efficiëntie van de Commissie toe als een essentiële bijdrage aan energiebesparing en daardoor aan de vermindering van de energieafhankelijkheid; 34. onderstreept dat voor beleid en maatregelen op het gebied van energie-efficiëntie op adequate wijze gebruik dient te worden gemaakt van de structuur- en cohesiefondsen en het Kaderprogramma voor concurrentie en innovatie (5) ; verwelkomt het voorstel in het actieplan inzake energie-efficiëntie om via deze instrumenten particuliere financiering aan te trekken; 35. dringt met het oog op de zekerheid van de energieaanvoer aan op een geïntegreerd EU noodmechanisme, waarbij de minimale olievoorraad in de EU wordt verhoogd van 90 naar 120 consumptiedagen en een minimale gasvoorraad wordt aangelegd van ten minste 90 dagen; betreurt het in dit verband dat de Commissie in het kader van haar geïntegreerde energie- en klimaatveranderingspakket van 10 januari 2007 niet heeft voorgesteld de noodvoorraad olie en gas uit te breiden en gezamenlijk te gebruiken; 36. wijst erop dat het wekelijks bekendmaken (op basis van openbare gegevens zoals in de Verenigde Staten) van de Europese voorraden van aardolie en aardolieproducten, alsmede de importen en exporten per type product (ruwe olie, benzine, diesel, huisbrandolie en andere) de spanningen die heersen op de wereldmarkt beter in beeld zou brengen, het niveau van de Europese consumptie zichtbaar zou maken, ervoor zou zorgen dat de marktdeelnemers minder reflexmatig kijken naar de Amerikaanse voorraden, en derhalve zou bijdragen tot een geringere volatiliteit van de prijzen van aardolie. 37. herinnert aan zijn verzoek om multilaterale banken en publieke financiële instellingen energie-efficiëntiefondsen te laten creëren, waaruit subsidies voor energie-efficiëntieprojecten worden betaald; is van mening dat energie-efficiëntiedoelstellingen ook in ander sectoraal beleid moeten worden geïntegreerd, met name in fiscaal, transport- en cohesiebeleid; is van mening dat innovatieve financieringsregelingen en contractuele instrumenten, zoals microkredieten en joint ventures tussen particuliere bedrijven en gemeenten, dienen te worden aangemoedigd om lokale partners en besluitvormers actief in te schakelen; 38. onderstreept de belangrijke rol van de Europese Investeringsbank (EIB) bij het bevorderen van investeringen in schone energie; verwelkomt de betrokkenheid van de EIB bij het versterken van zijn bijdrage aan infrastructuurinvesteringen, waaronder energiezekerheid en hernieuwbare energie en transeuropese netwerken, en het verdubbelen van het aandeel van investeringen in projecten voor hernieuwbare energie van 7 naar 15 %; benadrukt de dringende noodzaak van een diversificatie van energiebronnen en de betrokkenheid van de EU bij duurzame ontwikkeling en zijn internationale verplichting van nakoming van het Verdrag van Kyoto; moedigt de EIB aan om de criteria met betrekking tot CO2-emissies in zijn selectiecriteria te integreren en een nog ambitieuzer doel voor hernieuwbare energie en energie-efficiëntieprojecten aan te nemen; Belastingheffing 39. heeft kennis genomen van de stijging van de belastinginkomsten op energie vanwege de recente olieprijsstijgingen; onderstreept het belang van een adequaat fiscaal beleid, waaronder in de huisvestingsector, als middel om de economische afhankelijkheid van fossiele brandstoffen te verminderen, de klimaatverandering aan te pakken en stimulansen te creëren ter verhoging van investeringen in en het positief discrimineren van energie-efficiëntie, hernieuwbare energie en milieuvriendelijke producten; benadrukt dat belastingsystemen ook het beginsel van de 'vervuiler betaalt' moeten hanteren; 40. benadrukt dat de transportsector verantwoordelijk is voor 56% van de totale olieconsumptie in de EU en de gevolgen van de olieprijsstijging het hardst voelt; vraagt om een kaderrichtlijn voor energie-efficiëntie in transport; benadrukt dat een verschuiving in vervoerswijzen een belangrijk middel is om het olieverbruik te verminderen; moedigt de harmonisatie aan van wetgeving op het gebied van personenauto's, inclusief een communautair geharmoniseerde op CO2 gebaseerde voertuigbelasting met certificatie- en etiketteringsprocedures en fiscale prikkels voor het diversifiëren van energiebronnen; vraagt om een allesomvattende strategie voor het geleidelijk stopzetten van het gebruik van fossiele brandstof in de transportsector, en voor het bevorderen van de marktpenetratie van lage CO2 emissies, het gebruik van de laatste technologie biobrandstof en/of biowaterstof-brandstof voertuigen; Gemeenschappelijk energiebeleid: energiediplomatie 41. verwelkomt de dialoog en samenwerking van de EU met de olie-exporterende landen om de onzekerheden aan zowel de vraag- als de aanbodkant te verminderen, om aan beide kanten investeringen en economische en energiediversificatiebesluiten te vergemakkelijken en om een klimaat van vertrouwen en betrouwbaarheid te creëren; 42. merkt op dat energiebeleid, en in het bijzonder zekerheid van energieaanvoer, integraal deel moet gaan uitmaken van het gemeenschappelijke buitenlands-, handelsontwikkelings- en veiligheidsbeleid van de EU en vraagt om een gemeenschappelijke strategie voor het veiligstellen en diversifiëren van de aanvoer en doorgangsroutes waarbij solidariteit binnen de EU gewaarborgd is; stelt voor dat partnerschaps- en samenwerkingsovereenkomsten met olieproducerende regio's worden gebruikt voor het creëren van een stabiel maar open reguleringskader in aanvoerlanden, voor het aanmoedigen van investeringen in de exploitatie- en transportinfrastructuur en voor het veiligstellen van aanvoer op lange termijn; 43. onderstreept het belang om in de nieuwe energiediplomatie van de EU een constructieve dialoog over energie-efficiëntie en energiebesparing op te nemen met olie-exporterende landen, landen die een onderdeel zijn van een doorgangsroute en alle belangrijke energieconsumenten en in het bijzonder met opkomende en zich ontwikkelende economieën, teneinde voor wereldwijde goederen minimale efficiëntienormen vast te stellen, solidariteit op het gebied van energiebeleid te ontwikkelen en milieuverontreiniging en klimaatverandering te bestrijden; 44. herinnert eraan dat het van cruciaal belang is dat wat de EU-energieaanvoer betreft zekerheid en duurzaamheid zijn gewaarborgd; onderstreept de tweeledige rol die adequate marktregulering en energiediplomatie dienen te vervullen om tot een stabiel kader voor de energievoorziening te komen. 45. doet een beroep op de Commissie om onderzoek te doen naar maatregelen om de weerslag van de oliepiek voor de burgers van de EU te verminderen, met inbegrip van een analyse van beleidsvoorstellen, zoals een protocol inzake de uitputting van de olievelden, die de overgang naar een toekomst zonder fossiele brandstoffen zouden kunnen helpen vergemakkelijken; 46. verwelkomt de rol die de communautaire regeling voor de handel in emissierechten speelt bij het geven van stimulansen om het energieverbruik te verminderen; dringt aan op de uitbreiding van deze regeling tot de luchtvaartsector en verzoekt de Commissie een rol te spelen bij de totstandkoming van een wereldwijde regeling voor de handel in emissierechten; 47. erkent dat langdurig hogere energieprijzen de productieprocessen die afhankelijk zijn van grondstoffen die betrokken worden uit verschillende verafgelegen locaties, onder druk zullen zetten; verzoekt de Commissie als onderdeel van haar werkzaamheden op het gebied van handel en concurrentie een volledige analyse te verschaffen van de invloed van de hogere energieprijzen en de oliepiek op de handelsstromen; 48. onderstreept het belang van het cultiveren van een goed functionerende wereldmarkt in olie en gas, in het bijzonder door middel van de regels en richtsnoeren van de WTO; is van oordeel dat een dergelijke benadering een belangrijke bijdrage aan energie-efficiëntie mogelijk zou maken, en zodoende de opwaartse druk op de energieprijzen zou verminderen; 49. onderstreept de noodzaak van een actievere betrokkenheid van de Wereldhandelsorganisatie bij het energiebeleid en de noodzaak te streven naar een overeenkomst tussen de Europese Unie en de leden van de Organisatie van olie-exporterende landen met als oogmerk een beheersing van de stijging van de energieprijzen; 50. dringt aan op de invoering van een echte Euromediterrane energiemarkt die een centrale rol toebedeeld krijgt; neemt met belangstelling kennis van de wens van de Commissie, uitgesproken ter gelegenheid van de conferentie over extern energiebeleid op 20 en 21 november 2006, om ervoor te zorgen dat Noord-Afrika en het Midden-Oosten een belangrijke positie innemen in haar externe energiebeleid, en hoopt dat deze verklaring zal worden gevolgd door concrete maatregelen; o o o 51. verzoekt zijn voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Het Europees Parlement , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 26 oktober 2006 over Tibet (1) , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 7 september 2006 over de betrekkingen tussen de Europese Unie en China (2) , – gelet op de verklaring van het voorzitterschap van de Raad van 22 februari 2006, waarin staat dat de Europese Unie haar volle steun toezegt aan de dialoog tussen de Chinese regering en gezanten van de Dalai Lama en hoopt dat beide partijen bereid zullen zijn om in alle oprechtheid substantiële vraagstukken aan te pakken voor het vinden van praktische oplossingen die kunnen bijdragen tot een vreedzame en duurzame regeling voor Tibet, waarover beide partijen overeenstemming kunnen bereiken, – gelet op de verklaring van 15 december 2005 van Günter Verheugen, Vice-voorzitter van de Europese Commissie, namens Europees Commissaris voor externe betrekkingen Benita Ferrero-Waldner, dat de Commissie hoopt dat spoedig een oplossing voor de kwestie Tibet wordt gevonden, die te verenigen valt met de soevereiniteit van China en de verwachtingen van bevolking van Tibet en dat dit uiteindelijke doel op geen andere manier kan worden bereikt dan door middel van een vreedzaam proces op basis van een open en directe dialoog zonder voorafgaande voorwaarden, – gelet op de vorige vijf gespreksronden tussen de regering van de Volksrepubliek China en gezanten van Zijne Heiligheid de Dalai Lama, die in september 2002 van start zijn gegaan, – gelet op artikel 115, lid 5 van zijn Reglement, A. verheugd over het vaste voornemen van de regering van de Volksrepubliek China en Zijne Heiligheid de Dalai Lama om door middel van dialoog een oplossing te vinden voor de kwestie Tibet, B. overwegende dat er verschillen van mening bestaan over substantiële kwesties en in het bijzonder dat beide partijen er niet in geslaagd zijn om een gemeenschappelijk standpunt in te nemen over de historische betrekkingen tussen Tibet en China, C. gezien op de bezorgdheid van de regering van de Volksrepubliek China met betrekking tot de eenheid en de stabiliteit van China, alsook het vasthouden van de Europese Unie aan het beleid van één China, D. overwegende dat de Dalai Lama steeds consequent verklaart dat hij niet streeft naar onafhankelijkheid, maar naar volwaardige autonomie voor Tibet, E. eens te meer erop wijzend dat de gemeenschappelijke etnische, taalkundige, religieuze en culturele identiteit van het Tibetaanse volk moet gerespecteerd worden en dat zijn verlangen naar een verenigd bestuurlijk bestel moet bevorderd worden, F. overwegende dat de onderhandelingen voor een nieuwe partnerschaps- en samenwerkingsovereenkomst tussen de EU en China op 17 januari 2007 in Beijing officieel van start zijn gegaan, G. overwegende dat de Dalai Lama te kennen heeft gegeven dat hij een pelgrimstocht naar China wil maken en dat het Tibetaanse parlement in ballingschap een verzoek heeft ingediend voor een ontmoeting tussen de Chinese president en Zijne Heiligheid de Dalai Lama om vertrouwen tussen de volkeren van Tibet en China, maar ook in de internationale gemeenschap te wekken, 1. roept de regering van de Volksrepubliek China en de Dalai Lama op om, ongeacht hun verschillen van mening over bepaalde substantiële kwesties, de dialoog te hervatten en voort te zetten zonder voorafgaande voorwaarden en met een blik op de toekomst, die de basis kan vormen voor praktische oplossingen die de territoriale integriteit van China onverlet laten en aan de verwachtingen van het Tibetaanse volk voldoen; 2. is ingenomen met de wetten en regelingen inzake regionale etnische autonomie die de regering van de Volksrepubliek China heeft vastgesteld, maar is bezorgd over het feit dat vele van deze wetten voorwaarden bevatten die de uitvoering ervan hinderen of ondergraven; 3. roept de Raad, de Commissie en de lidstaten op het versterken van de dialoog voluit te steunen en, ingeval tastbare resultaten over substantiële kwesties uitblijven, in overleg met beide partijen na te gaan welke rol de Europese Unie nog kan vervullen om door middel van onderhandelingen een oplossing voor Tibet te vinden, onder meer door de benoeming van een bijzondere EU-vertegenwoordiger voor Tibet; 4. verzoekt de Hoge Vertegenwoordiger/secretaris-generaal van de Raad in het jaarlijkse verslag over het GBVB aan het Parlement informatie te verstrekken over de ontwikkeling van de dialoog tussen de regering van de Volksrepubliek China en gezanten van Zijne Heiligheid de Dalai Lama in 2007 en daarna; 5. verzoekt de Commissie de kwestie Tibet en de hervatting van de gesprekken tussen beide partijen ter tafel te brengen bij de onderhandelingen over de nieuwe partnerschaps- en samenwerkingsovereenkomst tussen de EU en China en aan het Parlement verslag uit te brengen over de ontwikkeling van de dialoog tussen de regering van de Volksrepubliek China en gezanten van Zijne Heiligheid de Dalai Lama in 2007 en daarna; 6. verzoekt de voorzitter van de Raad in een verklaring aan te geven hoe de Europese Unie vooruitgang in de richting van een vreedzame en uitonderhandelde oplossing voor Tibet in de hand kan werken; 7. roept de Commissie, de Raad en de regeringen van de lidstaten op met de Verenigde Staten en andere niet-EU-landen samen te werken om de dialoog tussen de regering van de Volksrepubliek China en de Dalai Lama te bevorderen; 8. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de regeringen en parlementen van de lidstaten, de president, de regering en het parlement van de Volksrepubliek China en Zijne Heiligheid de Dalai Lama. Het Europees Parlement , – onder verwijzing naar zijn voorgaande resoluties over het recht van vluchtelingen op internationale bescherming, – onder verwijzing naar zijn voorgaande resolutie over de situatie in Irak, – onder verwijzing naar het Verdrag van de Verenigde Naties betreffende de status van vluchtelingen van 1951 (Vluchtelingenverdrag) en het Protocol van de VN betreffende de status van vluchtelingen van 1967, – onder verwijzing naar de dringende oproep van de Hoge Commissaris voor vluchtelingen van de VN (UNHCR) van 7 februari 2007 om de internationale steun te verhogen voor die landen die vluchtelingen uit Irak opnemen, alsook naar het advies inzake terugkeer en standpunt over de behoeften aan internationale bescherming van Irakezen buiten Irak van de UNHCR, d.d. 18 december 2006, en naar het UNHCR-document 'Supplementary Appeal Iraq Situation Response' (Aanvullend verzoek om fondsen voor Irak) van 8 januari 2007, – onder verwijzing naar de richtsnoeren van 11 februari 1998 over in eigen land ontheemden (Guiding Principles of Internal Displacement) van de bijzondere vertegenwoordiger van de secretaris-generaal van de VN inzake in eigen land ontheemden, – onder verwijzing naar Richtlijn 2004/83/EG van 29 april 2004 over minimumnormen voor de erkenning van onderdanen van derde landen en staatlozen als vluchteling of als persoon die anderszins internationale bescherming behoeft, en de inhoud van de verleende bescherming (de 'erkenningsrichtlijn') (1) , – gelet op Artikel 115, lid 5 van zijn Reglement, A. overwegende dat het geweld en de criminele activiteiten in Irak bestaan uit gewapende overvallen, ontvoeringen voor een losprijs, bedreiging, moord op personen die bij het politieke proces betrokken zijn of meewerken aan de wederopbouw, etnische zuiveringen, sabotageaanslagen op burgerinfrastructuren zoals elektriciteitsvoorzieningen of oliepijplijnen, en grootschalige aanslagen met ongerichte bommen en/of andere explosieven tegen burgers, met als gevolg dat honderdduizenden mensen noodgedwongen zijn gevlucht binnen het land en naar het buitenland, vooral naar Jordanië en Syrië, maar ook Egypte, Libanon, Turkije, Iran en verder, en dat er een ongekende beroering teweeg is gebracht in het Midden-Oosten, B. overwegende dat vele groepen in Irak nog worden vervolgd, met name beroepsmensen, vrouwen, Irakezen die voor buitenlanders werken, de VN en andere internationale organisaties met inbegrip van NGO's, en etnische en religieuze minderheden - zoals Christenen, Joden en Mandaeërs - en dat de in eigen land ontheemden (IDP's) vaak het slachtoffer zijn van schendingen van mensenrechten die voortspruiten uit etno-religieuze geschillen, of van politieke of criminele aard zijn; overwegende dat de veiligheidssituatie van ingezetenen van derde landen, statenloze personen en in het bijzonder de circa 34 000 Palestijnse vluchtelingen en duizenden vluchtelingen uit Turkije, Iran en Syrië, in Irak drastisch verslechterd is, C. overwegende dat volgens schattingen van de Verenigde Naties er 1,8 miljoen Irakezen ontheemd zijn in Irak en zeker 2 miljoen Irakezen het land hebben ontvlucht, D. overwegende dat per maand 50 000 mensen proberen Irak te verlaten en dat de buurlanden vluchtelingen die asiel zoeken maar beperkt toelaten, waardoor velen gedwongen worden naar Irak terug te keren of bij de grens vastzitten, E. overwegende dat vluchtelingen karige humanitaire hulp krijgen van de UNHCR en het Internationale Comité van het Rode Kruis (ICRC), maar dat de omstandigheden voor vluchtelingen en andere ontheemde Irakezen steeds nijpender worden, met slechts beperkte aanvoer van water, voedsel, brandstof en medicijnen, en overwegende dat humanitaire organisaties aandringen op adequate financiële middelen om te kunnen voldoen aan de groeiende behoeften in Irak en in de buurlanden, F. overwegende dat verschillende gastlanden van Irakese vluchtelingen de toegang beperken, en restrictieve verblijfsvoorwaarden opleggen, zoals verkorting van de tijdelijke beschermingsregeling en/of zodanige bemoeilijking van de verlenging van visa dat de meeste Irakezen hun wettelijke status als snel verliezen, G. overwegende dat de lidstaten eenzelfde terughoudende houding aannemen voor het aanvaarden van Iraakse vluchtelingen, behalve Zweden, H. overwegende dat er krachtens het internationaal gewoonterecht een wettelijke verplichting bestaat om vluchtelingen niet te laten terugkeren als zij vervolgd worden of ernstig bedreigd worden, en asielzoekers die op de vlucht zijn voor grootschalige mensenrechtenschendingen en wijdverbreid geweld tenminste tijdelijk in het betrokken land toe te laten, zodat zij gescreend kunnen worden voor de vluchtelingenstatus, I. overwegende dat Egypte, hoewel het geen buurland is, een groot aantal vluchtelingen heeft opgenomen, en dat Syrië waar een hoog percentage van de Irakese vluchtelingen verblijven niet langer de tijdelijke beschermingsregeling erkent, die tot dusver zonder beperkingen werd toegepast, 1. dringt er bij de buurlanden van Irak op aan zich te houden aan hun wettelijke plicht om onmiddellijk vluchtelingen toe te laten, in het bijzonder de vluchtelingen die gestrand zijn bij hun grenzen en behoren tot de minderheden zoals statenloze Palestijnen of religieuze en etnische minderheden, die een speciaal doelwit zijn; 2. juicht het recente verzoek van de UNHCR toe om aanvullende internationale steun te mobiliseren om zijn werk voor ontwortelde Irakezen in hun eigen land en in buurlanden, en voor buitenlandse vluchtelingen in Irak te financieren; roept de EU en de lidstaten en andere internationale donors op te reageren op het verzoek van de UNHCR ter ondersteuning van de programma's voor Irakese vluchtelingen en IDP's in Irak, Syrië, Libanon, Turkije en Iran, alsmede in Egypte; beschouwt het als een uiterst dringende noodsituatie en dringt erop aan dat een belangrijk deel van de EU-begroting bestemd voor programma's met Irak voor dit doel worden bestemd; 3. meent dat de steun van de internationale gemeenschap van essentieel belang is om het lijden te verminderen van honderden duizenden Irakese vluchtelingen en IDP's of degenen die het land ontvluchten, en verzoekt daarom de Commissie en de lidstaten hun steun te geven aan de inspanningen van de UNHCR om deze mensen te beschermen, inspanningen die met name gericht zijn op een minimum bescherming tegen inhechtenisneming en terugzending (refoulement), en bestraffing voor illegale binnenkomst in het land, alsook voor toegang tot onderwijs, adequate huisvesting, basisfaciliteiten voor medische zorg en andere basisdiensten voor mensen in en buiten Irak; 4. verzoekt de vele donorlanden die een regionale vluchtelingencrisis in Irak niet onder ogen willen zien, om stil te staan bij het feit dat de Irakese autoriteiten en de regeringen in de buurlanden niet volledig tegen de crisis opgewassen blijken te zijn, en te heroverwegen dat er financiële bijstand geboden moet worden om deze gastlanden te helpen ten einde de lasten van dit vluchtelingenprobleem te delen door deze vluchtelingen herhuisvestingsmogelijkheden in derde landen te bieden; 5. juicht het houden van de internationale conferentie toe over de aanpak van humanitaire noden van vluchtelingen en IDP's binnen Irak en in de buurlanden, die wordt gehouden in Genève op 17 april 2007; dringt er bij de Raad, de Commissie, de autoriteiten in de regio en de internationale gemeenschap op aan hun volledige medewerking te geven aan die conferentie en voldoende financiële steun te bieden; 6. verzoekt de lidstaten en de internationale gemeenschap - om te laten zien dat zij bereid zijn internationaal de lasten te delen - bij te dragen aan de herhuisvesting van Irakese vluchtelingen en statenloze personen, met inbegrip van de Palestijnse vluchtelingen uit Irak, die gestrand zijn in de regio; 7. onderkent de inspanningen van de Zweedse regering maar dringt er evenwel bij de lidstaten op aan om snel en redelijk te besluiten over de aanvragen van Irakese asielzoekers, in overeenstemming met het bovenvernoemde advies inzake terugkeer en standpunt van de UNHCR van 18 december 2006, en aan hun verplichtingen krachtens het internationaal en communautair recht te voldoen om de vluchtelingenstatus te verlenen of aanvullende bescherming te bieden aan personen die bedreigd worden met vervolging of ernstig gevaar lopen; 8. erkent ook de inspanningen van landen die niet aan Irak grenzen, zoals Egypte, om Irakezen te helpen; vraagt dit land zijn inspanningen ten voordele van de Irakese vluchtelingen voort te zetten, door zijn grenzen open te houden en de omstandigheden voor de vluchtelingen te verbeteren; vraagt de landen die Irakezen hebben opgenomen hun grondrechten te eerbiedigen en hun toegang tot basisdiensten zoals gezondheidszorg en onderwijs te waarborgen; 9. erkent de bijdrage van de regionale Koerdische regering aan de hulpverlening voor christelijke gemeenschappen die in eigen land ontheemd zijn; 10. verzoekt de Irakese regering, de lokale, regionale en religieuze autoriteiten en de multinationale coalitietroepen in Irak onmiddellijk maatregelen te nemen om de veiligheid voor alle vluchtelingen en IDP's in Irak te verbeteren en een einde te maken aan discriminerende praktijken; 11. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de Hoge Commissaris voor de vluchtelingen van de VN, de Secretaris-generaal van de Arabische Liga, de Directeur-generaal van de Organisatie van de Islamitische Conferentie, de regeringen en parlementen van Irak, Iran, Syrië, Jordanië, Libanon, Egypte, Turkije en de lidstaten van de Samenwerkingsraad van de Golf, alsmede de Palestijnse Nationale Autoriteit. Het Europees Parlement , – gelet op artikel 115, lid 5 van zijn Reglement, A. ernstig verontrust over de afkondiging van de noodtoestand door president Lansana Conté op 13 februari 2007 na de algemene staking die op 10 januari 2007 werd uitgeroepen door de vakbonden van Guinee en de civil society in verband met economische en sociale eisen, en over het gewelddadige optreden van de veiligheidstroepen tegen een vreedzame demonstratie op 17 januari 2007 in Conakry, B. verontrust over het recente geweld waarbij veiligheidstroepen slaags raakten met demonstranten die er bij president Conté, die na een staatsgreep in 1984 aan de macht kwam, op aandrongen een onafhankelijke premier te benoemen en al zijn presidentiële bevoegdheden over te dragen, C. overwegende dat president Conté de 'staat van beleg' heeft uitgeroepen, inhoudende een uitgaansverbod van 20 uur per etmaal, een verbod op optochten, betogingen en demonstraties en op openbare en particuliere bijeenkomsten, en de toestemming voor huiszoekingen dag en nacht, ruime bevoegdheden voor het leger dat alle nodige maatregelen mag nemen, D. overwegende dat de gewelddadige repressie door de speciale regeringstroepen, met name de "Mobile Company of Intervention and Security" en de "Autonomous battalion for Presidential Safety", een groot aantal slachtoffers heeft gemaakt, en er meldingen zijn van de aanwezigheid van huurlingen en voormalige guerillastrijders die als paramilitaire regeringstroepen werkzaam zijn, E. overwegende dat de benoeming door president Conté op 9 februari 2007 van Eugène Camara als premier niet in overeenstemming was met de op 27 januari 2007 gesloten overeenkomst tussen de regering en de vakbonden waarin werd aangedrongen op een consensuspremier met ruime uitvoerende bevoegdheden voor een driejarige overgangsperiode tijdens welke parlements- en presidentsverkiezingen moeten worden gehouden, en dat deze benoeming vervolgens heeft geleid tot aanhoudend geweld en wetteloosheid in geheel Guinea, F. overwegende dat zich sinds 2005 verschillende incidenten hebben voorgedaan waarbij Guineese veiligheidstroepen op ongewapende demonstranten hebben geschoten, met name in juni 2006 toen de regering via een wrede strafexpeditie reageerde op demonstraties tegen de prijsstijging van basisgoederen waarbij politieagenten en militairen ten minste 13 ongewapende demonstranten neerschoten, G. overwegende dat Guinee beschikt over goud, ijzer en bauxiet en over vruchtbaar land en watervoorraden, inclusief visbestanden, die een bijdrage hadden kunnen leveren aan de verbetering van de levensstandaard van de bevolking als in het land sprake was geweest van een democratische verantwoordingsplicht, 1. spreekt zijn scherpe veroordeling uit over het disproportionele en excessieve gebruik van geweld door de veiligheidstroepen van Guinee tijdens de recente demonstraties in verschillende delen van het land, waardoor veel burgers de dood hebben gevonden, meerdere demonstranten zijn gewond en vakbondsleiders en anderen gevangen zijn genomen; 2. onderstreept dat het van belang is overeenkomstig de toezeggingen van president Conté een consensuspremier te benoemen; 3. dringt aan op de instelling van een onafhankelijke internationale onderzoekcommissie onder auspiciën van de VN om de recente moorden en eerdere schending van de mensenrechten te onderzoeken en de verantwoordelijken op te sporen en te berechten om een einde te maken aan de straffeloosheid; 4. doet een beroep op de Guineese autoriteiten om gezien het ontbreken van gefundeerde wettelijke beschuldigingen de onmiddellijke invrijheidstelling te gelasten van alle personen die tijdens de demonstratie zijn gearresteerd en, indien wel sprake is van dergelijke beschuldigingen, ervoor te zorgen dat deze personen snel en eerlijk worden berecht waarbij hun procedurele rechten te allen tijde worden gewaarborgd; 5. roept op tot eerbiediging en herstel van de individuele en vakbondsvrijheden en tot beëindiging van de autoritaire uitwassen die het bewind van president Conté sinds 23 jaar hebben gekenmerkt; roept op tot het aanknopen van onderhandelingen met de organisaties van het maatschappelijk middenveld en de vakbonden ten einde een onderhandelde oplossing te vinden voor de gestelde eisen; 6. verzoekt de Guineese autoriteiten onmiddellijk een einde aan de moorden te maken en dringt aan op een democratische overgang naar een stelsel dat overeenkomt met de aspiraties van het Guineese volk; 7. verzoekt de Commissie de politieke dialoog te beogen als bedoeld in artikel 96 van de Overeenkomst van Cotonou en de humanitaire hulp aan de slachtoffers op te voeren; 8. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de regeringen van de lidstaten, de Afrikaanse Unie, ECOWAS, de regering van Guinee en de secretaris-generaal van de Verenigde Naties.