Het Europees Parlement , – gelet op artikel 272 van het EG-Verdrag en artikel 177 van het Euratom-Verdrag, – gelet op Verordening (EG, Euratom) nr. 1605/2002 van de Raad van 25 juni 2002 houdende het Financieel Reglement van toepassing op de algemene begroting van de Europese Gemeenschappen (1) , en met name op de artikelen 37 en 38 daarvan, – gezien de algemene begroting van de Europese Unie voor het begrotingsjaar 2008, definitief vastgesteld op 13 december 2007 (2) , – gelet op het Interinstitutioneel Akkoord van 17 mei 2006 tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie betreffende de begrotingsdiscipline en een goed financieel beheer (3) , – gezien het voorontwerp van gewijzigde begroting nr. 2/2008 van de Europese Unie voor het begrotingsjaar 2008, ingediend door de Commissie op 14 maart 2008 ( COM(2008)0150 ), – gezien het ontwerp van gewijzigde begroting nr. 2/2008, opgesteld door de Raad op 14 mei 2008 (9190/2008 – C6-0192/2008), – gelet op artikel 69 en Bijlage IV van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Begrotingscommissie ( A6-0188/2008 ), A. overwegende dat het ontwerp van gewijzigde begroting nr. 2 op de algemene begroting 2008 de volgende punten bevat: B. overwegende dat het doel van het ontwerp van gewijzigde begroting nr. 2/2008 is deze wijzigingen formeel aan te brengen in de begroting 2008, 1. neemt kennis van het voorontwerp van gewijzigde begroting nr. 2/2008; 2. hecht zonder wijzigingen zijn goedkeuring aan het ontwerp van gewijzigde begroting nr. 2/2008; 3. herinnert eraan dat het een gedeelte van de administratieve uitgaven in verband met de structuurfondsen en plattelandsontwikkeling op de Begroting 2008 in de reserve heeft geplaatst om vaart te zetten achter goedkeuring van de operationele programma's; 4. constateert dat overeenkomstig de regels voor territoriale operationele programma's deze door de Commissie tijdens een periode van zes maanden moeten worden behandeld; 5. constateert dat de onder-´besteding in 2007 van rubrieken 1b en 2 3 525 miljoen EUR bedroeg waarvan 1 491 miljoen EUR is overgeboekt naar 2008 en 2 034 miljoen EUR moet worden overgeboekt naar latere jaren onder punt 48 van het Interinstitutioneel Akkoord; 6. constateert tot zijn tevredenheid dat alle operationele programma's van het Europees Sociaal Fonds zijn goedgekeurd; 7. merkt op dat sommige operationele programma's van het EFRO niet door de Commissie zijn behandeld; 8. maakt zich zorgen over de vertraging bij de goedkeuring van operationele programma's van plattelandsontwikkeling, een van de politieke prioriteiten van het Parlement; 9. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Het Europees Parlement , – gezien de mededeling van de Commissie "Tussentijdse evaluatie van het industriebeleid – Een bijdrage tot de EU-strategie voor groei en werkgelegenheid" ( COM(2007)0374 ) en het begeleidend werkdocument van de Commissiediensten (SEC(2007)0917), – gezien de conclusies van de Raad Mededinging van 22 en 23 november 2007, – gezien de mededeling van de Commissie "Het midden- en kleinbedrijf: de sleutel tot meer groei en werkgelegenheid. Tussentijdse evaluatie van het moderne MKB-beleid" ( COM(2007)0592 ), – gezien de mededeling van de Commissie "Een Europees initiatief voor leidende markten" ( COM(2007)0860 ), – onder verwijzing naar zijn resolutie van 5 juli 2006 over een beleidskader ter versterking van de EU-industrie - naar een beter geïntegreerde aanpak van het industriebeleid (1) , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 30 november 2006 over tijd voor een hogere versnelling – een Europa van ondernemerschap en groei tot stand brengen (2) , – gelet op artikel 45 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie industrie, onderzoek en energie en het advies van de Commissie interne markt en consumentenbescherming ( A6-0167/2008 ), A. overwegende dat in de tussentijdse evaluatie van het industriebeleid door de Commissie een balans wordt opgemaakt van de geboekte vooruitgang bij de uitvoering van de geïntegreerde aanpak van het industriebeleid van 2005 en de maatregelen worden uiteengezet die de komende jaren moeten worden genomen, B. overwegende dat de Europese industrie voor meer dan 80% bijdraagt aan de uitgaven voor O&O in de particuliere sector en dat zij qua innovatieve producten 73% van de Europese export voor haar rekening neemt, waarmee zij een belangrijke rol speelt in de transformatie van de EU in een kenniseconomie, C. overwegende dat, in vergelijking met andere regio's als de VS of Azië, de industrie in de EU door een vergaande marktregulering nog steeds relatief traag reageert op veranderende marktrealiteiten en nieuwe technologische ontwikkelingen, D. overwegende dat tendensen als globalisering, technologische verandering en duurzame ontwikkeling belangrijke, maar nog onaangewende mogelijkheden voor de EU-industriesector bieden, 1. is blij met de mededeling waarin de Commissie de vooruitgang toetst die is geboekt bij de tenuitvoerlegging van een geïntegreerd industriebeleid en benadrukt dat een welvarende industriële sector van wezenlijk belang is voor het bereiken van de doelstellingen van Lissabon; 2. neemt nota van de geboekte vooruitgang bij zowel de horizontale als de sectorspecifieke acties en verwelkomt de nieuwe sectorale initiatieven op het gebied van de levensmiddelenproductie en de elektrotechniek; 3. betreurt de zwakke koppeling tussen het industriebeleid van de EU en dat van de lidstaten en steunt de initiatieven van Commissie en lidstaten om deze koppeling te versterken; 4. is van mening dat het belangrijkste doel van het industriebeleid op EU-niveau is de juiste randvoorwaarden te scheppen voor de ontwikkeling van ondernemingen, investeringen in de industrie, innovatie en het scheppen van banen, met bijzondere aandacht voor de behoeften van kleine en middelgrote ondernemingen (KMO's); 5. is van mening dat een open en concurrerende interne markt in de dienstverlening en de industrie bijdraagt aan het innovatiepotentieel en het concurrentievermogen van de industriële sector verbetert; is van oordeel dat mededingingsbeleid van essentieel belang is om ervoor te zorgen dat de consumenten van een open Europese markt profiteren; 6. onderstreept het belang van een efficiënte regeling op het vlak van openbare aanbestedingen voor het concurrentievermogen van de Europese industrie; is van mening dat precommerciële openbare aanbesteding een belangrijk hulpmiddel vormt om het innovatievermogen van Europese bedrijven een impuls te geven; spoort de lidstaten aan met het oog hierop hun beleid inzake overheidsopdrachten te evalueren en verzoekt de Commissie de uitwisseling van beste praktijken op dit gebied te bevorderen; 7. is verheugd over de voorstellen van de Commissie voor de consolidatie van de Europese markt voor defensiemateriaal en de verbetering van het wereldwijde concurrentievermogen van de defensie-industrie in de EU; 8. moedigt de Commissie aan haar markttoezicht op de bevoorradingsketen van industriële en consumptiegoederen te versterken, inclusief groot- en detailhandelaren onderaan in de keten, zodat concurrentievoorwaarden in alle fasen van de bevoorradingsketen zijn gewaarborgd; 9. roept de Commissie op meer inspanningen te doen om de onnodige administratieve belemmeringen, die de toegang tot de interne markt bemoeilijken, weg te nemen, het regelgevingskader te vereenvoudigen en te verbeteren en de administratieve last voor ondernemingen te verminderen, onder andere door ervoor te zorgen dat vooruitgang wordt geboekt op de dertien prioritaire gebieden die zijn uiteengezet in het actieplan van de Commissie om de administratieve last te verminderen en door het tweede pakket snel te realiseren maatregelen voor het wegnemen van administratieve belemmeringen uit te voeren; 10. dringt er bij de lidstaten op aan vooruitgang te boeken bij het stellen en verwezenlijken van ambitieuze nationale doelstellingen voor de vermindering van de administratieve last, met name de doelstellingen die de groei en ontwikkeling van KMO's bevorderen, zoals vereenvoudigde verslagleggingsvereisten en vrijstellingen; 11. moedigt de Commissie aan op alle beleidsgebieden van de EU een samenhangende benadering van KMO's te gebruiken door op de juiste wijze het beginsel van "eerst klein te denken" toe te passen; 12. schaart zich vooral achter het initiatief van een "wet ten behoeve van kleine bedrijven" ( Small Business Act ) voor Europa; is van mening dat dit een wetgevingsvoorstel moet zijn dat nieuwe, concrete initiatieven om via vrijstellingen de regelgevende last op KMO's te verminderen, bevat teneinde hun toegang tot de interne markt en openbare aanbestedingsprocedures te vergemakkelijken en ervoor te zorgen dat ze behoorlijke toegang hebben tot financieringsbronnen en tot onderzoeksinfrastructuur; 13. benadrukt het belang van het Basel II-overeenkomst (3) voor het beïnvloeden van bankgedrag en de welwillendheid van banken te lenen aan cliënten met een relatief hoog risico, waaronder KMO's; acht deze ontwikkeling cruciaal voor het ondersteunen van KMO's bij investeringen en bij het uitvoeren van bedrijfsgericht onderzoek; 14. is verheugd over de partnerschapsgroepen die door de Commissie zijn ingesteld, zoals CARS 21 en de groep op hoog niveau voor de textielsector; meent dat deze groepen belangrijke fora vormen voor de versterking van het industriebeleid van de EU; 15. benadrukt dat er in de gehele EU dringend een markt voor risicokapitaal tot stand moet worden gebracht door bestaande regelgevings- en belastingobstakels voor risicokapitaalinvesteringen in de meest innovatieve kleine ondernemingen van Europa weg te nemen; 16. herinnert aan het belang van moderne normalisatiesystemen en moedigt de Commissie aan de normen van de nieuwe aanpak sneller uit te voeren, waarbij de behoeften van KMO's serieus worden genomen en de participatie van KMO-vertegenwoordigers wordt versterkt; 17. is van mening dat de milieudoelstellingen van de EU niet moeten worden gezien als een bedreiging voor de industrie, maar juist als een mogelijkheid om de eerste marktspeler te zijn en om van de Europese industrie een wereldleider te maken op het gebied van milieuvriendelijke en maatschappelijk aanvaardbare technologieën, producten en diensten; benadrukt echter dat de toepassing van nieuwe technologieën moet plaatsvinden in combinatie met maatregelen die het internationale concurrentievermogen van Europese ondernemingen waarborgen; 18. is van mening dat industriële ontwikkeling nauw gekoppeld is aan de aanwezigheid van een efficiënte vervoersinfrastructuur op Europees niveau, dat een dergelijke goed functionerende infrastructuur de ontwikkeling van industriezones - ook buiten de steden - mogelijk maakt, en dat de lidstaten in staat moeten zijn om de regionale ontwikkelingsfondsen te benutten zodat industriële en technologische bedrijvenparken ontwikkeld kunnen worden in landelijke gebieden rondom steden; 19. is van mening dat het door de Commissie voorgestelde actieplan voor een duurzaam industriebeleid een kader moet scheppen voor een geleidelijke overgang naar een koolstofzuinige, energiezuinige en hulpbronnenefficiënte industrie, die bijdraagt aan de verwezenlijking van de doelstellingen op het gebied van energie en klimaatverandering die door de Europese Raad op 8 en 9 maart 2007 zijn opgesteld; is van mening dat het initiatief voor leidende markten en het "Standards Action Programme" hierbij een belangrijke rol kunnen spelen; 20. benadrukt met name de noodzaak voor een duurzame en evenwichtige ontwikkeling in EU als geheel, zowel vanuit geografisch oogpunt als wat betreft de schaal van projecten; is van mening dat een daadwerkelijk evenwichtige aanpak de enige manier is om de ontwikkeling van de industrie in de EU te stimuleren, nieuwe mogelijkheden voor het scheppen van banen te creëren en succesvolle regio's binnen de EU te promoten; is van mening dat het "clustersinitiatief" een krachtige stimulans kan vormen voor innovatie en duurzame regionale ontwikkeling; 21. verwelkomt de significante bijdrage van het cohesiebeleid aan het waarborgen van concurrentie in de industriële sector en spoort de lidstaten aan hun investeringen in het kader van het Europees Fonds voor Regionale Ontwikkeling en het Europees Sociaal Fonds verder te concentreren op gebieden die een impuls geven aan de groei van het menselijk kapitaal, onderzoek, innovatie, ondernemerschap en steun voor KMO's; 22. wijst erop dat het effect van milieuwetgeving op het internationale concurrentievermogen van energie-intensieve bedrijven uit de EU dringend in overweging moet worden genomen om een koolstoflek en werkloosheid te voorkomen; dringt er in dit verband bij de Commissie op aan om het opzetten van mondiale sectorale overeenkomsten, die het milieueffect van specifieke industrieën wereldwijd kunnen verminderen terwijl ze voor iedereen gelijke marktvoorwaarden scheppen, actief te stimuleren en bevorderen; 23. steunt het feit dat de Commissie alle nieuwe wetgevingsvoorstellen intensief en nauwkeurig op de consequenties ervan beoordeelt en dat zij vooral onderzoekt of het voorstel nadelige gevolgen heeft voor het functioneren van de interne markt of het concurrentievermogen van de Europese industrie overeenkomstig het duurzaamheidsbeginsel; 24. vestigt de aandacht op de huidige ontwikkelingen betreffende de toegang tot grondstoffen; wijst erop dat de EU volledig afhankelijk is van de import van bepaalde metalen; roept de Commissie op een geïntegreerde benadering voor te stellen om duurzame toegang tot grondstoffen te waarborgen, de hulpbronnenefficiëntie te verbeteren en de ontwikkeling van exploratietechnologieën te ondersteunen; roept de Commissie en de lidstaten op om de realisatie van projecten te ondersteunen en te versnellen die door de Europese Raad zijn aangemerkt als van communautair belang voor de energieveiligheid en de diversificatie van energiebronnen in de EU; 25. herinnert aan de belangrijke structurele verandering die de verschuiving op de arbeidsmarkt naar aan de industrie gerelateerde diensten teweeg bracht; steunt daarom het geplande initiatief op het gebied van industrie en diensten, waarin de dienstensectoren en hun effect op het industriële concurrentievermogen worden geanalyseerd; vestigt de aandacht van de Commissie met name op het verbeteren van de kwaliteit, productiviteit en waarde van de aan de industrie geleverde diensten, met name de kennisintensieve zakelijke diensten; 26. verwelkomt het initiatief van de Commissie inzake structurele verandering, dat de uitwisseling van beste praktijken tussen lidstaten bevordert; spoort de Commissie er krachtig toe aan om bij haar herziening van de mededeling getiteld "Herstructureringen en werkgelegenheid - Anticiperen op en begeleiden van herstructureringen met het oog op de ontwikkeling van de werkgelegenheid: de rol van de Europese Unie" ( COM(2005)0120 ) ondersteuning te bieden aan de oprichting van brede partnerschappen op EU-niveau en van netwerken voor de uitwisseling van informatie en beste praktijken tussen deskundigen in de lidstaten; 27. wijst op de noodzaak van voortdurende prioritaire investeringen in onderwijs, opleidingen en onderzoek, en op de kwaliteit van menselijke hulpbronnen en wereldwijde innovatie in nieuwe producten, waar zowel de industriële ontwikkeling als het concurrentievermogen van EU-producten van afhankelijk zijn; 28. benadrukt het feit dat innovatieve producten, die 73% van de EU-export voor hun rekening nemen, het concurrentievoordeel van de EU aanzienlijk versterken; merkt echter op dat de EU qua innovatie nog steeds achterblijft bij de Verenigde Staten en Japan, met name op het gebied van zakelijke O&O; is dan ook van mening dat de communautaire financieringsprogramma's ten volle benut moeten worden, zoals het zevende kaderprogramma voor activiteiten op het gebied van onderzoek, technologische ontwikkeling en demonstratie, het kaderprogramma voor concurrentievermogen en innovatie, en het Europees Instituut voor innovatie en technologie; verwelkomt in dit verband het leidendemarktinitiatief en het "Standards Action Programme", die een bijdrage moeten leveren aan het ontsluiten van marktpotentieel voor innovatieve producten en diensten op specifieke terreinen die voor de samenleving van grote waarde zijn; dringt er bij de Commissie op aan daarbij te laten zien dat zij zich sterk maakt voor betere regelgeving op dit vlak en waarschuwt ervoor dat bepaalde technologische oplossingen niet meer dan andere mogen worden begunstigd; 29. acht het, om innovatie in de gehele EU te stimuleren, van cruciaal belang om aan uitvinding gerelateerde activiteiten te steunen en de producten van deze activiteiten te beschermen; wijst daarom op het belang van een transparant en vereenvoudigd beleid op het gebied van intellectuele-eigendomsrechten dat daadwerkelijk nageleefd wordt; roept de Raad op maatregelen te nemen om zo spoedig mogelijk een Gemeenschapspatent in te voeren en roept de Commissie op namaak te blijven bestrijden en op dit gebied tot mondiale oplossingen te komen, die voornamelijk zijn gestoeld op Europese modellen; 30. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. (Medebeslissingsprocedure: eerste lezing) Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2007)0443 ), – gelet op artikel 251, lid 2 en artikel 150 van het EG­Verdrag, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C6-0243/2007), – gezien het Interinstitutioneel akkoord van 28 november 2001 over een systematischer gebruik van de herschikking van besluiten (1) , – gezien de brief dd. 24 januari 2008 van de Commissie juridische zaken aan de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken overeenkomstig artikel 80 bis, lid 3, van zijn Reglement, – gelet op de artikelen 80 bis en 51 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken ( A6-0131/2008 ), A. overwegende dat het betreffende voorstel volgens de adviesgroep van de juridische diensten van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie geen andere inhoudelijke wijzigingen bevat dan die welke als zodanig in het voorstel worden vermeld en dat met betrekking tot de ongewijzigd gebleven bepalingen van de bestaande teksten kan worden geconstateerd dat het voorstel een eenvoudige codificatie hiervan behelst, zonder inhoudelijke wijzigingen, 1. gaat akkoord met het voorstel van de Commissie zoals dit is aangepast aan de aanbevelingen van de adviesgroep van de juridische diensten van het Parlement, de Raad en de Commissie, en zoals dit hieronder is geamendeerd; 2. verzoekt om hernieuwde voorlegging indien de Commissie voornemens is ingrijpende wijzigingen in dit voorstel aan te brengen of dit door een nieuwe tekst te vervangen; 3. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Standpunt van het Europees Parlement in eerste lezing vastgesteld op 22 mei 2008 met het oog op vaststelling van Verordening (EG) nr. .../2008 van het Europees Parlement en de Raad houdende oprichting van een Europese Stichting voor opleiding (herschikking) HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, en met name op artikel 150 , Gezien het voorstel van de Commissie║, Gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité (2) , Gezien het advies van het Comité van de Regio's (3) Handelend volgens de procedure van artikel 251 van het Verdrag (4) , Overwegende hetgeen volgt: (1) Verordening (EEG) nr. 1360/90 van de Raad van 7 mei 1990 tot oprichting van de Europese Stichting voor opleiding (5) is herhaaldelijk ingrijpend gewijzigd. Aangezien nieuwe wijzigingen nodig zijn, dient ter wille van de duidelijkheid tot herschikking van deze verordening te worden overgegaan. (2) De Europese Raad van Straatsburg van 8 en 9 december 1989 heeft de Raad verzocht om begin 1990 op voorstel van de Commissie de voor de oprichting van een Europese Stichting voor opleiding voor Midden- en Oost-Europa nodige besluiten te nemen. Daartoe heeft de Raad op 7 mei 1990 Verordening (EEG) nr. 1360/90 tot oprichting van deze Stichting vastgesteld. (3) Overeenkomstig het in onderlinge overeenstemming genomen besluit van de vertegenwoordigers van de regeringen van de lidstaten, op het niveau van de staatshoofden en regeringsleiders op 29 oktober 1993 (6) in Brussel bijeen, heeft de Stichting haar zetel in Turijn (Italië). (4) De Raad heeft op 18 december 1989 Verordening (EEG) nr. 3906/89 (7) betreffende economische hulp ten gunste van de Republiek Hongarije en de Volksrepubliek Polen vastgesteld, waarin werd voorzien in hulp op bepaalde gebieden waaronder opleiding om het proces van economische en sociale hervormingen in Hongarije en Polen te steunen. (5) De Raad heeft deze hulp vervolgens ║uitgebreid tot andere landen van Midden- en Oost-Europa. (6) Op 27 juli 1994 heeft de Raad Verordening (EG) nr. 2063/94 (8) tot wijziging van Verordening (EEG) nr. 1360/90 vastgesteld teneinde de landen die steun krijgen uit hoofde van het Tacis-programma║ bij de activiteiten van de Europese Stichting voor opleiding te betrekken. (7) Op 17 juli 1998 heeft de Raad Verordening (EG) nr. 1572/98 (9) tot wijziging van Verordening (EEG) nr. 1360/90 vastgesteld teneinde de mediterrane niet-lidstaten en gebieden die uit hoofde van het MEDA-programma financiële en technische steun krijgen ter ondersteuning van de hervorming van hun economische en maatschappelijke structuren, bij de activiteiten van de Europese Stichting voor opleiding te betrekken. (8) Op 5 december 2000 heeft de Raad Verordening (EG) nr. 2666/2000 (10) betreffende de steun aan Albanië, Bosnië-Herzegovina, Kroatië, de Federale Republiek Joegoslavië en de Voormalige Joegoslavische Republiek Macedonië, en tot wijziging van Verordening (EEG) nr. 1360/90 vastgesteld teneinde de onder de eerstgenoemde verordening vallende Westelijke-Balkanlanden bij de activiteiten van de Europese Stichting voor opleiding te betrekken. (9) De programma's voor externe bijstand aan de landen die bij de activiteiten van de Europese Stichting voor opleiding betrokken zijn, moeten worden vervangen door nieuwe beleidsinstrumenten voor externe betrekkingen, hoofdzakelijk de twee instrumenten die zijn ingesteld bij respectievelijk Verordening (EG) nr. 1085/2006 van de Raad van 17 juli 2006 tot invoering van een instrument voor pretoetredingssteun (11) en Verordening (EG) nr. 1638/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 24 oktober 2006 houdende algemene bepalingen tot invoering van een Europees nabuurschaps- en partnerschapsinstrument (12) . (10) Door in het kader van haar externe beleid steun te verlenen voor de ontwikkeling van menselijk kapitaal , draagt de Europese Unie bij tot de economische ontwikkeling in deze landen door in de nodige vaardigheden voor meer productiviteit en werkgelegenheid te helpen voorzien, en bevordert zij de sociale samenhang door actief burgerschap aan te moedigen. (11) In het kader van de inspanningen van deze landen om hun economische en maatschappelijke structuren te hervormen, is de ontwikkeling van menselijk kapitaal van wezenlijk belang om langdurige stabiliteit en welvaart en in het bijzonder een sociaaleconomisch evenwicht tot stand te brengen. (12) De Europese Stichting voor opleiding kan in de context van het externe beleid van de Europese Unie een belangrijke bijdrage leveren tot een betere ontwikkeling van menselijk kapitaal , en met name onderwijs en opleiding met het oog op een leven lang leren. (13) Om haar bijdrage te kunnen leveren, zal de Europese Stichting voor opleiding een beroep moeten doen op de binnen de Europese Unie opgedane ervaring met onderwijs en opleiding met het oog op een leven lang leren en op de EU-instellingen die zich daarmee bezighouden. (14) In de Gemeenschap en in derde landen, waaronder de landen die bij de activiteiten van de Europese Stichting voor opleiding betrokken zijn, bestaan regionale en/of nationale, openbare en/of particuliere voorzieningen waarop een beroep kan worden gedaan om behulpzaam te zijn bij de daadwerkelijke verlening van hulp op het gebied van de ontwikkeling van menselijk kapitaal , en met name onderwijs en opleiding met het oog op een leven lang leren. (15) Het statuut en de structuur van de Europese Stichting voor opleiding moeten deze in staat stellen om op de specifieke, uiteenlopende behoeften van de afzonderlijke landen die moeten worden geholpen, op soepele wijze in te spelen, en om in nauwe aansluiting op de bestaande nationale en internationale organen haar taken te vervullen. (16) De Europese Stichting voor opleiding moet rechtspersoonlijkheid verkrijgen en moet tegelijkertijd nauwe organieke betrekkingen met de Commissie onderhouden en de algemene politieke en operationele verantwoordelijkheden van de Gemeenschap en haar instellingen eerbiedigen. (17) De Europese Stichting voor opleiding moet nauwe banden hebben met het Europees Centrum voor de ontwikkeling van de beroepsopleiding (Cedefop), alsook met het Trans-Europees Mobiliteitsprogramma voor universiteitsstudies (Tempus) en de andere programma's die door de Raad in het leven zijn geroepen om hulp op opleidingsgebied te verschaffen aan de landen die bij de activiteiten van de Stichting betrokken zijn. (18) De Europese Stichting voor opleiding moet openstaan voor de deelneming van landen die geen lid van de Gemeenschap zijn en die zich evenals de Gemeenschap en de lidstaten ertoe verbinden hulp op het gebied van de ontwikkeling van menselijk kapitaal , en met name onderwijs en opleiding met het oog op een leven lang leren, te verlenen aan de landen die bij de activiteiten van de Europese Stichting voor opleiding betrokken zijn, overeenkomstig regelingen die moeten worden vastgelegd in overeenkomsten tussen de Gemeenschap en de eerstgenoemde landen. (19) Om effectief toezicht op de activiteiten van de Stichting te kunnen uitoefenen, moeten het Europees Parlement, de Commissie en alle lidstaten in een raad van bestuur vertegenwoordigd zijn. ▌ (20) Om de volledige autonomie en onafhankelijkheid van de Stichting te waarborgen, moet de Stichting een eigen begroting worden toegekend die in de eerste plaats uit een bijdrage van de Gemeenschap wordt gefinancierd. Op de communautaire bijdrage en andere subsidies die ten laste komen van de algemene begroting van de Gemeenschap moet de communautaire begrotingsprocedure van toepassing zijn. De Rekenkamer moet de rekeningen controleren. (21) De Stichting is een door de Gemeenschappen opgericht orgaan in de zin van artikel 185, lid 1, van Verordening (EG, Euratom) nr. 1605/2002 van de Raad van 25 juni 2002 houdende het Financieel Reglement van toepassing op de algemene begroting van de Europese Gemeenschappen (13) (hierna "het Financieel Reglement" genoemd) en moet haar financiële regeling dienovereenkomstig vaststellen. (22) Verordening (EG, Euratom) nr. 2343/2002 van de Commissie van 19 november 2002 houdende de financiële kaderregeling van de organen, bedoeld in artikel 185 van Verordening (EG, Euratom) nr. 1605/2002 van de Raad houdende het Financieel Reglement van toepassing op de algemene begroting van de Europese Gemeenschappen (14) moet op de Stichting van toepassing zijn. (23) Ter bestrijding van fraude, corruptie en andere onwettige handelingen moet Verordening (EG) nr. 1073/1999 van het Europees Parlement en de Raad van 25 mei 1999 betreffende onderzoeken door het Europees Bureau voor fraudebestrijding (OLAF) (15) onverkort op de Stichting van toepassing zijn. (24) Verordening (EG) nr. 1049/2001 van het Europees Parlement en de Raad van 30 mei 2001 inzake de toegang van het publiek tot documenten van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie (16) moet op de Stichting van toepassing zijn. (25) Verordening (EG) nr. 45/2001 van het Europees Parlement en de Raad van 18 december 2000 betreffende de bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens door de communautaire instellingen en organen en betreffende het vrije verkeer van die gegevens (17) moet op de verwerking van persoonsgegevens door de Stichting van toepassing zijn. (26) Aangezien de doelstelling van deze verordening, namelijk hulp aan derde landen op het gebied van de ontwikkeling van menselijk kapitaal , niet voldoende door de lidstaten kan worden verwezenlijkt en derhalve beter door de Gemeenschap kan worden verwezenlijkt, kan de Gemeenschap, overeenkomstig het in artikel 5 van het Verdrag neergelegde subsidiariteitsbeginsel, maatregelen nemen. Overeenkomstig het in hetzelfde artikel neergelegde evenredigheidsbeginsel gaat deze verordening niet verder dan wat nodig is om die doelstelling te verwezenlijken. (27) Deze verordening eerbiedigt de grondrechten die zijn erkend in het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie , met name ▌ artikel 43 daarvan , HEBBEN DE VOLGENDE VERORDENING VASTGESTELD: Artikel 1 Onderwerp en toepassingsgebied Er wordt een Europese Stichting voor opleiding opgericht, hierna "Stichting" genoemd, die tot doel heeft in het kader van het externe beleid van de Europese Unie bij te dragen tot een betere ontwikkeling van menselijk kapitaal in de volgende landen: De onder a), b) en c) genoemde landen worden hierna de "partnerlanden" genoemd. Voor de toepassing van deze verordening wordt de "ontwikkeling van menselijk kapitaal" omschreven als werkzaamheden die bijdragen tot de levenslange ontwikkeling van de vaardigheden en bekwaamheden van eenieder door middel van betere stelsels voor beroepsonderwijs en beroepsopleiding . Ter verwezenlijking van deze doelstelling kan de Stichting partnerlanden hulp verlenen op het gebied van: Artikel 2 Taken Met het oog op de in artikel 1 genoemde doelstellingen vervult de Stichting, met inachtneming van de aan de raad van bestuur toegekende bevoegdheden en overeenkomstig de op communautair niveau vastgestelde algemene richtsnoeren, de volgende taken: Artikel 3 Algemene bepalingen 1. De Stichting bezit rechtspersoonlijkheid. Zij beschikt in elk van de lidstaten over de ruimste handelingsbevoegdheid die door de nationale wetgeving aan rechtspersonen wordt toegekend; zij kan met name roerende en onroerende goederen verkrijgen of vervreemden en in rechte optreden. De Stichting is een lichaam zonder winstoogmerk. 2. De Stichting heeft haar zetel in Turijn (Italië). 3. De Stichting werkt samen met de andere relevante lichamen van de Gemeenschap, met steun van de Commissie. De Stichting werkt met name samen met het Europees Centrum voor de ontwikkeling van de beroepsopleiding ║ in het kader van een gezamenlijk jaarlijks werkprogramma dat bij het jaarlijkse werkprogramma van beide agentschappen wordt gevoegd om synergie en complementariteit tussen hun activiteiten te bevorderen. 4. Vertegenwoordigers van de sociale partners op Europees niveau, reeds betrokken bij de werkzaamheden van de Gemeenschapsinstellingen, alsmede internationale organisaties die actief zijn op het gebied van opleiding, kunnen, waar passend, worden uitgenodigd om deel te nemen aan de werkzaamheden van de Stichting. 5. ▌De Stichting staat onder administratief toezicht van de Europese Ombudsman, overeenkomstig de bepalingen van artikel 195 van het Verdrag . 6. De Stichting kan samenwerkingsovereenkomsten sluiten met andere organen in de Europese Unie en in internationaal verband die actief zijn op het gebied van de ontwikkeling van menselijk kapitaal . Dergelijke overeenkomsten worden door de raad van bestuur goedgekeurd op basis van een ontwerp dat de directeur na advies van de Commissie voorlegt. De in deze overeenkomsten vervatte afspraken moeten in overeenstemming zijn met de communautaire wetgeving. Artikel 4 Transparantie 1. De Stichting gaat met een hoge mate van transparantie te werk en voldoet aan de bepalingen van de leden 2 tot en met 4. 2. De Stichting maakt binnen zes maanden na de instelling van haar raad van bestuur het volgende openbaar: 3. Zo nodig kan de raad van bestuur ▌ vertegenwoordigers van belanghebbende partijen uitnodigen de vergaderingen van de organen van de Stichting als waarnemers bij te wonen. 4. Verordening (EG) nr. 1049/2001 is van toepassing op de documenten die bij de Stichting berusten. De raad van bestuur stelt de praktische regelingen voor de toepassing van die verordening vast. Artikel 5 Vertrouwelijkheid 1. Onverminderd artikel 4, lid 4, maakt de Stichting vertrouwelijke informatie die zij ontvangt met een met redenen omkleed verzoek om die informatie als vertrouwelijk te behandelen, niet aan derden bekend. 2. De leden van de raad van bestuur en de directeur zijn gebonden door de geheimhoudingsplicht als bedoeld in artikel 287 van het Verdrag . 3. Op gegevens die de Stichting overeenkomstig deze verordening verzamelt, is Verordening (EG) nr. 45/2001 van toepassing. Artikel 6 Beroepsmogelijkheden Tegen de beslissingen van de Stichting uit hoofde van artikel 8 van Verordening (EG) nr. 1049/2001 kan beroep worden ingesteld door middel van een klacht bij de Ombudsman of door middel van een beroep bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen, onder de voorwaarden van respectievelijk artikel 195 en artikel 230 van het Verdrag. Artikel 7 Raad van bestuur 1. De Stichting heeft een raad van bestuur die bestaat uit vertegenwoordigers van de lidstaten volgens de rouleringsbepalingen van het Verdrag van Lissabon betreffende de benoeming van Commissieleden, drie vertegenwoordigers van de Commissie en drie door het Europees Parlement aangewezen deskundigen . Bovendien mogen drie vertegenwoordigers van de partnerlanden de vergaderingen van de raad van bestuur als waarnemers bijwonen. De vertegenwoordigers kunnen zich laten vervangen door gelijktijdig aangewezen plaatsvervangers. 2. De lidstaten en de Commissie wijzen beide hun eigen vertegenwoordigers en plaatsvervangers in de raad van bestuur aan. De vertegenwoordigers van de partnerlanden worden aangewezen door de Commissie op grond van een lijst met kandidaten die door die landen worden voorgedragen en van hun ervaring en deskundigheid op de werkgebieden van de Stichting . De lidstaten, het Europees Parlement en de Commissie ▌streven naar een evenwichtige vertegenwoordiging van mannen en vrouwen in de raad van bestuur. 3. De ambtstermijn van de leden van de raad van bestuur bedraagt vijf jaar. Deze kan eenmaal worden verlengd. 4. De raad van bestuur wordt voorgezeten door een van de vertegenwoordigers van de Commissie. De ambtstermijn van de voorzitter loopt af wanneer zijn lidmaatschap van de raad van bestuur eindigt. 5. De raad van bestuur stelt zijn reglement van orde vast. Artikel 8 Stemregels en taken van de voorzitter 1. De leden van de raad van bestuur die de lidstaten ▌vertegenwoordigen, hebben elk een stem. De vertegenwoordigers van de Commissie beschikken samen over één stem. ▌ Behoudens het in de leden 2 en 3 bedoelde geval worden besluiten van de raad van bestuur genomen met een meerderheid van twee derde van de stemgerechtigde leden van deze raad. 2. De raad van bestuur stelt met eenparigheid van stemmen van zijn stemgerechtigde leden de taalregeling van de Stichting vast, waarbij er rekening mee wordt gehouden dat alle belanghebbende partijen toegang moeten hebben tot en deel moeten kunnen nemen aan de werkzaamheden van de Stichting. 3. De voorzitter roept de raad van bestuur ten minste eenmaal per jaar bijeen. Verdere vergaderingen kunnen worden bijeengeroepen op verzoek van ▌een gewone meerderheid ▌van de stemgerechtigde leden van deze raad. De voorzitter licht de raad van bestuur in over andere communautaire activiteiten die met het werk van de raad van bestuur verband houden alsmede over de verwachtingen van de Commissie met betrekking tot de activiteiten van de Stichting in het komende jaar. Artikel 9 Bevoegdheden van de raad van bestuur De raad van bestuur heeft de volgende taken en bevoegdheden: Artikel 10 De directeur 1. De directeur van de Stichting wordt op basis van een door de Commissie voorgestelde lijst van ten minste drie kandidaten door de raad van bestuur benoemd voor een ambtstermijn van vijf jaar. Alvorens de door de raad van bestuur geselecteerde kandidaat wordt benoemd, wordt hem gevraagd een verklaring voor het (de) bevoegde comité(s) van het Europees Parlement af te leggen en vragen van de comitéleden te beantwoorden. In de loop van de negen maanden vóór het verstrijken van de ambtstermijn verricht de Commissie een evaluatie, op basis van een voorafgaande evaluatie door externe deskundigen, waarbij met name wordt beoordeeld : Op voorstel van de Commissie, rekening houdend met het evaluatieverslag en alleen indien de taken en verplichtingen van de Stichting het rechtvaardigen, kan de raad van bestuur de ambtstermijn van de directeur eenmaal met maximaal drie jaar verlengen. De raad van bestuur stelt het Europees Parlement in kennis van zijn voornemen om de ambtstermijn van de directeur te verlengen. In de loop van de maand die voorafgaat aan de verlenging van zijn ambtstermijn kan de directeur worden gevraagd een verklaring voor het (de) bevoegde comité(s) van het Europees Parlement af te leggen en vragen van de comitéleden te beantwoorden. Indien de ambtstermijn van de directeur niet wordt verlengd, blijft hij zijn ambt uitoefenen totdat zijn vervanger is aangewezen. 2. De directeur wordt benoemd op grond van persoonlijke verdienste, bestuurs- en managementcapaciteiten en ervaring op het werkgebied van de Stichting. 3. De directeur vertegenwoordigt de Stichting in rechte. 4. De directeur heeft de volgende taken en bevoegdheden: 5. De directeur legt voor zijn werkzaamheden verantwoording af aan de raad van bestuur , die hem op voorstel van de Commissie vóór het verstrijken van zijn ambtstermijn uit zijn ambt kan ontzetten. Artikel 11 Algemeen belang en onafhankelijkheid De leden van de raad van bestuur en de directeur handelen in het algemeen belang en onafhankelijk van elke invloed van buitenaf. Daartoe leggen zij jaarlijks schriftelijk een verbintenisverklaring en een belangenverklaring af. Artikel 12 Jaarlijks werkprogramma 1. Het jaarlijkse werkprogramma stemt overeen met het onderwerp, het toepassingsgebied en de taken van de Stichting zoals omschreven in de artikelen 1 en 2 ║. 2. Het jaarlijkse werkprogramma wordt in samenwerking met de diensten van de Commissie opgesteld in het kader van een meerjarenwerkprogramma van vier jaar, waarbij rekening wordt gehouden met de prioriteiten van het externe beleid voor de betreffende landen en gebieden en op basis van de verworven ervaring in onderwijs en opleiding binnen de Gemeenschap . 3. Bij de in het jaarlijkse werkprogramma genoemde projecten en werkzaamheden worden een raming van de noodzakelijke uitgaven en een verdeling van de personele en budgettaire middelen gevoegd. 4. Na advies van de Commissie legt de directeur het ontwerpwerkprogramma voor aan de raad van bestuur. 5. De raad van bestuur keurt het ontwerp van jaarlijks werkprogramma voor het volgende jaar uiterlijk op 30 november goed. Het werkprogramma wordt aan het begin van elk jaar definitief goedgekeurd. 6. Om het communautaire beleid doeltreffender te maken, kan het programma in de loop van het jaar zo nodig volgens dezelfde procedure worden aangepast. Artikel 13 Jaarlijks activiteitenverslag 1. De directeur brengt in de vorm van een jaarlijks activiteitenverslag aan de raad van bestuur verslag uit over de uitvoering van zijn taken. 2. Dit verslag bevat financiële en managementinformatie over de resultaten van de activiteiten, met verwijzing naar het jaarlijks werkprogramma en naar de doelstellingen, de aan deze activiteiten verbonden risico's, het gebruik van de toegewezen middelen en de wijze van functioneren van het internecontrolesysteem. 3. De raad van bestuur stelt een analyse en een beoordeling van het jaarlijkse activiteitenverslag over het vorige begrotingsjaar op. 4. De raad van bestuur keurt het jaarlijkse activiteitenverslag van de directeur goed en zendt het uiterlijk op 15 juni toe aan de bevoegde organen van het Europees Parlement, de Raad, de Commissie, de Rekenkamer en het Europees Economisch en Sociaal Comité ║. Het verslag wordt ook toegezonden aan de lidstaten en, ter informatie, aan de partnerlanden. 5 . De directeur legt het jaarlijkse activiteitenverslag van de Stichting voor aan de bevoegde commissies van het Europees Parlement en de bevoegde voorbereidende organen van de Raad. Artikel 14 Verband met andere acties van de Gemeenschap De Commissie draagt in samenwerking met de raad van bestuur zorg voor coherentie en complementariteit tussen de werkzaamheden van de Stichting en andere communautaire acties, zowel binnen de Gemeenschap als ten behoeve van de partnerlanden . Artikel 15 Begroting 1. Alle ontvangsten en uitgaven van de Stichting worden voor ieder begrotingsjaar geraamd en worden opgenomen in de begroting van de Stichting, die een lijst van het aantal ambten bevat; het begrotingsjaar stemt overeen met het kalenderjaar. 2. Op de begroting van de Stichting moeten ontvangsten en uitgaven in evenwicht zijn. 3. De begrotingsontvangsten van de Stichting omvatten, onverminderd andere ontvangsten, een subsidie uit de algemene begroting van de Europese Unie (hierna "de algemene begroting" genoemd) , betalingen voor verrichte diensten, alsmede middelen uit andere bronnen. 4. De begroting omvat tevens bijzonderheden over alle eigen bijdragen van de partnerlanden zelf voor projecten die financiële bijstand van de Stichting ontvangen. Artikel 16 Begrotingsprocedure 1. De raad van bestuur stelt jaarlijks, op basis van een ontwerp van de directeur, de raming van de ontvangsten en uitgaven van de Stichting voor het volgende begrotingsjaar vast. Deze raming, die tevens een ontwerppersoneelsformatie bevat, wordt uiterlijk op 31 maart door de raad van bestuur bij de Commissie ingediend. 2. De Commissie onderzoekt de raming rekening houdend met de voorgestelde grenzen van het beschikbare totaalbedrag voor externe acties en neemt de bedragen die zij nodig acht voor de personeelsformatie en het subsidiebedrag ten laste van de algemene begroting van de Europese Unie ║ op in het voorontwerp van algemene begroting van de Europese Unie. 3. De raming wordt samen met het voorontwerp van algemene begroting ║ door de Commissie ingediend bij het Europees Parlement en de Raad (hierna "de begrotingsautoriteit" genoemd). 4. De begrotingsautoriteit keurt de kredieten voor de subsidie aan de Stichting goed. De begrotingsautoriteit stelt de personeelsformatie van de Stichting vast. 5. De begroting en de personeelsformatie worden vastgesteld door de raad van bestuur. Zij worden definitief na de definitieve vaststelling van de algemene begroting. De begroting en de personeelsformatie worden zo nodig dienovereenkomstig aangepast. 6. De raad van bestuur stelt de begrotingsautoriteit zo spoedig mogelijk in kennis van projecten die hij voornemens is te realiseren en die aanzienlijke financiële gevolgen voor de financiering van zijn begroting kunnen hebben, met name onroerendgoedprojecten zoals de huur of aankoop van gebouwen. Hij brengt de Commissie daarvan op de hoogte. Wanneer een tak van de begrotingsautoriteit kennis heeft gegeven van zijn voornemen om een advies te verstrekken, doet hij dit advies aan de raad van bestuur toekomen binnen een termijn van zes weken vanaf de kennisgeving van het project. Artikel 17 Begroting – tenuitvoerlegging en controle 1. Uiterlijk op 1 maart van het jaar dat volgt op het afgesloten begrotingsjaar dient de rekenplichtige van de Stichting de voorlopige rekeningen met het verslag over het budgettair en financieel beheer van dat begrotingsjaar in bij de rekenplichtige van de Commissie. De rekenplichtige van de Commissie consolideert de voorlopige rekeningen van de instellingen en de gedecentraliseerde organen overeenkomstig artikel 128 van het Financieel Reglement. 2. Uiterlijk op 31 maart van het jaar dat volgt op het afgesloten begrotingsjaar dient de rekenplichtige van de Commissie de voorlopige rekeningen van de Stichting met het verslag over het budgettair en financieel beheer van dat begrotingsjaar in bij de Rekenkamer. Het verslag over het budgettair en financieel beheer van het begrotingsjaar wordt ook toegezonden aan het Europees Parlement en de Raad. 3. De directeur voert de begroting van de Stichting uit. 4. Na ontvangst van de opmerkingen van de Rekenkamer over de voorlopige rekeningen van de Stichting overeenkomstig artikel 129 van het Financieel Reglement maakt de directeur onder zijn eigen verantwoordelijkheid de definitieve rekeningen van de Stichting op en legt deze voor advies voor aan de raad van bestuur. 5. De raad van bestuur brengt advies uit over de definitieve rekeningen van de Stichting. 6. Uiterlijk op 1 juli van het jaar dat volgt op het afgesloten begrotingsjaar dient de directeur de definitieve rekeningen met het advies van de raad van bestuur in bij het Europees Parlement, de Raad, de Commissie en de Rekenkamer. 7. De definitieve rekeningen worden gepubliceerd. 8. De directeur dient uiterlijk op 30 september een antwoord op de opmerkingen van de Rekenkamer in bij deze instelling. Hij dient dat antwoord ook in bij de raad van bestuur. 9. De directeur verstrekt het Europees Parlement op verzoek, overeenkomstig artikel 146, lid 3, van het Financieel Reglement, alle inlichtingen die nodig zijn voor het goede verloop van de kwijtingsprocedure voor het betrokken begrotingsjaar. 10. Vóór 30 april van het jaar n + 2 verleent het Europees Parlement op aanbeveling van de Raad, die met gekwalificeerde meerderheid van stemmen besluit, de directeur kwijting voor de uitvoering van de begroting van het begrotingsjaar n. 11. De directeur neemt alle nodige maatregelen om gevolg te geven aan de opmerkingen bij het besluit tot kwijting. Artikel 18 Europees Parlement en Raad Onverminderd bovengenoemde controles, en met name de begrotings- en kwijtingsprocedure, kunnen het Europees Parlement of de Raad op ieder ogenblik ▌verzoeken om een onderhoud met de directeur over onderwerpen in verband met de activiteiten van de Stichting. Artikel 19 Financiële regeling 1. De financiële regeling die van toepassing is op de Stichting wordt vastgesteld door de raad van bestuur, na raadpleging van de Commissie. Deze financiële regeling mag slechts van Verordening (EG, Euratom) nr. 2343/2002 ║ afwijken indien de specifieke vereisten van de taakverrichting van de Stichting dit noodzakelijk maken, en met voorafgaande instemming van de Commissie. 2. Overeenkomstig artikel 133, lid 1, van het Financieel Reglement past de Stichting de boekhoudregels toe die de rekenplichtige van de Commissie heeft vastgesteld, zodat de rekeningen van de Stichting kunnen worden geconsolideerd met die van de Commissie. 3. Verordening (EG) nr. 1073/1999 is volledig van toepassing op de Stichting. 4. De Stichting eerbiedigt het Interinstitutioneel Akkoord van 25 mei 1999 tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie betreffende de interne onderzoeken verricht door het Europees Bureau voor fraudebestrijding OLAF (18) . De raad van bestuur ▌neemt de nodige maatregelen om OLAF bij deze interne onderzoeken te helpen. Artikel 20 Voorrechten en immuniteiten Het Protocol betreffende de voorrechten en immuniteiten van de Europese Gemeenschappen is op de Stichting van toepassing. Artikel 21 Personeel Het personeel van de Stichting is onderworpen aan de verordeningen en regelingen die van toepassing zijn op de ambtenaren en andere personeelsleden van de Europese Gemeenschappen. De Stichting oefent ten aanzien van haar personeel de bevoegdheden uit van het tot aanstelling bevoegde gezag. De raad van bestuur stelt in overleg met de Commissie de nodige uitvoeringsbepalingen vast overeenkomstig artikel 110 van het Statuut van de ambtenaren van de Europese Gemeenschappen en artikel 127 van de Regeling welke van toepassing is op de andere personeelsleden van de Europese Gemeenschappen. De raad van bestuur kan bepalingen goedkeuren waardoor nationale deskundigen uit de lidstaten of de partnerlanden bij de Stichting kunnen worden gedetacheerd. Artikel 22 Aansprakelijkheid 1. De contractuele aansprakelijkheid van de Stichting wordt beheerst door de wet die op het betrokken contract van toepassing is. 2. Inzake niet-contractuele aansprakelijkheid moet de Stichting, overeenkomstig de algemene beginselen die de rechtsstelsels van de lidstaten gemeen hebben, de schade vergoeden die door de Stichting of haar personeelsleden in de uitoefening van hun functie is veroorzaakt. Het Hof van Justitie is bevoegd kennis te nemen van geschillen over vergoeding van deze schade. 3. De persoonlijke aansprakelijkheid van de personeelsleden jegens de Stichting wordt geregeld door de desbetreffende bepalingen betreffende het personeel van de Stichting. Artikel 23 Deelneming van derde landen 1. De Stichting staat open voor de deelneming van landen die geen lid zijn van de Europese Gemeenschap en die zich evenals de Gemeenschap en de lidstaten ertoe verbinden de in artikel 1 omschreven partnerlanden steun op het gebied van de ontwikkeling van menselijk kapitaal te verlenen overeenkomstig de regelingen die volgens de procedure van artikel 300 van het Verdrag worden getroffen in overeenkomsten tussen de Gemeenschap en de eerstgenoemde landen. In deze overeenkomsten worden met name de aard en omvang van en de uitvoeringsbepalingen betreffende de deelneming van deze landen aan de werkzaamheden van de Stichting, alsmede bepalingen inzake financiële bijdragen en personeel vastgesteld. Deze overeenkomsten mogen echter niet bepalen dat derde landen met stemrecht in de raad van bestuur vertegenwoordigd worden, en mogen evenmin bepalingen bevatten die in strijd zijn met het in artikel 21 genoemde Statuut. 2. Tot deelneming van deze landen aan ad-hocwerkgroepen kan door de raad van bestuur worden besloten zonder dat hiervoor een overeenkomst nodig is. Artikel 24 Evaluatieprocedure 1. Overeenkomstig artikel 25, lid 4, van Verordening (EG, Euratom) nr. 2343/2002 verricht de Stichting regelmatig evaluaties vooraf en achteraf van zijn acties die aanzienlijke uitgaven met zich brengen. De resultaten van die evaluaties worden medegedeeld aan de raad van bestuur. 2. De Commissie verricht in overleg met de raad van bestuur om de vier jaar een evaluatie van de uitvoering van deze verordening en van de resultaten en werkmethoden van de Stichting in het licht van de doelstellingen, het mandaat en de taken die in deze verordening zijn vastgesteld. Deze evaluatie wordt uitgevoerd door externe deskundigen. De Commissie legt het Europees Parlement, de Raad en het Europees Economisch en Sociaal Comité de resultaten van deze evaluatie voor. 3. De Stichting neemt alle nodige maatregelen om eventuele problemen die zich bij de evaluatie voordoen, te verhelpen. Artikel 25 Herziening Na de evaluatie dient de Commissie zo nodig een voorstel tot herziening van deze verordening in. Indien de Commissie van mening is dat het voortbestaan van de Stichting niet langer gerechtvaardigd is in het licht van de toegewezen doelstellingen, kan zij voorstellen om deze verordening in te trekken. Artikel 26 Intrekking De Verordeningen (EEG) nr. 1360/90, (EG) nr. 2063/94, (EG) nr. 1572/98 en (EG) nr. 1648/2003 ║, alsook artikel 16 van Verordening (EG) nr. 2666/2000 ║, zoals vermeld in bijlage I, worden ingetrokken. Verwijzingen naar de ingetrokken verordeningen gelden als verwijzingen naar deze verordening en worden gelezen volgens de concordantietabel in bijlage II. Artikel 27 Inwerkingtreding Deze verordening treedt in werking op de twintigste dag volgende op die van haar bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese Unie . Deze verordening is verbindend in al haar onderdelen en is rechtstreeks toepasselijk in elke lidstaat. Gedaan te Voor het Europees Parlement Voor de Raad De Voorzitter De Voorzitter BIJLAGE I Ingetrokken verordening met de achtereenvolgende wijzigingen Verordening (EEG) nr. 1360/90 van de Raad van 7 mei 1990 (PB L 131 van 23.5.1990, blz. 1) Verordening (EG) nr. 2063/94 van de Raad van 27 juli 1994 (PB L 216 van 20.8.1994, blz. 9) Verordening (EG) nr. 1572/98 van de Raad van 17 juli 1998 (PB L 206 van 23.7.1998, blz. 1) Artikel 16 van Verordening (EG) nr. 2666/2000 van de Raad van 5 december 2000 (PB L 306 van 7.12.2000, blz. 1) Verordening (EG) nr. 1648/2003 van de Raad van 18 juni 2003 (PB L 245 van 29.9.2003, blz. 22) BIJLAGE II Concordantietabel Verordening (EEG) nr. 1360/90 Deze verordening Artikel 1, inleidende formulering Artikel 1, einde van de inleidende formulering Artikel 1, eerste tot en met vierde streepje Artikel 1, tweede zin – – – Artikel 2 Artikel 3, inleidende formulering Artikel 3, onder a) tot en met g) – Artikel 3, onder h) Artikel 4, lid 1 – Artikel 4, lid 3, eerste zin – Artikel 4, lid 2 – – Artikel 1, inleidende formulering – – – Artikel 1, einde van de inleidende formulering Artikel 1, onder a), b) en c) Artikel 1, tweede zin – Artikel 2, inleidende formulering – Artikel 2, onder a) tot en met f) Artikel 2, onder g) Artikel 3, lid 1 Artikel 3, lid 2 Artikel 3, lid 3, eerste zin Artikel 3, lid 3, tweede zin – Artikel 3, lid 4 en 5 Artikel 4, leden 1 tot en met 3 Artikel 4 bis, lid 1 Artikel 4 bis, lid 2 – Artikel 4 bis, lid 3 Artikel 5, lid 1 Artikel 5, lid 2 – Artikel 5, lid 3 Artikel 5, lid 4, eerste alinea – Artikel 5, lid 4, tweede alinea Artikel 5, lid 4, derde en vierde alinea – Artikel 5, lid 4, laatste alinea Artikel 5, leden 5 en 6 Artikel 5, leden 7 tot en met 10 – Artikel 6 Artikel 4, lid 4, eerste alinea Artikel 4, lid 4, tweede alinea Artikel 5 Artikel 6 Artikel 7, lid 1 Artikel 7, lid 2, eerste en tweede alinea Artikel 7, lid 2, derde en vierde alinea Artikel 7, lid 3 Artikel 7, lid 4, eerste zin Artikel 7, lid 4, tweede zin Artikel 7, lid 5 Artikel 8, lid 1, eerste alinea Artikel 8, lid 1, tweede alinea Artikel 8, lid 1, laatste alinea Artikel 8, leden 2 en 3 – Artikel 9 – Artikel 7, lid 1, eerste woorden Artikel 7, lid 1, einde van de eerste zin en tweede zin – – Artikel 7, lid 2 Artikel 7, lid 3 – – – – Artikel 8 (gedeeltelijk) Artikel 9 Artikel 10, lid 1 – Artikel 10, lid 2 Artikel 10, lid 3 Artikel 10, leden 4 tot en met 6 Artikel 10, lid 1, eerste woorden – Artikel 10, lid 1, einde van de eerste zin, tweede zin en tweede, derde en vierde alinea Artikel 10, lid 2 Artikel 10, lid 5, eerste zin Artikel 10, lid 3 Artikel 10, lid 4, onder a) tot en met k) Artikel 11 Artikel 12 Artikel 13 Artikel 14 Artikel 15 Artikel 16, lid 1 Artikel 16, lid 2 Artikel 16, lid 3 – Artikel 16, leden 4 tot en met 6 Artikel 11, lid 1 Artikel 11, leden 2 en 3 Artikel 11, leden 4 tot en met 10 – – Artikel 12 – Artikel 13 Artikel 14 – Artikel 15 Artikel 16, lid 1 – Artikel 16, lid 2 – Artikel 17 (gedeeltelijk) – Artikel 18 – – Artikel 19 – Artikel 17, lid 3 Artikel 17, leden 1 en 2 Artikel 17, leden 4 tot en met 10 Artikel 17, lid 11 Artikel 18 Artikel 19, lid 1 Artikel 19, leden 2 tot en met 4 Artikel 20 Artikel 21, eerste en tweede zin en eerste woorden van de derde zin Artikel 21, laatste woorden van de derde zin en laatste zin Artikel 22 Artikel 23, lid 1, eerste alinea en eerste zin van de tweede alinea Artikel 23, lid 1, laatste zin van de tweede alinea Artikel 23, lid 2 Artikel 24, lid 1 Artikel 24, lid 2 Artikel 24, lid 3 – Artikel 25 Artikel 26 Artikel 27 Bijlage Het Europees Parlement , – onder verwijzing naar zijn vorige resoluties over het Midden-Oosten, in het bijzonder die van 16 januari 2003 over het sluiten van een associatieovereenkomst met de Republiek Libanon (1) , van 10 maart 2005 over de situatie in Libanon (2) , van 7 september 2006 over de situatie in het Midden-Oosten (3) en van 12 juli 2007 over het Midden-Oosten (4) en zijn standpunt van 29 november 2007 over het voorstel voor een besluit van de Raad tot toekenning van communautaire macrofinanciële bijstand aan Libanon (5) , – gezien de resoluties van de VN-Veiligheidsraad 1559(2004), 1636(2005), 1680(2006), 1701(2006) en 1757(2007), – gezien de Europees-mediterrane overeenkomst waarbij een associatie tot stand wordt gebracht tussen de Europese Gemeenschappen en hun lidstaten, enerzijds, en de Republiek Libanon, anderzijds (6) ("de associatieovereenkomst"), – gezien Besluit 2007/860/EG van de Raad van 10 december 2007 tot toekenning van communautaire macrofinanciële bijstand aan Libanon (7) , – gezien de verklaring van Javier Solana, de Hoge Vertegenwoordiger van de EU voor het GBVB, over de situatie in Libanon van 16 mei 2008, – gezien de verklaring van het voorzitterschap namens de Europese Unie van 14 maart 2008 over het Midden-Oosten, – gelet op artikel 103, lid 4, van zijn Reglement, A. ten zeerste verontrust over het escalerende geweld in Libanon en over de institutionele situatie in het land naar aanleiding van de mislukte presidentsverkiezingen, B. overwegende dat bij de recente gewelddadige conflicten tussen Hezbollah en andere milities in Beiroet en in andere delen van Libanon, na de besluiten van de Libanese regering op 6 mei 2008 en het geweld dat is opgelaaid na de afzetting van de generaal die belast was met de veiligheid van de luchthaven en de uitvaardiging van het verbod op de communicatiesystemen van de Hezbollah, tientallen burgers om het leven zijn gekomen en honderden gewonden zijn gevallen, C. overwegende dat de Libanese regering om een eind te maken aan de confrontaties inmiddels terug is gekomen op de besluiten die tot het geweld hebben geleid en de oplossing van de crisis in handen heeft gegeven van het Libanese leger, D. overwegende dat het Libanese parlement zijn grondwettelijke rol reeds verzuimde uit te oefenen vóór november 2007, het moment waarop het mandaat van de President van de Republiek Libanon verstreek en het land in een institutionele impasse belandde, met alle ernstige gevaren van dien voor het functioneren van de democratie, E. overwegende dat de Hezbollah niet alleen een oppositiepartij is maar ook een gewapende groep die een groot deel van het Libanese grondgebied in zijn greep houdt, namelijk de streken die zijn bewoond door de sjiitische gemeenschappen, F. overwegende dat de betrokken partijen, op initiatief van de Liga van Arabische Staten, op 15 mei 2008 overeen zijn gekomen om gewapende manifestaties in al hun verschijningsvormen onmiddellijk te beëindigen, om de nationale dialoog gericht op de kwesties van de regering van nationale eenheid en de nieuwe kieswet te hervatten, en terug te keren naar het normale leven en de situatie vóór de recente ongeregeldheden, G. overwegende dat de huidige politieke impasse in Libanon een verlammende uitwerking heeft op het functioneren van het land; overwegende dat deze politieke crisis een ernstige bedreiging vormt van de broze stabiliteit in Libanon en in de regio als geheel, overwegende dat een stabiel, volledig soeverein, verenigd en democratisch Libanon van cruciaal belang is voor de stabiliteit en de vredevolle ontwikkeling en voor het hele Midden-Oosten, H. overwegende dat Libanon een land is met sterke politieke, economische en culturele banden met Europa en een belangrijke partner van de Europese Unie in het Midden-Oosten is; overwegende dat een soeverein en democratisch Libanon een cruciale rol kan spelen bij het ontwikkelen van een sterk Euro-mediterraan partnerschap, I. overwegende dat in artikel 2 van de associatieovereenkomst wordt bepaald dat de betrekkingen tussen de partijen en alle bepalingen van deze overeenkomst gegrondvest moeten zijn op de eerbiediging van de democratische beginselen en de fundamentele rechten van de mens, als vastgelegd in de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens, wat aan hun binnen- en buitenlands beleid ten grondslag ligt en een essentieel element van deze overeenkomst is; overwegende dat de associatieraad in het kader van de reguliere politieke dialoog waarin door de overeenkomst is voorzien, gemachtigd is de maatregelen te nemen die nodig zijn om de samenwerking tussen het Europees Parlement en het Libanese parlement te verbeteren, J. overwegende dat met resolutie 1757(2007) van de VN-Veiligheidsraad een internationaal tribunaal is opgericht voor de berechting van de personen die verantwoordelijk zijn voor de moord op ex-premier Rafik Hariri en voor andere politieke moorden in Libanon; K. overwegende dat Libanon kampt met ernstige financiële en economische problemen; overwegende dat de Libanese autoriteiten op 4 januari 2007 een algemeen programma voor sociaal-economische hervormingen hebben goedgekeurd; overwegende dat de Europese Unie macrofinanciële hulp heeft aangeboden ter waarde van 80 miljoen EUR om de binnenlandse inspanningen in Libanon op het gebied van naoorlogse opbouw en duurzaam economisch herstel te ondersteunen en zo de financiële beperkingen voor de uitvoering van het economische programma van de regering te verlichten, L. overwegende dat Libanon nog altijd meer dan 300 000 Palestijnse vluchtelingen telt die in barre omstandigheden leven overwegende dat de uitbarstingen van geweld en de gevechten met het leger die in een aantal Palestijnse vluchtelingenkampen hebben plaatsgevonden, ertoe hebben bijgedragen de toestand in het land onder druk te brengen; M. overwegende dat de territoriale integriteit van de Shebaa-boerderijen nog steeds een onopgeloste kwestie is, 1. is verheugd over de overeenkomst, tot stand gekomen in Doha over de verkiezing in de komende dagen van Generaal Michel Sleiman als President van de Republiek, de samenstelling van een nieuwe regering van nationale eenheid en de goedkeuring van de kieswet; roept partijen bij de overeenkomst op deze ten volle uit te voeren; benadrukt het belang van de positieve reactie van de internationale gemeenschap; feliciteert de Libanese partijen over de overeenkomst, en de staat Quatar en de Liga van Arabische Staten voor de succesvolle bemiddeling; 2. benadrukt dat de stabiliteit, soevereiniteit, onafhankelijkheid, eenheid en territoriale integriteit van Libanon belangrijk zijn; wijst erop dat de politieke stabiliteit in Libanon gestoeld moet zijn op het herstel van een klimaat van vertrouwen tussen alle partijen, het afzweren van geweld en het afwijzen van externe invloed; 3. is verheugd over de positieve wijze waarop het leger en de veiligheidsdiensten hebben bijgedragen tot de beëindiging van de recente ontwikkelingen; verzoekt alle strijdende partijen het Libanese leger te steunen opdat het rechtmatig de handelingsbekwaamheid, de veiligheid, de orde, de soevereiniteit en de stabiliteit van Libanon kan waarborgen; 4. is van mening dat de enige manier om de veiligheid van het land en van alle Libanezen te garanderen bestaat uit de ontwapening van alle gewapende groepen, en met name de Hezbollah, en de controle op de wapenhandel naar Libanon; acht het van vitaal belang dat alle wapenimport in Libanon alleen gaat naar het officiële Libanese leger; herhaalt zijn verzoek aan de Libanese regering om wat dit betreft, in samenwerking met UNIFIL (United Nations Interim Force in Libanon) volledige soevereiniteit en effectieve controle over de grenzen en het grondgebied van het land uit te oefenen; roept in dit verband alle partijen op af te zien van geweld, de regels van de democratie onverkort te aanvaarden en de staatsautoriteiten en democratisch verkozen instellingen te erkennen, ongeacht hun etnische, religieuze of partijbanden en hun origine; 5. herinnert eraan dat de associatieovereenkomst voorziet in een politieke dialoog tussen het Europees Parlement en het Libanese Parlement op basis van een politieke samenwerking tussen beide instellingen; 6. herhaalt het belang van de rol van UNIFIL; acht het van vitaal belang dat de Libanese regering volledige soevereiniteit en effectieve controle over de grenzen en het grondgebied van het land uitoefent op een wijze die de veiligheid van de staat en zijn burgers waarborgt; 7. herhaalt zijn verzoek aan alle betrokken partijen om het werk te ondersteunen van het internationale tribunaal dat erop is gericht om degenen die aansprakelijk zijn voor de moord op voormalig premier Rafik Hariri en voor andere politieke moorden in Libanon, te berechten en dringt er bij Syrië op aan volledig met dit tribunaal samen te werken; 8. dringt er bij de regering van Libanon op aan om alles in het werk te stellen om een einde te maken aan alle vormen van discriminatie gericht tegen de Palestijnse vluchtelingen; herhaalt zijn oproep aan de internationale gemeenschap om haar hulp te verhogen, teneinde een duurzame oplossing te vinden; 9. roept Syrië op zich te onthouden van elke vorm van inmenging die een negatieve invloed kan hebben op de binnenlandse aangelegenheden van Libanon en een constructieve rol te spelen door te zoeken naar stabiliteit in het land; roept Iran en Syrië ertoe op om een constructieve rol te spelen; roept alle partijen op de resoluties 1559(2004) en 1701(2006) van de Veiligheidsraad van de VN na leven wat betreft de eerbiediging van de onafhankelijkheid, de soevereiniteit, de veiligheid en de stabiliteit van Libanon, en zich te schikken naar het verbod op de verkoop van wapens aan de gewapende milities; 10. herhaalt zijn steun voor het vaste voornemen van de Europese Unie om Libanon bij zijn economische herstructurering te helpen; roept de Raad en de Commissie op inspanningen te blijven leveren om de wederopbouw en het economische herstel van Libanon te steunen alsook nauwer samen te werken met het maatschappelijk middenveld in het land, om de verdere democratisering van het land te bevorderen; 11. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de Hoge Vertegenwoordiger voor het Gemeenschappelijk Buitenlands en Veiligheidsbeleid, de regeringen en parlementen van de lidstaten, de secretaris-generaal van de VN, de secretaris-generaal van de Liga van Arabische Staten, de gezant van het Kwartet voor het Midden-Oosten, de voorzitter van de Euro-Mediterrane Parlementaire Vergadering, de regering en het Parlement van Libanon, de president en de regering van Syrië en de regering en het Parlement van Iran. Het Europees Parlement , – gezien het feit dat het dit jaar 60 jaar geleden is dat de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens werd ondertekend, waarvan artikel 25, lid 1, betrekking heeft op het recht op voedsel, – gezien de conclusies van de Wereldvoedseltop van 1996 en de doelstelling om het aantal mensen dat honger lijdt tegen 2015 met de helft te verminderen, – gezien de verplichtingen die voortvloeien uit het Internationaal Verdrag inzake economische, sociale en culturele rechten van de VN, en met name artikel 11 van dit verdrag inzake het recht op voedsel, waarbij alle lidstaten van de Europese Unie verdragsluitende partijen zijn, – gezien de bijzondere zitting op 22 mei 2008 in Genève van de Mensenrechtenraad van de VN betreffende de negatieve invloed van de verslechtering van de wereldvoedselcrisis, die onder andere wordt veroorzaakt door de sterke stijging van de voedselprijzen, op de uitoefening van het recht op voedsel, – gezien de Gemeenschappelijke Verklaring van de Raad en de vertegenwoordigers van de regeringen der lidstaten, in het kader van de Raad bijeen, het Europees Parlement en de Europese Commissie over humanitaire hulp van de Europese Unie getiteld "De Europese consensus betreffende humanitaire hulp" (1) , – gelet op artikel 33 van het EG-Verdrag, – gezien de aan de gang zijnde 'health check' van het GLB, – gezien de recente aanbevelingen van de International Assessment of Agricultural Science and Technology for Development (IAASTD) inzake wereldwijde voedselproductie, opgezet en uitgevoerd met steun van het ontwikkelingsprogramma van de VN, de Voedsel- en Landbouworganisatie (FAO), de Wereldbank en andere organen van de internationale gemeenschap, – gezien de verslagen van de Intergouvernementele Werkgroep inzake klimaatverandering (IPCC), – gezien de huidige onderhandelingen in het kader van de Doha-Ontwikkelingsronde, – gezien de verklaring van Kigali van 22 november 2007 over ontwikkelingsvriendelijke economische partnerschapsovereenkomsten (EPO's), die is aangenomen door de Paritaire Parlementaire Vergadering ACS-EU, – onder verwijzing naar zijn resolutie van 25 oktober 2007 over de stijging van de prijzen van levensmiddelen (2) , – gelet op artikel 103, lid 4, van zijn Reglement, A. overwegende dat de wereldtarweprijzen tot januari 2008 in 36 maanden met 181% zijn gestegen, dat de rijstprijzen sinds januari 2008 met 141% zijn gestegen en dat de wereldvoedselprijzen in het algemeen met 83% zijn gestegen, dit nadat de grondstofprijzen jarenlang gelijk zijn gebleven of zelfs gedaald, B. overwegende dat de doelstellingen van armoedebestrijding zeven jaar later dan oorspronkelijk gepland bereikt zullen worden en dat volgens berekeningen van de Wereldbank ruim 100 miljoen mensen in de ontwikkelingslanden nog armer zouden kunnen worden als gevolg van de sterk stijgende voedselprijzen, C. overwegende dat 854 miljoen mensen in de wereld honger lijden of ondervoed zijn (voedselonzekerheid) en dat dit aantal jaarlijks met 4 miljoen stijgt; overwegende dat 170 miljoen kinderen ondervoed zijn en dat jaarlijks 5,6 miljoen kinderen sterven als gevolg van ondervoeding, D. overwegende dat de huidige voedselcrisis ook het gevolg is van de toegenomen speculatie met landbouw- en voedselproducten, E. overwegende dat volgens de FAO in ontwikkelingslanden 60 à 80% van het inkomen wordt uitgegeven aan voedsel en in geïndustrialiseerde landen 10 à 20%; overwegende dat huishoudens met lage inkomens het meest te lijden hebben onder de stijging van de voedselprijzen, F. overwegende dat in de afgelopen decennia de Wereldbank, het Internationaal Monetair Fonds en de Wereldhandelsorganisatie de liberalisering van de handel hebben doorgedrukt in ontwikkelingslanden, wat in veel landen heeft geleid tot een dominant model van grootschalige en op export gerichte landbouw, ten koste van duurzame plaatselijke voedselproductie en lokale voedselmarkten, G. overwegende dat de prijsstijgingen de problemen inzake toegankelijkheid verergeren, vooral voor personen met een laag inkomen of zonder inkomen, H. overwegende dat de vraag naar voedsel toeneemt, vooral in opkomende landen zoals China en India, naarmate de wereldbevolking groeit; overwegende dat er globaal gesproken geen tekort is aan levensmiddelen op onze planeet, die volgens de FAO immers 12 miljard mensen kan voeden; overwegende dat de tarwe- en de rijstoogst in 2007 heel goed zijn geweest; overwegende dat van de totale oogst van 2007 waarschijnlijk amper 1,01 miljard ton zal dienen om mensen te voeden, terwijl een groot deel zal worden gebruikt voor diervoeding (760 miljoen ton) en ongeveer 100 miljoen ton voor de productie van biobrandstoffen; overwegende dat de laatste ramingen aangeven dat de wereldproductie van granen in 2008 met 2,6% zou moeten toenemen tot een record van 2,164 miljard ton; overwegende echterdat dit resultaat zal afhangen van gunstige klimatologische omstandigheden, I. overwegende dat veel ontwikkelingslanden slechts een deel van hun potentiële voedselopbrengst produceren; overwegende dat een gebrek aan investeringen in landbouw, plattelandsontwikkeling en scholing voor landbouwers in ontwikkelingslanden en door internationale financiële instellingen heeft geleid tot de blootstelling van vooral kleine landbouwers aan oneerlijke concurrentie, wat hun armoede en kwetsbaarheid heeft vergroot en hun vermogen om voldoende voedsel te produceren, heeft verminderd, J. overwegende dat een belangrijke hindernis voor de verdere toeneming van de landbouwproductie in ontwikkelingslanden is dat kleine boeren vaak onvoldoende toegang hebben tot leningen of microkredieten voor investeringen in betere zaden, kunstmest en irrigatiemechanismen en de noodzakelijke hoeveelheid instrumenten om hun oogsten tegen parasieten en ziekten te beschermen, soms ten gevolge van het feit dat zij hun land niet bezitten en daarom geen leningen op onderpand kunnen krijgen, K. overwegende dat in het Wereldvoedselprogramma (WFP) is gesignaleerd dat voorlopig slechts 260 miljoen van de 750 miljoen USD die nodig is om in de behoeften voor 2008 te voorzien, tot nog toe officieel is toegezegd, L. overwegende dat de stijging van de grondstofprijzen een destabiliserende factor in de wereldeconomie begint te vormen en in diverse landen al aanleiding heeft gegeven tot ongeregeldheden, M. overwegende dat de nood aan een geïntegreerde politieke reactie en een omvattende strategie voor het voedselprobleem als gevolg van de stijging van de voedselprijzen nog dringender wordt, Het recht op voedsel 1. benadrukt de fundamentele aard van het recht op voedsel en de noodzaak om de toegang van alle mensen tot voldoende voedsel voor een actief en gezond leven te verbeteren; onderstreept dat landen de plicht hebben dit fundamentele mensenrecht te beschermen, te eerbiedigen en ten uitvoer te leggen; wijst erop dat het feit dat 2 miljard mensen nog steeds in bittere armoede leven en dat 850 miljoen mensen elke dag honger lijden, bewijst dat het recht op voedsel, zoals verankerd in de internationale mensenrechtenwetgeving, stelselmatig wordt geschonden; vraagt daarom om adequate maatregelen ter uitvoering van de bepalingen van de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens inzake het recht op voedsel; dringt er bij de Raad op aan ervoor te zorgen dat alle nationale en internationale beleidsvoering met betrekking tot voedsel coherent is met de verplichtingen die het recht op voedsel met zich meebrengt; 2. verzoekt de Raad daarom zijn inzet voor de millenniumontwikkelingsdoelstellingen (MOD's) te vergroten door de toegezegde financiële middelen te bevestigen en door op de Europese Raad van juni een EU-MOD-actieagenda goed te keuren; is van mening dat deze EU-actieagenda specifieke streefdoelen en in de tijd vastgelegde acties moet bevatten op belangrijke gebieden zoals onderwijs, gezondheid, water, landbouw, groei en infrastructuur die ertoe moeten bijdragen dat de MOD's tegen 2015 worden verwezenlijkt, om o.a. tegen 2015 de honger uit de wereld te helpen; 3. maakt zich zorgen over de invloed van het speculeren met levensmiddelen, met inbegrip van commodity hedge funds, op honger en armoede; verzoekt de Commissie de invloed van deze speculatie op de voedselprijzen te onderzoeken en op basis van deze analyse gepaste maatregelen voor te stellen; 4. vestigt de aandacht op het feit dat deze voedselcrisis nauw samenhangt met de financiële crisis en dat de kapitaalinjecties van centrale banken ter voorkoming van faillissementen wellicht geleid hebben tot een toename van speculatieve investeringen in grondstoffen; verzoekt het IMF en het Forum voor financiële stabiliteit om dit 'neveneffect' te beoordelen en er rekening mee te houden bij het voorstellen van wereldwijde remedies; 5. brengt in herinnering dat de minst begunstigde lagen van de bevolking het ergst te lijden hebben onder deze crisis en benadrukt daarom dat er een aangepast sociaal beleid nodig is om arme en achtergestelde bevolkingsgroepen te emanciperen en de effecten van de huidige voedselcrisis te lenigen; Duurzame voedselproductie 6. benadrukt dat de voedselvoorziening voor alle mensen op onze planeet voorrang moet hebben op alle andere doelstellingen; benadrukt dat voedsel tegen redelijke prijzen beschikbaar moet zijn, zoals bepaald is in artikel 33 van het EG-Verdrag; 7. wijst nogmaals op het belang van een nationale en internationale regulering van de landbouwmarkten ten behoeve van de consument, het inkomen van de boeren, de verwerkende industrie en een duurzaam EU-voedselbeleid; 8. herinnert eraan dat het hoofddoel van de GLB bestaat in het verzekeren van marktstabiliteit, het verzekeren van aanbod en redelijke prijzen voor consumenten en onderstreept de nood aan een GLB post-2013, teneinde het duurzame voedselbeleid van de EU te verzekeren, met oog voor de duurzaamheid, de zekerheid en de kwaliteit van landbouwproducten; 9. onderstreept dat de prijs van grondstoffen slechts een relatief klein aandeel heeft in de totale prijs van veel voedingsproducten; dringt er bij de Commissie en de lidstaten op aan een onderzoek in te stellen naar de grote verschillen tussen de door de boer ontvangen prijzen en de prijzen die door de belangrijkste kleinhandelsketens in rekening wordt gebracht; 10. verzoekt om een effectbeoordeling van de rol van kleinhandelaars in de voedselketen, aangezien de kleinhandelsprijzen voor voedsel in vergelijking met de kosten van levensonderhoud onevenredig veel zijn gestegen; dringt er bij de supermarkten op aan om een eerlijke prijs te betalen aan de producenten, en de consumenten tegelijkertijd voedsel aan te bieden tegen redelijke prijzen; 11. wijst erop dat de huidige graanvoorraden van de EU slechts zouden volstaan voor een periode van 30 dagen en vraagt zich af of onze voedselvoorraden zich wel op een juist niveau bevinden, vooral met het oog op mogelijke crises; vraagt de Commissie strategieën te ontwikkelen voor de opbouw van voedselvoorraden ter voorkoming van toekomstige crises; 12. dringt aan op betere prognoses van de landbouwproductie, zodat veel sneller kan worden vastgesteld wat de dominerende tendensen zijn in de voedselvoorziening op aarde; 13. is van oordeel dat rekening moet worden gehouden met de inkomenssituatie van de landbouwers in de EU; wijst erop dat landbouwers door de stijgende kosten voor diervoeder, energie, meststoffen en andere inputs en door de toegenomen kosten voor het voldoen aan de normen, een aanzienlijke inkomenstoename nodig hebben om te kunnen blijven voorzien in de voedselbehoefte; wijst erop dat het inkomen van de landbouwers maar weinig is gestegen en dat de landbouwers in sommige lidstaten hun inkomsten zelfs hebben zien dalen; 14. eist dat bevordering van duurzaam landbouwbeleid wordt opgenomen in alle uitbreidings- en nabuurschapsinstrumenten; 15. vraagt dat handelaars in derde landen onderworpen worden aan hetzelfde niveau van controles als producenten in de EU, maar erkent dat ontwikkelingslanden moeten worden geholpen om aan de fytosanitaire EU-normen te voldoen; 16. is ingenomen met het besluit van de ministers van Landbouw van de EU om goedkeuring te verlenen aan het voorstel van de Commissie om de set-asideverplichtingen voor 2008 op te schorten en merkt op dat hierdoor volgens de ramingen van de Commissie ongeveer 2,9 miljoen hectare zal vrijkomen voor graanproductie, waardoor de graanoogst van dit jaar met ongeveer 10 miljoen ton zal toenemen; 17. verzoekt de Commissie de effecten op de voedselvoorziening te onderzoeken van het EU-beleid inzake het GLB, inzake hernieuwbare energie, ontwikkelingshulp en internationale handelsovereenkomsten, met als doel de wereldwijde voedselvoorziening te verbeteren; 18. benadrukt dat voedsel voorrang moeten krijgen op brandstoffen en dat de productie van biobrandstoffen gekoppeld moet worden aan strenge duurzaamheidscriteria; wijst erop dat deze criteria geëerbiedigd moeten worden bij de verwezenlijking van het vooropgestelde streefdoel voor biobrandstoffen; 19. gaat ermee akkoord dat het subsidiëren door de EU van gewassen die bestemd zijn voor de productie van biobrandstoffen niet langer gerechtvaardigd is, maar benadrukt met klem dat momenteel slechts 2 à 3% van het landbouwareaal van de EU voor dit soort productie wordt gebruikt en dat berichten in de media waarin biobrandstoffen de schuld krijgen voor de huidige voedselcrisis, voor wat de EU betreft dan ook overdreven zijn; stemt er echter mee in dat de beslissing in landen als de VS om meer land beschikbaar te stellen voor het verbouwen van maïs voor de productie van bio-ethanol, een grote en negatieve invloed heeft gehad op de prijs en de beschikbaarheid van maïs en andere granen op de wereldvoedselmarkt; 20. doet niettemin een beroep op de Commissie en de lidstaten om grotere inspanningen te leveren inzake de bevordering van het gebruik en de productie van bio-energie van de tweede generatie,waarbij mest en landbouwafval wordt gebruikt in plaats van primaire landbouwproducten; 21. benadrukt met name dat de inzameling van stadsafval en land- en bosbouwresten en de omzetting ervan in gas de hoogste prioriteit moeten krijgen; wijst erop dat dit het mogelijk zou maken aangepaste technologieën te ontwikkelen en tijd zou bieden om de verenigbaarheid van voedsel- en energieproductie te onderzoeken; 22. toont zich ernstig verontrust over het feit dat de prijs van mengvoer met 75 EUR per ton is gestegen en nog steeds blijft stijgen als gevolg van een acuut tekort aan voedergraan, met als gevolg een extra kostenpost van 15 miljard EUR voor de veehouderij in de EU; 23. is van oordeel dat de huidige crisis een onmiddellijke en diepgaande discussie vereist tussen de instellingen van de EU en de lidstaten over de bijdrage die de moderne biotechnologie kan leveren aan een voortzetting van de productie van voedsel tegen redelijke prijzen; Beter ontwikkelingsbeleid 24. is van mening dat voor de daadwerkelijke bestrijding van honger een wereldwijd duurzaam ontwikkelingsbeleid nodig is, om de ontwikkelingslanden in staat te stellen hun bevolking van voldoende water en voedsel te voorzien; 25. steunt de ontwikkelingslanden in hun inspanningen om ervoor te zorgen dat hun bevolking toegang heeft tot voedsel; is van mening dat de beleidsruimte verder moet worden versterkt ten behoeve van nationale regels en maatregelen voor de ontwikkeling van deze sector; beschouwt Malawi als een goed voorbeeld van een ontwikkelingsland waar de voedselproductie in de afgelopen drie jaar is verdubbeld en benadrukt dat de EU een ondersteunende rol speelt bij deze ontwikkeling; dringt er bij de Commissie op aan ertoe bij te dragen meer bekendheid te geven aan dit fenomeen, zodat andere ontwikkelingslanden het voorbeeld van Malawi kunnen volgen; 26. doet een beroep op de lidstaten van de EU en de internationale gemeenschap om ten spoedigste tegemoet te komen aan de buitengewone noodoproep van het WFP en dit te helpen bij het vinden van oplossingen voor de nieuwe uitdagingen in de strijd tegen honger; is echter van mening dat de afhankelijkheid van voedselhulpoperaties moet worden beperkt en benadrukt dat er behoefte is aan acties op middellange en lange termijn om nog schadelijkere gevolgen te voorkomen en het probleem bij de wortel aan te pakken; 27. dringt aan op een spoedige en aanzienlijke verhoging van de investeringen in landbouw, aquacultuur, plattelandsontwikkeling en agrobusiness in ontwikkelingslanden, met name gericht op arme boeren, en kleinschalige landbouw gebaseerd op agro-ecologische voedselproductiemethoden; herinnert eraan dat 75% van de arme wereldbevolking in plattelandsgebieden leeft, maar dat slechts 4% van de officiële ontwikkelingshulp bestemd is voor de landbouw; dringt er daarom bij de Commissie en de lidstaten op aan in hun ontwikkelingsbeleid een prominentere plaats in te ruimen voor de landbouw, de programmering van het 10de Europees Ontwikkelingsfonds (EOF) bij te stellen in nauwe samenwerking met de ontwikkelingslanden en de nationale strategiedocumenten te herzien met een hogere prioriteit voor de landbouw; benadrukt de rol van ngo's en plaatselijke autoriteiten bij de ontwikkeling van innoverende agrarische oplossingen in samenwerking met de bevolking van de ontwikkelingslanden en dringt er bij de Commissie en de lidstaten op aan hun projecten te steunen en te bevorderen; 28. dringt erop aan dat kleine boeren in arme landen - dit zijn hoofdzakelijk vrouwen - toegang krijgen tot land, financiële diensten en krediet, hoogwaardig zaaigoed, irrigatiesystemen en kunstmest; benadrukt dat investeringen in de landbouwsector meer gericht moeten zijn op irrigatie, provinciale wegen, onderzoek en plaatselijke knowhow, opleiding en uitwisseling van beste praktijken met het oog op de ontwikkeling van duurzame en doeltreffende teeltmethodes, schoon drinkwater, onderwijs en verhoging van de plaatselijke productie en markttoevoer; dringt er daarom bij de Commissie op aan in haar acties meer aandacht te besteden aan deze aspecten en steun te verlenen aan programma's voor producentenorganisaties, microkrediet en andere financiële diensten alsook aan de verhoging van de investeringen in de landbouw; 29. roept de Europese Investeringsbank (EIB) op onderzoek te doen naar de mogelijkheden om onverwijld een garantiefonds op te richten ter ondersteuning van nationale stelsels voor microkrediet, leningen en risk-hedging die snel kunnen tegemoetkomen aan de behoeften van plaatselijke voedselproducenten, vooral in de armere ontwikkelingslanden; 30. benadrukt de behoefte aan samenwerking tussen de EU en de ontwikkelingslanden op het gebied van klimaatverandering, en met name de behoefte aan technologieoverdracht en capaciteitsopbouw; benadrukt dat klimaatverandering deel moet uitmaken van alle EU-ontwikkelingssamenwerking en dat enkele eenvoudige voorzorgsmaatregelen boeren al zouden helpen hun oogsten te beschermen tegen droogte en andere rampen, en dringt er bij de Commissie op aan dergelijke maatregelen te bestuderen; doet een beroep op de internationale gemeenschap om haar inspanningen voor de bestrijding van woestijnvorming, bodemachteruitgang en droogte op te voeren, teneinde de voedselvoorziening en de toegang tot water te verbeteren, met name in de arme landen; 31. onderstreept het belang van aangepaste investeringen op het vlak van onderzoek, met als doel de productie overal ter wereld te doen toenemen; 32. vraagt met name dat alle ontwikkelingen met betrekking tot genetisch gemodificeerde organismen en alle publieke debatten over dit onderwerp nauwlettend worden gevolgd; 33. is van mening dat de landen recht moeten hebben op soevereiniteit en zekerheid voor wat voedsel betreft, en het recht hebben hun markten te beschermen tegen de invoer van gesubsidieerde producten; is van mening dat deze subsidiëring van landbouwproducten bestemd voor export de plaatselijke markten in de ontwikkelingslanden destabiliseert; Eerlijke internationale handel 34. is van mening dat de openstelling van de landbouwmarkten geleidelijk moet gebeuren, naar gelang van het ontwikkelingsproces van elk ontwikkelingsland afzonderlijk en op basis van sociaal rechtvaardige en milieuvriendelijke handelsregels; merkt op dat gevoelige producten die een basisbehoefte vormen voor mensen in ontwikkelingslanden of die van bijzonder belang zijn voor de continuïteit van de voedselvoorziening en de plattelandsontwikkeling in ontwikkelingslanden, zouden moeten worden uitgesloten van volledige liberalisering om te vermijden dat de plaatselijke productie onherstelbare schade wordt toegebracht; benadrukt dat de EU in handelsonderhandelingen met ontwikkelingslanden een preferentieel en asymmetrisch stelsel moet bepleiten om hen in staat te stellen bepaalde aanbodbeheersingsinstrumenten en andere ontwikkelingsinstrumenten te houden; benadrukt dat de minst ontwikkelde landen uit hoofde van de "Everything But Arms" (EBA)-overeenkomst quota- en tariefvrije toegang hebben tot de EU-markt; 35. benadrukt dat de Commissie in de lopende onderhandelingen over economische partnerschapsovereenkomsten (EPO's) in de eerste plaats een antwoord moet bieden op de ontwikkelingsbehoeften van de staten van Afrika, het Caribisch gebied en de Stille Oceaan (ACS); herhaalt dat EPO's met het oog hierop vergezeld moeten gaan van het beloofde nieuwe financieringsinstrument 'Aid for Trade' (2 miljard EUR per jaar tegen 2010) en van de bevordering van regionale integratie; 36. benadrukt dat de Doha-Ontwikkelingsronde een succesvol, evenwichtig en eerlijk resultaat moet opleveren; benadrukt dat de resultaten van de Doha-ronde de ontwikkelingslanden zouden moeten stimuleren om te investeren in hun landbouw en voedselproductie; vraagt dat de Commissie in de huidige WTO-onderhandelingsronde haar steun verleent aan voorstellen voor een actie betreffende prijzen van stapelvoedsel; 37. herhaalt zijn oproep aan de Commissie en de Raad om eerlijke handel te bevorderen, net als andere ethisch-verantwoorde regelingen die bijdragen tot strengere sociale en milieunormen en steun verlenen aan kleinschalige en gemarginaliseerde producenten in ontwikkelingslanden, met een dalende volatiliteit en eerlijker prijzen en inkomens als resultaat, en moedigt de overheden van de EU aan eerlijke handel en duurzaamheidscriteria op te nemen in hun openbare aanbestedingen en aankoopbeleid; Bevordering van de democratie 38. beklemtoont dat de huidige voedselcrisis aantoont dat politieke stabiliteit, regionale integratie, democratie en mensenrechten moeten worden bevorderd, niet alleen in de EU maar wereldwijd; dringt er daarom bij alle relevante betrokkenen op aan menselijke en democratische waarden en de rechtsstaat te verdedigen bij het oplossen van de huidige voedselcrisis en bij het aanpakken van de langetermijnproblemen inzake de continuïteit van de voedselvoorziening; o o o 39. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de regeringen en parlementen van de lidstaten, de Wereldbank, de G8, de secretaris-generaal van de Verenigde Naties en de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties, de co-voorzitters van de paritaire parlementaire vergadering ACS-EU en het Pan-Afrikaanse Parlement (PAP). Het Europees Parlement , – gelet op de artikelen 2, 6, 24 en 29 van het Verdrag betreffende de Europese Unie en de artikelen 62, 63, 286 en 300 van het EG-Verdrag, die de rechtsgrondslag vormen voor een Europese ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid, alsook voor onderhandelingen met derde landen en organisaties, – gezien de verklaringen van de Raad en de Commissie van 6 maart 2008 en 21 april 2008 aan zijn Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken, – gelet op de artikelen 83 en 103, lid 2 van zijn Reglement, A. overwegende dat de Raad sinds de inwerkingtreding van het Verdrag van Amsterdam in 1999, verantwoordelijk is voor de opstelling van regels inzake visa, o.m. voor de lijst van derde landen wier onderdanen in het bezit moeten zijn van een visum of die daarvan zijn vrijgesteld (artikel 62, lid 2, letter b), onder i), van het EG-Verdrag), B. overwegende dat de voorwaarden waarop aan onderdanen van derde landen de visavrije status wordt toegekend een bevoegdheid van de Gemeenschap is en dat deze voorwaarden gelijke behandeling van alle EU-burgers moeten waarborgen, niet alleen voor wat betreft het al dan niet toekennen van de visavrije status op zich, maar eveneens voor wat betreft de voorwaarden waarop deze status door derde landen al dan niet wordt toegekend aan de verschillende lidstatenEU, C. overwegende dat de Raad burgers van de VS sinds 2001 vrijstelt van de visumplicht (1) ; overwegende dat een vergelijkbare vrijstelling helaas niet geldt voor alle EU-burgers, daar de VS voor burgers van sommige lidstaten nog steeds de visumplicht handhaven (momenteel Bulgarije, Cyprus, Estland, Griekenland, Hongarije, Letland, Litouwen, Malta, Polen, Roemenië, Slowakije en de Tsjechische Republiek) , wegens het feit dat onder meer voor de meeste van deze landen meer dan 3% van de aanvragen (in sommige omstandigheden 10%) op basis van ondoorzichtige criteria worden afgewezen; D. overwegende dat sinds 2005 op Gemeenschapsniveau (2) een wederkerigheidsmechanisme in werking kan worden gesteld naar aanleiding van: een kennisgeving door een lidstaat, contacten van de Commissie met het derde land in kwestie en een verslag van de Commissie aan de Raad, die vervolgens kan besluiten tot "tijdelijke herinvoering van de visumplicht ten aanzien van de onderdanen van het betrokken derde land"; E. overwegende dat er weliswaar wederkerigheid tot stand is gebracht met een aantal derde landen, maar dat dit niet geldt voor de VS, zodat de Commissie in 2006 heeft voorgesteld: "het tijdelijk opnieuw invoeren van de visumplicht voor houders van diplomatieke paspoorten, dienst- en officiële paspoorten, om vorderingen te stimuleren bij de verwezenlijking van wederkerigheid" (3) ; overwegende echter dat de Raad geen gehoor heeft gegeven aan dit symbolische voorstel; F. overwegende dat enkele lidstaten hun rechtstreekse bilaterale contacten met de regering van de VS voortzetten hoewel de bevoegdheid van de Gemeenschap ter zake helder is; G. overwegende dat de toestand juridisch ingewikkeld werd toen de VS op 3 augustus 2007 met de vaststelling van afdeling 711 van de "Secure Travel and Counterterrorism Partnership Act of 2007" (Implementing Recommendations of the 9/11 Commission Act of 2007) (4) hun regeling van ontslag van visumplicht herzagen door zeven veiligheidsverbeteringen in te voeren (5) zodat alle lidstaten die deel wensen te nemen aan het programma voor ontslag van visumplicht moesten instemmen met de ondertekening van een bilaterale gemeenschappelijke intentieverklaring en de daarbij behorende bindende "uitvoeringsvoorschriften"; H. overwegende dat, hoewel de inhoud van deze zogeheten "uitvoeringsvoorschriften" de EU-instellingen nog steeds onbekend zijn, uit de gemeenschappelijke intentieverklaringen duidelijk blijkt dat enkele nieuwe "veiligheidsverbeteringen" onder de bevoegdheid van de Gemeenschap vallen (zoals visumverstrekking of aanvullende toekomstige verplichtingen van de Electronic System Travel Authorization (Elektronisch systeem voor reistoestemming, ESTA)), andere onder de bevoegdheid van de EU (zoals gestolen paspoorten (6) , PNR-gegevens, of Schengen-gegevens in verband met misdaad), en dat de resterende verbeteringen onder uitsluitende bevoegdheid van de lidstaten vallen (zoals die in verband met strafbladen van eigen onderdanen of de aanwezigheid van veiligheidsfunctionarissen op trans-Atlantische vluchten); I. overwegende dat de Raad om dit probleem op te lossen en opdat alle lidstaten in 2009 kunnen deelnemen aan het herziene VS-stelsel van ontslag van visumplicht op 18 april 2008 heeft besloten tot een tweeledige aanpak door: J. overwegende dat het beginsel van loyale samenwerking, zelfs in aangelegenheden die onder uitsluitende bevoegdheid van de lidstaten vallen, kan worden aangetast via bilaterale overeenkomsten die uiteenlopende voorwaarden bevatten voor het verstrekken van de visavrije status aan onderdanen van sommige lidstaten, hetgeen erop neerkomt dat de burgers van de lidstaten wat visa betreft op uiteenlopende wijze worden behandeld; overwegende dat de Commissie het beginsel van loyale samenwerking dient te waarborgen; K. overwegende dat door trans-Atlantische samenwerking, om VS- en EU-burgers beter te beschermen tegen de terroristische dreiging, moeten verbeteren: a) de benoeming van de dreiging via gezamenlijke analyse en een brede uitwisseling van gegevens, o.m. de uitwisseling van optimale werkmethoden omgeven door strikte maatregelen voor gegevensbescherming (b) de coördinatie op EU- en trans-Atlantisch niveau tussen wetshandhavings- en inlichtingendiensten, terwijl steeds de rechtsstaat, de grondrechten en de persoonlijke levenssfeer worden beschermd en (c) het operationele vermogen door nauwere samenwerking tussen wetshandhavings- en inlichtingendiensten van de EU en de VS, op basis van dieper wederzijds vertrouwen tussen de verschillende betrokken agentschappen en organen; L. overwegende dat het Amerikaanse Ministerie voor Binnenlandse Veiligheid per januari 2009 biometrische uitreisprocedures wil invoeren voor lucht- en zeereizigers; dit uitreisprogramma beschouwd wordt als een cruciale voorziening met het oog op een doeltreffend beheer van het programma voor ontslag van visumplicht (VWP); de Amerikaanse autoriteiten voornemens zijn het VWP niet naar andere bondgenoten van de VS uit te breiden wanneer de voorgestelde uitreisprocedures niet uiterlijk per 30 juni 2009 zijn ingevoerd; 1. is van mening dat iedere al dan niet rechtstreekse discriminatie van Europese burgers met inbegrip van discriminatie op grond van hun nationaliteit verboden moet zijn, niet alleen in de Europese Unie overeenkomstig artikel 12 van het EG-Verdrag, maar eveneens buiten de Europese Unie, met name als deze discriminatie voortvloeit uit een gebrek aan coördinatie tussen de EU-instellingen en de lidstaten tijdens internationale onderhandelingen; 2. neemt nota van het feit dat de VS tijdens de JBZ-ministerstrojka van 13 maart 2008 voor het eerst hebben erkend dat de Gemeenschap bevoegd is om te onderhandelen over internationale overeenkomsten inzake het visabeleid, door in een gezamenlijke verklaring in te stemmen met het volgen van een "tweesporen"-aanpak; in de verklaring wordt gesteld dat aangelegenheden die onder de nationale verantwoordelijkheid vallen met nationale instanties worden besproken en aangelegenheden waarvoor de EU verantwoordelijk is, worden besproken met EU-instanties; krachtens deze verklaring moeten de VS voortaan: 3. herhaalt dat in alle door de EU/EG gesloten overeenkomsten de grondrechten en individuele vrijheden moeten worden nageleefd, zoals bepaald in artikel 6, lid 2 van het EU-Verdrag, met inbegrip van het recht op persoonlijke levenssfeer en gegevensbescherming zoals neergelegd in: 4. vraagt de Commissie dringend de uitsluiting van Europese burgers met HIV van het VWP in de onderhandelingen mee te nemen, en toe te zien op gelijke behandeling van alle burgers van de EU; is het met de Commissie eens dat er geen objectieve gronden zijn voor een reisverbod voor HIV-geïnfecteerden (zoals zij in antwoord van 19 februari 2008 op parlementaire vraag E-6038/07 heeft verklaard); 5. steunt het mandaat dat de Raad de Commissie heeft verleend om te onderhandelen over een overeenkomst waardoor wordt gewaarborgd dat alle EU-burgers die het grondgebied van de VS betreden ontslagen zijn van visumplicht, zoals reeds het geval is voor VS-burgers die het grondgebied van de EU binnenkomen; verzoekt de Commissie zijn bevoegde commissie na iedere onderhandelingsbijeenkomst op de hoogte te stellen (zo nodig op vertrouwelijke basis); 6. is van mening dat de onderhandelingen voor juni 2009 afgerond moeten zijn en dat vanaf dan geen discriminatie tussen EU-burgers toegestaan mag worden; 7. deelt de mening dat de "rode lijnen" van de Raad door de lidstaten moeten worden gevolgd (8) overeenkomstig het beginsel van loyale samenwerking dat is vastgelegd in artikel 10 van het EG-Verdrag en dat volgens de jurisprudentie van het Hof van Justitie (C-105/03 of zaak 22/70 (AETR)) eveneens van toepassing is met betrekking tot het nakomen van de in het EU-Verdrag opgesomde verplichtingen; wijst er met name op dat: 8. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de parlementen en regeringen van de lidstaten, het Congres van de Verenigde Staten en de VS-minister van Binnenlandse Veiligheid. Het Europees Parlement , – onder verwijzing naar zijn eerdere resoluties over Birma, – gezien de conclusies van de buitengewone Raad algemene zaken en buitenlandse betrekkingen van 13 mei 2008 over de humanitaire situatie in Birma/Myanmar, – gezien resolutie 60/1 van de Algemene Vergadering van de VN van 24 oktober 2005 over de resultaten van de World Summit, waarvan punt 139 instemt met de mogelijkheid van collectief, samenhangend optreden tegen afzonderlijke staten "in het geval nationale autoriteiten er duidelijk niet in slagen hun bevolking te beschermen tegen volkerenmoord, oorlogsmisdaden, etnische zuivering en misdaden tegen de menselijkheid", – gelet op artikel 103, lid 4, van zijn Reglement, A. overwegende dat het zuiden van Birma, inclusief de belangrijkste stad van het land, Rangoon, en het gebied van de Irrawaddydelta, waar bijna de helft van de Birmese bevolking woont, op 2 en 3 mei 2008 getroffen werd door de zware wervelstorm Nargis, B. overwegende dat de Birmese staatsmedia melding maken van 77 738 doden en 55 917 vermisten tot nu toe, terwijl onafhankelijke waarnemers en internationale hulporganisaties uitgaan van ten minste 100 000 doden; overwegende dat de VN schat dat 1,6 tot 2,5 miljoen mensen zwaar zijn getroffen en zo snel mogelijk hulp nodig hebben; C. overwegende dat de regerende staatsraad voor vrede en ontwikkeling waarschuwingen in de wind heeft geslagen, uitermate traag op de ramp heeft gereageerd en pas in een laat stadium buitenlandse hulp heeft aanvaard: tot nu toe heeft deze staatsraad slechts heel weinig internationale hulpleveringen tot het land toegelaten, met als argument dat de hulp door het leger moet worden gedistribueerd, en heeft de raad de afgifte van visa aan hulpverleners van de VN en andere rampenbestrijdingsteams en logistieke deskundigen vertraagd; D. overwegende dat het humanitair recht bepaalt dat humanitaire hulp neutraal en onafhankelijk moet zijn; E. overwegende dat de junta het referendum op 10 mei 2008 heeft doorgezet, ondanks het lot van de tienduizenden slachtoffers van de vernietigende wervelstorm, met uitzondering van de zwaarst getroffen gebieden, waar het referendum tot 24 mei 2008 is uitgesteld, ondanks de oproep van de onder-secretaris-generaal van de VN voor Humanitaire Zaken om het referendum te annuleren of later te laten plaatsvinden; F. overwegende dat de Birmese regering de internationale hulpinspanningen volledig heeft gedwarsboomd, daarmee voorbijgaand aan het feit dat het gebrek aan schoon water, voedsel en medische zorg waarschijnlijk tot besmettelijke ziekten zal leiden, met als gevolg een veel groter aantal slachtoffers; G. overwegende dat etnische groepen en met name de Karen, die reeds met ongebreidelde discriminatie en armoede te kampen hadden, in het deltagebied zwaar zijn getroffen; H. overwegende dat het gebied waarin humanitaire hulp kon worden geboden reeds aanzienlijk was beperkt door de nieuwe richtsnoeren van de Birmese regering van februari 2006, die tot ingewikkelde reis- en toezichtprocedures voor buitenlands personeel leidden; I. overwegende dat de Commissie twee dagen na de wervelstorm EUR 2 miljoen heeft uitgetrokken voor het financieren van de eerste behoeften van de overlevenden in het rampgebied; overwegende dat de EU tot nu toe EUR 17 miljoen aan hulp heeft toegezegd en dat dit bedrag tot EUR 30 miljoen kan worden opgetrokken indien de Birmese leiders internationale hulp toelaten; J. overwegende dat de commissaris voor Ontwikkelingssamenwerking de toegang tot de zwaarst getroffen gebieden is ontzegd en dat geen gehoor is gegeven aan zijn oproepen om de toegang van hulpverleners tot de Irrawaddydelta te vergemakkelijken; K. overwegende dat meerdere regeringen, waaronder die van lidstaten van de EU, erop hebben aangedrongen om in het geval van Birma het beginsel ' responsibility to protect ' in te roepen, dat door de VN is ontwikkeld om slachtoffers van volkerenmoord en misdaden tegen de menselijheid te beschermen; 1. spreekt zijn welgemeende condoleances en zijn solidariteit uit aan de bevolking van Birma en het grote aantal slachtoffers; spreekt zijn medeleven uit aan allen die te maken hebben met de gevolgen van de natuurramp; 2. veroordeelt in krachtige bewoordingen de onaanvaardbaar trage reactie op deze ernstige humanitaire crisis door de Birmese autoriteiten, die het handhaven van de eigen macht zwaarder laat wegen dan het overleven van de Birmese bevolking; 3. dringt er bij de Birmese regering met klem op aan het leven van haar bevolking voorop te stellen en de door de wervelstorm getroffen gebieden vrij te geven voor internationale hulpinspanningen door hulpverleners visa te verstrekken, de VN en andere humanitaire organisaties toe te staan hulp rechtstreeks aan de hulpbehoevenden te distribueren en landen in de regio hulp via de lucht en de zee te laten geven aan de slachtoffers die niet snel op een andere manier kunnen worden bereikt; 4. betreurt het feit dat het regime zijn prioriteiten verkeerd heeft gesteld door het zogenaamde referendum over de pseudo-grondwet doorgang te laten vinden, en verwerpt de onwaarschijnlijke resultaten op het moment dat een groot deel van het land is verwoest en miljoenen leiden onder wat treffend is beschreven als een natuurramp die veranderd is in een door mensen gecreëerde katastrofe; 5. herhaalt dat de soevereiniteit van een land niet zwaarder mag wegen dan de mensenrechten van zijn bevolking, zoals vastgelegd in het VN-beginsel ' responsibility to protect '; roept de regering van het VK, dat in mei de VN-Veiligheidsraad voorzit, op de situatie in Birma onverwijld op de agenda van de Veiligheidsraad te zetten en roept de Veiligheidsraad op te onderzoeken of de zending van hulpgoederen naar Birma kan worden goedgekeurd zonder de instemming van de militaire junta van Birma; 6. is verheugd over het feit dat ASEAN, India en China op 19 mei 2008 op hun top in Singapore een akkoord hebben bereikt over de coördinatie van de internationale hulp door ASEAN, alsook over het besluit betreffende een internationale donorconferentie in samenwerking met de VN in Rangoon op 25 mei 2008, teneinde de hulp voor de slachtoffers te groeperen; 7. dringt er in dit verband op aan snel een speciaal fonds in het leven te roepen, onder auspiciën van de VN, om de daadwerkelijke distributie van hulp in het land in goede banen te leiden; 8. spoort de regeringen van China en India aan hun invloed op de Birmese autoriteiten te gebruiken om Birma onverwijld open gesteld te krijgen voor alle humanitaire hulp; 9. beklemtoont dat de hulp zo snel mogelijk bij de getroffen bevolking moet worden afgeleverd, aangezien de weersomstandigheden door het begin van het regenseizoen verslechteren en een bijkomende bedreiging vormen voor de slachtoffers; acht het belangrijk dat getroffen boeren hulp krijgen, teneinde ze in staat te stellen op tijd opnieuw rijst aan te planten om nóg een ramp te voorkomen; 10. steunt de EU, de VN, afzonderlijke landen en de internationale en niet-gouvernementele organisaties in hun inspanningen om toegang tot het getroffen gebied te krijgen, en beklemtoont dat zonder de volledige medewerking van de Birmese autoriteiten er een reëel gevaar van een nog grotere ramp bestaat; verwacht veel van het aanstaande bezoek van de secretaris-generaal van de VN, Ban Ki-moon, aan de Birmese autoriteiten; spoort de secretaris-generaal van de VN aan zijn invloed op de Birmese autoriteiten te gebruiken om Birma onverwijld open gesteld te krijgen voor alle humanitaire hulp; 11. is van oordeel dat indien de Birmese autoriteiten steun voor de getroffenen blijven tegenhouden zij voor het Internationaal Strafhof verantwoordelijkheid moeten afleggen voor misdaden tegen de menselijkheid; verzoekt de lidstaten van de EU aan te dringen op een resolutie van de VN-Veiligheidsraad waarin de zaak aan de openbaar aanklager van het Internationaal Strafhof wordt doorverwezen voor onderzoek en vervolging; 12. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de regeringen en de parlementen van de lidstaten, de speciaal afgezant van de EU voor Birma, de Birmese staatsraad voor vrede en ontwikkeling, de regeringen van de lidstaten van de ASEAN en de ASEM, de interparlementaire Myanmar-groep van de ASEAN, Aung San Suu Kyi, de NLD, de secretaris-generaal van de VN, de Hoge Commissaris voor de mensenrechten van de VN en de speciale mensenrechtenrapporteur van de VN voor Birma. Het Europees Parlement , – gezien de conclusies van de buitengewone Raad algemene zaken en buitenlandse betrekkingen van 13 mei 2008 en de verklaring van de Commissie over de situatie in de provincie Sichuan in China, – gelet op artikel 103, lid 4, van zijn Reglement, A. overwegende dat een zware aardbeving met een kracht van 7,8 op de schaal van Richter op 12 mei 2008 het zuidwesten van China heeft getroffen, B. overwegende dat deze aardbeving met name in de provincie Sichuan aan tienduizenden mensen het leven heeft gekost, en dat er nog steeds veel vermisten zijn, C. overwegende dat de geografische omstandigheden in de provincie Sichuan de reddingswerkzaamheden zeer moeilijk maken, D. overwegende dat de Chinese regering buitengewone noodmiddelen en personeel heeft gemobiliseerd, met inbegrip van soldaten en medisch personeel, in het getroffen gebied werkzaam, E. overwegende dat de Internationale Federatie van Rode Kruis- en Rode Halve Maanverenigingen een noodoproep om hulp heeft gedaan, 1. spreekt zijn welgemeende condoleances en zijn solidariteit uit aan de bevolking van China en het grote aantal slachtoffers; spreekt zijn medeleven uit aan allen die te maken hebben met de gevolgen van de aardbeving; 2. verwelkomt de snelle reactie van de Chinese autoriteiten op de ramp, middels hun reddingsoperatie; 3. neemt met waardering kennis van de Chinese bereidheid om buitenlandse hulp te aanvaarden; dringt er bij de Chinese regering op aan het werk van humanitaire en vrijwillige hulporganisaties bij de distributie van hulp te faciliteren en toegang tot hulp voor alle mensen in nood te waarborgen; 4. dringt er bij de Raad en de Commissie op aan noodhulp, technische bijstand en steun voor wederopbouw aan het getroffen gebied te verstrekken; 5. onderstreept de urgentie van het verstrekken van primaire humanitaire noodhulp via het ECHO-programma, voorzien van een omvangrijk en adequaat budget; neemt kennis van de aankomst van de deskundige voor humanitaire hulp van de Commissie in Chengdu om de behoeften te inventariseren; 6. steunt de bijdrage van de EU-lidstaten via het "mechanisme voor civiele bescherming" dat door de Commissie wordt gecoördineerd, alsmede de andere bijdragen van de internationale gemeenschap aan de hulpinspanningen; 7. acht het een goede zaak dat de Chinese en buitenlandse media gedetailleerde en correcte informatie over de ramp mogen verstrekken; 8. onderstreept het belang van goed bestuur bij de preventie van en de voorbereiding op mogelijke natuurrampen; dringt aan op ontwikkeling van technologie voor een grootschalig en doeltreffend systeem voor vroegtijdige waarschuwing om de bevolking voor te bereiden op aardbevingen en andere natuurrampen; 9. verwelkomt de inspanningen van de internationale gemeenschap om hun beste praktijken op het gebied van hulp bij civiele noodgevallen en rampen over te brengen teneinde China en zijn door de aardbeving getroffen bevolking te helpen; dringt er bij de betrokken organisaties op aan voldoende financiële steun te waarborgen om alle toezeggingen gestand te kunnen doen; 10. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de parlementen en regeringen van de lidstaten en de regering van China. Het Europees Parlement , – onder verwijzing naar zijn eerdere resoluties over de schadelijke gevolgen van het gebruik van uranium (met inbegrip van verarmd uranium) in conventionele wapens, – onder verwijzing naar de toespraak van de Secretaris-generaal van de VN op 6 november 2002 ter gelegenheid van de Internationale dag ter voorkoming van schade aan het milieu in oorlogsituaties en tijdens gewapende conflicten, – onder verwijzing naar de op 5 december 2007 aangenomen resolutie A/RES/62/30 van de Algemene Vergadering van de VN waarin aandacht werd besteed aan de ernstige gezondheidsproblemen als gevolg van het gebruik van wapens met verarmd uranium, – gelet op artikel 108, lid 5, van zijn Reglement, A. overwegende dat (verarmd) uranium in de moderne oorlogsvoering in ruime mate wordt gebruikt als munitie tegen versterkte doelen in landelijke en stedelijke gebieden en als bepantserde bescherming tegen raket- en artillerie-aanvallen, B. overwegende dat sinds het gebruik ervan door de geallieerde strijdkrachten in de eerste oorlog tegen Irak, er ernstige zorg bestaat over de radiologische en chemische giftigheid van de fijne uraniumdeeltjes die vrijkomen als deze wapens inslaan op harde doelen; en dat er voorts bezorgdheid bestaat over de besmetting van bodem en grondwater door gebruikte munitie die zijn doel heeft gemist en de gevolgen ervan voor de burgerbevolking, C. overwegende dat ondanks het feit dat wetenschappelijk onderzoek tot dusverre geen afdoende bewijs heeft opgeleverd dat schade wordt aangericht, er talloze getuigenissen bestaan over de schadelijke en vaak dodelijke gevolgen voor militairen en burgers; D. overwegende dat men zich de laatste jaren steeds meer bewust is geworden van de gevaren van verarmd uranium voor het milieu en de gezondheid en dat het de hoogste tijd is dat dit wordt weerspiegeld in de ontwikkeling van de internationale militaire normen, E. overwegende dat het gebruik van verarmd uranium in oorlogshandelingen indruist tegen de grondregels en -beginselen die zijn vastgelegd in het geschreven en het gewoonterecht inzake internationale, humanitaire en milieukwesties, 1. dringt er bij de lidstaten op aan zich te houden aan paragraaf 1 van de bovengenoemde VN-resolutie en een verslag voor te leggen met hun opvattingen over de gevolgen van het gebruik van wapens en munitie die verarmd uranium bevatten; 2. beveelt de Hoge Vertegenwoordiger van de EU aan in de komende herziene versie van de Europese Veiligheidsstrategie te wijzen op de noodzaak om grondig na te denken over het nut, in de toekomst, van ongeleide munitie alsmede clusterbommen, mijnen en andere wapens met een niet-onderscheidende werking, zoals wapens met verarmd uranium; 3. verzoekt de Raad en de Commissie opdracht te geven tot wetenschappelijke studies over het gebruik van verarmd uranium in alle gebieden waar Europees en internationaal militair en burgerpersoneel wordt ingezet; 4. dringt er bij de lidstaten op aan om in het kader van toekomstige operaties geen gebruik te maken van wapens met verarmd uranium tijdens acties in het kader van het Europees Veiligheids- en defensiebeleid en geen militair en burgerpersoneel in te zetten in gebieden waarvan geen garantie kan worden gegeven dat verarmd uranium er niet is gebruikt en niet gebruikt zal worden; 5. dringt er bij de lidstaten, de Raad en de Commissie op aan hun militair en burgerpersoneel dat aan missies deelneemt, en hun beroepsorganisaties volledig te informeren over de mogelijkheid dat verarmd uranium gebruikt is of gebruikt kan worden in het gebied waar zij actief zijn, en tevens voldoende beschermingsmaatregelen te treffen; 6. dringt er bij de lidstaten, de Raad en de Commissie op aan een milieuinventarisering op te maken voor gebieden die besmet zijn met verarmd uranium (waaronder proefgebieden) en omvangrijke steun (ook financiële) ter beschikking te stellen aan projecten voor slachtoffers en hun familie, alsmede voor opruimacties in de getroffen gebieden, indien negatieve effecten voor de menselijke gezondheid en het milieu worden bewezen; 7. herhaalt met kracht zijn oproep aan alle lidstaten van de EU en de NAVO om een moratorium in te stellen op het gebruik van wapens met verarmd uranium en de inspanningen ten behoeve van een wereldwijd verbod te verdubbelen, en de productie en verkoop van dit type wapentuig stelselmatig stop te zetten; 8. dringt er bij de lidstaten en de Raad op aan het voortouw te nemen voor het sluiten van een internationaal verdrag - via de VN of een "coalition of the willing" - voor een verbod op de ontwikkeling, productie, opslag, overdracht, het testen en het gebruik van wapens die uranium bevatten en voor de vernietiging of recycling van bestaande voorraden indien er overtuigend wetenschappelijk bewijs is van door dergelijke wapens aangerichte schade; 9. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de regeringen en parlementen van de lidstaten, de NAVO en de parlementaire vergadering van de NAVO, de VN en het Programma van de Verenigde Naties inzake het milieu, de Europese federatie van militaire vakbonden (Euromil), het Internationaal Comité van het Rode Kruis en de Wereldgezondheidsorganisatie. Het Europees Parlement , – gelet op Verordening (EG) nr. 1907/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 18 december 2006 inzake de registratie en beoordeling van en de autorisatie en beperkingen ten aanzien van chemische stoffen (REACH), tot oprichting van een Europees Agentschap voor chemische stoffen (1) , inzonderheid op artikel 13 daarvan , – gezien de ontwerpverordening van de Commissie tot vaststelling van testmethoden overeenkomstig Verordening (EG) nr. 1907/2006 van het Europees Parlement en de Raad inzake de registratie en beoordeling van en de autorisatie en beperkingen ten aanzien van chemische stoffen (REACH) (CMT(2007)1792/7) (hierna "de ontwerpverordening van de Commissie" genoemd), – gezien het advies van de commissie bedoeld in artikel 133 van de REACH-verordening, – gelet op artikel 5 bis, lid 3, onder b), van Besluit 1999/468/EG van de Raad van 28 juni 1999 tot vaststelling van de voorwaarden voor de uitoefening van de aan de Commissie verleende uitvoeringsbevoegdheden (2) , – gezien mondelinge vraag B6-0158/2008 van de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en voedselveiligheid, – gelet op artikel 108, lid 5, van zijn Reglement, A. overwegende dat de ontwerpverordening van de Commissie gericht is op: B. overwegende dat de ontwerpverordening van de Commissie ook van groot belang is voor wetgeving inzake andere sectoren, zoals cosmetica (4) en pesticiden (5) , omdat de wetgeving die daarmee verband houdt, betrekking heeft op testmethoden die zijn opgenomen in de wetgeving voor chemische stoffen, C. overwegende dat het totaal aantal dieren dat in 2005 in de lidstaten voor experimentele en andere wetenschappelijke doeleinden is gebruikt ongeveer 12 miljoen bedroeg (6) en dat een aanzienlijk percentage van die dieren werd gebruikt voor op regelgeving gebaseerde proeven, D. overwegende dat in het als bijlage bij het Verdrag van Amsterdam gevoegde protocol betreffende de bescherming en het welzijn van dieren is bepaald dat de Gemeenschap en de lidstaten bij het formuleren en uitvoeren van het beleid van de Gemeenschap op het gebied van landbouw, vervoer, interne markt en onderzoek ten volle rekening houden met hetgeen vereist is voor het welzijn van dieren, onder eerbiediging van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen en gebruiken van de lidstaten met betrekking tot met name godsdienstige riten, culturele tradities en regionaal erfgoed, E. overwegende dat in de REACH-verordening is bepaald dat om dierproeven te voorkomen voor de toepassing van deze verordening slechts in laatste instantie proeven op gewervelde dieren worden uitgevoerd en dat in het bijzonder voor humane toxiciteit, indien mogelijk, informatie zal worden verzameld op andere wijzen dan via proeven met gewervelde dieren, maar via het gebruik van alternatieve methoden, zoals in-vitromethoden of kwalitatieve of kwantitatieve structuuractiviteitsrelaties of op grond van informatie over qua structuur verwante stoffen (groeperen of read across), F. overwegende dat in Richtlijn 86/609/EEG van de Raad van 24 november 1986 inzake de onderlinge aanpassing van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen van de lidstaten betreffende de bescherming van dieren die voor experimentele en andere wetenschappelijke doeleinden worden gebruikt (7) is bepaald dat er geen dierproef mag worden verricht indien er een redelijke, praktische mogelijkheid bestaat het gewenste resultaat te verkrijgen met behulp van een andere wetenschappelijk verantwoorde methode waarbij geen proefdier wordt gebruikt, en dat in geval van verschillende mogelijkheden de keuze moet vallen op die proeven waarbij gebruik wordt gemaakt van een zo gering mogelijk aantal dieren, waarbij dieren betrokken zijn met de laagste graad van neurofysiologische gevoeligheid, en zo min mogelijk pijn, lijden, ongemak of blijvend letsel wordt berokkend, en die de grootste kans bieden op bevredigende resultaten, G. overwegende dat het Europees Centrum voor de Validatie van Alternatieve Methoden (ECVAM) in 2006/2007 een aantal alternatieve methoden heeft gevalideerd (8) die echter niet zijn opgenomen in de ontwerpverordening van de Commissie, H. overwegende dat in de ontwerpverordening van de Commissie voorts één dierproefmethode is opgenomen die verouderd is, omdat in dezelfde ontwerpverordening ook een alternatieve methode voor hetzelfde einddoel is opgenomen, I. overwegende dat de Commissie de niet-opneming van de gevalideerde alternatieve proeven rechtvaardigt met de verklaring dat zij nog niet voor regelgevingsdoeleinden zijn goedgekeurd, J. overwegende dat de Commissie de procedure voor de wettelijke aanvaarding voor drie van de vijf proeven aan de OESO delegeert, K. overwegende dat de ontwikkeling en de publicatie van een OESO-richtsnoer voor proeven (Test Guideline (TG)) over het algemeen minimaal drie jaar in beslag neemt, omdat de desbetreffende institutionele organen slechts eenmaal per jaar bijeenkomen, en OESO-richtsnoeren voor proeven niet altijd op dezelfde manier door alle lidstaten van de OESO ten uitvoer worden gelegd, L. overwegende dat de Commissie heeft verduidelijkt dat zij altijd probeert eerst binnen het OESO-kader te handelen; overwegende dat dit in strijd is met de EU-wetgeving en de geest van de cosmeticarichtlijn 76/768/EEG, waarin prioriteit wordt toegekend aan de EU-procedure, M. overwegende dat de vooropgestelde prioriteit ten gunste van de OESO-procedure voor wettelijke aanvaarding in het gunstigste geval leidt tot grote vertragingen, en er zelfs toe kan leiden dat een alternatieve methode niet in praktijk wordt gebracht, N. overwegende dat er niet voldoende regels lijken te zijn voor een doeltreffende preliminaire analyse van de regelgevingsrelevantie alvorens het ECVAM een alternatieve proef wetenschappelijk valideert, O. overwegende dat de basisconcepten van validatie en wettelijke aanvaarding op nationaal, communautair en internationaal niveau niet op uniforme wijze worden toegepast en dat in de EU-wetgeving geen definitie is opgenomen van 'validatie' (of criteria voor personen die valideren) noch van 'regelgevende (of wettelijke) aanvaarding' (9) ; P. overwegende dat het ECVAM op grond van de mededeling van de Commissie SEC(1991)1794 slechts een relatief weinig verstrekkend mandaat heeft voor de validatie van alternatieve methoden, ofschoon het ECVAM de afgelopen jaren een hooggewaardeerde en waardevolle inbreng heeft gehad, Q. overwegende dat validatie ook wordt uitgevoerd door andere nationale en internationale organen en dat daarom moet worden beoordeeld en verduidelijkt in hoeverre behoefte bestaat aan officiële validatie en soorten validatie of beoordeling die zijn toegespitst op een bepaalde sector of een bepaald doeleinde (10) , R. overwegende dat de interne procedure voor wettelijke aanvaarding bij het Europees Agentschap voor chemische stoffen na validatie door het ECVAM en voor het starten van de procedure voor eventuele opneming van een testmethode in wetgeving, niet adequaat lijkt te zijn, S. overwegende dat over de voorwaarden waaronder mogelijk verstrekkende besluiten overeenkomstig deze procedure worden genomen, zoals het aanvechten van wetenschappelijke validatie door het ECVAM of verplaatsing van validatie en wettelijke aanvaarding naar het OESO-niveau, van geval tot geval op een transparante en controleerbare manier op politiek niveau zouden moeten worden beslist, T. overwegende dat het niet aanvaardbaar is dat een tijdige opneming van nieuwe alternatieve door het ECVAM gevalideerde methoden in de ontwerpverordening van de Commissie nog niet mogelijk is als gevolg van vertragingen die worden veroorzaakt door de weinig transparante, trage, omslachtige en deels inadequate procedures betreffende de wettelijke aanvaarding van gevalideerde alternatieve methoden voor dierproeven, U. overwegende dat de problemen die op het gebied van wetgeving voor chemische stoffen zijn gesignaleerd betreffende validatie en wettelijke aanvaarding van alternatieve testmethoden wellicht nog een grotere dimensie hebben, wanneer ook met andere industriële sectoren rekening wordt gehouden, 1. ziet af van het bezwaar tegen de aanneming van de ontwerpverordening van de Commissie in het licht van de officiële toezegging die de Commissie heeft gedaan in haar brief van 5 mei 2008 om de volgende regelingen te treffen teneinde de interne procedures van de Commissie voor de validatie en wettelijke aanvaarding van nieuwe alternatieve methoden voor dierproeven te stroomlijnen en te bespoedigen: 2. gaat ervan uit dat het stroomlijnen en bespoedigen van de interne procedures van toepassing is op het gehele proces van validatie tot wettelijke aanvaarding, zonder lacunes. 3. vraagt de Commissie ervoor te zorgen dat de belanghebbenden ten volle deelnemen aan het gehele proces van validatie tot wettelijke aanvaarding; 4. dringt er bij de Commissie op aan dat zij tegen eind 2008 een voorstel indient voor de eerste aanpassing van de verordening aan de technische vooruitgang als lakmoesproef voor de uitvoering van de in paragraaf 1 genoemde toezeggingen; 5. verzoekt de Commissie tegen eind 2008 aan het Parlement verslag uit te brengen over de uitvoering van deze toezeggingen 6. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en aan de Commissie alsmede aan de regeringen en de parlementen van de lidstaten. Het Europees Parlement, – gezien de mededeling van de Commissie over een nieuwe strategie voor diergezondheid voor de Europese Unie (2007-2013) ( COM(2007)0539 ) ("mededeling over een diergezondheidsstrategie"), die stelt dat "voorkomen beter is dan genezen", evenals de werkdocumenten van de Commissie (Effectbeoordeling en samenvatting van de effectbeoordeling) bij deze mededeling (SEC(2007)1189 en SEC(2007)1190) ("Mededeling diergezondheidsstrategie"), – gelet op artikel 45 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling en het advies van de Commissie internationale handel ( A6-0147/2008 ), A. overwegende dat diergezondheid nauw verbonden is met de menselijke gezondheid doordat bepaalde ziektes rechtstreeks of onrechtstreeks kunnen worden overgedragen, B. overwegende dat diergezondheid economisch gezien belangrijk is omdat dierziektes de dierproductie verminderen en leiden tot sterfte van dieren, slachtingen en daarmee gepaard gaand economisch verlies, C. overwegende dat dieren levende, bewuste wezens zijn en dat de bescherming en correcte behandeling van dieren een van de uitdagingen vormt voor de Europese cultuur en beschaving van de 21ste eeuw, D. overwegende dat grote uitbraken van dierziektes veelal kunnen leiden tot maatschappelijke ontwrichting en sociale problemen in landelijke gebieden, E. overwegende dat dierenwelzijn één factor is, maar niet de enige, die bijdraagt aan de diergezondheid, om ethische, sociale, morele en economische redenen gerechtvaardigd is en gestoeld moet zijn op een solide wetenschappelijke basis, F. overwegende dat de handel steeds mondialer wordt en dat de handel in dierlijke producten groeit, zowel binnen de EU als internationaal, G. overwegende dat er behoefte is aan coördinatie en samenwerking inzake diergezondheid op EU- en wereldniveau, H. overwegende dat de doeltreffendheid van de acties op het gebied van diergezondheid niet alleen afhangt van de genomen administratieve maatregelen maar ook van toegewijde samenwerking op basis van goede informatie tussen alle betrokkenen, I. overwegende dat het beste middel ter bestrijding van dierziektes er in de eerste plaats in bestaat ze te voorkomen, overeenkomstig de beginselen "voorkomen is beter dan genezen" en "vaccineren is beter dan onnodig afmaken", J. overwegende dat er geen verschil is tussen de kwaliteit van producten van dieren met een noodvaccinatie en producten van dieren die niet gevaccineerd zijn, maar dat de markten binnen en buiten de EU niet altijd bereid zullen zijn producten van dieren met een noodvaccinatie te accepteren, en dat veelandbouwers en andere betrokkenen voldoende garanties nodig hebben dat de markten bereid zijn deze producten te aanvaarden zonder prijsdalingen, K. overwegende dat meer open grenzen, de toegenomen mondiale vraag naar voedsel, de toegenomen mondiale handel, de toegenomen mondiale mobiliteit van personen, de opwarming van de aarde en illegale handel leiden tot meer risico's voor de diergezondheid, 1. verwelkomt de ontwikkeling van een strategische aanpak van het EU-beleid inzake diergezondheid, en spreekt zijn steun uit voor de algemene doelstellingen en beginselen die in de mededeling over een diergezondheidsstrategie worden genoemd, waarmee de EU haar preventiemechanismen kan versterken en zich beter kan voorbereiden op eventuele nieuwe besmettelijke veeziektes; 2. verzoekt de Commissie een actieplan te presenteren, zoals beoogd in haar mededeling over een diergezondheidsstrategie; 3. maakt de Commissie en de Raad attent op het feit dat het onmogelijk is vast te houden aan de in de mededeling over een diergezondheidsstrategie vastgelegde periode van 2007-2013, aangezien het overleg over de mededeling nog niet is afgerond en de basiswetgeving voor de tenuitvoerlegging van de mededeling op zijn vroegst pas in 2010 zal zijn opgesteld; 4. roept de Commissie in dit verband op meer ambitie te tonen en een langetermijnvisie te hanteren in haar regelgevingsvoorstellen, teneinde voordelen te behalen uit verdere overlegrondes die gevolgen zullen hebben voor de begrotingsmiddelen van de EU en de politieke prioriteiten in de toekomst; 5. sluit zich aan bij de uitgesproken wens om de nieuwe strategie c.q. het nieuwe beleid te baseren op één juridisch kader inzake diergezondheid in de EU dat terdege rekening houdt met de normen en richtsnoeren van de wereldorganisatie voor diergezondheid (OIE); 6. benadrukt dat landbouwers, kwekers en eigenaars een essentiële rol moeten vervullen bij het toezicht op, het behoud en de bevordering van de gezondheid van vee en bij de preventie en de opsporing van ziektes; 7. benadrukt dat het belangrijk is dat de diergeneeskundige en veeteeltsector een voortrekkersrol vervullen bij de ontwikkeling en toepassing van gespecialiseerde en preventieve diensten, zoals diergezondheidsplanning; uit zijn bezorgdheid over de aanwezigheid van voldoende veeartsen in bepaalde plattelandsgebieden binnen de EU; 8. benadrukt voorts de rol van de mens bij de verspreiding van dierziektes als gevolg van de toegenomen mobiliteit; 9. sluit zich aan bij de doelstelling van de strategie voor diergezondheid om meer te investeren in preventieve maatregelen en een controlesysteem, en daardoor de kans op het uitbreken van ziektes te verminderen; sluit zich aan bij het beginsel dat voorkomen beter is dan genezen; 10. onderstreept dat er geen verschil bestaat tussen producten afkomstig van gevaccineerde dieren en deze van niet-gevaccineerde dieren; 11. roept de Commissie en de lidstaten op ervoor te zorgen dat producten van gevaccineerde dieren (beschermende vaccinatie) in de hele Unie kunnen worden aangeboden; 12. roept de Commissie en de lidstaten op ervoor te zorgen dat producten van gevaccineerde dieren op internationaal niveau worden aanvaard; 13. steunt de visie en het streven van de mededeling over een diergezondheidsstrategie dat "uitvoerig overleg met de belanghebbenden" en "een vastberaden streven naar hoge normen voor de diergezondheid" het gemakkelijker zal maken prioriteiten te stellen die stroken met de strategische doelstellingen en de herziening van wat als aanvaardbare en adequate normen wordt beschouwd; 14. is verheugd over het feit dat de mededeling over een diergezondheidsstrategie erkent dat er een wezenlijk verband bestaat tussen de gezondheid en het welzijn van dieren, en verwacht dat deze twee zaken in het komende beleid met elkaar zullen worden verbonden; 15. wacht met belangstelling op de resultaten van het voorbereidende project inzake halteplaatsen voor dieren en de bevindingen van een onderzoek naar de behoeften en noodzakelijke middelen om de diergezondheid tijdens het vervoer en het wachten bij controlepunten te verbeteren; 16. is verheugd over het feit dat de strategie betrekking heeft op de gezondheid van alle dieren in de EU, zodat wilde huisdieren, die niet nadrukkelijk worden genoemd, hier ook onder vallen wanneer het risico bestaat dat zij ziektes kunnen overdragen op andere dieren of op mensen; 17. is verheugd over het voornemen van de Commissie om een communicatiestrategie over risico's goed te keuren, beheerd door belanghebbenden en consumenten; wijst erop dat de veestapel van Europa weliswaar veiliger is dan ooit en zeer streng wordt gecontroleerd, maar dat de opinie van het publiek over deze sector toch verre van bevredigend is, wat bij enkele recente crises reeds voor problemen op de markt heeft gezorgd wegens het verlies aan vertrouwen; 18. sluit zich aan bij de doelgroep die in de mededeling over een diergezondheidsstrategie wordt geïdentificeerd en aangesproken: eigenaars van dieren, dierenartsen, levensmiddelenbedrijven, diergeneesmiddelfabrikanten, dierenrechtengroeperingen, onderzoekers en docenten, overkoepelende sport- en hobbyorganisaties, onderwijsinstellingen, consumenten, reizigers, bevoegde autoriteiten van de lidstaten en de EU-instellingen, en acht nodig vertegenwoordigers van de landbouwkundige ingenieurs inzake veeteelt er tevens in op te nemen; 19. wijst erop dat de strategie voor diergezondheid ook betrekking moet hebben op de activiteiten van slachthuizen, dierenvervoerbedrijven en voederproducenten en -leveranciers, waarbij rekening wordt gehouden met de nood aan administratieve vereenvoudigingen; 20. wijst erop dat de strategie voor diergezondheid, met haar preventieve kader, de benodigde juridische en financiële maatregelen moet ontwikkelen, zowel om toezicht te houden op huisdieren en zwerfdieren als om de verspreiding van besmettelijke ziektes en diergezondheidsproblemen te voorkomen; de strategie moet in het bijzonder vaccinatieprogramma's en andere preventieve maatregelen omvatten in verband met ziektes die door zwerfhonden en –katten worden overgebracht, vooral daar waar momenteel geen vaccinatie mogelijk is; dringt er bij de Commissie op aan de mogelijke economische en sociale gevolgen van de verspreiding van besmettelijke dierziektes en de mobiliteit van mensen en hun huisdieren te onderzoeken; 21. wijst erop dat de voorgestelde strategie tot positieve resultaten kan leiden als er een duidelijke en transparante regeling komt voor de financiering van de afzonderlijke maatregelen, wat in de mededeling over een diergezondheidsstrategie echter niet aan bod komt; uit kritiek op de Commissie omdat in deze mededeling geen melding maakt van de financiële eisen van dit beleid; 22. benadrukt - teneinde een gelijk speelveld te creëren - dat het belangrijk is de rol van de EU, de lidstaten en de landbouwsector te verduidelijken bij de financiering van diergezondheidsmaatregelen, zoals het waarborgen van biologische veiligheid op boerderijen, vaccinatieprogramma's, wetenschappelijk onderzoek en strengere dierenwelzijnnormen, en verzoekt de Commissie deze kwesties in haar strategie voor diergezondheid te verduidelijken; 23. wijst erop dat het gemeenschappelijk diergezondheidsbeleid een van de meest geïntegreerde beleidsmaatregelen van de EU is en dat dit beleid grotendeels moet worden gefinancierd uit de Gemeenschapsbegroting, waarbij de financiële verantwoordelijkheid van de lidstaten en de landbouwers niet over het hoofd mag worden gezien; 24. erkent dat markten binnen en buiten de EU desondanks niet altijd bereid zijn om gevaccineerd en beschermd vlees te importeren; benadrukt dat veehouders en andere marktdeelnemers garanties nodig hebben dat ze hun producten zonder prijsreducties kunnen afzetten; ziet dit als een cruciale kwestie die met spoed door de Gemeenschap moet worden opgelost om het vrije verkeer van goederen te garanderen; 25. wijst op het groeiende probleem van bacteriële resistentie tegen antibiotica in verschillende veehouderijsectoren, wat tevens problemen voor de volksgezondheid tot gevolg kan hebben; dringt er daarom bij de Commissie op aan met een analyse van dit probleem te komen, waar nodig vergezeld van voorstellen binnen het kader van de strategie voor diergezondheid; 26. is teleurgesteld over het voornemen de afzonderlijke maatregelen uit bestaande fondsen te financieren en verzoekt de Commissie te pleiten voor het verbeteren van de mogelijkheden van het huidige veterinaire fonds, en haar standpunten voor het begrotingsoverleg dat in 2009 van start gaat voor te bereiden; 27. wijst op het belang van een EU-brede coördinatie van diergezondheidsmaatregelen en roept de Commissie op een grotere coördinerende rol te aanvaarden dan zij tot dusver heeft gespeeld; 28. wijst op de groeiende diergezondheidsrisico's als gevolg van de toenemende globale mobiliteit, de stijgende vraag naar voedsel, de groeiende internationale handel en de klimaatverandering; onderstreept de behoefte aan een passende noodvaccinatiestrategie voor bestaande en nieuwe ziektes; Pijler 1 – Prioriteitstelling voor het EU-optreden 29. erkent het cruciale belang van de profielbepaling en de indeling naar categorie, met inbegrip van de vaststelling van een aanvaardbaar risiconiveau voor de Gemeenschap en van de relatieve prioriteit die wordt gegeven aan maatregelen om het risico te verminderen; is van oordeel dat inspanningen moeten worden geleverd om duidelijk vast te stellen in welke situaties het risico op ziekte is toegenomen en het aanvaardbare niveau overschrijdt, en welke de gevolgen ervan zijn; 30. wijst erop dat hoge veestapeldichtheden bij intensieve veeteelt het risico op de verspreiding van ziektes mogelijk doet toenemen en een belemmering kan vormen voor de bestrijding van ziektes op plaatsen waar ontoereikende bestrijdingsmaatregelen bestaan; en dat dit ook kan gebeuren bij andere bedrijfssystemen waar ziektebestrijdingsmaatregelen niet goed ten uitvoer worden gelegd; 31. wijst, in het kader van de bestrijding van epidemische ziektes, op het belang van de afstand tussen landbouwbedrijven; 32. is derhalve van oordeel dat voorschriften inzake hygiëne en dierenwelzijn voor het vervoer van levende dieren intensief moeten worden gecontroleerd en aangescherpt, indien dit nodig wordt geacht; dringt aan op de snelle invoering van een geïntegreerd elektronisch Europees systeem voor de registratie van dieren, met inbegrip van het met GPS opsporen van vrachtwagens; is van mening dat voor het dierenwelzijn de kwaliteit van het vervoer belangrijker is dan de duur ervan; 33. meent dat het tevens noodzakelijk is terdege rekening te houden met het feit dat globalisering, klimaatverandering en de verplaatsing van personen de verspreiding van dierziektes bevorderen, waardoor de bestrijding ervan lastiger wordt; 34. benadrukt dat er een coherente communicatiestrategie over de nieuwe strategie voor diergezondheid moet komen, waarbij nauw moet worden samengewerkt met alle belanghebbende organisaties op EU-, nationaal en lokaal niveau; Pijler 2 – EU-regelgevingskader 35. deelt de mening dat het huidige EU-regelgevingskader inzake diergezondheid ingewikkeld en gefragmenteerd is en moet worden vereenvoudigd; is van oordeel dat de fundamentele bepalingen inzake acties op het gebied van diergezondheid waar mogelijk in één enkel wetgevingsbesluit moeten worden vastgesteld; 36. 36 benadrukt bovendien dat de vervanging van de huidige reeks met elkaar verbonden en van elkaar afhankelijke beleidsmaatregelen door één regelgevingskader dat met name rekening houdt met de aanbevelingen, normen en richtsnoeren van de OIE en de Codex Alimentarius (hierna "de codex" genoemd) van de Wereldgezondheidsorganisatie/Voedsel- en landbouworganisatie, een pijler van de strategie moet zijn, zonder daarbij Europese regels, zoals transparantie en het betrekken van alle belanghebbenden, uit het oog te verliezen en waarbij moet worden voorkomen dat de gezondheidsstatus in de Unie verslechtert; 37. is het ermee eens dat moet worden gewaarborgd dat ongerechtvaardigde nationale of regionale regelgeving inzake diergezondheid geen belemmering vormt voor de werking van de interne markt, en met name dat de middelen die worden ingezet als reactie op het uitbreken van een ziekte in verhouding staan tot de bedreiging en niet worden misbruikt voor ongerechtvaardigde handelsdiscriminatie, met name wat producten van gevaccineerde dieren betreft; 38. is van oordeel dat de EU-regelgeving op duidelijke en voldoende flexibele wijze de verplichtingen van de eigenaars van dieren in risicosituaties moet vaststellen, met inbegrip van dieren die voor niet-commerciële doeleinden worden gehouden, zodat er geen ongewettigde conflicten en geschillen kunnen ontstaan; is van oordeel dat de bestrijding van ziektes onder wilde dieren ook een belangrijk onderdeel van de preventieve strategie is; 39. is het eens met de conclusies van de voorbereidende haalbaarheidsstudie van 25 juli 2006 over opties voor geharmoniseerde regelingen om kosten te delen voor epidemische ziektes bij vee, verricht door Civic Consulting in het kader van de beoordeling van het communautair diergezondheidsbeleid 1995-2004 en van alternatieven voor de toekomst, in opdracht van de Commissie en als onderdeel van het proefproject inzake de financiering van maatregelen tegen besmettelijke dierziektes dat door het Parlement in de begroting 2004 werd opgenomen, waarin wordt gepleit voor harmonisering van de regelingen om kosten te delen, die door de lidstaten zijn ingevoerd; merkt voorts op dat aangezien het delen van kosten samengaat met het delen van verantwoordelijkheden, dergelijke systemen de volledige betrokkenheid en inzet van alle partijen vereisen, met inbegrip van eigenaren van dieren, en dat er nieuwe regelingen moeten komen om belanghebbenden te betrekken bij het besluitvormingsproces over belangrijke beleidskwesties; 40. erkent dat het huidige medefinancieringsinstrument moet worden herzien zodat alle spelers hun verantwoordelijkheid kunnen opnemen en een rol kunnen spelen bij het opsporen en uitbannen van ziektes en dat concurrentiedistorsies tussen boeren in de verschillende lidstaten moeten worden voorkomen; dringt aan op de indeling van dierziektes in categorieën in het kader van toekomstige medefinancieringsregelingen op basis van de aard van de toe te passen bestrijdingsmaatregelen, de risico's voor de volksgezondheid en andere externe gevolgen; wijst erop dat vergoedingsfondsen voor eigenaren van dieren op basis van een reservesysteem deze individuele en gedeelde verantwoordelijkheid versterken; 41. deelt ten volle de mening dat het compensatiesysteem niet mag worden beperkt tot het compenseren van de eigenaars van dieren die worden afgemaakt als gevolg van het uitbreken van een ziekte, maar moet worden gecombineerd met stimuli voor risicopreventie, die gegrond zijn op een vermindering van de bijdragen aan nationale of regionale diergezondheidsfondsen voor landbouwers die extra maatregelen nemen om de risico's te beperken, en ter bevordering van het gebruik van (nood)vaccinatie in plaats van ruimingen, waarbij wordt erkend dat dit inkomensgaranties biedt voor de eigenaar van met een (nood)vaccinatie behandeld vee; is van oordeel dat hetzelfde beginsel ook moet gelden voor de lidstaten, als stimulans om de risiconiveaus te verminderen; 42. erkent dat er, tegen de achtergrond van de gespannen situatie op de wereldmarkt voor diervoeders, bij de Europese boeren een dringende behoefte bestaat aan hoogwaardige, veilige eiwithoudende voederproducten - afgezien van vismeel - tegen redelijke prijzen; vindt het belangrijk dat, wanneer zou worden besloten opnieuw dierlijke eiwitten toe te laten in diervoeders - behalve voor herkauwers - en bijgevolg in de voedselketen, het voorzorgsbeginsel consequent wordt nageleefd, volgens het leidmotief van de nieuwe strategie voor diergezondheid "voorkomen is beter dan genezen"; onderstreept dat bijgevolg meer moet worden gedaan om efficiënte controle- en toezichtmechanismen in te voeren met als doel bij de productie alle pathogene stoffen te verwijderen, en om de traceerbaarheid te verzekeren en verontreiniging en vermenging van verschillende soorten diermeel bij ingevoerd of in de lidstaten geproduceerd diervoeder te vermijden; 43. verzoekt de Commissie een vergelijkend onderzoek uit te voeren van bestaande vergoedingsregelingen in de lidstaten en op grond daarvan een basismodel op te stellen voor de hele EU; verzoekt de Commissie voorts een juridisch kader op te stellen voor een efficiënte kostendelingsregeling in de lidstaten, teneinde ervoor te zorgen dat de rechtstreekse kosten voor het uitroeien van een dierziekte ook mede door de sector worden betaald; 44. geeft aan dat er, wat de ernstige ziektes betreft, behoefte is aan een aanzienlijke bijdrage van de Gemeenschap om gelijke behandeling en gelijke kansen te waarborgen wanneer het de mogelijkheden van de betreffende landen en producenten te boven gaat; 45. is verheugd over de toezegging van de Commissie om een verslag over te leggen waarin zij de mogelijkheden voor een effectief systeem van financiële waarborgen voor exploitanten van diervoederbedrijven uiteenzet; 46. is het ermee eens dat de EU-regelgeving moet voorzien in steun voor de mogelijkheid om indirecte verliezen te dekken die niet louter voortvloeien uit maatregelen om ziektes uit te roeien; wijst erop dat indirecte verliezen in sommige gevallen ernstiger kunnen zijn dan directe verliezen en dat er bijgevolg moet worden voorzien in de compensatie van deze verliezen; spreekt daarom zijn steun uit voor meer onderzoek naar en steun van de Gemeenschap voor het opzetten van nationale verzekeringsinstrumenten door dierhouders; merkt echter op dat particuliere verzekeringen in bepaalde gevallen een efficiënter instrument kunnen zijn om dergelijke verliezen op te vangen; 47. benadrukt dat de EU-regelgeving reeds in ruime mate gebaseerd is op naleving van de normen van de OIE/Codex en dat er goede redenen zijn om te streven naar volledige naleving van deze normen en dat de EU haar eigen diergezondheidsnormen moet bevorderen om ze op internationaal niveau te doen goedkeuren; ondersteunt daarom, met het oog op het versterken van de onderhandelingspositie van de EU binnen het OIE, een mogelijk EU-lidmaatschap van het OIE; benadrukt bovendien het belang om de inbreng van de belanghebbenden op OIE/Codex-niveau te beschermen; 48. dringt er bij de EU op aan haar strenge normen inzake diergezondheid en dierenwelzijn op internationaal niveau bij de Wereldhandelsorganisatie te verdedigen, teneinde deze normen wereldwijd te verbeteren; erkent dat EU-producenten te maken hebben met hogere kosten vanwege de strengere EU-normen en dat zij moeten worden beschermd tegen geïmporteerde dierlijke producten die onder minder strenge normen zijn geproduceerd; 49. is verheugd over de voorgestelde stappen voor een exportstrategie op communautair niveau en benadrukt dat de Commissie alle mogelijke inspanningen moet leveren om de toegang tot de markten van derde landen te verbeteren en exportbelemmeringen weg te nemen; Pijler 3 – Preventie van diergerelateerde gevaren, bewaking en crisisparaatheid 50. wijst op de noodzaak om de bioveiligheid op boerenbedrijven te verbeteren en alle bedrijven aan te moedigen de normen aan te scherpen; erkent dat besmettelijke ziektes kunnen vóórkomen op kleine en grote boerderijen, bij bedrijven waar dieren voor ontspanning worden gehouden, in dierentuinen, in natuurreservaten, in slachthuizen en bij het vervoer en de verplaatsing van dieren; is van oordeel dat maatregelen zoals de isolatie van nieuwe dieren die op het bedrijf aankomen, de isolatie van zieke dieren en de regulering van het komen en gaan van mensen een belangrijke invloed kunnen hebben op het beperken van de verspreiding van een ziekte; 51. wijst erop dat het houden van dieren in de openlucht een typisch kenmerk is van verschillende productiesystemen en in sommige regio's en bij sommige diersoorten nog frequent voorkomt; erkent dat deze praktijk door het publiek en met overheidsgeld wordt gesteund; wijst erop dat deze praktijk in strijd kan zijn met de doelstellingen van bioveiligheid; is van oordeel dat landbouwers maatschappelijke steun moeten krijgen om zich te verzekeren tegen de hogere risico's voor de diergezondheid die dergelijke manieren van veeteelt met zich brengen en dat de politieke doelstellingen op het gebied van de gezondheid en de bescherming van dieren op elkaar moeten worden afgestemd; 52. wijst erop dat opleidingen voor hoofden en personeel van landbouwbedrijven essentieel zijn voor het welzijn en de gezondheid van dieren; is daarom voorstander van het steunen van opleidings- en bijscholingsmaatregelen; 53. wacht op de erkenning van kwaliteitsborgingssystemen voor het indelen van het risico dat verbonden is aan de verschillende productiesystemen; is ervan overtuigd dat veehouderijsoorten waar consumenten de voorkeur aan geven en die bepaalde problemen met zich brengen op het gebied van de bioveiligheid (zoals openluchtfokkerij) veiliger kunnen worden gemaakt door passend management; 54. is van oordeel dat tracering van producten op basis van identificatie en registratie bijzonder belangrijk is bij het bewaken van de diergezondheid, het voorkomen van ziektes en het waarborgen van de voedselveiligheid; steunt in dit opzicht acties die gericht zijn op de verplichte elektronische en op DNA gebaseerde genetische identificatie en registratie van dieren op EU-niveau en op de invoering van een alomvattend bewakingssysteem voor de verplaatsing van dieren, maar vestigt de aandacht op de kosten van een dergelijk systeem, met name voor landbouwbedrijven die met economisch ongunstige bedrijfsstructuren werken; verzoekt de Commissie landbouwers te helpen omgaan met de hoge kosten die met de aanschaf van het vereiste materieel gepaard gaan, door de lidstaten de mogelijkheid te bieden dergelijke maatregelen in hun plattelandsontwikkelingsprogramma's op te nemen; 55. wijst op de grote verschillen tussen lidstaten in het aantal geëlimineerde runderen als gevolg van het niet naleven van de EU-regels inzake identificatie en registratie; wacht op de uitleg van de Commissie over deze verschillen binnen de EU; 56. deelt de mening dat betere bioveiligheid aan de grens bijzonder belangrijk is omdat de EU de grootste importeur ter wereld is van voedsel met inbegrip van dierlijke producten; is van oordeel dat, gezien het risico dat besmette of zieke dieren in de EU kunnen worden binnengebracht, de veterinaire en sanitaire controles aan de EU-grenzen bijzonder grondig en streng moeten zijn en niet beperkt mogen blijven tot het gewoon controleren van documenten, maar het ook mogelijk zouden moeten maken vast te stellen of dieren zijn gefokt overeenkomstig de in de EU-wetgeving vastgelegde voorschriften betreffende het welzijn van dieren; 57. benadrukt het belang van veterinaire controles in derde landen en verzoekt de financiële middelen van het Voedsel- en veterinair bureau van de Commissie te verhogen; 58. is van oordeel dat de veterinaire en douanecontroles aan de EU-grenzen bijzonder streng moeten zijn om de illegale invoer van of handel in dieren en dierproducten te voorkomen omdat deze invoer en handel een groot risico inhouden voor de verspreiding van ziektes; vestigt in dit opzicht de aandacht op het feit dat organisatorische, opleidings- en financiële steun moet worden verleend aan veterinaire diensten aan de buitengrenzen van de EU, met inbegrip van haar maritieme grenzen, met name in de nieuwe lidstaten, in derde landen die aan de EU grenzen en in ontwikkelingslanden; doet bovendien een beroep op de Commissie en de lidstaten om passende communicatieplannen op te stellen ter voorlichting van de burgers over de risico's die verband houden met de particuliere invoer van dieren en dierlijke producten; 59. verzoekt de Raad en de Commissie mechanismen in het leven te roepen voor een betere coördinatie tussen douanediensten, veterinaire diensten en touroperators, om de samenwerking tussen de lidstaten en met derde landen te vergemakkelijken; 60. verzoekt de Commissie haar samenwerking met ontwikkelingslanden aanzienlijk uit te breiden, door deze landen technische bijstand te verlenen, enerzijds om hen te helpen te voldoen aan de sanitaire normen van de EU en anderzijds om het risico van de verspreiding van dierziektes vanuit die landen naar de EU te verminderen; is van oordeel dat bij de veterinaire samenwerking met derde landen voorrang moet worden gegeven aan landen die grenzen aan de EU; 61. benadrukt het belang van veterinaire bewaking in crisissituaties en het voorkomen van deze situaties, om vroegtijdige waarschuwing en snelle opsporing van diergerelateerde gevaren te waarborgen; verzoekt de Commissie in dit opzicht de mogelijke invoering van audits te onderzoeken voor landbouwbedrijven die niet regelmatig door dierenartsen worden bezocht; 62. benadrukt dat marktdeelnemers, veeartsen en hun assistenten, controle-instanties en andere bevoegde instanties effectief moeten worden opgeleid om snel diergerelateerde gevaren op te sporen, dat de minimumnormen van de EU voor veterinaire opleidingen geactualiseerd moeten worden en dat er op EU-niveau in steun voor dergelijke opleidingen moet worden voorzien, samen met maatregelen om te zorgen voor de uitvoering van die normen en om zo snel mogelijk de onderlinge afstemming van school- en universitaire programma's op dit gebied te waarborgen; stelt in dit verband voor dat een Europees accreditatiesysteem van diergeneeskundige opleidingen kan helpen om de doelstelling van een hoog niveau van diergeneeskundig onderwijs te verwezenlijken; 63. steunt ten zeerste acties om het gebruik van (zowel onderdrukkende als beschermende) noodvaccinaties te vergroten, wat efficiëntere ziektepreventie en -inperking in het kader van ziekte-uitroeiingsoperaties tot gevolg moet hebben; vestigt de aandacht op het feit dat de invoering van een efficiënt vaccinatiesysteem gepaard moet gaan met inkomensgaranties voor de eigenaren van gevaccineerde dieren die problemen kunnen ondervinden bij het verkopen van producten van gevaccineerde dieren, met passende financiële steun om het gebruik ervan aan te moedigen en te waarborgen dat aan producten van gevaccineerde dieren geen beperkingen worden opgelegd; acht het bovendien van essentieel belang dat de vaccinbanken in de EU worden uitgebreid; acht het tevens noodzakelijk alle maatregelen te nemen die kunnen bijdragen aan het verminderen van het aantal gezonde dieren dat wordt geslacht en afgemaakt (zoals tests die bewijzen dat dieren vrij zijn van pathogenen, zodat ze op normale wijze kunnen worden geslacht); 64. steunt de ontwikkeling van vaccinatiestrategieën voor alle relevante soorten en ziektes; 65. roept de Commissie en de lidstaten op maatregelen te nemen om de onbeperkte omloop van producten van gevaccineerde dieren te waarborgen, aangezien het ontbreken van dergelijke maatregelen tot op heden een flinke belemmering is geweest voor het gebruik van vaccinaties om de verspreiding van besmettelijke ziektes tegen te gaan; dringt daarom onder meer aan op een verbod op consumentenetikettering van producten van gevaccineerde dieren, op effectieve strategieën voor overheidscommunicatie over de onschadelijkheid van producten van gevaccineerde dieren en op het sluiten van overeenkomsten betreffende het vrije verkeer van producten van gevaccineerde dieren tussen overheden, landbouworganisaties, consumentenorganisaties, detailhandels- en handelsorganisaties; 66. is van oordeel dat het in het kader van acties om te reageren op een dreigende crisis van essentieel belang is te waarborgen dat er gespecialiseerde kennis en personele middelen beschikbaar zijn om noodzakelijkerwijs dieren af te maken waardoor ze van onnodig lijden gespaard blijven, waarbij rekening wordt gehouden met het feit dat het levende, bewuste wezens zijn; 67. wijst erop dat veterinaire geneesmiddelen en dierenvaccines een onderdeel van de diergezondheid vormen en de betreffende verantwoordelijkheden binnen de Commissie op basis hiervan moeten worden verdeeld; Pijler 4 – Wetenschap, innovatie en onderzoek 68. benadrukt dat wetenschappelijk onderzoek een essentiële rol speelt in diergezondheidssystemen omdat het vooruitgang mogelijk maakt, met name door toe te zien op de diagnose en de controle van dierziektes, de risicoanalyse, de ontwikkeling van vaccins en tests en doeltreffende behandelingsmethoden, die op wetenschappelijke kennis gebaseerd moeten zijn; brengt in dit verband zijn amendement op de EU-begroting voor 2008 in herinnering, ter verhoging van de kredieten voor de ontwikkeling van (marker)vaccins en testmethoden; roept de Commissie op efficiënt gebruik te maken van deze verhoogde kredieten; 69. wijst erop dat nauwkeuriger wetenschappelijk moet worden onderzocht welke gevolgen voer heeft voor de gezondheid van dieren en, indirect voor de gezondheid van de mens; 70. is van oordeel dat onderzoek naar diergezondheid en dierenwelzijn dat in het kader van het zevende kaderprogramma voor onderzoek is verricht en ander onderzoek op nationaal en EU-niveau bijdragen aan efficiënter optreden op het gebied van diergezondheid; 71. wijst erop dat het noodzakelijk is het netwerk van communautaire en nationale referentielaboratoria voor dierziektes te versterken, waarbij met name wordt gewezen op de reeds bestaande netwerken, en is het ermee eens dat wetenschappelijk uniforme testmethodes moeten worden toegepast die "handelscompatibel" zijn (dat wil zeggen goedgekeurd en aanvaard door het OIE en handelspartners uit derde landen); 72. benadrukt dat het belangrijk is wetenschappelijke informatie op het gebied van diergezondheid en dierenwelzijn samen te brengen en wijst erop dat het noodzakelijk is de informatieplatforms in het kader van ERA-NET en het European Technology Platform for Global Animal Health te ontwikkelen; is van mening dat de voor- en nadelen van nieuwe en beter ontwikkelde diagnosemethodes, zoals Polymerase Chain Reaction, beter moeten worden bekendgemaakt en ten gunste van dieren en mensen moeten worden gebruikt, zowel voor de bescherming van dieren als voor het waarborgen van een mondiaal aanbod van veilig voedsel voor de mens, met name in de nieuwe lidstaten; 73. benadrukt het belang van de communicatie naar consumenten toe, zodat zij enerzijds begrijpen hoe dierziektes worden verspreid en anderzijds dat dierziektes enorme gevolgen kunnen hebben voor het aanbod van veilig voedsel; 74. is ervan overtuigd dat het klonen van dieren voor economische doeleinden moet worden verboden; 75. is bezorgd dat de Europese normen kunnen worden ondermijnd door invoer uit derde landen waar landbouwers niet dezelfde verplichtingen ten aanzien van diergezondheid en dierenwelzijn krijgen opgelegd; verzoekt de Commissie na te gaan hoe dergelijke mededinging uit derde landen kan worden tegengegaan, onder meer door invoermaatregelen te overwegen en deze problematiek op de agenda van de betreffende WTO-fora te plaatsen; 76. is van mening dat door de vertraging in het nemen van maatregelen om ervoor te zorgen dat uit Brazilië ingevoerd rundvlees alleen afkomstig is van vee dat vrij is van mond-en-klauwzeer, het risico ontstaat dat het vertrouwen van het publiek in de diergezondheidsregels van de EU wordt geschaad; 77. verzoekt de Commissie ervoor te zorgen dat het resultaat van de WTO-onderhandelingen niet het vermogen van Europese landbouwers ondergraaft om de normen op het gebied van diergezondheid en dierenwelzijn na te leven en te verbeteren; is van mening dat de mogelijkheid om voor invoerproducten dezelfde eisen als voor Europese producten te hanteren, een cruciaal punt is om een evenwichtig resultaat bij de onderhandelingen te bereiken; 78. verzoekt de Commissie er in het kader van de WTO-onderhandelingen voor te zorgen dat eieren als een gevoelig product worden beschouwd ten einde de vooruitgang te beschermen die in dit segment van de landbouwsector inzake diergezondheid en dierenwelzijn geboekt is; 79. is verontrust over het feit dat er steeds meer bewijzen zijn dat er een verband bestaat tussen de toenemende internationale handel in levende vogels en pluimveeproducten en de incidentie en de verspreiding van ziekten zoals vogelgriep; verzoekt de Commissie deze bewijzen te bestuderen en zo nodig passende beleidsmaatregelen voor te stellen; 80. is verheugd over het voornemen van de Commissie om WTO-verbintenissen op het vlak van sanitaire en fytosanitaire maatregelen na te leven, maar is wel van mening dat dit niet de mogelijkheid - zoals specifiek toegestaan in het kader van de WTO-overeenkomst inzakde de toepassing van sanitaire en fytosanitaire maatregelen - mag uitsluiten dat maatregelen worden ingevoerd die leiden tot een hogere beschermingsnorm indien dit voldoende wetenschappelijk gerechtvaardigd is; acht het voorts belangrijk dat ervoor wordt geijverd om deze maatregelen op internationaal niveau vast te stellen om convergentie naar boven toe te garanderen; 81. is van oordeel dat de nieuwe generatie vrijhandelsovereenkomsten met India, Korea en de landen in Zuidoost-Azië een evenwichtig hoofdstuk moet bevatten ten aanzien van sanitaire en fytosanitaire maatregelen en dierenwelzijn; 82. verzoekt de Commissie in al haar ontwikkelingsprogramma's een plaats te geven aan de gezondheid en het welzijn van dieren om gelijke tred te houden met de aanpak in de EU en de voordelen van dit beleid naar de partnerlanden uit te dragen; 83. dringt bij de Commissie aan op het sluiten van veterinaire protocollen met potentiële uitvoermarkten zoals China; o o o 84. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Het Europees Parlement , – gelet op het Verdrag van Aarhus van 25 juni 1998 betreffende toegang tot informatie, inspraak bij besluitvorming en toegang tot de rechter inzake milieuaangelegenheden, alsmede de komende derde bijeenkomst van de partijen (MOP-3) die van 11 tot en met 13 juni 2008 in Riga, Letland wordt gehouden, – gezien mondelinge vraag B6-0157/2008 namens de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en voedselveiligheid, – gelet op artikel 108, lid 5, van zijn Reglement, A. overwegende dat het Verdrag van Aarhus op 30 oktober 2001 in werking is getreden, B. overwegende dat het Verdrag in juni 2008 tien jaar bestaat, C. overwegende dat het Verdrag van Aarhus op 17 februari 2005 door de Europese Gemeenschap is geratificeerd (1) en door alle lidstaten op één na is geratificeerd, D. overwegende dat er op dit moment 41 partijen bij het Verdrag van Aarhus zijn, E. overwegende dat het Parlement en de Raad reeds drie wetgevingsinstrumenten hebben aangenomen ter uitvoering van het Verdrag van Aarhus (2) en dat de aanneming van een wetgevingsinstrument voor toegang tot de rechter inzake milieuaangelegenheden nog steeds door de Raad wordt geblokkeerd (3) , F. overwegende dat het Verdrag van Aarhus dient om de overheden en de burgers de mogelijkheid te bieden hun individuele en collectieve verantwoordelijkheid te nemen met betrekking tot de bescherming en verbetering van het milieu, ten behoeve van de welvaart en het welzijn van huidige en toekomstige generaties, en aldus duurzame ontwikkeling te bevorderen, G. overwegende dat het Protocol betreffende registers inzake de uitstoot en overbrenging van verontreinigende stoffen (4) bijdraagt aan het vergroten van de aansprakelijkheid van bedrijven, het terugdringen van vervuiling en het bevorderen van duurzame ontwikkeling, 1. spoort de EU aan een transparante en constructieve voortrekkersrol bij de onderhandelingen te spelen en actief bij te dragen aan het strategische plan op lange termijn van het Verdrag, inclusief de mogelijke uitbreiding van de werkingssfeer van het Verdrag zodat duurzame ontwikkeling in al haar dimensies valt onder dezelfde beginselen van transparantie, participatie en verantwoording; 2. is van mening dat MOP-3 een goede kans biedt om zowel de vooruitgang die tot nu toe is geboekt, te evalueren als over toekomstige uitdagingen na te denken; is van oordeel dat de waarborging van de doeltreffende uitvoering van het Verdrag voor de toekomst de hoogste prioriteit dient te krijgen; 3. dringt er bij de Commissie en de lidstaten op aan ervoor te zorgen dat de besluiten die tijdens MOP-3 worden genomen het Verdrag verder ten uitvoer leggen en uitbouwen en dat er synergie wordt gecreëerd tussen het Verdrag van Aarhus en de relevante multilaterale milieuovereenkomsten; 4. spoort de Commissie en de lidstaten in het bijzonder aan om ervoor te zorgen dat: 5. dringt er bij de Commissie en de lidstaten op aan de wetgevingswerkzaamheden te hervatten ten behoeve van het aannemen van een wetgevingsinstrument ter uitvoering van artikel 9 van het Verdrag binnen de Europese Unie, aangezien deze laatste overgebleven pijler nog niet volledig is omgezet in communautaire wetgeving; verwelkomt het plan van de Commissie om in juni 2008 een conferentie te organiseren over toegang tot de rechter teneinde de wetgevingswerkzaamheden binnen de Gemeenschap een verdere impuls te geven; 6. verzoekt de Commissie en de lidstaten de samenhang en de banden met andere relevante internationale organisaties en verdragen, met name het Protocol van Cartagena inzake bioveiligheid, te verbeteren; beschouwt het Verdrag van Aarhus echter als het geschikte forum voor beraadslaging over horizontale beginselen van toegang van het publiek tot informatie, inspraak en toegang tot de rechter inzake milieuaangelegenheden; 7. verzoekt de Commissie de overheden in de lidstaten het goede voorbeeld te geven met de strikte tenuitvoerlegging van het Verdrag van Aarhus; 8. dringt er bij de landen die dit nog niet hebben gedaan op aan het Verdrag van Aarhus en het Protocol betreffende registers inzake de uitstoot en overbrenging van verontreinigende stoffen te ratificeren en andere landen buiten de Economische Commissie voor Europa van de Verenigde Naties te stimuleren partij bij het Verdrag te worden; 9. is van mening dat leden van het Europees Parlement die deel uitmaken van de EG-delegatie een essentiële bijdrage dienen te leveren en verwacht derhalve dat zij zonder spreekrecht toegang krijgen tot de coördinatiebijeenkomsten van de EU in Riga; 10. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de regeringen en parlementen van de lidstaten en het secretariaat van de Economische Commissie voor Europa van de Verenigde Naties, met het verzoek deze onder alle partijen bij het Verdrag buiten de EU te verspreiden. Het Europees Parlement , – gelet op artikel 177 van het EG-Verdrag, – gezien de Mededeling van de Commissie aan de Raad en het Europees Parlement getiteld "EU-gedragscode inzake de taakverdeling binnen het ontwikkelingsbeleid" ( COM(2007)0072 ), – onder verwijzing naar zijn resolutie van 23 mei 2007 over de handelsgebonden hulpverlening van de Europese Unie (1) , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 28 september 2006 over "Meer en beter samenwerken: het pakket 2006 inzake de doeltreffendheid van de bijstand van de EU" (2) , – gezien de Mededeling van de Commissie getiteld "EU-bijstand: meer, beter en sneller helpen" ( COM(2006)0087 ), – gezien de Mededeling van de Commissie aan de Raad en het Europees Parlement getiteld "De Europese ontwikkelingshulp doeltreffender maken: een gemeenschappelijk kader voor het opstellen van de nationale strategiedocumenten en de gezamenlijke meerjarenprogrammering" ( COM(2006)0088 ), – gezien de Mededeling van de Commissie aan de Raad en het Europees Parlement getiteld "Ontwikkelingsfinanciering en effectiviteit van de hulp - Uitbreiding van de EU-hulp 2006-2010" ( COM(2006)0085 ), – gezien de Mededeling van de Commissie aan de Raad en het Europees Parlement getiteld "Sneller vorderingen boeken om de ontwikkelingsdoelstellingen van het millennium te bereiken - Financiering met het oog op de doeltreffendheid van ontwikkelingshulp" ( COM(2005)0133 ), – gezien de Mededeling van de Commissie aan de Raad, het Europees Parlement en het Europees Economisch en Sociaal Comité "Samenhang in het ontwikkelingsbeleid - Sneller vorderingen boeken om de millenniumdoelstellingen voor de ontwikkeling te bereiken" ( COM(2005)0134 ), – gezien de Mededeling van de Commissie aan de Raad en het Europees Parlement getiteld "Omzetting van de Consensus van Monterrey in de praktijk: bijdrage van de Europese Unie" ( COM (2004)0150 ), – gezien de gemeenschappelijke verklaring van de Raad en de vertegenwoordigers van de regeringen der lidstaten, in het kader van de Raad, het Europees Parlement en de Commissie betreffende het ontwikkelingsbeleid van de Europese Unie: De Europese consensus (de Europese consensus inzake ontwikkeling), die op 20 december 2005 werd ondertekend (3) , – gezien de Verklaring van Rome betreffende harmonisatie die op 25 februari 2003 werd aangenomen na het Forum op hoog niveau over harmonisatie in Rome, en de Verklaring van Parijs over de doeltreffendheid van de hulp (Verklaring van Parijs), die op 2 maart 2005 werd aangenomen na het Forum op hoog niveau over harmonisatie en afstemming voor de doeltreffendheid van de hulp in Parijs (Forum op hoog niveau in Parijs), – gezien resolutie A/RES/55/2 van de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties (VN) over de Millenniumverklaring van de VN, – gezien de Consensus van Monterrey, die werd aangenomen tijdens de internationale VN-conferentie over de financiering van ontwikkeling van 21-22 maart 2002, – gezien de belangrijkste conclusies en aanbevelingen van de Commissie voor ontwikkelingsbijstand (Development Assistance Committee - DAC) van de Organisatie voor economische samenwerking en ontwikkeling (OESO) in de Peer Review 2007 van de Europese Gemeenschap, – gezien de belangrijkste bevindingen in de studie "How effective is EU Aid on the ground", die zijn Commissie ontwikkelingssamenwerking in 2007 heeft laten uitvoeren, – gezien het Verslag van de Verenigde Naties over de millenniumdoelstellingen voor ontwikkeling in 2007, – gelet op artikel 45 van het Reglement, – gezien het verslag van de Commissie ontwikkelingssamenwerking ( A6-0171/2008 ), A. overwegende dat de huidige bijzondere aandacht voor de doeltreffendheid van de hulp heeft geleid tot de conclusie dat de ontwikkelingshulp onvoldoende functioneert door een gebrekkige coördinatie tussen donoren en het bestaan van te veel projecten en programma's met verschillende procedures, B. overwegende dat deze situatie van onvoldoende resultaten leidt tot een geringe eigen inbreng, minder doeltreffende programma's en ontwikkelingslanden die worden overstelpt met eisen van donorlanden, een scheiding tussen zogenoemde "favorieten" en "stiefkinderen" van donorlanden en verwaarlozing van vitale sectoren, waaronder gezondheidszorg, onderwijs en emancipatieprogramma's, C. overwegende dat de EU meer dan de helft van alle officiële ontwikkelingshulp (Official Development Assistance - ODA) ter wereld verstrekt, dat zij de meest doeltreffende donor kan worden en dus op internationaal niveau een leidende rol op zich zou moeten nemen om te bevorderen dat de hervormingen plaatsvinden die nodig zijn om de doeltreffendheid van hulp te verbeteren, D. overwegende dat uitbanning van armoede het belangrijkste doel van het ontwikkelingsbeleid van de EU is in het kader van de nieuwe hulparchitectuur en dat daarmee de millenniumdoelen voor ontwikkeling (Millennium Development Goals - MDG) moeten worden bereikt, E. overwegende dat economische ontwikkeling, sociale ontwikkeling en milieubescherming onderling met elkaar verweven zijn en hand in hand gaan met duurzame ontwikkeling, wat het kader is voor onze inspanningen om de kwaliteit van leven voor eenieder te verbeteren, zoals ook bedoeld in paragraaf 36 van de Verklaring van Peking, die op 15 september 1995 is aangenomen op de vierde Wereldvrouwenconferentie in Peking, F. overwegende dat demilieubescherming één van de prioriteiten van de EU is en dat de Commissie derhalve met deze doelstelling rekening behoort te houden in al haar beleid met betrekking tot ontwikkelingslanden, G. overwegende dat de Commissie zich een voorvechtster wil betonen van de agenda voor doeltreffendheid van de hulp en dat zij zich in dat verband twee onderling sterk verweven doelen heeft gesteld, te weten: (i) uitvoering geven aan de Verklaring van Parijs en verbeteren van haar eigen hulpprogramma's; en (ii) ondersteunen van lidstaten bij de uitvoering van de Verklaring van Parijs en vergroten van de doeltreffendheid van hun eigen hulp, H. overwegende dat uit recente cijfers van de OESO blijkt dat de totale hulp van de EU in 2007 aanzienlijk is afgenomen, I. overwegende dat de toezeggingen van de EU voor meer en betere hulp onder meer zou moeten inhouden dat zij haar ODA verhoogt tot 0,56% van het bruto nationaal inkomen (bni) in 2010, dat nieuwe, stabielere en beter voorspelbare hulpregelingen worden ontwikkeld en tegelijkertijd een verbetering van coördinatie en complementariteit wordt bevorderd door te werken aan gezamenlijke meerjarenprogramma's op basis van plannen en systemen van partnerlanden, dat de hulp verder wordt ontkoppeld en dat de technische bijstand wordt hervormd om beter aan te sluiten bij nationale prioriteiten; overwegende dat van 2006 op 2007 het percentage van het Europese bni dat aan officiële ontwikkelingshulp wordt besteed voor het eerst sinds het jaar 2000 is gedaald, van 0,41% naar 0,38%, en dat de EU zich dus dubbel zo hard moet inspannen om de doelstelling van de MDG te halen, die er in voorziet dat in 2005 0,7% van het bni van de EU aan wordt besteed, J. overwegende dat op grond van artikel 180 van het EG-Verdrag, bekrachtigd in het door het Verdrag van Lissabon toegevoegdeartikel 188, D, het beleid voor ontwikkelingssamenwerking van de Unie en dat van de lidstaten elkaar moeten aanvullen en versterken en de lidstaten en de Unie met het oog daarop moeten streven naar een betere afstemming tussen donoren en een betere verdeling van het werk, wat ertoe zal bijdragen de hulp doeltreffender te maken, K. overwegende dat, wanneer het beleid van de EU op de diverse terreinen onvoldoende wordt afgestemd, de ambitieuze doelstellingen van de Europese consensus voor ontwikkeling en daartoe behorende andere beleidsdoelstellingen op onder meer het gebied van migratie en handel nadelig kunnen zijn voor de aandacht voor ontwikkeling en de consensus zouden kunnen ondermijnen die met de internationale hulpagenda over armoedebestrijding is bereikt, en in dit verband wijzend op paragraaf 35 van de Europese consensus voor ontwikkeling, waarin wordt aangegeven dat "het [..] van belang [is] dat de beleidslijnen op andere gebieden dan ontwikkeling de inspanningen van ontwikkelingslanden ter verwezenlijking van de MDG's ondersteunen", L. overwegende dat de "brain drain" in ontwikkelingslanden heeft geleid tot een ernstig tekort aan personeel in de gezondheidszorg en aan ander vakbekwaam personeel, waardoor hulp vervolgens in het veld vaak niet doeltreffend kan worden verleend, M. overwegende dat het hulpsysteem steeds gecompliceerder wordt, hetgeen blijkt uit een sterke toename van het aantal hulpkanalen, een versnippering van hulpstromen, een toenemende oormerking van hulp en een steeds grotere rol van opkomende economieën in de samenwerking met ontwikkelingslanden, waardoor de hulp versnipperd raakt en donoractiviteiten elkaar op wereldwijd, nationaal of sectorniveau overlappen, N. overwegende dat in de komende jaren de instellingen onder meer voor de uitdaging staan om de 12 nieuwe leden van de EU hun rol van opkomende donor zo goed mogelijk te laten vervullen, aangezien sommige van deze landen moeite hebben om zich te conformeren aan de standaard richtsnoeren voor ontwikkelingssamenwerking van het hulpsysteem dat wordt aanbevolen door de DAC van de OESO, O. overwegende dat deze situatie een belemmering kan vormen voor een doeltreffende hulpverlening, P. overwegende dat het huidige systeem voor toekenning van hulp te vaak tekort schiet en vele arme landen en belangrijke sectoren, onder meer gezondheidszorg, onderwijs, sociale cohesie en gelijke kansen voor mannen en vrouwen, slechts in beperkte mate hulp krijgen toegewezen, Q. overwegende dat de EU voor "wees- " of verwaarloosde landen en sectoren een oplossing wil vinden in het kader van haar reeds hiervoor genoemde gedragscode inzake de arbeidsverdeling binnen het ontwikkelingsbeleid, en begint na te denken over toewijzingen in geval van kwetsbare situaties, R. overwegende dat zowel het Parlement, via de procedure voor toezicht op het Instrument voor ontwikkelingssamenwerking (Development Cooperation instrument - DCI), dat is ingesteld bij Verordening (EG) nr. 1905/2006 (4) (DCI-verordening), als individuele lidstaten zich bezorgd hebben getoond over het feit dat de uitbanning van armoede als primair doel in de praktijk niet altijd gestalte krijgt, S. overwegende dat uit vele studies is gebleken dat een daadwerkelijke verantwoordingsplicht voor het gebruik van hulp met betrokkenheid van burgers een van de belangrijkste indicatoren voor doeltreffende hulp is, maar dat het bij de hulp nog steeds aan transparantie en openheid ontbreekt en dat dit gebrek aan transparantie voor regeringen, lokale overheden en maatschappelijke organisaties in begunstigde landen de toegang tot informatie bemoeilijkt en in die zin een grote belemmering vormt voor meer zeggenschap over de hulp, T. overwegende dat hulp vaak nog wordt uitgekeerd op basis van de eigen prioriteiten en tijdschema's van donoren, zonder dat voldoende wordt getracht om rekening te houden met nationale prioriteiten voor planning en ontwikkeling of nationale begrotingsprocedures, waardoor het voor de ontvangers bijzonder moeilijk is om goede begrotingen op te stellen of om vooruit te plannen, en parlementen, maatschappelijke organisaties en anderen bijzonder moeilijk toezicht kunnen uitoefenen op hulpstromen en doeltreffendheid, U. overwegende dat het gebruik van landensystemen van wezenlijk belang is voor de doeltreffendheid van de hulp en moet worden beschouwd als een belangrijk middel om de eigen inbreng van partnerlanden in beleidsontwikkeling en -uitvoering te vergroten; derhalve overwegende dat door de toepassing van landensystemen nationale ontwikkelingsstrategieën en uitvoeringskaders van partnerlanden naar verwachting zullen versterken, V. overwegende dat volgens een recent onderzoek van de OESO naar het toezicht op de Verklaring van Parijs het gebrek aan vraaggestuurde technische bijstand een kernpunt is voor regeringen van ontwikkelingslanden omdat veel technische bijstand nog steeds gekoppeld en te duur is, en vaak niet effectief is bij het ontwikkelen van lokale capaciteit, zoals bedoeld in artikel 31 van de DCI-verordening, W. overwegende dat de rol van nationale parlementen van het grootste belang is voor het vergroten van het bewustzijn en het stimuleren van hervormingen van de hulparchitectuur, te weten door behandeling en goedkeuring van ontwikkelingskaders en -budgetten, financiering van armoedegerelateerde sectoren, bevordering van de taakverdeling en het aanspreken van regeringen op de uitvoering van de Verklaring van Parijs, X. overwegende dat lokale overheden altijd bij ontwikkelingsbeleid moeten worden betrokken omdat zij door hun deskundigheid en kennis van de lokale behoeften in de dagelijkse praktijk de schakel met de bevolking vormen en de kloof met de landelijke overheid kunnen dichten, Y. overwegende dat maatschappelijke organisaties een wezenlijke rol vervullen, zowel als partner in de politieke dialoog over de doeltreffendheid van hulp als bij de vaststelling van hulpprioriteiten, en als "waakhond" die toezicht houdt op de uitgaven van de overheid, Z. overwegende dat het DCI bepaalt dat ten hoogste 15% van de thematische kredietlijn voor niet-gouvernementele organisaties en lokale overheden voor laatstgenoemden wordt bestemd en dat deze positieve ontwikkeling in de richting van een grotere doeltreffendheid van de hulp bij de lidstaten gepaard zou moeten gaan met een ruimere toepassing van gedecentraliseerde samenwerking van de kant van de lidstaten, AA. AA overwegende dat de EU moet waarborgen dat de agenda voor doeltreffendheid van de hulp die zal voortvloeien uit het derde Forum op hoog niveau dat in september 2008 in Accra zal worden gehouden, gericht is op de vermindering en, op de lange termijn, de uitbanning van armoede, AB. overwegende dat zowel een kwalitatieve verbetering als een kwantitatieve verruiming van de hulp van wezenlijk belang is voor het bereiken van de MDG's en dat de doeltreffendheid van de hulp niet als voorwendsel mag worden gebruikt om de verplichtingen die de lidstaten in bovengenoemde Consensus van Monterrey zijn aangegaan, niet na te komen, AC. overwegende dat de Europese consensus inzake ontwikkeling gelijke kansen voor mannen en vrouwen als doel op zichzelf beschouwt en de EU verplicht om in al haar vormen van ontwikkelingssamenwerking meer gewicht te geven aan haar benadering van gelijke kansen voor mannen en vrouwen, en overwegende dat de Mededeling van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad getiteld "Gelijke kansen voor vrouwen en mannen en versterking van de positie van vrouwen binnen de ontwikkelingssamenwerking" ( COM(2007)0100 ) de EU-donoren verplicht tot daadwerkelijke tenuitvoerlegging van strategieën en werkwijzen die voor vrouwen echt resultaten opleveren, AD. overwegende dat de totstandkoming van vrede op lokaal, nationaal, regionaal en mondiaal niveau mogelijk is en onlosmakelijk is verbonden met de emancipatie van vrouwen, omdat zij een drijvende kracht vormen voor het gezinsleven en de opvoeding van kinderen, maar ook voor overheidsinitiatieven, de beslechting van conflicten en de bevordering van duurzame vrede op alle niveaus, zoals ook aangegeven in paragraaf 18 van de hierboven genoemde Verklaring van Peking, 1. roept de lidstaten en de Commissie op om gezamenlijk alles in het werk te stellen om te waarborgen dat de EU met één stem spreekt, om de uitvoering van de hulp af te stemmen op de prioriteiten van partnerlanden en om hun maatregelen beter te harmoniseren en transparanter, voorspelbaarder en als geheel doeltreffender te maken; 2. benadrukt dat de Commissie de integriteit van de ontwikkelingsagenda moet bewaren, zich nadrukkelijk op het uiteindelijke doel van uitroeiing van armoede moet blijven richten en de nadruk moet leggen op de effectieve en tevens resultaatgerichte uitvoering van beleidsprioriteiten; 3. benadrukt dat de stijging van de grondstoffenprijzen een wezenlijke rol heeft gespeeld bij het ontstaan van de huidige wereldwijde voedselcrisis, die mogelijk alle inspanningen teniet doet die reeds zijn geleverd om de doeltreffendheid van de hulp te vergroten, en verzoekt de Commissie en alle lidstaten om elke maatregel te steunen die kan bijdragen aan een stabilisering van de prijs van grondstoffen voor ontwikkelingslanden; 4. roept de Commissie op om nieuwe leden met geëigende procedures te ondersteunen bij hun integratie in de steeds meer gecoördineerde internationale benaderingen van ontwikkelingsbeleid en uitvoering, om samen met nieuwe lidstaten aan te geven hoe zij de aanvullende doelstellingen over de doeltreffendheid van de hulp waarover op het Forum op hoog niveau in Parijs overeenstemming is bereikt, zullen verwezenlijken en om na te gaan hoe het pad kan worden geëffend voor een eventuele gezamenlijke programmering; wijst er in dit verband op dat de nieuwe lidstaten hebben toegezegd dat zij in 2010 0,17% van hun bni aan officiële ontwikkelingshulp zullen besteden en in 2015 0,33%, en dat met hun toekomstige bijdragen de rol van de EU op het gebied van ontwikkelingssamenwerking moet worden versterkt; 5. erkent de vitale rol van democratische zeggenschap en parlementair toezicht in ontwikkelingslanden voor het waarborgen van de doeltreffendheid van hulp, de noodzaak voor de EU om aan parlementen van ontwikkelingslanden middelen ter beschikking te stellen en de ontwikkeling van capaciteit te ondersteunen om te waarborgen dat zij beschikken over voldoende capaciteit om de begrotingen van hun regeringen te onderzoeken en te bewaken, en het belang van een betere rapportage van resultaten aan het Europees Parlement, maatschappelijke organisaties en de lidstaten, waardoor het vertrouwen in programma's van de Gemeenschap kan groeien, de verantwoordingsplicht kan toenemen en een beter strategisch overzicht kan ontstaan; verzoekt de Commissie in dit verband een nieuwe indicator voor te stellen voor het volgen van de parlementaire controle; 6. roept de Commissie en de lidstaten op om met name voor begrotingssteun gezamenlijk prestatie-indicatoren te ontwikkelen die aansluiten bij de MDG-indicatoren, waardoor nationale parlementen, lokale overheden en lokale maatschappelijke organisaties alsmede het Europees Parlement inzicht kunnen krijgen in de resultaten van EU-bijdragen; 7. roept de Commissie en de lidstaten op om te waarborgen dat beleid van de EU alsmede de hulparchitectuur in overeenstemming zijn met het in de Verklaring van Parijs verankerde beginsel van resultaatgericht beheer, zodat met name resultaten kunnen worden bereikt op het gebied van de MDG's die het minst waarschijnlijk zullen worden gehaald volgens het verslag van de Verenigde Naties over de millenniumdoelstellingen voor ontwikkeling in 2007, waaronder het vijfde MDG; 8. verzoekt de Commissie een matrix op te stellen van alle financiële instrumenten waaruit zij middelen voor goed bestuur heeft toegekend, of het nu gaat om het Europees Ontwikkelingsfonds (EOF), het DCI, de strategie EU-Afrika of de gelden die aan Afrikaanse regeringen zijn toegekend voor goed bestuur, om de samenhang van beleid en een goed beheer van deze middelen te waarborgen; 9. verzoekt de Commissie en de lidstaten om de totstandkoming en toepassing te ondersteunen van innovatieve financieringsregelingen teneinde er substantieel aan bij te dragen dat de MDG's binnen de gestelde termijnen worden gehaald; benadrukt dat deze aanvullende middelen reeds gedane toezeggingen voor officiële ontwikkelingshulp niet kunnen vervangen; 10. steunt de keuze van de Commissie om ruimer gebruik te maken van begrotingssteun, maar moedigt de Commissie tegelijkertijd aan om de problemen van dit type hulp nader te onderzoeken; 11. verzoekt de lidstaten en hun nationale parlementen werk te maken van de taakverdelingsagenda, met name zoals deze is uiteengezet in de bovengenoemde gedragscode inzake de taakverdeling in ontwikkelingsbeleid, en om werkbare plannen te maken voor de wijze waarop zij voornemens zijn deze uit te voeren, teneinde de Europese hulpinspanningen te verbeteren en tegelijkertijd te waarborgen dat deze agenda ook van partnerlanden uitgaat, en niet alleen van donorlanden; 12. benadrukt dat de taakverdeling van landen zelf moet uitgaan, op de beginselen van de Verklaring van Parijs moet zijn gebaseerd, resultaatgericht moet zijn en moet leiden tot voldoende financiering van alle sectoren in elk partnerland; 13. steunt de herziening en uitbreiding van het initiatief voor een Donoratlas, teneinde een coherentere beleidsdialoog tussen de Europese donoren uit verschillende landen te bevorderen; 14. wijst erop dat corruptie tot misbruik van voor ontwikkeling bestemde gelden leidt en daarmee een grotere doeltreffendheid van de hulp in aanzienlijke mate belemmert; roept de Commissie op om het toezicht op toegekende ontwikkelingshulp te verbeteren en om begunstigden van de hulp te stimuleren om internationale en regionale overeenkomsten op dit gebied te ratificeren en strikt toe te passen; 15. roept de Commissie op om te zorgen voor een grotere verantwoordingsplicht voor en transparantie van de procedures van partnerlanden voor het beheer van overheidsfinanciën, zodat de zekerheid bestaat dat hulp voor de beoogde doelen wordt aangewend, om daarmee zowel de eigen inbreng als de vermindering van armoede te stimuleren; 16. verzoekt de Commissie en de Raad om concrete maatregelen te nemen om corruptie te bestrijden, met name door steun aan initiatieven van maatschappelijke organisaties om transparantie te waarborgen bij het gebruik van door de EU verleende hulp, en door alle lidstaten en partnerlanden aan te sporen om het verdrag van de Verenigde Naties tegen corruptie van 2003 te ratificeren; 17. steunt de rol van de Commissie bij de afstemming van de ontwikkelingssamenwerking tussen de lidstaten op hoofdkantoren en in het veld en benadrukt de meerwaarde die ontstaat wanneer de Commissie een leidende rol vervult in de politieke dialoog tussen de EU en de partnerlanden, op basis van de gemeenschappelijke waarden van de EU, waaronder de bevordering van de mensenrechten en gelijke kansen voor mannen en vrouwen; 18. roept de Commissie op om verder te gaan met het vereenvoudigen van procedures , waaronder die voor de uitvoering van hulp, verantwoordelijkheden verder te decentraliseren en van delegaties toe te rusten met voldoende middelen (qua personeel en deskundigheid) en om, wanneer de noodzaak daartoe bestaat, controle of invloed uit te oefenen op de invulling en de procedure voor de goedkeuring van de thematische en regionale begrotingslijnen, voor het vervullen van hun verantwoordelijkheden; beklemtoont dat het belangrijk is de toekomstige Europese dienst voor extern optreden te voorzien van voldoende ontwikkelingsgerichte middelen; 19. verzoekt de Commissie eveneens regelmatige contacten tussen en gemeenschappelijke inspanningen van haar delegaties, de maatschappelijke organisaties en de lokale overheden aan te moedigen, teneinde beter rekening te houden met de behoeften en prioriteiten van de partnerlanden en zo bij te dragen aan een betere besteding van de hulp, de voornaamste doelstelling van de Verklaring van Parijs; 20. benadrukt de noodzaak van verbetering van de richtsnoeren en methodieken voor het toezicht op de Verklaring van Parijs, om de gezamenlijke interpretatie van de door het Forum op hoog niveau in Parijs vastgestelde agenda te verbeteren en een samenhangende vergaring te waarborgen van informatie over indicatoren in de belangrijkste landen die hulp ontvangen; beklemtoont de noodzaak ervoor te zorgen dat donorlanden hun hulpbeloften nakomen en roept de lidstaten op de toegankelijkheid van hun relevante gegevens te verbeteren, om grotere transparantie en verantwoordingsplicht inzake rapportering over de hulp te vergemakkelijken; benadrukt bijgevolg de noodzaak gebruik te maken van nauwkeurige indicatoren voor tussentijdse evaluatie, om op basis daarvan de maatregelen die nodig zijn om de doelstellingen voor 2010 te bereiken, aan te passen en/of te intensiveren; 21. benadrukt dat een plan moet worden ontwikkeld voor toezicht op de middellange termijn, waarmee de vooruitgang kan worden bewaakt en concrete maatregelen kunnen worden bevorderd om landen meer zelf toezicht te kunnen laten uitoefenen, om synergie tussen nationaal en internationaal toezicht mogelijk te maken en om te voorkomen dat overlappingen ontstaan bij het toezicht op de toezeggingen van de EU in het kader van de Verklaring van Parijs; 22. roept de Commissie op om de definities inzake sectorale toewijzingen van ODA te verduidelijken, om zo de resultaten samenhangender te maken en de transactiekosten voor het beheer van gegevens van de lidstaten en de Commissie op landniveau te verlagen; verzoekt de Commissie ervoor te zorgen dat de ODA-definities niet uitgebreid worden tot niet-hulpposten zoals militaire uitgaven; 23. verzoekt de Commissie en de lidstaten zich, overeenkomstig hun tijdens de wereldtop voor sociale ontwikkeling in Kopenhagen van 5-12 maart 1995 aangegane verbintenis, te richten naar het verzoek van de maatschappelijke organisaties om minstens 20% van de ontwikkelingshulp te wijden aan de verbetering van openbare basisdiensten, zoals onderwijs, gezondheid, toegang tot water en sanitaire infrastructuren; 24. spoort de leden van de DAC van de OESO, die ter zake gezaghebbend is, aan om zo snel mogelijk een definitie van ontwikkelingssamenwerking op te stellen die definitief een einde maakt aan het misbruik van hulp voor doeleinden die niets met ontwikkeling te maken hebben, aangezien dit misbruik slechts mogelijk is omdat de huidige officiële definitie van ontwikkelingshulp extreem ruim is; 25. roept de Commissie en de lidstaten op om hun hulp, met name technische bijstand, voedselhulp en steun voor voedseltransporten, volledig te ontkoppelen voor landen die in aanmerking komen voor steun uit het EOF in overeenstemming met de DAC-aanbeveling van de DAC van de OESO uit 2001en met artikel 31 van de DCI-verordening; 26. verzoekt de Commissie en de lidstaten de beleidgerichte conditionaliteit af te schaffen, inzonderheid de conditionaliteit voor het economische beleid, een gemeenschappelijke kijk op de centrale prioriteiten te bevorderen en hun invloed aan te wenden om de Wereldbank en het Internationaal Monetair Fonds ertoe te brengen dit standpunt over te nemen; wil met name dat de strategie van "hulp voor handel" ten goede komt aan alle ontwikkelingslanden en niet alleen diewelke instemmen met een grotere liberalisering van hun markten, meer bepaald in het kader van de Economische Partnerschapsovereenkomsten; 27. benadrukt dat de internationale financiële instellingen en de donorlanden de voorwaarden voor de toekenning van ontwikkelingshulp openbaar moeten maken, zodat echte democratische controle door de parlementen, de lokale overheden en de maatschappelijke organisaties mogelijk is; 28. benadrukt dat hulp moet worden uitbetaald volgens de eigen prioriteiten en tijdschema's van partnerlanden en in overeenstemming met de nationale prioriteiten voor planning en ontwikkeling, of met de tijdschema's voor de nationale begroting; 29. benadrukt dat met een betere coördinatie tussen de Commissie en de lidstaten het probleem van weeslanden en -sectoren opgelost zou moeten worden, en onderstreept dat in dit verband een actualisering en nadere uitwerking van de Donoratlas relevant is; 30. benadrukt de noodzaak van toenemende verbetering bij het bereiken van de MDG's inzake de gezondheid, met name met betrekking tot kwetsbare situaties en van coördinatie bij de Commissie tussen DG Humanitaire hulp (ECHO) en DG Ontwikkeling in de gehele humanitairehulpfase, overgangsfase en ontwikkelingsfase (samenhang van noodhulp, herstel en ontwikkeling), zoals bijvoorbeeld verklaard in de Europese Consensus inzake humanitaire hulp (5) ; 31. onderstreept de noodzaak van intensivering van het overleg van de Commissie met partners uit maatschappelijke organisaties op hoofdkantoren en in het veld door middel van beter gestructureerde vergaderingen over aangelegenheden op het gebied van beleid, strategische programmering en doeltreffendheid van de hulp, met inbegrip van de vereisten voor uitnodigingen tot het indienen van voorstellen, uitbetalingsprocedures, financiële controle van projecten en toezicht en evaluatieprocessen; roept de regeringen van donor- en partnerlanden op om te zorgen voor volledige en betekenisvolle participatie van maatschappelijke organisaties en lokale overheden bij de planning, de uitvoering en de beoordeling van budgetten en programma's alsmede het toezicht daarop, en om de noodzakelijke voorwaarden voor het vervullen van deze rollen te steunen; 32. benadrukt dat de betrokkenheid van vrouwen en vrouwenbewegingen bij de formulering en uitvoering van het beleid en de programma's, de uitvoering, het toezicht en de evaluatie moet worden beschouwd als een integraal deel van het garanderen van een echte eigen inbreng, gezien de onevenredige weerslag van armoede op vrouwen; 33. benadrukt dat lokale overheden in zowel de lidstaten als de partnerlanden van de EU moeten worden betrokken bij de verwezenlijking van de doelen van de Verklaring van Parijs, en dit in alle fasen van het opstellen, de uitvoering en de evaluatie van het ontwikkelingsbeleid; 34. wijst er andermaal op dat de leden van de diaspora een doorslaggevende rol kunnen spelen in het verbeteren van de doeltreffendheid van de Europese hulp; verzoekt de Commissie en de lidstaten derhalve hen meer te betrekken bij het opstellen en de uitvoering van Europese ontwikkelingsprogramma's; benadrukt bovendien dat betrokkenheid van buitenlandse personen of personen van buitenlandse oorsprong bij een partnerschap tussen de EU en hun land van herkomst een krachtige integratiemotor vormt; 35. meent dat transparantere informatie over hulpstromen een van de belangrijkste doelstellingen is met het oog op de verbetering van het doeltreffende gebruik van hulp en de wederzijdse verantwoording alsmede op een tijdige openbare verspreiding van volledige informatie over alle toegezegde, toegewezen en uitbetaalde hulp, met inbegrip van de publicatie van betrouwbare tijdschema's per land voor hulptoezeggingen en -uitgaven; meent dat de lidstaten en partnerlanden alle documenten met betrekking tot de planning, uitvoering en evaluatie van hulpstrategieën en -projecten automatisch, tijdig en proactief openbaar zouden moeten maken en dat de publicatie, in talen en vormen die afgestemd zijn op de belanghebbenden, van informatie die inspraak in besluitvorming mogelijk maakt, deel moet uitmaken van deze openbaarmaking; 36. roept de Commissie en de lidstaten op om op dit gebied vooruitgang te boeken door steun aan de totstandkoming van boekhoudkundige normen voor eisen ten aanzien van de openbaarmaking van externe bijstand en door samenwerking met maatschappelijke organisaties, nationale parlementen, lokale overheden en internationale organisaties, om te komen tot goede werkwijzen bij de registratie van hulpstromen in nationale begrotingen; 37. vraagt de Commissie en de lidstaten met klem om hun hulp af te stemmen op het landensysteem door gebruik te maken van algemene en sectorale begrotingssteun, die gebaseerd moet zijn op een degelijk armoedebestrijdingsplan dat de binnenlandse verantwoordingsplicht versterkt en dat gekoppeld moet zijn aan het gezamenlijke engagement armoede terug te dringen, de millenniumdoelstellingen voor de ontwikkeling te halen, de mensenrechten te eerbiedigen en het toezicht, het financieel beheer en de verantwoordingsplicht te versterken en te verbeteren; 38. benadrukt dat de Commissie en de lidstaten toenemende en voorspelbare financiering moeten bieden in de vorm van hulptoezeggingen voor meerdere jaren (3 of meer) die gebaseerd zijn op duidelijke en transparante criteria en resultaten inzake de uitbanning van armoede, met inbegrip van specifieke sectorale resultaten, waarover met partnerlanden overeenstemming is bereikt, en dat deze toezeggingen tijdig en transparant moeten worden nagekomen om de investering in het opbouwen van menselijke hulpbronnen mogelijk te maken, wat van vitaal belang is om de doeltreffendheid van de hulp te verbeteren; is verheugd over het initiatief om contracten over de MDG's te sluiten en zo te zorgen voor een meer voorspelbare vorm van begrotingssteun op de langere termijn; benadrukt echter dat dit een grote inspanning van de partnerlanden inhoudt om de MDG's te verwezenlijken en dat een sterk resultaatgericht, permanent toezicht nodig is; is verheugd over het MDG-contract als een van de mogelijke manieren om de voorspelbaarheid van hulp te verhogen; 39. merkt op dat in de meeste ontwikkelingslanden de meeste millenniumdoelstellingen voor ontwikkeling niet zullen worden gehaald tegen 2015; dringt er bij de lidstaten op aan jaarlijkse tijdschema's op te stellen om hun beloften na te komen; 40. erkent dat het belangrijk is dat doelen worden gesteld om technische bijstand geleidelijk voor 100% vraaggestuurd te maken en af te stemmen op de nationale strategieën van partnerlanden; 41. benadrukt dat technische bijstand die is gebaseerd op de behoeften die de begunstigde landen en de maatschappelijke organisaties hebben geuit, en niet op de prioriteiten van de donorlanden, het mogelijk moet maken om zowel de middelen van de EU-partnerlanden als de eigen plaatselijke inbreng te versterken; 42. stelt vast dat de hervorming van de hulpverlening slechts één van de maatregelen is die de EU moet nemen, naast een betere afstemming van haar handels-, veiligheids-, migratie-, landbouw- , visserij-, energie-, milieu-, klimaatveranderings- en ander beleid op de ontwikkelingsdoelstellingen, ten behoeve van de ontwikkelingslanden en ter bevordering van een eerlijk internationaal financieel en handelssysteem dat ontwikkeling begunstigt; herinnert in dit opzicht aan paragraaf 35 van de Europese Consensus inzake ontwikkeling, waarin staat dat "het belangrijk is dat niet op ontwikkeling gericht beleid de inspanningen van ontwikkelingslanden ondersteunt om de millenniumdoelstellingen voor ontwikkeling te realiseren"; 43. herinnert eraan dat de landen die de Verklaring van Parijs ondertekend hebben, zich ertoe verbonden hebben de strategische milieueffectbeoordelingen op sectoraal en nationaal niveau tot een goed einde te brengen; verzoekt de Commissie derhalve zich hiernaar te richten, teneinde het effect van haar beleidsvoering te beoordelen, meer bepaald op de klimaatverandering, de woestijnvorming en de biodiversiteit in de ontwikkelingslanden; 44. benadrukt dat het werk rond de doeltreffendheid van de hulp gepaard moet gaan met een betere voorlichting van de burgers van de donorlanden over de doelstellingen, de uitvoeringsmodaliteiten en de ontvangers van de ontwikkelingshulp; 45. wijst er andermaal op dat in de Europese Consensus inzake ontwikkeling gendergelijkheid wordt erkend als een doelstelling op zich, en dat dit derhalve een kerngebied voor het debat over de doeltreffendheid van hulp zou moeten zijn; 46. erkent dat de agenda's inzake kwantiteit van de hulp en kwaliteit van de hulp onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn en dat er, willen de doelstellingen inzake doeltreffendheid van de hulp worden gehaald, moet worden vastgehouden aan de bestaande kwantitatieve doelstellingen, waarmee alle EU-lidstaten hebben ingestemd; dringt er in dit verband bij de Commissie en de lidstaten op aan hun engagement voor de verwezenlijking van de collectieve streefcijfers van 0,56% van het bni voor de officiële ontwikkelingshulp in 2010 en 0,7% van het bni in 2015 opnieuw te bevestigen, de hulp op te voeren en ambitieuze meerjarige tijdschema's op te stellen om de geleidelijke verhoging van de hulpbudgetten te meten; 47. benadrukt het belang van een sterk genderperspectief in iedere fase van de programmering, de uitvoering, het toezicht en de evaluatie; 48. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de Commissie voor Ontwikkelingsbijstand van de OESO, alsmede aan de nationale parlementen van de lidstaten. Het Europees Parlement , – onder verwijzing naar zijn voorgaande resoluties over Soedan, – gezien het Statuut van Rome inzake het Internationaal Strafhof (ICC) en de inwerkingtreding hiervan op 1 juli 2002, – gezien Resolutie 1593 van de Veiligheidsraad van de VN van 31 maart 2005, – gezien de conclusies van de Raad over Soedan/Tsjaad van 11 december 2007 en 30 januari 2008, – gezien de Verklaring van het voorzitterschap namens de Europese Unie van 31 maart 2008 bij de verjaardag van de verwijzing van de situatie in Darfur/Soedan naar het ICC, – gezien de toekenning van de Sacharovprijs 2007 aan Salih Mahmoud Osman, een Soedanese mensenrechtenadvocaat, die in de Darfurregio van Soedan werkzaam is, voor zijn inspanningen om recht te verkrijgen voor de slachtoffers van de burgeroorlog in Darfur, – gezien de campagne "Gerechtigheid voor Darfur" die is gelanceerd door een groot aantal NGO's, om druk uit te oefenen op Soedan om zijn medewerking te verlenen aan het ICC en gevolg te geven aan de arrestatiebevelen van het ICC, – gelet op artikel 115, lid 5 van zijn Reglement, A. overwegende dat de veiligheidssituatie in Darfur uiterst instabiel is en er stevige schermutselingen hebben plaatsgevonden tussen rebellen en regeringstroepen, die een effect hebben op de humanitaire operaties, B. diep geschokt over het lijden van honderdduizenden vrouwen, mannen en kinderen die zijn mishandeld, vermoord, verkracht, verdreven of op andere wijze slachtoffer geworden van het conflict in Darfur, en opmerkend dat de situatie sinds 2003 in een neerwaartse spiraal terecht is gekomen en dat de willekeurige luchtaanvallen op burgers doorgaan, C. overwegende de VN-doctrine inzake de verantwoordelijkheid om te beschermen ("Responsibility to Protect") inhoudt dat wanneer nationale autoriteiten manifest falen om hun bevolking te beschermen anderen de verantwoordelijkheid hebben om te zorgen voor de noodzakelijke bescherming, D. overwegende dat de Veiligheidsraad van de VN de situatie in Darfur in maart 2005 naar het ICC heeft verwezen, waarna een onderzoek is gestart, E. overwegende dat Soedan het Statuut van Rome van 2002 tot oprichting van het ICC heeft ondertekend, maar niet heeft geratificeerd, F. overwegende dat de regering van Soedan als lid van de Verenigde Naties verplicht is samen te werken met het ICC krachtens Resolutie 1593(2005), die de Veiligheidsraad heeft aangenomen overeenkomstig haar bevoegdheden van hoofdstuk 7, G. verbijsterd over het feit dat de Soedanese regering sinds de uitvaardiging van de arrestatiebevelen herhaaldelijk heeft geweigerd samen te werken met het ICC en keer op keer het ICC en de internationale gemeenschap heeft geschoffeerd, H. overwegende dat het ICC in april 2007 twee arrestatiebevelen heeft uitgevaardigd tegen de vroegere minister van Binnenlandse Zaken Ahmad Harun en de vroegere leider van de Janjaweedmilitie, Ali Muhammed Aki Abd-Al-Rahman, ook bekend onder de naam Ali Kushayb, wegens een 51 punten tellende aanklacht inzake oorlogsmisdaden en misdaden tegen de mensheid, I. overwegende dat Ahmad Harun nu minister Humanitaire Zaken is, die nota bene verantwoordelijk is voor bijstand aan de slachtoffers van deze vermeende misdrijven, alsook verantwoordelijk voor de contacten met de internationale vredeshandhavingsmacht - Afrikaanse Unie/Verenigde Naties in Darfur (UNAMID); overwegende dat hij tevens gepromoveerd is tot voorzitter van de regeringscommissie die belast is met het horen van klachten inzake de mensenrechten; en overwegende dat Ali Kushayb - die in de tijd dat de arrestatiebevelen waren uitgevaardigd in Soedan in hechtenis zat wegens andere beschuldigingen - is vrijgelaten in oktober 2007 ondanks dat hij gezocht werd door het ICC, J. overwegende dat het Parket van de Aanklager in juni 2007 en opnieuw in december 2007 de Veiligheidsraad van de VN in kennis heeft gesteld van het verzuim en de onwil van de Soedanese regering om haar samenwerking te verlenen aan het ICC, en heeft opgemerkt dat er geen stappen zijn ondernomen om Ahmad Harun en Ali Kushayb te arresteren en over te dragen, K. opmerkend dat op 5 juni 2008 de hoofdaanklager van het ICC, Luis Moreno Ocampo, voor de zevende maal zal rapporteren aan de Veiligheidsraad van de VN over de vorderingen van het onderzoek in Darfur en over de samenwerking die het ICC heeft ontvangen van de Soedanese autoriteiten, L. vastbesloten om het ICC te steunen op dit cruciale moment in zijn werkzaamheden en volledig ervan overtuigd dat het een essentieel onderdeel is van de oplossing van het conflict in Darfur om een einde te maken aan de straffeloosheid van degenen die de afschuwelijke misdaden in Darfur op touw hebben gezet en hebben begaan, M. overwegende dat op 10 en 11 mei 2008 opstandelingen van de Rechtvaardigheids- en gelijkheidsbeweging (JEM) een verrassingsaanval hebben uitgevoerd op Omdurman, vlak bij Khartoem, waarbij minstens 200 slachtoffers zijn gevallen, N. overwegende dat op 20 mei 2008, na een eerste golf van schermutselingen in de week daarvoor, zware gevechten zijn uitgebroken in het olierijke Abyei, dat door het noorden en het zuiden wordt opgeëist, tussen het Soedanese leger en het Volksbevrijdingsbeweging (SPLA), hetgeen volgens de VN geresulteerd heeft in 30 000 tot 50 000 binnenlandse ontheemden en een nog onbepaald aantal doden, O. overwegende dat op 4 mei 2008 vliegtuigen van het Soedanese leger burgerdoelen in Noord-Darfur hebben gebombardeerd, waarbij 12 burgers om het leven zijn gekomen, P. overwegende dat het conflict in Soedan tot dusver tot 300 000 slachtoffers (recente schattingen van de VN) en 2,5 miljoen binnenlands ontheemde personen en vluchtelingen heeft geleid, en dat de onveiligheid in het Darfurgebied toeneemt, Q. overwegende dat UNAMID nog steeds slechts over 7 500 manschappen beschikt en minder dan 2 000 politiemensen ter plaatse, van de 26 000 die zijn toegestaan, 1. veroordeelt krachtig de aanhoudende weigering van Soedan om samen te werken met het ICC en Ahmad Harun en Ali Kushayb te arresteren en over te dragen aan het ICC, en te voldoen aan zijn verplichtingen krachtens het internationale humanitaire recht, in flagrante minachting jegens de honderdduizenden slachtoffers en hun families, en jegens de miljoenen mensen die sinds het begin van het conflict hun huis gedwongen moesten te verlaten; 2. dringt er bij de Soedanese regering op aan het Statuut van het ICC te ratificeren en Resolutie 1593(2005) van de Veiligheidsraad van de VN na te leven, onvoorwaardelijk samen te werken met het ICC, en te zorgen voor een adequaat en effectief onderzoek naar en vervolging van oorlogsmisdaden en misdaden tegen de mensheid die in het Darfurgebied zijn begaan; 3. dringt er bij de autoriteiten van Khartoem op aan de twee ICC-verdachten onverwijld te arresteren en over te dragen, om de cyclus van straffeloosheid in Darfur onmiddellijk halt toe te roepen en mee te werken met de toekomstige ICC-onderzoeken in Darfur; 4. dringt er bij de Raad algemene zaken en buitenlandse betrekkingen van 16 en 17 juni 2008 en de Europese Raad van 19 en 20 juni 2008 op aan het rapport van de aanklager bij het ICC te bespreken en in actie te komen en gerichte strafmaatregelen aan te nemen tegen een duidelijk omlijnde groep van Soedanese overheidsmedewerkers, die de verantwoordelijkheid dragen voor het gebrek aan samenwerking van Soedan met het ICC, zoals: 5. dringt er bij de EU-lidstaten en de kandidaat-lidstaten met een zetel in de Veiligheidsraad van de VN, namelijk België, Frankrijk, Italië, het Verenigd Koninkrijk en Kroatië op aan een principestandpunt in te nemen bij de briefing van de Aanklager op 5 juni 2008, in overeenstemming met het gemeenschappelijk standpunt van de EU over het ICC, en adequaat te reageren op de bevindingen van de aanklager door er bij Soedan op aan te dringen onmiddellijk gevolg te geven aan Resolutie 1593(2005) van de VN en aan de verzoeken van het ICC; 6. roept alle andere landen die vertegenwoordigd zijn in de Veiligheidsraad van de VN elk verzoek om medewerking van de Aanklager van het ICC namens het Hof te steunen, en roept in het bijzonder China, Rusland, Zuid-Afrika en Libië op hun woord gestand te doen in het kader van Resolutie 1593(2005) van de Veiligheidsraad en niet de stappen van de Veiligheidsraad op 5 juni 2008 tegen te werken; 7. verzoekt de EU-lidstaten en de Veiligheidsraad van de VN met klem aan te dringen op speciale vermelding van straffeloosheid en de arrestatiebevelen van het ICC in het formele mandaat voor het komende bezoek van de Veiligheidsraad van de VN aan Khartoem eind mei 2008 op te nemen; 8. vraagt de Commissie en de lidstaten van de EU ervoor te zorgen dat hun substantiële ontwikkelingshulp niet wordt geleverd via het Ministerie van Humanitaire Zaken van Ahmad Harun, en verzoekt donoren dringend formeel druk uit te oefenen op de regering van Soedan Ahmad Harun uit zijn ambt te ontzetten; 9. verzoekt de EU druk uit te oefenen op China om zich te scharen achter de internationale inspanningen om een einde te maken aan het conflict en gebruik te maken van de belangrijke invloed die het heeft op de regering van Soedan vanwege zijn rol als voornaamste verschaffer van inkomsten uit de verkoop van olie; dringt er bij China op aan zijn wapenleveranties aan Soedan stop te zetten; 10. dringt er bij de Afrikaanse Unie en de Arabische Liga op aan zich actief in te zetten voor Darfur door de Soedanese regering ertoe te bewegen samen te werken met het Parket van de Aanklager in huidige en in toekomstige onderzoeken, en dringt er bij het voorzitterschap van de EU op aan de samenwerking van Soedan met het ICC op de agenda te zetten van politieke dialogen en topconferenties met hoofdpartners zoals China, de Verenigde Staten, de Afrikaanse Unie en de Arabische Liga; 11. dringt er bij de Raad en de Commissie op aan het Europees Parlement regelmatig te informeren over hun huidige en toekomstige inspanningen om de regering van Soedan ertoe te zetten samen te werken met het ICC, en zegt toe de kwestie te blijven volgen en alle mogelijke gelegenheden te benutten om de kwestie aan te snijden met zowel Soedanese regeringsmedewerkers als andere partners; 12. veroordeelt de aanval van de JEM-opstandelingen op Omdurman op 10 en 11 mei 2008, alsook het bombardement op 4 mei 2008 in Noord-Darfur, waarbij 12 mensen om het leven zijn gekomen, 30 mensen gewond zijn geraakt, en een school, een waterinstallatie en een markt zijn verwoest; 13. uit zijn ernstige bezorgdheid over de hernieuwde gevechten tussen het Soedanese leger en de SPLA in Abyei, waardoor de humanitaire noden toenemen, de humanitaire operaties worden belemmerd, en het vredesakkoord van 2005 mogelijk in gevaar wordt gebracht; 14. veroordeelt elke schending van het vredesakkoord en de bestanden door elke partij, en in het bijzonder alle geweld tegen de burgerbevolking en tegen humanitaire hulpverleners; 15. roept de Soedanese autoriteiten, en met name de regering van nationale eenheid op hun volledige steun te verlenen aan de effectieve installering van UNAMID, en alle inspanningen te steunen om stabiliteit te creëren en een veilige omgeving te scheppen; 16. benadrukt nogmaals dat er geen duurzame vrede kan zijn zonder dat recht wordt gesproken over ernstige misdrijven; roept de EU-waarnemers bij de vredesbesprekingen op te benadrukken hoe belangrijk het is om een einde te maken aan de straffeloosheid bij de ontwikkeling van naleving op de lange termijn van de rechtstaat en de mensenrechten in Soedan; 17. roept de regering van Soedan en alle gewapende groeperingen op de mensenrechten en het internationaal humanitair recht te respecteren door zich te onthouden van willekeurige aanvallen op burgers en seksueel geweld tegen vrouwen; 18. roept alle bij het conflict betrokken partijen op geen kindsoldaten jonger dan 18 jaar te rekruteren en in te zetten, en roept de Soedanese autoriteiten op ontheemde kinderen, en met name alleenstaande minderjarigen, te beschermen, in overeenstemming met de desbetreffende verdragen; 19. roept voorts alle derde partijen op de export van wapens naar alle partijen in het conflict in de regio stop te zetten en de eerbiediging van de mensenrechten en de internationale vrede en veiligheid in hun betrekkingen met Soedan hoog te houden; 20. is bezorgd over de berichten over massa-arrestaties in Khartoem na de aanvallen van de rebellen; herinnert de regering van Soedan aan haar verplichtingen krachtens het Afrikaanse Handvest over mensen- en volkerenrechten, volgens welk onder andere niemand willekeurig mag worden gearresteerd of vastgehouden, en elk individu het recht heeft op een verdediging en een proces binnen redelijke tijd; 21. dringt er bij de Speciale Vertegenwoordiger van de EU voor Soedan, Pekka Haavisto, op aan om in overeenstemming met zijn mandaat en met het Gemeenschappelijk standpunt van de EU over het ICC, een proactieve rol te spelen en alle mogelijke gelegenheden te benutten om met Soedanese gesprekspartners en andere partners de noodzaak aan de orde te stellen om onmiddellijk Ahmad Harun en Ali Kushayb te arresteren en over te dragen, en samen te werken met het ICC, en roept de Speciale Vertegenwoordiger op regelmatig aan de andere EU-instellingen te rapporteren over ontwikkelingen op dit gebied; 22. geeft uiting aan zijn diepe bezorgdheid over de ernstige tekorten in de UNAMID-middelen en roept de lidstaten van de Afrikaanse Unie en de internationale gemeenschap op hun bijdragen te verhogen zodat verdere troepenmachten en uitrusting snel ingezet kunnen worden in Darfur; 23. dringt er bij de Soedanese regering op aan haar toezeggingen inzake een moratorium op beperkingen en obstakels voor alle humanitaire hulpverleners na te komen; onderstreept dat de escalatie van het geweld in de afgelopen maand ook een impact heeft op de humanitaire operaties, daar overvallen en diefstal hebben geleid tot het verloren gaan van voedselhulp, waardoor voedselhulpbureaus gedwongen zijn de rantsoenen te halveren voor meer dan drie miljoen behoeftige mensen in Darfur; 24. dringt er bij de EU en andere internationale actoren op aan adequate maatregelen te treffen tegen degenen die zich schuldig maken aan geweld en het bestand schenden, of burgers, vredeshandhavers of humanitaire hulpoperaties aanvallen, en alle noodzakelijke stappen te ondernemen om een einde te maken aan de straffeloosheid; 25. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de Speciale Vertegenwoordiger van de EU voor Soedan, de regering van Soedan, de regeringen van de lidstaten van de EU en de leden van de Veiligheidsraad van de VN, de instellingen van de Afrikaanse Unie, de instellingen van de Arabische Liga, alsmede de Aanklager van het ICC. Het Europees Parlement , – onder verwijzing naar zijn eerdere resoluties over de situatie in Belarus, met name zijn resolutie van 21 februari 2008 (1) , – gezien de verklaring van de Commissie van 21 november 2006 over de bereidheid van de Europese Unie tot hernieuwing van haar betrekkingen met Belarus en de bevolking daarvan in het kader van het Europees Nabuurschapsbeleid, – gezien de verklaring van het voorzitterschap van de EU van 28 maart 2008 over Belarus, – gezien de verklaring van het voorzitterschap van de EU van 29 april 2008 over de hernieuwde gevangenneming en intimidatie van politieke tegenstanders in Belarus, – gezien de verklaring van het voorzitterschap van de EU van 6 mei 2008 over de recente ontwikkelingen in de betrekkingen tussen Belarus en de Verenigde Staten, – gelet op artikel 115, lid 5, van zijn Reglement, A. overwegende dat twee activisten voor de democratie in Belarus, Andrei Kim en Siarhei Parsyukevich, strenge straffen hebben gekregen voor hun deelname aan vreedzame demonstraties van ondernemers op 10 en 21 januari 2008, B. overwegende dat de voortgezette gevangenhouding van Aliaksandr Kazulin een verder voorbeeld is van de niet-nakoming door Belarus van zijn verplichtingen inzake de eerbiediging van de beginselen en aangegane verplichtingen van de Organisatie voor Veiligheid en Samenwerking in Europa (OVSE) waarvan Belarus lid is, C. overwegende dat het een beroep op Raad en Commissie heeft gedaan om voorstellen in te dienen ten einde de druk op het regime van Lukashenko binnen de internationale organisaties verder op te voeren en dat het heeft verzocht om een compleet pakket van specifieke, doelgerichte sancties - waarbij de onderdrukkers streng worden gestraft zonder het lijden van de burgers van Belarus te vergroten, te presenteren, D. overwegende dat het zijn veroordeling heeft uitgesproken over het gebruik van geweld en de arrestaties van een groot aantal deelnemers aan de dag van de vrijheid in Minsk en andere steden in Belarus op 25 maart 2008, E. overwegende dat het besluit van de regering van Belarus om 10 Amerikaanse diplomaten tot persona non grata te verklaren en de gedwongen uitzetting van de Amerikaanse ambassadeur in Belarus ongerechtvaardigde maatregelen zijn die schadelijk zijn voor de belangen van de bevolking van Belarus, 1. betreurt ten zeerste dat de situatie met betrekking tot de democratie, de mensenrechten en de rechtsstaat in Belarus niet verbetert; wijst erop dat de aanhoudende willekeurige arrestaties van vertegenwoordigers van het maatschappelijk middenveld en activisten van de oppositie, met name de recente tijdelijke detentie van en het proces tegen Aleksander Milinkevich, en de muilkorving van de onafhankelijke media in tegenspraak zijn met de recente retoriek van de regering van Belarus dat zij de betrekkingen met de Europese Unie wil verbeteren; 2. veroordeelt de strenge straffen tegen Syarhei Parsyukevich en Andrei Kim op 22 en 23 april 2008 in Minsk wegens hun deelname aan de bijeenkomst van ondernemers van 10 januari 2008; betreurt tegelijkertijd het naar verluidt excessieve geweld van de veiligheidstroepen van Belarus tegen en de arrestaties van vreedzame burgers die zich op 25 maart 2008 in Minsk hadden verzameld om de 90ste verjaardag van de stichting van de onafhankelijke Volksrepubliek Belarus te vieren; doet een beroep op de autoriteiten van Belarus om zonder voorwaarden af te zien van alle geweld tegen de vertegenwoordigers van de democratische oppositie; 3. dringt bij de autoriteiten van Belarus aan op onmiddellijke en onvoorwaardelijke vrijlating van de overblijvende politieke gevangene, Aliaksandr Kazulin, en op beëindiging van intimidatie, pesterijen, doelgerichte arrestaties en politiek geïnspireerde vervolging van activisten van de democratische oppositie en het maatschappelijk middenveld in Belarus; 4. wijst er nogmaals op dat naleving van de democratische beginselen de sleutel is voor normalisering van de betrekkingen met Belarus; 5. veroordeelt de detentie van onafhankelijke journalisten, de huiszoekingen bij hen en de inbeslagneming of vernietiging van hun apparatuur door de geheime dienst van Belarus (KGB) en veroordeelt pogingen van de autoriteiten van Belarus om de vrijheid van de media met voeten te treden; 6. verzoekt de Raad en de Commissie substantiële hulp te verlenen aan de slachtoffers van de schendingen van de mensenrechten in Belarus; is van mening dat meer financiële hulp voor de organisaties van het maatschappelijk middenveld, met name de vrije media, noodzakelijk is voor de bevordering van de mensenrechten in het land; 7. herinnert eraan dat de Europese Unie zich op 21 november 2006 bereid heeft verklaard tot hernieuwing van haar betrekkingen met Belarus en de bevolking in het kader van het Europees Nabuurschapsbeleid, zodra de regering van Belarus blijk heeft gegeven van respect voor de democratische waarden en de grondrechten van de bevolking van Belarus; 8. onderstreept dat Belarus voor het aangaan van een echte dialoog met de EU dient te voldoen aan de resterende voorwaarden die zijn vastgelegd in het "non-paper" van de Commissie getiteld "What the European Union could bring to Belarus", waaronder vrijlating van alle politieke gevangenen, afschaffing van de doodstraf, waarborging van vrije media en vrijheid van meningsuiting, onafhankelijkheid van de rechterlijke macht en respect voor de democratische waarden en de grondrechten van de bevolking van Belarus; 9. laakt ten zeerste het feit dat Belarus het enige land in Europa is dat nog steeds de doodstraf kent, in strijd met Europese en universele waarden; 10. betreurt ten zeerste de wet op de vrijheid van godsdienst en religieuze organisaties van 2002 die in strijd is met de internationale beginselen van godsdienstvrijheid en mensenrechten, waaronder de beginselen zoals vastgelegd in het Internationaal Verdrag inzake burgerrechten en politieke rechten (ICCPR), en erkent dat de activiteiten van veel religieuze gemeenschappen als gevolg van deze wet aan restricties onderhevig zijn en dat hun leiders het slachtoffer zijn van voortdurende intimidatie, vervolging, boetes en gevangenisstraf; 11. dringt bij de autoriteiten van Belarus aan op volledige toepassing van de normen van de OVSE bij de organisatie van de voor de herfst 2008 geplande parlementsverkiezingen alsook op het scheppen van de voorwaarden voor vrije en eerlijke stemmingen; verzoekt de regering van Belarus de vertegenwoordigers van de democratische oppositie vrije toegang tot de regionale kiescommissies te verlenen, alle parlementaire kandidaten en waarnemers te registreren en geen belemmeringen op te werpen voor een omvangrijke en volledig internationale verkiezingswaarnemingsmissie; 12. verzoekt de regering van Belarus alle fundamentele mensenrechten te handhaven en waarborgen en te zorgen dat Belarus voldoet aan internationale normen, met name artikel 18 van het ICCPR; 13. verzoekt de regering van Belarus de wet inzake vrijheid van religie en religieuze organisaties van 2002 te herzien en procedures te herstellen die de eerbiediging van de vrijheid van godsdienst waarborgen; 14. geeft uiting aan zijn solidariteit met de verenigde democratische oppositie van Belarus en alle burgers van Belarus die streven naar een onafhankelijk, open en democratisch Belarus op basis van de rechtsstaat; moedigt de leiders van de oppositie aan om bij de komende parlementsverkiezingen blijk te geven van eendracht en vastberadenheid; 15. verzoekt de Raad en de Commissie verdere stappen te nemen om de visumprocedures voor burgers van Belarus te vereenvoudigen en te liberaliseren, aangezien alleen dergelijke maatregelen kunnen helpen om de belangrijkste doelstelling van het beleid van de EU jegens Belarus te verwezenlijken, nl. het vergemakkelijken en intensiveren van de intermenselijke contacten en het democratiseren van het land; dringt er in dit verband bij hen op aan de mogelijkheden te overwegen voor vermindering van de kosten van visa voor burgers van Belarus die het Schengen-gebied betreden, hetgeen de enige manier is om te voorkomen dat Belarus en zijn burgers steeds meer geïsoleerd raken; 16. betreurt dat de autoriteiten van Belarus de afgelopen jaren herhaaldelijk hebben besloten inreisvisa voor leden van het Europees Parlement en nationale parlementsleden hebben geweigerd; verzoekt de autoriteiten van Belarus geen verdere belemmeringen op te werpen waardoor de delegatie van het Europees Parlement voor de betrekkingen met Belarus wordt belet het land te bezoeken voor waarneming bij de komende algemene verkiezingen en uit de eerste hand ervaringen in Belarus te verwerven; 17. geeft uiting aan zijn solidariteit met de Verenigde Staten en hun diplomatieke dienst en verzoekt de regering van Belarus haar besluit te heroverwegen en onmiddellijk stappen te nemen met het oog op de normalisering van de betrekkingen tussen Belarus en de Verenigde Staten op basis van wederzijds voordelige samenwerking; 18. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de parlementen en regeringen van de lidstaten, de secretaris-generaal van de Verenigde Naties, de Parlementaire Vergaderingen van de OVSE en de Raad van Europa en de regering van Belarus. Het Europees Parlement , – onder verwijzing naar zijn vroegere resoluties over Burundi, – gezien de overeenkomst inzake een algeheel staakt-het-vuren van Dar-es-Salaam tussen de Burundese regering en de nationale bevrijdingskrachten (FNL), die op 7 september 2006 ondertekend is, – gezien het actieplan dat op 22 tot 23 februari 2008 in Kaapstad aangenomen is (het Actieplan), – gezien de verklaring van 23 april 2008. van het Voorzitterschap namens de Europese Unie inzake de recente aanvallen op Bujumbura, – gezien de verklaring van 24 april 2008 van de voorzitter van de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties over de situatie in Burundi, – gezien de rapporten van het geïntegreerd VN-bureau in Burundi, – gezien het verslag van Human Rights Watch: "Every Morning They Beat Me: Police Abuses in Burundi" (Elke morgen word ik geslagen: mishandelingen door de politie in Burundi) van april 2008 , – gelet op artikel 115, lid 1 van zijn Reglement, A. overwegende dat de vijandelijkheden tussen de regeringstroepen en de opstandelingen van het FNL in Burundi sinds 17 april 2008 opnieuw uitgebroken zijn, zodat duizenden burgers hun huis hebben moeten ontvluchten en 50 strijders van de rebellenmacht het leven verloren hebben, B. overwegende dat Burundi na 14 jaar burgeroorlog nog altijd blijvende vrede moet zien te bereiken, terwijl het conflict een kritieke humanitaire en sociaal-economische situatie met zich meegebracht heeft, die de stabiliteit in de regio in gevaar brengt, C. overwegende dat de internationale inspanningen van de 2 laatste jaren - ook het regionaal vredesinitiatief voor Burundi - om een vredesovereenkomst tussen de regering van Burundi en het FNL te bereiken, mislukt zijn, D. overwegende dat de onderhandelingen tussen de regering van Burundi en het FNL in juli 2007 afgesprongen zijn, toen het FNL de gezamenlijke controle- en toezichtsregeling (Joint Verification and Monitoring Mechanism, (JVMM) opgezegd heeft die ingesteld was om toezicht te houden op het akkoord inzake het algehele staakt-het-vuren, E. overwegende dat de aanhoudende opstanden van het FNL door velen als de uiteindelijke hinderpaal voor blijvende stabiliteit in Burundi gezien worden en dat er een politieke oplossing nodig is om het FNL te kunnen ontwapenen, F. overwegende dat de ministers van Buitenlandse Zaken van Tanzania en Oeganda er aanvang mei 2008 tijdens een bijeenkomst onder auspiciën van het regionaal vredesinitiatief voor Burundi, bij het FNL en andere belangrijke rebellenleiders op aangedrongen hebben om Tanzania, waar ze hun basis hebben, te verlaten en naar Burundi te reizen om er vredesonderhandelingen aan te vatten, G. overwegende dat er in augustus 2007 aanvallen op de woningen van politieke persoonlijkheden uitgevoerd zijn die niet of niet meer aan de kant van de president van Burundi, Pierre Nkurunziza staan, H. overwegende dat 46 Burundese parlementsleden die voor hun fysieke integriteit vrezen, de secretaris-generaal van de Verenigde Naties aangeschreven hebben om bescherming door de Verenigde Naties te vragen, I. overwegende dat de Europese Unie Burundi als pilot-land voor de uitvoering van een prioritair actieplan gekozen heeft, om de snelheid en doeltreffendheid van de hulpverlening aan ontwikkelingslanden in noodsituaties te verbeteren, J. overwegende dat er op het ogenblik klaarblijkelijk meer dan 700 gezinnen (ongeveer 3 500 personen) van de zorg van de overheid afhankelijk zijn en op voedsel en noodrantsoenen wachten, K. overwegende dat de jongste vijandelijkheden een onderdeel van een reeks botsingen zijn die nog meer gezinnen (35 000 mensen) ontheemd hebben gemaakt, waarmee het totaal aantal binnenlandse ontheemden op meer dan 100 000 personen komt, terwijl Tanzania de Burundese vluchtelingen naar hun land wenst terug te sturen en Burundi nog altijd duizenden Rwandese en Kongolese vluchtelingen opvangt, L. overwegende dat de Burundese veiligheidsdiensten naar verluidt ongeveer 200 personen onwettig opgesloten hebben die van steun aan de rebellen van het FNL beschuldigd worden, M. overwegende dat de Burundese regering op 2 mei 2008 bericht heeft dat er 4 strijders van de rebellenmacht en 1 Burundese soldaat gesneuveld waren in wat een hinderlaag van het FNL genoemd werd, N. overwegende dat het klimaat van rechteloosheid in Burundi een toestand geschapen heeft waarbij foltering door politie en veiligheidsdiensten en onwettige opsluiting aan de orde van de dag zijn, O. overwegende dat de Burundese nationale politiemacht, die in 2004 onder een overgangsregering opgericht is, niet zeer goed opgeleid is en uit vroegere opstandelingen, soldaten en politieagenten, P. overwegende dat Unicef van 2004 tot 2006 in Burundi meer dan 3 000 kindsoldaten heeft helpen demobiliseren, dat er onlangs kinderen uit een demobilisatiecentrum ontsnapt en op rooftocht gegaan zijn, en dat er zich nog meer dan 500 kinderen in handen van het FNL bevinden, Q. overwegende dat Burundi na Oeganda en Ethiopië het derde land was dat een bijdrage leverde tot de in Mogadisjoe gebaseerde vredesmacht van de Afrikaanse Unie in Somalië (Amisom) door ondanks de onzekere veiligheidstoestand in Burundi 800 soldaten te sturen, 1. drukt zijn ernstige bezorgdheid uit over de recente militaire confrontaties in Burundi tussen de nationale verdedigingskrachten en het FNL, die onschuldige mensenlevens geëist hebben; 2. vraagt alle partijen om de overeenkomst inzake het algehele staakt-het-vuren te eerbiedigen, opnieuw onderhandelingen aan te vatten en na het staakt-het-vuren snelle stappen te ondernemen om de JVMM uit te voeren; 3. dringt er vooral bij het FNL en zijn leider Agathon Rwasa op aan om op constructieve manier aan het vredesproces deel te nemen; 4. vraagt de buurlanden van Burundi erop toe te zien dat ze zich niet als uitvalbasis voor de rebellenbeweging laten gebruiken en is ingenomen met het besluit van Tanzania om niet meer als toevluchtsoord voor de FNL-leiders te dienen; 5. vraagt de Commissie om maatregelen op te stellen om de reïntegratie van voormalige FNL-strijders in de samenleving te vergemakkelijken zodra er een akkoord ondertekend is; 6. vraagt de Commissie om haar humanitaire bijstand op te voeren, ook voor vluchtelingen en binnenlandse ontheemden, en pas en alleen weer te verminderen wanneer deze door tastbare ontwikkelingsmaatregelen vervangen wordt, om zo een probleemloze overgang tussen humanitaire hulpverlening en ontwikkelingsbeleid te verzekeren; 7. vraagt de donors om hun toezeggingen gestand te doen en voorafgaande coördinatie te verzekeren teneinde de doeltreffendheid van de hulpverlening te verbeteren; 8. vraagt de Commissie om een spoedige en betekenisvolle verhoging in de financiële middelen voor te stellen die de Europese Unie voor Burundi uittrekt, meer bepaald naar aanleiding van de halftijdse herziening van het 10de Europees Ontwikkelingsfonds; 9. vraagt de Commissie, gezien de kwetsbaarheid van Burundi en in het kader van het broodnodige actieplan, om bij voorrang steun te verlenen voor 10. benadrukt, gezien de urgentie van de situatie, dat de voornaamste aandacht naar tastbare beleidsmaatregelen moet gaan die voor de bevolking van Burundi zichtbaar zijn; 11. vraagt de Commissie en de lidstaten om in Burundi hun aanwezigheid op het terrein te verbeteren; 12. vraagt de Commissie om de activiteiten te stimuleren van ngo's en plaatselijke overheden in de Europese Unie die op hulpverlening voor de plaatselijke autoriteiten en het maatschappelijk middenveld in Burundi gericht zijn; 13. bevestigt nogmaals zijn steun voor de Zuid-Afrikaanse bemiddeling en de regionale initiatieven en blijft vastbesloten om als deelnemer aan de politieke leiding een actieve rol te vervullen om de hindernissen voor de uitvoering van het Actieplan weg te nemen en alle pogingen te steunen om de onderhandelingen weer op gang te brengen en de vrede in Burundi te consolideren; verleent ook de VN-commissie voor vredesopbouw zijn steun bij haar bemiddelingspogingen; 14. stelt vast dat Burundi blijk van grotere stabiliteit geeft sinds er een nieuwe grondwet van kracht geworden is, met daarop volgende algemene verkiezingen maar vraagt om als vertrouwenwekkende maatregel een vredes- en verzoeningscommissie op te richten, die een klimaat van vertrouwen en stabiliteit tussen de verschillende belanghebbende partijen helpt herstellen, en vraagt de regeringen van de lidstaten om een dergelijk initiatief financieel en logistiek te ondersteunen; 15. vraagt de Burundese regering om onmiddellijk in te grijpen om eerbied voor de wet te verzekeren, een einde aan het klimaat van rechteloosheid te maken, te zorgen dat degenen die zich aan misbruik schuldig gemaakt hebben voor de rechter komen, en de opleiding van het politiekorps te verbeteren; 16. verheugt zich over de recente vrijlating van 232 kinderen na 8 maanden onderhandelen met een dissidente factie van het FNL door onder meer de Burundese regering, het maatschappelijk middenveld en de agentschappen van de Verenigde Naties; 17. verzoekt zijn Voorzitter om deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de beide voorzitters van de paritaire parlementaire vergadering ACS-EU, de regeringen en parlementen van de lidstaten, de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties, de Afrikaanse Unie en de regeringen en parlementen vna het gebied van de Grote Meren en Zuid-Afrika.