(Raadplegingsprocedure) Het Europees Parlement , – gezien het voorstel voor een besluit van de Raad ( COM(2008)0041 ), – gelet op artikel 80, lid 2 en artikel 300, lid 2, eerste alinea van het EG­Verdrag, – gelet op artikel 300, lid 3, eerste alinea van het EG­Verdrag, op grond waarvan het Parlement door de Raad is geraadpleegd (C6-0041/2009), – gelet op de artikelen 51, 83, lid 7 en 43, lid 1 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie vervoer en toerisme ( A6-0071/2009 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan de sluiting van de overeenkomst; 2. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie, alsmede aan de regeringen en parlementen van de lidstaten en de regering van Nepal. (Medebeslissingsprocedure – codificatie) Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2008)0690 ), – gelet op artikel 251, lid 2 en artikel 95 van het EG­Verdrag, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C6-0414/2008), – gelet op het Interinstitutioneel Akkoord van 20 december 1994 voor een versnelde werkmethode voor de officiële codificatie van wetteksten (1) , – gelet op de artikelen 80 en 51 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie juridische zaken ( A6-0130/2009 ), A. overwegende dat naar de mening van de adviesgroep van de juridische diensten van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie het voorstel in kwestie een eenvoudige codificatie van de bestaande teksten inhoudt, zonder enige inhoudelijke wijzigingen, 1. gaat akkoord met het voorstel van de Commissie zoals dit is aangepast aan de aanbevelingen van de adviesgroep van de juridische diensten van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie; 2. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. (Raadplegingsprocedure – codificatie) Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan de Raad ( COM(2008)0842 ), – gelet op de artikelen 26, 37 en 308 van het EG­Verdrag, op grond waarvan het Parlement door de Raad is geraadpleegd (C6-0019/2009), – gelet op het Interinstitutioneel Akkoord van 20 december 1994 voor een versnelde werkmethode voor de officiële codificatie van wetteksten (1) , – gelet op de artikelen 80 en 51 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie juridische zaken ( A6-0129/2009 ), A. overwegende dat naar de mening van de adviesgroep van de juridische diensten van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie het voorstel in kwestie een eenvoudige codificatie van de bestaande teksten behelst, zonder inhoudelijke wijzigingen, 1. gaat akkoord met het voorstel van de Commissie zoals dit is aangepast aan de aanbevelingen van de adviesgroep van de juridische diensten van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie; 2. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. (Raadplegingsprocedure) Het Europees Parlement , – gezien de aanbeveling van de Europese Centrale Bank aan de Raad (13411/2008) (1) , – gelet op artikel 107, lid 6, van het EG­Verdrag, op grond waarvan het Parlement door de Raad is geraadpleegd (C6-0351/2008), – gelet op artikel 51 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie economische en monetaire zaken ( A6-0119/2009 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan de aanbeveling van de Europese Centrale Bank, als geamendeerd door het Parlement; 2. verzoekt de Raad, wanneer deze voornemens is af te wijken van de door het Parlement goedgekeurde tekst, het Parlement hiervan op de hoogte te stellen; 3. wenst opnieuw te worden geraadpleegd ingeval de Raad voornemens is ingrijpende wijzigingen aan te brengen in de aanbeveling van de Europese Centrale Bank; 4. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Europese Centrale Bank. Het Europees Parlement , – gezien het voorstel voor een aanbeveling aan de Raad, ingediend door Alexander Graf Lambsdorff namens de ALDE-Fractie, over de prioriteiten van de Europese Unie op de 64ste zitting van de Algemene vergadering van de Verenigde Naties ( B6-0034/2009 ), – gezien de aanbeveling van het Europees Parlement van 9 juli 2008 aan de Raad over de prioriteiten van de EU op de 63ste zitting van de Algemene vergadering van de Verenigde Naties (1) , – gezien de prioriteiten van de EU op de 63ste Algemene Vergadering van de Verenigde Naties, door de Raad vastgesteld op 16 juni 2008 (9978/2008), – gelet op de 63ste Algemene Vergadering van de Verenigde Naties, met name de toen aangenomen resoluties "Samenwerking tussen de Verenigde Naties en de Interparlementaire Unie" (2) , "Verdrag tot verbod van het gebruik van kernwapens" (3) , "Alomvattend verdrag inzake het verbod op kernproeven" (4) , "Verdrag tot verbod van de ontwikkeling, de productie en de aanleg van voorraden van bacteriologische (biologische) en toxinewapens en inzake de vernietiging van deze wapens" (5) , "Opschorting van de toepassing van de doodstraf" (6) , "Bescherming van de mensenrechten en de fundamentele vrijheden bij de bestrijding van het terrorisme" (7) , "De mensenrechtensituatie in de Democratische Volksrepubliek Korea" (8) , "De mensenrechtensituatie in de Islamitische Republiek Iran" (9) , "Verklaring van Doha inzake financiering voor ontwikkeling: conclusies van de internationale vervolgconferentie over financiering voor ontwikkeling ter evaluatie van de toepassing van de consensus van Monterrey" (10) , "De mensenrechtensituatie in Myanmar" (11) , "Activiteiten in verband met de ontwikkeling" (12) , "Versterking van de afdeling Politieke Zaken" (13) , "Programmabegroting voor de tweejaarlijkse periode 2008-2009" (14) en "Voorgestelde programmabegroting voor de tweejaarlijkse periode 2010-2011" (15) , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 14 januari 2009 over de ontwikkeling van de Raad voor de Mensenrechten van de VN, met inbegrip van de rol van de EU (16) , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 18 december 2008 over ontwikkelingsperspectieven voor vredes- en natieopbouw in postconflictsituaties (17) , – gelet op artikel 114, lid 3, en artikel 90 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie buitenlandse zaken en het advies van de Commissie ontwikkelingssamenwerking ( A6-0132/2009 ), A. overwegende dat het vier jaar na dato noodzakelijk is de lidstaten van de VN te herinneren aan hun intentie om de ambitieuze doelstellingen te realiseren die in de op 16 september 2005 in New York vastgestelde conclusies van de Wereldtop van 2005 werden geformuleerd, B. overwegende dat alleen een mondiaal, effectief en alomvattend multilateraal stelsel opgewassen is tegen de diverse en onderling verbonden uitdagingen en bedreigingen waarmee landen, samenlevingen en burgers te maken hebben, zoals die van vrede, stabiliteit en de menselijke veiligheid, de uitdagingen die uitgaan van armoede, klimaatverandering en energiezekerheid en de gevolgen van de mondiale economische en financiële crisis, C. overwegende dat de 63ste Algemene vergadering van de VN belangrijke besluiten heeft genomen over een aantal zaken met betrekking tot de hervormingsagenda, waaronder verbeteringen in personeelsmanagement en rechtspraak, een gedeeltelijke versterking van het Departement Politieke Zaken en het entameren van intergouvernementele onderhandelingen over een hervorming van de Veiligheidsraad, D. overwegende dat de Algemene vergadering van de VN op voorstel van haar Derde Commissie een aantal belangrijke resoluties heeft aangenomen over een groot aantal verschillende onderwerpen in verband met mensenrechten en sociale en humanitaire aangelegenheden, waaronder drie landenresoluties en het Facultatief Protocol bij het Internationaal verdrag betreffende de economische, sociale en culturele rechten, E. overwegende dat dankzij het initiatief "Delivering as One" en de werkzaamheden van de twee medefacilitatoren tastbare praktische vorderingen zijn gemaakt bij de verwezenlijking van een aantal van de systeembrede coherentiehervormingen van de VN; voorts overwegende dat deze resultaten dienen te worden geconsolideerd en dat er nog meer vorderingen dienen te komen op de door de 63ste Algemene Vergadering aangegeven terreinen, F. overwegende dat het uitblijven van een hervorming van VN-instellingen als de Veiligheidsraad en de Economische en Sociale Raad (ECOSOC) ertoe zou kunnen leiden dat informele groepen als de G8 of G20 trachten in de plaats te treden van de mondiale institutionele structuur, G. overwegende dat de Europese Unie zich sterk moet maken voor de waarden die naar haar stellige overtuiging een universeel karakter hebben, en tegelijkertijd moet trachten polarisatie van standpunten te vermijden, H. anderzijds overwegende dat de samenwerking tussen het Secretariaat-generaal van de Verenigde Naties en de Europese instellingen nog nooit zo nauw is geweest en de gemeenschappelijke waarden, doelstellingen en belangen van de twee organisaties weerspiegelt, I. overwegende dat de operationele capaciteit van de Verenigde Naties op het gebied van vredes- en veiligheidsactiviteiten verder moet worden versterkt, en dat de samenwerking tussen de EU en de VN bij vredeshandhaving een hoeksteen van vrede en stabiliteit in de wereld is, J. overwegende dat er sprake is van een toenemend aantal doden onder leden van VN-vredesmachten en dat alle mogelijke maatregelen moeten worden genomen om hen te beschermen, K. overwegende dat de EU en de VS strategische partners zijn en dat het in hun wederzijds belang is om gemeenschappelijke bedreigingen en uitdagingen in de nieuwe mondiale situatie samen tegemoet te treden, op basis van internationaal recht en multilaterale instellingen, in het bijzonder de Verenigde Naties; overwegende dat de verklaring van de nieuwe permanente vertegenwoordiger van de Verenigde Staten bij de Verenigde Naties, Susan Rice, lijkt te wijzen op een hernieuwde bereidheid om op constructieve wijze met de Verenigde Naties samen te werken, L. overwegende dat de EU in haar verklaring tot de VN-Mensenrechtenraad (MRR) van 19 september 2008 heeft aangegeven dat de volgende vier punten in het slotdocument van de Herzieningsconferentie va Durban onaanvaardbaar zouden zijn (de zogeheten "rode passages" van de EU): 1) het specifiek ingaan op één bepaalde regio in de wereld; 2) het opnieuw openbreken van de verklaring van Durban uit 2001 door opneming van een verbod op "belastering van godsdienst", dat bedoeld is om de vrijheid van meningsuiting te beperken en de censuur op te leggen die inherent is aan de islamitische wetten tegen godslastering; 3) indeling van slachtoffers op basis van prioriteit; 4) politisering en polarisering van de discussie, M. overwegende dat de ontwikkelingslanden, in de context van een steeds ernstiger wordende mondiale recessie, door dalende grondstofprijzen, geringere investeringsstromen, financiële instabiliteit en minder overmakingen tientallen jaren in hun ontwikkeling dreigen te worden teruggeworpen, en dat de waarde van de door de EU toegezegde hulp jaarlijks met praktisch 12 miljard USD zal dalen, aangezien deze als percentage van het BBP van de lidstaten wordt uitgedrukt; 1. doet de volgende aanbevelingen aan de Raad: (aa) ontwikkelen van een nauwer gecoördineerd beleid voor het EU-personeel bij de VN om zo een grotere transparantie en efficiëntie in de wervingsprocedures te realiseren en te zorgen dat de aanstellingsvoorwaarden voor EU-burgers voldoende aantrekkelijk blijven; (ab) wereldwijd een leidende rol spelen bij het reactiveren van de internationale inspanningen om de in het kader van de MDO gedane toezeggingen na te komen, nu het steeds duidelijker wordt dat de internationale gemeenschap ver achterblijft bij de toezeggingen die zij met betrekking tot de MDO heeft gedaan; (ac) het initiatief van de "task force MDO-kloof" steunen om toe te zien op de nakoming van de wereldwijd gedane toezeggingen met betrekking tot hulp, handel, schuldverlichting en toegang tot essentiële medische zorg en technologie; (ad) oproepen tot de onmiddellijke bijeenroeping van de VN-conferentie op hoog niveau over de wereldwijde financiële en economische crisis en de gevolgen daarvan voor de ontwikkeling, overeenkomstig de op de conferentie van Doha over de financiering van de ontwikkelingshulp in 2008 gemaakte afspraken; (ae) de discussies in verband met het "Business Call to Action"-initiatief en de toezeggingen betreffende de financiering en ondersteuning van de MDO-inspanningen voortzetten, eveneens over de vraag hoe dit kan worden gekoppeld aan een vergroting van de verantwoordingsplicht van het bedrijfsleven; (af) in samenhang met al deze initiatieven pleiten voor het onderschrijven van de beginselen in de Verklaring van Parijs over de doeltreffendheid van de hulp en het Actieprogramma van Accra, teneinde de kwaliteit en verstrekking van de hulp te verbeteren; (ag) van de gelegenheid van de 64ste zitting van de Algemene Vergadering gebruikmaken om verslag uit te brengen over de geboekte vooruitgang bij de verwezenlijking van de tussentijdse doelstellingen, als vastgelegd in het EU-actieprogramma voor de MDO; (ah) de Commissie verzoeken om te rapporteren over de vorderingen bij de uitvoering van de MDO-contracten, en andere donoren ertoe aan te sporen een groter deel van hun ontwikkelingshulp op basis van een voorspelbare langetermijnplanning in de vorm van begrotingssteun te verstrekken; (ai) aansporen van de EU-lidstaten om werk te maken van hun verbondenheid aan een effectief multilateralisme door te zorgen voor een systematische en voortvarende ratificatie van alle VN-verdragen; (aj) steunen van het besluit dat de Algemene Vergadering heeft genomen in haar eerder genoemde resolutie over "Samenwerking tussen de Verenigde Naties en de Interparlementaire Unie", om in de voorlopige agenda voor de 65ste Algemene Vergadering een apart punt op te nemen over de samenwerking tussen de Verenigde Naties, de nationale parlementen en de Interparlementaire Unie, mits de titel van het agendapunt tevens verwijst naar "regionale parlementaire vergaderingen", en een debat op gang brengen over de vraag hoe parlementsleden, nationale parlementen en regionale parlementaire vergaderingen een actievere rol kunnen spelen in de Verenigde Naties; o o o 2. verzoekt zijn Voorzitter deze aanbeveling te doen toekomen aan de Raad en ter informatie aan de Commissie. Het Europees Parlement , – gezien de gezamenlijke strategie Afrika-EU ("gezamenlijke strategie") en het eerste actieplan (2008-2010) voor de tenuitvoerlegging van de gezamenlijke strategie Afrika-EU dat is aangenomen tijdens de bijeenkomst van staatshoofden en regeringsleiders van de EU en Afrika in Lissabon op 8 en 9 december 2007, – gezien de mededeling van de Commissie getiteld "Eén jaar na Lissabon: het partnerschap van de EU en Afrika in de praktijk" ( COM(2008)0617 ), – gezien de conclusies van de Raad algemene zaken en externe betrekkingen van 10 november 2008 inzake "Eén jaar na Lissabon: het partnerschap van de EU en Afrika in de praktijk", – gezien het gezamenlijke voortgangsverslag over de tenuitvoerlegging van de gezamenlijke strategie Afrika-EU en het eerste actieplan daarvoor (2008-2010) dat op 21 november 2008 is aangenomen door de ministeriële trojka Afrika-EU in Addis Abeba, Ethiopië, – gezien de nota van 17 december 2008 van de ad hoc commissie van het Pan-Afrikaanse parlement voor de betrekkingen met het Europees Parlement en de ad hoc delegatie van het Europees Parlement voor de betrekkingen met het Pan-Afrikaanse parlement aan de fungerend voorzitterschappen van de Afrikaanse Unie (AU) en de EU, de Europese Commissie en de Commissie van de AU over de rol van het Pan-Afrikaanse parlement en het Europees Parlement bij de tenuitvoerlegging van en de controle op de gezamenlijke strategie, – onder verwijzing naar zijn resolutie van 25 oktober 2007 over de stand van zaken in de betrekkingen tussen de EU en Afrika (1) , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 17 november 2005 over een ontwikkelingsstrategie voor Afrika (2) , – gezien de partnerschapsovereenkomst tussen de leden van de groep van Staten in Afrika, het Caribisch gebied en de Stille Oceaan (ACP), enerzijds, en de Europese Gemeenschap en haar lidstaten, anderzijds, ondertekend te Cotonou op 23 juni 2000 (3) , als gewijzigd bij de overeenkomst tot wijziging van de partnerschapsovereenkomst, ondertekend te Luxemburg op 25 juni 2005 (4) (de "Overeenkomst van Cotonou"), – gezien Verordening (EG) nr. 1905/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 18 december 2006 tot invoering van een financieringsinstrument voor ontwikkelingssamenwerking (5) , – gelet op de artikelen 177 tot en met 181, van het EG-Verdrag, – gelet op artikel 45, van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie ontwikkelingssamenwerking en het advies van de commissie internationale handel ( A6-0079/2009 ), A. overwegende dat de doelstelling om de armoede uit te bannen bij de gezamenlijke strategie in hoge mate centraal moet blijven staan, B. overwegende dat de helft van de bevolking van Afrika nog steeds in armoede leeft en dat Afrika het enige continent is dat geen voortgang maakt bij de verwezenlijking van de millenniumontwikkelingsdoelen, met name ten aanzien van armoedevermindering, kindersterfte, de gezondheid van moeders en de strijd tegen HIV/AIDS en malaria, C. overwegende dat de gezamenlijke strategie ten doel heeft uit te stijgen "boven ontwikkeling", "boven Afrika'en "boven institutionele aspecten" zodat deze geldt voor een ruimer scala aan Afrikaanse en wereldwijde onderwerpen dan in het verleden, zoals energie, klimaatverandering en veiligheid, waarbij ook een bredere groep van niet-institutionele spelers betrokken wordt, D. overwegende dat het grootste deel van de institutionele architectuur en de innoverende aanpak van de gezamenlijke strategie het afgelopen jaar tot stand zijn gebracht, maar dat er in de praktijk weinig daadwerkelijke vooruitgang is geboekt, E. overwegende dat hoewel in de gezamenlijke strategie expliciet wordt erkend dat het Pan-Afrikaanse parlement en het Europees Parlement een fundamentele rol hebben te spelen "om de vorderingen te beoordelen en politieke richtsnoeren voor het partnerschap vast te stellen", nog steeds geen sprake is van een structurele en zinvolle betrokkenheid van beide parlementen bij de vaststelling, aanpassing en begeleiding van de gezamenlijke strategie, F. overwegende dat het maatschappelijk middenveld en de plaatselijke autoriteiten, met name aan Afrikaanse kant, nog nauwelijks betrokken waren bij de tenuitvoerlegging van de gezamenlijke strategie, G. overwegende dat zeer weinig nieuwe middelen beschikbaar zijn gesteld voor de tenuitvoerlegging van de gezamenlijke strategie, en de relevante financieringsbronnen ervoor zelfs al volledig vastlagen voordat de gezamenlijke strategie werd aangenomen, H. overwegende dat als het Europees Ontwikkelingsfonds (EOF) wordt opgenomen in de EU-begroting, iets waarom het Parlement herhaaldelijk heeft gevraagd, grotere beleidssamenhang en meer parlementair toezicht op de ontwikkelingsuitgaven mogelijk zouden worden, I. overwegende dat het aandeel van Afrika in de wereldhandel afneemt en dat de kansen die de globalisering biedt aan Afrika voorbijgaan, J. overwegende dat de Afrikaanse economieën door kapitaalvlucht, met name clandestiene kapitaalvlucht, elk jaar miljarden euro's mislopen, terwijl de "braindrain" het continent berooft van een groot deel van de intellectuele capaciteit die noodzakelijk is voor zijn toekomstige groei, K. overwegende dat de voedselproductie en de voedselzekerheid in Afrika de laatste tien jaar minder politieke prioriteit hebben gekregen en investeringen zijn ontzegd, wat desastreuze gevolgen kan hebben, zoals de recente crisis rond de voedselprijzen duidelijk heeft gemaakt, L. overwegende dat Afrika ondervertegenwoordigd is in de internationale organisaties en multilaterale fora die beslissen over veel van de vraagstukken die de toekomst van het continent betreffen, M. overwegende dat de lang gevestigde betrekkingen tussen de EU en Afrika nieuw belang krijgen door de opkomst van niet-traditionele donoren waarvan de agenda's en prioriteiten Afrika voor nieuwe risico's en problemen stellen, N. overwegende dat het van wezenlijk belang is dat synergieën worden gevonden en overlappingen worden vermeden tussen de instellingen van de gezamenlijke strategie en die van bestaande betrekkingen, zoals de Overeenkomst van Cotonou, de euromediterrane strategie en het strategisch partnerschap Zuid-Afrika-EU, O. overwegende dat bij de herziening van de Overeenkomst van Cotonou in 2009 getracht zal worden de toekomstige betrekkingen van de ACS-landen met de AU te verhelderen, P. overwegende dat de bekendheid met de doelstellingen en acties van de gezamenlijke strategie onrustbarend gering is en dat vooral in Afrika de belangstelling en het enthousiasme van het publiek voor het strategisch partnerschap Afrika-EU rechtstreeks afhangt van het vermogen van het gezamenlijke strategie om directe tastbare resultaten te leveren die de levensstandaard van de Afrikaanse bevolking kunnen verbeteren, Q. overwegende dat het partnerschap rekening moet houden met de onmiskenbare realiteit dat, hoewel een "partnerschap met gelijkwaardige deelnemers" betekent dat de EU en de AU gelijkwaardig zijn in de zin van deelname aan de discussie en de beleidsvorming, de beide continenten en hun instellingen nog verre van gelijkwaardig zijn in de zin van institutionele ontwikkeling, besluitvormingsmogelijkheden en middelen, Opbouw van een raamwerk voor de betrekkingen tussen de EU en Afrika 1. is verheugd dat één jaar na de vaststelling van de gezamenlijke strategie eindelijk de hoofdbestanddelen van het institutionele raamwerk voor de tenuitvoerlegging ervan rond zijn en in werking zijn getreden, geschraagd door een actieplan met te boeken resultaten en tijdschema's, en dat enige vooruitgang is geboekt bij de tenuitvoerlegging van de gezamenlijke strategie en de thematische partnerschappen ervan; betreurt het echter dat sommige partnerschappen aan het eind van het eerste jaar van uitvoering nog steeds bezig zijn met het definiëren van werkmethoden en nog geen resultaten, tijdschema's en begrotingstoewijzingen hebben vastgesteld; 2. verwelkomt het feit dat de EU en de AU nog nooit zo vaak bijeen zijn gekomen als in het eerste jaar na ondertekening van de gezamenlijke strategie EU-Afrika; 3. verzoekt de Commissies van de EU en de AU, alsmede de lidstaten van de EU en de AU, dit institutionele raamwerk met voorrang te voltooien door de componenten betreffende parlementaire werkzaamheden, maatschappelijk middenveld en lokale autoriteiten te ontwikkelen die het proces moeten aandrijven en ondersteunen door te zorgen voor transparantie, zeggenschap en democratische legitimiteit; 4. verwelkomt het instellen van EU-uitvoeringsteams, waaraan geïnteresseerde EU-lidstaten deelnemen, niet alleen omdat de financiering van de gezamenlijke strategie in grote mate afhangt van bijdragen van de lidstaten, maar ook omdat directe betrokkenheid van de lidstaten bijdraagt aan meer bewustzijn, continuïteit en duurzaamheid van de stappen die opgenomen zijn in het actieplan; 5. dringt er bij de instellingen van de gezamenlijke strategie op aan om zich volledig te concentreren op de te boeken resultaten, daar het eerste actieplan maar een looptijd heeft van minder dan drie jaar (2008-2010); Rol van de parlementen 6. verzoekt de commissies van de EU en de AU nogmaals om zich te beijveren voor een grotere rol van het Europees Parlement en het Pan-Afrikaanse parlement bij het uitvoeren, controleren en politiek begeleiden van de gezamenlijke strategie, daar zij hoofdcomponenten zijn van het institutionele raamwerk ervan; 7. benadrukt de rol van interparlementaire organen die zich tussen het Europees Parlement en de Afrikaanse parlementen bewegen, zoals de Paritaire Parlementaire Vergadering ACS-EU en de Parlementaire Vergadering van Euromed, bij het versterken van vrede en veiligheid, goed bestuur en democratie, en dat het daarnaast effectieve platforms zijn voor samenwerking en het aanpakken van gemeenschappelijke problemen; 8. neemt nota van het feit dat de elfde bijeenkomst van de ministeriële trojka Afrika-EU haar goedkeuring heeft gehecht aan het eerste jaarlijkse voortgangsverslag over de tenuitvoerlegging van de gezamenlijke strategie en het eerste actieplan ervan, waarvoor de bovengenoemde mededeling van de Commissie de EU-bijdrage vormt; 9. betreurt echter dat het verslag is opgesteld zonder raadpleging of formele bijdrage van het Europees Parlement of het Pan-Afrikaanse parlement; 10. stelt voor dat de voorzitters van het Pan-Afrikaanse parlement en het Europees Parlement systematisch elke top tussen de EU en Afrika bijwonen en toespreken met als doel de conclusies van de respectieve parlementen ten aanzien van de tenuitvoerlegging van het actieplan en de voorstellen voor toekomstige oriëntatie van de gezamenlijke strategie uiteen te zetten; 11. verlangt dat de leden van de ministeriële trojka onmiddellijk voorafgaand aan de voorjaarsvergadering van deze trojka van gedachten wisselen met vertegenwoordigers van de bevoegde organen van het Pan-Afrikaanse parlement en het Europees Parlement, waarbij de parlementen hun voorstellen en aanbevelingen in verband met het meest recente gezamenlijke jaarlijkse voortgangsverslag kunnen voorleggen; stelt voor dat de behandeling van de voorstellen van het Parlement en aanbevelingen op de agenda van die trojkavergadering wordt geplaatst; verwacht dat het daaropvolgende gezamenlijke jaarlijkse voortgangsverslag − dat wordt goedgekeurd tijdens de trojkavergadering van de daaropvolgende herfst − vermeldt hoe met deze voorstellen en aanbevelingen rekening is gehouden; verlangt dat de vertegenwoordigers van de parlementen ook in de marge van de herfstvergadering van de trojka een ontmoeting hebben met de trojkaministers; 12. is van oordeel dat het Pan-Afrikaanse parlement en het Europees Parlement op een geëigend niveau moeten deelnemen aan zowel de gemeenschappelijke deskundigengroepen als de task force AU-EU; 13. verwelkomt het feit dat de Commissie een steunprogramma in het kader van het negende EOF ten bedrage van 55 miljoen EUR heeft vastgesteld voor de versterking van de capaciteiten van de instellingen van de AU; dringt er nogmaals op aan dat een deel van dit geld wordt besteed aan versterking van de administratieve en operationele capaciteit van het Pan-Afrikaanse parlement en roept de Commissie op in nauwe samenspraak met het Pan-Afrikaanse parlement en in samenwerking met het Europees Parlement actieplannen op te stellen voor het gebruik van deze begroting; 14. beveelt aan dat het deel van de begroting dat is bestemd voor het Pan-Afrikaanse parlement rechtstreeks beheerd wordt door dit parlement zodra het de nodige administratieve capaciteit heeft opgebouwd om zulks te doen en zodra het voldoet aan de in het Financieel Reglement van de EG (met name artikel 56 daarvan) (6) gestelde eisen om de Commissie toe te staan de begroting via onrechtstreeks gecentraliseerd beheer uit te voeren; 15. verzoekt de Commissies van de EU en de AU om de procedures te vereenvoudigen, zodat er voor gezorgd wordt dat de dialoog met de parlementen direct en efficiënt is met als doel onaanvaardbare vertragingen te vermijden, waarbij terdege rekening gehouden moet worden met hun specifieke procedures; 16. vraagt eens te meer om opname van het EOF in de algemene begroting en vraagt de Commissie om in de tussentijd het Europees Parlement en het Pan-Afrikaanse parlement op de hoogte te houden van alle stadia van het begrotingsproces; Maatschappelijk middenveld en niet-statelijke actoren 17. is van mening dat de gezamenlijke strategie alleen een echt "breed en ruim opgezet, op de bevolking gericht partnerschap" kan zijn als deze het maatschappelijk middenveld en de plaatselijke autoriteiten daadwerkelijk erbij betrekt en hun daadwerkelijke deelname aan het werk van de uitvoerende organen ervan faciliteert; 18. betreurt het dat terwijl het actieplan aangeeft dat alle partnerschappen tussen de EU en Afrika openstaan voor een breed scala aan acties, er een overweldigende nadruk wordt gelegd op overheidsmaatregelen; benadrukt dat de bijdrage tot en betrokkenheid bij het van parlementen en niet-overheidsorganen, zoals het maatschappelijk middenveld, plaatselijke autoriteiten en andere niet-statelijke instanties, moeten worden uitgebreid en nader gespecificeerd; 19. verwelkomt de Afrikaanse Economische, Sociale en Culturele Raad (ECOSOCC) als instrument om een partnerschap tussen Afrikaanse regeringen en het maatschappelijk middenveld tot stand te brengen; is echter bezorgd over het feit dat het Afrikaanse maatschappelijk middenveld maar weinig bij de tenuitvoerlegging van de gezamenlijke strategie is betrokken en pleit ervoor dat vooral aan Afrikaanse kant onmiddellijk in nauwe samenwerking met de belanghebbenden stappen worden gezet om procedures vast te stellen voor het aanwijzen, in kaart brengen en daadwerkelijk betrekken van representatieve Afrikaanse niet-statelijke actoren; 20. roept de Europese Commissie op passende instrumenten te ontwikkelen voor Afrikaanse organisaties uit het maatschappelijk middenveld die specifiek gericht zijn op het opbouwen van de capaciteit om de strategie uit te voeren; Partnerschappen 21. wijst erop dat de gezamenlijke strategie ook kwesties moet aanpakken die, hoewel ze formeel behoren tot een andere institutionele structuur, diepgaande invloed op de toekomst van Afrika hebben en de betrekkingen tussen de twee continenten vormgeven, zoals de economischepartnerschapsovereenkomsten (EPO's) en de relatie tussen regionale groeperingen in dit kader en andere bestaande regionale groeperingen in Afrika (onder meer de regionale economische gemeenschappen), de tweede herziening van de Overeenkomst van Cotonou, de euromediterrane strategie, het strategisch partnerschap EU-Zuid-Afrika en Afrika's betrekkingen met nieuwe globale spelers zoals China en Brazilië; 22. is de overtuiging toegedaan dat duurzame economische, maatschappelijke en ecologische ontwikkeling alleen kan plaatsvinden in landen die garanties geven ten aanzien van vrede, democratie en mensenrechten; 23. vraagt de Europese Commissie, de Raad en de Afrikaanse zijde te zorgen voor samenhang tussen deze strategie en overig beleid dat een nadelig effect kan hebben op de bevordering van een nieuw strategisch partnerschap tussen de EU en Afrika, met name commercieel, milieu-, migratie- en landbouwbeleid; beklemtoont dat de politieke dialoog tussen de EU en Afrika dergelijke kwesties dient te omvatten; 24. benadrukt dat om armoede effectief te bestrijden, wat centraal moet blijven staan in de gezamenlijke strategie, het strategisch partnerschap EU-Afrika daarom bijdragen aan het stimuleren van duurzame economische en maatschappelijke ontwikkeling, het aantrekken van buitenlandse investeringen, het bevorderen van een rechtvaardige internationale handel en het scheppen van voorwaarden waaronder de Afrikaanse landen geleidelijk hun plaats in de wereldeconomie kunnen innemen; Vrede en veiligheid 25. begroet de vooruitgang die is geboekt op het gebied van het partnerschap inzake vrede en veiligheid; neemt nota van de politieke dialoog AU-EU over crisissituaties in Afrika en daarbuiten; benadrukt dat deze dialoog betrekking moet hebben op het hele scala van vredes- en veiligheidsonderwerpen vanaf conflictpreventie en conflictoplossing tot wederopbouw en vredeshandhaving met ook een diepgaande dialoog over de uitvoering van het beginsel "verantwoordelijkheid voor het bieden van bescherming"; 26. wenst dat de nodige prioriteit wordt gegeven aan de uitvoering van het kader voor vrede en veiligheid in Afrika; onderstreept eens te meer dat het EOF geen adequate geldbron is voor de toekomstige financiering van de vredesfaciliteit voor Afrika; is van mening dat de EOF-uitgaven moeten voldoen aan de criteria voor officiële ontwikkelingshulp van de commissie ontwikkelingsbijstand van de Organisatie voor economische samenwerking en ontwikkeling (OECD-DAC); dringt nogmaals aan op een definitieve oplossing voor de financiering van de vredesfaciliteit voor Afrika; 27. verwelkomt de oprichting in september 2008 door VN-secretaris-generaal Ban Ki-Moon van een AU-VN-panel van eminente personen om te bepalen op welke wijze de internationale gemeenschap de vredesmissies van de AU die zijn ingesteld met een VN-mandaat, kunnen ondersteunen; Bestuur en mensenrechten 28. wijst erop dat het begrip goed bestuur een maatstaf moet zijn om vast te stellen hoe goed een maatschappij functioneert in termen van wets- en ordehandhaving, naleving en actieve bevordering van de mensenrechten, bestrijding van corruptie, het scheppen en transparant en eerlijk verdelen van welvaart, alsmede essentiële sociale en gezondheidsvoorzieningen; benadrukt dat buitenstaanders bij hun evaluatie van het bestuur niet alleen moeten letten op criteria die van buiten zijn opgelegd, maar moeten uitgaan van wederzijds overeengekomen en gedeelde waarden en normen; 29. benadrukt het belang van duurzame democratie, met inbegrip van goed bestuur en democratische verkiezingen, hetgeen ook steun voor het ontwikkelen van parlementaire capaciteiten, en het betrekken van het maatschappelijk middenveld en de plaatselijke autoriteiten bij de politieke dialoog, moet omvatten; 30. beklemtoont dat aan beide zijden het bestuur moet worden verbeterd en dat dit niet alleen een prioriteit is in Afrika, maar ook aan Europese zijde, waar het bestuur en de verantwoordelijkheid ten aanzien van hulptoezeggingen en donorcoördinatie moeten worden verbeterd met als doel beter rekening te houden met de zogenoemde "stiefmoederlijk behandelde landen"; benadrukt dat nationale en continentale parlementen, niet-statelijke actoren en plaatselijke autoriteiten op dit vlak een belangrijke rol te spelen hebben; 31. vraagt meer steun voor de bestaande Afrikaanse initiatieven, zoals het Afrikaans collegiaal beoordelingsmechanisme (APRM: Peer Review Mechanism), de meest serieuze inspanning tot nog toe van de Afrikaanse landen om het bestuur op het Afrikaanse continent te verbeteren, en voor de verschillende instrumenten die door de Afrikaanse Unie ingesteld zijn, en die de Afrikaans zeggenschap over de procedure zullen versterken; 32. geeft uiting aan zijn ernstige bezorgdheid dat de door de Commissie voor elk ACP-land ontwikkelde "bestuursprofielen", die als richtsnoer zullen fungeren voor de programmering van ontwikkelinghulp wat betreft de 2 700 miljoen aan extra middelen in het kader van het 10de EOF, zijn voorbereid zonder participatie; merkt op dat op grond van een reeks criteria, waarvan er maar één rechtstreeks te maken heeft met de MDG's, is vastgesteld welk land voor aanvullende steun in aanmerking komt; uit zijn misnoegen over het feit dat de "profielen" van de Europese Commissie het APRM-proces dreigen uit te hollen; roept de Europese Commissie op om het Europees Parlement en de Raad te raadplegen over de follow-up en de concrete aanwending van deze fondsen teneinde er voor te zorgen dat zij worden toegewezen aan bestuursinitiatieven die de bestuursagenda van de AU en het APRM-proces ondersteunen; 33. roept op tot een dialoog in het kader van het partnerschap op het gebied van bestuur en mensenrechten om een eind te maken aan straffeloosheid bij schending van de mensenrechten, waarbij wordt gekeken naar de beste praktijken volgens het nationale en internationale recht, met inbegrip van de werkzaamheden van de internationale strafrechtbanken in Sierra Leone en Rwanda; Handel, economische ontwikkeling en regionale integratie 34. is ten aanzien van het partnerschap op het gebied van handel en regionale integratie van mening dat uitbreiding van de handel onder de juiste voorwaarden een onmisbare motor voor economische groei is, mits het handelsbeleid overeenstemt met de ontwikkelingsdoelstellingen; verwelkomt daarom de doelstellingen van dit partnerschap ter ondersteuning van de Afrikaanse regionale integratie en ter versterking van de handelsmogelijkheden van het continent; 35. ziet uit naar een spoedige afronding van de WTO-ontwikkelingsronde van Doha, maar staat erop dat dit in beginsel een "ontwikkelingsronde" blijft, bedoeld om de integratie van Afrikaanse landen in de mondiale economie te bevorderen, landbouwsubsidies die de handel verstoren daadwerkelijk te verminderen en subsidies op landbouwexport af te schaffen; 36. is van mening dat de EU de Afrikaanse landen moet helpen om te zorgen dat hun landbouw onafhankelijk kan opereren en dat essentiële diensten en kwetsbare binnenlandse industrieën worden onderhouden; 37. beklemtoont dat de uiteindelijk met Afrikaanse landen gesloten overeenkomsten inzake economisch partnerschap in de eerste plaats instrumenten voor ontwikkeling moeten zijn die rekening houden met de verschillende capaciteiten en ontwikkelingsniveaus van de diverse begunstigden; 38. onderstreept dat EPO's de Afrikaanse regionale integratie moeten bevorderen in plaats van ondergraven; steunt de inspanningen van de AU om de regionale economische gemeenschappen te versterken als fundamentele bouwstenen voor de regionale integratie van het continent; 39. acht het van groot belang dat de Europese Commissie en de lidstaten hun toezegging gestand doen om tussen nu en 2010 ten minste 2 miljard EUR per jaar aan echte "hulp voor handel" te verstrekken, die grotendeels naar Afrika moet gaan; vraagt om een tijdige vaststelling en uitkering van het deel van de middelen die in het kader van "hulp voor handel" worden verstrekt; benadrukt dat deze fondsen aanvullende middelen moeten zijn en niet slechts een nieuwe verpakking van de EOF-fondsen; 40. wenst dat het partnerschap de bredere agenda voor "hulp voor handel" uitvoert, met inbegrip van de ontwikkeling van infrastructuur, bevordering van de ontwikkeling van bedrijven en betere regelgeving, waaronder van eenvoudigere en gebruikersvriendelijkere oorsprongsregels; 41. wenst dat het partnerschap zich ook richt op economische aspecten die misschien niet noodzakelijkerwijs samenhangen met de handel, maar wel belangrijke gevolgen hebben voor de Afrikaanse economieën, zoals noodzakelijke maatregelen om ongeoorloofde kapitaalvlucht te stoppen en internationale regelgeving inzake belastingparadijzen te bevorderen; 42. vraagt dringend dat de positieve rol van migranten en ontheemden bij de ontwikkeling van hun landen van herkomst in de gezamelijke strategie erkend en ondersteund wordt door hun investeringen in deze landen te vergemakkelijken en de kosten van geldovermakingen te verminderen; Belangrijke ontwikkelingsvraagstukken 43. wijst er ten aanzien van het partnerschap op het gebied van de MDG's op dat het zelfs met meer en betere hulp moeilijk zal zijn om deze doelen te halen en dringt er daarom bij de EU-lidstaten op aan om de toezeggingen die zij onlangs nogmaals hebben gedaan op de Conferentie inzake de financiering van ontwikkeling in Doha en tijdens het forum op hoog niveau over de doeltreffendheid van ontwikkelingshulp in Accra, gestand te doen, vooral ten aanzien van de omvang van hun hulp, de samenhang van het beleid, de eigendom, de transparantie en de arbeidsverdeling tussen donoren; 44. wijst erop dat de basisgezondheidszorg en het lager en voortgezet onderwijs cruciale katalystors voor het realiseren van de MDG's; dringt er daarom bij de Afrikaanse landen op aan om aan deze onderwerpen tot een van de voornaamste prioriteiten te maken van hun strategieën voor armoedereductie; roept het partnerschap op deze ontwikkeling te steunen met het oog op de toezegging van de Europese Commissie om ten minste 20% van de Gemeenschapsbegroting voor ontwikkelingshulp te reserveren voor deze sectoren; roept de Commissie op haar toezegging ook van toepassing te laten zijn op het EOF; herinnert eraan dat alle inspanningen in dit opzicht ook gehandicapte personen moeten betreffen; verwelkomt in deze context de uitkomst van de eerste gemeenschappelijke deskundigengroep en roept alle betrokken belanghebbenden op ervoor te zorgen dat het komende jaar vooruitgang wordt geboekt; 45. vraagt de Commissie met klem direct actie te ondernemen om haar toezeggingen op het vlak van gezondheidszorg waar te maken voor wat betreft de conclusies en aanbevelingen van het rapport van januari 2009 van de Europese Rekenkamer inzake "Ontwikkelingshulp van de EG aan de gezondheidsdiensten in Afrika bezuiden de Sahara"; benadrukt het belang van het vergroten van de steun van de Europese Commissie aan de gezondheidssector in Afrika bezuiden de Sahara tijdens de tiende tussentijdse evaluatie van het EOF ter ondersteuning van zijn streven om de MDG's inzake gezondheidszorg te verwezenlijken; 46. moedigt de EU-lidstaten en de AU aan meer belang te hechten aan de voedselveiligheid en onafhankelijke voedselvoorziening in Afrika, en acties te ondersteunen ter vergroting van de productiviteit en de concurrentiepositie van de Afrikaanse landbouw, in het bijzonder de voedselproductie voor plaatselijke markten, en ter bevordering van groene stroken rond steden; 47. roept de lidstaten op om in hun debatten, zowel in het kader van de EU-Afrika-strategie als daarbuiten, ook in te gaan op de kwestie de evenredige verdeling van de welvaart die voortvloeit uit de exploitatie van natuurlijke hulpbronnen; houdt staande dat nationale opbrengsten uit natuurlijke hulpbronnen met prioriteit evenrediger moeten worden verdeeld teneinde aan de basisbehoeften van de bevolking te voldoen, met name op het gebied van gezondheidszorg, onderwijs, het behoud van natuurlijke hulpbronnen en het milieu, waardoor ook een bijdrage wordt geleverd aan de verwezenlijking van de MDG's; 48. uit zijn bezorgdheid dat de recente periode van recordgroei in Afrika mogelijk teniet wordt gedaan door de mondiale economische neergang, en wijst erop dat het continent weer tientallen jaren kan terugvallen als gevolg van de dalende grondstofprijzen, de geringere investeringsstromen, de financiële instabiliteit en een afname van overmakingen; Andere aspecten van de strategie 49. herinnert eraan dat de ontwikkelde landen als eerste verantwoordelijk zijn voor de klimaatverandering, terwijl de negatieve gevolgen het grootst zijn voor de ontwikkelingslanden; wijst er dan ook op dat er nieuwe middelen nodig zijn om te voorkomen dat Afrikaanse landen een onevenredig hoge prijs moeten betalen om zich aan te passen aan de gevolgen van klimaatverandering en deze te verlichten; ondersteunt daarnaast de gezamenlijke verklaring van de EU en Afrika inzake klimaatverandering, zoals uitgesproken tijdens de conferentie over het Kaderverdrag van de Verenigde Naties inzake klimaatverandering van Poznan in december 2008; 50. wenst dat er in de context van het partnerschap op het gebied van migratie en werkgelegenheid een eerlijke en werkbare oplossing wordt gevonden voor de "brain drain", die veel Afrikaanse landen berooft van grote aantallen geschoolde werkers, met name in de gezondheidssector; 51. roept op ervoor te zorgen dat de nieuwe regeling inzake de Europese blauwe kaart een ontmoedigend effect heeft op het wegkapen van gekwalificeerde werkers uit ontwikkelingslanden in sectoren waar deze landen juist te lijden hebben van een arbeidstekort, met name in de gezondheidszorg en het onderwijs; 52. roept de Commissie op het partnerschap tussen de EU en Afrika te gebruiken om Afrikaanse landen te helpen de zogenoemde flexibiliteiten toe te passen waarin de verklaring van Doha inzake met de handel verband houdende intellectuele-eigendomsrechten (TRIPS) en volksgezondheid voorziet, met als doel de toegang tot betaalbare essentiële medicijnen in Afrika te bevorderen; 53. moedigt beide kanten aan om, wat betreft partnerschap inzake wetenschap en technologie, te streven naar het overbruggen van de digitale kloof door de samenwerking op het gebied van technologische ontwikkeling en overdracht te vergroten, met name ten aanzien van telefonie en Internet; 54. verwacht dat als gevolg van de gezamelijke strategie specifieke stappen worden genomen ter verbetering van de kansen voor vrouwen, kinderen en gehandicapten in Afrika, aangezien deze groepen in de ontwikkelingslanden bijzondere moeilijkheden ondervinden; 55. beklemtoont dat, wil de gezamenlijke strategie "verder dan Afrika" gaan, met meer samenwerking tussen EU en Afrika in internationale organen en bij multilaterale onderhandelingen over onderwerpen als handel, mensenrechten of klimaatverandering, de EU en Afrika zich moeten inspannen om internationale instellingen als de Wereldbank, het Internationaal Monetair Fonds en de WTO democratischer en representatiever te maken, en om er voor te zorgen dat Afrika eindelijk de invloed kan uitoefenen die overeenkomt met zijn omvang en status; 56. vraagt de EU-instellingen eens te meer om een specifiek financieel instrument in het leven te roepen ten behoeve van de uitvoering van de gezamenlijke strategie, zodat alle bestaande financieringsmiddelen op heldere, voorspelbare en programmeerbare wijze worden gecentraliseerd; vraagt zich af in welke mate de gezamenlijke strategie zonder enige nieuwe financiering of zelfs maar een herprogrammering van de bestaande financiering, haar torenhoge ambities kan verwezenlijken of een echte meerwaarde kan bieden; 57. roept de regeringen in de EU en Afrika op effectiever en stelselmatiger hun bevolkingen in te lichten over de acties en resultaten van de gezamenlijke strategie en om te zorgen voor brede mediadekking; Vooruitzichten 58. ziet uit, in aansluiting op de ervaringen van de top tussen de EU en Afrika in Lissabon van 8 en 9 december 2007, naar een zinvolle deelneming van het Europees Parlement en het Pan-Afrikaanse parlement, alsmede organisaties uit het maatschappelijk middenveld en plaatselijke autoriteiten, aan de voorbereidingen voor de derde top Afrika-EU in 2010 en de actieve deelneming van de twee parlementen aan de topbijeenkomst zelf; 59. roept de commissies en de voorzitterschappen van de EU en de AU op tot overeenstemming te komen over de voorgaande voorstellen gericht op verbetering van de parlementaire betrokkenheid bij de uitvoering van en de controle op de gezamenlijke strategie; 60. wil binnen het Europees Parlement zorgen voor de nodige coördinatie en synergie tussen al zijn organen om de tenuitvoerlegging van en het toezicht op de gezamenlijke strategie te ondersteunen; herhaalt in dit verband zijn voornemen om zijn ad hoc delegatie voor de betrekkingen met het Pan-Afrikaanse parlement om te zetten in een vaste interparlementaire delegatie; o o o 61. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de regeringen en parlementen van de lidstaten, het Europees Economisch en Sociaal Comité, de Economische, Sociale en Culturele Raad van de AU, de Commissie en de Uitvoerende Raad van de AU, het Pan-Afrikaanse parlement, de Raad van ACS-ministers en de Paritaire Parlementaire Vergadering ACS-EU. Het Europees Parlement , – gezien de Millenniumverklaring van de Verenigde Naties van 18 september 2000, waarbij de internationale gemeenschap zich ertoe heeft verbonden de millenniumdoelstellingen voor ontwikkeling (MDG) te verwezenlijken teneinde de armoede in de wereld tegen 2015 met de helft te verminderen, en die is bevestigd op diverse VN-conferenties, met name op de Conferentie van Monterrey inzake ontwikkelingsfinanciering, – gezien de toezeggingen die de lidstaten hebben gedaan op de Europese Raad van Barcelona van 15 en 16 maart 2002, – onder verwijzing naar zijn resolutie van 20 juni 2007 over de millenniumdoelstellingen voor ontwikkeling – halverwege (1) , – gezien de gemeenschappelijke verklaring van de Raad en de vertegenwoordigers van de regeringen van de lidstaten, in het kader van de Raad bijeen, het Europees Parlement en de Commissie betreffende het ontwikkelingsbeleid van de Europese Unie: "De Europese consensus" (2) , die is ondertekend op 20 december 2005, – gezien het "MDG-pakket" van de Commissie van 2005, – gezien de mededeling van de Commissie getiteld "Sneller vorderingen boeken om de ontwikkelingsdoelstellingen van het Millennium te bereiken − Financiering met het oog op de doeltreffendheid van ontwikkelingshulp" ( COM(2005)0133 ), – gezien het jaarrapport van de Commissie getiteld "Ontwikkelingsfinanciering: Europa komt zijn beloften na" ( COM(2007)0164 ), – gezien de mededeling van de Commissie getiteld "EU-bijstand: meer, beter en sneller helpen" ( COM(2006)0087 ), – onder verwijzing naar zijn resolutie van 23 september 2008 over het vervolg op de Conferentie van Monterrey van 2002 inzake ontwikkelingsfinanciering (3) , – gezien de resultaten en het slotdocument over het vervolg op de Internationale Conferentie inzake ontwikkelingsfinanciering ter beoordeling van de uitvoering van de consensus van Monterrey (Doha, Qatar, 29 november-2 december 2008) (4) , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 22 mei 2008 over het vervolg op de Verklaring van Parijs van 2005 over de doeltreffendheid van de hulp (5) , – gezien het document van de Commissie van 19 juni 2007: "Het MDG-contract: een aanpak voor voorspelbaardere steun op langere termijn", – gezien het nieuw strategisch partnerschap Afrika-EU, – onder verwijzing naar zijn resolutie van 25 oktober 2007 over de stand van zaken in de betrekkingen tussen de Europese Unie en Afrika (6) , – gezien de Verklaring van Parijs over de efficiëntie van de ontwikkelingssamenwerking van 2 maart 2005 en de conclusies van het van 2 tot en met 4 september 2008 in Accra gehouden forum op hoog niveau over het vervolg op deze verklaring, – onder verwijzing naar zijn resolutie van 6 april 2006 over de doeltreffendheid van hulp en de corruptie in ontwikkelingslanden (7) , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 4 september 2008 over moedersterfte aan de vooravond van de bijeenkomst op hoog niveau van de VN over de millenniumdoelstellingen voor ontwikkeling van 25 september 2008 (8) , – gezien het document van de Commissie, getiteld "The Aid Delivery Methods. Guidelines of the Programming, Design & Management of General Budget Support" (9) , – gelet op de bepalingen van het Overeenkomst van Cotonou van 23 juni 2000, in het bijzonder artikel 58 daarvan zoals herzien in 2005, waarin de instellingen worden opgesomd die in aanmerking komen voor de financiering, – gezien de optimale praktijkadviezen die de OESO heeft geformuleerd in zijn document "Harmonising Donor Practices for Effective Aid Delivery" (10) , – gezien speciaal verslag van de Rekenkamer nr. 2/2005 over de begrotingssteun uit het EOF aan de ACS-staten: het beheer door de Commissie van het onderdeel hervorming van de overheidsfinanciën, vergezeld van de antwoorden van de Commissie (11) , – gezien speciaal verslag van de Rekenkamer nr. 10/2008 over "Ontwikkelingshulp van de EG aan de gezondheidsdiensten in Afrika bezuiden de Sahara", vergezeld van de antwoorden van de Commissie, – gezien het in mei 2006 uitgebrachte verslag " Evaluation of General Budget Support: Synthesis Report" (12) , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 16 februari 2006 over nieuwe financiële mechanismen voor ontwikkeling in het kader van de millenniumdoelstellingen (13) , – gelet op het VN-Verdrag van 13 december 2006 inzake de rechten van mensen met een handicap, dat door de Europese Gemeenschap en de EU-lidstaten is ondertekend, – gelet op artikel 45 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie ontwikkelingssamenwerking ( A6-0085/2009 ), A. overwegende dat de Europese Unie, door de Millenniumverklaring van 2000 te ondertekenen, zich er samen met de gehele internationale gemeenschap toe heeft verbonden de extreme armoede in de wereld tegen 2015 met de helft te verminderen door zich te concentreren op de acht MDG's, B. overwegende dat volgens recente schattingen nog altijd 1,4 miljard mensen onder de armoedegrens (van 1,25 USD per dag) leven, hetgeen overeenkomt met ruim een vierde van de bevolking in de derde wereld, C. overwegende dat de nieuwe verplichtingen die de Commissie en de lidstaten van de Unie in 2007 zijn aangegaan ten doel hebben de achterstand die is opgelopen bij het verwezenlijken van deze doelstellingen voor een belangrijk deel in te halen, D. overwegende dat onvoldoende toegang tot gezondheidszorg en elementaire voorzieningen het overlijden van miljoenen mensen tot gevolg heeft en de armoedecyclus in stand houdt, terwijl toegang tot gezondheidszorg en basisonderwijs een mensenrecht is en de inachtneming en tenuitvoerlegging daarvan de verantwoordelijkheid is van de regeringen, E. gelet op de mogelijke functie van MDG-contracten als een van de instrumenten om in te spelen op de problemen waarmee de ontwikkelingslanden te maken hebben door de wereldwijde voedselcrisis, met name in de landbouwsector, F. overwegende dat de meeste ontwikkelingslanden, ondanks de vele inspanningen die ze zich tot nu toe hebben getroost, niet beschikken over de nodige middelen om de problemen op het gebied van gezondheidszorg en onderwijs het hoofd te bieden, en dat buitenlandse hulp derhalve onmisbaar blijkt, G. overwegende dat het Europees Parlement geacht wordt kwijting te verlenen aan het Europese Ontwikkelingsfonds(EOF), H. overwegende dat de Commissie de intentie heeft het gebruik van begrotingssteun in het kader van het tiende EOF aanzienlijk uit te breiden om de doeltreffendheid van haar steun te verbeteren en haar doelstellingen te verwezenlijken, I. overwegende dat onderwijzend personeel en gezondheidswerkers in ontwikkelingslanden momenteel onder erbarmelijke omstandigheden werken en dat nagenoeg twee miljoen onderwijzers en ruim vier miljoen gezondheidswerkers nodig zijn om de MDG's te verwezenlijken, en dat ze met adequate begrotingssteun in het kader van een MDG-contract zouden kunnen worden aangesteld en opgeleid, J. overwegende dat het chronische tekort aan gezondheidswerkers en onderwijzend personeel nog wordt verergerd door de braindrain die wordt georganiseerd door de rijke landen, K. overwegende dat de Unie de intentie heeft haar uitgaven voor begrotingssteun verder te verhogen, in het bijzonder door de sectorale begrotingssteun voor gezondheidszorg en onderwijs, met name in de Afrikaanse landen, significant op te trekken, L. overwegende dat de MDG-contracten zich vastleggen op concrete resultaten die moeten worden behaald op het gebied van de MDG's inzake gezondheidszorg en basisonderwijs, maar dat er ook MDG-contracten kunnen worden gesloten voor andere prioritaire sectoren, M. overwegende dat het officiële standpunt van het Parlement inzake ontwikkelingshulp, als uitgedrukt in zijn resolutie van 16 februari 2006 over de nieuwe financieringsinstrumenten voor ontwikkeling in het kader van de millenniumdoelstellingen erin bestaat dat "... een verhoging van de middelen gepaard moet gaan met een kwaliteitssprong, d.w.z. dat de effectiviteit van de steun moet worden vergroot door middel van de 3 c's – coördinatie, complementariteit en coherentie – alsook door reductie van de transactiekosten bij de steunverlening, verbetering van de voorspelbaarheid en duurzaamheid van de steunmechanismen, snellere levering van de steun, verdere loskoppeling van de steun van beperkende voorwaarden, het vinden van oplossingen voor ondraagbare schuldenlasten, bevordering van goed bestuur en bestrijding van corruptie, alsmede vergroting van de absorptiecapaciteit van de steunontvangers", N. overwegende dat een voorspelbare hulpstroom op lange termijn rechtstreeks en effectief kan bijdragen aan de concrete tenuitvoerlegging van de armoedebestrijdingsstrategieën die zijn vastgelegd in de MDG's, O. overwegende dat, ondanks hun in Monterrey (2002), Gleneagles (2005), Parijs (2005) en Accra (2008) gedane toezeggingen om de kwantiteit en kwaliteit van de ontwikkelingshulp te verbeteren, veel lidstaten nog altijd niet alle steun toekennen waartoe ze zich hadden verbonden en dat wanneer deze steun wordt verleend, een deel ervan niet het gewenste effect blijkt te sorteren, P. overwegende dat in 30% van de gevallen het uitkeren van de door de Commissie verstrekte begrotingssteun vertraging oploopt vanwege haar buitengewoon logge administratieve procedures, Q. overwegende dat het gebrek aan voorspelbaarheid van de begrotingssteun met name voortkomt uit het jaarlijkse karakter van de meeste voorwaarden voor de toekenning van deze steun, en dat de begunstigde landen door dit gebrek aan voorspelbaarheid soms gedwongen zijn de steun uit te geven voordat deze daadwerkelijk is verleend en zonder zeker te weten of hij ooit zal worden verleend, R. overwegende dat dit gebrek aan voorspelbaarheid van de Europese ontwikkelingshulp ook de begunstigde landen treft die een zekere mate van rechtszekerheid en een stabiel regelgevingsklimaat kennen, S. overwegende dat de Commissie de grootste multilaterale donor van ontwikkelingssteun is, dat ze een van de grootste donoren van begrotingssteun is, en dat ze steeds vaker gebruik maakt van dit type steun, dat een vijfde van de in de afgelopen jaar door de Commissie verstrekte steun vertegenwoordigt, T. overwegende dat, ofschoon de begrotingssteun reeds een van de instrumenten is om de Gemeenschapssteun te verbeteren, het goed zou zijn deze voorspelbaarder te maken en op langere termijn toe te kennen, U. overwegende dat de begrotingssteun die nu verleend wordt door de Commissie, doorgaans is geprogrammeerd voor een periode van drie jaar en bij sommige agentschappen voor een periode van één jaar, V. overwegende dat een voorstel voor een MDG-contract geen gevolgen inhoudt voor de begroting en dat het MDG-contract geen nieuw instrument is, maar een modaliteit voor de uitvoering van bestaande instrumenten, W. overwegende dat bij de huidige stand van zaken de status van het document van de Commissie over de MDG-contracten niet duidelijk is, X. overwegende dat de Commissie thans van mening is dat het moment is aangebroken om in plaats van de jaarlijkse verificatie van de traditionele voorwaarden van iedere donor het concept in te voeren van contracten die gekoppeld zijn aan de concrete resultaten voor de respectieve MDG's, Y. overwegende dat de contracttermijn enerzijds resulteert in een financiële verbintenis met een grotere voorspelbaarheid van de zijde van de donorlanden en anderzijds in een duurzamere verbintenis van de begunstigde landen ten aanzien van de concreet te behalen resultaten, Z. overwegende dat de Commissie van plan is een eerste reeks MDG-contracten te sluiten voor een periode van zes jaar, d.w.z. met een looptijd tot het einde van het tiende EOF, AA. overwegende dat het voorstel van de Commissie om contracten met een looptijd van zes jaar af te sluiten verder gaat dan de gangbare tendens onder internationale donoren, AB. overwegende de oproep van de Commissie aan de lidstaten om MDG-contracten te cofinancieren via aanvullende bijdragen aan het EOF op vrijwillige basis, AC. overwegende dat de MDG-contracten, die onder het instrument van algemene begrotingssteun vallen dat tot stand is gekomen op grond van in de Overeenkomst van Cotonou vastgestelde criteria, geen enkele aanpassing vergen van de besluiten ten aanzien van lopende programma's, noch van de respectieve voorwaarden voor de tenuitvoerlegging van algemene begrotingssteun, dat MDG-contracten niet nopen tot de instelling van een nieuw financieel instrument en derhalve gebaseerd blijven op de bepalingen van de Overeenkomst van Cotonou inzake begrotingssteun, en tevens overwegende dat MDG-contracten verenigbaar blijven met de interne richtsnoeren inzake algemene begrotingssteun waaraan onlangs de laatste hand is gelegd, AD. overwegende dat de inachtneming van artikel 9 van de Overeenkomst van Cotonou inzake mensenrechten, de democratische beginselen en de rechtsstaat behoren tot de criteria om in aanmerking te komen voor een MDG-contract, AE. overwegende dat een doeltreffend opgezette begrotingssteun de begunstigden ervan in staat zou moeten stellen hun eigen, zeer concrete strategieën en programma's ter verbetering van de beschikbaarheid van effectieve overheidsdiensten in de sectoren gezondheidszorg en onderwijs te financieren, AF. overwegende dat de Commissie zich niet heeft gehouden aan haar toezeggingen om parlementsleden en vertegenwoordigers van maatschappelijke organisaties systematisch te betrekken bij haar dialogen met de regeringen van de ontwikkelingslanden, en voorts overwegende dat nu breed wordt erkend dat de ontwikkelingspolitiek ter wille van de doeltreffendheid niet alleen volledig in handen moet zijn van de regeringen, maar ook van de parlementen en de maatschappelijke organisaties van de ontwikkelingslanden zelf, AG. overwegende dat de Commissie heeft bepaald dat alleen begrotingssteun kan worden toegekend aan landen die bevredigende resultaten hebben geboekt op macro-economisch niveau en bij het budgetbeheer bij de tenuitvoerlegging van de begrotingssteun, en dat de Commissie zich daardoor onderscheidt van de andere verstrekkers van begrotingssteun zoals het IMF en de Wereldbank, die tal van voorwaarden verbinden aan hun steun, hetgeen in tegenspraak is met het beginsel van de eigen inbreng van het begunstigde land, AH. overwegende dat veel landen die dringend behoefte hebben aan meer en efficiëntere hulp om sneller vooruitgang te kunnen boeken bij de verwezenlijking van MDG's, niet voldoen aan de criteria die de Commissie momenteel voor het sluiten van MDG-contracten heeft vastgesteld, AI. overwegende dat MDG-contracten in hun huidige vorm alleen bedoeld zijn voor de ACS-landen, AJ. overwegende dat de begrotingssteun van de Commissie gebukt gaat onder een ernstig gebrek aan transparantie en eigen inbreng van arme landen en dat de financieringsakkoorden zelden openbaar worden gemaakt, AK. overwegende dat het fundamentele beginsel achter ontwikkelingshulp erin bestaat dat er hulp wordt geboden aan degenen die de hulp het hardst nodig hebben en daar waar de hulp het nuttigst kan worden besteed, AL. overwegende dat bijvoorbeeld in Burkina Faso niemand ter plaatse op de hoogte was van de tussen Burkina Faso en de Commissie gevoerde onderhandelingen over een MDG-contract, en dat er op de website van de delegatie van de Commissie in Burkina Faso totaal geen informatie te vinden is over dit onderwerp, AM. overwegende dat de Unie er zich in het kader van de Europese consensus voor ontwikkeling toe verbonden heeft een resultaatgerichte aanpak te volgen en te werken met prestatie-indicatoren, AN. overwegende dat de Commissie het nodig acht haar begrotingssteun te blijven koppelen aan de resultaten die de begunstigde landen boeken op het gebied van gendergelijkheid en de bevordering van vrouwenrechten, AO. overwegende dat er op het gebied van begrotingssteun reeds akkoorden zijn gesloten tussen de Commissie en Burkina Faso (2005-2008), Ethiopië (2003-2006), Ghana (2007-2009), Kenia (2004-2006), Madagaskar (2005-2007), Malawi (2006-2008), Mali (2003-2007), Mozambique (2006-2008), Tanzania (2006-2008), Oeganda (2005-2007) en Zambia (2007-2008), AP. overwegende dat er wereldwijd ongeveer 650 miljoen mensen met een handicap zijn, dat 80% daarvan in ontwikkelingslanden leeft en dat één op de vijf gehandicapten in extreme armoede leeft; overwegende dat deze mensen een van de grootste groepen armen en uitgeslotenen vormen, dat ze op meerdere terreinen gediscrimineerd worden en zelden toegang hebben tot onderwijs en gezondheidszorg, AQ. overwegende dat op grond van de algemene verplichtingen en in het bijzonder van artikel 32 van het reeds genoemde VN-Verdrag inzake de rechten van mensen met een handicap, de verdragsluitende partijen verplicht zijn invaliditeit bij de ontwikkelingssamenwerking in aanmerking te nemen, AR. overwegende dat de MDG's niet vóór 2015 kunnen worden verwezenlijkt zonder de participatie en betrokkenheid van de gehandicapten bij de ontwikkelingssamenwerking, AS. overwegende het verslag over de tenuitvoerlegging van het Partnerschap Afrika-EU van 22 november 2008, en in het bijzonder van paragraaf 37 daarvan, waarin het flagrante ontbreken van acties ten faveure van mensen met een handicap bij de pogingen tot het verwezenlijken van de MDG's wordt benadrukt, Millenniumdoelstellingen − Ontwikkelingssamenwerking 1. wijst er eens te meer op dat de ontwikkelingshulp zou moeten zijn gebaseerd op behoeften en resultaten en dat het ontwikkelingsbeleid zou moeten worden vormgegeven in samenwerking met de begunstigde landen; 2. attendeert er eens te meer op dat de MDG's slechts kunnen worden gerealiseerd indien de donorlanden al hun verbintenissen nakomen en de kwaliteit van de door hen geboden steun verbetert; 3. wijst met nadruk op de noodzaak nieuwe mechanismen te ontwikkelen voor een beter voorspelbare en stabielere steunverlening; 4. wijst op de in de Verklaring van Abuja opgenomen doelstelling om 15% van de nationale begroting te besteden aan gezondheidszorg, alsmede op de doelstelling van de Mondiale Onderwijscampagne om 20% van de nationale begrotingsmiddelen aan de onderwijssector toe te wijzen; Prioritaire sectoren 5. verzoekt de Commissie haar steun in de gezondheids- en de onderwijssector, met name de primaire gezondheidszorg en het lager onderwijs, te blijven koppelen aan de in deze sectoren bereikte resultaten; verzoekt de Commissie eveneens nader te preciseren hoeveel belang er zal worden gehecht aan de in deze sectoren behaalde prestaties in vergelijking met een breder complex van indicatoren, en hoe ze de geboekte vooruitgang op deze gebieden wil beoordelen; Doeltreffendheid van de steun − Stabiliteit en voorspelbaarheid 6. verzoekt de Commissie de voorspelbaarheid van de begrotingssteun via de tenuitvoerlegging van MDG-contracten te verbeteren en door de beginselen die voortvloeien uit deze contracten op een groter aantal landen en ook op sectorale begrotingssteun toe te passen; 7. wijst de Commissie nogmaals op de noodzaak onnodige vertragingen die te wijten zijn aan haar buitensporig zware administratieve procedures, fors terug te dringen; 8. verzoekt de regeringen van de ontwikkelingslanden hun uitgaven voor gezondheidszorg te verhogen tot 15 procent van de nationale begroting, overeenkomstig de aanbevelingen in de Verklaring van Abuja, en hun uitgaven voor onderwijs tot 20 procent van de nationale begroting op te trekken, zoals wordt bepleit in de Mondiale Onderwijscampagne; Begrotingssteun 9. verzoekt de Commissie ervoor te zorgen dat de uitgavenniveaus in de vorm van begrotingssteun op een hoog peil worden gehandhaafd, en daarbij met name te streven naar een significante verhoging van de begrotingssteun in de sociale sector van de ACS-landen en meer sectorale begrotingssteun in de andere regio's; MDG-contracten 10. stelt met belangstelling vast dat het voorstel voor MDG-contracten van de Commissie een gegarandeerd minimaal steunniveau (70% van de totale verbintenis) waarborgt voor de landen die daarvoor in aanmerking komen; 11. betreurt echter dat het document met betrekking tot de MDG-contracten geen enkel specifiek tijdschema bevat voor de tenuitvoerlegging van deze contracten, die in hoofdzaak ontworpen zijn voor de zesjarige periode van het tiende EOF, en verzoekt de Commissie derhalve daarvoor een nauwkeurig tijdschema voor te leggen; 12. merkt op dat het hoofddoel van een MDG-contract erin bestaat bij te dragen aan een doeltreffender steunverlening en de MDG's sneller te kunnen verwezenlijken in de landen die daaraan het meest behoefte hebben; 13. verzoekt de Commissie een mededeling te doen uitgaan waarbij het initiatief voor de sluiting van MDG-contracten een officieel karakter krijgt en dit initiatief uit te breiden tot niet-ACS-landen die voldoen aan de toekenningscriteria; Parlementen en maatschappelijke organisaties − Eigen inbreng − Transparantie 14. verzoekt de Commissie en de begunstigde landen erop toe te zien dat hun parlementen en maatschappelijke organisaties, waaronder met name verenigingen van mensen met een handicap, worden betrokken bij alle fasen van het overleg over de begrotingssteun, met inbegrip van de uitwerking, de tenuitvoerlegging en de beoordeling van het in de MDG-contracten vastgelegde programma; 15. onderstreept dat de donoren, in plaats van unilaterale voorwaarden op te leggen aan begunstigden, zich zouden moeten inspannen voor de bevordering van een goed bestuur, democratie en stabiliteit in de begunstigde landen aan de hand van transparante criteria die in samenwerking met deze landen moeten worden opgesteld; 16. is van mening dat de voorwaarden voor de uitkering van de variabele steuntranche ter wille van de transparantie gebaseerd zouden moeten zijn op de resultaten, voor zover dit de donoren en de begunstigden ertoe aanmoedigt het reële effect van de bestede gelden te analyseren en voor zover een en ander de transparantie van het gebruik van overheidsmiddelen ten goede komt; 17. verzoekt de Commissie de resultaten van haar programma's aan een periodieke controle te onderwerpen en deze resultaten mede te delen aan het Parlement; 18. beveelt de Commissie aan de dialoog tussen donoren en begunstigden te intensiveren, met name om de reële behoeften te bepalen en na te gaan op welke gebieden steun nodig blijkt te zijn; 19. verlangt dat de Paritaire Parlementaire Vergadering ACS-EU zowel in het kader van de onderhandelingen over de MDG-contracten als bij alle andere stadia van het proces een actievere rol vervult bij de bepaling van de prioriteiten; Selectiecriteria − Creativiteit en flexibiliteit 20. verzoekt de Commissie haar begrotingssteun afhankelijk te maken van de resultaten die worden geboekt op het gebied van goed bestuur en transparantie, maar ook wat betreft de verdediging en eerbiediging van de mensenrechten, met name die van de armste en meest marginale bevolkingsgroepen, zoals mensen met een handicap, minderheden, vrouwen en kinderen, en erop toe te zien dat de begrotingssteun niet wordt besteed aan andere sectoren dan die welke zijn vastgesteld in het desbetreffende MDG-contract; 21. wijst er eens te meer op dat de indicatieve landenprogramma's zouden moeten worden opgesteld in samenwerking met de parlementen van de betrokken landen, met de Paritaire Parlementaire Vergadering en met de maatschappelijke organisaties; 22. merkt op dat het voorstel inzake de MDG-contracten niet vermeldt welke de uit hoofde van de eerste ronde van de MDG-contracten beoogde landen zijn; wijst er bovendien op dat de MDG-contracten in hun huidige vorm alleen bedoeld zijn voor de ACS-landen; 23. betreurt dat het budgettaire steunbeleid van de Unie voor ontwikkelingslanden steeds meer wordt onderworpen aan de voorwaarden die het IMF oplegt voor het verkrijgen van EU-ontwikkelingshulp; is overigens van mening dat deze voorwaarden in tegenspraak zijn met het beleid van de begunstigde landen op het punt van eigen inbreng; 24. benadrukt de noodzaak andere strategieën voor begrotingssteun te ontwikkelen ten behoeve van landen die niet in aanmerking komen voor MDG-contracten, en in het bijzonder ten behoeve van landen waar de situatie onstabiel is; beklemtoont dat het voor de hand ligt dat de meest kwetsbare landen niet in staat zijn te voldoen aan de gangbare criteria om voor steun in aanmerking te komen; 25. beveelt aan MDG-contracten ook open te stellen voor landen die vallen onder het financieringsinstrument voor ontwikkelingssamenwerking; 26. verzoekt de Commissie duidelijk uit te leggen hoe zij de voorgestelde MDG-contracten wil combineren met andere regels voor hulpverstrekking; 27. waarschuwt voor het risico van onoordeelkundig en excessief gebruik van MDG-contracten, die zouden kunnen worden beschouwd als het enige werkelijk doeltreffende mechanisme voor hulpverstrekking, en spoort de Commissie er derhalve toe aan om het hulpinstrument te kiezen dat het best is afgestemd op iedere individuele situatie; 28. verzoekt de Commissie de parlementen van de begunstigde landen beter in staat te stellen hun verantwoordelijkheid bij de begrotingsprocedures op zich te nemen en de capaciteit van parlementen en maatschappelijke organisaties om zich daadwerkelijk in te zetten bij de uitwerking van het nationale beleid te versterken door meer financiële steun te bieden, door daarbij aan te dringen op deze participatie in het politieke overleg met begunstigde landen en zich te concentreren op indicatoren ter beoordeling van het overheidsfinancieringsbeleid die erop gericht zijn de regeringen meer verantwoordelijkheidsbesef jegens hun burgers bij te brengen; Beoordeling − Prestatie-indicatoren 29. verzoekt de Commissie om in samenwerking met de partnerlanden elk MDG-contract te voorzien van een reeks prestatie-indicatoren, teneinde te kunnen beoordelen welke vooruitgang er geboekt is bij de tenuitvoerlegging van deze contracten, en wel zo dat ook kan worden nagegaan in hoeverre volwassenen en kinderen met een handicap erbij zijn betrokken; Genderdimensie 30. vestigt de aandacht van de Commissie op het feit dat de door haar verleende begrotingssteun absoluut gekoppeld moet blijven aan de resultaten die in de begunstigde landen zijn bereikt op het gebied van gendergelijkheid en de bevordering van de vrouwenrechten, en dringt erop aan dat de prestatie-indicatoren in de MDG-contracten op dit terrein worden versterkt en dat zij worden uitgebreid tot andere terreinen zoals vrouwenrechten en de rechten van mensen met een handicap; verzoekt de Commissie voorts de aan de begrotingssteun gekoppelde prestatie-indicatoren inzake gendergelijkheid uit te breiden door ze ook toe te passen op andere terreinen zoals de rechten van mensen met een handicap en vrouwenrechten, met name door het bevorderen van de toegang voor alle vrouwen tot voorlichting en algemene dienstverlening op het gebied van seksuele en reproductieve gezondheid, betere toegang tot en beschikbaarheid van methoden voor gezinsplanning, duurzame bevordering van vrouwenonderwijs en vrouwenemancipatie, evenals het tegengaan van discriminatie en het stimuleren van gendergelijkheid; o o o 31. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie, de ACS-Raad, alsmede aan de regeringen en parlementen van de lidstaten en de ACS-landen. Het Europees Parlement , – gelet op de artikelen 149 en 151 van het EG-Verdrag, – gezien Aanbeveling 2006/962/EG van het Europees Parlement en de Raad van 18 december 2006 inzake sleutelcompetenties voor levenslang leren (1) , – gezien Beschikking nr. 1350/2008/EG van het Europees Parlement en de Raad van 16 december 2008 betreffende het Europees Jaar van de creativiteit en innovatie (2009) (2) , – gezien de conclusies van 24 en 25 mei 2007 van de Raad over de bijdrage van de culturele en creatieve sector tot de verwezenlijking van de doelstellingen van Lissabon, en die van 21 en 22 mei 2008, – gezien het gezamenlijk voortgangsverslag 2008 van de Raad en de Commissie over de uitvoering van het werkprogramma Onderwijs en opleiding 2010 – Kennis, creativiteit en innovatie dankzij een leven lang leren (3) , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 7 juni 2007 over de sociale status van kunstenaars (4) , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 10 april 2008 over een Europese agenda voor cultuur in het licht van de mondialisering (5) , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 10 april 2008 over de culturele industrieën in Europa (6) , – gezien de aanbevelingen neergelegd in het Unesco-verdrag van 20 oktober 2005 betreffende de bescherming en bevordering van de diversiteit van cultuuruitingen, – gelet op artikel 45 van zijn Reglement, – gezien het verslag van zijn Commissie cultuur en onderwijs ( A6-0093/2009 ), A. overwegende dat de Europese Unie, die zo trots is op haar motto "In verscheidenheid verenigd", haar gemeenschappelijke geschiedenis moet erkennen en dat aan de hand van de Europese kunstgeschiedenis kan doen, vanwege haar intrinsiek universeel karakter, B. overwegende dat de school opnieuw de voornaamste instantie voor de democratisering van de toegang tot de cultuur moet worden, C. overwegende dat artistieke en culturele vorming, waarvan ook vorming inzake beeldcultuur een onderdeel is, een essentieel element van het onderwijssysteem van de lidstaten is, D. overwegende dat artistieke en culturele vorming een essentieel onderdeel van de vorming van kinderen en jongeren is, omdat het zelfstandig oordeelsvermogen, gevoeligheid en een open houding naar anderen toe helpt ontwikkelen, van centraal belang voor gelijke kansen is en een voorafgaande voorwaarde vormt om de toegang tot cultuur echt te democratiseren, E. overwegende dat het nodig is, om de democratische toegang tot de cultuur als uitdaging aan te gaan, om het artistieke bewustzijn op elk niveau en op elke leeftijd tot leven te wekken, het belang van artistieke bezigheden groepsgewijze en als liefhebberij te erkennen, en de deelname aan het kunstonderwijs aan te moedigen, F. met spijt overwegende dat de lidstaten zich door economische vereisten maar al te vaak genoopt voelen om de plaats van de kunst in het algemeen onderwijsbeleid te beperken, G. overwegende dat artistieke vorming het fundament van een beroepsopleiding in de kunsten vormt en de creativiteit bevordert, evenals de kunstzinnige vorming in lichamelijk en intellectueel opzicht, en daarbij voor nauwere en vruchtbaarder relaties tussen onderwijs, cultuur en de kunsten zorgt, H. overwegende dat kunstscholen en opleidingscentra voor kunst en vormgeving filosofieën helpen ontwikkelen, nieuwe stijlen en kunststromingen helpen creëren en de toegang tot verschillende culturele werelden openen, en daarmee het beeld van de Europese Unie in de wereld verbeteren, I. overwegende dat opleiding van groot belang voor het succes van beroepsmensen in de creatieve en kunstsector is, J. overwegende dat kunstopleidingen die op loopbaanontwikkeling en beroep gericht zijn, behalve talent ook een solide culturele basis van de leerlingen verlangen, die alleen door multidisciplinaire en systematische opleiding verkregen kan worden, en dat een dergelijke opleiding de kansen op de arbeidsmarkt in de sector vergroot naarmate ze algemene cultuur, onderzoeksmethodologie, ondernemers- en handelsvaardigheden, en vaardigheden in verschillende activiteiten aanbiedt die in onze tijd voor het kunstbedrijf van belang zijn, K. overwegende dat het economisch potentieel en de werkgelegenheid die bedrijven en industrieën in de creatieve, culturele en kunstsector in de Europese Unie vertegenwoordigen, in hoge mate van invloed op de ontwikkeling van de kunstsector zijn, L. overwegende dat de technologische revolutie tot meer concurrentie in en tussen de landen geleid heeft, zodat intellectuele capaciteit en creativiteit een vooraanstaande plaats in de Lissabon-strategie innemen, M. overwegende dat de snelle en voortdurende veranderingen die zich in onze samenlevingen voordoen een groter aanpassingsvermogen en meer flexibiliteit, creativiteit, innovatie en onderlinge communicatie in het beroepsleven vereisen, kwaliteiten die door de onderwijs- en opleidingsstelsels van de verschillende lidstaten gestimuleerd moeten worden, in overeenstemming met de doelstellingen van het reeds aangehaalde programma Onderwijs en opleiding 2010, N. overwegende dat er aan gedacht moet worden dat er belangrijke verschillen tussen de onderwijs- en opleidingsmodellen in het kunstonderwijs van de verschillende lidstaten bestaan, O. overwegende dat eraan gedacht moet worden dat het onderricht in de cultuur en al haar verscheidenheid als gevolg van de mondialisering, de groeiende mobiliteit van de burger en de opeenvolgende uitbreidingen van de Europese Unie, een belangrijke factor voor het behoud van de eigen identiteit is en om onderling begrip tussen culturen en religies te bevorderen, en dat de doelstellingen culturele bewustmaking en stimulering van het Europees Jaar van de interculturele dialoog ook na 2008 nagestreefd moeten blijven worden, 1. meent dat artistieke vorming een verplicht onderdeel van de onderwijsprogramma's op alle schoolniveaus moet vormen om de toegang tot cultuur te democratiseren; 2. benadrukt hoe belangrijk het is dat zowel schoolleerplannen als beroepsopleidingen en programma's voor levenslang leren cursussen blijven bevatten die in het levenslang leerproces de creativiteit op elke leeftijd stimuleren en ontwikkelen; 3. herinnert eraan dat het kunst- en cultuuronderwijs ook ambities voor de burgerschapsvorming heeft en dat één van zijn functies is om het denkvermogen en de persoonlijke ontplooiing van het individu in intellectueel, gevoelsmatig en lichamelijk opzicht te helpen stimuleren; 4. erkent de rol van de kunsten als belangrijke bijdrage tot innovatie in samenleving en economie in het Europees jaar van de creativiteit en innovatie 2009; 5. vestigt de aandacht van de Raad en de lidstaten op de rol van de Europese cultuur en haar verscheidenheid als integrerende factor, en op het belang van het kunst- en cultuuronderwijs op Europees niveau, ook voor het behoud van traditionele culturele waarden in verschillende streken; 6. stelt vast dat alsmaar toenemende aantallen studenten in kunstvakken hun studie in een andere als de eigen lidstaat willen volgen, en roept de lidstaten dan ook op om hun beleid voor het kunstonderwijs op het niveau van de Europese Unie te coördineren, de beste werkmethoden onderling te delen en de mobiliteit van zowel studenten als docenten in de sector uit te breiden; 7. stelt voor om de mobiliteit van beroepskunstenaars te verbeteren door ruimere aandacht voor de erkenning van kwalificaties, meer in het bijzonder door opleidingsinstellingen en werkgevers aan te moedigen om gebruik te maken van het Europees kwalificatiekader, zodat competenties en kwalificaties op Europees niveau vergelijkbaar zijn; 8. verzoekt de Commissie dan ook om in samenwerking met de lidstaten een mobiliteitskader voor Europese uitvoerende en scheppende kunstenaars uit te werken met bijzondere klemtoon op de mobiliteit van jonge kunstenaars en kunststudenten; 9. erkent dat het beleid inzake kunstonderwijs weliswaar onder de bevoegdheid van de lidstaten valt, maar is van mening dat het op het niveau van de Europese Unie gecoördineerd moet worden, vooral wat betreft: 10. verzoekt de Raad, de Commissie en de lidstaten: 11. stelt met nadruk dat onderricht in de kunstgeschiedenis ook ontmoetingen met kunstenaars en bezoeken aan cultuurplaatsen moet omvatten om de nieuwsgierigheid van de leerlingen te wekken en ze tot nadenken aan te zetten; 12. onderstreept dat het van belang is om bij het invoeren van de artistieke dimensie in de leerplannen gebruik van de nieuwe communicatie- en informatietechnologieën en het internet te maken, als moderne onderwijsmiddelen die aan de hedendaagse praktijk beantwoorden; 13. wijst daarbij met nadruk op de wezenlijke inbreng van projecten als Europeana, de Europese digitale bibliotheek; 14. beveelt aan om gezamenlijk een Europees portaal voor onderricht in kunst en cultuur te ontwikkelen en het kunstonderwijs in de leerplannen van de lidstaten op te nemen om de ontwikkeling en verbreiding van het Europees cultureel model te verdedigen, dat internationaal in hoog aanzien staat; 15. verzoekt de Raad, de Commissie en de lidstaten om op de vooruitgang in de opname van het kunstonderwijs in de leerplannen toe te zien en stelt in het bijzonder de Commissie voor om de nodige studies te laten uitvoeren, zodat er betrouwbare informatie over het effect van het kunstonderwijs op het opleidingsniveau en de vaardigheden van de studenten in de Europese Unie beschikbaar is; 16. verzoekt zijn Voorzitter om deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie en de regeringen en parlementen van de lidstaten. Het Europees Parlement , – gezien de gezamenlijke verklaring van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie betreffende het communiceren over Europa in partnerschap, die op 22 oktober 2008 is ondertekend (1) , – gezien de mededeling van de Commissie van 2 april 2008, getiteld "Debate Europe: voortbouwen op de ervaringen van Plan D voor Democratie, Dialoog en Debat" ( COM(2008)0158 ), – gezien de mededeling van de Commissie van 24 april 2008, getiteld "Over Europa communiceren via de audiovisuele media" (SEC(2008)0506), – gezien de mededeling van de Commissie van 21 december 2007, getiteld "Communiceren over Europa via internet − de burger erbij betrekken" (SEC(2007)1742), – gezien het werkdocument van de Commissie van 3 oktober 2007, getiteld "Voorstel voor een interinstitutioneel akkoord betreffende het communiceren over Europa in partnerschap" ( COM(2007)0569 ), – gelet op Besluit nr. 1904/2006/EG van het Europees Parlement en de Raad van 12 december 2006 tot vaststelling voor de periode 2007-2013 van het programma Europa voor de burger ter bevordering van een actief Europees burgerschap (2) , – gezien de mededeling van de Commissie van 1 februari 2006, getiteld "Witboek inzake een Europees communicatiebeleid" ( COM(2006)0035 ), – gezien de mededeling van de Commissie van 13 oktober 2005, getiteld "De bijdrage van de Commissie voor de periode van bezinning en daarna: Plan D voor Democratie, Dialoog en Debat" ( COM(2005)0494 ), – onder verwijzing naar zijn resolutie van 16 november 2006 over het Witboek inzake een Europees communicatiebeleid (3) , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 12 mei 2005 over de tenuitvoerlegging van de voorlichtings- en communicatiestrategie van de Europese Unie (4) , – gelet op artikel 45 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie cultuur en onderwijs en de adviezen van de Commissie constitutionele zaken, de Commissie buitenlandse zaken, de Commissie interne markt en consumentenbescherming, de Commissie regionale ontwikkeling, de Commissie rechten van de vrouw en gendergelijkheid en de Commissie verzoekschriften ( A6-0107/2009 ), A. overwegende dat niet alleen een intensievere dialoog tussen de burgers en de Europese instellingen, waaronder het Europees Parlement, maar ook een permanent debat over Europa, zowel op Europees als op nationaal en lokaal niveau, absolute voorwaarden zijn voor een democratische en transparante Europese Unie, B. overwegende dat, na de verwerping van het ontwerp-Verdrag tot vaststelling van een grondwet voor Europa in Frankrijk en Nederland, 53,4% van de Ierse bevolking in een referendum tegen de ratificatie van het Verdrag van Lissabon heeft gestemd, en overwegende dat mensen die het beleid van de Europese Unie en de Verdragen onvoldoende begrijpen met grotere waarschijnlijkheid hiertegen zijn, C. overwegende dat uit het 69ste onderzoek van Eurobarometer bleek dat 52% van de burgers van de Unie vindt dat het lidmaatschap van hun land van de EU een goede zaak is en niet meer dan 14% van het tegendeel overtuigd is, D. overwegende dat kennis over de Europese Unie, haar beleid en werking, alsook over de in de Verdragen verankerde rechten, de basis zal vormen voor het herstel van het vertrouwen van de burgers in de Europese instellingen, E. overwegende dat in 2004 voor het eerst een aparte Commissaris voor communicatiestrategie is benoemd, hoewel tot dusver geen communicatiebeleid is vastgelegd aangezien een passende rechtsgrond in de Verdragen ontbreekt, Publieke opinie 1. herinnert eraan dat uit onderzoeken is gebleken dat hoe lager opgeleid en hoe minder welvarend een burger van de Unie is, hoe waarschijnlijker het is dat hij tegen verdere Europese eenwording gekant is, hetgeen aangeeft dat de Europese gedachte, ondanks alle pogingen tot dusver, vooral bij het goed opgeleide, welgestelde segment van de Europese samenleving aanslaat; beschouwt actieve dialoog tussen de Europese Unie en haar burgers als essentieel voor de realisatie van de beginselen en waarden van het EU-project, maar erkent dat de communicatie tot nu toe niet erg succesvol is geweest; 2. betreurt het dat ondanks de inspanningen en goede ideeën van de Commissie slechts zeer weinig succes is geboekt bij het vergroten van de kennis van de burgers van de Unie over en hun belangstelling voor Europese kwesties, hetgeen helaas is gebleken bij het Ierse referendum; 3. wijst erop dat het bijzonder belangrijk is coherente communicatieschakels tot stand te brengen met een doelgerichte inhoud, niet alleen tussen de EU en de regio's met bijzondere kenmerken maar ook tussen de EU en specifieke maatschappelijke groepen; 4. merkt op dat een grote meerderheid van de Europeanen volgens de laatste peilingen voorstander is van een eenstemmige Europese Unie op het gebied van buitenlands beleid; wijst erop dat een verklaring in deze zin op verzoek van burgers van de Unie deel vormde van de open brief/aanbeveling van de deelnemers aan de slotconferentie van de zes burgerprojecten "Plan D" (9 december 2007); benadrukt dat één van de 27 aanbevelingen van deze brief ook de Europese Unie vraagt doelmatiger op te treden op het vlak van het sociaal beleid en de sociale samenhang, vooral om de loonverschillen te bestrijden en de gelijkheid van man en vrouw te stimuleren, en meer in het algemeen om bijzondere aandacht aan gelijkheidskwesties te besteden, die dikwijls uit het oog verloren worden; geeft in overweging dat het daarom ook belangrijk is te bekijken wat de boodschap is die spreekt uit het optreden van de Europese Unie en in kaart te brengen hoe dit optreden verschilt van de boodschap die de EU aan haar burgers wil afgeven; 5. herinnert eraan dat vrouwen bij de laatste referendums over de Europese Unie in meerderheid nee gestemd hebben: met 56% in Frankrijk (Flash eurobarometer 171), 63% in Nederland (ibid. 172), en 56% in Ierland (ibid. 245) en gaat ervan uit dat hun afwijzend stemgedrag o.a. ook aan de geringe belangstelling van de Europese instellingen voor de beleidsvormen toe te schrijven is die de vrouw onmiddellijk aangaan en aan de oorsprong van de blijvende ongelijke kansen van man en vrouw liggen, zoals de verenigbaarheid van beroeps- en gezinsleven of steunverlening in afhankelijkheidsrelaties; Constitutionele en interinstitutionele aspecten 6. onderstreept dat het noodzakelijk is het ratificatieproces van het Verdrag van Lissabon af te ronden, waardoor de transparantie van de EU en de betrokkenheid van de burgers bij de besluitvormingprocessen verder zullen toenemen; herinnert in deze context aan de nieuwe mogelijkheden voor de participerende democratie die het Verdrag van Lissabon zou bieden, met name het burgerinitiatief; 7. onderstreept de noodzaak van gecoördineerde inspanningen en een gezamenlijk optreden van alle EU-instellingen en lidstaten voor de communicatie met de burgers van de Unie over Europese vraagstukken; is verheugd over en neemt kennis van de voornoemde gezamenlijke verklaring van 22 oktober 2008, waarin duidelijke doelstellingen voor de verbetering van de communicatie over de EU van de zijde van het Parlement, de Raad, de Commissie en de lidstaten worden afgebakend; is van oordeel dat er meer ambitieuze opties zijn, zoals het door het Parlement gevraagde interinstitutioneel akkoord tussen alle instellingen over het communicatiebeleid; 8. is van mening dat de instellingen van de EU verdere discussies over Europa op gang zouden moeten brengen en de ideeën die zijn opgenomen in de voornoemde gezamenlijke verklaring, in de mededeling van de Commissie van 1 februari 2006 en in het werkdocument van de Commissie van 3 oktober 2007 onmiddellijk in de praktijk zouden moeten brengen; 9. deelt de mening van de Commissie dat de participerende democratie een nuttige aanvulling kan zijn op de representatieve democratie; benadrukt evenwel dat participerende democratie niet alleen betekent dat naar de burgers wordt geluisterd, maar ook dat hun echte mogelijkheden worden gegeven om het Europese beleid te beïnvloeden; wijst erop dat de instellingen om bovengenoemde doelstellingen te halen veel opener moeten worden en de benaderingen moeten volgen die nodig zijn om de burgers en hun organisaties in staat te stellen effectief te participeren in elke fase, wanneer EU-kwesties worden besproken; merkt ook op dat zo ruim mogelijk recht van inzage in door de instellingen geproduceerde documenten moet worden verleend, aangezien dit een sine qua non is om invloed te kunnen uitoefenen; 10. wijst op het belang en de waarde van de raadplegingen als een doelmatig instrument om burgers in staat te stellen directe inbreng te hebben in de beleidsontwikkeling op EU-niveau; verzoekt de Commissie verdere maatregelen te nemen om tijdig informatie te verspreiden over toekomstige EU-raadplegingen via de media en andere daartoe aangewezen fora op nationaal, regionaal en lokaal niveau, om het terrein van de standpunten die belanghebbenden bij raadplegingen over EG-wetgeving kunnen uiten, uit te breiden en om meer ruchtbaarheid te geven aan raadplegingen via internet over het beleid en de initiatieven van de EU, opdat alle belanghebbenden, vooral het midden- en kleinbedrijf en de plaatselijke niet-gouvernementele organisaties (ngo's), bij het debat worden betrokken; onderstreept het belang van vertegenwoordigers van de burgermaatschappij, zoals netwerken van vaklieden en consumenten op alle niveaus, van transnationaal tot lokaal, die een podium verschaffen voor een ter zake kundige uitwisseling van standpunten over EU-beleid en aldus bijdragen aan betere EG-wetgeving; onderkent de problemen bij de uitvoering en handhaving van wetgeving en moedigt consumenten en ondernemingen aan hun rechten uit te oefenen en voorkomende problemen te melden bij de EU-instellingen; 11. is van oordeel dat de instellingen van de EU en de lidstaten hun inspanningen inzake communicatie moeten coördineren en een partnerschap met het maatschappelijk middenveld moeten opzetten om mogelijke synergieën te benutten; onderstreept de noodzaak van coördinatie tussen de instellingen en de wenselijkheid om verbanden te leggen tussen de TV-kanalen van de Commissie en het Parlement; verzoekt de Commissie de samenwerking en coördinatie tussen haar vertegenwoordigingen in de lidstaten en de voorlichtingsbureaus van het Europees Parlement te verbeteren; verzoekt de vertegenwoordigingen van de Commissie en het Parlement in de lidstaten om de samenwerking te verbeteren bij het raadplegen van burgers, het delen van informatie, kennis en ideeën over de EU met de burgers en het bieden van de mogelijkheid aan kiezers om leden van het Europees Parlement uit verschillende landen alsmede EU-functionarissen te ontmoeten; 12. juicht het toe dat de Commissie de rol van het Parlement en de Europese politieke partijen ondersteunt, en beseft dat de kloof tussen nationale en Europese politiek moet worden overbrugd, vooral tijdens de Europese verkiezingscampagnes; 13. roept de drie grootste instellingen op een onderzoek in te stellen naar de eventuele organisatie van gezamenlijke open debatten ter aanvulling van de open debatten in het Parlement waar thema's aan bod kunnen komen die voor consumenten en hun leven van alledag van belang zijn, om zo hun vertrouwen in de interne markt en de consumentenbescherming te vergroten; onderstreept dat de intergroepen van het Parlement hun rol als "schakel" naar de burgers volledig vervullen en een daadwerkelijk verbindingsinstrument zijn tussen de politiek en het maatschappelijk middenveld; 14. stelt met bevrediging vast dat de Commissie rekening heeft gehouden met tal van ideeën die het Parlement al eerder had geopperd, zoals burgerfora op zowel Europees als nationaal niveau, een prominentere rol voor maatschappelijke organisaties en innovatief gebruik van nieuwe media; Actie op lokaal niveau 15. verzoekt de Commissie haar dialoog op alle niveaus uit te breiden door haar boodschap aan te passen aan verschillende doelgroepen in overeenstemming met hun sociale achtergrond; stelt derhalve voor om de dialoog tussen de Europese Unie en haar burgers te intensiveren door eenieder dezelfde, zij het aan de doelgroep aangepaste informatie te verschaffen en het debat met en tussen welingelichte burgers te vergemakkelijken; is van mening dat de instellingen van de EU de conclusies van plaatselijke debatten die in het kader van Plan D worden georganiseerd, in hun beleid moeten verwerken, en dat zij bij de besluitvorming over nieuwe wetgeving rekening moeten houden met de verwachtingen die de burgers van de EU hebben; 16. verzoekt de lidstaten om op alle niveaus (nationaal, regionaal en lokaal) efficiënte EU-communicatiecampagnes te lanceren; doet een beroep op de Commissie om de uit dergelijke campagnes geselecteerde optimale praktijken te verspreiden en stelt voor een permanent systeem op te zetten voor interactieve communicatie tussen de EU-instellingen en de burgers met frequente plaatselijke en regionale campagnes van de kant van de EU, met steun aan de regionale media en actieve medewerking van het maatschappelijk middenveld, de ngo's, de beroepskamers, de vakbonden en beroepsverenigingen; 17. onderstreept dat het cohesiebeleid van de EU een basis vormt van de Europese integratie en de maatschappelijke solidariteit; meent dan ook dat de verwezenlijkingen van het EU-beleid en de specifieke effecten ervan op het dagelijks leven aan de burgers moeten worden getoond, met nadruk op de bijdrage van de EU en de voordelen van het gemeenschappelijke Europese project; spreekt in dit verband de wens uit dat de lokale autoriteiten hun informatieverplichting met betrekking tot de van de Europese Unie ontvangen steun beter nakomen; onderstreept tevens dat de politieke wil van de plaatselijke en regionale verkozenen essentieel is voor de ontwikkeling van informatie en opleiding; verwelkomt in dit verband de oprichting van een Erasmusprogramma voor lokale en regionale verkozenen; 18. beklemtoont dat de betrokkenheid van partners bij de voorbereiding en uitvoering van operationele programma's, overeenkomstig artikel 11 van de algemene verordening inzake de structuurfondsen (ESF) 2007-2013, aanzienlijk helpt het cohesiebeleid van de EU te bevorderen en het dichter bij de burgers te brengen; beklemtoont dat deze partners in de unieke positie verkeren dat ze bovenop de werkelijke problematiek van de burgers zitten; vraagt dan ook aan de Commissie dat zij ervoor zorgt dat het partnerschapsbeginsel correct wordt toegepast op nationaal, regionaal en lokaal niveau; beklemtoont dat het belangrijk is dat nationale en regionale autoriteiten gebruik maken van de bestaande financiële mogelijkheden die door het ESF worden geboden, om de vaardigheden van deze partners te verbeteren, met name inzake opleiding; wijst op de belangrijk rol die structuurfondsen hebben gespeeld in het bevorderen van grensoverschrijdende samenwerking via communautaire projecten en programma's, wat de ontwikkeling van het actieve burgerschap en de participatiedemocratie heeft aangemoedigd; verzoekt de Commissie om haar steun en werk op basis van partnerschap met dergelijke projecten en programma's voort te zetten; 19. wijst er in het kader van de aanstaande Europese verkiezingen op dat op plaatselijk en regionaal niveau informatie moet worden verstrekt aan de burgers, in het bijzonder de jeugd en degenen die voor de eerste keer hun stem zullen uitbrengen; onderstreept meer in het algemeen het belang van de betrokkenheid van de leden van het Europees Parlement, in samenwerking met de lokale en regionale gekozen bestuurders, bij de overlegvormen met de burgers van hun districten, aangezien zij de stem van het publiek in de EU vertolken; ondersteunt de inspanningen van het Comité van de regio's om het regionaal overleg te versterken en de regionale netwerken en relevante lokale en regionale actoren hierbij te betrekken, teneinde een debat aan te moedigen dat dichtbij de burgers wordt gevoerd, waarbij rekening wordt gehouden met hun standpunten en hun belangen; 20. benadrukt de noodzaak van een grotere betrokkenheid van zijn leden bij het communicatieproces met de EU-burgers, alsook het belang van organisatorische veranderingen in de werkzaamheden van het Europees Parlement, om de leden in staat te stellen op zo lokaal mogelijk niveau een dialoog met de burgers te voeren; spreekt de wens uit dat de leden van het Europees Parlement niet alleen nauw betrokken worden bij de campagnes van hun politieke partijen, maar ook bij de Europese verkiezingscampagne; 21. verzoekt de Commissie op plaatselijk niveau kleinschalige communicatiecampagnes op gang te brengen waarbij plaatselijke actoren betrokken zijn en te bevorderen dat er activiteiten worden georganiseerd die het mogelijk maken dat burgers beter worden voorgelicht over de landen waar immigranten vandaan komen, en om immigranten tegelijkertijd beter te informeren over de rechten en plichten die gepaard gaan met het burgerschap van de Unie, daar dit de meest doelmatige en betekenisvolle manier is om deze communicatiedoelen te bereiken, en de acties voort te zetten die in het kader van het Europees Jaar van de Interculturele dialoog 2008 worden gevoerd; Onderwijs, media en informatietechnologieën, actief burgerschap 22. benadrukt het belang van de invoering van de vakken Europese politiek en geschiedenis in het onderwijsprogramma van iedere lidstaat ter consolidering van Europese waarden, en van ontwikkeling van de richting Europese Studies in de studieprogramma's van universiteiten; verzoekt de Commissie om financiële steun om deze projecten te stimuleren; doet een beroep op de lidstaten om een schoolcursus te stimuleren over de geschiedenis van de Europese integratie en de werking van de EU om de basis van gemeenschappelijke Europese kennis te vormen; 23. benadrukt dat burgereducatie een bijzondere rol speelt als essentiële drijvende kracht van actief burgerschap; merkt op dat een actief model van burgereducatie moet worden ondersteund dat jonge mensen de kans biedt rechtstreeks deel te nemen aan het openbare leven en in contact te komen met hun politieke vertegenwoordigers op nationaal niveau, op lokaal niveau en ook op Europees niveau, met vertegenwoordigers van ngo's en met burgerinitiatieven; suggereert dat de Commissie proefprojecten ondersteunt om dit model van burgereducatie in de lidstaten te bevorderen; 24. beveelt aan om programma's zoals Erasmus, Leonardo da Vinci, Grundtvig en Comenius beter te promoten, door meer informatie te verstrekken, en beter te organiseren ten einde zoveel mogelijk mensen te motiveren om hieraan deel te nemen, de deelname van minder welvarende burgers te vergemakkelijken en hun mobiliteit binnen de EU te vergroten; vestigt de aandacht op het feit dat juist deze programma's een zeer positieve weerklank vinden bij jongeren en een belangrijke bijdrage leveren tot het welslagen van de Europese integratie; 25. is verheugd over bovengenoemde mededeling van de Commissie van 21 december 2007 waarin duidelijke doelstellingen worden uiteengezet over de wijze waarop de Europa-website kan worden veranderd in een op dienstverlening gerichte web 2.0-site; dringt er bij de Commissie op aan om de volledige inrichting van de nieuwe site in 2009 te voltooien en is van mening dat de nieuwe website een forum aan de burgers moet bieden om hun meningen uit te wisselen en aan online-enquêtes deel te nemen, waar alle ngo's, overheidsinstellingen en individuen hun ervaringen met de communicatieprojecten van de EU kunnen delen; doet een beroep op de Commissie om de ervaringen van de begunstigden van de in het kader van Plan D gefinancierde activiteiten te verzamelen en op deze website bekend te maken; 26. is verheugd over het idee van EU Tube, aangezien dit met bijna 1,7 miljoen kijkers een uniek instrument is waarmee het beleid van de EU onder de aandacht van internetgebruikers kan worden gebracht; doet tevens een beroep op de Commissie om richtsnoeren inzake doelmatige internetcampagnes op te stellen en deze met andere instellingen van de EU te delen; 27. verzoekt de Commissie met klem om beter gebruik te maken van het op Europe by Satellite beschikbare audiovisuele materiaal door links te leggen met plaatselijke televisiezenders en gemeenschapsmedia die belangstelling hebben voor dergelijk materiaal, ten einde een groter publiek te bereiken; 28. beschouwt het Europe Direct-netwerk als een belangrijk middel om vragen van de burgers via mail of een gratis telefoongesprek vanaf elke plek in de EU te beantwoorden, een instrument waaraan meer ruchtbaarheid zou moeten worden gegeven; 29. meent dat de beleidsterreinen van de consumentenbescherming en de interne markt van het allergrootste belang zijn bij het communiceren over Europa met consumenten en ondernemingen; roept de lidstaten op zich intensiever toe te leggen op het communiceren over de voordelen van de gemeenschappelijke markt op nationaal, regionaal en lokaal niveau; roept de Commissie en de lidstaten op tot het bevorderen en versterken van interactieve communicatie en informatie met het oog op een effectieve dialoog tussen consumenten, ondernemingen en instellingen, met behulp van diverse elektronische middelen van de recentste technologie, en tot het stimuleren van e-handel; 30. verzoekt de Commissie haar inspanningen met het oog op de coördinatie van consumenteneducatie en -voorlichting inzake rechten en verplichtingen van de consumenten te intensiveren door haar financiële en personele middelen te versterken; roept de lidstaten ertoe op de voor het netwerk van Europese consumentencentra bestemde financiële en menselijke middelen uit te breiden, teneinde het bewustzijn te vergroten en de naleving van de rechten van de consument in de EU te garanderen en spoort de lidstaten ertoe aan zich in te spannen om de financiële kennis van consumenten te vergroten, in verband met de huidige wereldwijde financiële crisis en de toenemende schuldenlast van consumenten, met name wat betreft hun rechten en verplichtingen en de middelen waarover ze beschikken om te worden vergoed op het gebied van spaartegoeden en leningen; 31. roept lidstaten op tot het verhogen van de personele en financiële middelen die worden uitgetrokken voor het SOLVIT-netwerk, met behulp waarvan problemen die zijn ontstaan door het onjuist of niet toepassen van communautaire wetgeving gratis kunnen worden opgelost; verzoekt de Commissie de stroomlijning van diverse diensten die voorlichting en advies geven over de gemeenschappelijke markt, te bespoedigen; ondersteunt derhalve de in de mededeling van de Commissie van 20 november 2007, getiteld "Een interne markt voor het Europa van de 21ste eeuw" ( COM(2007)0724 ) vervatte notie van een geïntegreerde aanpak bij het verschaffen van diensten voor bijstand op het gebied van de interne markt, door een webpagina met enkelvoudige toegang op te zetten; neemt nota van de initiatieven van de Commissie voor verlichting van de administratieve lasten en betere regelgeving; pleit in het bijzonder voor betere ondersteuning van de mkb's, die een aanzienlijke bijdrage kunnen leveren aan de werkgelegenheid in Europa; 32. merkt op dat een Europees Jaar van het Vrijwilligerswerk de Europese instellingen een ideale gelegenheid zou bieden om in contact te komen met de burgers; wijst erop dat er in de EU meer dan 100 miljoen vrijwilligers zijn, en verzoekt de Commissie voorbereidingen te treffen door zo spoedig mogelijk een passend wetsvoorstel in te dienen zodat 2011 tot Europees Jaar van het Vrijwilligerswerk kan worden uitgeroepen; 33. benadrukt dat het van belang is rekening te houden met de mening van de burgers over Europa als speler op het wereldtoneel, met name gezien de steeds vooraanstaander rol die het Europees Parlement in dit opzicht speelt; moedigt daarom de betrokkenheid aan van leden van het Europees Parlement en leden van de Raad bij bezoeken die leden van de Commissie afleggen in het kader van "Plan D", daar zij een belangrijke rol spelen bij het leggen van contacten met nationale parlementen, maatschappelijke organisaties, zakenwereld en vakbondsleiders, en regionale en plaatselijke overheden in lidstaten; 34. is ingenomen met het feit dat de interesse voor het Europese project wereldwijd toeneemt, en dat de Europese Unie en haar burgers zich ook steeds meer bewust worden van de voordelen van het delen van hun supranationale ervaringen met andere landen en regio's, in het bijzonder met de buurlanden van de Europese Unie; verzoekt de Commissie dan ook om via haar delegaties in derde landen manieren te ontwikkelen om de burgers van deze landen te bereiken en ze over de mogelijkheden in de Europese Unie te informeren, bijvoorbeeld met betrekking tot media en andere vormen van cultuur, onderwijs, taalverwerving en mobiliteits- of uitwisselingsprogramma's zoals Erasmus Mundus; 35. merkt op dat, vooral in het kader van de stijging van het aantal burgers van derde landen in de EU en het ontstaan van multiculturele maatschappijen, waaraan zij ook hebben bijgedragen, aan immigranten meer bijstand zou moeten worden verleend bij hun integratie in de EU door hen concrete toegang te verlenen tot informatie over het burgerschap van de Unie; dit zou bereikt kunnen worden door bijvoorbeeld het partnerschap te versterken tussen verschillende bestuurslagen (lokaal, regionaal en nationaal) en niet-gouvernementele actoren (zoals werkgeversorganisaties, maatschappelijke organisaties, migrantenverenigingen, de media en ngo's die migranten steunen); is van mening dat een geslaagde integratie de verdere ontwikkeling van een multicultureel Europees bewustzijn op basis van tolerantie, dialoog en gelijkheid zal ondersteunen; 36. vraagt de Commissie programma's en campagnes te ondersteunen (zoals bijvoorbeeld "De wereld door de ogen van de vrouw") om vrouwen aan te moedigen op sociaal, politiek en cultureel vlak actiever te worden, met inachtneming van hun rol in de dialoog tussen de generaties en de duurzaamheid en welvaart van de samenleving; vraagt om meisjes en vrouwen beter over het Europees burgerschap en de rechten die eraan verbonden zijn te informeren, vooral in sociaal en geografisch geïsoleerde gebieden; wijst er met nadruk op dat de informatiecampagnes tot doel moeten hebben om de vrouwen beter aan het politiek leven en het besluitvormingsproces te laten deelnemen; wijst erop dat er maatregelen nodig zijn om de digitale kloof tussen man en vrouw te dichten, zodat de vrouw de middelen krijgt om onder gelijke voorwaarden aan de dialoog over Europa deel te nemen; feliciteert de Commissie met de keuze van de projecten die ze door tussenkomst van haar vertegenwoordigingen in het kader van het Plan D mee financiert, en die een groot aantal vrouwenorganisaties en projecten voor de vrouw omvatten; wijst er met nadruk op dat de actieve belangstelling van de burger in kwesties als geweld tussen man en vrouw of mensenhandel aanmoediging verdient, omdat maatschappelijke betrokkenheid onontbeerlijk is om oplossingen naderbij te brengen; erkent de vrouwelijke vaardigheid om problemen op te lossen en conflicten te slechten, en dringt er bij de Commissie op aan om meer vrouwen in taak- en werkgroepen op te nemen die zich met de problemen van gezinsleven, kinderzorg, opvoeding en onderwijs, enz. bezighouden; o o o 37. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Europese Raad, de Raad, de Commissie, het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen, de Rekenkamer, het Comité van de Regio's, het Europees Economisch en Sociaal Comité, alsmede aan de regeringen en parlementen van de lidstaten. Het Europees Parlement , – gelet op de partnerschapsovereenkomst tussen de leden van de groep van staten in Afrika, het Caribisch gebied en de Stille Oceaan, enerzijds, en de Europese Gemeenschap en haar lidstaten, anderzijds, ondertekend in Cotonou op 23 juni 2000 (1) (Overeenkomst van Cotonou), – gelet op het Reglement van orde van de Paritaire Parlementaire Vergadering ACS-EU (PPV), dat op 3 april 2003 werd goedgekeurd (2) en laatstelijk werd gewijzigd in Port Moresby (Papoea-Nieuw-Guinea) op 28 november 2008 (3) , – gelet op Verordening (EG) nr. 1905/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 18 december 2006 tot invoering van een financieringsinstrument voor ontwikkelingssamenwerking (4) , – gezien de verklaring van Kigali (Rwanda) inzake ontwikkelingsgerichte economische partnerschapsovereenkomsten, die op 22 november 2007 door de PPV werd aangenomen (5) , – gezien de verklaring van Port Moresby over de financiële en voedselcrisis in de wereld (6) , die op 28 november 2008 door de PPV werd aangenomen, – onder verwijzing naar de door de PVV in 2008 aangenomen resoluties: – gezien het communiqué van Windhoek (Namibië) van de PPV van 29 april 2008 (16) , – gezien het communiqué van Port Vila (Vanuatu) van de PPV van 1 december 2008 (17) , – gezien de verklaring van het Bureau van de PPV van 25 november 2008 over het Franse voorzitterschap van de EU (18) , – gezien de Europese consensus betreffende humanitaire hulp die op 18 december 2007 werd ondertekend (19) , – gelet op artikel 45 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie ontwikkelingssamenwerking ( A6-0081/2009 ), A. overwegende dat met een aantal ACS-regio's en ACS-landen in de loop van 2008 economische partnerschapsovereenkomsten (EPO's) zijn gesloten en dat binnen de PPV debatten zijn gehouden over de stand van de onderhandelingen over de EPO's, in maart 2008 in Ljubljana (Slovenië) en in november 2008 in Port Moresby, B. overwegende dat de reeds aangehaalde Verordening (EG) nr. 1905/2006 is aangenomen waarin thematische programma's zijn vastgelegd die tevens op de ACS-landen van toepassing zijn, alsmede een programma van begeleidende maatregelen voor de ACS-landen die het suikerprotocol hebben ondertekend, C. overwegende dat de commissaris die verantwoordelijk is voor ontwikkelingssamenwerking en humanitaire hulp, tijdens de zitting van de PPV in juni 2007 in Wiesbaden heeft toegezegd de nationale en regionale strategiedocumenten voor de ACS-landen (periode 2008-2013) aan het democratisch onderzoek van de parlementen te zullen onderwerpen, en verheugd over het feit dat deze toezegging werd ingelost, D. overwegende dat de nieuwe herziening van de overeenkomst van Cotonou, welke voor 2010 is gepland, een belangrijke gelegenheid vormt voor de ontwikkeling van de regionale dimensie van de PPV en voor het uitbouwen van de parlementaire controle op het niveau van de ACS-regio's, maar ook voor de versterking van de rol en de werkzaamheden van de PPV als instelling, E. overwegende dat de beide regionale bijeenkomsten van de PPV in 2008 in Namibië en op Vanuatu een groot succes zijn gebleken en hebben geleid tot de goedkeuring van de reeds aangehaalde communiqués van Windhoek en Port Vila, F. overwegende dat de situatie in Zimbabwe, ondanks de verkiezingen in juli 2008, in de loop van 2008 nog verslechterd is, maar niettemin verheugd over het bereikte akkoord met het oog op de aanneming van een resolutie over Zimbabwe tijdens de zestiende bijeenkomst van de PPV in Port Moresby, G. overwegende dat het conflict in de Democratische Republiek Congo (DRC) voortduurt en dat zich daar ernstige en herhaalde schendingen van de mensenrechten voortdoen, en herinnerend aan de noodzaak van doelmatige humanitaire hulp en een groter engagement van de internationale gemeenschap, H. gezien de werkzaamheden van het Pan-Afrikaanse Parlement (PAP) en de formalisering van de betrekkingen tussen het Europees Parlement en het PAP, alsmede het voornemen, geformuleerd door de Voorzitter van het Europees Parlement in zijn toespraak tijdens de tiende zitting van het PAP op 28 oktober 2008, om voor de volgende zittingsperiode een interparlementaire delegatie in te stellen, I. overwegende dat de zestiende zitting van de PPV in Port Moresby bijna helemaal samenviel met de internationale conferentie over de financiering van de ontwikkelingshulp in Doha waardoor een aantal leden van het Europees Parlement voor een moeilijke keuze stonden, J. overwegende dat het Sloveense voorzitterschap van de EU (januari − juni 2008) en de regering van Papoea-Nieuw-Guinea uitstekende bijdragen hebben geleverd aan de reeds genoemde zittingen van de PPV in Ljubljana en Port Moresby, K. overwegende dat het Bureau van de PPV in 2008 studiemissies heeft gestuurd naar: 1. is verheugd over het feit dat de PPV in 2008 een kader is blijven bieden voor een open, democratische en diepgaande dialoog over de onderhandelingen over de EPO's tussen de Europese Unie en de ACS-landen; 2. onderstreept dat de PPV zich bezorgd heeft getoond over meerdere onderdelen van de onderhandelingen, zowel ten aanzien van de vorm als de inhoud; wijst erop dat het debat wordt voortgezet na de goedkeuring van de EPO met Cariforum (Forum van Caribische landen) en na de goedkeuring van tussentijdse overeenkomsten met bepaalde landen uit andere regio's; 3. is verheugd over de positieve reactie van de nieuwe commissaris voor de handel op het verzoek van diverse ACS-landen en -regio's om terug te komen op de controversiële kwesties, in lijn met de verklaringen van de voorzitter van de Commissie; 4. benadrukt de noodzaak van nauwgezette parlementaire controle tijdens de onderhandelingen over en de uitvoering van de EPO's; betreurt dat het werk en de rol van de PPV bedreigd worden door het vooruitzicht van de oprichting van een nieuw orgaan, te weten de parlementaire commissie, in het kader van de EPO's, zonder dat de verhouding tussen dit orgaan en de PPV duidelijk is; dringt erop aan dat de parlementaire commissie ondergebracht wordt bij de PPV, om een kostbare en ingewikkelde wildgroei van bijeenkomsten te voorkomen, en daarbij gebruik te maken van het PPV-systeem van regionale bijeenkomsten, en om de ervaring van de PPV te benutten en synergie te bevorderen tussen alle EPO-regio's; benadrukt dat het wenselijk is dat deze commissie flexibel functioneert en ruimte biedt aan de handels- en ontwikkelingsexpertise van de leden van het Europees Parlement die binnen de commissies betrokken zijn bij de beoordeling van de EPO's; 5. benadrukt in het bijzonder de cruciale rol van de parlementen van de ACS-landen, niet-overheidsactoren en lokale overheden bij de uitvoering en het beheer van de EPO's en verzoekt de Commissie hun betrokkenheid bij de lopende onderhandelingsprocessen te garanderen, hetgeen een duidelijke agenda veronderstelt voor de verdere onderhandelingen, gevalideerd door de ACS-landen en door de Unie en gebaseerd op een participatieve benadering; 6. onderstreept de bezorgdheid van de PPV over de weerslag van de huidige financiële crisis en is verheugd over de aanneming door de PPV van de reeds aangehaalde verklaring van Port Moresby over de financiële en voedselcrisis in de wereld; verzoekt de PPV regelmatig hierover te beraadslagen; 7. is verheugd over de toezegging van de commissaris die verantwoordelijk is voor ontwikkelingssamenwerking en humanitaire hulp, tijdens de eerder genoemde zitting van de PPV in Kigali, om de nationale en regionale strategiedocumenten voor de ACS-landen (periode 2008-2013) aan een democratisch onderzoek van de parlementen te zullen onderwerpen, en is verheugd over het werk dat sommige parlementen van de ACS-landen bij de analyse van deze documenten reeds verricht hebben; 8. wijst in dit verband op de noodzaak de parlementen nauw bij het democratische proces en de nationale ontwikkelingsstrategieën te betrekken; onderstreept hun essentiële rol bij de uitvoering, de follow-up en het toezicht op het ontwikkelingsbeleid; 9. verzoekt de parlementen van de ACS-landen van hun regeringen en de Commissie te eisen te worden betrokken bij het proces inzake de voorbereiding en tenuitvoerlegging van de nationale en regionale strategiedocumenten inzake de samenwerking tussen de Unie en hun landen (periode 2008-2013); 10. doet een beroep op de Commissie om aan de parlementen van de ACS-landen alle beschikbare informatie ter beschikking te stellen en hen bij deze democratische controle bij te staan, met name middels steun voor capaciteiten; 11. pleit ervoor het Europees Ontwikkelingsfonds (EOF) op te nemen in de begroting van de Unie teneinde de samenhang, de transparantie en de doeltreffendheid van het beleid inzake ontwikkelingssamenwerking te versterken, en de democratische controle ervan te waarborgen; benadrukt dat de opneming van het EOF in de begroting van de Unie tevens een passend antwoord vormt op de uitvoerings- en ratificatieproblemen van de achtereenvolgende EOF's; 12. verzoekt de parlementen een nauwgezette parlementaire controle op het EOF uit te oefenen; onderstreept de geprivilegieerde positie van de PPV in dit debat en verzoekt de PPV en de ACS-parlementen hieraan actief deel te nemen, met name in het kader van de herziening van de Overeenkomst van Cotonou die voor 2010 gepland is; dringt erop aan de PPV te betrekken bij het hele onderhandelingsproces in het kader van deze herziening; 13. is verheugd over het steeds duidelijkere parlementaire en dus ook politieke karakter van de PPV, alsmede over het steeds grotere engagement van haar leden en de toenemende kwaliteit van haar debatten, hetgeen op doorslaggevende wijze tot het ACS-EU-partnerschap bijdraagt; 14. is van oordeel dat de genoemde resoluties van de PPV over de situatie in Kenia en Zimbabwe veelzeggende voorbeelden van deze versterkte dialoog vormen; 15. roept de PPV op om zich te blijven bekommeren om de situatie in Soedan, en met name in Darfoer, en wel door het standpunt van de Unie en de ACS-landen inzake de aanhoudingsbevelen van het Internationaal Strafhof te evalueren; 16. roept de PPV op om zich te blijven bekommeren om de situatie in Somalië, die de levens van Somaliërs in gevaar brengt, de veiligheid in de regio bedreigt en een bron van wereldwijde instabiliteit is doordat criminaliteit, extremisme en piraterij om zich heen grijpen; 17. verzoekt de PPV het debat voort te zetten over de zorgwekkende situatie in Zimbabwe waar de verkiezingen van juli 2008 niet hebben geleid tot het herstel van de democratie en waar de economische situatie een ware bedreiging vormt voor de gezondheid en het leven van miljoenen burgers, alsmede voor de stabiliteit in de regio; 18. verzoekt de PPV om een bijdrage te blijven leveren aan het streven naar bewustmaking van de internationale gemeenschap over de conflicten in het oosten van de DRC, een door onderhandelingen tot stand gekomen politieke oplossing voor de crisis te bevorderen en elke actie te ondersteunen die in het kader van een dergelijke oplossing zou kunnen worden voorgesteld; 19. verzoekt de PPV om de dialoog met het PAP en de parlementen van regionale organisaties voort te zetten en uit te diepen gezien het belang van de regionale integratie voor de vrede en de ontwikkeling van de ACS-landen; 20. betreurt het feit dat de PPV niet voldoende is geraadpleegd bij de voorbereiding van de gezamenlijke strategie EU-Afrika en hoopt dat de PPV actief zal worden betrokken bij de tenuitvoerlegging van deze strategie; 21. is verheugd over het feit dat de regionale bijeenkomsten, die zijn opgenomen in de Overeenkomst van Cotonou en het Reglement van orde van de PPV, vanaf 2008 hebben plaatsgevonden; is van oordeel dat deze bijeenkomsten een daadwerkelijke gedachtewisseling over regionale vraagstukken mogelijk maken, met inbegrip van de preventie en het oplossen van de conflicten, en is van mening dat het Europees beleid bijdraagt tot de versterking van de regionale samenhang; onderstreept dat deze bijeenkomsten worden gehouden op een zeer gunstig moment in de onderhandelingen over, de sluiting en de tenuitvoerlegging van de EPO's en dat zij een prioriteit moeten vormen; complimenteert de organisatoren van de beide, zeer geslaagde bijeenkomsten in Namibië en op Vanuatu, en steunt het organiseren van de volgende bijeenkomsten in de Caraïben en West-Afrika in 2009; 22. moedigt de PPV aan om de rol van haar Commissie politieke zaken te vergroten ten einde hiervan een daadwerkelijk forum voor de preventie en oplossing van conflicten te maken in het kader van het partnerschap EU-ACS, en om te dien einde de debatten over urgente situaties in de afzonderlijke landen, te veralgemenen; is verheugd over het werk dat is verricht op het gebied van de bescherming van de bevolking in het kader van de operaties voor de handhaving van de vrede, alsmede over het voornemen om in de ACS-landen aan gedegen bestuur te werken; 23. is verder verheugd over het in maart 2008 in Ljubljana aangenomen verslag van de Commissie politieke zaken van de PPV over voor ACS-landen relevante ervaringen uit het Europese regionale integratieproces, dat de voornaamste voordelen van integratie benadrukt, zoals vrede en veiligheid, het voorkomen dat potentiële conflicten ontaarden in gewapende conflicten, voorspoed, welzijn, democratie en eerbiediging van de mensenrechten; 24. neemt met genoegen kennis van het voornemen van de Commissie economische, financiële en handelszaken van de PPV om een analyse te verrichten van de regionale strategiedocumenten voor de ACS-regio's; 25. onderstreept de rol van de Commissie sociale en milieuzaken van de PPV op het gebied van kinderarbeid en haar voornemen om een analyse van de sociale situatie van jongeren in de ACS-land te laten verrichten; 26. is verder verheugd over het in Ljubljana aangenomen verslag van de Commissie sociale en milieuzaken over de sociale en milieugevolgen van programma's voor structurele aanpassing, dat stelt dat het koppelen van leningen door de Wereldbank en het Internationaal Monetair Fonds (IMF) aan economische beleidsvoorwaarden rampzalige sociale en milieugevolgen heeft gehad voor ACS-landen, en dat deze praktijk zou moeten worden vervangen door een landenspecifiek beleid inzake leningen dat gericht is op armoedebestrijding; 27. verzoekt de PPV om te verlangen nauw te worden betrokken bij het proces inzake de herziening van de Overeenkomst van Cotonou dat in 2009 van start zal gaan, om ervoor te zorgen dat de rol en activiteiten van PPV in de toekomst worden versterkt; 28. is verheugd over de steeds grotere deelneming van niet-overheidsactoren aan de zittingen van de PPV hetgeen nog eens tot uiting kwam tijdens het debat dat heeft geleid tot de reeds aangehaalde verklaring van Port Moresby van november 2008 over de financiële en voedselcrisis in de wereld, alsmede door de presentatie tijdens de zitting van de PPV in Ljubljana in maart 2008 van het rapport van de sociale en economische partners over de EPO's; 29. wenst, bovenop het jaarverslag over de werkzaamheden van de PPV, dat door het secretariaat van de ACS-landen en het Europees Parlement gezamenlijk beraad wordt gevoerd over de wijze van functioneren van de PPV, met name de gescheiden stemming, de paritaire behandeling van de parlementsleden, en de gezamenlijke onderzoeks- en verkiezingswaarnemingsmissies; 30. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie, alsmede aan de Raad van Ministers ACS, het Bureau van de PPV en de regeringen en parlementen van Slovenië en Papoea-Nieuw-Guinea. Het Europees Parlement , – gezien het in het kader van het URBAN-initiatief ondernomen URBACT-programma, waarmee beproefde methoden en uitwisseling van ervaringen tussen meer dan 200 steden in de Europese Unie worden vergemakkelijkt en ontwikkeld, – onder verwijzing naar de resolutie van het Europees Parlement van 21 oktober 2008 over governance en partnerschap op nationaal en regionaal niveau en als basis voor projecten op het gebied van regionaal beleid (1) , – gezien Verordening (EG) nr. 1083/2006 van de Raad van 11 juli 2006 houdende algemene bepalingen inzake het Europees Fonds voor Regionale Ontwikkeling, het Europees Sociaal Fonds en het Cohesiefonds (2) , – gezien Verordening (EG) nr. 1080/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 5 juli 2006 betreffende het Europees Fonds voor Regionale Ontwikkeling (3) , – gelet op artikelen 158 en 159 van het EG-Verdrag, – gezien de conclusies van het voorzitterschap van de Europese Raad die op 23 en 24 maart 2000 te Lissabon werd gehouden, – gezien de mededeling van de Commissie van 19 juni 2008 getiteld "Vijfde voortgangsverslag over de economische en sociale cohesie − Groeiende regio's, groeiend Europa" ( COM(2008)0371 ), – gezien de mededeling van de Commissie van 6 oktober 2008 getiteld "Groenboek over territoriale cohesie - Van territoriale diversiteit een troef maken" ( COM(2008)0616 ), – gezien de mededeling van de Commissie van 8 november 2006 getiteld "Regio's voor economische verandering" ( COM(2006)0675 ), – gezien de studie van zijn beleidsafdeling Structuur- en cohesiebeleid, getiteld "Goede praktijken op het gebied van regionaal beleid en belemmeringen voor het gebruik van de structuurfondsen", – onder verwijzing naar de door zijn Commissie regionale ontwikkeling georganiseerde openbare hoorzitting van 17 juli 2008, – gelet op artikel 45 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie regionale ontwikkeling en het advies van de Begrotingscommissie ( A6-0095/2009 ), A. overwegende dat het cohesiebeleid een van de voornaamste beleidsterreinen in de Europese Unie is, niet alleen budgettair gezien, maar vooral ook omdat het een essentiële pijler van het Europese integratieproces vormt en van groot belang is voor de sociale, economische en territoriale cohesie van de Europese Unie en de harmonieuze ontwikkeling van haar 268 regio's, en bovendien omdat dankzij dit beleid achterstanden en verschillen in ontwikkeling verkleind worden en het leven voor alle burgers van de Europese Unie wordt verbeterd, B. overwegende dat de regio's in de Europese Unie alle met ongeveer dezelfde vraagstukken hebben te kampen, hoewel de gevolgen daarvan per regio sterk verschillen als gevolg van hun specifieke eigenschappen wat hun aard (bij voorbeeld eiland of berggebied) en hun bevolking betreft: de globalisering en de daarmee gepaard gaande versnelde economische herstructurering, de totstandkoming van handelsbetrekkingen, de gevolgen van de technologische revolutie, de klimaatverandering, de ontwikkeling van de kenniseconomie, demografische verandering, ontvolking en een toenemende immigratie, C. overwegende dat er bij projecten voor wat betreft de versterking van de kennisfundamenten en de verbetering van het concurrentievermogen vaak de beste resultaten worden bereikt door samenwerking tussen de overheidssector, het bedrijfsleven, het onderwijs en plaatselijke belanghebbenden, D. overwegende dat het cohesiebeleid tegenover deze uitdagingen niet zijn volledige potentieel kan ontplooien omdat potentiële hulpaanvragers zich voor enorme belemmeringen geplaatst zien in verband met het gebruik van de structuurfondsen van de Europese Unie, zoals: E. overwegende dat een aantal van de huidige onvolkomenheden op het gebied van het cohesiebeleid tot deze bestaande belemmeringen zijn te herleiden, F. overwegende dat de vertragingen bij de uitvoering van het structuurbeleid onder meer te wijten zijn aan de te rigide procedures en dat derhalve overwogen moet worden deze procedures te vereenvoudigen en tot een duidelijke verdeling van de verantwoordelijkheden en bevoegdheden onder de EU, de lidstaten en de regionale en lokale autoriteiten te komen, 1. onderstreept dat, hoewel rekening moet worden gehouden met de meerwaarde die door de verspreiding onder het bredere publiek van beproefde methoden ("best practices") gecreëerd wordt in de zin van een betere communicatie en een betere relatie tussen kosten en baten, pogingen om deze beproefde praktijken in het regionaal beleid van de EU in te voeren voornamelijk aan beheersautoriteiten moeten worden overgelaten, waarbij aan deze autoriteiten richtsnoeren moeten worden gegeven voor het opstellen van regels voor de toegang tot structurele middelen, zodat de uitwisseling van informatie en ervaringen kan bijdragen aan een aanzienlijke kwaliteitsverbetering van de projecten doordat oplossingen voor gemeenschappelijke problemen worden geboden en dankzij deze uitwisseling doeltreffende en gerichte maatregelen kunnen worden gekozen; 2. wijst op de noodzaak de procedures voor de uitvoering van projecten en programma's van de structuurfondsen te vereenvoudigen, vooral als het gaat om de beheers- en controlesystemen; is daarom in dit opzicht verheugd over de herziening van de regelgeving in verband met het structureelfondspakket als reactie op de huidige financiële crisis; ziet reikhalzend uit naar verdere, in de komende maanden aan te kondigen voorstellen van de Commissie in die richting; Belemmeringen wegnemen 3. roept de Commissie, teneinde de hierboven genoemde obstakels weg te nemen, ertoe op om onder meer: 4. adviseert de Commissie verder te gaan en de ontwikkeling van een gezamenlijke, algemeen toegankelijke aanzet tot de interregionale uitwisseling van "best practices", met als doel dat actoren op het terrein van het cohesiebeleid op de ervaringen van anderen kunnen teruggrijpen; 5. wijst er uitdrukkelijk op dat het identificeren van "best practices" niet mag uitmonden in extra administratieve uitgaven voor de aanvragende en uitvoerende instantie van het project; 6. wenst dat de bureaucratie bij het aanwenden van de structuurfondsen tot een minimum beperkt blijft en niet nodeloos toeneemt door aparte voorwaarden die de lidstaten opleggen; 7. spreekt opnieuw zijn steun uit voor de beste praktijk dat elke lidstaat een jaarlijkse nationale betrouwbaarheidsverklaring voorlegt voor de communautaire middelen onder gedeeld beheer, en vraagt dat deze praktijk algemeen wordt toegepast; Algemene en themaspecifieke criteria voor het vaststellen van "best practices" 8. is ingenomen met de in het kader van het initiatief "Regio's voor economische verandering" vastgelegde idee om ten eerste jaarlijks "best practices" met de "REGIO STARS"-prijzen te bekronen en te publiceren en ten tweede een website voor "best practices" in te richten; wijst op de beperkte efficiëntie van een website alleen; 9. bekritiseert het ontbreken van transparantie bij de objectieve uitgangspunten van de Commissie voor het vaststellen van "best practices"; 10. roept de Commissie er met het oog op het veelvuldige gebruik van het begrip "best practices", en de vaak parallel gebruikte begrippen "goede praktijken" of "succesverhalen", ertoe op een duidelijke, op het cohesiebeleid afgestemde catalogus van criteria op te stellen, waarmee "best practices" van andere projecten kunnen worden afgegrensd; 11. adviseert de Commissie voor het identificeren van "best practices" rekening met de volgende punten te houden: 12. beveelt aan ervoor te zorgen dat de als referentiewaarden voor "best practices" gekozen criteria absoluut geloofwaardig en duidelijk meetbaar zijn om wrijving, ongewenste bijwerkingen en subjectieve oordelen te voorkomen die de gehele op deze criteria gebaseerde projectindelingsprocedure kunnen ondermijnen; verzoekt de Commissie derhalve om zowel de inhoud als de wijze van uitvoering van deze criteria duidelijk te omschrijven; 13. adviseert op basis van de analyse van een groot aantal projecten uit veel regio's van de Europese Unie rekening te houden met aanvullende factoren voor het vaststellen van "best practices" voor terreinen van het cohesiebeleid die zowel voor de verdere ontwikkeling van de specifieke regio's als de EU in haar geheel van groot belang zijn en gekenmerkt worden door een grote verscheidenheid bij de benadering van hun uitvoering; 14. adviseert op het terrein van "Onderzoek en ontwikkeling / innovatie" rekening te houden met de factoren: 15. adviseert op het terrein van "Milieubescherming, klimaatbescherming en duurzaam energiebeleid" rekening te houden met de factoren: 16. adviseert op het terrein van "Het scheppen van hoogwaardige banen" rekening te houden met de volgende factoren: 17. adviseert op het terrein van "Levenslang leren" rekening te houden met de factoren: 18. adviseert op het terrein van "Geïntegreerde stadsontwikkeling" rekening met de volgende factoren te houden: 19. adviseert op het terrein van "Demografische ontwikkeling" met de volgende factoren rekening te houden: 20. adviseert op het terrein van "Grensoverschrijdende samenwerking" met deze factoren rekening te houden: 21. adviseert op het terrein van "Publiek-private samenwerking" rekening met deze factoren te houden: 22. verzoekt de Commissie rekening te houden met de noodzaak om "best practices" op het gebied van de financiële regelingen te bevorderen, met name deze in publiek-private-partnerschappen en deze met de steun van de Europese Investeringsbank en het Europees Investeringsfonds; 23. is zich ervan bewust dat het uitzonderlijk moeilijk is om een project cumulatief aan alle bovenstaande criteria te laten voldoen en verzoekt de Commissie derhalve, alvorens deze criteria toe te passen, ze in volgorde van prioriteit in een lijst op te nemen en vast te stellen welke de allerhoogste prioriteit moeten krijgen, zodat het gemakkelijker wordt opvallend goed gelukte projecten bij de "best practices" in te delen; onderstreept dat het noodzakelijk is de gemeenschappelijk vastgestelde criteria ten aanzien van "best practices" open en transparant te gebruiken, wat een beter beheer, aanvaarding en vergelijkbaarheid van "best practices" mogelijk maakt en verwarring met andere soortgelijke termen voorkomt; 24. roept de Commissie er met het oog op het toekomstige gebruik van de begrippen "best practices", "goede praktijken" (good practices) of "succesverhalen" (succes stories) toe op aan de hand van de factoren een duidelijke en transparante onderverdeling c.q. gradatie voor het kwalificeren van projecten conform de genoemde aanduidingen uit te werken; Uitwisseling van "best practices" 25. verzoekt de Commissie de uitwisseling van "best practices" door een door de Commissie gecoördineerd netwerk van regio's te organiseren en te coördineren en voor dit doel een openbare website op te zetten met kerninformatie over de projecten in alle talen van de Gemeenschap; 26. adviseert de Commissie in het kader van het actuele administratief kader daarvoor een desbetreffende instantie binnen het directoraat-generaal Regionaal beleid in het leven te roepen, die − met als doel een langdurige, continue, betrouwbare en succesvolle uitwisseling van "best practices" op het terrein van het cohesiebeleid in te voeren − in samenwerking met dit netwerk van regio's het evalueren, verzamelen en uitwisselen van "best practices" organiseert en als voortdurend aanspreekpunt zowel voor de aanbod- als de vraagzijde beschikbaar is; verzoekt de Commissie om deze cultuur van bewezen methoden ingang te doen vinden in al haar diensten; 27. stelt in dit kader voor, met de evaluatiemechanismen reeds toegepaste, "best practices" te bestuderen en hun inzet te overwegen; gelooft dat bijzondere nadruk moet worden gelegd op samenwerking met een netwerk van regionale autoriteiten en gespecialiseerde agentschappen, die ook de sleutelbron vormen voor het primaire materiaal van "best practices" op het gebied van evaluatie; 28. herinnert eraan dat de Europese Unie weliswaar de financiële middelen en "best practices" verschaft, maar dat de nationale, regionale en lokale verantwoordelijken er profijt van moeten trekken; is in dit opzicht verheugd over de invoering van een nieuw Erasmus-programma voor lokale en regionale gekozen bestuurders; 29. beveelt de Commissie aan de beschikbare instrumenten van het Comité van de Regio's − met name het monitoringplatform voor de strategie van Lissabon en het netwerk voor toezicht op de naleving van het subsidiariteitsbeginsel − te gebruiken om "best practices" tussen regio's en lidstaten uit te wisselen, in gemeenschappelijk overleg doelstellingen vast te stellen en uit te werken en vervolgens activiteiten te plannen, waarna tenslotte een vergelijkende evaluatie van de resultaten van het cohesiebeleid moet plaatsvinden; o o o 30. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Het Europees Parlement , – gelet op de artikelen 158 en 159 van het EG-Verdrag, – gezien Verordening (EG) nr. 1083/2006 van de Raad van 11 juli 2006 houdende algemene bepalingen inzake het Europees Fonds voor Regionale Ontwikkeling, het Europees Sociaal Fonds en het Cohesiefonds (1) , en met name op artikel 9 daarvan, – gezien Verordening (EG) nr. 1698/2005 van de Raad van 20 september 2005 inzake steun voor plattelandsontwikkeling uit het Europees Landbouwfonds voor Plattelandsontwikkeling (ELFPO) (2) , – gezien Beschikking 2006/702/EG van de Raad van 6 oktober 2006 betreffende communautaire strategische richtsnoeren inzake cohesie (3) , – gezien Besluit 2006/144/EG van de Raad van 20 februari 2006 inzake communautaire strategische richtsnoeren voor plattelandsontwikkeling (programmeringsperiode 2007-2013) (4) , – gezien de Territoriale Agenda van de Europese Unie en het eerste actieprogramma voor de uitvoering van de Territoriale Agenda, – gezien het groenboek van de Commissie van 6 oktober 2008 over territoriale cohesie − Van territoriale diversiteit een troef maken ( COM(2008)0616 ), – gezien het verslag van de Waarnemingspost voor de ruimtelijke ordening van het Europees grondgebied (ESPON) getiteld "Territorial Futures – Spatial scenarios for Europe" (toekomstscenario's voor het Europese grondgebied), – gelet op artikel 45 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie regionale ontwikkeling en het advies van de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling ( A6-0042/2009 ), A. overwegende dat door de Organisatie voor Economische Samenwerking en Ontwikkeling is omschreven wat een plattelandsgebied is, waarbij die definitie onder andere kenmerken omvat als een lage bevolkingsdichtheid en een gebrekkige toegang tot diensten, en overwegende dat deze definitie door de Commissie wordt gebruikt om ontwikkeldoelstellingen voor deze gebieden te bepalen en nader uit te werken, B. overwegende dat de plattelandsgebieden in de Europese Unie zeer sterk van lidstaat tot lidstaat verschillen en dat weliswaar plattelandsgebieden in sommige regio's en lidstaten een demografische en economische groei kennen maar dat doorgaans de bevolking van veel van deze gebieden wegtrekt naar de steden of zich probeert om te scholen, hetgeen enorme uitdagingen met zich meebrengt voor plattelandsgebieden, C. overwegende dat plattelandsgebieden zo'n 80% van het grondgebied van de EU uitmaken, D. overwegende dat de behoeften van tussenliggende plattelandsgebieden, die gekenmerkt worden door een economische structuur die vergelijkbaar is met die van de aangrenzende stedelijke gebieden, verschillen van de behoeften van overwegend plattelands-, perifere of geïsoleerde gebieden, E. overwegende dat het een van de doelstellingen van de Unie is om de economische en sociale vooruitgang en een hoge werkgelegenheid te bevorderen en een evenwichtige en duurzame ontwikkeling te verwezenlijken, F. overwegende dat het mogelijk is om de economische, sociale en territoriale cohesie van de EU te vergroten door economische ontwikkeling, bevordering van de werkgelegenheid in plattelandsgebieden en stedelijke gebieden en gelijke toegang tot openbare diensten te garanderen, G. overwegende dat de hervorming van het structuurbeleid voor de periode 2007-2013 veranderingen met zich heeft meegebracht ten aanzien van de structuur van de fondsen en de basis waarop in het kader van dit beleid bijstand wordt verleend, evenals de oprichting van een nieuw Europees Landbouwfonds voor Plattelandsontwikkeling (ELFPO) dat onderdeel is van het gemeenschappelijk landbouwbeleid (GLB) en losgekoppeld is van het cohesiebeleid, H. overwegende dat de Leader-programma's in het verleden reeds hebben aangetoond dat regionale beleidsinstrumenten op succesvolle wijze kunnen bijdragen aan de bevordering van de plattelandsontwikkeling, I. overwegende dat de sleutel tot het succes van het ELFPO ligt in de wederzijdse complementariteit tussen uit het ELFPO gecofinancierde activiteiten en activiteiten die gecofinancierd zijn uit de structuurfondsen, en dus in een adequate coördinatie van de bijstand uit, en verzekering van de complementariteit tussen de verschillende fondsen, met name het Europees Fonds voor regionale ontwikkeling (EFRO), het Cohesiefonds en het Europees Sociaal Fonds (ESF), J. overwegende dat de oprichting van het ELFPO, alsook het feit dat de financiering van plattelandsontwikkeling is losgekoppeld van het cohesiebeleid en het breder perspectief van regionale ontwikkeling, er niet toe mogen leiden dat sommige doelstellingen (bijvoorbeeld milieubescherming, vervoer en onderwijs) elkaar óf overlappen óf helemaal niet meer voorkomen, K. overwegende dat de voortdurende overdracht van middelen tussen het Europees Landbouwgarantiefonds (ELGF) en het ELFPO, leidt tot onzekerheid op planningsvlak voor zowel landbouwers als initiatiefnemers van projecten voor plattelandsontwikkeling, L. overwegende dat, gezien de budgettaire beperkingen, het risico bestaat dat de vanuit het EFRO beschikbare middelen grotendeels gebruikt zullen worden om het concurrentievermogen in de grotere stedelijke centra of de meest dynamische regio's te bevorderen, terwijl de financiering vanuit het ELFPO gericht zal zijn op het verbeteren van het concurrentievermogen in de landbouw − die de belangrijkste motor van de plattelandsgebieden blijft − en tevens voorziet in de ondersteuning van niet-agrarische activiteiten en de ontwikkeling van kleine en middelgrote ondernemingen (KMO's) in plattelandsgebieden, zodat meer coördinatie nodig is om te voorkomen dat bepaalde terreinen uit de boot vallen, M. overwegende dat KMO's, en met name microbedrijven en ambachtelijke ondernemingen, een essentiële rol spelen bij de instandhouding van het economische en sociale leven in plattelandsgebieden en het waarborgen van de stabiliteit van deze gebieden, N. overwegende dat de doelstellingen van het plattelandsontwikkelingsbeleid niet in strijd hoeven te zijn met de doelstellingen van Lissabon, mits deze ontwikkeling gebaseerd is op de toepassing van het mechanisme van het relatieve concurrentievermogen (betere kosten-batenverhouding), met name in de plaatselijke voedselverwerkende industrie en met betrekking tot de ontwikkeling van KMO's en van infrastructuur en dienstverlening, zoals toerisme, onderwijs en milieubescherming, O. overwegende dat de natuurlijke relatie tussen en complementariteit van landbouwbeleid en plattelandsontwikkelingsbeleid onderkend moet worden, 1. is van mening dat de traditionele criteria voor het onderscheid tussen plattelandsgebieden en stedelijke gebieden (lagere bevolkingsdichtheid en urbanisatiegraad) niet altijd voldoende zijn om een volledig beeld geven; is daarom van mening dat de mogelijkheid van aanvullende criteria moet worden bestudeerd en verzoekt de Commissie dit te onderzoeken en concrete voorstellen op dit vlak te doen; 2. is van oordeel dat er met het oog op de grote verschillen tussen plattelandsgebieden in de diverse lidstaten, en omdat plattelandsgebieden ongeveer 80% van het grondgebied van de EU beslaan, een gerichte en geïntegreerde aanpak moet worden goedgekeurd en uitgevoerd voor de duurzame ontwikkeling van deze gebieden, die de bestaande ongelijkheden corrigeert en een economische dynamiek bevordert van stedelijke en plattelandsgebieden; onderstreept dat er voldoende middelen voor de betreffende maatregelen moeten worden uitgetrokken; 3. wijst er in dit verband op dat alle regio's in de gehele Europese Unie, inclusief afgelegen en plattelandsgebieden, in principe van dezelfde ontwikkelingsmogelijkheden moeten kunnen profiteren, zodat verdere territoriale uitsluiting van de meest achtergestelde gebieden kan worden voorkomen; 4. benadrukt dat in een groot aantal plattelandsgebieden de moeilijke toegang tot openbare diensten, het tekort aan arbeidsplaatsen en de leeftijdspyramide het ontwikkelingspotentieel reduceren, met name voor jongeren en vrouwen; 5. wijst erop dat er in sommige gebieden voor bepaalde landbouwproductievormen geen alternatieven bestaan en deze productievormen in veel gevallen tot elke prijs behouden moeten blijven om redenen van milieu- en regionaal beleid, met name in verafgelegen en bergachtige plattelandsgebieden die door woestijnvorming worden getroffen; 6. wijst erop dat de Europese Raad van 15 en 16 juni 2001 in Gothenburg de doelstellingen van Lissabon heeft uitgebreid tot de begrippen duurzaamheid en cohesie, en dat het beleid voor plattelandsontwikkeling gericht is op duurzame landbouw, behoud van plattelandsactiviteiten op andere gebieden dan de landbouw, maximale exploitatie van het lokale ontwikkelingpotentieel, bescherming van het milieu, een evenwichtige ruimtelijke ordening en de ontwikkeling van de KMO's; 7. is van oordeel dat met het oog op de duurzame ontwikkeling van plattelandsgebieden, het voor de correcte uitvoering van het plattelandsontwikkelingsbeleid van wezenlijk belang is dat er rekening wordt gehouden met de bestaande natuurlijke hulpbronnen en het specifieke karakter van elk gebied, en er aandacht wordt geschonken aan de bescherming, de ontwikkeling en het beheer van het landelijk erfgoed, en de ontwikkeling van de banden en interacties met stedelijke gebieden; 8. acht het tevens belangrijk dat geëvalueerd wordt op welke terreinen alternatieve economische activiteiten mogelijk zijn en welke kansen deze bieden voor diversifiëring van de beroepsactiviteiten van de inwoners; 9. is van mening dat de toekomstige vraagstukken waarmee het platteland wordt geconfronteerd een evenwichtige ontwikkelingspolitiek vereist waarbij alle sociale en economische actoren betrokken zijn, inclusief de kleine en micro-ondernemingen in de productie- en dienstverleningssector, gezien hun rol in de geïntegreerde lokale ontwikkeling; 10. meent dat het plattelandsontwikkelingsbeleid in de nieuwe lidstaten gericht moet zijn op verbetering van de efficiency van de landbouw en verkleining van de kloof in economische ontwikkeling tussen stad en platteland, onder meer door het steunen van niet-agrarische activiteiten, een doelstelling die onder meer kan worden bereikt door gebruikmaking van de structuurfondsen; 11. juicht de doelstellen toe die zijn uiteengezet op de tweede Europese conferentie over plattelandsontwikkeling van Salzburg in 2003 maar betreurt het feit dat de financiering in het kader van de tweede pijler van het GLB in het laatste financieel kader zo sterk is verminderd, waardoor de doeltreffendheid in gevaar komt en er een tegenstelling ontstaat tussen de agrarische ondernemers en de bewoners van het platteland; 12. wijst erop dat de noodzaak bestaat om een coherente langetermijnstrategie voor plattelandsontwikkeling te ontwikkelen teneinde een zo effectief en efficiënt mogelijke toepassing van alle beschikbare middelen te bevorderen; 13. verzoekt de lidstaten en de regionale autoriteiten om in samenwerking met de Commissie en in partnerschap met alle bevoegde instanties en maatschappelijke organisaties een transparante, duurzame strategie voor plattelandsontwikkeling op de lange termijn uit te werken op zowel nationaal als regionaal niveau, teneinde de prioriteiten en doelstellingen in de plattelandsontwikkeling duidelijk te kunnen vaststellen en de aanpassing, coördinatie en complementariteit van de steun uit de verschillende beschikbare financieringsbronnen te garanderen; 14. verzoekt de Commissie, de lidstaten en de regionale instanties om de belangenverenigingen van KMO's, microbedrijven en ambachtelijke ondernemingen actief te betrekken bij de vaststelling van de prioriteiten teneinde zo goed mogelijk in te spelen op de behoeften en verwachtingen van het bedrijfsleven; 15. erkent dat het plattelandsontwikkelingsbeleid een uiterst belangrijke rol speelt bij het aanpakken van specifieke problemen in plattelandsgebieden en is van mening dat de oprichting van het ELFPO voor de tweede pijler van het GLB een poging inhoudt om te zorgen voor een flexibele, strategische, thematische en geïntegreerde aanpak om te kunnen reageren op de diversiteit van situaties en de omvang van de uitdagingen waarvoor de plattelandsgebieden in de EU staan, de financieringsprocedures te vereenvoudigen en ervoor te zorgen dat financiële middelen op deze gebieden worden geconcentreerd; 16. herinnert eraan dat de lidstaten zijn verzocht om voor de huidige programmeringsperiode twee strategische documenten op te stellen: een nationaal strategisch plan voor plattelandsontwikkeling (ELFPO) en een nationaal strategisch referentiekader voor regionaal beleid (structuurfondsen); wijst erop dat de lidstaten tevens zijn verzocht om synergieën te mobiliseren en faciliteiten voor operationele coördinatie tussen de verschillende fondsen op te zetten; betreurt het echter dat hierbij vooral de nadruk is gelegd op het aanbrengen van een scheidslijn tussen de diverse fondsen en programma's, en niet zozeer op het creëren van synergieën; 17. is van mening dat een efficiënt plattelandsontwikkelingsbeleid alleen bereikt kan worden als de maatregelen uit hoofde van het ELFPO en het regionaal ontwikkelingsbeleid gecoördineerd worden en elkaar aanvullen, om dubbele financiering en hiaten te voorkomen; merkt bezorgd het gebrek aan coördinatie op tussen deze maatregelen die tijdens de lopende programmeringsperiode in de afzonderlijke lidstaten zijn uitgevoerd; verzoekt daarom de Commissie hervormingen voor te stellen om te komen tot betere coördinatie van de planning en de tenuitvoerlegging van maatregelen die in het kader van het cohesiebeleid en het GLB gecofinancierd worden; wijst erop dat de hervorming van het GLB en de structuurfondsen na 2013 een kans bieden om de verhouding tussen plattelandsontwikkeling enerzijds en het landbouw- en cohesiebeleid anderzijds opnieuw te bezien; 18. onderkent dat het beleid voor plattelandsontwikkeling nog steeds tot hoofddoel heeft de inwoners op het platteland te houden en deze plattelandsbevolking een behoorlijke levensstandaard te verzekeren; 19. is van mening dat deze benadering die is ingezet met de oprichting van het ELFPO en een scheiding aanbrengt tussen plattelandsontwikkeling en cohesiebeleid, zeer nauwlettend gevolgd moet worden teneinde de daadwerkelijke impact ervan op de ontwikkeling van plattelandsgebieden te beoordelen; merkt op dat het nieuwe systeem in 2007 is ingesteld en dat het derhalve te vroeg is om al conclusies te kunnen trekken met betrekking tot de toekomst van dit communautaire beleid; 20. herinnert eraan dat een van de prioriteiten van het beleid voor plattelandsontwikkeling is maatregelen te ontwerpen om te voorkomen dat de plattelandsbevolking de landbouw moet verlaten, en onder meer bij te dragen aan de bevordering van concurrerende bedrijven, de productie van de organische producten, de traditionele voedingsmiddelen en dranken van kwaliteit, enzovoort; 21. merkt met belangstelling op dat as 3 en as 4 (LEADER) van de tweede pijler van het GLB (plattelandsontwikkelingsbeleid), die 15% uitmaken van de totale uitgaven uit het ELFPO, niet-agrarische activiteiten betreffen die met name gericht zijn op diversificatie van plattelandseconomieën; is van mening dat, gezien de aard van de maatregelen die worden gefinancierd uit hoofde van deze assen, die gelijkenis vertonen met bepaalde maatregelen die gefinancierd worden uit de structuurfondsen, er een risico is van overlappend beleid; 22. onderstreept echter dat het noodzakelijk is rekening te houden met de vooruitzichten van met name de in de landbouw actieve bevolking, die centraal moet blijven staan bij de steunmaatregelen uit hoofde van het beleid voor plattelandsontwikkeling; 23. onderstreept het belang van steunverlening aan jonge landbouwers om te voorkomen dat zij hun gebied verlaten, ook indien zij niet uitsluitend in de landbouw actief zijn, en van het bieden van stimulansen voor ontwikkeling en ook andere activiteiten, zoals agrotoerisme en ondersteuning van KMO's op het platteland; 24. is van mening dat de belangrijkste doelstellingen van het plattelandsontwikkelingsbeleid alleen bereikt kunnen worden als dit beleid voldoende financiële middelen ontvangt, die worden gebruikt in overeenstemming met de prioriteiten die voor plattelandsgebieden zijn opgesteld, en als de middelen die door modulatie worden verkregen weer worden teruggegeven aan actieve landbouwgemeenschappen; 25. is de mening toegedaan dat de coördinatie van het structuurbeleid met maatregelen voor plattelandsontwikkeling projecten met een grotere Europese meerwaarde mogelijk maakt; is van oordeel dat hier een kans ligt voor duurzame ontwikkeling van het platteland, bijvoorbeeld door maatregelen op het vlak van infrastructuur en milieubescherming; 26. verzoekt de Commissie gedetailleerde gegevens en prognoses te verstrekken met betrekking tot het gebruik van het ELFPO en de structuurfondsen in plattelandsgebieden, alsook de synergie te onderzoeken die kan worden gerealiseerd door het ELFPO en de structuurfondsen in termen van de in plattelandsgebieden beschikbare middelen; 27. roept de Commissie op om na te gaan of de regionale beleidsprogramma's kunnen bijdragen aan een betrouwbaar inkomen voor landbouwers, bijvoorbeeld via de uitvoering van activiteiten op het gebied van milieubescherming, natuurbehoud en landschapsbeheer; 28. benadrukt dat duurzame ontwikkeling, het inkomensniveau per inwoner, de toegankelijkheid, de toegang tot publieke goederen en diensten en de ontvolking de grootste uitdagingen voor het cohesiebeleid zijn blijven en dat hierin op de meest effectieve wijze verbetering kan worden gebracht via onder meer de ondersteuning van economische activiteiten in plattelandsgemeenschappen; 29. roept de Commissie en de lidstaten op systematisch rekening te houden met het platteland in EU-beleidmaatregelen en passende steun te verlenen aan projecten die gericht zijn op de ontwikkeling van het menselijk kapitaal, in het bijzonder door het bieden van opleidingsmogelijkheden voor agrarische en niet-agrarische ondernemers in plattelandsgebieden, met speciale aandacht voor jonge vrouwen, met als doel de werkgelegenheid te bevorderen en nieuwe arbeidsplaatsen te scheppen; 30. benadrukt dat bij de ontwikkeling in plattelandsgebieden meer aandacht en steun moet worden gegeven aan het behoud van het natuurlijke en agrarische landschap, ecotoerisme, de productie en het gebruik van hernieuwbare energie en plaatselijke initiatieven zoals lokale boerenmarkten en kwaliteitsbevordering van plaatselijke landbouwproducten; 31. merkt op dat KMO's van groot belang zijn voor de ontwikkeling van plattelandsgebieden en in aanzienlijke mate bijdragen tot het wegwerken van de verschillen tussen regio's en plaatselijke gemeenschappen; verzoekt de Commissie, de lidstaten en de regionale en lokale instanties zich vooral te richten op de versterking van het concurrentievermogen door ook andere bedrijfstakken te ondersteunen en het ondernemerschap in plattelandsgebieden te bevorderen, met name door administratieve, wettelijke en planologische belemmeringen op te heffen, te zorgen voor adequate IT-infrastructuur en meer stimulansen te bieden voor het opstarten van nieuwe ondernemingen, alsook meer steun te bieden voor niet-agrarische activiteiten, waarbij tegelijkertijd de economische diversificatie in deze gebieden wordt bevorderd; 32. attendeert de Raad, de Commissie, de lidstaten en de plaatselijke instanties er nogmaals op dat in de plattelandsgebieden naar verwachting enkele miljoenen kleine bedrijven zullen verdwijnen, waardoor een enorm probleem zal ontstaan, met name vanwege de ernstige gevolgen van deze ontwikkeling voor de werkgelegenheid en dus ook voor de stabiliteit van het platteland; verzoekt om op alle niveaus, en in nauwe samenwerking met de economische en sociale partners, alle nodige maatregelen te nemen; 33. merkt op dat de problemen bij de uitvoering van het plattelandsontwikkelingsbeleid voortkomen uit het feit dat het sectorale beleid gescheiden is van het territoriale cohesiebeleid, en uit de scheiding van de economische en sociale aspecten van beide beleidsvormen, evenals uit de talrijke modellen voor de organisatie van de bevoegdheden en de coördinatie van het beleid in de lidstaten; benadrukt in dit verband nogmaals dat er synergieën moeten worden gecreëerd tussen het ELFPO en de structuurfondsen, en verzoekt de Commissie de nationale, regionale en lokale instanties te helpen een goed inzicht te krijgen in de mogelijkheden van deze financiële instrumenten; verzoekt de lidstaten overleg tussen de beherende instanties te bevorderen om synergieën te creëren tussen de maatregelen van de verschillende fondsen en de doeltreffendheid ervan te verhogen; 34. is van mening dat de Commissie, voorafgaand aan de hervorming van de financiering voor de plattelandsgebieden, een grondige evaluatie moet uitvoeren van alle sectorale beleidsmaatregelen die van invloed zijn op plattelandsgebieden, en met name het GLB en het regionaal beleid, in de context van het cohesiebeleid, en een inventaris van positieve praktijkvoorbeelden moet opstellen voor het plattelandsontwikkelingsbeleid als geheel; 35. verzoekt de Raad een gezamenlijke informele Raad bijeen te roepen van de ministers die verantwoordelijk zijn voor het landbouw- en regionaal beleid, om te bespreken wat de beste methoden zijn om het cohesiebeleid en de ontwikkeling van de plattelandsgebieden op elkaar af te stemmen, en op deze vergadering de raadgevende EU-organen (Comité van de Regio's en het Europees Economisch en Sociaal Comité) uit te nodigen, alsmede vertegenwoordigers van regionale en lokale bestuursinstanties; 36. verlangt dat de Commissie in het kader van de "gezondheidscontrole" van het GLB voor 2011 een werkgroep op hoog niveau instelt die met voorstellen zal komen om de toekomst van de plattelandseconomie en de mensen die in plattelandsgebieden wonen, na 2013 veilig te stellen; 37. verzoekt de Commissie om een werkelijke governance en een partnerschap op alle niveaus in te stellen of te versterken, met de rechtstreekse betrokkenheid van alle actoren, met inbegrip van KMO's en microbedrijven, en alle economische en sociale partners, met het oog op de vaststelling van prioriteiten voor maatregelen die het meest aansluiten op de ontwikkelingsbehoeften van de plattelandsgebieden; 38. merkt op dat de plattelandsontwikkeling moet worden afgestemd op de belangen van de gebieden rond de steden en nauw gecoördineerd moet worden met de bevordering van de stedelijke ontwikkeling, en onderstreept dat het ontbreekt aan voldoende en doelmatige synergieën tussen het beleid voor plattelandsontwikkeling en het beleid voor stedelijke ontwikkeling; 39. erkent het potentieel van de plattelandsgemeenschap om een positieve bijdrage te leveren aan het milieu door haar betrokkenheid bij milieuvriendelijke activiteiten en de ontwikkeling van alternatieve energiebronnen zoals biobrandstoffen, met name gezien de vier nieuwe uitdagingen die omschreven worden in het plattelandsontwikkelingsbeleid zoals geformuleerd in de "gezondheidscontrole" van het GLB, zoals biodiversiteit en hernieuwbare energie; 40. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. (Medebeslissingsprocedure: herschikking) Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2008)0049 ), – gelet op artikel 251, lid 2, en artikel 95 van het EG­Verdrag, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C6-0053/2008), – gezien het Interinstitutioneel Akkoord van 28 november 2001 over een systematischer gebruik van de herschikking van besluiten (1) , – gezien de brief van 21 november 2008 van de Commissie juridische zaken aan de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en voedselveiligheid, conform artikel 80 bis, lid 3, van zijn Reglement, – gelet op de artikelen 80 bis en 51 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en voedselveiligheid en het advies van de Commissie juridische zaken ( A6-0484/2008 ), A. overwegende dat het voorstel in kwestie volgens de Adviesgroep van de juridische diensten van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie geen andere inhoudelijke wijzigingen bevat dan die welke als zodanig in het voorstel worden vermeld en dat met betrekking tot de ongewijzigd gebleven bepalingen van de bestaande teksten kan worden geconstateerd dat het voorstel een eenvoudige codificatie hiervan behelst, zonder inhoudelijke wijzigingen, 1. hecht zijn goedkeuring aan het voorstel van de Commissie, zoals aangepast rekening houdend met de aanbevelingen van de Adviesgroep van de juridische diensten van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie en zoals hieronder gewijzigd; 2. neemt kennis van de verklaringen van de Commissie in bijlage bij deze resolutie 3. verzoekt om hernieuwde voorlegging indien de Commissie voornemens is ingrijpende wijzigingen in dit voorstel aan te brengen of dit door een nieuwe tekst te vervangen; 4. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Standpunt van het Europees Parlement in eerste lezing vastgesteld op 24 maart 2009 met het oog op de aanneming van Verordening (EG) nr. .../2009 van het Europees Parlement en de Raad betreffende cosmetische producten (herschikking) (Aangezien het Parlement en de Raad tot overeenstemming zijn geraakt, komt het standpunt van het Parlement in eerste lezing overeen met het definitieve wetsbesluit: Verordening (EG) nr. ...) Bijlage Verklaringen van de Commissie De Commissie neemt kennis van de door de lidstaten geuite zorgen over de herschikking van richtlijnen tot verordeningen. De Commissie is van mening dat indien de bepalingen van een richtlijn voldoende duidelijk, precies en gedetailleerd zijn, deze kunnen worden omgezet in rechtstreeks toepasbare bepalingen van een verordening door middel van een herschikking. Dit geldt meer in het bijzonder voor bepalingen van technische aard die reeds door alle lidstaten volledig zijn omgezet in de nationale wetgeving. Daar de meningen over dit onderwerp verschillen, aanvaardt de Commissie dat het specifieke geval van de verordening betreffende cosmetische producten niet als precedent zal worden gebruikt voor de interpretatie van het Interinstitutioneel Akkoord op dit punt. De Commissie verbindt zich ertoe de situatie omtrent de verkoop via internet van cosmetische producten te verduidelijken voordat de verordening in werking treedt. Net als het Europees Parlement is de Commissie bezorgd over het feit dat de cosmeticabranche voor namaak vatbaar is, hetgeen tot grotere risico's voor de volksgezondheid kan leiden. De Commissie zal dan ook maatregelen treffen voor een betere samenwerking tussen de nationale bevoegde instanties om namaak te bestrijden. De Commissie zal een toelichting opstellen over de overgangsbepalingen en de data van inwerkingtreding van de verordening (in het bijzonder met het oog op de artikelen 7, 8, 10 en 12 bis). De Commissie wijst erop dat er momenteel wordt gewerkt aan een gemeenschappelijke definitie van nanomaterialen. Zij bevestigt derhalve dat in toekomstige communautaire wetgeving rekening moet worden gehouden met de op dit punt geboekte vooruitgang en wijst erop dat de in dit voorstel vervatte comitologieprocedures het tevens mogelijk maken de in dit voorstel gegeven definitie te herzien. (Medebeslissingsprocedure: eerste lezing) Het Europees Parlement, – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2008)0618 ), – gelet op artikel 251, lid 2, en artikel 95, van het EG­Verdrag, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C6-0346/2008), – gelet op artikel 51, van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en voedselveiligheid ( A6-0076/2009 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan het Commissievoorstel, als geamendeerd door het Parlement; 2. verzoekt om hernieuwde voorlegging indien de Commissie voornemens is ingrijpende wijzigingen in dit voorstel aan te brengen of dit door een nieuwe tekst te vervangen; 3. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Standpunt van het Europees Parlement in eerste lezing vastgesteld op 24 maart 2009met het oog op de aanneming van Richtlijn 2009/…/EG van het Europees Parlement en de Raad tot wijziging van Richtlijn 98/8/EG betreffende het op de markt brengen van biociden in verband met de verlenging van bepaalde termijnen (Aangezien het Parlement en de Raad tot overeenstemming zijn geraakt, komt het standpunt van het Parlement in eerste lezing overeen met het definitieve wetsbesluit: Richtlijn 2009/107/EG.) (Raadplegingsprocedure) Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan de Raad ( COM(2008)0459 ), – gelet op artikel 93 van het EG­Verdrag, op grond waarvan het Parlement door de Raad is geraadpleegd (C6-0311/2008), – gelet op artikel 51 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie economische en monetaire zaken ( A6-0121/2009 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan het Commissievoorstel, als geamendeerd door het Parlement; 2. verzoekt de Commissie haar voorstel krachtens artikel 250, lid 2, van het EG-Verdrag dienovereenkomstig te wijzigen; 3. verzoekt de Raad, wanneer deze voornemens is af te wijken van de door het Parlement goedgekeurde tekst, het Parlement hiervan op de hoogte te stellen; 4. wenst opnieuw te worden geraadpleegd ingeval de Raad voornemens is ingrijpende wijzigingen aan te brengen in het voorstel van de Commissie; 5. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Het Europees Parlement , – gelet op de artikelen 2, 3 en 5 van de Universele Verklaring van de rechten van de mens van 1948, – gelet op de artikelen 2, 3 en 26 van het Internationaal Verdrag van de VN inzake burgerrechten en politieke rechten van 1966, – gelet op met name artikel 5, onder a), van het Verdrag inzake de uitbanning van alle vormen van discriminatie van vrouwen (CEDAW) van 1979, – gelet op de artikelen 2, lid 1, 19, lid 1, 24, lid 3, 34 en 39 van het Verdrag inzake de rechten van het kind, dat op 20 november 1989 is aangenomen door de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties, – gelet op het VN-Verdrag van 1989 tegen foltering en andere wrede, onmenselijke of vernederende behandeling of bestraffing, – gezien het Afrikaanse Handvest inzake de rechten en het welzijn van het kind van 1990, – gezien de artikelen 1, 2, letter f), 5, 10, letter c), 12 en 16 van aanbeveling nr. 19 van 1992 van het VN-comité voor de uitbanning van alle vormen van discriminatie van vrouwen, – gezien de verklaring en het actieprogramma van Wenen die zijn aangenomen op de in juni 1993 gehouden Wereldconferentie over mensenrechten, – gezien de verklaring van de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties over de uitbanning van geweld tegen vrouwen van december 1993, het eerste internationale instrument voor de mensenrechten dat uitsluitend betrekking heeft op geweld tegen vrouwen, – gezien de verklaring en het actieprogramma van de Conferentie van de Verenigde Naties over bevolking en ontwikkeling, aangenomen te Caïro op 13 september 1994, – gezien de verklaring en het actieprogramma van de Wereldvrouwenconferentie van Peking, aangenomen op 15 september 1995, – onder verwijzing naar zijn resolutie van 15 juni 1995 over de deelname van de Europese Unie aan de vierde wereldvrouwenconferentie van de Verenigde Naties te Peking: Acties voor gelijke rechten, ontwikkeling en vrede" (1) , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 13 maart 1997 over de schending van de rechten van de vrouw (2) , – gezien het facultatief protocol bij het Verdrag inzake de uitbanning van alle vormen van discriminatie van vrouwen dat op 12 maart 1999 is aangenomen door de VN-Commissie inzake de positie van de vrouw, – gezien de resolutie van het Comité gelijke kansen van de Raad van Europa van 12 april 1999 over vrouwelijke genitale verminking (VGV), – gezien zijn standpunt van 16 april 1999 over het gewijzigd voorstel voor een besluit van het Europees Parlement en de Raad over de vaststelling van een communautair actieprogramma (het programma DAPHNE) (2000-2004) betreffende maatregelen ter voorkoming van geweld tegen kinderen, jongeren en vrouwen (3) , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 18 mei 2000 over de follow-up van het actieplatform van Beijing (4) , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 15 juni 2000 over de resultaten van de speciale zitting van de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties "Vrouwen 2000: gelijkheid van man en vrouw, ontwikkeling en vrede voor de eenentwintigste eeuw", van 5 tot en met 9 juni 2000 (5) , – gezien de op 23 juni 2000 ondertekende Partnerschapsovereenkomst tussen de ACS en de EU (Overeenkomst van Cotonou), en het daaraan gehechte Financieel Protocol, – gezien de gezamenlijke afkondiging door de Raad, het Europees Parlement en de Commissie van het Handvest van de grondrechten tijdens de Europese Raad van Nice op 7 december 2000, – gezien zijn besluit van 14 december 2000 om VGV in de begroting 2001 op te nemen onder artikel B5-802 ter financiering van het DAPHNE-programma, – gezien resolutie 1247 (2001) van de Parlementaire Vergadering van de Raad van Europa van 22 mei 2001 over VGV, – gezien het verslag over VGV dat op 3 mei 2001 werd aangenomen door de Parlementaire Vergadering van de Raad van Europa, – onder verwijzing naar zijn vorige resolutie van 20 september 2001 over genitale verminking van vrouwen (6) , – gezien resolutie 2003/28 van de VN-Commissie voor de rechten van de mens van 22 april 2003, waarin 6 februari wordt uitgeroepen tot Werelddag van "nultolerantie" tegen vrouwelijke genitale verminking, – gelet op de artikelen 2, 5, 6 en 19 van het aanvullend protocol bij het Afrikaans Handvest van de rechten van de mens en de volkeren van 2003, dat ook wel bekend staat als het "Protocol van Maputo" en op 25 november 2005 van kracht werd, – gezien verzoekschrift 298/2007 van mevrouw Cristiana Muscardini van 27 maart 2007, – onder verwijzing naar zijn resolutie van 16 januari 2008: Naar een EU-strategie voor de rechten van het kind (7) , – gelet op de artikelen 6 en 7 van het EU-Verdrag over de eerbiediging van de mensenrechten (algemene beginselen) en de artikelen 12 en 13 van het EG-Verdrag (niet-discriminatie), – gelet op artikel 45 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie rechten van de vrouw en gendergelijkheid ( A6-0054/2009 ), A. overwegende dat volgens gegevens van de Wereldgezondheidsorganisatie (WHO) wereldwijd 100 à 140 miljoen vrouwen en meisjes genitale verminking hebben ondergaan en dat volgens cijfers van de WHO en het Bevolkingsfonds van de Verenigde Naties elk jaar ongeveer twee tot drie miljoen vrouwen het risico lopen om deze sterk invaliderende praktijken te moeten ondergaan, B. overwegende dat in Europa elk jaar ongeveer 180 000 migrantenvrouwen VGV ondergaan of het risico lopen eraan te worden onderworpen, C. overwegende dat deze praktijken volgens de WHO wijdverbreid zijn in ten minste 28 Afrikaanse landen, een aantal Aziatische landen en in het Midden-Oosten, D. overwegende dat geweld tegen vrouwen, met inbegrip van VGV, voortvloeit uit sociale structuren die gebaseerd zijn op de ongelijke behandeling van mannen en vrouwen en een onevenwichtige verdeling van macht, gezag en controle, waarin sociale en familiale druk leidt tot de schending van het fundamentele recht op eerbied voor de integriteit van de menselijke persoon, E. overwegende dat de genitale verminking van jonge meisjes scherp moet worden veroordeeld en een flagrante schending vormt van de internationale en nationale voorschriften ter bescherming van kinderen en hun rechten, F. overwegende dat de WHO vier verschillende vormen van VGV heeft vastgesteld, gaande van clitoridectomie (gedeeltelijke of volledige verwijdering van de clitoris) en excisie (verwijdering van de clitoris en de kleine schaamlippen), die ongeveer 85% van de VGV uitmaakt, tot de meest extreme vorm, namelijk infibulatie (totale verwijdering van de clitoris en de kleine schaamlippen en van de binnenkant van de grote schaamlippen, waarna de vulva wordt dichtgenaaid zodat er nog slechts een nauwe vaginale opening overblijft) en introcisie (besnijdenis, perforatie of incisie van de clitoris of de schaamlippen), G. overwegende dat eender welke vorm van VGV een daad van geweld tegen vrouwen is en een schending van hun fundamentele rechten, inzonderheid het recht op eerbiediging van de persoonlijke integriteit en de lichamelijke en psychische gezondheid, alsook op hun seksuele en reproductieve gezondheid; overwegende dat deze schending in geen geval gerechtvaardigd kan worden door de eerbiediging van culturele tradities of initiatieriten, H. overwegende dat ongeveer 500 000 vrouwen in Europa VGV hebben ondergaan, dat vrouwenbesnijdenis vooral in immigranten- en vluchtelingenfamilies voorkomt en dat meisjes daarvoor zelfs naar het land van herkomst worden teruggestuurd, I. overwegende dat VGV op korte en lange termijn bijzonder zware en onherstelbare schade toebrengt aan de geestelijke en lichamelijke gezondheid van de eraan onderworpen vrouwen en meisjes en een ernstige aanslag vormt op hun persoon en integriteit, en in sommige gevallen zelfs tot de dood kan leiden; overwegende dat het gebruik van rudimentaire instrumenten en een gebrek aan hygiëne bijkomende nefaste gevolgen hebben, dat seksuele betrekkingen en bevallingen na VGV pijnlijk kunnen zijn, dat de organen onherstelbaar worden beschadigd, dat complicaties kunnen optreden zoals bloedingen, shock, infecties, overdracht van het aidsvirus, tetanus en goedaardige tumoren, en dat ernstige problemen kunnen ontstaan tijdens zwangerschap en bevalling, J. overwegende dat VGV, die door verschillende internationale verdragen wordt veroordeeld als een schending van de rechten van vrouwen en meisjes, in het strafrecht van de lidstaten verboden is en in strijd is met de beginselen van het Handvest van grondrechten van de EU, K. overwegende dat er ook in zijn resolutie van 16 januari 2008 bij de lidstaten wordt op aangedrongen dat zij specifieke bepalingen inzake VGV moeten uitvaardigen om diegenen die deze praktijken op minderjarigen toepassen, te kunnen vervolgen, L. overwegende dat het Verdrag inzake de uitbanning van alle vormen van discriminatie van vrouwen de staten die partij zijn bij het verdrag ertoe verplicht alle aangewezen maatregelen te nemen om bestaande wetten, gebruiken en praktijken die discriminatie van vrouwen inhouden, te wijzigen of af te schaffen, en alle passende maatregelen te nemen om het sociale en culturele gedragspatroon van mannen en vrouwen te veranderen, met als doel tot de uitbanning te komen van alle vooroordelen, gewoonten en andere gebruiken die zijn gebaseerd op de gedachte van de minder- of meerderwaardigheid van een van beide geslachten of op een stereotiep rollenpatroon voor mannen en vrouwen, M. overwegende dat het in 1989 goedgekeurde Verdrag inzake de rechten van het kind bepaalt dat de staten die partij zijn bij dit verdrag, de in het verdrag beschreven rechten moeten eerbiedigen en waarborgen voor ieder kind onder hun rechtsbevoegdheid, zonder discriminatie van welke aard dan ook en ongeacht het geslacht van het kind, en alle doeltreffende en aangewezen maatregelen moeten nemen om traditionele gebruiken die schadelijk zijn voor de gezondheid van kinderen, af te schaffen, N. overwegende dat het Afrikaans Handvest inzake de Rechten en het Welzijn van het Kind de ondertekenende staten aanbeveelt sociale en culturele praktijken uit te bannen die schade toebrengen aan het welzijn, de waardigheid, de normale groei en de normale ontwikkeling van kinderen, O. overwegende dat in punt 18 van de verklaring en het actieprogramma van Wenen, die in juni 1993 werden goedgekeurd, wordt verklaard dat de mensenrechten van vrouwen en meisjes een onvervreemdbaar, integraal en ondeelbaar onderdeel vormen van de universele rechten van de mens, P. overwegende dat in artikel 2 van de Verklaring van de VN van 1993 over de uitbanning van geweld tegen vrouwen uitdrukkelijk wordt verwezen naar VGV en andere traditionele praktijken die vrouwen schade berokkenen, Q. overwegende dat in artikel 4 van deze Verklaring wordt bepaald dat de staten geweld tegen vrouwen moeten veroordelen, en gebruiken, tradities of religieuze overwegingen niet als argument mogen inroepen om zich te onttrekken aan de plicht om dit geweld uit te bannen, R. overwegende dat in het actieprogramma van de Internationale Conferentie van de VN in Caïro in 1994 over bevolking en ontwikkeling een beroep wordt gedaan op de regeringen om een eind te maken aan VGV daar waar deze bestaat, en om steun te verlenen aan de ngo's en religieuze instellingen die zich inzetten voor de uitbanning van dergelijke praktijken, S. overwegende dat in het tijdens de vierde Conferentie van de VN in Peking aangenomen actieplatform de regeringen worden opgeroepen om hun wetten te versterken, hun instellingen te hervormen en wetsvoorschriften en praktijken te bevorderen die erop gericht zijn de discriminatie van vrouwen, die onder meer tot uiting komt in VGV, uit te bannen, T. overwegende dat de Partnerschapsovereenkomst ACS-EU (Overeenkomst van Cotonou) is gegrondvest op gelijkaardige universele beginselen en bepalingen bevat tegen VGV (artikel 9 betreffende essentiële onderdelen van de Overeenkomst, en de artikelen 25 en 31 inzake respectievelijk sociale ontwikkeling en gendervraagstukken), U. overwegende dat het op 3 mei 2001 door de Parlementaire Vergadering van de Raad van Europa aangenomen verslag aandringt op een verbod van VGV en deze praktijk gelijkstelt met onmenselijke en vernederende behandeling in de zin van artikel 3 van het Europees Verdrag inzake de bescherming van de rechten van de mens; overwegende dat de bescherming van cultuur en tradities ondergeschikt is aan de eerbiediging van de grondrechten en aan de noodzaak om op foltering neerkomende praktijken te verbieden, V. overwegende dat, in het kader van een gemeenschappelijk Europees immigratie- en asielbeleid, de Raad en de Commissie erkennen dat VGV een schending vormt van de mensenrechten; overwegende dat een toenemend aantal door ouders ingediende asielaanvragen wordt gemotiveerd met het gevaar dat deze in hun thuisland kunnen lopen als gevolg van het feit dat zij hebben geweigerd toestemming te verlenen voor de VGV van hun dochter, W. overwegende dat verlening van de status van asielzoekers aan de ouders jammer genoeg niet garandeert dat het kind zal ontkomen aan het risico van VGV, aangezien deze in sommige gevallen wordt uitgevoerd nadat het gezin zich in het EU-gastland heeft gevestigd, X. overwegende dat commissaris Ferrero-Waldner en commissaris Michel deze praktijken in hun verklaring van 5 februari 2008 uitdrukkelijk als onaanvaardbaar hebben bestempeld, zowel in de Europese Unie als in derde landen, en hebben beklemtoond dat de schending van de rechten van de vrouw in geen geval gerechtvaardigd mag worden in naam van cultureel relativisme en tradities, Y. overwegende dat nationale centra en instellingen voor jeugd en gezin op tijd hulp kunnen bieden aan gezinnen om de uitvoering van VGV te voorkomen, 1. geeft uiting aan zijn scherpe veroordeling van VGV als een schending van de fundamentele rechten van de mens en als een brutale aanslag op de integriteit en persoonlijkheid van vrouwen en meisjes, en beschouwt VGV daarom als een ernstig maatschappelijk misdrijf; 2. verzoekt de Commissie en de lidstaten om een alomvattende strategie en actieprogramma's uit te werken om VGV in de Europese Unie uit te bannen en met het oog hierop de nodige middelen ter beschikking te stellen – door middel van juridische, administratieve, preventieve, educatieve en sociale maatregelen en in het bijzonder door de brede verspreiding van informatie over de bestaande beschermingsmechanismen die beschikbaar zijn voor kwetsbare groepen van de bevolking – om ervoor te zorgen dat daadwerkelijke en potentiële slachtoffers degelijke bescherming ontvangen; 3. benadrukt het feit dat elke asielaanvraag die door ouders wordt ingediend op grond van de bewering dat zij in hun thuisland gevaar lopen omdat zij hebben geweigerd toestemming te verlenen voor de VGV van hun dochter, afzonderlijk moet worden onderzocht en dat erop moet worden toegezien dat deze aanvragen worden ondersteund door degelijk bewijsmateriaal, waarbij rekening wordt gehouden met de kwaliteit van de aanvraag, de persoonlijkheid en geloofwaardigheid van de asielzoeker en de vraag of de motieven voor de aanvraag oprecht zijn; 4. dringt erop aan dat vrouwen en meisjes die wegens het gevaar van VGV asiel in de EU krijgen, als preventieve maatregel periodiek door gezondheidsautoriteiten en/of artsen worden gecontroleerd, om hen te beschermen tegen het gevaar dat VGV vervolgens in de EU wordt uitgevoerd; is van mening dat deze maatregel in geen geval discriminerend voor deze vrouwen en meisjes is, maar een manier om ervoor te zorgen dat VGV uit de EU wordt uitgebannen; 5. wenst dat deze alomvattende strategie vergezeld gaat van educatieve programma's en van nationale en internationale bewustmakingscampagnes; 6. ondersteunt het door Europol opgezette initiatief om een bijeenkomst van de Europese politiemachten te organiseren met het oog op de versterking van de strijd tegen VGV, de aanpak van de problemen in verband met het lage aantal aanklachten en de moeilijkheid bewijzen en getuigenissen te verkrijgen, en de daadwerkelijke vervolging van de verantwoordelijken voor deze delicten; roept de lidstaten er in dit verband toe op zich te buigen over mogelijke bijkomende maatregelen voor de bescherming van slachtoffers nadat zij aangifte hebben gedaan; 7. wijst erop dat de in het bovengenoemde Protocol van Maputo bedoelde maatregelen met het oog op de uitbanning van schadelijke praktijken zoals VGV de volgende acties omvatten: bewustmaking van het publiek door voorlichting, formele en informele vorming en campagnes, wettelijk verbod op en bestraffing van elke vorm van VGV, ook wanneer de ingreep wordt uitgevoerd door medisch personeel, ondersteuning van de betrokkenen door gezondheidsdiensten, rechtsbijstand en psychologische hulp, alsmede vorming en bescherming van vrouwen die het risico lopen het slachtoffer te worden van schadelijke praktijken of andere vormen van geweld, misbruik of intolerantie; 8. verzoekt de lidstaten om voor elk Europees land het aantal vrouwen te becijferen dat VGV heeft moeten ondergaan en het aantal dat het risico daarop loopt, rekening houdend met het feit dat er in veel landen momenteel nog geen gegevens beschikbaar zijn en dat deze gegevens niet in alle landen op dezelfde wijze worden verzameld; 9. vraagt dat een "Europees gezondheidsprotocol" wordt ingevoerd voor controledoeleinden en dat een databank over VGV wordt opgezet, die kan worden gebruikt voor statistische doeleinden en voor gerichte voorlichtingscampagnes ten behoeve van de betrokken immigrantengemeenschappen; 10. roept de lidstaten op wetenschappelijke gegevens te verzamelen die de WHO kunnen helpen bij haar inspanningen om VGV in Europa en in alle andere continenten uit te bannen; 11. vraagt dat de Commissie een clausule ter uitbanning van VGV opneemt in haar onderhandelingen over samenwerking en in haar samenwerkingsovereenkomsten met de betrokken landen; 12. vraagt een verzameling van best practices op diverse niveaus tot stand te brengen en een effectanalyse te verrichten (waar mogelijk met behulp van de met het Daphne III-programma gefinancierde projecten en verkregen resultaten), en de informatie hieromtrent op grote schaal te verspreiden; beveelt aan daarbij een beroep te doen op praktische en theoretische ervaringsgegevens van deskundigen; 13. wijst op de cruciale rol van nationale centra en instellingen voor wat betreft de identificatie van slachtoffers en het nemen van preventieve maatregelen tegen VGV; 14. vraagt dat de bestaande Europese netwerken voor preventie van schadelijke traditionele praktijken sterker worden gemaakt, bijvoorbeeld door opleidingscursussen te houden voor ngo's, regionale verenigingen zonder winstoogmerk en personen die veldwerk verrichten, en dat de oprichting van dergelijke netwerken wordt aangemoedigd; 15. is ingenomen met de belangrijke bijdragen van talrijke internationale en nationale niet-gouvernementele organisaties (ngo's) en onderzoeksinstanties, van het Europees netwerk voor de preventie van genitale verminking bij vrouwen in Europa en van geëngageerde personen, die onder meer dankzij de financiële steun van de organen van de Verenigde Naties en het DAPHNE-programma diverse projecten hebben opgezet met het oog op bewustmaking, preventie en uitbanning van VGV; merkt op dat de opbouw van netwerken tussen ngo's en organisaties die actief zijn in de verschillende gemeenschappen op nationaal, regionaal en internationaal niveau, zonder twijfel van fundamenteel belang is voor de uitwisseling van informatie en ervaringen, en voor de uiteindelijke uitbanning van VGV; 16. wijst erop dat in artikel 10 van Richtlijn 2004/83/EG (8) wordt gepreciseerd dat elementen inzake gender in aanmerking kunnen worden genomen maar dat deze elementen op zich niet leiden tot de toepassing van artikel 10; 17. vraagt dat zowel het Bureau voor de grondrechten van de Europese Unie als het Europees Instituut voor gendergelijkheid via hun relevante meerjaarlijkse en/of jaarlijkse werkprogramma's een leidende rol spelen in de strijd tegen VGV; is van mening dat deze instanties prioritaire onderzoeks- en/of bewustmakingsactiviteiten kunnen uitvoeren waardoor de kennis omtrent VGV op Europees niveau kan worden verbeterd; 18. acht het noodzakelijk om in de betrokken landen discussiefora te organiseren, traditionele rechtsvoorschriften te hervormen, het onderwerp van VGV te behandelen in het onderwijs en samenwerking met niet-besneden vrouwen in de betrokken landen te bevorderen; 19. verzoekt de Europese Unie en de lidstaten om in het belang van de mensenrechten, de onschendbaarheid van de persoon, de vrijheid van denken en het recht op gezondheid samen te werken aan de harmonisatie van de bestaande wetgeving en, indien deze niet adequaat is, een specifieke regelgeving ter zake voor te stellen; 20. verzoekt de lidstaten de bestaande wetsvoorschriften inzake VGV uit te voeren of deze op te nemen in de wetsvoorschriften inzake de bestraffing van ernstig persoonlijk letsel, wanneer de verminkingspraktijken binnen de Europese Unie zijn uitgevoerd, de preventie en bestrijding van het verschijnsel te bevorderen via een correcte kennis ter zake onder professionals (waaronder sociale werkers, onderwijzers, politie, gezondheidsprofessionals) opdat zij gevallen van VGV kunnen herkennen, en te ijveren voor een zo groot mogelijke harmonisatie van de in de zevenentwintig lidstaten vigerende wetgeving; 21. verzoekt de lidstaten om gezondheidswerkers, artsen en ziekenhuispersoneel te verplichten gevallen van VGV te melden bij de gezondheidsautoriteiten en/of de politie; 22. verzoekt de lidstaten om specifieke regelgeving inzake VGV goed te keuren of alle personen die zich schuldig maken aan genitale verminking, in het kader van hun bestaande wetgeving te vervolgen; 23. verzoekt de Europese Unie en de lidstaten de uitvoering van deze praktijken te vervolgen, te veroordelen en te bestraffen, door de toepassing van een alomvattende strategie die rekening houdt met wetgevings- en gezondheidsaspecten, met de sociale context en de integratie van de migrantenbevolking; vraagt dat genitale verminking in de relevante richtlijnen inzake immigratie wordt opgenomen als delict en dat er adequate sancties worden vastgelegd voor wie zich aan dit delict schuldig maakt, voor zover deze praktijken binnen de Europese Unie zijn uitgevoerd; 24. dringt erop aan permanente technische harmonisatie- en verbindingspanels in het leven te roepen tussen de lidstaten onderling en tussen de lidstaten en Afrikaanse instellingen; meent dat deze panels moeten bestaan uit deskundigen inzake VGV en vertegenwoordigers van de voornaamste Europese en Afrikaanse vrouwenorganisaties; 25. vraagt dat de praktijk van de "ultralichte besnijdenis" (het doorprikken van de clitoris) en elke vorm van medicalisering die worden voorgesteld als een tussenoplossing tussen de besnijdenis en het respect voor de identiteitstradities, met overtuiging wordt afgewezen, omdat dit slechts zou leiden tot een rechtvaardiging en aanvaarding van de praktijk van VGV op het grondgebied van de Unie; herhaalt dat VGV ten strengste en zonder enig voorbehoud moet worden veroordeeld, aangezien er geen enkele sociale, economische, etnische, gezondheidsgerelateerde of andere reden bestaat die deze praktijk rechtvaardigt; 26. vraagt dat VGV wordt uitgeroeid met behulp van beleidsvormen ter ondersteuning en integratie van vrouwen en gezinnen die tradities in ere houden waarin VGV wordt bedreven, opdat vrouwen in strikte naleving van de wet en met eerbiediging van de fundamentele mensenrechten en het recht op seksuele zelfbeschikking tegen elke vorm van misbruik en geweld kunnen worden beschermd; 27. bevestigt dat de argumenten van talrijke gemeenschappen voor de instandhouding van traditionele praktijken die de gezondheid van vrouwen en meisjes schade toebrengen, geen rechtvaardiging hebben; 28. verzoekt de lidstaten: 29. verzoekt de lidstaten een preventieve strategie van sociale maatregelen ter bescherming van minderjarigen op te zetten, zonder daarbij de migrantengemeenschap te stigmatiseren, met behulp van overheidsprogramma's en sociale diensten die erop gericht zijn deze praktijken door vorming, opleiding en bewustmaking van de risicogemeenschappen te voorkomen, en slachtoffers die genitale verminking hebben ondergaan psychologische en medische steun te geven, indien mogelijk met inbegrip van een gratis hersteloperatie; verzoekt de lidstaten tevens de dreiging of het risico van VGV van een minderjarige te beschouwen als een grond voor de overheid om op te treden, zoals voorzien in de voorschriften inzake kinderbescherming; 30. verzoekt de lidstaten handleidingen en richtsnoeren op te stellen voor gezondheidswerkers, opvoeders en sociale werkers, met de bedoeling vaders en moeders op respectvolle wijze en indien nodig met de hulp van tolken voor te lichten over de enorme risico's die VGV inhoudt en over het feit dat dergelijke praktijken in de EU-lidstaten een misdrijf vormen; verzoekt de lidstaten eveneens de werkzaamheden te steunen en te financieren van netwerken en ngo's die zich in nauw overleg met gezinnen en gemeenschappen bezig houden met vorming, bewustmaking en bemiddeling in verband met VGV; 31. verzoekt de lidstaten precieze informatie te verspreiden, die ook voor een analfabetische bevolking begrijpelijk is, met name via de consulaten van de lidstaten bij het verlenen van visa; meent dat de immigratiediensten bij aankomst in het gastland informatie moeten verstrekken over de redenen van het wettelijke verbod, zodat de gezinnen begrijpen dat het verbieden van deze traditionele praktijk op geen enkele wijze een aanval is op hun cultuur, maar juridische bescherming moet bieden aan vrouwen en meisjes; meent dat de gezinnen moeten worden geïnformeerd over de strafrechtelijke gevolgen van het uitvoeren van genitale verminking, waarvoor gevangenisstraf kan worden uitgesproken; 32. dringt aan op een verbetering van de rechtspositie van vrouwen en meisjes in landen waar VGV wordt toegepast, met als doel het zelfvertrouwen, het eigen initiatief en de eigen verantwoordelijkheid van vrouwen te bevorderen; 33. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie, alsmede aan de regeringen en parlementen van de lidstaten. Het Europees Parlement , – gelet op de artikelen 149 en 151 van het EG-verdrag, – gelet op de artikelen 21 en 22 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, – gezien de Unesco-conventie voor de bescherming van het immaterieel cultureel erfgoed van 2003, – gezien de mededeling van de Commissie van 18 september 2008, getiteld: "Meertaligheid: een troef voor Europa en een gemeenschappelijk engagement" ( COM(2008)0566 ), alsmede het bijbehorende werkdocument van de Commissie (SEC(2008)2443, SEC(2008)2444 en SEC(2008)2445), – gezien de mededeling van de Commissie van 13 april 2007, getiteld: "Kader voor het Europese onderzoek over taalvaardigheden" ( COM(2007)0184 ), – gezien het werkdocument van de Commissie van 15 november 2007, getiteld: "Verslag over de tenuitvoerlegging van het actieplan: "Het leren van talen en de taalverscheidenheid bevorderen'" ( COM(2007)0554 ) alsmede het bijbehorende werkdocument van de Commissie (SEC(2007)1222), – onder verwijzing naar zijn resolutie van 10 april 2008 over een Europese agenda voor cultuur in het licht van de mondialisering (1) , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 15 november 2006 over een nieuwe kaderstrategie voor meertaligheid (2) , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 27 april 2006 over de maatregelen ter bevordering van meertaligheid en taalonderwijs in de Europese Unie: de Europese indicator van het taalvermogen (3) , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 4 september 2003 met aanbevelingen aan de Commissie inzake de Europese regionale en minder gebruikte talen − minderheidstalen in de EU − mede gelet op de uitbreiding en de culturele verscheidenheid (4) , – gelet op Besluit nr. 1934/2000/EG van het Europees Parlement en de Raad van 17 juli 2000 tot instelling van het Europees Jaar van de talen 2001 (5) , – gezien de conclusies van het voorzitterschap van de Europese Raad van Barcelona van 15 en 16 maart 2002, – gezien de conclusies van de Raad Onderwijs, Jeugdzaken en Cultuur van 21 en 22 mei 2008, in het bijzonder voorzover deze betrekking hebben op meertaligheid, – gezien de conclusies van 20 november 2008 van de Raad en de vertegenwoordigers van de regeringen der lidstaten, in het kader van de Raad bijeen, over de bevordering van de culturele diversiteit en van de interculturele dialoog in de externe betrekkingen van de Unie en de lidstaten (6) , – gezien het advies van het Comité van de Regio's over meertaligheid van 18-19 juni 2008 (7) , en het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité van 18 september 2008 inzake meertaligheid, – gelet op artikel 45 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie cultuur en onderwijs en het advies van de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken ( A6-0092/2009 ), A. overwegende dat de taalkundige en culturele diversiteit het dagelijks leven van de burgers in de Europese Unie in belangrijke mate beïnvloedt als gevolg van de reikwijdte van de media, de groeiende mobiliteit, migratie en de voortschrijdende mondialisering, B. overwegende dat het verwerven van verschillende taalvaardigheden van het grootste belang wordt beschouwd voor alle EU-burgers, zodat zij ten volle kunnen profiteren van de economische, sociale en culturele voordelen van vrij verkeer binnen de Unie en van de betrekkingen tussen de Unie en derde landen, C. overwegende dat meertaligheid steeds belangrijker wordt voor de betrekkingen tussen lidstaten, het samenleven in onze multiculturele gemeenschappen en het gemeenschappelijk beleid van de Europese Unie, D. overwegende dat het noodzakelijk is de evaluatie van meertaligheid te laten uitvoeren door erkende instrumenten, zoals onder andere het gemeenschappelijk Europees referentiekader voor talen (CEFR), E. overwegende dat sommige Europese talen een belangrijke brug vormen in de relaties met derde landen, en tussen volken en naties in de meest uiteenlopende regio's van de wereld, F. overwegende dat taalkundige diversiteit in de artikelen 21 en 22 van het Handvest van de grondrechten als burgerrecht erkend wordt, en dat meertaligheid ook de bevordering van respect voor diversiteit en tolerantie ten doel zou moeten hebben, om potentiële conflicten, actief of passief, tussen de verschillende taalgemeenschappen binnen de lidstaten te voorkomen, 1. spreekt zijn voldoening uit over de presentatie van de mededeling van de Commissie over meertaligheid, alsmede over de aandacht die deze van de Raad heeft gekregen; 2. herhaalt de standpunten die het tot dusverre heeft ingenomen met betrekking tot meertaligheid en culturele verscheidenheid; 3. dringt aan op erkenning van gelijkheid tussen de officiële talen van de Europese Unie bij alle openbare activiteiten; 4. is van mening dat de taalkundige diversiteit van Europa een belangrijk cultureel bezit is, en dat het verkeerd zou zijn als de Europese Unie zich zou beperken tot één enkele hoofdtaal; 5. vindt de rol van de instellingen van de Europese Unie bij dit principe van taalgelijkheid essentieel, zowel in de betrekkingen tussen de lidstaten en binnen de instellingen van de EU zelf, alsook in de relaties van Europese burgers met nationale overheden en met communautaire en internationale instellingen en organen; 6. herinnert eraan dat het belang van meertaligheid niet ophoudt bij economische of sociale aspecten, maar dat ook aandacht moet worden besteed aan culturele en wetenschappelijke vorming en kennisoverdracht, alsmede aan het belang van vertaling, zowel literair als technisch, in het leven van burgers en bij de duurzame ontwikkeling van de Europese Unie; en last but not least, de rol die talen spelen bij het vormen en versterken van identiteit; 7. benadrukt dat meertaligheid veel gebieden raakt en een enorme invloed heeft in het leven van Europese burgers; verzoekt de lidstaten ook om die reden meertaligheid te integreren in andere beleidsterreinen dan het onderwijs, zoals levenslang leren, sociale integratie, werkgelegenheid, media en onderzoek; 8. acht het opzetten van specifieke programma's voor het steunen van vertaling en van meertalige terminologienetwerken van groot belang; 9. herinnert eraan dat voor het bevorderen van meertaligheid gebruik moet worden gemaakt van informatie- en communicatietechnologieën en benadrukt om die reden de rol van de relevante internationale standaard (ISO 10646) − die een codering biedt voor alle tekens van de alfabetten van alle talen − en dringt aan op het gebruik daarvan in de bestuurssystemen en media in Europa en in de lidstaten; 10. stelt voor een Europese dag van tolken en vertalers in te stellen, of recht te doen aan deze beroepen en deze zichtbaar maken tijdens de Europese dag van de talen, die ieder jaar op 26 september wordt gehouden; 11. bevestigt dat het van essentieel belang is de meertaligheid te bewaren in landen of regio's waar twee of meer officiële talen samen bestaan; 12. benadrukt dat het belangrijk is dat in lidstaten waar verschillende officiële talen naast elkaar voorkomen, men elkaars taal kan begrijpen, vooral waar het gaat om ouderen en om de sectoren justitie, gezondheidszorg, overheid en werkgelegenheid; 13. moedigt ambtenaren die tijdens hun werk in contact komen met burgers van andere lidstaten aan om een tweede taal van de Europese Unie te leren; 14. is van mening dat het noodzakelijk en wenselijk is om via programma's voor beroepsonderwijs en levenslang leren kansen te creëren voor talenonderwijs voor volwassenen, met het oog op persoonlijke en beroepsontwikkeling; 15. benadrukt het grote belang om op school bijzondere aandacht en ondersteuning te geven aan leerlingen die geen onderwijs krijgen in hun moedertaal en is bijzonder ingevomen net het voorstel van de Commissie om in het onderwijs het beginsel "moeder taal plus twee andere talen" te bevorderen; 16. betreurt het feit dat de Commissie tot op heden geen meerjarig programma voor taalkundige diversiteit en het aanleren van talen, noch een Europees agentschap voor taalkundige diversiteit en het aanleren van talen in het leven heeft geroepen, waartoe is opgeroepen in de bovengenoemde resolutie, die op 4 september 2003 door het Parlement met grote meerderheid is aangenomen; 17. onderstreept verder het belang van een grondige kennis van de taal van het gastland met het oog op een goede integratie van immigranten en hun familie en benadrukt dat de nationale regeringen op doeltreffende wijze speciale taalcursussen, met name voor vrouwen en ouderen, moeten stimuleren; roept de lidstaten op met betrekking tot immigranten hun verantwoordelijkheid te nemen en dezen de middelen te bieden die noodzakelijk zijn om de taal en cultuur van het gastland te leren, en hen tegelijkertijd toe te staan en aan te moedigen hun eigen taal te blijven gebruiken; 18. herinnert eraan dat het om deze redenen buitengewoon belangrijk is in dit kader de kwaliteit van het onderwijs te waarborgen, met inbegrip van de kwaliteit van lerarenopleidingen; 19. is van mening dat binnen het voorschoolse onderwijs voldoende aandacht moet worden geschonken aan taalonderwijs, en bovenal het onderwijs in de nationale taal van het land waar de kinderen naar school gaan; 20. is van mening dat kinderen in hun eigen belang de taal van het land waarin zij wonen moeten kunnen spreken, om te garanderen dat zij tijdens hun (vervolg)opleiding niet het slachtoffer worden van discriminatie, en op gelijke voet kunnen deelnemen aan alle activiteiten; 21. stelt de lidstaten voor te onderzoeken of het mogelijk is om onderwijspersoneel van verschillende onderwijsniveaus uit te wisselen, met de bedoeling verschillende schoolvakken in verschillende talen te onderwijzen, en is van opvatting dat deze mogelijkheid met name kan worden benut in grensregio's, waardoor de mobiliteit van de beroepsbevolking en de talenkennis van burgers zouden worden verbeterd; 22. vindt het bevorderen van mobiliteit en uitwisseling van taalleerkrachten en -studenten onontbeerlijk; benadrukt dat door mobiliteit van taalleerkrachten in de Europese Unie een efficiënt contact zal kunnen ontstaan tussen het grootst mogelijke aantal beroepsbeoefenaars en de natuurlijke omgeving van de talen die zij onderwijzen; 23. verzoekt de Commissie en de lidstaten om beroepsmobiliteit van docenten en samenwerking tussen scholen in verschillende landen te stimuleren, met het doel in technologisch en cultureel opzicht innovatieve onderwijsprojecten te realiseren; 24. stimuleert en ondersteunt het op vrijwillige basis opnemen van moedertalen van zowel binnenlandse als buitenlandse minderheden in lespakketten en/of in het kader van maatschappelijke activiteiten buiten schoolverband; 25. roept de Raad op om een jaarlijks voortgangsverslag uit te brengen over meertaligheid in de formele en informele onderwijsstelsels, beroepsopleidingen en het volwassenenonderwijs in de lidstaten, met bijzondere aandacht voor het verband tussen de verspreiding van nationale, regionale en minderheidstalen en immigratie; 26. benadrukt nogmaals zijn permanente betrokkenheid bij de bevordering van het leren van talen, meertaligheid en linguïstische verscheidenheid in de Europese Unie, waaronder regionale talen en talen van minderheden, aangezien deze deel uitmaken van het cultureel erfgoed dat moet worden beschermd en gewaarborgd; is van mening dat meertaligheid essentieel is voor een effectieve communicatie en een instrument vormt om het begrip tussen mensen en daarmee de acceptatie van verscheidenheid en minderheden te vergemakkelijken; 27. beveelt aan dat in de academische onderwijsprogramma's van de lidstaten de facultatieve studie van een derde vreemde taal wordt opgenomen, te beginnen in het middelbaar onderwijs; 28. benadrukt het belang van het leren van de talen van de buurlanden als een manier om de communicatie te bevorderen, wederzijds begrip in de Europese Unie te vergroten en de Unie zelf te versterken; 29. beveelt aan het leren van de talen van buurlanden en -regio's te steunen, met name in grensgebieden; 30. benadrukt nogmaals dat het belangrijk is de ontwikkeling van innovatieve pedagogische modellen en benaderingen voor het taalonderwijs te stimuleren en te ondersteunen, om de verwerving van taalvaardigheden te stimuleren en het bewustzijn en de motivatie van de burgers te vergroten; 31. stelt daarom voor dat er op elk niveau van het onderwijs, ongeacht de geografische omgeving, gekwalificeerde onderwijzers voor vreemde talen moeten zijn; 32. beveelt aan Europese organisaties en verenigingen van leraren in moderne talen te raadplegen over te gebruiken programma's en lesmethoden; 33. dringt aan op een stimuleringsbeleid inzake lezen en "creative writing'om deze doelen te verwezenlijken; 34. is verheugd over het voornemen van de Commissie om met behulp van de media en met gebruikmaking van nieuwe technologieën informatie- en sensibiliseringscampagnes te voeren over de voordelen van het leren van talen; verzoekt de Commissie om de resultaten te benutten van de raadpleging over het taalonderwijs van immigrantenkinderen en over het onderwijs in het land van verblijf van de taal en cultuur van het land van herkomst; 35. beveelt het gebruik van ICT aan als onmisbaar instrument bij het leren van talen; 36. benadrukt opnieuw dat het politieke prioriteit geeft aan de verwerving van taalvaardigheden door het leren van andere EU-talen, waaronder één taal van een buurland en één internationale "lingua franca"; stelt dat dit burgers vaardigheden en kwalificaties kan verschaffen voor deelname aan de democratische samenleving, in termen van actief burgerschap, inzetbaarheid en kennis van andere culturen; 37. stelt voor ook in de media en op internet de aanwezigheid van meertaligheid in voldoende mate te garanderen en dan met name op Europese en andere met de Europese Unie verband houdende sites en portalen, waar de Europese meertaligheid volledig moet worden gerespecteerd, in ieder geval voor zover het de 23 officiële talen van de Europese Unie betreft; 38. merkt op dat het gebruik van ondertitels in televisieprogramma's bevorderlijk is voor het leren en in de praktijk brengen van andere EU-talen en voor een beter begrip voor de culturele achtergrond van audiovisuele producties; 39. roept de Europese Unie op bij externe betrekkingen gebruik te maken van de potentiële voordelen van de Europese talen, en deze in een culturele, economische en sociale dialoog met de rest van de wereld verder te ontwikkelen, om aldus het belang van de Europese Unie op het internationale toneel te vergroten en derde landen in de geest van het ontwikkelingsbeleid dat door de EU wordt nagestreefd, daarvan te laten profiteren; 40. stelt voor dat de Raad, tezamen met maatschappelijke organisaties, een eerste Europese Conferentie over taalkundige verscheidenheid organiseert om deze kwestie grondig te bespreken in het kader van de aanbeveling van de internationale groep van experts van de Verenigde Naties inzake inheemse talen, dat door het Permanente Forum over inheemse kwesties in zijn verslag werd goedgekeurd op zijn zevende zitting (verslag over de zevende zitting (E/2008/43)); 41. is van mening dat in het kader van levenslang leren burgers van alle leeftijdscategorieën voldoende hulp geboden moet worden bij het blijvend ontwikkelen en vergroten van hun taalvaardigheid via toegang tot geschikt taalonderwijs of tot andere middelen ter bevordering van de communicatie, onder andere het leren van talen op jonge leeftijd, met het oog op verbetering van hun sociale integratie, arbeidsmogelijkheden en welzijn; 42. verzoekt de Commissie en de lidstaten maatregelen te nemen om het voor mensen in achterstandsituaties, mensen die tot een minderheid behoren en migranten gemakkelijker te maken om talen te leren, om ze zodoende in staat te stellen de taal/talen van het gastland en/of de gastregio te leren, en aldus sociale integratie te bewerkstelligen en sociale uitsluiting te bestrijden; benadrukt dat het voor migranten noodzakelijk is dat ze hun hoofdtaal kunnen gebruiken bij het ontwikkelen van hun taalvaardigheid; verzoekt de lidstaten daarom niet alleen het aanleren van de landstaal/talen te stimuleren, maar tevens het gebruik van de hoofdtaal; 43. is van mening dat de internationale steun voor Europese talen in de wereld moet worden versterkt, omdat deze gezien het feit dat zij essentieel zijn voor de taalkundige, historische en culturele banden tussen de Europese Unie en derde landen en gezien het feit dat zij in die landen kunnen dienen voor het stimuleren van democratische waarden, het Europees project een meerwaarde bieden; 44. is van mening dat de Europese ondernemingen, vooral het MKB, effectief moeten worden gesteund bij het leren en gebruiken van talen, waardoor zij makkelijker toegang krijgen tot de wereldmarkten, vooral de markten die in opkomst zijn; 45. onderstreept het recht van de consumenten om informatie over producten die op de markt van hun woonplaats worden verkocht te ontvangen in de officiële taal of officiële talen van die woonplaats; 46. wijst in het bijzonder op de mogelijke gevaren van een communicatiekloof tussen mensen uit verschillende culturen en van sociale afscheiding tussen mensen met kennis van vele talen en mensen met kennis van één taal; vestigt de aandacht op het feit dat het gebrek aan taalvaardigheid voor buitenlandse werknemers in veel lidstaten nog steeds een ernstige hindernis is bij de integratie in de maatschappij en op de arbeidsmarkt; spoort de Commissie en de lidstaten daarom aan maatregelen te nemen om de kloof tussen meertalige mensen die in de Europese Unie meer mogelijkheden hebben en eentalige mensen die van veel mogelijkheden zijn uitgesloten, te verkleinen; 47. is de mening toegedaan dat ondersteuning moet worden geboden voor het leren van talen van derde landen, ook binnen de EU; 48. eist dat de indicatoren voor taalvaardigheid zo snel mogelijk alle officiële talen van de Europese Unie bestrijken, onderverminderd het streven ook de andere talen die in de Europese ruimte worden gesproken, daarin op te nemen; 49. vestigt de aandacht op de noodzaak dat er bij het verzamelen van gegevens tests worden opgesteld voor vier taalvaardigheden, te weten: lees-, luister-, spreek- en schrijfvaardigheid; 50. verzoekt de Commissie en de lidstaten hun inspanningen ter verbetering van de samenwerking tussen de lidstaten te vergroten door gebruik te maken van de open coördinatiemethode en zodoende de uitwisseling van ervaringen en de optimale werkwijzen op het gebied van meertaligheid te vergemakkelijken, ook rekening houdend met de waargenomen positieve economische effecten, bijvoorbeeld bij bedrijven die meertaligheid in de praktijk brengen; 51. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie, alsmede aan de regeringen en parlementen van de lidstaten. Het Europees Parlement , – gezien het Vijfde voortgangsverslag van de Commissie van 19 juni 2008 over de economische en sociale cohesie − Groeiende regio's, groeiend Europa ( COM(2008)0371 ) (Vijfde Voortgangsverslag), – gezien het Groenboek van de Commissie van 6 oktober 2008 over territoriale cohesie − Van territoriale diversiteit een troef maken ( COM(2008)0616 ) (Groenboek), – gezien het werkdocument van de Commissie van 14 november 2008 getiteld "Regions 2020 – An Assessment of Future Challenges for EU Regions" (SEC(2008)2868) (Commissieverslag Regio's 2020), – gelet op artikelen 158 en 159 en artikel 299, lid 2, van het EG-Verdrag, – gezien het vierde verslag van de Commissie van 30 mei 2007 over economische en sociale cohesie ( COM(2007)0273 ), – gezien de Territoriale Agenda van de EU voor een meer concurrerend en duurzaam Europa van verschillende regio's (Territorial Agenda) en het Handvest van Leipzig over duurzame Europese steden (Handvest van Leipzig), en het eerste actieprogramma voor de uitvoering van de Territoriale Agenda, – onder verwijzing naar zijn resoluties van 21 februari 2008 over het vierde verslag inzake economische en sociale cohesie (1) (resolutie over het Vierde Voortgangsverslag), van 21 februari 2008 over een follow-up van de Territoriale Agenda en het Handvest van Leipzig − Naar een Europees actieprogramma voor ruimtelijke ontwikkeling en territoriale samenhang (2) , en van 21 oktober 2008 over governance en partnerschap (3) , – gezien de studie van de Waarnemingspost voor de ruimtelijke ordening van het Europees grondgebied (ESPON) getiteld: "Territorial Futures – Spatial scenarios for Europe" (het EPSON-verslag) en die van het Europees Parlement naar toekomstige strategieën inzake regional verschillen en cohesie ("Regional Disparities and Cohesion: what Strategies for the Future?"), – gezien de conclusies van de conferentie over territoriale cohesie en de toekomst van het cohesiebeleid in Parijs op 30 en 31 oktober 2008, – onder verwijzing naar zijn resolutie van 28 september 2005 over de rol van de territoriale samenhang in de regionale ontwikkeling (4) , – gelet op artikel 45, van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie regionale ontwikkeling ( A6-0083/2009 ), A. overwegende dat het Verdrag van Lissabon, waarin de territoriale cohesie, naast economische en sociale cohesie, wordt verankerd als een van de belangrijkste doelstellingen van de Europese Unie, nog niet is geratificeerd door alle lidstaten, B. overwegende dat het concept van territoriale cohesie een impliciet principe is geweest van het cohesiebeleid, sinds de conceptie van dit beleid, en dat het centraal staat bij de ontwikkeling ervan; overwegende dat het Verdrag van Lissabon en het groenboek dit concept zichtbaarder en explicieter gemaakt hebben, C. overwegende dat het cohesiebeleid van de EU nog steeds een van de belangrijkste pijlers van het Europese integratieproces vormt en een van de meest succesvolle EU-beleidsterreinen is, omdat het de convergentie vergemakkelijkt tussen regio's met een steeds diverser karakter en groei en werkgelegenheid bevordert; overwegende dat het cohesiebeleid van de Unie de meest zichtbare, tastbare en meetbare uiting van Europese solidariteit en gelijkheid is; en voorts overwegende dat territoriale cohesie als integraal onderdeel van het Europese cohesiebeleid op dezelfde beginselen gebaseerd is, D. overwegende dat ondanks de aanzienlijke vooruitgang die geboekt is op het terrein van de convergentie in de Europese Unie, in de jongste convergentieverslagen een tendens zichtbaar wordt van toenemende regionale verschillen, met name op het punt van bereikbaarheid en wel in het bijzonder bij regio's die zich structureel in een nadelige positie bevinden, maar ook op interregionaal niveau en binnen EU-regio's, wat zou kunnen leiden tot ruimtelijke segregatie en vergroting van de welvaartsverschillen tussen de EU-regio's, E. overwegende dat het EU-cohesiebeleid er reeds in geslaagd is een aantal belangrijke synergieën met andere beleidsterreinen van de EU te creëren met als doel het effect in de praktijk en voor de burgers van de Unie te vergroten, en dat bijvoorbeeld synergieën tussen het cohesiebeleid en onderzoek en innovatie of de Lissabon-strategie en andere, grensoverschrijdende synergieën al tastbare positieve resultaten hebben opgeleverd, die moeten worden geconsolideerd en uitgebreid, Stand van de discussie over de toekomst van het cohesiebeleid van de EU 1. onderschrijft de belangrijkste conclusies van de openbare raadpleging over de toekomst van het cohesiebeleid van de EU, zoals gepresenteerd in het vijfde voortgangsverslag; is ingenomen met de grote belangstelling die verschillende belanghebbenden op het terrein van het regionaal beleid, voornamelijk lokale en regionale overheden, al voor deze discussie aan de dag hebben gelegd; 2. is ingenomen met het feit dat deze conclusies grotendeels overeenstemmen met de standpunten die het heeft verwoord in zijn resolutie over het vierde voortgangsverslag; herinnert eraan dat deze resolutie de eerste bijdrage van het Parlement aan het openbare debat was; 3. merkt op dat de standpunten in zijn resolutie over het vierde voortgangsverslag de volgende aanbevelingen inhouden: ten eerste: verwerping van elke poging om het cohesiebeleid op nationale leest te schoeien en het zich inzetten voor één flexibel, uniform EU-beleid, dat in staat is zich aan te passen aan het geschiktste interventieniveau, dat ook gemeenschappelijke problemen als globalisering, klimaatverandering, demografische veranderingen (met inbegrip van vergrijzing, migratie en bevolkingsafname), armoede en energie-efficiëntie aan de orde kan stellen; ten tweede: de sterke overtuiging dat dit EU-cohesiebeleid alle regio's van de EU moet bestrijken, met inbegrip van regio's met bijzondere geografische eigenschappen en iedereen een toegevoegde waarde moet bieden; ten derde: de noodzaak om prioriteiten te stellen bij de uitgaven uit hoofde van het structuurbeleid en structurele maatregelen van de EU, en om, met een bepaald voorbehoud, de oefening van "earmarking" te steunen; en ten vierde: de noodzaak van een synergie en een geïntegreerde benadering tussen de verschillende sectorale beleidsmaatregelen, om zo een optimaal resultaat voor groei en ontwikkeling ter plaatse te bereiken; 4. is van mening dat territoriale cohesie een centrale pijler is voor de verwezenlijking van de doelstellingen van het cohesiebeleid van de EU, door versterking van zowel economische als sociale cohesie; beklemtoont dat territoriale cohesie een effectieve bijdrage levert aan het dichten van de ontwikkelingskloof tussen en binnen de lidstaten en regio's; is dan ook van mening dat de toekomstige hervorming van het regionaal beleid van de EU gestoeld moet zijn op de uitkomst van het debat over het groenboek; Evaluatie van het groenboek over territoriale cohesie 5. is ingenomen met de goedkeuring door de Commissie van het groenboek waarmee een langgekoesterde wens van het Europees Parlement in vervulling gaat; steunt volledig het besluit verder te gaan met de analyse van "territoriale cohesie", dat lange tijd elk debat over regionaal beleid heeft beheerst, ondanks het feit dat het Verdrag van Lissabon nog niet geratificeerd is; 6. is echter van mening dat het groenboek niet ambitieus genoeg is, in zoverre het geen duidelijke definitie of doelstelling presenteert van territoriale cohesie, noch een doelstelling daarvan noemt, en derhalve het begrip van dit nieuwe concept niet werkelijk ingang doet vinden, zodat het een effectieve bijdrage kan leveren aan de afname van de verschillen tussen de regio's; betreurt het bovendien dat het groenboek niet uitlegt hoe territoriale cohesie wordt ingebed in het bestaande kader van het cohesiebeleid en met welke methoden en operationele middelen het raamwerk van beginselen moet worden omgewerkt tot een interventiemechanisme, dat in de volgende programmeringsperiode in het veld kan worden geïmplementeerd; 7. is ingenomen met de analyse in het groenboek, waarin drie sleutelconcepten worden genoemd die centraal moeten staan bij de ontwikkeling van territoriale cohesie: concentratie, verbinding en samenwerking; meent dat deze concepten zouden kunnen bijdragen tot de oplossing van een aantal fundamentele obstakels die de harmonieuze, evenwichtige en duurzame ontwikkeling van de Europese Unie in de weg staan, zoals de negatieve effecten van de concentratie van economische activiteiten, met name in een aantal nationale en regionale hoofdsteden, de ongelijke toegang tot markten en diensten als gevolg van afstand, concentratie en gebrek aan infrastructuur en de verdeeldheid die het gevolg is van de grenzen tussen de lidstaten, maar ook tussen regio's; 8. is van mening dat de in de Territoriale Agenda en het Handvest van Leipzig, met hun strategische en operationele visie op territoriale cohesie, gedane toezeggingen als het principe van polycentrisme en het nieuwe partnerschap tussen stad en platteland in het groenboek niet tot hun recht komen; meent dat deze doelstellingen centraal moeten staan in het debat over de territoriale cohesie; 9. is ingenomen met de openbare raadpleging over territoriale cohesie, als gevraagd in het groenboek; is van mening dat het welslagen van een openbare raadpleging direct afhangt van een maximale deelname van de verschillende belanghebbenden en het maatschappelijk middenveld; verzoekt de bevoegde nationale, regionale en lokale instanties zo spoedig mogelijk de relevante informatie te verspreiden, om betrokkenen bewust te maken van het belang van dit nieuwe concept; 10. beschouwt de coördinatie van alle sectorale EU-beleidsmaatregelen met een groot territoriaal effect van centraal belang voor de ontwikkeling van territoriale cohesie en de versterking van economische en sociale cohesie; betreurt het daarom dat de desbetreffende analyse in het groenboek beperkt blijft tot een opsomming van deze EU-beleidsterreinen zonder voorstellen te doen voor verbetering van onderlinge synergieën of zelfs maar methoden, waarmee de territoriale impact van deze beleidsvormen kan worden gemeten; 11. stemt in met de benadering om geen verwijzingen naar mogelijke budgettaire of financiële implicaties van territoriale cohesie op te nemen in het groenboek of in het openbaar debat; meent dat een dergelijke analyse prematuur zou zijn en dat eerst het concept duidelijk gedefinieerd moet worden en begrepen door alle betrokkenen; is overigens van mening dat elke discussie daarover onverbrekelijk verbonden is met de algemene onderhandelingen over en planning van het toekomstig cohesiebeleid; vraagt dat de uitkomst van deze discussie zal dienen als grondslag voor het volgende financieel kader; 12. meent dat een krachtig regionaal EU-beleid met adequate financiële middelen een onontbeerlijke voorwaarde is om de komende uitbreidingen het hoofd te bieden en sociale, economische en territoriale cohesie in een uitgebreide Europese Unie tot stand te brengen; Analyse van het concept territoriale cohesie 13. onderschrijft het uitgangspunt van het groenboek dat territoriale cohesie bedoeld is om op basis van het beginsel van gelijke kansen de polycentrische ontwikkeling van de EU als geheel te garanderen, alsmede de evenwichtige en duurzame ontwikkeling van gebieden met uiteenlopende kenmerken en bijzonderheden, met behoud van diversiteit; steunt voorts de opvatting dat territoriale cohesie ervoor dient te zorgen dat burgers het potentieel van deze gebieden volledig kunnen benutten; benadrukt dat territoriale cohesie een horizontaal concept is dat de ontwikkeling van de Europese Unie als geheel onderbouwt; is ervan overtuigd dat territoriale cohesie een concrete bijdrage moet leveren aan het dichten van de kloof tussen en binnen de regio's van de Europese Unie en dus het gevaar van asymmetrie moet afwenden; is van mening dat territoriale cohesie zowel een continentale als een maritieme dimensie heeft; 14. meent dat territoriale cohesie een afzonderlijk concept is dat zorgt voor een tastbare toegevoegde waarde aan de economische en sociale cohesie en voor een oplossing voor het toenemend aantal problemen waarvoor de EU-regio's zich geplaatst zien; benadrukt dat de drie samenstellende elementen van cohesie (economische, sociale en territoriale) elkaar moeten aanvullen en versterken, en tegelijk hun eigen afzonderlijke doel binnen één geïntegreerd concept moeten hebben; meent daarom dat er geen hiërarchie of koehandel tussen deze onderdelen mag bestaan; beklemtoont dat sociale cohesie in het bestaande kader moet worden ingepast, zonder dat sprake is van sectorale versnippering in het EU-cohesiebeleid; 15. juicht de conclusies toe van ESPON over toekomstige ontwikkelingsscenario's voor het Europees grondgebied tot 2030, dat concrete gegevens aanreikt ter ondersteuning van het openbare debat over de vorm van de EU en het nationaal beleid, zodat de juiste instrumenten worden gecreëerd om het hoofd te bieden aan nieuwe uitdagingen die een sterke lokale en regionale impact hebben, zoals demografische ontwikkeling, stedelijke concentratie, migratiebewegingen en klimaatverandering , en optimale omstandigheden te ontwikkelen voor een goed leefklimaat voor de burgers; 16. benadrukt dat een van de belangrijkste doelstellingen van territoriale cohesie is ervoor te zorgen dat vooruitgang en groei in een specifiek gebied de gehele regio en de gehele Europese Unie ten goede komen; is van mening dat centra van uitmuntendheid en clusters van onderzoek en innovatie een mogelijkheid zijn om economisch succes, wetenschappelijke ontdekkingen, technologische innovatie, werkgelegenheid en regionale ontwikkeling te garanderen, en dringt aan op versterking van de interactie en kennisoverdracht tussen deze centra, universiteiten, bedrijfsorganisaties en individuele bedrijven, met inbegrip van de kleinste; doet voorts een beroep op de Commissie een effectbeoordeling te presenteren met een analyse van de gevolgen die de clusters en centra van uitmuntendheid voor de omringende gebieden hebben; 17. benadrukt dat het concept territoriale cohesie ook interne cohesie van gebieden behelst, en verzoekt om prioriteit te geven aan beleidsmaatregelen die een echte polycentrische ontwikkeling van de gebieden bevorderen, teneinde de druk op de grote steden te verlichten en de opkomst van secundaire kernen te bevorderen; wijst erop dat dit een manier is om de negatieve effecten van concentratie op steden (zoals congestie, verontreiniging, maatschappelijke uitsluiting, armoede) of de ongebreidelde verstedelijking die een negatieve invloed hebben op het leefklimaat van de stedelingen die daar leven, tegen te gaan; is van mening dat steun voor plattelandsgebieden en de belangrijke rol die kleine en middelgrote steden in landelijke gebieden spelen in dit opzicht niet over het hoofd mogen worden gezien; 18. beklemtoont de essentiële bijdrage van de interne markt aan de economische, sociale en territoriale cohesie; benadrukt het belang van openbare dienstverlening in verband met duurzame economische en sociale ontwikkeling, alsook de noodzaak van een sociaal en regionaal rechtvaardige toegang tot diensten van algemeen belang, met name onderwijs. en gezondheidsdiensten; benadrukt in dit verband dat niet alleen de geografische afstand belangrijk is, maar dat ook de beschikbaarheid en de toegankelijkheid van cruciaal belang zijn om een "eerlijke toegang" te garanderen; is in het licht van het subsidiariteitsbeginsel en de mededingingswetgeving van de EU van mening dat de verantwoordelijkheid voor het definiëren, organiseren, financieren en controleren van diensten van algemeen belang bij de nationale, regionale of plaatselijke autoriteiten berust; 19. merkt op dat het groenboek de grote ontwikkelingsproblemen onderkent van drie bijzondere categorieën van regio's met specifieke geografische kenmerken, namelijk van bergachtige regio's, insulaire regio's, en dunbevolkte regio's; is van mening, zonder overigens af te doen aan de belangrijke rol die de territoriale cohesie kan spelen bij het oplossen van de problemen van die regio's, dat territoriale cohesie niet uitsluitend gericht mag zijn op regio's met geografische handicaps, maar meent dat speciale aandacht moet worden besteed aan de manier waarop deze handicaps kunnen worden gecompenseerd en deze regio's in staat kunnen worden gesteld het potentieel van de regio om te zetten in kansen en concrete mogelijkheden om de ontwikkeling te stimuleren, wat van vitaal belang is voor de Europese Unie als geheel; 20. wijst erop dat andere regio's geconfronteerd worden met specifieke beleidsproblemen voor wat betreft economische en sociale ontwikkeling, bereikbaarheid en concurrentievermogen, en dat deze problemen zich met name voordoen in ultraperifere regio's zoals bedoeld in artikel 299, lid 2, van het Verdrag, grensregio's, perifere regio's, kustgebieden, en in regio's die met ontvolking te kampen hebben; is met name van mening dat de specifieke omstandigheid van afgelegen ligging erkend moet worden als een specifiek geografisch gegeven dat specifieke beleidsoverwegingen vereist voor die regio's; wijst op de bijzondere problemen waarmee de insulaire lidstaten Cyprus en Malta, in hun ontwikkeling te maken krijgen; 21. gelooft dat territoriale cohesie niet beperkt moet blijven tot de effecten van het regionaal EU-beleid op het grondgebied van de Europese Unie, maar zich ook moet richten op de territoriale dimensie van andere sectorale EU-beleidsmaatregelen die een sterke territoriale impact hebben; onderstreept in de context van territoriale cohesie het belang van verbeterde synergieën tussen de verschillende EU-beleidsterreinen, voor een gecoördineerd en maximaal territoriaal effect hiervan ter plaatse; merkt echter op dat alle EU-beleidsterreinen hun autonomie zullen blijven houden en dat dit proces niet betekent dat een beleid ondergeschikt aan een ander beleid wordt; Aanbevelingen voor de toekomst van territoriale cohesie 22. verwacht dat uit de openbare raadpleging een duidelijke en voldoende flexibele definitie van territoriale cohesie voortkomt, die de instemming van alle betrokkenen in het veld heeft en door hen gedeeld en begrepen wordt en duidelijkheid en transparantie zal bieden inzake het concept; neemt in dat verband kennis van de door het Franse voorzitterschap van de Raad voorgestelde definitie; is echter van mening dat territoriale cohesie op alle gebieden moet voldoen aan het subsidiariteitsbeginsel; is voorts van mening dat om territoriale cohesie beter te definiëren en te begrijpen, gemeenschappelijke definities van concepten als "territorium", "plattelandsgebied" en "bergachtig gebied" moeten worden vastgesteld; 23. is van mening dat een aantal elementen centraal moet staan bij de toekomstige definitie van territoriale cohesie, zoals de opvatting dat territoriale cohesie meer is dan economische en sociale cohesie en dat de sectoroverschrijdende aard en de geïntegreerde aanpak ervan aanspoort tot een optreden buiten de regio's en over de grenzen heen; is van mening dat territoriale cohesie gericht is op het verminderen van verschillen tussen de lidstaten en de regio's en moet bijdragen aan een harmonieuze en duurzame ontwikkeling van geografische gebieden met uiteenlopende kenmerken en bijzonderheden, door te evalueren hoe het cohesiebeleid van de EU en ander sectorgebonden beleid het beste kan worden toegesneden op hun situatie; beklemtoont dat in een toekomstige definitie ook duidelijk moet worden gemaakt dat territoriale cohesie sterk gericht moet zijn op goed bestuur, ook ten aanzien van het partnerschap tussen overheid en particulieren en het maatschappelijk middenveld, en de burgers van de Unie eerlijke kansen moet bieden wat betreft leefomstandigheden en kwaliteit van het bestaan; 24. dringt er bij de Commissie met klem op aan een witboek te publiceren over territoriale cohesie, als vervolg op de afsluiting van de openbare raadpleging; meent dat een witboek een nuttig instrument is om het begrip territoriale cohesie en de toegevoegde waarde ervan voor het cohesiebeleid duidelijk te definiëren en te consolideren en concrete maatregelen en beleidsacties voor te stellen als bijdrage voor het oplossen van het toenemend aantal problemen waarmee de EU-regio's worden geconfronteerd en die vervolgens opgenomen moeten worden in het wetgevingspakket over de structuurfondsen voor de periode na 2013 en het bijbehorende financieel kader; is van mening dat in een dergelijk witboek ook een beginselverklaring moet worden opgenomen over de mogelijke budgettaire en financiële implicaties van territoriale cohesie; 25. is ingenomen met de publicatie van het verslag van de Commissie over de regio's in 2020; dringt er bij de Commissie op aan de bevindingen en analyses in dat werkdocument op te nemen in haar witboek over de territoriale cohesie, met name in verband met de omschrijving van economische, sociale en territoriale cohesie; 26. is van mening dat de drie uitgangspunten voor de analyse van het groenboek, namelijk concentratie, verbinding en samenwerking, verder ontwikkeld moeten worden en vertaald in concrete beleidsopties; verzoekt de Commissie dringend uit te leggen hoe deze concepten geïntegreerd zullen worden in het wetgevingskader van na 2013; 27. dringt aan op een belangrijke versterking van de doelstelling 'Europese territoriale samenwerking' in de volgende programmeringsperiode; is overtuigd van de toegevoegde waarde voor Europa van deze doelstelling, niet in het minst omdat de regionale en lokale instanties rechtstreeks bij de planning en uitvoering van de relevante grensoverschrijdende, transnationale en interregionale samenwerkingsprogramma's betrokken zijn; is echter van mening dat dit niet ten koste mag gaan van de beide andere doelstellingen; wijst in dit kader ook op het belang van de geïntegreerde ontwikkeling van zeegebieden en de grensoverschrijdende dimensie en de relevante operationele programma's van het Europees nabuurschapsbeleid, dat van bijzondere betekenis is voor toekomstige uitbreidingen van de EU; 28. is van mening dat territoriale cohesie moet worden ontwikkeld als een horizontaal principe dat ten grondslag ligt aan alle EU-beleidsterreinen en -acties; gelooft dat de verdere uitwerking van het principe duurzame ontwikkeling en milieubescherming als voorbeeld moet dienen voor de manier waarop territoriale cohesie kan worden geïntegreerd in de toekomstige ontwikkeling van alle relevante EU-beleidsvormen, aangezien het een rol moet spelen op alle beleidsterreinen die gekoppeld zijn aan cohesie; is echter van mening dat de horizontale dimensie van de territoriale cohesie niet mag leiden tot een beperkt, algemeen en abstract waardenkader; dringt er bij de EU op aan de nodige initiatieven te ontplooien om territoriale cohesie om te zetten in wetgevings- en beleidsvoorstellen; 29. herinnert aan de noodzaak om in iedere fase van de uitvoering en de beoordeling van het EU-cohesiebeleid het genderperspectief, gelijke kansen en de bijzondere behoeftes van gehandicapten en bejaarden te integreren; 30. wijst op de noodzaak in de context van territoriale cohesie aanvullende kwalitatieve indicatoren uit te werken voor een betere ontwikkeling en uitvoering van de beleidsmaatregelen in het veld, waarbij rekening wordt gehouden met de verschillende specifieke territoriale kenmerken; dringt er dan ook bij de Commissie op aan de nodige studies te ontwikkelen en nieuwe, betrouwbare indicatoren uit te werken alsmede de wijze waarop zij moeten worden opgenomen in het systeem voor de evaluatie van regionale discrepanties; 31. wijst erop dat het BBP het enige criterium is geweest om te bepalen of de regio's onder doelstelling 1 (Convergentie) vallen, terwijl al andere indicatoren kunnen worden toegepast voor regio's die vallen onder de doelstelling regionaal concurrentievermogen en werkgelegenheid; geeft uiting aan zijn bezorgdheid over het feit dat de onmiskenbare groei van de convergentie tussen landen vaak de toenemende verschillen tussen of binnen regio's verhult, en wijst er dan ook met klem op dat ernstig moet worden nagedacht over de waarde van het BBP als belangrijkste criterium voor het in aanmerking komen voor steun uit de structuurfondsen; 32. is van mening dat het vraagstuk van de interregionale verschillen binnen de NUTS II-regio's beter beoordeeld kan worden op het NUTS III-niveau; roept de Commissie op na te gaan in hoeverre door de afbakening van steungebieden op het niveau van NUTS III in de toekomst het probleem van de interne ontwikkelingsverschillen van NUTS II-gebieden kan worden verholpen; beklemtoont dat het in de context van de territoriale cohesie voor de lidstaten van belang is om tijdens de opstelling en tenuitvoerlegging van de programma's van de structuurfondsen vast te stellen aan welk interventieniveau een territoriale eenheid behoefte heeft; dringt erop aan dat aan het begin van iedere programmeringsperiode een ruimtelijke analyse van het volledige grondgebied van de Europese Unie wordt gemaakt; 33. is van mening dat voor een betere coördinatie van de territoriale impact van sectorale EU-beleidsmaatregelen, de effecten hiervan beter begrepen en gemeten moeten worden; dringt er daarom bij de Commissie op aan een territoriale effectbeoordeling van deze beleidsmaatregelen uit te voeren en de bestaande effectbeoordelingsmechanismen zoals de strategische milieubeoordeling uit te breiden met territoriale aspecten; doet een beroep op de Commissie ook concrete methoden voor te stellen voor het creëren van synergieën tussen deze territoriale en sectorale beleidsvormen en voorts een evaluatie te maken van de bijdrage die de strategieën van Lissabon en Göteborg aan de territoriale cohesie leveren; 34. herhaalt zijn oude verzoek met betrekking tot de ontwikkeling van een omvattend EU-beleid voor regio's met specifieke geografische kenmerken, zodat deze de mogelijkheid krijgen problemen en uitdagingen waarmee zij worden geconfronteerd beter aan te pakken; gelooft dat een EU-strategie de klemtoon moet leggen op het territoriale aspect van het cohesiebeleid en zich moet bezig houden met de aanpassing van het EU-beleid aan de specifieke behoeften en sterke kanten van deze gebieden; onderstreept dat de uitvoering van een dergelijke strategie een essentiële voorwaarde is voor de economische en sociale ontwikkeling van deze regio's; is van mening dat de uitwerking van nieuwe indicatoren voor een betere beschrijving van de situatie en de problemen ter plaatse van groot belang is voor een succesvolle uitvoering van de EU-strategie op dit terrein; 35. beklemtoont echter dat de uitwerking van aanvullende indicatoren en het uitvoeren van territoriale evaluaties niet mag leiden tot meer bureaucratie of verder uitstel van de implementatie van nieuwe beleidsmaatregelen en acties ter ondersteuning van territoriale cohesie; benadrukt dat het opnemen van territoriale cohesie in het volgende pakket structuurfondsprogramma's directe resultaten moet afwerpen; 36. benadrukt de fundamentele rol van kleine en middelgrote ondernemingen (KMO's), micro-ondernemingen en ambachtelijke ondernemingen voor het concurrentievermogen en voor het scheppen van banen en het behoud van de economische en sociale cohesie en stabiliteit in de regio's; verzoekt de Commissie dan ook om een specifieke analyse uit te voeren van de impact en de doeltreffendheid van de structuurfondsen, alsook van de EU--beleidsmaatregelen ten voordele van KMO's in de regio's en van de administratieve en financiële problemen waarmee zij worden geconfronteerd; 37. dringt er bij de Commissie, de lidstaten en de regio's op aan ook verder een actief beleid te voeren dat steun biedt aan innovatie en concurrentievermogen van ondernemingen en streeft naar onderlinge samenwerking tussen bedrijfsleven, overheid, scholen en universiteiten en ervoor te zorgen dat organisaties die KMO's vertegenwoordigen rechtstreeks kunnen deelnemen aan het vaststellen van territoriaal beleid; 38. dringt er bij de lidstaten op aan hun inspanningen op te voeren om de doelstellingen van rubriek 4 van het eerste actieprogramma voor de uitvoering van de Territoriale Agenda van de Europese Unie te verwezenlijken, door kennis op te bouwen over territoriale cohesie en duurzame ruimtelijke planning, de ontwikkeling van perspectieven en de analyse van effecten, en erkent de centrale rol van ESPON in dit proces; 39. wijst erop dat de klimaatverandering grote gevolgen zal hebben voor de territoriale cohesie; dringt er bij de Commissie op aan een analyse te maken van de negatieve gevolgen van klimaatverandering in de verschillende regio's, gezien het feit dat het effect niet in de gehele Unie hetzelfde zal zijn; is van opvatting dat de territoriale cohesie ernstig rekening moet houden met de doelstellingen van klimaatverandering en duurzame ontwikkelingspatronen in de EU-gebieden moet stimuleren; erkent echter dat de bestrijding van de klimaatverandering ook moet worden gevoerd bij het EU-beleid op andere terreinen; 40. merkt met grote belangstelling op dat het vijfde voortgangsverslag voor de eerste maal specifiek gewag maakt van "Overgangsregio's", die zich bevinden tussen de "Convergentieregio's" en de "RCW-regio's (regionaal concurrentievermogen en werkgelegenheid)"; onderkent dat er een afzonderlijk behandeling nodig is van deze regio's, die nu als "phasing in-" of "phasing out-" regio's een onduidelijke plaats tussen de twee doelstellingen innemen; verzoekt de Commissie in de context van territoriale cohesie een meer omvattend systeem in te voeren voor geleidelijke overgangssteun aan regio's die de grens van 75% van het BBP naderen, om deze een duidelijker status en meer zekerheid bij hun ontwikkeling te bieden; is van opvatting dat eveneens een overgangssysteem moet worden vastgesteld voor lidstaten die buiten het cohesiefonds komen te vallen; 41. meent dat een geïntegreerde benadering een grotere kans van slagen heeft als de regionale en lokale instanties, alsmede de belanghebbenden, zoals economische, sociale en andere partners volgens artikel 11 van Verordening (EG) nr. 1083/2006 van de Raad van 11 juli 2006 houdende algemene bepalingen inzake het Europees Fonds voor Regionale Ontwikkeling, het Europees Sociaal Fonds en het Cohesiefonds (5) , die een breed overzicht kunnen geven van de behoeften en specifieke kenmerken van een bepaald gebied, van meet af aan betrokken worden bij het ontwerpen en uitvoeren van ontwikkelingsstrategieën van elk gebied; roept de Commissie in dit verband op om richtsnoeren op te stellen om lidstaten en regionale en locale instanties te helpen bij de uitvoering van een geïntegreerde benadering en concreet partnerschap tot stand te brengen bij de ontwikkeling van toekomstige strategieën voor de betrokken gebieden; 42. onderkent dat territoriale cohesie tot een verbetering van management van het cohesiebeleid zou moeten leiden; onderschrijft het standpunt dat verschillende problemen op een verschillende territoriale schaal aangepakt moeten worden en dat daarom de invoering van werkelijke partnerschappen tussen alle partijen die betrokken zijn bij regionale en lokale ontwikkeling op EU-, nationaal, regionaal en lokaal niveau, een voorwaarde is bij het ontwerpen van een territoriaal cohesiebeleid; doet een beroep op de Commissie en de lidstaten alles in het werk te stellen om een dergelijk territoriaal management op meerdere niveaus te ontwikkelen; is van opvatting dat territoriale cohesie gericht moet zijn op het vinden van het passende territoriale niveau voor ieder beleid of iedere maatregel, dat zo dicht mogelijk bij de burger staat; 43. onderstreept dat het EU-beleid en met name het EU-cohesiebeleid governance van een vaak gecentraliseerd systeem heeft getransformeerd tot een systeem op meerdere niveaus dat in toenemende mate geïntegreerd is; doet een beroep op belanghebbenden, overheid en burgers een geformaliseerd systeem van territoriale governance in het leven te roepen, dat uitgaat van een geïntegreerde, multisectorale, territoriale en bottom-up benadering, zodat op een coherente en doelmatige wijze kan worden ingegaan op een behoefte van burgers en/of gebruikers, op een terrein dat bij die behoefte aansluit; herinnert in deze context aan succesvolle EU-initiatieven, zoals URBAN I en II in stedelijke gebieden en LEADER in plattelandsgebieden; 44. brengt in herinnering dat problemen in de uitvoering van het structuurbeleid onder meer te wijten zijn aan te strikte en ingewikkelde procedures, dat deze procedures daarom vereenvoudigd moeten worden en dat een duidelijke verdeling moet plaatsvinden van de verantwoordelijkheden en de bevoegdheden tussen de EU, de lidstaten en de regionale en lokale autoriteiten; is van mening dat territoriale governance in hoge mate afhankelijk zal zijn van heldere regels en wijst er andermaal op dat de Commissie op korte termijn een pakket concrete voorstellen zou moeten indienen; 45. bepleit in het licht van het toenemende belang dat territoriale cohesie in de context van zowel regionale als andere EU-beleidslijnen heeft gekregen, de informele structuren die in de Raad al lang de territoriale cohesie en ruimtelijke ordening bepalen, te vervangen door formele ministerraden van de ministers die verantwoordelijk zijn voor het regionaal beleid in de EU; verwacht dat een dergelijke institutionele ontwikkeling in de Raad garant staat voor een geregelde informatiestroom en de snelle ontwikkeling van het territoriaal cohesiebeleid; 46. dringt er bij de lidstaten op aan een denkproces op gang te brengen over de wijze waarop het concept van territoriale cohesie beter in de nationale programma's en beleidslijnen geconsolideerd en ten uitvoer gelegd kan worden; is van mening dat de basisprincipes van de polycentrische ontwikkeling en de partnerschappen tussen stedelijke en plattelandsgebieden, alsmede de volledige tenuitvoerlegging van Natura 2000 reeds in hun regionale planning zouden moeten zijn geïntegreerd; o o o 47. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Het Europees Parlement, – gelet op de artikelen 158 en 159 van het EG-Verdrag, – gezien het eerste actieprogramma voor de implementatie van de Territoriale Agenda van de Europese Unie (het "Eerste Actieprogramma"), aangenomen tijdens de informele raad van ministers bevoegd voor ruimtelijke ordening en ontwikkeling, gehouden in Ponta Delgada (Azoren) op 23-24 november 2007, – gezien de Territoriale Agenda van de EU voor een meer concurrerend en duurzaam Europa van verschillende regio's (de "Territoriale Agenda") en het Handvest van Leipzig betreffende duurzame Europese steden (het "Handvest van Leipzig"), beide aangenomen tijdens de informele raad van ministers bevoegd voor ruimtelijke ordening en stedelijke ontwikkeling, gehouden in Leipzig op 24-25 mei 2007, – gezien het "Akkoord van Bristol", aangenomen tijdens de informele raad van ministers over duurzame gemeenschappen, gehouden in Bristol op 6-7 december 2005, – gezien het "Urban Acquis", aangenomen tijdens de informele raad van ministers bevoegd voor territoriale samenhang, gehouden in Rotterdam op 29 november 2004, – gezien het op 20 november 2003 te Lissabon door de Europese raad van planologen aangenomen Nieuwe Handvest van Athene, en de perspectieven voor de toekomst van de Europese steden die daarin worden uiteengezet, – gezien het "Actieprogramma van Lille", aangenomen tijdens de informele raad van ministers bevoegd voor het stedenbeleid, gehouden in Lille op 3 november 2000, – gezien het Europees Ruimtelijk Ontwikkelingsperspectief (EROP), aangenomen tijdens de informele raad van ministers bevoegd voor ruimtelijke ordening, gehouden in Potsdam op 11 mei 1999, – gezien het Handvest van Europese steden en gemeenten op weg naar duurzaamheid, zoals goedgekeurd tijdens de Europese Conferentie over duurzame steden en gemeenten in Aalborg, Denemarken op 27 mei 1994, – gezien de mededeling van de Commissie van 6 oktober 2008 getiteld "Groenboek over territoriale cohesie − Van territoriale diversiteit een troef maken" ( COM(2008)0616 ), – gezien de mededeling van de Commissie van 19 juni 2008 getiteld "Vijfde voortgangsverslag over de economische en sociale cohesie − Groeiende regio's, groeiend Europa" ( COM(2008)0371 ), – gezien de mededeling van de Commissie van 14 mei 2008 getiteld "De resultaten van de onderhandelingen betreffende de cohesiebeleidsstrategieën en -programma's voor de programmeringsperiode 2007-2013" ( COM(2008)0301 ), – gezien de mededeling van de Commissie van 30 mei 2007 getiteld "Vierde verslag over de economische en sociale cohesie" ( COM(2007)0273 ), – gezien de handleiding van de Commissie over de stedelijke dimensie in het Gemeenschapsbeleid voor de periode 2007-2013, aangenomen op 24 mei 2007, – gezien het werkdocument van de Commissie over de territoriale en stedelijke dimensie in de nationale strategische referentiekaders en operationele programma's (2007-2013): een eerste evaluatie, van mei 2007, – gezien de mededeling van de Commissie van 13 juli 2006 getiteld "Cohesiebeleid en steden: bijdrage van steden en agglomeraties aan groei en werkgelegenheid in de regio's" ( COM(2006)0385 ), – gezien Beschikking 2006/702/EG van de Raad van 6 oktober 2006 betreffende de communautaire strategische richtsnoeren inzake cohesie (1) , – gezien de mededeling van de Commissie van 5 juli 2005 getiteld "Cohesiebeleid ter ondersteuning van groei en werkgelegenheid: Communautaire strategische richtsnoeren, 2007-2013" ( COM(2005)0299 ), – gezien de mededeling van de Commissie van 14 juni 2002 getiteld "De programmering van de bijstandsverlening uit de Structuurfondsen in de periode 2000-2006: een eerste beoordeling van het initiatief Urban" ( COM(2002)0308 ), – gezien de mededeling van de Commissie van 6 mei 1997 getiteld "Aanzet tot een actieve benadering van de steden in de Europese Unie" ( COM(1997)0197 ), – gezien de resultaten van het programma van 2006 van de Waarnemingspost voor de Ruimtelijke Ontwikkeling van het Europees Grondgebied (ESPON) en het aangenomen ESPON-programma voor 2013, – gezien de resultaten van de stedelijke proefprojecten (1989-1999), het initiatief van de Gemeenschap URBAN I (1994-1999) en URBAN II (2000-2006), – gezien de informatie uit de database van de stadsaudit (Urban Audit), die statistieken bevat met 330 indicatoren over 358 Europese steden, – onder verwijzing naar zijn resolutie van 21 februari 2008 over een follow-up van de Territoriale Agenda en het Handvest van Leipzig − Naar een Europees actieprogramma voor ruimtelijke ontwikkeling en territoriale samenhang (2) , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 10 mei 2007 over huisvesting en regionaal beleid (3) , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 13 oktober 2005 over de stedelijke dimensie van de uitbreiding van de Gemeenschap (4) , – gelet op artikel 45 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie regionale ontwikkeling ( A6-0031/2009 ), A. overwegende dat wordt erkend dat stedelijke kwesties weliswaar onder de verantwoordelijkheid vallen van nationale, regionale en lokale overheden, maar dat stedelijke gebieden niettemin een sleutelrol vervullen bij de doeltreffende implementatie van de strategieën van Lissabon en Gotenburg en daarom een centrale plaats innemen in het cohesiebeleid, waarvoor de EU-instellingen een verantwoordelijkheid dragen, B. overwegende dat de doelstellingen van de EU zoals uiteengezet in het Handvest van Leipzig een geïntegreerde benadering moeten waarborgen van de implementatie van beleid voor stedelijke ontwikkeling, om kwalitatief hoogwaardige stedelijke ruimten te creëren, vervoer, stedelijke dienstverlening, energie- en informatienetwerken te moderniseren en levenslang leren, onderwijs en innovatie te stimuleren, in het bijzonder in achtergestelde binnensteden en gebieden, C. overwegende dat zowel de procedure voor de uitwerking van een flexibele, aanpasbare en dynamische "checklist" voor de uitvoering van het Handvest van Leipzig, die een fundamentele voorwaarde is om recht te kunnen doen aan de grote verscheidenheid aan behoeften van de verschillende Europese steden en waarmee tijdens het Franse voorzitterschap reeds een begin is gemaakt, als de verdere uitwerking van geïntegreerde stadsontwikkelingsplannen per lidstaat, nuttige aanvullende maatregelen kunnen zijn bij het verhelderen van de specifieke situaties en bijgevolg ook bij het ontplooien van initiatieven met duidelijke doelstellingen, D. overwegende dat onderscheid dient te worden gemaakt tussen steden en stedelijke gebieden, E. overwegende dat hoewel 80% van de 492 miljoen inwoners van de EU in steden leeft, er een aantal belangrijke verschillen zijn tussen lidstaten wat betreft de bevolkingsverdeling over stedelijke, voorstedelijke en landelijke gebieden, maar dat de Unie desondanks door een polycentrische ontwikkeling gekenmerkt wordt; overwegende dat problemen ontstaan omdat de behoeften en belangen van de stadsbevolking in de operationele programma's van de structuurfondsen niet altijd op correcte wijze vertegenwoordigd zijn, F. overwegende dat stedelijke gebieden verantwoordelijk zijn voor 70% tot 80% van het BBP van de EU en dat steden worden gezien als centra van innovatie en de motor van regionale en nationale ontwikkeling, en de ontwikkeling van de EU, G. overwegende dat steden ook verantwoordelijk zijn voor meer dan 75% van het mondiale energieverbruik en 80% van de broeikasgassen als gevolg van energieproductie, verkeer, industrie en verwarming produceren, H. overwegende dat de verstedelijkingstendens wordt verstrekt door interne migratie naar de hoofdsteden en andere metropolen, en dat de daaruit voortvloeiende bevolkingsgroei een immense last vormt voor de groeiende steden, die worden geconfronteerd met groeiende behoeften voor wat betreft afvalbeheer, het verzekeren van huisvesting, onderwijs en werkgelegenheid; overwegende dat deze de sterker wordende verstedelijkingstendens een enorme uitdaging vormt voor de landelijke gebieden, die geconfronteerd worden met een verlies van menselijk kapitaal, werknemers, consumenten en studenten, I. overwegende dat de recente ongekende uitbreiding van de EU heeft geleid tot een uitzonderlijke toename van regionale ongelijkheden en de toevoeging van een groot aantal steden dat lijdt onder stedelijk verval, J. overwegende dat ondanks het feit dat er uiteenlopende politieke, institutionele en constitutionele regelingen bestaan in de lidstaten, stedelijke gebieden in de EU ook te maken hebben met gemeenschappelijke uitdagingen en gemeenschappelijke kansen om deze uitdagingen aan te gaan, hetgeen de noodzaak onderstreept van gedetailleerde statistische gegevens, enerzijds, en wederzijdse samenwerking en uitwisseling van goede praktijken, anderzijds, zodat de Europese steden de wereldwijde concurrentie het hoofd kunnen bieden, K. overwegende dat ruimtelijke ordening in de EU te maken heeft met de uitdagingen van economische herstructurering, sterke schommelingen op de arbeidsmarkt, niet-toegankelijk en overbelast openbaar vervoer, beperkte bruikbare ruimte verergerd door urbanisatie, een krimpende en verouderende bevolking, leegloop van de plattelandsgebieden en de kleine steden ten gunste van de grote stedelijke agglomeraties, sociale uitsluiting, hoge en stijgende misdaadcijfers, gettovorming in bepaalde stadsdelen, gezinnen met lage inkomens, verslechtering van de kwaliteit van leven in achtergestelde gebieden, tekort aan parken en recreatiegebieden, milieuvervuiling, water- en afvalbeheer en de noodzaak van een zekere energievoorziening en efficiënt energiegebruik, L. overwegende dat gecoördineerd bestuur waarbij moderne elektronische technieken worden gebruikt, en in het bijzonder e-governance, met alle relevante belanghebbenden de bestaande problemen aanzienlijk zou kunnen beperken en ertoe zou kunnen leiden dat stedelijke groei op geïntegreerde wijze wordt behandeld, waarbij wordt samengewerkt en rekening gehouden met voorstedelijke gebieden die grenzen aan landelijke gebieden, en in overeenstemming met moderne benaderingen van planologie zoals slimme groei, nieuwe ruimtelijke ordening en intelligente stedelijke planning, M. overwegende dat activiteiten voor stedelijke ontwikkeling met name gunstig zijn voor de deelname van het midden- en kleinbedrijf (MKB), vooral op het gebied van dienstverlening, en het cohesiebeleid steeds sterker georiënteerd is geraakt op het bevorderen van het concurrentievoordeel van steden, N. overwegende dat het MKB, met name kleine en micro-ondernemingen, en ambachtelijke en commerciële activiteiten van essentiële waarde zijn voor het behoud van de activiteiten in stedelijke centra en van het evenwicht in de wijken, en dat het stedelijke beleid inzake vervoer, commerciële activiteiten, de vastgoedmarkt en de prijsstijging van huisvesting, of integendeel het ontbreken van een evenwichtig beleid op deze gebieden, vaak geleid heeft tot het verdwijnen van economische activiteiten en de afname van het aanbod van dienstverlenende activiteiten aan personen, O. overwegende dat het partnerschap tussen stedelijke en landelijke gebieden onverminderd versterkt moet worden, aangezien stedelijke gebieden een vooraanstaande rol moeten spelen in de harmonieuze en geïntegreerde ontwikkeling van hun periferieën, teneinde te komen tot territoriale samenhang en een evenwichtige regionale ontwikkeling, 1. benadrukt het belang van duurzame stedelijke ontwikkeling en de bijdrage van stedelijke gebieden aan regionale ontwikkeling, en roept de Commissie op om de invloed van het EU-beleid op de economische en sociale situatie, voornamelijk met betrekking tot problemen op het gebied van onderwijs en cultuur, alsmede op de gezondheids-, vervoers-, milieu- en veiligheidssituatie in stedelijke gebieden regelmatig te beoordelen, meten, benchmarken en bespreken; 2. betreurt dat de lidstaten aangemoedigd, maar niet verplicht worden om duurzame stedelijke ontwikkeling als een strategische prioriteit te bevorderen en drukt bijgevolg zijn bezorgdheid uit over het feit dat door sommige lidstaten onvoldoende rekening wordt gehouden met de stedelijke dimensie bij de tenuitvoerlegging van het cohesiebeleid; roept de Commissie en de lidstaten op om in samenwerking met de regionale en lokale overheden de invloed van het mainstreamen van het URBAN-initiatief te analyseren en beoordelen en om toezicht te houden op en onderzoek te doen naar de effecten van de toepassing van EU-fondsen in stedelijke gebieden; 3. wijst op de positieve ervaringen van het communautaire initiatief URBAN inzake het partnerschap, de geïntegreerde aanpak en het bottom-up-principe, die aanzienlijk hebben bijgedragen aan de effectiviteit en geschiktheid van de gesubsidieerde projecten; wenst dat in de stedelijke dimensie van de steunverlening uit de structuurfondsen rekening word gehouden met deze resultaten en dat vergelijkbare mechanismen worden ingevoerd in de beschikbare steun voor het mainstreamen van duurzame stedelijke ontwikkeling, zodat een groter aantal steden van deze resultaten kan profiteren; 4. brengt tot uitdrukking dat het niet juist en zelfs problematisch zou zijn om een algemene definitie van "stedelijke gebieden" en meer in het algemeen van het begrip "stedelijk" te gaan hanteren, aangezien het moeilijk is om de verscheidenheid aan situaties in de lidstaten en regio's onder één noemer te brengen, en is daarom van mening dat een eventuele verplichte definitie en benoeming van stedelijke gebieden moet worden overgelaten aan de lidstaten, overeenkomstig het subsidiariteitsbeginsel en op basis van gemeenschappelijke Europese indicatoren; 5. roept de lidstaten op om alle maatregelen te nemen die nodig zijn om hun hoofdsteden en andere metropolen te steunen bij hun inspanningen om de nieuwe uitdagingen, zoals afvalbeheer, volkshuisvesting, werkgelegenheid en onderwijs, die het gevolg zijn van verstedelijking en de daarmee gepaard gaande bevolkingsgroei, aan te pakken; meent meer in het algemeen dat bevolkingsschommelingen voor zowel stedelijke als plattelandsgebieden nieuwe uitdagingen stellen op het gebied van werkgelegenheid, onderwijs, herscholing van werklozen en plattelandsvlucht; 6. acht het in dit kader nuttig dat, aangezien de uiteenlopende grondwettelijke regelingen van de lidstaten van nature niet stroken met harmonisatiemethoden, niettegenstaande de effectiviteit van de diverse bestuursniveaus, de lidstaten door middel van openbare raadplegingsprocedures, al naar gelang het geval en overeenkomstig hun eigen opvattingen, de stedelijke dimensie vaststellen, teneinde een sterkere interne harmonisatie en een betere interactie met de Commissie te verzekeren; 7. benadrukt dat de lidstaten de mogelijkheid hebben om het beheer van de structuurfondsen met het oog op de tenuitvoerlegging van acties voor duurzame stedelijke ontwikkeling te delegeren aan de steden; meent dat subdelegatie in twee opzichten een toegevoegde waarde biedt: enerzijds zou het doeltreffender zijn voor de regionale en Europese groei dat steden bij de aanpak van uitdagingen met een overwegend plaatselijk karakter de volledige verantwoordelijkheid dragen, vanaf de planning van de actie tot de tenuitvoerlegging ervan, en anderzijds zou het een zeer belangrijk instrument zijn voor de versterking van de lokale bestuurscapaciteit; betreurt het feit dat de mogelijkheid van subdelegatie, eventueel door globale subsidies aan gemeentelijke overheden binnen de operationele programma's die worden gefinancierd door het Europees Fonds voor Regionale Ontwikkeling (EFRO), tot nu toe niet ten volle is benut, en is ervan overtuigd dat een duidelijke rol voor stedelijke gebieden als tussenstructuren moet worden overwogen en aangemoedigd in de context van de benadering van bestuur op meerdere niveaus in de volgende programmeringsperiode; is van mening dat de stedelijke dimensie en subdelegatie in regionaal beleid verplicht zouden moeten zijn; meent echter dat moet worden voorkomen dat de overdracht van bevoegdheid tot fragmentering van het regionaal beleid leidt en dat de voor subdelegatie gebruikte methode daarom omzichtig moet worden geregeld; 8. benadrukt het belang van een geïntegreerde benadering van stadsontwikkelingsplannen; stelt voor dat elke overheidssteun van stedelijke ontwikkeling moet zijn gebaseerd op geïntegreerde stadsontwikkelingsplannen; verzoekt de geïntegreerde benadering zo spoedig mogelijk, maar niet later dan de volgende programmeringsperiode, tot bindende voorwaarde te maken voor toekenning van steun uit de structuurfondsen en leningen van de Europese Investeringsbank; roept de Commissie op om richtsnoeren op te stellen met aanbevelingen en voorbeelden van goede handelspraktijken met betrekking tot stadsontwikkelingsplannen en de uitwisseling van goede praktijken tussen nationale, regionale en lokale autoriteiten aan te moedigen; 9. verzoekt de lidstaten om in hun nationale strategische referentiekaders en operationele programma's voorrang te verlenen aan de financiering van projecten waarmee de plannen voor duurzaam stadsbeheer in de praktijk worden gebracht; 10. dringt erop aan dat de plannen voor duurzaam stadsbeheer ten minste een aantal van de volgende onderdelen omvatten: een afvalstoffenplan, geluidbelastingkaarten en actieplannen, plaatselijke luchtvervuilings- en milieuprogramma's, toekomstperspectieven met betrekking tot de demografische groei, verzoeken voor nieuw te ontwikkelen gebieden, herinrichting van verwaarloosde terreinen en leegstaande panden, sanering van vervallen wijken en verlaten bedrijfsterreinen, beschikbaarheid en toegankelijkheid van openbare diensten, stadsstructuur en omvang van de groene gebieden, faciliteiten voor personen met een handicap, beoordeling van het cultureel, historisch en natuurlijk erfgoed, raming van de drinkwater- en energiebehoefte en efficiënt gebruik van zowel water als energie, beschikbaarheid van openbare vervoermiddelen, efficiënt verkeersbeheer, integratie van kwetsbare groepen (emigranten, minderheden, laaggekwalificeerde mensen, personen met een handicap, vrouwen, enz.), beschikbaarheid van passende huisvesting tegen betaalbare prijzen en plannen voor misdaadbestrijding; 11. is de mening toegedaan dat het opstellen van geïntegreerde stadsontwikkelingsplannen alleen efficiënt kan zijn als voldoende middelen beschikbaar zijn voor duurzame stedelijke ontwikkeling, en beveelt daarom aan om de beschikbare middelen te concentreren op specifieke acties; stelt een minimumniveau voor de uitgaven voor de structuurfondsen voor dat per inwoner van het stedelijke gebied per programmeringsperiode op een zodanig bedrag moet worden vastgesteld dat het reserveren ervan geen irreële last vormt voor de regio's; 12. constateert de dringende noodzaak van een administratieve capaciteitsversterking voor zowel horizontaal als verticaal stedelijk bestuur en vraagt de aandacht van de lidstaten voor de dringende noodzaak een geïntegreerde benadering toe te passen bij de implementatie van stadsontwikkelingsbeleid (dat aandacht besteedt aan kwesties die centraal staan in het dagelijks leven van de burgers, zoals transport, overheidsdiensten, kwaliteit van het bestaan, werkgelegenheid en lokale economische activiteiten, veiligheid, …), door bij dit streven nationale regeringen te betrekken, samen met regionale en lokale overheden en alle andere relevante publieke en particuliere belanghebbenden, op basis van het partnerschapsbeginsel; 13. is zich bewust van de moeite die stadsbesturen hebben om de domeinen van het Europees Sociaal Fonds (ESF) bij het nastreven van economische en sociale ontwikkeling en de domeinen van het EFRO bij het plannen van investeringen in fysieke infrastructuur met elkaar te verzoenen; is de mening toegedaan dat het principe "één programma, één fonds" moet worden opgegeven en dat lokale en regionale overheden beter gebruik moeten maken van de synergieën van EFRO- en ESF-steun en geïntegreerde steun moeten versterken; verzoekt de Commissie na te gaan of de twee fondsen op de lange termijn niet kunnen worden samengevoegd, indien daarmee de vereenvoudiging van de procedures kan worden verzekerd; 14. steunt het concept van de "revolving" JESSICA-fondsen en het potentieel ervan voor economische groei in stedelijke gebieden; en is van mening dat het regionaal beleid in de volgende programmeringsperiode in sterkere mate gebruik moet worden gemaakt van de mechanismen van financial engineering zoals gunstig krediet gevende "revolving" fondsen dan uitsluitend te bouwen op subsidies, zoals nu het geval is; 15. vestigt de aandacht op het potentieel voor stedelijke ontwikkeling van de private sector en is van mening dat toepassing van publiek-private samenwerking systematisch moet worden overwogen en aangemoedigd voor de vorming van innovatieve financieringsplannen en ­projecten bij het oplossen van de belangrijke economische en sociale problemen van stedelijke gebieden, met name de bouw van infrastructuur en huisvesting; onderstreept dat daarvoor duidelijke en transparante gedragsregels vereist zijn, met name wat betreft de activiteiten van publiekrechtelijke instellingen, die overeenkomstig het beginsel van subsidiariteit de taak hebben om strategische keuzes te maken wat de procedures voor het verrichten van diensten, het opstellen van bestekken en het behoud van voldoende controle betreft; 16. benadrukt het implementatieaspect en het administratieve aspect van de stedelijke dimensie en roept op tot verdere inspanningen om de implementatieregels van het cohesiebeleid te vereenvoudigen en de te grote bureaucratie bij het beheer en de bewaking van de fondsen en individuele projecten te beperken; 17. merkt op dat er naast het cohesiebeleid ander Gemeenschapsbeleid is dat ook financiële steun biedt aan stedelijke gebieden en roept de Commissie daarom op om een betere coördinatie van de verschillende beleidsacties te ontwikkelen en voor te stellen waarbij alle EU-middelen die zijn toegewezen aan stedelijke gebieden samen worden gebracht, om de implementatie van de geïntegreerde benadering in de praktijk, en steeds vanuit de optiek van de politieke cohesie, zeker te stellen; 18. is van mening dat de bestaande bestuursstructuren in de lidstaten nog steeds onvoldoende aangepast zijn om horizontale samenwerking te bevorderen en verzoekt de Europese Commissie met klem een impuls te geven aan het beginsel van een transsectorale beheersstructuur; 19. roept op tot doelmatiger gebruik van de beschikbare financiële, menselijke en organisatorische middelen om de netwerken die zijn gevormd door gemeenten en steden op het gebied van duurzame stedelijke ontwikkeling te creëren en te versterken, aangezien deze een belangrijke rol spelen bij territoriale samenwerking; onderstreept in dit kader de noodzaak van infrastructuur waarmee steun kan worden gegeven aan het behoud van de eigen kenmerken (bijvoorbeeld historische kenmerken), aan modernisering (bijvoorbeeld innovatiepolen), aan economische ontwikkeling (bijvoorbeeld van het MKB) en aan seizoensgebonden activiteiten, en roept de Commissie op om de positie van stedelijke gebieden in het initiatief "Regio's voor economische verandering" te versterken; 20. merkt op dat met het oog op de correcte tenuitvoerlegging van het regionale ontwikkelingsbeleid en een duurzame ruimtelijke ontwikkelingsstrategie moet worden gezorgd voor een evenwicht tussen maatregelen die betrekking hebben op stedelijke, voorstedelijke en landelijke gebieden en bijgevolg invloed uitoefenen op de ontwikkeling van de regionale cohesie; wijst nogmaals op het feit dat beleid voor landelijke ontwikkeling aanzienlijke ruimtelijke implicaties heeft en dat er onvoldoende integratie bestaat van beleid voor stedelijke ontwikkeling en beleid voor landelijke ontwikkeling; onderstreept de noodzaak van een werkelijk synergisme van stedelijk en landelijk beleid, culminerend in werkelijk ontwikkelingspotentieel en de bevordering van de aantrekkingskracht en concurrentiekracht van landelijke gebieden; verzoekt de lidstaten en regio's het instrument van partnerschappen tussen stad en platteland toe te passen om het doel van een evenwichtige ruimtelijke ontwikkeling te verwezenlijken; 21. roept de Commissie op om de Stadsaudit verder uit te werken en regelmatig bij te werken, en tegelijkertijd informatie te geven over de situatie met betrekking tot de kloof tussen stad en platteland voor alle lidstaten, om een duidelijk beeld te scheppen van de situatie en om de specifieke behoeften voor evenwichtige stedelijke en landelijke ontwikkeling aan te geven; 22. beveelt de Commissie en de lidstaten aan om een EU-groep op hoog niveau inzake de stedelijke ontwikkeling in te stellen en de open coördinatiemethode toe te passen op het stedelijk ontwikkelingsbeleid op EU-niveau; 23. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie, alsook aan de regeringen en parlementen van de lidstaten. Het Europees Parlement , - gelet op het EG-Verdrag, en met name artikel 2 en artikel 3, lid 2, - gezien de mededeling van de Commissie van 14 mei 2008 over de resultaten van de onderhandelingen betreffende de cohesiebeleidsstrategieën en -programma's voor de programmeringsperiode 2007-2013 ( COM(2008)0301 ), - gezien Verordening (EG) nr. 1083/2006 van de Raad van 11 juli 2006 houdende algemene bepalingen inzake het Europees Fonds voor Regionale Ontwikkeling, het Europees Sociaal Fonds en het Cohesiefonds (1) ("algemene verordening betreffende EFRO, ESF en Cohesiefonds"), - gezien Beschikking 2006/702/EG van de Raad van 6 oktober 2006 betreffende communautaire strategische richtsnoeren inzake cohesie (2) ("strategische richtsnoeren inzake cohesie"), - gezien de resultaten van de onderhandelingen over de strategieën en programma's van het cohesiebeleid 2007-2013 – informatiebladen per lidstaat, - gezien het vierde verslag over de economische en sociale cohesie ( COM(2007)0273 ) ("het vierde cohesieverslag"), - gezien het voorstel voor een verordening van de Raad tot wijziging van Verordening (EG) nr. 1083/2006 inzake het Europees Fonds voor Regionale Ontwikkeling, het Europees Sociaal Fonds en het Cohesiefonds, wat een aantal bepalingen met betrekking tot het financieel beheer betreft ( COM(2008)0803 ), - gezien het voorstel voor een verordening van het Europees Parlement en de Raad tot wijziging van Verordening (EG) nr. 1080/2006 betreffende het Europees Fonds voor Regionale Ontwikkeling met betrekking tot de subsidiabiliteit van investeringen in energie-efficiëntie en hernieuwbare energie op het vlak van huisvesting ( COM(2008)0838 ), - gezien het voorstel voor een verordening van het Europees Parlement en de Raad tot wijziging van Verordening (EG) nr. 1081/2006 betreffende het Europees Sociaal Fonds met het oog op de uitbreiding van de soorten kosten die voor een bijdrage uit het ESF in aanmerking komen ( COM(2008)0813 ), - onder verwijzing naar zijn resolutie van 21 oktober 2008 inzake governance en partnerschap op nationaal en regionaal niveau en op projectbasis op het gebied van regionaal beleid (3) , - gelet op artikel 45 van zijn Reglement, - gezien het verslag van de Commissie regionale ontwikkeling en de adviezen van de Commissie industrie, onderzoek en energie en de Commissie rechten van de vrouw en gendergelijkheid ( A6-0108/2009 ), A. overwegende dat de Commissie bovengenoemde mededeling heeft gepubliceerd op basis van de resultaten van onderhandelingen met de lidstaten over de nationale strategische referentiekaders en operationele programma's, B. overwegende dat de Gemeenschap op grond van artikel 158 van het Verdrag zich ter versterking van de economische en sociale samenhang ten doel stelt de verschillen tussen de ontwikkelingsniveaus van de onderscheiden regio's en de achterstand van de minst begunstigde regio's of eilanden, met inbegrip van plattelandsgebieden, te verkleinen, C. overwegende dat de laatste twee uitbreidingen van de Europese Unie een aanzienlijke vergroting van de regionale verschillen in de Gemeenschap hebben opgeleverd en dat deze op gepaste wijze moeten worden aangepakt teneinde harmonieuze, evenwichtige en duurzame ontwikkeling te bevorderen, D. overwegende dat de meest recente verslagen over cohesie aantonen dat bepaalde verschillen tussen de regionale en subregionale territoriale eenheden in de EU al groter worden, en dat die verschillen blijken uit bijvoorbeeld ruimtelijke segregatie, hetgeen op zijn beurt heeft geleid tot bepaalde vormen van getto's en een permanente neergang van bepaalde plattelandsgebieden die afgelegen zijn of waar hoofdzakelijk landbouw wordt bedreven, E. overwegende dat de Raad in oktober 2006 voornoemde strategische richtsnoeren inzake cohesie heeft aangenomen als indicatief kader voor de lidstaten bij de opstelling van hun nationale strategische referentiekaders en operationele programma's voor de periode 2007-2013, F. overwegende dat de drie prioriteiten in de strategische richtsnoeren inzake cohesie betrekking hebben op de vergroting van de aantrekkelijkheid van Europa en zijn regio's als plaatsen om in te investeren en te werken, de verbetering van het kennisniveau en innovatie ten behoeve van groei en het scheppen van meer en betere banen, G. overwegende dat de omzetting van deze prioriteiten in operationele programma's de regio's in staat moet stellen de uitdagingen van globalisering en structurele, demografische en klimaatverandering aan te gaan en een duurzame ontwikkeling te bevorderen, H. overwegende dat er belangrijke verschillen bestaan in de wijze waarop lidstaten voornoemde prioriteiten hebben omgezet in hun operationele programma's, afhankelijk van de doelstelling voor regionale ontwikkeling, convergentie of concurrentievermogen en werkgelegenheid, die voor een bepaalde regio geldt, I. overwegende dat de lidstaten die vóór 1 mei 2004 lid waren van de Unie volgens de algemene verordening betreffende EFRO, ESF en Cohesiefonds verplicht waren 60% van de totale uitgaven voor de convergentiedoelstelling en 75% van de totale uitgaven voor de doelstelling regionaal concurrentievermogen en werkgelegenheid te bestemmen voor prioriteiten in het kader van de Lissabon-strategie, en dat de lidstaten die op 1 mei 2004 of daarna tot de Unie zijn toegetreden aangeraden werd om dezelfde aanpak te volgen, J. overwegende dat duurzaamheid, het voorkomen van iedere vorm van discriminatie, goed bestuur en de toepassing van het partnerschapbeginsel, in combinatie met een sterk institutioneel en administratief vermogen, wezenlijke voorwaarden zijn voor de succesvolle uitvoering van het cohesiebeleid, K. overwegende dat het cohesiebeleid sterk en flexibel genoeg moet zijn om een belangrijke rol te kunnen spelen bij de inspanningen van de Unie ter bestrijding van de gevolgen van de huidige economische crisis, 1. erkent de inspanningen die alle lidstaten zich getroosten om in hun operationele programma's uitvoering te geven aan de drie prioriteiten van de strategische richtsnoeren inzake cohesie, die overeenstemmen met de doelstellingen van de Lissabon-agenda; 2. wijst op de relatief trage start van de nieuwe programmeringsperiode in veel lidstaten, die een doeltreffend gebruik van de financiële middelen in gevaar kan brengen; vertrouwt er echter op dat de toezeggingen die zijn gedaan tijdens de onderhandelingen en het goedkeuringsproces in het kader van operationele programma's zullen worden eerbiedigd in het belang van de regio's en de hele Europese Unie; Verschillen tussen regio's verkleinen 3. neemt nota van de vastbeslotenheid van de lidstaten om aandacht te besteden aan de specifieke territoriale behoeften die voortkomen uit hun geografische ligging en hun economische en institutionele ontwikkeling door strategieën te formuleren voor de verkleining van onevenwichtigheden tussen en binnen regio's; wijst in deze context opnieuw op de maatregelen die door de lidstaten zijn voorgesteld om om te gaan met de bijzondere uitdagingen in verband met de ontwikkeling waarmee de regio's met bepaalde geografische kenmerken worden geconfronteerd, zoals bergachtige regio's, eilanden, ultraperifere regio's, afgelegen grenssteden, regio's die met leegloop worden geconfronteerd of grensgebieden; herhaalt dat de economische en milieuvriendelijke ontwikkeling en het verminderen van verschillen tussen regio's de belangrijkste doelen blijven van het regionaal beleid van de EU; 4. betreurt dat de beginselen van duurzaamheid, gelijke kansen, non-discriminatie en partnerschap in verschillende nationale strategieën en operationele programma's ontoereikend zijn omgezet en beschreven; bekritiseert dat de Commissie operationele programma's met dergelijke tekortkomingen desondanks heeft goedgekeurd en niet heeft geëist dat de lidstaten of regio's ze alsnog verbeteren; 5. wijst erop dat ervaringen uit het verleden hebben geleerd dat groter wordende verschillen tussen en binnen de regio's door de convergentie tussen de landen soms gemaskeerd worden; stelt bovendien vast dat deze verschillen tussen de regio's en tussen de nog kleinere territoriale eenheden op verschillende vlakken kunnen blijken, zoals werkgelegenheid, productiviteit, inkomens, opleidingsniveau of innovatievermogen; wijst op het belang van de territoriale dimensie van de samenhang voor het oplossen van die problemen; Cohesiebeleid in het kader van de Lissabon-agenda 6. waardeert de inspanningen van de nationale autoriteiten om te waarborgen dat de gemiddelde bestemming van uitgaven voor de realisering van de Lissabon-agenda 65% van de beschikbare fondsen in de convergentieregio's uitmaakt en 82% van de beschikbare fondsen in de regio's met de doelstelling van concurrentievermogen en werkgelegenheid, percentages die feitelijk hoger zijn dan aanvankelijk werd gevraagd; 7. is ervan overtuigd dat er op dit gebied veel meer moet worden geïnvesteerd; is van mening dat er, in het licht van de tussentijdse evaluatie van de tenuitvoerlegging van de structuurfondsen, meer EU-richtsnoeren en middelen moeten worden ingezet waarmee deze doelen zijn gediend en in het bijzonder dat ten minste 5% van de structuurfondsen verplicht moet worden besteed aan de verbetering van de energie-efficiëntie van de bestaande woningen; roept de Commissie in dit verband op gevolg te geven aan de conclusies van de Raad Concurrentievermogen van 9 en 10 oktober 2008 over efficiënt gebruik van energie; onderstreept de cruciale rol en het ontwikkelingspotentieel van hernieuwbare energiebronnen voor de regio's van de EU, zowel voor het creëren van banen als voor het stimuleren van duurzame lokale ontwikkeling; 8. moedigt de regio's aan zich in te spannen om de Lissabon-doelstellingen te realiseren door de grondige en doeltreffende uitvoering van hun operationele programma's; doet tevens een beroep op de Commissie om de uitvoering van die programma's nauwkeurig te volgen teneinde de omzetting van de doelstellingen in de praktijk te waarborgen en het Parlement in te lichten over de problemen die daarbij worden geconstateerd; 9. beschouwt de financiële middelen die zijn bestemd voor de trans-Europese energienetwerken als ontoereikend, aangezien deze van cruciaal belang zijn voor de voltooiing van de interne energiemarkt; 10. wijst op het belang van de rol van kleine en zeer kleine bedrijven, met name in de ambachtelijke sector, voor de economische, sociale en territoriale samenhang, omdat ze een grote bijdrage leveren aan groei en werkgelegenheid; eist derhalve een actief beleid ten gunste van alle vormen van innovatie in dergelijke bedrijven, en doet bovendien een beroep op de Commissie om de samenwerking tussen het bedrijfsleven, de openbare sector, scholen en universiteiten te bevorderen om op die manier in overeenstemming met de Lissabon-strategie regionale kernen van innovatie te creëren; Inspelen op globalisering en structurele verandering 11. waardeert het feit dat alle lidstaten een aanzienlijk deel van de hun in totaal toegekende financiële middelen hebben besteed aan investeringen in onderzoek en ontwikkeling en innovatie, aan de ontwikkeling van een op kennis gebaseerde diensteneconomie en aan de bevordering van ondernemerschap en ondersteunende zakelijke diensten, alsook aan hulp voor ondernemingen en werknemers bij het zich aanpassen aan nieuwe omstandigheden; constateert dat voor de meeste convergentieregio's in de EU de borging van toegankelijkheid nog altijd een belangrijk probleem is omdat hun vervoersinfrastructuur tekortschiet; 12. meent dat industrieel beleid ondersteuning uit de structuurfondsen verdient teneinde het concurrentievermogen van lidstaten en de Unie te verbeteren; steunt derhalve de prioriteit die in het cohesiebeleid wordt gegeven aan het ontsluiten van ondernemingspotentieel, in het bijzonder dat van het midden- en kleinbedrijf; Demografische verandering en meer inclusieve arbeidsmarkten 13. feliciteert de lidstaten met hun inspanningen om voorrang te geven aan investeringen die zijn gericht op de vergroting van de arbeidsparticipatie en het bieden van gelijke kansen, waardoor bijgevolg ook de maatregelen worden onderschreven die door het ESF en het PROGRESS-programma (2007-2013) worden gefinancierd, die bedoeld zijn om discriminatie te beëindigen en de situatie van vrouwen op de arbeidsmarkt te verbeteren; waardeert de maatregelen die de lidstaten nemen in het kader van door het ESF gefinancierde programma's, die tot doel hebben de vaardigheden te verbeteren en de armoede en sociale uitsluiting te bestrijden; benadrukt dat het gezien de toenemende economische crisis in Europa belangrijk en noodzakelijk is om de maatregelen ter bevordering van de werkgelegenheid voort te zetten, rekening houdend met de speciale behoeften van personen met een handicap en van ouderen in iedere fase van de uitvoering en de evaluatie van het cohesiebeleid; 14. steunt het "partnerschapsbeginsel" dat de Commissie in het cohesiebeleid ten uitvoer legt en dringt er bij de Commissie op aan lokale en nationale vrouwenorganisaties te betrekken bij de onderhandelingen over en de tenuitvoerlegging van dat beginsel; Inspelen op de uitdagingen van duurzame ontwikkeling, klimaatverandering en energie 15. is van mening dat in alle operationele programma's maatregelen ter bescherming van het milieu, bestrijding van de klimaatverandering en bevordering van energie-efficiëntie moeten worden opgenomen en waardeert de toezeggingen die de lidstaten ter zake hebben gedaan door ongeveer één derde van de totale begroting voor het cohesiebeleid aan zulke maatregelen toe te wijzen; meent echter dat de specifieke bedragen die zijn toegewezen aan de strijd tegen klimaatverandering en de bevordering van energie-efficiënte niet toereikend zijn om in de reële noodzaak te voorzien; 16. is van mening dat de ontwikkeling van concurrentiepolen onder aanwending van de structuurfondsen essentieel is aangezien deze belangrijke mogelijkheden bieden voor het creëren van goede banen en het genereren van groei maar ook voor de ontlasting van grote stedelijke gebieden; verwelkomt in dit verband de voortzetting van het URBAN-programma, aangezien het noodzakelijk is stedelijke gebieden nieuw leven in te blazen en verouderde stedelijke infrastructuur te renoveren; 17. wijst erop dat in de verordeningen betreffende de structuurfondsen is vastgelegd dat de lidstaten en de Commissie ervoor moeten instaan dat in de verschillende fasen van uitvoering van deze fondsen de gelijkheid tussen vrouwen en mannen en de opneming van het genderperspectief bevorderd worden; 18. verzoekt de lidstaten de burgers, lokale overheden, non-gouvernementele organisaties en vrouwenorganisaties uitvoerig voor te lichten over de financieringsmogelijkheden in het kader van de programmeringsperiode 2007-2013, vooral ten aanzien van specifieke programma's, de mogelijkheden voor co-financiering uit de structuurfondsen, de bepalingen inzake co-financiering en terugbetaling en informatie over de plaats waar oproepen tot het indienen van voorstellen te vinden zijn; 19. dringt er bij de lidstaten op aan ervoor te zorgen dat non-gouvernementele organisaties er niet door te grote administratieve hindernissen van worden weerhouden aanvragen in te dienen voor projectfinanciering, met name die organisaties die zich inzetten voor de ondersteuning van vrouwen in economisch moeilijke omstandigheden, immigrantenvrouwen, vrouwen die behoren tot etnische minderheden, gehandicapte vrouwen, vrouwen met afhankelijke personen ten laste en vrouwen die het slachtoffer zijn van geweld of mishandeling; 20. merkt op dat er een wezenlijk verschil bestaat tussen de manieren waarop de lidstaten van de EU-15 en de nieuwe lidstaten van de EU-12 de middelen voor milieubescherming hebben toegewezen en ziet in dat het noodzakelijk is dat de nieuwe lidstaten aanzienlijk meer middelen besteden aan de realisering van de doelstellingen van de Unie op het vlak van milieubescherming, klimaat en biologische diversiteit zoals vastgelegd in het communautair acquis; 21. onderstreept het belang van bestendiging van de capaciteit voor samenwerking en effectieve absorptie van de beschikbare fondsen, met gebruik van alle mogelijke middelen, waaronder ook uitwisseling van goede praktijken, voorlichtingscampagnes, gemeenschappelijke acties, uitwisseling van nieuwe technologieën en de ontwikkeling van partnerschappen, aangezien dit zal bijdragen aan een efficiënte tenuitvoerlegging van de samenwerkingsprogramma's en vooral aan de vergroting van het absorptievermogen van de nieuwe lidstaten; 22. is van mening dat de lidstaten in tijden van economische crisis zouden moeten profiteren van de mogelijke synergie-effecten tussen milieubescherming en het creëren van werkgelegenheid, zoals beschreven in de strategische richtsnoeren inzake cohesie, en meer middelen zouden moeten investeren in projecten die een groene economie, groene banen en groene innovatie bevorderen; Versterking van bestuur op meerdere niveaus en partnerschap 23. is van mening dat bestuur op meerdere niveaus en het partnerschapbeginsel sleutelvoorwaarden zijn voor de legitimiteit en transparantie van operationele programma's alsook voor hun doeltreffendheid in de programmeringsfase en vooral tijdens het uitvoeringsproces; verwelkomt derhalve de inspanningen van alle lidstaten, in overeenstemming met hun specifieke institutionele kaders en tradities, om het partnerschapbeginsel in hun programma's voor de huidige periode te versterken overeenkomstig artikel 11 van de algemene verordening betreffende EFRO, ESF en het Cohesiefonds; doet vooral de nieuwe lidstaten die weinig ervaring hebben met de opbouw van doeltreffende partnerschappen de aanbeveling het partnerschapbeginsel en het transparantiebeginsel consequent te versterken tijdens de uitvoering van hun operationele programma's; 24. verzoekt de lidstaten om grote vertraging bij de vergoeding van de kosten van afgeronde projecten te voorkomen en wijst erop dat geldgebrek als gevolg van trage uitbetaling het de ontvangers − hoofdzakelijk lokale overheden en organisaties zonder winstoogmerk − vaak onmogelijk maakt de werkzaamheden op hun specifieke terrein voort te zetten; 25. herinnert eraan dat de vertragingen bij de uitvoering van het structuurbeleid onder andere te wijten zijn aan de overdreven starre procedures, dat die derhalve dienen te worden vereenvoudigd en dat duidelijk moet worden vastgelegd wat de verantwoordelijkheden zijn van de EU, van de lidstaten en van de regionale en plaatselijke overheden, en wie waarvoor bevoegd is; 26. doet een beroep op de lidstaten om al tijdens de planningsfase van de nationale strategische referentiekaders nauw samen te werken met de regionale en plaatselijke overheden om een optimale uitvoering van de nationale strategieën te garanderen en zich volledig te richten naar de idealen achter de taakverdeling tussen de verschillende bestuursniveaus; 27. wijst erop dat het noodzakelijk is om de samenwerking tussen de particuliere en de publieke sector te bevorderen via publiek-private partnerschappen om een groot aantal sleutelprojecten te kunnen verwezenlijken, waardoor het effect van de investeringen wordt versterkt; 28. merkt op dat een evaluatie nodig is van de coördinatie tussen en de complementariteit van de programma's voor de structuurfondsen en voor de plattelandsontwikkeling; wijst erop dat uit de ervaringen ter plaatse wel blijkt dat de mogelijkheden tot synergie tussen die twee programma's onvoldoende worden benut; Versterking van de institutionele capaciteit 29. waardeert het toegenomen bewustzijn van het belang van de versterking van de institutionele en administratieve capaciteit voor de doeltreffende uitvoering van publiek beleid en voor het beheer van EU-fondsen; pleit voor materiële inspanningen in alle convergentieregio's ter versterking van de institutionele capaciteit en vergroting van de professionaliteit bij publieke autoriteiten; 30. benadrukt de noodzaak cohesiebeleid ook op plattelandsgebieden te richten, aangezien territoriale cohesie alleen kan worden bereikt door een evenwicht tussen stad en platteland te creëren; Integratie van succesvol beleid, kennisverhoging en verspreiding van goede praktijken 31. waardeert in het bijzonder de integratie door de nieuwe lidstaten van de uitkomsten van de communautaire initiatieven URBAN en EQUAL in de operationele programma's voor de periode 2007-2013; hecht zijn goedkeuring aan de inspanningen van de lidstaten om geïntegreerde plannen op te stellen voor duurzame stadsontwikkeling, want steden zijn de vestigingsplaatsen van economische sectoren en verantwoordelijk voor economische groei en nieuwe werkgelegenheid; is bovendien van mening dat het volledige potentieel van de programma's voor Europese territoriale samenwerking en van de initiatieven Jessica, Jaspers, Jeremie en Jasmine dient te worden benut teneinde de ontwikkeling te versnellen en hogere groeipercentages te bereiken; 32. verzoekt de lidstaten om bij alle structuurfondsenprojecten rekening te houden met de gevolgen ervan voor vrouwen en met het genderaspect; Conclusies 33. is van mening dat geen waardeoordeel kan worden uitgesproken over de wijze waarop de nieuwe lidstaten hebben besloten het in de strategische richtsnoeren inzake cohesie aangereikte wetgevingskader uit te voeren tijdens de opstelling van hun nationale strategische referentiekaders en operationele programma's; is zich ervan bewust dat alle lidstaten zich in alle fasen van het proces sterk hebben ingespannen om prioriteiten van het cohesiebeleid te realiseren binnen de context van hun eigen behoeften en beperkingen; 34. is van mening dat transparantie bij het toewijzen van steun en administratieve vereenvoudiging die het mogelijke begunstigden van de structuurfondsen makkelijker maakt toegang tot informatie te verkrijgen, sleutelvoorwaarden zijn voor het halen van de algemene doelstellingen van het cohesiebeleid; 35. verzoekt de lidstaten hun bestaande procedures te versterken teneinde te waarborgen dat een volledig werkbare geïntegreerde benadering wordt gehanteerd bij de uitvoering van het cohesiebeleid en dat zodoende alle aspecten van elk afzonderlijk operationeel programma behoorlijk in overweging worden genomen; 36. moedigt de pogingen van de Commissie aan om ervoor te zorgen dat de lidstaten doelmatige controlesystemen gebruiken voor een goed financieel beheer van communautaire uitgaven; 37. merkt op dat de huidige mondiale economische crisis in alle lidstaten een nieuwe situatie heeft geschapen die een herevaluatie en mogelijk een aanpassing van investeringsprioriteiten noodzakelijk maakt; verwelkomt voornoemde voorstellen van de Commissie tot wijziging van de verordeningen teneinde tegemoet te komen aan de behoeften van de Unie in deze uitzonderlijke omstandigheden en herhaalt zijn standpunt dat het cohesiebeleid van cruciaal belang is voor economisch herstel op het gehele grondgebied van de Unie; verwerpt derhalve elke poging het beleid opnieuw te nationaliseren; o o o 38. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie en de regeringen en parlementen van de lidstaten. Het Europees Parlement, – gezien de mededeling van de Commissie van 20 december 2007 inzake een Europees initiatief voor de ontwikkeling van microkrediet ter ondersteuning van groei en werkgelegenheid ( COM(2007)0708 ), – onder verwijzing naar zijn resolutie van 11 juli 2007 over het beleid op het gebied van financiële diensten (2005-2010) − Witboek (1) , en met name artikel 35 daarvan, – gezien Aanbeveling 2003/361/EG van de Commissie van 6 mei 2003 betreffende de definitie van kleine, middelgrote en micro-ondernemingen (2) , – gezien de mededeling van de Commissie van 20 juli 2005 getiteld "Gemeenschappelijke acties voor groei en werkgelegenheid: het communautair Lissabon-programma" ( COM(2005)0330 ), – gezien de mededeling van de Commissie van 5 juli 2005 getiteld "Cohesiebeleid ter ondersteuning van groei en werkgelegenheid: Communautaire Strategische Richtlijnen 2007-2013" ( COM(2005)0299 ), – gezien de mededeling van de Commissie van 11 december 2007getiteld "Uitvoering van de Lissabonstrategie voor groei en werkgelegenheid door de lidstaten en de regio's in het kader van het cohesiebeleid, 2007-2013" ( COM(2007)0798 ), – gezien de mededeling van de Commissie van 11 december 2007 getiteld "Voorstel voor een communautair Lissabonprogramma voor de periode 2008-2010" ( COM(2007)0804 ), – gezien Besluit nr. 1639/2006/EG van het Europees Parlement en de Raad van 24 oktober 2006 tot vaststelling van een kaderprogramma voor concurrentievermogen en innovatie (2007-2013) (3) , – gezien de mededeling van de Commissie van 25 juni 2008 getiteld "Denk eerst klein − een 'Small Business Act' voor Europa" ( COM(2008)0394 ), – gezien Richtlijn 2006/48/EG van het Europees Parlement en de Raad van 14 juni 2006 betreffende de toegang tot en de uitoefening van de werkzaamheden van kredietinstellingen (herschikking) (4) en het voorstel van de Commissie van 1 oktober 2008 voor een richtlijn van het Europees Parlement en de Raad tot wijziging van de Richtlijnen 2006/48/EG en 2006/49/EG wat betreft banken die zijn aangesloten bij centrale instellingen, bepaalde eigenvermogensbestanddelen, grote posities, het toezichtkader en het crisisbeheer ( COM(2008)0602 ), – gezien Richtlijn 2005/60/EG van het Europees Parlement en de Raad van 26 oktober 2005 tot voorkoming van het gebruik van het financiële stelsel voor het witwassen van geld en de financiering van terrorisme (5) , – gezien Verordening (EG) nr. 1998/2006 van de Commissie van 15 december 2006 betreffende de toepassing van de artikelen 87 en 88 van het EG-Verdrag op de minimis-steun (6) , – gezien Verordening (EG) nr. 1535/2007 van de Commissie van 20 december 2007 betreffende de toepassing van de artikelen 87 en 88 van het EG-Verdrag op de-minimissteun in de landbouwproductiesector (7) , – gezien Richtlijn 2004/17/EG van het Europees Parlement en de Raad van 31 maart 2004 houdende coördinatie van de procedures voor het plaatsen van opdrachten in de sectoren water- en energievoorziening, vervoer en postdiensten (8) , – gezien Richtlijn 2004/18/EG van het Europees Parlement en de Raad van 31 maart 2004 betreffende de coördinatie van de procedures voor het plaatsen van overheidsopdrachten voor werken, leveringen en diensten (9) , – gezien zijn verklaring van 8 mei 2008 over microkrediet (10) , – gelet op artikel 192, tweede alinea, van het EG-Verdrag, – gelet op de artikelen 39 en 45 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie economische en monetaire zaken en de adviezen van de Begrotingscommissie, de Commissie industrie, onderzoek en energie, de Commissie juridische zaken en de Commissie rechten van de vrouw en gendergelijkheid ( A6-0041/2009 ), A. overwegende dat de Commissie een microkrediet momenteel definieert als een lening van 25 000 EUR of minder en overwegende dat een micro-onderneming krachtens Aanbeveling 2003/361/EG een onderneming is waar minder dan 10 personen werkzaam zijn en waarvan de jaaromzet of het jaarlijkse balanstotaal 2 miljoen EUR niet overschrijdt; overwegende dat deze definities niet voor alle nationale markten relevant lijken te zijn en niet toelaten een duidelijk onderscheid te maken tussen microkredieten en microleningen aan micro-ondernemingen, microkredieten voor niet-bankabele leners en microkredieten voor bankabele micro-ondernemingen, B. overwegende dat vaak wordt verwezen naar de moeilijke toegang tot adequate financieringsvormen als een belangrijk obstakel voor ondernemerschap, en overwegende dat er een aanzienlijke potentiële vraag is naar microkrediet in de Europese Unie, waaraan momenteel niet wordt voldaan, C. overwegende dat de Commissie geen gevolg heeft gegeven aan het eerdere verzoek van het Parlement in zijn resolutie van 11 juli 2007 om een actieplan op te stellen voor microfinanciering, om verschillende beleidsmaatregelen te coördineren en om optimaal gebruik te maken van de beste praktijken in de Europese Unie en in derde landen, D. overwegende dat het Parlement in 2008 voor het tweede jaar op rij in de begroting een begrotingslijn heeft goedgekeurd voor een pilootproject "Bevordering van een gunstiger omgeving voor microkrediet in Europa" en overwegende dat, hoewel in de bovengenoemde mededeling van de Commissie van 20 december 2007 niet naar deze kredieten wordt verwezen, ze nuttig kunnen worden bestemd voor de vorming van eigen kapitaal dat als start-kapitaal kan dienen, E. overwegende dat microkrediet op verschillende vlakken verschilt van normaal krediet, met inbegrip van krediet voor kleine en middelgrote ondernemingen, overwegende dat bedrijven die normaal krediet willen meestal worden bediend door diverse soorten financiële instellingen, en overwegende dat het belangrijk is in gedachten te houden dat om er uiteindelijk naar gestreefd moet worden alle burgers in het formele financiële systeem op te nemen, F. overwegende dat microkrediet hogere werkingskosten met zich meebrengt, doordat de leningen kleiner zijn, er geen of onvoldoende garanties zijn en de behandelingskosten hoog zijn, G. overwegende dat de microkredietsector wordt gekenmerkt door vernieuwende en subjectieve elementen, zoals geen of alternatieve zekerheidseisen en niet-traditionele kredietwaardigheidsbeoordelingen, en overwegende dat microkrediet vaak niet enkel wordt verleend om winst te maken, maar eveneens de cohesie bevordert, door te trachten kansarmen (opnieuw) te integreren in de maatschappij, H. overwegende dat microkredieten per definitie klein zijn, hoewel hun impact sterk vergroot wordt door de mogelijkheid om ze te "recycleren" (het opnieuw verstrekken van een dergelijke lening na afbetaling), aangezien ze normaal gesproken een korte looptijd hebben; overwegende dat het doel de kredietnemers weer in de traditionele banksector te laten terugkeren in het oog moet worden gehouden, I. overwegende dat microkrediet kan worden aangeboden of financiering toegankelijker kan worden gemaakt door een reeks van kredietgevers, zoals informele financiële dienstverleners (goedgekeurde p2p-lening), organisaties waarvan de leden eigenaar zijn (bijvoorbeeld kredietverenigingen), niet-gouvernementele organisaties, onderlinge maatschappijen, verenigingen voor onderlinge bijstand, financiële instellingen voor gemeenschapsontwikkeling, garantiebanken en -fondsen en spaar-, coöperatieve en handelsbanken, en overwegende dat samenwerking tussen deze verschillende kredietgevers voordelig kan zijn, J. overwegende dat er behoefte is de unieke structuur te erkennen van financiële dienstverleners zoals die in de hele Europese Unie bestaat, zoals kredietverenigingen die niet-bancaire financiële instellingen zijn, die deposito's van hun leden voor microleningen losmaken, en dat deze unieke organisaties niet a priori van relevante microkredietprogramma's zouden moeten worden uitgesloten, K. overwegende dat de huidige financiële crisis en de mogelijke gevolgen daarvan voor de hele economie de nadelen blootleggen van complexe financiële producten, de noodzaak aantonen van het zoeken naar wegen om de efficiëntie te vergroten en om over alle nodige kanalen te kunnen beschikken om het bedrijfsleven van kapitaal te voorzien als er minder kapitaal voorhanden is als gevolg van een liquiditeitscrisis, met name in economisch en sociaal achtergestelde regio's, en tegelijkertijd het belang benadrukken van instellingen die zich richten op plaatselijke ontwikkeling en een sterke plaatselijke binding hebben en inclusieve bankdiensten aanbieden aan alle marktdeelnemers, L. overwegende dat ondernemerschap moet worden aangemoedigd, M. overwegende dat al het mogelijke moet worden gedaan om de administratieve formaliteiten voor micro-ondernemingen tot het strikte minimum te beperken en dat de Commissie wordt gevraagd dienovereenkomstig handelen, N. overwegende dat plafondrentes voor leningen kredietgevers kunnen afschrikken om microkrediet te verstrekken, indien ze door dergelijke beperkingen de kosten voor de lening niet kunnen dekken, O. overwegende dat steun voor microkrediet een belangrijke rol moet spelen in de herziene strategie van Lissabon, P. overwegende dat in een niet onaanzienlijk aantal gevallen, mensen die onder het Europese cohesiebeleid aanspraak op de fondsen zouden willen maken om een klein familiebedrijf op te starten, moeilijkheden kunnen ondervinden bij het verschaffen van de vereiste cofinanciering, Q. overwegende dat een EU-initiatief inzake microkrediet moet worden opgestart, gericht op kansarmen die een micro-onderneming willen oprichten, zoals (langdurig) werklozen, uitkeringsgerechtigden, immigranten, etnische minderheden (zoals de Roma), personen die actief zijn in de informele economie of die in achterstandsgebieden op het platteland wonen en vrouwen, R. overwegende dat overheidsoptreden in de microkredietsector noodzakelijk is, hoewel zoveel mogelijk moet worden gezorgd voor de betrokkenheid van particulieren, S. overwegende dat reeds verschillende EU-initiatieven bestaan die elementen bevatten om microkrediet te ondersteunen, en overwegende dat een gestroomlijnde en meer gerichte aanpak, die deze initiatieven in één dispositief onderbrengt, voordelig zou zijn, T. overwegende dat toegang tot steun (zoals opleiding, coaching en capaciteitsopbouw) voor de oprichters van micro-ondernemingen van wezenlijk belang is, en dat opleiding verplicht zou moeten zijn voor microkredietnemers, en overwegende dat financiële voorlichting aan consumenten en verantwoordelijke kredietverstrekking belangrijke onderdelen zouden moeten zijn van het beleid van alle microkredietinstellingen (MKI's), U. overwegende dat de potentiële begunstigden van microkredieten gebruik moeten kunnen maken van goed juridisch advies over het afsluiten van onder meer de kredietovereenkomst, het opzetten van een bedrijf, schuldinvorderingen, het verwerven en de exploitatie van intellectuele en industriële eigendomsrechten, vooral als het betreffende microbedrijf het voornemen of de capaciteiten heeft om zaken te doen in andere lidstaten van de Europese Unie, V. overwegende dat de toegang tot kredietgegevens van potentiële kredietnemers de verstrekking van microkrediet zou vergemakkelijken, W. overwegende dat onderzoek naar en de uitwisseling van beste praktijken op het vlak van microkrediet moeten worden bevorderd, bijvoorbeeld met betrekking tot innovatieve technieken voor het verlenen, vrijwaren en het beperken van de risico's van microkredieten, en met betrekking tot de mate waarin en de doelgroepen waarop dergelijke benaderingen kunnen worden toegepast in een EU-context, X. overwegende dat de rol van bemiddelaars moet worden geëvalueerd om misbruiken te voorkomen, en om alternatieve wegen om geloofwaardigheid bij kredietnemers tot stand te brengen (bijvoorbeeld door middel van steungroepen van collega's) te onderzoeken, Y. overwegende dat een EU-kader voor niet-bancaire MKI's moet worden uitgewerkt, en de Commissie een systeem ter ondersteuning van microkredieten moet ontwikkelen dat neutraal tegenover deze verstrekkers van microkrediet staat, Z. overwegende dat personen die niet beschikken over een vast adres of identiteitspapieren niet moeten worden uitgesloten van het verkrijgen van microkrediet door regelgeving betreffende het voorkomen van witwaspraktijken en de financiering van terrorisme, AA. overwegende dat de mededingingsregels van de EU moeten worden aangepast om de obstakels voor het verlenen van microkrediet te verlagen, AB. overwegende dat de EU-voorschriften voor overheidsopdrachten microkredietnemers moeten steunen, 1. verzoekt de Commissie op basis van artikel 44, artikel 47, lid 2, of artikel 95 van het EG-Verdrag één of meerdere wetgevingsvoorstellen in te dienen bij het Parlement die de hieronder geformuleerde gedetailleerde aanbevelingen bestrijken; 2. bevestigt dat de aanbevelingen in overeenstemming zijn met het subsidiariteitsbeginsel en de grondrechten van de burger; 3. is van oordeel dat de financiële gevolgen van het verlangde voorstel of de verlangde voorstellen, waar nodig, gedekt zouden moeten worden door communautaire begrotingstoewijzingen; 4. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie en de in bijlage gaande uitvoerige aanbevelingen te doen toekomen aan de Commissie, de Raad en de regeringen en parlementen van de lidstaten. BIJLAGE BIJLAGE BIJ DE RESOLUTIE: GEDETAILLEERDE AANBEVELINGEN BETREFFENDE DE INHOUD VAN HET(DE) VERLANGDE VOORSTEL(LEN) 1. Aanbeveling 1: bewustmaking op het vlak van microkrediet Het Europees Parlement is van mening dat het(de) goed te keuren wetgevingsbesluit(en) tot doel moet(en) hebben regels vast te leggen voor het volgende: (a) De Commissie moet ervoor zorgen dat het concept "microkrediet" wordt opgenomen in de relevante statistieken en de regelgeving betreffende financiële instellingen. Bij de statistieken over microkrediet moet rekening worden gehouden met het BBP per inwoner in de lidstaten en moet een onderscheid worden gemaakt tussen zelfstandige of familieondernemingen en ondernemingen met werknemers van buiten de familie, om de eerste categorie positief te kunnen discrimineren. (b) De Commissie moet de lidstaten verzoeken de statistische presentatie van microkredieten te standaariseren, inclusief de verzameling en analyse van gegevens, uitgesplitst volgens geslacht, leeftijd en etnische afkomst. (c) De Commissie moet een communicatiestrategie uitwerken teneinde zelfstandige beroepsactiviteiten te bevorderen als een alternatief voor arbeid in loondienst, en meer bepaald als een manier voor kansarme doelgroepen om te ontsnappen aan werkloosheid. (d) De Commissie moet de lidstaten verzoeken fiscale stimuleringsmaatregelen in te voeren voor de betrokkenheid van particulieren in de microkredietsector. (e) De Commissie moet de lidstaten vragen de toepassing van plafondrentes voor leningen aan consumenten te beperken; de lidstaten moeten echter de mogelijkheid hebben een mechanisme toe te passen waardoor extreem hoge rentepercentages kunnen worden uitgesloten. (f) De Commissie moet, in het licht van de recente kredietcrisis, de voor- en nadelen analyseren van formules waarbij direct microkrediet wordt verstrekt in vergelijking met geëffectiseerde kredietfaciliteiten. (g) De Commissie moet de lidstaten specifiek verplichten hun inspanningen en resultaten met betrekking tot microkrediet te analyseren en er verslag over uit te brengen in hun jaarverslagen over hun nationale hervormingsprogramma's in verband met de geïntegreerde richtsnoeren voor groei en werkgelegenheid van de herziene strategie van Lissabon. De Commissie moet microkrediet op een expliciete manier behandelen in haar jaarlijkse voortgangsverslag. 2. Aanbeveling 2: EU-financiering Het Europees Parlement is van mening dat het(de) goed te keuren wetgevingsbesluit(en) tot doel moet(en) hebben regels vast te leggen voor het volgende: (a) De Commissie moet voorzien in de (co-)financiering van projecten met betrekking tot het hiernavolgende, mits dergelijke financiering specifiek gericht is op de bevordering van de beschikbaarheid van microkrediet voor alle personen en ondernemingen die geen directe toegang tot krediet hebben, welke normaal gesproken door de lidstaten, binnen hun jurisdictie, worden gedefinieerd als kansarme doelgroepen (zoals de Roma, immigranten, personen die in achterstandsgebieden op het platteland wonen, mensen die zich in onzekere werkomstandigheden bevinden en vrouwen): (b) Om dubbel werk te voorkomen, moet de Commissie: 3. Aanbeveling 3: een geharmoniseerd EU-kader voor bancaire en niet-bancaire MKI's Het Europees Parlement is van mening dat het(de) goed te keuren wetgevingsbesluit(en) tot doel moet(en) hebben regels vast te leggen voor het volgende: De Commissie moet regelgeving voorstellen om te voorzien in een EU-kader voor bancaire en niet-bancaire MKI's. Het kader voor de niet-bancaire MKI's moet onder meer bestaan uit: 4. Aanbeveling 4: Richtlijn 2005/60/EG Het Europees Parlement is van mening dat het(de) goed te keuren wetgevingsbesluit(en) tot doel moet(en) hebben regels vast te leggen voor het volgende: De Commissie moet er, bij de herziening van Richtlijn 2005/60/EG, voor zorgen dat de bepalingen die zijn vastgelegd in die richtlijn personen die niet beschikken over een vast adres of identiteitspapieren niet belemmeren in hun toegang tot microkrediet, door een speciale uitzondering op te nemen in de bepalingen met betrekking tot "ken-uw-cliënt"-procedures. 5. Aanbeveling 5: EG-mededingingsregels Het Europees Parlement is van mening dat het(de) goed te keuren wetgevingsbesluit(en) tot doel moet(en) hebben regels vast te leggen voor het volgende: (a) De Commissie moet bij de herziening van de de minimis -regels voorzien in: (b) De Commissie moet verduidelijken dat de rol van de microkredietverleners en, indien dit van toepassing is, de overheidssteun die dergelijke instellingen ontvangen, verenigbaar zijn met de mededingingsregels van de EU. (c) De Commissie moet regels toepassen die de voorkeursbehandeling bij openbare aanbestedingsprocedures toelaten van goederen en diensten die worden geleverd door microkredietnemers.