(Raadplegingsprocedure) Het Europees Parlement, – gezien het voorstel voor een besluit van de Raad ( COM(2007)0729 ), – gelet op artikelen 80, lid 2, en 300, lid 2, eerste alinea, eerste zin van het EG­Verdrag, – gelet op artikel 300, lid 3, eerste alinea, van het EG­Verdrag, op grond waarvan het Parlement door de Raad is geraadpleegd (C6-0519/2008), – gelet op de artikelen 51, 83, lid 7 en 43, lid 1 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie vervoer en toerisme ( A6-0049/2009 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan de sluiting van de overeenkomst; 2. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie, alsmede aan de regeringen en parlementen van de lidstaten en de Republiek Armenië. (Raadplegingsprocedure) Het Europees Parlement , – gezien het voorstel voor een besluit van de Raad ( COM(2008)0178 ), – gelet op de artikelen 80, lid 2, en 300, lid 2, eerste alinea, eerste zin, van het EG-Verdrag, – gelet op artikel 300, lid 3, eerste alinea, van het EG­Verdrag, op grond waarvan het Parlement door de Raad is geraadpleegd (C6-0520/2008), – gelet op de artikelen 51, 83, lid 7, en 43, lid 1, van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie vervoer en toerisme ( A6-0059/2009 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan de sluiting van de overeenkomst; 2. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie, alsmede aan de regeringen en parlementen van de lidstaten en de Staat Israël. (Instemmingsprocedure) Het Europees Parlement , – gezien het document van de Raad (16447/2008), – gezien het verzoek van de Raad om instemming overeenkomstig artikel 300, lid 3, tweede alinea juncto artikel 310 en artikel 300, lid 2, 1ste alinea van het EG-Verdrag (C6-0017/2009), – gelet op artikel 75 en artikel 83, lid 7 van zijn Reglement, – gezien de aanbeveling van de Commissie ontwikkelingssamenwerking ( A6-0073/2009 ), 1. stemt in met de sluiting van de overeenkomst; 2. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Het Europees Parlement , – gezien de mededeling van de Commissie van 13 februari 2008, getiteld "De voorbereiding van de volgende stappen in het grensbeheer in de Europese Unie" ( COM(2008)0069 ), – gezien de mededeling van de Commissie van 13 februari 2008, getiteld "Verslag over de evaluatie en de toekomstige ontwikkeling van het Frontex-agentschap" ( COM(2008)0067 ), – gezien de mededeling van de Commissie van 13 februari 2008, getiteld "Onderzoek naar de mogelijkheden tot instelling van een Europees grensbewakingssysteem (Eurosur)" ( COM(2008)0068 ), – gezien de voorlopige opmerkingen van de Europese Toezichthouder voor Gegevensbescherming van 3 maart 2008 en de gezamenlijke opmerkingen van de Werkgroep gegevensbescherming artikel 29 en de Werkgroep politie en justitie van 29 april 2008 over de drie bovengenoemde mededelingen, – gezien de conclusies van de Raad over het beheer van de externe grenzen van de lidstaten van de Europese Unie, – gezien Verordening (EG) nr. 562/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 15 maart 2006 tot vaststelling van een communautaire code betreffende de overschrijding van de grenzen door personen (Schengengrenscode) (1) , – gezien Verordening (EG) nr. 767/2008 van het Europees Parlement en de Raad van 9 juli 2008 betreffende het Visuminformatiesysteem (VIS) en de uitwisseling tussen de lidstaten van gegevens op het gebied van visa voor kort verblijf (VIS-verordening) (2) , – gezien Verordening (EG) nr. 1104/2008 van de Raad van 24 oktober 2008 over de migratie van het Schengeninformatiesysteem (SIS 1+) naar het Schengeninformatiesysteem van de tweede generatie (SIS II) (3) en Besluit 2008/839/JBZ van de Raad van 24 oktober 2008 over de migratie van het Schengeninformatiesysteem (SIS 1+) naar het Schengeninformatiesysteem van de tweede generatie (SIS II) (4) , – gezien de mededeling van de Commissie van 24 november 2005 over de verbetering van de doeltreffendheid, de interoperabiliteit en de synergie van de Europese gegevensbanken op het gebied van justitie en binnenlandse zaken ( COM(2005)0597 ), – onder verwijzing naar zijn resolutie van 18 december 2008 over de evaluatie en de toekomstige ontwikkeling van het Frontex-agentschap en over het Europese grensbewakingssysteem Eurosur (5) , – gelet op artikel 45 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken ( A6-0061/2009 ), A. overwegende dat de ontmanteling van de controle aan de binnengrenzen van de EU een van de grootste successen van de Europese integratie is, B. overwegende dat een gebied zonder binnengrenzen echter niet kan functioneren zonder gedeelde verantwoordelijkheid en solidariteit bij het beheer van zijn buitengrenzen, C. overwegende dat aandacht moet worden besteed aan samenwerking met autoriteiten van derde landen die belast zijn met de veiligheid van de grenzen, conform het buitenlands beleid van de EU in het algemeen, D. overwegende dat de buitengrenzen van de EU jaarlijks worden overschreden door 160 miljoen Europese burgers, 60 miljoen ingezetenen van derde landen (ODD's) zonder visumplicht en 80 miljoen mensen die in het bezit van een visum moeten zijn, E. overwegende dat de maatregelen ter verbetering van de veiligheid van de grenzen gepaard moeten gaan met het bevorderen van de passagiersstromen en het vergroten van de mobiliteit bij een steeds toenemende mondialisering, F. F overwegende dat er in het kader van het geïntegreerde grensbeheer van de EU al verschillende instrumenten en programma's zijn ingevoerd, in voorbereiding zijn of zich in het stadium van beleidsontwikkeling bevinden, G. G overwegende dat de Commissie heeft verklaard dat zij in 2009-2010 klaar wil zijn om wetgevingsvoorstellen in te dienen voor de invoering van een inreis-/uitreissysteem, een programma voor 'geregistreerde reizigers' (RTP) en een elektronisch systeem voor reisvergunningen (ESTA), H. overwegende dat soortgelijke systemen bestaan in Australië en momenteel worden ingevoerd door de Verenigde Staten als onderdeel van het VS-VISIT-programma, I. overwegende dat een omvattend totaalplan met de algemene structuur van de EU-strategie inzake het grensbeheer, alsook een grondige evaluatie en beoordeling van de bestaande systemen en de systemen in voorbereiding ontbreken, Inreis-/uitreissysteem 1. beseft dat de personen die de hun toegestane verblijfsduur overschrijden, dat wil zeggen de categorie die centraal staat bij het inreis-uitreissysteem, waarschijnlijk de grootste groep van illegale immigranten in de EU is; verzoekt echter om meer informatie over de door een extern bureau verzamelde gegevens waaruit blijkt dat er in 2006 naar schatting zeker 8 miljoen illegale immigranten in de EU25 waren (6) ; dringt voorts aan op een duidelijke definitie van 'overschrijding van de toegestane verblijfsduur', met inbegrip van mogelijke uitzonderingen onder specifieke omstandigheden, en op een grondigere kwalitatieve en kwantitatieve analyse van de dreigingen/risico's/kosten die deze situatie voor de Europese samenleving meebrengt; 2. wijst erop dat het voorgestelde systeem in combinatie met signalering en informatie weliswaar ODD's kunnen weerhouden van overschrijding van de toegestane verblijfduur, alsook gegevens en informatie kan verschaffen over patronen, maar dat er nog altijd een confrontatie met de instanties voor wetshandhaving nodig is om een persoon die de toegestane verblijfsduur overschrijdt op te pakken, en gelooft daarom niet dat het voorgestelde systeem een einde zal maken aan het verschijnsel van overschrijding van toegestane verblijfsduur als zodanig; 3. beschikt niet over voldoende informatie over hoe dit systeem wordt geïntegreerd in, en in wisselwerking functioneert met het bestaande kader, over de eventuele veranderingen die in de bestaande systemen moeten worden aangebracht en over de feitelijke kosten die hiermee gepaard gaan; is daarom van mening dat de absolute noodzaak om dit systeem uit te voeren kan worden betwijfeld; 4. wijst erop dat de goede werking van het inreis-uitreissysteem op materieel en operationeel vlak afhankelijk is van het welslagen van het VIS en het SIS II, maar dat deze twee instrumenten nog niet volledig ten uitvoer zijn gelegd en het derhalve niet mogelijk is om ze op correcte wijze te evalueren; onderstreept dat de uitvoerbaarheid en de betrouwbaarheid van het SIS II in twijfel worden getrokken; 5. merkt op dat het stellig, en op grond van de ervaringen die zijn opgedaan in de VS, veel lastiger is een uitreisregeling in te voeren dan een inreisregeling, met name waar het gaat om de uitreis over zee en per land; uit voorts, op grond van dezelfde ervaringen, zijn ernstige bezorgdheid over de verhouding tussen kosten en effectiviteit van een dergelijk systeem; verzoekt de Commissie derhalve extra informatie over de op dit moment met zo'n systeem gegenereerde investeringen te verschaffen; Programma voor geregistreerde reizigers (RTP) 6. steunt in principe het concept van een RTP voor ODD's, ongeacht of zij een visum moeten aanvragen of niet, dat het beheer van de reizigersstromen zou bespoedigen en congestieproblemen bij de inreis- en uitreispunten van het grondgebied zou voorkomen, en het mogelijk gebruik van automatische poorten door EU-burgers, daar het huidige Gemeenschapsrecht geen vereenvoudiging van grenscontroles toestaat, behalve in het geval van ODD's die woonachtig zijn in de grensstreek; 7. heeft echter kritiek op de terminologie die in de hoger vermelde mededeling, getiteld "De voorbereiding van de volgende stappen in het grensbeheer in de Europese Unie" wordt gehanteerd ("bonafide" en "ongevaarlijke" reizigers), aangezien deze impliceert dat het overgrote merendeel van de reizigers a priori als "malafide" of "gevaarlijk" moet worden beschouwd, en beveelt aan om de term "frequente reizigers" te gebruiken; 8. merkt op dat verschillende lidstaten al een RTP voor ODD's hebben opgezet of daarmee bezig zijn, en wijst op het gevaar van uiteindelijk 27 verschillende benaderingen, en dus een allegaartje van systemen op basis van verschillende criteria, met inbegrip van systemen voor gegevensbescherming en tarieven; is bekend met het feit dat Nederland, Duitsland, het VK en Frontex trachten het 'International Expedited Traveller-programma' als een mogelijke blauwdruk voor andere lidstaten te promoten; 9. pleit voor een geharmoniseerde aanpak en dringt er bijgevolg op aan dat de Commissie het proces versnelt, uitgaande van beste praktijken in de lidstaten, en ervoor zorgt dat de lidstaten te werk blijven gaan overeenkomstig het Gemeenschapsrecht; 10. merkt op dat RTP's voor ODD's feitelijk verschillen van RTP's voor EU-burgers; benadrukt daarom dat te allen tijde een duidelijk onderscheid tussen beide programma's moet worden gemaakt; Elektronisch systeem voor reisvergunningen (ESTA) 11. erkent dat het onverstandig zou zijn om ten aanzien van veiligheidsmaatregelen de aandacht te veel te richten op ODD's die naar de EU reizen vanuit landen met een visumplicht; betwijfelt echter of het voorgestelde systeem absoluut noodzakelijk is en ziet graag een uitvoerige verklaring en motivering tegemoet; is ervan overtuigd dat met name nauwe samenwerking tussen inlichtingendiensten een stap in de goede richting is, meer dan een massale verzameling van gegevens in het algemeen; 12. wenst op de hoogte gehouden te worden van de exacte tijdsplanning en, zodra deze beschikbaar zijn, de details van de studie die de Commissie wil uitvoeren; Kwesties inzake gegevensbescherming en biometrische gegevens 13. vindt het onaanvaardbaar dat de Commissie verzuimd heeft de Europese Toezichthouder voor Gegevensbescherming, die niettemin een aantal zorgpunten heeft verwoord, en de Werkgroep gegevensbescherming artikel 29 te raadplegen vóór de goedkeuring van de hoger vermelde mededeling, getiteld "De voorbereiding van de volgende stappen in het grensbeheer in de Europese Unie"; verzoekt de Commissie derhalve deze organen te raadplegen met betrekking tot eventuele stappen die in vervolg op deze mededeling moeten worden genomen, aangezien de voorgestelde bouwstenen voor het grensbeheer de verwerking van een enorme hoeveelheid persoonsgegevens impliceren; 14. beseft dat biometrische kenmerken in theorie effectieve persoonlijke identificatiemiddelen zijn, omdat men ervan uitgaat dat de gemeten kenmerken voor ieder persoon uniek zijn; onderstreept echter dat biometrische kenmerken nooit absoluut betrouwbaar zijn en niet in alle gevallen accuraat; wijst er daarom op dat er te allen tijde in uitwijkprocedures moet worden voorzien en dat de risicoprofielen beter moeten worden uitgewerkt; 15. dringt aan op een standaardprotocol voor het gebruik en de uitwisseling van biometrische informatie, evenals interface-controleafspraken om te beschrijven hoe het protocol gebruikt zal worden; is voorts van mening dat er een kwaliteitsnorm voor het gebruik van biometrische kenmerken moet worden vastgesteld om te vermijden dat afwijkingen in acceptatie optreden tussen de verschillende systemen die door de lidstaten worden gebruikt; 16. beschouwt de privacy-by-design-aanpak (waarbij al in de ontwikkelingsfase van technologie rekening wordt gehouden met gegevensbescherming) als een essentieel uitgangspunt voor elke mogelijke technologische ontwikkeling, waarbij de persoonlijke gegevens van individuen op het spel staan en die het vertrouwen van het publiek in de instanties die over deze gegevens beschikken kan aantasten; Conclusies 17. acht het doel van een werkelijk geïntegreerd grensbeheer legitiem en onderschrijft dat het belangrijk is het gemeenschappelijk grensbeheerbeleid van de EU constant te ontwikkelen en te versterken; 18. is echter van mening dat verstrekkende voorstellen in het kader van grens- en immigratiebeheer zich in een verbluffend hoog tempo opstapelen; verzoekt de Commissie derhalve om bij de ontwikkeling van het grensbeheer rekening te houden met de behoeften en de kosten; 19. betreurt bovendien dat het grensbeheerbeleid van de Unie gegrondvest moet zijn op het idee dat elke reiziger potentieel verdacht is en derhalve zijn goede trouw moet bewijzen; 20. bekritiseert het ontbreken van een uitvoerig totaalplan, waarin de algehele doelstellingen en de structuur van het grensbeheerbeleid van de EU worden beschreven, evenals het ontbreken van details waaruit blijkt hoe alle gerelateerde programma's en regelingen (al in werking, in voorbereiding of in het stadium van beleidsontwikkeling) geacht worden gezamenlijk te functioneren en hoe de relatie tussen deze programma's optimaal kan worden gemaakt; is van mening dat, bij het uitdenken van de architectuur van het beleid voor grensbeheer van de EU, de Commissie eerst de effectiviteit van de bestaande systemen voor grensbeheer van de lidstaten moet analyseren teneinde een optimale synergie tussen de verschillende instrumenten te bewerkstelligen; 21. benadrukt dat de bestaande systemen en systemen die in voorbereiding zijn eerst geëvalueerd en beoordeeld moeten worden, en onderstreept dat het vermogen van de EU om haar strategische doelen en resultaten te realiseren in grote mate afhangt van de mate waarin zij erin slaagt de onderlinge afhankelijkheden tussen gerelateerde programma's te beheren, aangezien overlapping van en inconsistenties tussen verschillende programma's een negatieve impact zullen hebben op de organisatorische prestaties en resultaten; is van oordeel dat geen nieuwe instrumenten of systemen mogen worden opgezet totdat de bestaande tools volledig operationeel, veilig en betrouwbaar zijn; 22. is van mening dat het, alvorens er investeringen worden gedaan, van het grootste belang is om eerst een duidelijk gedefinieerde operationele context te hebben, waarin alle maatregelen en opkomende initiatieven op één lijn worden gebracht; wijst er voorts op dat het glashelder moet zijn welke aanpassingen nodig zijn om zeker te stellen dat technologie en processen goed op elkaar zijn afgestemd, en benadrukt dat alle investeringen economisch gerechtvaardigd moeten zijn; 23. heeft zijn twijfels over de noodzaak en de evenredigheid van de beoogde maatregelen, gelet op de kosten en de mogelijke risico's voor de bescherming van de persoonsgegevens; is derhalve van mening dat zij in het licht van deze criteria moeten worden beoordeeld, voordat er een officieel voorstel wordt uitgewerkt; 24. erkent dat de balans tussen het garanderen van het grensoverschrijdende vrije verkeer van steeds meer mensen en het garanderen van meer veiligheid voor de Europese burgers een moeilijke oefening is, en ontkent niet dat het gebruik van gegevens inderdaad duidelijke voordelen biedt; is tegelijkertijd van mening dat het vertrouwen van het publiek in overheidshandelen alleen behouden kan blijven indien er in voldoende waarborgen voor gegevensbescherming, toezichtmechanismen en herstelmogelijkheden wordt voorzien; o o o 25. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie, alsmede aan de regeringen en parlementen van de lidstaten, de Europese Toezichthouder voor Gegevensbescherming, en het Europees Agentschap voor het Beheer van de Operationele Samenwerking aan de Buitengrenzen van de Lidstaten van de Europese Unie (Frontex). Het Europees Parlement , – gelet op artikel 192, tweede alinea, van het EG-Verdrag, – gelet op artikelen 43 en 48 van het EG-Verdrag, – gezien de mededeling van de Commissie van 21 mei 2003 getiteld "Modernisering van het vennootschapsrecht en verbetering van de Corporate Governance in de Europese Unie − Een actieplan" ( COM(2003)0284 ), – onder verwijzing naar zijn resolutie van 21 april 2004 over de mededeling van de Commissie aan de Raad en het Europees Parlement − Modernisering van het vennootschapsrecht en verbetering van de Corporate Governance, in de Europese Unie (1) − Een actieplan, – onder verwijzing naar zijn resolutie van 4 juli 2006 over recente ontwikkelingen en vooruitzichten op het gebied van het vennootschapsrecht (2) , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 25 oktober 2007 over de Europese besloten vennootschap en de veertiende richtlijn over vennootschapsrecht inzake verplaatsing van de maatschappelijke zetel (3) , – gezien de arresten van het Hof van Justitie in de zaken Daily Mail and General trust (4) , Centros (5) , Überseering (6) , Inspire Art (7) , SEVIC Systems (8) en Cadbury Schweppes (9) , – gelet op de artikelen 39 en 45 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie juridische zaken en het advies van de Commissie economische en monetaire zaken ( A6-0040/2009 ), A. overwegende dat vennootschappen vrijheid van vestiging in de interne markt moeten genieten, zoals vastgelegd in het EG-Verdrag en uitgelegd in de jurisprudentie van het Hof van Justitie, B. overwegende dat grensoverschrijdende overplaatsing van vennootschappen een van de cruciale elementen voor de voltooiing van de interne markt is, C. overwegende dat een grensoverschrijdende overplaatsing van de statutaire zetel van een vennootschap geen aanleiding mag geven tot de ontbinding van de vennootschap of tot enige andere onderbreking of verlies van de rechtspersoonlijkheid, D. overwegende dat een grensoverschrijdende overplaatsing van de statutaire zetel van een vennootschap niet tot het omzeilen van wettelijke, sociale en fiscale verplichtingen mag leiden, E. overwegende dat de rechten van andere belanghebbenden waarvoor de overplaatsing consequenties heeft, zoals minderheidsaandeelhouders, werknemers en schuldeisers, enz., moeten worden gewaarborgd, F. overwegende dat het toepasselijke acquis communautaire over grensoverschrijdende rechten inzake informatie, raadpleging en medezeggenschap van de werknemers en de bestaande medezeggenschapsrechten voor werknemers (Richtlijnen 94/45/EG (10) en 2005/56/EG (11) ) onverkort in stand moeten worden gehouden en dat als gevolg daarvan de overplaatsing van de statutaire zetel van een vennootschap niet mag leiden tot het verlies van deze bestaande rechten, G. overwegende dat een bepaling volgens welke een bedrijf zijn hoofdkantoor en zijn statutaire zetel in dezelfde lidstaat moet hebben in strijd zou zijn met de jurisprudentie van het Hof van Justitie betreffende de vrijheid van vestiging en derhalve in strijd zou zijn met EG-wetgeving, 1. verzoekt de Commissie het Parlement uiterlijk op 31 maart 2009, op basis van artikel 44 van het EG­Verdrag, een wetgevingsvoorstel voor te leggen voor een richtlijn inzake de vaststelling van maatregelen voor de coördinatie van de nationale wetgevingen van de lidstaten teneinde de grensoverschrijdende overplaatsing binnen de Gemeenschap van de statutaire zetel van een vennootschap die in overeenstemming met de wetgeving van een lidstaat is opgericht (de veertiende vennootschapsrichtlijn) te vergemakkelijken, en verzoekt dit voorstel op te stellen in het kader van de interinstitutionele beraadslagingen en aan de hand van bijgaande, gedetailleerde aanbevelingen; 2. stelt vast, dat ondernemingen hun zetel thans alleen kunnen verplaatsen door ontbinding en een nieuwe rechtspersoon op te richten in de lidstaat van bestemming, of door een nieuwe rechtspersoon op te richten in de lidstaat van bestemming en vervolgens beide ondernemingen te fuseren; stelt verder vast, dat dit proces gepaard gaat met administratieve hindernissen, kosten en sociale gevolgen, en geen rechtszekerheid biedt; 3. wijst op de vrijheid van vestiging die voor ondernemingen in artikel 48 van het EG-Verdrag is gewaarborgd, zoals uitgelegd door het Hof van Justitie (12) ; 4. wijst erop dat een zetelverplaatsing gepaard gaat met een verplaatsing van het toezicht; onderstreept dat, in de context van het opstellen van de veertiende vennootschapsrechtrichtlijn betreffende de grensoverschrijdende verplaatsing van de statutaire zetel, de handhaving van bestaande rechten van aandeelhouders, schuldeisers en werknemers gewaarborgd moet worden en het bestaande evenwicht bij het beheer van de onderneming ("corporate governance") in stand moet blijven; 5. stelt voor om in de nieuwe richtlijn te verwijzen naar Richtlijn 94/45/EG en naar Richtlijn 2005/56/EG om de coherentie en de kern van de processen voor deelname van werknemers bij de toepassing van vennootschapsrechtelijke richtlijnen van de EU te waarborgen; 6. is van mening dat een zetelverplaatsing moet plaatsvinden na het opstellen van een voorstel tot zetelverplaatsing en een verslag waarin de juridische en economische aspecten en eventuele gevolgen van de verplaatsing voor de vennoten en werknemers toegelicht en gemotiveerd worden; wijst erop dat zowel het voorstel tot zetelverplaatsing als het verslag tijdig aan alle betrokkenen ter beschikking moet worden gesteld; 7. wijst op de positieve effecten van fiscale concurrentie voor de economische groei in het kader van de Lissabonstrategie; 8. wijst erop dat een zetelverplaatsing belastingneutraal dient te zijn; 9. stelt voor om de informatie-uitwisseling en de administratieve bijstand tussen belastingdiensten te verbeteren; 10. dringt aan op transparantie met betrekking tot de toepassing van de nieuwe richtlijn in de lidstaten en stelt derhalve voor een meldingsplicht tegenover de Commissie in te voeren voor lidstaten, krachtens welke ondernemingen die hun statutaire zetel conform de richtlijn verplaatsen, in een Europees ondernemingsregister moeten worden opgenomen; wijst erop dat bij de omzetting van de meldingsplicht in nationaal recht een overdaad aan informatie ("overkill") met het oog op een betere wetgeving moet worden voorkomen, mits voldoende informatie wordt gewaarborgd; 11. constateert dat deze aanbevelingen in overeenstemming zijn met het subsidiariteitsbeginsel en de grondrechten van de burger; 12. is van oordeel dat het verlangde voorstel geen financiële gevolgen heeft; 13. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie en bijgaande gedetailleerde aanbevelingen te doen toekomen aan de Commissie en de Raad, alsmede aan de parlementen en regeringen van de lidstaten. BIJLAGE GEDETAILLEERDE AANBEVELINGEN VOOR DE INHOUD VAN HET VERLANGDE VOORSTEL Het Europees Parlement verzoekt de Commissie een voorstel voor een richtlijn voor te leggen dat de volgende elementen bevat: Aanbeveling 1 (effecten van een grensoverschrijdende overplaatsing van de statutaire zetel) De grensoverschrijdende overplaatsing van de statutaire zetel van een vennootschap mag geen aanleiding geven tot ontbinding van de betreffende vennootschap of tot enige andere onderbreking of verlies van rechtspersoonlijkheid; de vennootschap behoudt derhalve haar rechtspersoonlijkheid, en al haar activa, passiva en contractuele verhoudingen blijven ongemoeid. Verder leidt de overplaatsing niet tot het omzeilen van wettelijke, sociale en fiscale bepalingen. De overplaatsing gaat in op de dag van registratie in de lidstaat waar de zetel gevestigd wordt. Vanaf de datum van registratie in de lidstaat van bestemming valt de vennootschap onder de wetgeving van deze lidstaat. Aanbeveling 2 (overplaatsingsprocedure binnen de vennootschap) De directie of het bestuur van een vennootschap die de statutaire zetel wil overplaatsen is verplicht een overplaatsingsvoorstel op te stellen. Dit voorstel bevat ten minste: Het overplaatsingsvoorstel wordt voorgelegd aan de leden en de vertegenwoordigers van de werknemers van de vennootschap voor behandeling binnen een redelijke periode vóór de datum van de aandeelhoudersvergadering van de vennootschap. Een vennootschap die haar statutaire zetel wil overplaatsen moet ten minste de volgende gegevens bekend maken volgens de toepasselijke nationale wetgeving, in overeenstemming met Richtlijn 68/151/EEG (13) : De directie of het bestuur van de vennootschap die een overplaatsing plannen, stellen tevens een rapport op waarin de juridische en economische aspecten worden toegelicht en gemotiveerd, en waarin de gevolgen voor de deelnemers in de vennootschap, de schuldeisers en de werknemers worden aangegeven, tenzij anders is overeengekomen. Aanbeveling 3 (overplaatsingsbesluit door de aandeelhoudersvergadering) De aandeelhoudersvergadering hecht haar goedkeuring aan het overplaatsingsvoorstel in overeenstemming met de vastgelegde regelingen en met de meerderheid die is vereist voor een verandering van de statuten krachten de toepasselijke wetgeving voor de vennootschap in de lidstaat van oorsprong. Indien het bedrijf wordt gevoerd op basis van werknemersmedezeggenschap, kan de aandeelhoudersvergadering aan de uitvoering van de overplaatsing de voorwaarde verbinden dat zij haar uitdrukkelijke goedkeuring moet geven aan de regelingen voor werknemersmedezeggenschap. Aanbeveling 4 (bestuurlijke overplaatsingsprocedure en controle) De lidstaat van oorsprong verifieert de wettigheid van de overplaatsingsprocedure, in overeenstemming met zijn nationale wetgeving. De bevoegde instantie die is aangewezen door de lidstaat van oorsprong geeft een certificaat af met een afdoende verklaring dat alle vereiste handelingen en formaliteiten zijn vervuld. Het certificaat, een afschrift van de voorziene statuten voor de onderneming in de nieuwe lidstaat van bestemming en een afschrift van het overplaatsingsvoorstel worden binnen een redelijke termijn ingediend bij de instantie die verantwoordelijk is voor de registratie in de lidstaat van bestemming. Deze bescheiden zijn voldoende voor de onderneming om zich te laten registreren in de lidstaat van bestemming. De bevoegde registratie-instantie in de lidstaat van nieuwe vestiging verifieert dat de materiële en formele voorwaarden voor de overplaatsing zijn vervuld. De bevoegde instantie in de lidstaat van bestemming stelt de respectieve instanties in de lidstaat van oorsprong onmiddellijk in kennis van de registratie. Daarna verwijdert de instantie van de lidstaat van oorsprong de onderneming uit zijn register. De registratie in de lidstaat van bestemming en de verwijdering uit het register van de lidstaat van oorsprong worden gepubliceerd. In de publicatie zijn ten minste de volgende gegevens vermeld: Aanbeveling 5 (werknemersmedezeggenschap) De werknemerszeggenschap valt onder de wetgeving van de lidstaat van bestemming. De wetgeving van de lidstaat van bestemming geldt echter niet: In deze gevallen zijn de bepalingen van artikel 16 van Richtlijn 2005/56/EG van toepassing. Aanbeveling 6 (derde partijen waarvoor de overplaatsing consequenties heeft) Een vennootschap waartegen een procedure voor ontbinding, liquidatie, insolvabiliteit of surseance van betalingen of soortgelijke procedures zijn gestart mag geen grensoverschrijdende overplaatsing van haar statutaire zetel uitvoeren binnen de Gemeenschap. In het kader van lopende gerechtelijke of administratieve procedures die vóór de overplaatsing van de statutaire zetel zijn gestart, wordt de onderneming geacht haar statutaire zetel in de lidstaat van oorsprong te hebben. Het Europees Parlement , – gelet op artikel 63, leden 1 en 2 van het EG-Verdrag, – gezien het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, – gezien het Verdrag van Genève van 1951 betreffende de status van vluchtelingen, en haar aanvullend protocol van 1967, – gezien Verordening (EG) nr. 343/2003 van de Raad van 18 februari 2003 tot vaststelling van de criteria en instrumenten om te bepalen welke lidstaat verantwoordelijk is voor de behandeling van een asielverzoek dat door een onderdaan van een derde land bij een van de lidstaten wordt ingediend (1) ("de Dublin-verordening"), – gezien Richtlijn 2003/9/EG van de Raad van 27 januari 2003 tot vaststelling van minimumnormen voor de opvang van asielzoekers in de lidstaten (2) ("Opvangrichtlijn"), – gezien Richtlijn 2005/85/EG van de Raad van 1 december 2005 betreffende minimumnormen voor de procedures voor de toekenning of intrekking van de vluchtelingenstatus (3) ("Asielrichtlijn"), – gezien Richtlijn 2004/83/EG van de Raad van 29 april 2004 inzake minimumnormen voor de erkenning van onderdanen van derde landen en staatlozen als vluchteling of als persoon die anderszins internationale bescherming behoeft, en de inhoud van de verleende bescherming (4) , – gezien het verslag van de Commissie over de uitvoering van Richtlijn 2003/9/EG van 27 januari 2003 tot vaststelling van minimumnormen voor de opvang van asielzoekers in de lidstaten ( COM(2007)0745 ), – onder verwijzing naar zijn resolutie van 14 april 2005 over Lampedusa (5) , − onder verwijzing naar zijn resolutie van 6 april 2006 over de situatie in de vluchtelingenkampen in Malta (6) , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 21 juni 2007 over asiel: praktische samenwerking, kwaliteit van de besluitvorming in het kader van het gemeenschappelijk Europees asielstelsel (7) , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 2 september 2008 over de evaluatie van het Dublin-systeem (8) , – gezien de verslagen van zijn commissie Burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken over haar bezoeken aan verschillende gesloten vluchtelingencentra om er de verblijfsvoorwaarden na te gaan, – gezien het Arrest van 6 mei 2008 van het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen in zaak C-133/06, Europees Parlement vs. Raad van de Europese Unie (9) , over een beroep tot nietigverklaring van de Asielrichtlijn, meer in het bijzonder tot nietigverklaring van de bepalingen in de richtlijn over de procedure voor goedkeuring en wijziging van gemeenschappelijke minimum lijsten van veilige landen, – gezien het Europees pakt over immigratie en asiel, door de Europese Raad op 16 oktober 2008 aangenomen, waarvan de 4de doelstelling de oprichting van een Europa van de asielverlening is, – gelet op artikel 45 van zijn Reglement, – gezien het verslag van zijn commissie Burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken, en het advies van zijn commissie Ontwikkelingsamenwerking ( A6-0050/2009 ), A. overwegende dat het met de wetgevende instrumenten voor de eerste fase van de invoering van het gemeenschappelijk Europees asielstelsel (CEAS) weliswaar mogelijk geweest is om gemeenschappelijke minimum normen vast te leggen, maar geen gelijke voorwaarden om op heel het grondgebied van de Europese Unie aanspraak op bescherming te kunnen maken, zodat er zich verschijnselen als secundaire bewegingen en meervoudige aanvragen blijven voordoen, B. overwegende dat het criterium van het eerste land van binnenkomst in het systeem van Dublin tot gevolg kan hebben dat bepaalde lidstaten, vooral degene die de buitengrens van de EU vormen, een onevenredig zware last te dragen krijgen om geen andere reden als hun geografische ligging, en dat zoiets schadelijke gevolgen heeft, zowel voor de lidstaten als voor de asielzoekers, C. overwegende dat uit de evaluatie van het Dublin-systeem door de Commissie blijkt dat de 13 lidstaten aan de grenzen als gevolg van het Dublin-systeem in 2005 met steeds grotere uitdagingen te maken hadden, D. overwegende dat de Commissie in haar hoger vermelde evaluatie van de Opvangrichtlijn ernstige uitvoeringsproblemen van deze richtlijn vaststelt, vooral in gesloten opvangcentra en doorgangszones, zoals de parlementaire delegaties bij hun veelvuldige bezoeken ter plaatse ook zelf hebben kunnen vaststellen, Algemene overwegingen 1. merkt op dat het aantal vluchtelingen vorig jaar wereldwijd tot ruim 12 miljoen vluchtelingen en 26 miljoen binnenlandse ontheemden gestegen is; steunt daarom de invoering van het CEAS en verheugt zich over het asielbeleidsplan van de Commissie, dat als routekaart voor de voltooiing van het CEAS dient; 2. betreurt dat eraan gedacht wordt om de uitvoeringstermijn voor de 2de fase van hte CEAS, dat een einde aan de ongezonde ongelijkheid tussen de asielstelsels van de lidstaten moet maken, tot 2012 uit te stellen als gevolg van de wijziging van de rechtsgrond door de inwerkingtreding van het verdrag van Lissabon; 3. vestigt de aandacht op het feit dat de erkenningspercentages van kandidaatvluchtelingen voor onderdanen van bepaalde derde landen tussen de lidstaten van 0% tot 90% schommelen; 4. onderlijnt dat de harmonisering van de normen in de richting van een gemeenschappelijke asielprocedure en een eenvormige asielstatus op een hoog beschermingsniveau in heel de EU moet uitlopen, en niet op gelijkschakeling in neerwaartse richting, die een gemeenschappelijk asielstelsel zijn toegevoegde waarde zou ontnemen; 5. betreurt dat het concept van de asielverlening − een wezenlijk onderdeel van de democratie en bescherming van de mensenrechten − de afgelopen jaren sterk uitgehold is; herhaalt dat de rechten en behoeften van asielzoekers en het beginsel van non-refoulement onverkort te eerbiedigen zijn; 6. wijst er nogmaals op dat de EU procedures aan de buitengrenzen moet vastleggen om asielzoekers als zodanig te herkennen en te zorgen dat personen die recht op internationale bescherming hebben, toegang tot haar grondgebied krijgen, ook bij bewakingsoperaties aan de buitengrenzen; 7. verheugt er zich over dat de Commissie de toegang voor degenen die bescherming nodig hebben als één van de allerbelangrijkste doelstellingen van het CEAS aanwijst; 8. vraagt van het Europees agentschap voor het beheer van de operationele samenwerking aan de buitengrenzen van de Europese Unie (Frontex) juiste gegevens over het aantal asielzoekers die het bij zijn werkzaamheden aantreft, en het lot van de personen die het bij dezelfde gelegenheid onderschept en naar een transitland of land van herkomst terugstuurt; verzoekt de Commissie om een voorstel tot herziening van het mandaat van Frontex in te dienen en uitdrukkelijk te stellen dat bescherming en eerbied voor de rechten van de mens integraal deel uitmaken van het toezicht op de buitengrenzen van de EU; 9. verheugt er zich over dat de Commissie onderkent dat er samenhang met andere beleidsvormen moet zijn die aan internationale bescherming raken; verzoekt haar dan ook om initiatieven in gang te zetten en te ondersteunen die op evaluatie en aanpassing van alle instrumenten voor grenstoezicht en het betreffend beleid gericht zijn, zoals Frontex en het Europees grensbewakingssysteem (EUROSUR), om vluchtelingen bescherming in de EU en onverkorte eerbiediging van het beginsel van non-refoulement aan haar buitengrenzen te waarborgen; benadrukt verder dat de plicht om hulp te verlenen, zoals in het VN-Verdrag inzake het recht van de zee (UNCLOS) neergelegd, juridisch bindend is voor de lidstaten, de EU en Frontex; Verbetering van de bestaande wetgeving 10. verheugt zich over het feit dat het Hof van Justitie in zijn hoger vermeld arrest C-133/06, artikel 29, leden 1 en 2 en artikel 36, lid 3 van de Asielrichtlijn vernietigt, die over de goedkeuring of wijziging van een gemeenschappelijke minimum lijst van veilige landen van herkomst en een gemeenschappelijke lijst van veilige derde landen gaan; 11. verheugt zich over de positieve ervaringen van een aantal lidstaten, die asielzoekers van bij de indiening van hun aanvraag tot internationale bescherming in open structuren met volledige integratie in de plaatselijke samenleving opvangen; 12. meent dat asielzoekers kwetsbare personen zijn die onder overeenkomstige voorwaarden opgevangen moeten worden; wijst er nogmaals op dat een gevangenisomgeving hun in geen geval kan helpen om de traumatische ervaringen achter zich te laten die ze in hun land oorsprong en onderweg naar Europa beleefd hebben; 13. verheugt zich over de bepalingen in de recentste Commissievoorstellen, dat de lidstaten een persoon niet mogen opsluiten enkel en alleen omdat hij of zij om internationale bescherming verzoekt; meent dat asielzoekers gezien hun bijzonder kwetsbare situatie in principe niet opgesloten mogen worden; 14. betreurt dat vasthouding van asielzoekers na onregelmatige betreding van het grondgebied in veel lidstaten nog altijd een feit is, en verheugt zich dan ook over de opname van procedurele garanties tegen vasthouding in de Opvangrichtlijn; meent daarom ook dat vasthouding van asielzoekers enkel onder zeer duidelijk omschreven uitzonderlijke omstandigheden mogelijk mag zijn, met inachtneming van het principe van noodzaak en evenredigheid, zowel naar de omstandigheden van vasthouding als haar oogmerk vindt ook dat een asielzoeker die vastgehouden wordt, recht van verhaal bij een binnenlandse rechtbank moet hebben; 15. meent dat de draagwijdte van de nieuwe Opvangrichtlijn in die zin verduidelijkt moet worden dat ze op gesloten verblijfscentra, transitzones, procedures aan de grens en overgedragen asielzoekers volgens Dublin van toepassing is; 16. verheugt zich erover dat de Opvangrichtlijn van een formeel systeem voor onmiddellijke herkenning van kwetsbare personen voorzien is, meer in het bijzonder niet-begeleide minderjarigen, bejaarden die zich niet alleen kunnen behelpen, gehandicapten, zwangere vrouwen, alleenstaande ouders met kinderen, en personen met traumatische ervaringen (foltering, verkrachting, psychisch, fysiek en seksueel geweld); 17. vindt dat er een eenvormige asielaanvraagprocedure en eenvormige normen voor erkenning van vluchtelingen of personen die internationale bescherming nodig hebben ingevoerd moeten worden, die alle aanvragen voor internationale bescherming omvatten (vluchtelingenstatus, aanvullende en tijdelijke bescherming); 18. verheugt zich erover dat de Commissie de voorwaarden voor aanvullende bescherming wil verduidelijken, en vooral dat ze voorstelt om de omvang van de rechten en voordelen te herzien waar degenen die die vorm van bescherming genieten, aanspraak op kunnen maken; denkt dat dat een waarborg voor gelijkere behandeling op hoger niveau kan zijn; 19. verheugt zich over het voornemen van de Commissie om de Asielrichtlijn te wijzigen en benadrukt dat de gemeenschappelijke asielprocedure duidelijke, eenvormige en redelijke termijnen voor een besluit over een asielaanvraag moet vastleggen die door de autoriteiten in acht te nemen zijn, om lange en ongerechtvaardigde wachttijden te voorkomen die nadelige gevolgen voor de gezondheid en het welzijn van asielzoekers kunnen hebben; wijst er nogmaals op dat toekenning van de vluchtelingenstatus of aanvullende bescherming altijd op een individuele beoordeling moet berusten en op generlei wijze tot een algemene beoordeling (bv. op basis van nationaliteit) of door enige voorwaarde (bv. de toestand van de mensenrechten in het land van herkomst) beperkt mag worden; 20. vindt het gewenst om de gegevens over de landen van herkomst, waar de verschillende lidstaten over beschikken, samen te brengen en moedigt de Commissie aan om nog ruimere inspanningen te leveren om een gemeenschappelijke gegevensbank op te richten; benadrukt dat informatiegaring en -verstrekking over het land van herkomst en een internetportaal moeten waarborgen dat de landenrapporten van verschillende erkende deskundigen verwerkt zijn, dat de informatie openbaar toegankelijk is en los wordt gehouden van de toepassing ervan door de beslissende instanties (zodat ze onpartijdig blijft en niet politiek beïnvloed wordt) en dat er bij het verzamelen van informatie over het land van herkomst een billijk evenwicht tussen gouvernementele, niet-gouvernementele en internationale bronnen is; 21. verheugt zich over de herziening van de Dublin-verordening en de bepalingen die voorgesteld worden om transfers volgens die verordening op te schorten als er reden bestaat om aan te nemen dat de aanvragers niet op degelijke bescherming kunnen rekenen in de bevoegde lidstaten, vooral uit het oogpunt van de voorwaarden waaronder ze opgevangen worden en de toegang tot asielprocedures, naast gevallen dat de transfers een bijkomende last op die lidstaten zouden leggen die onder buitengewoon grote druk staan, vooral door hun geografische ligging of demografische toestand, maar wijst er met nadruk op dat de bewuste bepalingen uiteindelijk veeleer een politieke standpuntbepaling dan een doeltreffend hulpmiddel voor degelijke bijstandverlening aan de lidstaten zouden zijn als er niet een tweeledig bindend juridisch hulpmiddel voor alle lidstaten ingevoerd wordt, dat voor de volgende elementen zorgt: 22. meent dat de herziene Dublin-verordening asielzoekers het recht moet geven om beroep tegen een overdrachtsbesluit aan te tekenen, en dat een dergelijk beroep de rechtbanken moet verplichten om ambtshalve na te gaan of de uitvoering van een overdrachtsbesluit niet tijdelijk opgeschort moet worden; Administratieve structuren 23. geeft zijn krachtige steun voor de oprichting van een Europees ondersteuningsbureau voor asielzaken, dat in nauwe samenwerking met de hoge commissaris voor de vluchtelingen van de Verenigde Naties en de NGO's die zich op asielverlening specialiseren, moet optreden; 24. meent dat één van de taken van het Europees ondersteuningsbureau voor asielzaken nauwlettende analyse van de verschillen moet zijn die tussen de nationale asielregelingen blijven bestaan, om ze te helpen verbeteren; 25. meent dat de werkzaamheden van het Europees ondersteuningsbureau voor asielzaken onder meer moeten bestaan in het opstellen van gemeenschappelijke richtsnoeren om nauwkeuriger en uniformer beoordeling van asielaanvragen te vergemakkelijken, aanmoediging van uitwisseling van goede praktijken, en toezicht op uitvoering en toepassing van de EU-wetgeving (ter ondersteuning van de toeziende rol van de Commissie op de Verdragen); 26. meent dat de verdere behandeling van personen die naar hun land van herkomst of vertrek zijn teruggekeerd omdat hun aanvraag om bescherming afgewezen is, daadwerkelijk in het oog gehouden moet worden; 27. moedigt de Commissie ten zeerste aan om haar inspanningen voor het opstellen van een gemeenschappelijk vormingsprogramma voor de asielproblematiek voort te zetten, aangezien de kwaliteit van de besluitvorming in deze aangelegenheden rechtstreeks van de vorming en informatie van de besluitnemende instanties op nationaal vlak afhankelijk is; meent dat raadpleging van de organisaties van het maatschappelijk middenveld die zich speciaal op de opstelling van vormingsprogramma's toeleggen, een waarborg voor doelmatigheid zou zijn; 28. meent dat alle besluitvormers gelijke toegang moeten hebben tot professioneel en objectief onderzochte informatie over het land van herkomst, een essentieel instrument voor de asielautoriteiten en beroepsinstanties en ook de asielzoekers, die er zich op verlaten om hun aanvraag tot internationale bescherming te helpen staven; 29. benadrukt dat de autoriteiten tijdens de wachttijden de verschillende behoeften van asielzoekers in aanmerking moeten nemen die in een kwetsbaarder positie verkeren, zoals kinderen, personen met een handicap en vrouwen, en de nodige infrastructuur moeten bieden; Integratie van rechthebbenden op internationale bescherming 30. erkent het belang van de integratie van rechthebbenden op internationale bescherming in het belang van de democratie, de veiligheid, en uit economische overwegingen; 31. betreurt dat de regels van de Dublin-verordening om uit te maken welke staat met het onderzoek van een asielaanvraag belast is, geen rekening met de wensen van de indieners houden, en meent dat een aantal familiale, culturele en taalkundige criteria bij de toewijzing van bevoegdheid meer aandacht verdienen, om de integratie van asielzoekers gemakkelijker te laten verlopen; 32. dringt er bij de Raad op aan om tot een vergelijk te komen om de draagwijdte van zijn Richtlijn 2003/109/EG van 25 november 2003 op de status van staatsburgers van derde landen die langdurig ingezetenen zijn (10) , tot vluchtelingen en rechthebbenden op aanvullende bescherming uit te breiden; 33. verheugt zich over het voornemen van de Commissie om een wijziging van de Opvangrichtlijn voor te stellen zodat asielzoekers gemakkelijker toegang tot de arbeidsmarkt krijgen, omdat het een feit is dat hun deelname aan het arbeidsleven een essentiële voorwaarde voor hun integratie vormt in de opvangende lidstaat en ook vaardigheden helpt ontwikkelen die zowel tijdens hun verblijf in de opvangende lidstaat als bij eventuele terugkeer naar hun land van herkomst tot voordeel strekken; 34. meent dat het asielstelsel bij vaststelling van de verantwoordelijke lidstaat integratie moet vergemakkelijken door o.a. de sociale, culturele en taalkundige achtergrond in aanmerking te nemen en gevolgde opleidingen, beroepskwalificaties en vaardigheden van de asielzoeker te erkennen die bij de economische behoeften van de opvangende lidstaat aansluiten; 35. beveelt aan om geen onderscheid te maken tussen rechten van vluchtelingen en die van personen die aanvullende bescherming genieten; dringt er vooral op aan om de aanspraken op sociale en economische rechten van personen die aanvullende bescherming genieten, te verbeteren, aangezien het van essentieel belang voor hun integratie is; Solidariteitsmechanismen 36. meent dat één van de doelstellingen van het CEAS de invoering van doeltreffende solidariteitsmechanismen moet zijn om de toestand van de landen te verbeteren die de grootste toevloed van asielzoekers te verwerken krijgen en problemen ondervinden om goede opvangvoorwaarden te waarborgen, de aanvragen op tijd en in behoorlijke vorm te behandelen, of de aanvragers te integreren die de status van vluchteling verkregen hebben; 37. denkt dat de solidariteit niet tot terbeschikkingstelling van financiële middelen beperkt mag blijven en dringt op efficiënte toepassing van mechanismen voor interne hervestiging en verhuizing aan, op vrijwillige grondslag, zoals bedoeld in het Europees Pact inzake immigratie en asiel; meent dat daarmee personen die internationale bescherming genieten, eventueel in een andere lidstaat opgevangen kunnen worden als degene die hun de bescherming verleend heeft; 38. denkt dat er nagegaan moet worden of de draagwijdte van Richtlijn 2001/55/EG (11) niet verruimd kan worden, vooral om de opvang van bepaalde categorieën personen mogelijk te maken die voorlopig internationale bescherming nodig hebben, ook buiten omstandigheden van massale toevloed; 39. wenst de oprichting van groepen deskundigen voor asielverlening onder toezicht van het op te richten Europees ondersteuningsbureau voor asielzaken aan te moedigen, die lidstaten die met plotselinge en massale toevloed van asielzoekers geconfronteerd worden, waar ze niet tegen opgewassen zijn, met raad en daad kunnen bijstaan; 40. verzoekt de Commissie om de mogelijkheid te onderzoeken om een Europees mechanisme voor overdracht van internationale bescherming in te stellen, onder toezicht van het toekomstig Europees ondersteuningsbureau voor asielzaken, om bewegingen van vluchtelingen in Europa op hun aanvraag mogelijk te maken en zo de last voor bepaalde lidstaten te verlichten; 41. verheugt zich over het feit dat de Commissie voornemens is om een studie naar de mogelijkheden tot verbetering van de financiële solidariteit in de EU te laten uitvoeren, en kijkt met belangstelling naar de voorstellen in die zin uit; 42. spreekt zijn steun uit voor overeenkomsten voor grenstoezicht tussen nationale autoriteiten, de hoge commissaris voor de vluchtelingen van de Verenigde Naties en NGO's in de EU, en toewijzing van middelen uit het Buitengrenzenfonds van de EU; Samenwerking met derde landen 43. onderstreept dat er een CEAS moet komen dat volledig bij de doelstellingen en activiteiten voor vluchtelingenbescherming van de EU-instrumenten voor ontwikkelingssamenwerking aansluit (zoals het Europees Ontwikkelingsfonds, het financieringsinstrument voor ontwikkelingssamenwerking (DCI), het Europees nabuurschaps- en partnerschapsinstrument en het Europees instrument voor democratie en mensenrechten), en de overeenkomsten en partnerschappen tussen de EU en ontwikkelingslanden (zoals de Overeenkomst van Cotonou en het strategisch partnerschap Afrika-EU); 44. deelt de mening van de Commissie, dat asiel veeleer een integraal onderdeel van ontwikkelingssamenwerking met derde landen als een hulpmiddel voor crisisbeheer is; herhaalt ook dat ontwikkelingssamenwerking − en vooral crisispreventie, toezicht op de rechten van de mens, conflictbeheersing en vredesopbouw − als instrument kan dienen om bevolkingsverplaatsingen te voorkomen; benadrukt daarom dat het CEAS nauw bij het Europees humanitair en ontwikkelingsbeleid moet aansluiten; 45. ziet naar de evaluatie van de regionale beschermingsprogramma's (RPP) uit, die in 2009 moet plaatsvinden; onderstreept dat de ontwikkeling van dergelijke programma's volledig met nationale en regionale actieplannen en het thematisch programma voor migratie en asiel van het DCI in overeenstemming moet zijn, en in algemenere zin nooit een middel mag zijn om verantwoordelijkheden bij de lidstaten en de EU weg te halen; vraagt de Commissie met aandrang om de overeenkomstige maatregelen van haar verschillende diensten beter te coördineren zodat hun krachten optimaal gebundeld worden, en verslag uit te brengen over de stappen die ze onderneemt; 46. begrijpt dat het van belang is om de opvangcapaciteit van de landen van eerste asielverlening uit te breiden en op Europees niveau, in nauwe samenwerking met de hoge commissaris voor de vluchtelingen van de Verenigde Naties, een hervestigingsprogramma op te stellen dat gemeenschappelijke criteria en coördinatiewerkwijzen vastlegt; 47. dringt er ook op aan om de doelmatigheid van de beschikbare fondsen voor maatregelen tegenover derde landen te evalueren, bijvoorbeeld voor bescherming binnen de regio, vooral in het licht van het bekend standpunt van het Parlement dat dergelijke maatregelen bijkomende financiering vergen, en niet herschikking van de ontwikkelingsfondsen; 48. verzoekt de Commissie om de lidstaten tot ruimere deelname in de wereldwijde pogingen tot hervestiging van vluchtelingen aan te sporen; 49. neemt met veel belangstelling kennis van het idee om "beschermde inreisprocedures" in te voeren en spoort de Commissie aan om zich over de concrete uitvoeringswijzen en praktische uitwerkingen van dat soort maatregelen te buigen; 50. wacht met belangstelling op de resultaten van de studie over de gemeenschappelijke behandeling van asielaanvragen buiten het grondgebied van de EU, die de Commissie in 2009 denkt uit te voeren, en waarschuwt tegen elke aanvechting om de lasten van de opvang van asielzoekers en de behandeling van hun aanvragen op derde landen of de hoge commissaris voor de vluchtelingen van de Verenigde Naties af te schuiven; o o o 51. verzoekt zijn Voorzitter om deze resolutie te laten toekomen aan de Raad, de Commissie, de regeringen en parlementen van de lidstaten, Frontex en de hoge commissaris voor de vluchtelingen van de Verenigde Naties. Het Europees Parlement , – gelet op het EG-Verdrag, – gezien Advies nr. 2/2004 van de Rekenkamer van de Europese Gemeenschappen over het model "single audit" (en een voorstel voor een communautair internecontrolekader) (1) , – gezien de mededeling van de Commissie van 15 juni 2005 over een stappenplan voor een geïntegreerd internecontrolekader ( COM(2005)0252 ), – gezien de mededeling van de Commissie van 17 januari 2006 over het actieplan voor een geïntegreerd internecontrolekader ( COM(2006)0009 ), – gezien het eerste halfjaarlijkse verslag over de tenuitvoerlegging van het actieplan van de Commissie voor een geïntegreerd internecontrolekader, gepubliceerd op 19 juli 2006 (SEC(2006)1009), ingevolge het verzoek van het Parlement in zijn resolutie van 27 april 2006 over de kwijting voor het begrotingsjaar 2004 (2) , – gezien het voortgangsverslag van de Commissie van 7 maart 2007 ( COM(2007)0086 ), waarin de voortgang wordt aangegeven en enkele nieuwe acties worden aangekondigd, – gezien de mededeling van de Commissie van 27 februari 2008 getiteld "Verslag over het actieplan van de Commissie voor een geïntegreerd internecontrolekader" ( COM(2008)0110 ) en het daarbij gevoegde werkdocument van de diensten van de Commissie (SEC(2008)0259), – gezien de mededeling van de Commissie van 4 juni 2008 getiteld "Synthese van de beheersresultaten van de Commissie in 2007" ( COM(2008)0338 ), – gezien het jaarverslag van de Commissie aan de kwijtingsautoriteit over de in 2007 uitgevoerde interne controles ( COM(2008)0499 ), – gezien het jaarverslag van de Commissie aan de kwijtingsautoriteit betreffende de follow-up van de kwijtingsbesluiten voor 2006 ( COM(2008)0629 en COM(2008)0628 ) en de daarbij horende werkdocumenten van de Commissiediensten (SEC(2008)2579 en SEC(2008)2580), – gezien het jaarverslag van de Rekenkamer over de uitvoering van de begroting over het begrotingsjaar 2007, vergezeld van de antwoorden van de instellingen (3) , – gelet op artikel 45 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie begrotingscontrole en het advies van de Begrotingscommissie ( A6-0022/2009 ), A. overwegende dat de Commissie overeenkomstig artikel 274 van het EG-Verdrag, onder eigen verantwoordelijkheid en volgens het beginsel van goed financieel beheer, en in samenwerking met de lidstaten de begroting uitvoert, B. overwegende dat het principe van effectieve interne controle een van de begrotingsprincipes is die zijn opgenomen in Verordening (EG, Euratom) nr. 1605/2002 van de Raad van 25 juni 2002 houdende het Financieel Reglement van toepassing op de algemene begroting van de Europese Gemeenschappen (4) (Financieel Reglement) als gevolg van de wijziging hiervan bij Verordening (EG, Euratom) nr. 1995/2006 van 13 december 2006 (5) , zoals de Commissie in het actieplan voor een geïntegreerd internecontrolekader (het actieplan) had voorgesteld, C. overwegende dat de meest doeltreffende manier voor de Commissie om te tonen dat zij zich werkelijk inzet voor transparantie en goed financieel beheer, erin bestaat haar volledige steun te verlenen aan maatregelen die ten doel hebben de kwaliteit van het financieel beheer te verbeteren, teneinde een gunstige betrouwbaarheidsverklaring (DAS (6) ) van de Europese Rekenkamer te bekomen, D. overwegende dat de ECOFIN-Raad in paragraaf 5 van zijn conclusies van 8 november 2005 heeft gewezen op het fundamentele belang van de invoering van een geïntegreerde interne controle en van duidelijkheid en vereenvoudiging van de desbetreffende regelgeving, en de Commissie heeft verzocht een evaluatie van de kosten van deze controle per uitgavencategorie te verrichten, E. overwegende dat de Commissie, ter bevordering van het strategische oogmerk een DAS van de Europese Rekenkamer te verkrijgen, in januari 2006 het actieplan vaststelde, gevolg gevend aan de aanbevelingen van de Rekenkamer (7) , de resolutie van het Parlement van 12 april 2005 over de kwijting voor het begrotingsjaar 2003 (8) en de conclusies van de ECOFIN-Raad van 8 november 2005, F. overwegende dat het actieplan zich richtte op de aanpak van leemten in de toenmalige controlestructuren van de Commissie en 16 gebieden noemde waarop tegen eind 2007 actie moest worden ondernomen, waarbij in aanmerking moet worden genomen dat verbetering van het financieel beheer in de Unie moet worden nagestreefd door nauwlettend toezicht op de controles bij de Commissie en de lidstaten, G. overwegende dat de Rekenkamer in paragraaf 2.29 in hoofdstuk 2 (handelend over het interne controlesysteem van de Commissie) van zijn jaarverslag over 2007, overweegt: "In het samenvattend verslag over 2007 van de Commissie wordt een positief oordeel gegeven over de geboekte vooruitgang bij de tenuitvoerlegging van de acties tot dan toe, maar wordt aangegeven dat het bewijs inzake de doeltreffendheid van de acties − in de zin dat ze het foutenniveau in de onderliggende verrichtingen beperken − nog lang niet geleverd is", H. overwegende dat de Commissie op punt 2.30 van het jaarverslag 2007 van de Rekenkamer als volgt antwoordt: "De tenuitvoerlegging van de acties is een voortgaand proces en wordt krachtig ter hand genomen. De impact van de acties kan uiteraard pas worden bezien na de uitvoering ervan in de jaren 2006 en 2007. Een eerste impactverslag zal begin 2009 worden opgesteld", 1. is ingenomen met de vooruitgang die met de uitwerking van het actieplan over de gehele lijn is geboekt en het feit dat het merendeel van de acties is uitgevoerd en de meeste leemten die in het actieplan werden genoemd, zijn ingevuld; 2. benadrukt dat de Commissie en de lidstaten door een efficiënt geïntegreerd internecontrolekader, zoals voorzien in het actieplan van de Commissie, beter in staat zullen zijn de EU-begroting overeenkomstig de politieke doeleinden en de prioriteiten van het Parlement uit te voeren; 3. betreurt het gebrek aan duidelijke taal en verzoekt de Commissie aan te geven in welke fase het actieplan voor de totstandbrenging van een geïntegreerd internecontrolekader zich bevindt en wanneer zij verwacht dat de genomen maatregelen een zichtbaar en positief effect zullen hebben op de wettigheid en regelmatigheid van transacties; 4. neemt kennis van het impactverslag aangenomen door de Commissie op 4 februari 2009 ( COM(2009)0043 ) en zal er in de kwijtingsresolutie voor het begrotingsjaar 2007 rekening mee houden; 5. erkent de inspanningen van de Commissie, maar betreurt dat de Commissie vanwege problemen met de verslaglegging door de lidstaten tot nu toe niet in staat is gebleken een volledig en betrouwbaar overzicht te geven van de gegevens over terugvorderingen en financiële correcties; verzoekt de Commissie een oplossing te zoeken voor deze problemen en wenst van de Commissie een gedetailleerd tijdschema te ontvangen met betrekking tot de ontwikkeling en de toepassing van een nieuw systeem voor verslaglegging; 6. wijst erop dat het succes van het actieplan in de eerste plaats wordt afgemeten aan het effect van de acties, namelijk dalende foutenpercentages en betere beoordelingen van de systemen door de Rekenkamer; 7. verwacht zonder meer dat zulke verbeteringen een werkelijk effect zullen hebben op het jaarverslag 2008 van de Europese Rekenkamer; 8. spoort de Commissie aan tot meer transparantie bij haar effectbeoordeling van het actieplan en volledig te blijven toezien op de uitvoering ervan; Acties 4, 10 en 10N: Foutenindex of aanvaardbaar foutenrisico − Onderzoek naar het bestaande evenwicht tussen operationele uitgaven en de kosten van de controlesystemen 9. betreurt dat bij twee van de voor het Parlement belangrijkste acties sprake is van vertraging ten opzichte van het geplande tijdschema; 10. 10 betreurt met name dat actie 4 van het actieplan, met betrekking tot een interinstitutioneel initiatief ten aanzien van de basisbeginselen die gelden met betrekking tot de risico's die in onderliggende verrichtingen kunnen worden aanvaard, nog niet is uitgevoerd; is het eens met de Rekenkamer waar deze in zijn advies nr. 4/2006 (9) schrijft dat nog steeds niet is uitgemaakt hoe een "aanvaardbaar controlerisico" moet worden bepaald, hoewel dit een fundamenteel onderdeel is van het geïntegreerde internecontrolesysteem; 11. herinnert eraan dat de Rekenkamer onder de paragrafen 2.9 en 2.10 van zijn jaarverslag 2005 (10) reeds overwoog dat ten aanzien van de invoering van een geïntegreerd internecontrolekader, 'een van de belangrijkste door de Commissie aanvaarde doelstellingen betrekking heeft op de proportionaliteit en de kostenefficiëntie van de controles'; 12. herinnert voorts aan de eerder vermelde conclusies van de ECOFIN-Raad van 8 november 2005, waarin werd verklaard dat de Raad van mening was, overeenkomstig verslag 2/2004 van de Rekenkamer, dat een akkoord moest worden bereikt met het Parlement over de aanvaardbare risico's in de onderliggende verrichtingen, daarbij rekening houdend met de kosten en baten van de controles bij elke communautaire beleidsvorm en met het dienovereenkomstige bedrag van de uitgave; 13. wijst erop dat de Rekenkamer in paragraaf 2.42, letter c) van zijn jaarverslag over 2007, aanbeveelt voort te maken met het nader uitwerken van het begrip "toelaatbaar risico", en in paragraaf 1.52, letter c) van hoofdstuk 1 (Betrouwbaarheidsverklaring en toelichting daarbij) van datzelfde verslag, het evenwicht tussen kosten en restrisico op afzonderlijke uitgaventerreinen zo belangrijk noemt "dat het zou moeten worden vastgesteld op politiek niveau (d.w.z. door de begrotings-/kwijtingverlenende autoriteiten) uit naam van de burgers van de Unie"; 14. dringt er bij de Commissie op aan, onverwijld de beloofde mededeling over deze materie uit te brengen teneinde de interinstitutionele discussie over aanvaarbaar risico weer op gang te brengen, iets waarom het Parlement reeds heeft gevraagd in zijn kwijtingsresolutie van 24 april 2007 voor het begrotingsjaar 2005 (11) en die van 22 april 2008 over het begrotingsjaar 2006 (12) ; verzoekt de Commissie om de methoden die zij gebruikt voor de vaststelling van het foutenpercentage volledig openbaar te maken; 15. is daarom van mening dat de Commissie volgens de beginselen van evenredigheid en kostenefficiëntie (value for money) van de controlesystemen, de verhouding dient na te gaan tussen enerzijds de voor elk afzonderlijk beleidsveld beschikbare middelen en anderzijds het aandeel van deze middelen dat aan de controlesystemen wordt besteed, opgesplitst naar uitgavencategorie, zoals in de kwijtingsresolutie voor het begrotingsjaar 2005 is gevraagd; 16. herinnert de Commissie eraan dat het belangrijk is deze vergelijkende analyse uit te voeren, omdat dit de enige mogelijkheid is om een aanvaardbaar foutenrisico te bepalen, en deze analyse aan het Parlement, de Raad en de Rekenkamer te doen toekomen; 17. meent dat de kosten-batenverhouding tussen de middelen die aan controle-activiteiten worden besteed en de door die controles opgeleverde resultaten een van de belangrijkste elementen is waarop de Rekenkamer moet letten; 18. citeert met instemming de zeer belangrijke opmerking van de Rekenkamer, in paragraaf 1.52, letter d), van het jaarverslag 2007, namelijk dat "als een regeling niet bevredigend kan worden uitgevoerd tegen aanvaardbare kosten en met een toelaatbaar risico, zij opnieuw moet worden bezien"; 19. verzoekt de Commissie, gezien de acties 10 en 10N, betrouwbare informatie te verstrekken over de kosten van controlesystemen en over de mogelijkheden om deze te vereenvoudigen teneinde zo een betere balans te vinden tussen enerzijds de behoefte aan controles en anderzijds het streven naar vermindering van de administratieve lasten voor de aanvragers en ontvangers van EU-steun; 20. herinnert aan zijn standpunt en het standpunt van de Rekenkamer dat gecompliceerde of onduidelijke regelgeving en complexe juridische vereisten afbreuk doen aan de wettigheid en regelmatigheid van de uitgaven van de EU; acht het noodzakelijk het streven naar vereenvoudiging bij de volgende herziening van het Financieel Reglement en bij de vaststelling van een rechtsgrond voor toekomstige uitgavenprogramma's van de EU een belangrijke rol te laten spelen; Acties 1, 3, 3N, 5, 10, 10a, 11N, 13 en 15: samenwerking met de lidstaten nodig 21. benadrukt dat de Commissie voor de uitvoering van acties 1, 3, 3N, 5, 10, 10a, 11N, 13, en 15, ook op samenwerking met de lidstaten is aangewezen; stelt nadrukkelijk deze acties te steunen en vraagt de Commissie daarom dringend om alle beschikbare middelen in te zetten om deze zo spoedig mogelijk volledig uit te voeren; 22. herinnert aan de verklaring van de Commissie in haar voornoemde mededeling van 2008 ( COM(2008)0110 ) dat de acties 1, 3, 3N, 5, 8 en 13 zijn voltooid; 23. verklaart evenwel tot dusver geen weet te hebben van documenten of verklaringen die dit bevestigen en moet daarom ernstig betwijfelen of die maatregelen inderdaad zijn voltooid of uitgevoerd of enig effect hebben gehad op de verdere uitvoering van het actieplan; 24. verzoekt de Rekenkamer meer gedetailleerd verslag te doen van de samenwerking met de nationale rekenkamers en aan te geven wanneer deze samenwerking haar vruchten af zal werpen; Acties 5 en 13: het gebruik van jaarlijkse samenvattingen en beheersverklaringen 25. is ingenomen met de jaarlijkse overzichten van op nationaal niveau beschikbare controles en verklaringen , die op 15 februari 2008 voor het eerst werden ingediend en waarmee een aanzienlijke stap is gezet naar de beoogde verbetering van het beheer van de EU-middelen; betreurt evenwel het gemis aan transparantie rond deze jaarlijkse overzichten, die de Commissie namelijk niet naar het Parlement heeft doorgezonden; 26. verwelkomt de vanaf 2008 aangeboden jaarlijkse overzichten en de in de jaarlijkse activiteitenverslagen voor 2006 en 2007 van de voor de structuurfondsen verantwoordelijke directoraten-generaal vervatte beoordelingen en verklaringen, maar is er geenszins van overtuigd dat de acties 5 en 13 zijn voltooid nu het Parlement geen enkele informatie daaromtrent heeft; 27. betreurt dat het Parlement tot dusver geen volledige informatie van de Commissie heeft ontvangen omtrent de beoordeling en de vergelijkende analyse van de eerste jaarlijkse overzichten die zijn binnengekomen; 28. wijst er bovendien op dat de Rekenkamer in zijn jaarverslag 2007 schrijft dat de overzichten nog niet kunnen worden geacht een betrouwbare beoordeling te geven van de werking van de controlesystemen doordat de presentatie ervan te sterk verschilt; Actie 11N: ontwikkeling van een typologie van fouten en de verhouding tot terugvorderingen en financiële correcties 29. betreurt dat de Commissie ondanks aanzienlijke inspanningen, volgens de Rekenkamer geen volledige en betrouwbare cijfers heeft kunnen overleggen en zelfs niet heeft kunnen aantonen dat de uiteindelijk gepresenteerde cijfers duidelijk strookten met de gepubliceerde jaarrekeningen; 30. spoort de Commissie aan de uitvoering van deze belangrijke actie te voltooien zodat de verslaggevingvereisten in sterkere mate worden nageleefd en de nauwkeurigheid van de door de lidstaten aangeleverde gegevens beter wordt; Actie 8N: samenwerking met de hoogste nationale controle-instellingen en de wijze waarop hun werkzaamheden zekerheid kunnen verschaffen 31. wijst erop dat de onafhankelijke nationale controle-instellingen, ofschoon geen deel uitmakend van het interne controlekader, als externe controleurs van de nationale openbare uitgaven een belangrijke rol kunnen spelen bij de controle op de openbare financiën; 32. betuigt zijn volledige steun aan de door de Commissie op gang gebrachte samenwerking met enkele van de nationale hoogste controle-instellingen, en moedigt verdere contacten met die instellingen aan zodat kan worden bezien hoe hun werkzaamheden kunnen worden aangewend voor vergroting van de zekerheid omtrent de uitvoering van programma's in de lidstaten; 33. verwelkomt het initiatief van de Commissie om te komen tot een gestructureerde benadering voor de aanmoediging van contacten met nationale hoogste controle-instellingen en moedigt de Commissie verder aan deze actie in nauwe samenwerking met de Rekenkamer te voltooien; o o o 34. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie en de regeringen en parlementen van de lidstaten. Het Europees Parlement , – gezien het verslag van de Commissie inzake de toepassing van Verordening (EG) nr. 1206/2001 van de Raad van 28 mei 2001 betreffende de samenwerking tussen de gerechten van de lidstaten op het gebied van bewijsverkrijging in burgerlijke en handelszaken ( COM(2007)0769 ), – gezien Verordening (EG) nr. 1206/2001 van de Raad (1) , – gezien de voortdurende inspanningen van de Haagse Conferentie ten aanzien van de praktische uitvoering van het Verdrag van Den Haag van 18 maart 1970 inzake de verkrijging van bewijs in het buitenland in burgerlijke en in handelszaken, – gelet op artikel 45 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie juridische zaken ( A6-0058/2009 ), A. overwegende dat Verordening (EG) nr. 1206/2001 niet zo doelmatig is toegepast als had gekund en dat daarom aanvullende maatregelen moeten worden genomen om de samenwerking tussen de gerechten van de lidstaten op het gebied van bewijsverkrijging te verbeteren en de doelmatigheid van de verordening te vergroten, B. overwegende dat Verordening (EG) nr. 1206/2001 tot doel heeft de samenwerking tussen de gerechten op het gebied van bewijsverkrijging in burgerlijke en handelszaken te verbeteren, te vereenvoudigen en te bespoedigen, C. overwegende dat de Commissie weliswaar eind 2006-begin 2007 in totaal 50 000 exemplaren van de praktijkgids onder de lidstaten heeft laten verdelen, maar dat dit veel te laat is gebeurd en dat daarom verdere maatregelen nodig zijn om rechtspractici, met name rechters en advocaten, beter over de verordening te informeren, D. overwegende dat de Commissie niettemin tot de bevinding komt dat de in artikel 10, lid 1, van de verordening vastgelegde termijn van 90 dagen voor inwilliging van verzoeken om bewijsverkrijging "in talrijke gevallen" wordt overschreden en dat "in sommige gevallen […] de uitvoeringstermijn zelfs meer dan zes maanden bedraagt", E. overwegende dat momenteel slechts enkele lidstaten beschikken over faciliteiten voor het houden van videoconferenties, waardoor de toepassingsmogelijkheden van deze technologie onvoldoende worden benut, en dat tegelijkertijd de beschikbaarheid van moderne communicatietechnologie door de lidstaten niet genoeg wordt bevorderd en ook de Commissie op dit punt geen concrete voorstellen voor verbetering doet, 1. laakt de te late indiening van het bovengenoemde verslag van de Commissie, dat volgens artikel 23 van Verordening (EG) nr. 1206/2001 uiterlijk op 1 januari 2007 had moeten worden ingediend, doch in werkelijkheid pas op 5 december 2007 werd ingediend; 2. is het met de Commissie eens dat de lidstaten er meer aan moeten doen om de verordening voldoende onder de aandacht te brengen van rechters en juristen in de lidstaten om rechtstreekse contacten tussen gerechten aan te moedigen, daar is aangetoond dat de in artikel 17 van de verordening neergelegde rechtstreekse bewijsverkrijging mogelijkheden biedt om de bewijsverkrijging te vereenvoudigen en te versnellen, zonder bijzondere problemen te veroorzaken; 3. acht het essentieel te bedenken dat de centrale organen waarin de verordening voorziet nog steeds een belangrijke rol spelen bij het toezicht op de gerechten die verantwoordelijk zijn voor de behandeling van verzoeken overeenkomstig de verordening en de oplossing van eventuele problemen; wijst erop dat het Europees Justitieel Netwerk kan bijdragen tot de oplossing van door de centrale organen niet opgeloste problemen en dat er minder beroep op deze organen zou worden gedaan als de gerechten die het verzoek indienen beter op de hoogte werden gebracht van de verordening; is van mening dat de door de centrale organen geboden bijstand van doorslaggevende betekenis kan zijn voor kleine plaatselijke rechtbanken die een probleem hebben in verband met het voor het eerst verkrijgen van bewijs in een grensoverschrijdend kader; 4. pleit voor een uitgebreid gebruik van informatietechnologie en videoconferenties, gekoppeld aan een veilig systeem voor het versturen en ontvangen van e-mails, hetgeen te zijner tijd de gangbare manier van het versturen van verzoeken om bewijsverkrijging zou moeten worden; stelt vast dat enkele lidstaten in hun antwoord op de door de Haagse Conferentie verstuurde vragenlijst melden dat er problemen zijn met de verenigbaarheid van videoverbindingen en is van mening dat dit in het kader van de Europese e-justitiestrategie moet worden aangepakt; 5. is van mening dat het feit dat in een groot aantal lidstaten nog geen faciliteiten voor videoconferentie beschikbaar zijn en dat de Commissie tot de slotsom komt "dat er zelden gebruik wordt gemaakt" van moderne communicatiemiddelen, bevestigt dat de plannen voor een Europese e-justitiestrategie die onlangs door de Commissie juridische zaken van het Parlement zijn aanbevolen verstandig zijn; verzoekt de lidstaten meer middelen ter beschikking te stellen voor het aanbrengen van moderne communicatiefaciliteiten in de gerechten en voor de instructie van rechters in het gebruik ervan en verzoekt de Commissie concrete voorstellen te doen ter verbetering van deze situatie; is van mening dat de steun en financiële hulp van de Europese Unie zo snel mogelijk, en op een passend niveau, moet worden zekergesteld; 6. is van mening dat in het kader van de e-justitiestrategie moet worden getracht gerechten te helpen tegemoet te komen aan de vertalings- en vertolkingseisen die voortvloeien uit de grensoverschrijdende bewijsverkrijging in een uitgebreide Europese Unie; 7. constateert met grote bezorgdheid dat de bevinding van de Commissie dat de termijn van 90 dagen voor de afhandeling van verzoeken om bewijsverkrijging, zoals vastgelegd in artikel 10, lid 1 van de verordening, "in talrijke gevallen" wordt overschreden en dat "in sommige gevallen […] de uitvoeringstermijn zelfs meer dan zes maanden bedraagt"; verzoekt de Commissie zo spoedig mogelijk concrete voorstellen voor maatregelen in te dienen om dit probleem te verhelpen, waarbij ook de mogelijkheid van een meldpunt of contactpersoon binnen het Europees Justitieel Netwerk in overweging moet worden genomen; 8. laakt het feit dat het verslag van de Commissie concludeert dat de bewijsverkrijging door Verordening (EG) nr. 1206/2001 over de hele linie is verbeterd, waardoor een verkeerde voorstelling van zaken wordt gegeven; vraagt de Commissie daarom met klem praktische steun te verlenen, onder andere in het kader van de e-justitiestrategie, en meer inspanningen te leveren om het ware potentieel van de verordening te verwezenlijken met het oog op een betere werking van het civiel recht voor burgers, ondernemingen, beroepsbeoefenaars en rechters; 9. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie, alsmede aan de regeringen en parlementen van de lidstaten. Het Europees Parlement , – gezien Richtlijn 2006/43/EG van het Europees Parlement en de Raad van 17 mei 2006 betreffende de wettelijke controles van jaarrekeningen en geconsolideerde jaarrekeningen (1) , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 21 februari 2008 over het 23ste jaarlijks verslag van de Commissie over de controle op de toepassing van het Gemeenschapsrecht (2005) (2) , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 21 oktober 2008 over de controle op de toepassing van het Gemeenschapsrecht − 24ste jaarlijks verslag van de Commissie (3) , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 4 september 2007 over het 13de jaarverslag over de wetgeving verbeteren 2005: toepassing van de beginselen van subsidiariteit en evenredigheid − 13de jaarverslag (4) , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 4 september 2007 over betere regelgeving in de Europese Unie (5) , – gelet op artikel 45 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie juridische zaken en het advies van de Commissie economische en monetaire zaken ( A6-0014/2009 ), A. overwegende dat het Parlement herhaaldelijk heeft verklaard dat EU-wetgeving slechts dan zin heeft wanneer deze in de lidstaten wordt nageleefd en dat daarom het toezicht op de omzetting en uitvoering van de EU-wetgeving door de lidstaten moet worden versterkt; overwegende dat het Parlement heeft voorgesteld dat de verantwoordelijk rapporteur na het verstrijken van de omzettingstermijn het Parlement informeert over de stand van zaken, B. overwegende dat het Parlement en de Raad op 17 mei 2006 Richtlijn 2006/43/EG ("de richtlijn") hebben vastgesteld, dat de omzettingstermijn in de lidstaten op 29 juni 2008 verstreken is en dat derhalve onderzocht moet worden of de omzetting correct heeft plaatsgevonden, C. overwegende dat het scorebord gepubliceerd door de Commissie weliswaar aangeeft welke artikelen van de richtlijn door wie ten uitvoer zijn gelegd, maar dat het scorebord geen informatie verschaft over de wijze waarop deze tenuitvoerlegging heeft plaatsgevonden noch of de nationale regelgeving voldoet aan de minimumstandaard van de richtlijn, D. overwegende dat de doelstelling van de richtlijn ten eerste is om de kwaliteit van controles van jaarrekeningen in de gehele EU te optimaliseren en hiermee het vertrouwen in deze verslaglegging te verbeteren ten gunste van de situatie op de financiële markten, en ten tweede het tot stand brengen van gelijke concurrentievoorwaarden voor de auditsector binnen de interne markt, E. overwegende dat de tenuitvoerlegging van de richtlijn in de lidstaten getoetst moet worden aan de hand van deze tweeledige doelstelling, 1. merkt op dat de richtlijn is aangenomen in reactie op de crisis die volgde op de ondergang van Enron; benadrukt dat de huidige financiële crisis het belang van kwalitatief hoogstaande boekhoudings- en auditpraktijken onderstreept; betreurt het dat slechts 12 lidstaten de richtlijn volledig hebben omgezet; verzoekt de Commissie te zorgen voor onverwijlde omzetting en naleving; 2. stelt met bezorgdheid vast dat de omzetting van de cruciale begrippen 'organisatie van openbaar belang' ( Public Interest Entities, PIEs ) (6) en 'netwerk' (7) leidt tot verschillende interpretaties binnen de lidstaten; benadrukt in dit verband dat de richtlijn diverse verstrekkende verplichtingen in het leven roept voor een onderneming die als organisatie van openbaar belang wordt aangemerkt, alsmede voor de auditor die deze onderneming controleert; stelt voorts vast dat de richtlijn ook verscheidene extra verplichtingen creëert voor auditkantoren die onder de definitie van 'netwerk' vallen; merkt op dat er meer aandacht geschonken moet worden aan de gevolgen van de definitie van 'netwerk' en het gebrek aan juridische duidelijkheid over de aansprakelijkheid van kantoren voor het handelen van andere kantoren die tot hetzelfde netwerk behoren; vreest in het algemeen dat een lappendeken van definities leidt tot rechtsonzekerheid en hoge nalevingskosten en uiteindelijk afbreuk doet aan het halen van de doelstellingen van de richtlijn; roept de Commissie daarom op de definities en de waarneembare effecten van de invoering ervan op brede schaal te herzien, en in overleg met de lidstaten te streven naar eenduidigheid inzake de beleidsprioriteiten op de lange termijn die de EU zich in dit kader stelt, en de wijze waarop deze het best kunnen worden gerealiseerd; 3. constateert dat veel lidstaten nog geen uitvoering hebben gegeven aan artikel 41 van de richtlijn, op grond waarvan de lidstaten organisaties van openbaar belang dienen te verplichten een auditcomité of een vergelijkbaar orgaan in te stellen; is van mening dat deze verplichting een belangrijk middel is om de onafhankelijkheid van de wettelijke controles van jaarrekeningen van organisaties van openbaar belang te garanderen; 4. benadrukt dat recente ervaring heeft uitgewezen dat er behoefte is aan frequente en kwalitatief hoogstaande interactie binnen auditcomités en tussen onafhankelijke bestuurders, raden van toezicht en auditors, en dat niet bij het dagelijks bestuur betrokken bestuurders zorgvuldig zouden moeten nadenken over de mogelijkheid om in afwezigheid van leden van het dagelijks bestuur te vergaderen; 5. stelt vast dat enkele lidstaten de verplichting om auditors binnen maximaal zeven jaar te laten rouleren ten uitvoer hebben gelegd door middel van een zeer korte roulatieperiode van twee of drie jaar; betwijfelt of zulke korte roulatieperioden de kwaliteit en de continuïteit van de wettelijke controles van organisaties van openbaar belang ten goede komen en wijst erop dat zij een nadelige invloed kunnen hebben op het inzicht van auditors en auditkantoren in de gecontroleerde organisatie; 6. betreurt dat niet alle lidstaten het door de richtlijn vereiste stelsel van publiek toezicht hebben ingevoerd; stelt bovendien vast dat er grote verschillen bestaan tussen de lidstaten indien er wel vormen van publiek toezicht ingevoerd zijn; stelt vast dat het publieke toezicht volgens de richtlijn zodanig samengesteld moet zijn dat belangenconflicten worden vermeden; vraagt zich tegen deze achtergrond af of toezichthouders direct gelieerd aan nationale regeringen voldoen aan deze eis; 7. acht het van groot belang dat de in de richtlijn vereiste samenwerking tussen publieke toezichthouders daadwerkelijk tot stand komt, omdat intensieve samenwerking tussen toezichthouders de samenhang tussen lidstaten bevordert en extra administratieve lasten door verschillende nationale procedures en eisen kan voorkomen; 8. benadrukt dat wettelijke controles verplicht zijn voor geregistreerde dochterbedrijven; adviseert wettelijke controles van moederbedrijven, verricht door auditors die zijn erkend in overeenstemming met de richtlijn, verplicht te stellen bij nationale wetgeving; 9. is van mening dat de duidelijkheid omtrent de tenuitvoerlegging van artikel 47 van de richtlijn betreffende de controledocumenten zeer te wensen overlaat; wijst erop dat de lidstaten toestemming mogen geven om controledocumenten of andere documenten die in bezit zijn van door hen goedgekeurde auditors of auditkantoren over te dragen aan de bevoegde autoriteiten van derde landen, maar dat er onderwerpen van juridische aard en op het gebied van databescherming aangepakt moeten worden om ervoor te zorgen dat de informatie die EU-auditors van hun cliënten ontvangen vertrouwelijk blijft en niet openbaar wordt in de derde landen waar deze bedrijven zijn geregistreerd of waar het moederbedrijf is gevestigd; 10. verzoekt de Commissie alle nationale wetgeving ter omzetting van de richtlijn zorgvuldig te evalueren, de onder 1 tot en met 9 genoemde problemen voortvarend aan te pakken en het Parlement hierover binnen twee jaar te informeren; betwijfelt of de gekozen methodiek van minimumharmonisatie wel de juiste weg is om de doelstelling van deze en andere richtlijnen met betrekking tot de interne markt te halen, aangezien de vele afwijkingen die door de richtlijn worden toegestaan tot verdere fragmentatie van de auditmarkt leiden; spoort de Commissie aan om bij harmonisatie gebruik te maken van eenduidige begrippen; 11. wijst erop dat overmatige vertraging bij het goedkeuren van de internationale controlestandaards ( International Standards on Auditing , ISAs ) nadelige gevolgen kan hebben voor het regelgevingskader en kan leiden tot verdere fragmentatie, wat in strijd is met de algemene doelstelling van de richtlijn; verzoekt de Commissie derhalve onnodige vertraging bij het aannemen van de ISA, te voorkomen en een brede en openbare raadpleging te houden over het aannemen ervan; 12. is van mening dat zorgvuldig toezicht op en verificatie van correcte en tijdige tenuitvoerlegging van EU-wetgeving een essentieel middel is om tot een betere toepassing van de EU-wetgeving te komen en gold-plating te vermijden, dat zich bijvoorbeeld zou kunnen voordoen op grond van artikel 40 van de richtlijn, waarin een niet-limitatieve opsomming wordt gegeven van de eisen waaraan transparante verslaglegging moet voldoen; 13. is een voorstander van de begeleiding en de nauwe samenwerking die de Commissie de lidstaten biedt, waarmee zij beoogt een correcte en tijdige tenuitvoerlegging te garanderen, bijvoorbeeld door omzettingsworkshops te gebruiken als een forum voor het creëren van consensus over de tenuitvoerlegging van specifieke bepalingen uit de communautaire wetgeving; steunt het gebruik van concordantietabellen in het tenuitvoerleggingsproces als een middel om optimale samenhang te bereiken; is niettemin van mening dat er nog altijd meer moet worden gedaan om de lidstaten heldere begeleiding te bieden bij het tenuitvoerleggingsproces en richting te geven aan een ondubbelzinnige tenuitvoerlegging van de communautaire wetgeving; 14. benadrukt met klem dat elke quasi-wetgevende maatregel binnen het toepassingsgebied van de richtlijn alleen kan worden aangenomen met toepassing van de regelgevingsprocedure met toetsing, en in voorkomend geval vergezeld van een evaluatie van de effecten van deze maatregel; Aanbeveling inzake kwaliteitsborging 15. is ingenomen met Aanbeveling 2008/362/EG van de Commissie van 6 mei 2008 inzake de externe kwaliteitsborging voor wettelijke auditors en auditkantoren die jaarrekeningen van organisaties van openbaar belang controleren (8) ; onderschrijft de gangbare mening dat onafhankelijke externe kwaliteitsbeoordelingen, in lijn met de doelstelling van de richtlijn, van belang zijn om de kwaliteit van de controles en de geloofwaardigheid van de openbaar gemaakte informatie te verhogen; schaart zich tevens achter de algemene visie dat totale onafhankelijkheid en onpartijdigheid van de inspecties en de beoordelaars van het grootste belang zijn; 16. dringt er bij de Commissie op aan om in nauwe samenwerking met de lidstaten structuren voor nationale kwaliteitsborging te bevorderen, die een onafhankelijke en externe kwaliteitsborging van auditkantoren garanderen; benadrukt in dit verband dat de Europese wetgever zich hierbij moet beperken tot de in de richtlijn en de aanbeveling neergelegde algemene kadernormen en dat de concrete uitwerking van deze regels aan de beroepsgroep moet worden overgelaten; Besluit over de registratie van auditors uit derde landen 17. neemt kennis van Beschikking 2008/627/EG van de Commissie van 29 juli 2008 betreffende een overgangsperiode voor controleactiviteiten van bepaalde auditors en auditorganisaties van derde landen (9) ; verzoekt de Commissie het Parlement in kennis te stellen van het vervolg dat zij geeft aan dit onderwerp; Aansprakelijkheid auditors 18. merkt op dat de uiteenlopende aansprakelijkheidssystemen in de verschillende lidstaten kunnen leiden tot arbitrair toezicht en schadelijk kunnen zijn voor de interne markt, is zich er evenwel van bewust dat de mate van blootstelling uiteenloopt al naar gelang de grootte van auditkantoren en de bedrijven waarmee zij te maken hebben; benadrukt dat aansprakelijkheidsclaims dikwijls afkomstig zijn uit derde landen, waar van het resultaat afhankelijke honoraria vaak de aanleiding voor dergelijke claims vormen; heeft zijn bedenkingen over het binnenhalen van een dergelijke claimcultuur in de Europese Unie en verzoekt om een fundamentelere oplossing voor de negatieve uitwerkingen van deze praktijken, die worden ingegeven door winstbejag; 19. neemt kennis van Aanbeveling 2008/473/EG van de Commissie van 5 juni 2008 inzake de beperking van de wettelijke aansprakelijkheid van wettelijke auditors en auditkantoren (10) , waarin de lidstaten worden opgeroepen de aansprakelijkheid van auditors te beperken met inachtneming van hun eigen nationale wettelijke en feitelijke omstandigheden; neemt voorts nota van de doelstelling van deze aanbeveling de gelijke concurrentievoorwaarden voor ondernemingen en auditors te versterken door middel van meer samenhang tussen de lidstaten op dit terrein; benadrukt dat het beperken van de aansprakelijkheid van auditors en auditkantoren, zoals de Commissie voorstelt in haar aanbeveling, niet strijdig mag zijn met de beginselen van wetgeving op het gebied van wettelijke aansprakelijkheid in bepaalde lidstaten, waaronder het recht op schadevergoeding voor gedupeerden; onderstreept in het kader van de huidige economische en financiële crisis dat de aanbeveling de kwaliteit van de wettelijke audit of het vertrouwen in de functie van wettelijke audits niet in twijfel mag trekken; verzoekt de Commissie het Parlement uiterlijk in 2010 op de hoogte te stellen van de uitwerking en de follow-up van deze aanbeveling, waarbij met name de vraag van belang is of en in hoeverre de aanbeveling conform de doelstelling van de richtlijn leidt tot meer samenhang tussen de lidstaten; benadrukt dat, indien verdere maatregelen noodzakelijk blijken, de Commissie een onderzoek moet verrichten naar de mogelijke gevolgen die de beperking van de wettelijke aansprakelijkheid van auditors en auditkantoren heeft voor de kwaliteit van de audits, de financiële zekerheid en de concentratie op de auditmarkt; Consultatie over eigendomsregels 20. verwelkomt de door de Commissie gestarte consultatie over de eigendomsrechten in auditkantoren en ziet met interesse uit naar de reacties van belanghebbenden; o o o 21. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Het Europees Parlement , – gelet op Richtlijn 2002/73/EG van het Europees Parlement en de Raad van 23 september 2002 tot wĳziging van Richtlĳn 76/207/EEG van de Raad betreffende de tenuitvoerlegging van het beginsel van gelĳke behandeling van mannen en vrouwen ten aanzien van de toegang tot het arbeidsproces, de beroepsopleiding en de promotiekansen, en ten aanzien van de arbeidsvoorwaarden (1) , – gelet op Richtlijn 97/80/EG van de Raad van 15 december 1997 inzake de bewijslast in gevallen van discriminatie op grond van het geslacht (2) , – gezien het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, – onder verwijzing naar zijn resoluties van 7 juni 2007 over de sociale status van kunstenaars (3) en van 3 september 2008 over gelijkheid tussen mannen en vrouwen − 2008 (4) , – gelet op artikel 45 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie rechten van de vrouw en gendergelijkheid ( A6-0003/2009 ), A. overwegende dat de ongelijkheid wat de beroepsmogelijkheden en de kansen voor vrouwen en mannen betreft, zich in de podiumkunsten sterk doen gevoelen en hardnekkig aanwezig blijven, B. overwegende dat het wenselijk is om de mechanismen die aan deze ongelijkheid tussen mannen en vrouwen ten grondslag liggen, naar behoren te analyseren, C. overwegende dat het beginsel van gelijkheid tussen mannen en vrouwen moet worden toegepast op alle actoren die betrokken zijn bij de podiumkunstensector, in om het even welke discipline, structuur (productie, distributie en opleiding) of activiteitensector (artistiek, technisch, administratief), D. overwegende dat mannen en vrouwen niet in gelijke mate vertegenwoordigd zijn in de verschillende beroepen van de podiumkunstensector, en dat deze eerste vorm van ongelijkheid bovendien ook nog gepaard gaat met verschillen inzake arbeidsvoorwaarden en bezoldiging, E. overwegende dat de ongelijke toegang tot bestuursfuncties, productiemiddelen en distributienetwerken zich in verschillende mate manifesteert in alle disciplines van de podiumkunsten, F. overwegende dat de verwezenlijking van de gelijkheidsdoelstelling in de beroepen van de podiumkunstensector een systematische toepassing van het beginsel van een gemengde samenstelling, G. overwegende dat talent alleen niet volstaat om de artistieke kwaliteit van een werk of een succesvolle carrière te verklaren en dat het streven naar een evenwichtige vertegenwoordiging van mannen en vrouwen in de beroepen van de podiumkunstensector een nieuwe impuls zal geven aan de sector in zijn geheel, H. overwegende dat het bijgevolg wenselijk is om een einde te maken aan de huidige situaties waarin nog steeds sprake is van gendersegregatie in de podiumkunsten, niet alleen door de sector te moderniseren en te democratiseren, maar ook door realistische gelijkheidsdoelstellingen vast te stellen die de sociale rechtvaardigheid bevorderen, I. overwegende dat de geconstateerde ongelijkheden tal van capaciteiten en talenten ombenut laten en nadelig zijn voor de artistieke dynamiek, het prestige en de economische ontwikkeling van de podiumkunstensector, J. overwegende dat bepaalde hardnekkige vooroordelen al te vaak leiden tot discriminerend gedrag ten aanzien van vrouwen in het kader van zowel het selectie- en wervingsproces als de arbeidsbetrekkingen, en dat vrouwen, ondanks een hoger opleidingsniveau, grotere belangstelling voor bijscholing en betere netwerken, vaak een lager inkomen dan mannen hebben, K. overwegende dat de obstakels voor de gelijkheid van mannen en vrouwen in deze sector bijzonder hardnekkig zijn en een specifieke benadering ter terugdringing van de geconstateerde ongelijkheden rechtvaardigen, ook in het licht van het mogelijke hefboomeffect hiervan op de hele samenleving, L. overwegende dat er grote lacunes bestaan in de sociale zekerheid van zowel mannelijke als vrouwelijke kunstenaars en dat hierdoor vooral voor vrouwen een ongunstiger inkomenssituatie ontstaat, 1. onderstreept dat de ongelijkheden tussen mannen en vrouwen in de podiumkunsten bijzonder groot en hardnekkig zijn en dat de onevenwichtige organisatievorm van deze sector verregaande gevolgen kan hebben voor de samenleving in haar geheel, gezien de bijzondere aard van de in dit kader verrichte activiteiten; 2. acht het absoluut noodzakelijk om de toegang van vrouwen tot alle artistieke beroepen waar zij thans nog in de minderheid zijn, te bevorderen en aan te moedigen; 3. herinnert eraan dat het aantal vrouwen in kunstzinnige beroepen en in officiële functies in de cultuursector verhoudingsgewijs zeer klein is en dat vrouwen ondervertegenwoordigd zijn in leidinggevende functies bij culturele instellingen, academies en universiteiten; 4. erkent dat een specifiek op deze sector gerichte actie nodig is om de mechanismen en gedragingen die aan de ongelijkheden ten grondslag liggen te verklaren; 5. herinnert eraan dat alleen een gemengde samenstelling bestaande gedragspatronen kan veranderen, doordat oude en nieuwe standpunten, gevoeligheden, werkwijzen en interessegebieden elkaar onderling aanvullen; 6. pleit voor het bevorderen van de toegang van vrouwen tot alle artistieke en podiumberoepen waar zij in de minderheid zijn en moedigt de lidstaten aan om alle obstakels voor de toegang van vrouwen tot hoge functies in culturele instellingen, academies en universiteiten weg te nemen; 7. onderstreept dat discriminatie van vrouwen een belemmering vormt voor de ontwikkeling van de culturele sector, omdat daardoor tal van talenten en capaciteiten onbenut blijven, en merkt op dat talent contact met het publiek nodig heeft om erkenning te krijgen; 8. pleit voor de invoering van maatregelen ter versterking van de aanwezigheid van vrouwen in het bestuur van de betrokken instanties, met name door de gelijkheid van mannen en vrouwen te bevorderen in culturele bedrijven en organisaties alsmede beroepsverenigingen; 9. roept de culturele actoren op om de aanwezigheid van vrouwelijke artiesten en hun werken in programma's, collecties, publicaties en naslagwerken te versterken; 10. stelt vast dat de vooruitgang die is geboekt op het gebied van de gelijkheid van mannen en vrouwen geleidelijk zal leiden tot het ontstaan van gemengde werkgroepen, programma's en vakbijeenkomsten, die thans vaak nog functioneren volgens een systeem van gendersegregatie dat nauwelijks verenigbaar is met de eisen van onze maatschappij; 11. onderstreept dat het van belang is om telkens wanneer dit mogelijk is, de anonimiteit van de kandidaten te waarborgen en bij de werving van orkestmusici tijdens audities gebruik te blijven maken van een kamerscherm, aangezien deze aanpak heeft bijgedragen tot de aanwezigheid van vrouwen in deze ensembles; 12. verzoekt de Commissie en de lidstaten om zich thans te bezinnen op een eerste realistische fase in de strijd tegen ongelijkheden in de podiumkunsten waarbij wordt gewaarborgd dat de ondervertegenwoordigde sexe in alle branches van de sector minstens een derde van het personeel uitmaakt; 13. spoort de lidstaten aan om: 14. herinnert de culturele instellingen eraan dat het absoluut noodzakelijk is om het democratisch beginsel van gelijke beloning voor gelijke arbeid, dat in de kunstsector en ook in tal van andere branches niet altijd wordt toegepast, daadwerkelijk in praktijk te brengen; 15. roept de lidstaten ten slotte op om in de sector van de podiumkunsten vergelijkende analyses van de huidige situatie in de verschillende landen van de Unie te verrichten, zodat de ontwikkeling en uitvoering van gemeenschappelijk beleid kan worden bevorderd, statistische gegevens verzameld kunnen worden en de geboekte vooruitgang gemeten en vergeleken kan worden; 16. roept de lidstaten op om de sociale positie van personen die werkzaam zijn in de kunst- en cultuursector te verbeteren met inachtneming van de verschillende beroepsgroepen, en om een betere sociale zekerheid te garanderen; 17. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie, alsmede aan de parlementen van de lidstaten. (Medebeslissingsprocedure: eerste lezing) Het Europees Parlement, – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2008)0316 ), – gelet op artikel 251, lid 2, en artikel 95 van het EG-Verdrag, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C6-0210/2008), – gelet op artikel 51 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie interne markt en consumentenbescherming en het advies van de Commissie industrie, onderzoek en energie ( A6-0482/2008 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan het Commissievoorstel, als geamendeerd door het Parlement; 2. verzoekt om hernieuwde voorlegging indien de Commissie voornemens is ingrijpende wijzigingen in dit voorstel aan te brengen of het door een nieuwe tekst te vervangen; 3. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Standpunt van het Europees Parlement in eerste lezing vastgesteld op 10 maart 2009 met het oog op de aanneming van Verordening (EG) nr. .../2009 van het Europees Parlement en de Raad betreffende typegoedkeuringsvoorschriften voor de algemene veiligheid van motorvoertuigen, aanhangwagens daarvan en daarvoor bestemde systemen, onderdelen en technische eenheden (Aangezien het Parlement en de Raad tot overeenstemming zijn geraakt, komt het standpunt van het Parlement in eerste lezing overeen met het definitieve wetsbesluit: Verordening (EG) nr. 661/2009.) (Medebeslissingsprocedure - herschikking) Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2007)0844 ), – gelet op artikel 251, lid 2, en artikel 175, lid 1, van het EG­Verdrag, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C6-0002/2008), – gezien het Interinstitutioneel Akkoord van 28 november 2001 over een systematischer gebruik van de herschikking van besluiten (1) , – gelet op de brief van 10 september 2008 van de Commissie juridische zaken aan de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en voedselveiligheid overeenkomstig artikel 80 bis, lid 3, van zijn Reglement, – gelet op de artikelen 80 bis en 51 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en voedselveiligheid en het advies van de Commissie juridische zaken ( A6-0046/2009 ), A. overwegende dat het betreffende voorstel volgens de adviesgroep van de juridische diensten van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie geen andere inhoudelijke wijzigingen bevat dan die welke als zodanig in het voorstel worden vermeld en dat met betrekking tot de codificatie van de ongewijzigd gebleven bepalingen van de eerdere besluiten met die wijzigingen kan worden geconstateerd dat het voorstel een eenvoudige codificatie van de bestaande besluiten behelst, zonder inhoudelijke wijzigingen, 1. gaat akkoord met het voorstel van de Commissie zoals dit is aangepast aan de aanbevelingen van de adviesgroep van de juridische diensten van het Parlement, de Raad en de Commissie, met de technische aanpassingen die door de Commissie juridische zaken zijn goedgekeurd, en zoals dit hieronder is geamendeerd; 2. verzoekt om hernieuwde voorlegging indien de Commissie voornemens is ingrijpende wijzigingen in dit voorstel aan te brengen of dit door een nieuwe tekst te vervangen; 3. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Standpunt van het Europees Parlement in eerste lezing vastgesteld op 10 maart 2009 met het oog op de aanneming van Richtlijn 2009/…/EG van het Europees Parlement en de Raad inzake industriële emissies (geïntegreerde preventie en bestrijding van verontreiniging) (herschikking) (Voor de EER relevante tekst) HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, en met name op artikel 175, lid 1, Gezien het voorstel van de Commissie║, Gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité (2) , Gezien het advies van het Comité van de Regio's (3) , Handelend volgens de procedure van artikel 251 van het Verdrag (4) , Overwegende hetgeen volgt: (1) Richtlijn 78/176/EEG van de Raad van 20 februari 1978 betreffende de afvalstoffen afkomstig van de titaandioxide-industrie (5) , Richtlijn 82/883/EEG van de Raad van 3 december 1982 betreffende de voorschriften voor het toezicht op en de controle van de milieus die betrokken zijn bij lozingen van de titaandioxide-industrie (6) , Richtlijn 92/112/EEG van de Raad van 15 december 1992 tot vaststelling van de procedure voor de harmonisatie van de programma's tot vermindering en uiteindelijke algehele opheffing van de verontreiniging door afval van de titaandioxide-industrie (7) , Richtlijn 96/61/EG van de Raad van 24 september 1996 inzake geïntegreerde preventie en bestrijding van verontreiniging (8) , Richtlijn 1999/13/EG van de Raad van 11 maart 1999 inzake de beperking van de emissie van vluchtige organische stoffen ten gevolge van het gebruik van organische oplosmiddelen bij bepaalde werkzaamheden en in installaties (9) , Richtlijn 2000/76/EG van het Europees Parlement en de Raad van 4 december 2000 betreffende de verbranding van afval (10) en Richtlijn 2001/80/EG van het Europees Parlement en de Raad van 23 oktober 2001 inzake beperking van de emissies van bepaalde verontreinigende stoffen in de lucht door grote stookinstallaties (11) dienen op een aantal wezenlijke punten te worden gewijzigd. Ter wille van de duidelijkheid dient tot herschikking van deze richtlijnen te worden overgegaan. (2) Teneinde de door industriële activiteiten veroorzaakte verontreiniging te voorkomen, te verminderen en zo veel mogelijk te elimineren, overeenkomstig het beginsel dat de vervuiler betaalt en het beginsel van preventie van verontreiniging, is het noodzakelijk een algemeen kader tot stand te brengen voor toezicht op de belangrijkste industriële activiteiten, waarbij voorrang wordt gegeven aan het nemen van maatregelen aan de bron en het garanderen van een voorzichtig beheer van de natuurlijke hulpbronnen. (3) Naleving van de in deze richtlijn vastgestelde emissiegrenswaarden moet beschouwd worden als een noodzakelijke, zij het niet voldoende voorwaarde om tegemoet te komen aan de doelstellingen op het gebied van de preventie en vermindering van vervuiling en de verwezenlijking van een hoog niveau van milieubescherming met inbegrip van grondwater, lucht en bodem en van bescherming van het publiek. Om deze doelstellingen te halen kan het noodzakelijk zijn om strengere emissiewaarden vast te stellen voor de onder deze richtlijn vallende vervuilende stoffen, voor de emissiewaarden voor andere stoffen en milieucomponenten, alsmede andere passende voorwaarden. (4) Afzonderlijke initiatieven ter bestrijding van emissies in de lucht, het water of de bodem kunnen ertoe leiden dat verontreiniging van het ene milieucompartiment naar het andere wordt overgeheveld, in plaats dat het milieu in zijn geheel wordt beschermd. Daarom is het passend te voorzien in een geïntegreerde benadering inzake preventie en beheersing van de emissies in lucht, water en bodem, afvalbeheer, zuinig energiegebruik en preventie van ongevallen. (5) Het is passend de wetgeving met betrekking tot industriële installaties te herzien teneinde de bestaande bepalingen te vereenvoudigen en te verduidelijken, de administratieve rompslomp te verminderen en uitvoering te geven aan de conclusies van de mededelingen van de Commissie over de thematische strategie inzake luchtverontreiniging (12) , de thematische strategie voor bodembescherming (13) en de thematische strategie inzake afvalpreventie en afvalrecycling (14) , die ten vervolge op Besluit nr. 1600/2002/EG van het Europees Parlement en de Raad van 22 juli 2002 tot vaststelling van het Zesde Milieuactieprogramma van de Europese Gemeenschap (15) zijn aangenomen. Deze mededelingen omvatten doelstellingen inzake bescherming van de menselijke gezondheid en het milieu die zonder een verdere vermindering van de door industriële activiteiten veroorzaakte emissies niet kunnen worden gehaald. (6) Om de preventie en beheersing van verontreiniging te garanderen, mogen installaties alleen worden geëxploiteerd als daarvoor een vergunning is verleend of, in het geval van bepaalde installaties waar en activiteiten waarbij organische oplosmiddelen worden gebruikt, alleen als daarvoor een vergunning is verleend of indien zij zijn geregistreerd. Het totale gebruik van organische oplosmiddelen moet tot een minimum worden beperkt. (7) Om het verlenen van vergunningen te vergemakkelijken, dienen de lidstaten de mogelijkheid te hebben om de eisen voor bepaalde categorieën installaties vast te leggen in algemene bindende voorschriften. (8) Teneinde overlappingen in de regelgeving te vermijden, dienen vergunningen voor installaties die vallen onder Richtlijn 2003/87/EG van het Europees Parlement en de Raad van 13 oktober 2003 tot vaststelling van een regeling voor de handel in broeikasgasemissierechten binnen de Gemeenschap (16) geen emissiegrenswaarde te bevatten voor de emissies van broeikasgassen, tenzij dit noodzakelijk is om te garanderen dat er geen significante plaatselijke verontreiniging wordt veroorzaakt of indien de betrokken installatie tijdelijk van die regeling is uitgesloten. (9) De exploitanten moeten bij de bevoegde autoriteit een vergunningsaanvraag indienen die de informatie bevat die voor het vaststellen van de vergunningsvoorwaarden noodzakelijk is. Wanneer zij een vergunningsaanvraag indienen, moeten de exploitanten gebruik kunnen maken van de informatie die is verkregen uit hoofde van Richtlijn 85/337/EEG van de Raad van 27 juni 1985 betreffende de milieueffectbeoordeling van bepaalde openbare en particuliere projecten (17) en Richtlijn 96/82/EG van de Raad van 9 december 1996 betreffende de beheersing van de gevaren van zware ongevallen waarbij gevaarlijke stoffen zijn betrokken (18) . (10) De vergunning dient alle noodzakelijke maatregelen te bevatten om een hoog beschermingsniveau van het milieu als geheel tot stand te brengen, en dient voorts emissiegrenswaarden voor verontreinigende stoffen, passende voorschriften ter bescherming van de bodem en het grondwater alsook monitoringvoorschriften te bevatten en een lijst van de gebruikte gevaarlijke stoffen of preparaten, zoals gedefinieerd in Richtlijn 67/548/EEG van de Raad van 27 juni 1967 betreffende de aanpassing van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen inzake de indeling, de verpakking en het kenmerken van gevaarlijke stoffen (19) . De vergunningsvoorwaarden dienen te worden vastgesteld op basis van de beste beschikbare technieken. (11) Teneinde te bepalen wat als "beste beschikbare technieken" moet worden aangemerkt en de intracommunautaire onbalans inzake emissieniveaus van industriële activiteiten te beperken, dient de Commissie de referentiedocumenten voor de beste beschikbare technieken ( hierna "BBT-referentiedocumenten" genoemd ) bekend te maken die tot stand zijn gekomen na uitwisseling van informatie met de belanghebbende partijen. Die BBT-referentiedocumenten dienen het ijkpunt te vormen voor de vaststelling van de vergunningsvoorwaarden. Zij kunnen worden aangevuld met informatie uit andere bronnen. (12) Teneinde rekening te houden met bepaalde specifieke omstandigheden dient de bevoegde autoriteiten de mogelijkheid te worden geboden ▌ emissiegrenswaarden, gelijkwaardige parameters of technische maatregelen vast te stellen die kunnen leiden tot hogere emissies dan de emissieniveaus die samenhangen met de beste beschikbare technieken als omschreven in de BBT-referentiedocumenten. ▌ (13) Teneinde de exploitanten in staat te stellen opkomende technieken te beproeven die kunnen resulteren in een hoger niveau van milieubescherming, dient de bevoegde autoriteiten ook de mogelijkheid te worden geboden tijdelijke afwijkingen toe te staan van de emissieniveaus die samenhangen met de beste beschikbare technieken als omschreven in de BBT-referentiedocumenten. (14) Wijzigingen in een bestaande installatie kunnen leiden tot meer verontreiniging. Elke voorgenomen wijziging die gevolgen kan hebben voor het milieu moet derhalve aan de bevoegde autoriteit worden meegedeeld. In het geval van belangrijke wijzigingen aan installaties die aanzienlijke negatieve effecten kunnen hebben op de mens of het milieu, dient de vergunning te worden getoetst om te garanderen dat de betrokken installaties aan de eisen van deze richtlijn blijven voldoen. (15) Het uitrijden van dierlijke mest en drijfmest kan aanzienlijke effecten hebben op de kwaliteit van het milieu. Om een geïntegreerde aanpak van de preventie en de bestrijding van deze effecten te garanderen, is het noodzakelijk dat de mest en de drijfmest die ten gevolge van onder deze richtlijn vallende activiteiten ontstaan, door de exploitant of door derden worden uitgereden met behulp van de beste beschikbare technieken. Teneinde de lidstaten een zekere vrijheid te geven bij het naleven van deze eisen, mag de toepassing van de beste beschikbare technieken bij het uitrijden van mest en drijfmest door de exploitant of door derden hetzij in de vergunning, hetzij via andere maatregelen worden voorgeschreven. (16) Teneinde rekening te houden met ontwikkelingen op het gebied van de beste beschikbare technieken of andere veranderingen in samenhang met wijzigingen van een installatie, dienen de vergunningsvoorwaarden regelmatig te worden getoetst en indien nodig bijgesteld, met name wanneer de Commissie een nieuw of bijgesteld BBT-referentiedocument aanneemt. (17) Er moet op worden toegezien dat de exploitatie van een installatie niet resulteert in een aanmerkelijke verslechtering van de kwaliteit van de bodem en het grondwater. De vergunningsvoorwaarden dienen daarom, indien nodig en passend, ook de monitoring van de bodem en het grondwater te behelzen, en de verplichting het terrein te saneren nadat de activiteiten definitief zijn stopgezet, in overeenstemming met de voorwaarden in het Gemeenschapsrecht en de nationale wetgeving. Zodra communautaire wetgeving tot wijziging van Richtlijn 2004/35/EG van het Europees Parlement en de Raad van 21 april 2004 betreffende milieuaansprakelijkheid met betrekking tot het voorkomen en herstellen van milieuschade (20) of nieuwe wetgeving inzake de bescherming van de bodem in werking treedt, dient de Commissie over te gaan tot herziening van de bepalingen over de bescherming van bodem en grondwater, waarin deze richtlijn voorziet, zodat de samenhang wordt bevorderd en overlapping wordt vermeden. (18) Teneinde een doeltreffende tenuitvoerlegging en handhaving van deze richtlijn te garanderen, dienen de exploitanten regelmatig bij de bevoegde autoriteit verslag uit te brengen over de naleving van de vergunningsvoorwaarden. De lidstaten moeten ervoor zorgen dat de exploitanten deze voorwaarden naleven en dat de exploitant en de bevoegde autoriteit in geval van niet-naleving van deze richtlijn de noodzakelijke maatregelen treffen, en zij moeten voorzien in een systeem van milieu-inspecties. Het is aan de lidstaten om vast te stellen welke de meest geschikte handhavingsmethoden zijn en hoe de emissiegrenswaarden moeten worden gerespecteerd. (19) Met inachtneming van de bepalingen van het Verdrag van Aarhus (21) , is doeltreffende publieksparticipatie in de besluitvorming noodzakelijk om het publiek in staat te stellen meningen en zorgpunten kenbaar te maken die relevant kunnen zijn voor de besluiten in kwestie en de besluitvormer in staat te stellen daar rekening mee te houden, wat de controleerbaarheid en de transparantie van het besluitvormingsproces vergroot en de bewustwording van milieuvraagstukken en de steun voor de genomen besluiten bij het publiek ten goede komt. De leden van het betrokken publiek dienen toegang te hebben tot de rechter, aangezien dit bijdraagt tot de bescherming van het recht te leven in een milieu dat passend is voor de gezondheid en het welzijn van elke persoon. (20) Grote stookinstallaties dragen in hoge mate bij tot de emissies van verontreinigende stoffen in de lucht en hebben daardoor een aanzienlijk effect op de menselijke gezondheid en het milieu. Om dat effect te verminderen en bij te dragen tot het naleven van de eisen van Richtlijn 2001/81/EG van het Europees Parlement en de Raad van 23 oktober 2001 inzake nationale emissieplafonds voor bepaalde luchtverontreinigende stoffen (22) en de doelstellingen van de mededeling van de Commissie over de thematische strategie inzake luchtverontreiniging, moeten op Gemeenschapsniveau strengere emissiegrenswaarden voor bepaalde categorieën stookinstallaties en verontreinigende stoffen worden vastgesteld. (21) In het geval van een plotse onderbreking van de voorziening met laagzwavelige brandstof of gas ten gevolge van een ernstig tekort, dient de bevoegde autoriteit over de mogelijkheid te beschikken tijdelijke afwijkingen toe te staan waarbij de emissies van de betrokken stookinstallaties de bij deze richtlijn vastgestelde emissiegrenswaarden mogen overschrijden. (22) Om de negatieve effecten qua milieuverontreiniging te beperken, mag de betrokken exploitant een stookinstallatie niet langer dan 24 uur na het optreden van een storing of het uitvallen van de zuiveringsinrichting laten doorwerken en mag de installatie in een periode van 12 maanden niet langer dan 120 uur werken zonder zuiveringsinrichting. Indien dit evenwel absoluut noodzakelijk is om de energievoorziening in stand te houden of indien moet worden vermeden dat door het gebruik van een andere stookinstallatie de totale uitstoot zou toenemen, dienen de bevoegde autoriteiten een afwijking van deze tijdslimieten te kunnen toestaan. (23) Teneinde een hoog beschermingsniveau voor het milieu en de menselijke gezondheid te garanderen en te vermijden dat grensoverschrijdend afvaltransport plaatsvindt naar installaties waar minder strenge milieunormen worden gehanteerd, is het noodzakelijk dat strenge exploitatievoorwaarden, technische voorschriften en emissiegrenswaarden worden vastgesteld en gehandhaafd voor installaties in de Gemeenschap die afval verbranden of meeverbranden. (24) Het gebruik van organische oplosmiddelen bij bepaalde activiteiten en in bepaalde installaties leidt tot emissies van organische stoffen in de lucht die bijdragen tot de plaatselijke en grensoverschrijdende vorming van fotochemische oxidanten die schade toebrengen aan de natuurlijke hulpbronnen en schadelijke gevolgen hebben voor de menselijke gezondheid. Daarom moet preventief actie worden ondernomen tegen het gebruik van organische oplosmiddelen en moet worden geëist dat emissiegrenswaarden voor organische stoffen en passende exploitatievoorwaarden worden nageleefd. Exploitanten moeten kunnen worden vrijgesteld van de verplichting tot naleving van de emissiegrenswaarden indien een gelijkwaardige emissiebeperking tot stand kan worden gebracht via andere maatregelen, bijvoorbeeld het gebruik van producten of technieken die weinig of geen oplosmiddelen vereisen. (25) Installaties die titaandioxide produceren, kunnen aanzienlijke verontreiniging van lucht en water veroorzaken en kunnen een toxicologische bedreiging vormen . Om deze effecten te verminderen, moeten op Gemeenschapsniveau strengere emissiegrenswaarden voor bepaalde verontreinigende stoffen worden vastgesteld. (26) De ter uitvoering van deze richtlijn noodzakelijke maatregelen moeten worden vastgesteld overeenkomstig Besluit 1999/468/EG van de Raad van 28 juni 1999 tot vaststelling van de voorwaarden voor de uitoefening van de aan de Commissie verleende uitvoeringsbevoegdheden (23) . ▌ (27) Overeenkomstig het beginsel "de vervuiler betaalt", moeten de lidstaten regels vaststellen inzake de straffen die van toepassing zijn op overtredingen van deze richtlijn, en erop toezien dat deze worden toegepast. Die straffen moeten doeltreffend, evenredig en ontmoedigend zijn. (28) Teneinde bestaande installaties voldoende tijd te gunnen voor technische aanpassingen aan de nieuwe eisen van deze richtlijn, dienen sommige nieuwe eisen pas na een bepaalde termijn vanaf de datum van inwerkingtreding van deze richtlijn op die installaties van toepassing te zijn. Stookinstallaties dienen over voldoende tijd te beschikken voor het installeren van de zuiveringsinrichtingen die nodig zijn om aan de emissiegrenswaarden van bijlage V te voldoen. (29) Voor de aanpak van grote problemen die ontstaan door de emissie van dioxine, furanen en andere verontreinigende stoffen door installaties voor de productie van gietijzer en staal en vooral sintering van ijzererts, moet de procedure voor minimumvereisten die in deze richtlijn is vastgelegd, bij voorrang op dergelijke installaties worden toegepast, en in ieder geval uiterlijk op 31 december 2011 . (30) Aangezien de doelstellingen van de actie die moet worden ondernomen om een hoog niveau van milieubescherming en een verbetering van de milieukwaliteit te garanderen, niet voldoende door de lidstaten kunnen worden verwezenlijkt en derhalve, vanwege het grensoverschrijdende karakter van verontreiniging door industriële activiteiten, beter door de Gemeenschap , kunnen worden verwezenlijkt, kan de Gemeenschap, overeenkomstig het in artikel 5 van het Verdrag neergelegde subsidiariteitsbeginsel , maatregelen nemen. Overeenkomstig het in hetzelfde artikel neergelegde evenredigheidsbeginsel , gaat deze richtlijn niet verder dan nodig is om deze doelstellingen te verwezenlijken. (31) Deze richtlijn eerbiedigt de grondrechten en neemt de beginselen in acht die met name in het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie zijn erkend. Met name beoogt deze richtlijn de bevordering van de toepassing van artikel 37 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie. (32) De verplichting tot omzetting van deze richtlijn in nationaal recht dient te worden beperkt tot de bepalingen die ten opzichte van de door deze richtlijn herschikte vorige richtlijnen materieel zijn gewijzigd. De verplichting tot omzetting van de ongewijzigde bepalingen vloeit voort uit de vorige richtlijnen. (33) Deze richtlijn dient de verplichtingen van de lidstaten met betrekking tot de in bijlage IX, deel B, genoemde termijnen voor omzetting in nationaal recht en toepassing van de aldaar genoemde richtlijnen onverlet te laten, HEBBEN DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD: HOOFDSTUK I GEMEENSCHAPPELIJKE BEPALINGEN Artikel 1 Onderwerp Deze richtlijn bevat de regels inzake geïntegreerde preventie en bestrijding van verontreiniging door industriële activiteiten. Zij bevat ook regels ter voorkoming en, wanneer dat niet mogelijk is, beperking van emissies in lucht, water en bodem en ter voorkoming van het ontstaan van afvalstoffen, om een hoog niveau van bescherming van het milieu in zijn geheel te bereiken. Artikel 2 Toepassingsgebied 1. Deze richtlijn is van toepassing op industriële activiteiten die de in de hoofdstukken II tot en met VI bedoelde verontreiniging veroorzaken. 2. Deze richtlijn is niet van toepassing op onderzoekactiviteiten, ontwikkelingsactiviteiten of de beproeving van nieuwe producten en processen. Artikel 3 Definities Voor de toepassing van deze richtlijn gelden de volgende definities: Artikel 4 Vergunningsplicht 1. De lidstaten treffen de nodige maatregelen om ervoor te zorgen dat geen installatie c.q. stookinstallatie, afvalverbrandingsinstallatie of afvalmeeverbrandingsinstallatie wordt geëxploiteerd zonder een vergunning. In afwijking van de eerste alinea mogen de lidstaten een procedure vaststellen voor de registratie van uitsluitend onder hoofdstuk V vallende installaties. De registratieprocedure wordt vastgelegd in een verbindend besluit en behelst ten minste een kennisgeving van de exploitant aan de bevoegde autoriteit van zijn voornemen een installatie te exploiteren; 2. Lidstaten mogen bepalen dat een vergunning betrekking kan hebben op twee of meer installaties of delen van installaties die door dezelfde exploitant op dezelfde locatie of op verschillende locaties worden geëxploiteerd. Wanneer een vergunning betrekking heeft op twee of meer installaties, dient elke installatie individueel aan de eisen van deze richtlijn te voldoen. Artikel 5 Exploitanten De lidstaten kunnen bepalen dat twee of meer natuurlijke personen of rechtspersonen gezamenlijk de exploitant mogen zijn van een installatie of een stookinstallatie, afvalverbrandingsinstallatie of afvalmeeverbrandingsinstallatie, of zij kunnen de exploitanten zijn van verschillende delen van een installatie. Eén natuurlijke of één rechtspersoon wordt aangewezen voor het dragen van de verantwoordelijkheid inzake de naleving van de verplichtingen van deze richtlijn . Artikel 6 Verlening van vergunningen 1. De bevoegde autoriteit verleent een vergunning indien de installatie voldoet aan de eisen van deze richtlijn. 2. De lidstaten treffen de nodige maatregelen opdat de vergunningsprocedures en -voorwaarden ten volle worden gecoördineerd wanneer verschillende bevoegde autoriteiten of verschillende exploitanten bij die procedures betrokken zijn of wanneer verschillende vergunningen worden afgegeven, dit met het oog op een doeltreffende geïntegreerde aanpak door alle autoriteiten die voor de procedure bevoegd zijn. 3. In het geval van een nieuwe installatie of een belangrijke wijziging waarop artikel 4 van Richtlijn 85/337/EEG van toepassing is, moeten voor de verlening van de vergunning alle ingevolge de toepassing van de artikelen 5, 6, 7 en 9 van die richtlijn verkregen relevante gegevens en conclusies worden onderzocht en benut. Artikel 7 Algemene bindende voorschriften Onverminderd de verplichting om over een vergunning te beschikken, kunnen de lidstaten voor bijzondere categorieën installaties, stookinstallaties, afvalverbrandingsinstallaties of afvalmeeverbrandingsinstallaties bijzondere verplichtingen opnemen in algemene bindende voorschriften. Wanneer algemene bindende voorschriften worden vastgesteld, volstaat het dat in de vergunning een verwijzing naar die voorschriften wordt opgenomen. Artikel 8 Verslaglegging over de naleving De lidstaten treffen de nodige maatregelen om ervoor te zorgen dat: Artikel 9 Niet-naleving 1. De lidstaten treffen de nodige maatregelen om ervoor te zorgen dat de vergunningsvoorwaarden worden nageleefd. 2. Wanneer wordt vastgesteld dat niet aan de eisen van deze richtlijn is voldaan, zorgen de lidstaten ervoor dat: Indien een inbreuk een aanzienlijk gevaar voor de menselijke gezondheid of het milieu oplevert en zolang niet gewaarborgd kan worden dat overeenkomstig punt b) van de eerste alinea weer aan de eisen wordt voldaan, wordt de exploitatie van de installatie of de stookinstallatie, de afvalverbrandingsinstallatie of de afvalmeeverbrandingsinstallatie opgeschort. Artikel 10 Emissies van broeikasgassen 1. Wanneer broeikasgasemissies uit een installatie in bijlage I bij Richtlijn 2003/87/EG in verband met een in die installatie verrichte activiteit worden vermeld, omvat de vergunning geen emissiegrenswaarde voor directe emissies van dat gas, tenzij zulks noodzakelijk is om te verzekeren dat er geen significante plaatselijke verontreiniging wordt veroorzaakt. 2. Wat betreft de in bijlage I van Richtlijn 2003/87/EG genoemde activiteiten kunnen de lidstaten ervoor kiezen om geen voorschriften inzake energie-efficiëntie op te leggen voor verbrandingseenheden en andere eenheden die ter plaatse kooldioxide uitstoten. 3. Zo nodig wijzigen de bevoegde autoriteiten de vergunning op gepaste wijze. 4. De alinea's 1 tot en met 3 zijn niet van toepassing op installaties die overeenkomstig artikel 27 van Richtlijn 2003/87/EG tijdelijk zijn uitgesloten van de Gemeenschapsregeling voor de handel in broeikasgasemissierechten. HOOFDSTUK II BIJZONDERE BEPALINGEN BETREFFENDE IN BIJLAGE I GENOEMDE ACTIVITEITEN Artikel 11 Toepassingsgebied Dit hoofdstuk is van toepassing op de in bijlage I gespecificeerde activiteiten voor zover zij, indien van toepassing, de in die bijlage gespecificeerde capaciteitsdrempelwaarden bereiken. Artikel 12 Algemene beginselen van de fundamentele verplichtingen van de exploitant De lidstaten treffen de nodige maatregelen opdat de installaties worden geëxploiteerd overeenkomstig de volgende beginselen: Artikel 13 Aanvraag van een vergunning 1. De lidstaten treffen de nodige maatregelen om ervoor te zorgen dat de aanvraag van een vergunning een beschrijving bevat van de volgende elementen: Een aanvraag voor een vergunning moet ook een niet-technische samenvatting bevatten van de details waarnaar in de eerste paragraaf wordt verwezen als ook, in voorkomend geval, een situatierapport ; 2. Indien aan één van de eisen van lid 1 kan worden voldaan met gegevens overeenkomstig de eisen van Richtlijn 85/337/EEG of met een veiligheidsrapport als bedoeld in Richtlijn 96/82/EG, dan wel met andere informatie, verstrekt overeenkomstig andere wetgeving, kunnen die gegevens in de vergunningsaanvraag worden opgenomen of daarbij worden gevoegd. Artikel 14 BBT-referentiedocumenten en uitwisseling van informatie 1. De Commissie organiseert uitwisseling van informatie tussen de lidstaten, vertegenwoordigers van hun relevante bevoegde autoriteiten, exploitanten en leveranciers van technieken die het betrokken bedrijfsleven vertegenwoordigen, niet-gouvernementele organisaties voor milieubescherming en de Commissie, in verband met het volgende: Met het oog op de organisatie van de in dit lid bedoelde uitwisseling van informatie richt de Commissie een Informatieuitwisselingsforum op, samengesteld uit de in de eerste alinea bedoelde vertegenwoordigers . De Commissie stelt richtsnoeren op voor de uitwisseling van informatie, met inbegrip van de vergaring van data en de vaststelling van de inhoud van de BBT-referentiedocumenten. De Commissie publiceert hierover een evaluatieverslag. Het verslag wordt op internet toegankelijk gemaakt . 2 . De Commissie publiceert de resultaten van de in lid 1 bedoelde uitwisseling van informatie in de vorm van een nieuw of bijgewerkt BBT-referentiedocument. 3 . De BBT-referentiedocumenten bevatten met name een beschrijving van de beste beschikbare technieken, de daarmee samenhangende emissieniveaus, verbruiksniveaus en de bijbehorende monitoring, de monitoring van bodem en grondwater en de sanering van het terrein alsook de technieken in opkomst, waarbij in het bijzonder aandacht wordt besteed aan de in bijlage III genoemde criteria, en waarbij de herziening binnen acht jaar na de publicatie van de vorige versie wordt voltooid. De Commissie ziet erop toe dat de BBT-conclusies uit de BBT-referentiedocumenten beschikbaar worden gesteld in de officiële talen van de lidstaten. Op verzoek van een lidstaat maakt de Commissie het volledige BBT-referentiedocument beschikbaar in de gevraagde taal. Artikel 15 Vergunningsvoorwaarden 1. De lidstaten controleren of de vergunning alle maatregelen omvat die ter vervulling van de voorwaarden van de artikelen 12 en 19 nodig zijn. Die maatregelen behelzen ten minste de volgende elementen: 2. Voor de toepassing van lid 1, onder a), kunnen de grenswaarden worden aangevuld of vervangen door gelijkwaardige parameters of gelijkwaardige technische maatregelen. 3. De BBT-referentiedocumenten vormen het ijkpunt voor de vaststelling van de vergunningsvoorwaarden. 4. Indien op een installatie of een deel van een installatie geen BBT-referentiedocumenten van toepassing zijn of indien die documenten niet alle mogelijke milieueffecten van de activiteit behandelen, bepaalt de bevoegde autoriteit, samen met de exploitant , op basis van de criteria van bijlage III het emissieniveau dat met de beste beschikbare technieken voor de betrokken installatie of activiteiten kan worden verwezenlijkt en stelt zij dienovereenkomstig de vergunningsvoorwaarden vast. 5. Op de in punt 6.6 van bijlage I bedoelde installaties zijn de leden 1 tot en met 4 van toepassing onverminderd de wetgeving inzake dierenwelzijn. Artikel 16 Emissiegrenswaarden, gelijkwaardige parameters en technische maatregelen 1. De emissiegrenswaarden voor verontreinigende stoffen gelden op het punt waar de emissies de installatie verlaten en worden bepaald zonder rekening te houden met een eventuele voorafgaande verdunning. Voor indirecte lozingen van verontreinigende stoffen in water mag bij de bepaling van de emissiegrenswaarden van de installatie rekening worden gehouden met het effect van een waterzuiveringsstation, op voorwaarde dat een equivalent niveau van bescherming van het milieu in zijn geheel wordt gewaarborgd en dat zulks niet leidt tot een hogere belasting van het milieu met verontreinigende stoffen. 2. Onverminderd artikel 19 zijn de emissiegrenswaarden en de gelijkwaardige parameters en de technische maatregelen, bedoeld in artikel 15, leden 1 en 2, gebaseerd op de beste beschikbare technieken, zonder dat daarmee het gebruik van een bepaalde techniek of technologie wordt voorgeschreven. De bevoegde autoriteit stelt emissiegrenswaarden vast alsmede controle- en nalevingsvoorschriften om ervoor te zorgen dat de met de BBT samenhangende emissieniveaus niet worden overschreden. Emissiegrenswaarden kunnen worden vervangen door gelijkwaardige parameters of technische maatregelen, mits een gelijkwaardig niveau van milieubescherming kan worden bereikt. 3. In afwijking van lid 2, tweede alinea, mag de bevoegde autoriteit in uitzonderlijke gevallen, die het gevolg zijn de beoordeling van de economische en milieukosten en –baten, rekening houdend met de technische kenmerken en de geografische ligging van de betrokken installatie en de plaatselijke milieuomstandigheden, emissiegrenswaarden, gelijkwaardige parameters of technische maatregelen vaststellen, alsmede controle- en nalevingsvoorschriften, en wel zodanig dat de met de BBT samenhangende emissieniveaus kunnen worden overschreden. Die emissiegrenswaarden, gelijkwaardige parameters of technische maatregelen mogen echter niet hoger zijn dan de volgens artikel 68 en de eventueel toepasselijke, in de bijlagen V tot en met VIII vastgestelde grenswaarden. De lidstaten zorgen ervoor dat betrokkenen tijdig en daadwerkelijk de gelegenheid krijgen deel te nemen aan de besluitvorming in verband met het toestaan van de in dit lid bedoelde afwijkingen. Als er overeenkomstig dit lid emissiegrenswaarden, equivalente parameters en technische maatregelen zijn vastgesteld, dan moeten de redenen voor het toestaan van emissieniveaus die afwijken van de aan de BBT gekoppelde emissieniveaus zoals beschreven in de BBT-referentiedocumenten, worden gedocumenteerd en gerechtvaardigd in een bijlage bij de vergunningsvoorwaarden. De Commissie kan criteria vaststellen voor het toestaan van de in dit lid bedoelde afwijking. Die maatregelen, die beogen niet-essentiële elementen van deze richtlijn ║ te wijzigen door haar aan te vullen, worden vastgesteld volgens de in artikel 69, lid 2, bedoelde regelgevingsprocedure met toetsing. 4. De leden 2 en 3 zijn van toepassing op het uitrijden van dierlijke mest en drijfmest buiten het terrein van de in punt 6.6 van bijlage I bedoelde installatie , met uitzondering van de gebieden die vallen onder de reikwijdte van Richtlijn 91/676/EEG van de Raad van 12 december 1991 inzake de bescherming van water tegen verontreiniging door nitraten uit agrarische bronnen (31) . 5. De bevoegde autoriteit kan tijdelijke vrijstellingen van de eisen van lid 2 en van artikel 12, ║ punten 1 en 2, verlenen voor toenames van emissies die het gevolg zijn van de beproeving en het gebruik van technieken in opkomst, op voorwaarde dat binnen zes maanden na het verlenen van de vrijstelling hetzij het gebruik van die technieken wordt stopgezet, hetzij met de activiteit in kwestie de emissieniveaus die eigen zijn aan de beste beschikbare technieken ten minste worden geëvenaard. Artikel 17 Eisen inzake monitoring 1. De in artikel 15, lid 1, onder c) en d), bedoelde eisen inzake monitoring worden in voorkomend geval gebaseerd op de in de BBT-referentiedocumenten beschreven conclusies inzake monitoring. 2. De frequentie van de in artikel 15, lid 1, onder d), bedoelde periodieke monitoring wordt door de bevoegde autoriteit vastgesteld in een vergunning voor elke afzonderlijke installatie of in algemene bindende voorschriften. Onverminderd het bepaalde in de eerste alinea vindt de periodieke monitoring van grondwater en grond ten minste respectievelijk eenmaal om de 5 of 10 jaar plaats , tenzij de monitoring gebaseerd is op een systematische beoordeling van de verontreinigingsrisico's . De Commissie kan criteria vaststellen ter bepaling van de frequentie van de periodieke monitoring. Die maatregelen, die niet-essentiële elementen van deze richtlijn beogen te wijzigen door haar aan te vullen, worden vastgesteld volgens de in artikel 69, lid 2, bedoelde regelgevingsprocedure met toetsing. Artikel 18 Algemene bindende voorschriften 1. Bij de vaststelling van algemene bindende voorschriften zorgen de lidstaten voor een geïntegreerde aanpak en garanderen zij een hoog niveau van bescherming van het milieu dat gelijkwaardig is aan het niveau dat door middel van individuele vergunningsvoorwaarden tot stand kan worden gebracht. 2. De algemene bindende voorschriften worden gebaseerd op de beste beschikbare technieken, zonder dat het gebruik van een techniek of een specifieke technologie wordt voorgeschreven , zodat conformiteit met de artikelen 15 en 16 wordt gewaarborgd. ▌ 3. De lidstaten zien erop toe dat de algemene bindende voorschriften gelijke tred houden met de ontwikkelingen op het gebied van de beste beschikbare technieken, zodat conformiteit met artikel 22 wordt gewaarborgd . ▌ 4. Wanneer overeenkomstig de leden 1 tot en met 3 algemene bindende voorschriften worden aangenomen, wordt in die voorschriften zelf of bij de officiële bekendmaking daarvan naar deze richtlijn verwezen. Artikel 19 Milieukwaliteitsnormen Indien met het oog op een milieukwaliteitsnorm strengere voorwaarden moeten gelden dan die welke door toepassing van de beste beschikbare technieken haalbaar zijn, moeten in de vergunning extra voorwaarden worden gesteld, onverminderd andere maatregelen die getroffen kunnen worden om aan de milieukwaliteitsnormen te voldoen. Artikel 20 Ontwikkelingen op het gebied van de beste beschikbare technieken De lidstaten dragen er zorg voor dat de bevoegde autoriteit de ontwikkelingen op het gebied van de beste beschikbare technieken en de bekendmaking van nieuwe of herziene BBT-referentiedocumenten volgt of daarvan op de hoogte wordt gehouden en dat ook het betrokken publiek wordt geïnformeerd . Artikel 21 Wijzigingen van installaties door de exploitanten 1. De lidstaten treffen de nodige maatregelen om ervoor te zorgen dat de exploitant de bevoegde autoriteit in kennis stelt van elke geplande wijziging van de kenmerken of de werking, of van een uitbreiding, van de installatie die gevolgen kan hebben voor het milieu. Zo nodig stelt de bevoegde autoriteit de vergunning bij. 2. De lidstaten treffen de nodige maatregelen om ervoor te zorgen dat een door de exploitant beoogde belangrijke wijziging niet geschiedt zonder een vergunning overeenkomstig deze richtlijn. De aanvraag van een vergunning en het besluit van de bevoegde autoriteit dienen betrekking te hebben op de delen van de installatie en de in artikel 13 opgesomde punten waarop de belangrijke wijziging van invloed kan zijn. 3. Elke wijziging van de kenmerken of de werking of elke uitbreiding van een installatie wordt geacht belangrijk te zijn indien de wijziging of uitbreiding op zichzelf de in bijlage I genoemde capaciteitsdrempelwaarden bereikt. Artikel 22 Toetsing en bijstelling van de vergunningsvoorwaarden door de bevoegde autoriteit 1. De lidstaten treffen de nodige maatregelen om ervoor te zorgen dat de bevoegde autoriteit alle vergunningsvoorwaarden geregeld toetst en deze bijstelt als dat nodig is om de naleving van deze richtlijn te garanderen. 2. Op verzoek van de bevoegde autoriteit legt de exploitant alle gegevens over die voor de toetsing van de vergunningsvoorwaarden noodzakelijk zijn. Bij de toetsing van de vergunningsvoorwaarden maakt de bevoegde autoriteit gebruik van eventuele bij de monitoring of bij inspecties verkregen gegevens. 3. Als de Commissie een nieuw of bijgesteld BBT-referentiedocument publiceert , zien de lidstaten erop toe dat de bevoegde autoriteit ▌ binnen vier jaar na de bekendmaking daarvan de vergunningsvoorwaarden voor de betrokken installaties toetst en , voor zover nodig, bijstelt. De eerste alinea is van toepassing op alle overeenkomstig artikel 16, lid 3, toegestane afwijkingen. 4. De vergunningsvoorwaarden worden ten minste in de volgende gevallen getoetst en indien nodig bijgesteld: Artikel 23 Sluiting en sanering van terreinen 1. Onverminderd Richtlijn 2004/35/EG, Richtlijn 2006/118/EG van het Europees Parlement en de Raad van 12 december 2006 inzake de bescherming van grondwater tegen verontreiniging en kwaliteitsvermindering (32) , Richtlijn 2008/99/EG van het Europees Parlement en de Raad van 19 november 2008 inzake de bescherming van het milieu via het strafrecht (33) en Richtlijn 2009 /.../EG van het Europees Parlement en de Raad van ... tot vaststelling van een kader voor de bescherming van de bodem (34) (35) , ziet de bevoegde autoriteit erop toe dat de vergunningsvoorwaarden die werden opgelegd om de toepassing van het in artikel 12, punt 8, genoemde beginsel te garanderen, worden nageleefd wanneer de activiteiten definitief worden stopgezet. 2. Wanneer de activiteit gepaard gaat met het gebruik, de productie of de uitstoot van aanzienlijke hoeveelheden van relevante gevaarlijke stoffen die relevant zijn voor de mogelijkheid van bodem- en grondwaterverontreiniging op het terrein van de installatie, stelt de exploitant een situatierapport op alvorens de exploitatie van de installatie begint of de vergunning voor de installatie wordt bijgesteld. Dat rapport bevat de gekwantificeerde gegevens die noodzakelijk zijn om de uitgangstoestand van de bodem en het grondwater te bepalen op het punt van aanzienlijke hoeveelheden relevante gevaarlijke stoffen . De Commissie stelt de algemene criteria voor de inhoud van het situatierapport vast. Die maatregelen, die niet-essentiële elementen van deze richtlijn beogen te wijzigen door haar aan te vullen, worden vastgesteld volgens de in artikel 69, lid 2, bedoelde regelgevingsprocedure met toetsing. 3. Wanneer de activiteiten definitief worden stopgezet, stelt de exploitant de bevoegde autoriteit hiervan op de hoogte en beoordeelt de toestand op het punt van bodem- en grondwaterverontreiniging door gevaarlijke stoffen. Als de installatie, in vergelijking met de uitgangstoestand zoals vastgesteld in het in lid 2 bedoelde situatierapport, verontreiniging van de bodem of het grondwater met gevaarlijke stoffen heeft veroorzaakt, saneert de exploitant het terrein en herstelt hij die uitgangstoestand. 4. Als de exploitant er niet toe gehouden is een situatierapport als bedoeld in lid 2 op te stellen, neemt hij bij de definitieve stopzetting van de activiteiten de nodige maatregelen om te garanderen dat de locatie geen significant risico vormt voor de menselijke gezondheid en het milieu. Artikel 24 Vergelijking van emissies met emissieniveaus die verband houden met de beste beschikbare technieken De in artikel 8, punt 1, bedoelde relevante gegevens over de naleving van de vergunningvoorwaarden omvatten een vergelijking ▌van ▌het emissieniveau en de emissieniveaus die verband houden met de beste beschikbare technieken als beschreven in de BBT-referentiedocumenten. De relevante gegevens worden onverwijld op internet toegankelijk gemaakt. Artikel 25 Inspecties 1. De lidstaten zetten een systeem van inspecties van installaties op. Dat systeem omvat ook inspecties ter plaatse. De lidstaten zorgen ervoor dat de exploitanten de bevoegde autoriteiten alle noodzakelijke assistentie verlenen om die autoriteiten in staat te stellen inspecties ter plaatse uit te voeren, monsters te nemen en de informatie te verzamelen die nodig is voor het vervullen van hun taken in het kader van deze richtlijn. 2. De lidstaten zorgen ervoor dat er voor alle installaties een inspectieplan is. 3. Elk inspectieplan omvat de volgende elementen: 4. Op basis van de inspectieplannen stelt de bevoegde autoriteit geregeld inspectieprogramma's op, waarbij de frequentie van de bezoeken ter plaatse voor de verschillende types installaties wordt vastgesteld. De lidstaten waarborgen dat er voldoende personen met vakkennis beschikbaar zijn om deze inspecties uit te voeren. Die programma's behelzen ten minste een steekproefsgewijs vastgesteld bezoek ter plaatse per achttien maanden aan elke installatie. Deze frequentie wordt verhoogd tot tenminste één maal per zes maanden, indien bij een inspectie wordt vastgesteld dat niet voldaan is aan de vergunningvoorwaarden. Als die programma's gebaseerd zijn op een systematische evaluatie van de milieurisico's van de betrokken installaties, kan de frequentie van de bezoeken ter plaatse worden verminderd tot een minimum van één bezoek per 24 maanden. De systematische evaluatie van de risico's voor het milieu is gebaseerd op objectieve criteria, zoals: De Commissie kan nadere criteria voor de beoordeling van de milieurisico's vaststellen . Die maatregelen, die beogen niet-essentiële elementen van deze richtlijn ║ te wijzigen door haar aan te vullen, worden vastgesteld volgens de in artikel 69, lid 2, bedoelde regelgevingsprocedure met toetsing. 5. De routine-inspecties dienen toereikend te zijn voor het onderzoek van het volledige spectrum van relevante milieueffecten van de betrokken installatie. De routine-inspecties moeten garanderen dat de exploitant de vergunningsvoorwaarden naleeft. De routine-inspecties dienen ook ter beoordeling van de doeltreffendheid van de vergunningsvoorwaarden. 6. Niet-routinematige, steekproefsgewijze inspecties worden uitgevoerd om ernstige en gewettigde milieuklachten, ernstige milieuongevallen, incidenten en gevallen van niet-naleving, dan wel feiten die ernstige gevolgen voor de volksgezondheid hebben , zo snel mogelijk te onderzoeken, alsook, indien passend, vóór de afgifte, toetsing of bijstelling van een vergunning. Bij het uitvoeren van een niet-routinematige inspectie kunnen de bevoegde autoriteiten de exploitanten om alle informatie verzoeken om de toedracht van een ongeval, incident of een geval van niet-naleving te onderzoeken, met inbegrip van statistische gezondheidsgegevens. 7. Na elke routine-inspectie en niet-routinematige inspectie stelt de bevoegde autoriteit een verslag op waarin de bevindingen ten aanzien van de naleving van de eisen van deze richtlijn door de installatie en de conclusies ten aanzien van de eventuele noodzaak van verdere maatregelen worden neergelegd. Het verslag wordt binnen twee maanden ter kennis gebracht van de betrokken exploitant. Het verslag wordt binnen vier maanden nadat de inspectie heeft plaatsgevonden door de bevoegde autoriteit op internet openbaar gemaakt. De bevoegde autoriteit ziet erop toe dat alle in het verslag als noodzakelijk aangemerkte maatregelen binnen een redelijke termijn worden genomen. Artikel 26 Toegang tot informatie en deelneming van het publiek aan de vergunningsprocedure 1. De lidstaten zorgen ervoor dat het betrokken publiek in een vroeg stadium reële mogelijkheden tot inspraak krijgt bij de volgende procedures: De procedure van bijlage IV is voor deze inspraak van toepassing. Niet-gouvernementele organisaties voor milieubescherming die aan de eisen van het nationale recht voldoen, worden geacht een belang te hebben. ▌ 2 . Wanneer een besluit over de verlening, toetsing of bijstelling van een vergunning ▌is genomen, informeert de bevoegde autoriteit het publiek en stelt het onverwijld de volgende informatie ter beschikking: De lidstaten zien erop toe dat de onder letters (a) tot en met (g) bedoelde informatie onverwijld op internet openbaar wordt gemaakt . 3 . De leden 1 ║ en 2 zijn van toepassing onverminderd de in artikel 4, leden 1 en 2, van Richtlijn 2003/4/EG van het Europees Parlement en de Raad van 28 januari 2003 inzake de toegang van het publiek tot milieu-informatie (37) opgenomen beperkingen. Artikel 27 Toegang tot de rechter 1. De lidstaten zorgen ervoor dat, in overeenstemming met het toepasselijke nationale rechtsstelsel, leden van het betrokken publiek in beroep kunnen gaan bij een rechtbank of een ander bij wet ingesteld onafhankelijk en onpartijdig orgaan om de materiële of formele rechtmatigheid van enig besluit, handelen of nalaten vallend onder artikel 26 aan te vechten als aan een van de volgende voorwaarden is voldaan: 2. De lidstaten bepalen in welk stadium de besluiten, handelingen of nalatigheden kunnen worden aangevochten. 3. Wat een voldoende belang dan wel een inbreuk op een recht vormt, wordt bepaald door de lidstaten in het licht van de doelstelling om het publiek een ruime toegang tot de rechter te verlenen. Te dien einde wordt het belang van een niet-gouvernementele organisatie die zich inzet voor milieubescherming en die voldoet aan alle vereisten krachtens de nationale wetgeving, geacht te voldoen aan lid 1, onder a). Tevens worden die organisaties geacht rechten te hebben waarop inbreuk kan worden gemaakt in de zin van lid 1, onder b). 4. De bepalingen van de leden 1, 2 en 3 sluiten een toetsingsprocedure in eerste instantie bij een bestuursrechtelijke instantie niet uit en doen niet af aan de eis dat de bestuursrechtelijke toetsingsprocedures doorlopen moeten zijn alvorens beroep bij een rechterlijke instantie kan worden ingesteld, wanneer die eis bestaat naar nationaal recht. Een dergelijke procedure moet eerlijk, billijk en snel zijn en mag niet buitensporig kostbaar zijn. 5. De lidstaten dragen er zorg voor dat het publiek praktische informatie wordt verstrekt over toegang tot beroepsprocedures bij bestuursrechtelijke en rechterlijke instanties. Artikel 28 Grensoverschrijdende effecten 1. Wanneer een lidstaat constateert dat de exploitatie van een installatie significante negatieve effecten op het milieu van een andere lidstaat zou kunnen hebben of wanneer een lidstaat die significante schade zou kunnen lijden, daarom verzoekt, doet de lidstaat op het grondgebied waarvan de aanvraag voor een vergunning overeenkomstig artikel 4 of artikel 21, lid 2, is ingediend, de andere lidstaat alle informatie die overeenkomstig bijlage IV verstrekt moet worden of beschikbaar moet worden gemaakt, toekomen op het tijdstip waarop hij die informatie beschikbaar stelt voor het publiek. Die gegevens dienen als basis voor het nodige overleg in het kader van de bilaterale betrekkingen tussen de beide lidstaten volgens het beginsel van wederkerigheid en gelijke behandeling. 2. De lidstaten dragen er in het kader van hun bilaterale betrekkingen zorg voor dat de aanvragen in de in lid 1 genoemde gevallen gedurende een passende termijn ook toegankelijk zijn voor het publiek van de eventueel getroffen lidstaat, zodat het daarover opmerkingen kan maken alvorens de bevoegde autoriteit een besluit neemt. 3. De resultaten van overleg uit hoofde van de leden 1 en 2 worden in aanmerking genomen wanneer de bevoegde autoriteit een besluit neemt over de aanvraag. 4. De bevoegde autoriteit stelt elke lidstaat waarmee uit hoofde van lid 1 is overlegd, van het besluit over de aanvraag in kennis en doet die lidstaat de in artikel 26, lid 2 , bedoelde informatie toekomen. Die lidstaat neemt de nodige maatregelen om ervoor te zorgen dat de informatie op een geschikte wijze voor het betrokken publiek op zijn grondgebied beschikbaar wordt gesteld. ▌ Artikel 29 Technieken in opkomst De lidstaten bieden de exploitanten prikkels om technieken in opkomst te ontwikkelen en toe te passen. Met het oog op de uitvoering van de eerste alinea stelt de Commissie de volgende criteria vast ▌: Die maatregelen, die beogen niet-essentiële elementen van deze richtlijn ║ te wijzigen door haar aan te vullen, worden vastgesteld volgens de in artikel 69, lid 2, bedoelde regelgevingsprocedure met toetsing. HOOFDSTUK III BIJZONDERE BEPALINGEN BETREFFENDE STOOKINSTALLATIES Artikel 30 Toepassingsgebied Dit hoofdstuk is van toepassing op voor de productie van energie bestemde stookinstallaties met een nominaal thermisch vermogen van 50 MW of meer, ongeacht het toegepaste brandstoftype. Dit hoofdstuk is niet van toepassing op de volgende verbrandingsinstallaties: De artikelen 31, 32 en 35 zijn niet van toepassing op verbrandingsinstallaties wanneer deze binnen het toepassingsgebied van een sectorspecifiek BBT-referentiedocument vallen en wanneer deze uitgesloten zijn uit het toepassingsgebied van het BBT-referentiedocument inzake grote stookinstallaties. Artikel 31 Samentellingsregels 1. Wanneer de rookgassen van twee of meer afzonderlijke stookinstallaties via een gemeenschappelijke schoorsteen worden uitgestoten, wordt het samenstel van deze installaties als één stookinstallatie aangemerkt en wordt hun capaciteit samengeteld. 2. Wanneer twee of meer afzonderlijke stookinstallaties waarvoor een vergunning is verleend of waarvoor een volledige aanvraag is ingediend vóór de in artikel 72, lid 2, vermelde datum zo worden geïnstalleerd dat hun rookgassen, met inachtneming van technische en economische omstandigheden, via één gemeenschappelijke schoorsteen zouden kunnen worden uitgestoten, wordt dit samenstel van installaties als één stookinstallatie aangemerkt en wordt hun capaciteit samengeteld. Artikel 32 Emissiegrenswaarden 1. Rookgassen uit stookinstallaties worden op gecontroleerde wijze uitgestoten via een schoorsteen die een of meer rookgasstromen afvoert, waarvan de hoogte zo wordt berekend dat er geen gevaar bestaat voor de menselijke gezondheid of het milieu. 2. Alle vergunningen voor installaties die stookinstallaties omvatten waarvoor een vergunning is verleend of waarvoor een volledige aanvraag is ingediend vóór de in artikel 72, lid 2, vermelde datum, mits bedoelde installatie uiterlijk een jaar na die datum in bedrijf wordt genomen, bevatten voorwaarden die garanderen dat de emissies in de lucht van die installaties de in deel 1 van bijlage V vastgestelde emissiegrenswaarden niet overschrijden. 3. Alle vergunningen voor installaties die stookinstallaties omvatten waarop lid 2 niet van toepassing is, bevatten voorwaarden die garanderen dat de emissies in de lucht van die installaties de in deel 2 van bijlage V vastgestelde emissiegrenswaarden niet overtreffen. 4. De bevoegde autoriteit kan voor een periode van ten hoogste zes maanden een afwijking toestaan van de verplichting tot het naleven van de in de leden 2 en 3 bedoelde emissiegrenswaarden voor zwaveldioxide bij stookinstallaties waar voor dit doel normaliter laagzwavelige brandstof wordt verstookt, indien de exploitant wegens een onderbreking van de voorziening met laagzwavelige brandstof ten gevolge van een ernstig tekort aan dergelijke brandstoffen niet in staat is die grenswaarden in acht te nemen. De lidstaten stellen de Commissie onverwijld in kennis van elke krachtens de eerste alinea toegestane afwijking. 5. De bevoegde autoriteit kan een afwijking toestaan van de verplichting tot het naleven van de emissiegrenswaarden van de leden 2 en 3 voor een stookinstallatie die uitsluitend gasvormige brandstof gebruikt maar die als gevolg van een plotselinge onderbreking in de gasvoorziening uitzonderlijk een andere brandstof moet gebruiken en om die reden met een zuiveringsinrichting zou moeten worden uitgerust. Een dergelijke afwijking wordt toegestaan voor ten hoogste 10 dagen, tenzij er een absolute noodzaak bestaat om de energievoorziening in stand te houden. De exploitant stelt de bevoegde autoriteit onverwijld in kennis van elk specifiek geval als bedoeld in de eerste alinea. De lidstaten stellen de Commissie onverwijld in kennis van elke krachtens de eerste alinea toegestane afwijking. 6. Bij uitbreiding van een stookinstallatie waarbij het vermogen wordt verhoogd met minstens 20 MW, zijn de emissiegrenswaarden van deel 2 van bijlage V van toepassing op het gedeelte van de installatie waarop de verandering betrekking heeft; zij worden vastgesteld op grond van het nominale thermische vermogen van de gehele stookinstallatie. Artikel 33 Storingen of uitvallen van de zuiveringsinrichting 1. De lidstaten dragen er zorg voor, dat de vergunningen voorschriften bevatten inzake procedures bij storingen of uitvallen van de zuiveringsinrichting. 2. De bevoegde autoriteit verlangt dat de exploitant ingeval de zuiveringsinrichting is uitgevallen en niet binnen 24 uur weer normaal functioneert, de installatie geheel of gedeeltelijk stillegt of met een weinig vervuilende brandstof in werking houdt. De exploitant stelt de bevoegde autoriteit binnen 48 uur na de storing of het uitvallen van de zuiveringsinrichting op de hoogte. De som van de perioden van werking zonder zuiveringsinrichting mag in een periode van 12 maanden niet meer bedragen dan 120 uur. De bevoegde autoriteit kan in de volgende gevallen toestaan dat van de in de eerste en de derde alinea vastgestelde tijdslimieten wordt afgeweken: Artikel 34 Monitoring van de lozingen in de lucht 1. 1. De lidstaten zorgen ervoor dat de monitoring van luchtverontreinigende stoffen plaatsvindt overeenkomstig deel 3 van bijlage V. De lidstaten kunnen eisen dat een dergelijke monitoring plaatsvindt op kosten van de exploitant . 2. De installatie en de werking van de geautomatiseerde monitoringapparatuur zijn onderworpen aan controles en aan een jaarlijkse verificatietest zoals omschreven in deel 3 van bijlage V. 3. De bevoegde autoriteit bepaalt de plaats van de bemonsterings- of meetpunten voor de monitoring van de emissies. 4. Alle monitoringresultaten worden op zodanige wijze geregistreerd, verwerkt en gepresenteerd dat de bevoegde autoriteit kan verifiëren of de in de vergunning opgenomen exploitatievoorwaarden en emissiegrenswaarden worden nageleefd. Artikel 35 Naleving van de emissiegrenswaarden De grenswaarden voor emissies in de lucht worden geacht te zijn nageleefd als aan de in deel 4 van bijlage V omschreven voorwaarden is voldaan. Artikel 36 Gemengde stookinstallaties 1. In het geval van gemengde stookinstallaties die gelijktijdig met twee of meer brandstoffen worden gevoed, stelt de bevoegde autoriteit de emissiegrenswaarden vast volgens een berekeningswijze die de volgende stappen omvat: 2. In het geval van gemengde stookinstallaties die distillatie- en omzettingsresiduen afkomstig van het raffineren van ruwe aardolie, alleen of in combinatie met andere brandstoffen, zelf verbruiken, kan de Commissie lid 1 wijzigen door een gemiddelde emissiegrenswaarde voor zwaveldioxide vast te stellen voor alle installaties van dit type met een nominaal thermisch vermogen van 50 MW of meer. Deze maatregelen, die beogen niet-essentiële elementen van deze richtlijn ║ te wijzigen, worden vastgesteld volgens de in artikel 69, lid 2, bedoelde regelgevingsprocedure met toetsing. HOOFDSTUK IV BIJZONDERE BEPALINGEN BETREFFENDE AFVALVERBRANDINGS-INSTALLATIES EN AFVALMEEVERBRANDINGSINSTALLATIES Artikel 37 Toepassingsgebied 1. Dit hoofdstuk is van toepassing op afvalverbrandings- en afvalmeeverbrandings-installaties waar vaste of vloeibare afvalstoffen worden verbrand of meeverbrand. Voor de toepassing van dit hoofdstuk omvatten afvalverbrandingsinstallaties en afvalmeeverbrandingsinstallaties tevens alle verbrandingsstraten of meeverbrandings-straten en de voorzieningen voor ontvangst, opslag en voorbehandeling ter plaatse van het afval, de systemen voor de toevoer van afval, brandstof en lucht, de stoomketel, de voorzieningen voor het behandelen van rookgassen, de voorzieningen voor de behandeling of opslag ter plaatse van residuen en afvalwater, de schoorsteen, alsook de apparatuur en de systemen voor de regeling van het verbrandings- of meeverbrandingsproces en voor de registratie en monitoring van de verbrandings- of meeverbrandingsomstandigheden. Indien meeverbranding zodanig plaatsvindt dat de installatie ║ in hoofdzaak ║ voor thermische behandeling van afval bestemd is, eerder dan voor de opwekking van energie of de fabricage van materiële producten wordt de installatie beschouwd als een afvalverbrandingsinstallatie. 2. Dit hoofdstuk is niet van toepassing op de volgende installaties: Artikel 38 Aanvragen voor vergunningen De vergunningsaanvragen voor afvalverbrandings- of afvalmeeverbrandingsinstallaties omvatten een beschrijving van de maatregelen die zijn gepland om te waarborgen dat aan de volgende voorwaarden wordt voldaan: Artikel 39 Vergunningsvoorwaarden 1. De vergunning bevat: 2. Naast het genoemde in lid 1 bevat de vergunning voor een afvalverbrandings- of afvalmeeverbrandingsinstallatie waarin gevaarlijke afvalstoffen worden gebruikt voorts de volgende gegevens: 3. De lidstaten kunnen een lijst opstellen van de in de vergunning op te nemen afvalcategorieën die in bepaalde categorieën van afvalmeeverbrandingsinstallaties mogen worden meeverbrand. 4. De bevoegde autoriteit toetst de voorwaarden in de vergunningen geregeld en stelt die zo nodig bij. Artikel 40 Controle van de emissies 1. De rookgassen van afvalverbrandingsinstallaties en afvalmeeverbrandingsinstallaties moeten op beheerste wijze worden geloosd door een schoorsteen waarvan de hoogte zo wordt berekend dat de menselijke gezondheid en het milieu daardoor worden beschermd. 2. De emissies in de lucht van afvalverbrandingsinstallaties en afvalmeeverbrandings-installaties mogen de in deel 3 en deel 4 van bijlage VI vastgestelde of overeenkomstig deel 4 van die bijlage bepaalde emissiegrenswaarden niet te overschrijden. Wanneer in een afvalmeeverbrandingsinstallatie meer dan 40% van de vrijkomende warmte afkomstig is van gevaarlijk afval, of wanneer in de installatie onbehandeld ongesorteerd stedelijk afval wordt meeverbrand, zijn de emissiegrenswaarden van deel 3 van bijlage VI bij deze richtlijn van toepassing. 3. Lozingen in het aquatisch milieu van bij de reiniging van rookgassen ontstaan afvalwater moeten voor zover doenlijk worden beperkt en de concentraties van verontreinigende stoffen mogen de emissiegrenswaarden van deel 5 van bijlage VI niet overschrijden. 4. De emissiegrenswaarden zijn van toepassing op het punt waar het bij de reiniging van rookgassen ontstaan afvalwater door de verbrandings- of meeverbrandingsinstallatie afvalverbrandings- of afvalmeeverbrandingsinstallatie wordt geloosd. Wanneer het bij de reiniging van rookgassen ontstane afvalwater buiten de afvalverbrandings- of afvalmeeverbrandingsinstallatie wordt gezuiverd in een zuiveringsinstallatie die uitsluitend voor de zuivering van dit type afvalwater is bestemd, zijn de emissiegrenswaarden van deel 5 van bijlage VI van toepassing op het punt waar het afvalwater de zuiveringsinstallatie verlaat. Als het bij de reiniging van rookgassen ontstane afvalwater hetzij ter plaatse, hetzij op een andere locatie gezamenlijk met afvalwater uit andere bronnen wordt gezuiverd, bepaalt de exploitant aan de hand van passende massabalansberekeningen, met gebruikmaking van de meetresultaten als omschreven in bijlage VI, deel 6, punt 2, hoe groot het aandeel van de emissies in de uiteindelijk geloosde hoeveelheid afvalwater is dat kan worden toegeschreven aan het bij de reiniging van rookgassen ontstane afvalwater. In geen geval mag afvalwater worden verdund om te voldoen aan de emissiegrenswaarden van deel 5 van bijlage VI. 5. De terreinen van afvalverbrandings- en afvalmeeverbrandingsinstallaties, met de bijbehorende terreinen voor de opslag van afval, worden zodanig ontworpen en geëxploiteerd dat het ongeoorloofd en accidenteel vrijkomen van verontreinigende stoffen in bodem, oppervlaktewater en grondwater wordt voorkomen. Er moet worden voorzien in opvangcapaciteit voor van het terrein van de afvalverbrandings- of afvalmeeverbrandingsinstallatie wegvloeiend verontreinigd regenwater en voor verontreinigd water dat afkomstig is van overlopen of brandbestrijding. De opvangcapaciteit dient zodanig te zijn, dat dit water, alvorens het wordt geloosd, zo nodig kan worden onderzocht en gezuiverd. 6. Onverminderd artikel 44 , lid 4, onder c), gaat de afvalverbrandingsinstallatie of de afvalmeeverbrandingsinstallatie, of gaan de afzonderlijke ovens die deel uitmaken van een afvalverbrandingsinstallatie of afvalmeeverbrandingsinstallatie, bij overschrijding van de emissiegrenswaarden in geen geval meer dan vier uur ononderbroken door met de verbranding van afval. De totale tijdsduur gedurende welke een installatie in die omstandigheden in werking is, mag per jaar niet meer bedragen dan 60 uur. De in de tweede alinea vastgestelde tijdslimiet geldt voor die ovens die verbonden zijn met één enkele rookgasreinigingsinrichting. Artikel 41 Uitvallen Als een inrichting uitvalt, vermindert de exploitant de activiteit van de installatie zo spoedig mogelijk of legt hij de installatie stil totdat normale werking opnieuw mogelijk is. Artikel 42 Monitoring van emissies 1. De lidstaten zorgen ervoor dat de monitoring van de emissies plaatsvindt overeenkomstig deel 6 en deel 7 van bijlage VI. 2. Gecontroleerd wordt of de geautomatiseerde meetsystemen naar behoren zijn geïnstalleerd en functioneren; jaarlijks worden zij onderworpen aan een verificatietest als omschreven in bijlage VI, deel 6, punt 1. 3. De bevoegde autoriteit bepaalt de plaats van de bemonsterings- of meetpunten voor de bemonstering van de emissies. 4. Alle monitoringresultaten worden op zodanige wijze geregistreerd, verwerkt en gepresenteerd dat de bevoegde autoriteit kan controleren of de in de vergunning opgenomen exploitatievoorwaarden en emissiegrenswaarden worden nageleefd. 5. Zodra in de Gemeenschap geschikte meettechnieken beschikbaar zijn, stelt de Commissie vast vanaf welke datum continumetingen van de emissies in de lucht van dioxinen en zware metalen moeten worden uitgevoerd. Deze maatregelen, die beogen niet-essentiële onderdelen van deze richtlijn ║ te wijzigen door haar aan te vullen, worden vastgesteld volgens de in artikel 69, lid 2, bedoelde regelgevingsprocedure met toetsing. Artikel 43 Naleving van de emissiegrenswaarden De grenswaarden voor emissies in de lucht en in water worden geacht te worden nageleefd indien aan de in bijlage VI, deel 8, beschreven voorwaarden wordt voldaan. Artikel 44 Exploitatievoorwaarden 1. De afvalverbrandingsinstallaties worden zo geëxploiteerd, dat een verbrandingsniveau wordt bereikt waarbij de totale hoeveelheid organische koolstof (TOC) in de slakken en de bodemas minder bedraagt dan 3%, of hun gloeiverlies minder bedraagt dan 5%, van het droge gewicht van het materiaal. Zo nodig moet het afval met passende technieken worden voorbehandeld. 2. Afvalverbrandingsinstallaties en afvalmeeverbrandingsinstallaties worden zodanig ontworpen, uitgerust, gebouwd en geëxploiteerd dat, zelfs in de meest ongunstige omstandigheden, het bij de verbranding of meeverbranding van het afval ontstane gas na de laatste toevoer van verbrandingslucht op beheerste en homogene wijze wordt verhit tot een temperatuur van ten minste 850 °C gedurende ten minste twee seconden. Indien gevaarlijk afval met een gehalte van meer dan 1% gehalogeneerde organische stoffen, uitgedrukt in chloor, wordt verbrand of meeverbrand, bedraagt de vereiste temperatuur om aan de eerste alinea te voldoen, ten minste 1 100 °C. In afvalverbrandingsinstallaties wordt de in de eerste en de tweede alinea bedoelde temperatuur gemeten dichtbij de binnenwand van de verbrandingskamer. De bevoegde autoriteit kan toestaan dat de metingen op een ander representatief punt van de verbrandingskamer worden uitgevoerd. 3. Elke verbrandingskamer van een afvalverbrandingsinstallatie wordt uitgerust met ten minste één hulpbrander. Deze brander moet automatisch worden ingeschakeld wanneer de temperatuur van de verbrandingsgassen na de laatste toevoer van verbrandingslucht tot onder de in lid 2 vastgestelde temperatuur zakt. Hij moet ook tijdens de inwerkingstelling en de stillegging van de installatie worden gebruikt teneinde ervoor te zorgen dat die temperatuur gedurende bedoelde werkzaamheden steeds wordt gehandhaafd zolang zich onverbrande afvalstoffen in de verbrandingskamer bevinden. Er worden geen brandstoffen naar de hulpbrander toegevoerd die hogere emissies kunnen veroorzaken dan bij het stoken van gasolie als omschreven in artikel 1, lid 1, van Richtlijn 93/12/EEG van de Raad van 23 maart 1993 betreffende het zwavelgehalte van bepaalde vloeibare brandstoffen (39) , vloeibaar gas of aardgas het geval is. 4. Afvalverbrandingsinstallaties en afvalmeeverbrandingsinstallaties maken gebruik van een automatisch systeem ter voorkoming dat afval wordt toegevoerd in de volgende situaties: 5. De warmte die door afvalverbrandingsinstallaties of afvalmeeverbrandingsinstallaties wordt opgewekt, wordt voor zover doenlijk teruggewonnen. 6. Infectieus ziekenhuisafval wordt direct in de oven geplaatst, zonder eerst met andere afvalcategorieën te worden vermengd en zonder rechtstreeks te worden aangeraakt. 7. De lidstaten zorgen ervoor dat afvalverbrandingsinstallaties of afvalmeeverbrandings-installaties worden geëxploiteerd door en onder de controle staan van een natuurlijke persoon die bevoegd is om de installatie te beheren. Artikel 45 Machtiging tot wijziging van de exploitatievoorwaarden 1. Mits aan de overige voorschriften van dit hoofdstuk wordt voldaan, mogen door de bevoegde autoriteit voorschriften worden vastgesteld die verschillen van die van de leden 1, 2 en 3 van artikel 44 en, wat de temperatuur betreft, van lid 4 van dat artikel, en die in de vergunning voor bepaalde categorieën afval of voor bepaalde thermische processen worden omschreven. De lidstaten kunnen regels stellen voor dergelijke machtigingen. 2. Voor afvalverbrandingsinstallaties mag de wijziging van de exploitatievoorwaarden er niet toe leiden dat meer residuen of residuen met een hoger gehalte aan organische verontreinigende stoffen worden geproduceerd dan te verwachten is onder de in de leden 1, 2 en 3 van artikel 44 genoemde voorwaarden. 3. Afvalverbrandingsinstallaties die overeenkomstig lid 1 worden gemachtigd om afwijkende exploitatievoorwaarden toe te passen, leven ten minste de emissiegrenswaarden voor CO en voor de totale hoeveelheid organische koolstof van bijlage VI, deel 3, na. Ovens in de papierpulp- en papierindustrie die schorsafval meeverbranden op de plaats van productie, die vóór 28 december 2002 in bedrijf waren en over een vergunning beschikten en die overeenkomstig lid 1 worden gemachtigd om afwijkende exploitatievoorwaarden toe te passen, dienen ten minste aan de emissiegrenswaarden voor de totale hoeveelheid koolstof van deel 3 van bijlage VI te voldoen. 4. De lidstaten stellen de Commissie in kennis van alle op grond van de leden 1, 2 en 3 toegestane exploitatievoorwaarden alsmede van de uitslagen van de verrichte controles als onderdeel van de krachtens de rapportagebepalingen van artikel 66 verstrekte informatie. Artikel 46 Aflevering en inontvangstneming van afval 1. De exploitant van de afvalverbrandingsinstallatie of afvalmeeverbrandingsinstallatie treft in samenhang met de aflevering en inontvangstneming van de afvalstoffen alle nodige voorzorgsmaatregelen om de verontreiniging van lucht, bodem, oppervlaktewater en grondwater alsmede andere negatieve milieueffecten, stankoverlast en geluidhinder en directe risico's voor de menselijke gezondheid te voorkomen of, zover als haalbaar is, te beperken. 2. De exploitant stelt, overeenkomstig de bij Beschikking 2000/532/EG van de Commissie vastgestelde Europese lijst van afvalstoffen, de massa van elke afvalcategorie vast, voordat het afval bij de afvalverbrandingsinstallatie of afvalmeeverbrandingsinstallatie wordt aanvaard. 3. Voordat gevaarlijke afvalstoffen bij de afvalverbrandingsinstallatie of afvalmeeverbrandingsinstallatie worden aanvaard, vergaart de exploitant de beschikbare informatie over de afvalstoffen teneinde te verifiëren of aan de vergunningsvoorwaarden van artikel 39 , lid 2, is voldaan. Deze informatie behelst de volgende elementen: 4. Voordat de gevaarlijke afvalstoffen bij de afvalverbrandingsinstallatie of afvalmeeverbrandingsinstallatie worden aanvaard, volgt de exploitant van de installatie ten minste de volgende procedures: De onder b) bedoelde monsters worden gedurende ten minste een maand na de verbranding of meeverbranding van de betrokken afvalstoffen bewaard. 5. De bevoegde autoriteit kan afwijkingen van de leden 2, 3 en 4 toestaan voor afvalverbrandingsinstallaties of afvalmeeverbrandingsinstallaties die deel uitmaken van een onder hoofdstuk II vallende installatie en die uitsluitend binnen die installatie zelf geproduceerd afval verbranden of meeverbranden. Artikel 47 Residuen 1. Het ontstaan van residuen en de schadelijkheid daarvan worden tot een minimum beperkt. De residuen worden, in voorkomend geval, in de installatie zelf of daarbuiten gerecycleerd. 2. Vervoer en tussentijdse opslag van droge residuen in de vorm van stof geschieden op zodanige wijze dat verspreiding van die residuen in het milieu voorkomen wordt. 3. Voordat de methoden van verwijdering of recycling van de residuen worden vastgesteld, worden passende tests uitgevoerd om na te gaan welke de fysische en chemische eigenschappen en het verontreinigend vermogen van de residuen zijn. Die tests hebben betrekking op de totale oplosbare fractie en de oplosbare fractie zware metalen. Artikel 48 Belangrijke wijziging Een wijziging van de exploitatie van een afvalverbrandingsinstallatie of een afvalmeeverbrandingsinstallatie waar uitsluitend ongevaarlijk afval wordt verwerkt in een onder hoofdstuk II vallende installatie, wordt, indien zij de verbranding of meeverbranding van gevaarlijk afval met zich meebrengt, beschouwd als een belangrijke wijziging. Artikel 49 Verslaglegging en publieksvoorlichting over afvalverbrandingsinstallaties en afvalmeeverbrandingsinstallaties 1. Aanvragen voor nieuwe vergunningen voor afvalverbrandingsinstallaties en afvalmeeverbrandingsinstallaties worden gedurende een passende periode op een of meer plaatsen ter inzage gelegd van het publiek, opdat het publiek opmerkingen over de aanvragen kan maken vooraleer de bevoegde autoriteit een besluit neemt. Dit besluit, dat ten minste een afschrift van de vergunning moet omvatten, alsmede eventuele latere actualiseringen daarvan, moeten eveneens openbaar worden gemaakt. 2. Voor afvalverbrandingsinstallaties of afvalmeeverbrandingsinstallaties met een nominale capaciteit van twee ton of meer per uur omvat het in artikel 66 bedoelde verslag informatie over de werking van en de controle op de installatie en wordt daarin een beeld geschetst van het verloop van het verbrandings- of meeverbrandingsproces en van het niveau van de emissies in de lucht en in water in verhouding tot de emissiegrenswaarden. Deze informatie wordt beschikbaar gesteld voor het publiek. 3. De bevoegde autoriteit stelt een lijst op van de afvalverbrandingsinstallaties en afvalmeeverbrandingsinstallaties met een nominale capaciteit van minder dan twee ton per uur en stelt deze ter beschikking van het publiek. HOOFDSTUK V BIJZONDERE BEPALINGEN VOOR INSTALLATIES WAARIN EN ACTIVITEITEN WAARBIJ ORGANISCHE OPLOSMIDDELEN WORDEN GEBRUIKT Artikel 50 Toepassingsgebied Dit hoofdstuk is van toepassing op de in bijlage VII, deel 1, vermelde activiteiten en, indien van toepassing, wanneer de in deel 2 van die bijlage vermelde verbruiksdrempels worden bereikt. Artikel 51 Definities Voor de toepassing van dit hoofdstuk gelden de volgende definities: Artikel 52 Vervanging van gevaarlijke stoffen Stoffen of mengsels die van een of meer van de risicozinnen R45, R46, R49, R60 en R61 zijn of moeten zijn voorzien wegens hun gehalte aan vluchtige organische stoffen die krachtens Richtlijn 67/548/EEG als kankerverwekkend, mutageen of giftig voor de voortplanting zijn ingedeeld, moeten voorzover mogelijk binnen zo kort mogelijke tijd door minder schadelijke stoffen of mengsels worden vervangen. Artikel 53 Controle van de emissies 1. De lidstaten treffen de nodige maatregelen om een van de volgende resultaten te verkrijgen: De lidstaten brengen overeenkomstig artikel 66 , lid 1, verslag uit bij de Commissie over de vorderingen die zijn gemaakt bij de onder punt b) bedoelde gelijkwaardige emissiebeperking. 2. In afwijking van lid 1, onder a), wanneer de exploitant de bevoegde autoriteit het bewijs levert dat de diffuse-emissiegrenswaarde technisch en economisch niet haalbaar is voor een afzonderlijke installatie, kan de bevoegde autoriteit toestaan dat de emissie die emissiegrenswaarde overschrijdt op voorwaarde dat er geen aanmerkelijke gevaren voor de menselijke gezondheid of het milieu zijn te verwachten en de exploitant de bevoegde autoriteit het bewijs levert dat er gebruik wordt gemaakt van de beste beschikbare technieken. 3. In afwijking van lid 1, kan de bevoegde autoriteit, voor onder punt 8 van de tabel in bijlage VII, deel 2, punt 8, bedoelde coatingprocessen die niet in een gesloten systeem kunnen worden toegepast, toestaan dat de emissies van de installatie niet voldoen aan de in dat lid opgenomen eisen indien de exploitant de bevoegde autoriteit het bewijs levert dat het technisch en economisch niet haalbaar is daaraan te voldoen en dat gebruik wordt gemaakt van de beste beschikbare technieken. 4. De lidstaten brengen over de in de leden 2 en 3 bedoelde uitzonderingen verslag uit bij de Commissie overeenkomstig artikel 66 , lid 2. 5. De emissie van vluchtige organische stoffen die is of moeten zijn voorzien van een of meer van de risicozinnen R40, R45, R46, R49, R60, R61 of R68 wordt beperkt als in een gesloten systeem, voorzover dit technisch en economisch haalbaar is, om de volksgezondheid en het milieu te beschermen en mag de in bijlage VII, deel 4, vermelde emissiegrenswaarden niet overschrijden. 6. Installaties waar twee of meer activiteiten worden verricht die elk de drempelwaarden van bijlage VII, deel 2, overschrijden, moeten, 7. Alle passende voorzorgsmaatregelen worden getroffen om de emissies van vluchtige organische stoffen bij het starten en stilleggen van de installatie tot een minimum te beperken. Artikel 54 Monitoring van emissies De lidstaten zorgen ervoor, hetzij door vermelding in de voorwaarden van de vergunning, hetzij door algemeen bindende voorschriften dat de emissies overeenkomstig bijlage VII, deel 6, worden gemeten. Artikel 55 Inachtneming van emissiegrenswaarden De emissiegrenswaarden in rookgassen worden beschouwd in acht te zijn genomen indien wordt voldaan aan de voorwaarden in bijlage VII, deel 8. Artikel 56 Verslaglegging over het inachtnemen van de voorwaarden In het in artikel 8, lid 1, bedoelde verslag moet worden aangetoond dat een van de volgende in acht wordt genomen: Het verslag kan een oplosmiddelenboekhouding bevatten dat is opgesteld overeenkomstig bijlage VII, deel 7. Artikel 57 Belangrijke wijziging van bestaande installaties 1. Een wijziging in de massa organische oplosmiddelen die een installatie gemiddeld op één dag maximaal als input gebruikt, als de installatie bij de ontwerpoutput in andere omstandigheden dan opstarten, stilleggen en onderhoud functioneert, wordt als belangrijk beschouwd indien deze leidt tot een verhoging van de emissie van vluchtige organische stoffen van meer dan: − 25% voor een installatie waarvan de activiteiten binnen de laagste drempelwaarde-interval vallen van de punten 1, 3, 4, 5, 8, 10, 13, 16 of 17 van bijlage VII, deel 2, of, wat betreft de andere activiteiten van bijlage VII, deel 2, die minder dan 10 ton oplosmiddel per jaar gebruikt; − 10% voor alle andere installaties. 2. Wanneer een bestaande installatie een belangrijke wijziging ondergaat of na een belangrijke wijziging voor het eerst onder de richtlijn valt, wordt dat deel van de installatie dat de belangrijke wijziging heeft ondergaan behandeld als nieuwe installatie dan wel als een bestaande installatie, mits de totale emissies van de gehele installatie niet hoger zijn dan wanneer het deel dat belangrijke wijzigingen heeft ondergaan als nieuwe installatie was behandeld. 3. Na een belangrijke wijziging gaat de bevoegde autoriteit opnieuw na of de installatie aan de eisen van deze richtlijn voldoet. Artikel 58 Uitwisseling van informatie over de vervanging van organische oplosmiddelen De Commissie organiseert een uitwisseling van informatie met de lidstaten, de betrokken industrie en niet-gouvernementele organisaties op het gebied van de milieubescherming over het gebruik van organische oplosmiddelen en mogelijke vervangingsproducten en over technieken met de minst mogelijke gevolgen voor lucht, water, bodem, ecosystemen en de menselijke gezondheid. Informatie wordt uitgewisseld over alle volgende onderwerpen: Artikel 59 Toegang tot informatie 1. Het besluit van de bevoegde autoriteit, met ten minste een afschrift van de vergunning, en eventuele latere bijwerkingen zijn voor het publiek toegankelijk. De algemeen bindende voorschriften voor installaties en de lijst van installaties die aan vergunningen en registratie zijn onderworpen zijn voor het publiek toegankelijk. 2. De resultaten van de bij artikel 54 verplicht gestelde monitoring van emissies waarover de bevoegde autoriteit beschikt zijn voor het publiek toegankelijk. 3. De leden 1 en 2 zijn van toepassing met inachtneming van de beperkingen die bij artikel 4, leden 1 en 2, van Richtlijn 2003/4/EG zijn vastgesteld. HOOFDSTUK VI BIJZONDERE BEPALINGEN VOOR INSTALLATIES DIE TITAANDOXIDE PRODUCEREN Artikel 60 Toepassingsgebied Dit hoofdstuk is van toepassing op installaties die titaandioxide produceren. Artikel 61 Verbod op de lozing van afvalstoffen De lidstaten verbieden de lozing van de volgende afvalstoffen in wateren, zee of oceaan: Artikel 62 Controle van emissies in water 1. Emissies vanuit installaties in water mogen de in Bijlage VIII, deel 1, vermelde emissiegrenswaarden niet overschrijden. 2. De lidstaten nemen de nodige maatregelen om ervoor te zorgen dat proeven inzake acute toxiciteit worden uitgevoerd overeenkomstig bijlage VIII, deel 2, punt 1 en dat de resultaten van deze proeven overeenstemmen met de in bijlage VIII, deel 2, punt 2, vermelde waarden. Artikel 63 Preventie en controle van emissies in de lucht 1. De emissie van zuurdruppels uit installaties moet worden voorkomen. 2. Emissies uit installaties in de lucht mogen de in bijlage VIII, deel 3, vermelde emissiegrenswaarden niet overschrijden. Artikel 64 Monitoring van emissies en het milieu 1. De lidstaten dragen zorg voor de monitoring van emissies in water zodat de bevoegde autoriteit kan controleren of voldaan wordt aan de voorwaarden van de vergunning en artikel 62 . 2. De lidstaten dragen zorg voor de monitoring van emissies in de lucht zodat de bevoegde autoriteit kan controleren of voldaan wordt aan de voorwaarden van de vergunning en artikel 63 . Een dergelijke monitoring omvat ten minste de monitoring van emissies als beschreven in bijlage VII, deel 5. 3. De lidstaten zorgen voor de monitoring van het milieu dat beïnvloed wordt door lozingen van afvalstoffen in water door titaandioxideproducerende installaties overeenkomstig bijlage VIII, deel 4. 4. De monitoring wordt verricht overeenkomstig de CEN-normen of, indien CEN-normen ontbreken, de ISO-normen, de nationale of internationale normen die gegevens van een gelijkwaardige wetenschappelijke kwaliteit opleveren. HOOFDSTUK VII COMITÉ, OVERGANGSBEPALINGEN EN SLOTBEPALINGEN Artikel 65 Bevoegde autoriteiten De lidstaten wijzen de bevoegde autoriteiten en instanties aan die verantwoordelijk zijn voor het nakomen van de verplichtingen die uit deze richtlijn voortvloeien. Artikel 66 Verslaglegging door de lidstaten 1. De lidstaten verstrekken de Commissie informatie over de uitvoering van deze richtlijn, representatieve gegevens over emissies en andere milieu-effecten, emissiegrenswaarden en de toepassing van de beste beschikbare technieken overeenkomstig de artikelen 15 en 16 en over de afwijkingen die in overeenstemming met artikel 16, lid 3 zijn toegelaten. De lidstaten ontwikkelen nationale informatiesystemen en werken deze regelmatig bij om de in de eerste alinea bedoelde gegevens elektronisch toe te kunnen zenden aan de Commissie . De lidstaten stellen aan het publiek een samenvatting van de geleverde informatie beschikbaar. 2. De Commissie stelt de soort en de structuur vast van de informatie die de lidstaten overeenkomstig lid 1 moeten verstrekken. Deze maatregelen, die beogen niet-essentiële onderdelen van deze richtlijn ║ te wijzigen, door haar aan te vullen, worden vastgesteld volgens de in artikel 69, lid 2, bedoelde regelgevingsprocedure met toetsing. 3. Binnen drie jaar na de in artikel 71, lid 1, vermelde datum en vervolgens om de drie jaar brengt de Commissie bij het Europees Parlement en de Raad verslag uit over de uitvoering van deze richtlijn aan de hand van de in lid 1 bedoelde informatie die zonodig vergezeld gaat van een wetgevend voorstel. Artikel 67 Wijzigingen van de bijlagen 1. Met behulp van de beste beschikbare technieken zal de Commissie, zoals omschreven in het desbetreffende BBT-referentiedocument, binnen twaalf maanden na de openbaarmaking van een BBT-referentiedocument in overeenstemming met artikel 14, gebaseerd op de BBT-conclusies in het BBT-referentiedocument, de bijlagen V, VI, VII en VIII aanpassen door het vaststellen van emissiegrenswaarden als minimum voorwaarden. Emissiegrenswaarden kunnen worden vervangen door gelijkwaardige parameters of technische maatregelen en controle- en nalevingvoorschriften, mits een gelijkwaardig niveau van milieubescherming kan worden bereikt. Deze maatregelen, die beogen niet-essentiële onderdelen van deze richtlijn te wijzigen, worden vastgesteld volgens de in artikel 69, lid 2, bedoelde regelgevingsprocedure met toetsing. 2. Voorafgaand aan de goedkeuring van de in het eerste lid bedoelde maatregelen, pleegt de Commissie overleg met de relevante bedrijfstakken en met niet-gouvernementele organisaties voor milieubescherming en brengt ze verslag uit over de uitkomst van het overleg en de manier waarop hiermee rekening is gehouden. Artikel 68 Minimumvereisten 1. Met inachtneming van artikel 67 zal de Commissie, binnen twaalf maanden na de openbaarmaking van het BBT-referentiedocument en in overeenstemming met artikel 14, op basis van de BBT-conclusies in het BBT-referentiedocument, de minimum vereiste emissiegrenswaarden en controle- en nalevingsvoorschriften, vaststellen. Emissiegrenswaarden kunnen worden vervangen door gelijkwaardige parameters of technische maatregelen, mits hierdoor een gelijkwaardig niveau van milieubescherming kan worden bereikt. Dergelijke minimum vereisten hebben tot doel een aanmerkelijk milieu-effect te bereiken wat betreft de betrokken activiteiten of installaties en zijn gebaseerd op BBT/AEL. Deze maatregelen, die beogen niet-essentiële onderdelen van deze richtlijn te wijzigen, worden vastgesteld volgens de in artikel 69, lid 2, bedoelde regelgevingsprocedure met toetsing. 2. Voorafgaand aan de goedkeuring van de in het eerste lid bedoelde uitvoeringsmaatregelen, pleegt de Commissie overleg met de relevante organisaties uit het bedrijfsleven en met niet-gouvernementele organisaties voor milieubescherming en brengt verslag uit over de uitkomst van het overleg en de manier waarop hiermee rekening is gehouden. 3. In overeenstemming met de leden 1 en 2, zal de Commissie met name uiterlijk 31 december 2011 emissiegrenswaarden vaststellen, alsmede controle- en nalevingsvoorschriften voor dioxinen en furanen die worden uitgestoten door installaties waarin activiteiten plaatsvinden die vallen in het kader van de punten 2.1 en 2.2 van bijlage I. De lidstaten of hun bevoegde autoriteiten mogen strengere emissiegrenswaarden voor dioxine en furan vaststellen. Deze maatregelen, die beogen niet-essentiële onderdelen van deze richtlijn te wijzigen, worden vastgesteld volgens de in artikel 69, lid 2, bedoelde regelgevingsprocedure met toetsing. Artikel 69 Comitéprocedure 1. De Commissie wordt bijgestaan door een comité. 2. Wanneer naar dit lid wordt verwezen, zijn artikel 5 bis, leden 1 tot en met 4 en artikel 7 van Besluit 1999/468/EG van toepassing, met inachtneming van ║ artikel 8 van dat besluit. Artikel 70 Sancties De lidstaten moeten sancties vaststellen op overtredingen van de nationale bepalingen die op grond van deze richtlĳn zijn vastgesteld. Deze sancties moeten doeltreffend, evenredig en ontmoedigend zijn. De lidstaten stellen de Commissie uiterlĳk op ... in kennis van die bepalingen en delen eventuele latere wijzigingen zo spoedig mogelijk mede. Artikel 71 Omzetting 1. De lidstaten doen de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden om uiterlijk op ... (42) te voldoen aan artikel 2, artikel 3, lid 4, en de leden 15 tot en met 18, lid 20 artikel 4, lid 2, de artikelen 5 en 6, artikel 8, lid 1, artikel 9, lid 2, onder b), artikel 12, lid 8, artikel 13, lid 1, onder e), artikel 14, artikel 15, lid 1, onder d), artikel 15, leden 3, 4 en 5, artikel 16, leden 2 tot en met 5, artikel 17, artikel 18, leden 2, 3 en 4, artikel 22, leden 2 en 3, lid 4, onder b) en d), de artikelen 23, 24 en 25, artikel 26, lid 1, onder d), lid 2 , onder c) tot en met g), de artikelen 29 en 31 , artikel 32 , lid 3, artikel 34 , leden 2, 3 en 4, artikel 35 , artikel 36 , lid 2, artikel 42 , lid 5, artikel 64 , leden 2 en 4, de artikelen 65 , 66 en 70 en bijlage I, punten 1.1, 2.5 c), 3.5, 4.7, 5.2, 5.3, 6.1 c), 6.4 b), 6.6, 6.9 en 6.10, bijlage IV, punt 1 b), bijlage V, delen 1 tot en met 4, bijlage VI, deel 1, punt b), deel 4, punten 2.2, 3.1 en 3.2, deel 6, punten 2.5 en 2.6, bijlage VII, deel 7, punt 3, bijlage VIII, deel 1, punt 1 en 2 c) en deel 3, punten 2 en 3. Zij delen de Commissie de tekst van die bepalingen onverwijld mede, alsmede een tabel ter weergave van het verband tussen die bepalingen en deze richtlijn. Zij passen deze bepalingen toe vanaf ... (43) * In deze bepalingen wordt naar deze richtlijn verwezen of bij de officiële bekendmaking van deze bepalingen wordt naar deze richtlijn verwezen. De lidstaten bepalen hoe deze verwijzing geschiedt. 2. De lidstaten delen de Commissie de tekst van de belangrijkste bepalingen van nationaal recht mede die zij op het onder deze richtlijn vallende gebied vaststellen. Artikel 72 Intrekking 1. De richtlijnen 78/176/EEG, 82/883/EEG, 92/112/EEG, 96/61/EG, 1999/13/EG en 2000/76/EG, gewijzigd bij de in bijlage IX, deel A, genoemde besluiten, zijn vanaf ...** niet meer geldig, onverminderd de verplichtingen van de lidstaten wat betreft de omzetting in nationaal recht en de toepassing van de in bijlage IX, deel B, genoemde richtlijnen. 2. Richtlijn 2001/80/EG, gewijzigd bij de in bijlage IX, deel A, genoemde besluiten, is met ingang van 1 januari 2016 niet meer geldig, onverminderd de verplichtingen van de lidstaten wat betreft de termijnen voor omzetting in nationaal recht en de toepassing van de in bijlage IX, deel B, genoemde richtlijnen. 3. Verwijzingen naar de ingetrokken richtlijnen gelden als verwijzingen naar onderhavige richtlijn en worden gelezen volgens de in bijlage X opgenomen concordantietabel. Artikel 73 Overgangsbepalingen 1. Wat betreft de installaties als bedoeld in bijlage I, de punten 1.2, 1.3, 1.4, 2.1 tot en met 2.4, punt 2.5 a) en b), de punten 2.6, 3, 4.1 tot en met 4.6, 5.1, 5.2, punt 5.3 a) en b), punt 5.4, punt 6.1 a) en b), de punten 6.2 tot en met 6.5, punt 6.6 b) en c), de punten 6.7 en 6.8, de in punt 1.1 bedoelde installaties met een nominaal thermisch vermogen van 50 MW of meer en de in punt 6.6 a) bedoelde installaties met meer dan 40 000 plaatsen voor pluimvee die in bedrijf zijn en een vergunning hebben of die een volledige aanvraag voor een vergunning hebben ingediend vóór de in artikel 71, lid 1, vermelde datum, mits die installaties binnen een jaar na die datum in gebruik worden genomen, passen de lidstaten vanaf ... (44) de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen toe die overeenkomstig artikel 71, lid 1, zijn vastgesteld. 2. Wat betreft de installaties als bedoeld in bijlage I, punt 2.5 c), punt 5.3 c), d) en e), punt 6.1 c), de punten 6.9 en 6.10, de in punt 1.1 bedoelde installaties met een nominaal thermisch vermogen van minder dan 50 MW en de in punt 6.6 a) bedoelde installaties met minder dan 40 000 plaatsen voor pluimvee en die in bedrijf zijn vóór de in artikel 71, lid 1, vermelde datum, passen de lidstaten vanaf ... (45) * de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen toe die overeenkomstig artikel 71, lid 1, zijn vastgesteld. 3. Wat de onder hoofdstuk III vallende stookinstallaties betreft, passen de lidstaten vanaf 1 januari 2016 de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen toe die overeenkomstig artikel 71, lid 1, zijn vastgesteld. 4. Wat stookinstallaties betreft die ook afval verbranden, is bijlage VI, deel 4, punt 3.1 van toepassing tot en met 31 december 2015. Vanaf 1 januari 2016 is bijlage VI, deel 4, punt 3.2 echter op deze installaties van toepassing. Artikel 74 Inwerkingtreding Deze richtlijn treedt in werking op de twintigste dag volgende op die van haar bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese Unie. Artikel 75 Bestemming Deze richtlijn is gericht tot de lidstaten. Gedaan te ║ Voor het Europees Parlement Voor de Raad De Voorzitter De Voorzitter BIJLAGE I De in artikel 11 bedoelde categorieën industriële activiteiten De hieronder genoemde drempelwaarden hebben in het algemeen betrekking op de productiecapaciteit of op het vermogen. Wanneer in dezelfde installatie verscheidene, onder hetzelfde punt vallende activiteiten, worden uitgeoefend, worden de capaciteiten van de activiteiten bij elkaar opgeteld. Bij het berekenen van het totale nominale thermische ingangsvermogen van de in punt 1.1 bedoelde installaties, wordt voor stookinstallaties die gebruikt worden in zorgfaciliteiten, uitsluitend rekening gehouden met het normale exploitatievermogen. Bij het berekenen van het totale nominaal thermisch vermogen van de in punt 1.1 bedoelde installaties, worden stookinstallaties met een nominaal thermisch vermogen van minder dan 3 MW buiten beschouwing gelaten. Bij het berekenen van het totale nominaal thermisch vermogen van de in punt 1.1 bedoelde installaties, worden stookinstallaties met een nominaal thermisch vermogen van minder dan 50 MW die niet meer dan 500 uur per jaar in bedrijf zijn, buiten beschouwing gelaten. 1. Energie-industrieën 1.1 Het stoken in installaties met een totaal nominaal thermisch vermogen van 20 MW of meer. 1.2. Het raffineren van aardolie en gas. 1.3. De productie van cokes. 1.4. Het vergassen of vloeibaar maken van steenkool. 2. Productie en verwerking van metalen 2.1. Het roosten of sinteren van ertsen, met inbegrip van zwavelhoudend erts. 2.2. De productie van ijzer of staal (primaire of secundaire smelting), met inbegrip van continugieten met een capaciteit van meer dan 2,5 ton per uur. 2.3. De verwerking van ferrometalen door: 2.4. Het smelten van ferrometalen met een productiecapaciteit van meer dan 20 ton goede gietstukken per dag. 2.5. De verwerking van non-ferrometalen: 2.6. Oppervlaktebehandeling van metalen of kunststoffen door middel van een elektrolytisch of chemisch procédé, wanneer de inhoud van de gebruikte behandelingsbaden meer dan 30 m3 bedraagt. 3. Minerale industrie 3.1. De productie van cementklinkers in draaiovens met een productiecapaciteit van meer dan 500 ton per dag, of van ongebluste kalk in draaiovens of andere ovens met een productiecapaciteit van meer dan 50 ton per dag. 3.2. De winning van asbest of de fabricage van asbestproducten. 3.3. De fabricage van glas, met inbegrip van de fabricage van glasvezels, met een smeltcapaciteit van meer dan 20 ton per dag. 3.4. Het smelten van minerale stoffen, met inbegrip van de fabricage van mineraalvezels, met een smeltcapaciteit van meer dan 20 ton per dag. 3.5. Het fabriceren van keramische producten door middel van verhitting, met name dakpannen, bakstenen, vuurvaste stenen, tegels, aardewerk of porselein, met een productiecapaciteit van meer dan 75 ton per dag en met een plaatsingsdichtheid per oven van meer dan 300 kg/m3. 4. Chemische industrie Voor de doeleinden van dit deel wordt onder fabricage in de zin van de categorieën activiteiten in dit deel verstaan de fabricage van de in 4.1 tot en met 4.7 genoemde stoffen of groepen stoffen op industriële schaal door chemische of biologische omzetting. 4.1. De fabricage van organisch-chemische producten, zoals: 4.2. De fabricage van anorganisch-chemische producten, zoals: 4.3. De fabricage van fosfaat-, stikstof- of kaliumhoudende meststoffen (enkelvoudige of samengestelde meststoffen). 4.4. De fabricage van producten voor gewasbescherming of van biociden. 4.5. De fabricage van farmaceutische producten met inbegrip van tussenproducten. 4.6. De fabricage van explosieven. 4.7. De fabricage van chemische producten voor gebruik als brandstof of smeermiddel. 5. Afvalbeheer 5.1. De verwijdering of terugwinning van gevaarlijke afvalstoffen met een capaciteit van meer dan 10 ton per dag door middel van: 5.2. De verbranding en meeverbranding van ongevaarlijk afval met een capaciteit van meer dan 3 ton per uur. 5.3. De verwijdering of terugwinning van ongevaarlijk afval met een capaciteit van meer dan 50 ton per dag door middel van: 5.4 Stortplaatsen die meer dan 10 ton per dag ontvangen of een totale capaciteit van meer dan 25 000 ton hebben, met uitzondering van stortplaatsen voor inerte afvalstoffen. 6. Andere activiteiten 6.1. De fabricage, in industriële installaties van: c) platen en panelen van hout, met uitzondering van triplex en multiplex, met een productiecapaciteit van meer dan 600 m³ per dag. 6.2. De voorbehandeling (wassen, bleken, merceriseren) of het verven van textiel vezels of textiel met een verwerkingscapaciteit van meer dan 10 ton per dag. 6.3. Het looien van huiden met een verwerkingscapaciteit van meer dan 12 ton eindproducten per dag. 6.4. a) De exploitatie van abattoirs met een productiecapaciteit van meer dan 50 ton per dag geslachte dieren; b) De bewerking en verwerking behalve het uitsluitend verpakken, van de volgende grondstoffen, al dan niet eerder bewerkt of onbewerkt, voor de fabricage van levensmiddelen voor mens of dier van: 75 indien A gelijk is aan of hoger dan 10, of − [300- (22,5 x A)] in alle andere gevallen, waarin "A" het aandeel dierlijk materiaal is (in procenten) van de productiecapaciteit in eindproducten. De verpakking is niet inbegrepen in het eindgewicht van het product. Deze onderafdeling is niet van toepassing wanneer de grondstof uitsluitend melk is. c) De bewerking en verwerking van uitsluitend melk, met een hoeveelheid ontvangen melk van meer dan 200 ton per dag (gemiddelde waarde op jaarbasis). 6.5. De destructie of verwerking van kadavers of dierlijk afval met een verwerkingscapaciteit van meer dan 10 ton per dag. 6.6 Intensieve pluimvee- of varkenshouderij met meer dan: a) 40 000 plaatsen voor pluimvee , b) 2 000 plaatsen voor mestvarkens (van meer dan 30 kg), of c) 750 plaatsen voor zeugen. Voor andere dan de onder a) bedoelde pluimveesoorten of voor andere dan de onder a), b) en c) bedoelde soorten die in dezelfde installatie worden gehouden, wordt de drempel berekend aan de hand van stikstofuitscheidingsfactoren die gelijkwaardig zijn met de hierboven vermelde drempels. De Commissie stelt richtsnoeren vast voor de berekening van de drempels en de bepaling van gelijkwaardige stikstofuitscheidingsfactoren. 6.7 De oppervlaktebehandeling van stoffen, voorwerpen of producten met behulp van organische oplosmiddelen, in het bijzonder voor het appreteren, bedrukken, het aanbrengen van een laag, het ontvetten, het vochtdicht maken, lijmen, verven, reinigen of impregneren, met een verbruikscapaciteit van meer dan 150 kg organisch oplosmiddel per uur, of meer dan 200 ton per jaar. 6.8 De fabricage van koolstof (harde gebrande steenkool) of elektrografiet door verbranding of grafitisering. 6.9 De conservering van hout en houtproducten met een productiecapaciteit van meer dan 50 m 3 per dag. 6.10 Een niet onder het toepassingsgebied van Richtlijn 91/271/EEG ║ vallende externe behandeling van afvalwater dat door een onder hoofdstuk I vallende installatie is geloosd. BIJLAGE II Lijst van verontreinigende stoffen LUCHT 1. Zwaveloxiden en andere zwavelverbindingen. 2. Stikstofoxiden en andere stikstofverbindingen. 3. Koolmonoxide. 4. Vluchtige organische stoffen. 5. Metalen en metaalverbindingen. 6. Stof met inbegrip van fijne zwevende deeltjes. 7. Asbest (zwevende deeltjes en vezels). 8. Chloor en chloorverbindingen. 9. Fluor en fluorverbindingen. 10. Arseen en arseenverbindingen. 11. Cyaniden. 12. Stoffen en preparaten waarvan is aangetoond dat zij via de lucht een kankerverwekkende, mutagene of voor de voortplanting gevaarlijke werking hebben. 13. Polychloordibenzodioxine en polychloordibenzofuranen. WATER 1. Organische halogeenverbindingen en stoffen waaruit in water dergelijke verbindingen kunnen ontstaan. 2. Organische fosforverbindingen. 3. Organische tinverbindingen. 4. Stoffen en bereidingen waarvan is aangetoond dat zij in of via het water een kankerverwekkende, mutagene of voor de voortplanting gevaarlijke werking hebben. 5. Persistente koolwaterstoffen en persistente en bio-accumuleerbare toxische organische stoffen. 6. Cyaniden. 7. Metalen en metaalverbindingen. 8. Arseen en arseenverbindingen. 9. Biociden en fytosanitaire producten. 10. Stoffen in suspensie. 11. Stoffen die bijdragen tot eutrofiëring (met name nitraten en fosfaten). 12. Stoffen die een negatieve invloed hebben op de zuurstofbalans (en meetbaar zijn aan de hand van parameters zoals BZV, CZV). 13. Richtlijn 2000/60/EG van het Europees Parlement en de Raad van 23 oktober 2000 tot vaststelling van een kader voor communautaire maatregelen betreffende het waterbeleid (48) . BIJLAGE III Criteria voor de bepaling van de beste beschikbare technieken 1. de toepassing van technieken die weinig afval veroorzaken; 2. de toepassing van minder gevaarlijke stoffen; 3. de ontwikkeling, waar mogelijk, van technieken voor de terugwinning en recycling van de in het proces uitgestoten en gebruikte stoffen en van afval; 4. vergelijkbare processen, apparaten of exploitatiemethoden die met succes op industriële schaal zijn beproefd; 5. de vooruitgang van de techniek en de ontwikkeling van de wetenschappelijke kennis; 6. de aard, de effecten en de omvang van de betrokken emissies; 7. de data van ingebruikneming van de nieuwe of bestaande installaties; 8. de tijd die nodig is voor het omschakelen op een betere beschikbare techniek; 9. het verbruik en de aard van de grondstoffen (met inbegrip van water) en de energie-efficiëntie; 10. de noodzaak de gevolgen van de emissies en de risico's voor het milieu te voorkomen of tot een minimum te beperken; 11. de noodzaak ongevallen te voorkomen en de gevolgen daarvan voor het milieu te beperken; BIJLAGE IV Publieke inspraak in de besluitvorming 1. Het publiek wordt (door openbare kennisgevingen of op een andere passende wijze) in een vroeg stadium van de besluitvormingsprocedure, en uiterlijk zodra de informatie redelijkerwijs kan worden verstrekt, in kennis gesteld van het volgende: 2. De lidstaten zorgen ervoor dat het volgende binnen een redelijke termijn ter beschikking van het betrokken publiek wordt gesteld: 3. Het betrokken publiek heeft het recht opmerkingen en meningen kenbaar te maken aan de bevoegde autoriteit voordat een besluit wordt genomen. 4. De resultaten van de raadplegingen uit hoofde van deze bijlage moeten naar behoren in aanmerking worden genomen bij de besluitvorming. 5. De nadere regelingen voor het informeren van het publiek (bijvoorbeeld met aanplakbiljetten binnen een bepaalde omtrek of publicatie in plaatselijke kranten) en de raadpleging van het betrokken publiek (bijvoorbeeld schriftelijk of met een openbare enquête) worden bepaald door de lidstaten. Er wordt voor de verschillende fasen in redelijke termijnen voorzien, die toereikend zijn voor de voorlichting van het publiek en, voor het betrokken publiek, voor doeltreffende voorbereiding op en inspraak in het milieubesluitvormingsproces overeenkomstig deze bijlage. BIJLAGE V Technische bepalingen inzake stookinstallaties Deel 1 Emissiegrenswaarden voor de in artikel 32 , lid 2, bedoelde stookinstallaties 1. Alle emissiegrenswaarden worden berekend bij een temperatuur van 273,15 K, een druk van 101,3 kPa en na correctie voor het waterdampgehalte van de rookgassen en bij een gestandaardiseerd O2-gehalte van 6% voor vaste brandstoffen, 3% voor ketels die vloeibare en gasvormige brandstoffen gebruiken en 15% voor gasturbines en gasmotoren. Voor gecombineerde-cyclus gasturbines met aanvullende verbranding, kan het gestandaardiseerde CO2-gehalte door de bevoegde autoriteit worden gedefinieerd met inachtneming van de bijzondere kenmerken van de betrokken installatie. 2. Emissiegrenswaarden (mg/Nm3) voor SO2 voor ketels die vaste of vloeibare brandstoffen gebruiken Nominaal thermisch vermogen (mwth) Steenkool en bruinkool Biomassa Turf Vloeibare brandstoffen 50-100 400 200 300 350 100-300 250 200 300 250 > 300 200 200 200 200 Voor stookinstallaties die vloeibare brandstoffen gebruiken met een nominaal thermisch vermogen van minder dan 500 MW waarvoor vóór 27.11.02 vergunning is verleend en die niet meer dan 1 500 uur per jaar in bedrijf zijn (voortschrijdend gemiddelde over een periode van vijf jaar), geldt een SO2-emissiegrenswaarde van 800 mg/Nm3. 3. Emissiegrenswaarden (mg/Nm3) voor SO2 voor ketels die gasvormige brandstoffen gebruiken In het algemeen 35 Vloeibaar gemaakt gas 5 Gassen met lage calorische waarde, uit cokesovens 400 Gassen met lage calorische waarde uit hoogovens 200 4. Emissiegrenswaarden (mg/Nm3) voor NOx voor ketels die vaste of vloeibare brandstoffen gebruiken Nominaal thermisch vermogen (MWth) Steenkool en bruinkool Biomassa en turf Vloeibare brandstoffen 50-100 300 450 bij verbranding van poederbruinkool 300 450 100-300 200 250 200 > 300 200 200 150 Voor stookinstallaties die vaste of vloeibare brandstoffen gebruiken met een nominaal thermisch vermogen van niet meer dan 500 MW waarvoor vóór 27 november 2002 vergunning is verleend en die niet meer dan 1 500 uur per jaar in bedrijf zijn (voortschrijdend gemiddelde over een periode van vijf jaar), geldt een emissiegrenswaarde voor NOx van 450 mg/Nm3. Voor stookinstallaties die vaste of vloeibare brandstoffen gebruiken met een nominaal thermisch vermogen van 500 MW of meer waarvoor vóór 1 juli 1987 vergunning is verleend en die niet meer dan 1 500 uur per jaar in bedrijf zijn (voortschrijdend gemiddelde over een periode van vijf jaar), geldt een emissiegrenswaarde voor NOx van 450 mg/Nm3. 5. Emissiegrenswaarden (mg/Nm3) voor NOx en CO voor met gas gestookte installaties NOx CO Met gas gestookte ketels 100(5) 100 Gasturbines (met inbegrip van STEG) die met aardgas worden gestookt(1) 50(2)(3) 100 Gasturbines (met inbegrip van STEG) die met ander gas dan aardgas worden gestookt(4) 90 100 Gasmotoren 100 100 Opmerkingen: (1) Onder aardgas wordt verstaan in de natuur voorkomend methaan met maximaal 20 % (v/v) inerte en andere bestanddelen. (2) 75 mg/Nm3 in de volgende gevallen, waarin het rendement van de gasturbine vastgesteld wordt in ISO-basisbelastingsomstandigheden: (3) Voor single-cyclus gasturbines die niet onder een van de in opmerking 2) genoemde categorieën vallen, maar een rendement hebben dat hoger is dan 35% (bepaald in ISO-basisbelastingsomstandigheden), wordt de emissiegrenswaarde voor NOx vastgesteld op 50x ║ η/35, waarbij η het in ISO-basisbelastingsomstandigheden, in procenten uitgedrukte rendement van de gasturbine is. (4) Deze emissiegrenswaarden gelden ook voor gasturbines die lichte en middeldestillaten als vloeibare brandstoffen gebruiken. Voor gasturbines (met inbegrip van STEG), zijn de in de tabel in dit punt vermelde NOx- en CO-emissiegrenswaarden slechts van toepassing bij een belading van meer dan 70%. De in dit punt vermelde emissiegrenswaarden zijn niet van toepassing op gasturbines of gasmotoren die, voor noodgevallen, minder dan 500 uur per jaar in bedrijf zijn. De exploitant van dergelijke installaties registreert de tijd gedurende welke deze in bedrijf zijn. (5) Voor installaties, zoals bedoeld in art. 4, lid 1, en art. 4, lid 3, van Richtlijn 2001/80/EG die hoogovengas of cokesovensgas gebruiken, geldt voor stikstofdioxide en stikstofmonoxide, gemeten als stikstofdioxide een emissiegrenswaarde van 135 mg/Nm 3 . 6. Emissiegrenswaarden (mg/Nm3) voor stof voor ketels die vaste of vloeibare brandstoffen gebruiken Nominaal thermisch vermogen (MWth) Steenkool en bruinkool Biomassa en turf Vloeibare brandstoffen 50-100 30 30 30 100-300 25 20 25 > 300 20 20 20 7. Emissiegrenswaarden (mg/Nm3) voor stof voor ketels die gasvormige brandstoffen gebruiken Algemeen 5 Hoogovengas 10 Door de ijzer- en staalindustrie geproduceerd gas dat elders kan worden gebruikt 30 Deel 2 Emissiegrenswaarden voor de in artikel 32 , lid 3, bedoelde stookinstallaties 1. Alle emissiegrenswaarden worden berekend bij een temperatuur van 273,15 K, een druk van 101,3 kPa en na correctie voor het waterdampgehalte van de rookgassen en bij een gestandaardiseerd O2-gehalte van 6% voor vaste brandstoffen, 3% voor ketels die vloeibare en gasvormige brandstoffen gebruiken en 15% voor gasturbines en gasmotoren. Voor gecombineerde-cyclus gasturbines met aanvullende verbranding, kan het gestandaardiseerde CO2-gehalte door de bevoegde autoriteit worden gedefinieerd met inachtneming van de bijzondere kenmerken van de betrokken installatie. 2. Emissiegrenswaarden (mg/Nm3) voor SO2 voor ketels die vaste of vloeibare brandstoffen gebruiken Nominaal thermisch vermogen (MWth) Steenkool en bruinkool Biomassa Turf Vloeibare brandstoffen 50-100 400 200 300 350 100-300 200 200 300 250 bij wervelbedverbranding 200 > 300 150 200 bij circulerende wervelbedverbranding of wervelbedverbranding onder druk 150 150 200 bij wervelbedverbranding 150 3. Emissiegrenswaarden (mg/Nm3) voor SO2 voor ketels die gasvormige brandstoffen gebruiken Algemeen 35 Vloeibaar gemaakt gas 5 Gassen met lage calorische waarde uit cokesovens 400 Gassen met lage calorische waarde uit hoogovens 200 4. Emissiegrenswaarden (mg/Nm3) voor NOx voor ketels die vaste of vloeibare brandstoffen gebruiken Nominaal thermisch vermogen (MWth) Steenkool en bruinkool Biomassa en turf Vloeibare brandstoffen 50-100 300 400 bij verbranding van poederbruinkool 250 300 100-300 200 200 150 > 300 150 200 bij verbranding van poederbruinkool 150 100 5. Emissiegrenswaarden (mg/Nm3) voor NOx en CO voor met gas gestookte installaties NOx CO Met gas gestookte ketels 100 100 Gasturbines (met inbegrip van STEG)(1) 50(2) 100 Gasmotoren 75 100 Opmerkingen (1) Voor gasturbines die lichte en middeldestillaten als vloeibare brandstof gebruiken, zijn de in dit punt vermelde emissiegrenswaarden voor NOx en CO ook van toepassing. (2) Voor single-cyclus gasturbines die een rendement hebben dat hoger is dan 35% (bepaald in ISO-basisbelastingsomstandigheden), is de emissiegrenswaarde voor Nox 50x ║ η/35, waarbij η het in procenten uitgedrukte rendement van de gasturbine is, in ISO-basisbelastingsomstandigheden. Voor gasturbines (met inbegrip van STEG), zijn de in de tabel in dit punt vermelde NOx- en CO-emissiegrenswaarden slechts van toepassing bij een belading van meer dan 70%. De in dit punt vermelde emissiegrenswaarden zijn niet van toepassing op gasturbines en gasmotoren die, voor noodgevallen, minder dan 500 uur per jaar in bedrijf zijn. De exploitant van dergelijke installaties registreert de tijd gedurende welke deze in bedrijf zijn. 6. Emissiegrenswaarden (mg/Nm3) voor stof voor ketels die vaste of vloeibare brandstoffen gebruiken Nominaal thermisch vermogen (MWth) 50- 300 20 > 300 10 20 voor biomassa en turf 7. Emissiegrenswaarden (mg/Nm3) voor stof voor ketels die gasvormige brandstoffen gebruiken Algemeen 5 Hoogovengas 10 Door de ijzer- en staalindustrie geproduceerd gas dat elders kan worden gebruikt 30 Deel 3 Monitoring van emissies 1. De concentratie zwaveldioxide, stikstofoxiden , koolmonoxide en stof in rookgassen van elke stookinstallatie met een nominaal thermisch vermogen van 100 MW of meer wordt continu gemeten. ▌ 2. De bevoegde autoriteit kan besluiten de in punt 1 bedoelde continumetingen niet te eisen in de volgende gevallen: 3. Indien geen continumetingen voorgeschreven zijn, moeten ten minste om de zes maanden metingen van zwaveldioxide, stikstofoxiden, stof en, voor met gas gestookte installaties, ook voor koolmonoxide plaatsvinden. 4. Voor met steenkool of bruinkool gestookte installaties moet de totale kwikuitstoot ten minste een maal per jaar worden gemeten. Als alternatief op de in punt 3 bedoelde metingen van zwaveldioxide en stikstofoxiden kunnen andere, door de bevoegde autoriteit te controleren en goed te keuren methoden worden gebruikt om de in de emissies aanwezige hoeveelheid zwaveldioxide en stikstofoxiden vast te stellen. Daarbij worden de betrokken normen van de Europese Commissie voor Normalisatie (CEN) gebruikt of, indien er geen CEN-normen bestaan, de ISO-normen, dan wel nationale of internationale normen die gegevens van een gelijkwaardige wetenschappelijke kwaliteit opleveren. 6. Bij beduidende veranderingen in de gebruikte brandstof of de wijze van functioneren van de stookinstallatie moet de bevoegde autoriteit daarvan in kennis worden gesteld. De bevoegde autoriteit beslist of de in de punten 1 tot en met 4 opgenomen bepalingen inzake monitoring toereikend zijn dan wel aangepast dienen te worden. 7. Tot de overeenkomstig punt 1 uitgevoerde continumetingen behoort de meting van zuurstofgehalte, temperatuur, druk en waterdampgehalte van de rookgassen. Het waterdampgehalte van de rook gassen behoeft niet continu te worden gemeten, mits het monster van het rook gas gedroogd wordt voordat de emissies geanalyseerd worden. 8. Steekproeven en analyses van de betrokken verontreinigende stoffen en metingen van procesparameters alsmede de kwaliteitsborging van geautomatiseerde meetsystemen en de referentiemeetmethoden om deze systemen te ijken, worden uitgevoerd overeenkomstig de CEN-normen. Indien er geen CEN-normen bestaan, moeten ISO-normen, nationale normen of internationale normen worden toegepast die gegevens van een gelijkwaardige wetenschappelijke kwaliteit opleveren. De geautomatiseerde meetsystemen worden tenminste eenmaal per jaar met behulp van parallelmetingen met de referentiemethoden gecontroleerd. De exploitant stelt de bevoegde autoriteit in kennis van de resultaten van de controle van de geautomatiseerde meet systemen. 9. Op het niveau van de emissiegrenswaarde mogen de waarden van de 95%-betrouwbaarheidsintervallen van individuele metingen de volgende percentages van de emissiegrenswaarden niet overschrijden: Koolmonoxide 10% Zwaveldioxide 20% Stikstofoxiden 20% Stof 30% 10. De gevalideerde uur- en daggemiddelden worden vastgesteld op grond van de gevalideerde gemeten uurgemiddelden, na aftrek van de waarde van de in punt 9 vermelde betrouwbaarheidsinterval. Een dag waarvan meer dan drie uurgemiddelden ongeldig zijn wegens storing of onderhoud van het geautomatiseerde meetsysteem, wordt ongeldig verklaard. Indien daardoor meer dan tien dagen per jaar ongeldig worden verklaard, verplicht de bevoegde autoriteit de exploitant passende maatregelen te treffen om de betrouwbaarheid van het geautomatiseerde meet systeem te verbeteren. Deel 4 Beoordeling van de naleving van de emissiegrenswaarden 1. Bij continumetingen worden de in de delen 1 en 2 bedoelde emissiegrenswaarden geacht te zijn nageleefd, indien uit de evaluatie van de meetresultaten voor de bedrijfsduur tijdens een kalenderjaar blijkt dat aan alle volgende voorwaarden is voldaan: ▌ b) 95% van alle gevalideerde uurgemiddelden in één jaar is niet hoger dan 200% van de in de delen 1 en 2 vermelde toepasselijke emissiegrenswaarden. ▌ 2. Indien continumetingen niet zijn vereist, worden de in de delen 1 en 2 bedoelde emissiegrenswaarden geacht te zijn nageleefd, indien de resultaten van alle meetcycli of van andere procedures die overeenkomstig de door de bevoegde autoriteiten vastgelegde regels zijn bepaald en vastgesteld, de emissiegrenswaarden niet overschrijden. BIJLAGE VI Technische bepalingen inzake afvalverbrandingsinstallaties en afvalmeeverbrandingsinstallaties Deel 1 Definities In deze bijlage gelden de volgende definities: Deel 2 Equivalentiefactoren voor dibenzo-p-dioxinen en dibenzofuranen Voor de bepaling van de totale concentratie dioxines en furanen, worden de massaconcentraties van de volgende dibenzo-p-dioxinen en dibenzofuranen vermenigvuldigd met de volgende equivalentiefactoren voordat ze bij elkaar worden opgeteld: Toxische equivalentiefactor 2,3,7,8 ‐ tetrachloordibenzodioxine (TCDD) 1 1,2,3,7,8 ‐ pentachloordibenzodioxine (PeCDD) 0,5 1,2,3,4,7,8 ‐ hexachloordibenzodioxine (HxCDD) 0,1 1,2,3,6,7,8 ‐ hexachloordibenzodioxine (HxCDD) 0,1 1,2,3,,7,8,9 ‐ hexachloordibenzodioxine (HxCDD) 0,1 1,2,3,4,6,7,8 ‐ heptachloordibenzodioxine (HpCDD) 0,01 Octachloordibenzodioxine (OCDD) 0,001 2,3,7,8 ‐ tetrachloordibenzofuraan (TCDF) 0,1 2,3,4,7,8 ‐ pentachloordibenzofuraan (PeCDF) 0,5 1,2,3,7,8 ‐ pentachloordibenzofuraan (PeCDF) 0,05 1,2,3,4,7,8 ‐ hexachloordibenzofuraan (HxCDF) 0,1 1,2,3,6,7,8 ‐ hexachloordibenzofuraan (HxCDF) 0,1 1,2,3,7,8,9 ‐ hexachloordibenzofuraan (HxCDF) 0,1 2,3,4,6,7,8 ‐ hexachloordibenzofuraan (HxCDF) 0,1 1,2,3,4,6,7,8 ‐ heptachloordibenzofuraan (HpCDF) 0,01 1,2,3,4,7,8,9 ‐ heptachlorodibenzofuraan (HpCDF) 0,01 octachloordibenzofuraan (OCDF) 0,001 Deel 3 Grenswaarden voor emissies in de lucht voor afvalverbrandingsinstallaties 1. Alle emissiegrenswaarden worden berekend bij een temperatuur van 273,15 K, een druk van 101,3 kPa en na correctie voor het waterdampgehalte van de rookgassen. Zij worden gestandaardiseerd op 11% zuurstof in rookgas, behalve bij verbranding van afgewerkte minerale olie zoals gedefinieerd in artikel 3, lid 3, van Richtlijn 2008/98/EG , die wordt gestandaardiseerd op 3% zuurstof, en in de in deel 6, punt 2.7 bedoelde gevallen. 1.1 Gemiddelde dagelijkse emissiegrens waarden voor de volgende verontreinigende stoffen (mg/Nm³) Totaal stof 10 Gasvormige organische stoffen, uitgedrukt in totale organische koolstof (TOC) 10 Waterstofchloride (HCl) 10 Waterstoffluoride (HF) 1 Zwaveldioxyde (SO2) 50 Stikstofmonoxide (NO) en stikstofdioxide (NO2), uitgedrukt in NO2 voor bestaande afval verbrandingsinstallaties met een nominale capaciteit van meer dan 6 ton per uur of nieuwe afval verbrandingsinstallaties 200 Stikstofmonoxide (NO) en stikstofdioxide (NO2), uitgedrukt in NO2 voor bestaande afval verbrandingsinstallaties met een nominale capaciteit van 6 ton per uur of minder 400 1. 2 Gemiddelde halfuurlijkse emissiegrens waarden voor de volgende verontreinigende stoffen (mg/Nm³) (100%) A (97%) B Totaal stof 30 10 Gas- en dampvormige organische stoffen, uitgedrukt in totale organische koolstof (TOC) 20 10 Waterstofchloride (HCl) 60 10 Waterstoffluoride (HF) 4 2 Zwaveldioxyde (SO2) 200 50 Stikstofmonoxide (NO) en stikstofdioxide (NO2), uitgedrukt in NO2 voor bestaande afval verbrandingsinstallaties met een nominale capaciteit van meer dan 6 ton per uur of nieuwe afval verbrandingsinstallaties 400 200 1. 3 Gemiddelde emissiegrenswaarden (mg/Nm³) voor de volgende zware metalen over een bemonsteringsperiode van minimaal 30 minuten en maximaal acht uur Cadmium en cadmiumverbindingen, uitgedrukt in cadmium (Cd) Totaal: 0,05 Thallium en thalliumverbindingen, uitgedrukt in thallium (Tl) Kwik en kwikverbindingen, uitgedrukt in kwik (Hg) 0,05 Antimoon en antimoonverbindingen, uitgedrukt in antimoon (As) Totaal: 0,5 Arseen en arseenverbindingen, uitgedrukt in arseen (As) Lood en loodverbindingen, uitgedrukt als lood (Pb) Chroom en chroomverbindingen, uitgedrukt in chroom (Cr) Kobalt en kobaltverbindingen, uitgedrukt als kobalt (Co) Koper en koperverbindingen, uitgedrukt in koper (Cu) Mangaan en mangaanverbindingen, uitgedrukt in mangaan (Mn) Nikkel en nikkelverbindingen, uitgedrukt in nikkel (Ni) Vanadium en vanadiumverbindingen, uitgedrukt in vanadium (V) Deze gemiddelden omvatten eveneens de gas- en dampvormige emissies van de betrokken zware metalen en de verbindingen daarvan. 1.4 Gemiddelde emissiegrenswaarden (mg/Nm³) voor dioxines en furanen over een bemonsteringsperiode van minimaal zes en maximaal acht uur. De emissiegrenswaarde heeft betrekking op de totale concentratie dioxinen en furanen, berekend overeenkomstig deel 2. Dioxines en furanen 0,1 1.5 De emissiegrenswaarden (mg/Nm³) voor koolmonoxide (CO) in de rookgassen: a) een daggemiddelde van 50; b) een halfuurgemiddelde van 100; c) een 10-minutengemiddelde van 150. De bevoegde autoriteit kan vrijstelling verlenen van de in dit punt vermelde emissiegrenswaarden voor afvalverbrandingsinstallaties die de wervelbedtechnologie gebruiken, mits in de vergunning een emissiegrenswaarde voor koolmonoxide (CO) van niet meer dan 100 mg/Nm3 als uurgemiddelde is bepaald. 2. Emissiegrenswaarden die van toepassing zijn in de in artikel 40 , lid 5, en artikel 41 vermelde omstandigheden. De totale stof concentratie van de emissies in de atmosfeer van een afvalverbrandingsinstallatie overschrijdt onder geen enkele voorwaarde een halfuurgemiddelde van 150 mg/Nm3. De in de punten 1.2 en 1.5 b) vermelde grenswaarden voor TOC en CO voor emissies in de lucht mogen niet worden overschreden. 3. De lidstaten kunnen regels stellen voor de vrijstellingen waarin deze bijlage voorziet. Deel 4 Bepaling van de grenswaarden voor emissies in de lucht in geval van meeverbranding van afval 1. Wanneer een specifieke totale emissiegrenswaarde "C" niet in een tabel in dit deel is opgenomen, moet de volgende formule (mengregel) worden toegepast. De emissie grenswaarde voor elke relevante verontreinigende stof en voor CO in het rookgas dat ontstaat bij de meeverbranding van afvalstoffen wordt als volgt berekend: Vafval : Het volume rookgas uitsluitend ten gevolge van de verbranding van afvalstoffen, bepaald op basis van de in de vergunning gespecificeerde afvalstof met de laagste calorische waarde en herleid tot de in deze richtlijn vastgestelde condities. Indien de warmte die vrijkomt bij de verbranding van gevaarlijke afvalstoffen minder dan 10% bedraagt van de totale in de installatie vrijkomende warmte, moet Vafval worden berekend op basis van een (theoretische) hoeveelheid afvalstoffen die bij verbranding, bij een vastgestelde totale vrijkomende warmte, 10% van de vrijkomende warmte zou opleveren. Cafval-stoffen : De emissiegrenswaarde voor de in deel 3 vermelde afval verbrandingsinstallaties. Vproces : Het volume rookgas ten gevolge van het in de installatie plaatsgrijpend proces, met inbegrip van de verbranding van de toegestane normaal in de verbrandingsinstallatie gebruikte brandstoffen (geen afvalstoffen), bepaald op basis van het zuurstofgehalte waartoe de emissies herleid moeten worden, zoals vastgesteld in de communautaire of nationale wetgeving. Ingeval er geen wetgeving voor dit soort installaties bestaat, moet het werkelijke zuurstofgehalte in het rookgas, zonder verdunning door toevoeging van voor het verbrandingsproces onnodige lucht, worden gebruikt. Cproces : De emissiegrenswaarde die in dit deel voor bepaalde industriële activiteiten is vastgesteld, of, indien een dergelijke waarde ontbreekt, de emissiegrenswaarde voor verbrandingsinstallaties die aan de voor die installaties geldende wettelijke en bestuursrechtelijke nationale bepalingen voldoen, wanneer daarin de normaal toegestane brandstoffen (geen afvalstoffen) worden gestookt. Bij ontbreken van dergelijke bepalingen wordt de in de vergunning vermelde emissiegrenswaarde gebruikt. Indien in de vergunning geen grenswaarde wordt vermeld, wordt de werkelijke massaconcentratie gebruikt. C : De totale emissiegrenswaarde bij een zuurstofgehalte dat in dit deel voor bepaalde industriële activiteiten en bepaalde verontreinigende stoffen is vastgesteld, of, indien een dergelijke waarde ontbreekt, de totale emissiegrenswaarde die de in specifieke bijlagen bij deze richtlijn genoemde emissiegrenswaarde vervangt. Het totale zuurstofgehalte dat het zuurstofgehalte voor de herleiding vervangt, wordt berekend op basis van bovenstaand gehalte, rekening houdend met de partiële volumes. Alle emissiegrenswaarden worden berekend bij een temperatuur van 273,15 K, een druk van 101,3 kPa en na correctie voor het waterdampgehalte van de rookgassen. De lidstaten kunnen regels stellen voor de vrijstellingen waarin dit deel voorziet. 2. Bijzondere voorschriften voor grote cementovens waarin afval wordt meeverbrand 2.1 De in de punten 2.2 en 2.3 vastgestelde emissiegrenswaarden gelden als totale daggemiddelden voor stof, HCI, HF, NOx, SO2 en TOC (voor continumetingen), als gemiddelden gedurende de bemonsteringsperiode van minmum 30 minuten en maximum 8 uur voor zware metalen en als gemiddelden voor een bemonsteringsperiode van minimum 6 uur en maximum 8 uur voor dioxinen en furanen. Alle waarden worden herleid tot: een zuurstofgehalte van 10%. Halfuurgemiddelden zijn enkel nodig voor de berekening van de daggemiddelden. 2.2 C − Totale emissiegrenswaarden (mg/Nm3 behalve voor dioxinen en furanen) voor de volgende verontreinigende stoffen Verontreinigende stof C Totaal stof 30 HCl 10 HF 1 NOx 500 Cd + Tl 0,05 Hg 0,05 Sb + As + Pb + Cr + Co + Cu + Mn + Ni + V 0,5 Dioxinen en furanen (ng/Nm³) 0,1 2.3 C − Totale emissiegrenswaarden (mg/Nm³) voor SO2 en TOC Verontreinigende stof C SO2 50 TOC 10 De bevoegde instantie mag voor de in dit punt vastgestelde emissiegrenswaarden vrijstellingen toekennen ingeval de TOC en SO2 niet het gevolg zijn van de verbranding van afvalstoffen. 3. Bijzondere voorschriften voor stookinstallaties waarin afval wordt meeverbrand 3.1. Als daggemiddelde uitgedrukt Cproces (mg/Nm³); geldig tot 31 december 2015 Het nominaal thermisch vermogen van een stookinstallatie wordt bepaald aan de hand van de in artikel 31 vastgestelde samentellingsregels. Halfuurgemiddelden zijn enkel nodig voor de berekening van de daggemiddelden. Cproces voor vaste brandstoffen, uitgezonderd biomassa (O2-gehalte 6%) Veront-reinigende stof 300 MWth SO2 − 850 200 200 NOx − 400 200 200 Stof 50 50 30 30 Cproces voor biomassa (O2-gehalte 6%): Veront-reinigende stof 300 MWth SO2 − 200 200 200 NOx − 350 300 200 Stof 50 50 30 30 Cproces voor vloeibare brandstoffen (O2-gehalte 3%): Veront-reinigende stof 300 MWth SO2 − 850 400 tot 200 (lineaire afname in bereik 100 tot 300 MWth) 200 NOx − 400 200 200 Stof 50 50 30 30 3.2 Cproc uitgdrukt als daggemiddelde (mg/Nm³), geldig vanaf 1 januari 2016 Het nominaal thermisch vermogen van een stookinstallatie wordt bepaald aan de hand van de in artikel 31 vastgestelde samentellingsregels. Halfuurgemiddelden zijn enkel nodig voor de berekening van de daggemiddelden. 3.2.1 Cproces voor stookinstallaties als bedoeld in artikel 32 , lid 2 Cproces voor vaste brandstoffen, uitgezonderd biomassa (O2-gehalte 6%) Verontrei-nigende stof 300 MWth SO2 − 400 voor turf: 300 200 200 NOx − 300 bruinkoolstof: 400 200 200 Stof 50 30 25 voor turf: 20 20 Cproces voor biomassa (O2-gehalte 6%): Verontrei-nigende stof 300 MWth SO2 − 200 200 200 NOx − 300 250 200 Stof 50 30 20 20 Cproces voor vloeibare brandstoffen (O2-gehalte 3%): Verontrei-nigende stof 300 MWth SO2 − 350 250 200 NOx − 400 200 150 Stof 50 30 25 20 3.2.2 Cproces voor stookinstallaties als bedoeld in artikel 32 , lid 3 Cproces voor vaste brandstoffen, uitgezonderd biomassa (O2-gehalte 6%) Verontrei-nigende stof 300 MWth SO2 − 400 voor turf: 300 200 voor turf: 300, behalve bij wervelbed-verbranding: 250 150 bij circulerende wervelbedverbranding of wervelbedverbranding onder druk of, bij turfverbranding, voor alle vormen van wervelbedverbranding: 200 NOx − 300 voor turf: 250 200 150 voor de verbranding van bruinkoolstof: 200 Stof 50 20 20 10 voor turf: 20 Cproces voor biomassa (O2-gehalte 6%): Verontrei-nigende stof 300 MWth SO2 − 200 200 150 voor wervelbedverbranding: 200 NOx − 250 200 150 Stof 50 20 20 20 Cproces voor vloeibare brandstoffen (O2-gehalte 3%): Verontrei-nigende stof 300 MWth SO2 − 350 200 150 NOx − 300 150 100 Stof 50 30 25 20 3. 3 . C − Totale emissiegrenswaarden voor zware metalen (mg/Nm3) uitgedrukt in gemiddelden berekend over een bemonsteringsperiode van minimaal 30 minuten en maximaal 8 uur (O2-gehalte 6% voor vaste brandstoffen, 3% voor vloeibare brandstoffen). Verontreinigende stof C Cd + Tl 0,05 Hg 0,05 Sb + As + Pb + Cr + Co + Cu + Mn + Ni + V 0,5 3.4 C − Totale emissiegrenswaarde (ng/Nm3) voor dioxinen en furanen uitgedrukt in gemiddelden berekend over een bemonsteringsperiode van minimaal zes uur en maximaal acht uur (O2-gehalte 6% voor vaste brandstoffen, 3% voor vloeibare brandstoffen). Verontreinigende stof C Dioxinen en furanen 0,1 4. Bijzondere voorschriften voor meeverbrandingsinstallaties in industriële sectoren die niet onder de punten 2 en 3 van dit deel vallen. 4.1. C − Totale emissiegrenswaarden (mg/Nm3) voor dioxinen en furanen uitgedrukt in gemiddelden berekend over een bemonsteringsperiode van minimaal 6 uur en maximaal 8 uur: Verontreinigende stof C Dioxinen en furanen 0,1 4.2 C − Totale emissiegrenswaarden (mg/Nm3) zware metalen uitgedrukt in gemiddelden berekend over een bemonsteringsperiode van minimaal 30 minuten en maximaal 8 uur: Verontreinigende stof C Cd + Tl 0,05 Hg 0,05 Deel 5 Emissiegrenswaarden voor lozingen van afvalwater van de reiniging van rookgassen Verontreinigende stof Emissiegrenswaarden voor niet-gefiltreerde monsters (mg/l behalve voor dioxinen en furanen) 1. Totale hoeveelheid zwevende deeltjes als omschreven in bijlage I van Richtlijn 91/271/EEG (95%) 30 (100%) 45 2. Kwik en kwikverbindingen, uitgedrukt als kwik (Hg) 0,03 3. Cadmium en de verbindingen daarvan, uitgedrukt als cadmium (Cd) 0,05 4. Thallium en de verbindingen daarvan, uitgedrukt als thallium (Tl) 0,05 5. Arseen en de verbindingen daarvan, uitgedrukt als arseen (As) 0,15 6. Lood en de verbindingen daarvan, uitgedrukt als lood (Pb) 0,2 7. Chroom en de verbindingen daarvan, uitgedrukt als chroom (Cr) 0,5 8. Koper en de verbindingen daarvan, uitgedrukt als koper (Cu) 0,5 9. Nikkel en de verbindingen daarvan, uitgedrukt als nikkel (Ni) 0,5 10. Zink en de verbindingen daarvan, uitgedrukt als zink (Zn) 1,5 11. Dioxinen en furanen 0,3 ng/l Deel 6 Emissiemonitoring 1. Meettechnieken 1.1 Metingen ter bepaling van de concentratie van lucht- en waterverontreinigende stoffen moeten representatief zijn. 1.2 De bemonstering en analyse van alle verontreinigende stoffen, met inbegrip van dioxinen en furanen, de kwaliteitsborging van geautomatiseerde meetsystemen, evenals de referentiemetingen ter ijking daarvan, moeten worden uitgevoerd overeenkomstig de CEN/ISO-normen. Indien er geen CEN-normen bestaan, moeten ISO-normen, nationale normen of internationale normen worden toegepast die waarborgen dat gegevens van een gelijkwaardige wetenschappelijke kwaliteit worden verstrekt. Geautomatiseerde meetsystemen worden tenminste eenmaal per jaar aan de hand van parallelmetingen met de referentiemethoden gecontroleerd. 1.3 De waarden van de 95%-betrouwbaarheidsintervallen van individuele metingen, bepaald bij de grenswaarden voor de dagelijkse emissie, mogen de volgende percentages van de emissiegrenswaarden niet overschrijden: Koolmonoxide 10% Zwaveldioxide 20% Stikstofdioxyde 20% Totaal stof 30% Totale hoeveelheid organische koolstof 30% Waterstofchloride 40% Waterstoffluoride 40%. De periodieke metingen van de emissies in de atmosfeer en het water worden uitgevoerd overeenkomstig de punten 1.1 en 1.2. 2. Meting van luchtverontreinigende stoffen 2.1 Wat verontreinigende stoffen in de lucht betreft worden de volgende metingen verricht: 2.2. De verblijftijd, de minimumtemperatuur en het zuurstofgehalte van de rookgassen worden op passende wijze gecontroleerd, en wel ten minste één keer wanneer de afval verbrandings- of -meeverbrandingsinstallatie in werking wordt gesteld alsmede onder de slechtst denkbare bedrijfsomstandigheden. 2.3. Continumeting van HF mag achterwege blijven indien voor HCl behandelingsstappen worden gevolgd die waarborgen dat de emissiegrenswaarde voor HCl niet wordt overschreden. In dat geval worden de emissies van HF periodiek gemeten zoals bepaald in punt 2.1, onder c). 2.4. Continumeting van het waterdampgehalte is niet nodig indien de als monster gebruikte rookgassen worden gedroogd alvorens de emissies worden geanalyseerd. 2.5. De bevoegde autoriteit kan oordelen dat in afvalverbrandings- of meeverbrandingsinstallaties geen continumetingen van HCl, HF en SO2 dienen te worden uitgevoerd, maar wel periodieke metingen als bepaald in lid 2.1, onder c), ▌indien de exploitant kan aantonen dat de emissies van genoemde verontreinigende stoffen in geen geval hoger kunnen zijn dan de vastgestelde emissiegrenswaarden. Deze afwijking is niet van toepassing als gemengd afval uit verschillende bronnen wordt verbrand. ▌ 2.6. De bevoegde autoriteit kan toestemming verlenen om slechts één meting per jaar ▌uit te voeren voor zware metalen, dioxinen en furanen op voorwaarde dat: 2.7. De resultaten van de metingen worden gestandaardiseerd aan de hand van de in deel 3 vermelde genormaliseerde zuurstofgehaltes of berekend overeenkomstig deel 4 en de in deel 7 vastgestelde formule. Wanneer afval in een met zuurstof verrijkte atmosfeer wordt verbrand of meeverbrand, mogen de meetresultaten worden herleid tot een door de bevoegde instantie vastgesteld zuurstofgehalte dat de bijzondere omstandigheden van het specifieke geval weerspiegelt; Worden de emissies van verontreinigende stoffen verminderd door behandeling van het rookgas in een afval verbrandings- of -meeverbrandingsinstallatie waarin gevaarlijke afvalstoffen worden behandeld, dan geschiedt standaardisering voor de in de eerste alinea vermelde zuurstofgehaltes enkel en alleen indien het over dezelfde periode als voor de betrokken verontreinigende stof gemeten zuurstofgehalte hoger is dan het relevante standaardzuurstofgehalte. 3. Meting van waterverontreinigende stoffen 3.1 De volgende metingen worden uitgevoerd op het lozingspunt van het afvalwater: 3.2 Wanneer het afvalwater dat bij de reiniging van rookgassen ontstaat, ter plaatse gezamenlijk met afvalwater uit andere bronnen van de plaats van de installatie wordt gezuiverd, verricht de exploitant de metingen: Deel 7 Formule voor de berekening van de emissieconcentratie bij genormaliseerd zuurstofgehalte ES = Berekende emissieconcentratie bij genormaliseerd zuurstofgehalte EM = Gemeten emissieconcentratie OS = Genormaliseerd zuurstofgehalte OM = Gemeten zuurstofgehalte Deel 8 Beoordeling van de naleving van de emissiegrenswaarden 1. Grenswaarden voor emissies in de lucht 1.1. Aan de emissiegrenswaarden voor lucht wordt geacht voldaan te zijn wanneer: en 1.2. De halfuurgemiddelden en de 10-minutengemiddelden worden bepaald binnen de tijd dat de installatie werkelijk in werking is (niet inbegrepen de voor de inwerkingstelling en stillegging benodigde tijd, wanneer dan geen afvalstoffen worden verbrand) op basis van de meetwaarden nadat daarvan de waarde van het betrouwbaarheidsinterval van punt 1.3 van deel 6 is afgetrokken. Een daggemiddelde is slechts geldig indien voor de betrokken dag niet meer dan vijf halfuurgemiddelden als gevolg van defecten of het onderhoud van het systeem voor continumetingen buiten beschouwing zijn gelaten. Per jaar mogen niet meer dan tien daggemiddelden ten gevolge van defecten of onderhoud van het continumetingssysteem buiten beschouwing worden gelaten. 1.3. De gemiddelden over de bemonsteringsperiode en de gemiddelden in het geval van periodieke metingen van HF, HCl en SO2 worden bepaald overeenkomstig de artikelen 39 , lid 1) onder e); artikel 42 , lid 3, en punt 1 van deel 6. 2. Emissiegrenswaarden voor waterlozingen De emissiegrenswaarden voor lozingen in water worden geacht te zijn nageleefd indien: BIJLAGE VII Deel 1 Activiteiten 1. De in elk van de volgende punten vermelde activiteiten omvatten de reiniging van de procesapparatuur, maar niet de reiniging van de werkstukken, tenzij andersluidende vermeldingen zijn opgenomen. 2. Aanbrengen van lijmlagen Activiteiten waarbij een kleefstof op een oppervlak wordt aangebracht, met uitzondering van het aanbrengen van lijmlagen en lamineren samenhangend met drukprocessen. 3. Coatingwerkzaamheden Alle activiteiten waarbij een of meer ononderbroken lagen van een coating worden aangebracht op: Coatingwerkzaamheden omvatten niet de coating van substraten met metalen met behulp van elektroforese en chemische spuittechnieken. Als de coatingactiviteit ook een stap omvat waarbij hetzelfde artikel wordt bedrukt, ongeacht de daarbij gebruikte techniek, wordt deze stap als onderdeel van de coatingactiviteit beschouwd. Drukactiviteiten die als afzonderlijke activiteiten plaatsvinden, vallen echter niet binnen deze categorie, maar kunnen onder hoofdstuk 5 van deze richtlijn vallen indien de drukactiviteit binnen het toepassingsgebied daarvan valt. 4. Bandlakken Elke activiteit waarbij band van staal, roestvrij staal, bekleed staal, koperlegeringen of aluminiumband in een continu procédé wordt bekleed met een filmvormende of laminaatcoating. 5. Chemisch reinigen Alle industriële of commerciële activiteiten waarbij vluchtige organische stoffen worden gebruikt in een installatie voor het schoonmaken van kleren, meubelstoffen en soortgelijke consumptiegoederen, met uitzondering van het handmatig verwijderen van vlekken in de textiel- en de kledingindustrie. 6. Fabricage van schoeisel Elke activiteit met betrekking tot de fabricage van volledig schoeisel of delen daarvan. 7. Vervaardiging van coating mengsels, lak, inkt en kleefstoffen De vervaardiging van bovengenoemde eindproducten en, wanneer dit in dezelfde installatie gebeurt, van halffabrikaten door het mengen van pigmenten, hars en kleefstoffen met organische oplosmiddelen of andere draagstoffen, waaronder dispergeren en predispergeren, aanpassen van de viscositeit en de kleur en bewerkingen om de verpakking te vullen met het eindproduct. 8. Vervaardiging van geneesmiddelen De chemische synthese, fermentatie, extractie, formulering en afwerking van geneesmiddelen en de vervaardiging van halffabrikaten, voorzover deze op dezelfde plaats gebeurt. 9. Drukken Een activiteit waarbij tekst en/of afbeeldingen worden gereproduceerd door met behulp van een beelddrager inkt op ongeacht welk soort oppervlak aan te brengen. Hieronder vallen ook daarmee samenhangende lak-, coating- en lamineertechnieken. Onder hoofdstuk V vallen alleen de volgende deelprocessen: f) rotatiezeefdruk: een rotatiedrukactiviteit waarbij de inkt door een poreuze beelddrager wordt geperst, waarbij de drukkende delen open zijn en het niet-drukkende deel wordt afgedekt, en zo op het te bedrukken oppervlak wordt gebracht en gebruik wordt gemaakt van vloeibare inkt die uitsluitend door verdamping droogt. Bij een rotatief drukproces wordt het te bedrukken materiaal niet als aparte vellen maar van een rol in de machine gebracht; 10. Bewerking van rubber Elke activiteit met betrekking tot het mengen, malen, vermengen, kalanderen, extruderen en vulkaniseren van natuurlijk of synthetisch rubber en alle nevenbewerkingen om natuurlijk of synthetisch rubber te bewerken tot eindproduct. 11. Oppervlaktereiniging Alle activiteiten, met uitzondering van chemisch reinigen, waarbij organische oplosmiddelen worden gebruikt om verontreiniging van het oppervlak van materialen te verwijderen, met inbegrip van ontvetting. Een uit meer dan één stap bestaande reinigingsactiviteit die niet wordt onderbroken door een andere stap, wordt als één oppervlaktereinigingsactiviteit beschouwd. Deze activiteit betreft niet het reinigen van apparatuur maar het reinigen van het oppervlak van producten. 12. Extractie van plantaardige oliën en van dierlijke vetten en raffinage van plantaardige oliën Alle activiteiten waarbij plantaardige olie uit zaden en ander plantaardig materiaal wordt geëxtraheerd, droge residuen tot diervoeder worden verwerkt, of vetten en plantaardige olie uit zaden, plantaardig materiaal en/of dierlijk materiaal worden geraffineerd. 13. Overspuiten van voertuigen Alle industriële of commerciële activiteiten en daarmee verband houdende ontvettingsactiviteiten waaronder een van de volgende: 14. Coating van wikkeldraad Elke coatingsactiviteit van metalen geleiders die worden gebruikt om spoelen voor transformatoren, motoren enz. mee te wikkelen. 15. Impregneren van hout Elke activiteit waarbij een houtverduurzamingsmiddel in het hout wordt gebracht. 16. Lamineren van hout en kunststof Elke activiteit met het oog op het aaneenhechten van hout en/of kunststof voor de vervaardiging van laminaten. Deel 2 Drempelwaarden en emissie grenswaarden De emissiegrenswaarden in rookgassen worden gemeten bij een temperatuur van 273,15 Kelvin , een druk van 101,3 kPa; en na correctie voor het waterdampgehalte van de rookgassen. Activiteit (drempelwaarde voor verbruik oplosmiddelen in ton/jaar) Drempelwaarde (drempelwaarde voor verbruik oplosmiddelen in ton/jaar) Emissiegrenswaarde in rookgassen (mg C/Nm3) Diffuse-emissiegrenswaarde (percentage oplosmiddeleninput) Totale emissiegrenswaarde Bijzondere bepalingen Nieuwe installaties Bestaande installaties Nieuwe installaties Bestaande installaties 1 Heatsetrotatie-offsetdruk (> 15) 15‐25 > 25 100 20 30 (1) 30 (1) (1) Resten oplosmiddelen in eindproduct worden niet als onderdeel van de diffuse emissie beschouwd. 2 Illustratiediepdruk (> 25) 75 10 15 3 Andere rotatiediepdruk, flexografie, rotatiezeefdruk, lamineer- of lakeenheden, (> 15) rotatiezeefdruk op textiel/karton (> 30) 15‐25 > 25 > 30 (1) 100 100 100 25 20 20 (1) Drempel voor rotatiezeefdruk op textiel en karton. 4 Oppervlaktereiniging met de in artikel 53 , lid 5, vermelde stoffen Artikel 5, leden 6 en 8, (> 1) 1‐5 > 5 20 (1) 20 (1) 15 10 (1) Grenswaarde in massa van de verbindingen in mg/Nm3 en niet in totale massa koolstof. 5 Overige oppervlaktereiniging (> 2) 2‐10 > 10 75 (1) 75 (1) 20 (1) 15 (1) (1) Wanneer aan de bevoegde instantie wordt aangetoond dat het gemiddelde gehalte aan organische oplosmiddelen van al het in een installatie gebruikte reinigingsmateriaal niet hoger ligt dan 30 gewichtsprocenten, gelden deze waarden niet voor die installatie. 6 Coating van voertuigen ( 0,5 50 (1) 25 (1) Naleving overeenkomstig punt 2 van deel 8 moet worden aangetoond op basis van metingen om de 15 minuten. 7 Bandlakken (> 25) 50 (1) 5 10 (1) Voor installaties die technieken gebruiken waarbij hergebruik van teruggewonnen oplosmiddelen mogelijk is, geldt een emissiegrenswaarde van 150. 8 Andere coatingprocessen, waaronder metaal-, kunststof-, textiel- (5), stoffen, film- en papiercoating (> 5) 5‐15 > 15 100 (1)(4) 50/75 (2)(3)(4) 25 (4) 20 (4) (1) Deze emissiegrenswaarde geldt voor coating- en droogprocessen in een gesloten systeem. (2) De eerste emissiegrenswaarde geldt voor droogprocessen, de tweede voor coatingprocessen. (3) Voor installaties die genitrogeneerde oplosmiddelen gebruiken met technieken waarbij hergebruik van teruggewonnen oplosmiddelen mogelijk is, geldt een gecombineerde grenswaarde voor coating- en droogproces van 150. (4) Voor coatingwerk dat niet kan worden uitgevoerd in een gesloten systeem (zoals in de scheepsbouw, schilderen van vliegtuigrompen) kan overeenkomstig artikel 53 , lid 3, van deze waarden worden afgeweken. (5) Rotatiezeefdruk op textiel valt onder activiteit nr. 3. 9 Coating van wikkeldraad (> 5) 10 g/kg (1) 5 g/kg (2) (1) Geldt voor installaties met een gemiddelde draaddiameter ≤ 0,1 mm. (2) Geldt voor alle andere installaties. 10 Coating van houten oppervlakken (> 15) 15‐25 > 25 100(1) 50/75 (2) 25 20 (1) Deze emissiegrenswaarde geldt voor coating- en droogprocessen in een gesloten systeem. (2) De eerste waarde geldt voor droogprocessen, de tweede voor coatingprocessen. 11 Chemisch reinigen 20 g/kg (1)(2) (1) Uitgedrukt in massa uitgestoten oplosmiddel per kilogram gereinigd en gedroogd product. (2) De in punt 2 van deel 4 vermelde emissiegrenswaarde geldt niet voor deze activiteit. 12 Impregneren van hout (> 25) 100 (1) 45 11 kg/m3 (1) De emissiegrenswaarde geldt niet voor impregneren met creosoot. 13 Coating van leer (> 10) 10‐25 > 25 > 10 (1) 85 g/m2 75 g/m2 150 g/m2 De emissie grenswaarden zijn uitgedrukt in gram uitgestoten oplosmiddel per vierkante meter vervaardigd product. (1) Voor coating van leer voor meubelen en bepaalde lederen goederen die worden gebruikt als kleine consumptiegoederen zoals tassen, riemen, portefeuilles enz. 14 Fabricage van schoeisel (> 5) 25 g per paar De totale emissiegrenswaarde is uitgedrukt in gram uitgestoten oplosmiddel per vervaardigd paar compleet schoeisel. 15 Lamineren van hout en kunststof (> 5) 30 g/m2 16 Aanbrengen van lijmlagen (> 5) 5‐15 > 15 50 (1) 50 (1) 25 20 (1) Als technieken worden gebruikt waarbij hergebruik van teruggewonnen oplosmiddelen mogelijk is, geldt voor rookgassen een emissiegrenswaarde van 150. 17 Vervaardiging van coating mengsels, lak, inkt en kleefstoffen (> 100) 100‐1 000 > 1 000 150 150 5 3 5 % van de oplosmiddeleninput 3 % van de oplosmiddeleninput Onder de diffuse-emissiegrenswaarde vallen niet de oplosmiddelen die als bestanddeel van een coating mengsel in een gesloten container worden verkocht. 18 Bewerking van rubber (> 15) 20 (1) 25 (2) 25 % van de oplosmiddeleninput (1) Als technieken worden gebruikt waarbij hergebruik van teruggewonnen oplosmiddelen mogelijk is, geldt voor rookgassen een emissiegrenswaarde van 150. (2) Onder de diffuse-emissiegrenswaarde vallen niet de oplosmiddelen die als bestanddeel van een coating mengsel in een gesloten container worden verkocht. 19 Extractie van plantaardige oliën en van dierlijke vetten en raffinage van plantaardige oliën (> 10) Dierlijk vet: 1,5 kg/ton Ricinus: 3 kg/ton Raapzaad: 1 kg/ton Zonnebloemzaad: 1 kg/ton Sojabonen (normale maling): 0,8 kg/ton Sojabonen (witte vlokken): 1,2 kg/ton Overige zaden en ander plantaardig materiaal: 3 kg/ton (1) 1,5 kg/ton (2) 4 kg/ton (3) (1) De totale emissiegrenswaarden voor installaties voor de verwerking van losse partijen zaden en ander plantaardig materiaal moeten door de bevoegde autoriteit per geval worden vastgesteld, met toepassing van de beste beschikbare technieken. (2) Geldt voor alle fractioneringsprocessen met uitzondering van ontgommen (het verwijderen van gom uit de olie). (3) Geldt voor ontgommen. 20 Vervaardiging van geneesmiddelen (> 50) 20 (1) 5 (2) 15 (2) 5% van de oplosmiddeleninput 15% van de oplosmiddeleninput (1) Als technieken worden gebruikt waarbij hergebruik van teruggewonnen oplosmiddelen mogelijk is, geldt voor rookgassen een emissiegrenswaarde van 150. (2) Onder de diffuse-emissiegrenswaarde vallen niet de oplosmiddelen die als bestanddeel van een coating mengsel in een gesloten container worden verkocht. Deel 3 Emissiegrenswaarden voor installaties in de voertuigcoatingindustrie 1. De totale emissiegrenswaarden zijn uitgedrukt in gram uitgestoten organisch oplosmiddel per m2 vervaardigd product en in kilogram uitgestoten organisch oplosmiddel per carrosserie. 2. Het oppervlak van de in de tabel onder punt 3 vermelde producten wordt als volgt gedefinieerd: Het oppervlak van het elektroforetisch coatingvlak wordt berekend met de volgende formule: 2 × gewicht product zonder coating Gemiddelde dikte metaalplaat × dichtheid metaalplaat Deze methode wordt ook gebruikt voor andere gecoate onderdelen van metaalplaat. Voor de berekening van het oppervlak van de andere toegevoegde delen of het totale in de installatie gecoate oppervlak wordt gebruik gemaakt van CAD (computergesteund ontwerp) of andere gelijkwaardige methoden. 3. De totale emissiegrenswaarden in onderstaande tabel hebben betrekking op alle procesfasen die in dezelfde installatie worden uitgevoerd vanaf elektroforetische coating of een ander soort coatingproces tot en met het uiteindelijke in de was zetten en polijsten van de toplaag, alsmede de oplosmiddelen die bij het reinigen van procesapparatuur worden gebruikt, met inbegrip van spuitcabines en andere vaste apparatuur, zowel tijdens als buiten de productiefase. Activiteit (drempelwaarde voor verbruik oplosmiddelen in ton/jaar) Drempelwaarde productie (geldt voor de jaarlijkse productie van gecoat materiaal) Totale emissiegrenswaarde Nieuwe installaties Bestaande installaties Coating nieuwe auto's (> 15) > 5 000 45 g/m2 of 1,3 kg/auto + 33 g/m2 60 g/m2 of 1,9 kg/auto + 41 g/m2 ≤ 5 000 zelfdragend of > 3 500 met chassis 90 g/m2 of 1,5 kg/auto + 70 g/m2 90 g/m2 of 1,5 kg/auto + 70 g/m2 Totale emissiegrenswaarde (g/m2) Coating van nieuwe vrachtwagencabines (> 15) ≤ 5 000 65 85 > 5 000 55 75 Coating van nieuwe bestelwagens en vrachtwagens (> 15) ≤ 2 500 90 120 > 2 500 70 90 Coating nieuwe bussen (> 15) ≤ 2 000 210 290 > 2 000 150 225 4. Installaties voor de coating van voertuigen die de in de tabel onder punt 3 opgenomen drempelwaarden voor het oplosmiddelenverbruik niet overschrijden, moeten voldoen aan de in deel 2 vermelde eisen voor de sector overspuiten van voertuigen. Deel 4 Emissegrenswaarden voor vluchtige organische stoffen met bijzondere risicozinnen 1. Voor emissies van de in artikel 52 vermelde vluchtige organische stoffen, waarbij de massastroom van de stoffen waarvoor de in dat artikel vermelde etikettering verplicht is, in totaal 10 g/uur of meer bedraagt, moet een emissiegrenswaarde van 2 mg/Nm3 in acht worden genomen. De emissiegrenswaarde geldt voor de totale massa van de betrokken stoffen. 2. Voor emissies van gehalogeneerde vluchtige organische stoffen waaraan de risicozin R40 of R68 is toegekend, waarbij de massastroom van de stoffen waarvoor de vermelding van R40 of R68 verplicht is, in totaal 100 g/uur of meer bedraagt, moet een emissiegrenswaarde van 20 mg/Nm3 in acht worden genomen. De emissiegrenswaarde geldt voor de totale massa van de betrokken stoffen. Deel 5 Reductieprogramma 1. Bij het aanbrengen van coating, lak, kleefstof of inkt kan het volgende programma worden gebruikt. Wanneer deze methode niet bruikbaar is, kan de bevoegde instantie een exploitant toestaan een andere regeling toe te passen waardoor de emissies in dezelfde mate worden beperkt als door de toepassing van de emissiegrenswaarden van de delen 2 en 3. Bij de opzet van het programma moet rekening worden gehouden met de volgende gegevens: 2. De volgende regeling geldt voor installaties waar voor het product een constant gehalte aan vaste stof kan worden aangenomen: a) De jaarlijkse referentie-emissie wordt als volgt berekend: i) Eerst wordt de totale massa bepaald aan vaste stof in de hoeveelheid coating en/of inkt en/of lak en/of kleefstof die per jaar wordt gebruikt. Vaste stoffen zijn alle materialen in coating, inkt, lak en kleefstof die vast worden wanneer het water of de vluchtige organische stoffen zijn verdampt. ii) De jaarlijkse referentie-emissie wordt berekend door de volgens punt i) bepaalde massa te vermenigvuldigen met de in onderstaande tabel vermelde factor. De bevoegde instanties kunnen deze factoren voor individuele installaties aanpassen om rekening te houden met een aangetoonde stijging van het rendement bij het gebruik van vaste stoffen. Activiteit Voor punt a), onder ii) te gebruiken vermenigvuldigingsfactor Rotatiediepdruk; flexografie; lamineren samenhangend met een drukactiviteit; lakken samenhangend met een drukactiviteit; coating van hout; coating van textiel, vezel, film of papier; het aanbrengen van een lijmlaag 4 Bandlakken, overspuiten van voertuigen 3 Coating in contact met levensmiddelen; coating in lucht- en ruimtevaart 2,33 Overige coating en rotatiezeefdruk 1,5 b) De beoogde emissie wordt berekend door de jaarlijkse referentie-emissie te vermenigvuldigen met een percentage dat gelijk is aan: c) Aan de eisen wordt voldaan als de feitelijke emissie van oplosmiddelen, bepaald aan de hand van de oplosmiddelenboekhouding, kleiner is dan of gelijk is aan de beoogde emissie. Deel 6 Emissie monitoring 1. Rookkanalen waarop nabehandelingsapparatuur is aangesloten en die aan de uitlaatzijde gemiddeld in totaal meer dan 10 kg organische koolstof per uur uitwerpen, moeten doorlopend op naleving van de emissiegrenswaarden worden gecontroleerd. 2. In andere gevallen dragen de lidstaten er zorg voor dat continue of periodieke metingen worden uitgevoerd. Bij periodieke metingen worden gedurende elke meetcampagne ten minste drie meetwaarden geregistreerd. 3. Metingen zijn niet vereist indien nabehandelingsapparatuur aan het einde van de pijp niet noodzakelijk is om te voldoen aan deze richtlijn. Deel 7 Oplosmiddelenboekhouding 1. Beginselen De oplosmiddelenboekhouding wordt gebruikt om: 2. Definities Met de volgende definities worden regels gegeven ter bepaling van de massabalans. Input (I) van organische oplosmiddelen: I1. De hoeveelheid aangekochte organische oplosmiddelen als zodanig of in mengsels, die in het proces worden ingevoerd gedurende de termijn waarover de massabalans wordt bepaald. I2. De hoeveelheid teruggewonnen en als oplosmiddel in het proces hergebruikte organische oplosmiddelen als zodanig of in mengsels. De gerecycleerde oplosmiddelen worden telkens meegerekend wanneer ze worden gebruikt om de activiteit uit te oefenen. Output (O) van organische oplosmiddelen: O1 Rookgasemissies. O2 In water geloosde organische oplosmiddelen, rekening houdend met de afvalwaterzuivering bij de berekening van O5. O3 De hoeveelheid organische oplosmiddelen die als verontreiniging of als residu in de bij het proces vervaardigde producten achterblijft. O4 Niet-afgevangen emissie van organische oplosmiddelen in de lucht. Het gaat hierbij om de algemene ventilatie van ruimtes, waarbij de lucht via ramen, deuren, luchtafvoerkanalen en soortgelijke openingen in het buitenmilieu terechtkomt. O5 Organische oplosmiddelen en/of organische verbindingen die door chemische of fysische reacties verloren gaan (met inbegrip van hoeveelheden die door verbranding, een andere zuivering van rookgassen of afvalwaterzuivering vernietigd worden of door adsorptie opgevangen worden, mits die niet bij O6, O7 of O8 worden meegerekend). O6 Organische oplosmiddelen in ingezameld afval. O7 Organische oplosmiddelen als zodanig of in mengsels die als een product met handelswaarde worden verkocht of bestemd zijn om te worden verkocht. O8 Organische oplosmiddelen in mengsels die voor hergebruik worden teruggewonnen maar niet opnieuw in het proces worden ingebracht, mits deze niet bij O7 worden meegerekend. O9 Organische oplosmiddelen die op andere wijze vrijkomen. 3. Gebruik van een oplosmiddelenboekhouding voor controle op de naleving Het specifieke voorschrift waarop de controle wordt toegepast, zal bepalend zijn voor de wijze waarop de oplosmiddelenboekhouding wordt gebruikt: a) Controle op de naleving van het reductieprogramma in deel 5, waarbij de totale emissiegrenswaarde wordt uitgedrukt in uitgestoten oplosmiddel per eenheid product, of anders wordt geformuleerd in deel 2 en 3. i) Voor alle activiteiten die gebruik maken van het in deel 5 omschreven reductieprogramma moet de oplosmiddelenboekhouding jaarlijks worden gemaakt om het verbruik (V) te bepalen. Het verbruik wordt met behulp van de volgende vergelijking berekend: V = I1 − O8. Op soortgelijke wijze moet ook de in coatings gebruikte hoeveelheid vaste stof worden bepaald, zodat elk jaar de jaarlijkse referentie-emissie en de beoogde emissie kunnen worden berekend. ii) Voor de controle op de naleving van een totale emissiegrenswaarde die in uitgeworpen oplosmiddel per eenheid product wordt uitgedrukt, of anders wordt geformuleerd in deel 2 en 3, moet de oplosmiddelenboekhouding jaarlijks worden gebruikt om de emissie (E) te bepalen. De emissie wordt met behulp van de volgende vergelijking berekend: E = LE + O1. Hierbij is LE de lekkage-emissie, zoals gedefinieerd onder punt b, onder i). De emissie moet vervolgens worden gedeeld door de parameter voor het desbetreffende product. iii) Voor controle op de naleving van de voorschriften van artikel 53 , lid 6, onder ii), punt b) moet de oplosmiddelenboekhouding jaarlijks worden gebruikt om de totale emissie van alle betrokken activiteiten te bepalen en moet dit getal vervolgens worden vergeleken met de totale emissie die zou zijn veroorzaakt als de voorschriften van deel 2, 3 en 5 voor elke activiteit afzonderlijk nageleefd zouden zijn. b) Bepaling van de diffuse emissie om deze met de lekkage-emissiewaarden in deel 2 te kunnen vergelijken: i) De diffuse emissie (LE) wordt met behulp van een van de volgende vergelijkingen berekend: LE = I1 − O1 − O5 − O6 − O7 − O8 of LE = O2 + O3 + O4 + O9. LE wordt hetzij door rechtstreekse meting van de verschillende factoren worden bepaald, hetzij door middel van een een gelijkwaardige berekeningsmethode, bijvoorbeeld met behulp van het afvangrendement van het proces. De diffuse-emissiewaarde wordt uitgedrukt als een percentage van de input, die met behulp van de volgende vergelijking wordt berekend: I = I1 + I2. ii) De diffuse emissie wordt met behulp van korte maar volledige metingen bepaald en behoeft niet te worden herhaald zolang de apparatuur niet veranderd wordt. Deel 8 Beoordeling van de conformiteit met de emissegrenswaarden in rookgassen 1. Bij doorlopende metingen wordt geacht aan de emissiegrenswaarden voldaan te zijn indien: 2. Bij periodieke metingen wordt geacht aan de emissiegrenswaarden voldaan te zijn indien in één monitoringcampagne: 3. De naleving van deel 4 wordt gecontroleerd op basis van de som van de massaconcentraties van de verschillende betrokken vluchtige organische stoffen. In alle andere gevallen vindt de controle op de naleving plaats op basis van de totale massa organische koolstof die wordt uitgestoten, tenzij in deel 2 anders is bepaald. 4. Gasvolumes mogen worden toegevoegd om de rookgassen af te koelen of te verdunnen indien dit technisch gerechtvaardigd is maar worden niet meegeteld bij het vaststellen van de massaconcentratie van de verontreinigende stof in het afgas. BIJLAGE VIII Bijzondere bepalingen voor installaties die titaandioxide produceren Deel 1 Emissiegrenswaarden voor emissies in water 1. Installaties die van het sulfaatproces gebruik maken (jaarlijks gemiddelde): 550 kilogram sulfaat per geproduceerde ton titaandioxide); 2. Installaties die van het chlorideproces gebruik maken (jaarlijks gemiddelde): a) 130 kg chloride per geproduceerde ton titaandioxide bij gebruik van natuurlijk rutiel, b) 228 kg chloride per geproduceerde ton titaandioxide bij gebruik van synthetisch rutiel, c) 330 kg chloride per geproduceerde ton titaandioxide bij gebruik van slakken, 3. Voor installaties die van het chlorideproces gebruik maken en die meer dan één soort erts gebruiken, gelden de waarden in punt 2 naar rata van de hoevelheden waarin deze ertsen worden gebruikt. Deel 2 Proeven inzake acute toxiciteit 1. Proeven inzake acute toxiciteit worden uitgevoerd op bepaalde soorten weekdieren, schaaldieren, vissen en plankton en op soorten die normaal voorkomen in de lozingsgebieden. Bovendien moeten proeven worden uitgevoerd op exemplaren van de pekelkreeft (artemia salina). 2. Bij de in punt 1 vermelde proeven mag gedurende een periode van 36 uur en bij een verdunningsgraad van het afval van 1/5000: Deel 3 Emissiegrenswaarden voor lucht 1. De emissiegrenswaarden, uitgedrukt als massaconcentratie per kubieke meter (Nm3), worden berekend bij een temperatuur van 273,15 K, een druk van 101,3 kPa en na correctie voor het waterdampgehalte van de rookgassen. 2. Voor stof: een uurgemiddelde van 50 mg/Nm3; 3. Voor gasvormig zwaveldioxide en zwaveltrioxide, met inbegrip van zuurdruppels, berekend als Sox-equivalent, a) en jaargemiddelde van 6 kg per geproduceerde ton titaandioxide; b) een uurgemiddelde van 500 mg/Nm3 SOx voor de concentratie van afvalzuren; 4. Voor chloride in het geval van installaties die gebruik maken van het chlorideproces: a) een dagelijkse gemiddelde van 5 mg/Nm3 b) tot een momentane waarde van 40 mg/Nm3. Deel 4 controles van het milieu dat wordt beïnvloed wordt door de lozing van afvalstoffen in water door installaties die titaandioxide produceren 1. De waterkolom wordt minstens drie maal per jaar gecontroleerd door analyse van gefilterd of niet-gefiltreerd water en aan de hand van de volgende parameters: 2. Sedimenten worden minstens één maal per jaar onderzocht door in de oppervlaktelaag van het sediment, zo dicht mogelijk bij de oppervlakte, monsters te nemen en in die monsters de volgende parameters te meten: Ti, Fe, gehydrateerde ijzeroxyden en ijzerhydroxyden. 3. Levende organismen worden minstens één maal per jaar onderzocht door enerzijds te onderzoeken welke concentratie van de volgende stoffen aanwezig zijn in voor het terrein representatieve soorten: Ti, Cr, Fe, Ni, Zn, Pb, en anderzijds door de verscheidenhed en relatieve rijkdom van de benthonische fauna te bepalen en na te gan of athologisch-anatomische letsels voorkomen bij vissen. 4. Opeenvolgende monsternemingen moeten op dezelfde locatie en diepte en onder dezelfde omstandigheden worden uitgevoerd. Deel 5 Emissiemonitoring De monitoring van emissie in de lucht omvat ten minste een continue meting van: a) SO2 uit inrichtingen voor de concentratie van afvalzuren in installaties die van het sulfaatproces gebruik maken; BIJLAGE IX Deel A Ingetrokken richtlijnen en opeenvolgende wijzigingen (bedoeld in artikel 72) Richtlijn 78/176/EEG van de Raad (PB L 54 van 25.2.1978, blz. 19) Richtlijn 83/29/EEG van de Raad (PB L 32 van 3.2.1983, blz. 28) Richtlijn 91/692/EEG van de Raad (PB L 377 van 31.12.1991, blz. 48) Alleen bijlage I, punt b) Richtlijn 82/883/EEG van de Raad (PB L 378 van 31.12.1982, blz. 1) Verordening (EG) nr. 807/2003 van de Raad (PB L 122 van 16.5.2003, blz. 36) Alleen bijlage III, punt 34 Richtlijn 92/112/EEG van de Raad (PB L 409 van 31.12.1992, blz. 11) Richtlijn 96/61/EG van de Raad (PB L 257 van 10.10.1996, blz. 26) Richtlijn 2003/35/EG van het Europees Parlement en de Raad (PB L 156 van 25.6.2003, blz. 17) Alleen artikel 4 en bijlage II Richtlijn 2003/87/EG van het Europees Parlement en de Raad (PB L 275 van 25.10.2003, blz. 32) Alleen artikel 26 Verordening (EG) nr. 1882/2003 van het Europees Parlement en de Raad, (PB L 284 van 31.10.2003, blz. 1) Alleen bijlage III, punt 61 Verordening (EG) nr. 166/2006 van het Europees Parlement en de Raad, (PB L 33 van 4.2.2006, blz. 1) Alleen artikel 21, lid 2 Richtlijn 1999/13/EG van de Raad (PB L 85 van 29.3.1999, blz. 1) Verordening (EG) nr. 1882/2003 van het Europees Parlement en de Raad, (PB L 284 van 31.10.2003, blz. 1) Alleen bijlage I, punt 17 Richtlijn 2004/42/EG van het Europees Parlement en de Raad (PB L 143 van 30.4.2004, blz. 87) Alleen artikel 13, lid 1 Richtlijn 2000/76/EG van het Europees Parlement en de Raad (PB L 332 van 28.12.2000, blz. 91) Richtlijn 2001/80/EG van het Europees Parlement en de Raad (PB L 309 van 27.11.2001, blz. 1) Richtlijn 2006/105/EG van de Raad (PB L 363 van 20.12.2006, blz. 368) Alleen Bijlage I, deel B, punt 2 Deel B Lijst van termijnen voor omzetting in nationaal recht (bedoeld in artikel 72) Richtlijn Omzettingstermijn Uitvoeringstermijn 78/176/EEG 25 februari 1979 82/883/EEG 31 december 1984 92/112/EEG 15 juni 1993 96/61/EG 30 oktober 1999 1999/13/EG 1 april 2001 2000/76/EG 28 december 2000 28 december 2002 28 december 2005 2001/80/EG 27 november 2002 27 november 2004 2003/35/EG 25 juni 2005 2003/87/EG 31 december 2003 BIJLAGE X Transponeringstabel Directive 78/176/EEC Directive 82/883/EEC Richtlijn 92/112/EEG Richtlijn 96/61/EG Richtlijn 1999/13/EG Richtlijn 2000/76/EG Richtlijn 2001/80/EG Deze richtlijn Artikel 1, lid 1 Artikel 1 Artikel 1 Artikel 1 Artikel 1 Artikel 1, eerste alinea Artikel 1 Artikel 1, lid 2, onder a) Artikel 2, lid 2 Artikel 3, lid 2 Artikel 1, lid 2, onder b) Artikel 3, lid 1 Artikel 3, lid 25 Artikel 1, lid 2, onder c), d) en e) --- Artikel 2 Artikel 61 Artikel 3 Artikel 12, punten 4 en 5 Artikel 4 Artikel 4 Artikel 3, aanhef en 1) Artikel 4, lid 1 Artikel 4, lid 1, eerste alinea --- --- --- --- --- --- --- Artikel 5 Artikel 5 Artikel 12, punten 4 en 5 Artikel 6 Artikel 12, punten 4 en 5 Artikel 7, lid 1 Artikel 64 , lid 1, en 64 , lid 2, eerste alinea Artikel 7, leden 2 en 3 --- --- --- --- --- --- --- --- Artikel 64 , lid 2, tweede alinea Artikel 8, lid 1 Artikel 62 , lid 2 Artikel 8, lid 2 Artikel 28, lid 1, tweede alinea Artikel 9 --- Artikel 10 --- Artikel 11 Artikel 13 Artikel 12 --- Artikel 13, lid 1 Artikel 66 Artikel 13, leden 2, 3 en 4 --- Artikel 14 --- Artikel 15 Artikel 14 Artikel 12 Artikel 21 Artikel 15 Artikel 21 Artikel 18, leden 1 en 3 Artikel 71 Artikel 16 Artikel 15 Artikel 13 Artikel 23 Artikel 17 Artikel 23 Artikel 20 Artikel 75 Bijlage I --- Bijlage IIA, aanhef en punt 1 --- Bijlage IIA, punt 2 Bijlage VIII, deel 2 Bijlage IIB --- Artikel 2 --- Artikel 3 --- Artikel 4, lid 1, en 4, lid 2, eerste alinea Artikel 64 , lid 3 Artikel 4, lid 2, tweede alinea Bijlage VIII, deel 4 Artikel 4, leden 3 en 4 --- --- --- --- --- --- --- Artikel 64 , lid 4 Artikel 5 --- Artikel 6 --- Artikel 7 --- Artikel 8 --- Artikel 9 --- Artikel 10 Artikel 69 Artikel 11, lid 1 Artikel 19, lid 1 Artikel 13, lid 1 Artikel 17, lid 1 Artikel 69, lid 1 --- --- --- --- --- --- --- Artikel 69, lid 2 Artikel 11, leden 2 en 3 --- Artikel 12 --- Artikel 13 --- Bijlage I --- Bijlage II Bijlage VIII, deel 4 Bijlage III Bijlage VIII, deel 4 Bijlage IV --- Bijlage V --- Artikel 2, lid 1, aanhef --- Artikel 2, lid 1, onder a), aanhef en eerste streepje --- Artikel 2, lid 1, onder a), tweede streepje Artikel 61 , lid 2 Artikel 2, lid 1, onder a), derde streepje en 2, lid 1, onder b), derde streepje Artikel 61 , lid 4 Artikel 2, lid 1), onder a), vierde, vijfde, zesde en zevende streepje --- Artikel 2, lid 1), onder b), aanhef en eerste, vierde, vijfde, zesde en zevende streepje --- Artikel 2, lid 1, onder b), tweede streepje Artikel 61 , lid 3 Artikel 2, lid 1, onder c) --- Artikel 2, lid 2 --- Artikel 3 Artikel 61 Artikel 4 Artikel 61 Artikel 5 --- Artikel 6, eerste alinea, aanhef Artikel 62 , lid 1 Artikel 6, eerste alinea, punt a) Bijlage VIII, deel 1, punt 1 Artikel 6, eerste alinea, punt b) Bijlage VIII, deel 1, punt 2 Artikel 6, tweede alinea Bijlage VIII, deel 1, punt 3 Artikel 7 --- Artikel 8 --- Artikel 9, lid 1, aanhef Artikel 63 , lid 2 Artikel 9, lid 1, onder a), aanhef --- Artikel 9, lid 1, onder a), i) Bijlage VIII, deel 3, punt 2 Artikel 9, lid 1, onder a), ii) Bijlage VIII, deel 3, punt 3, aanhef en punt 3, onder a). Artikel 9, lid 1, onder a), iii) Artikel 63 , lid 1 Artikel 9, lid 1, onder a), iv) Bijlage VIII, deel 3, punt 3, onder b) Artikel 9, lid 1, onder a), v) --- Artikel 9, lid 1, onder b) Bijlage VIII, deel 3, punt 4 Artikel 9, leden 2 en 3 --- Artikel 10 Artikel 64 Artikel 11 Artikel 12, punten 4 en 5 Bijlage --- Artikel 2, aanhef Artikel 3, aanhef Artikel 2, lid 1 Artikel 2, lid 14 Artikel 3, lid 1 Artikel 2, lid 3 Artikel 2, lid 1 Artikel 3, lid 3 Artikel 2, lid 4 --- Artikel 2, lid 5 Artikel 2, lid 9 Artikel 3, lid 8 Artikel 2, lid 1 Artikel 3, lid 4 Artikel 2, lid 6 Artikel 2, lid 13 Artikel 3, lid 9 Artikel 2, lid 3, eerste deel Artikel 3, lid 5 Artikel 2, lid 7 Artikel 3, lid 6 Artikel 2, lid 8 Artikel 2, lid 5 Artikel 65 Artikel 2, lid 9, eerste zin Artikel 2, lid 7 Artikel 3, lid 12 Artikel 3, lid 7 Artikel 2, lid 9, tweede volzin Artikel 4, lid 2, eerste alinea --- --- --- --- --- --- --- Artikel 4, lid 2, tweede alinea Artikel 2, lid 10, onder a) --- Artikel 2, lid 10, onder b), eerste alinea Artikel 3, lid 8 Artikel 2, lid 10, onder b), tweede alinea Artikel 21, lid 3 Artikel 2, lid 11, eerste alinea en eerste, tweede en derde streepje Artikel 3, lid 9 Artikel 2, lid 11, tweede alinea Artikel 14, lid 2, en 15, lid 4 Artikel 2, lid 12 Artikel 2, lid 6 Artikel 3, lid 11 Artikel 2, lid 5 Artikel 3, lid 11 Artikel 2, lid 13 Artikel 3, lid 12 Artikel 2, lid 14 Artikel 3, lid 13 --- --- --- --- --- --- --- Artikel 3, leden 14, 15, 16, 17 en 18 Artikel 3, eerste alinea, aanhef Artikel 12, aanhef Artikel 3, eerste alinea, punt a) Artikel 12, leden 1 en 2 Artikel 3, eerste alinea, punt b) Artikel 12, lid 3 Artikel 3, eerste alinea, punt c) Artikel 12, leden 4 en 5 Artikel 3, eerste alinea, punt d) Artikel 12, lid 6 Artikel 3, eerste alinea, punt e) Artikel 12, lid 7 Artikel 3, eerste alinea, punt f) Artikel 12, lid 8 Artikel 3, tweede alinea --- Artikel 5, lid 1 Artikel 73, leden 1 en 2 --- --- --- --- --- --- --- Artikel 73, leden 3 en 4 Artikel 5, lid 2 Artikel 71, lid 1, tweede alinea Artikel 6, lid 1, aanhef Artikel 13, lid 1, aanhef Artikel 6, lid 1, eerste alinea, eerste streepje Artikel 13, lid 1, onder a) Artikel 6, lid 1, eerste alinea, tweede streepje Artikel 13, lid 1, onder b) Artikel 6, lid 1, eerste alinea, derde streepje Artikel 13, lid 1, onder c) Artikel 6, lid 1, eerste alinea, vierde streepje Artikel 13, lid 1, onder d) --- --- --- --- --- --- --- Artikel 13, lid 1, onder e) Artikel 6, lid 1, eerste alinea, vijfde streepje Artikel 13, lid 1, onder f) Artikel 6, lid 1, eerste alinea, zesde streepje Artikel 13, lid 1, onder g) Artikel 6, lid 1, eerste alinea, zevende streepje Artikel 13, lid 1, onder h) Artikel 6, lid 1, eerste alinea, achtste streepje Artikel 13, lid 1, onder i) Artikel 6, lid 1, eerste alinea, negende streepje Artikel 13, lid 1, onder j) Artikel 6, lid 1, eerste alinea, tiende streepje Artikel 13, lid 1, onder k) Artikel 6, lid 1, tweede alinea Artikel 13, lid 1, tweede alinea Artikel 6, lid 2 Artikel 13, lid 2 --- --- --- --- --- --- --- Artikel 14 Artikel 7 Artikel 6, lid 2 Artikel 8, eerste alinea Artikel 4, lid 3 Artikel 6, lid 1 Artikel 8, tweede alinea --- Artikel 9, lid 1, eerste deel van de zin Artikel 15, lid 1, eerste alinea Artikel 9, lid 1, tweede deel van de zin --- Artikel 9, lid 2 Artikel 6, lid 3 Artikel 9, lid 3, eerste alinea, eerste en tweede zin Artikel 15, lid 1, tweede alinea, aanhef en punten a) en b) Artikel 9, lid 3, eerste alinea, derde zin Artikel 15, lid 2 --- --- --- --- --- --- --- Artikel 15, leden 3, 4 en 5 Artikel 9, lid 3, tweede alinea --- Artikel 9, lid 3, derde alinea Artikel 10, lid 1 Artikel 9, lid 3, vierde alinea Artikel 10, lid 2 Artikel 9, lid 3, vijfde alinea Artikel 10, lid 3 Artikel 9, lid 3, zesde alinea Artikel 10, lid 4 Artikel 9, lid 4, eerste deel van de eerste zin Artikel 16, lid 2, eerste alinea Artikel 9, lid 4, tweede deel van de eerste zin Artikel 16, lid 3, eerste alinea Artikel 9, lid 4, tweede volzin Artikel 15, lid 1, tweede alinea, punt f) --- --- --- --- --- --- --- Artikel 16, lid 2, tweede alinea --- --- --- --- --- --- --- Artikel 16, lid 3, tweede alinea en leden 4 en 5 --- --- --- --- --- --- --- Artikel 17 Artikel 9, lid 5, eerste alinea Artikel 15, lid 1, tweede alinea, punt c) --- --- --- --- --- --- --- Artikel 15, lid 1, tweede alinea, punt d) Artikel 9, lid 5, tweede alinea --- Artikel 9, lid 6, eerste alinea Artikel 15, lid 1, tweede alinea, punt e) Artikel 9, lid 6, tweede alinea --- Artikel 9, lid 7 --- Artikel 9, lid 8 Artikel 7 en 18, lid 1 --- --- --- --- --- --- --- Artikel 18, leden 2, 3 en 4 Artikel 10 Artikel 19 Artikel 11 Artikel 20 Artikel 12, lid 1 Artikel 21, lid 1 Artikel 12, lid 2, eerste zin Artikel 21, lid 2, eerste alinea Artikel 12, lid 2, tweede volzin Artikel 21, lid 2, tweede alinea Artikel 12, lid 2, derde volzin --- Artikel 13, lid 1 Artikel 22, lid 1 --- --- --- --- --- --- --- Artikel 22, leden 2 en 3 Artikel 13, lid 2, aanhef Artikel 22, lid 4, aanhef Artikel 13, lid 2, eerste streepje Artikel 22, lid 4, onder a) Artikel 13, lid 2, tweede streepje Artikel 22, lid 4, onder b) Artikel 13, lid 2, derde streepje Artikel 22, lid 4, onder c) Artikel 13, lid 2, vierde streepje --- --- --- --- --- --- --- --- Artikel 22, lid 4, onder d) --- --- --- --- --- --- --- Artikel 23 --- --- --- --- --- --- --- Artikel 24 --- --- --- --- --- --- --- Artikel 25, lid 1, eerste en tweede alinea Artikel 14, aanhef Artikel 9, lid 1, eerste deel van de zin en artikel 25, lid 1, derde alinea, aanhef Artikel 14, eerste streepje Artikel 9, lid 1, tweede deel van de zin Artikel 14, tweede streepje Artikel 8, punt 2), en artikel 15, lid 1, punt c) Artikel 14, derde streepje Artikel 25, lid 1, derde alinea --- --- --- --- --- --- --- Artikel 25, leden 2 tot en met 7 Artikel 15, lid 1, aanhef en eerste en tweede streepje Artikel 12, lid 1, eerste alinea Artikel 26, lid 1, eerste alinea en punten a) en b) Artikel 15, lid 1, derde streepje Artikel 26, lid 1, eerste alinea, punt c) --- --- --- --- --- --- --- Artikel 26, lid 1, onder d) Artikel 15, lid 1, tweede alinea Artikel 26, lid 1, tweede alinea --- --- --- --- --- --- --- --- Artikel 15, lid 2 Artikel 26, lid 2 , onder h) Artikel 15, lid 4 Artikel 26, lid 3 Artikel 15, lid 5 Artikel 26, lid 2 , aanhef en punten a) en b) --- --- --- --- --- --- --- Artikel 26, lid 2 , punten c) tot en met g) Artikel 15bis, eerste alinea Artikel 27, lid 1 Artikel 15 bis, tweede alinea Artikel 27, lid 2 Artikel 15 bis, derde alinea Artikel 27, lid 3 Artikel 15 bis, vierde en vijfde alinea Artikel 27, lid 4 Artikel 15 bis, zesde alinea Artikel 27, lid 5 Artikel 16, lid 1 Artikel 11, lid 1, eerste zin, en lid 11, lid 2 Artikel 66 , lid 1, eerste alinea --- --- --- --- --- --- --- Artikel 66 , lid 1, tweede alinea Artikel 16, lid 2, eerste zin Artikel 29, aanhef Artikel 16, lid 2, tweede volzin --- Artikel 16, lid 3, eerste zin Artikel 11, lid 1, tweede volzin Artikel 66 , lid 2 Artikel 16, lid 3, tweede volzin --- Artikel 16, lid 3, derde volzin Artikel 11, lid 3 Artikel 66 , lid 3 Artikel 16, lid 4 --- --- --- --- --- --- --- --- Artikel 67 --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- Artikel 29 Artikel 17 Artikel 11 Artikel 28 Artikel 18, lid 1 --- Artikel 18, lid 2 Artikel 16, lid 3, tweede alinea Artikel 19, leden 2 en 3 --- Artikel 20, leden 1 en 2 --- Artikel 20, lid 3 Artikel 18 Artikel 17 Artikel 72 Artikel 22 Artikel 16 Artikel 22 Artikel 19 Artikel 74 --- --- --- --- --- --- --- Artikel 2, lid 1 Bijlage I, eerste alinea van de aanhef Artikel 2, lid 2 Bijlage I, tweede alinea van de aanhef Bijlage I, eerste alinea van de aanhef --- --- --- --- --- --- --- Bijlage I, tweede en derde alinea van de aanhef Bijlage I, punt 1) Bijlage I, punt 1) Bijlage I, punten 2.1 tot en met 2.5, onder b) Bijlage I, punten 2.1 tot en met 2.5, onder b) --- --- --- --- --- --- --- Bijlage I, punt 2.5, onder c) Bijlage I, punt 2.6) Bijlage I, punt 2.6) Bijlage I, punt 3) Bijlage I, punt 3) Bijlage I, punten 4.1 tot en met 4.6 Bijlage I, punten 4.1 tot en met 4.6 --- --- --- --- --- --- --- Bijlage I, punt 4.7 Bijlage I, punt 5), aanhef --- Bijlage I, punten 5.1 tot en met 5.3, onder b) Bijlage I, punten 5.1 tot en met 5.3, onder b) --- --- --- --- --- --- --- Bijlage I, punt 5.3, onder c) tot en met e) Bijlage I, punt 5.4 Bijlage I, punt 5.4 Bijlage I, punten 6.1, onder a) en b) Bijlage I, punten 6.1, onder a) en b) --- --- --- --- --- --- --- Bijlage I, punt 6.1, onder c) Bijlage I, punten 6.2 tot en met 6.4, onder b) Bijlage I, punten 6.2 tot en met 6.4, onder b), onder ii) --- --- --- --- --- --- --- Bijlage I, punten 6.4, onder b), onder iii) Bijlage I, punt 6.4, onder c) tot en met -6.6, onder c) Bijlage I, punt 6.4, onder c) tot en met -6.6, onder c) --- --- --- --- --- --- --- Bijlage I, punt 6.6, onder c), laatste zin Bijlage I, punten 6.7 tot en met 6.8 Bijlage I, punten 6.7 tot en met 6.8 --- --- --- --- --- --- --- Bijlage I, punten 6.9 tot en met 6.10 Bijlage II --- Bijlage III Bijlage II --- --- --- --- --- --- --- Bijlage II, punt 13 Bijlage IV, aanhef Artikel 3, lid 9 Bijlage IV, punten 1 tot en met 11 Bijlage III Bijlage IV, punt 12 --- Bijlage V, deel 1, onder a) Bijlage IV, deel 1, onder a) --- --- --- --- --- --- --- Bijlage IV, punt 1, onder b) Bijlage V, deel 1, onder b) tot en met g) Bijlage IV, deel 1, onder c) tot en met h) Bijlage V, punten 2 tot en met 5 Bijlage IV, punten 2 tot en met 5 Artikel 2, lid 2 Artikel 51 , lid 1 Artikel 2, lid 3 --- Artikel 2, lid 4 Artikel 57 , lid 1 Artikel 2, lid 8 Artikel 4, lid 1, derde alinea Artikel 2, lid 10 Artikel 51 , lid 3 Artikel 2, lid 11 Artikel 51 , lid 2 Artikel 2, lid 12 Artikel 51 , lid 4 Artikel 2, lid 15 Artikel 51 , lid 5 Artikel 2, lid 16 Artikel 3, lid 33 Artikel 2, lid 17 Artikel 3, lid 34 Artikel 2, lid 18 Artikel 3, lid 35 Artikel 2, lid 19 --- Artikel 2, lid 20 Artikel 3, lid 36 Artikel 2, lid 21 Artikel 51 , lid 6 Artikel 2, lid 22 Artikel 51 , lid 7 Artikel 2, lid 23 Artikel 51 , lid 8 Artikel 2, lid 24 Artikel 51 , lid 9 Artikel 2, lid 25 Artikel 51 , lid 10 Artikel 2, lid 26 Artikel 51 , lid 11 Artikel 2, lid 27 --- Artikel 2, lid 28 Artikel 57 , lid 1 Artikel 2, lid 29 --- Artikel 2, lid 30 Artikel 51 , lid 12 Artikel 2, lid 31 Bijlage VII, deel 2, eerste zin Bijlage VIII, deel 3, punt 1 Artikel 2, lid 32 --- Artikel 2, lid 33 Artikel 51 , lid 13 Artikel 3, lid 2 Artikel 4, lid 1, tweede alinea Artikel 4, leden 1 tot en met 3 Artikel 4, lid 1, eerste en tweede alinea Artikel 4, lid 4 Artikel 57 , lid 2 Artikel 5, lid 1 Artikel 53 , lid 1, eerste alinea Artikel 5, lid 2 Artikel 53 , lid 1, onder a) en b) Artikel 5, lid 3, onder a) Artikel 53 , lid 2 Artikel 5, lid 3, onder b) Artikel 53 , lid 3 Artikel 5, lid 3, derde alinea Artikel 53 , lid 4 Artikel 5, lid 4 --- Artikel 5, lid 5 Artikel 53 , lid 6 Artikel 5, lid 6 Artikel 52 Artikel 5, lid 7 Bijlage VII, deel 4, punt 1 Artikel 5, lid 8, eerste alinea Bijlage VII, deel 4, punt 2 Artikel 5, lid 8, tweede alinea Artikel 53 , lid 5 Artikel 5, lid 9 --- Artikel 5, lid 10 Artikel 53 , lid 7 Artikel 5, leden 11, 12 en 13 --- Artikel 6 --- Artikel 7, lid 1, aanhef en eerste tot en met vierde streepje Artikel 58 Artikel 7, lid 1, tweede deel --- Artikel 7, lid 2 --- Artikel 8, lid 1 Artikel 8, aanhef en punt 1 Artikel 8, lid 2 Bijlage VII, deel 6, punt 1 Artikel 8, lid 3 Bijlage VII, deel 6, punt 2 Artikel 8, lid 4 Bijlage VII, deel 6, punt 3. Artikel 8, lid 5 --- Artikel 9, lid 1, aanhef Artikel 56 , lid 1, aanhef Artikel 9, lid 1, eerste alinea, eerste, tweede en derde streepje Artikel 56 , lid 1, ║punten a), b) en c) Artikel 9, lid 1, tweede alinea Artikel 56 , tweede alinea Artikel 9, lid 1, derde alinea Bijlage VII, deel 8, punt 4 Artikel 9, lid 2 Artikel 57 , lid 3 Artikel 9, lid 3 Bijlage VII, deel 8, punt 1 Artikel 9, lid 4 Bijlage VII, deel 8, punt 2 Artikel 9, lid 5 Bijlage VII, deel 8, punt 3 Artikel 10 Artikel 4, lid 9 Artikel 9, lid 2 Artikel 11, lid 1, derde tot en met zesde zin --- Artikel 12, lid 1, tweede alinea Artikel 59 , lid 1, eerste alinea Artikel 12, lid 1, derde alinea Artikel 59 , lid 1, tweede alinea Artikel 12, lid 2 Artikel 59 , lid 2 Artikel 12, lid 3 Artikel 59 , lid 3 Artikel 13, leden 2 en 3 --- Artikel 14 Artikel 19 Artikel 16 Artikel 70 Bijlage I, tweede en derde zin van de aanhef Artikel 50 Bijlage I, derde zin van de aanhef en lijst van de activiteiten Bijlage VII, deel 1 Bijlage IIA, deel I Bijlage VII, deel 2 Bijlage IIA, deel 2 Bijlage VII, deel 3 Bijlage IIA, deel II, laatste zin van alinea 6 --- Bijlage IIB, punt 1, eerste en tweede zin Artikel 53 , lid 1, onder b) Bijlage IIB, punt 1, derde zin Artikel 53 , lid 1, tweede alinea Bijlage IIB, punt 2 Bijlage VII, deel 5 Bijlage IIB, punt 2, tweede alinea, onder i) en tabel --- Bijlage III, punt 1 --- Bijlage III, punt 2 Bijlage VII, deel 7, punt 1 Bijlage III, punt 3 Bijlage VII, deel 7, punt 2 Bijlage III, punt 4 Bijlage VII, deel 7, punt 3 Artikel 1, tweede alinea --- Artikel 2, lid 1 Artikel 37 , lid 1, eerste alinea Artikel 2, lid 2, aanhef Artikel 37 , lid 2, aanhef Artikel 2, lid 2, onder a), aanhef Artikel 37 , lid 2, onder a), aanhef Artikel 2, lid 2, onder a), i) tot en met v) Artikel 37 , lid 2, onder a), punt i) Artikel 2, lid 2, onder a), punt vi) Artikel 37 , lid 2, onder a), punt ii) Artikel 2, lid 2, onder a), punt vii) Artikel 37 , lid 2, onder a), punt iii) Artikel 2, lid 2, onder a), punt viii) Artikel 37 , lid 2, onder a), punt iv) Artikel 2, lid 2, onder b) Artikel 37 , lid 2, onder b) Artikel 3, lid 2, eerste alinea Artikel 3, lid 26 Artikel 3, lid 2, tweede alinea --- Artikel 3, lid 3 Artikel 3, lid 27 Artikel 3, lid 4, eerste alinea Artikel 3, lid 28 Artikel 3, lid 4, tweede alinea Artikel 37 , lid 1, tweede alinea Artikel 3, lid 5, eerste alinea Artikel 3, lid 29 Artikel 3, lid 5, tweede alinea Artikel 37 , lid 1, derde alinea Artikel 3, lid 5, derde alinea Artikel 37 , lid 1, tweede alinea Artikel 3, lid 6 Bijlage VI, deel 1, punt a) Artikel 3, lid 7 Artikel 3, lid 30 --- --- --- --- --- --- --- Bijlage VI, deel 1, punt b) Artikel 3, lid 10 Artikel 3, lid 31 Artikel 3, lid 13 Artikel 3, lid 32 Artikel 4, lid 2 Artikel 38 Artikel 4, lid 4, aanhef en punten a) en b) Artikel 39 , lid 1, aanhef en punten a) en b) Artikel 4, lid 4, onder c) Artikel 39 , lid 1, onder e) Artikel 4, lid 5 Artikel 39 , lid 2 Artikel 4, lid 6 Artikel 39 , lid 3 Artikel 4, lid 7 Artikel 39 , lid 4 Artikel 4, lid 8 Artikel 48 Artikel 5 Artikel 46 Artikel 6, lid 1, eerste alinea Artikel 44 , lid 1 Artikel 6, lid 1, tweede alinea en artikel 6, lid 2 Artikel 44 , lid 2 Artikel 6, lid 1, derde alinea Artikel 44 , lid 3, eerste alinea Artikel 6, lid 1, vierde alinea Artikel 44 , lid 3, tweede alinea Artikel 6, lid 3 Artikel 44 , lid 4 Artikel 6, lid 4, eerste en tweede zin van de eerste alinea, en artikel 6, lid 4, tweede alinea Artikel 45 , lid 1 Artikel 6, lid 4, derde zin van de eerste alinea Artikel 45 , lid 2 Artikel 6, lid 4, derde alinea Artikel 45 , lid 3, tweede alinea Artikel 6, lid 4, vierde alinea Artikel 45 , lid 4 Artikel 6, lid 5 Artikel 40 , lid 1 Artikel 6, lid 6 Artikel 44 , lid 5 Artikel 6, lid 7 Artikel 44 , lid 6 Artikel 6, lid 8 Artikel 44 , lid 7 Artikel 7, lid 1, en artikel 7, lid 2, eerste alinea Artikel 40 , lid 2, eerste alinea Artikel 7, lid 2, tweede alinea Artikel 40 , lid 2, tweede alinea Artikel 7, lid 3, en artikel 11, lid 8, aanhef van de eerste alinea Bijlage VI, deel 6, eerste deel van punt 2.7 Artikel 7, lid 4 Artikel 40 , lid 2, tweede alinea Artikel 7, lid 5 --- Artikel 8, lid 1 Artikel 39 , lid 1, onder c) Artikel 8, lid 2 Artikel 40 , lid 3 Artikel 8, lid 3 --- Artikel 8, lid 4, eerste alinea Artikel 40 , lid 4, eerste alinea Artikel 8, lid 4, tweede alinea Bijlage VI, deel 6, eerste deel van punt 3.2 Artikel 8, lid 4, derde alinea Bijlage VI, deel 6, tweede deel van punt 3.2 Artikel 8, lid 4, vierde alinea --- Artikel 8, lid 5 Artikel 40 , lid 4, tweede en derde alinea Artikel 8, lid 6 Artikel 39 , lid 1, punten c) en d) Artikel 8, lid 7 Artikel 40 , lid 4 Artikel 8, lid 8 --- Artikel 9, eerste alinea Artikel 47 , lid 1 Artikel 9, tweede alinea Artikel 47 , lid 2 Artikel 9, derde alinea Artikel 47 , lid 3 Artikel 10, leden 1 en 2 --- Artikel 10, lid 3, eerste zin Artikel 42 , lid 2 Artikel 10, lid 3, tweede volzin --- Artikel 10, lid 4 Artikel 42 , lid 3 Artikel 10, lid 5 Bijlage VI, deel 6, tweede deel van punt 1.3 Artikel 11, lid 1 Artikel 42 , lid 1 Artikel 11, lid 2 Bijlage VI, deel 6, punt 2.1 Artikel 11, lid 3 Bijlage VI, deel 6, punt 2.2 Artikel 11, lid 4 Bijlage VI, deel 6, punt 2.3 Artikel 11, lid 5 Bijlage VI, deel 6, punt 2.4 Artikel 11, lid 6 Bijlage VI, deel 6, punt 2.5 Artikel 11, lid 7, eerste deel van de eerste zin van de eerste alinea Bijlage VI, deel 6, eerste deel van punt 2.6 Artikel 11, lid 7, tweede deel van de eerste zin van de eerste alinea Bijlage VI, deel 6, punt 2.6), onder a) Artikel 11, lid 7, tweede zin van de eerste alinea --- Artikel 11, lid 7, tweede alinea --- Artikel 11, lid 7, onder a) Bijlage VI, deel 6, punt 2.6), onder b) Artikel 11, lid 7, punten b) en c) --- Artikel 11, lid 7, onder d) Bijlage VI, deel 6, punt 2.6), onder c) artikel 11, lid 7, punten e) en f) --- Artikel 11, lid 8, eerste alinea, punten a) en b) Bijlage VI, deel 3, punt 1, eerste en tweede alinea Artikel 11, lid 8, onder c) Bijlage VI, deel 6, tweede deel van punt 2.7 Artikel 11, lid 8, onder d) Bijlage VI, deel 4, punt 2.1, tweede alinea Artikel 11, lid 8, tweede alinea Bijlage VI, deel 6, derde deel van punt 2.7 Artikel 11, lid 9 Artikel 42 , lid 4 Artikel 11, lid 10, punten a), b) en c) Bijlage VI, deel 8, punt 1.1) onder a), b) en c) Artikel 11, lid 10, onder d) Bijlage VI, deel 8, punt 1.1, onder d) Artikel 11, lid 11 Bijlage VI, deel 8, punt 1.2 Artikel 11, lid 12 Bijlage VI, deel 8, punt 1.3 Artikel 11, lid 13 Artikel 42 , lid 5, eerste alinea --- --- --- --- --- --- --- Artikel 42 , lid 5, tweede alinea Artikel 11, lid 14 Bijlage VI, deel 6, punt 3.1 Artikel 11, lid 15 Artikel 39 , lid 1, onder e) Artikel 11, lid 16 Bijlage VI, deel 8, punt 2 Artikel 11, lid 17 Artikel 9, lid 2, onder a) Artikel 12, lid 1 Artikel 49 , lid 1 Artikel 12, lid 2, eerste zin Artikel 49 , lid 2 Artikel 12, lid 2, tweede volzin --- Artikel 12, lid 2, derde volzin Artikel 49 , lid 3 Artikel 13, lid 1 Artikel 39 , lid 1, onder f) Artikel 13, lid 2 Artikel 41 Artikel 13, lid 3 Artikel 40 , lid 5 Artikel 13, lid 4 Bijlage VI, deel 3, punt 2 Artikel 14 --- Artikel 15 --- Artikel 16 --- Artikel 17, leden 2 en 3 --- Artikel 20 --- Bijlage I Bijlage VI, deel 2 Bijlage II, eerste deel (niet genummerd) Bijlage VI, deel 4, punt 1 Bijlage II, punt 1), aanhef Bijlage VI, deel 4, punt 2.1 bijlage II, punten 1.1 en 1.2 Bijlage VI, deel 4, punt 2.2 en 2.3 Bijlage II, punt 1.3 --- Bijlage II, punt 2.1 Bijlage VI, deel 4, punt 3.1 --- --- --- --- --- --- --- Bijlage VI, deel 4, punt 3.2 Bijlage II, punt 2.2 Bijlage VI, deel 4, punt 3.3 Bijlage II, punt 3 Bijlage VI, deel 4, punt 4 Bijlage III Bijlage VI, deel 6, punt 1 Bijlage IV, tabel Bijlage VI, deel 5 Bijlage IV, laatste zin --- Bijlage V, punt a), tabel Bijlage VI, deel 3, punt 1.1 Bijlage V, punt a), laatste zinnen --- Bijlage V, punt b), tabel Bijlage VI, deel 3, punt 1.2 Bijlage V, punt b), laatste zin --- Bijlage V, punt c) Bijlage VI, deel 3, punt 1.3 Bijlage V, punt d) Bijlage VI, deel 3, punt 1.4 Bijlage V, punt e) Bijlage VI, deel 3, punt 1.5 Bijlage V, punt f) Bijlage VI, deel 3, punt 3 Bijlage VI Bijlage VI, deel 7 Artikel 1 Artikel 30 Artikel 2, lid 2 Bijlage V, deel 1, punt 1 en deel 2, punt 1 Artikel 2, lid 3, tweede deel Bijlage V, deel 1, punt 1 en deel 2, punt 1 --- --- --- --- --- --- --- Bijlage V, deel 1, laatste zin van punt 1 Artikel 2, lid 4 --- Artikel 2, lid 6 Artikel 3, lid 20 Artikel 2, lid 7, eerste alinea Artikel 3, lid 21 Artikel 2, lid 7, tweede alinea, en punten a) tot en met i) Artikel 30 , tweede alinea Artikel 2, lid 7, tweede alinea, punt j) --- Artikel 2, lid 7, derde alinea --- --- --- --- --- --- --- --- Artikel 31 , lid 1 Artikel 2, lid 7, vierde alinea Artikel 31 , lid 2 Artikel 2, lid 8 Artikel 3, lid 23 Artikel 2, lid 9 Artikel 31 , lid 2 Artikel 2, lid 10 --- Artikel 2, lid 11 Artikel 3, lid 22 Artikel 2, lid 12 Artikel 3, lid 24 Artikel 2, lid 13 --- Artikel 3 --- Artikel 4, lid 1 --- Artikel 4, lid 2 Artikel 32 , lid 2 Artikel 4, leden 3 tot en met 8 --- Artikel 5, lid 1 Bijlage V, deel 1, laatste zin van punt 2 Artikel 5, lid 2 --- Artikel 6 --- Artikel 7, lid 1 Artikel 33 Artikel 7, lid 2 Artikel 32 , lid 4 Artikel 7, lid 3 Artikel 32 , lid 5 Artikel 8, lid 1 Artikel 36 , lid 1 Artikel 8, lid 2, eerste deel van de eerste alinea Artikel 36 , lid 2, eerste deel van de eerste alinea Artikel 8, lid 2, tweede deel van de eerste alinea --- --- --- --- --- --- --- --- Artikel 36 , lid 2, tweede deel van de eerste alinea --- --- --- --- --- --- --- Artikel 36 , lid 2, tweede alinea Artikel 8, lid 2, tweede alinea --- Artikel 8, lid 2, punten a) tot en met d) --- Artikel 8, leden 3 en 4 --- Artikel 9 Artikel 32 , lid 1 Artikel 10, lid 1, eerste zin Artikel 32 , lid 6 Artikel 10, lid 1, tweede volzin --- Artikel 10, lid 2 --- Artikel 12 Artikel 34 , lid 1 --- --- --- --- --- --- --- Artikel 34 , leden 2, 3 en 4 Artikel 13 Bijlage V, deel 3, derde deel van punt 8 Artikel 14 Bijlage V, deel 4 Artikel 15 --- Artikel 18, lid 2 --- Bijlage I --- Bijlage II --- Bijlagen III en IV Bijlage V, punt 2 van deel 1 en deel 2 Bijlge V A Bijlage V, deel 1, punt 3 Bijlage V B Bijlage V, deel 2, punt 3 Bijlage VI A Bijlage V, deel 1, punten 4 en 5 Bijlage VI B Bijlage V, deel 2, punten 4 en 5 Bijlage VII A Bijlage V, deel 1, punten 6 en 7 Bijlage VII B Bijlage V, deel 2, punten 6 en 7 Bijlage VIII A, punt 1 --- Bijlage VIII A, punt 2 Bijlage V, deel 3, eerste deel van punt 1 en punten 2, 3 en 5 --- --- --- --- --- --- --- Bijlage V, deel 3, tweede deel van punt 1 --- --- --- --- --- --- --- Bijlage V, deel 3, punt 4 Bijlage VIII A, punt 3 --- Bijlage VIII A, punt 4 Bijlage V, deel 3, punt 6 Bijlage VIII A, punt 5 Bijlage V, deel 3, punten 7 en 8 Bijlage VIII A, punt 6 Bijlage V, deel 3, punten 9 en 10 --- --- --- --- --- --- --- Bijlage V, deel 4 Bijlage VIII B --- Bijlage VIII C --- Bijlage IX Bijlage IX Bijlage X Bijlage X (Raadplegingsprocedure) Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan de Raad ( COM(2008)0396 ), – gelet op artikel 308 van het EG­Verdrag, op grond waarvan het Parlement door de Raad is geraadpleegd (C6-0283/2008), – gelet op artikel 51 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie juridische zaken en de adviezen van de Commissie economische en monetaire zaken en de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken ( A6-0044/2009 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan het Commissievoorstel, als geamendeerd door het Parlement; 2. verzoekt de Commissie haar voorstel krachtens artikel 250, lid 2 van het EG-Verdrag dienovereenkomstig te wijzigen; 3. verzoekt de Raad, wanneer deze voornemens is af te wijken van de door het Parlement goedgekeurde tekst, het Parlement hiervan op de hoogte te stellen; 4. wenst dat de overlegprocedure als bedoeld in de gemeenschappelijke verklaring van 4 maart 1975 wordt ingeleid ingeval de Raad voornemens is af te wijken van de door het Parlement goedgekeurde tekst; 5. wenst opnieuw te worden geraadpleegd ingeval de Raad voornemens is ingrijpende wijzigingen aan te brengen in het voorstel van de Commissie; 6. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Het Europees Parlement , – gezien de algemene begroting van de Europese Unie voor het begrotingsjaar 2009, – gezien de geactualiseerde financiële programmering van de Commissie voor 2007-2013, die op 30 januari 2009 is voorgelegd in overeenstemming met punt 46 van het Interinstitutioneel Akkoord van 17 mei 2006 tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie over de begrotingsdiscipline en een goed financieel beheer (IIA) (1) , – gezien de mededeling van de Commissie getiteld "Jaarlijkse beleidsstrategie voor 2010" ( COM(2009)0073 ) en in het bijzonder deel II daarvan, – gezien het reeds aangehaalde IIA van 17 mei 2006, – gelet op artikel 272 van het EG-Verdrag en artikel 177 van het Euratom-Verdrag, – gelet op artikel 112, lid 1, van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Begrotingscommissie ( A6-0111/2009 ), A. overwegende dat heel wat meerjaarlijkse programma's in 2010 zullen worden onderworpen aan een evaluatie halverwege de looptijd, B. overwegende dat de samenstelling van het Europees Parlement en de Europese Commissie tegen eind 2009 zal vernieuwd zijn, Begrotingsoverzicht 1. merkt op dat het meerjarig financieel kader (MFK) voor 2007-2013 een uitdagend bedrag aan begrotingsmiddelen vastlegt voor 2010, namelijk 139 489 000 000 EUR aan vastleggingen, wat gelijkstaat met 1,02% van het BNI van de EU, en 133 505 000 000 EUR aan betalingskredieten, wat overeenkomt met 0,97% van het BNI van de EU (in lopende prijzen), en herinnert eraan dat de volgende aanpassing van het MFK in april 2009 plaatsvindt, kort voor de publicatie van het VOB 2010; 2. houdt rekening met het feit dat de bedragen die in het MFK voor elk begrotingsonderdeel worden vastgelegd, de maximumbedragen voor uitgaven zijn en het kader vormen voor de jaarlijkse begrotingen; verlangt dat de definitieve begroting dichter bij deze bovengrenzen ligt, hetgeen de financiering zou kunnen vergemakkelijken van tal van doelstellingen die voor de Europese Unie van vitaal belang zijn, zonder lopend beleid en lopende programma's in gevaar te brengen; merkt op dat sommige communautaire programma's nog steeds onvoldoende gefinancierd worden; stelt dat de Unie behoefte heeft aan ambitieuzere financiële en budgettaire beslissingen, zodat zij haar rol met name op het gebied van economische groei en werkgelegenheid alsmede buitenlandse beleid kan spelen, waarvoor de middelen krap zijn; 3. onderstreept dat het Parlement gebruik zal maken van alle beschikbare middelen die het IIA van 17 mei 2006 biedt, waaronder de ruimte van 5% voor de wetgever (punt 37 van het IIA) voor de MFK-periode 2007-2013, om uitvoering van zijn politieke prioriteiten te waarborgen; 4. merkt voorts op dat de ondermaatse uitvoering van de jaarlijkse begrotingen tot een nog lagere uitgevoerde begroting leidt, voornamelijk als gevolg van het ingewikkelde systeem van regels en voorschriften dat door zowel de Commissie als de lidstaten wordt opgelegd en als gevolg van de ontoereikende uitvoeringscapaciteit van de lidstaten, die resulteert in een aanzienlijk bedrag aan nog af te wikkelen verplichtingen (RAL's); vraagt de Commissie en de lidstaten met aandrang om de uitvoering te vergemakkelijken door de bureaucratische lasten die ze zichzelf opleggen, te verkleinen en waar mogelijk de beheersystemen, met name voor de structuurfondsen, te vereenvoudigen; 5. beklemtoont het belang van goede interinstitutionele samenwerking en van de verschaffing, in het kader hiervan, van alle noodzakelijke achtergrondinformatie door de Commissie aan de begrotingsautoriteit; 6. beschouwt een duidelijke en volledige presentatie van de begroting van de Unie als noodzakelijk; is van plan de financiële programmering van dichtbij te volgen zodat de juiste begrotingsbeslissingen kunnen worden genomen; juicht het toe dat de Commissie de presentatie van haar documenten over de financiële programmering heeft verbeterd; wenst evenwel dat de wijzigingen die de Commissie in haar financiële programmering heeft aangebracht, opvallender en duidelijker worden aangegeven; vraagt om meer duidelijkheid voor wat de toekenning van beleidsuitgaven en huishoudelijke uitgaven betreft; stelt vast dat een reeds aanzienlijk deel van wat in werkelijkheid huishoudelijke uitgaven zijn, gefinancierd wordt uit de beleidsuitgaven; 7. verzoekt de Commissie bij de voorbereiding van het Voorontwerp van Begroting (VOB) voor 2010 duidelijke, coherente en correcte activiteitenoverzichten voor ieder beleidsterrein op te stellen om alle relevante commissies van het Parlement toe te laten een diepgaand onderzoek in te stellen naar de tenuitvoerlegging van de verschillende EU-programma's en -beleidsmaatregelen; gaat in dit verband uit van een passende ontwikkeling en uitvoering van de belangrijke begrotingsbeslissingen die eerder zijn genomen, bijv. ten aanzien van Galileo, het EIT en voedselhulp; 8. wijst op het belang van het beginsel van "goed begrotingsbeleid"; verzoekt de Commissie een VOB voor te bereiden dat inspeelt op de huidige uitdagingen en een duurzame begroting biedt voor het lopende beleid; toont zich bijzonder bezorgd over de begrotingsbehoeften voor 2010 in rubriek 1a en rubriek 4 van het MFK; wenst te benadrukken dat het Flexibiliteitsinstrument bedoeld is voor het financieren van onvoorziene beleidsuitdagingen en dat het slechts een van de instrumenten vormt waarmee bijkomende middelen kunnen worden verkregen; 9. is verheugd over de instelling van een interinstitutionele werkgroep gedecentraliseerde agentschappen; wijst nog eens op het feit dat de financiële middelen voor de oprichting van nieuwe agentschappen zeer beperkt zijn ten gevolge van de bestaande marges onder elke rubriek, en herinnert de Commissie en de Raad aan de noodzaak van eerbiediging van punt 47 van het IIA van 17 mei 2006; herinnert de Commissie eraan dat zij bij de opstelling van het VOB 2010 voor bestaande gedecentraliseerde agentschappen rekening moet houden met bestemmingsontvangsten; dringt erop aan dat agentschappen die in hoge mate zijn aangewezen op ontvangsten in de vorm van vergoedingen, integraal van dit instrument gebruik moeten kunnen blijven maken, om over de nodige budgettaire flexibiliteit te beschikken; 10. steunt de verschillende steuninstrumenten in het kader van rubriek 4; wijst erop dat het voor het Parlement een voortdurende bron van zorg is dat rubriek 4 van het MFK te lijden heeft onder ernstige onderfinanciering; wijst erop dat, wil de Unie recht doen aan haar beloften en haar ambities een rol op wereldniveau te spelen, zij ervoor dient te zorgen dat de behoeften van de ontwikkelingslanden volledig worden weerspiegeld door de strategische keuzes van financieringsmechanismen op het gebied van de ontwikkelingssamenwerking; 11. herinnert aan de procedure die in punt 23 van het IIA van 17 mei 2006 is omschreven; herinnert er evenwel aan dat er al diverse wijzigingen hebben plaatsgevonden, waardoor de beschikbare marges zijn versmald, en dat het daarom zonder extra geld moeilijk is nieuwe maatregelen te financieren; is voorstander van het zoeken naar langetermijnoplossingen waardoor de EU-begroting groot genoeg wordt om in alle behoeften te voorzien in plaats van kredieten tussen rubrieken te verschuiven; onderstreept dat de marges die in elke rubriek van het MFK (met name rubriek 2) beschikbaar zijn, wegens de veranderende economische omstandigheden niet als zeker kunnen worden beschouwd; acht het meer aangewezen om rechtstreeks in te grijpen in de uitgavencategorie die tekortkomingen vertoont teneinde het ontregelen van andere uitgavengebieden te vermijden; is van mening dat bij gebrek aan flexibiliteit binnen de rubrieken en tussen de rubrieken onderling een herziening van het MFK een weerspiegeling vormt van de meeste begrotingsbeginselen; betreurt het dat de Raad in de huidige context geen constructieve benadering heeft gekozen voor de toepassing van de bestaande flexibiliteitsmechanismen; is van mening dat bij de tussentijdse herziening van het MFK ook aan de orde moet komen dat voor bepaalde uitgavencategorieën chronisch te weinig middelen worden uitgetrokken; 12. toont zich bereid om rekening te houden met de bevindingen van de tussentijdse herziening betreffende alle aspecten van de uitgaven en middelen van de EU, waaronder de korting voor het VK, het verslag over de tenuitvoerlegging van het IIA dat de Commissie op grond van het IIA van 17 mei 2006 uiterlijk eind 2009 moet indienen, en de tussentijdse evaluatie van de lopende meerjarenprogramma's; Reageren op de uitdagingen 13. herhaalt dat in de EU-begroting 2010 een oplossing moet worden gevonden voor enorme uitdagingen; wijst erop dat het hoofddoel erin bestaat de Europese burgers op de eerste plaats te zetten en hun meer veiligheid te verschaffen, wat bijzondere aandacht vereist voor de recente financiële en economische crisis en de impact hiervan op de groei, concurrentiekracht, werkgelegenheid en cohesie, een betere en eenvoudiger uitvoering van de structuurfondsen; de bevordering van een zekere energievoorziening en van de veiligheid van het vervoer; alsmede de interne veiligheid, in het bijzonder de strijd tegen het terrorisme; immigratie, demografische uitdagingen en ook het punt van de klimaatverandering en de bescherming van het milieu, de sociale samenhang, de veiligheid van de burger en de versterking van de rol van de Unie in de wereld; 14. vraagt dat de Commissie bij de opstelling van het VOB rekening houdt met bovengenoemde omstandigheden; verwacht van de Commissie dat ze degelijke en nuttige voorstellen doet die de begrotingsautoriteit in staat stellen een inhoudsvol debat te voeren over de begroting; 15. is er verheugd over dat de Commissie zich heeft voorgenomen aan het economisch en sociaal herstel bij te dragen, de energie-efficiëntie te versterken, de klimaatverandering te bestrijden en door te gaan met haar hulpverlening, met name aan Kosovo, het Midden-Oosten, Afghanistan en Georgië, zoals vermeld in de jaarlijkse beleidsstrategie voor 2010; verwacht van de Commissie, nu een aantal van de voornaamste prioriteiten is vastgesteld, dat deze hun weerspiegeling in het VOB vinden en dat voldoende financiële middelen beschikbaar worden gesteld; Reageren op de wereldwijde financiële en economische crisis 16. vestigt de aandacht op het feit dat de lidstaten in deze periode van wereldwijde financiële en economische crisis individuele steunmaatregelen hebben genomen; is ervan overtuigd dat de Unie snel moet reageren met aanvullende en onderling gecoördineerde maatregelen die een rechtstreeks effect op de economie hebben, en de lidstaten moet steunen met begeleidende acties die gericht zijn op stimulering van de economische groei aangezien hiermee investeringen van de particuliere sector aangemoedigd zouden worden die er ook toe zouden kunnen bijdragen het gevaar van banenverlies weg te nemen, die banen zouden creëren en die kmo's op korte en ook op de langere termijn zouden steunen; 17. onderstreept dat de huidige economische crisis kan worden gezien als gelegenheid tot verhoging van de investeringen in groene technologie, hetgeen wellicht wijzigingen in bestaande financiële programma's zal vereisen; 18. is ingenomen met het voornemen van de Commissie om de economische crisis aan te pakken en wijst nogmaals op zijn bereidheid tot onderhandelingen om met de Raad zo snel mogelijk de passende budgettaire oplossing te vinden; is van mening dat het besluit over de financieel te steunen projecten zou worden vergemakkelijkt door een geografisch evenwichtig voorstel; verzoekt de Raad zijn verantwoordelijkheid te nemen en gestalte te geven aan de Europese dimensie van het herstelplan; 19. is bezorgd dat met name de kmo's te lijden zullen hebben van de economische crisis en afgesneden worden van dringend noodzakelijk kapitaal; onderstreept daarom dat het van belang is de EU-middelen ter ondersteuning van de kmo's te verhogen, vooral ondernemingen die actief zijn op de gebieden onderzoek alsmede ontwikkeling en innovatie; wijst er in dit verband op dat het Kaderprogramma concurrentievermogen en innovatie (CIP) doeltreffend steun kan verlenen voor hun innovatieve activiteiten; 20. vreest dat de huidige marge in rubriek 1a, geschat op 111 599 000 EUR, niet volstaat om de gevolgen van de economische crisis adequaat aan te pakken; 21. is van mening dat de enorme mogelijkheden van de informatie- en communicatietechnologie (ICT) groei en innovatie bevorderen en zo bijdragen tot het halen van de doelstellingen van de Lissabon-strategie en het overwinnen van de huidige economische crisis; onderstreept dat de Europese onderzoeksruimte meer dan ooit een hoeksteen vormt van een Europese kennismaatschappij en herinnert er ook aan dat er een oplossing moet worden gevonden voor de versnippering van onderzoekactiviteiten, -programma's en –beleidsvormen in geheel Europa; wijst in dit verband op het belang van een adequate financiering om de uitvoering van deze projecten te verzekeren; 22. dringt aan op een snel akkoord over het voorstel tot wijziging van de bestaande verordening inzake het fonds aanpassing aan de mondialisering, teneinde beter te kunnen inspelen op de gevolgen van bedrijfsverplaatsingen, afnemende productie en banenverlies, en om werknemers te kunnen helpen bij het terugkeren op de arbeidsmarkt; Verschaffen van energiezekerheid en vervoersveiligheid 23. erkent dat er als gevolg van de recente energiecrisis een enorme behoefte is aan projecten die de Unie door middel van diversificatie van hulpbronnen en de koppeling van energiemarkten van een ononderbroken energievoorziening kunnen verzekeren; onderstreept dat een zekere energievoorziening van de Unie en het beginsel van energiesolidariteit topprioriteiten op de EU-agenda zijn en ook een adequate plaats in de EU-begroting moeten vinden; ziet hogere investeringen op energiegebied ook als instrument om de economische crisis te bestrijden en is voorstander van het idee om uitgaven uit de EU-begroting voor centrale energie-infrastructuurprojecten naar voren te halen; 24. merkt op dat de recente gastoevoercrisis en de volatiliteit van de olieprijzen nogmaals de kwetsbaarheid van het Europese energievoorzieningssysteem hebben aangetoond; onderstreept dat het gebrek aan alternatieve (hernieuwbare) energiebronnen, alternatieve vervoerswegen voor energie, opslagcapaciteit voor energiebronnen en onderlinge connecties tussen de lidstaten op het vlak van energietransport schadelijk is voor de onafhankelijkheid van Europa op energiegebied en voor het welzijn van de Europese bevolking; vindt dat de Unie beter op perioden van energietekort moet zijn voorbereid; 25. wil dieper ingaan op de mogelijkheden om de EU-financiering op deze vlakken te verhogen; verwacht van de Commissie acties ter ondersteuning van de verwezenlijking van gediversifieerde gastransportroutes, met inbegrip van het Nabucco-project; wijst in dit verband op de rol van de Europese Investeringsbank bij het creëren van hefboomeffecten en het helpen aantrekken van deelnemers uit de particuliere sector, weliswaar rekening houdend met de kwestie van democratische verantwoording; 26. is zich ervan bewust dat aan vervoer, en met name het TEN-T-programma, altijd grote prioriteit is toegekend door het Parlement; onderstreept het belang van de ontwikkeling van de nodige infrastructuur voor het vervoer per spoor, over zee en over de weg en wil de projectuitvoering in 2010 versnellen; wijst op het belang dat de EU hecht aan vermindering van de effecten van de klimaatverandering, en is van mening dat prioriteit moet worden gegeven aan voorstellen waarmee de mogelijkheden van energiebesparing kunnen worden benut; Bescherming van het milieu en bestrijding van de klimaatverandering 27. herinnert eraan dat de strijd tegen de klimaatverandering ook verband met de zekerheid van de energievoorziening houdt en dat het promoten van energie-efficiëntie en energiebesparing alsmede meer gebruik van hernieuwbare energiebronnen eveneens instrumenten zijn waarmee de zekerheid van de energievoorziening kan worden vergroot; 28. wijst op het feit dat de klimaatverandering een algemeen erkende impact heeft op het milieu, de economie en de maatschappij in Europa; herhaalt in deze context zijn overtuiging dat de EU-begroting nog altijd onvoldoende maatregelen omvat om de klimaatverandering te matigen, aangezien er aanzienlijke aanvullende EU-middelen voor energie-eficiëntie en technologie op het gebied van hernieuwbare energie nodig zijn en moeten worden aangewend om de doelstellingen van de EU voor 2020 te kunnen halen; benadrukt dat het alle inspanningen steunt voor de verhoging en de terbeschikkingstelling in voldoende mate van financiële middelen om de gevolgen van de klimaatverandering te verzachten; herinnert de Commissie eraan dat de begrotingsautoriteit zich in 2009 heeft uitgesproken voor extra middelen om de bestrijding van de klimaatverandering te ondersteunen; verzoekt de Commissie uitvoering te geven aan deze verhoging; herinnert aan zijn resolutie van 23 oktober 2008 over het ontwerp van algemene begroting van de Europese Unie voor het begrotingsjaar 2009 (2) , waarin de Commissie wordt verzocht uiterlijk op 15 maart 2009 met een ambitieus plan te komen voor een adequate verhoging van de middelen om de klimaatverandering tegen te gaan, met aandacht voor de oprichting van een specifiek "klimaatveranderingsfonds" of de instelling van een speciale begrotingslijn waardoor de armslag om met deze problematiek om te gaan zou toenemen; 29. moedigt de Commissie aan tot een passende verhoging vanaf 2009 van de financiële steun voor het gebruik van nieuwe, duurzame (met name koolstofvrije) energietechnologie; 30. brengt in herinnering dat het onze verantwoordelijkheid is ten opzichte van de toekomstige generaties om kosteneffectieve maatregelen te nemen ter bescherming van het milieu; herhaalt dat EU-acties in een wereldwijde context moeten worden genomen, en betreurt daarom dat Europese acties niet gevolgd worden door acties van andere actoren, wat ernstige gevolgen heeft voor de concurrentiekracht van de Unie; 31. herinnert aan zijn resolutie van 20 november 2008 over het Europees ruimtevaartbeleid (3) en herhaalt zijn standpunt dat de Raad en de Commissie specifieke aanbevelingen en voorstellen op dit beleidsterrein met een passende financiering moeten indienen; Vergroting van de interne veiligheid 32. herhaalt dat de financiering van maatregelen als grensbewaking, bescherming van de burgerbevolking en de strijd tegen het terrorisme behouden moeten blijven en in 2010 nog moet worden verhoogd, aangezien hiermee rechtstreeks op punten van bezorgdheid onder de Europese burgers wordt ingegaan; wijst erop dat bevordering van de voedselveiligheid ook een prioriteit blijft; betreurt het dat de financiering van deze activiteiten volgens de financiële programmering van januari 2009 in rubriek 3a slechts een bescheiden stijging te zien geeft en voor het burgerschap, rubriek 3b, volgens de jaarlijkse beleidsstrategie (JBS) vrijwel onveranderd blijft in vergelijking met de begroting voor 2009, hoewel het hier toch gaat om een reactie op essentiële zorgen die onder de Europese burgers leven; 33. is van mening dat er in verband met het probleem van illegale immigratie bijzondere aandacht moet worden verleend aan grensbewaking en dat de Unie de inspanningen van de lidstaten moet steunen; Verbetering van de kwaliteit van de uitgaven 34. benadrukt dat het verbeteren van de uitvoering en de kwaliteit van de uitgaven een leidend beginsel moet vormen opdat de EU-begroting tot optimale resultaten zou leiden; roept de Commissie en de lidstaten op hun inspanningen in deze zin te vergroten en nauwlettend toe te zien op de uitvoering van het beleid, in het bijzonder van rubriek 1b betreffende het structuurbeleid; 35. vraagt dat de Commissie de begrotingsautoriteit hiervan op de hoogte houdt en dat ze nadenkt over geschikte acties om de uitvoering te bevorderen; wil zich in overeenstemming met de gemeenschappelijke verklaring van 21 november 2008 verder buigen over manieren om de uitvoering van het structuurfonds en het cohesiefonds te versnellen; wenst eveneens de uitvoering van andere beleidsterreinen te bespoedigen; 36. verwacht van de Commissie dat zij een voorstel indient voor de volgende reguliere herziening van het Financieel Reglement, waaronder echte vereenvoudigingsvoorstellen; verwacht van de Commissie dat zij druk uitoefent op de Raad om de arbeidsomstandigheden van OLAF bij de fraudebestrijding te ontwikkelen en te verbeteren, rekening houdend met de voorstellen die het Parlement in verband met Verordening (EG) nr. 1073/1999 heeft gedaan; 37. verzoekt de Commissie om via haar bevoegde diensten, waaronder OLAF, Bulgarije en Roemenië te steunen bij hun inspanningen op het gebied van controle- en samenwerkingsmechanismen en het beheer van EU-middelen; doet een beroep op de Commissie om de ontwikkelingen in Kosovo en de Balkanlanden ten aanzien van de besteding en het behoorlijke beheer van EU-middelen van nabij te volgen en een organisatie op te zetten als opvolger van de internationale task force, die de bestrijding van fraude en onregelmatigheden moet voortzetten; 38. verlangt een grotere efficiëntie van de huishoudelijke uitgaven in vergelijking met de beleidsuitgaven; is van mening dat de efficiëntie van de openbare EU-administratie van cruciaal belang is om optimaal gebruik te maken van de EU-begroting; heeft de huishoudelijke uitgaven in het vorige begrotingsjaar verminderd in vergelijking met de beleidsuitgaven en verzoekt de Commissie om deze tendens voort te zetten; 39. stelt bezorgd vast dat een stijgend aantal werknemers in dienst van de Europese Unie niet zichtbaar is in de door de begrotingsautoriteit goedgekeurde personeelsplannen van de instellingen en dat de financiering voor deze werknemers niet afkomstig is uit rubriek 5 van het MFK; is vastbesloten om de screeningsoperatie met betrekking tot het personeel van de Commissie en de evenwichtige vertegenwoordiging van de lidstaten verder te zetten; zal ook nauwlettend toezien op het gebouwenbeleid van de Commissie in Brussel; Bescherming van de prerogatieven van het EP 40. beklemtoont dat proefprojecten en voorbereidende acties het Parlement de mogelijkheid bieden om de weg vrij te maken voor nieuwe beleidsmaatregelen en activiteiten die de acties van de Europese Unie verrijken; benadrukt dat het Parlement, ondanks het feit dat het vrije gebruik van dit instrument zoals voorzien in het IIA van 17 mei 2006 belemmerd wordt door de beperkte marges, van plan is om gebruik te maken van de volledige bedragen die in bijlage II, deel D, van het IIA van 17 mei 2006 opzijgezet zijn voor proefprojecten en voorbereidende acties, indien de voorstellen dit vereisen; 41. herinnert aan de ontegenzeggelijk positieve resultaten, zowel wat deelname als uitvoering betreft, van de verschillende Erasmus-proefprojecten die het Parlement de afgelopen jaren heeft opgestart (Erasmus voor leerlingen in het beroepsonderwijs, Erasmus voor jonge ondernemers, Erasmus voor de middelbare school, Erasmus voor het openbaar bestuur) alsmede van het traditionele Erasmus-programma; bevestigt de noodzaak van verdere investeringen van de Unie op dit gebied; is van mening dat een substantiële verhoging van de totale middelen voor alle Erasmus-lijnen nodig is om het aantal jongeren dat deelneemt aan het "Europese Erasmus-beleid" aanzienlijk te verhogen (tot 1 miljoen per jaar); is ervan overtuigd dat deze maatregel van essentieel belang is om op de juiste wijze te reageren op de moeilijkheden die Europa bij het integratieproces ondervindt en om een oplossing voor de huidige economische crisis te vinden; 42. wijst erop dat er voldoende geld beschikbaar moet worden gesteld voor het communicatiebeleid, en met name dat het moet aansluiten bij de doelstellingen die genoemd worden in de gezamenlijke verklaring "Communiceren over Europa in partnerschap" die het Parlement, de Raad en de Commissie in oktober 2008 hebben goedgekeurd; 43. onderstreept dat het inspanningen heeft geleverd om zijn richtsnoeren voor de begroting 2010 in een vroeg stadium goed te keuren; verwacht bijgevolg dat de Commissie deze richtsnoeren in aanmerking neemt bij de voorbereiding van het VOB; o o o 44. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie en de Rekenkamer. Het Europees Parlement, − gelet op artikel 272 van het EG-Verdrag, − gelet op het Interinstitutioneel Akkoord van 17 mei 2006 tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie betreffende de begrotingsdiscipline en een goed financieel beheer (1) , − gelet op Besluit 2000/597/EG, Euratom van de Raad van 29 september 2000 betreffende het stelsel van de eigen middelen van de Europese Gemeenschappen (2) , − gelet op Verordening (EG, Euratom) nr. 1605/2002 van de Raad van 25 juni 2002 houdende het Financieel Reglement van toepassing op de algemene begroting van de Europese Gemeenschappen (3) , − gezien het vijfde verslag van de secretarissen-generaal van de instellingen van mei 2006 over trends in rubriek 5 van de financiële vooruitzichten, − gezien het Jaarverslag van de Rekenkamer over de uitvoering van de begroting over het begrotingsjaar 2007, vergezeld van de antwoorden van de instellingen (4) , − gezien het verslag van de Begrotingscommissie ( A6-0057/2009 ), A. overwegende dat het Europees Parlement in dit stadium van de jaarlijkse procedure de ramingen van de andere instellingen en de voorstellen van zijn eigen Bureau voor de begroting 2010 afwacht, B. overwegende dat is voorgesteld het proefproject voor nauwere samenwerking en betrekkingen tussen het Bureau en de Begrotingscommissie met nog een jaar voort te zetten tijdens de gehele begrotingsprocedure 2010, C. overwegende dat het plafond van rubriek 5 in 2010 gelijk is aan 8 088 000 000 EUR (hetgeen vergeleken bij 2009 een toename met 311 000 000 EUR oftewel 4% betekent, inclusief 2% voor inflatie), D. overwegende dat de begroting van het Europees Parlement voor 2009 1 529 970 930 EUR bedraagt, wat gelijk is aan 19,67% van rubriek 5 dit jaar, Europees Parlement Algemene situatie 1. kan niet genoeg onderstrepen dat als fundamenteel beginsel dient te gelden dat alle leden in gelijke mate gebruik moeten kunnen maken van een volledige en goede dienstverlening om hen in staat te stellen hun werkzaamheden uit te voeren en hun standpunten naar voren te brengen en documenten in hun moedertaal te ontvangen om namens hun kiezers optimaal te kunnen optreden; is van mening dat de nieuwe zittingsperiode de gelegenheid biedt om te waarborgen dat dit inderdaad het geval zal zijn en stemt er in die zin mee in dat "optimale en gelijke toegang tot taalkundige faciliteiten voor de leden" een van de essentiële leidraden voor de begroting-2010 zal zijn; 2. stelt overeenkomstig zijn eerder ingenomen standpunt dat aan alle aspecten die verband houden met de wetgevende rol van het Parlement evenveel aandacht geschonken moet worden; in het bijzonder dienen personele en aanverwante middelen in eerste instantie gericht te zijn op met name parlementaire werkzaamheden en besluitvorming op het gebied van medebeslissing; 3. benadrukt dat 2010 een jaar zal zijn waarin het Parlement, in aansluiting op de Europese verkiezingen van 2009 en de nieuwe samenstelling van het Parlement die daarvan het gevolg zal zijn, zijn werkzaamheden in de loop van het jaar geleidelijk volledig zal hervatten en wijst erop dat dit ook een aantal budgettaire aanpassingen impliceert; merkt tevens op dat tal van posten die specifiek betrekking hebben op het verkiezingsjaar 2009 niet meer nodig zullen zijn; 4. wijst erop dat 2010 voor het Parlement een jaar zal zijn van voortdurende aanpassingen met betrekking tot de verbetering van zijn werkmethoden en modernisering, die hand in hand gaan met zijn politieke en wetgevende verantwoordelijkheden, alsook de evaluatie van een aantal belangrijke meerjarige initiatieven die tijdens de afgelopen jaren zijn gelanceerd; 5. bevestigt zijn voornemen om de nodige voorzieningen te treffen met het oog op de toekomstige mogelijke uitbreiding van de Unie met Kroatië; 6. neemt nota van het feit dat het financiële plafond van rubriek 5 – administratieve uitgaven – theoretisch ruimte laat voor een verhoging met 4% oftewel 311 000 000 EUR; stelt bijgevolg vast dat het vrijwillige percentage van 20% voor het Parlement in principe zou betekenen dat er, berekend op basis van de plafonds, een "automatische" extra speelruimte van 62 000 000 EUR overblijft, en van 87 000 000 EUR in vergelijking met de reële begroting die voor 2009 is goedgekeurd; wijst evenwel op het feit dat het onzeker is hoe het BNI van de EU zich zal ontwikkelen en onder welke omstandigheden het Europees Parlement zijn werkzaamheden zal moeten verrichten; 7. verwacht dat het Bureau bij de presentatie van de ramingen met realistische verzoeken komt, en is bereid zijn voorstellen vanuit een volledig behoeftegeoriënteerd en afgewogen perspectief te bestuderen teneinde het adequaat en doelmatig functioneren van de instelling te garanderen; 8. stelt zich op het standpunt dat er in de begrotingsramingen geen ruimte moet worden gecreëerd voor een specifieke reserve, maar dat er een significante marge moet worden aangehouden om voor het nieuwe Parlement de mogelijkheid open te houden zijn eigen prioriteiten vast te stellen of zich aan veranderende omstandigheden aan te passen, daarbij rekening houdend met de 20% voor de totale administratieve uitgaven; 9. is van mening dat, mocht het Verdrag van Lissabon in de toekomst worden geratificeerd, de eventueel door te voeren aanpassingen waaraan begrotingsuitgaven zijn verbonden, volgens de op dat moment vigerende begrotingsprocedures moeten plaatsvinden; 10. dringt aan op een gedetailleerd en helder overzicht van de begrotingsonderdelen waarbij in 2008 sprake was van onderbesteding en spreekt de hoop uit zich spoedig over de oorzaken daarvan te kunnen beraden; wenst tevens een overzicht te ontvangen van alle in 2008 overgedragen kredieten en van de wijze waarop deze zijn besteed, evenals een geactualiseerde lijst van de definitieve bestemmingsontvangsten in vergelijking met de gebudgetteerde bedragen; 11. is ingenomen met het besluit het proefproject voor nauwere samenwerking tussen het Bureau en de Begrotingscommissie met nog een jaar voort te zetten, waarbij het de bedoeling is te komen tot een gestroomlijnde begrotingsprocedure en een vroegtijdigere en transparantere raadpleging over alle parlementaire aangelegenheden waaraan belangrijke financiële implicaties zijn verbonden; onderstreept dat de procedure om te bepalen wanneer het Bureau de Begrotingscommissie over zaken met dergelijke financiële implicaties raadpleegt, voor verbetering vatbaar is en zou de op dit gebied gangbare praktijk nader opgehelderd willen zien; Gelijke toegang tot taalkundige faciliteiten voor de leden van het Europees Parlement 12. is van opvatting dat 2010 een jaar moet worden waarin alles in het werk wordt gesteld om de leden van alle nationaliteiten en talen gelijk te behandelen, zodat zij – indien zij zulks wensen – in hun eigen taal hun taken kunnen uitoefenen en alle politieke werkzaamheden kunnen verrichten die hun ambt met zich meebrengt; 13. erkent dat beperkende termijnen in veel gevallen, en vooral in commissie- en fractieverband, het belang van onderhandelingen tussen de belangrijkste betrokken partijen doen toenemen; onderstreept evenwel het beginsel van democratische legitimiteit van alle parlementsleden en hun recht op volledige meertaligheid; is derhalve van oordeel dat deze begroting kan en moet worden gebruikt om dit doel na te streven en het juiste evenwicht te vinden tussen de beperkingen van meertaligheid en een soepel verloop van wetgevingsprocedures; 14. volgt de meertaligheidsproblematiek op de voet en verzoekt de betrokken diensten hem een beschrijving te bezorgen van de huidige situatie en van de voor 2010 verwachte ontwikkelingen, ook wat betreft de toepassing van de "gedragscode" en de eventuele mogelijkheden voor verdere praktische verbeteringen, het proefproject voor individuele vertolking, met inbegrip van de daarbij te hanteren criteria en het nut daarvan voor leden met diverse taalkundige achtergronden, alsmede een overzicht van de manieren waarop men de "fysieke belemmeringen" voor gelijke behandeling (d.w.z. het ontbreken van geschikte vergaderruimte, tolkencabines, enz.) op den duur denkt op te heffen; wenst garanties te ontvangen omtrent de manier waarop het nieuwe Parlement op al deze terreinen beter beslagen ten ijs denkt te komen dan het geval was voor de leden die bij de laatste uitbreidingen het Parlement zijn binnengekomen; 15. is tevens van mening dat alles in het werk moet worden gesteld om flexibeler vertolkingsfaciliteiten te kunnen aanbieden, een essentiële factor om optimaal te kunnen functioneren, en merkt op dat de ontstane problemen en financiële verspilling in veel gevallen zouden kunnen worden voorkomen indien de mogelijkheid zou kunnen worden geboden om de benodigde talencombinaties op korte termijn aan te passen op basis van de reële deelnemers aan een vergadering in plaats van de geplande presentielijst; Optimaal gebruik van middelen met het oog op verbetering van de wetgevende activiteiten van het Europees Parlement 16. onderstreept dat alles in het werk moet worden gesteld om ervoor te zorgen dat de budgettaire en personele middelen die het Parlement ter beschikking staan in hun totaliteit op een zo kosteneffectief mogelijke manier worden benut, zodat de instelling en haar leden hun uiteindelijke taak, wetgeving, met succes kunnen vervullen; wijst er eens te meer op dat dit een zorgvuldige planning en organisatie van zijn werkmethoden impliceert en, waar mogelijk, het bundelen van taken en structuren teneinde onnodige bureaucratie, functionele overlapping en dubbel werk te voorkomen; 17. benadrukt dat door de toenemende medebeslissingsbevoegdheid alle diensten binnen het Parlement die te maken hebben met wetgevingswerkzaamheden extra onder druk komen te staan en dat om die reden een grote efficiëntie vereist is en prioriteiten gesteld moeten worden met betrekking tot personele en aanverwante middelen om de leden in staat te stellen hun taken naar behoren te vervullen; 18. brengt in herinnering dat er voor 2009 een personeelsuitbreiding is overeengekomen, hoewel men het er op dat moment over het algemeen over eens was dat het personeelsbestand nu in een consolidatiefase was beland en dat na de zeer sterke stijgingen die het gevolg waren van de recente uitbreidingen een structurele oplossing gevonden zou moeten worden in herschikking van personeel; roept alle diensten en fracties er eens te meer toe op hun personeelsaanvragen van bij het begin van de procedure uitvoerig te motiveren; 19. ziet de suggesties van de werkgroep vereenvoudiging van administratieve procedures met belangstelling tegemoet en gaat ervan uit dat deze, van zodra zij worden uitgevoerd, automatisch zullen resulteren in kostenbesparingen; 20. verlangt daarnaast dat de aanvragen van de fracties in de voorjaarsraming worden verwerkt; 21. is van mening dat een analyse van de manier waarop de middelen worden gebruikt en het werk wordt georganiseerd soms noodzakelijk is wanneer het duidelijk is om welke specifieke problemen het gaat en de doelstellingen van het onderzoek voldoende duidelijk omschreven, becijferbaar en gericht zijn; is van mening dat er in 2010 een aantal specifieke sectoren en projecten voor een dergelijk onderzoek in aanmerking zouden kunnen komen; herinnert tegelijkertijd aan het belang van de in 2008 uitgevoerde screening; wenst dat deze screening voortgezet en verdiept wordt, zodat deze kan meewegen bij de besluitvorming over de raming voor 2010; herinnert aan het feit dat tevens rekening dient te worden gehouden met de veranderende omstandigheden voor het nieuwe Parlement, de uitbreiding van medebeslissingsbevoegdheid en andere veranderingen; 22. vestigt de aandacht van het Bureau op de arbeidsomstandigheden van werknemers van outsourcingbedrijven die binnen het Parlement actief zijn; verzoekt het Bureau er in dit verband op toe te zien dat deze bedrijven volledig voldoen aan de vigerende arbeidswetgeving; Verspreiding van informatie aan de leden 23. onderstreept dat er sinds de lancering van de grootscheepse hervorming in het kader van de zogenaamde "Kwaliteitssprong" enkele jaren geleden ten minste drie belangrijke nieuwe projecten zijn of worden opgezet om met betrekking tot de parlementaire werkzaamheden zo volledig en zo relevant mogelijke informatie te verstrekken; wijst in dit verband op de rol van de beleidsafdelingen van de commissies, de analytische dienst van de bibliotheek en het kennisbeheersysteem om de toegang tot deze en vele andere bronnen te faciliteren; wijst tevens op het bestaan van een aantal andere bronnen waarover het Parlement beschikt, zoals de "Observatiepost wetgeving" (OEIL); is zeer ingenomen met deze inspanningen om ervoor te zorgen dat het Parlement professioneler te werk kan gaan bij de assistentie van zijn leden, maar is van mening dat er daarnaast behoefte is aan een functionele en budgettaire inventarisatie; 24. acht het met betrekking tot de begrotingsprocedure-2010 van belang dat de situatie ten behoeve van alle leden wordt verduidelijkt, inclusief degenen die zich bezighouden met de begrotingsaspecten, zodat de respectieve verantwoordelijkheden beter kunnen worden gedefinieerd en kan worden bekeken hoe deze initiatieven zo efficiënt mogelijk kunnen worden gepland; zou daarom graag zien dat de Begrotingscommissie een hoorzitting organiseert over de vraag hoe deze mogelijkheden moeten worden gebruikt, hoe er wordt gedacht over de respectieve factoren die daarbij een rol spelen, en hoe deze zich tot elkaar verhouden; dringt erop aan dat de Administratie er tevens voor zorgt dat de nieuw verkozen leden uitgebreide informatie zullen ontvangen over de dienstverlening waar zij recht op hebben; Het Parlement onder de aandacht brengen van de burgers 25. merkt op dat het Bureau verwijst naar de drie grote projecten op het gebied van communicatiebeleid – namelijk EuroparlTV, het Bezoekerscentrum en het nieuwe audiovisuele centrum in het JAN-gebouw – waarvan de voltooiing en onderlinge combinatie een kwalitatieve verbetering hebben bewerkstelligd van de communicatie-instrumenten die de instelling tot haar beschikking heeft; spreekt eens te meer het stellige voornemen uit nauwgezet toe te zien op de ontwikkeling van deze instrumenten en hun werkelijke invloed op de publieke opinie zo groot mogelijk te maken; 26. betreurt het dat het bezoekerscentrum niet voor de verkiezingen van 2009 klaar is en verzoekt om volledige informatie over de redenen voor deze vertraging; 27. neemt kennis van het besluit van het Bureau inzake het "Huis van de Europese geschiedenis" en onderstreept dat er behoefte is aan uitvoerig en transparant overleg met de bevoegde commissies over de opzet en inhoud van het project en de daaraan verbonden begrotingsaspecten, conform de proefprocedure inzake de versterkte samenwerking tussen het Bureau en de Begrotingscommissie op dit gebied; Gebouwen 28. wijst er eens te meer op dat deze sector van groot belang is voor het Parlement, zowel in termen van de bestaande en toekomstige ruimtelijke behoeften waarin de instelling moet voorzien als ten aanzien van het optimale beheer van de gebouwen waarvan zij eigenaar is; wijst erop dat elk project in dit verband gericht moet zijn op bescherming van de financiële belangen van het Parlement; is van oordeel dat de incidenten die zich in 2008 hebben voorgedaan, hoewel sommige daarvan duidelijk niet te voorspellen waren, duidelijk maken dat er op dit gebied verbeteringen nodig zijn, daarbij rekening houdend met het externe rapport met betrekking tot het onderhoud van de gebouwen; ziet met belangstelling uit naar informatie over de voorstellen voor een mogelijke reorganisatie van DG INLO met het oog op de toegenomen uitdagingen voor het Parlement nu dat de eigenaar is van veel gebouwen; 29. dringt er in dit verband eens te meer op aan dat hierover een speciaal rapport wordt opgesteld met eventuele aanbevelingen ter voorkoming van onnodig hoge onderhouds-, renovatie- en aanschafkosten in verband met EU-gebouwen, waaronder die van het Parlement; blijft er dan ook voor pleiten dat deze kwestie vanuit alle invalshoeken wordt doorgelicht teneinde de diepere oorzaken ervan te kunnen doorgronden, ongeacht of deze op enigerlei wijze verband houden met marktbeperkingen, met door het Financieel Reglement en voor openbare aanbestedingen opgelegde verplichtingen dan wel met enige andere relevante factor; dringt erop aan dat de regel die voorschrijft dat bedrijven die onnodig hoge kosten in rekening hebben gebracht op een zwarte lijst worden geplaatst, metterdaad wordt geïmplementeerd; 30. ziet uit naar de strategienota inzake het gebouwenbeleid voor de middellange tot lange termijn, waarop het vorig jaar ook al heeft aangedrongen, zodat het daarover in eerste lezing de nodige besluiten kan nemen; Voortgang met betrekking tot diverse aspecten uit de procedure-2009 31. is ingenomen met het voornemen van het Bureau te blijven werken aan de verdere verbetering van de wetgevende, taalkundige en technische ondersteuning van de leden, dat uiteraard nauw verband houdt met een aantal van de hierboven vermelde onderwerpen; 32. is het erover eens dat de implementatie van het nieuwe Ledenstatuut en het statuut van de parlementaire medewerkers in het eerste toepassingsjaar nauwlettend moet worden gevolgd en is van mening dat deze regelingen in de praktijk zo goed mogelijk moeten worden geconsolideerd en dat de daaraan verbonden financiële implicaties en prognoses voortdurend moeten worden geactualiseerd; 33. blijft erop hameren dat de verbeteringen in de IT-sector niet alleen moeten resulteren in een betere capaciteit om de voornaamste aspecten hiervan "op eigen kracht" te kunnen beheren, maar ook tot uitdrukking moeten komen in een grotere capaciteit om een en ander op een kosteneffectievere manier te organiseren; verlangt een verslag over de huidige situatie en de vooruitzichten met betrekking tot de internalisering van deskundigen op het gebied van ICT en adequaat beheer; verzoekt het Bureau alvorens op dit gebied verdere stappen te zetten, een duidelijke strategie voor een ICT-concept voor het Parlement te bepalen, waarbij rekening wordt gehouden met de synergie met de fracties; 34. is ermee ingenomen dat het document van het Bureau ook milieudoelstellingen omvat en is van mening dat 2010, in aansluiting op het in een eerder stadium geëntameerde "EMAS-proces" en het werk dat is verricht ter verkleining van de "CO2-voetafdruk", effectief mogelijkheden zal bieden om deze inspanningen voort te zetten, onder andere in de vorm van een binnenkort door het Bureau goed te keuren CO2-actieplan; Overige instellingen 35. is verheugd over de constructieve samenwerking met de andere instellingen tijdens de afgelopen begrotingsprocedure en dringt er, net als vorig jaar, bij hen op aan realistische en op kosten gebaseerde begrotingsaanvragen voor te leggen die ten volle rekening houden met de noodzaak de schaarse beschikbare middelen optimaal te beheren; 36. wenst de mogelijkheid om de beschikbare middelen beter tussen alle instellingen te delen nader te onderzoeken, vooral wanneer er op een bepaald gebied capaciteit beschikbaar zou kunnen zijn die, mits goed georganiseerd, op een ander gebied en/of bij een andere instelling zou kunnen worden gebruikt en benut; 37. verzoekt zijn rapporteur voor het begrotingsjaar 2010 individuele bezoeken te brengen aan de Raad, het Hof van Justitie, de Rekenkamer, het Europees Economisch en Sociaal Comité, het Comité van de Regio's, de Ombudsman en de Europese Toezichthouder voor gegevensbescherming, teneinde ze nog vóór het ramingenstadium te horen en daarover verslag uit te brengen aan de Begrotingscommissie; o o o 38. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, het Hof van Justitie, de Rekenkamer, het Europees Economisch en Sociaal Comité, het Comité van de Regio's, de Europese Ombudsman en de Europese Toezichthouder voor gegevensbescherming. Het Europees Parlement , – gezien artikel 49 van het EG-Verdrag, – gezien het protocol bij het EG-Verdrag betreffende de toepassing van de beginselen van subsidiariteit en evenredigheid, – gezien de jurisprudentie van het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen (1) , – gezien Richtlijn 2006/123/EG van het Europees Parlement en de Raad van 12 december 2006 betreffende diensten op de interne markt (2) (dienstenrichtlijn), – gezien Richtlijn 2007/65/EG van het Europees Parlement en de Raad van 11 december 2007 tot wijziging van Richtlijn 89/552/EEG van de Raad betreffende de coördinatie van bepaalde wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in de lidstaten inzake de uitoefening van televisieomroepactiviteiten (3) (richtlijn audiovisuele mediadiensten), – gezien Richtlijn 2000/31/EG van het Europees Parlement en de Raad van 8 juni 2000 betreffende bepaalde juridische aspecten van de diensten van de informatiemaatschappij, met name de elektronische handel, in de interne markt (richtlijn elektronische handel) (4) , – gezien Richtlijn 2005/60/EG van het Europees Parlement en de Raad van 26 oktober 2005 tot voorkoming van het gebruik van het financiële stelsel voor het witwassen van geld en de financiering van terrorisme (5) , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 8 mei 2008 over het Witboek over sport (6) , – gezien de mondelinge vraag van de Commissie interne markt en consumentenbescherming aan de Commissie van 16 oktober 2006 over gokken en sportweddenschappen op de interne markt ( O-0118/2006 ), het daarop volgende debat in de Commissie interne markt en consumentenbescherming op 14 november 2006, en het antwoord van het bevoegde lid van de Commissie, – gezien het briefingdocument over online gokken dat voor het Europees Parlement is opgesteld door Europe Economics Research Ltd en dat ingaat op integriteit en een gedragscode voor gokken, – gezien de studie van 14 juni 2006 inzake gokdiensten op de interne markt van de Europese Unie, die in opdracht van de Commissie is uitgevoerd door het Zwitsers Instituut voor vergelijkend recht (SICL), – gelet op artikel 45 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie interne markt en consumentenbescherming ( A6-0064/2009 ), A. overwegende dat de online gokmarkt in 2004 goed was voor twee tot drie miljard EUR aan bruto speelinkomsten en momenteel ongeveer 5% van de totale gokmarkt in de EU uitmaakt, zoals vermeld in bovengenoemde studie van het SICL, en snelle groei onvermijdelijk lijkt, B. overwegende dat de opbrengst van staats- of door de staat goedgekeurde kansspelen verreweg de belangrijkste bron van inkomsten is voor sportorganisaties in een groot aantal lidstaten, C. overwegende dat gokactiviteiten, met inbegrip van online gokken, in alle lidstaten traditioneel strikt gereguleerd zijn op basis van het subsidiariteitsbeginsel, ten einde consumenten te beschermen tegen verslaving en fraude, het witwassen van geld en andere financiële misdrijven, alsook oneerlijke spelpraktijken te voorkomen en de openbare orde te handhaven; overwegende dat het Hof van Justitie de beperking van de vrijheid van vestiging en de vrijheid van dienstverlening in het licht van deze doelstellingen van algemeen belang aanvaardt, indien de beperking evenredig en niet-discriminatoir is, D. overwegende dat alle lidstaten zulke beperkingen hebben gedifferentieerd volgens het aangeboden type gokactiviteit, zoals casinospellen, sportweddenschappen, loterijen of gokken op paardenraces; overwegende dat de meerderheid van de lidstaten de exploitatie van online casinospellen, ook door lokale exploitanten, verbiedt en dat een significant aantal lidstaten op dezelfde manier de exploitatie van online sportweddenschappen en online loterijen verbiedt, E. overwegende dat gokactiviteiten zijn uitgesloten van de werkingssfeer van Richtlijnen 2006/123/EG, 2007/65/EG en 2000/31/EG, en dat het Parlement zijn bezorgdheid heeft geuit ten aanzien van een mogelijke deregulering van gokken in zijn reeds aangehaalde resolutie over het Witboek over sport, F. overwegende dat de lidstaten hun traditionele gokmarkten hebben gereguleerd teneinde consumenten te beschermen tegen verslaving, fraude, het witwassen van geld en oneerlijke spelpraktijken; overwegende dat deze beleidsdoelstellingen moeilijker zijn te bereiken in de online goksector, G. overwegende dat de Commissie tegen tien lidstaten inbreukprocedures is gestart om na te gaan of nationale maatregelen ter beperking van het grensoverschrijdende aanbod van online gokactiviteiten, hoofdzakelijk sportweddenschappen, verenigbaar zijn met Gemeenschapswetgeving; overwegende, zoals de Commissie benadrukte, dat deze procedures geen betrekking hebben op het bestaan van monopolies of nationale loterijen op zich, noch van invloed zijn op de liberalisering van gokmarkten in het algemeen, H. overwegende dat het Hof van Justitie een groeiend aantal prejudiciële vragen met betrekking tot gokzaken wordt voorgelegd, wat duidelijk wijst op een gebrek aan helderheid over de interpretatie en toepassing van de Gemeenschapswetgeving met betrekking tot gokken, I. overwegende dat integriteit in de context van deze resolutie over online gokken een toezegging inhoudt om niet alleen fraude en criminaliteit, maar ook probleemgokken en gokken door minderjarigen te bestrijden, door de consumentenbescherming en het strafrecht te respecteren en door sportwedstrijden te beschermen tegen de ongeoorloofde invloed die met sportweddenschappen wordt geassocieerd, J. overwegende dat online gokken verschillende risico's voor probleemgokken met zich meebrengt, zoals onder meer laagdrempelige toegang, de brede keuze uit spellen en minder sociale controle (7) , K. overwegende dat activiteiten op het gebied van sportweddenschappen en andere online spellen zich snel en op een ongecontroleerde manier hebben ontwikkeld (hoofdzakelijk grensoverschrijdend via internet), en dat de alomtegenwoordige bedreiging van manipulatie van sportuitslagen en het fenomeen van "lay bets" bij specifieke sportevenementen ervoor zorgen dat sporten bijzonder kwetsbaar zijn voor illegaal gokgedrag, Een transparante sector die het openbare belang en de consumentenbelangen waarborgt 1. wijst erop dat de lidstaten in overeenstemming met het subsidiariteitsbeginsel en de jurisprudentie van het Europese Hof van Justitie er belang bij hebben en het recht hebben om hun gokmarkten overeenkomstig hun traditie en cultuur te controleren en te reguleren, om consumenten te beschermen tegen verslaving, fraude, het witwassen van geld en het manipuleren van sportuitslagen, evenals om de cultureel bepaalde financieringsstructuren voor sportactiviteiten en andere maatschappelijke aangelegenheden in de lidstaten te vrijwaren; benadrukt dat ook alle andere stakeholders belang hebben bij een goed gecontroleerde en gereguleerde gokmarkt; onderstreept dat aanbieders van online gokspelen de wetgeving van de lidstaten waar zij hun diensten leveren en waar de consument woont moeten naleven; 2. benadrukt dat het aanbieden van gokspelen moet worden beschouwd als een economische activiteit van een zeer bijzondere aard vanwege de gerelateerde maatschappelijke aspecten en aspecten op het gebied van openbare orde en gezondheid, waarbij concurrentie niet zal bijdragen aan een betere verdeling van middelen, en dat gokken daarom een aanpak nodig heeft die op meerdere pijlers steunt; benadrukt dat een aanpak die alleen op de interne markt gebaseerd is niet gepast is op dit zeer gevoelige gebied en verzoekt de Commissie om bijzondere aandacht te besteden aan de inzichten van het Europese Hof van Justitie met betrekking tot deze kwestie; 3. ondersteunt het werk dat onder het Franse voorzitterschap van de Raad is opgestart met betrekking tot de problemen op het gebied van online en traditionele gokspelen en weddeschappen; verzoekt de Raad de formele beraadslagingen over een mogelijke politieke oplossing met betrekking tot het afbakenen en aanpakken van problemen in verband met online gokken voort te zetten; verzoekt de Commissie dit proces te ondersteunen, studies te verrichten en passende voorstellen te formuleren indien de Raad dat dienstig acht met het oog op de verwezenlijking van gemeenschappelijke doelstellingen op het gebied van online gokken; 4. verzoekt de lidstaten om intensief samen te werken aan oplossingen van de maatschappelijke problemen en problemen op het gebied van de openbare orde in verband met grensoverschrijdend online gokken, zoals verslaving en misbruik van persoonsgegevens of kredietkaarten; roept de andere EU-instellingen op om nauw met de lidstaten samen te werken bij de bestrijding van alle ongeoorloofde of illegale online gokdiensten die worden aangeboden, teneinde de consumenten te beschermen en fraude te voorkomen; benadrukt de behoefte aan een gemeenschappelijk standpunt over de manier waarop dit doel kan worden bereikt; 5. benadrukt dat regelgevers en aanbieders nauw moeten samenwerken met andere belanghebbenden partijen die actief zijn op het gebied van online gokken, zoals aanbieders van kansspelen, regelgevers, consumenten- en sportorganisaties, sectorverbanden en de media, die een gezamenlijke verantwoordelijkheid dragen voor de integriteit van online gokken en het voorlichten van consumenten over eventuele negatieve gevolgen van online gokken; Bestrijding van fraude en ander crimineel gedrag 6. merkt op dat gokactiviteiten verbonden kunnen zijn met criminele activiteiten zoals het witwassen van geld en grijze circuits en dat de integriteit van sportevenementen daardoor wordt beïnvloed; meent dat de bedreiging van de integriteit van sport en sportcompetities van zware invloed is op de maatschappijbrede participatie in de sport, die een belangrijke positieve bijdrage levert aan de volksgezondheid en sociale integratie; is van mening dat, indien een sport gezien wordt als het voorwerp van manipulatie omwille van financieel gewin door spelers, bestuurders of derde partijen in plaats van als een sport die gespeeld wordt volgens zijn eigen waarden en regels en voor het genoegen van zijn fans, dit kan leiden tot een verlies van het publieke vertrouwen; 7. is van mening dat de groei van de online gokmarkt steeds meer mogelijkheden biedt voor criminele praktijken zoals fraude, manipulatie van wedstrijduitslagen, illegale weddenschapskartels en het witwassen van geld, aangezien online gokdiensten in zeer korte tijd kunnen worden opgezet en ontmanteld ingevolge het groeiende aantal buitenlandse aanbieders; roept de Commissie, Europol en andere nationale en internationale instellingen op om de ontwikkelingen op dit gebied op de voet te volgen en over hun bevindingen verslag uit te brengen; 8. is van mening dat de bescherming van de integriteit van sportevenementen en wedstrijden samenwerking vereist tussen eigenaars van sportrechten, aanbieders van online weddenschappen en overheden op nationaal, EU- en internationaal niveau; 9. roept de lidstaten op om ervoor te zorgen dat organisatoren van sportwedstrijden, aanbieders van weddenschappen en de regelgevers samenwerken aan maatregelen om de risico's van illegaal gokgedrag en manipulatie van wedstrijduitslagen in de sport aan te pakken en om de vaststelling van een werkbaar en duurzaam wetgevend kader te onderzoeken met het oog op de bescherming van de integriteit van de sport; 10. benadrukt dat sportweddenschappen een vorm van commerciële exploitatie van sportwedstrijden zijn; beveelt aan dat de lidstaten sportwedstrijden tegen commercieel misbruik beschermen, met name door de rechten van de organisatoren van sprotwedstrijden te erkennen, en maatregelen te nemen om een eerlijk financieel rendement ten gunste van alle niveaus van de professionele en amateursport te verzekeren; verzoekt de Commissie na te gaan of aan organisatoren van sportwedstrijden intellectuele eigendomsrechten voor hun wedstrijden (8) kan worden verleend; Preventie van consumentenbenadeling 11. is van mening dat de door het internet geboden, potentieel alomtegenwoordige mogelijkheid om in privacy online te gokken, met direct resultaat en met de mogelijkheid om grote bedragen in te zetten, de kans op gokverslaving vergroot; merkt echter op dat de volledige invloed van online gokken op consumenten nog niet bekend is en nader moet worden onderzocht; 12. vraagt aandacht voor de toenemende verontrusting over het feit dat jongeren toegang hebben tot mogelijkheden om online te gokken, zowel legaal als illegaal, en benadrukt dat het nodig is effectievere leeftijdcontroles uit te voeren en te voorkomen dat minderjarige gokkers op websites met gratis demo's spelen; 13. merkt op dat vooral jongeren moeite kunnen hebben onderscheid te maken tussen de concepten geluk, lot, toeval en waarschijnlijkheid; roept de lidstaten op om de belangrijkste risicofactoren te bestrijden die ertoe kunnen bijdragen dat een (jonge) persoon een gokprobleem ontwikkelt en om de instrumenten te vinden om deze factoren te bestrijden; 14. is verontrust over de groeiende kruisbestuiving tussen interactieve televisie, mobiele telefonie en websites voor het aanbieden van online gokdiensten, met name die welke speciaal op minderjarigen zijn gericht; is van mening dat deze ontwikkeling nieuwe uitdagingen op het gebied van regulering en sociale bescherming met zich zal brengen; 15. is van mening dat online gokken waarschijnlijk grotere risico's voor de consument met zich meebrengt en dat de lidstaten daarom met het oog op de consumentenbescherming gerechtigd zijn om het vrije aanbod van online gokdiensten aan banden te leggen; 16. benadrukt dat ouders een verantwoordelijkheid dragen in de preventie van gokken door minderjarigen en van gokverslaving onder minderjarigen; 17. verzoekt de lidstaten tezelfdertijd om adequate financiering uit te trekken voor onderzoek naar, en preventie en behandeling van problemen in verband met online gokken; 18. is van mening dat uit kansspelen verkregen winsten moeten worden gebruikt voor doelstellingen van algemeen nut, waarvan ook een continue financiering van het onderwijs, de volksgezondheid, de beroeps- en amateursport en de cultuur deel uitmaakt; 19. steunt de totstandkoming van normen betreffende de leeftijdsgrens voor online gokken, een verbod op kredietregelingen en bonussen om kwetsbare gokkers te beschermen, informatie over de mogelijke gevolgen van gokken, over hulpverlening voor verslaafden, over de kans op verslaving van bepaalde spellen, enz.; 20. roept alle belanghebbenden op om het door online gokken veroorzaakte risico van maatschappelijk isolement te bestrijden; 21. is van mening dat zelfregulering op het vlak van reclame, verkoopbevordering en verstrekking van online gokdiensten onvoldoende effectief is en benadrukt daarom de behoefte aan regulering en samenwerking tussen de industrie en de overheden; 22. dringt er bij de lidstaten op aan om op EU-niveau samen te werken aan maatregelen tegen alle agressieve reclame en verkoopbevordering, van welke staats- of particuliere aanbieder dan ook, voor online gokdiensten, met inbegrip van gratis demonstratiespellen, om met name gokkers en kwetsbare consumenten zoals kinderen en jongeren te beschermen; 23. stelt voor onderzoek te doen naar de mogelijkheid om een maximumbedrag in te voeren dat iemand per maand kan gebruiken voor gokactiviteiten of om aanbieders van online gokdiensten te verplichten gebruik te maken van vooraf betaalde kaarten voor online gokken, die in winkels verkocht worden; Gedragscode 24. stelt vast dat een gedragscode nog steeds een nuttig aanvullend hulpmiddel kan zijn om een aantal maatschappelijke (en particuliere) doelstellingen te halen en om in te spelen op technologische ontwikkelingen, veranderende consumentenvoorkeuren of ontwikkelingen in marktstructuren; 25. benadrukt dat een gedragscode op de keper beschouwd een zelfregulerend instrument voor de industrie is en daarom alleen een aanvulling kan vormen op en geen vervanging kan zijn van wetgeving; 26. benadrukt eveneens dat de doeltreffendheid van een gedragscode sterk zal worden bepaald door de erkenning ervan door nationale regelgevers en consumenten, en door de handhaving ervan; Monitoring en onderzoek 27. verzoekt de lidstaten de omvang en groei van hun online gokmarkten in kaart te brengen en aan te geven welke uitdagingen de online gokmarkt met zich meebrengt; 28. verzoekt de Commissie om onderzoek te doen naar online gokken en het risico op verslaving, bijvoorbeeld naar de invloed van reclame op gokverslaving, een mogelijke gemeenschappelijke Europese indeling van spellen op basis van verslavingsrisico, en eventuele preventieve en afkickmaatregelen; 29. roept de Commissie op om met name te onderzoeken in hoeverre reclame en marketing (waaronder gratis online demonstratiespellen) minderjarige jongeren direct of impliciet tot gokken aanzetten; 30. verzoekt de Commissie, Europol en nationale overheden om informatie te verzamelen en te delen over de schaal waarop wordt gefraudeerd en ander crimineel gedrag in de online goksector, onder meer onder partijen die bij de sector zijn betrokken; 31. verzoekt de Commissie om in nauwe samenwerking met de regeringen van de lidstaten een onderzoek in te stellen naar de economische en niet-economische effecten van grensoverschrijdende gokdiensten op integriteit, maatschappelijke verantwoordelijkheid, consumentenbescherming en belastinggerelateerde kwesties; 32. benadrukt het belang van de verblijfplaats van de consument voor de lidstaten om de gokdiensten die op het grondgebied van de consument worden aangeboden effectief te kunnen controleren, begrenzen en onder toezicht te kunnen houden; 33. roept de Commissie en de lidstaten op om de plaats van belastingheffing van online gokactiviteiten te verduidelijken; o o o 34. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Het Europees Parlement , – gelet op artikel 33 van het EG-Verdrag, – gezien het groenboek van de Commissie van 15 oktober 2008 over de kwaliteit van landbouwproducten: productnormen, landbouwvoorschriften en kwaliteitsregelingen ( COM(2008)0641 ), – onder verwijzing naar zijn resolutie van 9 oktober 1998 over een kwaliteitsbeleid voor landbouwproducten en levensmiddelen (1) , – gezien het werkdocument van de Commissie van oktober 2008 over regelingen voor de certificering van de voedselkwaliteit, – gezien de "gezondheidsbalans" van het gemeenschappelijk landbouwbeleid (GLB), – gezien het mandaat van de Europese Raad aan de Commissie voor de onderhandelingen op het gebied van de landbouw, zoals beschreven in het voorstel van de Commissie voor de modaliteiten bij de landbouwonderhandelingen in de WTO van januari 2003 (2) , – gezien de conferentie van 5 en 6 februari 2007 georganiseerd door de Commissie te Brussel over "Food Quality Certification – Adding Value to Farm Produce", – gezien het voorstel voor een verordening van het Europees Parlement en de Raad betreffende de verstrekking van voedselinformatie aan de consumenten ( COM(2008)0040 ), – gelet op artikel 45 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling en het advies van de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en voedselveiligheid ( A6-0088/2009 ), A. overwegende dat de normen inzake veiligheid en kwaliteit van levensmiddelen van de Europese Unie de strengste ter wereld zijn, B. overwegende dat de EU-consument dergelijke strenge normen wenst en dat deze normen een aanzienlijke toegevoegde waarde opleveren, C. overwegende dat de consument steeds meer belang hecht aan niet alleen de voedselveiligheid, maar ook de oorsprong en de productiemethoden van levensmiddelen; overwegende dat de Europese Unie al inspeelt op deze tendens met de introductie van vier kwaliteitslabels en de vermelding van de oorsprong van levensmiddelen, namelijk beschermde oorsprongsbenaming (BOB), beschermde geografische aanduiding (BGA), gegarandeerde traditionele specialiteit (GTS) en biologische landbouw, D. overwegende dat de Europese kwaliteitsproducten een "levend" cultureel en gastronomisch erfgoed van de Europese Unie vormen, en zodoende een essentiële schakel zijn tussen het sociale en economische leven in talloze EU-regio's, die werkzaamheden garanderen die direct verbonden zijn met het grondgebied, in het bijzonder op het platteland, E. overwegende dat certificeringsregelingen door de consumenten als een garantie voor een betere kwaliteit worden beschouwd, F. overwegende dat de specifieke kwaliteitssystemen van de Europese Unie duidelijke concurrentievoordelen opleveren voor EU-producten, G. overwegende dat de grote distributeurs een machtspositie hebben verworven op de levensmiddelenmarkten van de EU en vergoedingen voor listings, tarieven voor commerciële toegang of aanzienlijke, ongerechtvaardigde bijdragen voor promotie-uitgaven opleggen, en dat dit de mogelijkheden voor kleine producenten om een breed publiek te bereiken beperkt, H. overwegende dat de nieuwe technologieën kunnen worden aangewend om gedetailleerde informatie te verschaffen over de oorsprong en de kenmerken van landbouwproducten en levensmiddelen, I. overwegende dat namaak de producent zowel als de eindconsument schaadt, 1. juicht het door de Commissie via haar groenboek gelanceerde proces van bezinning toe en steunt de wens om de kwaliteit van EU-landbouwproducten te bevorderen, zonder dat de producenten daarbij extra kosten en lasten worden opgelegd; 2. is van oordeel dat het garanderen van eerlijke concurrentie voor strategische goederen zoals landbouwproducten en levensmiddelen een fundamentele doelstelling van openbaar belang voor de Europese Unie is; acht correcte concurrentie ten aanzien van geïmporteerde goederen, die over het algemeen niet voldoen aan normen die vergelijkbaar zijn met de communautaire normen, eveneens van essentieel belang; vindt dat de EU-kwaliteitsnormen voor producten uit derde landen die toegang hebben tot de interne markt ook op basis van een overeenkomst in het kader van de Wereldhandelsorganisatie (WTO) moeten worden vastgesteld; 3. acht het noodzakelijk het toezicht op en de coördinatie van de verschillende organen onderling te verbeteren om te kunnen garanderen dat ingevoerde levensmiddelen voldoen aan de Europese normen voor het milieu, de voedselveiligheid en het dierenwelzijn; geeft zich rekenschap van de conclusies van de Landbouwraad van 19 december 2008 ten aanzien van de veiligheid van ingevoerde voedingsmiddelen en ten aanzien van het respecteren van de communautaire normen; merkt op dat in deze conclusies echter de doelgerichte politieke wil ontbreekt om de communautaire controles toe te passen op derde landen; 4. is van oordeel dat het kwaliteitsbeleid niet los mag worden gezien van de toekomst van het GLB en van uitdagingen zoals de klimaatverandering, het behoud van de biodiversiteit, de energievoorziening en het beheer van de watervoorraden; 5. is van oordeel dat in de algemene context van hoge grondstofprijzen de stimulansen voor het verhogen van het productievolume niet mogen worden gebruikt als een voorwendsel om de normen af te zwakken; 6. wijst er opnieuw op dat het opleggen van het hoogste niveau van voedselveiligheid, dierenwelzijn en milieubescherming ook tot doel moet hebben een productkwaliteit te bereiken die landbouwproducenten een duidelijk concurrentievoordeel oplevert; dat de kosten die ontstaan door de voedselveiligheids-, dierenwelzijns- en milieuvereisten van de EU dan ook door de landbouwproducenten moeten terug verdiend kunnen worden; is van oordeel dat in het geval het concurrentievoordeel van de landbouwproducenten onvoldoende is om de kosten als gevolg van de EU-vereisten terug te verdienen, de fondsen van het GLB in die zin een fundamentele rol te vervullen hebben, en dat zij door de Europese landbouwers moeten worden gebruikt om de veiligheid, dierenwelzijn en milieubescherming in de landbouw te waarborgen; 7. is van oordeel dat het EU-kwaliteitsbeleid nauw afgestemd moet zijn op de hervorming van het GLB na 2013; vindt dat de Europese Unie ten aanzien van dit beleid een ondersteunende rol moet spelen, ook in financieel opzicht, teneinde de kwaliteit van de landbouwproducten in Europa te bevorderen; wijst erop dat producentenorganisaties meer ondersteuning dienen te krijgen, om met name kleine producenten niet te benadelen; 8. wijst erop dat de Europese Unie zich in het Internationaal Verdrag inzake plantgenetische hulpbronnen voor voeding en landbouw heeft verplicht om de nodige maatregelen te nemen om genetische hulpbronnen te beschermen; doet derhalve een beroep op de Commissie om bijzondere programma's ter ondersteuning van de afzet in het leven te roepen waarin het gebruik wordt bevorderd van plantenrassen die worden bedreigd door genetische erosie; benadrukt dat we het daardoor voor de boeren en tuinders aantrekkelijker willen maken om rassen te verbouwen die op de lijst van plantgenetische hulpbronnen staan, en dat er vergelijkbare programma's moeten komen ter ondersteuning van de afzet van landbouwhuisdieren van rassen die met uitsterven bedreigd zijn; 9. wijst er opnieuw op dat de EU-producenten als gevolg van de gestage liberalisering van de mondiale landbouwmarkten rechtstreeks de internationale concurrentiestrijd moeten aangaan en dat elke nieuwe maatregel waaraan ze zich moeten onderwerpen een concurrentienadeel kan vormen, maar ook een voordeel voor de EU-landbouwers kan zijn wanneer ze erin slagen om hun producten op de markt te differentiëren en daardoor een hogere prijs te krijgen; herinnert er ook aan dat de EU-landbouwers van de wensen van de consumenten kunnen profiteren, bijvoorbeeld door de consumenten lokaal geproduceerde kwaliteitsproducten te leveren, of zich aan strengere normen voor het dierenwelzijn en de milieubescherming te houden; 10. benadrukt met klem dat de zogenaamde "non-trade concerns" binnen WTO-verband door de Commissie op een dusdanige manier moeten worden onderhandeld dat zoveel mogelijk importproducten aan dezelfde eisen voldoen als die aan EU-boeren worden opgelegd, zodat de kwaliteit van landbouwproducten die voldoen aan de EU-vereisten op het gebied van voedselveiligheid, dierenwelzijn en milieu de landbouwproducenten een duidelijk concurrentievoordeel oplevert; 11. uit zijn bezorgdheid over de invloed die de grote warenhuisketens uitoefenen op de algemene kwaliteit van de EU-levensmiddelenproducten; constateert tevens met bezorgdheid dat op de markten met een hoog niveau van concentratie van de distributie een tendens tot uniformisering en beperking van de variëteit van landbouwproducten kan worden waargenomen, wat tevens tot gevolg heeft dat het aanbod aan traditionele producten afneemt en het aantal verwerkte producten toeneemt; stelt voor dat de Commissie nota neemt van de praktijken van veilingen bij afslag, die door een paar grote aankoopcentra worden opgelegd, te reglementeren, praktijken die desastreuze effecten hebben voor kwaliteitsproducten; Productievoorschriften en handelsnormen 12. uit zijn bezorgdheid over de complexiteit van het EU-stelsel van basisnormen en het grote aantal voorschriften waaraan landbouwers in de EU moeten voldoen; is voorstander van een vereenvoudiging en stelt voor dat alle nieuwe voorschriften dienen te worden getoetst aan de maatstaf van geschiktheid, noodzaak en evenredigheid; 13. roept op tot een verdere vereenvoudiging van marktnormen door een duidelijke omschrijving van de belangrijkste toe te passen criteria; vraagt dat EU-richtsnoeren worden uitgewerkt voor het gebruik van algemene gereserveerde vermeldingen zoals "laag suikergehalte", "met lage CO2-uitstoot", "dieet-" en "natuurlijk" product, om misleidende praktijken te voorkomen; 14. uit zijn bezorgdheid over het feit dat de meeste consumenten in de EU niet goed genoeg zijn geïnformeerd over de voedselketen, met name over de oorsprong van producten en grondstoffen; is voorstander van de invoering van een verplichte aanduiding van de plaats van productie van primaire producten, gebaseerd op de vermelding van het land van oorsprong op het etiket, aldus rekening houdend met de wens van de consument om meer te weten over de achtergrond van het product dat hij koopt; is het tevens eens met de uitbreiding van deze regeling tot verwerkte levensmiddelenproducten, en is van oordeel dat informatie moet aangeleverd worden over de oorsprong van de voornaamste ingrediënten en grondstoffen en dat de plaats van oorsprong ervan moet worden gepreciseerd, alsmede de plaats waar het product het laatst werd verwerkt; 15. beschouwt het Australische model als een goed voorbeeld voor de invoering van een dergelijk systeem van vermelding van het land van oorsprong op het etiket, mits rekening wordt gehouden met het specifieke karakter van de verschillende productieve sectoren binnen de EU, waarbij een onderscheid wordt gemaakt tussen verschillende productiefasen, zoals "geproduceerd door", voor levensmiddelen met autochtone ingrediënten en een autochtoon vervaardigingsproces", "vervaardigd in", voor levensmiddelen die in het land in kwestie een substantiële verwerking hebben ondergaan, of "vervaardigd in het land X met lokale of ingevoerde ingrediënten"; herinnert aan het bestaan van dergelijke etiketteringsmaatregelen bij andere belangrijke handelspartners, zoals de Verenigde Staten of Nieuw-Zeeland; 16. is van oordeel dat zolang de voorschriften op het gebied van voedselveiligheid worden nageleefd, handelsnormen de toegang van producten tot de markt niet mogen verhinderen op grond van hun uitzicht, vorm of afmetingen; 17. is van oordeel dat het algemene EU-kwaliteitslabel als "geproduceerd in de Europese Unie", er uiteindelijk toe moet leiden dat EU-producten zich positief kunnen onderscheiden in de markt, op basis van de hoge standaarden waaronder ze geproduceerd zijn; 18. is van oordeel dat facultatieve gereserveerde vermeldingen moeten worden bevorderd als alternatief voor verplichte handelsnormen; wijst er evenwel op dat de invoering van deze geharmoniseerde definities die voor alle belanghebbenden bevredigend zijn, in het licht van de verschillende voedingsgewoonten en tradities, niet alleen aanleiding kan geven tot moeilijkheden, maar ook kan leiden tot een toename van de informatie die aan de consumenten wordt verstrekt of tot de noodzaak om een systeem in te stellen om het gebruik van deze vermeldingen te controleren; 19. is voorstander van maatregelen die leiden tot een vereenvoudiging van de EU-regels, zonder dat dit resulteert in afbraak hiervan, en een beperking van de terreinen waarvoor zelfregulering geldt; acht gemeenschappelijke handelsnormen noodzakelijk en is van oordeel dat deze op een efficiëntere manier kunnen worden vastgesteld; is wat dat betreft de mening toegedaan dat het proces van coregulering dient te worden bevorderd als gebruikelijke wijze om communautaire wetgeving op dit gebied aan te nemen; wenst dat zowel de nationale instanties als de vertegenwoordigers van de levensmiddelenindustrie en de landbouwproducenten bij dit proces worden betrokken; Specifieke kwaliteitssystemen in de Europese Unie 20. onderstreept dat voedselkwaliteitsystemen aan de consumenten informatie moeten verstrekken en een garantie moeten bieden van de authenticiteit van de lokale ingrediënten en productietechnieken; meent dan ook dat dergelijke systemen moeten worden toegepast en gebruikt met versterkte controles en traceerbaarheidssystemen; 21. acht het noodzakelijk dat wordt voorzien in een transparanter etiketteringssysteem dat ruime erkenning geniet bij de consumenten, en dat voor een transparante vermelding van het land van oorsprong zowel bij EU-producten als bij producten die uit derde landen zijn ingevoerd de oorsprong moet worden genoemd van de belangrijkste agrarische ingrediënten die bepalend zijn voor het product; 22. is van mening dat het uitsluitend gebruik van echte BOB-producten als grondstoffen enkel moet zijn gewaarborgd indien op het etiket en in de reclame van een verwerkt product de beschermde benaming wordt gebruikt; benadrukt dat op die manier enerzijds misleiding van de consument wordt vermeden en anderzijds de vraag naar BOB-producten wordt versterkt; 23. acht het opportuun regels uit te vaardigen voor het gebruik van de termen "berg-" en "eiland-", daar aldus aanzienlijke meerwaarde wordt gecreëerd voor de landbouw- en voedingsproducten van de benadeelde gebieden in kwestie; is van mening dat het gebruik van de termen "berg-" en "eiland-" vergezeld moet gaan van de verplichte aanduiding van het land van oorsprong van het product; 24. stelt met het oog hierop vast dat het onderscheid tussen BOB's en BGA's voor de gemiddelde consument niet duidelijk is en dat daarom voorlichtingsacties op touw zouden moeten worden gezet om de burger bewust te maken van dit verschil; 25. is voorstander van de vaststelling van strengere beoordelingscriteria, zoals exporteerbaarheid en levensvatbaarheid; wijst erop dat er voorbeelden zijn van producten die niet worden uitgevoerd maar wel een zeer belangrijke rol spelen in de vormgeving van de lokale economie en in het behoud van de sociale samenhang; 26. is van oordeel dat geografische aanduidingen een belangrijk Europees erfgoed vormen dat in stand dient te worden gehouden, omdat ze de economie een krachtige impuls geven, maar ook omdat ze voor veel EU-regio's belangrijke sociaaleconomische gevolgen hebben; vindt dat zij een garantie vormen van kwaliteit, die met name dient te worden onderbouwd door een sterkere nadruk op een goed beheer van de geografische aanduidingen door de organisaties die ze hebben aangevraagd en ze vertegenwoordigen; is van mening dat ze de consument helpen een keuze te maken uit een ruimer assortiment; 27. acht het noodzakelijk om beter uit te leggen wat de verschillen zijn tussen handelsmerken en geografische aanduidingen en de nodige maatregelen te nemen om in de praktijk de bestaande communautaire regels toe te passen die verbieden dat een merk dat BOB's of BGA's bevat of daarnaar verwijst, wordt geregistreerd door marktdeelnemers die geen vertegenwoordiger zijn van de producentenorganisaties van deze BOB's/BGA's; acht het van essentieel belang dat promotiecampagnes, waarvoor een specifiek budget beschikbaar komt, worden opgezet om de consument te informeren over de voordelen van deze openbare certificeringssystemen; 28. meent dat de producenten van producten met geografische aanduidingen over de nodige instrumenten moeten beschikken om de omvang van de productie in de hand te houden, en aldus de kwaliteit en de faam van hun geografische aanduiding te handhaven; 29. is van mening dat indien een product met BGA wordt gebruikt voor de bereiding van een samengesteld product, wat de eigenschappen van het product met BGA verandert, de bescherming verlenende organisaties of de bevoegde instantie de mogelijkheid moeten hebben gerichte controles uit te voeren met als doel te verifiëren dat de eigenschappen van het product met BGA niet bovenmatig zijn veranderd; 30. dringt aan op een sterkere bescherming van geregistreerde benamingen, met name in bepaalde stadia van de verpakking en afzet van deze producten buiten het productiegebied, waar het risico op misbruik van deze benamingen bestaat; vraagt om toepassing van de communautaire regelgevingsprocedure die de registratie verbiedt van merken die een benaming hebben die gelijk is aan een benaming die al is geregistreerd als een BOB of BGA; 31. verklaart zich voorstander van het vaststellen van een aantal gemeenschappelijke regels die de producenten van producten met geografische aanduidingen in staat moeten stellen de voorwaarden vast te leggen ten aanzien van de geografische aanduiding, alsmede wat betreft het gebruik ervan bij waardevermindering van de verwerkte producten; 32. is voorstander van een vereenvoudiging van de procedure voor de registratie van geografische aanduidingen en een verkorting van de termijnen om de bescherming te verwerven; 33. vestigt de aandacht op het feit dat het niveau van bescherming van geografische aanduidingen verschilt van lidstaat tot lidstaat; acht een harmonisering van de wetgeving en de procedures op dit gebied wenselijk, en met name van de normen die gelden voor de bescherming ex officio; 34. wenst dat de internationale bescherming van geografische aanduidingen wordt versterkt; verzoekt de Commissie met name op het politieke niveau meer te doen om de bescherming van de BOB's te verbeteren in de discussies in het kader van de WTO (door de uitbreiding van de bescherming geboden door artikel 23 van de Overeenkomst inzake de handelsaspecten van de intellectuele eigendom tot alle producten, maar door het creëren van een multilateraal register van BOB's), in de onderhandelingen over de toetreding tot de WTO van nieuwe leden en ook in de onderhandelingen over bilaterale overeenkomsten die op dit moment plaatsvinden; 35. is van mening dat zowel aan exportproducten als niet voor export bestemde producten deze internationale bescherming door de EU zou moeten kunnen worden verleend, dat eventueel een onderscheid gemaakt kan worden afhankelijk van het risico op namaak, in de zin dat producten met een hoog risico die worden uitgevoerd, internationaal bescherming genieten binnen de WTO, terwijl voor producten met een lager risico op namaak en die welke verhandeld worden op lokaal niveau een vereenvoudigde procedure zou kunnen worden voorgesteld die eenmaal erkend door de lidstaat, wordt meegedeeld aan de Commissie (te vergelijken met het huidige niveau van tijdelijke bescherming) en communautaire rechtsbescherming; 36. herinnert eraan dat bepaalde benamingen stelselmatig worden geüsurpeerd op het grondgebied van derde landen, waardoor de consumenten worden misleid en de reputatie van de echte producten in gevaar wordt gebracht; wijst erop dat het verkrijgen van bescherming voor bepaalde benamingen in een derde land een uitermate tijdrovende procedure is en afzonderlijke producentengroepen daar nauwelijks in kunnen slagen, daar elk land zijn eigen beschermingssysteem en -procedures heeft; verzoekt de Commissie een adviserende rol te spelen door producentengroepen knowhow of juridische rugdekking te geven bij sluiting van overeenkomsten met derde landen; 37. acht communautaire en nationale controle op het gebruik van BOB's en BGA's onontbeerlijk, en is van oordeel dat daarbij moet worden voorzien in drastische sancties die het ongeoorloofde gebruik van deze instrumenten ontmoedigen, zodat de lidstaten verplicht zijn ambtshalve te handelen in het geval van namaak of van nabootsing van beschermde aanduidingen; stelt voor een specifieke bepaling in deze zin op te nemen in artikel 13 van Verordening (EG) nr. 510/2006 van de Raad van 20 maart 2006 inzake de bescherming van geografische aanduidingen en oorsprongsbenamingen van landbouwproducten en levensmiddelen (3) ; is er voorstander van dat het verkrijgen van een BOB eenvoudiger wordt gemaakt en dat wordt voorzien in strenge controles door de instanties van de lidstaten, teneinde de tenuitvoerlegging van alle fasen van het productieproces in het geografische gebied in kwestie te certificeren; 38. is van mening dat controle op de markt met het oog op de naleving van de vereisten inzake alle BOB's en BGA's weliswaar administratieve kosten veroorzaakt voor de lidstaten, maar in belangrijke mate bijdraagt aan een efficiënte bescherming ervan; is er voorstander van dat communautaire technische assistentie wordt verleend voor controle door de lidstaten, teneinde een zo homogeen mogelijke toepassing van de bescherming van BOB's en BGA's op het grondgebied van de EU te verzekeren; 39. is van oordeel dat de informatie over en de popularisatie van deze systemen dienen te worden bevorderd met communautaire financiële steun, zowel binnen de interne markt als in derde landen; acht het wenselijk dat het aandeel van de Gemeenschap in de financiering van de informatie- en promotieprogramma's van de EU inzake EU-kwaliteitsproducten wordt verhoogd; verzoekt de Commissie om het concept van de BGA's te blijven steunen in derde landen, met name door vaker ter plaatse technische bijstand te verlenen, samen met de organisaties van de producenten die producten met een BGA maken; 40. beveelt de oprichting aan van een Europees Agentschap voor productkwaliteit dat nauw samenwerkt met de Europese Autoriteit voor voedselveiligheid en de diensten van de Commissie die bevoegd zijn op het gebied van de bescherming van de kwaliteit van levensmiddelen; dit agentschap zou tevens het steeds grotere aantal aanvragen uit derde landen voor BOB's, BGA's en producten met een GTS behandelen; 41. benadrukt het belang voor de vrije keuze van de consumenten van Verordening (EG) nr. 1829/2003 van het Europees Parlement en de Raad van 22 september 2003 inzake genetisch gemodificeerde levensmiddelen en diervoeders (4) ; doet een beroep op de Commissie een wetsontwerp in te dienen inzake een etiketteringsplicht ook voor producten van dierlijke oorsprong zoals melk, vlees en eieren wanneer met betrekking tot de productie daarvan genetisch gemodificeerde voeders aan de dieren zijn gevoerd; 42. is voorstander van het behoud en de vereenvoudiging van het GTS-systeem; is ontgoocheld over de resultaten van dit instrument, dat tot nu toe maar een heel klein aantal GTS'en opgeleverd heeft (20, en 30 aanvragen die in behandeling zijn); benadrukt dat de in artikel 3, lid 2, van Verordening (EG) nr. 509/2006 van de Raad van 20 maart 2006 inzake gegarandeerde traditionele specialiteiten voor landbouwproducten en levensmiddelen (5) als tweede genoemde lijst voor het aanmelden van GTS'en – waarbij het gebruik van de benaming van het product of het levensmiddel niet gereserveerd is voor de producenten – moet worden afgeschaft, aangezien de bescherming van de GTS'en daardoor wordt verzwakt; herinnert eraan dat het GTS-systeem onbetwistbaar een instrument blijft voor netwerkbescherming en dat het beschikt over een interessante marge voor ontwikkeling indien aan bepaalde voorwaarden wordt voldaan; 43. is van mening dat de definitie van "traditioneel" product overeenkomstig de in Verordening (EG) nr. 509/2006 opgenomen formulering niet volstaat; is van mening dat het leggen van een band tussen het traditionele product en het land waar de traditie in kwestie bestaat of waar de benaming uitsluitend mag worden gebruikt door producenten die zich houden aan de traditionele voorschriften, de aantrekkelijkheid van het GTS-stelsel zal verhogen; 44. is van oordeel dat met name biologische productie een aanzienlijke bijdrage kan leveren aan de groei van de landbouw in de EU en dat met de promotieprogramma's de geloofwaardigheid van het EU-logo versterkt moet worden; constateert dat de Europese gemeenschapsregeling op dit gebied eenvormige normen vaststelt, maar dat de lidstaten de certificeringsprocedure op uiteenlopende wijze toepassen, aangezien de dure controletaken ofwel aan controlediensten ofwel aan officieel erkende controle-instanties worden overgedragen; constateert dat de certificeringsprocedure verschilt van lidstaat tot lidstaat en duur is; is voorstander van de harmonisatie van de wetgeving inzake de maximumwaarden voor de detectie van verboden gewasbeschermingsstoffen in biologische producten; staat in principe achter het voorstel voor een EU-etiket voor biologische productie; 45. is van mening dat meer homogeniteit vereist is in de typologie van organen en procedures voor toezicht op en certificering van biologische producten, zodat consumenten zekerheid en vertrouwen kan worden geboden door middel van een nieuw EU-logo voor de biologische landbouw, dat eenduidige criteria garandeert voor productie, toezicht en certificering op niveau van de EU en bijdraagt aan het oplossen van problemen en het verder bevorderen van de interne markt voor biologische producten; 46. is van mening dat niet-biologische producten waarop aanduidingen zijn vermeld die suggereren dat het om biologische landbouwproducten gaat een rem kunnen zetten op de ontwikkeling van één enkele EU-markt voor biologische producten; uit in deze context zijn bezorgdheid over de poging om het Ecolabel uit te breiden tot levensmiddelen die niet overeenkomstig de beginselen van de biologische landbouw zijn geproduceerd; 47. is voorstander van de verplichte vermelding van het land van oorsprong bij uit derde landen ingevoerde, verse en verwerkte biologische producten, ongeacht het feit of er EU-certificatie voor biologische producten is; 48. is van mening dat het met het oog op een betere werking van de interne markt van biologische producten noodzakelijk is dat: 49. verwelkomt de oprichting, op het niveau van de lidstaten, van bureaus voor traditionele en biologische producten; acht het noodzakelijk dat elke lidstaat beschikt over publieke of particuliere organen die unaniem worden erkend door de producenten en de consumenten, teneinde lokale biologische en kwaliteitsproducten te bevorderen en toezicht uit te oefenen op de vervaardiging ervan; 50. erkent dat consumenten steeds veeleisender worden inzake de kwaliteit van voedsel en voedingsproducten, niet alleen op het gebied van veiligheid maar ook vanuit ethische overwegingen, zoals duurzaamheid van het milieu, bescherming van het dierenwelzijn en technologieën voor genetisch gemodificeerde organismen (GGO's); vraagt dat de Commissie criteria vastlegt voor kwaliteitsinitiatieven zoals regelingen voor vrijwillige etikettering van GGO-vrije producten, die de consumenten een duidelijke keuze bieden; 51. acht het noodzakelijk productiestelsels waarin respectvol met het milieu wordt omgegaan te bevorderen; betreurt dan ook dat er geen communautaire regelgeving bestaat op het gebied van geïntegreerde productie die het mogelijk zou maken door EU-producenten geleverde inspanningen te laten zien door middel van doeltreffende promotiecampagnes en marketing gericht op het uitdragen van de toegevoegde waarde van deze vormen van productie; Certificeringssystemen 52. is van mening dat EU-bepalingen voor het harmoniseren van normen niet nodig zijn; is van oordeel dat het niet nodig is om nieuwe certificeringssystemen vast te stellen voor voeding op het niveau van de EU, aangezien de reeds bestaande systemen daardoor aan belang zouden verliezen en dit verwarrend zou zijn voor de consumenten; 53. onderstreept dat de ontwikkeling van kwaliteitsmerken, met inbegrip van de communicatie die hiermee in verband staat, niet moet leiden tot een verzwaring van de administratieve verplichtingen voor producenten; vindt het daarom wenselijk dat de producenten de macht houden om het initiatief te nemen voor wat betreft het gebruik van dergelijke merken, terwijl ingrijpen van de communautaire instanties beperkt wordt tot het zorgen voor de bescherming van deze merken, om de producenten een rechtvaardige vergoeding voor hun inspanningen te garanderen en om de consument te beschermen tegen namaak of tegen welke andere fraude dan ook; 54. benadrukt dat bestaande systemen voor de certificering moeten garanderen dat niet alleen de wettelijke voorschriften door een fijnmazig toezicht worden gerespecteerd, maar ook andere elementen in verband met de voedselveiligheid, zoals de traceerbaarheid; benadrukt dat certificeringsstelsels een afspiegeling moeten zijn van de eisen die de samenleving stelt, en dat de kosten die de boeren moeten maken daarom ten dele door de overheid moeten worden gedragen; pleit voor de ondersteuning van een actievere rol van de producentenorganisaties, aangezien individuele boeren met overdreven certificeringsregels van de handel niet uit de voeten kunnen; 55. wijst erop dat in de huidige situatie de particuliere certificeringssystemen niet beantwoorden aan de doelstelling producenten te helpen consumenten te informeren over de eigenschappen van hun producten, maar zich ontwikkelen tot een middel dat slechts wordt gebruikt om toegang te krijgen tot de markt, toenemende bureaucratie voor landbouwers tot gevolg heeft, en waar door veel voedseldistributiebedrijven geld aan wordt verdiend; acht het noodzakelijk de verbreiding van deze systemen, die de toegang tot de markt voor een deel van de productiesector beperken, niet te stimuleren; 56. wijst erop dat de huidige verbreiding van particuliere certificeringssystemen de toegang van een deel van de sector tot de markt belemmert en dat dergelijke systemen niet bijdragen aan een betere informatievoorziening aan de klant over de eigenschappen van producten; verzoekt de Commissie de wederzijdse erkenning van particuliere certificeringssystemen te bevorderen teneinde genoemde verbreiding en de marktuitsluiting van kwaliteitsproducten te beperken; acht het noodzakelijk communautaire richtlijnen op te stellen betreffende de aspecten die genoemde systemen niet zouden moeten bepalen, zoals "opwaarderende" vermeldingen, die bepaald zouden moeten worden aan de hand van schaalverdelingen en objectieve waarnemingen; 57. wijst erop dat regionale producten van grote waarde zijn voor lokale economieën en gemeenschappen; is van oordeel dat daarom in geen geval mag worden ingestemd met de voorstellen om het aantal registraties van geografische aanduidingen te beperken; 58. is van mening dat er geen nieuwe oplossingen ontwikkeld moeten worden voor het bevorderen van traditionele producten, aangezien het GTS-systeem daardoor aan belang kan verliezen; 59. wenst dat nauwer wordt samengewerkt met de Internationale Organisatie voor Normalisatie (International Organisation for Standardisation) en dat alternatieve systemen, zoals HACCP (risicoanalyses en kritische controlepunten − Hazard Analysis Critical Control Points), zo ruim mogelijk worden toegepast; 60. wijst wat de internationale dimensie betreft op een aantal problemen die de Europese Unie ondervonden heeft in de concurrentiestrijd met haar voornaamste handelspartners; uit zijn bezorgdheid over de druk die wordt uitgeoefend door producten uit opkomende landen, die niet hetzelfde veiligheids- en kwaliteitsniveau bieden en vaak profiteren van een dubieus controlesysteem; beklemtoont wat dat betreft opnieuw de noodzaak het concept "voorwaardelijke markttoegang", dat het in vele van zijn resoluties verdedigd heeft, toe te passen; 61. wenst dat meer bilaterale overeenkomsten worden gesloten met sleutelmarkten, alsmede overeenkomsten ter bestrijding van namaak; is van oordeel dat de Commissie moet bijdragen aan het oplossen van het probleem van de internationale bescherming van merken, alsmede van BOB's, BGA's en GTS'en; Andere aspecten 62. acht het noodzakelijk dat ruimere bekendheid wordt gegeven aan de voordelen van het EU-beleid ter waarborging van de kwaliteit en de veiligheid van levensmiddelen; betreurt dat Europese burgers geen volledige en gemakkelijk toegankelijke informatie wordt verschaft over de bijdrage van de EU op dit gebied; beveelt de Commissie en de lidstaten aan de informatie- en ondersteuningsinspanningen te intensiveren voor wat betreft de kwaliteitsnormen en de voedselveiligheid waaraan de EU-producten voldoen; 63. beklemtoont de rol die EU-financiering op dit terrein kan spelen; constateert dat in de convergentielanden de communautaire bijdrage in programma's ter bevordering van de kwaliteit 75% bedraagt; vestigt de aandacht echter op de verscherping van de kredietvoorwaarden voor kleine producenten, als gevolg van de mondiale financiële crisis, wat hun mogelijkheden van toegang tot medefinanciering drastisch zal beperken; 64. is van mening dat boerenmarkten (als verkooppunten waar landbouwondernemingen direct hun streek- en seizoensproducten aanbieden) moeten worden gestimuleerd omdat hiermee voor kwaliteitsproducten een eerlijke prijs is verzekerd, de band tussen het product en de streek wordt versterkt en de consument gevoelig gemaakt wordt voor een bewuste keuze met betrekking tot kwaliteitskenmerken; is van oordeel dat de lidstaten het creëren van ruimtes voor commercialisering zouden moeten aanmoedigen, waarin producenten hun producten direct aan de consument kunnen aanbieden; 65. pleit voor het opzetten van programma's ter bevordering van de afzet op lokale markten, om lokale en regionale initiatieven voor de verwerking en afzet te ondersteunen; is van mening dat dit bijvoorbeeld via producentengroeperingen kan gebeuren, die de toegevoegde waarde op het platteland verhogen en een goed voorbeeld geven in de strijd tegen de klimaatverandering door vervoer over grote afstanden te vermijden; o o o 66. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Het Europees Parlement , – gezien het verslag van de Commissie over het mededingingsbeleid 2006 van 25 juni 2007 ( COM(2007)0358 ) en het verslag van de Commissie over het mededingingsbeleid 2007 van 16 juni 2008 ( COM(2008)0368 ), – gezien het "Actieplan staatssteun: Minder en beter gerichte staatssteun: een routekaart voor de hervorming van het staatssteunbeleid (2005-2009)" van de Commissie van 7 juni 2005 ( COM(2005)0107 ), – onder verwijzing naar zijn resolutie van 14 februari 2006 over de hervorming van het staatssteunbeleid 2005-2009 (1) , – gezien Verordening (EG) nr. 1998/2006 van de Commissie van 15 december 2006 betreffende de toepassing van de artikelen 87 en 88 van het Verdrag op de-minimissteun (2) , – gezien Verordening (EG) nr. 800/2008 van de Commissie van 6 augustus 2008 waarbij bepaalde categorieën steun op grond van de artikelen 87 en 88 van het Verdrag met de gemeenschappelijke markt verenigbaar worden verklaard (algemene groepsvrijstellingsverordening) (3) , – gezien Verordening (EG) nr. 1400/2002 van de Commissie van 31 juli 2002 betreffende de toepassing van artikel 81, lid 3, van het Verdrag op groepen verticale overeenkomsten en onderling afgestemde feitelijke gedragingen in de motorvoertuigensector (4) (groepsvrijstellingsverordening voor motorvoertuigen), – gezien de richtsnoeren inzake nationale regionale steunmaatregelen 2007-2013 (5) , – gezien Verordening (EG) nr. 1627/2006 van de Commissie van 24 oktober 2006 tot wijziging van Verordening (EG) nr. 794/2004 wat betreft de standaardformulieren voor de aanmelding van staatssteun (6) , – gezien Verordening (EG) nr. 1628/2006 van de Commissie van 24 oktober 2006 betreffende de toepassing van de artikelen 87 en 88 van het Verdrag op nationale regionale investeringssteun (7) , – gezien de communautaire kaderregeling inzake staatssteun voor onderzoek, ontwikkeling en innovatie (8) , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 27 april 2006 over sectorale aspecten van het actieplan voor staatssteun: steun voor innovatie (9) , – gezien de communautaire richtsnoeren inzake staatssteun voor milieubescherming (10) , – gezien de communautaire richtsnoeren inzake staatssteun ter bevordering van risicokapitaalinvesteringen in kleine en middelgrote ondernemingen (11) , – gezien de mededeling van de Commissie betreffende de verlenging van de kaderregeling inzake staatssteun aan de scheepsbouw (12) , – gezien de mededeling van de Commissie betreffende de toepassing van de artikelen 87 en 88 van het EG-Verdrag op staatssteun in de vorm van garanties (13) , – gezien de mededeling van de Commissie over de herziening van de methode waarmee de referentie- en disconteringspercentages worden vastgesteld (14) , – gezien Richtlijn 2006/111/EG van de Commissie van 16 november 2006 betreffende de doorzichtigheid in de financiële betrekkingen tussen lidstaten en openbare bedrijven en de financiële doorzichtigheid binnen bepaalde ondernemingen (15) , – gezien zijn verklaring van 19 februari 2008 over het onderzoek naar en het optreden tegen misbruik van machtsposities door grote, in de Europese Unie werkzame supermarkten (16) , – gezien de sectorale onderzoeken van de Commissie in de sectoren energie en retail banking, – gezien de richtsnoeren van de Commissie voor de berekening van geldboetes die uit hoofde van artikel 23, lid 2, onder a), van Verordening (EG) nr. 1/2003 worden opgelegd (17) , – gezien de mededeling van de Commissie betreffende immuniteit tegen geldboetes en vermindering van geldboetes in kartelzaken (18) , – gezien het Witboek van de Commissie van 2 april 2008 betreffende schadevergoedingsacties wegens schending van de communautaire mededingingsregels ( COM(2008)0165 ), – gezien het Witboek van de Commissie van 11 juli 2007 betreffende sport ( COM(2007)0391 ), – gelet op artikel 45 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie economische en monetaire zaken ( A6-0011/2009 ), 1. verwelkomt de publicatie van de verslagen over het mededingingsbeleid 2006 en 2007 van de Commissie; 2. blijft streven naar een pro-actievere rol van het Parlement in de ontwikkeling van het mededingingsbeleid via de invoering van de medebeslissingsprocedure; 3. zwaait de Commissie lof toe voor haar succesvolle aanpak van illegale hardcorekartels en de recordboetes die zij de overtreders heeft opgelegd; 4. verzoekt de Commissie en de Raad om met het oog op de beoordeling door de Commissie van de werking van Verordening (EG) nr. 1/2003 (19) de beginselen inzake het opleggen van boetes op te nemen in Verordening (EG) nr. 1/2003 en deze beginselen nader uit te werken en te verbeteren, zodat zij voldoen aan de voorwaarden die voor algemene rechtsbeginselen gelden; 5. steunt het gebruik van de herziene clementieregeling en -procedure om het verstrekken van informatie over de werking van illegale hardcorekartels te bevorderen; 6. verwelkomt de publicatie van het Witboek over schadevorderingen wegens schending van de EG-antitrustregels, maar dringt erop aan dat de hervormingen in een richting gaan die waarborgt dat de negatieve effecten van het VS-systeem zich niet ook in de Europese Unie voordoen; 7. verzoekt de Commissie in haar toekomstige verslagen betere informatie te verstrekken over de rol en de betrokkenheid bij mededingingszaken van de Contactpersoon voor consumenten van de Commissie; 8. dringt er met klem op aan te voorkomen dat grote ondernemingen misbruik maken van hun machtspositie, en roept de Commissie op een analyse uit te voeren naar het effect op het concurrentievermogen van ongelijke verhoudingen tussen toeleveranciers, met name voedselproducenten, en de detailhandel, met het oog op mogelijk misbruik van een machtspositie; ziet uit naar de verslaglegging van de werkgroep van de Commissie over koopkracht; 9. roept de Commissie op onrechtmatige praktijken in de dienstensector waardoor kleine bedrijven verhinderd kunnen worden om in te schrijven op aanbestedingen, tegen het licht te houden; stelt vast dat zelfstandigen en freelancerwerknemers soms de mogelijkheid wordt ontnomen om standaardtarieven toe te passen als zij economisch gezien vrijwel exclusief afhankelijk zijn van een of enkele grote gebruiker(s) van hun middelen, en dringt er bij de Commissie op aan na te gaan hoe zij zich zouden kunnen verenigen en onderhandelen over de sluiting van collectieve overeenkomsten, overeenkomstig de beginselen van het mededingingsrecht; 10. verzoekt de Commissie haar interne procedures voor het selecteren van onderwerpen voor sectoronderzoeken te herzien; 11. verzoekt de Commissie een sectoronderzoek te doen naar online-advertenties; 12. verzoekt de Commissie onderzoek te doen naar mogelijke nationale verschillen in de toepassing van de regels inzake overheidsopdrachten en mogelijke concurrentiedistorsies als gevolg daarvan; 13. stelt vast dat de Commissie een recordaantal activiteiten meldt in de volgende drie sectoren: antitrustboetes voor kartels, het aantal aan de Commissie gemelde fusies en het aantal aan de Commissie gemelde gevallen van staatssteun; dringt er daarom bij de Commissie op aan onverwijld haar personeelssterkte te bezien om te waarborgen dat haar Directoraat-generaal mededinging over voldoende personeel beschikt om de stijgende werkdruk aan te kunnen; 14. wijst erop dat de toepassing van de mededingingsregels op fusies en overnames moet worden beoordeeld uit het oogpunt van de interne markt als geheel, en niet alleen uit het oogpunt van delen ervan; 15. verwelkomt het feit dat uit de verslagen over het mededingingsbeleid van de Commissie voor 2006 en 2007 blijkt dat de herstructurering van de Eenheid concentratiecontrole in het Directoraat-generaal Mededinging per sector met grondigere economische analyses en peer review vrucht heeft afgeworpen; 16. is verheugd over de aangekondigde herziening van de fusieverordening (20) ; herinnert eraan dat het de huidige bepalingen ontoereikend acht ten opzichte van de steeds verder geïntegreerde en steeds complexere EU-markten, en dat er een herziening nodig is om tot een consequente benadering van de evaluatie van vergelijkbare fusieoperaties te komen; 17. neemt kennis van het recordaantal kennisgevingen van staatssteun, en verwelkomt de publicatie van de algemene groepsvrijstellingsverordening die betrekking heeft op het midden- en kleinbedrijf (MKB), onderzoeks- en ontwikkelingssteun ten behoeve van het MKB, alsmede steun voor werkgelegenheid, steun voor opleiding en regionale steun; 18. is met name verheugd over de mogelijkheid om subsidie te verlenen aan werkgevers voor de kosten van kinderopvang en ouderenopvang waarmee hun werknemers te maken krijgen; 19. is verontrust over de steeds toenemende concentratie op de markten en botsende belangen in de banksector; waarschuwt voor mogelijke wereldwijde systemische risico's die uit dergelijke belangenconflicten en concentraties voortvloeien; 20. verwelkomt de herziening van het scorebord voor staatssteun, maar dringt er bij de Commissie op aan de doeltreffendheid van staatssteun te analyseren en via een herziening van het scorebord na te gaan welke lidstaten er niet in geslaagd zijn illegale staatssteun met succes terug te vorderen; 21. verwelkomt de publicatie van de herziene EU-richtsnoeren inzake staatssteun voor milieubescherming, die garanderen dat lidstaten de productie van hernieuwbare energie en energie-efficiënte warmtekrachtkoppeling kunnen subsidiëren door middel van steun die het verschil tussen productiekosten en marktprijs volledig overbrugt; 22. herhaalt zijn oproep tot verdere vooruitgang met betrekking tot zowel verduidelijking van de bestaande mededingingsregels als de praktische toepassing ervan op diensten van algemeen economisch belang, gezien de grote verschillen tussen de beleidsmaatregelen van de verschillende lidstaten; 23. betreurt dat de energieverbruikers in de Europese Unie nog steeds te kampen hebben met buitensporige prijsstijgingen en een verstoorde energiemarkt, die zoals is gebleken uit het sectoronderzoek van de Commissie, niet naar behoren functioneert; onderstreept andermaal de betekenis van een volledig voltooide en goed functionerende interne markt voor energie; 24. steunt de Commissie in haar streven om de EU-gas- en elektriciteitsmarkt verder te ontwikkelen, waarbij de scheiding tussen transmissienetwerken enerzijds en productie- en distributieactiviteiten anderzijds (ontvlechting) een essentieel element vormt; 25. is verontrust over het gebrek aan transparantie bij de bepaling van brandstofprijzen op de EU-markten; verzoekt de Commissie te zorgen voor adequaat toezicht op het concurrentiegedrag op deze markten; 26. dringt aan op invoering van mechanismen om ervoor te zorgen dat de vaststelling van de emissiehandelsregeling noch intern, noch ten opzichte van externe concurrenten mededingingsverstoringen veroorzaakt; 27. stelt vast dat de Raad de Commissie al op 9 oktober 2007 heeft verzocht te overwegen de procedures te stroomlijnen om de aandacht te concentreren op de vraag hoe onderzoek naar staatssteun onder kritieke omstandigheden zo snel mogelijk kan worden uitgevoerd; 28. spreekt zijn waardering uit voor de snelle reactie en opheldering van de zijde van de Commissie met betrekking tot de sturing van de financiële en economische crisis en het inzetten van overheidssteun; stelt vast dat staatssteun steeds meer toeneemt en spreekt zijn waardering uit voor meer gedetailleerde richtsnoeren om tot minder, maar meer gerichte staatssteun te komen; 29. erkent dat artikel 87, lid 3, letter b), van het Verdrag van toepassing is op de omstandigheden die zich momenteel in de economie van de lidstaten voordoen als gevolg van de turbulentie op de financiële markten; acht het niettemin noodzakelijk dat de Commissie uiterst waakzaam blijft wanneer het gaat om financiële reddingspakketten, om ervoor te zorgen dat noodmaatregelen verenigbaar blijven met de beginselen van eerlijke concurrentie; 30. waarschuwt voor het concreet buiten werking stellen van de mededingingsregels; onderstreept de noodzaak om reddingsoperaties uitvoerig tegen het licht te houden en te waarborgen dat zij aansluiten bij de bepalingen van het Verdrag; verzoekt de Commissie om in het volgende jaarverslag over het mededingingsbeleid een gedetailleerd ex-postverslag aan het Europees Parlement en de parlementen van de lidstaten op te nemen over de toepassing van de mededingingsregels in elk afzonderlijk geval; 31. spreekt zijn verontrusting uit over de aanhoudende krimp van de economische bedrijvigheid in de Europese Unie, die naar verwachting tot in 2009 zal voortduren; acht het verstandig om binnen het kader van de mededingingsregels adequate reactiemechanismen, zoals herstructureringssteun of het fonds voor de aanpassing aan de globalisering, in te zetten om de impact van de kredietcrisis op groei en werkgelegenheid op te vangen; 32. dringt er bij de Commissie op aan te erkennen dat er mechanismen nodig zijn die concurrentiedistorsies en mogelijk misbruik van de preferentiële situatie van begunstigden als gevolg van staatssteun tot een minimum beperken; 33. dringt er bij de Commissie op aan financiële instellingen die staatssteun ontvangen gedragsbeperkingen op te leggen, om te waarborgen dat zij niet op basis van deze steun een agressief expansiebeleid gaan voeren ten nadele van hun concurrenten; 34. verwelkomt de aanzienlijke vermindering van het verschil tussen prijzen voor nieuwe auto's in de Europese Unie die tot stand is gekomen sinds de invoering van de groepsvrijstellingsverordening voor motorvoertuigen en ziet uit naar de evaluatie door de Commissie van de doeltreffendheid van die verordening; 35. acht het een goede zaak dat de Commissie maatregelen inzake de verlaging van de roamingkosten voor telecommunicatie heeft genomen; stelt evenwel vast dat de prijzen net onder de vastgestelde maximumprijs blijven; dringt aan op maatregelen ter ondersteuning van concurrentie in het prijsbeleid in plaats van regulering van de consumptieprijzen; 36. verwelkomt de bijdrage van het Directoraat-generaal Mededinging van de Commissie aan het Witboek Sport, waarin onder meer de aandacht wordt gevestigd op de vaste jurisprudentie van het Europees Hof van Justitie en de besluitvormingspraktijk van de Commissie wat betreft de toepassing van de artikelen 81 en 82 van het EG-Verdrag op de sportsector; 37. verzoekt de Commissie meer rekening te houden met de internationale dimensie van haar beleidsmaatregelen wat betreft het concurrentievermogen van de Europese Unie op mondiaal niveau en aan te dringen op toepassing en naleving van het wederkerigheidsbeginsel in handelsonderhandelingen; 38. acht het van doorslaggevend belang dat het mededingingsbeleid adequaat wordt geregeld in het kader van onderhandelingen over bilaterale handelsovereenkomsten; roept het Directoraat-generaal Mededinging op in deze onderhandelingen actief op te treden om te waarborgen dat mededingingspraktijken wederzijds erkend worden, met name op het gebied van staatssteun, overheidsopdrachten, diensten, investeringen en vergemakkelijking van de handel; 39. dringt er bij de Commissie op aan de structuur van haar participatie in het Internationale mededingingsnetwerk en de Europese dag van de mededinging te herzien om te waarborgen dat het publiek ruimer en beter wordt geïnformeerd over de sleutelrol van het mededingingsbeleid bij de stabilisering van de economische groei en de werkgelegenheid; 40. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Het Europees Parlement , – gezien de mededeling van de Commissie van 25 juni 2008 getiteld "Denk eerst klein − een "Small Business Act" voor Europa" ( COM(2008)0394 ) en het bijbehorende werkdocument van de diensten van de Commissie over de effectbeoordeling (SEC(2008)2102), – onder verwijzing naar zijn resoluties van 30 november 2006: "Tijd voor een hogere versnelling: Een Europa van ondernemerschap en groei tot stand brengen" (1) en van 19 januari 2006 over de tenuitvoerlegging van het Europees Handvest voor kleine ondernemingen (2) , – gezien de conclusies van de 2715e Raad Concurrentievermogen van 13 maart 2006 inzake het MKB-beleid voor groei en werkgelegenheid, en de conclusies van de 2891e Raad Concurrentievermogen van 1 en 2 december 2008, – gezien het advies van het Comité van de Regio's van 12 februari 2009, – gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité van 14 januari 2009, – gezien de selectie van goede praktijken van het Europees Handvest voor kleine ondernemingen van 2008, – gezien het werkdocument van de diensten van de Commissie van 25 juni 2008: "Een Europese gedragscode ter bevordering van de toegang van het MKB tot overheidsopdrachten" (SEC(2008)2193), – gezien de mededeling van de Commissie van 8 oktober 2007 getiteld "Klein, schoon en concurrerend - Een programma om kleine en middelgrote ondernemingen te helpen bij de naleving van de milieuwetgeving"( COM(2007)0379 ), – gezien de mededeling van de Commissie van 16 juli 2008 getiteld "Actieplan inzake duurzame consumptie en productie en een duurzaam industriebeleid" ( COM(2008)0397 ), – gezien de mededeling van de Commissie van 16 juli 2008 getiteld "Een Strategie inzake industriële-eigendomsrechten voor Europa" ( COM(2008)0465 ), – gezien de adviezen van de groep op hoog niveau van onafhankelijke belanghebbenden over administratieve lasten van 10 juli 2008 over vermindering van de administratieve lasten op het prioritair gebied van het vennootschapsrecht en van 22 oktober 2008 over de hervorming van de regels voor facturering en elektronische facturering in Richtlijn 2006/112/EG (BTW-richtlijn), – gelet op artikel 45 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie industrie, onderzoek en energie en de adviezen van de Commissie economische en monetaire zaken, de Commissie interne markt en consumentenbescherming, de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken, de Commissie cultuur en onderwijs, de Commissie juridische zaken en de Commissie rechten van de vrouw en gendergelijkheid ( A6-0074/2009 ), A. overwegende dat de 23 miljoen kleine en middelgroteondernemingen (MKB) in de Europese Unie, die circa 99% van alle ondernemingen vormen en zorgen voor meer dan 100 miljoen banen, een cruciale rol spelen bij economische groei, sociale cohesie en het scheppen van banen, een belangrijke bron van innovatie zijn en een groot gewicht in de schaal leggen bij het ondersteunen en uitbreiden van de werkgelegenheid, B. overwegende dat het MKB centraal moet staan in al het communautaire beleid zodat het in staat wordt gesteld zich te ontwikkelen en zich aan te passen aan de eisen van de globalisering, deel te nemen aan de kennisdriehoek en uitdagingen aan te gaan op het gebied van milieu en energie, C. overwegende dat er sinds 2000 weinig of geen tastbare verbetering is opgetreden in het ondernemingsklimaat voor het MKB, ondanks eerdere initiatieven van de Europese Unie, D. overwegende dat MKB-ondernemingen in verreweg de meeste gevallen micro-ondernemingen, ambachtelijke bedrijven, familiebedrijven en coöperaties zijn die een kweekvijver voor de ondernemersgeest vormen en derhalve een belangrijke rol spelen bij het tegengaan van sociale uitsluiting en het vergroten van het aantal zelfstandigen, E. overwegende dat het MKB onvoldoende steun krijgt om zich te verweren tegen oneerlijke handelspraktijken met een grensoverschrijdend karakter, zoals die van ondernemingen welke schuilgaan achter misleidende bedrijvengidsen, F. overwegende dat het Europese MKB weliswaar onderling verschilt, maar toch grotendeels voor dezelfde uitdagingen staat bij het verwezenlijken van al zijn mogelijkheden, waarbij gedacht kan worden aan de administratie- en nalevingskosten, die relatief hoger liggen dan die van grotere ondernemingen, de toegang tot financiering en markten, innovatie en het milieu, G. overwegende dat het voor het bereiken van een MKB-vriendelijk milieu van cruciaal belang is dat de manier van denken over de rol van ondernemers en het nemen van risico's verandert: ondernemerschap en de daarmee samenhangende bereidheid om risico's te nemen, zouden door politieke leiders en de media moeten worden toegejuicht en door regeringen moeten worden gesteund, H. overwegende dat het MKB bij internationalisering te maken heeft met specifieke problemen zoals het gebrek aan internationale ervaring, het gebrek aan ervaren personeel, een erg ingewikkeld internationaal normeringskader en de noodzaak om wijzigingen door te voeren in de organisatie en in de ondernemingscultuur, I. overwegende dat het Parlement regelmatig heeft gezegd te betreuren dat het Europees Handvest van kleine ondernemingen niet juridisch bindend is, hetgeen echte tenuitvoerlegging heeft ondermijnd en ervoor heeft gezorgd dat de tien aanbevelingen grotendeels een dode letter zijn gebleven; overwegende dat het daarom in zijn bovengenoemde resolutie van 19 januari 2006 de Raad had gevraagd deze zaak aan te pakken, Algemeen 1. is een warm voorstander van bovengenoemde mededeling van de Commissie van 25 juni 2008, waarin op basis van tien uitgangspunten en verankering van de "denk eerst klein"-benadering in de beleidsvorming op alle niveaus, een ambitieuze beleidsagenda wordt nagestreefd ter bevordering van de groei van het MKB; 2. betreurt echter dat de "Small Business Act" (SBA) geen juridisch bindend instrument is; is van mening dat het werkelijk vernieuwende element van de SBA ligt in de intentie om het principe "denk eerst klein" in het centrum van ieder beleid van de Gemeenschap te plaatsen; verzoekt de Raad en de Commissie zich aan te sluiten bij het streven van het Parlement dit principe als bindende regel in te stellen in een nog nader vast te stellen vorm, om ervoor te zorgen dat het in alle toekomstige communautaire wetgeving correct wordt toegepast; 3. benadrukt dat het absoluut noodzakelijk is de tien uitgangspunten op Europees, nationaal en regionaal niveau ten uitvoer te leggen; roept de Raad en de Commissie derhalve op met intensieve politieke betrokkenheid te zorgen voor een correcte tenuitvoerlegging; roept de Commissie en de lidstaten op nauw samen te werken met alle relevante belanghebbenden om prioriteiten te formuleren en zo spoedig mogelijk het SBA-actieplan, dat op 1 december 2008 is aangenomen door de Raad Concurrentievermogen, met name op nationaal niveau uit te voeren, zodat alle belanghebbende partijen effectief betrokken raken bij de uitgangspunten; 4. roept de Commissie op de zichtbaarheid en bekendheid van MKB-gerelateerde beleidsmaatregelen verder te vergroten door bestaande communautaire instrumenten en fondsen voor het MKB onder een aparte rubriek van de EU-begroting te bundelen; 5. is er sterk van overtuigd dat een follow-upmechanisme van wezenlijk belang is om toezicht te kunnen houden op een correcte en snelle uitvoering van de beleidsinitiatieven die al in gang zijn gezet; roept de Raad derhalve op de acties die op het niveau van de lidstaten genomen moeten worden, in te bedden in het Lissabon-proces en het Parlement jaarlijks op de hoogte te stellen van de vorderingen; 6. verzoekt de Commissie een bewakingssyteem in te stellen waarmee toezicht kan worden gehouden op de vooruitgang die de Commissie en de lidstaten hebben geboekt na de invoering van de tien uitgangspunten; verzoekt de Commissie uniforme criteria uit te werken om te meten welke vooruitgang er is geboekt; verzoekt de lidstaten hun eerste voortgangsverslagen op te nemen in hun komende jaarverslagen over de nationale hervormingsprogramma's; 7. onderstreept dat in het bijzonder aandacht geschonken moet worden aan ambachts-, familie-, micro- en eenmansondernemingen op EU-, nationaal en regionaal niveau en verzoekt de Commissie en de lidstaten dringend om regelgevende, administratieve, fiscale maatregelen en maatregelen voor "een leven lang leren" te nemen, die speciaal op deze ondernemingen zijn gericht; verzoekt tevens de specifieke kenmerken van beoefenaars van vrije beroepen te onderkennen, alsmede de noodzaak hen op dezelfde wijze te benaderen als andere MKB-ondernemingen, behalve wanneer dit in tegenspraak is met de geldende wetgeving waaronder deze beroepen vallen; onderstreept de belangrijke rol van MKB-organisaties voor handelaren, ambachtelijke bedrijven en andere beroepen; roept de Commissie en de lidstaten op samen te werken bij het verbeteren van het ondernemingsklimaat voor deze branches en van het juridische kader waarbinnen hun beroeps- en brancheorganisaties functioneren; 8. is van mening dat het in de voorstellen van de Commissie ontbreekt aan een duidelijke strategie die zelfstandigen in staat stelt hun rechtspositie en rechten te verbeteren, vooral als hun positie vergelijkbaar is met die van werknemers in loondienst; verzoekt de Commissie om het recht van zelfstandigen te waarborgen om standaardtarieven af te spreken, zich te organiseren en collectieve overeenkomsten te sluiten wanneer hun tegenpartij een grote opdrachtgever met een dominante positie is, mits dit niet ten koste gaat van minder machtige potentiële klanten en het niet marktverstorend werkt; 9. verzoekt de Commissie en de lidstaten gerichte steunmaatregelen en individuele ondersteuning in de vorm van onder meer voorlichting, adviezen en toegangsmogelijkheden tot risicokapitaal voor start-ups in het MKB te waarborgen; 10. benadrukt dat het noodzakelijk is om een sociaal en economisch model te ontwikkelen waarmee een geschikt vangnet voor MKB-ondernemingen in de kunstsector wordt geschapen, waar vaak sprake is van onzekere arbeidsomstandigheden; 11. betreurt het dat vrouwen problemen ondervinden met het opzetten en continueren van een bedrijf, hetgeen te onder meer wijten is aan gebrek aan informatie, contacten en toegang tot netwerken, discriminatie en stereotiepe opvattingen, gebrekkige en inflexibele faciliteiten voor kinderopvang, problemen met het combineren van een bedrijf en een gezin, en een verschillende benadering van het ondernemerschap door vrouwen en mannen; 12. prijst het idee een netwerk te vormen van ambassadrices voor vrouwelijk ondernemerschap, begeleidingsprogramma's op te zetten om vrouwen ertoe te brengen een eigen bedrijf te beginnen, en het ondernemerschap onder vrouwelijke afgestudeerden te stimuleren; wijst er echter op dat veel ondernemingen nog steeds onderscheid maken tussen de seksen, hetgeen een zeer ernstig en hardnekkig probleem is, aangezien de EU capabele werknemers en ondernemers en daarmee geld verliest zolang vrouwen op de arbeidsmarkt worden gediscrimineerd; meent daarom dat er nog meer geld in projecten geïnvesteerd moet worden om vrouwelijke ondernemers te steunen; 13. beklemtoont dat vrouwelijk ondernemerschap vrouwen stimuleert om deel te nemen aan de arbeidsmarkt, waarmee hun sociaal-economische status verbetert; betreurt evenwel dat er op dit gebied nog steeds verschillen tussen mannen en vrouwen bestaan, met name ten aanzien van de beloning, ook al wordt er veel belang gesteld in vrouwen, en dat het percentage vrouwelijke ondernemers in de EU nog steeds laag is, wat deels te maken heeft met het feit dat hun bijdrage niet wordt erkend en bijvoorbeeld onbezoldigd is, hoewel ze van het grootste belang is voor de dagelijkse bedrijfsvoering van familiale MKB-ondernemingen; 14. verzoekt de Commissie en de lidstaten rekening te houden met de sector kunst en cultuur die met een aandeel van 2,6% van het BBP en 2,5% van de in de EU werkzame arbeidskrachten als motor van de economische en sociale ontwikkeling in de EU fungeert; benadrukt de belangrijke rol die het MKB speelt bij het stimuleren van de ICT-sector en de creatieve sector; 15. benadrukt dat de culturele sector voornamelijk uit MKB-ondernemingen bestaat en van bijzonder belang is voor duurzame regionale werkgelegenheid; 16. is verheugd over het voornemen van de Commissie een richtlijn in te voeren inzake verlaagde btw-tarieven voor arbeidsintensieve en lokaal geleverde diensten, die hoofdzakelijk door het MKB worden geleverd; benadrukt evenwel dat dit niet tot concurrentieverstoring mag leiden en dat de richtlijn eenduidig moet aangeven om welke diensten het gaat; 17. merkt op dat moet worden gegarandeerd dat MKB-ondernemingen kleinschalig, groen en lokaal kunnen inkopen, waardoor zij milieuvriendelijker en efficiënter worden; 18. is ingenomen met de snelle toepassing van de algemene groepsvrijstelling met betrekking tot staatssteun, van de maatregelen betreffende het statuut voor de Europese besloten vennootschap en betreffende verlaagde btw-tarieven; 19. is verheugd over het voorstel van de Commissie om het btw-tarief voor lokale diensten te verlagen; verzoekt de Commissie verdere maatregelen te treffen om de regels inzake overheidssteun te versoepelen ter bevordering van de kansen voor lokale ondernemingen om overheidsopdrachten binnen te halen, met name voor het plaatselijke MKB; 20. steunt het idee om de huidige vrijstelling van de EG-mededingingsregels, die geldt voor overheidssteun voor de productie van films, tot 2012 te verlengen en beschouwt dit als een enorme steun voor het MKB in de creatieve sector; 21. steunt de nieuwe regels met betrekking tot overheidssteun zoals die neergelegd zijn in Verordening (EG) nr. 800/2008 van de Commissie van 6 augustus 2008, waarbij bepaalde categorieën steun op grond van de artikelen 87 en 88 EG-Verdrag verenigbaar worden verklaard met de gemeenschappelijke markt ('de algemene groepsvrijstellingsverordening') (3) en ondernemingen onder bepaalde voorwaarden van de aanmeldingsverplichting zijn vrijgesteld; 22. wijst erop dat het MKB in de sociale dialoog nog steeds niet wordt gehoord, ondanks duidelijke afspraken in het Europees Handvest voor kleine ondernemingen; dringt erop aan dat deze nadelige situatie formeel te corrigeren door passende voorstellen te doen binnen het kader van de SBA; 23. acht het noodzakelijk in het kader van de SBA meer nadruk te leggen op arbeidsrechtelijke aspecten, vooral met het oog op het flexizekerheidsconcept , dat met name het MKB de mogelijkheid geeft om sneller te reageren op marktveranderingen, waarmee een hoger werkgelegenheidspeil en een sterk concurrentievermogen van de bedrijven – ook internationaal – wordt gewaarborgd, met inachtneming van de noodzakelijke sociale bescherming; verwijst in dit verband naar zijn resolutie van 29 november 2007 over gemeenschappelijke beginselen inzake flexizekerheid (4) ; 24. onderstreept verder de betekenis van het arbeidsrecht, en met name de vraag hoe dit optimaal op het MKB kan worden toegesneden, bijvoorbeeld via beter advies of vereenvoudiging van administratieve procedures, en roept de lidstaten op bijzondere aandacht aan het MKB te schenken waar het gaat om hun specifieke aanpak van flexizekerheid, met inbegrip van actief arbeidsmarktbeleid, aangezien het MKB vanwege de geringe hoeveelheid personeel weliswaar meer ruimte heeft voor interne en externe flexibiliteit, maar tegelijk behoefte heeft aan meer zekerheid voor de bedrijven zelf en voor de werknemers; acht het van essentieel belang dat het arbeidsrecht, als een van de belangrijkste pijlers van flexizekerheid, een betrouwbare rechtsgrondslag biedt voor het MKB, daar deze bedrijven zich vaak geen juridische dienst of een personeelsafdeling kunnen permitteren; wijst op gegevens van Eurostat waaruit blijkt dat 91,5% van de Europese bedrijven in 2003 minder dan 10 mensen in dienst had; 25. acht het noodzakelijk dat er maatregelen worden getroffen ter bestrijding van zwartwerk, dat onmiskenbaar een vorm van oneerlijke concurrentie is voor MKB-ondernemingen met veel personeel; 26. verzoekt de lidstaten te stimuleren dat MKB-ondernemingen die eigendom zijn van ondervertegenwoordigde etnische minderheden, in de reguliere economie worden geïntegreerd door leveranciersdiversificatieprogramma's te ontwikkelen, waarmee gelijke kansen worden geboden aan ondervertegenwoordigde ondernemingen die voor het verwerven van contracten met grotere ondernemingen moeten concurreren; 27. onderstreept het belang van een statuut voor een Europese besloten vennootschap als nieuwe aanvullende rechtsvorm, mits dit is toegespitst op MKB-ondernemingen die grensoverschrijdend werkzaam willen zijn, en het niet door grotere bedrijven kan worden misbruikt ter ondermijning en ontduiking van wettelijke bepalingen in lidstaten die een corporate governance-stelsel voorstaan dat de belangen van alle betrokkenen dient; 28. doet een beroep op overheden om de websites van de instellingen zo veel mogelijk te vereenvoudigen om de gebruikers in staat te stellen de aangeboden steunmechanismen te leren kennen en te begrijpen, daarbij uitgaande van het principe dat de toegang tot informatie een noodzakelijke voorwaarde is voor de eigenlijke informatievoorziening, en dat internet in dit opzicht een belangrijk medium is; Meer O&O en innovatie 29. benadrukt het belang van innovatie voor het MKB en de problemen bij het benutten van de mogelijkheden voor onderzoek; is van mening dat nationale academies voor wetenschap en onderzoeksinstituten een rol kunnen spelen in het stimuleren van innovatie en het wegnemen van belemmeringen voor onderzoek door het MKB; is van mening dat de nadruk niet alleen moet liggen op hightech innovatie, maar dat technologisch laag en middelhoog geavanceerde innovatie, alsmede informele innovatie eveneens in aanmerking genomen moet worden; wijst erop dat het Europees Instituut voor innovatie en technologie een belangrijke rol kan spelen bij het bevorderen van O&O en innovatie voor het MKB; verzoekt de lidstaten meer initiatieven te ontplooien die voor het MKB de drempel voor toegang tot onderzoek verlagen; onderstreept dat de verschillende onderzoeksprogramma's en technologieplatforms van de EU zo ontworpen moeten worden dat grensoverschrijdende participatie van het MKB gemakkelijker wordt gemaakt; 30. staat achter het initiatief van de Commissie om de toegang tot het zevende kaderprogramma voor activiteiten op het gebied van onderzoek, technologische ontwikkeling en demonstratie (2007-2013) te verbeteren (5) ; 31. roept de Commissie en de lidstaten op betere raamvoorwaarden in te voeren waarmee een gunstig klimaat voor innovatie door het MKB wordt gecreëerd, in het bijzonder door middel van maatregelen waarmee de bescherming van intellectuele-eigendomsrechten (IER) kan worden verbeterd en namaak binnen de hele Unie effectiever kan worden bestreden; meent dat uitgebalanceerde regelgeving op het gebied van IERbescherming kan bieden en tevens zorgt voor vrije doorstroming en uitwisseling van informatie en ideeën; benadrukt dat het MKB steun nodig heeft om toegang tot IER-bescherming te krijgen, deze rechten te handhaven met hulp van de betreffende IER-autoriteiten en tevens hun IERte gebruiken om financiering aan te trekken; 32. roept de Commissie en de lidstaten ertoe op van hun handelspartners een betere naleving van de WTO-overeenkomst inzake de handelsaspecten van intellectuele-eigendomsrechten (TRIPS) te eisen, en om daarnaast de stappen te nemen die noodzakelijk kunnen zijn voor de toepassing van bilaterale, regionale of multilaterale akkoorden, zoals de Handelsovereenskomst ter bestrijding van namaak (ACTA), welke zijn aangegaan om namaak en piraterij te bestrijden; 33. is van mening dat de mogelijkheden van internethandel voor het MKB nog niet volledig zijn benut en dat er nog veel moet worden gedaan ter realisering van een Europese interne elektronische markt voor producten en diensten, waar het MKB een leidende rol zou kunnen spelen bij de verdere integratie van de EU-markten; 34. meent dat participatie van het MKB in clusters moet worden aangemoedigd om innovatie te stimuleren en het concurrentievermogen van de EU-economie te vergroten; verzoekt de Commissie daarom verbetering van clusterbeheer te steunen, met name door uitwisseling van beste praktijken en trainingprogramma's, instrumenten te ontwikkelen en te verspreiden om de prestaties van clusters te beoordelen, samenwerking tussen clusters te bevorderen en de administratieve procedures voor deelname van clusters in EU-programma's verder te vereenvoudigen; 35. wenst dat in de SBA rekening wordt gehouden met samenwerkingsverbanden tussen MKB-ondernemingen (koop- en marketinggroepen), daar het faillissementsrisico bij dergelijke samenwerkingsverbanden duidelijk kleiner is gebleken dan bij individuele ondernemingen; 36. is er sterk van overtuigd dat octrooien een belangrijke rol spelen bij innovatie en economische prestaties, aangezien zij het innovatieve ondernemingen mogelijk maken de vruchten te plukken van innovatieve investeringen en voorzien in de behoefte investeringen, vermogen en leningen veilig te stellen; is daarom van mening dat er spoedig een overeenkomst moet worden bereikt met betrekking tot een Gemeenschapsoctrooi, waarbij goedkope, efficiënte en flexibele juridische bescherming van hoge kwaliteit wordt gewaarborgd, die is toegesneden op de behoeften van het MKB, alsmede met betrekking tot een geharmoniseerd Europees systeem voor de behandeling van octrooigeschillen; 37. benadrukt de noodzaak innovatieve en precommerciële openbare aanbestedingen te stimuleren, aangezien deze toegevoegde waarde hebben voor aanbestedende diensten, burgers en deelnemende ondernemingen; roept de lidstaten op tot verhoging van het aandeel innovatieve openbare aanbestedingen en van de deelname van innovatieve MKB-ondernemingen in de aanbestedingsprocedures; verzoekt de Commissie de verspreiding van beste praktijken op dit gebied te bevorderen, bijvoorbeeld op het gebied van aanbestedingscriteria en -procedures en regelingen voor risico- en kennisdeling; 38. is van mening dat voor wat betreft internationale openbare aanbestedingen waarbij nieuwe technologieën de grensoverschrijdende e-handel mogelijk maken nieuwe vormen van bijvoorbeeld combinatorische veilingen voor MKB-consortia en het via internet publiceren en bekendmaken van aanbestedingen de handel in opdrachten in aanzienlijke mate kunnen doen toenemen en dit niet alleen binnen de Europese Unie maar ook wereldwijd, en daarmee tevens grensoverschrijdende e-handel kunnen bevorderen, wat geldt; 39. vraagt aandacht voor de behoefte aan voldoende technisch en gekwalificeerd personeel; is derhalve van mening dat er meer moet worden geïnvesteerd in onderwijs en dat de banden tussen onderwijsinstellingen en het MKB moeten worden aangehaald, zodat het stimuleren van het werken als zelfstandige, een ondernemerscultuur en zakelijk inzicht wordt opgenomen in de nationale onderwijsprogramma's; is een voorstander van het uitbreiden van individuele mobiliteitsprogramma's voor studenten, zoals "Erasmus voor jonge ondernemers" en "Erasmus voor leerlingen in het beroepsonderwijs", in het bijzonder in verband met vrouwelijk ondernemerschap; steunt de voorgenomen uitbreiding van het Leonardo da Vinci-programma en het ontwikkelen van een Europees studiepuntensysteem voor beroepsopleidingen; roept de lidstaten op in samenwerking met de sociale partners en opleidingsinstanties programma's te ontwikkelen voor praktijkgerichte beroepsopleidingen, omscholing en permanente educatie, die speciaal zijn gericht op de behoeften van het MKB en die medegefinancierd worden door het Europees Sociaal Fonds; roept de Commissie op het uitwisselen van beste praktijken op het gebied van innovatieve opleidingen te faciliteren en maatregelen te nemen om het combineren van werk en gezin mogelijk te maken en de gelijkheid van man en vrouw te bevorderen; 40. benadrukt dat jong en vrouwelijk ondernemerschap gestimuleerd moet worden, onder meer door het opzetten van begeleidings- en mentorschapsprogramma's; wijst erop dat steeds meer jongeren en vrouwen in het MKB werkzaam zijn, zij het nog voornamelijk in de kleinste bedrijven (microbedrijven), en dat zij nog steeds vatbaar zijn voor de negatieve effecten van stereotypen en vooroordelen bij de overdracht van en opvolging in bedrijven, met name familiebedrijven; roept de lidstaten derhalve op adequate beleidsmaatregelen te treffen en voorzieningen te creëren, voornamelijk door diagnostische hulpmiddelen beschikbaar te stellen, informatie te verstrekken, advies te verlenen en ondernemers te begeleiden die bij bedrijfsoverdrachten zijn betrokken, hetgeen ook dienstig is met het oog op de vergrijzing; 41. wijst erop dat het zevende kaderprogramma een mechanisme voor het delen van het financiële risico bevat dat bedoeld is om de toegang tot de leningen van de Europese Investeringsbank (EIB) voor grote projecten te vergemakkelijken; verzoekt de Commissie het gebruik van dit mechanisme door het MKB te evalueren en, indien noodzakelijk, voorstellen in te dienen; 42. is verheugd over de introductie van een Europees intern netwerk waarin de diensten worden opgenomen die momenteel de euro-infocentra en relaiscentra voor innovatie (IRC) leveren, teneinde het MKB met een breed scala aan diensten te ondersteunen bij alle inspanningen op het gebied van innovatie en concurrentievermogen; 43. verzoekt de Commissie de deelname van het MKB aan het kaderprogramma voor innovatie en concurrentievermogen (6) te evalueren en indien nodig voorstellen te doen; Zorgen voor fondsen en toegang tot financiering 44. wijst erop dat de eigen activiteiten, naast de door financiële instellingen verstrekte leningen en kredieten, de belangrijkste financieringsbron voor het MKB in Europa vormen; merkt op dat het MKB als risicovoller wordt beschouwd, hetgeen de toegang tot financiering bemoeilijkt; verzoekt de financiële instellingen, de Commissie en de lidstaten er gezamenlijk voor te zorgen dat het MKB toegang tot financiering heeft en kapitaal kan consolideren door winst te herinvesteren in het bedrijf; is van mening dat het betalen van heffingen vóór de start van de bedrijfsactiviteiten niet verplicht gesteld moet worden, zodat deze bedrijven in staat worden gesteld eigen middelen en eigen kapitaal op te bouwen; wijst in dat verband op de huidige financiële situatie die direct handelen dringend noodzakelijk maakt; 45. verzoekt de Commissie en de lidstaten alles in het werk te stellen om reclame te maken voor en voorlichting te geven over het bestaan van Europese fondsen en overheidssteun voor het MKB, en deze twee instrumenten toegankelijker en tegelijkertijd begrijpelijker te maken; 46. nodigt de lidstaten uit om betere voorwaarden te scheppen voor het MKB opdat het kan investeren in gekwalificeerde opleidingen, onder meer door directe belastingverlagingen en compensatieregelingen tussen de belastingautoriteiten en de Europese Unie; 47. erkent dat het belastingstelsel van de lidstaten kan afschrikken bij het overdragen van bedrijven, in het bijzonder familiebedrijven, wat het risico op vereffening of sluiting van het bedrijf doet toenemen; roept de lidstaten daarom op hun juridische en fiscale regelgeving onder de loep te nemen en de voorwaarden voor het overdragen van bedrijven te verbeteren, vooral wanneer er sprake is van pensionering of ziekte van de eigenaar; is ervan overtuigd dat zo'n verbetering het gemakkelijker maakt de activiteiten van vooral familiebedrijven voort te zetten, werkgelegenheid te behouden en winst te herinvesteren; 48. is zeer ingenomen met de recente coördinatie tussen de strategie van Lissabon en het cohesiebeleid; is van mening dat er op lokaal niveau aanzienlijke fondsen ter vergroting van het ondernemingspotentieel beschikbaar zouden kunnen komen door regionale fondsen meer te richten op ondernemerschap, onderzoek en innovatie; 49. benadrukt dat dynamische financiële markten van groot belang zijn voor de financiering van het MKB en onderstreept de noodzaak om Europese durfkapitaalmarkten open te stellen door de beschikbaarheid van en toegang tot durfkapitaal, "mezzanine-financiering" en microkredieten te vergroten; is dan ook van oordeel dat het MKB onder normale omstandigheden toegang moet hebben tot krediet dat verstrekt wordt door de spelers op de kapitaalmarkt, die meer inzicht hebben in hun vooruitzichten en doeltreffender in hun behoeften kunnen voorzien; 50. steunt het besluit van de Raad en de EIB om een aantal hervormingen vast te stellen die ertoe dienen de reeks MKB-financieringsproducten van de EIB-groep te verbreden en de globale leningen van de bank aan haar bankrelaties aanzienlijk uit te breiden, zowel kwantitatief als kwalitatief; 51. benadrukt dat oprichting en groei van MKB-ondernemingen ernstig belemmerd worden door de beperkte toegang tot financiering; is in dit verband ingenomen met het besluit van de EIB om de middelen die beschikbaar zijn voor garanties en andere financiële instrumenten voor het MKB met nog eens 30 000 miljoen EUR te verhogen; roept de EIB op nieuwe financiële instrumenten en bruikbare nieuwe oplossingen te ontwikkelen, waarmee de belemmering die het stellen van een zekerheid vormt bij de toegang tot krediet, wordt aangepakt; verzoekt de lidstaten in het licht van de huidige economische crisis banken aan te moedigen het MKB tegen redelijke voorwaarden toegang tot krediet te garanderen; 52. is ingenomen met het recente initiatief voor een gezamelijk project ter ondersteuning van microkredietinstellingen in Europa (JASMINE), dat nuttig zal zijn voor het opzetten van bedrijven en in het bijzonder jonge en vrouwelijke ondernemers zal stimuleren; roept de lidstaten op in samenwerking met MKB-organisaties en kredietinstellingen een actieve rol te spelen bij het verstrekken van informatie over de toegang tot en het gebruik van microkrediet en alternatieve vormen van financiering; 53. onderstreept de belangrijke rol van de EIB en het Europese Investeringsfonds (EIF) bij het verbeteren van de financiering voor het MKB, vooral met het oog op de huidige financiële onrust en de weerslag die deze op de kredietmarkt heeft; nodigt de Commissie en de lidstaten uit nader te onderzoeken hoe de huidige bancaire en andere financiële regelgeving verbeterd kan worden, met inbegrip van transparantie van kredietbeoordeling, zodat het MKB gemakkelijker toegang tot financiering kan krijgen; roept de Commissie op in samenwerking met de lidstaten en de EIB de juiste randvoorwaarden te creëren voor de ontwikkeling van een pan-Europese markt voor durfkapitaal; 54. wijst erop dat het failliet van kleine of middelgrote ondernemingen in 25% van de gevallen het gevolg is van laattijdige betaling, meestal door overheidsinstanties; benadrukt dat de huidige kredietcrisis buitenproportionele gevolgen kan hebben voor het MKB, aangezien grote klanten kleinere leveranciers onder druk zetten om langere betalingstermijnen te hanteren; neemt in dit verband met tevredenheid nota van het voorstel van de Commissie om Richtlijn 2000/35/EG van het Europees Parlement en de Raad van 29 juni 2000 betreffende bestrijding van betalingsachterstand bij handelstransacties (7) te herzien en verzoekt de lidstaten de betalingscultuur bij de overheidsinstanties te verbeteren; pleit voor het vastleggen van een geharmoniseerde betalingstermijn in de Gemeenschap, die mogelijk verkort wordt bij betalingen aan het MKB, en boetes bij overschrijding daarvan; 55. juicht de in de SBA voorgestelde maatregelen voor een betere kapitaalverstrekking aan het MKB toe; pleit in verband met de financiële crisis vooral voor uitbreiding respectievelijk voortzetting van beproefde overheidssteunprogramma's voor het MKB en voor het uitbreiden van deze steun tot financiële bemiddelaars; 56. wijst op het enorme potentieel van het kaderprogramma voor concurrentievermogen en innovatie van de EU voor het verhelpen van markttekortkomingen bij MKB-financiering, het bevorderen van eco-innovatie en het versterken van de ondernemerscultuur; De toegang tot de markt verbeteren 57. wijst erop dat normalisatie de toegang tot markten bevordert en interoperabiliteit mogelijk maakt, en zo kan leiden tot innovatie en meer concurrentievermogen; roept de Commissie op de toegankelijkheid van de normen voor het MKB te verbeteren en de deelname van het MKB aan het normalisatieproces te bevorderen; moedigt de Commissie aan door te gaan met internationale bevordering van de communautaire normen; 58. benadrukt dat het Enterprise Europe Network, nationale projectmanagementinstanties, kamers van koophandel en nijverheid en overheidsinstanties zoveel mogelijk betrokken moeten worden bij het lokaal onder de aandacht brengen van de mogelijkheden die de EU-programma's voor onderzoek, ontwikkeling en innovatie beiden, alsook de EU-structuurfondsen, waaronder het communautaire initiatief JEREMIE; 59. merkt op dat overheidsopdrachten circa 17% van het BBP in de EU omvatten; roept de Commissie en de lidstaten op de toegang tot en deelname van het MKB aan openbare aanbestedingen te verbeteren door gebruik te maken van de mogelijkheden uit bovengenoemde Europese gedragscode ter bevordering van de toegang van het MKB tot overheidsopdrachten, en onder andere: 60. moedigt de lidstaten voorts aan de volgende stappen te nemen: 61. merkt op dat er behoefte bestaat aan een dienst voor systeemconsultancy die ondersteuning biedt bij de dagelijkse activiteiten van MKB-ondernemingen tijdens hun gehele levenscyclus, teneinde hun investeringen te optimaliseren; 62. is van oordeel dat geavanceerde e-business-toepassingen, die zijn gebaseerd op de invoering van interoperabele elektronische handtekeningen en authentificatiecertificaten, een cruciale motor voor het concurrentievermogen van het MKB vormen en door de Commissie en de lidstaten dienen te worden bevorderd; 63. onderstreept het belang van de interne markt voor het MKB en merkt op dat de toegang van het MKB tot de interne markt met prioriteit bevorderd moet worden; 64. onderkent dat er nog steeds bepaalde beperkingen zijn voor het MKB om de voordelen van de interne markt ten volle te benutten; merkt derhalve op dat zowel het juridische als het politieke kader van de interne markt verbeterd moeten worden om het MKB meer ruimte te bieden voor grensoverschrijdende activiteiten; merkt tevens op dat een duidelijke regelgeving het MKB krachtiger zou stimuleren om op de interne markt te gaan opereren; is van mening dat de lidstaten hiertoe aanspreekpunten en webportalen dienen in te stellen; 65. onderstreept dat er zowel op nationaal als op EU-niveau behoefte is aan betere voorlichting over de toegang tot de markt en tot exportmogelijkheden binnen de interne markt; dringt er derhalve bij de Commissie en de lidstaten op aan betere voorlichtings- en adviesdiensten te verstrekken, met name via het SOLVIT-netwerk voor probleemoplossing; 66. steunt de oproepen voor het verstrekken van adviescentra door de lidstaten, zodat het MKB zich kan verweren tegen oneerlijke handelspraktijken, zoals die van ondernemingen welke zich verschuilen achter misleidende bedrijvengidsen, en het MKB meer vertrouwen krijgt om grensoverschrijdend te gaan werken; benadrukt het belang van de rol van de Commissie bij het faciliteren van de coördinatie tussen en de samenwerking met deze adviesorganen, om te zorgen dat grensoverschrijdende klachten op een adequate en efficiënte manier worden afgehandeld; dringt er evenwel op aan dat wanneer dergelijke zachte maatregelen geen resultaat opleveren, de Commissie klaar moet staan om passende wetswijzigingen in gang te zetten om het MKB, als onderliggende partij in dergelijke transacties, een vergelijkbare bescherming te bieden als consumenten; 67. wijst erop dat slechts 8% van alle MKB-ondernemingen betrokken is bij grensoverschrijdende activiteiten, wat de mogelijkheden tot groei beperkt; is van mening dat de interne markt absoluut dient te groeien; is van mening dat de lidstaten moeten samenwerken bij het harmoniseren van administratieve eisen die van invloed zijn op intracommunautaire activiteiten; roept de lidstaten op de dienstenrichtlijn (8) onverwijld om te zetten en ten uitvoer te leggen en daarbij speciale aandacht te besteden aan de belangen van het MKB, en pleit ook voor de snelle goedkeuring van het statuut van een Europese besloten vennootschap; 68. meent dat er een gemeenschappelijke geconsolideerde grondslag voor de vennootschapsbelasting moet komen; vraagt om invoering van een éénloketsysteem voor de BTW, zodat ondernemers in het land van herkomst aan hun verplichtingen kunnen voldoen; 69. roept de Commissie op de kadereisen voor toegang van het MKB tot buitenlandse markten voortdurend uit te breiden en het verstrekken van informatie te steunen; stimuleert het opzetten van centra ter ondersteuning van het Europese bedrijfsleven in China en India en in alle opkomende markten, in nauwe samenwerking met de nationale ondersteuningscentra die daar reeds actief zijn; is van mening dat er grotere inspanningen nodig zijn om deze uitdaging aan te kunnen gaan, aangezien de geringe deelname van het MKB aan grensoverschrijdende activiteiten ook kan worden verklaard door een gebrek aan talenkennis en multiculturele vaardigheden; wijst er echter nogmaals op dat het MKB behoefte heeft aan betere toegang tot informatie en betrouwbaar advies in eigen land; 70. onderstreept het belang van vooruitgang bij handelsbesprekingen ter beperking van handelsbelemmeringen in de wetgeving, die onevenredig grote gevolgen hebben voor het MKB; 71. verzoekt de Commissie er in haar werkprogramma aandacht aan te besteden dat gelijke behandeling van het MKB bij de toegang tot overheidsopdrachten wordt opgenomen in de regels van de WTO; verzoekt de Commissie bijzondere aandacht te schenken aan de problemen die douaneformaliteiten met zich meebrengen voor het MKB, met name door het mogelijk te maken dat MKB-ondernemingen hun computersystemen tegen de laagst mogelijke kosten aanpassen aan die van de nationale douanediensten, en door de regelingen omtrent de toegang tot de status van geautoriseerde marktdeelnemer te vereenvoudigen; Het bestrijden van bureaucratie en administratieve rompslomp 72. is overtuigd van de dringende noodzaak de administratieve rompslomp waar mogelijk met ten minste 25% terug te brengen en voor een moderne administratie te zorgen die is toegesneden op de behoeften van het MKB; wil derhalve de kennis van ICT en beter gebruik van digitale technologie in het MKB bevorderen, in het bijzonder onder jonge en vrouwelijke ondernemers, zodat deze ondernemingen tijd en geld kunnen besparen en de vrijkomende middelen kunnen benutten voor hun ontwikkeling; verzoekt de Commissie en de lidstaten in dit verband om initiatieven voor de uitwisseling en bevordering van de beste praktijken te nemen, benchmarks vast te stellen en richtsnoeren en normen voor MKB-vriendelijke administratieve praktijken uit te werken en te bevorderen; is er ook van overtuigd dat een tijdige omzetting van de voorstellen van de groep op hoog niveau van onafhankelijke deskundigen voor administratieve lasten noodzakelijk is, zodat het doel om de lasten te verminderen bereikt wordt zonder de toegang van het MKB tot financiering in de waagschaal te stellen; 73. is van mening dat voor het MKB en vooral voor micro-ondernemingen fiscale bepalingen moeten gelden die de administratieve lasten zo veel mogelijk beperken, en wel zodanig dat de startfase van bedrijven wordt vergemakkelijkt en dat innovatie en investeringen tijdens hun hele verdere bestaan worden aangemoedigd; 74. benadrukt dat het van fundamenteel belang is de effecten van toekomstige wetgevingsinitiatieven op het MKB te evalueren; roept derhalve op tot verplichte, systematische en gerichte effectbeoordelingen voor het MKB: een zogeheten "MKB-test", waarvan de resultaten onderworpen moeten worden aan een onafhankelijke evaluatie, die beschikbaar moet worden gemaakt voor de wetgevingsorganen van de EU; is van mening dat hierbij speciale aandacht dient te worden besteed aan de gevolgen voor kleine en micro-ondernemingen, waaronder de administratieve lasten; dringt er bij de Commissie op aan de MKB-test toe te passen op alle EU-wetgeving inzake het bedrijfsleven, met inbegrip van vereenvoudiging van bestaande wetgeving en de beoordeling of hangende wetgevingsvoorstellen dienen te worden ingetrokken; roept de lidstaten op soortgelijke MKB-testen op nationaal niveau in te voeren; 75. is van mening dat nieuwe wetgeving, bijvoorbeeld om betalingsachterstand te voorkomen of op het gebied van auteursrecht, vennootschaps- en mededingingsrecht (zoals regels die het verzamelen van gegevens bij rechtszaken over concurrentieverstorende gedragingen vergemakkelijken of regels die voortvloeien uit de algemene groepsvrijstellingsverordening op zodanige wijze moet worden geformuleerd dat MKB-ondernemingen niet worden gediscrimineerd maar dat zij en hun dienstverlening op de interne markt juist worden gesteund; 76. benadrukt dat het MKB correct en tijdig betrokken moet worden bij het ontwikkelen van beleid; wijst er daarom op dat de overlegperiode die de Commissie thans hanteert, zou moeten worden uitgebreid tot ten minste 12 weken, met ingang van de datum waarop de overlegdocumenten beschikbaar zijn in alle talen van de Gemeenschap; erkent de essentiële en waardevolle rol van de vertegenwoordigende ondernemersorganisaties; roept de Commissie derhalve op het MKB en zijn vertegenwoordigende organisaties direct op te nemen in haar adviserende deskundigencommissies en werkgroepen op hoog niveau; 77. verzoekt de Commissie de vereenvoudiging en harmonisatie van het vennootschapsrecht en met name van de financiële verslaggevingsregels in de interne markt te bevorderen, ten einde de administratieve lasten voor het MKB te beperken en de transparantie voor alle belanghebbenden op dit terrein te vergroten; verzoekt de Commissie met klem het gebruik van nieuwe technologie zoals eXtensible Business Reporting Language (XBRL) krachtig te bevorderen door een routekaart voor de invoering van XBRL-verslaglegging in de Europese Unie in te dienen, zodat deze binnen een redelijke termijn verplicht gesteld kan worden, en om algemeen gebruik van deze open standaard te bevorderen en te ondersteunen; 78. stimuleert het instellen van een "statistiekvrije periode" voor micro-ondernemingen, waarbij zij tijdelijk worden vrijgesteld van verplichte statistische enquêtes, en de brede toepassing van het principe "slechts eenmaal" met betrekking tot informatie die ondernemingen leveren aan overheidsdiensten, alsmede de verdere ontwikkeling van de e-overheid; 79. benadrukt de noodzaak vaste ingangsdata in te voeren voor nieuwe communautaire wetgeving die van invloed is op het MKB; verzoekt de lidstaten en de MKB-organisaties het MKB op een beknopte en begrijpelijke manier op de hoogte te brengen van de veranderingen in de wetgeving die op hen van toepassing is; 80. moedigt de lidstaten aan om in samenwerking met MKB-organisaties specifiek nationale, fysieke of elektronische informatiecontactpunten op te richten, die voortborduren op bestaande structuren als het Enterprise Europe Network en de diensten van Europa Direct, en in overeenstemming met het éénloketsysteem agentschappen voor steunverlening in te voeren voor het MKB, die toegang bieden tot diverse informatiebronnen en diensten voor steunverlening en die gestructureerd zijn volgens de bestaanscyclus van een bedrijf; 81. erkent de problemen die bij het starten van nieuwe bedrijven ontstaan als gevolg van de verscheidenheid aan systemen in de respectieve lidstaten; acht het daarom noodzakelijk een eenvormig systeem voor het opzetten van bedrijven in te stellen, waarbij een stapsgewijze aanpak wordt gevolgd en een bedrijf binnen 48 uur kan worden opgericht; 82. benadrukt dat de financiële regels van Gemeenschapsprogramma's dikwijls leiden tot onnodig bureaucratische, lange en kostbare procedures, in het bijzonder voor het MKB; roept de Commissie op het Europees observatorium voor het MKB nieuw leven in te blazen, gegevens te publiceren over deelname van het MKB aan elk Gemeenschapsprogramma, vergezeld van een batenanalyse, en aan de hand daarvan voorstellen in te dienen om de deelname van het MKB te vergroten; roept de Commissie op de rol en zichtbaarheid van de respectieve afgevaardigden van het MKB binnen de verschillende beleidsterreinen te vergroten; schaart zich voorts achter alle initiatieven die het ontwikkelen van een "MKB-geest" in beleidsvorming binnen overheidsdiensten mogelijk maken, zoals het Enterprise Experience Programme van de Commissie, dat ambtenaren in staat stelt zich vertrouwd te maken met het MKB; 83. betreurt de praktijk van lidstaten om onnodige regels toe te voegen ("goldplating"), wat vooral nadelig is voor het MKB, en verzoekt de Commissie te onderzoeken welke maatregelen verder genomen kunnen worden om deze praktijk te voorkomen; pleit voor effectbeoordelingen achteraf, waarbij wordt nagegaan hoe besluiten in de lidstaten en op lokaal niveau feitelijk worden uitgevoerd; 84. pleit voor een speciale EU-website voor het MKB waarop informatie over en aanvraagformulieren voor EU-projecten worden verstrekt, evenals nationale telefoonnummers, links naar partners, branche-informatie, informatie over onderzoeksprojecten alsmede internetraadpleging, briefings en informatie over nieuwe regelgeving; 85. verzoekt de Commissie samen met de lidstaten werk te maken van de harmonisering van de aanvraagformulieren die ondernemingen moeten invullen tijdens inschrijvings- en aanbestedingsprocedures; 86. is verheugd over de prijs voor het beste idee om administratieve rompslomp te beperken, die wordt uitgereikt aan overheidsdiensten die innovatieve maatregelen ter vermindering van administratieve rompslomp hebben ingevoerd op lokaal, regionaal of nationaal niveau; 87. pleit ervoor om aan reeds goedgekeurde projecten 30 dagen lang middelen te betalen uit het cohesiefonds, teneinde de verdere vooruitgang, het voortbestaan en de effectiviteit van deze projecten te waarborgen; Duurzaamheid omzetten in winst 88. erkent dat inspanningen ter verhoging van de duurzaamheid een belangrijke bron van (eco)innovatie kunnen worden, evenals een grote troef voor het concurrentievermogen van de industrie; vestigt de aandacht op het feit dat het MKB zich dikwijls onvoldoende bewust is van nieuwe energie-efficiënte en milieuvriendelijke oplossingen of niet beschikt over de noodzakelijke financiële middelen om deze aan te schaffen; moedigt de Commissie bijgevolg aan te onderzoeken hoe de Gemeenschap het MKB te hulp kan komen om efficiënter te leren omspringen met hulpbronnen en energie; 89. wijst eens te meer op het belang dat wordt toegekend aan maatschappelijk verantwoord ondernemen door kleinschalige bedrijven, dat noopt tot het onderhouden van horizontale banden, netwerken en diensten; acht het in dit verband niet opportuun te verwijzen naar de certificering van het communautair systeem voor milieumanagement en audit (EMAS), niet alleen omdat daarmee de aandacht zou worden afgeleid van de andere bestaande certificeringen, maar ook omdat daardoor alleen maar zou worden gerefereerd aan de milieuproblematiek; 90. is ingenomen met recente initiatieven om het MKB te helpen zijn weg te vinden in de milieuwetgeving, onder meer door het MKB lagere kosten voor geleverde diensten in rekening te brengen, te zorgen voor toegang tot informatie over milieunormen, of specifieke uitzonderingen op Gemeenschapswetgeving te introduceren; o o o 91. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie alsmede aan de regeringen en parlementen van de lidstaten.