Het Europees Parlement, – gezien het verzoek om opheffing van de immuniteit van Álvaro Amaro, ingediend door de Tribunal Judicial da Comarca da Guarda, Juízo Local Criminal da Guarda – Juiz 2 (rechter in eerste aanleg van het gerechtelijk district Guarda, strafrechter Guarda, rechtbank nr. 2), d.d. 17 oktober 2019 en meegedeeld ter plenaire vergadering op 13 november 2019, – na Álvaro Amaro te hebben gehoord, overeenkomstig artikel 9, lid 6, van zijn Reglement, – gezien de artikelen 8 en 9 van Protocol nr. 7 betreffende de voorrechten en immuniteiten van de Europese Unie, en artikel 6, lid 2, van de Akte van 20 september 1976 betreffende de verkiezing van de leden van het Europees Parlement door middel van rechtstreekse algemene verkiezingen, – gezien de arresten van het Hof van Justitie van de Europese Unie van 21 oktober 2008, 19 maart 2010, 6 september 2011, 17 januari 2013 en 19 december 2019 (1) , – gezien artikel 157, leden 2 en 3, van de Portugese grondwet en artikel 11 van wet nr. 7/93 van 1 maart 1993 betreffende het statuut van de leden van het Portugese parlement, – gezien artikel 5, lid 2, artikel 6, lid 1, en artikel 9 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie juridische zaken ( A9‑0009/2021 ), A. overwegende dat de feitenrechter van de Tribunal Judicial da Comarca da Guarda een verzoek om opheffing van de parlementaire immuniteit van Álvaro Amaro heeft ingediend in verband met een beschuldiging van malversatie zoals strafbaar gesteld bij artikel 11 van wet nr. 34/87 van 16 juli 1987, zoals gewijzigd bij Portugese wet nr. 41/2010 van 3 september 2010 (in eendaadse samenloop met belangenverstrengeling zoals strafbaar gesteld bij artikel 23, lid 1, en verduistering zoals strafbaar gesteld bij artikel 20, lid 1, van diezelfde wet), en in meerdaadse samenloop met fraude bij het verkrijgen van een subsidie of toelage zoals strafbaar gesteld bij artikel 36, lid 1, onder a) en c), artikel 36, lid 2, artikel 36, lid 5, onder a) en b), en artikel 36, lid 8, onder b), van wetsbesluit nr. 28/84 van 20 januari 1984; B. overwegende dat Álvaro Amaro vanaf 2013 burgemeester van Guarda was, dat hij in 2017 in die functie werd herkozen en dat hij ze tot 11 april 2019 heeft bekleed; overwegende dat hij in het kader van die functie verantwoordelijk was voor de politieke leiding en het administratieve bestuur van de gemeente Guarda; overwegende dat het onderzoek betrekking heeft op de voorkeursbehandeling die de gemeente Guarda begin 2014 bij de jaarlijkse organisatie van de carnavalfestiviteiten van dat jaar via een gunningsprocedure zou hebben verleend aan een coöperatie en theatergezelschap; C. overwegende dat Álvaro Amaro in mei 2019 is verkozen tot lid van het Europees Parlement; D. overwegende dat het vermeende strafbare feit overeenkomstig artikel 8 van Protocol nr. 7 betreffende de voorrechten en immuniteiten van de Europese Unie geen betrekking heeft op een mening of een stem die Álvaro Amaro in de uitoefening van zijn ambt heeft uitgebracht; E. overwegende dat in artikel 9 van Protocol nr. 7 betreffende de voorrechten en immuniteiten van de Europese Unie is bepaald dat de leden van het Europees Parlement op hun eigen grondgebied de immuniteiten genieten welke aan de leden van de volksvertegenwoordiging in hun land zijn verleend; F. overwegende dat het uitsluitend aan het Parlement toekomt in een bepaald geval over de opheffing van de immuniteit te beslissen; overwegende dat het Parlement redelijkerwijs rekening kan houden met het standpunt van het lid wanneer het besluit zijn immuniteit al dan niet op te heffen (2) ; overwegende dat Álvaro Amaro tijdens zijn hoorzitting te kennen heeft gegeven achter de opheffing van zijn parlementaire immuniteit te staan; G. overwegende dat de parlementaire immuniteit tot doel heeft het Parlement en zijn leden te beschermen tegen gerechtelijke procedures in verband met activiteiten die in de uitoefening van parlementaire taken zijn verricht en niet los daarvan kunnen worden gezien; H. overwegende dat de strafbare feiten waarvan Álvaro Amaro wordt beschuldigd, hebben plaatsgevonden vóór zijn verkiezing in het Europees Parlement; I. overwegende dat het Parlement in deze zaak geen bewijs heeft gevonden dat duidt op fumus persecutionis, dat wil zeggen feiten die erop wijzen dat de betrokken gerechtelijke procedure is ingeleid om de politieke activiteit van het lid en dus van het Europees Parlement te schaden; J. overwegende dat het Parlement niet als een rechtbank kan worden beschouwd en dat het lid in het kader van een procedure tot opheffing van de immuniteit niet als een “verdachte” kan worden beschouwd (3) ; 1. besluit de immuniteit van Álvaro Amaro op te heffen; 2. verzoekt zijn Voorzitter dit besluit en het verslag van zijn bevoegde commissie onmiddellijk te doen toekomen aan de Portugese autoriteiten en Álvaro Amaro. (Goedkeuring) Het Europees Parlement, – gezien het voorstel van de Europese Centrale Bank van 18 december 2020 voor de benoeming van de vicevoorzitter van de raad van toezicht van de Europese Centrale Bank (C9-0425/2020), – gezien artikel 26, lid 3, van Verordening (EU) nr. 1024/2013 van de Raad van 15 oktober 2013 waarbij aan de Europese Centrale Bank specifieke taken worden opgedragen betreffende het beleid inzake het prudentieel toezicht op kredietinstellingen (1) , – gezien het Interinstitutioneel Akkoord tussen het Europees Parlement en de Europese Centrale Bank over de praktische regelingen in verband met de uitoefening van democratische verantwoordingsplicht en toezicht op de uitoefening van de taken die in het kader van het gemeenschappelijk toezichtsmechanisme aan de Europese Centrale Bank zijn opgedragen (2) , – gezien zijn resolutie van 14 maart 2019 over genderevenwicht bij benoemingen in de EU op het gebied van economische en monetaire zaken (3) , – gezien zijn besluit van 24 november 2020 over de aanbeveling van de Raad betreffende de benoeming van een lid van de directie van de Europese Centrale Bank (4) , – gezien artikel 131 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie economische en monetaire zaken ( A9‑0007/2021 ), A. overwegende dat in artikel 26, lid 3, van Verordening (EU) nr. 1024/2013 van de Raad is bepaald dat de Europese Centrale Bank (ECB) zijn voorstel voor de benoeming van de vicevoorzitter van zijn raad van toezicht ter goedkeuring aan het Parlement voorlegt; B. overwegende dat de vicevoorzitter van de raad van toezicht gekozen moet worden uit de leden van de directie van de ECB; C. overwegende dat in artikel 26, lid 2, van Verordening (EU) nr. 1024/2013 van de Raad is bepaald dat bij benoemingen in de raad van toezicht overeenkomstig deze verordening de beginselen van genderevenwicht, ervaring en kwalificaties moeten worden nageleefd; D. overwegende dat de Europese Raad op 10 december 2020 (5) Frank Elderson tot lid van de directie van de ECB heeft benoemd voor een ambtstermijn van acht jaar met ingang van 15 december 2020, overeenkomstig artikel 283, lid 2, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie; E. overwegende dat de ECB, bij brief van 18 december 2020, bij het Parlement een voorstel heeft ingediend voor de benoeming van Frank Elderson tot vicevoorzitter van de raad van toezicht voor een ambtstermijn van vijf jaar; F. overwegende dat de Commissie economische en monetaire zaken van het Parlement vervolgens de kwalificaties van de voorgedragen kandidaat heeft onderzocht, met name tegen de achtergrond van de eisen in artikel 26, leden 2 en 3, van Verordening (EU) nr. 1024/2013; G. overwegende dat de commissie de voorgedragen kandidaat op 25 januari 2021 heeft gehoord, waarbij hij een openingsverklaring heeft afgelegd en vervolgens vragen van de commissieleden heeft beantwoord; H. overwegende dat alle EU- en nationale instellingen en organen concrete maatregelen moeten nemen om voor genderevenwicht te zorgen; I. overwegende dat de directie van de ECB op dit moment is samengesteld uit vier mannen en twee vrouwen, waarvan één de president is; 1. hecht zijn goedkeuring de benoeming van Frank Elderson tot vicevoorzitter van de raad van toezicht van de Europese Centrale Bank; 2. verzoekt zijn Voorzitter dit besluit te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de Europese Centrale Bank en de regeringen van de lidstaten. (Gewone wetgevingsprocedure – codificatie) Het Europees Parlement, – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2020)0048 ), – gezien artikel 294, lid 2, en artikel 114, lid 1, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C9-0017/2020), – gezien artikel 294, lid 3, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité van 10 juni 2020 (1) , – gezien het Interinstitutioneel Akkoord van 20 december 1994 voor een versnelde werkmethode voor de officiële codificatie van wetteksten (2) , – gezien de artikelen 109 en 59 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie juridische zaken ( A9-0010/2021 ), A. overwegende dat naar de mening van de adviesgroep van de juridische diensten van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie het voorstel in kwestie een eenvoudige codificatie van de bestaande teksten behelst, zonder inhoudelijke wijzigingen; 1. stelt onderstaand standpunt in eerste lezing vast; 2. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en aan de Commissie alsmede aan de nationale parlementen. Standpunt van het Europees Parlement in eerste lezing vastgesteld op 9 februari 2021 met het oog op de vaststelling van Richtlijn (EU) 2021/... van het Europees Parlement en de Raad inzake de controle op de verwerving en het voorhanden hebben van wapens (codificatie) (Aangezien het Parlement en de Raad tot overeenstemming zijn geraakt, komt het standpunt van het Parlement overeen met de definitieve rechtshandeling: Richtlijn (EU) 2021/555.) Het Europees Parlement, – gezien het ontwerp van verordening van de Commissie houdende wijziging van de Verordeningen (EU) 2019/424, (EU) 2019/1781, (EU) 2019/2019, (EU) 2019/2020, (EU) 2019/2021, (EU) 2019/2022, (EU) 2019/2023 en (EU) 2019/2024 wat betreft eisen inzake ecologisch ontwerp voor servers en gegevensopslagproducten, elektromotoren en snelheidsvariatoren, koelapparaten, lichtbronnen en afzonderlijke voorschakelapparaten, elektronische beeldschermen, huishoudelijke afwasmachines, huishoudelijke wasmachines en huishoudelijke was-droogcombinaties en koelapparaten met een directe-verkoopfunctie (D069494/02), – gezien Richtlijn 2009/125/EG van het Europees Parlement en de Raad van 21 oktober 2009 betreffende de totstandbrenging van een kader voor het vaststellen van eisen inzake ecologisch ontwerp voor energiegerelateerde producten (1) , en met name artikel 15, – gezien het advies dat het in artikel 19, lid 1, van Richtlijn 2009/125/EG bedoelde comité op 11 november 2020 heeft uitgebracht, – gezien de brief van de Commissie van 14 december 2020, waarin zij het Parlement verzoekt te verklaren dat het geen bezwaar zal maken tegen het ontwerp van verordening van de Commissie, – gezien de brief van de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en voedselveiligheid van 28 januari 2021 aan de voorzitter van de Conferentie van commissievoorzitters, – gezien artikel 5 bis, lid 3, van Besluit 1999/468/EG van de Raad van 28 juni 1999 tot vaststelling van de voorwaarden voor de uitoefening van de aan de Commissie verleende uitvoeringsbevoegdheden (2) , – gezien artikel 112, lid 4, onder d), en artikel 111, lid 6, van zijn Reglement, – gezien de aanbeveling voor een besluit van de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en voedselveiligheid, – gezien er geen bezwaar werd gemaakt binnen de in artikel 111, lid 6, derde en vierde streepjes, van zijn Reglement gestelde termijn, die op 9 februari 2021 verstreek, A. overwegende dat de Commissie het Parlement haar ontwerpverordening op 5 december 2020 heeft doen toekomen, en dat op die datum de periode begon voor het Parlement om de tekst te bestuderen en, in voorkomend geval, bezwaar tegen die verordening te maken; B. overwegende dat, in 2019, de Commissie de Verordeningen (EU) 2019/424 (3) , (EU) 2019/1781 (4) , (EU) 2019/2019 (5) , (EU) 2019/2020 (6) , (EU) 2019/2021 (7) , (EU) 2019/2022 (8) , (EU) 2019/2023 (9) en (EU) 2019/2024 (10) wat betreft eisen inzake ecologisch ontwerp voor servers en gegevensopslagproducten, elektromotoren en snelheidsvariatoren, koelapparaten, lichtbronnen en afzonderlijke voorschakelapparaten, elektronische beeldschermen, huishoudelijke afwasmachines, huishoudelijke wasmachines en huishoudelijke was-droogcombinaties en koelapparaten met een directe-verkoopfunctie heeft vastgesteld; C. overwegende dat technische problemen waren ontdekt die de geëigende tenuitvoerlegging van de gewijzigde verordeningen in gevaar zouden brengen zodra deze van toepassing worden in 2021; overwegende dat de Commissie derhalve een ontwerp van verordening heeft opgesteld om die technische problemen op te lossen en om een aantal bepalingen in de gewijzigde verordeningen te verduidelijken en op elkaar af te stemmen; overwegende dat het ontwerp van verordening van de Commissie onder andere voorziet in een gemeenschappelijke definitie van ‘aangegeven waarde’, ter verduidelijking van de waarden die met het oog op verificatie van de naleving en met name fysieke tests aan de markttoezichtsautoriteiten moeten worden gemeld; D. overwegende dat het ontwerp van verordening van de Commissie op 1 maart 2021 in werking moet treden, zodat de wijzigingen van de gewijzigde verordeningen op dezelfde datum van toepassing worden als de meeste van de gewijzigde verordeningen; E. overwegende dat het onderhavige besluit als buitengewone maatregel wordt toegestaan, teneinde een periode van juridische onzekerheid te vermijden voor de belanghebbende partijen die aan de in de gewijzigde verordeningen bedoelde vereisten moeten voldoen; 1. verklaart geen bezwaar te maken tegen het ontwerp van verordening van de Commissie; 2. verzoekt zijn Voorzitter dit besluit te doen toekomen aan de Commissie en, ter informatie, aan de Raad. Het Europees Parlement, – gezien de gedelegeerde verordening van de Commissie (C(2021)00188), – gezien de brief van de Commissie van 22 januari 2021, waarin zij het Parlement verzoekt te verklaren dat het geen bezwaar zal maken tegen de gedelegeerde verordening, – gezien de brief van de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling van 2 februari 2021 aan de voorzitter van de Conferentie van commissievoorzitters, – gezien artikel 290 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien Verordening (EU) 1305/2013 van het Europees Parlement en de Raad (1) , en met name artikel 58, lid 7, en artikel 83, lid 5, daarvan, – gezien artikel 111, lid 6, van zijn Reglement, – gezien de aanbeveling voor een besluit van de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling, – gezien er geen bezwaar werd gemaakt binnen de in artikel 111, lid 6, derde en vierde streepjes, van zijn Reglement gestelde termijn, die op 9 februari 2021 verstreek, A. overwegende dat Verordening (EU) 2020/2220 van het Europees Parlement en de Raad (2) (“de overgangsverordening”), tot wijziging van Verordening (EU) 1305/2013 middels het opnemen van nationale totaalbedragen voor die jaren, pas op 29 december 2020 in werking is getreden; B. overwegende dat de vastgestelde bedragen moeten worden aangepast zodra de lidstaten de Commissie in kennis stellen van de betalingsverlagingen van meer dan 150 000 EUR en van hun toepassing van de flexibiliteit tussen de pijlers; C. overwegende dat deze kennisgeving in de voorgaande jaren plaatsvond in augustus en dat de Commissie de gedelegeerde handeling tot wijziging van de nationale totaalbedragen in het najaar vaststelde, maar dat dit in 2020 niet mogelijk is geweest vanwege de late aanneming van de overgangsverordening; D. overwegende dat het van het grootste belang is dat de gedelegeerde verordening zo spoedig mogelijk in werking treedt, zodat de lidstaten en de Commissie kunnen beginnen met de uitvoering van de programma’s voor plattelandsontwikkeling voor 2021; 1. verklaart geen bezwaar te maken tegen de gedelegeerde verordening; 2. verzoekt zijn Voorzitter dit besluit te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Het Europees Parlement, – gezien de gedelegeerde verordening van de Commissie (C(2021)00371), – gezien de brief van de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling van 2 februari 2021 aan de voorzitter van de Conferentie van commissievoorzitters, – gezien artikel 290 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien Verordening (EU) nr. 1306/2013 van het Europees Parlement en de Raad (1) , en met name artikel 62, lid 1, artikel 64, lid 6, en artikel 115, lid 5, – gezien Verordening (EU) nr. 1308/2013 van het Europees Parlement en de Raad (2) , en met name artikel 53, onder b) en h), en artikel 227, lid 5, – gezien artikel 111, lid 6, van zijn Reglement, – gezien de aanbeveling voor een besluit van de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling, – gezien er geen bezwaar werd gemaakt binnen de in artikel 111, lid 6, derde en vierde streepjes, van zijn Reglement gestelde termijn, die op 9 februari 2021 verstreek, A. overwegende dat, in het licht van de uitzonderlijk ernstige verstoring van de markt en de opeenstapeling van moeilijke omstandigheden in de wijnsector, gaande van de instelling door de Verenigde Staten van rechten op de invoer van wijn uit de Unie in oktober 2019 tot de consequenties van de huidige beperkende maatregelen als gevolg van de wereldwijde COVID-19-pandemie, alle lidstaten en boeren in alle lidstaten uitzonderlijke moeilijkheden ondervinden bij de planning, uitvoering en toepassing van acties in het kader van de steunprogramma’s in de wijnsector die zijn vastgelegd in de artikelen 39 tot en met 54 van Verordening (EU) nr. 1308/2013; B. overwegende dat de Commissie, gezien deze ongekende samenloop van omstandigheden, op 4 mei 2020 bepalingen heeft vastgesteld uit hoofde van Gedelegeerde Verordening (EU) 2020/884 (3) die zorgen voor flexibiliteit en die het mogelijk maken af te wijken van gedelegeerde verordeningen die in de wijnsector van toepassing zijn; C. overwegende dat, ondanks het nut van die maatregelen, de wijnsector er nog niet in is geslaagd het evenwicht tussen vraag en aanbod te herstellen en dat, gezien de aanhoudende COVID-19-pandemie, niet wordt verwacht dat dit evenwicht op korte tot middellange termijn zal worden bereikt; D. overwegende dat de Commissie, aangezien de COVID-19-pandemie naar verwachting gedurende een aanzienlijk deel van het begrotingsjaar 2021 zal voortduren, heeft voorgesteld de toepassing van de in Gedelegeerde verordening (EU) 2020/884 vastgelegde maatregelen voor de duur van het begrotingsjaar 2021 te verlengen; E. overwegende dat de snelle toepassing van deze voortgezette flexibiliteit en afwijkingen essentieel is voor hun doeltreffendheid en doelmatigheid bij het aanpakken van moeilijkheden in de werking van de steunprogramma’s in de wijnsector, het voorkomen van verdere economische verliezen en het aanpakken van de marktsituatie en de verstoorde werking van de toeleveringsketen in de wijnsector; 1. verklaart geen bezwaar te maken tegen de gedelegeerde verordening; 2. verzoekt zijn Voorzitter dit besluit te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Het Europees Parlement, – gezien de gedelegeerde verordening van de Commissie (C(2020)9147), – gezien de brief van de Commissie van 21 december 2020, waarin zij het Parlement verzoekt te verklaren dat het geen bezwaar zal maken tegen de gedelegeerde verordening, – gezien de brief van de Commissie economische en monetaire zaken van 26 januari 2021 aan de voorzitter van de Conferentie van commissievoorzitters, – gezien artikel 290 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien Verordening (EU) nr. 648/2012 van het Europees Parlement en de Raad van 4 juli 2012 betreffende otc-derivaten, centrale tegenpartijen en transactieregisters (1) (EMIR), en met name artikel 11, lid 15, daarvan, – gezien artikel 111, lid 6, van zijn Reglement, – gezien de aanbeveling voor een besluit van de Commissie economische en monetaire zaken, – gezien het feit dat er geen bezwaar is gemaakt binnen de in artikel 111, lid 6, derde en vierde streepje, van zijn Reglement gestelde termijn, die op 9 februari 2021 is verstreken, A. overwegende dat in artikel 11, lid 3, van EMIR is bepaald dat financiële tegenpartijen die deelnemen aan niet door een centrale tegenpartij (“CTP”) geclearde over-the-counter (“otc”)-derivatencontracten, moeten beschikken over risicobeheerprocedures die een tijdige, nauwkeurige en passend gescheiden uitwisseling van zekerheden voorschrijven (“de marginvereisten”), en dat deze verplichting ook geldt voor niet-financiële tegenpartijen, als bedoeld in artikel 10, lid 2, van EMIR; overwegende dat Gedelegeerde Verordening (EU) 2016/2251 (2) deze procedures verder uitwerkt en voorziet in een uitgestelde toepassingsdatum voor de bilaterale marginvereisten voor niet-centraal geclearde otc-derivatencontracten tussen tegenpartijen om ervoor te zorgen dat de vereisten tijdelijk niet golden voor dergelijke contracten; B. overwegende dat de toepassing van deze bilaterale marginvereisten voor niet-centraal geclearde intragroepcontracten met otc-derivaten daarom verder moet worden uitgesteld om te voorkomen dat in de Unie gevestigde tegenpartijen onbedoelde nadelige economische gevolgen ondervinden wanneer die vrijstelling afloopt; overwegende dat de wijzigingen in de gedelegeerde verordening voorzien in deze cruciale verlichting voor in de Unie gevestigde tegenpartijen; overwegende dat de wijzigingen van Gedelegeerde Verordening (EU) 2016/2251 beperkte aanpassingen zijn van het bestaande regelgevingskader; C. overwegende dat de gedelegeerde verordening zo snel mogelijk in werking moet treden om de paraatheid van de Unie te waarborgen en de belangen van in de Unie gevestigde tegenpartijen te versterken, aangezien het Unierecht sinds het verstrijken van de overgangsperiode op 31 december 2020 niet langer van toepassing is in het Verenigd Koninkrijk; 1. verklaart geen bezwaar te maken tegen de gedelegeerde verordening; 2. verzoekt zijn Voorzitter dit besluit te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Het Europees Parlement, – gezien de gedelegeerde verordening van de Commissie (C(2020)9148), – gezien de brief van de Commissie van 21 december 2020, waarin zij het Parlement verzoekt te verklaren dat het geen bezwaar zal maken tegen de gedelegeerde verordening, – gezien de brief van de Commissie economische en monetaire zaken van 26 januari 2021 aan de voorzitter van de Conferentie van commissievoorzitters, – gezien artikel 290 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien Verordening (EU) nr. 648/2012 van het Europees Parlement en de Raad van 4 juli 2012 betreffende otc-derivaten, centrale tegenpartijen en transactieregisters (EMIR) (1) , en met name artikel 5, lid 2, – gezien artikel 111, lid 6, van zijn Reglement, – gezien de aanbeveling voor een besluit van de Commissie economische en monetaire zaken, – gezien het feit dat er geen bezwaar is gemaakt binnen de in artikel 111, lid 6, derde en vierde streepje, van zijn Reglement gestelde termijn, die op 9 februari 2021 is verstreken, A. overwegende dat in de verordening Europese marktinfrastructuur (EMIR) clearingverplichtingen zijn vastgelegd; overwegende dat in de Gedelegeerde Verordeningen (EU) 2015/2205 (2) , (EU) 2016/592 (3) en (EU) 2016/1178 (4) van de Commissie onder meer de data zijn vastgelegd waarop de clearingverplichting in werking treedt voor de contracten die behoren tot de in de bijlagen bij die verordeningen vermelde klassen van otc-derivaten; B. overwegende dat de wijzigingen in de gedelegeerde verordening voorzien in een cruciale verlichting voor in de Unie gevestigde tegenpartijen die ervoor kiezen hun contracten met tegenpartijen in het Verenigd Koninkrijk te vernieuwen met tegenpartijen die in een EU-lidstaat gevestigd zijn en daar over een vergunning beschikken, door te vermijden dat de nieuwe contracten die voortvloeien uit die novaties, eventueel worden onderworpen aan een clearingverplichting of aan vereisten inzake de uitwisseling van zekerheden die niet van toepassing waren op het moment dat de oorspronkelijke contracten werden gesloten; overwegende dat dit doel wordt bereikt door de huidige vrijstellingen waarin de Gedelegeerde Verordeningen (EU) 2015/2205, (EU) 2016/592 en (EU) 2016/1178 voorzien, te verlengen met een vaste termijn van 12 maanden vanaf de inwerkingtreding van de gedelegeerde verordening; overwegende dat de wijzigingen aan de Gedelegeerde Verordeningen (EU) 2015/2205, (EU) 2016/592 en (EU) 2016/1178 beperkte aanpassingen zijn van het bestaande regelgevingskader; C. overwegende dat de gedelegeerde verordening zo snel mogelijk in werking moet treden om de paraatheid van de Unie te waarborgen en de belangen van in de Unie gevestigde tegenpartijen te versterken, aangezien het recht van de Unie sinds het verstrijken van de overgangsperiode op 31 december 2020 niet langer van toepassing is in het Verenigd Koninkrijk; 1. verklaart geen bezwaar te maken tegen de gedelegeerde verordening; 2. verzoekt zijn Voorzitter dit besluit te doen toekomen aan de Raad en de Commissie.