(Goedkeuring) Het Europees Parlement, – gezien het voorstel van de raad van toezichthouders van de Europese Autoriteit voor effecten en markten van 12 maart 2021 (C9-0114/2021), – gezien artikel 51, lid 2, van Verordening (EU) nr. 1095/2010 van het Europees Parlement en de Raad van 24 november 2010 tot oprichting van een Europese toezichthoudende autoriteit (Europese Autoriteit voor effecten en markten), tot wijziging van Besluit 716/2009/EG en tot intrekking van Besluit 2009/77/EG (1) van de Commissie, – gezien zijn resolutie van 14 maart 2019 over genderevenwicht bij benoemingen in de EU op het gebied van economische en monetaire zaken (2) , – gezien zijn resolutie van 16 januari 2020 over instellingen en organen van de economische en monetaire unie: belangenconflicten na uitdiensttreding bij de overheid voorkomen (3) , – gezien artikel 131 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie economische en monetaire zaken ( A9‑0137/2021 ), A. overwegende dat de ambtstermijn van de huidige uitvoerend directeur van de Europese Autoriteit voor effecten en markten op 29 mei 2021 afloopt; B. overwegende dat de raad van toezichthouders van de Europese Autoriteit voor effecten en markten op 12 maart 2021, na een open selectieprocedure, heeft voorgesteld Natasha Cazenave te benoemen tot uitvoerend directeur voor een ambtstermijn van vijf jaar, overeenkomstig artikel 51, leden 2 en 3, van Verordening (EU) nr. 1095/2010; C. overwegende dat de Commissie economische en monetaire zaken op 22 april 2021 een hoorzitting heeft gehouden met Natasha Cazenave, waar zij een openingsverklaring heeft afgelegd en vervolgens vragen van de commissieleden heeft beantwoord; 1. hecht zijn goedkeuring aan de benoeming van Natasha Cazenave tot uitvoerend directeur van de Europese Autoriteit voor effecten en markten; 2. verzoekt zijn Voorzitter dit besluit te doen toekomen aan de Raad, de Commissie en de Europese Autoriteit voor effecten en markten, alsmede aan de regeringen van de lidstaten. (Goedkeuring) Het Europees Parlement, – gezien de door de raad van toezichthouders opgestelde shortlist van geschikte kandidaten voor de functie van voorzitter van de Europese Autoriteit voor verzekeringen en bedrijfspensioenen van 22 maart 2021, – gezien de brief van de Raad van 6 mei 2021 waarin wordt voorgesteld Petra Hielkema te benoemen tot voorzitter van de Europese Autoriteit voor verzekeringen en bedrijfspensioenen (C9-0163/2021), – gezien artikel 48, lid 2, van Verordening (EU) nr. 1094/2010 van het Europees Parlement en de Raad van 24 november 2010 tot oprichting van een Europese toezichthoudende autoriteit (Europese Autoriteit voor verzekeringen en bedrijfspensioenen), tot wijziging van Besluit nr. 716/2009/EG en tot intrekking van Besluit 2009/79/EG van de Commissie (1) , – gezien zijn resolutie van 14 maart 2019 over genderevenwicht bij benoemingen in de EU op het gebied van economische en monetaire zaken (2) , – gezien zijn resolutie van 16 januari 2020 over instellingen en organen van de economische en monetaire unie: belangenconflicten na uitdiensttreding bij de overheid voorkomen (3) , – gezien artikel 131 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie economische en monetaire zaken ( A9‑0162/2021 ), A. overwegende dat het mandaat van de voorzitter van de Europese Autoriteit voor verzekeringen en bedrijfspensioenen is geëindigd op 28 februari 2021; B. overwegende dat de Raad op 6 mei 2021 heeft voorgesteld Petra Hielkema te benoemen tot voorzitter van de Europese Autoriteit voor verzekeringen en bedrijfspensioenen voor een ambtstermijn van vijf jaar, overeenkomstig artikel 48, leden 2 en 3, van Verordening (EU) nr. 1094/2010; C. overwegende dat de Commissie economische en monetaire zaken op 10 mei 2021 een hoorzitting heeft gehouden met Petra Hielkema, waar zij een openingsverklaring heeft afgelegd en vervolgens vragen van de commissieleden heeft beantwoord; 1. hecht zijn goedkeuring aan de benoeming van Petra Hielkema tot voorzitter van de Europese Autoriteit voor verzekeringen en bedrijfspensioenen; 2. verzoekt zijn Voorzitter dit besluit te doen toekomen aan de Raad, de Commissie en de Europese Autoriteit voor verzekeringen en bedrijfspensioenen, alsmede aan de regeringen van de lidstaten. (Gewone wetgevingsprocedure: eerste lezing) Het Europees Parlement, – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2020)0022 ) en het gewijzigde voorstel ( COM(2020)0460 ), – gezien artikel 294, lid 2, artikel 175, derde alinea, en artikel 322, lid 1, onder a), van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C9-0007/2020), – gezien artikel 294, lid 3, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien het gemotiveerde advies dat in het kader van protocol nr. 2 betreffende de toepassing van de beginselen van subsidiariteit en evenredigheid zijn uitgebracht door de Tsjechische Kamer van Afgevaardigden en waarin wordt gesteld dat het ontwerp van wetgevingshandeling niet strookt met het subsidiariteitsbeginsel, – gezien het advies van de Rekenkamer van 20 juli 2020 (1) , – gezien de adviezen van het Europees Economisch en Sociaal Comité van 10 juni 2020 en van 18 september 2020 (2) , – gezien het advies van het Comité van de Regio’s van 2 juli 2020 (3) , – gezien het overeenkomstig artikel 74, lid 4, van zijn Reglement door de bevoegde commissie goedgekeurde voorlopig akkoord en de door de vertegenwoordiger van de Raad bij brief van 3 maart 2021 gedane toezegging om het standpunt van het Europees Parlement overeenkomstig artikel 294, lid 4, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie goed te keuren, – gezien artikel 59 van zijn Reglement, – gezien de adviezen van de Begrotingscommissie, de Commissie economische en monetaire zaken, de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken, de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en voedselveiligheid, de Commissie industrie, onderzoek en energie, de Commissie vervoer en toerisme en de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling, – gezien het verslag van de Commissie regionale ontwikkeling ( A9-0135/2020 ), 1. stelt onderstaand standpunt in eerste lezing vast (4) ; 2. verzoekt de Commissie om hernieuwde voorlegging aan het Parlement indien zij haar voorstel vervangt, ingrijpend wijzigt of voornemens is het ingrijpend te wijzigen; 3. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en aan de Commissie alsmede aan de nationale parlementen. Standpunt van het Europees Parlement in eerste lezing vastgesteld op 18 mei 2021 met het oog op de vaststelling van Verordening (EU) 2021/... van het Europees Parlement en de Raad tot oprichting van het Fonds voor een rechtvaardige transitie (Aangezien het Parlement en de Raad tot overeenstemming zijn geraakt, komt het standpunt van het Parlement overeen met de definitieve rechtshandeling: Verordening (EU) 2021/1056.) Het Europees Parlement, – gezien de artikelen 174 en 175, artikel 212, lid 2, en artikel 349 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU), – gezien Verordening (EG) nr. 2012/2002 van de Raad van 11 november 2002 tot oprichting van het Solidariteitsfonds van de Europese Unie (“SFEU-verordening”) en de latere wijzigingen daarvan van 15 mei 2014 en 20 maart 2020 (1) , – gezien alle door de Intergouvernementele Werkgroep inzake klimaatverandering gepubliceerde verslagen, en met name het verslag van 31 maart 2014 getiteld “Climate Change 2014: Impacts, Adaptation and Vulnerability”, – gezien de Overeenkomst van Parijs, die is ondertekend op 22 april 2016, – gezien zijn resolutie van 15 januari 2013 over het Solidariteitsfonds van de Europese Unie, implementatie en toepassing (2) , – gezien zijn resolutie van 1 december 2016 getiteld “Het Solidariteitsfonds van de Europese Unie: een beoordeling” (3) , – gezien het werkdocument van de diensten van de Commissie van 15 mei 2019 getiteld “Beoordeling van het Solidariteitsfonds van de Europese Unie 2002-2017” (SWD(2019)0186), – gezien Verordening (EU) 2020/461 van het Europees Parlement en de Raad van 30 maart 2020 tot wijziging van Verordening (EG) nr. 2012/2002 van de Raad om financiële steun te verlenen aan lidstaten en landen die over toetreding tot de Unie onderhandelen die zwaar worden getroffen door een grote volksgezondheidscrisis (4) , – gezien zijn resolutie van 17 april 2020 over gecoördineerde EU-maatregelen om de COVID-19-pandemie en de gevolgen ervan te bestrijden (5) , – gezien de uiteenzetting van het standpunt van het Europees Economisch en Sociaal Comité van 25 maart 2020 over het voorstel voor een verordening van het Europees Parlement en de Raad tot wijziging van Verordening (EG) nr. 2012/2002 van de Raad om financiële steun te verlenen aan lidstaten en landen die over toetreding tot de Unie onderhandelen die zwaar worden getroffen door een grote volksgezondheidscrisis ( COM(2020)0114 ), – gezien de mededeling van de Commissie over de Europese Green Deal ( COM(2019)0640 ), – gezien artikel 54 van zijn Reglement, – gezien het advies van de Begrotingscommissie, – gezien het verslag van de Commissie regionale ontwikkeling ( A9-0052/2021 ), A. overwegende dat het Solidariteitsfonds van de Europese Unie (SFEU), dat is ingesteld bij de SFEU-verordening en werd opgezet naar aanleiding van de grote overstromingen in Midden-Europa in 2002, financiële steun verleent aan lidstaten en toetredingslanden die zijn getroffen door een grote of een regionale natuurramp of een ernstige noodsituatie op het gebied van de volksgezondheid; overwegende dat het SFEU echte Europese meerwaarde biedt en een concrete uiting is van de bereidheid om solidariteit te tonen met de bevolking van EU-regio’s die door dergelijke natuurrampen zijn getroffen; B. overwegende dat het Europees Parlement in zijn resolutie van 17 april 2020 over gecoördineerde EU-maatregelen om de COVID-19-pandemie en de gevolgen ervan te bestrijden, eraan herinnert dat solidariteit tussen de lidstaten geen optie is, maar een verplichting die voortvloeit uit met name de artikelen 2 en 21 van het Verdrag betreffende de Europese Unie, evenals een pijler van onze Europese waarden, zoals beschreven in artikel 3 van bovengenoemd Verdrag; overwegende dat het Europees Parlement in diezelfde resolutie de Commissie met klem verzoekt alle aspecten van haar crisisbeheer- en rampenbestrijdingsmechanismen te versterken; C. overwegende dat uit een recente enquête blijkt dat twee derde van de EU-burgers van mening is dat de Europese Unie meer bevoegdheden zou moeten hebben om het hoofd te bieden aan onverwachte crises zoals COVID-19, en dat meer dan de helft van hen van mening is dat de EU over meer financiële middelen zou moeten beschikken om die crises aan te pakken (6) ; overwegende dat de huidige gezondheidscrisis een zeer belangrijke menselijke dimensie heeft en dat de EU en de lidstaten daarom in een geest van solidariteit moeten handelen; D. overwegende dat de bijstandsverlening uit het SFEU tot nu toe betrekking heeft gehad op een honderdtal natuurrampen die in 23 lidstaten en één toetredingsland plaatsvonden, voor een totaalbedrag van ongeveer 6,6 miljard EUR (7) ; E. overwegende dat overstromingen in 2017 en 2018 in totaal goed waren voor ongeveer twee derde van alle verzoeken om steun uit het SFEU, hoewel die periode eveneens gekenmerkt werd door grote stormen, bosbranden en aardbevingen; F. overwegende dat de Commissie in haar beoordeling het nut van het SFEU heeft onderstreept, met name wat betreft de verlichting van de lasten die alle nationale, regionale en lokale overheden dragen voor de uitvoering van herstelwerkzaamheden na natuurrampen of ernstige noodsituaties op het gebied van de volksgezondheid, zoals beschreven in de SFEU-verordening (zoals gewijzigd); G. overwegende dat het regelgevend kader van het SFEU in 2014 is herzien door Verordening (EU) nr. 661/2014 (8) als gewijzigd, teneinde met name de procedures te vereenvoudigen, de antwoordtermijn na indiening van de aanvragen te verkorten, de subsidiabiliteitscriteria van de aanvragen voor bijstand in het geval van regionale rampen te verduidelijken, de uitvoeringsperiode te verlengen en voorschotten in te voeren, zoals het Parlement herhaaldelijk had gevraagd; overwegende dat verdere vooruitgang is geboekt met de wijziging van de verordening in maart 2020, met name wat betreft de verhoging van de voorschotten en de vereenvoudiging van de SFEU-toewijzingsprocedure; H. overwegende dat 100 % van de aanvragen voor bijstand bij grote rampen werd goedgekeurd en dat naar aanleiding van de herziening van de SFEU-verordening van 2014 het percentage goedgekeurde aanvragen in geval van regionale rampen – de meest voorkomende categorie – van 32 % naar 85 % is toegenomen; I. overwegende dat de hervorming van de verordening in 2014 weliswaar heeft bijgedragen tot de verlenging van de termijn voor het voorbereiden en indienen van een aanvraag voor een financiële bijdrage uit het SFEU van tien tot twaalf weken, maar dat een aanzienlijk deel van de gevallen nog steeds moet worden bijgewerkt, wat leidt tot vertragingen bij de toegang tot de subsidies; overwegende dat de Commissie daarom vereenvoudigde richtsnoeren met betrekking tot de aanvraagvereisten dient te verstrekken en zodoende de administratieve lasten moet verminderen; J. overwegende dat de tijd die nodig is om de volledige subsidie in te kunnen zetten verder kan worden verkort, zodat tegemoet kan worden gekomen aan de dringende behoefte aan solidariteit binnen de EU; K. overwegende dat de bijstand uit het SFEU alleen betrekking heeft op het herstel van de vroegere staat van de infrastructuur op het gebied van energie, watervoorziening en waterzuivering, telecommunicatie, vervoer, gezondheidszorg en onderwijs, en de extra kosten van wederopbouw van infrastructuur die beter bestand is tegen rampen en klimaatverandering, zoals de Europese Green Deal voorschrijft, niet dekt, aangezien die door de begunstigde staat moeten worden gefinancierd uit de eigen middelen of uit andere fondsen van de EU, zoals het Europees Fonds voor regionale ontwikkeling (EFRO) en het Cohesiefonds; L. overwegende dat er, zoals de COVID-19-crisis heeft aangetoond, behoefte is aan meer synergie tussen de instrumenten van het cohesiebeleid en het SFEU; overwegende dat het SFEU is ingesteld om op korte en middellange termijn voor natuurrampen te worden ingezet, terwijl het cohesiebeleid (het EFRO en het Cohesiefonds) is gericht op de planning op de langere termijn voor en investeringen in civiele bescherming, preventieve infrastructuur, risicobeheerinfrastructuur en weerbaarheidsmaatregelen, om zo bij te dragen tot de doelstellingen van de Europese Green Deal; M. overwegende dat het is ingenomen met het voorstel van de Commissie om het toepassingsgebied van het SFEU uit te breiden tot ernstige noodsituaties op het gebied van de volksgezondheid, en de daaropvolgende inwerkingtreding van Verordening (EU) 2020/461; N. overwegende dat zich vanwege de klimaatverandering waarschijnlijk meer en heviger natuurrampen zullen voordoen, wat het nut onderstreept van het in 2014 ingevoerde begrotingsmechanisme voor dynamische toewijzing, op grond waarvan het SFEU onder meer een recordbijdrage van 1,2 miljard EUR tijdens de aardbevingen in Italië in 2016 en 2017 heeft kunnen verstrekken; O. overwegende dat de verrichtingen die door het fonds worden gefinancierd volgens artikel 7 van de SFEU-verordening in overeenstemming moeten zijn met de bepalingen van het VWEU en de daarbij vastgestelde instrumenten, alsmede met EU-beleid en -maatregelen, met name op het gebied van milieubescherming, de preventie en beheersing van het risico op natuurrampen en aanpassing aan klimaatverandering, onder meer en waar gepast met op ecosystemen gebaseerde benaderingen; P. overwegende dat het nieuwe meerjarig financieel kader (MFK) voorziet in een nieuw begrotingsonderdeel, de “reserve voor solidariteit en noodhulp” (SEAR), waarin het SFEU en de reserve voor noodhulp (EAR) zijn samengevoegd en dat bedoeld is om enerzijds te reageren op noodsituaties als gevolg van grote rampen in de lidstaten of in toetredingslanden (SFEU) en anderzijds tegemoet te komen aan specifieke dringende behoeften in de EU of in derde landen, met name in het geval van humanitaire crises (EAR); Q. overwegende dat, zoals erkend in artikel 349 VWEU, de moeilijke klimaatsituatie een van de hardnekkige factoren is die de ontwikkeling van de ultraperifere gebieden ernstig belemmeren; overwegende dat daarom specifieke maatregelen moeten worden aangenomen tot vaststelling van de voorwaarden voor de toepassing van de Verdragen, met inbegrip van gemeenschappelijk beleid; R. overwegende dat bijzondere aandacht moet worden gegeven aan de ultraperifere gebieden, eilanden, berggebieden, dunbevolkte regio’s en alle gebieden die een groot risico lopen op natuurrampen; S. overwegende dat het spijtig is dat de SFEU-verordening momenteel niet de mogelijkheid biedt om grensoverschrijdende interventieaanvragen in te dienen, hoewel bepaalde gebieden die bijzonder kwetsbaar zijn voor natuurrampen, zoals berggebieden, vaak grenzen overschrijden; 1. uit zijn bezorgdheid over het feit dat extreme weersomstandigheden en natuurrampen zich door de klimaatverandering almaar vaker zullen voordoen en heviger zullen zijn; is van mening dat investeringen in preventie en klimaatmitigatie die in overeenstemming zijn met de Europese Green Deal, van het grootste belang zijn; benadrukt dat de lidstaten verdere inspanningen moeten leveren om te investeren in maatregelen ter vermindering van de gevolgen voor het klimaat, rekening houdend met het feit dat veel natuurrampen het rechtstreekse gevolg zijn van menselijke activiteiten en dat overstromingen, aardbevingen, bosbranden, droogten en andere natuurrampen uit de hand kunnen lopen, hetgeen om de vaststelling van passende maatregelen vraagt; 2. merkt op dat het SFEU een van de meest concrete uitingen van solidariteit in de EU is en dat alle EU-burgers verwachten dat er solidariteit wordt getoond wanneer zich rampen of ernstige noodsituaties op het gebied van de volksgezondheid voordoen; 3. benadrukt zijn bezorgdheid dat mensen in de EU de afgelopen jaren te maken hebben gehad met tal van rampen die mensenlevens, eigendommen, de leefomgeving en het cultureel erfgoed hebben verwoest; 4. vestigt de aandacht op het feit dat grote en regionale natuurrampen en ernstige noodsituaties op het gebied van de volksgezondheid nu regelmatig voorkomen, met als recent voorbeelden de COVID-19-pandemie, die ernstige gevolgen heeft voor het leven van alle Europeanen en de Europese economie, de bosbranden die zich op het hele continent hebben voorgedaan, ook op ongebruikelijke plaatsen zoals het Noordpoolgebied, en een reeks hevige aardbevingen in Europa, met name in Italië in 2016 en 2017, met honderden doden en bijna 22 miljard EUR schade als gevolg, evenals in Kroatië in maart en december 2020; herinnert er ook aan dat stormen, extreme regenval en overstromingen in tal van steden en valleien aanzienlijke schade hebben veroorzaakt en dat steeds krachtiger orkanen ravage hebben aangericht in de ultraperifere gebieden, die bijzonder verwoestend waren, zoals orkaan Irma op Sint-Maarten in 2017 en orkaan Lorenzo op de Azoren in 2019; herinnert er in dat verband aan dat kwetsbare gebieden, zoals eilanden en bergachtige, dunbevolkte en ultraperifere gebieden, vaak het zwaarst te lijden hebben onder de gevolgen van de klimaatverandering; 5. wijst erop dat het van cruciaal belang is om zo snel, gemakkelijk en flexibel mogelijk hulp en middelen aan de getroffen gebieden te leveren en onderstreept dat de synergieën tussen het SFEU, het Uniemechanisme voor civiele bescherming, het onderdeel “aanpassing aan klimaatverandering” van het EFRO en territoriale samenwerkingsprogramma’s essentieel zijn voor de instelling van een volledige voorziening voor respons en veerkracht; verzoekt de Commissie verder te werken aan de richtsnoeren voor een vereenvoudigd gebruik van het SFEU om het voor nationale, regionale en lokale overheden gemakkelijker te maken maatregelen te nemen; benadrukt dat de synergieën tussen het SFEU en onder andere de bovengenoemde financieringsinstrumenten van de EU flexibel en optimaal moeten worden benut; herinnert eraan dat in het uitvoeringsverslag van elk begunstigd land een gedetailleerde beschrijving moet worden gegeven van de preventieve maatregelen — met inbegrip van het gebruik van de structuurfondsen van de EU — die zijn genomen of voorgesteld om toekomstige schade te beperken en herhaling van soortgelijke natuurrampen zoveel mogelijk te voorkomen; 6. wijst er nogmaals op dat volgens het Bureau van de Verenigde Naties voor rampenrisicovermindering in de afgelopen twintig jaar (2000-2019) wereldwijd 7 348 grote natuurrampen hebben plaatsvonden, waardoor 1,23 miljoen mensen zijn overleden, 4,2 miljard mensen anderszins getroffen werden en 2,97 biljoen USD aan schade aan de wereldeconomie werd toegebracht; 7. herinnert eraan dat volgens het Europees Milieuagentschap (EEA) klimaatgerelateerde extreme weersomstandigheden tussen 1980 en 2019 in de lidstaten van de EER economische verliezen hebben veroorzaakt voor naar schatting 446 miljard EUR; 8. is van mening dat grote en regionale natuurrampen en ernstige noodsituaties op het gebied van de volksgezondheid ingrijpender economische en sociale gevolgen hebben voor de minst ontwikkelde en meest kwetsbare gebieden, zoals eilanden, berggebieden en dunbevolkte regio’s en dat er daarom passender maatregelen voor die gebieden in het kader van het SFEU moeten worden genomen; Rampenbeheersing, schadebeoordeling en vereenvoudiging van procedures 9. neemt nota van de verschillende soorten rampenrisico’s waarmee de EU wordt geconfronteerd en wijst erop dat de ernst van sommige natuurrampen niet uitsluitend wordt bepaald door de klimaatverandering, maar in sommige gevallen wordt beïnvloed door factoren die door de mens worden veroorzaakt, waaronder onzorgvuldige ruimtelijke ordening; meent dat het van fundamenteel belang is te investeren in rampenrisicopreventie en -beheer in de EU door preventieve infrastructuur te bouwen; beveelt in dat opzicht de lidstaten aan om samen met de Commissie rampenpreventie- en beheerplannen voor precieze en snelle schadebeoordeling uit te voeren; benadrukt dat het SFEU een eenvoudig toe te passen instrument is dat de EU ter beschikking kan stellen van nationale, regionale en lokale overheden; 10. verzoekt de Commissie om in het kader van een toekomstige hervorming van het SFEU haar werkzaamheden ter vereenvoudiging en bespoediging van de aanvraagprocedure voor de lidstaten voort te zetten, bijvoorbeeld door bijzondere aandacht te besteden aan het vereenvoudigen van aanvragen voor de activering van het SFEU in verschillende regio’s in het kader van grensoverschrijdende rampen, zodat sneller kan worden gereageerd op de verergering van grote en regionale natuurrampen en ernstige noodsituaties op het gebied van de volksgezondheid; 11. meent dat de klimaatverandering en het toenemende aantal natuurrampen gebieden en regio’s steeds kwetsbaarder maken; roept daarom de Commissie op een herziening van het SFEU te overwegen zodat rampen van regionale aard beter in overweging kunnen worden genomen; benadrukt daarnaast de rol die de EFRO-programma’s in synergie met de programma’s voor plattelandsontwikkeling kunnen spelen bij het voorkomen en beperken van risico’s, zoals tektonische en hydrogeologische risico’s; erkent voorts dat droogten bij de herziening van 2014 in het toepassingsgebied van de SFEU-verordening werden opgenomen, maar merkt op dat ze een terugkerend element in de klimaatontwikkelingen in de EU vormen en dat de economische effecten ervan moeilijk te beoordelen zijn; verzoekt de Commissie de specifieke gevolgen van droogten te beoordelen en op passende wijze aan te pakken in het kader van een toekomstige hervorming van het SFEU; 12. verzoekt de Commissie en de lidstaten hun inspanningen op het gebied van onderzoek en onderwijs op te voeren, teneinde een systeem op te zetten voor een betere paraatheid om rampen te voorkomen en te beheersen, en om de impact van dergelijke crises tot een minimum te beperken; 13. dringt aan op versterkte coördinatie en samenwerking tussen de centra voor onderzoek en ontwikkeling van de lidstaten, met name van lidstaten die vergelijkbare risico’s lopen; pleit voor een versterking van de systemen voor vroegtijdige waarschuwing van de lidstaten en voor de totstandbrenging of verbetering van verbindingen tussen de verschillende systemen voor vroegtijdige waarschuwing; 14. stelt voor dat de lidstaten in hun nationale plannen voor herstel en veerkracht investeringen, projecten en instrumenten vaststellen waarmee de schade door natuurrampen en gezondheidscrises kan worden voorkomen en beperkt; 15. verzoekt de Commissie te zorgen voor de verspreiding van goede praktijken met betrekking tot governance en het gebruik van institutionele coördinatiestructuren in noodsituaties; 16. herinnert aan de problemen die begunstigde landen ondervinden om in zeer korte tijd de exacte schadebedragen te bepalen en stelt voor dat de Commissie richtsnoeren opstelt voor vereenvoudigde methoden om de hoogte van de via het SFEU te verstrekken steun te bepalen, ook om mogelijke fouten en verdere vertraging te voorkomen; 17. benadrukt dat het gebruik van het SFEU bij nationale, regionale en lokale autoriteiten een leerproces heeft bevorderd dat hen ertoe heeft aangezet hun bredere risicobeheersbeleid voor rampen te evalueren; benadrukt dat de bureaucratische lasten moeten worden verminderd en de capaciteitsopbouw moet worden vergroot door middel van technische en administratieve ondersteuning voor de begunstigde landen, om hen te helpen bij de ontwikkeling van beheer- en langetermijnstrategieën die gericht zijn op het verminderen van de gevolgen van grote en regionale natuurrampen en ernstige noodsituaties op het gebied van de volksgezondheid; verzoekt de lidstaten de communicatie met lokale en regionale overheden in de opeenvolgende fasen van evaluatie, voorbereiding van aanvragen en uitvoering van projecten te verbeteren, teneinde administratieve procedures te versnellen; 18. roept de Commissie op zich zoveel mogelijk te richten op een toekomstige herziening van het SFEU, op de regio’s die het grootste risico lopen op grote of regionale natuurrampen en ernstige noodsituaties op het gebied van de volksgezondheid, met name ultraperifere gebieden, eilanden, berggebieden en regio’s die blootgesteld zijn aan een hoge seismische of vulkanische activiteit of kwetsbaar zijn voor toekomstige volksgezondheidscrises; 19. is van mening dat er een inventaris moet worden gemaakt van eerdere orkanen die de landen en gebieden overzee (LGO) hebben getroffen; is van mening dat de EAR en andere instrumenten voor externe steun ten volle moeten worden benut om de geleden schade te verlichten; is er voorts van overtuigd dat aan deze instrumenten voor externe hulp voldoende financiële middelen moeten worden toegewezen om de LGO te helpen; Financieringsmiddelen en snelle toewijzing van kredieten 20. wijst erop dat de Commissie in haar herziene voorstel van 27 mei 2020 over het MFK 2021-2027 weliswaar heeft voorzien in een maximale jaarbegroting voor het SFEU van 1 miljard EUR (in prijzen van 2018), maar merkt op dat volgens de overeenkomst over het nieuwe MFK het SFEU en de EAR worden samengevoegd in het nieuwe SEAR-pakket, met een totale jaarlijkse begrotingstoewijzing van 1,2 miljard EUR; 21. meent dat de totstandbrenging van de SEAR het voordeel van grotere flexibiliteit kan bieden; wijst er desondanks op dat in het huidige model de toewijzing vanuit het SFEU onzeker blijft, omdat deze afhangt van in het kader van de EAR toegewezen bedragen; acht het noodzakelijk om het beheer van de SEAR op de voet te volgen teneinde na te gaan of de hoogte en verdeelsleutel van de door dit nieuwe financieringsinstrument voorziene middelen tegemoet komen aan de behoeften van het SFEU, gelet op de uitbreiding van het toepassingsgebied ervan en met het oog op de omvang en toename van noodsituaties, met name als gevolg van grote en regionale natuurrampen, en ernstige noodsituaties op het gebied van de volksgezondheid; 22. is ingenomen dat de in maart 2020 goedgekeurde herziening van het SFEU heeft gezorgd voor een verhoging van het niveau van de voorschotten van 10 % naar 25 % van de verwachte financiële bijdrage en van het maximumbedrag van 30 miljoen EUR naar 100 miljoen EUR; wijst in dit verband op het belang van voorschotten voor het vergroten van de doeltreffendheid van hulpprogramma’s, met name in regio’s en lokale gemeenschappen met beperkte alternatieve financieringsbronnen; verzoekt de Commissie na te denken over aanvullende manieren om deze optie te bevorderen en dringt aan op meer operationele inspanningen om de gemiddelde termijn voor de vrijgave van vooruitbetalingen te verkorten en tegelijkertijd de EU-begroting te beschermen; 23. wijst erop dat de meeste grote gebouwen in de ultraperifere gebieden (zoals havens, luchthavens en ziekenhuizen) openbare gebouwen zijn en dat zij weliswaar van essentieel belang zijn voor de werking van deze kleine gebieden, maar zeer kwetsbaar zijn voor milieurampen; is daarom van mening dat de financiële steun uit het SFEU voor ultraperifere gebieden hoger dient te zijn dan de 2,5 % van de schade die bij eerdere rampen werd uitgekeerd, zodat die gebieden snel kunnen terugkeren naar de vroegere toestand en daarin verbetering kunnen aanbrengen; 24. stelt vast dat de termijn voor de uitkering van de voorschotten gemiddeld vijf maanden bedraagt en vraagt de Commissie een aantal snellere oplossingen te overwegen; 25. betreurt dat het gemiddeld een jaar duurt voordat de begunstigde de volledige SFEU-subsidie heeft ontvangen; vraagt de Commissie na te gaan op welke manieren de toewijzing van middelen uit het fonds in het kader van een toekomstige hervorming kan worden vereenvoudigd en zo flexibel mogelijk kan worden gemaakt, teneinde snelle actie en onmiddellijke hulpverlening te kunnen waarborgen voor regio’s en/of landen die door een ramp zijn getroffen; 26. is, rekening houdend met het bovenstaande en de uitbreiding van het toepassingsgebied van het fonds, van mening dat een beoordeling van de begroting van het SFEU in de toekomst nodig zou kunnen zijn en zo nodig zou kunnen worden gevolgd door een dienovereenkomstige aanpassing van de financiering, om te voorzien in hetgeen voor een echt instrument voor EU-solidariteit vereist is en om te garanderen dat er voldoende middelen beschikbaar zijn om doeltreffend te reageren op grote en regionale natuurrampen en ernstige noodsituaties op het gebied van de volksgezondheid, niet alleen om schade te herstellen, maar ook om de weerbaarheid tegen klimaatverandering te vergroten; 27. benadrukt dat de toekenning, het beheer en de uitvoering van de SFEU-subsidies zo transparant mogelijk moeten zijn, en dat de subsidies moeten worden besteed in overeenstemming met de beginselen van goed financieel beheer; Risicopreventie en kwaliteit van de wederopbouw 28. verlangt dat de criteria ter bepaling van voor financiering door het fonds “in aanmerking komende projecten” meer rekening houden met de meest recente beginselen op het gebied van risicopreventie en vraagt dat het beginsel “betere wederopbouw” in de toekomst volledig wordt opgenomen in artikel 3 van de SFEU-verordening, teneinde bij te dragen aan de verbetering van de kwaliteit van de infrastructuur in die landen tijdens de wederopbouw en hen beter voor te bereiden op het voorkomen van toekomstige rampen door de bouw van preventieve infrastructuur; 29. meent dat instrumenten zoals “kaderleningen”, die door de Europese Investeringsbank worden uitgevoerd, eveneens zouden kunnen worden gebruikt voor de financiering van de wederopbouw van infrastructuur die veerkrachtiger, veiliger en milieuvriendelijker is; 30. vraagt de Commissie synergieën tussen het SFEU en de fondsen in het kader van het cohesiebeleid alsmede het Uniemechanisme voor civiele bescherming te versterken en te vereenvoudigen, om te zorgen voor doeltreffend en gestructureerd beheer van de risico’s voor wederopbouwprojecten op de korte, middellange en lange termijn, en niet alleen door duurzame, energie-efficiënte en grondstofzuinige infrastructuur te bouwen maar ook door preventieve maatregelen uit te voeren; verzoekt de Commissie bij de aanpak van grote en regionale natuurrampen en ernstige noodsituaties op het gebied van de volksgezondheid zich flexibel op te stellen ten aanzien van de programmering en het wijzigen van de nationale of regionale programma’s; herhaalt in dit verband dat de financiële bijstand uit het SFEU gericht moet zijn op een grotere veerkracht en de duurzaamheid van de investeringen in de getroffen gebieden; Noodsituaties op gezondheidsgebied 31. is naar aanleiding van de door de Commissie op 13 maart 2020 voorgestelde herziening van de SFEU-verordening ingenomen met het feit dat de uit hoofde van het fonds in aanmerking komende acties nu zijn uitgebreid naar ernstige noodsituaties op het gebied van de volksgezondheid en niet alleen betrekking hebben op medische bijstand, maar ook op maatregelen om de verspreiding van ziekten te voorkomen, te monitoren of te beheersen; 32. benadrukt dat de uitbreiding van het toepassingsgebied van het fonds met het oog op de bestrijding van de gevolgen van de COVID-19-pandemie heeft aangetoond dat het SFEU flexibeler kan zijn, zowel wat het toepassingsgebied als de subsidiabiliteitscriteria betreft, en dat het niet alleen bijstand kan verlenen bij grote natuurrampen, maar ook snelle hulpverlening bij andere soorten grote rampen, zoals pandemieën; 33. meent dat voor deze verbreding van het toepassingsgebied van het SFEU een verhoging van de begroting vereist is; 34. stelt voor dat de Commissie en de lidstaten hun samenwerking met de bevoegde diensten van de Wereldgezondheidsorganisatie die gespecialiseerd zijn in paraatheid bij noodsituaties versterken teneinde draaiboeken op te stellen voor een snelle respons bij noodsituaties op gezondheidsgebied; Zichtbaarheid van de financiële bijstand uit het fonds 35. wijst er daarom nogmaals op hoe belangrijk het is het publiek te informeren over de tastbare voordelen van het SFEU teneinde het vertrouwen van de burgers in EU-instrumenten en -programma’s verder te vergroten; verzoekt de Commissie en de lidstaten de zichtbaarheid van de bijstandsverlening uit het fonds te vergroten aan de hand van specifieke en gerichte communicatieactiviteiten en tegelijkertijd een prioriteit te maken van de reactiesnelheid en hulpverlening, in het bijzonder om de meerwaarde van de EU te benadrukken in het geval van grote en regionale natuurrampen en noodsituaties op het gebied van de volksgezondheid, waarin de solidariteit van de EU tot uitdrukking komt, evenals het vermogen van de Unie om echte wederzijdse hulp in de praktijk te brengen via de beschikbaarstelling van aanzienlijke begrotingsmiddelen; verzoekt de Commissie tevens, in het kader van de toekomstige herziening van de verordening, de begunstigde landen te verplichten hun burgers te informeren over de financiële steun van de EU voor de uitgevoerde acties; o o o 36. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie en de lidstaten. (Bijzondere wetgevingsprocedure – goedkeuring) Het Europees Parlement, – gezien het ontwerp van verordening van de Raad (13255/2020), – gezien het verzoek om goedkeuring dat de Raad heeft ingediend krachtens artikel 352 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (C9‑0017/2021), – gezien artikel 105, leden 1 en 4, van zijn Reglement, – gezien de aanbeveling van de Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken ( A9‑0165/2021 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan het ontwerp van verordening van de Raad; 2. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en aan de Commissie alsmede aan de nationale parlementen. (Goedkeuring) Het Europees Parlement, – gezien het ontwerp van besluit van de Raad (10637/2020), – gezien de Overeenkomst in de vorm van een briefwisseling tussen de Europese Unie en de Republiek Cuba op grond van artikel XXVIII van de Algemene Overeenkomst inzake Tarieven en Handel (GATT) 1994 betreffende de wijziging van de concessies voor alle in EU-lijst CLXXV opgenomen tariefcontingenten naar aanleiding van de terugtrekking van het Verenigd Koninkrijk uit de Europese Unie (10638/20), – gezien het verzoek om goedkeuring dat de Raad heeft ingediend krachtens artikel 207, lid 4, eerste alinea, en artikel 218, lid 6, tweede alinea, onder a), v), van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (C9-0097/2021), – gezien artikel 105, leden 1 en 4, en artikel 114, lid 7, van zijn Reglement, – gezien de aanbeveling van de Commissie internationale handel ( A9-0129/2021 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan de sluiting van de overeenkomst; 2. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en aan de Commissie, alsmede aan de regeringen en parlementen van de lidstaten en de Republiek Cuba. (Goedkeuring) Het Europees Parlement, – gezien het ontwerp van besluit van de Raad (12294/2018), – gezien het ontwerpprotocol bij de Euro-mediterrane Overeenkomst waarbij een associatie tot stand wordt gebracht tussen de Europese Gemeenschappen en hun lidstaten, enerzijds, en de Republiek Tunesië, anderzijds, in verband met de toetreding van de Republiek Kroatië tot de Europese Unie (12295/2018), – gezien het verzoek om goedkeuring dat de Raad heeft ingediend krachtens artikel 217 en artikel 218, lid 6, tweede alinea, punt a), van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (C9‑0302/2020), – gezien artikel 105, leden 1 en 4, en artikel 114, lid 7, van zijn Reglement, – gezien de aanbeveling van de Commissie buitenlandse zaken ( A9‑0150/2021 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan de sluiting van het protocol; 2. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en aan de Commissie, alsmede aan de regeringen en parlementen van de lidstaten en de Republiek Tunesië. (Goedkeuring) Het Europees Parlement, – gezien het ontwerp van besluit van de Raad (06048/2020), – gezien het ontwerpprotocol bij de Overeenkomst waarbij een associatie tot stand wordt gebracht tussen de Europese Unie en haar lidstaten, enerzijds, en Midden-Amerika, anderzijds, om rekening te houden met de toetreding van de Republiek Kroatië tot de Europese Unie (06049/2020), – gezien het verzoek om goedkeuring dat de Raad heeft ingediend krachtens artikel 217 en artikel 218, lid 6, tweede alinea, onder a), van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (C9-0383/2020), – gezien artikel 105, leden 1 en 4, en artikel 114, lid 7, van zijn Reglement, – gezien het advies van de Commissie internationale handel, – gezien de aanbeveling van de Commissie buitenlandse zaken ( A9‑0148/2021 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan de sluiting van het protocol; 2. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en aan de Commissie, alsmede aan de regeringen en parlementen van de lidstaten en Midden-Amerika. (Goedkeuring) Het Europees Parlement, – gezien het ontwerp van besluit van de Raad (11645/2020), – gezien de ontwerpovereenkomst inzake tijdsbeperkingen op regelingen voor het aanbieden van luchtvaartuigen met bemanning tussen de Europese Unie, de Verenigde Staten van Amerika, IJsland en het Koninkrijk Noorwegen (10584/19), – gezien het verzoek om goedkeuring dat de Raad heeft ingediend krachtens artikel 100, lid 2, en artikel 218, lid 6, tweede alinea, punt a), v), en artikel 218, lid 7, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (C9‑0392/2020), – gezien artikel 105, leden 1 en 4, en artikel 114, lid 7, van zijn Reglement, – gezien de aanbeveling van de Commissie vervoer en toerisme ( A9-0125/2021 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan de sluiting van de overeenkomst; 2. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en aan de Commissie, alsmede aan de regeringen en parlementen van de lidstaten en van de Verenigde Staten van Amerika, IJsland en het Koninkrijk Noorwegen. (Bijzondere wetgevingsprocedure – raadpleging) Het Europees Parlement, – gezien het voorstel van de Commissie aan de Raad ( COM(2021)0095 ), – gezien artikel 349 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, op grond waarvan het Parlement door de Raad is geraadpleegd (C9‑0105/2021), – gezien artikel 82 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie regionale ontwikkeling ( A9‑0138/2021 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan het Commissievoorstel; 2. verzoekt de Raad, wanneer deze voornemens is af te wijken van de door het Parlement goedgekeurde tekst, het Parlement hiervan op de hoogte te stellen; 3. wenst opnieuw te worden geraadpleegd ingeval de Raad voornemens is ingrijpende wijzigingen aan te brengen in de door het Parlement goedgekeurde tekst; 4. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad, de Commissie en de nationale parlementen. Het Europees Parlement, – gezien de mededeling van de Commissie van 7 juni 2019 over de stand van zaken van het gemeenschappelijk visserijbeleid en raadpleging over de vangstmogelijkheden voor 2020 ( COM(2019)0274 ), – gezien de mededeling van de Commissie van 16 juni 2020 getiteld “Naar een duurzamere visserij in de EU: stand van zaken en oriëntaties voor 2021” ( COM(2020)0248 ), – gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 43, lid 2, – gezien Verordening (EU) nr. 1380/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 11 december 2013 inzake het gemeenschappelijk visserijbeleid (1) , – gezien Verordening (EU) 2019/1241 van het Europees Parlement en de Raad van 20 juni 2019 betreffende de instandhouding van visbestanden en de bescherming van mariene ecosystemen door middel van technische maatregelen (2) , – gezien de evaluatieverslagen van het Europees Bureau voor visserijcontrole (EFCA) met betrekking tot de naleving van de aanlandingsverplichting voor de Noordzee (2016-2017), de noordwestelijke wateren (2016-2017) en makreel in de Noordzee en de noordwestelijke wateren (2015-2017), – gezien de plenaire verslagen van het Wetenschappelijk, Technisch en Economisch Comité voor de visserij (WTECV) (PLEN 20-01, 19-01, 18-01 en 17-01), en zijn verslagen “Evaluation of Member States’ Annual Reports on the Landing Obligation (for 2019)” (Evaluatie van de jaarverslagen van de lidstaten over de aanlandingsverplichting (voor 2019), Adhoc-20-02), “Monitoring the performance of the Common Fisheries Policy” (Monitoring van de prestaties van het gemeenschappelijk visserijbeleid, Adhoc-20-01) en “Evaluation of Joint Recommendations on the Landing Obligation and on the Technical Measures Regulation” (Evaluatie van de gezamenlijke aanbevelingen inzake de aanlandingsverplichting en de verordening technische maatregelen, STECF-20-04), – gezien Richtlijn (EU) 2017/159 van de Raad van 19 december 2016 tot uitvoering van de Overeenkomst betreffende de uitvoering van het Verdrag betreffende werk in de visserijsector van de Internationale Arbeidsorganisatie uit 2007 (3) , – gezien het artikel getiteld “The unintended impact of the European discard ban” (De onbedoelde gevolgen van het Europese teruggooiverbod), dat is gepubliceerd in het ICES Journal of Marine Science (4) , – gezien de door de Commissie visserij aangevraagde studie “Implementation of the EU fisheries control system by Member States (2014-2019)” (Uitvoering van het EU-systeem voor visserijcontroles door de lidstaten (2014-2019)), – gezien de door de Commissie visserij aangevraagde studies inzake de aanlandingsverplichting en verstikkingssoorten in de meersoorten- en gemengde visserij in de Noordzee (5) , de noordwestelijke wateren (6) en de zuidwestelijke wateren (7) , en de studies inzake het teruggooiverbod, de aanlandingsverplichting en de maximale duurzame opbrengst (MDO) in de westelijke Middellandse Zee (8) , (9) , – gezien de in 2019 verschenen publicatie “The European Landing Obligation: Reducing discards in complex, multi-species and multi-jurisdictional fisheries” (De Europese aanlandingsverplichting: het verminderen van teruggooi in complexe meersoortenvisserij die onder meerdere rechtsgebieden valt) (10) , – gezien het in 2019 gepubliceerde rapport van de Voedsel- en Landbouworganisatie (FAO) getiteld “A third assessment of global marine fisheries discards” (Derde beoordeling van de teruggooi in de mondiale zeevisserij), – gezien artikel 54 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie visserij ( A9-0147/2021 ), A. overwegende dat streefdoel 14.4 van doelstelling 14 van de Agenda 2030 voor duurzame ontwikkeling van de Verenigde Naties een oproep inhoudt aan de internationale gemeenschap om tegen 2020 het oogsten van vis doeltreffend te reglementeren, een einde te maken aan overbevissing, aan illegale, ongemelde en ongereglementeerde visserij en aan destructieve visserijpraktijken, en wetenschappelijk gefundeerde beheersplannen uit te voeren, teneinde de visbestanden in zo kort mogelijke tijd te herstellen tot op zijn minst het niveau dat de door hun biologische kenmerken bepaalde MDO kan opleveren; B. overwegende dat het jaarlijkse volume aan teruggooi in de mondiale zeevisserij op 9,1 miljoen ton wordt geschat, ofwel 10,8 % van de jaarlijkse gemiddelde vangst in de periode 2010-2014; overwegende dat de visserij op tonijnsoorten en andere pelagische soorten de laagste teruggooicijfers liet optekenen, en de visserij op schaaldieren de hoogste; overwegende dat de visserij op demersale soorten de hoogste volumes aan teruggooi liet zien, en de visserij op weekdieren (met uitzondering van koppotigen) de laagste volumes; overwegende dat de jaarlijkse mondiale teruggooi in 1989 een hoogtepunt bereikte met 18,8 miljoen ton, gevolgd door een geleidelijke afname tot minder dan 10 miljoen ton in 2014 (11) ; C. overwegende dat teruggooi een gangbare visserijpraktijk is waarbij ongewenste vangsten – dood of levend – terug in zee worden gegooid omdat het om beschadigde vis gaat of om exemplaren die ondermaats zijn (beperkingen inzake de minimummaat), om redenen in verband met de verhandelbaarheid, wegens een gebrek aan quota of als gevolg van voorschriften met betrekking tot de vangstsamenstelling; overwegende dat het voorafgaand aan de invoering van de aanlandingsverlichting niet was toegestaan om ondermaatse vis aan boord te hebben of aan te landen; D. overwegende dat ongewenste vangsten en teruggooi een aanzienlijke verspilling zijn van natuurlijke hulpbronnen voor menselijke consumptie en dat deze praktijken mogelijk – en vaak ook daadwerkelijk – een negatieve invloed hebben op de duurzame exploitatie van visbestanden en mariene ecosystemen en op de financiële levensvatbaarheid van de visserij; overwegende dat een zekere mate van ongewenste bijvangsten en teruggooi onvermijdelijk is, met name in de gemengde visserij; E. overwegende dat de historisch hoge teruggooiniveaus in sommige EU-visserijtakken een ernstig probleem hebben opgeleverd voor de duurzaamheid van de EU-visserij op lange termijn en daardoor de geloofwaardigheid van het visserijbeleid van de Unie aantasten; F. overwegende dat het verbod op highgrading (teruggooi van marktwaardige vis), dat in 2010 in de EU is ingevoerd, slecht ten uitvoer is gelegd; G. overwegende dat het gemeenschappelijk visserijbeleid (GVB) zoals hervormd in 2013 ervoor moet zorgen dat de negatieve effecten van visserijactiviteiten op het mariene ecosysteem tot een minimum worden beperkt, en specifiek tot doel heeft: a) teruggooi geleidelijk en per geval uit te bannen, met gebruikmaking van het best beschikbare wetenschappelijke advies, door ongewenste vangsten zo veel mogelijk te voorkomen en te beperken en geleidelijk ervoor te zorgen dat vangsten van gereguleerde commerciële soorten worden aangeland, en b) waar nodig optimaal gebruik te maken van ongewenste vangsten, zonder een markt te creëren voor ongewenste vangsten die kleiner zijn dan de minimuminstandhoudingsreferentiegrootte; H. overwegende dat er geen betrouwbare gegevens over teruggooi noch wetenschappelijke bewijzen zijn waaruit blijkt dat de uitvoering van de aanlandingsverplichting heeft geleid tot een substantiële afname van ongewenste vangsten; overwegende dat de slechte uitvoering ervan mogelijk de vangsten in sommige visserijtakken minder zichtbaar heeft gemaakt, het wetenschappelijk advies heeft aangetast en de kwaliteit van gegevens heeft doen dalen; I. overwegende dat de visserijsector vooruitgang heeft geboekt bij de verwezenlijking van de MDO-doelstelling; overwegende dat in 2020 99 % van de aanlandingen in de Oostzee, de Noordzee en de Atlantische Oceaan die uitsluitend door de EU zijn beheerd en waarvoor wetenschappelijke beoordelingen beschikbaar zijn, afkomstig was van duurzaam beheerde visserijen; overwegende dat de biomassa in het noordoostelijke deel van de Atlantische Oceaan in 2018 voor de volledig beoordeelde bestanden 48 % hoger lag dan in 2003; overwegende dat er nog steeds grote uitdagingen bestaan, met name in de Middellandse Zee en de Zwarte Zee, waar bij ongeveer 75 % van de bestanden die wetenschappelijk worden beoordeeld sprake is van overbevissing; J. overwegende dat de aanlandingsverplichting, die in fasen is ingevoerd over een periode van vier jaar (2015-2019), de verplichting inhoudt om alle vangsten van soorten in EU-wateren, of in bepaalde gevallen vangsten van EU-vaartuigen in internationale wateren, waarvoor vangstbeperkingen gelden en, in de Middellandse Zee, waarvoor minimummaten gelden, aan te landen en in mindering te brengen op de toepasselijke quota, alsook een verbod op het gebruik van ondermaatse vis voor rechtstreekse menselijke consumptie; K. overwegende dat er volgens het WTECV (12) geen informatie beschikbaar is over de uitvoering van de aanlandingsverplichting voor de langeafstandsvloten die buiten de Uniewateren actief zijn; overwegende dat de adviesraad voor de vollezee-/verrezeevloot (LDAC) heeft aangegeven dat de aanlandingsverplichting in de praktijk niet van toepassing is op EU-vaartuigen die buiten de EU-wateren vissen; L. overwegende dat aangelande vis die kleiner is dan de minimuminstandhoudingsreferentiegrootten nog altijd wordt gebruikt voor vismeel, diervoeder en aas voor de korfvisserij, met gering economisch rendement; overwegende dat deze alternatieve toepassingen economisch haalbaar zijn indien er zich in de buurt van de haven van aanlanding een productiefaciliteit bevindt, maar dat deze haalbaarheid afneemt (of verdwijnt) wanneer er logistieke diensten en infrastructuur nodig zijn voor langeafstandsvervoer of investeringen in nieuwe productiefaciliteiten (13) ; M. overwegende dat verschillende lidstaten hebben voorgesteld de wetgeving aan te passen zodat vis onder de betreffende minimuminstandhoudingsreferentiegrootten waarvoor een aanlandingsverplichting geldt voor liefdadigheidsdoeleinden kan worden gebruikt; N. overwegende dat de aanlandingsverplichting geen volledig verbod op teruggooi is, aangezien zij alleen van toepassing is op gereguleerde soorten (totaal toegestane vangsten (TAC’s) en visserijen met een gereguleerde visserijinspanning waarvoor een minimummaat is vastgesteld) en vrijstellingen omvat voor vis die door predatoren toegebrachte schade vertoont, alsook een op hoge overlevingskansen gebaseerde vrijstelling en een de-minimisvrijstelling tot 5 % voor gevallen waar een verhoging van de selectiviteit moeilijk haalbaar is of de behandeling van ongewenste vangsten onevenredig hoge kosten met zich meebrengt; overwegende dat de uitvoering van de aanlandingsverplichting ook afhankelijk is van het veelvuldige gebruik van tijdelijke vrijstellingen die jaarlijks moeten worden herzien op basis van een wetenschappelijke beoordeling, hetgeen tijd en inspanningen vergt van besluitvormers en de visserijsector; O. overwegende dat de teruggooiniveaus aanzienlijk verschillen naargelang de regio en soort, waarbij teruggooi minimaal of onbestaand is in visserijen waarin alle of de meeste vangsten commerciële waarde hebben en worden geëxploiteerd, zoals het geval is bij kleinschalige of traditionele visserij en visserij waarvan de productie bedoeld is voor rechtstreekse menselijke consumptie; P. overwegende dat de kleinschalige visserij meer marktdeelnemers in dienst heeft en selectiever vistuig gebruikt, waardoor deze minder milieuschade veroorzaakt en een fundamentele rol vervult op sociaal en economisch vlak, zoals is benadrukt in het verslag over de toestand van de visserij in de Middellandse Zee en de Zwarte Zee (SoMFi) van de Algemene Visserijcommissie voor de Middellandse Zee (GFCM) van 2018; Q. overwegende dat teruggegooide vis kan fungeren als voedselbron voor een reeks aasetende soorten, van vogelsoorten tot mesopelagische organismen en bentische gemeenschappen, die een belangrijke rol vervullen in de trofische ecologieketen; overwegende dat in de wetenschappelijke literatuur wordt geconcludeerd dat de vermindering van de teruggooi door middel van de aanlandingsverplichting mogelijk invloed heeft op de populaties van enkele soorten in bepaalde gebieden, maar dat dit in het algemeen waarschijnlijk niet het geval is; R. overwegende dat “verstikkingssoorten” vissoorten of -bestanden zijn waarvoor een bepaalde lidstaat, een bepaalde vloot of een bepaald vaartuig over minder vangstmogelijkheden (een lager quotum) beschikt in vergelijking met andere soorten; overwegende dat de volledige en strikte naleving van de aanlandingsverplichting, met name in de gemengde visserij, zou betekenen dat de overeenkomstige visserij moet worden stopgezet (“verstikking”) zodra het (gelimiteerde) quotum van die soort is opgebruikt, zodat verdere vangsten ervan worden voorkomen; overwegende dat potentiële verstikking in de gemengde visserij een ernstig probleem blijft en mogelijk heeft bijgedragen tot de povere uitvoering van de aanlandingsverplichting, en de quota-uitwisseling tussen lidstaten heeft beknot, waardoor de onderbenutting van vangstmogelijkheden nog is toegenomen; S. overwegende dat selectiviteit niet voldoende zal zijn om de problemen in deze visserijen te ondervangen, aangezien het vanuit technisch oogpunt lastig kan zijn de vangst van de betreffende verstikkingsbestanden te beperken zonder grote verliezen van andere verhandelbare vangsten te veroorzaken, met ernstige economische problemen voor de betreffende vloten tot gevolg; overwegende dat de quotumruilsystemen voor bijvangsten onlangs zijn aangepast om verstikkingssituaties tegen te gaan, maar dat de doeltreffendheid hiervan nog moet worden geëvalueerd; T. overwegende dat de hoeveelheid ongewenste vis die in de netten wordt gevangen en aan boord wordt gebracht in de eerste plaats aanzienlijk kan worden teruggedrongen door middel van ruimtelijke en temporele voorkomingsmaatregelen en technische selectiviteitsmaatregelen, zodat de behandelingstijd, het brandstofverbruik en de opslagbehoeften worden beperkt; U. overwegende dat het WTECV benadrukt dat de gezamenlijke aanbevelingen van de regionale groepen van de lidstaten inzake de uitvoering van de aanlandingsverplichting in 2021 slechts een relatief gering aantal maatregelen omvatten gericht op het vergroten van de selectiviteit; overwegende dat het aantal proefprojecten om selectiever vistuig of voorkomingsstrategieën overeenkomstig artikel 14 van het GVB te testen, is afgenomen; V. overwegende dat de Raad in de afgelopen jaren verschillende soorten heeft geschrapt van de lijst van TAC’s, als gevolg waarvan de aanlandingsverplichting niet meer van toepassing is op deze soorten; W. overwegende dat de aanlandingsverplichting een instrument is voor het verwezenlijken van de GVB-doelstelling inzake selectiviteit, en geen doel op zich is; X. overwegende dat de quotumruilsystemen voor bijvangsten onlangs zijn aangepast om verstikkingssituaties tegen te gaan; Y. overwegende dat het teruggooien van ongewenste vangsten een fenomeen is dat in alle visserijen ter wereld voorkomt en niet alleen in Europa; overwegende dat in de EU-wateren opvallend veel gemengde visserijen voorkomen; overwegende dat diverse derde landen en zelfbesturende gebieden in verschillende mate een teruggooiverbod hebben ingesteld, waaronder Canada, de Faeröer, Noorwegen, IJsland, Chili en Nieuw-Zeeland; overwegende dat andere derde landen, zoals de Verenigde Staten, teruggooi niet hebben verboden, maar dat in hun wetgeving inzake visserij veeleer andere benaderingen worden gehanteerd om ongewenste vangsten te beperken; overwegende dat het teruggooiverbod in Noorwegen en IJsland al 30 jaar lang wordt aangepast om in te spelen op specifieke problemen; overwegende dat de effecten van het teruggooiverbod in Chili nog niet volledig bekend zijn, aangezien de uitvoering nog maar pas van start is gegaan; overwegende dat teruggooi een groot probleem blijft in het visserijbeheer van Nieuw-Zeeland; Z. overwegende dat op grond van het beginsel van relatieve stabiliteit, dat voor het eerst werd uiteengezet in de basisverordening van het GVB van 1983 en is toegepast door middel van de TAC’s- en quotaverordening van datzelfde jaar, een verdeelsleutel voor de toewijzing van de TAC’s per lidstaat is vastgesteld op basis van de toewijzingsbeginselen van historische vangsten (1973-1978), afhankelijkheid zoals neergelegd in de preferenties van Den Haag van 1976, en verlies ten gevolge van wijzigingen in het visserijrechtsgebied (1973-1976); AA. overwegende dat er bijna 4 000 wetenschappelijke artikelen over het onderwerp teruggooi zijn gepubliceerd, waarvan meer dan 3 700 betrekking hebben op de industriële visserij, en minder dan 200 op de kleinschalige kustvisserij; AB. overwegende dat sinds ongeveer 1950 in de habitats van een groot aantal mariene soorten uit verschillende categorieën verschuivingen hebben plaatsgevonden wat geografisch bereik en seizoensgebonden activiteiten betreft als gevolg van de opwarming van de oceanen en biogeochemische veranderingen, zoals zuurstofverlies, met als gevolg verschuivingen op het vlak van soortensamenstelling, abundantie en biomassaproductie van ecosystemen, van de evenaar tot de polen; overwegende dat een verandering in de verspreiding van visbestanden van invloed is op het toekomstig visserijbeheer en derhalve ook op de uitvoering van de aanlandingsverplichting; AC. overwegende dat de Commissie voorafgaand aan haar voorstel voor een nieuwe basisverordening voor het GVB in juli 2011 een sociaal-economische effectbeoordeling van het beleid ter vermindering van de teruggooi heeft uitgevoerd, maar tot dusver heeft nagelaten de sociaal-economische invloed en effecten ervan op de veiligheid aan boord grondig te analyseren of antwoorden te bieden op de bezorgdheid van de adviesraden en de lidstaten over de uitvoering; AD. overwegende dat nog steeds niet bekend is in hoeverre teruggooi is teruggedrongen; overwegende dat maar liefst vijf lidstaten niet hebben gereageerd op de vragenlijst van de Commissie over de uitvoering van de aanlandingsverplichting voor 2019, en dat dit in het geval van twee van die lidstaten al het derde jaar op rij is; AE. overwegende dat verschillen met betrekking tot de controle op en handhaving van de aanlandingsverplichting tot een ongelijk speelveld kunnen leiden, zowel binnen als tussen de lidstaten; overwegende dat het EFCA in zijn verslagen waarin de naleving van de aanlandingsverplichting wordt geëvalueerd, concludeert dat de uitvoering door de lidstaten ontoereikend is en aanbevelingen formuleert om de controle te verbeteren; AF. overwegende dat de Commissie uiterlijk op 31 december 2022 bij het Europees Parlement en de Raad een verslag moet indienen over de uitvoering van het GVB, met inbegrip van de aanlandingsverplichting; 1. bevestigt de algemene doelstelling van de EU om de duurzame exploitatie van visbestanden en de bescherming van mariene ecosystemen te waarborgen; benadrukt dat het terugdringen van teruggooi en het tot een minimum beperken van ongewenste vangsten een prioriteit vormen van het overheidsbeleid en dat dit beleid vorm heeft gekregen vanuit de bezorgdheid over verantwoordingsplicht, instandhouding en de verspilling van natuurlijke hulpbronnen, alsook de wetenschappelijke noodzaak om ten volle rekening te houden met alle oorzaken van visserijsterfte; 2. betreurt dat de jaarverslagen van de Commissie over de stand van zaken van het GVB zeer weinig informatie bevatten over de uitvoering van de aanlandingsverplichting en tot nu toe geen informatie verschaffen over de mate waarin de teruggooi is teruggedrongen in het kader van de aanlandingsverplichting, noch een analyse van de sociaal-economische gevolgen van deze verplichting of de effecten van de uitvoering ervan op de veiligheid aan boord van vissersvaartuigen; 3. erkent dat de invoering van de aanlandingsverplichting een paradigmaverschuiving en een van de belangrijkste uitdagingen vertegenwoordigt in de geschiedenis van het EU-visserijbeheer – van het registreren van aanlandingen en in sommige gevallen zelfs het verplichten van teruggooi, naar een systeem dat de volledige vangst registreert – en samen met de invoering van het MDO-beleid onvermijdelijk een reeks verreikende ecologische en sociaal-economische gevolgen op korte en lange termijn heeft gehad; benadrukt dat de sociaal-economische gevolgen van de aanlandingsverplichting moeten worden geëvalueerd; 4. merkt op dat het MDO-beleid niet betekent dat er geen teruggooi plaatsvindt, en dat teruggooi niet betekent dat de MDO niet kon worden behaald, aangezien er voor beide stellingen bewijzen te vinden zijn in veel bestanden, ook van bijvangstsoorten; 5. benadrukt de vooruitgang die is geboekt op het gebied van samenwerking tussen belanghebbenden en de stappen die zijn ondernomen ter verbetering van de selectiviteit; merkt echter op dat volgens de Commissie en het WTECV de uitvoering van de aanlandingsverplichting over het algemeen laag blijft en dat de hoeveelheid teruggooi ongeveer vergelijkbaar is met de situatie in de jaren vóór de invoering van de aanlandingsverplichting; 6. erkent dat er sinds 2010 uit hoofde van de verordening visserijcontrole een verplichting bestaat om teruggooi te registreren in het logboek; betreurt dat er ondanks de invoering van de aanlandingsverplichting nog steeds beperkte betrouwbare gegevens en kennis over het teruggooivolume beschikbaar zijn, dat het aantal voorzorgs-TAC’s is toegenomen, in tegenstelling tot de afgenomen hoeveelheden analytische TAC’s, en dat de beschikbaarheid van wetenschappelijke informatie over de toestand van de bestanden niet substantieel is verbeterd; 7. merkt op dat de aanlandingsverplichting nog steeds aanleiding geeft tot bezorgdheid, zowel in de visserijsector als in de wetenschappelijke wereld, als gevolg van belemmeringen van uiteenlopende aard; wijst erop dat de bezorgdheid van de visserijsector te maken heeft met het gebrek aan adequate infrastructuur in de havens, de stijgende exploitatiekosten, het gebrek aan door de autoriteiten verstrekte stimulansen voor naleving en de moeilijkheden bij het bereiken van een grotere selectiviteit in sommige visserijen zonder de economische levensvatbaarheid van de visserij in gevaar te brengen, met name in gemengde visserijen die zijn blootgesteld aan een hoog risico op verstikkingssituaties die leiden tot onderbenutting van de beschikbare quota en mogelijke vroegtijdige stopzetting van visserijen en tot ernstige economische moeilijkheden voor de betrokken vloten; merkt op dat er tot dusver slechts twee gevallen zijn gemeld: tong (België) en grootoogtonijn (Frankrijk); 8. betreurt dat de moeilijkheden bij de uitvoering van het teruggooiverbod hebben geleid tot een negatief beeld van vissers en de inspanningen van de visserijsector, ondanks de vooruitgang die is geboekt bij het bereiken van de MDO-doelstelling; 9. neemt kennis van de tot dusver genomen maatregelen – quota-uitwisseling en quotumruilsystemen voor bijvangstsoorten – hoewel deze voornamelijk tijdelijk van aard zijn en afhankelijk zijn van onderhandelingen tussen de lidstaten, en de doeltreffendheid ervan nog grondig moet worden beoordeeld; benadrukt dat de administratieve belemmeringen voor een doeltreffende uitvoering van de aanlandingsverplichting moeten worden weggenomen, dat de ontwikkeling en ingebruikname van nieuw selectief vistuig moeten worden verbeterd en dat doeltreffende plannen voor de vermindering van bijvangsten verder moeten worden ontwikkeld met het oog op het herstel van kwetsbare bestanden; 10. benadrukt het potentieel en de noodzaak van het gebruik van de uitzonderingen waarin is voorzien in de verordening (op hoge overlevingskansen gebaseerde vrijstelling en de-minimisvrijstelling) om de uitvoering te faciliteren en potentiële verstikkingssituaties tegen te gaan; herinnert eraan dat er betrouwbare en nauwkeurige bewijzen en gegevens moeten worden verstrekt en beveelt aan de procedure voor het verlenen van vrijstellingen te stroomlijnen, met inbegrip van een betere verzameling van wetenschappelijke gegevens; 11. benadrukt dat het WTECV heeft erkend dat de kwaliteit van de verstrekte informatie ter ondersteuning van de vrijstellingen over het algemeen verbeterd is sinds de indiening van de eerste gezamenlijke aanbevelingen in 2014; erkent dat het verstrekken van gegevens en informatie ter ondersteuning van de vrijstellingen lastig kan zijn gezien de aard van de vereiste gegevens; stelt echter met bezorgdheid vast dat het WTECV heeft aangegeven dat in veel gevallen de aangeleverde informatie en gegevens niet soort- en/of visserijspecifiek zijn en dat dezelfde studies en veronderstellingen worden gebruikt ter ondersteuning van diverse vrijstellingen; benadrukt dat het door het ontbreken van soort- en visserijspecifieke gegevens en informatie moeilijk is om de waarschijnlijke effecten van een voorgestelde vrijstelling te evalueren, of te beoordelen of wordt voldaan aan de voorwaarden voor de op hoge overlevingskansen gebaseerde vrijstelling en de de-minimisvrijstelling; 12. is bezorgd dat de geleidelijke afname van bepaalde flexibele regelingen, zoals de de-minimisvrijstelling, het verstikkingseffect en de stopzetting van visserijen kan veroorzaken of verergeren; benadrukt dat er verder moet worden gewerkt aan doeltreffende regelingen om bijvangsten te verminderen in visserijen met een beperktere selectiviteit, zoals pelagische trawlvisserij; 13. herinnert eraan dat de aanlandingsverplichting geen doel op zich is, maar een instrument om de visserij en het operationele gedrag te helpen verbeteren, de ontwikkeling en het gebruik van selectiever vistuig te stimuleren om ongewenste vangsten tot een minimum te beperken, en de vangstdocumentatie te verbeteren met het oog op een beter inzicht in en een betere wetenschappelijke beoordeling van visbestanden; merkt op dat veel vissers het niet eens zijn met het verband tussen de doelstellingen van de aanlandingsverplichting en de uitvoering ervan, hetgeen vaak een belemmering blijkt te zijn voor de naleving; erkent dat de verwezenlijking van dit uiteindelijke doel tijd en voldoende kennis vergt, en dat er dan ook meer inspanningen nodig zijn om een gemeenschappelijk begrip ervan te bevorderen en de door wetenschappers en vissers verrichte studies om de selectiviteit te verbeteren en ongewenste vangsten te beperken in praktijk te brengen; verzoekt de Commissie steun te blijven verlenen aan plannen ter verbetering van de selectiviteit, onder meer door in voorkomend geval stimulansen in te zetten voor het gebruik van selectiever vistuig; 14. benadrukt de specifieke kenmerken van de ultraperifere gebieden, met name op het vlak van vaartuigen, verouderde vloten en havens met beperkte opslag- en verwerkingscapaciteit, waardoor de aanlandingsverplichting soms moeilijk te realiseren is; 15. merkt op dat het teruggooiniveau sterk varieert per visserij en per zeebekken, waardoor de indruk ontstaat dat een uniforme aanpak misschien niet de optimale strategie is om vissers aan te moedigen selectiever te worden; verzoekt de Commissie de belangrijkste tekortkomingen te identificeren en voor elk zeebekken aangepaste en op maat gesneden oplossingen voor specifieke visserijtakken voor te stellen, en daarbij bijzondere aandacht te besteden aan de kleinschalige ambachtelijke visserij, met name in de ultraperifere gebieden; 16. herinnert eraan dat het bestaande rechtskader de rechtsgrond biedt voor de lidstaten om actief samen te werken om op flexibeler wijze regels voor selectieve visserij vast te stellen en wetenschappelijk bewezen mitigatie-instrumenten in te zetten; verzoekt de lidstaten hun samenwerking te intensiveren door middel van een regionale aanpak waarbij belanghebbenden en adviesraden worden betrokken, en met het oog hierop de subsidies die hun ter beschikking staan ten volle te benutten; herhaalt dat bij de uitvoering van de aanlandingsverplichting moet worden gezorgd voor een gelijk speelveld; 17. is ingenomen met de resultaten van recente wetenschappelijke studies (bv. DiscardLess, MINOUW en LIFE iSEAS) over innoverende selectiviteit van het vistuig, voorkomingsstrategieën en wijzigingen aan vaartuigen om ongewenste vangsten aan boord te behandelen; meent dat verder onderzoek naar betere selectiviteit van het vistuig, voorkomingsstrategieën en behandeling van ongewenste vangsten noodzakelijk is; is verheugd over het voorgestelde programma “Mission Starfish 2030: Restore our Ocean and Waters” (Missie Zeester 2030: herstel onze oceaan en wateren), en is van mening dat een missie in verband met gezonde oceanen, zeeën, kust- en binnenwateren bevorderlijk zal zijn voor het ontwikkelen van hoogdringende oplossingen die een rechtstreeks effect hebben op de visserijsector en het duurzame gebruik en beheer van mariene hulpbronnen; 18. benadrukt dat efficiënte systemen voor visserijbeheer, met inbegrip van het vermogen om gebruik te maken van alle elementen om de aanlandingsverplichting naar behoren ten uitvoer te leggen en de doelstellingen van het GVB te verwezenlijken, moeten worden ondersteund door nauwkeurige en betrouwbare vangstdocumentatie en wetenschappelijke gegevens; verzoekt de Commissie en de lidstaten waar nodig meer inspanningen te leveren om de toepasselijke EU-wetgeving volledig ten uitvoer te leggen en verdere maatregelen te nemen om te zorgen voor volledige documentatie en gegevensverzameling, op een wijze die in verhouding staat tot hun vangstcapaciteit in het geval van de kleinschalige kustvloot; 19. is bezorgd over het gebrek aan behoorlijke controle op en naleving van de aanlandingsverplichting en onderstreept de negatieve gevolgen van dergelijke tekortkomingen voor de duurzaamheid, mede als gevolg van de vaststelling van TAC’s op basis van de totale vangst, met inbegrip van zogenoemde “aanvullingen” om voorheen teruggegooide vis te dekken; 20. benadrukt dat het bestaan van talrijke regels, vrijstellingen en afwijkingen die de afgelopen jaren zijn vastgesteld, de uitvoering van de aanlandingsverplichting en de nalevingsevaluatie door het EFCA bemoeilijkt, waardoor het moeilijker wordt de doelstellingen inzake bescherming en verbetering van de duurzaamheid van de visserij te verwezenlijken; benadrukt dat het gebruik van de vrijstellingen waarin het GVB voorziet van het allergrootste belang is voor de uitvoering van de aanlandingsverplichting; 21. dringt erop aan dat beter gebruik wordt gemaakt van nieuwe technologieën en digitale oplossingen die worden ontwikkeld in samenwerking met de visserijsector en de autoriteiten van de lidstaten om de monitoring, de controle en het toezicht te verbeteren, met volledige inachtneming van de privacyrechten en de vertrouwelijkheidsvereisten inzake bedrijfsgegevens; 22. benadrukt de cruciale rol van vissers en andere belanghebbenden bij de uitvoering van het beleid, waardoor een cultuur van naleving wordt bevorderd, alsook het belang van in de loop der tijd geleidelijke en aanpasbare wijzigingen in de regels voor de aanlandingsverplichting; wijst op de aanvullende voordelen van vrijwillige en op stimulansen gebaseerde regelingen om de betrokkenheid van vissers te vergroten; 23. benadrukt dat het verbeteren van de selectiviteit weliswaar een hoge prioriteit moet blijven krijgen, maar dat voor de uitvoering van de aanlandingsverplichting een sectoroverschrijdende aanpak nodig is en duidelijke stimulansen moeten worden ontwikkeld om beste praktijken op het gebied van mitigatie aan te moedigen; beveelt de volgende begeleidende maatregelen en beheersinstrumenten aan: 24. verzoekt de Commissie om in het kader van het evaluatieverslag over de uitvoering van het GVB, dat in 2022 zal worden gepubliceerd, met name aandacht te besteden aan onderstaande punten: 25. verzoekt de Commissie om op basis van deze evaluatie en indien nodig een wetgevingsvoorstel in te dienen om de doelstellingen inzake het verminderen van teruggooi en het verbeteren van de bestanden beter te kunnen verwezenlijken; 26. benadrukt de bezorgdheid die er heerst in verband met visbestanden die worden gedeeld met derde landen, waarvoor niet altijd dezelfde bepalingen inzake teruggooi gelden; benadrukt dat het noodzakelijk is een geleidelijke convergentie te realiseren met betrekking tot de hoofddoelstellingen van het visserijbeheer, teneinde de hoogst mogelijke normen te waarborgen voor het bereiken van een goede milieutoestand van het gedeelde mariene ecosysteem, en te zorgen voor duurzaamheid van de visserijactiviteiten en het behoud van een gelijk speelveld met derde landen, met name het Verenigd Koninkrijk; 27. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, het Comité van de Regio’s, het Europees Economisch en Sociaal Comité en de regeringen en parlementen van de lidstaten. (Bijzondere wetgevingsprocedure – raadpleging) Het Europees Parlement, – gezien het voorstel van de Commissie aan de Raad ( COM(2021)0181 ), – gezien artikel 113 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, op grond waarvan het Parlement door de Raad is geraadpleegd (C9‑0132/2021), – gezien artikel 82 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie economische en monetaire zaken ( A9‑0155/2021 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan het Commissievoorstel; 2. verzoekt de Raad, wanneer deze voornemens is af te wijken van de door het Parlement goedgekeurde tekst, het Parlement hiervan op de hoogte te stellen; 3. wenst opnieuw te worden geraadpleegd ingeval de Raad voornemens is ingrijpende wijzigingen aan te brengen in de door het Parlement goedgekeurde tekst; 4. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad, de Commissie en de nationale parlementen. Het Europees Parlement, – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2021)0151 – C9-0127/2021), – gezien Verordening (EU) nr. 1309/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 17 december 2013 betreffende het Europees fonds voor aanpassing aan de globalisering (2014-2020) en tot intrekking van Verordening (EG) nr. 1927/2006 (1) (“EFG-verordening”), – gezien Verordening (EU, Euratom) 2020/2093 van de Raad van 17 december 2020 tot bepaling van het meerjarig financieel kader voor de jaren 2021-2027 (2) , en met name artikel 8 hiervan, – gezien het Interinstitutioneel Akkoord van 16 december 2020 tussen het Europees Parlement, de Raad van de Europese Unie en de Europese Commissie betreffende begrotingsdiscipline, samenwerking in begrotingszaken en goed financieel beheer, alsmede betreffende nieuwe eigen middelen, met inbegrip van een routekaart voor de invoering van nieuwe eigen middelen (3) , (“IIA van 16 december 2020”), en met name punt 9, – gezien het advies van de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken, – gezien het verslag van de Begrotingscommissie ( A9-0158/2021 ), A. overwegende dat de Unie wetgevings- en begrotingsinstrumenten in het leven heeft geroepen om extra steun te verlenen aan werknemers die de gevolgen van grote structurele veranderingen in de wereldhandelspatronen of de wereldwijde financiële en economische crisis ondervinden, en hen te helpen om op de arbeidsmarkt terug te keren; overwegende dat deze bijstand wordt verleend in de vorm van financiële steun aan de werknemers en aan de ondernemingen waarvoor zij hebben gewerkt; B. overwegende dat Estland aanvraag EGF/2020/002 EE/Estonia Tourism heeft ingediend voor een financiële bijdrage uit het Europees fonds voor aanpassing aan de globalisering (EFG) naar aanleiding van 10 080 ontslagen (4) in de economische sectoren die zijn ingedeeld in de statistische nomenclatuur van de economische activiteiten in de Europese Unie (“NACE”) Rev. 2 afdeling 45 (Groot- en detailhandel in en reparatie van auto’s en motorfietsen), 49 (Vervoer te land en vervoer via pijpleidingen), 50 (Vervoer over water), 51 (Luchtvaart), 52 (Opslag en vervoersondersteunende activiteiten), 55 (Verschaffen van accommodatie), 56 (Eet- en drinkgelegenheden), 74 (Overige vrije beroepen en overige wetenschappelijke en technische activiteiten), 77 (Verhuur en lease), 79 (Reisbureaus, reisorganisatoren, reserveringsbureaus en aanverwante activiteiten), 90 (Creatieve activiteiten, kunst en amusement), 91 (Bibliotheken, archieven, musea en overige culturele activiteiten), 92 (Loterijen en kansspelen) en 93 (Sport, ontspanning en recreatie) in de NUTS-regio van niveau 2 Eesti (EE00) in Estland (5) , binnen een referentieperiode voor de aanvraag van 13 maart 2020 tot 11 november 2020; C. overwegende dat de aanvraag verband houdt met 1 715 zelfstandigen die hun werkzaamheden hebben beëindigd, en 8 365 werknemers die werkloos zijn geworden in de toeristische sector in Estland; D. overwegende dat de aanvraag is gebaseerd op de criteria voor steunverlening uit artikel 4, lid 2, van de EFG-verordening, op grond waarvan een aanvraag in uitzonderlijke omstandigheden, met name ten aanzien van collectieve aanvragen door kmo’s, zelfs als niet volledig voldaan wordt aan de criteria van artikel 4, lid 1, van die verordening, als ontvankelijk kan worden aangemerkt, wanneer de gedwongen ontslagen ernstige gevolgen hebben voor de werkgelegenheid en de lokale, regionale of nationale economie; E. overwegende dat de gebeurtenissen die aanleiding hebben gegeven tot deze ontslagen en beëindiging van activiteiten, begin 2020 onverwacht hebben plaatsgevonden als gevolg van de wereldwijde verspreiding van de COVID-19-pandemie en de daarmee gepaard gaande economische crisis die de toeristische sector bijzonder hard heeft getroffen, met plotse internationale reisbeperkingen die tot een scherpe en onvoorziene daling van internationale reizen en toerisme hebben geleid; F. overwegende dat de COVID-19-pandemie en de daaropvolgende wereldwijde economische crisis een enorme schok voor de Estse economie hebben veroorzaakt, met name voor de toeristische sector, en vóór de crisis 90 % van de toeristische uitgaven in Estland werd gegenereerd door internationaal toerisme, terwijl het gemiddelde voor OESO-landen ongeveer 25 % bedroeg; G. overwegende dat in 2019 de opbrengsten uit toerisme in Estland een nieuw record van 2,1 miljard EUR bereikten, het toerisme werd beschouwd als een belangrijke sector voor het concurrentievermogen van Estland en aanzienlijke investeringen zijn gedaan om het verder te ontwikkelen; H. overwegende dat de toeristische sector wordt gedomineerd door kmo’s, die een zwakkere crisisbestendigheid hebben dan grotere ondernemingen, en dat kmo’s goed zijn voor 79,2 % van de totale beroepsbevolking in Estland; I. overwegende dat het Europees Fonds voor de aanpassing aan de globalisering, door middel van de steun die het aan werknemers verleent, kan bijdragen tot de transitie naar een duurzamer toerisme en Europa op die manier in staat kan stellen zijn natuurlijke en culturele erfgoed en hulpbronnen te beschermen en te promoten, en tegelijkertijd nieuwe kansen te bieden voor banen en de oprichting van innovatieve bedrijven; J. overwegende dat de Commissie heeft verklaard dat de COVID-19-gezondheidscrisis is uitgemond in een economische crisis, een herstelplan voor de economie heeft opgesteld en de rol van het EFG heeft onderstreept, dat als noodinstrument (6) moet worden gebruikt om mensen te helpen die hun baan verloren als gevolg van de wereldwijde economische crisis; K. overwegende dat zowel nationale als Europese steun voor het behoud van de werkgelegenheid via werktijdverkortingsregelingen en het SURE-instrument in Estland zijn gebruikt om de gevolgen van de COVID-19-pandemie en de daarmee gepaard gaande crisis op de arbeidsmarkt te verzachten; L. overwegende dat het hier gaat om de eerste beschikbaarstelling van middelen uit het EFG als gevolg van de COVID-19-crisis, nadat in de resolutie van het Europees Parlement van 18 juni 2020 over het voorstel voor een besluit van het Europees Parlement en de Raad betreffende de beschikbaarstelling van middelen uit het Europees Fonds voor aanpassing aan de globalisering (EGF/2020/000 TA 2020 – Technische bijstand op initiatief van de Commissie) (7) de vermelding werd opgenomen dat middelen uit het EFG beschikbaar zouden kunnen worden gesteld om definitief ontslagen werknemers en zelfstandigen in het kader van de wereldwijde COVID-19-crisis te ondersteunen, zonder Verordening (EU) nr. 1309/2013 te hoeven wijzigen; 1. is het met de Commissie eens dat is voldaan aan de voorwaarden in artikel 4, lid 2, van de EFG-verordening en dat Estland recht heeft op een financiële bijdrage van 4 474 480 EUR uit hoofde van die verordening, wat overeenkomt met 60 % van de totale kosten van 7 457 468 EUR, waarvan 7 452 468 EUR voor individuele diensten en 5 000 EUR voor voorbereiding, beheer, voorlichting en publiciteit en controle en rapportage; 2. neemt ter kennis dat de Estse autoriteiten de aanvraag hebben ingediend op 12 november 2020 en dat de Commissie, na de verstrekking van aanvullende informatie door Estland, haar beoordeling heeft afgerond op 31 maart 2021 en het Parlement er diezelfde dag nog van in kennis heeft gesteld; 3. merkt op dat de aanvraag betrekking heeft op in totaal 10 080 werknemers, onder wie 1 715 zelfstandigen die hun werkzaamheden hebben beëindigd, en 8 365 werknemers die werkloos zijn geworden in de Estse toeristische sector; betreurt dat Estland verwacht dat slechts 5 060 van alle in aanmerking komende begunstigden zullen deelnemen aan de maatregelen (beoogde begunstigden); 4. wijst erop dat de sociale gevolgen van de ontslagen naar verwachting aanzienlijk zullen zijn, aangezien een groot deel van de werknemers in de toeristische sector bestaat uit laaggeschoolde werknemers, werknemers zonder beroepskwalificatie, jongeren, seizoenarbeiders en deeltijdwerkers; 5. wijst erop dat meer dan 60 % van de in aanmerking komende personen vrouw is, met als zwaarst getroffen leeftijdsgroep personen tussen 30 en 64 jaar oud; 6. neemt er nota van dat Estland op 1 januari 2021 is begonnen met het verlenen van de individuele diensten aan de beoogde begunstigden, wat betekent dat de periode om in aanmerking te komen voor een financiële bijdrage uit het EFG van 1 januari 2021 tot en met 1 januari 2023 zal lopen, met uitzondering van formele opleidingen of opleidingen, waaronder beroepsopleidingen, die twee jaar of langer duren, die voor een financiële bijdrage in aanmerking komen tot en met 1 juli 2023; 7. wijst erop dat de individuele dienstverlening aan de werknemers en zelfstandigen de volgende acties omvat: opleidingen op de arbeidsmarkt, subsidie voor het opstarten van een bedrijf en vervolgsteun, leerlingplaatsen, steun voor formele studies en vergoedingen van studiekosten, met inbegrip van vergoedingen voor beroepsopleidingen; 8. neemt er nota van dat Estland op 1 januari 2021 is begonnen met administratieve uitgaven voor de uitvoering van het EFG, en dat de periode om voor uitgaven voor voorbereiding, beheer, voorlichting en publiciteit, controle en rapportage in aanmerking te komen voor een financiële bijdrage uit het EFG, daarom zal lopen van 1 januari 2021 tot en met 1 juli 2023; 9. merkt op dat de bron van nationale voorfinanciering of medefinanciering de Stichting voor diensten voor arbeidsvoorziening en uitkeringen is, waaruit het Estse Fonds voor werkloosheidsverzekering (EUIF) als openbare dienst voor arbeidsvoorziening in Estland actieve arbeidsmarktmaatregelen aanbiedt; wijst erop dat de stichting is opgericht met de activa van het trustfonds voor werkloosheidsuitkeringen – het trustfonds voor uitkeringen bij ontslag en insolventie van werkgevers – en de middelen die via het Ministerie van Sociale Zaken uit de staatsbegroting worden toegewezen; 10. is verheugd over het feit dat het gecoördineerde pakket individuele dienstverlening door Estland is opgesteld in overleg met de bevoegde autoriteiten en vertegenwoordigers van verenigingen, en over het feit dat de vorderingen zullen worden besproken in de raad van toezicht van de EUIF, dat de sociale partners omvat – twee leden van het Estse werkgeversverbond, één lid van het Estse verbond van vakverenigingen en één lid van het Estse verbond van werknemersverenigingen; is verheugd over het verdere overleg met vertegenwoordigers van de toeristische sector dat zal plaatsvinden na een analyse van het profiel van de ontslagen werknemers; 11. merkt op dat verder overleg met vertegenwoordigers van de toeristische sector zal plaatsvinden na een analyse van het profiel van de ontslagen werknemers en dat de meest geschikte vorm van steun zal worden vastgesteld, rekening houdend met de leeftijdsstructuur, het onderwijsprofiel en andere kenmerken van de begunstigden; merkt op dat daarnaast een mogelijke bijdrage van de Estse Organisatie van hotels en restaurants gepland is voor het opstellen van een aantal industriegerelateerde opleidingsmaatregelen; 12. benadrukt dat de Estse autoriteiten hebben bevestigd dat voor de subsidiabele acties geen steun uit andere fondsen of financieringsinstrumenten van de Unie wordt ontvangen; 13. herhaalt dat de steun van het EFG geen vervanging mag zijn voor de maatregelen die bedrijven op grond van de nationale wetgeving of collectieve arbeidsovereenkomsten moeten nemen; 14. verzoekt de Commissie de tijd die nodig is voor de beoordeling van EFG-steunaanvragen en de beschikbaarstelling van middelen uit het EFG, zo veel mogelijk te beperken, teneinde de druk op de nationale socialezekerheidsstelsels in de context van de COVID-19-crisis te verminderen; 15. hecht zijn goedkeuring aan het bij deze resolutie gevoegde besluit; 16. verzoekt zijn Voorzitter dit besluit samen met de voorzitter van de Raad te ondertekenen en zorg te dragen voor publicatie ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie ; 17. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie, met inbegrip van de bijlage, te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. BIJLAGE BESLUIT VAN HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD betreffende de beschikbaarstelling van middelen uit het Europees Fonds voor aanpassing aan de globalisering naar aanleiding van een aanvraag van Estland – EGF/2020/002 EE/Estonia Tourism (De tekst van de bijlage wordt hier niet weergegeven, aangezien deze overeenkomt met de definitieve handeling: Besluit (EU) 2021/886.) Het Europees Parlement, – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2021)0201 – C9-0117/2021), – gezien Verordening (EG) nr. 2012/2002 van de Raad van 11 november 2002 tot oprichting van het Solidariteitsfonds van de Europese Unie (1) , – gezien Verordening (EU) 2020/461 van het Europees Parlement en de Raad van 30 maart 2020 tot wijziging van Verordening (EG) nr. 2012/2002 van de Raad om financiële steun te verlenen aan lidstaten en landen die over toetreding tot de Unie onderhandelen die zwaar worden getroffen door een grote volksgezondheidscrisis (2) , – gezien Verordening (EU, Euratom) 2020/2093 van de Raad van 17 december 2020 tot bepaling van het meerjarig financieel kader voor de jaren 2021-2027 (3) , en met name artikel 9, – gezien het Interinstitutioneel Akkoord van 16 december 2020 tussen het Europees Parlement, de Raad van de Europese Unie en de Europese Commissie betreffende begrotingsdiscipline, samenwerking in begrotingszaken en goed financieel beheer, alsmede betreffende nieuwe eigen middelen, met inbegrip van een routekaart voor de invoering van nieuwe eigen middelen (4) , en met name punt 10, – gezien de brief van de Commissie regionale ontwikkeling, – gezien het verslag van de Begrotingscommissie ( A9-0157/2021 ), 1. beschouwt het besluit als een concrete, tastbare en zichtbare uiting van de solidariteit van de Unie met de burgers en regio’s van de Unie die zijn getroffen door natuurrampen en de grote volksgezondheidscrisis als gevolg van de COVID-19-pandemie in 2020; 2. juicht het toe dat het toepassingsgebied van Verordening (EG) nr. 2012/2002 vanaf maart 2020 uitgebreid is met grote bedreigingen voor de volksgezondheid, zoals de huidige COVID-19-pandemie; 3. uit zijn medeleven en betuigt zijn solidariteit met alle slachtoffers van verwoestende natuurrampen en de COVID-19-pandemie; 4. benadrukt dat op zo kort mogelijke termijn via het Solidariteitsfonds van de Europese Unie (het “Fonds”) financiële bijstand moet worden verleend, en dat ervoor moet worden gezorgd dat deze bijstand daadwerkelijk in de regio’s en bij de begunstigden in de getroffen landen terechtkomt; 5. betreurt dat het beoordelen van de vóór de officiële deadline van 24 juni 2020 ingediende aanvragen voor financiële bijstand in verband met de COVID-19-pandemie in 2020 veel tijd heeft gekost en dat de Commissie haar voorstel voor het mobiliseren van het Fonds daardoor pas eind maart 2021 kon indienen; benadrukt dat middelen uit het Fonds in de toekomst snel moet worden beschikbaar gesteld om na grote natuurrampen en/of grote bedreigingen voor de volksgezondheid de broodnodige hulp te bieden; 6. wijst erop dat natuurrampen als gevolg van klimaatverandering steeds heftiger worden en frequenter voorkomen; benadrukt dat bepaalde regio’s, zoals eilanden en kustregio’s, in het bijzonder gevaar lopen om door natuurrampen te worden getroffen; benadrukt dat het Fonds slechts een curatief instrument is en dat er als gevolg van klimaatverandering eerst en vooral behoefte is aan een preventief beleid, teneinde de gevolgen in de toekomst van klimaatverandering te verhinderen, overeenkomstig de Overeenkomst van Parijs en de Europese Green Deal; wijst nogmaals op het belang van investeringen in maatregelen voor het opvangen van de gevolgen van klimaatverandering en voor aanpassing daaraan in bijzonder kwetsbare regio’s, en van het tot stand brengen van effectieve synergie-effecten tussen het Fonds en relevante financieringsprogramma’s van de Unie; 7. hecht zijn goedkeuring aan het bij deze resolutie gevoegde besluit; 8. verzoekt zijn Voorzitter dit besluit samen met de voorzitter van de Raad te ondertekenen en zorg te dragen voor publicatie ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie ; 9. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie, met inbegrip van de bijlage, te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. BIJLAGE BESLUIT VAN HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD betreffende de beschikbaarstelling van middelen uit het Solidariteitsfonds van de Europese Unie voor bijstand aan Griekenland en Frankrijk in verband met natuurrampen en aan Albanië, België, Duitsland, Estland, Frankrijk, Griekenland, Hongarije, Ierland, Italië, Kroatië, Letland, Litouwen, Luxemburg, Montenegro, Oostenrijk, Portugal, Roemenië, Servië, Spanje en Tsjechië naar aanleiding van een volksgezondheidscrisis (De tekst van de bijlage wordt hier niet weergegeven, aangezien deze overeenkomt met de definitieve handeling: Besluit (EU) 2021/885.) Het Europees Parlement, – gezien artikel 314 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien artikel 106 bis van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap voor Atoomenergie, – gezien Verordening (EU, Euratom) 2018/1046 van het Europees Parlement en de Raad van 18 juli 2018 tot vaststelling van de financiële regels van toepassing op de algemene begroting van de Unie, tot wijziging van Verordeningen (EU) nr. 1296/2013, (EU) nr. 1301/2013, (EU) nr. 1303/2013, (EU) nr. 1304/2013, (EU) nr. 1309/2013, (EU) nr. 1316/2013, (EU) nr. 223/2014, (EU) nr. 283/2014 en Besluit nr. 541/2014/EU en tot intrekking van Verordening (EU, Euratom) nr. 966/2012 (1) , en met name artikel 44, – gezien de algemene begroting van de Europese Unie voor het begrotingsjaar 2021, zoals definitief vastgesteld op 18 december 2020 (2) , – gezien Verordening (EU, Euratom) 2020/2093 van de Raad van 17 december 2020 tot bepaling van het meerjarig financieel kader voor de jaren 2021-2027 (3) (MFK-verordening), – gezien het Interinstitutioneel Akkoord van 16 december 2020 tussen het Europees Parlement, de Raad van de Europese Unie en de Europese Commissie betreffende begrotingsdiscipline, samenwerking in begrotingszaken en goed financieel beheer, alsmede betreffende nieuwe eigen middelen, met inbegrip van een routekaart voor de invoering van nieuwe eigen middelen (4) , – gezien Besluit (EU, Euratom) 2020/2053 van de Raad van 14 december 2020 betreffende het stelsel van eigen middelen van de Europese Unie (5) , – gezien het ontwerp van gewijzigde begroting nr. 2/2021, goedgekeurd door de Commissie op 24 maart 2021 ( COM(2021)0200 ), – gezien het standpunt inzake het ontwerp van gewijzigde begroting nr. 2/2021, op 23 april 2021 vastgesteld door de Raad en op 26 april 2021 toegezonden aan het Europees Parlement (08145/2021 – C9-0155/2021), – gezien de artikelen 94 en 96 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Begrotingscommissie ( A9-0160/2021 ), A. overwegende dat het voorstel van de Commissie hoofdzakelijk een tweeledig doel heeft: enerzijds te voorzien in aanvullende financiering voor de paraatheid voor en de respons op de COVID-19-pandemie en voor de preventie in dit kader, voor een veilige en duurzame heropening van voorzieningen en voor eventuele gevolgen van verdere Europese initiatieven in verband met de COVID-19-respons; anderzijds technische aanpassingen door te voeren die voortvloeien uit de politieke akkoorden over sectorale rechtsgrondslagen na de goedkeuring van het meerjarig financieel kader (MFK) in december 2020, alsook aanpassingen in verband met de voorziening van de garantie voor extern optreden; voorts stelt de Commissie voor het bedrag van 47 981 598 EUR van de ongebruikte toewijzing aan het Solidariteitsfonds van de EU (SFEU) voor 2020 rechtstreeks over te dragen naar het operationele begrotingsonderdeel van het SFEU en andere aanpassingen en technische actualiseringen door te voeren; B. overwegende dat het netto-effect van het voorstel inzake de uitgaven in de begroting 2021 een bedrag van 260 681 598 EUR aan vastleggingskredieten en 252 581 598 EUR aan betalingskredieten bedraagt; C. overwegende dat het Parlement herhaaldelijk heeft aangegeven van mening te zijn dat een ontwerp van gewijzigde begroting slechts één doel moet dienen; 1. neemt kennis van het ontwerp van gewijzigde begroting nr. 2/2021 zoals ingediend door de Commissie; 2. spreekt zijn volledige steun uit voor een robuuste respons van de Unie op de COVID‑19-pandemie; herhaalt zijn standpunt dat geen moeite mag worden gespaard om de pandemie te bestrijden en de weg vrij te maken voor een veilig en duurzaam herstel in Europa, onder meer door gebruik te maken van alle beschikbare mogelijkheden in het kader van de begroting van de Unie en het Financieel Reglement; 3. betreurt dat de Commissie, ondanks het aandringen van het Parlement, heeft besloten om de delen die verband houden met de COVID-19-pandemie en het deel dat betrekking heeft op de aanpassing aan de rechtsgrondslagen van de MFK-programma’s tegelijkertijd te presenteren, terwijl die afzonderlijk hadden kunnen en moeten worden behandeld; herhaalt dat de Commissie, om het prerogatief van de begrotingsautoriteit beter te eerbiedigen, een ontwerp van gewijzigde begroting met slechts één doel moet indienen en niet verschillende doelstellingen in één ontwerp van gewijzigde begroting mag behandelen; 4. benadrukt dat de goedkeuring van ontwerp van gewijzigde begroting nr. 2/2021, die het met name mogelijk maakt te beginnen met de voorbereidingen voor een gemeenschappelijk kader voor een digitaal groen certificaat, op geen enkele wijze mag vooruitlopen op de resultaten van de onderhandelingen tussen het Parlement en de Raad over de verordening betreffende het groene digitale certificaat; 5. is van mening dat de Commissie de uitkomst van de onderhandelingen over het instrument voor nabuurschapsbeleid, ontwikkeling en internationale samenwerking – Europa als wereldspeler niet naar behoren heeft opgevolgd wat betreft de begrotingsnomenclatuur voor geografische programma’s in Azië; verzoekt de Commissie een nieuw ontwerp van gewijzigde begroting in te dienen dat de overeengekomen teksten van de sectorale rechtsgrondslagen weerspiegelt; is van mening dat, overeenkomstig zijn richtsnoeren voor de begroting 2022, een dergelijke harmonisering vóór de begrotingsprocedure van 2022 kan en moet plaatsvinden; 6. verzoekt de Commissie uitgebreide informatie te verstrekken aan beide takken van de begrotingsautoriteit over de geplande autonome overschrijvingen, uitgevoerd overeenkomstig artikel 30 van het Financieel Reglement, met het oog op de aanpassing van de begroting 2021 aan het ontwerp van gewijzigde begroting nr. 2/2021 en daarnaast ook aan de politieke akkoorden over de sectorale rechtsgrondslagen van het MFK, met inbegrip van de desbetreffende bedragen (indien beschikbaar); 7. keurt het standpunt van de Raad inzake het ontwerp van gewijzigde begroting nr. 2/2021 goed; 8. verzoekt zijn Voorzitter te constateren dat de gewijzigde begroting nr. 1/2021 definitief is vastgesteld en zorg te dragen voor publicatie ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie ; 9. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie, alsmede aan de nationale parlementen. Het Europees Parlement, – gezien de gedelegeerde verordening van de Commissie (C(2021)01874), – gezien het schrijven van de Commissie van 25 maart 2021, waarin zij het Parlement verzoekt te verklaren dat het geen bezwaar zal maken tegen de gedelegeerde verordening, – gezien de brief van de Commissie economische en monetaire zaken van 11 mei 2021 aan de voorzitter van de Conferentie van commissievoorzitters, – gezien artikel 290 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien Verordening (EU) nr. 648/2012 van het Europees Parlement en de Raad van 4 juli 2012 betreffende otc-derivaten, centrale tegenpartijen en transactieregisters (1) (EMIR), en met name artikel 72, lid 3, en artikel 82, lid 6, – gezien Verordening (EU) 2015/2365 van het Europees Parlement en de Raad van 25 november 2015 betreffende de transparantie van effectenfinancieringstransacties en van hergebruik en tot wijziging van Verordening (EU) nr. 648/2012 (2) , en met name artikel 11, lid 2, en artikel 30, lid 5, – gezien artikel 111, lid 6, van zijn Reglement, – gezien de aanbeveling voor een besluit van de Commissie economische en monetaire zaken, – gezien het feit dat er geen bezwaar is gemaakt binnen de in artikel 111, lid 6, derde en vierde streepje, van zijn Reglement gestelde termijn, die op 18 mei 2021 is verstreken, A. overwegende dat de Europese Autoriteit voor effecten en markten (ESMA) de instantie is die transactieregisters erkent en erop toeziet dat zij de toepasselijke wettelijke voorschriften naleven; overwegende dat transactieregisters aan de ESMA een eenmalige registratievergoeding en een jaarlijkse toezichtsvergoeding betalen; overwegende dat het transactieregisterslandschap van de Unie er sinds 1 januari 2021 behoorlijk anders uitziet aangezien slechts twee van de vier transactieregisters die vóór 1 januari 2021 in het Verenigd Koninkrijk gevestigd waren hun activiteiten naar de Unie hebben verplaatst om - middels de oprichting van nieuwe entiteiten in de Unie - hun diensten in de Unie te blijven aanbieden, hetgeen de bestaande methodologie voor het berekenen van de vergoedingen onverenigbaar heeft gemaakt met de meest gebruikte beginselen wat het berekenen van vergoedingen betreft; B. overwegende dat, om ervoor te zorgen dat alle in de Unie gevestigde transactieregisters toezichtsvergoedingen betalen die evenredig zijn aan hun daadwerkelijke omzet in de Unie in 2021, in elk van de twee gedelegeerde verordeningen een nieuw artikel opgenomen is om te voorzien in een specifieke referentieperiode voor het berekenen van de omzet die gebruikt moet worden bij het berekenen van de jaarlijkse vergoedingen die transactieregisters in 2021 aan de ESMA betalen, teneinde een betere weerspiegeling te vormen van de veranderingen die het transactieregisterlandschap van de Unie ondergaat; C. overwegende dat de gedelegeerde verordening zo snel mogelijk van kracht moet worden om de Uniale transactieregisters een betrouwbare rechtsgrond voor hun activiteiten te bieden alsmede de noodzakelijke duidelijkheid voor hun begrotingsplanning, en om alle mogelijke gevolgen voor hun activiteiten naar aanleiding van de verschillende berekeningsmethodologie in vergelijking met 2020 tot een minimum te beperken; 1. verklaart geen bezwaar te maken tegen de gedelegeerde verordening; 2. verzoekt zijn Voorzitter dit besluit te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Het Europees Parlement, – gezien de gedelegeerde verordening van de Commissie (C(2021)01906), – gezien het schrijven van de Commissie van 26 maart 2021, waarin zij het Parlement verzoekt te verklaren dat het geen bezwaar zal maken tegen de gedelegeerde verordening, – gezien de brief van de Commissie economische en monetaire zaken van 10 mei 2021 aan de voorzitter van de Conferentie van commissievoorzitters, – gezien artikel 290 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien Richtlijn nr. 2013/36/EU van het Europees Parlement en de Raad van 26 juni 2013 betreffende toegang tot het bedrijf van kredietinstellingen en het prudentieel toezicht op kredietinstellingen en beleggingsondernemingen, tot wijziging van Richtlijn 2002/87/EG en tot intrekking van de Richtlijnen 2006/48/EG en 2006/49/EG (1) (RKV), en met name artikel 94, lid 2, en artikel 148, lid 5, – gezien het ontwerp van technische reguleringsnormen dat op 18 juni 2020 door de Europese toezichthoudende autoriteit de “Europese Bankautoriteit”) (hierna “EBA”) is voorgelegd krachtens artikel 10, lid 1, van Verordening (EU) nr. 1093/2010 van het Europees Parlement en de Raad van 24 november 2010 tot oprichting van een Europese toezichthoudende autoriteit (Europese Bankautoriteit), tot wijziging van Besluit nr. 716/2009/EG en tot intrekking van Besluit nr. 2009/78/EG van de Commissie (2) , – gezien artikel 111, lid 6, van zijn Reglement, – gezien de aanbeveling voor een besluit van de Commissie economische en monetaire zaken, – gezien het feit dat er geen bezwaar is gemaakt binnen de in artikel 111, lid 6, derde en vierde streepje, van zijn Reglement gestelde termijn, die op 18 mei 2021 is verstreken, A. overwegende dat de EBA overeenkomstig de RKV uiterlijk 28 december 2019 een ontwerp van gedelegeerde verordening had moeten voorleggen; overwegende dat de EBA het ontwerp op 18 juni 2020 heeft gepresenteerd; overwegende dat de Commissie in haar ontwerp van gedelegeerde verordening een aantal redactionele veranderingen heeft aangebracht ten opzichte van het ontwerp zoals gepresenteerd door de EBA, en dat de EBA op 16 december 2020 heeft bevestigd dat die redactionele veranderingen geen wijziging vormen van het beleid of de wettelijke inhoud van het ontwerp zoals goedgekeurd door de raad van toezichthouders van de EBA en dat zij derhalve geen bezwaar zal maken tegen de goedkeuring van het ontwerp door de Commissie, met inbegrip van die veranderingen, zonder dat zij de EBA om een formeel standpunt verzoekt; B. overwegende dat de gedelegeerde verordening beïnvloed is door de onderhandelingen over Richtlijn (EU) 2021/338 van het Europees Parlement en de Raad van 16 februari 2021 tot wijziging van Richtlijn 2014/65/EU wat betreft informatievereisten, productgovernance en positielimieten, en Richtlijnen 2013/36/EU en (EU) 2019/878 wat betreft de toepassing daarvan op beleggingsondernemingen, om bij te dragen aan het herstel van de COVID-19-crisis (3) , die op 26 februari 2021 is gepubliceerd en de bevoegdheden van de EBA heeft aangepast om ervoor te zorgen dat beleggingsondernemingen die op dit moment onder de RKV vallen, die op 26 juni 2021 onder Richtlijn (EU) 2019/2034 van het Europees Parlement en de Raad van 27 november 2019 betreffende prudentiële vereisten voor beleggingsondernemingen en tot wijziging van Richtlijnen 2002/87/EG, 2009/65/EG, 2011/61/EU, 2013/36/EU, 2014/59/EU en 2014/65/EU (4) komen te vallen, zich niet aan de gedelegeerde verordening hoeven te houden omdat voor hen een aparte gedelegeerde verordening in het kader van de richtlijn betreffende prudentiële vereisten voor beleggingsondernemingen zal worden vastgesteld; overwegende dat de toetsingspriode voor de gedelegeerde verordening op 25 juni 2021 afloopt; C. overwegende dat de gedelegeerde verordening zo snel mogelijk van kracht moet worden om voor de juridische duidelijkheid en zekerheid te zorgen waar de bevoegde autoriteiten en beleggingsondernemingen behoefte aan hebben om op basis van het RKV-kader, dat op 28 december 2020 toepasselijk werd, de partijen in kaart te kunnen brengen die substantiële risico’s aangaan; 1. verklaart geen bezwaar te maken tegen de gedelegeerde verordening; 2. verzoekt zijn Voorzitter dit besluit te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. (Gewone wetgevingsprocedure: tweede lezing) Het Europees Parlement, – gezien het standpunt van de Raad in eerste lezing (14153/1/2020 – C9‑0143/2021), – gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité van 17 oktober 2018 (1) , – gezien het advies van het Comité van de Regio’s van 6 december 2018 (2) , – gezien zijn in eerste lezing geformuleerde standpunt (3) inzake het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2018)0440 ), – gezien artikel 294, lid 7, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien het overeenkomstig artikel 74, lid 4, van zijn Reglement door de bevoegde commissie goedgekeurde voorlopig akkoord, – gezien artikel 67 van zijn Reglement, – gezien de aanbeveling voor de tweede lezing van de Commissie cultuur en onderwijs ( A9‑0156/2021 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan het standpunt van de Raad in eerste lezing; 2. neemt kennis van de verklaring van de Commissie die als bijlage bij onderhavige resolutie is gevoegd; 3. constateert dat de handeling is vastgesteld overeenkomstig het standpunt van de Raad; 4. verzoekt zijn Voorzitter de handeling samen met de voorzitter van de Raad overeenkomstig artikel 297, lid 1, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie te ondertekenen; 5. verzoekt zijn secretaris-generaal de handeling te ondertekenen nadat is nagegaan of alle procedures naar behoren zijn uitgevoerd, en met de secretaris-generaal van de Raad zorg te dragen voor publicatie ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie ; 6. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad, de Commissie en de nationale parlementen. BIJLAGE BIJ DE WETGEVINGSRESOLUTIE Verklaring van de Europese Commissie over het aantal lokale actoren die de kennis, de beginselen en de methoden toepassen die zijn geleerd via de humanitaire activiteiten waaraan de vrijwilliger en de deskundigen hebben deelgenomen De Europese Commissie neemt nota van het voorstel van het Europees Parlement om – bij de aanvulling van de verordening met bepalingen inzake de vaststelling van een kader voor monitoring en evaluatie – rekening te houden met “het aantal lokale actoren die de kennis, de beginselen en de methoden toepassen die zijn geleerd via de humanitaire activiteiten waaraan de vrijwilliger en de deskundigen hebben deelgenomen”. (Gewone wetgevingsprocedure: tweede lezing) Het Europees Parlement, – gezien het standpunt van de Raad in eerste lezing (14148/1/2020 – C9‑0135/2021), – gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité van 17 oktober 2018 (1) , – gezien het advies van het Comité van de Regio’s van 6 februari 2019 (2) , – gezien zijn in eerste lezing geformuleerde standpunt (3) inzake het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2018)0367 ), – gezien artikel 294, lid 7, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien het overeenkomstig artikel 74, lid 4, van zijn Reglement door de bevoegde commissie goedgekeurde voorlopig akkoord, – gezien artikel 67 van zijn Reglement, – gezien de aanbeveling voor de tweede lezing van de Commissie cultuur en onderwijs ( A9‑0159/2021 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan het standpunt van de Raad in eerste lezing; 2. neemt kennis van de verklaring van de Commissie die als bijlage bij onderhavige resolutie is gevoegd en die zal worden bekendgemaakt in de C-serie van het Publicatieblad van de Europese Unie ; 3. constateert dat de handeling is vastgesteld overeenkomstig het standpunt van de Raad; 4. verzoekt zijn Voorzitter de handeling samen met de voorzitter van de Raad overeenkomstig artikel 297, lid 1, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie te ondertekenen; 5. verzoekt zijn secretaris-generaal de handeling te ondertekenen nadat is nagegaan of alle procedures naar behoren zijn uitgevoerd, en met de secretaris-generaal van de Raad zorg te dragen voor publicatie ervan, samen met de daarop betrekking hebbende verklaring van de Commissie, in het Publicatieblad van de Europese Unie ; 6. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad, de Commissie en de nationale parlementen. BIJLAGE BIJ DE WETGEVINGSRESOLUTIE Verklaring van de Europese Commissie over de specifieke toewijzingen voor de platforms van kenniscentra voor beroepsopleiding Onverminderd de bevoegdheden van de wetgevende en budgettaire autoriteit verbindt de Commissie zich ertoe een indicatief bedrag van 400 miljoen EUR in lopende prijzen toe te wijzen aan steunplatforms van de kenniscentra voor beroepsopleiding over de gehele looptijd van het programma, mits de tussentijdse evaluatie van het programma een positieve beoordeling van de resultaten van de actie bevestigt.