Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2010)0534 – C7-0283/2010), – gelet op het Interinstitutioneel Akkoord van 17 mei 2006 tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie betreffende de begrotingsdiscipline en een goed financieel beheer (1) , en met name punt 26 hiervan, – gezien Verordening (EG) nr. 2012/2002 van de Raad van 11 november 2002 tot oprichting van het Solidariteitsfonds van de Europese Unie (2) , – gezien de gezamenlijke verklaring van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie, aangenomen tijdens de overlegvergadering op 17 juli 2008 over het Solidariteitsfonds, – gezien de brief van de Commissie regionale ontwikkeling, – gezien het verslag van de Begrotingscommissie ( A7-0328/2010 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan het bij deze resolutie gevoegde besluit; 2. verzoekt zijn Voorzitter dit besluit samen met de voorzitter van de Raad te ondertekenen en zorg te dragen voor publicatie ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie; 3. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie, met inbegrip van de bijlage, te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. BIJLAGE BESLUIT VAN HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD van xxx november 2010 betreffende de beschikbaarstelling van middelen uit het Solidariteitsfonds van de Europese Unie, overeenkomstig punt 26 van het Interinstitutioneel Akkoord van 17 mei 2006 tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie betreffende de begrotingsdiscipline en een goed financieel beheer HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, gelet op het Interinstitutioneel Akkoord van 17 mei 2006 tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie over de begrotingsdiscipline en een goed financieel beheer (3) , en met name punt 26, gelet op Verordening (EG) nr. 2012/2002 van de Raad van 11 november 2002 tot oprichting van het Solidariteitsfonds van de Europese Unie (4) , gezien het voorstel van de Europese Commissie, Overwegende hetgeen volgt: (1) De Europese Unie heeft een Solidariteitsfonds van de Europese Unie (hierna „het fonds” genoemd) opgericht om solidariteit te betonen met de bevolking van door rampen getroffen regio's. (2) Het Interinstitutioneel Akkoord van 17 mei 2006 staat uitgaven uit het fonds toe binnen het jaarlijkse maximum van 1 miljard EUR. (3) Verordening (EG) nr. 2012/2002 bevat de voorwaarden waaronder steun uit het fonds kan worden verstrekt. (4) Ierland heeft een aanvraag tot beschikbaarstelling van middelen uit het fonds ingediend wegens een ernstige overstromingsramp, BESLUITEN: Artikel 1 Voor de algemene begroting van de Europese Unie voor het begrotingsjaar 2010 wordt uit het Solidariteitsfonds van de Europese Unie 13 022 500 EUR aan vastleggings- en betalingskredieten beschikbaar gesteld. Artikel 2 Dit besluit wordt bekendgemaakt in het Publicatieblad van de Europese Unie . Gedaan te Voor het Europees Parlement Voor de Raad De Voorzitter De Voorzitter Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2010)0529 – C7-0309/2010), – gelet op het Interinstitutioneel Akkoord van 17 mei 2006 tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie betreffende de begrotingsdiscipline en een goed financieel beheer (1) (IIA van 17 mei 2006), en met name punt 28 hiervan, – gezien Verordening (EG) nr. 1927/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 20 december 2006 tot oprichting van een Europees fonds voor aanpassing aan de globalisering (2) (EFG-verordening), – gezien de brief van de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken, – gezien het verslag van de Begrotingscommissie ( A7-0318/2010 ), A. overwegende dat de Europese Unie passende wetgevings- en begrotingsinstrumenten in het leven heeft geroepen om extra steun te geven aan werknemers die de gevolgen van grote structurele veranderingen in de wereldhandelspatronen ondervinden, teneinde hen te helpen bij hun terugkeer op de arbeidsmarkt, B. overwegende dat het EFG sinds 1 mei 2009 ook is opengesteld voor aanvragen om bijstand voor werknemers die zijn ontslagen als gevolg van de wereldwijde financiële en economische crisis, C. overwegende dat financiële steun van de Unie aan ontslagen werknemers flexibel zou moeten zijn en zo snel en efficiënt mogelijk ter beschikking zou moeten worden gesteld, overeenkomstig de gezamenlijke verklaring van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie die is goedgekeurd op de bemiddelingsvergadering van 17 juli 2008, en met eerbiediging van het IIA van 17 mei 2006 wat betreft het nemen van besluiten om gebruik te maken van het EFG, D. overwegende dat Nederland om steun heeft gevraagd in verband met 821 gedwongen ontslagen in 70 bedrijven die vallen onder afdeling 18 van de NACE Rev. 2 („Drukkerijen, reproductie van opgenomen media”) in de aan elkaar grenzende NUTS II-regio's Noord-Brabant en Zuid-Holland, E. overwegende dat de aanvraag voldoet aan de criteria voor subsidiabiliteit die zijn vastgelegd in de EFG-verordening, 1. verzoekt de betrokken instellingen zich de nodige inspanningen te getroosten om de beschikbaarstelling van middelen uit het EFG te bespoedigen; 2. brengt in herinnering dat de instellingen zich ertoe verbonden hebben een probleemloze en snelle procedure te garanderen voor de goedkeuring van de besluiten betreffende de beschikbaarstelling van middelen uit het EFG, met als doel tijdelijk en eenmalig individuele steun te verlenen aan werknemers die als gevolg van de globalisering en de financiële en economische crisis werkloos geworden zijn; benadrukt de rol die het EFG kan vervullen om ontslagen werknemers te helpen bij hun terugkeer op de arbeidsmarkt; 3. beklemtoont dat het EFG overeenkomstig artikel 6 van de EFG-verordening moet bijdragen tot de re-integratie van elke afzonderlijke ontslagen werknemer; herhaalt dat uit het EFG afkomstige steun niet in de plaats mag komen van maatregelen waartoe bedrijven verplicht zijn krachtens hun nationale wetgeving of collectieve overeenkomsten, of van maatregelen ter herstructurering van bedrijven of bedrijfstakken; 4. wijst erop dat de informatie die is ontvangen over het gecoördineerde pakket met op het individu afgestemde diensten die door het EFG moeten worden gefinancierd, gedetailleerde gegevens bevat over de complementariteit met acties die worden gefinancierd uit de structuurfondsen; herhaalt zijn oproep om in zijn jaarverslagen ook een vergelijkende evaluatie van deze gegevens op te nemen, waaronder een beoordeling van het effect van deze tijdelijke en op het individu afgestemde diensten op de re-integratie van de ontslagen werknemers op de arbeidsmarkt op lange termijn; 5. begroet het feit dat de Commissie, in het kader van de beschikbaarstelling van middelen uit het EFG, een alternatieve bron van betalingskredieten naast niet-bestede middelen uit het Europees sociaal fonds voorstelt, nadat het Europees Parlement er herhaaldelijk op had gewezen dat het EFG is opgericht als een op zichzelf staand specifiek instrument met eigen doelstellingen en termijnen en dat daarom begrotingslijnen aangewezen moeten worden die geschikt zijn voor overschrijvingen; 6. wijst er echter op dat, om voor dit dossier middelen uit het EFG beschikbaar te kunnen stellen, betalingskredieten zullen worden overgeschreven van een begrotingslijn die bestemd is voor steun aan kmo's en innovatie; betreurt de ernstige tekortkomingen van de Commissie bij de implementatie van programma's voor concurrentievermogen en innovatie, in het bijzonder gedurende een economische crisis die de behoefte aan dergelijke steun aanmerkelijk moet vergroten; 7. herinnert eraan dat de werking en de toegevoegde waarde van het EFG moeten worden beoordeeld in de context van de algemene evaluatie van de op basis van het IIA van 17 mei 2006 ingevoerde programma's en diverse andere instrumenten, en wel bij gelegenheid van de tussentijdse herziening van het meerjarig financieel kader 2007-2013; 8. is ingenomen met de nieuwe vormgeving van het Commissievoorstel, met name de toelichting, waarin heldere en gedetailleerde informatie wordt gegeven over de toepassing, met een analyse van de subsidiabiliteitscriteria en een uitleg van de redenen voor het verlenen van goedkeuring, hetgeen overeenstemt met de wensen van het Parlement; 9. hecht zijn goedkeuring aan het bij deze resolutie gevoegde besluit; 10. verzoekt zijn Voorzitter dit besluit samen met de voorzitter van de Raad te ondertekenen en zorg te dragen voor publicatie ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie; 11. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie, met inbegrip van de bijlage, te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. BIJLAGE BESLUIT VAN HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD van ... betreffende de beschikbaarstelling van middelen uit het Europees fonds voor aanpassing aan de globalisering, overeenkomstig punt 28 van het Interinstitutioneel Akkoord van 17 mei 2006 tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie betreffende de begrotingsdiscipline en een goed financieel beheer (aanvraag EGF/2009/027 NL/Noord-Brabant en Zuid-Holland, afdeling 18, Nederland) HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, gelet op het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, gelet op het Interinstitutioneel Akkoord van 17 mei 2006 tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie over de begrotingsdiscipline en een goed financieel beheer (3) , met name punt 28, gelet op Verordening (EG) nr. 1927/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 20 december 2006 tot oprichting van een Europees fonds voor aanpassing aan de globalisering (4) , en met name artikel 12, lid 3, gezien het voorstel van de Europese Commissie, overwegende hetgeen volgt: (1) Het Europees fonds voor aanpassing aan de globalisering (EFG) is opgericht om extra steun te verlenen aan werknemers die worden ontslagen als gevolg van door de globalisering veroorzaakte grote structurele veranderingen in de wereldhandelspatronen en om hen te helpen bij hun terugkeer op de arbeidsmarkt. (2) Het EFG staat sinds 1 mei 2009 ook open voor aanvragen om steun voor werknemers die worden ontslagen als gevolg van de wereldwijde financiële en economische crisis. (3) Het Interinstitutioneel Akkoord van 17 mei 2006 staat uitgaven uit het EFG toe binnen een jaarlijks maximum van 500 miljoen EUR. (4) Nederland heeft op 30 december 2009 een aanvraag ingediend om de beschikbaarstelling van middelen uit het EFG in verband met gedwongen ontslagen in 70 bedrijven die vallen onder afdeling 18 van de NACE Rev. 2 („Drukkerijen, reproductie van opgenomen media”) in de aan elkaar grenzende NUTS II-regio's Noord-Brabant (NL41) en Zuid-Holland (NL33); aan de aanvraag werd aanvullende informatie tot en met 11 mei 2010 toegevoegd. Deze aanvraag voldoet aan de voorwaarden voor een financiële bijdrage overeenkomstig artikel 10 van Verordening (EG) nr. 1927/2006. Bijgevolg stelt de Commissie voor om een bedrag van 2 890 027 EUR beschikbaar te stellen. (5) Er moeten dan ook middelen uit het EFG beschikbaar worden gesteld om een financiële bijdrage te leveren voor de door Nederland ingediende aanvraag. BESLUITEN: Artikel 1 Voor de algemene begroting van de Europese Unie voor het begrotingsjaar 2010 wordt uit het Europees fonds voor aanpassing aan de globalisering 2 890 027 EUR aan vastleggings- en betalingskredieten beschikbaar gesteld. Artikel 2 Dit besluit wordt bekendgemaakt in het Publicatieblad van de Europese Unie. Gedaan te Voor het Europees Parlement Voor de Raad De Voorzitter De Voorzitter Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2010)0531 – C7-0310/2010), – gelet op het Interinstitutioneel Akkoord van 17 mei 2006 tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie betreffende de begrotingsdiscipline en een goed financieel beheer (1) (IIA van 17 mei 2006), en met name punt 28 hiervan, – gelet op Verordening (EG) nr. 1927/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 20 december 2006 tot oprichting van een Europees fonds voor aanpassing aan de globalisering (2) (EFG-verordening), – gezien de brief van de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken, – gezien het verslag van de Begrotingscommissie ( A7-0321/2010 ), A. overwegende dat de Europese Unie passende wetgevings- en begrotingsinstrumenten in het leven heeft geroepen om extra steun te geven aan werknemers die de gevolgen van grote structurele veranderingen in de wereldhandelspatronen ondervinden, teneinde hen te helpen bij hun terugkeer op de arbeidsmarkt, B. overwegende dat het EFG sinds 1 mei 2009 ook is opengesteld voor aanvragen om bijstand voor werknemers die zijn ontslagen als gevolg van de wereldwijde financiële en economische crisis, C. overwegende dat financiële steun van de Unie aan ontslagen werknemers flexibel zou moeten zijn en zo snel en efficiënt mogelijk ter beschikking zou moeten worden gesteld, overeenkomstig de gezamenlijke verklaring van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie die is goedgekeurd op de bemiddelingsvergadering van 17 juli 2008, en met eerbiediging van het IIA van 17 mei 2006 wat betreft het nemen van besluiten om gebruik te maken van het EFG, D. overwegende dat Nederland om steun heeft gevraagd in verband met 140 gedwongen ontslagen in 2 bedrijven die vallen onder afdeling 18 van de NACE Rev. 2 („Drukkerijen, reproductie van opgenomen media”) in de NUTS II-regio Drenthe, E. overwegende dat de aanvraag voldoet aan de criteria voor subsidiabiliteit die zijn vastgelegd in de EFG-verordening, 1. verzoekt de betrokken instellingen zich de nodige inspanningen te getroosten om de beschikbaarstelling van middelen uit het EFG te bespoedigen; 2. brengt in herinnering dat de instellingen zich ertoe verbonden hebben een probleemloze en snelle procedure te garanderen voor de goedkeuring van de besluiten betreffende de beschikbaarstelling van middelen uit het EFG, met als doel tijdelijk en eenmalig individuele steun te verlenen aan werknemers die als gevolg van de globalisering en de financiële en economische crisis werkloos geworden zijn; benadrukt de rol die het EFG kan vervullen om ontslagen werknemers te helpen bij hun terugkeer op de arbeidsmarkt; 3. beklemtoont dat het EFG overeenkomstig artikel 6 van de EFG-verordening moet bijdragen tot de re-integratie van elke afzonderlijke ontslagen werknemer; herhaalt dat uit het EFG afkomstige steun niet in de plaats mag komen van maatregelen waartoe bedrijven verplicht zijn krachtens hun nationale wetgeving of collectieve overeenkomsten, of van maatregelen ter herstructurering van bedrijven of bedrijfstakken; 4. wijst erop dat de informatie die is ontvangen over het gecoördineerde pakket met op het individu afgestemde diensten die door het EFG moeten worden gefinancierd, gedetailleerde gegevens bevat over de complementariteit met acties die worden gefinancierd uit de structuurfondsen; herhaalt zijn oproep om in zijn jaarverslagen ook een vergelijkende evaluatie van deze gegevens op te nemen, waaronder een beoordeling van het effect van deze tijdelijke en op het individu afgestemde diensten op de re-integratie van de ontslagen werknemers op de arbeidsmarkt op lange termijn; 5. begroet het feit dat de Commissie, in het kader van de beschikbaarstelling van middelen uit het EFG, een alternatieve bron van betalingskredieten naast niet-bestede middelen uit het Europees sociaal fonds voorstelt, nadat het Europees Parlement er herhaaldelijk op had gewezen dat het EFG is opgericht als een op zichzelf staand specifiek instrument met eigen doelstellingen en termijnen en dat daarom begrotingslijnen aangewezen moeten worden die geschikt zijn voor overschrijvingen; 6. wijst er echter op dat, om voor dit dossier middelen uit het EFG beschikbaar te kunnen stellen, betalingskredieten zullen worden overgeschreven van een begrotingslijn die bestemd is voor steun aan kmo's en innovatie; betreurt de ernstige tekortkomingen van de Commissie bij de implementatie van programma's voor concurrentievermogen en innovatie, in het bijzonder gedurende een economische crisis die de behoefte aan dergelijke steun aanmerkelijk moet vergroten; 7. herinnert eraan dat de werking en de toegevoegde waarde van het EFG moeten worden beoordeeld in de context van de algemene evaluatie van de op basis van het IIA van 17 mei 2006 ingevoerde programma's en diverse andere instrumenten, en wel bij gelegenheid van de tussentijdse herziening van het meerjarig financieel kader 2007-2013; 8. is ingenomen met de nieuwe vormgeving van het Commissievoorstel, met name de toelichting, waarin heldere en gedetailleerde informatie wordt gegeven over de toepassing, met een analyse van de subsidiabiliteitscriteria en een uitleg van de redenen voor het verlenen van goedkeuring, hetgeen overeenstemt met de wensen van het Parlement; 9. hecht zijn goedkeuring aan het bij deze resolutie gevoegde besluit; 10. verzoekt zijn Voorzitter dit besluit samen met de voorzitter van de Raad te ondertekenen en zorg te dragen voor publicatie ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie; 11. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie, met inbegrip van de bijlage, te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. BIJLAGE BESLUIT VAN HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD van xxx betreffende de beschikbaarstelling van middelen uit het Europees fonds voor aanpassing aan de globalisering, overeenkomstig punt 28 van het Interinstitutioneel Akkoord van 17 mei 2006 tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie betreffende de begrotingsdiscipline en een goed financieel beheer (aanvraag EGF/2009/030 NL/Drenthe, afdeling 18, Nederland) HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, gelet op het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, gelet op het Interinstitutioneel Akkoord van 17 mei 2006 tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie over de begrotingsdiscipline en een goed financieel beheer (3) , met name punt 28, gelet op Verordening (EG) nr. 1927/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 20 december 2006 tot oprichting van een Europees fonds voor aanpassing aan de globalisering (4) , en met name artikel 12, lid 3, gezien het voorstel van de Europese Commissie, overwegende hetgeen volgt: (1) Het Europees fonds voor aanpassing aan de globalisering (EFG) is opgericht om extra steun te verlenen aan werknemers die worden ontslagen als gevolg van door de globalisering veroorzaakte grote structurele veranderingen in de wereldhandelspatronen en om hen te helpen bij hun terugkeer op de arbeidsmarkt. (2) Het EFG staat sinds 1 mei 2009 ook open voor aanvragen om steun voor werknemers die worden ontslagen als gevolg van de wereldwijde financiële en economische crisis. (3) Het Interinstitutioneel Akkoord van 17 mei 2006 staat uitgaven uit het EFG toe binnen een jaarlijks maximum van 500 miljoen EUR. (4) Nederland heeft op 30 december 2009 een aanvraag ingediend om de beschikbaarstelling van middelen uit het EFG in verband met gedwongen ontslagen in twee bedrijven die vallen onder afdeling 18 van de NACE Rev. 2 („Drukkerijen, reproductie van opgenomen media”) in de NUTS II-regio Drenthe (NL13); aan de aanvraag werd aanvullende informatie tot en met 6 mei 2010 toegevoegd. Deze aanvraag voldoet aan de voorwaarden voor een financiële bijdrage overeenkomstig artikel 10 van Verordening (EG) nr. 1927/2006. Bijgevolg stelt de Commissie voor om een bedrag van 453 632 EUR beschikbaar te stellen. (5) Er moeten dan ook middelen uit het EFG beschikbaar worden gesteld om een financiële bijdrage te leveren voor de door Nederland ingediende aanvraag. BESLUITEN: Artikel 1 Voor de algemene begroting van de Europese Unie voor het begrotingsjaar 2010 wordt uit het Europees fonds voor aanpassing aan de globalisering 453 632 EUR aan vastleggings- en betalingskredieten beschikbaar gesteld. Artikel 2 Dit besluit wordt bekendgemaakt in het Publicatieblad van de Europese Unie. Gedaan te Voor het Europees Parlement Voor de Raad De Voorzitter De Voorzitter Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2010)0518 – C7-0311/2010), – gelet op het Interinstitutioneel Akkoord van 17 mei 2006 tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie betreffende de begrotingsdiscipline en een goed financieel beheer (1) (IIA van 17 mei 2006), en met name punt 28 hiervan, – gelet op Verordening (EG) nr. 1927/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 20 december 2006 tot oprichting van een Europees fonds voor aanpassing aan de globalisering (2) (EFG-verordening), – gezien de brief van de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken, – gezien het verslag van de Begrotingscommissie ( A7-0323/2010 ), A. overwegende dat de Europese Unie passende wetgevings- en begrotingsinstrumenten in het leven heeft geroepen om extra steun te geven aan werknemers die de gevolgen van grote structurele veranderingen in de wereldhandelspatronen ondervinden, teneinde hen te helpen bij hun terugkeer op de arbeidsmarkt, B. overwegende dat het EFG sinds 1 mei 2009 ook is opengesteld voor aanvragen om bijstand voor werknemers die zijn ontslagen als gevolg van de wereldwijde financiële en economische crisis, C. overwegende dat financiële steun van de Unie aan ontslagen werknemers flexibel zou moeten zijn en zo snel en efficiënt mogelijk ter beschikking zou moeten worden gesteld, overeenkomstig de gezamenlijke verklaring van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie die is goedgekeurd op de bemiddelingsvergadering van 17 juli 2008, en met eerbiediging van het IIA van 17 mei 2006 wat betreft het nemen van besluiten om gebruik te maken van het EFG, D. overwegende dat Nederland om steun heeft gevraagd in verband met 129 gedwongen ontslagen in 9 bedrijven die vallen onder afdeling 18 van de NACE Rev. 2 („Drukkerijen, reproductie van opgenomen media”) in de NUTS II-regio Limburg, E. overwegende dat de aanvraag voldoet aan de criteria voor subsidiabiliteit die zijn vastgelegd in de EFG-verordening, 1. verzoekt de betrokken instellingen zich de nodige inspanningen te getroosten om de beschikbaarstelling van middelen uit het EFG te bespoedigen; 2. brengt in herinnering dat de instellingen zich ertoe verbonden hebben een probleemloze en snelle procedure te garanderen voor de goedkeuring van de besluiten betreffende de beschikbaarstelling van middelen uit het EFG, met als doel tijdelijk en eenmalig individuele steun te verlenen aan werknemers die als gevolg van de globalisering en de financiële en economische crisis werkloos geworden zijn; benadrukt de rol die het EFG kan vervullen om ontslagen werknemers te helpen bij hun terugkeer op de arbeidsmarkt; 3. beklemtoont dat het EFG overeenkomstig artikel 6 van de EFG-verordening moet bijdragen tot de re-integratie van elke afzonderlijke ontslagen werknemer; herhaalt dat uit het EFG afkomstige steun niet in de plaats mag komen van maatregelen waartoe bedrijven verplicht zijn krachtens hun nationale wetgeving of collectieve overeenkomsten, of van maatregelen ter herstructurering van bedrijven of bedrijfstakken; 4. wijst erop dat de informatie die is ontvangen over het gecoördineerde pakket met op het individu afgestemde diensten die door het EFG moeten worden gefinancierd, gedetailleerde gegevens bevat over de complementariteit met acties die worden gefinancierd uit de structuurfondsen; herhaalt zijn oproep om in zijn jaarverslagen ook een vergelijkende evaluatie van deze gegevens op te nemen, waaronder een beoordeling van het effect van deze tijdelijke en op het individu afgestemde diensten op de re-integratie van de ontslagen werknemers op de arbeidsmarkt op lange termijn; 5. begroet het feit dat de Commissie, in het kader van de beschikbaarstelling van middelen uit het EFG, een alternatieve bron van betalingskredieten naast niet-bestede middelen uit het Europees sociaal fonds voorstelt, nadat het Europees Parlement er herhaaldelijk op had gewezen dat het EFG is opgericht als een op zichzelf staand specifiek instrument met eigen doelstellingen en termijnen en dat daarom begrotingslijnen aangewezen moeten worden die geschikt zijn voor overschrijvingen; 6. wijst er echter op dat, om voor dit dossier middelen uit het EFG beschikbaar te kunnen stellen, betalingskredieten zullen worden overgeschreven van een begrotingslijn die bestemd is voor steun aan kmo's en innovatie; betreurt de ernstige tekortkomingen van de Commissie bij de implementatie van programma's voor concurrentievermogen en innovatie, in het bijzonder gedurende een economische crisis die de behoefte aan dergelijke steun aanmerkelijk moet vergroten; 7. herinnert eraan dat de werking en de toegevoegde waarde van het EFG moeten worden beoordeeld in de context van de algemene evaluatie van de op basis van het IIA van 17 mei 2006 ingevoerde programma's en diverse andere instrumenten, en wel bij gelegenheid van de tussentijdse herziening van het meerjarig financieel kader 2007-2013; 8. is ingenomen met de nieuwe vormgeving van het Commissievoorstel, met name de toelichting, waarin heldere en gedetailleerde informatie wordt gegeven over de toepassing, met een analyse van de subsidiabiliteitscriteria en een uitleg van de redenen voor het verlenen van goedkeuring, hetgeen overeenstemt met de wensen van het Parlement; 9. hecht zijn goedkeuring aan het bij deze resolutie gevoegde besluit; 10. verzoekt zijn Voorzitter dit besluit samen met de voorzitter van de Raad te ondertekenen en zorg te dragen voor publicatie ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie; 11. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie, met inbegrip van de bijlage, te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. BIJLAGE BESLUIT VAN HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD van xxx betreffende de beschikbaarstelling van middelen uit het Europees fonds voor aanpassing aan de globalisering, overeenkomstig punt 28 van het Interinstitutioneel Akkoord van 17 mei 2006 tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie betreffende de begrotingsdiscipline en een goed financieel beheer (aanvraag EGF/2009/028 NL/Limburg, afdeling 18, Nederland) HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, gelet op het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, gelet op het Interinstitutioneel Akkoord van 17 mei 2006 tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie over de begrotingsdiscipline en een goed financieel beheer (3) , met name punt 28, gelet op Verordening (EG) nr. 1927/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 20 december 2006 tot oprichting van een Europees fonds voor aanpassing aan de globalisering (4) , en met name artikel 12, lid 3, gezien het voorstel van de Europese Commissie, overwegende hetgeen volgt: (1) Het Europees fonds voor aanpassing aan de globalisering (EFG) is opgericht om extra steun te verlenen aan werknemers die worden ontslagen als gevolg van door de globalisering veroorzaakte grote structurele veranderingen in de wereldhandelspatronen en om hen te helpen bij hun terugkeer op de arbeidsmarkt. (2) Het EFG staat sinds 1 mei 2009 ook open voor aanvragen om steun voor werknemers die worden ontslagen als gevolg van de wereldwijde financiële en economische crisis. (3) Het Interinstitutioneel Akkoord van 17 mei 2006 staat uitgaven uit het EFG toe binnen een jaarlijks maximum van 500 miljoen EUR. (4) Nederland heeft op 30 december 2009 een aanvraag ingediend om de beschikbaarstelling van middelen uit het EFG in verband met gedwongen ontslagen in negen bedrijven die vallen onder afdeling 18 van de NACE Rev. 2 („Drukkerijen, reproductie van opgenomen media”) in de NUTS II-regio Limburg (NL42); aan de aanvraag werd aanvullende informatie tot en met 6 mei 2010 toegevoegd. Deze aanvraag voldoet aan de voorwaarden voor een financiële bijdrage overeenkomstig artikel 10 van Verordening (EG) nr. 1927/2006. Bijgevolg stelt de Commissie voor om een bedrag van 2 326 459 EUR beschikbaar te stellen. (5) Er moeten dan ook middelen uit het EFG beschikbaar worden gesteld om een financiële bijdrage te leveren voor de door Nederland ingediende aanvraag. BESLUITEN: Artikel 1 Voor de algemene begroting van de Europese Unie voor het begrotingsjaar 2010 wordt uit het Europees fonds voor aanpassing aan de globalisering 549 946 EUR aan vastleggings- en betalingskredieten beschikbaar gesteld. Artikel 2 Dit besluit wordt bekendgemaakt in het Publicatieblad van de Europese Unie. Gedaan te Voor het Europees Parlement Voor de Raad De Voorzitter De Voorzitter Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2010)0528 – C7-0312/2010), – gelet op het Interinstitutioneel Akkoord van 17 mei 2006 tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie betreffende de begrotingsdiscipline en een goed financieel beheer (1) (IIA van 17 mei 2006), en met name punt 28 hiervan, – gelet op Verordening (EG) nr. 1927/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 20 december 2006 tot oprichting van een Europees fonds voor aanpassing aan de globalisering (2) (EFG-verordening), – gezien de brief van de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken, – gezien het verslag van de Begrotingscommissie ( A7-0322/2010 ), A. overwegende dat de Europese Unie passende wetgevings- en begrotingsinstrumenten in het leven heeft geroepen om extra steun te geven aan werknemers die de gevolgen van grote structurele veranderingen in de wereldhandelspatronen ondervinden, teneinde hen te helpen bij hun terugkeer op de arbeidsmarkt, B. overwegende dat het EFG sinds 1 mei 2009 ook is opengesteld voor aanvragen om bijstand voor werknemers die zijn ontslagen als gevolg van de wereldwijde financiële en economische crisis, C. overwegende dat financiële steun van de Unie aan ontslagen werknemers flexibel zou moeten zijn en zo snel en efficiënt mogelijk ter beschikking zou moeten worden gesteld, overeenkomstig de gezamenlijke verklaring van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie die is goedgekeurd op de bemiddelingsvergadering van 17 juli 2008, en met eerbiediging van het IIA van 17 mei 2006 wat betreft het nemen van besluiten om gebruik te maken van het EFG, D. overwegende dat Nederland om steun heeft gevraagd in verband met 650 gedwongen ontslagen in 45 bedrijven die vallen onder afdeling 18 van de NACE Rev. 2 („Drukkerijen, reproductie van opgenomen media”) in de aan elkaar grenzende NUTS II-regio's Gelderland en Overijssel, E. overwegende dat de aanvraag voldoet aan de criteria voor subsidiabiliteit die zijn vastgelegd in de EFG-verordening, 1. verzoekt de betrokken instellingen zich de nodige inspanningen te getroosten om de beschikbaarstelling van middelen uit het EFG te bespoedigen; 2. brengt in herinnering dat de instellingen zich ertoe verbonden hebben een probleemloze en snelle procedure te garanderen voor de goedkeuring van de besluiten betreffende de beschikbaarstelling van middelen uit het EFG, met als doel tijdelijk en eenmalig individuele steun te verlenen aan werknemers die als gevolg van de globalisering en de financiële en economische crisis werkloos geworden zijn; benadrukt de rol die het EFG kan vervullen om ontslagen werknemers te helpen bij hun terugkeer op de arbeidsmarkt; 3. beklemtoont dat het EFG overeenkomstig artikel 6 van de EFG-verordening moet bijdragen tot de re-integratie van elke afzonderlijke ontslagen werknemer; herhaalt dat uit het EFG afkomstige steun niet in de plaats mag komen van maatregelen waartoe bedrijven verplicht zijn krachtens hun nationale wetgeving of collectieve overeenkomsten, of van maatregelen ter herstructurering van bedrijven of bedrijfstakken; 4. wijst erop dat de informatie die is ontvangen over het gecoördineerde pakket met op het individu afgestemde diensten die door het EFG moeten worden gefinancierd, gedetailleerde gegevens bevat over de complementariteit met acties die worden gefinancierd uit de structuurfondsen; herhaalt zijn oproep om in zijn jaarverslagen ook een vergelijkende evaluatie van deze gegevens op te nemen, waaronder een beoordeling van het effect van deze tijdelijke en op het individu afgestemde diensten op de re-integratie van de ontslagen werknemers op de arbeidsmarkt op lange termijn; 5. begroet het feit dat de Commissie, in het kader van de beschikbaarstelling van middelen uit het EFG, een alternatieve bron van betalingskredieten naast niet-bestede middelen uit het Europees sociaal fonds voorstelt, nadat het Europees Parlement er herhaaldelijk op had gewezen dat het EFG is opgericht als een op zichzelf staand specifiek instrument met eigen doelstellingen en termijnen en dat daarom begrotingslijnen aangewezen moeten worden die geschikt zijn voor overschrijvingen; 6. wijst er echter op dat, om voor dit dossier middelen uit het EFG beschikbaar te kunnen stellen, betalingskredieten zullen worden overgeschreven van een begrotingslijn die bestemd is voor steun aan kmo's en innovatie; betreurt de ernstige tekortkomingen van de Commissie bij de implementatie van programma's voor concurrentievermogen en innovatie, in het bijzonder gedurende een economische crisis die de behoefte aan dergelijke steun aanmerkelijk moet vergroten; 7. herinnert eraan dat de werking en de toegevoegde waarde van het EFG moeten worden beoordeeld in de context van de algemene evaluatie van de op basis van het IIA van 17 mei 2006 ingevoerde programma's en diverse andere instrumenten, en wel bij gelegenheid van de tussentijdse herziening van het meerjarig financieel kader 2007-2013; 8. is ingenomen met de nieuwe vormgeving van het Commissievoorstel, met name de toelichting, waarin heldere en gedetailleerde informatie wordt gegeven over de toepassing, met een analyse van de subsidiabiliteitscriteria en een uitleg van de redenen voor het verlenen van goedkeuring, hetgeen overeenstemt met de wensen van het Parlement; 9. hecht zijn goedkeuring aan het bij deze resolutie gevoegde besluit; 10. verzoekt zijn Voorzitter dit besluit samen met de voorzitter van de Raad te ondertekenen en zorg te dragen voor publicatie ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie; 11. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie, met inbegrip van de bijlage, te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. BIJLAGE BESLUIT VAN HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD van xxx betreffende de beschikbaarstelling van middelen uit het Europees fonds voor aanpassing aan de globalisering, overeenkomstig punt 28 van het Interinstitutioneel Akkoord van 17 mei 2006 tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie betreffende de begrotingsdiscipline en een goed financieel beheer (aanvraag EGF/2009/029 NL/Gelderland en Overijssel, afdeling 18, Nederland) HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, gelet op het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, gelet op het Interinstitutioneel Akkoord van 17 mei 2006 tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie over de begrotingsdiscipline en een goed financieel beheer (3) , met name punt 28, gelet op Verordening (EG) nr. 1927/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 20 december 2006 tot oprichting van een Europees fonds voor aanpassing aan de globalisering (4) , en met name artikel 12, lid 3, gezien het voorstel van de Europese Commissie, overwegende hetgeen volgt: (1) Het Europees fonds voor aanpassing aan de globalisering (EFG) is opgericht om extra steun te verlenen aan werknemers die worden ontslagen als gevolg van door de globalisering veroorzaakte grote structurele veranderingen in de wereldhandelspatronen en om hen te helpen bij hun terugkeer op de arbeidsmarkt. (2) Het EFG staat sinds 1 mei 2009 ook open voor aanvragen om steun voor werknemers die worden ontslagen als gevolg van de wereldwijde financiële en economische crisis. (3) Het Interinstitutioneel Akkoord van 17 mei 2006 staat uitgaven uit het EFG toe binnen een jaarlijks maximum van 500 miljoen EUR. (4) Nederland heeft op 30 december 2009 een aanvraag ingediend om de beschikbaarstelling van middelen uit het EFG in verband met gedwongen ontslagen in 45 bedrijven die vallen onder afdeling 18 van de NACE Rev. 2 („Drukkerijen, reproductie van opgenomen media”) in de aan elkaar grenzende NUTS II-regio's Gelderland (NL22) en Overijssel (NL21); aan de aanvraag werd aanvullende informatie tot en met 6 mei 2010 toegevoegd. Deze aanvraag voldoet aan de voorwaarden voor een financiële bijdrage overeenkomstig artikel 10 van Verordening (EG) nr. 1927/2006. Bijgevolg stelt de Commissie voor om een bedrag van 2 013 619 EUR beschikbaar te stellen. (5) Er moeten dan ook middelen uit het EFG beschikbaar worden gesteld om een financiële bijdrage te leveren voor de door Nederland ingediende aanvraag. BESLUITEN: Artikel 1 Voor de algemene begroting van de Europese Unie voor het begrotingsjaar 2010 wordt uit het Europees fonds voor aanpassing aan de globalisering 2 013 619 EUR aan vastleggings- en betalingskredieten beschikbaar gesteld. Artikel 2 Dit besluit wordt bekendgemaakt in het Publicatieblad van de Europese Unie. Gedaan te Voor het Europees Parlement Voor de Raad De Voorzitter De Voorzitter Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2010)0530 – C7-0313/2010), – gelet op het Interinstitutioneel Akkoord van 17 mei 2006 tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie betreffende de begrotingsdiscipline en een goed financieel beheer (1) (IIA van 17 mei 2006) en met name punt 28 hiervan, – gezien Verordening (EG) nr. 1927/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 20 december 2006 tot oprichting van een Europees fonds voor aanpassing aan de globalisering (2) (EFG-verordening), – gezien de brief van de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken, – gezien het verslag van de Begrotingscommissie ( A7-0319/2010 ), A. overwegende dat de Europese Unie passende wetgevings- en begrotingsinstrumenten in het leven heeft geroepen om extra steun te geven aan werknemers die de gevolgen van grote structurele veranderingen in de wereldhandelspatronen ondervinden, teneinde hen te helpen bij hun terugkeer op de arbeidsmarkt, B. overwegende dat het EFG sinds 1 mei 2009 ook is opengesteld voor aanvragen om bijstand voor werknemers die zijn ontslagen als gevolg van de wereldwijde financiële en economische crisis, C. overwegende dat financiële steun van de Unie aan ontslagen werknemers flexibel zou moeten zijn en zo snel en efficiënt mogelijk ter beschikking zou moeten worden gesteld, overeenkomstig de gezamenlijke verklaring van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie die is goedgekeurd op de bemiddelingsvergadering van 17 juli 2008, en met eerbiediging van het IIA van 17 mei 2006 wat betreft het nemen van besluiten om gebruik te maken van het EFG, D. overwegende dat Nederland om steun heeft gevraagd in verband met 720 gedwongen ontslagen in 79 bedrijven die vallen onder afdeling 18 van de NACE Rev. 2 („Drukkerijen, reproductie van opgenomen media”) in de aan elkaar grenzende NUTS II-regio's Noord-Holland en Utrecht, E. overwegende dat de aanvraag voldoet aan de criteria voor subsidiabiliteit die zijn vastgelegd in de EFG-verordening, 1. verzoekt de betrokken instellingen zich de nodige inspanningen te getroosten om de beschikbaarstelling van middelen uit het EFG te bespoedigen; 2. brengt in herinnering dat de instellingen zich ertoe verbonden hebben een probleemloze en snelle procedure te garanderen voor de goedkeuring van de besluiten betreffende de beschikbaarstelling van middelen uit het EFG, met als doel tijdelijk en eenmalig individuele steun te verlenen aan werknemers die als gevolg van de globalisering en de financiële en economische crisis werkloos geworden zijn; benadrukt de rol die het EFG kan vervullen om ontslagen werknemers te helpen bij hun terugkeer op de arbeidsmarkt; 3. beklemtoont dat het EFG overeenkomstig artikel 6 van de EFG-verordening moet bijdragen tot de re-integratie van elke afzonderlijke ontslagen werknemer; herhaalt dat uit het EFG afkomstige steun niet in de plaats mag komen van maatregelen waartoe bedrijven verplicht zijn krachtens hun nationale wetgeving of collectieve overeenkomsten, of van maatregelen ter herstructurering van bedrijven of bedrijfstakken; 4. wijst erop dat de informatie die is ontvangen over het gecoördineerde pakket met op het individu afgestemde diensten die door het EFG moeten worden gefinancierd, gedetailleerde gegevens bevat over de complementariteit met acties die worden gefinancierd uit de structuurfondsen; herhaalt zijn oproep om in zijn jaarverslagen ook een vergelijkende evaluatie van deze gegevens op te nemen, waaronder een beoordeling van het effect van deze tijdelijke en op het individu afgestemde diensten op de re-integratie van de ontslagen werknemers op de arbeidsmarkt op lange termijn; 5. begroet het feit dat de Commissie, in het kader van de beschikbaarstelling van middelen uit het EFG, een alternatieve bron van betalingskredieten naast niet-bestede middelen uit het Europees sociaal fonds voorstelt, nadat het Europees Parlement er herhaaldelijk op had gewezen dat het EFG is opgericht als een op zichzelf staand specifiek instrument met eigen doelstellingen en termijnen en dat daarom begrotingslijnen aangewezen moeten worden die geschikt zijn voor overschrijvingen; 6. wijst er echter op dat, om voor dit dossier middelen uit het EFG beschikbaar te kunnen stellen, betalingskredieten zullen worden overgeschreven van een begrotingslijn die bestemd is voor steun aan kmo's en innovatie; betreurt de ernstige tekortkomingen van de Commissie bij de implementatie van programma's voor concurrentievermogen en innovatie, in het bijzonder gedurende een economische crisis die de behoefte aan dergelijke steun aanmerkelijk moet vergroten; 7. herinnert eraan dat de werking en de toegevoegde waarde van het EFG moeten worden beoordeeld in de context van de algemene evaluatie van de op basis van het IIA van 17 mei 2006 ingevoerde programma's en diverse andere instrumenten, en wel bij gelegenheid van de tussentijdse herziening van het meerjarig financieel kader 2007-2013; 8. is ingenomen met de nieuwe vormgeving van het Commissievoorstel, met name de toelichting, waarin heldere en gedetailleerde informatie wordt gegeven over de toepassing, met een analyse van de subsidiabiliteitscriteria en een uitleg van de redenen voor het verlenen van goedkeuring, hetgeen overeenstemt met de wensen van het Parlement; 9. hecht zijn goedkeuring aan het bij deze resolutie gevoegde besluit; 10. verzoekt zijn Voorzitter dit besluit samen met de voorzitter van de Raad te ondertekenen en zorg te dragen voor publicatie ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie; 11. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie, met inbegrip van de bijlage, te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. BIJLAGE BESLUIT VAN HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD van ... betreffende de beschikbaarstelling van middelen uit het Europees fonds voor aanpassing aan de globalisering, overeenkomstig punt 28 van het Interinstitutioneel Akkoord van 17 mei 2006 tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie betreffende de begrotingsdiscipline en een goed financieel beheer (aanvraag EGF/2009/026 NL/Noord-Holland en Utrecht, afdeling 18, Nederland) HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, gelet op het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, gelet op het Interinstitutioneel Akkoord van 17 mei 2006 tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie over de begrotingsdiscipline en een goed financieel beheer (3) , met name punt 28, gelet op Verordening (EG) nr. 1927/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 20 december 2006 tot oprichting van een Europees fonds voor aanpassing aan de globalisering (4) , en met name artikel 12, lid 3, gezien het voorstel van de Europese Commissie, overwegende hetgeen volgt: (1) Het Europees fonds voor aanpassing aan de globalisering (EFG) is opgericht om extra steun te verlenen aan werknemers die worden ontslagen als gevolg van door de globalisering veroorzaakte grote structurele veranderingen in de wereldhandelspatronen en om hen te helpen bij hun terugkeer op de arbeidsmarkt. (2) Het EFG staat sinds 1 mei 2009 ook open voor aanvragen om steun voor werknemers die worden ontslagen als gevolg van de wereldwijde financiële en economische crisis. (3) Het Interinstitutioneel Akkoord van 17 mei 2006 staat uitgaven uit het EFG toe binnen een jaarlijks maximum van 500 miljoen EUR. (4) Nederland heeft op 30 december 2009 een aanvraag ingediend om de beschikbaarstelling van middelen uit het EFG in verband met gedwongen ontslagen in 79 bedrijven die vallen onder afdeling 18 van de NACE Rev. 2 („Drukkerijen, reproductie van opgenomen media”) in de aan elkaar grenzende NUTS II-regio's Noord-Holland (NL32) en Utrecht (NL31); aan de aanvraag werd aanvullende informatie tot en met 6 mei 2010 toegevoegd. Deze aanvraag voldoet aan de voorwaarden voor een financiële bijdrage overeenkomstig artikel 10 van Verordening (EG) nr. 1927/2006. Bijgevolg stelt de Commissie voor om een bedrag van 2 266 625 EUR beschikbaar te stellen. (5) Er moeten dan ook middelen uit het EFG beschikbaar worden gesteld om een financiële bijdrage te leveren voor de door Nederland ingediende aanvraag. BESLUITEN: Artikel 1 Voor de algemene begroting van de Europese Unie voor het begrotingsjaar 2010 wordt uit het Europees fonds voor aanpassing aan de globalisering 2 266 625 EUR aan vastleggings- en betalingskredieten beschikbaar gesteld. Artikel 2 Dit besluit wordt bekendgemaakt in het Publicatieblad van de Europese Unie. Gedaan te Voor het Europees Parlement Voor de Raad De Voorzitter De Voorzitter Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2010)0532 – C7-0314/2010), – gelet op het Interinstitutioneel Akkoord van 17 mei 2006 tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie betreffende de begrotingsdiscipline en een goed financieel beheer (1) (IIA van 17 mei 2006), en met name punt 28 hiervan, – gezien Verordening (EG) nr. 1927/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 20 december 2006 tot oprichting van een Europees fonds voor aanpassing aan de globalisering (2) (EFG-verordening), – gezien de brief van de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken, – gezien het verslag van de Begrotingscommissie ( A7-0320/2010 ), A. overwegende dat de Europese Unie passende wetgevings- en begrotingsinstrumenten in het leven heeft geroepen om extra steun te geven aan werknemers die de gevolgen van grote structurele veranderingen in de wereldhandelspatronen ondervinden, teneinde hen te helpen bij hun terugkeer op de arbeidsmarkt, B. overwegende dat het EFG sinds 1 mei 2009 ook is opengesteld voor aanvragen om bijstand voor werknemers die zijn ontslagen als gevolg van de wereldwijde financiële en economische crisis, C. overwegende dat financiële steun van de Unie aan ontslagen werknemers flexibel zou moeten zijn en zo snel en efficiënt mogelijk ter beschikking zou moeten worden gesteld, overeenkomstig de gezamenlijke verklaring van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie die is goedgekeurd op de bemiddelingsvergadering van 17 juli 2008, en met eerbiediging van het IIA van 17 mei 2006 wat betreft het nemen van besluiten om gebruik te maken van het EFG, D. overwegende dat Nederland om steun heeft gevraagd in verband met 598 gedwongen ontslagen in acht bedrijven die vallen onder afdeling 58 van de NACE Rev. 2 („Uitgeverijen”) in de aan elkaar grenzende NUTS II-regio's Noord-Holland en Zuid-Holland, E. overwegende dat de aanvraag voldoet aan de criteria voor subsidiabiliteit die zijn vastgelegd in de EFG-verordening, 1. verzoekt de betrokken instellingen zich de nodige inspanningen te getroosten om de beschikbaarstelling van middelen uit het EFG te bespoedigen; 2. brengt in herinnering dat de instellingen zich ertoe verbonden hebben een probleemloze en snelle procedure te garanderen voor de goedkeuring van de besluiten betreffende de beschikbaarstelling van middelen uit het EFG, met als doel tijdelijk en eenmalig individuele steun te verlenen aan werknemers die als gevolg van de globalisering en de financiële en economische crisis werkloos geworden zijn; benadrukt de rol die het EFG kan vervullen om ontslagen werknemers te helpen bij hun terugkeer op de arbeidsmarkt; 3. beklemtoont dat het EFG overeenkomstig artikel 6 van de EFG-verordening moet bijdragen tot de re-integratie van elke afzonderlijke ontslagen werknemer; herhaalt dat uit het EFG afkomstige steun niet in de plaats mag komen van maatregelen waartoe bedrijven verplicht zijn krachtens hun nationale wetgeving of collectieve overeenkomsten, of van maatregelen ter herstructurering van bedrijven of bedrijfstakken; 4. wijst erop dat de informatie die is ontvangen over het gecoördineerde pakket met op het individu afgestemde diensten die door het EFG moeten worden gefinancierd, gedetailleerde gegevens bevat over de complementariteit met acties die worden gefinancierd uit de structuurfondsen; herhaalt zijn oproep om in zijn jaarverslagen ook een vergelijkende evaluatie van deze gegevens op te nemen, waaronder een beoordeling van het effect van deze tijdelijke en op het individu afgestemde diensten op de re-integratie van de ontslagen werknemers op de arbeidsmarkt op lange termijn; 5. begroet het feit dat de Commissie, in het kader van de beschikbaarstelling van middelen uit het EFG, een alternatieve bron van betalingskredieten naast niet-bestede middelen uit het Europees sociaal fonds voorstelt, nadat het Europees Parlement er herhaaldelijk op had gewezen dat het EFG is opgericht als een op zichzelf staand specifiek instrument met eigen doelstellingen en termijnen en dat daarom begrotingslijnen aangewezen moeten worden die geschikt zijn voor overschrijvingen; 6. wijst er echter op dat, om voor dit dossier middelen uit het EFG beschikbaar te kunnen stellen, betalingskredieten zullen worden overgeschreven van een begrotingslijn die bestemd is voor steun aan kmo's en innovatie; betreurt de ernstige tekortkomingen van de Commissie bij de implementatie van programma's voor concurrentievermogen en innovatie, in het bijzonder gedurende een economische crisis die de behoefte aan dergelijke steun aanmerkelijk moet vergroten; 7. herinnert eraan dat de werking en de toegevoegde waarde van het EFG moeten worden beoordeeld in de context van de algemene evaluatie van de op basis van het IIA van 17 mei 2006 ingevoerde programma's en diverse andere instrumenten, en wel bij gelegenheid van de tussentijdse herziening van het meerjarig financieel kader 2007-2013; 8. is ingenomen met de nieuwe vormgeving van het Commissievoorstel, met name de toelichting, waarin heldere en gedetailleerde informatie wordt gegeven over de toepassing, met een analyse van de subsidiabiliteitscriteria en een uitleg van de redenen voor het verlenen van goedkeuring, hetgeen overeenstemt met de wensen van het Parlement; 9. hecht zijn goedkeuring aan het bij deze resolutie gevoegde besluit; 10. verzoekt zijn Voorzitter dit besluit samen met de voorzitter van de Raad te ondertekenen en zorg te dragen voor publicatie ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie; 11. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie, met inbegrip van de bijlage, te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. BIJLAGE BESLUIT VAN HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD van xxx betreffende de beschikbaarstelling van middelen uit het Europees fonds voor aanpassing aan de globalisering, overeenkomstig punt 28 van het Interinstitutioneel Akkoord van 17 mei 2006 tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie betreffende de begrotingsdiscipline en een goed financieel beheer (aanvraag EGF/2009/024 NL/Noord-Holland en Zuid-Holland, afdeling 58, Nederland) HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, gelet op het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, gelet op het Interinstitutioneel Akkoord van 17 mei 2006 tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie over de begrotingsdiscipline en een goed financieel beheer (3) , met name punt 28, gelet op Verordening (EG) nr. 1927/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 20 december 2006 tot oprichting van een Europees fonds voor aanpassing aan de globalisering (4) , en met name artikel 12, lid 3, gezien het voorstel van de Europese Commissie, overwegende hetgeen volgt: (1) Het Europees fonds voor aanpassing aan de globalisering (EFG) is opgericht om extra steun te verlenen aan werknemers die worden ontslagen als gevolg van door de globalisering veroorzaakte grote structurele veranderingen in de wereldhandelspatronen en om hen te helpen bij hun terugkeer op de arbeidsmarkt. (2) Het EFG staat sinds 1 mei 2009 ook open voor aanvragen om steun voor werknemers die worden ontslagen als gevolg van de wereldwijde financiële en economische crisis. (3) Het Interinstitutioneel Akkoord van 17 mei 2006 staat uitgaven uit het EFG toe binnen een jaarlijks maximum van 500 miljoen EUR. (4) Nederland heeft op 30 december 2009 een aanvraag ingediend om middelen uit het EFG beschikbaar te stellen in verband met gedwongen ontslagen in acht bedrijven die vallen onder afdeling 58 van de NACE Rev. 2 („Uitgeverijen”) in de aan elkaar grenzende NUTS II-regio's Noord-Holland (NL32) en Zuid-Holland (NL33); aan de aanvraag werd aanvullende informatie tot en met 31 mei 2010 toegevoegd. Deze aanvraag voldoet aan de voorwaarden voor een financiële bijdrage overeenkomstig artikel 10 van Verordening (EG) nr. 1927/2006. Bijgevolg stelt de Commissie voor om een bedrag van 2 326 459 EUR beschikbaar te stellen. (5) Er moeten dan ook middelen uit het EFG beschikbaar worden gesteld om een financiële bijdrage te leveren voor de door Nederland ingediende aanvraag. BESLUITEN: Artikel 1 Voor de algemene begroting van de Europese Unie voor het begrotingsjaar 2010 wordt uit het Europees fonds voor aanpassing aan de globalisering 2 326 459 EUR aan vastleggings- en betalingskredieten beschikbaar gesteld. Artikel 2 Dit besluit wordt bekendgemaakt in het Publicatieblad van de Europese Unie. Gedaan te Voor het Europees Parlement Voor de Raad De Voorzitter De Voorzitter (Gewone wetgevingsprocedure: eerste lezing) Het Europees Parlement, – gezien het voorstel van de Commissie aan het Parlement en de Raad ( COM(2010)0336 ), – gelet op artikel 294, lid 2, artikel 42 en artikel 43, lid 2, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, op grond waarvan de Commissie het voorstel bij het Parlement heeft ingediend (C7-0157/2010), – gelet op artikel 294, lid 3, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité van 15 september 2010 (1) , – gezien de schriftelijke toezegging van de vertegenwoordiger van de Raad van 8 november 2010 om het standpunt van het Europees Parlement goed te keuren, overeenkomstig artikel 294, lid 4, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gelet op artikel 55 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling ( A7-0305/2010 ), 1. stelt onderstaand standpunt in eerste lezing vast; 2. verzoekt om hernieuwde voorlegging indien de Commissie voornemens is ingrijpende wijzigingen in haar voorstel aan te brengen of dit door een nieuwe tekst te vervangen; 3. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en aan de Commissie alsmede aan de nationale parlementen. Standpunt van het Europees Parlement in eerste lezing vastgesteld op 23 november 2010 met het oog op de aanneming van Verordening (EU) nr. .../2010 van het Europees Parlement en de Raad tot wijziging van Verordening (EG) nr. 1234/2007 van de Raad („integrale-GMO-verordening”), wat de in het kader van het Duitse alcoholmonopolie verleende steun betreft (Aangezien het Parlement en de Raad tot overeenstemming zijn geraakt, komt het standpunt van het Parlement in eerste lezing overeen met het definitieve wetsbesluit: Verordening (EU) nr. 1234/2010.) (Gewone wetgevingsprocedure: eerste lezing) Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2010)0397 ), – gelet op artikel 294, lid 2, en artikel 207 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C7-0193/2010), – gelet op artikel 294, lid 3, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gelet op artikel 55 en artikel 46, lid 1, van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie internationale handel ( A7-0316/2010 ), 1. stelt onderstaand standpunt in eerste lezing vast; 2. verzoekt om hernieuwde voorlegging indien de Commissie voornemens is ingrijpende wijzigingen in haar voorstel aan te brengen of dit door een nieuwe tekst te vervangen; 3. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en aan de Commissie alsmede aan de nationale parlementen. Standpunt van het Europees Parlement in eerste lezing vastgesteld op 23 november 2010 met het oog op de aanneming van Verordening (EU) nr. .../2010 van het Europees Parlement en de Raad tot wijziging van bijlage I bij Verordening (EEG) nr. 2658/87 van de Raad betreffende vrijstelling van rechten voor bepaalde farmaceutische werkzame bestanddelen met een „internationale generieke benaming” („international non-proprietary name”, INN) van de Wereldgezondheidsorganisatie en voor bepaalde producten die gebruikt worden voor de vervaardiging van farmaceutische eindproducten (Aangezien het Parlement en de Raad tot overeenstemming zijn geraakt, komt het standpunt van het Parlement in eerste lezing overeen met het definitieve wetsbesluit: Verordening (EU) nr. 1238/2010.) (Goedkeuring) Het Europees Parlement , – gezien het ontwerpbesluit van de Raad (11364/2010), – gezien het verzoek om goedkeuring dat de Raad heeft ingediend krachtens artikel 186 en artikel 218, lid 6, tweede alinea, onder a), punt v), van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (C7-0187/2010), – gezien zijn standpunt van 26 november 2009 (1) betreffende het voorstel van de Commissie ( COM(2009)0182 ), – gelet op artikel 81, artikel 90, lid 8, en artikel 46, lid 1, van zijn Reglement, – gezien de aanbeveling van de Commissie industrie, onderzoek en energie ( A7-0306/2010 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan de vernieuwing van de overeenkomst; 2. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en aan de Commissie, alsmede aan de regeringen en parlementen van de lidstaten en Oekraïne. (Goedkeuring) Het Europees Parlement , – gezien het ontwerpbesluit van de Raad (11365/2010), – gezien de ontwerpovereenkomst tussen de Europese Unie en de regering van de Faeröer betreffende wetenschappelijke en technologische samenwerking, waarbij de Faeröer geassocieerd worden met het zevende kaderprogramma voor activiteiten op het gebied van onderzoek, technologische ontwikkeling en demonstratie (2007-2013) van de Unie (05475/2010), – gezien het verzoek om goedkeuring dat de Raad heeft ingediend krachtens de artikelen 186 en artikel 218, lid 6, tweede alinea, onder a), punt v), van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (C7-0184/2010), – gelet op artikel 81, artikel 90, lid 8, en artikel 46, lid 1, van zijn Reglement, – gezien de aanbeveling van de Commissie industrie, onderzoek en energie ( A7-0303/2010 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan de sluiting van de overeenkomst; 2. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en aan de Commissie, alsmede aan de regeringen en parlementen van de lidstaten en de Faeröer. (Goedkeuring) Het Europees Parlement , – gezien het ontwerpbesluit van de Raad (11363/2010), – gezien de ontwerpovereenkomst tussen de Europese Gemeenschap en de regering van Japan betreffende samenwerking op het gebied van wetenschap en technologie (13753/2009), – gezien het verzoek om goedkeuring dat de Raad heeft ingediend krachtens artikel 186 en artikel 218, lid 6, tweede alinea, onder a), punt v), van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (C7-0183/2010), – gelet op artikel 81, artikel 90, lid 8, en artikel 46, lid 1, van zijn Reglement, – gezien de aanbeveling van de Commissie industrie, onderzoek en energie ( A7-0302/2010 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan de sluiting van de overeenkomst; 2. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en aan de Commissie, alsmede aan de regeringen en parlementen van de lidstaten en Japan. (Goedkeuring) Het Europees Parlement , – gezien het ontwerpbesluit van de Raad (11362/2010), – gezien de ontwerpovereenkomst tussen de Europese Gemeenschap en het Hasjemitisch Koninkrijk Jordanië inzake wetenschappelijke en technologische samenwerking (11790/2009), – gezien het verzoek om goedkeuring dat de Raad heeft ingediend krachtens artikel 186 en artikel 218, lid 6, tweede alinea, onder a), punt v), van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (C7-0182/2010), – gelet op artikel 81, artikel 90, lid 8 en artikel 46, lid 1 van zijn Reglement, – gezien de aanbeveling van de Commissie industrie, onderzoek en energie ( A7-0304/2010 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan de sluiting van de overeenkomst; 2. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en aan de Commissie, alsmede aan de regeringen en parlementen van de lidstaten en aan het Hasjemitisch Koninkrijk Jordanië. (Goedkeuring) Het Europees Parlement , – gezien het ontwerpbesluit van de Raad (09335/2010), – gezien de ontwerppartnerschapsovereenkomst inzake visserij tussen de Europese Unie en de Salomonseilanden, – gezien het verzoek van de Raad om goedkeuring overeenkomstig artikel 43, lid 2, en artikel 218, lid 6, onder a), tweede alinea, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (C7-0338/2010), – gelet op artikel 81 en artikel 90, lid 8, van zijn Reglement, – gezien de aanbeveling van de Commissie visserij en de adviezen van de Commissie ontwikkelingssamenwerking en de Begrotingscommissie ( A7-0292/2010 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan de sluiting van de overeenkomst; 2. verzoekt de Commissie het Parlement te voorzien van de conclusies van de vergaderingen en de werkzaamheden van het gemengd comité zoals bedoeld in artikel 9 van de overeenkomst, alsook van het meerjarige sectorale programma als vermeld in artikel 7, lid 2, van het protocol, en van de resultaten van de respectievelijke jaarlijkse evaluaties; dringt erop aan dat vertegenwoordigers van de Commissie visserij en van de Commissie ontwikkelingssamenwerking als waarnemer deelnemen aan de vergaderingen en werkzaamheden van het gemengd comité als bedoeld in artikel 9 van de overeenkomst; verzoekt de Commissie, tijdens het laatste jaar van de geldigheid van het protocol en vóór de opening van de onderhandelingen voor de vernieuwing van de overeenkomst, een verslag in te dienen bij het Parlement en de Raad over de uitvoering van de overeenkomst; 3. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie, alsmede aan de regeringen en parlementen van de lidstaten en de Salomonseilanden. (Bijzondere wetgevingsprocedure – raadpleging) Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan de Raad ( COM(2010)0331 ), – gelet op artikel 113 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, op grond waarvan het Parlement door de Raad is geraadpleegd (C7-0173/2010), – gelet op artikel 55 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie economische en monetaire zaken ( A7-0325/2010 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan het Commissievoorstel, als geamendeerd door het Parlement; 2. verzoekt de Commissie haar voorstel krachtens artikel 293, lid 2, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie dienovereenkomstig te wijzigen; 3. verzoekt de Raad, wanneer deze voornemens is af te wijken van de door het Parlement goedgekeurde tekst, het Parlement hiervan op de hoogte te stellen; 4. wenst opnieuw te worden geraadpleegd ingeval de Raad voornemens is ingrijpende wijzigingen aan te brengen in het voorstel van de Commissie; 5. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en aan de Commissie alsmede aan de nationale parlementen. Het Europees Parlement , – gezien het jaarverslag 2009 van de Europese Centrale Bank (ECB), – gelet op artikel 284 van het Verdrag betreffende de Europese Unie, – gelet op artikel 15 van het Protocol betreffende de statuten van het Europees stelsel van centrale banken en van de Europese Centrale Bank, dat als bijlage bij het Verdrag is gevoegd, – onder verwijzing naar zijn resolutie van 2 april 1998 over democratische verantwoording in de derde fase van de EMU (1) , – gezien de mededeling van de Commissie van 7 oktober 2009 met haar jaarlijkse verklaring over de eurozone ( COM(2009)0527 ), evenals het bijbehorende werkdocument van de diensten van de Commissie (SEC(2009)1313/2), – gezien het verslag van de door Jacques de Larosière voorgezeten groep van deskundigen op hoog niveau van 25 februari 2009, – gezien het voorstel van de Commissie van 23 september 2009 voor een verordening van het Europees Parlement en de Raad betreffende communautair macroprudentieel toezicht op het financiële stelsel en tot oprichting van een Europees Comité voor systeemrisico's ( COM(2009)0499 ), – gezien het voorstel van de Commissie van 23 september 2009 voor een beschikking van de Raad tot toewijzing aan de Europese Centrale Bank van specifieke taken betreffende de werking van het Europees Comité voor systeemrisico's ( COM(2009)0500 ), – onder verwijzing naar zijn resolutie van 25 maart 2010 over het jaarverslag 2008 van de Europese Centrale Bank (2) , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 18 november 2008 over Euro@10: De eerste tien jaar Economische en Monetaire Unie en de uitdagingen van de toekomst (3) , – gelet op artikel 48 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie economische en monetaire zaken ( A7-0314/2010 ), A. overwegende dat het reële BBP in de eurozone in 2009 met 4,1% is gekrompen nadat de turbulentie op de financiële markt na de ineenstorting van Lehman Brothers nog was verhevigd, en overwegende dat achter zo'n totaalcijfer sterke verschillen tussen de lidstaten schuilgaan, B. overwegende dat de gemiddelde jaarlijkse inflatie 0,3% bedroeg, en dat de inflatieverwachtingen voor de middellange en langere termijn gelijke tred hielden met het streven van de ECB om het inflatiecijfer onder en in de buurt van de 2% te houden, C. overwegende dat de gemiddelde algemene begrotingstekortquote in de eurozone is toegenomen tot ongeveer 6,3%, en de verhouding staatsschuld/BBP in de eurozone is gestegen van 69,4% in 2008 tot 78,7% in 2009, D. overwegende dat de wisselkoers euro-USD eerst is gezakt van 1,39 USD op 2 januari 2009 tot 1,26 USD medio-maart 2009, vervolgens weer is opgeklommen naar een piek van 1,51 USD begin december 2009, maar sindsdien steeds verder is gedaald tot een dieptepunt van 1,20 USD op 2 juni 2010, E. overwegende dat de wisselkoers euro-renminbi door de Chinese autoriteiten in 2009 was beïnvloed wat leidde tot een kunstmatig harde Euro ten opzichte van de Chinese munt, F. overwegende dat de ECB de rentetarieven naar beneden heeft bijgesteld tot 1% en is doorgegaan met substantiële en nooit eerder getroffen uitzonderingsmaatregelen ter ondersteuning van de kredietmarkt; overwegende dat de omvang van de balans van de ECB aanzienlijk is toegenomen gedurende het hele jaar 2009, G. overwegende dat er tekenen zijn die duiden op economische stabilisering in de eurozone in de tweede helft van 2009, terwijl de driemaandelijkse groeicijfers, ofschoon nog aarzelend, weer positief zijn, hoewel de totaalcijfers laten zien dat deze trend nog niet valt waar te nemen in alle lidstaten, waarvan sommige in diezelfde periode nog steeds in recessie verkeerden, H. overwegende dat de ECB, voordat in een aantal landen binnen de eurozone de landenschuldencrisis uitbrak, voor 2010 nog een groeipercentage tussen 0,1% en 1,5% van het reëel BBP in de eurozone verwachtte, Inleiding 1. is verheugd dat het Verdrag van Lissabon op 1 december 2009 in werking is getreden en de ECB sindsdien de status heeft van EU-instelling, hetgeen de verantwoordelijkheid van het Parlement, als instelling bij uitstek waar de ECB verantwoording aflegt tegenover de Europese burgers, nog vergroot; 2. verwelkomt de hervatting van de Monetaire Dialoog met het nieuwe Europees Parlement na de verkiezingen van juni 2009; 3. spreekt zich uit voor de invoering van de euro door Estland op 1 januari 2011; 4. wijst erop dat, als het om actuele prijstrends gaat, monetaire beleidsmaatregelen slechts een van de vele factoren zijn en dat de speculatieve tendensen op afzonderlijke markten en het toenemende gebrek aan natuurlijke grondstoffen in de afgelopen jaren een bijzondere rol hebben gespeeld bij het opdrijven van de prijzen; 5. wijst erop dat deze onevenwichtigheden aanzienlijke problemen met zich meebrengen voor een juist monetair beleid in de eurozone; dringt er derhalve bij de regeringen op aan dat zij hun economisch beleid coördineren; Economische en financiële zaken 6. is ernstig bezorgd dat er nog steeds aanzienlijke macro-economische onevenwichtigheden tussen de economieën in de eurozone bestaan; 7. beschouwt de financiële crisis in sommige landen binnen de eurozone als een ernstige zaak voor de eurozone als geheel, en als teken van een disfunctioneren van de eurozone; hieruit blijkt de noodzaak vn hervorming en van krachtiger coördinatie van het economisch beleid binnen de eurozone; 8. dringt er bij de Commissie en de ECB op aan voorstellen op te stellen overeenkomstig het voorstel van het Bazel-comité inzake Bazel III waarin bindende regels zijn vastgelegd voor de invoering van een anti-cyclische buffer; verzoekt de Raad, de Commissie en de ECB zich in te zetten voor een consistente en spoedige tenuitvoerlegging van de voorstellen wanneer de voorstellen van het Bazel-comité op G20-niveau zijn geratificeerd; 9. wijst erop dat aan de beginselen van het Groei- en Stabiliteitspact in het verleden niet altijd streng de hand is gehouden; herinnert eraan dat streven naar herstel van evenwicht in de overheidsfinanciën en terugdringing van de schuldenlast weliswaar een noodzaak is voor landen met te hoge schulden, maar op zich het probleem van de economische evenwichtigheden tussen landen van de eurozone en in ruimere zin van de EU niet kan oplossen; dringt aan op onverkorte en meer samenhangende toepassing van het Groei- en Stabiliteitspact ; meent dat het Pact moet worden aangevuld met een vroegtijdig waarschuwingssysteem om mogelijke inconsistenties te signaleren, bijvoorbeeld in de vorm van een „Europees semester”, niet alleen om het toezicht te verscherpen en de economische beleidscoördinatie met het oog op de begrotingsconsolidatie te versterken, maar ook om - over de budgettaire dimensie heen - andere macro-economische onevenwichtigheden aan te pakken en de handhavingsprocedures aan te scherpen; 10. is van mening dat er nu actie moet worden ondernomen om onmiddellijk een begin te maken met een geleidelijke terugdringing van begrotingstekorten en het vertrouwen in de Europese overheidsfinanciën te herstellen; 11. merkt op dat een monetaire unie een krachtige en versterkte coördinatie van economisch beleid vergt, wil zij robuust zijn; betreurt het dat in de Economische en Monetaire Unie de nadruk vooral op de „monetaire” kant heeft gelegen; 12. is van mening dat lidstaten die zich niet houden aan de regels van de eurozone ten aanzien van overheidsfinanciën en de toegang tot geloofwaardige statistieken door middel van een uitgebreid stelsel van oplopende maatregelen tot striktere naleving moeten worden bewogen; 13. meent dat het ontbreken van een tevoren vastgelegde crisisbeheersingsregeling en de houding van sommige regeringen een snelle oplossing voor de landenschuldencrisis heeft bemoeilijkt en ook het vermogen van de EMU heeft verzwakt om in mogelijke soortgelijke situaties in de toekomst snel te reageren; pleit daarom voor een voor een permanent crisisbeheersingskader; 14. dringt erop aan dat financiële steun aan EU-lidstaten in een schuldencrisis gericht moet zijn op terugbetaling van de leningen, begrotingsevenwicht en economische hervormingen, en wijst op het gevaar dat schuilt in het omzetten van leningen in financiële bijdragen, aangezien dit het lenen aanmoedigt alsmede het aangaan van schulden; 15. vraagt de Commissie daarom met voorstellen te komen voor versterking van het Groei- en Stabiliteitspact door specifieke doelstellingen op te nemen voor het dichten van de concurrentiekloof tussen de Europese economieën, ter stimulering van banenscheppende groei; 16. deelt de bezorgdheid over mogelijke speculatie tegen de euro; 17. is van mening dat de kredietgroei en de ontwikkelingen in de activaprijzen in de EU en de lidstaten cruciale indicatoren zijn voor een effectief toezicht op de financiële stabiliteit binnen de EMU en, in ruimere zin, de EU; 18. is bezorgd over de continue druk op de markten voor overheidsobligaties in de eurozone die wordt weerspiegeld in de steeds hogere spreads; is van mening dat de vlucht in veiligheid die wordt veroorzaakt door de golven van paniek in de huidige financiële crisis enorme verstorende effecten heeft gehad en geleid heeft tot kostbare negatieve externalities; 19. dringt aan op tijdige tenuitvoerlegging van de verordening inzake ratingbureaus (Verordening (EG) nr.1060/2009) en is ingenomen met het voorstel van de Commissie tot wijziging van deze verordening inzake ratingbureaus van 2 juni 2010, maar verzoekt de Commissie tegelijkertijd nog verder te gaan met voorstellen voor strenger toezicht op de werking van deze bureaus, voor verzwaring van de aansprakelijkheid van ratingbureaus en voor nagaan van de mogelijkheid tot oprichting van een Europees ratingbureau; onderstreept dat de rating van overheidsschulden in de eurozone tijdens de crisis problemen heeft opgeleverd; Governance en besluitvorming 20. stelt de onafhankelijkheid van de ECB voorop; 21. beveelt aan dat de ECB de transparantie van haar werkzaamheden vergroot om haar legitimiteit en voorspelbaarheid te vergroten; transparantie is ook noodzakelijk ten aanzien van de interne modellen die worden gebruikt voor de evaluatie van niet-liquide zekerheden, en ten aanzien van de evaluatie van specifieke waardepapieren die als onderpand worden aangeboden; 22. meent, gezien de nieuwe wettelijke status die de ECB aan het Verdrag van Lissabon ontleent, dat de door de Raad voorgedragen kandidaten voor de Raad van Bestuur moeten worden gehoord door de bevoegde parlementaire commissie in speciale hoorzittingen en dat het Europees Parlement vervolgens over hen dient te stemmen; merkt op dat de rol van de ECB sinds de crisis cruciaal is geweest, is van mening dat een dergelijke rol gepaard moet gaan met verhoogde transparantie en verantwoordingsplicht; 23. is verheugd over de verlening van rechtspersoonlijkheid aan de Eurogroep in het Verdrag van Lissabon en over de deelname van de ECB aan haar vergaderingen; 24. verklaart zich vastbesloten om de Monetaire Dialoog voort te zetten als een belangrijk element voor de democratische controle van de ECB; 25. verwelkomt het voorstel voor oprichting van een Europees Comité voor systeemrisico's (ECSR), dat de huidige leemte in het macro-prudentiële toezicht moet opvullen; dringt bij de ECB aan op vaststelling van duidelijke modellen en definities met het oog op een doelmatig functioneren en de verantwoordingsplicht van het ECSR; voegt daaraan toe dat eventuele nieuwe taken die aan de ECB worden opgedragen met betrekking tot het ECSR op geen enkele manier afbreuk zullen doen aan de onafhankelijkheid van de ECB; 26. merkt op dat de opzet volgens welke het ECSR alleen waarschuwingen en aanbevelingen uitdeelt, zonder daadwerkelijke dwang te kunnen uitoefenen, niet bevredigend is waar het gaat om effectieve uitvoering en verantwoordelijkheid; betreurt dat het ECSR de noodsituatie zelf niet kan uitroepen; 27. is verheugd over het voorstel om hoorzittingen te houden ten overstaan van het Europees Parlement met de voorzitter van het ECSR, in een ander kader dan de monetaire dialogen; Uitweg uit de crisis 28. ziet de herleving van de economische activiteit in de tweede helft van 2009 als resultaat van de buitengewone maatregelen die de regeringen en centrale banken over de hele wereld sinds einde 2008 hebben genomen in de vorm van garanties voor bankrisico's, kapitaalinjecties en regelingen voor vermogenssteun; 29. merkt op dat de financiële crisis in de eurozone een solvabiliteitscrisis is die zich aanvankelijk manifesteerde als een liquiditeitscrisis; is van mening dat een dergelijke situatie op de lange termijn niet kan worden opgelost door economieën met hoge schulden eenvoudigweg op te zadelen met nieuwe schulden en van liquiditeit te voorzien in combinatie met versnelde plannen voor begrotingsconsolidering; 30. meent dat de crisis een trend in het economisch beleid van de afgelopen jaren aan het licht heeft gebracht die heeft bijgedragen aan het huidige hoge peil van staats- en particuliere schulden en dat het vele jaren zal duren om dit te corrigeren; verwacht dat het voor sommige delen van Europa moeilijker zal zijn dan voor andere om de consequenties en voortwoekeringen van de crisis te keren en te komen tot duurzame economische ontwikkeling, nieuwe innovatie en schepping van nieuwe banen; onderstreept de noodzaak van hervormingen in geheel Europa; 31. herinnert eraan dat, voor het uitbreken van de financiële crisis, de ratio staatsschuld:BBP in de eurozone en de EU als geheel, alsmede deze ratio voor de meerderheid van de lidstaten, tussen 1999 en 2007 is verminderd en dat daarentegen het schuldenniveau van de huishoudens, bedrijven en het vreemd vermogen in de financiële sector in dezelfde periode aanzienlijk is toegenomen; 32. herinnert eraan dat de enorme stijging van de staatsschuld sinds 2008 in verschillende lidstaten is veroorzaakt door het feit dat deze landen te kampen hadden met excessen die eerder waren ontstaan door een onhoudbare stijging van de particuliere schulden en enorme financiële „bubbles”; is derhalve van mening dat de huidige crisis heeft aangetoond dat de fiscale positie onhoudbaar is als de financiering van de particuliere sector onhoudbaar is; 33. merkt op dat de crisis samen met de „bail-outs” en de economische stimuleringspakketten geleid heeft tot diep ingrijpende bezuinigingsmaatregelen, waarvoor het vaak hoog tijd was maar die de regeringen tegelijkertijd ernstig in hun armslag beperken; 34. waarschuwt dat die bezuinigingspakketten geen maatregelen mogen omvatten die het economisch herstel in de kiem kunnen smoren, hetgeen een nieuw model van economisch bestuur vereist met instrumenten en een tijdschema die zorgen voor een evenwicht tussen het proces van begrotingsconsolidering en het voorzien in de behoefte aan investeringen in werkgelegenheid en duurzame groei; 35. onderstreept dat het feit dat weinig krediet de reële economie heeft bereikt, toe te schrijven was aan een afgenomen vraag wegens verminderde activiteit in de reële economie en aan de terughoudendheid van de banken bij de kredietverlening; 36. benadrukt dat de banken van verschillende lidstaten enorm geleund hebben op de liquiditeit van de ECB; 37. merkt op dat de uitzonderingsmaatregelen die de ECB sinds oktober 2008 heeft ingevoerd om de kredietmarkt te ondersteunen, succes hebben gehad en verergering van de crisis en verdere financiële onrust hebben voorkomen; herhaalt dat het moment voor beëindiging van deze maatregelen goed moet worden gekozen en zorgvuldig moet worden gecoördineerd met de nationale regeringen en hun activiteiten, vooral nu in vele lidstaten collectief en gelijktijdig op bezuinigingsmaatregelen wordt teruggevallen; 38. is echter bezorgd over de asymmetrische gevolgen van de exit-strategie van de ECB, gezien de substantiële verschillen tussen lidstaten in de eurozone ten aanzien van de conjunctuurcyclus; 39. zou verheugd zijn als de Europese Centrale Bank overheidsobligaties van eurolanden als zekerheid zou aanvaarden in de context van repo's, daarbij een voorbeeld nemend aan de beproefde en bewezen praktijk van de Bank of England en de Federal Reserve Bank; 40. benadrukt dat het geleidelijk wegwerken van de overheidstekorten en houdbaarheid van de overheidsfinanciën op lange termijn van cruciaal belang zijn voor de eurozone als geheel; 41. neemt kennis van de talrijke voorstellen die in de EU circuleren voor aanvulling van de prudentiële regelingen, voor beheersing van de crisis en voor regulering van het schaduwbankwezen; 42. deelt de bezorgdheid over de procyclische aspecten van de huidige regulerende, prudentiële, boekhoudkundige en fiscale bepalingen die de aan de werking van een markteconomie inherente schommelingen nog versterken; 43. wijst op de noodzaak van een aanzienlijke verhoging van het bufferkapitaal bij de banken en de kwaliteit van dat kapitaal te verhogen en is verheugd over de voorstellen van het Bazel-comité voor een nauwkeuriger definitie van kernkapitaal en de invoering van hogere kernkapitaalratio's; vestigt ook de aandacht op de band tussen de financiële en de reële economie en de effecten die regulering van het een bij het ander teweeg kan brengen; 44. meent dat het mondiale financiële systeem minder fragiel moet worden en dat op mondiaal niveau lering uit de crisis moet worden getrokken, met het oog op de beperking van systeemrisico's, het tegengaan van financiële „zeepbellen” en de verbetering van de kwaliteit van het risicobeheer en de transparantie van financiële markten, waarbij opnieuw moet worden bevestigd dat hun fundamentele rol bestaat in het financieren van de reële economie; Externe dimensie 45. merkt op dat de euro gedurende het hele jaar 2009 als internationale munt aan statuur heeft gewonnen, maar in 2010 zwaar onder druk is komen te staan; 46. wijst erop dat de euro zijn koers ten aanzien van de US dollar en de renminbi in een periode van hoge wisselkoersvolatiliteit heeft versterkt; uit zijn bezorgdheid over de mogelijke negatieve gevolgen hiervan voor het concurrentievermogen van de eurozone; 47. onderkent dat de sterkte van de euro deels toe te schrijven was aan een matige economische activiteit in de VS, waar het tekort op de lopende rekening in het begrotingsjaar 2009 scherp terugliep tot beneden de 3% van het BBP en het federale begrotingstekort opliep tot ongeveer 10% van het BBP, terwijl de daling van de euro onder meer ook verband hield met het gebrek aan vertrouwen op de mondiale markten in sommige EU-lidstaten met hoge schulden; deelt de bezorgdheid over het uitdijende geldvolume in de VS en, in mindere mate, in de EU; 48. is bezorgd over het effect van de wisselkoersvolatiliteit en de carrytrade-transacties op zowel de mondiale financiële stabiliteit als de reële economie; 49. onderstreept dat ongeacht de huidige mondiale financiële en economische crisis, de eurozone verder moet worden uitgebreid, maar wijst erop dat naleving van de criteria van Maastricht als eerste voorwaarde blijft gelden voor toetreding tot de eurozone; is verheugd over de snelle invoering van de euro door alle lidstaten die aan die criteria voldoen; 50. meent dat de invoering van de euro door Estland laat zien dat de euro ondanks de schuldencrisis aanzien geniet; is van mening dat dit aanzien de lidstaten zal aanmoedigen om te streven naar lidmaatschap van de eurozone; o o o 51. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de Eurogroep en de Europese Centrale Bank. Het Europees Parlement, – gelet op titel V van het Verdrag betreffende de Europese Unie, – gelet op de Europese veiligheidsstrategie genaamd „Veilig Europa in een Betere Wereld”, die op 12 december 2003 door de Europese Raad werd goedgekeurd, en op het verslag over de tenuitvoerlegging daarvan, getiteld „Zorgen voor veiligheid in een veranderende wereld”, dat op 11-12 december 2008 door de Europese Raad werd bekrachtigd, – gelet op de interne veiligheidsstrategie voor de EU die op 25-26 maart 2010 door de Europese Raad werd bekrachtigd, – gezien de conclusies van de Raad van 26 april 2010 over het GVDB, – gezien de conclusies over het EVDB en de verklaring met als titel „Tien jaar EVDB - Uitdagingen en kansen”, die op 17 november 2009 door de Raad werden aangenomen, – gezien de verklaring over de aanscherping van het Europees veiligheids- en defensiebeleid, die de Europese Raad op 12 december 2008 heeft aangenomen, en de verklaring over de versterking van de vermogens van het Europees veiligheids- en defensiebeleid die de Raad op 11 december 2008 heeft aangenomen, – gelet op de conclusies van het voorzitterschap zoals die door de Europese Raad in Santa Maria de Feira op 20 juni 2000 en in Göteborg op 16 juni 2001werden aangenomen, op het Europees programma voor de preventie van gewelddadige conflicten dat eveneens in Göteborg op 16 juni 2001 werd goedgekeurd, op het civiel hoofddoel voor 2008 , zoals door de Europese Raad op 17 december 2004 goedgekeurd, en op het civiel hoofddoel voor 2010, zoals door de Europese Raad op 19 november 2007 goedgekeurd, – gelet op de conclusies van het voorzitterschap van de Europese Raad van Helsinki van 11 december 1999 (Hoofddoel voor 2003) en op het Hoofddoel voor 2010, zoals door de Raad op 17 mei 2004 goedgekeurd, – gezien de conclusies van de Raad van 30 november 2009 over het opvoeren van de chemische, biologische, radiologische en nucleaire (CBRN-)beveiliging in de Europese Unie en houdende goedkeuring van een CBRN-actieplan van de EU, – gelet op het document van de Raad „Implementatie van resolutie 1325 van de VN-Veiligheidsraad zoals bekrachtigd door resolutie 1820 van de VN-Veiligheidsraad in het kader van het EVDB” van 3 december 2008, en op het document van de Raad getiteld „Mainstreaming van mensenrechten in het EVDB”, zoals op 14 september 2006 goedgekeurd, – gezien zijn resolutie van 10 februari 2010 over de recente aardbeving op Haïti, waarin wordt gepleit voor de oprichting van een Europese civielebeschermingsmacht (1) , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 10 maart 2010 over de tenuitvoerlegging van de Europese veiligheidsstrategie en het gemeenschappelijk veiligheids- en defensiebeleid (2) , – gezien het besluit van de Raad van 26 juli 2010 tot vaststelling van de inrichting en werking van de Europese dienst voor extern optreden (3) , – gelet op artikel 48 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie buitenlandse zaken ( A7-0308/2010 ), Algemene overwegingen 1. herinnert eraan dat de EU zich heeft voorgenomen een gemeenschappelijk beleid en een gemeenschappelijk optreden te formuleren om de vrede te bewaren, conflicten te voorkomen en de internationale veiligheid te verhogen in overeenstemming met de beginselen van het Handvest van de VN, alsook de democratie, de rechtsstaat en de volkenrechtelijke beginselen te versterken en te handhaven, en plaatselijke bevolkingen bij te staan bij rampen door natuurlijke en menselijke oorzaken; 2. wijst erop dat interne en externe veiligheid steeds meer met elkaar vervlochten zijn en dat de EU door de uitbouw van haar crisisbeheersings- en vredesopbouwvermogen overeenkomstig de hierboven genoemde doelstellingen, ook de veiligheid van haar eigen burgers kan helpen waarborgen; 3. onderstreept dat de EU, voornamelijk via haar civiele crisisbeheersing, een duidelijke bijdrage aan veiligheid in de hele wereld levert, als weerspiegeling van haar kernwaarden en -beginselen; 4. benadrukt dat voor doeltreffende reacties op de crises en veiligheidsbedreigingen van vandaag de dag, waaronder ook natuurrampen, vaak zowel burgerlijke als militaire vermogens moeten worden aangesproken, en dat daarom nauwere samenwerking tussen die twee nodig is; herinnert eraan dat de ontwikkeling van de alomvattende benadering van de EU en van haar gecombineerde militaire en civiele crisisbeheersingscapaciteit kenmerkende eigenschappen zijn van het GVDB en de eigenlijke meerwaarde daarvan uitmaken; herinnert er tevens aan dat het GVDB niet het enige voorhanden instrument is en dat GVDB-missies gebruikt moeten worden als onderdeel van een bredere EU-strategie; 5. wijst op de noodzaak van een Witboek van de EU over veiligheid en defensie, gebaseerd op stelselmatige en gedetailleerde veiligheids- en defensieanalyses door de lidstaten overeenkomstig gemeenschappelijke criteria en tijdschema's, waarin de doelstellingen, belangen en behoeften van de Unie op veiligheids- en defensiegebied duidelijker worden omschreven in verhouding tot de beschikbare middelen en financiën; benadrukt dat dit Witboek ook de terreinen moet noemen waar, en de voorwaarden waaronder, grotere civiel-militaire samenwerking gewenst is om die doelstellingen dichterbij te brengen; is van oordeel dat dit Witboek de mogelijkheden voor het bundelen van de middelen op EU-niveau, alsook voor nationale specialisaties en het harmoniseren van capaciteiten in kaart moet brengen, teneinde schaalvoordelen te bereiken; Intensivering van civiel-militaire samenwerking 6. onderstreept dat de oprichting van de Europese dienst voor extern optreden (EDEO) een verdere bijdrage moet leveren aan de uitwerking van een waarachtige Europese aanzet tot civiele en militaire crisisbeheersing, conflictpreventie en vredesopbouw, en de EU moet toerusten met adequate structuren, voldoende personeel en financiële middelen waarmee zij haar mondiale verantwoordelijkheid overeenkomstig het Handvest van de VN kan waarmaken; 7. staat volledig achter de overheveling van GVDB-structuren, waaronder het directoraat crisisbeheersing en planning, het civiel plannings- en uitvoeringsvermogen, de militaire staf van de Europese Unie en het situatiecentrum, naar de EDEO, onder direct gezag en verantwoordelijkheid van de vice-voorzitter van de Commissie/hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid; herinnert aan de plechtige toezegging van de vice-voorzitter /hoge vertegenwoordiger om erop toe te zien dat zij opereren in nauwe samenwerking en synergie met de betrokken eenheden van de Commissie die naar de EDEO zijn overgeheveld en die zich bezighouden met de planning en programmering van crisisrespons, conflictpreventie en vredesopbouw; vraagt de vice-voorzitter /hoge vertegenwoordiger met klem erop toe te zien dat deze eenheden op gelijke voet opereren met de GVDB- structuren; acht elke vorm van formele of informele controle door de GVDB-structuren op de planning en programmering van maatregelen die uit het Instrument voor Stabiliteit worden gefinancierd, onaanvaardbaar en houdt eraan vast dat het overgehevelde Commissie-apparaat niet mag worden ontmanteld; 8. spoort aan, met het oog op de ontwikkeling van de alomvattende benadering van de EU, tot nauwe coördinatie tussen de EDEO en alle relevante eenheden die binnen de Commissie ondergebracht blijven, met name de eenheden die zich bezighouden met ontwikkelingssamenwerking, humanitaire hulp, burgerbescherming en volksgezondheid; beklemtoont de noodzaak van directe verbindingen tussen de EDEO- en GVDB-agentschappen, te weten het Europees Defensieagentschap, het Europees Instituut voor veiligheidsvraagstukken, het Europese Veiligheids- en Defensiecollege en het Europese Satellietcentrum; 9. wijst op de rol die het Centrum voor waarneming en informatie (MIC) van de Commissie vervult bij de facilitering van de coördinatie van rampenhulp in het kader van het civielebeschermingsmechanisme, en onderstreept de noodzaak van nauwe samenwerking tussen dit centrum en de EDEO waarop moet worden toegezien door de vice-voorzitter/hoge vertegenwoordiger in haar hoedanigheid van vice-voorzitter van de Commissie; pleit voor betere coördinatie van militaire middelen in verband met rampenhulp, in het bijzonder luchttransportcapaciteiten, op grond van de in Haïti opgedane ervaringen en met handhaving van de hoofdzakelijk civiele aard van de rampenhulp; dringt nogmaals aan op verdere verbetering van het civielebeschermingsmechanisme, door vrijwillige bundeling van op afroep beschikbare middelen van de lidstaten die direct bij nood- en rampenhulp door de EU kunnen worden ingezet; stelt voor die middelen te laten coördineren en inzetten door een op te richten Europese civiele beschermingsmacht, waardoor de zichtbaarheid van het EU-optreden wordt vergroot; herinnert tegelijkertijd aan de individuele verantwoordelijkheid van de lidstaten voor burgerbescherming en rampenbeheersingsmaatregelen; 10. is ook voorstander van een betere coördinatie tussen de humanitaire organisaties van de lidstaten en DG ECHO bij hulpoperaties na rampen door natuurlijke en menselijke oorzaken; 11. verzoekt de Raad op korte termijn de nodige beslissingen te nemen om de wederzijdsebijstandsclausule van artikel 42, lid 7, VEU, alsook de solidariteitsclausule van artikel 222 VWEU in werking te doen treden, die moeten beantwoorden aan de alomvattende aanpak van de EU en moeten berusten op civiel-militaire middelen; 12. herinnert aan de totstandbrenging van het succesvolle partnerschap voor vredesopbouw tussen de Commissie en niet-gouvernementele organisaties, en aan het feit dat een goede samenwerking tussen niet-gouvernementele organisaties, maatschappelijke organisaties en de toekomstige EDEO van fundamenteel belang is; verzoekt de Commissie het kader voor samenwerking met NGO's verder te ontwikkelen en de inzet van actoren andere dan staten bij de activiteiten van de EU op het gebied van conflictpreventie en conflictbeheersing te bevorderen, onder andere door ze in opleidingsactiviteiten van de EU te integreren; Strategisch niveau 13. juicht, op politiek-strategisch niveau, de integratie van civiele en militaire elementen binnen het Directoraat crisisbeheersing en planning (CMPD) toe als een stap in de goede richting; onderstreept evenwel dat er een juist evenwicht moet zijn tussen civiele en militaire strategische planningscapaciteit, niet alleen waar het gaat om aantallen, maar ook in hiërarchisch opzicht, zodat de beschikbare synergieën ten volle kunnen worden benut; wijst er tevens op dat de verschillen tussen civiele en militaire taken en de respectieve oogmerken daarvan niet uit het oog mogen worden verloren en dat ervoor gezorgd moet worden dat civiel en militair personeel bij elke operatie in een juiste en van geval tot geval vast te stellen verhouding wordt ingezet; 14. vraagt de vice-voorzitter/hoge commissaris in het bijzonder aandacht te schenken aan het tekort aan deskundigen op gebied van civiele missieplanning en capaciteitsopbouw en erop toe te zien dat het Directoraat crisisbeheersing en planning een voldoende aantal deskundigen in huis heeft op alle prioritaire onderdelen van civiele capaciteit, te weten politie, justitie, civiel bestuur, burgerbescherming, monitoring en op gebied van mensenrechten; 15. benadrukt, op politiek-strategisch niveau, de noodzaak dat alle betrokkenen op het niveau van de EU (EDEO, maar ook alle betrokken eenheden van de Commissie , d.w.z. DG DEV, DG ECHO, DG SANCO, met hun respectieve crisibeoordelingscapaciteiten), in routinefases, uitgaan van een gemeenschappelijke situatiebeoordeling, hetgeen tot uitdrukking moet komen in alle regionale en landenstrategiedocumenten. onderstreept dat aan de nieuw vormgegeven EU-delegaties hierbij een belangrijke rol toekomt; 16. dringt erop aan de hoofden van delegaties en/of speciale vertegenwoordigers van de EU - wanneer zij in crisisgebieden aanwezig zijn - een grotere rol toe te kennen bij de coördinatie van de civiele en de militaire inspanningen, onder andere om een beter politiek toezicht op de militaire operaties te krijgen; Operationeel niveau 17. pleit op het niveau van operationele planning voor een aanzienlijke uitbreiding van de civiele planningcapaciteit die beantwoordt aan de ambities van civiele GVDB-missies, door het Civiel plannings- en uitvoeringsvermogen (CPCC) te consolideren op het punt van personeelsbezetting alsmede door een betere taakverdeling tussen het strategische en het operationele niveau; onderstreept dat die taakverdeling moet berusten op een evenwichtige en alomvattende personeelsstrategie; is van mening dat de functie van commandant Civiele Operaties (CPCC), gezien diens verantwoordelijkheden, een plaats moet krijgen op een passend (d.w.z. hoger) niveau binnen de EDEO-hiërarchie; 18. herhaalt zijn pleidooi voor oprichting van een permanent operationeel hoofdkwartier voor de EU, dat verantwoordelijk zal zijn voor de operationele planning en uitvoering van militaire operaties van de EU, in plaats van het huidige systeem waarbij op ad hoc basis steeds een van de zeven beschikbare hoofdkwartieren wordt gebruikt ; stelt met nadruk dat dit borg zou staan voor een aaneensluitende bevelslijn en het vermogen van de EU tot snelle en consistente respons in crisissituaties zeer ten goede zou komen (onder meer door versterking van het institutionele „geheugen” van de EU) en tegelijkertijd de kosten zou terugbrengen; 19. is van mening dat het operationele hoofdkwartier nevengeschikt moet zijn aan het Civiel plannings- en uitvoeringsvermogen, zodat maximaal profijt kan worden getrokken van de civiel-militaire coördinatie, zoals bijvoorbeeld het poolen van bepaalde functies, en de verbreiding van beste praktijken onder de EU-planners wordt bevorderd; wil zelfs voorstellen het operationele hoofdkwartier en het Civiel plannings- en uitvoeringsvermogen in elkaar te laten opgaan in een gezamenlijk „Hoofdkwartier Crisisbeheersing” dat de verantwoordelijkheid zou krijgen voor de operationele planning en uitvoering van alle civiele missies, militaire operaties en missies in verband met veiligheidssectorhervorming; 20. onderstreept evenwel dat terdege rekening moet worden gehouden met het verschil tussen civiele en militaire planning en dat er afzonderlijke bevelslijnen moeten blijven, waarbij de commandant civiele operaties en de commandant militaire operaties naast elkaar op hetzelfde hiërarchieke niveau binnen de EDEO moeten fungeren; Opbouw van civiele en militaire capaciteit van de EU 21. wijst op de talloze toezeggingen van lidstaten ten aanzien van de opbouw van zowel civiele als militaire crisisbeheersingscapaciteit , vanaf de Europese Raden van Helsinki en Santa Maria de Feira tot de verklaring over versterking van vermogens van december 2008; vraagt de lidstaten en de vice-voorzitter /hoge vertegenwoordiger met klem erop toe te zien dat die toezeggingen ook naar behoren invulling krijgen zodat het gat tussen de bestaande operationele capaciteiten en de uitgesproken politieke doelstellingen wordt opgevuld; 22. vraagt de lidstaten, in het kader van de follow-up van de Hoofddoelen voor 2010, zich op de daadwerkelijke schepping van capaciteiten te concentreren en zich daarbij te richten op de gebieden die een potentieel bieden voor civiel-militaire synergieën, met name die welke reeds zijn genoemd, om zo snel mogelijk tot echte vooruitgang te komen; benadrukt dat capaciteitsopbouw moet worden aangestuurd met specifieke vereisten voor GVDB-missies; is verheugd over het Comprehensive Capabilities Development Process (CCDP) voor militaire capaciteit binnen het Europees Defensieagentschap (EDA); moedigt verdere discussie aan over de vraag hoe de twee processen voor capaciteitsuitbouw met elkaar kunnen worden verbonden; 23. is verheugd over de inspanningen van het voorgaande en het huidige voorzitterschap van de Raad om te gaan werken aan verduidelijking van de aard en de reikwijdte van de „permanente gestructureerde samenwerking” (PSC) zoals bedoeld in artikel 42, lid 6 VWEU; verzoekt de Raad snel voor duidelijkheid te zorgen rond de PSC, met inachtneming van het civiel-militaire karakter van de alomvattende benadering van de EU, en in concreto aan te geven hoe de PSC moet worden gestart tegen de achtergrond van de huidige financiële crisis en de krimpende nationale defensiebegrotingen van de EU-lidstaten; Personeel voor missies 24. vraagt de lidstaten dringend, in het licht van de gedane politieke toezeggingen, iets te doen aan het chronisch tekort aan burgerpersoneel bij de GVDB-missies, wat vooral geldt voor EULEX Kosovo en EUPOL Afghanistan, in het bijzonder door intensiever te werken aan het formuleren van nationale strategieën die de uitzending van civiel missiepersoneel kunnen vergemakkelijken; dringt erop aan dat de bevoegde nationale autoriteiten, zoals de ministeries van binnenlandse zaken en justitie, in nauwe samenwerking met de ministeries van defensie, in het kader van die strategieën een meer gestructureerde benadering uitwerken voor de taak om de nodige voorwaarden te formuleren voor deelname van burgerpersoneel aan GVDB-missies, met name waar het gaat om carrièrevooruitzichten en beloning; 25. doet in dit verband een beroep op de lidstaten om er met name op toe te zien dat deelname aan GVDB-missies als belangrijk pluspunt zal gelden voor de carrière bij politie en justitie, en dat de diensten die burgerpersoneel voor de missies afstaan naar behoren voor het tijdelijk gemis van hun personeel worden gecompenseerd; is van mening dat de Raad ervoor moet zorgen dat de dagvergoedingen voor het personeel van GVDB-missies worden toegesneden op de omstandigheden van de concrete missie; 26. herhaalt de noodzaak van uitvoering van resolutie 1325 van de VN-Veiligheidsraad, waarin staat dat bij de personeelsinzet en opleidingsinspanningen voor alle missies, alsook bij alle acties in het algemeen voor genderevenwicht moet worden gezorgd; beklemtoont dat een adequaat aantal vrouwen in civiele en militaire missies, zowel bij vredesopbouw en rampenrespons, als bij diplomatieke bemiddeling, een fundamentele voorwaarde is voor het succes van die missies als een manier om te waarborgen dat in voldoende mate met de behoeften, rechten en belangen van vrouwen rekening wordt gehouden en dat vrouwen bij de acties en doelstellingen ervan betrokken zijn; herinnert eraan dat de lidstaten van de EU nationale actieplannen moeten ontwikkelen om te waarborgen dat resolutie 1325 wordt uitgevoerd; Opleiding 27. wijst er met nadruk op dat vóór uitzending een behoorlijke training moet worden geboden, hetgeen ook deelname van burgerpersoneel aan militaire oefeningen en repetities en deelname van militair personeel aan civiele opleidingen en/of oefeningen kan impliceren; beveelt ten sterkste aan dat de lidstaten lijsten bijhouden van inzetbare burgers die over relevante bekwaamheden beschikken, met name degenen die zijn getraind voor missies die tezamen met militaire eenheden worden uitgevoerd; omarmt de praktijk die sommige lidstaten kennen, waar een speciaal gecentraliseerd bureau verantwoordelijk is voor de aanwerving en training van alle inzetbare burgerpersoneel; 28. steunt de ontwikkeling door de Raad van de Goalkeeper software omgeving die de aanwerving en training van personeel voor civiele missies kan vergemakkelijken; 29. herinnert aan de Europese groep voor opleiding (EGT), die door zowel de Europese Commissie wordt gefinancierd en wijst erop dat één van de lessen van EGT is dat investeringen in opleiding ook moeten samengaan met de facto uitzending; juicht het toe dat de Commissie er nadrukkelijk op wil toezien dat het komende civiele trainingsproject dat uit hoofde van het Stabiliteitsinstrument wordt gefinancierd, gericht zal zijn op deskundigen die reeds voor toekomstige uitzending zijn aangewezen; 30. stelt met nadruk, aansluitend op de aanbevelingen van de Raad van 2008, dat het Europese Veiligheids- en Defensiecollege (ESDC) een zwaardere rol zou moeten krijgen op gebied van capaciteitsopbouw en training voor doeltreffende crisisbeheersing tegen de achtergrond van de oprichting van de EDEO; dringt bij de Raad aan op betere trainingsfaciliteiten en meer personeel voor het ESDC, waartoe ook behoort de aanwijzing van een permanente plaats van vestiging, zodat een duurzame en doeltreffende training op strategisch, operationeel en tactisch niveau van civiel en militair personeel uit de lidstaten en van de EU-instellingen wordt gewaarborgd; pleit voor uitreiking van beurzen aan jonge afgestudeerden die zich op de gevraagde gebieden willen specialiseren; 31. dringt erop aan dat er aanstalten worden gemaakt met de uitwerking en verzorging van training op gebied van bemiddeling en dialoog, tegen de achtergrond van de oprichting van EDEO, in overeenstemming met het EU-concept inzake versterking van de capaciteit van de EU ten aanzien van bemiddeling en dialoog, dat in 2009 door de Raad werd goedgekeurd; Snelle financiering 32. spoort aan tot verdere inspanningen om de geldverschaffing voor civiele missies te bespoedigen en besluitvormingsprocedures en uitvoeringsregelingen te vereenvoudigen; stelt met nadruk dat de betrokken diensten van de Commissie nauw en op voet van gelijkheid moeten samenwerken met de crisisbeheersingsstructuren binnen de EDEO teneinde een snelle aanvangsfinanciering van civiele missies mogelijk te maken; dringt met het oog op transparantie en verantwoordingsplicht aan op een aparte begrotingslijn voor elke GVDB-missie; 33. verzoekt de Raad op korte termijn de passende stappen te zetten voor de oprichting van het startfonds zoals bedoeld in artikel 41 VEU, na overleg met het Europees Parlement; verzoekt de vice-voorzitter/hoge vertegenwoordiger het Parlement geregeld te informeren over de stand van zaken zodra dat fonds eenmaal is opgericht; Instrumenten voor crisisbeheersing 34. is ingenomen met de verdere uitwerking van het concept van geïntegreerde politie-eenheden (IPU's), d.w.z. krachtige, snel inzetbare, flexibele en interoperabele eenheden die geschikt zijn voor uitvoerende wetshandhavingstaken, en die onder bepaalde omstandigheden ook kunnen worden ingezet in het kader van een militaire operatie, onder militair bevel; staat stil bij de geslaagde toepassing van dit concept in Bosnië-Herzegovina, in het kader van EUFOR Althea, en in Kosovo, in het kader van EULEX; onderstreept de behoefte aan zulke eenheden die speciaal geschikt zijn voor optreden in onstabiele situaties en in het bijzonder tijdens de overgang van militair naar civiel gezag;. beveelt de lidstaten aan in de ontwikkeling van dergelijke capaciteiten te investeren; 35. stelt zich in dit verband volledig achter het gebruik van de Europese Gendarmerie (EGF), die onder militair of civiel gezag kan worden geplaatst en die de capaciteit biedt tot snelle inzet van expeditionaire politiemissies: een zeer geschikt instrument voor een reeks van doeltreffende crisisbeheersingsoperaties, waaronder stabiliseringsmissies na een ramp; roept alle lidstaten die beschikken over een politiemacht met militaire status op zich bij dit initiatief aan te sluiten; 36. is ingenomen met de bereikte voortgang met de samenstelling van de pool van deskundigen voor de Civilian Response Teams (CRTs) die een snelle beoordelingscapaciteit moeten bieden, maar beklemtoont dat deze lijsten verder moeten worden uitgebreid; onderstreept dat capaciteiten voor een vroegtijdige situatiebeoordeling en feitenvaststelling belangrijk zijn om ervoor te zorgen dat de EU op crises kan reageren met inzet van de meest geschikte middelen waarover zij beschikt; 37. beklemtoont dat de EU in geval van crisis binnen een paar uur multidisciplinaire teams moet kunnen inzetten, bestaande uit civiele, militaire en civiel-militaire deskundigen van de EDEO en de Commissie; 38. verzoekt de vice-voorzitter /hoge vertegenwoordiger, de Raad en de Commissie een gemeenschappelijke interpretatie te geven aan de nieuwe GVDB-missies zoals omschreven in artikel 43 VEU en te verduidelijken hoe die missies in het kader van de gecreëerde civiel-militaire samenwerking zullen worden uitgevoerd; spoort de Raad en de Commissie in dit verband aan om de oprichting van een pool van deskundigen voor hervorming van de veiligheidssector te bespoedigen teneinde de capaciteit van de EU op dit gebied te versterken; 39. vraagt de lidstaten de bestaande instrumenten optimaal te benutten en impactbeoordelingsmechanismen te ontwikkelen alvorens nieuwe, ambitieuze doelstellingen te formuleren; 40. is ervan overtuigd dat de EU- gevechtseenheden een geschikt instrument vormen voor crisisbeheersingsoperaties; herhaalt zijn verzoek aan de Raad om de bruikbaarheid en flexibiliteit ervan te verhogen; pleit tevens voor verbetering van de bruikbaarheid hiervan voor civiel-militaire humanitaire hulpoperaties, in volledige overeenstemming met de herziene Oslo-richtsnoeren voor de inzet van militaire- en civielebeschermingsmiddelen bij de hulpverlening in geval van rampen; 41. vraagt de lidstaten met klem tot overeenstemming te komen over uitbreiding van het concept van de gemeenschappelijke kosten die met de inzet van gevechtsgroepen zijn gemoeid (kosten die via het Athene-mechanisme worden gefinancierd), of over gemeenschappelijke financiering van de totale kosten van de door hen uitgevoerde crisisbeheersingsoperaties; acht zulke overeenstemming noodzakelijk om de inzet van die gevechtsgroepen politiek en financieel aanvaardbaar te maken en om ervoor te zogen dat de lidstaten die zulke groepen paraat houden, geen disproportionele kosten te dragen krijgen in deze tijd van begrotingsproblemen; herinnert in dit verband aan het feit dat de Raad het secretariaat-generaal van de Raad in november 2009 heeft verzocht ideeën voor het financieren van militaire operaties uit te werken voor bespreking op hoog niveau in 2010, maar dat ten aanzien hiervan tot nu toe geen vooruitgang is geboekt; 42. vraagt de lidstaten om de gevechtsgroepen te zien als partnerschappen voor de lange termijn en deze niet te ontbinden zodra hun paraatheidsperiode afloopt, zodat het geld dat in de oprichting ervan is geïnvesteerd niet verloren gaat; pleit ervoor dat deze groepen erop worden getraind tezamen met civiele inzetten te opereren; wil zelfs voorstellen dat er ook civiele eenheden of deskundigen in hun gelederen worden opgenomen, met name IPU's; Geldverschaffing voor alomvattende crisisbeheersing 43. vraagt de lidstaten zich nader te buigen over de ontwikkeling van tweeledig inzetbare capaciteiten voor civiele en militaire GVDB-missies en -operaties, in het bijzonder transportcapaciteiten, en te zorgen voor interoperabiliteit bij de training en in de praktijk, waarbij bestaande wijzen van aanpak en capaciteiten beter worden benut en de civiele en militaire capaciteitsopbouw waar nodig aan elkaar worden gekoppeld; Onderzoek en technologie 44. benadrukt dat militairen en burgerpersoneel van de EU steeds vaker naast elkaar zullen opereren en grotendeels aan dezelfde risico's zullen blootstaan, zoals geïmproviseerde bermbommen, en dus op vergelijkbare capaciteiten zijn aangewezen op gebieden als strategische en tactisch vervoer, logistieke steun, communicatiesystemen en systemen voor het verzamelen en beoordelen van informatie, medische ondersteuning, beveiliging en bescherming van de troepen, gebruik van ruimtecapaciteiten en van onbemande voertuigen; 45. wijst daarom nadrukkelijk op de noodzaak van coördinatie en aanzwengelen van investeringen in technologie en capaciteit voor tweeledig gebruik, om capaciteitslacunes snel op te vullen en daarbij onnodige overlapping te vermijden, onder opwekking van synergieën en ondersteuning van standaardisatie; herinnert aan de essentiële taak van het Europees Defensieagentschap, dat de behoeften moet aanwijzen op gebied van capaciteit en ook moet aangeven hoe deze capaciteiten door de leden van de Unie moeten worden gedeeld, gepoold of bereikt, zodat inzetklare middelen beschikbaar komen voor een succesvolle en veilige doorvoering van GVDB-operaties; 46. steunt in dit verband het door de Commissie in het kader van het Zevende kaderprogramma geëntameerde Europees samenwerkingskader voor veiligheids- en defensieonderzoek (European Framework Cooperation for Security and Defence Research, EFC) dat moet zorgen voor complementariteit en synergie tussen investeringen in O&O op defensiegebied en investeringen in onderzoek naar meer civiele veiligheid, op gebieden als bijvoorbeeld situationeel bewustzijn, onbemande luchtvaartuigen, maritieme surveillance, afweer tegen bermbommen, CBRNE- opsporing en bescherming, communicatie, informatieverzameling, evaluatie en overdracht van gegevens, en cyberveiligheid; 47. merkt evenwel op dat deze samenwerking niet verder mag gaan dan nodig is in het kader van civiel-militaire samenwerking op gebied van vredeshandhaving, conflictpreventie, versterking van internationale veiligheid, crisisbeheersing en humanitaire hulp; 48. is verheugd over het openhartige debat van de ministers van Defensie van de EU tijdens hun informele bijeenkomst in Gent op 23 en 24 september 2010 over Europees defensieonderzoek en over hun beoordeling van de rol van het EDA zoals aangegeven in artikel 42, lid 3, VEU; Snelle aanlevering van uitrusting 49. spoort aan tot verdere inspanning om ervoor te zorgen dat alle uitrusting die nodig is voor snelle crisisrespons, civiel of militair, beschikbaar en gereed is; is ingenomen met het onderhanden werk aan een inventarisatie- en beheersysteem voor civiele GVDB-missies; vraagt de vicevoorzitter/hoge vertegenwoordiger een uitgebreide kosten/batenanalyse uit te voeren met het oog op een optimale keuze van alle soorten benodigde uitrusting; is van oordeel dat afhankelijk van het soort uitrusting, de juiste combinatie moet worden gevonden van opslag op EU-niveau, kadercontracten, en virtuele voorraden in eigendom bij de lidstaten; 50. verwelkomt in dit verband de vestiging van tijdelijke opslagruimte voor civiele uitrusting in Bosnië-Herzegovina en dringt aan op snelle voortgang bij de inrichting van een permanente opslagruimte, zodat de EU beter is voorbereid voor civiele crisisbeheersing; Multinationale samenwerking 51. spoort aan tot verdere voortgang op het gebied van pooling en gedeeld gebruik van middelen, een kostengunstige manier om de capaciteiten te vergroten, hetgeen maar al te zeer van belang is in deze tijd van begrotingsbezuiniging; verwelkomt in het bijzonder activiteiten waarmee tekorten in strategische luchttransportcapaciteit moeten worden aangevuld, zoals het door een aantal lidstaten opgerichte Europees luchttransportcommando (EATC), en het initiatief voor een Europese luchttransportvloot; moedigt de vicevoorzitter/hoge vertegenwoordiger en de lidstaten aan om uitvoering te geven aan de aanbevelingen van het Europees Defensieagentschap en spoed te zetten achter het zoeken naar andere gebieden waar de beginselen van poolen en delen zich laten toepassen, zoals training of missieondersteuning; is, wat dit aangaat, blij met voorstellen voor oprichting van een multinationaal helikopterverband naar het voorbeeld van het EATC dat voor zowel civiele als militaire taken kan worden ingezet; Partnerschappen EU-VN 52. herinnert eraan dat de VN-Veiligheidsraad primair verantwoordelijk is voor het handhaven van internationale vrede en veiligheid; onderstreept daarom de noodzaak van nauwe samenwerking tussen EU en VN op gebied van civiele en militaire crisisbeheersing, en in het bijzonder van humanitaire hulpoperaties, waar het Bureau voor Coördinatie van Humanitaire aangelegenheden (Office for the Coordination of Humanitarian Affairs, OCHA) van de VN de voortrekkersrol vervult; pleit voor versterking van die samenwerking vooral op plaatsen waar de ene organisatie taken overneemt van de andere, gezien met name de gemengde ervaringen in Kosovo; 53. vraagt de lidstaten dringend erop toe te zien dat zij adequate bijdragen verschaffen voor VN-missies en dat die bijdragen op gecoördineerde wijze plaatsvinden; verzoekt de vice-voorzitter/hoge vertegenwoordiger en de Raad verder te zoeken naar manieren waarop de EU als geheel beter kan bijdragen aan door de VN geleide inspanningen, bijvoorbeeld door lancering van „overbruggings-” of „over the horizon”-operaties in het kader van een snelle respons, of door het aanbieden van een EU-onderdeel in een grotere VN-missie; 54. dringt aan op beter toezicht op het gebruik van EU-middelen, overeenkomstig speciaal verslag nr. 15/2009 van de Europese Rekenkamer; EU-NAVO 55. wijst erop dat 21 van de 28 NAVO-leden EU-lidstaten zijn en dat nauwe samenwerking tussen EU en NAVO op gebied van militaire capaciteiten daarom van vitaal belang is om overlapping te voorkomen wanneer de twee organisaties in hetzelfde gebied actief zijn, een en ander onverminderd het beginsel van autonome besluitvorming en onder eerbiediging van de neutrale status van een aantal EU-lidstaten; wijst nogmaals op de noodzaak dat onderliggende politieke problemen worden opgelost die de samenwerking tussen EU en NAVO belemmeren, en dringt aan op volledige en doelmatiger uitvoering van de „Berlijn Plus”-afspraken zodat beide organisaties doelmatig kunnen interveniëren in huidige en toekomstige crises; 56. beklemtoont dat aan NAVO-lidstaten die geen lid zijn van de EU en EU-lidstaten die geen lid zijn van de NAVO dezelfde mate van openheid en betrokkenheid moet worden geboden waar het gaat om de gezamenlijk uit te voeren activiteiten, zoals aangegeven in hoofdstuk 3 van het rapport NAVO-2020 (het rapport-Albright); 57. vraagt de EU-lidstaten die tevens lid zijn van de NAVO erop toe te zien dat het nieuwe Strategische Concept van de NAVO geen overlapping bewerkstelligt op gebied van civiele capaciteit, waardoor nog meer beslag zou worden gelegd op de reeds schaarse middelen; is ervan overtuigd dat de NAVO beter zou kunnen terugvallen op civiele capaciteiten van andere internationale organisaties zoals de EU of de VN; 58. spreekt zich nogmaals voor uit voor nauwere samenwerking EU-NAVO in capaciteitsopbouw, waarbij de NAVO-normen zoveel mogelijk worden overgenomen; spoort aan tot verdere voortgang met de gezamenlijke inspanningen om het tekort aan transporthelikopters te verhelpen; verwelkomt de initiatieven om de activiteiten van EU en NAVO te coördineren waar het gaat om afweer tegen CBRN-rampen, bermbommen en bieden van medische ondersteuning, zaken die voor zowel civiele als militaire missies van belang zijn; EU-OVSE-Afrikaanse Unie 59. onderstreept de noodzaak van nauwere samenwerking tussen de EU en de OVSE en de EU en de Afrikaanse Unie op hun respectieve operationele gebieden, door verbeteringen aan te brengen in de systemen van vroegtijdige waarschuwing en door te zorgen voor de uitwisseling van goede praktijken en kennis op het vlak van crisisbeheersing; o o o 60. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de vice-voorzitter /hoge vertegenwoordiger, de Raad en de Commissie, de parlementen van de lidstaten en de Parlementaire Vergadering van de NAVO, alsmede aan de secretarissen-generaal van de Verenigde Naties en van de NAVO. (Gewone wetgevingsprocedure: eerste lezing) Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan de Raad ( COM(2009)0399 ), – gelet op artikel 37 van het EG-Verdrag, op grond waarvan het Parlement door de Raad is geraadpleegd (C7-0157/2009), – gezien de mededeling van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad over de gevolgen van de inwerkingtreding van het Verdrag van Lissabon voor de lopende interinstitutionele besluitvormingsprocedures ( COM(2009)0665 ), – gelet op artikel 294, lid 3, en artikel 43, lid 2, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité van 17 maart 2010 (1) , – gelet op artikel 55 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie visserij ( A7-0299/2010 ), 1. stelt onderstaand standpunt in eerste lezing vast; 2. verzoekt om hernieuwde voorlegging indien de Commissie voornemens is ingrijpende wijzigingen in haar voorstel aan te brengen of dit door een nieuwe tekst te vervangen; 3. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en aan de Commissie alsmede aan de nationale parlementen. Standpunt van het Europees Parlement in eerste lezing vastgesteld op 23 november 2010 met het oog op de aanneming van Verordening (EU) nr. …/2011 van het Europees Parlement en de Raad tot vaststelling van een langetermijnplan voor het ansjovisbestand in de Golf van Biskaje en de daarop vissende visserijtakken HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, Gelet op het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name op artikel 43, lid 2, Gezien het voorstel van de Europese Commissie, Gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité (2) , Handelend volgens de gewone wetgevingsprocedure (3) , Overwegende hetgeen volgt: (1) In het licht van het uitvoeringsplan dat is vastgesteld tijdens de in 2002 in Johannesburg gehouden Wereldtop van de Verenigde Naties over duurzame ontwikkeling, moet de Europese Unie onder meer zorgen voor het behoud of het herstel van de visbestanden op een niveau dat een maximale duurzame opbrengst kan opleveren en voor de urgente verwezenlijking − waar mogelijk uiterlijk in 2015 − van deze doelstellingen wanneer het uitgeputte bestanden betreft. (2) De ansjovisvisserij in de Golf van Biskaje is sinds 2005 gesloten vanwege de slechte toestand van het bestand. (3) Om het ansjovisbestand in de Golf van Biskaje weer te herstellen tot een peil dat het mogelijk maakt dit bestand duurzaam volgens het principe van de maximale duurzame opbrengst te exploiteren, moeten maatregelen voor het langetermijnbeheer van dit bestand worden vastgesteld om te garanderen dat dit bestand een met het principe van de maximale duurzame opbrengst overeenstemmende hoge opbrengst oplevert, dat de stabiliteit van de visserij optimaal wordt gewaarborgd en dat het risico van een ineenstorting van het bestand wordt beperkt. (4) Het seizoen voor de visserij op ansjovis in de Golf van Biskaje loopt jaarlijks van 1 juli tot en met 30 juni. Omwille van de vereenvoudiging dienen op basis van het advies van het Wetenschappelijk, Technisch en Wetenschappelijk Comité voor de Visserij (WTECV) specifieke maatregelen inzake de vaststelling van de totaal toegelaten vangst (TAC) voor elk visseizoen en de verdeling van de vangstmogelijkheden over de lidstaten te worden genomen die samenvallen met deze beheersperiode (4) . Krachtens artikel 43, lid 3, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU) ligt het aan de Raad maatregelen vast te stellen tot vaststelling en verdeling van de vangstmogelijkheden. Gezien het specifieke karakter van de ansjovisvisserij in de Golf van Biskaje, is het gepast dat de Raad deze maatregelen zodanig vaststelt dat de TAC's en de quota per visseizoen kunnen worden toegepast. (5) Uit het advies van het WTECV blijkt dat de vangst van een constant blijvend aandeel van de paaibiomassa van het bestand zou leiden tot een duurzaam bestandsbeheer. Het WTECV adviseert bovendien de minimale paaibiomassa die aanwezig moet zijn voordat de visserij van start gaat, vast te stellen op 24 000 ton en het voorzorgsniveau van de biomassa op 33 000 ton. Het adequate vangstniveau bedraagt jaarlijks 30 % van de paaibiomassa, tenzij adequate beperkingen nodig zijn. Met dit niveau kan het risico van een instorting van het bestand onder het niveau van de minimale paaibiomassa, en een daaruit volgende sluiting van de visserij, tot een minimum worden herleid terwijl de opbrengsten groot blijven. (6) Wanneer het WTECV over een bepaalde TAC geen advies kan uitbrengen wegens het ontbreken van voldoende nauwkeurige en representatieve informatie, moeten maatregelen worden genomen om ervoor te zorgen dat toch op consequente wijze een TAC kan worden vastgesteld. (7) Mocht uit een evaluatie blijken dat het in het plan vastgestelde minimale paaibiomassaniveau of de in het plan vastgestelde TAC achterhaald is, dan dient een aanpassing van het plan te worden overwogen. De Commissie moet daarom de bevoegdheid krijgen in overeenstemming met artikel 290 van het VWEU gedelegeerde handelingen vast te stellen met betrekking tot wijzigingen van het voorzorgsniveau van de biomassa of van het TAC-niveau dat volgens bijlage I overeenstemt met de betrokken biomassaniveaus. Het is van bijzonder belang dat de Commissie tijdens haar voorbereidende werkzaamheden het nodige overleg pleegt, ook op deskundigenniveau. (8) De in het plan voorgestelde exploitatieregel tot vastlegging van de TAC is gebaseerd op ramingen van de paaibiomassa van de ansjovis in mei en juni van elk jaar, vlak voor de beheersperiode van het van 1 juli tot 30 juni lopende visseizoen. Indien de wetenschappelijke bewaking van het bestand dusdanig zou verbeteren dat de versterking van het bestand aan het begin van ieder jaar met voldoende zekerheid kan worden voorspeld, kan het mogelijk zijn de exploitatiestrategie van de visserij te verbeteren die de aanpassing van dit langetermijnplan voor de ansjovis zou rechtvaardigen. (9) Ter aanvulling van de controlemaatregelen die zijn vervat in Verordening (EG) nr. 1224/2009 van de Raad van 20 november 2009 tot vaststelling van een communautaire controleregeling die de naleving van de regels van het gemeenschappelijk visserijbeleid (5) moet garanderen, moeten controlemaatregelen worden ingevoerd om de naleving van de in de onderhavige verordening vervatte maatregelen te garanderen. Aangezien in de ansjovisvisserij een groot aantal vaartuigen met een lengte ▌van minder dan 15 meter actief is , dienen de verplichtingen die zijn vastgesteld in artikel 9 van Verordening (EG) nr. 1224/2009 en in Verordening (EG) nr. 2244/2003 van de Commissie van 18 december 2003 tot vaststelling van uitvoeringsbepalingen inzake satellietvolgsystemen (6) , tot alle op ansjovis vissende vaartuigen te worden uitgebreid. (10) Er dient te worden voorzien in een periodieke evaluatie van het plan en in de aanpassing daarvan wanneer uit de evaluatie blijkt dat de vangstcontrolevoorschriften de voorzorgsbenadering voor het bestandsbeheer niet langer waarborgt. (11) Met het oog op het bepaalde in artikel 21, onder a) i) en iv), van Verordening (EG) nr. 1198/2006 van de Raad van 27 juli 2006 inzake het Europees Visserijfonds (7) moet het plan een herstelplan zijn in de zin van artikel 5 van Verordening (EG) nr. 2371/2002 van 20 december 2002 inzake de instandhouding en de duurzame exploitatie van de visbestanden in het kader van het gemeenschappelijk visserijbeleid (8) wanneer het bestand zich onder het voorzorgsniveau voor de paaibiomassa bevindt, en moet het plan in alle andere omstandigheden een beheersplan zijn in de zin van artikel 6 van de laatstgenoemde verordening, HEBBEN DE VOLGENDE VERORDENING VASTGESTELD: HOOFDSTUK I ONDERWERP, TOEPASSINGSGEBIED EN DEFINITIES Artikel 1 Onderwerp In deze verordening wordt een langetermijnplan voor de instandhouding en het beheer van het ansjovisbestand in de Golf van Biskaje vastgesteld (hierna „het plan” genoemd). Artikel 2 Toepassingsgebied Deze verordening is van toepassing op het ansjovisbestand in ICES- subgebied VIII. Artikel 3 Definities Voor de toepassing van deze verordening wordt verstaan onder: HOOFDSTUK II DOELSTELLING VOOR LANGETERMIJNBEHEER Artikel 4 Doelstelling van het plan Het plan heeft tot doel: HOOFDSTUK III VANGSTVOORSCHRIFTEN Artikel 5 De TAC en de verdeling ervan over de lidstaten 1. De over de lidstaten te verdelen TAC voor elke visseizoen wordt vastgesteld op de in bijlage I opgenomen hoeveelheid in ton die overeenstemt met de door het WTECV geraamde bestaande biomassa. 2. Wanneer het WTECV niet in staat is de bestaande biomassa te evalueren, hetzij wegens een fout in het controlesysteem dan wel wegens onvoldoende nauwkeurige of incoherente ramingen van het niveau van de bestaande biomassa ▌, worden de TAC en de quota als volgt bepaald: 3. Jaarlijks stelt de Commissie de betrokken lidstaten in kennis van het WTECV-advies, bevestigt zij welke daarmee overeenstemmende TAC en quota overeenkomstig het bepaalde in bijlage I gelden voor het op 1 juli van dat jaar beginnende visseizoen en publiceert zij deze informatie in de serie C van het Publicatieblad van de Europese Unie en op haar website. Indien nodig kondigt de Commissie voor 1 juli van elk jaar een indicatieve TAC aan, in afwachting van de vaststelling van een definitieve TAC binnen de 15 dagen na de start van het seizoen. Artikel 6 Delegatie van bevoegdheden Wanneer het in artikel 3 bedoelde voorzorgsniveau van de biomassa of het TAC-niveau dat volgens bijlage I overeenstemt met de betrokken biomassaniveaus, niet meer adequaat is met het oog op de duurzame exploitatie van het ansjovisbestand, kan de Commissie, door middel van gedelegeerde handelingen in overeenstemming met artikel 7 en met inachtneming van de voorwaarde van de artikelen 8 en 9, nieuwe waarden voor deze niveaus vaststellen . Artikel 7 Uitoefening van de bevoegdheidsdelegatie 1. De bevoegdheid om de in artikel 6 bedoelde gedelegeerde handelingen vast te stellen, wordt aan de Commissie verleend voor een termijn van 3 jaar te rekenen vanaf ... (9) . De Commissie stelt uiterlijk zes maanden voor het verstrijken van de termijn van 3 jaar een verslag op over de gedelegeerde bevoegdheid. De bevoegdheidsdelegatie wordt automatisch verlengd met termijnen van dezelfde duur, tenzij zij door het Europees Parlement of de Raad overeenkomstig artikel 8 wordt ingetrokken. 2. Zodra de Commissie een gedelegeerde handeling vaststelt, stelt zij daar tegelijkertijd het Europees Parlement en de Raad van in kennis. 3. De bevoegdheid tot vaststelling van gedelegeerde handelingen wordt aan de Commissie verleend onder de voorwaarden van artikelen 8 en 9. Artikel 8 Intrekking van de bevoegdheidsdelegatie 1. De delegatie van bevoegdheden bedoeld in artikel 6 kan te allen tijde door het Europees Parlement of de Raad worden ingetrokken. 2. De instelling die een interne procedure is begonnen om te besluiten of zij de bevoegdheidsdelegatie wenst in te trekken, streeft ernaar de andere instelling en de Commissie hiervan binnen een redelijke termijn voordat een definitief besluit wordt genomen, op de hoogte te brengen en geeft daarbij aan welke gedelegeerde bevoegdheden mogelijk worden ingetrokken en wat daarvoor de redenen kunnen zijn. 3. Het besluit tot intrekking maakt een einde aan de delegatie van de bevoegdheden die in dat besluit worden vermeld. Het besluit treedt onmiddellijk of op een latere datum die in het besluit wordt vermeld in werking. Het besluit laat de geldigheid van de reeds van kracht zijnde gedelegeerde handelingen onverlet. Het wordt bekendgemaakt in het Publicatieblad van de Europese Unie. Artikel 9 Bezwaren tegen gedelegeerde handelingen 1. Het Europees Parlement en de Raad kunnen bezwaar aantekenen tegen een gedelegeerde handeling binnen een termijn van twee maanden na de datum van kennisgeving. Op initiatief van het Europees Parlement of de Raad wordt deze termijn met twee maanden verlengd. 2. Indien bij het verstrijken van de in lid 1 bedoelde termijn het Europees Parlement of de Raad geen bezwaar hebben gemaakt tegen de gedelegeerde handeling, wordt deze bekendgemaakt in het Publicatieblad van de Europese Unie en treedt zij in werking op de daarin vermelde datum. Indien zowel het Europees Parlement als de Raad de Commissie hebben meegedeeld dat zij voornemens zijn geen bezwaar te maken, kan de gedelegeerde handeling vóór het verstrijken van die termijn worden gepubliceerd in het Publicatieblad van de Europese Unie en in werking treden. 3. Indien het Europees Parlement of de Raad bezwaar maakt tegen een gedelegeerde handeling binnen de in lid 1 bedoelde termijn, treedt deze niet in werking. De instelling die bezwaar maakt, motiveert haar bezwaar tegen de gedelegeerde handeling. ▌ HOOFDSTUK IV TOEZICHT, INSPECTIE EN BEWAKING Artikel 10 Verband met Verordening (EG) nr. 1224/2009 De in dit hoofdstuk vastgestelde controlemaatregelen zijn van toepassing ter aanvulling van die van Verordening (EG) nr. 1224/2009 en de bepalingen ter uitvoering daarvan . Artikel 11 Speciaal visdocument 1. Om in de Golf van Biskaje op ansjovis te mogen vissen, moeten de betrokken vaartuigen over een overeenkomstig Verordening (EG) nr. 1627/94 van de Raad van 27 juni 1994 tot vaststelling van algemene bepalingen inzake speciale visdocumenten (10) afgegeven speciaal visdocument beschikken. 2. Voor vissersvaartuigen die niet beschikken over het in lid 1 bedoelde speciaal visdocument, is het verboden te vissen op ansjovis of enige hoeveelheid ansjovis aan boord te hebben tijdens visreizen waarbij het vaartuig het in artikel 2 genoemd ICES- subgebied heeft aangedaan. 3. Vóór het begin van de visserijactiviteiten in om het even welk visseizoen stellen de lidstaten een lijst op van de vaartuigen die over het in lid 1 bedoelde speciale visdocument beschikken en stellen deze lijst op hun officiële website ter beschikking van de Commissie en de overige lidstaten aan de hand van een link naar de betrokken webpagina. De lidstaten werken de lijst zo nodig bij en stellen de Commissie en de lidstaten onverwijld in kennis wanneer de oorspronkelijke link naar de webpagina wordt gewijzigd. Artikel 12 Satellietvolgsystemen voor vissersvaartuigen Bovenop artikel 9 van Verordening (EG) nr. 1224/2009 gelden de in Verordening (EG) nr. 2244/2003 van de Commissie vervatte verplichtingen op die vaartuigen met een lengte over alles van niet meer dan 15 meter. Lid 5 van Artikel 9 van Verordening (EG) nr. 1224/2009 is niet van toepassing. Artikel 13 Vergelijkende controles Bij de uitvoering van de validering van gegevens overeenkomstig artikel 109, lid 2, van Verordening (EG) nr. 1224/2009 met betrekking tot ansjovis , leggen de op het gebied van visserijcontrole bevoegde autoriteiten van de lidstaten speciale nadruk ▌op de mogelijkheid dat andere soorten dan ansjovis als ansjovis worden aangegeven en omgekeerd. ▌ ▌ Artikel 14 Voorafgaande kennisgeving 1. In afwijking van de artikelen 17, lid 1, en artikel 18, lid 1, van Verordening (EG) nr. 1224/2009, wordt de termijn voor het vooraf in kennis stellen van de bevoegde autoriteiten van de vlaggen- of kustlidstaat gesteld op een uur vóór het vermoedelijke tijdstip van aankomst in die haven. 2. De bevoegde autoriteiten van een lidstaat waar meer dan 1 ton ansjovis zal worden aangeland, kunnen eisen dat niet met het lossen van de aan boord gehouden vangst wordt begonnen voordat zij daartoe toestemming hebben gegeven. De aanlanding mag echter nooit worden uitgesteld of vertraagd tot na het tijdstip waarop de kwaliteit of de verkoopwaarde van de vis afneemt . ▌ Artikel 15 Aangewezen havens ▌ De nationale en regionale autoriteiten van elke lidstaat wijst de havens aan waar de aanlanding van meer dan 1 ton ansjovis dient plaats te vinden. ▌ Artikel 16 Tolerantiemarge bij de raming van de in het logboek geregistreerde hoeveelheden Overeenkomstig artikel 14, lid 3, van Verordening (EG) nr. 1224/2009 , bedraagt de toegestane tolerantiemarge bij de raming van de in kg uitgedrukte, aan boord gehouden hoeveelheden 10% van de in het logboek geregistreerde hoeveelheid. Artikel 17 Gescheiden opslag van ansjovis Vissersvaartuigen van de Unie mogen geen containers aan boord hebben waarin hoeveelheden ansjovis met andere soorten mariene organismen zijn vermengd. Containers met ansjovis moeten gescheiden van andere containers in het ruim worden gestouwd. ▌ Artikel 18 Nationale controleactieprogramma's ▌ 1. De Commissie belegt ten minste eenmaal per jaar een vergadering van het Raadgevend Comité voor de visserij en de aquacultuur om de toepassing en de resultaten van de nationale controleactieprogramma's te beoordelen. 2. De Commissie informeert de regionale adviesraad voor de zuidwestelijke wateren over de toepassing en de resultaten van de nationale controleprogramma's. ▌ Artikel 19 Specifiek controle- en inspectieprogramma De Commissie kan beslissen over een specifiek controle- en inspectieprogramma in overeenstemming met artikel 95 van Verordening (EG) nr.1224/2009. HOOFDSTUK V FOLLOW-UP Artikel 20 Evaluatie van het plan Uiterlijk in het derde jaar van toepassing van deze verordening en vervolgens om de drie jaar tijdens de toepassingsperiode van deze verordening evalueert de Commissie op basis van adviezen van het WTECV en na raadpleging van de betrokken Regionale Adviesraad het effect van het plan op het ansjovisbestand en de op dat bestand vissende visserijtakken, en stelt zij, in voorkomend geval, relevante maatregelen tot wijziging van het plan voor. HOOFDSTUK VI SLOTBEPALINGEN Artikel 21 Bijstand uit hoofde van het Europees Visserijfonds 1. Gedurende de visseizoenen waarin het bestand zich onder het voorzorgsniveau van de biomassa bevindt, geldt het plan als een herstelplan in de zin van artikel 5 van Verordening (EG) nr. 2371/2002, en voor de toepassing van artikel 21, onder a), punt i), van Verordening (EG) nr. 1198/2006. 2. Gedurende de visseizoenen waarin het bestand zich op of boven het voorzorgsniveau van de biomassa bevindt, geldt het plan als een beheersplan in de zin van artikel 6 van Verordening (EG) nr. 2371/2002, en voor de toepassing van artikel 21, onder a) iv), van Verordening (EG) nr. 1198/2006. Artikel 22 Inwerkingtreding Deze verordening treedt in werking op de twintigste dag na die van haar bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese Unie . Deze verordening is verbindend in al haar onderdelen en is rechtstreeks toepasselijk in elke lidstaat. Gedaan te Voor het Europees Parlement Voor de Raad De voorzitter De voorzitter BIJLAGE I De in de hieronder opgenomen tabel genoemde TAC-niveaus zijn berekend volgens de volgende formule: Waarbij: TAC y = de totaal toegestane vangst voor een beheersjaar y dat de periode 1 juli tot en met 30 juni van het volgende jaar bestrijkt. TAC min = de minimale TAC. TAC max = de maximale TAC. B pa = het voorzorgsniveau van de paaibiomassa voor het bestand. Gamma ã = het vangstniveau. SSB y i = de in mei van elk jaar geraamde daadwerkelijke paaibiomassa. Volgens het wetenschappelijk advies zijn de adequate parameters om het ansjovisbestand in de Golf van Biskaje aan de hand van de hierboven opgenomen formule te beheren, de volgende: TAC min = 7 000 ton; TAC max = 33 000 ton; B pa = 33 000 ton; ã = 0,3. Bestaande biomassaniveaus en overeenkomstige TAC- en quotaniveaus Geraamde bestaande biomassa (ton) Overeenkomstige TAC (ton Quota (ton) Frankrijk Spanje 24 000 of minder 0 0 0 24 001 – 33 000 7 000 700 6 300 33 001 – 34 000 10 200 1 020 9 180 34 001 – 35 000 10 500 1 050 9 450 35 001 – 36 000 10 800 1 080 9 720 36 001 – 37 000 11 100 1 110 9 990 37 001 – 38 000 11 400 1 140 10 260 38 001 – 39 000 11 700 1 170 10 530 39 001 – 40 000 12 000 1 200 10 800 40 001 – 41 000 12 300 1 230 11 070 41 001 – 42 000 12 600 1 260 11 340 42 001 – 43 000 12 900 1 290 11 610 43 001 – 44 000 13 200 1 320 11 880 44 001 – 45 000 13 500 1 350 12 150 45 001 – 46 000 13 800 1 380 12 420 46 001 – 47 000 14 100 1 410 12 690 47 001 – 48 000 14 400 1 440 12 960 48 001 – 49 000 14 700 1 470 13 230 49 001 – 50 000 15 000 1 500 13 500 50 001 – 51 000 15 300 1 530 13 770 51 001 – 52 000 15 600 1 560 14 040 52 001 – 53 000 15 900 1 590 14 310 53 001 – 54 000 16 200 1 620 14 580 54 001 – 55 000 16 500 1 650 14 850 55 001 – 56 000 16 800 1 680 15 120 56 001 – 57 000 17 100 1 710 15 390 57 001 – 58 000 17 400 1 740 15 660 58 001 – 59 000 17 700 1 770 15 930 59 001 – 60 000 18 000 1 800 16 200 60 001 – 61 000 18 300 1 830 16 470 61 001 – 62 000 18 600 1 860 16 740 62 001 - 63 000 18 900 1 890 17 010 63 001 – 64 000 19 200 1 920 17 280 64 001 – 65 000 19 500 1 950 17 550 65 001 – 66 000 19 800 1 980 17 820 66 001 – 67 000 20 100 2 010 18 090 67 001 – 68 000 20 400 2 040 18 360 68 001 – 69 000 20 700 2 070 18 630 69 001 – 70 000 21 000 2 100 18 900 70 001 – 71 000 21 300 2 130 19 170 71 001 – 72 000 21 600 2 160 19 440 72 001 – 73 000 21 900 2 190 19 710 73 001 – 74 000 22 200 2 220 19 980 74 001 – 75 000 22 500 2 250 20 250 75 001 – 76 000 22 800 2 280 20 520 76 001 – 77 000 23 100 2 310 20 790 77 001 – 78 000 23 400 2 340 21 060 78 001 – 79 000 23 700 2 370 21 330 79 001 – 80 000 24 000 2 400 21 600 80 001 – 81 000 24 300 2 430 21 870 81 001 – 82 000 24 600 2 460 22 140 82 001 – 83 000 24 900 2 490 22 410 83 001 – 84 000 25 200 2 520 22 680 84 001 – 85 000 25 500 2 550 22 950 85 001 – 86 000 25 800 2 580 23 220 86 001 – 87 000 26 100 2 610 23 490 87 001 – 88 000 26 400 2 640 23 760 88 001 – 89 000 26 700 2 670 24 030 89 001 – 90 000 27 000 2 700 24 300 90 001 – 91 000 27 300 2 730 24 570 91 001 – 92 000 27 600 2 760 24 840 92 001 – 93 000 27 900 2 790 25 110 93 001 – 94 000 28 200 2 820 25 380 94 001 – 95 000 28 500 2 850 25 650 95 001 – 96 000 28 800 2 880 25 920 96 001 – 97 000 29 100 2 910 26 190 97 001 – 98 000 29 400 2 940 26 460 98 001 – 99 000 29 700 2 970 26 730 99 001 – 100 000 30 000 3 000 27 000 Meer dan 100 000 33 000 3 300 29 700 BIJLAGE II Inhoud van de nationale controleactieprogramma's In de nationale controleprogramma's dient onder andere het volgende te worden vastgelegd: 1. CONTROLEMIDDELEN Personele middelen 1.1. De aantallen inspecteurs die aan de wal en op zee worden ingezet, alsmede de perioden en gebieden waarin zij worden ingezet. Technische middelen 1.2. De aantallen patrouillevaartuigen en -vliegtuigen die worden ingezet, alsmede de perioden en gebieden waarin zij worden ingezet. Financiële middelen 1.3. De begrotingsmiddelen die worden toegewezen voor de inzet van personele middelen, patrouillevaartuigen en -vliegtuigen. 2. ELEKTRONISCHE REGISTRATIE EN RAPPORTAGE VAN DE GEGEVENS OVER DE VISSERIJACTIVITEITEN Beschrijving van de systemen die ter naleving van de artikelen 13, 15 en 17 worden gebruikt. 3. AANWIJZING VAN HAVENS In voorkomend geval, de lijst van de havens die overeenkomstig artikel 16 zijn aangewezen voor de aanlanding van ansjovis. 4. AAN DE AANLANDING VOORAFGAANDE KENNISGEVING Beschrijving van de systemen ter handhaving van artikel 14. 5. CONTROLE VAN DE AANLANDINGEN Beschrijving van de voorzieningen en systemen die ter handhaving van de artikelen 14, 15 en 16 worden gebruikt. 6. INSPECTIEPROCEDURES In de nationale controleactieprogramma's wordt vermeld welke procedures zullen worden gevolgd: BIJLAGE III SPECIFIEKE IJKPUNTEN VOOR DE INSPECTIE DOEL 1. Elke lidstaat stelt specifieke streefdoelen voor de inspectie vast overeenkomstig deze bijlage. STRATEGIE 2. De inspectie en bewaking van de visserijactiviteiten worden toegespitst op de vaartuigen waarvan mag worden verwacht dat zij ansjovis vangen. Aselecte inspecties van het vervoer en het op de markt brengen van ansjovis worden gebruikt als een aanvullend kruiscontrolemechanisme om te testen of de inspectie en bewaking doeltreffend zijn. PRIORITEITEN 3. Per type vistuig wordt het prioriteitsniveau bepaald op basis van de vangstmogelijkheden voor de vloten. Om die reden dient iedere lidstaat specifieke prioriteiten te bepalen. STREEFDOELEN 4. Uiterlijk één maand na de datum van inwerkingtreding van deze verordening geven de lidstaten uitvoering aan hun inspectieschema's met inachtneming van de hierna aangegeven streefdoelen. De lidstaten specificeren welke bemonsteringsstrategie zal worden toegepast, en beschrijven deze strategie. Op verzoek van de Commissie kan haar inzage worden verleend van de door de lidstaat gebruikte bemonsteringsregeling. a) Aantal inspecties in de havens In de regel moet een nauwkeurigheid worden bereikt die ten minste gelijkwaardig is aan die welke zou worden verkregen als met behulp van een eenvoudige aselecte bemonsteringsmethode inspecties zouden worden verricht op 20% van alle in een lidstaat aangelande ansjovis. b) Aantal inspecties bij het op de markt brengen Van de totale hoeveelheid ansjovis die op veilingen te koop wordt aangeboden, moet 5% worden geïnspecteerd. c) Aantal inspecties op zee Flexibel streefdoel: vast te stellen na een gedetailleerde analyse van de visserijactiviteit in elk gebied. IJkpunten voor de inspectie op zee hebben betrekking op het aantal patrouilledagen op zee in de beheersgebieden voor ansjovis, eventueel met een afzonderlijk ijkpunt voor de dagen waarop in specifieke gebieden wordt gepatrouilleerd. d) Aantal inspecties vanuit de lucht Flexibel streefdoel: vast te stellen na een gedetailleerde analyse van de visserijactiviteit in elk gebied en met inachtneming van de middelen die de lidstaat ter beschikking staan. (Gewone wetgevingsprocedure: eerste lezing) Het Europees Parlement, – gezien het voorstel van de Commissie aan de Raad ( COM(2009)0189 ), – gelet op artikel 37 van het EG-Verdrag, op grond waarvan het Parlement door de Raad is geraadpleegd (C7-0010/2009), – gezien de mededeling van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad over de gevolgen van de inwerkingtreding van het Verdrag van Lissabon voor de lopende interinstitutionele besluitvormingsprocedures ( COM(2009)0665 ), – gelet op artikel 294, lid 3, en artikel 43, lid 2, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité van 17 maart 2010 (1) , – gelet op artikel 55 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie visserij ( A7-0296/2010 ), 1. stelt onderstaand standpunt in eerste lezing vast; 2. verzoekt om hernieuwde voorlegging indien de Commissie voornemens is ingrijpende wijzigingen in dit voorstel aan te brengen of dit door een nieuwe tekst te vervangen; 3. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en aan de Commissie en aan de nationale parlementen. Standpunt van het Europees Parlement in eerste lezing vastgesteld op 23 november 2010 met het oog op de aanneming van Verordening (EU) nr. …/2011 van het Europees Parlement en de Raad tot vaststelling van een meerjarenplan voor het westelijke horsmakreelbestand en de visserijtakken die dat bestand exploiteren HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, Gelet op het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name op artikel 43, lid 2, Gezien het voorstel van de Europese Commissie, Gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité (2) , Handelend volgens the gewone wetgevingsprocedure (3) , Overwegende hetgeen volgt: (1) In het licht van het uitvoeringsplan dat is vastgesteld tijdens de in 2002 in Johannesburg gehouden VN-Wereldtop over duurzame ontwikkeling, moet de Europese Unie onder meer zorgen voor het behoud of het herstel van de bestanden op een niveau dat een maximale duurzame opbrengst kan opleveren, en voor de urgente verwezenlijking - waar mogelijk uiterlijk in 2015 - van deze doelstellingen wanneer het uitgeputte bestanden betreft. Overeenkomstig artikel 2 van Verordening (EG) nr. 2371/2002 van de Raad van 20 december 2002 inzake de instandhouding en de duurzame exploitatie van de visbestanden in het kader van het gemeenschappelijk visserijbeleid (4) moet dit beleid een exploitatie van de levende aquatische hulpbronnen garanderen die voor duurzame omstandigheden op economisch, ecologisch en sociaal gebied zorgt. (2) ▌De biologische gegevens over het westelijke bestand volstaan niet voor een omvattende bestandsbeoordeling aan de hand waarvan een aan de maximale duurzame opbrengst gerelateerd streefniveau voor de visserijsterfte kan worden vastgesteld en aan de hand waarvan de totaal toegestane vangsten kunnen worden gerelateerd aan wetenschappelijke vangstvoorspellingen. De indicator van de eiproductie, die sinds 1977 in driejaarlijkse internationale surveys wordt berekend, kan evenwel worden gebruikt als een biologische indicator voor de ontwikkeling van de bestandsgrootte. (3) Uit advies van het Wetenschappelijk, Economisch en Technisch Comité voor de visserij (WTECV) blijkt dat een oogstcontroleregeling op basis van de trend in de eiproductie die uit de laatste drie eisurveys naar voren komt, borg kan staan voor duurzaam bestandsbeheer. (4) Gedurende aan aantal jaren sinds 2003 toont op de voorzorgsbenadering gebaseerd wetenschappelijk advies aan dat jaarlijks niet meer dan 150 000 ton horsmakreel mag worden gevangen, ervan uitgaande dat de exploitatie daardoor duurzaam blijft, zelfs al blijft een uitzonderlijk forse rekrutering uit. Een oogstcontroleregeling moet in gelijke mate gebaseerd zijn op dit op de voorzorgsbenadering gebaseerde advies en op een TAC die wordt aangepast met een factor die de trends in de eiproductie weergeeft. (5) In de oogstcontroleregeling moet rekening worden gehouden met overboord gezette inclusief vrijgelaten vis, omdat elke uit het bestand gehaalde hoeveelheid relevant is. ▌ (6) Het bestand strekt zich voornamelijk uit over wateren van de Unie en van Noorwegen. De exploitatie van westelijke horsmakreel is van belang voor Noorwegen. Tot dusverre geldt geen gezamenlijke beheersregeling voor dit bestand. (7) Het economisch belangrijkste horsmakreelbestand dat in de wateren van de Unie voorkomt, is het westelijke. Diverse vloten vissen erop – industriële, voor verwerking en externe handel, en ambachtelijke, voor de voorziening van de bevolking met verse vis van hoge kwaliteit. (8) Om de naleving van de bij de onderhavige verordening vastgestelde maatregelen te waarborgen, moeten specifieke controle- en bewakingsmaatregelen worden vastgesteld bovenop die van Verordening (EG) nr. 1224/2009 van de Raad van 20 november 2009 tot vaststelling van een communautaire controleregeling die de naleving van de regels van het gemeenschappelijk visserijbeleid moet garanderen (5) en van Verordening (EG) nr. 1542/2007 van de Commissie van 20 december 2007 betreffende aanvoer- en weegprocedures voor haring, makreel en horsmakreel (6) . Deze maatregelen hebben met name tot doel verkeerde rapportage van het gebied en de soort te voorkomen. (9) Er dient te worden voorzien in een periodieke evaluatie van het plan en in de aanpassing daarvan wanneer uit de evaluatie blijkt dat de oogstcontroleregeling de voorzorgsbenadering van het bestandsbeheer niet langer waarborgt. (10) Met het oog op het bepaalde in artikel 21, onder a), punten i) en iv), van Verordening (EG) nr. 1198/2006 van de Raad van 27 juli 2006 inzake het Europees Visserijfonds (7) moet het plan een herstelplan zijn in de zin van artikel 5 van Verordening (EG) nr. 2371/2002 wanneer het paaibestand naar raming kleiner is dan 130% van de paaibestandsgrootte in het uitzonderlijk goede broedjaar 1982, en moet het plan in alle andere omstandigheden een beheersplan zijn. De paaibestandsgrootte van 130% ten opzichte van die in 1982 is het voorzorgsniveau van de biomassa. (11) Het vaststellen en toewijzen van vangstmogelijkheden ▌in het kader van het gemeenschappelijk visserijbeleid heeft een rechtstreekse invloed op de sociaaleconomische situatie van de visserijvloten van de lidstaten en daarom moet ook met name rekening worden gehouden met de verkoop van verse vis voor menselijke consumptie door de kleinschalige kustvisserijvloot die rechtstreeks verbonden is met kustvisserijzones die in hoge mate afhankelijk zijn van de visserij . (12) De biologische referenties en parameters die deel van de oogstregeling uitmaken, moeten het recentste wetenschappelijke advies volgen. De Commissie moet de bevoegdheid krijgen overeenkomstig artikel 290 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie gedelegeerde handelingen vast te stellen voor wijzigingen in bepaalde biologische referenties en parameters die overeenkomstig de bijlage in de oogstregeling zijn ingebouwd, om snel te reageren op veranderingen in het wetenschappelijke advies als gevolg van betere kennis of methoden. Het is van bijzonder belang dat de Commissie tijdens haar voorbereidende werkzaamheden het nodige overleg pleegt, ook op deskundigenniveau, HEBBEN DE VOLGENDE VERORDENING VASTGESTELD: HOOFDSTUK I ONDERWERP, TOEPASSINGSGEBIED EN DEFINITIES Artikel 1 Onderwerp In deze verordening wordt een langetermijnplan voor de instandhouding en het beheer van het westelijke horsmakreelbestand vastgesteld (hierna „het plan” genoemd). Artikel 2 Toepassingsgebied Het plan is van toepassing op horsmakreel die voorkomt in wateren van de EU en internationale wateren van ICES-sectoren IIa, IVa, Vb, VIa, VIb, VIIa, b, c, e, f, g, h, j, k, VIIIa, b, c, d en e. Wat de kustvloot betreft, wordt de uit dit plan voortvloeiende organisatie van de beheersgebieden uitgevoerd met inachtneming van de historische rechten van dit vlootsegment. Artikel 3 Definities Voor de toepassing van deze verordening wordt verstaan onder: a) „ICES”: de Internationale Raad voor het Onderzoek van de Zee; en „ICES-sector”: een door die visserijorganisatie voor statistische doeleinden gedefinieerd visserijgebied; HOOFDSTUK II DOELSTELLING VOOR LANGETERMIJNBEHEER Artikel 4 Doelstelling van het plan Het plan is erop gericht enerzijds de biomassa van de westelijke horsmakreel op een niveau te houden dat de duurzame exploitatie van dit bestand garandeert en anderzijds de hoogste langetermijnopbrengst op te leveren. Hiertoe moet de oogstcontrole gelijkelijk zijn gebaseerd op vanuit het voorzorgsbeginsel verstrekt advies over gemiddelde rekruteringsvoorwaarden en op recente totaal toegestane vangsten die zijn aangepast met een factor die de recente trend in de op basis van de eiproductie gemeten omvang van het bestand weergeeft. HOOFDSTUK III OOGSTVOORSCHRIFTEN Artikel 5 Procedure voor de vaststelling van de TAC 1. Om de in artikel 4 vastgestelde doelstelling te halen neemt de Raad jaarlijks volgens de in artikel 43, lid 3, van het VWEU vastgestelde procedure en na raadpleging van het WTECV een besluit over de TAC voor westelijke horsmakreel voor het volgende jaar. 2. Bij de zone-indeling van de TAC voor westelijke horsmakreel als gedefinieerd in deze verordening wordt rekening gehouden met de specifieke kenmerken en doelen van de betrokken vloten: of die industrieel of ambachtelijk zijn – of de vangst bestemd is voor verwerking en externe handel of voor de voorziening van de bevolking met verse vis van hoge kwaliteit. 3. De TAC wordt vastgesteld overeenkomstig dit hoofdstuk. Artikel 6 Berekening van de TAC 1. De TAC wordt berekend door op de overeenkomstig de artikelen 7 en 8 bepaalde totale verwijderde hoeveelheid een door het WTECV geraamde hoeveelheid in mindering te brengen die overeenstemt met de hoeveelheden die gedurende het jaar dat voorafgaat aan het jaar waarin de laatste wetenschappelijke beoordeling is opgesteld, overboord zijn gezet, inclusief vrijgelaten. 2. Indien het WTECV de overboord gezette, inclusief vrijgelaten hoeveelheden niet kan ramen voor het jaar dat voorafgaat aan het jaar waarin de laatste wetenschappelijke beoordeling is opgesteld, is de in mindering te brengen hoeveelheid gelijk aan de gemiddelde hoeveelheid die volgens wetenschappelijk ramingen de afgelopen 15 jaar overboord is gezet, inclusief vrijgelaten. ▌ 3. Indien de TAC is berekend op basis van de overeenkomstig artikel 7, lid 3, voorlopig berekende totale verwijderde hoeveelheid, wordt deze TAC gedurende het jaar van toepassing ervan aangepast aan de definitief berekende verwijderde hoeveelheid. Artikel 7 Berekening van de totale verwijderde hoeveelheid voor een op een eisurvey volgend jaar 1. Indien een TAC moet worden vastgesteld voor een op een eisurvey volgend jaar, wordt de totale verwijderde hoeveelheid berekend op basis van de volgende elementen: 2. De in lid 1 bedoelde totale verwijderde hoeveelheid wordt berekend volgens de volgende formule: 1,07 * ( minimale hoeveelheid verwijderde vis + (referentie-TAC * wegingsfactor) / 2) 3. Indien slechts een voorlopige berekening van de laatste eisurvey-indicator beschikbaar is, wordt de totale verwijderde hoeveelheid overeenkomstig de leden 1 en 2 op basis van de voorlopige indicator berekend en gedurende het jaar van toepassing van de betrokken TAC aangepast aan het definitieve resultaat van de eisurvey. Artikel 8 Berekening van de totale verwijderde hoeveelheid voor de volgende jaren 1. Indien een TAC moet worden vastgesteld voor een niet op een eisurvey volgend jaar, is de totale verwijderde hoeveelheid gelijk aan de voor het vorige jaar berekende totale verwijderde hoeveelheid. 2. Indien na de laatste eisurvey echter meer dan drie jaar zijn verlopen, berekend vanaf het jaar waarvoor de TAC moet worden vastgesteld, wordt de totale verwijderde hoeveelheid verlaagd met 15%, tenzij het WTECV zich uitspreekt tegen een dergelijke verlaging, in welk geval de totale verwijderde hoeveelheid hetzij wordt vastgesteld op hetzelfde niveau als de vorige totale verwijderde hoeveelheid, hetzij wordt berekend aan de hand van een op het WTECV-advies gebaseerde geringere verlaging. Artikel 9 Overgangsbepalingen voor het vaststellen van de TAC Indien de overeenkomstig de artikelen 6 en 7 vast te stellen TAC betrekking heeft op een jaar dan niet volgt op een jaar waarin een eisurvey is verricht, wordt de TAC overeenkomstig die artikelen berekend alsof de laatste eisurvey in het voorgaande jaar is verricht. ▌ Artikel 10 Aanpassing van de maatregelen In het geval dat het WTECV, vanwege verbeterde kennis over het bestand of een betere bestandsbeoordelingsmethode, adviseert dat de wegingsfactor of de curve die de eiproductie weergeeft zoals vastgelegd in de bijlage, anders moet worden vastgesteld of berekend, kan de Commissie, door middel van gedelegeerde handelingen overeenkomstig artikel 11 en met inachtneming van de voorwaarde van de artikelen 12 en 13, wijzigingen van de bijlage vaststellen om deze parameters aan het nieuwe wetenschappelijk advies aan te passen. Artikel 11 Uitoefening van de bevoegdheidsdelegatie 1. De bevoegdheid om de in artikel 10 bedoelde gedelegeerde handelingen vast te stellen, wordt aan de Commissie verleend voor een termijn van drie jaar te rekenen vanaf ... (8) . De Commissie stelt uiterlijk zes maanden voor het verstrijken van de termijn van drie jaar een verslag op over de gedelegeerde bevoegdheden. De bevoegdheidsdelegatie wordt automatisch verlengd met termijnen van dezelfde duur, tenzij het Europees Parlement of de Raad deze intrekken overeenkomstig artikel 12. 2. Zodra de Commissie een gedelegeerde handeling heeft vastgesteld, stelt zij het Europees Parlement en de Raad daarvan gelijktijdig in kennis. 3. De bevoegdheid om gedelegeerde handelingen vast te stellen, wordt aan de Commissie verleend onder de voorwaarden van de artikelen 12 en 13. Artikel 12 Intrekking van de bevoegdheidsdelegatie 1. De in artikel 10 bedoelde bevoegdheidsdelegatie kan te allen tijde door het Europees Parlement of de Raad worden ingetrokken. 2. De instelling die een interne procedure is begonnen om te besluiten of zij de bevoegdheidsdelegatie wenst in te trekken, streeft ernaar de andere instelling en de Commissie hiervan binnen een redelijke termijn voordat het definitieve besluit wordt genomen, op de hoogte te brengen en geeft daarbij aan welke gedelegeerde bevoegdheden mogelijk worden ingetrokken en wat daarvoor de eventuele redenen zijn. 3. Het besluit tot intrekking beëindigt de delegatie van de in dat besluit genoemde bevoegdheden. Het besluit treedt onmiddellijk of op een latere datum die in het besluit wordt vermeld in werking. Het besluit laat de geldigheid van de reeds van kracht zijnde gedelegeerde handelingen onverlet. Het wordt bekendgemaakt in het Publicatieblad van de Europese Unie. Artikel 13 Bezwaren tegen gedelegeerde handelingen 1. Het Europees Parlement of de Raad kunnen bezwaar aantekenen tegen een gedelegeerde handeling binnen een termijn van twee maanden na de datum van kennisgeving. Op initiatief van het Europees Parlement of de Raad wordt deze termijn met twee maanden verlengd. 2. Indien bij het verstrijken van deze periode het Europees Parlement of de Raad geen bezwaar hebben gemaakt tegen de gedelegeerde handeling, wordt deze bekendgemaakt in het Publicatieblad van de Europese Unie en treedt zij in werking op de daarin vermelde datum. Indien zowel het Europees Parlement als de Raad de Commissie hebben meegedeeld dat zij voornemens zijn geen bezwaar te maken, kan de gedelegeerde handeling vóór het verstrijken van die termijn worden bekendgemaakt in het Publicatieblad van de Europese Unie en in werking treden. 3. Indien het Europees Parlement of de Raad bezwaar maakt tegen een gedelegeerde handeling, treedt deze niet in werking. De instelling die bezwaar maakt tegen de gedelegeerde handeling, vermeldt de redenen daarvoor. HOOFDSTUK IV TOEZICHT EN BEWAKING Artikel 14 Vismachtiging 1. Om op westelijke horsmakreel te mogen vissen, moeten de betrokken vaartuigen over een overeenkomstig artikel 7 van Verordening (EG) nr. 1224/2009 afgegeven vismachtiging beschikken. 2. Voor vissersvaartuigen die niet beschikken over een vismachtiging , is het verboden te vissen op horsmakreel of enige hoeveelheid horsmakreel aan boord te hebben tijdens visreizen waarbij het vaartuig een van de in artikel 2 vermelde ICES-sectoren heeft aangedaan. 3. In afwijking van lid 2 mag de kapitein van een vissersvaartuig dat niet beschikt over een vismachtiging, horsmakreel aan boord hebben en het in artikel 2 genoemde gebied binnenvaren, als het tuig is vastgesjord en opgeborgen overeenkomstig de voorschriften van artikel 47 van Verordening (EG) nr. 1224/2009 en aan de voorwaarden van lid 4 van dit artikel is voldaan. 4. Naast de voorschriften van artikel 14 van Verordening (EG) nr. 1224/2009 maakt de kapitein van een vissersvaartuig dat niet beschikt over een vismachtiging, alvorens het in artikel 2 van deze verordening genoemde gebied binnen te varen, een aantekening in zijn logboek waarbij hij dag en uur opgeeft waarop de laatste visserijactiviteit is beëindigd en de haven wordt gespecificeerd waarnaar koers wordt gezet. Als voor het vaartuig de voorschriften van artikel 15 van Verordening (EG) nr. 1224/2009 gelden, wordt de informatie overeenkomstig dat artikel doorgegeven. De hoeveelheden horsmakreel aan boord van het vaartuig die niet in het logboek zijn opgetekend, worden beschouwd als in het gebied gevangen. 5. Iedere lidstaat stelt een lijst op van de vaartuigen die een vismachtiging hebben, houdt deze lijst bij en stelt deze via zijn officiële website beschikbaar voor de Commissie en de overige lidstaten. De lidstaten plaatsen deze lijst op het beveiligde deel van de officiële website die overeenkomstig artikel 114 van Verordening (EG) nr. 1224/2009 is opgezet. 6. Onverminderd hoofdstuk III van Verordening (EG) nr. 1006/2008 van de Raad van 29 september 2008 betreffende machtigingen voor visserijactiviteiten van communautaire vissersvaartuigen buiten de communautaire wateren en de toegang van vaartuigen van derde landen tot de communautaire wateren (9) , zijn de leden 1 tot 4 van dit artikel ook van toepassing op visserijvaartuigen uit derde landen die voornemens zijn in de territoriale wateren van de Unie op westelijke horsmakreel te vissen. Artikel 15 Vergelijkende controles 1. Bij de validering van gegevens met betrekking tot westelijke horsmakreel overeenkomstig artikel 109 van Verordening (EG) nr. 1224/2009 wordt bijzondere aandacht ▌besteed aan de mogelijkheid dat andere kleine pelagische soorten dan horsmakreel als horsmakreel worden aangegeven, en omgekeerd. 2. ▌Bijzondere aandacht moet ook worden besteed aan de coherentie van gebiedsgegevens betreffende activiteiten die worden waargenomen in gebieden waar de grenzen van verschillende horsmakreelbestanden samenkomen, met name de ICES-sectoren VIIIc en IXa, IVa en IVb, en VIIe en VIId. ▌ HOOFDSTUK V FOLLOW-UP Artikel 16 Evaluatie van het plan Uiterlijk in het zesde jaar van toepassing van deze verordening en vervolgens om de zes jaar tijdens de toepassingsperiode van deze verordening evalueert de Commissie op basis van adviezen van het WTECV en na raadpleging van de regionale adviesraad voor de pelagische bestanden het effect van het plan op het westelijke horsmakreelbestand en de op dat bestand vissende visserijtakken, en stelt zij, in voorkomend geval, relevante maatregelen tot wijziging van het plan voor. HOOFDSTUK VI SLOTBEPALINGEN Artikel 17 Bijstand uit hoofde van het Europees Visserijfonds 1. Gedurende de jaren waarin de omvang van het paaibestand volgens wetenschappelijke ramingen ten minste 130% van de omvang ervan in 1982 bedraagt, geldt het plan als een beheersplan in de zin van artikel 6 van Verordening (EG) nr. 2371/2002, en voor de toepassing van artikel 21, onder a), punt iv), van Verordening (EG) nr. 1198/2006. 2. Gedurende de jaren waarin de omvang van het paaibestand volgens wetenschappelijke ramingen minder dan 130% van de omvang ervan in 1982 bedraagt, geldt het plan als een herstelplan in de zin van artikel 5 van Verordening (EG) nr. 2371/2002, en voor de toepassing van artikel 21, onder a), punt i), van Verordening (EG) nr. 1198/2006. Artikel 18 Inwerkingtreding Deze verordening treedt in werking op de twintigste dag na die van de bekendmaking ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie . Artikel 14 is van toepassing vanaf de datum van toepassing van de artikelen 7 en 14 van Verordening (EG) nr. 1224/2009. Deze verordening is verbindend in al haar onderdelen en is rechtstreeks toepasselijk in elke lidstaat. Gedaan te Voor het Europees Parlment Voor de Raad De voorzitter De voorzitter BIJLAGE Berekening van de in artikel 7, lid 1, onder c), bedoelde wegingsfactor 1. De in artikel 7, lid 1, onder c), bedoelde wegingsfactor wordt als volgt vastgesteld op basis van de overeenkomstig punt 2 van deze bijlage berekende curve: 2. De curve van de laatste drie eisurvey-indicatoren wordt berekend volgens de volgende formule: (eisurvey indicator 3 – eisurvey indicator 1) / (3 – 1), waarbij de indicatoren van de drie meest recente eisurveys in een rij als merkpunt 1, merkpunt 2 en merkpunt 3 op de x-as van een coördinaat worden geplaatst en eisurvey-indicator 3 de indicator van de laatste eisurvey is en eisurvey-indicator 1 de zes jaar eerder geraamde eisurvey-indicator. (Gewone wetgevingsprocedure: eerste lezing) Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2010)0325 ), – gelet op artikel 294, lid 3, en artikel 43, lid 2, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C7-0156/2010), – gelet op artikel 294, lid 3, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité van 15 september 2010 (1) , – gezien de schriftelijke toezegging van de vertegenwoordiger van de Raad van 12 november 2010 om het standpunt van het Europees Parlement goed te keuren, overeenkomstig artikel 294, lid 4, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gelet op artikel 55 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie visserij ( A7-0295/2010 ), 1. stelt onderstaand standpunt in eerste lezing vast, 2. verzoekt de Commissie een uitvoerig beheersplan voor te bereiden voor platvis in de Oostzee. 3. verzoekt om hernieuwde voorlegging indien de Commissie voornemens is ingrijpende wijzigingen in haar voorstel aan te brengen of dit door een nieuwe tekst te vervangen; 4. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en aan de Commissie alsmede aan de nationale parlementen. Standpunt van het Europees Parlement in eerste lezing vastgesteld op 23 november 2010 met het oog op de aanneming van Verordening (EU) Nr. …/2010 van het Europees Parlement en de Raad tot wijziging van Verordening (EG) nr. 2187/2005 van de Raad wat betreft het verbod op highgrading en de beperkingen van de visserij op bot en tarbot in de Oostzee, de Belten en de Sont (Aangezien het Parlement en de Raad tot overeenstemming zijn geraakt, komt het standpunt van het Parlement in eerste lezing overeen met het definitieve wetsbesluit: Verordening (EU) nr. 1237/2010.) (Medebeslissingsprocedure: eerste lezing) Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan de Raad ( COM(2009)0541 ) en het gewijzigd voorstel aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2010)0393 ), – gelet op artikel 37 en artikel 299, lid 2, van het EG­Verdrag, op grond waarvan het Parlement door de Raad is geraadpleegd omtrent het oorspronkelijk voorstel (C7-0272/2009), – gelet op artikel 294, lid 3, en artikel 43, lid 2 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, op grond waarvan het gewijzigd voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend, – gezien het advies van de Commissie juridische zaken inzake de voorgestelde rechtsgrondslag, – gezien de schriftelijke toezegging van de vertegenwoordiger van de Raad van 12 november 2010 om het standpunt van het Europees Parlement goed te keuren, overeenkomstig artikel 294, lid 4, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien de adviezen van het Europees Economisch en Sociaal Comité van 17 maart 2010 en 21 oktober 2010 (1) , – gelet op de artikelen 55 en 37 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie visserij ( A7-0184/2010 ), 1. stelt onderstaand standpunt in eerste lezing vast; 2. wijst erop dat in het gewijzigde voorstel van de Commissie de meeste amendementen die de Commissie visserij op 2 juni 2010 had aangenomen, zijn verwerkt; 3. verzoekt om hernieuwde voorlegging indien de Commissie voornemens is ingrijpende wijzigingen in dit voorstel aan te brengen of dit door een nieuwe tekst te vervangen; 4. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en aan de Commissie alsmede aan de nationale parlementen. Standpunt van het Europees Parlement in eerste lezing vastgesteld op 23 november 2010 met het oog op de aanneming van Verordening (EU) nr. .../2011 van het Europees Parlement en de Raad tot wijziging van Verordening (EG) nr. 708/2007 van de Raad inzake het gebruik van uitheemse en plaatselijk niet-voorkomende soorten in de aquacultuur (Aangezien het Parlement en de Raad tot overeenstemming zijn geraakt, komt het standpunt van het Parlement in eerste lezing overeen met het definitieve wetsbesluit: Verordening (EU) nr. 304/2011.) (Raadpleging) Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan de Raad ( COM(2010)0372 ), – gelet op artikel 107, lid 3, onder e),van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, op grond waarvan het Parlement door de Raad is geraadpleegd (C7-0296/2010), – gezien het advies van de Commissie juridische zaken inzake de voorgestelde rechtsgrond, – gelet op de artikelen 55 en 37 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie economische en monetaire zaken en de adviezen van de Commissie industrie, onderzoek en energie en de Commissie regionale ontwikkeling ( A7-0324/2010 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan het Commissievoorstel, als geamendeerd door het Parlement; 2. verzoekt de Commissie haar voorstel krachtens artikel 293, lid 2, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie dienovereenkomstig te wijzigen; 3. verzoekt de Raad, wanneer deze voornemens is af te wijken van de door het Parlement goedgekeurde tekst, het Parlement hiervan op de hoogte te stellen; 4. wenst opnieuw te worden geraadpleegd ingeval de Raad voornemens is ingrijpende wijzigingen aan te brengen in het voorstel van de Commissie; 5. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en aan de Commissie. Het Europees Parlement, – gezien de partnerschapsovereenkomst tussen enerzijds de groep landen van Afrika, het Caribisch gebied en de Stille Oceaan (ACS), en anderzijds de Europese Gemeenschap en haar lidstaten, ondertekend op 23 juni 2000 in Cotonou (Overeenkomst van Cotonou) (1) , – gezien het Reglement van de Paritaire Parlementaire Vergadering ACS-EU, goedgekeurd op 3 april 2003 (2) , in de laatste versie zoals gewijzigd op 28 november 2008 in Port Moresby (Papoea-Nieuw-Guinea), – gezien de Europese consensus over ontwikkeling, ondertekend op 20 december 2005 (3) , – gezien verordening (EG) nr. 1905/2006 van 18 december 2006 van het Europees Parlement en de Raad tot invoering van een financieringsinstrument voor ontwikkelingssamenwerking (4) , – gezien de verklaring van Kigali over economische partnerschapsovereenkomsten voor ontwikkeling, door de Paritaire Parlementaire Vergadering aangenomen op 22 november 2007 in Kigali (Rwanda) (5) , – gezien de verklaring van Luanda over de tweede herziening van de ACS-EU-partnerschapsovereenkomst (de partnerschapsovereenkomst van Cotonou), door de Paritaire Parlementaire Vergadering aangenomen op 3 december 2009 in Luanda (Angola) (6) , – gezien de verklaring van Georgetown, door de regionale bijeenkomst van de Caribische landen in de Paritaire Parlementaire Vergadering aangenomen op 26 februari 2009 in Georgetown (Guyana) (7) , – gezien de verklaring van Ouagadougou, door de regionale bijeenkomst van de West-Afrikaanse landen in de Paritaire Parlementaire Vergadering aangenomen op 30 oktober 2009 in Ouagadougou (Burkina Faso) (8) , – gezien de Europese consensus van 18 december 2007 over humanitaire hulpverlening (9) , – onder verwijzing naar de resoluties die de Paritaire Parlementaire Vergadering in 2009 aangenomen heeft: – gelet op artikel 48 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie ontwikkelingssamenwerking ( A7-0315/2010 ), A. overwegende dat de Paritaire Parlementaire Vergadering in de debatten van haar reguliere zittingen van april 2009 in Praag (Tsjechië) en december 2009 in Luanda (Angola) haar ongerustheid over de laatste ontwikkelingen in de onderhandelingen over economische partnerschapsovereenkomsten uitgesproken heeft, B. overwegende dat Verordening (EG) nr. 1905/2006 is vastgesteld, die thematische programma's vastlegt die ook op de ACS-landen van toepassing zijn, naast een programma van begeleidende maatregelen voor de landen van het suikerprotocol, C. overwegende dat de commissaris voor Ontwikkelingssamenwerking en Humanitaire Hulp op de zitting van de Paritaire Parlementaire Vergadering van juni 2007 in Wiesbaden (Duitsland) toegezegd heeft om de nationale en regionale strategiedocumenten voor de ACS-landen (periode 2008-2013) aan democratisch toezicht van de parlementen te onderwerpen, en dat deze toezegging is ingelost, D. overwegende dat de herziening van de partnerschapsovereenkomst van Cotonou, die voor dit jaar 2010 gepland is, een goede gelegenheid biedt om de rol en regionale dimensie van de Paritaire Parlementaire Vergadering uit te breiden en het parlementair toezicht op de ACS-gebieden verder te ontwikkelen, E. overwegende dat de beide regionale bijeenkomsten van 2009 van de Paritaire Parlementaire Vergadering in Guyana en Burkina Faso een groot succes geweest zijn en geleid hebben tot de goedkeuring van de verklaringen van Georgetown en Ouagadougou, F. overwegende dat de toestand in Niger en Guinee en op Madagaskar in 2009 achteruitgegaan is, zodanig dat de parlementaire democratie in de 3 landen opgeheven is en hun vertegenwoordigers op de 18de zitting van de Paritaire Parlementaire Vergadering in Luanda met de hoedanigheid van waarnemer genoegen hebben moeten nemen, G. overwegende dat het lopend conflict in de democratische republiek Congo aanleiding tot ernstige en herhaalde schendingen van de rechten van de mens gegeven heeft, en dat daadwerkelijke humanitaire bijstand en meer inzet van de internationale gemeenschap geboden zijn, H. gezien de werkzaamheden van het Pan-Afrikaans Parlement en de formele aanknoping van betrekkingen tussen het Europees en het Pan-Afrikaans Parlement, naast de oprichting van de interparlementaire delegatie van het Europees Parlement voor de betrekkingen met het Pan-Afrikaans Parlement, 1. is verheugd over het feit dat de PPV in 2009 een kader is blijven bieden voor een open, democratische en diepgaande dialoog tussen de EU en de ACS-landen en dringt aan op een versterkte politieke dialoog; 2. is verheugd over de positieve reactie van de nieuwe Europese commissaris voor de handel op het verzoek van meerdere ACS-landen en -regio's om op de controversiële kwesties die in de onderhandelingen over de economische partnerschapsovereenkomsten aan de orde waren gesteld terug te komen, in overeenstemming met de verklaringen van de voorzitter van de Commissie; benadrukt dat nauwlettend parlementair toezicht op de onderhandelingen over en de tenuitvoerlegging van de economische partnerschapsovereenkomsten geboden is; 3. benadrukt vooral de centrale rol van de nationale parlementen van de ACS-landen, naast plaatselijke overheden en niet-gouvernementele instanties, in toezicht en begeleiding van de nationale en regionale strategiedocumenten en de aanwending van het Europees ontwikkelingsfonds, en vraagt de Europese Commissie om waarborgen voor hun medewerking te geven; wijst er ook met nadruk op dat nauwlettend parlementair toezicht op de onderhandelingen over de economische partnerschapsovereenkomsten geboden is; 4. vraagt de parlementen van de ACS-landen om van hun regeringen en de Commissie te eisen dat ze bij de opstelling en uitvoering van de nationale en regionale strategiedocumenten voor de samenwerking tussen Europese Unie en hun land (periode 2008-2013) betrokken worden en volledig aan de onderhandelingen over economische partnerschapsovereenkomsten kunnen deelnemen; 5. vraagt de Commissie om de parlementen van de ACS-landen van alle beschikbare informatie te voorzien en in het democratisch toezicht bij te staan, vooral door capaciteitsopbouw en met name tijdens de onderhandelingen over en de tenuitvoerlegging van de economische partnerschapsovereenkomsten; 6. vestigt de aandacht op de bezorgdheid van de Paritaire Parlementaire Vergadering over de weerslag van de lopende financiële crisis, en de aanneming van een resolutie over de gevolgen van de financiële crisis voor de ACS-landen in Luanda en de resoluties over de gevolgen en over de aanpak van de crisis in de ACS-landen; moedigt de Paritaire Parlementaire Vergadering aan op dit gebied actief te blijven en aanvullende en vernieuwende financieringsbronnen voor ontwikkeling te zoeken, zoals een internationale belasting op financiële transacties; dringt er verder bij de Paritaire Parlementaire Vergadering op aan de kwestie van de uitbanning van belastingparadijzen aan de orde te stellen; 7. verheugt zich over de toezegging van de Europese commissaris voor ontwikkelingssamenwerking en humanitaire hulpverlening op de zitting van de Paritaire Parlementaire Vergadering in Kigali, om de nationale en regionale strategiedocumenten voor de ACS-landen (periode 2008-2013) aan democratisch toezicht van de parlementen te onderwerpen, en over het werk dat sommige parlementen van de ACS-landen al voor de analyse van de documenten verricht hebben; alsmede over de toetsing door de Paritaire Parlementaire Vergadering van de regionale strategiedocumenten vóór de tussentijdse evaluatie, en dringt erop aan dat met de resultaten hiervan zorgvuldig rekening wordt gehouden; 8. wijst er daarbij op dat de parlementen nauw bij de democratische werkwijzen en de nationale ontwikkelingsstrategieën betrokken moeten worden en onderstreept hun levensbelangrijke rol in de uitvoering, begeleiding en het toezicht op het ontwikkelingsbeleid; 9. herhaalt zijn standpunt dat het Europees Ontwikkelingsfonds (EOF) in de Gemeenschapsbegroting moet worden opgenomen om het beleid voor ontwikkelingssamenwerking consequenter, doorzichtiger en doeltreffender te maken en het democratisch toezicht te waarborgen; benadrukt dat opneming in de Gemeenschapsbegroting ook een doeltreffend antwoord op de uitvoerings- en goedkeuringsproblemen van de achtereenvolgende EOF's biedt; 10. vraagt de parlementen om nauwlettend parlementair toezicht op het Europees ontwikkelingsfonds uit te oefenen, wijst met nadruk op de geprivilegieerde positie van de Paritaire Parlementaire Vergadering in deze aangelegenheid en vraagt haar en de ACS-parlementen om er actief in mee te werken, meer in het bijzonder bij de ratificatie van de herziene Overeenkomst van Cotonou; 11. verheugt zich over het alsmaar duidelijker parlementair en dus ook politiek karakter van de Paritaire Parlementaire Vergadering, samen met de alsmaar actievere inzet van haar leden en de toenemende kwaliteit van haar debatten, die haar een doorslaggevende bijdrage tot het ACS-EU-partnerschap helpen leveren; 12. beschouwt de verklaring die op 2 december 2009 te Luanda is afgelegd door de covoorzitters van de PPV over de situatie in Niger en de bovengenoemde resolutie over de situatie op Madagaskar als betekenisvolle voorbeelden van de versterkte dialoog; 13. vraagt de Paritaire Parlementaire Vergadering om de toestand in Soedan, op Madagaskar, in Niger en Guinee-Conakry in het oog te blijven houden; 14. vraagt de Paritaire Parlementaire Vergadering om zich met de toestand in Somalië, die het leven van de Somalische bevolking in gevaar brengt en een bedreiging voor de veiligheid in de regio vormt, te blijven bezighouden en vraagt de EU zich te blijven inzetten voor de bevordering van de rechtsstaat, herstel van de stabiliteit in de regio en bestrijding van piraterij; 15. vraagt de Paritaire Parlementaire Vergadering om het streven van de internationale gemeenschap tot bewustmaking van de conflicten in het oosten van Congo te blijven ondersteunen, een politieke oplossing voor de crisis te helpen vinden, die door onderhandelingen tot stand komt, en haar steun voor elk optreden te verlenen dat als onderdeel van een dergelijke oplossing voorgesteld zou worden; 16. vraagt de Paritaire Parlementaire Vergadering om de dialoog met het Pan-Afrikaans Parlement en de regionale parlementaire organisaties voort te zetten en uit te breiden gezien het belang van regionale integratie voor vrede en de ontwikkeling van de ACS-landen; 17. betreurt dat de Paritaire Parlementaire Vergadering bij de opstelling van de gezamenlijke strategie EU-Afrika niet voldoende geraadpleegd is en hoopt dat ze actief bij de tenuitvoerlegging van de strategie betrokken wordt; 18. is verheugd dat de regionale bijeenkomsten zoals voorgeschreven door de Overeenkomst van Cotonou en het reglement van orde van de Paritaire Parlementaire Vergadering, in 2009 plaatsgevonden hebben; meent dat ze voor een echte gedachtewisseling over regionale aangelegenheden gezorgd hebben, o.a. voorkoming en oplossing van conflicten, regionale samenhang, mensenrechten, milieukwesties en de onderhandelingen over economische partnerschapsovereenkomsten; feliciteert de organisatoren van de twee bijzonder succesvolle bijeenkomsten in Guyana en Burkina Faso; 19. dringt er bij de Paritaire Parlementaire Vergadering op aan te zorgen voor streng toezicht op de onderhandelingen over economische partnerschapsovereenkomsten op haar regionale bijeenkomsten; 20. betreurt dat de Raad de herhaalde oproepen van het Europees Parlement heeft genegeerd, met name tijdens de Paritaire Parlementaire Vergadering te Luanda, om een strengere clausule inzake non-discriminatie op te nemen bij de herziening van de Overeenkomst van Cotonou; 21. wijst nogmaals op het beginsel van de universaliteit van mensenrechten en non-discriminatie, op basis waarvan legitiem democratisch bestuur en politieke dialoog in de PPV worden bevorderd; 22. spoort de Paritaire Parlementaire Vergadering aan om het takenpakket van haar Commissie politieke zaken uit te breiden, zodat ze in het ACS-EU-partnerschap een echt forum voor debat over eerbiediging van de rechten van de mens, democratisering van de samenleving en voorkoming en oplossing van conflicten wordt; 23. is daarnaast verheugd over het verslag over de ordening van de wereld van de Commissie politieke zaken van de Paritaire Parlementaire Vergadering, dat in Luanda aangenomen is en ingrijpende hervormingen in de financiële instellingen van de wereld vraagt; 24. neemt kennis van het voornemen van de Commissie economische ontwikkeling, financiën en handel van de PPV om de werkzaamheden met betrekking tot de economische partnerschapsovereenkomsten en de manieren om uit de crisis te geraken, voort te zetten; 25. wijst met nadruk op de werkzaamheden van de Commissie sociale en milieuzaken van de PPV, vooral haar verslag over kinderarbeid en haar voornemen om analyse en debat over het milieu en de sociale toestanden in de ACS-landen te organiseren; 26. is verder ook verheugd over de verslagen en resoluties van 2009 over de klimaatverandering, die ertoe geleid hebben dat de Paritaire Parlementaire Vergadering op de klimaattop van Kopenhagen met duidelijk hoorbare stem aanwezig geweest is; 27. is verheugd over de alsmaar sterkere betrokkenheid van niet-overheidsinstanties bij de zittingen van de Paritaire Parlementaire Vergadering zoals blijkt uit het debat dat geleid heeft tot de verklaring van Port Moresby over de lopende internationale crisis, en het rapport van de economische partners over de economische partnerschapsovereenkomsten, dat op de zitting van de Paritaire Parlementaire Vergadering in Ljubljana ingediend is; 28. verzoekt zijn Voorzitter om deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie, de ACS-Raad van Ministers, het Bureau van de Paritaire Parlementaire Vergadering, en regering en parlement van Tsjechië en Angola. Het Europees Parlement , – gelet op artikel 67 en 81 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien de mededeling van de Commissie van 10 juni 2009 getiteld „Een ruimte van vrijheid, veiligheid en recht ten dienste van de burger” ( COM(2009)0262 ), waarin zij haar prioriteiten in de ruimte van vrijheid, veiligheid en recht (RVVR) voor de periode 2010-2014 uiteenzet en ook een evaluatie geeft van het Haags programma en het actieplan ( COM(2009)0263 ) en het daarmee samenhangende implementatiescorebord (SEC(2009)0765), alsook gezien de bijdragen van de nationale parlementen, de maatschappelijke organisaties en de EU-agentschappen en -organen, – gezien het document van 2 december 2009 van het voorzitterschap van de Raad : „Het programma van Stockholm - een open en veilig Europa in dienst van de burger” (17024/09), – onder verwijzing naar zijn resolutie van 25 november 2009 over het programma van Stockholm (1) , – gezien de mededeling van de Commissie van 20 april 2010 over een actieplan tot uitvoering van het programma van Stockholm ( COM(2010)0171 ), – onder verwijzing naar zijn resolutie van 17 juni 2010 over de opleiding van magistraten in het actieplan van Stockholm (2) , – gelet op artikel 48 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie juridische zaken en de adviezen van de Commissie internationale handel en de Commissie interne markt en consumentenbescherming ( A7-0252/2010 ), A. overwegende dat de bevoegdheid voor de ruimte van vrijheid, veiligheid en recht door de Europese Unie en haar lidstaten gedeeld wordt, B. overwegende dat artikel 67 VWEU de nadruk legt op eerbied voor de verschillende rechtstelsels en –tradities en de toegang tot het recht, die gemakkelijker moet worden, vooral door het beginsel van wederzijdse erkenning ; dat daartoe wederzijds vertrouwen nodig is, dat op zijn beurt ruimer inzicht in de verschillende rechtstradities en –methoden veronderstelt, C. overwegende dat er sinds de Europese Unie bevoegdheid voor justitie en binnenlandse zaken gekregen heeft, en vervolgens de ruimte van vrijheid, veiligheid en recht opgericht is, op civielrechtelijk vlak aanzienlijke vooruitgang is geboekt, die uitgaat van de verschillende internationaal-privaatrechtelijke verdragen tussen de regeringen onderling en deze verder uitbouwt ; overwegende dat de Europese Commissie nu een zeer ruim opgevat plan voorstelt dat beantwoordt aan een groot aantal eisen die het Parlement de laatste tijd zelf gesteld heeft, D. overwegende dat het, in het licht van dit ruim opgevat plan en de reusachtige verwezenlijkingen die de Europese Unie in dat onderdeel van haar beleidsvoering al bereikt heeft, tijd is om even halt te houden en over de werkzaamheden in het burgerlijk recht na te denken, op de eerste plaats om een strategisch beter verantwoorde en minder fragmentarische benadering te volgen, die van de reële behoeften van de burger en het bedrijfsleven in de uitoefening van hun rechten en vrijheden op de eenheidsmarkt uitgaat, en de problemen van wetgevend optreden bij gedeelde bevoegdheid in ogenschouw te nemen, waar harmonisering slechts zelden tot de mogelijkheden behoort en dubbele maatregelen te vermijden zijn en waar bijgevolg volkomen verschillende juridische benaderingen en grondwettelijke tradities te eerbiedigen en in onderlinge overeenstemming te brengen zijn, en ook om de benadering van de Europese Unie in dit beleidsonderdeel te omschrijven en zich een betere voorstelling van de doelstellingen te vormen die ze ermee nastreeft, en na te gaan hoe de problemen die zich aandienen het best te behandelen zijn, als onderdeel van een algemeen plan; overwegende dat het van essentieel belang is om zich op de eerste plaats te concentreren op de doelmatigheid van de maatregelen die al ingevoerd zijn, en de voorwaartse ontwikkeling die al ingezet is, te consolideren, E. overwegende, met een terugblik op de verwezenlijkingen in de ruimte van vrijheid, veiligheid en recht, dat er eerst en vooral de harmonisering van de regels van het internationaal privaatrecht is, die met rasse schreden vooruitgegaan is ; dat het internationaal privaatrecht het middel bij uitstek is voor het realiseren van wederzijdse erkenning van en eerbied voor elkaars rechtstelsels en dat bepalingen van openbare orde het laatste stuk bescherming van de nationale grondwettelijke vereisten vormen, F. vervolgens overwegende dat er harmonisering of onderlinge toenadering is die zich leent voor bepaalde beleidsonderdelen waar standaardisering gewenst of zelfs essentieel is - bijvoorbeeld het gebied van consumentenbescherming - maar waarvan in de ruimte van vrijheid, veiligheid en recht slechts beperkt gebruik gemaakt wordt, G. overwegende dat het opstellen van een Europees verbintenissenrecht in de komende jaren één van de belangrijkste initiatieven voor de ruimte van vrijheid, veiligheid en recht wordt en kan uitlopen op een zogenaamd facultatief 28ste stelsel voor verbintenissenrecht, als alternatief voor de traditionele wijze van harmonisering van de wetgeving op bepaalde gebieden, H. ten laatste overwegende dat er de op zich staande hulpmiddelen en handelwijzen in het procesrecht zijn; dat maatregelen op dat terrein op verschillende manieren oplossingen voor de behandeling van grensoverschrijdende geschillen bieden omdat, hoezeer het positief recht ook geharmoniseerd wordt, de burger en het bedrijfsleven de neiging hebben om op hindernissen te stuiten die de vorm van nationaal procesrecht aannemen, I. overwegende dat het naast elkaar bestaan van verschillende rechtstelsels in de Europese Unie te zien is als een kracht die de inspiratie voor rechtstelsels over heel de wereld geleverd heeft, maar dat de uiteenlopende kenmerken van de verschillende rechtstelsels geen belemmering voor de verdere ontwikkeling van het Europees recht mogen vormen ; dat het uiteenlopen van de verschillende rechtstelsels op detailpunten en in algemene opzet op zich geen probleem vormt, maar dat wel de nadelige rechtsgevolgen die de onderlinge verschillen voor de burger met zich meebrengen, aan de orde gesteld moeten worden; dat het begrip regelgevende wedijver, of een benadering van de uiteenlopende stelsels van beneden naar boven toepassing verdient, door de economische en intellectuele contacten tussen de verschillende rechtstelsels aan te moedigen ; dat het vermogen om de onderlinge verschillen tussen onze rechtstelsels te bevatten en meester te worden enkel uit een Europese rechtscultuur kan voortkomen die gevoed wordt door gedeelde kennis en onderlinge uitwisseling, vergelijkende rechtstudie en een radicale verandering in de manier waarop het recht aan de universiteiten gedoceerd wordt, en in de opleiding en persoonlijke ontwikkeling van magistraten, zoals uitgelegd in de resolutie van 17 juni 2010, aangevuld met inspanningen om de taalbarrières te overstijgen; dat dit tijd vergt, maar dat het noodzakelijk is om erover na te denken en het nu al te plannen, J. overwegende dat in afwachting ruimere dialoog en beroepsmatige contacten op Europees vlak aanmoediging en steun verdienen zodat de veranderingen in de opleiding en programma's volgens de behoeften van de beroepsgroep, de cliënten en de markt in zijn geheel bepaald worden ; dat de aangekondigde mededeling van de Europese Commissie over een actieplan voor een Europese opleiding voor alle juridische beroepen de uiteenlopende opleidingstradities en -methoden in de verschillende geografische gebieden of gebieden met bepaalde rechtsgebruiken in acht moet nemen en de uitwisseling van degelijke werkwijzen moet stimuleren, K. overwegende dat het cruciaal is om in de uitbouw van een Europese rechtscultuur de beoefenaars van het recht niet over het hoofd te zien; dat het weliswaar vanzelf spreekt dat de lidstaten en nationale beroepsverenigingen de verantwoordelijkheid voor het vastleggen van de best geëigende opleiding behouden, zodat ze aan de behoeften van advocaten en cliënten in elke lidstaat beantwoordt, volgens het subsidiariteitsbeginsel, en dat de nationale beroepsverenigingen het best geplaatst zijn om die behoeften te bepalen, omdat ze dichter bij de beoefenaars van het beroep staan, en de markt waarop ze actief zijn, en op Europees niveau dus een cruciale rol te vervullen hebben; dat het essentieel is om van de bestaande structuren gebruik te maken en ervan uit te gaan, vooral de universiteiten en beroepsverenigingen, dat de juridische vorming en opleiding van beroepsmensen en de universitaire leerplannen vanaf de grond tot in al hun vertakkingen herzien moeten worden en dat er ernstig nagedacht moet worden over de manier waarop de Europese Unie een en ander daadwerkelijk kan begeleiden en er de nationale overheden toe kan aanzetten om zich het project eigen te maken, L. overwegende dat dit de eigenlijke inhoud van Europa en de uitdaging van de ruimte van vrijheid, veiligheid en recht betekent, en niet als strijdig met de uitbouw van een echte Europese rechtscultuur en haar verspreiding in onderwijs en opleiding te zien is, M. overwegende dat de vastberaden verklaring van de preambule van het verdrag van Lissabon, om de grondvesten voor de „totstandbrenging van een steeds hechter verbond tussen de volkeren van Europa” te leggen, vereist dat de reële en waargenomen afstand tussen de Europese Unie, haar wetten en haar burgers verkleint, N. overwegende dat de wetten van de Europese Unie in dienst van haar burgers moeten staan, vooral op het gebied van het familierecht en de burgerlijke stand, O. overwegende dat de Europese Commissie erop moet toezien dat het actieplan van Stockholm aan de behoeften van de individuele burgers en bedrijven beantwoordt - vooral de behoeften van kleine en middelgrote ondernemingen aan meer Europees optreden (voor mobiliteit, arbeidsrechten, de behoeften van ondernemingen, gelijke kansen) - en tegelijk voor meer rechtszekerheid en een doeltreffend rechtswezen zorgt dat goed bereikbaar is en snel werkt, P. overwegende dat er in die gedachtegang alsmaar meer aandacht naar vereenvoudiging van de werking van het gerecht en het rechtstelsel moet gaan, en naar duidelijker en gemakkelijker aanwendbare procedures, met inachtneming van de noodzaak om kosten te sparen, vooral in het economisch klimaat van vandaag, Q. overwegende dat de nadruk op de autonomie van de partijen bij recente initiatieven van de Europese Unie in de gevoelige kwestie van het familierecht in geval van grensoverschrijdende implicaties het gevaar met zich meebrengt dat, als er geen strenge beperkingen ingevoerd worden, de deur wordt opengezet voor de onaanvaardbare praktijk van „rechtbankshoppen”, 1. feliciteert de Europese Commissie met het actieplan dat ze voorstelt; 2. meent niettemin dat de tijd rijp is voor denkwerk over de komende ontwikkeling van de ruimte van vrijheid, veiligheid en recht en vraagt de Europese Commissie om een ruim opgevat debat op gang te brengen met deelname van alle belanghebbende partijen, vooral rechters en vakmensen in het rechtswezen; 3. vraagt de Europese Commissie om dringend aan de hand van een effectbeoordeling ex post een overzicht op te stellen van de maatregelen die al genomen zijn in het burgerlijk en familierecht, om hun doelmatigheid na te gaan en vast te stellen tot op welke hoogte ze succesvol gebleken zijn om de doelstellingen te bereiken en aan de behoeften van de burger, het bedrijfsleven en de juridische beroepsgroep te voldoen ; vindt dat er tegelijk onderzoek gedaan moet worden, vooral bij de nationale ministeries van justitie, de juridische beroepen, het bedrijfsleven en verbruikersverenigingen om uit te maken in welke kwesties er nieuwe maatregelen voor juridische samenwerking in burgerlijke zaken nodig en gewenst zijn; 4. vraagt de Europese Commissie om zijn resolutie van 17 juni 2010 over de opleiding van magistraten in gezamenlijk overleg uit te voeren; 5. benadrukt eens te meer dat alle mogelijke middelen aangewend moeten worden om een Europese rechtscultuur uit te bouwen, vooral aan de hand van juridische opleiding en vorming; 6. beveelt aan dat uitwisselingsprogramma's in de trant van Erasmus zoals voorgesteld in het actieplan, niet alleen staan maar worden aangevuld door een reeks initiatieven om de verticale en horizontale communicatie tussen de nationale en Europese gerechtelijke instanties aan te moedigen; vestigt er de aandacht op dat het voornemens is een studie over de nationale opleidingsprogramma's en scholen voor de leden van de rechterlijke macht te bestellen, die ook de beste praktijken in dat opzicht voor het voetlicht moet brengen; 7. wijst erop dat de bestaande nationale opleidingsinstituten en –netwerken, als „frontlijn” in de uitvoering van de Europese wet in de lidstaten en wegens het feit dat zij rechtstreeks contact hebben met de nationale rechtbanken en rechterlijke macht alsook een diep inzicht hebben in de nationale rechtscultuur en de overeenkomstige behoeften, de uitbouw van een gemeenschappelijke Europese rechtscultuur moeten helpen dragen; 8. meent dat een aanvang gemaakt kan worden door een forum op te richten waar rechters met elk niveau van anciënniteit in onderdelen van het recht waar geregeld grensoverschrijdende kwesties aan de orde zijn, zoals zeerecht, handelsrecht, familierecht en gevallen van persoonlijke schade, een recent onderwerp of recente onderwerpen van juridische controverse of moeilijkheden kunnen bespreken om de discussie aan te moedigen, contacten te leggen, communicatie- en samenwerkingskanalen te openen en wederzijds vertrouwen en begrip op te bouwen ; meent dat zoiets door actieve deelname van de universiteiten en beoefenaars van het recht begeleid kan worden; 9. meent dat de Europese Commissie de lopende en daadwerkelijke dialoog en contacten tussen Europese juridische beroepsverenigingen in de schoot van de raad van balies van de Europese Unie (CCBE) moet ondersteunen; denkt dat dit als vertrekpunt voor verdere grensoverschrijdende opleidingsinitiatieven van beroepsverenigingen kan dienen, in samenwerking met andere belanghebbende partijen in Europa, zoals de Europese academie voor rechtswetenschappen; 10. waardeert het dat de Commissie genereus is met subsidies voor grensoverschrijdende juridische opleidingsprojecten voor de rechtspleging in burgerlijke aangelegenheden, maar betreurt dat de subsidies grotendeels door de starheid van het huidig systeem moeilijk te krijgen en daadwerkelijk te gebruiken zijn; stelt bovendien vast dat kosten die voor opleidingsprogramma's met gedeelde financiering gemaakt worden, moeilijk terug te krijgen zijn en dat de organisatie van dergelijke programma's voor de beroepsvereniging in kwestie betekent dat ze, gezien de eisen van de Europese Commissie, grote geldbedragen over lange perioden moet vastleggen; vraagt daarom een soepeler en vernieuwende benadering van de kant van de Europese Commissie zodat verenigingen die over weinig gerede middelen beschikken, in staat zijn om aanvragen voor begeleiding van opleidingsprogramma's in te dienen; 11. stelt vast dat de behandeling van het Europees recht als afzonderlijk onderwerp in de juridische en gerechtelijke opleiding een marginaliserend effect heeft; beveelt daarom aan dat leerplannen voor juridische opleiding en vorming in elk centraal belangrijk onderdeel op een vanzelfsprekende manier ook het Europees recht omvatten; meent dat vergelijkend recht een essentieel element van de universitaire leerplannen moet vormen; 12. vraagt de Europese Commissie, met inachtneming van het gegeven dat onderwijs en opleiding op de eerste plaats tot de bevoegdheid van de lidstaten behoren, een dialoog met alle verantwoordelijken voor de juridische opleiding op gang te brengen om al die doelstellingen te verwezenlijken; doet ook de aanbeveling om op de langere termijn van advocaten te vragen dat ze minstens één andere taal van de Europese Unie praktisch beheersen; meent dat dit streefdoel al onmiddellijk naderbij gebracht kan worden met ruimere subsidiëring en aanmoediging van studenten om als onderdeel van hun juridische opleiding aan programma's in de trant van Erasmus deel te nemen; 13. wijst er, gezien de ambitieuze doelstelling van het programma van Stockholm om vóór 2014 de helft van de rechters, procureurs, gerechtelijke ambtenaren en andere beroepskrachten die bij de Europese samenwerking betrokken zijn, Europese opleidingsprogramma's aan te bieden, en zijn eigen oproep om daarbij vooral van de bestaande vormingsinstellingen gebruik te maken, op dat het netwerk van voorzitters van de hoge rechtscolleges, het Europees netwerk van raden voor de rechtspraak, de Vereniging van Raden van State en hoge administratieve rechtscolleges en het Eurojustitie-netwerk van Europese procureurs-generaal, de gerechtelijke ambtenaren en rechtsbeoefenaars een wezenlijke inbreng kunnen leveren door de beroepsopleiding voor rechters en het wederzijds begrip voor de rechtssystemen van andere lidstaten te coördineren en te stimuleren en grensoverschrijdende geschillen en problemen eenvoudiger te helpen oplossen, en vindt dan ook dat hun werkzaamheden vergemakkelijkt moeten worden en voldoende financiële middelen moeten krijgen; dit moet leiden tot een volledig gefinancierd plan voor een Europese opleiding van magistraten, dat wordt opgesteld in samenwerking met de hiervoor genoemde justitiële netwerken, waarbij onnodige doublures van programma's en structuren moeten worden voorkomen en dat moet uitmonden in de oprichting van een Europese academie voor de magistratuur, samengesteld uit het Europees netwerk voor justitiële opleiding en de Europese academie voor rechtswetenschappen; 14. meent dat vooral in het stadium van de opstelling van de EU-regelgeving in het burgerlijk en familierecht de nationale en Europese rechters de nodige ruimte moeten krijgen om hun mening over de louter technische aspecten van de voorgestelde maatregelen te geven, om zeker te zijn dat de komende wetgeving in de lidstaten zonder veel moeilijkheden door de rechters toegepast kan worden; meent dat dit ook verdere contacten tussen rechters kan helpen leggen en daarmee nieuwe verbindingswegen opent; ziet met genoegen de inbreng van de nationale rechterlijke machten in de wetgevende procedures tegemoet; 15. meent dat de Europese Commissie bij voorrang de moeilijkheden als gevolg van de verschillen in de nationale vormen van procesrecht te lijf moeten gaan (bvb. in de verjaringstermijnen en toepassing van buitenlands recht door de rechtbanken); stelt voor, gezien het centraal belang van dat aspect, dat de datum voor het verslag van de Europese Commissie over de werking van de huidige Europese regeling voor het procesrecht in burgerlijke zaken van 2013 naar einde 2011 vervroegd wordt ; dringt er bij de Europese Commissie op aan dat zij reageert op zijn resolutie van 1 februari 2007 (3) door dringend een voorstel in te dienen inzake een gemeenschappelijke verjaringstermijn in grensoverschrijdende geschillen die over persoonlijke letsels en ongelukken met dodelijke afloop gaan; 16. verheugt zich over het groenboek van 1 juli 2010 over de beleidskeuzen voor de uitbouw van een Europees verbintenissenrecht voor verbruikers en ondernemingen ( COM(2010)0348 definitief) en steunt het ruim opgevat initiatief van de Europese Commissie voor een Europees rechtsmiddel in het verbintenissenrecht, waar de partijen op vrijwillige basis gebruik van kunnen maken; 17. onderstreept het belang van grensoverschrijdend recht voor de oplossing van gevallen van fraude en misleidende bedrijfspraktijken die gepleegd worden in een lidstaat en gericht zijn op individuele personen, ngo's en kmo's in andere lidstaten; 18. vestigt de aandacht op zijn resolutie van 10 maart 2009 over de samenwerking tussen de rechtbanken van de lidstaten voor onderzoeksdaden in burgerlijke en handelszaken (4) en dringt er bij de Europese Commissie op aan maatregelen te nemen om de samenwerking tussen de rechtbanken van de lidstaten voor onderzoeksdaden te verbeteren en de doelmatigheid van verordening (EG) nr. 1206/2001 te verbeteren, met name door ervoor te zorgen dat rechtbanken en rechtsbeoefenaars er beter over geïnformeerd zijn en dat zij omvangrijke gebruikmaking van informatietechnologie en videoconferenties aanmoedigen; meent dat er een veilig systeem voor het verzenden en ontvangen van e-mails voorhanden moet zijn en dat dit soort kwesties in de Europese strategie voor e-justitie te behandelen is; 19. verheugt er zich over dat het actieplan een wetgevend initiatief voorstelt voor een verordening tot doeltreffender uitvoering van arresten tot vaststelling van het vermogen van schuldenaars, en een soortgelijke verordening over de toewijsbaarheid van bankrekeningen, maar benadrukt het onderling aanvullend karakter van beide voorstellen, die zo spoedig mogelijk ingediend moeten worden; 20. beschouwt dergelijke initiatieven als van toenemend belang tegen de achtergrond van de economische recessie; 21. vraagt de Europese Commissie om zo spoedig mogelijk werk te maken van die initiatieven, met bijzondere aandacht voor de mogelijkheid van een zelfstandig Europees hulpmiddel om in grensoverschrijdende geschillen vermogensonderdelen bekend te maken en/of te bevriezen; 22. benadrukt dat dit onderdeel van het recht belangrijke gevolgen heeft in financieel opzicht en voor de goede naam en moedigt daarom een preventief gebruik van alternatieve geschillenbeslechtingsmechanismen aan; 23. denkt dat de versteviging van de juridische regelingen met de middelen die in dit verslag uiteengezet worden, in ieder geval tot ontwikkeling en versterking van economische en beroepsrelaties moet leiden en daarmee een echte eenheidsmarkt tot stand moet helpen brengen; 24. vraagt de Europese Commissie en de lidstaten om voor eenvormiger toepassing van de Europese wetten te zorgen (in procedureel opzicht), met bijzondere aandacht voor genormaliseerde regels en administratieve procedures voor beleidsonderdelen die onder de bevoegdheid van de Europese Unie vallen, zoals heffingen, douanerechten, handel en verbruikersbescherming, binnen de perken van de EU-verdragen en met het oog op degelijke werking van de eenheidsmarkt en vrije concurrentie; 25. wijst erop dat het programma van Stockholm tot doel heeft een Europese ruimte van vrijheid, veiligheid en recht te creëren, waarin alle burgers gegarandeerd in het bezit zijn van hun grondrechten, inclusief het recht op de vrijheid van bedrijfsvoering, met als doel de ondernemersgeest in de verschillende economische sectoren te bevorderen; 26. verleent krachtige steun aan het streven van de Commissie om wetgeving vast te stellen ter beperking van de bedrijfs- en transactiekosten, met name voor kmo's; 27. moedigt gezamenlijke initiatieven van de Commissie en de lidstaten aan om kmo's die waar ook in de EU grensoverschrijdend werken te steunendoor het terugdringen van bureaucratie en aldus een gevoelige vermindering van de administratieve, financiële en regelgevende lasten tot stand te brengen; is ingenomen met de geplande herziening van de betalingsachterstandrichtlijn; 28. benadrukt dat de correcte werking van de vrije markt de Europese ruimte van vrijheid, veiligheid en recht ondersteunt en bijdraagt tot de versterking van het Europees model van de sociale markteconomie; erkent tevens dat de invoering van de Europese ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid de interne markt, en met name de consumentenbescherming, versterkt; 29. benadrukt dat in artikel 12 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie – als algemeen toepasbare bepaling - wordt bevestigd dat bij de vaststelling en de uitvoering van andere vormen van beleid en werkzaamheden van de Unie rekening moet worden gehouden met consumentenbescherming; wijst op het belang van de voorgestelde nieuwe consumentenrechtenrichtlijn en op de aanstaande actualisering van de richtlijn inzake pakketreizen, de richtlijn betreffende oneerlijke handelspraktijken en de richtlijn inzake misleidende en vergelijkende reclame; 30. verzoekt de Commissie zowel via wetgevende als niet-wetgevende maatregelen ervoor te zorgen dat alle belemmeringen voor de ontwikkeling van e-handel, zoals zeer onlangs vastgesteld in de „digitale agenda” 2010, worden weggenomen; dringt aan op een snelle oplossing van de problemen van consumenten met grensoverschrijdende online-aankopen, met name met betrekking tot de betalingen en grensoverschrijdende leveringen; benadrukt dat het vertrouwen van de consumenten en het bedrijfsleven in grensoverschrijdende e-handel moet worden versterkt, onder meer door een sterkere bestrijding van cybercriminaliteit en vervalsing; verlangt de ontwikkeling van een EU-Handvest van consumentenrechten voor online-diensten en e-handel; 31. verzoekt de Commissie nogmaals te garanderen dat het Europees Parlement in elke fase van de ACTA-onderhandelingen ogenblikkelijk en volledig in kennis wordt gesteld van de vorderingen in deze onderhandelingen, opdat het Verdrag van Lissabon naar letter en geest wordt nageleefd, en herhaalt eveneens zijn verzoek om aanvullende garanties dat de ACTA het EU-acquis betreffende de handhaving van intellectuele-eigendomsrechten en grondrechten niet zal wijzigen; vraagt de Commissie nauw samen te werken met derde landen die niet deelnemen aan de ACTA-onderhandelingen, in het bijzonder opkomende landen; 32. vestigt de aandacht op problemen in verband met de wettelijke onzekerheid van handelsuitwisselingen met landen die geen deel uitmaken van de EU, en op de vraag welk rechtsgebied bevoegd is voor de regeling van een bepaald geschil; merkt op dat er weliswaar beginselen inzake het internationaal privaatrecht voorhanden zijn, maar dat de toepassing van deze beginselen aanleiding geeft tot een aantal problemen voor hoofdzakelijk consumenten en kleine ondernemingen, die namelijk vaak onvoldoende op de hoogte zijn van hun eigen rechten; onderstreept daarnaast de nieuwe juridische uitdagingen die het gevolg zijn van de globalisering en van de groei van de internethandel; benadrukt dat er behoefte is aan een coherente aanpak op internationaal niveau om te vermijden dat consumenten en kleine ondernemingen voor deze situatie gestraft worden; 33. vestigt op het gebied van het vennootschapsrecht, dat ook de invloed van het internationaal privaatrecht ondergaat, de aandacht van de Europese Commissie op zijn resoluties van 10 maart 2009 met aanbevelingen aan de Europese Commissie, over grensoverschrijdende verplaatsing van de maatschappelijke zetel van vennootschappen ( 2008/2196(INI) , van 4 juli 2006 over een aantal recente ontwikkelingen en vooruitzichten in het vennootschapsrecht, en van 25 oktober 2007 over de Europese besloten vennootschap en de 14de richtlijn vennootschapsrecht inzake verplaatsing van bedrijfszetel, samen met de uitspraken van het hof van justitie in de zaken-Daily Mail and General Trust, -Centros, -Überseering, -Inspire Art, -Sevic Systems, en -Cartesio; 34. stelt vast dat de uitspraak in de zaak-Cartesio, dat bij ontstentenis van uniforme omschrijving van de vennootschappen in het Europees recht, die eventueel vestigingsrecht genieten op grond van één enkel onderling verbindend kenmerk dat bepalend is voor de nationale wet die op een vennootschap van toepassing is, de vraag of artikel 49 VWEU voor een onderneming geldt die zich op de fundamentele vrijheid beroept die in datzelfde artikel vastgelegd is, een prejudiciële kwestie is die bij de huidige stand van het Europees recht enkel kan worden uitgemaakt door de nationale wet die van toepassing is; stelt verder vast dat de ontwikkelingen in het vennootschapsrecht die het verdrag door middel van wetgeving en overeenkomsten beoogt te verwezenlijken, tot op dit ogenblik nog niet de verschillen in de wetgeving van de afzonderlijke lidstaten aan de orde gesteld hebben, en die verschillen dus ook nog niet opgeheven hebben; merkt op dat dit een leemte in het Europees recht betekent ; herhaalt zijn oproep om deze leemte te dichten; 35. dringt er bij de Europese Commissie op aan om zich op de conferentie van Den Haag zo veel mogelijk in te spannen om het project voor een internationaal verdrag tot uitvoering van vonnissen nieuw leven in te blazen; meent dat ze om te beginnen ruim opgevatte raadplegingen kan houden, waar ze het Europees parlement van op de hoogte houdt en bij betrekt, om na te gaan of de regels van verordening (EG) nr. 44/2001 (5) geen terugwerkende kracht moeten krijgen om als stimulans voor andere landen te dienen;vooral de Verenigde Staten, om de onderhandelingen te hervatten ; staat op het standpunt dat het voorbarig en onverstandig zou zijn om terugwerkende kracht van de verordening in overweging te nemen zolang als het niet duidelijk genoeg is dat de pogingen om de onderhandelingen in Den Haag te hervatten op een mislukking uitgelopen zijn, en uit de raadplegingen en studiewerk blijkt dat zo'n stap de burgers, het bedrijfsleven en de beroepsmensen in de Europese Unie duidelijk nut en voordelen zou opleveren; 36. vraagt de Europese commissaris voor justitie ervoor te zorgen dat het in de toekomst nauwer bij de werkzaamheden van Europese Commissie en Raad op de conferentie van Den Haag betrokken wordt, via zijn waarnemer en door regelmatige berichten aan de bevoegde parlementaire commissie ; herinnert de Europese Commissie in dit verband aan de institutionele toezeggingen die het in september 2006 van Europees commissaris Frattini gekregen heeft, dat de Europese Commissie bij haar werkzaamheden op de conferentie van Den Haag in alle opzichten met het Europees parlement wil samenwerken; 37. spoort de Europese Commissie aan om haar functie in de werkzaamheden van de conferentie van Den Haag volledig te vervullen; dringt erop aan dat ze stappen onderneemt om ervoor te zorgen dat de Europese Unie het verdrag van Den Haag van 19 oktober 1996 tot bescherming van kinderen ratificeert; 38. neemt zich voor om een interparlementair forum voor de werkzaamheden van de conferentie van Den Haag op te richten; meent, bij wijze van enkel voorbeeld, dat de aanbeveling van de conferentie tot autonomie van de partijen in contractuele betrekkingen overal ter wereld, dusdanig ernstige gevolgen in de vorm van mogelijke onttrekking aan dwingende verplichtingen met zich meebrengt, dat debat en denkwerk over de kwestie op democratische forums overal ter wereld geboden zijn; 39. merkt op dat de Europese Commissie een werkgroep arbitrage opgericht heeft; waarschuwt de Commissie dat geen elk wetgevend initiatief op dit gebied zonder open raadplegingen en volledige medewerking van het Europees Parlement tot stand mag komen; vraagt haar om de vertegenwoordiger van de bevoegde parlementaire commissie voor deelname aan alle soortgelijke werkgroepen uit te nodigen en meent dat het, zonder afbreuk te doen aan haar initiatiefrecht, zelf het recht heeft om een lid of een aantal leden van dergelijke werkgroepen te benoemen om zeker te zijn dat ze wel degelijk representatief zijn; 40. onderstreept de noodzaak om te zorgen voor wederzijdse erkenning van officiële documenten van nationale overheden; verheugt zich over de inspanningen van de Europese Commissie om de burgers in staat te stellen om hun rechten van vrij verkeer uit te oefenen en verleent zijn krachtige steun voor plannen om wederzijdse erkenning van de gevolgen van documenten van de burgerlijke stand mogelijk te maken; vraagt verdere inspanningen voor het afbouwen van belemmeringen voor burgers die daadwerkelijk van hun recht van vrij verkeer gebruik maken, vooral ten aanzien van hun toegang tot de sociale uitkeringen waarop ze aanspraak kunnen maken en hun stemrecht op gemeentelijk vlak; 41. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, en de regeringen en parlementen van de lidstaten.