Het Europees Parlement, – gezien het verzoek om opheffing van de immuniteit van Filip De Man, ingediend bij brief d.d. 30 oktober 2020 door de procureur-generaal bij het hof van beroep te Brussel, in het kader van een strafrechtelijke procedure, en medegedeeld in de plenaire vergadering op 14 december 2020, – gezien het feit dat Filip De Man afstand heeft gedaan van zijn recht om te worden gehoord, overeenkomstig artikel 9, lid 6, van het Reglement, – gezien artikel 9 van Protocol nr. 7 betreffende de voorrechten en immuniteiten van de Europese Unie, en artikel 6, lid 2, van de Akte van 20 september 1976 betreffende de verkiezing van de leden van het Europees Parlement door middel van rechtstreekse algemene verkiezingen, – gezien artikel 59 van de Grondwet van het Koninkrijk België, – gezien de arresten van het Hof van Justitie van de Europese Unie van 21 oktober 2008, 19 maart 2010, 6 september 2011, 17 januari 2013 en 19 december 2019 (1) , – gezien artikel 5, lid 2, artikel 6, lid 1, en artikel 9 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie juridische zaken ( A9‑0134/2021 ), A. overwegende dat de procureur-generaal bij het hof van beroep te Brussel een verzoek heeft ingediend om opheffing van de parlementaire immuniteit van Filip De Man, een voor het Koninkrijk België gekozen lid van het Europees Parlement, in verband met een verkeersongeval met stoffelijke schade met als verzwarende omstandigheid vluchtmisdrijf dat hij mogelijk op 1 mei 2019 heeft veroorzaakt; B. overwegende dat Filip De Man ervan is beschuldigd op 1 mei 2019 in Vilvoorde een verkeerseiland geraakt te hebben waarna hij niet stopte maar doorreed tot aan zijn eigen woning; overwegende dat de politie heeft vastgesteld dat de brokstukken van het voertuig van het parlementslid verspreid over de rijweg lagen en dat er een sleepspoor zichtbaar was van de plaats van het ongeval tot aan zijn woning; overwegende dat Filip De Man, na talrijke uitnodigingen, eindelijk door de gerechtelijke politie kon worden gehoord en bij die gelegenheid heeft verklaard dat hij de betonnen paal inderdaad omver gereden had maar dat hij niet kon stoppen wegens de toeloop van mensen in de straat; C. overwegende dat dit vermeende strafbare feit valt onder artikel 33 van de Belgische wet van 16 maart 1968 betreffende de politie over het wegverkeer en kan worden bestraft met een gevangenisstraf van twee weken tot zes maanden en met een geldboete van 200 tot 2000 euro; D. overwegende dat het Parlement niet als een rechtbank kan worden beschouwd en dat het parlementslid in het kader van een procedure tot opheffing van de immuniteit niet als een “verdachte” kan worden beschouwd (2) ; E. overwegende dat in artikel 9, eerste alinea, van Protocol nr. 7 betreffende de voorrechten en immuniteiten van de Europese Unie is bepaald dat de leden van het Europees Parlement op hun eigen grondgebied de immuniteiten genieten welke aan de leden van de volksvertegenwoordiging in hun land zijn verleend, en op het grondgebied van hun land en op het grondgebied van elke andere lidstaat, vrijstelling van aanhouding en gerechtelijke vervolging in welke vorm ook genieten; F. overwegende dat in artikel 59, eerste alinea, van de Grondwet van het Koninkrijk België is bepaald dat “[b]ehalve bij ontdekking op heterdaad geen lid van een van beide Kamers, tijdens de zitting en in strafzaken, [kan] worden verwezen naar of rechtstreeks gedagvaard voor een hof of een rechtbank, of worden aangehouden dan met verlof van de Kamer waarvan een lid deel uitmaakt”; G. overwegende dat het uitsluitend aan het Parlement toekomt in een bepaald geval over de opheffing van de immuniteit te beslissen; overwegende dat het Parlement redelijkerwijs rekening kan houden met het standpunt van het lid wanneer het besluit zijn immuniteit al dan niet op te heffen (3) ; H. overwegende dat het vermeende strafbare feit geen rechtstreeks of duidelijk verband houdt met de uitoefening door Filip De Man van zijn functies als lid van het Europees Parlement en geen uiting is van meningen of stemmen die zijn uitgebracht in het kader van zijn functies als lid van het Europees Parlement in de zin van artikel 8 van Protocol nr. 7 betreffende de voorrechten en immuniteiten van de Europese Unie; I. overwegende dat het Parlement in deze zaak geen bewijs heeft gevonden dat duidt op fumus persecutionis , dat wil zeggen een voldoende ernstig en nauwkeurig vermoeden dat de gerechtelijke procedure is ingeleid om de politieke activiteiten van het lid van het Europees Parlement te schaden; 1. besluit de immuniteit van Filip De Man op te heffen; 2. verzoekt zijn Voorzitter dit besluit en het verslag van zijn bevoegde commissie onmiddellijk te doen toekomen aan de bevoegde autoriteit van het Koninkrijk België en aan Filip De Man. Het Europees Parlement, – gezien het aan het Parlement voorgelegde verzoek om opheffing van de immuniteit van Zdzisław Krasnodębski, dat op 9 september 2020 werd ingediend door de voorzitter van de rechtbank in eerste aanleg bevoegd voor strafzaken (tiende kamer) van Warschau-Śródmieście in Warschau, in verband met een strafrechtelijke procedure die tegen hem is gestart op grond van een civiele klacht, en van de ontvangst waarvan op 22 oktober 2020 ter plenaire vergadering kennis werd gegeven, – na Zdzisław Krasnodębski te hebben gehoord, overeenkomstig artikel 9, lid 6, van zijn Reglement, – gezien de artikelen 8 en 9 van Protocol nr. 7 betreffende de voorrechten en immuniteiten van de Europese Unie, en artikel 6, lid 2, van de Akte van 20 september 1976 betreffende de verkiezing van de leden van het Europees Parlement door middel van rechtstreekse algemene verkiezingen, – gezien de arresten van het Hof van Justitie van de Europese Unie van 21 oktober 2008, 19 maart 2010, 6 september 2011, 17 januari 2013 en 19 december 2019 (1) , – gezien artikel 105, leden 2 en 5, van de Grondwet van de Republiek Polen, – gezien artikel 5, lid 2, artikel 6, lid 1, en artikel 9 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie juridische zaken ( A9‑0132/2021 ), A. overwegende dat de voorzitter van de rechtbank in eerste aanleg bevoegd voor strafzaken (tiende kamer) van Warschau-Śródmieście in Polen op 23 januari 2020 een verzoek om opheffing van de parlementaire immuniteit van Zdzisław Krasnodębski heeft ingediend naar aanleiding van een verzoek van een burgerlijke partij op grond van bepaalde opmerkingen van Zdzisław Krasnodębski tijdens een radio-interview op 1 februari 2019; overwegende dat de rechtbank in eerste aanleg bevoegd voor strafzaken (tiende kamer) van Warschau-Śródmieście op 19 februari 2020 ervan in kennis werd gesteld dat er sprake was van een kwestie met betrekking tot de bevoegdheid van de autoriteit overeenkomstig artikel 9, leden 1 en 12, van het Reglement, hetgeen gevolgen had voor de ontvankelijkheid van het verzoek; overwegende dat deze rechtbank op 18 mei 2020 om verduidelijking heeft gevraagd bij de procureur-generaal, en dat het openbaar ministerie op 8 september 2020 het standpunt heeft ingenomen dat met betrekking tot een civiele klacht waarbij de procureur geen betrokken partij is, de rechtbank de bevoegde autoriteit is voor het indienen van een verzoek van een burgerlijke partij om opheffing van de immuniteit, overeenkomstig het bepaalde in artikel 9, leden 1 en 12, van het Reglement van het Europees Parlement, en dat het begrip “bevoegde autoriteit” in het licht van artikel 9, lid 12, van het Reglement moet worden uitgelegd; overwegende dat het verzoek om opheffing van de parlementaire immuniteit door de gerechtelijke autoriteiten is meegedeeld overeenkomstig artikel 9, lid 12, van het Reglement, en dat uit hoofde van artikel 9, lid 1, van het Reglement ieder verzoek om opheffing van de parlementaire immuniteit moet worden ingediend door een bevoegde autoriteit van een lidstaat, waarbij deze twee begrippen niet identiek zijn; B. overwegende dat de civiele klacht tegen Zdzisław Krasnodębski aanvankelijk op 6 mei 2019 werd neergelegd bij de rechtbank in eerste aanleg van Krakau-Krowodrza; overwegende dat die rechtbank op 18 oktober 2019, na te hebben vastgesteld dat de opname van het interviewprogramma waarin Zdzisław Krasnodębski te gast was, had plaatsgevonden in de radiostudio in Warschau en niet in Krakau, ambtshalve heeft geoordeeld dat zij niet bevoegd was om de zaak te behandelen en dat de zaak werd verwezen naar de rechtbank in eerste aanleg van Warschau-Śródmieście in Warschau; C. overwegende dat Zdzisław Krasnodębski op 1 februari 2019 tijdens een ochtendinterviewprogramma op een radiostation naar de burgerlijke partij verwees als een “onbekende advocaat” en een “gangster” en beweerde dat hij “overal beschuldigingen rondstrooit”; D. overwegende dat Zdzisław Krasnodębski de burgerlijke partij met deze opmerkingen naar verluidt publiekelijk heeft beledigd, hetgeen naar verluidt neerkomt op aantasting van het vertrouwen dat voor hem noodzakelijk is om zijn beroepsactiviteiten te kunnen uitoefenen en vernedering in de publieke opinie, een strafbaar feit waartegen op grond van artikel 212, lid 2, van het Poolse Wetboek van Strafrecht vervolging kan worden ingesteld door een burgerlijke partij; E. overwegende dat in artikel 8 van Protocol nr. 7 betreffende de voorrechten en immuniteiten van de Europese Unie wordt bepaald dat tegen de leden van het Europees Parlement geen opsporing kan plaatsvinden, en dat zij evenmin kunnen worden aangehouden of vervolgd op grond van de mening of de stem die zij in de uitoefening van hun ambt hebben uitgebracht; F. overwegende dat in artikel 9 van Protocol nr. 7 betreffende de voorrechten en immuniteiten van de Europese Unie is bepaald dat de leden van het Europees Parlement op hun eigen grondgebied de immuniteiten genieten welke aan de leden van de volksvertegenwoordiging in hun land zijn verleend; G. overwegende dat een afgevaardigde overeenkomstig artikel 105, leden 2 en 3, van de Poolse grondwet vanaf de dag waarop de resultaten van de verkiezingen bekend worden gemaakt tot de dag waarop zijn of haar mandaat afloopt niet zonder toestemming van de Sejm (de tweede kamer van het parlement) kan worden onderworpen aan strafrechtelijke aansprakelijkheid en niet zonder toestemming van de Sejm kan worden aangehouden of gearresteerd, behalve in gevallen waarin de afgevaardigde is aangehouden bij het plegen van een strafbaar feit en waarin zijn of haar aanhouding noodzakelijk is om een goed verloop van het proces te waarborgen; H. overwegende dat de vermeende handelingen geen betrekking hebben op een mening of stem die Zdzisław Krasnodębski in de uitoefening van zijn ambt heeft uitgebracht in de zin van artikel 8 van Protocol nr. 7 betreffende de voorrechten en immuniteiten van de Europese Unie; I. overwegende dat het Parlement geen bewijzen heeft gevonden van fumus persecutionis, dat wil zeggen feiten die erop wijzen dat de procedure is ingeleid om de politieke activiteiten van het lid in zijn hoedanigheid van lid van het Europees Parlement te schaden; J. overwegende dat het Parlement niet als een rechtbank kan worden beschouwd en dat het lid in het kader van een procedure tot opheffing van de immuniteit niet als een “verweerder” kan worden beschouwd (2) ; K. overwegende dat de parlementaire immuniteit tot doel heeft het Parlement en zijn leden te beschermen tegen gerechtelijke procedures in verband met activiteiten die in de uitoefening van parlementaire taken zijn verricht en die niet van die taken kunnen worden gescheiden; 1. besluit de immuniteit van Zdzisław Krasnodębski op te heffen; 2. verzoekt zijn Voorzitter dit besluit en het verslag van zijn bevoegde commissie onmiddellijk te doen toekomen aan de bevoegde autoriteit van Polen en aan Zdzisław Krasnodębski. Het Europees Parlement, – gezien het aan het Parlement voorgelegde verzoek om opheffing van de immuniteit van Ioannis Lagos, dat op 23 oktober 2020 werd ingediend door de openbaar aanklager van het Hooggerechtshof van de Helleense Republiek in verband met de uitvoering van het tegen dhr. Lagos uitgevaardigde vonnis met de nummers 2425, 2473, 2506 en 2644/2020 van het Hof van beroep van Athene (eerste kamer bestaande uit drie rechters, bevoegd ter zake van strafzaken), en van de ontvangst waarvan op 11 november 2020 ter plenaire vergadering kennis werd gegeven, – na Ioannis Lagos te hebben gehoord, overeenkomstig artikel 9, lid 6, van zijn Reglement, – gezien de artikelen 8 en 9 van Protocol nr. 7 betreffende de voorrechten en immuniteiten van de Europese Unie, en artikel 6, lid 2, van de Akte van 20 september 1976 betreffende de verkiezing van de leden van het Europees Parlement door middel van rechtstreekse algemene verkiezingen, – gezien de arresten van het Hof van Justitie van de Europese Unie van 21 oktober 2008, 19 maart 2010, 6 september 2011, 17 januari 2013 en 19 december 2019 (1) , – gezien artikel 62 van de grondwet van de Helleense Republiek, – gezien artikel 5, lid 2, artikel 6, lid 1, en artikel 9 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie juridische zaken ( A9‑0136/2021 ), A. overwegende dat de voor deze procedure bevoegde openbaar aanklager heeft verzocht om opheffing van de immuniteit van Ioannis Lagos, lid van het Europees Parlement, met het oog op de tenuitvoerlegging van het tegen hem uitgevaardigde vonnis waarin hij wordt veroordeeld tot een gevangenisstraf van dertien (13) jaar en acht (8) maanden en een geldboete van éénduizend en driehonderd (1 300) euro, voor een misdrijf en twee zware overtredingen; B. overwegende dat in artikel 9 van Protocol nr. 7 betreffende de voorrechten en immuniteiten van de Europese Unie is bepaald dat de leden van het Europees Parlement op hun eigen grondgebied de immuniteiten genieten welke aan de leden van de volksvertegenwoordiging in hun land zijn verleend; C. overwegende dat Ioannis Lagos op 2 juli 2019 tot lid van het Europees Parlement is verkozen en dat het verzoek om opheffing van de immuniteit betrekking heeft op feiten en een tenlastelegging die dateren van vóór de benoeming tot lid van het Europees Parlement en bijgevolg vóór de verwerving van de immuniteit als lid van het Europees Parlement; D. overwegende dat overeenkomstig artikel 62 van de grondwet van de Helleense Republiek een parlementslid gedurende zijn ambtstermijn niet kan worden vervolgd, gearresteerd, gevangengezet of onderworpen aan andere vrijheidsbenemende maatregelen zonder toestemming van de Kamer van Afgevaardigden; E. overwegende dat Ioannis Lagos schuldig is bevonden aan a) het misdrijf van lidmaatschap van en het geven van leiding aan een criminele organisatie (artikel 187, leden 1 en 3, van het wetboek van strafrecht) gepleegd tussen 2008 en heden te Athene, b) de overtreding van het voorhanden hebben van een wapen (wet nr. 2168/1993), na een goedgekeurde wijziging van het eerder tenlastegelegde feit, namelijk het misdrijf van het in bezit hebben van een wapen, gepleegd te Perama (Attica) op 30 september 2013, en c) overtreding van wet nr. 456/1976 betreffende seinpistolen en vuurwerk, gepleegd te Perama (Attica) op 29 september 2013; F. overwegende dat de uitspraak van het Hof van beroep van Athene onmiddellijk uitvoerbaar is, aangezien het Hof heeft geoordeeld dat beroep tegen dit arrest geen schorsende werking heeft; G. overwegende dat de Commissie juridische zaken kennis heeft genomen van de documenten die Ioannis Lagos overeenkomstig artikel 9, lid 6, van het Reglement aan de leden van de commissie heeft overgelegd en die door hem relevant worden geacht voor de procedure; H. overwegende dat de tenuitvoerlegging van het vonnis van het Hof van beroep overeenkomstig artikel 8 van Protocol nr. 7 betreffende de voorrechten en immuniteiten van de Europese Unie geen betrekking heeft op een mening of een stem die Ioannis Lagos in de uitoefening van zijn ambt heeft uitgebracht; I. overwegende dat de Commissie juridische zaken zich op grond van artikel 9, lid 8, van het Reglement in geen geval uitspreekt over de vraag of het betrokken lid van het Parlement al dan niet schuldig is, noch over de wenselijkheid het betrokken lid wegens de hem toegeschreven meningen of handelingen strafrechtelijk te vervolgen, zelfs indien de Commissie juridische zaken door de behandeling van het verzoek uitgebreide kennis van de zaak krijgt; J. overwegende dat het niet aan het Europees Parlement is om zich een mening te vormen over de merites van de nationale rechtsstelsels en justitiële systemen; K. overwegende dat het Europees Parlement niet bevoegd is om de bevoegdheden van de justitiële autoriteiten die belast zijn met de behandeling van de betrokken strafzaken te beoordelen of de geldigheid ervan te bestuderen; L. overwegende dat Ioannis Lagos behoort tot een grotere groep personen die voor deze strafbare feiten door het Hof van beroep van Athene eveneens zijn veroordeeld tot meerdere jaren gevangenisstraf, met als enige verschil dat hij momenteel als lid van het Europees Parlement immuniteit geniet; M. overwegende dat de parlementaire immuniteit, overeenkomstig artikel 5, lid 2, van het Reglement, geen persoonlijk voorrecht van de leden is, maar een garantie voor de onafhankelijkheid van het Parlement als geheel en van zijn leden; N. overwegende dat de parlementaire immuniteit tot doel heeft het Parlement en zijn leden te beschermen tegen gerechtelijke procedures in verband met activiteiten die in de uitoefening van parlementaire taken zijn verricht en niet los daarvan kunnen worden gezien; O. overwegende dat de strafbare feiten waarvan Ioannis Lagos wordt verdacht niet duidelijk of rechtstreeks verband houden met de uitoefening van zijn ambt als lid van het Europees Parlement; P. overwegende dat de strafbare feiten hebben plaatsgevonden vóór zijn verkiezing tot lid van het Europees Parlement; overwegende dat op grond hiervan niet gesteld kan worden dat de gerechtelijke vervolging, ingeleid in 2014, tot doel heeft om toekomstige politieke activiteiten van Ioannis Lagos als lid van het Europees Parlement te belemmeren, omdat het lidmaatschap van het Europees Parlement op dat moment nog slechts een hypothetische en toekomstige mogelijkheid was; Q. overwegende dat het Parlement in deze zaak geen bewijs heeft gevonden dat duidt op fumus persecutionis , dat wil zeggen feiten die erop wijzen dat de betrokken gerechtelijke procedure is ingeleid om de politieke activiteit van het lid en dus van het Europees Parlement te schaden; 1. besluit de immuniteit van Ioannis Lagos op te heffen; 2. verzoekt zijn Voorzitter dit besluit en het verslag van zijn bevoegde commissie onmiddellijk te doen toekomen aan de procureur-generaal van het Hooggerechtshof van de Helleense Republiek en aan Ioannis Lagos. Het Europees Parlement, – gezien het aan het Parlement voorgelegde verzoek om opheffing van de immuniteit van Ioannis Lagos, dat op 2 oktober 2020 werd ingediend door de aanklager bij het hooggerechtshof van Griekenland, in verband met de mogelijke strafvervolging door de aanklager bij de rechtbank van eerste aanleg van Athene (zaakdossier ABM PB2020/65), waarvan op 19 oktober 2020 ter plenaire vergadering kennis werd gegeven, – na Ioannis Lagos te hebben gehoord, overeenkomstig artikel 9, lid 6, van zijn Reglement, – gezien artikel 8 van protocol nr. 7 betreffende de voorrechten en immuniteiten van de Europese Unie, en artikel 6, lid 2, van de Akte van 20 september 1976 betreffende de verkiezing van de leden van het Europees Parlement door middel van rechtstreekse algemene verkiezingen, – gezien de arresten van het Hof van Justitie van de Europese Unie van 21 oktober 2008, 19 maart 2010, 6 september 2011, 17 januari 2013 en 19 december 2019 (1) , – gezien artikel 5, lid 2, artikel 6, lid 1, en artikel 9 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie juridische zaken ( A9‑0135/2021 ), A. overwegende dat de aanklager bij het hooggerechtshof van Griekenland een verzoek om opheffing van de parlementaire immuniteit van Ioannis Lagos heeft ingediend op grond van bepaalde handelingen van Ioannis Lagos tijdens een toespraak aan het Europees Parlement op 29 januari 2020; B. overwegende dat Ioannis Lagos is beschuldigd van de vermeende schending van het nationale symbool van Turkije tijdens het plenaire debat van 29 januari 2020 over de migratiesituatie aan de Grieks-Turkse grens en het gemeenschappelijke antwoord van de EU daarop; C. overwegende dat de schending van een nationaal symbool een strafbaar feit vormt in de zin van (1), artikel 1, lid 1, van wet 927/1979, zoals uitgevoerd bij wet 4285/2014, en (2), artikel 155, in samenhang met de artikelen 1, 12, 14, 26, 27, 51, 53, 57 en 79 van het Griekse wetboek van strafrecht; D. overwegende dat de parlementaire immuniteit geen persoonlijk voorrecht is van de leden, doch een garantie voor de onafhankelijkheid van het Parlement als geheel en van zijn leden; E. overwegende, ten eerste, dat het Parlement niet met een rechtbank gelijkgesteld kan worden, en ten tweede, dat een lid van het Europees Parlement in het kader van een procedure tot opheffing van de immuniteit niet als een “verdachte” kan worden beschouwd (2) ; F. overwegende dat in artikel 8 van Protocol nr. 7 betreffende de voorrechten en immuniteiten van de Europese Unie wordt bepaald dat tegen de leden van het Europees Parlement geen opsporing kan plaatsvinden, en dat zij evenmin kunnen worden aangehouden of vervolgd op grond van de mening of de stem, die zij in de uitoefening van hun ambt hebben uitgebracht; G. overwegende dat Ioannis Lagos zijn handelingen heeft verricht tijdens een plenaire vergadering van het Europees Parlement, in de ruimte waar de plenaire vergadering zelf werd gehouden, in de uitoefening van zijn functie als lid van het Europees Parlement; H. overwegende dat de handelingen van Ioannis Lagos daarom zijn verricht in het kader van de uitoefening van zijn functie als lid van het Europees Parlement en zijn werkzaamheden aldaar; 1. besluit de immuniteit van Ioannis Lagos niet op te heffen; 2. verzoekt zijn Voorzitter dit besluit en het verslag van zijn bevoegde commissie onmiddellijk te doen toekomen aan de bevoegde autoriteit van de Helleense Republiek en aan Ioannis Lagos. (Goedkeuring) Het Europees Parlement, – gezien het ontwerp van besluit van de Raad (10643/20), – gezien de Overeenkomst in de vorm van een briefwisseling tussen de Europese Unie en het Koninkrijk Noorwegen op grond van artikel XXVIII van de Algemene Overeenkomst inzake Tarieven en Handel (GATT) 1994 betreffende de wijziging van de concessies voor alle in EU-lijst CLXXV opgenomen tariefcontingenten als gevolg van de terugtrekking van het Verenigd Koninkrijk uit de Europese Unie (10644/20), – gezien het verzoek om goedkeuring dat de Raad heeft ingediend krachtens artikel 207, lid 4, eerste alinea, en artikel 218, lid 6, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (C9-0424/2020), – gezien artikel 105, leden 1 en 4, en artikel 114, lid 7, van zijn Reglement, – gezien de aanbeveling van de Commissie internationale handel ( A9-0035/2021 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan de sluiting van de overeenkomst; 2. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en aan de Commissie, alsmede aan de regeringen en parlementen van de lidstaten en het Koninkrijk Noorwegen. (Goedkeuring) Het Europees Parlement, – gezien het ontwerp van besluit van de Raad (12543/2020), – gezien de vrijwillige partnerschapsovereenkomst tussen de Europese Unie en de Republiek Honduras inzake wetshandhaving, governance en handel in de bosbouw met betrekking tot de invoer van houtproducten in de Europese Unie (10365/2020), – gezien het verzoek om goedkeuring dat door de Raad is ingediend overeenkomstig artikel 207, lid 3, eerste alinea, artikel 207, lid 4, eerste alinea, artikel 218, lid 6, tweede alinea, onder a), v), en artikel 218, lid 7, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (C9-0084/2021), – gezien zijn niet-wetgevingsresolutie van 27 april 2021 (1) over het ontwerp van besluit, – gezien artikel 105, leden 1 en 4, en artikel 114, lid 7, van zijn Reglement, – gezien het advies van de Commissie ontwikkelingssamenwerking, – gezien de aanbeveling van de Commissie internationale handel ( A9-0053/2021 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan de sluiting van de overeenkomst; 2. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie, alsmede aan de regeringen en parlementen van de lidstaten en van de Republiek Honduras. Het Europees Parlement, – gezien het pakket inzake technische controles, dat bestaat uit Richtlijn 2014/45/EU van het Europees Parlement en de Raad van 3 april 2014 betreffende de periodieke technische controle van motorvoertuigen en aanhangwagens (1) , Richtlijn 2014/46/EU van het Europees Parlement en de Raad van 3 april 2014 tot wijziging van Richtlijn 1999/37/EG van de Raad inzake de kentekenbewijzen van motorvoertuigen (2) en Richtlijn 2014/47/EU van het Europees Parlement en de Raad van 3 april 2014 betreffende de technische controle langs de weg van bedrijfsvoertuigen die in de Unie aan het verkeer deelnemen (3) , – gezien zijn resolutie van 14 november 2017 over het thema “Mensenlevens redden: Verbeteren van de veiligheid van voertuigen in de EU” (4) , – gezien zijn resolutie van 31 mei 2018 met aanbevelingen aan de Commissie over manipulatie van de kilometerstand bij motorvoertuigen: herziening van het wettelijk kader van de EU (5) , – gezien de mededeling van de Commissie van 20 juli 2010 “Naar een Europese verkeersveiligheidsruimte – Strategische beleidsoriëntaties inzake de verkeersveiligheid voor de periode 2011-2020 ( COM(2010)0389 ), – gezien het werkdocument van de diensten van de Commissie “EU Road Safety Policy Framework 2021-2030 - Next steps towards ‘Vision Zero’” (SWD(2019)0283), – gezien de duurzameontwikkelingsdoelstellingen (SDG’s) van de Verenigde Naties, in het bijzonder SDG 3.6 “Tegen 2020 het aantal doden en gewonden in het verkeer wereldwijd halveren” en SDG 11.2 “Tegen 2030 toegang voorzien tot veilige, betaalbare, toegankelijke en duurzame vervoerssystemen voor iedereen, waarbij de verkeersveiligheid verbeterd wordt, met name door het openbaar vervoer uit te breiden, met aandacht voor de behoeften van mensen in kwetsbare situaties, vrouwen, kinderen, personen met een handicap en ouderen”, – gezien de mededeling van de Commissie getiteld “Strategie voor duurzame en slimme mobiliteit – Het Europees vervoer op het juiste spoor naar de toekomst” ( COM(2020)0789 ), – gezien zijn resolutie over een Europese strategie voor coöperatieve slimme vervoerssystemen (6) , waarin de Commissie wordt opgeroepen om spoedig een wetgevingsvoorstel te publiceren over de toegang tot gegevens en hulpmiddelen in voertuigen, – gezien de mededeling van de Commissie van 16 februari 2020 over een Europese datastrategie ( COM(2020)0066 ), waarin een actualisering wordt aangekondigd van de huidige wetgeving inzake toegang tot gegevens in voertuigen teneinde eerlijke toegang tot bepaalde voertuiggegevens te waarborgen, – gezien de in opdracht van de onderzoeksdienst van het Europees Parlement uitgevoerde en in september 2020 gepubliceerde Europese beoordeling van de uitvoering van het pakket inzake technische controles, – gezien het verslag van de Commissie van 4 november 2020 over de uitvoering van Richtlijn 2014/45/EU betreffende de periodieke technische controle van motorvoertuigen en aanhangwagens ( COM(2020)0699 ), – gezien het verslag van de Commissie van 3 november 2020 over de uitvoering van Richtlijn 2014/47/EU betreffende de technische controle langs de weg van bedrijfsvoertuigen die in de Unie aan het verkeer deelnemen ( COM(2020)0676 ), – gezien de studie in opdracht van het directoraat-generaal Mobiliteit en Vervoer van de Commissie (DG MOVE) over de opname van lichte aanhangwagens en twee- of driewielige voertuigen onder het toepassingsgebied van de periodieke technische controles, die in februari 2019 werd gepubliceerd, – gezien de studie in opdracht van DG MOVE over de opname van eCall in de periodieke technische controles van motorvoertuigen, die in februari 2019 werd gepubliceerd, – gezien de haalbaarheidsstudie in opdracht van DG MOVE over het voertuiginformatieplatform, die in april 2015 werd gepubliceerd, – gezien Verordening (EU) 2019/2144 van het Europees Parlement en de Raad van 27 november 2019 betreffende de voorschriften voor de typegoedkeuring van motorvoertuigen en aanhangwagens daarvan en van systemen, onderdelen en technische eenheden die voor dergelijke voertuigen zijn bestemd wat de algemene veiligheid ervan en de bescherming van de inzittenden van voertuigen en kwetsbare weggebruikers betreft (7) , – gezien artikel 54 van zijn Reglement en artikel 1, lid 1, onder e), van en bijlage 3 bij het besluit van de Conferentie van voorzitters van 12 december 2002 betreffende de procedure inzake het verlenen van toestemming voor het opstellen van initiatiefverslagen, – gezien het verslag van de Commissie vervoer en toerisme ( A9-0028/2021 ), A. overwegende dat de EU in 2010 een verkeersveiligheidsbeleid heeft vastgesteld om het aantal verkeersdoden uiterlijk tegen 2020 te halveren; overwegende dat de EU in 2011 de “vision zero”-doelstelling heeft geformuleerd, waarmee wordt beoogd uiterlijk tegen 2050 nul dodelijke slachtoffers in het wegvervoer te realiseren; overwegende dat in 2019 rond 22 800 personen kwamen te overlijden en ongeveer 135 000 personen ernstig gewond raakten op de Europese wegen; overwegende dat op EU-niveau en door de lidstaten doeltreffendere en beter gecoördineerde maatregelen moeten worden genomen om de “vision zero”-doelstelling te behalen; B. overwegende dat in de afgelopen jaren veel, maar te langzaam vooruitgang is geboekt bij het beperken van het aantal verkeersdoden, ondanks inspanningen om de verkeersveiligheid in de EU te verbeteren; overwegende dat technische defecten aan voertuigen de oorzaak zijn van ongeveer 5 % van de ongevallen met vrachtvoertuigen; overwegende dat een slecht onderhoud van voertuigen de oorzaak is van 4 % van de ongevallen waarbij weggebruikers betrokken zijn; C. overwegende dat uit de voorlopige cijfers voor 2019 blijkt dat het aantal verkeersdoden op EU-wegen is gedaald ten opzichte van het jaar ervoor, maar dat er nog steeds te langzaam vooruitgang wordt geboekt; overwegende dat zeker is dat het EU-streefdoel om het aantal verkeersdoden tussen 2010 en het einde van 2020 te halveren slechts voor ongeveer de helft zal worden behaald, aangezien tot nu toe slechts een afname van 23 % is geregistreerd; overwegende dat frequente, gedetailleerde en periodieke voertuiginspecties die door goed gekwalificeerde controleurs worden uitgevoerd, en technische controles langs de weg essentieel zijn om het verkeer veiliger te maken; D. overwegende dat de enorme verschillen in het aantal verkeersdoden tussen de lidstaten, met meer dan vier keer meer verkeersdoden in het slechtst presterende land dan in het beste land, aantonen dat de lidstaten met de slechtste resultaten speciale monitoring, partnerschap en bijstand nodig hebben; E. overwegende dat er nog steeds grote verschillen in verkeersveiligheid bestaan tussen de lidstaten in Oost-Europa en die in West-Europa; overwegende dat tweedehandsauto’s uit westelijke lidstaten vaak in de oostelijke lidstaten terechtkomen, wat risico’s voor de menselijke veiligheid en het milieu met zich mee kan brengen die op EU-niveau in overweging moeten worden genomen; F. overwegende dat bij technische controles op voertuigen niet alleen klimaat- en milieuoverwegingen meespelen maar ook volksgezondheidsaspecten, zowel qua verkeersveiligheid als met betrekking tot de effecten van de uitstoot op de luchtkwaliteit; overwegende dat recente emissieschandalen hebben aangetoond dat er tijdens de hele levensduur van een voertuig onafhankelijke inspecties nodig zijn, rekening houdend met de werkelijke uitstoot ervan; G. overwegende dat uit een analyse van de omzetting en uitvoering van het pakket inzake technische controles door de lidstaten blijkt dat de harmonisatieprocedures op EU-niveau moeten worden verbeterd; H. overwegende dat de markt voor tweedehandsauto’s in de Europese Unie twee tot drie keer zo groot is als die voor nieuwe auto’s en dat fraude met de kilometerstand van tweedehandsauto’s de verkeersveiligheid ernstig in het gedrang brengt; overwegende dat het percentage gemanipuleerde tweedehandsvoertuigen in onderzoeken op 5 tot 12 % wordt geschat bij nationale verkopen en op 30 tot 50 % bij grensoverschrijdende verkopen; overwegende dat het manipuleren van de kilometerstand slechts in zes lidstaten een strafbaar feit is; overwegende dat het ontbreken van een gemeenschappelijke Europese databank ook de rechtshandhaving tegen dergelijke frauduleuze praktijken belemmert; I. overwegende dat het pakket inzake technische controles wegens de toename van het gebruik van geautomatiseerde functies in voertuigen moet worden geactualiseerd zodat er controles en opleidingen in worden opgenomen voor de nieuwe geavanceerde rijhulpsystemen die vanaf 2022 moeten worden ingevoerd; J. overwegende dat sommige lidstaten reeds instrumenten hebben ingevoerd om manipulatie van de kilometerstand terug te dringen, zoals de “Car-Pass” in België en de “Nationale Autopas” (NAP) in Nederland; overwegende dat beide lidstaten gebruikmaken van een databank waarin bij elke onderhouds-, service- of reparatiebeurt en elke periodieke controle van het voertuig de kilometerstand wordt opgeslagen, zonder dat persoonsgegevens worden verzameld, en dat beide landen kilometerfraude op hun grondgebied binnen korte tijd vrijwel hebben weten uit te bannen; K. overwegende dat de kwaliteit van weginfrastructuur van cruciaal belang is voor de verkeersveiligheid; overwegende dat connectiviteit en digitale infrastructuur van groot belang zijn – en steeds belangrijker zullen worden – voor de verkeersveiligheid gezien de toename van het aantal verbonden en autonome voertuigen; Aanbevelingen Omzetting en uitvoering van het pakket inzake technische controles – EU-veiligheidsdoelstellingen 1. is verheugd dat uit de omzetting van het pakket inzake technische controles en de uitvoering van sommige van de bepalingen ervan is gebleken dat de harmonisatie van de nationale procedures is verbeterd, met name ten aanzien van de frequentie, de inhoud en de methode van controles in het kader van voertuiginspecties; 2. is ingenomen met het feit dat de omzetting van het pakket inzake technische controles heeft bijgedragen tot de verbetering van de kwaliteit van de periodieke technische controles, het kwalificatieniveau van de controleurs en de coördinatie en normen van de lidstaten in verband met de controle van voertuigen langs de weg, teneinde de verkeersveiligheid te verbeteren; 3. betreurt dat het pakket inzake technische controles, ondanks de betere kwaliteit van de periodieke technische controles en de positieve gevolgen daarvan voor de verkeersveiligheid, enkele niet-verplichte bepalingen bevat die niet voldoende strikt of helemaal niet zijn omgezet; beklemtoont dat het noodzakelijk is geleidelijk af te stappen van vrijwillige bepalingen en een stelsel van verplichte eisen te ontwikkelen om de harmonisatie op EU-niveau van aspecten zoals de wijze waarop de lading is vastgezet, de informatie-uitwisseling en de samenwerking tussen de lidstaten te vergroten, en stipt aan dat deze maatregelen bijzonder belangrijk zijn voor grensoverschrijdende regio's; 4. betreurt dat verschillende lidstaten het pakket inzake technische controles niet tijdig hebben omgezet en dat de Commissie voor één lidstaat een inbreukprocedure heeft moeten inleiden; dringt er bij de lidstaten in kwestie op aan de ontbrekende bepalingen van het pakket inzake technische controles snel in hun nationale wetgeving om te zetten en onverkort aan al hun verplichtingen inzake volledige technische informatieverstrekking te voldoen, aangezien verkeersveiligheid voor de Europese burgers een prioriteit van de Europese Unie is; 5. betreurt dat ontoereikende financiering voor controleactiviteiten, waaronder voor het personeel dat de controles uitvoert, controleapparatuur en opleiding, de verwezenlijking van de doelstellingen met betrekking tot technische controles nog steeds in gevaar brengt; benadrukt dat de lidstaten hun instanties voor verkeersveiligheid voldoende financiële en administratieve ondersteuning moeten bieden om het pakket inzake technische controles en de toekomstige herziene versie ervan efficiënt te kunnen uitvoeren; Frequentie en inhoud van controles 6. is verheugd dat 90 % van de voertuiginspecties na de inwerkingtreding van het pakket inzake technische controles heeft plaatsgevonden met dezelfde intervallen of met nog strengere intervallen dan vastgesteld in het pakket, wat in grote mate heeft bijgedragen tot de vermindering van het aantal onveilige voertuigen op EU-wegen; betreurt echter dat sommige lidstaten nog steeds langere intervallen toestaan dan vastgesteld in het pakket, waardoor de veiligheid onder bedrijfsomstandigheden vermindert; verzoekt de lidstaten in kwestie onverwijld te voldoen aan de in het pakket vastgestelde intervallen, aangezien de veiligheid en levens van EU-burgers op het spel staan; 7. verzoekt de Commissie te overwegen de controleregeling aan te scherpen en verplichte aanvullende controles in te voeren voor voertuigen van categorie M1 die worden gebruikt als taxi of ziekenwagen en voertuigen van categorie N1 die worden gebruikt door koeriersdiensten nadat zij een bepaalde kilometerstand hebben bereikt, en te overwegen deze verplichting uit te breiden tot andere voertuigen van deze categorieën die voor andere commerciële doeleinden worden gebruikt; 8. neemt nota van de toename van het gebruik van individuele voertuigen en gedeelde mobiliteit voor openbaar vervoer en/of logistieke doeleinden; verzoekt de Commissie te beoordelen of de frequentie van de controles van deze voertuigen dienovereenkomstig moet worden verhoogd, door de mogelijkheid van een verplichte jaarlijkse keuring op te nemen of door bijvoorbeeld rekening te houden met de gebruiksintensiteit in aantal afgelegde kilometers en de daarmee gepaard gaande slijtage van onderdelen, alsook met de hoeveelheid vervoerde passagiers; 9. merkt op dat de wederzijdse erkenning van technische controles voor tweedehandsvoertuigen die uit andere lidstaten worden ingevoerd, niet is beoogd voor gevallen waarin lidstaten verschillende termijnen voor de controles toepassen, wat betekent dat het pakket slechts voorziet in een beperkte wederzijdse erkenning in dit opzicht; verzoekt de Commissie een EU-certificering voor tweedehandsauto’s op te nemen in de volgende herziening van het pakket inzake technische controles; 10. merkt op dat motorrijders als kwetsbare weggebruikers worden beschouwd en dat het aantal verkeersdoden onder motorrijders in vergelijking met alle andere voertuiggebruikers in de EU het traagst daalt; merkt op dat met name het opvoeren en tunen van bromfietsen het risico op ongevallen voor jongeren en jonge volwassenen vergroot; verzoekt de Commissie daarom te overwegen de verplichting om controles langs de weg uit te voeren uit te breiden tot twee- en driewielige voertuigen, met inbegrip van de jaarlijkse minimumcontroledoelstelling van 5 %, aangezien deze voertuigen momenteel volledig buiten het toepassingsgebied van Richtlijn 2014/47/EU vallen; 11. verzoekt de Commissie te overwegen voor twee- en driewielige voertuigen niet langer een uitzondering te maken op de verplichting tot periodieke technische controles, zoals momenteel mogelijk is uit hoofde van Richtlijn 2014/45/EU; verzoekt de Commissie in haar komende evaluatie te onderzoeken of het mogelijk is in de verplichte periodieke technische controleregeling ook categorieën twee- en driewielige voertuigen met een cilinderinhoud van minder dan 125 cm³ en lichte aanhangwagens op te nemen, uitgaande van de relevante gegevens over verkeersongevallen en kosten-batenfactoren zoals de nabijheid van keuringscentra in afgelegen gebieden, administratieve lasten en financiële kosten voor EU-burgers; verzoekt de Commissie haar beoordeling te baseren op een vergelijking van de resultaten van landen waar periodieke technische controles reeds van kracht zijn voor alle voertuigen in deze categorieën en landen die dergelijke keuringen niet uitvoeren, en de gevolgen voor de verkeersveiligheid; dringt aan op de invoering van een extra controleschema, op basis van het aantal afgelegde kilometers, voor motorfietsen die worden gebruikt voor koeriers- of maaltijdbezorgdiensten of ander commercieel vervoer van goederen of personen; 12. merkt op dat het tolerantieniveau voor verstreken periodieke technische controles tussen de lidstaten sterk uiteenloopt, van maximaal vier maanden tot nultolerantie; verzoekt de Commissie het tolerantieniveau te harmoniseren door een korte maximumperiode in te voeren die een tijdige uitvoering van periodieke technische controles niet in het gedrang brengt, en door de sancties voor niet-naleving te verhogen; 13. wijst erop dat voertuigen die zijn aangepast voor personen met een handicap specifieke functies en configuraties hebben; wijst erop dat voertuigen die voor het vervoer van passagiers met een handicap worden gebruikt, aan specifieke technische voorwaarden, zoals verankerde gordels, moeten voldoen en over aangepaste ruimten moeten beschikken teneinde de veiligheid van de gebruikers te waarborgen; benadrukt dat moet worden gegarandeerd dat al deze essentiële functies naar behoren aan bod komen bij elke controle; 14. betreurt dat de lidstaten bij de omzetting van bepalingen inzake sancties voor fraude met de kilometerstand tot nu toe alleen hebben voorzien in algemene maatregelen; dringt er bij de lidstaten op aan deze duidelijke vereiste van het pakket inzake technische controles na te leven, onverwijld meer doelgerichte maatregelen in hun nationale wetgeving om te zetten en de nodige personele en financiële middelen ter beschikking te stellen voor de handhaving ervan; betreurt dat de huidige bepaling inzake sancties voor fraude met de kilometerstand nog steeds zwak is, aangezien deze slechts “doeltreffende, evenredige, afschrikkende en niet-discriminerende sancties” vereist en de daadwerkelijke bedragen en bijbehorende afschrikkende maatregelen grotendeels aan de lidstaten overlaat; is van mening dat bij de volgende herziening meer geharmoniseerde en concrete sancties voor fraude met de kilometerstand moeten worden vastgesteld, samen met verdere robuuste maatregelen om manipulatie tegen te gaan, met inbegrip van adequate cyberbeveiligingsmechanismen en encryptietechnologieën om elektronische manipulatie te verhinderen en gemakkelijker te kunnen opsporen; verzoekt de Commissie te garanderen dat controle-instanties toegang hebben tot bepaalde voertuigspecifieke gegevens, functies en software-informatie; verzoekt de lidstaten te verplichten juridische, technische en operationele belemmeringen op te werpen om geknoei met kilometerstanden onmogelijk te maken; benadrukt dat het ontbreken van een consistente databank voor het verzamelen van gegevens over de kilometerstand van tweedehandsauto’s, die door de lidstaten wederzijds erkend en onderling uitgewisseld worden, een essentiële belemmering vormt voor het opsporen van fraude met kilometerstanden; 15. verzoekt de Commissie bij de volgende herziening van het pakket verplichte bepalingen op te nemen die de lidstaten in staat stellen de registratie van kilometerstanden verplicht te stellen bij elke uitgevoerde controle, keuring, onderhoudsbeurt en ingrijpende reparatie, vanaf het moment van de eerste inschrijving van het voertuig; 16. verzoekt de Commissie terdege rekening te houden met de nieuwe emissietests in reële rijomstandigheden waarin is voorzien in de Euro 6-verordening en eventuele toekomstige herzieningen; verzoekt de Commissie bij de volgende herziening van het pakket inzake technische controles metingen die dergelijke tests weerspiegelen in het kader van periodieke technische controles op te nemen en ook alle andere mogelijke ontwikkelingen in aanmerking te nemen; verzoekt de Commissie en de lidstaten zowel de technologieën voor het meten van emissies tijdens technische controles als de maximaal aanvaardbare niveaus te harmoniseren om te garanderen dat alle voertuigen op Europese wegen aan de emissienormen voldoen; Gebruikte apparatuur en opleiding van controleurs 17. is verheugd over het feit dat de controleapparatuur naar aanleiding van de inwerkingtreding van het pakket inzake technische controles in alle lidstaten is geharmoniseerd en voldoet aan bepaalde minimumeisen, waarmee de uniformiteit van de technische controles in de gehele EU is verbeterd; 18. merkt op dat hoewel alle lidstaten minimumkwalificaties hebben ingevoerd voor controleurs die technische controles uitvoeren, sommige lidstaten niet voldoen aan de vereisten van bijlage IV bij Richtlijn 2014/45/EU betreffende de periodieke technische controle; verzoekt deze lidstaten hun vereisten dienovereenkomstig af te stemmen; verzoekt de Commissie een uitwisseling van goede praktijken en de lering die de lidstaten hebben getrokken uit de uitvoering van bijlage IV bij Richtlijn 2014/45/EU te bevorderen en na te gaan of er regelmatige opfriscursussen en passende examens nodig zijn; verzoekt de Commissie regelmatige updates en een harmonisatie van de opleidingsinhoud tussen de lidstaten te bevorderen om de kennis en vaardigheden van controleurs aan te passen aan de voortschrijdende automatisering en digitalisering van de automobielsector, met name inzake geavanceerde rijondersteuning, zelfrijdende systemen en het gebruik van elektronische informatie-uitwisselingssystemen tussen nationale autoriteiten die verantwoordelijk zijn voor verkeersveiligheid, met inbegrip van veilige gegevensuitwisseling, cyberbeveiliging en de bescherming van de persoonsgegevens van bestuurders; onderstreept dat manipulatie van en fraude met elektronische beveiligingsfuncties, zoals geavanceerde rijhulpsystemen, een groot veiligheidsrisico vormen en derhalve door controleurs moeten worden gedetecteerd; benadrukt dat controleurs specifieke opleiding moeten krijgen over het controleren van de integriteit van software; 19. herhaalt dat er maatregelen moeten worden genomen om te garanderen dat controleurs en controle-instanties onafhankelijk zijn van voertuighandelaren en aanbieders van onderhouds- en reparatiediensten teneinde financiële belangenconflicten te voorkomen, onder meer bij het controleren van emissies, en tegelijkertijd sterkere waarborgen te bieden inzake wettelijke aansprakelijkheid voor alle onderdelen; Technische controles langs de weg en het vastzetten van de lading 20. neemt er nota van dat het aantal controles langs de weg van commerciële voertuigen volgens verslagen van de Commissie in de afgelopen zes jaar is afgenomen; betreurt deze trend en herinnert eraan dat de lidstaten op grond van het pakket inzake technische controles sinds 2018 verplicht zijn ervoor te zorgen dat een minimumaantal controles langs de weg wordt uitgevoerd in verhouding tot het aantal op hun grondgebied ingeschreven voertuigen (5 %); verzoekt de lidstaten hun inspanningen op te voeren om de minimumdoelstelling van 5 % te halen, en wijst erop dat het eerste verslag waarin deze doelstelling zal worden getoetst, uiterlijk op 31 maart 2021 moet worden ingediend voor de jaren 2019-2020; verzoekt de Commissie voertuigen van categorie N1 (8) die voor commercieel goederenvervoer over de weg worden gebruikt, op te nemen onder het toepassingsgebied van controles langs de weg, aangezien er steeds meer van zijn en zij veel kilometers afleggen; 21. verzoekt de Commissie met de lidstaten te werken aan de verbetering van de kwaliteit en de niet-discriminerende aard van deze controles langs de weg in overeenstemming met de voorschriften van de interne markt, bijvoorbeeld door kernprestatie-indicatoren (KPI’s) vast te stellen en hiervoor gegevens te verzamelen en door het gebruik van systemen van “risicobeoordelingsprofielen” aan te moedigen met het oog op doelgerichtere controles en sancties, met name voor recidivisten, met volledige inachtneming van het EU-kader voor gegevensbescherming; 22. betreurt dat bezuinigingen in de nationale begrotingen voor wetshandhaving op het gebied van verkeersveiligheid en voor wegenonderhoud ertoe lijken te hebben bijgedragen dat er de laatste jaren minder controles langs de weg plaatsvinden; verzoekt de nationale autoriteiten in dit opzicht meer middelen voor controle-activiteiten te waarborgen, met name met het oog op de mogelijke invoering van verplichte testen voor nieuwe soorten voertuigen; 23. betreurt dat de bepalingen van het pakket inzake technische controles in verband met de controle van de wijze waarop de lading is vastgezet niet verplicht zijn, wat ertoe heeft geleid dat slechts een paar lidstaten de desbetreffende veiligheidsmaatregelen hebben omgezet; concludeert derhalve dat harmonisatie in dit opzicht verre van verwezenlijkt is; dringt er bij de Commissie op aan bij de volgende herziening een aanscherping van deze bepalingen voor te stellen, met inbegrip van geharmoniseerde minimumeisen voor het vastzetten van lading, verplichte apparatuur voor het vastzetten van lading voor elk voertuig, en de minimale competenties, opleiding en kennis waarover zowel het personeel dat betrokken is bij het vastzetten van lading, als de controleurs moeten beschikken; Informatieregisters en gegevensuitwisseling tussen de lidstaten 24. betreurt dat slechts een paar lidstaten een nationale elektronische databank bijhouden van de grote en gevaarlijke gebreken die tijdens controles langs de weg aan het licht zijn gekomen en dat de lidstaten de resultaten van deze controles zelden mededelen aan het nationale contactpunt van de lidstaat waar het voertuig is ingeschreven; betreurt dat in het pakket inzake technische controles geen maatregelen zijn vastgesteld die de lidstaat van inschrijving moet nemen zodra deze is geïnformeerd over dergelijke grote en gevaarlijke gebreken; dringt er bij de Commissie op aan deze bepalingen bij de volgende herziening te versterken, onder meer door een uniform schema op te stellen met stappen die de lidstaat van inschrijving moet nemen na ontvangst van een dergelijke mededeling; 25. verzoekt de Commissie, met het oog op de elektronische gegevensregistratie van voertuigen op grond van het pakket inzake technische controles, te overwegen Richtlijn 2014/46/EU inzake de kentekenbewijzen van motorvoertuigen te wijzigen om een einde te maken aan de verplichting om fysieke documenten af te leveren en de verplichting voor de bestuurder om gedrukte kentekenbewijzen voor te leggen; merkt op dat de voorwaarden moeten worden geschapen om de controleurs in staat te stellen ten volle gebruik te maken van de elektronische bestanden; 26. verzoekt de lidstaten een systematische uitwisseling van gegevens over technische controles en de kilometerstand te bevorderen tussen hun respectievelijke bevoegde instanties die verantwoordelijk zijn voor de controles, de inschrijving en de goedkeuring van het voertuig, fabrikanten van testapparatuur en voertuigfabrikanten; is in dit verband verheugd over het haalbaarheidsonderzoek van de Commissie over het voertuiginformatieplatform; verzoekt de Commissie en de lidstaten ervoor te zorgen dat een voertuiginformatieplatform wordt opgezet als onderdeel van de volgende herziening teneinde de gegevensuitwisseling tussen de lidstaten te versnellen en te vergemakkelijken en voor een doeltreffendere coördinatie tussen de lidstaten te zorgen; benadrukt dat dit voertuiginformatieplatform een volledig papierloos proces van controles en gegevensuitwisseling mogelijk moet maken, met volledige inachtneming van cyberveiligheid en gegevensbescherming ten aanzien van derden; is in dit verband ingenomen met de uitrol door de Commissie van het EU-platform Move-Hub en de onlangs ontwikkelde module Odocar, die voorziet in IT-infrastructuur voor de uitwisseling van kilometerstanden in de hele Unie op basis van een databankoplossing, met inbegrip van de mogelijkheid om informatie uit te wisselen met het Eucaris-netwerk; verzoekt de Commissie na te gaan of het gebruik van het EU-platform Move-Hub bij een toekomstige herziening verplicht moet worden gesteld voor de lidstaten; 27. verzoekt de Commissie tijdens de volgende herziening na te gaan of het mogelijk is in het kader van een verplichte gegevensuitwisseling over de voertuiggeschiedenis tussen de inschrijvingsinstanties niet alleen gegevens over de kilometerstand op te nemen, maar ook informatie over ongevallen en de frequentie van aanzienlijke defecten, aangezien dat ervoor zou zorgen dat EU-burgers tegen fraude beschermd worden en beter geïnformeerd zijn over de geschiedenis en de toestand van hun voertuig en verborgen reparaties eraan; is van mening dat verkeersongevallen aanleiding moeten geven tot aanvullende controles, die ertoe bijdragen dat voertuigen naar behoren worden gerepareerd en die de verkeersveiligheid verbeteren; Een toekomstbestendig kader 28. verzoekt de Commissie bij de volgende herziening naar behoren rekening te houden met de technische vooruitgang op het gebied van veiligheidsvoorzieningen voor voertuigen; merkt op dat nieuwe voertuigen op grond van Verordening (EU) 2019/2144 vanaf 2022 moeten worden uitgerust met nieuwe geavanceerde veiligheids- en rijhulpsystemen; verzoekt de Commissie dergelijke nieuwe systemen op te nemen in de periodieke technische controles en in de vaardigheden en kennis van voertuigcontroleurs, en het risico op geknoei met en manipulatie van dergelijke systemen te beperken; verzoekt de Commissie ook eCall, software en draadloze updates in de periodieke technische controles op te nemen (9) en richtsnoeren en normen op te stellen voor regelmatige veiligheidscontroles en inspecties van autonome en verbonden voertuigen; verzoekt de Commissie het verdere gebruik van sensoren in voertuigen te onderzoeken in het kader van controles langs de weg, en bijzondere aandacht te besteden aan de specifieke vereisten van zelfdiagnosesystemen van voertuigen en aan het fundamentele beginsel van de volksgezondheid; dringt er in dit verband bij autofabrikanten en autoriteiten op aan samen te werken bij de invoering van nieuwe rijhulptechnologieën, om te zorgen voor een permanente naleving van de normen en om toekomstige trends te helpen voorspellen; 29. merkt op dat er steeds meer nieuwe vervoerswijzen bijkomen op de openbare weg, zoals elektrische steps, eenwielige voertuigen en hoverboards; verzoekt de Commissie te beoordelen of deze nieuwe vervoerswijzen in de aankomende herziening aan bod moeten komen met als doel de verkeersveiligheid te verbeteren; 30. verzoekt de Commissie in de komende jaren een Europees Jaar van de verkeersveiligheid te organiseren, ter voorbereiding van 2030 als tussentijdse streefdatum voor de verwezenlijking van “Vision Zero”; 31. verzoekt de Commissie en de lidstaten passende financiering te garanderen voor de kwaliteit van weginfrastructuur, in het bijzonder voor onderhoud; verzoekt de Commissie voorts haar onderhoudsbenadering aan te scherpen door passende maatregelen te nemen om de langetermijnplanning van onderhoud door de lidstaten te verbeteren; merkt op dat connectiviteit en digitale veiligheid van groot belang zullen zijn wanneer er in de nabije toekomst meer verbonden en autonome voertuigen bijkomen; o o o 32. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie, alsmede aan de regeringen en de parlementen van de lidstaten. Het Europees Parlement, – gezien verzoekschriften nr. 1328/2019 en nr. 0406/2020, – gezien artikel 3, lid 3, van het Verdrag betreffende de Europese Unie, de artikelen 4 en 191 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en de artikelen 35 en 37 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, – gezien zijn resolutie van 18 september 1997 over het milieuprobleem in de Oostzee (1) , de doelstelling van Richtlijn 2000/60/EG van het Europees Parlement en de Raad van 23 oktober 2000 tot vaststelling van een kader voor communautaire maatregelen betreffende het waterbeleid (2) inzake het verminderen van verontreiniging en gevaarlijke stoffen, en het engagement van de lidstaten inzake het monitoren van onderzeese chemische munitie overeenkomstig Richtlijn 2008/56/EG van het Europees Parlement en de Raad van 17 juni 2008 tot vaststelling van een kader voor communautaire maatregelen betreffende het beleid ten aanzien van het mariene milieu (Kaderrichtlijn mariene strategie) (3) , – gezien de toezeggingen om “de zee te redden” en van het Oostzeegebied een wereldleider te maken op het gebied van maritieme veiligheid in het kader van de EU-strategie voor het Oostzeegebied, en gezien de toezegging van de EU-lidstaten om in zee gedumpte chemische munitie en niet-geëxplodeerde munitie te verwijderen in het kader van het actieplan van de EU-strategie voor maritieme veiligheid, – gezien het streven van de Commissie om vervuiling tot nul terug te brengen voor een gifvrij milieu, zoals uiteengezet in hoofdstuk 2.1.8 van haar mededeling van 11 december 2019 over de Europese Green Deal ( COM(2019)0640 ), en de toezegging van de EU om het biodiversiteitsverlies een halt toe te roepen en wereldleider te worden bij het aanpakken van de wereldwijde biodiversiteitscrisis overeenkomstig haar biodiversiteitsstrategie voor 2020 en de biodiversiteitsstrategie voor 2030, – gezien de verplichtingen die de staten die partij zijn, zijn aangegaan krachtens artikel 2 van het Verdrag van de Economische Commissie voor Europa van de VN van 1992 inzake de bescherming en het gebruik van grensoverschrijdende waterlopen en internationale meren en artikel 4 van het Protocol van 1999 inzake water en gezondheid hierbij, – gezien het komende Interreg-programma voor het Oostzeegebied voor 2021-2027 van de Commissie, – gezien het Verdrag van Helsinki van 1992 ter bescherming van het mariene milieu in het Oostzeegebied, het actieplan voor de Oostzee en de bevindingen van de Commissie ter bescherming van het mariene milieu van het Oostzeegebied (HELCOM) inzake in zee gedumpte chemische munitie, – gezien de toezeggingen van staten in het kader van de duurzameontwikkelingsdoelstellingen van de VN, met name doelstelling 3.9 om het aantal sterfgevallen en ziekten als gevolg van gevaarlijke chemische stoffen en verontreiniging terug te dringen, doelstelling 6.3 om de waterkwaliteit te verbeteren door dumping te beëindigen en het vrijkomen van gevaarlijke chemische stoffen tot een minimum te beperken, en de doelstellingen 14.1 en 14.2 om mariene verontreiniging te voorkomen en mariene en kustecosystemen te beschermen, – gezien resolutie 1612(2008) van de Parlementaire Vergadering van de Raad van Europa over begraven chemische munitie in de Oostzee, en het bijbehorende verslag van 28 april 2008, – gezien de beraadslagingen over verzoekschriften nr. 1328/2019 en nr. 0406/2020 tijdens de vergadering van de Commissie verzoekschriften van 3 december 2020, – gezien artikel 227, lid 2, van zijn Reglement, A. overwegende dat sinds het einde van de Tweede Wereldoorlog minstens 50 000 ton conventionele en chemische wapens die gevaarlijke stoffen bevatten (zoals mosterd- en traangas en zenuw- en verstikkingsmiddelen) in de Oostzee zijn gestort; B. overwegende dat deze munitie langzaam wordt afgebroken en toxische stoffen in het water lekt, waardoor gevaar ontstaat voor de menselijke gezondheid door de verontreining van voedsel en het veroorzaken van ernstige brandwonden en vergiftiging bij rechtstreeks contact, schade wordt toegebracht aan mariene ecosystemen en aan de biodiversiteit, en lokale economische activiteiten zoals visserij, de winning van natuurlijke hulpbronnen en de opwekking van hernieuwbare energie uit elektriciteitscentrales in gevaar worden gebracht; C. overwegende dat de Oostzee door haar geografische ligging een half ingesloten zee is met een langzaam waterverloop en een zeer lage zelfreinigingscapaciteit; overwegende dat zij wordt beschouwd als een van de meest vervuilde zeeën ter wereld, met een daling van het zuurstofgehalte in de diepe wateren, die het mariene leven al bedreigt; D. overwegende dat waardevol onderzoek is verricht door de ad-hocwerkgroep van de HELCOM inzake gedumpte chemische munitie (CHEMU), het door de EU gefinancierde project inzake modellering van de milieurisico’s in verband met in zee gedumpte chemische wapens (“Modelling of Ecological Risks related to Sea-Dumped Chemical Weapons”, MERCW) en de ad-hocdeskundigengroepen van de HELCOM voor een actualisering en herziening van de beschikbare informatie over gedumpte chemische munitie in de Oostzee (“Update and Review the Existing Information on Dumped Chemical Munitions in the Baltic Sea”, MUNI) en inzake de milieurisico’s van gevaarlijke onderzeese objecten (“Environmental Risks of Hazardous Submerged Objects,” SUBMERGED); E. overwegende dat de behoefte aan meer samenwerking is uitgesproken tijdens het colloquium over de uitdagingen van niet-geëxplodeerde munitie in zee dat plaatshad op 20 februari 2019 in Brussel; F. overwegende dat de internationale gemeenschap geen betrouwbare informatie heeft over de omvang, aard en locatie van de gestorte munitie als gevolg van gebrekkige documentatie over deze activiteiten en onvoldoende onderzoek op de zeebodem van de Oostzee; G. overwegende dat er geen consensus is bereikt over de huidige toestand van de munitie, het precieze gevaar dat zij vormen en de mogelijke oplossingen voor dit probleem; H. overwegende dat in het kader van het Interreg-programma voor het Oostzeegebied financiering is verstrekt voor het project inzake onderzoek en beoordeling van chemische munitie (2011-2014) (Chemical Munitions Search and Assessment, CHEMSEA), het project ter ondersteuning van de besluitvorming inzake mariene munitie (2016-2019) (Decision Aid for Marine Munitions, DAIMON) en het DAIMON 2-project (2019-2021), voor een totaalbedrag van 10,13 miljoen EUR (waarvan 7,8 miljoen EUR, 77 %, afkomstig was uit het Europees Fonds voor Regionale Ontwikkeling); overwegende dat in het kader van deze projecten onderzoek is verricht naar de stortplaatsen, de inhoud en de toestand van de munitie en de wijze waarop deze reageert op de omstandigheden in de Oostzee, en aan overheidsdiensten besluitvormingsinstrumenten en opleiding zijn verstrekt op het gebied van technologieën die worden gebruikt voor risicoanalyse, saneringsmethoden en milieueffectbeoordeling; I. overwegende dat de kwestie van conventionele en chemische munitie die in zee wordt gedumpt, wordt aangepakt door de Navo, die over adequate apparatuur, instrumenten en ervaring beschikt om dit probleem met succes op te lossen; J. overwegende dat in het kader van het CHEMSEA-project, dat is afgelopen in 2014, geconcludeerd is dat stortplaatsen voor chemische munitie weliswaar geen onmiddellijke bedreiging vormen, maar toch een probleem zullen blijven voor de Oostzee; K. overwegende dat de hoge vervoersdichtheid en de hoge economische activiteit in het Oostzeegebied dit niet alleen tot een milieuprobleem maken, maar ook tot een probleem met aanzienlijke economische gevolgen, inclusief voor de visserijsector; 1. onderstreept dat de gevaren voor milieu en gezondheid van de munitie die na de Tweede Wereldoorlog in de Oostzee is gedumpt, niet alleen een regionaal, Europees probleem zijn, maar ook een ernstig mondiaal probleem met onvoorspelbare grensoverschrijdende effecten op korte en lange termijn; 2. dringt er bij de internationale gemeenschap op aan een geest van samenwerking en oprechte solidariteit te betrachten om haar toezicht op gedumpte munitie te intensiveren teneinde de mogelijke risico’s voor het mariene milieu en de mariene activiteiten tot een minimum te beperken; dringt er bij alle partijen die beschikken over gerubriceerde informatie over de dumpingactiviteiten en de exacte locaties hiervan, op aan om deze informatie te derubriceren en de betrokken landen, de Commissie en het Europees Parlement zo spoedig mogelijk toegang tot deze informatie te verlenen; 3. verzoekt de Commissie en het gezamenlijk programmeringscomité van het Interreg-programma voor het Oostzeegebied te zorgen voor voldoende financiering voor onderzoek en de vereiste acties om de gevaren van de in de Oostzee gedumpte munitie op te lossen; is ingenomen met de gerichte inspanningen en het constructieve onderzoek door de HELCOM en in het kader van het CHEMSEA-, het DAIMON- en het DAIMON 2-project, die worden gefinancierd door het Interreg-programma voor het Oostzeegebied; 4. roept alle betrokken partijen op het internationaal milieurecht na te leven en aanvullende financiële bijdragen te leveren aan het Interreg-programma voor het Oostzeegebied voor de periode 2021-2027; is ingenomen met het transnationale Interreg-programma voor het Oostzeegebied 2021-2027, waarmee maatregelen zullen worden gefinancierd om de vervuiling van de Oostzee terug te dringen; 5. benadrukt de noodzaak van regelmatige monitoring van de stand van de corrosie van de munitie en een actuele milieurisicobeoordeling van de effecten van de vrijgekomen verontreinigende stoffen op de menselijke gezondheid, mariene ecosystemen en de biodiversiteit in de regio; 6. is ingenomen met de inspanningen die zijn geleverd op nationaal niveau, zoals het in kaart brengen van de locaties van de gedumpte munitie en het monitoren en verwijderen van gevaarlijke materialen; 7. benadrukt in dit verband het belang van mechanismen voor interstatelijke en interregionale samenwerking, vrije toegang tot openbare informatie en efficiënte uitwisseling van wetenschappelijke kennis en onderzoek; 8. verzoekt de Commissie om, met het oog op haar streven om vervuiling tot nul terug te brengen voor een gifvrij milieu, een deskundigengroep op te richten met de getroffen lidstaten en andere belanghebbenden en organisaties, met het volgende mandaat: i) het bestuderen en in kaart brengen van de exacte locaties van verontreinigde gebieden; ii) het voorstellen van geschikte milieuvriendelijke en kosteneffectieve oplossingen voor toezicht op de verontreiniging en reiniging van de vervuilde locaties, met als uiteindelijk doel gevaarlijke materialen te verwijderen of volledig te neutraliseren, als extractie onmogelijk is; iii) het ontwikkelen van betrouwbare instrumenten ter ondersteuning van de besluitvorming; iv) het voeren van een bewustmakingscampagne om de getroffen groepen (zoals vissers, plaatselijke bewoners, toeristen en investeerders) te informeren over de potentiële gezondheids- en economische risico’s; en v) het ontwikkelen van richtsnoeren voor de reactie op noodsituaties in geval van milieurampen; 9. betreurt het feit dat niets van de 8,8 miljoen EUR die is toegewezen in het kader van het Europees nabuurschapsinstrument, is gebruikt voor het DAIMON- of het DAIMON 2-project in het kader van het Interreg-programma voor het Oostzeegebied; 10. verzoekt de Commissie alle relevante EU-agentschappen en -instellingen, met inbegrip van het Europees Defensieagentschap, ertoe aan te zetten alle beschikbare middelen te benutten en ervoor te zorgen dat het probleem tot uiting komt in alle relevante beleids- en programmeringsprocessen van de EU, met inbegrip van de Kaderrichtlijn mariene strategie en het actieplan van de strategie voor maritieme veiligheid; 11. verzoekt de Commissie ervoor te zorgen dat de kwestie van in Europese zeeën gedumpte munitie wordt opgenomen in de horizontale programma’s, zodat projecten kunnen worden ingediend voor regio’s die te kampen hebben met hetzelfde probleem (Adriatische en Ionische Zee, Noordzee en Oostzee) en om de uitwisseling van ervaringen en beste praktijken te vergemakkelijken; 12. verzoekt de Commissie gecoördineerde inspanningen te leveren om vervuiling in de Oostzee aan te pakken en daartoe alle vormen van regionale, nationale en internationale samenwerking te bevorderen, onder meer via haar partnerschap met de Navo; 13. verzoekt zijn Voorzitter om deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie, alsmede aan de regeringen en de parlementen van de lidstaten en andere betrokken staten. (Gewone wetgevingsprocedure: tweede lezing) Het Europees Parlement, – gezien het standpunt van de Raad in eerste lezing (07064/2/2020 – C9-0111/2021), – gezien de adviezen van het Europees Economisch en Sociaal Comité van 17 oktober 2018 (1) en 16 juli 2020 (2) , – gezien het advies van het Comité van de Regio’s van 9 oktober 2018 (3) , – gezien zijn in eerste lezing geformuleerde standpunt (4) inzake het voorstel van de Commissie aan het Parlement en de Raad ( COM(2018)0435 ), – gezien het gewijzigde voorstel van de Commissie ( COM(2020)0459 ), – gezien artikel 294, lid 7, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien het overeenkomstig artikel 74, lid 4, van zijn Reglement door de bevoegde commissie goedgekeurde voorlopig akkoord, – gezien artikel 67 van zijn Reglement, – gezien de aanbeveling voor de tweede lezing van de Commissie industrie, onderzoek en energie ( A9-0122/2021 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan het standpunt van de Raad in eerste lezing; 2. hecht zijn goedkeuring aan de gemeenschappelijke verklaring van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie die als bijlage bij de onderhavige resolutie is gevoegd; 3. hecht zijn goedkeuring aan de verklaring die als bijlage bij onderhavige resolutie is gevoegd; 4. neemt kennis van de verklaringen van de Raad en de Commissie die bij deze resolutie zijn gevoegd; 5. constateert dat het besluit is vastgesteld overeenkomstig het standpunt van de Raad; 6. verzoekt zijn Voorzitter het besluit samen met de voorzitter van de Raad overeenkomstig artikel 297, lid 1, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie te ondertekenen; 7. verzoekt zijn secretaris-generaal het besluit te ondertekenen, nadat is nagegaan of alle procedures naar behoren zijn uitgevoerd, en samen met de secretaris-generaal van de Raad zorg te dragen voor publicatie ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie ; 8. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en aan de Commissie alsmede aan de nationale parlementen. BIJLAGE Gezamenlijke politieke verklaring over het hergebruik van vrijgemaakte middelen in Horizon Europa In de gezamenlijke verklaring over het hergebruik van vrijgemaakte middelen in verband met het onderzoeksprogramma (5) zijn het Europees Parlement, de Raad en de Commissie overeengekomen in de periode 2021-2027 vastleggingskredieten ten belope van maximaal 0,5 miljard EUR (in prijzen van 2018) aan vrijmakingen, voortvloeiend uit een gehele of gedeeltelijke niet-uitvoering van projecten die deel uitmaken van het kaderprogramma "Horizon Europa", of de voorloper ervan, "Horizon 2020", opnieuw beschikbaar te maken voor dat programma, als bepaald in artikel 15, lid 3, van het Financieel Reglement. Onverminderd de bevoegdheden van de begrotingsautoriteit en de bevoegdheden van de Commissie om de begroting uit te voeren, komen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie overeen dat de indicatieve verdeling van dat bedrag als volgt zal zijn: maximaal — 300 000 000 EUR in constante prijzen van 2018 voor de cluster "Digitaal, industrie en ruimte", met name voor quantumonderzoek; — 100 000 000 EUR in constante prijzen van 2018 voor de cluster "Klimaat, energie en mobiliteit"; en — 100 000 000 EUR in constante prijzen van 2018 voor de cluster "Cultuur, creativiteit en inclusieve samenleving". Verklaring van het Parlement inzake associatieovereenkomsten Artikel 218, lid 6, tweede alinea, onder a), punt i), VWEU voorziet in de goedkeuring van het Europees Parlement in het geval van associatieovereenkomsten in de zin van artikel 217 VWEU. Bovendien maken de voorwaarden voor de associatie van een derde land met Horizon Europa vaak deel uit van dergelijke associatieovereenkomsten. Om zijn goedkeuring te kunnen geven, moet het Parlement overeenkomstig artikel 218, lid 10, VWEU in iedere fase van de procedure onverwijld en ten volle geïnformeerd worden. Verder is het met het oog op passende parlementaire controle noodzakelijk dat deze overeenkomsten alle relevante aspecten van de betrekkingen van de Unie met een bepaald derde land wat betreft Horizon Europa bestrijken. Het Europees Parlement verwacht derhalve dat wanneer de Raad op grond van artikel 218, lid 9, VWEU een besluit vaststelt tot vaststelling van de standpunten die namens de Unie worden ingenomen in een orgaan dat is opgericht krachtens een overeenkomst waarbij een derde land wordt geassocieerd met Horizon Europa, die standpunten niet leiden tot de omzeiling van de vereiste om de goedkeuring van het Europees Parlement te verkrijgen door de vaststelling van essentiële aspecten van de deelname van dat derde land aan Horizon Europa over te laten aan dat orgaan. Het Europees Parlement is dan ook van mening dat dergelijke besluiten van de Raad uit hoofde van artikel 218, lid 9, VWEU, wanneer zij betrekking hebben op delen van associatieovereenkomsten die de associatie van een derde land met Horizon Europa behelzen, tot een absoluut minimum moeten worden beperkt. Indien de onderhandelaar van de Unie, de Raad of het bijzondere comité van de Raad bij het instrueren van de onderhandelaar de vaststelling van een dergelijk besluit van de Raad overweegt, verwacht het Europees Parlement daarnaast in alle fasen van de procedure onverwijld en ten volle geïnformeerd te worden, onder meer door een met redenen omkleed advies te ontvangen over de redenen waarom de vaststelling van een standpunt namens de Unie door een krachtens een overeenkomst opgericht orgaan noodzakelijk is voor de verwezenlijking van de doelstellingen van de Unie als omschreven in de [Horizon Europa-verordening] en het [besluit van de Raad tot vaststelling van het specifieke programma]. Verklaring van de Commissie over overweging 47 De Commissie is voornemens de begroting van de EIC-accelerator zodanig uit te voeren dat de uitsluitend in de vorm van subsidies verleende steun voor kmo's, met inbegrip van start‑ups, overeenstemt met de steun die wordt verleend in het kader van de begroting voor het kmo-instrument van het programma Horizon 2020, overeenkomstig de voorwaarden als bepaald in artikel 48, lid 1, en overweging 47 van de verordening betreffende Horizon Europa. Verklaring van de Commissie over artikel 6 De Commissie is voornemens op verzoek met de bevoegde commissie in het Europees Parlement van gedachten te wisselen over: i) de lijst met mogelijke kandidaten voor een partnerschap op grond van de artikelen 185 en 187 VWEU, waarvoor (in de aanvangsfase) effectbeoordelingen zullen worden uitgevoerd; ii) de lijst met voorlopige missies die is opgesteld door de missieraden; iii) de resultaten van het strategische plan, voordat dit formeel wordt aangenomen; iv) de Commissie zal ook documenten voorleggen en delen die verband houden met werkprogramma's. Verklaring van de Commissie over ethiek/stamcelonderzoek – artikel 19 Voor het kaderprogramma Horizon Europa stelt de Europese Commissie voor om bij het nemen van beslissingen over EU-financiering van onderzoek naar menselijke embryonale stamcellen hetzelfde ethische kader te handhaven als voor het kaderprogramma Horizon 2020. Zij stelt voor om aan dit ethische kader vast te houden omdat het, op basis van ervaring, voor een veelbelovende tak van de wetenschap de ontwikkeling van een verantwoorde aanpak mogelijk heeft gemaakt die bevredigend blijkt te werken in de context van een onderzoeksprogramma waaraan onderzoekers uit veel landen met zeer uiteenlopende regelgevingssituaties deelnemen. 1. Het besluit betreffende het kaderprogramma Horizon Europa sluit expliciet drie onderzoeksgebieden van Uniefinanciering uit: — onderzoeksactiviteiten die gericht zijn op het klonen van mensen voor voortplantingsdoeleinden; — onderzoeksactiviteiten die bedoeld zijn om het genetisch erfgoed van mensen te wijzigen, waardoor dergelijke wijzigingen erfelijk zouden kunnen worden; — onderzoeksactiviteiten die bedoeld zijn om uitsluitend ten behoeve van onderzoek of het verkrijgen van stamcellen, onder meer via overdracht van de celkern van somatische cellen, menselijke embryo's te produceren. 2. Er worden geen activiteiten gefinancierd die in alle lidstaten verboden zijn. Er worden geen activiteiten gefinancierd in een lidstaat waar dergelijke activiteiten verboden zijn. 3. Het besluit inzake Horizon Europa en de bepalingen betreffende het ethische kader voor de Uniefinanciering van onderzoek naar menselijke embryonale stamcellen houden op geen enkele wijze een waardeoordeel in over het regelgevings- of ethische kader voor dergelijk onderzoek in de lidstaten. 4. In de oproep tot het indienen van voorstellen vraagt de Europese Commissie niet uitdrukkelijk gebruik te maken van menselijke embryonale stamcellen. Het eventuele gebruik van volwassen of embryonale menselijke stamcellen hangt af van het oordeel van de wetenschappers met het oog op de doelstellingen die zij willen bereiken. In de praktijk vloeit veruit het grootste deel van de financiële middelen van de Unie voor stamcelonderzoek naar het gebruik van volwassen stamcellen. Er is geen reden waarom dit in Horizon Europa substantieel zou veranderen. 5. Elk project waarin het gebruik van menselijke embryonale stamcellen wordt voorgesteld, moet door een wetenschappelijke evaluatie komen, waarbij de noodzaak van het gebruik van dergelijke stamcellen voor het bereiken van de wetenschappelijke doelstellingen door onafhankelijke wetenschappelijke deskundigen wordt beoordeeld. 6. Voorstellen die door de wetenschappelijke evaluatie komen, worden vervolgens onderworpen aan een streng ethisch onderzoek door de Europese Commissie. Bij dit ethisch onderzoek wordt rekening gehouden met de beginselen die zijn neergelegd in het Handvest van de grondrechten van de EU en in internationale overeenkomsten op dit gebied, zoals het op 4 april 1997 te Oviedo ondertekende Verdrag van de Raad van Europa inzake de rechten van de mens en de biogeneeskunde, en de bijbehorende aanvullende protocollen, alsmede de door de Unesco aangenomen Universele Verklaring inzake het menselijk genoom en de mensenrechten. Het ethisch onderzoek dient ook om na te gaan of de voorstellen in overeenstemming zijn met de regelgeving van de landen waar het onderzoek zal worden uitgevoerd. 7. In speciale gevallen kan een ethische evaluatie ook tijdens de looptijd van het project worden uitgevoerd. 8. Elk project waarin het gebruik van menselijke embryonale stamcellen wordt voorgesteld, moet vooraf worden goedgekeurd door de desbetreffende nationale of lokale ethische commissie. Alle nationale voorschriften en procedures moeten worden nageleefd, ook die met betrekking tot onderwerpen als ouderlijke toestemming, afwezigheid van financiële prikkels enz. Er zal worden gecontroleerd of het project verwijzingen bevat naar toestemmings- en toezichtsmaatregelen die moeten worden genomen door de bevoegde autoriteiten van de lidstaat waar het onderzoek zal worden uitgevoerd. 9. Voor een voorstel dat door de wetenschappelijke evaluatie, het nationale of lokale ethisch onderzoek en het Europees ethisch onderzoek komt, wordt per geval de goedkeuring gevraagd van de lidstaten, die bijeenkomen als een comité handelend volgens de onderzoeksprocedure. Er wordt geen project waarbij menselijke embryonale stamcellen worden gebruikt, gefinancierd dat niet de goedkeuring van de lidstaten krijgt. 10. De Europese Commissie zal ernaar blijven streven de resultaten van door de Unie gefinancierd stamcelonderzoek op grote schaal toegankelijk te maken voor alle onderzoekers, wat uiteindelijk de patiënten in alle landen ten goede komt. 11. De Europese Commissie zal acties en initiatieven ondersteunen die bijdragen tot coördinatie en rationalisatie van onderzoek naar menselijke embryonale stamcellen volgens een verantwoorde, ethische aanpak. Met name zal de Commissie een Europees register van menselijke embryonale stamcellijnen blijven ondersteunen. Ondersteuning van een dergelijk register zal monitoring van bestaande menselijke embryonale stamcellen in Europa mogelijk maken, zal ertoe bijdragen het gebruik daarvan door wetenschappers te optimaliseren en kan onnodige afleidingen van nieuwe stamcellijnen helpen voorkomen. 12. De Europese Commissie zal de huidige praktijk voortzetten en zal aan het comité handelend volgens de onderzoeksprocedure geen voorstellen voorleggen voor projecten die onderzoeksactiviteiten inhouden waarbij menselijke embryo's worden vernietigd, ook niet wanneer het daarbij gaat om het verkrijgen van stamcellen. Dat deze onderzoeksfase niet wordt gefinancierd, betekent niet dat de Unie geen daaropvolgende onderzoeksfasen kan financieren waarbij menselijke embryonale stamcellen worden gebruikt. Verklaring van de Commissie over artikel 5 De Commissie neemt kennis van het door de medewetgevers bereikte compromis over de formulering van artikel 5. Volgens de Commissie beperkt het specifieke programma voor defensieonderzoek waarvan sprake is in artikel 1, lid 2, punt c), zich uitsluitend tot de onderzoeksactiviteiten in het kader van het toekomstige Europees Defensiefonds, en worden de ontwikkelingsactiviteiten geacht buiten het toepassingsgebied van deze verordening te vallen. Verklaring van de Commissie over de rechten van de mens in artikel 16, lid 1, punt d) De Commissie onderschrijft ten volle de eerbiediging van de mensenrechten als verankerd in artikel 21, lid 1, tweede alinea, van het Verdrag betreffende de Europese Unie: "De Unie streeft ernaar betrekkingen te ontwikkelen en partnerschappen aan te gaan met derde landen en met de mondiale, internationale en regionale organisaties die de in de eerste alinea bedoelde beginselen delen." Zij betreurt evenwel dat de "eerbiediging van de mensenrechten" is opgenomen in de reeks criteria waaraan derde landen moeten voldoen om in aanmerking te komen voor associatie met het programma in de zin van artikel 16, lid 1, punt d). In geen enkel ander EU-programma voor het toekomstig meerjarig financieel kader werd het noodzakelijk geacht een dergelijke expliciete verwijzing op te nemen, omdat er geen twijfel over bestaat dat de EU in haar externe betrekkingen met derde landen voor al haar instrumenten en beleidsterreinen streeft naar een coherente aanpak waar het de bescherming van de rechten van de mens betreft, die de Commissie als leidraad moet dienen bij de uitvoering van deze bepaling. Verklaring van de Raad De Raad roept verzoekt de Commissie hem zoveel mogelijk te betrekken bij de onderhandelingen over overeenkomsten waarbij derde landen worden geassocieerd met programma's van de Unie, waaronder het EU-kaderprogramma voor onderzoek en innovatie, Horizon Europa, overeenkomstig artikel 218 VWEU. Hiertoe kan de Raad overeenkomstig artikel 218, lid 4, VWEU een bijzonder comité aanwijzen in overleg waarmee de onderhandelingen, ook over de structuur en inhoud van die overeenkomsten, worden gevoerd. In dit verband herinnert de Raad aan het beginsel van loyale samenwerking tussen de EU-instellingen, dat is neergelegd in artikel 13, lid 2, tweede zin, VEU en aan de toepasselijke jurisprudentie van het Hof van Justitie van de EU met betrekking tot artikel 218, lid 4, VWEU, volgens welke de Commissie aan dat bijzondere comité alle informatie moet verstrekken die nodig is opdat dat comité het verloop van de onderhandelingen kan volgen, zoals met name de tijdens de onderhandelingen door de andere partijen aangekondigde koers en de door hen ingenomen standpunten, en wel lang genoeg voor de onderhandelingsvergaderingen, zodat meningen en adviezen over de onderhandelingen kunnen worden geformuleerd (6) . De Raad herinnert eraan dat indien er reeds overeenkomsten bestaan waarbij derde landen met programma's van de Unie worden geassocieerd en de Commissie permanent wordt gemachtigd om de specifieke voorwaarden voor de deelname van elk land aan een bepaald programma vast te stellen, en indien de Commissie bij deze taak wordt bijgestaan door een bijzonder comité, de Commissie tijdens het onderhandelingsproces systematisch in overleg met dat bijzonder comité moet handelen, bijvoorbeeld door ontwerpteksten vóór vergaderingen met de betrokken derde landen te delen en regelmatig briefings en debriefings te verstrekken. De Raad is van oordeel dat indien er reeds overeenkomsten bestaan waarbij derde landen met programma's van de Unie worden geassocieerd, maar niet in een bijzonder comité is voorzien, de Commissie tijdens het onderhandelingsproces, bij het vaststellen van de specifieke voorwaarden voor de associatie met Horizon Europa, eveneens op systematische wijze overleg moet plegen met de Raad en zijn voorbereidende instanties. Verklaring van de Commissie over internationale samenwerking De Commissie neemt nota van de unilaterale verklaring van de Raad, die zij, in overeenstemming met het Verdrag, de jurisprudentie van het Hof van Justitie van de EU en het beginsel van institutioneel evenwicht, terdege in aanmerking zal nemen bij de raadpleging van het bijzonder comité uit hoofde van artikel 218, lid 4, VWEU. Verklaring van de Raad over artikel 5 De Raad herinnert eraan dat uit artikel 179, lid 3, en artikel 182, lid 1, VWEU, gelezen in onderlinge samenhang, volgt dat de Unie slechts één meerjarig kaderprogramma kan vaststellen waarin alle activiteiten van de Unie op het gebied van onderzoek en technologische ontwikkeling zijn opgenomen. De Raad is derhalve van oordeel dat het Europees Defensiefonds, genoemd in artikel 1, lid 2, punt c), van de verordening tot vaststelling van Horizon Europa, het kaderprogramma voor onderzoek van de Unie, dat de activiteiten op het gebied van zowel onderzoek als technologische ontwikkeling van dit fonds omvat, een specifiek programma is tot uitvoering van het kaderprogramma in de zin van artikel 182, lid 3, VWEU en onder de verordening tot vaststelling van dat kaderprogramma valt. (Bijzondere wetgevingsprocedure – raadpleging) Het Europees Parlement, – gezien het ontwerp van de Raad (08550/2019), – gezien het nadere verzoek om raadpleging dat de Raad bij brief van 18 juni 2020 heeft ingediend naar aanleiding van het gewijzigde voorstel van de Commissie ( COM(2020)0459 ), dat een aanvulling vormde op het oorspronkelijke verzoek om raadpleging, – gezien de herziene versie van het ontwerp van de Raad (06199/2021), die het eindresultaat van de onderhandelingen tussen het Europees Parlement en de Raad weerspiegelt, – gezien artikel 182, lid 4, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, op grond waarvan het Parlement door de Raad is geraadpleegd (C9‑0167/2020), – gezien de gedachtewisseling tussen het Parlement, de Raad en de Commissie van 9 april 2019 overeenkomstig punt 25 van het Interinstitutioneel Akkoord van 13 april 2016 over beter wetgeven (1) , — gezien zijn in eerste lezing geformuleerde standpunt (2) inzake het voorstel van de Commissie aan het Parlement en de Raad ( COM(2018)0436 ), – gezien het advies van de Commissie juridische zaken inzake de voorgestelde rechtsgrond, – gezien de artikelen 82 en 40 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie industrie, onderzoek en energie ( A9‑0118/2021 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan het ontwerp van de Raad; 2. verzoekt de Raad, wanneer deze voornemens is af te wijken van de door het Parlement goedgekeurde tekst, het Parlement hiervan op de hoogte te stellen; 3. wenst opnieuw te worden geraadpleegd ingeval de Raad voornemens is ingrijpende wijzigingen aan te brengen in de door het Parlement goedgekeurde tekst; 4. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad, de Commissie en de nationale parlementen. Standpunt van het Europees Parlement vastgesteld op 27 april 2021 met het oog op de vaststelling van Besluit (EU) 2021/... van de Raad tot vaststelling van het specifieke programma tot uitvoering van Horizon Europa – het kaderprogramma voor onderzoek en innovatie, en tot intrekking van Besluit 2013/743/EU (Aangezien het Parlement en de Raad tot overeenstemming zijn geraakt, komt het standpunt van het Parlement overeen met de definitieve rechtshandeling: Besluit (EU) 2021/764 van de Raad.) (Gewone wetgevingsprocedure – herschikking) Het Europees Parlement, – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2019)0331 ), – gezien artikel 294, lid 2, en artikel 173, lid 3, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C9-0042/2019), – gezien artikel 294, lid 3, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité van 30 oktober 2019 (1) , – na raadpleging van het Comité van de Regio’s, – gezien het Interinstitutioneel Akkoord van 28 november 2001 over een systematischer gebruik van de herschikking van besluiten (2) , – gezien de brief van 10 januari 2020 van de Commissie juridische zaken aan de Commissie industrie, onderzoek en energie overeenkomstig artikel 110, lid 3, van zijn Reglement, – gezien het overeenkomstig artikel 74, lid 4, van zijn Reglement door de bevoegde commissie goedgekeurde voorlopig akkoord en de door de vertegenwoordiger van de Raad bij brief van 17 februari 2021 gedane toezegging om het standpunt van het Europees Parlement overeenkomstig artikel 294, lid 4, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie goed te keuren, – gezien de artikelen 110 en 59 van zijn Reglement, – gezien het advies van de Commissie cultuur en onderwijs, – gezien het verslag van de Commissie industrie, onderzoek en energie ( A9-0120/2020 ), A. overwegende dat het voorstel van de Commissie volgens de adviesgroep van de juridische diensten van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie geen andere inhoudelijke wijzigingen bevat dan die welke als zodanig in het voorstel worden vermeld en dat met betrekking tot de codificatie van de ongewijzigde bepalingen van de eerdere handelingen met die wijzigingen kan worden geconstateerd dat het voorstel louter een codificatie van de bestaande handelingen behelst, zonder inhoudelijke wijzigingen; 1. stelt onderstaand standpunt in eerste lezing vast, rekening houdend met de aanbevelingen van de adviesgroep van de juridische diensten van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie; 2. verzoekt de Commissie om hernieuwde voorlegging aan het Parlement indien zij haar voorstel vervangt, ingrijpend wijzigt of voornemens is het ingrijpend te wijzigen; 3. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en aan de Commissie alsmede aan de nationale parlementen. Standpunt van het Europees Parlement in eerste lezing vastgesteld op 27 april 2021 met het oog op de vaststelling van Verordening (EU) 2021/... van het Europees Parlement en de Raad betreffende het Europees Instituut voor innovatie en technologie (herschikking) (Aangezien het Parlement en de Raad tot overeenstemming zijn geraakt, komt het standpunt van het Parlement overeen met de definitieve rechtshandeling: Verordening (EU) 2021/819.) (Gewone wetgevingsprocedure: eerste lezing) Het Europees Parlement, – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2019)0330 ), – gezien artikel 294, lid 2, en artikel 173, lid 3, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C9-0043/2019), – gezien het advies van de Commissie juridische zaken inzake de voorgestelde rechtsgrondslag, – gezien artikel 294, lid 3, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité van 30 oktober 2019 (1) , – gezien het overeenkomstig artikel 74, lid 4, van zijn Reglement door de bevoegde commissie goedgekeurde voorlopig akkoord en de door de vertegenwoordiger van de Raad bij brief van 17 februari 2021 gedane toezegging om het standpunt van het Europees Parlement overeenkomstig artikel 294, lid 4, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie goed te keuren, – gezien artikelen 59 en 40 van zijn Reglement, – gezien het advies van de Commissie cultuur en onderwijs, – gezien het verslag van de Commissie industrie, onderzoek en energie ( A9-0121/2020 ), 1. stelt onderstaand standpunt in eerste lezing vast; 2. stelt voor om naar de handeling te verwijzen als “het besluit betreffende de strategische innovatieagenda van het Europees Instituut voor innovatie en technologie (EIT) 2021-2027: Het innovatietalent en de innovatiecapaciteit van Europa stimuleren”; 3. verzoekt de Commissie om hernieuwde voorlegging aan het Parlement indien zij haar voorstel vervangt, ingrijpend wijzigt of voornemens is het ingrijpend te wijzigen; 4. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en aan de Commissie, alsmede aan de nationale parlementen. Standpunt van het Europees Parlement in eerste lezing vastgesteld op 27 april 2021 met het oog op de vaststelling van Besluit (EU) 2021/... van het Europees Parlement en de Raad betreffende de strategische innovatieagenda van het Europees Instituut voor innovatie en technologie (EIT) 2021-2027: Het innovatietalent en de innovatiecapaciteit van Europa stimuleren, en tot intrekking van Besluit nr. 1312/2013/EU (Aangezien het Parlement en de Raad tot overeenstemming zijn geraakt, komt het standpunt van het Parlement overeen met de definitieve rechtshandeling: Besluit (EU) 2021/820.) (Gewone wetgevingsprocedure: eerste lezing) Het Europees Parlement, – gezien het voorstel van de Commissie aan het Parlement en de Raad ( COM(2020)0220 ), – gezien artikel 294, lid 2, artikel 196, lid 2, en artikel 322, lid 1, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C9‑0160/2020), – gezien het advies van de Commissie juridische zaken inzake de voorgestelde rechtsgrond, – gezien artikel 294, lid 3, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien het advies van de Rekenkamer van 28 september 2020 (1) , – gezien het advies van het Sociaal en Economisch Comité van 29 oktober 2020 (2) , – gezien het advies van het Comité van de Regio's van 14 oktober 2020 (3) , – gezien het overeenkomstig artikel 74, lid 4, van zijn Reglement door de bevoegde commissie goedgekeurde voorlopig akkoord en gezien de door de vertegenwoordiger van de Raad bij brief van 17 februari 2021 gedane toezegging om het standpunt van het Europees Parlement overeenkomstig artikel 294, lid 4, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie goed te keuren, – gezien de artikelen 59 en 40 van zijn Reglement, – gezien het advies van de Begrotingscommissie, – gezien de brief van de Commissie ontwikkelingssamenwerking, – gezien het verslag van de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en voedselveiligheid ( A9-0148/2020 ), 1. stelt onderstaand standpunt in eerste lezing vast (4) ; 2. verzoekt de Commissie om hernieuwde voorlegging aan het Parlement indien zij haar voorstel vervangt, ingrijpend wijzigt of voornemens is het ingrijpend te wijzigen; 3. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en aan de Commissie alsmede aan de nationale parlementen. Standpunt van het Europees Parlement in eerste lezing vastgesteld op 27 april 2021 met het oog op de vaststelling van Verordening (EU) 2021/... van het Europees Parlement en de Raad tot wijziging van Besluit nr. 1313/2013/EU betreffende een Uniemechanisme voor civiele bescherming (Aangezien het Parlement en de Raad tot overeenstemming zijn geraakt, komt het standpunt van het Parlement overeen met de definitieve rechtshandeling: Verordening (EU) 2021/836.) Het Europees Parlement, – gezien het ontwerp van besluit van de Raad betreffende het sluiten van de vrijwillige partnerschapsovereenkomst tussen de Europese Unie en de Republiek Honduras inzake wetshandhaving, governance en handel in de bosbouw met betrekking tot de invoer van houtproducten in de Europese Unie (12543/2020), – gezien de vrijwillige partnerschapsovereenkomst tussen de Europese Unie en Republiek Honduras inzake wetshandhaving, governance en handel in de bosbouw met betrekking tot de invoer van houtproducten in de Europese Unie (10365/2020), – gezien het verzoek om goedkeuring dat de Raad heeft ingediend krachtens artikel 207, lid 3, eerste alinea, en artikel 207, lid 4, eerste alinea, juncto artikel 218, lid 6, tweede alinea, onder a), punt v), en artikel 218, lid 7, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (C9-0084/2021), – gezien Verordening (EG) nr. 2173/2005 van de Raad van 20 december 2005 inzake de opzet van een FLEGT-vergunningensysteem voor de invoer van hout in de Europese Gemeenschap (1) (FLEGT-verordening), – gezien Verordening (EU) nr. 995/2010 van het Europees Parlement en de Raad van 20 oktober 2010 tot vaststelling van de verplichtingen van marktdeelnemers die hout en houtproducten op de markt brengen (2) (EU-houtverordening), – gezien de Klimaatovereenkomst van Parijs, – gezien de VN-doelstellingen inzake duurzame ontwikkeling, – gezien de Europese Green Deal ( COM(2019)0640 ) en de resolutie van het Parlement daarover van 15 januari 2020 (3) , – gezien zijn resolutie van 16 september 2020 over maatregelen van de EU om de bossen wereldwijd te beschermen en te herstellen (4) , – gezien zijn resolutie van 22 oktober 2020 met aanbevelingen aan de Commissie over een EU-rechtskader om de door de EU gestuurde mondiale ontbossing een halt toe te roepen en terug te draaien (5) , – gezien zijn resolutie van 14 april 2016 over Honduras: de situatie van mensenrechtenactivisten (6) , – gezien de aan de gang zijnde geschiktheidscontrole van de EU-regels inzake illegale houtkap, met name de EU-houtverordening en de Flegt-verordening, – gezien het EU-actieplan inzake wetshandhaving, governance en handel in de bosbouw (Forest Law Enforcement Governance and Trade: Flegt) van 2003 en het werkplan 2018-2022 voor de uitvoering ervan, – gezien de Overeenkomst waarbij een associatie tot stand wordt gebracht tussen de Europese Unie en haar lidstaten, enerzijds, en Midden-Amerika, anderzijds (7) , – gezien de jaarlijkse beleidsdialoog op hoog niveau tussen Honduras en de EU met betrekking tot de bosbouwsector, – gezien de verklaring van de hoge vertegenwoordiger namens de EU over de verlenging van het mandaat van de missie ter ondersteuning van de strijd tegen corruptie en straffeloosheid in Honduras (MACCIH) van 6 december 2019, – gezien zijn wetgevingsresolutie van 27 april 2021 (8) over het ontwerp van besluit van de Raad, – gezien artikel 105, lid 2, van zijn Reglement, – gezien het advies van de Commissie ontwikkelingssamenwerking, – gezien het verslag van de Commissie internationale handel ( A9-0054/2021 ), A. overwegende dat bijna de helft van het landoppervlak in Honduras bedekt is met bos, en dat de helft daarvan uit tropisch regenwoud bestaat; overwegende dat er nog steeds enorme aantallen niet-geclassificeerde bomen en soorten zijn; overwegende dat Honduras sinds 2015 ongeveer 12,5 % van zijn bosareaal heeft verloren, voornamelijk als gevolg van een plaag die waarschijnlijk is veroorzaakt door de klimaatverandering, terwijl een deel van het bosareaal verloren is gegaan door branden, ontbossing en illegale houtkap; B. overwegende dat Honduras in 2014 een klimaatveranderingswet heeft aangenomen en in 2015 de eerste staat was die zijn eerste nationaal bepaalde bijdrage (NDC) bekendmaakte in het kader van de Overeenkomst van Parijs, met onder meer de verbintenis om één miljoen hectare bos te herstellen; C. overwegende dat het aandeel van de bosbouwsector in de Hondurese economie, dat de laatste 16 jaar ongeveer 3,6 % van het bruto nationaal product (BNP) bedroeg, in de loop der jaren afneemt, als gevolg van strengere eisen inzake de wettigheid van het hout dat op de Hondurese uitvoermarkten wordt gebracht, en als gevolg van ontbossing; overwegende dat de vrijwillige partnerschapsovereenkomst (VPA), waarin de nadruk ligt op legaliteit en goed bestuur, de bosbouwsector helpt om zijn aandeel in de economie te vergroten, fatsoenlijke banen op het platteland te scheppen en inkomsten te genereren voor de Hondurese bevolking; D. overwegende dat er momenteel slechts een bescheiden hoeveelheid hout die nog geen 2 % van de Hondurese houtuitvoer vertegenwoordigt, wordt verhandeld tussen Honduras en de EU, en dat Honduras als belangrijkste handelspartner de VS heeft en in toenemende mate hout uitvoert naar zijn buurlanden El Salvador en Nicaragua; overwegende dat Honduras dankzij de VPA meer mogelijkheden zou kunnen krijgen om hout uit te voeren naar de EU en nieuwe markten; E. overwegende dat Honduras volgens een rangschikking van de Wereldbank een land is met middellage inkomens; overwegende dat het het tweede armste land van Latijns-Amerika en het derde armste van het westelijk halfrond is; overwegende dat Honduras aan veel uitdagingen het hoofd moet bieden teneinde de hardnekkige problemen van ongelijkheid, armoede, corruptie, geweld en straffeloosheid te bestrijden en het welzijn van zijn burgers alsook de situatie van de rechten van de vrouw te verbeteren, met name gezien de recente achteruitgang op het gebied van seksuele en reproductieve gezondheid en rechten; F. merkt op dat de regering van Honduras positieve toezeggingen heeft gedaan en wetgevingsinitiatieven heeft genomen om mensenrechtenactivisten te beschermen; betreurt dat mensenrechtenactivisten, verdedigers van de rechten van inheemse volkeren en landrechten en milieuactivisten het slachtoffer zijn van mishandeling, geweld, willekeurige aanhoudingen, bedreigingen en moord; overwegende dat Honduras de regionale overeenkomst van Escazú inzake toegang tot informatie, inspraak van het publiek en toegang tot de rechter inzake milieuaangelegenheden in Latijns-Amerika en het Caribisch gebied - de eerste overeenkomst ter wereld die specifieke bepalingen bevat over milieu- en mensenrechtenactivisten - niet heeft ondertekend; G. overwegende dat het mandaat van de missie ter ondersteuning van de strijd tegen corruptie en straffeloosheid in Honduras (MACCIH) in januari 2020 is afgelopen en niet is verlengd; overwegende dat de EU en haar lidstaten de regering van Honduras ertoe hadden opgeroepen dit mandaat te verlengen met als doel de rechtsstaat in het land te versterken; H. overwegende dat de associatieovereenkomst tussen de EU en Midden-Amerika in 2012 is ondertekend en dat de handelspijler ervan voorlopig van toepassing is sinds 1 augustus 2013; I. overwegende dat Honduras in 2013 als eerste Latijns-Amerikaanse land begon te onderhandelen met de EU over een Flegt-VPA, wat heeft geleid tot de parafering van een ontwerpovereenkomst in 2018; J. overwegende dat de VPA tot doel heeft ervoor te zorgen dat alle ladingen hout en houtproducten uit Honduras die bestemd zijn voor de EU-markt voldoen aan een Hondurees systeem ter waarborging van de wettigheid van hout en houtproducten (TLAS) en bijgevolg in aanmerking komen voor een Flegt-vergunning; overwegende dat ook hout bestemd voor het binnenland en voor andere exportmarkten zal moeten voldoen aan het TLAS en zal worden onderworpen aan de afgifte van een Hondurees wettelijk certificaat; K. overwegende dat het TLAS stoelt op een definitie van wettigheid, controles van de toeleveringsketen, nalevingscontroles, Flegt-vergunningen en een onafhankelijke audit; L. overwegende dat de overeenkomst betrekking heeft op de vijf krachtens de Flegt-verordening verplichte houtproducten – stammen, gezaagd hout, spoorbielzen, triplex en fineerhout – en op een aantal andere houtproducten; M. overwegende dat het doel en de verwachte voordelen van Flegt-VPA’s verder gaan dan het bevorderen van de handel in legaal hout, aangezien zij er ook op gericht zijn systemische veranderingen teweeg te brengen op het gebied van governance, wetshandhaving - inclusief wat betreft het arbeidsrecht en de rechten van inheemse volkeren -, transparantie en de betrokkenheid van diverse belanghebbenden - met name maatschappelijke organisaties en inheemse gemeenschappen - bij het politieke besluitvormingsproces, de ondersteuning van economische integratie en de eerbiediging van internationale doelstellingen voor duurzame ontwikkeling; overwegende dat de onderhandelingen over die VPA ruimte voor samenwerking tussen de verschillende belanghebbenden hebben gecreëerd om ecologische, sociale, economische en mensenrechtenkwesties te bespreken; overwegende dat Honduras ervoor moet zorgen dat de relevante belanghebbenden worden betrokken bij de uitvoering van en het toezicht op de VPA, ongeacht hun geslacht, leeftijd, locatie, religie of overtuigingen, etnische oorsprong, ras, taal of handicap, en de betrokkenheid moet garanderen van de particuliere sector, het maatschappelijk middenveld, lokale gemeenschappen, inheemse bevolkingsgroepen en bevolkingsgroepen van Afrikaanse afkomst in Honduras en andere mensen die afhankelijk zijn van bossen (9) ; N. overwegende dat de VPA voorziet in een gemengd comité dat verantwoordelijk is voor de uitvoering van en het toezicht op de VPA; O. overwegende dat de EU het onderhandelingsproces heeft ondersteund via drie bilaterale programma’s in het kader van haar ontwikkelingshulp; P. overwegende dat er in Honduras tegen eind 2021 parlementsverkiezingen zullen plaatsvinden; Q. overwegende dat Honduras overeenkomst nr. 169 van de Internationale Arbeidsorganisatie (IAO) betreffende inheemse en in stamverband levende volken heeft geratificeerd, maar niet volledig heeft uitgevoerd en het kernbeginsel van vrijwillige, voorafgaande en geïnformeerde toestemming, dat voortvloeit uit de VN-Verklaring over de rechten van inheemse volken, niet in zijn wetgeving heeft opgenomen; 1. is ingenomen met de afronding van de onderhandelingen over de VPA tussen de EU en Honduras, die ervoor zal zorgen dat alleen legaal gekapt hout vanuit Honduras in de EU wordt ingevoerd, een stimulans zal geven aan duurzame bosbeheerpraktijken en duurzame handel in legaal geproduceerd hout, en een verbetering zal inhouden op het gebied van bosbeheer, wetshandhaving (onder meer wat arbeidsrechtelijke verplichtingen en verplichtingen op het gebied van gezondheid en veiligheid op het werk betreft), mensenrechten, transparantie, verantwoordingsplicht en institutionele veerkracht in Honduras, rekening houdend met het feit dat bossen belangrijk zijn voor de Hondurese economie en dat het probleem van ontbossing in het land doeltreffender moet worden aangepakt; dringt erop aan dat beide partijen de VPA snel ratificeren, zodat deze in 2021 in werking kan treden en de weg kan effenen voor de volgende belangrijke stappen inzake de uitvoering ervan, zoals de invoering van vergunningen; 2. betuigt zijn solidariteit met Honduras, dat onlangs is getroffen door twee orkanen die grote vernieling hebben aangericht en eveneens zwaar te lijden heeft onder de COVID-19-pandemie; wijst erop dat de onderliggende oorzaken van dergelijke extreme weersverschijnselen en zoönosen, die verband houden met klimaatverandering, ontbossing en een verlies aan biodiversiteit, dringend en op wereldwijde schaal moeten worden aangepakt; 3. stelt het zeer op prijs dat Honduras erin is geslaagd zijn overheidsinstellingen, maatschappelijk middenveld, privésector, inheemse bevolkingsgroepen en bevolkingsgroepen van Afrikaanse afkomst, academici en gemeenschappen te betrekken bij en te laten bijdragen tot de opstelling van de VPA; is verheugd dat al die groepen van de samenleving ermee hebben ingestemd rond dezelfde onderhandelingstafel te gaan zitten en op die manier hebben gezorgd voor een gevoel van inclusiviteit en daadwerkelijke bijdrage; 4. erkent dat de volledige tenuitvoerlegging van de VPA een langetermijnproces wordt dat de invoering zal vereisen van een hele reeks wetgeving en van adequate bestuurlijke capaciteit en deskundigheid voor de uitvoering en handhaving ervan; herinnert eraan dat Flegt-vergunningen pas kunnen worden verleend wanneer Honduras heeft aangetoond dat zijn TLAS gebruiksklaar is; 5. benadrukt dat de uitvoeringsfase permanent en reëel overleg en de sterke betrokkenheid van meerdere belanghebbenden vereist, evenals de betekenisvolle participatie in het besluitvormingsproces van maatschappelijke organisaties en lokale en inheemse gemeenschappen, zodat het beginsel van vrijwillige, voorafgaande en geïnformeerde toestemming wordt gewaarborgd; herinnert eraan dat transparantie moet worden bevorderd en dat er moet worden toegezien op de doeltreffende openbaarmaking van informatie en de tijdige terbeschikkingstelling van documenten aan de lokale en inheemse bevolking; verzoekt de Commissie, de EU-delegatie in Honduras en de lidstaten om te zorgen voor aanzienlijke capaciteitsopbouw en logistieke en technische ondersteuning in het kader van de huidige en toekomstige instrumenten voor ontwikkelingssamenwerking, zodat Honduras in staat is zijn toezeggingen voor de uitvoering van het TLAS en aanverwante maatregelen na te komen; 6. is ingenomen met de recente goedkeuring van het Hondurese actieplan voor de uitvoering van de VPA en verzoekt de regering van Honduras een concrete, tijdgebonden en meetbare aanpak te volgen; 7. maakt zich zorgen over het feit dat sinds de parafering van de VPA in juli 2018 meer dan twintig milieuactivisten en verdedigers van de rechten van inheemse volkeren zijn vermoord; is van mening dat het succes van de VPA grotendeels zal afhangen van de totstandbrenging van een veilig en gunstig kader voor de bescherming van milieu- en mensenrechtenactivisten en klokkenluiders, dat doeltreffende rechtsmiddelen biedt bij mensenrechtenschendingen en straffeloosheid bestrijdt; wijst er in dat verband op dat de ratificatie van de overeenkomst van Escazú een grote stap in de goede richting zou betekenen; dringt er bij de regering van Honduras op aan stappen hiertoe te ondernemen; 8. is van mening dat corruptie permanent moet worden bestreden; is verheugd over het feit dat transparantie nuttig is gebleken tijdens proces ter afronding van de VPA en vindt dat ook in de komende uitvoeringsfase voor volledige transparantie moet worden gezorgd; benadrukt dat het succes van Flegt ook afhangt van de aanpak van fraude en corruptie in de hele houttoeleveringsketen; roept de EU er in dit verband toe op het toepassingsgebied en de handhaving van de EU-houtverordening te versterken om de corruptierisico's in de houttoeleveringsketen van de EU aan te pakken, onder meer door regelmatiger en systematischer controles en onderzoeken uit te voeren in EU-havens; stelt vast dat Honduras zich inspant om tot meer transparantie te komen, en dringt er bij de regering van Honduras op aan stimulansen te bieden voor de verschillende schakels van de waardeketen in de bosbouw om de transparantie te vergroten en toe te zien op de inclusie van de kwetsbaarste marktdeelnemers, zoals jongeren en vrouwen uit inheemse gemeenschappen, bevolkingsgroepen van Afrikaanse afkomst en landbouwers; dringt er bij de regering van Honduras bovendien op aan een einde te maken aan de wijdverbreide corruptie en andere factoren aan te pakken die de illegale houtkap en de aantasting van bossen aanwakkeren, met bijzondere aandacht voor de douane, de Hondurese dienst voor bosbeheer, de ministeries die bevoegd zijn voor bossen en landeigendomsrechten en andere autoriteiten die een sleutelrol zullen spelen bij de tenuitvoerlegging en handhaving van de VPA; beklemtoont dat er een einde moet worden gemaakt aan de straffeloosheid in de bosbouwsector en dat dit kan worden bereikt door ervoor te zorgen dat overtreders worden vervolgd; 9. verzoekt de regering van Honduras met klem om een verlenging van het mandaat van de missie ter ondersteuning van de strijd tegen corruptie en straffeloosheid in Honduras (MACCIH), dat in januari 2020 is afgelopen; 10. is verheugd over het feit dat Honduras het eerste VPA-land is waar inheemse volkeren als een afzonderlijke belangengroep aan de onderhandelingstafel zaten, en over de moed en de specifieke inzichten en bijdragen van de vertegenwoordigers van die inheemse volkeren; dringt erop aan dat het beginsel van vrije, voorafgaande en geïnformeerde toestemming snel wordt opgenomen in de definitie van wettigheid en dat Honduras hiertoe relevante wetgeving aanneemt; 11. erkent dat sectoren tijdens de onderhandelingen over een VPA gemeenschappelijke doelstellingen en prioriteiten inzake duurzaam bosbeheer kunnen identificeren, en dat deze onderhandelingen samenlevingen een belangrijke kans kunnen bieden voor het participatieve beheer van hun bossen op lokaal, regionaal en zelfs op nationaal of federaal niveau; 12. is zich ervan bewust dat de cruciale kwestie van de landeigendomsrechten en andere rechten van inheemse volkeren in Honduras moet worden verduidelijkt, en dat er concrete waarborgen met betrekking tot landeigendom nodig zijn voor lokale en inheemse gemeenschappen; wijst erop dat toegang tot, gebruik van en controle over land geldt als een belangrijke bron van sociale conflicten, geweld en mensenrechtenschendingen in Honduras; herinnert er met name aan dat volgens het Bureau van de Hoge Commissaris van de VN voor de mensenrechten in het geval van ongeveer 80 % van de particuliere grond in Honduras ofwel geen, ofwel een onjuist eigendomsbewijs is afgegeven, en dat het als gevolg van het zwakke rechtsstelsel jaren kan duren om eigendomsgeschillen te slechten; dringt er bij de regering van Honduras op aan meer middelen vrij te maken voor de betrokken overheidsinstellingen en de coördinatie van deze instellingen te versterken; 13. benadrukt het belang van landgebruik in het bosbeheer en beklemtoont dat er nood is aan een strategische visie inzake bosbeheer die is gekoppeld aan de problematiek van de klimaatverandering; verzoekt de Hondurese regering te zorgen voor nauwe coördinatie tussen de diverse bestaande initiatieven in de bosbouwsector, zoals het VN-programma ter reductie van broeikasgasemissies ten gevolge van ontbossing en bosdegradatie in ontwikkelingslanden (REDD+), de Flegt-VPA en de nationale klimaatactieplannen; 14. dringt bij de Hondurese regering aan op meer waakzaamheid voor bosbranden op privéterreinen en voor versterkte beschermingszones hiertegen; pleit voor de invoering van toeleveringsketenbeheer in de veehouderij-, koffie- en palmoliesectoren, aangezien het beheer van de toeleveringsketens van cruciaal belang is om de onderliggende oorzaken van ontbossing aan te pakken; 15. is van mening dat de geslaagde onderhandelingen over deze VPA het belang van de EU-delegaties in derde landen aantonen; 16. dringt aan op het opnemen van genderanalysen in alle activiteiten en projecten die verband houden met de uitvoering van de Flegt-VPA; pleit voor een kwantitatieve en kwalitatieve genderspecifieke analyse van landeigendom, eigendom van activa en financiële inclusie in sectoren die worden beïnvloed door handel; verzoekt de Commissie deze doelen te ondersteunen met technische en personele middelen; 17. maakt zich grote zorgen over de wijziging van de abortuswet in Honduras en in sommige EU-lidstaten; 18. wijst op het belang van banen in de bosbouw en op het platteland voor de economie van Honduras, waarmee rekening moet worden gehouden bij de uitvoering van de VPA; beschouwt de VPA als een instrument om waardig werk te bevorderen; vraagt de Commissie en de Hondurese overheid om een grondige beoordeling van de impact van de VPA op de werknemers en kleine producenten uit de sector, voor wie een toename van het aantal controles op de houtkap gevolgen kan hebben; verzoekt de Commissie programma’s voor deze werknemers en producenten te bevorderen en te ondersteunen om hen in staat te stellen concurrerend te blijven in de sector; 19. verzoekt de Commissie regelmatig verslag uit te brengen aan het Parlement over de uitvoering van de overeenkomst en over de werkzaamheden van het gemengd comité voor de uitvoering van de overeenkomst, en verzoekt de Commissie eveneens actief in overleg te treden met het Europees Parlement en het Parlement met name te verzoeken een delegatie af te vaardigen voor deelname aan dat comité; 20. roept de lidstaten ertoe op de EU-houtverordening volledig na te leven, ten uitvoer te leggen en te handhaven; wenst dat de Commissie overweegt om tijdens de volgende evaluatie verbeteringen aan te brengen aan de Flegt-verordening voor wat het Flegt-vergunningensysteem betreft, zodat in het vervolg snel kan worden gereageerd op ernstige schendingen van VPA-verplichtingen; 21. benadrukt dat landen over de hele wereld die over een gereglementeerde markt voor de invoer van legaal hout beschikken of willen beschikken, er baat bij zouden hebben samen te werken en waar mogelijk elkaars regels en systemen, zoals Flegt en de VPA’s met de EU, goed te keuren; benadrukt dat internationale normen doeltreffender zouden zijn en de rechtszekerheid op lange termijn voor bedrijven en consumenten zouden bevorderen; 22. onderstreept dat de VPA’s zowel de EU als haar partnerlanden een belangrijk juridisch kader bieden, en dat dit mogelijk is dankzij de goede medewerking en inzet van de betreffende landen; steunt de Commissie in haar zoektocht naar bijkomende partners voor toekomstige VPA’s uit hoofde van de Flegt-verordening; 23. is van mening dat de EU de heel belangrijke en verantwoordelijke rol en de verplichting heeft om zowel de vraag naar als het aanbod van hout te verbeteren, teneinde illegaal geproduceerd hout te weigeren en uitvoerlanden bij te staan in hun strijd tegen illegale houtkap en corruptie, die leiden tot de vernietiging van hun bossen, klimaatverandering en mensenrechtenschendingen; wijst op de noodzaak om deze inspanningen aan te vullen met een specifieke Europese zorgvuldigheidsverordening over grondstoffen die verband houden met ontbossing; wijst erop dat Honduras op mondiaal niveau een belangrijke producent van koffie is; 24. benadrukt dat VPA’s wezenlijk deel uitmaken van de inspanningen van de EU om de streefdoelen van de Overeenkomst van Parijs en de Agenda 2030 van de VN te verwezenlijken, met name de doelstellingen inzake duurzake ontwikkeling; verzoekt de Commissie en de lidstaten om de Flegt-agenda volledig te integreren in het nieuwe strategische kader van de Europese Green Deal, door de bevordering van deze agenda op mondiaal en regionaal niveau te stimuleren en door de internationale samenwerking tussen producerende en invoerende landen verder te versterken; 25. dringt er bij de EU op aan te zorgen voor beleidscoherentie inzake duurzame ontwikkeling tussen de VPA en alle aspecten van het EU-beleid, met name op het gebied van handel, ontwikkeling, landbouw en milieu, en er tegelijkertijd op toe te zien dat de VPA complementair is met de toezeggingen van de EU op het gebied van milieu- en klimaatbescherming; 26. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, en de regeringen en parlementen van de lidstaten en van de Republiek Honduras. Het Europees Parlement, – gezien het besluit van de Conferentie van voorzitters van 9 december 2020 houdende bekrachtiging van het ontwerp van interinstitutioneel akkoord betreffende de oprichting van een verplicht transparantieregister, – gezien het ontwerp van interinstitutioneel akkoord tussen het Europees Parlement, de Raad van de Europese Unie en de Europese Commissie over een verplicht transparantieregister (hierna het “akkoord”), – gezien artikel 11, leden 1 en 2, van het Verdrag betreffende de Europese Unie (VEU), – gezien artikel 295 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU), – gezien het ontwerp van politieke verklaring van het Europees Parlement, de Raad van de Europese Unie en de Europese Commissie ter gelegenheid van de goedkeuring van het Interinstitutioneel Akkoord over een verplicht transparantieregister (hierna de “politieke verklaring”), – gezien het interinstitutioneel akkoord van 16 april 2014 tussen het Europees Parlement en de Europese Commissie over de invoering van een transparantieregister voor organisaties en als zelfstandige werkzame personen die betrokken zijn bij het maken en het uitvoeren van het EU-beleid (hierna het “akkoord van 2014”) (1) , – gezien het voorstel van de Commissie van 28 september 2016 voor een Interinstitutioneel Akkoord inzake een verplicht transparantieregister ( COM(2016)0627 ), – gezien het onderhandelingsmandaat van het Europees Parlement betreffende het voorstel van de Commissie van 28 september 2016 voor een Interinstitutioneel Akkoord inzake een verplicht transparantieregister, dat de Conferentie van voorzitters op 15 juni 2017 heeft goedgekeurd, – gezien zijn resolutie van 14 september 2017 over transparantie, verantwoordelijkheid en integriteit in de EU-instellingen (2) , – gezien het nieuwe pakket transparantie-instrumenten voor leden, als bekrachtigd door de Conferentie van voorzitters op 27 juli 2018, – gezien zijn besluit van 31 januari 2019 tot wijziging van het Reglement van het Parlement met betrekking tot titel I, hoofdstukken 1 en 4; titel V, hoofdstuk 3; titel VII, hoofdstukken 4 en 5; titel VIII, hoofdstuk 1; titel XII; titel XIV en bijlage II (3) , met name de artikelen 11 en 35, – gezien artikel 148, lid 1, van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie constitutionele zaken ( A9-0123/2021 ), A. overwegende dat artikel 11, lid 2, VEU bepaalt: “De instellingen voeren een open, transparante en regelmatige dialoog met representatieve organisaties en met het maatschappelijk middenveld”; B. overwegende dat de noodsituatie op gezondheidsgebied als gevolg van de COVID-19-pandemie tot nieuwe vormen van interactie tussen belangenvertegenwoordigers en besluitvormers heeft geleid; C. overwegende dat de Unie in verschillende vormen ongekende volumes aan financiële steun aan de lidstaten zal toekennen voor het bestrijden van de gevolgen van de pandemie, en dat elk besluit hieromtrent met inachtneming van volledige transparantie moet worden genomen, zodat de besluitvormers van de Unie volledige verantwoording afleggen; D. overwegende dat de burgers het grootst mogelijke vertrouwen in de instellingen van de Unie moeten hebben; overwegende dat hiervan alleen sprake kan zijn indien dit vertrouwen geschraagd wordt door de waarneming dat bij belangenvertegenwoordiging hoge ethische normen in acht worden genomen en dat de verkozen volksvertegenwoordigers op het niveau van de Unie, commissarissen en ambtenaren van de Unie onafhankelijk en transparant zijn, en verantwoording afleggen; overwegende dat een onafhankelijk, door de instellingen van de Unie gedeeld orgaan in de toekomst zou kunnen bijdragen tot de vaststelling van een gemeenschappelijk ethisch kader voor ambtenaren van de Unie voor hun omgang met belangenvertegenwoordigers; overwegende dat in de context van de werking van het transparantieregister in voorkomend geval rekening moet worden gehouden met de eerbiediging van de waarden van de Unie en algemene ethische normen door aanvragers en inschrijvers; E. overwegende dat de afzonderlijke institutionele maatregelen voor de tenuitvoerlegging van het Akkoord door het Parlement op verschillende niveaus worden genomen en uiteenlopen van door het Bureau vastgestelde uitvoeringsbepalingen tot wijziging van het Reglement; F. overwegende dat elk van de drie ondertekenende instellingen in het Akkoord toezegt afzonderlijke besluiten vast te stellen die het beheersorgaan van het register (hierna het “beheersorgaan”) en het secretariaat van het register (hierna het “secretariaat”) de bevoegdheid geven namens hen beslissingen te nemen, in overeenstemming met artikel 9 en artikel 15, lid 2, van het Akkoord; Doel en toepassingsgebied 1. verwelkomt het Akkoord als een volgende stap tot aanscherping van de normen inzake ethische belangenvertegenwoordiging; herinnert er overigens aan dat krachtens artikel 295 VWEU de instellingen uitsluitend afspraken voor hun samenwerking kunnen maken en derhalve op hun mogelijkheden om zichzelf te organiseren moeten vertrouwen voor het vaststellen van de facto verplichtingen voor derde partijen om zich in het register in te schrijven; herhaalt zijn reeds eerder kenbaar gemaakte voorkeur voor het oprichten van het transparantieregister middels een wetgevingshandeling, aangezien dit de enige manier is om derde partijen hiertoe wettelijk te verplichten; 2. vindt het belangrijk dat de instellingen, zoals bedoeld in de politieke verklaring, wat het versterken van de gemeenschappelijke transparantiecultuur betreft een gecoördineerde aanpak volgen, teneinde ethische belangenvertegenwoordiging te verbeteren en verder te versterken; onderstreept dat zij krachtens het Akkoord, en in overeenstemming met artikel 13, lid 2, VEU, verplicht zijn bij het ontwikkelen van het gemeenschappelijk kader loyaal samen te werken, en dat de instellingen zich derhalve zo toegewijd mogelijk moeten opstellen; geeft aan dat de in het Akkoord bedoelde maatregelen een minimum vertegenwoordigen en verder aangescherpt kunnen worden indien daarvoor op politiek niveau steun bestaat, mede rekening houdend met de bestaande constitutionele en wettelijke beperkingen van een interinstitutioneel akkoord; 3. herhaalt dat de interinstitutionele dialoog moet worden voortgezet met als doel het oprichten van het transparantieregister op basis van een wettelijk bindende handeling van het secundair recht van de Unie; 4. stelt voor dat de Conferentie over de toekomst van Europa kijkt naar de mogelijkheid van het vaststellen van een autonome rechtsgrondslag op basis waarvan de medewetgevers overeenkomstig de gewone wetgevingsprocedure wetgevingshandelingen van de Unie kunnen goedkeuren met als doel belangenvertegenwoordigers ertoe te verplichten zich bij hun contacten met de instellingen van de Unie aan bindende ethische regels te houden; 5. juicht het toe dat de status van de Raad van de Europese Unie gewijzigd is van waarnemer in officiële partij bij het Akkoord; is desalniettemin van oordeel dat zijn deelname beperkt is tot vergaderingen met de hoogste ambtenaren en, uitsluitend krachtens vrijwillige regelingen, vergaderingen van de permanente vertegenwoordigers en de plaatsvervangende permanente vertegenwoordigers gedurende hun voorzitterschap en de zes maanden daaraan voorafgaand; acht het belangrijk dat, voor de geloofwaardigheid van het gemeenschappelijk kader, alle permanente vertegenwoordigers daaraan middels hun vrijwillige regelingen actief deelnemen, deze na afloop van hun voorzitterschap blijven toepassen, en deze, voor zover mogelijk, uitbreiden tot andere ambtenaren; 6. geeft aan dat de Commissie in de onderhandelingen geen inhoudelijke aanvullende toezeggingen in verband met het gemeenschappelijk kader heeft gedaan; betreurt het met name dat, wat de personen die eronder vallen betreft, de regeling uitsluitend op de hoogste ambtenaren van de instellingen van toepassing is; hamert erop dat bij eventuele herzieningen van de conditionaliteitsbepalingen voor elk van de drie instellingen de regeling moet worden uitgebreid tot vergaderingen met andere personeelsleden van de instellingen, op het niveau van afdelingshoofden en hoger; 7. is verheugd over de toezeggingen van het Parlement in de onderhandelingen met betrekking tot conditionaliteit en aanvullende transparantiemaatregelen; is van oordeel dat de wijziging van de artikelen 11 en 35 van zijn Reglement in dit verband in een sterke verbintenis heeft voorzien; juicht het toe dat het grondwettelijke recht van de lidstaten om hun mandaat vrijelijk uit te oefenen in het Akkoord onaangetast blijft; 8. juicht het toe dat instellingen, organen en instanties van de Unie op vrijwillige basis kunnen deelnemen; is van oordeel dat de ondertekenende partijen deze deelname moeten aanmoedigen, overeenkomstig hun verplichting om het gebruik van het register te bevorderen en het register zo volledig mogelijk te gebruiken; geeft aan dat de ondertekenende partijen het register met het oog hierop aanvullende middelen ter beschikking zullen moeten stellen; Onder het Akkoord vallende activiteiten 9. onderstreept dat het Akkoord stoelt op een activiteitengebaseerde benadering inclusief indirecte lobbyingactiviteiten; geeft aan dat het belangrijk is dat dergelijke activiteiten eronder vallen, met name in de context van de ontwikkeling, tegen de achtergrond van de pandemie, van nieuwe vormen van interactie tussen belangenvertegenwoordigers en EU-besluitvormers; 10. juicht de verduidelijkingen over de activiteiten die wel en niet onder het Akkoord vallen toe, waaronder de uitsluiting van spontane ontmoetingen en de inclusie van tussenpersonen van derde landen die geen diplomatieke status bezitten; 11. acht het van belang te bepalen welke vergaderingen met belangenvertegenwoordigers moeten worden gepubliceerd als van tevoren geplande vergaderingen; is ingenomen met de praktijk van de Commissie om ook vergaderingen te publiceren die in een andere dan fysieke vorm plaatsvinden, bijvoorbeeld via videoconferentie; dringt erop aan dat ook een gepland telefoongesprek als een vergadering moet worden beschouwd; Conditionaliteit, jaarverslag en herziening 12. is van oordeel dat de tenuitvoerlegging van de conditionaliteits- en andere aanvullende transparantiemaatregelen middels afzonderlijke besluiten een manier is om de respectieve interne organisatorische bevoegdheden van de drie ondertekenende instellingen te eerbiedigen; juicht het in dit verband toe dat het jaarverslag nu ook betrekking heeft op de tenuitvoerlegging van de desbetreffende, door de ondertekenende instellingen genomen maatregelen; 13. stelt voor dat in het jaarverslag informatie wordt opgenomen over inschrijvers tegen wie een onderzoek is ingesteld en die uiteindelijk uit het register zijn geschrapt wegens niet-naleving van de gedragscode; 14. juicht het toe dat de tenuitvoerleggingsmaatregelen krachtens artikel 5 van het Akkoord te gepasten tijde en regelmatig worden herzien, teneinde aanbevelingen te formuleren voor het verbeteren en versterken daarvan; 15. verzoekt de ondertekenende instellingen voorafgaand aan de volgende herziening van het register in kaart te brengen wat voor impact nieuwe regels inzake transparantie, inclusief conditionaliteits- en aanvullende transparantiemaatregelen die de instellingen binnen het gemeenschappelijk kader vaststellen, op besluitvormingsprocedures hebben, en op de wijze waarop burgers tegen de instellingen van de Unie aankijken; 16. benadrukt dat de duidelijke en tijdige publicatie van de conditionaliteits- en de aanvullende transparantiemaatregelen essentieel is voor het waarborgen van de transparantie die belangenvertegenwoordigers en burgers nodig hebben ter onderbouwing van hun vertrouwen in de goede werking van het gemeenschappelijk kader; Rol van het Europees Parlement 17. verwelkomt de toezeggingen die het Parlement in de onderhandelingen heeft gedaan, in het bijzonder over het voorstel “Closing the loopholes – De voorstellen van het Parlement inzake conditionaliteit” en geeft aan dat het belangrijk is dat ze zonder onnodig uitstel volledig ten uitvoer gelegd worden en gepubliceerd worden, in overeenstemming met artikel 5, lid 3, van het Akkoord; 18. onderstreept dat op het niveau van het Parlement voor een hoge mate van politieke “eigendom” van het tenuitvoerleggings- en toetsingsproces moet worden gezorgd; stelt voor de ondervoorzitter van het Parlement belast met het transparantieregister te raadplegen over en nauw te betrekken bij het in artikel 14 van het Akkoord bedoelde herzieningsproces; 19. verzoekt het Bureau en andere relevante organen in het bijzonder de volgende maatregelen snel ten uitvoer te leggen: 20. verzoekt de Conferentie van commissievoorzitters in het bijzonder 21. verzoekt de Commissie constitutionele zaken tijdens het proces van herziening van het Reglement van het Parlement na te denken over de vaststelling van aanvullende transparantiemaatregelen, teneinde de toegewijdheid van het Parlement aan het gemeenschappelijk kader te vergroten; onderstreept het belang van de formele vereisten die gelden voor elke herziening van het Reglement; Vereisten om in aanmerking te komen, gedragscode, door de inschrijvers te verstrekken gegevens 22. merkt op dat het in acht nemen van de gedragscode als bedoeld in bijlage I bij het Akkoord onderdeel uitmaakt van de voorwaarden om in aanmerking te komen, en dat inschrijvers gehouden zijn aan de vertrouwelijkheidsvereisten en -regels die gelden voor voormalige leden en het personeel van de instellingen na beëindiging van hun mandaat, respectievelijk na uitdiensttreding; 23. verwelkomt de verduidelijking dat wanneer inschrijvers een deel van hun activiteiten aan anderen uitbesteden zij niet vrijgesteld zijn van de verplichting erop toe te zien dat deze dezelfde ethische normen in acht nemen als die welke op de inschrijvers zelf van toepassing zijn; 24. juicht het toe dat inschrijvers financiële gegevens over zowel cliënten als tussenpersonen moeten publiceren, en dat ook financiële gegevens verstrekt moeten worden van inschrijvers die geen commerciële belangen vertegenwoordigen; is verheugd over het feit dat inschrijvers niet alleen verplicht zijn eenmaal per jaar financiële informatie te publiceren, maar ook om die informatie actueel te houden, met name wanneer zich een belangrijke wijziging voordoet met details die onderworpen zijn aan uitvoeringsbesluiten; 25. onderstreept dat inschrijvers nu verplicht zijn gegevens te verstrekken over de wetgevingsvoorstellen, het beleid of de initiatieven waar zij zich op richten; is van oordeel dat dit tot meer transparantie over de door hen vertegenwoordigde belangen zal leiden; Secretariaat en beheersorgaan 26. verwelkomt de toezegging om de middelen voor onderhoud, ontwikkeling en bevordering van het register te verhogen, net als de formele bijdrage van de Raad aan het secretariaat; is van oordeel dat dergelijke toezeggingen aan het gemeenschappelijk kader het secretariaat beter in staat zullen stellen de inschrijvers tijdig van advies te voorzien en ze te helpen bij het inschrijven en het actualiseren van de te verstrekken gegeven; wijst er met name op dat de personele middelen zeer beperkt zijn in verhouding tot het aantal inschrijvers in vergelijking met overeenkomstige nationale regelingen, en dat dit de doeltreffende werking van het register niet ten goede komt; verzoekt de instellingen te zorgen voor de verstrekking van de middelen en de personeelsaantallen die nodig zijn om de goede werking van het secretariaat en het beheersorgaan te waarborgen; 27. is van mening dat het feit dat de drie instellingen op voet van gelijkheid aan de werking van het secretariaat en het beheersorgaan deelnemen voor consensus zal zorgen, tot gedeelde “eigendom” van het kader zal leiden, en een gemeenschappelijke cultuur van transparantie in de hand zal werken; 28. verwelkomt de oprichting van het beheersorgaan, alsook zijn taak om toezicht uit te oefenen op de algemene administratieve tenuitvoerlegging van het Akkoord en om als orgaan te fungeren voor de herziening van de maatregelen die het secretariaat neemt; juicht het toe dat het Akkoord een robuuste administratieve procedure bevat voor het waarborgen van de procedurele rechten van de inschrijvers; Procedurele bepalingen 29. hecht zijn goedkeuring aan de sluiting van het Akkoord in bijlage A bij dit besluit; 30. hecht zijn goedkeuring aan de politieke verklaring van het Europees Parlement, de Raad van de Europese Unie en de Europese Commissie in bijlage B bij dit besluit, die in de de L-serie van het Publicatieblad van de Europese Unie zal worden gepubliceerd, samen met het Akkoord; 31. besluit dat, in overeenstemming met artikel 9 en artikel 15, lid 2, van het Akkoord het beheersorgaan en het secretariaat vanaf de inwerkingtreding van het Akkoord bevoegd zijn om namens het Europees Parlement afzonderlijke besluiten te nemen over verzoekers en inschrijvers, overeenkomstig het interinstitutioneel akkoord van 20 mei 2021 tussen het Europees Parlement, de Raad van de Europese Unie en de Europese Commissie over een verplicht transparantieregister (4) ; 32. verzoekt zijn Voorzitter het Akkoord met de voorzitter van de Raad en de voorzitter van de Commissie te ondertekenen en zorg te dragen voor publicatie ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie ; 33. verzoekt zijn Voorzitter dit besluit en de bijlagen daarbij ter informatie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie en de parlementen van de lidstaten. BIJLAGE A INTERINSTITUTIONEEL AKKOORD TUSSEN HET EUROPEES PARLEMENT, DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE EN DE EUROPESE COMMISSIE OVER EEN VERPLICHT TRANSPARANTIEREGISTER (De tekst van de bijlage wordt hier niet weergegeven, aangezien deze overeenkomt met het interinstitutioneel akkoord als bekendgemaakt in PB L 207 van 11.6.2021, blz. 1.) BIJLAGE B POLITIEKE VERKLARING VAN HET EUROPEES PARLEMENT, DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE EN DE EUROPESE COMMISSIE TER GELEGENHEID VAN DE VASTSTELLING VAN HET INTERINSTITUTIONEEL AKKOORD OVER EEN VERPLICHT TRANSPARANTIEREGISTER Het Europees Parlement, de Raad van de Europese Unie en de Europese Commissie erkennen het belang van het conditionaliteitsbeginsel als hoeksteen van de gecoördineerde aanpak die de drie instellingen hebben gevolgd om een gemeenschappelijke transparantiecultuur te versterken en tegelijkertijd hoge normen vast te stellen voor een transparante en ethische belangenvertegenwoordiging op het niveau van de Unie. Het Europees Parlement, de Raad van de Europese Unie en de Europese Commissie erkennen dat de conditionaliteitsmaatregelen en aanvullende transparantiemaatregelen die zijn ingesteld met betrekking tot de hiernavolgende aangelegenheden, in overeenstemming zijn met het Interinstitutioneel Akkoord over een verplicht transparantieregister, de doelstelling van hun gecoördineerde aanpak versterken en een stevige basis vormen om die aanpak verder uit te bouwen en te verbeteren en de ethische belangenvertegenwoordiging op het niveau van de Unie verder te versterken: — vergaderingen van besluitvormers met geregistreerde belangenvertegenwoordigers, indien van toepassing (5) ; — het openbaar maken van bijeenkomsten met belangenvertegenwoordigers, indien van toepassing (6) ; — bijeenkomsten van personeelsleden, met name op hoog niveau, met geregistreerde belangenvertegenwoordigers (7) ; — als spreker deelnemen aan een hoorzitting in het Europees Parlement (8) ; — lidmaatschap van deskundigengroepen van de Commissie en deelname aan bepaalde evenementen, fora of informatiebijeenkomsten (9) ; — toegang tot de gebouwen van de instellingen (10) ; — beschermheerschap met betrekking tot evenementen voor geregistreerde belangenvertegenwoordigers, in voorkomend geval; — de politieke verklaring van lidstaten om het conditionaliteitsbeginsel overeenkomstig het nationale recht en nationale bevoegdheden vrijwillig toe te passen op bijeenkomsten van hun permanente vertegenwoordiger en plaatsvervangende permanente vertegenwoordiger met belangenvertegenwoordigers tijdens hun voorzitterschap van de Raad en de zes maanden die hieraan voorafgaan, en eventuele andere vrijwillige maatregelen van afzonderlijke lidstaten overeenkomstig het nationale recht en nationale bevoegdheden die verder gaan dan het genoemde, waarvan in beide gevallen eveneens nota wordt genomen. Het Europees Parlement, – gezien zijn resolutie van 15 januari 2020 over de Europese Green Deal (1) , – gezien zijn standpunt in eerste lezing vastgesteld op 16 september 2020 over het wereldwijd systeem voor de verzameling van gegevens inzake stookolieverbruik door schepen (2) , – gezien het derde verslag van de Internationale Maritieme Organisatie (IMO) over broeikasgasemissies (3) , – gezien het eindverslag over de vierde studie van de IMO over broeikasgasemissies (4) , – gezien de ministeriële verklaring die in december 2019 is aangenomen door de partijen bij het Verdrag inzake de bescherming van het mariene milieu en de kustgebieden van de Middellandse Zee (Verdrag van Barcelona), – gezien het jaarverslag van de Commissie over de CO 2 -emissies van het zeevervoer 2019, – gezien Richtlijn 2014/94/EU van het Europees Parlement en de Raad van 22 oktober 2014 betreffende de uitrol van infrastructuur voor alternatieve brandstoffen (5) , – gezien artikel 54 van zijn Reglement, – gezien het advies van de Commissie milieu, volksgezondheid en voedselveiligheid, – gezien het verslag van de Commissie vervoer en toerisme ( A9-0029/2021 ), A. overwegende dat het zeevervoer en de havens van essentieel belang zijn voor de economie van de EU – aangezien bijna 90 % van de externe goederen over zee wordt aangevoerd (6) – en ook voor het toerisme een belangrijke rol vervullen; overwegende dat zij cruciaal zijn voor het waarborgen van ononderbroken toeleveringsketens, zoals tijdens de COVID-19-pandemie is gebleken; overwegende dat het totale economische effect in 2018 149 miljard EUR heeft bijgedragen aan het bbp van de EU en goed is voor meer dan 2 miljoen arbeidsplaatsen (7) ; overwegende dat de rechtstreekse economische effecten van de maritieme sector in 2018 goed waren voor 685 000 banen in de EU, aan land en op zee; overwegende dat 40 % van de wereldwijde vloot, gemeten aan de hand van brutotonnage, in EU-handen is; B. overwegende dat het vervoer van goederen en passagiers over zee een sleutelfactor is in de economische, sociale en territoriale cohesie van de EU, vooral wat betreft de connectiviteit en toegankelijkheid van de perifere en ultraperifere gebieden en eilanden; overwegende dat de EU in dit verband moet investeren in het concurrentievermogen van de maritieme sector, alsook in de capaciteit van deze sector om de duurzame transitie te realiseren; C. overwegende dat de maritieme sector van de EU ook een bijdrage moet leveren aan de aanpak van het verlies van biodiversiteit en van milieuvervuiling, alsook aan de doelstellingen van de Europese Green Deal en de biodiversiteitsstrategie voor 2030; D. overwegende dat gezonde oceanen en ecosystemen voor de mensheid van levensbelang zijn als klimaatregulatoren, producenten van ten minste de helft van de zuurstof in de atmosfeer van de aarde, reservoirs van biodiversiteit, bronnen van wereldwijde voedselzekerheid en menselijke gezondheid en bronnen van economische activiteiten, waaronder visserij, vervoer, handel, toerisme, hernieuwbare energie en gezondheidsproducten, die gebaseerd moeten zijn op het beginsel van duurzaamheid; E. overwegende dat de maritieme sector zowel op Europees als op internationaal niveau is gereguleerd en nog altijd in hoge mate afhankelijk is van fossiele brandstoffen; overwegende dat momenteel een herziening plaatsvindt van een systeem voor monitoring, rapportage en verificatie van CO 2 -emissies door zeevervoer, dat tot doel heeft de broeikasgasemissies in de EU-wateren terug te dringen; F. overwegende dat de sector voortdurend inspanningen levert om de streefcijfers voor reductie van de broeikasgasemissies te halen, door het bestaande regelgevingskader te volgen en de laatste technologische ontwikkelingen toe te passen; G. overwegende dat in die context adequate financiering voor deze noodzakelijke transitie essentieel is; overwegende dat ook bijkomend onderzoek en innovatie cruciaal blijven om koolstofvrij zeevervoer een feit te maken; H. overwegende dat door het internationaal zeevervoer jaarlijks ongeveer 940 miljoen ton CO 2 wordt uitgestoten en dat het internationaal zeevervoer goed is voor zo’n 2,5 % van de wereldwijde broeikasgasemissies (8) ; overwegende dat het zeevervoer ook nadelige effecten heeft op het milieu, aangezien de sector bijdraagt aan klimaatverandering en op verschillende manieren verontreiniging veroorzaakt, met name door middel van ontgassing, lopende motoren in havens, lozingen van ballastwater, koolwaterstoffen, zware metalen en chemicaliën en op zee kwijtgeraakte containers, hetgeen op zijn beurt weer negatieve gevolgen heeft voor de biodiversiteit en ecosystemen; overwegende dat de voorschriften van de Internationale Maritieme Organisatie (IMO) ter vermindering van de SOx-uitstoot van schepen voor het eerst in werking traden in 2005 in het kader van het Internationale Verdrag ter voorkoming van verontreiniging door schepen (Marpol-Verdrag) en overwegende dat de grenswaarden voor SOx-uitstoot sindsdien progressief zijn aangescherpt, waarbij het maximaal toegestane zwavelgehalte momenteel 0,5 % en in emissiebeheersgebieden 0,1 % bedraagt; overwegende dat dit besluit zou moeten bijdragen aan het verminderen van emissies; overwegende dat de IMO voornemens is in 2021 tot overeenstemming te komen over een wereldwijde reglementering voor de beperking van emissies van “zwarte koolstof”; overwegende dat zeevervoer de meest energie-efficiënte vervoerswijze is op basis van de hoeveelheid vervoerde vracht en de respectieve emissies per ton vervoerde goederen en per afgelegde kilometer; I. overwegende dat de emissies van het internationale zeevervoer, als er niet snel beperkende maatregelen worden vastgesteld, tegen 2050 zouden kunnen toenemen van een stijging van 90 % in 2018 ten opzichte van het emissieniveau van 2008, tot een stijging van 90-130 % tegen 2050 (9) ten opzichte van het emissieniveau van 2008, wat onvoldoende zou bijdragen aan de verwezenlijking van de doelstellingen van de Overeenkomst van Parijs; J. overwegende dat alle emissies van de maritieme sector die schadelijk zijn voor de luchtkwaliteit en de volksgezondheid moeten worden beperkt en aangepakt, na uitvoering van een effectbeoordeling van de betreffende wetgeving; K. overwegende dat de EU een hoog ambitieniveau met betrekking tot de vermindering van broeikasgasemissies in de maritieme sector moet hanteren, zowel op internationaal als op EU-niveau; L. overwegende dat schone technologieën en oplossingen moeten worden aangepast aan de verschillende typen schepen en vlootsegmenten; overwegende dat onderzoek en investeringen evenals toereikende ondersteuning van fundamenteel belang zijn voor het waarborgen van innovatieve oplossingen en een duurzame transitie van de maritieme sector; M. overwegende dat openbare en particuliere investeringen in verband met het koolstofvrij maken van de maritieme sector in overeenstemming moeten zijn met Verordening (EU) 2020/852 van het Europees Parlement en de Raad van 18 juni 2020 betreffende de totstandbrenging van een kader ter bevordering van duurzame beleggingen (10) , en dat hierbij de belangrijkste beginselen van de rechtvaardige transitie in acht moeten worden genomen, zoals het scheppen van hoogwaardige banen, het bieden van garanties met betrekking tot omscholing en herplaatsing en van structurele maatregelen op het gebied van gezondheid en veiligheid voor alle werknemers, met bijzondere aandacht voor arbeidskansen voor vrouwen en jongeren met het oog op de diversificatie van het personeelsaanbod in de maritieme sector; overwegende dat passende opleiding en fatsoenlijke arbeidsomstandigheden voor maritiem personeel van essentieel belang zijn, onder meer voor het voorkomen van incidenten, met inbegrip van milieuongevallen; N. overwegende dat de Commissie momenteel werkt aan haar effectbeoordeling over de integratie van het zeevervoer in het emissiehandelssysteem van de EU (ETS); O. overwegende dat het zeevervoer tegen 2050 een klimaatneutrale transitie moet doormaken om de doelstellingen in het kader van de Europese Green Deal te verwezenlijken; Stimuleringsregelingen voor schone energie 1. betreurt de concurrentievervalsing die op de Europese markt bestaat tussen fossiele brandstoffen, die fiscaal gunstiger worden behandeld, en alternatieve, schone brandstoffen afkomstig uit hernieuwbare bronnen; verzoekt de Commissie deze situatie te verhelpen door voor te stellen opnieuw regels inzake eerlijke en billijke concurrentie vast te stellen door het beginsel dat de vervuiler betaalt toe te passen op het zeevervoer en door het gebruik van alternatieven voor zware brandstoffen – die de gevolgen voor het klimaat en het milieu in de maritieme sector aanzienlijk beperken – verder te bevorderen en te stimuleren, onder meer via belastingvrijstellingen; 2. erkent de impact van het gebruik van zware stookolie; beklemtoont dat het noodzakelijk is de brandstofemissies van schepen doeltreffend aan te pakken en het gebruik van zware stookolie in schepen geleidelijk af te bouwen, niet alleen als zelfstandige brandstof maar ook in gemengde vorm voor scheepsbrandstoffen; merkt op dat technologische neutraliteit in acht moet worden gehouden, zo lang deze strookt met de milieudoelstellingen van de EU; stelt vast dat het zeevervoer problemen ondervindt van het gebrek aan passende, op EU-niveau geharmoniseerde eindeafvalcriteria; benadrukt dat het noodzakelijk is koolstoflekkage te voorkomen en het concurrentievermogen van het Europese zeevervoer te handhaven; 3. herinnert eraan dat de maritieme sector moet bijdragen aan de inspanningen van de Unie om de uitstoot van broeikasgassen terug te dringen, terwijl het concurrentievermogen van de sector wordt gewaarborgd; benadrukt dat gebruik moet worden gemaakt van en geïnvesteerd moet worden in alle beschikbare opties voor het terugdringen van maritieme emissies, met inbegrip van transitietechnologieën als alternatieven voor zware stookolie, en dat daarnaast emissievrije alternatieven voor de lange termijn moeten worden gevonden en gefinancierd; erkent het belang van transitietechnologieën, zoals lng en lng-infrastructuur, voor een geleidelijke overgang naar emissievrije alternatieven in de maritieme sector; 4. herinnert eraan dat de EU heeft toegezegd om uiterlijk in 2050 klimaatneutraliteit te bereiken, in overeenstemming met de Overeenkomst van Parijs; benadrukt in dit verband de voortrekkersrol van de EU en onderstreept dat het gezien de internationale en concurrerende dimensie van het zeevervoer noodzakelijk is om ook op internationaal niveau binnen het IMO-kader in onderhandeling te treden over de vermindering van de uitstoot van broeikasgassen in het zeevervoer; herhaalt de eerdere standpunten van het Parlement over de opname van de maritieme sector in het EU-ETS (11) en ook over de actualisering van de effectbeoordeling (12) ; 5. verzoekt de Commissie en de lidstaten, met het oog op de aanvankelijke strategie uit 2018 van de IMO voor de vermindering van broeikasgasemissies van schepen en de aankomende herziening daarvan, hun invloed binnen de IMO aan te wenden om ervoor te zorgen dat deze concrete maatregelen aanneemt om een ambitieus en realistisch pad uit te stippelen naar een emissievrije scheepvaart, in overeenstemming met de temperatuurdoelstelling van de Overeenkomst van Parijs, en zo bij te dragen aan een internationaal gelijk speelveld; 6. verzoekt de Commissie om in het kader van het initiatief FuelEU voor de maritieme sector niet alleen de koolstofintensiteit van brandstoffen aan te pakken, maar ook technische en operationele maatregelen te nemen die de efficiëntie van schepen en hun activiteiten zouden verbeteren; herinnert eraan dat het Europees Parlement de scheepvaartmaatschappijen er in het kader van de herziening van Verordening (EU) 2015/757 (13) toe heeft opgeroepen tegen 2030 voor de schepen die onder hun verantwoordelijkheid vallen een gemiddelde emissiereductie van 40 % te realiseren ten opzichte van de gemiddelde prestatie per categorie schepen van dezelfde omvang en van hetzelfde type; voegt eraan toe dat het initiatief ook een levenscyclusbenadering moet omvatten waarin alle broeikasgasemissies worden geïntegreerd; benadrukt dat alternatieve brandstoffen die niet voldoen aan de REDII-drempel van 70 % reductie over de levenscyclus, volgens de regelgeving niet zijn toegestaan; Havens en vracht 7. herinnert eraan dat de samenwerking tussen alle belanghebbenden en de uitwisseling van optimale praktijken tussen de havens, de scheepvaartsector en de brandstof- en energieleveranciers moeten worden aangemoedigd om een algemeen beleidskader te ontwikkelen teneinde de havens en kustgebieden koolstofvrij te maken; spoort de havenautoriteiten aan duurzame beheermethoden in te voeren en deze te certificeren met behulp van methoden die een levenscyclusbeoordeling van de havendiensten omvatten, zoals die in het kader van de milieuproductverklaring; 8. benadrukt dat de overzeese gebieden, met inbegrip van de ultraperifere gebieden en de landen en gebieden overzee, en de daar gelegen havens, vanwege hun strategische ligging van het grootste belang zijn voor de Europese soevereiniteit en voor de Europese en internationale maritieme handel; beklemtoont dat de stimulansen om in deze havens te investeren heel divers zijn, gaande van de ondersteuning van hun klassieke rol bij de ontvangst van schepen (het laden, afladen, opslaan en vervoeren van goederen) tot waarborging van multimodale verbindingen, de aanleg van energie-infrastructuur, opbouw van weerstand tegen de gevolgen van de klimaatverandering, en de algehele vergroening en digitalisering van de scheepvaart; dringt aan op verdere investeringen in de havens in de overzeese gebieden om deze om te vormen tot strategische clusters voor multimodaal vervoer, energieopwekking, -opslag en -distributie, alsook toerisme; 9. wijst op de grensoverschrijdende dimensie van zeehavens; benadrukt de rol van havens als clusters voor alle vervoerswijzen, energie, het bedrijfsleven en de blauwe economie; onderkent de toenemende clustervorming in havens en de voortschrijdende samenwerking tussen havens; 10. wijst op de positieve rol van de Europese zeevaartsector en de positieve ontwikkelingen op internationaal niveau om innovatie te ondersteunen en de emissies van de scheepvaart te verminderen, en roept de Commissie en de lidstaten op initiatieven te ondersteunen die tot deze positieve ontwikkelingen bijdragen; 11. roept de Commissie op om via wetgeving de doelstelling van nulverontreiniging (uitstoot van broeikasgassen en luchtverontreinigende stoffen) op de aanlegplaats te ondersteunen, en de ontwikkeling en toepassing van schone multimodale oplossingen in de havens te bevorderen vanuit een op de corridors gerichte benadering; roept de Commissie met name op snel actie te ondernemen om de toegang tot havens in de EU voor de meest vervuilende schepen te reguleren binnen het kader van de richtlijn betreffende havenstaatcontrole (14) , en het gebruik te stimuleren en te ondersteunen van walstroom op basis van schone elektriciteit of andere energiebesparende technologieën die voor aanzienlijk minder emissies van broeikasgassen en luchtverontreinigende stoffen zorgen; betreurt dat de herziening van Richtlijn 2014/94/EU is uitgesteld; dringt er bij de Commissie op aan zo spoedig mogelijk met een herziening van Richtlijn 2014/94/EU te komen teneinde zowel de lidstaten als de havens stimulansen te bieden om de nodige infrastructuur op grotere schaal uit te rollen; roept de Commissie op eveneens met een herziening van Richtlijn 2003/96/EG (15) te komen; 12. roept de Commissie op een strategie voor emissievrije havens op te stellen en bottom-upinitiatieven te ondersteunen, met inbegrip van maatregelen om de ontwikkeling te bevorderen van havenindustrieën die gespecialiseerd zijn in de circulaire economie, om met name te zorgen voor een beter gebruik van scheepsafval dat wordt teruggewonnen en verwerkt in havens; 13. roept de Commissie op om in het kader van de Green Deal een overgang naar kortevaartverbindingen evenzeer als het vervoer per spoor en via de binnenwateren te bevorderen als duurzaam alternatief voor het weg- en luchtvervoer van goederen en passagiers; onderstreept de belangrijke rol van kortevaartverbindingen ter verwezenlijking van de doelstellingen van de verschuiving naar andere vervoerswijzen om de opstoppingen en emissies ten gevolge van het vervoer te beperken en om de aanzet te geven naar een emissievrije vervoerswijze; beklemtoont dat hiertoe een EU-strategie moet worden ingevoerd voor vernieuwing en aanpassing van de vloot om de groene en digitale transitie en het concurrentievermogen van de Europese sector maritieme technologie te bevorderen; herinnert er derhalve aan dat het infrastructuurnetwerk deze intermodale capaciteit moet kunnen ondersteunen en dat de beloften met betrekking tot investeringen in het TEN-T-netwerk in het kader van de Connecting Europe Facility (CEF) dus moeten worden nagekomen; 14. beklemtoont dat het stimuleren van naadloze multimodale vervoersverbindingen tussen de havens en het TEN-T-netwerk, alsook het verhogen van de interoperabiliteit tussen de verschillende vervoerswijzen knelpunten zou wegnemen en voor minder opstoppingen zou zorgen; onderstreept het belang van zee- en binnenhavens als strategische en multimodale knooppunten in het TEN-T-netwerk; 15. dringt voorts aan op een duidelijke strategie ter bevordering van het gebruik van roroschepen voor vrachtvervoer, om aldus het aantal zware bedrijfsvoertuigen op de weg te verlagen; spoort de Commissie aan concretere maatregelen te nemen om haar maritiem beleid in overeenstemming te brengen met de doelstelling om lang en voor het milieu schadelijk wegvervoer op het hele continent te voorkomen, door levering via kleinere en dichter bij de markt van eindbestemming gelegen havens te stimuleren; 16. roept de Commissie op het concept “snelwegen op zee” als geïntegreerd onderdeel van het TEN-T-netwerk weer betekenis te geven, aangezien dit ertoe bijdraagt kortevaartverbindingen en ‑diensten als duurzaam alternatief voor vervoer over land, de samenwerking tussen de zeehavens en de aansluiting daarvan op het achterland te bevorderen door de toegang, met name tot havens buiten het kernnetwerk, te vereenvoudigen, door zeeverbindingen die een alternatief bieden voor wegvervoer financieel aanzienlijk te ondersteunen en door de aansluiting daarvan op het spoorwegnet te waarborgen; 17. is van mening dat de duurzaamheid van de Europese maritieme sector en toekomstbestendige infrastructuur, met inbegrip van het TEN-T-netwerk en de toekomstige uitbreiding ervan, van cruciaal belang zijn om een klimaatneutrale economie tot stand te brengen; benadrukt dat een concreet EU-investeringsplan en concrete maatregelen op EU-niveau nodig zijn met het oog op de procentuele toename van het goederenvervoer over water als voorzien in de Europese Green Deal; Beheersgebieden voor emissies en de IMO 18. benadrukt dat het om gezondheids- en milieuredenen dringend nodig is een beheersgebied voor SO x -emissies in te stellen dat alle landen in het Middellandse Zeegebied bestrijkt; roept de Commissie en de lidstaten op actief te ondersteunen dat vóór 2022 bij de IMO een voorstel in die zin wordt ingediend; dringt er bij de lidstaten ook op aan het beginsel te ondersteunen dat er snel een beheersgebied voor NO x -emissies moet worden vastgesteld om de stikstofemissies in het Middellandse Zeegebied te beperken; 19. roept de Commissie op ervoor te zorgen dat deze beheersgebieden voor emissies worden uitgebreid tot alle zeeën in de EU, om te komen tot een uniforme verlaging van de toegestane NO x - en SO x -emissies door schepen; benadrukt dat de gecumuleerde verlaging van de uitstoot van zwavel- en stikstofoxide rechtstreeks invloed heeft op de afname van de fijnstofemissies (PM 10 en PM 2,5 ); 20. benadrukt dat de EU het goede voorbeeld moet geven door ambitieuze wettelijke voorschriften vast te stellen voor schoon zeevervoer en tegelijkertijd op internationale fora zoals de IMO moet streven naar minstens even ambitieuze maatregelen en deze moet ondersteunen, zodat de sector zeevervoer de uitstoot van broeikasgassen wereldwijd geleidelijk kan afbouwen zoals vastgesteld in de Overeenkomst van Parijs; Schepen en voortstuwing 21. verzoekt de Commissie, reders en scheepsexploitanten ervoor te zorgen dat alle beschikbare operationele en technische maatregelen worden uitgevoerd om energie-efficiëntie te bereiken, in het bijzonder optimalisering van de snelheid – waar nodig met inbegrip van verlaging van de snelheid – en innovatieve hydrodynamische optimalisering van de bevaarbare routes, de invoering van nieuwe voortstuwingsmethoden zoals technologieën voor voortstuwing door de wind, optimalisering van vaartuigen en optimalisering in de maritieme logistieke sector; 22. wijst erop dat in de maritieme sector de reder en de persoon of entiteit die het schip commercieel exploiteert niet altijd dezelfde persoon zijn; is daarom van mening dat het beginsel “de vervuiler betaalt” van toepassing moet zijn op de partij die verantwoordelijk is voor de commerciële exploitatie van het schip, d.w.z. de commerciële entiteit die betaalt voor de brandstof die het schip verbruikt, zoals de reder, de beheerder, de tijdbevrachter of de rompbevrachter, en dat deze partij op grond van dat beginsel aansprakelijk moet worden gesteld; 23. wijst erop dat digitalisering en automatisering van de maritieme sector, havens en schepen er aanzienlijk toe kan bijdragen de uitstoot door de sector te verlagen en essentieel is om de sector overeenkomstig de ambities van de Green Deal koolstofvrij te maken, met name door middel van toegenomen uitwisseling van geactualiseerde en gecontroleerde gegevens die kunnen worden gebruikt om technische werkzaamheden en onderhoud uit te voeren, bijvoorbeeld om de meest brandstofefficiënte manier te bepalen om een schip op een specifieke route in te zetten, en voor optimalisering van de havenaanloop, die bijdraagt tot kortere wachttijden voor schepen in de havens en dus tot lagere emissies; benadrukt dat digitalisering moet worden gebruikt om de samenwerking tussen de belanghebbenden in de sector te verbeteren, zodat schepen energie-efficiënter worden en zij dus aan de emissiebeheersingsnormen kunnen voldoen, en om het beheer van milieurisico’s te vergemakkelijken; dringt aan op maatregelen en investeringen in digitalisering, onderzoek en innovatie, met name ten behoeve van de ontwikkeling en geharmoniseerde, grensoverschrijdende invoering van het monitoring- en informatiesysteem voor de zeescheepvaart (VTMIS); wijst erop dat de uitbreiding van de digitalisering en automatisering in de scheepvaartsector gevolgen zal hebben voor de afzonderlijke functieomschrijvingen en vereiste vaardigheden; wijst erop dat deze verschillende vaardigheden en kennisgebieden, met name wat informatietechnologie betreft, vereist zullen zijn voor zeelieden met het oog op de operationele efficiëntie en veiligheid van de schepen; 24. is ingenomen met de nieuwe grenswaarde voor het zwavelgehalte van brandstoffen van 0,5 % die de IMO op 1 januari 2020 heeft ingevoerd, en beklemtoont dat deze niet mag leiden tot een verschuiving van lucht- naar watervervuiling; roept de Commissie en de lidstaten derhalve op om overeenkomstig Richtlijn (EU) 2019/883 (16) op het niveau van de IMO te werken aan een omvattende bestudering van de milieueffecten van lozingen in zee van afvalwater afkomstig van “open loop scrubbers” (uitlaatgasreinigingssystemen in open modus) en andere ladingresiduen, en ervoor te zorgen dat deze naar behoren worden verzameld en verwerkt in havenontvangstvoorzieningen; spoort de lidstaten in dit verband ten zeerste aan om overeenkomstig Richtlijn 2000/60/EG (17) een verbod in te stellen op lozingen van afvalwater afkomstig van open loop scrubbers en bepaalde ladingresiduen in hun territoriale wateren; benadrukt dat van meet af aan voorkeur moet worden gegeven aan duurzame oplossingen op basis van levenscyclusanalyse; merkt op dat met open loop scrubbers wordt beoogd de luchtverontreiniging aan te pakken en dat daarin is geïnvesteerd; wijst erop dat het gebruik van open loop scrubbers gevolgen heeft voor het milieu en juicht toe dat de IMO het langetermijneffect ervan onderzoekt; roept de Commissie in dit verband op om op basis van een effectbeoordeling het gebruik van open loop scrubbers geleidelijk af te bouwen, opdat aan de emissiegrenswaarden wordt voldaan, overeenkomstig het IMO-kader en het Marpol-Verdrag; 25. verzoekt de Commissie alternatieve systemen voor voortstuwing, waaronder die op wind- en zonne-energie, op te nemen in het komende initiatief FuelEU voor de maritieme sector; verzoekt de Commissie de huidige initiatieven en projecten met betrekking tot goederenvervoer per zeilschip te evalueren en ervoor te zorgen dat voortstuwingssystemen voor vervoer in aanmerking komen voor Europese financiering; 26. verzoekt de Commissie maatregelen in te voeren en de nodige financiële middelen te voorzien opdat de Europese scheepswerven extra kunnen investeren in duurzame, sociale en gedigitaliseerde scheepsbouw en in de sector scheepsreparatie, hetgeen van strategisch belang is voor het scheppen van banen, waarbij de transitie naar een circulaire economie moet worden ondersteund en rekening moet worden gehouden met de gehele levenscyclus van schepen; benadrukt dat het belangrijk is binnen de EU duurzame oplossingen voor de bouw en ontmanteling van schepen te ondersteunen en te ontwikkelen, overeenkomstig het nieuwe actieplan voor de circulaire economie; benadrukt in dit verband dat de scheepswerven zowel binnen als buiten de EU in hun toeleveringsketens passende zorgvuldigheid in acht moeten nemen, overeenkomstig de normen van de OESO en de VN, om nadelige effecten voor het milieu bij de ontmanteling van schepen te voorkomen; EU-financiering 27. roept de Commissie op om in het kader van haar Europese financieringsprogramma’s, met name Horizon Europa en InvestEU, steun te verlenen voor het onderzoek naar en de invoering van schone technologieën en brandstoffen; wijst op het potentieel van elektriciteit uit bijkomende hernieuwbare bronnen, waaronder groene waterstof, ammoniak en voortstuwing door de wind; benadrukt in dit verband de financiële implicaties van de transitie naar schone alternatieve brandstoffen, zowel voor de scheepvaartsector als voor de brandstoftoeleveringsketen aan land en de havens; is van mening dat havens natuurlijke knooppunten zijn voor de productie, de opslag, de distributie en het vervoer van schone alternatieve brandstoffen; pleit ervoor om in het kader van het programma Horizon Europa opnieuw oproepen tot het indienen van voorstellen te doen voor projecten die aansluiten bij de “Green Deal”, zoals die welke de Commissie in het kader van Horizon 2020 heeft gelanceerd, met name om de maritieme sector groener te maken en ter ondersteuning van onderzoek en innovatie en het gebruik van alternatieven voor zware brandstoffen die de gevolgen voor het klimaat en het milieu in de maritieme sector aanzienlijk beperken; 28. verzoekt de Commissie projecten die erop gericht zijn het zeevervoer koolstofvrij te maken en de vervuilende uitstoot te beperken, met inbegrip van de vereiste haveninfrastructuur en -faciliteiten, in aanmerking te laten komen in het kader van het cohesiebeleid en de Europese structuur- en investeringsfondsen, de CEF en de Green Deal, en fondsen en stimulansen beschikbaar te stellen om de maritieme sector te ondersteunen bij de transitie naar een koolstofvrije economie en daarbij rekening te houden met de sociale dimensie van de transformatie; benadrukt dat het belangrijk is synergie en complementariteit te bereiken tussen de verschillende EU-financieringsoplossingen, zonder onnodige administratieve lasten te creëren die particuliere investeringen zouden ontmoedigen en daardoor de technologische vooruitgang en bijgevolg ook de verbetering van de kostenefficiëntie zouden vertragen; verzoekt de Commissie om in het kader van haar Europees herstelplan voor de industrie een groene Europese maritieme sector op het grondgebied van de EU te bevorderen en hierin te investeren, en het voortouw te nemen bij de ontwikkeling van nieuwe ecologisch ontworpen schepen, bij de renovatie en modernisering van bestaande schepen en bij de ontmanteling; 29. is van mening dat een realistische transitie naar nuluitstoot gebaseerd moet zijn op de betrokkenheid en participatie van de belanghebbenden in de sector en op EU-steun in de vorm van een toereikende begroting, in combinatie met dialoog, flexibiliteit en zorgvuldigheid bij het bevorderen van de noodzakelijke regelgevingshervormingen; merkt op dat deze voorwaarden essentieel zijn om strategische samenwerking te bevorderen die gericht is op duurzaamheid door middel van instrumenten zoals het medegeprogrammeerd partnerschap voor “emissievrij zeevervoer”; 30. herinnert eraan dat de doelstelling om de sector koolstofvrij te maken en de doelstelling van de verschuiving naar andere vervoerswijzen moeten worden ondersteund door de CEF, en dat deze meer begrotingsmiddelen moet krijgen; 31. betreurt in dit verband het besluit van de Raad om de begrotingstoewijzing voor toekomstgerichte programma’s, zoals de CEF, InvestEU en Horizon Europa, te verlagen; merkt op dat de ambitieuze decarbonisatieagenda van de EU moet worden geschraagd door overeenkomstige middelen en financieringsinstrumenten; 32. herinnert eraan dat de Europese Investeringsbank (EIB) steun verleent voor aantrekkelijke kapitaalleningen; is echter van mening dat de drempel voor de financiering van kleinschalige projecten moet worden verlaagd; wijst er in dit verband op dat het programma “Green Shipping Guarantee” (GSG), dat tot doel heeft de uitvoering van investeringen in groenere technologieën door Europese scheepvaartmaatschappijen te versnellen, ook steun moet bieden voor kleinere transacties en onder meer voor flexibelere leningvoorwaarden; is voorts van mening dat de EIB scheepsbouwers zowel voor als na levering financiering moet verstrekken, aangezien dit de uitvoering en de levensvatbaarheid van projecten aanzienlijk zou verbeteren; 33. benadrukt dat de overgang naar een koolstofvrije sector en de stimuleringsmechanismen voor schone energie in de sector zeevervoer de noodzaak van omscholing en opleiding van werknemers mee zouden brengen; herinnert eraan dat de EU en de lidstaten hier financiering voor zouden moeten voorzien; spoort de Commissie aan een EU-netwerk op te richten voor uitwisseling van optimale praktijken over hoe de personele middelen kunnen worden afgestemd op de nieuwe behoeften in de sector; 34. steunt de herziening door de Commissie van de richtsnoeren inzake staatssteun in alle relevante sectoren, met inbegrip van vervoer en met name de maritieme sector, om de doelstellingen van de Europese Green Deal te verwezenlijken door het beginsel van een “rechtvaardige transitie” toe te passen en door de nationale regeringen in staat te stellen investeringen in decarbonisatie en schone energie rechtstreeks te ondersteunen; verzoekt de Commissie te onderzoeken of de huidige belastingvrijstellingen oneerlijke mededingingsvoorwaarden tussen de sectoren mogelijk maken; dringt er bij de Commissie op aan duidelijkheid te scheppen aangaande staatssteun voor projecten voor duurzame scheepvaart; 35. wijst op de economische gevolgen van de COVID-19-pandemie voor de scheepvaartsector, in het bijzonder de sector collectief passagiersvervoer; verzoekt de lidstaten de scheepvaartsector prioriteit te geven in hun nationale herstelplannen zodat de sector ruime toegang heeft tot de middelen die worden toegekend in het kader van de herstel- en veerkrachtfaciliteit; verzoekt de Commissie voorts initiatieven voor slimme investeringen in kaart te brengen met het oog op een duurzaam en veerkrachtig herstel van de sector; Controle en uitvoering 36. verzoekt de Commissie de transparantie en beschikbaarheid van informatie over de milieueffecten en energieprestaties van schepen te waarborgen en de invoering van een Europees etiketteringssysteem te beoordelen, in overeenstemming met op IMO-niveau genomen maatregelen, die erop gericht moeten zijn de emissies daadwerkelijk te verminderen en de sector te helpen door betere toegang te bieden tot financiering, leningen en garanties op basis van de emissieprestaties van de sector en betere monitoring van de emissies, voordelen te creëren door de havenautoriteiten te stimuleren om de heffingen op het gebruik van haveninfrastructuur te differentiëren, en de aantrekkelijkheid van de sector te vergroten; benadrukt bovendien dat de regeling voor “groene schepen” verder moet worden bevorderd, ontwikkeld en uitgevoerd en dat daarbij rekening moet worden gehouden met emissiereductie, afvalverwerking en milieueffecten, met name door de uitwisseling van ervaringen en deskundigheid; 37. verzoekt de Commissie uiterlijk eind 2021 met een herziening te komen van de richtlijn betreffende havenstaatcontrole, als voorzien in het werkprogramma van de Commissie voor 2021, om een meer effectieve en alomvattende controle van de schepen evenals vereenvoudigde procedures mogelijk te maken, met inbegrip van stimulansen die zorgen voor de naleving van de sociale normen en de normen inzake milieu, volksgezondheid en arbeidsrecht, de veiligheid aan boord van schepen die havens in de EU aandoen voor zowel zeelieden als havenarbeiders, en de mogelijkheden voor doeltreffende, evenredige en afschrikkende sancties, waarbij rekening moet worden gehouden met het recht inzake milieu, volksgezondheid en belastingen en het sociaal recht; 38. verzoekt de Commissie om in samenwerking met de IAO de capaciteitsopbouw voor derde landen op het gebied van inspecties en handhaving te vergroten en met de sociale partners campagnes op te zetten om het bewustzijn van de rechten en plichten uit hoofde van het Maritiem Arbeidsverdrag te vergroten; verzoekt de Commissie de oprichting te bevorderen van een IAO-databank met bevindingen van inspecties en klachten van zeelieden teneinde zeelieden en reders te helpen om bij indienstneming een beroep te doen op de meest gereputeerde wervings- en arbeidsbemiddelingsdiensten die voldoen aan de eisen uit hoofde van het Maritiem Arbeidsverdrag; 39. wijst op het potentieel dat het Europees Agentschap voor maritieme veiligheid (EMSA) met zijn satellietsysteem voor SafeSeaNet heeft voor het toezicht op olievervuiling en illegale lozingen van brandstofresiduen op zee en op de uitvoering van Verordening (EU) 2015/757; benadrukt dat regionale samenwerking, onder meer met derde landen, op dit gebied van essentieel belang is, met name in de Middellandse Zee; verzoekt de Commissie daarom de uitwisseling van informatie en de samenwerking tussen landen te versterken; 40. benadrukt dat het in het kader van de terugtrekking van het Verenigd Koninkrijk uit de EU beoogde partnerschap moet zorgen voor een gelijk speelveld op ecologisch en sociaal gebied, zonder verstoring van de vervoersverbindingen en handelscontacten en met efficiënte douanecontroles, die het concurrentievermogen van de EU-vloot niet mogen belemmeren en moeten zorgen voor vlotte in- en uitvoer via de havens van het VK en de EU; o o o 41. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Het Europees Parlement, – gezien het ontwerp van verordening van de Commissie tot wijziging van de bijlagen II, III en IV bij Verordening (EG) nr. 396/2005 van het Europees Parlement en de Raad wat betreft de maximumgehalten aan residuen van aclonifen, acrinathrin, Bacillus pumilus QST 2808, chlorantraniliprole, ethirimol, lufenuron, penthiopyrad, picloram en Pseudomonas sp. stam DSMZ 13134 in of op bepaalde producten (D070113/03), – gezien Verordening (EG) nr. 396/2005 van het Europees Parlement en de Raad van 23 februari 2005 tot vaststelling van maximumgehalten aan bestrijdingsmiddelenresiduen in of op levensmiddelen en diervoeders van plantaardige en dierlijke oorsprong en houdende wijziging van Richtlijn 91/414/EEG van de Raad (1) , en met name artikel 5, lid 1, en artikel 14, lid 1, onder a), – gezien het advies dat het Permanent Comité voor planten, dieren, levensmiddelen en diervoeders op 4 december 2020 heeft uitgebracht, – gezien Richtlijn 2009/128/EG van het Europees Parlement en de Raad van 21 oktober 2009 tot vaststelling van een kader voor communautaire actie ter verwezenlijking van een duurzaam gebruik van pesticiden (2) , – gezien het met redenen omkleed advies dat op 15 juli 2020 door de Europese Autoriteit voor voedselveiligheid (EFSA) werd goedgekeurd en op 18 augustus 2020 werd gepubliceerd (3) , – gezien het met redenen omkleed advies dat op 18 november 2016 door de EFSA werd goedgekeurd en op 5 januari 2017 werd gepubliceerd (4) , – gezien het wetenschappelijk verslag dat op 30 september 2008 door de EFSA werd goedgekeurd en op 22 juni 2009 werd gepubliceerd (5) , – gezien artikel 5 bis, lid 3, onder b), van Besluit 1999/468/EG van de Raad van 28 juni 1999 tot vaststelling van de voorwaarden voor de uitoefening van de aan de Commissie verleende uitvoeringsbevoegdheden (6) , – gezien artikel 112, leden 2 en 3, en lid 4, onder c), van zijn Reglement, – gezien de ontwerpresolutie van de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en voedselveiligheid, A. overwegende dat lufenuron een pesticide op basis van benzoylureum is dat de productie van chitine in insecten remt en als pesticide en fungicide wordt gebruikt; overwegende dat de goedkeuring van lufenuron door de Unie op 31 december 2019 is verstreken en dat er geen verlengingsaanvraag in het kader van Verordening (EG) nr. 1107/2009 van het Europees Parlement en de Raad (7) is ingediend; overwegende dat lufenuron niet langer is goedgekeurd voor gebruik in de Unie, maar wel wordt uitgevoerd als pesticide voor agrovoeding; overwegende dat lufenuron volgens een studie van het Duitse milieuagentschap (8) voldoet aan de criteria voor stoffen die persistent, bioaccumulerend en toxisch zijn, zoals vastgesteld in bijlage XIII bij Verordening (EG) nr. 1907/2006 van het Europees Parlement en de Raad (9) ; B. overwegende dat in artikel 191, lid 2, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU) het voorzorgsbeginsel is neergelegd als een van de grondbeginselen van de Unie; C. overwegende dat in artikel 168, lid 1, VWEU is bepaald dat “bij de bepaling en de uitvoering van elk beleid en elk optreden van de Unie [...] een hoog niveau van bescherming van de menselijke gezondheid [wordt] verzekerd”; D. overwegende dat Richtlijn 2009/128/EG tot doel heeft een duurzaam gebruik van pesticiden in de Unie tot stand te brengen door de risico’s en de effecten van het gebruik van pesticiden voor de menselijke en dierlijke gezondheid en het milieu te verminderen door alternatieve benaderingswijzen te bevorderen; E. overwegende dat in het Verdrag van Stockholm inzake persistente organische verontreinigende stoffen van de Verenigde Naties en op de vergadering van de Toetsingscommissie persistente organische verontreinigende stoffen van 2012 (10) is vastgesteld dat lufenuron een groot potentieel heeft om aan alle criteria voor persistente organische verontreinigende stoffen te voldoen; F. overwegende dat in de mededeling van de Commissie van 20 mei 2020 getiteld “Een ‘van boer tot bord’-strategie voor een eerlijk, gezond en milieuvriendelijk voedselsysteem” (11) een “wereldwijde transitie naar duurzame agrovoedingssystemen”, niet alleen binnen, maar ook buiten de grenzen van de Unie, wordt bepleit en wordt beoogd “milieuaspecten [...] mee [te] nemen in de beoordeling van aanvragen voor invoertoleranties voor pesticiden die in de EU niet langer zijn goedgekeurd, daarbij rekening houdend met de WTO-normen en ‑verplichtingen”; G. overwegende dat de ontwerpverordening van de Commissie is ingediend naar aanleiding van een aanvraag voor invoertoleranties voor lufenuron die in Brazilië wordt gebruikt op grapefruits en suikerriet, waarin wordt gesteld dat hogere maximumresidugehalten (MRL’s) nodig zijn om niet-tarifaire handelsbelemmeringen voor de invoer van deze gewassen te voorkomen; H. overwegende dat de ontwerpverordening van de Commissie aanleiding geeft tot bezorgdheid over de veiligheid van lufenuron op basis van het voorzorgsbeginsel, gezien de lacunes in de gegevens over het effect van lufenuron op de volksgezondheid en het milieu; I. overwegende dat de EFSA in haar advies van 15 juli 2020 het volgende opmerkt: “Syngenta Crop Protection AG heeft overeenkomstig artikel 6 van Verordening (EG) nr. 396/2005 bij de bevoegde nationale autoriteit in Portugal (evaluerende lidstaat, ELS) een aanvraag ingediend om op basis van het toegestane gebruik van lufenuron in Brazilië, Chili en Marokko invoertoleranties vast te stellen voor de werkzame stof lufenuron in verschillende gewassen en producten van dierlijke oorsprong. De ELS heeft overeenkomstig artikel 8 van Verordening (EG) nr. 396/2005 een evaluatieverslag opgesteld, dat op 24 mei 2019 bij de Europese Commissie is ingediend en naar de Europese Autoriteit voor voedselveiligheid (EFSA) is doorgestuurd”; overwegende dat de ELS heeft voorgesteld om de MRL’s voor lufenuron in grapefruits (x 30) en suikerriet (x 2) uit Brazilië te verhogen en ook de MRL’s voor lufenuron in producten van dierlijke oorsprong te verhogen; J. overwegende dat de conclusies van de EFSA in haar advies van 15 juli 2020 de verhoging van de MRL’s voor lufenuron alleen rechtvaardigen op grond van de noodzaak om te voldoen aan de normatieve waarden in Brazilië, en dat geen rekening wordt gehouden met het cumulatieve langetermijneffect van lufenuron op de voortplantingstoxiciteit, de ontwikkelingsneurotoxiciteit en het immunotoxisch potentieel ervan na langdurige inname; 1. maakt bezwaar tegen de aanneming van het ontwerp van verordening van de Commissie; 2. is van mening dat het ontwerp van verordening van de Commissie niet verenigbaar is met het doel en de inhoud van Verordening (EG) nr. 396/2005; 3. is van mening dat dit ontwerp van verordening van de Commissie de in Verordening (EG) nr. 396/2005 bedoelde uitvoeringsbevoegdheden overschrijdt; merkt op dat in overweging 5 van die verordening staat dat MRL’s op het laagste bereikbare peil moeten worden vastgelegd om kwetsbare groepen zoals kinderen en foetussen te beschermen; 4. merkt op dat de bestaande MRL’s voor lufenuron krachtens de ontwerpverordening van de Commissie zouden stijgen van 0,01 mg/kg tot 0,30 mg/kg voor grapefruits en van 0,01 mg/kg tot 0,02 mg/kg voor suikerriet; 5. merkt op dat in een recent wetenschappelijk verslag is geconcludeerd dat lufenuron teratogene effecten kan hebben en histopathologische veranderingen in de lever en de nieren bij ratten kan veroorzaken, wat erop wijst dat zwangere vrouwen en hun ongeboren kinderen gevaar kunnen lopen (12) ; 6. merkt op dat blootstelling aan insecticiden biochemische veranderingen, waaronder oxidatieve stress, veroorzaakt en dat blootstelling van de moeder aan chemische verontreinigende stoffen in het milieu onlangs is aangemerkt als de op een na belangrijkste oorzaak van kindersterfte in ontwikkelingslanden (13) ; 7. herhaalt dat de transgenerationele effecten van blootstelling aan pesticiden onvoldoende zijn bestudeerd en dat de effecten van blootstelling van mensen aan pesticiden tijdens de zwangerschap zelden worden onderzocht; onderstreept dat er steeds meer aanwijzingen zijn over de rol van herhaalde blootstelling tijdens de eerste levensfasen; 8. stelt voor om de MRL’s voor lufenuron op het laagste bepaalbaarheidsniveau te handhaven; 9. is van mening dat het besluit om de MRL’s voor lufenuron te verhogen niet kan worden gerechtvaardigd, aangezien er onvoldoende aanwijzingen zijn dat het risico voor zwangere vrouwen en hun ongeboren kinderen en voor de voedselveiligheid aanvaardbaar is; 10. verzoekt de Commissie haar ontwerpverordening in te trekken en een nieuw ontwerp aan het comité voor te leggen, met inachtneming van het voorzichtigheidsbeginsel; 11. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie, alsmede aan de regeringen en parlementen van de lidstaten. Het Europees Parlement, – gezien het ontwerp van verordening van de Commissie tot wijziging van de bijlagen II, III en IV bij Verordening (EG) nr. 396/2005 van het Europees Parlement en de Raad wat betreft de maximumresidugehalten voor acequinocyl, acibenzolar-S-methyl, Bacillus subtilis stam IAB/BS03, emamectin, flonicamid, flutolanil, fosetyl, imazamox en oxathiapiprolin in of op bepaalde producten (D063854/04), – gezien Verordening (EG) nr. 396/2005 van het Europees Parlement en de Raad van 23 februari 2005 tot vaststelling van maximumgehalten aan bestrijdingsmiddelenresiduen in of op levensmiddelen en diervoeders van plantaardige en dierlijke oorsprong en houdende wijziging van Richtlijn 91/414/EEG (1) van de Raad, en met name artikel 5, lid 1, en artikel 14, lid 1, onder a), – gezien het advies dat het Permanent Comité voor planten, dieren, levensmiddelen en diervoeders op 18 februari 2020 heeft uitgebracht, – gezien Richtlijn 2009/128/EG van het Europees Parlement en de Raad van 21 oktober 2009 tot vaststelling van een kader voor communautaire actie ter verwezenlijking van een duurzaam gebruik van pesticiden (2) , – gezien het met redenen omkleed advies dat op 27 mei 2019 door de Europese Autoriteit voor voedselveiligheid (EFSA) werd goedgekeurd en op 2 augustus 2019 werd gepubliceerd (3) , – gezien het met redenen omkleed advies dat op 17 augustus 2018 door de EFSA werd goedgekeurd en op 25 september 2018 werd gepubliceerd (4) , – gezien het met redenen omkleed advies dat op 29 augustus 2018 door de EFSA werd goedgekeurd en op 18 september 2018 werd gepubliceerd (5) , – gezien de conclusie die op 18 december 2009 door de EFSA werd goedgekeurd en op 7 mei 2010 werd gepubliceerd (6) , – gezien het advies van het Comité risicobeoordeling van het Europees Agentschap voor chemische stoffen van 5 juni 2013 (7) , – gezien artikel 5 bis, lid 3, onder b), en artikel 5 bis, lid 5, van Besluit 1999/468/EG van de Raad van 28 juni 1999 tot vaststelling van de voorwaarden voor de uitoefening van de aan de Commissie verleende uitvoeringsbevoegdheden (8) , – gezien artikel 112, leden 2 en 3 en lid 4, onder c), van zijn Reglement, – gezien de ontwerpresolutie van de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en voedselveiligheid, A. overwegende dat in de mededeling van de Commissie van 20 mei 2020 getiteld “Een “van boer tot bord”-strategie voor een eerlijk, gezond en milieuvriendelijk voedselsysteem” (9) ingezet wordt op bevordering van een ‘wereldwijde transitie naar duurzame agrovoedingssystemen, in overeenstemming met de doelstellingen van deze strategie en de duurzameontwikkelingsdoelstellingen’; B. overwegende dat flonicamid een selectieve, systemische insecticide is, die het eet- en bewegingsgedrag, alsmede andere gedragingen, verstoort, resulterend in uithongering en dehydratie, en, uiteindelijk, de dood (10) ; C. overwegende dat de goedkeuringsperiode van flonicamid als werkzame stof is verlengd bij Uitvoeringsverordening (EU) 2017/2069 van de Commissie (11) ; D. overwegende dat het Comité risicobeoordeling van het Europees Agentschap voor chemische stoffen in zijn advies van 5 juni 2013 (12) melding maakt van resultaten van experimenten met ratten die leiden tot een groter gewicht van de placenta, een vertraagde opening van de vagina, een kleiner gewicht van de uterus en het ovarium, lagere estradiol-niveaus en hogere LH-niveaus, maar deze niet-gerelateerd of niet-relevant acht; overwegende dat de bevoegde nationale autoriteit van Denemarken spreekt van ‘duidelijke effecten op viscerale misvormingen bij konijnen, bij voor het moederdier niet-toxische hoeveelheden’ (13) ; E. overwegende dat in het Interim Registration Review-besluit met betrekking tot flonicamid van het Amerikaanse Environmental Protection Agency (EPA) van 14 december 2020 (zaak nummer 7436) staat dat ‘de risico’s voor bijen niet vollediger in kaart kunnen worden gebracht zonder gegevens over bestuivers van een studie van een hogere Tier’, dat ‘de beschikbare Tier I-studie naar acute orale toxiciteit niet passend is voor kwantitatief gebruik, en er momenteel geen Tier II- en Tier III-studies betreffende bestuivers in verband met flonicamid beschikbaar zijn’, en dat ‘nog altijd niet voldaan wordt aan de voorschriften voor de test in verband met acute orale toxiciteit bij volwassen honingbijen en voor Tier II- en Tier III-studies (d.w.z. semi-veld-/veldstudies) betreffende honingbijen’ (14) ; F. overwegende dat de openbaar aanklager van Californië, Xavier Becerra, in zijn opmerkingen van 2 november 2020 (15) in reactie op het ontwerp van Interim Registration Review-besluit de EPA bekritiseert omdat het over onvoldoende informatie beschikt om het risico van flonicamid voor bestuivers te beoordelen; G. overwegende dat de openbaar aanklager - refererend aan de milieu-effectbeoordeling van het EPA - verder uitlegt dat een nieuwe chronische studie betreffende volwassen honingbijen een verlengde observatieperiode omvat, bedoeld om de vertraagde toxiciteit van flonicamid vast te stellen, aangezien effecten vaak pas een groot aantal dagen later worden geconstateerd, nadat de insecten dood gegaan zijn; overwegende dat uit de nieuwe studie blijkt dat flonicamid zeer toxisch is voor volwassen bijen; overwegende dat het EPA op basis van deze resultaten bepaald heeft dat de geregistreerde gebruiken van flonicamid bijen aan hoeveelheden van deze insecticide zouden blootstellen die 17 tot 51 keer hoger zijn dan de hoeveelheid van dit product die aanzienlijke schade veroorzaakt; overwegende dat de mortaliteit gedurende de verlengde observatieperiode bij alle testconcentraties op dosisafhankelijke wijze bleef toenemen; overwegende dat de mortaliteit aan het eind van de verlengde observatieperiode in het flonicamid-deel van de studie niet stabiliseerde; H. overwegende dat in artikel 191, lid 2, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU) het voorzorgsbeginsel is neergelegd als een van de grondbeginselen van de Unie; I. overwegende dat in artikel 168, lid 1, VWEU staat dat “bij de bepaling en de uitvoering van elk beleid en elk optreden van de Unie een hoog niveau van bescherming van de menselijke gezondheid wordt verzekerd”; J. overwegende dat Richtlijn 2009/128/EG tot doel heeft een duurzaam gebruik van pesticiden in de Unie tot stand te brengen door de risico’s en de effecten van het gebruik van pesticiden voor de menselijke en dierlijke gezondheid en het milieu te verminderen en door het gebruik van geïntegreerde plaagbestrijding en alternatieve benaderingswijzen of technieken, zoals niet-chemische alternatieven voor pesticiden, te bevorderen; K. overwegende dat bij de vaststelling van maximumgehalten aan residuen (MRL’s) rekening moet worden gehouden met cumulatieve en synergetische effecten, en dat het van essentieel belang is om dringend passende methoden voor deze beoordeling te ontwikkelen; L. overwegende dat krachtens het ontwerp van verordening van de Commissie het maximumgehalte aan residuen van flonicamid zou toenemen van 0,03 mg/kg, hetgeen overeenkomt met de huidige detectielimiet, tot 0,7 mg/kg voor aardbeien, 1 mg/kg voor braambessen en frambozen, 0,7 mg/kg voor rozenbottels, moerbeien, azaroles/Middellandse Zeemispels, vlierbessen, en ander klein fruit en bessen, 0,8 mg/kg voor blauwe bosbessen, veenbessen, krenten, kruisbessen, 0,3 mg/kg voor andere wortelen en knollen in het algemeen, maar tot 0,6 mg/kg voor radijzen, 0,07 mg/kg voor slasoorten, en tot 0,8 mg/kg voor peulvruchten; 1. maakt bezwaar tegen de aanneming van het ontwerp van verordening van de Commissie; 2. is van mening dat het ontwerp van verordening van de Commissie niet verenigbaar is met het doel en de inhoud van Verordening (EG) nr. 396/2005; 3. erkent dat de EFSA bezig is met de ontwikkeling van methoden om cumulatieve risico’s te beoordelen, maar wijst er tevens op dat het probleem van de beoordeling van cumulatieve effecten van pesticiden en residuen al decennia bekend is; verzoekt de EFSA en de Commissie daarom dit probleem met absolute spoed aan te pakken; 4. is van mening dat het huidige maximumresidugehalte voor flonicamid van 0,03 mg/kg behouden moet blijven; 5. verzoekt de Commissie haar ontwerp van verordening in te trekken en een nieuw ontwerp aan het comité voor te leggen; 6. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie, alsmede aan de regeringen en parlementen van de lidstaten. Het Europees Parlement, – gezien de gedelegeerde verordening van de Commissie van 24 maart 2021 tot wijziging van Verordening (EG) nr. 1234/2008 betreffende het onderzoek van wijzigingen in de voorwaarden van vergunningen voor het in de handel brengen van geneesmiddelen voor menselijk gebruik en geneesmiddelen voor diergeneeskundig gebruik (C(2021)01603), – gezien het schrijven van de Commissie van 9 maart 2021, waarin zij het Parlement verzoekt te verklaren dat het geen bezwaar zal maken tegen de gedelegeerde verordening, – gezien de brief van de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en voedselveiligheid van 16 april 2021 aan de voorzitter van de Conferentie van commissievoorzitters, – gezien artikel 290 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien Richtlijn 2001/83/EG van het Europees Parlement en de Raad van 6 november 2001 tot vaststelling van een communautair wetboek betreffende geneesmiddelen voor menselijk gebruik (1) , en met name artikel 23 ter en artikel 121 bis, lid 6, – gezien Verordening (EG) nr. 726/2004 van het Europees Parlement en de Raad van 31 maart 2004 tot vaststelling van communautaire procedures voor het verlenen van vergunningen en het toezicht op geneesmiddelen voor menselijk en diergeneeskundig gebruik en tot oprichting van een Europees Geneesmiddelenbureau (2) , en met name artikel 16 bis, lid 3, en artikel 87 ter, lid 6, – gezien artikel 111, lid 6, van zijn Reglement, – gezien de aanbeveling voor een besluit van de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en voedselveiligheid, – gezien er geen bezwaar werd gemaakt binnen de in artikel 111, lid 6, derde en vierde streepjes, van zijn Reglement gestelde termijn, die op 27 april 2021 verstreek, A. overwegende dat Verordening (EG) nr. 1234/2008 van de Commissie (3) voorschriften bevat betreffende het onderzoek van wijzigingen in de voorwaarden van vergunningen voor het in de handel brengen van geneesmiddelen voor menselijk gebruik en geneesmiddelen voor diergeneeskundig gebruik; B. overwegende dat de Commissie, op basis van de wetenschappelijke beoordeling door het Europees Geneesmiddelenbureau, verscheidene COVID-19-vaccins heeft goedgekeurd; C. overwegende dat het, teneinde ervoor te zorgen dat de COVID-19-vaccins waarvoor een vergunning is verleend, doeltreffend blijven, nodig kan zijn de samenstelling ervan zodanig aan te passen dat ze tijdens pandemieën of in andere omstandigheden bescherming bieden tegen nieuwe of meervoudige stammen; D. overwegende dat de Commissie, in haar mededeling van 17 februari 2021 getiteld “HERA Incubator: Anticipating together the threat of COVID-19 variants” (4) , een aantal maatregelen heeft aangekondigd die genomen zullen worden om effectief iets te doen aan een situatie waarin nieuwe stammen van het COVID-19-virus potentieel van invloed zijn op de bestrijding van de huidige pandemie; overwegende dat de aangekondigde maatregelen ook de wijziging behelsden van de huidige regelgevinsgprocedure, om te voorzien in een versnelde goedkeuringsprocedure van COVID-19-vaccins die aangepast zijn aan de nieuwe stammen; E. overwegende dat de Commissie de gedelegeerde verordening op 24 maart 2021 aan het Parlement heeft doen toekomen, en dat op die datum de periode van drie maanden begon voor het Parlement om de tekst te bestuderen en, in voorkomend geval, bezwaar tegen die gedelegeerde verordening te maken; F. overwegende dat de gedelegeerde verordening van de Commissie bepaalt dat zij onder specifieke voorwaarden, in situaties waarin bepaalde farmaceutische, niet-klinische of klinische gegevens ontbreken, bij wijze van uitzondering en tijdelijk akkoord kan gaan met een wijziging in de voorwaarden van vergunningen voor het in de handel brengen van een influenzavaccin voor mensen of een coronavaccin voor mensen; overwegende dat, wanneer met een dergelijke wijziging akkoord wordt gegaan, de houder ervan de ontbrekende farmaceutische, niet-klinische en klinische gegevens evenwel binnen een door de relevante instantie vastgestelde termijn moet overleggen; G. overwegende dat de gedelegeerde verordening van de Commissie het mogelijk maakt een door een houder van een vergunning voor het in de handel brengen ingediend verzoek tot wijziging te analyseren op basis van een oorspronkelijke gegevensreeks, die na verlening van de goedkeuring door de houder van de vergunning voor het in de handel brengen met aanvullende gegevens wordt aangevuld, waarmee het regelgevingsproces zowel voor de regelgevingsautoriteiten, als de ontwikkelaars van vaccins minder ingewikkeld en eenvoudiger wordt; H. overwegende dat de gedelegeerde verordening van de Commissie op 26 april 2021 van kracht zou moeten worden, teneinde ervoor te zorgen dat de ontwikkelaars van vaccins, die beginnen met het voorbereiden van hun COVID-19-vaccins voor nieuwe stammen, alsook de regelgevende autoriteiten het aangepaste systeem ten volle kunnen gebruiken; 1. verklaart geen bezwaar te maken tegen de gedelegeerde verordening; 2. verzoekt zijn Voorzitter dit besluit te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. (Gewone wetgevingsprocedure: tweede lezing) Het Europees Parlement, – gezien het standpunt van de Raad in eerste lezing (14281/1/2020 – C9‑0133/2021), – gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité van 17 oktober 2018 (1) , – gezien het advies van het Comité van de Regio’s van 5 december 2018 (2) , – gezien zijn in eerste lezing geformuleerde standpunt (3) inzake het voorstel van de Commissie aan het Parlement en de Raad ( COM(2018)0441 ), – gezien artikel 294, lid 7, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien het overeenkomstig artikel 74, lid 4, van zijn Reglement door de bevoegde commissie goedgekeurde voorlopig akkoord, – gezien artikel 67 van zijn Reglement, – gezien de aanbeveling voor de tweede lezing van de Commissie interne markt en consumentenbescherming ( A9-0142/2021 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan het standpunt van de Raad in eerste lezing; 2. constateert dat de handeling is vastgesteld overeenkomstig het standpunt van de Raad; 3. verzoekt zijn Voorzitter de handeling samen met de voorzitter van de Raad overeenkomstig artikel 297, lid 1, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie te ondertekenen; 4. verzoekt zijn secretaris-generaal de handeling te ondertekenen nadat is nagegaan of alle procedures naar behoren zijn uitgevoerd, en met de secretaris-generaal van de Raad zorg te dragen voor publicatie ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie ; 5. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad, de Commissie en de nationale parlementen. (Gewone wetgevingsprocedure: tweede lezing) Het Europees Parlement, – gezien het standpunt van de Raad in eerste lezing (05532/1/2021 – C9‑0139/2021), – gezien het gemotiveerde advies dat in het kader van Protocol nr. 2 betreffende de toepassing van de beginselen van subsidiariteit en evenredigheid is uitgebracht door de Zweedse Rijksdag, en waarin wordt gesteld dat het ontwerp van wetgevingshandeling niet strookt met het subsidiariteitsbeginsel, – gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité van 12 december 2018 (1) , – gezien het advies van het Comité van de Regio’s van 5 december 2018 (2) , — gezien het advies van de Commissie ( COM(2021)0196 ), – gezien zijn in eerste lezing geformuleerde standpunt (3) inzake het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2018)0380 ), – gezien artikel 294, lid 7, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien het overeenkomstig artikel 74, lid 4, van zijn Reglement door de bevoegde commissie goedgekeurde voorlopig akkoord, – gezien artikel 67 van zijn Reglement, – gezien de aanbeveling voor de tweede lezing van de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken ( A9-0140/2021 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan het standpunt van de Raad in eerste lezing; 2. constateert dat de handeling is vastgesteld overeenkomstig het standpunt van de Raad; 3. verzoekt zijn Voorzitter de handeling samen met de voorzitter van de Raad overeenkomstig artikel 297, lid 1, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie te ondertekenen; 4. verzoekt zijn secretaris-generaal de handeling te ondertekenen nadat is nagegaan of alle procedures naar behoren zijn uitgevoerd, en met de secretaris-generaal van de Raad zorg te dragen voor publicatie ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie ; 5. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en aan de Commissie alsmede aan de nationale parlementen. (Gewone wetgevingsprocedure: tweede lezing) Het Europees Parlement, – gezien het standpunt van de Raad in eerste lezing (06833/1/2020 – C9‑0144/2021), – gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité van 18 oktober 2018 (1) , – gezien het advies van het Comité van de Regio’s van 10 oktober 2018 (2) , – gezien zijn in eerste lezing geformuleerde standpunt (3) inzake het voorstel van de Commissie aan het Parlement en de Raad ( COM(2018)0383 ), – gezien artikel 294, lid 7, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien het overeenkomstig artikel 74, lid 4, van zijn Reglement door de bevoegde commissie goedgekeurde voorlopig akkoord, – gezien artikel 67 van zijn Reglement, – gezien de aanbeveling voor de tweede lezing van de Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken ( A9-0144/2021 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan het standpunt van de Raad in eerste lezing; 2. hecht zijn goedkeuring aan de gemeenschappelijke verklaring van het Europees Parlement en de Raad die als bijlage bij onderhavige resolutie is gevoegd; 3. constateert dat de handeling is vastgesteld overeenkomstig het standpunt van de Raad; 4. verzoekt zijn Voorzitter de handeling samen met de voorzitter van de Raad overeenkomstig artikel 297, lid 1, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie te ondertekenen; 5. verzoekt zijn secretaris-generaal de handeling te ondertekenen nadat is nagegaan of alle procedures naar behoren zijn uitgevoerd, en met de secretaris-generaal van de Raad zorg te dragen voor publicatie ervan, samen met de daarop betrekking hebbende verklaring van het Parlement en de Raad, in het Publicatieblad van de Europese Unie ; 6. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en aan de Commissie alsmede aan de nationale parlementen. BIJLAGE Gezamenlijke verklaring van het Europees Parlement en de Raad over de financiering van het onderdeel “Waarden van de Unie” in 2021 Onverminderd de bevoegdheden van de begrotingsautoriteit zijn de twee wetgevers het erover eens dat er vanaf 1 januari 2021 aanzienlijke financiële middelen ter beschikking moeten worden gesteld voor het onderdeel “Waarden van de Unie” van het programma “Burgerschap, gelijkheid, rechten en waarden”. De twee wetgevers roepen de Commissie op om te dien einde passende actie te ondernemen, en in het bijzonder een evaluatie te verrichten van de wijze waarop gebruik wordt gemaakt van de flexibiliteitsinstrumenten in het rechtskader van de EU-jaarbegroting voor 2021, overeenkomstig de bij de MFK-verordening vastgestelde activeringscriteria. (Gewone wetgevingsprocedure: tweede lezing) Het Europees Parlement, – gezien het standpunt van de Raad in eerste lezing (06834/1/2020 – C9-0138/2021), – gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité van 18 oktober 2018 (1) , – na raadpleging van het Comité van de Regio’s, – gezien zijn in eerste lezing geformuleerde standpunt (2) inzake het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2018)0384 ), – gezien artikel 294, lid 7, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien het overeenkomstig artikel 74, lid 4, van zijn Reglement door de bevoegde commissies goedgekeurde voorlopig akkoord, – gezien artikel 67 van zijn Reglement, – gezien de aanbeveling voor de tweede lezing van de Commissie juridische zaken en de Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken ( A9-0146/2021 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan het standpunt van de Raad in eerste lezing; 2. constateert dat de handeling is vastgesteld overeenkomstig het standpunt van de Raad; 3. verzoekt zijn Voorzitter de handeling samen met de voorzitter van de Raad overeenkomstig artikel 297, lid 1, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie te ondertekenen; 4. verzoekt zijn secretaris-generaal de handeling te ondertekenen nadat is nagegaan of alle procedures naar behoren zijn uitgevoerd, en met de secretaris-generaal van de Raad zorg te dragen voor publicatie ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie ; 5. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad, de Commissie en de nationale parlementen. (Gewone wetgevingsprocedure: tweede lezing) Het Europees Parlement, – gezien het standpunt van de Raad in eerste lezing (14312/1/2020 – C9‑0140/2021), – gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité van 17 oktober 2018 (1) , – gezien het advies van het Comité van de Regio’s van 6 december 2018 (2) , – gezien zijn in eerste lezing geformuleerde standpunt (3) inzake het voorstel van de Commissie aan het Parlement en de Raad ( COM(2018)0447 ), – gezien artikel 294, lid 7, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien het overeenkomstig artikel 74, lid 4, van zijn Reglement door de bevoegde commissie goedgekeurde voorlopig akkoord, – gezien artikel 67 van zijn Reglement, – gezien de aanbeveling voor de tweede lezing van de Commissie industrie, onderzoek en energie ( A9-0141/2021 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan het standpunt van de Raad in eerste lezing; 2. constateert dat de handeling is vastgesteld overeenkomstig het standpunt van de Raad; 3. verzoekt zijn Voorzitter de handeling samen met de voorzitter van de Raad, overeenkomstig artikel 297, lid 1, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie te ondertekenen; 4. verzoekt zijn secretaris-generaal het besluit te ondertekenen, nadat is nagegaan of alle procedures naar behoren zijn uitgevoerd, en samen met de secretaris-generaal van de Raad zorg te dragen voor publicatie ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie ; 5. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en aan de Commissie alsmede aan de nationale parlementen.