(Gewone wetgevingsprocedure: tweede lezing) Het Europees Parlement, – gezien het standpunt van de Raad in eerste lezing (05639/2/2020 – C9-0132/2020), – gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité van 17 oktober 2018 (1) , – gezien het advies van het Comité van de Regio’s van 5 december 2018 (2) , – gezien zijn in eerste lezing geformuleerde standpunt (3) inzake het voorstel van de Commissie aan het Parlement en de Raad ( COM(2018)0353 ), – gezien artikel 294, lid 7, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien het overeenkomstig artikel 74, lid 4, van zijn Reglement door de bevoegde commissies goedgekeurde voorlopig akkoord, – gezien artikel 67 van zijn Reglement, – gezien de gezamenlijke vergaderingen van de Commissie economische en monetaire zaken en de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en voedselveiligheid overeenkomstig artikel 58 van het Reglement, – gezien de aanbeveling voor de tweede lezing van de Commissie economische en monetaire zaken en de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en voedselveiligheid ( A9-0107/2020 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan het standpunt van de Raad in eerste lezing; 2. constateert dat de handeling is vastgesteld overeenkomstig het standpunt van de Raad; 3. verzoekt zijn Voorzitter de handeling samen met de voorzitter van de Raad overeenkomstig artikel 297, lid 1, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie te ondertekenen; 4. verzoekt zijn secretaris-generaal de handeling te ondertekenen nadat is nagegaan of alle procedures naar behoren zijn uitgevoerd, en samen met de secretaris-generaal van de Raad zorg te dragen voor publicatie ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie ; 5. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en aan de Commissie, alsmede aan de nationale parlementen. (Gewone wetgevingsprocedure: tweede lezing) Het Europees Parlement, – gezien het standpunt van de Raad in eerste lezing (15300/1/2019 – C9‑0102/2020), – gezien zijn in eerste lezing geformuleerde standpunt (1) inzake het voorstel van de Commissie aan het Parlement en de Raad ( COM(2018)0307 ), – gezien artikel 294, lid 7, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien het overeenkomstig artikel 74, lid 4, van zijn Reglement door de bevoegde commissie goedgekeurde voorlopig akkoord, – gezien artikel 67 van zijn Reglement, – gezien de aanbeveling voor de tweede lezing van de Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken ( A9-0108/2020 ), 1. keurt het standpunt van de Raad in eerste lezing goed; 2. constateert dat het besluit is vastgesteld overeenkomstig het standpunt van de Raad; 3. verzoekt zijn Voorzitter het besluit samen met de voorzitter van de Raad overeenkomstig artikel 297, lid 1, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie te ondertekenen; 4. verzoekt zijn secretaris-generaal het besluit te ondertekenen, nadat is nagegaan of alle procedures naar behoren zijn uitgevoerd, en samen met de secretaris-generaal van de Raad zorg te dragen voor publicatie ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie ; 5. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en aan de Commissie alsmede aan de nationale parlementen. Het Europees Parlement, – gezien het aan het Parlement voorgelegde verzoek om opheffing van de immuniteit van Gunnar Beck dat op 29 oktober 2019 werd ingediend door het Duitse Ministerie van Justitie en Consumentenbescherming in verband met procedure nr. 80 AR 137/19 en van de ontvangst waarvan op 25 november 2019 ter plenaire vergadering kennis werd gegeven, – na Gunnar Beck te hebben gehoord, overeenkomstig artikel 9, lid 6, van zijn Reglement, – gezien de artikelen 8 en 9 van Protocol nr. 7 betreffende de voorrechten en immuniteiten van de Europese Unie, en artikel 6, lid 2, van de Akte van 20 september 1976 betreffende de verkiezing van de leden van het Europees Parlement door middel van rechtstreekse algemene verkiezingen, – gezien de arresten van het Hof van Justitie van de Europese Unie van 21 oktober 2008, 19 maart 2010, 6 september 2011, 17 januari 2013 en 30 april 2019 (1) , – gezien artikel 46 van de Grondwet van de Bondsrepubliek Duitsland, – gezien artikel 5, lid 2, artikel 6, lid 1, en artikel 9 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie juridische zaken ( A9-0036/2020 ), A. overwegende dat de hoofdaanklager van de rechtbank van Düsseldorf heeft verzocht om opheffing van de immuniteit van Gunnar Beck, lid van het Europees Parlement, in verband met een mogelijk onderzoek naar het vermeende misbruik van titels, een feit dat strafbaar is gesteld in artikel 132a, lid 1, punt 1, van het Duitse Wetboek van Strafrecht; B. overwegende dat het onderzoek geen betrekking heeft op meningen of stemmen die Gunnar Beck in de uitoefening van zijn ambt heeft uitgebracht, overeenkomstig artikel 8 van Protocol nr. 7 betreffende de voorrechten en immuniteiten van de Europese Unie; C. overwegende dat in artikel 9 van Protocol nr. 7 betreffende de voorrechten en immuniteiten van de Europese Unie bepaald is dat de leden van het Europees Parlement op hun eigen grondgebied dezelfde immuniteiten genieten welke aan de leden van de volksvertegenwoordiging in hun land zijn verleend; D. overwegende dat op het stembiljet voor de verkiezing van de leden van het Europees Parlement op 26 mei 2019, Gunnar Beck stond vermeld als “Prof. Dr. Gunnar Beck, Hochschuldozent [universiteitsdocent], Barrister-at-Law für EU-Recht [voor EU-recht], Neuss (NW)”; overwegende dat Gunnar Beck in 1996 tot doctor in de filosofie is gepromoveerd in Oxford, Groot-Brittannië, terwijl hij in Duitsland noch de titel professor noch de titel doctor heeft verkregen; overwegende dat voor de constituerende vergadering van het Europees Parlement, de hoofdaanklager van de rechtbank van Düsseldorf op grond van berichten in de pers en aangiften een onderzoek heeft ingesteld naar vermeend misbruik van titels in de zin van artikel 132a, lid 1, punt 1, van het Duitse Wetboek van Strafrecht; overwegende dat het onderzoek kort na 5 juli 2019 en vermoedelijk op 9 juli 2019 is geschorst naar aanleiding van de verkiezing van Gunnar Beck tot het Europees Parlement; overwegende dat op 4 september 2019 de hoofdaanklager van de rechtbank van Düsseldorf een verzoek om opheffing van de immuniteit van Gunnar Beck bij het Duitse Ministerie van Justitie en Consumentenbescherming heeft ingediend in verband met het hervatten van het onderzoek naar vermeend misbruik van titels in de zin van artikel 132a, lid 1, punt 1, van het Duitse Wetboek van Strafrecht; E. overwegende dat ingevolge artikel 9, lid 8, van het Reglement, de Commissie juridische zaken zich in geen geval uitspreekt over de vraag of het betrokken lid al dan niet schuldig is, noch over de wenselijkheid het betrokken lid wegens de hem toegeschreven meningen of handelingen strafrechtelijk te vervolgen, zelfs indien de commissie door de behandeling van het verzoek uitgebreide kennis van de zaak krijgt; F. overwegende dat volgens artikel 5, lid 2, van het Reglement parlementaire immuniteit geen persoonlijk voorrecht van de leden is, doch een garantie voor de onafhankelijkheid van het Parlement als geheel en van zijn leden; G. overwegende dat de parlementaire immuniteit tot doel heeft het Parlement en zijn leden te beschermen tegen gerechtelijke procedures in verband met activiteiten die in de uitoefening van parlementaire taken zijn verricht en die niet van die taken kunnen worden gescheiden; H. overwegende dat het Parlement in dit geval geen bewijs heeft gevonden van fumus persecutionis, d.w.z. feitelijke elementen waaruit blijkt dat met de gerechtelijke procedure zou kunnen worden beoogd schade toe te brengen aan de politieke activiteit van een lid en dus aan de onafhankelijkheid van het Parlement; 1. besluit de immuniteit van Gunnar Beck op te heffen; 2. verzoekt zijn Voorzitter dit besluit en het verslag van zijn bevoegde commissie onmiddellijk te doen toekomen aan de Duitse autoriteiten en aan Gunnar Beck. Het Europees Parlement, – gezien het verzoek om opheffing van de immuniteit van Guy Verhofstadt, toegezonden op 15 oktober 2019 door de districtsrechtbank van Warschau-Śródmieście, vijfde strafkamer, in het kader van een strafrechtelijke procedure naar aanleiding van een bij diezelfde rechtbank neergelegde civiele klacht (ref. X K 7/18), en meegedeeld ter plenaire zitting op 13 november 2019, – na Guy Verhofstadt te hebben gehoord, overeenkomstig artikel 9, lid 6, van zijn Reglement, – gezien artikel 8 van Protocol nr. 7 betreffende de voorrechten en immuniteiten van de Europese Unie, en artikel 6, lid 2, van de Akte van 20 september 1976 betreffende de verkiezing van de leden van het Europees Parlement door middel van rechtstreekse algemene verkiezingen, – gezien de arresten van het Hof van Justitie van de Europese Unie van 21 oktober 2008, 19 maart 2010, 6 september 2011, 17 januari 2013 en 30 april 2019 (1) , – gezien artikel 5, lid 2, artikel 6, lid 1, en artikel 9 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie juridische zaken ( A9-0037/2020 ), A. overwegende dat de rechter van de districtsrechtbank van Warschau‑Śródmieście, vijfde strafkamer, in Polen, een verzoek heeft ingediend om opheffing van de parlementaire immuniteit van Guy Verhofstadt met betrekking tot enkele uitlatingen die deze heeft gedaan op 15 november 2017 tijdens een debat in de plenaire vergadering in het Europees Parlement te Straatsburg; rekening houdend met de motivering van de beschikking van deze districtsrechtbank, waarin wordt gesteld dat het, “voor zover het toebehoort aan de verzoeker om een machtiging tot vervolging te verkrijgen, het in het onderhavige geval gaat om de openbaar aanklager”, dat “indien de openbaar aanklager zich niet bij de procedure in kwestie aansluit en weigert een verzoek van de rechtbank om opheffing van de parlementaire immuniteit in te dienen, de burgerlijke partij de mogelijkheid ontnomen wordt om haar rechten ten aanzien van de door de parlementaire immuniteit beschermde personen te doen gelden”, dat de betrokken bepaling (artikel 9, lid 12, van het Reglement van het Parlement) “niet aangeeft dat de rechterlijke instantie dit verzoek moet opstellen, maar enkel dat zij dit moet indienen en dat de indiening in kwestie van een verzoek om opheffing van de immuniteit van een lid bijgevolg veeleer neerkomt op het louter formeel indienen van een verzoek van een burgerlijke partij”; er bijgevolg op wijzende dat het betrokken verzoek om opheffing van de parlementaire immuniteit overeenkomstig artikel 9, lid 12, van zijn Reglement is meegedeeld door de gerechtelijke autoriteit, waarbij het evenwel de aandacht vestigt op het feit dat op grond van artikel 9, lid 1, van zijn Reglement een verzoek om opheffing van de immuniteit moet worden ingediend door “een daartoe bevoegde autoriteit van een lidstaat”, twee begrippen die niet identiek zijn; B. overwegende dat Guy Verhofstadt ervan is beschuldigd, in een civiele klacht, neergelegd door de gevolmachtigde van de burgerlijke partij bij genoemde rechtbank, de burgerlijke partij te hebben beledigd, en daarbij te hebben gehandeld met voorwaardelijk opzet; dat, in de woorden die gebezigd werden in de plenaire vergadering over de situatie van de rechtsstaat en de democratie in Polen, en die door de media zijn uitgezonden, Guy Verhofstadt de deelnemers aan de Onafhankelijkheidsmars in Warschau in 2017 heeft omschreven als “fascisten, neonazi’s en white supremacists”; en dat de burgerlijke partij een van de deelnemers aan deze mars was; C. overwegende dat gesteld wordt dat Guy Verhofstadt de burgerlijke partij hierdoor publiekelijk heeft beledigd en hem, in zijn afwezigheid, heeft beschuldigd van feiten die hem benadelen in de ogen van de publieke opinie, waardoor deze naar eigen zeggen het vertrouwen dat nodig is voor de uitoefening van een functie, een beroep of welke activiteit dan ook kan kwijtraken wegens het plegen van een daad die valt onder artikel 216, lid 2, juncto artikel 212, lid 2, in samenhang met artikel 11, lid 2, van het Poolse wetboek van strafrecht; D. overwegende dat de parlementaire immuniteit geen persoonlijk voorrecht van de leden is, maar een garantie voor de onafhankelijkheid van het Parlement als geheel en van zijn leden; E. overwegende dat enerzijds het Parlement niet gelijkgeschakeld kan worden met een rechtbank en dat anderzijds een lid van het Parlement, in het kader van een procedure inzake opheffing van de immuniteit, niet beschouwd mag worden als een “verdachte” (2) ; F. overwegende dat artikel 8 van Protocol nr. 7 betreffende de voorrechten en immuniteiten van de Europese Unie bepaalt dat tegen de leden van het Europees Parlement geen opsporing kan plaatsvinden en dat zij evenmin kunnen worden aangehouden of vervolgd op grond van de mening of de stem, die zij in de uitoefening van hun functie hebben uitgebracht; G. overwegende dat Guy Verhofstadt zijn uitlatingen heeft gedaan tijdens een plenaire vergadering van het Europees Parlement, in de vergaderzaal zelf tijdens de uitoefening van zijn functie als lid van het Europees Parlement; H. overwegende dat de uitlatingen van Guy Verhofstadt dus gedaan zijn in het kader van de uitoefening van zijn mandaat als lid en van het verrichten van zijn activiteit in het Europees Parlement; 1. besluit de immuniteit van Guy Verhofstadt niet op te heffen; 2. verzoekt zijn Voorzitter dit besluit en het verslag van zijn bevoegde commissie onmiddellijk te doen toekomen aan de bevoegde autoriteit van de Poolse Republiek en aan Guy Verhofstadt.