Het Europees Parlement, – gezien het aan het Parlement voorgelegde verzoek om opheffing van de immuniteit van Carles Puigdemont i Casamajó, op 10 januari 2020 gedaan door de voorzitter van de Tweede Kamer van het Spaanse Tribunal Supremo (hoogste rechterlijke instantie, Spanje) in verband met bijzondere zaak nr. 3/20907/2017, doorgezonden door de voorzitter van het Spaanse Tribunal Supremo , ontvangen op 13 januari 2020, en van de ontvangst waarvan op 16 januari 2020 ter plenaire vergadering kennis werd gegeven, – na Carles Puigdemont i Casamajó te hebben gehoord, overeenkomstig artikel 9, lid 6, van zijn Reglement, – gezien de artikelen 8 en 9 van protocol nr. 7 betreffende de voorrechten en immuniteiten van de Europese Unie, en artikel 6, lid 2, van de Akte van 20 september 1976 betreffende de verkiezing van de leden van het Europees Parlement door middel van rechtstreekse algemene verkiezingen, – gezien de arresten van het Hof van Justitie van de Europese Unie van 21 oktober 2008, 19 maart 2010, 6 september 2011, 17 januari 2013 en 19 december 2019 (1) , – gezien het besluit van de Spaanse Junta Electoral Central van 13 juni 2019 (2) , – gezien de mededeling, gedaan tijdens de plenaire vergadering van 13 januari 2020, dat het Parlement na het arrest van het Hof van Justitie van de Europese Unie van 19 december 2019 kennis heeft genomen van de verkiezing van Carles Puigdemont i Casamajó tot lid van het Europees Parlement per 2 juli 2019, – gezien artikel 71, leden 1 en 2, van de Spaanse grondwet, – gezien artikel 5, lid 2, artikel 6, lid 1, en artikel 9 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie juridische zaken ( A9‑0020/2021 ), A. overwegende dat de voorzitter van de Tweede Kamer van het Spaanse Tribunal Supremo heeft verzocht om opheffing van de immuniteit van Carles Puigdemont i Casamajó, lid van het Europees Parlement, gelet op artikel 9, eerste alinea, onder b), van Protocol nr. 7 betreffende de voorrechten en immuniteiten van de Europese Unie, in verband met bijzondere zaak nr. 3/20907/2017 - de strafrechtelijke procedure in verband met het vermeende strafbare feit oproer in de zin van de artikelen 544 en 545 van het Spaanse wetboek van strafrecht en het strafbare feit misbruik en oneigenlijk gebruik van overheidsmiddelen in de zin van artikel 432 juncto artikel 252 van het Spaanse wetboek van strafrecht; B. overwegende dat de handelingen op grond waarvan vervolging werd ingesteld in 2017 gepleegd zouden zijn; overwegende dat de vervolgingsbeschikking in deze zaak werd afgegeven op 21 maart 2018 en in de beroepszaken die daarna werden ingesteld werd bekrachtigd; overwegende dat het onderzoek bij beschikking d.d. 9 juli 2018 werd afgesloten en als definitief werd bekrachtigd op 25 oktober 2018; overwegende dat bij beschikking d.d. 9 juli 2018 werd vastgesteld dat onder meer Carles Puigdemont i Casamajó zich schuldig had gemaakt aan belemmering van de rechtsgang, waarna besloten werd de behandeling van de zaken tegen hem en de andere personen te schorsen totdat zij opgespoord zouden zijn; C. overwegende dat het Parlement na het arrest van het Hof van Justitie van de Europese Unie van 19 december 2019 kennis heeft genomen van de verkiezing van Carles Puigdemont i Casamajó tot lid van het Europees Parlement per 2 juli 2019; D. overwegende dat Carles Puigdemont i Casamajó op 13 juni 2019 de hoedanigheid van lid van het Europees Parlement verkreeg; overwegende dat het verzoek om opheffing van de immuniteit dus betrekking heeft op feiten die plaatsvonden en vervolging die werd ingeleid vóór het moment waarop hij de hoedanigheid van lid van het Europees Parlement verkreeg en dus voordat hij als lid van het Europees Parlement immuniteit genoot; E. overwegende dat de Commissie juridische zaken kennis heeft genomen van de documenten die Carles Puigdemont i Casamajó overeenkomstig artikel 9, lid 6, van het Reglement aan de leden van de commissie heeft overgelegd en die door hem relevant worden geacht voor de procedure; F. overwegende dat het de autoriteiten van de lidstaten zijn die besluiten of het opportuun is om een strafrechtelijke procedure in te leiden; G. overwegende dat het niet aan het Europees Parlement is om zich een mening te vormen over de merites van de nationale rechtsstelsels en justitiële systemen; H. overwegende dat het Europees Parlement niet bevoegd is om de bevoegdheden van de justitiële autoriteiten die belast zijn met de behandeling van de betrokken strafzaken te beoordelen of de geldigheid ervan te bestuderen; I. overwegende dat op grond van het Spaanse recht, zoals uitgelegd door de nationale rechter en zoals door de betrokken lidstaat aan het Parlement meegedeeld, de Tweede Strafkamer van het Spaanse Tribunal Supremo bevoegd is om een verzoek om opheffing van de immuniteit van een lid van het Europees Parlement in te dienen; J. overwegende dat de procedure geen betrekking heeft op meningen die de betrokkene in de uitoefening van zijn ambt als lid van het Europees Parlement heeft geuit dan wel een stem die hij in de uitoefening van dat ambt heeft uitgebracht in de zin van artikel 8 van Protocol nr. 7 betreffende de voorrechten en immuniteiten van de Europese Unie; K. overwegende dat in artikel 9, eerste alinea, onder a), van Protocol nr. 7 betreffende de voorrechten en immuniteiten van de Europese Unie is bepaald dat de leden van het Europees Parlement op hun eigen grondgebied de immuniteiten genieten welke aan de leden van de volksvertegenwoordiging in hun land zijn verleend; L. overwegende dat in artikel 71, leden 1 en 2, van de Spaanse grondwet het volgende wordt bepaald: “1. Afgevaardigden en senatoren genieten onschendbaarheid voor de in de uitoefening van hun taken geuite opvattingen. 2. Afgevaardigden en senatoren genieten gedurende hun mandaat immuniteit en kunnen slechts worden aangehouden in het geval van ontdekking op heterdaad. Zij kunnen niet in staat van beschuldiging worden gesteld of worden vervolgd zonder voorafgaande toestemming van de desbetreffende Kamer.”; M. overwegende dat in het verzoek om opheffing van de immuniteit met betrekking tot de toepassing van artikel 71 van de Spaanse grondwet en, meer bepaald, het stadium van de procedure waarin het niet nodig is om het parlement om toestemming te vragen voor een strafrechtelijke procedure tegen een verdachte die de hoedanigheid van parlementslid verkrijgt, wordt meegedeeld dat er geen verzoek om opheffing van de immuniteit hoeft te worden ingediend als de betrokken persoon de hoedanigheid van parlementslid verkrijgt als er tegen hem reeds een strafrechtelijke procedure loopt die in de procesfase verkeert of als de betrokken persoon zijn ambt opneemt nadat tegen hem formeel vervolging is ingesteld; overwegende dat het dus niet noodzakelijk is om een verzoek om opheffing van de immuniteit als bedoeld in artikel 9, eerste alinea, onder a), van Protocol nr. 7 betreffende de voorrechten en immuniteiten van de Europese Unie in te dienen voor maatregelen die genomen worden op Spaans grondgebied; N. overwegende dat het niet aan het Europees Parlement is om uitlegging te geven aan nationaalrechtelijke regels omtrent voorrechten en immuniteiten van leden van het Parlement; O. overwegende dat in artikel 9, eerste alinea, onder b), van Protocol nr. 7 betreffende de voorrechten en immuniteiten van de Europese Unie is bepaald dat de leden van het Europees Parlement op het grondgebied van elke andere lidstaat vrijstelling genieten van aanhouding en gerechtelijke vervolging in welke vorm ook; P. overwegende dat de Tweede Kamer van het Spaanse Tribunal Supremo op 14 oktober 2019 met betrekking tot Carles Puigdemont i Casamajó, die schuldig was bevonden aan belemmering van de rechtsgang, het volgende bepaalde: “Ten behoeve van de uitvoering van de overeenkomstige strafprocedure dienen het toepasselijke nationale bevel tot aanhouding en voorgeleiding, een Europees aanhoudingsbevel en een internationaal aanhoudingsbevel voor uitleveringsdoeleinden te worden uitgevaardigd”; overwegende dat, zoals uiteengezet in het verzoek om opheffing van de immuniteit, op 10 januari 2020 het beroep tegen deze beschikking werd verworpen voor zover het betrekking had op de intrekking van de nationale bevelen tot opsporing, aanhouding en vrijheidsbeneming, alsmede de internationale en Europese aanhoudingsbevelen, en gegrond werd verklaard voor zover het betrekking had op de beschikking van 14 oktober 2019 en de uitspraak van 18 oktober 2018, naar aanleiding van het arrest van het HvJ-EU van 19 december 2019, waarin het HvJ-EU de voorrechten en immuniteiten van verzoeker(s) in zijn/hun hoedanigheid van lid van het Europees Parlement uit hoofde van artikel 9 van Protocol nr. 7 bij het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie erkende; overwegende dat tevens besloten werd om het Europees Parlement te verzoeken de immuniteit van Carles Puigdemont i Casamajó op te heffen om uitvoering te kunnen geven aan het uitgevaardigde Europees aanhoudingsbevel, en de met de uitvoering belaste Belgische autoriteiten hiervan in kennis te stellen; Q. overwegende dat de Commissie juridische zaken zich overeenkomstig artikel 9, lid 8, van het Reglement in geen geval uitspreekt over de vraag of het betrokken lid al dan niet schuldig is, noch over de wenselijkheid het betrokken lid wegens de hem toegeschreven meningen of handelingen strafrechtelijk te vervolgen, zelfs indien de commissie door de behandeling van het verzoek uitgebreide kennis van de zaak krijgt; R. overwegende dat volgens artikel 5, lid 2, van het Reglement parlementaire immuniteit geen persoonlijk voorrecht van de leden is, maar een garantie voor de onafhankelijkheid van het Parlement als geheel en van zijn leden; S. overwegende dat de parlementaire immuniteit tot doel heeft het Parlement en zijn leden te beschermen tegen gerechtelijke procedures in verband met activiteiten die in de uitoefening van parlementaire taken zijn verricht en die niet van die taken kunnen worden gescheiden; T. overwegende dat de beschuldiging duidelijk geen verband houdt met de positie van Carles Puigdemont i Casamajó als lid van het Europees Parlement maar verband houdt met zijn voormalige positie als minister-president van de Catalaanse regering; U. overwegende dat Carles Puigdemont i Casamajó behoort tot een grotere groep personen die voor deze strafbare feiten worden vervolgd en in staat van beschuldiging zijn gesteld, met als enige verschil dat hij momenteel als lid van het Europees Parlement immuniteit geniet; overwegende dat dus voor ogen moet worden gehouden dat Carles Puigdemont i Casamajó niet de enige persoon is die ter zake van deze strafbare feiten wordt vervolgd; V. overwegende dat de ten last gelegde feiten in 2017 zijn gepleegd en de strafrechtelijke procedure tegen Carles Puigdemont i Casamajó ter zake van deze feiten in 2018 werd ingeleid; overwegende dat op grond hiervan niet gesteld kan worden dat de gerechtelijke vervolging is ingeleid om toekomstige politieke activiteiten van Carles Puigdemont i Casamajó als lid van het Europees Parlement te belemmeren, omdat het lidmaatschap van het Europees Parlement op dat moment nog slechts een hypothetische en toekomstige mogelijkheid was; W. overwegende dat niet is gebleken dat er in deze zaak sprake is van fumus persecutionis , dat wil zeggen feiten die erop wijzen dat de procedure is ingeleid om de politieke activiteiten van het lid en daarmee het Europees Parlement te schaden; 1. besluit om de immuniteit van Carles Puigdemont i Casamajó overeenkomstig artikel 9, eerste alinea, onder b), van Protocol nr. 7 betreffende de voorrechten en immuniteiten van de Europese Unie op te heffen; 2. verzoekt zijn Voorzitter dit besluit en het verslag van zijn bevoegde commissie onmiddellijk te doen toekomen aan de Spaanse autoriteiten en aan Carles Puigdemont i Casamajó. Het Europees Parlement, – gezien het aan het Parlement voorgelegde verzoek om opheffing van de immuniteit van Antoni Comín i Oliveres, op 10 januari 2020 gedaan door de voorzitter van de Tweede Kamer van het Spaanse Tribunal Supremo (hoogste rechterlijke instantie, Spanje) in verband met bijzondere zaak nr. 3/20907/2017, doorgezonden door de voorzitter van het Spaanse Tribunal Supremo , ontvangen op 13 januari 2020, en van de ontvangst waarvan op 16 januari 2020 ter plenaire vergadering kennis werd gegeven, – na Antoni Comín i Oliveres te hebben gehoord, overeenkomstig artikel 9, lid 6, van zijn Reglement, – gezien de artikelen 8 en 9 van protocol nr. 7 betreffende de voorrechten en immuniteiten van de Europese Unie, en artikel 6, lid 2, van de Akte van 20 september 1976 betreffende de verkiezing van de leden van het Europees Parlement door middel van rechtstreekse algemene verkiezingen, – gezien de arresten van het Hof van Justitie van de Europese Unie van 21 oktober 2008, 19 maart 2010, 6 september 2011, 17 januari 2013 en 19 december 2019 (1) , – gezien het besluit van de Spaanse Junta Electoral Central van 13 juni 2019 (2) , – gezien de mededeling, gedaan tijdens de plenaire vergadering van 13 januari 2020, dat het Parlement na het arrest van het Hof van Justitie van de Europese Unie van 19 december 2019 kennis heeft genomen van de verkiezing van Antoni Comín i Oliveres tot lid van het Europees Parlement per 2 juli 2019, – gezien artikel 71, leden 1 en 2, van de Spaanse grondwet, – gezien artikel 5, lid 2, artikel 6, lid 1, en artikel 9 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie juridische zaken ( A9-0021/2021 ), A. overwegende dat de voorzitter van de Tweede Kamer van het Spaanse Tribunal Supremo heeft verzocht om opheffing van de immuniteit van Antoni Comín i Oliveres, lid van het Europees Parlement, gelet op artikel 9, eerste alinea, onder b), van Protocol nr. 7 betreffende de voorrechten en immuniteiten van de Europese Unie, in verband met bijzondere zaak nr. 3/20907/2017 - de strafrechtelijke procedure in verband met het vermeende strafbare feit oproer in de zin van de artikelen 544 en 545 van het Spaanse wetboek van strafrecht en het strafbare feit misbruik en oneigenlijk gebruik van overheidsmiddelen in de zin van artikel 432 juncto artikel 252 van het Spaanse wetboek van strafrecht; B. overwegende dat de handelingen op grond waarvan vervolging werd ingesteld in 2017 gepleegd zouden zijn; overwegende dat de vervolgingsbeschikking in deze zaak werd afgegeven op 21 maart 2018 en werd bekrachtigd in de beroepszaken die daarna werden ingesteld; overwegende dat het onderzoek bij beschikking d.d. 9 juli 2018 werd afgesloten en als definitief werd bekrachtigd op 25 oktober 2018; overwegende dat bij beschikking d.d. 9 juli 2018 werd vastgesteld dat onder meer Antoni Comín i Oliveres zich schuldig had gemaakt aan belemmering van de rechtsgang, waarna besloten werd de behandeling van de zaken tegen hem en de andere personen te schorsen totdat zij opgespoord zouden zijn; C. overwegende dat het Parlement na het arrest van het Hof van Justitie van de Europese Unie van 19 december 2019 kennis heeft genomen van de verkiezing van Antoni Comín i Oliveres tot lid van het Europees Parlement per 2 juli 2019; D. overwegende dat Antoni Comín i Oliveres op 13 juni 2019 de hoedanigheid van lid van het Europees Parlement verkreeg; overwegende dat het verzoek om opheffing van de immuniteit dus betrekking heeft op feiten die plaatsvonden en vervolging die werd ingeleid vóór het moment waarop hij de hoedanigheid van lid van het Europees Parlement verkreeg en dus voordat hij als lid van het Europees Parlement immuniteit genoot; E. overwegende dat de Commissie juridische zaken kennis heeft genomen van de documenten die Antoni Comín i Oliveres overeenkomstig artikel 9, lid 6, van het Reglement aan de leden van de commissie heeft overgelegd en die door hem relevant worden geacht voor de procedure; F. overwegende dat het de autoriteiten van de lidstaten zijn die besluiten of het opportuun is om een strafrechtelijke procedure in te leiden; G. overwegende dat het niet aan het Europees Parlement is om zich een mening te vormen over de merites van de nationale rechtsstelsels en justitiële systemen; H. overwegende dat het Europees Parlement niet bevoegd is om de bevoegdheden van de justitiële autoriteiten die belast zijn met de behandeling van de betrokken strafzaken te beoordelen of de geldigheid ervan te bestuderen; I. overwegende dat op grond van het Spaanse recht, zoals uitgelegd door de nationale rechter en zoals door de betrokken lidstaat aan het Parlement meegedeeld, de Tweede Strafkamer van het Spaanse Tribunal Supremo bevoegd is om een verzoek om opheffing van de immuniteit van een lid van het Europees Parlement in te dienen; J. overwegende dat de procedure geen betrekking heeft op meningen die de betrokkene in de uitoefening van zijn ambt als lid van het Europees Parlement heeft geuit dan wel een stem die hij in de uitoefening van dat ambt heeft uitgebracht in de zin van artikel 8 van Protocol nr. 7 betreffende de voorrechten en immuniteiten van de Europese Unie; K. overwegende dat in artikel 9, eerste alinea, onder a), van Protocol nr. 7 betreffende de voorrechten en immuniteiten van de Europese Unie is bepaald dat de leden van het Europees Parlement op hun eigen grondgebied de immuniteiten genieten welke aan de leden van de volksvertegenwoordiging in hun land zijn verleend; L. overwegende dat in artikel 71, leden 1 en 2, van de Spaanse grondwet het volgende wordt bepaald: “1. Afgevaardigden en senatoren genieten onschendbaarheid voor de in de uitoefening van hun taken geuite opvattingen. 2. Afgevaardigden en senatoren genieten gedurende hun mandaat immuniteit en kunnen slechts worden aangehouden in het geval van ontdekking op heterdaad. Zij kunnen niet in staat van beschuldiging worden gesteld of worden vervolgd zonder voorafgaande toestemming van de desbetreffende Kamer.”; M. overwegende dat in het verzoek om opheffing van de immuniteit met betrekking tot de toepassing van artikel 71 van de Spaanse grondwet en, meer bepaald, het stadium van de procedure waarin het niet nodig is om het parlement om toestemming te vragen voor een strafrechtelijke procedure tegen een verdachte die de hoedanigheid van parlementslid verkrijgt, wordt meegedeeld dat er geen verzoek om opheffing van de immuniteit hoeft te worden ingediend als de betrokken persoon de hoedanigheid van parlementslid verkrijgt als er tegen hem reeds een strafrechtelijke procedure loopt die in de procesfase verkeert of als de betrokken persoon zijn ambt opneemt nadat tegen hem formeel vervolging is ingesteld; overwegende dat het dus niet noodzakelijk is om een verzoek om opheffing van de immuniteit als bedoeld in artikel 9, eerste alinea, onder a), van Protocol nr. 7 betreffende de voorrechten en immuniteiten van de Europese Unie in te dienen voor maatregelen die genomen worden op Spaans grondgebied; N. overwegende dat het niet aan het Europees Parlement is om uitlegging te geven aan nationaalrechtelijke regels omtrent voorrechten en immuniteiten van leden van het Parlement; O. overwegende dat in artikel 9, eerste alinea, onder b), van Protocol nr. 7 betreffende de voorrechten en immuniteiten van de Europese Unie is bepaald dat de leden van het Europees Parlement op het grondgebied van elke andere lidstaat vrijstelling genieten van aanhouding en gerechtelijke vervolging in welke vorm ook; P. overwegende dat de Tweede Kamer van het Spaanse Tribunal Supremo op 4 november 2019 met betrekking tot onder meer Antoni Comín i Oliveres, die schuldig was bevonden aan belemmering van de rechtsgang, het volgende bepaalde: “Ten behoeve van de uitvoering van de overeenkomstige strafprocedure dienen het toepasselijke nationale bevel tot aanhouding en voorgeleiding, een Europees aanhoudingsbevel en een internationaal aanhoudingsbevel voor uitleveringsdoeleinden te worden uitgevaardigd”; overwegende dat, zoals uiteengezet in het verzoek om opheffing van de immuniteit, op 10 januari 2020 het beroep tegen deze beschikking werd verworpen voor zover het betrekking had op de intrekking van de nationale bevelen tot opsporing, aanhouding en vrijheidsbeneming, alsmede de internationale en Europese aanhoudingsbevelen, en gegrond werd verklaard voor zover het betrekking had op de beschikking van 4 november 2019, naar aanleiding van het arrest van het HvJ-EU van 19 december 2019, waarin het HvJ-EU de voorrechten en immuniteiten van verzoeker(s) in zijn/hun hoedanigheid van lid van het Europees Parlement uit hoofde van artikel 9 van Protocol nr. 7 bij het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie erkende; overwegende dat tevens besloten werd om het Europees Parlement te verzoeken de immuniteit van Antoni Comín i Oliveres op te heffen om uitvoering te kunnen geven aan het uitgevaardigde Europees aanhoudingsbevel, en de met de uitvoering belaste Belgische autoriteiten hiervan in kennis te stellen; Q. overwegende dat de Commissie juridische zaken zich overeenkomstig artikel 9, lid 8, van het Reglement in geen geval uitspreekt over de vraag of het betrokken lid al dan niet schuldig is, noch over de wenselijkheid het betrokken lid wegens de hem toegeschreven meningen of handelingen strafrechtelijk te vervolgen, zelfs indien de commissie door de behandeling van het verzoek uitgebreide kennis van de zaak krijgt; R. overwegende dat volgens artikel 5, lid 2, van het Reglement parlementaire immuniteit geen persoonlijk voorrecht van de leden is, maar een garantie voor de onafhankelijkheid van het Parlement als geheel en van zijn leden; S. overwegende dat de parlementaire immuniteit tot doel heeft het Parlement en zijn leden te beschermen tegen gerechtelijke procedures in verband met activiteiten die in de uitoefening van parlementaire taken zijn verricht en die niet van die taken kunnen worden gescheiden; T. overwegende dat de beschuldiging duidelijk geen verband houdt met de positie van Antoni Comín i Oliveres als lid van het Europees Parlement maar verband houdt met zijn voormalige positie als minister van Volksgezondheid in de Catalaanse regering; U. overwegende dat Antoni Comín i Oliveres behoort tot een grotere groep personen die voor deze strafbare feiten worden vervolgd en in staat van beschuldiging zijn gesteld, met als enige verschil dat hij momenteel als lid van het Europees Parlement immuniteit geniet; overwegende dat dus voor ogen moet worden gehouden dat Antoni Comín i Oliveres niet de enige persoon is die ter zake van deze strafbare feiten wordt vervolgd; V. overwegende dat de ten last gelegde feiten in 2017 zijn gepleegd en de strafrechtelijke procedure tegen Antoni Comín i Oliveres ter zake van deze feiten in 2018 werd ingeleid; overwegende dat op grond hiervan niet gesteld kan worden dat de gerechtelijke vervolging is ingeleid om toekomstige politieke activiteiten van Antoni Comín i Oliveres als lid van het Europees Parlement te belemmeren, omdat het lidmaatschap van het Europees Parlement op dat moment nog slechts een hypothetische en toekomstige mogelijkheid was; W. overwegende dat niet is gebleken dat er in deze zaak sprake is van fumus persecutionis , dat wil zeggen feiten die erop wijzen dat de procedure is ingeleid om de politieke activiteiten van het lid en daarmee het Europees Parlement te schaden; 1. besluit om de immuniteit van Antoni Comín i Oliveres overeenkomstig artikel 9, eerste alinea, onder b), van Protocol nr. 7 betreffende de voorrechten en immuniteiten van de Europese Unie op te heffen; 2. verzoekt zijn Voorzitter dit besluit en het verslag van zijn bevoegde commissie onmiddellijk te doen toekomen aan de Spaanse autoriteiten en aan Antoni Comín i Oliveres. Het Europees Parlement, – gezien het aan het Parlement voorgelegde verzoek om opheffing van de immuniteit van Clara Ponsatí i Obiols, op 4 februari 2020 gedaan door de voorzitter van de Tweede Kamer van het Spaanse Tribunal Supremo (hoogste rechterlijke instantie, Spanje) in verband met bijzondere zaak nr. 3/20907/2017, doorgezonden door de voorzitter van het Spaanse Tribunal Supremo , ontvangen op 10 februari 2020, en van de ontvangst waarvan op 13 februari 2020 ter plenaire vergadering kennis werd gegeven, – na Clara Ponsatí Obiols te hebben gehoord, overeenkomstig artikel 9, lid 6, van zijn Reglement, – gezien de artikelen 8 en 9 van protocol nr. 7 betreffende de voorrechten en immuniteiten van de Europese Unie, en artikel 6, lid 2, van de Akte van 20 september 1976 betreffende de verkiezing van de leden van het Europees Parlement door middel van rechtstreekse algemene verkiezingen, – gezien de arresten van het Hof van Justitie van de Europese Unie van 21 oktober 2008, 19 maart 2010, 6 september 2011, 17 januari 2013 en 19 december 2019 (1) , – gezien het besluit van de Spaanse Junta Electoral Central van 23 januari 2020 (2) , – gezien gezien Besluit (EU) 2018/937 van de Europese Raad van 28 juni 2018 inzake de samenstelling van het Europees Parlement (3) en Besluit (EU) 2019/1810 van de Europese Raad, vastgesteld in overeenstemming met het Verenigd Koninkrijk, van 29 oktober 2019 tot verlenging van de in artikel 50, lid 3, VEU bedoelde termijn (4) , – gezien de mededeling, gedaan tijdens de plenaire vergadering van 10 februari 2020, dat het Parlement in overeenstemming met het besluit van de Europese Raad van 28 juni 2018 en na de terugtrekking van het Verenigd Koninkrijk uit de Europese Unie op 31 januari 2020 kennis heeft genomen van de verkiezing van Clara Ponsatí Obiols tot lid van het Europees Parlement per 1 februari 2020, – gezien artikel 71, leden 1 en 2, van de Spaanse grondwet, – gezien artikel 5, lid 2, artikel 6, lid 1, en artikel 9 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie juridische zaken ( A9‑0022/2021 ), A. overwegende dat de voorzitter van de Tweede Kamer van het Spaanse Tribunal Supremo heeft verzocht om opheffing van de immuniteit van Clara Ponsatí Obiols, lid van het Europees Parlement, gelet op artikel 9, eerste alinea, onder b), van Protocol nr. 7 betreffende de voorrechten en immuniteiten van de Europese Unie, in verband met bijzondere zaak nr. 3/20907/2017 - de strafrechtelijke procedure in verband met het vermeende strafbare feit oproer in de zin van de artikelen 544 en 545 van het Spaanse wetboek van strafrecht; B. overwegende dat de handelingen op grond waarvan vervolging werd ingesteld in 2017 gepleegd zouden zijn; overwegende dat de vervolgingsbeschikking in deze zaak werd afgegeven op 21 maart 2018 en in de beroepszaken die daarna werden ingesteld werd bekrachtigd; overwegende dat het onderzoek bij beschikking d.d. 9 juli 2018 werd afgesloten en als definitief werd bekrachtigd op 25 oktober 2018; overwegende dat bij beschikking d.d. 9 juli 2018 werd vastgesteld dat onder meer Clara Ponsatí Obiols zich schuldig had gemaakt aan belemmering van de rechtsgang, waarna besloten werd de behandeling van de zaken tegen haar en de andere personen te schorsen totdat zij opgespoord zouden zijn; C. overwegende dat Clara Ponsatí Obiols bij besluit van de Spaanse Junta Electoral Central van 23 januari 2020 als verkozen werd verklaard; overwegende dat het Parlement na de terugtrekking van het Verenigd Koninkrijk uit de Europese Unie op 31 januari 2020 kennis heeft genomen van de verkiezing van Clara Ponsatí Obiols tot lid van het Europees Parlement per 1 februari 2020; D. overwegende dat Clara Ponsatí Obiols op 23 januari 2020 de hoedanigheid van lid van het Europees Parlement verkreeg; overwegende dat het verzoek om opheffing van de immuniteit dus betrekking heeft op feiten die plaatsvonden en vervolging die werd ingeleid vóór het moment waarop zij de hoedanigheid van lid van het Europees Parlement verkreeg en dus voordat zij als lid van het Europees Parlement immuniteit genoot; E. overwegende dat de Commissie juridische zaken kennis heeft genomen van de documenten die Clara Ponsatí Obiols overeenkomstig artikel 9, lid 6, van het Reglement aan de leden van de commissie heeft overgelegd en die door haar relevant worden geacht voor de procedure; F. overwegende dat het de autoriteiten van de lidstaten zijn die besluiten of het opportuun is om een strafrechtelijke procedure in te leiden; G. overwegende dat het niet aan het Europees Parlement is om zich een mening te vormen over de merites van de nationale rechtsstelsels en justitiële systemen; H. overwegende dat het Europees Parlement niet bevoegd is om de bevoegdheden van de justitiële autoriteiten die belast zijn met de behandeling van de betrokken strafzaken te beoordelen of de geldigheid ervan te bestuderen; I. overwegende dat op grond van het Spaanse recht, zoals uitgelegd door de nationale rechter en zoals door de lidstaat aan het Parlement meegedeeld, de Tweede Strafkamer van het Spaanse Tribunal Supremo bevoegd is om een verzoek om opheffing van de immuniteit van een lid van het Europees Parlement in te dienen; J. overwegende dat de procedure geen betrekking heeft op meningen die de betrokkene in de uitoefening van haar ambt als lid van het Europees Parlement heeft geuit dan wel een stem die zij in de uitoefening van dat ambt heeft uitgebracht in de zin van artikel 8 van Protocol nr. 7 betreffende de voorrechten en immuniteiten van de Europese Unie; K. overwegende dat in artikel 9, eerste alinea, onder a), van Protocol nr. 7 betreffende de voorrechten en immuniteiten van de Europese Unie is bepaald dat de leden van het Europees Parlement op hun eigen grondgebied de immuniteiten genieten welke aan de leden van de volksvertegenwoordiging in hun land zijn verleend; L. overwegende dat in artikel 71, leden 1 en 2, van de Spaanse grondwet het volgende wordt bepaald: “1. Afgevaardigden en senatoren genieten onschendbaarheid voor de in de uitoefening van hun taken geuite opvattingen. 2. Afgevaardigden en senatoren genieten gedurende hun mandaat immuniteit en kunnen slechts worden aangehouden in het geval van ontdekking op heterdaad. Zij kunnen niet in staat van beschuldiging worden gesteld of worden vervolgd zonder voorafgaande toestemming van de desbetreffende Kamer.”; M. overwegende dat in het verzoek om opheffing van de immuniteit met betrekking tot de toepassing van artikel 71 van de Spaanse grondwet en, meer bepaald, het stadium van de procedure waarin het niet nodig is om het parlement om toestemming te vragen voor een strafrechtelijke procedure tegen een verdachte die de hoedanigheid van parlementslid verkrijgt, wordt meegedeeld dat er geen verzoek om opheffing van de immuniteit hoeft te worden ingediend als de betrokken persoon de hoedanigheid van parlementslid verkrijgt als er tegen hem/haar reeds een strafrechtelijke procedure loopt die in de procesfase verkeert of als de betrokken persoon zijn/haar ambt opneemt nadat tegen hem/haar formeel vervolging is ingesteld; overwegende dat het dus niet noodzakelijk is om een verzoek om opheffing van de immuniteit als bedoeld in artikel 9, eerste alinea, onder a), van Protocol nr. 7 betreffende de voorrechten en immuniteiten van de Europese Unie in te dienen voor maatregelen die genomen worden op Spaans grondgebied; N. overwegende dat het niet aan het Europees Parlement is om uitlegging te geven aan nationaalrechtelijke regels omtrent voorrechten en immuniteiten van leden van het Parlement; O. overwegende dat in artikel 9, eerste alinea, onder b), van Protocol nr. 7 betreffende de voorrechten en immuniteiten van de Europese Unie is bepaald dat de leden van het Europees Parlement op het grondgebied van elke andere lidstaat vrijstelling genieten van aanhouding en gerechtelijke vervolging in welke vorm ook; P. overwegende dat de Tweede Kamer van het Spaanse Tribunal Supremo op 4 november 2019 met betrekking tot onder meer Clara Ponsatí Obiols, die schuldig was bevonden aan belemmering van de rechtsgang, het volgende bepaalde: “Ten behoeve van de uitvoering van de overeenkomstige strafprocedure dienen het toepasselijke nationale bevel tot aanhouding en voorgeleiding, een Europees aanhoudingsbevel en een internationaal aanhoudingsbevel voor uitleveringsdoeleinden te worden uitgevaardigd”; overwegende dat, zoals toegelicht in het verzoek om opheffing van de immuniteit, het besluit inzake de uitvaardiging van het nationale bevel tot aanhouding en voorgeleiding, een Europees aanhoudingsbevel en een internationaal aanhoudingsbevel voor uitleveringsdoeleinden tegen Clara Ponsatí Obiols op 3 februari 2020 werd bevestigd en er tegelijkertijd een verzoek om opheffing van haar immuniteit werd ingediend met het oog op de tenuitvoerlegging van het Europees aanhoudingsbevel dat was uitgevaardigd; Q. overwegende dat de Commissie juridische zaken zich overeenkomstig artikel 9, lid 8, van het Reglement in geen geval uitspreekt over de vraag of het betrokken lid al dan niet schuldig is, noch over de wenselijkheid het betrokken lid wegens de hem toegeschreven meningen of handelingen strafrechtelijk te vervolgen, zelfs indien de commissie door de behandeling van het verzoek uitgebreide kennis van de zaak krijgt; R. overwegende dat volgens artikel 5, lid 2, van het Reglement parlementaire immuniteit geen persoonlijk voorrecht van de leden is, maar een garantie voor de onafhankelijkheid van het Parlement als geheel en van zijn leden; S. overwegende dat de parlementaire immuniteit tot doel heeft het Parlement en zijn leden te beschermen tegen gerechtelijke procedures in verband met activiteiten die in de uitoefening van parlementaire taken zijn verricht en die niet van die taken kunnen worden gescheiden; T. overwegende dat de beschuldiging duidelijk geen verband houdt met de positie van Clara Ponsatí Obiols als lid van het Europees Parlement maar verband houdt met haar voormalige positie als minister van Onderwijs in de Catalaanse regering; U. overwegende dat Clara Ponsatí Obiols behoort tot een grotere groep personen die voor deze strafbare feiten worden vervolgd en in staat van beschuldiging zijn gesteld, met als enige verschil dat zij momenteel als lid van het Europees Parlement immuniteit geniet; overwegende dat dus voor ogen moet worden gehouden dat Clara Ponsatí Obiols niet de enige persoon is die ter zake van deze strafbare feiten wordt vervolgd; V. overwegende dat de ten last gelegde feiten in 2017 zijn gepleegd en de strafrechtelijke procedure tegen Clara Ponsatí Obiols ter zake van deze feiten in 2018 werd ingeleid; overwegende dat op grond hiervan niet gesteld kan worden dat de gerechtelijke vervolging is ingeleid om toekomstige politieke activiteiten van Clara Ponsatí Obiols als lid van het Europees Parlement te belemmeren, omdat het lidmaatschap van het Europees Parlement op dat moment nog slechts een hypothetische en toekomstige mogelijkheid was; W. overwegende dat niet is gebleken dat er in deze zaak sprake is van fumus persecutionis , dat wil zeggen feiten die erop wijzen dat de procedure is ingeleid om de politieke activiteiten van het lid en daarmee het Europees Parlement te schaden; 1. besluit om de immuniteit van Clara Ponsatí Obiols overeenkomstig artikel 9, eerste alinea, onder b), van Protocol nr. 7 betreffende de voorrechten en immuniteiten van de Europese Unie op te heffen; 2. verzoekt zijn Voorzitter dit besluit en het verslag van zijn bevoegde commissie onmiddellijk te doen toekomen aan de Spaanse autoriteiten en aan Clara Ponsatí Obiols. Het Europees Parlement, – gezien het aan het Parlement voorgelegde verzoek om opheffing van de immuniteit van Valter Flego, dat op 19 februari 2020 werd ingediend door de president van de districtsrechtbank van Rijeka (Kroatië) in verband met een strafrechtelijke procedure bij de strafkamer van de districtsrechtbank van Rijeka, en van de ontvangst waarvan op 26 maart 2020 ter plenaire vergadering kennis werd gegeven, – gezien het feit dat Valter Flego afstand heeft gedaan van zijn recht om te worden gehoord, overeenkomstig artikel 9, lid 6, van het Reglement, – gezien de artikelen 8 en 9 van protocol nr. 7 betreffende de voorrechten en immuniteiten van de Europese Unie, en artikel 6, lid 2, van de Akte van 20 september 1976 betreffende de verkiezing van de leden van het Europees Parlement door middel van rechtstreekse algemene verkiezingen, – gezien de arresten van het Hof van Justitie van de Europese Unie van 21 oktober 2008, 19 maart 2010, 6 september 2011, 17 januari 2013 en 19 december 2019 (1) , – gezien artikel 75 van de Grondwet van de Republiek Kroatië en de artikelen 23 tot en met 28 van het reglement van orde van het Kroatische parlement, – gezien artikel 5, lid 2, artikel 6, lid 1, en artikel 9 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie juridische zaken ( A9‑0023/2021 ), A. overwegende dat de president van de strafkamer van de districtsrechtbank van Rijeka het Parlement heeft verzocht om opheffing van de immuniteit van Valter Flego met het oog op de inleiding van een strafrechtelijke procedure tegen hem omdat hij verdacht wordt van het plegen van het strafbaar feit machtsmisbruik als bedoeld in artikel 291, leden 1 en 2, van het Kroatische wetboek van strafrecht (2) ; B. overwegende dat Valter Flego ervan wordt verdacht in zijn hoedanigheid van burgemeester van de stad Buzet (Kroatië) in de periode 1 april 2010 - 30 mei 2013 de illegale uitbetaling van loontoeslagen aan hemzelf, zijn locoburgemeester, zijn kabinetschef en drie directeuren van bestuursorganen te hebben mogelijk gemaakt; C. overwegende dat Valter Flego bij de Europese verkiezingen van mei 2019 tot lid van het Europees Parlement is verkozen; D. overwegende dat het vermeende strafbare feit geen betrekking heeft op een mening of een stem die Valter Flego in de uitoefening van zijn ambt heeft uitgebracht, als bedoeld in artikel 8 van Protocol nr. 7 betreffende de voorrechten en immuniteiten van de Europese Unie; E. overwegende dat in artikel 9 van Protocol nr. 7 betreffende de voorrechten en immuniteiten van de Europese Unie is bepaald dat de leden van het Europees Parlement op hun eigen grondgebied de immuniteiten genieten welke aan de leden van de volksvertegenwoordiging in hun land zijn verleend; F. overwegende dat in artikel 75, leden 2 en 3, van de grondwet van de Republiek Kroatië het volgende wordt bepaald: “Leden van het parlement worden niet vervolgd, gevangengenomen of gestraft op grond van een mening die zij hebben geuit of een stem die zij hebben uitgebracht in het Kroatische parlement. Het gevangennemen van leden van het parlement of het inleiden van een strafrechtelijke procedure tegen hen is slechts mogelijk met toestemming van het Kroatische parlement.”; G. overwegende dat het strafbare feit waarvan de heer Flego wordt verdacht niet duidelijk of rechtstreeks verband houdt met de uitoefening van zijn ambt als lid van het Europees Parlement; H. overwegende dat het uitsluitend aan het Parlement toekomt om in een bepaald geval over de opheffing van de immuniteit te beslissen; overwegende dat het Parlement bij het nemen van het besluit om de immuniteit al dan niet op te heffen redelijkerwijs rekening kan houden met het standpunt van het lid (3) ; I. overwegende dat de parlementaire immuniteit tot doel heeft het Parlement en zijn leden te beschermen tegen gerechtelijke procedures in verband met activiteiten die in de uitoefening van parlementaire taken zijn verricht en die niet van die taken kunnen worden gescheiden; J. overwegende dat de strafbare feiten waarvan Valter Flego wordt verdacht, hebben plaatsgevonden vóór zijn verkiezing tot lid van het Europees Parlement; K. overwegende dat niet is gebleken dat er sprake is van fumus persecutionis, dat wil zeggen feitelijke omstandigheden waaruit kan worden afgeleid dat de procedure is ingeleid om de politieke activiteiten van het lid, waaronder zijn activiteiten als lid van het Europees Parlement, te schaden; L. overwegende dat het Parlement niet als een rechtbank kan worden beschouwd en dat het lid in het kader van een procedure tot opheffing van de immuniteit niet als een “verdachte” kan worden beschouwd (4) ; 1. besluit de immuniteit van Valter Flego op te heffen; 2. verzoekt zijn Voorzitter dit besluit en het verslag van zijn bevoegde commissie onmiddellijk te doen toekomen aan de Kroatische autoriteiten en aan Valter Flego. Het Europees Parlement, – gezien het verzoek om opheffing van de immuniteit van João Nuno Lacerda Teixeira de Melo dat het Tribunal Judicial da Comarca de Braga, Juízo de Instrução Criminal de Guimarães, 2.º Juízo [rechtbank van eerste aanleg van het gerechtelijk district Braga, rechtbank voor strafonderzoek van Guimarães, tweede kamer] op 6 februari 2020 heeft ingediend in het kader van een lopende strafzaak naar aanleiding van een bij die rechtbank ingediende civiele aanklacht (procedure nr. 1039/17.2T9VNF), en dat op 9 maart 2020 ter plenaire vergadering is meegedeeld, – na Nuno Melo te hebben gehoord, overeenkomstig artikel 9, lid 6, van zijn Reglement, – gezien de artikelen 8 en 9 van Protocol nr. 7 betreffende de voorrechten en immuniteiten van de Europese Unie, en artikel 6, lid 2, van de Akte van 20 september 1976 betreffende de verkiezing van de leden van het Europees Parlement door middel van rechtstreekse algemene verkiezingen, – gezien de arresten van het Hof van Justitie van de Europese Unie van 21 oktober 2008, 19 maart 2010, 6 september 2011, 17 januari 2013 en 19 december 2019 (1) , – gezien artikel 157, lid 2, van de Portugese grondwet, – gezien artikel 5, lid 2, artikel 6, lid 1, en artikel 9 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie juridische zaken ( A9‑0024/2021 ), A. overwegende dat de voor deze procedure bevoegde rechter heeft verzocht om opheffing van de immuniteit van Nuno Melo, lid van het Europees Parlement, zodat hij als slachtoffer/burgerlijke partij kan deelnemen aan alle stappen die voor de waarheidsvinding noodzakelijk worden geacht en die zullen worden ondernomen in deze zaak of in andere zaken die reeds aanhangig zijn of zullen worden gemaakt in verband met de feiten van deze zaak en waarbij dezelfde partijen betrokken zijn; B. overwegende dat het onderzoek overeenkomstig artikel 8 van Protocol nr. 7 betreffende de voorrechten en immuniteiten van de Europese Unie geen betrekking heeft op een mening of een stem die Nuno Melo in de uitoefening van zijn ambt heeft uitgebracht; C. overwegende dat in artikel 9 van Protocol nr. 7 betreffende de voorrechten en immuniteiten van de Europese Unie is bepaald dat de leden van het Europees Parlement op hun eigen grondgebied de immuniteiten genieten welke aan de leden van de volksvertegenwoordiging in hun land zijn verleend; D. overwegende dat leden van het Portugese parlement volgens artikel 157, lid 2, van de Portugese grondwet niet als getuige of verdachte mogen worden gehoord zonder toestemming van het parlement, maar dat in datzelfde lid is bepaald dat die toestemming ambtshalve wordt verleend in geval van ernstige en overeenstemmende aanwijzingen dat er opzettelijk een strafbaar feit is gepleegd waarop een gevangenisstraf van meer dan drie jaar staat; E. overwegende dat Nuno Melo deze zaak zelf op gang heeft gebracht door strafvervolging in te stellen tegen João Quadros wegens feiten die op het eerste gezicht kunnen neerkomen op verscheidene misdrijven van smaad en belediging zoals strafbaar gesteld bij artikel 180, lid 1, artikel 181, lid 1, artikel 183, lid 1, onder a), en artikel 183, lid 2, van het Portugese wetboek van strafrecht; F. overwegende dat de Commissie juridische zaken zich op grond van artikel 9, lid 8, van het Reglement in geen geval uitspreekt over de vraag of het betrokken lid van het Parlement al dan niet schuldig is, noch over de wenselijkheid het betrokken lid wegens de hem toegeschreven meningen of handelingen strafrechtelijk te vervolgen, zelfs indien de Commissie juridische zaken door de behandeling van het verzoek uitgebreide kennis van de zaak krijgt; G. overwegende dat de parlementaire immuniteit, overeenkomstig artikel 5, lid 2, van zijn Reglement, geen persoonlijk voorrecht van de leden is, maar een garantie voor de onafhankelijkheid van het Parlement als geheel en van zijn leden; H. overwegende dat de parlementaire immuniteit tot doel heeft het Parlement en zijn leden te beschermen tegen gerechtelijke procedures in verband met activiteiten die in de uitoefening van parlementaire taken zijn verricht en niet los daarvan kunnen worden gezien; I. overwegende dat het Parlement in deze zaak geen bewijs heeft gevonden dat duidt op fumus persecutionis , dat wil zeggen feiten die erop wijzen dat de betrokken gerechtelijke procedure is ingeleid om de politieke activiteit van het lid en dus van het Europees Parlement te schaden; 1. besluit de immuniteit van Nuno Melo op te heffen; 2. verzoekt zijn Voorzitter dit besluit en het verslag van zijn bevoegde commissie onmiddellijk te doen toekomen aan de Portugese autoriteiten en aan Nuno Melo. Het Europees Parlement, – gezien Gedelegeerde Verordening van de Commissie (EU) 2021/95 (1) , – gezien de brief van de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling aan de voorzitter van de Conferentie van commissievoorzitters van 24 februari 2021, – gezien artikel 290 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien Verordening (EU) nr. 1308/2013 van het Europees Parlement en de Raad (2) , en met name artikel 219, lid 1, en artikel 228, daarvan, – gezien artikel 111, lid 6, van zijn Reglement, – gezien de aanbeveling voor een besluit van de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling, – gezien er geen bezwaar werd gemaakt binnen de in artikel 111, lid 6, derde en vierde streepjes, van zijn Reglement gestelde termijn, die op 9 maart 2021 verstreek, A. overwegende dat, in het licht van de uitzonderlijk ernstige verstoring van de markt en de opeenstapeling van moeilijke omstandigheden o.a. in de wijnsector, gaande van de instelling, in oktober 2019, door de Verenigde Staten van rechten op de invoer van wijn uit de Unie tot de consequenties van de huidige beperkende maatregelen als gevolg van de wereldwijde COVID-19-pandemie, de exploitanten in alle lidstaten uitzonderlijke moeilijkheden ondervinden bij de planning, uitvoering en toepassing van acties in het kader van de steunprogramma’s; B. overwegende dat de Commissie, gezien deze ongekende samenloop van omstandigheden, op 30 april 2020 bepalingen heeft vastgesteld uit hoofde van Gedelegeerde Verordening (EU) 2020/592 (3) die zorgen voor flexibiliteit en die het mogelijk maken af te wijken van enkele bepalingen van Verordening (EU) nr. 1308/2013 om de marktverstoring in de sector groenten en fruit en de wijnsector als gevolg van de COVID-19-pandemie te verhelpen; C. overwegende dat, ondanks het nut van die maatregelen, de wijnsector er nog niet in is geslaagd het evenwicht tussen vraag en aanbod te herstellen en dat, gezien de aanhoudende COVID-19-pandemie, niet wordt verwacht dat dit evenwicht op korte tot middellange termijn zal worden bereikt; D. overwegende dat de Commissie, aangezien de COVID-19-pandemie naar verwachting gedurende een aanzienlijk deel van het begrotingsjaar 2021 zal voortduren, in Gedelegeerde Verordening (EU) 2021/95 heeft voorgesteld de toepassing van de in Gedelegeerde Verordening (EU) 2020/592 vastgelegde maatregelen tot 15 oktober 2021 te verlengen; E. overwegende dat de snelle toepassing van deze voortgezette flexibiliteit en afwijkingen essentieel is voor hun doeltreffendheid en doelmatigheid bij het aanpakken van moeilijkheden in de werking van de steunprogramma’s, het voorkomen van verdere economische verliezen en het aanpakken van de marktsituatie en de verstoorde werking in de wijnsector; 1. verklaart geen bezwaar te maken tegen Gedelegeerde Verordening (EU) 2021/95; 2. verzoekt zijn Voorzitter dit besluit te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Het Europees Parlement, – gezien de gedelegeerde verordening van de Commissie (C(2021)00429), – gezien het schrijven van de Commissie van 12 februari 2021, waarin zij het Parlement verzoekt te verklaren dat het geen bezwaar zal maken tegen de gedelegeerde verordening, – gezien het schrijven van de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling van 24 februari 2021 aan de voorzitter van de Conferentie van commissievoorzitters, – gezien artikel 290 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien Verordening (EU) nr. 1308/2013 van het Europees Parlement en de Raad (1) , en met name artikel 56, lid 1, en artikel 227, – gezien artikel 111, lid 6, van zijn Reglement, – gezien de aanbeveling voor een besluit van de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling, – gezien er geen bezwaar werd gemaakt binnen de in artikel 111, lid 6, derde en vierde streepjes, van zijn Reglement gestelde termijn, die op 9 maart 2021 verstreek, A. overwegende dat Verordening (EU) 2020/2220 van het Europees Parlement en de Raad (2) (hierna “de overgangsverordening” genoemd), waarbij Verordening (EU) nr. 1308/2013 wordt gewijzigd door de Uniebijdrage aan de programma’s voor de bijenteeltsector tot de jaren 2021 en 2022 te verlengen, pas op 29 december 2020 in werking is getreden; B. overwegende dat de Commissie had voorgesteld om de Uniebijdrage voor bijenteeltprogramma’s voor de periode 2021-2027 te verhogen tot 60 000 000 EUR per jaar, waarbij de toewijzingen aan de lidstaten werden vastgelegd in bijlage VIII bij het voorstel van de Commissie voor een verordening van het Europees Parlement en de Raad tot vaststelling van voorschriften inzake steun voor de strategische plannen die de lidstaten in het kader van het gemeenschappelijk landbouwbeleid opstellen (strategische GLB-plannen) en die uit het Europees Landbouwgarantiefonds (ELGF) en het Europees Landbouwfonds voor plattelandsontwikkeling (Elfpo) worden gefinancierd, en tot intrekking van Verordening (EU) nr. 1305/2013 van het Europees Parlement en de Raad en van Verordening (EU) nr. 1307/2013 van het Europees Parlement en de Raad (3) ; overwegende dat de toewijzing van de Uniebijdrage aan de lidstaten in dit Commissievoorstel gebaseerd was op de toewijzing van Uniemiddelen voor de bijenteeltprogramma’s van 2017-2019, die weer berustte op het aantal bijenkasten dat de lidstaten in 2013 in hun bijenteeltprogramma’s van 2014-2016 hadden meegedeeld; C. overwegende dat het van essentieel belang is dat deze gedelegeerde verordening zo spoedig mogelijk wordt bekendgemaakt om te zorgen voor consistentie met bovengenoemd Commissievoorstel COM(2018)0392 en om te zorgen voor samenhang tussen de toewijzingen voor bijenteeltprogramma’s voor de jaren 2021 en 2022 en vanaf 2023, alsook om de lidstaten zekerheid te bieden en de goedkeuring van de bijenteeltprogramma’s te vergemakkelijken; 1. verklaart geen bezwaar te maken tegen de gedelegeerde verordening; 2. verzoekt zijn Voorzitter dit besluit te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Het Europees Parlement, – gezien de gedelegeerde verordening van de Commissie (C(2021)0772), – gezien het schrijven van de Commissie van 18 februari 2021, waarin zij het Parlement verzoekt te verklaren dat het geen bezwaar zal maken tegen de gedelegeerde verordening, – gezien de brief van de Commissie economische en monetaire zaken van 4 maart 2021 aan de voorzitter van de Conferentie van commissievoorzitters, – gezien artikel 290 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien Richtlijn 2013/36/EU van het Europees Parlement en de Raad van 26 juni 2013 betreffende toegang tot het bedrijf van kredietinstellingen en het prudentieel toezicht op kredietinstellingen en beleggingsondernemingen, tot wijziging van Richtlijn 2002/87/EG en tot intrekking van de Richtlijnen 2006/48/EG en 2006/49/EG (1) (RKV), en met name artikel 131, lid 18, en artikel 149, – gezien het ontwerp van technische reguleringsnormen dat op 4 november 2020 door de Europese toezichthoudende autoriteit de “Europese Bankautoriteit”) (hierna “EBA”) is voorgelegd krachtens artikel 10 van Verordening (EU) nr. 1093/2010 van het Europees Parlement en de Raad van 24 november 2010 tot oprichting van een Europese toezichthoudende autoriteit (Europese Bankautoriteit), tot wijziging van Besluit nr. 716/2009/EG en tot intrekking van Besluit 2009/78/EG van de Commissie (2) , – gezien artikel 111, lid 6, van zijn Reglement, – gezien de aanbeveling voor een besluit van de Commissie economische en monetaire zaken, – gezien het feit dat er geen bezwaar is gemaakt binnen de in artikel 111, lid 6, derde en vierde streepje, van zijn Reglement gestelde termijn, die op 9 maart 2021 is verstreken, A. overwegende dat het Bazels Comité voor bankentoezicht (BCBS) in juli 2018 een herziene methodiek heeft gepubliceerd voor de beoordeling van mondiaal systeemrelevante banken (MSB’s); overwegende dat die herziening van de methodiek voor het beoordelen van MSB’s weerspiegeld moet worden in Gedelegeerde Verordening (EU) nr. 1222/2014 van de Commissie (3) ; overwegende dat Richtlijn (EU) 2019/878 van het Europees Parlement en de Raad (4) artikel 131 RKV heeft gewijzigd, en dat die wijziging weerspiegeld moet worden in Gedelegeerde Verordening (EU) nr. 1222/2014 van de Commissie; B. overwegende dat de wijzigingen van de RKV van toepassing werden op 29 december 2020, maar geen uiterste termijn specificeren voor de indiening van de gedelegeerde wijzigingshandeling; overwegende dat de EBA op 4 november 2020 een ontwerp van technische reguleringsnormen aan de Commissie heeft doen toekomen; overwegende dat het de bedoeling van de Commissie is om deze aanvullende EU-methodiek als bedoeld in het ontwerp van technische reguleringsnormen reeds toe te passen in het kader van de jaarlijkse exercitie voor het aanmerken van mondiaal systeemrelevante instellingen (MSI’s, het equivalent van MSB’s in de Unie), die door de EBA in april 2021 zal worden gestart (op basis van gegevens van eind 2020), en in november 2021 zal worden afgerond; C. overwegende dat de gedelegeerde verordening zo snel mogelijk in werking moet treden, teneinde het mogelijk te maken dat de Commissie de aanvullende EU-methodiek kan toepassen in de eerste MSI-exercitie krachtens de gewijzigde RKV, te weten de exercitie 2021; overwegende dat om voor rechtszekerheid te zorgen met betrekking tot de exercitie die in april 2021 van start gaat, de gewijzigde gedelegeerde verordening vóór die datum in werking zou moeten treden; 1. verklaart geen bezwaar te maken tegen de gedelegeerde verordening; 2. verzoekt zijn Voorzitter dit besluit te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Het Europees Parlement, – gezien de gedelegeerde verordening van de Commissie (C(2021)0766), – gezien het schrijven van de Commissie van 16 februari 2021, waarin zij het Parlement verzoekt te verklaren dat het geen bezwaar zal maken tegen de gedelegeerde verordening, – gezien de brief van de Commissie economische en monetaire zaken van 4 maart 2021 aan de voorzitter van de Conferentie van commissievoorzitters, – gezien artikel 290 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien Verordening (EU) nr. 806/2014 van het Europees Parlement en de Raad van 15 juli 2014 tot vaststelling van eenvormige regels en een eenvormige procedure voor de afwikkeling van kredietinstellingen en bepaalde beleggingsondernemingen in het kader van een gemeenschappelijk afwikkelingsmechanisme en een gemeenschappelijk afwikkelingsfonds en tot wijziging van Verordening (EU) nr. 1093/2010 (1) (SRMR), en met name artikel 65, lid 5, en artikel 93, lid 6, – gezien artikel 111, lid 6, van zijn Reglement, – gezien de aanbeveling voor een besluit van de Commissie economische en monetaire zaken, – gezien het feit dat er geen bezwaar is gemaakt binnen de in artikel 111, lid 6, derde en vierde streepje, van zijn Reglement gestelde termijn, die op 9 maart 2021 is verstreken, A. overwegende dat de Gemeenschappelijke Afwikkelingsraad (“de Afwikkelingsraad”) bij de berekening van de individuele jaarlijkse bijdragen zoals bedoeld in Gedelegeerde Verordening (EU) 2017/2361 van de Commissie (2) afgaat op de gegevens over totale activa en totale risicoblootstellingen die de Europese Centrale Bank (“ECB”) (3) verzamelt bij de entiteiten die onder het gemeenschappelijk afwikkelingsmechanisme vallen, om de verschuldigde vergoedingen voor toezicht te berekenen zoals bedoeld in Verordening (EU) nr. 1163/2014 van de Europese Centrale Bank; overwegende dat Verordening (EU) nr. 1163/2014 gewijzigd is bij Verordening (EU) 2019/2155 van de Europese Centrale Bank (4) , waarbij de praktijk met betrekking tot het heffen van vergoedingen aangepast is van een waarbij de jaarlijkse verschuldigde vergoeding voor toezicht vooraf aan de ECB moet worden betaald naar een waarbij de vergoeding voor toezicht pas na afloop van de desbetreffende periode wordt geheven; B. overwegende dat die wijzigingen door de ECB betekenen dat ook de uiterste termijnen voor het doorgeven van de gegevens en voor de uitgifte van de bijdragenkennisgevingen krachtens Gedelegeerde Verordening (EU) 2017/2361 moeten worden aangepast, teneinde coherentie te behouden tussen het systeem van de Afwikkelingsraad waarbij bijdragen vooraf worden geheven en de nieuwe praktijk van de ECB, en teneinde de Afwikkelingsraad in staat te stellen de jaarlijkse vergoedingen vooraf te blijven berekenen en verhogen; C. overwegende dat de gedelegeerde verordening zo snel mogelijk in werking moet treden aangezien de Afwikkelingsraad toepassing moet geven aan de overgangsregelingen, teneinde de vergoedingen voor zijn administratieve uitgaven voor het financieel jaar 2021 zo snel mogelijk na het begin van het jaar te kunnen verhogen; 1. verklaart geen bezwaar te maken tegen de gedelegeerde verordening; 2. verzoekt zijn Voorzitter dit besluit te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. (Gewone wetgevingsprocedure: eerste lezing) Het Europees Parlement, – gezien het voorstel van de Commissie aan het Parlement en de Raad ( COM(2020)0403 ), – gezien artikel 294, lid 2, artikel 173 en artikel 175, lid 3, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C9-0158/2020), – gezien artikel 294, lid 3, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité van 15 juli 2020 (1) , – na raadpleging van het Comité van de Regio's, – gezien het overeenkomstig artikel 74, lid 4, van zijn Reglement door de bevoegde commissie goedgekeurde voorlopig akkoord en gezien de door de vertegenwoordiger van de Raad bij brief van 17 december 2020 gedane toezegging om het standpunt van het Europees Parlement overeenkomstig artikel 294, lid 4, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie goed te keuren, – gezien artikel 59 van zijn Reglement, – gezien het gezamenlijk overleg van de Begrotingscommissie en de Commissie economische en monetaire zaken overeenkomstig artikel 58 van het Reglement, – gezien de adviezen van de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en voedselveiligheid, de Commissie industrie, onderzoek en energie en de Commissie vervoer en toerisme, – gezien de standpunten in de vorm van amendementen van de Commissie cultuur en onderwijs en de Commissie vrouwenrechten en gendergelijkheid, – gezien het verslag van de Begrotingscommissie en de Commissie economische en monetaire zaken ( A9-0203/2020 ), 1. stelt onderstaand standpunt in eerste lezing vast (2) ; 2. verzoekt de Commissie om hernieuwde voorlegging aan het Parlement indien zij haar voorstel vervangt, ingrijpend wijzigt of voornemens is het ingrijpend te wijzigen; 3. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en aan de Commissie alsmede aan de nationale parlementen. Standpunt van het Europees Parlement in eerste lezing vastgesteld op 9 maart 2021 met het oog op de vaststelling van Verordening (EU) 2021/... van het Europees Parlement en de Raad tot vaststelling van het InvestEU-programma en tot wijziging van Verordening (EU) 2015/1017 (Aangezien het Parlement en de Raad tot overeenstemming zijn geraakt, komt het standpunt van het Parlement overeen met de definitieve rechtshandeling: Verordening (EU) 2021/523.) (Gewone wetgevingsprocedure: eerste lezing) Het Europees Parlement, – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2020)0405 ), – gezien artikel 294, lid 2, en artikel 168, lid 5, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C9-0152/2020), – gezien artikel 294, lid 3, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité van 18 september 2020 (1) , – gezien het advies van het Comité van de Regio’s van 14 oktober 2020 (2) , – gezien het overeenkomstig artikel 74, lid 4, van zijn Reglement door de bevoegde commissie goedgekeurde voorlopig akkoord en gezien de door de vertegenwoordiger van de Raad bij brief van 18 december 2020 gedane toezegging om het standpunt van het Europees Parlement overeenkomstig artikel 294, lid 4, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie goed te keuren, – gezien artikel 59 van zijn Reglement, – gezien het advies van de Begrotingscommissie, – gezien het standpunt in de vorm van amendementen van de Commissie vrouwenrechten en gendergelijkheid, – gezien het verslag van de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en voedselveiligheid ( A9-0196/2020 ), 1. stelt onderstaand standpunt in eerste lezing vast (3) ; 2. verzoekt de Commissie om hernieuwde voorlegging aan het Parlement indien zij haar voorstel vervangt, ingrijpend wijzigt of voornemens is het ingrijpend te wijzigen; 3. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en aan de Commissie alsmede aan de nationale parlementen. Standpunt van het Europees Parlement in eerste lezing vastgesteld op 9 maart 2021 met het oog op de vaststelling van Verordening (EU) 2021/... van het Europees Parlement en de Raad tot vaststelling van een actieprogramma voor de Unie op het gebied van gezondheid (“EU4Health-programma”) voor de periode 2021-2027, en tot intrekking van Verordening (EU) nr. 282/2014 (Aangezien het Parlement en de Raad tot overeenstemming zijn geraakt, komt het standpunt van het Parlement overeen met de definitieve rechtshandeling: Verordening (EU) 2021/522.)