Het Europees Parlement, – gezien artikel 144, lid 5, en artikel 132, lid 4, van zijn Reglement, A. overwegende dat het hoogste kiestribunaal van Guatemala (Tribunal Supremo Electoral, TSE) op 28 augustus 2023 de officiële uitslag van vreedzame en goed georganiseerde verkiezingen heeft bekendgemaakt, met een duidelijke overwinning voor Bernardo Arévalo en Karin Herrera van de Movimiento Semilla, die zijn uitgeroepen tot verkozen president en vicepresident van Guatemala; B. overwegende dat president Giammattei de uitslag heeft erkend en publiekelijk heeft opgeroepen tot een ordelijke overgang en machtsoverdracht op 14 januari 2024; C. overwegende dat de Movimiento Semilla sinds 12 juli 2023 wordt onderworpen aan selectieve en willekeurige rechtsvorderingen en procedurele handelingen door de openbaar aanklager, die hiermee “het recht en de mogelijkheid om deel te nemen aan echte verkiezingen en de wil van de kiezers te eerbiedigen in gevaar heeft gebracht”, aldus de EU-verkiezingswaarnemingsmissie; overwegende dat de Movimiento Semilla op 28 augustus 2023 opnieuw voorlopig werd geschorst door het register van burgers (Registro de Ciudadanos) van de TSE, en dat de TSE de schorsing op 3 september 2023 tijdelijk heeft ingetrokken tot en met 31 oktober 2023; D. overwegende dat sommige leden van de rechterlijke macht en het openbaar ministerie (Ministerio Público) zich in het verkiezingsproces hebben gemengd; overwegende dat verscheidene aanklagers van het Ministerio Público door de VS op de Engel-lijst zijn geplaatst, waaronder procureur-generaal María Consuelo Porras, hoofd van het bureau van de speciale aanklager tegen straffeloosheid (FECI) van het openbaar ministerie José Rafael Curruchiche, en rechter Fredy Orellana; 1. feliciteert Bernardo Arévalo en Karin Herrera met hun verkiezing; verzoekt alle overheidsinstellingen en geledingen van de samenleving een ordelijke overgang en machtsoverdracht te ondersteunen, in overeenstemming met de oproep van president Giammattei; 2. spreekt nadrukkelijk zijn veroordeling uit over de recente invallen van het FECI in de kantoren van het TSE, alsook over het openen van dozen waarin stemmen van de algemene verkiezingen van afgelopen juni werden bewaard en de inbeslagname van computermateriaal in verband met de doorgifte van voorlopige verkiezingsuitslagen, waardoor de integriteit van het verkiezingsproces en de bewakingsketen zijn geschonden; veroordeelt dat deze gebeurtenissen hebben plaatsgevonden tegen de wil van het TSE, die tijdens het verloop van het verkiezingsproces de hoogste autoriteit is op dit gebied; is met name bezorgd over een mogelijke instorting van het constitutioneel bestel in Guatemala; 3. betreurt de voortdurende pogingen om de Movimiento Semilla te schorsen; veroordeelt alle maatregelen, met name van het Ministerio Público, om de verkiezingsuitslag ongedaan te maken, de voortdurende stappen om onafhankelijke justitiële actoren strafbaar te stellen en de instrumentalisering van gerechtelijke en vervolgingsinstanties om de rechtsstaat te ondermijnen, en roept ertoe op een einde aan te maken aan deze praktijken; 4. roept alle Guatemalteekse politieke partijen, overheidsorganen en instellingen op tot eerbiediging van de integriteit van het verkiezingsproces en van de verkiezingsuitslag, die door de Guatemalteekse burgers duidelijk kenbaar is gemaakt via hun stem, en verzoekt om hun burgerrechten en politieke rechten te waarborgen, met inbegrip van de bescherming van verkozen functionarissen, in overeenstemming met internationale en regionale normen en nationale wetten; 5. uit zijn bezorgdheid over de willekeurige detentie van aanklagers, rechters, onafhankelijke journalisten, mensenrechtenverdedigers en voormalige ambtenaren van de Internationale Commissie tegen straffeloosheid in Guatemala; dringt aan op de onmiddellijke en onvoorwaardelijke vrijlating van Virginia Laparra, haar advocaat Claudia González en alle personen die willekeurig worden vastgehouden; 6. herinnert eraan dat de eerbiediging van de onafhankelijkheid van de rechterlijke macht, politiek pluralisme en de vrijheid van meningsuiting behoren tot de grondrechten en essentiële pijlers van de democratie en de rechtsstaat zijn; 7. verzoekt de EU-verkiezingswaarnemingsmissie, de EDEO, de lidstaten en de EU‑delegatie de situatie in Guatemala te blijven volgen totdat er duidelijke en oprechte garanties zijn dat de wil van het volk die bij de verkiezingen kenbaar is gemaakt, wordt geëerbiedigd; spoort de autoriteiten ertoe aan de komende aanbevelingen van de verkiezingswaarnemingsmissie uit te voeren; 8. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de vicevoorzitter van de Commissie/hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid (VV/HV), de Organisatie van Amerikaanse Staten, de Verenigde Naties, de autoriteiten van Guatemala en het Centraal-Amerikaans Parlement (Parlacen). Het Europees Parlement, – gezien zijn eerdere resoluties over Azerbeidzjan, – gezien artikel 144, lid 5, en artikel 132, lid 4, van zijn Reglement, A. overwegende dat Gubad Ibadoghlu, een gerenommeerd politiek econoom en prominent oppositielid, op 23 juli 2023 op brute wijze is aangevallen en willekeurig gevangengenomen, en dat hij op grond van dubieuze beschuldigingen gevangengehouden wordt, slechts beperkt contact heeft met zijn familie en advocaat en naar verluidt onmenselijk wordt behandeld; B. overwegende dat hij bekend is vanwege zijn kritiek op de Azerbeidzjaanse regering, met name wegens corruptie, inefficiënt beheer van overheidsfinanciën en gebrek aan budgettaire transparantie; overwegende dat hij voorzitter is van de Azerbeidzjaanse Beweging voor democratie en welvaart en dat de registratie van deze beweging consequent wordt geweigerd; C. overwegende dat Gubad Ibadoghlu een gevangenisstraf van maximaal 12 jaar op grond van valse aanklachten boven het hoofd hangt; D. overwegende dat hij naar verluidt lijdt aan ernstige gezondheidsproblemen waarvoor hij medische zorg nodig heeft; overwegende dat het EHRM op 5 september 2023 tijdelijke voorlopige maatregelen heeft genomen waarmee de regering van Azerbeidzjan wordt gelast dringende maatregelen te nemen ter bescherming van de gezondheid van Gubad Ibadoghlu; overwegende dat zijn verzoeken om huisarrest zijn afgewezen; E. overwegende dat geloofwaardige onafhankelijke organisaties momenteel melding maken van maar liefst 200 politieke gevangenen in Azerbeidzjan, waaronder journalisten, burgerrechtenactivisten en oppositieleden; overwegende dat Azerbeidzjaanse mensenrechtenactivisten, zoals Mahammad Mirzali, ook buiten de nationale grenzen worden bedreigd; 1. eist onmiddellijke en onvoorwaardelijke vrijlating van Gubad Ibadoghlu; verlangt nadrukkelijk dat hem onmiddellijk toegang wordt verleend tot adequate medische zorg en geneesmiddelen; onderstreept dat de wegens zijn maatschappelijk activisme tegen hem ingediende aanklachten verzonnen en politiek gemotiveerd zijn; 2. verzoekt de VV/HV, de EDEO en de lidstaten de ernstige schendingen van de mensenrechten en de democratie in Azerbeidzjan te veroordelen en zaken als die van Gubad Ibadoghlu aan de orde te stellen tijdens alle bilaterale bijeenkomsten en tijdens de onderhandelingen over een toekomstige partnerschapsovereenkomst, die alleen ondertekend mag worden wanneer alle politieke gevangenen worden vrijgelaten; 3. dringt er bij de Azerbeidzjaanse autoriteiten op aan alle politieke gevangenen, onafhankelijke journalisten en verdedigers van de mensenrechten vrij te laten, alle politiek gemotiveerde aanklachten tegen hen in te trekken en de repressie buiten het grondgebied van Azerbeidzjan een halt toe te roepen; 4. dringt aan op een onafhankelijk onderzoek naar de gemelde mishandeling van Gubad Ibadoghlu en de schendingen van diens rechten op een eerlijk proces; verzoekt de Azerbeidzjaanse autoriteiten voorts om intrekking van het voor zijn familieleden geldende uitreisverbod; 5. verzoekt de EU-delegatie de zaak van Gubad Ibadoghlu te steunen door zijn proces te volgen, hem in hechtenis te bezoeken en zijn gezondheid te monitoren; 6. verzoekt Azerbeidzjan de mensenrechten van zijn burgers te beschermen en te zorgen voor een vrije en veilige omgeving waarin het recht op vrijheid van meningsuiting, vergadering en vereniging vreedzaam kan worden uitgeoefend; 7. dringt erop aan om in het kader van de wereldwijde EU-sanctieregeling voor de mensenrechten EU-sancties op te leggen aan Azerbeidzjaanse functionarissen die zich schuldig hebben gemaakt aan ernstige mensenrechtenschendingen; 8. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de vicevoorzitter van de Commissie/hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid, de regeringen en parlementen van de lidstaten en de president, de regering en het parlement van Azerbeidzjan. Het Europees Parlement, – gezien artikel 144, lid 5, en artikel 132, lid 4, van zijn Reglement, A. overwegende dat de mensenrechtensituatie in Bangladesh ernstig is verslechterd, onder meer doordat het aantal buitengerechtelijke executies en verdwijningen is toegenomen, en de vrijheid van meningsuiting en werknemersrechten worden aangetast; B. overwegende dat Odhikar, een toonaangevende mensenrechtenorganisatie, al meer dan tien jaar te maken heeft gehad met intimidatie en criminalisering, onder meer doordat de kwalificatie van deze organisatie als ngo is opgeheven; overwegende dat tegen twee bestuursleden van Odhikar, Adilur Rahman Khan en ASM Nasiruddin Elan, zware strafrechtelijke aanklachten zijn ingediend, en dat de uitspraak in deze zaak is gedaan op 14 september 2023; overwegende dat in deze zaak het recht op een eerlijke procesgang niet is nageleefd, hetgeen op grote schaal is bekritiseerd; C. overwegende dat VN-organen en de Hoge Commissaris voor de Mensenrechten de regering en de rechterlijke macht van Bangladesh hebben veroordeeld voor het aanhoudend intimideren en lastigvallen van mensenrechtenverdedigers en activisten uit het maatschappelijk middenveld, waaronder personen die contacten onderhouden met de VN; 1. spreekt zijn diepe bezorgdheid uit over de verslechterende mensenrechtensituatie in Bangladesh; dringt erop aan dat de regering van Bangladesh een veilige en ondersteunende omgeving voor ngo’s, mensenrechtenactivisten en religieuze minderheden waarborgt en haar internationale verplichtingen nakomt, met name in het kader van het Internationaal Verdrag inzake burgerrechten en politieke rechten; 2. betreurt de gevangenisstraf die de cyberrechtbank van Dhaka op 14 september 2023 heeft opgelegd aan de secretaris van Odhikar, Adilur Rahman Khan, en aan de directeur, ASM Nasiruddin Elan; dringt er bij de regering van Bangladesh op aan deze straf onmiddellijk en onvoorwaardelijk in te trekken en de registratie van Odhikar te herstellen, en ervoor te zorgen dat maatschappelijke organisaties toegang krijgen tot goedgekeurde buitenlandse subsidies; 3. moedigt de regering van Bangladesh aan samen te werken met de VN bij het opzetten van een speciaal mechanisme om de beschuldigingen van gedwongen verdwijningen te onderzoeken; dringt erop aan dat internationale waarnemers rechtszittingen mogen bijwonen; 4. herinnert eraan dat er in het kader van de “alles-behalve-wapens”-regeling een proces van versterkte samenwerking met Bangladesh gaande is vanwege zijn ernstige schendingen van internationale verdragen; is van mening dat de zaak Odhikar een betreurenswaardige stap achteruit is, die gevolgen heeft voor de vraag of de EBA‑preferenties op Bangladesh van toepassing blijven; 5. is ontzet over de gewelddadige moord op de vakbondsman Shahidul Islam in juni 2023 en roept ertoe op de verantwoordelijken voor de rechter te brengen; 6. dringt er bij de regering van Bangladesh op aan de fundamentele normen van de Internationale Arbeidsorganisatie na te leven en haar routekaart voor de arbeidsmarkt uit te voeren, zoals toegezegd in het kader van het proces van versterkte samenwerking; 7. roept de regering van Bangladesh nogmaals op om de wet op de digitale veiligheid in te trekken en spoort de regering van Bangladesh aan om wetgeving op het gebied van cyberbeveiliging aan te nemen die volledig voldoet aan de internationale normen; 8. is bezorgd over de massale arrestaties van vertegenwoordigers van de oppositie en het buitensporige gebruik van geweld tegen betogers in Bangladesh; roept de regering van Bangladesh op de voorwaarden te scheppen voor vrije en eerlijke verkiezingen in 2024 waaraan iedereen kan deelnemen; benadrukt dat het een belangrijke internationale norm is dat binnenlandse en internationale verkiezingswaarnemers ongehinderd hun werk kunnen doen; 9. roept de Europese Dienst voor extern optreden, de EU-delegatie en de ambassades van de lidstaten in Bangladesh op om mensenrechtenkwesties op het hoogste niveau aan de orde te stellen en meer steun te verlenen aan lokale mensenrechtenverdedigers, vakbondsmedewerkers en journalisten die worden aangevallen, onder meer door rechtszaken te monitoren; 10. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Commissie, de Raad, de vicevoorzitter van de Commissie/hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid en de regering en het parlement van Bangladesh. (Gewone wetgevingsprocedure: eerste lezing) [Amendement 1, tenzij anders bepaald]* Dit is een gecorrigeerde versie van de aangenomen teksten, met als doel te zorgen voor overeenstemming tussen alle taalversies. Een definitie die om technische redenen ontbrak in de eerdere versie, werd toegevoegd, en als gevolg daarvan zijn de definities hernummerd (correctie in artikel 2). Voorstel voor een VERORDENING VAN HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD tot vaststelling van een kader om een veilige en duurzame voorziening van kritieke grondstoffen te waarborgen, en tot wijziging van de Verordeningen (EU) nr. 168/2013, (EU) 2018/858, (EU) 2018/1724 en (EU) 2019/1020 (Voor de EER relevante tekst) HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 114, Gezien het voorstel van de Europese Commissie, Na toezending van het ontwerp van wetgevingshandeling aan de nationale parlementen, Gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité (3) , Handelend volgens de gewone wetgevingsprocedure, Overwegende hetgeen volgt: (1) Toegang tot grondstoffen is van essentieel belang voor de economie , de groene en de digitale transitie, de veiligheid en de defensie van de Unie en voor de werking van de interne markt. Bepaalde niet-energetische en niet-agrarische grondstoffen worden kritiek geacht vanwege hun grote economische belang en de grote risico’s met betrekking tot hun voorziening, vaak als gevolg van een zeer geconcentreerd aanbod uit een beperkt aantal derde landen. Aangezien veel van die kritieke grondstoffen onmisbaar zijn voor de groene en de digitale transitie , in het kader van de Europese Green Deal, en gebruikt worden voor defensie- en ruimtevaarttoepassingen, zal de vraag naar die grondstoffen de komende decennia exponentieel toenemen , hetgeen inhoudt dat er maatregelen moeten worden getroffen om de vraag in te perken en de Unie te beschermen tegen de steeds groter wordende kloof tussen vraag en aanbod op mondiaal niveau . Andere grondstoffen die in andere sectoren worden gebruikt, zoals de landbouw, de gezondheidszorg of de bouw, kunnen in de toekomst aan grote voorzieningsrisico’s worden blootgesteld. Tegelijkertijd wordt het risico op verstoringen van de voorziening steeds groter gezien de oplopende geopolitieke spanningen en de concurrentie om hulpbronnen. Indien niet goed wordt omgegaan met de toegenomen vraag naar kritieke grondstoffen, kan deze bovendien negatieve gevolgen hebben voor het milieu en de maatschappij. Met het oog op deze ontwikkelingen moeten maatregelen worden getroffen om de toegang tot een veilige en duurzame voorziening van kritieke grondstoffen te waarborgen door de toenemende vraag te beteugelen en vervanging alsook meer efficiëntie te stimuleren om de kritikaliteit van de verwachte exponentiële toename van de vraag in de Unie te beperken, teneinde de economische veerkracht en de open strategische autonomie van de Unie te beschermen. (1 bis) Naast de toenemende vraag naar primaire en secundaire grondstoffen is er een toenemende vraag naar geschoolde werknemers. Het tekort aan geschoolde werknemers in de Unie bevindt zich reeds in een kritiek stadium – ook in de sector grondstoffen, waar tegen 2030 alleen al op het gebied van e‑mobiliteit en hernieuwbare energie nog eens 1,2 miljoen geschoolde werknemers nodig zullen zijn. De Unie moet de lidstaten daarom ondersteunen bij het aanbieden van opleidingen en vaardigheden en moet concrete EU-maatregelen overwegen, zoals de totstandbrenging van een Europese grondstoffenacademie, waar talent wordt opgeleid voor de grondstoffensector en de sector geavanceerde materialen en waar de bestaande beroepsbevolking wordt om- en bijgeschoold . (1 ter) De veiligheidssituatie in Europa en de rest van de wereld vereist dat er dringend wordt nagedacht over de vraag hoe de veerkracht van de voorzieningsketen kan worden versterkt, ook in de defensiesector. (2) Gezien de complexiteit en het transnationale karakter van de waardeketens van kritieke grondstoffen, is de kans groot dat ongecoördineerde nationale maatregelen om voor een veilige en duurzame voorziening van kritieke grondstoffen te zorgen, de mededinging zouden verstoren en de interne markt zouden fragmenteren. Om de werking van de interne markt in stand te houden, moet dus een gezamenlijk EU-kader worden gecreëerd teneinde deze belangrijke uitdaging samen en op eerlijke en rechtvaardige wijze aan te gaan , met volledige inachtneming van de toepasselijke EU-regels op het gebied van mededinging en staatssteun . (3) Om de toegang van de Unie tot een veilige en duurzame voorziening van kritieke grondstoffen op doeltreffende wijze te blijven garanderen, moet dit kader in de eerste plaats maatregelen omvatten om de toenemende voorzieningsrisico’s voor de Unie in de gehele waardeketen van strategische grondstoffen, waaronder in de winnings-, verwerkings- en recyclingfase, terug te brengen tot benchmarks die voor iedere kritieke grondstof worden vastgesteld. Wat recycling betreft, moet het doel erin bestaan de recyclingcapaciteit van elke strategische grondstof te verbeteren voor zover dit technisch en economisch haalbaar is. Aangezien de Unie afhankelijk zal blijven van invoer, moet het kader daarnaast maatregelen omvatten waarmee de toevoer van strategische grondstoffen naar de Unie wordt gediversifieerd , met name om de directe en indirecte afhankelijkheid van niet-betrouwbare partners te verminderen en tegelijkertijd het gebruik van alternatieven en vervangende materialen voor deze kritieke grondstoffen te bevorderen teneinde de milieuvoetafdruk van de Unie te verkleinen en de vraag naar kritieke grondstoffen te verminderen of in te perken . Voorts moeten maatregelen worden getroffen waarmee de Unie beter in staat wordt gesteld om bestaande en toekomstige risico’s voor de voorziening vast te stellen, te monitoren en te beperken en snel dienovereenkomstig te handelen . Een vierde reeks maatregelen van het kader moet zorgen voor een geoptimaliseerd circulairder en duurzamer verbruik van de kritieke grondstoffen in de Unie en moet onderzoek en ontwikkeling stimuleren met betrekking tot alternatieve innovatieve materialen en productiemethoden ter vervanging van de in de Unie verbruikte grondstoffen . Ten slotte moeten maatregelen worden getroffen om de toenemende vraag naar kritieke grondstoffen te beteugelen door de efficiëntie en toepassing van materiaalvervanging in de gehele waardeketen te verbeteren. (4) Om ervoor te zorgen dat de maatregelen van de onderhavige verordening gericht zijn op de meest relevante materialen, moeten een lijst van strategische grondstoffen en een lijst van kritieke grondstoffen worden opgesteld. Deze lijsten moeten tevens dienen als leidraad voor de inspanningen van de lidstaten om bij te dragen tot de verwezenlijking van de doelstellingen van deze verordening. De lijst van strategische grondstoffen moet grondstoffen bevatten die van groot strategisch belang zijn, rekening houdend met het gebruik ervan in strategische technologieën die de groene en de digitale transitie ondersteunen, of in defensie- of ruimtevaarttoepassingen, waarvan het mondiale aanbod en de verwachte vraag mogelijk sterk verschillen en waarvan een toename van de productie relatief moeilijk is, bijvoorbeeld vanwege lange aanlooptijden voor nieuwe projecten ter vergroting van de leveringscapaciteit. De lijst van strategische grondstoffen moet op gezette tijden worden geëvalueerd en zo nodig worden bijgewerkt om rekening te houden met eventuele technologische en economische ontwikkelingen , alsook met ad-hocrisico’s, zoals risico’s die gepaard gaan met geopolitieke conflicten of natuurrampen . Om ervoor te zorgen dat de inspanningen om de capaciteiten van de Unie in de hele waardeketen te vergroten, het vermogen van de Unie om de risico’s voor de voorziening te monitoren en te beperken en het aanbod te diversifiëren, gericht zijn op materialen waarvoor die inspanningen het hardst nodig zijn, moeten de desbetreffende maatregelen alleen gelden voor de strategische grondstoffen die in de lijst zijn opgenomen. (5) De lijst van kritieke grondstoffen moet alle strategische grondstoffen bevatten, plus alle andere grondstoffen die van groot belang zijn voor de economie van de Unie in het algemeen en waarvoor het risico op verstoring van de voorziening groot is. Om rekening te houden met mogelijke technologische en economische ontwikkelingen moet de Commissie, in navolging van de huidige praktijk, op gezette tijden een evaluatie uitvoeren op basis van de gegevens over productie, handel, toepassingen, recycling en vervanging van een breed scala aan grondstoffen, met als doel de lijsten van kritieke en strategische grondstoffen bij te werken naar aanleiding van ontwikkelingen met betrekking tot het economisch belang en het voorzieningsrisico van die grondstoffen. De lijst van kritieke grondstoffen moet de grondstoffen bevatten die zowel de benchmark voor economisch belang als die voor het voorzieningsrisico halen of overschrijden, zonder een hiërarchie aan te brengen in hoe kritiek die grondstoffen zijn. Deze beoordeling moet worden gebaseerd op het gemiddelde van de meest recente beschikbare gegevens over een periode van vijf jaar. De maatregelen van de onderhavige verordening die betrekking hebben op één loket voor vergunningverlening, planning, exploratie, monitoring, circulariteit en duurzaamheid moeten van toepassing zijn op alle kritieke grondstoffen. De mondiale vraag naar kritieke grondstoffen zal naar verwachting binnenkort het aanbod overtreffen, hetgeen betekent dat de totstandbrenging van een gelijk speelveld voor innovatieve en duurzame alternatieven voor de Unie van cruciaal belang is. Dit vergt niet alleen investeringen in onderzoek, maar ook de totstandbrenging van marktvoorwaarden met behulp waarvan hernieuwbare vervangende materialen kunnen concurreren met traditionele fossiele grondstoffen. De Unie moet daarom anticiperende maatregelen nemen om de verwachte toename van het verbruik van kritieke grondstoffen ten opzichte van de prognoses te beperken zonder haar industriële basis aan te tasten. In alle Unie- en nationale wetgeving moet rekening worden gehouden met de lijst van kritieke grondstoffen en de daarmee samenhangende prioriteiten indien deze directe of indirecte gevolgen hebben voor de desbetreffende grondstoffen. (6) Ter versterking van de capaciteiten van de Unie in de gehele waardeketen van strategische grondstoffen moeten benchmarks worden vastgesteld om de inspanningen te sturen en de vooruitgang te volgen. Het doel moet erin bestaan de capaciteiten voor elke strategische grondstof in elk stadium van de waardeketen te versterken en ernaar te streven de benchmarks voor de totale capaciteit voor winning, verwerking en recycling van strategische grondstoffen te halen. In de eerste plaats moet de Unie meer strategische grondstoffen uit eigen bodem gebruiken en de capaciteit opbouwen om de materialen te winnen die nodig zijn om ten minste 10 % van haar verbruik van strategische grondstoffen te produceren. Aangezien de winningscapaciteit sterk afhankelijk is van de beschikbaarheid van geologische hulpmiddelen in de Unie, hangt het van deze beschikbaarheid af of die benchmark kan worden gehaald. Om een volledige waardeketen op te bouwen en eventuele knelpunten in de tussenstadia te voorkomen, moet de Unie daarnaast haar verwerkingscapaciteit in de hele waardeketen vergroten en in staat zijn ten minste 40 % van haar jaarlijkse verbruik van strategische grondstoffen te produceren. Daarnaast zou een deel van de nieuwe verwerkingscapaciteit van de Unie kunnen worden ontwikkeld in het kader van strategische partnerschappen in door de Unie geleide, strategische projecten van wederzijds belang in derde landen, met name in ontwikkelingslanden en opkomende markten. Voorts wordt verwacht dat in de komende decennia een steeds groter aandeel van het verbruik van strategische grondstoffen in de Unie door secundaire grondstoffen zal kunnen worden gedekt, waardoor zowel de zekerheid als de duurzaamheid van de grondstoffenvoorziening van de Unie zou verbeteren. Met de recyclingcapaciteit van de Unie moet daarom ten minste +10 % van het volume kunnen worden geproduceerd op basis van het basisscenario 2020-2022 voor elke strategische grondstof, teneinde in het afval in de Unie ten minste 45 % van elke strategische grondstof in te zamelen, te sorteren en te verwerken, rekening houdend met de technische en economische haalbaarheid daarvan . Deze benchmarks hebben betrekking op de periode tot 2030, zijn in overeenstemming met de klimaat- en energiedoelstellingen van de Unie als vastgesteld in Verordening (EU) 2021/1119 van het Europees Parlement en de Raad (4) en de digitale doelstellingen van het digitaal decennium (5) , en dienen ter ondersteuning daarvan. Met hoogwaardige banen, met inbegrip van de ontwikkeling van vaardigheden en baanwisselingen, worden bovendien de risico’s op de sectorale arbeidsmarkt aangepakt en wordt bijgedragen tot de waarborging van het concurrentievermogen van de EU. Bij deze beoordeling is flexibiliteit geboden om rekening te houden met de unieke kenmerken van de grondstof in kwestie, waaronder de materiaaleigenschappen en de uitdagingen die zich in de hele waardeketen daarvan voordoen. De beoordeling moet bovendien gericht zijn op ondersteuning van de bestaande capaciteit. (7) Voor de voorziening van sommige grondstoffen is de Unie vrijwel volledig afhankelijk van één land. Dergelijke afhankelijkheden creëren een hoog risico op verstoringen van de voorziening en vergroten, in het geval van de Volksrepubliek China, de kwetsbaarheid van en de veiligheidsrisico’s in de Unie . Om dergelijke risico’s te beperken en de economische veerkracht van de Unie te vergroten, moeten inspanningen worden geleverd om ervoor te zorgen dat de Unie tegen 2030 in geen enkel stadium van de verwerking voor meer dan 65 % van haar voorziening van een onverwerkte strategische grondstof afhankelijk is van één derde land, waarbij niettemin bijzondere aandacht moet worden besteed aan landen waarmee de Unie een strategisch partnerschap inzake grondstoffen is aangegaan, waardoor meer zekerheid met betrekking tot de voorziening wordt geboden. (8) Er moeten passende maatregelen worden getroffen om strategische projecten te ondersteunen die gericht zijn op de winning, verwerking of recycling van strategische grondstoffen in de Unie en waarmee, in combinatie met de inspanningen van de lidstaten, moet worden bijgedragen tot de vergroting van de capaciteiten om de benchmarks te halen. Andere maatregelen, met name inzake exploratie en circulariteit, zijn even belangrijk voor de versterking van de verschillende stadia van de waardeketen, en daarmee voor het halen van de benchmarks. Om ervoor te zorgen dat de benchmarks op tijd worden gehaald, moet de Commissie, daarbij ondersteund door de Europese raad voor kritieke grondstoffen (de “raad kritieke grondstoffen”) de vooruitgang met betrekking tot de verwezenlijking van de benchmarks volgen en daar verslag over uitbrengen. Indien de gerapporteerde vooruitgang in het algemeen onvoldoende is, moet de Commissie nagaan of het treffen van aanvullende maatregelen haalbaar en evenredig is. Indien er enkel een gebrek aan vooruitgang is met betrekking tot één strategische grondstof of een klein aantal strategische grondstoffen, hoeft de Unie in principe geen aanvullende inspanningen te leveren. (9) Ten behoeve van de capaciteitsopbouw in de Unie, moet de Commissie, daarbij ondersteund door de raad kritieke grondstoffen, strategische projecten in de Unie aanwijzen waarmee strategische grondstoffen moeten worden gewonnen, verwerkt of gerecycled , of waarmee vervangende materialen moeten worden ontwikkeld en opgeschaald . Strategische projecten moeten vlaggenschipprojecten zijn op het gebied van technologische innovatie en duurzaamheid. Door doeltreffende ondersteuning van strategische projecten kan de toegang tot materialen in downstreamsectoren worden verbeterd, kunnen, onder meer voor kleine en middelgrote ondernemingen (kmo’s) en lokale gemeenschappen, economische kansen in de gehele waardeketen worden gecreëerd en kan worden bijgedragen tot het scheppen van werkgelegenheid. Om ervoor te zorgen dat in de hele Unie strategische projecten worden opgezet, moeten voor deze projecten daarom gestroomlijnde en voorspelbare vergunningsprocedures bestaan en moet het verkrijgen van toegang tot financiering voor deze projecten worden ondersteund , waardoor vervolgens, indien dit succesvol blijkt, rolmodellen kunnen ontstaan voor vergunningsprocedures en toegang tot financiering voor kritieke of andere grondstoffen . Om gerichte steun te verlenen en voor toegevoegde waarde te zorgen, moeten projecten, voordat zij dergelijke steun ontvangen, op een aantal criteria worden beoordeeld. Strategische projecten in de Unie moeten de voorzieningszekerheid van de Unie op het gebied van strategische grondstoffen versterken en moeten technisch haalbaar zijn en op ecologisch en maatschappelijk verantwoorde wijze worden uitgevoerd. De projecten moeten ook buiten de betrokken lidstaten voordelen opleveren. Indien de Commissie van oordeel is dat aan deze criteria is voldaan, moet zij de erkenning van een project als strategisch project in een besluit bekendmaken. Aangezien snelle erkenning essentieel is om de voorzieningszekerheid van de Unie op doeltreffende wijze te ondersteunen, moet de beoordelingsprocedure eenvoudig en niet te belastend zijn. De beperking van de toename van de vraag naar kritieke grondstoffen is een van de instrumenten waarmee de strategische autonomie van de Unie kan worden versterkt en de mondiale milieuvoetafdruk van de Unie kan worden verkleind. De Commissie moet daarom een indicator ontwikkelen voor het monitoren van de ontwikkelingen met betrekking tot de mate van kritikaliteit en de materiaalefficiëntie van halffabricaten en eindproducten die kritieke grondstoffen bevatten. (10) Om de voorziening van strategische grondstoffen van de Unie te diversifiëren, moet de Commissie, daarbij ondersteund door de raad kritieke grondstoffen en in samenwerking met gelijkgestemde partners , strategische projecten in derde landen en in de in bijlage II bij het VWEU bedoelde overzeese landen en gebieden aanwijzen waarmee strategische grondstoffen moeten worden gewonnen, verwerkt of gerecycled. Deze projecten moeten voldoen aan internationale normen en verdragen op het gebied van milieubescherming en mensenrechten, en het gebruik van inclusieve bedrijfsmodellen bevorderen waarbij plaatselijke gemeenschappen bij de besluitvorming worden betrokken. In het kader van strategische projecten moet worden voorzien in verbeterde toegang tot financiering en risicobeperkingsmechanismen voor investeringen , zodat zij op doeltreffende wijze kunnen worden uitgevoerd. Om ervoor te zorgen dat projecten niet alleen van toegevoegde waarde zijn voor de Unie, maar ook voor de betrokken derde landen, alsmede voor de derde landen waar zij worden uitgevoerd , moeten zij op een aantal criteria worden beoordeeld. Strategische projecten in derde landen moeten, net als projecten in de Unie, bijdragen tot de versterking van de voorzieningszekerheid van de Unie op het gebied van strategische grondstoffen, en op duurzame wijze worden uitgevoerd met behulp van het kader van een door de Commissie erkende duurzaamheidscertificeringsregeling voor grondstoffen . De projecten moeten wederzijds voordeel opleveren voor de Unie en het betrokken derde land. Waar nodig zal de EU derde landen ondersteunen bij de versterking van hun rechtskader, hun capaciteit voor goed bestuur en de transparantie in de grondstoffensector teneinde het partnerschap op het gebied van grondstoffen ten goede te laten komen aan alle partijen, en dus ook aan de lokale bevolking. Projecten moeten van toegevoegde waarde zijn voor het desbetreffende land en moeten dit, in het geval van ontwikkelingslanden en opkomende markten, in staat stellen op te klimmen in de waardeketen , waarbij ook rekening moet worden gehouden met de in de Verdragen verankerde beginselen, het gemeenschappelijk handelsbeleid en de strategische prioriteiten van de Unie en het beginsel van beleidscoherentie voor ontwikkeling, als neergelegd in artikel 208 VWEU . Die waarde kan erin bestaan dat het project bijdraagt tot meerdere stadia van de waardeketen van grondstoffen of dat het project bredere economische en maatschappelijke voordelen oplevert, bijvoorbeeld het scheppen van werkgelegenheid overeenkomstig de internationale normen van de Internationale Arbeidsorganisatie (IAO) . Indien de Commissie van oordeel is dat aan deze criteria is voldaan, moet zij de erkenning van een project als strategisch project in een besluit bekendmaken. (11) Om de duurzaamheid van de toegenomen productie van grondstoffen te waarborgen, moeten nieuwe projecten op het gebied van grondstoffen op duurzame wijze worden uitgevoerd. Daartoe moeten de uit hoofde van de onderhavige verordening ondersteunde strategische projecten worden beoordeeld met inachtneming van internationale instrumenten die alle in de EU-beginselen voor duurzame grondstoffen (6) aangehaalde duurzaamheidsaspecten omvatten, met inbegrip van het waarborgen van milieubescherming, waaronder bescherming van mariene en kustmilieus, maatschappelijk verantwoorde praktijken (onder andere eerbiediging van de mensenrechten, waaronder vrouwen- en kinderrechten ) en transparante bedrijfsvoering. Ook moet ervoor worden gezorgd dat te goeder trouw aan projecten wordt deelgenomen en dat plaatselijke gemeenschappen, met inbegrip van inheemse volkeren, in het kader van die projecten naar behoren worden geraadpleegd. Om projectontwikkelaars een duidelijke en efficiënte wijze te bieden waarop zij aan dit criterium kunnen voldoen, moet naleving van de desbetreffende Uniewetgeving, internationale normen, richtsnoeren en beginselen of deelname aan een in het kader van de onderhavige verordening erkende milieucertificeringsregeling altijd voldoende worden geacht. Voorts moet de Commissie, in nauwe samenspraak met de lidstaten, derde landen, de sector, normalisatie-instellingen en andere relevante belanghebbenden verdere gesprekken aangaan over de ontwikkeling van Europese normen voor de winning, verwerking en recycling van kritieke grondstoffen. Duurzame en milieuvriendelijke mijnbouwprojecten, die innovatieve processen omvatten en gericht zijn op minerale en metallurgische verwerking in de buurt van de winningslocaties, kunnen worden beschouwd als belangrijke projecten van gemeenschappelijk Europees belang. Dergelijke projecten moeten in aanzienlijke mate bijdragen tot de economische groei, het scheppen van werkgelegenheid, en de groene en de digitale transitie, en moeten het concurrentievermogen van de sector en de economie van de Unie versterken. Bovendien moeten deze projecten, om in overeenstemming te zijn met de waarden en doelstellingen van de Unie, blijk geven van een niet-aflatende inzet voor transparantie, onderwijs en maatschappelijke betrokkenheid, waarbij het gebruik van fossiele brandstoffen wordt vermeden door de integratie van hernieuwbare energiebronnen, het verminderen van afval en de toepassing van praktijken inzake duurzaam watergebruik. Strategische grondstoffen worden in de meeste gevallen gewonnen als bijproducten van een dragermineraal. Met het oog op de verwezenlijking door de Unie van de doelstellingen van deze verordening heeft de aard van bijproduct van strategische grondstoffen geen gevolgen voor de strategische aard van dergelijke winningsprojecten. Winningsprojecten kunnen daarom, ongeacht of het strategisch mineraal als hoofd- of als bijproduct wordt gewonnen, als strategisch worden beschouwd. (12) Iedere ontwikkelaar van een project inzake strategische grondstoffen moet een aanvraag bij de Commissie kunnen indienen voor erkenning van diens project als strategisch project. Die aanvraag moet relevante documenten en bewijsmateriaal met betrekking tot de criteria omvatten. Om de maatschappelijke, ecologische en economische levensvatbaarheid en de haalbaarheid van het project, alsook de betrouwbaarheid van de ramingen, beter te kunnen beoordelen, moet de projectontwikkelaar ook een classificatie van het project overeenkomstig de kaderclassificatie voor hulpbronnen van de Verenigde Naties verstrekken en deze classificatie ten behoeve van een objectieve validatie onderbouwen met relevant bewijsmateriaal. Ook moet een aanvraag vergezeld gaan van een tijdschema voor het project, zodat kan worden ingeschat wanneer het project zou kunnen bijdragen tot het halen van de benchmarks voor interne capaciteit of diversificatie. Aangezien het voor de doeltreffende uitvoering van mijnbouwprojecten van essentieel belang is dat de projecten door het publiek worden aanvaard, moet de projectontwikkelaar ook een plan verstrekken met maatregelen om draagvlak te creëren. Dit geldt ook voor projecten in derde landen. Er moet bijzondere aandacht worden besteed aan sociale partners, het maatschappelijk middenveld en toezichthouders. De projectontwikkelaar moet ook een ondernemingsplan verstrekken met informatie over de financiële levensvatbaarheid van het project en een overzicht van de financiering , met inbegrip van de eigendomsstructuur, om ervoor te zorgen dat de projectfinanciering niet in strijd is met de doelstelling om de samenwerking met gelijkgestemde partners te intensiveren, met name voor projecten in derde landen of projecten die door partners uit derde landen worden gefinancierd . Voorts moet informatie worden verstrekt over reeds verworven afnameovereenkomsten, ramingen van de potentiële schepping van werkgelegenheid, en ramingen van de behoefte aan geschoold personeel van het project, ook wat betreft om- en bijscholing , en de geplande initiatieven om de deelname van vrouwen en de algemene arbeidsomstandigheden te verbeteren . (13) Om te waarborgen dat de aanvragen doeltreffend en efficiënt worden afgehandeld, moet de Commissie de mogelijkheid hebben voorrang te geven aan de afhandeling van aanvragen voor projecten met betrekking tot specifieke ondervertegenwoordigde stadia van de waardeketen of strategische grondstoffen, zodat zij ervoor kan zorgen dat de Unie op evenwichtige wijze vooruitgang boekt in de richting van alle benchmarks voor de capaciteit van de Unie in het kader van deze verordening. De Commissie moet prioriteit kunnen geven aan strategische projecten die bijdragen aan de circulariteit van grondstoffen of die door kmo’s worden ingediend, op voorwaarde dat het evenwicht tussen projecten in de verschillende stadia van de waardeketen wordt gehandhaafd. De Commissie moet bovendien proactief op zoek gaan naar partnerlanden om strategische samenwerking te bevorderen. (14) Aangezien het voor de doeltreffende uitvoering van een strategisch project nodig is dat de lidstaat op wiens grondgebied dat project wordt uitgevoerd, medewerking verleent, moet die lidstaat het recht hebben bezwaar aan te tekenen om daarmee te voorkomen dat een project tegen zijn wens de status van strategisch project krijgt. Indien de desbetreffende lidstaat een dergelijk bezwaar maakt, moet deze zijn weigering onderbouwen en daarbij verwijzen naar de toepasselijke criteria. Evenzo is het niet wenselijk dat de Unie de status van strategisch project verleent aan projecten die door een derde land worden uitgevoerd tegen de wil van de regering van dat land, en mag dit daarom niet gebeuren indien een regering van een derde land bezwaar aantekent. (15) Om misbruik van de erkenning als strategisch project te voorkomen, moet de Commissie haar aanvankelijke besluit tot erkenning van een project als strategisch project kunnen intrekken indien het project niet langer aan de voorwaarden voldoet of indien de erkenning gebaseerd was op een aanvraag die onjuiste informatie bevatte. Voordat de Commissie kan overgaan tot intrekking, moet zij de raad kritieke grondstoffen raadplegen en de projectontwikkelaar horen. Projectontwikkelaars moeten volledig aansprakelijk blijven voor opzettelijke misleiding en kunnen worden onderworpen aan mogelijke overeenkomstige gerechtelijke procedures. (16) Met het oog op het belang van strategische projecten voor de waarborging van de voorzieningszekerheid op het gebied van strategische grondstoffen, moeten deze projecten van algemeen belang of van belang voor de openbare veiligheid worden geacht. De waarborging van de voorzieningszekerheid op het gebied van strategische grondstoffen is van cruciaal belang voor het welslagen van de groene en de digitale transitie en voor de veerkracht van de defensie- en de ruimtevaartsector. Om bij te dragen tot de voorzieningszekerheid in de Unie op het gebied van strategische grondstoffen, kunnen de lidstaten ondersteuning bieden bij nationale vergunningsprocedures om de verwezenlijking van strategische projecten in overeenstemming met het Unierecht te versnellen. (17) Met nationale vergunningsprocedures wordt ervoor gezorgd dat projecten inzake grondstoffen veilig en duurzaam zijn en voldoen aan milieu-, maatschappelijke en veiligheidsvereisten. In de milieuwetgeving van de Unie zijn gemeenschappelijke voorwaarden voor het verloop en de inhoud van nationale vergunningsprocedures vastgesteld, waarmee een hoog niveau van milieubescherming wordt gewaarborgd en waardoor het potentieel van de Unie in de hele waardeketen van grondstoffen op duurzame wijze kan worden benut. Daarom moet erkenning als strategisch project alle toepasselijke vergunningsvoorwaarden voor de desbetreffende projecten, met inbegrip van de voorwaarden van Richtlijn 2011/92/EU van het Europees Parlement en de Raad (7) , Richtlijn 92/43/EEG van de Raad (8) , Richtlijn 2000/60/EG van het Europees Parlement en de Raad (9) , Richtlijn 2010/75/EU van het Europees Parlement en de Raad (10) , Richtlijn 2004/35/EG van het Europees Parlement en de Raad (11) , Richtlijn 2009/147/EG van het Europees Parlement en de Raad (12) en Richtlijn 2006/21/EG van het Europees Parlement en de Raad (13) , onverlet laten. (18) De onvoorspelbaarheid, de complexiteit en de soms buitensporig lange duur van nationale vergunningsprocedures ondermijnen momenteel echter de investeringszekerheid die nodig is voor de doeltreffende ontplooiing van projecten inzake strategische grondstoffen. Om de doeltreffende uitvoering van deze projecten te waarborgen en te bespoedigen, moeten de lidstaten daarom gestroomlijnde en voorspelbare vergunningsprocedures op strategische projecten toepassen. Daartoe moeten strategische projecten op nationaal niveau een prioritaire status krijgen om een snelle administratieve afhandeling te garanderen en ervoor te zorgen dat alle bijbehorende gerechtelijke procedures en geschillenbeslechtingsprocedures met spoed worden behandeld. De onderhavige verordening mag bevoegde autoriteiten niet beletten de vergunningverlening voor andere projecten dan strategische projecten in de waardeketen van kritieke grondstoffen te stroomlijnen. (19) Met het oog op de rol die zij spelen bij de waarborging van de voorzieningszekerheid in de Unie op het gebied van strategische grondstoffen en de bijdrage die zij leveren aan de open strategische autonomie van de Unie, alsmede aan de groene en de digitale transitie, moeten strategische projecten door de verantwoordelijke vergunningverlenende autoriteit in het algemeen belang en in het belang van de openbare veiligheid worden geacht. Voor zover de gevolgen onder Richtlijn 2000/60/EG, Richtlijn 92/43/EEG van de Raad en Richtlijn 2009/147/EG (14) vallen, mag een vergunning worden verleend voor strategische projecten die negatieve gevolgen hebben voor het milieu indien de verantwoordelijke vergunningverlenende autoriteit op basis van een beoordeling per geval concludeert dat het algemeen belang dat met het project wordt gediend zwaarder weegt dan die gevolgen, mits aan alle relevante voorwaarden van die richtlijnen is voldaan. In voorkomend geval moet bij de beoordeling per geval naar behoren rekening worden gehouden met specifieke geologische kenmerken van winningslocaties, waardoor de keuze van de locatie vanwege een gebrek aan alternatieve oplossingen voor de winningslocatie wordt beperkt. (20) Om de vergunningsprocedure eenvoudiger, efficiënter en transparanter te maken, moeten ontwikkelaars van projecten inzake kritieke grondstoffen terecht kunnen bij één nationale autoriteit die verantwoordelijk is voor het faciliteren , coördineren en stroomlijnen van de gehele vergunningsprocedure en die in het geval van strategische projecten binnen de gestelde termijn een raambesluit vaststelt. De lidstaten moeten daartoe één bevoegde nationale autoriteit aanwijzen. Er moet een case officer worden aangewezen als gemakkelijk aanspreekbaar contactpunt. De aangestelde case officer kan ook deel uitmaken van een andere autoriteit, afhankelijk van de nationale structuur van het loket. Indien dat voor de interne organisatie van een lidstaat nodig is, moeten de taken van de bevoegde nationale autoriteiten kunnen worden overgedragen aan een andere autoriteit, die aan dezelfde voorwaarden moet voldoen. Zonder afbreuk te doen aan de snelheid van de procedure, moet de aangewezen bevoegde autoriteit andere bevoegde ministeries om advies en inbreng kunnen verzoeken. Om ervoor te zorgen dat hun bevoegde nationale autoriteit haar taken doeltreffend uitvoert, moeten de lidstaten die autoriteit, of elke andere autoriteit die namens de bevoegde nationale autoriteit optreedt, van voldoende personeel en middelen voorzien. (21) Om ervoor te zorgen dat de vergunningsstatus van strategische projecten duidelijk is en eventueel misbruik van het procesrecht minder doeltreffend te maken zonder daarbij de rechterlijke toetsing te ondermijnen, moeten lidstaten waarborgen dat geschillen met betrekking tot de vergunningsprocedure voor strategische projecten tijdig worden afgehandeld. De nationale bevoegde autoriteiten moeten daartoe waarborgen dat de aanvragers en de projectontwikkelaars toegang hebben tot een eenvoudige geschillenbeslechtingsprocedure en dat strategische projecten in alle gerechtelijke en geschillenbeslechtingsprocedures met betrekking tot de projecten met spoed worden behandeld. Voorts moet de onderhavige verordening de uitwisseling van beste praktijken voor geschillenbeslechting vergemakkelijken, zoals ad-hocwerkgroepen onder neutrale arbiters om openstaande problemen op te lossen. (22) Om burgers en bedrijven in staat te stellen rechtstreeks te profiteren van de voordelen van de interne markt zonder hen onnodig extra administratief te belasten, voorziet Verordening (EU) 2018/1724 van het Europees Parlement en de Raad (15) , waarbij één digitale toegangspoort is opgericht, in algemene regels voor het online verstrekken van informatie, procedures en ondersteunende diensten die relevant zijn voor de werking van de interne markt. De informatievereisten en procedures die onder de onderhavige verordening vallen, moeten voldoen aan de vereisten van Verordening (EU) 2018/1724. Er moet met name voor worden gezorgd dat projectontwikkelaars online toegang hebben tot alle procedures die betrekking hebben op de vergunningverlening en deze volledig online kunnen doorlopen, in overeenstemming met artikel 6, lid 1, van en bijlage II bij Verordening (EU) 2018/1724. (23) Om projectontwikkelaars en andere investeerders de zekerheid en duidelijkheid te bieden die nodig zijn om meer strategische projecten te ontwikkelen, moeten de lidstaten waarborgen dat de vergunningsprocedure voor dergelijke projecten niet langer duurt dan een vooraf vastgestelde termijn. Voor strategische projecten die alleen betrekking hebben op verwerking of recycling, mag de vergunningsprocedure niet langer duren dan één jaar. Voor strategische projecten voor winning bedraagt de maximale duur van de vergunningsprocedure, gezien de complexiteit en omvang van de mogelijke gevolgen van dergelijke projecten, echter twee jaar. Om deze termijnen daadwerkelijk te halen, moeten de lidstaten ervoor zorgen dat de verantwoordelijke autoriteiten over voldoende middelen en personeel beschikken. Door middel van het instrument voor technische ondersteuning ondersteunt de Commissie de lidstaten op verzoek bij de vormgeving, ontwikkeling en uitvoering van hervormingen, waaronder de versterking van de administratieve capaciteit voor nationale vergunningverlening. (24) De krachtens het Unierecht vereiste milieubeoordelingen en -vergunningen, onder meer met betrekking tot water, habitats en vogels, maken integraal onderdeel uit van de vergunningsprocedure voor projecten inzake grondstoffen en zijn van essentieel belang voor het waarborgen dat nadelige milieueffecten worden voorkomen of tot een minimum worden beperkt. Om ervoor te zorgen dat de vergunningsprocedures voor strategische projecten voorspelbaar zijn, tijdig kunnen worden afgerond en de vooraf bepaalde termijn voor een bepaald stadium van de vergunningsprocedure niet overschrijden, moeten de vereiste beoordelingen en toestemmingen echter worden gestroomlijnd zonder het niveau van milieubescherming te verlagen. In dat verband moet ervoor worden gezorgd dat de nodige beoordelingen worden gebundeld om onnodige overlap te voorkomen en dat projectontwikkelaars en verantwoordelijke autoriteiten uitdrukkelijk overeenstemming bereiken over de reikwijdte van de gebundelde beoordeling voordat deze wordt uitgevoerd, teneinde onnodige follow-up te voorkomen , zonder afbreuk te doen aan de kwaliteit van de betreffende beoordelingen . (25) Conflicten over landgebruik kunnen de uitrol van projecten inzake kritieke grondstoffen belemmeren , met name in ontwikkelingslanden, waar gedwongen uitzetting een gangbaar kenmerk van mijnbouwactiviteiten is . Met goed ontworpen plannen, die gebaseerd zijn op nauwe, gerechtvaardigde samenwerking tussen de relevante bevoegde autoriteiten op nationaal, regionaal en lokaal niveau, waaronder plannen voor ruimtelijke ordening en bestemmingsplannen, waarin rekening wordt gehouden met de mogelijke uitvoering van projecten inzake kritieke grondstoffen en de milieueffecten worden beoordeeld, kan ertoe worden bijgedragen openbare goederen en belangen in balans te brengen, het risico op conflicten te verkleinen en de duurzame uitrol van projecten inzake grondstoffen in de Unie en in derde landen te versnellen. Daarom moeten de verantwoordelijke nationale, regionale en lokale autoriteiten bij het opstellen van de desbetreffende plannen overwegen voorzieningen voor projecten inzake grondstoffen te treffen. (26) In de Unie is het vaak lastig om toegang te krijgen tot financiering voor projecten inzake kritieke grondstoffen. Op markten voor kritieke grondstoffen is vaak sprake van instabiele prijzen, lange aanlooptijden en een hoge mate van concentratie en ondoorzichtigheid. Voor de financiering van de sector is daarnaast een hoge mate van specialistische kennis nodig, evenals financiële instrumenten die gericht zijn op het verminderen van risico’s van investeringen, zoals grondstoffenfondsen, belastingverlaging, financiële garanties, subsidies of andere risicobeperkende financiële maatregelen, die bij financiële instellingen vaak ontbreken. Om deze problemen te ondervangen en bij te dragen tot een stabiele en betrouwbare voorziening van strategische grondstoffen, moeten de lidstaten en de Commissie hindernissen op het gebied van beleid aanpakken en bijstand bieden wat betreft de toegang tot financiële en administratieve ondersteuning. Bij het nemen van besluiten over de verlening van financiële steun moeten de lidstaten rekening houden met de milieu‑, sociale en arbeidsverbintenissen die de betrokken projectontwikkelaars zijn aangegaan. Om concurrerend, innovatief en veerkrachtig te zijn en om de productie‑, verwerkings-, recycling- en vervangingscapaciteit op te voeren, moet de sector kritieke grondstoffen toegang hebben tot zowel publieke als particuliere financiering. Gezien de dringende noodzaak om te handelen en om de in de onderhavige verordening vastgestelde benchmarks te halen, is het even belangrijk om ervoor te zorgen dat andere horizontale beleidsmaatregelen, zoals initiatieven op het gebied van duurzame financiering, blijven aansluiten bij de inspanningen van de Unie om haar sector kritieke grondstoffen voldoende toegang tot financiering en investeringen te bieden. (27) Alleen met voldoende financiële middelen kan in Europa een sterke waardeketen tot stand worden gebracht. De Commissie zal samenwerken met uitvoerende partners van InvestEU om na te gaan hoe investeringen beter kunnen worden ondersteund, in overeenstemming met de gezamenlijke doelstellingen van Verordening (EU) 2021/523 (16) en de onderhavige verordening. De InvestEU-advieshub kan bijdragen tot de opbouw van een portfolio van levensvatbare projecten. (27 bis) De onderhavige verordening moet zorgen voor synergieën met maatregelen die momenteel door de Unie en de lidstaten worden ondersteund door middel van programma’s en acties op het gebied van onderzoek en innovatie met betrekking tot kritieke grondstoffen en ontwikkelingen van een deel van de toeleveringsketen, met name het kaderprogramma Horizon Europa, dat is vastgesteld bij Verordening (EU) 2021/695 van het Europees Parlement en de Raad (Horizon Europa) (17) , en Besluit (EU) 2021/764 van de Raad (18) . (28) Om de beperkingen van de momenteel vaak versnipperde publieke en particuliere investeringsinspanningen weg te nemen en de integratie en het rendement te bevorderen, moeten de Commissie, de lidstaten en stimuleringsbanken de coördinatie en de totstandbrenging van synergieën tussen de bestaande financieringsprogramma’s op Unie- en nationaal niveau verbeteren en voor een betere coördinatie en samenwerking met de industrie en belangrijke belanghebbenden uit de particuliere sector zorgen. Daartoe moet een speciale subgroep van de raad kritieke grondstoffen worden opgericht, waarin deskundigen van de lidstaten, de Commissie en relevante publieke financiële instellingen bijeen worden gebracht. In die subgroep moeten de afzonderlijke financieringsbehoeften van en de bestaande financieringsmogelijkheden voor strategische projecten worden besproken om projectontwikkelaars de beste manier aan te bevelen om toegang te krijgen tot bestaande financieringsmogelijkheden. De Commissie en de raad kritieke grondstoffen moeten strategische projecten bij hun besprekingen en hun aanbevelingen voor de financiering van strategische projecten in derde landen , alsook in opkomende markten en ontwikkelingslanden, in samenwerking met potentiële partnerlanden, tot een prioriteit maken in het kader van de Global Gateway-strategie en dit met nationale en internationale instellingen voor ontwikkelingsfinanciering coördineren (19) . (28 bis) Er zijn voortdurende inspanningen op Unie- en nationaal niveau nodig om onderzoek en innovatie op het gebied van kritieke grondstoffen te bevorderen en te ondersteunen, aangezien fundamenteel onderzoek van cruciaal belang zal zijn voor de ontdekking van nieuwe materialen en vervangende materialen. (28 ter) Op Unie- en nationaal niveau zijn specifieke financiële en ondersteunende instrumenten en gerichte onderzoeks- en innovatiefondsen ter verbetering van de efficiëntie, vervanging, recyclingprocessen en gesloten materiaalcycli nodig, door middel van programma’s voor onderzoek en innovatie en met behulp van andere instrumenten ter stimulering van innovatie, met name op het gebied van afvalverwerking, geavanceerde materialen en vervangende materialen, en voor de ontwikkeling van nieuwe en innovatieve technologieën voor de duurzame ontginning van kritieke grondstoffen in de Unie. (29) Particuliere investeringen door bedrijven, financiële investeerders en afnemers zijn van essentieel belang. Indien enkel particuliere investeringen niet volstaan, kan voor de doeltreffende uitrol van projecten in de gehele waardeketen van kritieke grondstoffen overheidssteun nodig zijn, bijvoorbeeld in de vorm van garanties, leningen of investeringen in eigen vermogen en quasi-eigenvermogen. Dergelijke overheidssteun kan staatssteun zijn. De steun moet een stimulerend effect hebben en noodzakelijk, passend en evenredig zijn. De bestaande richtsnoeren inzake staatssteun, die onlangs grondig zijn herzien met het oog op de doelstellingen van de tweeledige transitie, bieden voldoende mogelijkheden om onder bepaalde voorwaarden investeringen in de waardeketen van kritieke grondstoffen en andere doelstellingen van de Europese Green Deal te ondersteunen. De Commissie moet voorts de mogelijkheid overwegen om op het niveau van de Unie een specifiek fonds op te richten, bijvoorbeeld in de vorm van een Europees fonds voor strategische grondstoffen, met inbegrip van herinzetbare instrumenten, of om financiële steun te oormerken door middel van herprioritering van middelen in het kader van het meerjarig financieel kader. Reeds bestaande kennis, investeringsplatforms en pijplijnen met betrekking tot projecten inzake kritieke grondstoffen moeten in deze context worden gebruikt. (30) Overheidssteun wordt gebruikt om specifieke, vastgestelde tekortkomingen van de markt of suboptimale investeringssituaties op evenredige wijze aan te pakken, en de maatregelen mogen particuliere financiering niet overlappen of verdringen, de samenwerking tussen bedrijven uit verschillende lidstaten niet hinderen, noch de mededinging op de interne markt verstoren. De maatregelen moeten gericht en doelmatig zijn en een duidelijke meerwaarde voor de Unie met zich meebrengen. (31) De prijsvolatiliteit van verschillende strategische grondstoffen, die nog eens wordt verergerd door de beperkte middelen om deze op termijnmarkten af te dekken, vormen een belemmering voor zowel projectontwikkelaars om financiering voor projecten inzake strategische grondstoffen veilig te stellen als voor downstreamconsumenten die stabiele en voorspelbare prijzen voor belangrijke productiemiddelen willen veiligstellen. Om de onzekerheid over prijzen in verband met strategische grondstoffen in de toekomst te verminderen, moet een systeem worden ingevoerd dat geïnteresseerde afnemers en ontwikkelaars van strategische projecten in staat stelt hun aankoop- of verkoopbiedingen kenbaar te maken en met elkaar in contact brengt indien de biedingen mogelijk verenigbaar zijn. Een dergelijk systeem is van essentieel belang voor de bevordering van de deelname van kmo’s in de waardeketen van strategische grondstoffen. Er moet steun worden verleend om bedrijfsconsortia in staat te stellen toegang te krijgen tot markten die nog niet onder een strategisch partnerschap of een vrijhandelsovereenkomst vallen. (31 bis) De Europese Investeringsbank moet, in overleg met de raad kritieke grondstoffen, de Commissie en de lidstaten, nagaan of een EU-exportkredietfaciliteit kan worden opgezet die bedrijven in de Unie in staat stelt te investeren in projecten die bijdragen tot de verwezenlijking van de doelstellingen van de onderhavige verordening. (32) De bestaande kennis en in kaart gebrachte afzettingen van grondstoffen in de Unie zijn tot stand gekomen toen de waarborging van de voorziening van kritieke grondstoffen voor de ontwikkeling van strategische technologieën nog geen prioriteit was. Om informatie over de afzettingen van kritieke grondstoffen te verzamelen en bij te werken, met inbegrip van het potentieel van geothermische winning, moeten de lidstaten nationale programma’s voor de algemene exploratie van kritieke grondstoffen en dragermetalen van kritieke grondstoffen opstellen, die maatregelen moeten omvatten zoals het in kaart brengen van mineralen, geochemische campagnes, geowetenschappelijke onderzoeken en de herverwerking van bestaande geowetenschappelijke gegevensverzamelingen. De vaststelling van minerale afzettingen en de beoordeling van de technische en economische haalbaarheid van de winning ervan brengen een groot financieel risico met zich mee. Om dit risico te verkleinen en het gemakkelijker te maken winningsprojecten te ontplooien, moeten de lidstaten de in het kader van hun nationale exploratieprogramma verkregen informatie openbaar maken, waar passend met behulp van de bij Richtlijn 2007/2/EG van het Europees Parlement en de Raad (20) ingestelde infrastructuur voor ruimtelijke informatie. (32 bis) Om de winnings-, verwerkings- en recyclingdoelstellingen te kunnen verwezenlijken, moeten de lidstaten maatregelen bevorderen waarmee het tekort in de Unie aan studenten en afgestudeerden in de geowetenschappen kan worden aangepakt. (33) De inspanningen voor duurzame waardeketens van kritieke grondstoffen moeten worden ondersteund door een zo groot mogelijk gebruik van gegevens en diensten inzake ruimtevaart die zijn gebaseerd op aardobservatie en GNSS-systemen, en met name systemen die zijn afgeleid van het ruimtevaartprogramma van de Europese Unie, Copernicus, Galileo en Egnos, aangezien deze zorgen voor een continue informatiestroom die nuttig kan zijn voor activiteiten zoals monitoring en beheer van mijnbouwgebieden, milieu- en sociaaleconomische effectbeoordelingen of exploratie van minerale hulpbronnen. Aangezien gegevens en diensten inzake ruimtevaart ook gegevens over afgelegen en ontoegankelijke gebieden kunnen opleveren, moeten de lidstaten daar bij het opstellen en uitvoeren van hun nationale exploratieprogramma’s voor zover mogelijk rekening mee houden. (34) Hoewel de waardeketen van kritieke grondstoffen in de Unie moet worden versterkt om een grotere voorzieningszekerheid te waarborgen, zullen de toeleveringsketens van kritieke grondstoffen mondiaal en aan externe factoren onderhevig blijven. Uit recente of aanhoudende ontwikkelingen, van de COVID‑19-crisis tot de niet-uitgelokte en ongerechtvaardigde militaire agressie tegen Oekraïne , alsook de invloed van de Chinese Nieuwe Zijderoute op derde landen, is gebleken hoe kwetsbaar sommige toeleveringsketens van de Unie zijn voor verstoringen en is bovendien duidelijk geworden dat het dringend noodzakelijk is om instrumenten vast te stellen waarmee de vraag, en met name de vraag naar strategische grondstoffen, kan worden ingeperkt . Om ervoor te zorgen dat de lidstaten en de Europese industrieën kunnen anticiperen op verstoringen van de voorziening en voorbereid zijn om met de gevolgen daarvan om te gaan, moeten maatregelen worden getroffen om de monitoringcapaciteit te vergroten, informatie uit te wisselen, waar nodig strategische voorraden te coördineren en de paraatheid van ondernemingen te versterken. (35) De lidstaten beschikken niet over dezelfde capaciteit wat betreft bewustzijn van en anticipatie op risico’s, en niet alle lidstaten hebben specifieke structuren opgezet om de toeleveringsketens van kritieke grondstoffen te monitoren en ondernemingen te informeren over de mogelijke risico’s van verstoringen van de voorziening. Evenzo hebben sommige ondernemingen geïnvesteerd in monitoring van hun toeleveringsketens, maar beschikken andere ondernemingen niet over de capaciteit daarvoor. Daarom moet de Commissie, gezien de mondiale dimensie en de complexiteit van toeleveringsketens van kritieke grondstoffen, een specifiek monitoringdashboard ontwikkelen om de voorzieningsrisico’s van kritieke grondstoffen te beoordelen en ervoor te zorgen dat de verzamelde informatie beschikbaar is voor overheidsinstanties en particulieren, waardoor de synergieën tussen de lidstaten worden vergroot. Om ervoor te zorgen dat de waardeketens van de Unie voldoende voorbereid zijn op mogelijke verstoringen van de voorziening, moet de Commissie stresstests uitvoeren om te beoordelen hoe kwetsbaar de toeleveringsketens van strategische grondstoffen zijn en in hoeverre zij blootstaan aan voorzieningsrisico’s. De lidstaten moeten hieraan bijdragen door dergelijke stresstests waar mogelijk uit te voeren via hun nationale voorzienings- en informatieagentschappen die werkzaamheden met betrekking tot kritieke grondstoffen uitvoeren. De raad kritieke grondstoffen moet ervoor zorgen dat de uitvoering van de stresstests door de Commissie en de lidstaten wordt gecoördineerd. Indien geen enkele lidstaat in staat is een vereiste stresstest voor een bepaalde strategische grondstof uit te voeren, moet de Commissie deze zelf uitvoeren. Wanneer de Commissie de resultaten van dergelijke stresstests openbaar maakt, moet zij ook mogelijke strategieën voorstellen die overheidsinstanties en particulieren kunnen gebruiken om de voorzieningsrisico’s op de korte en de middellange termijn te beperken, bijvoorbeeld het uitvoeren van aanvullende beleidsmaatregelen om de behoefte aan strategische grondstoffen te verminderen, het aanleggen van strategische voorraden of het verder diversifiëren van het aanbod. Om de informatie te verzamelen die nodig is om de monitoring- en stresstestmaatregelen uit te voeren, moet de Commissie samenwerken met de relevante permanente subgroep van de raad kritieke grondstoffen en moeten de lidstaten de grote ondernemingen die het belangrijkst zijn voor de werking van de waardeketen aanwijzen en daar toezicht op houden. Indien geen enkel lid van de permanente subgroep in staat is een vereiste stresstest voor een bepaalde strategische grondstof uit te voeren, moet de Commissie deze zelf uitvoeren. (36) Strategische voorraden zijn een belangrijk instrument om de gevolgen van verstoringen van de voorziening, met name die van grondstoffen, te verlichten. Hoewel het in het kader van het voorgestelde noodinstrument voor de eengemaakte markt mogelijk is strategische voorraden aan te leggen als de waakzaamheidsfase voor de eengemaakte markt is geactiveerd, zijn de lidstaten en ondernemingen niet verplicht om strategische voorraden op te bouwen of deze te coördineren voordat de voorziening wordt verstoord. Bovendien bestaat er geen coördinatiemechanisme voor de hele Europese Unie waarmee een gemeenschappelijke beoordeling en een analyse van mogelijke overlappingen en synergieën kan worden ontwikkeld. Als eerste stap moeten de lidstaten, rekening houdend met het huidige gebrek aan relevante informatie, de Commissie daarom informatie verstrekken over hun strategische voorraden, ongeacht of deze worden beheerd door overheidsinstanties of door marktdeelnemers namens de lidstaten. Die informatie moet in ieder geval betrekking hebben op de omvang van de beschikbare voorraden per strategische grondstof, de vooruitzichten daarvoor, en de regels en procedures die daarvoor gelden. Elk verzoek moet evenredig zijn, rekening houden met de kosten en inspanningen die nodig zijn om de gegevens beschikbaar te stellen en met de gevolgen voor de nationale veiligheid, en passende termijnen voor het verstrekken van de opgevraagde informatie bevatten. Er kan informatie over de voorraden van marktdeelnemers aan de analyse worden toegevoegd, maar dit vormt geen verzoek om informatie over hen. De Commissie moet de gegevens op een veilige manier behandelen en mag alleen geaggregeerde informatie openbaar maken. Als tweede stap moet de raad kritieke grondstoffen op basis van de verkregen informatie een veilige omvang van de voorraden van de Unie aangeven , en daarbij rekening houden met het totale jaarlijkse verbruik van de desbetreffende strategische grondstoffen in de Unie. Op basis van een vergelijking tussen huidige voorraden en de totale omvang van de strategische voorraden strategische grondstoffen in de Unie, moet de raad kritieke grondstoffen, in overleg met de Commissie, de lidstaten niet-bindende adviezen kunnen verstrekken over de wijze waarop de convergentie kan worden vergroot en hen aanmoedigen om hun strategische voorraden aan te leggen en te vergroten en tegelijkertijd verstoringen van de markt, ook die ten koste van opkomende markten en ontwikkelingslanden, te voorkomen . Daarbij moet de raad kritieke grondstoffen nagaan of de stimulansen voor de aanleg van strategische voorraden door particuliere marktdeelnemers die strategische grondstoffen gebruiken, moeten worden behouden. (37) Met het oog op verdere coördinatie moet de Commissie zorgen voor de nodige raadpleging voorafgaand aan de deelname van de lidstaten aan internationale fora waar dergelijke strategische voorraden kunnen worden besproken, met name via de daartoe bestemde permanente subgroep van de raad kritieke grondstoffen. Om de complementariteit tussen dit voorstel en andere horizontale of thematische instrumenten te vergroten, moet de Commissie er eveneens voor zorgen dat de verzamelde en geaggregeerde informatie wordt doorgegeven aan crisisbewakings- of de crisisbeheermechanismen, zoals de adviesgroep van het voorgestelde noodinstrument voor de eengemaakte markt, de Europese Raad voor halfgeleiders van de voorgestelde chipverordening, de HERA-raad of de Raad voor gezondheidscrises. (38) Grote ondernemingen in de Unie die met strategische grondstoffen strategische technologieën vervaardigen, moeten zorgen voor een passend intern risicobeheer om ervoor te zorgen dat zij voldoende voorbereid zijn op verstoringen van de voorziening. Dit zal ervoor zorgen dat zij rekening houden met de voorzieningsrisico’s van strategische grondstoffen en passende mitigatiestrategieën ontwikkelen om beter voorbereid te zijn op verstoringen van de voorziening. Evenzo moeten de grote ondernemingen waarvoor dit geldt regelmatig stresstests van hun toeleveringsketens voor strategische grondstoffen uitvoeren zodat zij alle verschillende scenario’s in aanmerking nemen die bij een verstoring van invloed kunnen zijn op hun voorziening. Door deze maatregelen zal meer aandacht worden besteed aan de kosten van mogelijke voorzieningsrisico’s. (39) Veel markten voor strategische grondstoffen zijn niet volledig transparant en zijn geconcentreerd op de aanbodzijde, hetgeen de onderhandelingspositie van verkopers versterkt en de prijzen voor kopers opdrijft , wat een uitdaging vormt voor de markt . Om de beschikbaarheid van grondstoffen voor in de Unie gevestigde ondernemingen te helpen waarborgen , moet de Commissie een systeem opzetten waarmee de vraag van geïnteresseerde afnemers kan worden gebundeld. Bij de ontwikkeling van een dergelijk systeem moet de Commissie rekening houden met de ervaring die is opgedaan met soortgelijke inspanningen, met name in verband met de gezamenlijke aankoop van gas zoals eerder vastgesteld bij Verordening (EU) 2022/2576 van de Raad (21) naar aanleiding van de gascrisis . De autoriteiten van de lidstaten moeten ook aan dit systeem kunnen deelnemen om hun strategische voorraden te vergroten. Alle maatregelen die in het kader van dit mechanisme worden vastgesteld , moeten verenigbaar zijn met het mededingingsrecht van de Unie en het nationaal recht . (39 bis) Een veerkrachtige en concurrerende grondstoffensector is van groot economisch en strategisch belang voor de Unie. Aangezien deze verordening tot doel heeft om de capaciteit van de Unie op het gebied van de winning, verwerking en recycling van strategische grondstoffen te versterken, is het belangrijk om ondernemingen in de hele grondstoffenwaardeketen een eerlijke en voorspelbare marktomgeving te bieden. Daarom moet er in elk systeem dat bedoeld is om de vraag te bundelen teneinde de marktpositie van ondernemingen in de Unie aan de vraagzijde te versterken, ook zorgvuldig rekening worden gehouden met de markteffecten voor ondernemingen in de Unie aan de aanbodzijde. (40) De bepalingen inzake monitoring en strategische voorraden van deze verordening hebben geen harmonisatie van nationale wet- en regelgeving tot gevolg en komen niet in de plaats van bestaande mechanismen. Stimulansen voor monitoring en risicoparaatheid moeten in overeenstemming zijn met Europese instrumenten. Daarom kunnen instrumenten zoals het voorgestelde noodinstrument voor de eengemaakte markt, waarmee wordt getracht te anticiperen en te reageren op crises die de werking van de eengemaakte markt of van Verordening (EU) 2022/2372 van de Raad (22) betreffende een kader van maatregelen ter waarborging van de levering van in een crisissituatie relevante medische tegenmaatregelen in geval van een noodsituatie op het gebied van de volksgezondheid op Unieniveau aantasten en de gevolgen van dergelijke crises te verzachten, in geval van een crisis of bedreiging nog steeds van toepassing zijn op kritieke en strategische grondstoffen voor zover deze onder het toepassingsgebied van dergelijke instrumenten vallen. Met zorgvuldige uitwisseling van informatie tussen de in het kader van deze crisisinstrumenten opgerichte respectieve advies- en bestuursorganen moet door de Commissie voor complementariteit en samenhang tussen deze verordening en crisisinstrumenten worden gezorgd. (41) De meeste kritieke grondstoffen zijn metalen, die in principe eindeloos kunnen worden gerecycled, hoewel de kwaliteit daardoor soms verslechtert. Dit biedt de mogelijkheid om over te stappen op een werkelijk circulaire economie in het kader van de groene transitie. Na een eerste fase van snel toenemende vraag naar kritieke grondstoffen voor nieuwe technologieën, waarin primaire winning en verwerking de belangrijkste bron zullen blijven, moeten recycling en hergebruik steeds belangrijker worden, waardoor de behoefte aan primaire winning zal verminderen en de effecten daarvan zullen afnemen. Momenteel zijn de recycling- en hergebruik percentages van de meeste kritieke grondstoffen echter laag, onder meer doordat er tijdens de ontwerpfase van producten weinig rekening wordt gehouden met recyclebaarheid , en zijn recyclingsystemen en -technologieën vaak niet aangepast aan de specifieke kenmerken van deze grondstoffen. Er moet dus actie worden ondernomen om de verschillende factoren aan te pakken die afdoen aan het potentieel voor circulariteit. Ongeacht de hoeveelheid strategische grondstoffen die in 2030 wordt verbruikt, moet de Unie streven naar de circulariteit van die grondstoffen. (41 bis) Europa moet zijn open strategische soevereiniteit versterken en zijn veerkracht vergroten ter voorbereiding op mogelijke toekomstige verstoringen in de voorziening als gevolg van gezondheids- en andere crises. Het verbeteren van de circulariteit en het efficiënt gebruik van hulpbronnen met een toename van recycling en terugwinning van kritieke grondstoffen, zal bijdragen aan het bereiken van dit doel. (42) Belangrijke bevoegdheden op het gebied van circulariteit, bijvoorbeeld op het gebied van systemen voor de inzameling en verwerking van afval, berusten bij de lidstaten. Die bevoegdheden moeten worden ingezet om de inzamelings- en recyclingpercentages van afvalstromen met een groot potentieel voor nuttige toepassing van kritieke grondstoffen te verhogen, bijvoorbeeld door gebruik te maken van financiële stimulansen zoals kortingen, geldelijke beloningen of statiegeldregelingen, waarbij de integriteit van de interne markt in stand wordt gehouden . De autoriteiten van de lidstaten moeten ook in hun rol als kopers van kritieke grondstoffen en van producten die deze grondstoffen bevatten een verschil maken, en nationale onderzoeks- en innovatieprogramma’s voorzien in aanzienlijke middelen om de kennis en technologie op het gebied van de circulariteit van kritieke grondstoffen, materiaalefficiëntie en vervangingsstrategieën te verbeteren. Ten slotte moeten de lidstaten de nuttige toepassing van kritieke grondstoffen uit winningsafval bevorderen door de beschikbaarheid van informatie te verbeteren en door juridische, economische en technische belemmeringen aan te pakken. Een mogelijke oplossing die de lidstaten moeten onderzoeken zijn mechanismen voor het spreiden van de risico’s over exploitanten en de lidstaten, teneinde terugwinning uit gesloten afvalinstallaties te bevorderen. De Commissie moet de maatregelen van de lidstaten monitoren, beste praktijken benchmarken en verspreiden en waar passend aanbevelingen doen voor verdere maatregelen van de lidstaten. (42 bis) Elektronisch afval bevat concentraties kritieke grondstoffen in hogere grootteordes dan in ‘s werelds meest hoogwaardige erts. Dit biedt een belangrijke economische kans voor stedelijke mijnbouw, met een groot ontwikkelingspotentieel. (43) Veel regio’s in de Unie hebben een geschiedenis van grondstoffenwinning en beschikken dus over aanzienlijke hoeveelheden winningsafval in gesloten installaties die, omdat het economisch belang ervan pas recent is toegenomen, doorgaans niet zijn onderzocht op hun potentieel voor kritieke grondstoffen. De nuttige toepassing van kritieke grondstoffen uit winningsafvalinstallaties heeft het potentieel om negatieve sociale en milieueffecten van nieuwe winningsactiviteiten te vermijden of te beperken en economische waarde en werkgelegenheid te creëren in voormalige mijnbouwgebieden, die vaak te lijden hebben onder de-industrialisering en achteruitgang, terwijl die regio’s een belangrijke rol zouden kunnen spelen bij het vergroten van de veerkracht van de Unie en het beperken van de negatieve milieu- en sociale gevolgen van de toegang tot grondstoffen . Het gebrek aan aandacht voor en informatie over de aanwezigheid van kritieke grondstoffen, met name in gesloten afvalinstallaties, is een belangrijke reden dat het potentieel van winningsafval voor kritieke grondstoffen niet beter wordt benut. (44) De nuttige toepassing van kritieke grondstoffen uit winningsafvalinstallaties moet deel uitmaken van de valorisatie van de desbetreffende afvalinstallaties. Richtlijn 2006/21/EG bevat strenge vereisten voor de bescherming van het milieu en de menselijke gezondheid met betrekking tot afvalbeheer in de winningsindustrie. Hoewel deze strenge vereisten moeten worden gehandhaafd, is het passend aanvullende maatregelen te treffen om de nuttige toepassing van kritieke grondstoffen uit winningsafval te maximaliseren. (45) Exploitanten van bestaande en nieuwe winningsafvalinstallaties moeten een voorlopige economische evaluatiestudie uitvoeren over de nuttige toepassing van kritieke grondstoffen uit ter plaatse aanwezig winningsafval en afzettingen uit dergelijk afval dat wordt geproduceerd. In overeenstemming met de afvalhiërarchie die is vastgesteld bij Richtlijn 2008/98/EG van het Europees Parlement en de Raad (23) , moet prioriteit worden gegeven aan het voorkomen van de productie van afval dat kritieke grondstoffen bevat, door kritieke grondstoffen uit het gewonnen volume te winnen voordat het afval wordt. In het kader van deze studie moeten de exploitanten de nodige informatie verzamelen, waaronder de concentraties en hoeveelheden kritieke grondstoffen in het winningsafval, en een beoordeling uitvoeren van meerdere opties met betrekking tot processen, activiteiten of zakelijke regelingen waarmee technisch haalbare en nuttige toepassing van kritieke grondstoffen economisch levensvatbaar kan worden gemaakt. Deze verplichting komt bovenop de verplichtingen uit hoofde van Richtlijn 2006/21/EG en de nationale wetgeving tot omzetting van die richtlijn, en is rechtstreeks toepasselijk. Exploitanten en bevoegde autoriteiten moeten er bij de naleving van die verplichting naar streven de administratieve lasten tot een minimum te beperken en procedures voor zover mogelijk te integreren. (46) Om het huidige gebrek aan informatie over het potentieel van gesloten winningsafvalinstallaties voor kritieke grondstoffen aan te pakken, moeten de lidstaten, in overeenstemming met de mededingingsregels van de Unie, een databank opzetten met alle informatie die relevant is voor het stimuleren van de nuttige toepassing, met name van de hoeveelheden en concentraties kritieke grondstoffen in de winningsafvalinstallatie. Die informatie moet in gebruiksvriendelijke en digitale vorm openbaar worden gemaakt, zodat toegang kan worden verkregen tot gedetailleerdere technische informatie. Om gebruiksvriendelijke toegang tot de informatie te vergemakkelijken, moeten de lidstaten bijvoorbeeld een contactpunt aanwijzen om diepgaander met potentiële ontwikkelaars van projecten voor de nuttige toepassing van kritieke grondstoffen te kunnen overleggen. De databank moet zo zijn ontworpen dat potentiële projectontwikkelaars installaties met een groot potentieel voor economisch levensvatbare nuttige toepassing op de korte, middellange en lange termijn gemakkelijk kunnen identificeren. Om de beperkte middelen gericht in te zetten, kunnen de lidstaten bij het verzamelen van informatie een gefaseerde aanpak volgen en alleen voor de meest veelbelovende installaties de meer belastende stappen voor informatieverzameling uitvoeren. De informatieverzamelingsactiviteiten moeten gericht zijn op het verstrekken van nauwkeurige en representatieve informatie over de winningsafvalinstallaties en het verkrijgen van een zo goed mogelijke indicatie van het potentieel voor nuttige toepassing van kritieke grondstoffen. (47) Permanente magneten zijn ingebouwd in een grote verscheidenheid aan producten, waarvan windmolens en elektrische voertuigen de belangrijkste en sterkst toenemende toepassingen zijn, maar ook andere producten, waaronder MRI-apparaten, industriële robots, lichte vervoermiddelen, koelgeneratoren, warmtepompen, elektrische motoren, industriële elektrische pompen, automatische wasmachines, droogtrommels, magnetronovens, stofzuigers en vaatwassers bevatten aanzienlijke hoeveelheden permanente magneten waarvan het de moeite waard is deze terug te winnen. De meeste permanente magneten, en met name de best presterende soorten, bevatten kritieke grondstoffen, zoals neodymium, praseodymium, dysprosium en terbium, boor, samarium, nikkel of kobalt. Die magneten kunnen worden gerecycled, maar dit wordt in de Unie momenteel alleen op kleine schaal of in het kader van onderzoeksprojecten gedaan. Permanente magneten moeten daarom een prioritair product zijn om de circulariteit te verhogen. (48) Een voorwaarde voor het vergroten van de circulariteit van magneten is dat recyclers, opknapbedrijven en reparateurs toegang hebben tot de nodige informatie over de hoeveelheid, de soort en de chemische samenstelling van magneten in een product, hun locatie en de gebruikte coating, kleefstoffen en additieven, en tot informatie over hoe de permanente magneten uit het product kunnen worden verwijderd. Bovendien moeten permanente magneten die zijn ingebouwd in producten die in de Unie in de handel worden gebracht, mettertijd steeds meer gerecycled materiaal bevatten om recycling van magneten economisch interessant te houden. In een eerste stadium moet ervoor worden gezorgd dat het gehalte aan gerecycled materiaal duidelijk is, en na een beoordeling van het passende niveau en de te verwachten effecten daarvan, moet een minimumgehalte aan gerecycled materiaal worden vastgesteld. (49) Kritieke grondstoffen die op de markt van de Unie worden verkocht, worden vaak gecertificeerd met betrekking tot de duurzaamheid van hun productie- en toeleveringsketen. Certificering kan worden verkregen in het kader van een breed scala aan openbare en particuliere certificeringsregelingen met uiteenlopende reikwijdte en striktheid, waardoor verwarring kan ontstaan over de aard en juistheid van claims over de relatieve duurzaamheid van kritieke grondstoffen die op basis van een dergelijke certificering in de Unie in de handel worden gebracht. De Commissie moet worden gemachtigd om uitvoeringshandelingen vast te stellen tot erkenning van certificeringsregelingen die als alomvattend en betrouwbaar moeten worden beschouwd, en die autoriteiten en marktdeelnemers een gemeenschappelijke basis bieden voor de beoordeling van de duurzaamheid van kritieke grondstoffen. Alleen certificeringsregelingen die een breed scala aan duurzaamheidsaspecten bestrijken, waaronder milieubescherming in verband met lucht, bodem, water en biodiversiteit , mensenrechten en arbeidsrechten, bestuurlijke overwegingen met inbegrip van transparantie van ondernemingen en deelname van lokale gemeenschappen, die hoge duurzaamheidsnormen waarborgen en die voorzien in onafhankelijke verificatie door derden en toezicht op de naleving, mogen worden erkend. Om ervoor te zorgen dat procedures doeltreffend zijn, moeten projectontwikkelaars die een aanvraag voor erkenning als strategisch project indienen, kunnen deelnemen aan een erkende regeling om aan te tonen dat hun project op duurzame wijze wordt uitgevoerd. (50) De productie van kritieke grondstoffen heeft in verschillende stadia van de waardeketen gevolgen voor het klimaat en het milieu, met name voor water en de biodiversiteit . Om die schade te beperken en de productie van duurzamere kritieke grondstoffen te stimuleren, moet de Commissie worden gemachtigd om een systeem voor berekening van de milieuvoetafdruk van kritieke grondstoffen op te zetten dat ook een verificatieproces omvat, teneinde ervoor te zorgen dat informatie over de milieuvoetafdruk van kritieke grondstoffen die in de Unie in de handel worden gebracht publiekelijk wordt getoond. Het systeem moet worden gebaseerd op wetenschappelijk verantwoorde beoordelingsmethoden en relevante internationale normen op het gebied van levenscyclusbeoordeling. De vereiste om de milieuvoetafdruk van een materiaal te vermelden, mag alleen van toepassing zijn als op basis van een beoordeling daarvan is geconcludeerd dat dit bijdraagt tot de klimaat- en milieudoelstellingen van de Unie en in verhouding is met de economische kosten door de aanschaf van kritieke grondstoffen met een kleinere milieuvoetafdruk te vergemakkelijken, en dit geen onevenredige invloed op de handelsstromen heeft. Wanneer de desbetreffende berekeningsmethoden zijn vastgesteld, moet de Commissie prestatieklassen voor kritieke grondstoffen uitwerken, zodat potentiële kopers de milieuvoetafdruk van beschikbare materialen gemakkelijk kunnen vergelijken en de markt meer gericht wordt op duurzamere materialen. Verkopers van kritieke grondstoffen moeten ervoor zorgen dat de milieuvoetafdrukverklaring voor hun klanten beschikbaar is. Transparantie over de relatieve milieuvoetafdruk van in de Unie in de handel gebrachte kritieke grondstoffen kan ook andere beleidsmaatregelen op Unie- en nationaal niveau mogelijk maken, zoals stimulansen of criteria voor groene overheidsopdrachten waarmee de productie van kritieke grondstoffen met minder milieueffecten wordt bevorderd. De diepzee wordt geacht de hoogste biodiversiteit op aarde te herbergen en levert kritieke milieudiensten, waaronder langdurige koolstofvastlegging. Diepzeemijnbouw veroorzaakt hoogstwaarschijnlijk permanent verlies aan biodiversiteit en schade aan ecosystemen. Volgens het voorzorgsbeginsel mag er geen diepzeemijnbouw plaatsvinden zolang de effecten ervan op het mariene milieu en de biodiversiteit niet voldoende zijn onderzocht en er geen wetenschappelijke consensus bestaat over het feit dat diepzeemijnbouw zodanig kan worden beheerd dat wordt gewaarborgd dat er geen verlies aan mariene biodiversiteit en schade aan het ecosysteem optreden. (51) De milieuvoetafdrukmethoden vormen een relevante basis voor de uitwerking van de berekeningsregels. Deze berusten op wetenschappelijk verantwoorde beoordelingsmethoden die rekening houden met vergelijkbare verplichtingen die in andere Uniewetgeving zijn vastgesteld en ontwikkelingen op internationaal niveau en betrekking hebben op milieueffecten, waaronder klimaatverandering en effecten op water, lucht, bodem, hulpbronnen, landgebruik en toxiciteit. (52) Er moet worden gewaarborgd dat de verantwoordelijke exploitanten, voordat zij hun producten of materialen in de handel brengen, beoordelen of deze overeenstemmen met vereisten om permanente magneten circulairder te maken en met vereisten in verband met de milieuvoetafdrukverklaring van kritieke grondstoffen, en dat de bevoegde nationale autoriteiten die voorschriften daadwerkelijk handhaven. De bepalingen inzake conformiteit en markttoezicht van Verordening (EU) 2019/1020 en Verordening (EU) 2023/xxx [PB: gelieve verwijzing naar verordening ecologisch ontwerp voor duurzame producten in te voegen] zijn bedoeld om deze uitdaging aan te pakken en moeten daarom ook op die vereisten van toepassing zijn. Om verder te waarborgen dat de bestaande kaders optimaal worden benut, moet ervoor worden gezorgd dat voor producten waarvoor krachtens Verordening (EU) 2018/858 of Verordening (EU) nr. 168/2013 typegoedkeuring is vereist, de naleving wordt gehandhaafd door middel van het bestaande typegoedkeuringssysteem. (53) Overeenkomstig artikel 10, lid 1, van Verordening (EU) nr. 1025/2012 moet de Commissie een of meer Europese normalisatieorganisaties verzoeken Europese normen op te stellen ter ondersteuning van de doelstellingen van deze verordening. (54) De Unie is strategische partnerschappen voor grondstoffen met derde landen aangegaan om het actieplan inzake kritieke grondstoffen van 2020 uit te voeren. Om het aanbod te diversifiëren, moeten deze inspanningen worden opgevoerd en leiden tot totstandkoming van strategische projecten. Om een coherent kader te ontwikkelen en te waarborgen voor het aangaan van toekomstige partnerschappen en om een Europese grondstoffendiplomatie te ontwikkelen in overeenstemming met de energie- en klimaatdiplomatie van de Unie, moeten de lidstaten en de Commissie in de raad kritieke grondstoffen overleggen, analyses uitvoeren en voor coördinatie zorgen, onder meer met betrekking tot de vraag of de beoogde doelstellingen met de bestaande partnerschappen worden verwezenlijkt, de prioritering van derde landen voor nieuwe partnerschappen, de inhoud van dergelijke partnerschappen en de samenhang en mogelijke synergieën tussen die partnerschappen en de bilaterale samenwerking van lidstaten met de relevante derde landen en de beschikbaarheid van voldoende toegang tot financiering . De Unie moet streven naar wederzijds voordelige en duurzame partnerschappen met die derde landen, waaronder opkomende markten en ontwikkelingslanden die in overeenstemming zijn met de Global Gateway-strategie, de Team Europa-aanpak, het gemeenschappelijk handelsbeleid en het ontwikkelings- en buitenlands beleid van de Unie , bijdragen tot de diversificatie van haar grondstoffentoeleveringsketen en van toegevoegde waarde zijn voor deze landen. Ook moet er meer worden gedaan om te investeren in samenwerking met internationale gelijkgestemde partners die deelnemen aan de interne markt, kandidaat-lidstaten of gelijkgestemde derde landen die noch onder een strategisch partnerschap, noch onder een vrijhandelsovereenkomst vallen. Die wederzijdse belangen moeten de bevordering en bescherming van milieunormen, sociale en mensenrechtenbescherming overeenkomstig internationale en nationale wetgeving omvatten, met volledige inachtneming van de multilaterale samenwerkingsregels. (54 bis) De strategische prioriteit van de Unie om haar voorziening van kritieke grondstoffen te diversifiëren, moet een prioriteit worden van het externe optreden en de diplomatie van de Unie in het kader van de Team Europa-aanpak, in overeenstemming met haar externe energie- en klimaatbeleid. Het externe grondstoffenbeleid van de Unie moet gericht zijn op het uitleggen van de Unie-aanpak met betrekking tot hulpbronnenefficiëntie, duurzaamheid, circulariteit en vervanging, en gericht zijn op samenwerking, en indien nodig, op het oprichten van internationale fora met het oog op een betere coördinatie en transparantie op de mondiale grondstoffenmarkten en de oprichting van platforms voor gezamenlijke aankoop. (55) Om de uitvoering van taken in verband met de ontwikkeling en financiering van strategische projecten, exploratieprogramma’s, monitoringcapaciteiten of strategische voorraden te ondersteunen en de Commissie passend te adviseren, moet een Europese raad voor kritieke grondstoffen worden opgericht. Die “raad kritieke grondstoffen” moet bestaan uit de lidstaten en de Commissie, en moet voorzien in de deelname van het maatschappelijk middenveld en andere partijen als waarnemers, zoals wetenschappers, maatschappelijke organisaties en andere instellingen en instanties van de Unie . Om de nodige deskundigheid voor de uitvoering van bepaalde taken te ontwikkelen, moet de raad kritieke grondstoffen permanente subgroepen voor financiering, exploratie, monitoring, strategische voorraden en duurzaamheid oprichten, die als netwerk moeten fungeren door de verschillende relevante nationale autoriteiten bijeen te brengen en indien nodig het bedrijfsleven, de academische wereld, het maatschappelijk middenveld en andere relevante belanghebbenden te raadplegen. De adviezen en aanbevelingen van de raad kritieke grondstoffen moeten niet-bindend zijn en het ontbreken van een dergelijk advies of een dergelijke aanbeveling mag de Commissie niet beletten haar taken uit hoofde van deze verordening uit te voeren. (56) Het uitblijven van vooruitgang in de richting van de doelstellingen, met inbegrip van de capaciteits- en diversificatiebenchmarks, kan erop wijzen dat aanvullende maatregelen moeten worden getroffen. De Commissie moet daarom toezicht houden op de vooruitgang in de richting van die doelstellingen. (57) Om de administratieve lasten voor de lidstaten en ondernemingen, met name kmo’s, tot een minimum te beperken, moeten de verschillende verslagleggingsverplichtingen worden gestroomlijnd en moet de Commissie een model ontwikkelen waarmee de lidstaten hun verslagleggingsverplichtingen inzake projecten, exploratie en monitoring kunnen nakomen door middel van één regelmatig gepubliceerd document, dat vertrouwelijk of gerubriceerd kan zijn. (58) Om een betrouwbare en constructieve samenwerking van bevoegde autoriteiten op nationaal en Unieniveau te waarborgen, moeten alle partijen die betrokken zijn bij de toepassing van deze verordening, de vertrouwelijkheid eerbiedigen van de informatie en gegevens die zij bij de uitvoering van hun taken verkrijgen. De Commissie en de nationale bevoegde autoriteiten, hun ambtenaren, personeelsleden en andere personen die onder toezicht van die autoriteiten werken, alsmede ambtenaren en andere personeelsleden van andere autoriteiten van de lidstaten, mogen geen informatie openbaar maken die zij op grond van deze verordening hebben verkregen of uitgewisseld en die onder de geheimhoudingsplicht vallen. Dit moet ook gelden voor de Europese raad voor kritieke grondstoffen. De gegevens moeten in een beveiligde omgeving worden verwerkt en opgeslagen. (59) Bij het vaststellen van gedelegeerde handelingen uit hoofde van artikel 290 VWEU, is het van bijzonder belang dat de Commissie bij haar voorbereidende werkzaamheden, onder meer op deskundigenniveau, tot passende raadpleging overgaat in overeenstemming met de beginselen die zijn vastgelegd in het Interinstitutioneel Akkoord van 13 april 2016 over beter wetgeven (24) . Met name om te zorgen voor gelijke deelname aan de voorbereiding van gedelegeerde handelingen ontvangen het Europees Parlement en de Raad alle documenten op hetzelfde tijdstip als de deskundigen van de lidstaten, en hebben hun deskundigen systematisch toegang tot de vergaderingen van de deskundigengroepen van de Commissie die zich bezighouden met de voorbereiding van de gedelegeerde handelingen. (60) Om eenvormige voorwaarden voor de uitvoering van deze verordening te waarborgen, moeten aan de Commissie uitvoeringsbevoegdheden worden toegekend om: a) de modellen vast te stellen die moeten worden gebruikt voor aanvragen voor de erkenning van strategische projecten, voortgangsverslagen met betrekking tot strategische projecten, nationale exploratieprogramma’s, en verslaglegging van de lidstaten met betrekking tot exploratie, monitoring, strategische voorraden en circulariteit; b) te specificeren welke producten, componenten en afvalstromen worden geacht een groot potentieel voor nuttige toepassing van kritieke grondstoffen te hebben; en c) de criteria voor erkenning van regelingen met betrekking tot de duurzaamheid van kritieke grondstoffen vast te stellen en te bepalen hoe deze moeten worden toegepast. Die bevoegdheden moeten worden uitgeoefend in overeenstemming met Verordening (EU) nr. 182/2011 van het Europees Parlement en de Raad (25) . (61) Om ervoor te zorgen dat de bij deze verordening opgelegde verplichtingen, met name de verplichting om aan de vereisten inzake ecologisch ontwerp te voldoen, worden nageleefd, moeten ondernemingen die hun verplichtingen, onder meer op het gebied van risicoparaatheid, verslaglegging over projecten en informatie over recyclebaarheid, niet nakomen, worden bestraft met sancties. De lidstaten moeten in hun nationaal recht daarom in doeltreffende, evenredige en afschrikkende sancties voorzien ter bestraffing van de niet-naleving van deze verordening. (62) De Commissie moet een evaluatie van deze verordening uitvoeren. Overeenkomstig punt 22 van het Interinstitutioneel Akkoord over beter wetgeven, moet die evaluatie worden uitgevoerd op basis van de vijf criteria doelmatigheid, doeltreffendheid, relevantie, samenhang en meerwaarde van de EU, en vormt die evaluatie de basis voor effectbeoordelingen van opties voor verdere acties. De Commissie moet bij het Europees Parlement, de Raad, het Europees Economisch en Sociaal Comité een verslag indienen over de uitvoering van deze verordening en over de vooruitgang bij de verwezenlijking van de doelstellingen ervan, met inbegrip van de capaciteits- en diversificatiebenchmarks. Op basis van de uitvoering van de maatregelen in verband met de transparantie van de milieuvoetafdruk van kritieke grondstoffen, moet in het verslag ook worden beoordeeld of maximumdrempels voor de milieuvoetafdruk moeten worden vastgesteld. (63) Voor zover een van de in deze verordening bedoelde maatregelen staatssteun vormt, doen de bepalingen betreffende dergelijke maatregelen geen afbreuk aan de toepassing van de artikelen 107 en 108 VWEU. (64) Aangezien de doelstellingen van deze verordening, namelijk de verbetering van de werking van de interne markt door vaststelling van een kader om de toegang van de Unie tot een veilige en duurzame voorziening van kritieke grondstoffen te waarborgen, niet voldoende door de lidstaten kunnen worden verwezenlijkt maar, vanwege de omvang en de gevolgen ervan, uitsluitend op het niveau van de Unie kunnen worden verwezenlijkt, kan de Unie, overeenkomstig het in artikel 5 van het Verdrag betreffende de Europese Unie (VEU) neergelegde subsidiariteitsbeginsel, maatregelen vaststellen. Overeenkomstig het in hetzelfde artikel neergelegde evenredigheidsbeginsel gaat deze verordening niet verder dan nodig is om die doelstelling te verwezenlijken, HEBBEN DE VOLGENDE VERORDENING VASTGESTELD: Hoofdstuk 1 Algemene bepalingen Artikel 1 Onderwerp en doelstellingen 1. De algemene doelstelling van deze verordening is het verbeteren van de werking van de interne markt door een kader vast te stellen waarmee de internationaal concurrerende , veilige, veerkrachtige en duurzame voorziening van kritieke grondstoffen van de Unie wordt gewaarborgd , onder meer door het bevorderen van duurzaamheid, efficiëntie en circulariteit in de hele waardeketen . 2. Om de in lid 1 bedoelde algemene doelstelling te verwezenlijken, wordt met deze verordening beoogd: a) de verschillende stadia van de waardeketen van strategische grondstoffen te versterken, met als doel ervoor te zorgen dat de capaciteiten van de Unie voor elke strategische grondstof tegen 2030 aanzienlijk zijn toegenomen, zodat de gehele capaciteit van de Unie de volgende benchmarks haalt of benadert: i) met de winningscapaciteit van de Unie kunnen de ertsen, mineralen of concentraten worden gewonnen die nodig zijn om in ten minste 10 % van het jaarlijks verbruik van strategische grondstoffen van de Unie te voorzien, voor zover de voorraden van de Unie dit toelaten; ii) met de verwerkingscapaciteit van de Unie, met inbegrip van de capaciteit voor alle tussenstappen van de verwerking, kan ten minste 50 % van het jaarlijks verbruik van strategische grondstoffen van de Unie worden geproduceerd; tot 20 % van de nieuwe verwerkingscapaciteit van de Unie kan worden ontwikkeld in het kader van strategische partnerschappen in opkomende markten en ontwikkelingslanden ; iii) met de recyclingcapaciteit van de Unie, met inbegrip van de capaciteit voor alle tussenstappen van de recycling, kan ten minste een toename van 10 % van de recyclingcapaciteit op basis van het basisscenario 2020-2022 voor elke strategische grondstof worden bereikt, teneinde ten minste 45 % van elke strategische grondstof in het afval van de Unie in te zamelen, te sorteren en te verwerken, rekening houdend met de technische en economische haalbaarheid; b) de invoer van strategische grondstoffen van de Unie te diversifiëren, teneinde ervoor te zorgen dat het jaarlijks verbruik van elke strategische grondstof van de Unie in alle relevante stadia van de verwerking tegen 2030 wordt ondersteund door invoer vanuit verschillende derde landen, waarvan geen enkel land in meer dan.65 % van het jaarlijks verbruik van de Unie voorziet, waarbij prioriteit moet worden gegeven aan de vermindering van de afhankelijkheid van niet-betrouwbare partners die de Uniewaarden, de eerbiediging van de mensenrechten, de democratie en de rechtsstaat niet delen; c) het vermogen van de Unie te vergroten om het voorzieningsrisico met betrekking tot kritieke grondstoffen te monitoren en te beperken, zowel op korte als lange termijn, waarbij volledig rekening wordt gehouden met het internationale concurrentievermogen; d) het vrije verkeer te waarborgen van in de Unie in de handel gebrachte kritieke grondstoffen en producten die kritieke grondstoffen bevatten, en tegelijkertijd een hoog niveau van milieubescherming en duurzaamheid te bieden door de circulariteit, duurzaamheid, repareerbaarheid en de kostenefficiënte beschikbaarheid van die grondstoffen en producten op de interne markt te verbeteren; d bis) de ontwikkeling en het gebruik van vervangende grondstoffen te bevorderen door de toepassing van productiemethoden om grondstoffen te vervangen, en onderzoek en ontwikkeling op het gebied van alternatieve innovatieve materialen om de milieuvoetafdruk van de Unie te verkleinen, te stimuleren; d ter) de toename van de vraag van de Unie naar kritieke grondstoffen te beperken, onder meer door de efficiëntie en de toepassing van materiaalsubstitutie in de hele waardeketen te verbeteren met als doel minder kritieke grondstoffen te verbruiken dan volgens het verwachte basisscenario uit hoofde van lid 4 ter; d quater) het aandeel van secundaire grondstoffen in het verbruik van strategische grondstoffen in de Unie te vergroten. 3. Indien de Commissie op grond van het in artikel 42 bedoelde verslag concludeert dat de Unie de doelstellingen van lid 2 waarschijnlijk niet gaat verwezenlijken, beoordeelt zij of het haalbaar en evenredig is om op het niveau van de Unie maatregelen voor te stellen of haar bevoegdheden uit te oefenen om ervoor te zorgen dat die doelstellingen worden verwezenlijkt. 4. De Commissie houdt rekening met de doelstellingen en benchmarks van lid 2, punt a), iii), als gerelateerde prioriteiten van de Unie in alle relevante Uniewetgeving, waaronder in de zin van artikel 5, lid 4, punt a), i), van Verordening (EU) XX/XXXX [PB: gelieve verwijzing naar de verordening ecologisch ontwerp voor duurzame producten in te voegen] wanneer zij vereisten inzake ecologisch ontwerp voorstelt om de volgende aspecten van producten te verbeteren: de duurzaamheid, de herbruikbaarheid, de repareerbaarheid, het gebruik of de efficiëntie van hulpbronnen, de mogelijkheid tot herproductie of recycling, het gehalte aan gerecycled materiaal, en de mogelijkheid tot nuttige toepassing van de materialen. 4 bis. De waardeketens die ten gevolge van deze verordening zowel in de Unie als in derde landen worden opgezet en versterkt, worden na 2030 verder versterkt. De Commissie neemt dit in aanmerking wanneer zij de in artikel 46 bedoelde evaluatie uitvoert. 4 ter. De Commissie verstrekt door middel van een gedelegeerde handeling die uiterlijk [drie maanden na de inwerkingtreding van deze verordening] overeenkomstig artikel 36 wordt vastgesteld, prognoses van het jaarlijkse verbruik van kritieke grondstoffen tot 2050 met tussentijdse mijlpalen, en actualiseert deze ten minste om de vier jaar. Deze prognoses zijn gebaseerd op een technologierijke bottom-upkostenoptimalisatie- en input-outputmodelleringsexercitie, waarbij bestaande gegevens en verslagen van het Gemeenschappelijk Centrum voor onderzoek (JRC) van de Commissie worden uitgebreid en verschillende scenario’s in aanmerking genomen worden, waaronder scenario’s met een lage en een hoge vraag en een basisscenario. Deze prognoses worden uitgesplitst op het niveau van elke lidstaat of lager en bestrijken alle economische sectoren. Dit omvat kritieke grondstoffen in halffabricaten of eindproducten die in de Unie op de markt worden gebracht en stemt overeen met de energie- en klimaatdoelstellingen van de Unie en de in de verordening voor een nettonulindustrie vastgelegde ambities. Artikel 2 Definities Voor de toepassing van deze verordening wordt verstaan onder: (1) “grondstof”: verwerkte of onverwerkte materie die wordt gebruikt als input voor de vervaardiging van halffabricaten of eindproducten, met uitzondering van stoffen die voornamelijk als voedsel, diervoeder of brandstof worden gebruikt; (2) “kritieke grondstoffen”: de in artikel 4 bedoelde grondstoffen; (3) “strategische grondstoffen”: de in artikel 3 bedoelde grondstoffen; (4) “grondstoffenwaardeketen”: alle activiteiten en processen die verband houden met de exploratie, winning, verwerking en recycling van grondstoffen; (5) “exploratie”: alle activiteiten om de kenmerken van minerale afzettingen in kaart te brengen en vast te stellen; (6) “winning”: de primaire of secundaire winning van ertsen, mineralen en plantaardige producten uit oorspronkelijke bron als hoofd- of bijproduct , onder meer uit minerale afzettingen ondergronds, minerale afzettingen onder en van water, pekel en bomen; (7) “winningscapaciteit van de Unie”: geheel van de maximale jaarlijkse productievolumes in de Unie voor de winning van ertsen, mineralen, plantaardige producten en concentraten die strategische grondstoffen bevatten, met inbegrip van vormen van verwerking die doorgaans op of dichtbij de winningslocatie plaatsvinden; (8) “voorraden”: alle minerale afzettingen waarvan de winning binnen een bepaalde marktcontext economisch levensvatbaar is; (9) “verwerking”: alle fysische, chemische en biologische processen om een grondstof van ertsen, mineralen, plantaardige producten of afval om te zetten in zuivere metalen, legeringen of een andere economisch bruikbare vorm; (10) “verwerkingscapaciteit van de Unie”: geheel van de maximale jaarlijkse productievolumes in de Unie voor de verwerking van strategische grondstoffen, met uitzondering van vormen van verwerking die doorgaans op of dichtbij de winningslocatie plaatsvinden; (11) “recycling”: elke nuttige toepassing waarmee afvalstoffen, zowel vóór als na consumptie , opnieuw worden verwerkt tot producten, materialen of stoffen, voor het oorspronkelijke doel of voor een ander doel; (12) “recyclingcapaciteit van de Unie”: geheel van de maximale jaarlijkse productievolumes voor de recycling van strategische grondstoffen, met inbegrip van de sortering en voorbehandeling van afval, waaronder zwarte massa , en de verwerking ervan tot secundaire grondstoffen; (13) “jaarlijks verbruik van strategische grondstoffen”: de volledige hoeveelheid strategische grondstoffen die in de Unie gevestigde ondernemingen in verwerkte vorm verbruiken, met uitzondering van strategische grondstoffen die in in de Unie in de handel gebrachte halffabricaten of eindproducten zijn verwerkt; (14) “voorzieningsrisico”: het voorzieningsrisico als berekend overeenkomstig bijlage II; (15) “project inzake strategische grondstoffen”: een geplande installatie of een geplande aanzienlijke uitbreiding of herbestemming van een bestaande installatie waar grondstoffen worden gewonnen, verwerkt of gerecycled; (16) “afnemer”: een onderneming die een afnameovereenkomst met een projectontwikkelaar is aangegaan; (17) “afnameovereenkomst”: een contractuele overeenkomst tussen een onderneming en een projectontwikkelaar waarin de onderneming toezegt gedurende een bepaalde periode een deel van de in het kader van een bepaald project inzake grondstoffen geproduceerde grondstoffen aan te kopen, of waarin de projectontwikkelaar toezegt de onderneming de mogelijkheid daartoe te bieden; (18) “projectontwikkelaar”: een onderneming die of een consortium van ondernemingen dat een project inzake grondstoffen uitvoert; (19) “vergunningsprocedure”: een procedure die alle relevante administratieve vergunningen voor de planning, opbouw en uitvoering van de in artikel 5 bedoelde strategische projecten omvat, met inbegrip van bouwvergunningen, vergunningen voor chemische stoffen en netaansluitingen en, indien die vereist zijn, milieueffectbeoordelingen en milieuvergunningen, en die alle administratieve toepassingen en procedures omvat van de erkenning van de geldigheid van de aanvraag tot de kennisgeving van het raambesluit over de resultaten van de procedure door de in artikel 8, lid 1, bedoelde bevoegde nationale autoriteit; (20) “raambesluit”: het besluit of de reeks besluiten van autoriteiten van de lidstaten, met uitzondering van rechterlijke instanties, waarin wordt bepaald of een projectontwikkelaar een vergunning krijgt om een project inzake grondstoffen uit te voeren, onverminderd besluiten in het kader van een administratief beroep; (21) “algemene exploratie”: exploratie op nationaal of regionaal niveau, met uitsluiting van gerichte exploratie; (22) “gerichte exploratie”: een gedetailleerd onderzoek naar een afzonderlijke minerale afzetting; (23) “diepe ertsafzettingen”: minerale afzettingen die zich dieper in de aardkorst bevinden dan doorgaans gebruikte ertsafzettingen; (24) “voorspellingskaart”: een kaart waarop gebieden zijn aangegeven waarin zich waarschijnlijk minerale afzettingen van een bepaalde grondstof bevinden; (25) “verstoring van de voorziening”: een onverwachte aanzienlijke daling van de beschikbaarheid van een grondstof of onverwachte aanzienlijke stijging van de prijs van een grondstof die de normale volatiliteit van de marktprijs te boven gaat ; (26) “toeleveringsketen van grondstoffen”: alle activiteiten en processen van de grondstoffenwaardeketen totdat een grondstof als input voor de vervaardiging van halffabricaten of eindproducten wordt gebruikt; (27) “mitigatiestrategieën”: het beleid van een marktdeelnemer om de kans op verstoring van de voorziening in zijn toeleveringsketen te verkleinen of de schade voor zijn economische activiteit als gevolg van een dergelijke verstoring te beperken; (28) “belangrijke marktdeelnemers”: producenten die betrokken zijn bij de winning, verwerking of recycling van kritieke grondstoffen, handelaars en distributeurs van kritieke grondstoffen, en downstreamondernemingen die aanzienlijke hoeveelheden kritieke grondstoffen verbruiken; (29) “strategische voorraad”: een hoeveelheid van een bepaalde grondstof die een publieke of particuliere partij in om het even welke vorm opslaat om in geval van verstoring van de voorziening vrij te kunnen geven; (30) “grote onderneming”: een onderneming met gemiddeld meer dan 500 werknemers en een wereldwijde netto-omzet van meer dan 150 miljoen EUR in het laatste boekjaar waarvoor jaarrekeningen zijn opgesteld; (31) “strategische technologieën”: de technologieën die nodig zijn voor de groene en de digitale transitie en voor defensie- en ruimtevaarttoepassingen; (32) “directie”: het administratieve of toezichtorgaan dat verantwoordelijk is voor het toezicht op het operationeel beheer van een onderneming, of, indien een dergelijk orgaan niet bestaat, de persoon of personen die gelijkaardige functies uitoefenen; (33) “inzameling”: het verzamelen van afvalstoffen, inclusief de voorlopige sortering en de voorlopige opslag van afvalstoffen, om deze daarna te vervoeren naar een afvalverwerkingsinstallatie; (34) “verwerking”: nuttige toepassing of verwijdering, met inbegrip van aan toepassing of verwijdering voorafgaande voorbereidende handelingen; (35) “nuttige toepassing”: elke handeling met als voornaamste resultaat dat afvalstoffen een nuttig doel dienen door hetzij in de betrokken installatie, hetzij in de ruimere economie andere materialen te vervangen die anders voor een specifieke functie zouden zijn gebruikt, of waardoor de afvalstof voor die functie wordt klaargemaakt; (36) “winningsafval”: winningsafval in de zin van Richtlijn 2006/21/EG; (37) “winningsafvalinstallatie”: een afvalvoorziening in de zin van Richtlijn 2006/21/EG; (38) “voorlopige economische evaluatie”: een ontwerpbeoordeling in een vroeg stadium van de mogelijke economische levensvatbaarheid van een project inzake grondstoffen voor de nuttige toepassing van kritieke grondstoffen uit winningsafval; (39) “apparaat voor beeldvorming door middel van magnetische resonantie (MRI-apparaat)”: een niet-invasief medisch hulpmiddel dat gebruikmaakt van magnetische velden om anatomische beelden te genereren of een ander apparaat dat magnetische velden gebruikt om beelden van de binnenkant van een object te genereren; (40) “windenergiegenerator”: het onderdeel van een windmolen op land of op zee waarmee de mechanische energie van de rotor in elektrische energie wordt omgezet; (41) “industriële robot”: een automatisch bestuurde, herprogrammeerbare, multifunctionele manipulator met ten minste drie programmeerbare assen, die vast gemonteerd kan zijn of bewogen kan worden en bestemd is voor gebruik in industriële automatiseringstoepassingen; (42) “motorvoertuig”: een voertuig van categorie M of N waarvoor typegoedkeuring is verleend, in de zin van Verordening (EU) 2018/858; (43) “licht vervoermiddel”: een voertuig met wielen dat kan worden aangedreven door enkel de elektrische motor of door een combinatie van de motor en menselijke kracht, met inbegrip van elektrische scooters, elektrische fietsen, en voertuigen van categorie L in de zin van Verordening (EU) nr. 168/2013 waarvoor typegoedkeuring is verleend; (44) “koelgenerator”: het onderdeel van een koelsysteem waarmee een temperatuurverschil wordt gegenereerd waardoor warmte kan worden onttrokken van de gekoelde ruimte of het gekoelde proces met behulp van een cyclus van elektrische dampcompressie; (45) “warmtepomp”: het onderdeel van een verwarmingssysteem waarmee een temperatuurverschil wordt gegenereerd waardoor warmte kan worden geleverd aan de te verwarmen ruimte of het te verwarmen proces met behulp van een cyclus van elektrische dampcompressie; (46) “elektrische motor”: een apparaat met een nominaal vermogen van ten minste 0,12 kW waarmee elektrisch ingaand vermogen wordt omgezet in mechanisch uitgaand vermogen; (47) “automatische wasmachine”: een wasmachine die de lading volledig behandelt zonder dat tijdens het programma een tussenkomst van de gebruiker vereist is; (48) “droogtrommel”: een apparaat waarin textiel wordt gedroogd in een roterende trommel waar verwarmde lucht door wordt geblazen; (49) “magnetronoven”: een apparaat dat bedoeld is om voedsel op te warmen met elektromagnetische energie; (50) “stofzuiger”: een apparaat dat vuil van een te reinigen oppervlak verwijdert door middel van een luchtstroom die tot stand komt door een binnen de eenheid opgewekte onderdruk; (51) “vaatwasser”: een apparaat waarmee vaatwerk wordt gereinigd en afgespoeld; (52) “permanente magneet”: een magneet die ook na verwijdering van een extern magnetisch veld magnetisch blijft; (53) “gegevensdrager”: een streepjescode, tweedimensionaal symbool of ander medium voor het automatisch identificeren en lezen van gegevens, dat met een apparaat kan worden afgelezen; (54) “unieke productidentificatiecode”: een unieke reeks karakters om producten mee te identificeren; (55) “magnetische coating”: een laag materiaal die doorgaans wordt gebruikt om magneten tegen corrosie te beschermen; (56) “afzondering”: een handmatige, mechanische, chemische, thermische of metallurgische behandeling die ervoor zorgt dat de doelonderdelen of doelmaterialen identificeerbaar zijn als een afzonderlijke uitvoerstroom of deel van een uitvoerstroom; (57) “recycler”: een natuurlijke of rechtspersoon die recycling verricht in een inrichting met een vergunning; (58) “op de markt aanbieden”: het in het kader van een handelsactiviteit, al dan niet tegen betaling, verstrekken van een product met het oog op distributie, consumptie of gebruik op de markt van de Unie; (59) “soort grondstof”: een in de handel gebrachte grondstof gedifferentieerd naar het stadium van de verwerking, de chemische samenstelling, de geografische oorsprong of de productiemethode ervan; (60) “in de handel brengen”: het voor het eerst in de Unie op de markt aanbieden van een product; (61) “conformiteitsbeoordeling”: het proces waarmee wordt aangetoond of aan de vereisten van artikel 27, artikel 28 of artikel 34 is voldaan; (62) “strategisch partnerschap”: verbintenis tussen de Unie en een derde land om hun samenwerking met betrekking tot de grondstoffenwaardeketen te intensiveren, die is vastgelegd in een niet-bindend instrument waarin concrete acties van wederzijds belang zijn vermeld. Strategische partnerschappen bevorderen gunstige resultaten voor beide partners, met inbegrip van het delen van kennis. Hoofdstuk 2 Kritieke en strategische grondstoffen Artikel 3 Lijst van strategische grondstoffen 1. De grondstoffen die zijn opgenomen in de lijst van afdeling 1 van bijlage I , met inbegrip van grondstoffen die een bijproduct zijn van andere winnings- of recyclingprocessen, worden als strategische grondstoffen beschouwd. 2. De Commissie is bevoegd overeenkomstig artikel 36 gedelegeerde handelingen vast te stellen om afdeling 1 van bijlage I te wijzigen teneinde de lijst van strategische grondstoffen bij te werken , onder meer door grondstoffen toe te voegen aan die lijst indien er voorzieningsrisico’s worden vastgesteld ten gevolge van de uit hoofde van deze verordening verrichte monitoring en stresstests . Dergelijke ad hoc uitgevoerde bijwerkingen van de lijst van strategische grondstoffen hebben geen invloed op de in lid 3 van dit artikel bedoelde actualiseringen. Een bijgewerkte lijst van strategische grondstoffen bevat de grondstoffen die van alle beoordeelde grondstoffen het hoogst scoren wat betreft strategisch belang, geraamde toename van de vraag en beschikbaarheid en moeilijkheid van de verhoging van de productie , en draagt bovenal bij tot de verwezenlijking van de algemene doelstelling van deze verordening zoals uiteengezet in artikel 1, leden 1 en 2 . Het strategisch belang, de geraamde toename van de vraag en beschikbaarheid en de moeilijkheid van de verhoging van de productie worden bepaald overeenkomstig afdeling 2 van bijlage I. 3. Uiterlijk... [PB: gelieve datum in te voegen: twee jaar na de datum van inwerkingtreding van deze verordening] en daarna om de twee jaar evalueert de Commissie de lijst van strategische grondstoffen en werkt deze zo nodig bij. De Commissie geeft duidelijke redenen voor dergelijke bijwerkingen. Op verzoek van de raad kritieke grondstoffen evalueert de Commissie de lijst, en werkt deze, indien passend, bij op enig moment in het kader van die geplande evaluaties op basis van de monitoring en stresstests die overeenkomstig deze verordening zijn uitgevoerd. 3 bis. De Commissie maakt gebruik van een transparante en duidelijk omschreven methode als bedoeld in afdeling 2 van bijlage I voor de beoordeling van de strategische grondstoffen die moeten worden opgenomen in de lijst, onder meer door het gebruik van technische informatiebladen, die vergelijkbaar is met de methode die op de in artikel 4 bedoelde lijst van kritieke grondstoffen wordt toegepast. Artikel 3 bis Strategische secundaire grondstoffen 1. Uiterlijk op ... [zes maanden na de vaststelling van deze verordening] dient de Commissie bij het Europees Parlement en de Raad een lijst in van strategische secundaire grondstoffen, waaronder ijzerschroot. 2. Bij het vaststellen van de in het eerste lid bedoelde lijst let de Commissie specifiek op de relevantie van een secundaire grondstof voor de groene en de digitale transitie en voor defensie- en ruimtevaarttoepassingen, rekening houdend met: a) de bijdrage tot het behoud van het extra verbruik van grondstoffen dat anders voor strategische technologieën nodig is; b) de hoeveelheid vermeden broeikasgasemissies door het gebruik van secundaire grondstoffen wanneer deze worden gebruikt voor de productie van relevante strategische technologieën, vergeleken met andere materialen; en c) de verwachte toename van de mondiale vraag naar secundaire grondstoffen. 3. De Commissie is bevoegd overeenkomstig artikel 36 gedelegeerde handelingen vast te stellen om deze verordening te wijzigen door de lijst van strategische secundaire grondstoffen bij te werken. Bij het bijwerken van de lijst van strategische secundaire grondstoffen wordt nagegaan of er sprake is van een belangrijke strategische rol bij het koolstofvrij maken van de economie en de groene transitie, een verwachte grote toename van de vraag op mondiaal niveau, moeilijkheden om inzameling en nuttige toepassing in de Unie op te voeren en een groot potentieel voor nuttige toepassing van kritieke grondstoffen in de Unie. 4. Uiterlijk op ... [PB: gelieve datum twee jaar na de datum van inwerkingtreding van deze verordening in te voegen] en daarna om de twee jaar evalueert de Commissie de lijst van strategische secundaire grondstoffen en werkt zij deze zo nodig bij. [Am. 3] Artikel 4 Lijst van kritieke grondstoffen 1. De grondstoffen die zijn opgenomen in de lijst van afdeling 1 van bijlage II worden als kritieke grondstoffen beschouwd. 2. De Commissie is bevoegd overeenkomstig artikel 36 gedelegeerde handelingen vast te stellen tot wijziging van afdeling 1 van bijlage II teneinde de lijst van kritieke grondstoffen bij te werken. Een bijgewerkte lijst van kritieke grondstoffen bevat de in afdeling 1 van bijlage I genoemde strategische grondstoffen, alsook andere grondstoffen die de in lid 3 bedoelde drempelwaarden voor het economisch belang en het voorzieningsrisico halen of overschrijden. Het economisch belang en het voorzieningsrisico worden berekend overeenkomstig afdeling 2 van bijlage II. De Commissie overweegt om aan de kriticiteitsbeoordeling een extra indicator toe te voegen die zowel de schaarste van grondstoffen als hun energie-intensiteit bij de productie weergeeft. 3. De drempelwaarde voor het voorzieningsrisico is 1, en de drempelwaarde voor het economisch belang is 2,8. 4. Uiterlijk... [PB: gelieve datum in te voegen: twee jaar na de datum van inwerkingtreding van deze verordening] en daarna om de twee jaar evalueert de Commissie de lijst van kritieke grondstoffen en werkt deze zo nodig bij. De Commissie geeft duidelijke redenen voor dergelijke bijwerkingen. Hoofdstuk 3 Versterking van de grondstoffenwaardeketen van de Unie Afdeling 1 Strategische projecten Artikel 5 Criteria voor de erkenning van strategische projecten 1. Op aanvraag van de projectontwikkelaar en overeenkomstig de procedure van artikel 6, erkent de Commissie projecten inzake grondstoffen als strategische projecten indien die aan de volgende criteria voldoen: a) het project zal een betekenisvolle bijdrage leveren aan de zekerheid van de voorziening van strategische grondstoffen van de Unie door te voldoen aan een van de volgende twee criteria : i) het project levert een aanzienlijke bijdrage, in om het even welke fase van de waardeketen, aan de voorziening van een in bijlage I, afdeling I opgenomen strategische grondstof; ii) het project draagt bij aan de voorziening van strategische technologieën door de vervanging van een van de in afdeling I van bijlage I beschreven strategische grondstoffen binnen de waardeketens van die strategische technologieën, waarbij maatregelen worden genomen om een gelijke of lagere milieu- en grondstofvoetafdruk te bereiken in vergelijking met de grondstof die wordt vervangen; b) het project is of wordt binnen een redelijke termijn technisch haalbaar, en het verwachte productievolume van het project kan met voldoende zekerheid worden geraamd; c) het project zal op duurzame wijze worden uitgevoerd, met name wat betreft de monitoring, preventie, minimalisering van de sociaal-economische en klimaateffecten ervan, waaronder, maar niet uitsluitend, op water, lucht en bodem, het gebruik van maatschappelijk verantwoorde praktijken — waaronder eerbiediging van de mensenrechten , de rechten van inheemse bevolkingsgroepen en arbeidsrechten, een potentieel voor hoogwaardige werkgelegenheid, en zinvolle betrokkenheid van plaatselijke gemeenschappen en sociale partners — en een transparante bedrijfsvoering met een passend nalevingsbeleid om het risico op negatieve gevolgen voor de goede werking van de overheid, zoals corruptie en omkoping, te voorkomen en te minimaliseren , zoals uiteengezet in bijlage III ; ; [Am. 18] d) voor projecten in de Unie: de totstandbrenging, uitvoering of productie van het project zal ook buiten de desbetreffende lidstaat voordelen opleveren, onder meer voor downstreamsectoren; e) voor projecten in derde landen die opkomende markten of ontwikkelingslanden zijn: het project zal alleen uitgevoerd worden met gelijkgestemde partners, in het kader van een duurzaamheidscertificeringsregeling voor grondstoffen die door de Commissie is erkend, zal wederzijdse voordelen opleveren voor de Unie en, doordat het in dat land toegevoegde waarde biedt, het desbetreffende derde land , en zal bijdragen aan de ontwikkeling van zijn economie en de vestiging van relevante downstreamsectoren, met inbegrip van lokale verwerkende industrieën ; e bis) aanvragen voor de status van strategisch project die uitsluitend betrekking hebben op verwerking of recycling in gebieden die beschermd zijn krachtens Richtlijn 92/43/EEG van de Raad (26) en Richtlijn 2000/60/EG van het Europees Parlement en de Raad (27) , worden door de Commissie niet in aanmerking genomen voor de status van strategisch project tenzij die aanvragen naar behoren zijn gemotiveerd. 2. De Commissie beoordeelt of aan de criteria van lid 1 is voldaan overeenkomstig de elementen en het bewijsmateriaal als vermeld in bijlage III. De Commissie is bevoegd overeenkomstig artikel 36 gedelegeerde handelingen tot wijziging van bijlage III vast te stellen om de elementen die en het bewijsmateriaal dat in aanmerking moeten worden genomen om te beoordelen of aan de erkenningscriteria van lid 1 is voldaan, aan te passen aan de technische en wetenschappelijke vooruitgang, of om rekening te houden met wijzigingen van de Uniewetgeving of van in punt 4 van bijlage III vermelde internationale instrumenten of met de vaststelling van nieuwe Uniewetgeving of nieuwe internationale instrumenten die relevant zijn om het aan de in lid 1, punt c), bedoelde criterium te voldoen. De projectontwikkelaar kan de naleving van het in lid 1, punt c), bedoelde criterium aantonen door middel van certificering in het kader van een regeling of door toe te zeggen dat hij aan een dergelijke regeling zal voldoen op het moment van uitvoering van het project, overeenkomstig bijlage III, punt 5. Aan het begin van de in artikel 36, lid 4, vastgestelde bezwaarperiode stelt de Commissie projectontwikkelaars die bezig zijn met het verkrijgen van een vergunning voor een strategisch project en de eigenaars van de regeling in kennis van elke overeenkomstig artikel 36 vastgestelde gedelegeerde handeling. Zodra de gedelegeerde handeling in werking treedt, stelt de Commissie de projectontwikkelaars en de eigenaars van de regelingen ook daarvan in kennis. 3. De erkenning van een project als strategisch project mag geen afbreuk doen aan de vereisten die krachtens internationale, Unie- of nationale wetgeving op het desbetreffende project of de desbetreffende projectontwikkelaar van toepassing zijn , met inbegrip van de nationale wetgeving van derde landen . 3 bis. Indien relevant onderzoekt de Commissie de haalbaarheid van aanvullende strategische infrastructuurprojecten die het vervoer en de communicatie in verband met strategische projecten kunnen ondersteunen en verbeteren, en die meer in het algemeen kunnen bijdragen aan een betere regionale en lokale ontwikkeling, aan een grotere maatschappelijke acceptatie van strategische projecten en aan sociale inclusie, waarbij ook rekening wordt gehouden met milieuaspecten. Artikel 6 Aanvraag en erkenning 1. De projectontwikkelaar kan te allen tijde bij de Commissie een aanvraag indienen voor de erkenning van een project inzake grondstoffen als strategisch project. Die aanvraag omvat: a) relevant en feitelijk bewijsmateriaal in verband met de naleving van de criteria van artikel 5, lid 1; b) een classificatie van het project overeenkomstig de kaderclassificatie voor hulpbronnen van de Verenigde Naties, onderbouwd met passend bewijsmateriaal; c) een tijdschema voor de uitvoering van het project, met inbegrip van een overzicht van de vergunningen die voor het project vereist zijn en de status van de bijbehorende vergunningsprocedure; d) een plan met maatregelen om de zinvolle betrokkenheid en actieve deelname van de betrokken gemeenschappen te waarborgen , in voorkomend geval met inbegrip van het opzetten van regelmatige communicatiekanalen met plaatselijke en regionale overheden , waaronder sociale partners en plaatselijke gemeenschappen , de uitvoering van bewustmakings- en informatiecampagnes en het opzetten van mitigatie- en compensatiemechanismen , waarbij erop wordt toegezien dat onvrijwillige hervestiging uitsluitend als laatste redmiddel wordt ingezet ; e) informatie over de zeggenschap, in de zin van artikel 3, leden 2 en 3, van Verordening (EG) nr. 139/2004 van de Raad, over de bij het project betrokken ondernemingen; f) een ondernemingsplan waarin wordt beoordeeld of het project financieel levensvatbaar is; g) een raming van het potentieel van het project voor de creatie van hoogwaardige werkgelegenheid en van de behoeften van het project wat betreft geschoolde arbeidskrachten , een analyse van de ontbrekende vaardigheden en een meerjarig werkplan om eventuele tekorten weg te werken door middel van om- en bijscholing en om gendergelijkheid te bevorderen; g bis) voor winningsprojecten: een plan ter verbetering van de milieusituatie van de locaties na beëindiging van de exploitatie met het oog op het herstel van de vroegere milieusituatie, rekening houdend met de technische en economische haalbaarheid, alsmede maatregelen ter bevordering van opleiding en herplaatsing van werknemers; g ter) indien het project gepaard gaat met hervestiging: een plan waarin uiteengezet wordt hoe de rechtmatige landeigenaren zullen worden geïdentificeerd en bij het taxatieproces zullen worden betrokken, en hoe de processen voor de compensatie van het verlies van activa eerlijk en tijdig zullen worden uitgevoerd; g quater) voor projecten die winning in krachtens Richtlijn 92/43/EG of Richtlijn 2000/60/EG beschermde gebieden omvatten: een beschrijving waaruit het tastbare verband tussen het project en het openbaar belang blijkt; g quinquies) voor winningsprojecten: een plan met maatregelen om ervoor te zorgen dat een deel van de toegevoegde waarde wordt gecreëerd in de ruimere regio van het winningsproject; g sexies) voor projecten in derde landen: door de projectontwikkelaar te verstrekken bewijsmateriaal waaruit blijkt dat ten minste 40 % van de onderneming in handen is van aandeelhouders die in de Unie of in een partnerland gevestigd zijn. 2. De Commissie stelt uitvoeringshandelingen vast met één enkel model dat projectontwikkelaars moeten gebruiken voor de in lid 1 bedoelde aanvragen , en wel uiterlijk [PB: gelieve datum in te voegen: zes maanden na de datum van inwerkingtreding van deze verordening]. In dat model kan worden aangegeven hoe de in lid 1 bedoelde informatie moet worden uitgedrukt. Die uitvoeringshandelingen worden volgens de in artikel 37, lid 2, bedoelde raadplegingsprocedure vastgesteld. Het enkele model voorziet alleen in informatie die benodigd is om de aanvraag te beoordelen. De reikwijdte van de informatie die benodigd is om het enkele model in te vullen, is redelijk. 3. De Commissie beoordeelt de volledigheid van de aanvraag binnen 14 dagen na ontvangst ervan en deelt de projectontwikkelaar mee of de aanvraag volledig is en welk tijdschema op de beoordeling van toepassing is. Indien de Commissie van oordeel is dat de informatie in de aanvraag onvolledig is, geeft zij de aanvrager de mogelijkheid de aanvullende informatie in te dienen die nodig is om de aanvraag tijdig af te ronden. 4. Indien de Commissie de projectontwikkelaar in kennis heeft gesteld van het feit dat de informatie in de aanvraag volledig is overeenkomstig lid 3 van dit artikel, zendt zij alle aanvraagdocumenten aan de in artikel 34 bedoelde Europese raad voor kritieke grondstoffen (de “raad kritieke grondstoffen”) . Binnen dertig dagen na ontvangst van de aanvraagdocumenten bespreekt de raad kritieke grondstoffen op basis van een eerlijk en transparant proces de volledigheid van de aanvraag en de vraag of het voorgestelde project aan de criteria van artikel 5, lid 1, voldoet, en brengt daar een advies over uit. 4 bis. De Commissie stuurt de aanvraag door naar de lidstaat op wiens grondgebied het voorgestelde project wordt uitgevoerd. 4 ter. De Commissie houdt bij de beoordeling van de aanvraag rekening met de bewezen staat van dienst op het gebied van inbreuken op de mensenrechten en milieuovertredingen die hebben plaatsgevonden in de vijf jaar voorafgaand aan de aanvraag, en met eventuele mitigatiemaatregelen die zijn genomen. 5. Iedere lidstaat op wiens grondgebied het voorgestelde project betrekking heeft, kan bezwaar aantekenen tegen de erkenning van het voorgestelde project als strategisch project . De raad kritieke grondstoffen kan de betrokken lidstaat verzoeken de onderbouwde redenen voor het bezwaar uiteen te zetten, zodat de raad deze kan bespreken . Voor strategische projecten in derde landen deelt de Commissie de ontvangen aanvraag met het derde land op wiens grondgebied het voorgestelde project betrekking heeft. De Commissie keurt de aanvraag niet goed voordat zij daarvoor de uitdrukkelijke toestemming van het desbetreffende derde land heeft ontvangen , overeenkomstig het geldende internationale recht en de wetgeving van dat derde land . 5 bis. Voor strategische projecten in derde landen waarmee de Unie een strategische partnerschapsovereenkomst heeft gesloten, pleegt de Commissie overleg met de autoriteiten van dat land om een snelle uitvoering van het project te waarborgen. 6. Rekening houdend met het in lid 4 bedoelde advies van de raad kritieke grondstoffen, stelt de Commissie binnen zestig dagen na erkenning van de volledigheid van de aanvraag overeenkomstig lid 3 haar besluit tot erkenning van het project als strategisch project vast en stelt zij de aanvrager daarvan op de hoogte. Het besluit van de Commissie, en in voorkomend geval de punten waarop het afwijkt van het advies van de raad, worden met redenen onderbouwd. De Commissie deelt haar onderbouwing met de bevoegde autoriteiten in de betrokken lidstaat, de raad kritieke grondstoffen , het Europees Parlement, en met de projectontwikkelaar. 7. De Commissie kan voorrang verlenen aan de verwerking van aanvragen voor projecten met betrekking tot specifieke stadia van de waardeketen, teneinde: a) voor een evenwichtige vertegenwoordiging van strategische projecten voor alle strategische grondstoffen en in de hele waardeketen te zorgen; b) ervoor te zorgen dat vooruitgang wordt geboekt richting alle in artikel 1, lid 2, punten a) en b), vastgestelde benchmarks ; b bis) ervoor te zorgen dat, overeenkomstig de benchmarks en de evenwichtige vertegenwoordiging als bedoeld in punt a), voorrang wordt gegeven aan projecten op het gebied van grondstofterugwinning, winningsafval en geïntegreerde recycling, alsmede aan aanvragen die door kmo’s worden ingediend. De Commissie verleent voorrang aan de verwerking van aanvragen op grond van de eerste alinea van dit lid, mits de Commissie heeft voldaan aan de tijdschema’s voor alle aanvragen zoals vermeld in lid 6. 8. Indien de Commissie vaststelt dat een strategisch project niet meer aan de criteria van artikel 5, lid 1, voldoet, of indien de erkenning ervan was gebaseerd op een aanvraag die frauduleuze informatie bevat, kan zij, rekening houdend met het advies van de raad kritieke grondstoffen en van de verantwoordelijke projectontwikkelaar, het besluit tot erkenning van een project als strategisch project intrekken. Voordat een dergelijk besluit om die status in te trekken, wordt genomen, verstrekt de Commissie de projectontwikkelaar de redenen voor de beslissing tot intrekking, krijgt de projectontwikkelaar de gelegenheid om te reageren op het standpunt van de Commissie en houdt de Commissie rekening met het antwoord van de projectontwikkelaar. Strategische projecten die niet langer als strategisch project worden beschouwd als gevolg van uitsluitend een bijwerking van de lijst van strategische grondstoffen zoals bedoeld in artikel 3, worden nog als strategisch project beschouwd gedurende twee jaar na het besluit tot intrekking als bedoeld in de eerste alinea van dit lid. 9. Projecten die niet meer als strategisch project zijn erkend, verliezen alle rechten uit hoofde van deze verordening die met die erkenning verband houden. Artikel 7 Uitvoering van strategische projecten 1. Strategische projecten worden geacht bij te dragen tot de voorzieningszekerheid van strategische grondstoffen in de Unie , in overeenstemming met de in artikel 1 van deze verordening uiteengezette doelstellingen . 2. Wat betreft de milieueffecten als bedoeld in artikel 6, lid 4, en artikel 16, lid 1, punt c), van Richtlijn 92/43/EEG, artikel 4, lid 7, van Richtlijn 2000/60/EG en artikel 9, lid 1, punt a), van Richtlijn 2009/147/EG, worden strategische projecten in de Unie geacht van algemeen belang te zijn of de volksgezondheid en de openbare veiligheid te dienen, en kunnen zij van hoger openbaar belang worden geacht indien aan alle voorwaarden van die richtlijnen is voldaan. 3. De lidstaat op wiens grondgebied een strategisch project betrekking heeft, treft samen met de betrokken regionale en lokale overheden maatregelen die bijdragen tot de tijdige en doeltreffende uitvoering van dat project. 4. De raad kritieke grondstoffen bespreekt op gezette tijden de uitvoering van strategische projecten en, indien nodig, de maatregelen die de projectontwikkelaar of de lidstaat op wiens grondgebied een strategisch project betrekking heeft, kan nemen om de tenuitvoerlegging en succesvolle uitvoering van de strategische projecten verder te faciliteren. 5. De projectontwikkelaar dient vanaf de datum van erkenning van dat project als strategisch project elke twee jaar een verslag in bij de Commissie , dat in ieder geval informatie bevat over: a) de vooruitgang van de uitvoering van het project, met name wat betreft de vergunningsprocedure; b) de redenen voor eventuele vertraging ten opzichte van het in artikel 6, lid 1, punt c), bedoelde tijdschema, en een plan om die vertragingen in te halen; c) de vooruitgang van de financiering van het project, waaronder informatie over financiële overheidssteun. De Commissie zendt een kopie van het verslag aan de raad kritieke grondstoffen om de in lid 4 bedoelde bespreking te vergemakkelijken. 6. De raad kritieke grondstoffen kan projectontwikkelaars te allen tijde vragen om aanvullende informatie die relevant is voor de uitvoering van het strategisch project. 7. De projectontwikkelaar stelt de Commissie in kennis van: a) veranderingen die belemmeringen vormen voor het project om te voldoen aan de criteria van artikel 5, lid 1; b) veranderingen in de zeggenschap over de ondernemingen die langdurig bij het project betrokken zijn, ten opzichte van de in artikel 6, lid 1, punt e), bedoelde informatie. 8. De Commissie is bevoegd uitvoeringshandelingen vast te stellen met een model dat projectontwikkelaars moeten gebruiken voor de in lid 5 bedoelde verslagen. In dat model kan worden aangegeven hoe de in lid 5 bedoelde informatie moet worden uitgedrukt. Die uitvoeringshandelingen worden volgens de in artikel 37, lid 2, bedoelde raadplegingsprocedure vastgesteld. Die uitvoeringshandelingen voorzien in één model dat alle voor het verslag vereiste informatie bestrijkt. De hoeveelheid informatie die vereist is om het model in te vullen, is redelijk. 9. De projectontwikkelaar zet een bedrijfswebsite of een website voor het desbetreffende project op met informatie die relevant is voor de plaatselijke bevolking, ook om het draagvlak voor het strategisch project te bevorderen , met inbegrip van informatie over de effecten en voordelen van het strategisch project voor het milieu, de maatschappij en de economie, en houdt deze websites bij. De website is vrij toegankelijk voor het publiek en beschikbaar in een taal of talen die de plaatselijke bevolking gemakkelijk kan begrijpen. Afdeling 2 Vergunningsprocedure Artikel 8 Eén loket 1. Uiterlijk op [PB: gelieve datum in te voegen: drie maanden na de datum van inwerkingtreding van deze verordening] wijzen de lidstaten één nationale bevoegde autoriteit aan die verantwoordelijk is voor het faciliteren , coördineren en stroomlijnen van de vergunningsprocedure voor projecten inzake kritieke grondstoffen, en verstrekken zij informatie over de in artikel 17 vermelde elementen. Zonder afbreuk te doen aan de snelheid van de procedure kan de aangewezen bevoegde autoriteit andere bevoegde autoriteiten vragen om advies en betrokkenheid. 2. De in lid 1 bedoelde nationale bevoegde autoriteit is het enige contactpunt voor de projectontwikkelaar tijdens de vergunningsprocedure die leidt tot een raambesluit voor een bepaald project inzake kritieke grondstoffen en coördineert de indiening van alle relevante documenten en informatie. De nationale bevoegde autoriteit zorgt ervoor dat alle aangelegenheden met betrekking tot de vergunningsprocedure voor projecten inzake kritieke grondstoffen tijdig worden behandeld. In het kader van het één-loketsysteem wordt een case officer belast met de projecten inzake kritieke grondstoffen die de status van strategisch project hebben gekregen. De case officer vormt een toegankelijk aanspreekpunt en begeleidt de projectontwikkelaar bij het begrijpen van administratieve zaken. De case officer kan ook deel uitmaken van een andere autoriteit, afhankelijk van de nationale structuur van het loket. 3. De verantwoordelijkheden van de in lid 1 bedoelde nationale bevoegde autoriteit of de taken in verband met die autoriteit kunnen voor elk project inzake kritieke grondstoffen aan een andere autoriteit worden gedelegeerd of door een andere autoriteit worden uitgevoerd, mits: a) de in lid 1 bedoelde nationale bevoegde autoriteit de projectontwikkelaar van die delegatie in kennis stelt; b) één autoriteit verantwoordelijk is voor elk project inzake grondstoffen; c) één autoriteit de indiening van alle relevante documenten en informatie coördineert ; c bis) de in lid 1 bedoelde nationale bevoegde autoriteit waarborgt dat de delegatie van taken niet leidt tot vertragingen. 4. Projectontwikkelaars mogen alle documenten die relevant zijn voor de vergunningsprocedure in elektronische vorm indienen. 5. De in lid 1 bedoelde nationale bevoegde autoriteit neemt alle gefundeerde studies die voor de start van de vergunningsprocedure overeenkomstig dit artikel voor een bepaald project inzake grondstoffen zijn uitgevoerd en alle vergunningen of toestemmingen die voor die tijd voor dat project zijn verleend in aanmerking, en vereist geen duplicaten van studies en vergunningen of toestemmingen, tenzij dat krachtens het Unierecht is vereist. 6. De in lid 1 bedoelde nationale bevoegde autoriteit zorgt ervoor dat de aanvragers gemakkelijk toegang hebben tot informatie over en eenvoudige procedures voor geschillenbeslechting met betrekking tot de vergunningsprocedure en de verstrekking van vergunningen voor projecten inzake kritieke grondstoffen, in voorkomend geval met inbegrip van alternatieve geschillenbeslechtingsmechanismen. 7. De lidstaten zorgen ervoor dat de in lid 1 bedoelde nationale bevoegde autoriteit of een autoriteit waaraan op grond van lid 3 taken zijn gedelegeerd, beschikt over voldoende gekwalificeerd personeel en voldoende financiële, technische en technologische middelen, waaronder middelen voor om- en bijscholing, om zijn taken in het kader van deze verordening doeltreffend te kunnen uitvoeren. Indien de lidstaten aanvankelijk niet beschikken over de technische de middelen om te voldoen aan de vereisten van dit lid, staat de Commissie hen bij met middelen ter ondersteuning van de lidstaat om aan die vereisten te voldoen. 8. De raad kritieke grondstoffen: a) vergadert op gezette tijden over de uitvoering van deze afdeling en wisselt beste praktijken uit voor het versnellen van vergunningsprocedures voor projecten inzake kritieke grondstoffen en voor het verbeteren van de inspraak en raadplegingen hierover ; b) stelt in voorkomend geval richtsnoeren voor de uitvoering van deze afdeling voor aan de Commissie, die de in lid 1 bedoelde nationale bevoegde autoriteiten in aanmerking moeten nemen. Artikel 9 Prioritaire status van strategische projecten 1. Om een doeltreffende administratieve afhandeling van de vergunningsprocedures met betrekking tot strategische projecten in de Unie te waarborgen, zorgen projectontwikkelaars en alle betrokken autoriteiten, met inbegrip van de in artikel 8, leden 1 en 3, bedoelde nationale autoriteiten, ervoor dat deze procedures , waaronder het contact tussen de projectontwikkelaar en alle autoriteiten voordat de aanvraag officieel wordt ingediend en is vervolledigd, zo snel mogelijk in overeenstemming met het Unierecht en het nationale recht worden afgehandeld. 2. Strategische projecten in de Unie krijgen, onverminderd verplichtingen uit hoofde van het Unierecht en indien het nationale recht in een dergelijke status voorziet, de hoogst mogelijke nationale status en worden in de vergunningsprocedure dienovereenkomstig behandeld , met inbegrip van bouwvergunningen, vergunningen voor chemische stoffen en vergunningen voor netaansluitingen, en, indien die vereist zijn, milieueffectbeoordelingen en milieuvergunningen, en omvatten alle administratieve toepassingen en procedures . 3. Alle geschillenbeslechtingsprocedures, rechtszaken, beroepen en rechtsmiddelen in verband met de vergunningsprocedure en de verstrekking van vergunningen voor strategische projecten in de Unie voor een nationale rechterlijke instantie, gerecht of kamer, met inbegrip van bemiddeling of arbitrage indien het nationale recht daarin voorziet, worden met spoed behandeld indien en voor zover het nationale recht in dergelijke spoedprocedures voorziet en indien de doorgaans geldende rechten van de verdediging van individuen en plaatselijke gemeenschappen daarbij worden strikt geëerbiedigd. Ontwikkelaars van strategische projecten nemen in voorkomend geval deel aan dergelijke spoedprocedures. Artikel 10 Duur van de vergunningsprocedure 1. Voor strategische projecten in de Unie duurt de vergunningsprocedure niet langer dan: a) 24 maanden voor strategische projecten die betrekking hebben op winning , met uitzondering van strategische projecten die uitsluitend betrekking hebben op winningsafval, waarvoor de vergunningsprocedure niet langer dan 18 maanden mag duren ; b) 12 maanden voor strategische projecten die alleen betrekking hebben op verwerking of recycling. 2. In afwijking van lid 1 duren de na erkenning als strategisch project resterende stappen van de vergunningsprocedure voor strategische projecten in de Unie , en voor uitbreidingen van reeds over een vergunning beschikkende strategische projecten , waarvoor de vergunningsprocedure is begonnen voordat het project als strategisch project is erkend, niet langer dan: a) 21 maanden voor strategische projecten die betrekking hebben op winning , met uitzondering van strategische projecten die uitsluitend betrekking hebben op winningsafval, waarvoor de vergunningsprocedure niet langer dan 15 maanden mag duren ; b) 9 maanden voor strategische projecten die alleen betrekking hebben op verwerking of recycling. 3. In uitzonderlijke gevallen waarin dat gezien de aard, complexiteit, locatie of omvang van het voorgestelde project nodig is, kan de in artikel 8, lid 1, bedoelde nationale bevoegde autoriteit, vóór afloop van die termijnen en per geval, de in lid 1, punt a), en lid 2, punt a), bedoelde termijnen met maximaal drie maanden en de in lid 1, punt b), en lid 2, punt b), bedoelde termijnen met maximaal een maand verlengen. In dat geval stelt de in artikel 8, lid 1, bedoelde nationale bevoegde autoriteit de projectontwikkelaar schriftelijk in kennis van de redenen die ten grondslag liggen aan de verlenging en van de datum waarop het raambesluit wordt verwacht. 4. Voor strategische projecten die geen betrekking hebben op mijnbouw leidt het uitblijven van een raambesluit van de in artikel 8, lid 1, van deze verordening bedoelde nationale bevoegde autoriteit binnen de toepasselijke, in de leden 1 en 2 van dit artikel genoemde termijnen ertoe dat de desbetreffende vergunningsaanvraag wordt geacht te zijn goedgekeurd, behalve in gevallen waarin voor het specifieke project een milieueffectbeoordeling overeenkomstig Richtlijn 92/43/EEG van de Raad of de Richtlijnen 2000/60/EG, 2008/98/EG, 2009/147/EG, 2010/75/EU, 2011/92/EU of 2012/18/EU is vereist. In afwijking van artikel 4 , lid 6, van Richtlijn 2011/92/EU wordt binnen dertig dagen vastgesteld of een dergelijke milieueffectbeoordeling nodig is en wordt over de desbetreffende beoordelingen een besluit genomen dat aan de projectontwikkelaar wordt meegedeeld . [Am. 4] 5. Ten laatste een maand na ontvangst van de vergunningsaanvraag voor een strategisch project valideert de in artikel 8, lid 1, bedoelde nationale bevoegde autoriteit de aanvraag of, indien de projectontwikkelaar niet alle voor de verwerking van de aanvraag benodigde informatie heeft verstuurd, verzoekt zij de projectontwikkelaar binnen 30 dagen na dit verzoek een volledige aanvraag in te dienen onder vermelding van de ontbrekende informatie . De datum waarop de geldigheid van de aanvraag door de in artikel 8, lid 1, bedoelde nationale bevoegde autoriteit wordt erkend, geldt als het begin van de vergunningsprocedure. 6. Ten laatste een maand na de erkenning van de geldigheid van de vergunningsaanvraag stelt de in artikel 8, lid 1, bedoelde nationale bevoegde autoriteit in nauwe samenwerking met de projectontwikkelaar en andere betrokken autoriteiten een gedetailleerd schema voor de vergunningsprocedure op. Dit schema wordt door de projectontwikkelaar op de in artikel 7, lid 9 , bedoelde website gepubliceerd. 7. De in dit artikel vastgestelde termijnen laten verplichtingen die voortvloeien uit het Unie- en internationale recht, alsook administratieve beroepsprocedures en gerechtelijke procedures, onverlet. De in dit artikel vastgestelde termijnen voor de vergunningsprocedures laten eventuele kortere termijnen die door de lidstaten worden vastgesteld, onverlet. Artikel 11 Milieubeoordelingen en milieuvergunningen 1. Indien overeenkomstig de artikelen 5 tot en met 9 van Richtlijn 2011/92/EU een milieueffectbeoordeling voor een strategisch project moet worden uitgevoerd, verzoekt de desbetreffende projectontwikkelaar uiterlijk 30 dagen na de kennisgeving van de erkenning als strategisch project de in artikel 8, lid 1, bedoelde nationale bevoegde autoriteit om een advies betreffende het bereik en de gedetailleerdheid van de informatie die overeenkomstig artikel 5, lid 1, van die richtlijn in het milieueffectbeoordelingsverslag moet worden opgenomen. De in artikel 8, lid 1, bedoelde nationale bevoegde autoriteit zorgt ervoor dat het in de eerste alinea bedoelde advies zo snel mogelijk, en ten laatste 20 dagen na de datum van indiening van het verzoek van de projectontwikkelaar, wordt uitgebracht. De nationale bevoegde autoriteit tracht het proces te stroomlijnen en de projectontwikkelaar gedurende het hele proces te begeleiden. De Commissie publiceert gemeenschappelijke richtsnoeren voor de in dit lid bedoelde nationale bevoegde autoriteiten. 2. Indien de verplichting om een milieueffectbeoordeling uit te voeren voor een strategisch project tegelijkertijd voortvloeit uit twee of meer van Richtlijn 92/43/EEG van de Raad en de Richtlijnen 2000/60/EG, 2008/98/EG, 2009/147/EG 2010/75/EU, 2011/92/EU of 2012/18/EU van het Europees Parlement en de Raad, zorgt de in artikel 8, lid 1, bedoelde nationale bevoegde autoriteit ervoor dat er bij om het even welke procedure waarvoor de projectontwikkelaar kiest een gecoördineerde of gezamenlijke procedure wordt toegepast om aan alle vereisten van die Uniewetgeving te voldoen. Bij de in de eerste alinea bedoelde gecoördineerde procedure coördineert en stroomlijnt de in artikel 8, lid 1, bedoelde nationale bevoegde autoriteit de verschillende afzonderlijke milieueffectbeoordelingen van een bepaald project die krachtens de desbetreffende Uniewetgeving zijn vereist. Bij de in de eerste alinea bedoelde gezamenlijke procedure voorziet de in artikel 8, lid 1, bedoelde nationale bevoegde autoriteit in één milieueffectbeoordeling van een bepaald project die krachtens de desbetreffende Uniewetgeving is vereist. 3. De in artikel 8, lid 1, bedoelde nationale bevoegde autoriteit zorgt ervoor dat de betrokken autoriteiten de in artikel 1, lid 2, punt g), iv), van Richtlijn 2011/92/EU bedoelde gemotiveerde conclusie over de milieueffectbeoordeling van een strategisch project verstrekken binnen 80 dagen na ontvangst van alle overeenkomstig de artikelen 5, 6 en 7 van die richtlijn verzamelde informatie en afronding van de in de artikelen 6 en 7 van die richtlijn bedoelde raadplegingen. 3 bis. In uitzonderlijke gevallen waarin dat gezien de aard, complexiteit, locatie of omvang van het voorgestelde project nodig is, kan de in artikel 8, lid 1, bedoelde nationale bevoegde autoriteit de in lid 3 van dit artikel vermelde termijn vóór afloop van die termijn en per geval met maximaal 30 dagen verlengen. In dat geval stelt de in artikel 8, lid 1, bedoelde nationale bevoegde autoriteit de projectontwikkelaar schriftelijk in kennis van de redenen die ten grondslag liggen aan de verlenging en van de datum waarop de gemotiveerde conclusie wordt verwacht. 4. De duur van de raadpleging van het betrokken publiek over het in artikel 5, lid 1, van Richtlijn 2011/92/EU bedoelde milieueffectbeoordelingsrapport bedraagt voor strategische projecten maximaal 80, maar niet minder dan 40 dagen. 4 bis. Voor strategische projecten kan de projectontwikkelaar, bij gebrek aan een gemotiveerde conclusie van de in artikel 8, lid 1, bedoelde bevoegde autoriteit binnen de toepasselijke, in lid 3 van dit artikel genoemde termijn een klacht indienen bij de bevoegde rechtbank, die leidt tot een boete of een kort geding. 5. Lid 1 van dit artikel is niet van toepassing op vergunningsprocedures voor strategische projecten waarvoor de vergunningsprocedure is begonnen voordat het project als strategisch project is erkend. De leden 2 tot en met 4 van dit artikel zijn alleen van toepassing op vergunningsprocedures voor strategische projecten waarvoor de vergunningsprocedure is begonnen voordat het project als strategisch project is erkend voor zover de in die leden beschreven stappen nog niet zijn voltooid. Artikel 12 Planning 1. De lidstaten zorgen ervoor dat de nationale, regionale en lokale autoriteiten die verantwoordelijk zijn voor het opstellen van plannen, waaronder bestemmingsplannen en plannen voor ruimtelijke ordening en landgebruik, daar in voorkomend geval bepalingen voor de ontwikkeling van projecten inzake kritieke grondstoffen in opnemen , in nauwe onderlinge samenwerking . Er wordt voorrang gegeven aan kunstmatige en bebouwde oppervlakken, industriële locaties, brownfields, actieve en verlaten mijnen en, indien passend, minerale afzettingen die aangetoond zijn door geologisch onderzoek van een lidstaat . 2. Indien plannen met bepalingen voor de ontwikkeling van projecten inzake kritieke grondstoffen zowel overeenkomstig Richtlijn 2001/42/EG als overeenkomstig artikel 6 van Richtlijn 92/43/EEG moeten worden beoordeeld, worden die beoordelingen gecombineerd. In deze gecombineerde beoordeling wordt indien van toepassing ook ingegaan op de effecten op mogelijk getroffen waterlichamen, en wordt beoordeeld of het plan zou leiden tot achteruitgang van de toestand of het potentieel van een waterlichaam, als bedoeld in artikel 4 van Richtlijn 2000/60/EG, of zou kunnen beletten dat een waterlichaam een goede status of een goed potentieel bereikt. Indien bepaalde lidstaten de effecten van huidige en toekomstige activiteiten op het mariene milieu, met inbegrip van de wisselwerking tussen land en zee als bedoeld in artikel 4 van Richtlijn 2014/89/EU, moeten beoordelen, heeft de gecombineerde beoordeling ook betrekking op die effecten , waarbij hetzelfde kwaliteitsniveau wordt gehandhaafd . Indien er uit hoofde van artikel 4 van Richtlijn 2000/60/EG of artikel 4 van Richtlijn 2014/89/EU een beoordeling moet worden uitgevoerd, wordt deze beoordeling zodanig uitgevoerd dat deze niet leidt tot een verlenging van de in artikel 10, leden 1 en 2, en artikel 11, lid 3, van deze verordening bedoelde termijnen. Artikel 13 Toepasbaarheid van VN/ECE-verdragen 1. De bepalingen van deze verordening laten de verplichtingen uit hoofde van ▌het Verdrag van de Economische Commissie voor Europa van de Verenigde Naties (VN/ECE) betreffende toegang tot informatie, inspraak bij besluitvorming en toegang tot de rechter inzake milieuaangelegenheden, dat op 25 juni 1998 in Aarhus is ondertekend, en uit hoofde van het VN/ECE-Verdrag inzake milieueffectrapportage in grensoverschrijdend verband, dat op 25 februari 1991 in Espoo is ondertekend, onverlet. 2. Alle besluiten die uit hoofde van deze afdeling worden vastgesteld, worden openbaar gemaakt op een gemakkelijk te begrijpen manier, en alle besluiten die betrekking hebben op één project zijn op dezelfde website beschikbaar . Afdeling 3 Randvoorwaarden Artikel 14 Versnelling van de uitvoering 1. De Commissie en de lidstaten , alsook de betrokken lokale en regionale autoriteiten, ontplooien activiteiten om particuliere investeringen in strategische projecten te versnellen en te vergemakkelijken . Om een consistente voorziening binnen de Unie te waarborgen, overwegen de lidstaten, in overeenstemming met de artikelen 107 en 108 van het VWEU, om steun en coördinatie te verlenen aan strategische projecten die moeite hebben met de toegang tot financiering , alsook aan startende ondernemingen die actief zijn in verschillende stadia van de waardeketen, teneinde de ontwikkeling van een innovatief ecosysteem en een zo breed mogelijk scala aan technologieën op dit gebied te ondersteunen en te bevorderen . De Commissie en de lidstaten onthouden zich van activiteiten die particuliere investeringen verdringen. 2. De Commissie en de lidstaten, met inbegrip van lokale en regionale overheden bieden in voorkomend geval administratieve ondersteuning aan strategische projecten om de snelle en doeltreffende uitvoering ervan te vergemakkelijken, onder meer door: a) bijstand te bieden om de toepasselijke administratieve en verslagleggingsverplichtingen na te leven; b) projectontwikkelaars te helpen om tijdig te zorgen voor meer inspraak bij en raadplegingen over het project , waar nodig gebruikmakend van de door de raad kritieke grondstoffen gedeelde aanbevelingen en beste praktijken; b bis) updates te verstrekken over voorzienbare en onvoorzienbare administratieve vertragingen van de projectontwikkelaars in het vergunningsproces en de onderliggende redenen daarvan, en tegelijkertijd te zorgen voor regelmatige, tijdige en duidelijke communicatie; b ter) informatie te verstrekken over de programma’s voor startfinanciering die specifiek zijn voor grondstoffen en het gevolg zijn van de academies voor de nettonulindustrie zoals bedoeld in [PB: gelieve verwijzing naar de verordening voor een nettonulindustrie in te voegen]. 2 bis. De Commissie kan lidstaten een advies inzake de afstemming tussen de nationale uitvoering en de in artikel 1, lid 2, vastgelegde doelstellingen doen toekomen. Artikel 15 Coördinatie van de financiering 1. Op verzoek van de ontwikkelaar van een strategisch project bespreekt de in artikel 35, lid 6, punt a), bedoelde permanente subgroep hoe de financiering van het project kan worden voltooid en doet zij aanbevelingen over toekomstige financiële middelen en financieringsinstrumenten , en houdt zij daarbij rekening met de reeds verworven financiering en met ten minste de volgende elementen: a) aanvullende financiering van particuliere partijen en steun met middelen van de Europese Investeringsbank Groep of andere internationale financiële instellingen, waaronder de Europese Bank voor Wederopbouw en Ontwikkeling , met bijzondere aandacht voor het Global Gateway-initiatief voor strategische projecten buiten de Unie ; b) bestaande instrumenten en programma’s van de lidstaten, waaronder die van exportkredietinstellingen en nationale stimuleringsbanken en -instellingen; c) relevante financieringsprogramma’s van de Unie. 1 bis. Uiterlijk ... [18 maanden na de inwerkingtreding van deze verordening] en vervolgens elk jaar dient de Commissie, bijgestaan door de in artikel 35, lid 6, punt a), bedoelde permanente subgroep, een verslag in bij het Europees Parlement, de Raad en de Commissie. Het verslag beschrijft belemmeringen voor de toegang tot financiering en bevat aanbevelingen om de toegang tot financiering voor strategische projecten te vergemakkelijken, met inbegrip van financiering van de Europese Investeringsbank en de Europese Bank voor Wederopbouw en Ontwikkeling. Artikel 16 Facilitering van afnameovereenkomsten 1. De Commissie zet een systeem op om de sluiting van afnameovereenkomsten in verband met strategische projecten te faciliteren, in overeenstemming met de mededingingsregels. 2. Met het in lid 1 bedoelde systeem moeten potentiële afnemers biedingen kunnen doen waarin het volgende wordt aangegeven: a) het volume en de kwaliteit van de strategische grondstoffen die zij willen kopen; b) de beoogde prijs of het beoogde prijsbereik; c) de beoogde geldigheidsduur van de afnameovereenkomst. 3. Met het in lid 1 bedoelde systeem moeten ontwikkelaars van strategische projecten aanbiedingen kunnen doen waarin het volgende wordt aangegeven: a) het volume en de kwaliteit van de strategische grondstoffen waarvoor zij afnameovereenkomsten willen sluiten; b) de beoogde prijs of het beoogde prijsbereik waartegen zij willen verkopen; c) de beoogde geldigheidsduur van de afnameovereenkomst. 4. Op basis van de overeenkomstig de leden 2 en 3 ontvangen biedingen en aanbiedingen brengt de Commissie ontwikkelaars van strategische projecten in contact met mogelijke afnemers die relevant zijn voor hun project. 4 bis. Het systeem is toegankelijk voor projectontwikkelaars wanneer er nog geen strategisch project is toegekend, maar de vergunningsaanvraag zich wel in een vergevorderd stadium bevindt bij de in artikel 8, lid 1, bedoelde nationale bevoegde instantie. Artikel 17 Online toegankelijkheid van administratieve informatie 1. De lidstaten verstrekken online en op gecentraliseerde en gemakkelijk toegankelijke wijze informatie over de volgende administratieve procedures die relevant zijn voor projecten inzake kritieke grondstoffen: a) de vergunningsprocedure en de bijbehorende administratieve processen die nodig zijn voor het verkrijgen van de vergunning ; b) financierings- en investeringsdiensten; c) financieringsmogelijkheden op het niveau van de Unie of de lidstaten; d) diensten voor bedrijfsondersteuning, onder meer wat betreft aangifte van vennootschapsbelasting, plaatselijke belastingwetgeving en arbeidsrecht. 1 bis. De Commissie verstrekt online en op gecentraliseerde en toegankelijke wijze informatie over de administratieve procedures die relevant zijn voor het verkrijgen van de status van strategisch project. Afdeling 4 Exploratie Artikel 18 Nationale exploratieprogramma’s 1. Elke lidstaat stelt een nationaal programma voor op kritieke grondstoffen gerichte algemene exploratie op. Elke lidstaat stelt het eerste programma tegen [PB: gelieve datum in te voegen: een jaar na de datum van inwerkingtreding van deze verordening] op. De nationale programma’s worden elke drie jaar herzien en digitaal bijgewerkt met gegevens van andere exploratiecampagnes met het oog op de publicatie daarvan. 2. De in lid 1 bedoelde nationale exploratieprogramma’s omvatten maatregelen om de beschikbaarheid van informatie over de afzettingen van kritieke grondstoffen in de Unie, met inbegrip van diepe ertsafzettingen, te verbeteren. Die programma’s omvatten, naargelang het geval, de volgende maatregelen: a) de inkaartbrenging van mineralen op een passende schaal , met inbegrip van het potentieel van aanwezige residuen ; b) geochemische campagnes, onder meer om de chemische samenstelling van bodems, sedimenten en gesteenten vast te stellen; c) aardwetenschappelijke onderzoeken, waaronder geofysische onderzoeken; d) de verwerking van gegevens die door middel van algemene exploratie zijn verzameld, onder meer door voorspellingskaarten te ontwikkelen; e) de herverwerking van bestaande aardwetenschappelijke gegevens om deze te controleren op onontdekte minerale afzettingen die kritieke grondstoffen bevatten en metalen die mogelijk kritieke grondstoffen bevatten . 3. De lidstaten stellen de Commissie in kennis van hun in lid 1 bedoelde nationale ontwerpprogramma’s . De Commissie kan een advies uitbrengen met betrekking tot het toepassingsgebied en de vorm van hun exploratieprogramma’s teneinde een gestroomlijnde aanpak te waarborgen in de Unie. De Commissie kan de lidstaten ook helpen bij het opzetten en uitvoeren van hun nationale exploratieprogramma’s, door middel van technische, digitale en technologische middelen. De lidstaten stellen de Commissie in kennis van de definitieve versie van de in lid 1 van dit artikel bedoelde nationale programma’s. De Commissie stuurt deze programma’s vervolgens door naar de raad kritieke grondstoffen zodat ze kunnen worden besproken in de in artikel 35, lid 6, punt e), bedoelde subgroep. 4. De lidstaten verstrekken in het in artikel 43 bedoelde verslag informatie over vooruitgang van de uitvoering van de in hun nationale programma’s vervatte maatregelen. 5. De lidstaten stellen de bijgewerkte informatie over hun minerale afzettingen die kritieke grondstoffen bevatten, die is verkregen door middel van de maatregelen die zijn vervat in de lid 1 bedoelde nationale programma’s, beschikbaar na een met redenen omkleed verzoek van de academische wereld, nationale bevoegde autoriteiten, instanties van de Unie of van nationale, regionale en lokale overheden of nationale geologische instituten of onderzoeksinstellingen . Die informatie bevat in voorkomend geval de classificatie van de geïdentificeerde afzettingen overeenkomstig de kaderclassificatie voor hulpbronnen van de Verenigde Naties. De Commissie is bevoegde uitvoeringshandelingen vast te stellen met een model voor de openbaarmaking van de in de eerste alinea bedoelde informatie. In dat model kan worden aangegeven hoe de in de eerste alinea bedoelde informatie moet worden uitgedrukt. Die uitvoeringshandelingen worden volgens de in artikel 37, lid 2, bedoelde raadplegingsprocedure vastgesteld. 6. Rekening houdend met de bestaande samenwerking met betrekking tot algemene exploratie, bespreekt de in artikel 35, lid 6, punt b), bedoelde permanente subgroep de in lid 1 bedoelde nationale programma’s en de uitvoering daarvan, ten minste wat betreft: a) de mogelijkheid voor samenwerking, onder meer op het gebied van exploratie van minerale afzettingen over grenzen heen en gezamenlijke geologische formaties; b) beste praktijken met betrekking tot de in lid 2 genoemde maatregelen; c) de integratie van de resultaten van de in lid 1 bedoelde nationale programma’s in de infrastructuur voor ruimtelijke gegevens zoals bedoeld in Richtlijn 2007/2/EG van het Europees Parlement en de Raad (28) , en het toegankelijk maken van die infrastructuur voor alle nationale bevoegde autoriteiten teneinde de gegevensuitwisseling te verbeteren . 6 bis. De lidstaten ondersteunen de technologische rijpheid van exploratietechnologieën voor diepe en complexe afzettingen van kritieke grondstoffen ten minste door daarop gerichte steunmaatregelen op te nemen in hun nationale programma’s voor onderzoek en innovatie, waarbij de milieueffecten van deze technologieën tot een minimum worden beperkt. Hoofdstuk 4 Monitoring en beheersing van risico’s Artikel 19 Monitoring en stresstests 1. De Commissie monitort het voorzieningsrisico met betrekking tot kritieke grondstoffen. Die monitoring heeft ten minste betrekking op de ontwikkeling van de volgende parameters: a) handelsstromen; b) vraag en aanbod; c) concentratie van het aanbod; d) de productie en productiecapaciteiten in de Unie en de wereld in verschillende stadia van de waardeketen; d bis) prijsvolatiliteit; d ter) knelpunten bij de vergunning; d quater) de recyclingcapaciteit voor strategische grondstoffen in de Unie en wereldwijd; d quinquies) geopolitieke ontwikkelingen, mensenrechtencrises en veiligheidsuitdagingen waarmee de Unie wordt geconfronteerd. 2. De nationale autoriteiten die deelnemen aan de in artikel 35, lid 6, punt c), bedoelde permanente subgroep ondersteunen de Commissie bij de in lid 1 bedoelde monitoring door: a) alle informatie over de ontwikkeling van de in lid 1 genoemde parameters waarover zij beschikken, met inbegrip van de in artikel 20 bedoelde informatie, te delen; b) samen met de Commissie en andere deelnemende autoriteiten informatie over de ontwikkeling van de in lid 1 genoemde parameters, met inbegrip van de in artikel 20 bedoelde informatie, te verzamelen , onverminderd het toepasselijke mededingingsrecht en de toepasselijke anti-trustwetgeving ; c) een analyse van de risico’s voor de voorziening van kritieke grondstoffen met het oog op de ontwikkeling van de in lid 1 genoemde parameters te verstrekken. 3. De Commissie zorgt er samen met de nationale autoriteiten die deelnemen aan de in artikel 35, lid 6, punt c), bedoelde permanente subgroep voor dat ten minste om de twee jaar , of wanneer er voorzieningsrisico’s worden vastgesteld naar aanleiding van de in lid 1 bedoelde monitoring, een stresstest van de toeleveringsketen van elke kritieke grondstof wordt uitgevoerd. Daartoe coördineert en verdeelt de in artikel 35, lid 6, punt c), bedoelde permanente subgroep de uitvoering van stresstests voor de verschillende kritieke grondstoffen door de deelnemende autoriteiten. De in de eerste alinea bedoelde stresstests bestaan uit een beoordeling van de kwetsbaarheid van de toeleveringsketen van de Unie voor verstoringen van de voorziening van de desbetreffende kritieke grondstof, door de gevolgen te ramen van verschillende scenario’s die dergelijke verstoringen kunnen veroorzaken en de mogelijke effecten daarvan, waarbij ten minste rekening moet worden gehouden met de volgende elementen: a) waar de grondstof wordt gewonnen, verwerkt of gerecycled; b) de capaciteiten van de marktdeelnemers in de waardeketen, en de structuur van de markt; c) factoren die van invloed kunnen zijn op het aanbod, met inbegrip van maar niet beperkt tot de geopolitieke situatie, handelsgeschillen met inbegrip van economische dwang, logistiek, energievoorziening, arbeidskrachten of natuurrampen; d) de beschikbaarheid van bevoorradingsbronnen en het vermogen om snel over te gaan tot het diversifiëren van die bronnen, het vervangen van materialen of het beperken van de vraag naar grondstoffen door het vergroten van de efficiëntie ; e) de gebruikers van de desbetreffende grondstof in de hele waardeketen en hun aandeel in de vraag, met bijzondere aandacht voor de vervaardiging van technologieën die relevant zijn voor de groene en de digitale transitie, en voor defensie- en ruimtevaarttoepassingen. 4. De Commissie stelt op een met redenen omkleed verzoek van de academische wereld, nationale bevoegde autoriteiten, instanties van de Unie of geologische instituten of onderzoeksinstellingen van de lidstaten informatie beschikbaar, die het volgende omvat: a) de beschikbare informatie over de ontwikkeling van de in lid 1 bedoelde parameters; b) een berekening van het voorzieningsrisico van kritieke grondstoffen met het oog op de in punt a) bedoelde informatie; c) de resultaten van de in lid 3 bedoelde stresstest; d) in voorkomend geval aanbevelingen voor passende mitigatiestrategieën om het voorzieningsrisico te verkleinen. Indien er redelijke gronden zijn om aan te nemen dat het beschikbaar stellen van de in de eerste alinea van dit lid bedoelde informatie aan een van de in die eerste alinea bedoelde actoren zou leiden tot geopolitieke nadelen, kan de Commissie per geval weigeren om de informatie aan een van deze actoren beschikbaar te stellen. 5. Indien de Commissie op basis van de overeenkomstig de leden 1, 2 en 3 verzamelde informatie van oordeel is dat er duidelijke aanwijzingen zijn voor een risico van verstoring van de voorziening, waarschuwt zij de lidstaten, de raad kritieke grondstoffen , het Europees Parlement en de bestuursorganen van de crisisbewakings- of crisisbeheersingsmechanismen van de Unie die betrekking hebben op de desbetreffende kritieke of strategische grondstoffen. 5 bis. Grote ondernemingen die strategische technologieën produceren en daarvoor strategische grondstoffen gebruiken, nemen passende risicobeheersings- en risicobeperkende maatregelen met betrekking tot hun toeleveringsketens van kritieke grondstoffen en delen deze op regelmatige en indien nodig op ad-hocbasis met hun raad van bestuur. Artikel 20 Informatieverplichtingen voor monitoring 1. De lidstaten verstrekken de Commissie in het in artikel 43 bedoelde verslag informatie over nieuwe of bestaande projecten inzake grondstoffen op hun grondgebied die relevant zijn voor artikel 19, lid 1, punt d), met inbegrip van een classificatie van nieuwe projecten overeenkomstig de kaderclassificatie voor hulpbronnen van de Verenigde Naties. De lidstaat die overeenkomstig de eerste alinea van dit lid informatie verstrekt, ontleent die informatie uitsluitend aan de gegevens die zijn verstrekt in de vergunningaanvraag. De informatie die uit hoofde van de eerste alinea van dit lid wordt verstrekt, wordt overeenkomstig artikel 44 behandeld. 2. De lidstaten wijzen in de gehele waardeketen van kritieke grondstoffen de grote ondernemingen aan die op hun grondgebied zijn gevestigd, en: a) monitoren hun activiteiten door middel van regelmatige en evenredige onderzoeken om de informatie te verzamelen die nodig is voor de in artikel 19 bedoelde monitoringtaken. Van de grote ondernemingen die in het kader van dit lid worden geïdentificeerd, wordt alleen verlangd dat zij informatie overleggen die zij verzamelen in het kader van reeds bestaande monitoringexercities of stresstests, voor zover deze informatie reeds beschikbaar is. De grote ondernemingen hoeven geen gegevens over te leggen die bedrijfsrisico’s omvatten. De Commissie zorgt ervoor dat deze informatie overeenkomstig artikel 44 wordt behandeld; b) verstrekken in het in artikel 43 bedoelde verslag informatie over de resultaten van die onderzoeken; c) stellen de Commissie onverwijld in kennis van belangrijke voorvallen die de normale uitvoering van de activiteiten van de geïdentificeerde grote ondernemingen kunnen belemmeren. 3. De lidstaten verzenden de overeenkomstig lid 2, punten a) en b), van dit artikel verzamelde gegevens aan de nationale bureaus voor de statistiek en aan Eurostat met het oog op de samenstelling van statistieken overeenkomstig Verordening (EG) nr. 223/2009 van het Europees Parlement en de Raad. De lidstaten wijzen de nationale autoriteit aan die verantwoordelijk is voor het verzenden van de gegevens aan de nationale bureaus voor de statistiek en aan Eurostat. 3 bis. De lidstaten ontwikkelen, na raadpleging van de belanghebbenden in de hele waardeketen van kritieke grondstoffen, één model dat door grote ondernemingen moet worden ingevuld om de in lid 2, punt a), bedoelde enquêtevragen te beantwoorden. In dat model kan worden aangegeven hoe de in lid 2, punt a), bedoelde informatie moet worden geformuleerd. De reikwijdte van de informatie die benodigd is om het model in te vullen, is redelijk. Artikel 21 Verslaglegging van strategische voorraden 1. De lidstaten verstrekken de Commissie in het in artikel 43 bedoelde verslag informatie over de status van hun strategische voorraden van strategische grondstoffen. 2. De in lid 1 bedoelde informatie omvat voorraden van alle overheidsinstanties, overheidsbedrijven of marktdeelnemers die van een lidstaat de opdracht hebben gekregen namens die lidstaat strategische voorraden op te bouwen of te beheren , en bevat ten minste een beschrijving van: a) de omvang van de beschikbare voorraad van elke strategische grondstof, zowel uitgedrukt in tonnen als in percentages van het jaarlijks nationale verbruik van de desbetreffende materialen, en de chemische vorm en zuiverheid van de opgeslagen materialen; b) de ontwikkeling van de omvang van de voorraad van elke strategische grondstof gedurende de voorgaande vijf jaar; c) eventuele regels of procedures die gelden voor vrijgave, toewijzing of distributie van strategische voorraden. 3. Ook kan informatie over strategische voorraden van kritieke grondstoffen of andere grondstoffen in het verslag worden opgenomen. Artikel 22 Monitoring van strategische voorraden 1. Uiterlijk op [PB: gelieve datum in te voegen: twee jaar na de datum van inwerkingtreding van deze verordening] en vervolgens om de twee jaar deelt de Commissie, op basis van de overeenkomstig artikel 21, lid 1, ontvangen informatie, het volgende met de raad kritieke grondstoffen en het Europees Parlement : a) informatie over de volledige omvang van de voorraden van de Unie van elke strategische grondstof; ▌ b) informatie over de mogelijke beschikbaarheid van strategische voorraden van strategische grondstoffen over landsgrenzen heen, gezien de regels of procedures voor de vrijgave, toewijzing en distributie daarvan. 2. De in artikel 35, lid 6, punt d), bedoelde permanente subgroep van de raad kritieke grondstoffen stelt een veilige omvang van de voorraden strategische grondstoffen van de Unie vast . De veilige omvang: a) wordt uitgedrukt als de benodigde voorraad om, in geval van verstoring van de voorziening, een bepaald aantal dagen aan netto-invoer te dekken, berekend op basis van de invoer in het voorgaande kalenderjaar; b) is evenredig aan het voorzieningsrisico voor en het economisch belang van de desbetreffende strategische grondstof. 3. De Commissie adviseert , rekening houdend met de standpunten van de raad kritieke grondstoffen, in voorkomend geval de lidstaten: a) de strategische voorraden aan te vullen, waarbij rekening wordt gehouden met de in lid 1, punt b), bedoelde vergelijking, de relatieve verdeling van bestaande voorraden tussen de lidstaten en het verbruik van strategische grondstoffen door marktdeelnemers op het grondgebied van de respectieve lidstaten; b) de regels of procedures voor vrijgave, toewijzing en distributie van strategische voorraden te wijzigen of te coördineren, teneinde de mogelijke beschikbaarheid ervan over landsgrenzen heen te verbeteren, met name indien dat nodig is voor de productie van strategische technologieën. 4. Bij het opstellen van de in lid 3 bedoelde adviezen kennen de Commissie en de raad kritieke grondstoffen bijzonder belang toe aan de noodzaak van het behoud van stimulansen voor particuliere marktdeelnemers die afhankelijk zijn van strategische grondstoffen als input om hun eigen voorraden aan te leggen of om andere maatregelen te treffen om hun blootstelling aan voorzieningsrisico’s te beheersen. 5. De lidstaten verstrekken in het in artikel 43 bedoelde verslag informatie over de vraag of en hoe zij gevolg geven of voornemens zijn te geven aan de in lid 3 bedoelde adviezen. 6. Voorafgaand aan de deelname van ten minste twee lidstaten aan internationale of multilaterale fora over strategische voorraden van strategische grondstoffen zorgt de Commissie voor voorafgaande coördinatie, ofwel tussen de desbetreffende lidstaten en de Commissie, ofwel door middel van een vergadering van de raad kritieke grondstoffen daarover. 7. De Commissie verstrekt de verzamelde gegevens over de beschikbare voorraden van de Unie aan de bestuursorganen van de Unie die verantwoordelijk zijn voor crisisbewaking of de crisisbeheersingsmechanismen van de Unie die betrekking hebben op de desbetreffende strategische grondstoffen. ▌ Artikel 24 Gezamenlijke aankoop 1. De Commissie zet een systeem op om de vraag van geïnteresseerde, in de Unie gevestigde ondernemingen die strategische grondstoffen verbruiken en van de autoriteiten van de lidstaten die verantwoordelijk zijn voor strategische voorraden, te bundelen en te zoeken naar aanbiedingen van leveranciers om aan die gebundelde vraag te voldoen, en zij beheert dit systeem. Dit systeem heeft betrekking op zowel verwerkte als onverwerkte strategische grondstoffen. 2. Bij het opzetten en beheren van het in lid 1 bedoelde systeem wijst de Commissie de strategische grondstoffen en tussenstappen van de verwerking aan waarvoor het systeem kan worden gebruikt, rekening houdend met het relatieve voorzieningsrisico van verschillende strategische grondstoffen en de mogelijkheden om strategische voorraden van die grondstoffen aan te leggen, op basis van de overeenkomstig de artikelen 21 en 22 verzamelde informatie. ▌ De Commissie kan ook de minimale hoeveelheid gevraagd materiaal vaststellen zonder afbreuk te doen aan de capaciteit van kmo’s om aan het systeem deel te nemen, rekening houdend met de geaggregeerde behoeften van kmo’s, het verwachte aantal geïnteresseerde deelnemers en de noodzaak om het aantal deelnemers beheersbaar te houden. 3. Deelname aan het in lid 1 bedoelde systeem staat open en is transparant voor alle geïnteresseerde, in de Unie gevestigde ondernemingen en voor autoriteiten van de lidstaten. Deelname van lidstaten of nationale entiteiten waarop de aanbestedingsrichtlijnen (Richtlijnen 2014/24/EU en 2014/25/EU) van toepassing zijn, is alleen mogelijk in gevallen waarin die deelname in overeenstemming is met die richtlijnen. 4. In de Unie gevestigde ondernemingen en autoriteiten van de lidstaten die aan het in lid 1 bedoelde systeem deelnemen, kunnen op transparante wijze samen onderhandelen over aankoop, onder meer over de prijzen of de voorwaarden van de aankoopovereenkomst, of gebruikmaken van gezamenlijke aankoop om betere voorwaarden met hun leveranciers overeen te komen of tekorten te voorkomen. Deelnemende in de Unie gevestigde ondernemingen en autoriteiten van de lidstaten houden zich aan het Unierecht, waaronder het mededingingsrecht van de Unie. 5. Entiteiten worden uitgesloten van deelname als leverancier, in de bundeling van de vraag en gezamenlijke aankoop, of als dienstverlener, indien zij: a) onderworpen zijn aan uit hoofde van artikel 215 VWEU vastgestelde beperkende maatregelen van de Unie; b) direct of indirect eigendom zijn of onder zeggenschap staan van, of handelen namens of onder leiding van natuurlijke personen, rechtspersonen, entiteiten of lichamen waarop beperkende maatregelen van de Unie van toepassing zijn. 6. In afwijking van artikel 176 van Verordening (EU, Euratom) 2018/1046 kan de Commissie via een aanbestedingsprocedure op grond van die verordening een overeenkomst sluiten met een in de Unie gevestigde entiteit die als dienstverlener optreedt om het in lid 1 bedoelde systeem op te zetten en te beheren. De geselecteerde dienstverlener mag geen belangenconflict hebben. 7. De Commissie legt in de dienstenovereenkomst vast welke taken de dienstverlener moet vervullen, waaronder de toewijzing van de vraag, de toewijzing van de toegangsrechten voor het aanbod, de registratie en de verificatie van alle deelnemers, publicatie en verslaglegging over de activiteiten en andere taken die nodig zijn om het systeem op te zetten en te beheren. De dienstenovereenkomst heeft ook betrekking op de praktische aspecten van de activiteiten van de dienstverlener, waaronder het gebruik van het IT-instrument, de beveiligingsmaatregelen, de valuta of valuta’s, de betalingsregeling en de aansprakelijkheid. 8. De overeenkomst met de dienstverlener doet geen afbreuk aan het recht van de Commissie om controles en audits van die dienstverlener te verrichten. Daartoe krijgt de Commissie volledige toegang tot de informatie waarover de dienstverlener met betrekking tot de overeenkomst beschikt. Alle servers en gegevens bevinden zich fysiek en worden opgeslagen op het grondgebied van de Unie. 9. In de overeenkomst met de geselecteerde dienstverlener is de eigendom van de door de dienstverlener verkregen informatie bepaald en is voorzien in de eventuele overdracht van die informatie aan de Commissie bij de beëindiging of afloop van de dienstenovereenkomst. Hoofdstuk 5 Duurzaamheid Afdeling 1 Circulariteit Artikel 25 Nationale maatregelen inzake circulariteit 1. Uiterlijk op [PB: gelieve datum in te voegen: 24 maanden na de datum van inwerkingtreding van deze verordening] zorgt elke lidstaat voor de vaststelling en uitvoering van nationale programma’s die grensoverschrijdende maatregelen kunnen omvatten en samenwerking binnen de Europese Economische Ruimte met passende maatregelen om: -a) de stijging van de vraag naar kritieke grondstoffen te beteugelen om de benchmark van artikel 1, lid 2, punt d ter), te halen; a) de inzameling , sortering en verwerking van afval , schroot en afgedankte producten met een groot potentieel voor nuttige toepassing van kritieke grondstoffen uit te breiden , evenals het potentieel ervan voor hergebruik en reparatie overeenkomstig artikel 4 van Richtlijn 2008/98/EG, en ervoor te zorgen dat deze in het juiste recyclingsysteem terechtkomen, teneinde de levensduur van producten, de beschikbaarheid en de kwaliteit van recyclebaar materiaal als input voor recyclinginstallaties voor kritieke grondstoffen te maximaliseren in overeenstemming met het Unierecht, met name het Unierecht inzake milieu en volksgezondheid ; b) het voorkomen van afval, het hergebruik , de reparatie, het opknappen, de herproductie en de herbestemming van producten en onderdelen met een groot potentieel voor de nuttige toepassing van kritieke grondstoffen te vergroten; c) het gebruik van secundaire grondstoffen die kunnen worden gebruikt in plaats van of naast primaire kritieke grondstoffen, met inbegrip van grondstoffen die afkomstig zijn van schroot en afgedankte producten, te vergroten en het opknappen van producten te bevorderen , in voorkomend geval ook door in gunningscriteria voor aanbestedingen rekening te houden met het gehalte aan gerecycled materiaal of door financiële stimulansen voor het gebruik van dergelijke grondstoffen te overwegen ; c bis) het efficiënte gebruik van kritieke grondstoffen in de hele waardeketen te vergroten; d) de technologische rijpheid van recyclingtechnologieën voor kritieke grondstoffen, de materiaalefficiëntie en de vervanging van kritieke grondstoffen in toepassingen te bevorderen, rekening houdend met de prestaties en de functionaliteit ervan, ten minste door acties daartoe in het kader van nationale programma’s voor onderzoek en innovatie te ondersteunen; e) ervoor te zorgen dat zijn beroepsbevolking over de vaardigheden beschikt die nodig zijn om de circulariteit van de waardeketen van kritieke grondstoffen te bevorderen door maatregelen op het vlak van vaardigheden en om- en bijscholing te bevorderen ; e bis) meer mogelijkheden te scheppen om kritieke grondstoffen terug te winnen uit producten door middel van veranderingen in het ontwerp van die producten of door de recyclebaarheid ervan te vergroten, ten minste door het opnemen van daarop gerichte steunmaatregelen in nationale programma’s voor onderzoek en innovatie; e ter) in hun nationale programma’s de consolidering van programma’s voor capaciteitsopbouw en technologieoverdracht te bevorderen, om de verantwoorde recycling van kritieke mineralen in producerende landen te stimuleren; e quater) de invoering van kwaliteitsnormen voor recyclingprocessen van afvalstromen die kritieke grondstoffen bevatten, zoals elektronisch afval, te ondersteunen, om de optimale terugwinning van materiaal te waarborgen. De in de eerste alinea bedoelde nationale programma’s worden regelmatig bijgewerkt, waarbij met name wordt beoordeeld of de overeenkomstig dit lid genomen maatregelen geschikt zijn. De lidstaten delen relevante informatie en beste praktijken met betrekking tot dergelijke maatregelen met de krachtens artikel 34 ingestelde Europese raad voor kritieke grondstoffen. Waar mogelijk worden maatregelen ter vergroting van de technologische rijpheid van recyclingtechnologieën, de materiaalefficiëntie en de vervanging van kritieke grondstoffen genomen in samenwerking met andere lidstaten. 2. De in lid 1 bedoelde programma’s hebben met name betrekking op producten en afval waarvoor krachtens het Unierecht geen specifieke verplichting voor inzameling, behandeling, recycling of hergebruik geldt. Voor andere producten en ander afval worden de maatregelen uitgevoerd in overeenstemming met het geldende Unierecht. Onverminderd de artikelen 107 en 108 van het VWEU en wanneer dit naar behoren gemotiveerd is, kunnen de in lid 1 bedoelde programma’s wat betreft de punten a) en b) van dat lid betrekking hebben op de invoering van economische instrumenten , zoals kortingen, geldelijke beloningen of statiegeldregelingen, om het hergebruik van producten met een groot potentieel voor de nuttige toepassing van kritieke grondstoffen en de inzameling van afval van die producten aan te moedigen. 3. Uiterlijk op [PB: gelieve datum in te voegen: 30 maanden na de datum van inwerkingtreding van deze verordening] zorgt elke lidstaat voor de vaststelling en uitvoering van maatregelen om de nuttige toepassing van kritieke grondstoffen uit winningsafval te bevorderen, met name uit gesloten afvalinstallaties waarvan in de overeenkomstig artikel 26 opgezette databank is aangeduid dat die mogelijk kritieke grondstoffen bevatten die economisch nuttig kunnen worden toegepast. 4. De in de leden 1 en 2 bedoelde nationale maatregelen moeten zo zijn opgesteld dat, in overeenstemming met het VWEU, belemmeringen van de internationale handel en de handel binnen de Unie en verstoringen van de mededinging op de Unie-markt worden voorkomen. 5. Wanneer de lidstaten overeenkomstig artikel 16, lid 6, van Richtlijn 2012/19/EU betreffende afgedankte elektrische en elektronische apparatuur de gegevens betreffende de hoeveelheden gerecyclede afgedankte elektrische en elektronische apparatuur aan de Commissie rapporteren, identificeren en rapporteren zij afzonderlijk een onderbouwde schatting van kritieke grondstoffen die op de markt van elektrische en elektronische apparatuur zijn gebracht, het aantal relevante hoeveelheden kritieke grondstoffen bevattende onderdelen die van dergelijke afgedankte apparatuur zijn verwijderd en de hoeveelheden kritieke grondstoffen uit de afgedankte elektrische en elektronische apparatuur die nuttig zijn toegepast. De Commissie stelt uitvoeringshandelingen vast waarin wordt vastgesteld in welke vorm en in welk detail die rapportage moet plaatsvinden. Die uitvoeringshandelingen worden volgens de in artikel 37, lid 3, bedoelde onderzoeksprocedure vastgesteld. Het eerste volledige kalenderjaar na de vaststelling van die uitvoeringshandelingen vormt de eerste verslagleggingsperiode. 5 bis. Op basis van de in lid 5 van dit artikel bedoelde verslagen evalueert de Commissie Richtlijn 2012/19/EU om na te gaan of het haalbaar is daarin doelstellingen op te nemen voor de inzameling en nuttige toepassing van kritieke grondstoffen uit afgedankte elektrische en elektronische apparatuur. 6. De lidstaten verstrekken in het in artikel 43 bedoelde verslag informatie over de vaststelling van de in lid 1 bedoelde nationale programma’s en over de vooruitgang van de uitvoering en de effecten van de overeenkomstig de leden 1 tot en met 3 getroffen maatregelen , evenals de bijdrage daarvan aan het behalen van de benchmarks van artikel 1 . 7. Uiterlijk op ... [één jaar na de inwerkingtreding van deze verordening] stelt de Commissie overeenkomstig artikel 36 gedelegeerde handelingen vast om deze verordening aan te vullen met een lijst van producten, onderdelen en afvalstromen die in ieder geval worden geacht een relevant potentieel voor de nuttige toepassing van kritieke grondstoffen in de zin van lid 1, punten a) en b), te hebben. Bij het opstellen van die lijst houdt de Commissie rekening met: a) de totale hoeveelheid kritieke grondstoffen uit die producten, onderdelen en afvalstromen die mogelijk nuttig kan worden toegepast; b) de mate waarin die producten, onderdelen en afvalstromen onder Uniewetgeving vallen; c) lacunes in de regelgeving; d) specifieke uitdagingen voor de inzameling en afvalbehandeling van die producten, onderdelen en afvalstromen; e) bestaande systemen voor inzameling en afvalbehandeling die op die producten, onderdelen en afvalstromen van toepassing zijn. ▌ 7 bis. De Commissie ontwikkelt, na overleg met de belanghebbenden in kwestie, specifieke afvalcodes voor lithiumionbatterijen en tussenliggende afvalstromen (“zwarte massa”). Artikel 26 Nuttige toepassing van kritieke grondstoffen uit winningsafval 1. Exploitanten die krachtens artikel 5 van Richtlijn 2006/21/EG afvalbeheerplannen moeten indienen, voorzien de bevoegde autoriteit zoals bedoeld in artikel 3 van die richtlijn van een voorlopige milieu- en economische evaluatiestudie met betrekking tot de mogelijke nuttige toepassing van kritieke grondstoffen: a) uit het in de inrichting opgeslagen winningsafval, en a bis) het winningsafval dat door de exploitant is verwijderd sinds de inwerkingtreding van Richtlijn 2006/21/EG; en b) uit het geproduceerde winningsafval of, indien dat doeltreffender wordt geacht, uit het gewonnen volume voordat het afval werd. 1 bis. Exploitanten zijn vrijgesteld van de verplichting uit hoofde van lid 1 indien zij aan de bevoegde autoriteiten kunnen aantonen dat het winningsafval geen kritieke grondstoffen bevat die technisch nuttig kunnen worden toegepast. 2. De in lid 1 bedoelde studie bevat ten minste een raming van de hoeveelheden en concentraties kritieke grondstoffen in het winningsafval en het gewonnen volume, en een beoordeling van het potentieel voor technisch en economisch nuttige toepassing ervan , alsook de milieugevolgen van de nuttige toepassing ervan . Exploitanten specificeren de methoden die worden gebruikt om de hoeveelheden en concentraties te ramen. 3. Uiterlijk op [PB: gelieve datum in te voegen: twee jaar na de datum van inwerkingtreding van deze verordening] dienen exploitanten van bestaande afvalinstallaties de in lid 1 bedoelde studie in bij een bevoegde autoriteit als gedefinieerd in artikel 3 van Richtlijn 2006/21/EG. Exploitanten van nieuwe afvalinstallaties dienen die studie bij de bevoegde autoriteit in wanneer zij overeenkomstig artikel 5 van Richtlijn 2006/21/EG hun afvalbeheerplannen indienen. 4. De lidstaten zetten een databank op van alle gesloten afvalinstallaties op hun grondgebied, met inbegrip van verlaten afvalinstallaties. Die databank bevat informatie over: a) de locatie, het oppervlak en het afvalvolume van de afvalinstallatie; b) de exploitant of voormalige exploitant van de afvalinstallatie, en in voorkomend geval de rechtsopvolger daarvan; c) de geraamde hoeveelheden en concentraties van alle grondstoffen in het winningsafval en in voorkomend geval in de oorspronkelijke minerale afzetting, overeenkomstig lid 6 van dit artikel; d) eventuele aanvullende informatie die de lidstaat relevant acht om de nuttige toepassing van kritieke grondstoffen uit een afvalinstallatie mogelijk te maken. 5. De in lid 4 bedoelde databank is uiterlijk op [PB: gelieve datum in te voegen: negen maanden na de datum van inwerkingtreding van deze verordening] operationeel, en alle informatie is uiterlijk op [PB: gelieve datum in te voegen: twee jaar na de datum van inwerkingtreding van deze verordening] ingevoerd. De databank wordt op openbaar toegankelijke en digitale wijze beschikbaar gesteld en wordt ten minste om de twee jaar bijgewerkt met aanvullende informatie en recentelijk gesloten of in kaart gebrachte installaties. 6. Om de in lid 4, punt c), bedoelde informatie te verstrekken, voeren de lidstaten ten minste de volgende activiteiten uit: a) de lidstaten voeren uiterlijk op [PB: gelieve datum in te voegen: negen maanden na de datum van inwerkingtreding van deze verordening] een grondige evaluatie uit van de vergunningsdocumenten voor alle gesloten afvalinstallaties; b) voor afvalinstallaties waarvan op basis van de beschikbare informatie niet op voorhand kan worden uitgesloten dat er mogelijk economisch nuttig toepasbare hoeveelheden kritieke grondstoffen aanwezig zijn, voeren de lidstaten daarnaast uiterlijk op [PB: gelieve datum in te voegen: 18 maanden na de datum van inwerkingtreding van deze verordening] een representatieve geochemische bemonstering uit; c) voor afvalinstallaties waarvan uit de in de punten a) en b) van dit lid beschreven activiteiten is gebleken dat er mogelijk economisch nuttig toepasbare hoeveelheden kritieke grondstoffen aanwezig zijn, voeren de lidstaten daarnaast, indien dat overeenkomstig de toepasselijke milieuvereisten op het niveau van de Unie en in voorkomend geval overeenkomstig de vereisten van Richtlijn 2006/21/EG ecologisch verantwoord is, uiterlijk op [PB: gelieve datum in te voegen: dertig maanden na de datum van inwerkingtreding van deze verordening] een gedetailleerdere analyse uit waarbij de boorkern in kaart wordt gebracht of vergelijkbare technieken worden toegepast. 7. De in lid 6 beschreven activiteiten worden uitgevoerd binnen de grenzen van de nationale rechtstelsels met betrekking tot eigendomsrechten, landeigendom, minerale bronnen en afval, en andere relevante bepalingen. Indien dergelijke factoren de activiteiten belemmeren, vragen de autoriteiten van de lidstaten de exploitant of eigenaar van de afvalinstallatie om medewerking. De resultaten van de in lid 6 beschreven activiteiten worden in de in lid 4 bedoelde databank beschikbaar gesteld. Indien mogelijk nemen de lidstaten een classificatie van de gesloten winningsafvalinstallaties overeenkomstig de kaderclassificatie voor hulpbronnen van de Verenigde Naties in die databank op. Artikel 27 Recyclebaarheid van permanente magneten 1. Met ingang van [PB: gelieve datum in te voegen: drie jaar na de datum van inwerkingtreding van deze verordening] waarborgt elke natuurlijke of rechtspersoon die MRI-apparaten, windenergiegeneratoren, industriële robots, motorvoertuigen, lichte vervoermiddelen, koelgeneratoren, warmtepompen, elektrische motoren (ook als die in andere producten zijn geïntegreerd), automatische wasmachines, droogtrommels, magnetronovens, stofzuigers of vaatwassers in de handel brengt, dat op die producten een opvallend, duidelijk leesbaar en onuitwisbaar etiket is aangebracht waarop is aangegeven: a) of het product een of meerdere permanente magneten bevat; b) indien het product een of meerdere permanente magneten bevat, of die magneten behoren tot een van de volgende soorten: i) neodymium-ijzer-boor; ii) samarium-kobalt; iii) aluminium-nikkel-kobalt; iv) ferriet. b bis) indien het product een of meerdere permanente magneten van de in punt b) beschreven soorten bevat, de hoeveelheid van elke soort magneten die het product bevat. 2. De Commissie stelt uiterlijk op ... [datum: één jaar na de datum van inwerkingtreding van deze verordening] een uitvoeringshandeling vast waarin het formaat van het in lid 1 bedoelde etiket wordt vastgelegd. Die uitvoeringshandeling wordt overeenkomstig de in artikel 37, lid 3, bedoelde onderzoeksprocedure vastgesteld. 3. Met ingang van [PB: gelieve datum in te voegen: drie jaar na de datum van inwerkingtreding van deze verordening] waarborgt elke natuurlijke of rechtspersoon die in lid 1 bedoelde producten die een of meer permanente magneten bevatten van de in lid 1, punt b), i) tot en met iii), bedoelde soorten in de handel brengt, dat op of in het product een gegevensdrager aanwezig is. In geen geval bevat de gegevensdrager commercieel gevoelige informatie of geeft hij daar toegang toe. 4. De in lid 3 bedoelde gegevensdrager wordt gekoppeld aan een unieke productidentificatiecode die gerichte toegang biedt tot: a) de naam, de geregistreerde handelsnaam of het geregistreerde handelsmerk en het postadres van de verantwoordelijke natuurlijke of rechtspersoon, en in voorkomend geval de elektronische wijze waarop daarmee contact kan worden opgenomen; b) informatie over het gewicht, de locatie en de chemische samenstelling van alle afzonderlijke permanente magneten in het product, en over de aanwezigheid van en de soort deklagen, kleefmiddelen en eventuele additieven die voor de magneten zijn gebruikt; c) informatie waarmee toegang kan worden verkregen tot alle permanente magneten in het product en waarmee deze kunnen worden verwijderd, waaronder in ieder geval de volgorde van alle verwijderingsstappen en de benodigde gereedschappen of technologieën voor de toegang tot en de verwijdering van de permanente magneet, onverminderd artikel 15, lid 1, van Richtlijn 2012/19/EU. 5. Voor producten waarvan de permanente magneten alleen in een of meer elektrische motoren in het product zijn ingebouwd, kan de in lid 4, punt b), bedoelde informatie worden vervangen door informatie over de locatie van de elektrische motoren, en kan de in lid 4, punt c), bedoelde informatie worden vervangen door informatie over de toegang tot en de verwijdering van de elektrische motor, in ieder geval met inbegrip van de volgorde van alle verwijderingsstappen en de benodigde gereedschappen of technologieën voor de toegang tot en verwijdering van de elektrische motoren. 6. Voor in lid 3 bedoelde producten waarvoor krachtens andere Uniewetgeving een productpaspoort in de zin van Verordening XX/XXXX [verordening ecologisch ontwerp voor duurzame producten] of Verordening XX/XXXX [verordening batterijen en afgedankte batterijen] is vereist, wordt de in lid 4 bedoelde informatie in dat productpaspoort of in het digitale paspoort opgenomen. De in lid 3 bedoelde informatie moet volledig, actueel en nauwkeurig zijn en ten minste beschikbaar blijven voor een periode van de normale levensduur van het product plus tien jaar, ook in geval van insolventie, liquidatie of stopzetting van de activiteiten van de verantwoordelijke natuurlijke of rechtspersoon in de Unie. In de in lid 4 bedoelde informatie wordt verwezen naar het productmodel of, indien die informatie tussen exemplaren van hetzelfde model verschilt, naar een bepaalde partij of een bepaald exemplaar. De in lid 4 bedoelde informatie is toegankelijk voor refurbishers, reparateurs, recyclers, markttoezichtautoriteiten en douaneautoriteiten. 8. Artikel 9, lid 1, punten c) en d), artikel 10 en artikel 13 van Verordening (EU) .../... [PB: gelieve verwijzing naar de verordening ecologisch ontwerp voor duurzame producten in te voegen] en de bijbehorende definities in artikel 2 van die verordening zijn van toepassing. Voordat een in lid 3 bedoeld product in de handel wordt gebracht, zorgen natuurlijke of rechtspersonen ervoor dat de in lid 4 bedoelde unieke productidentificatiecode naar het in [artikel 12, lid 1,] van Verordening (EU) .../... [verordening ecologisch ontwerp voor duurzame producten] bedoelde register wordt geüpload. Voor de toepassing van de eerste en tweede alinea gelden de verwijzingen naar “de toepasselijke uit hoofde van artikel 4 vastgestelde gedelegeerde handeling” in artikel 10, punt b), van Verordening (EU) 2023/xxx [PB: gelieve verwijzing naar de verordening ecologisch ontwerp voor duurzame producten in te voegen], naar “uit hoofde van artikel 4 vastgestelde gedelegeerde handelingen” in artikel 10, punt f), van die verordening en naar “een uit hoofde van artikel 4 vastgestelde gedelegeerde handeling” in artikel 13, lid 2, van die verordening gelezen als verwijzingen naar deze verordening. 9. Indien in uit hoofde van artikel 4 van Verordening XX/XXXX [PB: gelieve verwijzing naar de verordening ecologisch ontwerp voor duurzame producten in te voegen] vastgestelde gedelegeerde handelingen of in andere harmonisatiewetgeving van de Unie voor een van de in lid 1 vermelde producten informatievereisten met betrekking tot de recycling van permanente magneten worden vastgesteld, zijn die vereisten van toepassing in plaats van de bepalingen van dit artikel. 10. Producten die voornamelijk zijn ontworpen voor defensie- of ruimtevaarttoepassingen zijn van de vereisten van dit artikel vrijgesteld. De specifieke in de leden 1, 3 en 4 bedoelde informatie kan worden weggelaten indien zij commercieel gevoelige informatie omvat. 11. De bepalingen van dit artikel zijn met ingang van [PB: gelieve datum in te voegen: vijf jaar na de datum van inwerkingtreding van deze verordening] van toepassing op MRI-apparaten, motorvoertuigen, en lichte vervoermiddelen van categorie L waarvoor typegoedkeuring is verleend. 12. De Commissie is bevoegd overeenkomstig artikel 36 gedelegeerde handelingen tot wijziging van bijlage VI vast te stellen om een lijst met codes van de gecombineerde nomenclatuur (29) en productomschrijvingen van de in lid 1 bedoelde producten te verstrekken of bij te werken, teneinde de werkzaamheden van douaneautoriteiten met betrekking tot die producten en de vereisten van dit artikel en artikel 28 te vergemakkelijken. Artikel 28 Gerecyclede inhoud van permanente magneten 1. Met ingang van [PB: gelieve datum in te voegen: drie jaar na de datum van inwerkingtreding van deze verordening] of, indien dat later is, twee jaar na de datum van inwerkingtreding van de in lid 2 bedoelde gedelegeerde handeling, maakt een natuurlijke of rechtspersoon die in artikel 27, lid 1, bedoelde producten met een of meerdere permanente magneten als bedoeld in artikel 27, lid 1, punt b), i) tot en met iii), in de handel brengt waarvan het totale gewicht van al die permanente magneten meer dan 0,2 kg bedraagt, het aandeel neodymium, dysprosium, praseodymium, terbium, boor, samarium, nikkel en kobalt dat uit afval na consumptie wordt teruggewonnen in de in het product ingebouwde permanente magneten, openbaar. 2. De Commissie stelt uiterlijk op [PB: gelieve datum in te voegen: twee jaar na de datum van inwerkingtreding van deze verordening] overeenkomstig artikel 36 een gedelegeerde handeling vast tot aanvulling van deze verordening met regels voor de berekening en verificatie van het aandeel neodymium, dysprosium, praseodymium, terbium, boor, samarium, nikkel en kobalt dat uit productieafval of afval na consumptie wordt teruggewonnen in de permanente magneten die in in lid 1 bedoelde producten zijn ingebouwd. In de regels voor berekening en verificatie wordt aangegeven welke van de in bijlage II bij Besluit nr. 768/2008/EG beschreven modules, indien nodig aangepast aan de desbetreffende producten, de toepasselijke conformiteitsbeoordelingsprocedure is. Bij het aanwijzen van de toepasselijke conformiteitsbeoordelingsprocedure houdt de Commissie rekening met: a) de vraag of de betrokken module geschikt is voor het soort product en in verhouding staat tot het nagestreefde algemene belang; b) de beschikbaarheid van bevoegde en onafhankelijke derden die mogelijke taken van conformiteitsbeoordeling door derden kunnen uitvoeren; c) indien betrokkenheid van een derde partij vereist is, de noodzaak van een keuzemogelijkheid voor de fabrikant tussen modules voor kwaliteitsborging en productcertificatie, zoals beschreven in bijlage II bij Besluit nr. 768/2008/EG. 3. Uiterlijk op 31 december 2030 stelt de Commissie gedelegeerde handelingen tot aanvulling van deze verordening vast waarin de minimale aandelen van uit afval na consumptie teruggewonnen neodymium, dysprosium, praseodymium, terbium, boor, samarium, nikkel en kobalt worden vastgesteld die de in in lid 1 bedoelde producten ingebouwde permanente magneten moeten bevatten. In naar behoren gemotiveerde gevallen kunnen andere minimale aandelen worden toegepast voor verschillende producten of kunnen bepaalde producten worden uitgesloten van deze verplichting. In de in de eerste alinea bedoelde gedelegeerde handelingen wordt voorzien in overgangsperioden die zijn afgestemd op de moeite die het kost om de onder de maatregel vallende producten zodanig aan te passen dat zij conform zijn. Het in de eerste alinea bedoelde minimale aandeel wordt gebaseerd op een voorafgaande effectbeoordeling, waarin rekening wordt gehouden met: a) de bestaande en voorspelde beschikbaarheid van uit afval na consumptie teruggewonnen neodymium, dysprosium, praseodymium, terbium, boor, samarium, nikkel en kobalt b) de overeenkomstig lid 1 verzamelde informatie en de relatieve verdeling van het aandeel gerecycled materiaal in permanente magneten die in in de handel gebrachte in lid 1 bedoelde producten zijn ingebouwd; c) de technische en wetenschappelijke vooruitgang, met inbegrip van aanzienlijke veranderingen in technologieën voor permanente magneten die van invloed zijn op het soort materiaal dat wordt teruggewonnen; d) de daadwerkelijke en potentiële bijdrage van een minimumaandeel aan de klimaat- en milieudoelstellingen van de Unie; e) mogelijke effecten op de werking van producten met permanente magneten; f) de noodzaak om onevenredige negatieve gevolgen voor de betaalbaarheid van permanente magneten en producten met permanente magneten te voorkomen. 4. Indien in uit hoofde van artikel 4 van Verordening XX/XXXX [PB: gelieve verwijzing naar de verordening ecologisch ontwerp voor duurzame producten in te voegen] vastgestelde gedelegeerde handelingen of in andere harmonisatiewetgeving van de Unie voor een van de in lid 1 vermelde producten vereisten met betrekking tot het gehalte aan gerecycled materiaal in permanente magneten worden vastgesteld, zijn die vereisten van toepassing in plaats van de bepalingen van dit artikel. 5. Vanaf de datum waarop de verplichting van lid 1 van toepassing wordt, waarborgen natuurlijke en rechtspersonen die in lid 1 bedoelde producten in de handel brengen wanneer zij die producten voor verkoop, waaronder verkoop op afstand, aanbieden of die producten in het kader van een commerciële activiteit tentoonstellen dat hun klanten, voordat zij gebonden zijn door een koopovereenkomst, toegang hebben tot de in lid 1 bedoelde informatie. Natuurlijke en rechtspersonen die in lid 1 bedoelde producten in de handel brengen, verstrekken of tonen geen etiketten, markeringen, symbolen of inscripties die klanten waarschijnlijk misleiden of verwarren wat betreft de in lid 1 bedoelde informatie. Producten die voornamelijk zijn ontworpen voor defensie- of ruimtevaarttoepassingen zijn van de vereisten van dit artikel vrijgesteld. 6. De vereisten van de leden 1 en 6 zijn vanaf vijf jaar na de datum van inwerkingtreding van de in lid 2 bedoelde gedelegeerde handeling van toepassing op MRI-apparaten, motorvoertuigen, en lichte vervoermiddelen van categorie L waarvoor typegoedkeuring is verleend. Afdeling 2 Certificering en milieuvoetafdruk Artikel 29 Erkende regelingen 1. Overheden , bedrijfsverenigingen of groepen geïnteresseerde organisaties die certificeringsregelingen met betrekking tot de duurzaamheid van kritieke grondstoffen hebben ontwikkeld en daar toezicht op houden (“regelinghouders”), kunnen een aanvraag doen voor erkenning van hun regelingen door de Commissie. Het besluit om een regeling te erkennen wordt uiterlijk zes maanden na de indiening van de aanvraag door de regelinghouder gepubliceerd. In de eerste alinea bedoelde aanvragen bevatten alle bewijsmateriaal dat relevant is om aan de criteria van bijlage IV te voldoen. De Commissie stelt uiterlijk ... [drie jaar na de inwerkingtreding van de verordening] uitvoeringshandelingen vast waarin wordt gespecificeerd welke informatie die aanvragen ten minste moeten bevatten. Die uitvoeringshandelingen worden volgens de in artikel 37, lid 3, bedoelde onderzoeksprocedure vastgesteld. Die uitvoeringshandelingen voorzien in één model dat alle benodigde informatie voor de aanvraag bevat. Het model voorziet alleen in informatie die nodig is om de aanvraag te beoordelen. De reikwijdte van de informatie die benodigd is om het model in te vullen, is redelijk. 2. Indien de Commissie op basis van het overeenkomstig lid 1 verstrekte bewijsmateriaal bepaalt dat een certificeringsregeling aan de criteria van bijlage IV voldoet, stelt zij een uitvoeringshandeling vast waarbij die regeling wordt erkend. Die uitvoeringshandelingen worden volgens de in artikel 37, lid 3, bedoelde onderzoeksprocedure vastgesteld. 3. De Commissie controleert ten minste om de twee jaar of erkende regelingen nog aan de criteria van bijlage IV voldoen. 4. Houders van erkende regelingen stellen de Commissie onverwijld in kennis van relevante wijzigingen of actualiseringen van erkende regelingen. De Commissie beoordeelt of dergelijke wijzigingen of actualiseringen gevolgen hebben voor de basis voor erkenning, en treft zo nodig passende maatregelen. 5. Indien er bewijs is van herhaalde of significante gevallen waarbij marktdeelnemers die een erkende regeling toepassen niet aan de vereisten van die regeling voldoen, gaat de Commissie in overleg met de houder van de erkende regeling na of deze gevallen wijzen op gebreken in de regeling die afdoen aan de basis voor erkenning, en treft zij zo nodig passende maatregelen. 6. Indien de Commissie gebreken in een erkende regeling vaststelt die afdoen aan de basis voor erkenning, kan zij de regelinghouder een passende periode de tijd geven om corrigerende maatregelen te treffen, met een maximum van twaalf maanden . Indien het gebrek na het verstrijken van die periode blijft bestaan, erkent de Commissie de regeling niet langer. 7. Indien de regelinghouder de nodige corrigerende maatregelen niet treft of weigert te treffen en indien de Commissie heeft vastgesteld dat de in lid 6 bedoelde gebreken ertoe leiden dat de regeling niet langer aan de vereisten van bijlage IV voldoet, stelt de Commissie een uitvoeringshandeling vast waarbij de erkenning van de regeling wordt ingetrokken. Die uitvoeringshandelingen worden volgens de in artikel 37, lid 3, bedoelde onderzoeksprocedure vastgesteld. 8. De Commissie zet een register van erkende regelingen op en houdt dit bij. Dat register wordt op een vrij toegankelijke website openbaar gemaakt. Deze website maakt het ook mogelijk om van alle relevante belanghebbenden feedback te verzamelen met betrekking tot de uitvoering van de erkende regelingen. Die feedback wordt voor overweging doorgestuurd naar de desbetreffende regelinghouders. Artikel 30 Milieuvoetafdrukverklaring 1. Uiterlijk 31 december 2025 stelt de Commissie overeenkomstig artikel 36 gedelegeerde handelingen tot aanvulling van deze verordening vast waarbij, overeenkomstig bijlage V en rekening houdend met wetenschappelijk onderbouwde beoordelingsmethoden en relevante internationale normen, regels voor de berekening en verificatie van de milieuvoetafdruk van alle kritieke grondstoffen worden vastgesteld. In de regels voor berekening en verificatie wordt de belangrijkste effectcategorie of, in naar behoren gemotiveerde gevallen, verscheidene effectcategorieën aangewezen. De milieuvoetafdrukverklaring bestrijkt die effectcategorie(ën) alsook broeikasgasemissies . 2. Indien de Commissie, na de verschillende relevante milieueffectcategorieën en broeikasgasemissies in aanmerking te hebben genomen, tot de conclusie komt dat een specifieke kritieke grondstof een relevante milieuvoetafdruk heeft en dat de verplichting om de milieuvoetafdruk van die grondstof met betrekking tot de belangrijkste effectcategorie(ën) te verklaren daarom nodig en evenredig is om bij te dragen tot de klimaat- en milieudoelstellingen van de Unie door de voorziening van kritieke grondstoffen met een kleinere milieuvoetafdruk te faciliteren en de gevolgen voor het klimaat en het milieu van andere maatregelen in deze verordening te beperken , stelt zij regels voor berekening en verificatie van die specifieke grondstof vast . 3. Wanneer de Commissie nagaat of de in lid 2 bedoelde verplichting nodig is, houdt zij rekening met: a) de vraag of en hoe alsook hoe doeltreffend de klimaat- en milieudoelstellingen van de Unie reeds worden verwezenlijkt door middel van andere Uniewetgeving die van toepassing is op de desbetreffende kritieke grondstof; b) de vraag of er relevante internationale normen en richtsnoeren bestaan en worden toegepast, of met de vooruitzichten op een akkoord op internationaal niveau over dergelijke normen, en met duurzame praktijken op de markt, waaronder erkende vrijwillige regelingen overeenkomstig artikel 29; c) de doeltreffendheid van strategische partnerschappen, strategische projecten, handelsovereenkomsten en andere internationale instrumenten, alsook van outreachactiviteiten van de Unie, voor de verwezenlijking van de klimaat- en milieudoelstellingen van de Unie ; c bis) de daarmee gepaard gaande economische kosten en administratieve lasten voor marktdeelnemers. 4. De Commissie voert een voorafgaande effectbeoordeling uit om te beslissen of zij uit hoofde van lid 1 een gedelegeerde handeling vaststelt. Die beoordeling: a) wordt onder meer gebaseerd op raadpleging van: i) alle relevante belanghebbenden, zoals de industrie (met inbegrip van de downstreamsector), kmo’s en in voorkomend geval de ambachtssector, sociale partners, handelaren, detailhandelaren, importeurs, organisaties die zich inzetten voor de bescherming van de menselijke gezondheid en het milieu, consumentenorganisaties en de academische wereld ; ii) derde landen wier handel met de Unie door deze verplichting aanzienlijk kan worden beïnvloed; iii) de raad kritieke grondstoffen; iii bis) het Europees Milieuagentschap, de Europese wetenschappelijke adviesraad inzake klimaatverandering en het Europees Agentschap voor chemische stoffen; b) waarborgt dat een dergelijke maatregel niet wordt opgesteld, vastgesteld of toegepast met als doel of gevolg dat onnodige belemmeringen voor de internationale handel ontstaan en dat die maatregel de handel niet verder beperkt dan nodig is om de klimaat- en milieudoelstellingen van de Unie te verwezenlijken, rekening houdend met het vermogen van leveranciers uit derde landen om een dergelijke verklaring zodanig na te leven dat dit geen onevenredige gevolgen heeft voor de algehele handelsstromen en de kosten van kritieke grondstoffen; b bis) dient om te beoordelen of vergelijkbare verplichtingen krachtens het Unierecht de beoogde effecten hebben gesorteerd en significant hebben bijgedragen tot de verwezenlijking van de milieudoelstellingen van de Unie; c) dient om te beoordelen of de maatregel zou bijdragen tot verwezenlijking van de klimaat- en milieudoelstellingen van de Unie zonder onevenredige gevolgen te hebben voor het vermogen van de industrie van de Unie om de desbetreffende kritieke grondstof te betrekken. 5. Natuurlijke of rechtspersonen die kritieke grondstoffen in de handel brengen waarvoor de Commissie overeenkomstig lid 1 regels voor berekening en verificatie heeft vastgesteld, stellen een milieuvoetafdrukverklaring beschikbaar. De in de eerste alinea vastgestelde vereiste geldt voor elke afzonderlijke soort kritieke grondstof die in de handel wordt gebracht en is ▌van toepassing op kritieke grondstoffen die in halffabricaten of eindproducten zijn verwerkt , waarbij de kritieke grondstof een niet te verwaarlozen aandeel van de totale milieuvoetafdruk van het product vormt . 6. De in lid 5 bedoelde milieuvoetafdrukverklaring bevat de volgende informatie: a) de naam, de geregistreerde handelsnaam of het geregistreerde handelsmerk en het postadres van de verantwoordelijke natuurlijke of rechtspersoon, en ▌de elektronische wijze waarop daarmee contact kan worden opgenomen; b) informatie over de soort kritieke grondstof waarop de verklaring van toepassing is; c) informatie over het land en de regio waar de kritieke grondstof is gewonnen, verwerkt, geraffineerd en gerecycled, naargelang van het geval; d) de milieuvoetafdruk van de kritieke grondstof, berekend volgens de overeenkomstig lid 1 toepasselijke regels voor berekening en verificatie; e) de milieuvoetafdrukprestatieklasse van de kritieke grondstof, bepaald overeenkomstig de toepasselijke gedelegeerde handeling uit hoofde van lid 7; f) een weblink die toegang biedt tot een openbare versie van de studie ter onderbouwing van de resultaten van de milieuvoetafdrukverklaring. 7. De Commissie stelt binnen twee jaar overeenkomstig artikel 36 gedelegeerde handelingen tot aanvulling van deze verordening vast waarin overeenkomstig bijlage V milieuvoetafdrukprestatieklassen worden bepaald voor kritieke grondstoffen waarvoor overeenkomstig lid 1 regels voor berekening en verificatie zijn vastgesteld. 7 bis. Indien halffabricaten of eindproducten die kritieke grondstoffen bevatten onder vereisten van de Unie inzake de milieuvoetafdruk vallen die zijn opgenomen in andere wetgeving, wordt de milieu- en koolstofvoetafdruk van elke kritieke grondstof waar mogelijk opgenomen in de berekening van de milieuvoetafdruk van het gehele product. 7 ter. Uiterlijk op 31 december 2030 dient de Commissie een verslag in bij het Europees Parlement en de Raad met een analyse van de mogelijkheden om de toegang tot de markt van de Unie te beperken tot grondstoffen die behoren tot de best presterende milieuvoetafdrukprestatieklassen als bedoeld in lid 7, voor alle of bepaalde producten die in de Unie in de handel worden gebracht. De Commissie doet dat verslag indien nodig vergezeld gaan van wetgevingsvoorstellen. 8. De milieuvoetafdrukverklaring wordt op een vrij toegankelijke website op begrijpelijke wijze openbaar gemaakt. De Commissie is bevoegd een uitvoeringshandeling vast te stellen waarin het formaat van de in lid 5 bedoelde milieuvoetafdrukverklaring wordt vastgelegd. Die uitvoeringshandeling wordt overeenkomstig de in artikel 37, lid 3, bedoelde onderzoeksprocedure vastgesteld. 9. Wanneer natuurlijke en rechtspersonen die kritieke grondstoffen in de handel brengen, deze voor verkoop, waaronder verkoop op afstand, aanbieden of in het kader van een commerciële activiteit tentoonstellen, waarborgen zij dat hun klanten, voordat zij gebonden zijn door een koopovereenkomst, toegang hebben tot de milieuvoetafdrukverklaring. Natuurlijke en rechtspersonen die kritieke grondstoffen in de handel brengen, verstrekken of tonen geen etiketten, markeringen, symbolen of inscripties die klanten waarschijnlijk misleiden of verwarren wat betreft de informatie in de milieuvoetafdrukverklaring. Afdeling 3 Vrij verkeer, conformiteit en markttoezicht Artikel 31 Vrij verkeer 1. De lidstaten verbieden, beperken of verhinderen het op de markt aanbieden of in gebruik nemen van producten met permanente magneten of van kritieke grondstoffen die aan deze verordening voldoen niet vanwege redenen die verband houden met informatie voor de recycling of de gerecyclede inhoud van permanente magneten of met informatie over de milieuvoetafdruk van een kritieke grondstof. 2. De lidstaten verhinderen niet dat op handelsbeurzen of tentoonstellingen, of bij demonstraties of soortgelijke evenementen producten met permanente magneten of kritieke grondstoffen worden getoond die niet aan deze verordening voldoen, op voorwaarde dat duidelijk op een zichtbaar bord is vermeld dat die producten of materialen niet aan deze verordening voldoen en dat zij niet op de markt mogen worden aangeboden totdat zij conform zijn gemaakt. Artikel 32 Conformiteit en markttoezicht 1. De verantwoordelijke natuurlijke of rechtspersoon waarborgt alvorens een onder artikel 27 of artikel 28 vallend product in de handel te brengen dat de toepasselijke conformiteitsbeoordelingsprocedure is uitgevoerd en dat de vereiste technische documentatie is opgesteld. Indien door middel van de conformiteitsbeoordelingsprocedure is aangetoond dat een product aan de toepasselijke vereisten voldoet, waarborgen de verantwoordelijke natuurlijke of rechtspersonen dat een EU-conformiteitsverklaring is opgesteld en dat de CE-markering is aangebracht. 2. De conformiteitsbeoordelingsprocedure voor producten die onder de vereisten van artikel 27 vallen, is de procedure van bijlage IV bij Verordening (EU) 2023/xxx [PB: gelieve verwijzing naar verordening ecologisch ontwerp voor duurzame producten in te voegen], tenzij die producten ook onder de vereisten van artikel 28 vallen; in dat geval is de conformiteitsbeoordelingsprocedure de in de uit hoofde van artikel 28, lid 2, vastgestelde regels voor berekening en verificatie uiteengezette procedure. 3. Hoofdstuk IX en de artikelen 37, 38 en 39 van Verordening (EU) 2023/xxx [PB: gelieve verwijzing naar verordening ecologisch ontwerp voor duurzame producten in te voegen] en de overeenkomstige definities in artikel 2 van die verordening zijn van toepassing op de vereisten van de artikelen 27 en 28 van deze verordening met betrekking tot producten die in de Unie in de handel worden gebracht. 4. Met betrekking tot markttoezicht gelden de volgende voorschriften: a) hoofdstuk XII van Verordening (EU) 2023/xxx [PB: gelieve verwijzing naar verordening ecologisch ontwerp voor duurzame producten in te voegen] en de bijbehorende definities in artikel 2 van die verordening zijn van toepassing op de vereisten van artikel 27, artikel 28 of artikel 30 van deze verordening met betrekking tot producten die in de Unie in de handel worden gebracht; b) behalve met de uit hoofde van Verordening (EU) 2023/xxx [PB: gelieve verwijzing naar verordening ecologisch ontwerp voor duurzame producten in te voegen] vastgestelde vereisten inzake ecologisch ontwerp houden de lidstaten in het kader van het in artikel 59, lid 1, van die verordening bedoelde actieplan rekening met de vereisten van de artikelen 27, 28 en 30 van deze verordening; c) artikel 60 en artikel 61, lid 1, van Verordening (EU) 2023/xxx [PB: gelieve verwijzing naar verordening ecologisch ontwerp voor duurzame producten in te voegen] zijn ook van toepassing op de vereisten van de artikelen 27, 28 en 30 van deze verordening; d) naast de uit hoofde van Verordening (EU) 2023/xxx [PB: gelieve verwijzing naar verordening ecologisch ontwerp voor duurzame producten in te voegen] vastgestelde vereisten inzake ecologisch ontwerp verstrekt de Commissie in het in artikel 61, leden 2 en 3, van die verordening bedoelde verslag informatie over de vereisten van de artikelen 27, 28 en 30 van deze verordening; e) bij de uitvoering van artikel 62 van Verordening (EU) 2023/xxx [PB: gelieve verwijzing naar verordening ecologisch ontwerp voor duurzame producten in te voegen] houden de in dat artikel bedoelde groep voor administratieve samenwerking (ADCO) en de Commissie ook rekening met de vereisten van de artikelen 27, 28 en 30 van deze verordening. 5. Voor de toepassing van de leden 3 en 4 worden de relevante delen van Verordening (EU) 2023/xxx [PB: gelieve verwijzing naar verordening ecologisch ontwerp voor duurzame producten in te voegen] als volgt toegepast: a) verwijzingen naar “in de toepasselijke uit hoofde van artikel 4 vastgestelde gedelegeerde handelingen vastgelegde vereisten inzake ecologisch ontwerp” in artikel 37, lid 1, “in de toepasselijke uit hoofde van artikel 4 vastgestelde gedelegeerde handelingen vastgelegde vereisten” in artikel 63, lid 1, en “in de uit hoofde van artikel 4 vastgestelde gedelegeerde handeling gestelde vereisten” in artikel 63, lid 5, van Verordening (EU) 2023/xxx [PB: gelieve verwijzing naar verordening ecologisch ontwerp voor duurzame producten in te voegen] gelden als verwijzingen naar de in de artikelen 27 en 28 van deze verordening vastgestelde vereisten; b) verwijzingen naar “een onder een uit hoofde van artikel 4 vastgestelde gedelegeerde handeling vallend product” in artikel 37, lid 3, en artikel 63, lid 1, van Verordening (EU) 2023/xxx [PB: gelieve verwijzing naar verordening ecologisch ontwerp voor duurzame producten in te voegen] gelden als verwijzingen naar onder de vereisten van artikelen 27 en 28 van deze verordening vallende producten of materialen; c) verwijzingen naar “conformiteitsbeoordelingstaken [...] als bedoeld in de uit hoofde van artikel 4 vastgestelde gedelegeerde handelingen” in artikel 41 en “conformiteitsbeoordelingstaken uit hoofde van de desbetreffende uit hoofde van artikel 4 vastgestelde gedelegeerde handelingen” in artikel 45, lid 10, van Verordening (EU) 2023/xxx [PB: gelieve verwijzing naar verordening ecologisch ontwerp voor duurzame producten in te voegen] gelden als verwijzingen naar conformiteitsbeoordelingstaken als bedoeld in de uit hoofde van artikel 28, lid 2, van deze verordening vastgestelde regels voor berekening en verificatie; d) verwijzingen naar “conformiteitsbeoordelingsprocedures in de uit hoofde van artikel 4 vastgestelde gedelegeerde handelingen” in artikel 53, lid 1, van Verordening (EU) 2023/xxx [PB: gelieve verwijzing naar verordening ecologisch ontwerp voor duurzame producten in te voegen] gelden als verwijzingen naar conformiteitsbeoordelingsprocedures als bedoeld in de uit hoofde van artikel 28, lid 2, van deze verordening vastgestelde regels voor berekening en verificatie. 6. Dit artikel is niet van toepassing op producten waarvoor de typegoedkeuringsprocedures uit hoofde van Verordening (EU) 2018/858 en Verordening (EU) nr. 168/2013 gelden. Hoofdstuk 6 Strategische partnerschappen Artikel 33 Strategische partnerschappen 1. Uiterlijk op ... [PB gelieve in te voegen: binnen een jaar na de inwerkingtreding van deze verordening] en vervolgens elke twee jaar brengt de raad een verslag uit dat al het volgende bevat: -a) een geactualiseerde lijst van bestaande strategische partnerschappen en lopende onderhandelingen voor strategische partnerschappen, alsmede strategische partnerschappen in derde landen; a) de mate waarin de door de Unie aangegane strategische partnerschappen bijdragen tot: i) verbetering van de voorzieningszekerheid van de Unie op korte en lange termijn, rekening houdend met de in artikel 1, lid 2, vastgestelde benchmarks ; ▌ iii) verbetering van de samenwerking ▌in de gehele waardeketen van kritieke grondstoffen tussen de Unie, met inbegrip van de landen en gebieden overzee als bedoeld in bijlage II bij het VWEU, en partnerlanden alsmede de onafhankelijkheid van de Unie ten opzichte van derde landen die geen partner zijn, en met een bijzondere focus op samenwerking met gelijkgestemde partners ; iii bis) de economische en sociale ontwikkelingen in partnerlanden, met name met betrekking tot opkomende en ontwikkelingslanden, en tegelijkertijd de invoering in die landen van ecologisch duurzame en circulaire economische praktijken, fatsoenlijke arbeidsomstandigheden en mensenrechten te bevorderen; b) de samenhang en mogelijke synergieën tussen bilaterale samenwerking van lidstaten met derde landen en de acties die door de Unie in het kader van strategische partnerschappen worden ondernomen , met inbegrip van het streven van de Unie naar en onderhandelingen van de Unie over vrijhandelsovereenkomsten met derde landen ; b bis) de voorgenomen of opgezette projecten inzake kritieke grondstoffen met of in derde landen die noch onder strategische partnerschappen, noch onder handelsovereenkomsten vallen, maar worden uitgevoerd binnen het toepassingsgebied van het in lid 3 ter bedoelde platform; c) een lijst van derde landen die prioriteit moeten krijgen bij het aangaan van strategische partnerschappen, waarbij rekening wordt gehouden met de volgende criteria: i) de mogelijke bijdrage tot de voorzieningszekerheid en de veerkracht daarvan , rekening houdend met de potentiële capaciteiten voor voorraden, winning, verwerking en recycling met betrekking tot kritieke grondstoffen van een derde land; ii) de vraag of samenwerking tussen de Unie en een derde land, via het regelgevingskader van dat derde land en de uitvoering daarvan, zou kunnen zorgen voor een beter vermogen van een derde land om negatieve milieueffecten te monitoren, voorkomen en minimaliseren , maatschappelijk verantwoorde praktijken (waaronder eerbiediging van de mensenrechten en arbeidsrechten , met inbegrip van beleid ter bestrijding van dwang- en kinderarbeid, toe te passen, te zorgen voor zinvolle betrokkenheid van plaatselijke gemeenschappen , waaronder ook van inheemse volkeren ) en v oor een transparante en verantwoordelijke bedrijfsvoering en ▌negatieve gevolgen voor de goede werking van de overheid en de rechtstaat te voorkomen , en op welke manier de Unie via haar partnerschapsbeleid, bijvoorbeeld door middel van beroepsopleiding en technische ondersteuning, kan bijdragen tot de versterking van de regelgevingskaders van de derde landen; iii) de vraag of er bestaande of potentiële samenwerkingsovereenkomsten tussen een derde land en de Unie zijn, en, voor opkomende markten en ontwikkelingslanden, het potentieel om investeringsprojecten in het kader van de Global Gateway op te zetten; iv) voor opkomende markten en ontwikkelingslanden, de vraag of en hoe een partnerschap een bijdrage kan leveren aan waardecreatie binnen het land alsook ter plaatse van toegevoegde waarde kan zijn , met inbegrip van downstreamactiviteiten, en wederzijdse voordelen voor het partnerland en de Unie zou opleveren; iv bis) voor opkomende markten en ontwikkelingslanden, in hoeverre er gebruik wordt gemaakt van bestaande instrumenten van de Unie voor financiering en risicovermindering, met name uit hoofde van de Global Gateway, en in hoeverre er belemmeringen bestaan voor het gebruik van dergelijke instrumenten in het kader van strategische projecten. 2. In het kader van lid 1 en voor zover het verband houdt met opkomende markten en ontwikkelingslanden, zorgen de Commissie en de raad kritieke grondstoffen ervoor dat er op coherente wijze wordt samengewerkt met andere relevante samenwerkingsfora, waaronder de fora die zijn opgezet in het kader van de Global Gateway. 3. De lidstaten: a) zorgen samen met de Commissie voor coherentie tussen hun bilaterale samenwerking met de desbetreffende derde landen en de niet-bindende strategische partnerschappen van de Unie met derde landen die ten minste betrekking hebben op de waardeketen van kritieke grondstoffen , en voor de consolidatie van programma’s voor capaciteitsopbouw en technologieoverdracht teneinde de verantwoorde recycling van kritieke mineralen in producerende landen te stimuleren ; b) ondersteunen de Commissie bij de doeltreffende uitvoering van de in de strategische partnerschappen uiteengezette concrete samenwerkingsmaatregelen; b bis) coördineren de activiteiten van hun ontwikkelingsbanken, exportkredietverstrekkers en andere onder hun toezicht staande overheidsinstellingen om de uitvoering en financiering van strategische projecten die in derde landen worden uitgevoerd in nauwe samenwerking met elkaar te ondersteunen. 3 bis. De raad kritieke grondstoffen brengt elk nieuw verslag uit aan de bevoegde commissies van het Europees Parlement. 3 ter. Uiterlijk op ... [PB gelieve in te voegen: zes maanden na de datum van inwerkingtreding van deze verordening] zet de Commissie een platform op waarin vertegenwoordigers van ondernemingen in de hele waardeketen voor kritieke grondstoffen bijeen worden gebracht om de exploratie, verwerking en recycling van deze grondstoffen, overeenkomstig de doelstellingen van artikel 1, te ondersteunen in derde landen waarmee de Unie nog geen strategisch partnerschap of vrijhandelsovereenkomsten heeft. Het platform stelt de Commissie in staat om strategische betrekkingen tussen projectontwikkelaars en de relevante nationale overheden te faciliteren en te ondersteunen. 3 quater. De Commissie verzoekt de Europese normalisatie-instellingen om Europese normen of Europese normalisatieproducten te ontwikkelen ter ondersteuning van de doelstellingen van deze verordening. 3 quinquies. Strategische partnerschappen die de Unie sluit met derde landen, bevatten maatregelen die bijdragen tot: i) de verbetering van de veerkracht, diversificatie en duurzaamheid van de voorziening met strategische grondstoffen van de Unie overeenkomstig de in artikel 1, lid 2, vastgestelde benchmarks; ii) de verbetering van de samenwerking en gedeelde verantwoordelijkheid in de hele waardeketen van kritieke grondstoffen tussen de Unie en partnerlanden bij het verwezenlijken van de overeengekomen doelstellingen; iii) de economische en sociale ontwikkeling in partnerlanden, in het bijzonder opkomende markten en ontwikkelingseconomieën; iv) voor opkomende markten en ontwikkelingseconomieën, verhoging van de lokale toegevoegde waarde door ondersteuning van de ontwikkeling van verwerkings- en recyclingcapaciteiten naast nieuw ontwikkelde winningscapaciteiten, evenals maatregelen om de overdracht van kennis en vaardigheden te vergemakkelijken; De Commissie stelt het Europees Parlement ervan in kennis wanneer zij besprekingen over het opzetten van een nieuw strategisch partnerschap begint. Zodra de onderhandelingen over een strategisch partnerschap zijn afgerond, stelt de Commissie ook het Parlement daarvan in kennis. Hoofdstuk 7 Governance Artikel 34 Europese raad voor kritieke grondstoffen 1. Hierbij wordt de Europese raad voor kritieke grondstoffen (“de raad kritieke grondstoffen”) opgericht. 2. De raad kritieke grondstoffen voert de in deze verordening vastgestelde taken uit. Artikel 35 Samenstelling en werking van de Europese raad voor kritieke grondstoffen 1. De leden van de raad kritieke grondstoffen zijn de lidstaten en de Commissie. De raad kritieke grondstoffen wordt voorgezeten door de Commissie. 2. Elke lidstaat wijst een vertegenwoordiger op hoog niveau aan die die lidstaat in de raad kritieke grondstoffen vertegenwoordigt. Indien dat relevant is voor de functie en deskundigheid, kan een lidstaat verschillende vertegenwoordigers aanwijzen voor verschillende taken van de raad kritieke grondstoffen. Elke vertegenwoordiger van een lid van de raad kritieke grondstoffen heeft een plaatsvervanger. De raad kritieke grondstoffen nodigt vertegenwoordigers van het Europees Parlement uit om als waarnemers deel te nemen aan zijn vergaderingen, met inbegrip van de vergaderingen van de in lid 6 bedoelde permanente of tijdelijke subgroepen. 2 bis. Het Europees Defensieagentschap, het Europees Agentschap voor chemische stoffen, het Europees Milieuagentschap en de Europese Dienst voor extern optreden wijzen elk een vertegenwoordiger op hoog niveau aan als waarnemer in de raad kritieke grondstoffen. 2 ter. Elke lidstaat wijst een vertegenwoordiger van zijn ene loket aan als waarnemer in de raad kritieke grondstoffen. 3. De raad kritieke grondstoffen stelt, naar aanleiding van een voorstel van de Commissie, bij gewone meerderheid van zijn leden zijn reglement van orde vast. 4. De raad kritieke grondstoffen komt op gezette tijden bijeen om zijn in deze verordening uiteengezette taken doeltreffend te kunnen uitvoeren. De raad kritieke grondstoffen komt wanneer nodig bijeen naar aanleiding van een beredeneerd verzoek van de Commissie. De raad kritieke grondstoffen komt ten minste op de volgende tijden bijeen: a) elke drie maanden voor de beoordeling van de aanvragen voor strategische projecten overeenkomstig hoofdstuk 3, afdeling 1; b) elke zes maanden om vorm te geven aan de monitoring overeenkomstig hoofdstuk 4; b bis) elke zes maanden voor de beoordeling van strategische projecten om de voortgang ervan te bespreken met de respectieve vertegenwoordigers van de industrie; c) eenmaal per jaar om de voortgang bij de uitvoering van de in hoofdstuk 3, afdeling 4, bedoelde verplichtingen van de lidstaten met betrekking tot exploratie te bespreken, ook met het oog op de actualisering van de lijsten van kritieke of strategische grondstoffen. 5. De Commissie coördineert de werkzaamheden van de raad kritieke grondstoffen door middel van een uitvoerend secretariaat dat agenderingstaken uitvoert en technische en logistieke bijstand verleent. 6. De raad kritieke grondstoffen kan permanente of tijdelijke subgroepen oprichten die zich bezighouden met specifieke vragen en taken. De raad kritieke grondstoffen richt ten minste de volgende permanente subgroepen op: a) een subgroep om de financiering voor strategische projecten overeenkomstig artikel 15 te bespreken en te coördineren; vertegenwoordigers van nationale stimuleringsbanken en -instellingen, exportkredietinstellingen , de Europese instellingen voor ontwikkelingsfinanciering, de Europese Investeringsbank Groep, andere internationale financiële instellingen, waaronder de Europese Bank voor Wederopbouw en Ontwikkeling, en in voorkomend geval particuliere financiële instellingen, worden als waarnemers uitgenodigd; a bis) een subgroep om de uitvoering van de bepalingen van de artikelen 8, 10 en 11 te bespreken, onder meer om beste praktijken uit te wisselen met betrekking tot inspraak van het publiek en de betrokkenheid van belanghebbenden, ook uit andere relevante winningsregio’s, teneinde te zorgen voor gestructureerde en voorspelbare formaten voor vergunningverleningsprocedures, waarvoor vertegenwoordigers van maatschappelijke organisaties als waarnemers worden uitgenodigd; b) een subgroep waarin nationale geologische instituten of onderzoeken, of, indien een dergelijk instituut of onderzoek niet bestaat, de relevante nationale autoriteit die verantwoordelijk is voor algemene exploratie, bijeen worden gebracht om bij te dragen tot de coördinatie van de in artikel 18 bedoelde nationale exploratieprogramma’s; c) een subgroep waarin nationale voorzienings- en informatieagentschappen die werkzaamheden met betrekking tot kritieke grondstoffen uitvoeren, of, indien een dergelijke agentschap niet bestaat, de relevante ter zake bevoegde nationale autoriteit, bijeen worden gebracht om bij te dragen tot de in artikel 19 bedoelde monitoringtaken; d) een subgroep waarin nationale agentschappen voor noodsituaties en nationale autoriteiten die verantwoordelijk zijn voor strategische voorraden, of, indien een dergelijke agentschap niet bestaat, de relevante ter zake bevoegde nationale autoriteit, bijeen worden gebracht om bij te dragen tot de monitoring van de in artikel 22 bedoelde strategische voorraden; deze subgroep kan met name gelijkgestemde partners uitnodigen om van gedachten te wisselen over beste praktijken met betrekking tot strategische voorraden; d bis) een subgroep van industriële allianties en andere belanghebbenden uit de sector die de gehele waardeketen van kritieke grondstoffen bestrijken, met als doel om bij te dragen aan het proces van een eventueel verzoek tot wijziging van de lijsten van strategische en kritieke grondstoffen zoals bedoeld in respectievelijk artikel 3, lid 3, en artikel 4, lid 4, alsmede aan de evaluatie van strategische projecten en strategisch partnerschap overeenkomstig artikel 33, en die ook met vertegenwoordigers van kmo’s in de lidstaten zal spreken om de betrokkenheid van kmo’s bij de waardeketens van grondstoffen en mogelijkheden om de betrokkenheid van kmo’s te vergroten, te bespreken; d ter) een subgroep om de werkzaamheden inzake strategische partnerschappen overeenkomstig artikel 33 te bespreken en te coördineren, waarbij wordt gezorgd voor samenwerking met andere relevante coördinatiefora, met inbegrip van die welke in het kader van de Global Gateway-strategie zijn opgericht, en vertegenwoordigers van bedrijven in de waardeketen van kritieke grondstoffen; vertegenwoordigers van maatschappelijke organisaties en de academische wereld worden waar nodig als waarnemers uitgenodigd voor de vergaderingen van deze subgroep. 6 bis. De raad kritieke grondstoffen houdt het Europees Parlement geïnformeerd over zijn komende vergaderingen, met inbegrip van die van permanente of tijdelijke subgroepen, en de desbetreffende agenda’s. 7. Wanneer het Europees Parlement deze vergaderingen niet bijwoont, informeert de raad kritieke grondstoffen het Europees Parlement op regelmatige basis over de besprekingen in deze vergaderingen. Leden van de raad kritieke grondstoffen nodigen in voorkomend geval deskundigen uit de industrie, het maatschappelijk middenveld, de academische wereld, vakbonden en andere derden of vertegenwoordigers van derde landen , alsmede vertegenwoordigers van lokale en regionale autoriteiten uit om als waarnemers deel te nemen aan vergaderingen van de in lid 6 bedoelde permanente of tijdelijke subgroepen of om schriftelijke bijdragen te leveren. Daarbij wordt een groter gewicht toegekend aan vertegenwoordigers van kmo’s, die worden uitgenodigd voor alle vergaderingen en besprekingen die hen of hun betrokkenheid in de waardeketen van grondstoffen aangaan, zowel op het niveau van de raad kritieke grondstoffen als op het niveau van de subgroep. Bij de uitvoering van zijn taken zorgt de raad kritieke grondstoffen in voorkomend geval voor coördinatie, samenwerking en informatie-uitwisseling met de desbetreffende structuren voor crisisrespons en crisisparaatheid die krachtens het Unierecht zijn opgericht. 8. De raad kritieke grondstoffen treft de nodige maatregelen om te waarborgen dat vertrouwelijke en commercieel gevoelige informatie veilig wordt behandeld en verwerkt overeenkomstig artikel 44 . 9. De raad kritieke grondstoffen stelt alles in het werk om consensus te bereiken. Hoofdstuk 8 Gedelegeerde bevoegdheden en comitéprocedure Artikel 36 Uitoefening van de bevoegdheidsdelegatie 1. De bevoegdheid om gedelegeerde handelingen vast te stellen, wordt aan de Commissie toegekend onder de in dit artikel neergelegde voorwaarden. 2. De in artikel 3, lid 2, artikel 4, lid 2, artikel 5, lid 2, artikel 27, lid 12, artikel 28, lid 2, en artikel 30, leden 1 en 5, bedoelde bevoegdheid om gedelegeerde handelingen vast te stellen wordt aan de Commissie toegekend voor een termijn van acht jaar met ingang van [PB: gelieve datum in te voegen: een maand na de datum van inwerkingtreding van deze verordening]. De Commissie stelt uiterlijk negen maanden vóór het einde van de termijn van acht jaar een verslag op over de bevoegdheidsdelegatie. De bevoegdheidsdelegatie wordt stilzwijgend verlengd met termijnen van dezelfde duur, tenzij het Europees Parlement of de Raad zich uiterlijk drie maanden voor het einde van elke termijn tegen deze verlenging verzet. 3. Het Europees Parlement of de Raad kan de in artikel 3, lid 2, artikel 4, lid 2, artikel 5, lid 2, artikel 27, lid 12, artikel 28, lid 2, en artikel 30, leden 1 en 5, bedoelde bevoegdheidsdelegatie te allen tijde intrekken. Het besluit tot intrekking beëindigt de delegatie van de in dat besluit genoemde bevoegdheid. Het wordt van kracht op de dag na die van de bekendmaking ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie of op een in het besluit genoemde latere datum. Het besluit laat de geldigheid van de reeds van kracht zijnde gedelegeerde handelingen onverlet. 4. Vóór de vaststelling van een gedelegeerde handeling raadpleegt de Commissie de door elke lidstaat aangewezen deskundigen overeenkomstig de beginselen die zijn neergelegd in het Interinstitutioneel Akkoord van 13 april 2016 over beter wetgeven. De raadpleging van deskundigen uit de lidstaten vindt plaats na de raadpleging uit hoofde van artikel 14. 5. Zodra de Commissie een gedelegeerde handeling heeft vastgesteld, stelt zij het Europees Parlement en de Raad daarvan gelijktijdig in kennis. 6. Een overeenkomstig artikel 3, lid 2, artikel 4, lid 2, artikel 5, lid 2, artikel 27, lid 12, artikel 28, lid 2, en artikel 30, leden 1 en 5, vastgestelde gedelegeerde handeling treedt alleen in werking indien het Europees Parlement noch de Raad daartegen binnen een termijn van twee maanden na de kennisgeving van de handeling aan het Europees Parlement en de Raad bezwaar heeft gemaakt, of indien zowel het Europees Parlement als de Raad voor het verstrijken van die termijn de Commissie hebben meegedeeld dat zij daartegen geen bezwaar zullen maken. Die termijn wordt op initiatief van het Europees Parlement of de Raad met [ twee maanden ] verlengd. Artikel 37 Comitéprocedure 1. De Commissie wordt bijgestaan door het comité voor de uitvoering van [PB: gelieve referentie naar deze handeling in te voegen]. Dat comité is een comité in de zin van Verordening (EU) nr. 182/2011. 2. Wanneer naar dit lid wordt verwezen, is artikel 4 van Verordening (EU) nr. 182/2011 van toepassing. 3. Wanneer naar dit lid wordt verwezen, is artikel 5 van Verordening (EU) nr. 182/2011 van toepassing. Hoofdstuk 9 Wijzigingen Artikel 38 Wijziging van Verordening (EU) 2018/1724 Verordening (EU) 2018/1724 wordt als volgt gewijzigd: 1) In bijlage I wordt in de eerste kolom een nieuwe rij “S. Projecten inzake kritieke grondstoffen” toegevoegd. 2) In bijlage I worden in de tweede kolom in de rij “S. Projecten inzake kritieke grondstoffen” de volgende punten toegevoegd:" “1. informatie over de vergunningsprocedure; 2. informatie over financierings- en investeringsdiensten; 3. informatie over financieringsmogelijkheden op het niveau van de Unie of de lidstaten; 4. informatie over diensten voor bedrijfsondersteuning, onder meer wat betreft aangifte van vennootschapsbelasting, plaatselijke belastingwetgeving en arbeidsrecht.”. 3) In bijlage II wordt in de eerste kolom een nieuwe rij “Projecten inzake kritieke grondstoffen” toegevoegd. 4) In bijlage II worden in de tweede kolom in de rij “Projecten inzake kritieke grondstoffen” de volgende punten toegevoegd:" “Procedure met betrekking tot alle relevante administratieve vergunningen voor de planning, bouw en exploitatie van productieprojecten voor nettonultechnologie, met inbegrip van bouwvergunningen, vergunningen voor chemische stoffen en vergunningen voor netaansluitingen, en, indien die vereist zijn, milieueffectbeoordelingen en milieuvergunningen, en die alle administratieve toepassingen en procedures omvat”. 5) In bijlage II wordt in de derde kolom in de rij “Projecten inzake kritieke grondstoffen” het volgende punt toegevoegd:" “Alle outputs met betrekking tot procedures, van de erkenning van de geldigheid van de aanvraag tot de kennisgeving van het raambesluit over de resultaten van de procedure door de bevoegde nationale autoriteit”. 6) In bijlage III wordt het volgende punt toegevoegd:" “9) De nationale bevoegde autoriteit als bedoeld in artikel 8, lid 1, van [PB: gelieve verwijzing naar deze verordening in te voegen].”. Artikel 39 Wijziging van Verordening (EU) 2019/1020 Verordening (EU) 2019/1020 wordt als volgt gewijzigd: 1) In artikel 4, lid 5, wordt de tekst “(EU) 2016/425(35) en (EU) 2016/426(36)” vervangen door: “(EU) 2016/425(*), (EU) 2016/426(**) en [(EU) [jaar van vaststelling van deze verordening]/...(***)];”. 2) In bijlage I wordt het volgende punt toegevoegd: “X. [PB: gelieve volgende nummer in de reeks in te voegen] Verordening (EU) .../... tot vaststelling van een kader om een veilige en duurzame voorziening van kritieke grondstoffen te waarborgen, en tot wijziging van Verordening (EU) 2019/1020 [PB: gelieve publicatiegegevens van deze verordening in te voegen], met betrekking tot de vereisten van artikel 27, artikel 28 of artikel 30 van die verordening.”. Artikel 40 Wijziging van Verordening (EU) 2018/858 Bijlage II bij Verordening (EU) 2018/858 wordt als volgt gewijzigd: In deel I wordt in de tabel de volgende vermelding ingevoegd:" [PB: gelieve onder G het volgende nummer in de reeks toe te voegen] Circulariteitsvereisten voor permanente magneten Verordening (EU) XX/XXXX [PB: gelieve publicatiegegevens in het PB van deze verordening in te voegen] X X X X X X X X Artikel 41 Wijziging van Verordening (EU) nr. 168/2013 Bijlage II bij Verordening (EU) nr. 168/2013 wordt als volgt gewijzigd: In deel I wordt in de tabel de volgende vermelding ingevoegd:" [PB: gelieve onder C1 het volgende nummer in de reeks toe te voegen] Circulariteitsvereisten voor permanente magneten Verordening (EU) XX/XXXX [PB: gelieve publicatiegegevens in het PB van deze verordening in te voegen] X X X X X X X X X X X X X X Hoofdstuk 10 Slotbepalingen Artikel 42 Monitoring van de vooruitgang 1. De Commissie monitort, rekening houdend met het advies van de raad kritieke grondstoffen, de vooruitgang in de richting van de in artikel 1, lid 2, vastgestelde doelstellingen en brengt ten minste om de drie jaar verslag uit over de vooruitgang van de Unie in de richting van de verwezenlijking van die doelstellingen. Het eerste verslag wordt tegen [PB: gelieve datum in te voegen: vier jaar na de datum van inwerkingtreding van deze verordening] opgesteld. 2. Het in lid 1 bedoelde verslag bevat kwantitatieve informatie over de mate waarin de Unie vooruitgang heeft geboekt in de richting van de in artikel 1, lid 2, punten a) en b), vastgestelde benchmarks. 2 bis. De in dit artikel neergelegde monitoringtaken houden geen verplichtingen in voor ondernemingen of andere marktdeelnemers in de waardeketen voor grondstoffen om informatie te verstrekken aan de Commissie, de autoriteiten in de raad kritieke grondstoffen of om het even welke andere autoriteit. Alle informatie die uit hoofde van dit artikel door ondernemingen wordt verstrekt, wordt op zuiver vrijwillige basis verstrekt en wordt te allen tijde behandeld in overeenstemming met artikel 44. 2 ter. De Commissie houdt voortdurend toezicht op de uitvoering van deze verordening om te voorkomen dat er discrepanties ontstaan tussen ander Unierecht en deze verordening. De Commissie publiceert daartoe uiterlijk [PB: gelieve datum in te voegen: een jaar na de datum van inwerkingtreding van deze verordening] een verslag over de verenigbaarheid van deze verordening met ander Unierecht. Artikel 43 Verslaglegging door de lidstaten 1. De lidstaten doen de Commissie elk jaar een verslag toekomen met de in artikel 18, lid 4, artikel 20, leden 1 en 2, artikel 21, lid 1, artikel 22, lid 5, en artikel 25, lid 6, bedoelde informatie. Het eerste verslag wordt uiterlijk op [PB: gelieve datum in te voegen: een jaar na de datum van inwerkingtreding van deze verordening] toegezonden. 2. De Commissie is bevoegd uitvoeringshandelingen vast te stellen met een model voor de in lid 1 bedoelde verslagen. In dat model kan worden aangegeven hoe de in lid 1 bedoelde informatie moet worden uitgedrukt. Die uitvoeringshandelingen worden volgens de in artikel 37, lid 2, bedoelde raadplegingsprocedure vastgesteld. 3. De informatie in de in lid 1 bedoelde verslagen wordt behandeld overeenkomstig artikel 44. 3 bis. De in dit artikel neergelegde verslagleggingtaken houden geen verplichtingen in voor ondernemingen of andere marktdeelnemers in de waardeketen voor grondstoffen om informatie te verstrekken aan de Commissie, de autoriteiten in de raad kritieke grondstoffen of enige andere autoriteit. Alle informatie die uit hoofde van dit artikel door ondernemingen wordt verstrekt, wordt op zuiver vrijwillige basis verstrekt en wordt te allen tijde behandeld in overeenstemming met artikel 44. Artikel 44 Behandeling van vertrouwelijke informatie 1. Informatie die bij de uitvoering van deze verordening wordt verkregen, wordt alleen voor de toepassing van deze verordening gebruikt en wordt beschermd door de relevante Unie- en nationale wetgeving. 2. De lidstaten en de Commissie waarborgen de bescherming van handels- en bedrijfsgeheimen en andere gevoelige, vertrouwelijke en gerubriceerde informatie die bij de toepassing van deze verordening is verkregen en opgesteld, met inbegrip van aanbevelingen en te nemen maatregelen, overeenkomstig het Unierecht en het toepasselijke nationale recht. 3. De lidstaten en de Commissie zorgen ervoor dat op grond van deze verordening verstrekte of uitgewisselde gerubriceerde informatie geen lagere rubriceringsgraad krijgt of gederubriceerd wordt zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de opsteller. 4. Indien een lidstaat van oordeel is dat de presentatie van geaggregeerde informatie in het kader van artikel 21 desondanks afbreuk kan doen aan zijn nationale veiligheidsbelangen, kan die lidstaat door middel van een onderbouwde kennisgeving bezwaar aantekenen tegen de presentatie van die informatie door de Commissie. 5. De Commissie en de nationale autoriteiten, hun ambtenaren, personeelsleden en andere personen die onder het toezicht van deze autoriteiten werken, waarborgen de vertrouwelijkheid van de bij het uitvoeren van hun taken en activiteiten verkregen informatie. Deze verplichting geldt ook voor alle vertegenwoordigers van lidstaten, waarnemers, deskundigen en andere deelnemers aan vergaderingen van de raad kritieke grondstoffen overeenkomstig artikel 35. Artikel 45 Sancties De lidstaten stellen uiterlijk twaalf maanden na de inwerkingtreding van deze verordening voorschriften vast betreffende de sancties die aan inbreuken op deze verordening worden verbonden, en nemen alle nodige maatregelen om te waarborgen dat deze sancties worden toegepast. De vastgestelde sancties moeten doeltreffend, evenredig en afschrikkend zijn. De lidstaten stellen de Commissie onverwijld van die voorschriften en maatregelen in kennis en delen haar onverwijld alle latere wijzigingen daarvan mee. Artikel 46 Evaluatie 1. Uiterlijk op [PB: gelieve datum in te voegen: vijf jaar na de datum van inwerkingtreding van deze verordening] evalueert de Commissie deze verordening in het licht van de nagestreefde doelstellingen en brengt zij verslag uit aan het Europees Parlement, de Raad en het Europees Economisch en Sociaal Comité over de belangrijkste bevindingen. 2. In het in lid 1 bedoelde verslag wordt ten minste beoordeeld of het passend is maximumdrempels vast te stellen voor de milieuvoetafdruk van kritieke grondstoffen waarvoor regels voor berekening en verificatie zijn vastgesteld , alsook of het nodig is de toeleveringsketens voor kritieke grondstoffen na 2030 verder te versterken . Artikel 47 Inwerkingtreding Deze verordening treedt in werking op de twintigste dag na die van de bekendmaking ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie . Deze verordening is verbindend in al haar onderdelen en is rechtstreeks toepasselijk in elke lidstaat. Gedaan te Brussel, Voor het Europees Parlement Voor de Raad De voorzitter De voorzitter BIJLAGE I Strategische grondstoffen Afdeling 1 Lijst van strategische grondstoffen De volgende grondstoffen worden van strategisch belang geacht: -a) aluminium [Am. 5] a) bismut; b) boor voor metallurgie; c) kobalt; d) koper; e) gallium; f) germanium; g) lithium voor batterijen; h) magnesiummetaal; i) mangaan voor batterijen; j) natuurlijk grafiet voor batterijen; k) nikkel voor batterijen; l) platinametalen; m) zeldzame aardmetalen voor magneten (Nd, Pr, Tb, Dy, Gd, Sm en Ce); n) siliciummetaal; o) titaniummetaal; p) wolfraam. Afdeling 2 Methode voor de selectie van strategische grondstoffen 1. Het strategisch belang wordt bepaald op basis van de relevantie van een grondstof voor de groene en de digitale transitie en voor defensie- en ruimtevaarttoepassingen, rekening houdend met: a) het aantal strategische technologieën dat een grondstof als input gebruikt; b) de hoeveelheid grondstof die nodig is om de desbetreffende strategische technologieën te produceren; c) de verwachte wereldwijde vraag naar de desbetreffende strategische technologieën. 2. De verwachte toename van de vraag (D F/C ) wordt als volgt berekend: waarbij: D F = de verwachte vraag naar een grondstof in een referentiejaar; GS = de jaarlijkse wereldwijde productie van een grondstof in een referentieperiode. 3. Om te bepalen hoe moeilijk het is de productie op te voeren, wordt ten minste rekening gehouden met: a) de huidige productieschaal (PS) van een grondstof in een referentieperiode, die als volgt wordt berekend: waarbij: log 10 = logaritme van Briggs; GS = de jaarlijkse wereldwijde productie van een grondstof in een referentieperiode; b) de verhouding tussen de voorraden en de productie (R/P) van een grondstof, die als volgt wordt berekend: waarbij: R = de bekende economisch winbare voorraden van geologische bronnen van een grondstof; GS = de jaarlijkse wereldwijde productie van een grondstof in een referentieperiode. BIJLAGE II Kritieke grondstoffen Afdeling 1 Lijst van kritieke grondstoffen De volgende grondstoffen worden van kritiek belang geacht: a) antimoon; b) arseen; c) bauxiet; d) bariet; e) beryllium; f) bismut; g) boor; h) kobalt; i) cokeskool; j) koper; k) veldspaat; l) fluoriet; m) gallium; n) germanium; o) hafnium; p) helium; q) zware zeldzame aardmetalen; r) lichte zeldzame aardmetalen; s) lithium; t) magnesium; u) mangaan; v) natuurlijk grafiet; w) nikkel voor batterijen; x) niobium; y) fosfaatgesteente; z) fosfor; aa) platinametalen; bb) scandium; cc) siliciummetaal; dd) strontium; ee) tantaal; ff) titaniummetaal; gg) wolfraam; hh) vanadium. Afdeling 2 Berekening van het economisch belang en het voorzieningsrisico 1. Het economisch belang (EI) van een grondstof wordt als volgt berekend: waarbij: A s = het aandeel van de grondstof in het eindgebruik in een sector op het niveau van de tweecijfercode van de NACE; Q s = de toegevoegde waarde van de desbetreffende sector op het niveau van de tweecijfercode van de NACE; SI EI = de substitutie-index met betrekking tot het economisch belang. 2. De substitutie-index van een grondstof met betrekking tot het economisch belang (SI EI ) wordt als volgt berekend: waarbij: i = een afzonderlijk substituut; a = een afzonderlijke toepassing van de grondstof; SCP = de prestatieparameter van de substitutiekosten; Share = het aandeel van de grondstoffen in een eindtoepassing; Sub-share = het onderaandeel van elk substituut in elke toepassing. 3. Het voorzieningsrisico (SR) van een grondstof wordt als volgt berekend: waarbij: GS = de jaarlijkse wereldwijde productie van een grondstof in een referentieperiode; EU sourcing = de daadwerkelijke betrekking van grondstoffen naar de EU, d.w.z. de productie binnen de EU plus de invoer van andere landen naar de EU; HHI = de Herfindahl-Hirschman-index (gebruikt als indicatie van de concentratie op een land); WGI = de gewogen World Governance Index (gebruikt als indicatie voor het bestuur van een land); t = de handelsparameter voor aanpassing van de WGI, die wordt berekend op basis van mogelijke uitvoerheffingen (die kunnen worden verlicht door een geldende handelsovereenkomst), fysieke uitvoerquota of uitvoerverboden die door een land zijn opgelegd; IR = de invoerafhankelijkheid; EoL RIR = het inputpercentage voor recycling aan het einde van de levensduur, d.w.z. het aandeel secundaire inputmaterialen (gerecycled uit schroot) in de totale input van grondstoffen (primair en secundair); SI SR = de substitutie-index met betrekking tot het voorzieningsrisico. 4. De invoerafhankelijkheid van grondstoffen wordt als volgt berekend: 5. De Herfindahl-Hirschman-index (HHI) van een grondstof wordt als volgt berekend: waarbij: S c = het aandeel van land c in het wereldwijde aanbod (of de betrekking van grondstoffen naar de EU) van de grondstof; WGI c = de gewogen World Governance Index van land c; t c = de handelsparameter van een land voor aanpassing van de WGI, die wordt berekend op basis van mogelijke uitvoerbelastingen (die kunnen worden verlicht door een geldende handelsovereenkomst), fysieke uitvoerquota of uitvoerverboden die door een land zijn opgelegd. 6. De substitutie-index van een grondstof met betrekking tot het voorzieningsrisico (SI SR ) wordt als volgt berekend: waarbij: i = een afzonderlijk substituut; a = een afzonderlijke toepassing van het mogelijke substituut; SP = de productie van het substituut, die een afspiegeling vormt van de wereldwijde productie van het substituut en het materiaal; SCr = de kriticiteit van het substituut, rekening houdend met de vraag of het substituut zelf een kritieke grondstof is; SCo = de coproductie van het substituut, rekening houdend met de vraag of het substituut een primair product is of als nevenproduct of bijproduct wordt gewonnen; Share = het aandeel van mogelijke substituut in een eindtoepassing; Sub-share = het onderaandeel van elk substituut in elke toepassing. 7. Indien structurele of statistische veranderingen de meting van het economisch belang en het voorzieningsrisico horizontaal voor alle beoordeelde materialen belemmeren, worden de bijbehorende waarden gecorrigeerd om die veranderingen te verrekenen. De berekeningen worden gebaseerd op het gemiddelde van de recentste vijf jaar waarvoor gegevens beschikbaar zijn. Er wordt rekening gehouden met de prioriteit, kwaliteit en beschikbaarheid van gegevens. BĲLAGE III Beoordeling van de erkenningscriteria voor strategische projecten 1. Om te beoordelen of een project in de Unie aan de criteria van artikel 5, lid 1, punt a), voldoet, wordt rekening gehouden met: a) de vraag of het project bijdraagt tot het halen van de in artikel 1, lid 2, punt a), vastgestelde benchmarks of bijdraagt aan de vervanging van strategische grondstoffen in de waardeketens van strategische technologieën, waarbij maatregelen worden genomen om een vergelijkbare of lagere ecologische voetafdruk te bereiken dan het materiaal dat wordt vervangen; b) in het geval dat het project een bijdrage levert aan de in artikel 1, lid 2, punt a), vastgestelde benchmarks, de vraag of het project bijdraagt tot behoud of versterking van de capaciteiten van de Unie ten opzichte van het jaarlijkse verbruik in de Unie van strategische grondstoffen, waarbij rekening wordt gehouden met de verwachte toename van het verbruik in de Unie. b bis) de vraag of het project geen belemmering vormt voor de verwezenlijking van de klimaatdoelstellingen van de Unie voor 2030 en 2050. De bijdrage van een project tot de desbetreffende capaciteitsbenchmark wordt beoordeeld aan de hand van het ondernemingsplan van het project, de ondersteunende technische informatie in de aanvraag en de geraamde doorlooptijd van het project. 2. Om te beoordelen of een project in een derde land aan de criteria van artikel 5, lid 1, punt a), voldoet, wordt het volgende in aanmerking genomen: a) of het project bijdraagt tot het halen van de in artikel 1, lid 2, punt b), vastgestelde benchmarks of tot het behoud van de veerkracht van de voorziening van strategische grondstoffen van de Unie of tot de voorziening van strategische technologieën door strategische grondstoffen in de waardeketens van strategische technologieën te vervangen ; b) of met het toepasselijke rechtskader of andere voorwaarden wordt gewaarborgd dat de handel en investeringen met betrekking tot het project niet worden verstoord, met name rekening houdend met de vraag of de Unie een strategisch partnerschap als bedoeld in artikel 33 of een handelsovereenkomst met een hoofdstuk over grondstoffen met het desbetreffende derde land is aangegaan, en of het toepasselijke rechtskader of andere voorwaarden in overeenstemming zijn met het gemeenschappelijk handelsbeleid van de Unie; c) de mate waarin ondernemingen afnameovereenkomsten met de projectontwikkelaar hebben gesloten om de in het kader van de desbetreffende projecten in de Unie geproduceerde strategische grondstoffen te gebruiken of te verwerken, of daartoe bereid zijn; d) of het project in overeenstemming is met de doelstellingen van de Unie inzake ontwikkelingssamenwerking en buitenlands beleid. De bijdrage van een project tot de in punt a) bedoelde benchmarks wordt beoordeeld aan de hand van het ondernemingsplan van het project, de ondersteunende technische informatie in de aanvraag, de geraamde doorlooptijd van het project en het aandeel van de output van het project dat valt onder bestaande of potentiële afnameovereenkomsten als bedoeld in punt c). Onder meer contractuele overeenkomsten, intentieverklaringen of memoranda van overeenstemming kunnen met betrekking tot punt c) als bewijsmateriaal dienen. 3. Om te beoordelen of een project aan de criteria van artikel 5, lid 1, punt b), voldoet, wordt rekening gehouden met: a) de kwaliteit van de uitgevoerde haalbaarheidsstudies over het ontwikkelingspotentieel van het project; b) de vraag of de te gebruiken technologie zich in de relevante omgeving heeft bewezen. De in punt a) bedoelde haalbaarheidsstudies worden ontworpen om: a) te beoordelen of een voorgesteld project waarschijnlijk succesvol zal zijn door technologische en milieuoverwegingen in aanmerking te nemen; b) mogelijke technische en andere problemen te identificeren die zich bij de uitvoering van het project kunnen voordoen. Om te kunnen bevestigen dat het project haalbaar is, kunnen aanvullende studies vereist zijn. 4. Om te beoordelen of een project aan het criterium van artikel 5, lid 1, punt c), voldoet, wordt , in voorkomend geval, rekening gehouden met de overeenstemming van het project met de volgende Uniewetgeving of internationale instrumenten: a) [PB: gelieve verwijzing naar de richtlijn inzake passende zorgvuldigheid in het bedrijfsleven op het gebied van duurzaamheid in te voegen] voor zover het de projectontwikkelaar betreft; b) [PB: gelieve verwijzing naar de richtlijn duurzaamheidsrapportering door ondernemingen in te voegen] voor zover het de projectontwikkelaar betreft; c) de tripartiete beginselverklaring van de IAO betreffende multinationale ondernemingen en sociaal beleid; d) de OESO-richtsnoeren voor passende zorgvuldigheid voor maatschappelijk verantwoord ondernemen, met name de richtsnoeren met betrekking tot het bestrijden van corruptie; e) de OESO-richtsnoeren voor passende zorgvuldigheid voor verantwoorde toeleveringsketens van mineralen uit conflict- en hoogrisicogebieden; f) de OESO-richtsnoeren voor passende zorgvuldigheid voor zinvolle betrokkenheid van belanghebbenden in de winningssector; g) de beginselen van corporate governance van de OESO; h) de OESO-richtsnoeren voor multinationale ondernemingen; i) de leidende beginselen inzake bedrijfsleven en mensenrechten van de VN; i bis) de beginselen van vrije, voorafgaande en geïnformeerde toestemming (FPIC) zoals vastgelegd in de Verklaring van de Verenigde Naties over de rechten van inheemse volken, die in 2007 door de Algemene Vergadering van de VN is aangenomen. [Am. 11] Projectontwikkelaars kunnen ook aantonen dat zij aan het criterium van artikel 5, lid 1, punt c), voldoen door: a) aan te tonen dat het desbetreffende project afzonderlijk is gecertificeerd in het kader van een erkende regeling als bedoeld in artikel 29, of b) zich ertoe te verbinden een certificatie van het project in het kader van een erkende regeling als bedoeld in artikel 29 te verkrijgen en voldoende bewijs te verstrekken dat bij de uitvoering van het desbetreffende project aan de criteria voor die certificering kan worden voldaan. b bis) voor projecten in de Unie, toe te zeggen dat het project in kwestie, wanneer het wordt uitgevoerd, zal voldoen aan de toepasselijke wetgeving van de Unie. 5. Om te beoordelen of een project in de Unie aan de criteria van artikel 5, lid 1, punt d), voldoet, wordt het volgende in aanmerking genomen: a) of ondernemingen uit verschillende lidstaten aan het project deelnemen; b) of mogelijke afnemers ook in meer dan een lidstaat zijn gevestigd; c) de effecten op de beschikbaarheid van strategische grondstoffen voor downstreamgebruikers in meer dan één lidstaat. 6. Om te beoordelen of een project in een derde land aan de criteria van artikel 5, lid 1, punt e), voldoet, wordt rekening gehouden met de mate waarin het project in het desbetreffende derde land bijdraagt tot: a) het versterken van meer dan één stadium van de grondstoffenwaardeketen in het desbetreffende land of de omliggende regio; b) het bevorderen van particuliere investeringen in de binnenlandse grondstoffenwaardeketen; c) het realiseren van bredere economische of maatschappelijke voordelen, onder meer het scheppen van werkgelegenheid. BIJLAGE IV Criteria voor certificeringsregelingen Een erkende certificeringsregeling moet aan de volgende criteria voldoen: a) de regeling staat onder transparante, eerlijke en niet-discriminerende voorwaarden open voor alle marktdeelnemers die aan de vereisten van de regeling willen en kunnen voldoen en is onderworpen aan multistakeholdergovenance ; b) de vereisten voor certificering moeten in het hele Unierecht coherent zijn en omvatten▌: i) vereisten waarmee ecologisch duurzame praktijken vóór, tijdens en na de afsluiting ervan, waaronder milieubeheer en beperking van de milieueffecten, worden gewaarborgd in de volgende milieurisicocategorieën: i) lucht, met inbegrip van luchtverontreiniging zoals broeikasgasemissies; ii) water, met inbegrip van de zeebodem en het mariene milieu, waterverontreiniging, watergebruik, waterhoeveelheden (overstromingen of droogten) en toegang tot water; iii) bodem, met inbegrip van bodemverontreiniging, bodemerosie, landgebruik en bodemdegradatie; iv) biodiversiteit, met inbegrip van schade aan habitats, in het wild levende dieren, flora en ecosystemen, waaronder ecosysteemdiensten; v) gevaarlijke stoffen; vi) geluid en trillingen; vii) veiligheid van installaties; viii) energieverbruik; ix) afval en residuen; ii) vereisten waarmee maatschappelijk verantwoorde praktijken, waaronder eerbiediging van de mensenrechten en arbeidsrechten , met inbegrip van het gemeenschapsleven van inheemse volkeren, worden gewaarborgd; iii) vereisten waarmee de integriteit en transparantie van ondernemingen worden gewaarborgd, waaronder vereisten voor een goede omgang met financiële, milieu- en maatschappelijke kwesties , en beleid inzake bestrijding van omkoping en corruptiebestrijding overeenkomstig de in bijlage III, punt 4, vermelde OESO-richtsnoeren ; c) de verificatie en monitoring van de naleving is objectief en gebaseerd op internationale, Unie- of nationale normen, vereisten en procedures, en wordt onafhankelijk van de desbetreffende marktdeelnemer uitgevoerd; d) de regeling omvat voldoende vereisten en procedures om de bekwaamheid en onafhankelijkheid van de verantwoordelijke verificateurs te waarborgen. d bis) de regeling omvat vereisten om een controleverslag op te stellen op het niveau van de locatie. BIJLAGE V Milieuvoetafdruk 1. Definities Voor de toepassing van deze bijlage wordt verstaan onder: a) “activiteitsgegevens”: gegevens die betrekking hebben op de processen die samengaan met het modelleren van de levenscyclusinventarisaties (LCI). De samengevoegde LCI-resultaten van de procesketens die de activiteiten van een proces vertegenwoordigen, worden elk vermenigvuldigd met de bijbehorende activiteitsgegevens en vervolgens gecombineerd om de milieuvoetafdruk van het desbetreffende proces te berekenen; b) “materiaalstaat”: de lijst van grondstoffen, delen van samenstellen, tussenproducten, subcomponenten en onderdelen, en de hiervan benodigde hoeveelheden voor de vervaardiging van het product waarop de studie betrekking heeft; c) “bedrijfsspecifieke gegevens”: de direct bij een of meer inrichtingen gemeten of verzamelde gegevens (locatiespecifieke gegevens) die representatief zijn voor de activiteiten van de onderneming. Dit worden ook “primaire gegevens” genoemd; d) “effectbeoordelingsmethode”: het protocol om gegevens uit inventarisgegevens van de levenscyclus kwantitatief om te zetten in bijdragen aan een onderzocht milieueffect; e) “effectcategorie”: een klasse van het hulpbronnengebruik of milieueffect waarop de levenscyclusgegevens betrekking hebben; f) “levenscyclus”: de opeenvolgende en onderling verbonden stadia van een productsysteem, van de verwerving van grondstoffen of de opwekking uit natuurlijke hulpbronnen tot de definitieve verwijdering (ISO 14040:2006); g) “levenscyclusinventarisatie”: de verzameling elementaire, afval- en productstromen in een gegevensverzameling voor de levenscyclusinventarisatie; h) “gegevensverzameling voor de levenscyclusinventarisatie (LCI)”: een document of dossier met informatie over de levenscyclus van een bepaald product of een andere referentiebron (bijvoorbeeld een website of een proces) met beschrijvende metagegevens en kwantitatieve levenscyclusinventarisatiegegevens. Een gegevensverzameling voor de levenscyclusinventarisatie kan een gegevensverzameling over een eenheidsproces, een deels samengevoegde of een geheel samengevoegde gegevensverzameling betreffen; i) “secundaire gegevens”: gegevens die niet afkomstig zijn uit een specifiek proces binnen de toeleveringsketen van het bedrijf dat het onderzoek naar de milieuvoetafdruk uitvoert. Dit zijn gegevens die niet rechtstreeks door het bedrijf zijn verzameld, gemeten of geschat, maar die afkomstig zijn van een levencyclusinventarisdatabank van een derde partij of een andere bron. Secundaire gegevens bestrijken onder meer gemiddelde sectorgegevens (zoals gepubliceerde productiegegevens, overheidsstatistieken en gegevens van bedrijfsverenigingen), literatuuronderzoek, technische studies en octrooien, en kunnen ook gebaseerd zijn op financiële gegevens en proxy-gegevens en andere generieke gegevens bevatten. Primaire gegevens die een horizontale samenvoegingsstap doorlopen worden als secundaire gegevens beschouwd; j) “systeemgrens”: de aspecten die worden opgenomen in of worden uitgesloten van het levenscyclusonderzoek. Daarnaast worden aanvullende definities die nodig zijn voor de interpretatie van de regels voor berekening van de milieuvoetafdruk van een kritieke grondstof in die regels opgenomen. 2. Reikwijdte Deze bijlage bevat essentiële elementen over de methode voor de berekening van de milieuvoetafdruk van kritieke grondstoffen. De regels voor de berekening van de milieuvoetafdruk van een bepaalde kritieke grondstof moeten voortbouwen op de essentiële elementen van deze bijlage, waarbij rekening moet worden gehouden met wetenschappelijk onderbouwde beoordelingsmethoden en relevante internationale normen op het gebied van levenscyclusbeoordeling. De berekening van de milieuvoetafdruk van een kritieke grondstof is gebaseerd op de materiaalstaat, de energie, de productiemethoden en de hulpstoffen die in een de productiefaciliteit voor het vervaardigen van een kritieke grondstof worden gebruikt. Bij het vaststellen van de regels voor de berekening van de milieuvoetafdruk van een bepaalde kritieke grondstof, tracht de Commissie waar redelijk overeenstemming met regels voor de berekening van de milieuvoetafdruk van halffabricaten en eindproducten die gebruikmaken van die kritieke grondstoffen te waarborgen. 3. Opgegeven eenheid De opgegeven eenheid is 1 kg van de desbetreffende soort kritieke grondstof. In de regels voor de berekening van de milieuvoetafdruk van een bepaalde kritieke grondstof kan een hogere of lagere opgegeven eenheid, uitgedrukt in kg, worden vastgesteld, waarbij in voorkomend geval rekening wordt gehouden met de aard of het gebruik van de desbetreffende kritieke grondstof. Alle kwantitatieve input- en outputgegevens die door de fabrikant worden verzameld voor het bepalen van de koolstofvoetafdruk, worden aan de hand van deze opgegeven eenheid berekend. 4. Systeemgrens Winning, concentratie en raffinage zijn de drie stadia van de levenscyclus die, met de volgende processen (indien relevant voor de desbetreffende kritieke grondstof), binnen de systeemgrens van primaire kritieke grondstoffen moeten vallen: a) upstreamprocessen, waaronder de winning van ertsen voor de productie van grondstoffen, de productie en de levering ( inclusief het vervoer) van chemische stoffen en hulpstoffen, de productie en de levering ( inclusief het vervoer) van brandstoffen, de productie en de levering van elektriciteit, en het vervoer van materialen in voertuigen die geen eigendom van de organisatie zijn of door de organisatie worden geëxploiteerd ; b) het vervoer van ertsen, concentraten en grondstoffen in voertuigen die eigendom zijn van of worden beheerd door de organisatie; c) de opslag van ertsen, concentraten en grondstoffen; d) het verbrijzelen en schoonmaken van ertsen; e) de productie van grondstofconcentraten; f) de onttrekking van metalen (met chemische, fysische of biologische middelen); g) smelten; h) de conversie van metalen; i) het schoonmaken van slak; j) de raffinage van metalen; k) de elektrolyse van metalen; l) het gieten of verpakken van metalen; m) de verwerking van verbruikt materiaal en slak; n) alle bijbehorende hulpprocessen, zoals afvalwaterbehandeling (ter plaatse, ook voor de behandeling van proceswater, koelwater en afgevloeid oppervlaktewater), systemen voor de besparing van gas (onder meer voor primaire en secundaire afgassen en boilers, met inbegrip van de voorbehandeling van het voedingswater), en interne logistiek. De volgende processen (voor zover relevant voor de desbetreffende gerecyclede grondstof) vallen binnen de systeemgrens van secundaire kritieke grondstoffen (waarbij het levenscyclusstadium van recycling wordt bepaald): a) upstreamprocessen, waaronder de productie van inputgrondstoffen (schroot en nieuwe koperconcentraten), de productie en de levering (het vervoer) van chemische stoffen en hulpstoffen, de productie en de levering (het vervoer) van brandstoffen, de productie en de levering van elektriciteit, en het vervoer van materialen in voertuigen die geen eigendom van de organisatie zijn; b) het vervoer van concentraten en schroot in voertuigen die eigendom zijn van of worden beheerd door de organisatie; c) de opslag van schroot, concentraten en grondstoffen; d) de secundaire voorbehandeling van materialen; e) smelten; f) de conversie van metalen; g) de raffinage van metalen; h) de elektrolyse van metalen; i) het gieten of verpakken van metalen; j) de verwerking van verbruikt materiaal; k) alle bijbehorende hulpprocessen, zoals afvalwaterbehandeling (ter plaatse, ook voor de behandeling van proceswater, koelwater en afgevloeid oppervlaktewater), systemen voor de besparing van gas (onder meer voor primaire en secundaire afgassen en boilers, met inbegrip van de voorbehandeling van het voedingswater), en interne logistiek. De gebruiksfase en de fase aan het einde van de levensduur worden van de berekening van de milieuvoetafdruk uitgesloten, aangezien de verantwoordelijke marktdeelnemer daar geen rechtstreekse invloed op heeft. Andere processen kunnen worden uitgesloten als zij niet significant bijdragen tot de milieuvoetafdruk van een kritieke grondstof. 5. Effectcategorieën In de berekeningsregels wordt bepaald welke effectcategorie(ën) bij de berekening van de milieuvoetafdruk en de broeikasgasemissies moet(en) worden gebruikt. Die keuze wordt gebaseerd op de hotspotanalyse die wordt uitgevoerd overeenkomstig op internationaal niveau ontwikkelde wetenschappelijk verantwoorde methoden en met inachtneming van: a) het relatieve belang van de verschillende effecten, met inbegrip van hun relatieve belang voor▌ klimaat- en milieudoelstellingen ▌; b) de behoeften van downstreamondernemingen die de milieuvoetafdruk van de kritieke grondstoffen die zij gebruiken, willen meedelen. 6. Gebruik van bedrijfsspecifieke en secundaire gegevensverzamelingen In de berekeningsregels wordt het gebruik van bedrijfsspecifieke of secundaire gegevensverzamelingen voor alle relevante processen en materialen gespecificeerd. Als berekeningsregels de keuze mogelijk maken tussen bedrijfsspecifieke en secundaire gegevensverzamelingen, bevat de berekeningsmethode voldoende stimulansen om de bedrijfsspecifieke gegevensverzameling te gebruiken. Het gebruik van bedrijfsspecifieke gegevens is ten minste vereist voor de processen waarop de verantwoordelijke exploitant rechtstreeks invloed heeft en die het sterkste bijdragen tot de desbetreffende effectcategorieën. De bedrijfsspecifieke activiteitsgegevens worden gebruikt in combinatie met de desbetreffende secundaire gegevensverzamelingen conform de milieuvoetafdrukmethode. In de berekeningsregels moet worden gespecificeerd of monsterneming is toegestaan, overeenkomstig de criteria van op internationaal niveau ontwikkelde wetenschappelijk verantwoorde methoden. In het geval van een wijziging van de materiaalstaat of energiemix die voor het produceren van een soort kritieke grondstoffen wordt gebruikt, is een nieuwe berekening van de milieuvoetafdruk nodig. Bij de berekening van de koolstofintensiteit van de energie die wordt gebruikt in de verschillende fasen van de in punt 4 vermelde processen, worden gegevens over de gemiddelde broeikasgasemissies van de energiemix van het land of, indien mogelijk, de regio waar de specifieke activiteit of het specifieke proces heeft plaatsgevonden, gebruikt. Lagere emissiefactoren worden alleen gebruikt wanneer de marktdeelnemer op betrouwbare wijze kan aantonen dat zijn individuele processen of energievoorziening minder koolstofintensief zijn dan de energiemix van het gemiddelde van het land of, waar mogelijk, de regio. Dit moet worden aangetoond door middel van een rechtstreekse connectie met een producent van hernieuwbare energie of een producent met een lagere koolstofintensiteit of door middel van een contract waaruit een tijdelijke en geografische band blijkt tussen de energielevering en het gebruik door de marktdeelnemer, die wordt geverifieerd door een verificatieverklaring van een derde partij. De in een gedelegeerde handeling uit te werken berekeningsregels omvatten de gedetailleerde modellering van de volgende stadia van de levenscyclus: a) het stadium van winning, concentratie en raffinage van primaire grondstoffen; b) het stadium van verwerving en bewerking van secundaire grondstoffen. 7. Effectbeoordelingsmethoden De milieuvoetafdruk wordt berekend met wetenschappelijk verantwoorde effectbeoordelingsmethoden waarin rekening is gehouden met ontwikkelingen op internationaal niveau voor relevante effectcategorieën met betrekking tot klimaatverandering, water, lucht, bodem, hulpbronnen, landgebruik en toxiciteit. De resultaten worden als karakteriseringsresultaten weergegeven (zonder normalisatie en weging). 8. Milieuvoetafdrukprestatieklassen Afhankelijk van de verdeling van de waarden van de milieuvoetafdrukverklaringen van producten die op de interne markt in de handel zijn gebracht en met het oog op het mogelijk maken van marktdifferentiatie, wordt een zinvol aantal prestatieklassen vastgesteld, waarbij categorie A de beste klasse is met de minste effecten gedurende de gehele levenscyclus. Bij de vaststelling van de drempelwaarde voor iedere prestatieklasse, evenals de bandbreedte van elke prestatieklasse, wordt uitgegaan van de verdeling van de geleverde prestaties van de desbetreffende kritieke grondstoffen die in de voorgaande drie jaar in de handel zijn gebracht, de verwachte technologische vooruitgang en andere vast te stellen technische factoren. De Commissie beoordeelt het aantal prestatieklassen en de bijbehorende drempelwaarden elke drie jaar opnieuw om te waarborgen dat deze representatief blijven voor de realiteit van de markt en de verwachte marktontwikkelingen. 9. Conformiteitsbeoordeling In de regels voor berekening en verificatie wordt aangegeven welke van de in bijlage II bij Besluit nr. 768/2008/EG beschreven modules, indien nodig aangepast aan het desbetreffende materiaal, de toepasselijke conformiteitsbeoordelingsprocedure is. Bij het aanwijzen van de toepasselijke conformiteitsbeoordelingsprocedure houdt de Commissie rekening met: a) de vraag of de betrokken module geschikt is voor het soort materiaal en in verhouding staat tot het nagestreefde algemene belang; b) de beschikbaarheid van bevoegde en onafhankelijke derden die mogelijke taken van conformiteitsbeoordeling door derden kunnen uitvoeren; c) indien betrokkenheid van een derde partij vereist is, de noodzaak van een keuzemogelijkheid voor de fabrikant tussen modules voor kwaliteitsborging en productcertificatie, zoals beschreven in bijlage II bij Besluit nr. 768/2008/EG. BIJLAGE VI Relevante producten als bedoeld in artikel 27, lid 1 In de volgende tabel zijn de goederen opgenomen zoals deze zijn ingedeeld in de gecombineerde nomenclatuur als vervat in bijlage I bij Verordening (EEG) nr. 2658/87. Het Europees Parlement, – gezien de aanbeveling van de Commissie van 14 juni 2023 voor een besluit van de Raad houdende machtiging tot het openen van onderhandelingen over een overeenkomst met de Verenigde Staten van Amerika betreffende de versterking van de internationale toeleveringsketens van kritieke mineralen ( COM(2023)0327 ), – gezien de gezamenlijke verklaring van de Amerikaanse president Joe Biden en Commissievoorzitter Ursula von der Leyen van 10 maart 2023, – gezien de Amerikaanse Inflation Reduction Act (wet inflatiebestrijding) van 2022, – gezien de gezamenlijke verklaring naar aanleiding van de Handels- en Technologieraad EU-VS van 31 mei 2023, – gezien de vraag aan de Commissie over de opening van onderhandelingen over een overeenkomst met de Verenigde Staten van Amerika betreffende de versterking van de internationale toeleveringsketens van kritieke mineralen ( O-000037/2023 – B9‑0027/2023), – gezien artikel 136, lid 5, en artikel 132, lid 2, van zijn Reglement, – gezien de ontwerpresolutie van de Commissie internationale handel, A. overwegende dat de EU en de VS gemeenschappelijke waarden en een fundamenteel gemeenschappelijk belang hebben bij het vormgeven van een internationaal klimaat waarin multilateralisme en democratische waarden worden versterkt, de mensenrechten worden verdedigd, het internationaal recht wordt geëerbiedigd en een op regels gebaseerde internationale orde en duurzame ontwikkeling overal ter wereld worden bevorderd; B. overwegende dat de VS een oprichtend lid van de Wereldhandelsorganisatie (WTO) zijn en al tientallen jaren sterk pleiten voor een op regels gebaseerde multilaterale wereldorde; C. overwegende dat de EU en de VS recent een dialoog over stimulansen voor schone energie hebben opgestart, waarin zij zich buigen over mogelijke herzieningen van de regels voor groene subsidies die de twee partijen op WTO-niveau kunnen voorstellen; overwegende dat zij in het kader van de Handels- en Technologieraad EU-VS ook het trans-Atlantische initiatief voor duurzame handel hebben gelanceerd, met het doel om het potentieel van de trans-Atlantische markt als katalysator voor decarbonisatie en de groene transitie te versterken; D. overwegende dat er een wereldwijde wedloop aan de gang is om de toekomst van de productie van schone energietechnologie vorm te geven, onder meer onder invloed van overheidsingrijpen; E. overwegende dat de doelstelling om schone productie en innovatie op het gebied van schone technologieën te bevorderen en de klimaatinspanningen op te voeren de productie van schone technologieën in de EU moet aanmoedigen en tegelijkertijd, in samenwerking met betrouwbare partners, de veerkracht van internationale toeleveringsketens moet versterken en ongewenste strategische afhankelijkheden moet verminderen; F. overwegende dat een multilaterale samenwerkingsstructuur op het gebied van kritieke grondstoffen economische en sociale voordelen met betrekking tot de winning van kritieke grondstoffen kan opleveren en doeltreffende waarborgen kan omvatten die de gevolgen voor de biodiversiteit en ecosystemen binnen de bestaande mondiale grenzen beperken; G. overwegende dat in de Amerikaanse geschiedenis weliswaar nog nooit zoveel geïnvesteerd is in klimaatactie en schone energie als met de wet inflatiebestrijding, maar dat deze wet bepalingen bevat die discriminerend zijn en het gelijke speelveld ondermijnen; overwegende dat de wet inflatiebestrijding exporteurs in de EU uitsluit van de belastingkredieten en subsidies die in het kader van de regeling worden toegekend, waaronder exporteurs van door batterijen of brandstofcellen aangedreven voertuigen; H. overwegende dat de EU en de VS geen vrijhandelsovereenkomst hebben gesloten; I. overwegende dat het aannemen van een overeenkomst over kritieke mineralen gerechtvaardigd is om de EU een status te verlenen die gelijkwaardig is aan die van de vrijhandelspartners van de VS, met het oog op het krediet voor schone voertuigen van de wet inflatiebestrijding; J. overwegende dat een voortdurende betrokkenheid van het Europees Parlement bij het proces tot vaststelling van het onderhandelingsmandaat zou zorgen voor een robuuster en democratischer proces; 1. is ingenomen met de contacten van de Commissie met de Amerikaanse regering op het hoogste niveau en dringt er bij de partijen op aan oplossingen te vinden met betrekking tot de discriminerende bepalingen van de wet inflatiebestrijding, die gevolgen hebben voor EU‑exporteurs naar de Amerikaanse markt en die het gelijke speelveld ondermijnen; 2. is ingenomen met de opening van de onderhandelingen over een overeenkomst met de VS over de versterking van de internationale toeleveringsketens voor kritieke mineralen, voor zover deze onderhandelingen een evenwichtig, met de WTO-regels verenigbaar resultaat opleveren en zij de wederzijds voordelige samenwerking verbeteren; 3. benadrukt dat de EU‑normen op het gebied van klimaat en milieu tot de strengste ter wereld behoren en dat deze normen het mogelijk moeten maken dat EU-producten in aanmerking komen voor de voordelen die worden geboden door de wet inflatiebestrijding; benadrukt dat de overeenkomst ook volledig in overeenstemming moet zijn met het klimaat- en duurzaamheidsacquis van de EU en met de inspanningen van de EU om haar open strategische autonomie te versterken, en geen afbreuk mag doen aan recent aangenomen wetgeving noch aan lopende wetgevingsvoorstellen, zoals Verordening (EU) 2023/1542 inzake batterijen en afgedankte batterijen (1) , de verordening voor een nettonulindustrie (2) en de verordening kritieke grondstoffen (3) ; 4. steunt de trans-Atlantische samenwerking, onder meer via internationale fora, op het gebied van eerlijke en inclusieve normalisatie voor de levenscyclusbeoordeling en de winning, etikettering en recycling van kritieke mineralen met het oog op de opbouw van duurzame waarde- en toeleveringsketens; is ingenomen met de lancering van het trans-Atlantisch initiatief voor duurzame handel en kijkt uit naar de snelle uitvoering van het werkprogramma daarvan; verzoekt de Commissie nauw samen te werken met de VS om het volledige potentieel van de Handels- en Technologieraad te onderzoeken, alsook met andere strategische partners om veerkrachtige, duurzame en betrouwbare mondiale waardeketens voor kritieke materialen te bevorderen en deze overeenkomst te gebruiken als een kans om toegevoegde waarde te creëren in en samen te werken met de landen waar deze kritieke mineralen hun oorsprong hebben en tegelijkertijd ongewenste strategische afhankelijkheid te verminderen; 5. steunt de in de overeenkomst geformuleerde doelstelling om de internationale toeleveringsketens voor kritieke mineralen te versterken en zo te voorzien in wederzijdse verbintenissen op het gebied van handel, arbeid en milieu, en om de invoering van batterijtechnologieën voor elektrische voertuigen te bevorderen door de gezamenlijke inzet van de EU en de VS te formaliseren om zo de handel te vergemakkelijken en de onzekerheid voor bedrijven te verminderen; 6. is ingenomen met de doelstelling om tot een gezamenlijk begrip te komen van handelsverstorende beleidsmaatregelen en praktijken op het gebied van kritieke mineralen en om gecoördineerde maatregelen te ontwikkelen, ook met andere strategische partners, om de diversificatie van de toeleveringsketen te bevorderen en kwetsbaarheden en ongewenste strategische afhankelijkheid te verminderen; 7. benadrukt dat de overeenkomst ook moet leiden tot duidelijkheid over de relevante definities, en roept beide partijen op overeenstemming te bereiken over alle in de wet inflatiebestrijding opgenomen mineralen die ook onder de overeenkomst moeten vallen, en een lijst vast te stellen van sectoren die verband houden met de kritieke mineralen waarop de overeenkomst betrekking heeft; 8. dringt erop aan dat ook kritieke mineralen die door recycling worden gewonnen onder de overeenkomst vallen; juicht toe dat in de ontwerponderhandelingsrichtsnoeren wordt verwezen naar het feit dat circulariteit moet worden bevorderd, maar betreurt het dat gerecyclede grondstoffen niet expliciet in het toepassingsgebied van de onderhandelingen zijn opgenomen; 9. is ingenomen met de in de onderhandelingsrichtsnoeren opgenomen ambitie met betrekking tot duurzaamheid en arbeidsbepalingen en de verwijzing naar de verklaring van de Internationale Arbeidsorganisatie betreffende de fundamentele principes en rechten op het werk; onderstreept dat de overeenkomst ook volledig in overeenstemming moet zijn met de EU-aanpak van handel en duurzame ontwikkeling en geen afbreuk mag doen aan onlangs aangenomen wetgeving noch aan lopende wetgevingsvoorstellen, met inbegrip van de voorgestelde verordening inzake een verbod op met dwangarbeid vervaardigde producten op de markt van de Unie (4) ; 10. onderstreept hoe belangrijk het is een transparantiemechanisme op te nemen voor de wederzijdse uitwisseling van informatie over overheidssteun aan de sector van kritieke mineralen, evenals een systeem voor vroegtijdige waarschuwing voor kritieke verstoringen van de toeleveringsketen van mineralen; 11. verzoekt de Commissie de potentiële impact van de wet inflatiebestrijding op de Europese industrie en haar concurrentievermogen te blijven monitoren, met inbegrip van handels- en investeringsverstoringen, rekening houdend met de huidige uitdagingen voor toeleveringsketens en de hoge kosten van energie, vervoer en grondstoffen, en haar dialoog met de VS over de aanpak van deze kwesties voort te zetten; 12. verzoekt de Commissie uiterlijk twee jaar na de ratificatie van deze overeenkomst een effectbeoordeling achteraf uit te voeren, en te analyseren in hoeverre de gestelde doelstellingen worden bereikt; 13. neemt kennis van het ambitieuze tijdschema voor het afronden van de onderhandelingen met de VS; herinnert er in dit verband aan dat het belangrijk is het Parlement onmiddellijk en volledig te betrekken bij en te informeren in elke fase van de onderhandelingen om democratische controle te waarborgen; herinnert eraan dat voor elke formele overeenkomst die uit dergelijke onderhandelingen voortvloeit, de goedkeuring van het Parlement vereist is; benadrukt dat de noodzaak van een versnelde oplossing niet ten koste mag gaan van de ambitie; 14. verzoekt de Commissie aan de regering van de VS de boodschap over te brengen dat een overeenkomst over kritieke mineralen slechts als een van de eerste stappen moet worden beschouwd om de punten van zorg van de EU over de wet inflatiebestrijding weg te nemen, zonder afbreuk te doen aan mogelijke acties op WTO-niveau, en meer in het algemeen ook de punten van zorg van de EU over de nog onopgeloste handelswrijvingen in de betrekkingen tussen de EU en de VS; dringt er bij de Commissie op aan haar samenwerking met de regering van de VS voort te zetten om ook andere resterende punten van zorg aan te pakken; 15. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, het Bureau van de handelsgezant van de Verenigde Staten en het Amerikaanse Congres. Het Europees Parlement, – gezien artikel 225 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien artikel 294, lid 2, en artikel 175, alinea 3, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C8‑0228/2018), – gezien artikel 294, lid 3, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien de mededeling van de Commissie aan het Parlement en de Raad getiteld “Groei en cohesie stimuleren in grensregio’s van de EU” ( COM(2017)0534 ), – gezien Verordening (EG) nr. 1082/2006 van het Europees Parlement en de Raad betreffende een Europese groepering voor territoriale samenwerking (EGTS) (1) , – gezien het voor het directoraat-generaal Regionaal Beleid en Stadsontwikkeling van de Europese Commissie opgestelde eindverslag van maart 2017 getiteld “Easing legal and administrative obstacles in EU border regions” (Verminderen van juridische en administratieve belemmeringen in grensregio’s van de EU) (2) , – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2018)0373 ), – gezien het gemotiveerde advies dat op 20 juni 2018 in het kader van protocol nr. 2 betreffende de toepassing van de beginselen van subsidiariteit en evenredigheid is uitgebracht door de Zweedse Rijksdag, en waarin wordt gesteld dat het ontwerp van wetgevingshandeling niet strookt met het subsidiariteitsbeginsel, – gezien zijn resolutie van 11 september 2018 over het stimuleren van groei en cohesie in grensregio’s van de EU (3) , – gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité van 19 september 2018 (4) , – gezien zijn wetgevingsresolutie van 14 februari 2019 over het voorstel voor een verordening van het Europees Parlement en de Raad betreffende een mechanisme om juridische en administratieve belemmeringen in een grensoverschrijdende context uit de weg te ruimen (5) , – gezien het advies van het Comité van de Regio’s van 7 maart 2019 (6) , – gezien het advies van de Juridische dienst van de Raad van 2 maart 2020 (6009/20) (7) , – gezien zijn resolutie van 17 april 2020 over gecoördineerde EU-maatregelen om de COVID-19-pandemie en de gevolgen ervan te bestrijden (8) , – gezien zijn resolutie van 19 juni 2020 over Europese bescherming van grensoverschrijdende en seizoenarbeiders in het kader van de COVID-19-crisis (9) , – gezien het verslag van de Europese Commissie van juli 2020 over grensoverschrijdende samenwerking in de EU (10) , – gezien het advies van het Europees Comité van de Regio’s van 5 februari 2021 getiteld “Grensoverschrijdende overheidsdiensten in Europa” (11) , – gezien het verslag van het Comité van de Regio’s van juli 2021 over de openbare raadpleging over de toekomst van grensoverschrijdende samenwerking (12) , – gezien vraag met verzoek om mondeling antwoord O-000061/2021 van 10 september 2021 aan de Raad over het gebrek aan wil van de Raad om vooruitgang te boeken met het Europees grensoverschrijdend mechanisme (13) , – gezien zijn resolutie van 14 september 2021 “Naar een sterker partnerschap met de ultraperifere gebieden van de EU” (14) , – gezien de publicatie “ b-solutions : Solving Border Obstacles. A Compendium 2020-2021”, gepubliceerd op 9 december 2021 (15) , – gezien het verslag van de Conferentie over de toekomst van Europa van mei 2022 over het eindresultaat (16) , – gezien de voor zijn Commissie regionale ontwikkeling uitgevoerde studie “The impacts of the COVID-19 pandemic on EU cohesion and EU cohesion policy” (De impact van de COVID-19-pandemie op de cohesie in de EU en het cohesiebeleid van de EU), gepubliceerd in januari 2022, – gezien zijn resolutie van 8 maart 2022 over het cohesiebeleid als een instrument om verschillen in de gezondheidszorg te verkleinen en grensoverschrijdende samenwerking op gezondheidsgebied te verbeteren (17) , – gezien het verslag van de Commissie van 9 februari 2022, getiteld “Naar cohesie in Europa in 2050 – Achtste verslag over de economische, sociale en territoriale samenhang”, – gezien zijn resolutie van 15 september 2022 over economische, sociale en territoriale cohesie in de EU: het achtste cohesieverslag (18) , – gezien zijn resolutie van 15 september 2022 over de grensregio’s van de EU: levende laboratoria van de Europese integratie (19) , – gezien de studie van de Onderzoeksdienst van het Europees Parlement (EPRS) voor zijn Commissie regionale ontwikkeling getiteld “Mechanism to resolve legal and administrative obstacles in a cross-border context – European added value assessment” (Mechanisme om juridische en administratieve belemmeringen in een grensoverschrijdende context uit de weg te ruimen – Beoordeling van de Europese meerwaarde) (de “studie van de Onderzoeksdienst”) (20) , – gezien de artikelen 47 en 54 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie regionale ontwikkeling ( A9-0252/2023 ), A. overwegende dat het nog steeds bestaan van grensoverschrijdende belemmeringen van administratieve en juridische aard afbreuk doet aan de welvaart en het duurzaam economisch en sociaal potentieel van de grensregio’s van de EU en de uitoefening van de door de Verdragen aan de burgers en de gemeenschappen van de grensregio’s toegekende rechten beperkt; B. overwegende dat het aanhouden van deze belemmeringen en de gevolgen daarvan het vertrouwen van burgers in grensregio’s in de Europese integratie en de doeltreffendheid van de overheidsinstanties ondermijnen; C. overwegende dat werknemers in grensregio’s nog steeds te maken hebben met fiscale en administratieve problemen die een betere coördinatie tussen de overheidsdiensten van de lidstaten vereisen; overwegende dat moet worden benadrukt dat deze trend nog is verergerd door de toename van grensoverschrijdend telewerken als gevolg van de COVID-19-pandemie; D. overwegende dat binnengrensregio’s 40 % van het grondgebied van de EU bestrijken, 30 % van haar bevolking of 150 miljoen mensen vertegenwoordigen en bijna 2 miljoen grensoverschrijdende werknemers verwelkomen; overwegende dat het opzetten van een wetgevingsinstrument op het niveau van de Unie om grensoverschrijdende belemmeringen weg te nemen, in combinatie met bestaande instrumenten, economische voordelen ter waarde van naar schatting 123 miljard EUR kan opleveren, terwijl het wegnemen van alle belemmeringen voordelen tot 460 miljard EUR zou opleveren; overwegende dat het wegnemen van grensoverschrijdende belemmeringen ook een positief effect zou hebben op sociale rechten, gelijke kansen, milieubescherming en een betere toegang tot hoogwaardige openbare diensten voor burgers in grensregio’s (21) ; E. overwegende dat het wegnemen van grensoverschrijdende belemmeringen ook de toegankelijkheid tussen buurlanden kan verbeteren, bijvoorbeeld door de nog steeds ontbrekende verbindingen tussen bepaalde grensregio’s tot stand te brengen; overwegende dat betere onderlinge verbindingen tussen grensregio’s de Europese integratie tastbaarder kunnen maken en burgers de mogelijkheid tot effectieve en milieuvriendelijke grensoverschrijdende mobiliteit kunnen bieden; F. overwegende dat sommige lidstaten reeds bilaterale of plurilaterale verdragen en overeenkomsten hebben gesloten om structuren en procedures voor het wegnemen van grensoverschrijdende belemmeringen op te zetten; G. overwegende dat een wetgevingshandeling van de Unie tot vaststelling van algemene bepalingen en procedurele regelingen voor de lidstaten om grensoverschrijdende belemmeringen weg te nemen, de lidstaten en EU-regio’s ten goede zou komen doordat zij de beschikking zouden krijgen over een breder scala aan beleidsopties, evenals over de mogelijkheid om oplossingen op maat te ontwerpen, afhankelijk van de specifieke belemmering; H. overwegende dat deze ook ten goede zou komen aan gemeenschappen en actoren uit het maatschappelijk middenveld die betrokken zijn bij de aanzet tot of zowel de aanzet tot als de uitvoering van gezamenlijke projecten in de Unie, en die daarbij over een specifieke methode zouden beschikken om grensoverschrijdende belemmeringen te signaleren en aan te pakken; I. overwegende dat de Commissie in 2018 een voorstel heeft gedaan voor een verordening betreffende een mechanisme om juridische en administratieve belemmeringen in een grensoverschrijdende context uit de weg te ruimen (hierna “ECBM-voorstel” genoemd); overwegende dat sindsdien nieuwe uitdagingen van ongekende aard zijn ontstaan, zoals de Brexit, de COVID-19-pandemie, de noodzaak om de klimaatnoodtoestand dringend aan te pakken, en de Russische aanvalsoorlog tegen Oekraïne; overwegende dat deze crises gevolgen hebben gehad op grensoverschrijdend niveau, waarmee rekening moet worden gehouden in een nieuwe gewijzigde versie van dat voorstel; J. overwegende dat de Commissie in haar publicatie “ b-solutions : Solving Border Obstacles: A Compendium of 43 Cases” (22) , schatte dat een dergelijk wetgevingsbesluit inzake het wegnemen van grensoverschrijdende belemmeringen in ten minste 38 % van de geanalyseerde gevallen een geschikt instrument zou zijn geweest om juridische en administratieve belemmeringen uit de weg te ruimen; K. overwegende dat het Europees Parlement het ECBM-voorstel in april 2019 in eerste lezing heeft aangenomen; overwegende dat de Groep structuurmaatregelen van de Raad de werkzaamheden met betrekking tot het ECBM-voorstel in 2021 heeft stopgezet, zonder dat de Raad een formeel standpunt had ingenomen; L. overwegende dat de Raad niettemin een aantal begrijpelijke juridische bezwaren heeft ingebracht, die in het kader van een nieuw voorstel moeten worden behandeld; M. overwegende dat het Parlement al het nodige heeft gedaan om op een open en constructieve manier interinstitutionele onderhandelingen met de Raad te beginnen; overwegende dat het Parlement de Commissie in diverse resoluties en in formele en informele uitwisselingen op het hoogste politieke niveau herhaaldelijk heeft verzocht een nieuw gewijzigd wetgevingsvoorstel in te dienen; overwegende dat het vaststellen van een dergelijk wetgevingsbesluit ook deel uitmaakt van de voorstellen in het eindverslag van de Conferentie over de toekomst van Europa (23) ; N. overwegende dat aan de oproepen van het Parlement tot dusver geen enkel gevolg van betekenis is gegeven, noch door de Commissie, noch door de Raad; overwegende dat het Parlement op grond van artikel 225 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU) de Commissie kan verzoeken passende voorstellen in te dienen inzake aangelegenheden die naar het oordeel van het Parlement handelingen van de Unie voor de tenuitvoerlegging van de Verdragen vergen; 1. is van oordeel dat de Unie in het licht van recente trends in arbeidsmobiliteit binnen de EU en om het hoofd te bieden aan diverse demografische, sociale, demografische, economische en klimaatuitdagingen, om ongelijkheden te verminderen en om braindrain te voorkomen, haar inspanningen moet opvoeren om nog bestaande grensoverschrijdende juridische en administratieve belemmeringen aan te pakken in de ruimere context van cohesie door middel van een veel efficiëntere samenwerking tussen de autoriteiten van grensregio’s en met een nieuw, doeltreffend instrument; 2. merkt op dat ondanks de territoriale grensoverschrijdende activiteiten die in de loop van decennia zijn ontwikkeld en door de Unie met juridische en financiële instrumenten worden ondersteund en vergemakkelijkt, burgers in grensregio’s vaker worden gediscrimineerd doordat zij geen toegang hebben tot de dichtstbijzijnde openbare dienst indien die zich toevallig aan de andere kant van de grens bevindt, of doordat hun bedrijven minder kansen krijgen; 3. steunt de lopende inspanningen van de b-solutions , een initiatief van het directoraat-generaal Regionaal Beleid en Stadsontwikkeling (DG REGIO) van de Europese Commissie, dat wordt beheerd door de Werkgemeenschap van Europese grensgebieden (WVEG) als een van de acties die zijn voorgesteld in de mededeling van de Commissie “Groei en cohesie stimuleren in grensregio’s van de EU”; 4. beschouwt het b-solutions-initiatief als een succes, maar onderkent ook dat dit slechts een van de technische instrumenten is, naast de Europese groepering voor territoriale samenwerking (EGTS), het Border Focal Point Network (netwerk van grenscontactpunten) en de macroregionale strategieën, die een aanvulling vormen op de grensoverschrijdende samenwerking van de Unie, maar die kennelijk geen alomvattend en doeltreffend antwoord bieden op de belemmeringen waarop grensregio’s stuiten; 5. benadrukt dat een Uniebreed coördinatiekader nodig is om de cohesie van de Unie te waarborgen en alle grensregio’s een langverwachte oplossing te bieden voor het wegnemen van belemmeringen die grotere inspanningen en intensievere samenwerking tussen de betrokken lidstaten vergen, met inachtneming van het subsidiariteitsbeginsel; 6. stelt zich op het standpunt dat de wijziging van het ECBM-voorstel gericht moet zijn op het opzetten van een eenvoudig en ongecompliceerd coördinatiekader dat autoriteiten op verschillende niveaus in staat stelt om juridische en administratieve belemmeringen weg te nemen, waarbij overlapping van instanties en autoriteiten en het creëren van onnodige administratieve lasten moeten worden voorkomen, teneinde bij te dragen aan de ontwikkeling van grensgebieden met inachtneming van hun specifieke kenmerken; is de opvatting toegedaan dat de werkingssfeer van het herziene ECBM-voorstel gericht moet zijn op de uitvoering van gezamenlijke projecten; 7. is van mening dat een dergelijk coördinatiekader, om een echt cohesie-instrument te zijn, de grondwettelijke en wetgevende prerogatieven van de lidstaten, volledig moet eerbiedigen, met inachtneming van de institutionele verschillen wat de interventiegebieden van de betrokken nationale administratieve organen betreft, en de verdeling van de bevoegdheden tussen de Unie en de lidstaten; 8. stelt voor om het nieuwe coördinatiekader de benaming ““Border Regions” Instrument for Development and Growth in the EU” (Grensregio-instrument voor ontwikkeling en groei in de EU) (BridgEU) te geven; 9. benadrukt dat regionale en lokale autoriteiten een cruciale rol spelen bij het bevorderen van territoriale cohesie en op zinvolle en inclusieve wijze moeten kunnen deelnemen aan het opstellen van maatregelen om grensoverschrijdende belemmeringen weg te nemen, en dat de relevante lokale actoren uit het maatschappelijk middenveld en buurtgroepen op de hoogte moeten worden gehouden van het proces; 10. benadrukt dat in elk wetgevingsvoorstel hieromtrent duidelijk moet worden omschreven welke instanties en organen van de lidstaten op elk niveau gedurende het hele proces betrokken zijn, teneinde de nodige rechtszekerheid voor regionale en lokale actoren te waarborgen; 11. is van mening dat de oprichting van grensoverschrijdende coördinatiepunten van cruciaal belang is om overheidsinstanties, het maatschappelijk middenveld, burgers en particuliere organen een gesprekspartner te bieden die juridische of administratieve belemmeringen voor de uitvoering van een gezamenlijk project kan wegnemen; 12. meent dat de lidstaten via de grensoverschrijdende coördinatiepunten op vrijwillige basis en per geval moeten beoordelen of en hoe zij zullen ingaan op het verzoek om bijstand bij het wegnemen van belemmeringen en administratieve lasten; 13. huldigt de opvatting dat bestuur op verschillende niveaus (“multi-level governance”), innovatie en sterkere samenwerking tussen grensregio’s kunnen worden gestimuleerd door grensoverschrijdende coördinatiepunten de mogelijkheid te bieden om grensoverschrijdende comités op te richten teneinde een complexe belemmering aan te pakken die meer samenwerking tussen de betrokken autoriteiten van de grensregio’s op alle niveaus vereist; 14. benadrukt dat de lidstaten, indien zij vrijwillig besluiten het instrument in werking te stellen, over verschillende beleidsmaatregelen moeten beschikken om de belemmering weg te nemen, zoals een evaluatie van het administratieve of juridische kader via op het relevante niveau genomen unilaterale maatregelen, via “zachte” wetgeving, door de verwijzing van het beheer van de belemmering naar de bij bestaande bilaterale of plurilaterale opgerichte bevoegde instanties of ten slotte door de oprichting van een grensoverschrijdend comité dat belast is met het opstellen van een ad-hocoplossing om een of meer van de vastgestelde belemmeringen weg te nemen; 15. onderstreept dat het nemen van een besluit over de uitvoering van een door het grensoverschrijdend comité ontworpen ad-hocoplossing een bevoegdheid van de bevoegde autoriteiten op het relevante niveau van de desbetreffende lidstaat moet blijven en door de lidstaten in ieder geval met volledige inachtneming van hun wetgevings- en grondwettelijk kader moet worden uitgevoerd; 16. merkt op dat sommige lidstaten, zoals Cyprus, Estland, Letland, Luxemburg en Malta, die afzonderlijke NUTS 2-regio’s zijn, zijn uitgesloten van het oorspronkelijke geografische toepassingsgebied in het Commissievoorstel, te weten het NUTS 3-niveau, terwijl in Duitsland NUTS 1-regio’s overeenkomen met de deelstaten, NUTS 2-regio’s met bestuurlijke regio’s en NUTS 3-regio’s over het algemeen met districten; betoogt dat in het geval van grensoverschrijdende belemmeringen het NUTS 3-niveau niet altijd het optimale niveau is om juridische en administratieve belemmeringen in verschillende grensoverschrijdende situaties op te lossen; benadrukt dat het toekomstige coördinatiekader een zekere mate van flexibiliteit moet bieden bij de uitvoering, zodat het zo relevant en doeltreffend mogelijk kan zijn door zich in elk afzonderlijk geval op het meest geschikte gebied te richten; 17. benadrukt dat niets de lidstaten belet vrijwillig dezelfde procedurele regelingen te volgen als die van de voorgestelde verordening in bijlage I bij deze resolutie wanneer zij overeenkomen juridische en administratieve belemmeringen voor grensregio’s van de Unie met kandidaat-lidstaten weg te nemen, met inachtneming van het recht van de Unie; 18. verzoekt de Commissie om op grond van artikel 175, derde alinea, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie een voorstel voor een verordening inzake een grensregio-instrument voor ontwikkeling en groei in de EU in te dienen aan de hand van de aanbevelingen in de bijlage bij deze resolutie; 19. herinnert de voorzitter van de Commissie aan haar toezegging betreffende het initiatiefrecht van het Parlement en haar belofte om gevolg te geven aan initiatiefverslagen van het Parlement met een wetgevingsvoorstel overeenkomstig de beginselen van het recht van de Unie, zoals vervat in de politieke beleidslijnen voor de volgende Europese Commissie 2019-2024; verwacht daarom dat de Commissie uitvoering geeft aan deze resolutie in de vorm van een wetgevingsvoorstel; 20. is van oordeel dat voor de in deze resolutie geformuleerde voorstellen voldoende financiering moet worden uitgetrokken, en is van mening dat de financiële gevolgen van de verlangde voorstellen moeten worden gedekt door de desbetreffende toewijzing uit de EU-begroting; verzoekt de Commissie in dit verband na te gaan of de uitvoering van de nieuwe verordening kan worden vergemakkelijkt door het inzetten van het instrument voor technische bijstand en informatie-uitwisseling (TAIEX) van de Europese Commissie of van het instrument voor technische ondersteuning, teneinde de capaciteitsopbouw van autoriteiten van de lidstaten op alle niveaus te bevorderen; 21. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie en de bijgaande aanbevelingen te doen toekomen aan de Commissie en de Raad alsook aan het Europees Comité van de Regio’s. BIJLAGE BIJ DE RESOLUTIE: AANBEVELINGEN BETREFFENDE DE INHOUD VAN HET VERLANGDE VOORSTEL Voorstel voor een VERORDENING VAN HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD over een grensregio-instrument voor ontwikkeling en groei in de EU Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 175, derde alinea, Gezien het verzoek van het Europees Parlement aan de Europese Commissie, Gezien het voorstel van de Europese Commissie, Na toezending van het ontwerp van wetgevingshandeling aan de nationale parlementen, Gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité, Gezien het advies van het Comité van de Regio’s, Handelend volgens de gewone wetgevingsprocedure, Overwegende hetgeen volgt: (1) In artikel 175, derde alinea, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU) wordt bepaald dat er buiten de in de eerste alinea van dat artikel bedoelde fondsen om, specifieke maatregelen kunnen worden vastgesteld om de doelstelling van het VWEU met betrekking tot economische, sociale en territoriale samenhang te verwezenlijken. Met het oog op de harmonische ontwikkeling van het gehele grondgebied van de Unie en de versterking van de economische, sociale en territoriale samenhang moet de territoriale samenwerking worden versterkt. Daartoe moeten de nodige maatregelen worden genomen om de voorwaarden waaronder acties voor territoriale samenwerking worden uitgevoerd te verbeteren. (2) De instellingen, organen of instanties van de Unie, de lidstaten en de regionale en lokale autoriteiten moeten samenwerken om te zorgen voor een doeltreffende uitvoering en monitoring van acties op het gebied van territoriale samenwerking, teneinde een meer samenhangend en geïntegreerd grondgebied van de Unie tot stand te brengen. (3) Artikel 174 VWEU erkent de uitdagingen waarmee grensregio’s worden geconfronteerd en bepaalt dat de Unie bijzondere aandacht aan deze regio’s moet besteden wanneer zij haar optreden gericht op de versterking van de economische, sociale en territoriale samenhang ontwikkelt en vervolgt. (4) In haar mededeling van 20 september 2017 “Groei en cohesie stimuleren in grensregio’s van de EU” (“de mededeling over grensregio’s”) zet de Commissie uiteen dat het Europese integratieproces er de afgelopen decennia toe heeft bijgedragen dat interne grensregio’s zijn veranderd van voornamelijk perifere gebieden in gebieden die groeien en nieuwe kansen bieden. De voltooiing van de interne markt in 1992 heeft geleid tot een verhoging van de productiviteit en een verlaging van de kosten in de Unie dankzij de afschaffing van douaneformaliteiten, de harmonisatie of wederzijdse erkenning van technische voorschriften en lagere prijzen als gevolg van concurrentie. (5) De Commissie heeft er ook op gewezen dat er in de grensregio’s nog talrijke juridische belemmeringen bestaan, met name op het gebied van gezondheidszorg, arbeidswetgeving, milieubescherming, belastingen, bedrijfsontwikkeling, evenals belemmeringen die verband houden met verschillen tussen bestuursculturen en nationale rechtskaders. Noch de financiering in het kader van Europese territoriale samenwerking, noch de institutionele steun voor samenwerking in Europese groeperingen voor territoriale samenwerking (EGTS) volstaat om deze belemmeringen, die reële obstakels voor effectieve samenwerking vormen, uit de weg te ruimen. (6) In het verslag van de Commissie van 21 juli 2021 getiteld “EU-grensregio’s: levende laboratoria van de Europese integratie” wordt gesteld dat de uitbraak van de COVID-19-pandemie in het eerste kwartaal van 2020 deze tendens nog verder heeft versterkt door de grenssluitingen die de lidstaten hebben opgelegd om de verspreiding van het virus in te dammen. In haar verslag van januari 2021 getiteld “The effects of COVID-19 induced border closures on cross-border regions” (De gevolgen van de door COVID-19 veroorzaakte grenssluitingen voor grensregio’s) heeft de Commissie opgemerkt dat de aan de grens opgelegde gezondheidscontroles de mobiliteit van grensoverschrijdende werknemers en economische activiteiten die afhankelijk zijn van grensoverschrijdende klanten en cliënten sterk hebben beperkt en de toegang tot de sociale zekerheid voor grensoverschrijdende werknemers die waren aangewezen op telewerken, te ingewikkeld hebben gemaakt. De onmogelijkheid om gezondheidszorginstellingen en scholen aan de andere kant van de grens te bereiken had ernstige gevolgen voor de gezondheid en veiligheid van een aanzienlijk aantal burgers. (7) Sinds 1990 worden in het kader van de doelstelling van Europese territoriale samenwerking, beter bekend als “Interreg” (24) , programma’s voor grensoverschrijdende samenwerking in de grensregio’s van de Unie ondersteund. In het kader van dit programma is financiering verstrekt aan duizenden projecten en initiatieven die de Europese integratie hebben bevorderd, een echt verschil hebben gemaakt voor grensregio’s en hebben bijgedragen tot hun transformatie. De Interreg-programma’s hebben onder meer de volgende belangrijke resultaten opgeleverd: een groter vertrouwen tussen grensregio’s, betere verbindingen, hogere milieunormen, gezondheidsbaten en meer welvaart voor de burgers. (8) Interreg heeft ook de samenwerking rond bepaalde zeegrenzen ondersteund. Voor aan zeegrenzen gelegen regio’s vormen juridische belemmeringen echter minder een probleem, aangezien het fysiek onmogelijk is om de grens dagelijks of meerdere malen per week over te steken om te werken, onderwijs of een opleiding te volgen, boodschappen te doen, faciliteiten en diensten van algemeen economisch belang te gebruiken, of om snelle noodinterventies uit te voeren. (9) Macroregionale strategieën spelen een belangrijke rol bij het aangaan van de gemeenschappelijke uitdagingen waarmee macroregio’s worden geconfronteerd. Deze strategieën fungeren als platforms voor strategisch netwerken en werken over grenzen, sectoren en bestuursniveaus heen met het oog op de coördinatie van gezamenlijke beleidsmaatregelen en acties in de betrokken macroregio. Aangezien macroregio’s nauw verbonden gebieden met gemeenschappelijke behoeften zijn, kan het wegnemen van belemmeringen de samenwerking versterken, waardoor de regio’s sterker, veerkrachtiger en aantrekkelijker worden om in te wonen. (10) In haar verslag van maart 2017 “Easing legal and administrative obstacles in EU border regions” (Verminderen van juridische en administratieve belemmeringen in grensregio’s van de EU) heeft de Commissie in totaal 239 belemmeringen onderzocht. Twee derde van deze belemmeringen betroffen de gehele landgrens, en bijna 60 % ervan had een groot negatief effect op de grensoverschrijdende integratie, wat zich vertaalde in concrete gevolgen voor de kansen op de arbeidsmarkt en de sociale rechten van burgers. (11) In haar openbare raadpleging van 2020 over het wegnemen van grensoverschrijdende belemmeringen, een vervolg op de “cross-border review” (evaluatie van de grensoverschrijdende samenwerking) van 2015 door DG REGIO, heeft de Commissie opgemerkt dat 45 % van de respondenten een grens als een kans ziet en meer dan een derde vooral als een belemmering. (12) In zijn beoordeling van gegevens over de periode 2014-2019 heeft de Onderzoeksdienst van het Europees Parlement in zijn beoordeling van de Europese meerwaarde (EAVA) vastgesteld dat het wegnemen van belemmeringen aanzienlijke voordelen zou opleveren voor NUTS 3-grensregio’s en voor de gehele economie van de Unie. Meer bepaald zou het volledig wegnemen van juridische en administratieve belemmeringen ongeveer 457 miljard EUR aan bruto toegevoegde waarde opleveren, wat neerkomt op 3,8 % van de totale bruto toegevoegde waarde van de EU in 2019. Het wegnemen van 20 % van de belemmeringen voor alle grensregio’s zou een bruto toegevoegde waarde van in totaal 123 miljard EUR extra opleveren, oftewel ongeveer 1 % van de totale bruto toegevoegde waarde van de EU in 2019, evenals 1 miljoen extra banen, wat gelijkstaat aan ongeveer 0,5 % van de totale werkgelegenheid in de Unie (25) . (13) Andere potentiële baten zijn positieve gevolgen voor sociale rechten en het wegnemen van ongelijkheden bij de toegang tot openbare diensten voor burgers in grensregio’s, wat op zijn beurt zou bijdragen tot het behoud van talent en de verdere ontsluiting van het economische en sociale potentieel van deze regio’s. (14) In haar mededeling over grensregio’s verwijst de Commissie onder meer naar een in 2015 gestart initiatief. Een aantal lidstaten bestudeert de verdiensten van een nieuw instrument om grensoverschrijdende projecten te vereenvoudigen door het mogelijk te maken om op vrijwillige basis, en met instemming van de bevoegde autoriteiten, tijdelijke afwijkingen van de bestaande wetgeving toe te staan of ad-hocoplossingen toe te passen. Dit zou van toepassing zijn op een in de tijd beperkt en door de lokale of regionale autoriteiten opgezet specifiek project in een grensregio. (15) Hoewel er in bepaalde regio’s van de Unie op intergouvernementeel, regionaal en lokaal niveau al een aantal effectieve verdragen, overeenkomsten en instrumenten voor grensoverschrijdende samenwerking bestaan, bestrijken deze niet alle grensregio’s van de Unie. De financieringsinstrumenten (voornamelijk Interreg) en de rechtsinstrumenten (voornamelijk dat inzake de EGTS) die tot dusver op het niveau van de Unie bestaan, zijn bovendien niet voldoende gebleken om de grensoverschrijdende belemmeringen in de hele Unie uit de weg te ruimen. Om de bestaande systemen aan te vullen en tegelijkertijd procedurele belemmeringen voor de ontwikkeling van grensgebieden weg te nemen, moet daarom een vrijwillig coördinatiekader worden opgezet, met duidelijke algemene bepalingen en procedurele regelingen die de lidstaten kunnen toepassen om belemmeringen voor de uitvoering van een gezamenlijk project in een grensoverschrijdende context weg te nemen. Elk besluit over de vraag of en hoe potentiële belemmeringen moeten worden weggenomen, dient een bevoegdheid van de betrokken lidstaten te zijn. (16) Juridische belemmeringen raken voornamelijk personen die actief zijn over landgrenzen heen, zoals grensoverschrijdende werknemers die dagelijks of wekelijks de grens oversteken. Teneinde het effect van deze verordening te richten op de regio’s die het dichtst bij grenzen liggen en het hoogste niveau van integratie en interactie met naburige lidstaten hebben, moet deze verordening van toepassing zijn op grensoverschrijdende regio’s in de zin van het grondgebied dat wordt bestreken door naburige aan land- of zeegrenzen gelegen regio’s in twee of meer lidstaten op NUTS-niveau 2 en 3. (17) Om de taken van verschillende autoriteiten, die in sommige lidstaten nationale en regionale wetgevende organen zullen omvatten, binnen een bepaalde lidstaat en tussen die van een of meer aangrenzende lidstaten te coördineren, moet van elke lidstaat worden verlangd dat hij een grensoverschrijdend coördinatiepunt opricht of aanwijst, hetzij op het niveau van de lidstaat als afzonderlijke instantie, hetzij binnen een bestaande autoriteit of instantie, hetzij door deze taak toe te vertrouwen aan een passende autoriteit of instantie. De taken van de grensoverschrijdende coördinatiepunten worden uiteengezet in deze verordening in overeenstemming met de nationale bevoegdheden. (18) Wanneer twee aangrenzende lidstaten overeenkomen om gezamenlijk een via een initiatiefdocument vastgestelde belemmering aan te pakken, moet een grensoverschrijdend comité worden bijeengeroepen, bestaande uit vertegenwoordigers van de nationale, regionale en lokale autoriteiten die zijn aangewezen door de grensoverschrijdende coördinatiepunten van de betrokken lidstaten. Elk grensoverschrijdend comité moet een tijdelijk orgaan zijn, waarvan de taken in deze verordening worden omschreven, en moet zich beperken tot het ontwerpen van een ad-hocoplossing voor het wegnemen van een grensoverschrijdende belemmering. (19) Deze verordening regelt de procedures betreffende initiatiefdocumenten, met inbegrip van de omschrijving van wie initiatiefnemer kan zijn, de procedure voor het opstellen en indienen van een initiatiefdocument, de inhoud van dat initiatiefdocument, een voorlopige analyse van het initiatiefdocument en de follow-up ervan. Lokale of regionale autoriteiten, maatschappelijke organisaties, burgerinitiatieven of andere organen, al dan niet met rechtspersoonlijkheid, kunnen initiatiefnemer zijn, mits zij verantwoordelijk zijn voor het initiëren of zowel het initiëren als uitvoeren van een gezamenlijk project. Deze verordening moet een volledige lijst bevatten van entiteiten die als initiatiefnemer kunnen optreden. (20) Het grensoverschrijdend coördinatiepunt dat een initiatiefdocument ontvangt, wordt het grensoverschrijdend coördinatiepunt van eerste contact genoemd. De procedure omvat ook regels inzake de reactie van een aangrenzende lidstaat op een verzoek tot instelling van een grensoverschrijdend comité. (21) Na ontvangst van een initiatiefdocument moet het grensoverschrijdend coördinatiepunt van eerste contact zich in verbinding stellen met alle relevante nationale, regionale en lokale autoriteiten in zijn lidstaat en met het grensoverschrijdende coördinatiepunt in de betrokken aangrenzende lidstaat of lidstaten. Het grensoverschrijdend coördinatiepunt van eerste contact moet de initiatiefnemer een voorlopige beoordeling verstrekken van de vraag of het initiatiefdocument voldoet aan de vereisten van deze verordening en of er daadwerkelijk sprake is van een belemmering. Deze voorlopige beoordeling moet op verzoek openbaar worden gemaakt. Het grensoverschrijdend coördinatiepunt van eerste contact moet vervolgens kunnen besluiten of er een procedure moet wordt ingesteld die leidt tot een ad-hocoplossing of dat er een oplossing op nationaal niveau moet wordt gevonden, dan wel dat het wegnemen van een of meer belemmeringen voor de uitvoering van een gemeenschappelijk project onder bestaande internationale regelingen valt. Ook moet de lidstaat kunnen besluiten om de belemmeringen niet aan te pakken. Elk besluit blijft een discretionaire bevoegdheid van de betrokken lidstaten en moet naar behoren worden gemotiveerd en tijdig aan alle betrokken belanghebbenden worden meegedeeld en op verzoek openbaar worden gemaakt. (22) In deze verordening wordt de procedure beschreven die moet worden gevolgd wanneer twee of meer grensoverschrijdende coördinatiepunten overeenkomen om het opstellen van een ad-hocoplossing toe te vertrouwen aan een grensoverschrijdend comité, met inbegrip van de inhoud van de ontwerp-ad-hocoplossing en de toezending van de ontwerp-ad-hocoplossing aan de betrokken lidstaten. (23) In de verordening wordt ook de procedure bepaald die moet worden gevolgd voor het vaststellen van de ad-hocoplossing na bestudering van die ad-hocoplossing en het bereiken van overeenstemming daarover door de bevoegde autoriteiten van de betrokken lidstaten. (24) De verordening bevat voorschriften voor de uitvoering, de monitoring en de evaluatie van de toepassing van de ad-hocoplossing. (25) De voorwaarden voor territoriale samenwerking moeten worden geschapen overeenkomstig het in artikel 5, lid 3, van het Verdrag betreffende de Europese Unie (VEU) verankerde subsidiariteitsbeginsel en het in artikel 5, lid 4, VEU vastgelegde evenredigheidsbeginsel, dat inhoudt dat de inhoud en vorm van het optreden van de Unie niet verder gaan dan wat nodig is om de doelstellingen van de Verdragen te verwezenlijken. Daarom mag de vaststelling van deze verordening geen afbreuk doen aan de toepassing van bestaande of toekomstige bilaterale of plurilaterale verdragen of overeenkomsten die de lidstaten uit hoofde van het internationaal recht hebben gesloten. HEBBEN DE VOLGENDE VERORDENING VASTGESTELD: HOOFDSTUK I Algemene bepalingen Artikel 1 Onderwerp 1. Bij deze verordening wordt een coördinatiekader ingesteld dat voorziet in algemene bepalingen en procedurele regelingen voor de lidstaten om een belemmering voor de planning, ontwikkeling, personeelsbezetting, financiering of werking van een gezamenlijk project in een grensoverschrijdende context weg te nemen in samenwerking met hun bevoegde lokale en regionale autoriteiten. 2. De lidstaten beoordelen op vrijwillige basis en per geval of de procedurele regelingen van hoofdstuk II moeten worden toegepast om een belemmering als bedoeld in lid 1 van dit artikel weg te nemen. 3. Bij deze verordening worden vastgesteld: a) de organisatie en taken van de grensoverschrijdende coördinatiepunten in de lidstaten, b) de samenstelling en taken van grensoverschrijdende comités, c) de coördinerende rol van de Commissie. 4. Deze verordening doet geen afbreuk aan de uitvoering van bestaande of toekomstige bilaterale of plurilaterale verdragen die de lidstaten krachtens internationaal recht hebben gesloten, noch aan de prerogatieven en taken van de bij die verdragen ingestelde organen. Artikel 2 Werkingssfeer Deze verordening is van toepassing op gezamenlijke projecten in een grensoverschrijdende context, zoals gedefinieerd in artikel 3, punt 2). Artikel 3 Definities Voor de toepassing van deze verordening wordt verstaan onder: 1) “grensoverschrijdende regio”: het grondgebied dat wordt bestreken door aan elkaar grenzende aan land- of zeegrenzen gelegen regio’s in twee of meer lidstaten op NUTS-niveaus 2 en 3; 2) “gezamenlijk project”: infrastructuur met een effect op een bepaalde grensoverschrijdende regio, of een dienst van algemeen economisch belang die in een bepaalde grensoverschrijdende regio wordt verricht, ongeacht of het effect ervan optreedt aan beide kanten of enkel aan één kant van de grens; 3) “belemmering”: een juridische of administratieve bepaling inzake de planning, de ontwikkeling, de personeelsbezetting, de financiering of de werking van een gezamenlijk project die het ontsluiten van het inherente potentieel van een grensregio bij grensoverschrijdende interactie in de weg staat; 4) “initiatiefnemer”: de actor die een of meer belemmeringen vaststelt en het coördinatiekader in werking stelt door een initiatiefdocument in te dienen; 5) “initiatiefdocument”: het document dat door een of meer initiatiefnemers is opgesteld om het instrument in werking te stellen; 6) “toepassingsgebied”: het territoriale gebied in een of meer lidstaten waar een ad-hocoplossing van toepassing is, die is beperkt tot hetgeen strikt noodzakelijk is voor de uitvoering van het gezamenlijke project; 7) “bevoegde autoriteit”: de autoriteit die door iedere lidstaat is aangewezen voor het verrichten van specifieke taken in verband met de uitvoering van deze verordening. Artikel 4 Grensoverschrijdende coördinatiepunten 1. Elke lidstaat richt, met volledige inachtneming van het wetgevend en grondwettelijk kader, een grensoverschrijdend coördinatiepunt op of wijst dit aan door: a) op het niveau van de lidstaat een grensoverschrijdend coördinatiepunt aan te wijzen als afzonderlijk orgaan; b) binnen een bestaande autoriteit of instantie een grensoverschrijdend coördinatiepunt op te richten; of c) door de extra taken toe te vertrouwen aan een passende autoriteit of instantie als nationaal grensoverschrijdend coördinatiepunt. 2. De lidstaten stellen de Commissie binnen drie maanden na de datum van inwerkingtreding van deze verordening in kennis van de identiteit van het grensoverschrijdend coördinatiepunt. 3. De lidstaten zorgen ervoor dat de autoriteit of instantie die is opgericht als, of de aanvullende taken van, een grensoverschrijdend coördinatiepunt op zich neemt, de nodige capaciteitsopbouw en ondersteuning ontvangt voor de uitvoering van de in artikel 5 beschreven taken. Artikel 5 Taken van de grensoverschrijdende coördinatiepunten 1. Elk grensoverschrijdend coördinatiepunt voert de in hoofdstuk II vastgestelde taken en procedures uit, en met name de volgende taken: a) uitvoeren van een voorlopige analyse van alle ontvangen initiatiefdocumenten, onderhouden van contact met de initiatiefnemer en waarborgen van transparantie en toegang tot documentatie; b) coördineren van de ontwikkeling, de vaststelling en de uitvoering van alle ad-hocoplossingen die het grondgebied van zijn lidstaat betreffen; c) onderhouden van contact met het grensoverschrijdende coördinatiepunt in de aangrenzende lidstaat of de grensoverschrijdende coördinatiepunten in de aangrenzende lidstaten; d) onderhouden van contact met de Commissie en ondersteunen van de actualisering van haar gegevensbank als bedoeld in artikel 7, lid 1, punt e); e) wanneer de betrokken lidstaten gezamenlijk besluiten de procedures van artikel 11, lid 1, punt d), en artikel 12 in werking te stellen, identificeren van de nationale, regionale en lokale autoriteiten die zullen worden belast met het opstellen van een ah-hocoplossing in het kader van een grensoverschrijdend comité, en het onderhouden van contact met hen; f) ervoor zorg dragen dat burgers en de belanghebbenden desgevraagd informatie krijgen over besluiten die in het kader van deze verordening zijn genomen. 2. Elke lidstaat kan besluiten het grensoverschrijdend coördinatiepunt te belasten met de volgende aanvullende taken: a) monitoren van de uitvoering van alle ad-hocoplossingen die het grondgebied van zijn lidstaat betreffen; b) in kennis stellen van de bevoegde autoriteit van zijn lidstaat van haar verplichting om de in een ad-hocoplossing vastgestelde termijnen na te leven, alsmede van eventuele niet nagekomen termijnen van de desbetreffende ad-hocoplossing; c) informeren van de initiatiefnemer over de follow-up van het initiatiefdocument wanneer de in artikel 11, lid 1, punt a), bedoelde procedures in werking worden gesteld. Artikel 6 Taken en samenstelling van grensoverschrijdende comités 1. De lidstaten besluiten, in onderlinge overeenstemming, na raadpleging van hun bevoegde lokale en regionale autoriteiten en op basis van een beoordeling per geval overeenkomstig artikel 11, lid 1, punt d), en artikel 12 om een grensoverschrijdend comité op te richten dat belast wordt met het opstellen van een ad-hocoplossing om een of meer in een initiatiefdocument vastgestelde belemmeringen weg te nemen. 2. De ontwerp-ad-hocoplossing voorziet in juridische of administratieve regelingen die uitsluitend de in een initiatiefdocument uiteengezette belemmering wegnemen. De vaststelling en uitvoering van de ad-hocoplossing worden toevertrouwd aan de bevoegde autoriteiten van de betrokken lidstaten, met volledige inachtneming van hun wetgevings- en grondwettelijk kader. 3. De grensoverschrijdende comités bestaan uit vertegenwoordigers van de nationale, regionale of lokale autoriteiten die zijn aangewezen door de grensoverschrijdende coördinatiepunten van de betrokken lidstaten. De grensoverschrijdende coördinatiepunten garanderen de deelname van regionale en lokale autoriteiten aan het grensoverschrijdend comité wanneer het wegnemen van de belemmering onder hun bevoegdheid valt. Artikel 7 Coördinatietaken van de Commissie 1. De Commissie vervult de volgende coördinatietaken: a) onderhouden van contact met de grensoverschrijdende coördinatiepunten; b) verstrekken, op verzoek, van praktische informatie over en de interpretatie van het toepassingsgebied en de thematische focus van deze verordening; c) op verzoek verlenen van technische bijstand aan grensoverschrijdende comités bij het ontwerpen van een ad-hocoplossing; d) bevorderen van de uitwisseling van beste praktijken; e) opzetten, openbaar maken en in stand houden van een geactualiseerde openbare databank van alle nationale grensoverschrijdende coördinatiepunten en hun contactgegevens, en van alle ad-hocoplossingen. HOOFDSTUK II Opties van de lidstaten voor het wegnemen van grensoverschrijdende belemmeringen Artikel 8 Opstellen en indienen van het initiatiefdocument 1. De initiatiefnemer stelt alle belemmeringen met betrekking tot de planning, de ontwikkeling, de personeelsbezetting, de financiering of de werking van een gezamenlijk project vast. 2. De initiatiefnemer is alleen of gezamenlijk een van de volgende entiteiten: a) het openbare of particuliere orgaan dat verantwoordelijk is voor het initiëren of voor zowel het initiëren als het uitvoeren van een gezamenlijk project; b) een of meer lokale of regionale autoriteiten in een gepaalde grensoverschrijdende regio; c) een orgaan met of zonder rechtspersoonlijkheid dat grensoverschrijdende samenwerking bevordert en dat gevestigd is in grensoverschrijdende regio of ten minste een deel van een grensoverschrijdende regio bestrijkt, met inbegrip van Europese groeperingen voor territoriale samenwerking uit hoofde van Verordening (EG) nr. 1082/2006 van het Europees Parlement en de Raad (26) , Euroregio’s en soortgelijke organen; d) een namens grensoverschrijdende regio’s opgerichte organisatie om de belangen van de grensoverschrijdende regio’s te bevorderen alsmede netwerkactiviteiten door actoren en het delen van ervaringen te vergemakkelijken, bijvoorbeeld de Werkgemeenschap van Europese grensgebieden, de Mission Opérationnelle Transfrontalière of de Midden-Europese Dienst voor grensoverschrijdende initiatieven. 3. De initiatiefnemer stelt een initiatiefdocument overeenkomstig artikel 9 op, rekening houdend, indien het toepasselijke recht dat toestaat, met verzoeken van personen of entiteiten die bij het gemeenschappelijke project betrokken zijn. 4. De initiatiefnemer dient het initiatiefdocument in bij het grensoverschrijdende coördinatiepunt van zijn lidstaat en zendt een kopie ervan toe aan het grensoverschrijdende coördinatiepunt van de betrokken aangrenzende lidstaat of lidstaten. In de in artikel 8, lid 2, punten c) en d), bedoelde gevallen staat het de initiatiefnemer vrij om te besluiten aan welk grensoverschrijdend coördinatiepunt van de betrokken lidstaten hij het initiatiefdocument toezendt. Artikel 9 Inhoud van het initiatiefdocument 1. Het in artikel 8 bedoelde initiatiefdocument bevat ten minste de volgende elementen: a) een beschrijving van het gezamenlijke project en de context ervan, waaronder het projectplan, het projectschema en de projectrisico’s, met vermelding van de gevolgen van de belemmeringen; b) een beschrijving van de veronderstelde belemmeringen voor de uitvoering van het gezamenlijke project; c) indien mogelijk en relevant, een voorlopige beoordeling van de wijze waarop de grensoverschrijdende belemmeringen via een ad-hocoplossing kunnen worden weggenomen; d) een lijst van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen waarmee rekening moet worden gehouden bij de beoogde ad-hocoplossing; e) een verwachte datum voor de vaststelling van de ad-hocoplossing, zodat een project levensvatbaar blijft; f) de beoogde duur van de ad-hocoplossing; g) een motivering van het toepassingsgebied van de ad-hocoplossing. 2. Het toepassingsgebied van de ad-hocoplossing wordt beperkt tot hetgeen strikt noodzakelijk is voor een doeltreffende uitvoering van het gezamenlijke project. Artikel 10 Voorlopige analyse van het initiatiefdocument door het grensoverschrijdend coördinatiepunt van eerste contact 1. Het grensoverschrijdend coördinatiepunt dat een initiatiefdocument ontvangt (“grensoverschrijdend coördinatiepunt van eerste contact”) voert een voorlopige analyse uit. Het grensoverschrijdend coördinatiepunt van eerste contact onderhoudt contact met alle betrokken nationale, regionale en lokale autoriteiten en met het grensoverschrijdend coördinatiepunt in de betrokken aangrenzende lidstaat. 2. Binnen een maand na ontvangst van een initiatiefdocument stuurt het grensoverschrijdend coördinatiepunt van de betrokken aangrenzende lidstaat zijn eerste reactie naar het grensoverschrijdend coördinatiepunt van eerste contact. 3. Na ontvangst van het initiatiefdocument neemt het eerste grensoverschrijdende coördinatiepunt een of meer van de volgende stappen, waarvan aan de initiatiefnemer schriftelijke mededeling wordt gedaan: a) wanneer het initiatiefdocument is opgesteld overeenkomstig artikel 9, de initiatiefnemer binnen een maand meedelen dat het initiatiefdocument ontvankelijk is en dat er daarom een belemmering bestaat; b) indien nodig binnen een maand verzoeken om de indiening van een herzien initiatiefdocument of van aanvullende specifieke informatie, onder vermelding van de reden of redenen waarom het initiatiefdocument ontoereikend wordt geacht; na ontvangst van een herzien initiatiefdocument neemt het grensoverschrijdend coördinatiepunt van eerste contact een van de volgende maatregelen: i) een van de in artikel 11, lid 1, genoemde stappen; ii) wanneer het grensoverschrijdend coördinatiepunt van eerste contact van oordeel is dat het herziene initiatiefdocument nog steeds niet in overeenstemming met artikel 9 is opgesteld of dat de aanvullende specifieke informatie nog steeds niet toereikend is, stelt het de initiatiefnemer binnen een maand na ontvangst van het herziene initiatiefdocument schriftelijk in kennis van zijn besluit om de procedure te beëindigen; dat besluit moet worden gemotiveerd; c) de initiatiefnemer binnen drie maanden in kennis stellen van zijn oordeel dat er geen belemmering is, met schriftelijke vermelding van de reden of redenen voor zijn besluit, de rechtsmiddelen die op nationaal niveau beschikbaar zijn om zijn besluit aan te vechten en, voor zover relevant, van aanbevelingen voor de wijze waarop de initiatiefnemer dit kan doen; d) wanneer de uitvoering van een grensoverschrijdend project wordt belemmerd door wettelijke of administratieve handelingen op regionaal of lokaal niveau, de initiatiefnemer daarvan in kennis stellen en een van de volgende maatregelen nemen: i) een van de in artikel 11, lid 1, genoemde stappen nemen, na raadpleging van de bevoegde regionale of lokale autoriteiten en met volledige inachtneming van het constitutionele kader van de betrokken lidstaat; of ii) het initiatiefdocument verwijzen naar de bevoegde regionale of lokale autoriteiten. 4. De op grond van lid 3 van dit artikel genomen besluiten worden opgenomen in de registers die op verzoek openbaar worden gemaakt. Artikel 11 Follow-up van de voorlopige analyse van het initiatiefdocument 1. Na ontvangst van een initiatiefdocument dat voldoet aan de vereisten van artikel 9 en de kennisgeving van de positieve voorlopige analyse daarvan overeenkomstig artikel 10, lid 3, punten a) en b), neemt het grensoverschrijdend coördinatiepunt van eerste contact binnen drie maanden na die ontvangst een van de volgende stappen: a) de initiatiefnemer meedelen dat het van oordeel is dat het wegnemen van een of meer belemmeringen voor de uitvoering van het gezamenlijke project valt onder de bestaande internationale regelingen als bedoeld in artikel 1, lid 2, en dat het de initiatiefnemer aanbeveelt om zijn initiatiefdocument in te dienen bij de bevoegde instanties daarvan; b) de initiatiefnemer meedelen dat het van oordeel is dat het wegnemen van een of meer belemmeringen voor de uitvoering van het gezamenlijke project doeltreffender kan worden bereikt door niet-bindende maatregelen zoals: i) bewustmaking en capaciteitsopbouw door het delen van kennis; ii) capaciteitsopbouw van lokale belanghebbenden; iii) de Commissie om advies verzoeken teneinde de correcte toepassing van de desbetreffende Uniewetgeving te waarborgen; c) de initiatiefnemer meedelen dat de uitvoering van het project wordt gehinderd door een belemmering van administratieve aard die zonder wetgevingsprocedure kan worden opgelost, zoals bepalingen, voorschriften of praktijken die duidelijk verschillen van een in het kader van een wetgevingsprocedure vastgestelde bepaling, gevolgd door een van de volgende maatregelen: i) besluiten de belemmering weg te nemen en daartoe binnen drie maanden contact opnemen met de bevoegde nationale, regionale of lokale autoriteit; ii) besluiten de belemmering niet weg te nemen en de initiatiefnemer schriftelijk in kennis stellen van de gronden van zijn besluit, alsmede van de rechtsmiddelen die op nationaal niveau beschikbaar zijn om zijn besluit aan te vechten; d) de initiatiefnemer de toezegging doen om de belemmering weg te nemen door het inleiden van de procedures voor het samen met de bevoegde autoriteiten van de betrokken aangrenzende lidstaat opstellen van een ad-hocoplossing door de instelling van een grensoverschrijdend comité; het grensoverschrijdend coördinatiepunt van eerste contact stelt het grensoverschrijdend coördinatiepunt van de aangrenzende lidstaten schriftelijk in kennis van de nationale, regionale en lokale autoriteiten van de lidstaat van eerste contact die aan het opstellen van de ad-hocoplossing zullen deelnemen; e) de initiatiefnemer meedelen dat de uitvoering van het project wordt gehinderd door een belemmering van juridische aard, die daarom alleen door middel van een wetgevingsprocedure kan worden opgelost en: i) zich ertoe verbinden de belemmering aan te pakken door alle nodige maatregelen te nemen met volledige inachtneming van zijn wetgevingskader, en daartoe contact onderhouden met de bevoegde nationale, regionale of lokale autoriteiten; of ii) besluiten de belemmering niet weg te nemen en de initiatiefnemer schriftelijk in kennis stellen van de gronden van zijn besluit, alsmede van de rechtsmiddelen die op nationaal niveau beschikbaar zijn om zijn besluit aan te vechten; 2. In naar behoren gemotiveerde gevallen kan het grensoverschrijdende coördinatiepunt van eerste contact de in lid 1, punt c), bedoelde termijn één keer met maximaal drie maanden verlengen en stelt het de initiatiefnemer en de betrokken aangrenzende lidstaat hiervan in kennis, met vermelding van de redenen voor de verlenging. 3. De lidstaten stellen de Commissie in kennis van elk krachtens dit artikel genomen besluit van het grensoverschrijdend coördinatiepunt van eerste contact en nemen deze besluiten in de registers op, die op verzoek openbaar worden gemaakt. Artikel 12 Reactie van de betrokken aangrenzende lidstaat op het verzoek tot instelling van een grensoverschrijdend comité 1. Na kennisgeving aan het grensoverschrijdende coördinatiepunt van eerste contact van zijn verzoek om in het kader van een grensoverschrijdend comité overeenkomstig artikel 11, lid 1, punt d), een ad-hocoplossing uit te werken, besluit het grensoverschrijdende coördinatiepunt van de betrokken aangrenzende lidstaat binnen een maand na die kennisgeving of het de in artikel 13 bedoelde procedures zal inleiden en deelt het zijn besluit schriftelijk mee aan het grensoverschrijdende coördinatiepunt van eerste contact. Indien het grensoverschrijdend coördinatiepunt van de betrokken aangrenzende lidstaat besluit de procedures van artikel 13 te volgen, vermeldt het de nationale, regionale en lokale autoriteiten die deelnemen aan het ontwerpen van de ad-hocoplossing. 2. Wanneer het grensoverschrijdend coördinatiepunt van de betrokken aangrenzende lidstaat zijn beslissing meedeelt om de in artikel 13 bedoelde procedures niet in te leiden, zet het de redenen voor dat besluit schriftelijk uiteen. Het grensoverschrijdend coördinatiepunt van de lidstaat van eerste contact stelt de initiatiefnemer ervan in kennis dat een of meer van de betrokken lidstaten hebben besloten de door de initiatiefnemer geconstateerde belemmeringen niet weg te nemen. Artikel 13 Inhoud van de ontwerp-ad-hocoplossing 1. De in artikel 6, lid 2, punt c), bedoelde ontwerp-ad-hocoplossing omvat ten minste het volgende: a) een beschrijving van het gezamenlijke project, de context ervan en een of meer belemmeringen die de uitvoering ervan hinderen, en de motivering voor het wegnemen van een of meer van deze belemmeringen; b) een vermelding van de specifieke wettelijke bepaling of bepalingen die een of meer belemmeringen voor het gezamenlijke project vormen; c) de voorgestelde ad-hocoplossing, met inbegrip van alle door de bevoegde autoriteiten van de betrokken lidstaten te nemen maatregelen; d) het toepassingsgebied van de ad-hocoplossing; e) de toepassingsduur van de ad-hocoplossing en een motivering van die duur; f) de autoriteit of autoriteiten van de lidstaten die bevoegd is of zijn om alle nodige maatregelen te nemen voor de uitvoering en monitoring van de ad-hocoplossing; g) de datum van inwerkingtreding van de door de bevoegde autoriteiten overeengekomen ad-hocoplossing. Artikel 14 Toezending van de ad-hocoplossing 1. Zodra de in artikel 6, lid 2, bedoelde ontwerp-ad-hocoplossing door het grensoverschrijdend comité is goedgekeurd, doen de grensoverschrijdende coördinatiepunten van de betrokken lidstaten dit ontwerp binnen een maand toekomen aan de bevoegde autoriteiten van de betrokken lidstaten. 2. Het grensoverschrijdende coördinatiepunt van eerste contact zendt een kopie van het ontwerp ter informatie toe aan de initiatiefnemer en aan de relevante lokale en regionale autoriteiten wanneer zij niet aan het grensoverschrijdende comité hebben deelgenomen. Artikel 15 Vaststelling en uitvoering van de ad-hocoplossing 1. De bevoegde autoriteiten van de betrokken lidstaten onderzoeken de overeenkomstig artikel 14 ontvangen ontwerp-ad-hocoplossing en nemen binnen een termijn van ten hoogste drie maanden na ontvangst van het ontwerp een van de volgende maatregelen: a) overeenstemming bereiken over de ontwerp-ad-hocoplossing en alle nodige maatregelen voor de uitvoering ervan uitwerken en vaststellen, vergezeld van een tijdschema; b) besluiten om niet in te stemmen met de ontwerp-ad-hocoplossing en een gedetailleerde motivering van dat besluit opstellen. 2. De bevoegde autoriteiten zenden een afschrift van hun besluit toe aan de grensoverschrijdende coördinatiepunten van de betrokken lidstaten, alsmede aan de initiatiefnemer. 3. Zodra de uitvoering van de ad-hocoplossing is voltooid en aan alle noodzakelijke vereisten van lid 1 is voldaan, stellen de grensoverschrijdende coördinatiepunten de initiatiefnemer, de betrokken autoriteiten in de betrokken lidstaten en de Commissie daarvan schriftelijk in kennis. HOOFDSTUK III Slotbepalingen Artikel 16 Evaluatie Binnen twee jaar na de inwerkingtreding van deze verordening dient de Commissie bij het Europees Parlement, de Raad en het Comité van de Regio’s een verslag in waarin zij de toepassing van deze verordening beoordeelt op basis van indicatoren voor de doeltreffendheid, de doelmatigheid, de relevantie, de Europese meerwaarde en de mogelijkheden voor vereenvoudiging ervan. In dat verslag beoordeelt de Commissie onder meer de uitbreiding van de werkingssfeer van deze verordening tot grensoverschrijdende regio’s aan zeegrenzen of in grensoverschrijdende regio’s tussen een of meer lidstaten en een of meer derde landen. Artikel 17 Inwerkingtreding en toepassing Deze verordening treedt in werking op de twintigste dag na die van de bekendmaking ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie. Deze verordening is verbindend in al haar onderdelen en is rechtstreeks toepasselijk in elke lidstaat. Gedaan te ..., Voor het Europees Parlement Voor de Raad De voorzitter De voorzitter Het Europees Parlement, – gezien artikel 8 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie en zijn verbintenis om gendergelijkheid in alle handelingen van de Unie te bevorderen, – gezien het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie (het “Handvest”), – gezien het Verdrag van de Raad van Europa inzake het voorkomen en bestrijden van geweld tegen vrouwen en huiselijk geweld (Verdrag van Istanbul), en met name de artikelen 1 en 4, – gezien artikel 6 van het Verdrag inzake de uitbanning van alle vormen van discriminatie van vrouwen (CEDAW) van 1979, dat tot doel heeft een einde te maken aan alle vormen van vrouwenhandel en van de uitbuiting van vrouwen in de prostitutie, – gezien de artikelen 4 en 5 van de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens van 1948, – gezien het Verdrag van de Verenigde Naties van 1949 inzake de afschaffing van mensenhandel en van de exploitatie van prostitutie van anderen, – gezien het Protocol van Palermo van 2000 inzake de voorkoming, bestrijding en bestraffing van mensenhandel, in het bijzonder vrouwenhandel en kinderhandel, tot aanvulling van het Verdrag van de Verenigde Naties tegen grensoverschrijdende georganiseerde misdaad, – gezien Richtlijn 2000/78/EG van de Raad van 27 november 2000 tot instelling van een algemeen kader voor gelijke behandeling in arbeid en beroep (1) , – gezien de mededeling van de Commissie van 14 april 2021 over de EU-strategie voor de bestrijding van mensenhandel 2021-2025 ( COM(2021)0171 ), – gezien Richtlijn 2011/36/EU van het Europees Parlement en de Raad van 5 april 2011 inzake de voorkoming en bestrijding van mensenhandel en de bescherming van slachtoffers daarvan, en ter vervanging van Kaderbesluit 2002/629/JBZ van de Raad (2) (de richtlijn ter bestrijding van mensenhandel), – gezien het voorstel van de Commissie voor een richtlijn van het Europees Parlement en de Raad tot wijziging van Richtlijn 2011/36/EU inzake de voorkoming en bestrijding van mensenhandel en de bescherming van slachtoffers daarvan ( COM(2022)0732 ), – gezien zijn resolutie van 26 februari 2014 over seksuele uitbuiting en prostitutie en de gevolgen daarvan voor de gendergelijkheid (3) , – gezien zijn resolutie van 10 februari 2021 over de uitvoering van Richtlijn 2011/36/EU inzake de voorkoming en bestrijding van mensenhandel en de bescherming van slachtoffers daarvan (4) , – gezien algemene aanbeveling nr. 33 (2015) van het Comité voor de uitbanning van discriminatie van vrouwen van 3 augustus 2015 over de toegang van vrouwen tot de rechter, – gezien algemene aanbeveling nr. 37 (2018) van het Comité voor de uitbanning van discriminatie van vrouwen van 13 maart 2018 over de genderdimensie van rampenrisicovermindering in een veranderend klimaat, – gezien het verslag van de speciale rapporteur inzake geweld tegen vrouwen en de oorzaken en gevolgen daarvan van 19 februari 2000 over vrouwenhandel, migratie van vrouwen en geweld tegen vrouwen, – gezien het werk van de speciale rapporteur van de VN inzake mensenhandel, met name vrouwen en kinderen, – gezien het werk van de speciale VN-rapporteur voor het recht op gezondheid, – gezien de globale aidsstrategie 2021-2026 van de VN, – gezien de publicatie van het Bureau van de Hoge Commissaris van de VN voor de mensenrechten van 20 mei 2002 getiteld “Recommended Principles and Guidelines on Human Rights and Human Trafficking” (Aanbevolen beginselen en richtsnoeren inzake mensenrechten en mensenhandel), – gezien het verslag van de Organisatie voor Veiligheid en Samenwerking in Europa (OVSE) van 10 juni 2021 getiteld “Discouraging the demand that fosters trafficking for the purpose of sexual exploitation” (De vraag ontmoedigen die mensenhandel met het oog op seksuele uitbuiting aanspoort), – gezien algemene aanbeveling nr. 38 (2020) van het Comité voor de uitbanning van discriminatie van vrouwen van 20 november 2020 over de handel in meisjes en vrouwen in de context van wereldwijde migratie, – gezien het verslag van de Raad van Europa van 12 april 2021 getiteld “Second General Report on GREVIO’s Activities” (Tweede algemeen verslag over de activiteiten van GREVIO), – gezien het verslag van de Raad van Europa van oktober 2022 getiteld “The Impact of COVID-19 on Women’s Access to Justice” (De gevolgen van COVID-19 voor de toegang van vrouwen tot de rechter), – gezien de resolutie van de Raad van Europa van 8 april 2014 getiteld “Prostitution, trafficking and modern slavery in Europe” (Prostitutie, mensenhandel en moderne slavernij in Europa), – gezien het arrest van het Hof van Justitie van de Europese Unie in zaak C-268/99 (5) , – gezien de lopende gecommuniceerde zaak 63664/19, 64450/19, 24387/20 et al. van het Europees Hof voor de Rechten van de Mens van 12 april 2021, – gezien artikel 54 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie vrouwenrechten en gendergelijkheid ( A9‑0240/2023 ), A. overwegende dat de VN en de EU het eens zijn geworden over termen als prostitutie en mensen/vrouwen in de prostitutie; overwegende dat prostitutie de aankoop van een seksuele handeling is, die kan worden gedefinieerd als het vragen om of aanvaarden of verkrijgen van een seksuele handeling van een persoon in een situatie van prostitutie in ruil voor een beloning, de belofte van een beloning, een voordeel in natura of de belofte van een dergelijk voordeel; overwegende dat in dit verslag wordt erkend dat sommige mensen in de prostitutie zichzelf “sekswerkers” noemen en dat deze term door sommige internationale organisaties wordt gebruikt; overwegende dat sommige mensen die actief zijn in de prostitutie en dit als een beroep beschouwen, zichzelf zo omschrijven, maar dat dit slechts een minderheid vertegenwoordigt van de mensen in de prostitutie, ook al zijn ze goed georganiseerd en zichtbaar voor het publiek (6) , (7) ; overwegende dat in dit verslag wordt gewezen op het belang van het recht van elke persoon op zelfidentificatie in dit verband, maar dat in dit verslag bewust en uitsluitend neutrale termen worden gebruikt, namelijk mensen en met name vrouwen in de prostitutie, aangezien we de realiteit van prostitutie niet willen idealiseren of het geweld, het misbruik en de uitbuiting willen wegmoffelen waarmee de overgrote meerderheid van de mensen, met name vrouwen en meisjes, in de prostitutie wordt geconfronteerd; overwegende dat we uiting willen geven aan ons respect voor de overgrote meerderheid van de mensen in de prostitutie die dit niet als een normale baan of carrièremogelijkheid beschouwen, die de seksindustrie zouden verlaten als zij dat zouden kunnen, en die prostitutie als een vorm van geweld beschouwen; overwegende dat het gebruik van de term prostitutie en vrouwen/mensen in de prostitutie niet betekent dat dit verslag tot doel heeft om iemand te discrimineren, te stigmatiseren of te vernederen; overwegende dat vanwege deze woordkeuze geen associaties moeten worden gelegd met criminaliteit of moraliteit; B. overwegende dat de waarborging van de rechten van alle mensen cruciaal is voor de eerbiediging van lichamelijke integriteit en persoonlijke autonomie en de waarborging van privacy en de mensenrechten en waardigheid van vrouwen in de samenleving als geheel; overwegende dat de waarborging van gelijkheid en eerbiediging van de mensenrechten, waaronder het nemen van beslissingen over het eigen lichaam, toegang tot gezondheidszorg en leven zonder discriminatie, dwang en geweld, met inbegrip van seksueel geweld, centraal moeten staan in het beleid van de lidstaten en de EU; C. overwegende dat seks gebaseerd moet zijn op instemming en iets is wat altijd vrij en vrijwillig moet worden gegeven en niet mag worden vervangen door een uitwisseling voor geld; overwegende dat prostitutie intieme handelingen reduceert tot de financiële waarde die daaraan wordt toegekend; overwegende dat seksuele uitbuiting door de prostitutie van anderen een ernstige schending is van de rechten en waardigheid van vrouwen en impliceert dat zowel een persoon als diens instemming met seksuele handelingen voor een bepaald bedrag kunnen worden gekocht; D. overwegende dat de seksuele en reproductieve gezondheid wordt bevorderd door een gezonde benadering van seksualiteit, die uitgaat van wederzijds respect; E. overwegende dat prostitutie plaatsvindt binnen een systeem waarin verschillende actoren met elkaar in wisselwerking staan, met souteneurs en anderen die zo veel mogelijk winst uit prostitutie proberen te halen, en sekskopers die de vraag in stand houden; F. overwegende dat in de preambule van het VN-Verdrag inzake de afschaffing van mensenhandel en van de exploitatie van prostitutie van anderen wordt gesteld dat prostitutie en het daarmee gepaard gaande kwaad van mensenhandel voor prostitutiedoeleinden onverenigbaar zijn met de waardigheid en waarde van de mens; G. overwegende dat straatprostitutie plaatsvindt in voor vrouwen mensonterende omstandigheden; H. overwegende dat uit verschillende studies (8) , (9) blijkt dat vrouwen in de prostitutie gemiddeld meer te maken hebben met grove schendingen van de mensenrechten, geweld en uitbuiting, waaronder veel op gender gebaseerd, psychologisch, fysiek en seksueel geweld, dan andere vrouwen; overwegende dat vrouwen in de prostitutie melding maken van trauma’s die vergelijkbaar zijn met die van slachtoffers van foltering, en dat een groot aantal vrouwen in de prostitutie aangeeft te zijn verkracht sinds zij in de prostitutie zijn gegaan (10) , (11) , (12) ; overwegende dat zij in sommige gevallen ook te maken hebben met institutioneel misbruik en verdere uitbuiting; overwegende dat daders niet alleen gewelddadige klanten en uitbuitende derden kunnen zijn, zoals souteneurs, maar soms ook rechtshandhavingsinstanties (13) , (14) ; overwegende dat misdaden tegen hen weinig worden gemeld, amper worden onderzocht en onbestraft blijven; I. overwegende dat de porno-industrie en online commerciële uitbuiting door de expliciete weergave van niet-gesimuleerde seksuele handelingen seksueel geweld tegen vrouwen en meisjes, de commercialisering van het vrouwelijk lichaam en schadelijke genderstereotypen die ook door prostitutie worden beïnvloed, bagatelliseren en in stand houden; J. overwegende dat mensen en met name vrouwen in de prostitutie traditioneel gemarginaliseerd en feitelijk gecriminaliseerd worden en dat het daarom belangrijk is een op mensenrechten gebaseerde aanpak (15) te volgen, rekening houdend met het feit dat, aangezien mensen in de prostitutie zich in een kwetsbare situatie bevinden, zij vaak niet op de hoogte zijn van hun rechten, omdat zij vanwege discriminerende stereotypen en stigmatisering doorgaans moeilijk toegang hebben tot de rechter; overwegende dat een vermoeden van criminaliteit ten aanzien van mensen in de prostitutie en discriminerende behandelingen ertoe leiden dat deze mensen vaak terughoudend zijn om gevallen van misbruik en geweld bij de autoriteiten te melden of toegang tot de rechter te zoeken, uit angst om te worden genegeerd, geen steun te ontvangen of te worden beboet, vastgehouden of uitgezet (16) of in plaats daarvan zelf het voorwerp van een strafrechtelijk onderzoek te worden (17) ; overwegende dat er daarom in elke lidstaat dringend behoefte is aan regelmatige scholing voor handhavingsautoriteiten om ervoor te zorgen dat mensen in de prostitutie, met name vrouwen en lhbtiq+-personen, eerlijk en respectvol worden behandeld; K. overwegende dat toegang tot gezondheidszorg, ook op het gebied van seksuele en reproductieve gezondheid, van vitaal belang is voor prostituees om gezond te blijven; overwegende dat in sommige lidstaten, zoals Polen, de toegang tot dergelijke voorzieningen voor gezondheidszorg ernstig wordt belemmerd, hetgeen leidt tot onnodige stress en angst en tot schadelijke gevolgen voor de gezondheid van degenen die dergelijke zorg nodig hebben; overwegende dat het volgens sommige onderzoeken (18) mogelijk is om het aantal hiv-infecties in het volgende decennium met 33-46 % te verminderen als mensen in de prostitutie zouden worden gedecriminaliseerd; overwegende dat de criminalisering van mensen in de prostitutie, met name vrouwen, leidt tot minder condoomgebruik en daardoor tot meer gevallen van seksueel overdraagbare infecties en ziekten; overwegende dat het in de Unie ontbreekt aan gelijke toegang tot preventieve hiv-geneesmiddelen, zoals PREP- en/of PEP-geneesmiddelen; overwegende dat vrouwen en lhbtiq+-personen in de prostitutie die te maken hebben gehad met repressief politieoptreden, drie keer meer kans hebben te worden blootgesteld aan seksueel of fysiek geweld en tweemaal zo veel kans hebben op hiv (19) ; L. overwegende dat er, in weerwil van de geldende wetgeving, een verschuiving plaatsvindt van de prostitutie naar de virtuele wereld; overwegende dat dit niet alleen betrekking heeft op het proces van ronselen en inwijden, maar ook op de manier waarop de seksuele handeling zelf plaatsvindt; overwegende dat prostitutie in de virtuele wereld dezelfde schadelijke gevolgen heeft voor vrouwen in de prostitutie als in het echte leven, hoewel de fysieke afstand in sommige gevallen de blootstelling aan bepaalde vormen van geweld kan helpen verminderen; overwegende dat nieuwe digitale technologieën en instrumenten het voor tweede en derde partijen zoals klanten, mensenhandelaars en souteneurs gemakkelijker hebben gemaakt om anoniem te blijven, waardoor rechtshandhaving moeilijker is geworden; overwegende dat voor een doeltreffende preventie van uitbuiting door de prostitutie van anderen regelgeving zich met name moet richten op onlinereclame en contactfacilitering, zoals ook wordt benadrukt in het voorstel van de Commissie voor een herziening van de richtlijn ter bestrijding van mensenhandel, waarin uitdrukkelijk wordt gewezen op de noodzaak van een betere bestrijding van mensenhandel die wordt gefaciliteerd door informatie- en communicatietechnologieën, zoals internet en sociale media; M. overwegende dat tal van factoren ertoe leiden dat mensen in de prostitutie gaan en in de prostitutie blijven, met name armoede als gevolg van sociale onrechtvaardigheid en uitsluiting, ongelijkheid, beperkte kansen op werk of ondernemerschap, drugsverslaving, structureel geweld en intersectionele discriminatie, een gebrek aan veilige en legale migratiemogelijkheden en een alomvattend integratiebeleid, tekortkomingen in het onderwijs-, sociaal en arbeidsmarktbeleid, andere sociale en economische omstandigheden en beperkte mogelijkheden om in de eigen levensonderhoud te voorzien, die er allemaal toe bijdragen dat de situatie van vrouwen verslechtert en dat zij een lagere sociale status genieten, waardoor er geen andere keuze is dan in de prostitutie te gaan; N. overwegende dat vrouwen en kinderen die in armoede leven en gebukt gaan onder structurele en intersectionele discriminatie het meest kwetsbaar zijn voor seksuele uitbuiting door middel van prostitutie en slavernij, alsook voor grooming, de “loverboymethode” en afpersing door criminele netwerken (van souteneurs); overwegende dat onder andere drugsverslaving vaak wordt gebruikt als een middel om slachtoffers in de prostitutie te lokken en ervoor te zorgen dat ze daarin verstrikt raken; overwegende dat met de tenuitvoerlegging van alle huidige beleidsmaatregelen en wetten deze onderliggende oorzaken alsook het stigma en de discriminatie waarmee mensen in de prostitutie, met name vrouwen, te maken krijgen, nog niet voldoende zijn aangepakt; O. overwegende dat beschermde groepen, zoals kinderen, jongeren, personen met een geestelijke of lichamelijke handicap en personen die tot een minderheid behoren, worden blootgesteld aan cumulatieve uitbuiting in de vorm van seksueel misbruik, seksuele intimidatie en verkrachting; P. overwegende dat baanonzekerheid een aanhoudend kenmerk is van de arbeidsmarkt van de EU, die bijdraagt aan het vergroten van de winsten van grote economische groepen, en dat dit met name vrouwen treft, die te maken hebben met salarisdiscriminatie en veel vaker een deeltijdbaan hebben, en daardoor een lager inkomen, minder toegang tot sociale bescherming en minder mogelijkheden tot economische zelfstandigheid; Q. overwegende dat vooroordelen en stereotypen vrouwen beletten om hun ambities na te streven en uit te voeren, waardoor zij zich niet kunnen ontplooien en worden gedwongen tot een leven in armoede hoewel zij zelf niets hebben misdaan; R. overwegende dat deze oorzaken en daarmee ook de omstandigheden en beperkingen die tot een gebrek aan alternatieven voor prostitutie leiden, dringend en grondig moeten worden aangepakt; overwegende dat zulke maatregelen een holistische aanpak vereisen die gericht is op het verwezenlijken van een gendergelijke samenleving, en dat daarbij de nadruk moet leggen op onderwijs, sociaal, arbeids- en migratiebeleid om zo de kwetsbaarheden en dus de vatbaarheid voor uitbuiting of keuzen die worden gemaakt door een gebrek aan alternatieven, te verminderen; overwegende dat de EU ook buurlanden en niet-EU-landen moet ondersteunen, zodat die meer financiering beschikbaar kunnen stellen voor sociale bijstand en toegang tot voorzieningen voor potentiële slachtoffers van mensenhandel en seksuele uitbuiting, onder meer via educatieve, psychologische en sociale ondersteuning door specialisten, en gespecialiseerde diensten kunnen opzetten die gericht zijn op de volledige sociale en economische inclusie van vrouwen en meisjes in kwetsbare situaties, waardoor zij worden beschermd tegen het risico van seksuele uitbuiting; S. overwegende dat het fenomeen “sugar daddy” verontrustend is en vooral voorkomt op plaatsen als universiteiten, maar zich ook via sociale netwerken en online manifesteert; overwegende dat het gaat om advertenties die de prostitutie van studenten, met name jonge vrouwen, en de seksuele uitbuiting van minderjarigen door rijke en invloedrijke mannen aanmoedigen; overwegende dat autoriteiten hebben moeten ingrijpen om deze wijdverbreide praktijk aan banden te leggen; overwegende dat adolescenten uitgebreid moeten worden voorgelicht en onderwijs moeten krijgen over de methoden die criminelen gebruiken om contact te leggen, zodat zij beter op de hoogte, alerter en waakzamer zijn wat betreft deze tactiek en ook de tactieken van “loverboys”, het online leggen van contacten en het daarop in de val lokken van slachtoffers; T. overwegende dat Nederlandse vervolgingsinstanties ervan uitgaan dat 70 % van de ongeveer 30 000 mensen in de prostitutie in Nederland met geweld tot prostitutie is gedwongen of door een “loverboy” in de prostitutie is gelokt; U. overwegende dat de meerderheid van de vrouwen de prostitutie wil verlaten (20) ; overwegende dat het gebrek aan kwalitatief hoogwaardige, gemakkelijk toegankelijke en voldoende gefinancierde exitprogramma’s in het kader van een holistische aanpak degenen die de prostitutie willen verlaten, ervan weerhoudt dit te doen (21) ; overwegende dat er inspanningen moeten worden geleverd voor het bevorderen van de vaststelling en uitvoering exitprogramma’s die voorzien in alomvattende zorg en ondersteuning om mensen in de prostitutie te helpen problemen het hoofd te bieden en de toegang tot veilige en stabiele werkgelegenheid te vergemakkelijken; V. overwegende dat het verlaten van de prostitutie vaak een moeilijk en langdurig proces dat, gezien de verschillende push- en pullfactoren, uitgebreide sociaal-economische steun, waaronder voldoende financiële middelen, en individueel advies vereist om op behoeften gerichte steunprogramma’s aan te bieden en dergelijke programma’s tot een succes te maken voor mensen die uit de prostitutie willen stappen; overwegende dat maatschappelijke verhoudingen binnen een gemeenschap en tussen individuen belangrijk zijn voor het bevorderen van uitstaptrajecten; overwegende dat de lidstaten preventie-, uitstap-, exit- en integratieprogramma’s en uitgebreide, diepgaande voorlichtingsprogramma’s op het gebied mensenhandel, seksuele uitbuiting, prostitutie en instemming moeten promoten, zowel op scholen als in de samenleving als geheel, in het bijzonder in het (de) land(en) van herkomst van mensen in de prostitutie; overwegende dat deze programma’s veilige huisvesting, veilige zorg, adequate medische aandacht, psychologische bijstand (traumatherapie), onderwijs-/opleidingskansen, steun bij de integratie in de ruimere economie en gespecialiseerde hulp voor vrouwen met een verslaving en vrouwen met kinderen moeten omvatten; overwegende dat de EU verschillende financieringsprogramma’s heeft opgezet om dit belangrijke werk te ondersteunen, en dat de lidstaten gebruik moeten maken van zulke programma’s, die tot hun beschikking staan; W. overwegende dat Ursula von der Leyen in het verleden heeft gesteld dat prostitutie geen baan is als een andere en dat het altijd het doel moet zijn eruit te stappen; X. overwegende dat er een nauw verband bestaat tussen prostitutie en op seksuele uitbuiting gerichte mensenhandel; overwegende dat mensenhandel wordt gedefinieerd als het werven, vervoeren, overbrengen, huisvesten of opnemen van personen door dreiging, geweld, bedrog, misleiding, ontvoering, machtsmisbruik, misbruik van een kwetsbare positie of een andere vorm van dwang, ten behoeve van uitbuiting voor winst; overwegende dat mensenhandel in tal van opzichten en op tal van gebieden een probleem is (22) , maar dat, zoals in het verslag van de Commissie over de vooruitgang in de strijd tegen mensenhandel (23) wordt benadrukt, mensenhandel met het oog op seksuele uitbuiting veruit de meest voorkomende vorm van mensenhandel in de EU blijft, aangezien 51 % van de slachtoffers van mensenhandel in de EU wordt verhandeld met het oog op seksuele uitbuiting (24) ; overwegende dat volgens de OVSE mensenhandel met het oog op seksuele uitbuiting per jaar alleen al bijna 100 miljard USD genereert (25) , en dat het daarbij voornamelijk gaat om geld dat mannen betalen voor seks met vrouwen die het slachtoffer zijn van mensenhandel; overwegende dat in artikel 2 van de richtlijn ter bestrijding van mensenhandel wordt gesteld dat instemming van een slachtoffer van mensenhandel met de beoogde of daadwerkelijke uitbuiting irrelevant is wanneer die instemming is verkregen door het geven of ontvangen van betalingen of voordelen; overwegende dat slachtoffers van mensenhandel van alle geslachten, genders, leeftijden en achtergronden kunnen zijn, maar dat mensenhandel met het oog op seksuele uitbuiting vrouwen, meisjes en gemarginaliseerde groepen in de EU-lidstaten en wereldwijd onevenredig treft; overwegende dat mensenhandelaars vaak gebruikmaken van geweld, malafide uitzendbureaus en valse toezeggingen op het gebied van onderwijs of werk om hun slachtoffers om de tuin te leiden en dwang op hen uit te oefenen, en dat zij profiteren van een goed ontwikkeld en goed gefinancierd crimineel netwerk; Y. overwegende dat slachtoffers van mensenhandel met het oog op seksuele uitbuiting in de EU grotendeels afkomstig zijn uit andere EU-lidstaten, hoewel veel slachtoffers ook afkomstig zijn uit Zuidoost-Azië en Latijns-Amerika; overwegende dat prostitutie en pornografie alsook activiteiten op het gebied van georganiseerde misdaad zoals kinderhandel, seksuele uitbuiting van minderjarigen en seksueel misbruik van kinderen nauw met elkaar samenhangen (26) , (27) ; overwegende dat er een holistische aanpak nodig is om vrouwen en meisjes te beschermen tegen mensenhandel met het oog op seksuele uitbuiting en een einde te maken aan de straffeloosheid voor daders; Z. overwegende dat uit een verslag van de Duitse federale recherche blijkt dat meer dan de helft van de gevallen van mensenhandel met het oog op seksuele uitbuiting in Duitsland wordt vervolgd na aangifte door een derde; overwegende dat in het verslag wordt geconcludeerd dat slachtoffers van uitbuiting zichzelf zelden als zodanig bestempelen en vaak geen aangifte doen vanwege een gebrek aan vertrouwen in de autoriteiten en de politie; AA. overwegende dat de door Turkije bezette gebieden van Cyprus door mensenhandelaars worden gebruikt om kwetsbare vrouwen uit te buiten met de belofte van studentenvisa en studentenregistratie, met als enige doel om hen bij aankomst tot prostitutie te dwingen en hen te onderwerpen aan onmenselijke leefomstandigheden; overwegende dat de door Turkije bezette gebieden van Cyprus fungeren als een gebied waar mensenhandelaars die actief zijn in de prostitutie ongestraft hun gang kunnen gaan; AB. overwegende dat gebeurtenissen zoals internationale conflicten en economische crises een grote negatieve uitwerking hebben op ontwikkelingen op het gebied van mensenhandel (28) ; overwegende dat vrouwen en niet-begeleide minderjarigen of minderjarigen die met vreemden reizen bijzonder kwetsbaar zijn voor seksuele uitbuiting en seksueel misbruik; AC. overwegende dat prostitutie, de daarmee gepaard gaande uitbuiting (29) en mensenhandel met het oog op seksuele uitbuiting (30) in bepaalde regio’s van Europa blijven toenemen; overwegende dat volgens een verslag van het VN-Bureau voor drugs- en misdaadbestrijding (31) de cijfers wereldwijd zijn gedaald als gevolg van de beperkingen en lockdowns in verband met de COVID-19-pandemie; overwegende dat mensenhandel met het oog op seksuele uitbuiting in 2021 de meest voorkomende vorm van mensenhandel in de EU (32) was en een ernstige vorm van geweld is die voornamelijk vrouwen en meisjes treft; overwegende dat prostitutie, de daarmee gepaard gaande uitbuiting en mensenhandel met het oog op seksuele uitbuiting genderspecifiek zijn, een mondiale dimensie hebben en gevolgen hebben voor de meest gemarginaliseerde leden van onze samenlevingen; overwegende dat de overgrote meerderheid van de mensen in de prostitutie vrouwen en meisjes zijn en dat sekskopers voor het overgrote deel mannen zijn (33) ; overwegende dat in dit verband prostitutie niet alleen schadelijk is voor de vrouwen in de prostitutie, maar ook de ongelijkheid tussen vrouwen en mannen vergroot; overwegende dat prostitutie, de daarmee gepaard gaande uitbuiting en mensenhandel met het oog op seksuele uitbuiting derhalve zowel een oorzaak als gevolg zijn van genderongelijkheid en een groeiend mondiaal probleem met een grensoverschrijdende dimensie vormen dat de autoriteiten in de lidstaten ertoe verplicht om samen te werken bij de aanpak daarvan; overwegende dat bij beleidsvorming de bescherming van de meest kwetsbare leden van onze samenleving moet worden gewaarborgd; overwegende dat alle lidstaten juridisch verplicht zijn mensenhandel en georganiseerde misdaad te ontmoedigen en daar een halt toe te roepen; AD. overwegende dat alle wetgevingsmaatregelen inzake prostitutie in de lidstaten hoofdzakelijk tot doel hebben om vrouwen en meisjes tegen uitbuiting te beschermen; overwegende dat er in de EU-lidstaten verschillende rechtsstelsels en verschillende beleidsbenaderingen worden toegepast, met verschillende modellen en submodellen; overwegende dat er sprake is van asymmetrie wat betreft de nationale prostitutiewetgeving in de EU; overwegende dat uiteenlopende of ontbrekende regelgevingsmaatregelen met betrekking tot prostitutie verschillende gevolgen hebben, hetgeen van invloed is op het inzicht van een samenleving in gendergelijkheid en vrouwenrechten en de waardigheid van vrouwen, en dat daarmee bepaalde boodschappen en normen worden overgebracht, ook inzake geweld tegen vrouwen; overwegende dat met de tenuitvoerlegging van huidige beleidsmaatregelen en wetten de onderliggende oorzaken of het stigma, de discriminatie of het geweld waarmee mensen in de prostitutie te maken krijgen, niet voldoende worden aangepakt; overwegende dat de effecten van alle modellen realistisch moeten worden geëvalueerd om na te gaan welke op grondrechten gebaseerde maatregelen en strategieën de rechten van vrouwen en de bevordering van gendergelijkheid het best beschermen; overwegende dat de premisse van een al te gesimplificeerde ideologische strijd en een binaire aanpak die het debat in twee kampen verdeelt, derhalve moet worden verworpen, omdat anders het risico bestaat dat de voor- en nadelen van bepaalde maatregelen en strategieën over het hoofd worden gezien; AE. overwegende dat prostitutie grensoverschrijdende implicaties heeft en gevolgen heeft voor de vrouwenrechten en de gendergelijkheid; overwegende dat de maatregelen ter voorkoming van geweld en uitbuiting van mensen in de prostitutie tot dusver zijn mislukt door een gebrek aan samenwerking tussen de lidstaten; overwegende dat de systemen in grensregio’s beter moeten worden gecoördineerd om hotspots te voorkomen; overwegende dat mensenhandelaren en georganiseerde criminele netwerken profiteren van de verschillen in wetgeving inzake prostitutie in de EU; AF. overwegende dat het Scandinavische model/gelijkheidsmodel, dat inhoudt dat de persoon in de prostitutie wordt gedecriminaliseerd en de klant strafbaar wordt gesteld, geen wonderoplossing is om de vraag, mensenhandel voor seksuele doeleinden, geweld of uitbuiting te verminderen; overwegende dat uit gegevens uit Zweden en andere landen blijkt dat na de invoering van het Scandinavische model/gelijkheidsmodel de straatprostitutie met de helft daalde (34) ; overwegende dat de vraag naar mensen in de prostitutie in Zweden tussen 1995 en 2008 daalde van 13,6 % naar 7,9 % als gevolg van de invoering van het Scandinavische model/gelijkheidsmodel (35) ; overwegende dat uit gegevens (36) uit Frankrijk eveneens blijkt dat het Scandinavische model/gelijkheidsmodel tot positieve resultaten leidt, aangezien daar meer dan 800 mensen in de prostitutie sinds 2016 hebben geprofiteerd van een exitprogramma, waarbij 87,5 % van de personen die door Franse basisorganisaties werden ondersteund aan het einde van het exitprogramma een stabiele baan had gevonden; overwegende dat het aantal strafrechtelijke onderzoeken naar souteneurschap en mensenhandel sinds 2016 met 54 % is toegenomen; overwegende dat bijna 2,35 miljoen EUR die bij souteneurs in beslag is genomen, opnieuw is geïnvesteerd in de bescherming en rehabilitatie van slachtoffers van prostitutie en mensenhandel voor seksuele doeleinden; overwegende dat ontoereikende financiering van exitprogramma’s echter een hardnekkig probleem is en dat er daarom meer middelen moeten komen om mensen in staat te stellen een leven zonder prostitutie te leiden; AG. overwegende dat er volgens Europol (37) lidstaten zijn waar prostitutie legaal is, waardoor het voor mensenhandelaars veel gemakkelijker is om het wettelijke kader te gebruiken om hun slachtoffers uit te buiten; overwegende dat mensenhandelaars vaak legale bedrijven gebruiken om hun uitbuitingsactiviteiten te verdoezelen; overwegende dat gelegaliseerde prostitutie derhalve een stimulans vormt voor mensenhandel met het oog op seksuele uitbuiting (38) ; overwegende dat uit verslagen van Europol blijkt dat, wanneer prostitutie legaal is, er tien keer zo veel mensenhandel en geweld tegen de slachtoffers ervan en andere mensen in de prostitutie plaatsvindt, aangezien daders zich kunnen verschuilen achter juridische structuren; overwegende dat georganiseerde misdaad en corruptie, mensenhandel, uiterst gewelddadige misdaad en corruptie toenemen wanneer alle facetten van prostitutie zijn gelegaliseerd; overwegende dat er een grote en wijdverbreide vraag is naar “seksuele diensten” en dat klanten de dwang die mensen tot prostitutie aanzet niet kunnen zien en/of daar geen poging toe doen; overwegende dat aan deze vraag niet kan worden voldaan zonder vrouwen en meisjes die het slachtoffer zijn van mensenhandel of die de prostitutie zouden verlaten als zij dat zouden kunnen; overwegende dat het dan ook onmogelijk is de discussie over prostitutie en de verschillende vormen van regulering ervan in de lidstaten los te koppelen van de discussie rond de strijd tegen mensenhandel met het oog op seksuele uitbuiting en de discussie over maatschappelijke factoren die leiden tot een gebrek aan alternatieven voor mensen in kwetsbare situaties om in hun levensonderhoud te voorzien, waardoor mensen uiteindelijk in de prostitutie terechtkomen; AH. overwegende dat er eind 2021 in Duitsland 23 700 mensen officieel geregistreerd waren als mensen in de prostitutie, terwijl ramingen in werkelijkheid uitkomen op 90 000 en 400 000 mensen in de prostitutie in het land; AI. overwegende dat het advies van het Bureau voor Democratische Instellingen en Mensenrechten van de OVSE uit 2022 getiteld “Advies betreffende handelingen van Duitsland inzake prostitutie en mensenhandel” aantoont dat de huidige wetgeving van het land niet voldoende vrijwaringsmaatregelen lijkt te bevatten voor personen in kwetsbare situaties die zich met prostitutie bezighouden, of voor personen die buiten het registratiesysteem vallen, waardoor de inspanningen om mensenhandel te voorkomen, mogelijk worden ondermijnd; overwegende dat een van de belangrijkste eisen die uit dit juridisch advies voortvloeien de invoer van instrumenten en maatregelen is om die de vraag te doen afnemen; AJ. overwegende dat de prostitutieregelgeving van elke lidstaat er ook naar moet streven een einde te maken aan mensenhandel en georganiseerde misdaad, waarbij bijzondere aandacht moet uitgaan naar de bescherming van mensen, met name vrouwen, in kwetsbare situaties; overwegende dat prostitutie niet alleen een verpletterende impact heeft op vrouwen en hun rechten, maar ook voor de samenleving in haar geheel en de gendergelijkheid, en dat derhalve specifieke maatregelen vereist zijn om de oorzaken ervan te bestrijden; overwegende dat er een gemeenschappelijke aanpak en een gemeenschappelijk begrip van geweld, dwang, de uitbuiting van kwetsbaarheid, machtsmisbruik en ongelijkheden in bestaande prostitutiewetgeving en -regelgevingen in diverse EU-lidstaten nodig zijn; overwegende dat deze strijd alleen doeltreffend kan zijn ten aanzien van de bescherming van vrouwen en meisjes tegen uitbuiting als er een aanpak wordt doorgevoerd die slachtoffers beschermt maar zich ook richt op de vraag naar prostitutie, en als er maatregelen zoals criminalisering van personen die zich schuldig maken aan uitbuiting, worden afgedwongen; overwegende dat onderzoek van de OVSE (39) heeft aangetoond dat het gebruik van preventiemaatregelen, die erop gericht zijn de vraag toe doen dalen, over het algemeen beperkt blijft, maar vooral voorkomt in landen waar het kopen van seks illegaal is of waar het gebruik van diensten die door slachtoffers van mensenhandel worden geleverd strafbaar is; overwegende dat Ierland en Nieuw-Zeeland een soortgelijke bevolking hebben, maar dat het aantal mensen in de prostitutie in Ierland vijf tot acht keer lager ligt dankzij de invoering van het Scandinavische model/gelijkheidsmodel (40) , (41) in dit land; AK. overwegende dat de lidstaten ervoor moeten zorgen dat het kopen, huren of verleiden van een andere persoon voor prostitutiedoeleinden, alsmede het behalen van winst uit de prostitutie van een ander, strafbaar worden gesteld; overwegende dat de lidstaten ervoor moeten zorgen dat wanneer er een misdaad is gepleegd met de bedoeling winst te halen of wanneer een misdaad effectief heeft geresulteerd in winst uit prostitutie van een andere persoon (d.w.z. winst uit mensenhandel), deze winst moet worden beschouwd als een verzwarende omstandigheid; Vergelijking tussen de lidstaten 1. merkt op dat de wijze waarop de lidstaten prostitutie aanpakken onderling verschilt en dat die aanpak zich via het gebruik van bestuurs- of strafrecht richt op drie belangrijke onderdelen van het systeem: mensen in de prostitutie, het kopen van seks (d.w.z. de vraag) en de betrokkenheid van uitbuitende derden, zoals souteneurs (42) ; benadrukt dat de verschillende wetten uiteenlopende gevolgen hebben voor vrouwen in de prostitutie, hun rechten, hun mogelijkheid toegang te krijgen tot gezondheidszorg, maatschappelijke voorzieningen en het rechtsstelsel, voor vrouwenrechten in het algemeen, gendergelijkheid, de vraag, de mensenhandel, maatschappelijke attitudes en de buurlanden van de lidstaten; wijst op de verplichting van alle lidstaten om een inclusieve samenleving te bevorderen en mensen en met name vrouwen in kwetsbare situaties te beschermen; 2. benadrukt dat hoe groter de asymmetrie is tussen nationale prostitutiewetgeving binnen de EU, hoe meer slachtoffers van mensenhandel voor seksuele uitbuiting er zijn, aangezien de prostitutiemarkten en hun actoren grensoverschrijdend opereren; onderstreept voorts dat het verschil tussen de regelgeving van de lidstaten inzake prostitutie een vruchtbare operationele voedingsbodem creëert voor criminele organisaties en individuen (43) ; stelt vast dat sommige lidstaten mogelijk meer stromen van op seksuele uitbuiting gerichte mensenhandel aantrekken dan andere; verzoekt de lidstaten doeltreffende maatregelen te nemen om de vraag naar prostitutie en daarmee mensenhandel, seksuele uitbuiting en de activiteiten van criminele organisaties terug te dringen; 3. betreurt het gebrek aan betrouwbare en nauwkeurige gegevens over prostitutie, seksuele uitbuiting, geweld in prostitutie en de effecten van exitprogramma’s die een vergelijking tussen landen mogelijk maken; benadrukt dat de grensoverschrijdende samenwerking bij het verzamelen en uitwisselen van betrouwbare, nauwkeurige en geanonimiseerde gegevens, uitgesplitst naar, maar niet beperkt tot, gender, ras of etnische afkomst, leeftijd, sociaal-economische klasse en nationaliteit, die in alle lidstaten met elkaar kunnen worden vergeleken, dringend verder moet worden verbeterd en beter moet worden gecoördineerd; verzoekt de lidstaten daarom nog nauwer samen te werken met het Bureau van de Europese Unie voor de grondrechten, het Europees Instituut voor gendergelijkheid en Europol om de samenwerking en de uitwisseling van informatie en gegevens te intensiveren en hun ervaringen op basis van deze gegevens te onderzoeken; 4. merkt op dat diverse Europese landen ernaar streven mensen in de prostitutie en hun rechten te beschermen door middel van rechtskaders voor verschillende facetten van prostitutie, traditioneel gediscrimineerde en gemarginaliseerde personen in de prostitutie opnemen in hun beleidsvorming en subsidies verstrekken voor de ondersteuning van hun basisorganisaties zodat die beter tegemoet kunnen komen aan de behoeften van de meest gemarginaliseerde groepen; merkt op dat de autoriteiten in landen als Oostenrijk (44) , Duitsland en Nederland tot de conclusie zijn gekomen dat het voor de rechten van mensen in de prostitutie het gunstigste zou zijn om een wettelijk kader te creëren waarin alle facetten van prostitutie worden gelegaliseerd, terwijl andere landen zoals Zweden, Frankrijk, Spanje en Ierland in plaats daarvan hebben besloten de rechten van vrouwen in de prostitutie te beschermen door juist mensen in de prostitutie te decriminaliseren en klanten strafbaar te stellen en het Scandinavische model/gelijkheidsmodel” toe te passen; De realiteit in de prostitutie 5. merkt op dat vrouwen in de prostitutie gemiddeld vaker slachtoffer zijn van geweld; verwijst naar een studie uit 2013 van het Duitse federale ministerie van Gezinszaken, Ouderen, Vrouwen en Jeugd (45) , waaruit blijkt dat 41 % van de ondervraagde vrouwen in de prostitutie te maken heeft gehad met fysiek of seksueel geweld (of beide) in verband met prostitutie; 6. onderstreept de bevindingen van diverse studies over de ervaringen van vrouwen in de prostitutie die in hun jeugd zijn misbruikt (46) ; merkt (47) , (48) , (49) op dat dit ertoe kan leiden dat vrouwen en meisjes prostitutie als iets normaals gaan beschouwen; wijst in dit verband op de dringende noodzaak om kindermisbruik krachtig te bestrijden, en op de verantwoordelijkheid van gezinnen in al hun diversiteit en van al degenen die een zorgplicht hebben voor kinderen, zoals leerkrachten en docenten; 7. onderstreept dat het Europees Parlement in zijn resolutie van 26 februari 2014 over seksuele uitbuiting en prostitutie en de impact daarvan op gendergelijkheid heeft onderkend dat prostitutie en seksuele uitbuiting schendingen van de menselijke waardigheid zijn, strijdig zijn met de mensenrechtenbeginselen, waaronder gendergelijkheid, en daarom indruisen tegen de beginselen van het Handvest; herinnert eraan dat het in zijn resolutie van 5 juli 2022 over armoede onder vrouwen in Europa prostitutie heeft gedefinieerd als een ernstige vorm van geweld en uitbuiting (50) ; Impact op vrouwen in de prostitutie 8. merkt op dat prostitutie geen individuele handeling is waarbij een persoon zijn of haar lijf verhuurt in ruil voor geld, maar veeleer een systeem dat is georganiseerd om winst te maken, dat intrinsiek gewelddadig, discriminatoir en zeer onmenselijk is en dat als een onderneming opereert en een markt creëert, waarbij souteneurs plannen en handelen om hun markten veilig te stellen en te vergroten en waarbij kopers van seks een belangrijke rol spelen door dit te bevorderen; 9. veroordeelt de realiteit van dwang, manipulatie, geweld en uitbuiting in de prostitutie en wijst erop dat het gebrek aan taalvaardigheden van vrouwen en minderjarigen en hun kwetsbaarheden en precaire omstandigheden worden uitgebuit om hen in de prostitutie te krijgen en te houden; erkent dat prostitutie verband houdt met structureel geweld waaraan vrouwen onevenredig worden blootgesteld en dat vaak leidt tot precaire leefomstandigheden die vrouwen en meisjes in de prostitutie doen belanden; benadrukt voorts dat het moeilijk is om uit de prostitutie te stappen; pleit voor de invoering van doeltreffend beleid om armoede uit te bannen en de sociale bescherming te verbeteren, slechte schoolresultaten aan te pakken, onderwijs, met inbegrip van seksuele voorlichting en voorlichting over relaties, en gelijke kansen en behandeling te bevorderen, en voor het vaststellen van inclusief beleid ter ondersteuning van de weerbaarheid en economische onafhankelijkheid van vrouwen, in combinatie met maatregelen om degenen die hen uitbuiten, te veroordelen; 10. merkt op dat de verslechtering van de sociale en economische situatie als gevolg van de COVID-19-pandemie alle vormen van misbruik en geweld tegen vrouwen heeft doen toenemen, met inbegrip van seksuele uitbuiting, waarmee hun mensenrechten worden geschonden; waarschuwt dat dit nog zal worden verergerd door de huidige crisis in verband met energie en de kosten van levensonderhoud, waardoor veel vrouwen in een kwetsbare situatie van armoede en sociale uitsluiting terechtkomen; wijst, als extreem voorbeeld, op het grote risico dat Oekraïense vrouwen en meisjes lopen om doelwit te worden van mensenhandel met het oog op seksuele uitbuiting gezien de kwetsbare situatie waarin zij zich bevinden doordat zij voor de Russische aanvalsoorlog tegen Oekraïne zijn gevlucht en naar andere landen zijn uitgeweken (51) ; wijst erop dat dit in het algemeen vrouwen en meisjes treft die uit crisis- en conflictgebieden vluchten of daar leven (52) ; 11. onderstreept dat het vermogen om al dan niet toestemming te geven, een inherent element van kracht is; merkt op dat toestemming alleen vrijelijk kan worden gegeven indien er geen sprake is van machtsongelijkheid tussen de betrokken personen of als er geen dreiging, geweld of dwang wordt gebruikt; merkt voorts op dat het verstrekken of ontvangen van betalingen of gunsten geen echte toestemming is; merkt tegelijkertijd op dat het voor mensen uiterst moeilijk kan zijn om te beseffen dat zij slachtoffer zijn, met name wanneer zij zich niet bewust zijn van hun rechten, en herinnert aan de dynamiek van relaties waarin sprake is van misbruik; benadrukt bovendien dat de stem van vrouwen in de prostitutie altijd moet worden gehoord, en herinnert aan de noodzaak van informatieve, respectvolle onderwijs- en bewustmakingsprogramma’s om vrouwen te wijzen op hun rechten en plichten en hun de mogelijkheid te bieden geïnformeerde en vrije beslissingen te nemen over hun privé- en seksleven; 12. veroordeelt het feit dat mensen in de prostitutie, met name vrouwen die in armoede leven, alsook migranten, mensen van een bepaalde etnische afkomst en lhbtiq+-personen geen rechtszekerheid hebben omdat zij onevenredig en feitelijk worden gecriminaliseerd, onder een hoge mate van toezicht staan, boetes krijgen opgelegd en te maken hebben met huiszoekingen; stelt vast dat dit betekent dat zij worden blootgesteld aan de voortdurende dreiging van vervolging door politie en justitie, extra worden gemarginaliseerd en gestigmatiseerd, met alle negatieve gevolgen van dien voor hun fysieke en geestelijke gezondheid, en dat zij daardoor moeilijkheden ondervinden om hulp te zoeken en dat hun grondrechten vaak niet worden gewaarborgd; veroordeelt voorts het feit dat het vermoeden van criminaliteit en discriminerende behandelingen hen er vaak van weerhouden om gerechtigheid te eisen wanneer zij te maken krijgen met fysiek of seksueel geweld of afpersing, omdat zij bang zijn dat zij in plaats daarvan het voorwerp worden van een strafrechtelijk onderzoek (53) of ongebreidelde aandacht en sociale druk zullen ervaren die schadelijk kunnen zijn voor hun privéleven en hun familie; roept op tot volledige toegang tot niet-discriminerende, universele en kwalitatief hoogstaande gezondheidszorg en maatschappelijke voorzieningen en tot het rechtsstelsel voor iedereen, ook voor personen en in het bijzonder vrouwen in de prostitutie; betreurt het feit dat derden die zich schuldig maken aan uitbuiting, zoals bordeeleigenaren en mensenhandelaren, alsook klanten daarentegen vaak ongestraft blijven; roept de bevoegde autoriteiten in de lidstaten op om meer inspanningen te leveren en een einde te maken aan deze straffeloosheid; 13. wijst op de negatieve gevolgen van de decriminalisering van souteneurschap en het kopen van seks, hetgeen, doordat deze activiteiten door de samenleving kennelijk als normaal worden beschouwd, leidt tot een toename van mensenhandel met het oog op seksuele uitbuiting en verhult dat er sprake is van dwang, manipulatie, geweld en uitbuiting in de prostitutie, waarbij misbruik wordt gemaakt van kwetsbaarheden, precaire omstandigheden en een gebrek aan taalvaardigheden om ervoor te zorgen dat vrouwen in de prostitutie terechtkomen en er blijven; betreurt dat zelfs de legalisering van prostitutie, souteneurschap en het kopen van seks niet betekent dat er een einde komt aan de stigmatisering van vrouwen in de prostitutie; Vraag 14. merkt op dat prostitutie en mensenhandel met het oog op seksuele uitbuiting bestaan omdat er vraag naar is; benadrukt dat, naast het aanpakken van de kwetsbaarheid van potentiële slachtoffers en het vervolgen van onder meer mensenhandelaars en personen met een faciliterende rol, het terugdringen van de vraag een belangrijk instrument is voor het voorkomen en terugdringen van mensenhandel, aangezien het gericht is op financiële prikkels; is daarom van mening dat dit verder moet worden uitgewerkt bij de herziening van de EU-richtlijn ter bestrijding van mensenhandel; benadrukt het belang van het ontmoedigen van de vraag op een wijze die geen schade berokkent aan of negatieve repercussies heeft voor mensen in de prostitutie; merkt op dat strategieën voor de aanpak van de vraag gericht moeten zijn op de rechten van individuen en op het tegengaan van discriminerende houdingen en overtuigingen, met name die welke gericht zijn tegen vrouwen en migranten (54) ; 15. merkt op dat de aanpak van “bewust gebruik” van slachtoffers van mensenhandel ondoeltreffend is gebleken om seksuele uitbuiting terug te dringen, aangezien men de kennis van een klant onmogelijk kan aantonen; wijst er in dit verband op dat er zo weinig mensen vrijwillig in de prostitutie werken dat zij alleen niet aan de vraag kunnen voldoen; dringt er daarom op aan het bewustzijn te vergroten dat mensen die “seksuele diensten” willen kopen, een hoog risico lopen om in feite uitbuiting te kopen gezien het grote aantal mensen dat gedwongen wordt tot prostitutie of in de prostitutie wordt gelokt; 16. merkt op dat de decriminalisering van souteneurschap en het kopen van seks de vraag doet toenemen, de positie van vragende partijen versterkt en ertoe leidt dat het kopen van seks als iets normaals wordt beschouwd; onderstreept dat de stigmatisering van mensen in de prostitutie niettemin voortduurt in dit systeem; verwijst naar onderzoeken (55) , (56) , (57) die aantonen dat het als normaal beschouwen dat een vrouwenlichaam kan worden gekocht, hand in hand gaat met een groter gebruik van geweld tegen vrouwen en een groter gevoel van aanspraak op vrouwen in de prostitutie en vrouwen in het algemeen; merkt op dat de prostitutiemarkt en dus het aantal mensen dat hierin wordt uitgebuit alleen kan verminderen wanneer de vraag afneemt; 17. stelt vast dat steeds meer landen het Scandinavische model/gelijkheidsmodel op verschillende wijzen invoeren en toepassen; steunt de overkoepelende genderspecifieke doelstelling van dit model, die erop gericht is de vraag terug te dringen, en de doelstelling om gendergelijkheid te bereiken, met inbegrip van een paradigmaverschuiving; wijst op de positieve effecten van het model met betrekking tot de rechten van mensen, met name vrouwen, in de prostitutie, het normatieve effect in de samenleving en de strijd tegen mensenhandel (58) , (59) , (60) ; benadrukt echter dat er nog steeds inspanningen en onderzoek nodig zijn om de praktische verwezenlijking van de doelstellingen van het model te waarborgen; benadrukt dat de lidstaten bij de uitvoering van het Scandinavische model/gelijkheidsmodel moeten profiteren van de beste praktijken die in andere lidstaten worden toegepast; 18. benadrukt dat decriminalisering van mensen in de prostitutie de meest doeltreffende manier is waarop mensen in de prostitutie vertrouwen kunnen krijgen in rechtshandhaving en andere ondersteunende diensten; benadrukt dat alle maatregelen die er worden genomen geen schade mogen veroorzaken of negatieve gevolgen mogen hebben voor mensen in de prostitutie, en dat die voldoende waarborgen moeten bevatten voor de uitbanning van discriminatie van mensen die kwetsbaarder zijn vanwege hun genderidentiteit, seksuele gerichtheid, sociale en economische situatie, juridische status en herkomst, aangezien dit verschijnsel alle aspecten van hun leven doordringt, zeker ook in het geval van armoede en migratie; 19. verzoekt de lidstaten dringend maatregelen te nemen tegen onlinereclame en het faciliteren van contacten waarmee prostitutie direct of indirect wordt aangemoedigd of waarmee wordt geprobeerd om klanten aan te trekken, teneinde ook online de prostitutie van anderen, waaronder die van studenten en met name van jonge vrouwen, en de seksuele uitbuiting van minderjarigen door rijkere en invloedrijkere mannen, ook wel bekend als “sugar daddies”, te voorkomen; Gevolgen voor mensenhandel met het oog op seksuele uitbuiting 20. veroordeelt in de meest krachtige bewoordingen mensenhandel met het oog op de seksuele uitbuiting van alle mensen als een ernstige schending van de mensenrechten; benadrukt dat de slachtoffers volgens onderzoeken vooral vrouwen en meisjes zijn, met name vrouwen in kwetsbare situaties, zoals migrantenvrouwen, vrouwen in en uit oorlogs- en conflictgebieden, en uit kansarme milieus, of lhbtiq+-personen; 21. merkt op dat sommige lidstaten maatregelen hebben genomen om hardnekkige problemen in verband met prostitutie aan te pakken door alle facetten van prostitutie te legaliseren, met als doel een einde te maken aan de stigmatisering en afhankelijkheid van vrouwen in de prostitutie en hun meer veiligheid en arbeidsrechten te bieden; erkent echter dat het legalisatiemodel niet heeft geleid tot deze beoogde verbeteringen voor vrouwen in de prostitutie, zoals blijkt uit cijfers uit diverse EU-landen; is bezorgd over het feit dat, wanneer prostitutie legaal is, het voor mensenhandelaars veel gemakkelijker is om gebruik te maken van het rechtskader om hun slachtoffers uit te buiten, en dat mensenhandelaars geregeld gebruikmaken van legale bedrijven om uitbuitingsactiviteiten te verdoezelen, waardoor het tegelijkertijd voor politie en rechtshandhavingsinstanties moeilijk is om mensenhandel goed te bestrijden; wijst erop dat mensenhandelaars hun slachtoffers steeds meer proberen uit te buiten door middel van zogenaamd vrijwillige zakelijke overeenkomsten waarbij slachtoffers een deel van hun inkomsten moeten afstaan in ruil voor bescherming en ondersteuning (61) ; verzoekt de lidstaten dan ook ervoor te zorgen dat de huidige wet- en regelgeving naar behoren wordt herzien om eventuele mazen te voorkomen waardoor criminelen straffeloos kunnen handelen; herinnert eraan dat de prostitutiemarkt en de actoren ervan grensoverschrijdend actief zijn; dringt daarom aan op maatregelen op het niveau van de EU en de lidstaten om de grensoverschrijdende gevolgen van prostitutie doeltreffend aan te pakken, en verzoekt de lidstaten en de Commissie een pan-Europese aanpak te coördineren door uitgebreide gegevens te verzamelen die de basis kunnen vormen voor een studie waarin de verschillende maatregelen op het niveau van de lidstaten worden geanalyseerd, waarbij bijzondere aandacht wordt besteed aan een verbod op het kopen van mensen in de prostitutie in het algemeen en van personen jonger dan 21 jaar, van zwangere mensen in de prostitutie en van mensen in de straatprostitutie in het bijzonder, en aan een algemeen verbod op reclame voor prostitutie; verzoekt de Commissie gemeenschappelijke EU-richtsnoeren te ontwikkelen die de grondrechten van mensen in de prostitutie waarborgen; 22. benadrukt dat de mensenhandel met het oog op seksuele uitbuiting, ook van minderjarigen, toeneemt als gevolg van de grote vraag (62) , (63) , (64) , (65) ; wijst erop dat dit met name zichtbaar is in landen met een liberaal regelgevingsmodel, terwijl lidstaten als Frankrijk en andere landen die benaderingen volgen zoals het Scandinavische model/gelijkheidsmodel niet langer grote markten zijn voor mensenhandel met het oog op seksuele uitbuiting (66) ; stelt vast dat mensenhandel met het oog op seksuele uitbuiting in die landen nog steeds bestaat, maar dat die door de maatregelen om de vaag te verminderen, afneemt (67) , (68) ; verzoekt de lidstaten daarom een holistische aanpak te hanteren om vrouwen in de prostitutie beter te beschermen, waarbij ervoor wordt gezorgd dat alle betrokken partijen, zoals de politie en andere wetshandhavingsinstanties, maatschappelijke en medische instanties en niet-gouvernementele organisaties (ngo’s), worden ondersteund, betrokken zijn bij besluitvormingsprocessen en nauw samenwerken; 23. wijst erop dat het aanpakken van mensenhandel en het bestrijden van armoede en sociale uitsluiting onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn en dat de belangrijkste aspecten hiervan bestaan uit: economische ontwikkeling, een betere status van werk en werknemers, hogere lonen en pensioenen, een eerlijkere verdeling van rijkdom, en de ontwikkeling van een robuust openbaar stelsel van sociale zekerheid, een openbaar, universeel en kosteloos nationaal gezondheidsstelsel en openbare scholen die waarborgen dat iedereen gelijke rechten en kansen kan genieten; 24. benadrukt dat het Europees Hof van de Rechten van de Mens op 12 april 2023 ermee heeft ingestemd de klachten te onderzoeken van 261 Franse sekswerkers die willen dat wordt erkend dat de Franse wet hun grondrechten heeft geschonden, vooral het recht op gezondheid en veiligheid en het recht op respect voor het privéleven; 25. onderstreept de noodzaak om prostitutie in de door Turkije bezette gebieden van Cyprus aan te pakken, en roept de Commissie op zich onmiddellijk over deze kwestie te buigen; Grensoverschrijdende gevolgen 26. merkt op dat vrouwen in de prostitutie in de verschillende EU-lidstaten verschillende rechten en niveaus van bescherming hebben; benadrukt dat de bevoegdheid om prostitutie te reguleren weliswaar bij de lidstaten ligt, maar dat mensen in de prostitutie ook de rechten moeten kunnen genieten die verankerd zijn in het Handvest; veroordeelt het uitermate seksistische, racistische en marginaliserende karakter van het prostitutiestelsel, aangezien gemiddeld 70 % van de mensen in de prostitutie in de EU migrantenvrouw is (69) , hetgeen een afspiegeling is van de sociale en economische verschillen tussen de EU en de rest van de wereld (70) ; 27. benadrukt dat de meeste stromen van mensenhandel voor seksuele doeleinden binnen de Unie betrekking heeft op EU-burgers; herinnert eraan dat 53 % van de slachtoffers van mensenhandel met het oog op seksuele uitbuiting binnen de Unie EU-burger is (71) ; herinnert eraan dat één onderzoek heeft uitgewezen dat 73,6 % van de personen die gebruikmaakten van buitenlandse mensen in de prostitutie een gemiddelde of hoge kans had om in contact te zijn gekomen met een slachtoffer van mensenhandel voor seksuele doeleinden (72) ; benadrukt dat is aangetoond dat mannen zich bewust zijn van signalen van mensenhandel die zij opvangen, zoals een beperkte kennis van de lokale taal of zichtbare tekenen van misbruik (73) ; wijst erop dat uit onderzoek blijkt dat personen “neutraliseringstechnieken” toepassen, die erop gericht zijn het bestaan van mensenhandel te ontkennen (74) ; 28. benadrukt dat er in sommige EU-lidstaten meer slachtoffers van mensenhandel zijn dan in andere; Impact op gendergelijkheid en rechten van vrouwen en seksuele minderheden 29. herinnert eraan dat vrouwen in de lhbtiq+-gemeenschappen, onder wie mensen in de prostitutie zelf, op zinvolle wijze moeten worden betrokken bij de ontwikkeling van nationale prostitutiebeleidsmaatregelen en de bredere Europese discussies en daarbij een stem in het kapittel moeten krijgen; 30. benadrukt dat vrouwen in al hun diversiteit onder meer het grondrecht hebben op lichamelijke en geestelijke integriteit, op eerbiediging van privéleven, familie- en gezinsleven alsook het recht op vrijheid van beroep en het recht te werken; 31. benadrukt dat de genderspecifieke aard van prostitutie en de daarmee gepaard gaande uitbuiting de heersende machtsverhoudingen weerspiegelt en in stand houdt; benadrukt dat intersectionele discriminatie deze machtsongelijkheid nog verergert; onderstreept dat de meerderheid van de mensen in de prostitutie vrouwen zijn, hetgeen de ongelijkheid tussen de genders nog vergroot; benadrukt voorts dat prostitutie en seksuele uitbuiting zowel een oorzaak als gevolg zijn van de ongelijke behandeling van vrouwen en mannen, van seksisme, racisme, validisme, armoede en sociale uitsluiting, en stereotypen over vrouwen en mannen en andere genders en gemarginaliseerde groepen in het algemeen in stand houden en bestendigen; 32. wijst op de verschillende effecten van diverse regelgevingsmaatregelen en daarmee van de vastgeroeste stereotypen en machtsverhoudingen op mannen, jongeren en de samenleving als geheel; benadrukt dat de opvatting dat prostitutie normaal is door de legalisering van de verkoop van seks negatieve gevolgen heeft voor de perceptie en verwachtingen bij jongeren ten aanzien van seksualiteit en de relaties tussen vrouwen en mannen en hun begrip van gendergelijkheid; benadrukt dat er na de invoering van het Scandinavische model een significante en positieve verschuiving blijkt te hebben plaatsgevonden in het gedrag van jongens en mannen in Zweden, waarbij vrouwen in de prostitutie minder worden gezien als object om de seksuele verlangens van mannen te bevredigen, maar eerder als slachtoffer van uitbuiting, hetgeen mannen ervan weerhoudt om seks te kopen; wijst op de resultaten van een door de VS geleid onderzoek (75) naar de mening van klanten van prostitutie in verschillende landen; wijst erop dat 55 % van de Duitse sekskopers die voor dit onderzoek werden geïnterviewd, toegaf dat zij bij het kopen van seks een souteneur hebben gezien of betaald, en dat 39 % van de geïnterviewde Duitse sekskopers vond dat zij met een vrouw in de prostitutie mochten doen wat zij wilden nadat zij voor haar hadden betaald; wijst erop dat de mensenrechten van vrouwen en meisjes onvervreemdbaar zijn, maar dat die, met name hun recht op waardigheid, op de prostitutiemarkt systematisch worden geschonden vanwege de daar heersende situatie van uitbuiting; verzoekt de Commissie om bewustmakingscampagnes op te zetten om de vraag te ontmoedigen, door te wijzen op het verband tussen de vraag naar seksuele diensten en het verschijnsel mensenhandel met het oog op seksuele uitbuiting en op het grote aantal vrouwen dat slachtoffer is van mensenhandel binnen de Europese Unie en tussen derde landen en de Europese Unie; roept verder op tot bewustmaking omtrent de bijzondere risico’s waaraan mensen en met name vrouwen in de prostitutie worden blootgesteld, waaronder de hoge mate van op gender gebaseerd geweld; roept ertoe op deze campagnes verder te richten op jonge mensen en mannen en tegelijkertijd stereotypen te ontmantelen; 33. benadrukt dat seksuele voorlichting een essentiële maatregel is in het streven naar een samenleving zonder geweld, omdat daarmee vraagtekens worden gezet bij schadelijke genderstereotypen en diversiteit, autonomie over het lichaam en lichamelijke en geestelijke integriteit worden bevorderd; merkt op dat seksuele voorlichting een licht werpt op het sociale taboe van seksualiteit en dat seksualiteit daarin wordt beschouwd als een integraal deel van ons leven dat verband houdt met onze gezondheid en ons welzijn; 34. veroordeelt de negatieve gevolgen van bepaalde soorten pornografie, die schadelijke stereotypen reproduceren en de kijk op relaties en seksualiteit veranderen en daarmee gendergelijkheid in de weg staan; Rol van de lidstaten en de EU 35. wijst op de wettelijke verplichting van de lidstaten om de rechten en lichamelijke integriteit van vrouwen te beschermen en gendergelijkheid en diversiteit te bevorderen; wijst op de rol van de EU hierbij binnen de internationale gemeenschap en bij het waarborgen van gelijke bescherming en het waarborgen van gelijke rechten in alle lidstaten; verzoekt alle lidstaten die dat nog niet hebben gedaan, het Verdrag van Istanbul zo spoedig mogelijk te ratificeren; 36. prijst de lidstaten die ernaar streven mensen in de prostitutie te integreren en subsidies te verlenen voor de ondersteuning van hun basisorganisaties en ngo’s om daarmee beter tegemoet te komen aan hun behoeften en de rechten van de meest gemarginaliseerde groepen, onder meer door een overzicht te krijgen van de uitgebuite en verhandelde personen en hen door te verwijzen; verzoekt de lidstaten om personeel op alle niveaus scholing en opleiding te bieden, met name op het gebied van wetshandhaving, waaronder politie alsook justitiële en andere juridische diensten, om te waarborgen dat mensen in de prostitutie hun rechten kunnen uitoefenen zonder dat ze worden blootgesteld aan vooroordelen of stigma’s; verzoekt de lidstaten voorts ervoor te zorgen dat mensen en met name vrouwen in de prostitutie en deze diensten op basis van vertrouwen met elkaar communiceren en dat deze diensten derhalve in staat zijn uitbuiting zo snel en doeltreffend mogelijk op te sporen; veroordeelt het feit dat wetten en beleidsmaatregelen ter bestrijding van mensenhandel vaak zijn gebruikt om migranten zonder papieren te identificeren, vast te houden en uit te zetten, zonder dat hun bijstand of compensatie is geboden (76) , en dat die ertoe leiden dat migrantenvrouwen in de prostitutie uit hun huis worden gezet, worden vastgehouden en uitgezet; herinnert eraan dat mensen die kwetsbaarder zijn vanwege hun genderidentiteit, seksuele gerichtheid, sociale en economische situatie, juridische status en herkomst oververtegenwoordigd zijn in de prostitutie; veroordeelt het feit dat zij specifiek worden geviseerd en gecriminaliseerd; verzoekt de lidstaten er onder andere voor te zorgen dat vrouwen in de prostitutie een gelijke toegang tot de rechter, gezondheidszorg, huisvesting, werkgelegenheid en openbare diensten hebben en een gelijke bescherming genieten op grond van de wet; roept de lidstaten op te zorgen voor adequate verstrekking van anticonceptie als middel om seksueel overdraagbare aandoeningen en ongewenste zwangerschappen voor mensen in de prostitutie te voorkomen; verzoekt met name de Poolse regering om de beperkingen voor anticonceptie in Polen, in het bijzonder noodanticonceptiemiddelen, en voor veilige en legale abortuszorg te versoepelen; 37. verzoekt de Commissie ervoor te zorgen dat financiering uit het programma “Burgers, rechten, gelijkheid en waarden” toegankelijk is voor het hele maatschappelijk middenveld; 38. roept de lidstaten op maatregelen te nemen om prostitutie te voorkomen, mensen en met name vrouwen in de prostitutie te decriminaliseren, de vraag terug te dringen, klanten te bestraffen, stigma’s en stereotypen uit te bannen en te zorgen voor afdoende gefinancierde, eenvoudig toegankelijke en kwalitatief hoogwaardige exitprogramma’s en uitstaptrajecten; roept de lidstaten op de vraag terug te dringen en tegelijkertijd mensen in de prostitutie, hun rechten en onvoorwaardelijke toegang tot socialezekerheidsstelsels en integratie te waarborgen; wijst erop dat de oplossing ligt in het goedkeuren van steunmaatregelen die mensen helpen uit de prostitutie te stappen zodat ze het leven kunnen opbouwen dat ze graag willen leiden; roept de lidstaten op ervoor te zorgen dat mensen in de prostitutie actief worden betrokken bij beleidsvorming over hun rechten; 39. verzoekt de lidstaten voorlichtings- en bewustmakingscampagnes te ontwikkelen waarin het belang van toestemming wordt benadrukt; 40. vestigt de aandacht op de regels van Verordening (EU) 2016/679 (77) inzake het gebruik en het delen van persoonsgegevens buiten het toepassingsgebied waarvoor persoonsgegevens worden verzameld; benadrukt dat gegevens die zijn verzameld van slachtoffers die hulp zoeken niet aan andere instanties mogen worden doorgegeven, tenzij daarvoor een rechtsgrondslag bestaat omdat de betrokkene uitdrukkelijk toestemming heeft gegeven; neemt kennis van het feit dat het illegaal delen van persoonsgegevens ernstige gevolgen kan hebben voor de betrokkene en moet worden gezien in het licht van artikel 83, lid 5, van die verordening; 41. roept de lidstaten op ervoor te zorgen dat het vragen om of aanvaarden of verkrijgen van een seksuele handeling door een persoon in ruil voor een beloning, de belofte van een beloning, een voordeel in natura of de belofte van een dergelijk voordeel strafbaar wordt gesteld; 42. roept de lidstaten op ervoor te zorgen dat het uitbuiten van de prostitutie van een andere persoon een strafbaar feit is, zelfs wanneer die persoon toestemming geeft; 43. roept de lidstaten op maatregelen te nemen om de economische, sociale en culturele oorzaken van prostitutie te bestrijden, zodat vrouwen die te maken hebben met armoede, sociale uitsluiting, discriminatie en migratie niet het slachtoffer worden van deze vorm van uitbuiting; 44. verzoekt de lidstaten alle soorten onzekere arbeidsomstandigheden aan te pakken, in overeenstemming met het beginsel dat moet worden voorzien in vaste arbeidsovereenkomsten voor vaste banen, teneinde de sociale bescherming tijdens werkloosheid te verbeteren en de toenemende armoede, met name onder vrouwen, tegen te gaan; 45. merkt op dat de meerderheid van de vrouwen in de prostitutie de prostitutie wil verlaten en dat derhalve inspanningen moeten worden geleverd om alternatieven en uitstaptrajecten te bevorderen, zodat vrouwen die dit willen het vertrouwen en de steun, ook van de overheid, hebben om een leven zonder geweld en prostitutie op te bouwen; roept de lidstaten op bewustmakingsinitiatieven te nemen die erop gericht zijn mensen in de prostitutie te informeren over hun rechten, ongeacht hun wettelijke status en toegang tot alternatieven; benadrukt dat een succesvol exitprogramma gemakkelijk toegankelijk moet zijn en vrouwen moet kunnen helpen die psychische aandoeningen hebben, die de taal van de lidstaat niet machtig zijn, die te maken hebben gehad met dwang en uitbuiting, en die een voorgeschiedenis van verslaving hebben (78) ’ (79) ; dringt er bij de lidstaten op aan om specifieke maatregelen in te voeren en te voorzien in voldoende financiële steun voor mensen die de prostitutie willen verlaten, zodat hun sociale en professionele integratie in goede banen wordt geleid; verzoekt de lidstaten de nodige middelen vrij te maken voor maatschappelijke programma’s waarmee door versterking van de medische, financiële, juridische, werkgelegenheids-, onderwijs- en opleidingsmogelijkheden voor mensen in de prostitutie en in kwetsbare situaties de onderliggende oorzaken worden aangepakt en verholpen die mensen ertoe brengen om in de prostitutie te gaan en in de prostitutie te blijven; verzoekt de lidstaten voorts middelen vrij te maken om steun te verlenen aan slachtoffers van huiselijk en seksueel geweld en aan opvangcentra, zoals bepleit in het voorstel van de Commissie voor een richtlijn inzake de bestrijding van geweld tegen vrouwen en huiselijk geweld; dringt erop aan dat dergelijke programma’s geleidelijk worden ingevoerd, dat vrouwen tijdens hun persoonlijke traject worden ondersteund, dat het potentieel van mensen wordt erkend en dat beroepsopleidings- en andere scholingsprogramma’s worden aangepast om hiermee rekening te houden, waarbij bijzondere aandacht dient uit te gaan naar mensen met een migratieachtergrond; 46. verzoekt de lidstaten te zorgen voor uitgebreide psychologische, medische, sociaal-economische en administratieve ondersteuning, alsook voor steun voor de regularisatie van de verblijfsstatus van slachtoffers en overlevenden van prostitutie; roept ertoe op dat deze ondersteuning ook voorziet in een pakket maatregelen die hun maatschappelijke en professionele integratie bevorderen, zoals een eenvoudige toegang tot mechanismen voor sociale bescherming (minimumbasisinkomen, steun voor huisvesting en gezondheidszorg, verdere scholing en toegang tot beroepsopleidingen), en die ervoor zorgen dat hun kinderen toegang hebben tot sociale voorzieningen; benadrukt dat deze ondersteuning en dit advies vertrouwelijk moeten zijn en zodanig moeten zijn opgezet dat desgevraagd de anonimiteit van slachtoffers wordt bewaard; verzoekt de Commissie genderbudgettering op te nemen in alle instrumenten van het meerjarig financieel kader 2021-2027, met inbegrip van het programma “Burgers, gelijkheid, rechten en waarden”, het Europees Sociaal Fonds Plus (ESF+) en de structuur- en cohesiefondsen; dringt er voorts bij de Commissie op aan deze middelen te gebruiken om de toegang tot essentiële diensten zoals huisvesting, gezondheidszorg en onderwijs alsook trajecten om uit een situatie van arbeidsuitbuiting te stappen, te waarborgen, met name voor de meest gemarginaliseerde groepen, zoals mensen in de prostitutie; 47. benadrukt de noodzaak van exitprogramma’s om te profiteren van de talenten en het potentieel van vrouwen en om hun capaciteiten en hun toegang tot opleiding, onderwijs, banen en krediet te vergemakkelijken; wijst op de cruciale rol die de particuliere sector speelt en die een aanvulling vormt op de verplichtingen van de staat; benadrukt dat vrouwelijke rolmodellen, oprichters en bedrijfseigenaren moeten helpen om mensen met een verleden in de prostitutie optimaal gebruik te laten maken van hun talenten en hun eigen projecten, met inbegrip van ondernemingsprojecten, te laten uitvoeren; merkt op dat programma’s voor vrouwen die de prostitutie willen verlaten, hen het best kunnen helpen in een inclusieve, dynamische, creatieve en innovatieve economie die hen in staat stelt hoogwaardige, goedbetaalde en maatschappelijk erkende banen te vinden die een levensvatbaar alternatief vormen voor prostitutie; verzoekt de EU bewustmakingsprogramma’s uit te breiden en werkgelegenheidskansen te vergroten, met name via het ESF+; verzoekt de Commissie om een programma op te starten dat vrouwen (met een verleden of heden) in de prostitutie aanmoedigt een opleiding te volgen die hen helpt een eigen onderneming op te starten; 48. wijst erop dat mensen die misdaden hebben moeten begaan terwijl zij werden uitgebuit, niet voor zulke daden zouden moeten worden bestraft; o o o 49. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Het Europees Parlement, – gezien artikel 167 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien het VN-Verdrag inzake de rechten van personen met een handicap van 13 december 2006, – gezien het Verdrag van Marrakesh tot bevordering van de toegang tot gepubliceerde werken voor personen die blind zijn, visueel gehandicapt of anderszins een leeshandicap hebben van 27 juni 2013, – gezien Richtlijn 2001/29/EG van het Europees Parlement en de Raad van 22 mei 2001 betreffende de harmonisatie van bepaalde aspecten van het auteursrecht en de naburige rechten in de informatiemaatschappij (1) , – gezien Richtlijn 2001/84/EG van het Europees Parlement en de Raad van 27 september 2001 betreffende het volgrecht ten behoeve van de auteur van een oorspronkelijk kunstwerk (2) , – gezien Richtlijn 2006/115/EG van het Europees Parlement de Raad van 12 december 2006 betreffende het verhuurrecht, het uitleenrecht en bepaalde naburige rechten op het gebied van intellectuele eigendom (3) , – gezien Richtlijn 2012/28/EU van het Europees Parlement en de Raad van 25 oktober 2012 inzake bepaalde toegestane gebruikswijzen van verweesde werken (4) , – gezien Verordening (EU) 2017/1563 van het Europees Parlement en de Raad van 13 september 2017 inzake de grensoverschrijdende uitwisseling tussen de Unie en derde landen van exemplaren in toegankelijke vorm van bepaalde werken en ander materiaal die door het auteursrecht en naburige rechten beschermd zijn ten behoeve van personen die blind zijn, visueel gehandicapt of anderszins een leeshandicap hebben (5) , – gezien Richtlijn (EU) 2017/1564 van het Europees Parlement en de Raad van 13 september 2017 inzake bepaalde toegestane vormen van gebruik van bepaalde werken en ander materiaal die door het auteursrecht en naburige rechten beschermd zijn ten behoeve van personen die blind zijn, visueel gehandicapt of anderszins een leeshandicap hebben, en tot wijziging van Richtlijn 2001/29/EG betreffende de harmonisatie van bepaalde aspecten van het auteursrecht en de naburige rechten in de informatiemaatschappij (6) , – gezien Richtlijn (EU) 2019/882 van het Europees Parlement en de Raad van 17 april 2019 betreffende de toegankelijkheidsvoorschriften voor producten en diensten (7) , – gezien Verordening (EU) 2017/1128 van het Europees Parlement en de Raad van 14 juni 2017 betreffende grensoverschrijdende portabiliteit van online-inhoudsdiensten in de interne markt (8) , – gezien Richtlijn (EU) 2019/790 van het Europees Parlement en de Raad van 17 april 2019 inzake auteursrechten en naburige rechten in de digitale eengemaakte markt en tot wijziging van Richtlijnen 96/9/EG en 2001/29/EG (9) , – gezien Verordening (EU) 2021/695 van het Europees Parlement en de Raad van 28 april 2021 tot vaststelling van Horizon Europa – het kaderprogramma voor onderzoek en innovatie, tot vaststelling van de regels voor deelname en verspreiding en tot intrekking van Verordeningen (EU) nr. 1290/2013 en (EU) nr. 1291/2013 (10) , – gezien Verordening (EU) 2021/818 van het Europees Parlement en de Raad van 20 mei 2021 tot vaststelling van het programma Creatief Europa (2021-2027) en tot intrekking van Verordening (EU) nr. 1295/2013 (11) , – gezien Verordening (EU) 2022/1925 van het Europees Parlement en de Raad van 14 september 2022 over betwistbare en eerlijke markten in de digitale sector, en tot wijziging van Richtlijnen (EU) 2019/1937 en (EU) 2020/1828 (digitalemarktenverordening) (12) , – gezien Verordening (EU) 2022/2065 van het Europees Parlement en de Raad van 19 oktober 2022 betreffende een eengemaakte markt voor digitale diensten en tot wijziging van Richtlijn 2000/31/EG (digitaledienstenverordening) (13) , – gezien het Europees Handvest voor regionale talen of talen van minderheden, – gezien zijn resolutie van 19 mei 2021 over kunstmatige intelligentie in het onderwijs en in de culturele en audiovisuele sector (14) , – gezien zijn resolutie van 5 mei 2010 over “Europeana – de volgende stappen” (15) , – gezien zijn resolutie van 27 september 2007 over “i2010: naar een Europese digitale bibliotheek” (16) , – gezien de resolutie van de Raad van 12 februari 2001 betreffende de toepassing van nationale stelsels voor het vaststellen van de boekenprijs (17) , – gezien artikel 54 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie cultuur en onderwijs ( A9-0257/2023 ), A. overwegende dat boeken een essentiële rol spelen in onze samenlevingen, als een onschatbare bron van kennis, onderwijs, cultuur, informatie en amusement en als een cruciaal middel voor het behoud en de verspreiding van de waarden, de culturele en taalkundige verscheidenheid en het cultureel erfgoed van de EU; B. overwegende dat boeken de woordenschat en de taalvaardigheid verbeteren, mensen helpen complexe ideeën te begrijpen en uit te drukken, en kritisch denken, nieuwsgierigheid, analytische vaardigheden, democratische participatie en sociale integratie bevorderen; C. overwegende dat boeken vanaf zeer jonge leeftijd ook een bijzonder belangrijke rol spelen in iemands leven, door bij te dragen aan de cognitieve, emotionele en sociale ontwikkeling van kinderen; D. overwegende dat de Europese boekensector een van de grootste culturele en creatieve sectoren in Europa is, met ongeveer 600 000 gepubliceerde titels per jaar, en dat de algemene waardeketen naar schatting aan meer dan een half miljoen mensen in de EU werk biedt; E. overwegende dat de gehele waardeketen van de boekensector berust op het evenwicht tussen de verschillende actoren, zoals auteurs, uitgevers, distributeurs, drukkerijen, vertalers, boekhandelaren, bibliotheken en, uiteindelijk, lezers; overwegende dat elk van die actoren onmisbaar is en dat maatregelen die negatieve gevolgen hebben voor een van hen, de hele keten aantasten; F. overwegende dat auteurs de creatieve bron van alle boeken zijn en de ruggengraat van de sector vormen; G. overwegende dat Europese uitgevers, waarvan de overgrote meerderheid kmo’s of zelfs micro-ondernemingen zijn, een cruciale rol spelen bij het waarborgen van de culturele diversiteit en de vrijheid van meningsuiting, waardoor een veelheid aan stemmen kan worden gehoord; H. overwegende dat uitgevers voor de totstandbrenging van een boek consistente en riskante langetermijninvesteringen moeten doen om een breed scala aan creatieve werken te waarborgen; I. overwegende dat het vermogen van de Europese boekensector om het publiek te voorzien van een breed scala aan boeken afhankelijk is van een doeltreffend kader voor auteursrechten dat elk deel van de waardeketen in staat stelt de creatie te vergoeden en in nieuwe boeken te investeren; J. overwegende dat de boekensector een essentiële rol speelt bij het bevorderen van de vrijheid van meningsuiting, die alleen kan worden uitgeoefend door vrijheid, onafhankelijkheid, redactionele pluraliteit en verantwoordelijkheid van schrijvers binnen de uitgeverijsector te waarborgen; K. overwegende dat de invloed en de regelgevingsdruk van de regeringen van sommige lidstaten op de boekensector en het verschijnsel van zelfcensuur door auteurs negatieve gevolgen hebben voor de culturele diversiteit en de vrijheid van meningsuiting, hetgeen in strijd is met de waarden van de EU; L. overwegende dat gedrukte boeken, e-books en luisterboeken verschillende opties zijn die tegenwoordig op de markt beschikbaar zijn en elkaar aanvullen; M. overwegende dat gedrukte boeken goed zijn voor ongeveer 85 % (18) van de verkoop van boeken op de Europese markt, met name door jonge lezers de voorkeur genieten en de ontwikkeling van kinderen ten goede zijn gekomen; N. overwegende dat boekhandels en bibliotheken, met name binnen lokale gemeenschappen, fungeren als toegangspoort voor het bevorderen van lezen, kennis en cultuur en een cruciale rol spelen bij het bevorderen van sociale en digitale inclusiviteit; O. overwegende dat de Russische aanvalsoorlog tegen Oekraïne, de daaruit voortvloeiende stijging van de kosten voor de sector, de gierende inflatie en de papiercrisis de boekensector voor grote uitdagingen hebben gesteld en het concurrentievermogen van de sector hebben belemmerd; P. overwegende dat de COVID-19-pandemie aanzienlijke gevolgen heeft gehad voor de Europese boekensector, met uiteenlopende effecten in de lidstaten en verschillende delen van de waardeketen tot gevolg; overwegende dat de sector in dit verband niettemin blijk heeft gegeven van veerkracht, met name in de lidstaten die adequate en gerichte steun hebben geboden; Q. overwegende dat veel in de EU gepubliceerde boeken niet beschikbaar zijn voor Europese lezers, als gevolg van de taalkundige en geografische versnippering van de EU-markt en met name het gebrek aan vertalingen uit andere talen dan het Engels, met inbegrip van minder gangbare talen; R. overwegende dat het lezen gestaag is afgenomen als gevolg van de populariteit van sociale media, digitale platforms en apps, die in veel gevallen in de plaats komen van lezen als vrijetijdsactiviteit; S. overwegende dat het aandeel boeken dat wordt geproduceerd in formaten die toegankelijk zijn voor personen met een handicap gestaag toeneemt, maar nog steeds ontoereikend is; T. overwegende dat digitale boeken een kans vormen om lectuur voor personen met een handicap toegankelijker te maken, waarvoor passende investeringen nodig zijn in de productie van verschillende formaten en de ontwikkeling van de bijbehorende vaardigheden; U. overwegende dat het gebrek aan interoperabiliteit tussen e-bookformaten de positie van dominante marktspelers versterkt, terwijl de keuze voor en de bescherming van consumenten afneemt; V. overwegende dat de Brexit aanzienlijke gevolgen heeft gehad voor de toeleveringsketen van de Europese boekenmarkt door de in- en uitvoer te verstoren en de boekenprijzen en de verzend- en douanekosten te verhogen, met negatieve gevolgen voor de verspreiding van Europese inhoud; W. overwegende dat de Brexit ook een negatief effect heeft gehad op de ontwikkeling van de hoognodige vaardigheden in de uitgeverijsector door de uitwisseling van studenten tussen het VK, Ierland en andere Europese landen in hoog in aanzien staande uitgeverijprogramma’s te verminderen; X. overwegende dat de huidige tekorten aan papier en inkt het produceren van boeken bemoeilijken; Y. overwegende dat veel kinderboeken in Azië worden gedrukt als gevolg van een ontoereikende productiecapaciteit in Europa; Z. overwegende dat de ontbossingsverordening (19) printers en papierfabrikanten ertoe zal verplichten gegevens te verzamelen en door te geven over de bronnen van het hout dat wordt gebruikt voor de productie van papier voor boeken, aangezien dit onmogelijk wordt te traceren zodra het tot papier is verwerkt; AA. overwegende dat vaste boekenprijzen in sommige lidstaten dienen als instrument om hun cultuurbeleid veilig te stellen en kunnen bijdragen tot het waarborgen van redactionele pluraliteit, het overvloedige aanbod van boeken en een divers lokaal netwerk van onafhankelijke boekhandelaars, met name in het licht van de toenemende onlineverkoop; Het maatschappelijk belang van de toegang tot boeken 1. verzoekt alle lidstaten boeken te erkennen als essentiële goederen en op nationaal niveau maatregelen te nemen om het lezen vanaf jonge leeftijd verder te bevorderen; 2. beklemtoont dat er in de boekensector een evenwicht moet worden gevonden door de verschillende actoren in de waardeketen, zoals auteurs, uitgevers, drukkers, verdelers, vertalers, boekhandelaren en bibliotheken, elk hun specifieke rol te laten spelen; 3. benadrukt de waarde van boeken als instrumenten om diversiteit en inclusie te bevorderen van groepen in de samenleving die het risico lopen gemarginaliseerd te worden, met name mensen die geen digitale vaardigheden hebben, personen met een handicap en minderheden; 4. verzoekt de lidstaten in dit verband de Europese toegankelijkheidswet (20) zo spoedig mogelijk uit te voeren en maatregelen te nemen om ervoor te zorgen dat boeken beschikbaar zijn in toegankelijke formaten voor personen met een handicap, in het belang van culturele, sociale en professionele inclusie; 5. herinnert eraan dat de Europese toegankelijkheidswet hand in hand gaat met het Verdrag van Marrakesh, dat is omgezet in EU-wetgeving door middel van Richtlijn (EU) 2017/1564 en Verordening (EU) 2017/1563, en onderstreept daarom dat dubbel werk en oneerlijke concurrentie bij het toegankelijk maken van boeken moeten worden voorkomen; 6. onderstreept dat niet alle e-books tegen 2025 toegankelijk zullen zijn wegens het grote aantal titels dat op de markt beschikbaar is en de technische uitdagingen in verband met toegankelijkheid; 7. roept de lidstaten er daarom toe op ervoor te zorgen dat er passende middelen ter beschikking worden gesteld om de hoge kosten te kunnen dragen, en herinnert eraan dat de afwijkingen die door de Europese toegankelijkheidswet worden toegestaan moeten worden geëerbiedigd, met name voor kleine en micro-uitgevers, en roept er daarnaast toe op ervoor te zorgen dat de verplichting om e-books toegankelijk te maken niet leidt tot een beperkter aanbod op de markt; 8. verzoekt de lidstaten de sector, met name kmo’s en micro-ondernemingen, voldoende financiële en structurele steun te verlenen en tegelijkertijd onderzoek en innovatie te financieren om de toegankelijkheid te vergroten; 9. verzoekt de Commissie om tijdens haar tussentijdse evaluatie van het programma Creatief Europa (2021-2027) meetbare doelstellingen in te voeren met betrekking tot het gebruik van de financiering om boeken voor personen met een handicap toegankelijker te maken; Ondersteuning en bevordering van een betere verspreiding van Europese boeken 10. verzoekt de Commissie en de lidstaten het budget voor het programma Creatief Europa voor 2028-2034 te verhogen, met name door meer middelen uit te trekken voor de boekensector, en de steun voor de sector uit te breiden via het programma Horizon Europa voor 2028-2034; 11. dringt er bij de lidstaten op aan diverse werken met een aanzienlijke culturele en maatschappelijke waarde te bevorderen door het aankoopbudget van bibliotheken te verhogen, zodat zij het assortiment van hun boeken en collecties kunnen uitbreiden en aan de behoeften van hun gemeenschappen kunnen voldoen; dringt er voorts bij de lidstaten op aan lokale boekhandels te ondersteunen en de investeringscapaciteit van uitgevers veilig te stellen; 12. benadrukt dat het maken en vertalen van Europese boeken moet worden ondersteund, met name door meer overheidsfinanciering op zowel nationaal als Europees niveau, teneinde de verspreiding, de zichtbaarheid en de diversiteit van vertaalde boeken te verbeteren; 13. verzoekt de Commissie en de lidstaten in dit verband culturele diversiteit te bevorderen door de vertaling van boeken in regionale, minderheidstalen en minder gebruikte talen te ondersteunen; 14. benadrukt dat de vertaling van Europese non-fictieboeken moet worden ondersteund, met name via het programma Creatief Europa, dat dit momenteel niet mogelijk maakt; 15. benadrukt dat de mobiliteit van en uitwisselingen tussen auteurs en vertalers belangrijk zijn om hun creatieve werkzaamheden te vergemakkelijken en hun kansen te vergroten om in het buitenland nieuwe beroepservaring op te doen; 16. is ingenomen met het nieuwe mobiliteitsinitiatief “Culture Moves Europe” onderdeel van het programma Creatief Europa, waarbij mobiliteitsbeurzen aan kunstenaars en professionelen uit de cultuursector, met name literair vertalers, worden aangeboden; 17. roept de Commissie in dat verband op te bekijken of dit initiatief kan worden uitgebreid naar andere vertegenwoordigers van de boekensector; 18. herinnert eraan dat de mate waarin de boekensector een divers netwerk aan boekhandelaren en een op innovatie gebaseerde markt kan handhaven, afhangt van goed onderwijs en degelijke opleidingen waarmee mensen een loopbaan in de boekensector kunnen uitbouwen; 19. wijst erop dat 2023 door de Commissie is uitgeroepen tot het Europees Jaar van de Vaardigheden en verzoekt de lidstaten in dat verband vormings- en opleidingsprogramma’s te ondersteunen die gericht zijn op de verschillende actoren in de boekensector; 20. benadrukt het belang van de literatuurprijs van de Europese Unie, die de creativiteit en de diversiteit van de hedendaagse EU-fictie onder de aandacht brengt, de verspreiding van literaire werken uit de EU bevordert en een grotere belangstelling voor literaire werken uit andere lidstaten aanmoedigt; 21. is er voorstander van dat de prijs in de lidstaten nog meer wordt gepromoot en onder de aandacht wordt gebracht, onder meer door een categorie voor Europese kinderboeken in het leven te roepen; 22. wijst op de positieve rol van influencers, die op een innovatieve manier boeken op sociale media promoten en zo jongeren aanzetten tot lezen en het ontdekken van de Europese cultuur; Naar een inclusieve leescultuur 23. roept op tot meer initiatieven ter bevordering van het lezen in de lidstaten, zoals de invoering van “culturele vouchers”, met name voor jongeren en achtergestelde groepen, die de aankoop van boeken kunnen vergemakkelijken; 24. moedigt de lidstaten aan een geïntegreerd nationaal beleid te ontwikkelen ter bevordering van alfabetiseringsvaardigheden, onder meer door samenwerking tussen de boeken- en onderwijssector, en verzoekt Eurostat actuele en vergelijkbare gegevens over leesgewoonten te verstrekken, met name bij kinderen; 25. dringt aan op meer steun voor met name kinderboeken, door een “eerste boekenprogramma” of soortgelijke initiatieven op nationaal niveau op poten te zetten teneinde het lezen aan te moedigen; 26. onderstreept het belang van voorschools lezen, met name van gedrukte boeken, voor de ontwikkeling van de cognitieve en alfabetiserende vaardigheden van kinderen; 27. benadrukt in dit verband de rol van schoolbibliotheken en opgeleide bibliothecarissen bij het verstrekken van begeleiding, het vergemakkelijken van de toegang tot kennis en het bevorderen van leesgewoonten; 28. is ingenomen met het feit dat de Commissie de eerste dag van de Europese schrijvers heeft gelanceerd om het lezen van boeken door jongere generaties aan te moedigen, en geeft aan dat zij wenst te worden betrokken bij de voortzetting en versterking van dit initiatief om een blijvende erfenis te waarborgen; 29. verzoekt de lidstaten een netwerk van “leesambassadeurs” op te zetten, bestaande uit gerespecteerde en invloedrijke rolmodellen die hun passie en enthousiasme delen om het lezen te bevorderen; 30. benadrukt de belangrijke rol van Europeana, Europa’s platform voor digitaal cultureel erfgoed; roept in dit verband op tot grotere inspanningen om het platform verder te ontwikkelen, te financieren en te promoten; 31. benadrukt de rol van bibliotheken en boekhandels als veilige en verwelkomende ruimten waar een grote verscheidenheid aan standpunten wordt gerespecteerd en waar lees- en culturele activiteiten in het leven worden geroepen; betreurt alle aanvallen op hen; 32. vestigt de aandacht op de maatschappelijke rol van bibliotheken, die plekken zijn waar burgers auteurs kunnen ontmoeten en met elkaar in gesprek kunnen gaan, met name in dorpen en achtergestelde gebieden; verzoekt de lidstaten passende financiering toe te wijzen aan bibliotheken en benadrukt het belang van samenwerking tussen openbare bibliotheken in heel Europa; 33. benadrukt dat onafhankelijke boekhandels de hoeksteen van lokale gemeenschappen vormen, aangezien deze een unieke klantenervaring bieden en vaak nieuwe en lokale auteurs ondersteunen; 34. verzoekt de Commissie daarom een keurmerk voor onafhankelijke boekhandels in de EU in te stellen om de zichtbaarheid van lokale boekhandels te vergroten en de diversiteit van Europese boeken te bevorderen; 35. wijst op de positieve rol van boekenbeurzen, waarmee lezen en auteurs kunnen worden gepromoot, de verspreiding van Europese boeken kan worden gestimuleerd en goede praktijkvoorbeelden in de sector kunnen worden gedeeld; 36. neemt met bezorgdheid kennis van de toenemende tendensen op het gebied van censuur in sommige lidstaten, en herinnert eraan dat de boekensector een belangrijke rol moet spelen bij de bescherming van de vrijheid van meningsuiting en de bestrijding van desinformatie, met name door ervoor te zorgen dat auteurs, met inbegrip van auteurs met uiteenlopende en gemarginaliseerde achtergronden, toegang hebben tot steun- en opleidingsmogelijkheden; 37. is verheugd over de verschillende initiatieven ter ondersteuning van Oekraïne sinds het begin van de oorlog, en met name over de initiatieven om ervoor te zorgen dat kinderen toegang hebben tot boeken en om de integratie van vluchtelingen en de bescherming van de Oekraïense cultuur te vergemakkelijken; 38. verzoekt de Commissie ervoor te zorgen dat de Oekraïense boekensector, met inbegrip van kunstenaars en auteurs, tijdens de hele duur van de oorlog en de wederopbouw van het land voldoende financiële steun blijft ontvangen; 39. wijst op de rol van het programma Creatief Europa, waarmee enkele van die projecten, zoals het initiatief “Tales of EUkraine”, worden gefinancierd; Uitdagingen voor de toekomstige groei van de boekensector 40. verzoekt de Commissie en de lidstaten de sector te ondersteunen bij de groene transitie, met name door middel van financiële stimulansen, onderzoek en samenwerking tussen alle actoren in de toeleveringsketen, onder meer met betrekking tot het gebruik van grondstoffen, duurzame verpakkingen en duurzaam vervoer dat nodig is voor de productie en distributie van gedrukte boeken; 41. benadrukt de grotendeels papieren aard van de boekenindustrie en verzoekt de Commissie hiermee rekening te houden bij het ontwerpen en uitvoeren van beleid inzake de groene transitie; 42. verwelkomt de inspanningen van de sector om gedrukte boeken op een groenere en duurzamere manier te produceren door het wijdverbreide gebruik van gecertificeerd en gerecycled papier, alsmede diverse aanverwante initiatieven, zoals CO2-calculators en groene labels, waarmee consumenten inzicht kan worden gegeven in de milieu-impact van hun activiteiten; 43. verzoekt de Commissie een keurmerk “Gedrukt in Europa” in het leven te roepen; 44. verzoekt de lidstaten en de belanghebbenden in de boekensector plannen op te stellen voor de preventie en verwijdering van overtollige en defecte boeken als onderdeel van de groene transitie van de sector, onder meer door programma’s voor print-on-demand te ondersteunen en het vernietigen van boeken te beperken, met name wanneer deze verband houden met de vernieuwing van collecties; 45. verzoekt de Commissie en de lidstaten toezicht te houden op de productie van papier en inkt en de ontwikkeling van de industriële capaciteiten van de Europese boekensector te ondersteunen om de koolstofemissies te verminderen door boeken in Europa te drukken, ook voor boeken voor kinderen en jongeren; 46. verzoekt de Commissie duidelijke richtsnoeren op te stellen wat betreft de toepassing van de ontbossingsverordening, rekening houdend met de specifieke kenmerken en de complexiteit van de boekensector, teneinde te waarborgen dat de verplichtingen van de verschillende actoren duidelijk, maar wel evenredig en haalbaar zijn; 47. erkent het gebruik voor de sector van artificiële intelligentie (AI), zoals geautomatiseerde tekstanalyse, tagging van metadata, online vindbaarheid en professionele vertaalautomatiseringsinstrumenten; 48. benadrukt het belang van transparantie met betrekking tot AI-opleidingen, met inbegrip van gegevensverzamelingen en de bronnen daarvan; 49. moedigt de lidstaten en de Commissie aan opleidingen te ondersteunen voor degenen die actief zijn in de boekensector om hen uit te rusten met de kennis en vaardigheden die nodig zijn om zich met succes aan te passen aan veranderingen in verband met AI; 50. verzoekt de Commissie onderzoeks- en innovatieprojecten over het gebruik van AI te ondersteunen met als doel de sector efficiënter te maken, met name wat betreft milieuduurzaamheid en toegankelijkheid, bijvoorbeeld via Horizon Europa; 51. verzoekt de Commissie nationale initiatieven inzake het delen en standaardiseren van gegevens te ondersteunen, en gegevens over de Europese boekensector als geheel te verzamelen, teneinde beter te begrijpen met welke uitdagingen de sector wordt geconfronteerd en hem verder te ondersteunen door de inspanningen op het gebied van productie, distributie en duurzaamheid te optimaliseren; 52. benadrukt dat het belangrijk is gegevens van uitgevers te verzamelen om de oorsprong van alle delen van het boek in de productieketen weer te geven, met inbegrip van informatie over de certificering van de plaats van herkomst en de plaats van productie van de gebruikte materialen; 53. verzoekt de lidstaten te zorgen voor fatsoenlijke arbeidsomstandigheden voor werknemers in de boekensector, met inbegrip van een billijke beloning voor vertalers en auteurs; 54. merkt op dat vrouwen nog in de meerderheid zijn in functies binnen de uitgeverijsector, hoewel zij in de hogere functies nog altijd ondervertegenwoordigd zijn; 55. roept op om boeken in de lidstaten onder het nultarief voor de btw te laten vallen, ongeacht het formaat of de wijze van toegang, teneinde de kenniseconomie te ondersteunen en het lezen aan te moedigen en de levenslange voordelen ervan te bevorderen; 56. benadrukt de noodzaak van eerlijke concurrentie en transparantie inzake de eigendom van uitgeverijen op de boekenmarkt om de keuze van de consument en de culturele diversiteit te waarborgen; wijst op de oneerlijke praktijken van bepaalde dominante onlinespelers die hun positie misbruiken ten nadele van kleinere actoren in de waardeketen; 57. onderstreept de rol van de gratis of lage bezorgkosten die door sommige dominante onlineplatforms worden aangeboden om consumenten te lokken en de gevolgen daarvan voor de eerlijke concurrentie, met name met betrekking tot onafhankelijke boekhandels; 58. dringt aan op interoperabiliteit van e-books tussen apparaten, aangezien consumenten hun e-books van elke leverancier moeten kunnen kopen, ongeacht hun e-readerapparaat, en elk e-book in elk formaat moeten kunnen openen, lezen, opslaan en overdragen; 59. dringt er bij de Commissie op aan de interoperabiliteit van e-bookformaten en -apparaten op te nemen in het toepassingsgebied van de digitalemarktenverordening; 60. roept de Commissie en de lidstaten op de doeltreffende uitvoering van de digitalemarktenverordening door dominante onlinemarktspelers en hun naleving van de verplichtingen te monitoren; o o o 61. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Het Europees Parlement, – gezien de artikelen 9, 10, 11 en 15 en artikel 17, lid 2, van het Verdrag betreffende de Europese Unie (VEU) en de artikelen 15, 20 en 24 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU), – gezien het Interinstitutioneel Akkoord tussen het Europees Parlement, de Raad van de Europese Unie en de Europese Commissie van 13 april 2016 over beter wetgeven (1) (Interinstitutioneel Akkoord “Beter wetgeven”), – gezien zijn standpunt van 14 februari 2023 over het voorstel voor een richtlijn van de Raad tot vaststelling van de wijze van u itoefening van het actief en passief kiesrecht bij de verkiezingen voor het Europees Parlement ten behoeve van de Unieburgers die verblijven in een lidstaat waarvan zij geen onderdaan zijn (2) , – gezien zijn standpunt van 14 februari 2023 over het voorstel voor een richtlijn van de Raad tot vaststelling van de wijze van uitoefening van het actieve en passieve kiesrecht bij gemeenteraadsverkiezingen ten behoeve van de Unieburgers die verblijven in een lidstaat waarvan zij de nationaliteit niet bezitten (3) , – gezien zijn resolutie van 9 juni 2022 over het initiatiefrecht van het Parlement (4) , – gezien zijn standpunt van 3 mei 2022 over het voorstel voor een verordening van de Raad betreffende de verkiezing van de leden van het Europees Parlement door middel van rechtstreekse algemene verkiezingen, tot intrekking van Besluit 76/787/EGKS, EEG, Euratom van de Raad en de aan dit besluit gehechte Akte betreffende de verkiezing van de leden van het Europees Parlement door middel van rechtstreekse algemene verkiezingen (5) , – gezien zijn resolutie van 12 februari 2019 over de tenuitvoerlegging van de verdragsbepalingen inzake EU-burgerschap (6) en zijn resolutie van 9 maart 2022 met voorstellen aan de Commissie inzake burgerschaps- en verblijfsregelingen voor investeerders (7) , – gezien zijn resolutie van 16 februari 2017 over mogelijke ontwikkelingen en aanpassingen van het huidige institutionele bestel van de Europese Unie (8) , – gezien zijn resolutie van 16 februari 2017 inzake de verbetering van de werking van de Europese Unie, voortbouwend op het potentieel van het Verdrag van Lissabon (9) , – gezien zijn resolutie van 4 mei 2022 over de follow-up van de conclusies van de Conferentie over de toekomst van Europa (10) , – gezien zijn resolutie van 6 april 2022 over de uitvoering van acties op het gebied van burgerschapsvorming (11) , – gezien zijn resolutie van 12 april 2016 over leren over de EU op school (12) , – gezien zijn wetgevingsresolutie van 16 april 2014 over het voorstel voor een verordening van het Europees Parlement tot vaststelling van de wijze van uitoefening van het enquêterecht van het Europees Parlement en tot intrekking van Besluit 95/167/EG, Euratom, EGKS van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie (13) , – gezien de conclusies van het voorzitterschap van de Conferentie van de voorzitters van de parlementen van de Europese Unie, die op 24 en 25 april 2023 in Praag werd gehouden (14) , – gezien de conclusies van de plenaire vergadering van de 69e Conferentie van de organen van de parlementen die gespecialiseerd zijn in de aangelegenheden van de Unie, die van 14 t/m 16 mei 2023 in Stockholm werd gehouden (15) , – gezien de Verklaring van León over parlementarisme, aangenomen tijdens de Conferentie ter gelegenheid van de Internationale Dag van het Parlementarisme – Versterking van de parlementen ter verbetering van de democratie, gehouden op 30 juni en 1 juli 2023 te León (16) , – gezien het verslag over het eindresultaat van de Conferentie over de toekomst van Europa (17) , – gezien het document “Proposal of a manifesto for a federal Europe: sovereign, social and ecological” (Voorstel voor een manifest voor een federaal Europa: soeverein, sociaal en ecologisch), aangenomen door de Spinelli-groep op 29 augustus 2022 (18) , – gezien artikel 54 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie constitutionele zaken ( A9-0249/2023 ), A. overwegende dat de EU en haar parlementen voor gemeenschappelijke, ongekende en complexe uitdagingen staan, die enerzijds worden veroorzaakt door externe factoren zoals de Russische aanvalsoorlog tegen Oekraïne, de COVID-19-pandemie, de klimaat- en energiecrises, desinformatie, buitenlandse inmenging en digitalisering, en anderzijds door interne factoren zoals de opkomst van het extremisme en de toename van het aantal politieke actoren die polarisatie, populisme, nationalisme, het uiten van beschuldigingen en het opzoeken van de confrontatie verkiezen boven het gezamenlijk zoeken naar oplossingen; overwegende dat het vertrouwen van de burgers in de politiek en de politieke besluitvormers daardoor wordt ondermijnd; B. overwegende dat er dringend behoefte is aan een gemeenschappelijke definitie van en gemeenschappelijke visie op de liberale parlementaire democratie en dat het dringend noodzakelijk is dat er politieke wil wordt getoond om deze veerkrachtiger te maken teneinde de scheiding der machten te waarborgen en de burgers te stimuleren om bij alle verkiezingen te gaan stemmen; C. overwegende dat de Europese democratie haar legitimiteit kan versterken door zich aan te passen en in te spelen op de actuele ontwikkelingen; overwegende dat Europa dringend de liberale parlementaire democratie, met inbegrip van het parlementarisme, het Europees burgerschap en de participatieve elementen van de Europese democratie, in stand moet houden, versterken en verder moet ontwikkelen, waarbij gebruik moet worden gemaakt van alle op grond van de Verdragen ter beschikking staande instrumenten; overwegende dat een hervorming van de democratische grondslagen van de Unie nodig is, desnoods door middel van een Verdragswijziging; D. overwegende dat er zonder democratisch gelegitimeerde instemming van een parlement geen besluitvorming zou mogen plaatsvinden; overwegende dat het Europees Parlement weliswaar de enige rechtstreeks verkozen EU-instelling is en dus het hart vormt van de Europese liberale democratie, maar dat het nog geen algemeen rechtstreeks initiatiefrecht heeft, waarmee het beter in staat zou zijn om de stem van de burgers te vertegenwoordigen en de zorgen van het maatschappelijk middenveld en de sociale partners tot uitdrukking te brengen; E. overwegende dat artikel 15 VEU duidelijk bepaalt dat de Europese Raad geen wetgevings- of uitvoerende taak uitoefent; overwegende dat bepaalde aspecten van het roulerende voorzitterschap van de Raad en de rol van de Raad Algemene Zaken een goed functioneren ervan in de weg staan en dat die moeten worden hervormd om het wetgevingsproces binnen een tweekamerstelsel te verbeteren; F. overwegende dat het noodzakelijk is dat het gebrek aan evenwicht tussen de instellingen dat in de loop der tijd is ontstaan, wordt aangepakt en dat de wetgevende macht meer mogelijkheden krijgt om de uitvoerende macht te controleren, meer bepaald dat aan het Parlement controlebevoegdheden worden verleend ten aanzien van de Europese Raad, en dat de verplichting van de Commissie om politieke verantwoording af te leggen aan het Parlement, wordt versterkt; overwegende dat de relatie tussen het Parlement en de Raad, vaak voorgesteld als een wetgevingsstelsel met twee kamers, niet altijd overeenkomt met de praktijk en nog niet is geïnstitutionaliseerd; G. overwegende dat het feit dat in de Raad in bepaalde gevallen nog altijd unanimiteit vereist is, de verwezenlijking van de Europese agenda en de verdere ontwikkeling en hervorming van een Europese democratie in feite belemmert, aangezien een regering van één lidstaat hierdoor de EU-besluitvorming kan blokkeren, hetgeen in veel gevallen indruist tegen het Europees belang; H. overwegende dat het belangrijk is dat de EU-instellingen meer rekening houden met de rol van het Comité van de Regio’s (CvdR) en het Europees Economisch en Sociaal Comité (EESC) als vertegenwoordigers van lokale en regionale overheden en het maatschappelijk middenveld in het kader van de wetgevingsprocedure; I. overwegende dat het voorzitterschap van de Conferentie van de voorzitters van de parlementen van de Europese Unie (EUSC), die op 24 en 25 april 2023 in Praag werd gehouden, in zijn conclusies aangaf ingenomen te zijn met het tijdens de vergadering van de Conferentie van parlementaire commissies voor Unieaangelegenheden (Cosac) door het Europees Parlement genomen initiatief om “gezamenlijk te werken aan het versterken van de rol van parlementen in een functionerende democratie en na te denken over manieren om het moderne parlementarisme te verbeteren, en de resultaten hiervan mee te delen tijdens de volgende bijeenkomst van de EUSC in Madrid” (19) ; overwegende dat Cosac tijdens de 69e vergadering, die van 14 t/m 16 mei 2023 in Stockholm werd gehouden, kennis heeft genomen van deze conclusies van de EUSC, met name van het verzoek aan Cosac om uitwisseling van beste praktijken voor te stellen en na te denken over manieren om het moderne parlementarisme te verbeteren (20) ; J. overwegende dat tijdens de Conferentie ter gelegenheid van de Internationale Dag van het Parlementarisme, die op 30 juni en 1 juli 2023 in León werd gehouden, de Verklaring van León over parlementarisme is aangenomen; overwegende dat in deze verklaring het initiatief van het Europees Parlement wordt ondersteund om een handvest op te stellen over de rol van het parlementarisme in een goed werkende democratie; overwegende dat de definitieve goedkeuring van dit handvest naar verwachting zal plaatsvinden tijdens de EUSC van 21 tot en met 23 april 2024 in Madrid (21) ; K. overwegende dat in de conclusies van de Conferentie over de toekomst van Europa wordt opgeroepen tot meer Europese democratie, tot verbetering van het EU-besluitvormingsproces om ervoor te zorgen dat de EU in staat is op te treden, en tot versterking van de representatieve democratie, die moet worden aangevuld en verbeterd door meer participatie van de burgers, een betere toegang tot informatie en een nauwere betrokkenheid van jongeren; overwegende dat in de conclusies van de Conferentie over de toekomst van Europa ook wordt opgeroepen tot versterking van het Europees burgerschap, bijvoorbeeld door de opstelling van een statuut voor Europees burgerschap waarin specifieke rechten en vrijheden worden vastgelegd; L. overwegende dat uit de Conferentie over de toekomst van Europa en andere bestaande succesvolle burgerparticipatieprojecten blijkt dat de burgers geïnteresseerd zijn om op regelmatige basis betrokken te worden bij het democratisch bestel van de Unie; overwegende dat via de Conferentie over de toekomst van Europa ervaring is opgedaan met burgerparticipatie op grote schaal en dat hieruit lering kan worden getrokken; M. overwegende dat aan het EU-burgerschap en de aan dit burgerschap verbonden rechten, zoals ingevoerd bij het Verdrag van Maastricht en verder versterkt in het Verdrag van Lissabon, slechts ten dele uitvoering wordt gegeven; overwegende veel EU-burgers vaak onvoldoende bekend zijn met hun rechten uit hoofde van het burgerschap van de Unie; N. overwegende dat een persoon die het burgerschap van een lidstaat verwerft automatisch het EU-burgerschap verwerft, maar dat de EU zelf daar slechts in beperkte mate controle op uitoefent; O. overwegende dat diverse lidstaten nog steeds beschikken over “gouden visum”-regelingen en investeerdersregelingen waarmee mensen de nationaliteit van de betreffende lidstaat en daarmee ook automatisch het EU-burgerschap kunnen verwerven; P. overwegende dat burgers van de Unie die verblijven in een lidstaat waarvan zij de nationaliteit niet bezitten, ondanks het bestaan van Richtlijn 93/109/EG van de Raad (22) en Richtlijn 94/80/EG van de Raad (23) , die betrekking hebben op de deelname van burgers die verblijven in een lidstaat waarvan zij geen onderdaan zijn aan de verkiezingen voor het Europees Parlement respectievelijk gemeenteraadsverkiezingen, nog steeds tegen allerlei obstakels aanlopen als zij willen deelnemen aan verkiezingen voor het Europees Parlement; Q. overwegende dat overeenkomstig artikel 10, lid 3, VEU burgers het recht hebben aan het democratisch bestel van de Unie deel te nemen en dat de besluitvorming op een zo open mogelijke wijze plaatsvindt, en zo dicht bij de burgers als mogelijk is; overwegende dat participerende democratie wordt beschouwd als een van de manieren om het politieke bewustzijn en de dialoog met alle burgers van de Unie te verbeteren; R. overwegende dat de burgers nog altijd onvoldoende bekend zijn met de bestaande participatie-instrumenten, zoals het Europees burgerinitiatief, de mogelijkheid om een verzoekschrift in te dienen bij het Europees Parlement of een klacht bij de Europese Ombudsman, openbare raadplegingen en burgerdialogen; overwegende dat de participerende democratie in de EU gekenmerkt wordt door een hoge mate van versnippering van de participatie-instrumenten en een gebrekkige follow-up, waardoor die slechts in beperkte mate succesvol zijn en geen omvattende en efficiënte participatie-infrastructuur kunnen vormen; S. overwegende dat bij maatregelen ter versterking van de burgerparticipatie en de democratie de digitale kloof in de EU en de daaruit voortvloeiende problemen wat betreft burgerparticipatie in aanmerking moeten worden genomen; T. overwegende dat de nieuwe burgerpanels die de Commissie heeft voorgesteld als follow-up van de Conferentie over de toekomst van Europa slechts beperkte bevoegdheden hebben en niet voldoen aan de verwachtingen van de burgers zoals die tot uiting zijn gebracht tijdens de Conferentie; U. overwegende dat het referendum als instrument voor directe democratie momenteel op EU-niveau niet bestaat; overwegende dat het Europees Parlement er herhaaldelijk op heeft aangedrongen om het gebruik van EU-brede referenda over fundamentele kwesties die een paradigmaverandering teweeg zouden brengen in het optreden en beleid van de EU, zoals een Verdragshervorming, nader te onderzoeken; V. overwegende dat er sprake is van een enorme gedragsverandering in het mediagebruik, met name onder jongeren, die negatieve gevolgen kan hebben voor de toegang tot op feiten gebaseerde, goed onderzochte informatie en tegelijkertijd de beschikbaarheid van gepolariseerde inhoud van slechte kwaliteit kan vergroten, waardoor samenlevingen versnipperd kunnen raken en democratieën kunnen worden ondermijnd; overwegende dat toegang tot onafhankelijke, pluralistische mediadiensten van hoge kwaliteit de hoeksteen is van een goed functionerende democratie; Parlementarisme 1. erkent dat de liberale parlementaire democratie momenteel onder druk staat vanwege gemeenschappelijke en ongekende uitdagingen en dringend moet worden ondersteund, versterkt en verder ontwikkeld; wijst erop dat parlementen binnen de Europese democratie centraal staan en een zeer belangrijke rol spelen als rechtstreeks door de burgers gekozen kamers, als wetgevers en als controleurs van de uitvoerende macht; wijst erop dat de liberale democratie zich alleen maar kan bewijzen als het parlementarisme goed functioneert; onderstreept de noodzaak van een gemeenschappelijke visie, van fundamentele beginselen en van een definitie van liberale parlementaire democratie; is dan ook ingenomen met het initiatief van het Europees Parlement om samen met de parlementen van de EU-lidstaten een gemeenschappelijk “Handvest inzake de rol van parlementen in een functionerende liberale democratie” te ontwikkelen; 2. denkt dat de huidige tendens binnen de EU om over te stappen van een “parlementaire” naar een “regeringsdemocratie” alle parlementen in het besluitvormingsproces verzwakt; betreurt dat de machtsongelijkheid toeneemt doordat de Raad en de Europese Raad steeds meer macht krijgen en dat de institutionele structuur van de EU, zoals vastgelegd in de Verdragen, wordt uitgehold; is daarbij van mening dat, met het oog op de democratische legitimiteit, het evenwicht moet worden hersteld door het Parlement gelijkwaardige rechten toe te kennen; is van oordeel dat de praktijk van de Europese Raad om “de Raad en de Commissie opdrachten te geven” verder gaat dan de rol van strategische sturing die hem door de Verdragen is toebedeeld, en dus indruist tegen zowel de letter als de geest van de Verdragen; acht het noodzakelijk dat de bevoegdheidsverdeling en het subsidiariteitsbeginsel zoals vastgelegd in de Verdragen worden geëerbiedigd; 3. is er stellig van overtuigd dat parlementen in een democratie deel moeten uitmaken van elk besluitvormingsproces; benadrukt dat het Europees Parlement, als enige rechtstreeks verkozen EU-instelling, het algemeen rechtstreeks recht van wetgevingsinitiatief, het enquêterecht en volledige bevoegdheid over de begroting moet krijgen, en dat het, als door de EU-burgers gekozen kamer, de drijvende kracht achter de strategische prioriteiten van de Europese wetgevingsagenda moet zijn; pleit in dit kader voor wijziging van de artikelen 225 en 226 VWEU; 4. herhaalt zijn voorstel om de Raad om te vormen tot een echte wetgevende kamer door het aantal Raadsformaties bij besluit van de Europese Raad terug te brengen, om op die manier een wetgevingssysteem te creëren dat daadwerkelijk uit twee kamers bestaat waarbij het Europees Parlement en de Raad betrokken zijn en waarbij de Commissie als uitvoerende macht optreedt; is van mening dat het roulerende voorzitterschap van de Raad van de EU moet worden hervormd om het wetgevingsproces binnen een tweekamerstelsel efficiënter te maken; stelt voor om de Raad Algemene Zaken om te vormen tot een wetgevende raad die in het openbaar vergadert, net als de plenaire vergadering van het Europees Parlement, en om alle andere Raadsformaties om te vormen tot transparante voorbereidende structuren die op gezette tijden in het openbaar vergaderen en een werkwijze hanteren die vergelijkbaar is met die van de commissies in het Europees Parlement; 5. doet nogmaals de oproep die het al vele malen aan de Raad heeft gedaan om over te stappen van besluitvorming met eenparigheid van stemmen op besluitvorming met gekwalificeerde meerderheid van stemmen, en dit op korte termijn te doen waar dit op grond van de Verdragen mogelijk is, bijvoorbeeld door toepassing te geven aan de diverse passerelle-clausules in de Verdragen, en dit permanent mogelijk te maken door de Verdragen daartoe te wijzigen, om het blokkeren van wetgeving door lidstaten te voorkomen, het vermogen van de EU om op te treden te vergroten en de besluitvorming in de EU efficiënter, doeltreffender en democratischer te maken; 6. acht het noodzakelijk dat het Parlement zijn taken op het gebied van politieke controle op de Commissie versterkt, onder meer door de mogelijkheid in te voeren om moties van afkeuring tegen individuele commissarissen in te dienen; 7. benadrukt dat bijzondere wetgevingsprocedures waarbij het recht van wetgevingsinitiatief door de Verdragen aan het Parlement is toegekend, moeten voorzien in onderlinge gedachtewisselingen over de vaststelling van een wetgevingskalender voor de desbetreffende initiatieven, om te waarborgen dat het beginsel van loyale samenwerking tussen alle drie instellingen wordt geëerbiedigd; verwacht in dit verband dat er een nieuwe impuls zal worden gegeven aan de interinstitutionele besprekingen tussen het Parlement en de Raad over de broodnodige hervorming van de Europese kieswet en over het enquêterecht van het Europees Parlement; 8. roept het Europees Parlement, de Raad en de Commissie op betere modaliteiten te blijven creëren voor de samenwerking met het CvdR en het EESC, ook tijdens de voorbereiding van de wetgeving, om te waarborgen dat gedurende de volledige wetgevingsprocedure rekening gehouden wordt met hun adviezen en beoordelingen; pleit er met name voor dat de informele samenwerking op zowel het niveau van de commissies als fracties tussen de betrokken actoren van de drie instellingen wordt geïntensiveerd, en dat de rapporteurs van het CvdR en het EESC in voorkomend geval worden uitgenodigd om deel te nemen aan de behandeling van ontwerpverslagen in de parlementaire commissies en aan debriefings over interinstitutionele onderhandelingen; 9. benadrukt dat parlementen een sleutelrol spelen in het hart van de democratie en acht het noodzakelijk dat de duidelijke bevoegdheidsverdeling tussen de verschillende niveaus van de Europese liberale democratie, te weten het lokaal, het regionaal, het nationaal en het Europees niveau, in overeenstemming met het subsidiariteitsbeginsel zoals vastgelegd in artikel 5 VEU, wordt geëerbiedigd, teneinde de democratische legitimiteit en een efficiënt besluitvormingsproces te waarborgen en het vertrouwen in en de samenwerking tussen parlementen op verschillende niveaus te verbeteren; wijst er in dit verband op dat de nationale parlementen het beste in staat zijn om het optreden van hun overheden op het gebied van Europese aangelegenheden te controleren, en dat de Europese uitvoerende macht democratische verantwoording verschuldigd is aan het Europees Parlement, hetgeen ook de legitimiteit daarvan waarborgt; wijst op de noodzaak van regelmatig politiek overleg en contact tussen de parlementen om het inzicht in en de kennis over de parlementaire werkzaamheden en besluiten te vergroten, onder meer in het kader van de EUSC en de Cosac; 10. wijst er andermaal op dat in het kader van de werkzaamheden van de EU-instellingen zorgvuldiger toepassing moet worden gegeven aan de beginselen van subsidiariteit en evenredigheid, met name door samen te werken met de nationale parlementen in overeenstemming met de prerogatieven die de Verdragen reeds bieden, en dat nationale parlementen en vertegenwoordigers op lokaal niveau een prominentere rol moeten gaan spelen in het besluitvormingsproces om te komen tot “actieve subsidiariteit” en zo hun betrokkenheid bij het EU-beleid te vergroten; stelt daarnaast voor de “actieve subsidiariteit” te versterken door de nationale parlementen het recht te geven voorstellen in te dienen bij het Europees Parlement; steunt in dat verband het programma Bouwen aan Europa met lokale entiteiten, dat bedoeld is om een Europees netwerk van lokale gekozen politici op te zetten dat overleg voert met de Europese Unie; 11. onderstreept dat een parlement dat fysiek bijeenkomt voor een levendige parlementaire democratie zorgt; wijst erop dat de digitalisering en de pandemie hebben bijgedragen tot de digitale transformatie van parlementen en leden die anders zouden zijn uitgesloten in staat hebben gesteld deel te nemen aan het parlementaire bestel; benadrukt dat gedigitaliseerde processen niet in de plaats mogen komen van stemmingen, debatten en onderhandelingen met fysieke aanwezigheid, behalve in specifieke omstandigheden; merkt op dat een intensiever gebruik van digitale technologieën kan bijdragen tot sterkere politieke banden tussen de parlementen op nationaal, regionaal en Europees niveau, tot een betere communicatie, informatie-uitwisseling en bewustmaking, tot minder uitstoot door vervoer en reizen en tot nauwere contacten met de burgers; 12. maakt zich ernstig zorgen over de snelle en grootschalige opkomst van gerichte desinformatiecampagnes en het misbruik van generatieve artificiële intelligentie om burgers te beletten weloverwogen keuzes te maken en uiteindelijk democratische processen binnen de Unie te ondermijnen; roept de nationale parlementen van de lidstaten op om in het kader van de interparlementaire samenwerking in Cosac-verband regelmatige uitwisselingen te organiseren met het Europees Parlement over de bescherming van hun democratie tegen buitenlandse inmenging en informatiemanipulatie; pleit voor een gecoördineerde EU-strategie die gericht is op de aanpak van bedreigingen voor de onafhankelijkheid van de media en voor de oprichting van een permanent EU-fonds voor redactionele en nieuwsmedia dat over aanzienlijke middelen beschikt; 13. benadrukt dat het vertrouwen van de kiezers in verkiezingsprocessen moet worden vergroot door ervoor te zorgen dat alle verkiezingen vrij en eerlijk verlopen; verzoekt de Organisatie voor Veiligheid en Samenwerking in Europa in dit verband verkiezingswaarnemingsmissies te organiseren tijdens de verkiezingen voor het Europees Parlement in juni 2024; moedigt de lidstaten aan wederom van deze mogelijkheid gebruik te maken; Europees burgerschap 14. pleit ervoor dat er een EU-burgerschapsstatuut wordt gecreëerd om de burgerschapsspecifieke rechten en vrijheden te verduidelijken en consolideren die de burgers in de Unie met elkaar verbinden; verzoekt de Raad en de Commissie concrete stappen te ondernemen om burgerschapsspecifieke rechten en vrijheden volgens de procedure van artikel 25 VWEU uit te breiden; onderstreept dat het statuut de beginselen en waarden van de Unie tastbaarder zal maken en de burgers ook nieuwe middelen zal bieden om deze te beschermen en te handhaven; 15. wijst erop dat er een nauw verband is tussen doeltreffende burgerdialogen en actieve burgerparticipatie en de Europese dimensie van burgerschapseducatie; wijst er daarom op dat de Europese dimensie van burgerschapseducatie in lesprogramma’s en buitenschoolse activiteiten moet worden versterkt om ervoor te zorgen dat burgers zich actief opstellen en zich informeren, zodat ze in staat zijn ten volle deel te nemen aan het maatschappelijk en sociaal leven op Europees en nationaal niveau en aan het democratisch bestel van de Unie; dringt er bij de Commissie op aan een omvattende Europese strategie te ontwikkelen ter versterking van de burgerschapscompetenties in de EU en ondersteunende maatregelen te ontwikkelen die erop gericht zijn gelijke toegang tot burgerschapseducatie te bieden; wijst erop dat het maatschappelijk middenveld en universiteiten en andere onderzoeksorganisaties in een dergelijke strategie een belangrijke rol moeten spelen; 16. verzoekt de Commissie en de lidstaten EU-burgers uit andere lidstaten (d.w.z. burgers van de Unie die in een lidstaat verblijven waarvan zij geen onderdaan zijn) beter te informeren over hun recht om te stemmen of zich kandidaat te stellen bij de gemeenteraads- en Europese verkiezingen; benadrukt dat overwogen moet worden het actief en passief kiesrecht van die “mobiele” EU-burgers uit te breiden tot de regionale en nationale verkiezingen in de lidstaten; wijst erop dat de Raad en de Commissie dergelijke rechten in het leven kunnen roepen door toepassing te geven aan de procedure van artikel 25 VWEU en deze rechten op termijn vast te leggen in artikel 22 VWEU door middel van een Verdragswijziging; acht het noodzakelijk dat er samen met het maatschappelijk middenveld bewustmakingscampagnes over deze rechten worden opgezet; wijst erop dat alle nog bestaande administratieve belemmeringen moeten worden weggenomen en dat ervoor moet worden gezorgd dat mobiele EU-burgers, met name kwetsbare en gemarginaliseerde groepen, niet meer worden gediscrimineerd, maar gelijke mogelijkheden hebben; 17. herhaalt zijn pleidooi voor de invoering van een geharmoniseerde leeftijd voor het actief en passief kiesrecht in alle lidstaten teneinde discriminatie te voorkomen; beveelt aan een minimumleeftijd van 16 jaar in te voeren, zonder afbreuk te doen aan de bestaande grondwettelijke orde, zodat wordt aangesloten bij de huidige rechten en plichten van Europese jongeren in sommige lidstaten; 18. herinnert eraan dat het Europees Parlement herhaaldelijk zijn bezorgdheid heeft geuit over het feit dat nationale regelingen waarbij het EU-burgerschap direct of indirect wordt verkocht, het concept zelf van het Europese burgerschap ondergraven; verzoekt de betrokken lidstaten een einde te maken aan dergelijke praktijken; 19. is zeer bezorgd over de praktijk van sommige lidstaten om hun burgers hun kiesrecht bij de nationale parlementsverkiezingen te ontnemen wanneer zij in het buitenland wonen; dringt er bij deze lidstaten op aan een einde te maken aan deze vorm van ontneming van het kiesrecht; Aanvulling op de representatieve democratie door meer burgerparticipatie 20. wijst er nogmaals op dat het Europees Parlement, de Raad en de Commissie zich er overeenkomstig de oprichtingstekst van de Conferentie over de toekomst van Europa toe hebben verbonden effectief gevolg te geven aan de conclusies van de Conferentie, binnen de grenzen van hun respectieve bevoegdheden en in overeenstemming met de Verdragen; pleit ervoor dat er met spoed en op consistente wijze een follow-up wordt gegeven aan het eindverslag van de Conferentie, waarin door de Europese burgerpanels van de Conferentie 49 voorstellen worden gepresenteerd en 326 concrete maatregelen worden voorgesteld; stelt nogmaals voor een Conventie bijeen te roepen met het oog op een herziening van de Verdragen; 21. is van oordeel dat het verbeteren en ontwikkelen van participatiemechanismen binnen de EU een van de manieren is waarop tegemoet kan worden gekomen aan de verwachtingen van de Europese burgers ten aanzien van een regelmatigere en betekenisvollere betrokkenheid bij het democratisch bestel van de Unie (24) ; 22. benadrukt dat er in de EU een betere omvattende participatie-infrastructuur moet worden ontwikkeld, met een betere koppeling en integratie van bestaande participatie-instrumenten en betere mogelijkheden voor permanente participatie; benadrukt dat de versnippering van de participatie-infrastructuur van de EU moet worden aangepakt door een éénloketsysteem op te zetten voor alle Europese participatie-instrumenten, inclusief een institutioneel kader voor het beheer van het centrale punt en de betrekkingen ervan met de burgers; 23. wijst erop dat in een steeds complexer wordende wereld waar moet worden gezocht naar levensvatbare en democratische compromissen, mechanismen en instrumenten voor directe of participerende democratie een aanvulling kunnen vormen op maar geen vervanging mogen zijn van de representatieve liberale parlementaire democratie; merkt op dat mechanismen voor directe of participerende democratie nuttige instrumenten kunnen zijn, mits aan bepaalde vereisten wordt voldaan; stelt met name voor om de bestaande Europese participatie-instrumenten efficiënter te maken door te voorzien in een verplichte zinvolle follow-up; 24. wijst er nogmaals op dat een betere en verhoogde participatie alleen mogelijk zal zijn als het probleem van discriminatie, met name als gevolg van de digitale kloof en de daaruit voortvloeiende belemmeringen voor de burgerparticipatie in het democratische bestel van de Unie, wordt aangepakt; wijst er andermaal op dat digitale toepassingen ter bevordering van burgerparticipatie eenvoudig en intuïtief moeten zijn; 25. stelt voor om representatieve deliberatieve participatieprocessen naar het model van de Europese burgerpanels van de Conferentie over de toekomst van Europa te institutionaliseren; is van mening dat “minipublieken” met willekeurig geselecteerde deelnemers die subgroepen van de sociaal-economische structuur van de Unie en daarmee het hele maatschappelijke spectrum vertegenwoordigen, zodanig moeten worden georganiseerd, dat ongelijke toegang tot deelname aan het democratische bestel van de Unie wordt voorkomen doordat burgers die anders deze kans wellicht niet zouden krijgen, de gelegenheid wordt geboden hun standpunten te uiten; 26. acht het van belang dat actief burgerschap en een doeltreffende burgerparticipatie op EU-niveau worden versterkt en dat de burgers daarvoor specifieke kennis verwerven over de EU en over de Europese dimensie van de onderwerpen die ter tafel liggen; benadrukt dat het gebrek aan bekendheid met het beleid en de besluitvorming van de EU bij het grote publiek moet worden aangepakt door middel van beter onderwijs over de EU op scholen; dringt met name aan op specifieke scholing en een permanente overlegstructuur waarin de burgers in burgerpanels de nodige informatie krijgen, in voorkomend geval aangevuld met steun van deskundigen, om te kunnen deelnemen aan open debatten die tot aanbevelingen en conclusies kunnen leiden; 27. stelt met name voor om, in overeenstemming met het acquis van de EU, een gestructureerd participatiemechanisme in het leven te roepen, de Europese Agora genaamd, dat de jaarlijkse beleidscyclus van de EU volgt en in het kader waarvan overleg wordt gevoerd over de prioriteiten van de EU voor het komende jaar, waarvan de resultaten op 9 mei 2023 worden gepresenteerd als input voor het raadplegingsproces over het jaarlijks werkprogramma van de Commissie; merkt op dat die resultaten ook een voorstel voor het specifieke thema van het Europees Jaar in de volgende jaarlijkse cyclus moeten omvatten; stelt voor dat vertegenwoordigers van het Europees Parlement geregeld worden geïnformeerd over de ontwikkelingen in het kader van dit overleg, zodat die daar rekening mee kunnen houden bij hun parlementaire werkzaamheden; 28. benadrukt dat de burgers in de Europese Agora het hele jaar door overleggen over onderwerpen in verband met het specifieke thema van het Europees Jaar, en dat hun voorstellen en conclusies aan het eind van het jaar moeten worden gepresenteerd; is van mening dat er verschillende mogelijkheden voor de follow-up door het Parlement moeten worden vastgesteld, rekening houdend met de grootte van de meerderheden die deze conclusies in het panel steunen, en dat deze follow-up debatten, hoorzittingen, parlementaire vragen of verslagen kan omvatten; 29. stelt voor om een jongerencomponent van de Agora een Europese Jongerenvergadering te laten vormen, die de toepassing van de “jongerentoetsing” in het hele wetgevingsproces van de EU kan monitoren, zoals door de Conferentie over de toekomst van Europa is verzocht; stelt voor dat het Europees Parlement in contact treedt met het Comité van de Regio’s en het Economisch en Sociaal Comité om een mechanisme op te zetten met vertegenwoordigers zoals jonge lokale verkozen politici, vertegenwoordigers van het jongerenmiddenveld en de sociale partners dat nauw samenwerkt met de Jongerenvergadering om de jongerentoetsing uit te voeren; wijst er in dit verband op dat het noodzakelijk is om specifiek met jongeren in contact te treden over de toekomst van Europa, omdat de besluiten die nu worden genomen hun toekomst zullen bepalen; 30. herhaalt zijn al vaak gedane oproep om te onderzoeken of de EU-Verdragen kunnen worden gewijzigd, zodat er EU-brede referenda kunnen worden gehouden over fundamentele aangelegenheden die kunnen leiden tot paradigmaverschuivingen in het optreden en het beleid van de Europese Unie, zoals een hervorming van de EU-Verdragen; onderstreept in dit verband dat de uitslag van het referendum alleen mag worden aangenomen als er een dubbele meerderheid voor is, die een meerderheid van de lidstaten en een meerderheid van de stemmers vertegenwoordigt; stelt voor dat een dergelijk EU-breed referendum gelijktijdig met de verkiezingen voor het Europees Parlement zou kunnen worden gehouden, waarbij er een extra stembriefje ingevuld zou moeten worden voor de fundamentele constitutionele kwestie waarop het referendum betrekking heeft; wijst erop dat Europese referenda in de hele Unie idealiter op dezelfde dag moeten worden gehouden; 31. stelt voor pan-Europese onlineburgerraadplegingen in te voeren, die door het Europees Parlement worden georganiseerd; denkt dat als alle burgers de kans krijgen om hun mening te geven over actuele Europese aangelegenheden, dit hun vertrouwen en inzicht in het Europese besluitvormingsproces zal vergroten; meent dat dit nieuwe participatiemechanisme de rol van het Parlement ten opzichte van de andere instellingen versterkt; 32. wijst op het potentieel voor de uitoefening van het Europees burgerschap door middel van online-instrumenten zoals onlineraadplegingen en het online verzamelen van handtekeningen voor Europese burgerinitiatieven; wijst erop dat elektronische identificatie het gebruik van dergelijke instrumenten op Europees niveau kan vergemakkelijken en allerlei opties voor toegang tot openbare diensten kan bieden; adviseert de lidstaten om op lokaal en nationaal niveau voorzieningen voor e-democratie in te voeren en deze op de juiste wijze in het politieke proces te integreren; 33. pleit ervoor dat in het programma Digitaal Europa en andere programma’s ter bevordering van digitalisering in de EU de doelstelling wordt opgenomen om de toegang tot overheidsinstanties te vereenvoudigen via de verschillende diensten of het gebruik van toepassingen voor burgerparticipatie; dringt aan op onderzoek naar en investeringen in het vergemakkelijken van deze toegang, om de digitale kloof zo veel mogelijk te verkleinen en de sociale en democratische kwaliteit zo veel mogelijk te vergroten; o o o 34. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Europese Raad, de Raad van de Europese Unie, de Commissie, het Bureau van de Europese Unie voor de grondrechten en de Raad van Europa.