Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken, – gezien artikel 70, lid 2, en artikel 70 bis van zijn Reglement, besluit interinstitutionele onderhandelingen te openen op basis van het volgende mandaat: MANDAAT Het Europees Parlement, – gezien het voorstel van de Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken, – gezien artikel 70, lid 2, en artikel 70 bis van zijn Reglement, besluit interinstitutionele onderhandelingen te openen op basis van het volgende mandaat: MANDAAT Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken, – gezien artikel 70, lid 2, en artikel 70 bis van zijn Reglement, besluit interinstitutionele onderhandelingen te openen op basis van het volgende mandaat: MANDAAT Het Europees Parlement , – gezien de partnerschaps- en samenwerkingsovereenkomst tussen de Europese Unie en haar lidstaten, enerzijds, en de Republiek Irak, anderzijds (1) , – gezien de vierde Conventie van Genève van 12 augustus 1949 betreffende de bescherming van burgers in oorlogstijd en de bijbehorende Aanvullende Protocollen I en II, – gezien resolutie 1325(2000) van 31 oktober 2000 van de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties over de vrouw, vrede en veiligheid, – gezien de wijzigingen in het statuut van het Internationaal Strafhof (ICC) die tijdens de toetsingsconferentie van Kampala van 11 juni 2010 zijn goedgekeurd en een definitie van het misdrijf agressie omvatten, – gezien de Europese veiligheidsstrategie van 12 december 2003 getiteld „Een veiliger Europa in een betere wereld”, – gezien de Europese consensus inzake ontwikkeling van 22 november 2005, – gezien Gemeenschappelijk Optreden 2005/190/GBVB van de Raad van 7 maart 2005 inzake de geïntegreerde rechtsstaatmissie van de Europese Unie voor Irak, EUJUST LEX, vastgesteld in het kader van het Europees veiligheids- en defensiebeleid (EVDB), en op de latere gemeenschappelijke optredens waarbij het mandaat voor de missie is gewijzigd en uitgebreid, – gezien de mededeling van de Commissie van 7 juni 2006 getiteld „Aanbevelingen voor een hernieuwd engagement van de Europese Unie met Irak” ( COM(2006)0283 ), – gezien zijn resolutie van 1 juni 2006 over de situatie van de vrouw in gewapende conflicten en haar rol in de wederopbouw en het democratische proces in landen die zich in een postconflictsituatie bevinden (2) , – gezien het op 3 mei 2007 in Sharm el-Sheik (Egypte) gesloten internationale convenant met Irak, – gezien zijn aanbeveling aan de Raad van 13 maart 2008 over de rol van de Europese Unie in Irak (3) en zijn resolutie van 25 november 2010 over Irak: de doodstraf (in het bijzonder het geval Tariq Aziz) en het geweld tegen christenen (4) , – gezien de conclusies van de Raad van 22 november 2010, – gezien de resoluties 1956 (2010), 1957 (2010) en 1958 (2010) van de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties van 15 december 2010, – gezien zijn resolutie van 20 januari 2011 over de situatie van christenen in de context van vrijheid van godsdienst (5) , – gezien het gemeenschappelijk strategisch document voor Irak (2011-2013) van de Commissie, – gezien artikel 110, lid 2, van zijn Reglement, A. overwegende dat in de Republiek Irak sinds 2005 drie meerpartijenverkiezingen zijn gehouden, een grondwet is aangenomen bij referendum, de basis is gelegd voor een federale staat en inspanningen zijn geleverd voor de totstandbrenging van democratische instellingen, wederopbouw en normalisatie; B. overwegende dat Europa en Irak zijn verbonden door duizenden jaren van wederzijdse culturele invloeden en een gemeenschappelijke geschiedenis; C. overwegende dat alle politieke groeperingen in Irak op 21 december 2010 tot een overeenkomst zijn gekomen over de vorming van een regering van nationale unie, volgens de door de Iraakse burgers tijdens de verkiezingen van 7 maart 2010 uitgedrukte wensen; overwegende dat de Iraakse regering deze overeenkomst nog heeft uitgevoerd; overwegende dat het uitblijven van de uitvoering de kwetsbaarheid en fragmentatie van Irak in de hand werkt; D. overwegende dat Irak traditioneel bevolkt wordt door diverse religieuze groeperingen, waaronder soennieten, sjiieten, christenen, joden, mandeeën en jazidi's, alsmede door een aanzienlijke, niet-sektarische seculiere middenklasse; E. overwegende dat er in 2003 800 000 christelijke Iraakse burgers (Chaldeërs, Arameërs en andere christelijke minderheden) in Irak woonden, en overwegende dat zij een oude inheemse bevolkingsgroep vormen die nu ernstig wordt bedreigd met vervolging en ballingschap; overwegende dat honderdduizenden christenen het geweld waarvan zij nog altijd het doelwit zijn, zijn ontvlucht en hun land hebben verlaten of binnen de grenzen van het land zijn verplaatst; F. overwegende dat er in 2013 lokale verkiezingen en in 2014 parlementsverkiezingen gepland zijn; G. overwegende dat het aantal terechtstellingen in Irak stijgt, hetgeen ingaat tegen de wereldwijde tendens om de doodstraf af te schaffen; overwegende dat onder meer de hoge commissaris van de VN voor de mensenrechten, Navi Pillay, ernstige bezorgdheid heeft geuit over het feit dat rechtszaken die tot de doodstraf leiden, niet voldoen aan de internationale normen voor een eerlijk proces, bijvoorbeeld door een gebrek aan transparantie van de rechtsgang en „bekentenissen” die door foltering of andere vormen van mishandeling van de beschuldigden zijn verkregen; overwegende dat de doodstraf een wrede en onmenselijke straf is en dat er absolute prioriteit moet worden gegeven aan een politieke dialoog met de Iraakse autoriteiten over de afschaffing van de doodstraf; H. overwegende dat de crisis in Syrië heeft geleid tot nieuwe, omvangrijke stromen van vluchtelingen en repatrianten naar Irak, die zich nu in Irak in een zeer kwetsbare situatie bevinden en er in grote persoonlijke en economische onzekerheid leven; I. overwegende dat het van belang is dat de EU-delegatie in Bagdad over de nodige financiële en andere middelen beschikt om optimaal te kunnen functioneren en van betekenis te kunnen zijn bij het ondersteunen van het democratische proces, het bevorderen van de rechtsstaat en de mensenrechten en het helpen van de Iraakse autoriteiten en burgers bij het proces van wederopbouw, stabilisatie en normalisatie; en overwegende dat een apart bureau in Erbil de operationele daadkracht van de EU-delegatie in Bagdad aanzienlijk zou kunnen verbeteren; J. overwegende dat Irak erin is geslaagd zijn olieproductie weer vrijwel op volle capaciteit te brengen; overwegende dat de Iraakse staat het echter nog steeds zeer moeilijk heeft om basisdiensten te verlenen, zoals regelmatige elektriciteitsvoorziening in de zomer, drinkwater en degelijke gezondheidszorg; overwegende dat wat de exploitatie van de Iraakse olievoorraden betreft, technische bijstand, de rechtsstaat en een volledige toepassing van de internationale normen voor contracten en aanbestedingen van essentieel belang zijn om een proces van sociale inclusie en welvaart te bevorderen; K. overwegende dat de werkloosheid bij jonge mannen bijna 30% bedraagt, waardoor zij makkelijk te rekruteren zijn door criminele bendes en milities; overwegende dat de bestrijding van corruptie een van de hoofddoelstellingen van de Iraakse autoriteiten moet blijven; overwegende dat de EU er alles aan moet doen om Europese bedrijven sterke stimulansen te geven om corruptiebestrijdingsmaatregelen in Irak te steunen; overwegende dat de Iraakse autoriteiten de olie-inkomsten moeten gebruiken als instrument en als kans om een duurzame sociale en economische heropbouw te bewerkstelligen die de hele Iraakse samenleving ten goede komt, en een proces van democratische hervormingen moeten bevorderen; L. overwegende dat voor de Iraakse veiligheidstroepen sinds de terugtrekking van de VS-strijdkrachten uit Irak eind 2011 een cruciale rol is weggelegd bij het waarborgen van de stabiliteit en de duurzaamheid op lange termijn van het land; M. overwegende dat volgens het Bureau van de hoge commissaris van de VN voor vluchtelingen (UNHCR) tot dusver 1 500 000 Iraakse burgers binnen het grondgebied zijn verplaatst, van wie er 500 000 geen dak boven hun hoofd hebben, en dat zich momenteel in de buurlanden, in het bijzonder in Syrië en Jordanië, 230 000 vluchtelingen bevinden; N. overwegende dat Iraaks Koerdistan relatief rustig en stabiel is en dat de internationale ontwikkelingssamenwerking en de particuliere investeringen er toenemen; O. overwegende dat er, ondanks een aanzienlijke verbetering in de veiligheidssituatie, momenteel nog steeds veel bomaanslagen en schietpartijen zijn en dat er dagelijks geweld plaatsvindt, wat de meeste Irakezen in onzekerheid laat over hun toekomst en het onmogelijk maakt om de economische en sociale integratie van de hele Iraakse bevolking te bevorderen; P. overwegende dat de EU, teneinde stabiliteit in de regio te bevorderen, haar deel van de verantwoordelijkheid moet opnemen voor het opbouwen van een nieuw, democratisch Irak en dat het beleid van de EU ten aanzien van Irak moet worden gezien in de ruimere context van het strategische partnerschap van de EU met de zuidelijke nabuurschapsregio en het Midden-Oosten; Q. overwegende dat de belangrijkste uitdagingen voor de wederopbouw en de normalisatie op het institutionele en maatschappelijke vlak liggen, namelijk capaciteitsopbouw van instellingen en bestuursorganen, versterking van de rechtsstaat, wetshandhaving en eerbiediging van de mensenrechten; R. overwegende dat de EU het gebruik van haar middelen moet afstemmen op de specifieke interne, regionale en humanitaire uitdagingen waarvoor Irak wordt gesteld en dat doeltreffendheid, transparantie en zichtbaarheid voorwaarden zijn voor een grotere rol van de EU in Irak; S. overwegende dat de EU en de lidstaten sinds 2003 meer dan 1 miljard euro hebben uitgetrokken om Irak te helpen, in het bijzonder via het Internationaal Wederopbouwfonds voor Irak (IRFFI), en overwegende dat de EU sinds 2005 rechtstreeks betrokken is geweest bij het verbeteren van de rechtsorde in het land door middel van haar EVDB-missie EUJUST LEX; overwegende dat het mandaat van EUJUST LEX is verlengd tot 31 december 2013; T. overwegende dat de sluiting van de partnerschaps- en samenwerkingsovereenkomst de EU een nieuw contractueel kader zal bieden voor de ontwikkeling van politieke en economische betrekkingen op lange termijn met Irak en voor het leggen van een solide basis voor de bevordering en eerbiediging van de mensenrechten in het land; U. overwegende dat Irak een potentieel belangrijke partner is om een grotere diversificatie van de energiebronnen te waarborgen en zo tot de energiezekerheid van Europa bij te dragen; 1. is verheugd over de afronding van de onderhandelingen over de partnerschaps- en samenwerkingsovereenkomst tussen de EU en de Republiek Irak, waarmee beide partijen voor het eerst contractuele betrekkingen zijn aangegaan; is verheugd dat door partnerschaps- en samenwerkingsovereenkomst een samenwerkingsraad, een samenwerkingscomité en een parlementair samenwerkingscomité zijn ingesteld, en verwacht dat deze fora de politieke betrokkenheid van de Unie in Irak nieuw leven zullen inblazen, in de vorm van regelmatig politiek overleg en de ontwikkeling van economische betrekkingen met de Iraakse autoriteiten op het hoogste niveau; 2. is van oordeel dat deze overeenkomst betrekking heeft op zowel politieke als handelsaspecten en enerzijds de basis legt voor regelmatige en nauwere politieke contacten over bilaterale, regionale en mondiale vraagstukken en anderzijds beoogt de handelsactiviteiten tussen Irak en de EU te verbeteren en de door de Iraakse autoriteiten in gang gezette ontwikkeling en hervormingen te ondersteunen om de integratie van het land in de wereldeconomie te vergemakkelijken; 3. steunt het proces voor toetreding van Irak tot de Wereldhandelsorganisatie en benadrukt dat de tenuitvoerlegging van de partnerschaps- en samenwerkingsovereenkomst in belangrijke mate tot dit proces zal bijdragen; 4. benadrukt dat de „essentieel onderdeel”-clausule in de parterschaps- en samenwerkingsovereenkomst betreffende de bestrijding van de proliferatie van massavernietigingswapens de partijen ertoe oproept een actieve rol te spelen in nucleaire ontwapening en hun volledige steun te geven aan de geplande VN-conferentie over een kernwapenvrij Midden-Oosten; 5. is ingenomen met de clausule in de partnerschaps- en samenwerkingsovereenkomst betreffende de samenwerking tussen de EU en Irak bij de toetreding van Irak tot het Statuut van Rome van het Internationaal Strafhof (ICC); benadrukt dat het belangrijk is dat de EU zoveel mogelijk steun verleent opdat Irak zo spoedig mogelijk het Statuut van Rome ratificeert en tot dit statuut toetreedt en opdat prioriteit wordt gegeven aan de tenuitvoerlegging van de internationale normen en instrumenten inzake de mensenrechten; vraagt de EU-lidstaten en Irak de op 11 juni 2010 goedgekeurde wijzigingen in het statuut van het ICC te ratificeren; is verheugd over de clausule in de partnerschaps- en samenwerkingsovereenkomst betreffende samenwerking bij de bevordering en doeltreffende bescherming van de mensenrechten in Irak, maar waarschuwt dat een gebrekkige bescherming, verbetering en eerbiediging van de mensenrechten door Irak een negatief effect zou hebben op programma's voor samenwerking en economische ontwikkeling; benadrukt dat het van belang is een strikte voorwaardelijkheid te handhaven op grond van het beginsel „voor wat hoort wat”, en dat er meer nadruk moet worden gelegd op het belang van wezenlijke vooruitgang met betrekking tot de mensenrechten Irak; is verheugd dat de Iraakse regering heeft beloofd een effectieve dialoog met het maatschappelijk middenveld en de effectieve participatie van het middenveld te bevorderen; 6. benadrukt dat de politieke dialoog tussen de EU en de Iraakse autoriteiten vooral moet gaan over kwesties met betrekking tot de eerbiediging van de mensenrechten en de fundamentele – burgerlijke en individuele – vrijheden, met bijzondere vermelding van de aanhoudende beschuldiging van schendingen van de mensenrechten en de bescherming van alle religieuze en etnische minderheden, en voorts aandacht moet besteden aan de democratische instellingen, de rechtsstaat, goed bestuur, transparante besluitvorming, behoorlijke rechtsgang en nationale verzoening; dringt er bij de Iraakse regering op aan te werken aan de nationale verzoening van een uitermate gefragmenteerde samenleving; 7. benadrukt dat absolute prioriteit moet worden gegeven aan een politieke dialoog met de Iraakse autoriteiten over de afschaffing van de doodstraf en steun voor de fundamentele beginselen van de Europese Unie; vraagt de Iraakse regering als eerste stap de doodstraf af te schaffen, en een moratorium op terechtstellingen af te kondigen en onmiddellijk toe te passen; 8. is verheugd dat door de partnerschaps- en samenwerkingsovereenkomst een parlementair samenwerkingscomité is ingesteld, dat het Iraakse parlement en het Europees Parlement een forum biedt om bijeen te komen en van gedachten te wisselen, dat in kennis zal worden gesteld van de aanbevelingen van de samenwerkingsraad en aanbevelingen tot die raad zal richten; steunt deze belangrijke parlementaire dimensie en is van mening dat dit comité een waardevolle gelegenheid zal bieden voor democratisch overleg en steun voor de democratie in Irak; 9. herhaalt dat het zich wil inzetten voor de ontwikkeling van de parlementaire democratie en herinnert aan zijn initiatief om uit de begroting 2008 steun te verlenen voor de totstandbrenging van democratie in samenwerking met parlementen in derde landen; herhaalt bereid te zijn de Iraakse Raad van vertegenwoordigers actief te ondersteunen door initiatieven voor te stellen om de verkozen vertegenwoordigers van het Iraakse volk beter in staat te stellen hun grondwettelijke rol te vervullen en ervoor te helpen zorgen dat ervaringen worden gedeeld op het gebied van doeltreffend bestuur en personeelsopleiding; 10. onderstreept hoe belangrijk het is de nodige voorwaarden voor nauw technisch overleg en samenwerking met Irak te scheppen en het Iraakse bestuur te blijven steunen, zodat er degelijke internationale normen voor contracten en aanbestedingen kunnen worden ingevoerd en volledig ten uitvoer kunnen worden gelegd, en de investeringsmogelijkheden kunnen worden verbeterd; 11. vraagt Irak het Alomvattend Kernstopverdrag zo spoedig mogelijk te ratificeren; 12. is ingenomen met de opening van een EU-delegatie voor Irak in Bagdad en de benoeming van een hoofd van de EU-delegatie; herinnert er echter aan dat voor het nodige personeel en materiaal moet worden gezorgd om, overeenkomstig het door de EU vastgestelde doel, een belangrijke bijdrage te kunnen leveren aan het democratiseringsproces in Irak en om de delegatie in staat te stellen al haar taken uit te voeren; benadrukt dat het hoofd van de delegatie in staat moet zijn volkomen veilig naar alle delen van het land te reizen om toe te zien op de correcte uitvoering van door de EU gefinancierde projecten, de mensenrechtensituatie en het hervormingsproces; 13. benadrukt hoe belangrijk het voor de toekomst van Irak is dat de Iraakse leiders een politieke overeenkomst hebben gesloten over de vorming van een regering van nationale eenheid die de politieke, religieuze en etnische diversiteit van de Iraakse samenleving weerspiegelt en inspeelt op de tijdens de parlementsverkiezingen van 7 maart 2010 uitgedrukte wensen van de bevolking; dringt aan op de volledige en onverwijlde tenuitvoerlegging van deze overeenkomst en vraagt de politieke groeperingen in Irak zich in een geest van eensgezindheid te blijven inzetten voor het opbouwproces van sterke en duurzame democratische instellingen, en de nodige voorwaarden te creëren voor vrije en eerlijke verkiezingen op zowel lokaal als internationaal niveau, aangezien deze cruciaal zijn voor het democratische overgangsproces; merkt op dat de tenuitvoerlegging van deze overeenkomst wellicht de enige werkbare oplossing is om een effectief proces van nationale verzoening op gang te brengen; herhaalt dat het van belang is permanente ministers aan het hoofd van de ministeries van Defensie en Binnenlandse Zaken te benoemen ter voorkoming van machtsconcentratie en ter bevordering van democratisch overleg, toezicht, politieke verantwoordelijkheid en rekenschap met betrekking tot veiligheidsgerelateerde beleidskeuzes; 14. is bezorgd over de toenemende sektarische spanningen en het diepe gebrek aan vertrouwen tussen regering en oppositie, wat, als dit probleem niet wordt opgelost, opnieuw tot een gewelddadig conflict kan leiden; is ten zeerste verontrust over een mogelijke negatieve overloop van het conflict in Syrië naar Irak, die de sektarische spanningen in Irak zou kunnen verergeren, en roept alle partijen in Irak op om zich verantwoordelijk en terughoudend te gedragen om een dergelijk scenario te voorkomen; 15. vraagt de Iraakse regering ervoor te zorgen dat de middelen van het land op transparante en verantwoordelijke wijze gebruikt worden ten behoeve van het hele Iraakse volk; 16. vraagt de Commissie ter overweging op een van de eerste vergaderingen van de samenwerkingsraad een bindende clausule betreffende maatschappelijk verantwoord ondernemen (MVO) op te stellen op basis van op internationaal niveau vastgestelde MVO-beginselen zoals de in 2010 geactualiseerde richtsnoeren van de OESO en de door de VN, de IAO en de EU vastgestelde normen; stelt voor dat in deze clausule de bestaande normen en concepten worden geharmoniseerd, teneinde te zorgen voor vergelijkbaarheid en billijkheid, en ook maatregelen worden opgenomen om deze beginselen op EU-niveau toe te passen, zoals voorschriften om de activiteiten van ondernemingen en hun dochterondernemingen en toeleveringsketens te monitoren en een zorgvuldigheidsplicht in acht te nemen; 17. blijft uiterst bezorgd over het aanhoudende geweld tegen de burgerbevolking, kwetsbare groepen en religieuze gemeenschappen, waaronder christelijke minderheden, dat bij de bevolking diepe angst en onzekerheid teweegbrengt over hun toekomst en die van hun land; stelt vast dat er op dit vlak enige vooruitgang is geboekt en vraagt de Iraakse autoriteiten verder te werken aan het verbeteren van de veiligheid en de openbare orde en het bestrijden van terrorisme en sektarisch geweld in het hele land; is van mening dat er ook prioriteit moet worden gegeven aan de vaststelling van een nieuw wetgevingskader dat de bevoegdheden en taken van de veiligheidstroepen duidelijk worden omschrijft en een adequaat toezicht op de veiligheidstroepen vergemakkelijkt, zoals in de grondwet wordt gevraagd; is van mening dat de Raad van vertegenwoordigers een bijdrage moet leveren aan de opstelling van nieuwe wetgeving en democratisch toezicht moet uitoefenen; vraagt de Iraakse autoriteiten meer inspanningen te doen om de christelijke minderheden en andere kwetsbare minderheden te beschermen, iedere Iraakse burger het recht te garanderen om in alle vrijheid en veiligheid zijn geloof te belijden of zijn identiteit te bevestigen, met meer vastberadenheid op te treden tegen interetnisch en interreligieus geweld, de seculiere bevolking te beschermen en er alles aan te doen om daders voor het gerecht te brengen met inachtneming van de rechtsstaat en de internationale normen; meent dat de partnerschaps- en samenwerkingsovereenkomst een kans biedt om een verdere stimulans te geven aan verzoeningsprogramma's en interreligieuze dialoog met het oog op het herstellen van een saamhorigheids- en partnerschapsgevoel in de Iraakse samenleving; 18. vestigt de aandacht op het feit dat de humanitaire problemen waarmee het Iraakse volk te kampen heeft dringend moeten worden aangepakt; benadrukt dat moet worden gezorgd voor een gecoördineerd optreden van de Iraakse autoriteiten en de internationale hulporganisaties die ter plaatse actief zijn, teneinde bijstand te verlenen aan kwetsbare groepen, waaronder vluchtelingen en ontheemden, deze groepen te beschermen en de randvoorwaarden te creëren om hun veiligheid en waardigheid te garanderen; 19. stelt met bezorgdheid vast dat volgens het UNHCR sinds het begin van de oorlog 34 000 Syrische vluchtelingen hun toevlucht in Iraaks Koerdistan hebben gezocht, en vraagt de Iraakse autoriteiten de vluchtelingenstroom naar Irak in goede banen te helpen leiden, met name door ervoor te zorgen dat de vluchtelingen op humanitaire gronden op het grondgebied worden toegelaten en naar vluchtelingenkampen worden geleid; vraagt tevens de EU zich te verbinden tot en bij te dragen aan assistentie aan de regering van Irak bij het waarborgen van humane leefomstandigheden in deze vluchtelingenkampen; 20. vraagt de Iraakse autoriteiten, wier inspanningen het erkent, de veiligheid van en fatsoenlijke leefomstandigheden voor de bewoners van kamp Ashraf en kamp Hurriya te waarborgen; vraagt de lidstaten artikel 105, lid 3, onder b), en lid 4, van de partnerschaps- en samenwerkingsovereenkomst tussen de EU en Irak na te leven en al het mogelijke te doen om de individuele en vrijwillige hervestiging of repatriatie van de bewoners van Kamp Hurriya te vergemakkelijken, zodat de kwestie van hun aanwezigheid op Iraaks grondgebied eindelijk kan worden opgelost; 21. vraagt dat de grondwet, het wetboek van strafrecht en het wetboek van strafvordering worden herzien opdat de gelijkheid van mannen en vrouwen alsmede de rechten van de vrouw volledig worden gerespecteerd; wijst met nadruk op de sleutelrol die vrouwen kunnen spelen bij het herstel van maatschappelijke weefsel en wijst op de noodzaak van hun volwaardige politieke deelname, ook bij de ontwikkeling van nationale strategieën, om hun perspectieven in aanmerking te nemen; 22. moedigt ngo's aan een bijdrage te leveren aan de versterking van de democratie en de mensenrechten in Irak door gerichte steun te verlenen aan vrouwen die het slachtoffer zijn van geweld, gedwongen huwelijken, eergerelateerde misdrijven, mensenhandel of genitale verminking; 23. vraagt het parlement en de regering van Irak wetgeving tegen kinderarbeid, kinderprostitutie en kinderhandel in te voeren en de naleving van het VN-verdrag inzake de rechten van het kind te garanderen; 24. vraagt dat er bijzondere aandacht wordt geschonken aan de deelname van vrouwen aan het proces van wederopbouw in de postconflictsituatie en aan het politieke en economische leven op het hoogste niveau, met name wat vrouwen uit minderheidsgemeenschappen betreft, die vaak geconfronteerd worden met een dubbele discriminatie op basis van geslacht en etnische of religieuze identiteit; vraagt de Iraakse overheden de nodige maatregelen te nemen om een inclusief maatschappelijk middenveld te ontwikkelen dat een volwaardige rol kan spelen in het politieke proces, en om een onafhankelijke, pluralistische en professionele mediasector te stimuleren; 25. maakt zich ernstige zorgen over de vele gevallen van zelfmoord onder vrouwen en eerwraakmoorden in verband met gedwongen huwelijken en andere vaak voorkomende vormen van geweld tegen vrouwen, zoals genitale verminking en huiselijk geweld; benadrukt hoe belangrijk het is een adequaat en doeltreffend stelsel van wetten ter bescherming van de rechten en de sociale, culturele en lichamelijke integriteit van vrouwen en meisjes in te voeren, de mogelijkheid tot volledige sociaaleconomische integratie in de samenleving te bevorderen, en discriminatie tegen vrouwen uit hoofde van de wet af te schaffen overeenkomstig de Iraakse grondwet en de internationale mensenrechtenverdragsverplichtingen van Irak; 26. is ingenomen met het gemeenschappelijk strategisch document (2011-2013) van de Commissie dat de overgang vormt naar de meerjarenprogrammering van de EU-ontwikkelingssamenwerking op basis van overleg met de Iraakse autoriteiten en coördinatie met de andere internationale spelers (Wereldbank, VN) die in Irak actief zijn; constateert dat deze nieuwe aanpak strookt met de belangrijkste richtsnoeren in zijn aanbeveling van 13 maart 2008 aan de Raad; 27. is verheugd over de positieve resultaten van EUJUST LEX en van de eerste proefprojecten in Irak die aansluiten op het lopende programma van de Commissie; vraagt dat de EU alle opgedane ervaring na afloop van deze missie benut door zowel de EVDB-instrumenten als de EU-instrumenten te gebruiken om ter plaatse te blijven bijdragen aan de versterking van het Iraakse politiewezen en strafrechtstelsel; 28. herhaalt zijn verzoek om bewijs te leveren van de transparantie en de doeltreffendheid van de EU-steun aan Irak, door middel van volledige, regelmatige en transparante informatie over de reële verstrekking van de EU-hulp en de doeleinden waarvoor deze wordt gebruikt, in het bijzonder de kredieten die beschikbaar worden gesteld via het internationaal wederopbouwfonds voor Irak, waarvan de EU de belangrijkste geldschieter is; 29. neemt kennis van het feit dat de geplande samenwerkingsactiviteiten van de EU op het gebied van maatschappelijke en menselijke ontwikkeling als doel hebben armoede te bestrijden, in de basisbehoeften op het gebied van volksgezondheid, onderwijs en werkgelegenheid te voorzien en de fundamentele vrijheden voor iedereen te bevorderen, met inbegrip van de meest kwetsbare groepen, namelijk vluchtelingen, verplaatste burgers en alle religieuze minderheden; benadrukt dat al deze activiteiten moeten aansluiten op de versterking van de capaciteit en de instellingen, waarbij rekening wordt gehouden met de beginselen van inclusie, transparantie en goed bestuur; 30. wijst op de gevoelige geopolitieke positie van Irak, dat grenst aan Syrië, Iran, Turkije, Saudi-Arabië en Jordanië; verwacht van Irak dat het een stabiliserende rol in de regio zal spelen, met name gelet op de burgeroorlog die in Syrië woedt; verwacht van Irak dat het een democratische en inclusieve overgang in Syrië zal steunen; 31. is verheugd over de recente oprichting van de Hoge Commissie voor de mensenrechten van Irak als onafhankelijke instelling die de in de Iraakse grondwet gewaarborgde rechten kan invullen en een centrale rol kan spelen bij de bescherming van deze rechten; benadrukt hoe belangrijk het is de onafhankelijkheid van deze instelling van politieke invloed te behouden en voldoende, zekere en onafhankelijke financiële steun voor haar werkzaamheden te verlenen; onderstreept de noodzaak van regelmatige, transparante en voortdurende medewerking van regeringsinstanties aan onderzoeken van de commissie; verzoekt de lidstaten de ontwikkeling van de commissie te ondersteunen door technische bijstand, permanente overleg en uitwisseling van ervaringen op het gebied van de bescherming van de mensenrechten; 32. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de voorzitter van de Europese Raad, de voorzitter van de Commissie, de vicevoorzitter van de Commissie/hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid, de voorzitters van de parlementen van de lidstaten en de regering en de Raad van vertegenwoordigers van de Republiek Irak. (Goedkeuring) Het Europees Parlement , – gezien het ontwerp van besluit van de Raad (10209/2012), – gezien het ontwerp voor een partnerschaps- en samenwerkingsovereenkomst tussen de Europese Unie en haar lidstaten, enerzijds, en de Republiek Irak, anderzijds (05784/2011) – gezien het verzoek om goedkeuring dat de Raad heeft ingediend krachtens artikel 79, lid 3, artikelen 91 en 100, artikel 192, lid 1, artikelen 194, 207 en 209, en artikel 218, lid 6, tweede alinea, onder a), van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (C7-0189/2012), – gezien artikel 81 en artikel 90, lid 7, van zijn Reglement, – gezien de aanbeveling van de Commissie buitenlandse zaken en het advies van de Commissie internationale handel ( A7-0411/2012 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan de sluiting van de overeenkomst; 2. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie, alsmede aan de regeringen en parlementen van de lidstaten en de Republiek Irak. Het Europees Parlement , – gezien de tussentijdse economische partnerschapsovereenkomst tussen Madagaskar, Mauritius, de Seychellen en Zimbabwe, enerzijds, en de Europese Gemeenschap, anderzijds, die sinds 14 mei 2012 voorlopig wordt toegepast, – gezien de partnerschapsovereenkomst tussen de leden van de groep van staten in Afrika, het Caribisch gebied en de Stille Oceaan (ACS), enerzijds, en de Europese Gemeenschap en haar lidstaten, anderzijds, ondertekend in Cotonou op 23 juni 2000 (Overeenkomst van Cotonou), – gezien de Algemene Overeenkomst betreffende tarieven en handel (GATT), in het bijzonder artikel XXIV, – gezien de millenniumverklaring van de Verenigde Naties van 8 september 2000, met de millenniumontwikkelingsdoelstellingen, – gezien zijn resolutie van 25 maart 2009 over de tussentijdse overeenkomst tot vaststelling van een kader voor een economische partnerschapsovereenkomst tussen de Europese Gemeenschap en haar lidstaten, enerzijds, en staten in Oostelijk en Zuidelijk Afrika, anderzijds (1) , – gezien het communiqué van de buitengewone topbijeenkomst van de Ontwikkelingsgemeenschap van Zuidelijk Afrika van 1 juni 2012, – gezien de conclusies van de Raad over Zimbabwe van 23 juli 2012 en Uitvoeringsbesluit 2012/124/GBVB van de Raad betreffende beperkende maatregelen tegen Zimbabwe (2) , – gezien artikel 110, lid 2, van zijn Reglement, A. overwegende dat het hoofdstuk over handelssamenwerking van de Overeenkomst van Cotonou, op grond waarvan de EU de niet-wederzijdse handelspreferenties heeft uitgebreid tot de ACS-landen, op 31 december 2007 is verstreken, en dat vanaf dat moment sprake is van een schending van de regels van de Wereldhandelsorganisatie (WTO); B. overwegende dat economische partnerschapsovereenkomsten (EPO's) voldoen aan de WTO-regels en als doel hebben regionale integratie te ondersteunen door middel van handel, duurzame groei en armoedevermindering terwijl de geleidelijke integratie van de economieën van de ACS-landen in de wereldeconomie wordt bevorderd; C. overwegende dat Madagaskar, Mauritius, de Seychellen en Zimbabwe de overeenkomst van Cotonou hebben ondertekend; overwegende dat de eerbiediging van de mensenrechten een essentieel onderdeel is van de overeenkomst inzake ontwikkeling en samenwerking tussen de EU en de ACS-landen; D. overwegende dat tussentijdse economische partnerschapsovereenkomsten kunnen worden beschouwd als een eerste stap in de richting van volledige EPO's, vanwege het feit dat er naast regels over handel in goederen ook hoofdstukken over oorsprongsregels en de bescherming van opkomende industrieën in worden opgenomen; E. overwegende dat bepalingen over goed bestuur, transparantie inzake politieke functies en mensenrechten, overeenkomstig de artikelen 8, 11, onder b, 96 en 97 van de Overeenkomst van Cotonou, als onderdeel van deze tussentijdse EPO tussen Madagaskar, Mauritius, de Seychellen en Zimbabwe, enerzijds, en de Europese Gemeenschap, anderzijds, moeten worden beschouwd; F. overwegende dat, hoewel er een verbetering te bespeuren valt wat betreft de mensenrechten en democratie in Zimbabwe, er vele uitdagingen bestaan voor een toekomstige samenwerking tussen de Unie en Zimbabwe, in het bijzonder de volledige tenuitvoerlegging van het algemene politieke akkoord en de strijd tegen alle vormen van intimidatie en mensenrechtenschendingen; G. overwegende dat het economische herstel van Zimbabwe nog altijd kwetsbaar is en bepaalde openbare beleidsmaatregelen de toekomstige economische betrekkingen tussen de Unie en Zimbabwe bedreigen; H. overwegende dat Zimbabwe de illegale handel in olifantenivoor blijft toestaan en daarmee zowel internationale overeenkomsten als nationale wetten op flagrante wijze met de voeten treedt; 1. wijst erop dat de EU eerlijke handel met de ontwikkelingslanden moet bevorderen, op basis van volledige eerbiediging en garantie van de IAO-arbeidsnormen en arbeidsomstandigheden, en de toepassing van de strengst mogelijke sociale en milieunormen moet verzekeren; is van mening dat dit betaling van een eerlijke prijs voor hulpbronnen en landbouwproducten uit ontwikkelingslanden inhoudt; 2. benadrukt de voorlopige inwerkingtreding van de tussentijdse EPO als een belangrijke stap ter versterking van het partnerschap tussen de EU en de vier Afrikaanse landen in kwestie, binnen een stabiel rechtskader; onderstreept het belang van de voortzetting van de onderhandelingen met het oog op een volledige overeenkomst die meer, open en eerlijke handel, investeringen en regionale integratie moet bevorderen; 3. beschouwt de inwerkingtreding van de wet over de mensenrechtencommissie in Zimbabwe als een aanmoedigende eerste stap van de regering met het oog op de verbetering van de mensenrechtensituatie in dat land en als een stap in de goede richting in het kader van het overeengekomen stappenplan voor vreedzame en geloofwaardige verkiezingen; 4. verzoekt de Commissie om de onderhandelingen met de zeven andere landen in de regio op te voeren en een ontwikkelingsgerichte aanpak vast te stellen die zowel aansluit op de strategische doelstellingen en prioriteiten van de regio en de betrokken landen als op de voorschriften van de WTO; 5. spreekt evenwel zijn bezorgdheid uit over de voortdurende schendingen van de mensenrechten en de fundamentele vrijheden in Zimbabwe, die de verbintenissen van de regering van nationale eenheid van Zimbabwe van de afgelopen jaren op lossen schroeven zetten, en in het bijzonder over de recente gevallen van intimidatie van mensenrechtenverdedigers, journalisten en leden van het maatschappelijk middenveld in Zimbabwe; verzoekt de regering van Zimbabwe de noodzakelijke maatregelen te nemen om te waarborgen dat mensenrechtenactivisten niet het onderwerp van intimidatie worden; 6. betreurt de afwezigheid van een solide mensenrechtenclausule in de tussentijdse EPO, en herhaalt zijn pleidooi om in door de EU afgesloten handelsovereenkomsten bindende mensenrechtenclausules op te nemen; betreurt het dat er geen hoofdstuk is gewijd aan duurzame ontwikkeling en dat er ook geen sprake is van een verplichting tot het eerbiedigen van de internationale arbeids- en milieunormen; 7. benadrukt dat vrijheid van vergadering, vereniging en meningsuiting wezenlijke onderdelen zijn van de democratie waartoe Zimbabwe zich volledig verbonden heeft op grond van het algemene politieke akkoord; vestigt de aandacht op de huidige goedkeuringsprocedure, en benadrukt dat de ratificatie van de tussentijdse EPO met de Europese Unie een nieuwe mogelijkheid biedt om nogmaals te benadrukken dat deze verbintenissen en verplichtingen volledig moeten worden nageleefd; 8. benadrukt dat gezien de omstandigheden de opschorting van de EU-ontwikkelingssamenwerking (op grond van artikel 96 van de Overeenkomst van Cotonou) moet worden gehandhaafd, maar dat de EU de plaatselijke bevolking blijft ondersteunen; 9. ondersteunt de huidige gerichte maatregelen van de EU, in reactie op de politieke en mensenrechtensituatie in Zimbabwe, met jaarlijkse besluiten op grond waarvan de EU hooggeplaatste figuren van de regering van Zimbabwe onder voortdurend toezicht kan houden; benadrukt bovendien dat deze maatregelen ongewijzigd zullen blijven na de sluiting van de tussentijdse EPO; 10. vraagt de regering van Zimbabwe de nodige maatregelen te nemen, waaronder het herstel van de rechtsstaat en de democratie, eerbiediging van de mensenrechten en met name een vreedzaam en geloofwaardig grondwettelijk referendum en voorbereidingen voor verkiezingen die aan erkende internationale normen voldoen, zodat de gerichte maatregelen opgeschort kunnen worden; 11. spreekt nogmaals zijn bereidheid uit alle tot zijn beschikking staande instrumenten te gebruiken in geval van een aanmerkelijke verslechtering van de mensenrechtensituatie, waaronder, eventueel, de bepalingen van artikel 65 van de Overeenkomst (de zogenaamde „niet-uitvoeringsclausule”); 12. verzoekt de EU-delegatie in Harare de regering van nationale eenheid van Zimbabwe zijn steun te blijven aanbieden om de mensenrechtensituatie te verbeteren met het oog op vreedzame en geloofwaardige verkiezingen overeenkomstig de normen die elk van de handelspartners van de EU geacht wordt na te leven; 13. verzoekt de regering van Zimbabwe om werk te maken van de identificatie en vervolging van bij de illegale uitvoer van en handel in ivoor betrokken personen en daarnaast te zorgen voor meer transparantie in de winningsindustrieën van Zimbabwe, zodat de welvaart die voortkomt uit de legale exploitatie van de natuurlijke rijkdommen van het land naar behoren wordt besteed en ten goede komt aan alle Zimbabwanen; 14. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Commissie, de Raad, de vicevoorzitter van de Commissie/hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid, de regeringen en parlementen van de lidstaten, de Europese Dienst voor extern optreden, de regering en het parlement van Zimbabwe en de regeringen van de Ontwikkelingsgemeenschap van Zuidelijk Afrika. (Goedkeuring) Het Europees Parlement , – gezien het ontwerp van besluit van de Raad (11699/2012), – gezien de tussentijdse overeenkomst tot vaststelling van een kader voor een economische partnerschapsovereenkomst tussen staten in oostelijk en zuidelijk Afrika, enerzijds, en de Europese Gemeenschap en haar lidstaten, anderzijds (1) , – gezien het verzoek om goedkeuring dat de Raad heeft ingediend krachtens artikel 207, lid 4, artikel 209, lid 2, en artikel 218, lid 6, tweede alinea, onder a), van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (C7-0193/2012), – gezien artikel 81 en artikel 90, lid 7, van zijn Reglement, – gezien de aanbeveling van de Commissie internationale handel en het advies van de Commissie ontwikkelingssamenwerking ( A7-0431/2012 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan de sluiting van de overeenkomst; 2. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie, alsmede aan de regeringen en parlementen van de lidstaten en van Madagaskar, Mauritius, de Seychellen en Zimbabwe. Het Europees Parlement , – gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU), en met name artikel 109, – gezien het voorstel van de Commissie voor een verordening van de Raad tot wijziging van Verordening (EG) nr. 659/1999 tot vaststelling van nadere bepalingen voor de toepassing van artikel 93 van het EG-Verdrag ( COM(2012)0725 ), – gezien het voorstel van de Commissie voor een verordening van de Raad tot wijziging van Verordening (EG) nr. 994/98 van 7 mei 1998 betreffende de toepassing van de artikelen 92 en 93 van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap op bepaalde soorten van horizontale steunmaatregelen en Verordening (EG) nr. 1370/2007 van het Europees Parlement en de Raad van 23 oktober 2007 betreffende het openbaar personenvervoer per spoor en over de weg ( COM(2012)0730 ), – gezien de mededeling van de Commissie met als titel „De modernisering van het EU-staatssteunbeleid” ( COM(2012)0209 ), – gezien het advies dat het Comité van de Regio's op zijn 98 e plenaire vergadering op 29 november 2012 heeft goedgekeurd, – gezien speciaal verslag nr. 15/2011 van de Europese Rekenkamer getiteld „Waarborgen de procedures van de Commissie een effectief beheer van de controle op staatssteun?”, – gezien de kaderovereenkomst van 20 oktober 2010 over de betrekkingen tussen het Europees Parlement en de Europese Commissie (1) (hierna „de kaderovereenkomst” genoemd), en met name paragraaf 15, – gezien de vraag aan de Commissie over de modernisering van het staatssteunbeleid ( O-000213/2012 – B7-0102/2013), – gezien artikel 115, lid 5, en artikel 110, lid 2, van zijn Reglement, A. overwegende dat de Commissie voorstellen heeft ingediend, met artikel 109 VWEU als rechtsgrondslag, voor twee verordeningen ter uitvoering van het moderniseringsprogramma voor de staatssteun; dat deze rechtsgrond enkel in raadpleging van het Parlement voorziet, niet in medebeslissing; B. overwegende dat de voorstellen tot doel hebben de middelen te concentreren op de aanpak van ernstige gevallen van staatssteun en minder ernstige zaken en klachten die geen invloed hebben op de handel tussen de lidstaten terzijde te laten; C. overwegende dat de voorstellen, en met name de wijziging van de verordening inzake procedurele regels (Verordening (EG) nr. 659/1999), betrekking hebben op de manier waarop de Commissie toezicht moet uitoefenen op de besluiten van verkozen nationale en plaatselijke autoriteiten, en dat democratisch toezicht op deze teksten door het Parlement dus aangewezen lijkt; D. overwegende dat het Parlement bij de voorbereiding van dergelijke voorstellen betrokken dient te worden, zoals vermeld in paragraaf 15 van de kaderovereenkomst tussen Parlement en Commissie; 1. is verheugd over de mededeling van de Commissie over de modernisering van het staatssteunbeleid, alsmede over de nieuwe verordeningsvoorstellen van de Commissie, verzoekt de Commissie evenwel te waarborgen dat de stimulering van economische groei als een van de algemene doelstellingen van deze hervorming niet opnieuw leidt tot stijgende overheidsschulden; 2. onderstreept dat er behoefte is aan minder, maar gerichtere staatssteun die minder zwaar drukt op de overheidsuitgaven en de concurrentie niet verstoort en tegelijkertijd de overgang naar een kenniseconomie ondersteunt; 3. benadrukt dat staatssteun zodanig moet zijn opgezet dat de ontwikkeling van diensten, kennis en infrastructuur in algemene zin wordt bevordert en geen steun aan specifieke ondernemingen wordt verleend; 4. onderstreept dat de primaire doelstelling van het staatssteuntoezicht is om een gelijk speelveld op de interne markt te garanderen; is ingenomen met het pakket voor de modernisering van het staatssteunbeleid als hoeksteen van de lopende modernisering van het mededingingsbeleid; roept op tot een tijdige tenuitvoerlegging van het hervormingspakket; 5. erkent de rol die staatssteun dankzij een speciale crisisregeling heeft gespeeld bij de aanpak van de crisis; beseft tevens dat een correct gebruik van en een behoorlijke controle op staatssteun belangrijke elementen zullen vormen bij de verwezenlijking van de doelstellingen van de EU-groeistrategie tot 2020; 6. benadrukt dat adequate staatssteun voor de ecologische transformatie van de economie mogelijk moet zijn in het kader van het mededingingsbeleid, met name met betrekking tot hernieuwbare energiebronnen en energie-efficiëntie, en dat dit het uitgangspunt moet zijn voor de nieuwe richtsnoeren; 7. is het met de Commissie eens dat de staatssteunprocedures versneld moeten worden om sterker de nadruk te kunnen leggen op gecompliceerde gevallen die grote gevolgen kunnen hebben voor de concurrentie op de interne markt; neemt nota van het voorstel van de Commissie om haar beoordelingsvrijheid met betrekking tot de afhandeling van klachten te vergroten; roept de Commissie op gedetailleerde criteria op te stellen aan de hand waarvan in dit verband belangrijke van minder belangrijke zaken kunnen worden onderscheiden; wijst erop dat dit onderscheid adequaat zou kunnen worden gemaakt door middel van een verhoging van de drempels voor de de-minimisverordening en uitbreiding van de horizontale categorieën in de machtigingsverordening en de algemene groepsvrijstellingsverordening; 8. merkt op dat deze doelstellingen in het verleden bij vele gelegenheden zijn geformuleerd en de basis vormden voor vroegere herzieningen van de staatssteunvoorschriften, maar blijkbaar niet volledig zijn gehaald, getuige het feit dat deze nieuwe voorstellen nu nodig zijn; 9. spreekt de hoop uit dat met de voorstellen dit keer de gestelde doelen kunnen worden gehaald, zonder dat hiervan een ontmoedigende werking uitgaat op het indienen van klachten waarmee de aandacht van de Commissie op ernstige gevallen van concurrentieverstoring wordt gevestigd; 10. neemt nota van het algemene voornemen van de Commissie om meer maatregelen vrij te stellen van de verplichting tot aanmelding; stelt met name vast dat de Commissie voorstelt om cultuursubsidies en steun voor het herstel van schade als gevolg van natuurrampen onder de machtigingsverordening te laten vallen; benadrukt evenwel dat de lidstaten er vooraf voor moeten zorgen dat de staatssteunregels in acht worden genomen bij de-minimismaatregelen en bij steunregelingen die onder een groepsvrijstellingsverordening vallen, teneinde toereikend toezicht te behouden, waarbij de Commissie achteraf toezicht zal blijven uitoefenen op dit soort maatregelen; onderstreept dat dit niet mag leiden tot meer staatssteun; verzoekt de Commissie erop toe te zien dat de staatssteun op lange termijn vermindert; 11. onderstreept dat de Commissie een betere uitwisseling met de lidstaten tot stand moet brengen wat betreft de kwaliteit van de informatie en de snelheid waarmee deze wordt ingediend, en ten aanzien van de uitwerking van aanmeldingen; onderstreept dat effectieve nationale systemen moeten waarborgen dat staatssteunmaatregelen die van de verplichting tot voorafgaande aanmelding zijn vrijgesteld, in overeenstemming zijn met het EU-recht; 12. merkt op dat relevante informatie voor staatssteuntoezicht in voorkomende gevallen enkel door de lidstaten wordt verstrekt; verzoekt de Commissie na te gaan of zij aanvullende menskracht nodig heeft om haar instrumenten voor het verzamelen van informatie uit te breiden en haar in staat te stellen om informatie rechtstreeks van marktdeelnemers te ontvangen; 13. is ernstig verontrust door de vaststelling van de Rekenkamer dat de Commissie niet stelselmatig probeert niet-aangemelde steunmaatregelen op te sporen of het effect dat haar staatssteuncontroles achteraf hebben, uitgebreid te evalueren; verzoekt om nadere opheldering met betrekking tot de stelling dat 40% van de gevallen waarin op grond van een groepsvrijstellingsverordening staatssteun wordt verleend, wellicht problematisch is; wijst op de bijzondere moeilijkheden die dit voor nieuwkomers en kleine en middelgrote ondernemingen oplevert, en op het concurrentieverstorende effect ervan; 14. verzoekt de Commissie met klem om bovengenoemde kwesties in het kader van de modernisering van het staatssteunbeleid aan te pakken en ervoor te zorgen dat een eventuele afzwakking van het voorafgaande onderzoek van aanmeldingen gecompenseerd wordt door een effectieve en strenge controle achteraf namens de Commissie, om te garanderen dat de regels correct worden nageleefd; 15. betreurt het dat de rechtsgrond die voor de nieuwe voorstellen is gekozen, namelijk artikel 109 VWEU, slechts in raadpleging van het Parlement voorziet, niet in medebeslissing, zoals sinds de inwerkingtreding van het Verdrag van Lissabon wel het geval is op andere terreinen van marktintegratie en economische regelgeving; 16. vindt dit democratische tekort onaanvaardbaar bij voorstellen die betrekking hebben op de middelen waarmee de Commissie toezicht houdt op besluiten en handelingen van gekozen nationale en lokale overheden, met name inzake diensten van algemeen economisch belang waarbij grondrechten in het geding zijn; 17. stelt voor dit tekort door middel van interinstitutionele afspraken weg te werken en het in een toekomstige Verdragswijziging te verhelpen; 18. dringt er in afwachting daarvan bij de Commissie en de Raad op aan om maximaal rekening te houden met de amendementen die het Parlement in de raadplegingsprocedure voorstelt; 19. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Het Europees Parlement , – gezien de samenwerkingsovereenkomst tussen de EG en Bangladesh van 2001, – gezien zijn resoluties van 25 november 2010 over mensenrechten, sociale normen en milieunormen in internationale handelsovereenkomsten (1) en over maatschappelijk verantwoord ondernemen in het kader van internationale handelsovereenkomsten (2) , – gezien het IAO-rapport met de titel„Globalising Social Rights: The International Labour Organisation and beyond”, – gezien het IAO-rapport met de titel „Labour in the Global South: Challenges and alternatives for workers”, – gezien het IAO-rapport met de titel „Globalisation, Flexibilisation and Working Conditions in Asia and the Pacific”, – gezien zijn resolutie van 9 maart 2011 over een industriebeleid in een tijd van mondialisering (3) , – gezien de herziene richtsnoeren van de OESO voor multinationale ondernemingen van 2011, – gezien het Stimuleringskader voor de gezondheid en veiligheid op het werk van de IAO (2006, C-187) en het Verdrag betreffende arbeidsveiligheid, gezondheid en het arbeidsmilieu (1981, C-155), die niet zijn geratificeerd door Bangladesh en Pakistan, alsmede de respectievelijke aanbevelingen (R-197), gezien het Verdrag betreffende de arbeidsinspectie (1947, C-081), dat door Bangladesh en Pakistan werd ondertekend, en de aanbevelingen daarbij (R-164), – gezien de mededeling van de Commissie met de titel „Een vernieuwde EU-strategie 2011-14 voor maatschappelijk verantwoord ondernemen” ( COM(2011)0681 ), – gezien de VN-richtsnoeren betreffende het bedrijfsleven en de mensenrechten, – gezien artikel 110, leden 2 en 4, van zijn Reglement, A. overwegende dat er op 24 november 2012 tenminste 112 mensen gestorven zijn bij de brand in de Tazreen-fabriek in de Ashulia-wijk van de stad Dhaka in Bangladesh en dat er in september 2012 289 mensen omgekomen zijn in een vuurzee in Karachi in Pakistan; B. overwegende dat er in Zuid-Azië ieder jaar honderden arbeiders omkomen in gelijkaardige ongevallen en dat alleen al in Bangladesh sinds 2005 naar schatting 600 textielwerkers zijn omgekomen bij fabrieksbranden, waarvan een groot aantal voorkomen had kunnen worden; C. overwegende dat er in de textielfabrieken vaak slechte arbeidsomstandigheden heersen, met weinig respect voor de rechten van werknemers zoals die in de belangrijkste conventies van de IAO zijn vastgelegd en vaak weinig of geen aandacht voor brandveiligheid; overwegende dat veel eigenaren van dergelijke fabrieken ongestraft zijn gebleven en daarom weinig gedaan hebben om de arbeidsomstandigheden te verbeteren; D. overwegende dat er meer dan 5 000 textielfabrieken zijn in Bangladesh, die werkgelegenheid bieden aan ongeveer 3,5 miljoen mensen, en dat Bangladesh de op één na grootste exporteur van confectiekleding is en alleen China voor zich moet dulden; E. overwegende dat de Europese markt de belangrijkste uitvoerbestemming is voor kleding en textielproducten uit Bangladesh en dat een aantal bekende westerse ondernemingen toegeven dat zij contracten hadden lopen met de eigenaars van de Tazreen-fabriek voor de levering van kleding; F. overwegende dat de stijgende loonkosten in andere delen van de wereld ervoor hebben gezorgd dat laaggeschoold werk in de verwerkende industrie verplaatst is naar India, Pakistan, Cambodja, Vietnam en met name naar Bangladesh, waar kleding nu 75% van de uitvoer vormt; G. betreurt dat een aantal ondernemingen aanvankelijk ontkend hebben dat zij samenwerkten met de onderneming die betrokken was bij de brand in Dhaka en pas later hebben toegegeven dat hun kleding in de fabriek in kwestie was geproduceerd; H. overwegende dat de spanning tussen de regering van Bangladesh en de arbeidsactivisten de voorbije maanden hoog opgelopen is, waarbij de werknemers protesteerden tegen hun lage lonen en slechte arbeidsomstandigheden; I. overwegende dat de moord in april 2012 op Aminul Islam, die de onveilige werkomstandigheden in de kledingindustrie aan de kaak had gesteld, nog steeds onopgelost is; 1. geeft uiting aan zijn verdriet over het verlies aan mensenlevens in de recente fabrieksbranden; betuigt zijn medeleven aan de getroffen families en aan de gewonden; beschouwt het als volkomen onaanvaardbaar dat er de afgelopen jaren zoveel werknemers zijn omgekomen bij fabrieksbranden in Zuid-Azië; 2. verzoekt de regeringen van Bangladesh en Pakistan verder diepgaand onderzoek te verrichten naar de recente gebeurtenissen en maatregelen te nemen om te vermijden dat dergelijke tragedies zich nog voordoen, door er onder meer voor te zorgen dat alle fabrikanten de wetgeving op het gebied van de gezondheid en de veiligheid (met name de Arbeidswet van 2006 in Bangladesh) onverkort naleven en dat er een doeltreffend en onafhankelijk systeem van arbeidsinspecties en inspecties van bedrijfsgebouwen wordt ingesteld; 3. juicht het toe dat een aantal vakbonden, ngo's en multinationale textieldetailhandelaars een overeenkomst hebben gesloten inzake brand- en bouwveiligheid in Bangladesh, die tot doel heeft de veiligheidsnormen in productiebedrijven te verbeteren en waarin wordt afgesproken te betalen voor dergelijke maatregelen, met name de instelling van een systeem van onafhankelijke inspecties en actieve steun voor het opzetten van „comités voor gezondheid en veiligheid op het werk”, met de deelname van de werknemersvertegenwoordigers die in elke fabriek bij wet verplicht zijn, maar die amper actief zijn; roept alle betrokken kledingmerken op deze inspanning te steunen; 4. verzoekt alle betrokkenen de strijd aan te binden met corruptie in de toeleveringsketens die zich in vele landen in Zuid-Azië openlijk voordoet, onder meer gevallen waarin inspecteurs en fabriekseigenaren onder één hoedje spelen; vraagt meer maatregelen ter bestrijding van dergelijke praktijken; 5. verwacht dat degenen die zich schuldig hebben gemaakt aan criminele nalatigheid en andere criminele activiteiten met betrekking tot de branden, voor het gerecht worden gebracht en dat de plaatselijke autoriteiten en de fabrieksleiding samenwerken om ervoor te zorgen dat alle slachtoffers toegang hebben tot een rechter zodat zij schadevergoeding kunnen eisen; is verheugd over de stappen die de Bengalese en Pakistaanse regering al hebben genomen om de slachtoffers en hun families te steunen; 6. verwelkomt het optreden van de Europese detailhandelaren die al hebben bijgedragen aan schadevergoedingsregelingen voor de slachtoffers en hun families en spoort anderen aan hun voorbeeld te volgen; dringt aan op gratis medische verzorging voor de gewonden en zorg voor de familieleden die ten laste waren van de overleden werknemers; 7. verzoekt de grote internationale kledingmerken hun toeleveringsketens aan een kritisch onderzoek te onderwerpen en met hun toeleveranciers samen te werken om de gezondheid en veiligheid op het werk te verbeteren; verzoekt detailhandelaren, ngo's en alle andere betrokkenen, met inbegrip van de Commissie in voorkomend geval, samen te werken aan de ontwikkeling van een vrijwillige etiketteringsnorm die aangeeft dat een product geproduceerd is met inachtneming van de basisarbeidsvoorschriften van de IAO; 8. verlangt van de Commissie dat zij de verplichting om verantwoord te ondernemen actief bevordert bij EU-bedrijven die in het buitenland actief zijn, met speciale aandacht voor de strikte naleving van al hun wettelijke verplichtingen, met name de internationale normen en regels op het gebied van mensenrechten, arbeidsrecht en milieu; 9. is verheugd over de huidige initiatieven van de Commissie die beogen bij te dragen aan de verbetering van de veiligheid in de fabrieken in Bangladesh, bijvoorbeeld door middel van het project ter bevordering van de arbeidsnormen in de confectiekledingsector, evenals over de samenwerking met de brandweerdiensten en het directoraat Civiele Bescherming van Bangladesh; vraagt dat deze samenwerking wordt versterkt en indien nodig wordt uitgebreid tot andere landen in de regio; 10. herinnert eraan dat het noodzakelijk is de acht belangrijkste IAO-conventies consequent uit te voeren; benadrukt hoe belangrijk het is dat er gezondheids- en veiligheidvoorschriften zijn voor werknemers waaraan niet te tornen valt, ongeacht het land waarin hun werkplek zich bevindt; 11. verzoekt de Europese dienst voor extern optreden ervoor te zorgen dat de op EU-ambassades werkzame handelsattachés regelmatig worden geschoold in kwesties inzake de sociale verantwoordelijkheid van ondernemingen, met name inzake de uitvoering van het VN-raamwerk van de Verenigde Naties „Protect, Respect and Remedy”; vraagt voorts dat de EU-delegaties fungeren als EU-contactpunten voor klachten over Europese bedrijven en hun dochtermaatschappijen; 12. wijst op de belangrijke rol die werknemers en vakbonden kunnen spelen, bijvoorbeeld via de verdere ontwikkeling van door werknemers geleide veiligheidscommissies in alle fabrieken en op het belang van toegang van vakbonden tot fabrieken om werknemers in te lichten over de manier waarop zij hun rechten en veiligheid kunnen beschermen, onder meer het recht op weigering van onveilig werk; 13. is verheugd over de succesvolle inspanningen van Bangladesh om kinderarbeid in de kledingsector terug te dringen en roept Pakistan op zijn inspanningen in de strijd tegen kinderarbeid te intensiveren; 14. dringt er bij de Bengalese autoriteiten op aan de foltering van en moord op arbeidsrechtenactivist Aminul Islam ten gronde te onderzoeken en roept de regeringen van Bangladesh en Pakistan op de beperkingen op vakbondsactiviteiten en collectieve arbeidsonderhandelingen op te heffen; 15. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de regeringen en parlementen van de lidstaten, de vicevoorzitter van de Commissie/hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid, de speciale vertegenwoordiger van de EU voor de mensenrechten, de regeringen en parlementen van Pakistan en Bangladesh en de directeur-generaal van de IAO. Het Europees Parlement , – gezien de verklaring van 24 november 2012 van Catherine Ashton, vicevoorzitter van de Commissie/hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid, over de verdaging van de conferentie van Helsinki over de totstandbrenging van een massavernietigingswapenvrije zone in het Midden-Oosten, – gezien het halfjaarlijkse voortgangsverslag van augustus 2012 over de tenuitvoerlegging van de EU-strategie tegen de verspreiding van massavernietigingswapens (2012/I) (1) , – gezien de drie EU-seminars over veiligheid in het Midden-Oosten, de non-proliferatie van massavernietigingswapens en ontwapening in Parijs in juni 2008, het eerste seminar over het Midden-Oosten van het non-proliferatieconsortium van de EU in Brussel op 6 en 7 juli 2011 en het tweede seminar over het Midden-Oosten van het non-proliferatieconsortium van de EU op 5 en 6 november 2012, dat ging over de voorbereiding van de VN-conferentie over een massavernietigingswapenvrij Midden-Oosten, – gezien de strategie van de EU tegen de verspreiding van massavernietigingswapens, die de Europese Raad op 12 december 2003 heeft goedgekeurd, – gezien Besluit 2012/422/GBVB van de Raad van 23 juli 2012 ter bevordering van een proces dat moet leiden tot de instelling van een zone in het Midden-Oosten die vrij is van kernwapens en alle andere massavernietigingswapens, – gezien zijn eerdere resoluties van 26 februari 2004 (2) , 10 maart 2005 (3) , 17 november 2005 (4) en 14 maart 2007 (5) over nucleaire non-proliferatie en nucleaire ontwapening, en die van 10 maart 2010 (6) over het Verdrag inzake de non-proliferatie van kernwapens, – gezien de resolutie van de Algemene Vergadering van de VN van 13 december 2011 over de totstandbrenging van een kernwapenvrije zone in het Midden-Oosten, – gezien het rapport van de secretaris-generaal van de VN van 6 oktober 2010 over het gevaar van de verspreiding van kernwapens in het Midden-Oosten, – gezien het slotdocument van de in 2010 gehouden toetsingsconferentie van de partijen bij het Verdrag inzake de niet-verspreiding van kernwapens, – gezien de gemeenschappelijke verklaring van de Top van Parijs voor het Middellandse Zeegebied van 13 juli 2008, – gezien artikel 110, leden 2 en 4, van zijn Reglement, A. overwegende dat de conferentie over de totstandbrenging van een zone die vrij is van kern- en alle andere massavernietigingswapens in het Midden-Oosten, die voor december 2012 was gepland, is uitgesteld; B. overwegende dat de afgelasting van de conferentie over een massavernietigingswapenvrije zone in het Midden-Oosten, waarvoor het plan in 2010 is geboren op de toetsingsconferentie inzake het non-proliferatieverdrag, negatieve gevolgen zou kunnen hebben voor de regionale veiligheid en de internationale inspanningen gericht op nucleaire ontwapening; C. overwegende dat Verdrag inzake de non-proliferatie van kernwapens en massavernietigingswapens een hoeksteen van de internationale veiligheid is; dat het voor de veiligheid van het allergrootste belang is te voorkomen dat nog meer staten kernwapens verwerven of gebruiken, dat de wereldwijde bestanden worden verminderd en dat gestreefd wordt naar een wereld zonder kernwapens; D. overwegende dat het slotdocument van de conferentie van 2010 voor de toetsing van het Verdrag inzake de non-proliferatie van kernwapens de afspraak bevat om in 2012 een conferentie te organiseren over de totstandbrenging van een zone die vrij is van kern- en andere massavernietigingswapens in het Midden-Oosten, en dat een dergelijk proces er met spoed moet komen om opnieuw te bekrachtigen dat het non-proliferatieverdrag nog steeds geldt; E. overwegende dat reeds sinds de benoeming van Jaakko Laajava, de Finse staatssecretaris van Buitenlandse Zaken, tot coördinator van deze conferentie, gewerkt wordt aan de voorbereidingen voor deze conferentie; F. overwegende dat er voor andere regio's in de wereld, in concreto Latijns-Amerika en het Caribisch Gebied, het zuidelijk deel van de Stille Oceaan, Zuidoost-Azië, Afrika en Centraal-Azië, reeds verdragen voor kernwapenvrije zones bestaan; dat de kernwapenvrije status die Mongolië zichzelf heeft toegekend, erkend is middels de goedkeuring van de resolutie van de Algemene Vergadering van de VN over de internationale veiligheids- en kernwapenvrije status van dat land; dat er nog andere verdragen zijn over het kernwapenvrij maken van bepaalde gebieden, zoals het Zuidpoolverdrag, het Ruimteverdrag, de Maanovereenkomst en het Zeebodemverdrag; G. overwegende dat de EU alle landen in de regio aanmoedigt om hun constructieve samenwerking met de coördinator voort te zetten en verdere initiatieven te ontplooien met het oog op de volledige uitbanning van alle massavernietigingswapens in de regio – ongeacht of het om chemische, biologische of kernwapens gaat – met de bijbehorende lanceersystemen; H. overwegende dat de Europese Unie, samen met alle leden van het Euro-mediterrane partnerschap, in de Verklaring van Barcelona van 1995 heeft ingestemd met de doelstelling van het bevorderen van een massavernietigingswapenvrije zone in het Midden-Oosten; dat de EU de inspanningen van de coördinator, alsook de doelstelling van het bevorderen van de totstandbrenging van een massavernietigingswapenvrije zone in het Midden-Oosten steunt, in het bijzonder middels het „non-proliferatieconsortium” en een aantal aan dit onderwerp gewijde seminars, zoals de seminars in 2008 en 2011 en het seminar in november 2012; I. overwegende dat de Russische Federatie, het Verenigd Koninkrijk en de Verenigde Staten de co-sponsoren en de als depositaris optredende staten zijn van de resolutie over het Midden-Oosten van de conferentie van 1995 voor de toetsing van het non-proliferatieverdrag; J. overwegende dat de politieke situatie in de regio nog steeds zeer instabiel is en gekenmerkt wordt door chaos en dramatische politieke veranderingen in het Midden-Oosten, o.a. een escalatie van het conflict in Syrië, de impasse inzake Iran en de toenemende spanning tussen Israël en Palestina en de buurlanden; K. overwegende dat de EU de lopende voorbereidingen voor de conferentie, waaraan alle landen uit de regio zullen deelnemen, steunt met het oog op een succesvol resultaat, dit alles tegen de achtergrond van de chaos en de politieke veranderingen die zich in het Midden-Oosten voltrekken; L. overwegende dat de Beweging van niet-gebonden staten op de snelle totstandbrenging van een kernwapenvrije zone in het Midden-Oosten heeft aangedrongen, als een prioritaire stap in de richting van de totstandbrenging van een massavernietigingswapenvrije zone; 1. betreurt dat de op de toetsingsconferentie van 2010 voor 2012 geplande conferentie over de totstandbrenging van een zone in het Midden-Oosten die vrij is van kernwapens en alle andere massavernietigingswapens is uitgesteld; 2. is ingenomen met de rol van de Verenigde Naties bij de instelling van een wederzijds verifieerbare kernwapenvrije zone; merkt op dat niet alle staten in de regio partij zijn bij het non-proliferatieverdrag; 3. verzoekt de secretaris-generaal van de VN, de coördinator van de VN, de sponsoren van de resolutie van 1995 over het Midden-Oosten, de hoge vertegenwoordiger van de EU en de lidstaten van de EU ervoor te zorgen dat de voor 2012 geplande conferentie zo vroeg mogelijk in 2013 plaatsvindt; 4. is ervan overtuigd dat de totstandbrenging van een kernwapenvrije zone in het Midden-Oosten de internationale vrede en veiligheid zeer ten goede zou komen en een voorbeeld en een positieve stap vooruit zou betekenen zijn voor de „Global Zero”-campagne; 5. verzoekt Catherine Ashton, de HV/VV, ervoor te zorgen dat de Europese Unie dit proces actief blijft ondersteunen, in het bijzonder door er via diplomatieke middelen bij alle betrokken partijen op aan te dringen dat zij constructief en met hernieuwde politieke wil deelnemen aan de onderhandelingen; 6. is ingenomen met de betrokkenheid van de EU bij het proces dat moet leiden tot de instelling van een massavernietigingswapenvrije zone in het Midden-Oosten; is van mening dat verklaringen van goede wil een eerste stap zijn om de huidige impasse te doorbreken; meent dat een vreedzame oplossing van de conflicten in het Midden-Oosten het vertrouwen kan scheppen dat nodig is voor de uiteindelijke totstandbrenging van een massavernietigingswapenvrije zone in het Midden-Oosten; 7. herinnert alle betrokken partijen aan het urgente karakter van deze problematiek, gelet op het conflict en de onderhandelingen over het nucleaire programma van Iran en de burgeroorlog in Syrië; herinnert eraan dat de Syrische regering nog steeds de controle heeft over een van de grootste en gevaarlijkste chemische wapenarsenalen ter wereld; 8. verzoekt alle landen in de regio toe te treden tot het Verdrag tot verbod van de ontwikkeling, de productie, de aanleg van voorraden en het gebruik van chemische wapens en inzake de vernietiging van deze wapens en tot het Verdrag inzake biologische en toxinewapens; 9. onderstreept het belang van de lopende dialoog over een massavernietigingswapenvrije zone in het Midden-Oosten om zo onderzoek te doen naar het brede kader en de tussenstappen met behulp waarvan de regionale vrede en veiligheid versterkt zouden worden; benadrukt dat het volgende tot de centrale punten moet behoren: naleving van de veiligheidsvoorschriften van het IAEA (en een aanvullend protocol), een verbod op de productie van splijtbaar materiaal voor wapens en op de verrijking van uranium tot boven het normale brandstofpercentage, toetreding tot de verdragen die biologische en chemische wapens verbieden en de totstandbrenging van een kernwapenvrije zone in het Midden-Oosten; onderstreept dat deze maatregelen de internationale vrede en veiligheid in hoge mate ten goede zouden komen; 10. dringt aan op een nieuw initiatief om op regionaal niveau vertrouwen te creëren, naar het voorbeeld van het proces van Helsinki, om op lange termijn de doelstelling van een Midden-Oosten zonder militaire conflicten te verwezenlijken; 11. verzoekt Catherine Ashton, de HV/VV, het Parlement op de hoogte te houden van alle ontwikkelingen met betrekking tot de inspanningen voor het alsnog houden van de hierboven bedoelde, aanvankelijk voor december 2012 geplande conferentie; 12. verzoekt zijn voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de vicevoorzitter van de Commissie/hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid, de Raad, de Commissie, de parlementen en regeringen van de lidstaten van de EU, de secretaris-generaal van de Verenigde Naties, de coördinator, en de regeringen en parlementen van de landen in het Midden-Oosten. Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie voor een verordening van het Europees Parlement en de Raad betreffende de aanduiding van het land van oorsprong op bepaalde producten uit derde landen ( COM(2005)0661 – C7-0048/2010 – 2005/0254(COD) ), – gezien het verslag van de Commissie internationale handel ( A7-0273/2010 ), – gezien zijn standpunt in eerste lezing van 21 oktober 2010 (1) , – gezien de bijlage bij de Mededeling van de Commissie aan het Europees Parlement, de Raad, het Europees Economisch en Sociaal Comité en het Comité van de Regio's „Werkprogramma van de Commissie” 2013 ( COM(2012)0629 ) van 23 oktober 2012, – gezien al zijn eerdere resoluties over vermelding van het land van oorsprong, – gezien artikel 115, lid 5, en artikel 110, lid 4, van zijn Reglement, A. overwegende dat het Europees Parlement op 21 oktober 2010 in eerste lezing, met 525 stemmen vóór, 49 stemmen tégen en bij 44 onthoudingen, zijn standpunt heeft vastgesteld over het voorstel voor een verordening van het Europees Parlement en de Raad betreffende de aanduiding van het land van oorsprong op bepaalde producten uit derde landen; B. overwegende dat er sindsdien weliswaar reeds meer dan twee jaar zijn verstreken, maar de Raad nog altijd geen gemeenschappelijk standpunt heeft goedgekeurd, waardoor er sprake is van een patstelling in de medebeslissingsprocedure; C. overwegende dat de Commissie in haar Werkprogramma 2013 aangeeft dat, naast het gebrek aan overeenstemming in de Raad, recente ontwikkelingen met betrekking tot de juridische interpretatie van WTO-regels in de beroepsinstantie van deze organisatie ertoe hebben geleid dat haar voorstel is achterhaald; D. overwegende dat de EU geen geharmoniseerde regels betreffende het vermelden van de oorsprong van geïmporteerde producten heeft, behalve voor sommige landbouwproducten; E. overwegende dat sommige niet-EU-leden van de WTO, zoals Brazilië, Canada, China en de VS, voor bepaalde producten wel over regelgeving betreffende het vermelden van de oorsprong beschikken; F. overwegende dat gemeenschappelijke bepalingen vereist zijn om de concurrentie tussen WTO-leden te versterken en te zorgen voor gelijke concurrentievoorwaarden met producenten in die belangrijke partnerlanden van de EU welke vermelding van de oorsprong hebben geïmplementeerd; G. overwegende dat „informatie” één van de hoekstenen van de vrijheid van burgers en de consumentbescherming is; 1. betreurt het voornemen van de Commissie om het voorstel voor een verordening over de vermelding van het land van oorsprong op bepaalde producten uit derde landen, dat in het Parlement in eerste lezing was goedgekeurd, in te trekken zonder het Parlement daarvan tijdig op de hoogte te brengen en zonder de medewetgevers vooraf een gedetailleerde toelichting op haar besluit te verschaffen; 2. verzoekt de Commissie haar voornemen te heroverwegen; 3. verzoekt de Commissie met klem om, bij wijze van alternatief, nieuwe, met de WTO-regels verenigbare wetgeving voor te stellen voor de aspecten die in het oorspronkelijke voorstel aan bod kwamen; 4. vraagt de Commissie het Parlement op de hoogte te brengen van het tijdschema voor de toekomstige stappen die vereist zijn om de wetgevingsprocedure opnieuw op gang te brengen en de huidige patstelling te doorbreken; 5. vraagt de Commissie zonder enig verder dralen een vergelijkende studie te (laten) uitvoeren naar de wetgevingsprocedures met betrekking tot het vermelden van de oorsprong die op dit moment in elk WTO-lid van kracht zijn en worden gehanteerd, met het oog op het analyseren van de onderliggende beginselen en het beoordelen van de verenigbaarheid met de WTO-regels; 6. herinnert er, net als bij eerdere gelegenheden, aan hoe belangrijk het is om in het kader van de multilaterale handel een gelijk speelveld te handhaven voor EU-ondernemingen en hun concurrenten uit derde landen, en een consistente aanpak te volgen om de bescherming van de consument te waarborgen; onderstreept dat dit ook belangrijk is om waarde toe te kennen aan strenge productie-, milieu- en sociale normen, hetgeen in het bijzonder van belang is voor kmo's; 7. onderstreept dat er - tot het moment waarop we over nieuwe wetgeving beschikken - op regionaal, nationaal en EU-niveau alles aan moet worden gedaan om consumenten op de interne markt in staat te stellen bij het doen van aankopen beter geïnformeerde keuzes te maken, waaronder middels voorlichting en het via de media vergroten van het bewustzijn; 8. verzoekt de Raad zijn gemeenschappelijk standpunt te bepalen na de eerste lezing van het Parlement, teneinde een normaal institutioneel debat mogelijk te maken; 9. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie en de regeringen en parlementen van de lidstaten. Het Europees Parlement , – gezien het gezamenlijke communiqué van de 4de EU-Mercosur-top van 17 mei 2010, – gezien de 6de top van de EU en Latijns-Amerika en het Caribisch gebied van 18 mei 2010, – gezien de hervatting van de onderhandelingen EU-Mercosur met als doel te komen tot een ambitieuze en evenwichtige associatieovereenkomst tussen de twee partijen, – gezien zijn resolutie van 5 mei 2010 over de strategie van de EU voor de betrekkingen met Latijns-Amerika (1) , – gezien zijn resolutie van 21 oktober 2010 over de handelsbetrekkingen tussen de EU en Latijns-Amerika (2) , – gezien de resolutie van Eurolat van 19 mei 2011 over de vooruitzichten voor de handelsbetrekkingen tussen de Europese Unie en Latijns-Amerika, – gezien de laatste onderhandelingsronde, die heeft plaatsgevonden in Brasilia van 22 tot en met 26 oktober 2012, – gezien zijn eerdere resoluties over de betrekkingen tussen de EU en de Mercosur, – gezien artikel 115, lid 5, en artikel 110, lid 4, van zijn Reglement, A. overwegende dat de onderhandelingen tussen de EU en de Mercosur opnieuw zijn gelanceerd in 2010 om te komen tot een alomvattende, ambitieuze en evenwichtige overeenkomst die tot wederzijds voordeel strekt; B. overwegende dat de handel tussen de EU en de Mercosur bijna even omvangrijk is als de EU-handel met de rest van de Latijns-Amerikaanse landen bij elkaar; overwegende dat de EU de grootste handelspartner van en de grootste investeerder in de Mercosur is; overwegende dat de Mercosur de achtste plaatst inneemt op de ranglijst van onze handelspartners; overwegende dat de EU en de Mercosur complementaire economieën zijn (de EU is de belangrijkste afzetmarkt van de Mercosur voor de export van landbouwproducten, terwijl de EU vooral industriële producten en diensten naar de Mercosur exporteert); C. overwegende dat deze interregionale overeenkomst betrekking heeft op 800 miljoen burgers; D. overwegende dat sinds de officiële aankondiging van de hervatting van de onderhandelingen negen onderhandelingsrondes hebben plaatsgevonden; E. overwegende dat de twee regio's dezelfde waarden en beginselen delen, zoals een engagement voor de mensenrechten en fundamentele vrijheden en de democratie, alsmede gemeenschappelijke talen hebben; F. overwegende dat de EU onlangs de associatieovereenkomst met Midden-Amerika en de vrijhandelsovereenkomst met Colombia en Peru heeft goedgekeurd, naast de overeenkomsten die al eerder zijn ondertekend met Chili en Mexico; 1. benadrukt het feit dat de onderhandelingen tussen de EU en de Mercosur, die in 2010 zijn gestart met het oog op een evenwichtige, eerlijke, ambitieuze en alomvattende overeenkomst die tot wederzijds voordeel strekt in alle sectoren waarop de overeenkomst betrekking heeft, zowel op economisch als op politiek gebied belangrijk zijn; 2. benadrukt dat de handel een van de essentiële middelen is waarover beleidsmakers beschikken om economische groei en het scheppen van nieuwe banen te stimuleren; 3. dringt aan op nauwere samenwerking tussen de EU en de Mercosur en gelooft dat verdere integratie van de Europese economie en de economie van de Mercosur beide partijen tot voordeel zal strekken; 4. neemt nota van de vooruitgang die in de afgelopen twee jaar is geboekt met het normatieve deel van de handelspijler van de overeenkomst; 5. betreurt het trage tempo van de onderhandelingen en het gebrek aan substantiële vooruitgang tot nu toe; 6. is van mening dat voor een geslaagde afloop van de onderhandelingen beide partijen de besprekingen in een geest van openheid en wederzijds vertrouwen tegemoet moeten treden, en betreurt derhalve de protectionistische maatregelen op handels- en investeringsgebied die sommige Mercosur-landen in de afgelopen maanden hebben genomen; benadrukt het feit dat een stabiel kader moet worden gecreëerd voor een betere bescherming van investeringen; 7. wijst er nogmaals op hoe belangrijk het is de eerbiediging van de democratische beginselen, de fundamentele en mensenrechten en de rechtsstaat, alsmede milieu- en sociale normen in alle handelsovereenkomsten tussen de EU en derde landen op te nemen, om een grotere samenhang te bereiken in externe acties, die zowel de economische belangen van de EU als de bevordering van de fundamentele waarden weerspiegelen; 8. is van mening dat de volgende ministersbijeenkomst EU-Mercosur, die eind januari 2013 wordt gehouden tegelijkertijd met de top CELAC-EU in Santiago, Chili, moet worden gezien als een belangrijke gelegenheid om duidelijke en belangrijke politieke verbintenissen aan te gaan en om verdere vooruitgang te boeken met de onderhandelingen; 9. verzoekt beide partijen in dit verband om aan de onderhandelingstafel te zorgen voor voldoende politieke motivatie en substantiële politieke steun, teneinde verder te gaan met de uitwisseling van voldoende ambitieuze voorstellen inzake markttoegang voor goederen, diensten en investeringen, en met de andere hoofdstukken van de handelspijler van de overeenkomst; 10. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de Europese Dienst voor extern optreden, de regeringen van de lidstaten, de regeringen en de parlementen van de Mercosur-landen en het parlement van de Mercosur (Parlasur). Het Europees Parlement , – gezien zijn eerdere resoluties over India, met name de resolutie van 13 december 2012 over kastendiscriminatie (1) , en de resoluties over de jaarverslagen over de mensenrechten in de wereld, met name die van 18 april 2012 (2) en die van 13 december 2012 (3) ; gezien zijn talloze eerdere resoluties waarin verkrachting en seksueel geweld in verschillende landen in de wereld worden veroordeeld, – gezien het gezamenlijk actieplan voor de uitvoering van het strategisch partnerschap tussen de EU en India, ondertekend in november 2005, en de thematische dialoog over de mensenrechten tussen de EU en India, – gezien de verklaring van de hoge vertegenwoordiger, Catherine Ashton, namens de Europese Unie op de internationale dag voor de uitbanning van geweld tegen vrouwen (25 november 2012), – gezien de verklaring van de hoge vertegenwoordiger, Catherine Ashton, op de Europese dag en Werelddag tegen de doodstraf (10 oktober 2012), – gezien artikel 2 en artikel 3, lid 5, van het Verdrag betreffende de Europese Unie, – gezien de verklaring van 31 december 2012 van de hoge commissaris van de VN voor de mensenrechten, Navi Pillay, – gezien het rapport van de Verenigde Naties over de millenniumdoelstellingen voor ontwikkeling, – gezien de VN-instrumenten inzake geweld tegen vrouwen, met name de Verklaring van Wenen en het bijbehorende actieprogramma, aangenomen op de wereldconferentie over de mensenrechten op 25 juni 1993 (A/CONF.157/23), de verslagen van de speciale rapporteurs van de hoge commissaris van de mensenrechten van de VN over geweld tegen vrouwen, algemene aanbeveling nr. 19 van het Comité voor de uitbanning van discriminatie van vrouwen (CEDAW) (11 e vergadering, 1992), de verklaring over de uitbanning van geweld tegen vrouwen van 20 december 1993 (A/RES/48/104), het Verdrag inzake de uitbanning van alle vormen van discriminatie van vrouwen en het Internationaal Verdrag inzake de uitbanning van alle vormen van rassendiscriminatie (CERD) en algemene aanbeveling XXIX bij artikel 1, lid 1, van dat verdrag, – gezien de aanbevelingen over India, gedaan in het kader van de speciale procedures van de VN, door de verdragsorganen van de VN en in het kader van het universeel periodiek herzieningsmechanisme, en met name gezien de aanbevelingen aan India in de verslagen van UN CEDAW van februari 2007 en oktober 2010, – gezien de ontwerpbeginselen en -richtsnoeren van de VN voor de doeltreffende uitbanning van discriminatie op grond van werk en afkomst, – gezien de grondwet van India en het wetboek van strafrecht van India, met name artikel 376 inzake verkrachting, – gezien artikel 122, lid 5, en artikel 110, lid 4, van zijn Reglement, A. overwegende dat op 16 december 2012 een 23-jarige studente en een vriend in een bus in New Delhi op gewelddadige wijze zijn aangevallen, waarbij de studente het slachtoffer werd van groepsverkrachting door vijf volwassen mannen en een jongeman, en de vriend werd mishandeld; overwegende dat het slachtoffer daarbij zo ernstig gewond raakte dat zij op 29 december 2012 op tragische wijze in Singapore overleed; B. overwegende dat deze groepsverkrachting een golf van woede teweegbracht in heel India en voor demonstranten uit alle lagen van de samenleving aanleiding was om op te roepen tot hervorming van de wetgeving en het politiële stelsel en om te pleiten voor een andere houding ten opzichte van vrouwen; overwegende dat deze demonstraties een belangrijke stap zijn in het doorbreken van het stilzwijgen over verkrachting en seksueel geweld en dus een eerste aanzet zijn tot verandering; C. overwegende dat in verband met deze zaak vijf volwassen mannen en één minderjarige zijn gearresteerd en dat de vijf mannen momenteel in een spoedproces worden berecht en tegen de minderjarige dader een afzonderlijke procedure is aangespannen; D. overwegende dat de Indiase politie een strafrechtelijk onderzoek is gestart tegen het televisiestation Zee News naar aanleiding van een interview dat dit station heeft uitgezonden met de vriend die mede het slachtoffer was van de gebeurtenissen op 16 december 2012; E. overwegende dat sinds dit recente geweld in New Delhi in de nationale en internationale pers op grote schaal melding wordt gemaakt van andere verkrachtingen, bijvoorbeeld het bericht van 27 december 2012 over een meisje in Punjab dat zelfmoord pleegde nadat de politie had geweigerd om de groepsverkrachting waarvan zij het slachtoffer was te onderzoeken en haar in plaats daarvan had geadviseerd om met een van de verkrachters te trouwen, of het bericht van 12 januari 2013 uit Punjab over een 29-jarige moeder van twee kinderen die tijdens een busrit door een aantal mannen werd verkracht onder omstandigheden die sterk leken op de verkrachting van de Indiase studente en in welke zaak eveneens zes arrestaties werden verricht, en het bericht, een dag later, over een 16-jarig meisje dat zichzelf na een verkrachting in brand stak; F. overwegende dat er volgens het Indiase nationale bureau voor de registratie van criminaliteit in 2011 meer dan 24 000 keer melding werd gedaan van verkrachting; overwegende dat van de meer dan 635 gevallen waarvan in Delhi aangifte werd gedaan, het slechts in één zaak kwam tot een veroordeling; G. overwegende dat de Indiase vrouwenbeweging al zeer lang strijdt tegen alle vormen van geweld tegen vrouwen en genderongelijkheid in het algemeen en ijvert voor politieke maatregelen ter ondersteuning van de mensenrechten van vrouwen; H. overwegende dat seksueel geweld tegen vrouwen niet alleen in India, maar in de hele wereld, wijdverbreid is, en zijn oorsprong vindt in structurele ongelijkheden tussen mannen en vrouwen, en dat maatregelen tegen geweld tegen vrouwen dus gepaard moeten gaan met verbetering van de positie en situatie van vrouwen en meisjes in alle lagen van de samenleving; I. overwegende dat Indiase sociaal wetenschappers schatten dat er in India jaarlijks bijna twee miljoen vrouwen en meisjes overlijden ten gevolge van geweldsincidenten en verschillende vormen van discriminatie, waarbij seksueel geweld slechts een van vele oorzaken is, naast conflicten over de bruidsschat, het doden van vrouwelijke baby's, verwaarlozing van meisjes, ongelijke toegang tot middelen en gezondheidszorg en slechte zorg voor ouderen; J. overwegende dat vrouwen en meisjes die worden gediscrimineerd op grond van hun kaste nog meer risico lopen het slachtoffer te worden van verschillende vormen van seksueel geweld, gedwongen of rituele prostitutie, mensenhandel, huiselijk geweld of afstraffing als zij aangifte willen doen van tegen hen gericht geweld, zoals andermaal bleek uit de bekende Pipili-zaak van 29 november 2011 waarin de autoriteiten de aangifte van een groepsverkrachting weigerden te registreren en het vrouwelijke slachtoffer pas een juiste behandeling ontving nadat een hogere rechter ingreep, maar achteraf toch aan de opgelopen verwondingen overleed; K. overwegende dat volgens een rapport uit 2012 van de Thomson Reuters Foundation India van alle landen die behoren tot de G20 voor een vrouw het slechtste land is om te wonen; L. overwegende dat volgens Amnesty International in India iedere 21 minuten een verkrachting wordt gemeld, maar dat veel verkrachtingen, met name in armere gemeenschappen, vanwege het sociale stigma niet worden gemeld; overwegende dat de Indiase politie naar verluidt op de hoogte is van het feit dat verkrachting op grote schaal voorkomt, maar er veelal niet in slaagt vrouwen te beschermen; M. overwegende dat seksueel geweld bij de slachtoffers leidt tot ernstige gezondheidsproblemen, zowel op fysiologisch als op fysiek gebied, omdat zij onder meer seksueel overdraagbare ziekten kunnen oplopen, zoals aids; overwegende dat veel slachtoffers nogmaals slachtoffer worden doordat zij door hun familie of door de gemeenschap worden verstoten; N. overwegende dat de Indiase wetgeving inzake seksueel geweld door nationale en internationale mensenrechtenorganisaties wordt bekritiseerd omdat deze verouderd is en een te enge definitie van verkrachting hanteert; overwegende dat er voor slachtoffers van seksueel misbruik in India geen adequate zorgvoorziening bestaat, zoals opvang door de politie op gevoelige en passende wijze of toegang tot gezondheidszorg, hulpverlening of andere vormen van ondersteuning, ten gevolge waarvan in alle gevallen ad hoc en onvoorspelbaar wordt gereageerd, hetgeen in veel gevallen voor het slachtoffer leidt tot een vernederende situatie; O. overwegende dat de centrale regering van India na het geweldsincident in New Delhi een Commissie van drie leden heeft ingesteld die de huidige wetgeving moet gaan herzien en moet zorgen voor snellere strafrechtelijke procedures en hogere straffen voor daders van ernstig seksueel geweld; P. overwegende dat hoge regeringsfunctionarissen na de recente gebeurtenissen hebben aangekondigd zich te zullen inzetten voor strengere straffen op verkrachting, waaronder de doodstraf; Q. overwegende dat 90 maatschappelijke organisaties en burgers zich in mei 2012 schriftelijk tot de Indiase premier Manmohan Singh hebben gewend en hebben aangedrongen op hervormingen op het gebied van seksueel misbruik en een grotere verantwoordingsplicht voor de politie; R. overwegende dat de EU India voor de periode 2007-2013 470 miljoen euro heeft toegezegd ten behoeve van de programma's van de Indiase regering op het gebied van gezondheid en onderwijs; S. overwegende dat India de afgelopen twee decennia aanzienlijke vooruitgang heeft geboekt op het gebied van armoedebestrijding, maar dat er nog veel moet worden gedaan, met name waar het gaat om het realiseren van gelijke kansen voor vrouwen en kwetsbare groepen op het gebied van onderwijs en gezondheid en het verbeteren van hun economisch perspectief; T. overwegende dat India de grootste democratie in de wereld is en bovendien een belangrijke politieke en economische partner van de EU, hetgeen democratische verplichtingen met zich meebrengt; 1. spreekt zijn solidariteit uit met de slachtoffers van het geweld in New Delhi en met de slachtoffers van alle andere gevallen van geweld die al dan niet door de media zijn gerapporteerd, en spreekt zijn diepe medeleven uit met de families; veroordeelt krachtig alle vormen van seksueel geweld, een wereldwijd fenomeen dat in vele landen voorkomt; 2. verwelkomt de enorme golf van solidariteit in India en daarbuiten met de slachtoffers van de verkrachting en hoopt dat de massale demonstraties zullen bijdragen aan een versnelde doorvoering van de nodige hervormingen; 3. verwacht dat India, als democratie met belangrijke banden met de EU, zal toezien op de eerbiediging van de democratische beginselen en de fundamentele en mensenrechten, in het bijzonder wat betreft de rechtsstaat en de rechten van de vrouw; 4. betreurt ten zeerste dat niet meer in het werk is gesteld om onmiddellijke steun te verlenen aan de slachtoffers van het geweld en dat deze en andere gevallen waarbij een gebrek aan respect voor vrouwen, het achterwege blijven van medische hulp, tekortschietend politieoptreden en het ontbreken van rechtsmiddelen ervoor zorgen dat slachtoffers van verkrachtingen minder geneigd zijn de daders aan te klagen; 5. wijst de Indiase regering op haar rechten en plichten uit hoofde van de Indiase grondwet, in het bijzonder wat betreft het afzweren van praktijken die de waardigheid van vrouwen aantasten (artikel 51(A)); 6. dringt aan op de verdere uitvoering door het Indiase parlement van de aanbevelingen van het Indiase nationale vrouwencomité (NCW) inzake het wijzigen en uitvoeren van het Indiase recht met het oog op de bescherming van vrouwen tegen dergelijke misdaden; 7. verwelkomt de aankondiging van de Indiase regering een enquêtecommissie te zullen oprichten inzake de openbare veiligheid van vrouwen in Delhi, alsmede een juridische commissie die het Indiase rechtskader inzake geweld tegen vrouwen tegen het licht moet houden; ziet uit naar de snelle publicatie van de aanbevelingen van de enquêtecommissie onder leiding van de gepensioneerde rechter aan het hooggerechtshof J.S. Verma, alsmede naar de samenwerking van die commissie met de NCW en het Indiase parlement bij de volledige tenuitvoerlegging van de maatregelen ter voorkoming van dergelijke misdaden in de toekomst; 8. verwelkomt de oprichting van een nieuwe rechtbank voor snelrecht die specifiek gevallen van seksueel geweld tegen vrouwen behandelt; is echter bezorgd over het feit dat de rechtszaken niet toegankelijk zijn voor journalisten, die bovendien op geen enkele wijze verslag mogen uitbrengen van deze rechtszaken, behalve indien de rechtbank hiervoor toestemming geeft, wat onder het publiek voor ongerustheid heeft gezorgd; is van mening dat veroordeelden een straf moeten krijgen die in verhouding staat tot het misdrijf dat zij hebben gepleegd; wijst er echter nogmaals op dat het van oudsher een verklaard tegenstander is van de doodstraf, voor alle gevallen en onder alle omstandigheden; 9. roept de Indiase autoriteiten op om in nauwe samenwerking met vrouwenorganisaties gecoördineerde maatregelen te ontwikkelen ter bestrijding van gendergerelateerd geweld, met name seksueel geweld; benadrukt dat de regeringen van de staten toezicht moeten uitoefenen op de afhandeling door politiediensten van onderzoeken naar gevallen van seksueel geweld, door de functionarissen verantwoording te laten afleggen, de daders te vervolgen, en te waarborgen dat de waardigheid van de slachtoffers wordt gerespecteerd; 10. roept het Indiase parlement op ervoor te zorgen dat in het in 2012 gewijzigde wetboek van strafrecht wordt opgenomen dat alle vormen van seksueel geweld, zowel met als zonder penetratie, strafbaar worden gesteld, en te waarborgen dat nieuwe sancties overeenstemmen met de internationale wetgeving inzake mensenrechten, en daarnaast de wetgeving te wijzigen met het oog op de opheffing van juridische immuniteit en procedurele belemmeringen in gevallen waarin politie- of andere veiligheidsdiensten worden beschuldigd van seksueel geweld of andere mensenrechtenschendingen; 11. roept de vertegenwoordigingen van de EU en de lidstaten in India op om voorrang te geven aan programma's ter bestrijding van geweld tegen vrouwen, zoals programma's op onderwijsgebied, alsmede aan programma's met specifieke aandacht voor vrouwen en meisjes; 12. verzoekt de Indiase autoriteiten onmiddellijk stappen te ondernemen en doeltreffende maatregelen te nemen om het onderzoek door de Indiase politiediensten naar gevallen van verkrachting en seksueel geweld te verbeteren, onder meer door in elke politiedienst specifiek hiervoor eenheden op te zetten; wijst erop dat de eerste minister van Delhi niet verantwoordelijk is voor activiteiten van de politiediensten in haar rechtsgebied; wijst erop dat in andere grote steden is gezorgd voor grotere politieke verantwoordelijkheid en modernisering van de politieactiviteiten door de invoering van rechtstreekse rapportering en leidinggeving; wijst erop dat er dringend behoefte is aan training van politiepersoneel op het gebied van de veiligheid van de vrouw; 13. roept de Indiase regering op om onderzoek te doen naar de gevallen van personen in hogere overheidsfuncties die formeel zijn beschuldigd van verkrachting; 14. verzoekt de Commissie samen te werken met de Indiase autoriteiten bij de ontwikkeling van gecoördineerde maatregelen ter bestrijding van gendergerelateerd geweld, met name seksueel geweld, onder meer door uitvoering te geven aan de aanbevelingen van de VN-campagne UniTE to End Violence against Women; verzoekt de VN-commissie inzake de positie van de vrouw op haar 57e vergadering, die in maart 2013 zal worden gehouden, aandacht te besteden aan de unieke vorm van geweld tegen vrouwen die zich voordoet wanneer geslacht en kaste beide een rol spelen; 15. spreekt zijn ernstige bezorgdheid uit over het wijdverbreide geweld tegen Dalit-vrouwen en -meisjes in India, onder meer in de vorm van seksueel geweld door mannen van hogere kasten, alsmede over de uitzonderlijk hoge mate van straffeloosheid voor de daders in dergelijke gevallen; roept de regering van India op om alle gevallen van seksueel geweld tegen alle vrouwen gelijkelijk te behandelen en de opsporing en vervolging op evenwichtige, eerlijke, transparante en snelle wijze te doen plaatsvinden; 16. benadrukt dat niemand zonder instemming tot een huwelijk mag worden gedwongen of daartoe onder druk mag worden gezet; benadrukt dat een slachtoffer niet gedwongen mag worden met haar agressor te trouwen en dat het slachtoffer extra moet worden gesteund om te voorkomen dat ze hiertoe sociaal onder druk wordt gezet; 17. roept de Raad en de Commissie op ervoor te zorgen dat de EU gerichte sectorale steun aan India blijft verlenen met het oog op het behalen van de millenniumdoelstellingen voor ontwikkeling, in het kader van het volgende meerjarig financieel kader en in het volgende landenstrategiedocument voor de periode na 2013; is van oordeel dat dit ook steun op sociaal gebied moet omvatten ten behoeve van de gezondheid van en onderwijs aan vrouwen en optimale werkmethoden op het gebied van goed bestuur, besluitvorming en ontwikkeling, met inbegrip van methoden voor een betere dienstverlening voor het aanpakken van armoede, genderkwesties, institutionele hervormingen en het beheer van de overheidssector; 18. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de vicevoorzitter van de Commissie/hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid, de regeringen van de lidstaten, de speciale vertegenwoordiger van de Europese Unie voor de mensenrechten, de president, de regering en het parlement van India, de secretaris-generaal van de VN en de hoofden van de VN-subcommissie voor de bevordering en de bescherming van de mensenrechten en de VN-commissie voor de positie van de vrouw, de directeur-generaal van UNWomen, alsmede de speciale afgezant van de VN inzake geweld tegen vrouwen. Het Europees Parlement , – gezien zijn resolutie van 27 oktober 2011 over Bahrein (1) en zijn resolutie van 15 maart 2012 over de schendingen van de mensenrechten in Bahrein (2) , – gezien zijn resolutie van 24 maart 2011 over de betrekkingen van de Europese Unie met de Samenwerkingsraad van de Golf (3) , – gezien de verklaringen van de Voorzitter van 12 april 2011 over de dood van twee Bahreinse burgeractivisten en van 28 april 2011 ter veroordeling van de doodstraf die was uitgesproken tegen vier Bahreinse burgers wegens deelname aan vreedzame betogingen voor democratie, – gezien het bezoek van de delegatie van zijn Subcommissie mensenrechten aan Bahrein op 19 en 20 december 2012 en de persverklaring die door die delegatie is afgegeven, – gezien het besluit van 7 januari 2013 van het Hof van Cassatie van Bahrein om de vonnissen tegen 13 politieke activisten te bekrachtigen, – gezien de verklaringen van de vicevoorzitter van de Commissie/hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid (VV/HV) over Bahrein, met name die van 24 november 2011 over de publicatie van het verslag van de Bahreinse onafhankelijke onderzoekscommissie (BICI), van 5 september 2012 over de uitspraak van het Bahreinse Hof van Beroep in de zaken tegen Abdulah al-Khawaja en 19 anderen, en van 23 november 2012 over het feit dat een jaar geleden het verslag van de BICI werd gepubliceerd, de verklaringen van de woordvoerder van de VV/HV van 13 februari 2012 over de herdenking van de ongeregeldheden in Bahrein, van 10 april 2012 over de situatie van Abdulah al-Khawaja, van 16 augustus 2012 over de veroordeling van Nabeel Rajab in Bahrein, en van 24 oktober 2012 en 7 november 2012 over het recente geweld in Bahrein, alsook de verklaringen van de VV/HV van 12 oktober 2011 in het Europees Parlement over de situatie in Egypte, Syrië, Jemen en Bahrein, – gezien de conclusies van de Raad over Bahrein van 24 mei 2011, 12 april 2011, 21 maart 2011 en 21 februari 2011, – gezien de verklaringen van de secretaris-generaal van de Verenigde Naties van 23 juni 2011 en 30 september 2011 over de vonnissen tegen 21 Bahreinse politieke en mensenrechtenactivisten en oppositieleiders, en de verklaringen van de woordvoerder van de secretaris-generaal van 12 april 2012 over de bomaanslag in Bahrein en van 30 september 2011, 15 februari 2012, 24 april 2012, 5 september 2012, 1 november 2012 en 8 januari 2013 over Bahrein, – gezien het verslag van de BICI, dat in november 2011 werd gepubliceerd, en het follow-upverslag van 21 november 2012, – gezien de verklaring van de Samenwerkingsraad van de Golf over de terroristische bomaanslagen in Manama op 5 november 2012, – gezien de artikelen 61, 84, 87, 134, 135 en 146 van het Bahreinse strafprocesrecht, – gezien de verklaring van de Bahreinse openbare aanklager van 23 oktober 2011 over het houden van nieuwe processen voor doktoren die eerder door militaire rechtbanken waren berecht, – gezien het Internationaal Verdrag inzake burgerrechten en politieke rechten van 1966, het Verdrag tegen foltering en andere wrede, onmenselijke of onterende behandeling of bestraffing en het Arabisch Handvest voor de rechten van de mens, die allemaal door Bahrein zijn ondertekend, – gezien de Universele Verklaring van de rechten van de mens van 1948, – gezien de EU-richtsnoeren inzake mensenrechtenactivisten van 2004, die in 2008 zijn geactualiseerd, – gezien de Conventie van Genève van 1949, – gezien artikel 122, lid 5 en artikel 110, lid 4, van zijn Reglement, A. overwegende dat de mensenrechtensituatie in Bahrein kritiek blijft sinds de betogingen voor democratie in 2011 hardhandig werden neergeslagen; dat de Bahreinse regering met vele recente acties de rechten en vrijheden van delen van de Bahreinse bevolking ernstig blijft schenden en beperken, met name het recht van vreedzame demonstratie, de vrije meningsuiting en de digitale vrijheid; dat de Bahreinse autoriteiten hardhandig blijven optreden tegen vreedzame politieke betogers; B. overwegende dat de veiligheidstroepen en de politie onevenredig geweld blijven gebruiken, waardoor er doden en gewonden vallen; dat er steeds meer meldingen zijn van schendingen door de Bahreinse autoriteiten, zoals willekeurige arrestaties en invallen in huizen, oneerlijke processen, aanvallen op de media, intimidatie en vernedering van burgers bij controleposten en grootscheepse discriminatie op het werk en op universiteiten; C. overwegende dat Mohammad al-Maskati, voorzitter van de Bahreinse Jeugdorganisatie voor de mensenrechten, op 16 oktober 2012 werd gearresteerd op beschuldiging van deelname aan een „illegale samenscholing” in Manama de week daarvoor; dat al-Maskati de volgende dag op borgtocht werd vrijgelaten en dat er nog geen datum is vastgesteld voor het proces; D. overwegende dat op 18 oktober 2012 vier mannen werden gearresteerd wegens belediging van de Bahreinse koning op een sociaal netwerk en dat de veiligheidstroepen bij hun arrestatie hun computers en andere elektronische apparatuur in beslag hebben genomen; dat alle arrestanten ontkenden iets verkeerds te hebben gedaan; E. overwegende dat de minister van Binnenlandse Zaken, Shaikh Rashid bin Abdullah al Khalifa, op 30 oktober 2012 een verbod heeft uitgevaardigd op alle openbare betogingen en demonstraties (dat hij inmiddels formeel heeft ingetrokken), zeggend dat de autoriteiten niet langer zouden tolereren dat er betoogd werd tegen de regering; F. overwegende dat er op 5 november 2012 diverse zelfgemaakte bommen zijn ontploft in de hoofdstad Manama, waarbij twee arbeiders om het leven kwamen en een derde gewond raakte; G. overwegende dat de regering op 7 november 2012 zonder vorm van proces 31 activisten die deel hadden genomen aan vreedzame betogingen hun nationaliteit heeft afgenomen en dat zij daarmee de rechten die Bahreinse burgers krachtens het internationaal recht genieten heeft geschonden; H. overwegende dat de ondervoorzitter van het Bahreinse Mensenrechtencentrum, Sayed Yousif al-Muhafdha, die zich onvermoeibaar heeft ingezet voor de vrijlating van talrijke activisten, in het bijzonder de voorzitter van het Mensenrechtencentrum, Nabeel Rajab, en de voormalige ondervoorzitster van de Bahreinse lerarenorganisatie, Jalila al-Salman, op 18 december 2012 werd gearresteerd op beschuldiging van het gebruik van de sociale media voor het verspreiden van valse berichten; dat zijn zaak tot 17 januari 2013 is verdaagd, maar dat hij in hechtenis blijft en twee jaar gevangenisstraf riskeert als hij veroordeeld wordt; dat hij al diverse malen door de Bahreinse autoriteiten gearresteerd werd als onderdeel van een campagne in het kader waarvan mensenrechtenverdedigers in Bahrein stelselmatig het doelwit zijn van de autoriteiten en aan intimidatie en arrestatie worden blootgesteld; I. overwegende dat het Bahreinse Hof van Cassatie op 7 januari 2013 de gevangenisstraffen die tegen dertien vooraanstaande activisten waren uitgesproken wegens samenzwering tegen de monarchie, heeft bekrachtigd; dat acht van hen, waaronder Abdelhadi al-Khawaja en Ibrahim Sharif, tot levenslang zijn veroordeeld; dat dit vonnis definitief is en dat de enige hoop voor de veroordeelden nog is dat de koning hun gratie verleent; dat deze uitspraak lijkt te bevestigen dat het Bahreinse rechtsstelsel niet in staat is de grondrechten te beschermen; J. overwegende dat alle zaken die voor militaire rechtbanken hebben gediend, herzien worden door gewone rechtbanken en dat die gewone rechtbanken in het algemeen niet tot een nieuwe rechtszaak besluiten, maar alleen de vonnissen herzien op basis van de door de nationale veiligheidsrechtbanken opgestelde dossiers; K. overwegende dat de Bahreinse autoriteiten, ondanks hun belofte dat zij de aanbevelingen van de BICI zullen opvolgen en de fundamentele mensenrechten en vrijheden zullen eerbiedigen, hebben nagelaten een onderzoek in te stellen naar de gewelddadigheden en de daders ter verantwoording te roepen; dat de aanbevelingen van de BICI nog steeds traag worden uitgevoerd; L. overwegende dat Bahrein in september 2012 aan de universele periodieke toetsing in de VN-Mensenrechtenraad werd onderworpen; M. overwegende dat de Bahreinse kroonprins Salman bin Hamad bin Issa al-Khalifah op 7 december 2012 heeft opgeroepen tot een dialoog met de oppositie in het land om de impasse in de nog steeds onrustige Golfstaat te doorbreken; dat een consensuele dialoog tussen alle partijen nodig is om tot een brede oplossing te komen; 1. veroordeelt de voortdurende schendingen van de mensenrechten door de Bahreinse autoriteiten en veiligheidstroepen, met name het gebruik van geweld, het excessieve gebruik van traangas, het gebruik van hagelgeweren van dichtbij, het verbod op alle vormen van protest en de arrestatie en detentie van vreedzame demonstranten die gebruik willen maken van hun recht van vrijheid van meningsuiting en van vreedzame vergadering, ondanks de toe te juichen reeks aanbevelingen die de BICI heeft opgesteld en de belofte van de Bahreinse autoriteiten dat ze de door de BICI voorgestelde hervormingen zal doorvoeren; 2. is van mening dat het afleggen van verantwoording voor gewelddaden cruciaal is voor de weg naar rechtvaardigheid en daadwerkelijke verzoening, die noodzakelijk is voor sociale stabiliteit; staat daarom pal achter de aanbevelingen van de BICI, die ook gesteund worden door koning Hamad en zijn regering; 3. vindt het te betreuren dat het follow-upverslag van de BICI van 21 november 2012 niet geleid heeft tot enige beleidsverandering van betekenis van de zijde van de Bahreinse autoriteiten, met name voor wat betreft het uitblijven van vorderingen bij het zoeken naar een politieke oplossing en bij de beloofde democratisering van het land; verzoekt de Bahreinse autoriteiten met klem te zorgen voor een snelle uitvoering van de aanbevelingen, daarvoor een tijdschema op te stellen en de fundamentele mensenrechten de fundamentele vrijheden met onmiddellijke ingang te eerbiedigen; 4. verzoekt nogmaals dat de Bahreinse veiligheidstroepen en autoriteiten onmiddellijk een einde maken aan het gebruik van geweld tegen vreedzame betogers en aan de voortdurende onderdrukking van politieke tegenstand door middel van vervolging, arrestatie en marteling; verzoekt de autoriteiten de fundamentele vrijheden te eerbiedigen, in het bijzonder de vrijheid van vergadering en van meningsuiting, zowel online als offline, en onmiddellijk een einde te maken aan alle beperkingen van de toegang tot informatie- en communicatietechnologie; verzoekt de Bahreinse autoriteiten de noodzakelijke democratische hervormingen door te voeren en een inclusieve en opbouwende nationale dialoog aan te moedigen die onder meer rechtstreekse besprekingen inhoudt tussen de regering en leden van de oppositie, die momenteel niet bij de dialoog worden betrokken, zodat verzoening mogelijk wordt en de collectieve sociale consensus in het land kan worden hersteld; 5. acht de meest recente vonnissen die zijn uitgesproken tegen activisten van de oppositie en medisch personeel uiterst betreurenswaardig, en verzoekt om onmiddellijke en onvoorwaardelijke vrijlating van alle Bahreinse politieke gevangenen, met inbegrip van leraren, artsen en ander medisch personeel, die gearresteerd zijn op beschuldiging van schending van de rechten van vrije meningsuiting, vreedzame vergadering en vereniging, met name Sayed Yousif al-Muhafadha, Nabeel Rajab en Abdulhadi al-Khawaja; 6. verzoekt de regering van Bahrein met spoed een onafhankelijk onderzoek in te stellen naar alle gevallen van geweld tegen kinderen, zoals onder meer arrestatie, detentie en marteling, en ervoor te zorgen dat de gevangenisfaciliteiten voor kinderen gescheiden zijn van die voor volwassenen en dat kinderen door jeugdrechtbanken berecht worden; 7. verzoekt de Bahreinse autoriteiten met klem de feitelijke restricties op alle demonstraties in te trekken, omdat die niet te verenigen zijn met de hervormingen die zij verklaard hebben te zullen doorvoeren, en niet zullen bijdragen tot nationale verzoening of tot vertrouwen tussen alle betrokken partijen; 8. verzoekt de Bahreinse autoriteiten alle inreisbeperkingen voor buitenlandse journalisten en internationale mensenrechtenorganisaties in te trekken en in te stemmen met een onafhankelijk toezichtmechanisme voor de ontwikkeling van de situatie ter plaatse; verzoekt om instelling van een internationaal toezichtmechanisme dat moet worden opgericht bij een resolutie die de VN-mensenrechtenraad op zijn volgende vergadering in maart 2013 moet goedkeuren, en dat als mandaat heeft toe te zien op de tenuitvoerlegging van de aanbevelingen van de BICI en de universele periodieke toetsing van Bahrein, inclusief de aanbevelingen die betrekking hebben op mensenrechtenactivisten; verzoekt de Bahreinse autoriteiten maatregelen te treffen om mensenrechtenschendingen in de toekomst te voorkomen; 9. verzoekt de Bahreinse autoriteiten ervoor te zorgen dat de 31 Bahreinse burgers van wie de nationaliteit werd afgenomen in beroep kunnen gaan bij een rechtbank, aangezien het duidelijk is dat het afnemen van de nationaliteit van politieke tegenstanders door de Bahreinse autoriteiten in strijd is met het internationale recht; 10. keurt het uitblijven van een reactie van de EU op het voortduren van situatie in Bahrein ten sterkste af en verzoekt de VV/HV de voortdurende schendingen van de fundamentele mensenrechten en vrijheden te veroordelen, gerichte beperkende maatregelen te nemen tegen personen die rechtstreeks verantwoordelijk zijn voor of betrokken zijn geweest bij mensenrechtenschendingen (zoals gedocumenteerd in het BICI-verslag); 11. verzoekt om de opschorting van en een verbod op de uitvoer van traangas en apparatuur voor het in bedwang houden van mensenmassa's totdat er onderzoek is verricht naar oneigenlijk gebruik ervan en totdat degenen die zich aan dat oneigenlijke gebruik schuldig hebben gemaakt, ter verantwoording zijn geroepen; 12. verzoekt om exportbeperkingen van de EU op technologieën die gebruikt worden voor het opsporen, traceren, censureren en bewaken van informatie- en communicatiestromen, die tot schendingen van de mensenrechten leiden; 13. verzoekt de regering van Bahrein alle nodige maatregelen te nemen om de bekwaamheid, onafhankelijkheid en onpartijdigheid van het gerechtelijk apparaat in Bahrein te garanderen en ervoor te zorgen dat dit volledig volgens de internationale mensenrechtennormen handelt, en er met name op toe te zien dat rechtbanken niet kunnen worden gebruikt voor politieke doeleinden of om de legitieme uitoefening van universeel gewaarborgde rechten en vrijheden te bestraffen; verzoekt de regering van Bahrein de rechten van de verweerder te versterken, onder meer door ervoor te zorgen dat een eerlijk proces gewaarborgd is, dat de verweerder bewijs à charge daadwerkelijk kan aanvechten, dat de redenen voor detentie aan een onafhankelijke rechterlijke toetsing worden onderworpen en dat gedetineerden beschermd worden tegen onrechtmatige behandeling tijdens strafrechtelijke onderzoeken; 14. acht het betreurenswaardig dat het voornemen van de Bahreinse regering om gevolg te geven aan de bevindingen van de BICI, zoals zij dat uitgesproken had bij de universele periodieke toetsing in mei 2012 voorafgaand aan de zitting van de VN-mensenrechtenraad in september 2012, een holle belofte lijkt te zijn, aangezien er sindsdien weinig substantieels bereikt is op het vlak van zowel de mensenrechten als de democratie in Bahrein; 15. schaart zich achter de aanbevelingen van de universele periodieke toetsing en verzoekt de Bahreinse regering politieke prioriteit toe te kennen aan en de nodige middelen uit te trekken voor een passende en tijdige follow-up; verzoekt de Bahreinse regering de bescherming van de mensenrechten te verbeteren en internationale mensenrechtenverdragen zoals het facultatief protocol bij het Verdrag tegen foltering en andere wrede, onmenselijke of onterende behandeling of bestraffing, de facultatieve protocollen bij het Internationaal Verdrag inzake burgerrechten en politieke rechten en het Internationaal Verdrag inzake de bescherming van alle personen tegen gedwongen verdwijning, te ratificeren; 16. steunt de samenwerking tussen het Bureau van de Hoge Commissaris voor de mensenrechten en het nationaal mensenrechteninstituut (NHRI) van Bahrein en moedigt die aan, en beveelt aan het NHRI verder te versterken op basis van de beginselen van Parijs inzake pluralisme en onafhankelijkheid; steunt het NHRI krachtig in zijn rol van toezichthouder en behoeder van de mensenrechten van alle Bahreinse burgers, maar blijft overtuigd van de noodzaak de operationele vrijheid van alle mensenrechtenactivisten en in Bahrein actieve ngo's te waarborgen; 17. beschouwt de komende parlementsverkiezingen als een cruciaal onderdeel van het nationale verzoeningsproces en moedigt inspanningen aan die tot doel hebben ervoor te zorgen dat er op tijd voor de algemene verkiezingen in 2014 een vrij en eerlijk verkiezingsstelsel tot stand komt; 18. verzoekt de VV/HV en de lidstaten samen een duidelijke strategie te bepalen voor de wijze waarop de EU er zowel publiek als privé actief op kan aandringen dat de gedetineerde activisten nog voor de ministeriële vergaderingen van de EU-GCC, die medio 2013 in Bahrein zullen plaatsvinden, worden vrijgelaten en verzoekt de VV/HV in dit verband met de lidstaten samen te werken om ervoor te zorgen dat er conclusies van de Raad Buitenlandse Zaken over de mensenrechtensituatie in Bahrein worden goedgekeurd, waarin onder meer specifiek wordt opgeroepen tot onmiddellijke en onvoorwaardelijke vrijlating van de gedetineerde activisten; 19. acht het van cruciaal belang te blijven streven naar meer samenwerking tussen de EU en de Golfregio en wederzijds begrip en vertrouwen te bevorderen; is van mening dat regelmatige interparlementaire bijeenkomsten tussen het Parlement en zijn partners in de regio een belangrijk forum zijn om een constructieve en oprechte dialoog over gemeenschappelijke zorgpunten te ontwikkelen; 20. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de vicevoorzitter van de Commissie/hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid, de regeringen en parlementen van de lidstaten, en de regering en het parlement van het Koninkrijk Bahrein. Het Europees Parlement , – gezien de verklaringen van 21 december 2012 en van 1 en 11 januari 2013 van de vicevoorzitter van de Commissie en hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid over de situatie in de Centraal-Afrikaanse Republiek, – gezien de verklaring van 21 december 2012 van de EU-commissaris voor humanitaire hulp en burgerbescherming over de opnieuw opgelaaide conflicten in de Centraal-Afrikaanse Republiek, – gezien de herziene overeenkomst van Cotonou die in juni 2000 werd ondertekend , – gezien de persverklaringen van de VN-Veiligheidsraad van 27 en 29 december 2012 , en van 4 en 11 januari 2013 over de Centraal-Afrikaanse Republiek, – gezien het slotcommuniqué van de buitengewone bijeenkomst van de staatshoofden van de Economische Gemeenschap van Centraal-Afrikaanse staten (ECCAS), die op 21 december 2012 in N'Djamena plaatsvond, – gezien de verklaring van VN-secretaris-generaal Ban Ki-Moon van 26 december 2012, waarin hij de agressie door de opstandelingen veroordeelt en alle partijen dringend vraagt de besluiten na te leven die de ECCAS op 21 december 2012 in N'Djamena heeft genomen, – gezien de verklaringen van de Afrikaanse Unie (AU) van 12, 28 en 31 december 2012 en van 3 en 12 januari 2013 over de Centraal-Afrikaanse Republiek, – gezien de politieke overeenkomst van Libreville (Gabon) voor een oplossing van de crisis, die op 11 januari 2013 werd gesloten tussen de regering van de Centraal-Afrikaanse Republiek, de Séléka-rebellen en de democratische oppositie, – gezien de Algehele Vredesovereenkomst van Libreville van 28 juni 2008 en de daaraan voorafgaande vredesakkoorden die sinds 2007 tot stand zijn gekomen en waarop de algehele overeenkomst voortbouwt, – gezien Resolutie S/RES/2031 van 21 december 2011 van de VN-Veiligheidsraad waarbij het mandaat van het VN-Vredesondersteuningskantoor in de Centraal-Afrikaanse Republiek (BINUCA) werd verlengd tot 31 januari 2013, en het verslag van de VN-secretaris-generaal van 29 mei 2012 over de werkzaamheden van het BINUCA, – gezien het Internationaal Verdrag inzake burgerrechten en politieke rechten van 1966 et het Verdrag inzake de uitbanning van alle vormen van discriminatie van vrouwen van 1979, het Afrikaanse Handvest van de rechten van de mens en de volkeren van 1981, dat door de Centraal-Afrikaanse Republiek in 1986 werd geratificeerd, alsmede het Internationale Verdrag betreffende de rechten van het kind van 1989 dat het betrekken van kinderen bij gewapende conflicten verbiedt en dat door de Centraal-Afrikaanse Republiek is geratificeerd, – gezien het verslag en de conclusies van de werkgroep Kinderen en gewapende conflicten van de VN-Veiligheidsraad over de situatie in de Centraal-Afrikaanse Republiek van 6 juli 2011, – gelet op artikel 122 en artikel 5, lid 110, van zijn Reglement, A. overwegende dat de Centraal-Afrikaanse Republiek (CAR) sinds haar onafhankelijkheid in 1960 al tientallen jaren van instabiliteit en politieke onrust heeft doorgemaakt; overwegende dat de CAR, ofschoon rijk aan hulpbronnen (hout, goud, diamant, uranium enz), pas als nummer 179 van de 187 scoort op de Human Development Index, en nog steeds tot de armste landen van de wereld behoort, met rond 70% van zijn bevolking beneden de armoedegrens; B. overwegende dat de „Seleka” („coalitie” in het Sango), een alliantie van verschillende gewapende rebellenbewegingen die overwegend afkomstig zijn uit het noord-oosten van de CAR, op 10 december 2012 een gewapend offensief is begonnen in zuidwaartse richting vanaf ongeveer de grens met Tsjaad; overwegende dat de rebellen als reden voor deze recente offensieven aanvoeren dat de President François Bozizé de verplichtingen niet nakomt uit hoofde van de Algehele Vredesovereenkomst van Libreville van 2008, die voorzag in ontwapening van voormalige rebellen en financiering voor hun herintegratie in de maatschappij; C. overwegende dat de Economische Gemeenschap van Centraal-Afrikaanse staten (ECCAS) op 21 december 2012 een buitengewone topbijeenkomst heeft gehouden in N'Djamena waar overeenstemming werd bereikt over een routekaart voor een oplossing van de crisis, waaronder een bestand en onmiddellijke onderhandelingen in Libreville onder de hoede van ECCAS; overwegende dat de ECCAS-top tevens besloot extra troepen te zenden ter versterking van de FOMAC/ MICOPAX; D. overwegende dat Zuid-Afrika aanstalten maakt zo’n 400 soldaten te zenden om de CAR te helpen stabiliseren; en dat Gabon, Congo-Brazaville, Tsjaad en Kameroen daar troepen hebben gestationeerd die deel uitmaken van de Centraal-Afrikaanse Multinationale Strijdmacht (FOMAC/MICOPAX) die sinds 2008 door de ECCAS wordt ingezet; E. overwegende dat president Bozizé na gesprekken met de voorzitter van Afrikaanse Unie Thomas Boni Yayi formeel heeft verklaard zich niet opnieuw kandidaat te zullen stellen wanneer zijn ambtstermijn in 2016 afloopt, en heeft aangeboden een regering van nationale eenheid te vormen; F. overwegende dat de Seleka begin januari hebben aangekondigd hun militaire operaties te zullen staken en halt te houden voor de stad Damara (75 kilometer ten noorden van Bangui), en hebben ingestemd met vredesbesprekingen onder de auspiciën van de ECCAS; G. overwegende dat de tripartiete vredesbesprekingen tussen de regering van de Centraal-Afrikaanse Republiek, de rebellencoalitie Seleka en de politieke oppositie die op 11 januari 2013 in Libreville, Gabon plaatsvonden, hebben geleid tot ondertekening van een drietal akkoorden: een beginselverklaring over de oplossing van de politieke en veiligheidscrisis; een bestandsakkoord; en een akkoord over de politieke verhoudingen en de veiligheidssituatie waarin de verdeling van bevoegdheden en de politieke overgangsperiode in de CAR worden geregeld; H. overwegende dat president Bozizé op 12 januari 2013 de premier Faustin Archange Touadera heeft ontslagen en het kabinet naar huis heeft gestuurd, om de weg vrij te maken voor benoeming van een regering van nationale eenheid, overeenkomstig de in Libreville gesloten vredesakkoorden; overwegende dat volgens het vredesakkoord binnen 12 maanden parlementsverkiezingen moeten worden gehouden; I. overwegende dat president Bozizé, in 2003 per staatsgreep aan de macht gekomen, in 2005 voor het eerst werd gekozen en vervolgens in 2011 werd herkozen, maar dat de onregelmatigheden die bij de laatste verkiezingen werden gesignaleerd door internationale waarnemers – ook door waarnemers uit de EU, die de organisatie van de verkiezingen had gefinancierd – voor de parlementaire oppositie reden waren de algemene verkiezingen te boycotten; J. overwegende dat eerbiediging van de mensenrechten als fundamentele waarde van de Europese Unie geldt, en een essentieel element van de Cotonou-overeenkomst uitmaakt; K. overwegende dat de Verenigde Staten evenals de EU voorstander is van een vreedzame regeling van de crisis door middel van dialoog; L. overwegende dat er volgens plaatselijke NGO’s ernstige mensenrechtenschendingen hebben plaatsgevonden, waarbij zich een toename voordeed van seksueel geweld tegen vrouwen en meisjes, waaraan zich zowel Seleka, in de door hen beheerste gebieden, schuldig hebben gemaakt als regeringstroepen in Bangui, tegen mensen die de rebellen nastonden; M. overwegende dat de humanitaire situatie grimmig blijft en dat de crisis volgens Médecins sans frontières tienduizenden mensen heeft getroffen; overwegende dat in de noordelijke, door de rebellen beheerste gebieden honderden tonnen voedsel van de voedselhulp uit het Wereldvoedselprogramma door plunderingen verloren zijn gegaan; en dat veel van de humanitaire diensten zijn opgeschort of ingekort; N. overwegende dat de EU in het kader van de Cotonou-overeenkomst partij is bij een regelmatige politieke dialoog met de CAR en de belangrijkste donor van het land is, waarbij de Europese Commissie in 2012 8 miljoen euro heeft bijgedragen, om 445 000 mensen in de CAR te helpen die door conflicten en ontheemding zijn getroffen, en dat de CAR 137 miljoen euro ontvangt aan hulp uit hoofde van het 10 e EOF; O. overwegende dat Kameroen extra maatregelen heeftgenomen om vluchtelingen uit de CAR op te kunnen nemen; P. overwegende dat er al voor het uitbreken van het recente geweld 2 500 kinderen waren bij de gewapende groeperingen die in de CAR actief zijn; overwegende dat bij het UNICEF-bureau in Bangui geloofwaardige informatie binnenkomt waaruit blijkt dat er steeds vaker kindsoldaten worden aangeworven en ingezet, door zowel rebellengroepen als regeringsgezinde milities; Q. overwegende dat het uitblijven van vervolging tegen de daders van mensenrechtenschendingen en oorlogsmisdrijven een klimaat van straffeloosheid in de hand werkt hetgeen een aanmoediging inhoudt van nog meer wandaden; R. overwegende dat de rebellentroepen diamantrijke gebieden hebben ingenomen als Bria, Sam Ouandja en Bamingui; overwegende dat het Kimberley Process Certification Scheme naar alle aangesloten landen een waarschuwing heeft doen uitgaan voor mogelijk weglekken van ruwe diamant uit de door rebellen gecontroleerde gebieden in de CAR; S. overwegende dat de toename van werkloosheid, de verslechtering van sociale omstandigheden en de verarming van de bevolking evenzovele factoren zijn voor de instabiliteit waaronder de bevolking te lijden heeft; overwegende dat deze problemen vragen om een strategie en een ontwikkelingsplan; 1. is bezorgd over de toestand zoals die sinds de start van het Seleka-offensief op 10 december 2012 in de CAR heerst; betreurt dat dit recente offensief het leven van burgers in gevaar brengt en de veiligheid en stabiliteit van de CAR bedreigt; 2. verwelkomt de vredesakkooorden die op 11 januari 2013 in Libreville zijn gesloten na onderhandelingen onder de hoede van ECCAS; onderstreept dat er snel uitvoering aan die akkoorden moet worden gegeven; vraagt alle partijen om de akkoorden te goeder trouw uit te voeren en zich voor blijvende vrede in de CAR in te zetten; 3. veroordeelt alle pogingen om met geweld de macht te grijpen; 4. is ervan overtuigd dat alle politieke stromingen in het land in de samen te stellen regering van nationale eenheid moeten zijn vertegenwoordigd, wil er een vreedzame oplossing tot stand worden gebracht en een blijvende stabiliteit worden verzekerd; verwelkomt in dit verband het decreet waarbij president Bozizé de premier van het land heeft weggestuurd, als een van de maatregelen waarop in de vredesonderhandelingen werd aangedrongen, teneinde de weg vrij te maken voor een regering van nationale eenheid, onder leiding van een door de oppositie te kiezen premier; 5. is verheugd over het besluit om verkiezingen te houden voor een nieuwe Nationale Vergadering en hoopt dat deze onder internationaal toezicht gehouden zullen worden, ook in de gebieden die thans door rebellen zijn bezet, om betwisting achteraf van de uitslag te vermijden; 6. veroordeelt elke schending van de mensenrechten en maakt zich grote zorgen over de ernstige mensenrechtenschendingen die zich tijdens het Seleka-offensief in de CAR hebben voorgedaan; spreekt zijn krachtige veroordeling uit over de agressie tegen de burgerbevolking in de door rebellen bezette gebieden, waarbij het onder meer gaat om fysiek en seksueel geweld, plundering en stelselmatige verbreking van communicatiemiddelen; betuigt zijn diepe verontrusting over de berichten omtrent ophitsing tegen etnische en religieuze minderheden, en intimidatie en willekeurige arrestaties van politieke tegenstanders in Bangui; 7. onderstreept dat de autoriteiten van de CAR moeten blijven ijveren voor de veiligheid en bescherming van de burgerbevolking; pleit voor hervorming van het leger en voor het treffen van regelingen voor ontwapening, demobilisatie en herintegratie van voormalige militairen in de maatschappij, repatriëring van vluchtelingen, hervestiging van ontheemden in hun eigen land, en uitvoering van haalbare ontwikkelingsprogramma’s; 8. is bijzonder verontrust over berichten die erop wijzen dat de aanwerving en inzet van kindsoldaten steeds vaker voorkomen; geeft nogmaals blijk van zijn afkeer van dergelijke praktijken en vraagt alle partijen bij het conflict een einde hieraan te maken; 9. vraagt alle partijen het bestand te respecteren, zich van geweld jegens burgers te onthouden en de mensenrechten te respecteren; onderstreept dat het falen van eerdere vredesakkoorden om voor blijvende stabiliteit in de CAR te zorgen mede toe te schrijven was aan onvoldoende aandacht voor de mensenrechten; 10. betuigt zijn respectvol medeleven met alle slachtoffers en acht het van het grootste belang dat alle vroegere en huidige wandaden op gebied van mensenrechten onpartijdig en grondig worden onderzocht zodat de daders kunnen worden achterhaald; hoopt oprecht dat de daders van oorlogsmisdaden en misdaden tegen de menselijkheid geen straffeloosheid ten deel valt, merkt in dit verband op dat er nog steeds een onderzoek door het Internationale Strafhof loopt naar de situatie in de CAR; 11. verwelkomt de bemiddelingspogingen van regionale organisaties als de Afrikaanse Unie en de ECCAS, met name de onderhandelingen die in Libreville tussen de partijen hebben plaatsgevonden; hecht nadrukkelijk belang aan het nieuwe follow-up mechanisme dat zal worden ingesteld om op de volledige uitvoering van de bereikte akkoorden toe te zien; vraagt de EU in dit verband om de ECCAS bij het toezicht op de uitvoering van de onlangs gesloten akkoorden te steunen; vraagt de internationale gemeenschap om zich actiever in te zetten voor de CAR om aan de sinds lang bestaande problemen van dit land te doen en een duurzame politieke oplossing tot stand te brengen; 12. vraagt de Commissie technische steun te bieden aan de autoriteiten van de CAR met het oog op invoering van de nodige wetgeving voor de organisatie van de komende verkiezingen; is van mening dat de EU moet overwegen een verkiezingswaarnemersmissie naar de CAR te sturen als bijdrage aan geloofwaardige, vrije en eerlijke verkiezingen; 13. vraagt de HV/VV Catherine Ashton om munt te slaan uit de langdurige relatie van de EU met de CAR teneinde de uitvoering van een alomvattende vredesopbouwstrategie, die de normalisatie en duurzame ontwikkeling van het land ten goede zal komen, actief te bevorderen; 14. is bezorgd over de effecten van de recente crisis op de humanitaire situatie in het land; roept alle partijen op het internationale humanitaire recht te respecteren en humanitaire organisaties veilige en onbelemmerde doortocht te verlenen naar getroffen bevolkingsgroepen; vraagt de Commissie haar humanitaire hulpinspanningen in de CAR op te voeren; 15. stelt dat de onveiligheid die zich ook in de omringende landen rond de CAR verbreidt, in het bijzonder de Democratische Republiek Congo, Soedan, Zuid-Soedan en Oeganda, om gecoördineerd optreden van de internationale gemeenschap vraagt waarmee de steeds terugkerende problemen van afbrokkelende staten, etnische conflicten en herhaaldelijke schendingen van mensenrechten, democratie en rechtsstatelijkheid op een holistische en regionaal gerichte manier kunnen worden tegengegaan; 16. beschouwt een transparante toegang tot en controle over de natuurlijke rijkdommen, en een rechtvaardige verdeling van de opbrengsten van de winning van die rijkdommen via de staatsbegroting als onmisbaar voor de duurzame ontwikkeling van het land; 17. beschouwt transparantie en publieke inzichtelijkheid in de mijnbouwsector als cruciaal voor efficiënt mijnbouwbeheer, duurzame ontwikkeling en bestrijding van corruptie; onderstreept dat mogelijke smokkel van ruwe diamanten uit door de rebellen gecontroleerde gebieden in de CAR het conflict weer kan doen oplaaien en het land nog verder kan destabiliseren; vraagt de regering van de CAR meer maatregelen te nemen om de illegale winning en verhandeling van natuurlijke rijkdommen te bestrijden, en dringt erop aan dat de situatie via het Kimberley Process in het oog wordt gehouden; 18. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de ondervoorzitter van de Commissie/hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid, de Veiligheidsraad en de secretaris-generaal van de Verenigde Naties, de instellingen van de Afrikaanse Unie, de ECCAS, de Parlementaire Vergadering ACS-EU en de lidstaten van de Europese Unie.