(Goedkeuring) Het Europees Parlement, – gezien het ontwerpbesluit van de Raad (11222/1/2010/REV 1 en COR 1), – gezien de tekst van de overeenkomst tussen de Europese Unie en de Verenigde Staten van Amerika inzake de verwerking en doorgifte van gegevens betreffende het betalingsberichtenverkeer van de Europese Unie naar de Verenigde Staten ten behoeve van het programma voor het traceren van terrorismefinanciering, die aan bovengenoemd ontwerpbesluit van de Raad is gehecht, – onder verwijzing naar zijn resolutie van 5 mei 2010 over de aanbeveling van de Commissie aan de Raad toestemming voor de start van onderhandelingen te geven voor een overeenkomst tussen de Europese Unie en de Verenigde Staten van Amerika inzake het beschikbaar stellen van gegevens over het betalingsverkeer aan het ministerie van Financiën van de Verenigde Staten voor de preventie en bestrijding van terrorisme en van de financiering ervan (1) , – gezien het advies van de Europese toezichthouder voor gegevensbescherming van 22 juni 2010 (2) , – gezien het advies van de Werkgroep gegevensbescherming artikel 29 en de Werkgroep politie en justitie van 25 juni 2010, – gezien het door de Raad ingediende verzoek om goedkeuring overeenkomstig artikel 218, lid 6, alinea 2, onder a), juncto artikel 87, lid 2, onder a), en artikel 88, lid 2, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (C7-0158/2010), – gelet op artikel 81 en artikel 90, lid 8, van zijn Reglement, – gezien de aanbeveling van de Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken ( A7-0224/2010 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan de sluiting van de overeenkomst; 2. verzoekt de Commissie, in overeenstemming met artikel 8 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, op grond waarvan persoonsgegevens onder toezicht moeten staan van een „onafhankelijke autoriteit”, zo spoedig mogelijk drie kandidaten voor te dragen bij het Europees Parlement en de Raad voor de rol van door de EU aangewezen onafhankelijk persoon zoals bedoeld in artikel 12, lid 1, van de overeenkomst; wijst erop dat mutatis mutandis dezelfde procedure moet worden gevolgd door het Europees Parlement en de Raad als bij de benoeming van de Europese toezichthouder voor gegevensbescherming, zoals vastgelegd in Verordening (EG) nr. 45/2001 (3) tot uitvoering van artikel 286 van het EG-Verdrag; 3. verzoekt zijn Voorzitter zijn standpunt te doen toekomen aan de Raad en de Commissie, alsmede aan de regeringen en parlementen van de lidstaten en de regering van de Verenigde Staten van Amerika; verzoekt zijn Voorzitter voorts een interparlementaire dialoog aan te gaan met de voorzitter van het Huis van Afgevaardigden van de Verenigde Staten en de voorzitter pro tempore van de Senaat van de Verenigde Staten over de toekomstige kaderovereenkomst tussen de EU en de VS over gegevensbescherming. (Raadpleging) Het Europees Parlement, – gezien het voorstel van de hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid (08029/2010), – gezien de verklaring die de hoge vertegenwoordiger op 8 juli 2010 in de plenaire vergadering van het Europees Parlement heeft afgelegd over de fundamentele organisatie van de centrale administratie van de Europese dienst voor extern optreden (EDEO), – gezien de verklaring van de hoge vertegenwoordiger over politieke verantwoordingsplicht, – gelet op artikel 27, lid 3, van het EU­Verdrag op grond waarvan het Parlement door de Raad is geraadpleegd (C7-0090/2010), – gelet op artikel 55 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie buitenlandse zaken en de adviezen van de Commissie constitutionele zaken, de Commissie ontwikkelingssamenwerking, de Commissie internationale handel, de Begrotingscommissie, de Commissie begrotingscontrole en de Commissie rechten van de vrouw en gendergelijkheid ( A7-0228/2010 ), 1. keurt het voorstel van de hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid als gewijzigd goed; 2. is vastbesloten om zijn samenwerking met de nationale parlementen van de lidstaten op het gebied van het extern optreden van de Unie en met name met betrekking tot het GBVB en het GVDB, zoals bedoeld in het Verdrag, te intensiveren; 3. is van oordeel dat in amendementen op het Financieel Reglement, naast het onderhavige besluit, verder moet worden verduidelijkt wat de rol van de Commissie is betreffende het subdelegeren van bevoegdheden aan de hoofden van delegaties bij het uitvoeren van operationele kredieten, waarbij er in het Financieel Reglement met name voor moet worden gezorgd dat de Commissie alle noodzakelijke maatregelen neemt om te waarborgen dat subdelegatie van bevoegdheden niet van invloed is op de kwijtingsprocedure; 4. verzoekt de Commissie om in haar alomvattende werkdocument over uitgaven op het gebied van het extern optreden van de EU, dat tegelijkertijd met het ontwerp van begroting van de EU moet worden opgesteld, ook details op te nemen met betrekking tot de personeelsformaties van de delegaties van de EU, alsook met betrekking tot de uitgaven op het gebied van het extern optreden per land en per missie; geeft aan dat het van plan is het Financieel Reglement dienovereenkomstig te wijzigen; 5. herhaalt dat, in het geval van geschillen over instructies van de Commissie aan de hoofden van delegaties, die, overeenkomstig artikel 221, lid 2, van het VWEU, onder het gezag van de hoge vertegenwoordiger staan, en in het geval van meningsverschillen tussen de hoge vertegenwoordiger en de commissarissen die belast zijn met de programmering van de relevante instrumenten voor externe bijstand, het college van commissarissen de definitieve beslissing neemt; 6. verzoekt de hoge vertegenwoordiger met klem ervoor te zorgen dat de bepalingen in artikel 6 van het besluit van de Raad, op basis waarvan ten minste 60% van al het personeel van de Europese Dienst voor extern optreden op AD-niveau uit vaste EU-ambtenaren moet bestaan, voor alle rangen binnen de EDEO-hiërarchie gelden; 7. is van oordeel dat de aanvullende speciale maatregelen, zoals bedoeld in artikel 6 van het besluit van de Raad, voor het versterken van het geografische en genderevenwicht wat het geografische evenwicht betreft maatregelen moeten omvatten zoals opgenomen in Verordening (EG, Euratom) nr. 401/2004 van de Raad (1) ; 8. verzoekt de Raad, wanneer deze voornemens is af te wijken van de door het Parlement goedgekeurde tekst, het Parlement hiervan op de hoogte te stellen; 9. wenst opnieuw te worden geraadpleegd ingeval de Raad voornemens is wijzigingen aan te brengen in het voorstel van de hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid; 10. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad, aan de hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid en aan de Commissie. Standpunt van het Europees Parlement vastgesteld op 8 juli 2010 met het oog op de aanneming van een besluit van de Raad tot vaststelling van de organisatie en werking van de Europese dienst voor extern optreden DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, Gelet op het Verdrag betreffende de Europese Unie, en met name op artikel 27, lid 3, Gezien het voorstel van de hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid („de hoge vertegenwoordiger”) (2) , Gezien het advies van het Europees Parlement (3) , Gezien de instemming van de Commissie (4) , Overwegende hetgeen volgt: (1) Doel van dit besluit is de organisatie en werking vast te stellen van de Europese dienst voor extern optreden („EDEO”), een functioneel autonoom orgaan van de Unie dat onder het gezag van de hoge vertegenwoordiger staat en is ingesteld bij artikel 27, lid 3, van het Verdrag betreffende de Europese Unie (VEU), als gewijzigd bij het Verdrag van Lissabon. Dit besluit, met name wanneer daarin wordt verwezen naar de „hoge vertegenwoordiger”, wordt geïnterpreteerd overeenkomstig de taakomschrijving van de hoge vertegenwoordiger in artikel 18 van het VEU. (2) Overeenkomstig artikel 21, lid 3, tweede alinea, van het VEU ziet de Unie toe op de samenhang tussen de diverse onderdelen van haar extern optreden en tussen het extern optreden en het beleid van de Unie op andere terreinen. De Raad en de Commissie, hierin bijgestaan door de hoge vertegenwoordiger, dragen zorg voor deze samenhang en werken daartoe samen. (3) De EDEO zal de hoge vertegenwoordiger, die tevens vicevoorzitter van de Commissie en voorzitter van de Raad Buitenlandse Zaken is , ondersteunen bij de uitoefening van haar mandaat om het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid („GBVB”) van de Europese Unie uit te voeren en zorg te dragen voor de samenhang van het extern optreden van de EU , zoals met name beschreven in de artikelen 18 en 27 van het VEU . De EDEO zal de hoge vertegenwoordiger ondersteunen in zijn hoedanigheid van voorzitter van de Raad Buitenlandse Zaken, onverminderd de normale taken van het secretariaat-generaal van de Raad. De EDEO zal de hoge vertegenwoordiger tevens ondersteunen in zijn hoedanigheid van vicevoorzitter van de Commissie bij de uitoefening, in de Commissie, van de taken van de Commissie op het gebied van de externe betrekkingen en bij de coördinatie van de overige aspecten van het extern optreden van de Unie, onverminderd de normale taken van de Commissiediensten. (4) De bijdrage die de EDEO aan de externe samenwerkingsprogramma's van de EU levert, dient erin te bestaan dat de dienst tracht ervoor te zorgen dat de programma's beantwoorden aan de doelstellingen van het extern optreden als vermeld in artikel 21 VEU, en meer bepaald in lid 2, punt d), alsook aan de doelstellingen van het ontwikkelingssamenwerkingsbeleid van de EU conform artikel 208 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU). In dit verband moet de EDEO tevens bevorderen dat de doelstellingen van de Europese consensus inzake ontwikkeling en de Europese consensus over humanitaire hulp worden verwezenlijkt. (5) Uit het Verdrag van Lissabon vloeit voort dat, ter uitvoering van de bepalingen ervan, de EDEO zo spoedig mogelijk na de inwerkingtreding van het Verdrag operationeel moet worden. (6) Het Europees Parlement zal ten volle zijn rol vervullen in het extern optreden van de Unie, met name wat de in artikel 14, lid 1, van het VEU bedoelde politieke controle betreft, alsmede in wetgevings- en begrotingsaangelegenheden overeenkomstig de Verdragen. De hoge vertegenwoordiger zal voorts, overeenkomstig artikel 36 van het VEU, het Europees Parlement regelmatig raadplegen over de voornaamste aspecten en de fundamentele keuzen op het gebied van het GBVB en erop toezien dat de opvattingen van het Europees Parlement naar behoren in aanmerking worden genomen. De EDEO zal de hoge vertegenwoordiger daarin bijstaan. Er dient een specifieke regeling te worden vastgesteld met betrekking tot de toegang van leden van het Europees Parlement tot gerubriceerde documenten en informatie op het gebied van het GBVB. Tot de goedkeuring van die regeling blijven de bestaande bepalingen van het Interinstitutioneel Akkoord van 2002 over gerubriceerde documenten en informatie van toepassing. (7) De hoge vertegenwoordiger, of zijn vertegenwoordiger, moet ten aanzien van het Europees Defensieagentschap, het Satellietcentrum van de Europese Unie, het Instituut voor Veiligheidsstudies van de Europese Unie en de Europese veiligheids- en defensieacademie de verantwoordelijkheden uitoefenen waarin hun respectieve oprichtingsakten voorzien. De EDEO moet deze instanties de ondersteuning verlenen die thans door het secretariaat-generaal van de Raad wordt verleend. (8) Er moeten bepalingen worden aangenomen inzake de personeelsleden van de EDEO en hun aanwerving , waar dit noodzakelijk is voor de vaststelling van de organisatie en werking van de EDEO . Overeenkomstig artikel 336 van het VWEU dienen tegelijkertijd, onverminderd artikel 298 van het VWEU , de nodige wijzigingen te worden aangebracht in het Statuut van de ambtenaren van de Europese Gemeenschappen („Statuut”) en de Regeling welke van toepassing is op de andere personeelsleden van die Gemeenschappen („RAP”). In personeelsaangelegenheden moet de EDEO worden beschouwd als een instelling in de zin van het Statuut. ▌ De hoge vertegenwoordiger zal het tot aanstelling bevoegde gezag zijn voor ambtenaren die vallen onder het Statuut, alsook voor functionarissen die vallen onder de RAP. ▌ Het aantal ambtenaren en andere personeelsleden van de EDEO zal jaarlijks worden vastgesteld in het kader van de begrotingsprocedure en zal worden opgenomen in de personeelsformatie. (9) De personeelsleden van de EDEO houden bij het uitoefenen van hun werkzaamheden en bij het bepalen van hun gedrag uitsluitend de belangen van de Unie voor ogen. (10) De aanwerving dient plaats te vinden op basis van verdienste, met inachtneming van een passend geografisch en genderevenwicht. In het EDEO-personeel is een adequate vertegenwoordiging van onderdanen van alle lidstaten gewaarborgd. In de in 2013 geplande evaluatie dient ook deze kwestie aan de orde te komen en dienen, waar nodig, voorstellen te worden gedaan voor bijkomende specifieke maatregelen om eventuele onevenwichtigheden te corrigeren. (11) Overeenkomstig artikel 27, lid 3, van het VEU zal de EDEO bestaan uit ambtenaren van het secretariaat-generaal van de Raad en de Commissie, alsmede personeelsleden die afkomstig zijn van de diplomatieke diensten van de lidstaten. Daartoe worden de relevante diensten en functies in het secretariaat-generaal van de Raad en in de Commissie naar de EDEO overgebracht, samen met de ambtenaren en tijdelijke functionarissen die een ambt in die diensten of functies bekleden. Vóór 1 juli 2013 werft de EDEO uitsluitend ambtenaren van het secretariaat-generaal van de Raad en de Commissie aan, alsmede personeelsleden die afkomstig zijn van de diplomatieke diensten van de lidstaten. Na die datum kunnen alle ambtenaren en andere personeelsleden van de Europese Unie op openstaande ambten van de EDEO solliciteren. (12) De EDEO kan in specifieke gevallen de hulp inroepen van gespecialiseerde gedetacheerde nationale deskundigen (GND's), die onder het gezag van de hoge vertegenwoordiger staan. Gedetacheerde nationale deskundigen die bij de EDEO een ambt bekleden, zullen niet meetellen in het derde deel van het personeel dat uit nationale personeelsleden moet bestaan zodra de EDEO op volle sterkte is. Gedurende de oprichtingsfase zullen zij niet automatisch maar louter met toestemming van de autoriteiten van hun lidstaat van herkomst worden overgeplaatst. Bij het verstrijken van het contract van een GND die uit hoofde van artikel 7 naar de EDEO was overgeplaatst, wordt de functie omgezet in een betrekking van tijdelijk ambtenaar wanneer de door de GND uitgevoerde functie overeenstemt met een normaliter door ambtenaren op AD-niveau uitgevoerde functie, op voorwaarde dat de benodigde betrekking beschikbaar is in de personeelsformatie. (13) De Commissie en de EDEO zullen in overleg een praktische regeling voor de instructies van de Commissie aan de delegaties uitwerken. Hierin moet met name worden bepaald dat wanneer de Commissie instructies aan de delegaties toezendt, zij tegelijkertijd een afschrift hiervan toezendt aan het hoofd van de delegatie en aan de centrale administratie van de EDEO. (14) Het Financieel Reglement moet zodanig worden gewijzigd dat de EDEO wordt opgenomen in artikel 1 van het Financieel Reglement, met een specifieke afdeling in de begroting van de Unie. Overeenkomstig de toepasselijke voorschriften en naar analogie van de overige instellingen zal een deel van het jaarverslag van de Rekenkamer worden gewijd aan de EDEO en zal de EDEO op dit verslag reageren. Voor de EDEO zullen de kwijtingsprocedures gelden die zijn bepaald in artikel 319 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie en in de artikelen 145 tot en met 147 van het Financieel Reglement. De EDEO verleent het Europees Parlement alle steun die het nodig heeft om zijn recht als kwijtingsautoriteit te kunnen uitoefenen. De uitvoering van de operationele begroting zal overeenkomstig artikel 317 van het VWEU onder de verantwoordelijkheid van de Commissie vallen. Bij besluiten met financiële gevolgen zullen met name de in titel IV van het Financieel Reglement bepaalde verantwoordelijkheden in acht worden genomen, in het bijzonder artikel 75 inzake uitgaven en de artikelen 64 tot en met 68 inzake de verantwoordelijkheid van de financiële actoren . (15) Op begrotingsneutraliteit gerichte kosteneffectiviteit moet het beginsel zijn dat aan de oprichting van de EDEO ten grondslag ligt. Hiertoe zal gebruik moeten worden gemaakt van overgangsregelingen en geleidelijke capaciteitsopbouw. Onnodig dupliceren van taken, functies en middelen met andere instanties moet worden vermeden. Alle mogelijkheden om te rationaliseren moeten worden benut. Voorts zal er behoefte zijn aan een aantal ambten voor tijdelijk personeel uit de lidstaten, die in het kader van het lopende meerjarenkader zullen moeten worden gefinancierd. (16) Er moeten voorschriften worden vastgesteld die de activiteiten van de EDEO en zijn personeelsleden regelen op het gebied van beveiliging, bescherming van gerubriceerde gegevens en transparantie. (17) Er zij aan herinnerd dat het protocol betreffende de voorrechten en immuniteiten van de Unie van toepassing is op de EDEO, alsmede op zijn ambtenaren en andere personeelsleden die vallen onder het statuut dan wel onder de RAP . (18) De Europese Unie en de Europese Gemeenschap voor Atoomenergie blijven over één enkel institutioneel kader beschikken. Derhalve is het essentieel te zorgen voor samenhang tussen beider externe betrekkingen, en de delegaties van de Unie in staat te stellen de vertegenwoordiging van de Europese Gemeenschap voor Atoomenergie op zich te nemen in derde landen en in internationale organisaties. (19) De hoge vertegenwoordiger dient uiterlijk medio 2013 de werking en de organisatie van de EDEO te evalueren en daarbij, zo nodig, voorstellen te doen voor een herziening van dit besluit. De herziening dient uiterlijk begin 2014 te worden goedgekeurd. HEEFT HET VOLGENDE BESLUIT VASTGESTELD: Artikel 1 Aard en werkingssfeer 1. Bij dit besluit worden de organisatie en werking van de Europese dienst voor extern optreden („EDEO”) vastgesteld. 2. De EDEO, met hoofdzetel te Brussel, is een functioneel autonoom orgaan van de Europese Unie, naast de Commissie en het secretariaat-generaal van de Raad, dat over de juridische bevoegdheid beschikt om zijn taken te kunnen uitvoeren en zijn doelstellingen te kunnen verwezenlijken. 3. De EDEO staat onder het gezag van de hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid („hoge vertegenwoordiger”). 4. De EDEO bestaat uit een centrale administratie en uit de delegaties van de Unie in derde landen en bij internationale organisaties. Artikel 2 Taken 1. De EDEO ondersteunt de hoge vertegenwoordiger bij de uitoefening van zijn mandaat , zoals met name beschreven in de artikelen 18 en 27 van het VEU : 2. De EDEO staat de voorzitter van de Europese Raad, de voorzitter van de Commissie, en de Commissie ▌bij bij de uitoefening van hun respectieve taken op het gebied van de externe betrekkingen. Artikel 3 Samenwerking 1. De EDEO verleent steun aan en werkt samen met de diplomatieke diensten van de lidstaten alsook met het secretariaat-generaal van de Raad en de diensten van de Commissie, ▌teneinde de samenhang tussen de verschillende gebieden van het extern optreden van de Unie en tussen het extern optreden en het beleid van de Unie op andere terreinen te verzekeren. 2. De EDEO en de diensten van de Commissie raadplegen elkaar bij de uitoefening van hun respectieve taken over alle aangelegenheden die betrekking hebben op het extern optreden van de Unie , uitgezonderd GVDB-aangelegenheden . De EDEO neemt deel aan de voorbereidende werkzaamheden en procedures betreffende handelingen die de Commissie op dit gebied dient op te stellen. Dit lid wordt uitgevoerd overeenkomstig Titel V, hoofdstuk 1, van het VEU en artikel 205 van het VWEU. 3. De EDEO kan regelingen inzake het dienstverleningsniveau treffen met de betrokken diensten van de Commissie, het secretariaat-generaal van de Raad, dan wel andere instanties of interinstitutionele organen van de Europese Unie. 4. De EDEO verleent passende steun en medewerking aan de andere instellingen en organen van de Unie , in het bijzonder aan het Europees Parlement. De EDEO kan een beroep doen op de steun en medewerking van deze instellingen en organen, met inbegrip, waar nodig, van de agentschappen. De interne controleur van de EDEO werkt met de interne controleur van de Commissie samen om voor samenhang in het controlebeleid te zorgen, met name waar het de verantwoordelijkheid van de Commissie voor de beleidsuitgaven betreft. Voorts werkt de EDEO overeenkomstig Verordening (EG) nr. 1073/1999 samen met het Europees Bureau voor fraudebestrijding (OLAF). Met name keurt de EDEO spoedig het op grond van deze verordening vereiste besluit inzake de voorwaarden voor interne onderzoeken goed. Zoals in deze verordening bepaald, verlenen de lidstaten, overeenkomstig de nationale regelgeving, en de instellingen de nodige steun om de OLAF-medewerkers in staat te stellen hun taken uit te voeren. Artikel 4 Centrale administratie 1. De EDEO wordt beheerd door een uitvoerend secretaris-generaal die onder het gezag van de hoge vertegenwoordiger functioneert . De uitvoerend secretaris-generaal neemt alle maatregelen die nodig zijn voor de vlotte werking van de EDEO, ook met betrekking tot het administratief en budgettair beheer van de dienst. De secretaris-generaal zorgt voor de effectieve coördinatie tussen alle afdelingen van de centrale administratie en met de delegaties van de Unie ▌. 2. De uitvoerend secretaris-generaal wordt bijgestaan door twee plaatsvervangende secretarissen-generaal. 3. De centrale administratie van de EDEO wordt ingedeeld in directoraten-generaal . Hierbij gaat het met name om het volgende: Er wordt recht gedaan aan de specifieke kenmerken van deze diensten, alsook aan de bijzonderheden van hun taken, het aan te werven personeel en de status van dat personeel. Er wordt ingestaan voor volledige coördinatie tussen alle EDEO-diensten. 4. De hoge vertegenwoordiger wijst ▌de voorzitters aan van de voorbereidende instanties van de Raad die worden voorgezeten door een vertegenwoordiger van de hoge vertegenwoordiger, daaronder begrepen de voorzitter van het Politiek en Veiligheidscomité , overeenkomstig de voorschriften van bijlage II bij Besluit 2009/908/EU van de Raad van 1 december 2009 tot vaststelling van de voorschriften tot toepassing van het besluit van de Europese Raad betreffende de uitoefening van het voorzitterschap van de Raad en betreffende het voorzitterschap van de voorbereidende instanties van de Raad (5) . 5. De hoge vertegenwoordiger en de EDEO worden in voorkomend geval ondersteund door het secretariaat-generaal van de Raad en de bevoegde Commissiediensten. Daartoe kunnen regelingen inzake het dienstverleningsniveau worden getroffen door de EDEO, het secretariaat-generaal van de Raad en de bevoegde Commissiediensten. Artikel 5 Delegaties van de Unie 1. Het besluit tot opening of sluiting van een delegatie wordt genomen door de hoge vertegenwoordiger, in overleg met de Raad en de Commissie. ▌ 2. Elke delegatie van de Unie staat onder het gezag van een delegatiehoofd . Het delegatiehoofd oefent gezag uit over alle personeelsleden van de delegatie, ongeacht hun statuut, alsook over al hun activiteiten. Het hoofd legt aan de hoge vertegenwoordiger verantwoording af voor het algehele beheer van de werkzaamheden van de delegatie en voor het verzekeren van de coördinatie van alle acties van de Unie. Het personeel van de delegaties bestaat uit EDEO-personeel en, waar dit dienstig is voor de uitvoering van de begroting van de Unie en andere uniale beleidsterreinen die niet onder de bevoegdheid van de EDEO vallen, uit Commissiepersoneel. 3. Het delegatiehoofd ontvangt instructies van de hoge vertegenwoordiger en de EDEO, en is verantwoordelijk voor de uitvoering ervan. Op gebieden waarop de Commissie haar bij de Verdragen verleende bevoegdheden uitoefent, kan zij, overeenkomstig artikel 221, lid 2, VWEU, ook instructies aan de delegaties verstrekken, die onder de algemene verantwoordelijkheid van het delegatiehoofd worden uitgevoerd. 4. Het delegatiehoofd voert, ingeval van subdelegatie door de Commissie, overeenkomstig het Financieel Reglement, operationele kredieten uit met betrekking tot EU-projecten in het betrokken derde land. 5. De werking van elke delegatie wordt op gezette tijden geëvalueerd door de secretaris-generaal van de EDEO; deze evaluatie omvat een financiële en administratieve controle. De secretaris-generaal van de EDEO kan daartoe ▌de bevoegde Commissiediensten om bijstand verzoeken. Naast de interne maatregelen van de EDEO maakt OLAF van zijn bevoegdheden gebruik, met name door overeenkomstig Verordening (EG) nr. 1073/1999 antifraudemaatregelen uit te voeren. 6. De hoge vertegenwoordiger treft de nodige regelingen met het gastland, de internationale organisatie of het betrokken derde land. De hoge vertegenwoordiger neemt met name de nodige maatregelen opdat de gastlanden de delegaties van de Unie, hun personeel en hun eigendommen voorrechten en immuniteiten verlenen die gelijkwaardig zijn aan die welke worden bedoeld in het Verdrag van Wenen van 18 april 1961 inzake diplomatiek verkeer. 7. De delegaties van de Unie hebben de bevoegdheid om de belangen te behartigen van andere EU-instellingen, met name ▌het Europees Parlement, in hun ▌contacten met de internationale organisaties of derde landen waar de delegaties geaccrediteerd zijn. 8. Het delegatiehoofd heeft de bevoegdheid om de EU te vertegenwoordigen in het land waar de delegatie is geaccrediteerd , met name om contracten te sluiten en in rechte op te treden. 9. De delegaties van de Unie werken nauw samen en delen informatie met de diplomatieke diensten van de lidstaten. ▌ 10. De delegaties van de Unie ondersteunen overeenkomstig artikel 35, derde alinea, van het VEU de lidstaten op hun verzoek in hun diplomatieke betrekkingen en in hun taak burgers van de Unie in derde landen consulaire bescherming te bieden. Artikel 6 Personeel 1. De bepalingen van dit artikel, met uitzondering van lid 3, zijn van toepassing onverminderd het statuut van de ambtenaren van de Europese Gemeenschappen („Statuut”) en de Regeling welke van toepassing is op de andere personeelsleden van die Gemeenschappen („RAP”), met inbegrip van de wijzigingen die overeenkomstig artikel 336 van het VWEU in deze voorschriften worden aangebracht om ze aan te passen aan de behoeften van de EDEO. 2. De EDEO omvat ▌ambtenaren en andere personeelsleden van de Europese Unie, met inbegrip van personeelsleden van diplomatieke diensten van de lidstaten die als tijdelijke ambtenaren zijn aangesteld (6) . Het statuut en de RAP zijn van toepassing op deze personeelsleden. 3. Indien nodig kan de EDEO in specifieke gevallen een beroep doen op een beperkt aantal gespecialiseerde gedetacheerde nationale deskundigen (GND's). De hoge vertegenwoordiger stelt de regels vast, gelijkwaardig aan die van Besluit 2003/479/EG van de Raad als gewijzigd bij Besluit 2007/829/EG van de Raad van 5 december 2007 (7) , uit hoofde waarvan GND's ter beschikking van de EDEO worden gesteld met het oog op het verstrekken van gespecialiseerde expertise. 4. De personeelsleden van de EDEO houden bij het uitoefenen van hun werkzaamheden en bij het bepalen van hun gedrag uitsluitend de belangen van de Unie voor ogen. Onverminderd artikel 2, lid 1, derde streepje, en lid 2, en artikel 5, lid 3, vragen noch aanvaarden zij instructies van enige regering, autoriteit, organisatie of persoon buiten de EDEO dan wel van enige andere instantie of persoon dan de hoge vertegenwoordiger. Overeenkomstig artikel 11, lid 2, van het Statuut mogen de personeelsleden van de EDEO generlei betalingen aanvaarden van enige bron buiten de EDEO. ▌ 5. De bevoegdheden die bij het Statuut aan het tot aanstelling bevoegde gezag en bij de Regeling welke van toepassing is op de andere personeelsleden aan het tot aangaan van overeenkomsten bevoegde gezag zijn toegekend, zullen door de hoge vertegenwoordiger worden uitgeoefend , die deze bevoegdheden binnen de EDEO kan delegeren. 6. De aanwerving bij de EDEO stoelt op verdienste en waarborgt een passend geografisch en genderevenwicht. In het EDEO-personeel moeten de onderdanen van alle lidstaten adequaat vertegenwoordigd zijn . De voor 2013 in het vooruitzicht gestelde evaluatie zal tevens hierop betrekking hebben, voor zover passend met inbegrip van voorstellen voor extra specifieke maatregelen om mogelijke onevenwichten te corrigeren; 7. Ambtenaren van de Europese Unie en tijdelijke ambtenaren uit de diplomatieke diensten van de lidstaten hebben dezelfde rechten en plichten, worden gelijk behandeld en komen met name op gelijke voorwaarden voor alle ambten in aanmerking. Bij het toewijzen van taken op alle door de EDEO bestreken activiteits- en beleidsgebieden wordt geen onderscheid gemaakt tussen uit nationale diplomatieke diensten afkomstige, tijdelijke ambtenaren en ambtenaren van de Europese Unie. Overeenkomstig de bepalingen van het Financieel Reglement ondersteunen de lidstaten de Unie bij de uitvoering van financiële verplichtingen die voortvloeien uit de aansprakelijkheid uit hoofde van artikel 66 van het Financieel Reglement van uit nationale diplomatieke diensten afkomstige tijdelijke ambtenaren van de EDEO. 8. De hoge vertegenwoordiger stelt de selectieprocedures voor het EDEO-personeel vast, die worden afgewikkeld volgens een transparante, op verdienste gebaseerde procedure, teneinde personeel in dienst te nemen dat voldoet aan de hoogste normen inzake geschiktheid, efficiëntie en integriteit, onder waarborging van een adequaat geografisch evenwicht en met inachtneming van de behoefte aan een relevante vertegenwoordiging van onderdanen uit alle lidstaten en het streven naar genderevenwicht. Bij de aanwervingsprocedure voor openstaande ambten in de EDEO worden vertegenwoordigers van de lidstaten, het secretariaat-generaal van de Raad en de Commissie betrokken. ▌ 9. Zodra de EDEO op volle sterkte is, moet ten minste een derde deel van het EDEO-personeel (AD-niveau) bestaan uit personeelsleden uit de lidstaten, als bedoeld in lid 2, eerste alinea. Tevens moet ten minste 60% van het EDEO-personeel (AD-niveau) bestaan uit vaste EU-ambtenaren, met inbegrip van uit de diplomatieke diensten van de lidstaten afkomstige personeelsleden die vast EU-ambtenaar zijn geworden overeenkomstig de bepalingen van het Statuut. De hoge vertegenwoordiger dient elk jaar bij het Europees Parlement en de Raad een verslag in over de bezetting van de ambten in de EDEO. 10. De hoge vertegenwoordiger stelt de mobiliteitsregels vast, om te waarborgen dat voor de personeelsleden van de EDEO een hoge mobiliteitsgraad geldt. Op de in artikel 4, lid 3, derde streepje, bedoelde personeelsleden zijn specifieke bepalingen van toepassing. In het algemeen zijn alle EDEO-personeelsleden op gezette tijden in de Uniedelegaties werkzaam. De hoge vertegenwoordiger stelt de daartoe strekkende regels vast. 11. Overeenkomstig de toepasselijke bepalingen van het nationale recht verstrekt elke lidstaat zijn ambtenaren die tijdelijk ambtenaar in de EDEO zijn geworden, de waarborg dat zij na afloop van hun dienstbetrekking bij de EDEO onmiddellijk weer in dienst worden genomen. Overeenkomstig het bepaalde in artikel 50 ter van de RAP mag deze dienstbetrekking niet meer dan acht jaar duren, tenzij zij in uitzonderlijke omstandigheden en in het belang van de dienst met een periode van ten hoogste twee jaar is verlengd . EU-ambtenaren die in de EDEO werken, hebben het recht zich kandidaat te stellen voor ambten in hun instelling van herkomst, en wel onder dezelfde voorwaarden als interne kandidaten. 12. Er wordt gezorgd voor een adequate gezamenlijke opleiding voor het EDEO-personeel, waarbij met name wordt uitgegaan van bestaande nationale en EU- praktijken en -structuren. De hoge vertegenwoordiger stelt binnen een jaar na de inwerkingtreding van dit besluit passende maatregelen daartoe vast. Artikel 7 Overgangsbepalingen inzake het personeel 1. De in de bijlage vermelde betrokken diensten en functies in het secretariaat-generaal van de Raad en in de Commissie worden naar de EDEO overgeheveld. Ambtenaren en tijdelijke ambtenaren die een ambt in de in de bijlage vermelde diensten of functies bekleden, worden naar de EDEO overgeplaatst. Dat geldt mutatis mutandis voor contractueel en plaatselijk personeel voor die diensten en functies. GND's die in die diensten en functies werkzaam zijn, worden eveneens naar de EDEO overgeplaatst, mits de autoriteiten van de lidstaat van herkomst daarmee instemmen. Deze overplaatsingen worden op 1 januari 2011 van kracht. Overeenkomstig het Statuut wijst de hoge vertegenwoordiger iedere ambtenaar bij overplaatsing naar de EDEO een ambt toe in een functiegroep die overeenkomt met zijn rang. 2. De op de dag van de inwerkingtreding van dit besluit lopende procedures voor de aanwerving van personeelsleden voor ambten die naar de EDEO zijn overgeheveld, blijven van kracht. Zij worden onder het gezag van de hoge vertegenwoordiger voortgezet en voltooid in overeenstemming met de kennisgeving van de vacature en met de toepasselijke regels van het Statuut en de Regeling welke van toepassing is op de andere personeelsleden. Artikel 8 Begroting 1. De taken van de ordonnateur voor de afdeling EDEO in de algemene begroting van de Europese Unie worden overeenkomstig artikel 59 van het Financieel Reglement gedelegeerd. De hoge vertegenwoordiger stelt de interne regels voor het beheer van de huishoudelijke begrotingsonderdelen vast. De beleidsuitgaven blijven binnen de afdeling Commissie van de begroting . 2. De EDEO oefent zijn bevoegdheden uit overeenkomstig het Financieel Reglement dat van toepassing is op de algemene begroting van de Unie, binnen de grenzen van de aan de EDEO toegekende kredieten. 3. Bij de opstelling van ramingen voor de huishoudelijke uitgaven van de EDEO voert de hoge vertegenwoordiger overleg met het Commissielid voor ontwikkelingsbeleid en het Commissielid voor nabuurschapsbeleid met betrekking tot hun respectieve taakgebied. 4. Overeenkomstig artikel 314, lid 1, van het VWEU maakt de EDEO een raming op van zijn uitgaven voor het volgende begrotingsjaar. De Commissie voegt deze ramingen samen in een ontwerp-begroting, die afwijkende ramingen kan bevatten. De Commissie kan de ontwerp-begroting op grond van artikel 314, lid 2, van het VWEU wijzigen. 5. Om budgettaire transparantie op het gebied van het externe optreden van de Unie te waarborgen, zendt de Commissie de begrotingsautoriteit samen met de ontwerp-begroting van de EU een werkdocument toe met een volledig overzicht van alle uitgaven in verband met het externe optreden van de Unie. 6. De EDEO is onderworpen aan de kwijtingsprocedures van artikel 319 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie en van de artikelen 145 tot en met 147 van het Financieel Reglement. De EDEO werkt in dit verband volledig samen met de instellingen die bij de kwijtingsprocedure betrokken zijn, en verstrekt, waar nodig, de vereiste aanvullende informatie, onder meer in de vergaderingen van de relevante organen. Artikel 9 Instrumenten voor extern optreden en programmering 1. Het beheer van de externe samenwerkingsprogramma's van de EU valt onder de verantwoordelijkheid van de Commissie, onverminderd de rol van de Commissie en de EDEO bij de programmering, zoals in de volgende leden omschreven. 2. De hoge vertegenwoordiger zorgt voor de algemene politieke coördinatie van het extern optreden van de EU en waarborgt de eenheid, samenhang en doeltreffendheid van het extern optreden van de EU, met name door middel van de instrumenten voor externe bijstand: 3. De EDEO draagt met name bij aan de programmerings- en beheerscyclus voor de genoemde instrumenten op basis van de daarin gestelde beleidsdoelen. De EDEO is ▌belast met het opstellen van de onderstaande Commissiebesluiten betreffende de strategische, over meerdere jaren gespreide maatregelen binnen de programmeringscyclus: Onverminderd artikel 1, lid 3, werken de hoge vertegenwoordiger en de EDEO overeenkomstig artikel 3 gedurende de hele cyclus van programmering, planning en uitvoering van die instrumenten samen met de bevoegde leden en diensten van de Commissie. Alle voorstellen worden volgens de Commissieprocedures voorbereid en ter fine van besluit aan de Commissie voorgelegd. 4. Met betrekking tot het Europees Ontwikkelingsfonds en het financieringsinstrument voor ontwikkelingssamenwerking worden alle voorstellen, met inbegrip van voorstellen voor het wijzigen van de basisverordeningen en van de in lid 3 bedoelde programmeringsdocumenten, gezamenlijk opgesteld door de bevoegde diensten van de EDEO en van de Commissie, onder de verantwoordelijkheid van het Commissielid dat bevoegd is voor het ontwikkelingsbeleid; zij worden vervolgens gezamenlijk met de hoge vertegenwoordiger ter fine van besluit aan de Commissie voorgelegd . De thematische programma's , met uitzondering van het Europees instrument voor democratie en mensenrechten, het instrument voor samenwerking op het gebied van nucleaire veiligheid en het in lid 2, zevende streepje, vermelde gedeelte van het stabiliteitsinstrument, worden door de bevoegde dienst van de Commissie onder leiding van het Commissielid voor ontwikkelingsbeleid opgesteld en worden met instemming van de hoge vertegenwoordiger en andere betrokken Commissieleden aan het college voorgelegd. 5. Met betrekking tot het Europees nabuurschaps- en partnerschapsinstrument worden alle voorstellen, ook die voor het wijzigen van de basisverordeningen en van de in lid 3 bedoelde programmeringsdocumenten, gezamenlijk opgesteld door de bevoegde diensten van de EDEO en van de Commissie, onder de verantwoordelijkheid van het voor het nabuurschapsbeleid bevoegde Commissielid, dat vervolgens, samen met de hoge vertegenwoordiger, de voorstellen en documenten ter fine van besluit aan de Commissie voorlegt. 6. Maatregelen in het kader de GBVB-begroting, het stabiliteitsinstrument met uitzondering van het in lid 2, zevende streepje, bedoelde gedeelte, het financieringsinstrument voor de samenwerking met geïndustrialiseerde landen, communicatie en open diplomatie en de verkiezingswaarnemingsmissies vallen onder de verantwoordelijkheid van de hoge vertegenwoordiger/de EDEO. De Commissie is verantwoordelijk voor de financiële uitvoering ervan, onder het gezag van de hoge vertegenwoordiger in zijn hoedanigheid van vicevoorzitter van de Commissie. (8) De met deze uitvoering belaste Commissiedienst wordt op dezelfde locatie ondergebracht als de EDEO. Artikel 10 Beveiliging 1. De hoge vertegenwoordiger besluit, na raadpleging van het in Besluit 2001/264/EG van de Raad bedoelde comité, over de beveiligingsvoorschriften voor de EDEO en treft de nodige maatregelen om te garanderen dat de EDEO de risico's voor zijn personeel, zijn materiële activa en zijn informatie doeltreffend beheert en dat de dienst zijn zorgplicht in acht neemt. Die voorschriften gelden voor alle personeelsleden van de EDEO en van de delegaties van de Unie, ongeacht hun administratieve status of herkomst. 2. In afwachting van het in lid 1 bedoelde besluit: 3 . De EDEO beschikt over een afdeling beveiliging, die door de bevoegde diensten van de lidstaten wordt bijgestaan. 4. De hoge vertegenwoordiger stelt de maatregelen voor de toepassing van de beveiligingsvoorschriften in de EDEO vast, met name ten aanzien van de bescherming van gerubriceerde gegevens en overtreding van de veiligheidsvoorschriften door een EDEO-personeelslid. Daartoe wint de EDEO advies in bij de Dienst beveiliging van het secretariaat-generaal van de Raad, bij de bevoegde diensten van de Commissie en bij de bevoegde diensten van de lidstaten. Artikel 11 Toegang tot documenten, archief en gegevensbescherming 1. De EDEO past de regels toe van Verordening (EG) nr. 1049/2001 van het Europees Parlement en de Raad van 30 mei 2001 inzake de toegang van het publiek tot documenten van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie. De hoge vertegenwoordiger besluit over de uitvoeringsvoorschriften voor de EDEO. 2. De secretaris-generaal van de EDEO is verantwoordelijk voor de organisatie van het archief van de dienst. De relevante archieven uit de diensten van het secretariaat-generaal van de Raad en van de Commissie worden naar de EDEO overgebracht. 3. De EDEO beschermt de natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens overeenkomstig het bepaalde in Verordening (EG) nr. 45/2001 van het Europees Parlement en de Raad van 18 december 2000 betreffende de bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens door de communautaire instellingen en organen en betreffende het vrije verkeer van die gegevens. De hoge vertegenwoordiger besluit over de uitvoeringsvoorschriften voor de EDEO. Artikel 12 Onroerend goed 1. Het secretariaat-generaal van de Raad en de bevoegde Commissiediensten treffen de nodige maatregelen om ervoor te zorgen dat de in artikel 7 bedoelde overbrenging en overplaatsing gepaard kunnen gaan met de voor de werking van de EDEO vereiste overdracht van Raads- en Commissiegebouwen. 2. De voorwaarden waaronder onroerende goederen aan de centrale administratie van de EDEO en aan de delegaties van de Unie ter beschikking worden gesteld, worden, naar gelang van het geval, gezamenlijk door de hoge vertegenwoordiger, het secretariaat-generaal van de Raad en de Commissie vastgesteld. Artikel 13 Slotbepalingen 1. De hoge vertegenwoordiger, de Raad, de Commissie en de lidstaten zijn belast met de uitvoering van dit besluit en stellen de nodige maatregelen daartoe vast. 2. De hoge vertegenwoordiger dient uiterlijk eind 2011 bij het Europees Parlement , de Raad en de Commissie een verslag in over de werking van de EDEO. Dit verslag belicht in het bijzonder de uitvoering van het bepaalde in artikel 9 en in artikel 5, leden 3 en 10. 3. Uiterlijk medio 2013 voert de hoge vertegenwoordiger een evaluatie uit van de werking en de organisatie van de EDEO, waarin onder andere wordt ingegaan op de uitvoering van het bepaalde in artikel 6, leden 8 en 11. Deze evaluatie gaat, indien nodig, vergezeld van passende voorstellen tot herziening van dit besluit. In dat geval herziet de Raad overeenkomstig artikel 27 , lid 3, van het VWEU dit besluit uiterlijk begin 2014 in het licht van de evaluatie . 4. Dit besluit treedt in werking op de dag waarop het wordt aangenomen. De erin vervatte bepalingen inzake financieel beheer en aanwerving ▌worden pas van kracht zodra de vereiste wijzigingen in het Statuut en het Financieel Reglement alsmede ▌de gewijzigde begroting zijn aangenomen. Er wordt ▌tussen de hoge vertegenwoordiger, het secretariaat-generaal van de Raad en de Commissie een regeling getroffen en er wordt ▌met de lidstaten overleg gepleegd om een soepele overgang te garanderen . 5. Uiterlijk één maand na de inwerkingtreding van dit besluit dient de hoge vertegenwoordiger een raming van de inkomsten en uitgaven van de EDEO, inclusief een personeelsformatie, bij de Commissie in, zodat deze een ontwerp van gewijzigde begroting kan voorleggen. 6. Dit besluit wordt bekendgemaakt in het Publicatieblad van de Europese Unie. Gedaan te Brussel, ... Voor de Raad De voorzitter BIJLAGE DIENSTEN EN FUNCTIES DIE NAAR DE EDEO WORDEN OVERGEHEVELD (9) De onderstaande lijst geeft een overzicht van alle diensten die en bloc naar de EDEO worden overgeheveld. Hiermee wordt niet vooruitgelopen op andere behoeften en toe te wijzen middelen waarover een besluit zal worden genomen in het kader van de onderhandelingen over de begrotingstoewijzing betreffende de oprichting van de EDEO, noch op besluiten over de terbeschikkingstelling van het nodige personeel voor ondersteunende diensten, en de daarmee samenhangende behoefte aan overeenkomsten op dienstniveau tussen het secretariaat-generaal van de Raad, de Commissie en de EDEO. 1. SECRETARIAAT-GENERAAL VAN DE RAAD Al het personeel van de hieronder genoemde diensten en functies wordt en bloc overgeheveld naar de EDEO, met uitzondering van een zeer beperkt aantal personeelsleden die overeenkomstig artikel 2, lid 1, tweede streepje, de normale taken van het secretariaat-generaal van de Raad uitvoeren en van bepaalde hieronder vermelde specifieke functies: Politieke Staf GVDB en crisisbeheersingsstructuren · Directoraat Crisisbeheersing en Planning (CMPD) · Civiel plannings- en uitvoeringsvermogen (CPCC) · Militaire Staf van de Europese Unie (EUMS) o Diensten die rechtstreeks ressorteren onder de DGEUMS o Directoraat concepten en vermogens o Directoraat inlichtingen o Directoraat operaties o Directoraat logistiek o Directoraat communicatie- en informatiesystemen · Situatiecentrum van de EU (Sitcen) Uitgezonderd: · Personeel van het Sitcen dat de werking van de instantie voor veiligheidsaccreditatie ondersteunt Directoraat-Generaal E · Diensten die rechtstreeks ressorteren onder de directeur-generaal · Directoraat Noord- en Zuid-Amerika en Verenigde Naties · Directoraat Westelijke Balkan, Oost-Europa en Centraal-Azië · Directoraat non-proliferatie van massavernietigingswapens · Directoraat parlementaire aangelegenheden op GBVB-gebied · Verbindingsbureau in New York · Verbindingsbureau in Genève Personeelsleden van het SGR gedetacheerd bij de missies van de speciale vertegenwoordigers van de Europese Unie en bij GBVB-missies 2. COMMISSIE (INCLUSIEF DELEGATIES) Alle personeelsleden in de hieronder genoemde diensten en functies worden en bloc naar de EDEO overgeheveld, met uitzondering van een beperkt aantal personeelsleden die hieronder als uitzonderingen vermeld staan. Directoraat-generaal buitenlandse betrekkingen · Alle leidinggevende functies en het rechtstreeks daaraan toegevoegde ondersteunende personeel · Directoraat A (crisisplatform en beleidscoördinatie van het GBVB) · Directoraat B (multilaterale betrekkingen en mensenrechten) · Directoraat C (Noord-Amerika, Oost-Azië, Australië, Nieuw-Zeeland, EER, EVA, San Marino, Andorra, Monaco) · Directoraat D (coördinatie Europees nabuurschapsbeleid) · Directoraat E (Oost-Europa, zuidelijke Kaukasus, Centraal-Aziatische republieken) · Directoraat F (Midden-Oosten, zuidelijk Middellandse Zeegebied) · Directoraat G (Latijns-Amerika) · Directoraat H (Azië, uitgezonderd Japan en Korea) · Directoraat I (middelen hoofdkwartieren, voorlichting, interinstitutionele betrekkingen) · Directoraat K (externe dienst) · Directoraat L (strategie, coördinatie en analyse) · Taskforce oostelijk partnerschap · Dienst Relex-01 (audit) Uitgezonderd: · Personeel belast met het beheer van financiële instrumenten · Personeel belast met de betaling van salarissen en vergoedingen van personeelsleden van delegaties Externe dienst · Alle hoofden en adjunct-hoofden van delegaties en het rechtstreeks aan hen toegevoegde ondersteunende personeel · Alle politieke diensten en hun personeelsleden · Alle diensten voor voorlichting en open diplomatie en hun personeelsleden · Alle administratieve diensten Uitgezonderd: · Personeel belast met de uitvoering van financiële instrumenten Directoraat-generaal ontwikkeling · Directoraat D (ACS II - West- en Centraal-Afrika, Caribisch gebied en LGO), uitgezonderd de taskforce LGO · Directoraat E (Hoorn van Afrika, Oost- en Zuidelijk Afrika, Indische Oceaan en Stille Oceaan) · Afdeling CI (ACS I: programmering en beheer van hulp): personeel belast met programmering · Afdeling C2 (pan-Afrikaanse vraagstukken en instellingen, governance en migratie): personeel belast met pan-Afrikaanse betrekkingen · Desbetreffende leidinggevende functies en het rechtstreeks daaraan toegevoegde ondersteunende personeel BIJLAGE VERKLARING VAN DE HOGE VERTEGENWOORDIGER (10) OVER POLITIEKE VERANTWOORDING In de betrekkingen met het Europees Parlement bouwt de hoge vertegenwoordiger (HV) voort op de afspraken inzake raadpleging, informatie en rapportering die tijdens de vorige legislatuur zijn gemaakt door het gewezen Commissielid voor externe betrekkingen, de gewezen hoge vertegenwoordiger voor het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid en het roulerende voorzitterschap van de Raad. Waar nodig, worden deze afspraken bijgesteld in het licht van de politiekecontrolerol van het Parlement en van de herdefiniëring van de rol van de hoge vertegenwoordiger zoals beschreven in de Verdragen en overeenkomstig artikel 36 VEU. Concreet houdt dit het volgende in: 1. Wat het GBVB betreft, raadpleegt de HV het Europees Parlement over de voornaamste aspecten en de fundamentele keuzen op het gebied van dit beleid, overeenkomstig artikel 36 VEU. De gedachtewisselingen die voorafgaan aan de goedkeuring van mandaten en strategieën op het gebied van het GBVB, vinden in een passende vorm plaats, met inachtneming van de gevoeligheid en de vertrouwelijkheid van de behandelde onderwerpen. In deze context wordt ook de praktijk van gezamenlijke overlegbijeenkomsten met de bureaus van AFET en COBU verbeterd. De briefings op deze bijeenkomsten hebben met name betrekking op GBVB-missies die uit de EU-begroting worden gefinancierd, zowel missies die reeds worden uitgevoerd als missies die nog worden voorbereid. Indien nodig kunnen bijkomende gezamenlijke overlegbijeenkomsten plaatsvinden, bovenop de reguliere bijeenkomsten. Voor de EDEO zijn (op alle bijeenkomsten) naast de permanente voorzitter van het Politiek en Veiligheidscomité ook hoge, voor het beleid verantwoordelijke ambtenaren aanwezig. 2. De HV past de resultaten van de lopende onderhandelingen over de kaderovereenkomst tussen het Europees Parlement en de Commissie inzake onderhandelingen over internationale overeenkomsten mutatis mutandis toe voor overeenkomsten die onder haar bevoegdheidsgebied vallen en waarvoor de instemming van het Parlement vereist is. Het Europees Parlement wordt overeenkomstig artikel 218, lid 10, VWEU in iedere fase van de procedure onverwijld en ten volle geïnformeerd, ook voor overeenkomsten die worden gesloten op het gebied van het GBVB. 3. De HV zet de praktijk van een grondige dialoog over, en van toezending van alle documenten voor de strategische planningfasen van de financiële instrumenten (met uitzondering van het Europees Ontwikkelingsfonds) voort. Hetzelfde geldt voor alle discussiedocumenten die tijdens de voorbereidende fase aan de lidstaten worden voorgelegd. Deze praktijk doet geen afbreuk aan de resultaten van de onderhandelingen over de reikwijdte en de toepassing van artikel 290 VWEU inzake gedelegeerde handelingen. 4. De huidige regeling waarbij vertrouwelijke informatie over GVDB-missies en -operaties wordt verstrekt (via de bijzondere EP-commissie IIA 2002 EVDB), blijft bestaan. De HV kan andere EP-leden op „need to know”-basis ook toegang verlenen tot andere documenten op GBVB-gebied, op voorwaarde dat zij, met name voor gerubriceerde documenten, overeenkomstig de toepasselijke regels een behoorlijk veiligheidsonderzoek hebben ondergaan, dat deze toegang voor de uitoefening van hun institutionele functie vereist is en dat hiertoe een verzoek is ingediend door de voorzitter van AFET, en indien nodig door de voorzitter van het EP. In dit verband herziet de HV de bestaande bepalingen inzake toegang van leden van het Europees Parlement tot gerubriceerde documenten en informatie op het gebied van het veiligheids- en defensiebeleid (IIA 2002 EVDB), en stelt zij waar nodig voor deze aan te passen. In afwachting van deze aanpassing neemt de HV een besluit over overgangsmaatregelen die zij nodig acht om naar behoren aangewezen EP-leden die een institutionele functie uitoefenen, gemakkelijker toegang tot bovengenoemde informatie te verlenen. 5. De HV reageert positief op verzoeken van het Europees Parlement om nieuw te benoemen delegatiehoofden voor landen en organisaties die het Parlement als strategisch belangrijk beschouwt, voor een gedachtewisseling (geen hearing) voor AFET te laten verschijnen vooraleer zij hun ambt opnemen. Hetzelfde geldt ook voor speciale vertegenwoordigers van de EU (SVEU's). Deze gedachtewisselingen vinden in een met de HV overeengekomen vorm plaats, met inachtneming van de gevoeligheid en de vertrouwelijkheid van de behandelde onderwerpen. 6. Indien de hoge vertegenwoordiger niet kan deelnemen aan een debat in de plenaire vergadering van het Europees Parlement, beslist zij welk lid van een EU-instelling haar vervangt, hetzij een Commissielid voor kwesties die uitsluitend of hoofdzakelijk onder de bevoegdheid van de Commissie vallen, hetzij een lid van de Raad Buitenlandse Zaken voor kwesties die uitsluitend of hoofdzakelijk onder het GBVB vallen. In het laatste geval komt de vervanger hetzij uit het roulerende voorzitterschap, hetzij uit het voorzitterstrio, overeenkomstig artikel 26 van het reglement van orde van de Raad. Het Europees Parlement wordt ingelicht over het vervangingsbesluit van de hoge vertegenwoordiger. 7. De HV zorgt ervoor dat de delegatiehoofden, SVEU's, hoofden van GVDB-missies en hogere EDEO-ambtenaren aanwezig kunnen zijn op vergaderingen van relevante parlementaire commissies en subcommissies om deze regelmatig te briefen. 8. Voor militaire GVDB-operaties, die door de lidstaten worden gefinancierd, wordt de informatie nog steeds verstrekt via de bijzondere EP-commissie IIA 2002 EVDB, in afwachting van een eventuele herziening van het IIA overeenkomstig punt 4 hierboven. 9. Het Europees Parlement wordt geraadpleegd over de vaststelling en de planning van verkiezingswaarnemingsmissies en hun follow-up, met inachtneming van de budgettairecontrolerechten van het Parlement op het desbetreffende financieringsinstrument - het Europees instrument voor democratie en mensenrechten (EIDHR). De aanstelling van EU-hoofdwaarnemers gebeurt in overleg met de verkiezingscoördinatiegroep, en dit tijdig vóór het begin van de verkiezingswaarnemingsmissie. 10. De HV speelt een actieve rol in het komende overleg over de aanpassing van bestaande regelingen betreffende de financiering van het GBVB zoals opgenomen in het IIA van 2006 over de begrotingsdiscipline en een goed financieel beheer, op basis van de in punt 1 genoemde afspraken. De door het Verdrag van Lissabon ingevoerde nieuwe begrotingsprocedure is volledig van toepassing op de begroting van het GBVB. De hoge vertegenwoordiger zet zich ook in voor meer transparantie in de GBVB-begroting, wat onder meer inhoudt dat grote GVDB-missies (zoals de huidige missies in Afghanistan, Kosovo en Georgië) in de begroting kunnen worden geïdentificeerd, waarbij tegelijkertijd ook de flexibiliteit van de begroting en de vereiste continuïteit voor reeds aangegane missies moeten worden gewaarborgd. Verklaring die de hoge vertegenwoordiger in de plenaire vergadering van het Europees Parlement heeft afgelegd over de inrichting van het centraal bestuur van de EDEO De hoge vertegenwoordiger creëert binnen de EDEO de diensten en functies die nodig zijn voor de verwezenlijking van zijn doelstellingen en voor de versterking van de capaciteit van de EU voor een samenhangend extern optreden, waarbij overlappingen worden vermeden. In voorkomend geval ziet zij erop toe dat passende voorstellen worden ingediend bij de begrotingsautoriteit. De diensten en functies worden van tijd tot tijd aan nieuwe prioriteiten en ontwikkelingen aangepast. Vanaf het begin maken onder andere de volgende afdelingen deel uit van de EDEO: Crisismanagement en vredesopbouw: de GVDB-structuren maken deel uit van de EDEO op de wijze zoals in oktober 2009 overeengekomen door de Europese Raad en zoals voorzien in het EDEO-besluit. Een passende structuur kan worden verwezenlijkt door integratie van relevante afdelingen van de Commissie die zich bezighouden met crisisbeheersing en vredesopbouw. De hoge vertegenwoordiger zal erop toezien dat, rechtstreeks onder haar gezag en verantwoordelijkheid en binnen de geëigende structuur, tussen de naar de EDEO overgehevelde Commissie-eenheden voor crisisresponsplanning en -programmering, conflictpreventie en vredesopbouw, alsmede de GDVB-structuren, een hechte synergetische samenwerking plaatsvindt. Dit laat uiteraard het specifieke, met name intergouvernementele of communautaire, karakter van de beleidsmaatregelen onverlet. Onder direct gezag en directe verantwoordelijkheid van de hoge vertegenwoordiger wordt de volledige coördinatie tussen alle diensten van de EDEO, met name tussen de GVDB-structuren en de andere relevante diensten van de EDEO gewaarborgd, waarbij rekening wordt gehouden met de specifieke kenmerken van deze structuren. De hoge vertegenwoordiger waarborgt dat tussen de speciale vertegenwoordigers van de EU en de relevante afdelingen in de EDEO de noodzakelijke coördinatie tot stand wordt gebracht. De hoge vertegenwoordiger kent hoge prioriteit toe aan de bevordering van mensenrechten en goed bestuur in de hele wereld en zet zich in voor de integratie daarvan in het buitenlands beleid binnen de hele EDEO. Er worden op het niveau van het hoofdbureau structuren voor mensenrechten en democratie opgezet, alsmede centrale punten binnen de relevante delegaties van de Unie, die tot taak hebben toezicht te houden op de mensenrechtensituatie en de daadwerkelijke verwezenlijking van de beleidsdoelstellingen van de EU op het gebied van de mensenrechten. Het Europees Parlement , – gezien de conclusies van het voorzitterschap van de Europese Raad van Thessaloniki van 19 en 20 juni 2003, waarin alle staten van de westelijke Balkan het lidmaatschap van de Europese Unie in het vooruitzicht werd gesteld, – gezien de conclusies van de Raad Algemene Zaken van 7 december 2009, waarin werd benadrukt dat ook Kosovo, onverminderd het standpunt van de lidstaten over de status van Kosovo, voor visaliberalisering in aanmerking komt wanneer aan alle voorwaarden wordt voldaan, en de Commissie werd gevraagd de bevolking van Kosovo via een gestructureerde benadering dichter bij de EU te brengen, – gezien Gemeenschappelijk Optreden 2008/124/GBVB van de Raad van 4 februari 2008 betreffende de rechtsstaatmissie in Kosovo (EULEX KOSOVO), zoals gewijzigd door gemeenschappelijk optreden 2009/445/GBVB van 9 juni 2009, – gezien Gemeenschappelijk Optreden 2008/123/GBVB van de Raad van 4 februari 2008 houdende benoeming van een speciale vertegenwoordiger van de Europese Unie voor Kosovo, en gezien Besluit 2010/118/GBVB van de Raad van 25 februari 2010 houdende verlenging van het mandaat van de speciale vertegenwoordiger van de Europese Unie in Kosovo, – gezien de mededeling van de Commissie van 14 oktober 2009 „Uitbreidingsstrategie en voornaamste uitdagingen 2009-2010” ( COM(2009)0533 ) en het begeleidende voortgangsverslag 2009 van de Commissie getiteld „Kosovo (1) − Op weg naar de Europese Unie' ( COM(2009)0534 ), – gezien de aanbevelingen van de tweede interparlementaire bijeenkomst EP-Kosovo van 7 april 2009 en van de derde interparlementaire bijeenkomst EP-Kosovo van 23 juni 2010, – onder verwijzing naar zijn resolutie van 29 maart 2007 over de toekomst van Kosovo en de rol van de EU (2) , en naar zijn resolutie van 5 februari 2009 over Kosovo en de rol van de EU (3) , – gezien resolutie 1244(1999) van de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties, – gezien Verordening (EG) nr. 1244/2009 van de Raad van 30 november 2009 tot wijziging van Verordening (EG) nr. 539/2001 tot vaststelling van de lijst van derde landen waarvan de onderdanen bij overschrijding van de buitengrenzen in het bezit moeten zijn van een visum en de lijst van derde landen waarvan de onderdanen van die plicht zijn vrijgesteld (4) en met name bijlage I, waarin met het oog op juridische duidelijkheid en zekerheid een verwijzing is opgenomen naar personen die in Kosovo wonen (resolutie 1244(1999) van de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties), – gezien resolutie A/RES/63/3, aangenomen door de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties op 8 oktober 2008, waarin werd besloten het Internationaal Gerechtshof om advies te vragen over de kwestie of de eenzijdige onafhankelijkheidsverklaring van Kosovo door de voorlopige instellingen van zelfbestuur van Kosovo in overeenstemming is met het internationaal recht, – onder verwijzing naar zijn resolutie van 26 november 2009 over het uitbreidingsstrategiedocument voor 2009 van de Commissie met betrekking tot de landen van de westelijke Balkan, IJsland en Turkije (5) , – gezien het eindverslag van de speciale vertegenwoordiger van de VN over de toekomstige status van Kosovo en het alomvattende voorstel voor de regeling van de status van Kosovo van 26 maart 2007, – gelet op artikel 110, lid 2, van zijn Reglement, A. overwegende dat regionale stabiliteit in de westelijke Balkan en de integratie van deze landen in de EU prioriteiten zijn voor de Europese Unie, en verder overwegende dat deze prioriteiten alleen kunnen worden volgehouden als het lidmaatschap van de EU voor alle landen in de regio een tastbaar vooruitzicht is, B. overwegende dat de internationale gemeenschap altijd de levensvatbaarheid van multi-etnische en multireligieuze staten in de westelijke Balkan, gebaseerd op de waarden democratie, verdraagzaamheid en culturele verscheidenheid, heeft verdedigd, C. overwegende dat de burgers van Servië, de voormalige Joegoslavische Republiek Macedonië en Montenegro sinds 19 december 2009 zonder visum naar de EU kunnen reizen, en dat dit naar verwachting op korte termijn ook zal gelden voor de inwoners van Albanië en Bosnië-Herzegovina, en verder overwegende dat de burgers van Kosovo niet aan hun lot mogen worden overgelaten en niet geïsoleerd mogen raken van de burgers van de andere landen in de regio en dat derhalve het proces van visaliberalisering met Kosovo onverwijld moet beginnen, mits aan alle toepasselijke criteria is voldaan, D. overwegende dat het Internationaal Gerechtshof gevraagd is een advies uit te brengen over de verenigbaarheid van de unilaterale verklaring van onafhankelijkheid door de voorlopige instellingen van zelfbestuur van Kosovo met het internationaal recht , en overwegende dat dat advies er nog niet is, E. overwegende dat het besluit om Kosovo niet aan de visumliberalisering te laten deelnemen blijk geeft van een ernstige tegenstrijdigheid in de EU-Kosovostrategie, in de vorm van een discrepantie tussen de enorme hulpinspanningen in de vorm van financiële en personele middelen enerzijds, en het gesloten houden van de grenzen voor al diegenen die een bijdrage aan ontwikkeling zouden kunnen leveren anderzijds, 1. neemt nota van de verklaring van onafhankelijkheid van Kosovo van 17 februari 2008, en van het feit dat 69 landen deze onafhankelijkheid hebben erkend; neemt kennis van het feit dat 22 lidstaten Kosovo als een onafhankelijk land hebben erkend en dat vijf lidstaten dit niet hebben gedaan; spoort de lidstaten aan hun gemeenschappelijke benadering van Kosovo te intensiveren met als doel de integratie van Kosovo in de EU, ten einde het beleid van de EU voor alle inwoners van Kosovo doeltreffender te maken; is verheugd over de constructieve benadering van Kosovo zoals beklemtoond door het Spaanse voorzitterschap, hoewel Spanje de onafhankelijkheid van Kosovo niet heeft erkend; zou verheugd zijn indien alle lidstaten de onafhankelijkheid van Kosovo zouden erkennen; 2. benadrukt dat de integratieprocessen van alle landen van de westelijke Balkan in de EU van groot belang is voor de stabiliteit in die regio; onderstreept dat het vooruitzicht van toetreding tot de EU een krachtige stimulans is voor de noodzakelijke hervormingen in Kosovo, en dringt aan op praktische stappen om dit vooruitzicht voor zowel de regering als de burgers tastbaarder te maken; vraagt de Commissie in dit verband Kosovo te laten deelnemen aan het screeningproces dat in 2011 van start zal gaan teneinde het land voor te bereiden op de start van de onderhandelingen in het kader van de stabilisatie- en associatieovereenkomst, en de autoriteiten van Kosovo mee te delen welke stappen het land moet zetten voordat de Commissie de routekaart voor visaliberalisering gaat opstellen, en die taak onmiddellijk nadat deze stappen zijn gezet ter hand te nemen; 3. neemt kennis van het feit dat de meeste buurlanden van Kosovo de onafhankelijkheid van dat land hebben erkend en goede nabuurschapsbetrekkingen met het land onderhouden; wijst erop dat Kosovo als lid is toegetreden tot de Wereldbank, het Internationaal Monetair Fonds en andere internationale organisaties; 4. herhaalt zijn standpunt zoals tot uitdrukking gebracht in zijn resoluties van 29 maart 2007 en 5 februari 2009, waarin de mogelijkheid van een opdeling van Kosovo wordt verworpen; 5. maakt zich zorgen over de betrekkingen met Servië en onderstreept dat goede nabuurschapsbetrekkingen een essentieel criterium vormen voor de aspiraties van Servië, alsook van Kosovo en alle andere landen in de regio, om tot de EU toe te kunnen treden; begrijpt enerzijds de emotionele implicaties van de nasleep van de oorlog van 1999 en dat het officieel erkennen van Kosovo op dit moment voor het leiderschap in Belgrado geen haalbare politieke kaart is, maar vraagt Servië anderzijds zich ten aanzien van de kwestie van de status pragmatisch op te stellen; is in dit verband verheugd over de ondertekening van het politieprotocol met EULEX en dringt aan op een grotere samenwerking met de missie; vraagt Servië daarnaast het lidmaatschap van Kosovo van internationale organisaties, en met name de recente aanvraag betreffende toetreding tot de Wereldgezondheidsorganisatie, niet tegen te houden; onderstreept dat het conflict ook van invloed is op regionale handel en de samenwerking binnen de Midden-Europese Vrijhandelsovereenkomst (CEFTA), hetgeen de economieën van de landen in de regio geen goed doet; verzoekt alle partijen zich pragmatisch op te stellen zodat Kosovo in de regio kan integreren; onderstreept in dit verband dat het verwachte advies van het Internationaal Gerechtshof over „de kwestie of de eenzijdige onafhankelijkheidsverklaring van Kosovo door de voorlopige instellingen van zelfbestuur van Kosovo in overeenstemming is met het internationaal recht” niet mag weerhouden van een doeltreffende, grensoverschrijdende, regionale en plaatselijke samenwerking in het belang van alle bevolkingsgroepen in en rond Kosovo; 6. herinnert eraan dat elk land dat tot de EU wenst toe te treden, moet voldoen aan de toetredingscriteria en dat in het geval van de westelijke Balkan het kader voor onderhandelingen met de EU het stabilisatie- en associatieakkoord is; beklemtoont dat één van de drie belangrijke doelstellingen van het stabilisatie- en associatieproces regionale samenwerking is; 7. beklemtoont dat regionale integratie en samenwerking van cruciaal belang zijn voor de Europese veiligheid en stabiliteit, alsook voor het tot stand brengen van een gunstige context voor de normalisatie van de betrekkingen tussen Servië en Kosovo; is van mening dat een package deal met betrekking tot veiligheid en samenwerking in de westelijke Balkan wenselijk zou zijn; 8. dringt aan op versterking van de grensoverschrijdende samenwerking tussen Servië en Kosovo op de gebieden die voor de burgers van belang zijn, zoals het milieu, de infrastructuur en de handel, in het bijzonder op plaatselijk niveau; 9. wijst op het feit dat een aantal lidstaten unilateraal visaversoepelingsmaatregelen toepassen, terwijl acht lidstaten nog altijd de volledige visaleges in rekening brengen; verzoekt de lidstaten van de EU en de Commissie alles in het werk te stellen om op korte termijn uniforme voorlopige vereenvoudigde procedures in te voeren, teneinde het reizen voor de burgers van Kosovo te vergemakkelijken, in het bijzonder in het licht van de mogelijkheden die de nieuwe visumcode biedt; 10. is verheugd over het feit dat op 15 november 2009 plaatselijke verkiezingen zijn gehouden als de eerste verkiezingen onder de politieke verantwoordelijkheid van de regering van Kosovo; is verheugd over het feit dat deze verkiezingen over het algemeen rustig en in een goede atmosfeer zijn verlopen; onderstreept wel dat er ook een aantal onregelmatigheden is gemeld; verzoekt de autoriteiten snel uitvoering te geven aan de aanbevelingen van de internationale gemeenschap, en onder meer de nodige wijzigingen aan de kieswet aan te brengen teneinde duidelijkheid te creëren omtrent de instanties die bevoegd zijn voor het behandelen van klachten, en te zorgen voor een duidelijke bevoegdheidsverdeling tussen de algemene kiescommissie en de klachten- en beroepscommissie, de kiezerslijst te actualiseren en zorg te dragen voor goede voorlichting aan de kiezers; onderstreept het grote belang van politieke wil voor het doorvoeren van deze hervormingen en, met het oog op de komende algemene verkiezingen, van het ter verantwoording roepen van de plegers van verkiezingsfraude; 11. betreurt het feit dat Belgrado doorgaat met het geven van steun aan parallelle structuren in Servische enclaves, omdat het daarmee de bevoegdheden van de nieuw opgerichte gemeenten in twijfel trekt en verzwakt; vraagt Servië zich constructiever op te stellen en deze structuren te ontmantelen; 12. wijst nog eens op het belang van een doeltreffende implementatie van het decentralisatieproces en is zeer verheugd over de grote participatie van de Kosovaarse Serviërs ten zuiden van de rivier de Ibar aan de laatste verkiezingen omdat die bijdraagt aan hun duurzame toekomst in het land; verzoekt de regering met klem haar volledige financiële en politieke steun te geven aan het nieuw gekozen leiderschap in deze gemeenten zodat met de steun van de Commissie op korte termijn noodzakelijke structuren kunnen worden gecreëerd voor het aanbieden van belangrijke diensten; beschouwt de goede werking van de gemeentelijke structuren van essentieel belang voor de deelname van de Kosovaarse Serviërs aan de politieke processen en de administratieve structuren van het land; verzoekt de internationale gemeenschap met klem steun te geven aan door de nieuwe gemeenten opgezette ontwikkelings- en infrastructuurprojecten; vraagt de regering om met steun van de speciale vertegenwoordiger van de EU en de internationale civiele vertegenwoordiger een strategie voor dergelijke structuren te ontwikkelen, teneinde een botsing met parallelle structuren, met name op de gebieden onderwijs en gezondheidszorg, te vermijden; 13. is verheugd over de opening van het EU-huis in het noorden van Kosovo, maar maakt zich tegelijkertijd ook zorgen over de situatie aldaar vanwege de grote tekortkomingen op het gebied van de rechtsstaat, de toenemende druk op en intimidatie van het maatschappelijk middenveld door radicale groeperingen en het bestaan van georganiseerde misdaad; beklemtoont in dit verband dat het belangrijk is dat de Raad de rechtsstaatmissie naar het hele grondgebied van Kosovo uitbreidt, en vraagt de Commissie haar activiteiten ten gunste van de Servische gemeenschap in het noorden meer zichtbaarheid te geven, en alle betrokken partijen in het gebied duidelijk te maken dat plaatselijke, regionale en grensoverschrijdende samenwerking van waarde is voor de bevolking in haar geheel; is in dit verband verheugd over de registratie van commerciële goederen bij de poorten 1 en 31, hetgeen heeft bijgedragen tot een vermindering van smokkel in de regio, en dringt aan op verdere maatregelen gericht op het opnieuw gaan innen van douanerechten; maakt zich zorgen over de problemen in verband met het huidige functioneren van het gerechtelijk apparaat in de regio Mitrovica en vraagt Servië en Kosovo de overeenkomst over de aanstelling van Kosovaars-Servische rechters en een openbaar aanklager aan de rechtbank in Noord-Mitrovica te voltooien; steunt het plan om het noorden in de politieke en administratieve structuren van Kosovo te integreren en vraagt deze te implementeren met passende aandacht voor de gevoeligheden van de Servische minderheid, teneinde de regeringsdiensten voor de regio te verbeteren en uit te breiden, en teneinde de levensomstandigheden voor de burgers ter plaatse te verbeteren, en met een ruime mate van zelfbestuur; verzoekt EULEX zijn activiteiten in het noorden te intensiveren, in het bijzonder met het oog op de bevordering van goede interetnische betrekkingen, en daarbij de bevolking ter plekke te informeren over het optreden van de EU en de rechtsstaatmissie; 14. geeft uitdrukking aan zijn diepe bezorgdheid naar aanleiding van de dodelijke ontploffing, waarbij een dodelijk slachtoffer en tien gewonden vielen, die plaatsvond in Mitrovica Noord op 2 juli 2010 tijdens de betogingen tegen de opening van het civiele dienstverleningscentrum en naar aanleiding van de aanslag van 5 juli 2010 op een Servisch lid van de Kosovaarse Assemblée; veroordeelt ten strengste alle gewelddaden en roept alle partijen op zich verantwoordelijk op te stellen; verzoekt EULEX met klem inspanningen te leveren om de spanning af te bouwen en verder geweld te voorkomen; en roept de politie van Kosovo op om met de hulp van EULEX onmiddellijk te starten met grondige en onpartijdige onderzoeken naar de gebeurtenissen teneinde de daders te berechten; 15. onderstreept het belang van het slagen van EULEX, de rechtsstaatmissie van de EU, voor zowel duurzame ontwikkeling, consolidering van de instellingen en stabiliteit van Kosovo, alsook voor de ambities van de EU als mondiale speler op het gebied van vredesopbouw; beklemtoont dat EULEX de verantwoordelijkheid draagt voor zijn eigen uitvoerende bevoegdheden, alsmede voor zijn mandaatstaken van het uitoefenen van toezicht, het vervullen van een leidinggevende rol en het geven van adviezen; spoort EULEX in dit verband aan concrete maatregelen te nemen om voortgang te boeken bij het aanpakken van gevallen van corruptie op hoog niveau; erkent dat op bepaalde gebieden, zoals politie en douane, flinke vooruitgang is geboekt, maar benadrukt dat het tempo moet worden opgeschroefd, teneinde eindelijk ook op andere gebieden, in het bijzonder corruptiezaken op hoog niveau, georganiseerde misdaad en oorlogsmisdaden, tot tastbare resultaten te komen; is derhalve verheugd over de meest recente initiatieven van EULEX om ook mogelijke gevallen van corruptie op de hoogste regerings- en bestuursniveaus aan te pakken, en beklemtoont de noodzaak om hiermee door te gaan met het oog op de geloofwaardigheid en de zichtbaarheid van het optreden van EULEX; benadrukt dat in dit verband speciale aandacht voor openbare aanbestedingen van groot belang is en dat EULEX wat de georganiseerde misdaad betreft door moet gaan met het boeken van concrete resultaten in het veld; maakt zich in dit verband zorgen over de enorme achterstand bij de behandeling van zaken ten gevolg van het onverwacht grote aantal gevallen dat door het tijdelijk VN-bestuur van Kosovo aan EULEX is doorgespeeld; benadrukt dat EULEX over onvoldoende rechters en openbare aanklagers beschikt en vraagt de lidstaten het vereiste aantal deskundigen te detacheren of voorzieningen te treffen om deze van buitenaf aan te trekken; onderstreept het belang van het stroomlijnen van de bureaucratie binnen EULEX; benadrukt in dit kader de noodzaak van bekwaam intern management, coördinatie en samenwerking, teneinde de missie tot een succes te maken; wijst op de noodzaak van transparantie en verantwoordingsplicht bij het werk van EULEX, alsook van aandacht voor de politieke context waarin de missie opereert, teneinde de legitimiteit ervan in de ogen van de burgers te versterken; vindt daarnaast dat voor goede communicatie met de regering, de burgers en de media van Kosovo moet worden gezorgd; spoort EULEX aan de burgers van Kosovo deelgenoot te maken van hetgeen met de missie is bereikt en daarnaast te werken aan het vergroten van het vertrouwen in de missie en oog te hebben voor de verwachtingen van de burgers; is verheugd over de recente oprichting van een Human Rights Review Panel dat zich zal gaan wijden aan het onderzoeken van klachten van personen die beweren het slachtoffer te zijn van mensenrechtenschending door EULEX in het kader van de uitvoering van haar mandaat; 16. verzoekt zijn bevoegde organen, in het bijzonder de Subcommissie veiligheid en defensie, het toezicht op en de controle van EULEX te intensiveren, eventueel in samenwerking met het maatschappelijk middenveld in Kosovo; vraagt met het oog hierop de Raad om alle gewone en buitengewone evaluaties en evaluatieverslagen over EULEX aan het Parlement voor te leggen; 17. neemt nota van de inspanningen van zowel Servië als Kosovo gericht op het opsporen van personen die sinds het conflict van 1998-1999 vermist zijn via de „Working Group on Persons Who Are Unaccounted For In Connection With Events In Kosovo”; onderstreept het belang van het oplossen van deze kwestie voor het verwerken van het conflict van 1998-1999; wijst er verder op dat er nog altijd ongeveer 1.862 personen vermist zijn, en verzoekt zowel Kosovo als Servië de samenwerking met elkaar, met het Internationale Rode Kruis, EULEX en met andere organisaties gericht op het vinden van deze personen te intensiveren; 18. wijst er met klem op dat voor zowel de regering van Kosovo als voor alle bestuursniveaus 2010 een uitermate belangrijk jaar is voor het boeken van vooruitgang bij sleutelhervormingen als de bestrijding van corruptie en georganiseerde misdaad, decentralisatie en hervorming van het bestuur; onderstreept dat het hervormingsproces alleen succesvol kan zijn als het stoelt op een gedegen debat over ontwerpwetgeving met alle betrokken partijen, waaronder alle partijen uit het maatschappelijk middenveld; herinnert de regering er bovendien aan dat in het bijzonder aandacht moet worden besteed aan een snelle en doeltreffende implementatie van wetten omdat anders de goedkeuring van wetgeving geen daadwerkelijke invloed op de situatie in Kosovo zal hebben; 19. maakt zich ernstige zorgen over de wijdverbreide corruptie, die samen met de georganiseerde misdaad tot de grootste problemen van Kosovo behoort, en dringt aan op snelle maatregelen om hier iets aan te doen, bijvoorbeeld het verbeteren van het wetgevingskader, het goedkeuren van een anticorruptiestrategie en -actieplan, en het intensiveren van de samenwerking met de politie- en justitiediensten van alle landen in de regio; geeft uiting aan zijn ernstige bezorgdheid over het recente bloedige incident dichtbij de grens van Kosovo, en eist dat op zo kort mogelijke termijn maatregelen worden genomen om vergelijkbare incidenten in de toekomst te vermijden en een eind te maken aan de illegale handel in wapens, die bijdraagt aan de destabilisering van de westelijke Balkan; is verheugd over de oprichting van een speciale anticorruptieafdeling binnen het openbaar ministerie van Kosovo, maar onderstreept dat deze alleen doeltreffend kan zijn indien alle betrokken ministeries meewerken en alle medewerkers van absoluut onbesproken gedrag zijn; dringt aan op de snelle goedkeuring van een wet betreffende partijfinanciering voor het op doeltreffende en transparante wijze reguleren van de financiën van partijen, met waarborgen betreffende volledige openbaarheid ten aanzien van hun financiële situatie; 20. wijst op het belang van de hervorming van justitie en het openbaar ministerie, die zich nog in een vroeg stadium bevindt, voor het waarborgen van de onafhankelijkheid en de professionaliteit van rechters en aanklagers, waardoor het vertrouwen van de burgers in de rechtsstaat kan worden hersteld; is in dit verband verheugd over de benoeming van de ombudsman, de rechters van het hooggerechtshof, de aanklagers van het openbaar ministerie, en de aanklagers van het speciale openbaar ministerie van Kosovo; maakt zich zorgen over het feit dat tekortkomingen bij de bescherming van getuigen nog altijd de rechtsbedeling bij de zwaarste misdaden belemmeren; dringt aan op de goedkeuring en snelle implementatie van de wet op de rechtbanken en op de oprichting van een doeltreffend systeem voor de bescherming van getuigen en rechters; verzoekt de EULEX-vertegenwoordigers in dit verband in het openbaar verslag uit te blijven brengen over de nog bestaande uitdagingen op het gebied van de rechtsstaat in Kosovo; 21. dringt aan op een versnelde doorvoering van de hervormingen binnen het openbaar bestuur, teneinde te komen tot een professioneel en onafhankelijk ambtenarenapparaat waarin de beide geslachten en de verschillende etnische groepen in Kosovo gelijkelijk zijn vertegenwoordigd; wijst erop dat hiertoe het wetgevingskader moet worden goedgekeurd en geïmplementeerd, en dat er voldoende aandacht moet worden besteed aan en financiële middelen ter beschikking moeten worden gesteld voor de opbouw van menselijke hulpbronnen; maakt zich zorgen over politieke bemoeienis met de benoeming van personen op belangrijke ambtenarenposten en dringt aan op beëindiging van deze praktijk omdat deze de werking van het bestuur ernstig ondermijnt; 22. dringt er bij de regering op aan te zorgen voor mediapluralisme en voor financiële en redactionele onafhankelijkheid van de media, zonder politieke druk, en voor transparantie van eigendom en financiering; dringt aan op arbeidsrechten voor journalisten en op doeltreffende procedures voor het beschermen van onderzoeksjournalisten tegen bedreigingen; geeft nog eens aan hoe belangrijk het is dat de openbare omroep kwalitatief hoogwaardige, onafhankelijke en voor iedereen beschikbare berichtgeving verzorgt, en maakt zich zorgen over het feit dat hiervoor duurzame financiering ontbreekt; is verheugd over de investeringen van de regering in het aanbieden van toegang tot internet; dringt er bij de regering op aan de toegang tot internet voor de burgers nog verder te verruimen; benadrukt het belang van ongecensureerde toegang tot internet voor het bedrijfsleven en de politiek, met name met het oog op het vergroten van de deelname van jongeren aan verkiezingen; 23. dringt aan op steun voor het parlement van Kosovo zodat deze zijn wetgevende taak doeltreffend kan vervullen en kan zorgen voor democratisch toezicht op de politieke en begrotingsactiviteiten van de regering; vindt in dit verband dat er een ad hoc samenwerkingsverband moet worden opgezet in het kader waarvan het administratieve personeel van het parlement van Kosovo stage zou kunnen lopen in het Europees Parlement, en verzoekt de parlementen van de lidstaten samenwerkingsverbanden op te zetten om parlementsleden en administratief personeel van het parlement van Kosovo in de gelegenheid te stellen deel te nemen aan uitwisseling en capaciteitsopbouw in verband met parlementaire wetgevings- en toezichtprocedures, en waarbij het met name zou moeten gaan om parlementaire minderheids- en oppositiegroepen; 24. feliciteert de regering met de vooruitgang die zij heeft geboekt bij het goedkeuren van wetgeving ter bescherming van de mensenrechten, en spoort haar aan snel de nog niet goedgekeurde wetgeving alsnog aan te nemen; wijst wel op het feit dat het met de implementatie van het wetgevingskader nog niet erg wil vlotten en dat de vooruitgang in het algemeen traag is; dringt aan op doeltreffender maatregelen gericht op het bestrijden van alle vormen van discriminatie (wegens etnische afstamming, godsdienst, seksuele geaardheid, handicap, enz..), en gericht op het waarborgen van genderevenwicht en actieve deelname van minderheden aan de politiek en in administratieve structuren, zowel op nationaal als op plaatselijk niveau; wijst in dit verband op het belang van onderwijs; vraagt de regering ervoor te zorgen dat minderheden onderwijs kunnen volgen in hun eigen taal, met in hun eigen taal gestelde lesstof en schoolboeken, zodat zij hun eigen cultuur en identiteit kunnen bewaren, en vraagt de regering tevens de minderheden te helpen bij de opbouw van menselijke hulpbronnen; 25. maakt zich zorgen over het vele huiselijk geweld, de discriminatie van vrouwen en over de mensenhandel, met name in vrouwen en meisjes, met het oog op seksuele uitbuiting; dringt aan op actieve maatregelen voor het waarborgen van gendergelijkheid en op een doeltreffende bescherming van de rechten van vrouwen en kinderen; 26. beklemtoont de zware erfenis van het gewapende conflict, dat het vertrouwen van het publiek in het op vreedzame wijze oplossen van conflicten, zowel tussen maatschappelijke groepen als in huiselijke kring, heeft uitgehold; 27. onderstreept dat de fragiele politieke situatie, de interetnische incidenten in sommige gebieden en de slechte economische omstandigheden belemmerend hebben gewerkt voor de blijvende terugkeer van vluchtelingen, en dringt aan op meer inspanningen om hun situatie te verbeteren; 28. onderstreept de moeilijke situatie en de discriminatie van minderheden, in het bijzonder de Roma, bij de toegang tot onderwijs, huisvesting, sociale diensten en werkgelegenheid; is verheugd over het initiatief van de Commissie om de met lood verontreinigde kampen in Noord-Mitrovica te sluiten en de aldaar wonende bevolking te herhuisvesten, en dringt aan op een snelle uitvoering van dit initiatief; deelt de zorgen van de mensenrechtenvertegenwoordiger van de Raad van Europa wanneer deze stelt dat Kosovo nog niet in staat is goede voorwaarden te creëren voor de re-integratie van gedwongen gerepatrieerde Roma, en vraagt de lidstaten deze praktijk te stoppen; neemt in dit verband nota van het akkoord tussen de Duitse en Kosovaarse autoriteiten om geleidelijk 14 000 vluchtelingen, waaronder 10 000 Roma, naar Kosovo te repatriëren, en vraagt de Commissie ad hoc steunprogramma's op te zetten; verzoekt de aan het Decennium van de Roma deelnemende landen om de deelname van Kosovo aan deze programma's te vergemakkelijken; 29. onderstreept het cruciale belang van onderwijs, zowel om jongeren de op de arbeidsmarkt gevraagde vaardigheden bij te brengen, alsook vanwege de bijdrage aan verzoening tussen de etnische groepen; spoort de regering met het oog hierop aan geleidelijk gemeenschappelijke klassen en onderwijs in de minderheidstalen, met name het Servisch, in te voeren voor etnisch Albanese leerlingen, en tevens Albanees taalonderwijs voor alle minderheden; is verheugd over de recente oprichting in Mitrovica van het International Business College, dat een belangrijke internationale investering in de plaatselijke economie is en studenten uit alle gemeenschappen aantrekt en dat tot doel heeft jonge mensen perspectieven te bieden door ondernemerschap te bevorderen, en dat hen kennis laat maken met Europese vaknormen op het gebied van bedrijfs-, milieu- en openbaar management; 30. herinnert eraan dat respect voor culturele verscheidenheid een permanent onderdeel van het Europese project uitmaakt, en beklemtoont dat instandhouding van het religieus en cultureel erfgoed een absolute voorwaarde is voor vrede en veiligheid in de regio; benadrukt dat een adequate bescherming van cultureel erfgoed belangrijk is voor alle gemeenschappen in Kosovo; vraagt de regering werk te maken van de geplande institutionele hervorming van de sector cultureel erfgoed; beklemtoont dat de vaststelling van de lijst van cultureel erfgoed een belangrijke voorwaarde is voor implementatie van de wetgeving inzake cultureel erfgoed; is verheugd over het werk van de persoon die is aangewezen als verantwoordelijke voor de bescherming van het religieus en cultureel erfgoed van de Servisch orthodoxe kerk, en spoort alle betrokkenen aan actief met hem samen te werken; 31. beklemtoont dat academische uitwisselingen moeten worden gesteund en bevorderd middels programma's zoals Erasmus Mundus, ten einde de burgers van Kosovo in de gelegenheid te stellen diploma's te behalen en ervaring op te doen in de EU en hun contacten met de burgers van de EU te intensiveren; 32. verzoekt de autoriteiten het maatschappelijk middenveld actief te steunen, alsook de betrokkenheid daarvan bij het ontwikkelen van sociaaleconomisch beleid, met volledige steun voor de vrijheid van meningsuiting en van vereniging; onderstreept de belangrijke rol die het maatschappelijk middenveld en internationale ngo's spelen bij de verzoening tussen de etnische groepen, en verzoekt de Commissie meer financiële steun aan hun werk te geven; beklemtoont in dit verband de noodzaak om deze kwesties in de jaarlijkse programma's voor Kosovo in het kader van het instrument voor pretoetredingssteun voldoende aandacht te geven; wijst erop dat er tussen mensen en bedrijven uit verschillende etnische gemeenschappen een goede samenwerking bestaat, en is van oordeel dat de Kosovaarse autoriteiten, het maatschappelijk middenveld en de internationale gemeenschap meer steun zouden moeten geven aan plaatselijke projecten die gericht zijn op dit soort samenwerking; 33. maakt zich ernstige zorgen over het feit dat Kosovo nog altijd één van de armste landen van Europa is, en een werkloosheid kent van meer dan 40%; beklemtoont dat deze situatie onhoudbaar is en dat de moeilijke levensomstandigheden tot toenemende ontevredenheid in de samenleving leiden; dringt erop aan dat snel maatregelen worden genomen voor het verbeteren van de sociale stelsels, teneinde een vangnet te creëren voor de kwetsbare groepen in de samenleving, en dat een actief arbeidsmarktbeleid wordt gevolgd voor het verminderen van de werkloosheid; verzoekt de Commissie in dit verband volledig gebruik te maken van het pretoetredingsinstrument om Kosovo's sociaaleconomische ontwikkeling aan te zwengelen, met name voor de jongeren in het land; doet een oproep aan de EU en de lidstaten om zoveel mogelijk Kosovaarse burgers als seizoenswerkers en in sectoren met een personeelstekort toe te laten; 34. beschouwt economische ontwikkeling als de sleutel tot de oplossing van de grote problemen van het land, onder andere vanwege de bijdrage die deze kan leveren aan verbetering van de situatie van vrouwen en minderheden en vergemakkelijking van de interetnische betrekkingen; onderstreept het belang van de landbouwsector in dit verband; is verheugd over het feit dat op dit gebied een groot aantal wetten in voorbereiding is en dringt aan op hun snelle implementatie; onderstreept evenwel dat de doeltreffende tenuitvoerlegging van het reeds aangenomen wettelijk kader een conditio sine qua non is voor het verbeteren van de situatie in de praktijk; 35. benadrukt dat Kosovo moet kiezen voor de juiste economische maatregelen die zullen zorgen voor duurzame economische groei, bescherming van het milieu, nieuwe banen en minder sociale uitsluiting; verzoekt de Kosovaarse autoriteiten het economisch klimaat voor buitenlandse investeringen te verbeteren en voor transparantie in de handelsbetrekkingen te zorgen; 36. dringt aan op actieve maatregelen op het gebied van energie, teneinde de voor de ontwikkeling van Kosovo zo noodzakelijke continuïteit van de energievoorziening te waarborgen; beklemtoont dat de grote behoefte aan nieuwe infrastructuur op dit gebied een kans vormt om meer te differentiëren in de richting van duurzamer energiebronnen, de energie-efficiëntie van het netwerk te vergroten via modernisering en de best beschikbare technologieën te introduceren, onder andere in de reeds geplande kolencentrales; dringt aan op onmiddellijke sluiting van energiecentrale Kosovo A en op sluiting op zo kort mogelijke termijn van energiecentrale Kosovo B, zonder evenwel de energiebehoefte van het land in gevaar te brengen; 37. verzoekt de Kosovaarse autoriteiten door te gaan met investeringen in hernieuwbare energie en op dit gebied te streven naar regionale samenwerking; 38. wijst erop dat het vervoersbeleid van Kosovo tot nu toe gericht is geweest op de aanleg van wegen; betreurt de slechte kwaliteit van het openbaar vervoer, met name van de spoorwegen; vraagt de regering van Kosovo de middelen van het IPA-fonds ten volle te benutten om het spoorwegnetwerk te ontwikkelen en te moderniseren, en de verbindingen met de buurlanden zowel voor het personenvervoer als het goederenvervoer te verbeteren, teneinde de mobiliteit een duurzaam karakter te geven; 39. maakt zich zorgen over de wijdverbreide milieuproblemen op het niveau van de bodem, de lucht en het water, en dringt er bij de regering op aan het wettelijk kader te wijzigen en te implementeren teneinde het in overeenstemming te brengen met de EU-normen, en binnen het onderwijs het milieuonderricht een belangrijke plaats toe te kennen; 40. acht het noodzakelijk de EU-aanwezigheid in Kosovo in overeenstemming te brengen met de ontwikkeling van de Europese dienst voor extern optreden en de oprichting van EU-delegaties in de wereld, en het verbindingsbureau van de Commissie om te vormen in een EU-delegatie, ten einde de doeltreffendheid van het EU-optreden in Kosovo te verbeteren en beter te coördineren; neemt nota van het feit dat in het kader van het mandaat van de speciale vertegenwoordiger van de EU voor Kosovo in Belgrado een nieuw EU-kantoor is geopend dat onafhankelijk van de bestaande EU-delegatie in Servië opereert; 41. betreurt het gebrek aan transparantie ten aanzien van de laatste verlenging van het mandaat van de speciale vertegenwoordiger van de EU voor Kosovo en ten aanzien van de substantiële verhoging van de kredieten; herinnert eraan dat het nieuwe Interinstitutioneel Akkoord over begrotingskwesties op passende wijze aandacht zal moeten besteden aan de vereisten inzake informatieverschaffing aan het EP, met inachtneming van het Verdrag van Lissabon; 42. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid/vice-voorzitter van de Commissie, de Raad en de Commissie, de speciale vertegenwoordiger van de EU/de internationale civiele vertegenwoordiger voor Kosovo, de regering en het parlement van Kosovo, de regering van Servië, de leden van de internationale stuurgroep voor Kosovo en de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties. Het Europees Parlement , – gezien de conclusies van het voorzitterschap na de Europese Raad van 19 en 20 juni 2003 in Thessaloniki over het vooruitzicht van de toetreding van de westelijke Balkanlanden tot de Europese Unie, – gezien de mededeling van de Commissie over de uitbreidingsstrategie en de voornaamste uitdagingen voor 2009-2010 ( COM(2009)0533 ) en het bijbehorende voortgangsverslag 2009 over Albanië (SEC(2009)1337) van 14 oktober 2009, – gezien Besluit 2008/210/EG van de Raad van 18 februari 2008 over de beginselen, prioriteiten en voorwaarden die zijn opgenomen in het Europese partnerschap met Albanië en tot intrekking van Besluit 2006/54/EG (1) , – gezien de eerste bijeenkomst van het Parlementair Stabilisatie- en associatiecomité EU-Albanië, die plaatsvond op 3 en 4 mei 2010, – gezien de conclusies van de bijeenkomst van de Stabilisatie- en Associatieraad EU-Albanië van 18 mei 2009, – gezien Besluit 2007/821/EG van de Raad van 8 november 2007 betreffende de sluiting van de overeenkomst tussen de Europese Gemeenschap en de Republiek Albanië inzake de versoepeling van de afgifte van visa (2) , – gezien de aanbevelingen van de zestiende interparlementaire vergadering EU-Albanië van 19 en 20 maart 2009, – gezien zijn beslissing om de frequentie van de politieke dialoog met Albanië op parlementair niveau te verhogen in het licht van de inwerkingtreding van de stabilisatie- en associatieovereenkomst, – gezien Resolutie 1709(2010) van de Raad van Europa over het functioneren van de democratische instellingen in Albanië, – gelet op artikel 110, lid 2, van zijn Reglement, A. overwegende dat in de hernieuwde consensus over de uitbreiding van de EU, zoals uitgedrukt in de conclusies van de Europese Raad van 14 en 15 december 2006, wordt herhaald dat de toekomst van de westelijke Balkan in de EU ligt, B. overwegende dat het vooruitzicht van toetreding tot de EU een stimulans vormt voor verscheidene hervormingen in de landen van de westelijke Balkan en een constructieve rol kan spelen bij het vergroten van de capaciteit voor vrede, stabiliteit en conflictpreventie in de regio, het verbeteren van de nabuurschapsbetrekkingen en het lenigen van economische en sociale behoeften door duurzame ontwikkeling; overwegende dat een geloofwaardig toetredingsperspectief niet louter de afwikkeling van een administratief-technische procedure inhoudt, maar ook een echt politiek engagement van de verantwoordelijke besluitvormers in de lidstaten vergt, C. overwegende dat de stabilisatie- en associatieovereenkomst met Albanië op 1 april 2009 in werking is getreden; overwegende dat het land zich op 28 april 2009 kandidaat heeft gesteld voor EU-lidmaatschap en op 14 april 2010 de antwoorden op de pretoetredingsvragenlijst van de Commissie heeft ingediend; overwegende dat de Commissie haar advies daarover aan het opstellen is, D. overwegende dat de voortgang van elk land in de richting van EU-lidmaatschap afhangt van de inspanningen van dat land om te voldoen aan de criteria van Kopenhagen en aan de voorwaarden van het stabilisatie- en associatieproces, 1. bevestigt, in overeenstemming met de conclusies van de Europese Raad van 19 en 20 juni 2003 in Thessaloniki, de verklaring van Salzburg van 11 maart 2006 en de daaropvolgende conclusies van de Raad ter zake, zijn volledige steun voor het verzoek van Albanië om toetreding tot de EU (en de toekomstige verzoeken van alle andere landen van de westelijke Balkan om toetreding tot de EU), zodra het land een zeker niveau van politieke stabiliteit en betrouwbaarheid heeft bereikt en volledig aan de criteria van Kopenhagen voldoet; 2. erkent dat Albanië vooruitgang heeft geboekt met het hervormingsproces, maar onderstreept dat er verdere, aanzienlijke inspanningen nodig zijn voor het consolideren van de democratie en de rechtsstaat en voor de duurzame ontwikkeling van het land; 3. constateert met tevredenheid dat Albanië op 14 april 2010 heeft geantwoord op de vragenlijst van de Commissie met het oog op de opstelling van haar advies over het verzoek van Albanië om EU-lidmaatschap, en onderstreept tegelijkertijd dat de vorderingen van een kandidaat-lidstaat op weg naar EU-lidmaatschap afhankelijk zijn van de mate waarin het voldoet aan de criteria van Kopenhagen, onder meer wat betreft stabiele instellingen die de democratie garanderen; 4. Spreekt de hoop uit dat de regering en oppositie in Albanië duidelijk begrijpen dat het overwinnen van de huidige politieke geschillen van het grootste belang is voor de voortgang van het land naar integratie in de EU en het tegemoetkomen aan de Europese aspiraties van de Albaniërs; herhaalt de conclusie van de bijeenkomst van de Raad Buitenlandse Zaken van 14 juni 2010 dat thans dringend werk moet worden gemaakt van een duurzame oplossing voor de huidige crisis en dat het de gezamenlijke verantwoordelijkheid van de regering van Albanië en van de oppositie is om op transparante wijze en met volledige inachtneming van de Albanese grondwet snel met oplossingen en mogelijkheden voor verdere vorderingen te komen, zodat het land kan voortgaan op zijn weg naar de EU; 5. betreurt de politieke en institutionele crisis die na de parlementsverkiezingen van juni 2009 in Albanië is uitgebroken, en onderstreept dat volledig functionerende representatieve instellingen (met name het parlement) de ruggengraat van een stabiel democratisch stelsel vormen en, als centrale prioriteit van het Europese partnerschap, een belangrijk criterium voor integratie in de EU zijn; is verheugd dat de oppositie heeft besloten actief aan de werkzaamheden van het Albanese parlement deel te nemen, maar betreurt dat er, ondanks het recente, door de EU gefaciliteerde overleg, nog steeds geen consensus over de verkiezingen van 2009 is; verzoekt alle politieke partijen met aandrang hun verantwoordelijkheid op zich te nemen en een constructieve politieke dialoog aan te gaan, onder meer over een nieuwe kieswet die bij toekomstige verkiezingen voor volledige transparantie zorgt; benadrukt dat deze patstelling alleen kan worden opgelost als de grondwet en de beginselen van transparantie volledig in acht worden genomen; 6. is van mening dat de basisovereenkomst over de instelling van een parlementaire onderzoekscommissie naar het verloop van de parlementsverkiezingen van 2009 – waarin de oppositie het voorzitterschap en het merendeel van de leden krijgen en die gemachtigd is om het verkiezingsmateriaal te onderzoeken – zo spoedig mogelijk moet worden uitgevoerd; dringt erop aan dat deze commissie haar conclusies snel genoeg indient opdat het parlement ruim vóór de volgende lokale en regionale verkiezingen nieuwe wetgeving kan goedkeuren op basis van de bevindingen van deze onderzoekscommissie en de voorstellen van de OVSE/ODIHR; 7. verzoekt de regering en de oppositie, indien zonder hulp van buitenaf geen oplossing kan worden gevonden, toe te stemmen in bemiddeling, bijvoorbeeld door daartoe gezamenlijk vertegenwoordigers van de Raad van Europa en/of het Europees Parlement uit te nodigen; 8. dringt bij de Albanese autoriteiten aan op de opstelling en zo spoedig mogelijke tenuitvoerlegging van een op consensus gebaseerde hervorming van het reglement van het parlement, die transparantie zal verzekeren met betrekking tot de administratieve en financiële middelen, alsook kwalitatief hoogstaande wetgeving gebaseerd op uitgebreide expertise, betere toezichtmogelijkheden voor het parlement en adequate rechten en vertegenwoordiging van de oppositie in de parlementaire commissies en parlementaire activiteiten; roept beide zijden, meerderheid en oppositie, op om een constructieve dialoog aan te gaan met het oog op een open en transparant wetgevingsproces, in overleg met de relevante belanghebbenden en maatschappelijke organisaties, zodat belangrijke wetgeving, waaronder wetgeving waarvoor een drievijfdemeerderheid nodig is, onverwijld kan worden goedgekeurd; 9. is verheugd over de verbeteringen in het juridische en administratieve kader voor het verkiezingsproces en stelt vast dat de Commissie van Venetië in haar gezamenlijk advies over de kieswet van de Republiek Albanië over het algemeen tot een positieve beoordeling is gekomen; constateert voorts dat de parlementsverkiezingen van juni 2009 volgens de beoordeling van de OVSE/ODIHR aan de meeste internationale normen voldaan hebben , maar dat het niet is gelukt het vertrouwen in het verkiezingsproces te versterken; wijst erop dat de aanbevelingen in het eindverslag van de OVSE/ODIHR over de parlementsverkiezingen van 2009 volledig ten uitvoer moeten worden gelegd, en vraagt zowel de meerderheid als de oppositie in het Albanese parlement daar onmiddellijk mee te beginnen; 10. is teleurgesteld dat meerderheid en oppositie tijdens de vergaderingen van de Commissie parlementair recht voorafgaand aan de plenaire vergadering van het Albanese parlement van 18 maart 2010 geen akkoord hebben bereikt over de voorstellen betreffende de onderzoekscommissie naar de verkiezingen van 2009; 11. wijst met nadruk op de dringende behoefte aan een partijoverschrijdende consensus over economische, politieke en sociale hervormingen, met als doel het welzijn van de Albanese burgers te vergroten en het land in staat te stellen voort te gaan op zijn weg naar EU-lidmaatschap; 12. is verheugd dat de Commissie op 27 mei 2010 haar wetgevingsvoorstel inzake visumversoepeling heeft vastgesteld en vraagt de Commissie de komende maanden na te gaan of aan de resterende benchmarks wordt voldaan, zodat de Raad en het Parlement de visumvrijstelling voor Albanese onderdanen vóór eind 2010 kunnen goedkeuren; 13. is verheugd dat in de resolutie die op 11 maart 2010 door het Albanese parlement is aangenomen, over de partijgrenzen heen politieke steun wordt betuigd voor de visumversoepeling; 14. onderstreept dat de eerbiediging en bescherming van de mensenrechten en de rechten van minderheden de hoogste prioriteit toekomt; 15. herhaalt dat de bescherming van persoonsgegevens altijd moet worden gegarandeerd en niet naar willekeur mag worden veronachtzaamd, en vraagt dat alle autoriteiten wetten uitvaardigen en optreden in overeenstemming met dit beginsel; 16. is verheugd dat er met betrekking tot het rechtsstelsel vorderingen zijn gemaakt, maar onderstreept dat de uitvoering van de hervormingen zich nog in een vroege fase bevindt; is van mening dat justitiële hervormingen, ook wat de uitvoering van uitspraken van rechtbanken betreft, een belangrijke voorwaarde zijn voor de toetreding van Albanië tot de EU, en benadrukt het belang van de scheiding der machten in een democratische samenleving; benadrukt dat een transparant, onpartijdig en efficiënt rechtswezen, dat niet onderhevig is aan controle door de regering en andere pressies of controle, fundamenteel is voor de rechtsstaat, en vraagt om de dringende vaststelling van een allesomvattende langetermijnstrategie op dit vlak, met een stappenplan voor de vaststelling van de nodige wetgeving en uitvoeringsmaatregelen; roept de oppositie op om deel te nemen aan de opstelling van die strategie en haar volledige steun te verlenen aan de justitiële hervorming; beklemtoont bovendien dat het rechtswezen over voldoende financiële middelen moet beschikken om in het hele land doeltreffend te kunnen werken; ziet daarom uit naar nieuwe bijstandsinitiatieven van de Commissie en is in dit verband verheugd over de recente instelling van een rechtbank voor zware misdrijven in Tirana; 17. is ingenomen met het feit dat het constitutionele hof de tenuitvoerlegging van de zuiveringswet heeft opgeschort en dat de wet momenteel wordt herzien; vraagt om een bredere raadpleging en consensus, in het bijzonder met de Commissie van Venetië, indien een nieuw wetsontwerp wordt opgesteld, en benadrukt dat het belangrijk is de onafhankelijkheid van de grondwettelijke instellingen te waarborgen; 18. is verheugd over de maatregelen ter bestrijding van kleinschalige corruptie, en met name over de goedkeuring van het geïntegreerde actieplan voor corruptiebestrijding voor 2010; stelt vast dat corruptiebestrijding nog steeds een belangrijke politieke uitdaging vormt, dat de wetshandhaving en de strafvervolging nog steeds zwak zijn en dat er verdere, krachtdadige stappen moeten worden genomen om een eind te maken aan de straffeloosheid van mensen die zich schuldig maken aan corruptie; onderstreept dat er resultaten moeten worden geboekt op het vlak van strafrechtelijke onderzoeken en veroordelingen, ook in gevallen van corruptie op hoog niveau, en dat de recentste aanbevelingen van GRECO verder moeten worden toegepast, met name de aanbeveling over het inkorten van de lijst van functionarissen die onschendbaarheid genieten; is verheugd dat strategische documenten openbaar zijn gemaakt zodat er toezicht kan worden gehouden op de vorderingen met de uitvoering ervan; vraagt voorts dat een wetgevingskader voor volledige transparantie van de financiering van politieke partijen wordt ingevoerd; 19. is ingenomen met de plannen om een instituut voor openbaar bestuur op te richten, vraagt om verdere maatregelen ter uitvoering van de strategie voor de hervorming van de overheidsadministratie, en vraagt dat de wet op het ambtenarenapparaat volledig ten uitvoer wordt gelegd, met onder meer een aangepast systeem voor humanresourcesmanagement; vestigt de aandacht op de gevaren van het politiseren van de overheidsadministratie door het gebruik van niet-transparante aanwervingsprocedures en het aanwerven van tijdelijke werknemers buiten de wet om, en vraagt dat de autoriteiten een eind maken aan deze praktijken en een gedepolitiseerd en op verdienste gebaseerd ambtenarenapparaat creëren, dat ook het vertrouwen van de burgers in het openbaar bestuur zou helpen versterken; 20. onderstreept het cruciale belang van professionele, onafhankelijke en pluralistische publieke en particuliere media als hoeksteen van de democratie; is bezorgd over het feit dat weinig vooruitgang is geboekt met de vervollediging van het wetgevingskader voor de media; vraagt de autoriteiten met aandrang al het mogelijke te doen om het wetgevingskader in overeenstemming met de Europese normen goed te keuren en uit te voeren, en om te garanderen dat de media vrij blijven van politieke en andere inmenging, ook door de uitvoerende macht; is bezorgd over de politieke pressie die wordt uitgeoefend op de nationale raad voor radio en televisie en vraagt de verantwoordelijke autoriteiten de onafhankelijkheid van dit orgaan te verzekeren; vraagt om maatregelen om het bezit en de financiering van media transparant te maken; betreurt de afwezigheid van wettelijk vastgelegde arbeidsrechten voor journalisten, hetgeen hun vermogen tot objectiviteit en onafhankelijkheid ondermijnt, en dringt er bij de autoriteiten op aan de nodige stappen te nemen om deze situatie te verhelpen; vraagt met name dat de wetgeving inzake omroepdiensten wordt goedgekeurd en dat het burgerlijk wetboek wordt aangepast om smaad en laster te decriminaliseren; is verheugd dat de overheid geen beperkingen stelt aan de toegang tot het internet, en verzoekt de regering internettoegang op grotere schaal beschikbaar te maken voor alle burgers; 21. is verheugd over de instelling van een wettelijk kader om bepaalde aspecten van de georganiseerde misdaad, waaronder het witwassen van geld, drugshandel en mensenhandel, aan te pakken en te voorkomen; neemt nota van de inspanningen ter bestrijding van de georganiseerde misdaad, maar wijst erop dat meer moet worden ondernomen op het gebied van handhaving en dat alle nodige personele en financiële middelen ter beschikking moeten worden gesteld om concrete resultaten te boeken; onderstreept het belang van efficiënt onderzoek en effectieve vervolging en bestraffing van overtreders; verheugt zich over het besluit om een interinstitutionele commissie op te richten die onder het voorzitterschap van de eerste minister maatregelen zal opstellen om de georganiseerde misdaad en drugs- en mensenhandel tegen te gaan; benadrukt dat vanwege de regionale vertakkingen van de georganiseerde misdaad grotere inspanningen moeten worden geleverd om de politiële en justitiële samenwerking met de buurlanden op te voeren, met onder meer gezamenlijke grenspatrouilles; 22. benadrukt dat het veel belang hecht aan maatschappelijke organisaties en erkent dat de regering kleine stappen voorwaarts heeft gezet om deze organisaties te raadplegen over wetsontwerpen en lopende hervormingen; vraagt dat verdere maatregelen worden genomen met het oog op formele en grotere inspraak van het maatschappelijk middenveld bij de opstelling van het beleid en het toezicht op de uitvoering en doeltreffendheid van dit beleid op alle niveaus, ook wat de transparantie van maatschappelijke organisaties en de financiering daarvan betreft; 23. onderstreept het belang van mobiliteitsprogramma's, met name voor jongeren, docenten en onderzoekers, en is van mening dat het aantal deelnemers aan dergelijke programma's moet worden verhoogd; is in dit verband ingenomen met de initiatieven om Albanese studenten studiemogelijkheden in de landen van de EU te bieden; 24. erkent dat de grondwet weliswaar voorziet in basisrechten voor vakbonden, maar wijst erop dat vakbondsacties geregeld verhinderd worden en dat de beperkingen op stakingen binnen de overheidsdiensten en openbare voorzieningsbedrijven volgens internationale normen te ruim zijn; betreurt de recente verwerving van activa van de vakbonden door de Albanese regering; is verheugd over het feit dat het grondwettelijk hof de desbetreffende wet in zijn besluit van 22 april 2010 ongrondwettelijk heeft verklaard, en vraagt de regering de activa onverwijld te restitueren; vraagt de regering de vakbondsrechten zonder beperkingen te eerbiedigen en alle nodige wettelijke maatregelen te nemen om ervoor te zorgen dat alle werknemers, zowel in de openbare sector als in de privésector, het recht hebben lid te zijn van een vakbond; 25. is ingenomen met de maatregelen die genomen zijn om de deelname van vrouwen aan het politieke leven te vergroten; is echter van mening dat het nationale comité voor gelijke kansen nog altijd zwak is en dat de wet inzake gendergelijkheid grotendeels dode letter blijft; vindt daarom dat er meer actie moet worden ondernomen om de inclusie van vrouwen op de arbeidsmarkt en hun deelname aan het besluitvormingsproces te bevorderen; 26. is verheugd over de wetsherzieningen van de voorbije jaren met betrekking tot de bescherming van slachtoffers van huiselijk geweld en mensenhandel; erkent echter dat deze onvoldoende zijn en dat er verdere maatregelen moeten worden genomen, en maakt zich nog steeds ernstige zorgen over het courante voorkomen van huiselijk geweld en de wijdverspreide handel in vrouwen en kinderen voor seksuele uitbuiting en dwangarbeid; uit zijn bezorgdheid over het feit dat het aantal gemelde incidenten in dit verband is toegenomen, maar dat niet in alle gevallen een behoorlijk onderzoek wordt ingesteld door de politie of een beschermingsbevel wordt uitgevaardigd door de rechter; roept op tot de volledige uitvoering van de bestaande wetgeving die vrouwen en kinderen beschermt tegen alle vormen van geweld, en tot de goedkeuring en tenuitvoerlegging van een totaalsysteem voor hun bescherming en rehabilitatie, met verplichte en efficiënte registratie van alle kinderen en borelingen, onbeperkte en gratis juridische, sociale en psychologische hulpverlening aan slachtoffers, bewustmakingscampagnes binnen de samenleving, aangepaste opleiding van het personeel in wetshandhavingsinstanties en oprichting van een netwerk van opvangplaatsen (die voldoende talrijk en van afdoende kwaliteit moeten zijn en aan de uiteenlopende behoeften van slachtoffers van huiselijk geweld en mensenhandel moeten kunnen voldoen); vraagt de Commissie haar steun aan de Albanese autoriteiten in dit verband te intensiveren; 27. erkent dat er vooruitgang is geboekt op het vlak van de bescherming van minderheden en dat in de meeste opzichten een adequaat institutioneel en wettelijk kader voor de bescherming van minderheden is ingesteld; stelt desalniettemin vast dat discriminatie nog altijd een probleem vormt in Albanië, met name wat betreft bevolkingsgroepen die kwetsbaar zijn voor discriminatie en wat betreft respect voor genderidentiteit en seksuele geaardheid, en dat er meer inspanningen, waaronder bewustmaking, nodig zijn om discriminatie te bestrijden; is in dit verband bezorgd over de recentelijk antihomodemonstratie in Albanië; onderstreept dat er meer inspanningen nodig zijn om de in het Europees partnerschap vastgestelde prioriteiten inzake minderheden te verwezenlijken, met name wat betreft het gebruik van minderheidstalen, onderwijs in minderheidstalen en non-discriminatie van leden van alle minderheden; 28. is verheugd over de wijzigingen in het wetboek van strafrecht ter bestraffing van racistische misdrijven; waardeert de recente goedkeuring van de in samenwerking met maatschappelijke organisaties opgestelde antidiscriminatiewet en vraagt dat deze snel en effectief in de praktijk wordt gebracht; is met name ingenomen met de aanstelling van een onafhankelijke commissaris voor bescherming tegen discriminatie, die tot taak heeft de toepassing van de wet te controleren en klachten te onderzoeken; benadrukt daarnaast dat er dringend behoefte is aan accurate en betrouwbare statistische gegevens, die essentieel zijn er voor de doeltreffende uitvoering van antidiscriminatiemaatregelen, en wijst er in dit verband op dat de voor 2011 geplande nationale volkstelling moet worden uitgevoerd in overeenstemming met internationaal erkende normen die de volledige eerbiediging van het beginsel van vrijwillige zelfidentificatie waarborgen; 29. roept op tot verdere inspanningen ter verbetering van de toestand van de Roma, die nog altijd in moeilijke omstandigheden leven en het slachtoffer blijven van discriminatie wat de toegang tot onderwijs, sociale bescherming, gezondheidszorg, werk en degelijke huisvesting betreft; is in dit verband ingenomen met het actieplan van de regering voor het decennium van de Roma-integratie, maar wijst erop dat plaatselijke overheden en gemeenschappen een centrale rol moeten spelen bij de uitvoering van dit actieplan en dat zij daartoe voldoende financiële middelen moeten krijgen; moedigt de verantwoordelijke autoriteiten aan om het actieplan ten uitvoer te leggen en op gezette tijden voortgangsverslagen te publiceren; 30. erkent dat de armoede in de afgelopen jaren in aanzienlijke mate is teruggedrongen door een sterke reële groei van het bbp; wijst er evenwel op dat een aanzienlijk deel van de bevolking ondanks de economische vooruitgang nog steeds in armoede leeft en dat daarom aanhoudende inspanningen nodig zijn om de armoede verder te verminderen, met name in plattelands- en berggebieden; 31. verheugt zich over de vooruitgang op het vlak van de preventie van foltering en mishandeling, ook in gevangenissen; vraagt om betere en menswaardige levensomstandigheden in de gevangenissen en om bestrijding van de wijdverbreide corruptie in het gevangenisbestuur; onderstreept dat er vooruitgang moet worden geboekt bij het verbeteren van de omstandigheden in penitentiaire inrichtingen, overeenkomstig de desbetreffende aanbevelingen die het Europees Comité inzake de voorkoming van folteringen en onmenselijke of vernederende behandelingen of bestraffingen (CPT) in 2008 heeft gedaan, en herinnert aan de conclusie van de ombudsman dat die omstandigheden niet voldoen aan de nationale en internationale mensenrechtennormen voor de detentie van gevangenen en de bestrijding van de wijdverbreide corruptie in het gevangenisbestuur; 32. onderstreept dat de meeste rechtbanken geen ambtshalve rechterlijke toetsingen met betrekking tot psychiatrische patiënten uitvoeren, zodat dergelijke patiënten die tegen hun wil zijn opgenomen, niet door een rechter kunnen worden gehoord; herinnert aan het arrest van het Europees Hof voor de rechten van de mens in de zaak Dybeku tegen Albanië en verlangt garanties dat gevangenen met psychische stoornissen niet in inrichtingen worden opgenomen waar ook gevangen zonder een dergelijke stoornis worden vastgehouden; 33. uit zijn bezorgdheid over het feit dat kinderen op grond van armoede onnodig in weeshuizen worden geplaatst en over de gevolgen op lange termijn voor en de ongelijke behandeling van volwassen wezen wat gelijke toegang tot sociale voorzieningen zoals huisvesting betreft; 34. erkent dat de goede betrekkingen van Albanië met zijn buren uiterst belangrijk zijn voor de stabiliteit in de regio en prijst de recente positieve ontwikkeling van de betrekkingen tussen Albanië en Servië alsook de actieve deelname van Albanië aan regionale initiatieven zoals het samenwerkingsproces in Zuidoost-Europa, de Regionale Samenwerkingsraad, de Energiegemeenschap en de Centraal-Europese vrijhandelsovereenkomst (CEFTA), het Waarnemingscentrum voor vervoer in Zuidoost-Europa (SEETO) en de onderhandelingen over een verdrag tot oprichting van een vervoersgemeenschap; benadrukt dat regionale grensoverschrijdende samenwerking van essentieel belang is om problemen als mensenhandel aan te pakken; 35. stelt met tevredenheid vast dat Albanië initiatieven heeft ontwikkeld om visumvrijstellingen voor buurlanden in te voeren als positieve stap om contacten tussen mensen te vergemakkelijken en verzoening in de regio te bevorderen; is van mening dat deze initiatieven parallel met het visumversoepelingsproces tussen de Schengenlanden en de westelijke Balkanlanden ten uitvoer dienen te worden gelegd; 36. prijst Albanië om de economische groei die het zelfs in tijden van wereldwijde economische recessie doormaakt; wijst echter op de omvangrijke informele economie, de hoge werkloosheid en de niet-gereguleerde arbeidsmarkt in Albanië, die tot baanonzekerheid leiden en de rechten van de werknemers sterk ondermijnen; stelt vast dat het begrotingstekort en de staatsschuld stijgen; 37. verwacht dat het instrument voor pretoetredingssteun (IPA) de economische situatie in Albanië zal helpen verbeteren; wijst er echter op dat de financieringsprogramma's in het kader van het IPA vergezeld moeten gaan van een doeltreffend evaluatiesysteem; 38. is van mening dat Albanië moet blijven werken aan de uitvoering van het nodige economische beleid dat voor duurzame economische groei zorgt, het milieu beschermt en banen helpt scheppen; onderstreept het belang van de instandhouding van de macro-economische stabiliteit; 39. constateert dat er weinig vooruitgang is geboekt met de consolidering van eigendomsrechten, wat de ontwikkeling van een functionerende grondmarkt in de weg staat; wijst erop dat het proces van de registratie van eigendommen, de inventarisatie van grond in overheidsbezit en eventuele compensatiebetalingen nog steeds aan transparantie te wensen overlaat en op billijke wijze moet worden afgerond, zonder discriminatie van personen die tot minderheden behoren; roept op tot verdere inspanningen met betrekking tot de eerste registratie van onroerend goed, de restitutie van eigendommen, de regularisatie van bouwmisdrijven en compensatiebetalingen; 40. is ingenomen met de inspanningen van de Albanese autoriteiten om het ondernemingsklimaat te verbeteren door eenvoudigere procedures voor de registratie van ondernemingen en het aanvragen van vergunningen; benadrukt echter dat verdere verbeteringen nodig zijn, aangezien het Albanese ondernemingsklimaat nog steeds als een van de moeilijkste van de westelijke Balkan wordt beschouwd; vraagt de autoriteiten tal van tekortkomingen aan te pakken, bijvoorbeeld wat betreft de procedures voor het verkrijgen van eigendomtitels, de handhaving van overeenkomsten, de zwakke overheid en de wijdverspreide corruptie; 41. onderstreept, rekening houdend met het feit dat een groot deel van de Albanese economie berust op geldoverschrijvingen van emigranten die in buurlanden wonen, de noodzaak om te blijven werken aan het overheidsbeleid en de overheidsinvesteringen ter verbetering van de infrastructuur op vlakken die van essentieel belang zijn voor een duurzame economische ontwikkeling en voor de sociale cohesie, zoals onderwijs, gezondheidszorg, justitie, transport en landbouw; 42. onderstreept dat bijzondere aandacht moet uitgaan naar het veiligstellen van de energievoorziening en de diversificatie van energiebronnen en dat tegelijkertijd ook de energie-efficiëntie moet worden verbeterd, en herhaalt dat verdere vorderingen moeten worden gemaakt met de tenuitvoerlegging van de wet inzake energie-efficiëntie van 2005; vestigt met name de aandacht op het grote potentieel van Albanië wat betreft hernieuwbare energiebronnen en roept op tot meer inspanningen om deze verder te ontwikkelen, gezien het feit dat het grootste deel van de energievoorziening van het land in ontwikkeling is; is in dit verband ingenomen met de nieuwe projecten in de waterkrachtsector en roept op tot verdere inspanningen voor de ontwikkeling van projecten op het gebied van zonne- en windenergie; wijst erop dat investeringen in energie uit hernieuwbare bronnen mogelijkheden bieden voor groei en werkgelegenheid op lokaal en regionaal niveau; 43. onderstreept in verband met de in 2007 aangekondigde bouw van een kerncentrale in Albanië op het essentiële belang van nucleaire veiligheid en stralingsbescherming; merkt in deze context op dat Albanië het Verdrag inzake nucleaire veiligheid en het Gezamenlijk Verdrag inzake de veiligheid van het beheer van bestraalde splijtstof en inzake de veiligheid van het beheer van radioactief afval nog niet heeft ondertekend; 44. dringt er bij de Albanese regering op aan hernieuwbare energiebronnen te ontwikkelen, de tenuitvoerlegging van het afvalbeheersbeleid te verbeteren en milieuvriendelijk duurzaam toerisme te stimuleren, teneinde het prachtige natuurlijke en architectonische erfgoed van het land te beschermen; 45. is bezorgd over de slechte staat van het openbaar vervoer en met name de spoorwegen; verzoekt de Albanese regering ten volle gebruik te maken van de IPA-middelen om het spoorwegennet te ontwikkelen, uit te breiden en te moderniseren en de verbindingen met de buurlanden voor zowel het personen- als het vrachtverkeer te verbeteren; 46. pleit voor verdere vooruitgang inzake milieubescherming, zowel in de steden als op het platteland, voor een volledige tenuitvoerlegging van de milieuwetgeving en voor nauwere regionale samenwerking ter bevordering van ecologische duurzaamheid; verwelkomt in dit verband de overeenkomst over de bescherming en duurzame ontwikkeling van het Prespa-park, die is ondertekend door Albanië, de voormalige Joegoslavische Republiek Macedonië, Griekenland en de Commissie; 47. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de vicevoorzitter van de Commissie/hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid, de Raad, de Commissie, de regeringen en parlementen van de lidstaten en de regering en het parlement van Albanië. Het Europees Parlement , – onder verwijzing naar zijn vorige resoluties over Kirgizië en Centraal-Azië, met name die van 12 mei 2005 en 6 mei 2010, – onder verwijzing naar zijn resolutie van 20 februari 2008 over een EU-strategie voor Centraal-Azië (1) , – gezien het EU-programma voor de preventie van gewelddadige conflicten dat in 2001 door de Europese Raad in Göteborg werd aangenomen, – gezien de verklaringen van vicevoorzitter/hoge vertegenwoordiger Catherine Ashton over de nieuwe confrontaties in Kirgizië van 11 juni 2010 en het grondwettelijk referendum van 28 juni 2010, – gezien de conclusies van de Raad (Buitenlandse Zaken) van 14 juni 2010, – gezien de gezamenlijke verklaring over de situatie in Kirgizië van de speciale gezant van de fungerend voorzitter van de OVSE, de speciale vertegenwoordiger van de VN en de speciale vertegenwoordiger van de EU voor Kirgizië van 16 juni 2010, – gezien de EU-strategie voor een nieuw partnerschap met Centraal-Azië die door de Europese Raad op zijn zitting van 21 en 22 juni 2007 is aangenomen, – gezien het gemeenschappelijke voortgangsverslag over de EU-strategie voor Centraal-Azië van 14 juni 2010 dat de Raad en de Commissie hebben voorgelegd aan de Europese Raad, – gelet op de partnerschaps- en samenwerkingsovereenkomst tussen de Europese Unie en Kirgizië, die in 1999 in werking is getreden, – gezien het regionale strategiedocument van de Europese Gemeenschap voor bijstand aan Centraal-Azië voor de periode 2007-2013, – gelet op artikel 110, lid 4, van zijn Reglement, A. overwegende dat op 11 juni 2010 gewelddadige confrontaties hebben plaatsgehad in de Zuid-Kirgizische steden Osh en Jalal-Abad, die verder zijn geëscaleerd tot 14 juni 20101, met naar verluidt honderden gewapende mannen die de straten van de steden hebben bestormd, op burgers hebben geschoten en winkels in brand hebben gestoken, waarbij zij hun doelwitten hebben gekozen op grond van etniciteit, B. overwegende dat volgens de Kirgizische autoriteiten bij de confrontaties circa 300 mensen het leven hebben verloren, hoewel de vrees is uitgesproken, onder andere door het hoofd van de interim-regering, Rosa Otunbayeva, dat het werkelijke cijfer nog hoger ligt; overwegende dat meer dan 2 000 personen gewond zijn geraakt of in een ziekenhuis zijn opgenomen en dat talrijke personen nog worden vermist, C. overwegende dat er als gevolg van het geweld naar schatting 300 000 binnenlandse ontheemden zijn en dat 100 000 mensen hun toevlucht hebben gezocht in het buurland Oezbekistan; overwegende dat de regering in Tashkent met de hulp van internationale organisaties humanitaire hulp aan de vluchtelingen heeft verstrekt, maar dat zij de landsgrens met Kirgizië op 14 juni 2010 heeft gesloten, op grond van een gebrek aan capaciteit om meer mensen op te vangen, D. overwegende dat de interim-regering in de regio de noodtoestand heeft uitgeroepen en dat de veiligheidstroepen niet in staat waren de regio onder hun controle te brengen; overwegende dat de verzoeken van interim-president Roza Otunbayeva aan de Russische president Medvedev en de Organisatie van het Verdrag inzake collectieve veiligheid om militaire ondersteuning voor het herstel van de orde, werden afgewezen; overwegende dat een verzoek om een internationale politiemacht te sturen is ingediend en momenteel wordt onderzocht door de OVSE, E. overwegende dat de EU duidelijk belang heeft bij een vreedzaam, democratisch en economisch welvarend Kirgizië; en dat zij zich er met name via haar strategie voor Centraal-Azië toe verbonden heeft als partner voor de landen in de regio op te treden; overwegende dat veel meer internationaal engagement thans dringend nodig is en dat de reactie van de EU een impact zal hebben op haar geloofwaardigheid als partner, F. overwegende dat de Commissie 5 miljoen EUR heeft vrijgemaakt voor de verstrekking van spoedeisende medische ondersteuning, humanitaire hulp, niet-voedingsmiddelen (non food items), bescherming en psychologische bijstand aan door de crisis getroffen personen; overwegende dat dit bedrag moet worden vergeleken met de 71 miljoen USD aan noodhulp waar de VN in een dringende oproep om heeft gevraagd, G. overwegende dat de EU met het in 2001 goedgekeurde programma van Göteborg en daaropvolgende documenten heeft erkend dat conflictpreventie belangrijk is en dat de huidige situatie in Kirgizië erom vraagt dat de theoretische redeneringen worden omgezet in concrete actie, H. overwegende dat een referendum dat op 27 juni 2010 in redelijk vreedzame omstandigheden en met een hoge participatie is gehouden, heeft uitgewezen dat meer dan 90% van de deelnemers aan het referendum instemt met een nieuwe grondwet waarin de bevoegdheden van de president en het parlement elkaar in evenwicht houden, met de bevestiging van Rosa Otunbayeva als interim-president tot 31 december 2011, en met het ontslaan van het grondwettelijk hof; overwegende dat de parlementsverkiezingen gepland zijn voor 10 oktober 2010, I. overwegende dat de landen in Centraal-Azië aankijken tegen een aantal gemeenschappelijke uitdagingen, zoals armoede, ernstig bedreiging van de menselijke veiligheid en de noodzaak democratie, governance en de rechtsstaat te versterken; overwegende dat het noodzakelijk is de regionale samenwerking te herstellen en te intensiveren, teneinde een gemeenschappelijke benadering te ontwikkelen ten aanzien van de problemen en uitdagingen waarvoor de regio zich geplaatst ziet; overwegende dat de regionale en internationale actoren moeten streven naar een gezamenlijker aanpak van de problemen en uitdagingen van de regio, J. overwegende dat de EU zich te allen tijde moet houden aan haar doelstelling om mensenrechten, democratie en rechtsstaat een centrale plaats te geven in haar overeenkomsten met derde landen en door een consequent beleid democratische hervormingen te stimuleren zodat haar geloofwaardigheid als regionale macht groter wordt, 1. geeft uiting aan zijn diepe bezorgdheid over de tragische, gewelddadige confrontaties in het zuiden van Kirgizië en betuigt zijn medeleven aan de families van alle slachtoffers; 2. veroordeelt het recente geweld in het zuiden van Kirgizië; betreurt het verlies van mensenlevens en spreekt de hoop uit dat een vreedzame oplossing voor het conflict in Kirgizië kan worden gevonden, gebaseerd op democratische beginselen, de rechtsstaat en respect voor mensenrechten; 3. roept de interim-regering op om, eventueel met de hulp van de internationale actoren, een geloofwaardig, onpartijdig en onafhankelijk onderzoek naar het geweld in te stellen, teneinde de daders voor de rechter te brengen; 4. verzoekt de interim-autoriteiten alles in het werk te stellen om de situatie te normaliseren en de noodzakelijke voorwaarden te creëren om vluchtelingen en binnenlandse ontheemden in staat te stellen vrijwillig, veilig en onder waardige omstandigheden naar huis terug te keren; dringt er bij de lokale autoriteiten op aan om doeltreffende vertrouwenwekkende maatregelen te nemen en een oprechte dialoog te beginnen met alle etnische bevolkingsgroepen in het zuiden van Kirgizië, teneinde een geloofwaardig verzoeningsproces op gang te brengen; 5. verzoekt de Commissie wat dat betreft in samenwerking met internationale organisaties de humanitaire hulp op te voeren en korte- en middellangetermijnprogramma's voor de wederopbouw van vernielde huizen en de vervanging van verloren middelen, alsmede rehabilitatieprojecten te starten, in samenwerking met de Kirgizische autoriteiten en andere donoren, om gunstige omstandigheden te creëren voor de terugkeer van vluchtelingen en binnenlandse ontheemden; vestigt in verband hiermee de aandacht op het belang van plaatselijke ontwikkelingsprojecten; 6. vestigt de aandacht op het feit dat een grote internationale inspanning om te helpen met de wederopbouw, stabilisering en verzoening in zuidelijk Kirgizië nodig is en op de kans om de basis voor deze inspanning te leggen die door de geplande bijeenkomst van donoren in Bishkek op 27 juli 2010 wordt geboden; 7. onderstreept het feit dat de humanitaire respons, die bedoeld is om de onmiddellijke nood te lenigen, gepaard moet gaan met inspanningen om de situatie te stabiliseren en het aanzienlijke risico van nieuw geweld te beperken en te voorkomen, ook omdat dit een gevaar vormt voor de vrede en de veiligheid in andere delen van de Ferghanavallei, die deels op Oezbeeks, deels op Kirgizisch en deels op Tadzjieks grondgebied gelegen is; 8. vraagt een substantiële verhoging van de humanitaire hulp van de EU voor de mensen die door het recente geweld in zuidelijk Kirgizië zijn getroffen, alsmede grootschalige inzet van het Stabiliteitsinstrument; 9. is van mening dat een nieuw niveau van het EU-engagement in zuidelijk Kirgizië ook op langere termijn nodig zal zijn; herhaalt zijn verzoek aan de Commissie om voorstellen uit te werken voor de hertoewijzing van middelen van het Instrument voor ontwikkelingssamenwerking (Development Cooperation Instrument, DCI), teneinde de EU in een betere positie te plaatsen om op duurzame wijze op de nieuwe situatie in Kirgizië te reageren; blijft erbij dat een centrale plaats voor de veiligheid van mensen essentieel in het Centraal-Aziëbeleid van de EU is; 10. verzoekt de vicevoorzitter/hoge vertegenwoordiger en de lidstaten ondersteuning te bieden en een actieve bijdrage te leveren aan de spoedige totstandbrenging van een politiemissie van de OVSE, teneinde een nieuwe uitbarsting van geweld te voorkomen, de situatie in de door de confrontaties getroffen steden te stabiliseren, de slachtoffers en de meest kwetsbaren te beschermen en de terugkeer van vluchtelingen en binnenlandse ontheemden te vergemakkelijken; 11. neemt kennis van het redelijk vreedzame verloop van het grondwettelijk referendum in Kirgizië op 27 juni 2010; benadrukt het feit dat de terugkeer naar een grondwettelijke orde en de rechtsstaat van cruciaal belang is voor de stabilisering van de situatie in het land op lange termijn; onderstreept het feit dat de volgende parlementverkiezingen (voorlopig gepland voor oktober 2010) moeten zorgen voor de grondwettelijke basis voor een regering die zowel grote legitimiteit als ruime steun van de bevolking geniet; verzoekt daarom de autoriteiten van Kirgizië onmiddellijk krachtige maatregelen te nemen om de aanzienlijke tekortkomingen die het Bureau voor Democratische Instellingen en Mensenrechten van de OVSE heeft vastgesteld op tijd voor de komende parlementsverkiezingen te remediëren; ziet ernaar uit hechte interparlementaire banden met het toekomstige parlement van Kirgizië aan te knopen; 12. uit zijn bezorgdheid over berichten over de arrestatie van sommige mensenrechtenactivisten in Kirgizië en vraagt hun onmiddellijke vrijlating; dringt er bij de Kirgizische autoriteiten op aan alle noodzakelijke maatregelen te nemen om te waarborgen dat verdedigers van mensenrechten hun werkzaamheden ter bevordering en bescherming van mensenrechten zonder belemmeringen kunnen uitvoeren; 13. benadrukt het feit dat Kirgizië, zijn buren, Rusland, China, de EU, de VS, de OVSE en de rest van de internationale gemeenschap een gezamenlijk belang en een gezamenlijke verantwoordelijkheid hebben wanneer het erom gaat destabilisatie te voorkomen en roept alle betrokken actoren op te zoeken naar synergie; 14. spreekt zijn bezorgdheid uit over de moeilijkheden bij het democratiseringsproces in Kirgizië, die het gevolg lijken te zijn van de zwakke positie van de Kirgizische interim-regering en de macht van criminele netwerken in het land, onder andere van drugssmokkelaars in het zuiden van Kirgizië; 15. is van mening dat de instelling van een pluralistisch politiek systeem, dat vertegenwoordiging van de diverse belangen en arbitrage mogelijk maakt, van fundamenteel belang is om de spanningen te verminderen en nieuwe uitbarstingen van geweld te voorkomen en dat de EU en haar lidstaten actief de democratisering moeten ondersteunen en ernaar moeten streven om de verschillen tussen de houdingen van de internationale actoren te verminderen, teneinde de vooruitzichten voor het hervormingsproces in Kirgizië te verbeteren; 16. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de vicevoorzitter van de Commissie/hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid, de Raad, de Commissie, de parlementen en regeringen van de lidstaten, de interim-regering van Kirgizië, de secretaris-generaal van de Verenigde Naties, de secretaris-generaal van de OVSE en de secretaris-generaal van de Raad van Europa. Het Europees Parlement , – gezien de komende 18e internationale aidsconferentie „Right Here, Right Now”, die van 18 t/m 23 juli 2010 in Wenen plaatsvindt, – gezien de Verbintenisverklaring inzake hiv/aids die de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties tijdens haar 26e bijzondere zitting op 27 juni 2001 heeft aangenomen onder te titel „Global Crisis – Global Action”, – gezien de bijeenkomst op hoog niveau van de bijzondere zitting van de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties (SAVVN) op 2 juni 2006 over hiv/aids en de op deze bijeenkomst aangenomen beleidsverklaring, – gezien de internationale richtsnoeren van UNAIDS over hiv/aids en de mensenrechten van 2006, gebaseerd op het Tweede internationaal overleg over hiv/aids en mensenrechten op 23-25 september 1996 in Genève en het Derde internationaal overleg over hiv/aids en de mensenrechten op 25-26 juli 2002 in Genève, – gezien het WHO-rapport „Towards Universal Access: Scaling up Priority HIV/AIDS Interventions in the Health Sector”, – gezien de verklaring van Abuja van 27 april 2001 over hiv/aids, tuberculose en aanverwante besmettelijke ziekten, het gemeenschappelijk standpunt van Afrika tijdens de UNGASS-bijeenkomst op hoog niveau van 2006 en de op 4 mei 2006 door de Afrikaanse Unie in Abuja ondertekende oproep voor versnelde maatregelen met het oog op algemene toegang tot dienstverlening in verband met hiv en aids, tuberculose en malaria in Afrika, – onder verwijzing naar zijn resoluties van 6 juli 2006 over hiv/aids: Tijd voor concrete resultaten, van 24 april 2007 over bestrijding van HIV/AIDS in de EU en de naburige landen, 2006-2009, en van 20 november 2008 over HIV/AIDS: vroegtijdige diagnose en behandeling, – gezien de conclusies van de Raad van november 2009 over de vooruitgang die geboekt is met het Europees actieprogramma ter bestrijding van hiv/aids, malaria en tuberculose door middel van externe maatregelen (2007–2011), – gezien de mededeling van de Commissie getiteld „Bestrijding van hiv/aids in de Europese Unie en de buurlanden” en de strategie voor de bestrijding van hiv/aids in de EU en haar buurlanden 2009-2013, – gezien het UNAIDS-rapport van 2009 over de mondiale aidsepidemie, – gezien het UNAIDS Outcome Framework 2009-2011, – gezien het verslag van de Verenigde Naties van 2010 over de millenniumontwikkelingsdoelstellingen, – onder verwijzing naar zijn resolutie van 15 juni 2010 over de vorderingen bij de verwezenlijking van de millenniumdoelstellingen voor ontwikkeling: tussentijdse herziening ter voorbereiding op de VN-bijeenkomst op hoog niveau in september 2010, – gelet op artikel 110, lid 4, van zijn Reglement, A. overwegende dat het aantal mensen met hiv/aids blijft toenemen, dat er in de hele wereld nu naar schatting 33,4 miljoen geïnfecteerden zijn en dat er, hetgeen bijzonder verontrustend is, in 2008 2,7 miljoen geïnfecteerden zijn bijgekomen, wat betekent dat hiv/aids een mondiale noodsituatie is, die een uitzonderlijke en omvattende wereldwijde respons vereist, B. overwegende dat hiv/aids nog steeds een van de belangrijkste doodsoorzaken in de wereld is, waaraan in 2008 2 miljoen sterfgevallen toe te schrijven waren, en dat het naar verwachting ook in de komende decennia over de gehele wereld een belangrijke oorzaak van vroegtijdige sterfte zal blijven, C. overwegende dat eind 2009 naar schatting 5 miljoen mensen in lage- en midden-inkomenslanden een antiretrovirale behandeling ondergingen, een tienvoudige stijging in vijf jaar tijd en een ongekende schaalvergroting in de geschiedenis van de gezondheidszorg, D. overwegende dat het aantal nieuwe besmettingen sneller blijft stijgen dan de toename van de behandelingscapaciteit, en dat in 2009 niettemin tweederde van de mensen niet de behandeling gekregen hebben die zij nodig hadden, hetgeen betekent dat 10 miljoen getroffen mensen geen toegang hadden tot de nodige effectieve behandeling, E. overwegende dat subsaharaans Afrika nog steeds de zwaarst getroffen regio is met 22,4 miljoen mensen met hiv/aids en 71% van alle nieuwe hiv/aidsinfecties in 2008, F. overwegende dat er sterke aanwijzingen zijn dat hiv/aidspreventiemaatregelen een effectief middel zijn om het aantal nieuwe gevallen te verminderen, G. overwegende dat er een belangrijke kloof in de programmering is waar het gaat om het betrekken van mensen met hiv/aids bij preventie-inspaningen − met name wanneer die inspanningen zich richten op mensen met hiv/aids − en bij maatregelen ter bestrijding van stigmatisering en discriminatie, H. overwegende dat vrouwen en meisjes nog altijd in onevenredig grote mate door hiv/aids getroffen worden, en dat vrouwen ongeveer 60% van alle hiv/aidsgevallen in subsaharaans Afrika voor hun rekening nemen en dat hiv/aids nog altijd de voornaamste oorzaak van sterfte en ziekte onder vrouwen in de vruchtbare leeftijd is, I. overwegende dat de bestaande mogelijkheden tot preventie van hiv ontoereikend zijn om vrouwen te beschermen en dat preventiemethoden zoals condooms en onthouding voor veel vrouwen geen realistische optie zijn, vooral voor degenen die getrouwd zijn, die graag kinderen willen of die met seksueel geweld dreigen te worden geconfronteerd; een veilig en effectief vaccin of microbicide zou voor vrouwen een krachtig nieuw wapen zijn om zich te beschermen tegen hiv, zonder dat hun keuzemogelijkheid om kinderen te krijgen daardoor zou worden beperkt, J. overwegende dat er steeds meer bewijs is betreffende verhoogde infectie- en risiconiveaus onder sleutelgroepen van de bevolking, met inbegrip van sekswerkers, mannen die seks hebben met mannen, transseksuelen, gevangenen, intraveneuze drugsgebruikers, migranten, vluchtelingen en mobiel werkenden in bijna alle regio's, ook in landen met algemene epidemieën, en dat er in het algemeen een te lage prioriteit wordt toegekend aan en te weinig financiële middelen ter beschikking worden gesteld voor hiv/aidspreventieprogramma's voor die groepen, K. overwegende dat vanwege de stigmatisering van hiv/aids 30% van de geïnfecteerden in de EU niet op de hoogte zijn van hun hiv/aids-positieve status, en dat uit studies blijkt dat niet-gediagnosticeerde infectie de verdere verspreiding van hiv/aids in de hand werkt en de kans op vroegtijdige sterfte onder de met hiv/aids geïnfecteerden vergroot, L. overwegende dat volgens het WHO-rapport uit 2009 „Towards Universal Access-Progress: Scaling up priority HIV/AIDS Interventions in the Health Sector” naar schatting slechts 23% van de geïnfecteerden in Europa en Centraal-Azië een antiretrovirale behandeling ondergaat, wat als een laag percentage wordt beschouwd en verband houdt met de situatie in Rusland en Oekraïne, M. overwegende dat seksuele contacten met personen van hetzelfde geslacht nog altijd sterk gestigmatiseerd zijn, vooral in subsaharaans Afrika, en dat in 31 landen seksueel contact met wederzijds goedvinden tussen volwassenen van hetzelfde geslacht strafbaar is, dat hierop in vier landen de doodstraf staat en in andere landen gevangenisstraffen tot tien jaar, een stigmatisering die de hiv/aidspreventie bemoeilijkt, N. overwegende dat de criminalisering van gebruikers van verboden drugs in een groot aantal landen verhindert dat zij toegang hebben tot hiv/aidspreventie, behandeling en zorg, en de verspreiding van hiv/aids ten gevolge van intraveneus drugsgebruik doet toenemen, O. overwegende dat er 106 landen zijn die volgens eigen opgave nog een wetgeving en een beleid kennen die een significante belemmering vormen voor een doeltreffende hiv/aidsbestrijding, P. overwegende dat in 2008 naar schatting 17,5 miljoen kinderen een of beide ouders aan hiv/aids hebben verloren – waarvan de overgrote meerderheid in subsaharaans Afrika – en vaak worden gestigmatiseerd en gediscrimineerd, en dat hun de toegang tot basisdiensten zoals onderwijs en huisvesting wordt ontzegd, waardoor hun kwetsbaarheid voor hiv/aidsbesmetting nog verder toeneemt, Q. overwegende dat er tot nu toe onvoldoende aandacht is voor het verband tussen hiv/aids en handicaps, hoewel er personen met een handicap voorkomen onder alle sleutelgroepen met een verhoogd risico van blootstelling aan hiv/aids, en zij nadelen ondervinden bij de toegang tot preventie-, behandel- en zorgdiensten, R. overwegende dat een op rechten gebaseerde aanpak van hiv/aids essentieel is bij het streven om aan de epidemie een eind te maken, 1. herhaalt dat toegang tot gezondheidszorg is opgenomen in de Universele Verklaring van de rechten van de mens, en dat regeringen zich aan hun verplichtingen moeten houden door eenieder toegang tot volksgezondheidsdiensten te waarborgen; 2. is daarnaast van oordeel dat de EU prioriteit moet toekennen aan bescherming en ondersteuning van mensenrechtenactivisten, binnen en buiten de EU, met inbegrip van hen die zich voornamelijk inzetten voor het geven van voorlichting over hiv/aids; verzoekt in dit verband de vicevoorzitter van de Commissie/hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlands en veiligheidsbeleid ervoor te zorgen dat alle concrete acties en maatregelen in de Europese richtsnoeren betreffende mensenrechtenactivisten volledig worden geïmplementeerd voor vertegenwoordigers van het maatschappelijk middenveld die actief zijn op het gebied van hiv/aids; 3. verzoekt de Commissie en de Raad zich aan hun beloften te houden en meer te doen voor het bestrijden van hiv/aids als een mondiale volksgezondheidsprioriteit, waarbij mensenrechten van centraal belang zijn voor hiv/aidspreventie, -behandeling, -zorg en -ondersteuning, o.a. in het kader van de EU-ontwikkelingssamenwerking; 4. roept de Commissie en de Raad ertoe op meer te doen voor de decriminalisering van hiv/aidstransmissie en -blootstelling (1) , onder meer door het stimuleren van de erkenning van hiv/aids als een handicap voor de toepassing van bestaande en toekomstige non-discriminatiewetgeving; 5. verzoekt de Oostzeelanden, Rusland en Oekraïne beleid te ontwikkelen voor een krachtige bestrijding van hiv/aids in eigen land; 6. roept de Commissie en de Raad ertoe op optimale beleidsvormen en praktijken in de politieke dialoog op mondiaal en nationaal niveau met betrekking tot op rechten gebaseerde omgang met hiv/aids te bevorderen door: 7. verzoekt de Commissie en de lidstaten aandacht te besteden aan de behoeften van vrouwen op het vlak van hiv/aidspreventie, -behandeling en -zorg als essentieel onderdeel van de strijd tegen de epidemie, met name door de toegang tot programma's voor seksuele en reproductieve gezondheidszorg te verruimen, met daarin volledig geïntegreerde hiv/aidstests, -advies en -preventiediensten, en door te zorgen voor een ommekeer in de sociaaleconomische factoren die ertoe leiden dat vrouwen een groter risico lopen met hiv/aids te worden besmet, zoals genderongelijkheid, armoede, gebrek aan mogelijkheden op economisch en onderwijsgebied, en een tekortschietende wettelijke bescherming en bescherming van hun mensenrechten; 8. roept de Europese Unie en de lidstaten ertoe op billijke en flexibele financieringsmogelijkheden te bieden voor onderzoek naar nieuwe preventieve technologieën, waaronder vaccins en microbiciden; 9. is uitermate bezorgd over het feit dat het in de helft van alle nieuwe hiv/aidsinfecties om kinderen en jongeren gaat; roept de Commissie en de lidstaten ertoe op te voorzien in de behoeften van kinderen en jongeren op het gebied van hiv/aidspreventie, -behandeling, -zorg en -ondersteuning, en ervoor te zorgen dat zij toegang krijgen tot hiv/aidsdiensten, vooral wat betreft diagnosticering bij baby's, geschikte en betaalbare antiretrovirale geneesmiddelen, psychosociale ondersteuning, sociale bescherming en wettelijke bescherming; 10. verzoekt de Commissie en de lidstaten zich in te zetten voor de participatie van mensen met een handicap in hiv/aidsbestrijdingsactiviteiten en de integratie van hun mensenrechten in nationale hiv/aidsstrategieën en -maatregelen, teneinde ervoor te zorgen dat zij toegang hebben tot hiv/aidsdiensten die toegesneden zijn op hun behoeften en gelijkwaardig aan de diensten voor andere groepen; 11. verzoekt de Commissie en de lidstaten steun te geven voor progamma's waardoor gedetineerden en intraveneuze druggebruikers zo min mogelijk schade oplopen; 12. verzoekt de Commissie en de Raad bij de landen die het zwaarst door hiv en aids zijn getroffen, aan te dringen op gecoördineerde, doorzichtige en verantwoorde nationale beleidskaders voor de bestrijding van hiv, die de toegankelijkheid en doeltreffendheid van hiv-gerelateerde preventie- en zorgmaatregelen waarborgen; verzoekt de Commissie in dit verband de nationale regeringen te helpen en maatschappelijke organisaties in te schakelen om iets te doen aan het geringe bereik van programma's in het kader van het nationale aidsbeleid ter bestrijding van stigmatisering en discriminatie en ter bevordering van toegang tot de rechter; 13. verzoekt de Commissie en de Raad om samen met UNAIDS en andere partners te werken aan verbetering van de indicatoren voor het vaststellen van de vooruitgang op mondiaal, nationaal en programmaniveau in de strijd tegen stigmatisering en discriminatie van hiv/aidsgeïnfecteerden, waaronder indicatoren die specifiek gericht zijn op de sleutelgroepen gerichte indicatoren en hiv-gerelateerde mensenrechtenkwesties en beschermingsmechanismen op internationaal niveau; 14. verzoekt de Commissie en de Raad steun te geven aan de onlangs opgerichte Global Commission on HIV and the Law (mondiale commissie hiv en recht) om te bereiken dat wetgeving effectief bijdraagt tot de aanpak van hiv/aids; 15. verzoekt de Commissie en de Raad het Bureau van de Europese Unie voor de grondrechten in te zetten om nadere informatie te vergaren over de mensenrechtensituatie van mensen met hiv/aids en andere sleutelgroepen in Europa, wetende dat zij kwetsbaar zijn voor veelvoudige en overlappende discriminatie; 16. roept alle lidstaten en de Commissie op ten minste 20% van alle ontwikkelingsgelden toe te kennen aan basiszorg en -onderwijs, hun bijdragen aan het Wereldfonds voor de bestrijding van aids, tuberculose en malaria te verhogen en hun middelen voor andere programma's ter schraging van zorgstelsels en gemeenschappen te verhogen; verzoekt de ontwikkelingslanden prioriteit toe te kennen aan uitgaven voor volksgezondheid in het algemeen en voor de bestrijding van hiv/aids in het bijzonder; verzoekt de Commissie stimulansen te geven aan partnerlanden om gezondheid als prioriteit op te nemen in de strategische landendocumenten; 17. verzoekt alle lidstaten en de Commissie om de zorgwekkende neergang in de financiering van de bevordering van seksuele en reproductieve gezondheidszorg en de rechten op dat vlak in de ontwikkelingslanden te keren, en om beleid voor de behandeling van seksueel overdraagbare aandoeningen en de verstrekking van producten voor reproductieve gezondheid, zoals levensreddende geneesmiddelen en anticonceptiemiddelen, waaronder condooms, te steunen; 18. verlangt dat de EU gebruik blijft maken van een combinatie van financiële instrumenten op mondiaal en nationaal niveau, naast begrotingssteun, en van relevante organisaties en mechanismen die hun nut in de aanpak van het mensenrechtenvraagstuk in verband met hiv/aids hebben bewezen, met name maatschappelijke organisaties en in gemeenschappen gewortelde organisaties; 19. verzoekt de Commissie, de lidstaten en de internationale gemeenschap wetgeving vast te stellen om te zorgen voor toegang tot betaalbare en doeltreffende hiv-geneesmiddelen, met inbegrip van antiretrovirale en andere veilige en doeltreffende medicijnen, diagnosetechnieken en aanverwante technologieën voor de preventieve, curatieve en palliatieve zorg voor hiv en aanverwante opportunistische infecties en aandoeningen; 20. is ontstemd over bilaterale en regionale handelsakkoorden met daarin bepalingen die verdergaan dan hetgeen staat in het TRIPS-akkoord van de WTO („TRIPS plus”), en die in feite een belemmering vormen voor en soms zelfs leiden tot een beperking van de in de verklaring van Doha van 2001 over TRIPS opgenomen vrijwaringsclausules, die volksgezondheid voorrang geven ten opzichte van commerciële belangen; wijst op de verantwoordelijkheid van de landen die druk uitoefenen op ontwikkelingslanden om hun handtekening onder dergelijke handelsakkoorden te zetten; 21. onderstreept dat verplichte vergunningen en differentiële prijzen het probleem niet helemaal hebben opgelost, en verzoekt de Commissie met voorstellen te komen voor nieuwe oplossingen, teneinde te zorgen voor daadwerkelijke toegang tot hiv/aids-behandelingen tegen betaalbare prijzen; 22. dringt erop aan dat de Werkgroep mensenrechten van de Raad de „toolkit” voor de bevordering en bescherming van alle mensenrechten van holebi's en transseksuelen goedkeurt, en verzoekt de Raad en de Commissie de aanbevelingen van de werkgroep ten uitvoer te leggen; 23. verzoekt de EU-instellingen die in het kader van hun opdracht jaarverslagen over de mensenrechtensituatie opstellen, om in deze verslagen ook aandacht te besteden aan hiv-gerelateerde mensenrechtenkwesties, zodat zij een stem geven aan mensen die leven met hiv of die kwetsbaar zijn voor besmetting; 24. roept de Commissie en de lidstaten ertoe op opnieuw hun steun te betuigen voor paragraaf 16 van de conclusies van de Raad inzake het Actieprogramma van november 2009, een breed consultatief proces met de lidstaten en andere belanghebbenden op te starten ter voorbereiding van een Europees actieprogramma van maatregelen tegen hiv/aids, malaria en tuberculose door middel van extern optreden vanaf 2012 en daarna, en zich in te zetten voor de oprichting van EU-actieteams als middel om de Commissie en de lidstaten in staat te stellen gezamenlijk op te treden op bepaalde prioriteitsterreinen; 25. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de parlementen van de lidstaten, de secretaris-generaal van de Verenigde Naties, het gezamenlijk VN-programma voor hiv/aids, de Wereldgezondheidsorganisatie en de organisatoren van de 18de internationale aidsconferentie. Het Europees Parlement, – gelet op het Verdrag inzake clustermunitie (CCM), dat door 107 landen is goedgekeurd op de diplomatieke conferentie die van 19 tot en met 30 mei 2008 in Dublin is gehouden, – gezien de boodschap van de secretaris-generaal van de Verenigde Naties van 30 mei 2008, waarin hij „de VN-landen ertoe aanmoedigt deze belangrijke overeenkomst onverwijld te ondertekenen” en te ratificeren en aangeeft zich te verheugen op „de snelle inwerkingtreding ervan”, – onder verwijzing naar zijn resolutie van 20 november 2008 over het Verdrag inzake clustermunitie (1) , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 10 maart 2010 over de tenuitvoerlegging van de Europese veiligheidsstrategie en het gemeenschappelijk veiligheids- en defensiebeleid (2) , – gelet op artikel 110, lid 4, van zijn Reglement, A. overwegende dat het CCM sinds 3 december 2008 voor ondertekening is opengesteld, eerst in Oslo en vervolgens bij de Verenigde Naties in New York, en in werking zal treden op de eerste dag van de zesde maand nadat dertig landen het hebben geratificeerd, te weten 1 augustus 2010, B. overwegende dat het CCM clustermunitie definieert als munitie die is ontworpen om explosieve submunitie te verspreiden of te laten afgaan die bestaat uit kleine bommen die elk minder dan 20 kilogram wegen, en dat het CCM ook betrekking heeft op deze explosieve submunitie, C. overwegende dat het CCM het gebruik, de productie, de opslag en de overbrenging van clustermunitie als wapencategorie verbiedt, D. overwegende dat het CCM voorschrijft dat de staten die daarbij partij zijn hun voorraden van dergelijke munitie moeten vernietigen, E. overwegende dat het de bedoeling is via het CCM een nieuwe humanitaire norm voor slachtofferhulp te definiëren en de verdragsstaten ertoe te verplichten niet-ontplofte resten van clustermunitie na conflicten op te ruimen, F. overwegende dat clustermunitie bij gebruik in de omgeving van bewoonde gebieden, gezien het grote oppervlak waarover haar dodelijke werking zich doorgaans doet gelden, ernstige risico's voor de burgerbevolking met zich meebrengt en dat dergelijke munitie in gebieden waar conflicten hebben gewoed achteraf vaak leidt tot veel ernstige verwondingen en doden onder de burgerbevolking doordat niet-ontplofte, achtergebleven clustermunitie vaak door kinderen en andere nietsvermoedende onschuldige personen wordt aangetroffen, G. overwegende dat tot dusver twintig EU-lidstaten het CCM hebben ondertekend, terwijl elf lidstaten het hebben geratificeerd en zeven lidstaten het noch ondertekend, noch geratificeerd hebben, H. overwegende dat toetreding tot het verdrag na de inwerkingtreding van het CCM op 1 augustus 2010 zal worden bemoeilijkt door het feit dat staten vanaf dan via een eenstapsproces tot het verdrag zullen moeten toetreden, I. overwegende dat de steun van de meeste EU-lidstaten, van interparlementaire initiatieven en van een enorm aantal maatschappelijke organisaties doorslaggevend is geweest voor de succesvolle afronding van het „Proces van Oslo”, dat heeft geresulteerd in het CCM, J. overwegende dat de ondertekening en ratificatie door alle 27 EU-lidstaten voorafgaand aan de inwerkingtreding van het CCM op 1 augustus 2010 een sterk politiek signaal zou afgeven voor een wereld zonder clustermunitie en ter ondersteuning van de doelstellingen van de EU inzake de bestrijding van de proliferatie van wapens die in volstrekte willekeur slachtoffers maken, 1. is verheugd over de aanstaande inwerkingtreding van het Verdrag inzake clustermunitie (CCM) op 1 augustus 2010; 2. roept alle EU-lidstaten en kandidaat-lidstaten ertoe op het CCM zo spoedig mogelijk en nog vóór eind 2010 te ondertekenen en te ratificeren, inclusief de landen die het verdrag nog niet hebben ondertekend, te weten Estland, Finland, Griekenland, Letland, Polen, Roemenië, Slowakije en Turkije, alsook de landen die het wél hebben ondertekend, maar nog niet geratificeerd, te weten Bulgarije, Cyprus, de Tsjechische Republiek, Hongarije, Italië, Litouwen, Nederland, Portugal en Zweden; 3. feliciteert alle landen die het CCM hebben ondertekend en geratificeerd en die tevens moratoria hebben ingesteld op het gebruik, de productie en de overbrenging van clustermunitie, en die de vernietiging van hun clustermunitievoorraden hebben voltooid; 4. dringt er bij alle EU-lidstaten die het CCM hebben ondertekend op aan elke mogelijkheid aan te grijpen om landen die geen partij zijn bij het CCM ertoe aan te moedigen het verdrag te ondertekenen en te ratificeren of zo spoedig mogelijk tot het verdrag toe te treden, onder meer via bilaterale bijeenkomsten, dialoog tussen de strijdkrachten onderling en multilaterale fora, en – overeenkomstig de uit hoofde van artikel 21 van het CCM op hen rustende verplichting – alles in het werk te stellen om landen die geen partij zijn bij het verdrag te doen afzien van het gebruik van clustermunitie; 5. dringt er bij de EU-lidstaten op aan niets te ondernemen waardoor het CCM en zijn bepalingen zouden kunnen worden omzeild of in gevaar zouden kunnen worden gebracht; dringt er met name bij alle EU-lidstaten op aan een eventueel protocol bij het Conventionelewapensverdrag (CWV) op grond waarvan het gebruik van clustermunitie zou zijn toegestaan niet aan te nemen, goed te keuren of vervolgens te ratificeren, aangezien dit niet verenigbaar zou zijn met het verbod op clustermunitie overeenkomstig de artikelen 1 en 2 van het CCM; dringt er bij de Raad en de EU-lidstaten op aan tijdens de komende CCM-conferentie, die van 30 augustus tot en met 3 september 2010 in Genève zal worden gehouden, dienovereenkomstig te handelen; 6. dringt er bij de EU-lidstaten die nog geen partij bij het CCM zijn op aan, in afwachting van toetreding tussentijdse stappen te ondernemen, onder meer door met spoed een moratorium op het gebruik, de productie en de overbrenging van clustermunitie in te stellen en een begin te maken met de vernietiging van clustermunitievoorraden; 7. dringt er bij alle staten op aan deel te nemen aan de aanstaande eerste bijeenkomst van verdragsluitende staten (1MSP), die van 8 tot en met 12 november 2010 zal plaatsvinden in Vientiane, de hoofdstad van Laos – het zwaarst met clustermunitie gecontamineerde land ter wereld; 8. dringt er bij de EU-lidstaten op aan stappen te ondernemen om een begin te maken met de tenuitvoerlegging van het verdrag, onder meer door munitievoorraden te vernietigen, opruimwerkzaamheden te verrichten en slachtofferhulp te verlenen, en tevens bij te dragen aan de financiering of andere vormen van hulpverlening ten behoeve van landen die het verdrag willen implementeren; 9. spoort de EU-lidstaten die het verdrag hebben ondertekend ertoe aan wetgeving in te voeren om het CCM op nationaal niveau ten uitvoer te leggen; 10. verzoekt de hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid alles in het werk te stellen om de toetreding van de Unie tot het CCM te bewerkstelligen, hetgeen sinds de inwerkingtreding van het Verdrag van Lissabon mogelijk is, en daarnaast in de vorm van een besluit van de Raad inzake een gemeenschappelijk standpunt een strategie te ontwikkelen voor de eerste toetsingsconferentie; 11. verzoekt de Raad en de Commissie om in overeenkomsten met derde landen – naast de standaardclausule inzake non-proliferatie van massavernietigingswapens – ook een verbod op clustermunitie als standaardclausule op te nemen; 12. verzoekt de Raad en de Commissie de bestrijding van clustermunitie een integrerend onderdeel te laten uitmaken van de externe steunprogramma's van de EU, teneinde derde landen te kunnen ondersteunen bij de vernietiging van munitievoorraden en om ze humanitaire bijstand te verlenen; 13. roept de EU-lidstaten, de Raad en de Commissie ertoe op stappen te ondernemen om de levering van clustermunitie door derde landen aan niet-gouvernementele actoren te verhinderen; 14. dringt er bij de EU-lidstaten op aan transparantie te betrachten bij hun bemoeiingen om aan deze resolutie gevolg te geven en de activiteiten die zij in het kader van het CCM ontwikkelen openbaar te maken; 15. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de vice-voorzitter van de Commissie/hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid, de Raad, de Commissie, de regeringen en parlementen van de EU-lidstaten en de kandidaat-lidstaten, de secretaris-generaal van de VN en de Clustermunitiecoalitie. Het Europees Parlement , – gelet op Deel III, Titel III van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien de check-up van het gemeenschappelijk landbouwbeleid, – gezien het document van de Commissie „Europa 2020: Een strategie voor slimme, duurzame en inclusieve groei” ( COM(2010)2020 ), – gezien zijn studie over „de nieuwe bedrijfstoeslagregeling voor de periode na 2013: nieuwe aanpak − nieuwe doelstellingen”, – gezien het verslag „International Assessment of Agricultural Science and Technology for Development” (IAASTD), dat door de Voedsel- en Landbouworganisatie van de Verenigde Naties en de Wereldbank opgesteld is en door 58 landen ondertekend is, – gezien de publicatie van de Commissie „Prospects for agricultural markets and income 2008-2015” (prognoses voor landbouwmarkten en inkomen 2008-2015), – gezien het document van de Commissie „The CAP in perspective: from market intervention to policy innovation” (Het GLB in perspectief: van marktinterventie naar beleidsinnovatie), – gezien de studie „Provision of public goods through agriculture in the European Union” (Levering van collectieve diensten en goederen) door het Institute for European Environmental Policy, – gezien het Witboek van de Commissie over „Aanpassing aan de klimaatverandering: naar een Europees actiekader” ( COM(2009)0147 ), alsmede de werkdocumenten over „Aanpassing aan de klimaatverandering: de uitdaging voor de Europese landbouw en het Europese platteland” (SEC(2009)0417) en „De rol van de Europese landbouw bij het beperken van de klimaatverandering” (SEC(2009)1093), – gezien de studie „CAP reform beyond 2013: An idea for a longer view”, (GLB-hervorming na 2013: een visie voor de langere termijn) van Notre Europe, – gezien het werkdocument over de toekomst van het gemeenschappelijk landbouwbeleid na 2013 (1) , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 29 maart 2007 over de integratie van de nieuwe lidstaten in het GLB (2) , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 5 mei 2010 over de EU-landbouw en klimaatverandering (3) , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 25 maart 2010 over een kwaliteitsbeleid voor landbouwproducten: welke strategie moet er worden gevolgd? (4) , – gelet op artikel 48 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling en het advies van de Begrotingscommissie ( A7-0204/2010 ), A. overwegende dat de EU moet blijven zorgen voor voedselzekerheid voor haar burgers en bijdragen aan de mondiale voedselvoorziening, en tegelijk beter en op coherentere wijze moet samenwerken met de rest van de wereld, vooral met ontwikkelingslanden, om de ontwikkeling op de lange termijn van hun landbouwsector op duurzame wijze, met maximale gebruikmaking van de plaatselijke know-how, te steunen; overwegende dat in de huidige situatie, waarin meer dan 1 miljard mensen in de wereld honger lijdt en er in de Europese Unie meer dan 40 miljoen armen zijn die niet voldoende te eten hebben, gebruik gemaakt moet worden van wetenschappelijke ontwikkelingen als zij adequate oplossingen bieden om de honger te verlichten, met name door een doelmatiger gebruik van de hulpbronnen, B. overwegende dat de mondiale voedselvraag naar verwachting zal verdubbelen en dat de wereldbevolking volgens de FAO van 7 miljard nu naar 9 miljard in 2050 zal stijgen, en de mondiale voedselproductie in gelijke mate zal moeten toenemen, terwijl de natuurlijke hulpmiddelen onder druk staan, hetgeen betekent dat de wereld meer voedsel moet produceren met behulp van minder water, minder landbouwgrond, minder energie, minder kunstmest en minder pesticiden, C. overwegende dat de doelstellingen van het GLB, als opgesomd in artikel 39 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU), beogen de productiviteit te verhogen, een fatsoenlijke levensstandaard voor de boeren te garanderen, de markt te stabiliseren, de beschikbaarheid van voedingsmiddelen te verzekeren en levering van voedingsmiddelen tegen redelijke prijzen aan de consumenten in de EU te waarborgen; overwegende dat het GLB tot dusver in hoge mate aan de gestelde doelen heeft beantwoord, en heeft bijgedragen aan de inspanningen om de Europese integratie, de territoriale cohesie in Europa en de werking van de interne markt te bevorderen; overwegende dat het beleid echter slechts ten dele heeft bijgedragen aan een fatsoenlijke levensstandaard voor de boeren, en nog geen stabilisering van de markt tot stand heeft gebracht, aangezien de markten uiterst volatiel zijn geworden, waardoor de voedselzekerheid onder druk is komen te staan; overwegende dat er meer in het GLB geïnvesteerd moet worden zodat de doelstellingen verwezenlijkt kunnen worden, en tegelijk gezorgd kan worden voor het behoud van het milieu en de werkgelegenheid op het platteland, D. overwegende dat de landbouw en bosbouw belangrijke economische sectoren blijven en tegelijkertijd essentiële collectieve goederen en diensten leveren door de instandhouding van natuurlijke hulpbronnen en culturele landschappen, wat een eerste voorwaarde is voor alle menselijke bedrijvigheid in plattelandsgebieden; overwegende dat deze sectoren in de Europese Unie nu reeds de belangrijkste bijdrage leveren aan het realiseren van de Europese klimaat- en energiedoelstellingen, vooral op het gebied van hernieuwbare energie afkomstig van biomassa uit de land - en bosbouw; overwegende dat deze bijdrage in de toekomst moet blijven toenemen en dat deze bio-energiebronnen er ook toe bijdragen om de afhankelijkheid van de EU van fossiele brandstoffen te verminderen en, tegen de achtergrond van stijgende energieprijzen, nieuwe banen te creëren en de inkomens in deze sector te verbeteren, E. overwegende dat de burgers van de EU grote voordelen uit het GLB trekken in termen van de beschikbaarheid van en een ruime keuze aan veilig voedsel van hoge kwaliteit tegen redelijke prijzen, voedselzekerheid, milieubescherming, schepping van werkgelegenheid en maatregelen ter bestrijding van de klimaatverandering, F. overwegende dat er momenteel 13,6 miljoen personen rechtstreeks in de landbouw, bosbouw en visserij werkzaam zijn, en nog eens 5 miljoen mensen in de agro-levensmiddelenindustrie, waarin de EU „s werelds grootste producent is van voedsel en dranken; overwegende dat het hier gaat om 8,6% van de totale werkgelegenheid in de EU en 4% van het BBP van de EU, G. overwegende dat met de laatste EU-uitbreidingen (2004 en 2007) er nog eens 7 miljoen boeren bij de totale arbeidskrachten in de landbouw zijn gekomen en het landbouwareaal is vergoot met 40%; overwegende dat in de afgelopen tien jaar het reële inkomen per hoofd in de landbouwsector met 12,2% is gedaald in de EU-27 landen en geleidelijk is teruggezakt naar het niveau van 1995; overwegende dat het gemiddelde inkomen in de landbouw in de EU-27 minder dan 50% bedraagt van het gemiddelde inkomen in de rest van de economie, terwijl de productiekosten voor goederen zoals kunstmest, elektriciteit en brandstof zich op het hoogste peil van de afgelopen 15 jaar bevinden, waardoor voortzetting van de landbouwproductie in de EU zeer bemoeilijkt wordt, H. overwegende dat slechts 7% van de boeren in Europa jonger is dan 35 jaar, terwijl 4 ½ miljoen boeren ouder dan 65 jaar tegen 2020 zijn gestopt met werken en overwegende dat de toekomst van de landbouwsector in gevaar kan komen als het aantal landbouwers blijft afnemen, I. overwegende dat de landbouw 47% van het gehele grondgebied van de Europese Unie in beslag neemt, en daarmee het grootste deel van de grond dekt; overwegende dat er in de EU 13,7 miljoen landbouwbedrijven zijn, die een productie van meer dan 337 miljard EUR genereren;overwegende dat 15% van het landbouwareaal in de EU (ongeveer 26 miljoen hectare) gelegen is in bergachtige gebieden en dat de natuurlijke handicaps de landbouwactiviteiten in deze gebieden bemoeilijken, J. overwegende dat de gemiddelde omvang van landbouwbedrijven is toegenomen als gevolg van herstructurering van de sector, maar dat in de EU kleine bedrijven nog steeds domineren, met een gemiddelde omvang van 12, 6 hectare; overwegende dat kleine bedrijfjes die voor eigen gebruik produceren een kritische uitdaging vormen, vooral in nieuwe lidstaten, waar meer dan de helft van de totale arbeidskrachten in dit soort bedrijven werkzaam is en overwegende dat kleine boerenbedrijven en de landbouwers die deze exploiteren van bijzonder belang zijn bij het produceren van publieke goederen die geen landbouwproducten zijn, K. overwegende dat de economische crisis ernstig negatieve gevolgen heeft gehad voor de landbouw, waardoor het inkomen van de boeren tussen 2008 en 2009 met gemiddeld 12,2% is gedaald en de werkloosheid op het platteland in het afgelopen jaar is gestegen; overwegende dat de consumptie in Europa als direct gevolg van de economische crisis tussen 2008 en 2009 is gedaald met gemiddeld 10,55%, en in sommige lidstaten met zelfs meer dan 20%; overwegende dat tevens als gevolg van de crisis de toegang tot kredieten voor boeren moeilijk is geworden en de openbare financiën van de lidstaten onder druk staan, waardoor zij minder in staat zijn in cofinanciering te voorzien, L. overwegende dat de prijsvolatiliteit op de landbouwmarkten een permanent fenomeen is, maar sinds kort enorm is toegenomen vanwege een combinatie van factoren − zoals extreme weersomstandigheden, energieprijzen, speculatie en veranderingen in de vraag − en waarschijnlijk nog verder zal toenemen volgens de prognoses van zowel de OESO als de FAO, en zal leiden tot extreme schommelingen in de prijzen van landbouwgoederen op de Europese markten; overwegende dat tussen 2006 en 2008 de prijzen van verschillende basisproducten aanzienlijk zijn gestegen, sommige met wel 180%, zoals graan; overwegende dat de prijzen van zuivelproducten in 2009 zijn gekelderd, met een daling van gemiddeld 40% en dat ook andere landbouwproducten, zoals granen, groenten en fruit en olijfolie zijn getroffen en dat extreme prijsschommelingen schadelijk zijn voor de producenten en ook de consumenten niet altijd ten goede komen, M. overwegende dat agromilieu-indicatoren laten zien dat de landbouwsector een belangrijke potentiële bijdrage kan leveren aan de inspanningen om de effecten van de klimaatverandering af te zwakken, in het bijzonder wat betreft koolstofvastlegging, rechtstreekse vermindering van de emissies van broeikasgassen en de productie van hernieuwbare energie die voor werkelijke emissiereducties zorgt; overwegende dat duurzame landbouw van essentieel belang is voor het behoud van de biodiversiteit, het waterbeheer en de bestrijding van bodemerosie, en misschien wel een sleutelrol kan spelen in de aanpak van de klimaatverandering, N. overwegende dat de broeikasgasemissies afkomstig van landbouwactiviteiten (met inbegrip van de veehouderij) in de 27 lidstaten tussen 1990 en 2007 met 20% is gedaald; overwegende dat het aandeel in de totale broeikasgasemissie dat geproduceerd wordt door de landbouw is gedaald van 11% in 1990 naar 9,3% in 2007, onder meer als resultaat van een efficiënter gebruik van meststoffen en vloeibare mest, de recente structurele hervormingen van het GLB en de geleidelijke uitvoering van landbouw- en milieu-initiatieven, O. overwegende dat de EU een netto importeur is geworden van landbouwproducten voor een waarde van meer dan 78 miljard EUR per jaar (circa 20% van de mondiale import van landbouwproducten); overwegende dat in bepaalde gevallen de handelsbalans gestaag in het voordeel van derde landen is verschoven (de EU voert nu voor 19 miljard EUR landbouwproducten uit de Mercosur-landen in en voert voor minder dan 1 miljard EUR naar deze regio uit); overwegende dat het groeiende handelstekort voor landbouwproducten in de EU een voortgaande ontwikkeling is, P. overwegende dat de EU nog steeds de grootste mondiale exporteur is van landbouwgoederen (circa 17% van de totale mondiale handel); overwegende dat de EU de afgelopen 10 jaar een belangrijk marktaandeel heeft verloren (in 2000 droeg de EU ongeveer 19% bij aan de wereldhandel); overwegende dat de EU voornamelijk producten met een hoge toegevoegde waarde en verwerkte producten uitvoert (67% van alle landbouwproducten), Q. overwegende dat producten met een hoge kwaliteit van groot belang zijn voor het productie- en exportpotentieel van de Europese Unie en een zeer groot aandeel van haar internationale handel vertegenwoordigen; overwegende dat de EU hoog geprofileerde producten uitvoert met een aanzienlijke economische waarde, en dat in geval van producten met beschermde herkomst en geografische labels de nettowaarde van deze producten en voedingsmiddelen 14 miljard EUR per jaar bedraagt (met uitzondering van wijn en drank, die ook een belangrijk aandeel van de EU-export vormen); overwegende dat de ontwikkeling van kwaliteitsproducten die voldoen aan de verwachtingen van de consument, alleen kan worden voortgezet, als rekening wordt gehouden met de specifieke behoeften van deze sectoren om hun concurrentievermogen op peil te houden, met inbegrip van de behoefte aan efficiëntere bescherming van Europese geografische aanduidingen en beschermde herkomstlabels door handelspartners uit derde landen, R. overwegende dat de producer support estimates (PSE=ramingen van de steun aan de producent) laten zien dat de totale steun aan de landbouw in de EU sinds 2000 geleidelijk afneemt en nu per capita vergelijkbaar is met het steunniveau bij de belangrijkste handelspartners van de EU, terwijl andere handelspartners hun handelsverstorende steun in de laatste paar jaar gehandhaafd of verhoogd hebben, S. overwegende dat de huidige verdeling en het niveau van steun aan de lidstaten en de landbouwers voortvloeit uit die verdeling en dat steunniveau in het verleden, toen die steun gekoppeld was aan het type en de omvang van de productie en een compensatie vormde voor de daling van de inkomens van de landbouwers ten gevolge van de aanzienlijke daling van de garantieprijzen; overwegende dat die methode van verdeling aanleiding geeft tot een gerechtvaardigd gevoel van onrechtvaardige behandeling van de kant van bepaalde landbouwers in de EU en dat de handhaving ervan bovendien niet in overeenstemming is met de toekomstige doelstellingen van het GLB, T. overwegende dat de vrijwillige-differentiatiemechanismen sinds 2007 ombuiging van de financiële steun mogelijk maken in de sectoren rechtstreekse betalingen en plattelandsontwikkeling, zonder dat de voor landbouw uitgetrokken kredieten daardoor evenwel doorzichtiger, leesbaarder en eenvoudiger worden, U. overwegende dat het aandeel van de GLB-uitgaven in de begroting van de EU gestaag is gedaald van bijna 75% in 1985 naar een geraamd percentage van 39,3% in 2013; overwegende dat dit minder dan 0,45% van het BBP van de EU vertegenwoordigt; overwegende dat de daling van de begrotingsuitgaven voor marktmaatregelen nog significanter is − van 74% van alle GLB-uitgaven in 1992 naar minder dan 20% nu; overwegende dat de GLB-uitgaven steeds verder verschoven zijn van marktsteun en exportsubsidies naar ontkoppelde toeslagen en plattelandsontwikkeling, V. overwegende dat deze hervormingen een substantiële wijziging hebben gebracht in de instrumenten ter ondersteuning van de landbouw, maar wel de drie grondbeginselen van het GLB hebben bewaard, te weten: W. overwegende dat het GLB na 2013 het hoofd zal moeten bieden aan een groot aantal uitdagingen en ruimere doelstellingen zal moeten nastreven, en dat het daarom van de grootste betekenis is dat het door de EU voor het GLB uitgetrokken budget tenminste op het huidige niveau wordt gehandhaafd, X. overwegende dat het meerjarig financieel kader (MFK) overeenkomstig het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie een wettelijk bindende handeling is waaraan de jaarlijkse begroting dient te voldoen, Y. overwegende dat de uitgaven in de vorm van rechtstreekse steun 0,38% van het BBP van de EU belopen (cijfer uit 2008); overwegende dat de uitgaven in verband met het beleid inzake plattelandsontwikkeling 0,11% van het Europese BBP vormen, Z. overwegende dat het door de huidige geringe marges die beschikbaar zijn in rubriek 2 vanaf het begrotingsjaar 2011 voor de Unie bijzonder moeilijk wordt naar behoren te reageren op marktcrises en onverwachte gebeurtenissen in de wereld en dat de jaarlijkse begrotingsprocedure van haar betekenis kan worden ontdaan, AA. overwegende dat het Europees Parlement sinds de inwerkingtreding van het Verdrag van Lissabon beschikt over de bevoegdheid het landbouwbeleid van de Unie vorm te geven, niet alleen voor wat betreft meerjarige landbouwprogramma's, maar eveneens via aanpassing van de jaarlijkse landbouwbegroting, waardoor het verantwoordelijk wordt voor de waarborging van een eerlijk en duurzaam gemeenschappelijk landbouwbeleid, AB. overwegende dat met de inwerkingtreding van het Verdrag van Lissabon het gemeenschappelijk landbouwbeleid onder de gewone wetgevingsprocedure valt en het Europees Parlement een belangrijke verantwoordelijkheid heeft om te zorgen voor een gezonde en efficiënte wetgeving op dit gebied, AC. overwegende dat volgens de laatste Eurobarometer 90% van de ondervraagde burgers van mening is dat de landbouw en het platteland belangrijk zijn voor de toekomst van Europa, 83% van de ondervraagde burgers voor financiële steun aan boeren is en over het geheel genomen van mening is dat ook in de toekomst het landbouwbeleid op Europees niveau moet worden gevoerd, AD. overwegende dat over de doelstellingen en inhoud van het toekomstig gemeenschappelijk landbouwbeleid een brede openbare discussie moet worden gevoerd om de kennis onder het publiek van het GLB te vergroten en dat daarom het initiatief van de Commissie inzake het openbare debat over de toekomst van het GLB na 2013 moet worden toegejuicht, AE. overwegende dat het GLB moet worden afgestemd op de instandhouding en ontwikkeling van een multifunctionele, gebiedsbrede en duurzame landbouw in Europa, De ontwikkeling van het GLB: van marktverstoring naar marktoriëntatie 1. herinnert eraan dat het GLB in de afgelopen 25 jaar radicale hervormingen heeft ondergaan, in het bijzonder met de fundamentele verschuiving van productiesteun naar producentensteun (5) , de reductie van de reguliere interventieaankopen en massale afzet van Europese overschotten op de wereldmarkten (6) , en de ontwikkeling van een meer marktgeoriënteerde houding in het GLB en bij de boeren; 2. herinnert eraan dat het GLB een sleutelrol heeft vervuld voor het verhogen van de productie en het voeden van de Europese bevolking na de Tweede Wereldoorlog; herinnert er voorts aan dat het GLB het eerste gemeenschappelijk beleid van de EEG is geweest dat het pad heeft geëffend voor Europese samenwerking en integratie op andere beleidsterreinen; 3. wijst erop dat de, voor elke sector specifieke marktinstrumenten van het GLB een fundamentele rol spelen en tegenwoordig worden gebruikt als vangnet om de marktvolatitileit te verminderen om te zorgen voor een zekere mate van stabiliteit voor de landbouwers; onderstreept dat het gewijzigde marktbeleid er niet toe heeft geleid dat de landbouwers minder afhankelijk zijn geworden van de afnemers; stelt vast dat het beleid zich bovendien sinds de invoering van de ontkoppelde bedrijfstoeslagregeling resoluut heeft afgewend van de handelsverstorende maatregelen, conform de WTO-eisen; 4. stelt vast dat de GLB-hervormingen van 1992 en1999 en vooral de hervorming van 2003, die werd uitgevoerd in het kader van de check-up van het GLB en het principe van ontkoppeling heeft geïntroduceerd, alsmede de verschillende sectorale hervormingen, alle bedoeld waren om de boeren in de EU in staat te stellen beter te reageren op marktsignalen en -omstandigheden; wenst deze trend bij volgende hervormingen te continueren, waarbij echter bepaalde marktmaatregelen nog steeds nodig zijn met het oog op de specifieke kenmerken van de landbouwproductie; 5. wijst erop dat de plattelandsontwikkeling nu een integraal onderdeel is van de GLB-structuur en een belangrijk onderdeel van het toekomstige GLB moet blijven, via een met de nodige middelen toegeruste strategie voor plattelandsontwikkeling, waarin de agrarische gemeenschap centraal staat en die gericht is op verbetering van het milieu, modernisering en sanering van de landbouw, versterking van de cohesie in de plattelandsgebieden van de EU, verschaffing van nieuwe impulsen aan achtergestelde gebieden en gebieden die met ontvolking worden bedreigd, verbetering van de afzet van producten en het concurrentievermogen en instandhouding van de werkgelegenheid en vorming van nieuwe banen in plattelandsgebieden, alsmede op de nieuwe uitdagingen die aan bod zijn gekomen in de check-up, namelijk klimaatverandering, hernieuwbare energiebronnen, waterbeheer en biodiversiteit; 6. wijst erop dat de landbouw altijd publieke goederen heeft geproduceerd die in de huidige context „publieke goederen van de eerste generatie” worden genoemd; onderstreept dat het hierbij gaat om voedselveiligheid en voedselzekerheid alsook om de hoge voedingswaarde van de landbouwproducten die de belangrijkste bestaansgrond van het gemeenschappelijk landbouwbeleid moeten blijven, aangezien zij de essentie van het GLB uitmaken en het belangrijkste punt van zorg van de Europese burger zijn; merkt op dat de meer recente „publieke goederen van de tweede generatie”, zoals milieu, ruimtelijke ordening en dierenwelzijn, weliswaar ook doelstellingen van het GLB zijn, doch slechts complementair zijn aan de „goederen van de eerste generatie” en deze bijgevolg niet mogen vervangen; 7. is ingenomen met de erkenning van de multifunctionele rol van boeren inzake de levering van collectieve goederen en diensten zoals de instandhouding van het milieu, productie van voedsel met een hoge kwaliteit, een gezonde veehouderij, vormgeving aan en verbetering van de diversiteit en de kwaliteit van waardevolle landschappen in de EU, en de ontwikkeling naar meer duurzame landbouwmethoden, die niet alleen voldoen aan de basiseisen om het land in „goede landbouw- en milieuconditie” (GLMC) te houden, maar ook aan hogere normen via agromilieuprogramma's, precisielandbouw, biologische landbouw en alle andere vormen van duurzame landbouwpraktijken; 8. wijst erop dat het GLB het meest geïntegreerde beleid is van alle EU-beleidsterreinen, en daarom logischerwijs het grootste deel van de EU-begroting voor zijn rekening neemt; onderkent dat zijn aandeel in de begroting gestaag is gedaald van ongeveer 75% van de totale EU-begroting in 1985 naar 39,3% in 2013 (7) , en minder dan 0,45% van het totale BBP van de EU (8) vertegenwoordigt, terwijl de steun tegelijkertijd dunner gespreid is sinds de toetreding van 12 nieuwe lidstaten; 9. is daarom van mening dat het GLB zich ontwikkeld heeft tot een groener en meer marktgericht beleid, dat een veel minder grote impact heeft op de ontwikkelingslanden en tegelijk de boeren steunt om voedsel van hoge kwaliteit voor de Europese consumenten te produceren; De uitdagingen voor het GLB na 2013 10. wijst erop dat de voedselzekerheid de centrale uitdaging blijft voor de landbouw, niet alleen in de EU maar wereldwijd en vooral in de ontwikkelingslanden, daar de wereldbevolking volgens de prognoses zal groeien van 7 naar 9 miljard in 2050 en volgens de prognoses van de FAO de vraag naar voedsel in 2050 verdubbeld zal zijn (met name in opkomende economieën zoals China en India); 11. verklaart dat Europa moet blijven bijdragen aan de mondiale voedselvoorziening ten einde ertoe bij te dragen om aan deze behoeften te voldoen in een context waarin landbouwactiviteiten steeds meer worden afgebouwd en er minder water en minder energiebronnen voorradig zijn als gevolg van de klimaatverandering, die de Europese capaciteit om het aanbod te verhogen serieus onder druk zal zetten; 12. merkt op dat de mondiale energiecrisis en de stijgende energieprijzen de productiekosten in de landbouw zullen opdrijven, waardoor de voedselprijzen zullen stijgen en de volatiliteit van de marktprijs zowel voor de boeren als de consumenten zal toenemen, hetgeen een nadelig effect zal hebben op de stabiliteit van het voedselaanbod en de mogelijkheid om de het huidige productieniveau te handhaven en te verhogen ernstig onder druk zal zetten; meent evenwel dat energiezelfvoorziening voor de landbouw- en bosbouw de duurzaamheid van deze sectoren kan doen toenemen; 13. meent dat de landbouw zeer wel in staat is om een belangrijke bijdrage te leveren aan de bestrijding van de klimaatverandering door een verdere vermindering van de uitstoot van broeikasgassen en uitbreiding van koolstofvastlegging; 14. onderkent dat de landbouwsector al grote vorderingen heeft gemaakt om zijn broeikasgassen te verminderen en meer in het algemeen de milieuproblemen aan te pakken (beheer van water, grond, biodiversiteit, biomassa, enz.), maar dat deze inspanningen moeten worden voortgezet om de productiemethoden in overeenstemming te brengen met een meer duurzame ontwikkeling die economische, ecologische en sociale prestaties verzoent; 15. wijst erop dat de verwachtingen van de consument ten aanzien van een gewaarborgde voedselzekerheid moeten worden beantwoord, alsmede de vraag naar hogere kwaliteitsnormen, meer aandacht voor het dierenwelzijn en een gunstige prijs/kwaliteitverhouding; 16. meent dat het GLB oplossingen en concrete steun moet blijven bieden voor de dreigende braaklegging van landbouwgrond, de ontvolking van het platteland en de vergrijzing van de plattelandsbevolking in de EU, door passende financiering en daartoe strekkende steun in het leven te roepen om de duurzaamheid op de lange termijn van de agrarische gemeenschap in de EU te verzekeren; meent daarom dat het tevens noodzakelijk is verder te gaan met doelgerichte plattelandsontwikkeling in het GLB; 17. meent dat het GLB onmiddellijke oplossingen moet bieden voor de effecten van de economische crisis op het landbouwbedrijf, zoals de ontbrekende toegang tot kredieten voor boeren, de druk op hun inkomens (9) , en de toenemende werkeloosheid op het platteland; 18. wijst er daarom op dat verschillen in het vermogen van de lidstaten om het hoofd te bieden aan de economische crisis, toenemende ongelijkheden tussen de landbouwgebieden in de EU tot gevolg kunnen hebben; 19. onderkent dat het GLB rekening moet houden met de verschillen in structuur en moderniseringsbehoeften van de landbouw in de uitgebreide EU, teneinde te komen tot gelijke niveaus van ontwikkeling en cohesie; 20. meent dat in het licht van deze uitdagingen de prioriteiten van het GLB na 2013 ingebed moeten worden in een sterk, duurzaam, goed ondersteund en geloofwaardig multifunctioneel voedsel- en landbouwbeleid, dat sterke signalen afgeeft dat het boeren een gerichte en efficiënte steun biedt, reageert op de zorgen van de agrarische gemeenschap en tegelijk de samenleving als geheel ten goede komt; De noodzaak van een sterk GLB na 2013 Sociaaleconomische behoeften 21. is van mening dat in het licht van de Europese 2020-strategie een sterk en duurzaam Europees gemeenschappelijk landbouwbeleid noodzakelijk is om de belangen te dienen van alle Europese boeren en te voorzien in meer algemene diensten voor de samenleving; is van mening dat het de landbouw in staat moet stellen haar rol in de Europese economie te spelen en ervoor moet zorgen dat deze sector de middelen heeft om te concurreren op de wereldmarkt; meent dat de EU het zich om strategische redenen niet kan veroorloven om voor de zekerheid van haar voedselvoorziening te leunen op andere delen van de wereld, gezien de klimaatverandering, de politieke instabiliteit in bepaalde regio's in de wereld en mogelijke epidemieën of andere gebeurtenissen die schadelijk kunnen zijn voor de productiecapaciteit; 22. wijst erop dat de landbouw in de EU een centrale sector van de Europese economie blijft, met een belangrijke bijdrage aan het Europese BBP en de werkgelegenheid, zowel direct als indirect via het multipliereffect op zowel de hogere als lagere stadia van de voedingsmiddelen- en drankenindustrie; meent derhalve dat een sterke landbouw en een sterke voedingsmiddelen- en drankenindustrie onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn, waarbij elke sector bijdraagt aan het succes van de andere sector, met name op de exportmarkten; 23. wijst erop dat een van de hoofdredenen waarom de EU een sterk GLB nodig heeft ligt in de bijdrage van het beleid aan de instandhouding en ontwikkeling van levensvatbare en dynamische agrarische gemeenschappen die het hart zijn van de Europese culturele diversiteit, en dat deze de sleutel vormen voor een duurzame en evenwichtige sociaaleconomische ontwikkeling overal in Europa; meent dat met het oog hierop de sociaaleconomische kloof tussen stad en platteland moet worden verkleind, om te voorkomen dat de landbouw steeds meer wordt opgegeven en het platteland verder ontvolkt, waardoor plattelandsgebieden nog geïsoleerder raken; 24. wijst op de urgente noodzaak jongere generaties en vrouwen aan te trekken naar het platteland via beleidsmaatregelen voor de lange termijn en hen nieuwe en alternatieve economische kansen te bieden om te zorgen voor een duurzame plattelandsbevolking; meent dat nieuwe manieren moeten worden uitgezocht om jongeren voor het landbouwbedrijf te winnen, zoals beschikbaarstelling van gunstige leningen en kredieten voor investeringen, en erkenning van hun professionele vaardigheden om ervoor te zorgen dat zij met een zeker gemak in de plattelandseconomie kunnen gaan functioneren; onderkent dat jonge landbouwers die in de landbouwsector willen starten, stuiten op hindernissen zoals hoge startkosten, de soms exorbitante grondprijzen en de moeilijke toegang tot kredieten, met name in crisistijden; 25. meent dat de toenemende werkeloosheid op het platteland bestreden moet worden door bestaande banen in stand te houden, kwaliteitsbanen te stimuleren en extra mogelijkheden voor diversificatie en nieuwe inkomensbronnen te bevorderen; 26. wijst erop dat de landbouw, zoals in artikel 39 van het Verdrag van Lissabon terecht wordt opgemerkt, een bijzonder bedrijf is, dat te maken heeft met een lange productiecyclus en verschillende soorten marktproblemen, zoals een hoge marktvolatitileit, grote kwetsbaarheid voor natuurrampen, een hoog risiconiveau, een ontbrekende elasticiteit van de vraag, en het feit dat boeren prijzen moeten accepteren in plaats van bepalen in de voedselaanbodketen; 27. meent dat voor bepaalde landbouwsectoren die een grote kapitaalinvestering vergen in de loop van meerjarige productiecycli (melk, citrusvruchten, wijn, olijven en fruit in het algemeen), nieuwe instrumenten voor aanbodbeheer moeten worden geïntroduceerd; 28. wijst er vooral op dat het Europese landbouwbeleid in de toekomst een gemeenschappelijk beleid moet blijven, en dat alleen een evenwichtig en rechtvaardig ondersteuningssysteem voor de gehele EU, met een gemeenschappelijk pakket van doelstellingen en regels – waarbij wel wordt gelet op de specifieke kenmerken van bepaalde sectoren en regio's – kan zorgen voor adequate omstandigheden voor boeren en een goed functionerende binnenmarkt met eerlijke concurrentievoorwaarden voor landbouwproducten en boeren binnen de EU, zodat het beleid rendabeler is dan een gerenationaliseerd, en mogelijk strijdig landbouwbeleid in elke lidstaat; 29. vindt dat dit beleid moet zorgen voor het samengaan van: Levering van collectieve goederen en diensten 30. wijst erop dat voedsel het belangrijkste collectieve goed is dat door de landbouwsector wordt geproduceerd; onderkent dat de boeren ook een aantal collectieve goederen leveren waarvoor zij via de markt niet worden beloond; dringt er daarom op aan dat zij hiervoor een eerlijke beloning moeten krijgen, alsmede verdere stimulansen om te blijven zorgen voor veilige producten van hogere kwaliteit, betere omstandigheden voor het dierenwelzijn en bijkomende milieuvoordelen, en dat er daarnaast meer werkgelegenheid moet worden gecreëerd om het landelijke karakter van de agrarische gebieden in heel Europa in stand te kunnen houden; 31. wijst er derhalve op dat de levering van collectieve goederen in gevaar komt als er geen (op de lange termijn economisch, sociaal en ecologisch levensvatbare) duurzame landbouwactiviteiten overal in Europa worden voortgezet; 32. onderkent dat generaties van boeren hebben gezorgd voor waardevolle landschappen in de EU en daarom een beloning moeten ontvangen als zij dit op duurzame wijze blijven doen, vooral in berggebieden en gebieden met natuurlijke handicaps; gelooft dat de boeren actief bijdragen aan de grote culturele waarde en aantrekkingskracht van Europa, door te zorgen voor het decor van succesvol agrarisch toerisme; wijst erop dat een en ander echter moet worden aangevuld met Europese regionale beleidsmaatregelen en nationale instrumenten om door middel van adequate synergetische effecten stabiele regionale condities te creëren, die een essentiële voorwaarde vormen voor een goed functionerende landbouw; 33. wijst erop dat de boeren het potentieel hebben om te zorgen voor bijkomende milieuvoordelen die voldoen aan een maatschappelijke vraag, in het bijzonder het behoud en herstel van de bodem, gezond waterbeheer en kwaliteitsverbetering, en instandhouding van de biodiversiteit van landbouwgrond, en dat zij hiertoe gestimuleerd moeten worden en dat daarvoor investeringssteun moet worden verleend; 34. merkt op dat de toepassing van het stelsel van randvoorwaarden de inachtneming van de wettelijke voorschriften en het in goede landbouw- en milieutechnische conditie houden van landbouwgronden als voorwaarde heeft verbonden aan de verlening van rechtstreekse steun, en een van de geschikte middelen blijft om optimaal te voorzien in de door landbouwers te leveren ecosysteemdiensten en om te voldoen aan de nieuwe eisen op milieugebied door de levering van collectieve basisgoederen te waarborgen; merkt echter op dat de invoering van het stelsel van randvoorwaarden heeft geleid tot tal van problemen in de administratieve sfeer en qua acceptatie van het systeem door landbouwers, die het gevoel kregen in zekere mate in hun professionele handelingsvrijheid te worden beknot; dringt daarom aan op de vermindering van de administratieve lasten voor landbouwers via een vereenvoudigde toepassing van het stelsel van randvoorwaarden; 35. meent dat het klimaateffect van de landbouw fors kan worden getemperd door de onderwijs- en opleidingsmogelijkheden voor mensen die in de landbouw werkzaam zijn te verbeteren, door beter gebruik te maken van innovaties die voortkomen uit onderzoek en ontwikkeling en door een efficiëntere landbouwproductie; 36. is van mening dat – naar uit de meest recente onderzoeksresultaten is gebleken – zonder gemeenschappelijk landbouwbeleid en zonder deugdelijke landbouwmethoden in de gehele EU niet-duurzame productiemethoden zouden ontstaan (extreem intensieve landbouw op de beste landbouwgrond en grootscheepse braaklegging in probleemgebieden), met alle gevolgen van dien voor het milieu; stelt zich met nadruk op het standpunt dat de kosten die in termen van steun aan een krachtig GLB zijn verbonden in het niet vallen vergeleken bij de kosten die het voeren van geen beleid en de onbedoelde negatieve gevolgen daarvan met zich meebrengen; De nieuwe prioriteiten van het GLB voor de 21ste eeuw 37. is van mening dat de landbouw een grote bijdrage kan leveren aan de verwezenlijking van de prioriteiten van de nieuwe EU-strategie voor 2020 met betrekking tot de bestrijding van de klimaatverandering en het scheppen van werkgelegenheid door groene groei en de levering van duurzame energie, terwijl de landbouw tegelijkertijd de continuïteit van de voedselvoorziening voor de Europese consumenten blijft garanderen door de productie van veilige voedingsmiddelen van hoge kwaliteit; Een eerlijk GLB 38. beklemtoont dat de landbouw van de EU opgewassen moet zijn tegen de felle concurrentie en de handelsverstorende maatregelen van de kant van handelspartners en/of landen waar producenten niet aan zulke hoge normen hoeven te voldoen als in de EU, vooral met betrekking tot productkwaliteit, voedselveiligheid, milieu, sociale voorschriften en dierenwelzijn; meent daarom dat een verbetering van het concurrentievermogen op verschillende niveaus (lokaal, regionaal, interne markt en wereldmarkten) nog steeds een fundamentele doelstelling van het GLB na 2013 moet zijn, om te verzekeren dat de EU over een breed scala van gediversifieerde hoogwaardige voedingsmiddelen beschikt en andere landbouwproducten, die een groter aandeel op de wereldmarkt kunnen veroveren, en tegelijk eerlijke handelsvoorwaarden en lonende prijzen voor de boeren kunnen garanderen; 39. wijst erop dat de boeren in de EU voedsel produceren volgens de hoogste normen voor veiligheid, kwaliteit en dierenwelzijn en hiervoor beloond zouden moeten worden; meent dat geïmporteerde producten uit derde landen, met inachtneming van de WTO-rechten en -verplichtingen, aan dezelfde eisen moeten voldoen, zodat een eerlijke concurrentie is gewaarborgd en de consumenten bij het kopen van producten een weloverwogen keuze, onder meer op grond van betrouwbare traceerbaarheid, kunnen maken; roept de Commissie op de belangen van de Europese landbouwers te verdedigen in de context van de multilaterale en bilaterale handelsovereenkomsten die ze namens de EU sluit; 40. beklemtoont dat de instandhouding van de landbouw overal in Europa van fundamenteel belang is om een diverse en lokale voedselproductie te behouden, de sociaaleconomische dynamiek en de werkgelegenheid op het platteland veilig te stellen, met name in de context van de huidige economische crisis, en braaklegging in agrarische gebieden in de hele EU te voorkomen door permanent milieubehoud en landschapsbeheer; is daarom van mening dat achtergestelde regio's de kans moeten krijgen extra belemmeringen ten gevolge van hun specifieke situatie te overwinnen en de maatregelen te nemen die nodig zijn om zich aan te passen; is van mening dat het specifieke probleem van kleine bedrijfjes die voor eigen gebruik produceren moet worden aangepakt; 41. benadrukt dat de boeren een perspectief voor investeringen op de lange termijn nodig hebben, alsmede voldoende inkomen om hun taken uit te voeren; dringt er derhalve op aan dat de waarborging van een redelijk en stabiel inkomen voor de boeren een primaire doelstelling van het nieuwe GLB moet blijven, naast een goede prijs/kwaliteitsverhouding en een eerlijke behandeling van de consument, niet in de laatste plaats door het concurrentievermogen in de landbouwsector te verbeteren en door de boeren in staat te stellen kostendekkend te werken en op marktsignalen te reageren; 42. dringt aan op maatregelen om de managementcapaciteit en de onderhandelingspositie van primaire producenten en producentenorganisaties tegenover andere ondernemers in de voedselketen te versterken, en om de oprichting van organisaties te stimuleren die de banden tussen de diverse belanghebbenden in een bepaalde sector versterken, aangezien dit een verbetering kan betekenen van de uitwisseling van informatie en kan bijdragen aan de afstemming van het aanbod op de vraag van de consument; meent dat met dit soort maatregelen de werking van de voedselaanbodketen verbeterd kan worden, door een grotere prijstransparantie en maatregelen tegen oneerlijke handelspraktijken, zodat boeren de toegevoegde waarde krijgen die zij verdienen; is van mening dat voor deze doelstellingen misschien een aanpassing of verduidelijking van de mededingingsregels van de EU nodig is om rekening te houden met de specifieke kenmerken van de landbouwmarkten, mits de goede werking van de interne markt hierdoor niet belemmerd wordt; 43. meent dat er flexibele en efficiënte marktmaatregelen moeten komen om te zorgen voor een adequaat vangnet in het toekomstige GLB-kader om extreme marktprijsschommelingen te voorkomen, een grotere stabiliteit te creëren en snelle en efficiënte reacties te kunnen geven op een economische crisis die zich in de sector kan voordoen; meent dat dit vangnet moet worden aangevuld met een systeem voor risicomanagement dat de gevolgen van natuurrampen of rampen op het gebied van de volksgezondheid tot een minimum kan helpen beperken; 44. is tevens van mening dat de specifieke instrumenten voor het beheer van de productiemogelijkheden die beschikbaar zijn in sommige sectoren moeten worden behouden, op basis van de beginselen van eerlijkheid en non-discriminatie, om ervoor te zorgen dat de markt op een efficiëntere manier kan worden beheerd en om crisissen die te wijten zijn aan overproductie te vermijden; 45. dringt aan op een eerlijke verdeling van de GLB-betalingen en beklemtoont dat deze eerlijk moeten zijn voor de boeren in zowel de nieuwe als de oude lidstaten; 46. is van mening dat een vermindering van de rechtstreekse betalingen uit hoofde van de eerste pijler catastrofale gevolgen zou hebben, niet enkel voor de landbouwers, maar evenzeer voor het platteland, voor openbare diensten die samenhangen met landbouw, voor de consumenten en voor de samenleving, als algemene begunstigde; rechtstreekse betalingen zijn bijgevolg onmisbaar en ze moeten dan ook behouden blijven; vestigt de aandacht op het nadelige effect dat het terugschroeven van GLB-middelen kan hebben op de waarde van de landbouwbedrijven, met ernstige repercussies vooral voor boeren die bankleningen hebben, met name in de context van de economische crisis die de Europese landbouw zwaar getroffen heeft; 47. meent dat levensvatbare landbouwbedrijven van fundamenteel belang zijn voor welvarende agrarische gemeenschappen, aangezien dergelijke bedrijven zorgen voor plaatselijke werkgelegenheid en diensten; is daarom van mening dat de plaatselijke gemeenschap betrokken moet worden bij het GLB om de noodzakelijke voorwaarden te scheppen voor hun sociaaleconomische levensvatbaarheid, ook door het behoud van gezinsbedrijven, en de continue herstructurering en modernisering van bedrijven waar dat nodig is; wijst erop dat diversificatiemaatregelen en ontwikkeling van de plattelandsinfrastructuur in dit opzicht eveneens van belang zijn; Een duurzaam GLB 48. meent dat de landbouw een voortrekkersrol moet spelen in de bestrijding van de klimaatverandering door de reductie van de uitstoot van broeikasgassen, de verhoging van de capaciteit voor koolstofvastlegging en de ontwikkeling en het gebruik van meer hernieuwbare energiebronnen en materialen van biologische oorsprong; meent dat klimaatoverwegingen geïntegreerd moeten worden in de GLB-maatregelen, waar dit van toepassing is; 49. is van mening dat een efficiënte productie van fundamenteel belang is voor een duurzamer beheer van schaarse middelen en dat de boeren hun technische productiemethoden moeten innoveren door gebruikmaking van de meest efficiënte financiële, wetenschappelijke en technische managementinstrumenten om op een economisch, sociaal en ecologische duurzamere wijze te voldoen aan de groeiende vraag naar voedingsmiddelen en naar hernieuwbare agromaterialen; 50. benadrukt dat in het kader van de Europese 2020-strategie onderzoek en ontwikkeling en het gebruik van nieuwe technologieën en goede landbouwpraktijken belangrijk zijn om het concurrentievermogen te vergroten en de productie op te voeren, en tegelijk het gebruik van pesticiden, kunstmest en schaarse bronnen zoals water en energie te beperken; is van mening dat investeringen in agrarische innovatie verder moeten worden gestimuleerd, onder meer via het GLB en de EU-kaderprogramma's voor onderzoek en ontwikkeling, om de nieuwe uitdagingen aan te gaan; 51. beveelt daarom de actieve aanwezigheid aan van landbouwkundige adviseurs in de regio's om landbouwers bij te staan in hun pogingen om collectieve milieugoederen te leveren; 52. meent dat een vrijwaring moet worden ingevoerd om te bereiken dat in de landbouw verder gebruik kan worden gemaakt van biotechnologie zonder dat afbreuk wordt gedaan aan bestaande productiemethoden; Een groen GLB 53. merkt op dat de markt tot dusver in gebreke is gebleven als het gaat om een correcte beloning van de boeren voor het beschermen van het milieu en het leveren van andere collectieve goederen; meent daarom dat het GLB meer nadruk moet leggen op duurzaamheid door adequate economische stimulansen te bieden voor de boeren om optimaal ecologische diensten te leveren en zo het beheer van de milieuhulpbronnen van de Europese landbouwgronden verder te verbeteren; merkt op dat dit moet worden bereikt zonder bijkomende financiële of bureaucratische lasten voor de boeren te creëren; 54. meent dat, dankzij de verbeteringen van de productiefactoren die samenhangen met de voortgang van de kennis, de boeren bij uitstek kunnen bijdragen aan groene groei en oplossingen kunnen bieden voor de energiecrisis door de ontwikkeling van groene energie in de vorm van bijvoorbeeld biomassa, bioafval, biogas, biobrandstoffen van de tweede generatie en kleinschalige wind-, zonne- en waterenergie, waardoor er ook nieuwe groene banen kunnen worden gecreëerd; Een gemeenschappelijk en eenvoudig beleid 55. beklemtoont dat een gemeenschappelijk landbouwbeleid relevanter is dan ooit om ervoor te zorgen dat de grensoverschrijdende aspecten van de voedselvoorziening, de klimaatverandering, hoge gemeenschappelijke normen voor milieubescherming, productveiligheid en -kwaliteit en dierenwelzijn worden gewaarborgd in een adequaat werkende binnenmarkt; 56. meent dat het nieuwe GLB, door invoering van een vereenvoudigde steunregeling, eenvoudig uitvoerbaar en transparant moet zijn, met minder bureaucratische rompslomp en administratieve lasten voor de boeren, vooral voor de kleinere bedrijven, zodat de boeren zich kunnen concentreren op hun belangrijkste taak, namelijk de productie van hoogwaardige landbouwproducten; meent dat dit onder meer kan worden bereikt door de invoering van instrumenten waarmee de doelen worden gesteld en die de landbouwers de mogelijkheid geven hun eigen productiesysteem te kiezen om deze doelstellingen te bereiken, zoals resultaatovereenkomsten, simpele contracten en meerjaarlijkse betalingen; 57. pleit voor het nemen van passende maatregelen om uit te leggen wat het GLB inhoudt, niet alleen aan de landbouwers maar aan alle Europese burgers, waarbij duidelijke en inzichtelijke informatie moet worden geboden over de nagestreefde doeleinden, de beschikbare middelen en de te verwachten gunstige effecten van de tenuitvoerlegging van het GLB; 58. is van oordeel dat de Commissie een meer evenredige en risicogebaseerde benadering moet kiezen bij de uitvoering van voorgeschreven controles, het houden van nalevingscontroles en het opleggen van financiële correcties; 59. verlangt dat het Europees Parlement wordt voorzien van snelle en actuele informatie over de huidige toestand van de landbouwbegroting; Een eerlijk, groen en duurzaam GLB 60. verwacht, aansluitend op de conclusie van de voorjaarsbijeenkomst van de Europese Raad over Europa 2020, dat de hervorming van het GLB instrumenten oplevert die slimme, inclusieve, groene groei bewerkstelligen; 61. onderkent het brede scala van bestaande en nieuwe prioriteiten voor het GLB en merkt op dat de nieuwe lidstaten bij hun toetreding tot de Europese Unie de gerechtvaardigde verwachting koesterden dat de GLB-steun mettertijd vergelijkbaar zou zijn met die aan de oude lidstaten; dringt erop aan dat de bedragen die in de begroting 2013 aan het GLB worden toegewezen, in de volgende financiële programmeringsperiode tenminste op dat peil worden gehandhaafd, zodat het beleid de nieuwe uitdagingen kan oppakken en de prioriteiten van een hervormd GLB verwezenlijken; 62. dringt erop aan dat in de GLB-begroting een flexibiliteitsmechanisme voor het einde van het jaar wordt ingesteld om kredieten te kunnen overdragen naar het volgende jaar en onderbestedingen opnieuw te kunnen toewijzen; 63. benadrukt dat het GLB niet mag worden genationaliseerd en meent derhalve dat de directe steun volledig gefinancierd moet blijven door de EU-begroting, en wijst derhalve verdere cofinanciering af daar deze de eerlijke concurrentie in de Europese binnenmarkt zou schaden; 64. dringt aan op een eerlijke verdeling van de GLB-middelen voor de boeren in de EU; wijst erop dat om rekening te houden met de diversiteit van de landbouw in de EU, er objectieve criteria moeten worden gedefinieerd om een eerlijk verdelingssysteem te ontwerpen; wijst erop dat rechtstreekse betalingen bijdragen aan de levering van collectieve goederen, helpen de inkomens van boeren te stabiliseren en waarborgen bieden tegen risico's, doordat zij gedeeltelijke compensatie bieden voor de in maatschappelijk opzicht wenselijke hoge normen in de EU en de voortgaande slechting van tariefmuren, en een beloning vormen voor de levering van collectieve basisgoederen waarvoor de markt geen compensatie biedt; 65. meent dat de directe steun in alle lidstaten vervangen moet worden door een areaalvergoeding in de volgende financiële programmeringsperiode; meent dat dit een voldoende lange overgangsperiode is, zodat boeren en landbouwstructuren die nog steeds gebruik maken van de oude toeslagmodellen de flexibiliteit hebben om zich aan te passen aan veranderingen, en een te radicale herverdeling van steun wordt vermeden, zonder dat een snelle totstandbrenging van een evenwichtige verdeling van steun tussen de lidstaten wordt geschaad; merkt op dat de afschaffing van het historische model tot bijzondere problemen kan leiden voor lidstaten of regio's met een betrekkelijk omvangrijk areaal „naked land” (landbouwareaal zonder toeslag dat voor toeslag in aanmerking komt); dringt erop aan dat ruimschoots rekening wordt gehouden met de specifieke behoeften van deze regio's bij het ontwerpen van de toekomstige steun; meent tevens dat de lidstaten en regio's ook in de toekomst de flexibiliteit moeten houden om hun areaalvergoedingssystemen op zodanige wijze te regionaliseren dat deze hun specifieke prioriteiten weerspiegelen, waarbij de eerlijke concurrentie op de binnenmarkt in acht wordt genomen; 66. meent dat er geen terugkeer mag zijn naar gekoppelde betalingen als leidend beginsel van het GLB; is echter van mening dat in verband met de vervanging van het historische model door een areaaltoeslag, naar aanleiding van de besluiten met betrekking tot de check-up van het GLB, de lidstaten een adequate marge voor flexibiliteit moeten houden; is van mening dat door deze flexibiliteit de lidstaten de specifieke behoeften op hun grondgebied kunnen beantwoorden en kunnen voorkomen dat de productie volledig wordt stopgezet of de diversiteit van de landbouwactiviteiten terugloopt; is van mening dat deze speelruimte de vorm krijgt van aan een maximum gebonden gekoppelde betalingen voor kwetsbare landbouwsectoren en -gebieden en ecologisch kwetsbare gebieden, in overeenstemming met de WTO-verplichtingen, waarbij tegelijkertijd eerlijke marktvoorwaarden voor de boeren in de hele EU worden gewaarborgd; 67. is van mening dat er essentiële bouwstenen nodig zijn, namelijk: voedselzekerheid en eerlijke handel, duurzaamheid, landbouw in heel Europa, voedselkwaliteit, biodiversiteit en milieubescherming, en groene groei, om een eerlijk en duurzamer GLB te bereiken; is van mening dat de tweepijlerstructuur moet worden gehandhaafd, maar dat overlapping van beleidsdoelstellingen en -instrumenten moet worden vermeden en dat het beleid de inhoud van genoemde bouwstenen moet weerspiegelen; 68. meent dat ten behoeve van de eenvoud, de duidelijkheid en een gemeenschappelijke benadering, de financiering van elk van de prioriteiten van het GLB bij het begin van de hervorming moet worden vastgesteld; Voedselzekerheid en eerlijke handel 69. verklaart dat de levensvatbaarheid van het bedrijf en de bestaanskwaliteit voor de boeren een absolute voorwaarde zijn voor de voortzetting van landbouwactiviteiten; meent daarom dat er een directe, door de EU gefinancierde basissteun in de vorm van een areaaltoeslag voor alle boeren in de EU moet zijn om de sociale en economische duurzaamheid van het Europese landbouwproductiemodel te waarborgen, dat voor een fundamentele voedselzekerheid voor de Europese consument moet zorgen, de boeren in staat moet stellen voedsel van hoge kwaliteit concurrerend te produceren, moet verzekeren dat het landbouwbedrijf en banen op het platteland overal in de EU worden gestimuleerd, en collectieve basisgoederen moet leveren via de randvoorwaarden met betrekking tot de „goede landbouw- en milieuconditie”, alsmede normen voor hoge kwaliteit en dierenwelzijn; 70. dringt erop aan dat uitsluitend actieve landbouwproductie mag worden beloond, waarbij eisen ten aanzien van een minimale activiteit in de randvoorwaarden worden opgenomen als voorwaarde voor toeslagen, en dat bij handhaving van de regels evenredigheid als belangrijkste uitgangspunt wordt genomen; Duurzaamheid 71. meent dat een door de EU gefinancierde aanvullende toeslag ter beschikking moet worden gesteld van de boeren via een eenvoudig meerjarig contract dat hen beloont voor vermindering van hun koolstofuitstoot per productie-eenheid en/of uitbreiding van de koolstofvastlegging in de bodem door duurzame productiemethoden en door de productie van biomassa die kan worden gebruikt bij de productie van duurzame agromaterialen; 72. merkt op dat dit als dubbel voordeel zou hebben dat de Europese landbouw economisch en ecologisch duurzamer zou worden door lagere koolstofuitstoot en/of een betere efficiency en ook dat de boeren financieel voordeel hebben bij een grotere koolstofvastlegging op hun land, en dat zij op gelijke voet worden behandeld met andere bedrijfstakken die in de EU onder de ETS vallen; dringt aan op duidelijke en meetbare criteria en streefdoelen die op adequate wijze worden vastgesteld zodat deze toeslagen zo spoedig mogelijk in elke lidstaat kunnen worden uitgevoerd; Landbouw in heel Europa 73. dringt aan op voortzetting van specifieke maatregelen om boeren te compenseren die werken in minder bevoorrechte gebieden, zoals bijvoorbeeld gebieden met natuurlijke handicaps, berggebieden, ecologisch kwetsbare gebieden en/of regio's die het meest getroffen worden door klimaatverandering, en ultraperifere regio's, om ervoor te zorgen dat er agrarische activiteiten plaatsvinden zodat overal in de EU het land beheerd blijft worden en er plaatselijk voedsel wordt geproduceerd, de dreiging van braaklegging van landbouwgrond wordt teruggedrongen, en een evenwichtig ruimtelijk beheer overal in de EU en een rationele ontwikkeling van de agrarische productie worden verzekerd;in de EU en een rationele ontwikkeling van de agrarische productie worden verzekerd; 74. is van oordeel dat bij een hervorming van de regeling voor de achtergestelde gebieden, en met name van de wijze waarop deze gebieden worden aangewezen en ingedeeld, rekening moet worden gehouden met de moeilijkheden die boeren in alle delen van de Europese Unie ondervinden, aangezien deze vanwege fysieke en klimatologische omstandigheden sterk kunnen verschillen; is van oordeel dat gebieden die onder mogelijke nieuwe regels worden uitgesloten een voldoende lange afbouwperiode moet worden toegekend; 75. wijst op de speciale rol van boeren in peri-urbane gebieden, waar de druk op de plattelands- en landbouwbronnen zeer groot kan zijn; beklemtoont dat de productie van levensmiddelen en publieke goederen in de buurt van steden moet worden gehandhaafd; Voedselkwaliteit 76. beklemtoont dat de ontwikkeling van een beleid voor voedselkwaliteit, onder andere in de vorm van geografische aanduidingen (BOB's/BGA's), een prioriteit van het GLB moet zijn en moet worden uitgediept en versterkt, zodat de Europese Unie haar koploperspositie op dit gebied kan houden; is van oordeel dat in het geval van deze kwaliteitsproducten het gebruik van originele beheer, beschermings- en promotie-instrumenten moet worden toegestaan, zodat ze zich op harmonieuze wijze kunnen ontwikkelen en hun substantiële bijdrage aan de duurzame groei en het concurrentievermogen van de Europese landbouw kunnen blijven leveren; Biodiversiteit en milieubescherming 77. meent dat de boeren op rendabele wijze kunnen bijdragen aan de biodiversiteit en milieubescherming, alsmede aan aanpassing aan en afzwakking van de klimaatverandering; dit moet derhalve verder gestimuleerd worden; dringt erop aan dat het GLB zorgt voor de mogelijkheid dat het overgrote deel van de landbouwgrond in aanmerking komt voor agromilieuprogramma's om boeren te belonen voor de levering van aanvullende ecosysteemdiensten, en tegelijk duurzamere, met minder grondstoffen werkende productiemodellen zoals de biologische landbouw, geïntegreerde landbouw, de ontwikkeling van een landbouw met een hoge natuurwaarde en duurzame intensieve landbouwmethoden ook worden aangemoedigd; meent dat al deze maatregelen voor plattelandsontwikkeling gecofinancierd moeten blijven, met zo nodig een ruimer budget; Groene groei 78. meent dat „groene groei” de kern moet vormen van de nieuwe strategie voor plattelandsontwikkeling, die gericht moet zijn op het scheppen van nieuwe groene banen via: 79. meent dat ter ondersteuning van de bouwstenen van het GLB er nog steeds een adequaat vangnet beschikbaar moet zijn; is van mening dat dit vangnet voldoende flexibel moet zijn om rekening te kunnen houden met de marktontwikkelingen, en instrumenten moet omvatten zoals publieke en particuliere opslag, interventie en marktruiming die op het moment dat dit noodzakelijk is wordt geactiveerd ter bestrijding van extreme prijsschommelingen en als instrument voor snelle reactie bij een crisis; is van mening dat hiervoor een speciale reservelijn in de EU-begroting beschikbaar moet worden gesteld, die snel gemobiliseerd kan worden in geval van een crisis; 80. meent dat deze maatregelen geflankeerd moeten worden door instrumenten die de marktvolatiliteit binnen de perken moeten houden en stabiele voorwaarden scheppen voor landbouwbedrijfsactiviteiten en planning; meent dat in dit verband nieuwe innovatieve economische en financiële instrumenten zoals algemene risicoverzekeringen tegen misoogsten, futuresmarkten en fondsen voor onderlinge risicowaarborging moeten worden overwogen om te reageren op extreme markt- en klimaatomstandigheden, zonder particuliere regelingen die momenteel worden ontwikkeld te verstoren; 81. is van mening dat regelgeving voor de uitbreiding van het productievermogen een rol van levensbelang kan spelen bij de waarborging van duurzame groei in een aantal landbouwsectoren; 82. beklemtoont dat ter aanvulling van marktmaatregelen de positie van de primaire producent binnen de voedselaanbodketen dringend versterkt moet worden via een scala van maatregelen met betrekking tot transparantie, contractuele betrekkingen en oneerlijke handelspraktijken; is van mening dat mogelijke aanpassingen aan de mededingingsregels ook moeten worden onderzocht om organisaties van primaire producenten in staat te stellen efficiënter te worden en zo nodig uit te breiden, zodat zij een betere onderhandelingspositie krijgen tegenover de grote handelaars en de verwerkende industrie; is van mening dat in verband hiermee de mogelijkheid moet worden overwogen nationale ombudsmannen en/of een Europese ombudsman te benoemen om geschillen binnen de voedselaanbodketen op te lossen; 83. herinnert eraan dat van de bestaande marktinstrumenten en in het kader van de WTO-verbintenissen de exportrestituties in de EU verder afgeschaft moeten worden, parallel met soortgelijke maatregelen door de WTO-partners; 84. is van mening dat het mededingingsvermogen van de Europese landbouw binnen en buiten de grenzen van de Gemeenschap moet worden bevorderd om methoden te vinden om de belangrijkste toekomstproblemen aan te pakken, o.m. onafhankelijke voedselvoorziening in de EU, levering van voedsel voor een groeiende wereldbevolking, een milieutechnisch gezonde aanpak, biologische verscheidenheid en aanpak van de klimaatverandering; 85. wijst er nogmaals op dat de EU in Europese en derde landen maatregelen kan financieren door middel waarvan in Europa en overal ter wereld informatie wordt verstrekt over Europese landbouw- en voedingsproducten of waardoor de voordelen daarvan onder de aandacht worden gebracht; is van mening dat de begroting van deze fondsen moet worden herzien om landbouw- en voedingsproducten uit de EU op de markten van de EU en van derde landen beter zichtbaar te maken; is van mening dat deze reclametactieken in het kader van het nieuwe GLB ruimer en doelmatiger moeten worden toegepast; 86. is van oordeel dat het gemeenschappelijk landbouwbeleid alle consumenten, in het bijzonder de allerarmsten, in staat moet stellen gezonder te eten door middel van een gevarieerder en betaalbaar productaanbod; om de armoede te bestrijden en de gezondheid te verbeteren, moeten de hulpprogramma's voor de armsten in de samenleving worden voortgezet en moeten de programma's gericht op het bevorderen van de consumptie van groenten en fruit op scholen worden geïntensiveerd; 87. meent dat het nieuwe GLB moet worden opgezet en uitgevoerd met als uitgangspunten eenvoud, evenredigheid en beperking van de bureaucratie en van administratieve kosten; Het GLB in het meerjarig financieel kader en de jaarlijkse begrotingsprocedure 88. wijst erop dat het, gezien de nieuwe doelen van het gemeenschappelijk landbouwbeleid, noodzakelijk is in het nieuwe MFK te zorgen voor voldoende financiering, ten einde het beleid beter te kunnen steunen in overeenstemming met de ernstige problemen waaraan deze sector die voor de veiligstelling van de voedselbevoorrading in de EU van levensbelang is, de komende jaren het hoofd zal moeten bieden; 89. wijst er nogmaals op dat het in de laatste vier jaar van het huidige MFK alleen mogelijk is geweest over de jaarlijkse begrotingen tot overeenstemming te komen door de in de diverse rubrieken van het MFK bestaande speelruimte volledig te gebruiken of door middel van herzieningen overeenkomstig artikel 23 van het Interinstitutioneel Akkoord (IA) van 17 mei 2006, gebruik makend van de speelruimte die beschikbaar was onder de plafonds van rubriek 2 om andere prioriteiten van de EU te kunnen financieren; wijst erop dat de speelruimte onder het plafond van rubriek 2 vanaf het begrotingsjaar 2011 totdat het huidige MFK afloopt (2013) uiterst beperkt zal zijn; 90. wijst erop dat het door de wettelijk bindende aard van het MFK noodzakelijk wordt soepeler tenuitvoerleggingsregelingen in te voeren, zodat de Unie soepel en doelmatig genoeg kan reageren op onvoorziene gebeurtenissen; 91. wijst erop dat de Commissie haar ontwerpbegroting overeenkomstig artikel 314, lid 3 VWEU niet meer mag wijzigen zodra het Bemiddelingscomité is bijeengeroepen; wijst er andermaal op dat de Commissie een nota van wijzigingen moet indienen om de landbouwprognose in het najaar op de laatste stand te brengen; dringt er met klem op aan dat de nota van wijzigingen beschikbaar is voordat het EP tot stemming overgaat; verzoekt zijn bevoegde commissies met het oog op de bijeenkomst van het bemiddelingscomité een interne procedure in het leven te roepen voor de bepaling van het standpunt van het Parlement; 92. wijst er nogmaals op dat de door het Europees Parlement ingevoerde proefprojecten (PP) en de voorbereidende acties (VA) zich hebben ontwikkeld tot belangrijke instrumenten voor de formulering van beleidsprioriteiten en de invoering van nieuwe initiatieven die vaak zijn uitgegroeid tot EU-activiteiten en -programma's, o.m. op het gebied van landbouw en plattelandsontwikkeling; is van mening dat proefprojecten en voorbereidende acties ook in de toekomst een forum kunnen bieden voor het toetsen van nieuwe hervormingsdenkbeelden; 93. verzoekt de Commissie de aanbevelingen van het Europees Parlement volledig te betrekken bij de uitwerking van haar mededeling en de opstelling van wetsvoorstellen; o o o 94. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Het Europees Parlement, – gezien het Verdrag van 10 december 1982 van de Verenigde Naties over het zeerecht, – gezien de overeenkomst van 4 augustus 1995 tot uitvoering van het Verdrag van 10 december 1982 van de Verenigde Naties over het zeerecht, meer in het bijzonder voor instandhouding en beheer van transzonale en sterk migrerende visbestanden (de „overeenkomst van New York”), – gezien de gedragscode voor verantwoordelijke bevissing van de FAO, goedgekeurd op 31 oktober 1995, – gezien de slotverklaring van de wereldtopconferentie over duurzame ontwikkeling van 26 augustus t/m 4 september 2002 in Johannesburg, – gezien verordening (EG) nr. 2371/2002 van 20 december 2002 van de Raad inzake de instandhouding en duurzame exploitatie van de visbestanden in het kader van het gemeenschappelijk visserijbeleid (1) , – gezien Verordening (EG) nr. 104/2000 van 17 december 1999 van de Raad houdende een gemeenschappelijke ordening der markten in de sector visserijproducten en producten van de aquacultuur (2) , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 12 december 2007 over de gemeenschappelijke marktordening voor visserijproducten en producten van de aquacultuur (3) , – gezien Verordening (EG) nr. 1005/2008 van 29 september 2008 van de Raad houdende de totstandbrenging van een communautair systeem om illegale, ongemelde en ongereglementeerde visserij te voorkomen, tegen te gaan en te beëindigen (4) , – gezien Verordening (EG) nr. 66/2010 van 25 november 2009 van het Europees Parlement en de Raad betreffende de EU-milieukeur (5) , – gezien het Groenboek van de Commissie onder de titel „Hervorming van het gemeenschappelijk visserijbeleid” ( COM(2009)0163 ), – onder verwijzing naar zijn resolutie van 25 februari 2010 over het groenboek over de hervorming van het gemeenschappelijk visserijbeleid (6) , – gezien de mededeling van de Commissie „Bouwen aan een duurzame toekomst voor de aquacultuur − Een nieuw elan voor de strategie voor een duurzame ontwikkeling van de Europese aquacultuur” ( COM(2009)0162 ), – onder verwijzing naar zijn resolutie van 17 juni 2010 over een nieuw elan voor de strategie voor duurzame ontwikkeling van de Europese aquacultuur (7) , – gezien de Overeenkomst van Marrakesh tot oprichting van de Wereldhandelsorganisatie van 15 april 1994, – gezien de verklaring van Doha van 14 november 2001 van de ministers van de Wereldhandelsorganisatie, – gezien de mededeling van de Commissie „Europa als wereldspeler − wereldwijd concurreren” ( COM(2006)0567 ), – onder verwijzing naar zijn resolutie van 7 mei 2009 over de nieuwe rol en bevoegdheden van het Europees Parlement bij de tenuitvoerlegging van het Verdrag van Lissabon (8) , – gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU), – gelet op artikel 48 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie visserij en het advies van de Commissie internationale handel ( A7-0207/2010 ), A. overwegende dat de visserij- en de aquacultuursector van strategisch belang zijn voor de bevoorrading van de bevolking en voor een evenwichtige voeding, zowel in de verschillende lidstaten als in de Europese Unie als geheel, en dat deze sectoren een aanzienlijke bijdrage leveren tot de sociale en economische welvaart van de kustgemeenschappen, de ontwikkeling op lokaal niveau, de werkgelegenheid en de instandhouding van culturele tradities, B. overwegende dat vis een natuurlijke rijkdom is die, bij goed beheer, hernieuwbaar kan zijn en in de EU en wereldwijd in voedsel en banen kan voorzien, en die moet worden ondersteund teneinde uitputting van de visbestanden en de daaruit voortvloeiende problemen voor kustgemeenschappen binnen en buiten de EU te voorkomen; in dit verband overwegende dat een beter, doeltreffend visserijbeheer noodzakelijk is, en dat in het kader daarvan ook moet worden gekeken naar de gevolgen van internationale handel voor visbestanden wereldwijd, C. gezien de omvangrijke hervorming van het gemeenschappelijk visserijbeleid, die de Commissie met haar groenboek van 22 april 2009 aangevat heeft, om de meeste aspecten van de beleidsvoering aan herziening te onderwerpen, D. gezien de nieuwe strategie voor duurzame ontwikkeling van de Europese aquacultuur, die de Commissie in haar mededeling van 8 april 2009 omschrijft ( COM(2009)0162 ), E. overwegende dat tijdens de Wereldtop inzake duurzame ontwikkeling in 2002 in Johannesburg specifieke streefdoelen voor het visserijbeheer zijn opgesteld, zoals het terugbrengen van de exploitatie van de visbestanden tot een niveau dat verenigbaar is met de maximale duurzame opbrengst (MDO) tegen 2015, F. overwegende dat de Europese productie van visserij- en aquacultuurproducten de laatste 10 jaar met ongeveer 30% teruggelopen is, G. overwegende dat de terugloop ook te maken heeft met de achteruitgang van de zeerijkdommen in de Europese wateren en de maatregelen die – terecht – zijn ingevoerd om in het kader van het GVB bevissing te beperken en voor duurzaam beheer van de bestanden te zorgen, zowel binnen als buiten de territoriale wateren van de EU, met name waar EU-visserij plaatsvindt op basis van partnerschapsovereenkomsten op visserijgebied, H. overwegende dat de Europese visvangst minder dan 6% van de totale vangst over heel de wereld vertegenwoordigt, I. overwegende, zelfs als het Groenboek over de hervorming van het gemeenschappelijk visserijbeleid de zienswijze op lange termijn weergeeft – namelijk een mogelijke kering in de tendens tot teruglopende vangst – dat de radicale maatregelen die in overweging genomen worden om de rijkdommen gelegenheid te geven om zich te herstellen (geringere capaciteit van de vloten, dwingender beheersmaatregelen, verscherpte controle, enz.), de tendens op korte en middellange termijn alleen maar kunnen versterken, J. overwegende voorts dat, ondanks de nieuwe strategie die over dit onderwerp is opgesteld, de vele beperkingen voor de ontwikkeling van de communautaire aquacultuurproductie van dien aard zijn dat het onwaarschijnlijk is dat de ontwikkeling van deze sector op korte en middellange termijn de trendmatige daling van de productie in de winningsindustrie in belangrijke mate kan compenseren, K. overwegende dat in verband hiermee de Europese productie extra gestimuleerd moet worden, met name in de nieuwe lidstaten van de EU met bewezen potentieel op het gebied van aquacultuurproductie, L. overwegende dat van de andere kant de vraag naar visserij- en aquacultuurproducten in de Europese Unie over het algemeen stijgt, met een bijzonder sterke dynamiek op de markt van de nieuwe lidstaten van Midden- en Oost-Europa, en dat er de eerstvolgende 20 jaar onder invloed van verschillende factoren een aanhoudende toename van het verbruik te verwachten is, M. overwegende dat de Europese Unie nu al de grootste markt voor visserij- en aquacultuurproducten ter wereld is (12 miljoen ton en 55 miljoen EUR waard in 2007), vóór Japan en de Verenigde Staten, dat hij sterk van invoer uit derde landen afhankelijk is, die 60% van de behoeften vertegenwoordigt, en dat die afhankelijkheid normalerwijze nog moet toenemen, N. overwegende dat de invoer van visserij- en aquacultuuroproducten in de Europese Unie en de omstandigheden waaronder de invoer plaatsvindt, dus ook een centrale kwestie in elke ontleding van haar beleidsvoering voor visvangst en aquacultuur vormen en in de lopende hervormingen zeer bijzondere aandacht verdienen, O. overwegende dat de kwestie in al haar aspecten bekeken moet worden : commerciële overwegingen, sociale en milieuproblemen, en kwaliteit, P. overwegende dat niet-selectieve visserij en het teruggooien van grote hoeveelheden vis bij bepaalde vormen van visserij die naar de EU-markten exporteren, betekenen dat aanzienlijke hoeveelheden vis die geschikt zou zijn voor consumptie, verloren gaan, Q. overwegende dat het denkwerk vooral over de gemeenschappelijke ordening van de markten (gmo) voor visserij- en aquacultuurproducten moet gaan, waarvoor de huidige regelgeving in verschillende opzichten achterhaald is en dringende herziening vergt, R. overwegende dat in het kader van dit denkwerk ook kritisch moet worden gekeken naar het gemeenschappelijk handelsbeleid zoals dat tot dusver op deze specifieke sector wordt toegepast, alsmede naar de onderlinge samenhang van de besluiten die in dit verband worden genomen, met behoud van een levensvatbare en verantwoordelijke Europese visvangst, S. overwegende dat visserij- en aquacultuurproducten in het gemeenschappelijk douanetarief theoretisch weliswaar nog een douanebescherming genieten die iets boven het gemiddelde van producten buiten de landbouw ligt, maar dat die bescherming in de praktijk aanzienlijk beperkt wordt door verschillende vrijstellings- en verminderingsregelingen, al dan niet in overeenkomsten vastgelegd, die maken dat invoer waar daadwerkelijk mbn-rechten op geheven worden (meest begunstigde natie : toepasbaar tenzij uitdrukkelijk anders bepaald), ongeveer 5% van het totaal vertegenwoordigt, T. overwegende dat de politiek om EU-markten open te stellen voor visserij- en aquacultuurproducten voor invoer naar verwachting voortgezet wordt, zowel op multilateraal vlak in de onderhandelingen bij de Wereldhandelsorganisatie - meer in het bijzonder de afdeling-Nama (toegang tot de markt voor andere als landbouwproducten) in de cyclus van Doha - als in een reeks preferentiële onderhandelingen die met verschillende soorten handelspartners in Azië, Latijns Amerika, Noord-Amerika, het bekken van de Middellandse zee en verschillende groepen ACS-landen aan de gang zijn, U. overwegende dat de afsluiting van de afdeling-Nama in de cyclus van Doha aan de hand van de zgn. „Zwitserse formule” met coëfficiënt 8, zoals op het ogenblik overwogen, tot gevolg zou hebben dat het maximum douanerecht dat de Europese Unie op visserij- en aquacultuurproducten kan heffen, van 26 tot ongeveer 6%, en het gemiddeld tarief van 12 tot ongeveer 5% teruggebracht wordt, V. overwegende dat een besluit in die zin − behalve dat het de beschermende werking van de tarieven die er nog zijn, bijna volledig zou opheffen − de preferenties voor de ontwikkelingslanden die al toegekend zijn of waar momenteel over onderhandeld wordt, elke betekenis zou ontnemen door ze sterk uit te hollen, en de grondslagen zelf van de procedures van de Wereldhandelsorganisatie ondergraaft door veranderlijke toegang tot de markt van de Gemeenschap volgens de behoeften van de Europese verwerkende industrie voor visserij- en aquacultuurproducten mogelijk te maken (met opschortingen en contingentering van tarieven), W. overwegende dat de EU-eis van coherentie tussen haar doelstellingen voor ontwikkelingsbeleid (uitbannen van armoede, ontwikkeling van duurzame lokale visserij) en haar handelsbeleid impliceert dat ontwikkelingslanden zouden moeten worden gestimuleerd om visserijproducten met een grotere toegevoegde waarde te exporteren, op voorwaarde dat de vis afkomstig is van goed beheerde en duurzame visserijmethoden en voldoet aan de noodzakelijke sanitaire voorwaarden, X. tevens overwegende dat er de laatste jaren bij de onderhandelaars van de Europese Unie in handelsaangelegenheden een neiging vast te stellen is om gemakkelijker afwijkingen van de preferentiële herkomstregels toe te staan die traditioneel op visserij- en aquacultuurproducten van toepassing zijn, zowel voor het ruw product (criterium: scheepstatuut) als voor het verwerkt product (mogelijkheid om preferentiële herkomst te behouden ondanks gebruik van grondstoffen van andere oorsprong), Y. overwegende dat een onderzoek van de FAO heeft laten zien dat, zelfs als internationale handel in visproducten kan leiden tot een verhoogde voedselzekerheid in ontwikkelingslanden, deze ook heeft geleid tot een toename van de visserij voor de exportmarkt, wat tot een verergering van de uitputting van bestanden kan leiden, daarbij wijzend op de noodzaak om ervoor te zorgen dat visserijbedrijven goed worden geleid en gecontroleerd om uitputting van bestanden te voorkomen, Z. gezien de gedeeltelijk uiteenlopende belangen van Europese producenten van visserij- en aquacultuurproducten (vissers en industriële viskwekerijen), de verwerkende nijverheid, afzet, importeurs en verbruikers, die de beleidsvoering op Europees niveau op een doelmatige en evenwichtige manier moet zien overeen te brengen, AA. overwegende dat het noodzakelijk is om voor de communautaire producenten (vissers en aquacultuurproducenten) voldoende afzetmogelijkheden te creëren, zodat zij hun producten kunnen verkopen tegen voldoende lonende prijzen, daarbij rekening houdend met de kosten, de beperkingen en de diverse risico's die aan hun activiteit verbonden zijn, AB. overwegende dat het noodzakelijk is om aan de verwerkende bedrijven in de Gemeenschap te garanderen dat er het hele jaar door, in voldoende hoeveelheden en tegen stabiele prijzen grondstoffen van homogene kwaliteit beschikbaar zijn, AC. overwegende dat het noodzakelijk is om te voldoen aan de vraag van de consumenten in de Gemeenschap naar producten van hoge kwaliteit tegen concurrerende prijzen, alsook om rekening te houden met hun toenemende behoefte aan informatie over de kenmerken, de oorsprong en de omstandigheden waaronder deze producten zijn gevangen of geproduceerd, AD. gezien de uiteenlopende weerslag van invoer op de markt van de Gemeenschap naar gelang van de soort, de verwerkingsgraad van het product en de afzetkanalen, AE. overwegende dat het feit dat de prijzen van de eerste verkoop onder druk komen te staan door de concurrentie van ingevoerde producten ernstigere gevolgen lijkt te hebben voor vissoorten voor industrieel gebruik (bestemd voor de verwerkende industrie) dan voor niet-industriële soorten, Algemene overwegingen 1. betreurt dat het Groenboek over de hervorming van het gemeenschappelijk visserijbeleid niet meer dan een paar regels aan de invoer besteedt en het belang van gedegen behandeling van de kwestie voor de geloofwaardigheid en het welslagen van de hervorming klaarblijkelijk onderschat; 2. stelt vast dat de openlegging van de markt van de Gemeenschap voor ingevoerde visserij- en aquacultuurproducten al ver gevorderd is, als gevolg van het handelsbeleid dat de Europese Unie de laatste 20 jaar gevoerd heeft; 3. stelt vast dat de productie van de Gemeenschap aan visserij- en aquacultuurproducten duidelijk ontoereikend is om aan de behoeften van de verwerkende industrie en de toenemende vraag van de verbruikers tegemoet te komen, en ontoereikend zal blijven; erkent bijgevolg de noodzaak om verantwoordelijke consumptie te bevorderen, gebaseerd op kwaliteit en duurzaamheid en niet op kwantiteit, de noodzaak om visserijbeheer te versterken ten einde herstel van bestanden te bevorderen en het feit dat invoer in de bevoorrading van de Europese markt een belangrijke rol zal blijven vervullen; 4. erkent dat er een bovengrens is aan de hoeveelheid vis die op een duurzame basis kan worden gevangen, hetzij voor menselijke consumptie, hetzij voor industriële doeleinden, wat betekent dat de aanvoer van vis naar de EU-markt niet oneindig kan blijven stijgen; 5. stelt niettemin met nadruk dat handhaving van voor het milieu duurzame en economisch levensvatbare visvangst en aquacultuur in de Europese Unie absoluut noodzakelijk is, ook in ambachtelijke vorm en evenwichtig over de kustgebieden verdeeld, om de culturele identiteit van de kuststreken te helpen bewaren, werkgelegenheid over de volledige lengte van de vangst- en verwerkingsketen te verschaffen en voor betrouwbare en kwaliteitsvolle levensmiddelen te zorgen, wat impliceert dat vissers een eerlijke prijs voor hun product krijgen; benadrukt daarnaast dat werknemers in de visserijsector moeten werken onder redelijke omstandigheden en in overeenstemming met de IAO-verdragen inzake het arbeidsmilieu; 6. merkt op dat de huidige exportmogelijkheden voor de gemeenschappelijke markt van visserij- en aquacultuurproducten onder bepaalde omstandigheden een negatief effect kunnen hebben op de lokale economie van sommige regio's, zoals de ultraperifere regio's, voor wat betreft de verkoop van hun lokale producten; Specifieke overwegingen Handels- en douanebeleid 7. is van mening dat de EU, als grootste importeur van visserijproducten ter wereld, met andere landen die op grote schaal vis importeren de politieke verantwoordelijkheid deelt om ervoor te zorgen dat de WTO-handelsvoorschriften in overeenstemming zijn met de strengst mogelijke wereldwijde normen voor visserijbeheer en -behoud; roept de Commissie in dit verband op ervoor te zorgen dat de criteria voor eerlijke, transparante en duurzame handel in vis worden aangescherpt in de bilaterale en multilaterale handelsovereenkomsten van de EU; 8. meent dat redelijke tolbescherming een belangrijk en rechtmatig beleidsmiddel in handen van de politieke leiding is en moet blijven om de invoer te reglementeren; herinnert eraan dat een tolbescherming erga omnes de preferenties tot hun recht laat komen die de EU aan bepaalde landen, met name ontwikkelingslanden, verleent; herinnert eraan dat afschaffing van deze bescherming de landen met preferenties alle voordelen zou ontnemen die zij momenteel genieten; herinnert er ook aan dat de tolbescherming moduleerbaar is en dat dit nuttig is, aangezien de EU de bescherming kan opschorten, wanneer de communautaire productie van grondstoffen onvoldoende is om de verwerkende industrie van de EU op toereikende wijze van grondstoffen te voorzien; 9. wijst bijgevolg de zienswijze van de hand die met het huidig handelsbeleid verdedigd wordt, namelijk een onafwendbare verdwijning van elke vorm van tolbescherming voor visserij- en aquacultuurproducten, zodat er de producenten van de Gemeenschap – vissers, industriële viskwekerijen en verwerkende bedrijven – geen andere keuze zou blijven als er zich bij neer te leggen; 10. meent dat visvangst en aquacultuur zoals de landbouw strategische sectoren zijn, multifunctioneel, die afhankelijk zijn van behoud en duurzame ontginning van natuurlijke rijkdommen, in bepaalde onderdelen zeer kwetsbaar, en die zich slecht tot een loutere benadering volgens vrijhandelsprincipes lenen, die van vrij samenspel van de relatieve voordelen uitgaan; 11. betreurt dat de handelsbesprekingen over visserij- en aquacultuurproducten in tegenstelling met die over landbouwproducten, die door de landbouwcommissaris geleid worden, als onderhandelingen over producten buiten de landbouw beschouwd worden, zodat ze onder de bevoegdheid van de handelscommissaris vallen, waarvoor ze dikwijls niet meer dan een sluitpost in een ruimere problematiek vormen; 12. vraagt om de bevoegdheid voor handelsbesprekingen over visserij- en aquacultuurproducten van de handelscommissaris aan die voor zeevaart en visvangst over te dragen; 13. vraagt dat door middel van een serie onderzoeken en raadplegingen een heldere en globale visie op de communautaire markt van visserij- en aquacultuurproducten wordt ontwikkeld (soort per soort), alsmede op de verwachte ontwikkeling van de vraag en de communautaire productie en de afzetkanalen die naar verwachting voor deze productie behouden blijven bij eerlijke concurrentievoorwaarden; 14. vraagt de Commissie ook zich in te spannen voor een betrouwbaardere en preciezere evaluatie van de impact van de import van visserij- en aquacultuurproducten op de communautaire markt, met name wat prijzen betreft, en te werken aan de invoering van een systeem voor de verzameling en uitwisseling van gegevens, om deze evaluatie te vergemakkelijken; 15. eist dat visserij- en aquacultuurproducten voor de toepassing van de zgn. „Zwitserse formule” in de onderhandelingen over producten buiten de landbouw in de cyclus van Doha bij de Wereldhandelsorganisatie als kwetsbare producten beschouwd worden, om gelijkschakeling van de tolbescherming te voorkomen die een aantal van die producten in het gemeenschappelijk douanetarief nog genieten, en daarmee de waarde van de preferenties die bepaalde handelspartners toegekend worden, en de doeltreffendheid van de procedures van de Wereldhandelsorganisatie te handhaven; 16. herinnert eraan dat volgens par. 47 van de ministeriële verklaring van Doha van 14 november 2001 de onderhandelingen in de lopende cyclus van het princiep van één enkele verbintenis over het geheel uitgaan, en dat het de Europese Unie vrijstaat, zolang als de cyclus niet in zijn geheel afgesloten is, om haar standpunt in bepaalde onderdelen van de cyclus te herzien; 17. spoort de onderhandelaars van de Gemeenschap bij de Wereldhandelsorganisatie ook aan om deelname van de Europese Unie in ook maar enig initiatief tot multilaterale liberalisering van de sector visserij- en aquacultuurproducten onvoorwaardelijk van de hand te blijven wijzen; 18. verzoekt de Commissie te eisen dat de eventuele sluiting van een overeenkomst over subsidies in de visserijsector, waarover in het kader van de Wereldhandelsorganisatie onderhandelingen worden gevoerd, met name wat maatregelen voor de regulering van de markt betreft, voor de Europese producenten geen situatie met zich meebrengt waar zij een concurrentienadeel ten opzichte van de leveranciers van derde landen lijden; heeft principiële bezwaren tegen de eventuele afzonderlijke en voortijdige inwerkingtreding („vroege oogst”) van een dergelijke overeenkomst en benadrukt dat deze onlosmakelijk verbonden moet blijven met de andere onderdelen van de Doha-ronde; 19. vraagt de onderhandelaars van de Gemeenschap bij bilaterale en regionale onderhandelingen om stelselmatiger daadwerkelijke tegenprestaties voor de handelsvoordelen te vragen die derde landen voor de invoer van visserij- en aquacultuurproducten krijgen, en met vastberadenheid alle actieve belangen van de Europese Unie in de visvangst te verdedigen; 20. benadrukt dat de Europese Unie het toezicht op de handelspreferenties moet behouden die ze een aantal partnerlanden toekent, door toepassing van strikte herkomstregels te eisen die van het principe van „geheel verkregen” producten uitgaan; maant in het geval van onbewerkte producten, bij eventueel soepeler aanwending van de traditionele criteria voor het statuut van de schepen, tot omzichtigheid aan, en eist dat elke nieuwe aanvraag tot afwijking voor afgewerkte producten van de hand gewezen wordt; meent dat de zgn. „no drawback”-regel systematisch toe te passen is en dat de mogelijkheden tot cumulatie van oorsprongsregels beperkt moeten worden; 21. verzoekt de Commissie met aandrang om de analyse van de impact van de door de EU aan bepaalde landen verleende tariefpreferenties op de visserij- en aquacultuursector kwantitatief en kwalitatief te verbeteren, met name wat de rendabiliteit van de bedrijven en de werkgelegenheid betreft, zowel in de EU als in de begunstigde landen, met name de ACS-landen; dringt er eveneens op aan dat deze analysen naar behoren gekwantificeerde resultaten zouden opleveren en dat er in het bijzonder rekening wordt gehouden met de gevoelige vissoorten; 22. herinnert aan de mogelijkheid voor de communautaire industrie om gebruik te maken van handelsbeschermingsinstrumenten van de EU in geval van dumping, subsidiëring of massale en plotselinge toename van de invoer van bepaalde categorieën visserij- en aquacultuurproducten; Milieu, sociale overwegingen, gezondheid en kwaliteit 23. meent dat het één van de essentiële doelstellingen van het beleid van de Gemeenschap tegenover de invoer van visserij- en aquacultuurproducten moet zijn om te zorgen dat invoerproducten in alle opzichten aan dezelfde vereisten beantwoorden die ook voor producten van de Gemeenschap gelden; is van mening dat die doelstelling aan de fundamentele bezorgdheid om rechtvaardigheid, samenhang en doeltreffendheid van de maatregelen beantwoordt die momenteel in de sector van toepassing zijn of naar aanleiding van de hervorming in overweging genomen worden; stelt daarnaast dat de naleving van EU-vereisten door derde landen zal bijdragen aan het creëren van gelijke concurrentievoorwaarden tussen de productie in de EU en de productie in derde landen ten gevolge van het feit dat de kosten voor derde landen zullen toenemen, doordat zij vis produceren in overeenstemming met EU-normen; 24. vreest dat de enorme toevloed van visserij- en aquacultuurproducten op de gemeenschappelijke markt uit derde landen het koopgedrag van de consument kan beïnvloeden; 25. meent dat ruimere inspanningen van de Europese Unie in het gemeenschappelijk visserijbeleid voor behoud van de bestanden en duurzame visvangst niet verenigbaar zijn met de import van visserij- en aquacultuurproducten afkomstig uit landen die hun visserijinspanningen intensiveren zonder zorg voor de duurzaamheid daarvan en die alleen oog hebben voor de directe opbrengst; 26. onderstreept het feit dat het communautaire beleid inzake de instandhouding van de bestanden ertoe bijdraagt, met name door middel van de terugwinnings- en beheersplannen, dat de import van visserij- en aquacultuurproducten uit derde landen wordt bevoordeeld en dat deze de plaats kan innemen, vaak op onomkeerbare wijze, van de communautaire productie; vraagt de Commissie hier bij de uitwerking van de plannen in kwestie naar behoren rekening mee te houden; 27. meent dat ruimere inspanningen van de Europese Unie in het gemeenschappelijk visserijbeleid voor behoud van de bestanden en duurzame visvangst vergezeld moeten gaan van de wil om ervoor te zorgen dat de landen waar haar invoer van visserij- en aquacultuurproducten vandaan komt, dezelfde discipline in acht nemen; 28. verheugt zich over de recente inwerkingtreding van regelgeving tegen illegale, ongemelde en ongereglementeerde visserij, die keuring van alle producten oplegt die op de markt van de Gemeenschap aangeboden worden; beveelt strenge en doeltreffende toepassing van deze regelgeving aan, maar erkent tegelijkertijd dat veel ontwikkelingslanden behoefte aan ondersteuning bij de juiste uitvoering van de regelgeving en de bestrijding van illegale visserij hebben; herinnert er evenwel aan dat het hier om een minimumvereiste gaat, die op zich niet voldoende is om de duurzame visvangst veilig te stellen waar de bewuste producten uit voortkomen; 29. is van mening dat er, naast de toepassing van de communautaire regelgeving inzake IOO-visserij, striktere controle moet plaatsvinden verderop in het proces van afzet van dit soort vis, vooral door middel van strengere rekeningcontroles bij de lidstaten en bedrijven die worden verdacht van het aanleggen van voorraden van producten afkomstig uit illegale visserij; 30. vraagt de Europese Commissie om van alle beleidsmiddelen gebruik te maken die haar ter beschikking staan om te zorgen dat de voornaamste landen die visserij- en aquacultuurproducten naar de Europese Unie uitvoeren, hun verbintenissen nakomen die ze in Johannesburg aangegaan zijn en de strenge beleidsvormen voor behoud van de rijkdommen in acht nemen ; beveelt haar aan om bij alle geëigende instanties met de bewuste landen samen te werken, meer in het bijzonder in de regionale beheersorganisaties voor de visserij; 31. begrijpt anderzijds dat de Europese Unie haar verbintenissen kracht wil bijzetten en zich ervan wil vergewissen dat alle producten die naar de Europese Unie worden uitgevoerd, zonder uitzondering, uit landen komen die de voornaamste internationale overeenkomsten op het gebied van het zeerecht geratificeerd hebben, met name het zeerechtverdrag van de VN (UNCLOS) en het Verdrag over de instandhouding en het beheer van transzonale en sterk migrerende visbestanden, en dat zij verdragsluitende partij zijn van de respectievelijke regionale organisaties voor visserijbeheer indien de uitgevoerde producten afkomstig zijn uit door een van deze organisaties gereglementeerde wateren; 32. beveelt haar aan om bij alle geëigende instanties met de bewuste landen samen te werken, meer in het bijzonder in de regionale beheersorganisaties voor de visserij; 33. wijst met nadruk op de ernstige handicaps waar vissers, aquacultuurbedrijven en verwerkende nijverheid van de Gemeenschap mee te kampen hebben, tegen de concurrentie van derde landen in waar de arbeidskosten veel lager liggen en de sociale regelgeving minder veeleisend is; 34. meent dat het probleem van sociale dumping, dat zich ook in een heel aantal andere onderdelen van de economie voordoet, bijzonder scherp in de visvangst en aquacultuur te voorschijn komt, meer in het bijzonder in de verwerkende activiteiten, die zeer arbeidsintensief zijn; 35. vraagt de Commissie om alle beleidsmiddelen die haar ter beschikking staan aan te wenden om er op zijn minst voor te zorgen dat de voornaamste landen die visserij- en aquacultuurproducten naar de Europese Unie uitvoeren, de acht overeenkomsten van de Internationale Arbeidsorganisatie over de grondrechten van de arbeid in acht nemen; eist dat alle handelspreferenties voor visserij- en aquacultuurproducten die de Europese Unie verleent, van strikte vervulling van dwingende, zowel milieutechnische als sociale eisen uitgerust worden, en vraagt ook dat de afgesloten overeenkomsten in die zin geloofwaardige werkwijzen voor toezicht op de aangegane verbintenissen, en opschorting of gewoonweg intrekking van de preferenties in geval van overtreding bevatten; vraagt, wat de ontwikkelingslanden betreft, de uitvoering van programma's die speciaal zijn ontworpen voor de verstrekking van technische steun, en financiële steun indien nodig, om de landen in kwestie te helpen om hun sociale en milieuverplichtingen na te komen; 36. wijst met nadruk op het belang van strenge toepassing van de Europese wetgeving op gezondheidsnormen en –inspectie in al haar aspecten (voedselveiligheid, naspeurbaarheid, preventie) op ingevoerde visserij- en aquacultuurproducten, met inbegrip van diervoeder en grondstoffen voor diervoeder, aangezien dit essentiële aspecten zijn voor de bescherming van consumenten; dringt er in die zin bij de Commissie op aan om haar controleprogramma in derde landen te verbeteren door de missies van het Voedsel- en Veterinair Bureau (FVO) te verfijnen, hoofdzakelijk door het aantal gecontroleerde inrichtingen bij elke missie te verhogen ten einde resultaten te verkrijgen die beter stroken met de realiteit van het derde land; 37. roept bij de toepassing van de wetgeving en goedkeuring van lijsten van landen en instellingen die toestemming krijgen om visserij- en aquacultuurproducten naar de Europese Unie uit te voeren, tot de grootst mogelijke omzichtigheid in de erkenning van de vereisten van bepaalde derde landen als gelijkwaardig met die van de EU op; is van mening dat DG SANCO bepaalde vaartuigen of verwerkingsbedrijven van deze lijsten moet kunnen verwijderen, wanneer deze niet aan de minimumnormen voldoen; 38. roept tot uiterste waakzaamheid tegenover producten van nieuwe en bijzonder intensieve vormen van aquacultuur op die in bepaalde delen van de wereld in gebruik zijn, en tot kritisch onderzoek van de technieken en procedés om de productiviteit van de bewuste bedrijven te verhogen, en hun mogelijke weerslag op de gezondheid alsmede hun lokale effect op samenleving en milieu; 39. eist dat de controles die op alle niveaus plaatsvinden, vooral de effectief geharmoniseerde en transparante grenscontroles, een degelijkheid en frequentie te zien geven die in verhouding tot de mogelijke gevaren van de bewuste producten staan, naargelang van hun aard en oorsprong; vraagt de lidstaten om voor de controles alle nodige financiële en menselijke middelen in te zetten; Hervorming van de gemeenschappelijke marktordening 40. herinnert aan zijn verschillende resoluties in de loop van de zesde legislatuur, die de Commissie vragen om dringend tot verregaande herziening van de gmo voor visserijproducten over te gaan, zodat ze beter de inkomens in de sector, de stabiliteit van de markt, de afzet van visserijproducten en hogere toegevoegde waarde helpt verzekeren; betreurt de vertraging die inmiddels opgelopen is; verwijst voor de vraag volgens welke grote lijnen de hervorming moet verlopen, naar bovengenoemde resoluties; 41. stelt met grote nadruk dat de nieuwe werkwijzen die daarbij ingevoerd worden, absoluut het onontkoombaar gegeven van de scherpe concurrentie van goedkope invoerproducten afkomstig van praktijken die schadelijk zijn voor het milieu of neerkomen op een vorm van sociale dumping, in aanmerking moeten nemen en minstens de normale afzet van de productie van de Gemeenschap tegen voldoende lonende prijzen moeten zien te waarborgen; Informatie van de consument 42. spreekt zijn overtuiging uit dat de Europese verbruikers dikwijls andere keuzen zouden maken als ze beter ingelicht zouden zijn over de juiste aard, geografische oorsprong en productie-, vangst- en kwaliteitsomstandigheden van de producten die hun te koop aangeboden worden; 43. onderstreept dat er dringend keuringscriteria en een etikettering voor de kwaliteit en naspeurbaarheid van Europese visserij- en aquacultuurproducten moeten komen die streng en doorzichtig zijn, en dat er voor die groep producten zo spoedig mogelijk een speciaal Europees ecokeurmerk ontworpen moet worden om paal en perk aan de ongecontroleerde woekering van keuringssystemen op privé-initiatief te stellen; 44. vindt dat ecologische keuring en etikettering van visserij- en aquacultuurproducten voor de consument een transparant, simpel te begrijpen proces moet zijn dat zonder uitzondering voor de hele keten toegankelijk is, mits de criteria die de basis voor de toekenning zijn nauwgezet worden nageleefd; Aquacultuur 45. wijst met nadruk op het toenemend aandeel van aquacultuurproducten in de invoer van visserij- en aquacultuurproducten in de Europese Unie; 46. schrijft dat gegeven aan de aanzienlijke uitbreiding van de aquacultuur in bepaalde delen van de wereld in de loop van de tien laatste jaren toe, terwijl de aquacultuur van de Gemeenschap, die nog maar 2% van de wereldproductie vertegenwoordigt, een periode van stilstand te zien gegeven heeft; 47. merkt op dat er in de gewoonten van de consument en in de vraag van de Europese distributiebedrijven belangrijke substitutie-effecten bestaan tussen verse producten uit de Gemeenschap en bepaalde soorten ingevoerde aquacultuurproducten; 48. meent dat een krachtdadige beleidsvoering van steunverlening voor de ontwikkeling van duurzame aquacultuur, met een verminderd milieueffect, in de Gemeenschap één van de centrale middelen vormt om ze minder afhankelijk van invoer van visserij- en aquacultuurproducten te maken, de economische activiteit in de Europese Unie zelf te stimuleren, en aan de sterk toenemende vraag met een rijker en verscheidener aanbod tegemoet te komen; benadrukt in dit verband de noodzaak van geïntensifieerde aandacht voor onderzoek naar en ontwikkeling van Europese aquacultuurproducten; 49. verwijst daarvoor naar zijn resolutie van 17 juni 2010 over een nieuw elan voor de strategie voor duurzame ontwikkeling van de Europese aquacultuur; 50. verzoekt de Commissie en de lidstaten bij hun voorstellen en besluiten inzake de hervorming van het gemeenschappelijk visserijbeleid naar behoren rekening te houden met de belangrijkste aanbevelingen in dit verslag; o o o 51. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Het Europees Parlement , – onder verwijzing naar zijn vele vroegere resoluties over Zimbabwe, als laatste die van 17 december 2008 (1) , – gezien gemeenschappelijk standpunt 2010/92/GBVB van de Raad van 15 februari 2010 (2) , dat de restrictieve maatregelen tegen Zimbabwe van gemeenschappelijk standpunt 2004/161/GBVB (3) tot 20 februari 2011 verlengt, en Verordening (EG) nr. 1226/2008 van 8 december 2008 van de Commissie (4) , die het gemeenschappelijk standpunt van amendementen voorziet, – gezien de conclusies van de Raad Buitenlandse Zaken van 22 februari 2010 over Zimbabwe, en de conclusies van de 10e politieke dialoog EU–Zuid-Afrika op ministerieel niveau van 11 mei 2010 over Zimbabwe, – onder verwijzing naar eerdere VN-resoluties over „bloeddiamanten”, meer in het bijzonder resolutie 1459 (2003) van de VN-Veiligheidsraad over het Kimberley-proces, – gezien de certificeringsregeling bij het Kimberley-proces, die van de aangesloten leden eist dat ze de verzekering geven dat de ruwe diamant niet dient om gewapende conflicten te financieren, – gezien het Afrikaanse Handvest van de rechten van de mens en de volkeren, dat door Zimbabwe is geratificeerd, – gezien het communiqué van de 7e plenaire vergadering van de certificeringsregeling van het Kimberley-proces, gehouden op 5 november 2009 in Swakopmund (Namibië), meer in het bijzonder de paragrafen 13, 14 en 22, – gezien de tussentijdse vergadering van het Kimberley-proces van 21–24 juni 2010 in Tel Aviv, Israël, – gezien de Partnerschapsovereenkomst EU–ACS van Cotonou, ondertekend op 23 juni 2000, – gelet op artikel 122, lid 5, van zijn Reglement, A. overwegende dat Zimbabwe vrijwillig aangesloten lid bij de certificeringsregeling van het Kimberley-proces is, die de leden in staat stelt om ruwe diamanten op de wettelijke internationale markt te verkopen voorzover de handel niet dient om gewapende conflicten te financieren, B. overwegende dat het Kimberley-proces zich op het ogenblik niet met schendingen van de rechten van de mens bezighoudt, C. overwegende dat Zimbabwe in de loop van de volgende jaren vermoedelijk één van de grootste diamantproducenten van de wereld kan worden als het diamantveld van Marange (Chiadzwa) in de provincie Manicaland volledig ontwikkeld wordt, met in potentie een opbrengst van miljarden euro, D. overwegende dat Zimbabwe in november 2009 in Swakopmund (Namibië) toegezegd heeft om een aantal maatregelen te treffen om de diamantontginning in Marange in overeenstemming met de certificeringsregeling van het Kimberley-proces te brengen, E. overwegende dat de tussentijdse vergadering van het Kimberley-proces van 21–23 juni 2010 in Tel Aviv geen overeenstemming over mogelijke opname van overwegingen in verband met de rechten van de mens in het Kimberley-proces heeft weten te bereiken, F. overwegende dat een groot aantal internationale ngo's (Human Rights Watch, Global Witness en Partnership for Africa-Canada) ernstige bezorgdheid geuit hebben over de toestand van de rechten van de mens in Chiadzwa, vooral over schendingen van de rechten van de mens door de veiligheidstroepen van Zimbabwe, G. overwegende dat Farai Maguwu, een burger van Zimbabwe en stichter/leider van het Centrum voor onderzoek en ontwikkeling (CRD: Centre for Research and Development), een ngo die in Manicaland gevestigd is en op de rechten van de mens toeziet, op ernstige schendingen van de rechten van de mens door de veiligheidstroepen van de Zimbabwaanse staat op verschillende diamantvelden van het land gewezen heeft, vooral in Chiadzwa, H. overwegende dat Farai Maguwu op 3 juni 2010 door de Zimbabwaanse overheid gearresteerd is op beschuldiging van verspreiding van informatie die schadelijk voor de Zimbabwaanse staat is, sindsdien onder slechte omstandigheden vastgehouden wordt, het recht ontzegd is om zijn absoluut noodzakelijke medische behandeling te ontvangen, het recht om binnen 48 uur na zijn arrestatie voor de rechter gebracht te worden, en het recht om op borgtocht vrijgelaten te worden, 1. eist onmiddellijke en onvoorwaardelijke vrijlating van Farai Maguwu en spreekt zijn veroordeling over de omstandigheden van zijn arrestatie en gevangenhouding uit; 2. dringt erop aan dat de autoriteiten van Zimbabwe hun verbintenissen volgens het Kimberley-proces, die ze in Swakopmund aangegaan zijn, gestand doen, de diamantvelden van Marange volledig aan de bevoegdheid van het leger onttrekken, en degelijke maatregelen treffen om er de orde en rust te verzekeren op een manier die de rechten van de plaatselijke bevolking eerbiedigt; 3. vraagt herziening van het Kimberley-proces zodat het de principes van de rechten van de mens op een behoorlijke manier in acht neemt; 4. vraagt nadrukkelijk dat de regering van Zimbabwe de aanzienlijke inkomsten die de diamantontginning in Chiadzwa waarschijnlijk zal opleveren, als grondslag voor het herstel van de economie van Zimbabwe in haar geheel gebruikt, en als middel om de gezondheidszorg, het onderwijs en de sociale voorzieningen te financieren die op het ogenblik door internationale donors verzorgd worden, en dringt er daarom bij de regering op aan dat ze een zelfstandig beheersfonds voor de gelden uit de diamantontginning opricht, dat in dienst van de bevolking van Zimbabwe staat; 5. vraagt de regering van Zimbabwe om de vrijheid van meningsuiting zonder beperkingen te waarborgen en te verdedigen, zodat ngo's (zoals het Centrum voor onderzoek en ontwikkeling van Farai Maguwu) vrij hun mening kunnen uiten zonder voor vervolging of gevangenisstraf te moeten vrezen; 6. vraagt dat het Kimberley-proces ervoor zorgt dat de toeziende instantie voor Zimbabwe in volledige onafhankelijkheid en integriteit optreedt, en met aandacht voor de rechten van de mens; 7. vraagt Zuid-Afrika en de ontwikkelingsgemeenschap voor zuidelijk Afrika (SADC), in hun eigen belang en dat van Zimbabwe en de regio zuidelijk Afrika in ruimere zin, om actieve maatregelen te nemen om terugkeer naar volledige democratie in Zimbabwe, eerbied voor de rechtsstaat en de rechten van de mens van de bevolking van Zimbabwe aan te moedigen; erkent dat Mugabe en zijn naaste medestanders een aanhoudend struikelblok in de ontwikkeling naar politieke en economische heropbouw en verzoening in Zimbabwe blijven vormen door de economische rijkdommen van het land in eigen voordeel te plunderen; 8. onderschrijft de recente hernieuwing (februari 2010) van de EU-lijst van personen en instanties met inreisverbod, die verbindingen met het Mugabe-regime onderhouden; benadrukt dat de beperkende maatregelen enkel en alleen tegen elementen van het regime gericht zijn en op geen enkele manier de bevolking van Zimbabwe in haar geheel zullen treffen; 9. benadrukt het belang van dialoog tussen de Europese Unie en Zimbabwe en verheugt zich over de vorderingen die in die zin gemaakt zijn; 10. verzoekt zijn voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de regeringen van de lidstaten en kandidaat-lidstaten, de hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid/vice-voorzitter van de Commissie, de regeringen en parlementen van Zimbabwe en Zuid-Afrika, de covoorzitters van de Paritaire Vergadering EU–ACS, de instellingen van de Afrikaanse Unie met o.a. het pan-Afrikaans parlement, de secretaris-generaal van de Verenigde Naties, de secretaris-generaal van de ontwikkelingsgemeenschap voor zuidelijk Afrika (SADC), de voorzitter bij toerbeurt van het Kimberley-proces (Israël), en de secretaris-generaal van het Gemenebest. Het Europees Parlement , – onder verwijzing naar zijn eerdere resoluties over de situatie in Venezuela, met name die van 11 februari 2010, 7 mei 2009, 23 oktober 2008 en 24 mei 2007, – gelet op artikel 122, lid 5, van zijn Reglement, A. overwegende dat de scheiding der machten en hun onafhankelijkheid de basis vormen van de democratische rechtsstaat, B. overwegende dat Maria Lourdes Afiuni, rechter („judge of control”) van Caracas, Eligio Cedeño, in voorarrest sinds februari 2007, op 10 december 2009 op basis van de Venezolaanse wet en na advies van de werkgroep willekeurige detentie van de VN voorwaardelijk in vrijheid heeft gesteld (met strenge beperkingen, waaronder intrekking van het paspoort), C. overwegende dat de periode van voorarrest krachtens de Venezolaanse wet tot twee jaar beperkt is en dat rechter Afiuni in haar uitspraak de grondrechten in acht heeft genomen die bescherming genieten krachtens Venezolaans en internationaal recht, D. overwegende dat rechter Afiuni onmiddellijk zonder vorm van beschuldiging bij de rechtbank werd gearresteerd door ambtenaren van het DISIP (Directoraat inlichtingen en preventie) en op 12 december 2009 werd overgebracht naar het INOF (Instituto Nacional de Orientación Femenina), een zwaar beveiligde gevangenis waar zij zes maanden later nog steeds gevangen zit onder omstandigheden die een voortdurend gevaar vormen voor haar geestelijk en lichamelijk welbevinden, aangezien zij 24 van haar medegevangenen heeft veroordeeld voor misdrijven zoals moord, drugshandel en ontvoering; overwegende dat zij gedurende haar detentie het slachtoffer is van beledigingen, bedreigingen, verbale en fysieke agressie en aanslagen op haar leven, E. overwegende dat president Hugo Chávez haar op 11 december 2009 in een op tv uitgezonden toespraak een bandiet heeft genoemd, de procureur-generaal heeft gevraagd de maximale straf toe te passen en er zelfs bij de Nationale Assemblée op heeft aangedrongen een wet aan te nemen die dit soort gedrag zwaarder moet straffen en met terugwerkende kracht in werking moet treden, F. overwegende dat artikel 26 van de Venezolaanse grondwet bepaalt dat de rechterlijke macht autonoom en onafhankelijk dient te zijn en dat de president van de Republiek Venezuela garant dient te staan voor de onafhankelijkheid van de rechterlijke macht, G. overwegende dat rechter Afiuni volgens de verklaringen van de president aan haar adres werd beschuldigd van machtsmisbruik, corruptie, samenzwering en medeplichtig aan een ontsnapping en dat zij nog steeds gevangen zit, hoewel de openbare aanklager heeft aangetoond dat zij geen geld had ontvangen en er dus geen bewijs voor corruptie was, H. overwegende dat de situatie van rechter Afiuni aanleiding heeft gegeven tot een reeks verslagen, resoluties en verklaringen waarin de Venezolaanse autoriteiten worden veroordeeld, dat ngo's zoals Amnesty International en Human Rights Watch en de hoge vertegenwoordiger voor de mensenrechten van de VN als blijk van solidariteit met haar als juristen en magistraten uit de hele wereld uiting hebben gegeven aan hun bezorgdheid over haar situatie en hebben verklaard dat zij gevangen is gezet vanwege haar integriteit en haar strijd voor de onafhankelijkheid van de rechterlijke macht, en dat de Inter-Amerikaanse Commissie voor de mensenrechten om voorzorgsmaatregelen heeft gevraagd om haar persoonlijke veiligheid te waarborgen, I. overwegende dat de zaak van rechter Afiuni geen op zichzelf staand geval is van een aanval van de politieke autoriteiten op de rechterlijke macht, aangezien sommige rechters zijn ontslagen en anderen ervoor hebben gekozen in ballingschap te gaan, J. overwegende dat de neergang van de democratie in Venezuela ook op andere terreinen duidelijk merkbaar is, met name op het gebied van de persvrijheid, o.a. op internet, die voortdurend door de regering wordt aangevallen en waartegen een scala aan maatregelen wordt genomen zoals het sluiten van kranten, radiostations, websites en televisiezenders, K. overwegende dat de vrijheid van de media van elementair belang is voor de democratie en de eerbiediging van de fundamentele vrijheden, gelet op de essentiële rol van de media als waarborg dat meningen en ideeën vrij kunnen worden geuit, onder eerbiediging van het recht van minderheden, waaronder politieke tegenstanders, en op hun bijdrage tot de daadwerkelijke deelname van mensen aan democratische processen, zodat vrije en eerlijke verkiezingen kunnen plaatsvinden, L. overwegende dat de Nationale Kiesraad met het oog op de voor 26 september 2010 geplande parlementsverkiezingen op verzoek van de regering de grenzen van de kieskringen heeft gewijzigd voor de verkiezing van de 167 leden van de Nationale Assemblée, wijzigingen die 80% van de door de oppositie bestuurde staten betreffen, M. overwegende dat maatregelen zoals willekeurige confiscatie en onteigening, waarbij meer dan 760 ondernemingen sinds 2005 zijn betrokken, waarvan sommige de belangen van de EU treffen, de sociale en economische grondrechten van de burgers ondermijnen, N. overwegende dat sprake is van een gespannen politieke situatie in Venezuela, die tot uiting komt in pesterijen, bedreigingen, intimidatie en politieke en strafrechtelijke vervolging gericht tegen de democratische oppositie, zijn vertegenwoordigers, zijn democratisch gekozen burgemeesters en gouverneurs, de studentenbeweging, vertegenwoordigers van het leger en de rechterlijke macht, tegenstanders van het officiële beleid van Chavez, journalisten en de media, met als resultaat dat velen van hen om politieke redenen in de gevangenis zijn beland, 1. betreurt de aanvallen op de onafhankelijkheid van de rechterlijke macht; spreekt zijn bezorgdheid uit over de arrestatie van rechter Afiuni en beschouwt dit als een schending van haar individuele grondrechten en als een zeer ernstige bedreiging voor de onafhankelijkheid van de rechterlijke macht, de basispijler van de rechtsstaat; 2. verzoekt om haar vrijlating en verzoekt de Venezolaanse regering zich in te zetten voor de waarden van de rechtsstaat door een eerlijk en snel proces met alle juridische waarborgen te bevorderen; 3. spreekt zijn verontrusting uit over de omstandigheden waaronder rechter Afiuni gevangen gehouden wordt en die een bedreiging vormen voor haar lichamelijke en geestelijke integriteit en verzoekt de gevangenisautoriteiten over te gaan tot strikte en onverwijlde uitvoering van de maatregelen en aanbevelingen die op 11 januari 2010 door de Inter-Amerikaanse Commissie voor de mensenrechten zijn bepleit met betrekking tot de omstandigheden waaronder rechter Afiuni wordt vastgehouden; 4. veroordeelt de publieke verklaringen van de president van de republiek Venezuela die zich in beledigende en denigrerende bewoordingen over de rechter heeft uitgelaten, een maximale straf heeft gevraagd en heeft aangedrongen op wijziging van de wet om het opleggen van een strengere straf mogelijk te maken; is van mening dat deze verklaringen de omstandigheden waaronder zij gevangen zit nog verzwaren en dat zij een aanval betekenen op de onafhankelijkheid van de rechterlijke macht van de kant van een president van een natie die daar als eerste garant voor zou moeten staan; 5. herinnert de regering van de Bolivariaanse Republiek Venezuela aan haar verplichting tot eerbiediging van de vrijheid van meningsuiting, de persvrijheid en de onafhankelijkheid van de rechterlijke macht, die verankerd is in haar eigen grondwet en in de verschillende internationale en regionale overeenkomsten en handvesten waarbij Venezuela partij is; is van mening dat de Venezolaanse media het politieke en sociale leven in Venezuela op pluralistische wijze aan bod moeten laten komen; 6. verzoekt de vice-voorzitter van de Commissie/hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid stappen bij de Venezolaanse autoriteiten te ondernemen om uiting te geven aan de bezorgdheid van de EU over de eerbiediging van de mensenrechten, de democratie en de rechtsstaat in dit Zuid-Amerikaanse land en om de belangen en eigendommen van burgers en ondernemingen uit EU-lidstaten krachtig te verdedigen; 7. wijst erop dat er volgens het Inter-Amerikaans Democratisch Handvest van de Organisatie van Amerikaanse Staten in een democratie, naast een duidelijke en noodzakelijke oorsprongslegitimiteit, die haar basis heeft in en verkregen wordt via de stembus, ook sprake moet zijn van legitimiteit van de machtsuitoefening, en deze moet berusten op respect voor het pluralisme, de vaste regels, de geldende grondwet, de wetten en de rechtsstaat als waarborg voor een volledig functionerende democratie, en dit omvat noodzakelijkerwijs respect voor vreedzame en democratische politieke oppositie, vooral wanneer die oppositie is verkozen en een mandaat van de kiezer heeft; 8. verzoekt de Venezolaanse regering met het oog op de parlementsverkiezingen op 26 september 2010 de democratische spelregels in acht te nemen, de beginselen van de vrijheid van meningsuiting, vergadering, vereniging en verkiezing te eerbiedigen en de Europese Unie en internationale organisaties uit te nodigen voor waarneming bij deze verkiezingen; 9. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid, de regering en Nationale Vergadering van de Bolivariaanse Republiek Venezuela, de Euro-Latijns-Amerikaanse Parlementaire Vergadering en de secretaris-generaal van de Organisatie van Amerikaanse Staten. Het Europees Parlement , – onder verwijzing naar zijn eerdere resoluties over het Koreaans schiereiland, – gezien het Handvest van de Verenigde Naties, de Universele verklaring van de rechten van de mens, de internationale verdragen over mensenrechten en andere mensenrechteninstrumenten, – gezien de resolutie van de VN-Mensenrechtenraad van 25 maart 2010 over de mensenrechtensituatie in de Democratische Volksrepubliek Korea, die door de lidstaten van de EU is gesteund en waarin de „stelselmatige, wijdverspreide en ernstige schendingen van burger-, politieke, economische, sociale en culturele rechten” en de „ernstige, wijdverspreide en stelselmatige inbreuken op de mensenrechten” door de Democratische Volksrepubliek Korea werden veroordeeld, – gezien de resoluties 1718 (2006) en 1874 (2009) van de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties, – gezien de resolutie van de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties (op basis van het verslag van de Derde Commissie) over de mensenrechtensituatie in de Democratische Volksrepubliek Korea, die op 19 november 2009 tijdens de 64ste zitting werd aangenomen, – gelet op Besluit nr. 2009/1002/GBVB van de Raad van 22 december 2009, – gezien het op 7 november 2009 door de VN-Mensenrechtenraad aangenomen Universal Peer Report over de Democratische Volkrepubliek Korea, en gezien de instemming van de Democratische Volkrepubliek Korea om 117 aanbevelingen te onderzoeken uit het op 18 maart 2010 door de VN-Mensenrechtenraad aangenomen verslag van de werkgroep voor de universele periodieke toetsing, – gezien het verslag van Vitit Muntarbhorn, de bijzondere rapporteur voor de mensenrechtensituatie in de Democratische Volksrepubliek Korea, van 17 februari 2010, – gezien de 29ste ronde van de EU-China mensenrechtendialoog van 29 juni 2010 in Madrid, waar de kwestie van de Noord-Koreaanse vluchtelingen werd besproken, – gelet op artikel 122, lid 5, van zijn Reglement, A. overwegende dat de mensenrechtensituatie in de Democratische Volkrepubliek Korea zeer verontrustend blijft en de humanitaire situatie aanleiding geeft tot ernstige bezorgdheid, B. overwegende dat de resolutie van de VN-Mensenrechtenraad van 25 maart 2010 over de mensenrechtensituatie in de Democratische Volksrepubliek Korea zich uitermate bezorgd toont over de aanhoudende berichten van stelselmatige, wijdverspreide en ernstige schendingen van burger-, politieke, economische, sociale en culturele rechten in de Democratische Volksrepubliek Korea, C. overwegende dat de bijzondere rapporteur van de Verenigde Naties voor de mensenrechtensituatie in de Democratische Volksrepubliek Korea de mensenrechtensituatie in zijn jaarverslag aan de VN-Mensenrechtenraad als „afgrijselijk” heeft beschreven, D. overwegende dat de regering van de Democratische Volksrepubliek Korea het mandaat van de bijzondere rapporteur voor de mensenrechtensituatie in Noord-Korea verwerpt, hem de toegang tot het land heeft geweigerd en zich verzet tegen samenwerking met de VN-mensenrechtenmechanismen, E. overwegende dat de bijzondere rapporteur van de VN in zijn rapport stelt dat de hervatting van het zespartijenoverleg over kernontwapening tevens een gelegenheid kan zijn om ruimte te scheppen voor een beter mensenrechtenklimaat, F. overwegende dat de bijzondere rapporteur van de VN heeft gesuggereerd dat de Veiligheidsraad de schending van de mensenrechten in de Democratische Volksrepubliek Korea moet behandelen en dat een onderzoekscommissie moet worden opgericht om vermeende misdaden tegen de mensheid door de regering van de Democratische Volksrepubliek Korea te onderzoeken, G. overwegende dat tal van internationale niet-gouvernementele mensenrechtenorganisaties de Europese Unie hebben opgeroepen zich meer met mensenrechtenkwesties in Noord-Korea in te laten, H. overwegende dat de VN-Mensenrechtenraad in zijn resolutie de ernstige, wijdverspreide en stelselmatige inbreuken op de mensenrechten in de Democratische Volksrepubliek Korea betreurt, met name het gebruik van foltering en werkkampen tegen politieke gevangenen en gerepatrieerde burgers van de Democratische Volksrepubliek Korea, I. overwegende dat de autoriteiten van de Democratische Volksrepubliek Korea zich stelselmatig schuldig maken aan buitengerechtelijke executies, arbitraire opsluitingen en verdwijningen, J. overwegende dat het gerechtelijk apparaat ondergeschikt is aan de staat en dat de doodstraf wordt toegepast voor een breed scala misdaden tegen de staat en periodiek door het strafwetboek wordt uitgebreid, terwijl burgers, met inbegrip van kinderen, worden gedwongen openbare executies bij te wonen, K. overwegende dat de regering van de Democratische Volksrepubliek Korea politieke oppositie, vrije en eerlijke verkiezingen, vrije media, religieuze vrijheid, vrijheid van vereniging en collectieve arbeidsovereenkomsten verbiedt, L. overwegende dat de kidnapping en ontvoering van burgers uit derde landen zoals Japan, de republiek Korea en andere landen, waaronder naar verluidt ook EU-burgers, onopgelost blijft en doortastend optreden van de internationale gemeenschap vergt, M. overwegende dat een aanzienlijk aantal Noord-Koreanen naar de Volksrepubliek China vlucht, waar veel vrouwen naar verluidt zouden terechtkomen in mensenhandel en gedwongen huwelijken; overwegende dat de Volksrepubliek China naar verluidt Noord-Koreaanse vluchtelingen gedwongen naar de Democratische Volksrepubliek Korea terugstuurt, wat in strijd is met de internationale normen inzake het verbod op refoulement en waardoor burgers van de Democratische Volksrepubliek Korea geen toegang hebben tot de asielprocedures van de UNHCR, wat op zijn beurt in strijd is met het VN-Vluchtelingenverdrag van 1951 en het bijbehorende protocol van 1967, waartoe de Volksrepubliek China is toegetreden; overwegende dat er verontrustende rapporten zijn over het lot van deze gedwongen teruggestuurde burgers, N. overwegende dat de staatspraktijk van schuld door vereniging tot gevolg heeft dat volledige families worden opgesloten, met inbegrip van kinderen en grootouders; overwegende dat deze gevangenen blootgesteld zijn aan grove schendingen van de mensenrechten zoals foltering, uithongering en slavenarbeid, en dat volgens rapporten naar schatting reeds 100 000 personen zouden zijn omgekomen, vaak als gevolg van uitputting of onbehandelde ziekten, O. overwegende dat satellietbeelden en diverse verklaringen van Noord-Koreaanse overlopers de vermoedens voeden dat de Democratische Volksrepubliek Korea er minstens zes politieke concentratiekampen op nahoudt met ruim 150 000 politieke gevangenen, en dat, wanneer alle andere categorieën gevangenen zoals degenen die gedwongen zijn gerepatrieerd uit de Volksrepubliek China, daarbij worden opgeteld, er naar schatting 200 000 mensen in detentiekampen zijn opgesloten, P. overwegende dat grote delen van de bevolking honger lijden en in ruime mate afhankelijk zijn van internationale voedselhulp, en dat het Wereldvoedselprogramma in september 2009 heeft gemeld dat een derde van de Noord-Koreaanse vrouwen en kinderen ondervoed is, Q. overwegende dat de samenleving volledig in het teken staat van „het leger eerst” en van de „juché”-ideologie, wat de verering van de leider van het land vergt, R. overwegende dat volgens betrouwbare berichten van overlopers de bevolking onderworpen is aan mobilisatiecampagnes voor dwangarbeid, terwijl de toegang van de mensen tot onderwijs en de kans op een goede baan gebaseerd zijn op hun „songbun” (sociale-klassestatus), die wordt bepaald door de trouw aan het regime van de betrokkene of zijn familie, S. overwegende dat de „munthervorming” van 30 november 2009 ernstige schade heeft toegebracht aan de reeds falende economie en heeft geleid tot de verdere verarming van niet-bevoorrechte lagen van de samenleving, wat grote sociale onvrede met zich heeft gebracht, T. overwegende dat buitenlandse journalisten geen onbeperkte toegang krijgen tot de Democratische Volksrepubliek Korea en dat het Centrale Koreaanse nieuwsagentschap de enige informatiebron voor alle mediakanalen in Noord-Korea is, waarbij radio's en TV's enkel signalen van regeringszenders kunnen ontvangen, de ontvangst van buitenlandse zenders ten strengste verboden is en overtredingen met zware sancties worden bestraft; overwegende dat het gewone volk geen toegang heeft tot het internet, 1. verzoekt de Democratische Volksrepubliek Korea onmiddellijk een einde te maken aan de aanhoudende ernstige, wijdverspreide en stelselmatige schendingen van de mensenrechten tegen haar eigen bevolking, die de proportie van misdaden tegen de mensheid kunnen aannemen en bijgevolg onder het internationaal strafrecht vallen; 2. verzoekt de Democratische Volksrepubliek Korea onmiddellijk en definitief een einde te maken aan openbare executies en de doodstraf in de Democratische Volksrepubliek Korea af te schaffen; 3. verzoekt de Democratische Volksrepubliek Korea een einde te maken aan buitengerechtelijke executies en georganiseerde verdwijningen en aan het gebruik van foltering en dwangarbeid, de politieke gevangenen vrij te laten en haar burgers toe te staan vrij te reizen; 4. verzoekt de autoriteiten van de Democratische Volksrepubliek Korea te waarborgen dat alle behoeftige burgers toegang krijgen tot voedsel- en humanitaire hulp; 5. verzoekt de Democratische Volksrepubliek Korea vrije meningsuiting en persvrijheid toe te staan, evenals ongecensureerde toegang tot het internet voor al haar burgers; 6. verzoekt de EU de oprichting van een VN-onderzoekscommissie te steunen die vroegere en huidige schendingen van de mensenrechten in de Democratische Volksrepubliek Korea moet beoordelen om te bepalen in welke mate deze schendingen en de met de misbruiken samenhangende straffeloosheid misdaden tegen de mensheid kunnen vormen, en verzoekt de lidstaten van de EU in de Algemene Vergadering van de VN een resolutie in die zin te steunen; 7. verzoekt de EU gezien de ernst van de situatie een bijzondere vertegenwoordiger van de EU voor de Democratische Volksrepubliek Korea aan te stellen, die moet zorgen voor de nodige aandacht en coördinatie, zowel binnen de Europese Unie als met cruciale partners zoals de Verenigde Staten en de Republiek Korea; 8. verzoekt de autoriteiten van de Democratische Volksrepubliek Korea de aanbevelingen te volgen uit het door de VN-Mensenrechtenraad aangenomen verslag van de werkgroep voor de universele periodieke toetsing, en als eerste stap in te stemmen met elk type inspectie van detentiefaciliteiten door het Internationaal comité van het Rode Kruis en andere onafhankelijke internationale deskundigen, en de bijzondere rapporteurs van de VN toestemming te verlenen het land te bezoeken; 9. verzoekt de regering van de Democratische Volksrepubliek Korea te zorgen voor een alomvattend onderzoek met een transparant en bevredigend resultaat, eindelijk alle informatie te verstrekken over de EU-burgers en onderdanen van derde landen waarvan wordt vermoed dat ze de afgelopen decennia door Noord-Koreaanse staatsagenten zijn ontvoerd, en onmiddellijk alle ontvoerden vrij te laten die nog in het land worden vastgehouden; 10. verzoekt de lidstaten van de EU met klem Noord-Koreaanse vluchtelingen asiel te verlenen en de organisatie van Europese en internationale bescherming voor Noord-Koreanen die de wanhopige situatie in hun land ontvluchten stelselmatiger aan te pakken, en verzoekt de Commissie organisaties uit het middenveld die Noord-Koreaanse vluchtelingen helpen te blijven steunen; 11. verzoekt de Volksrepubliek China te stoppen met de arrestatie van Noord-Koreaanse vluchtelingen en met het terugsturen ervan naar de Democratische Volksrepubliek Korea, haar verplichtingen uit hoofde van het Vluchtelingenverdrag van 1951 en het bijbehorende Protocol van 1967 na te komen, de UNHCR toegang te verlenen tot Noord-Koreaanse vluchtelingen om hun statuut vast te stellen en te helpen bij hun veilige reïntegratie, en met Chinese mannen gehuwde Noord-Koreaanse vrouwen de legale verblijfsstatus toe te kennen; 12. verzoekt de Volksrepubliek China haar nauwe betrekkingen met de Democratische Volksrepubliek Korea aan te wenden om economische en sociale hervormingen in het land te bevorderen, ten einde de levensomstandigheden en de sociale rechten van de Noord-Koreaanse bevolking te verbeteren; 13. verzoekt de Commissie de mensenrechtensituatie in de Democratische Volksrepubliek Korea en de kwestie van de Noord-Koreaanse vluchtelingen in de Volksrepubliek China ter sprake te brengen op alle besprekingen op hoog niveau tussen de EU en China en in de EU-China mensenrechtendialoog; 14. verzoekt de Commissie de bestaande humanitaire hulpverlening te handhaven en de communicatiekanalen met de Democratische Volksrepubliek Korea open te houden, en de verdeling van voedsel- en humanitaire hulp in Noord-Korea op de voet te volgen om te voldoen aan de internationale normen inzake transparantie en verantwoordingsplicht; 15. verzoekt de Commissie en de lidstaten van de EU verder te gaan met de actieve dialoog met en de steun voor ngo's en organisaties van het middenveld die zich inzetten voor de totstandbrenging van contacten binnen de Democratische Volksrepubliek Korea, ten einde veranderingen te bevorderen die leiden tot een beter mensenrechtenklimaat; 16. verzoekt de Commissie in de vrijhandelsovereenkomst tussen de EU en de Republiek Korea een clausule op te nemen inzake toezicht op de rechten van de werknemers in het Industrieel complex Kaesong in de Democratische Volksrepubliek Korea; 17. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de lidstaten en de kandidaat-landen, de vice-voorzitter van de Commissie/hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid, de Raad, de Commissie, de regeringen van de Republiek Korea, de Democratische Volksrepubliek Korea en de Volksrepubliek China, en de secretaris-generaal van de Verenigde Naties.