(Gewone wetgevingsprocedure: eerste lezing) (Gewone wetgevingsprocedure: eerste lezing) Het Europees Parlement, – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2020)0137 ), – gezien artikel 294, lid 2, en artikel 43, lid 2, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C9-0100/2020), – gezien artikel 294, lid 3, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité van 18 september 2020 (1) , – gezien artikel 59 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling ( A9‑0164/2020 ), 1. stelt onderstaand standpunt in eerste lezing vast; 2. verzoekt de Commissie om hernieuwde voorlegging aan het Parlement indien zij haar voorstel vervangt, ingrijpend wijzigt of voornemens is het ingrijpend te wijzigen; 3. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en aan de Commissie alsmede aan de nationale parlementen. Standpunt van het Europees Parlement in eerste lezing vastgesteld op 8 oktober 2020 met het oog op de vaststelling van Besluit (EU) 2020/... van het Europees Parlement en de Raad tot wijziging van Beschikking 2003/17/EG van de Raad wat betreft de gelijkwaardigheid van in Oekraïne verrichte veldkeuringen van gewassen voor de teelt van zaaigranen en de gelijkwaardigheid van in Oekraïne voortgebrachte zaaigranen (Aangezien het Parlement en de Raad tot overeenstemming zijn geraakt, komt het standpunt van het Parlement overeen met de definitieve rechtshandeling: Besluit (EU) 2020/1544.) Het Europees Parlement, – gezien de ontwerpverordening van de Commissie tot wijziging van de bijlage bij Verordening (EU) nr. 231/2012 tot vaststelling van de specificaties van de in de bijlagen II en III bij Verordening (EG) nr. 1333/2008 van het Europees Parlement en de Raad opgenomen levensmiddelenadditieven wat betreft de specificaties van titaandioxide (E 171) (D066794/04), – gezien Verordening (EG) nr. 1333/2008 van het Europees Parlement en de Raad van 16 december 2008 inzake levensmiddelenadditieven (1) , en met name artikel 14, – gezien Verordening (EG) nr. 1331/2008 van het Europees Parlement en de Raad van 16 december 2008 tot vaststelling van een uniforme goedkeuringsprocedure voor levensmiddelenadditieven, voedingsenzymen en levensmiddelenaroma’s (2) , en met name artikel 7, lid 5, – gezien het samenvattend verslag van het Permanent Comité voor planten, dieren, levensmiddelen en diervoeders van 13 mei 2019 (3) , – gezien de verklaring van de Europese Autoriteit voor voedselveiligheid (EFSA), aangenomen op 10 mei 2019 en gepubliceerd op 12 juni 2019 (4) , – gezien artikel 5 bis, lid 3, onder b), en artikel 5 bis, lid 5, van Besluit 1999/468/EG van de Raad van 28 juni 1999 tot vaststelling van de voorwaarden voor de uitoefening van de aan de Commissie verleende uitvoeringsbevoegdheden (5) , – gezien artikel 112, leden 2 en 3 en lid 4, onder c), van zijn Reglement, – gezien de ontwerpresolutie van de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en voedselveiligheid, A. overwegende dat in Verordening (EG) nr. 1333/2008 voorschriften zijn neergelegd voor in levensmiddelen gebruikte levensmiddelenadditieven om de doeltreffende werking van de interne markt, maar ook een hoog niveau van bescherming van de menselijke gezondheid en een hoog niveau van de consumentenbescherming te waarborgen, inclusief de bescherming van consumentbelangen en eerlijke praktijken in de levensmiddelenhandel, in voorkomend geval rekening houdend met de bescherming van het milieu; B. overwegende dat bij Verordening (EG) nr. 1331/2008 een uniforme evaluatie- en goedkeuringsprocedure is vastgesteld voor onder meer levensmiddelenadditieven, die bijdraagt tot het vrije verkeer van levensmiddelen in de Unie en tot een hoog niveau van bescherming van de menselijke gezondheid en een hoog niveau van consumentenbescherming, met inbegrip van de bescherming van consumentenbelangen; Het gebruik van titaandioxide (E 171) in levensmiddelen C. overwegende dat titaandioxide (E 171) een levensmiddelenadditief is dat ten dele bestaat uit nanodeeltjes en met name zit in levensmiddelen als snoep, cake, desserts, ijs, koekjes, chocoladerepen en brood en gebak; overwegende dat titaandioxide vooral wordt gebruikt om een dekkende witte kleur te krijgen en producten minder doorschijnend te maken; D. overwegende dat titaandioxide (E 171) vooral gebruikt wordt in levensmiddelen die populair zijn bij kinderen, zoals kauwgom, snoepjes, chocola en ijs, en dat er reden is tot bezorgdheid omdat juist dit kwetsbare deel van de bevolking veelvuldig aan titaandioxide wordt blootgesteld; Veiligheidsrisicobeoordeling E. overwegende dat in het wetenschappelijke advies van EFSA over titaandioxide (E 171) van 28 juni 2016 (6) al werd gewezen op een gebrek aan gegevens op grond waarvan het niet mogelijk was om de veiligheidsrisico’s van het additief volledig te beoordelen; overwegende dat de onzekerheden in verband met de veiligheid van titaandioxide (E 171) ten dele te wijten zijn aan het feit dat producenten niet de nodige gegevens aanleveren om een risicobeoordeling uit te voeren; F. overwegende dat in een aanzienlijk aantal recente wetenschappelijke publicaties (7) twijfels zijn geuit over de veiligheid van titaandioxide (E 171), en mogelijke risico’s in verband met de consumptie ervan onder de aandacht zijn gebracht; G. overwegende dat het Frans agentschap voor voedsel, milieu en veiligheid en gezondheid op het werk (ANSES) in zijn advies van 12 april 2019 (8) wijst op mogelijke kankerverwekkende en andere schadelijke effecten van titaandioxide (E 171) en vaststelt dat er nog wetenschappelijke onzekerheden en gegevenslacunes zijn wat betreft de veiligheid van titaandioxide (E 171) en dat daarom eventuele ongerustheid over de mogelijke toxiciteit van titaandioxide (E 171) voor consumenten niet kan worden weggenomen; overwegende dat het Nederlandse Bureau Risicobeoordeling & onderzoek (BuRO) (9) eveneens heeft gewezen op gegevenslacunes en onzekerheden; H. overwegende dat in de meest recente verklaring van EFSA over titaandioxide (E 171) in levensmiddelen (10) verwezen wordt naar het advies van ANSES en tevens erkend wordt dat er sprake is van diverse onzekerheden in verband met de veiligheid van inname van dit additief; I. overwegende dat 19 wetenschappers uit acht landen in februari 2016 in het Internationaal Instituut voor Kankeronderzoek Lyon (Frankrijk) bijeen zijn gekomen om een herbeoordeling uit te voeren van de carcinogeniteit van titaandioxide (E 171) en daarbij tot de conclusie kwamen dat dit additief geclassificeerd zou moeten worden als mogelijk kankerverwekkend voor de mens (groep 2B) (11) ; J. overwegende dat het US National Institute for Occupational Safety and Health (NIOSH) heeft bepaald dat blootstelling aan ultrafijn titaandioxide (E 171) beschouwd moet worden als potentieel carcinogeen op de werkplek (12) ; Besluiten inzake risicobeheer K. overwegende dat de Franse regering naar aanleiding van het advies van ANSES en de daaropvolgende verklaring van EFSA, waarin de twijfels ten aanzien van titaandioxide niet werden weggenomen, een decreet heeft vastgesteld houdende een verbod op de verkoop van levensmiddelen die titaandioxide (E 171) bevatten per 1 januari 2020, bij wijze van voorzorgsmaatregel ter bescherming van de gezondheid van consumenten; L. overwegende dat de Commissie ondanks dit alles niet heeft voorgesteld om het gebruik van titaandioxide (E 171) uit te faseren, maar een ontwerpverordening heeft voorgesteld tot herziening van de definitie en de specificaties van dit levensmiddelenadditief, op grond waarvan titaandioxide (E 171) nog steeds rechtmatig in de handel kan worden gebracht en op de markt mag blijven; M. overwegende dat het besluit om titaandioxide (E 171) niet van de markt te weren nadelig uitpakt voor ondernemingen die ervoor hebben gekozen om het voorzorgsbeginsel toe te passen en titaandioxide (E 171) niet meer in hun producten te verwerken of dit door een andere stof te vervangen; Voorzorgsbeginsel en “andere factoren” N. overwegende dat in artikel 191, lid 2, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU) het voorzorgsbeginsel is neergelegd als een van de grondbeginselen van de Unie; O. overwegende dat in artikel 168, lid 1, VWEU is bepaald dat “bij de bepaling en de uitvoering van elk beleid en elk optreden van de Unie [...] een hoog niveau van bescherming van de menselijke gezondheid [wordt] verzekerd”; P. overwegende dat ruim 85 000 burgers uit heel Europa een petitie (13) hebben ondertekend ter ondersteuning van het Franse verbod op titaandioxide (E 171), en aandringen op toepassing van het voorzorgsbeginsel vanwege de onduidelijkheden met betrekking tot levensmiddelenadditieven die geen voedingsdoelen dienen en mogelijk risico’s voor consumenten met zich meebrengen; Q. overwegende dat bij de goedkeuring van levensmiddelenadditieven ook andere relevante factoren in aanmerking dienen te worden genomen, waaronder maatschappelijke, economische, traditionele, ethische en milieufactoren, en rekening gehouden moet worden met het voorzorgsbeginsel en met de uitvoerbaarheid van controles, zoals bedoeld in Verordening (EG) nr. 1331/2008; Voorwaarden voor goedkeuring en alternatieven R. overwegende dat in artikel 6 van Verordening (EG) nr. 1333/2008 is bepaald dat een levensmiddelenadditief slechts mag worden goedgekeurd als het gebruik ervan veilig en op grond van een technische behoefte gerechtvaardigd is, en als het gebruik ervan de consument niet misleidt, maar hem/haar juist voordelen biedt; S. overwegende dat titaandioxide (E 171) slechts gebruikt wordt voor esthetische doeleinden, maar geen voedingswaarde of nuttige technologische functie heeft; T. overwegende dat er geen overtuigende technologische noodzaak bestaat voor het gebruik van titaandioxide (E 171) en dat veel voedselproducenten en detailhandelaren die op de Franse markt actief zijn zonder problemen titaandioxide (E 171) uit hun producten hebben verwijderd om te voldoen aan de Franse wetgeving die het in de handel brengen van producten met dit additief verbiedt (14) ; overwegende dat enkele multinationals hebben toegezegd om titaandioxide (E 171) uit alle producten in hun assortiment te verwijderen (15) ; U. overwegende dat de meeste lidstaten tot op heden nog worstelen met de handhaving van het vereiste inzake etikettering van nanodeeltjes in levensmiddelen; overwegende dat bij tests die zijn uitgevoerd door consumentenorganisaties in Spanje, België, Italië en Duitsland nanodeeltjes van titaandioxide (E 171) zijn aangetroffen in hoeveelheden van meer dan 50 % zonder dat in de lijst van ingrediënten bij het additief het woord “nano” werd vermeld (16) , en dat dit het geval was bij levensmiddelen zoals snoepjes, kauwgom en cakejes die vaak door kinderen of andere kwetsbare bevolkingsgroepen worden genuttigd; 1. maakt bezwaar tegen de aanneming van het ontwerp van verordening van de Commissie; 2. is van mening dat dit ontwerp van verordening van de Commissie niet verenigbaar is met het doel en de inhoud van Verordening (EG) nr. 1333/2008 en Verordening (EG) nr. 1331/2008; 3. is van mening dat het blijven toestaan van het in de handel brengen en verkopen van titaandioxide (E 171) als levensmiddelenadditief in strijd is met de voorschriften van artikel 6 van Verordening (EG) nr. 1333/2008 en negatieve gevolgen kan hebben voor de gezondheid van Europese consumenten; 4. verzoekt de Commissie haar ontwerp van verordening in te trekken; 5. dringt er bij de Commissie op aan toepassing te geven aan het voorzorgsbeginsel en titaandioxide (E 171) te schrappen uit de EU-lijst van toegestane levensmiddelenadditieven; 6. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie, alsmede aan de regeringen en parlementen van de lidstaten. Het Europees Parlement, – gezien het ontwerp van verordening van de Commissie tot wijziging van Verordening (EG) nr. 1881/2006 wat betreft de maximumgehalten voor acrylamide in bepaalde levensmiddelen voor zuigelingen en peuters (D067815/03), – gezien Verordening (EEG) nr. 315/93 van de Raad van 8 februari 1993 tot vaststelling van communautaire procedures inzake verontreinigingen in levensmiddelen (1) , en met name artikel 2, lid 3, – gezien Verordening (EU) 2017/2158 van de Commissie van 20 november 2017 tot vaststelling van risicobeperkende maatregelen en referentieniveaus voor de reductie van de acrylamidegehalten in levensmiddelen (2) , – gezien het wetenschappelijk advies over acrylamide in levensmiddelen dat goedgekeurd is door het Panel voor contaminanten in de voedselketen (Contam-panel) van de Europese Autoriteit voor voedselveiligheid (EFSA) op 30 april 2015 en gepubliceerd op 4 juni 2015 (3) , – gezien artikel 5 bis, lid 3, onder b), van Besluit 1999/468/EG van de Raad van 28 juni 1999 tot vaststelling van de voorwaarden voor de uitoefening van de aan de Commissie verleende uitvoeringsbevoegdheden (4) , – gezien artikel 112, leden 2 en 3 en lid 4, onder c), van zijn Reglement, – gezien de ontwerpresolutie van de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en voedselveiligheid, Algemeen A. overwegende dat acrylamide een chemische verbinding is die aanwezig is in levensmiddelen en die gevormd wordt door de van nature aanwezige stoffen vrije asparagine en suikers tijdens verwerking bij hoge temperatuur, zoals frituren, roosteren en bakken; B. overwegende dat consumenten worden blootgesteld aan acrylamide via industrieel geproduceerde levensmiddelen, zoals chips, brood, biscuits en koffie, maar ook bij het koken thuis, bijvoorbeeld het roosteren van brood of het bakken van frietjes; C. overwegende dat zuigelingen, peuters en andere kinderen gezien hun lagere lichaamsgewicht de meest blootgestelde leeftijdsgroep vormen en daarom bijzonder kwetsbaar zijn; overwegende dat het bekend is dat kinderen een hoger metabolisme hebben als gevolg van de grotere lever-/lichaamsgewichtsverhouding, waardoor het waarschijnlijker wordt dat glycidamide (de metaboliet van acrylamide, die ontstaat door biotransformatie) bij kinderen sneller kan worden gevormd, waardoor de mogelijkheid van toxiciteit van acrylamide bij kinderen toeneemt (5) ; Veiligheidsprobleem D. overwegende dat acrylamide volgens de door de Unie goedgekeurde geharmoniseerde indeling en etikettering (CLP00) giftig is bij inslikken, genetische defecten kan veroorzaken, kanker kan veroorzaken, schade toebrengt aan organen door langdurige of herhaalde blootstelling, schadelijk is bij aanraking met de huid, ernstige oogirritatie veroorzaakt, schadelijk is bij inademing, ervan verdacht wordt de vruchtbaarheid te schaden, huidirritatie veroorzaakt en een allergische huidreactie kan veroorzaken; overwegende dat bovendien uit de indeling die door bedrijven in REACH-registraties wordt verstrekt aan het Europees Agentschap voor chemische stoffen (ECHA), blijkt dat deze stof vermoedelijk de vruchtbaarheid of het ongeboren kind schaadt (6) ; E. overwegende dat daarnaast in sommige hersengebieden die verband houden met de geheugen-, de leer- en de cognitieve functie, een degeneratie van de perifere zenuw- en zenuwterminals is waargenomen (7) ; F. overwegende dat in het wetenschappelijk advies van het Contam-panel van 30 april 2015 over acrylamide in levensmiddelen (8) op basis van alle beschikbare gegevens vier mogelijke kritische eindpunten voor de toxiciteit van acrylamide zijn vastgesteld, namelijk neurotoxiciteit, effecten op de voortplanting van mannen, ontwikkelingstoxiciteit en carcinogeniteit; overwegende dat het Contam-panel ook heeft opgemerkt dat acrylamide mutageen in geslachtscellen is en dat er momenteel geen vaste procedures voor risicobeoordeling aan de hand van dit eindpunt bestaan; overwegende dat het Contam-panel meer specifiek eerdere evaluaties bevestigt op basis waarvan is geconcludeerd dat acrylamide in levensmiddelen het risico op kanker voor consumenten van alle leeftijdsgroepen kan vergroten; G. overwegende dat de toxiciteit van acrylamide reeds in 2002 is erkend in een gezamenlijk verslag van de FAO en de WHO (9) ; overwegende dat acrylamide ingedeeld is als waarschijnlijk carcinogeen voor de mens (“a probable human carcinogen”) door het Internationaal Agentschap voor kankeronderzoek (IARC) (10) , als een stof waarvan redelijkerwijs te verwachten is dat zij kankerverwekkend is voor de mens (“reasonably anticipated to be a human carcinogen”) door het National Toxicology Program (NTP) van de VS (11) en als waarschijnlijk kankerverwekkend voor de mens (“likely to be carcinogenic to humans”) door het Environmental Protection Agency (EPA) van de VS (12) ; H. overwegende dat hormoonontregelende eigenschappen van acrylamide worden besproken in diverse wetenschappelijke studies (13) en dringend moeten worden onderzocht; Voorzorgsbeginsel I. overwegende dat in artikel 191, lid 2, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU) het voorzorgsbeginsel is neergelegd als een van de grondbeginselen van de Unie; J. overwegende dat in artikel 168, lid 1, VWEU is bepaald dat “bij de bepaling en de uitvoering van elk beleid en elk optreden van de Unie [...] een hoog niveau van bescherming van de menselijke gezondheid [wordt] verzekerd”; Specifieke wettelijke vereisten K. overwegende dat in artikel 2, leden 1 en 2, van Verordening (EEG) nr. 315/93 wordt bepaald dat levensmiddelen met een gehalte aan een verontreiniging dat toxicologisch onaanvaardbaar is, niet in de handel mogen worden gebracht en dat verontreinigingen beperkt dienen te worden tot het laagst mogelijke gehalte dat redelijkerwijs tot stand kan worden gebracht door middel van goede praktijken in alle stadia van de voedselproductie; L. overwegende dat exploitanten van levensmiddelenbedrijven krachtens Verordening (EU) 2017/2158 risicobeperkende maatregelen moeten toepassen en bepaalde acties moeten uitvoeren om de acrylamidegehalten in bepaalde levensmiddelen te reduceren, teneinde ervoor te zorgen dat de acrylamidegehalten in hun producten onder de “referentieniveaus” blijven, die worden gebruikt om de doeltreffendheid van de risicobeperkende maatregelen te controleren door middel van bemonstering en analyse; M. overwegende dat de in Verordening (EU) 2017/2158 vastgestelde referentieniveaus van toepassing zijn sinds april 2018 en door de Commissie moeten worden herzien om de drie jaar, de eerste keer binnen drie jaar na de inwerkingtreding van de verordening, teneinde lagere niveaus vast te stellen (14) ; N. overwegende dat referentieniveaus ontbreken voor diverse productcategorieën, zoals groentechips, kroketten en rijstcrackers, waarbij voor sommige hiervan bewezen is dat zij hoge acrylamidegehalten bevatten; overwegende dat Aanbeveling (EU) 2019/1888 van de Commissie (15) een niet-uitputtende lijst bevat van levensmiddelencategorieën die regelmatig moeten worden gemonitord op de aanwezigheid van acrylamide; O. overwegende dat de Commissie overeenkomstig artikel 2, lid 3, van Verordening (EEG) nr. 315/93 waar nodig maximale toleranties voor bepaalde verontreinigingen mag vaststellen ter bescherming van de volksgezondheid; overwegende dat nog geen maximumgehalten voor acrylamide in levensmiddelen zijn vastgesteld; overwegende dat in overweging 15 van Verordening (EU) 2017/2158 wordt aangegeven dat ter aanvulling van de risicobeperkende maatregelen moet worden overwogen om maximumgehalten voor acrylamide in bepaalde levensmiddelen vast te stellen; Ontwerpverordening van de Commissie P. overwegende dat in de ontwerpverordening van de Commissie wordt erkend dat het belangrijk is dat het acrylamidegehalte in levensmiddelen zo laag is als redelijkerwijs haalbaar is; Q. overwegende dat in de ontwerpverordening van de Commissie wordt voorgesteld om alleen maximumgehalten vast te stellen voor twee zeer specifieke categorieën levensmiddelen, namelijk “Biscuits en beschuiten voor zuigelingen en jonge kinderen” (150 µg/kg, hetgeen overeenkomt met het huidige referentieniveau) en “Babyvoeding, bewerkte voedingsmiddelen op basis van granen voor zuigelingen en jonge kinderen, met uitzondering van biscuits en beschuiten” (50 µg/kg, hetgeen zelfs 10 µg/kg hoger is dan het huidige referentieniveau van 40 µg/kg); R. overwegende dat de monitoringgegevens waarop de Commissie haar ontwerpverordening heeft gebaseerd, betrekking hebben op de periode 2015-2018; overwegende dat, wil Verordening (EU) 2017/2158 een effect hebben op het acrylamidegehalte in levensmiddelen, redelijkerwijs mag worden verwacht dat de fabrikanten van levensmiddelen nu ten minste de referentiewaarde hebben bereikt die drie jaar geleden is vastgesteld; Marktsituatie en beoordeling van de ontwerpverordening van de Commissie S. overwegende dat uit onderzoek dat in het najaar van 2018 is uitgevoerd door tien consumentenorganisaties in heel Europa (16) , blijkt dat een reeks producten die niet onder de twee in de ontwerpverordening van de Commissie geregelde categorieën vallen, zoals biscuits en wafels, vaak worden gebruikt door kinderen jonger dan drie jaar; en dat voor sommige van deze producten kinderen duidelijk de doelgroep zijn (d.w.z. verpakkingsontwerp met tekenfilmfiguren die voor kinderen aantrekkelijk zijn); overwegende dat een soortgelijke situatie kan worden verondersteld voor producten als crackers of ontbijtgranen; T. overwegende dat het referentieniveau voor “Biscuits en wafels” (350 μg/kg) en het referentieniveau voor “Biscuits en beschuiten voor zuigelingen en jonge kinderen” (150 μg/kg) aanzienlijk verschillen, zonder dat de ouders op de hoogte worden gebracht van het verschil wat het gewenste maximale acrylamidegehalte betreft; U. overwegende dat ook werd vastgesteld dat voor biscuits en wafels een derde van de geteste producten op of boven het referentieniveau lag, en dat van de biscuits en wafels waarvan werd vastgesteld dat zij ”vaak worden geconsumeerd door kinderen jonger dan drie”, bijna twee derde het referentieniveau voor de categorie “Biscuits en beschuiten voor zuigelingen en jonge kinderen” niet zou hebben gehaald; V. overwegende dat het buiten kijf staat dat de aanwezigheid van acrylamide in levensmiddelen tot een minimum kan worden beperkt door de toepassing van passende risicobeperkende maatregelen (17) ; overwegende dat het voor alle levensmiddelencategorieën mogelijk is gebleken producten te produceren met een laag acrylamidegehalte (18) ; W. overwegende dat, wat de ontwerpverordening van de Commissie betreft, zowel uit consumentenonderzoek in 2018 (19) als uit gegevens over de aanwezigheid die afkomstig zijn uit de EFSA-databank voor de periode 2015-2018, blijkt dat lagere gehalten dan de voorgestelde 150 μg/kg en 50 μg/kg gemakkelijk zijn gerealiseerd door een zeer grote meerderheid van de producenten in beide levensmiddelencategorieën; overwegende dat kan worden aangenomen dat bijna alle producten nu aan deze gehalten kunnen voldoen; overwegende dat daarom striktere maximumgehalten nodig zijn om een stimulans te geven voor verdere vermindering; X. overwegende dat de vaststelling van maximumgehalten de handhaving van de voorschriften inzake acrylamide door de lidstaten duidelijk vergemakkelijkt; dat maximumgehalten niettemin steeds moeten worden vastgesteld overeenkomstig het in artikel 2 van Verordening (EEG) nr. 315/93 vastgestelde Alara-beginsel (“as low as reasonably achievable”); Y. overwegende, bij wijze van conclusie, dat de meeste producten op de markt al met gemak voldoen aan de in de ontwerpverordening van de Commissie voorgestelde gehalten, en dat lagere gehalten haalbaar zijn gebleken zonder dat grote inspanningen nodig zijn; Verdere overwegingen Z. overwegende dat meer onderzoek kan helpen om de redenen voor de hoge variabiliteit van acrylamidegehalten binnen levensmiddelencategorieën te begrijpen en strategieën te bepalen om de vorming van acrylamide tot een minimum te beperken; AA. overwegende dat toezicht op de doeltreffendheid van de voorschriften inzake acrylamide van cruciaal belang is; overwegende dat dit inhoudt dat de lidstaten voldoende doeltreffende en frequente controles uitvoeren en gegevens over de aanwezigheid van acrylamide verzamelen; AB. overwegende dat voorlichtingscampagnes kunnen helpen om consumenten bewust te maken van producten met potentieel hogere acrylamidegehalten en om hen te informeren hoe de blootstelling aan acrylamide bij het koken kan worden beperkt; 1. maakt bezwaar tegen de aanneming van het ontwerp van verordening van de Commissie; 2. is van mening dat het ontwerp van verordening van de Commissie niet verenigbaar is met het doel en de inhoud van Verordening (EEG) nr. 315/93; 3. is van mening dat, als hoge acrylamidegehalten in levensmiddelen voort worden toegestaan, dit negatieve gevolgen kan hebben voor de gezondheid van de Europese consumenten; acht het daarom van het grootste belang dat het acrylamidegehalte in levensmiddelen wordt verlaagd; 4. is van mening dat het voorgestelde maximumgehalte voor acrylamide in de levensmiddelencategorie “Babyvoeding, bewerkte voedingsmiddelen op basis van granen voor zuigelingen en peuters, met uitzondering van biscuits en beschuiten” moet worden vastgesteld onder en zeker niet boven het huidige referentieniveau van 40 µg/kg; 5. is van mening dat het voorgestelde maximumgehalte voor acrylamide in de levensmiddelencategorie “Biscuits en beschuiten voor zuigelingen en peuters” duidelijk lager moet worden vastgesteld dan het huidige referentieniveau van 150 µg/kg; 6. verzoekt de Commissie strikte maximumgehalten vast te stellen, niet alleen voor de twee productcategorieën die worden voorgesteld in de ontwerpverordening van de Commissie, maar ook voor andere productcategorieën, het meest dringend voor biscuits en beschuiten die niet in de specifieke categorie “Biscuits en beschuiten voor zuigelingen en peuters” vallen; 7. kijkt uit naar de herziening van de referentieniveaus tegen april 2021 met het oog op een verlaging ervan; dringt erop aan dat de referentieniveaus de voortdurende vermindering van de acrylamidegehalten in levensmiddelen weerspiegelen en gericht zijn op de best presterenden, om extra inspanningen van fabrikanten te stimuleren; 8. is tevreden met Aanbeveling (EU) 2019/1888 van de Commissie van 7 november 2019 betreffende de monitoring van de aanwezigheid van acrylamide in bepaalde levensmiddelen; dringt erop aan dat snel referentieniveaus worden vastgesteld (eventueel gevolgd door maximumgehalten) voor productcategorieën die hoge acrylamidegehalten blijken te bevatten; 9. verzoekt de Commissie en de lidstaten het onderzoek naar de vorming van acrylamide in levensmiddelen te intensiveren met het oog op het vaststellen van strategieën om de vorming van acrylamide tot een minimum te beperken; verzoekt de Commissie en de lidstaten onderzoek naar mogelijke hormoonontregelende eigenschappen van acrylamide en glycidamide te stimuleren; 10. verzoekt de lidstaten hun capaciteit voor voedselcontrole op te voeren om de doeltreffendheid van de voorschriften inzake acrylamide te monitoren en gegevens over de aanwezigheid van acrylamide te verzamelen, te publiceren en door te geven aan de EFSA; 11. verzoekt de Commissie en de lidstaten de bevolking te informeren over productcategorieën met potentieel hogere acrylamidegehalten en over strategieën om blootstelling aan acrylamide bij het koken te beperken; 12. verzoekt de Commissie haar ontwerp van verordening in te trekken en een nieuw ontwerp aan de commissie voor te leggen; 13. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie, alsmede aan de regeringen en parlementen van de lidstaten. Het Europees Parlement, – gezien de mededeling van de Commissie van 11 december 2019 getiteld “De Europese Green Deal” ( COM(2019)0640 ), de mededeling van de Commissie van 20 mei 2020 getiteld “EU-biodiversiteitsstrategie voor 2030” ( COM(2020)0380 ) en zijn resoluties van 15 januari 2020 over de Europese Green Deal (1) en van 16 januari 2020 over de 15e bijeenkomst van de Conferentie van de partijen bij het Verdrag inzake biologische diversiteit (COP15) (2) , – gezien de door de Europese Unie op 23 juni 2014 geratificeerde verklaring van New York inzake bossen; – gezien het verslag van de Commissie aan het Europees Parlement, de Raad, het Europees Economisch en Sociaal Comité en het Comité van de Regio’s van 7 december 2018 met als titel “Voortgang van de tenuitvoerlegging van de bosstrategie van de EU "Een nieuwe EU-bosstrategie ten bate van de bossen en de houtsector"” ( COM(2018)0811 ), – gezien zijn resolutie van 28 april 2015 over een nieuwe bosbouwstrategie van de Europese Unie: ten bate van de bossen en de houtsector (3) , – gezien de mededeling van de Commissie aan het Europees Parlement, de Raad, het Europees Economisch en Sociaal Comité en het Comité van de Regio’s van 23 juli 2019 met als titel “Bescherming en herstel van bossen wereldwijd: de actie van de EU opvoeren” ( COM(2019)0352 ), – gezien de conclusies van de Raad van 15 april 2019 over de voortgang van de uitvoering van de EU-bosstrategie en een nieuw strategisch kader voor bossen (08609/2019), – gezien Verordening (EU) nr. 1143/2014 van het Europees Parlement en de Raad van 22 oktober 2014 betreffende de preventie en beheersing van de introductie en verspreiding van invasieve uitheemse soorten (4) en de daarna volgende uitvoeringsverordeningen met actualiseringen van de lijst van invasieve uitheemse soorten, waaronder ook boomsoorten, – gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité van 30 oktober 2019 over het verslag van de Commissie aan het Europees Parlement, de Raad, het Europees Economisch en Sociaal Comité en het Comité van de Regio’s van 7 december 2018 met als titel “Voortgang van de tenuitvoerlegging van de bosstrategie van de EU "Een nieuwe EU-bosstrategie ten bate van de bossen en de houtsector"”, – gezien de mondiale evaluatie van biodiversiteit en ecosysteemdiensten die gepubliceerd is door het intergouvernementeel platform voor wetenschap en beleid inzake biodiversiteit en ecosysteemdiensten (Intergovernmental Science Policy Platform on Biodiversity and Ecosystem Services, IPBES) op 31 mei 2019, – gezien het verslag van het Europees Milieuagentschap getiteld “The European environment – state and outlook 2020: knowledge for transition to a sustainable Europe”, gepubliceerd op 4 december 2019, – gezien het advies van het Comité van de regio's van 11 april 2019 over de tenuitvoerlegging van de bosbouwstrategie van de EU, – gezien de tussentijdse evaluatie van de biodiversiteitsstrategie tot 2020, – gezien de geactualiseerde EU-strategie voor de bio-economie, – gezien de klimaatstrategie voor 2050, – gezien de conclusies van de Raad van 29 november 2019 over de geactualiseerde EU-strategie voor de bio-economie (5) , – gezien de mededeling van de Commissie van 28 november 2018 met als titel “Een schone planeet voor iedereen – Een Europese strategische langetermijnvisie voor een bloeiende, moderne, concurrerende en klimaatneutrale economie” ( COM(2018)0773 ), – gezien het advies van het Comité van de Regio’s van 16 mei 2018 over de tussentijdse evaluatie van de bosstrategie van de EU (6) , – gezien de Europa 2020-strategie, waaronder de initiatieven Innovatie-Unie en Efficiënt gebruik van hulpbronnen, – gezien artikel 54 van zijn Reglement, – gezien de adviezen van de Commissie milieu, volksgezondheid en voedselveiligheid en de Commissie industrie, onderzoek en energie, – gezien het verslag van de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling ( A9-0154/2020 ), – gezien de verantwoordelijkheden van de EU-lidstaten uit hoofde van het Verdrag inzake biologische diversiteit (CBD), het Raamverdrag van de Verenigde Naties inzake klimaatverandering (UNFCCC) en het Verdrag van de Verenigde Naties ter bestrijding van woestijnvorming (UNCCD), A. overwegende dat de interne en internationale verplichtingen van de EU, bijvoorbeeld in verband met de Europese Green Deal, de duurzame-ontwikkelingsdoelstellingen (Sustainable Development Goals, SDG’s) van de VN, het Protocol van Kyoto, de Overeenkomst van Parijs en de totstandbrenging van een emissievrije maatschappij, onmogelijk kunnen worden nagekomen zonder de klimaatvoordelen en andere ecosysteemdiensten die worden geleverd door bossen en de houtsector; B. overwegende dat in het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie niet wordt verwezen naar een gemeenschappelijk bosbeleid van de EU en dat de verantwoordelijkheid voor bossen ligt bij de lidstaten; overwegende dat de EU echter reeds lang via haar beleid en richtsnoeren, met inbegrip van artikel 4 VWEU met betrekking tot energie, milieu en landbouw, bijdraagt aan duurzaam bosbeheer en aan de besluiten die over bossen worden genomen door de lidstaten; C. overwegende dat bossen en de hele houtwaardeketen van fundamenteel belang zijn voor de verdere ontwikkeling van de circulaire bio-economie, aangezien zij banen scheppen, zorgen voor economische welvaart in plattelands- en stedelijke gebieden, diensten leveren op het gebied van mitigatie van en aanpassing aan de klimaatverandering, voordelen opleveren op het gebied van gezondheid, en de biodiversiteit en de vooruitzichten van berg-, eiland- en plattelandsregio’s beschermen, alsmede woestijnvorming tegengaan; D. overwegende dat behoorlijk gefinancierd onderzoek van hoge kwaliteit, innovatie, informatieverzameling, onderhoud en ontwikkeling van databanken, beste praktijken en kennisdeling van cruciaal belang zijn voor de toekomst van de multifunctionele bossen van de EU en voor de gehele houtwaardeketen, gezien de toenemende eisen die aan bossen worden gesteld en het feit dat de vele kansen en uitdagingen waarmee de maatschappij wordt geconfronteerd, moeten worden aangepakt; E. overwegende dat bossen ons natuurlijke erfgoed vormen, dat wij moeten beschermen en in stand moeten houden, en dat goed beheer van dit erfgoed van essentieel belang is voor de welstand ervan en voor de ondersteuning van de biodiversiteit en de economische, toeristische en sociale welvaart; F. overwegende dat het Europees Landbouwfonds voor plattelandsontwikkeling, in het kader van het GLB, instrumenten en middelen heeft verstrekt om de bosbouw te ondersteunen en dit dient te blijven doen in het GLB na 2020, met bijzondere aandacht voor duurzaam bosbeheer; G. overwegende dat de EU 16 miljoen particuliere boseigenaren telt die ongeveer 60 % van de bossen in de EU bezitten; overwegende dat de gemiddelde oppervlakte van een bos in privébezit 13 ha is, waarbij ongeveer twee derde van de particuliere boseigenaren minder dan 3 ha bos bezit; H. overwegende dat duurzaam beheerde bossen enorm belangrijk zijn voor het garanderen van banen in plattelandsgebieden, en dat deze bossen niet alleen bevorderlijk zijn voor de volksgezondheid, maar ook een essentiële bijdrage leveren aan het milieu en de biodiversiteit; I. overwegende dat maatregelen voor de beperking van en aanpassing aan de klimaatverandering in bossen onderling verbonden zijn, doordat bepaalde aspecten in evenwicht moeten worden gebracht en synergieën tussen deze maatregelen moeten worden bevorderd, met name in de aanpassingsstrategieën en -plannen van de lidstaten; J. overwegende dat de Europese bossen en de situatie waarin zij verkeren, onderling verschillen en dus op verschillende wijze moeten worden behandeld, maar altijd met het oog op de verbetering van hun economische, sociale en milieufunctie; K. overwegende dat de ultraperifere gebieden zeer rijke reservoirs van biodiversiteit omvatten en dat het van fundamenteel belang is om deze in stand te houden; L. overwegende dat het verlies van biodiversiteit in bossen aanzienlijke ecologische, economische en sociale gevolgen heeft; M. overwegende dat bodemkwaliteit een cruciale rol speelt bij de levering van ecosysteemdiensten zoals waterfiltratie en -opslag, en dus bij de bescherming tegen overstromingen en droogte, CO 2 -vastlegging, biodiversiteit en de groei van biomassa; overwegende dat verbetering van de bodemkwaliteit, in sommige regio’s bijvoorbeeld door de omvorming van naaldbossen tot permanente loofbossen, een economisch uitdagend proces is dat tientallen jaren duurt; N. overwegende dat de cruciale rol van duurzaam bosbeheer duidelijker moet worden gemaakt aan de Europese samenleving, die steeds meer afgesneden raakt van bossen en bosbouw, en dat daarbij de vele voordelen moeten worden onderstreept die bossen te bieden hebben uit economisch, sociaal, en ecologisch, alsmede cultureel en historisch oogpunt; O. overwegende dat bossen, naast koolstofvastlegging, een gunstig effect hebben op het klimaat, de atmosfeer, het behoud van de biodiversiteit en het beheer van rivieren en waterwegen, de bodem beschermen tegen erosie door water en wind en andere nuttige natuurlijke eigenschappen hebben; P. overwegende dat bijna 23 % van de Europese bossen te vinden is in Natura 2000-gebieden, en in sommige lidstaten meer dan 50 %, en dat bijna de helft van de natuurlijke habitats in Natura 2000-gebieden bossen zijn; Q. overwegende dat bossen zowel de bron kunnen zijn van primaire bosproducten zoals hout, als waardevolle secundaire producten kunnen opleveren, zoals paddenstoelen, truffels, kruiden, honing en bessen, die zeer belangrijk zijn voor de economische activiteiten in bepaalde regio’s van de Unie; R. overwegende dat de Europese bossen een belangrijke rol spelen in de verbetering van het milieu, de ontwikkeling van de economie, het voorzien in de behoefte van de lidstaten aan houtproducten en de vergroting van het welzijn van de bevolking; S. overwegende dat boslandbouw, gedefinieerd als grondgebruikstelsels waarbij bomen worden gekweekt in combinatie met landbouw op hetzelfde perceel, een reeks grondgebruikstelsels is die de algehele productiviteit vergroten, meer biomassa opleveren, de bodem in stand houden en herstellen en een aantal waardevolle ecosysteemdiensten verstrekken; T. overwegende dat de multifunctionele rol van bossen, de aanzienlijke tijd die nodig is voor de vorming ervan en het feit dat het belangrijk is een goede diversiteit van soorten te waarborgen, het tot een belangrijke Europese taak maken om de bosrijkdommen duurzaam te gebruiken en om ze in stand te houden en te vermeerderen; U. overwegende dat sociaal verantwoorde en milieuvriendelijke jacht ook een belangrijke rol speelt in bossen en halfbeboste regio’s, door het controleren van de hoeveelheid wild en de verspreiding van aan wild gerelateerde ziekten, zoals Afrikaanse varkenspest; V. overwegende dat bossen een cruciale rol spelen in de bestrijding van bodemerosie en de desertificatie van landmassa’s; overwegende dat onderzoek aantoont dat bomen in parken en in de stedelijke omgeving een positief effect hebben op de temperatuur, die er lager wordt gehouden dan in boomloze gebieden; W. overwegende dat in de huidige programmeringsperiode (2014-2020) maatregelen zijn genomen in het GLB die bedoeld zijn om marktdeelnemers te helpen capaciteit op te bouwen met betrekking tot bosbeheer; X. overwegende dat sommige bosrijke regio’s wemelen van de plagen en insecten, zoals houtkevers en diverse zwammen; overwegende dat natuurlijke populaties van kastanjebossen te maken krijgen met een massale invasie van Cryphonectria parasitica (kastanjekanker), die een ernstige bedreiging vormt voor de overleving van deze populaties, maar op termijn ook voor de bijbehorende activiteiten van de mens, zoals de productie en verzameling van kastanjes; Y. overwegende dat de beschikbare gegevens over bossen op EU-niveau onvolledig en van wisselende kwaliteit zijn, hetgeen de coördinatie in verband met bosbeheer op EU-niveau belemmert; Z. overwegende dat ook in de EU nog steeds illegale houtkap plaatsvindt; Het verleden – recente successen en uitdagingen met betrekking tot de tenuitvoerlegging 1. is tevreden met de publicatie van het verslag van de Commissie met als titel “Voortgang van de tenuitvoerlegging van de bosstrategie van de EU "Een nieuwe EU-bosstrategie ten bate van de bossen en de houtsector"” ( COM(2018)0811 ); 2. is ingenomen met de maatregelen die de lidstaten en de Commissie hebben getroffen om de doelstellingen van de EU-bosstrategie te verwezenlijken en met de betrokkenheid van het Permanent Comité voor de bosbouw, de Groep voor de dialoog met het maatschappelijk middenveld voor bosbouw en kurk, de deskundigengroep bosbranden, de deskundigengroep houtsector en sectorgerelateerde aangelegenheden en de relevante belanghebbenden bij het meerjarig uitvoeringsplan voor de bosstrategie ("Forest MAP"); 3. overwegende dat in het verslag van de Commissie uit 2018 over de voortgang van de tenuitvoerlegging van de huidige bosstrategie van de EU wordt gesteld dat de strategie nuttig is geweest als coördinatie-instrument en dat de acht plus één prioritaire gebieden van de strategie in het algemeen zijn uitgevoerd met relatief weinig belemmeringen, met uitzondering van grote uitdagingen die moeten worden aangepakt met het biodiversiteitsbeleid en de uitdagingen die er nog steeds zijn op het gebied van de prioriteit onder de titel “Wat voor soort bossen hebben wij, en aan welke veranderingen zijn ze onderhevig”, met name de perceptie en informatie van het publiek over de bosbouwsector en van de bevordering van coördinatie en communicatie, met name over bosgerelateerde beleidsmaatregelen; 4. wijst erop dat een definitie van duurzaam bosbeheer internationaal is overeengekomen in het kader van het pan-Europese FOREST EUROPE-proces; merkt op dat de definitie is opgenomen in de nationale wetgeving en in de vrijwillige systemen, zoals boscertificeringen, die in de lidstaten gelden; 5. benadrukt het feit dat de bevordering van duurzaam bosbeheer in de EU, in het raam van de EU-bosstrategie en de maatregelen op het gebied van plattelandsontwikkeling die ten uitvoer worden gelegd in het kader van het gemeenschappelijk landbouwbeleid (GLB), grotendeels een positief effect heeft gehad op bossen en de toestand van bossen en op de bestaansmiddelen in plattelandsgebieden, alsmede op de biodiversiteit van de bossen in de EU, en dat zij de voordelen heeft vergroot die de houtsector biedt voor het klimaat; merkt echter op dat duurzaam bosbeheer nog steeds op evenwichtige wijze moet worden versterkt om ervoor te zorgen dat de milieutoestand van bossen erop vooruit gaat en om de gezondheid en veerkracht van de ecosystemen te verbeteren, alsmede om ervoor te zorgen dat bossen zich beter kunnen aanpassen aan de veranderende klimaatomstandigheden, teneinde de risico’s en gevolgen van natuurlijke verstoringen te beperken en mogelijkheden te waarborgen voor de huidige en toekomstige generaties om bossen te exploiteren, bijvoorbeeld op zodanige wijze dat de doelstellingen van boseigenaren en kmo’s worden gerealiseerd, alsmede om de kwaliteit van bestaande bossen en beboste gebieden te verbeteren; is van mening dat de EU-bosstrategie hiervoor passende instrumenten moet omvatten; wijst erop dat de lidstaten verplicht zijn om bossen op voorbeeldige wijze duurzaam te beheren; herhaalt dat de bosbeheermodellen ecologische, maatschappelijke en economische duurzaamheid moeten integreren, d.w.z. dat het beheer en gebruik van bossen en bosgebieden van dien aard moeten zijn dat deze hun biodiversiteit, productiviteit, regeneratievermogen en vitaliteit behouden, alsmede hun vermogen om nu en in de toekomst relevante ecologische, economische en maatschappelijke functies te vervullen op lokaal, nationaal en internationaal niveau, en dat geen schade wordt toegebracht aan andere ecosystemen; beklemtoont dat erkenning en waarborging van eigendomsrechten essentieel is voor een langetermijnengagement voor duurzaam bosbeheer; wijst erop dat de instandhouding en het duurzame beheer van onze bossen van centraal belang zijn voor ons algemeen welzijn, doordat in bossen activiteiten van algemeen belang worden ontplooid op het gebied van recreatie en gezondheid, alsmede van onderwijs, en erkent dat duurzaam bosbeheer de bescherming bevordert van de biodiversiteit van de Europese bossen; dringt aan op de bescherming van oerbossen, met behoud van de structuur, de soortenrijkdom en een adequaat areaal, op plaatsen waar deze bossen nog bestaan; merkt op dat er geen EU-definitie is voor “oerbos” en verzoekt de Commissie een definitie vast te stellen, die moet worden voorbereid in het Permanent Comité voor de bosbouw, in het kader van het proces inzake de opstelling van de toekomstige EU-bosstrategie; benadrukt dat de meningen over de CO 2 -opnamecapaciteit van verschillende soorten bos uiteen kunnen lopen en is daarom van mening dat de nieuwe EU-bosstrategie duurzaam bosbeheer moet bevorderen; betreurt de niet-duurzame praktijken en de illegale houtkap die in sommige lidstaten plaatsvinden, ondanks de EU-houtverordening, en roept de lidstaten voorts op meer te doen om hieraan een einde te maken en ook om indien nodig hun nationale wetgeving te verbeteren of te versterken; spoort de Commissie en de lidstaten aan deze kwesties dringend aan te pakken, door middel van nauwlettend toezicht en door de bestaande EU-wetgeving te handhaven, en roept de Commissie op om snel inbreukprocedures op te starten in het geval van inbreuken en om zaken in verband met illegale houtkap op te volgen in alle bevoegde instanties; roept de Commissie op om de geschiktheidscontrole van de EU-regels inzake illegale houtkap onverwijld af te werken; 6. besluit dat de verschillen tussen de lidstaten en de verschillen tussen regio’s binnen de lidstaten, een belangrijk factor zijn geweest tijdens het overwegen van maatregelen op EU-niveau; 7. spreekt zijn ernstige bezorgdheid uit over het feit dat in delen van de Unie het gebrek aan uitvoering van bestaande EU-wetgeving en de verdenking van corruptie hebben geleid tot illegale houtkap en niet-duurzame bosbouw; verzoekt de Commissie en de lidstaten corruptie te bestrijden en de bestaande wetgeving volledig uit te voeren; Het heden – toestand van de bossen in de EU 8. benadrukt het feit dat de bossen in de EU, inclusief de bossen in haar overzeese gebieden en ultraperifere regio’s, multifunctioneel zijn en gekenmerkt worden door een grote diversiteit op het gebied van eigendomspatronen, omvang, structuur, biodiversiteit, veerkracht en uitdagingen; wijst erop dat bossen, met name gemengde bossen, de maatschappij een brede waaier van ecosysteemdiensten bieden, waaronder habitats voor soorten, koolstofvastlegging, grondstoffen, hernieuwbare energie, verbeterde luchtkwaliteit, schoon water, grondwateraanvulling, erosiebestrijding en bescherming tegen droogte, overstromingen en lawines, en dat bossen ingrediënten leveren voor geneesmiddelen en een belangrijke culturele en recreatieve voorziening zijn; merkt op dat dit alles niet langer volledig gewaarborgd lijkt, aangezien boseigenaren op grond van de lastige economische situatie als gevolg van de klimaatverandering en andere factoren niet meer opnieuw kunnen investeren in bossen; merkt op dat volgens de meest recente ramingen slechts 26 % van de bossoorten en 15 % van de boshabitats een gunstige staat van instandhouding vertoont; verzoekt de lidstaten te zorgen voor de bescherming van ecosystemen en, waar nodig, richtsnoeren te ontwikkelen en te verbeteren met betrekking tot andere bosproducten dan hout; 9. neemt kennis van de vorderingen die zijn gemaakt met de waardering van ecosysteemdiensten in het kader van het initiatief “Ecosystemen en hun diensten in kaart brengen en beoordelen” (MAES); benadrukt echter dat de levering van ecosysteemdiensten zoals de vastlegging van CO 2 , bevordering van de biodiversiteit of bodemverbetering momenteel niet op adequate wijze wordt vergoed en dat bosbeheerders die hun bossen op dit moment overeenkomstig transformeren, mogelijk verlies zullen lijden ondanks dat er substantiële ecosysteemdiensten worden geleverd; verzoekt de Commissie en de lidstaten opties te analyseren om klimaat-, biodiversiteits- en andere ecosysteemdiensten naar behoren te stimuleren en vergoeden teneinde een economisch rendabele conversie van bossen mogelijk te maken; 10. merkt op dat de bosbestanden van de EU de afgelopen decennia zijn toegenomen in termen van bosbedekking en bosvolume, en dat bossen en andere beboste gebieden momenteel ongeveer 43 % van de oppervlakte van de EU beslaan en ten minste 182 miljoen hectare bedragen en 5 % van de totale bossen ter wereld uitmaken, dankzij bebossing en natuurlijke regeneratie; merkt op dat de helft van het Natura 2000-netwerk bestaat uit bosgebieden (d.w.z. 37,5 miljoen hectare) en dat 23 % van alle bossen in Europa binnen Natura 2000-gebieden liggen, terwijl sommige lidstaten een grondgebied hebben dat voor meer dan de helft bedekt is door bossen en deze lidstaten van bosbouw afhankelijk zijn; wijst erop dat het belangrijk is de kennis over Natura 2000 en de effecten ervan op biodiversiteit, bosbeheer en andere vormen van bodemgebruik in de hele EU te verbeteren; merkt op dat 60 % van de bossen in de EU particuliere eigendom is, met een groot aandeel kleine bosbedrijven (minder dan 3 ha), en 40 % in overheidshanden; wijst erop dat meer dan 60 % van de productieve bossen in de EU en meer dan 20 % ervan in de hele wereld gecertificeerd zijn volgens de vrijwillige normen van het duurzame bosbeheer; merkt ook op dat het percentage rondhout uit gecertificeerde bossen dat door de houtsector wordt verwerkt, wereldwijd hoger is dan 20 % en dat dit percentage wel 50 % bedraagt in de EU; wijst erop dat de sector in de EU direct werk bezorgt aan ten minste 500 000 personen (7) en indirect aan 2,6 miljoen personen (8) en dat de handhaving van deze banen en de concurrentiekracht van de sector voor de lange termijn voortdurend inspanningen vergen om goed opgeleide werknemers aan te trekken tot de sector en ervoor te zorgen dat de werknemers behoorlijke toegang hebben tot sociale en medische hulp; merkt op dat deze banen afhankelijk zijn van veerkrachtige, goed beheerde bosecosystemen op de lange termijn; benadrukt het feit dat boseigenaren een cruciale rol spelen bij de tenuitvoerlegging van duurzaam bosbeheer en dat bossen een belangrijke rol spelen bij het scheppen van groene banen en groei in plattelandsgebieden; wijst er bovendien op dat boseigenaren en -beheerders in de EU een lange traditie hebben op het gebied van het beheer van multifunctionele bossen en hier veel ervaring mee hebben; verzoekt de Commissie om de noodzaak van steun aan boseigenaren, inclusief financiële steun, op te nemen in de nieuwe EU-bosstrategie; is van mening dat deze steun afhankelijk moet worden gesteld van de toepassing van duurzaam bosbeheer, om blijvende investeringen te waarborgen in moderne technologie en in milieu- en klimaatmaatregelen die de multifunctionele rol van bossen versterken, met een specifiek financieringsinstrument voor het beheer van gebieden in het Natura 2000-netwerk en het scheppen van behoorlijke arbeidsomstandigheden; is van mening dat deze financiële steun het resultaat moet zijn van een solide combinatie van financieringsinstrumenten, nationale financiering en financiering door de privésector; onderstreept het feit dat het belangrijk is plattelandsvlucht te voorkomen en acht het essentieel te investeren in ecosystemen; is ingenomen met bebossing en herbebossing als geschikte instrumenten om de bosbedekking te verbeteren, met name op onbeheerde terreinen die ongeschikt zijn voor voedselproductie, dichtbij stedelijke en voorstedelijke gebieden en in bergachtige gebieden, indien nodig; moedigt financieel ondersteunde acties aan voor het gebruik van gekapt hout in verhouding tot het duurzame bosbestand en voor het verhogen van de bosbedekking en andere beboste gebieden waar dat relevant is, met name in de lidstaten waar de bosbedekking laag is, terwijl in andere lidstaten het behoud van bosbedekking in gebieden met versterkte ecologische functies wordt aangemoedigd; merkt op dat bossen een aanzienlijk deel van de terrestrische biodiversiteit van Europa herbergen; 11. stelt vast dat het bosgebied in de Unie toeneemt, onder meer als gevolg van bebossing, en dat beheerde commerciële bossen niet alleen koolstof beter binden dan onbeheerde bossen, maar ook de emissies en problemen die worden veroorzaakt door de verslechtering van de toestand van bossen beperken; merkt op dat een duurzaam beheer van commerciële bossen de beste impact op het klimaat heeft en dat landen die hun bossen goed beheren hiervoor moeten worden beloond; 12. neemt kennis van het feit dat particuliere en publieke langetermijninvesteringen in een versterkt duurzaam bosbeheer dat evenveel aandacht besteedt aan de sociale, ecologische en economische voordelen van bossen en aan adequate financierings- en compensatiemechanismen, de weerbaarheid en het aanpassingsvermogen van bossen kunnen helpen garanderen en de houtsector kunnen helpen economisch levensvatbaar en milieuvriendelijk te blijven, maar ook kunnen bijdragen aan de verwezenlijking van de vele doelstellingen van de EU, met inbegrip van de succesvolle uitvoering van de Europese Green Deal en de overgang naar een circulaire bio-economie, alsmede de bevordering van de biodiversiteit; wijst erop dat ook andere, gemakkelijk toegankelijke, goed gecoördineerde en zinvolle EU-financieringsmechanismen nodig zijn, zoals financiële instrumenten of de steun van de Europese Investeringsbank, om de investeringen te versterken in bosbouwprojecten die gericht zijn op duurzaam bosbeheer en op de preventie en vermindering van bosbranden, alsmede de structuurfondsen en middelen uit het Horizon-, het Erasmus+- en het LIFE+-programma, die kunnen zorgen voor essentiële steun voor investeringen en dienstverlening ten behoeve van koolstofopslag en -vastlegging in het kader van duurzaam bosbeheer, volledig in overeenstemming met de Green Deal; 13. erkent de cruciale voordelen van bossen en de houtsector voor het klimaat; herhaalt dat de ecologische, economische en sociale aspecten van bossen en bosbeheer op evenwichtige wijze moeten worden bevorderd, terwijl de algemene klimaatvoordelen die bossen en de houtwaardeketen bieden, worden versterkt, met name door bevordering van de CO 2 -vastlegging en koolstofopslag in houtproducten en vervanging van grondstoffen; benadrukt het feit dat het nodig is de CO 2 -vastlegging in bossen te behouden, verder te bevorderen en waar mogelijk op te voeren tot een niveau dat het mogelijk maakt alle functies van bossen duurzaam te beheren en koolstof ter plaatse op te slaan, onder meer in landbouwbossen, dood hout en de bosbodem, alsmede in producten op basis van hout, door middel van een actief duurzaam bosbeheer; wijst erop dat meer dan 10 % van de broeikasgasemissies van de EU wordt opgenomen door bossen; wijst erop dat het gebruik van hout als duurzaam bouwmateriaal moet worden bevorderd, aangezien dit ons in staat stelt op te schuiven in de richting van een duurzamere economie; moedigt de Commissie aan diverse marktgebaseerde mechanismen te onderzoeken om de vervanging te stimuleren van fossiele brandstoffen door hernieuwbare grondstoffen die klimaatvoordelen opleveren; benadrukt het feit dat materialen op basis van hout een cruciale rol spelen bij de vervanging van fossiele alternatieven en alternatieven met een grote ecologische voetafdruk in sectoren als de bouw, de textielindustrie, de chemische industrie en de verpakkingsindustrie en het feit dat ten volle rekening moet worden gehouden met de klimaat- en milieuvoordelen van deze vervanging van materialen; wijst daarnaast op de nog onderbenutte voordelen die worden geboden door de vervanging van wegwerpproducten, met name plastic producten, door duurzame producten op basis van hout; onderstreept dat ook het circulaire gebruik van producten op basis van hout moet worden opgevoerd om beter gebruik te maken van onze duurzame hulpbronnen, hulpbronnenefficiëntie te bevorderen, afval te verminderen en de levenscyclus van koolstof te verlengen ten behoeve van de ontwikkeling van een duurzame en lokale circulaire bio-economie; 14. is, wat de vervanging van fossiele grondstoffen en energie betreft, tevreden met de voortdurende inspanningen om het meest efficiënte gebruik van hout te bevorderen volgens het “cascadebeginsel”; verzoekt de Commissie en de lidstaten de toepassing van duurzaamheidscriteria voor biomassa in het kader van de herschikking van de richtlijn hernieuwbare energie voort te zetten en optimaal gebruik te maken van het substitutie-effect door CO 2 -intensieve fossiele materialen en energie te vervangen; merkt echter op dat het belangrijk is onnodige marktverstoringen voor grondstoffen op basis van hout te voorkomen wanneer steunmaatregelen worden genomen voor bio-energie; vestigt de aandacht op het feit dat een voorzienbare toename van de vraag naar hout en biomassa gepaard moet gaan met duurzaam bosbeheer; benadrukt in dit verband de noodzaak om de financiering te verhogen voor onderzoek naar de vervanging van fossiele brandstoffen en materialen; merkt op dat restanten aan het einde van de houtwaardeketen nuttig kunnen worden gebruikt als biomassa ter vervanging van verwarming op basis van fossiele grondstoffen, maar dat hout indien mogelijk moet worden gereserveerd voor gebruik met een langere levenscyclus teneinde de wereldwijde koolstofopslag te verhogen; 15. benadrukt de positieve effecten van schermstroken van bomen, zowel voor het beschermen van landbouwgrond als voor het verhogen van de landbouwproductie; pleit sterk voor methoden om landbouwers aan te moedigen schermstroken van bomen te ontwikkelen; 16. wijst op de belangrijke rol die bloeiende bomen en struiken in natuurlijke ecosystemen spelen voor de bijenteeltsector en voor de ondersteuning van het natuurlijke proces van bestuiving en de verbetering van de consolidatie en bescherming van aangetaste en/of ruwe grond; dringt aan op de opname van deze bomen en struiken in de EU-steunprogramma’s, rekening houdend met de regionale kenmerken; 17. betreurt het feit dat de bossen in de EU wel worden beheerd volgens het gezamenlijk overeengekomen beginsel van duurzaam bosbeheer en dat de bosbedekking in de EU de afgelopen decennia is toegenomen, maar dat een andere benadering van duurzaam bosbeheer is ontwikkeld in het kader van de onlangs overeengekomen Verordening (EU) 2020/852 van het Europees Parlement en de Raad van 18 juni 2020 betreffende de totstandbrenging van een kader ter bevordering van duurzame beleggingen en tot wijziging van Verordening (EU) 2019/2088 (9) ; 18. onderstreept dat veerkrachtige en gezonde bosecosystemen, met inbegrip van fauna en flora, belangrijk zijn om de levering te handhaven en te bevorderen van de talrijke ecosysteemdiensten die bossen te bieden hebben, zoals biodiversiteit, schone lucht, water en een gezonde bodem, alsmede hout en andere grondstoffen dan hout; beklemtoont dat de bestaande vrijwillige instrumenten en wetgeving, zoals de vogelrichtlijn en de habitatrichtlijn van de EU, van invloed zijn op beslissingen in verband met grondgebruik en op passende wijze moeten worden geëerbiedigd en toegepast; 19. merkt op dat landbouwers en boseigenaren centrale actoren zijn in plattelandsgebieden; is ingenomen met de erkenning van de rol van bosbouw, boslandbouw en de houtsector in het plattelandsontwikkelingsprogramma van het GLB 2014-2020, en met de verbeteringen die zijn ingevoerd aan de hand van de omnibusverordening; moedigt ertoe aan deze erkenning te behouden in het GLB 2021-2027 en bij de tenuitvoerlegging van de Europese Green Deal; 20. benadrukt de geschiktheid en uitvoerbaarheid van de tweefasenaanpak voor het controleren van de duurzaamheid van bosbiomassa, zoals overeengekomen in de herschikking van de richtlijn hernieuwbare energie; merkt op dat dit moet worden gerealiseerd door het voortzetten van de stopgezette ontwikkeling van specifieke, niet door het eindgebruik aangestuurde duurzaamheidscriteria door het Permanent Comité voor de bosbouw en de Commissie; 21. erkent het feit dat bossen een rol spelen door het aanbieden van recreatieve waarden en bosgerelateerde activiteiten zoals het oogsten van andere bosproducten dan hout, bijvoorbeeld paddenstoelen en klein fruit; neemt kennis van de mogelijkheden die begrazing biedt voor een betere verwijdering van biomassa bij wijze van bosbrandpreventie, maar merkt ook op dat begrazing door wilde dieren negatieve gevolgen heeft voor zaailingen en wijst er daarom op dat grazers duurzaam beheerd moet worden; De toekomst – de cruciale rol die de EU-bosstrategie voor de periode na 2020 en de Europese Green Deal spelen voor de verwezenlijking van de doelstellingen van de Overeenkomst van Parijs en de VN-agenda voor duurzame ontwikkeling voor 2030 22. is ingenomen met de recente publicatie van de Europese Green Deal van de Commissie en kijkt uit naar de komende EU-bosstrategie voor de periode na 2020, die moet worden afgestemd op de Europese Green Deal en de EU-biodiversiteitsstrategie; is voorts van mening dat het versterken van de circulaire bio-economie essentieel is om een koolstofarme samenleving tot stand te brengen in het kader van de uitvoering van de Green Deal; wijst erop dat het belangrijk is het potentieel van bossen verder te versterken om de doelstellingen van de Europese Green Deal te verwezenlijken en dat het belangrijk is de circulaire bio-economie te ontwikkelen en tegelijkertijd andere ecosysteemdiensten te garanderen, waaronder biodiversiteit; 23. is ingenomen met het werkprogramma van de Commissie voor 2020, en met name met de erkenning van de bijdrage van de nieuwe EU-bosstrategie aan de 26e zitting van de Conferentie van de Partijen (COP26) van het Raamverdrag van de Verenigde Naties inzake klimaatverandering; benadrukt in verband hiermee het feit dat bossen in de toekomst niet mogen worden beschouwd als het enige type CO 2 -put, omdat andere sectoren hierdoor minder worden gestimuleerd om hun emissies tot een minimum te beperken; benadrukt daarnaast het feit dat de strategieën en plannen voor aanpassing aan de klimaatverandering concrete en effectieve maatregelen moeten omvatten, gebruik makend van de synergieën tussen mitigatie en adaptatie, die van cruciaal belang zullen zijn om de schadelijke gevolgen te beperken van de klimaatverandering voor verstoringen zoals bosbranden en de negatieve gevolgen hiervan voor de plattelandseconomie, de biodiversiteit en de levering van ecosysteemdiensten; onderstreept het feit dat er meer middelen nodig zijn en dat een wetenschappelijk onderbouwd brandbeheer moet worden ontwikkeld om de gevolgen van de klimaatverandering in bossen aan te pakken; merkt op, in verband met de instandhouding van de biodiversiteit en functionaliteit van bossen, samen met de noodzaak van mitigatie van en aanpassing aan de klimaatverandering, en zoals ook erkend is in de verordening inzake landgebruik, verandering in landgebruik en bosbouw (LULUCF-verordening), dat dood hout in het bos microhabitats vormt waarvan een aantal soorten afhankelijk zijn; 24. herhaalt dat bossen en de houtsector een aanzienlijke bijdrage leveren aan de ontwikkeling van lokale, circulaire economieën op biologische basis in de EU; benadrukt het feit dat bossen, de houtsector en de bio-economie een cruciale rol spelen voor het verwezenlijken van de doelstellingen van de Europese Green Deal en klimaatneutraliteit uiterlijk in 2050; beklemtoont dat de bio-economie in 2015 een markt vertegenwoordigde met een geschatte waarde van meer dan 2,3 biljoen EUR, die goed was voor 20 miljoen banen, oftewel 8,2 % van de totale werkgelegenheid in de EU; merkt op dat elke euro die in het kader van Horizon 2020 wordt geïnvesteerd in onderzoek en innovatie met betrekking tot de bio-economie, ongeveer 10 EUR toegevoegde waarde zal genereren; wijst erop dat de milieu-, klimaat- en biodiversiteitsdoelstellingen van de EU nooit zullen kunnen worden gerealiseerd zonder bossen die multifunctioneel en gezond zijn en die duurzaam beheerd worden op basis van een langetermijnperspectief, samen met een levensvatbare houtsector; benadrukt dat er in de bio-economie en in het bijzonder in de bosbouw, die een centrale rol speelt in de transitie naar een klimaatneutrale economie, in bepaalde omstandigheden een afweging moet worden gemaakt tussen het beschermen van het klimaat en het beschermen van de biodiversiteit; uit zijn bezorgdheid dat aan deze afweging onvoldoende aandacht is besteed in recente beleidsdiscussies; wijst erop dat een samenhangende aanpak moet worden ontwikkeld om de bescherming van de biodiversiteit en van het klimaat te combineren in een bloeiende bossector en bio-economie; benadrukt dat het belangrijk is een marktgebaseerde bio-economie te ontwikkelen en te waarborgen in de EU, bijvoorbeeld door het stimuleren van innovatie en de ontwikkeling van nieuwe producten op biologische basis, met een leveringsketen waarin effectief gebruik wordt gemaakt van de biomassamaterialen; is van mening dat de EU het gebruik van hout, producten op basis van gekapt hout en bosbiomassa moet aanmoedigen om duurzame productie en banen te stimuleren; verzoekt de Commissie en de lidstaten om aan te moedigen dat materialen van biologische oorsprong, met inbegrip van houtafval, terug in de waardeketen worden gebracht door ecologisch ontwerp aan te moedigen, recycling verder te stimuleren en te bevorderen dat secundaire grondstoffen die hout bevatten, worden gebruikt voor producten alvorens zij eventueel worden verbrand aan het einde van hun levenscyclus; 25. benadrukt het feit dat volledige en reële politieke steun moet worden verleend aan de houtsector en benadrukt in verband hiermee het feit dat een ambitieuze, onafhankelijke en op zichzelf staande EU-bosstrategie voor de periode na 2020 nodig is, parallel met andere relevante sectorale strategieën; merkt op dat, aangezien boslandbouw zowel land- als bosbouwkenmerken kan hebben, de EU-bosbouwstrategie en de van-boer-tot-bordstrategie op elkaar moeten worden afgestemd; dringt aan op een nieuwe EU-bosstrategie die voortbouwt op de holistische benadering van duurzaam bosbeheer, rekening houdend met alle economische, sociale en milieuaspecten van de houtwaardeketen, waarbij de continuïteit van de multifunctionele en multidimensionale rol van bossen wordt gewaarborgd; benadrukt het feit dat een EU-bosstrategie moet worden ontwikkeld die gecoördineerd en evenwichtig is en die beter aansluit bij de toepasselijke EU-wetgeving op het gebied van bossen, de houtsector, met inbegrip van de mensen die direct of indirect werken en leven in het bos en in de houtsector, en de diverse diensten die zij verlenen, gezien het toenemende aantal beleidsmaatregelen van de lidstaten en de EU dat direct of indirect gevolgen heeft voor de bossen en het beheer ervan in de EU; 26. verzoekt de Commissie bij de tenuitvoerlegging van het Fonds voor Regionale Ontwikkeling alles in het werk te stellen om ervoor te zorgen dat met name initiatieven om het biodiversiteitsverlies in bossen een halt toe te roepen, de aanplanting van gemengde en inheemse soorten te ondersteunen en het bosbeheer te verbeteren, worden bevorderd, alsmede dat projecten worden uitgevoerd en dat de middelen gericht worden ingezet; 27. is van mening dat met de EU-bosstrategie een brug moet worden geslagen tussen het nationale bos- en boslandbouwbeleid en de EU-doelstellingen inzake bossen en boslandbouw, en erkent zowel de noodzaak om de nationale bevoegdheden te eerbiedigen als de noodzaak om bij te dragen tot ruimere doelstellingen van de EU, en daarbij op samenhangende wijze rekening te houden met de specifieke kenmerken van privébossen en bossen in overheidsbezit; dringt aan op maatregelen om stabiliteit en voorspelbaarheid op lange termijn te waarborgen voor de bosbouwsector en de gehele bio-economie; 28. benadrukt het feit dat het met betrekking tot het EU-beleid op het gebied van bossen, de houtsector en de houtwaardeketen belangrijk is dat de besluitvorming empirisch onderbouwd is; dringt erop aan dat de ambitie in het kader van alle bosgerelateerde aspecten van de Europese Green Deal en de biodiversiteitsstrategie in overeenstemming is met de EU-bosstrategie voor de periode na 2020, met name om ervoor te zorgen dat duurzaam bosbeheer een positief effect heeft op de maatschappij, inclusief connectiviteit en representativiteit van de bosecosystemen, en om te zorgen voor stabiele langetermijnvoordelen voor klimaat en milieu, en tegelijk bij te dragen tot de verwezenlijking van de SDG’s; beklemtoont dat eventuele EU-richtsnoeren in verband met duurzaam bosbeheer moeten worden ontwikkeld in het kader van de EU-bosstrategie na 2020; 29. benadrukt het feit dat rekening moet worden gehouden met de verbanden tussen de houtsector en andere sectoren, bijvoorbeeld landbouw, en de coördinatie ervan in de circulaire bio-economie, alsmede het feit dat digitalisering en investeringen in onderwijs, onderzoek en innovatie en bescherming van de biodiversiteit belangrijk zijn en een positieve bijdrage kunnen leveren aan verdere oplossingen met betrekking tot de beperking van en aanpassing aan de klimaatverandering en het scheppen van banen; merkt op dat bossen een integrerend aspect zijn van duurzame ontwikkeling; 30. beklemtoont dat boslandbouwsystemen, die een zeer lage dichtheid hebben en economisch nauwelijks leefbaar zijn, belangrijk zijn voor de plattelandssamenleving, rekening houdende met het feit dat het jaarlijkse inkomen wordt aangevuld met andere activiteiten, zoals veehouderij, toerisme en jacht, en dat zij voldoende financiering moeten krijgen om woestijnvorming en overexploitatie te voorkomen; 31. benadrukt het feit dat als gevolg van de klimaatverandering en de menselijke activiteit natuurlijke verstoringen zoals branden, droogte, overstromingen, stormen, plagen, ziekten en erosie zich vandaag reeds voordoen en zich in de toekomst vaker zullen voordoen, met een grotere intensiteit, en schade zullen veroorzaken aan de bossen in de EU, wat een op elk scenario toegesneden risico- en crisisbeheersing zal vereisen; benadrukt in verband hiermee dat een solide EU-bosstrategie voor de periode na 2020 moet worden ontwikkeld, alsook risicobeheersmaatregelen, zoals het versterken van de Europese instrumenten voor rampenbestendigheid en vroegtijdige waarschuwing, om beter voorbereid te zijn op deze gebeurtenissen en ze beter te voorkomen en om de veerkracht van bossen te vergroten en ze klimaatbestendiger te maken, bijvoorbeeld door de tenuitvoerlegging van duurzaam en actief bosbeheer te versterken en door middel van onderzoek en innovatie, waardoor het aanpassingsvermogen van onze bossen kan worden geoptimaliseerd; herinnert eraan dat volgens het Europees Milieuagentschap de belangrijkste factoren die druk uitoefenen op bossen in de EU, de uitdijing van stedelijke gebieden en de klimaatverandering zijn; benadrukt tevens dat betere steunmechanismen, alsmede financiële middelen en instrumenten moeten worden aangeboden aan boseigenaren om preventieve maatregelen toe te passen en getroffen gebieden te herstellen, zoals het herbebossen van aangetast land dat niet geschikt is voor de landbouw, waarbij ook gebruik moet worden gemaakt van speciale rampenfondsen, onder meer door middel van buitengewone interventies, zoals het Solidariteitsfonds van de Europese Unie; dringt erop aan om voor samenhang te zorgen tussen de EU-bosstrategie en het Europees mechanisme voor civiele bescherming; verzoekt de Commissie en de lidstaten een noodmechanisme in te stellen en acht het van essentieel belang om steun voor bosweidegang (bosbegrazing) op te nemen in de maatregelen op het gebied van boslandbouw en de lidstaten aan te moedigen deze ten uitvoer te leggen in het volgende programma voor plattelandsontwikkeling; onderstreept dat er meer middelen nodig zijn en dat een wetenschappelijk onderbouwd brandbeheer en een risicogebaseerde besluitvorming moeten worden ontwikkeld, rekening houdend met de sociaal-economische, klimatologische en ecologische oorzaken van bosbranden; vraagt de invoering van een reactiecomponent voor gemeenschappelijke uitdagingen in verband met de klimaatverandering; 32. verzoekt de lidstaten initiatieven uit te werken voor het behoud en zo nodig de creatie van bossen met een hoge instandhoudingswaarde, met de nodige mechanismen en instrumenten om boseigenaren te stimuleren en indien nodig te compenseren, teneinde meer kennis en wetenschappelijke inzichten over deze bossen te verwerven, naast de instandhouding van natuurlijke habitats; 33. erkent het feit dat biodiversiteit een rol speelt voor het garanderen van bosecosystemen die gezond en veerkrachtig blijven; wijst erop dat de Natura 2000-gebieden, die de maatschappij diverse ecosysteemdiensten kunnen bieden, waaronder grondstoffen, belangrijk zijn; merkt echter op dat technisch advies en nieuwe, toereikende financiële middelen nodig zijn om deze gebieden te beheren; benadrukt dat de economische verliezen als gevolg van beschermingsmaatregelen billijk moeten worden gecompenseerd; benadrukt het feit dat het belangrijk is natuurbehoud op pragmatische wijze te integreren in duurzaam bosbeheer, zonder noodzakelijkerwijs de beschermde gebieden uit te breiden en met voorkoming van extra administratieve en financiële lasten; steunt de oprichting van netwerken die zijn opgezet op basis van door de lidstaten aangestuurde initiatieven in dit verband; verzoekt de nationale of regionale actoren om indien nodig met gespecialiseerde belanghebbenden onderhandelingen te voeren over de herbevolking van bossen aan rivieren, teneinde biodiverse habitats te creëren, waarna ecosysteemdiensten, zoals de opname van schadelijke stoffen die circuleren in het grondwater, zich zullen ontwikkelen; benadrukt de resultaten van de evaluatiestudie naar de impact van het GLB, waaruit blijkt op welke plaatsen GLB-instrumenten en -maatregelen een significantere bijdrage kunnen leveren aan de biodiversiteitsdoelstellingen, en moedigt aan na te gaan hoe de bestaande instrumenten kunnen worden verbeterd; moedigt ook aan om verder onderzoek te verrichten naar het verband tussen biodiversiteit en veerkracht; 34. stelt vast dat bijna 25 % van het totale bosoppervlak in de EU behoort tot het Natura 2000-netwerk; 35. neemt kennis van het feit dat de onderhandelingen die werden gevoerd door de Economische Commissie voor Europa van de Verenigde Naties, met steun van de Voedsel- en Landbouworganisatie (FAO), spaak zijn gelopen op de kwestie van een juridisch bindende pan-Europese overeenkomst over bossen, doordat de Russische Federatie zich uit het onderhandelingsproces heeft teruggetrokken; blijft zich echter inzetten voor solide instrumenten om duurzaam bosbeheer te versterken op pan-Europees en mondiaal niveau; 36. wijst erop dat bossen vanuit verschillende invalshoeken aan bod komen in het kader van een toenemend aantal EU-beleidsterreinen; moedigt aan tot de voltooiing van het lopende, in het kader van de huidige EU-bosstrategie ingestelde proces inzake de ontwikkeling van een niet door het eindgebruik aangestuurde duurzaamheidsaanpak met nauwe betrokkenheid van het Permanent Comité voor de bosbouw en de lidstaten, voortbouwend op de tweefasenaanpak van de herschikte richtlijn hernieuwbare energie; is van mening dat de tweefasenaanpak kan worden gehanteerd in ander beleid dat erop gericht is de duurzaamheidscriteria van bosbiomassa en de sectoroverstijgende coherentie van het EU-beleid te garanderen en verwezenlijkingen te belonen die verband houden met de ecosysteemdiensten, met name de maatschappelijk relevante klimaatgerelateerde verwezenlijkingen van het bos; erkent tegelijk dat de bosbouw in de EU reeds werkt volgens de strengste duurzaamheidsnormen; merkt op dat bij de duurzaamheidsbenadering van bosbiomassa rekening moet worden gehouden met het feit dat hout concurrerend moet zijn ten opzichte van andere grondstoffen; wijst op het belang en moedigt het gebruik aan van door de markt ontwikkelde instrumenten, zoals de bestaande boscertificatiesystemen, als geschikt bewijsmiddel om de duurzaamheid van de bosbestanden te verifiëren; 37. benadrukt het feit dat bosbouw- en boslandbouwmaatregelen in het kader van het GLB en andere bosbouwmaatregelen, alsook het waarborgen van eerlijke en concurrerende marktvoorwaarden binnen de EU, van cruciaal belang zijn voor de succesvolle ontwikkeling van een duurzame circulaire bio-economie, terwijl de bosstrategie van de EU wordt uitgevoerd; herinnert eraan dat continuïteit nodig is, alsmede expliciete en verbeterde bosbouw- en boslandbouwmaatregelen in het kader van het GLB 2021-2027; wijst erop dat bijkomende bezuinigingen op de GLB-begroting een negatief effect zouden hebben op de investeringen in duurzaam bosbeheer en op de verwezenlijking van de doelstellingen in de EU-bosbouwsector; is van mening dat duurzaam bosbeheer een zichtbare plaats moet krijgen in de nieuwe strategische GLB-plannen; benadrukt dat de administratieve lasten in verband met de bosbouwmaatregelen van de EU en in verband met staatssteun in het algemeen moeten worden verminderd, bijvoorbeeld om de bevordering en het behoud van houtachtige vegetatie te stimuleren, gekoppeld aan landschapselementen en beleid in verband met betalingen in het kader van de eerste en tweede pijler, en door groepsvrijstellingen toe te staan die het mogelijk maken om snel op uitdagingen voor bossen te reageren; is tegelijkertijd bezorgd over het feit dat horizontale maatregelen die genomen zijn in het kader van het programma voor plattelandsontwikkeling (PPO), zoals de maatregel voor jonge landbouwers, geen bosbouwactiviteiten omvatten, althans in sommige lidstaten; 38. wijst op de voordelen van het verband tussen begrazing en bosbeheer, namelijk een lager risico op brand en lagere kosten voor bosonderhoud; is van mening dat onderzoek en kennisoverdracht aan beroepsbeoefenaars in dit verband van cruciaal belang zijn; wijst op de waarde van traditionele extensieve boslandbouwsystemen en de ecosysteemdiensten die zij leveren; verzoekt de Commissie de EU-bosstrategie te coördineren met de “van boer tot bord”-strategie om deze doelstellingen te verwezenlijken en gespecialiseerde opleidingsprogramma’s voor de hele EU te bevorderen, teneinde landbouwers bewust te maken van de voordelen en de praktijk van de integratie van houtachtige vegetatie in de landbouw; wijst op de geringe benutting van de talrijke maatregelen in het kader van de verordeningen inzake plattelandsontwikkeling voor de periode 2014-2020, die zijn ontworpen om de doelbewuste integratie van houtachtige vegetatie en landbouw te ondersteunen; erkent het vermogen van boslandbouw om de algehele productiviteit van biomassa in specifieke gebieden te verhogen, en onderstreept dat gemengde ecosystemen meer biomassa produceren en een grotere hoeveelheid in de atmosfeer aanwezige koolstof absorberen; 39. beklemtoont dat de Unie voldoende financiering moet toewijzen aan maatregelen voor de houtsector die zijn afgestemd op de nieuwe verwachtingen van die sector, onder meer investeringen in de ontwikkeling van bosgebieden en in het verbeteren van de levensvatbaarheid van bossen, het onderhoud van boswegennetten, bosbouwtechnologie, innovatie en de verwerking en ingebruikname van bosbouwproducten; 40. verzoekt de lidstaten hun verschillende bosbeheerstrategieën en -plannen op elkaar af te stemmen, zodat de respectieve doelstellingen te gelegener tijd kunnen worden gevolgd en gecorrigeerd en geen bestuurlijke lappendeken ontstaat dat vervolgens de realisatie van de doelstellingen in hun strategische documenten in gevaar brengt; 41. betreurt dat boslandbouw is weggelaten uit het GLB-voorstel voor de programmeringsperiode 2021-2027; acht het van fundamenteel belang dat in de volgende GLB-verordening de voordelen van boslandbouw worden erkend en dat de instelling, het herstel, de vernieuwing en de instandhouding van boslandbouwsystemen daarin ook in de toekomst worden bevorderd en ondersteund; verzoekt de Commissie om de te bevorderen dat de lidstaten steunmaatregelen voor de boslandbouw opnemen in hun strategische plannen; 42. is ingenomen met het door de Commissie aangekondigde initiatief “Farm Carbon Forest”, met als doel boeren te belonen die zich inzetten voor projecten om de CO 2 -uitstoot te verminderen of de CO 2 -opslag te vergroten, teneinde bij te dragen tot de doelstelling van een nulemissie van koolstof in 2050, in het kader van de nieuwe Green Deal. 43. onderstreept het feit dat onderzoek en innovatie op hoog niveau een essentiële rol spelen om ervoor te zorgen dat bossen, boslandbouw en de houtsector een bijdrage leveren om het hoofd te bieden aan de uitdagingen van onze tijd; benadrukt het belang van de onderzoeks- en innovatieprogramma’s van de EU voor de periode na 2020, erkent de rol van het Permanent Comité voor onderzoek in de landbouw en merkt op dat onderzoek en technologie ver gevorderd zijn sinds de invoering van de EU-bosstrategie in 2013; benadrukt dat het belangrijk is verder onderzoek naar onder andere bosecosystemen, biodiversiteit, duurzame vervanging van fossiele grondstoffen en energie, koolstofopslag, op hout gebaseerde producten en duurzame bosbeheerpraktijken aan te moedigen; verzoekt door te gaan met de financiering van onderzoek naar bodems en hun rol in de weerbaarheid van bossen tegen en hun aanpassing aan de klimaatverandering, in de bescherming en vergroting van de biodiversiteit en in de verstrekking van andere ecosysteemdiensten en vervangingseffecten, en gegevens te verzamelen over innoverende methoden om de weerbaarheid van bossen te beschermen en te vergroten; stelt met bezorgdheid vast dat de gegevens over oerbossen nog steeds onvolledig zijn; benadrukt dat meer onderzoek en financiering een positieve bijdrage zouden leveren aan de beperking van de klimaatverandering, de instandhouding van de bosecosystemen en de stimulering van de biodiversiteit, duurzame economische groei en werkgelegenheid, met name in landelijke gebieden; neemt kennis van de aanbeveling van de Commissie dat een sterke kapitalisatie van innovatie in de waardeketen het concurrentievermogen van de houtsector ten goede zou komen; is in dit verband verheugd over de nieuwe klimaatambitie van de EIB om projecten te financieren die meer kansen kunnen creëren voor de houtsector, die een belangrijke rol speelt bij de vervanging van fossiele materialen en energiebronnen; prijst het onderzoek en de innovatieacties die met betrekking tot bossen reeds worden ondernomen, met name in het kader van het Horizon 2020- en het LIFE+-programma; is ingenomen met de gevallen waarvan de resultaten bijdragen tot de ontwikkeling van een duurzame bio-economie, waarbij wordt gestreefd naar een evenwicht tussen verschillende aspecten van duurzaam bosbeheer en de multifunctionele rol van bossen wordt benadrukt; verzoekt de Commissie te investeren in onderzoek en indien nodig intensiever onderzoek te verrichten om een oplossing te vinden voor de verspreiding van plagen en ziekten in bossen; 44. verzoekt de Commissie in overleg met de fabrikanten van bosbouwmachines initiatieven te ontwikkelen om het ontwerp van deze machines ecologischer te maken, teneinde een hoog niveau van bescherming van de werknemers te combineren met een minimale impact op de bodem en het water in bossen; 45. maakt zich zorgen over het feit dat de totale beboste oppervlakte wereldwijd sinds de jaren 1990 sterk is afgenomen; benadrukt het feit dat de mondiale ontbossing en aantasting van de bossen ernstige problemen zijn; benadrukt dat de EU-bosstrategie invloed moet uitoefenen in de mondiale politieke context en de externe doelstellingen en maatregelen van de EU ter bevordering van duurzaam bosbeheer in de hele wereld moet omvatten, zowel bilateraal als via multilaterale bosgerelateerde processen, waarbij de nadruk moet liggen op maatregelen om ontbossing wereldwijd een halt toe te roepen, met inbegrip van de ondersteuning van legale, duurzame en ontbossingsvrije productie- en toeleveringsketens die niet leiden tot mensenrechtenschendingen, en om het duurzaam beheer van bosbestanden te waarborgen; wijst erop dat beleidsinitiatieven moeten worden ontwikkeld voor het aanpakken van kwesties buiten de EU, met bijzondere aandacht voor de tropen, rekening houdend met de verschillende ambitieniveaus van het milieubeleid in verschillende tropische landen, en van de drijvende krachten achter niet-duurzame praktijken in bossen van buiten de sector; benadrukt het feit dat traceerbaarheidsmaatregelen moeten worden genomen voor invoer en moedigt de Commissie en de lidstaten aan de samenwerking met derde landen te bevorderen om strengere duurzaamheidsnormen te consolideren; benadrukt het feit dat de uitvoering van de houtverordening van de EU en van het actieplan Flegt (Wetshandhaving, governance en handel in de bosbouw) moeten worden bevorderd om beter te voorkomen dat illegaal gekapt of gewonnen hout wordt aangeboden, dat tot oneerlijke concurrentie leidt voor de Europese bosbouwsector en op de EU-markt; wijst nogmaals op het feit dat certificeringssystemen moeten worden ingesteld en dat in handelsovereenkomsten specifieke bepalingen moeten worden opgenomen inzake duurzaam bosbeheer; dringt aan op een coherente en systematische interpretatie van het zorgvuldigheidssysteem van de EU-houtverordening; 46. wijst erop dat onderwijs en gekwalificeerde, goed opgeleide werknemers belangrijk zijn voor een geslaagde uitvoering van duurzaam bosbeheer in de praktijk; verzoekt de Commissie en de lidstaten om maatregelen te blijven uitvoeren en bestaande Europese instrumenten te gebruiken, zoals het Europees Landbouwfonds voor plattelandsontwikkeling (Elfpo), het Europees Fonds voor regionale ontwikkeling (EFRO), het Europees Sociaal Fonds (ESF) en de Europese opleidingsprogramma’s (ET2020), om overname door de volgende generatie te ondersteunen en het tekort aan geschoolde arbeidskrachten in de sector te compenseren; 47. dringt erop aan de invoer van illegaal gewonnen hout op te nemen in handelsovereenkomsten, met oplegging van sancties in het geval van inbreuken; 48. verzoekt de lidstaten en de houtsector substantiële bijdragen te leveren om ervoor te zorgen dat er evenveel gebieden worden herbebost als er worden ontbost; 49. benadrukt het feit dat het de hele EU dekkende bosinformatiesysteem voor Europa (Forest Information System for Europe, FISE) moet worden uitgebreid, rekening houdend met bestaande systemen, onder de gedeelde verantwoordelijkheid van alle betrokken directoraten-generaal van de Commissie die zich bezighouden met de diverse met het FISE verband houdende kwesties; meent dat dit instrument moet worden gecoördineerd in het kader van de EU-bosstrategie; benadrukt het feit dat de verstrekking van realtime, vergelijkende, wetenschappelijk onderbouwde en evenwichtige informatie over de Europese bosbestanden, waarbij gecontroleerd wordt of bossen en natuurreservaten indien nodig goed beheerd en in stand gehouden worden en geprobeerd wordt de impact van natuurlijke verstoringen als gevolg van de klimaatverandering en de gevolgen hiervan te voorspellen, met sociaal-economische indicatoren, belangrijk is voor de ontwikkeling van elk EU-beleid met betrekking tot het bos; wijst erop dat de nationale bosinventarissen een omvattend controle-instrument zijn voor het monitoren van de houtvoorraden en dat hierin rekening wordt gehouden met regionale overwegingen; verzoekt de EU een monitoringnetwerk voor de Europese bossen op te zetten om informatie te verzamelen op lokaal niveau, gekoppeld aan de aardobservatieprogramma’s van Copernicus; 50. is ermee ingenomen dat de sector steeds verder wordt gedigitaliseerd en verzoekt de Commissie om de tenuitvoerlegging te overwegen van een digitaal houttraceringsmechanisme voor de hele EU met het oog op gegevensverzameling, transparantie over de gehele linie, het garanderen van een gelijk speelveld en het verminderen van concurrentieverstorend gedrag en opzettelijk onrechtmatig handelen in de houthandel, binnen en buiten de EU, door middel van een verificatiesysteem; is voorts van mening dat dit verificatiesysteem de naleving zou verbeteren door financiële fraude te beperken en te bestrijden en tegelijkertijd kartelpraktijken zou belemmeren en logistieke activiteiten en bewegingen in verband met illegale houtkap zou ontmantelen; moedigt daarnaast aan om goede praktijken uit te wisselen met lidstaten die zulke hervormingen al op nationaal niveau hebben doorgevoerd; 51. onderstreept het feit dat de lidstaten bevoegd zijn voor de voorbereiding en uitvoering van de EU-bosstrategie voor de periode na 2020 en dat zij hierbij een centrale rol spelen; verzoekt het Permanent Comité voor de bosbouw van de Commissie om de lidstaten bij deze taak te ondersteunen; benadrukt het feit dat het belangrijk is informatie uit te wisselen en relevante belanghebbenden, zoals boseigenaren en -beheerders, op parallelle wijze te betrekken bij de Groep voor de dialoog met het maatschappelijk middenveld voor bosbouw en kurk, alsmede de regelmatige bijeenkomsten hiervan te handhaven en de coördinatie en synergieën met het Permanent Comité voor de bosbouw te versterken; dringt er bij de Commissie op aan om het Parlement ten minste jaarlijks bij de uitvoering van de EU-bosstrategie te betrekken; roept ertoe op de rol van het Permanent Comité voor de bosbouw te versterken teneinde te zorgen voor coördinatie tussen de relevante belanghebbenden en beleidsmaatregelen op EU-niveau; benadrukt bovendien dat lokale en regionale overheden een centrale rol moeten spelen bij de versterking van het duurzame gebruik van bossen en met name de plattelandseconomie; wijst erop dat het belangrijk is dat de lidstaten nauwer samenwerken om de voordelen van de nieuwe EU-bosstrategie te vergroten; verzoekt voorts de Commissie en haar directoraten-generaal met bosgerelateerde bevoegdheden om strategisch te werk te gaan om te zorgen voor samenhang in alle bosgerelateerde werkzaamheden en duurzaam bosbeheer te verbeteren, 52. dringt er bij de lidstaten op aan voorrang te geven aan de instandhouding van hoogwaardig beroepsonderwijs op het gebied van ecologisch bouwen en houtgerelateerde beroepen en te zorgen voor de nodige overheidsuitgaven en -investeringen op dit gebied, om te anticiperen op toekomstige behoeften in de Europese houtsector; 53. herinnert aan de belofte van de Commissie inzake nultolerantie ten aanzien van niet-naleving; benadrukt dat diverse inbreukprocedures die momenteel tegen lidstaten lopen, betrekking hebben op onvervangbare waarden van de Europese bosecosystemen en dringt er bij de Commissie op aan in het kader van deze procedures snel op te treden; 54. dringt er bij de Commissie op aan om, in coördinatie met de diensten voor arbeidsinspectie van de lidstaten, te controleren of de machines die in de handel worden gebracht en die worden gebruikt door de ondernemingen in de houtsector, voldoen aan de machinerichtlijn (Richtlijn 2006/42/EG) en zijn uitgerust met een opvang- en afzuigsysteem voor houtstof; 55. is ervan overtuigd dat de EU-bosstrategie de uitwisseling van beste praktijken moet bevorderen en ondersteunen met betrekking tot de tenuitvoerlegging van duurzaam bosbeheer, beroepsopleiding voor boswerkers en bosbeheerders, resultaten in de bosbouwsector en betere samenwerking tussen de lidstaten op het gebied van grensoverschrijdende acties en informatie-uitwisseling, teneinde de groei van gezonde Europese bossen te waarborgen; benadrukt voorts dat beter gecommuniceerd moet worden over het feit dat duurzaam beheer van bosgebieden belangrijk is en dat eventueel voorlichtingscampagnes over het multifunctionele karakter van bossen en de vele economische, sociale en milieuvoordelen van bosbeheer moeten worden gehouden dan wel dat deze campagnes moeten worden uitgebreid en gecoördineerd, op alle relevante niveaus van de EU, om alle burgers bewust te maken van de rijkdom van dit erfgoed en van het feit dat onze hulpbronnen moeten worden beheerd, in stand gehouden en benut, om maatschappelijke conflicten te voorkomen; 56. moedigt de lidstaten aan hun respectieve groepen die belang hebben bij de bosbouw, ertoe aan te sporen een breder segment van de bevolking aan te spreken, door middel van educatieve instrumenten en programma’s, zowel voor studenten als voor personen in andere leeftijdsgroepen, om het feit te onderstrepen dat bossen zowel belangrijk zijn voor menselijke activiteiten als voor het behoud van de biodiversiteit en gevarieerde ecosystemen; 57. merkt op dat digitalisering en duurzame technologieën een belangrijke rol spelen in het creëren van toegevoegde waarde bij de verdere ontwikkeling van de houtsector; verzoekt de Commissie en de lidstaten de overdracht van kennis en technologie en de uitwisseling van beste praktijken aan te moedigen, bijvoorbeeld op het gebied van duurzaam en actief bosbeheer; o o o 58. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Het Europees Parlement, – gezien zijn eerdere resoluties over Eritrea, in het bijzonder die van 6 juli 2017 (1) , – gezien het verslag van 11 mei 2020 van de speciale rapporteur van de VN over de mensenrechtensituatie in Eritrea, – gezien de verklaring van 30 juni 2020 van de speciale rapporteur van de VN over de mensenrechtensituatie in Eritrea tijdens de 44e zitting van de Mensenrechtenraad, – gezien de resoluties van de VN-Mensenrechtenraad over de mensenrechtensituatie in Eritrea, – gezien Resolutie 2444 van de VN-Veiligheidsraad van 14 november 2018, waarin alle VN-sancties tegen Eritrea (wapenembargo, bevriezing van tegoeden en reisverboden) met onmiddellijke ingang worden beëindigd, – gezien Besluit (GBVB) 2018/1944 van de Raad van 10 december 2018 tot wijziging van Besluit 2010/127/GBVB betreffende beperkende maatregelen ten aanzien van Eritrea (2) , – gezien zaak 428/12 (2012), ingediend bij de Afrikaanse Commissie voor de rechten van de mens en volken, namens Dawit Isaak en andere politieke gevangen, – gezien de slotverklaring van de 66e bijeenkomst van de Afrikaanse Commissie voor de rechten van de mens en volken van 22 mei 2017, – gezien het VN-Verdrag tegen foltering en andere wrede, onmenselijke of onterende behandeling of bestraffing, – gezien de in 1997 aangenomen grondwet van Eritrea, die de burgerlijke vrijheden, waaronder godsdienstvrijheid, garandeert, – gezien het Afrikaanse Handvest inzake de rechten van mensen en volkeren, – gezien het Internationaal Verdrag inzake burgerrechten en politieke rechten (ICCPR) van 1966, – gezien de partnerschapsovereenkomst tussen de EU en de ACS (de Overeenkomst van Cotonou) (3) , zoals herzien in 2005 en 2010, die door Eritrea is ondertekend, – gezien artikel 144, lid 5, en artikel 132, lid 4, van zijn Reglement, A. overwegende dat Dawit Isaak, die de nationaliteit heeft van zowel Eritrea als Zweden, en dus een burger van de Europese Unie is, journalist is en mede-eigenaar van de eerste onafhankelijke krant van Eritrea, de op grote schaal verspreide Setit , op 23 september 2001 door de Eritrese autoriteiten werd gearresteerd, samen met 21 anderen; overwegende dat de Eritrese regering Dawit Isaak ervan beschuldigt een “verrader” te zijn, hoewel hij nooit in staat van beschuldiging is gesteld of voor de rechter is gebracht; overwegende dat Dawit Isaak was teruggekeerd uit Zweden na de onafhankelijkheid van Eritrea in 1992 om te helpen bij de versteviging van de ontluikende democratie van het land; B. overwegende dat de gevangennemingen plaatsvonden na de publicatie van een open brief waarin het regime werd veroordeeld en er bij president Isaias Afwerki werd aangedrongen op democratische hervormingen; overwegende dat de regering op de dag van de arrestaties een verbod op alle onafhankelijke media afkondigde; overwegende dat de gevangenen niet zijn beschuldigd van een misdrijf; C. overwegende dat Dawit Isaak op 19 november 2005 uit hechtenis is vrijgelaten nadat onder andere de Zweedse regering op niet mis te verstane wijze zijn pleit hadden bezorgd; overwegende dat hij twee dagen later op weg naar het ziekenhuis opnieuw werd gearresteerd, waarover de Eritrese autoriteiten beweerden dat hij slechts tijdelijk was vrijgelaten om een medische behandeling te ondergaan; overwegende dat Dawit Isaak sindsdien in eenzame opsluiting wordt vastgehouden door de Eritrese autoriteiten, die weigeren zijn exacte locatie of bijzonderheden over zijn gezondheid en welzijn bekend te maken; D. overwegende dat er in december 2008 onbevestigde berichten waren dat Dawit Isaak was overgebracht naar een streng bewaakte gevangenis in Embatkala, en dat hij kort daarna, op 11 januari 2009, werd opgenomen in een ziekenhuis van de luchtmacht in Asmara omdat hij ernstig ziek zou zijn; overwegende dat de aard en de ernst van zijn ziekte onbekend blijven en de regering van Eritrea weigert zijn ziekenhuisopname te bevestigen; E. overwegende dat de familie van Dawit Isaak, zo ook zijn drie kinderen, sinds zijn verdwijning in grote angst en onzekerheid leeft, omdat zij niet weten of hij gezond is, noch waar hij zich bevindt of wat de toekomst zal brengen; overwegende dat de dochter van Dawit Isaak, Betlehem Isaak, blijft pleiten voor de vrijlating van haar vader; overwegende dat Betlehem Isaak in 2020 heeft bevestigd dat haar vader in leven was; F. overwegende dat de Afrikaanse Commissie voor de rechten van de mens en volken heeft geoordeeld dat journalisten die in september 2001 zijn gearresteerd in Eritrea, onder wie Dawit Isaak, op willekeurige en onrechtmatige wijze werden vastgehouden, en dat zij er bij de Eritrese autoriteiten op heeft aangedrongen hen vrij te laten of ze ten minste een eerlijk proces te gunnen; G. overwegende dat de situatie in de overbevolkte en onhygiënische detentiecentra in Eritrea neerkomt op wrede en onmenselijke behandeling; overwegende dat gevangenen als gevolg van deze omstandigheden een verhoogd risico lopen op de overdracht van COVID-19; overwegende dat de toegang tot gezondheidszorg, voedsel en sanitaire voorzieningen uiterst beperkt is of volledig ontbreekt, waardoor de gevangenen voor basisvoorzieningen afhankelijk zijn van bezoekers; overwegende dat de lockdowns in gevangenissen die erop gericht zijn om de pandemie te bestrijden, hebben bijgedragen aan verdere ondervoeding en daarmee gepaard gaande mentale en lichamelijke kwalen; overwegende dat er nog veel meer gevangenen in scheepscontainers worden vastgehouden, waar zij blootgesteld worden aan extreme temperaturen; H. overwegende dat Eritrea sinds zijn onafhankelijkheid, onder Isaias Afwerki stelselmatig duizenden mensen gevangen heeft gezet vanwege hun politieke opvattingen, hun werk als journalist of het belijden van hun geloof; overwegende dat er structureel sprake is van gedwongen verdwijningen; overwegende dat de meeste gevangenen het slachtoffer zijn geworden van willekeurige en onrechtmatige arrestaties en opsluitingen zonder aanklacht en dat hun de toegang tot advocaten of familiebezoeken wordt ontzegd; I. overwegende dat Eritrea volgens het verslag van het Ontwikkelingsprogramma van de VN uit 2019 over de menselijke ontwikkeling de 182e plaats inneemt van de 189 landen op de menselijke ontwikkelingsindex voor 2019; overwegende dat de wereldindex voor persvrijheid van Verslaggevers zonder Grenzen Eritrea in 2020 heeft gerangschikt op de 178e plaats van de in totaal 180 landen; overwegende dat Eritrea door het Comité voor de Bescherming van Journalisten in 2019 werd beschouwd als het land waar de strengste censuur ter wereld geldt; J. overwegende dat in het op 9 mei 2016 gepubliceerde verslag van de onderzoekscommissie van de VN over de mensenrechtensituatie in Eritrea te lezen staat dat er de afgelopen 25 jaar op grote schaal en op systematische wijze misdaden tegen de menselijkheid zijn gepleegd in detentiecentra, militaire opleidingskampen en andere plaatsen in het hele land; K. overwegende dat volgens het verslag van de speciale rapporteur van de VN over de mensenrechtensituatie in Eritrea van 16 mei 2019 “de positieve dynamiek voor vrede en veiligheid in de regio de verwachting van Eritrea en van de internationale gemeenschap heeft gewekt dat de Eritrese regering politieke en institutionele hervormingen zal doorvoeren, maar dat de Eritrese autoriteiten nog niet zijn begonnen aan het proces van binnenlandse hervormingen en dat de mensenrechtensituatie vooralsnog dus ongewijzigd blijft”; overwegende dat de speciale rapporteur van de VN al sinds 2009 een inreisverbod heeft voor Eritrea; L. overwegende dat de Eritrese autoriteiten in mei 2019 repressief hebben optreden tegen niet-erkende christelijke congregaties en beslag hebben gelegd op katholieke scholen en gezondheidszorgfaciliteiten, waardoor de rechten van de bevolking op het gebied van gezondheid en onderwijs negatief zijn beïnvloed; M. overwegende dat de president van Eritrea vasthoudt aan zijn weigering om verkiezingen te houden en de grondwet van het land uit te voeren, ondanks het feit dat de grondwet in 1997 geratificeerd is en de Eritrese kieswet in 2002 geratificeerd is; overwegende dat het tijdelijke parlement sinds 2002 niet bijeengekomen is en dat de rechterlijke macht onder controle staat van de regering; N. overwegende dat verwacht werd dat recente ontwikkelingen op het vlak van regionale vrede en veiligheid zouden leiden tot het doorvoeren van hervormingen in verband met de militaire dienst en tot de demobilisatie van dienstplichtigen in Eritrea; overwegende dat er tot op heden geen officiële aankondigingen zijn gedaan over een verkorting van de duur van de dienstplicht of over eventuele demobilisatieplannen; overwegende dat de militaire dienst nog altijd niet vrijwillig is en nog steeds van onbepaalde duur is; overwegende dat de militaire dienst veel burgers, zo ook vrouwen en meisjes, in een slavernijsituatie dwingt, waarbij hun hele leven gedomineerd wordt door anderen, en zij onder andere te lijden hebben onder lichamelijk, seksueel en verbaal misbruik en soms gedwongen worden om te werken als bedienden; O. overwegende dat Eritrea en Ethiopië in juli 2018 een historisch vredesakkoord hebben ondertekend waarmee een einde kwam aan twintig jaar conflict; overwegende dat het vredesakkoord van juli 2018 nieuwe perspectieven bood voor de sociaal-economische ontwikkeling van het land, gekoppeld aan de bevordering van de regionale economische integratie in de Hoorn van Afrika; P. overwegende dat de EU sinds het gezamenlijk vredesakkoord tussen Eritrea en Ethiopië haar benadering van Eritrea die gebaseerd was op “de beginselen van engagement”, waardoor eerder geen politieke dialoog noch ontwikkelingssamenwerking van de EU met Eritrea mogelijk was, heeft veranderd in een zogeheten “tweesporenbenadering”; Q. overwegende dat het partnerschap van de EU met Eritrea onder de Overeenkomst van Cotonou valt; overwegende dat de partijen bij deze overeenkomst verplicht zijn de bepalingen ervan te eerbiedigen en na te leven, met name de eerbiediging van de mensenrechten, democratie en de rechtsstaat; R. overwegende dat de EU, ondanks Eritrea’s grove en stelselmatige schendingen van de essentiële en fundamentele elementen van de Overeenkomst van Cotonou inzake de mensenrechten, nooit overleg op grond van artikel 96 heeft opgestart, hoewel het Europees Parlement daartoe had opgeroepen; S. overwegende dat de EU een belangrijke donor voor Eritrea is op het gebied van ontwikkelingshulp; overwegende dat de EU en Eritrea na de sluiting van het vredesakkoord tussen Eritrea en Ethiopië in 2018 tot overeenstemming zijn gekomen over een nieuwe strategie voor ontwikkelingssamenwerking voor 2019-2020, waarvoor de EU 180 miljoen EUR heeft uitgetrokken; T. overwegende dat de autocratische regering ook de Eritrese diaspora probeert te controleren door middel van een inkomstenbelasting van 2 % voor expats, en door de diaspora te bespioneren en in Eritrea gebleven familieleden tot doelwit te maken; 1. eist dat alle gewetensgevangenen in Eritrea onmiddellijk en onvoorwaardelijk worden vrijgelaten, in het bijzonder EU-burger Dawit Isaak en de andere journalisten die sinds 2001 worden vastgehouden; eist dat onmiddellijk informatie wordt verstrekt over de verblijfplaats en de toestand van Dawit Isaak; dringt er bij de Eritrese autoriteiten op aan hem toegang te verlenen tot vertegenwoordigers van de EU, de EU-lidstaten en Zweden, zodat kan worden vastgesteld of hij behoefte heeft aan gezondheidszorg of andere noodzakelijke steun; 2. veroordeelt in de meest krachtige bewoordingen de stelselmatige, grootschalige en grove mensenrechtenschendingen door Eritrea; roept de regering van Eritrea op een einde te maken aan de opsluiting van de oppositie, journalisten, religieuze leiders en onschuldige burgers; 3. verzoekt de Afrikaanse Unie, als partner van de EU met een expliciet engagement ten aanzien van de universele waarden van democratie en mensenrechten, om haar activiteit met betrekking tot de betreurenswaardige situatie in Eritrea op te voeren en met de EU samen te werken om de vrijlating van Dawit Isaak en andere politieke gevangenen te verkrijgen; 4. eist, gezien de huidige gezondheidscrisis als gevolg van COVID-19, dat de erbarmelijke sanitaire omstandigheden in Eritrese gevangenissen en het hoge besmettingsrisico voor gedetineerden worden aangepakt, en dat zo snel mogelijk adequate voeding, water en medische zorg worden verstrekt; uit zijn bezorgdheid over het feit dat de COVID-19-pandemie de situatie van hongersnood en ondervoeding in delen van het land verergert en voedseltekorten in de hand werkt; 5. eist dat de regering van Eritrea bewijs van leven verstrekt voor alle personen die van hun fysieke vrijheid zijn beroofd, en gedetailleerde informatie verschaft over hun lot en verblijfplaats; dringt aan op eerlijke processen voor degenen die worden beschuldigd, op de onmiddellijke en onvoorwaardelijke vrijlating van gevangenen die niet van enig strafbaar feit zijn beschuldigd, en op de afschaffing van foltering en andere vernederende behandelingen, zoals beperkingen op voedsel, water en medische zorg; herinnert de Eritrese regering aan haar verplichting om alle mensenrechtenschendingen aan te pakken, zoals het onderzoeken van buitengerechtelijke executies en gedwongen verdwijningen, alsook de doodstraf, die moet worden afgeschaft overeenkomstig de aanbevelingen in het jaarverslag 2020 van de VN-Mensenrechtenraad; 6. betreurt het feit dat er in Eritrea geen plaats is voor onafhankelijke mensenrechtenverdedigers, leden van de politieke oppositie en onafhankelijke journalisten; dringt er daarom bij de Eritrese regering op aan ruimte te maken voor een onafhankelijk maatschappelijk middenveld en vraagt dat het mogelijk gemaakt wordt om andere politieke partijen op te richten; herinnert de regering van Eritrea aan haar verplichtingen uit hoofde van de IAO-verdragen, in het bijzonder met betrekking tot het recht van organisaties uit het maatschappelijk middenveld en vakbonden om zich te verenigen, vreedzaam te demonstreren, deel te nemen aan publieke aangelegenheden en actie te voeren voor betere arbeidsrechten; 7. verzoekt de Eritrese regering haar burgers niet langer dwangarbeid op te leggen via de nationale dienstplicht van onbepaalde duur en vraagt een einde te maken aan de verplichte praktijk waarbij alle kinderen het laatste jaar van hun opleiding in een militair opleidingskamp volgen; 8. verzoekt de Commissie na te gaan of de voorwaarden voor het ontvangen van EU-steun in acht worden genomen, en ervoor te zorgen dat het in geen geval de Eritrese regering is die financiering ontvangt voor projecten in Eritrea, in het bijzonder als het gaat om projecten die worden uitgevoerd door dienstplichtigen; betreurt in dit verband dat de Commissie het “Roads Project” blijft financieren; verzoekt de Commissie uitsluitend tegemoet te komen aan de behoeften van het Eritrese volk op het gebied van ontwikkeling, democratie, mensenrechten, goed bestuur, veiligheid en vrijheid van meningsuiting, persvrijheid en vrijheid van vergadering, en vraagt de Commissie ook de concrete resultaten op het gebied van de mensenrechten te evalueren die voortvloeien uit de strategie EU-Eritrea en de zogeheten “tweesporenaanpak”; 9. dringt aan op de onmiddellijke tenuitvoerlegging van de grondwet van Eritrea van 1997, die in volledig overleg met alle belanghebbenden en het maatschappelijk middenveld is opgesteld en correct is aangenomen; 10. veroordeelt het feit dat de Eritrese regering een extraterritoriale “diasporabelasting” heft; dringt er bij de regering op aan het vrije verkeer te eerbiedigen en een einde te maken aan het beleid van “schuld door associatie” ten aanzien van familieleden van mensen die zich aan de dienstplicht onttrekken, Eritrea trachten te ontvluchten of de 2 % inkomstenbelasting niet betalen die de Eritrese regering aan Eritreeërs in het buitenland oplegt, met inbegrip van EU-burgers; 11. dringt er bij Eritrea op aan het verbod op onafhankelijke media op te heffen en de oprichting van politieke partijen toe te staan, als een cruciaal instrument om de democratie in het land te bevorderen; dringt erop aan dat mensenrechtenorganisaties ongehinderd te werk kunnen gaan in het land; 12. eist dat de autoriteiten in Eritrea een einde maken aan de opsluiting van de oppositie, journalisten, religieuze leiders, vertegenwoordigers van maatschappelijke organisaties en onschuldige burgers; dringt er bij Eritrea op aan de vrijheid van godsdienst volledig te eerbiedigen en te beschermen en een einde te maken aan het feit dat nog steeds vervolging plaatsvindt op basis van geloof; 13. herhaalt zijn dringende verzoek om een mondiaal EU-mensenrechtenmechanisme, de zogeheten Europese Magnitski-wet; verzoekt de Raad dit mechanisme aan te nemen in de vorm van een besluit met betrekking tot de strategische belangen en doelstellingen van de Unie uit hoofde van artikel 22, lid 1, van het Verdrag betreffende de Europese Unie; 14. eist dat Eritrea het VN-Verdrag tegen foltering en andere wrede, onmenselijke of onterende behandeling of bestraffing ten volle eerbiedigt en onmiddellijk toepast en zijn verplichtingen in het kader van het Internationaal Verdrag inzake burgerrechten en politieke rechten en van het Afrikaanse Handvest van de rechten van de mens en de volkeren – die beide een verbod op foltering inhouden – volledig nakomt; 15. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de vicevoorzitter van de Commissie/hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid, de Commissie van de Afrikaanse Unie, de president van Eritrea, de Mensenrechtenraad van de Verenigde Naties en de Paritaire Parlementaire Vergadering ACS-EU. Het Europees Parlement, – gezien zijn eerdere resoluties over Nicaragua, met name die van 31 mei 2018 (1) , 14 maart 2019 (2) en 19 december 2019 (3) , – gezien de Overeenkomst van 29 juni 2012 waarbij een associatie tot stand wordt gebracht tussen de Europese Unie en haar lidstaten, enerzijds, en Midden-Amerika, anderzijds (4) , – gezien het landenstrategiedocument en het indicatief meerjarenprogramma 2014-2020 van de EU voor Nicaragua, – gezien de conclusies van de Raad over Nicaragua, – gezien Verordening (EU) 2019/1716 van 14 oktober 2019 betreffende beperkende maatregelen in het licht van de situatie in Nicaragua (5) , en de Uitvoeringsverordening (EU) 2020/606 van de Raad van 4 mei 2020 waarbij zes Nicaraguaanse functionarissen in de lijst zijn opgenomen van gerichte sancties, waaronder bevriezing van tegoeden en reisverboden (6) , – gezien de verklaringen van de vicevoorzitter van de Commissie/hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid (VV/HV) namens de Europese Unie over de situatie in Nicaragua, met name die van 20 november 2019 en 4 mei 2020, – gezien de verklaring van de Hoge Commissaris van de VN voor de mensenrechten, Michelle Bachelet, tijdens de zitting van de Mensenrechtenraad van 14 september 2020, en het verslag van de VN-Mensenrechtenraad over Nicaragua van 19 juni 2020, – gezien de nieuwsbrieven die worden gepubliceerd door het speciaal toezichtsmechanisme voor Nicaragua (MESENI), dat is opgericht door de Inter-Amerikaanse Commissie voor de mensenrechten, – gezien het Internationaal Verdrag inzake burgerrechten en politieke rechten (ICCPR) van 1966, – gezien de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens van 1948, – gezien de EU-richtsnoeren inzake mensenrechtenverdedigers en die inzake de vrijheid van meningsuiting online en offline, – gezien de grondwet van Nicaragua, – gezien artikel 144, lid 5, en artikel 132, lid 4, van zijn Reglement, A. overwegende dat op 22 september 2020 de leden van de regeringspartij Alianza Frente Sandinista de Liberación Nacional (Sandinistisch Front voor Nationale Bevrijding) in de Nationale Assemblee van Nicaragua een wet voor de regulering van buitenlandse agenten hebben gepresenteerd, naar het voorbeeld van de Russische wet van 2012 inzake buitenlandse agenten, die, indien aangenomen, elke persoon, organisatie of instelling, waaronder mediakanalen en niet-gouvernementele organisaties, die middelen uit het buitenland ontvangen, verplicht om zich te laten registreren bij het ministerie van Binnenlandse Zaken (Migob) en zich te onderwerpen aan financieel toezicht door de eenheid Financiële Analyse (UAF); B. overwegende dat elke persoon of entiteit die bij het ministerie van Binnenlandse Zaken als “buitenlandse agent” is geregistreerd, onder nauwlettend toezicht zou staan en zich zou moeten “onthouden van inmenging in binnenlandse politieke zaken of aangelegenheden”, zoals bepaald in artikel 12, waardoor hun burgerlijke en politieke rechten worden beperkt en zij vervolgd, geïntimideerd en strafrechtelijk vervolgd zouden kunnen worden; overwegende dat deze wet, indien aangenomen, negatieve gevolgen zou hebben voor het recht op gelijke politieke en publieke participatie, met inbegrip van de oppositie, waardoor het politieke bestel in Nicaragua verder wordt verstoord; overwegende dat dit kan leiden tot ernstige situaties van onwettige criminalisering van maatschappelijke organisaties, activisten en mensenrechtenverdedigers; C. overwegende dat de wet voor de regulering van buitenlandse agenten, indien aangenomen, zou worden gebruikt als instrument voor repressie van mensen en mensenrechtenorganisaties die middelen ontvangen in het kader van de internationale samenwerking in Nicaragua; overwegende dat de vaststelling van deze wet rechtstreekse gevolgen kan hebben voor de EU-samenwerking in het land en voor personen die betrokken zijn bij Europese belangen; D. overwegende dat verschillende leden van de regeringspartij in de Nationale Assemblee ook een speciale wet inzake cybercriminaliteit hebben voorgesteld die gericht is op het censureren van digitale media, alsmede een nieuwe wet inzake haatmisdrijven die het wetboek van strafrecht zodanig zou hervormen dat levenslange gevangenisstraf kan worden opgelegd voor afwijkende politieke standpunten, zonder dat het gedrag waarop een dergelijke strenge straffen van toepassing zou zijn duidelijk gedefinieerd wordt, en die gebruikt zou kunnen worden om diegenen te straffen die zich uitspreken tegen het repressieve beleid van de regering; E. overwegende dat deze wetsvoorstellen duidelijk bedoeld zijn om fundamentele vrijheden zoals de vrijheid van meningsuiting, zowel online als offline, de vrijheid van vereniging en de godsdienstvrijheid te begrenzen, de civiele ruimte voor Nicaraguaanse burgers verder te beperken en totalitaire controle uit te oefenen over de Nicaraguaanse burgers, mediakanalen, het maatschappelijk middenveld en mensenrechtenorganisaties, zonder enige vorm van checks-and-balances en met een grote beoordelingsvrijheid bij de tenuitvoerlegging, door op al hun activiteiten toezicht te houden, met de nadruk op politiek, arbeids- en economisch gebied; overwegende dat deze wetten, indien aangenomen, een ernstige schending zouden vormen van de rechten en fundamentele vrijheden die zijn verankerd in de Nicaraguaanse grondwet, en allemaal erkend zijn in de internationale overeenkomsten, convenanten en verdragen waarbij Nicaragua partij is; F. overwegende dat deze initiatieven de meest recente voorbeelden zijn van dergelijke schendingen en een meer algemene tendens bevestigen van repressie en schendingen van de mensenrechten en de fundamentele vrijheden; overwegende dat vertegenwoordigers van het maatschappelijk middenveld, milieuactivisten, journalisten, bekende leden van de politieke oppositie, leden van religieuze gemeenschappen, met name de katholieke kerk, studenten, voormalige politieke gevangenen, en hun families nog steeds het doelwit zijn van veiligheidstroepen en regeringsgezinde gewapende groeperingen, met arrestaties, criminalisering, buitensporig geweld, invallen van hun huizen, intimidatie door de politie, aanrandingen en toenemend geweld en intimidatie jegens vrouwelijke activisten, doodsbedreigingen, vandalisme, publieke smaad en online lastercampagnes; G. overwegende dat Michelle Bachelet, de Hoge Commissaris van de VN voor de mensenrechten, heeft verklaard dat er geen vooruitgang is geboekt ten aanzien van de mensenrechtensituatie en dat niets erop wijst dat de regering de spanningen en structurele problemen die tot de sociaal-politieke crisis in april 2018 hebben geleid, constructief aanpakt; overwegende dat maatschappelijke organisaties melden dat 94 personen die als tegenstanders van de regering worden beschouwd, nog steeds willekeurig worden vastgehouden, meestal op grond van valse beschuldigingen van niet-gerelateerde strafbare feiten; 1. veroordeelt de pogingen om de ongrondwettelijke “wet voor de regulering van buitenlandse agenten”, de “speciale wet voor cybercriminaliteit” en de “wet tegen haatdelicten” aan te nemen, en roept de Nationale Vergadering op om deze wetten te verwerpen, evenals alle andere wetten die de fundamentele vrijheden van het Nicaraguaanse volk zouden beperken; benadrukt dat deze wetten, indien goedgekeurd, de regering van Daniel Ortega een nieuw repressief instrument zullen verschaffen om niet alleen de critici van het regime het zwijgen op te leggen maar ook alle personen of organisaties die buitenlandse financiering ontvangen, wat ertoe zal leiden dat deze repressie nog meer slachtoffers zal maken en het bredere klimaat van intimidatie en bedreiging nog slechter wordt, met onaanvaardbare mensenrechtenschendingen in Nicaragua tot gevolg; 2. betuigt zijn solidariteit met het Nicaraguaanse volk en veroordeelt alle repressieve acties van de Nicaraguaanse regering, en met name dat daarbij doden zijn gevallen; veroordeelt de onderdrukking van activisten uit het maatschappelijk middenveld, persoonlijkheden uit de politieke oppositie, studenten, journalisten, inheemse groeperingen, leden van religieuze gemeenschappen, met name de katholieke kerk en mensenrechtenactivisten; dringt aan op de onmiddellijke vrijlating van alle politieke gevangenen die willekeurig worden vastgehouden, op de intrekking van alle aanklachten tegen deze personen en op de eerbiediging van de fundamentele juridische waarborgen; 3. vraagt de Nicaraguaanse regering met klem onafhankelijke stemmen niet langer strafbaar te stellen en op te houden met het controleren en beperken van het werk van de maatschappelijke en mensenrechtenorganisaties, de politieke oppositie, de media en journalisten; dringt er bij de Nicaraguaanse regering op aan geconfisqueerde eigendommen terug te geven aan de nieuwszenders, hun exploitatievergunningen terug te geven en de rechtspersoonlijkheid van niet-gouvernementele organisaties te herstellen; dringt erop aan dat volledig wordt samengewerkt met internationale organisaties en dat zij terug in het land worden toegelaten, onder meer de Inter-Amerikaanse Commissie voor de mensenrechten, het Bureau van de Hoge Commissaris van de VN voor de mensenrechten, MESENI en de Internationale Groep van onafhankelijke deskundigen van de Organisatie van Amerikaanse Staten (OAS); is ingenomen met de resolutie van de VN-Mensenrechtenraad van juni 2020 waarin de Hoge Commissaris voor de mensenrechten van de VN wordt opgedragen om intensiever toezicht uit te oefenen op de situatie in Nicaragua, en met de steun van de EU voor de aanneming van deze resolutie; 4. benadrukt dat alle beperkingen van het recht op vrijheid van meningsuiting, zowel online als offline, de vrijheid van vreedzame vergadering en vereniging en het recht om de mensenrechten te verdedigen, onverenigbaar zijn met de grondwet van Nicaragua en zijn internationale verplichtingen uit hoofde van de mensenrechtenverdragen; 5. verwerpt het oneigenlijke gebruik van instellingen en wetten door de autoritaire regering van Nicaragua met de bedoeling om maatschappelijke organisaties en politieke tegenstanders strafbaar te stellen voor politieke en illegale doeleinden; roept de regering van Nicaragua in dit verband op zich volledig te houden aan de verbintenissen die zijn aangegaan in de overeenkomsten van maart 2019 met de oppositiegroeperingen en de Burgeralliantie, die nu deel uitmaken van de nationale coalitie, om een democratische, vreedzame en door onderhandelingen tot stand gekomen oplossing voor de politieke crisis in Nicaragua te vinden; 6. herinnert de Nicaraguaanse regering eraan dat vrije, geloofwaardige, inclusieve en transparante verkiezingen alleen mogelijk zijn als er geen sprake is van repressie, als de rechtsstaat wordt hersteld en de grondwettelijke rechten van alle Nicaraguaanse burgers, waaronder het recht op vrije meningsuiting, vergadering, geloofsovertuiging en vreedzaam protest, worden geëerbiedigd; roept de Nicaraguaanse regering op om met de oppositiegroeperingen, waaronder de Nationale Coalitie, via democratische, vreedzame en onderhandelde middelen overeenstemming te bereiken over de electorale en institutionele hervormingen die nodig zijn voor het waarborgen van geloofwaardige, inclusieve en transparante verkiezingen, die momenteel gepland staan voor november 2021, en dit alles in overeenstemming met de internationale normen, door ook uitvoering te geven aan de aanbevelingen van de EU-verkiezingswaarnemingsmissie van 2011 en van de OAS; meent dan ook dat de verkiezingen door naar behoren geaccrediteerde nationale en internationale waarnemers moeten worden bijgewoond; 7. geeft uiting aan zijn ernstige bezorgdheid over recente berichten van Nicaraguaanse organisaties dat de autoriteiten de nationale politie hebben opgedragen de mensenrechten te schenden en dat zij bij deze repressie worden bijgestaan door regeringsgezinde burgergroeperingen en territoriale organisaties van de regerende partij, waarvan sommige gewapend zijn en georganiseerd zijn als paramilitaire groeperingen; dringt erop aan dat de regering deze paramilitaire groeperingen ontwapent en dat degenen die verantwoordelijk zijn voor schendingen van de mensenrechten en voor de ondermijning van de democratie en de rechtsstaat ter verantwoording worden geroepen, en dringt ook aan op een herziening van de omstreden amnestiewet, die zou kunnen verhinderen dat degenen die verantwoordelijk zijn voor ernstige mensenrechtenschendingen vervolgd worden; 8. vraagt dat de Raad, in het licht van de aanhoudende ernstige mensenrechtenschendingen, indien de voorgestelde “wet voor de regulering van buitenlandse agenten”, de “bijzondere wet inzake cybercriminaliteit” en de “wet tegen haatdelicten” worden aangenomen, als de regering van Nicaragua nog steeds niet bereid is een nationale dialoog te starten voor een echte electorale hervorming en als de onderdrukking van het maatschappelijk middenveld en de democratische oppositie in Nicaragua voortduurt, de lijst van te bestraffen personen en entiteiten, waaronder de president en de vicepresident, snel uitbreidt en er met name op toeziet dat het Nicaraguaanse volk geen schade wordt berokkend; herhaalt zijn dringende verzoek om een mondiaal mensenrechtenmechanisme van de EU; verzoekt de Raad dit mechanisme aan te nemen in de vorm van een besluit met betrekking tot de strategische belangen en doelstellingen van de Unie uit hoofde van artikel 22, lid 1, van het Verdrag betreffende de Europese Unie; 9. roept het Parlement ertoe op zo snel mogelijk een delegatie naar Nicaragua te sturen om de situatie in het land opnieuw te monitoren en dringt er bij de Nicaraguaanse autoriteiten op aan deze delegatie vrij toe te laten tot het land en toegang te verschaffen tot alle gesprekspartners en faciliteiten; 10. herinnert aan zijn oproep in zijn resolutie van 14 maart 2019 om Alessio Casimirri, die nog steeds in Managua woont onder de bescherming van de Nicaraguaanse regering, onmiddellijk uit te leveren aan Italië, waar hij definitief is veroordeeld tot zes levenslange gevangenisstraffen voor zijn bewezen betrokkenheid bij de ontvoering en de moord op de voormalige premier en leider van de christendemocratische partij Aldo Moro en de moord op zijn bewakers op 16 maart 1978 in Rome; 11. vraagt dat de Europese Dienst voor extern optreden, samen met de speciale vertegenwoordiger van de EU voor de mensenrechten, zijn materiële en technische steun aan mensenrechtenverdedigers en onafhankelijke media in Nicaragua voortzet en intensiveert; verzoekt de delegatie van de Europese Unie in Nicaragua en de lidstaten met diplomatieke missies ter plaatse de EU-richtsnoeren inzake mensenrechtenverdedigers volledig ten uitvoer te leggen; 12. wijst erop dat Nicaragua in het kader van de associatieovereenkomst tussen de EU en Midden-Amerika de beginselen van de rechtsstaat, de democratie en de mensenrechten moet eerbiedigen en bestendigen, en herhaalt zijn eis dat de democratieclausule van de associatieovereenkomst gezien de huidige omstandigheden in werking moet worden gesteld; 13. benadrukt dat de steun van de EU aan maatschappelijke organisaties moet worden gehandhaafd en versterkt om de gevolgen van COVID-19 te verzachten; 14. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de regeringen en parlementen van de lidstaten, de secretaris-generaal van de Organisatie van Amerikaanse Staten, de Euro-Latijns-Amerikaanse Parlementaire Vergadering, het Midden-Amerikaans Parlement, de Groep van Lima en de regering en het parlement van de Republiek Nicaragua. Het Europees Parlement, – gezien zijn eerdere resoluties over Saudi-Arabië, met name die van 11 maart 2014 over Saudi-Arabië, zijn betrekkingen met de EU en zijn rol in het Midden-Oosten en Noord-Afrika (1) , van 12 februari 2015 over Saudi-Arabië, de zaak van de heer Raif Badawi (2) , van 8 oktober 2015 over de zaak van Ali Mohammad al-Nimr (3) , van 31 mei 2018 over de situatie van voorvechters van vrouwenrechten in Saudi-Arabië (4) , en van 25 oktober 2018 over de moord op de journalist Jamal Khashoggi in het Saudische consulaat in Istanbul (5) , alsmede die van 25 februari 2016 over de humanitaire situatie in Jemen (6) en van 30 november 2017 (7) en 4 oktober 2018 (8) over de situatie in Jemen, – gezien zijn resolutie van 3 mei 2018 over de bescherming van migrerende kinderen ( 2018/2666(RSP) ) (9) , – gezien zijn resolutie van 5 april 2017 over de aanpak van de vluchtelingen- en migrantenbewegingen: de rol van het externe optreden van de EU ( 2015/2342(INI) ) (10) , – gezien de verklaring van de Internationale Organisatie voor Migratie (IOM) van 15 september 2020, getiteld “Urgent Action Needed to Address Conditions in Detention in Kingdom of Saudi Arabia: IOM Director General”, – gezien de resolutie van de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties van 19 december 2018, getiteld “Global Compact for Safe, Orderly and Regular Migration”, – gezien het VN-verdrag inzake de bescherming van de rechten van migrerende werknemers en hun gezinsleden, – gezien artikel 144, lid 5, en artikel 132, lid 4 van zijn Reglement, A. overwegende dat volgens berichten van Human Rights Watch sinds april 2020 ongeveer 30 000 Ethiopische migranten, waaronder zwangere vrouwen en kinderen, die door Houthi-autoriteiten op gewelddadige wijze uit Noord-Jemen waren verdreven, in Saudi-Arabië willekeurig gevangen worden gehouden en in inhumane omstandigheden verkeren; overwegende dat veel van deze migranten volgens berichten bij de grensoverschrijding door Saudische en Houthi-strijdkrachten zijn beschoten; overwegende dat volgens berichten 2 000 migranten die aan de Jemenitische kant van de grens gestrand zijn in zeer slechte omstandigheden verkeren, die nog verder verslechteren door de uitbraak van COVID-19, en dat het hen aan alle elementaire voorzieningen ontbreekt; B. overwegende dat arbeidsmigranten op gewelddadige wijze door Saudische strijdkrachten zijn aangehouden en gevangengezet zijn in het detentiecentrum Al‑Dayer, en vervolgens zijn overgebracht naar tien andere detentiecentra, waarvan de Shmeisi-gevangenis tussen Jeddah en Mekka en de gevangenis van Jizan de belangrijkste zijn, waar nu volgens berichten duizenden Ethiopische gevangenen verblijven; overwegende dat deze gevangenen volgens de consulaire autoriteiten van Ethiopië niet beschikken over voldoende voedsel en water of behoorlijke sanitaire voorzieningen, geen toegang hebben tot gezondheidszorg en niet behandeld zijn voor hun schotwonden; overwegende dat er volgens berichten diverse personen, waaronder kinderen, overleden zijn en dat diverse gevangenen hebben geprobeerd om zelfmoord te plegen; overwegende dat gevangenen die geprobeerd hebben om bewakers aan te spreken op de slechte omstandigheden waarin zij verkeerden naar verluidt door de Saudische veiligheidstroepen zwaar zijn gemarteld; C. overwegende dat arbeidsmigranten uit onder meer Afrikaanse en Aziatische landen naar schatting ongeveer 20 % van de bevolking van Saudi-Arabië uitmaken en dat zij een belangrijke rol hebben gespeeld in de economieën van Saudi-Arabië en andere landen in de regio en veelal werkzaam zijn in fysiek zware en laagbetaalde beroepen; overwegende dat uit talloze rapporten van de VN en andere internationale organisaties blijkt dat deze arbeidsmigranten met lage lonen vaak het slachtoffer zijn van uitbuiting en misbruik en dat hun rechten niet geëerbiedigd worden; D. overwegende dat arbeidsmigranten op grond van het Kafala-systeem, een oneerlijk systeem van gesponsorde visa dat door mensenrechtenorganisaties wordt bestempeld als moderne slavernij, het land niet kunnen in- of uitreizen en niet van werk kunnen veranderen zonder dat hun werkgever daarmee akkoord gaat, geen rechtsbescherming genieten en vaak onderbetaald of zelfs helemaal niet betaald worden; overwegende dat Saudi-Arabië naar verluidt overweegt om het Kafala-systeem af te schaffen; E. overwegende dat de druk op kwetsbare groepen, met name arbeidsmigranten, in Saudi-Arabië en in andere landen in de regio ten gevolge van de huidige COVID-19-pandemie oploopt, en dat arbeidsmigranten daardoor in toenemende mate het slachtoffer zijn van discriminatie en vijandelijkheden; overwegende dat migranten vaak gestigmatiseerd worden omdat zij het COVID-19-virus zouden hebben overgebracht, met als gevolg dat zij vaak hun baan verliezen en in gevaarlijke situaties terecht komen, zonder dak boven hun hoofd of inkomen, en daardoor niet in staat zijn om hun situatie te legaliseren of zelf hun terugkeer naar hun land van herkomst te bekostigen; F. overwegende dat Saudi-Arabië in november 2017 een campagne is gestart om migranten op te pakken die verdacht worden van schending van huisvestings-, grensbeveiligings- of arbeidsregels of -wetgeving; overwegende dat de autoriteiten in september 2019 hebben meegedeeld dat de campagne 3,8 miljoen arrestaties had opgeleverd en geresulteerd had in 962 000 uitzettingen; overwegende dat volgens de IOM tussen mei 2017 en april 2020 ongeveer 380 000 Ethiopiërs van Saudi-Arabië naar Ethiopië zijn gedeporteerd; G. overwegende dat de Ethiopische regering op de hoogte is van de afschuwelijke omstandigheden waaronder Ethiopische burgers in Saudi-Arabië worden vastgehouden; overwegende dat het geld dat door Ethiopiërs vanuit landen buiten Ethiopië naar Ethiopië wordt overgemaakt een belangrijk onderdeel vormt van de Ethiopische economie en zeer belangrijk is voor veel families; H. overwegende dat er door de Saudische autoriteiten geen doeltreffend onderzoek is uitgevoerd, ondanks de toezegging dat deze kwestie begin september 2020 zou worden onderzocht; overwegende dat de detentieomstandigheden verslechterd zijn, omdat er sindsdien gevangenen geslagen zijn en gevangenen hun mobiele telefoons hebben moeten inleveren; I. overwegende dat de slechte behandeling van migranten deel uitmaakt van een breder patroon van grootschalige mensenrechtenschendingen in Saudi-Arabië; overwegende dat de Saudische autoriteiten de beperkende maatregelen in verband met de bestrijding van COVID-19 hebben gebruikt als dekmantel voor verdere schendingen van de mensenrechten van politieke gevangenen, zoals vrouwenrechtenactivist Loujain al-Hathloul, en andersdenkende leden van de koninklijke familie, zoals prinses Basmah bimt Saud en prins Salman bin Abdulaziz bin Salman, door hen willekeurig en zonder contact met de buitenwereld op te sluiten; overwegende dat de arrestaties van deze en andere activisten deel uitmaken van het hardhandige optreden door de Saudische autoriteiten tegen andersdenkenden, dat ook de moord op de journalist Jamal Khashoggi in het Saudische consulaat in Istanbul in 2018 omvat, waarvoor nog steeds niet naar behoren verantwoording is afgelegd; J. overwegende dat de Saudische autoriteiten zich volgens de speciale rapporteur inzake buitengerechtelijke, standrechtelijke en willekeurige executies van de VN schuldig maken aan misbruik door middel van het gebruik van elektronische bewakingstechnologie; overwegende dat Saudi-Arabië in de top vijf staat van landen die het vaakst de doodstraf voltrekken; K. overwegende dat het Koninkrijk Saudi-Arabië een van de landen is die de minste belangrijke internationale mensenrechtenverdragen hebben geratificeerd en de belangrijkste instrumenten in verband met de bescherming tegen willekeurige detentie en immigratiedetentie, waaronder het Internationaal Verdrag inzake burgerrechten en politieke rechten, het Facultatief Protocol bij het Verdrag tegen foltering en andere wrede, onmenselijke of onterende behandeling of bestraffing (dat voorziet in nationale preventiemechanismen en controles van detentieomstandigheden) het Verdrag inzake de bescherming van de rechten van migrerende werknemers, het Vluchtelingenverdrag en het Verdrag tot beperking der staatloosheid, niet heeft geratificeerd; L. overwegende dat hoge vertegenwoordiger Josep Borrell tijdens zijn ontmoeting met de minister van Buitenlandse Zaken van Saudi-Arabië, Faisal Bin Farhan Al Saud, in Brussel op 29 september 2020 nogmaals heeft gewezen op het voornemen van de EU om de mensenrechtendialoog te intensiveren; 1. veroordeelt krachtig de slechte behandeling van Ethiopische migranten en de schendingen van hun mensenrechten, met name in de detentiecentra in Saudi-Arabië; dringt er bij de Saudische autoriteiten op aan per direct alle gevangenen vrij te laten, in de eerste plaats alle gevangenen die in een kwetsbare situatie verkeren, waaronder vrouwen en kinderen; 2. dringt er bij de Saudische autoriteiten op aan ervoor te zorgen dat elke persoon die Saudi-Arabië inreist vanuit Jemen dat op veilige wijze kan doen en overgebracht wordt naar een behoorlijk opvangcentrum dat voldoet aan de internationale normen op het gebied van voedsel, medische en gezondheidszorg, sanitaire voorzieningen, persoonlijke hygiëne, ramen en licht, kleding, vloeroppervlak, temperatuur, ventilatie en beweging in de vrije lucht, en dat alle voorzorgsmaatregelen genomen worden om de overdracht van COVID-19, tuberculose en andere ziekten te voorkomen; pleit ervoor dat gezocht wordt naar mogelijkheden voor opvang anders dan in detentiecentra voor migranten en vluchtelingen en veroordeelt in dit verband elke inhumane of onterende behandeling van migranten; 3. dringt er bij Saudi-Arabië op aan per direct te stoppen met het martelen of anderszins slecht behandelen van personen in detentie, en te zorgen voor passende geestelijke en lichamelijke zorg voor iedereen, met name voor slachtoffers van verkrachtingen; herinnert eraan dat het VN-Comité inzake de Rechten van het Kind duidelijk stelt dat kinderen in het kader van immigratie nooit in detentie gehouden mogen worden, en dat detentie nooit kan worden gerechtvaardigd als zijnde in het belang van het kind; dringt er bij de Saudische autoriteiten op aan kinderen en hun gezinsleden zo snel mogelijk vrij te laten, en veilige alternatieve opvangmogelijkheden te bieden die door humanitaire organisaties regelmatig kunnen worden bezocht; 4. dringt er bij de Saudische autoriteiten op aan om een onafhankelijk en onpartijdig onderzoek te doen naar alle beschuldigingen van schendingen van de mensenrechten, waaronder het schieten op migranten aan de grens en illegale moorden, martelingen en andere gevallen van slechte behandeling tijdens de detentie, om alle daders ter verantwoording te roepen in eerlijke rechtszaken die voldoen aan internationale standaarden op dit gebied, zonder de doodstraf of lijfstraffen toe te passen, en om passende geestelijke en fysieke zorg te verlenen aan degenen die hebben geleden onder de afschuwelijke omstandigheden; 5. dringt er bij de Saudische autoriteiten op aan alle onafhankelijke internationale waarnemers, waaronder de speciale vertegenwoordiger van de EU voor de mensenrechten, ogenblikkelijk tot het land toe te laten, geregelde inspecties te laten uitvoeren van de gevangenissen en detentiecentra, onafhankelijk onderzoek te laten doen naar beschuldigingen van martelingen of verdachte sterfgevallen in detentie, en geregelde privébezoeken te laten afleggen aan gedetineerden; 6. herhaalt de oproep van de Hoge Commissaris van de VN voor de mensenrechten tot vrijlating van elke persoon die is gedetineerd zonder afdoende wettelijke basis, naast waarborging van passende toegang tot gezondheidszorg en een juiste toepassing van maatregelen ter beperking van de verspreiding van COVID-19, waaronder afstand houden; 7. herinnert de Saudische autoriteiten aan hun internationale verplichtingen uit hoofde van de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens, het Internationaal Verdrag inzake burgerrechten en politieke rechten en het VN-Verdrag tegen foltering en andere wrede, onmenselijke of onterende behandeling of bestraffing; 8. wijst erop dat de rijkdom en welvaart van de Saudische economie deels te danken is aan de ruwweg 13 miljoen buitenlandse werknemers en migranten in het land, en wijst er derhalve op dat het huidige binnenlandse proces van modernisering ook een hervorming van het arbeids- en immigratiebeleid moet omvatten, om te zorgen voor passende arbeidsomstandigheden voor buitenlandse werknemers en ter voorkoming van hun stigmatisering en uitbuiting; 9. roept de regering van Saudi-Arabië op om samen te werken met de Internationale Arbeidsorganisatie (ILO) in het streven naar volledige afschaffing van het Kafala-systeem en het bieden van passende juridische waarborgen voor alle arbeidsmigranten in het land, onder meer door structurele inspecties van hun arbeidsomstandigheden uit te voeren; is bezorgd over de uiterst negatieve gevolgen van de systematische discriminatie van vrouwelijke migranten en in het bijzonder van hulpen in de huishouding, die kwetsbaarder zijn voor fysieke mishandeling, extreem lange werktijden en beperking van de bewegingsvrijheid, en vaak slechts van baan kunnen veranderen of het land kunnen verlaten na goedkeuring van hun werkgevers; roept de regering van Saudi-Arabië op om de fundamentele ILO-verdragen betreffende de vrijheid tot het oprichten van vakverenigingen en de bescherming van het vakverenigingsrecht (nr. 87) en betreffende het recht zich te organiseren en collectief te onderhandelen (nr. 98) te ratificeren; 10. vraagt om garanties dat migranten niet massaal zullen worden teruggestuurd en dat asielaanvragen per geval zullen worden beoordeeld; 11. roept de regering van Ethiopië op om de vrijwillige, veilige en waardige terugkeer van alle Ethiopische migranten zo snel mogelijk te waarborgen, onder meer door samen te werken met de IOM, waarbij vrouwen, kinderen en kwetsbare personen voorrang moeten hebben; verzoekt om consulaire hulp en bezoeken mogelijk te maken aan alle gedetineerde Ethiopiërs in Saudi-Arabië en moedigt de Ethiopische regering aan tijdig en doeltreffend te reageren op hulpvragen; 12. spreekt opnieuw zijn steun uit voor het mondiaal pact van de VN inzake veilige, ordelijke en reguliere migratie, omdat dit pact normen uitdraagt die inhouden dat gastlanden de fundamentele mensenrechten van kwetsbare groepen, zoals de Ethiopische economische migranten die in Saudi-Arabië en Jemen zijn gestrand, beter dienen te beschermen; 13. is zich ervan bewust dat zowel Saudi-Arabië als Ethiopië er belang bij heeft een mechanisme voor samenwerking op het gebied van mobiliteit op te zetten dat het mogelijk maakt dat hun arbeidsmarkten elkaar aanvullen, en herinnert eraan dat het mondiaal pact van de VN inzake veilige, ordelijke en reguliere migratie voorziet in advies en capaciteitsopbouw op dit gebied; 14. spreekt zijn bezorgdheid uit over de erger wordende vervolging van mensenrechtenactivisten in Saudi-Arabië en over de uiterst oneerlijke rechtszaken tegen migranten en leden van de Shi’a-minderheid; wijst op de recente mededeling dat zweepslagen als straf vervangen zullen worden door gevangenisstraf; dringt er bij de regering van Saudi-Arabië op aan een onmiddellijk moratorium in te stellen op de doodstraf en op enige vorm van lijfstraf, waaronder amputatie en zweepslagen, met het oog op de volledige afschaffing ervan; 15. roept de EDEO en de lidstaten op bij Saudi-Arabië aan te dringen op de onmiddellijke vrijlating van alle personen die ten onrechte worden vastgehouden omdat ze hun basisrechten hebben uitgeoefend, met inbegrip van vrouwenrechtenactivisten, politieke activisten en anderen; spreekt zijn bezorgdheid uit over de situatie van de onterecht gedetineerde winnaar van de Sacharovprijs 2015, Raif Badawi, die naar verluidt tijdens zijn verblijf in de gevangenis het slachtoffer is geworden van een moordaanslag, en eist zijn onmiddellijke en onvoorwaardelijke vrijlating; 16. verzoekt het Koninkrijk Saoedi-Arabië zich te onthouden van elke vorm van systematische discriminatie van vrouwen, migranten, met inbegrip van vrouwelijke migranten, en minderheden, met inbegrip van religieuze minderheden; betreurt het dat er sinds 2019 weliswaar welkome hervormingen ten gunste van vrouwen zijn doorgevoerd, maar dat er nog steeds wetten van toepassing zijn die discriminatie van vrouwen inhouden, onder meer met betrekking tot hun persoonlijke status, en dat het systeem van mannelijke voogden nog niet volledig is afgeschaft; 17. roept de Saudische autoriteiten op om alle vrouwenrechtenactivisten onvoorwaardelijk vrij te laten, met name de leiders van de Women to Drive Movement Loujain al-Hathloul en Fahad Albutairi, Samar Badawi, Nassima al-Sada, Nouf Abdulaziz en Maya’a al-Zahrani, en alle aanklachten tegen hen en tegen Iman al-Nafjan, Aziza al-Yousef, Amal al-Harbi, Ruqayyah al-Mharib, Shadan al-Anezi, Abir Namankni en Hatoon al-Fassi te laten vallen; veroordeelt met klem alle martelingen, seksueel misbruik en andere vormen van mishandeling die hen worden aangedaan; verzoekt om een onpartijdig onderzoek naar de schending van hun mensenrechten en eist dat alle daders voor de rechter worden gebracht; 18. verzoekt de regering van Saoedi-Arabië artikel 39 van de basiswet van 1992 en de wet tegen cybercriminaliteit te wijzigen om de persvrijheid en de vrijheid van meningsuiting, zowel offline als online, te waarborgen; verzoekt de regering van Saoedi-Arabië haar wet op de verenigingen in overeenstemming te brengen met het internationale recht, om de oprichting en het functioneren van onafhankelijke mensenrechtenorganisaties mogelijk te maken; 19. dringt er bij de Saudische autoriteiten op aan de speciale VN-rapporteur voor de mensenrechten van migranten en de speciale VN-rapporteur voor de situatie van mensenrechtenactivisten onbelemmerde toegang tot het land te verlenen overeenkomstig hun respectieve mandaten; 20. dringt er bij de EU-delegatie en de diplomatieke missies van de EU-lidstaten in Saoedi-Arabië op aan toestemming te vragen om de detentiecentra voor migranten te bezoeken; benadrukt dat de bevordering van de mensenrechten centraal staat in het externe beleid van de EU; 21. dringt er bij de VV/HV, de EDEO en de lidstaten op aan om samen met de speciale vertegenwoordiger van de EU voor de mensenrechten het initiatief te nemen tot de ontwikkeling van een gemeenschappelijke aanpak voor de doeltreffende tenuitvoerlegging van de EU-richtsnoeren inzake mensenrechtenactivisten in Saudi-Arabië; verzoekt de VV/HV in dit verband specifieke benchmarks en praktische doelstellingen vast te stellen alvorens een mensenrechtendialoog met Saoedi-Arabië op gang te brengen; 22. verzoekt de Saudische autoriteiten het Internationaal Verdrag inzake burgerrechten en politieke rechten te ratificeren, de voorbehouden bij het Verdrag inzake de uitbanning van alle vormen van discriminatie van vrouwen (CEDAW) op te heffen, het Facultatief Protocol bij het CEDAW te ratificeren en het VN-Verdrag inzake de bescherming van alle migrerende werknemers en hun gezinsleden, het Facultatief Protocol bij het Verdrag tegen foltering, het Verdrag van Genève van 1951 en het Verdrag tot beperking der staatloosheid te ratificeren; dringt er bij de Saudische autoriteiten op aan een vaste uitnodiging te richten aan alle speciale procedures van de VN-Mensenrechtenraad (HCR) om het land te bezoeken; roept op tot de instelling van een speciale VN-rapporteur voor Saoedi-Arabië, in overeenstemming met de andere speciale procedures van de HRC die zijn ingesteld voor de ernstigste mensenrechtensituaties in de wereld; 23. herhaalt zijn oproep om een einde te maken aan de uitvoer naar Saudi-Arabië van bewakingstechnologie en andere uitrusting die gebruikt kan worden voor binnenlandse onderdrukking; 24. dringt er bij de Raad nogmaals op aan het EU-sanctiemechanisme voor de mensenrechten goed te keuren in de vorm van een besluit met betrekking tot de strategische belangen en doelstellingen van de Unie uit hoofde van artikel 22, lid 1, VEU en ervoor te zorgen dat, zodra het is goedgekeurd, in de gehele EU gerichte sancties worden toegepast op degenen die verantwoordelijk zijn voor de moord op de journalist Jamal Khashoggi; 25. dringt er bij de voorzitter van de Europese Raad van Ministers, de voorzitter van de Europese Commissie en de lidstaten op aan om de institutionele en diplomatieke vertegenwoordiging van de EU op de komende G20-top van de leiders af te zwakken, om te voorkomen dat het niet bestraffen van schendingen van de mensenrechten en de voortdurende illegale en willekeurige opsluitingen in Saudi-Arabië worden gelegitimeerd; 26. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de vicevoorzitter van de Commissie/hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid, de Europese Dienst voor extern optreden, de secretaris-generaal van de VN, de Hoge Commissaris van de VN voor de mensenrechten, de regering van Ethiopië, Zijne Majesteit Koning Salman bin Abdulaziz al-Saud, kroonprins Mohammad Bin Salman al-Saud, de regering van het Koninkrijk Saudi-Arabië en de secretaris-generaal van het Centrum voor de nationale dialoog in het Koninkrijk Saudi-Arabië; wenst dat deze resolutie wordt vertaald in het Arabisch. (Gewone wetgevingsprocedure: eerste lezing) Het Europees Parlement, – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2020)0623 ), – gezien artikel 294, lid 2, en artikel 91 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C9-0212/2020), — gezien artikel 294, lid 3, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité van 16 september 2020 (1) , – na raadpleging van het Comité van de Regio’s, – gezien de door de vertegenwoordiger van de Raad bij brief van 9 september 2020 gedane toezegging om het standpunt van het Europees Parlement overeenkomstig artikel 294, lid 4, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie goed te keuren, – gezien de artikelen 59 en 163 van zijn Reglement, 1. stelt onderstaand standpunt in eerste lezing vast; 2. verzoekt de Commissie om hernieuwde voorlegging aan het Parlement indien zij haar voorstel vervangt, ingrijpend wijzigt of voornemens is het ingrijpend te wijzigen; 3. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en aan de Commissie alsmede aan de nationale parlementen. Standpunt van het Europees Parlement in eerste lezing vastgesteld op 8 oktober 2020 met het oog op de vaststelling van Verordening (EU) 2020/... van het Europees Parlement en de Raad tot wijziging van Richtlijn (EU) 2016/798 met betrekking tot de toepassing van de regels inzake spoorwegveiligheid en -interoperabiliteit in de Kanaaltunnel (Aangezien het Parlement en de Raad tot overeenstemming zijn geraakt, komt het standpunt van het Parlement overeen met de definitieve rechtshandeling: Verordening (EU) 2020/1530.) (Gewone wetgevingsprocedure: eerste lezing) Het Europees Parlement, – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2020)0622 (COR1)), – gezien artikel 294, lid 2, artikel 2, lid 1, en artikel 91 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C9-0211/2020), – gezien het advies van de Commissie juridische zaken over de voorgestelde rechtsgrondslag, — gezien artikel 294, lid 3, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité van 16 september 2020 (1) , – na raadpleging van het Comité van de Regio’s, – gezien de door de vertegenwoordiger van de Raad bij brief van 9 september 2020 gedane toezegging om het standpunt van het Europees Parlement overeenkomstig artikel 294, lid 4, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie goed te keuren, – gezien de artikelen 59, 40 en 163 van zijn Reglement, 1. stelt onderstaand standpunt in eerste lezing vast; 2. verzoekt de Commissie om hernieuwde voorlegging aan het Parlement indien zij haar voorstel vervangt, ingrijpend wijzigt of voornemens is het ingrijpend te wijzigen; 3. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en aan de Commissie alsmede aan de nationale parlementen. Standpunt van het Europees Parlement in eerste lezing vastgesteld op 8 oktober 2020 met het oog op de vaststelling van Besluit (EU) 2020/... van het Europees Parlement en de Raad waarbij Frankrijk wordt gemachtigd te onderhandelen over een internationale overeenkomst ter aanvulling op het Verdrag tussen Frankrijk en het Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland betreffende de bouw en de exploitatie door privéconcessionarissen van een vaste kanaalverbinding, en die overeenkomst te sluiten en te ondertekenen (Aangezien het Parlement en de Raad tot overeenstemming zijn geraakt, komt het standpunt van het Parlement overeen met de definitieve rechtshandeling: Besluit (EU) 2020/1531.) (Gewone wetgevingsprocedure: eerste lezing) Het Europees Parlement, – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2020)0483 ), – gezien artikel 294, lid 2, en artikel 43, lid 2, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C9-0286/2020), — gezien artikel 294, lid 3, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – na raadpleging van het Europees Economisch en Sociaal Comité, – gezien de door de vertegenwoordiger van de Raad bij brief van 28 september 2020 gedane toezegging om het standpunt van het Europees Parlement overeenkomstig artikel 294, lid 4, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie goed te keuren, – gezien de artikelen 59 en 163 van zijn Reglement, 1. stelt onderstaand standpunt in eerste lezing vast; 2. verzoekt de Commissie om hernieuwde voorlegging aan het Parlement indien zij haar voorstel vervangt, ingrijpend wijzigt of voornemens is het ingrijpend te wijzigen; 3. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en aan de Commissie alsmede aan de nationale parlementen. Standpunt van het Europees Parlement in eerste lezing vastgesteld op 8 oktober 2020 met het oog op de vaststelling van Verordening (EU) 2020/... van het Europees Parlement en de Raad tot wijziging van Verordening (EU) 2018/848 inzake de biologische productie en de etikettering van biologische producten, wat betreft de datum van toepassing en bepaalde andere in die verordening genoemde datums (Aangezien het Parlement en de Raad tot overeenstemming zijn geraakt, komt het standpunt van het Parlement overeen met de definitieve rechtshandeling: Verordening (EU) 2020/1693.) Het Europees Parlement, – gezien de artikelen 2, 3, 4, 6, 7, 9 en 10 van het Verdrag betreffende de Europese Unie (VEU) en artikel 20 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU), – gezien het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, – gezien het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens (EVRM) en de jurisprudentie van het Europees Hof voor de Rechten van de Mens, – gezien de Beschikking van de Commissie van 13 december 2006 tot vaststelling van een mechanisme voor samenwerking en toetsing van de vooruitgang in Bulgarije (CVM) ten aanzien van specifieke ijkpunten op het gebied van de hervorming van het justitiële stelsel en de bestrijding van corruptie en georganiseerde misdaad (1) , en de corresponderende jaarverslagen van de periode 2007-2019 en het verslag van de Commissie van 22 oktober 2019 over de vooruitgang van Bulgarije met betrekking tot het CVM ( COM(2019)0498 ), – gezien de op 20 mei 2020 gepubliceerde landenspecifieke aanbevelingen voor Bulgarije in het kader van het Europees semester ( COM(2020)0502 ), – gezien de uitspraak van het Europees Hof voor de Rechten van de Mens van 5 november 2009 in de zaak Kolevi/Bulgarije (2) , – gezien het jaarlijks beheers- en prestatieverslag van de Commissie over de EU-begroting 2019, – gezien de uitspraak van het Europees Hof voor de Rechten van de Mens van 1 juli 2014 in de zaak Dimitrov e.a./Bulgarije (3) , – gezien het verslag van het Europees Bureau voor fraudebestrijding (OLAF) voor 2019, – gezien het advies van de Commissie van Venetië van 9 december 2019 over ontwerpwijzigingen van het Bulgaarse wetboek van strafvordering en de wet op de gerechtelijke organisatie in verband met strafrechtelijke onderzoeken naar topmagistraten, – gezien speciaal verslag nr. 6/2019 van de Europese Rekenkamer, getiteld “De aanpak van fraude bij EU-cohesie-uitgaven: de beheersautoriteiten moeten de opsporing, reactie en coördinatie versterken”, – gezien het advies van de Commissie van Venetië van 9 oktober 2017 over de wet op de gerechtelijke organisatie, – gezien het gezamenlijk advies van de Commissie van Venetië en het OVSE-Bureau voor Democratische Instellingen en Mensenrechten (ODIHIR) van 19 juni 2017 over wijzigingen van de Bulgaarse kieswet, – gezien het advies van de Commissie van Venetië van 23 oktober 2015 over de ontwerpwet tot wijziging en aanvulling van de grondwet (op het gebied van de rechterlijke macht) van de Republiek Bulgarije, – gezien het besluit van het Comité van Ministers van de Raad van Europa van 3 september 2020 betreffende de tenuitvoerlegging van de arresten van het Europees Hof voor de Rechten van de Mens in de zaken S.Z./Bulgarije en Kolevi/Bulgarije, – gezien het jaarverslag 2020 van de partnerorganisaties van het platform van de Raad van Europa ter bevordering van de bescherming van de journalistiek en de veiligheid van journalisten, – gezien Resolutie 2296 (2019) van 27 juni 2019 van de Parlementaire Vergadering van de Raad van Europa over de post-monitoringdialoog met Bulgarije, – gezien de Actie tegen economische criminaliteit en corruptie van de Raad van Europa, – gezien het tweede nalevingsverslag over Bulgarije van 6 december 2019 van de Groep van Staten tegen Corruptie van de Raad van Europa (GRECO), – gezien de verklaring van de commissaris voor de mensenrechten van de Raad van Europa van 3 september 2020 over politiegeweld tegen journalisten in Bulgarije en haar verslag na haar bezoek aan Bulgarije van 25 tot en met 29 november 2019, – gezien de verklaring van de OVSE-vertegenwoordiger voor mediavrijheid van 18 maart 2020 over de gewelddadige aanval op de Bulgaarse journalist Slavi Angelov, – gezien de verklaring van de voorzitter van de Conferentie van internationale ngo’s van de Raad van Europa van 9 juli 2020 over de voorgestelde wijzigingen van de Bulgaarse wet inzake juridische entiteiten zonder winstoogmerk, – gezien de gezamenlijke verklaring van de speciale rapporteurs van de VN over racisme en minderhedenvraagstukken van 13 mei 2020, – gezien de verklaring van de speciale rapporteur van de VN inzake geweld tegen vrouwen en de oorzaken en gevolgen ervan, van 21 oktober 2019, – gezien de recente slotopmerkingen van de VN-verdragsorganen over Bulgarije, – gezien het voorstel voor een nieuwe grondwet van de Republiek Bulgarije, ingediend op 17 augustus 2020, – gezien zijn resolutie van 3 mei 2018 over pluralisme van de media en mediavrijheid in de Europese Unie (4) , – gezien zijn debat over de rechtsstaat en de grondrechten in Bulgarije op 5 oktober 2020, – gezien de bespreking in de Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken van 10 september 2020 over de stand van zaken van het CVM, – gezien de gedachtewisselingen van de Groep voor toezicht op de democratie, de rechtsstaat en de grondrechten sinds de oprichting ervan door de Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken op 5 september 2019, met name de gedachtewisseling op 28 augustus 2020 over de situatie in Bulgarije, – gezien de mededeling van de Commissie van 30 september 2020 getiteld “Verslag over de rechtsstaat 2020: De situatie op het gebied van de rechtsstaat in de Europese Unie” ( COM(2020)0580 ) en het begeleidende document getiteld “Country Chapter on the rule of law situation in Bulgaria” (SWD(2020)0301), – gezien artikel 132, lid 2, van zijn Reglement, A. overwegende dat de Europese Unie op de volgende waarden berust: eerbied voor de menselijke waardigheid, vrijheid, democratie, gelijkheid, de rechtsstaat en eerbiediging van de mensenrechten, waaronder de rechten van personen die tot minderheden behoren, en overwegende dat de lidstaten deze waarden gemeen hebben in een samenleving die wordt gekenmerkt door pluralisme, non-discriminatie, verdraagzaamheid, rechtvaardigheid, solidariteit en gelijkheid van vrouwen en mannen ; B. overwegende dat de eerbiediging van de rechtstaat, de democratie, de mensenrechten en de fundamentele vrijheden en de in de EU-Verdragen en internationale mensenrechteninstrumenten vervatte waarden en beginselen verplichtingen zijn die op de Unie en haar lidstaten rusten en die moeten worden nagekomen; C. overwegende dat in artikel 6, lid 3, VEU wordt bevestigd dat de grondrechten, zoals zij worden gewaarborgd door het EVRM en zoals ze uit de gemeenschappelijke grondwettelijke tradities van de lidstaten voortvloeien, algemene beginselen van het recht van de Unie vormen; D. overwegende dat het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie en de daarin vervatte beginselen deel uitmaken van het primaire recht van de Unie; E. overwegende dat de vrijheid van meningsuiting en de vrijheid en pluriformiteit van de media zijn vastgelegd in artikel 11 van het Handvest van de grondrechten en artikel 10 van het Europees Verdrag voor de rechten van de mens (EVRM); F. overwegende dat onafhankelijkheid van de rechterlijke macht een essentiële voorwaarde is voor het democratisch beginsel van de scheiding der machten en is verankerd in artikel 19, lid 1, VEU, artikel 47 van het Handvest van de grondrechten en artikel 6 van het EVRM; G. overwegende dat de EU functioneert op grond van de veronderstelling van het wederzijdse vertrouwen dat de lidstaten handelen met eerbied voor de democratie, de rechtsstaat en de grondrechten, als verankerd in het EVRM en het Handvest van de grondrechten; H. overwegende dat de rechtsstaat een van de gemeenschappelijke waarden is waarop de Unie is gegrondvest en een voorwaarde is voor de doeltreffende werking van de gehele Unie, en overwegende dat de Commissie, samen met het Parlement en de Raad, krachtens de Verdragen de taak heeft de eerbiediging te waarborgen van de rechtsstaat als fundamentele waarde van de Unie en ervoor moet zorgen dat het recht, de waarden en de beginselen van de Unie worden geëerbiedigd; I. overwegende dat de stelselmatige weigering van één lidstaat om de fundamentele waarden van de Europese Unie en de Verdragen waartoe hij uit vrije wil is toegetreden, te eerbiedigen, de Unie als geheel treft en in gevaar brengt; overwegende dat het uitblijven van een reactie op dit soort situaties de geloofwaardigheid van de Unie zou ondermijnen; J. overwegende dat de Commissie van Venetië en de OVSE/ODIHR hebben vastgesteld dat de Bulgaarse kieswet de taalverscheidenheid en het stemrecht van burgers die in het buitenland wonen, belemmert (5) ; K. overwegende dat de afgelopen jaren melding is gemaakt van een aantal incidenten in verband met het gebruik van haatzaaiende uitlatingen tegen minderheden, onder meer door ministers van de regering; overwegende dat de parlementaire immuniteit systematisch wordt gebruikt om leden van de Nationale Vergadering te beschermen tegen het afleggen van verantwoording voor haatzaaiende uitlatingen (6) ; L. overwegende dat de laatste jaren meldingen van misbruik van EU-middelen in Bulgarije steeds vaker voorkomen en grondig moeten worden onderzocht; overwegende dat Bulgaarse burgers de afgelopen maanden getuige zijn geweest van een groot aantal beschuldigingen van corruptie op hoog niveau, waarbij in sommige gevallen de premier rechtstreeks betrokken is; overwegende dat de internationale media de afgelopen maanden herhaaldelijk melding hebben gemaakt van mogelijke banden tussen criminele groepen en overheidsinstanties in Bulgarije; M. overwegende dat het openbaar ministerie vervolging heeft ingesteld tegen de voormalig minister van Milieu en Water en de voormalig viceminister van Milieu en Water, en tegen de voormalig viceminister van Economische Zaken, die alle onmiddellijk door de regering zijn ontslagen; N. overwegende dat deze onthullingen hebben geleid tot grote demonstraties en protesten van het maatschappelijk middenveld die al meer dan drie maanden ononderbroken hebben plaatsgevonden, en dat Bulgaren hebben opgeroepen tot gerechtigheid, eerbiediging van de rechtsstaat en een onafhankelijke rechterlijke macht, en protesteren tegen de uitholling van de democratie en endemische corruptie; overwegende dat de demonstranten onder meer het ontslag van de regering en de procureur-generaal eisen, evenals onmiddellijke parlementsverkiezingen; overwegende dat de rechtshandhavingsautoriteiten naar verluidt met onevenredig geweld zijn opgetreden tegen deze protesten; O. overwegende dat het recht op protest een grondrecht is dat niet aan algemene en absolute verboden of controlemaatregelen kan worden onderworpen en alleen kan worden ingeperkt door rechtmatige, noodzakelijke en evenredige politiemaatregelen, in buitengewone omstandigheden; overwegende dat geen enkele demonstratie als niet onder dit recht vallend mag worden beschouwd; overwegende dat door rechtshandhavingsautoriteiten voorrang moet worden verleend aan vrijwillig uiteen gaan, zonder dat er geweld wordt gebruikt; overwegende dat de vrijheid van vergadering had in hand gaat met de vrijheid van meningsuiting, op grond waarvan eenieder recht op vrijheid van meningsuiting heeft, met inbegrip van de vrijheid een mening te hebben en de vrijheid kennis te nemen en te geven van informatie of ideeën, zonder inmenging van enig openbaar gezag en ongeacht grenzen; P. overwegende dat de ministers van Binnenlandse Zaken, Financiën, Economische Zaken en Toerisme zijn afgetreden op 15 juli 2020 en de minister van Justitie op 26 augustus 2020; Q. overwegende dat de premier heeft aangekondigd ontslag te zullen nemen op het moment dat de Nationale Vergadering besluit verkiezingen te houden voor de Grote Nationale Vergadering (7) ; R. overwegende dat er nog steeds ernstige bezorgdheid bestaat over de corruptiebestrijding in Bulgarije; overwegende dat dit het vertrouwen van de burgers in openbare instellingen dreigt te ondermijnen; S. overwegende dat volgens een speciale Eurobarometer van juni 2020 over de houding van de Europese burgers ten aanzien van corruptie, 80 % van de ondervraagde Bulgaren van mening was dat corruptie wijdverbreid was in hun land en dat 51 % van mening was dat corruptie de afgelopen drie jaar is toegenomen; T. overwegende dat Bulgarije volgens de World Justice Project Rule of Law Index van 2020 van in totaal 128 landen op de 53e plaats staat en in de context van de Unie de op een na laatste plaats inneemt; overwegende dat Bulgarije volgens de Transparancy International Corruption Perceptions Index 2019, die begin dit jaar is gepubliceerd, onderaan de lijst van de landen van de regio van de Unie staat en wereldwijd de 74e plaats inneemt; U. overwegende dat een levendig maatschappelijk middenveld en pluralistische media een vitale rol spelen bij de bevordering van een open en pluralistische samenleving, inspraak in het democratische proces en versterking van de verantwoordingsplicht van regeringen; overwegende dat de mediavrijheid in Bulgarije verslechtert, zoals blijkt uit de rangschikking van het land in de verslagen van Verslaggevers Zonder Grenzen; overwegende dat Bulgarije op de wereldindex voor persvrijheid 2020, die eind april 2020 is gepubliceerd, op de 111e plaats ter wereld staat, en voor het derde jaar op rij de laagst geplaatste EU-lidstaat is; overwegende dat het platform van de Raad van Europa ter bevordering van de bescherming van de journalistiek en de veiligheid van journalisten drie waarschuwingen van niveau 1 bevat waarin wordt gewaarschuwd voor ernstige en schadelijke schendingen van de mediavrijheid, waarop de Bulgaarse autoriteiten nog geen antwoord hebben gegeven; spreekt zijn bezorgdheid uit over de invloed van derde landen in het medialandschap in het kader van een ruimere strategie om anti-EU-propaganda en desinformatie te verspreiden; V. overwegende dat Bulgarije nog veel institutionele tekortkomingen heeft, in het bijzonder wat de onafhankelijkheid van de rechterlijke macht betreft, en dat deze tekortkomingen in de loop der jaren door de Commissie zijn erkend in haar verslagen in het kader van het mechanisme voor samenwerking en toetsing (CVM); overwegende dat de Commissie in het laatste CVM-verslag van 22 oktober 2019 echter stelde dat de vooruitgang die Bulgarije had geboekt in het kader van het CVM voldoende was om de toezeggingen die het land bij zijn toetreding tot de Unie had gedaan, waar te maken, en dat ze daarom aanbeval het toezichtmechanisme stop te zetten; overwegende dat de Commissie nog steeds een definitief besluit moet nemen over het stopzetten van het CVM, rekening houdend met de opmerkingen van het Parlement en de Raad; overwegende dat Voorzitter Sassoli in een brief zijn steun uitsprak voor het stopzetten van het CVM, maar dat hij benadrukte dat de toezeggingen en hervormingen moesten worden uitgevoerd en gehandhaafd, en dat hij wees op de situatie van de onafhankelijkheid van de rechterlijke macht, corruptie en mediavrijheid; W. overwegende dat het nieuwe alomvattende mechanisme voor democratie, de rechtsstaat en de grondrechten, zoals bepleit door het Parlement, met zijn jaarlijkse-monitoringcyclus die op gelijke wijze van toepassing zou zijn op alle lidstaten, alle in artikel 2 VEU verankerde waarden zou moeten omvatten en uiteindelijk het CVM voor Roemenië en Bulgarije zou moeten vervangen; X. overwegende dat in het onlangs gepubliceerde verslag over de rechtsstaat 2020 wordt erkend dat Bulgarije nog steeds problemen ondervindt wat de onafhankelijkheid van het openbaar ministerie ten aanzien van de uitvoerende macht betreft en gewezen wordt op het feit dat geen effectief systeem is gecreëerd voor de aflegging van verantwoording door de procureur-generaal; overwegende dat in het verslag ook melding wordt gemaakt van bezorgdheid over de doeltreffendheid van het onderzoek, de vervolging en de berechting in corruptiezaken in Bulgarije; overwegende dat in het verslag op het gebied van mediavrijheid een aantal punten van zorg aan de orde worden gesteld, gaande van de doeltreffendheid van de nationale media-autoriteiten in Bulgarije tot het gebrek aan transparantie met betrekking tot het eigenaarschap van media, alsook bedreigingen en aanvallen tegen journalisten; 1. betreurt ten zeerste dat de ontwikkelingen in Bulgarije tot een aanzienlijke achteruitgang hebben geleid wat betreft de eerbiediging van de rechtsstaat, de democratie en de grondrechten, met inbegrip van de onafhankelijkheid van de rechterlijke macht, de scheiding der machten, de strijd tegen corruptie en de mediavrijheid; spreekt zijn solidariteit uit met het volk van Bulgarije en zijn legitieme eisen en verlangens op het gebied van rechtvaardigheid, transparantie, verantwoordingsplicht en democratie; 2. benadrukt dat het van fundamenteel belang is te waarborgen dat de in artikel 2 van het VEU opgesomde waarden volledig worden geëerbiedigd en dat de grondrechten zoals die zijn vastgelegd in het Handvest van de grondrechten, worden gewaarborgd; roept de Bulgaarse autoriteiten ertoe op de volledige en onvoorwaardelijke eerbiediging van die waarden en rechten te verzekeren; 3. neemt kennis van het voorstel om de Grote Nationale Assemblee samen te roepen om een nieuwe grondwet aan te nemen; benadrukt dat elke hervorming van de grondwet aan een diepgaand en inclusief debat moet worden onderworpen en op passend overleg met alle belanghebbenden, met name het maatschappelijk middenveld, moet zijn gebaseerd en moet worden aangenomen met een zo groot mogelijke consensus; neemt nota van de brief van de voorzitter van de Nationale Assemblee van 18 september 2020 aan de voorzitter van de Commissie van Venetië, waarmee een officieel verzoek wordt ingediend om ondersteuning door deskundigen en om een advies van de Commissie van Venetië over het nieuwe ontwerp van grondwet van de Republiek Bulgarije; roept de Bulgaarse autoriteiten ertoe op om voordat de betreffende maatregelen worden goedgekeurd, proactief om een beoordeling van die maatregelen te vragen door de Commissie van Venetië en andere relevante internationale organisaties; 4. neemt kennis van de goedkeuring in tweede lezing van de wijzigingen van de Bulgaarse kieswet; merkt bezorgd op dat het Bulgaarse parlement momenteel bezig is met de vaststelling van een nieuwe kieswet, en dat de gewone parlementsverkiezingen binnen ten laatste zeven maanden moeten plaatsvinden; verzoekt de Bulgaarse autoriteiten te waarborgen dat de kieswet volledig in overeenstemming is met alle aanbevelingen van de Commissie van Venetië en de OVSE/ODIHR, in het bijzonder wat betreft de stabiliteit van de fundamentele elementen van de kieswet, die niet minder dan een jaar voor een verkiezing gewijzigd zouden mogen worden; 5. is er sterk van overtuigd dat het Bulgaarse parlement een centrale rol moet spelen bij het waarborgen van de verantwoordingsplicht van de uitvoerende macht en dat het een van de noodzakelijke controles en waarborgen is om de rechtsstaat te handhaven; is bezorgd over de praktijk van de regerende meerderheid om snel wetgeving vast te stellen, vaak zonder behoorlijk debat of raadpleging van belanghebbenden; neemt kennis van het zeer geringe vertrouwen van het publiek in het Bulgaarse parlement (8) ; betreurt de recente beperkingen voor journalisten in de gebouwen van de Nationale Assemblee, waarbij hun toegang tot parlementsleden en dus de mogelijkheid van toezicht door de media op het werk van de wetgevende macht worden beperkt; 6. is erg bezorgd over het feit dat sommige door het Europees Hof voor de Rechten van de Mens en de Commissie van Venetië vastgestelde systemische problemen in het rechtsstelsel nog steeds niet opgelost zijn, in het bijzonder wat betreft de bepalingen inzake de Hoge Raad van Justitie en de procureur-generaal, met name het gebrek aan doeltreffende mechanismen voor verantwoordingsplicht of werkende controles en waarborgen in verband met hun werkzaamheden; staat erop dat de Bulgaarse autoriteiten de jurisprudentie van het Europees Hof voor de Rechten van de Mens en de aanbevelingen van de Commissie van Venetië en de Greco over de rechterlijke macht volledig naleven, met name wat betreft de Hoge Raad van Justitie en de status van de procureur-generaal, om de onafhankelijkheid van de rechterlijke macht te waarborgen; merkt op dat in het verslag van de Commissie van 22 oktober 2019 over de vooruitgang van Bulgarije in het kader van het CVM wordt vermeld dat een brede discussie heeft plaatsgevonden in de media, waarbij sommige belanghebbenden hun bezorgdheid hebben geuit over de benoemingsprocedure en de belangrijkste kandidaat-procureur-generaal, en dat organisaties van het maatschappelijk middenveld straatprotesten hebben georganiseerd; 7. is bezorgd over het voortdurende gebrek aan tastbare resultaten van corruptieonderzoeken op hoog niveau; merkt op dat corruptie, inefficiëntie en een gebrek aan verantwoordingsplicht hardnekkige problemen blijven binnen de rechterlijke macht, en dat het vertrouwen van het publiek in de rechterlijke macht laag blijft vanwege de perceptie dat magistraten onder politieke druk staan en niet op gelijke wijze rechtspreken; wijst op het toegenomen aantal onderzoeken naar corruptie op hoog niveau, met inbegrip van zaken met grensoverschrijdende aspecten, naar hooggeplaatste ambtenaren en personen van groot openbaar belang; neemt met bezorgdheid kennis van de tegenstrijdigheden tussen de besluiten van de lagere en de hogere rechtbanken, hetgeen ook bijdraagt aan het gebrek aan definitieve en effectieve veroordelingen; wijst erop dat het nodig is om ernstig, onafhankelijk en actief onderzoek te voeren naar en resultaten te boeken op het gebied van corruptiebestrijding, georganiseerde misdaad en witwassen van geld, en om grondig onderzoek te voeren naar de beschuldigingen van corruptie op hoog niveau naar aanleiding van de in de zomer van 2020 opgedoken geluidsopnames en met betrekking tot de zogenaamde Apartmentgate- en Guesthousegate-schandalen, de tankeraffaire, de zaak in verband met het Rosenets-landgoed aan de kust en het schandaal rond de vermeende illegale overdracht van geld van de Bulgaarse ontwikkelingsbank, wat allemaal samen wijst op diepe en systemische tekortkomingen op het gebied van de rechtsstaat en corruptiebestrijdingsmaatregelen in Bulgarije; uit bovendien zijn bezorgdheid over de minder opvallende voorbeelden van tekortkomingen op het gebied van de rechtsstaat in Bulgarije, zoals de behandeling van eigenaren van appartementen in Sunset Resort, Pomorie; is ingenomen met de oprichting van een nieuw, verenigd agentschap voor corruptiebestrijding in Bulgarije; roept de Bulgaarse autoriteiten ertoe op te waarborgen dat het agentschap zijn brede scala aan bevoegdheden, met inbegrip van onderzoek naar en preventie en verbeurdverklaring van illegale activa, doeltreffend kan beheren; 8. is ernstig bezorgd over de ernstige verslechtering van de mediavrijheid in Bulgarije in de afgelopen tien jaar; roept de Bulgaarse autoriteiten ertoe op een gunstig klimaat voor de vrijheid van meningsuiting te bevorderen, in het bijzonder door de transparantie van media-eigendom te vergroten en de buitensporige concentratie van eigendom van media en distributienetwerken te voorkomen, onder meer door het bestaande wetgevingskader naar behoren toe te passen en strafrechtelijke bepalingen tegen laster in te trekken; wijst op de noodzaak om de samenstelling en het mandaat van de raad voor de elektronische media onafhankelijker en doeltreffender te maken; is bezorgd over de berichten van de aanhoudende beïnvloeding van de media door de preferentiële toewijzing van EU‑middelen aan media die de regering gunstig gezind zijn; 9. merkt op dat de bescherming van journalisten van vitaal belang voor de samenleving is; roept de Bulgaarse autoriteiten ertoe op de bescherming van journalisten te allen tijde te verzekeren en zo hun onafhankelijkheid te waarborgen; veroordeelt met klem de gevallen waarin journalisten die zich kritisch uitlaten over de regering het doelwit zijn geworden van lastercampagnes en roept de Bulgaarse autoriteiten ertoe op deze ondemocratische praktijken een halt toe te roepen; betreurt de gevallen van geweld tegen verslaggevers en de vernieling van hun technische uitrusting; spoort de Bulgaarse autoriteiten aan grondig onderzoek te voeren naar alle gevallen van geweld tegen journalisten die verslag doen van de protesten; dringt er bij de Bulgaarse autoriteiten op aan te waarborgen dat politieagenten en andere functionarissen de persvrijheid eerbiedigen en journalisten en mediaprofessionals op een veilige manier verslag laten uitbrengen over de demonstraties; benadrukt dat geweld door overheidsagenten indruist tegen de plicht van de lidstaten om de persvrijheid te handhaven en de veiligheid van journalisten te beschermen (9) ; 10. dringt er bij de Bulgaarse autoriteiten op aan alle waarschuwingen die worden ingediend op het platform van de Raad van Europa ter bevordering van de bescherming van de journalistiek en de veiligheid van journalisten volledig in aanmerking te nemen en zich volledig te houden aan de aanbevelingen van de commissaris voor de mensenrechten van de Raad van Europa, teneinde een veilige omgeving voor journalisten in Bulgarije te waarborgen; 11. spreekt zijn ondubbelzinnige steun uit voor het volk van Bulgarije en zijn legitieme eisen en verlangens op het gebied van rechtvaardigheid, transparantie, verantwoordingsplicht en democratie; is er vast van overtuigd dat vreedzame demonstraties een grondrecht zijn in elk democratisch land en steunt het recht van mensen om vreedzaam te protesteren; veroordeelt elke vorm van geweld tegen vreedzame demonstraties; benadrukt dat de vrijheid van meningsuiting en de vrijheid van informatie te allen tijde moeten worden geëerbiedigd; benadrukt dat het gebruik van geweld en buitensporig machtsvertoon onaanvaardbaar is; is bijzonder ontzet over de beschuldigingen van geweld tegen vrouwen en kinderen, waaronder kinderen met een handicap; is bezorgd over de onwettige en buitensporige audits van privébedrijven die publiekelijk hun steun voor de protesten hebben uitgesproken; veroordeelt het gewelddadige en buitensporige optreden van de politie tijdens de demonstraties in juli, augustus en september 2020; verzoekt de Bulgaarse autoriteiten erop toe te zien dat er een volledig, transparant, onpartijdig en doeltreffend onderzoek komt naar het optreden van de politie; 12. veroordeelt de door het Europees Hof voor de Rechten van de Mens vastgestelde onmenselijke omstandigheden in de Bulgaarse gevangenissen, waaronder overbevolking, slechte sanitaire en materiële omstandigheden, beperkte mogelijkheden voor activiteiten buiten de cel, ontoereikende medische zorg en de langdurige toepassing van restrictieve penitentiaire regimes (10) ; 13. spreekt zijn ernstige bezorgdheid uit over het feit dat de Bulgaarse autoriteiten na meer dan 45 arresten van het Europees Hof voor de Rechten van de Mens tegen Bulgarije niet hebben voldaan aan hun verplichting tot uitvoering van doeltreffende onderzoeken; is van mening dat deze terugkerende tekortkomingen het bestaan van een systematisch probleem aan het licht hebben gebracht (11) ; benadrukt dat er volgens het jaarverslag van de Raad van Europa van 2019 over het toezicht op de uitvoering van arresten en besluiten van het Europees Hof voor de Rechten van de Mens 79 belangrijke arresten tegen Bulgarije zijn die nog niet zijn uitgevoerd; 14. is bezorgd over het feit dat de procedurele rechten in Bulgarije niet voldoende worden geëerbiedigd, ondanks de verschillende EU-richtlijnen over procedurele rechten van verdachten en beklaagden, zoals uiteengezet in de routekaart van 2009; is van mening dat dit ingrijpende gevolgen heeft voor de grondrechten (12) ; 15. veroordeelt alle gevallen van haatzaaiende uitlatingen, discriminatie en vijandigheid tegen mensen van Roma-afkomst, vrouwen, LGBTI’s en personen die tot andere minderheidsgroepen behoren, wat een ernstig probleem blijft; roept de autoriteiten ertoe op krachtdadig te reageren op gevallen van haatzaaiende uitlatingen, ook door politici op hoog niveau, om de rechtsbescherming tegen discriminatie en haatmisdrijven te verbeteren en dergelijke strafbare feiten doeltreffend te onderzoeken en te vervolgen; is ingenomen met het gerechtelijk verbod op de jaarlijkse neonazistische Lukovmars en met het openen van een onderzoek naar de organisatie achter die mars, de BNU; roept de Bulgaarse regering ertoe op de samenwerking met internationale en lokale mensenrechtenwaarnemers te versterken en alle nodige maatregelen te treffen om de rechten van minderheden doeltreffend te beschermen, met name de vrijheid van meningsuiting en de vrijheid van vereniging, onder andere door de relevante arresten van het Europees Hof voor de Rechten van de Mens ten uitvoer te leggen (13) ; dringt er bij de Bulgaarse autoriteiten en functionarissen op aan alle gevallen van geweld en haatzaaiende uitlatingen tegen minderheden krachtig te veroordelen; 16. betreurt het vijandige klimaat ten aanzien van mensen van Roma-afkomst in sommige bevolkte gemeenschappen, met name ten aanzien van zij die hun huis hebben moeten verlaten nadat er op verschillende plaatsen bijeenkomsten waren tegen hun gemeenschap; betreurt de pesterijen en gewelddadige uithuiszettingen van Roma in het Voyvodinovogebied; roept de autoriteiten ertoe op dringend iets te doen aan de situatie van de getroffen personen; is van mening dat krachtdadige maatregelen ter verbetering van de algemene huisvestingssituatie van mensen van Roma-afkomst moeten worden voortgezet; is van mening dat het noodzakelijk is de segregatie van kinderen van Roma-afkomst in het onderwijs volledig uit te bannen; dringt er bij de autoriteiten op aan een einde te maken aan de haatzaaiende uitlatingen tegen en raciale discriminatie van mensen uit de Romaminderheid in reactie op COVID-19 en aan de op Romabuurten gerichte politie-interventies tijdens de pandemie; 17. neemt kennis van het arrest van het grondwettelijk hof van 27 juli 2018 betreffende de niet-overeenstemming van het Verdrag van Istanbul met de Bulgaarse grondwet; betreurt het feit dat dit besluit ervoor zorgt dat Bulgarije het Verdrag niet kan ratificeren; is erg bezorgd over het aanhoudend negatieve en misleidende publieke debat over het Verdrag, dat tot stand is gekomen door een uitgebreide desinformatie- en lastercampagne na negatieve berichtgeving erover door verschillende mediakanalen met vermeende banden met de regering en oppositiepartijen en dat des te verontrustender is geworden door de deelname van politici en politieke partijen die in het Bulgaarse parlement zijn vertegenwoordigd; is bezorgd over het feit dat de aanhoudende negatieve houding ten aanzien van het Verdrag verder bijdraagt aan de stigmatisering van kwetsbare groepen die risico lopen op gendergerelateerd geweld – groepen van wie de situatie bijzonder is verergerd door de COVID-19- en lockdownmaatregelen in heel Europa, waaronder in Bulgarije – en een gevoel van straffeloosheid bij daders van gendergerelateerde strafbare feiten verder aanmoedigt en aanwakkert; betreurt het feit dat de recente wijzigingen van het wetboek van strafrecht, waarbij strengere straffen zijn ingevoerd voor gendergerelateerd geweld, onvoldoende zijn gebleken om de complexiteit van het probleem aan te pakken en vooral om het probleem te voorkomen; roept de Bulgaarse autoriteiten er daarom toe op om de preventie van en strijd tegen huiselijk geweld te verbeteren, om al het nodige te doen om de ratificatie van het Verdrag van Istanbul mogelijk te maken, om zo veel mogelijk elementen van het Verdrag die in overeenstemming zijn met de grondwet in te voeren in afwachting van een bredere oplossing voor de resterende elementen en om het aantal opvangtehuizen en andere sociale diensten die nodig zijn om de slachtoffers van huiselijk geweld te ondersteunen, op te voeren; 18. acht het noodzakelijk discriminatie van personen op grond van hun seksuele geaardheid of genderidentiteit op alle gebieden uit te bannen, zowel in de wet als in de praktijk; roept de Bulgaarse autoriteiten ertoe op de wet inzake de bescherming tegen discriminatie te wijzigen en genderidentiteit specifiek op te nemen als grond van discriminatie; verzoekt de Bulgaarse autoriteiten het huidige wetboek van strafrecht te wijzigen, zodat haatcriminaliteit en haatzaaiende uitlatingen op grond van seksuele geaardheid, genderidentiteit en -expressie en geslachtskenmerken er ook onder vallen; verzoekt de Bulgaarse autoriteiten om de desbetreffende jurisprudentie van het Hof van Justitie en het Europees Hof voor de Rechten van de Mens uit te voeren en om in dat verband in te gaan op de situatie van echtgenoten en ouders van hetzelfde geslacht, opdat zij zowel rechtens als feitelijk het recht op non-discriminatie genieten, en om een passend wetgevingskader vast te stellen dat gelijke rechten waarborgt voor alle koppels; 19. is bezorgd over het feit dat personen die mogelijk internationale bescherming behoeven de toegang tot het Bulgaarse grondgebied werd ontzegd of het land zijn uitgezet, soms met geweld, zonder de mogelijkheid om asiel aan te vragen of om te verzoeken om een individuele beoordeling (14) ; is in het bijzonder bezorgd over de onrustwekkende deportatie van leden van de Turkse oppositie, in strijd met internationale verdragen en ondanks geldige, door de bevoegde Bulgaarse rechtbanken uitgevaardigde gerechtelijke bevelen (15) ; roept de Bulgaarse autoriteiten ertoe op te waarborgen dat de asielwetgeving en -praktijken volledig in overeenstemming zijn met het asielacquis en het Handvest van de grondrechten; roept de Commissie ertoe op de inbreukprocedure tegen Bulgarije met voorrang te behandelen; 20. is erg bezorgd over de voorgestelde wijzigingen van de wet inzake juridische entiteiten zonder winstoogmerk, die een zeer vijandig klimaat zouden scheppen voor organisaties van het maatschappelijk middenveld met een status van algemeen nut die buitenlandse financiering krijgen, en die mogelijk in strijd zijn met het beginsel van vrijheid van vereniging en het recht op privacy (16) ; spoort de Bulgaarse autoriteiten aan de vaste rechtspraak van het Europees Hof van Justitie op dit gebied ernstig in overweging te nemen; 21. merkt op dat Bulgarije een zekere vooruitgang heeft geboekt in het kader van het CVM; dringt er bij de Bulgaarse regering op aan om bij de verdere uitvoering van zijn toezeggingen samen te werken met de Commissie, overeenkomstig het beginsel van loyale samenwerking als vastgelegd in het VEU; verzoekt de Bulgaarse autoriteiten geen unilaterale hervormingen door te voeren die de eerbiediging van de rechtsstaat, en met name de onafhankelijkheid van de rechterlijke macht en de scheiding der machten, in het gedrang kunnen brengen; merkt op dat de Commissie heeft aangegeven dat ze het CVM voor Bulgarije nog niet zal stopzetten; dringt er bij de Commissie op aan om in het kader van het CVM toezicht te blijven houden op de hervorming van het rechtsstelsel en de strijd tegen corruptie in Bulgarije, zolang er nog geen volledig functionerend mechanisme is vastgesteld voor toezicht op de eerbiediging van de democratie, de rechtsstaat en de grondrechten dat op gelijke wijze van toepassing is op alle lidstaten; verzoekt de Commissie bovendien om waar nodig gebruik te maken van de beschikbare instrumenten, met inbegrip van inbreukprocedures, het kader voor de rechtsstaat en begrotingsinstrumenten, zodra die beschikbaar zijn; 22. is ingenomen met de publicatie van het eerste jaarverslag van de EU over de rechtsstaat dat alle lidstaten bestrijkt; neemt kennis van de punten van zorg die de Commissie heeft geïdentificeerd op een aantal gebieden met betrekking tot Bulgarije; dringt er bij de Bulgaarse autoriteiten op aan snel op te treden om de problemen in kwestie aan te pakken; 23. benadrukt dat de Bulgaarse regering in samenwerking met de Commissie strenger toezicht moet houden op de manier waarop EU-middelen worden uitgegeven en onmiddellijk moet tegemoetkomen aan de bezorgdheid dat belastinggeld wordt gebruikt om de kringen rond de regerende partij te verrijken; 24. is ingenomen met de toetreding van Bulgarije tot het Europees Openbaar Ministerie (EOM) en is ervan overtuigd dat zijn deelname aan het EOM op zichzelf een striktere controle op het correcte gebruik van EU-middelen in dit verband zal inhouden; 25. herhaalt zijn standpunt over het voorstel voor een verordening van het Europees Parlement en de Raad inzake de bescherming van de begroting van de Unie in geval van fundamentele tekortkomingen op het gebied van de rechtsstaat in de lidstaten (17) , met inbegrip van de noodzaak om de rechten van begunstigden te waarborgen, en verzoekt de Raad zo snel mogelijk interinstitutionele onderhandelingen te beginnen; 26. verzoekt de Bulgaarse autoriteiten een onderzoek in te stellen naar de onthullingen in de FinCEN-dossiers, waaruit is gebleken dat drie Bulgaarse banken betrokken waren bij de verwerking van betalingen waarvan is vastgesteld dat zij een hoog witwasrisico vertonen en verband houden met de financiering van georganiseerde misdaad en terrorisme; is van mening dat Bulgarije doortastende maatregelen moet nemen om het toezicht op de bankensector te verbeteren en de antiwitwasmaatregelen te intensiveren, onder meer door een versterking van de instellingen die deze kwesties onderzoeken; onderstreept dat uit de FinCEN-dossiers blijkt dat het mondiale systeem tekortkomingen vertoont en kwetsbaar is voor misbruik door criminelen en corrupte personen, en dat het dringend noodzakelijk is het bankentoezicht wereldwijd te verbeteren en betere mechanismen in te voeren om grensoverschrijdende transacties aan te pakken; verzoekt de Commissie en de lidstaten de werkzaamheden op dit gebied te versnellen, onder meer door de oprichting van een Europese toezichthoudende autoriteit, waartoe het Parlement reeds heeft opgeroepen; 27. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Commissie, de Raad, de regeringen en parlementen van de lidstaten, de Raad van Europa, de Organisatie voor Veiligheid en Samenwerking in Europa en de Verenigde Naties. Het Europees Parlement, – gezien artikel 225 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien de artikelen 7 en 8 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, – gezien Verordening (EU) 2016/679 van het Europees Parlement en de Raad van 27 april 2016 betreffende de bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens en betreffende het vrije verkeer van die gegevens en tot intrekking van Richtlijn 95/46/EG (algemene verordening gegevensbescherming) (1) , – gezien Richtlijn (EU) 2015/2366 van het Europees Parlement en de Raad van 25 november 2015 betreffende betalingsdiensten in de interne markt, houdende wijziging van de Richtlijnen 2002/65/EG, 2009/110/EG en 2013/36/EU en Verordening (EU) nr. 1093/2010 en houdende intrekking van Richtlijn 2007/64/EG (2) , – gezien Richtlijn (EU) 2015/849 van het Europees Parlement en de Raad van 20 mei 2015 inzake de voorkoming van het gebruik van het financiële stelsel voor het witwassen van geld of terrorismefinanciering, tot wijziging van Verordening (EU) nr. 648/2012 van het Europees Parlement en de Raad en tot intrekking van Richtlijn 2005/60/EG van het Europees Parlement en de Raad en Richtlijn 2006/70/EG van de Commissie (3) , – gezien de mededeling van de Commissie van 19 februari 2020 getiteld “Een Europese datastrategie” ( COM(2020)0066 ), – gezien de mededeling van de Commissie van 8 maart 2018 getiteld “FinTech-actieplan”: voor een meer concurrerende en innovatieve Europese financiële sector” ( COM(2018)0109 ), – gezien de gezamenlijke mededeling van de Commissie en de hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid van 6 april 2016 getiteld “Gezamenlijk kader voor de bestrijding van hybride bedreigingen: een reactie van de Europese Unie” (JOIN(2016)0018), – gezien het Witboek van de Commissie van 19 februari 2020 getiteld “Kunstmatige intelligentie - een Europese benadering op basis van excellentie en vertrouwen” ( COM(2020)0065 ), – gezien het antwoord van vicevoorzitter Dombrovskis namens de Commissie op vraag E-001130/2017 van 10 april 2017, – gezien het eindverslag van het directoraat-generaal Financiële Stabiliteit, Financiële Diensten en Kapitaalmarkten van de Commissie van oktober 2019 getiteld “Governance for a DLT/Blockchain enabled European electronic Access Point (EEAP)” (4) , – gezien de studie van de Commissie naar de toepassing van de verordening betreffende afwikkelingsvergoedingen (5) , – gezien de openbare raadpleging van de Commissie van 17 februari 2020 inzake de herziening van het regelgevingskader voor beleggingsondernemingen en marktdeelnemers, – gezien het eindverslag van het Forum op hoog niveau over de kapitaalmarktenunie van de Commissie op 10 juni 2020 getiteld “A New Vision for Europe’s Capital Markets” (6) , – gezien het “Eindverslag van de deskundigengroep Regelgevende belemmeringen voor financiële innovatie van de Commissie: 30 aanbevelingen inzake regelgeving, innovatie en financiële diensten” van 13 december 2019, – gezien het gezamenlijk advies van de Europese toezichthoudende autoriteiten aan de Europese Commissie over de noodzaak van verbeterde wetgeving inzake ICT-risicobeheer in de financiële sector van de EU van 10 april 2019, – gezien het gezamenlijk advies van de Europese toezichthoudende autoriteiten aan de Europese Commissie over de kosten en baten van het ontwikkelen van een coherent kader voor het testen van de cyberveerkracht voor belangrijke marktdeelnemers en infrastructuren in de hele financiële sector van de EU van 10 april 2019, – gezien het gezamenlijk rapport van de Europese toezichthoudende autoriteiten getiteld “FinTech: Regulatory sandboxes and innovation hubs” van 7 januari 2019 (7) , – gezien de richtsnoeren inzake ICT- en veiligheidsrisicobeheer van de Europese Bankautoriteit van 29 november 2019, – gezien het rapport van de Europese Bankautoriteit met advies voor de Europese Commissie inzake cryptovaluta van 9 januari 2019, – gezien het advies van de Europese Autoriteit voor effecten en markten voor de Commissie over initial coin offerings en cryptovaluta van 9 januari 2019, – gezien het raadplegingsdocument van de Europese Commissie over een EU-kader voor markten voor cryptovaluta van december 2019, — gezien zijn wetgevingsresolutie van 27 maart 2019 over het voorstel voor een verordening van het Europees Parlement en de Raad over Europese aanbieders van crowdfundingdiensten voor ondernemingen (ECSP) (8) , — gezien zijn resolutie van 3 oktober 2018 over “distributed ledger”-technologieën en blockchains: vertrouwen opbouwen met desintermediatie (9) , — gezien zijn resolutie van 17 mei 2017 over FinTech: de invloed van technologie op de toekomst van de financiële sector (10) , — gezien zijn resolutie van 16 februari 2017 met aanbevelingen aan de Commissie over civielrechtelijke regels inzake robotica (11) , — gezien de studie van april 2020, die in opdracht van de Commissie economische en monetaire zaken van het Parlement werd verricht, getiteld “Crypto-assets: Key developments, regulatory concerns and responses”, — gezien de studie van februari 2014, die in opdracht van de Commissie interne markt en consumentenbescherming van het Europees Parlement werd verricht, getiteld “Consumer Protection Aspects of Financial Services”, – gezien het rapport van de Europese Centrale Bank over de gevolgen van de digitalisering van detailhandelbetalingen voor de rol van katalysator van het Eurosysteem van juli 2019, – gezien de keynote speech van Benoît Coeure “FinTech for the People” van 31 januari 2019, – gezien de keynote speech van Yves Mersch “Lending and Payment Systems in Upheaval: the FinTech Challenge” van 26 februari 2019 tijdens de derde jaarlijkse conferentie over FinTech en digitale innovatie, – gezien het rapport van de Raad voor financiële stabiliteit “Decentralized Financial Technologies. Report on Financial Stability, Regulatory and Governance Implications” van 6 juni 2019, – gezien het rapport van de Raad voor financiële stabiliteit “FinTech and Market Structure in Financial Services: Market Developments and Potential Financial Stability Implications” van 14 februari 2019, – gezien het rapport van de Raad voor financiële stabiliteit “Crypto-assets: Report to the G20 on Work by the FSB and Standard-Setting Bodies” van 16 juli 2018, – gezien het rapport van de Raad voor financiële stabiliteit “Financial Stability Implications from FinTech, Supervisory and Regulatory Issues that Merit Authorities’ Attention” van 27 juni 2017, – gezien het raadplegingsdocument van 14 april 2020 van de Raad voor financiële stabiliteit getiteld “Addressing the regulatory, supervisory and oversight challenges raised by “global stablecoin” arrangements”, – gezien het onderzoek van de werkgroep Stablecoins van de G7 naar de effecten van mondiale stablecoins van oktober 2019, – gezien de “Guidance for a Risk-Based Approach to Virtual Assets and Virtual Asset Service Providers” van de Financiële Actiegroep van juni 2019, – gezien de aanbevelingen van de Financiële Actiegroep, zoals bijgewerkt in juni 2019, in het bijzonder Aanbeveling 16 inzake bankoverschrijvingen, – gezien de analyse van de Bank voor Internationale betalingen “Policy Responses to FinTech: a Cross-Country Overview” van januari 2020, – gezien de speech van Fernando Restoy “Regulating FinTech: what is going on, and where are the challenges?” van 16 oktober 2019 tijdens de ASBA-BID-FELABAN XVI Banking public-private sector regional policy dialogue, – gezien de artikelen 47 en 54 van het Reglement, – gezien het verslag van de Commissie economische en monetaire zaken ( A9-0161/2020 ), A. overwegende dat digitale financiële diensten een voortdurend evoluerend onderdeel van de financiële sector vormen, en dat zowel de industrie als de regelgevende autoriteiten deze diensten permanent moeten monitoren, respectievelijk erop moeten inspelen; B. overwegende dat de interne markt van de Unie gekenmerkt wordt door open mededinging en gericht is op het tot stand brengen van een gelijk speelveld door middel van een geharmoniseerd regelgevingskader, vertrouwen op internationale normen, convergentie op het gebied van toezicht, en samenwerking ten aanzien van toezicht; overwegende dat de strategie van de Unie voor digitale financiële diensten daarom van dezelfde beginselen moet uitgaan; C. overwegende dat bij het reguleren van fintechbedrijven, het aanmoedigen van innovatie, en het waarborgen van een hoge mate van beleggersbescherming en financiële stabiliteit een evenwichtige benadering moet worden gevolgd; D. overwegende dat de term “cryptovaluta” gebruikt wordt voor een breed scala aan digitale activa, waaronder (maar niet alleen) virtuele munteenheden en tokens, maar dat bepaalde vormen van stablecoins of bepaalde tokens, zoals security tokens, er soms van zijn uitgesloten; E. overwegende dat de twee meest voorkomende gemeenschappelijke componenten van cryptovaluta zijn: i) het private karakter van de aanspraak met betrekking tot het onderliggende vermogensbestanddeel, de onderliggende vordering of het onderliggende recht, en ii) het gebruik van versleuteling en distributed ledger technology (DLT), of vergelijkbare technologieën, bij transacties met het vermogensbestanddeel en de intrinsieke of waargenomen waarde daarvan; F. overwegende dat cryptovaluta momenteel worden uitgegeven noch gegarandeerd door een centrale bank of een publieke autoriteit binnen de EU, en om diverse redenen kunnen worden gebruikt, bijvoorbeeld als ruilmiddel, voor beleggingsdoeleinden en om toegang te krijgen tot een product of dienst; G. overwegende dat stablecoins vergelijkbare kenmerken hebben met cryptovaluta en niet de vorm van een specifieke munteenheid aannemen, maar stoelen op een reeks instrumenten die tot doel hebben de schommelingen van hun prijs als uitgedrukt in een munteenheid tot een minimum te beperken; overwegende dat sommige cryptovaluta, met inbegrip van stablecoins en daaraan verwante technologieën, in potentie de efficiëntie, mededinging en transparantie kunnen vergroten en substantiële kansen en voordelen kunnen bieden voor de samenleving, aangezien sommige kunnen zorgen voor goedkopere en snellere betalingen, en nieuwe financieringsbronnen kunnen bieden voor kleine en middelgrote ondernemingen (kmo’s); overwegende dat de reeks instrumenten gericht op minimalisering van de prijsschommelingen nog niet is getest in situaties waarin aanzienlijke hoeveelheden transacties met stablecoins worden uitgevoerd; H. overwegende dat het publieke debat over privaat geïntroduceerde stablecoins gerelateerd kan zijn aan bepaalde tekortkomingen in het betalingenlandschap van de Unie; I. overwegende dat stablecoins een gangbaar betalingsmiddel zouden kunnen worden, hetgeen betekent dat er passende regelgeving voor moet worden vastgesteld en dat ze aan toezicht moeten worden onderworpen; J. overwegende dat digitale valuta van een centrale bank (CBDC’s) gebaseerd zijn op het concept van een stabiel vermogensbestanddeel en een soeverein karakter hebben, en derhalve niet hetzelfde zijn als cryptovaluta; overwegende dat de Chinese Volksbank (PBC) momenteel een proef uitvoert met een digitale valuta van de centrale bank, de Digital Currency Electronic Payment (DCEP); benadrukt dat het potentiële mondiale gebruik van de DCEP implicaties kan hebben voor internationale handel en consumentenbescherming; K. overwegende dat zowel binnen de Unie, als op mondiaal niveau nagedacht wordt over initiatieven voor het gebruik van CBDC’s; L. overwegende dat digitale financiële diensten een sterk grensoverschrijdend karakter hebben, dat verder gaat dan het niveau van de Unie, en dat internationale samenwerking en standaardisering, alsook efficiënt en effectief toezicht door de Unie op dit gebied, derhalve onontbeerlijk zijn; M. overwegende dat de ontwikkeling van digitale financiële diensten een sterk element van kapitaalstromen kan hebben, waardoor grensoverschrijdende investeringen worden aangetrokken; beklemtoont derhalve dat digitale financiële diensten kunnen bijdragen aan het concurrentievermogen van de Unie op de mondiale markten; N. overwegende dat er, volgens marktgegevens (12) , in juni 2020 wereldwijd ruim 5 600 cryptovaluta in omloop waren, met een totale marktkapitalisatie van meer dan 260 miljard Amerikaanse dollar (13) , waarvan 65 % alleen al bestaat uit bitcoins; O. overwegende dat volgens marktgegevens stablecoins in juni 2020 een totale marktkapitalisatie hadden bereikt van 10 miljard EUR, afgezet tegen 1,5 miljard EUR in januari 2018, en dat zij ondanks hun beperkte bereik vergeleken met andere cryptovaluta de potentie hebben snel uit te groeien tot mondiale schaal en een brede basis van massagebruikers, met name als BigTech-bedrijven ze gaan gebruiken voor de exploitatie van hun netwerken; P. overwegende dat deskundigen van de Europese Centrale Bank (ECB) in hun publicatie van 2019 (14) aangegeven hebben dat cryptovaluta weliswaar uiterst speculatief zijn, maar geen onmiddellijke bedreiging vormen voor de financiële stabiliteit; overwegende dat de Europese Autoriteit voor effecten en markten (ESMA) (15) en de Europese Bankautoriteit (EBA) (16) deze zienswijze delen; overwegende dat het Internationaal Monetair Fonds (IMF) in zijn rapport over de mondiale financiële stabiliteit van 2018 en de Raad voor financiële stabiliteit in zijn rapport van juli 2018 tot dezelfde conclusies zijn gekomen, maar dat deze laatste verdere analyse noodzakelijk acht, gezien de snelle evolutie op deze markten; Q. overwegende dat financiële instellingen, zoals uiteengezet in het EBA-rapport, momenteel een relatief beperkte hoeveelheid aan cryptovaluta gerelateerde activiteiten aangaan, maar dat hun belang waarschijnlijk zal groeien, met name in het kader van het toenemende gebruik van op DLT gebaseerde oplossingen; overwegende dat dergelijke activiteiten onder andere het hebben of verkrijgen van blootstelling aan cryptovaluta, het garanderen van initial coin offerings (ICO’s) en het aanbieden van diensten met betrekking tot cryptovaluta, zoals het bieden van bewaarportemonnees of beurzen, omvatten; overwegende dat de huidige prudentiële regels niet goed zijn toegerust op het opvangen van de grote volatiliteit en de grote risico’s van cryptovaluta; R. overwegende dat uit recent onderzoek blijkt dat cryptovaluta voornamelijk worden gebruikt als speculatieve belegging, en niet zozeer als betaalmiddel voor goederen of diensten die worden geboden door een legale handelaar; overwegende dat de ETA’s hebben benadrukt dat cryptovaluta die niet kwalificeren als financiële instrumenten binnen het toepassingsgebied van de financiële regelgeving van de Unie, specifieke risico’s met zich meebrengen, voornamelijk in de zin van beleggers- en consumentenbescherming en marktintegriteit; overwegende dat cryptovaluta tot grotere risico’s op het gebied van witwaspraktijken, fraude, belastingontwijking en externe aanvallen zouden kunnen leiden; S. overwegende dat de invoering van nieuwe technologieën er in hoge mate toe kan bijdragen dat financiële dienstverleners aan hun lopende toezicht- en nalevingsverplichtingen kunnen voldoen; T. overwegende dat binnen het bereik van cryptovaluta die kwalificeren als financiële instrumenten op grond van het EU-recht, hun classificatie als zodanig afhankelijk is van de nationale bevoegde autoriteiten die de nationale uitvoering van het EU-recht toepassen, waardoor er discrepanties ontstaan in de toezicht- en regelgevingsaanpak, hetgeen schadelijk is voor de consistentie en een gelijk speelveld in de Unie; overwegende dat een dergelijke classificatie en integratie binnen het wetgevend kader van de EU niet onproblematisch is, aangezien verschillende cryptovaluta verschillende kenmerken hebben, die ook nog eens met de tijd kunnen veranderen; U. overwegende dat ICO’s een alternatieve financieringsbron voor innovatieve bedrijven en startende ondernemingen kunnen vormen tijdens de eerste fase van hun ontwikkeling, maar dat ze tevens beleggers blootstellen aan een groot risico op verlies vanwege de uiterst speculatieve aard en de kwetsbaarheid voor fraude; overwegende dat het jaarlijks economisch verlag 2018 van de Bank voor Internationale Betalingen aangeeft dat ten minste 22,5 % van de ICO’s frauduleuze Ponziregelingen bleken te zijn; V. overwegende dat cryptovaluta in potentie op een veilige manier de transactiekosten kunnen verminderen in een wereld met steeds meer digitaal toezicht, indien zij worden onderworpen aan een strikt, passend en op risico’s gebaseerd regelgevingsstelsel; W. overwegende dat digitale financiële diensten op een aantal manieren kunnen bijdragen aan het aanpakken van de economische gevolgen van de Covid-19-uitbraak voor burgers, kmo’s, en andere bedrijven en financiële diensten; overwegende dat de COVID-19-uitbraak in uiteenlopende mate in de lidstaten het potentieel heeft aangetoond, dat digitale financiële diensten te bieden hebben voor zowel consumenten als de economie; X. overwegende dat grote technologiebedrijven en mondiale digitale platforms steeds meer financiële diensten aanbieden; overwegende dat grote marktdeelnemers in de digitale sector profiteren van concurrentievoordelen zoals schaaleconomie, enorme grensoverschrijdende gebruikersnetwerken, eenvoudige toegang tot financiering en de mogelijkheid om via gegevensverwerkingstechnologieën zoals “big data analytics” grote hoeveelheden door gebruikers geboden gegevens binnen te halen, die op diverse manieren een enorme meerwaarde bieden; overwegende dat de aanwezigheid van BigTech-bedrijven op de fintechmarkt in potentie de eerlijke concurrentie en innovatie kunnen schaden; Y. overwegende dat de onlangs blootgelegde frauduleuze activiteiten in de fintechindustrie laten zien dat we behoefte hebben aan een holistische benadering van de risico’s voor de bescherming van consumenten en beleggers naar aanleiding van tekortschietende financiële verslaglegging, fraude en insolventieprocedures; Z. overwegende dat het aandeel niet-contante betalingen de afgelopen jaren aanzienlijk is toegenomen; overwegende dat een verbeterd kader voor niet-contante transacties er niet in moet resulteren dat wordt getornd aan de mogelijkheid om contanten als betaalmiddel te gebruiken; AA. overwegende dat de financiële sector de grootste gebruiker van informatie- en communicatietechnologieën (ICT) in de wereld is, en goed is voor ongeveer een vijfde van alle ICT-uitgaven; AB. overwegende dat het gebruik van nieuwe technologieën in de financiële sector nieuwe risico’s met zich kan brengen waarvoor moet worden voorzien in reglementering en toezicht, teneinde de financiële stabiliteit, de integriteit van de interne markt en de bescherming van de consument te waarborgen; AC. overwegende dat het toenemende gebruik van kunstmatige intelligentie in de sector financiële diensten betekent dat voor grotere operationele veerkracht en passend toezicht, alsook gegevensbescherming als bedoeld in het recht van de Unie, moet worden gezorgd; AD. overwegende dat nieuwe operationele problemen, in het bijzonder ICT- en veiligheidsrisico’s, tot systemische risico’s voor de financiële sector kunnen leiden; overwegende dat passende maatregelen nodig zijn om deze risico’s aan te pakken, zoals aangegeven door het Europees Comité voor systeemrisico’s (17) ; AE. overwegende dat het bestaande pakket EU-regels voor financiële diensten niet alle operationele risico’s afdekt; AF. overwegende dat de ICT-en beveiligingsrisico’s waar de financiële sector mee geconfronteerd wordt, en de mate van integratie ervan op het niveau van de Unie, pleiten voor specifieke en gesofisticeerdere acties die stoelen op (maar verder gaan) dan Richtlijn (EU) 2016/1148 van het Europees Parlement en de Raad van 6 juli 2016 houdende maatregelen voor een hoog gemeenschappelijk niveau van beveiliging van netwerk- en informatiesystemen in de Unie (18) ; AG. overwegende dat cyberveerkracht integrerend onderdeel uitmaakt van het werk dat autoriteiten op mondiaal vlak verrichten betreffende de operationele veerkracht van financiële instellingen; AH. overwegende dat een goed functionerende, duurzame en veerkrachtige financiële EU-markt moet worden gekenmerkt door grote efficiëntie ten aanzien van de verdeling van kapitaal en risico, alsook door de breedst denkbare financiële inclusie van burgers binnen financiële diensten; AI. overwegende dat het gebruik van cloud computing-diensten aanzienlijke voordelen kan bieden met betrekking tot de operationele weerbaarheid en de efficiëntie van financiële dienstverleners, afgezet tegen de oude oplossingen op locatie, maar tegelijk aanvullende problemen met zich meebrengt ten aanzien van de veiligheid van gegevens en processen, de bedrijfscontinuïteit in het geval van storingen en de algemene kwetsbaarheid met betrekking tot cybercriminaliteit; AJ. overwegende dat er behoefte is aan een gelijk speelveld tussen financiële diensten en technologische bedrijven om te zorgen dat alle bedrijven op gelijke voet kunnen concurreren, overeenkomstig het beginsel van “hetzelfde risico, dezelfde activiteit, dezelfde regelgeving”; AK. overwegende dat de introductie van digitale financiële diensten niet moet leiden tot regelgevingsarbitrage, en evenmin tot minder consumentenbescherming, minder veiligheid of risico’s ten aanzien van financiële stabiliteit; AL. overwegende dat veel grote financiële instellingen in de EU afhankelijk zijn van aanbieders uit derde landen voor cloud computing-diensten; AM. overwegende dat het Europees Comité voor gegevensbescherming een voorname rol te spelen heeft bij het ondersteunen van bedrijven om meer inzicht te krijgen in hun verplichtingen op het gebied van naleving van de AVG; AN. overwegende dat cryptovaluta doorgaans geen bekende oorsprong hebben en geen financiële vordering op een onderliggend actief vertegenwoordigen, in tegenstelling tot stablecoins, security tokens en commodity tokens, die alle wel een bekende uitgever hebben; AO. overwegende dat, hoewel de tokens die door ondernemers in de vorm van vorderingen op een kasstroom, op een aandeel of op een toekomstig product of een toekomstige dienst worden uitgegeven ook op een andere manier kunnen worden geclassificeerd, hun classificatie in het recht van de EU wettelijke voorspelbaarheid en homogeniteit op de Europese markten moet waarborgen; overwegende dat een technologisch relevante en functionele regelgeving van de tokens rekening moet houden met een potentieel hybride ontwerp en moet voorzien in definities die de consumenten- en beleggersbescherming optimaliseren, de rechtszekerheid vergroten en het krachtige potentieel van deze instrumenten ten aanzien van het financieren van risicovolle ondernemingsprojecten benutten; overwegende dat de onderliggende economische functie van tokens een belangrijke indicator voor de classificatie ervan is; AP. overwegende dat de Financiële Actiegroep (FATF) een brede definitie van virtuele valuta heeft vastgesteld en heeft aanbevolen binnen het bereik van verplichtingen inzake de bestrijding van het witwassen van geld en van terrorismefinanciering alle natuurlijke en rechtspersonen op te nemen die activiteiten verrichten zoals de handel in cryptovaluta, de overdracht van cryptovaluta, en de deelname aan en levering van financiële diensten met betrekking tot initial coin offerings; AQ. overwegende dat witwaspraktijken een groot gevaar vormen, dat binnen de omgeving van digitale financiële diensten moet worden voorkomen; overwegende dat zelfs indien digitale financiële diensten de financiële inclusie zouden vergroten, er toch een alomvattende regeling voor naleving van het “ken-uw-klant”-beginsel en van de verplichtingen inzake de bestrijding van het witwassen van geld, zoals bedoeld in het recht van de EU, moet worden vastgesteld; overwegende dat hoewel cryptovaluta voor illegale activiteiten kunnen worden gebruikt hun wettelijke status als betaalmiddel - in plaats van ruilmiddel - kan leiden tot beter toezicht op en betere preventie van financiële criminaliteit; AR. overwegende dat grotere connectiviteit, het internet der dingen en de interactie tussen mens en machine kunnen leiden tot een betere ervaring van financiële dienstverlening, maar ook nieuwe risico’s met zich meebrengen ten aanzien van de privacy en de bescherming van persoonsgegevens, de kwaliteit van de interactie, operationeel risicomanagement en problemen met cyberveiligheid; Aanbevelingen: Algemene overwegingen 1. juicht de vaststelling door de Commissie toe van het pakket voor digitale financiering, inclusief twee wetgevingsvoorstellen inzake cryptovaluta en operationele veerkracht; acht het voorstel van de Commissie inzake cryptovaluta, alsook inzake operationele en cyberveerkracht gezien de recente ontwikkelingen op de markten in de Unie en wereldwijd nu opportuun, nuttig en noodzakelijk, en beschouwt het een belangrijke stap in de richting van juridische zekerheid en het ontwikkelen van een nieuw regelgevingsregime; betreurt evenwel dat de Commissie niet echt aandacht besteed aan de problemen in verband met witwaspraktijken, terrorismefinanciering en criminele activiteiten in verband met cryptovaluta, die grotendeels onopgelost blijven; verzoekt de Commissie snel actie te ondernemen op deze gebieden en zich hierbij te baseren op de aanbevelingen in de bijlage bij de onderhavige wettekst; 2. is van oordeel dat digitale financiële diensten, die een belangrijke rol spelen bij de ontwikkeling van financiële activiteiten, integrerend onderdeel zullen uitmaken van het succes van de kapitaalmarktenunie (KMU) doordat ze ondernemingen en burgers meer financierings- alsook beleggingsopties bieden, en spoort de Commissie aan erover na te denken hoe zij voor empowerment van innoveerders kan zorgen en daarmee kan bewerkstelligen dat de voordelen van digitale financiële diensten bijdragen tot de integratie van de kapitaalmarkten en tot de participatie van kleine beleggers in de Unie, alsmede tot vergroting ervan op mondiale schaal; 3. benadrukt het groeiende belang van controle- en onderzoeksmaatregelen met betrekking tot de regulering van digitale financiële diensten, met name gelet op de toenemende relevantie van de sector nu de wereld te kampen heeft met de COVID-19-pandemie; benadrukt verder dat aandacht moet worden besteed aan de specifieke risico’s van de digitale financiële diensten op regelgevings- en toezichtsniveau, in concreto door middel van een passend wetgevingskader en bepalingen inzake consumentenbescherming; 4. benadrukt dat het, gezien het rechtsgebiedoverschrijdende karakter van digitale financiële diensten, belangrijk is dat de Commissie haar werk nauw afstemt op hetgeen in internationale fora en regelgevende organen gebeurt met betrekking tot het ontwikkelen van internationale normen, onverminderd de bevoegdheid van de Unie om regelgevings- en toezichtbepalingen aan te nemen die aansluiten bij de omstandigheden in de Unie; wijst in het bijzonder op het belang van interoperabiliteit tussen het regelgevingskader van de Unie en internationaal overeengekomen beginselen; 5. geeft aan dat veel technologieën voor digitale financiële diensten qua ontwikkeling nog in de kinderschoenen staan; benadrukt dat alle nieuwe wetgevingsmaatregelen derhalve aan een grondige en toekomstgerichte beoordeling van de risico’s en de voordelen voor consumenten, alsook voor de financiële stabiliteit, moeten worden onderworpen; verzoekt de Commissie bij haar werk ten aanzien van digitale financiële diensten een evenredige, op risico’s gebaseerde, sectoroverschrijdende, holistische en resultaatgerichte benadering te volgen; 6. verzoekt de Commissie gebruik te maken van de kennis en de ervaring van het Europees Forum voor facilitatoren van innovatie om een voortrekkersrol te vervullen bij het tot stand brengen van een gunstig en duurzaam klimaat voor Europese hubs en ondernemingen op het gebied van fintech, alsook voor de traditionele financiële industrie die van digitale financiële diensten gebruik maakt, om te groeien, buitenlandse beleggingen aan te trekken en de aanwezigheid van de Unie op de mondiale markten te vergroten; 7. is in dit opzicht van oordeel dat digitale financiële diensten moeten worden beschouwd als een essentieel en doelmatig hulpmiddel voor Europese kmo’s, die ervoor kunnen zorgen dat realtime en snelle oplossingen worden geboden die zijn aangepast aan hun financieringsbehoeften; gelooft dat digitale financiële diensten in potentie kunnen bijdragen aan het dichten van de financieringskloof van kmo’s; 8. beklemtoont dat alle op het niveau van de Unie genomen maatregelen ervoor moeten zorgen dat marktdeelnemers, van klein tot groot, binnen de regelgeving de ruimte hebben te innoveren, en dat elke nieuwe of geactualiseerde regelgeving voor en het toezicht op het gebied van digitale financiële diensten moeten stoelen op de volgende beginselen: 9. geeft aan dat elke nieuwe of geactualiseerde maatregel op het niveau van de Unie rekening moet houden met de snelle ontwikkelingen op de voortdurend groeiende markten van cryptovaluta en ICO’s; benadrukt dat een gelijk speelveld op de internationale markt tot stand moet worden gebracht, teneinde forumshopping en regelgevingswillekeur te vermijden; waarschuwt ervoor dat de bedoelde maatregelen bedrijven, en met name kmo’s, niet moeten belemmeren in hun groei en in plaats daarvan een duurzaam ecosysteem voor digitale financiële diensten moeten vormen om te ontwikkelen op de internationale markt, met waarborgen inzake financiële stabiliteit, marktintegriteit, en bescherming van beleggers en consumenten; 10. wijst erop dat regelgevingsproeftuinen en innovatiehubs nuttige middelen kunnen zijn voor bedrijven op het gebied van digitale financiële diensten om innovatieve financiële producten, financiële diensten of bedrijfsmodellen in een gecontroleerde omgeving uit te testen, en om bevoegde autoriteiten de mogelijkheid te geven een beter inzicht te verwerven in dergelijke activiteiten en regelgevingservaring op te doen op het gebied van opkomende technologieën, hetgeen de dialoog tussen bedrijven en de regelgevende instanties ten goede komt; onderstreept dat zij evenwel ook een aanzienlijk risico voor de consumenten- en beleggersbescherming kunnen vormen en de deur kunnen openzetten voor financiële fraude, en tot risico’s van versnippering van regelgeving en regelgevingswillekeur kunnen leiden; 11. onderstreept dat elke “sandbox”, met inbegrip van elke pan-Europese “sandbox”, een juiste balans moet zoeken tussen het bevorderen van innovatie enerzijds en financiële stabiliteit en de bescherming van beleggers en consumenten anderzijds, waarbij rekening moet worden gehouden met de omvang, het systemisch belang en de grensoverschrijdende activiteiten van de betrokken ondernemingen; verzoekt de Commissie een gemeenschappelijk Uniekader voor een pan-Europese “sandbox” voor digitale financiële diensten te ontwikkelen, omdat dit bijkomende voordelen zou opleveren voor financiële innovatie en stabiliteit, en de versnippering op het gebied van het toezicht zou reduceren; 12. wijst op het belang van de driehoek vertrouwen, identiteit en gegevens, teneinde te waarborgen dat marktdeelnemers, beleggers, consumenten en toezichthouders vertrouwen in digitale financiële diensten kunnen hebben; 13. acht het passend om nader onderzoek te doen naar initiatieven voor de invoering van CBDC’s, zowel binnen de Unie als op mondiaal niveau; verzoekt de ECB te overwegen een alomvattende effectbeoordeling te houden met het oog op het presenteren van opties voor CBDC’s, inclusief een analyse van de kansen en risico’s van de invoering van een digitale euro; is van oordeel dat bij deze beoordeling ook gekeken zou moeten worden naar de rol van onderliggende technologieën; verzoekt de toezichthoudende autoriteiten van de Unie daarnaast nader onderzoek op dit gebied te bevorderen, en verzoekt de Commissie en de ECB op internationaal niveau de dialoog aan te gaan en in kaart te brengen wat de potentiële voordelen en gevolgen van een breder gebruik van CBDC’s wereldwijd zouden zijn; 14. gelooft dat de parameters en beginselen voor de effectbeoordeling en de daaropvolgende analyse uit moeten gaan van de rol van CBDC’s bij het omkaderen van de afname van het gebruik van contanten, het zorgen voor vertrouwen in het financieel stelsel, het zorgen voor meer financiële inclusie en toegang tot publieke betaalmiddelen, en tegelijkertijd het garanderen van financiële en monetaire stabiliteit; 15. beklemtoont het belang van sterkere regelgevings- en toezichtsconvergentie, met het oog op het ontwikkelen van een gemeenschappelijk Uniekader; onderstreept dat de Europese toezichthoudende autoriteiten (ETA’s) bij het faciliteren hiervan een essentiële rol toekomt; dringt aan op een gestructureerde dialoog tussen de ETA’s en de nationale bevoegde autoriteiten over de bestaande uitdagingen op het gebied van toezicht en de convergentie van praktijken in de richting van naadloos toezicht op alle niveaus, in het bijzonder met betrekking tot digitale financiële diensten, de bestrijding van witwaspraktijken, de privacy- en de gegevensbescherming, en de uitdagingen en kansen op het gebied van cyberveiligheid; is van oordeel dat deze gestructureerde dialoog wat digitale financiële diensten betreft in het bijzonder aandacht zou moeten besteden aan het reduceren van willekeur en toezichtsmededinging, en aan andere belemmeringen voor grensoverschrijdende activiteiten; 16. stelt voor één enkele Europese toezichthouder aan te stellen, die nauw samenwerkt met de andere ETA’s en de nationale bevoegde autoriteiten, gebaseerd op gemeenschappelijke regels en bevoegdheden om op het gebied van producten in te grijpen voor overzicht, op de volgende aan cryptovaluta gerelateerde activiteiten: aanbieders van diensten op het gebied van het omwisselen van virtuele valuta en fiduciaire valuta, alsook van portemonneediensten, en alle andere aanbieders van diensten in verband met virtuele activa op wie de FATF-normen van toepassing zijn; merkt in dit verband verder op dat voor verantwoordingsplicht van de Europese toezichthouder moet worden gezorgd, en dat in een procedure van rechterlijke toetsing van de acties van de Europese toezichthouders moet worden voorzien; wijst in dit verband op het voorstel van de Commissie van 24 september 2020 voor een verordening inzake markten voor cryptovaluta; beklemtoont dat de enkele toezichthouder in samenwerking met andere ter zaken doende toezichthoudende autoriteiten op het niveau van de Unie toezicht moet uitoefenen op aan cryptovaluta gerelateerde activiteiten met een aanzienlijk grensoverschrijdend element in de Unie en passende interne structuren moet ontwikkelen, teneinde voor efficiënt en doeltreffend toezicht op cryptovaluta op het niveau van de Unie te zorgen; 17. is het met de ECB eens dat fysiek geld een belangrijke rol vervult als wettig betaalmiddel; benadrukt dat vooruitgang op het gebied van virtuele valuta en digitale betalingen niet mag leiden tot beperkingen op contante betalingen in de detailhandel of de afschaffing van contant geld; 18. onderstreept zijn bezorgdheid over de milieu-impact van crypto-mining; geeft aan dat oplossingen moeten worden gevonden voor het tot een minimum beperken van de ecologische voetafdruk van mainstream cryptovaluta; roept de Commissie op hiermee rekening te houden bij een toekomstig regelgevingsinitiatief, mede in het licht van de verbintenis van de EU tot de duurzameontwikkelingsdoelstellingen en de noodzakelijke transitie naar een klimaatneutrale samenleving in uiterlijk 2050; Vaststellen van een kader voor cryptovaluta 19. beschouwt het ontwikkelen van een alomvattende en pan-Europese taxonomie voor nieuwe producten zoals cryptovaluta een noodzakelijke stap in de richting van het bevorderen van wederzijds begrip, het faciliteren van samenwerking tussen rechtsgebieden, en het tot stand brengen van grotere juridische zekerheid voor marktdeelnemers met grensoverschrijdende activiteiten; beveelt aan rekening te houden met de bestaande nationale kaders voor regelgeving en toezicht; wijst op het belang van internationale samenwerking en wereldwijde initiatieven met betrekking tot een Uniekader voor cryptovaluta, in het bijzonder gezien het feit dat deze geen grenzen kennen; 20. is van oordeel dat het ontwikkelen van een taxonomietemplate met open eind op het niveau van de Unie mogelijkerwijs meer geëigend is, gezien het feit dat dit een evoluerend marktsegment is en dat een dergelijke taxonomie als basis moet dienen voor passende wetgevings- en regelgevingshandelingen; gelooft echter dat er geen pasklare oplossing voor de wettelijke kwalificatie van cryptovaluta bestaat, en dat het derhalve belangrijk is over een kader te beschikken waar toezichthouders toezicht op uitoefenen, en dat door hen kan worden aangepast; 21. benadrukt dat consumentgerichte startende ondernemingen vaak innovatieve financiële diensten ontwikkelen die ten goede komen aan burgers en bedrijven in de Unie, en dat elk wetgevingskader zodanig moet worden ontworpen dat meer innovatie en consumentenkeuze binnen de financiële dienstverlening worden bevorderd; 22. merkt op dat bij afwezigheid van een gemeenschappelijke benadering voor EU-regelgeving inzake cryptovaluta de lidstaten reeds begonnen zijn unilaterale wetgeving aan te nemen en toezichtacties door te voeren, en steeds meer onder druk staan op te treden omwille van de consumentenbescherming; wijst erop dat uiteenlopende interpretaties en een niet tussen de lidstaten gecoördineerde aanpak kunnen leiden tot marktfragmentatie, de rechtsonzekerheid kunnen vergroten, het gelijke speelveld kunnen ondermijnen en kansen kunnen bieden voor regelgevingsarbitrage; 23. is dan ook van mening dat elke verdere categorisering evenwichtig en flexibel moet zijn, teneinde te kunnen worden aangepast aan zich ontwikkelende bedrijfsmodellen en risico’s, en tegelijk ruimte moet laten voor innovatie en concurrentievermogen in de sector, met waarborgen betreffende het in een vroeg stadium kunnen identificeren en aanpakken van risico’s; 24. beklemtoont verder dat voor verduidelijking van de adviezen over de toepasselijke regelgevings- en prudentiële processen moet worden gezorgd, teneinde wat cryptovaluta betreft voor regelgevingszekerheid en een passende toezichts- en prudentiële behandeling te zorgen; onderschrijft het standpunt van het Bazels comité en de EBA dat banken die cryptovaluta aankopen een behoudende en prudente aanpak voor dergelijke blootstellingen moeten aanhouden, met name voor cryptovaluta met een hoog risico; 25. is van oordeel dat gereglementeerde financiële instellingen, in het bijzonder kredietinstellingen, betalingsinstellingen en pensioenfondsen, zich aan specifieke maximale blootstellingslimieten moeten houden gezien de potentiële risico’s voor de consumenten- en beleggersbescherming en voor de financiële stabiliteit die met dergelijke hoge niveaus van activiteit met cryptovaluta verbonden zijn; deelt verder de opvatting dat strikte zorgvuldigheidsprocedures, robuust bestuur en risicomanagement, volledige openbaarmaking van elke blootstelling en een grondige dialoog met de toezichthouders stuk voor stuk van het allergrootste belang zijn; gelooft dat bij de aanstaande herziening van het kader voor kapitaalvereisten amendementen hieromtrent moeten worden doorgevoerd; 26. is van mening dat alle agenten en deelnemers die in activiteiten met cryptovaluta participeren, zich aan de normen van het bestaande toepasselijke kader van financiële regelgeving moeten houden; onderstreept daarnaast dat wettelijk bepalingen en mechanismen moeten worden vastgesteld om te zorgen dat de regelgevingsnormen voor aan cryptovaluta gerelateerde activiteiten, met name met betrekking tot consumentenbescherming en de bestrijding van het witwassen van geld en terrorismefinanciering, ook worden afgedwongen wanneer dergelijke activiteiten en diensten worden geleverd of beheerd van buiten de Unie; onderstreept verder dat specifieke regels inzake markttransparantie en -integriteit die ten minste gelijkwaardig zijn aan die van Richtlijn 2014/65/EU van het Europees Parlement en de Raad van 15 mei 2014 betreffende markten voor financiële instrumenten en tot wijziging van Richtlijn 2002/92/EG en Richtlijn 2011/61/EU (19) (MiFID II) voor alle uitgevers of sponsoren van cryptovaluta, met strenge regels betreffende het verstrekken van informatie aan potentiële klanten, die duidelijk en niet-misleidend moeten zijn, alsook voorschriften inzake geschiktheidsbeoordelingen; 27. is van oordeel dat sommige cryptovaluta, met name die die in illegale kanalen worden gebruikt, niet gelegitimiseerd moeten worden door ze onder het bestaande regelgevingskader te laten vallen; beklemtoont dat elke ongewenste legitimisering de consumentenbescherming in gevaar brengt en de marktintegriteit aantast; verzoekt de Commissie dan ook strenge regels vast te stellen voor waarschuwingen aan potentiële klanten en te waarborgen dat de bevoegde autoriteiten de nodige instrumenten krijgen om verrichtingen en activiteiten met die cryptovaluta die met name voor illegale doeleinden worden gebruikt, te beperken of te verbieden; 28. benadrukt dat risico’s met betrekking tot deelnemingen in en blootstellingen aan cryptovaluta, zodra de taxonomie beschikbaar is, volledig geïntegreerd moeten worden in het toetsings- en evaluatieproces in het kader van toezicht; wijst in dit opzicht op de noodzaak van adequate en gestandaardiseerde publicatievereisten voor alle materiële blootstellingen of diensten met betrekking tot cryptovaluta; 29. geeft aan dat het nodig zal zijn de leemten in de bestaande Unieregels middels gerichte wijzigingen aan te pakken, en dat op maat gesneden regelgevingsregimes zullen moeten worden ontwikkeld voor nieuwe en evoluerende cryptovaluta-activiteiten, zoals ICO’s en initial exchange offerings (IEO’s); stelt vast dat bepaalde soorten cryptovaluta, zoals “overdraagbare effecten” in de zin van MiFID II, goed in het bestaande regelgevingskader zouden kunnen passen; is van oordeel dat die cryptovaluta die onder MiFID II zouden kunnen vallen op dezelfde wijze moeten worden behandeld als andere overdraagbare effecten die onder die regeling vallen, en derhalve geen op maat gesneden regelgevingskader behoeven, maar alleen gerichte wijzigingen aan de desbetreffende MiFID II-bepalingen; 30. beklemtoont dat die cryptovaluta die niet onder MiFID II zouden vallen op het niveau van de Unie op geharmoniseerde wijze moeten worden gereglementeerd; 31. stelt vast dat stablecoins een unieke categorie cryptovaluta vertegenwoordigen; wijst erop dat het gebruik van stablecoins in deze fase nog niet prominent is binnen de Unie; onderstreept evenwel dat hun snelle verspreiding aanzienlijke gevaren zou kunnen inhouden voor de financiële stabiliteit en de tenuitvoerlegging van het monetair beleid, alsook voor democratisch toezicht; verwelkomt dan ook de vaststelling door Commissie van een wetgevingskader dat, onder meer, gericht is op het waarborgen van een stabiele wisselkoers tussen stablecoins en vertrouwensmunten, en garandeert dat de respectieve stablecoin te allen tijde tegen pari opnieuw in de vertrouwensmunt kan worden omgewisseld; benadrukt evenwel dat alle emittenten van stablecoins wettelijk verplicht moeten zijn de houder een rechtstreekse claim toe te kennen en de stablecoins te allen tijde tegen pari in de vertrouwensmunt om te wisselen en adequate mechanismen te ontwikkelen voor het waarborgen en het met het oog hierop segregeren van de stabilisatiereserve; 32. benadrukt dat ICO’s en IEO’s in potentie de toegang tot financiering voor kmo’s, innovatieve start-ups en scale-ups kunnen vergroten, de technologietransfer kunnen versnellen, en een essentieel onderdeel van de KMU kunnen uitmaken; geeft evenwel aan dat meerdere toezichthoudende autoriteiten waarschuwingen in verband met ICO’s hebben uitgegeven vanwege het gebrek aan transparantie- en openbaarmakingsvoorschriften, hetgeen een potentieel risico voor beleggers en consumenten vormt; 33. roept de Commissie dan ook op de voordelen te onderzoeken van het voorstellen van een wetgevingskader voor ICO’s en IEO’s om de transparantie, de rechtszekerheid, en de bescherming van beleggers en consumenten te verhogen, en de risico’s van asymmetrische informatie, frauduleus gedrag en illegale activiteiten te verkleinen; geeft eens te meer aan dat het toezicht op en de monitoring van dit kader op het niveau van de Unie moet worden gecoördineerd; 34. onderstreept dat een gemeenschappelijk Uniekader inzake cryptovaluta bij moet dragen tot een hoog niveau van consumenten- en beleggersbescherming, marktintegriteit en financiële stabiliteit, tot handhaving van de toepassing van de bepalingen inzake de bestrijding van witwasparktijken, zoals de “ken-uw-klant”-verplichtingen voor marktdeelnemers die zich met aan cryptovaluta gerelateerde transacties bezighouden, met alleen uitzonderingen voor occasionele transacties onder een minimumdrempel, en tot verbeterd toezicht op de onderliggende technologie, teneinde autoriteiten die misdrijven onderzoeken in staat te stellen de eindbegunstigden van betalingstransacties op betrouwbare wijze en met geringe inspanningen te identificeren; 35. maakt zich zorgen over de bevindingen van een recent onderzoek (20) , waaruit blijkt dat de helft van de transacties met cryptovaluta gekoppeld is aan illegale activiteiten, zoals de aankoop en verkoop van illegale goederen of diensten, witwaspraktijken en betalingen in verband met aanvallen met ransomware; wijst op recente bevindingen die aangeven dat bitcoins goed zijn voor 76 miljard USD aan illegale activiteit per jaar; 36. wijst nogmaals op het belang van de bestrijding van de risico’s met betrekking tot het witwassen van geld en terrorismefinanciering die voortvloeien uit grensoverschrijdende activiteiten en nieuwe technologieën, met name de risico’s van cryptovaluta; 37. benadrukt dat de lacunes in het bestaande wetgevingskader inzake de bestrijding van het witwassen van geld voor cryptovaluta, zoals in de toepassing van het “ken-uw-klant”-beginsel, tot een ongelijk speelveld tussen de verschillende soorten financiële activiteit leiden; is van oordeel dat de hand moet worden gehouden aan bepalingen inzake de bestrijding van het witwassen van geld en terrorismefinanciering voor aanbieders van aan cryptovaluta gerelateerde diensten, ook voor buitenlandse aanbieders die hun diensten in de Unie aanbieden; benadrukt dat een uitgebreide definitie van “virtuele activa” nodig is om ten behoeve van de bestrijding van het witwassen van geld en terrorismefinanciering, beter de aard en de functie van cryptovaluta weer te geven; wijst erop dat de definitie van terrorismefinanciering tevens moet worden bijgewerkt om te zorgen dat cryptovaluta hierin naar behoren worden afgedekt; 38. neemt nota van de update van de bestaande aanbeveling 16 van de FATF in verband met de reisregel voor aanbieders van diensten met betrekking tot virtuele activa en roept de Commissie op de implicaties ervan te onderzoeken voor aanbieders van cryptobeurzen en bewaarportemonnees in het kader van Richtlijn (EU) 2015/849 van het Europees Parlement en de Raad van 20 mei 2015 inzake de voorkoming van het gebruik van het financiële stelsel voor het witwassen van geld of terrorismefinanciering, tot wijziging van Verordening (EU) nr. 648/2012 van het Europees Parlement en de Raad en tot intrekking van Richtlijn 2005/60/EG van het Europees Parlement en de Raad en Richtlijn 2006/70/EG van de Commissie (21) , 39. roept de Commissie verder op de reikwijdte van meldingsplichtige entiteiten in het kader van de bestrijding van het witwassen van geld en terrorismefinanciering uit te breiden, overeenkomstig de aanbevelingen van de FATF en de ESMA, teneinde ervoor te zorgen dat alle activiteiten waarmee cryptovaluta gemoeid zijn met betrekking tot aanbieders van virtuele beurzen, overige categorieën van aanbieders van mobiele portemonnees en ICO’s onderworpen zijn aan dezelfde verplichtingen inzake de bestrijding van het witwassen van geld en terrorismefinanciering; 40. is van oordeel dat bij het oprukken van digitale financiële diensten niemand achter moet blijven en dat de beschikbaarheid van digitale financiële oplossingen voor consumenten en niet-professionele beleggers hand in hand moet gaan met meer inspanningen om te zorgen voor transparantie, publiek bewustzijn en toegang tot informatie; roept de Commissie en de lidstaten op te investeren in programma’s om de digitale en financiële geletterdheid te verbeteren; 41. merkt op dat de introductie van een door een centrale bank ontwikkelde digitale valuta gepaard gaat met aanzienlijke problemen en risico’s (bijv. risico’s met betrekking tot financiële stabiliteit en bescherming van deposito’s, implicaties voor het overbrengen van het monetair beleid, implicaties voor kredietbemiddeling, vervanging van overige betaalmiddelen, verdringing van particuliere marktdeelnemers enz.) die wel eens zwaarder kunnen wegen dan de waargenomen voordelen van CBDC’s; 42. merkt op dat de waargenomen tekortkomingen van het Europese betalingssysteem kunnen worden verholpen met geleidelijke verbeteringen aan het bestaande systeem, zoals een intensievere uitrol van kostenefficiënte directe betalingen; Een gemeenschappelijke benadering van cyberveerkracht van de financiële sector 43. wijst erop dat de toenemende digitalisering van financiële diensten en de outsourcing van IT-oplossings- en onderhoudsdiensten naar externe providers, zoals aanbieders van clouddiensten, met name start-ups kunnen helpen met innoveren en het verwerven van toegang tot technologie waarover ze anders niet zouden beschikken; waarschuwt evenwel dat financiële instellingen en markten steeds vaker blootgesteld worden aan verstoringen als gevolg van intern falen, externe aanvallen en/of als gevolg van financiële moeilijkheden, en dat tegen de achtergrond van dit veranderende landschap de operationele risico’s zorgvuldig tegen het licht moeten worden gehouden; is van oordeel dat de leidende doelstellingen van alle wetgevingsvoorstellen hieromtrent vlak derhalve veiligheid, veerkracht en efficiëntie moeten zijn; 44. neemt notitie van het feit dat ook al zijn de totale kosten van cyberincidenten buitengewoon moeilijk te bepalen, de schattingen van de sector uiteenlopen van 45 miljard USD tot 654 miljard USD voor de mondiale economie in 2018; 45. benadrukt dat de financiële sector van oudsher een voornaam doel is van cybercriminelen die proberen financieel gewin te behalen; 46. is bezorgd naar aanleiding van de analyse van het ESRB waaruit blijkt dat het inderdaad denkbaar is dat een cyberincident uitloopt op een systemische cybercrisis die de financiële stabiliteit bedreigt (22) ; 47. geeft aan dat sommige sectoriële onderdelen van de wetgeving van de Unie inzake financiële diensten reeds specifieke vereisten met betrekking tot het beheer van informatiebeveiliging bevatten, terwijl dit niet het geval is voor overige vlakken van de Uniewetgeving inzake financiële diensten; brengt in herinnering dat de toezichthoudende autoriteiten consumentenwaarschuwingen hebben afgegeven met betrekking tot ICO’s, aangezien het gebrek aan passende transparantie- en openbaarmakingsvereisten tot potentieel ernstige risico’s voor beleggers kunnen leiden; 48. roept de Commissie op voorstellen voor te leggen voor wijzigingen aan de ICT- en cyberbeveiligingsvereisten voor de financiële sector van de Unie, rekening houdende met internationale normen, teneinde iets te doen aan eventuele inconsistenties, leemten en achterdeurtjes in de bestaande desbetreffende wetgeving; roept de Commissie in dit verband op te onderzoeken of er behoefte bestaat aan toezicht op ICT-aanbieders, gezien de concentratie- en besmettingsrisico’s die kunnen ontstaan door een te grote afhankelijkheid binnen de financiële sector van een klein aantal ICT- en cloud computing-aanbieders; 49. is van mening dat deze wijzigingen met name gericht moeten zijn op de volgende vier aspecten: 50. benadrukt het belang van een betere uitwisseling van informatie, in het bijzonder over incidenten, en van versterkte coördinatie tussen de desbetreffende regelgevings- en toezichthoudende autoriteiten, waarbij rekening wordt gehouden met het feit dat het opbouwen van de weerbaarheid en paraatheid om grootschalige cyber- en bedrijfsincidenten op te vangen, niet alleen grensoverschrijdende maar ook sectoroverschrijdende effectieve samenwerking vereist; is van oordeel dat dit moet worden gerealiseerd door toezichthouders bepaalde bevoegdheden te geven om doeltreffend toezicht uit te oefenen op de activiteiten van derde partijen, in concreto meer rechten om inspecties en controles te verrichten, en om sancties op te leggen; 51. roept de Commissie op de samenwerking in internationale fora te verbeteren, teneinde de ontwikkeling van internationale normen met betrekking tot cloud computing en outsourcing te bevorderen; dringt er verder op aan in kaart te brengen of er Uniespecifieke maatregelen nodig zijn om het toezicht op cloud computing en outsourcing in lijn te brengen met het toezichtsniveau van oude systemen; geeft aan dat er ook voor deze aspecten internationale normen moeten worden ontwikkeld; is van oordeel dat hoewel de verantwoordelijkheid voor de naleving bij de financiële marktdeelnemers ligt, het toezicht op kritieke externe aanbieders gericht moet zijn op het controleren van het concentratierisico en de risico’s met betrekking tot financiële stabiliteit en het waarborgen van samenwerking tussen relevante autoriteiten; is van oordeel dat dit moet worden gerealiseerd door toezichthouders bepaalde bevoegdheden te geven om doeltreffend toezicht uit te oefenen op de activiteiten van derde partijen, in concreto meer rechten om inspecties en controles te verrichten, en om sancties op te leggen; 52. benadrukt dat de weerbaarheid van het financieel stelsel een krachtig technologisch kader vereist voor toezicht op geavanceerde technologische toepassingen binnen de financiële dienstverlening; onderstreept de noodzaak van een concrete strategie om het gebruik van regelgevingstechnologie (RegTech) en toezichttechnologie (SupTech) te bevorderen; 53. roept de Commissie en de toezichthouders op niet-wetgevingshandelingen door te voeren om de operationele paraatheid in de financiële sector op te krikken, zodat deze kan omgaan met grootschalige cyber- en bedrijfsincidenten, door middel van gezamenlijke oefeningen, bedrijfsprotocollen (“draaiboeken”), veilige samenwerkingsmiddelen en investeringen in versterking van de kritieke infrastructuur en Europese redundantiecapaciteit; benadrukt de behoefte van toezichthouders om te beschikken over interne deskundigheid en adequate middelen om dergelijke oefeningen en toezichtactiviteiten uit te voeren; 54. dringt er bij de Commissie op aan het gevaar van transacties op de “zwarte markt”, witwaspraktijken, financiering van terrorisme, fraude, belastingontwijking en andere criminele activiteiten te beoordelen en te reglementeren; Gegevens 55. wijst erop dat het verzamelen en analyseren van gegevens een centrale rol speelt voor digitale financiële diensten, en beklemtoont in dit verband dat voor een consistente en technologieneutrale toepassing van de bestaande gegevenswetgeving moet worden gezorgd; benadrukt dat kunstmatige intelligentie een van de belangrijkste technologieën is voor verbetering van het concurrentievermogen van de Unie op mondiaal niveau; 56. wijst erop dat de Unie de mondiale normalisator is wat de bescherming van persoonsgegevens betreft; beklemtoont dat bij de uitwisseling en het gebruik van persoons- en andere gegevens in de sector financiële diensten alle geldende Uniewetten en internationale overeenkomsten in acht moeten worden genomen, én dat de datastromen die voor de uitrol van innovatieve financiële initiatieven nodig zijn op wettelijke wijze en veilig doorgang moeten kunnen vinden; 57. benadrukt dat een vrije datastroom binnen de Unie een “must” is om innovatieve financiële diensten op te schalen; wijst erop dat grensoverschrijdende datastromen, met inbegrip van stromen uit en naar derde landen, gecontroleerd en beheerd moeten worden op grond van de in het recht van de Unie vastgelegde beginselen inzake privacy en gegevensbescherming; 58. verzoekt de Commissie er in dit verband voor te zorgen dat de aanbieders van digitale financiële diensten op billijke basis en in overeenstemming met de algemene verordening gegevensbescherming toegang kunnen hebben tot relevante, betrouwbare en nuttige gegevens, door een meerwaarde voor de consument te creëren, het potentieel van digitale financiële diensten te bevorderen, en mogelijkheden te bieden voor innovatieve fintech-bedrijven om binnen de Unie en daarbuiten te groeien; benadrukt dat het belangrijk is de mededingingsregels op de interne markt te eerbiedigen en ervoor te zorgen dat de belangen van consumenten en innovatie niet worden geschaad; dringt er bij de Commissie op aan nauw toezicht te houden op het aanbod aan financiële diensten van BigTech-bedrijven, en op de wijze waarop de concurrentievoordelen die deze marktdeelnemers nu eenmaal hebben de mededinging op de markt kunnen verstoren en de belangen van consumenten en de innovatie kunnen schaden; 59. benadrukt het belang dat de Commissie een juist evenwicht vindt tussen het waarborgen van de gegevensveiligheid en de consumentenbescherming enerzijds en het onderhouden van de consumentenervaring en de efficiëntie van de dienstverlening anderzijds; 60. verzoekt de Commissie na te denken, op basis van de bestaande Unienorm als bedoeld in Verordening (EU) nr. 910/2014 van het Europees Parlement en de Raad van 23 juli 2014 betreffende elektronische identificatie en vertrouwensdiensten voor elektronische transacties in de interne markt en tot intrekking van Richtlijn 1999/93/EG (23) , over een infrastructuur voor digitale “onboarding” en het gebruik van digitale financiële identiteiten, gericht op het - voor zover noodzakelijk - harmoniseren van de bestaande regelgevingsvoorschriften in de hele Unie en het vergemakkelijken van het gebruik daarvan, teneinde iets te doen aan de versnippering van de verrichtingen op de interne markt en te bewerkstelligen dat de desbetreffende bepalingen inzake de bestrijding van witwaspraktijken worden gerespecteerd; benadrukt het belang en de potentiële voordelen van het gebruik van digitale financiële diensten in alle sectoren en alle lidstaten, in combinatie met waarborgen betreffende de inachtneming van databeschermings- en privacynormen en de vaststelling van passende en evenredige maatregelen ter voorkoming van incidenten met data of identiteiten; 61. wijst erop dat voor “ken-uw-klant”-processen de wettelijke vereisten voor particuliere “onboarding” door financiële instellingen in elke lidstaat anders zijn en dat daarom grensoverschrijdende “onboarding” op basis van bestaande datasets vaak niet mogelijk is, hetgeen ook geldt voor “onboarding” van bedrijfsklanten en de bijbehorende “ken-uw-klant”- en “ken-uw-bedrijf”-processen; verzoekt de Commissie deze kwestie aan te pakken en de harmonisatie van de door de lidstaten vereiste “ken-uw-klant”-gegevens te bevorderen; 62. erkent dat interoperabiliteit tussen digitale entiteiten op nationaal en Unieniveau van enorm belang is om de gewenste marktacceptatie te bereiken; 63. geeft aan dat klantgegevens of “big data”, die essentieel zijn voor het creëren van een meerwaarde voor consumenten en het behoud van concurrentievermogen, op steeds grotere schaal worden gebruikt door financiële instellingen; herhaalt de conclusies en aanbevelingen van zijn resolutie van 14 maart 2017 over de gevolgen van “big data” voor de grondrechten: herinnert aan het wettelijk kader voor de verwerking van persoonsgegevens dat verankerd is in de AVG en roept alle betrokken partijen op meer te doen om ervoor te zorgen dat de daar bedoelde rechten worden gewaarborgd; wijst in het bijzonder op het beginsel van het recht van het individu op eigenaarschap van en controle over diens eigen gegevens en het recht op de overdraagbaarheid van gegevens; 64. is van oordeel dat een zelfsoevereine identiteit op basis van DLT’s een belangrijk aspect kan vormen bij de ontwikkeling van een reeks nieuwe diensten en platforms voor de digitale interne markt, onafhankelijk van data-aggregatoren en onder vermijding van tussenpersonen, terwijl tegelijkertijd hoge veiligheids- en gegevensbeschermingsnormen voor individuele EU-burgers worden geboden; 65. is van mening dat het ontbreken van toegankelijke en betrouwbare gegevens en informatie over activiteiten op het gebied van digitale financiële diensten een belemmering kan vormen voor groei, consumentenbescherming, marktintegriteit en financiële stabiliteit, alsook voor de bestrijding van het witwassen van geld en terrorismefinanciering, belastingontwijking en belastingontduiking; pleit voor meer transparantie en versterkte rapportage van digitale financiële activiteiten, teneinde asymmetrieën en risico’s te reduceren, met name met betrekking tot gevestigde exploitanten van “big data” die onevenredige voordelen kunnen halen uit betere toegang tot gegevens; beklemtoont het belang van een gelijk speelveld wat betreft de grensoverschrijdende toegang tot data, zoals gewaarborgd door de AVG voor persoonsgegevens; 66. wijst erop dat normen in deze context een voorname rol spelen bij de verdere bevordering van gegevensbeheer en het delen en uitwisselen van gegevens, met inbegrip van de interoperabiliteit en portabiliteit van gegevens; vraagt ook met klem om een betrouwbare en juridisch veilige infrastructuur alsmede een gezond wettelijk kader met betrekking tot het poolen en delen van gegevens die bedrijven vertrouwen geven in gegevenssamenwerking tussen bedrijven en zelfs tussen sectoren; 67. dringt aan op doeltreffend toezicht op “big data”-analyse op een wijze die iets doet aan de ondoorzichtigheid van modellen én zorgt door voldoende toegang tot relevante en hoogwaardige gegevens; benadrukt de noodzaak van meer verantwoordingsplicht, uitlegbaarheid en transparantie op het gebied van algoritmes, gegevensverwerking en analyses, als essentiële instrumenten om te waarborgen dat het individu juist wordt geïnformeerd over de verwerking van diens persoonsgegevens; 68. onderstreept het belang van “open bankieren” in de zin dat het de kwaliteit van betalingsdiensten verbetert door nieuwe marktdeelnemers op te nemen die de consument meer operationele en prijsefficiëntie bieden; onderstreept dat een transitie van “open bankieren” naar “open financiële diensten” - dat wil zeggen de opname van andere financiële diensten dan betalingen - een strategische prioriteit vormt die het in zich heeft de efficiëntie te verbeteren, de concentratierisico’s terug te dringen, en de financiële inclusie te vergroten; 69. is van oordeel dat het verlangde voorstel geen financiële gevolgen heeft; o o o 70. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie en bijgaande aanbevelingen te doen toekomen aan de Commissie en de Raad, alsmede aan de parlementen en regeringen van de lidstaten. BIJLAGE BIJ DE RESOLUTIE: AANBEVELINGEN BETREFFENDE DE INHOUD VAN HET VERLANGDE VOORSTEL A. BEGINSELEN EN DOELSTELLINGEN VAN HET VOORSTEL 1. De basis leggen voor een toekomstgerichte benadering van regels voor digitale financiële diensten in de Unie. 2. Ervoor zorgen dat digitale financiële diensten een innovatieve stuwende kracht voor groei en werkgelegenheid in de interne markt kunnen blijven. 3. Het bevorderen van breed begrip van de belangrijkste aspecten in verband met digitale financiële diensten, en aanmoedigen tot harmonisatie van relevante bepalingen, hetgeen tot meer grensoverschrijdende activiteiten zal leiden. 4. Het aanzwengelen van gegevensuitwisseling in overeenstemming met de beginselen van de Unie, teneinde innovatie te stimuleren. Hierbij moet het doel zijn het faciliteren van toegang tot publieke gegevens in de hele Unie. Dit zou niet alleen bedrijven die zich met digitale financiële diensten bezighouden ten goede komen, maar ook een aantal andere beleidsterreinen van de Unie, en de markttransparantie vergroten. 5. Het vaststellen van drie prioritaire gebieden voor actie door de Unie, te weten het ontwikkelen van een kader voor crypto-activa, het ontwikkelen van een kader voor cyber- en operationele veerkracht, en het harmoniseren van het concept digitale onboarding binnen de interne markt. B. VOOR TE STELLEN ACTIE 1. Voorleggen van een wetgevingsvoorstel voor cryptovaluta dat zorgt voor rechtszekerheid voor de behandeling van cryptovaluta, in combinatie met hoge normen inzake consumenten- en beleggersbescherming, marktintegriteit en financiële stabiliteit. Een dergelijk kader moet uit een allesomvattende, voor de hele Unie geldende “open ended”-taxonomie bestaan en gericht zijn op het vaststellen van wetgeving die stoelt op het beginsel dat dezelfde regels moeten gelden voor dezelfde activiteit en risico’s, en op het evenredigheidsbeginsel, waarbij de regelgevingswillekeur tot een minimum wordt beperkt en voor een gelijk speelveld wordt gezorgd. Een dergelijke wetgevingsvoorstel moet: a) adviezen bevatten betreffende de toepasselijke regelgevings-, toezichts- en prudentiële processen en de behandeling van cryptovaluta; specifieke regels invoeren inzake markttransparantie en -integriteit die ten minste gelijk zijn aan die van MiFID II voor uitgevers of sponsoren van cryptovaluta; b) iets doen aan de leemten in de bestaande Uniewetgeving voor cryptovaluta, bijvoorbeeld door bepaalde cryptovaluta als “overdraagbare waardepapieren” onder MiFID II te classificeren, teneinde ervoor te zorgen dat zij op dezelfde wijze worden behandeld als andere overdraagbare effecten; c) een op maat gesneden regelgevingsregime tot stand brengen voor nieuwe en zich ontwikkelende activiteiten met cryptovaluta, zoals ICO’s en IEO’s, en alle cryptovaluta die niet onder het bestaande regelgevingskader vallen, teneinde ervoor te zorgen dat zij op geharmoniseerde wijze worden gereglementeerd op het niveau van de Unie; d) iets doen aan de milieu-impact van crypto-mining en oplossingen aandragen voor het tot een minimum beperken van de ecologische voetafdruk van mainstream cryptovaluta. 2. Tot stand brengen van sterkere regelgevings- en toezichtsconvergentie, met het oog op het ontwikkelen van een gemeenschappelijk Uniekader. Dringt aan op een gestructureerde dialoog tussen de ETA’s en de nationale bevoegde autoriteiten over met name de bestaande uitdagingen op het gebied van toezicht en de convergentie van praktijken in de richting van naadloos toezicht op alle niveaus met betrekking tot digitale financiële diensten. 3. Uitwerken van een wetgevingskader voor stablecoins dat ervoor zorgt dat zij ten minste voldoen aan de normen als bedoeld in Richtlijn 2009/110/EG van het Europees Parlement en de Raad van 16 september 2009 betreffende de toegang tot, de uitoefening van en het prudentieel toezicht op de werkzaamheden van instellingen voor elektronisch geld, tot wijziging van de Richtlijnen 2005/60/EG en 2006/48/EG en tot intrekking van Richtlijn 2000/46/EG (24) , met inbegrip van een stabiele wisselkoers, met aflossing a pari, met vertrouwensmunten. 4. Voorleggen - op basis van een beoordeling - van een voorstel voor een gemeenschappelijk Uniekader voor een pan-Europese “sandbox” voor digitale financiële diensten. 5. Verbeteren van de toepassing van het kader inzake de bestrijding van het witwassen van geld en terrorismefinanciering op cryptovaluta, en dichten van bestaande achterdeurtjes, in het bijzonder middels de in de paragrafen 33 t/m 38 bedoelde maatregelen. 6. Waarborgen dat bij de uitrol van digitale financiële diensten niemand buiten de boot valt. Roept de Commissie en de lidstaten op te investeren in programma’s ter vergroting van de digitale en financiële geletterdheid. 7. Voorleggen van een wetgevingsvoorstel inzake cyberveerkracht dat zorgt voor consistente normen op het gebied van ICT-beveiliging voor de financiële sector overal in de Unie, rekening houdend met internationale normen. Een dergelijk kader moet toekomstgericht zijn en tot doel hebben de bestaande regels inzake cyberveerkracht te moderniseren, én leemten en achterdeurtjes in de regelgeving, die een gevaar kunnen vormen voor bedrijven, beleggers en consumenten, te elimineren. 8. voorzien in de aanstelling van één enkele Europese toezichthouder voor toezicht op en registratie van alle relevante aan cryptovaluta gerelateerde activiteiten met een grensoverschrijdend element in de Unie, in samenwerking met andere toezichthouders op het niveau van de Unie, gebaseerd op gemeenschappelijke regels; 9. Roept de Commissie op na te denken over een regeling voor toezicht op ICT-aanbieders op het gebied van financiële diensten die deze diensten in de Unie aanbieden, als bedoeld in paragraaf 47. 10. Roept de Commissie op voorstellen te doen voor wetgevingswijzigingen op het gebied van ICT en cyberbeveiligingsvoorschriften voor de financiële sector van de Unie. Deze wijzigingen moeten in het bijzonder gericht zijn op de vier belangrijke gebieden als bedoeld in paragraaf 48. 11. Uitwerken van Unienormen op het gebied van cloud computing en outsourcing, en samenwerken met internationale partners voor het ontwikkelen van internationale normen, als bedoeld in paragraaf 50. Gegevens 12. Voorleggen van een voorstel voor een kader voor digitale “onboarding”. Het kader in kwestie moet in overeenstemming zijn met de desbetreffende Uniewetgeving, zoals de bepalingen inzake bestrijding van witwaspraktijken, gegevensbescherming en privacy, en tot doel hebben een gemeenschappelijk begrip tot stand te brengen van de digitale financiële identiteiten op de interne markt, onder bevordering van de harmonisatie van grensoverschrijdende “onboarding”. 13. Vergroting van de verantwoordingsplicht, uitlegbaarheid en transparantie in verband met algoritmes, gegevensverwerking en analyses, als bedoeld in paragraaf 66. Het Europees Parlement, – gezien het verslag van de groep op hoog niveau “Next CMU” van oktober 2019, – gezien het verslag van het forum op hoog niveau over de kapitaalmarktenunie van 10 juni 2020, – gezien de mededeling van de Commissie van 10 maart 2020, getiteld “Een kmo-strategie voor een duurzaam en digitaal Europa” ( COM(2020)0103 ), – gezien de mededeling van de Commissie van 9 juli 2020, getiteld “Gereedmaken voor veranderingen. Mededeling over de gereedheid aan het einde van de overgangsperiode die is overeengekomen tussen de Europese Unie en het Verenigd Koninkrijk” ( COM(2020)0324 ), – gezien de mededeling van de Commissie van 8 maart 2018, getiteld “FinTech-actieplan: voor een meer concurrerende en innovatieve Europese financiële sector” ( COM(2018)0109 ), – gezien het pakket voor gebruikmaking van de kapitaalmarkten ten behoeve van het herstel van Europa, door de Commissie voorgesteld op 24 juli 2020, – gezien zijn resolutie van 9 juli 2015 over het opbouwen van een kapitaalmarktenunie (1) , – gezien zijn resolutie van 19 januari 2016 over de inventarisatie en uitdagingen van de EU-verordening financiële diensten: impact en op weg naar een efficiënter en doeltreffender EU-kader voor financiële regelgeving en een kapitaalmarktenunie” (2) , – gezien de resultaten van de periodieke enquête van de ECB over de toegang van ondernemingen tot financiering, – gezien de economische zomerprognoses 2020 van de Commissie, – gezien artikel 54 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie economische en monetaire zaken ( A9-0155/2020 ), A. overwegende dat alle acties ter verwezenlijking van een kapitaalmarktenunie (KMU) als belangrijkste doelstelling moeten hebben het aanbod aan aantrekkelijke, stabiele en duurzame financieringsopties voor bedrijven en burgers te verbeteren, waarbij de economische stabiliteit gewaarborgd wordt, financiële risico’s tot een minimum worden beperkt en de belangen van niet-professionele beleggers, gepensioneerden en consumenten beschermd worden, om financiële participatie te stimuleren en spaarders ertoe aan te zetten investeerders te worden; overwegende dat aandelenfinanciering voor kmo’s, ondernemers en de sociale economie met het oog op het herstel na COVID-19 nog belangrijker is geworden; B. overwegende dat de interne markt van de EU gekenmerkt wordt door open mededinging, een regelgevend kader, toepassing van internationale normen en samenwerking tussen toezichthouders; overwegende dat de KMU-strategie daarom op dezelfde beginselen gebaseerd moet zijn; C. overwegende dat het gezien de omvang van de financiering die nodig is voor het herstel van de economie van de EU absoluut noodzakelijk is om - ten behoeve van de toekomstige generaties - op een verstandige en duurzame manier te investeren; overwegende dat de KMU een belangrijke bijdrage moet leveren aan de transitie naar een duurzame, concurrerende en veerkrachtige economie, als aanvulling op overheidsinvesteringen en in overeenstemming met de Europese Green Deal; overwegende dat er momenteel wordt gewerkt aan de ontwikkeling van een kader ter bevordering van duurzame beleggingen; overwegende dat dit kader een integraal onderdeel vormt van de inspanningen van de EU in het kader van de KMU om financiering af te stemmen op de behoeften van de economie en de agenda voor duurzame ontwikkeling van de Unie; D. overwegende dat de economie en het hoognodig economisch herstel het meest gediend zijn bij EU-kapitaalmarkten die gekenmerkt worden door transparantie, een goed concurrentievermogen, veerkracht en centrale clearing, een en ander op basis van eerlijke wetgeving; E. overwegende dat sommige beleggers een hogere risicotolerantie hebben dan anderen, en overwegende dat niet alle ondernemingen in de positie verkeren dat zij toegang hebben tot en gebruik kunnen maken van kapitaalmarktfinanciering; F. overwegende dat invoering van een veilig activum voor de eurozone van cruciaal belang is voor de financiële integratie en de ontwikkeling van een KMU; overwegende dat een veilig activum in de EU nodig is voor de totstandbrenging van een geïntegreerde, diepe en liquide Europese obligatiemarkt als centraal onderdeel van de KMU, dat in de eurozone als prijsmaatstaf voor de waardering van obligaties, aandelen en andere activa kan dienen, en tevens als zekerheid in de hele eurozone; G. overwegende dat de meeste maatregelen die tot nu toe in het kader van de totstandbrenging van de KMU zijn genomen een stap in de goede richting zijn geweest, maar dat diverse doelstellingen nog niet zijn bereikt en dat het belang van bankleningen ten opzichte van aandelen de afgelopen jaren is toegenomen; overwegende dat er nog veel werk moet worden verricht wat betreft de convergentie, precisie, doeltreffendheid en vereenvoudiging van de vastgestelde maatregelen; overwegende dat een ambitieuze visie op het KMU-project essentieel is om nationale gevoeligheden te overbruggen en de impuls te geven voor voltooiing van de KMU, om de EU een aantrekkelijke markt te maken voor buitenlandse kapitaalinvesteringen en de concurrentiekracht van de EU op mondiale markten te versterken; H. overwegende dat de ontwikkeling van een KMU hand in hand gaat met de verdieping van de economische en monetaire unie, en met name met de voltooiing van de bankenunie; overwegende dat het Parlement in zijn resolutie van 19 juni 2020 over de bankenunie - jaarverslag 2019 (3) aandringt op de voltooiing van de bankenunie door middel van de oprichting van een Europees depositoverzekeringsstelsel dat ten volle ten uitvoer wordt gelegd; overwegende dat de bankenunie ook onvolledig blijft zolang er nog geen sprake is van een geloofwaardige vangnetregeling voor het gemeenschappelijk afwikkelingsfonds; overwegende dat er voorts rekening gehouden moet worden met de noodzaak om een begrotingsstabilisatiemechanisme in te stellen voor de gehele eurozone; overwegende dat de KMU aangevuld moet worden met anticyclische beleidsmaatregelen om te zorgen voor gelijke toegang tot financiering en beleggingsmogelijkheden in de hele Europese Unie; I. overwegende dat financiële regelgeving, met name inzake het bankwezen en financiële controle, recentelijk in reactie op COVID-19 is aangepast; overwegende dat kapitaalmarktfinanciering nodig is om de totale financieringscapaciteit te vergroten en de afhankelijkheid van bankleningen in de EU te verminderen; overwegende dat een voldoende gekapitaliseerde bankensector een belangrijke rol zal blijven spelen bij de financiering van ondernemingen, met name kmo’s; J. overwegende dat het gebrek aan een gecentraliseerd mechanisme met eenvoudig toegankelijke, betrouwbare, begrijpelijke en vergelijkbare openbare informatie een van de redenen is waarom ondernemers moeite hebben om investeerders aan te trekken; overwegende dat investeerders het moeilijk vinden om jonge en kleine ondernemingen met een kort zakelijk verleden te beoordelen, waardoor kansen om te innoveren blijven liggen, vooral bij jonge ondernemers; K. overwegende dat de ervaringen die zijn opgedaan tijdens de financiële crisis ertoe hebben geleid dat men het over eens is dat de institutionele architectuur van de eurozone aldus hervormd moet worden dat zij beter in staat is om grote economische schokken op te vangen; overwegende dat in de economische literatuur met betrekking tot dit onderwerp vaak wordt geredeneerd dat de hogere schokabsorptie in de Verenigde Staten met name het gevolg is van het feit dat in de VS het risico beter wordt gedeeld met de particuliere sector via de krediet- en kapitaalmarkten; L. overwegende dat kmo’s 99,8 % van alle ondernemingen in de niet-financiële bedrijfssector in de EU-28 uitmaakten, 56,4 % van de toegevoegde waarde genereerden en verantwoordelijk waren voor 66,6 % van de werkgelegenheid in deze sector; overwegende dat micro-ondernemingen 93 %, kleine kmo’s 5,9 % en middelgrote kmo’s slechts 0,9 % van deze sector vormden (4) ; M. overwegende dat de sociale en economische crisis ten gevolge van COVID-19 en de lockdownmaatregelen bijzonder negatieve gevolgen zullen hebben voor kmo’s, en eveneens voor kleine spaarders; overwegende dat de reactie van de EU op COVID-19 in de vorm van het herstelplan voor Europa moet zorgen voor een grote kapitaalinjectie, aangevuld door stimuleringsmaatregelen om marktfinanciering te bevorderen en de afhankelijkheid van bankleningen te verminderen, teneinde de toegang tot financiering voor Europese ondernemingen te vergroten, een veerkrachtige EU-economie te verwezenlijken, en de werkgelegenheid en productiecapaciteit van de lidstaten te behouden; N. overwegende dat de complexiteit van het schandaal in verband met de Duitse betalingsdienstenaanbieder Wirecard, een DAX30-onderneming die op 24 juni 2020 haar faillissement aanvroeg, waarbij tekortkomingen in het Europees regelgevingskader aan het licht kwamen, vraagt om een zorgvuldige beoordeling in het kader waarvan uitgezocht wordt hoe het mogelijk is dat frauduleus gedrag van een dergelijke omvang zo lang onopgemerkt bleef; overwegende dat aanpassingen aan de Europese toezichtsarchitectuur voor financiële verslaglegging, financiële innovatie, betalingen en aanverwante gebieden, waaronder auditactiviteiten en bestrijding van witwaspraktijken/terrorismefinanciering, na dit recente schandaal eens te meer dringend noodzakelijk zijn gebleken; O. overwegende dat de KMU de vraag onder retailbeleggers moet stimuleren; overwegende dat, om dit doel te bereiken, de beleggingscultuur onder retailbeleggers moet veranderen; overwegende dat een dergelijke verandering alleen zal ontstaan als retailbeleggers ervan overtuigd raken dat investeren in kapitaalmarkten aantrekkelijk is en dat de risico’s die zij daarbij lopen aanvaardbaar en duidelijk afgekaderd zijn; overwegende dat de Commissie onderzoek moet doen naar mogelijkheden om de voordelen van het KMU-project onder de aandacht te brengen, bijvoorbeeld door middel van een naamsverandering die het rechtstreeks verband tussen de spaartegoeden van de EU-burgers en investeringen in de economische groei en het herstel na COVID-19 duidelijk maakt, overeenkomstig het voorstel van de groep op hoog niveau “Next CMU”; P. overwegende dat uit recente verslagen en op consumenten gerichte enquêtes (5) blijkt dat de meeste Europese retailbeleggers duurzaamheid belangrijk vinden en ecologische, sociale en governancefactoren en -risico’s willen laten meewegen bij hun beleggingsbeslissingen, maar zelden producten kunnen vinden die passen bij hun eisenpakket; Q. overwegende dat de marktbewegingen als gevolg van COVID-19 in de praktijk een “stresstest” voor de soliditeit van het gehele financiële ecosysteem zijn geweest, en de aanzet moeten geven tot een gedetailleerde beoordeling van de sterke en zwakke kanten van het bestaande “rulebook” van de EU inzake financiële stabiliteit en financieel toezicht; R. overwegende dat het vertrek van het VK uit de Europese Unie structurele veranderingen in het financieel stelsel van de EU teweegbrengt; overwegende dat de kapitaalmarkten van de EU na de brexit een polycentrisch karakter zullen hebben, wat een groter risico op fragmentatie in de EU met zich meebrengt; overwegende dat het belangrijk is dat beleid en maatregelen worden bevorderd, onder meer in de vorm van een robuuste benadering ten aanzien van toegang voor derde landen tot de EU-markt en een dynamisch monitoringsysteem voor gelijkwaardigheidsregelingen, waarmee de veerkracht, de connectiviteit en het concurrentievermogen van de financiële markten van de EU, hun stabiliteit, alsmede een gelijk speelveld gewaarborgd worden; overwegende dat gelijkwaardigheid alleen kan worden toegekend als het regelgevings- en toezichtsstelsel en de regelgevings- en toezichtsnormen van het betreffende derde land volledig in overeenstemming worden geacht met het stelsel en de normen van de EU, teneinde een gelijk speelveld te waarborgen; S. overwegende dat FinTech het potentieel heeft om te voorzien in bepaalde behoeften van kmo’s en retailbeleggers doordat het decentrale werkwijzen mogelijk maakt en voor efficiëntieverbeteringen zorgt; Financiering van bedrijven 1. neemt kennis van de mededeling van de Commissie van 24 september 2020, getiteld “Een kapitaalmarktenunie ten dienste van mensen en ondernemingen - Een nieuw actieplan” ( COM(2020)0590 ); wijst op de noodzaak om de kapitaalmarktenunie te voltooien, om bij te dragen aan het economisch en sociaal herstel na de COVID-19-pandemie; verzoekt de Commissie om zich krachtiger in te zetten om concrete vooruitgang te boeken op gebieden als toezicht, belastingheffing en insolventierecht, omdat er op die gebieden sprake is van grote belemmeringen voor daadwerkelijke integratie van EU-kapitaalmarkten; 2. pleit voor het wegnemen van belemmeringen en het verlagen, waar nodig, van administratieve lasten, onder meer door middel van vereenvoudiging en evenrediger toepassing van wetgeving waar dat nodig is en waar dat een bijdrage levert aan de financiële stabiliteit, om de financieringsbronnen voor Europese ondernemingen en met name kmo’s, waaronder start-ups en midcaps, te diversifiëren, om op die manier ondernemingen beter in staat te stellen zich toegang te verschaffen tot aandelenmarkten en meer diverse, op de lange termijn gerichte en competitieve beleggingskansen te creëren voor retail- en grote beleggers; wijst op de noodzaak om de huidige bevoordeling van schulden te verminderen; wijst erop dat de huidige situatie Europese ondernemingen en met name kmo’s zwakker en kwetsbaarder maakt; pleit voor invoering van een “kmo-toets” bij effectbeoordelingen voor alle KMU-initiatieven; 3. merkt op dat de noodzakelijke maatregelen om ervoor te zorgen dat kmo’s, waaronder startende ondernemingen en midcaps, hun weg vinden naar de beurs, onder meer bestaan uit het bevorderen van beleggingsonderzoek, het stroomlijnen van de definitie van kmo’s in alle relevante EU-wetgevingshandelingen en het versoepelen van uitgiftevereisten; roept de lidstaten op om de fiscale ongelijkheid tussen schuld en eigen vermogen weg te nemen; steunt de herziening van de bepalingen van de richtlijn betreffende markten voor financiële instrumenten (MiFID II) inzake inducements voor kmo-investeringsonderzoek; 4. vraagt de Commissie een wetgevingsvoorstel op te stellen over “European Secured Notes” (ESN’s) als nieuw financieringsinstrument met dubbele zekerheidsrechten voor banken, dat ertoe kan bijdragen de toegang tot financiering voor kmo’s in de hele EU te verbeteren; herinnert eraan dat ESN’s op specifieke doelstellingen kunnen worden gericht, zoals ondersteuning van kmo’s in de transitie naar een duurzamer economie en beschikbaarstelling van financiering voor de reële economie; 5. roept de Commissie op tot aanscherping van de verplichting van banken om een toelichting te geven bij weigering van kredietaanvragen van kmo’s, omdat een uitgebreidere toelichting kmo’s de kans biedt na weigering hun bedrijfsaanpak aan te passen en ervan te leren; 6. pleit voor verdere integratie en verbetering van de Europese kapitaalmarkten om deze zo aantrekkelijk, concurrerend en veerkrachtig mogelijk te maken, vooral ook met het oog op het vertrek van het Verenigd Koninkrijk uit de EU; 7. benadrukt dat het van fundamenteel belang is de risicoabsorptiecapaciteit van de eurozone te vergroten; 8. benadrukt dat de eurolanden hun intern vermogen om macro-economische schokken op te vangen kunnen versterken door met name de kwetsbaarheden in hun economieën, banksectoren en overheidsfinanciën te verminderen; is van mening dat de economische veerkracht moet worden verbeterd door middel van structurele hervormingen die de potentiële groei ondersteunen en de flexibiliteit vergroten; 9. benadrukt dat efficiënte en geïntegreerde financiële markten een kernvereiste vormen voor doeltreffende particuliere risicodeling in de eurozone; meent dat een volwaardige KMU aanzienlijk kan bijdragen aan het diversifiëren en verminderen van risico’s; 10. stelt vast dat de markt voor beursgangen (Initial Public Offering - IPO) in de EU krimpt, hetgeen verklaard kan worden door de beperkte aantrekkelijkheid ervan voor met name kleine ondernemingen; benadrukt in dit verband dat kmo’s te maken hebben met onevenredige administratieve lasten en kosten voor de naleving van beursnoteringsvereisten; is van oordeel dat de efficiëntie en stabiliteit van de financiële markten moet worden verbeterd en dat de notering van bedrijven moet worden vereenvoudigd; pleit voor het opzetten en prioriteren van een groot, privaat en pan-Europees fonds, een beursgangfonds, ter ondersteuning van de financiering van kmo’s; wijst op de noodzaak om te zorgen voor een aantrekkelijk klimaat voor kmo’s, zowel vóór als na beursgang; 11. verwelkomt het idee van het forum op hoog niveau om een Europees centraal toegangspunt te creëren, om informatie over ondernemingen in de EU te verzamelen door de bestaande nationale en EU-registers en databanken van bedrijfsgegevens met elkaar te verbinden, met het doel om ondernemingen te ondersteunen, met name in kleinere lidstaten, om beleggers aan te trekken; benadrukt dat ondernemingen in staat moeten zijn om de beschikbaarheid van hun gegevens in het centraal toegangspunt te controleren; verzoekt de Commissie om een wetgevingsvoorstel in te dienen voor een Europees centraal toegangspunt voor financiële en niet-financiële informatie over al dan niet aan de beurs genoteerde ondernemingen in de EU, voor zover van toepassing eveneens met inachtneming van het evenredigheidsbeginsel; verzoekt de Commissie om de transparantievereisten van de richtlijn betreffende de openbaarmaking van niet-financiële informatie (NFI-richtlijn) in overeenstemming te brengen met de vereisten van de taxonomieverordening en de verordening inzake duurzame financiering - verplichtingen inzake informatieverschaffing; 12. dringt erop aan erover na te denken of de behandeling van minderheidsbelangen van dochterondernemingen in het kader van de verordening kapitaalvereisten de beursgang ontmoedigt, gelet op de financiële stabiliteit en de mogelijke meerwaarde voor de financiering van de reële economie; 13. pleit ervoor de ontwikkeling van EU-durfkapitaal en private-equitymarkten binnen een gemeenschappelijk en transparant kader voor Europese durfkapitaalfondsen (EuVECA’s) (6) te versnellen, door de beschikbaarheid van financiering voor durfkapitaalinvesteringen te vergroten en grotere fondsen voor durfkapitaal in een vroeg en laat stadium te ontwikkelen, alsmede fiscale stimuleringsmaatregelen voor durfkapitaal en investeringen door business angels, naast actieve IPO-markten voor door durfkapitaal gedekte ondernemingen; benadrukt dat deze fiscale stimuleringsmaatregelen zodanig moeten worden ontworpen dat ze economisch en sociaal rendabel en verantwoord zijn en aan systematische monitoring en evaluatie worden onderworpen; 14. wijst op de noodzaak om binnen de Europese durfkapitaalmarkten de transparantie te verhogen en versnippering te beperken; is van mening dat Europese langetermijnbeleggingsinstellingen (Eltif’s), EuVECA’s en Europese sociaalondernemerschapsfondsen (EuSEF’s) moeten worden gestimuleerd om pan-Europese vehikels voor private equity te ontwikkelen; steunt de herziening van Verordening (EU) 2015/760 betreffende Europese langetermijnbeleggingsinstellingen (7) , met inbegrip van een analyse van mogelijke gerichte aanpassingen van de daaraan verbonden prudentiële kalibraties in het regelgevend kader voor banken en verzekeringen waarbij de financiële stabiliteit gewaarborgd moet worden, als mogelijkheid om retailbeleggers in staat te stellen zich toe te leggen op langetermijnfinanciering van niet-beursgenoteerde ondernemingen, infrastructuurprojecten en duurzame investeringen, teneinde het potentieel van de Eltif’s ten volle te kunnen benutten; 15. roept op tot maatregelen om de securitisatiemarkten in Europa nieuw leven in te blazen door ze aantrekkelijker te maken voor emittenten en beleggers; verzoekt de Europese toezichthoudende autoriteiten (ETA’s) en de Commissie om alle technische reguleringsnormen te voltooien; pleit voor vereenvoudiging en stroomlijning van wettelijke voorschriften inzake openbaarmaking, voor eenvoudige, transparante en gestandaardiseerde (STS) criteria, STS-verificatie en voor het invoeren van eenvoudige en risicogevoelige parameters voor de beoordeling van de overdracht van een aanzienlijk deel van het risico; 16. neemt kennis van de voorstellen inzake securitisatie die op 24 juli 2020 in het kader van het pakket voor gebruikmaking van de kapitaalmarkten ten behoeve van het herstel van Europa gepresenteerd zijn; verzoekt de Commissie om te beoordelen hoe door gerichte wijzigingen van de securitisatieverordening financieringscapaciteit kan worden vrijgemaakt, om een afname van Europese bankkredieten te voorkomen en tegelijkertijd financiële zekerheid te waarborgen, gelet op het feit dat synthetische securitisatie in sommige gevallen specifieke prudentiële en systemische risico’s met zich mee kan brengen; wijst erop dat deze gerichte beoordeling onder meer betrekking kan hebben op de afstemming van de behandeling van daadwerkelijk betaalde securitisaties en synthetische balanssecuritisaties en van eigen vermogen en liquiditeit met die van gedekte obligaties en leningen, alsook een beoordeling van de voorschriften inzake openbaarmaking en gepaste zorgvuldigheid in verband met securitisaties, gedekte obligaties en eenvoudige, transparante en gestandaardiseerde securitisatie (STS-securitisatie); 17. verzoekt de Commissie om het effect van mogelijke gerichte maatregelen inzake de afstemming en vereenvoudiging van de wetgeving inzake de effectenmarkt op de financiële stabiliteit te beoordelen, om een snel herstel na de COVID-19-crisis te bevorderen, om investeringen in de reële economie, met name in kmo’s, te stimuleren, en het voor nieuwe bedrijven en nieuwe producten mogelijk te maken om de markten te betreden, waarbij de consumentenbescherming en de marktintegriteit behouden moeten blijven en tegelijkertijd grensoverschrijdende kapitaalinvesteringen en handel gestimuleerd moeten worden; roept de Commissie voorts op om te beoordelen of het nodig is om de verordening betreffende markten in financiële instrumenten (MiFIR), met inbegrip van de handelsverplichting voor aandelen en derivaten, te herzien om potentiële fricties weg te nemen die van invloed kunnen zijn op het vermogen van EU-ondernemingen om in de huidige periode kapitaal aan te trekken, met name in het licht van het einde van de overgangsperiode voor het vertrek van het VK uit de EU; 18. betreurt dat de EU-markt voor crowdfunding in vergelijking met andere grote economieën onderontwikkeld is; is ingenomen met de nieuwe reeks uniforme criteria voor EU-brede regels waarover in december 2019 overeenstemming is bereikt ( 2018/0048(COD) ) om deze situatie te verhelpen en grensoverschrijdende financiering van bedrijven te bevorderen; verzoekt de Europese Autoriteit voor effecten en markten (ESMA) en de Commissie om de toepassing van de nieuwe regels nauwlettend te monitoren, om te reageren en wijzigingen voor te stellen als er geen wezenlijke verbeteringen worden waargenomen op het gebied van crowdfunding als alternatieve financiering voor kmo’s; verzoekt de Commissie en de lidstaten om kmo’s actief informatie te verstrekken over alternatieve financieringsinstrumenten die voor hen beschikbaar zijn; 19. dringt er bij de Commissie op aan om initiatieven te verkennen om werknemersaandeelhouderschap te stimuleren om de rechtstreekse betrokkenheid van kleine spaarders bij de financiering van de economie te bevorderen en tevens om corporate governance te verbeteren en bij te dragen aan de ontwikkeling van een aandelencultuur; 20. verzoekt de Commissie de directe betrokkenheid van kleine spaarders bij de financiering van de economie te bevorderen, gezien de mogelijkheid voor retailbeleggers om rendement te behalen; 21. verzoekt de Commissie om de voorschriften inzake afwikkelingsdiscipline van de verordening betreffende centrale effectenbewaarinstellingen (CSDR) te herzien in het licht van COVID-19-crisis en de brexit; Bevordering van langetermijninvesteringen en grensoverschrijdende investeringen en financiële producten 22. verzoekt de lidstaten om hun nationale belastingstelsels aldus te wijzigen dat fiscale hindernissen voor grensoverschrijdende investeringen worden verminderd, onder meer door invoering van een procedure voor grensoverschrijdende belastingteruggave voor bronbelasting op dividenden aan beleggers, waaronder kleine beleggers, in geval van dubbele belastingheffing; is van oordeel dat dergelijke procedures op transparante wijze op een pan-Europees digitaal platform moeten worden gecleard en beleggers in staat moeten stellen in realtime het rendement op hun belegging te bepalen; dringt er bij de lidstaten op aan om nauw met de OESO en het “Tax Relief and Compliance Enhancement”-project samen te werken om een einde te maken aan de bevoordeling van vreemd vermogen boven eigen vermogen die de financiering van innovatie door particuliere investering bemoeilijkt, en om investeringskansen voor beleggers op de lange termijn te stimuleren, om EU-burgers te helpen een beter rendement op langetermijnsparen te behalen; 23. is van mening dat het unilateraal wijzigen van nationale belastingkaders binnen de EU om fiscale hindernissen voor grensoverschrijdende investeringen te verminderen, zal leiden tot verdere versnippering van de belastingregels waaraan ondernemingen moeten voldoen wanneer zij over de grens actief zijn, met alle daarmee gepaard gaande kosten, en nieuwe mogelijkheden voor belastingontduiking zal creëren; herhaalt zijn verzoek aan de lidstaten om gelijktijdig goedkeuring te geven aan de voorstellen over de gemeenschappelijke geconsolideerde heffingsgrondslag voor de vennootschapsbelasting (CCCTB), en daarbij rekening te houden met het standpunt van het Parlement waarin al wordt ingegaan op het concept van virtuele permanente vestiging en verdelingsformules; roept de lidstaten op hun meningsverschillen over de CCCTB te overbruggen gezien het belang van dit instrument voor de totstandbrenging van een kader dat zekerheid bevordert, dubbele belastingheffing voorkomt, administratieve kosten vermindert en zodoende grensoverschrijdende investeringen stimuleert; 24. benadrukt dat de rechtszekerheid voor investeringen over de grenzen heen moet worden vergroot door nationale insolventieprocedures doeltreffender en doelmatiger te maken, en door de regels voor corporate governance verder te harmoniseren, met onder andere een gemeenschappelijke definitie van “aandeelhouder”, om de uitoefening van aandeelhoudersrechten en betrokkenheid bij de ondernemingen waarin wordt geïnvesteerd te bevorderen; wijst op het belang van een gedegen kader voor rechtsbescherming inzake grensoverschrijdende investeringen binnen de EU na de beëindiging van de bilaterale investeringsverdragen binnen de EU; verzoekt de Commissie om wetgevingsinitiatieven voor te stellen en/of aanbevelingen op te stellen voor de lidstaten, voor zover nodig; 25. wijst op het belang van aandelenbeleggingen op lange termijn door deelnemers van de financiële markt voor de ondersteuning van onafhankelijke Europese ondernemingen in de Unie, sterke en veerkrachtige strategische sectoren, duurzame economische groei en welvaart, ten behoeve van de EU-burgers; 26. benadrukt dat het noodzakelijk is dat er vooruitgang geboekt wordt wat betreft de tenuitvoerlegging en handhaving van een echt gemeenschappelijk “rulebook” voor financiële diensten binnen de interne markt, onder meer op het gebied van de ontwikkeling van gemeenschappelijke definities en normen met betrekking tot duurzame financiering; verzoekt de Commissie en de ETA’s om zich met name te richten op het gebruik van instrumenten voor toezichtsconvergentie en te werken aan verbetering van de doeltreffendheid daarvan; 27. wijst op de noodzaak om pensioenvoorziening te bevorderen, met name pensioenregelingen voor de tweede en derde pijler, gezien de enorme demografische veranderingen waar de Unie mee te maken heeft; is ingenomen met het pan-Europees persoonlijk pensioenproduct (PEPP); merkt op dat PEPP een vrijwillig pensioenproduct is dat een aanvulling vormt op de nationale publieke pensioenstelsels; herinnert eraan dat de fiscale behandeling een cruciale factor zal zijn voor het gebruik van toekomstige PEPP’s; herinnert aan de aanbeveling van de Commissie van 26 juni 2017 waarin zij de lidstaten verzoekt PEPP’s aan dezelfde fiscale behandeling te onderwerpen als nationale pensioenproducten, zodat PEPP’s ook daadwerkelijk een optie worden voor spaarders; pleit voor een grondige, empirisch onderbouwde evaluatie van de PEPP-markt in het kader waarvan onder meer gekeken wordt of er sprake is van een gelijk speelveld en die uitgevoerd wordt vóór de volgende herziening van de PEPP-verordening; 28. spoort de lidstaten aan om kapitaalgedekte pensioenstelsels te bevorderen om op die manier de Europese kapitaalreserves voor langetermijninvesteringen te vergroten, de marktdynamiek te verbeteren en ervoor te zorgen dat het interessanter wordt om te investeren; is van oordeel dat kapitaalgedekte pensioenen gerevitaliseerd moeten worden en aantrekkelijker moeten worden gemaakt; pleit voor maatregelen om de belemmeringen voor het naast elkaar bestaan van publieke en particuliere pensioenstelsels weg te nemen; pleit ervoor de deelname van investeerders aan langetermijnproducten te stimuleren door middel van een beleid van fiscale prikkels dat erop gericht is positieve economische en sociale gevolgen teweeg te brengen en een gelijk speelveld te bevorderen voor aanbieders en productsoorten; 29. spoort de Commissie aan om invoering te overwegen van een Europese “de-minimis”-regeling of vrijstellingsregeling voor distributie aan beroeps- en semiberoepsinvesteerders in het kader van de richtlijn betreffende bepaalde instellingen voor collectieve beleggingen in effecten (icbe’s); 30. herinnert eraan dat de richtlijn solvabiliteit II voor het einde van 2020 moet worden herzien en dat de Europese Autoriteit voor verzekeringen en bedrijfspensioenen (Eiopa) na raadplegingen met verschillende belanghebbenden de Commissie van technisch advies zal voorzien, onder meer over de lering die getrokken is uit de COVID-19-uitbraak en dan met name over de dekking van pandemiegerelateerde risico’s; verzoekt de Commissie en Eiopa om, op basis van een gerichte effectbeoordeling, onderzoek te doen naar de mogelijke voordelen van en een prudentiële rechtvaardiging te formuleren voor aanpassing van kapitaalvereisten voor investeringen in aandelen en particuliere schuld, met name voor kmo’s, eventueel ook via de internemodellenbenadering, om ervoor te zorgen dat kapitaalvereisten voor verzekeraars en pensioenfondsen geen ontmoedigende werking hebben als het gaat om langetermijninvesteringen; dringt aan op een snelle uitfasering van nationale vrijstellingen en op het terugdringen van overregulering in het kader van de nationale omzetting van de richtlijn solvabiliteit II; 31. wijst op de noodzaak om passende, duurzame activa in het leven te roepen en de beschikbaarheid daarvan te bevorderen; spoort de Commissie aan om een wetgevingsinitiatief voor een EU-norm voor groene obligaties in te dienen; roept op tot verdere discussie over het invoeren van een veilig Europees vermogensbestanddeel, op basis van een door de Commissie uit te voeren evaluatie van het voorstel betreffende door overheidsobligaties gedekte effecten (SBBS) en mogelijke ontwikkelingen, teneinde de internationale rol van de euro te versterken, de financiële markten te stabiliseren en banken in staat te stellen hun portefeuilles te diversifiëren; 32. wijst erop dat passende prudentiële regels ter vergroting van het verliesabsorberend vermogen van groot belang zijn om financiële stabiliteit te waarborgen, waarbij gestreefd moet worden naar evenwicht om ervoor te zorgen dat het vermogen van financiële instellingen om te investeren in en lenen aan de reële economie, alsook het mondiale concurrentievermogen van de EU, worden verbeterd; verzoekt de Commissie om bij de tenuitvoerlegging van de definitieve Bazel III-normen de nodige aandacht te schenken aan risicogewichten voor bankinvesteringen in aandelen, vooral langetermijnbeleggingen in aandelen van kmo’s; 33. wijst erop dat de KMU in overeenstemming moet zijn en moet samenhangen met de Europese Green Deal, en met name met het investeringsplan voor een duurzaam Europa en de EU-taxonomie voor duurzame activiteiten; is van mening dat de KMU gericht moet zijn op het bevorderen van investeringen in milieuvriendelijke en concurrerende projecten om op die manier een bijdrage te leveren aan de duurzaamheidsagenda van de EU; Marktarchitectuur 34. wijst op de noodzaak van doeltreffende en efficiënte samenwerking tussen Europese en nationale toezichthoudende autoriteiten, zodat zij hun verschillen kunnen overbruggen en samen kunnen werken aan echte toezichtsconvergentie om te komen tot een gemeenschappelijk Europees model voor supervisie en handhaving, onder leiding van de Europese Autoriteit voor effecten en markten (ESMA), om op die manier de bestaande belemmeringen voor grensoverschrijdende financiële verrichtingen te verminderen; wijst op de belangrijke rol van de ESMA, Eiopa en de Europese Bankautoriteit (EBA) in het kader van dit proces, waarbij ook de rol van de nationale bevoegde autoriteiten (NBA’s), zoals neergelegd in de onlangs overeengekomen herziening van het Europees Systeem voor financieel toezicht (ESFS), moet worden geëerbiedigd; herinnert verder aan de noodzaak om de governancestructuur van de ETA’s aldus te hervormen dat de ETA’s onafhankelijker worden van nationale toezichthouders; 35. verzoekt de Commissie om, met het oog op mogelijke efficiëntiewinst, te overwegen om de ESMA geleidelijk bevoegdheden te verlenen voor rechtstreeks toezicht, waaronder rechtstreeks toezicht op bepaalde marktsegmenten, zoals centrale tegenpartijen (CTP’s) en centrale effectenbewaarinstellingen (CSD’s), en het Europees centraal toegangspunt, alsmede ruimere bevoegdheden op het gebied van productinterventie; wijst tevens op de noodzaak om, in samenwerking met de NBA’s, één Europese toezichthouder te benoemen voor de supervisie van aan cryptoactiva gerelateerde activiteiten met een aanzienlijk grensoverschrijdend aspect in de Europese Unie aan de hand van een gemeenschappelijk rulebook en met bevoegdheden om op het gebied van producten in te grijpen; 36. maakt zich zorgen over het recente schandaal rondom het Duitse fintechbedrijf Wirecard; verzoekt de Commissie en de bevoegde autoriteiten van de EU om te beoordelen in welke mate dit schandaal te wijten is aan tekortkomingen in het Europese regelgevingskader op het gebied van controles en toezicht en tevens of nationale en EU-toezichthouders voldoende toegerust zijn om op doeltreffende wijze toezicht te houden op grote grensoverschrijdende financiële instellingen met ingewikkelde bedrijfsmodellen die zich uitstrekken over verschillende jurisdicties van derde landen en die bestaan uit meerdere bedrijfslagen; vindt het belangrijk dat er lering uit deze zaak getrokken wordt en dat de conclusies ter zake worden meegewogen bij de verdere ontwikkeling van het EU-kader voor regelgeving en toezicht en met name het actieplan voor de KMU; is van oordeel dat er in dit kader ook gekeken moet worden of rechtstreeks toezicht op Europees niveau op specifieke gebieden dit schandaal had kunnen voorkomen, en of een ambitieuze herziening van de governance van de ETA’s, met een sterkere rol op het gebied van het wegnemen van de bestaande belemmeringen voor grensoverschrijdende financiële verrichtingen, gerechtvaardigd is; herhaalt met name zijn verzoek aan de Commissie om na te gaan hoe de werking van de accountancysector kan worden verbeterd, onder meer door middel van gezamenlijke controles; 37. wijst op EU-brede concurrentie en keuze van en toegang tot marktinfrastructuren als de grondbeginselen voor diversiteit van de handelsmechanismen in de KMU, behalve daar waar een dergelijke toegang de financiële stabiliteit in gevaar zou brengen; merkt met bezorgdheid op dat de laatste jaren een steeds groter deel van de handelsstromen naar handelsplatformen met beperkte transparantievereisten is gegaan en wijst erop dat dergelijke handel geen waardevolle bijdrage levert aan de prijsvorming; merkt op dat er nog steeds veel bilaterale handel buiten effectenbeurzen plaatsvindt; pleit voor een daadwerkelijke overgang naar concurrerende handel via de beurs in de Europese aandelen- en derivatenmarkten, waarbij een gelijk speelveld tussen de verschillende handelsplatformen gewaarborgd moet worden; 38. is van oordeel dat voldoende gefinancierde maatschappelijke organisaties en vertegenwoordigers van consumenten op het gebied van financiële diensten, beleidsmakers en wetgevers waardevolle inzichten en een onafhankelijke visie kunnen bieden; 39. wijst erop dat het nodig is dat er vooruitgang wordt geboekt op het gebied van gemeenschappelijke Europese normen, om het gevaar van versnippering ten gevolge van de toepassing van nationale opties en interpretaties te verkleinen; 40. stelt vast dat het reguleren van financiële dienstverlening een zeer complexe onderneming is, met regelgeving op internationaal, Europees en nationaal niveau; spoort alle relevante actoren aan om deze complexiteit aan te pakken, om de evenredigheid van financiële regels te waarborgen en onnodige administratieve lasten weg te nemen; merkt eveneens op dat evenredigheid van financiële regelgeving soms leidt tot een grotere complexiteit en roept de Commissie en de lidstaten op om zich substantiële inspanningen te getroosten om bestaande en toekomstige regels te stroomlijnen en te harmoniseren door nationale vrijstellingen zoveel mogelijk uit te faseren en door overregulering op nationaal niveau te voorkomen; wijst erop dat verordeningen met een duidelijke tijdlijn voor het omzetten en uitfaseren van bestaande regelingen een soepel en constant traject naar regelgevingsconvergentie kunnen uitzetten; 41. herhaalt het verzoek dat het in zijn resolutie van 19 januari 2016 over de inventarisatie en uitdagingen van de EU-verordening financiële diensten aan de Commissie heeft gedaan om in samenwerking met de ETA’s, het gemeenschappelijk toezichtsmechanisme (GTM) en het Europees Comité voor systeemrisico’s (ESRB) elke vijf jaar een omvattende kwantitatieve en kwalitatieve beoordeling uit te voeren van het cumulatieve effect van EU-wetgeving inzake financiële diensten op de financiële markten en de marktdeelnemers op EU- en nationaal niveau, teneinde tekortkomingen en mazen in de wetgeving vast te stellen, de resultaten, effectiviteit en efficiëntie van de verordening inzake financiële diensten te beoordelen en ervoor te zorgen dat zij geen belemmering vormt voor eerlijke concurrentie en de ontwikkeling van de economie, en om hierover verslag uit te brengen aan het Parlement; betreurt dat een dergelijke beoordeling tot nu toe nog niet is uitgevoerd; 42. verzoekt de Commissie een gedetailleerde routekaart voor een robuuster financieel ecosysteem voor te stellen en daarbij rekening te houden met hetgeen zij tijdens de COVID-19-crisis heeft kunnen vaststellen over de positieve effecten en de tekortkomingen van het bestaande EU-rulebook voor financiële stabiliteit en financieel toezicht; neemt nota van de recente aanbevelingen van het ESRB, met name over liquiditeitsrisico’s die voortvloeien uit margestortingen en liquiditeitsrisico’s in beleggingsfondsen; Retailbeleggers 43. wijst erop dat een brede beleggersbasis een noodzakelijke voorwaarde is voor een gezonde markt; maakt zich zorgen over het feit dat de betrokkenheid van retailbeleggers bij de financiële markten nog altijd laag is; wijst op de noodzaak om het aanbod aan passende investeringsopties voor retailbeleggers uit te breiden; pleit, in verband met de demografische uitdagingen waar de EU mee te maken heeft, voor maatregelen om retailbeleggingen te bevorderen door de deelname van retailbeleggers aan de kapitaalmarkten te vergroten door middel van aantrekkelijker, transparante en passende gepersonaliseerde pensioenproducten; pleit voor initiatieven die specifiek op retailbeleggers zijn toegespitst, onder meer om de ontwikkeling van onafhankelijke onlinevergelijkingstools op EU-niveau te faciliteren, om retailbeleggers te helpen om te bepalen wat voor hen de meest geschikte producten zijn, gelet op de risico’s, het rendement op hun investering en de waarde en gezien hun specifieke behoeften en voorkeuren, en om stimuleringsmaatregelen te bevorderen voor producten die voldoen aan ecologische, sociale en governancecriteria (ESG) en producten die doorgaans gepaard gaan met een beter rendement; 44. betreurt en is bezorgd over het feit dat de bepalingen ter bescherming van consumenten en beleggers in diverse sectorale delen van de EU-wetgeving inzake financiële diensten niet goed op elkaar zijn afgestemd, hetgeen leidt tot een nodeloze complexiteit voor zowel financiële tussenpersonen als retailklanten; verzoekt de Commissie om een meer horizontale en geharmoniseerde aanpak te hanteren met betrekking tot de bescherming van consumenten en beleggers in de EU-wetgeving inzake financiële dienstverlening, aangepast aan de groene en digitale transitie, om een doeltreffend en consistent niveau van consumentenbescherming te waarborgen met betrekking tot alle financiële producten en alle verstrekkers; 45. wijst erop dat het belangrijk is om het vertrouwen van beleggers in de kapitaalmarkten te versterken, dat voorzien wordt in een gedegen bescherming van beleggers en dat de marktdeelnemers financieel onderlegd zijn; 46. wijst op de noodzaak van een gelijk speelveld voor financiële dienstverleners en digitale-technologiebedrijven, waarbij er echter geen “one size fits all”-benadering gevolgd moet worden; benadrukt dat de toegang tot de financiële markten voor alle ondernemingen gewaarborgd moet worden volgens het beginsel “zelfde bedrijfsactiviteiten, zelfde regels”; merkt op dat dit beginsel vooral relevant is voor fintechbedrijven en bedrijven die zich bezighouden met financiële innovatie en dat wederzijdse toegang tot financiële gegevens moet worden afgewogen tegen de behoefte aan een gelijk speelveld voor alle dienstverleners en producttypen; 47. benadrukt dat de interne markt voor financiële retaildiensten sterk onderontwikkeld is; merkt op dat het kopen van financiële retaildiensten, zoals een hypotheek of verzekering, met een grensoverschrijdend karakter zeer ongebruikelijk is en met allerlei belemmeringen gepaard gaat; is van mening dat deelnemers aan de retailmarkt op eenvoudige wijze ten volle van de interne markt gebruik moeten kunnen maken om toegang te krijgen tot financiële retaildiensten met een grensoverschrijdend karakter, zodat zij meer keus hebben en betere producten kunnen aanschaffen; verzoekt de Commissie om een nieuw actieplan voor financiële retaildiensten te ontwikkelen, bestaande uit een ambitieuze strategie om belemmeringen voor grensoverschrijdende financiële retaildiensten weg te nemen en onnodige en buitensporig hoge tarieven voor dergelijke diensten uit te bannen; 48. pleit voor verbetering van de openbaarmaking en vergelijkbaarheid van essentiële informatie en een verbod op misleidende informatie in de wetgeving inzake verpakte retailbeleggingsproducten en verzekeringsgebaseerde beleggingsproducten (PRIIP’s) en wenst dat deze onderwerpen bij de volgende herziening aan de orde worden gesteld; verwacht dat in de PRIIP-wetgeving van niveau 2 over het essentiële-informatiedocument de wetgeving van niveau 1 wordt geëerbiedigd, met name wat betreft de verstrekking van juiste, eerlijke, duidelijke en niet-misleidende precontractuele informatie en de methoden met betrekking tot de prestatiescenario’s, en dat de vergelijkbaarheid van verschillende beleggingsproducten gewaarborgd wordt; wijst op de noodzaak om ervoor te zorgen dat beleggers over informatie over prestaties uit het verleden kunnen beschikken en dat prestaties uit het verleden niet als indicatie voor resultaten in de toekomst kunnen worden gebruikt; betreurt de vertraging bij de vaststelling van de PRIIP-wetgeving van niveau 2, die zal overlappen met de eerste evaluatie van PRIIP’s, en waardoor de rechtsonzekerheid wordt vergroot en belanghebbenden te maken krijgen met hogere kosten; dringt erop aan dat bij de aankomende herziening wordt voorzien in gestandaardiseerde, machinaal leesbare informatiedocumenten, zodat deze gemakkelijk op digitale wijze met elkaar kunnen worden vergeleken; verzoekt de Commissie en de ETA’s om hun voorstellen tot wijziging van de wetgeving van niveau 1 en niveau 2 zodanig op elkaar af te stemmen dat dit een hoge mate van voorspelbaarheid voor zowel tussenpersonen als retailklanten oplevert; 49. verzoekt de Commissie om het onderscheid tussen professionele en retailbeleggers op alle niveaus van MiFID te verduidelijken, zodat het mogelijk wordt de behandeling van klanten af te stemmen op hun kennis en ervaring op de markten; is van oordeel dat retailbeleggers op verzoek en aan de hand van duidelijke criteria aangemerkt moeten kunnen worden als professionele beleggers; verzoekt de Commissie om te onderzoeken of door middel van invoering van een categorie van semiprofessionele beleggers beter ingespeeld wordt op de realiteit van de deelname aan de financiële markten, en om op basis van haar bevindingen te bepalen of invoering van een dergelijke categorie al dan niet nodig is; verzoekt de Commissie voorts om te zorgen voor meer flexibiliteit bij de categorisering van klanten, meer bepaald door opt-outmogelijkheden te bieden bij bepaalde verplichtingen en opt-inmogelijkheden voor bepaalde klanten, of door de bestaande criteria voor professionele beleggers doeltreffender te maken; 50. is erop gewezen dat het huidige rapportagekader binnen MiFID II en de verordening Europese marktinfrastructuur (EMIR) zeer kostbaar en complex is, hetgeen ten koste gaat van de doeltreffendheid van het systeem; is van mening dat een vereenvoudiging van dit kader overwogen moet worden, waarbij er gekeken moet worden naar de ervaringen tot nu toe, gezocht moet worden naar mogelijkheden om de wetgeving te harmoniseren en ervoor gezorgd moet worden dat de doelstellingen van MiFID II en EMIR op geen enkele wijze worden ondermijnd, en dat geen afbreuk wordt gedaan aan de regels inzake marktintegriteit, transparantie, consumentenbescherming en financiële stabiliteit; 51. pleit voor wijziging van de wetgeving om de toegang tot onafhankelijk advies door financiële tussenpersonen te waarborgen - waarbij geen reclame mag worden gemaakt voor door de tussenpersoon zelf samengestelde producten en waarbij de producten van een breed scala aan aanbieders worden beoordeeld - en om te waarborgen dat financiële producten op een eerlijke en transparante manier in de handel worden gebracht; merkt op dat de ESMA met betrekking tot een mogelijk verbod op inducements een genuanceerd standpunt heeft ingenomen en verzoekt de Commissie om na te gaan of er alternatieve benaderingen mogelijk zijn waarmee de belangen in de hele distributieketen op dezelfde wijze verenigd worden; is het ermee eens dat de rol van inducements bij bemiddeling en distributie nader onderzocht moet worden om er zeker van te zijn dat zich geen belangenverstrengeling kan voordoen en dat financieel advies op een eerlijke, transparante en passende manier aan beleggers wordt verstrekt; 52. benadrukt dat “mystery shopping” een belangrijk toezichtsinstrument is dat de consistentie en doeltreffendheid van de consumentenbescherming in de EU aanzienlijk kan verbeteren; verzoekt de ESMA om haar nieuwe coördinatiebevoegdheden ten volle te benutten door “mystery shopping” in de hele EU te bevorderen om misleidende-verkooppraktijken aan het licht te brengen en ervoor te zorgen dat eventuele gevallen van inbreuk op de voorschriften inzake consumentenbescherming en de bedrijfsvoeringsregels worden opgevolgd met passende handhavingsmaatregelen; 53. verzoekt de Commissie om na te gaan of het mogelijk is om, als aanvulling op nationale regelingen, een individuele EU-spaarrekening in te voeren, waarmee de fragmentatie van nationale markten kan worden ondervangen doordat op uniforme wijze en op heterogene markten wordt gehandeld en de portabiliteit en veiligheid van spaartegoeden gewaarborgd zijn; 54. dringt erop aan retailbeleggers integraal deel te laten uitmaken van de agenda voor duurzame financiering en de EU-agenda voor duurzame ontwikkeling; verzoekt de Commissie om te waarborgen dat de methode voor taxonomielabels helder en begrijpelijk is voor retailbeleggers; Financiële educatie 55. merkt op dat het gebrek aan financiële geletterdheid en het feit dat het ontbreekt aan wijdverbreide openbare informatie over financiële markten redenen zijn dat er in de EU geen sterke aandelencultuur bestaat; benadrukt dat financiële educatie nodig is om consumenten in staat te stellen meer te leren over hun rechten en inzicht te krijgen in de risico’s die verbonden zijn aan deelname aan financiële markten, en om de betrokkenheid van retailbeleggers bij de financiële markten sneller te vergroten, door meer kennis en vertrouwen en een beter inzicht in risico’s; verzoekt de Commissie om in de lidstaten programma’s ter bevordering van financiële en digitale geletterdheid op te zetten en te steunen met behulp van diverse instrumenten, waaronder digitale en sociale media, teneinde burgers en bedrijven te bereiken via openbare instanties die speciaal voor dat doel zijn opgericht; dringt er bij financiële dienstverleners op aan meer te doen om de deelname van retailbeleggers aan kapitaalmarkten gemakkelijker te maken en hen te helpen de focus minder te richten op sparen door een aandelencultuur te creëren, met inachtneming van hun risicoprofiel; 56. benadrukt dat financiële educatie een instrument voor de middellange termijn is waarvan de effecten beperkt zijn vanwege de onvermijdelijke cognitieve vooroordelen en het veranderlijke karakter en de complexiteit van financiële markten; benadrukt dat financiële educatie niet in de plaats kan komen van betrouwbaar en onpartijdig professioneel financieel advies; merkt op dat aandelenprogramma’s voor werknemers tot de meest doeltreffende opties behoren om het financieel bewustzijn en de financiële geletterdheid van volwassen EU-burgers te vergroten; 57. is van mening dat democratische stelsels en de stabiliteit van financiële stelsels gebaat zijn bij burgers die beter geschoold en beter geïnformeerd zijn over financiële zaken, en dat dit ook bevorderlijk is voor de transparantie en informatieplicht van financiële instellingen; verzoekt de Commissie om een voorstel te doen voor herziening van de aanbeveling van de Raad inzake sleutelcompetenties voor een leven lang leren, en financiële geletterdheid als aparte sleutelcompetentie toe te voegen; spoort daarnaast financiële instellingen aan om programma’s ter bevordering van financiële geletterdheid en capaciteiten te ontwikkelen en ten uitvoer te leggen, om daarmee alle burgers mogelijkheden te bieden voor financiële inclusie; 58. verzoekt de lidstaten en, waar passend, bevoegde regionale, lokale of andere overheden om te overwegen financiële geletterdheid op te nemen of een ruimere plaats te laten innemen in alle curricula, van school tot universiteit, en programma’s op te zetten die aangepast kunnen worden en afgestemd zijn op de behoeften van leerlingen en studenten en gericht zijn op het ontwikkelen van autonomie op het gebied van financiën; stelt voor dat in dergelijke programma’s in ieder geval financiële basisconcepten als samengestelde interest, rendement, lijfrente en het onderscheid tussen obligaties en aandelen aan bod moeten komen; stelt voor financiële geletterdheid op te nemen in het onderzoek in het kader van het Programme for International Student Assessment (PISA); Digitalisering en gegevens 59. is van oordeel dat de digitalisering van financiële diensten een katalysator kan zijn voor de mobilisatie van kapitaal, en de fragmentatie van de financiële markten in de EU kan ondervangen, belemmeringen kan verminderen en het toezicht efficiënter kan maken; benadrukt dat digitalisering niet mag leiden tot regelgevingsarbitrage, minder consumentenbescherming of minder veiligheid of tot risico’s voor de financiële stabiliteit; benadrukt dat een EU-kader met hoge normen op het gebied van cyberbeveiliging, waaronder op het gebied van de bescherming van de persoonlijke levenssfeer en gegevensbescherming, gunstig kan zijn voor de KMU; merkt op dat digitale financiering wordt gekenmerkt door sterke kapitaalstromen, wat grensoverschrijdende investeringen aantrekt; merkt op dat een dergelijk EU-kader in de eerste plaats geschikt moet zijn voor het digitale tijdperk en technologieneutraal moet zijn; 60. verzoekt de Commissie werk te maken van de uitvoering van het actieplan voor digitale financiering, om de toegang tot financiële diensten te verbeteren, meer keuzemogelijkheden te bieden en de operationele efficiëntie te verhogen; 61. verzoekt de Commissie om de aankomende herzieningen van verordeningen inzake financiële diensten aan te grijpen om de betrokkenheid van beleggers en aandeelhouders te bevorderen met digitale tools; 62. benadrukt dat de Europese markten in staat moeten zijn om internationaal te concurreren; verzoekt de Commissie om een gunstig klimaat te scheppen voor innovatieve en concurrerende Europese financiële producten, met een mondiaal bereik om buitenlands kapitaal en buitenlandse investeringen aan te trekken en het concurrentievermogen van de EU op de wereldmarkt te versterken, dit alles met behoud van een hoog niveau van financiële stabiliteit en prudentiële regelgeving; wijst nogmaals op de noodzaak van een meer gestroomlijnde en gecodificeerde afvaardiging van de EU in multilaterale organisaties/organen, overeenkomstig de resolutie van het Europees Parlement van 12 april 2016 inzake de rol van de EU in het kader van de internationale financiële, monetaire en regelgevende instellingen en organen (8) ; 63. wijst erop dat cryptoactiva als niet-traditioneel financieringskanaal voor kmo’s in opkomst zijn, met name via de uitgifte van digitale tokens die een potentiële financieringsvorm voor innovatieve start-ups en scale-ups kunnen zijn; wijst er in dit verband op dat er behoefte is aan duidelijke en consistente richtsnoeren op EU-niveau over de toepasselijkheid van bestaande regelgevings- en prudentiële procedures op cryptoactiva, die wat de EU-wetgeving betreft als financiële instrumenten worden aangemerkt, om voor regelgevingszekerheid te zorgen en om een ongelijk speelveld, forumshoppen en regelgevingsarbitrage op de interne markt tegen te gaan; 64. merkt op dat op het gebied van marktgegevens oligopolide structuren zijn ontstaan en dat enkele grote technologieondernemingen zijn uitgegroeid tot belangrijke spelers op de markt voor financiële dienstverlening; verzoekt de Commissie deze situatie te monitoren en te onderzoeken in hoeverre de concurrentievoordelen die deze grote technologieondernemingen genieten de mededinging binnen de markt verstoren, de belangen van consumenten schaden en innovatie belemmeren; is van oordeel dat er geen ontmoedigende maatregelen genomen moeten worden inzake de verstrekking van marktgegevens en dat er een omvattend onderzoek moet worden uitgevoerd naar de kosten en beschikbaarheid van marktgegevens voor alle marktdeelnemers; 65. wijst erop dat “sandboxes” (testomgevingen) een passend instrument kunnen zijn om innovatie te bevorderen en het concurrentievermogen van de financiëledienstensector te vergroten; is van oordeel dat elke “sandbox” en ook elke pan-Europese “sandbox” een juiste balans moet zoeken tussen enerzijds het bevorderen van innovatie en financiële stabiliteit en anderzijds de bescherming van beleggers en consumenten, waarbij tevens rekening moet worden gehouden met de omvang, het systemisch belang en de grensoverschrijdende activiteiten van de betrokken ondernemingen; verzoekt de Commissie om aan de hand van de ervaringen van het Europees forum voor innovatiefacilitatoren (EFIF) te beoordelen of een gemeenschappelijk EU-kader voor een pan-Europese “sandbox” voor financiële diensten extra voordelen voor financiële innovatie zou bieden; 66. dringt aan op inspanningen die gericht zijn op het in stand houden van een gelijk speelveld op basis van grensoverschrijdende toegang tot gegevens en een hoge mate van bescherming van de gegevens en privacy van consumenten, waardoor de EU zich als systeem met hoge normen op het gebied van cyberbeveiliging kan profileren, hetgeen gunstig zou zijn voor de KMU; De rol van de EU op de wereldmarkt 67. wijst erop dat de EU op de wereldmarkt concurreert om kapitaal en dat diepere, meer geïntegreerde, goed gereguleerde, stabiele, efficiënte en veerkrachtige Europese kapitaalmarkten daarom van essentieel belang zijn voor het beschermen van de economische soevereiniteit van Europa, het aanmoedigen van het gebruik van de euro in derde landen en het aantrekken van buitenlandse investeerders; is van mening dat deze doelstelling door het vertrek van het VK uit de EU nog meer gewicht krijgt en dat deze doelstelling aan de hand van transparante, op regels gebaseerde criteria en niet per geval moet worden nagestreefd; 68. herhaalt dat de EU-wetgeving de mogelijkheid biedt om regels van derde landen als gelijkwaardig te beschouwen op basis van een technische, evenredige en op risico gebaseerde analyse, en dat besluiten ter zake door middel van een gedelegeerde handeling moeten worden genomen; herinnert eraan dat de EU ieder gelijkwaardigheidsbesluit unilateraal kan intrekken en dat elke afwijking van de regelgevingsnormen van de EU nauwlettend moet worden gemonitord; verzoekt de Commissie om in samenwerking met de ETA’s en voor zover relevant met NBA’s een dynamisch monitoringsysteem voor gelijkwaardigheidsregelingen op te zetten in geval van afwijkende wetgeving en toezicht in derde landen die voor de EU mogelijke risico’s qua financiële stabiliteit, markttransparantie, marktintegriteit, bescherming van beleggers en consumenten en een gelijk speelveld kunnen inhouden; wijst erop dat de Commissie in noodprocedures moet voorzien om gelijkwaardigheidsbesluiten te kunnen intrekken als snel optreden noodzakelijk is, rekening houdend met de mogelijke gevolgen van snelle intrekking van een dergelijk besluit; wijst op de noodzaak om ervoor te zorgen dat EU-toezichthouders rechtstreekse toezichtsbevoegdheden hebben ingeval de activiteiten van bepaalde ondernemingen in derde landen die door het EU-gelijkwaardigheidskader erkend zijn, gevolgen hebben voor de financiële stabiliteit, ordelijke markten of de bescherming van beleggers; 69. herinnert aan de noodzaak om te zorgen voor interoperabiliteit tussen het regelgevingskader van de EU en de internationaal overeengekomen beginselen van het Bazels Comité voor bankentoezicht en de Raad voor financiële stabiliteit; 70. pleit voor actie om de internationale rol van de euro te versterken en het gebruik van de euro te bevorderen, door de Economische en Monetaire Unie, de KMU en de bankenunie te voltooien, de ontwikkeling van eurobenchmarks voor grondstoffenmarkten te ondersteunen en de rol van de euro als referentievaluta te versterken; 71. is van mening dat in het kader van de toekomstige betrekkingen met het Verenigd Koninkrijk na de overgangsperiode een gelijk speelveld gewaarborgd moet worden, om zo de stabiliteit van de financiële markten van de EU te bevorderen. 72. spoort de financiële sector van de EU aan om zich voor te bereiden op de vele technische uitdagingen die hij het hoofd zal moeten bieden bij de verplaatsing van de handel van Londen naar de EU; herinnert eraan dat de ECB, het ESRB, de ETA’s en de Commissie hebben vastgesteld dat marktdeelnemers ten minste 18 maanden nodig hebben om hun blootstelling aan CTP’s uit het VK aanzienlijk te verminderen; neemt in dit verband kennis van het besluit van de Commissie om het VK bij een brexit zonder akkoord gedurende 18 maanden de gelijkwaardigheidsstatus toe te kennen; herinnert eraan dat gelijkwaardigheidsbesluiten door de Commissie te allen tijde eenzijdig kunnen worden ingetrokken, met name als het kader van een derde land afwijkt en er niet langer aan de voorwaarden voor de gelijkwaardigheidsstatus wordt voldaan; o o o 73. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de ETA’s en de Europese Centrale Bank. Het Europees Parlement, – gezien artikel 3 van het Verdrag betreffende de Europese Unie (VEU) en de artikelen 145, 147 en 149 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU), – gezien de Europese pijler van sociale rechten (EPSR) die in november 2017 werd afgekondigd door het Parlement, de Raad en de Commissie, en met name beginsel 4 daarvan: “Actieve ondersteuning bij het vinden van werk”, – gezien de conclusies van de Europese Raad van 17-21 juli 2020, – gezien Verordening (EU) nr. 1304/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 17 december 2013 betreffende het Europees Sociaal Fonds en tot intrekking van Verordening (EG) nr. 1081/2006 van de Raad (1) , – gezien Verordening (EU) 2015/779 van het Europees Parlement en de Raad van 20 mei 2015 tot wijziging van Verordening (EU) nr. 1304/2013, inzake een aanvullend initieel voorfinancieringsbedrag dat wordt uitgekeerd aan door het Jongerenwerkgelegenheidsinitiatief gesteunde operationele programma’s (2) , – gezien Besluit (EU) 2019/1181 van de Raad van 8 juli 2019 betreffende de richtsnoeren voor het werkgelegenheidsbeleid van de lidstaten (3) , – gezien Aanbeveling van de Raad van 22 april 2013 tot invoering van een jongerengarantie (4) , – gezien Speciale verslagen van de Europese Rekenkamer nr. 3/2015, getiteld “EU-jongerengarantie: eerste stappen genomen, maar uitvoeringsrisico’s in het verschiet”, nr. 17/2015, getiteld “Steun van de Commissie voor jongerenactieteams: heroriëntatie van ESF-middelen verwezenlijkt, maar onvoldoende aandacht voor resultaten” en nr. 5/2017, getiteld “Jeugdwerkloosheid – heeft het EU-beleid een verschil gemaakt? Een evaluatie van de jongerengarantie en het jongerenwerkgelegenheidsinitiatief”, – gezien werkdocument nr. 4/2015 van het Internationaal Arbeidsbureau (IAB), getiteld “The Youth Guarantee programme in Europe: Features, implementation and challenges” en het verslag van Eurofound, getiteld “Social inclusion of young people” uit 2015, – gezien de mededeling van de Commissie van 1 juli 2020, getiteld “Ondersteuning van de werkgelegenheid voor jongeren: een brug naar banen voor de volgende generatie” COM(2020)0276 ), – gezien het voorstel van de Commissie voor een aanbeveling van de Raad inzake “Een brug naar banen – versterking van de jongerengarantie en tot vervanging van de Aanbeveling van de Raad van 22 april 2013 tot invoering van een jongerengarantie” ( COM(2020)0277 ) en het bijbehorende werkdocument van de diensten van de Commissie (SWD(2020)0124), – gezien de mededeling van de Commissie van 22 mei 2018, getiteld “Jongeren betrekken, verbinden en versterken: een nieuwe EU-strategie voor jongeren ( COM(2018)0269 ) en de resolutie van de Raad van 15 november 2018 over de EU-strategie voor jongeren 2019-2027 (5) , – gezien de mededeling van de Commissie van 4 oktober 2016, getiteld “Drie jaar jongerengarantie en jongerenwerkgelegenheidsinitiatief” ( COM(2016)0646 ) en het bijbehorende werkdocument van de diensten van de Commissie (SWD(2016)0323), – gezien zijn resolutie van 23 juli 2020 over de conclusies van de buitengewone Europese Raad van 17 tot en met 21 juli 2020 (6) , – gezien zijn resolutie van 18 januari 2018 over de uitvoering van het jongerenwerkgelegenheidsinitiatief in de lidstaten (7) , – gezien zijn resolutie van 24 oktober 2017 over de controle van de uitgaven en het toezicht op de kosteneffectiviteit van de EU-garantieregelingen voor jongeren (8) , – gezien zijn resolutie van 16 januari 2013 over een jongerengarantie (9) , – gezien de vragen aan de Raad en de Commissie over versterking van de jongerengarantie ( O-000058/2020 – B9-0018/2020 en O-000059/2020 – B9‑0019/2020), – gezien artikel 136, lid 5, en artikel 132, lid 2, van zijn Reglement, – gezien de door de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken ingediende ontwerpresolutie, A. overwegende dat de jongerengarantie, sinds zij in 2013 in het leven werd geroepen, kansen voor jongeren heeft gecreëerd en meer dan 24 miljoen jongeren heeft geholpen bij het vinden van werk of deelname aan vervolgopleiding, een leerplaats of een stageprogramma; overwegende dat de jeugdwerkloosheid (leeftijdscategorie 15-24 jaar) die in 2013 een piek bereikte van 24,4 %, in de periode vóór de COVID-19-crisis gemiddeld op 14,9 % lag; overwegende dat dit percentage nog altijd twee keer zo hoog is als het totale werkloosheidspercentage (6,5 %); overwegende dat jongeren oververtegenwoordigd zijn in atypische arbeidsvormen en dat 43,8 % van de jongeren in de EU een tijdelijk contract heeft; overwegende dat achter het jeugdwerkloosheidspercentage enorme verschillen schuil gaan, en dat het werkloosheidspercentage voor jongeren onder 25 jaar in Spanje bijvoorbeeld 40,8 % bedraagt (juni 2020) en in Griekenland 33,6 % (april 2020); overwegende dat te veel jongeren terechtkomen in onzekere banen en te veel jongeren hun eigen regio of land moeten verlaten om behoorlijk werk te vinden; B. overwegende dat gebleken is dat de jongerengarantie heeft gefungeerd als stimulans voor structurele hervormingen in de openbare diensten voor arbeidsvoorziening en de onderwijsstelsels in de lidstaten; overwegende dat de jongerengarantie in de eerste periode echter tamelijk langzaam en fragmentarisch ten uitvoer werd gelegd en dat belanghebbenden en jongeren diverse tekortkomingen met betrekking tot de opzet en de werking in de praktijk onder de aandacht hebben gebracht; overwegende dat de Europese Rekenkamer in Speciaal verslag nr. 5/2017 kritiek heeft geuit op de beperkte vooruitgang die er met betrekking tot de jongerengarantie was geboekt, en tot de conclusie kwam dat de bijdrage van het jongerenwerkgelegenheidsinitiatief (YEI) aan de verwezenlijking van de doelstellingen van de jongerengarantie in de vijf bezochte lidstaten op het moment van de controle slechts zeer beperkt was, en dat de jongerengarantie, die ervoor moest zorgen dat alle NEET’s (jongeren die geen werk hebben en geen onderwijs of opleiding volgen) binnen vier maanden een deugdelijk aanbod zouden krijgen, drie jaar na de aanneming van de aanbeveling van de Raad nog niet voldeed aan de ten tijde van de lancering ervan gewekte verwachtingen; overwegende dat de Commissie en de lidstaten geleidelijk aanpassingen hebben doorgevoerd en betere richtsnoeren hebben opgesteld met betrekking tot het programma, waardoor de jongerengarantie en YEI belangrijke instrumenten zijn geworden ter bestrijding van jeugdwerkloosheid in de EU; C. overwegende dat de bestrijding van jeugdwerkloosheid voor zowel het Parlement en de Commissie als de lidstaten een politieke prioriteit is, die ook van belang is in verband met het streven van de Unie naar duurzame groei en hoogwaardige banen en aansluit bij de EPSR; D. overwegende dat de voorzitter van de Commissie, Ursula von der Leyen, bij de presentatie van haar politieke prioriteiten heeft verklaard dat zij de intentie heeft om de jongerengarantie om te zetten in een permanent instrument ter bestrijding van jeugdwerkloosheid, en dat meer begrotingsmiddelen en regelmatige verslaglegging noodzakelijk zijn om ervoor te zorgen dat de jongerengarantie in elke lidstaat haar beloftes waarmaakt; E. overwegende dat de COVID‑19-pandemie heeft geleid tot een ongekende economische en sociale crisis, als gevolg waarvan de werkloosheidscijfers in de EU stijgen en miljoenen mensen dreigen hun baan te verliezen; overwegende dat de jeugdwerkloosheid in de EU in juni 2020 16,8 % bedroeg, maar dat dit percentage naar verwachting flink zal stijgen omdat jongeren vermoedelijk het hardst getroffen zullen worden, net als tijdens de crisis van 2008; overwegende dat hoge jeugdwerkloosheidscijfers nadelige gevolgen hebben voor personen die door werkloosheid getroffen worden, en dat vaak sprake is van het zogenaamde “littekeneffect”; overwegende dat deze nadelige gevolgen met name gevoeld worden door de steeds groter wordende groep langdurig werkloze jongeren en ook door de samenleving in het algemeen, en dat er daarom resolute en gerichte beleidsmaatregelen genomen moeten worden; overwegende dat investeringen in het menselijk kapitaal van jonge Europeanen een bijdrage leveren aan de versterking van de Europese economieën en samenlevingen en deze inclusiever en veerkrachtiger maken; overwegende dat Europa alleen maar concurrerend kan zijn met een gekwalificeerde, creatieve en innovatieve beroepsbevolking; F. overwegende dat jongeren tijdens een economische crisis onevenredig zwaar getroffen worden (10) ; overwegende dat het, om hoge jeugdwerkloosheidscijfers te voorkomen, essentieel is dat er maatregelen genomen worden om de economische crisis ten gevolge van de COVID-19-pandemie aan te pakken; overwegende dat een op de zes jongeren die voor de uitbraak van de COVID-19-pandemie werk hadden, geen werk meer heeft of is ontslagen; overwegende dat het aantal door jongeren gewerkte uren met bijna een kwart is gedaald en dat twee op de vijf jongeren aangeven minder inkomen te hebben, en dat jongeren in de landen met de laagste lonen het vaakst te maken hebben met een daling van het aantal gewerkte uren en inkomen; G. overwegende dat de lockdownmaatregelen ertoe geleid hebben dat jongeren per direct moesten stoppen met formeel en informeel onderwijs, stages, praktijkplaatsen en leerlingplaatsen en met hun werk, met gevolgen voor hun inkomen, inkomenspotentieel, welzijn en gezondheid, met name hun geestelijke gezondheid; overwegende dat jeugdwerkloosheidsmaatregelen rekening moeten houden met de multidimensionele aard van het probleem; H. overwegende dat jongeren met een beperking bijzonder zwaar door de pandemie getroffen zijn en nu nog meer risico lopen op sociaaleconomische uitsluiting; overwegende dat het noodzakelijk is om gerichte maatregelen vast te stellen om hun integratie op de arbeidsmarkt te ondersteunen en ervoor te zorgen dat zij toegang hebben tot goede dienstverlening, zonder discriminatie en zonder (financiële) belemmeringen; I. overwegende dat jongeren een grotere kans lopen om ontslagen te worden omdat zij vaker werkzaam zijn in de informele economie, vaker atypisch werk verrichten, vaker geen of weinig sociale bescherming genieten, en minder werkervaring hebben; J. overwegende dat jongeren oververtegenwoordigd zijn in atypische arbeidsvormen, zoals platformwerk of werk op oproepbasis, en dat deze arbeidsvormen minder baanzekerheid bieden en minder of geen toegang tot sociale bescherming, waardoor jongeren een grotere kans lopen om tijdens een crisis zoals de COVID-19-pandemie werkloos te raken en vervolgens geen toegang te hebben tot sociale bescherming; K. overwegende dat het van belang is om te wijzen op het verschil tussen werkloosheidscijfers en cijfers met betrekking tot inactiviteit, omdat daarmee een beter inzicht verkregen wordt in het effect van de crisis op jongeren, omdat een stijging van het aandeel inactieven kan resulteren in een statistische daling van het aantal werklozen; overwegende dat in diverse lidstaten het aantal inactieven meer is gestegen dan het aantal werklozen, doordat mensen tijdens de crisis gestopt zijn met het zoeken naar een baan en doordat overheden arbeidsmarktmaatregelen hebben vastgesteld, zoals werktijdverkortingsregelingen en ontslagverboden; L. overwegende dat contracten tegen lage lonen, atypische arbeidscontracten, schijnzelfstandigheid, een gebrek aan elementaire sociale zekerheid en leeftijdsdiscriminatie deel uitmaken van de arbeidsomstandigheden van miljoenen jongeren; overwegende dat het percentage inactieve jongeren in de meeste lidstaten is toegenomen en overwegende dat de genderkloof onder NEET’s in deze periode eveneens is toegenomen; overwegende dat bij veel jongeren periodes van werk en werkloosheid of inactiviteit zich afwisselen en dat het veel jongeren niet lukt om te ontsnappen aan een situatie van onzeker of atypisch werk; overwegende dat jongeren meer kans lopen dan anderen om hun werk te verliezen als gevolg van automatisering; M. overwegende dat vrouwen, en met name jonge vrouwen, het slachtoffer zijn van meervoudige discriminatie, omdat zij én jong én vrouw zijn, hetgeen veroorzaakt wordt door een zorgwekkende onevenwichtige situatie op de arbeidsmarkt; N. overwegende dat de pandemie kan leiden tot meer ongelijkheid in de samenleving en tot verdieping van de digitale kloof, die in de EU als geheel en in de lidstaten nog altijd een ernstig probleem vormt; overwegende dat het gebrek aan goede breedbandtoegang en toegang tot passende IT-apparatuur voor jongeren in het algemeen, maar ook in het kader van onderwijs op afstand en telewerken, kan leiden tot nog meer ongelijkheid, uitsluiting en discriminatie; O. overwegende dat tijdens de vorige crisis is gebleken dat als er voor jongeren geen mogelijkheden zijn om een goede stage te lopen of baan te vinden - op basis van een schriftelijke overeenkomst en met goede arbeidsomstandigheden, zoals een leefbaar loon, beroepsoriëntatie en loopbaanbegeleiding en mogelijkheden voor bijscholing - het gevaar zeer aanzienlijk is dat zij zich genoodzaakt voelen om onzekere banen te accepteren, moeten emigreren om werk te vinden of zich moeten inschrijven voor opleiding of scholing terwijl zij in feite op zoek zijn naar echt werk; P. overwegende dat een van de belangrijkste tekortkomingen van de jongerengarantie is dat jongeren vaak geen deugdelijk aanbod wordt gedaan; overwegende dat stages die in het kader van de jeugdgarantie worden aangeboden niet alleen betaalde stages moeten zijn, maar ook beperkt moeten zijn in duur en niet vele malen verlengd moeten kunnen worden, om te voorkomen dat jongeren oneindig lang stage lopen en als goedkope of zelfs gratis arbeidskrachten worden misbruikt, zonder dat zij sociale bescherming genieten of pensioen opbouwen; overwegende dat uit onderzoek blijkt dat jongeren van de huidige generatie hun eerste echte baan vinden als ze dertig zijn; Q. overwegende dat jongeren van de huidige generatie hoogopgeleid zijn; overwegende dat scholing, omscholing en bijscholing niet de enige oplossing zijn voor het gebrek aan banen voor jongeren; overwegende dat het scheppen van hoogwaardige en duurzame banen wel van belang is om jongeren een zekere toekomst te bieden; R. overwegende dat werkgelegenheidsprogramma’s kunnen bijdragen aan het terugdringen van werkloosheid maar geen vervanging vormen van bredere inspanningen ter bevordering van flexibeler arbeidsmarkten; overwegende dat belemmeringen op de arbeidsmarkt zeer schadelijke gevolgen hebben voor jongeren, leiden tot meer werkloosheid en ervoor zorgen dat nieuwe generaties kwetsbaar zijn; overwegende dat uit onderzoek (11) is gebleken dat er enerzijds behoefte is aan actief arbeidsmarktbeleid en anderzijds aan socialebeschermingsstelsels die gebaseerd zijn op de armoederisicodrempel, om te voorkomen dat met de maatregelen alleen maar bereikt wordt dat banenkansen van de ene naar de andere subgroep kwetsbare personen worden overgeheveld, zonder dat dat per saldo iets oplevert; S. overwegende dat de lidstaten in de richtsnoeren voor het werkgelegenheidsbeleid van de lidstaten van 2019 worden opgeroepen om de jeugdwerkloosheid en de kwestie van NEET’s aan te pakken door voortijdig schoolverlaten te voorkomen en de overgang van school naar werk structureel te verbeteren, onder meer door volledige uitvoering van de jongerengarantie; T. overwegende dat het voorstel voor een aanbeveling van de Raad inzake de versterking van de jongerengarantie voortbouwt op de ervaring die is opgedaan en de lessen die zijn geleerd tijdens de uitvoering van de jongerengarantie sinds 2013, en tot doel heeft een groter aantal jongeren te bereiken door de leeftijdsgroep uit te breiden naar alle jongeren onder de 30 jaar, en hen te ondersteunen bij de ontwikkeling van vaardigheden en het opdoen van werkervaring binnen een gemoderniseerd stelsel van beroepsonderwijs en -opleiding; U. overwegende dat de jongerengarantie gedurende de volgende programmeringsperiode 2021-2027 zal worden gefinancierd via het Europees Sociaal Fonds Plus (ESF+), dat tegenwoordig het jongerenwerkgelegenheidsinitiatief omvat, het belangrijkste financieringsprogramma van de jongerengarantie; overwegende dat het herstelinstrument voor de Europese Unie via de faciliteit voor herstel en veerkracht en React-EU aanvullende ondersteuning zal bieden voor werkgelegenheidsmaatregelen ten behoeve van jongeren; overwegende dat investeringen in onderwijs en opleiding, afgestemd op de gelijktijdige digitale en groene transitie, worden gefinancierd via het Europees Fonds voor regionale ontwikkeling; overwegende dat de lidstaten, als zij daartoe een verzoek indienen en als zij aan bepaalde criteria voldoen, middelen kunnen verkrijgen uit het instrument voor technische ondersteuning, om de voorbereidings- en uitvoeringsfase van structurele hervormingen op het gebied van onder meer onderwijs- en opleidings- en arbeidsmarktbeleid te financieren; 1. is ingenomen met het voorstel voor een aanbeveling van de Raad inzake versterking van de jongerengarantie en met het voornemen van de Commissie om structurele verbeteringen door te voeren op basis van de lessen die zijn geleerd tijdens de financiële crisis van 2008 en de uitvoering van dit instrument; herinnert eraan dat aanbevelingen van de Raad niet verbindend zijn voor de lidstaten; herinnert eraan dat niet alle lidstaten de aanbeveling van de Raad hebben opgevolgd, hetgeen ertoe leidt dat jongeren achterblijven; is van oordeel dat de jongerengarantie niet langer vrijwillig moet zijn, maar een bindend karakter moet krijgen; verzoekt de Commissie nogmaals om een voorstel in te dienen voor een jongerengarantie die bindend is voor alle lidstaten; 2. wijst erop dat een multidimensionale aanpak op het gebied van de bestrijding van jeugdwerkloosheid, met inbegrip van actief en passief arbeidsmarktbeleid en effectieve toegang tot maatregelen ter bevordering van sociale inclusie en tot sociale voorzieningen, gezondheidszorg en huisvesting voor jongeren, noodzakelijk is om de kwaliteit en duurzaamheid van deze acties te waarborgen; 3. wijst erop dat een versterkte jongerengarantie de tekortkomingen van de eerdere aanpak, die gebaseerd was op de inzetbaarheid van jongeren op de arbeidsmarkt, moet verhelpen en gericht moet zijn op het uitstippelen van een traject dat bedoeld is om binnen een redelijke termijn hoogwaardige en vaste banen te waarborgen voor alle betrokken jongeren; herinnert eraan dat de jongerengarantie structurele onzekere dienstverbanden bij jongeren, met name in de vorm van atypisch werk dat samengaat met zeer lage lonen, een gebrek aan sociale bescherming, een gebrek aan werkzekerheid, schijnzelfstandigheid en een situatie waarin echte banen vervangen worden door onzekere vormen van arbeid, moet voorkomen; 4. is verheugd dat de versterkte jongerengarantie een bredere leeftijdsgroep, jongeren van 15 tot 29 jaar oud, zal beslaan en dat een persoonlijkere en gerichtere aanpak zal worden gevolgd voor zowel jongeren die tijdelijk geen onderwijs of opleiding volgen en niet werken als jongeren die langere tijd in deze situatie zitten; is tevens ingenomen met de inspanningen om de jongerengarantie inclusiever te maken en om alle vormen van discriminatie te voorkomen, waaronder discriminatie van kansarme en kwetsbare groepen, raciale en etnische minderheden, migranten en vluchtelingen, jongeren met een handicap en jongeren die wonen in afgelegen, plattelands- of achtergestelde stedelijke gebieden of overzeese gebieden en insulaire regio’s; uit zijn bezorgdheid over de onevenwichtigheid op de arbeidsmarkt, waarbij vrouwen in het algemeen, en jonge vrouwen in het bijzonder, het slachtoffer zijn van meervoudige discriminatie, omdat zij én jong én vrouw zijn; wijst erop dat de Commissie in het kader van de aanpak van de genderkloof ook aandacht moet besteden aan de behoeften van jonge vrouwen; 5. is ingenomen met de integratie van een genderdimensie in de jongerengarantie; merkt echter op dat de genderkloof bij NEET’s de afgelopen jaren is toegenomen en dat het hebben van een gezin voor vrouwen nog steeds een belemmering is voor de toegang tot de arbeidsmarkt; dringt er bij de lidstaten op aan om bindende maatregelen ten uitvoer te leggen ter voorkoming van discriminatie bij de aanwerving op grond van gender of de gezinssituatie van de kandidaat; 6. wijst erop dat NEET’s onderverdeeld kunnen worden in diverse subgroepen, zoals jongeren met een handicap, jonge thuislozen, jonge Roma en jonge migranten en vluchtelingen, die allemaal hun eigen behoeften hebben en op maat gesneden diensten aangeboden zouden moeten krijgen, zoals, in het geval van jongeren met een handicap, betaalbare woonruimte en een inkomen dat voldoende is om de kosten in verband met de handicap te kunnen voldoen; wijst in dit verband op het belang van nauwkeurige gegevens en goede manieren om deze subgroepen in kaart te brengen en op het belang van vaststelling van een gedifferentieerde aanpak ten aanzien van jongeren die langere tijd niet werken en geen onderwijs of opleiding volgen en die vaak een kansarme sociaaleconomische achtergrond hebben en onder meer te maken hebben met intersectionele discriminatie op het gebied van onderwijs en werkgelegenheid, en voor wie er doeltreffende outreachprogramma’s moeten worden opgezet; benadrukt dat de jongerengarantie, om deze doelgroepen te bereiken, ingebed moet worden in een coherente reeks maatregelen op het gebied van sociaal beleid en welzijn, onder meer inzake werkloosheidsuitkeringen, minimumloon, kinderopvang, gezondheidsvoorzieningen, passende, betaalbare en toegankelijke steun op het gebied van huisvesting en psychologische ondersteuning, om de toegang van alle jongeren tot deze regeling te waarborgen; vindt het belangrijk dat discriminatie van jongeren om welke reden dan ook in het kader van de jongerengarantie actief bestreden wordt; 7. is ingenomen met de aanbeveling aan de lidstaten om hun systemen voor vroegtijdige waarschuwing te versterken, om jongeren die zonder opleiding, werk of stage dreigen te raken in kaart te kunnen brengen; is ervan overtuigd dat preventieve maatregelen, zoals het beoordelen van vaardigheden en loopbaan- en beroepskeuzebegeleiding, die erop gericht zijn vroegtijdige schoolverlaters te helpen bij het vinden van een baan of het volgen van onderwijs voordat zij werkloos worden, indien op de juiste wijze uitgevoerd, en het aanbieden van inclusief en niet-discriminerend regulier onderwijs, op de langere termijn kunnen leiden tot een vermindering van het aantal NEET’s; 8. steunt het idee om de vaardigheden, en met name de digitale vaardigheden, van alle NEET’s die zich voor de jongerengarantie inschrijven te beoordelen, alsmede het voorstel om de digitale vaardigheden, taalvaardigheden en zachte sociale vaardigheden van jongeren te verbeteren door middel van voorbereidende opleidingen en om bij- en omscholing gericht op groene vaardigheden, ondernemersvaardigheden en vaardigheden op het gebied van financieel en loopbaanbeheer te vergemakkelijken door middel van geïndividualiseerde loopbaanbegeleiding en -oriëntatie; wijst in dit verband op het belang van informele en niet-formele vaardigheden; pleit ervoor om op het moment waarop de digitale vaardigheden van NEET’s worden beoordeeld, ook te kijken of zij beschikken over een computer en een goede internetverbinding; is voorts van mening dat jongeren die zich inschrijven voor de jongerengarantie gesteund moeten worden bij de ontwikkeling van sociale en transversale vaardigheden, zodat zij beter kunnen omgaan met veranderingen en in staat zijn om in te spelen op de snel veranderende arbeidsmarkt; gelooft dat dergelijke op maat gesneden opleidingen erop gericht moeten zijn discrepanties tussen gevraagde en aangeboden vaardigheden te voorkomen; denkt dat praktijkplaatsen in dit kader een belangrijke rol kunnen spelen, omdat jongeren zich door middel van een praktijkplaats kunnen voorbereiden op werk in beroepen waar de vraag naar personeel groot is, waarmee wordt bijgedragen aan de duurzame integratie van jongeren op de arbeidsmarkt; 9. spoort de lidstaten aan om ervoor te zorgen dat jongeren die zich inschrijven voor de jeugdgarantie hoogwaardige, gevarieerde en op maat gesneden banen, scholingsmogelijkheden, leerlingplaatsen of stages aangeboden krijgen, en dat aanbiedingen voor een baan in overeenstemming zijn met de relevante beginselen van de EPSR en dat het recht op een eerlijke en gelijke behandeling wat betreft arbeidsvoorwaarden gewaarborgd wordt, inclusief het recht op een werkomgeving die aansluit bij de behoeften van personen met een handicap, toegang tot sociale bescherming en opleiding en een proeftijd van een redelijke duur, waarbij misbruik van atypische arbeidsovereenkomsten niet toegestaan is; vindt het uiterst belangrijk dat er in het kader van de versterkte jongerengarantie geen enkel aanbod wordt gedaan dat bijdraagt aan sociale dumping, loondumping, armoede onder werkenden of onzeker werk onder jongeren; herhaalt dat stages deel zouden kunnen uitmaken van beroepsopleidingen; wijst er nogmaals op dat stageovereenkomsten schriftelijke, juridisch bindende overeenkomsten moeten zijn, waarin de taken van de stagiair worden omschreven en waarin een behoorlijke stagevergoeding wordt gegarandeerd; is van mening dat de jongerengarantie ten doel moet hebben jongeren naar een baan te leiden en dat stages niet in de plaats mogen komen van banen; 10. is er voorstander van een garantie in het kader waarvan jongeren die hun onderwijs en/of opleiding tijdens de COVID-19-crisis hebben afgerond, onderdelen van hun stage en/of leerlingplaats opnieuw mogen doen, zelfs nadat zij hun diploma hebben behaald en/of gestopt zijn met hun stage en/of leerlingplaats, als die geannuleerd of verkort moest worden of op enige andere wijze niet volledig was vanwege maatregelen in verband met de COVID-19-crisis, zodat eventuele lacunes in hun onderwijs en/of opleiding kunnen worden opgevuld; 11. vindt het belangrijk dat in de aanbeveling van de Raad duidelijke en bindende kwaliteitscriteria en -normen voor aanbiedingen worden opgenomen en verzoekt de Commissie om een kwaliteitskader te ontwikkelen voor de jongerengarantie; is ervan overtuigd dat een dergelijk kader het programma zal versterken en het tot een doeltreffender instrument zal maken voor een succesvolle transitie op de arbeidsmarkt; verzoekt de Commissie om bestaande Europese instrumenten, zoals het kwaliteitskader voor stages en het Europees kader voor hoogwaardige en doeltreffende leerlingplaatsen, te herzien en kwaliteitscriteria voor aanbiedingen aan jongeren in te voeren, onder meer om een billijke beloning voor stagiairs en jongeren die een praktijkplaats of leerlingplaats hebben te waarborgen, alsmede toegang tot sociale bescherming, duurzame werkgelegenheid en sociale rechten; benadrukt dat dergelijke criteria ervoor kunnen zorgen dat het programma er daadwerkelijk toe bijdraagt dat jongeren de overstap kunnen maken naar een stabiele en kwalitatief goede baan en dat zowel vrouwelijke als mannelijke jongeren in allerlei sectoren kansen geboden krijgen die leiden tot langetermijnzekerheid, sociale bescherming en gelijke en fatsoenlijke arbeidsomstandigheden, en die niet bijdragen tot een toename van onzekere banen; verzoekt de lidstaten en de Commissie om programma’s te ontwikkelen ter ondersteuning van ondernemerschap, met name op gebieden waar er sprake is van een zwakke industriële basis; 12. spoort de Commissie en de lidstaten aan om beste praktijken op het gebied van sociale investeringen uit te wisselen, ter bevordering van een inclusievere maatschappij en een beter evenwicht tussen economische en sociale ontwikkeling; wijst erop dat een actief arbeidsmarktbeleid en socialebeschermingsstelsels beide van belang zijn om te voorkomen dat met de maatregelen alleen maar bereikt wordt dat banenkansen van de ene naar de andere subgroep kwetsbare personen en met name NEET’s worden overgeheveld, zonder dat dat per saldo iets oplevert; dringt er bij de Commissie op aan om onderzoek te doen naar het verband tussen onzeker werk en een gebrek aan sociale bescherming bij jongeren; 13. steunt ten volle de doelstelling om de sociaaleconomische situatie van jongeren te verbeteren door middel van een goede uitvoering van de versterkte jongerengarantie; herhaalt zijn standpunt dat de betaling in verhouding moet staan tot het verrichte werk, de vaardigheden en de ervaring van de betrokken persoon, en stagiairs en jongeren die een leerlingplaats of praktijkplaats hebben op de arbeidsmarkt maar niet in het kader van een onderwijsprogramma in staat moet stellen om rond te komen; verzoekt de Commissie en de lidstaten om in samenwerking met het Parlement en met inachtneming van het subsidiariteitsbeginsel suggesties te doen voor invoering van een gemeenschappelijk rechtsinstrument om een billijke beloning voor stages, praktijkplaatsen en leerlingplaatsen op de EU-arbeidsmarkt te waarborgen; is tegen het fenomeen van onbetaalde praktijkplaatsen, stages en leerlingplaatsen, omdat dit een vorm van uitbuiting van jongeren is en een schending inhoudt van hun rechten; 14. dringt erop aan dat er tijdens de programmeringsperiode 2021-2027 meer financiering beschikbaar wordt gesteld voor de jongerengarantie, door de begroting van het ESF+ te verhogen en door middel van passende thematische concentraties; benadrukt dat lidstaten waarin het aantal NEET’s in 2019 boven het EU-gemiddelde lag, in het gewijzigde Commissievoorstel inzake ESF+ van 28 mei 2020 worden verplicht om ten minste 15 % van hun ESF+-middelen onder gedeeld beheer toe te wijzen aan gerichte maatregelen en structurele hervormingen gericht op de bevordering van werkgelegenheid, beroepsonderwijs en -opleidingen voor jongeren, en met name in het kader van de uitvoering van de jongerengarantie; betreurt dat de Europese Raad in zijn conclusies van 21 juli 2020 dit bedrag aanzienlijk heeft verlaagd naar 10 % en daarmee volledig ingaat tegen de ambitie van de Unie om te investeren in jongeren; 15. herinnert aan zijn standpunt in eerste lezing, vastgesteld op 4 april 2019, dat de aanvullende eis bevat dat alle lidstaten, niet alleen lidstaten met een NEET-percentage dat boven het gemiddelde van de Unie ligt, tijdens de programmeringsperiode 2021-2027 ten minste 3 % van hun ESF+-middelen onder gedeeld beheer moeten investeren in de aanpak van de jeugdwerkloosheid, met name in het kader van de uitvoering van de jeugdgarantie; 16. verzoekt de lidstaten en de Commissie om na te denken over het feit dat het percentage NEET’s de enige factor is bij de besluitvorming over de toewijzing van middelen; wijst erop dat dit percentage weliswaar aangeeft hoeveel jongeren niet werken en geen onderwijs of opleiding volgen, maar geen betrekking heeft op de zeer vele jongeren die onvrijwillig in deeltijd werken, die hun eigen land hebben verlaten om een behoorlijke baan te vinden, die zwart werken of die weliswaar werk hebben maar nog altijd in armoede leven; 17. spoort de lidstaten aan om zich ten volle in te zetten voor de volledige uitvoering van de jongerengarantie; benadrukt dat de financiering van de Unie een aanvulling vormt op de nationale begrotingen en daar niet voor in de plaats komt; 18. herinnert eraan dat een versterkte jeugdgarantie een belangrijke rol kan spelen bij het ondersteunen van de lidstaten om in het kader van de Europese Green Deal te investeren in het scheppen van banen in een klimaatneutrale, energie-efficiënte en circulaire economie en om te zorgen voor geschoolde arbeidskrachten voor deze banen, zodat jongeren, en met name jongeren uit kansarme groepen, niet achterblijven als het gaat om de transitie naar een klimaatneutrale economie; 19. wijst er nogmaals op dat het noodzakelijk is dat het doeltreffend gebruik van financiering wordt vergroot; verwacht dat de gestroomlijnde regels inzake programmering en tenuitvoerlegging in het kader van ESF+ zullen zorgen voor minder administratieve kosten voor begunstigden, onder meer vanwege eenvoudiger rapportageregelingen; verwacht van de lidstaten dat zij op zorgvuldige wijze middelen zullen uitgeven aan jeugdprogramma’s waarmee de werkgelegenheid voor jongeren wordt bevorderd; 20. wijst erop dat er voor zoveel mogelijk synergie moet worden gezorgd tussen de jongerengarantie en andere EU-fondsen en -instrumenten op dit gebied, waaronder de faciliteit voor herstel en veerkracht, de Europese kindergarantie, Erasmus+, InvestEU, Horizon Europa en het Fonds voor een rechtvaardige transitie, onder meer in de context van React-EU en de nationale herstelplannen; verzoekt de lidstaten in dit verband om in hun plannen voor herstel en veerkracht en in het kader van React-EU prioriteit te geven aan steun voor de werkgelegenheid van jongeren; dringt er bij de lidstaten op aan om gebruik te maken van de middelen uit het SURE-instrument ter ondersteuning van maatregelen voor jongeren die stage lopen of een praktijkplaats hebben, zoals maatregelen inzake inkomenssteun of arbeidstijdverkorting; 21. vindt het zeer belangrijk dat de Commissie haar toezicht op de uitvoering van de jongerengarantie versterkt en haar verslaglegging verbetert, waaronder het toezicht op begunstigden van de jongerengarantieregeling en de aard van de aanbiedingen, om ervoor te zorgen dat voldaan wordt aan het nieuwe kader van kwaliteitsnormen in het kader van de versterkte jongerengarantie en dat de begunstigden van de jongerengarantie ook daadwerkelijk permanent werk vinden; 22. wijst erop dat een betere gegevensverzameling essentieel is om de duurzame integratie van begunstigden op de arbeidsmarkt en een efficiënt gebruik van de jongerengarantie te waarborgen; spoort de Europese Rekenkamer aan om follow-upverslagen op te stellen over de tenuitvoerlegging van de jongerengarantie; acht het in dit verband belangrijk dat de Commissie onderzoek doet naar het verband tussen jongeren in banen zonder sociale bescherming en onzeker werk; 23. benadrukt dat sterkere partnerschappen en een doeltreffende coördinatie tussen aanbieders van de jongerengarantie en relevante belanghebbenden, zoals regionale en lokale autoriteiten, sociale partners (werkgevers en vakbonden), onderwijs- en opleidingsinstellingen, jongerenwerkers, organisatoren van solidariteits- en maatschappelijke activiteiten, handels- en ambachtskamers, jongerenorganisaties en andere maatschappelijke organisaties, waaronder ngo’s die werken met kansarme personen, van essentieel belang zijn voor een doeltreffende uitvoering van de jongerengarantie en de verbetering van de toegang tot stabiele en duurzame banen, en dat het van belang is dat de lidstaten op dit gebied beste praktijken uitwisselen; pleit voor betrokkenheid van deze belanghebbenden bij het ontwerp, de uitvoering en de evaluatie van de jongerengarantie, om de doeltreffendheid ervan te waarborgen; dringt er bij de lidstaten op aan om de participatie van deze partijen, met name jongerenorganisaties, in alle fasen van het beheer van de jongerengarantie en daarmee samenhangende EU-financieringsinstrumenten op Europees, nationaal en lokaal niveau, te versterken; is van mening dat in het kader van de partnerschappen duidelijk de structuren en mechanismen moeten worden vastgesteld voor een zinvolle deelname aan de besluitvorming, onder meer met het oog op transparante informatie-uitwisseling; 24. is ervan overtuigd dat gerichte bewustmakingscampagnes in een toegankelijke vorm, onder meer voor personen met een handicap, en jongerenvriendelijke communicatiekanalen een beslissende rol kunnen spelen bij het bereiken van jongeren en jongerenorganisaties en het onder de aandacht brengen van het initiatief, en dat het met name zinvol is om in dit kader aandacht te schenken aan vroegtijdige schoolverlaters; benadrukt dat er zoveel mogelijk financiering rechtstreeks naar jongeren moet gaan; wijst erop dat outreachprogramma’s alleen maar succesvol zijn als er voldoende financiële en personele middelen beschikbaar worden gesteld, met name voor openbare diensten voor arbeidsvoorziening, die een belangrijke rol spelen bij het daadwerkelijk bereiken van NEET’s, maar nog altijd lijden onder de gevolgen van de bezuinigingen die werden doorgevoerd na de vorige financiële crisis; dringt er in dit verband bij de lidstaten op aan te investeren in hun openbare diensten voor arbeidsvoorziening, om ervoor te zorgen dat zij in dit verband kunnen beschikken over voldoende personele middelen en over voldoende financiële middelen ten behoeve van scholing van het personeel en apparatuur; 25. verzoekt de Commissie om na te denken over de totstandbrenging van een EU-webportaal dat specifiek gewijd is aan stages en leerlingplaatsen in de EU en dat alle bestaande EU-initiatieven samenbrengt op een zichtbaar, toegankelijk en gebruikersvriendelijk platform; is van mening dat aan dit portaal voldoende ruchtbaarheid moet worden gegeven via passende kanalen, zodat het onder de aandacht kan worden gebracht van jonge Europeanen, onderwijsinstellingen en bedrijven in de hele EU; is van mening dat het portaal jong talent moet aanzetten om zich te richten op de gebieden waar zij het meest nodig zijn, jongeren moet wijzen op specifieke behoeften op de arbeidsmarkt, de toegang tot aansluitende leermogelijkheden moet bevorderen, de algemene inzetbaarheid van jongeren binnen de EU moet verbeteren en moet bijdragen aan de bestrijding van jeugdwerkloosheid en het aanleren van ontbrekende vaardigheden; 26. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie.