Het Europees Parlement, – gezien zijn resoluties van 20 januari 2022 over schendingen van de fundamentele vrijheden in Hongkong (1) , van 8 juli 2021 over Hongkong, in het bijzonder het geval van Apple Daily (2) , van 21 januari 2021 over het harde optreden tegen de democratische oppositie in Hongkong (3) , en zijn andere en eerdere resoluties over China, – gezien het 24e jaarverslag van de Commissie en de hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid van 20 mei 2022 over de politieke en economische ontwikkelingen in de Speciale Administratieve Regio Hongkong in 2021 (JOIN(2022)0016), – gezien de wet van de Volksrepubliek China inzake de bescherming van de nationale veiligheid in de Speciale Administratieve Regio Hongkong (de “nationale veiligheidswet”), die sinds 30 juni 2020 van kracht is, – gezien de verklaring van de hoge vertegenwoordiger namens de Europese Unie over de verkiezing van de regeringsleider van Hongkong op 8 mei 2022, – gezien de basiswet van de Speciale Administratieve Regio Hongkong van de Volksrepubliek China (de “basiswet van Hongkong”), die op 4 april 1990 werd aangenomen en op 1 juli 1997 in werking is getreden, – gezien de gezamenlijke verklaring van de regering van het Verenigd Koninkrijk en de regering van de Volksrepubliek China over Hongkong van 19 december 1984, ook wel bekend als de Chinees-Britse Gezamenlijke Verklaring, die op 12 juni 1985 door de regeringen van China en het VK bij de Verenigde Naties is geregistreerd, – gezien de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens van 10 december 1948, – gezien artikel 144, lid 5, en artikel 132, lid 4, van zijn Reglement, A. overwegende dat de bevordering en eerbiediging van de mensenrechten, de democratie en de rechtsstaat de kern moeten uitmaken van de betrekkingen die de EU met China onderhoudt, in overeenstemming met het engagement van de EU om deze waarden in haar extern optreden uit te dragen en de toezegging van China om zich bij zijn eigen ontwikkeling en in het kader van internationale samenwerking aan deze waarden te zullen houden; B. overwegende dat de politie op 11 en 12 mei 2022 de beheerders van het 612-hulpfonds in Hongkong, dat humanitaire en financiële steun verleent aan personen die gewond, gearresteerd of bedreigd zijn tijdens de protesten tegen het voorstel tot wijziging van de uitleveringswet, namelijk de gepensioneerde rooms-katholieke kardinaal Joseph Zen, voormalig lid van de Wetgevende Raad Cyd Ho, zanger-activiste Denise Ho, academicus Hui Po-Keung en advocate Margaret Ng, heeft gearresteerd op beschuldiging van samenzwering met buitenlandse krachten (artikel 29 van de nationale veiligheidswet); C. overwegende dat sinds de protesten van 2019 ongeveer 10 000 mensen door de autoriteiten van Hongkong zijn gearresteerd; overwegende dat 2 500 personen zijn vervolgd en meer dan 1 100 mensen zijn veroordeeld; overwegende dat op 28 maart 2022 bijna 200 mensen op grond van de nationale veiligheidswet waren gearresteerd; overwegende dat er begin 2022 in Hongkong 721 politieke gevangenen waren; D. overwegende dat het 24e jaarverslag van de Commissie en de hoge vertegenwoordiger over de politieke en economische ontwikkelingen in de Speciale Administratieve Regio Hongkong in 2021 tot de conclusie komt dat de ruimte voor het maatschappelijk middenveld steeds verder wordt ingeperkt; E. overwegende dat het VN-Comité voor de rechten van de mens momenteel een evaluatie verricht van de naleving door Hongkong van het Internationaal Verdrag inzake burgerrechten en politieke rechten, die naar verwachting in juli 2022 zal worden afgerond; 1. veroordeelt de arrestatie van kardinaal Joseph Zen, een van de belangrijkste pleitbezorgers van de prodemocratische beweging in Hongkong, en van de vier andere beheerders van het 612-hulpfonds; ziet in deze arrestaties een aanval op de in de basiswet van Hongkong gewaarborgde vrijheden, waaronder de vrijheid van godsdienst en levensovertuiging, met name na de sluiting van meer dan 60 maatschappelijke organisaties, en een symptoom van de aanhoudende inspanningen van de Volksrepubliek China om wat nog overblijft van de autonomie en vrijheden van Hongkong systematisch te vernietigen en de prodemocratische beweging te onderdrukken; meent dat deze arrestaties het duidelijke bewijs zijn van het voornemen van John Lee Ka-Chiu om alle kritische stemmen nog sterker te onderdrukken en de repressie verder te intensiveren; 2. verzoekt de autoriteiten van de SAR Hongkong alle aanklachten tegen kardinaal Zen en de andere beheerders van het 612-hulpfonds – Cyd Ho, Denise Ho, Hui Po-Keun en Margaret Ng – in te trekken en Cyd Ho vrij te laten; dringt er bij de autoriteiten van de SAR Hongkong op aan het 612-hulpfonds in staat te stellen zijn financiële, juridische en humanitaire steun aan wie daarvoor in aanmerking kwam te hervatten; 3. verzoekt de lidstaten meer inspanningen te leveren om uitvoering te geven aan de conclusies van de Raad van juli 2020, met inbegrip van “reddingsbootregelingen” voor prodemocratische activisten en politieke leiders in Hongkong, bijvoorbeeld door de afgifte van noodvisa te faciliteren en tijdelijke opvang te bieden; verzoekt het Vaticaan volledige steun te verlenen aan kardinaal Zen en andere religieuze leiders die vervolging en mogelijk detentie riskeren in het kader van de nationale veiligheidswetgeving in Hongkong; dringt er voorts bij het Vaticaan op aan zijn diplomatieke inspanningen en zijn invloed op de Chinese autoriteiten te versterken en te eisen dat alle aanklachten tegen kardinaal Zen worden ingetrokken en dat een einde wordt gemaakt aan vervolging en schendingen van de mensenrechten; 4. onderstreept dat de Volksrepubliek China, 25 jaar na de overdracht van Hongkong in 1997, toen de Chinese autoriteiten de soevereiniteit op zich namen en daarbij beloofden de in de basiswet beschermde vrijheden en rechten van de stad te eerbiedigen, en twee jaar na de invoering van de zogenoemde nationale veiligheidswet in Hongkong, voortdurend inbreuk maakt op haar verplichtingen uit hoofde van de Chinees-Britse Gezamenlijke Verklaring om te zorgen voor de handhaving van de hoge mate van autonomie van Hongkong in het kader van het model “één land, twee systemen”, en de eerbiediging van de rechtsstaat en de fundamentele mensenrechten zoals verankerd in de basiswet van Hongkong en in overeenstemming met haar binnenlandse en internationale verplichtingen als ondertekenaar van het Internationaal Verdrag inzake burgerrechten en politieke rechten; 5. verzoekt de Chinese autoriteiten de nationale veiligheidswet volledig in te trekken en zich er opnieuw toe te verplichten de basiswet van Hongkong, die garant staat voor de vrijheid van vereniging, de vrijheid van vergadering, de vrijheid van meningsuiting en de vrijheid van godsdienst en levensovertuiging, na te leven; 6. benadrukt dat bij de verkiezing van John Lee sprake was van flagrante schendingen van belangrijke democratische beginselen en politiek pluralisme en dat het recht van de burgers van Hongkong op algemeen kiesrecht werd genegeerd; benadrukt dat de door Peking doorgevoerde hervorming van de kieswet en het feit dat voormalig minister van Veiligheid en politiefunctionaris John Lee werd uitgekozen voor de rol van regeringsleider aantonen dat de regering in Hongkong niet langer onafhankelijk is van Peking zoals in het vroegere model “één land, twee systemen”, en dat elke politieke oppositie wordt onderdrukt; 7. betreurt het besluit van de autoriteiten van Hongkong om de jaarlijkse Tiananmenpleinwake van 4 juni voor het derde opeenvolgende jaar te verbieden; 8. herhaalt zijn oproep aan de Raad om in het kader van de wereldwijde EU‑sanctieregeling voor de mensenrechten (de EU-sancties naar het voorbeeld van de Amerikaanse Magnitsky-wet) gerichte sancties op te leggen aan John Lee en alle andere functionarissen van Hongkong en de Volksrepubliek China die verantwoordelijk zijn voor de aanhoudende onderdrukking van de mensenrechten in de stad; herhaalt voorts zijn dringende oproep aan de 10 EU-lidstaten die dit nog niet hebben gedaan om actieve uitleveringsverdragen met de Volksrepubliek China en Hongkong op te schorten; 9. herhaalt zijn oproep aan de Europese Dienst voor extern optreden (EDEO) om ervoor te zorgen dat het Bureau van de Europese Unie in Hongkong over voldoende middelen beschikt zodat het zijn werkzaamheden met betrekking tot het waarnemen van processen, bezoeken van gevangenen en toezicht op de mensenrechten kan voortzetten en zo nodig intensiveren, door publieke verklaringen af te leggen, onder zijn personeel een “aandachtspunt mensenrechten” voor mensenrechtenverdedigers aan te wijzen en hun zaken bij de autoriteiten op alle niveaus aan de orde te stellen; verzoekt de EDEO en het Bureau van de Europese Unie regelmatig verslag uit te brengen over de belangrijkste processen en meer in het algemeen over de ontwikkeling van de mensenrechtensituatie in Hongkong; 10. dringt er bij het Bureau van de EU en het diplomatieke personeel van de lidstaten op aan alles in het werk te stellen om de mensenrechtenactivisten in Hongkong alle nodige steun te verlenen en hun rechten te helpen beschermen, met name door politieke gevangenen in de gevangenis te bezoeken, noodvisa af te geven en tijdelijke opvang in de lidstaten te bieden aan degenen die Hongkong ontvluchten; betreurt het klimaat van angst dat de nationale veiligheidswet heeft gecreëerd onder het maatschappelijk middenveld in Hongkong, onder meer als gevolg van de invoering van het willekeurige misdrijf van “samenzwering met buitenlandse krachten”; 11. steunt de oproep van 50 mensenrechtendeskundigen van de Verenigde Naties om in de VN-Mensenrechtenraad een speciaal mandaat vast te stellen om toe te zien op en verslag uit te brengen over de mensenrechtensituatie in China, met inbegrip van Hongkong; 12. herhaalt zijn oproep aan de Commissie en de lidstaten om de overeenkomst tussen de EU en Hongkong/China betreffende samenwerking en wederzijdse administratieve bijstand in douanezaken, de status van het Bureau voor Economie en Handel van Hongkong in Brussel en de zetel van Hongkong in de Wereldhandelsorganisatie te herzien; 13. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de vicevoorzitter van de Commissie/hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid, de regering en het parlement van de Volksrepubliek China, het Bureau van de Europese Unie in Hongkong, alle consulaten van de EU-lidstaten in Hongkong, de Heilige Stoel en de regeringsleider en de Wetgevende Raad van de Speciale Administratieve Regio Hongkong. Het Europees Parlement, – gezien zijn eerdere resoluties over Brazilië, – gezien zijn resolutie van 19 mei 2021 over de gevolgen van klimaatverandering voor de mensenrechten en de rol die milieuactivisten in dit kader spelen (1) , – gezien zijn resolutie van 3 juli 2018 over de schending van de rechten van inheemse volkeren, inclusief landroof (2) , – gezien zijn resolutie van 22 oktober 2020 met aanbevelingen aan de Commissie betreffende een EU-rechtskader voor de beëindiging en ommekeer van door de EU bevorderde ontbossing op wereldniveau (3) , – gezien de verklaringen van Reporters zonder Grenzen, de Unie van inheemse volkeren van de Javari-vallei (UNIVAJA), Amnesty International, Survival International, Greenpeace, Human Rights Watch en het Wereldnatuurfonds over de moord op Bruno Pereira en Dom Phillips, – gezien het in juli 2007 ondertekende strategische partnerschap tussen de EU en Brazilië, – gezien de EU-richtsnoeren inzake verdedigers van de mensenrechten, – gezien de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens van 10 december 1948, het Internationaal Verdrag inzake burgerrechten en politieke rechten, het Internationaal Verdrag inzake economische, sociale en culturele rechten, de VN-Verklaring over de rechten van inheemse volkeren van 2007 en de VN-Verklaring over mensenrechtenverdedigers van 1998, – gezien het Verdrag van de Internationale Arbeidsorganisatie inzake inheemse en in stamverband levende volken (nr. 169), goedgekeurd op 27 juni 1989 en door Brazilië ondertekend, – gezien de grondwet van de Federale Republiek Brazilië, en met name artikel 231 over de erkenning van inheems land, – gezien artikel 144, lid 5, en artikel 132, lid 4, van zijn Reglement, A. overwegende dat de Britse journalist Dom Phillips, die schreef voor de krant The Guardian , en de Braziliaanse expert op het gebied van inheemse volkeren Bruno Pereira, voormalig ambtenaar van de National Indian Foundation (Funai), op 5 juni 2022 verdwenen zijn in de Javari-vallei, tussen de riviergemeenschap van São Rafael en de stad Atalaia do Norte, in de staat Amazonas, in Noord-Brazilië; overwegende dat zij op 15 juni 2022 dood zijn teruggevonden; B. overwegende dat de Braziliaanse federale politie op 15 juni 2022 heeft verklaard dat een van de twee personen die op verdenking van betrokkenheid bij deze verdwijningen waren gearresteerd, de moord heeft bekend; C. overwegende dat volgens de ngo Global Witness in 2020 meer dan 20 land- en milieuactivisten in Brazilië zijn vermoord, wat betekent dat er wereldwijd slechts drie landen zijn waar meer van dergelijke moorden worden gepleegd, en overwegende dat de meeste van deze misdrijven onbestraft blijven; overwegende dat in Brazilië bijna driekwart van de moorden plaatsvindt in het Amazonegebied en betrekking heeft op personen die opkomen voor de inheemse bevolking; D. overwegende dat de achteruitgang van de mensenrechten in Brazilië plaatsvindt in een context van restrictieve wetswijzigingen, gebrek aan financiering voor milieuorganisaties en toenemend endemisch geweld; overwegende dat de inheemse volkeren van Brazilië lijden onder systematische agressie en een gebrek aan bescherming van hun rechten, alsook een toenemend aantal aanvallen en moorden; overwegende dat de inheemse gemeenschappen in Brazilië onevenredig zwaar getroffen zijn door de COVID-19-pandemie; E. overwegende dat het oorspronkelijke recht van inheemse volkeren op hun voorouderlijke grondgebied is vastgelegd in de huidige Braziliaanse grondwet, die in 1988 is aangenomen, en in het rechtskader van het land, en dat de erkenning van dit recht niet aan enige beperking in de tijd gebonden is; overwegende dat het de plicht van de staat is om dit recht te reguleren en te beschermen; F. overwegende dat verschillende plaatselijke maatschappelijke organisaties op 22 oktober 2021 hebben deelgenomen aan een openbare hoorzitting in de Inter-Amerikaanse Commissie voor de mensenrechten (IACHR) om vergrijpen ten aanzien van mensenrechtenverdedigers en milieuactivisten in Brazilië aan te klagen; overwegende dat de Articulation of Indigenous Peoples of Brazil (APIB, de Organisatie van inheemse volkeren van Brazilië) in augustus 2021 een klacht heeft ingediend bij het Internationaal Strafhof tegen president Bolsonaro wegens misdaden tegen de menselijkheid en genocide, “op basis van zijn expliciet, systematisch en opzettelijk anti-inheems beleid”; G. overwegende dat inheemse volkeren bijdragen aan de bescherming van regenwoud en andere ecosystemen en aldus een cruciale rol spelen bij het behoud van de biodiversiteit in de regio en de preventie van klimaatverandering; overwegende dat Bruno Pereira en Dom Phillips zich volop hebben ingezet voor de cruciale taak om het regenwoud en de biodiversiteit van het Amazonegebied in stand te houden; H. overwegende dat het Amazonegebied het grootste regenwoud ter wereld is en een cruciale rol speelt bij de absorptie van kooldioxide, de vermindering van broeikasgassen en het behoud van regionale en mondiale weerpatronen; overwegende dat de Javari-vallei in het Amazonegebied ligt, meer bepaald aan de grens van Brazilië met Peru en Colombia; overwegende dat deze regio de grootste concentratie vrijwillig in afzondering levende inheemse volkeren ter wereld herbergt en dat de toegang tot deze regio alleen mogelijk is via andere gebieden of via rivieren; I. overwegende dat in de Javari-vallei, net als in andere regio’s van het Braziliaanse Amazonegebied, hevige conflicten plaatsvinden in het kader van georganiseerde misdaad en landroof, met personen die betrokken zijn bij illegale visserij, jacht, mijnbouw, illegale houtkap en drugshandel; overwegende dat 80 % van de ontbossing wereldwijd wordt veroorzaakt door de omzetting van bossen in landbouwgrond voor grondstoffen zoals rundvlees, soja en palmolie; overwegende dat de ontbossing in het Braziliaanse Amazonegebied sinds 2019 dramatisch is toegenomen, tussen 2020 en 2021 zelfs met 22 %, de grootste stijging sinds 2006; J. overwegende dat de bevordering en de eerbiediging van de mensenrechten, democratie en de rechtsstaat de kern moeten blijven uitmaken van de langlopende relatie tussen de EU en Brazilië, in overeenstemming met de inspanningen van de EU om deze waarden in haar extern optreden uit te dragen en de interesse die Brazilië heeft geuit om zich in zijn eigen ontwikkeling en internationale samenwerking aan deze waarden te houden; 1. veroordeelt ten stelligste de wrede moorden op milieu- en mensenrechtenactivisten en leden van inheemse volkeren in Brazilië, met als meest recente voorbeeld de moord op journalist Dom Phillips en activist Bruno Pereira; dringt er bij de Braziliaanse autoriteiten op aan een uitgebreid, onpartijdig en onafhankelijk onderzoek naar deze moorden uit te voeren en te allen tijde het recht op een eerlijke rechtsgang ten volle te handhaven; 2. veroordeelt ten stelligste het toenemende geweld, de aanvallen op en de intimidatie van mensenrechtenverdedigers en milieuactivisten, leden van inheemse volkeren en minderheden, en journalisten; betreurt de aanhoudende agressieve retoriek, de verbale aanvallen en de intimiderende verklaringen van president Bolsonaro; betreurt het seksueel en gendergerelateerd geweld tegen vrouwen, meisjes, milieuactivisten en personen die opkomen voor de inheemse bevolking, en herinnert eraan dat dit een ernstige schending van hun mensenrechten en waardigheid vormt; 3. verzoekt de Braziliaanse autoriteiten onmiddellijk actie te ondernemen om mensenrechtenschendingen te voorkomen en milieuactivisten en personen die opkomen voor de inheemse bevolking te beschermen; benadrukt de verantwoordelijkheden van de Braziliaanse autoriteiten en het belang van het nemen van passende maatregelen om het recht van inheemse volkeren op land, hun grondgebied en hun traditionele bestaansmiddelen te beschermen, en hen te beschermen tegen alle vormen van geweld en discriminatie; verzoekt de Braziliaanse autoriteiten uitvoering te geven aan de internationale aanbevelingen om de bescherming van activisten te waarborgen, en maatregelen te nemen tegen de vervolging, criminalisering en stigmatisering van inheemse volkeren en andere traditionele gemeenschappen; 4. benadrukt dat illegale goudwinning een bedreiging vormt voor de bossen en de biodiversiteit in beschermde gebieden, en inheemse bevolkingsgroepen aan verontreiniging blootstelt; betreurt de toenemende ontbossing in inheemse gebieden, met name in het Braziliaanse Amazonegebied; verzoekt de Braziliaanse regering de wetgeving tegen illegale ontbossing en mijnbouw te versterken en beter te handhaven, en op zoek te gaan naar duurzame alternatieven voor het winningsbeleid dat gericht is op inheemse gebieden; 5. betreurt het feit dat de huidige Braziliaanse regering overheidsinstanties ontmantelt, zoals Funai, dat toezicht houdt op inheemse aangelegenheden, en Ibama, de belangrijkste instantie voor milieuhandhaving in Brazilië; dringt er bij de Braziliaanse regering op aan de capaciteit van deze organen te herstellen en te versterken, met het oog op een doeltreffende handhaving van de milieuwetgeving en de rechten van inheemse volkeren; 6. is ernstig bezorgd over de gevolgen van wetsvoorstel PL 191/2020, ook de “wet van verwoesting” genoemd, en wetsvoorstel PL 490/2007 over de afbakening van inheemse gebieden; uit zijn diepe bezorgdheid over de wetsontwerpen die momenteel in het Braziliaanse Congres worden besproken en die kunnen leiden tot een toename van de ontbossing en de vernietiging van de bestaansmiddelen van inheemse volkeren; 7. eist de erkenning en bescherming van de gebieden die traditioneel door inheemse volkeren worden bezet, onder meer door de afbakening van inheemse gebieden te hervatten en deze gebieden te beschermen tegen illegale inbeslagname; wijst er nogmaals op dat het van groot belang is het IAO-verdrag betreffende inheemse en in stamverband levende volkeren (nr. 169) na te leven; 8. beklemtoont het belang van passende zorgvuldigheid in het bedrijfsleven en duurzame en transparante verantwoordingsplicht voor ondernemingen als belangrijke en onontbeerlijke instrumenten ter preventie van en bescherming tegen ernstige mensenrechtenschendingen en milieuovertredingen; dringt er bij Europese bedrijven op aan te zorgen voor zorgvuldigheid op het gebied van de mensenrechten in hun hele toeleveringsketen in Brazilië; herhaalt dat de voorgestelde verordening inzake ontbossingsvrije producten de bescherming van de rechten van inheemse volkeren en de mensenrechten moet omvatten, en moet waarborgen dat er bij de productie van producten die op de Europese markt worden gebracht geen mensenrechtenschendingen plaatsvinden; verzoekt de Commissie ervoor te zorgen dat elk samenwerkingskader krachtige, bindende en afdwingbare bepalingen bevat inzake de bescherming van de mensenrechten, met inbegrip van de rechten van inheemse gemeenschappen, en de naleving van internationale normen en verbintenissen te bevorderen, onder meer op het gebied van ontbossing; 9. dringt er bij de Braziliaanse regering op aan haar verplichtingen in het kader van de Overeenkomst van Parijs inzake klimaatverandering na te komen; moedigt de Braziliaanse staat sterk aan om milieucriminaliteit aan te pakken en een nieuwe duurzame benadering van het Amazonegebied te hanteren, teneinde te voldoen aan de voorwaarden zoals vastgelegd in de routekaart voor toetreding tot de Organisatie voor Economische Samenwerking en Ontwikkeling (OESO), en volledige overeenstemming met de OESO-normen te bereiken met het oog op toetreding tot de organisatie; 10. verzoekt de Europese Dienst voor extern optreden en de lidstaten het maatschappelijk middenveld, milieu- en humanitaire organisaties te blijven ondersteunen, en daarbij prioriteit te geven aan de bevordering van de mensenrechten, de democratie, de rechtsstaat, gelijkheid en mediavrijheid in Brazilië, en samen te werken met internationale partners om deze doelstellingen te verwezenlijken; verzoekt de EU-delegatie in Brazilië nauwlettend toe te zien op de toestand van de democratie in het land en logistieke en technologische steun te verlenen aan activisten op het gebied van de mensenrechten, het milieu en de inheemse bevolking; verzoekt de Commissie ervoor te zorgen dat haar samenwerkingsbijstand de steun voor maatschappelijke organisaties, met name voor mensenrechtenverdedigers, inheemse volkeren en traditionele gemeenschappen, versterkt; verzoekt de EU-delegatie en de lidstaten met diplomatieke missies in Brazilië de EU-richtsnoeren over mensenrechtenverdedigers volledig ten uitvoer te leggen en mensenrechtenverdedigers alle passende steun te verlenen; 11. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de vicevoorzitter van de Commissie/hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid, de Raad, de Commissie, de regeringen en parlementen van de lidstaten, de speciale vertegenwoordiger van de EU voor de mensenrechten, het tijdelijk voorzitterschap van de Gemeenschap van Latijns-Amerikaanse en Caribische Staten, de secretaris-generaal van de Organisatie van Amerikaanse Staten, de Euro-Latijns-Amerikaanse Parlementaire Vergadering en de president, de regering en het Congres van Brazilië. Het Europees Parlement, – gezien zijn eerdere resoluties over Tadzjikistan, – gezien de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens, – gezien het Internationaal Verdrag inzake burgerrechten en politieke rechten, – gezien het VN-Verdrag tegen foltering en andere wrede, onmenselijke of onterende behandeling of bestraffing, – gezien de 12e jaarlijkse mensenrechtendialoog tussen de EU en Tadzjikistan, – gezien de verklaring van de EU over de meest recente ontwikkelingen in de autonome provincie Gorno-Badachsjan in Tadzjikistan tijdens de 1375e plenaire vergadering van de Permanente Raad van de OVSE in Wenen op 26 mei 2022, – gezien de gezamenlijke verklaring van de delegatie van de Europese Unie in Tadzjikistan en de ambassades van Frankrijk, Duitsland, het Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland en de Verenigde Staten van Amerika van 18 mei 2022 over de ontwikkelingen in de autonome provincie Gorno-Badachsjan, – gezien de gezamenlijke brief van de speciale rapporteurs van de VN aan de regering van Tadzjikistan van 11 maart 2022, – gezien de verklaring van de speciale rapporteur van de VN voor minderheidsvraagstukken van 20 mei 2022, – gezien de eerdere verslagen en verklaringen van de speciale VN-rapporteur over de situatie op het gebied van de mensenrechten in Tadzjikistan, – gezien de resultaten van de universele periodieke doorlichting van Tadzjikistan, door de VN-Mensenrechtenraad goedgekeurd op 23 maart 2022, – gezien artikel 144, lid 5, en artikel 132, lid 4, van zijn Reglement, A. overwegende dat er in mei 2022 protesten uitbraken in de autonome provincie Gorno-Badachsjan (de GBAO), na maandenlange vervolging van plaatselijke bewoners na demonstraties in november 2021; overwegende dat rechtshandhavingsinstanties overgingen tot gewelddadig optreden op een moment waarop Tadzjiekse burgers in de GBAO op vreedzame wijze hun recht op vrijheid van meningsuiting en vrijheid van vergadering uitoefenden om te protesteren tegen wandaden tegen hun gemeenschap; B. overwegende dat een groep rechtshandhavers op 25 november 2021 Goelbiddin Zijobekov heeft gefolterd en gedood, een jonge man die behoorde tot de Pamiri-minderheid, die zij ervan beschuldigden een plaatsvervangend openbaar aanklager te hebben aangevallen; overwegende dat er na zijn dood op vreedzame wijze werd geprotesteerd door burgers die eisten dat onderzoek zou worden ingesteld naar de omstandigheden van de moord, dat het grootste deel van de in Choroegh gelegerde militairen zich zou terugtrekken, dat de controleposten van het leger in Choroegh ontmanteld zouden worden en dat de kort daarvoor benoemde gouverneur Alisjer Mirzonabotov uit zijn functie zou worden ontheven; overwegende dat de politie in reactie op deze protesten op een menigte heeft geschoten, waarbij diverse demonstranten werden gedood en vele anderen gewond raakten; C. overwegende dat de regering en de leiders van de protesten van november 2021 tot mei 2022 hebben geprobeerd om via onderhandelingen tot een oplossing voor de crisis te komen; overwegende dat er sinds 16 mei 2022 weer wordt gedemonstreerd omdat er nog steeds geen onderzoek is ingesteld naar de moord op Goelbiddin Zijobekov in november 2021; D. overwegende dat de Tadzjiekse autoriteiten stellen dat de demonstraties georganiseerd worden door criminele groepen die banden hebben met terroristische organisaties; overwegende dat de politie met geweld demonstraties heeft uiteengeslagen en dat zij daarbij gesteund werd door militairen uit de hoofdstad Doesjanbe; overwegende dat de Tadzjiekse autoriteiten op 18 mei 2022 een speciale “antiterrorisme-operatie” hebben aangekondigd en dat er berichten zijn dat er traangasgranaten tegen demonstranten zijn ingezet en dat er met scherp op demonstranten is geschoten; E. overwegende dat mensenrechtenorganisaties de Tadzjiekse autoriteiten ervan beschuldigen de fundamentele mensenrechten te schenden en zich daarbij baseren op meldingen van foltering van gedetineerden, ontvoeringen en plundering door rechtshandhavingsinstanties; overwegende dat tijdens de gewelddadigheden diverse mensen om het leven zijn gekomen en dat er meldingen zijn van vermeende buitengerechtelijke executies; overwegende dat de Tadzjiekse politie in verband met de demonstraties een aanzienlijk aantal inwoners van Gorno-Badachsjan gevangen heeft gezet; F. overwegende dat de onafhankelijke media en maatschappelijke organisaties steeds vaker het slachtoffer zijn van intimidatie, willekeurige detentie en aanvallen; overwegende dat Oelfatchonim Mamadsjoeva, een belangrijke vertegenwoordigster van de Pamiri-minderheid, onafhankelijk journaliste en burgerrechtenactiviste, willekeurig is gearresteerd en ervan beschuldigd wordt publiekelijk te hebben aangedrongen op geweld om de regering te dwingen het constitutioneel bestel te wijzigen; overwegende dat zij hiervoor 15 jaar gevangenisstraf zou kunnen krijgen; overwegende dat de politie haar zaak als “geheim” heeft aangemerkt, waardoor het onmogelijk is om het verloop ervan te volgen; G. overwegende dat de vrijheid van de media en de vrijheid van meningsuiting in het land sinds 2015 stelselmatig onder druk staan en dat het recente geweld in de GBAO ertoe heeft geleid dat de media geen verslag meer uitbrengen van gebeurtenissen omdat zij vrezen voor sluiting of alleen nog maar over gebeurtenissen berichten vanuit het gezichtspunt van de overheid, onder meer in de vorm van lastercampagnes tegen inwoners van de provincie; overwegende dat een rechtbank in Doesjanbe onlangs twee onafhankelijke bloggers, Daleri Imomali en Abdoello Ghoerbati, tot twee maanden hechtenis heeft veroordeeld hangende de rechtszaak die tegen hen is aangespannen omdat zij verdacht worden van samenwerking met verboden organisaties en politieke partijen en van mishandeling van een politieagent; H. overwegende dat ten minste 13 leden van de maatschappelijke organisatie “Commissie 44”, waaronder Manoetsjehr Choliknazarov, de directeur van de vereniging van advocaten van Pamir, en Faromoez Irgasjov en Choersand Mamadsjoev, op 28 en 29 mei 2022 in de GBAO gevangen werden gezet op basis van valse aanklachten; I. overwegende dat de centrale regering in mei de toegang tot internet en mobiele netwerken in de GBAO heeft geblokkeerd; overwegende dat de toegang tot internet en mobiele netwerken in november ook reeds werd geblokkeerd en pas eind maart gedeeltelijk werd hersteld, waardoor de inwoners van de GBAO het vier maanden zonder internet moesten stellen; overwegende dat dit ertoe heeft geleid dat de communicatie van internationale maatschappelijke organisaties met de regio uiterst moeizaam is en de bevolking van de regio het recht op toegang tot informatie wordt ontzegd; J. overwegende dat het grootste deel van de bevolking van de GBAO tot taalkundige en religieuze minderheden behoort; overwegende dat de GBAO van oudsher gekenmerkt wordt door een relatief sterk en goed ontwikkeld maatschappelijk middenveld en een relatief sterke en goed ontwikkelde niet-gouvernementele sector; overwegende dat de intimidatie en vervolging door de Tadzjiekse autoriteiten in het GBAO sinds 2012 enkele malen uitgemond zijn in gewelddadige confrontaties tussen de bevolking en het leger; overwegende dat de autonome provincie onder de huidige president, Emomali Rahmon, geleidelijk onder de volledige controle van de Tadzjiekse autoriteiten is komen te staan, doordat plaatselijke leiders uit de regering zijn gezet en maatschappelijke organisaties en vooral journalisten worden onderdrukt; K. overwegende dat de GBAO de armste regio van Tadzjikistan is, het hoogste werkloosheidspercentage heeft en kampt met een ongelijke verdeling van de inkomsten uit de exploitatie van edelsteenmijnen, de belangrijkste natuurlijke hulpbron van de provincie; overwegende dat de GBAO economisch zwaar getroffen wordt door de illegale, niet-gerechtvaardigde en niet-uitgelokte aanvalsoorlog van Rusland tegen Oekraïne en de economische sancties die naar aanleiding daarvan zijn vastgesteld; 1. betreurt ten zeerste het verlies van mensenlevens in de GBAO en veroordeelt met klem de gewelddadige manier waarop de Tadzjiekse autoriteiten in november 2021 en mei 2022 demonstranten, journalisten, bloggers, advocaten en activisten hebben onderdrukt wegens het uiten van hun mening en het voeren van vreedzaam protest; spreekt zijn ernstige bezorgdheid uit over de verslechterende mensenrechtensituatie in de GBAO; 2. dringt er bij de regering van Tadzjikistan op aan in de GBAO en in de rest van het land de mensenrechten en fundamentele vrijheden te eerbiedigen en te beschermen, waaronder het recht op leven en de vrijheden van vreedzame vergadering, vereniging, meningsuiting en de media, in overeenstemming met het internationaal recht; roept de Tadzjiekse autoriteiten ertoe op zich te onthouden van buitensporig geweld tegen demonstranten en van gerichte intimidatie ten aanzien van inwoners van de GBAO; 3. laakt alle pogingen om mediapersoneel, mensenrechtenactivisten, onafhankelijke advocaten en het maatschappelijk middenveld te intimideren of zich te mengen in hun legitieme werk, en roept de Tadzjiekse autoriteiten op een einde te maken aan alle pesterijen jegens hen zodat zij hun werk kunnen uitvoeren zonder enige belemmering of angst voor represailles; 4. verzoekt de Tadzjiekse autoriteiten om alle willekeurig opgesloten personen onmiddellijk vrij te laten en alle aanklachten tegen hen in te trekken, en een einde te maken aan de politieke vervolging van mensenrechtenactivisten en invloedrijke aanhangers van de demonstranten, waaronder Oelfatchonim Mamadsjoeva, Daleri Imomali, Abdoello Ghoerbati, Manoetsjehr Choliknazarov, Faromoez Irgasjov, Choersand Mamadsjoev, Tsjorsjanbe Tsjorsjanbiev en Amriddin Alovatsjojev; 5. vraagt de Tadzjiekse autoriteiten gevolg te geven aan de eis van de vreedzame demonstranten en onmiddellijk een doeltreffend en onafhankelijk onderzoek in te stellen naar de gewelddadige confrontaties in de GBAO tijdens en na de protesten van mei 2022 en november 2021, met name naar het gebruik van geweld door rechtshandhavingsvertegenwoordigers, de dood van burgers en de berichten over vermeende marteling door de veiligheidstroepen - waaronder vermeende buitengerechtelijke executies van vreedzame demonstranten en reguliere bewoners van verschillende dorpen in de GBAO -, alsook naar de moord op Goelbiddin Zijobekov op 25 november 2021; dringt erop aan dat alle verantwoordelijken voor de rechter worden gebracht en dat de slachtoffers schadeloos worden gesteld; 6. benadrukt hoe belangrijk het recht op een eerlijk proces is, en verzoekt de Tadzjiekse autoriteiten te stoppen met het aanmerken van onderzoeken en vervolgingen als “geheim”; dringt er bij de Tadzjiekse autoriteiten op aan strafpleiters en activisten toegang te verlenen tot eerlijke, open en transparante gerechtelijke procedures, te zorgen voor materiële bescherming en procedurele waarborgen in overeenstemming met de internationale verplichtingen van Tadzjikistan, en toestemming te verlenen aan internationale organisaties om alle gemelde schendingen van de mensenrechten en de menselijke waardigheid opnieuw te onderzoeken; benadrukt dat alle personen die in verband met de protesten en de situatie in de GBAO worden vastgehouden, beschermd moeten worden tegen foltering en mishandeling, vrije en onbelemmerde toegang moeten hebben tot een advocaat van hun keuze en tot onafhankelijke artsen, en vrij moeten kunnen communiceren met hun familieleden, in overeenstemming met het internationaal recht; herinnert eraan dat de erkenning van schuld die in het kader van foltering is verkregen, een schending vormt van het recht op een eerlijke rechtsgang en een eerlijk proces en zonder uitzondering verboden is; 7. spoort de Tadzjiekse autoriteiten ertoe aan om de communicatiemogelijkheden en onbeperkte internettoegang in de GBAO volledig te herstellen teneinde inwoners toegang te verschaffen tot informatie, en om in de toekomst geen communicatieverbindingen meer te verbreken; verzoekt de Tadzjiekse autoriteiten een einde te maken aan de desinformatie over de protesten en ontwikkelingen in de GBAO die wordt verspreid op de staatstelevisie; 8. dringt er bij de Tadzjiekse autoriteiten op aan internationale humanitaire en mensenrechtenorganisaties onmiddellijke, onbeperkte en onvoorwaardelijke toegang te verlenen tot de GBAO, met inbegrip van het Rushon-district, zodat zij toezicht kunnen houden op de situatie, mensenrechtenschendingen kunnen documenteren en bijstand kunnen verlenen aan de slachtoffers; verzoekt de Tadzjiekse autoriteiten alle speciale rapporteurs van de VN uit te nodigen en uitvoering te geven aan de door internationale en regionale organen gedane aanbevelingen, met inbegrip van diegene die door een groep speciale VN-rapporteurs in maart 2022 zijn uitgebracht; 9. roept de Tadzjiekse autoriteiten op om de toegang tot de GBAO voor inwoners te heropenen, de vervoersroutes naar de hele provincie open te houden, en alles in het werk te stellen om een daar ontluikende humanitaire crisis een halt toe te roepen door goederen en medische zorg te verstrekken aan de bevolking; 10. dringt er bij Tadzjikistan op aan om te goeder trouw tegemoet te komen aan de verzuchtingen van inwoners van de GBAO en om met hen en vertegenwoordigers van het maatschappelijk middenveld, zoals “Commissie 44”, een constructieve dialoog aan te gaan teneinde een duurzame regeling en een vreedzame toekomst voor de provincie tot stand te brengen, alsook om conflictpreventiemaatregelen te treffen die voldoen aan de internationale mensenrechtennormen; 11. sluit zich aan bij de oproep van de speciaal rapporteur van de VN voor minderhedenkwesties, Fernand de Varennes, om een einde te maken aan de onderdrukking van de Pamiri-minderheid in de GBAO en om hen te beschermen; herinnert eraan hoe belangrijk het is internationale normen inzake de non-discriminatie en de bescherming van inheemse en minderheidsbevolkingsgroepen toe te passen in Tadzjikistan, met name op het gebied van onderwijs, gezondheid, cultuur en bedrijfsleven; 12. benadrukt dat de legitieme strijd tegen terrorisme en gewelddadig extremisme niet mag worden gebruikt als voorwendsel om oppositieactiviteiten te beteugelen, de vrijheid van meningsuiting te belemmeren of de onafhankelijkheid van de rechterlijke macht te ondermijnen; wijst er andermaal op dat de fundamentele vrijheden van alle Tadzjiekse burgers moet worden gegarandeerd, en dat de rechtsstaat moet worden gehandhaafd; 13. beklemtoont dat het vrije, onafhankelijke werk van maatschappelijke organisaties en de media een hoeksteen vormt van democratische samenlevingen; verzoekt de Commissie, de Europese Dienst voor extern optreden (EDEO) en de lidstaten daarom meer steun te verlenen aan het maatschappelijk middenveld, onafhankelijke niet-gouvernementele organisaties, mensenrechtenactivisten en onafhankelijke media die actief zijn in Tadzjikistan, met name door het ter beschikking stellen van financiering en noodvisa voor personen die bescherming nodig hebben; 14. roept de EU-delegatie en de nationale diplomatieke vertegenwoordigingen in Tadzjikistan ertoe op de situatie en processen ter plaatse nauwlettend te volgen, zaken tegen mensenrechtenactivisten publiekelijk aan de kaak te stellen, slachtoffers van mensenrechtenschendingen te ondersteunen en erop toe te zien dat onafhankelijke onderzoeken worden gevoerd; 15. verzoekt de vicevoorzitter van de Commissie/hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid (VV/HV), en de lidstaten om de kwestie van de mensenrechten in Tadzjikistan en de GBAO te blijven aankaarten bij internationale organisaties, zoals de VN; spoort de Tadzjiekse autoriteiten aan te zorgen voor een behoorlijke follow-up en tenuitvoerlegging van de aanbevelingen die voortvloeien uit de universele periodieke doorlichting; 16. verzoekt de VN en de EU nauwlettend toe te zien op het functioneren van de rechtsstaat in Tadzjikistan, vooral met betrekking tot de vrijheden van vergadering, vereniging en meningsuiting, zelfs in veiligheidsgerelateerde crisissituaties; vraagt de EU-delegatie in Dushanbe om een actieve rol te blijven vervullen bij het oplossen van deze crisis; roept de HV/VV en de EDEO ertoe op deze kwesties aan te kaarten bij de Tadzjiekse autoriteiten, met name in het kader van de volgende mensenrechtendialoog tussen de EU en Tadzjikistan, en alle nodige diplomatieke maatregelen te nemen om de eerbiediging van de mensenrechten door de Tadzjiekse autoriteiten daadwerkelijk te bevorderen; 17. vraagt de Raad, de EDEO, en de Commissie ervoor te zorgen dat mensenrechten- en maatschappelijke organisaties in het kader van alle dialogen tussen de EU, de lidstaten en Tadzjikistan worden geraadpleegd, en vraagt hen tevens de toezegging van de EU met betrekking tot gendermainstreaming waar te maken; 18. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de vicevoorzitter van de Commissie/hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid, de Raad, de Commissie, de speciale vertegenwoordiger van de EU voor Centraal-Azië, de regeringen en parlementen van de lidstaten, de VN-Mensenrechtenraad, en de president, de regering en het parlement van Tadzjikistan. (Gewone wetgevingsprocedure: eerste lezing) Het Europees Parlement, – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2022)0313 ), – gezien artikel 294, lid 2, en artikel 91 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C9-0201/2022), — gezien artikel 294, lid 3, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – na raadpleging van het Europees Economisch en Sociaal Comité, – na raadpleging van het Comité van de Regio's, – gezien de artikelen 59 en 163 van zijn Reglement, 1. stelt onderstaand standpunt in eerste lezing vast; 2. verzoekt de Commissie om hernieuwde voorlegging aan het Parlement indien zij haar voorstel vervangt, ingrijpend wijzigt of voornemens is het ingrijpend te wijzigen; 3. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en aan de Commissie alsmede aan de nationale parlementen. Standpunt van het Europees Parlement in eerste lezing vastgesteld op 7 juli 2022 met het oog op de vaststelling van Verordening (EU) 2022/... van het Europees Parlement en de Raad tot vaststelling van specifieke en tijdelijke maatregelen, naar aanleiding van de Russische invasie van Oekraïne, met betrekking tot door Oekraïne overeenkomstig zijn wetgeving afgegeven bestuurdersdocumenten (Aangezien het Parlement en de Raad tot overeenstemming zijn geraakt, komt het standpunt van het Parlement overeen met de definitieve rechtshandeling: Verordening (EU) 2022/1280.) (Goedkeuring) Het Europees Parlement, – gezien het ontwerpbesluit van de Raad (10287/1/2022), – gezien het verzoek om goedkeuring dat de Raad heeft ingediend krachtens artikel 83, lid 1, derde alinea van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (C9-0219/2022), – gezien artikel 105, leden 1 en 4, en artikel 163 van zijn Reglement, 1. hecht zijn goedkeuring aan het ontwerpbesluit van de Raad; 2. verzoekt zijn Voorzitter zijn standpunt te doen toekomen aan de Raad en aan de Commissie. (Gewone wetgevingsprocedure: eerste lezing) Het Europees Parlement, – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2022)0450 ), – gezien artikel 294, lid 2, en artikel 212 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C9-0221/2022), — gezien artikel 294, lid 3, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien de door de vertegenwoordiger van de Raad bij brief van 6 juli 2022 gedane toezegging om het standpunt van het Europees Parlement overeenkomstig artikel 294, lid 4, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie goed te keuren, – gezien de artikelen 59 en 163 van zijn Reglement, 1. stelt onderstaand standpunt in eerste lezing vast; 2. verzoekt de Commissie om hernieuwde voorlegging aan het Parlement indien zij haar voorstel vervangt, ingrijpend wijzigt of voornemens is het ingrijpend te wijzigen; 3. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en aan de Commissie alsmede aan de nationale parlementen. Standpunt van het Europees Parlement in eerste lezing vastgesteld op 7 juli 2022 met het oog op de vaststelling van Besluit (EU) 2022/... van het Europees Parlement en de Raad tot toekenning van buitengewone macrofinanciële bijstand aan Oekraïne (Aangezien het Parlement en de Raad tot overeenstemming zijn geraakt, komt het standpunt van het Parlement overeen met de definitieve rechtshandeling: Besluit (EU) 2022/1201.) (Gewone wetgevingsprocedure: eerste lezing) Door de Commissie voorgestelde tekst Bijlage II — Model voor rapportage door luchtvaartuigexploitanten In de Unie gelegen luchthaven ICAO-code van de in de Unie gelegen luchthaven Jaarlijks benodigde luchtvaartbrandstof (ton) Werkelijk gebruikte luchtvaartbrandstof (ton) Jaarlijkse niet-getankte hoeveelheid (ton) Totale jaarlijkse niet-getankte hoeveelheid (ton) Amendement Bijlage II — Model voor rapportage door luchtvaartuigexploitanten In de Unie gelegen luchthaven ICAO-code van de in de Unie gelegen luchthaven Jaarlijks benodigde luchtvaartbrandstof (ton kerosine-equivalent ) Werkelijk gebruikte luchtvaartbrandstof (ton kerosine-equivalent ) Jaarlijks niet-getankte luchtvaartbrandstof (ton kerosine-equivalent ) Jaarlijks niet-getankte luchtvaartbrandstof (ton kerosine-equivalent ) Model 2 Brandstofleverancier Aangekochte hoeveelheid (ton kerosine-equivalent) Omzettingstechnologie Kenmerken Oorsprong van de grondstof Levenscyclusemissies Het Europees Parlement, – gezien de artikelen 15, 126, 174, 175, 177, 208, 209, 271, 308 en 309 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU) en Protocol nr. 5 van de Verdragen betreffende de statuten van de Europese Investeringsbank (EIB), – gezien de goedkeuring door de EIB van de ratificatie van de Overeenkomst van Parijs door de Europese Unie op 7 oktober 2016, – gezien de procedures inzake de klachtenregeling van de EIB-groep, gepubliceerd op 13 november 2018, – gezien het beleid inzake kredietverstrekking voor energie van de EIB, gepubliceerd op 14 november 2019, – gezien de goedkeuring van de Climate Bank Roadmap 2021-2025 door de Raad van bewind van de EIB op 11 november 2020 en de nieuwe klimaatstrategie van de EIB van 15 november 2020, – gezien het operationeel plan 2021 van de EIB-groep, gepubliceerd op 20 januari 2021, – gezien het investeringsverslag 2020/2021 van de EIB getiteld “Building a smart and green Europe in the COVID-19 era”, gepubliceerd op 21 januari 2021, – gezien het financieel verslag 2020 van de EIB, gepubliceerd op 3 mei 2021, en het verslag over de financierings- en leningsactiviteiten van de EIB in 2020, gepubliceerd op 5 mei 2021, – gezien het activiteitenverslag 2020 (evaluatie van de activiteiten) van de EIB en het werkprogramma 2021-2023, gepubliceerd op 3 juni 2021, – gezien de publicatie van de EIB van 14 juni 2021 getiteld “A partnership with Africa: How the European Investment Bank delivers on EU policies in Africa and our future plans for development and partnership across the continent”, – gezien het handvest interne controle van de EIB-groep, gepubliceerd op 29 juli 2021, – gezien het fraudebestrijdingsbeleid van de EIB-groep, gepubliceerd op 5 augustus 2021, en het activiteitenverslag 2020 van de EIB over fraudeonderzoeken, gepubliceerd op 29 juli 2021, – gezien het verslag van de EIB-groep over informatieverstrekking met betrekking tot het risicobeheer voor 2020, gepubliceerd op 9 augustus 2021, – gezien het evaluatiebeleid van de EIB-groep, gepubliceerd op 19 augustus 2021, – gezien de het voortgangsverslag 2020 van de EIB inzake diversiteit en inclusie, gepubliceerd op 12 oktober 2021, – gezien de oriënterende nota op het gebied van cohesie van de EIB 2021-2027, gepubliceerd op 13 oktober 2021, – gezien het klimaatadaptatieplan van de EIB, gepubliceerd op 26 oktober 2021, – gezien de driepartijenovereenkomst tussen de Europese Commissie, de Europese Rekenkamer en de Europese Investeringsbank die in werking is getreden in november 2021, – gezien het transparantiebeleid van de EIB-groep, gepubliceerd op 18 november 2021, en haar klokkenluidersbeleid, gepubliceerd op 24 november 2021, – gezien de investeringsenquête 2021 van de EIB – overzicht Europese Unie, gepubliceerd op 2 december 2021, – gezien het verslag over corporate governance 2020 van de EIB-groep, gepubliceerd op 9 december 2021, – gezien het impactverslag 2020 van de EIB: climate action, environmental sustainability and innovation for decarbonisation, gepubliceerd 20 december 2021, haar verslag getiteld “The path to a better planet: Adapting to climate change and aligning with the Paris Agreement”, gepubliceerd op 28 oktober 2021, en het klimaatadaptatieplan van de EIB:Supporting the EU adaptation strategy to build resilience to climate change, gepubliceerd op 26 oktober 2021, – gezien het PATH Framework van het EIB – Supporting the counterparties on their pathways to align with the Paris Agreement (Paris Alignment for Counterparties), gepubliceerd op 26 oktober 2021, – gezien de samenvatting van het investeringsverslag 2021/2022 van de EIB getiteld “Key Findings: Recovery as a springboard for change”, gepubliceerd op 12 januari 2022, – gezien het activiteitenverslag 2020 van de EIB getiteld “Crisis Solutions”, gepubliceerd op 20 januari 2021, en haar activiteitenverslag 2021 getiteld “The Innovation Response”, gepubliceerd op 27 januari 2022, – gezien het arrest van het Gerecht van 30 maart 2022 in zaak T-299/20, KF tegen Europese Investeringsbank, – gezien de opmerkingen van het Bureau van de Hoge Commissaris van de VN voor de mensenrechten van augustus 2021 over het ontwerpkader voor ecologische en sociale duurzaamheid (ESSF) van de EIB-groep, – gezien de zaken 1065/2020/PB, 1251/2020/PB en 1252/2020/PB betreffende de EIB, waarover de Europese Ombudsman op 21 april 2022 een besluit heeft genomen, – gezien de aanbeveling van de Europese Ombudsman in zaak 2168/2019/KR over de wijze waarop de Europese Bankautoriteit is omgegaan met de overstap van haar voormalige uitvoerend directeur naar een lobbyorganisatie voor de financiële sector om daarvan directeur te worden, en haar besluit in zaak OI/3/2021/KR over de wijze waarop het Europees Defensieagentschap het verzoek van zijn voormalige directeur heeft behandeld om een hoge functie bij Airbus te mogen aanvaarden, – gezien Speciaal verslag 10/2021 van de Europese Rekenkamer van 26 mei 2021 getiteld “Gendermainstreaming in de EU-begroting: tijd om de daad bij het woord te voegen”, – gezien het milieu- en sociaal beleid van de Europese Bank voor Wederopbouw en Ontwikkeling van april 2019, – gezien het activiteitenplan van de EIB-groep 2022-2024, gepubliceerd op 27 januari 2022, – gezien het kader voor ecologische en sociale duurzaamheid van de EIB-groep, gepubliceerd op 2 februari 2022, – gezien de Ukraine Solidarity Urgent Response van de EIB, goedgekeurd op 4 maart 2022, – gezien de mededeling van de Commissie van 14 oktober 2020 getiteld “Strategie voor duurzame chemische stoffen – Op weg naar een gifvrij milieu” ( COM(2020)0667 ), – gezien de mededeling van de Commissie van 11 december 2019 getiteld “De Europese Green Deal” ( COM(2019)0640 ) en de resolutie van het Parlement van 15 januari 2020 daarover (1) , – gezien de mededelingen van de Commissie van 20 mei 2020 getiteld “EU-biodiversiteitsstrategie voor 2030 – De natuur terug in ons leven brengen” ( COM(2020)0380 ) en “Een “van boer tot bord”-strategie voor een eerlijk, gezond en milieuvriendelijk voedselsysteem” ( COM(2020)0381 ), – gezien de mededeling van de Commissie van 11 maart 2020 getiteld “Een nieuw actieplan voor een circulaire economie Voor een schoner en concurrerender Europa” ( COM(2020)0098 ), – gezien de mededeling van de Commissie van 12 mei 2021 getiteld “Route naar een gezonde planeet voor iedereen – EU-actieplan: Verontreiniging van lucht, water en bodem naar nul” ( COM(2021)0400 ), – gezien de mededeling van de Commissie van 8 maart 2022 getiteld “REPowerEU: een gemeenschappelijk Europees optreden voor betaalbaardere, veiligere en duurzamere energie” ( COM(2022)0108 ), – gezien Verordening (EU) 2021/523 van het Europees Parlement en de Raad van 24 maart 2021 tot vaststelling van het InvestEU-programma (2) , – gezien Verordening (EU) 2021/1056 van het Europees Parlement en de Raad van 24 juni 2021 tot oprichting van het Fonds voor een rechtvaardige transitie (3) en Verordening (EU) 2021/1229 van het Europees Parlement en de Raad van 14 juli 2021 betreffende de leenfaciliteit voor de publieke sector uit hoofde van het mechanisme voor een rechtvaardige transitie (4) , – gezien Verordening (EU) 2021/947 van het Europees Parlement en de Raad van 9 juni 2021 tot vaststelling van het instrument voor nabuurschapsbeleid, ontwikkeling en internationale samenwerking – Europa in de wereld (5) , – gezien de VN-doelstellingen inzake duurzame ontwikkeling, – gezien het verslag van Counter Balance van 2019 getiteld “Is the EIB up to the task in tackling fraud and corruption? Challenges for the EU Bank’s governance framework”, – gezien zijn resolutie van 16 januari 2020 over instellingen en organen in de economische en monetaire unie: belangenconflicten na uitdiensttreding bij de overheid voorkomen (6) , – gezien de brief van de Europese Ombudsman aan de president van de EIB van 22 juli 2016 over kwesties met betrekking tot belangenconflicten, en het antwoord van de president van de EIB van 31 januari 2017, – gezien het inspectierapport van 18 mei 2022 van de Ombudsman in zaak OI/1/2021/KR over hoe de Commissie uitdagingen aanpakt in verband met draaideursituaties waarbij (voormalige) personeelsleden van de Commissie betrokken zijn, – gezien artikel 54 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Begrotingscommissie ( A9-0165/2022 ), A. overwegende dat de EIB krachtens artikel 309 VWEU tot taak heeft bij te dragen aan de verwezenlijking van de doelstellingen van de EU, onder meer door middel van verschillende investeringsinstrumenten zoals leningen, aandelen, garanties, risicodelingsfaciliteiten en adviesdiensten; B. overwegende dat de EIB in 2021 leningen heeft ondertekend ter waarde van circa 95 miljard EUR en circa 430 000 kmo’s en midcaps heeft ondersteund die de ruggengraat van de eengemaakte markt van de EU vormen; overwegende dat 75 miljard EUR verband hield met de activiteiten van de EIB-groep en de overige leningen in het kader van het Europees Garantiefonds (EGF) waren afgesloten; overwegende dat met 20,7 miljard EUR aan financiering van de EIB-groep innovatie is ondersteund, met inbegrip van investeringen in digitalisering en de bevordering van vaardigheden en opleiding met betrekking tot de digitale wereld, waardoor een aanzienlijke bijdrage werd geleverd aan het mondiale concurrentievermogen van de EU en de werkgelegenheid in de EU; overwegende dat het totale bedrag waarvoor getekend is, hoger is dan dat van welke andere multilaterale bank dan ook en een record is voor de EIB; C. overwegende dat Rusland Oekraïne op 24 februari 2022 heeft aangevallen, welke aanval heeft geleid tot een humanitaire crisis in Oekraïne en fundamentele gevolgen voor de economische en veiligheidssituatie in de EU en haar buurlanden; overwegende dat de Raad van bewind van de EIB op 4 maart een EIB‑noodpakket voor solidariteit met Oekraïne van 668 miljoen EUR heeft goedgekeurd en dat er vervolgens betalingen aan de regering van Oekraïne zijn gedaan voor de meest dringende behoeften; overwegende dat de EIB 4 miljard EUR heeft toegezegd tijdens Stand Up For Ukraine, een wereldwijde fondsenwerving ter ondersteuning van de slachtoffers van de Russische invasie en de Oekraïense oorlogsvluchtelingen in de lidstaten, met het oog op de financiering van belangrijke sociale infrastructuur, waaronder huisvesting, scholen, ziekenhuizen en kleuterscholen; D. overwegende dat de coronapandemie een ernstige wereldwijde schok teweeggebracht heeft, met verstrekkende sociale en economische gevolgen; overwegende dat de EIB tijdens de pandemie ongeveer 6,3 miljard EUR aan leningen heeft ondertekend als onderdeel van de COVID-19-respons in de gezondheidssector, waaronder projecten voor de gezondheidszorg en ziekenhuisinfrastructuur, medische apparatuur en de versterking van het medische gezondheidsstelsel door middel van interventies ter voorbereiding op pandemie; overwegende dat de middelen die tijdens de COVID-19-pandemie zijn vrijgemaakt een aantrekkelijk doelwit zijn geweest voor fraude en corruptie, zoals benadrukt in het activiteitenverslag 2020 van de EIB over fraudeonderzoek; overwegende dat de EIB de nodige maatregelen moet nemen om ervoor te zorgen dat de middelen de beoogde begunstigden bereiken; E. overwegende dat de sociale en economische gevolgen van de COVID-19-crisis en de illegale, niet-uitgelokte en ongerechtvaardigde militaire agressie tegen en invasie van Oekraïne grote gevolgen hebben gehad voor eerlijke, inclusieve en duurzame groei, investeringen, veerkracht, werkgelegenheid, onderwijs en sociaal-economische ongelijkheden; overwegende dat hoge inflatie en stijgende energiekosten, brandstofkosten en voedselprijzen onevenredig grote gevolgen hebben voor de meest achtergestelde huishoudens in de samenleving; Algemene opmerkingen 1. beklemtoont de fundamentele rol die de EIB als de publieke bank van de EU en als de enige internationale financiële instelling die volledig eigendom is van de lidstaten en volledig wordt geleid door EU-beleid en -normen, speelt bij de ondersteuning van het sociaal en economisch herstel en bij het richten van investeringen op de verwezenlijking van de doelstellingen van de Unie; neemt kennis van het investeringsverslag 2021/2022 van de EIB en het operationele plan 2022-2024 van de EIB; is ingenomen met de recordinvesteringen van de EIB van bijna 95 miljard EUR aan financiering in 2021 en met de focus van de bank op de langetermijnuitdagingen van de EU op het gebied van klimaatverandering, sociale cohesie en digitale transformatie; 2. veroordeelt in de strengst mogelijke bewoordingen de illegale, niet-uitgelokte en ongerechtvaardigde militaire agressie tegen en invasie van Oekraïne door de Russische Federatie, alsook de betrokkenheid van Belarus bij deze agressie; onderstreept dat de oorlog een humanitaire crisis heeft veroorzaakt en fundamentele gevolgen heeft gehad voor de economische en veiligheidssituatie van de EU en haar buurlanden, hetgeen tot uiting moet komen in de activiteiten en investeringsplannen van de EIB; 3. is ingenomen met de reactie van de EIB op de Russische invasie in Oekraïne: zij heeft het EIB-noodpakket goedgekeurd, dat onder meer bestaat uit een onmiddellijke financiële steun ter hoogte van 668 miljoen EUR aan de Oekraïense autoriteiten door de uitbetalingen in het kader van bestaande leningen te versnellen en een verbintenis om versneld 1,3 miljard EUR extra te verstrekken; merkt op dat dit pakket zowel onmiddellijke financiële steun als steun voor infrastructuur op middellange en lange termijn omvat, met inbegrip van middelen voor de wederopbouw van Oekraïne zodra Oekraïne na de oorlog weer vrij en onafhankelijk is; verzoekt de EIB te werken aan actieplannen om directe investeringen van de EU in Oekraïne te stimuleren, waaronder nieuwe economische en sociale projecten voor na de oorlog, zoals scholen, huisvesting en ziekenhuizen; benadrukt het belang van gecoördineerde inspanningen bij de reactie op de crisis in Oekraïne; 4. verzoekt de Commissie en de lidstaten snel een rapportagemechanisme in te voeren om de bevoegde autoriteiten te informeren over alle activa die bij Europese financiële instellingen, waaronder de EIB-groep, worden aangehouden door Russische en Belarussische natuurlijke en rechtspersonen, die banden hebben met de regimes van Poetin en Loekasjenko; roept de EIB op zeer alert te zijn en de nieuwe sancties en maatregelen die door de Raad zijn overeengekomen, geheel in acht te nemen; merkt op dat de EIB haar activiteiten in Rusland na de illegale annexatie van de Krim in 2014 heeft stopgezet; verwacht verder dat de EIB ervoor zal zorgen dat er geen directe of indirecte Russische partners meer betrokken zullen zijn bij investeringsprojecten, ook niet via financiële intermediairs; 5. dringt er bij de lidstaten in hun hoedanigheid van aandeelhouders op aan de kapitalisatie van de EIB te verhogen om meer langetermijnleningen en innovatieve instrumenten mogelijk te maken voor de financiering van projecten met een groot potentieel voor duurzaamheids-, sociale en innovatiewinst op belangrijke beleidsterreinen zoals digitalisering en de groene transformatie, en tegelijkertijd de huidige hoge kredietwaardigheid van de EIB te behouden; 6. is ingenomen met het feit dat de EIB in 2021 steun heeft verleend aan meer dan 430 000 kmo’s die werk bieden aan 4,5 miljoen werknemers; verzoekt de EIB echter aanvullend groeikapitaal te verstrekken om kmo’s in staat te stellen hun activiteiten op te schalen; merkt op dat de huidige hoge energieprijzen ook gevolgen hebben voor het concurrentievermogen van kmo’s; verzoekt de EIB te beoordelen of het huidige niveau van steun voor kmo’s voldoende is in de context van de hoge energieprijzen en stijgende kosten van grondstoffen; 7. juicht toe dat er in 2021 een recordbedrag van 20,7 miljard EUR aan EIB-financiering is besteed aan de ondersteuning van innovatie, met inbegrip van investeringen in digitalisering en de bevordering van vaardigheden en opleidingen met betrekking tot de digitale wereld; acht dit soort investeringen van het allergrootste belang om het concurrentievermogen van Europa te behouden en de strategische autonomie van de EU na te streven, wat met name relevant is voor werknemers in sectoren die aanzienlijke aanpassing en herkwalificatie vereisen; 8. is ingenomen met de nieuwe cohesieoriëntatie, waarin wordt toegezegd de leningsactiviteiten van de EIB te verhogen tot 45 % van het totaal aan leningen van de EU-27 in cohesieregio’s tegen 2025 en tot 23 % in de minst ontwikkelde regio’s; benadrukt het belang van meer klimaatactie in de betrokken regio’s met het oog op de bevordering van economische, sociale en territoriale convergentie en een rechtvaardige transitie waarbij niemand aan zijn lot wordt overgelaten, en benadrukt dat investeringen moeten worden geselecteerd op basis van financiële, economische en technische waarde; verzoekt de EIB systemische tekortkomingen te blijven aanpakken die bepaalde regio’s of landen beletten ten volle gebruik te maken van de financiële mogelijkheden van de EIB, onder meer door zich meer in te spannen haar leningsactiviteiten uit te breiden door technische bijstand, capaciteitsopbouw en adviesondersteuning te verlenen, met name op het gebied van innovatie, digitalisering, infrastructuur, steun voor kmo’s en projecten die gericht zijn op het scheppen van hoogwaardige werkgelegenheid, en door prioriteit te geven aan projecten die ongelijkheden verminderen en sociale diversiteit en inclusie bevorderen; dringt in dit verband aan op meer steun voor adviesdiensten zoals de Gezamenlijke Ondersteuning van projecten in de Europese regio’s (Jaspers), de Europese faciliteit voor bijstand aan lokale energieprojecten (ELENA) en het fi-Compass; 9. is ingenomen met de tijdigheid van het Europees Garantiefonds om de negatieve sociale en economische gevolgen van de COVID-19-pandemie te helpen verzachten, onder meer door kmo’s te steunen; merkt op dat de EIB vanaf 31 december 2021 23,2 miljard EUR aan activiteiten van het Europees Garantiefonds heeft goedgekeurd, (95 % van de beschikbare 24,4 miljard EUR), wat neerkomt op ongeveer een derde van wat de EIB-groep normaal gesproken in een jaar investeert; merkt op dat het zonder transparantie met betrekking tot de uiteindelijke begunstigden moeilijk is om conclusies te trekken over de invloed van het fonds op de Europese economie; dringt daarom aan op een grondige beoordeling van het fonds, waarbij wordt geëvalueerd in hoeverre de betrokkenheid van de EIB een toegevoegde waarde heeft opgeleverd, in hoeverre het fonds zijn doelstellingen heeft verwezenlijkt nu het instrument geleidelijk wordt afgeschaft, en in welke mate transparantie is betracht bij de uitvoering ervan; wenst dat de resultaten van deze beoordeling openbaar worden gemaakt; is ingenomen met het feit dat een evaluatie van het Europees Garantiefonds lopende is en kijkt uit naar de ontvangst ervan; 10. neemt kennis van het nieuwe kader voor ecologische en sociale duurzaamheid (ESSF); is ingenomen met de invoering van duurzame financiering als financieringsmodel; dringt aan op een snelle tenuitvoerlegging ervan en verzoekt de EIB duidelijke en strikte procedures vast te stellen voor het uitvoeren van boekenonderzoek; dringt er bovendien op aan dat alle bepalingen in het ESSF naar behoren worden weerspiegeld in contracten en dat het beginsel “geen ernstige afbreuk doen” wordt toegepast op alle EIB-verrichtingen; 11. is ingenomen met de ondertekening van de InvestEU-overeenkomst tussen de EIB en de Commissie op 7 maart 2022 en met het feit dat het Europees Investeringsfonds een afzonderlijke uitvoerende partner is; dringt aan op een snelle ingebruikname van de nieuwe InvestEU-advieshub en onderstreept dat de onderhandelingen met andere uitvoerende partners moeten worden versneld; Klimaatbank 12. is ingenomen met het feit dat 43 % van de leningen in 2021 klimaat- en milieugerelateerd was, een stijging ten opzichte van de 40 % in 2020, en is zeer ingenomen met het voornemen om de doelstelling voor klimaatlanding in 2022 te halen; wijst erop dat – zonder het mandaat van het Europees Garantiefonds, dat specifiek gericht is op kmo’s die door de pandemie zijn getroffen − het groene financieringsaandeel van de EIB zelfs is gestegen tot 51 %; herhaalt dat alle geldstromen van de EIB volledig in overeenstemming moeten zijn met de doelstelling om uiterlijk in 2050 emissieneutraal te zijn, alsook met de strengere klimaatdoelstelling van de EU voor 2030; onderstreept dat de klimaattransitie inclusief en eerlijk moet zijn; benadrukt dat groene investeringen levensvatbaar moeten zijn en de EIB een hoge kredietwaardigheid moet behouden (AAA); roept de EIB in dit verband op om haar leningen, financiële instrumenten, technische bijstand en adviesdiensten als hefboom te gebruiken om mensen en regio’s te ondersteunen die worden geconfronteerd met sociaal-economische uitdagingen die voortvloeien uit de overgang naar een koolstofneutrale economie; benadrukt dat de Climate Bank Roadmap (CBR) een goed uitgangspunt is, maar dat er verdere maatregelen nodig zijn om te zorgen voor overeenstemming met de doelstellingen van de Overeenkomst van Parijs, waarbij de 1,5 °C-doelstelling binnen bereik blijft, en een rechtvaardige transitie; herhaalt dat grootschalige veranderingen alleen mogelijk zijn als de industrie meedoet en de nodige stimulansen worden geboden voor innovatieve klimaatoplossingen en voor het scheppen van hoogwaardige banen; dringt erop aan dat alle actieplannen voor de uitvoering van de CBR openbaar worden gemaakt om een overzicht te geven van de geplande maatregelen om de doelstellingen te bereiken en de geschiktheid van de doelstellingen te beoordelen; 13. kijkt uit naar de tussentijdse evaluatie van de CBR, en benadrukt dat die moet dienen om de transformatie van de instelling tot een echte klimaatbank te stimuleren die het behoud van natuurlijke hulpbronnen en de bescherming van het milieu bevordert; verwacht dat alle leningen in overeenstemming worden gebracht met de doelstellingen van de Overeenkomst van Parijs, waarbij de 1,5 °C-doelstelling binnen bereik blijft, en met de klimaat- en milieuverbintenissen van de EU; verzoekt in de tussentijdse evaluatie van de CBR een degelijke beoordeling op te nemen van minder koolstofintensieve alternatieven en emissies van “groep 3” voor elk project; verwacht gedetailleerde jaarlijkse voortgangsverslagen over de CBR met betrekking tot alle verrichtingen vanaf 2023, met inbegrip van de mate waarin die aansluit op de Europese klimaatdoelstellingen; 14. is ingenomen met het Paris Alignment of Counterparties (kader van tegenpartijen voor aanpassing aan Parijs) en verwacht dat dit volledig zal worden uitgevoerd; verzoekt financiële intermediairs en niet alleen zakelijke cliënten zo snel mogelijk doch uiterlijk vóór het eind van 2025 een decarbonisatieplan op te stellen; beklemtoont dat dergelijke nieuwe eisen geen negatieve gevolgen mogen hebben voor de toegang van kmo’s tot financiering; dringt erop aan de nadruk te leggen op de geloofwaardigheid van kortetermijnplannen voor decarbonisatie; dringt aan op een strikte uitvoering van die plannen en doelstellingen om de uitstoot van broeikasgassen te verminderen, en dringt aan op een evaluatie om te waarborgen dat deze kunnen worden opgenomen in contractsbepalingen tussen de EIB en haar cliënten; verwacht van de EIB dat zij de naleving systematisch controleert en waarborgt, met name wat betreft de uitvoering van het ESSF; 15. is ingenomen met de toenemende investeringen van de EIB in energie in Europa, van 10 miljard EUR in 2018 tot meer dan 14 miljard EUR in 2021; verzoekt de EIB, in het licht van de recente geopolitieke ontwikkelingen, investeringen in de energiezekerheid van de EU te versnellen en te intensiveren en bevestigt nogmaals dat het verbeteren van de energiezekerheid van de EU verenigbaar is met de rol van de EIB als klimaatbank en met het doel om energiearmoede terug te dringen, welke een zeer dringend probleem aan het worden is door de snel stijgende energie- en brandstofprijzen; verzoekt de EIB nogmaals het beginsel van energie-efficiëntie volledig toe te passen en bij haar leningen voor de sector energie het aanpakken van energiearmoede als doelstelling na te streven; spreekt nogmaals zijn steun uit voor het beleid inzake kredietverstrekking voor energie van de EIB van 2019; verzoekt de EIB prioriteit te geven aan financiering van investeringen in hernieuwbare energie, energie-efficiëntie en energiezekerheid, die de onafhankelijkheid van de EU van derde landen zullen vergroten; verzoekt de EIB de kredietverlening voor dergelijke projecten op te schalen om eraan bij te dragen dat de EU snel minder afhankelijk wordt van de invoer van energie- en grondstoffen uit Rusland en andere derde landen; 16. is ingenomen met het klimaatadaptatieplan van de EIB en de toezegging om het aandeel van de klimaatadaptatiemaatregelen uiterlijk 2025 tot 15 % van de totale klimaatdoelstelling te verhogen; herhaalt zijn verzoek om geharmoniseerde screeningmethoden om het fysieke klimaatrisico te beoordelen voor alle kredietverleningsactiviteiten van de EIB, ook die via financiële intermediairs; 17. herinnert, met het oog op de komende tussentijdse evaluatie van het kredietverleningsbeleid voor energie, aan de verklaring van president Hoyer tijdens de jaarlijkse persconferentie van de EIB-groep op 27 januari 2022: “Wij zijn van mening dat wij een opdracht hebben om ons te concentreren op duurzaamheid en de verwezenlijking van de doelstellingen van Parijs met de middelen van een instelling die langetermijninvesteringen pleegt. [...] Daarom verwacht ik geen verandering in ons kredietverleningsbeleid voor energie”; verzoekt de EIB de aanbevelingen van het platform voor duurzame financiering in acht te nemen en financiering uit te sluiten van gestrande activa en activiteiten die onverenigbaar zijn met de doelstellingen van de Europese Green Deal en aanverwante EU-strategieën; verzoekt de EIB zich met name te concentreren op investeringen in projecten die de continuïteit van de energievoorziening vergroten door energiebronnen en energieleveranciers te diversifiëren en door ervoor te zorgen dat de EU minder afhankelijk wordt van energie van derde landen; moedigt de EIB aan om samen te werken met lokale en regionale autoriteiten en de financiering van kleinere projecten te vergemakkelijken, met inbegrip van door de gemeenschap geleide initiatieven die gericht zijn op hernieuwbare energiebronnen; verzoekt de EIB ervoor te zorgen dat haar investeringen in sociale en betaalbare huisvesting, die moeten worden toegejuicht, ook bijdragen tot een verbetering van de energie-efficiëntie; 18. betreurt de vertragingen bij de herziening van het kredietverleningsbeleid voor vervoer; verwacht dat een voorstel wordt opgesteld dat volledig in overeenstemming is met de doelstellingen van de Overeenkomst van Parijs, waarbij de 1,5 °C-doelstelling binnen bereik blijft; en met een visie op de rol van de EIB bij het koolstofarm maken van de mobiliteit, waarbij specifieke nadruk wordt gelegd op de transitie op bedrijfsniveau; verwacht dat de EIB-leningen de impact van het vervoer op het milieu zullen helpen verminderen en tegelijkertijd de kwaliteit en betaalbaarheid van de geleverde diensten zullen verbeteren, en dat er geen nieuwe leningen zullen worden verstrekt die het koolstofvrij maken van het vervoer of de overgang naar duurzamere en betaalbaardere emissievrije mobiliteit belemmeren; benadrukt het grote risico van gestrande activa in de vervoerssector; is van mening dat meer geld moet worden besteed aan emissievrije mobiliteit, met name aan fietsen en de ontwikkeling en modernisering van openbaar vervoer, multimodale diensten, ook in de context van duurzame stadsontwerpprojecten, betere vervoersdiensten voor achtergestelde gemeenschappen en plaatsen; dringt aan op meer financiering om de maritieme sector koolstofvrij te maken; Biodiversiteit en duurzaamheid 19. is ingenomen met de geactualiseerde ESSF-norm 4, met name het opnemen van “het stoppen en terugdraaien van biodiversiteitsverlies” als beginsel, en het beperken van compensatie, met name in gebieden met een hoge biodiversiteit, en dringt aan op een zorgvuldige tenuitvoerlegging ervan; is ingenomen met de geleverde inspanningen om de risicobeoordeling en due diligence op het gebied van biodiversiteit te versterken door middel van het geïntegreerde biodiversiteitsbeoordelingsinstrument; verwacht dat de gebruikte gegevens actueel zijn; is echter bezorgd over het gebruik van verouderde gegevens; verwacht van de EIB dat zij de artikelen 11 en 191 VWEU naleeft en dat zij de uitbetaling van middelen stopzet en deze, zo nodig, intrekt als er formeel is vastgesteld dat er bewijs is of een ernstig risico bestaat van nadelige gevolgen voor het klimaat, het milieu of lokale gemeenschappen, onder meer aan de hand van milieu-effectbeoordelingen; 20. herinnert aan de doelstelling van de EU-biodiversiteitsstrategie tot 2030 om ten minste 20 miljard EUR per jaar vrij te maken voor uitgaven aan de natuur; onderstreept dat de samenleving als geheel profiteert van natuurherstel, dat van cruciaal belang is voor een groot aantal economische sectoren, en dat de samenwerking van de lidstaten met de EIB en andere financiële instellingen belangrijk kan zijn om het financieringstekort te dichten; erkent de uitdagingen in verband met en de vooruitgang die is geboekt bij de uitvoering van de faciliteit voor de financiering van natuurlijk kapitaal; verzoekt nogmaals om in een subsidiecomponent te voorzien in het kader van de faciliteit of een vervolginstrument, met het model van het mechanisme voor een rechtvaardige transitie als voorbeeld, om de initiële opschaling van lokale projecten te ondersteunen en het genereren van inkomsten te vergemakkelijken; dringt aan op de aanvang van een onafhankelijke publieke evaluatie in het kader van een bredere beoordeling van de ondersteuning van het herstel van ecosystemen en biodiversiteit; merkt op dat nieuwe instrumenten de faciliteit voor de financiering van natuurlijk kapitaal moeten vervangen in het kader van het meerjarig financieel kader 2021-2027; dringt er daarom bij de EIB op aan projecten ter compensatie van biodiversiteit in beschermde gebieden en gebieden met een hoge biodiversiteit uit te sluiten van nieuwe instrumenten; 21. merkt op dat Oekraïne en Rusland belangrijke producenten zijn van voedselgewassen, waaronder tarwe, maïs en gerst; merkt op dat de oorlog ernstige gevolgen heeft gehad voor de Oekraïense landbouwsector; merkt voorts op dat Rusland en Belarus belangrijke producenten van meststoffen zijn; betreurt het feit dat de oorlog grote overloopeffecten kan hebben op grensoverschrijdende toeleveringsketens, voedsel- en kunstmestprijzen en de betaalbaarheid van voedsel in de EU, en de voedselzekerheid en de betaalbaarheid van voedsel wereldwijd; spoort de EIB aan om met haar activiteiten de uitvoering te vergemakkelijken van de doelstellingen van de Europese Green Deal, de “van boer tot bord”-strategie en de biodiversiteitsstrategie voor 2030, en alle relevante en komende EU-verordeningen inzake ontbossingsvrije producten en het herstel als gevolg van deze strategieën; verzoekt de EIB geen steun te verlenen aan activiteiten die de overgang naar een volledig duurzame landbouwsector belemmeren, en aan projecten voor beheer van natuurlijke hulpbronnen die de grenzen van onze planeet niet respecteren; verzoekt de EIB geen enkele vorm van industriële landbouw of landbouwpraktijken te ondersteunen die niet in overeenstemming zijn met de EU-normen inzake dierenwelzijn, zoals uiteengezet in de aanbeveling van het Parlement van 20 januari 2022 aan de Raad en de Commissie naar aanleiding van het onderzoek naar vermeende inbreuken op en wanbeheer bij de toepassing van het Unierecht met betrekking tot de bescherming van dieren tijdens het vervoer binnen en buiten de Unie (7) ; 22. pleit er nogmaals voor dat de EIB-groep met haar nieuwe activiteiten de doelstellingen van de EU-strategie voor duurzame chemische stoffen ondersteunt door een impuls te geven aan innovatie in veilig en duurzaam ontworpen chemische stoffen, materialen en producten, aan het EU-actieplan voor de circulaire economie op basis van niet-toxische materiaalcycli en aan het actieplan om de vervuiling van lucht, water en bodem tot nul terug te brengen; is ingenomen met de verdubbeling van de middelen voor het initiatief voor schone oceanen (van 2 naar 4 miljard EUR in 2025) om kunststofafval te verminderen; onderstreept dat de nadruk moet worden gelegd op projecten die gericht zijn op het vinden van duurzame alternatieven voor kunststoffen voor eenmalig gebruik; verzoekt de EIB op geen enkele manier de ontwikkeling van diepzeemijnbouw te financieren of eraan bij te dragen; is ingenomen met het besluit van de EIB om technische bijstand en projectfinanciering te verlenen in het kader van de wereldwijde methaanafspraak; 23. is ingenomen met de lopende uitgifte van klimaat- en duurzaamheidsobligaties in meerdere valuta; is bovendien ingenomen met de toezegging om zich aan te passen aan de EU-norm voor groene obligaties en eventuele toekomstige “normen voor sociale obligaties”, met name om de transparantie te vergroten, en om de toewijzing van obligaties en de effectrapportage te verbeteren; benadrukt dat dergelijke maatregelen niet mogen leiden tot een verlaging van de normen; Maatschappelijke verantwoordelijkheid, gezondheid en gender 24. is ingenomen met de opname van arbeidsrechten in ESSF-norm 8, en verzoekt om de strikte uitvoering van die norm; verzoekt de EIB ervoor te zorgen dat arbeidsrechten beter in aanmerking worden genomen in haar activiteiten door contractuele bepalingen op te nemen die projectontwikkelaars verplichten arbeidsrisico’s te beoordelen, en ervoor te zorgen dat arbeidsrechten in de gehele toeleveringsketen volledig worden beschermd; verzoekt de EIB bij te dragen aan de ondersteuning van een inclusief herstel na de pandemie door middel van investeringen in de sociale sector, onder meer in energie-efficiënte sociale huisvesting, onderwijs, gezondheid en vaardigheden, en onderstreept het belang van de ontwikkeling van eerlijke, veilige en gezonde arbeidsomstandigheden en de eerbiediging van de arbeidsrechten; 25. is ingenomen met het feit dat de EIB een sleutelrol heeft gespeeld bij de ondersteuning van de respons van de EU op de gezondheidscrisis; verzoekt de EIB te blijven investeren om de volksgezondheidssector veerkrachtiger te maken, de negatieve gevolgen van de pandemie op lange termijn te beperken en de paraatheid voor toekomstige pandemieën te vergroten; 26. onderstreept dat ontwikkelingsinvesteringen waarbij vrouwen betrokken zijn en waarin rekening wordt gehouden met hun behoeften, doeltreffender en duurzamer zijn; verzoekt de EIB bij te dragen aan de volledige uitvoering van de gendertoezeggingen van de EU, met inbegrip van het derde genderactieplan, door systematisch specifiek naar gender uitgesplitste gegevens te verzamelen en openbaar te maken; dringt er bij de EIB op aan het gendereffect van projecten binnen en buiten de EU te beoordelen en verslag uit te brengen over de resultaten van haar beoordelingen; is van mening dat er gegevens moeten worden verzameld over projecten om aan te tonen hoe zij bijdragen tot gendergelijkheid en de empowerment van vrouwen; dringt er bij de EIB op aan het gendereffect van projecten te beoordelen en daartoe contacten te onderhouden met onafhankelijke deskundigen; verzoekt de EIB ervoor te zorgen dat haar adviserende en technische bijstand is toegerust om gendergelijkheid en inclusieve ontwikkeling te bevorderen, met name door over de nodige expertise te beschikken, met bijzonder aandacht voor scholing; benadrukt dat de kredietverlening aan door vrouwen geleide kleine en middelgrote ondernemingen moet worden uitgebreid om een genderevenwichtig herstel te bevorderen; 27. betreurt echter dat de EIB haar oorspronkelijke doelstellingen voor 2021 niet heeft gehaald en dat vrouwen nog steeds ondervertegenwoordigd zijn in hogere functies bij de EIB; verzoekt de EIB daarom meer inspanningen te leveren om het genderevenwicht op alle niveaus van de organisatie te verbeteren; 28. onderstreept de rol van de EIB bij het helpen verwezenlijken van de Europese prioriteiten; verzoekt de EIB ondersteuning te bieden aan projecten in de lidstaten die bijdragen tot de uitvoering van de Europese pijler van sociale rechten, de duurzameontwikkelingsdoelstellingen en de sociale aanbevelingen die in de landspecifieke aanbevelingen zijn vastgesteld in het kader van het Europees Semester; benadrukt het belang van dialoog en overleg met middenveldorganisaties en moedigt de EIB aan zich sterker in te zetten voor dergelijke activiteiten; is ingenomen met de investeringen van de EIB in onderwijs en verzoekt de EIB nogmaals haar investeringen in onderwijs verder op te schroeven om de ernstige gevolgen van de COVID-19-crisis op de onderwijsstelsels wereldwijd te helpen verzachten; NDICI – EIB Global 29. spreekt zijn steun uit voor EIB Global en is van mening dat de EIB een sleutelrol kan spelen bij het ondersteunen van de strategische belangen van de EU; herinnert eraan dat de geografische reikwijdte van de EIB is afgestemd op die van de Wereldbank; verwacht dat de EIB-investeringen in derde landen volledig in overeenstemming zijn met de klimaat-, biodiversiteits- en sociale normen van de EU die van toepassing zijn op leningen binnen de EU en met het EU-beleid voor extern optreden, met inbegrip van investeringen die als uitvoerende partner worden gedaan in het kader van het Global Gateway-initiatief; verzoekt de EIB zich meer in te zetten voor minder ontwikkelde landen en landen die met conflicten en extreme armoede te kampen hebben; dringt aan op een openbare raadpleging over en volledige transparantie van de strategieën in verband met EIB Global, met bijzondere aandacht voor de rol van ontvangende landen en specifieke hoofdstukken over due diligence ten aanzien van mensenrechten; dringt aan op volledige verantwoordingsplicht en transparantie van het bestuursorgaan en de adviesraad van EIB Global, met inbegrip van proactieve publicatie van de agenda’s en notulen van de vergaderingen van haar nieuwe adviesraad; dringt erop aan dat het personeel een passende opleiding krijgt op het gebied van ontwikkeling om hen te helpen bij de uitvoering van de initiatieven van de EU in de wereld en Team Europa; verzoekt de Commissie duidelijkheid te verschaffen over het gebruik van de garanties in het kader van het Europees Fonds voor duurzame ontwikkeling + dat door de EIB en andere financiële instellingen wordt beheerd bij de uitvoering van het Global Gateway-initiatief; 30. herinnert aan het wereldwijde engagement van de EU inzake verdediging en bevordering van de mensenrechten, die ondeelbaar, universeel en onderling afhankelijk zijn; beschouwt de nieuwe ESSF als een goed uitgangspunt, maar herhaalt zijn reeds eerder gedane verzoek om aanvullende maatregelen die nodig zijn om de bescherming van de mensenrechten en de procedures ter voorkoming van mensenrechtenschendingen verder te verbeteren; herinnert eraan dat de EIB rechtstreeks gebonden is door het Handvest van de grondrechten; wijst op de opmerkingen van het Bureau van de Hoge Commissaris van de VN voor de mensenrechten over het ontwerp van het ESSF van de EIB en dringt er bij de EIB op aan deze volledig en snel in aanmerking te nemen, met name die over due diligence ten aanzien van mensenrechten en de integratie van mensenrechten in haar due diligenceprocedures, effectbeoordelingen op het gebied van mensenrechten en de noodzaak om de algemene mensenrechtenverbintenis van de EIB te verankeren in een verantwoordelijkheid voor de eerbiediging van de mensenrechten; dringt erop aan deze kwesties aan de orde te stellen in de komende mensenrechtenverklaring; is er stellig van overtuigd dat de EIB geen leningen mag uitbetalen in geval van duidelijke vergeldingsmaatregelen op het gebied van de mensenrechten; verzoekt de EIB alles in het werk te stellen om lokale gemeenschappen te beschermen, onder meer door financiering in voorkomend geval in te trekken; verwacht voorts onmiddellijke actie wanneer een cliënt of een uiteindelijke begunstigde betrokken is bij vergeldingsmaatregelen tegen een mensenrechten- of milieuactivist; verwacht van de EIB dat zij gevolg geeft aan de reeds lang bestaande verzoeken van het Parlement om dergelijke situaties te vermijden, met name door contractuele vereisten vast te stellen, waaronder het waarborgen van vrije en voorafgaande geïnformeerde toestemming van lokale gemeenschappen, ook voor projecten die via financiële tussenpersonen worden gefinancierd; verwacht dat de EIB haar cliënten vraagt effectbeoordelingen op het gebied van de mensenrechten uit te voeren van hun projecten en de uitvoering van die projecten ter plaatse voortdurend te monitoren, om misbruik, oneerlijke onteigeningen en geweld tegen de lokale bevolking te voorkomen; verzoekt in dit verband de EIB actief in gesprek te gaan met lokale gemeenschappen en die te informeren over hun betreffende rechten, en bijzondere aandacht te besteden aan de invoering van vrije, voorafgaande en geïnformeerde toestemming, met inbegrip van toegang tot het klachtenmechanisme; 31. is van mening dat de uitvoering van EIB Global moet kunnen vertrouwen op voldoende personeel buiten het hoofdkantoor in Luxemburg om aanwezigheid ter plaatse en doeltreffende samenwerking met de Europese Dienst voor extern optreden en zijn delegaties te waarborgen, aangezien deskundigheid en follow-up ter plaatse van projecten cruciaal is voor de ondersteuning van lokale gemeenschappen; dringt aan op een versterking van het personeel ter plaatse, met name van lokale werknemers, om aan de lokale behoeften te voldoen met versterkte technische vaardigheden, met inbegrip van deskundigheid op het gebied van mensenrechten en gendergelijkheid; verwacht dat in 2022 een concreet personeelsplan zal worden gepubliceerd voor de tenuitvoerlegging van EIB Global en verzoekt de EIB dringend de mechanismen voor de bestrijding van fraude, corruptie en ander verboden gedrag te versterken, met name in het kader van haar inspanningen om haar aanwezigheid buiten de EU te vergroten; dringt er bij de EIB op aan haar samenwerking met nationale autoriteiten in partnerlanden uit te breiden; herinnert eraan dat het regionale hoofdkwartier van Nairobi sinds 2019 operationeel is; is ingenomen met het besluit van november 2021 het kantoor op te waarderen tot de nieuwe EIB-hub in Nairobi, die zal leiden tot een soepeler samenwerking met Keniaanse, Afrikaanse, Team Europa- en mondiale partners, tot een betere weerspiegeling van de prioriteiten op het gebied van particuliere en publieke investeringen, en tot een verbreding van de expertise op het gebied van klimaatactie, innovatie en digitale investeringen; 32. benadrukt het belang van samenhang, additionaliteit en efficiëntie van ontwikkelingsfinanciering; verzoekt de EIB in dit verband de samenwerking met belangrijke partners te versterken; verzoekt de EIB de deelname van kleinere actoren op het gebied van ontwikkelingsfinanciering aan haar activiteiten te vergemakkelijken; verzoekt de EIB voorts meer nadruk te leggen op het aantrekken van particuliere investeringen en op het mobiliseren van binnenlandse middelen in minder ontwikkelde landen; Transparantie en governance 33. wijst op het algemene doel om informatie over projecten drie weken voor de goedkeuring door de Raad van bewind te publiceren; is bezorgd over de afname van de transparantie, met name wat betreft het tijdig openbaar maken van informatie over projecten; wijst erop dat in 2010 96,1 % van alle projecten drie weken vóór de goedkeuring door de Raad werd gepubliceerd en in 2020 is afgenomen tot slechts 60 %; merkt op dat deze neerwaartse trend volgens de EIB het gevolg is van de grotere betrokkenheid van bedrijven in de particuliere sector bij de activiteiten van de EIB; betreurt het toenemende gebruik van bepalingen inzake vertrouwelijkheid van bedrijfsinformatie; erkent in dit verband het bijzondere belang van zowel bepalingen inzake vertrouwelijkheid van bedrijfsinformatie, met name voor kmo’s, als transparantie als kernelement bij de bescherming van democratische beginselen, waaronder de mensenrechten, en verzoekt de EIB daartussen een evenwicht te vinden, rekening houdend met het feit dat EIB-fondsen publieke middelen zijn en altijd onderworpen moeten zijn aan publieke controle en verantwoordingsplicht; dringt aan op meer transparantie en verantwoordingsplicht, ook jegens de EU-instellingen, met name het Parlement; wijst er bovendien op dat enkele recente projecten waarvoor een milieueffectbeoordeling vereist was, pas na goedkeuring zijn gepubliceerd; herinnert er voorts aan dat de beste norm met betrekking tot particuliere investeerders erin bestaat alle projecten ten minste dertig dagen vóór de goedkeuring ervan te publiceren en dat de Internationale Financieringsmaatschappij (een onderdeel van de Wereldbankgroep), die alleen projecten in de particuliere sector financiert, milieueffectbeoordelingen zestig dagen voordat financieringsbesluiten worden genomen, publiceert; herinnert eraan dat beursgenoteerde ondernemingen moeten opereren volgens de toepasselijke kapitaalmarktregelgeving, die onder meer bepalingen bevat inzake het delen van informatie; wijst op de recente aanbevelingen van de Europese Ombudsman over de noodzaak voor de EIB om een “meer ambitieuze benadering van haar openbaarmakingspraktijk” te hanteren, te handelen in overeenstemming met de transparantiewetgeving van de EU en transparanter te zijn met betrekking tot de potentiële milieueffecten van de projecten die zij financiert; dringt er bij de EIB op aan deze aanbevelingen zo spoedig mogelijk uit te voeren; 34. verzoekt nogmaals om een interinstitutioneel akkoord tussen het Parlement en de EIB teneinde de toegang tot EIB-documenten en -gegevens te verbeteren en de democratische verantwoordingsplicht te versterken, met inbegrip van de mogelijkheid om vragen met verzoek om schriftelijk antwoord in te dienen bij de EIB, alsook om hoorzittingen en economische dialogen te organiseren; 35. verzoekt de EIB om het Parlement beter op de hoogte te houden van haar besluiten, de geboekte vooruitgang en de gevolgen van haar kredietverleningsactiviteiten, met name door middel van een reguliere gestructureerde dialoog; 36. beschouwt het nieuwe transparantiebeleid als een gemiste kans; verzoekt de EIB zich te buigen over kritische beoordelingen en betreurt het dat de EIB volledig is voorbijgegaan aan de zeer duidelijke eisen van het Parlement om haar transparantiebeleid te verbeteren in overeenstemming met de beste praktijken en normen van andere financiële instellingen; is ingenomen met de publicatie van verklaringen inzake additionaliteitseffecten voor de verrichtingen van de EIB als onderdeel van haar kader voor additionaliteits- en impactmeting; betreurt het dat in het nieuwe beleid slechts geringe vorderingen worden gemaakt op het gebied van proactieve publicatie, ook voor projecten van meer dan 50 miljoen EUR die door financiële intermediairs worden uitgevoerd, ondanks de noodzaak voor de EIB om te werken volgens het beginsel van “veronderstelde openbaarmaking” om haar taak als publieke bank van de EU te vervullen; merkt op dat het nieuwe beleid de EIB niet verplicht om proactief informatie over projectselectie te publiceren, met name due diligence-informatie, alvorens de Raad van bewind van de EIB een besluit neemt, in overeenstemming met de praktijken van internationale financiële instellingen; is ook bezorgd over de uitzonderingen op de toegang tot documenten op basis van commerciële belangen van derden en de richtlijn marktmisbruik (8) ; betreurt bovendien dat het beleid niet voorziet in tijdige openbaarmaking van de notulen van de Raad van bewind en de directie; dringt erop aan dat deze tekortkomingen dringend worden aangepakt; dringt erop aan dat het transparantiebeleid wordt afgestemd op dat van de Europese Bank voor Wederopbouw en Ontwikkeling inzake de verplichte openbaarmaking van intermediairs van projecten met grote milieurisico’s en verzoekt nogmaals om de transparantievereisten die zijn afgestemd op die voor waterkracht uit te breiden tot alle infrastructuurprojecten, met inbegrip van projecten die door financiële intermediairs worden gefinancierd; 37. dringt in dit verband aan op een ambitieuze norm voor financiële intermediairs op basis van strenge fiscale, transparantie-, milieu- en sociale normen; dringt er bij de EIB op aan zo spoedig mogelijk haar model voor contractuele bepalingen inzake milieuaangelegenheden te wijzigen en dienovereenkomstig de contracten met financiële intermediairs dusdanig aan te passen dat eisen worden gesteld met betrekking tot de te verzamelen en te publiceren milieu-informatie; beklemtoont echter dat dergelijke nieuwe eisen geen negatieve gevolgen mogen hebben voor de toegang van kmo’s tot financiering; 38. neemt kennis van de geactualiseerde gedragscode en is ingenomen met de strengere regels inzake belangenconflicten en de toezegging tot een periodieke herziening; betreurt het dat er, ondanks herhaalde verzoeken, geen bepaling is die vicepresidenten uitsluit van het toezicht op activiteiten in hun land van herkomst, en dringt erop aan dat dit in de volgende herziening wordt aangepakt; 39. uit zijn ernstige bezorgdheid over het gebrek aan sociale dialoog binnen de EIB, met name om zorgen over beschuldigingen van pesterijen, de werkomgeving en werkomstandigheden weg te nemen; verwacht van het management van de EIB dat het nultolerantie ten aanzien van alle vormen van wangedrag waarborgt en met spoed met de nodige veranderingen komt om wangedrag te voorkomen; dringt er bij het management van de EIB op aan een echte dialoog aan te gaan met het personeel om aan hun zorgen tegemoet te komen en om vertrouwen en een cultuur van verantwoording te bevorderen; moedigt de bank aan om enquêtes en raadplegingen onder haar personeel te houden; 40. verzoekt de Commissie de redenen voor haar advies in het kader van de artikel 19-procedure bekend te maken; Nultolerantie ten aanzien van fraude 41. neemt kennis van het nieuwe fraudebestrijdingsbeleid en onderstreept het belang van inclusieve samenwerking bij de ontwikkeling van belangrijke beleidsinstrumenten voor fraudebestrijding; is bezorgd dat het beleid van de EIB inzake de bestrijding van het witwassen van geld en de financiering van terrorisme geen oplossing biedt voor belangrijke tekortkomingen, namelijk de opname van de vereisten van de vierde antiwitwasrichtlijn van de EU (9) , met name de publicatie van “ken-uw-klant”-controles voordat een project wordt goedgekeurd; betreurt voorts het gebrek aan verbetering van de normen inzake transparantie, met name de verplichting om de verstrekking van directe en indirecte leningen afhankelijk te maken van de publicatie door de begunstigden van hun belasting- en boekhoudgegevens en van de financiële intermediairs die betrokken zijn bij financieringsverrichtingen; betreurt het feit dat de EIB geen opdracht heeft gegeven tot onafhankelijke controles van haar toepassing van de antiwitwasnormen; verwacht van de EIB dat zij zich aanpast aan het zich ontwikkelende regelgevingskader en de veranderende praktijken van de EU op het gebied van de bestrijding van het witwassen van geld en de financiering van terrorisme, teneinde de bank in staat te stellen daadwerkelijk te voorkomen dat zij betrokken wordt bij verboden gedragingen en om corrigerende maatregelen te nemen, met name door entiteiten uit te sluiten, middelen terug te vorderen en andere contractuele en juridische rechtsmiddelen aan te wenden; 42. verzoekt de EIB zich ertoe te verbinden haar beleid ter bestrijding van belastingfraude, belastingontduiking en belastingontwijking te versterken, onder meer door geen financiering te verstrekken aan begunstigden en financiële intermediairs met een bewezen slechte staat van dienst en niet samen te werken met financiële partners voor wie hetzelfde geldt; verzoekt de EIB preventieve maatregelen te nemen en regelmatige belastingcontroles te verrichten met betrekking tot niet-coöperatieve belastingjurisdicties, belasting- en begrotingsfraude en belastingontduiking, alsook illegale en agressieve belastingontwijking; verzoekt de EIB de verstrekking van directe en indirecte leningen afhankelijk te stellen van de publicatie door de begunstigden van belasting- en boekhoudkundige gegevens voor ieder land en aan het delen van gegevens over de uiteindelijke begunstigden en financiële intermediairs die betrokken zijn bij financieringsverrichtingen door in de contracten met haar cliënten een specifieke bepaling op te nemen; verzoekt de EIB-groep haar beleid ten aanzien van gebrekkig gereguleerde, niet-transparante en niet-coöperatieve jurisdicties en haar goed bestuur op belastinggebied af te stemmen op de veranderende Europese en internationale regelgeving op het gebied van fiscale integriteit, alsook normen en beleid inzake goed bestuur op belastinggebied; onderstreept dat internationale samenwerking van cruciaal belang is voor de doeltreffende bestrijding van fraude, corruptie en ander verboden gedrag; verzoekt de EIB vermoedelijke verboden gedragingen door te verwijzen naar autoriteiten binnen en buiten de EU voor verder onderzoek en strafrechtelijke vervolging, en desgevraagd bijstand te verlenen; 43. verzoekt nogmaals om de financiering op te schorten wanneer lokale autoriteiten in kennis zijn gesteld en/of juridische procedures hebben ingeleid tegen mogelijke inbreuken op de desbetreffende wetgeving, ten minste totdat de onderzoeken en gerechtelijke procedures op nationaal niveau zijn afgerond; 44. brengt in herinnering dat de Commissie de EIB heeft gevraagd meer informatie te delen over de effectieve toepassing van contractuele bepalingen op grond waarvan de EIB financiering kan opschorten of intrekken, en verwacht dat het Parlement volledige toegang heeft tot deze informatie; dringt aan op grondig toezicht, waarbij volledig rekening wordt gehouden met de punten van zorg van betrokken partijen en belanghebbenden, met name op het gebied van schendingen van mensenrechten en de rechtsstaat; 45. verzoekt de EIB nogmaals met klem de onafhankelijkheid en doeltreffendheid van het klachtenmechanismebureau en de afdeling fraudeonderzoek te versterken; spreekt zijn bezorgdheid uit dat er in ten minste een zeer duidelijk verslag over het klachtenmechanisme wordt geconcludeerd dat de milieu- en sociale normen van het EIB waren geschonden; is dan ook ingenomen met het feit dat de bank naar aanleiding van een verslag over het klachtenmechanisme actie heeft ondernomen om de uitbetaling op te schorten; is echter van mening dat hieruit lering kan worden getrokken voor het verbeteren van het onderzoek naar de conformiteit van projecten met het eigen beleid van de bank en van de voorlichting van het publiek over projecten; pleit ervoor dat de bank voor complexe projecten om bijstand van lokale milieu- en sociale deskundigen verzoekt, teneinde projecten grondiger te beoordelen en een beter inzicht te verwerven in specifieke contexten; verzoekt de EIB voorts ervoor te zorgen dat de normen gedurende de gehele projectcyclus worden nageleefd en corrigerende maatregelen te nemen wanneer niet aan de normen wordt voldaan, hetzij door doeltreffende, zinvolle en onmiddellijke corrigerende maatregelen te nemen, indien mogelijk, hetzij door het project snel stop te zetten; uit zijn bezorgdheid over het feit dat, wanneer een project een belangenconflict met zich mee kan brengen, het nog steeds onduidelijk is hoe de veroorzaakte schade zal worden beperkt; verzoekt de EIB zich ertoe te verbinden haar transparantiecultuur te versterken door de ethische belangenvertegenwoordiging verder te versterken, met name door een transparantieregister in te voeren dat de leden van de directie van de Bank verplicht hun bijeenkomsten met belangenvertegenwoordigers openbaar te maken; dringt er voorts bij de EIB op aan ervoor te zorgen dat voordat naar de privésector wordt overgestapt een toereikende afkoelingsperiode in acht wordt genomen, welke wordt vastgesteld in overeenstemming met de recente aanbevelingen van de Europese Ombudsman met betrekking tot de Europese Bankautoriteit en het Europees Defensieagentschap, aangezien dit niet alleen een risico vormt voor de reputatie van de EIB, maar ook voor haar onafhankelijkheid; 46. is ingenomen met de werkafspraak met het Europees Openbaar Ministerie en dringt aan op de volledige en zorgvuldige uitvoering ervan, met name wat betreft het melden; 47. is ingenomen met de ondertekening van een werkafspraak tussen de EIB en Europol op 29 oktober 2021, die tot doel heeft de uitwisseling van informatie en deskundigheid in de strijd tegen fraude en corruptie te vergemakkelijken; verwacht dat deze regeling volledig ten uitvoer wordt gelegd; 48. roept de EIB nogmaals op om haar relatie met de Europese Ombudsman en het Europees Bureau voor fraudebestrijding (OLAF) te verbeteren; 49. is ingenomen met de hernieuwde tripartiete overeenkomst tussen de Europese Rekenkamer, de EIB en de Commissie, die de controlerechten van de Rekenkamer met betrekking tot de door de EIB beheerde ontvangsten en uitgaven van de EU daadwerkelijk moet versterken, met inachtneming van de bestaande bepalingen inzake vertrouwelijkheid van gegevens; merkt echter op dat gegevens over de activiteiten van de EIB met betrekking tot de eigen middelen buiten de reikwijdte en het mandaat van de controles van de Rekenkamer blijven; o o o 50. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie en de Europese Investeringsbank. Het Europees Parlement, – gezien het overzicht van activiteiten 2020 van de Europese Investeringsbank (EIB), dat op 20 januari 2021 is gepubliceerd, – gezien het financieel verslag 2020 van de EIB, dat op 3 mei 2021 is gepubliceerd, en het verslag over de financierings- en leningsactiviteiten van de EIB in 2020, dat op 5 mei 2021 is gepubliceerd, – gezien het activiteitenplan 2020 van de EIB-groep, dat op 12 december 2019 door de Raad van Bewind van de EIB is goedgekeurd en op 30 januari 2020 is gepubliceerd, – gezien het verslag 2020 over het Europees Fonds voor strategische investeringen (EFSI) van de EIB aan het Europees Parlement en de Raad betreffende de financierings- en investeringsverrichtingen van de EIB-groep in het kader van het EFSI in 2020, – gezien de routekaart voor het klimaat 2021-2025 van de EIB-groep, die in november 2020 door de Raad van Bewind van de EIB is goedgekeurd en op 14 december 2020 is gepubliceerd, en de klimaatstrategie van de EIB, die in november 2020 is goedgekeurd en op 15 november 2020 is gepubliceerd, – gezien de leidende beginselen van de EIB voor de beste bancaire praktijken, die in 2018 door de Raad van Gouverneurs van de EIB zijn goedgekeurd en op 3 oktober 2018 zijn gepubliceerd, – gezien het duurzaamheidsverslag 2020 van de EIB-groep, dat op 27 mei 2021 is gepubliceerd, en het verslag getiteld “EIB 2020 Sustainability Disclosures in accordance with SASB Framework (Sustainability Accounting Standards Board)” (Informatieverschaffing over duurzaamheid 2020 van de EIB overeenkomstig het kader van de Sustainability Accounting Standards Board (SASB)), dat in april 2021 is gepubliceerd, – gezien het kader voor milieu- en sociale duurzaamheid van de EIB-groep, dat op 2 februari 2022 is goedgekeurd, – gezien de nota met richtsnoeren voor EIB-ontwikkelaars inzake milieu- en sociale prestaties in het kader van door de EIB gefinancierde verrichtingen in reactie op de COVID-19-crisis, die op 29 mei 2020 is goedgekeurd, – gezien het verslag over de uitvoering van het transparantiebeleid van de EIB-groep in 2020, dat op 16 april 2021 is gepubliceerd, – gezien de brochure van 2 februari 2021 getiteld “European Investment Bank’s engagement with civil society – 2020 highlights” (Samenwerking van de Europese Investeringsbank met maatschappelijke organisaties – hoogtepunten 2020), – gezien de jaarverslagen van het Comité ter controle van de boekhouding van de EIB voor het jaar 2020, die op 8 oktober 2021 zijn gepubliceerd, – gezien het activiteitenverslag over fraudeonderzoek 2020 van de EIB, dat op 29 juli 2021 is gepubliceerd, – gezien het activiteitenverslag over compliance 2020 van de EIB, dat op 10 mei 2021 is gepubliceerd, – gezien het jaarverslag 2020 van het Comité ethiek en compliance van de EIB, dat op 29 september 2021 is gepubliceerd, en de werkingsregels van dit comité, – gezien de gedragscodes voor het personeel van de EIB-groep, de leden van het Comité ter controle van de boekhouding en de Directie van de EIB, – gezien het verslag over informatieverstrekking over het risicobeheer 2020 van de EIB-groep, dat op 9 augustus 2021 is gepubliceerd, en haar verklaring op hoog niveau over risicobereidheid, – gezien het EIB-verslag over de Europese investeringsadvieshub 2020, dat op 15 juli 2021 is gepubliceerd, – gezien de artikelen 3 en 9 van het Verdrag betreffende de Europese Unie, – gezien de artikelen 15, 126, 174, 175, 208, 209, 271, 308 en 309 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU), Protocol nr. 5 bij het VWEU betreffende de statuten van de EIB en Protocol nr. 28 bij het VWEU betreffende economische, sociale en territoriale samenhang, – gezien het reglement van orde van de EIB, – gezien het tripartiete akkoord tussen de Europese Commissie, de Europese Rekenkamer en de Europese Investeringsbank (hierna “het tripartiete akkoord” genoemd), dat in november 2021 in werking is getreden, – gezien zijn resolutie van 7 juli 2021 over de controle van de financiële activiteiten van de Europese Investeringsbank – jaarverslag 2019 (1) , – gezien Verordening (EU) 2020/852 van het Europees Parlement en de Raad van 18 juni 2020 betreffende de totstandbrenging van een kader ter bevordering van duurzame beleggingen en tot wijziging van Verordening (EU) 2019/2088 (2) (de taxonomieverordening van de EU), – gezien Verordening (EU) 2016/679 van het Europees Parlement en de Raad van 27 april 2016 betreffende de bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens en betreffende het vrije verkeer van die gegevens en tot intrekking van Richtlijn 95/46/EG (algemene verordening gegevensbescherming) (3) , – gezien Verordening (EG) nr. 1049/2001 van het Europees Parlement en de Raad van 30 mei 2001 inzake de toegang van het publiek tot documenten van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie (4) , – gezien Richtlijn (EU) 2018/843 van het Europees Parlement en de Raad van 30 mei 2018 tot wijziging van Richtlijn (EU) 2015/849 inzake de voorkoming van het gebruik van het financiële stelsel voor het witwassen van geld of terrorismefinanciering, en tot wijziging van de Richtlijnen 2009/138/EG en 2013/36/EU (5) (de vijfde antiwitwasrichtlijn), – gezien artikel 54 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie begrotingscontrole ( A9-0173/2022 ), A. overwegende dat de EIB krachtens het Verdrag moet bijdragen tot integratie, economische en sociale samenhang en regionale ontwikkeling in de EU, overeenkomstig artikel 309 VWEU en Protocol nr. 28, alsook tot een evenwichtige en ongestoorde ontwikkeling van de interne markt; B. overwegende dat de EIB-groep zich blijft inspannen om het aandeel van haar financiering ter ondersteuning van klimaatactie en milieuduurzaamheid verder te vergroten, en sterk gericht blijft op haar wettelijke opdracht om cohesie te ondersteunen; C. overwegende dat overheidsbeleidsdoelstellingen zoals territoriale en sociale cohesie, duurzame ontwikkeling en de bestrijding van (jeugd)werkloosheid, armoede en sociale uitsluiting het centrale aandachtspunt en streefdoel van de EIB moeten zijn in het kader van haar taak om bij te dragen tot de evenwichtige en ongestoorde ontwikkeling van de interne markt; D. overwegende dat de EIB gebonden is aan het Handvest van de grondrechten van de EU en dat de mensenrechtenbeginselen zijn opgenomen in haar zorgvuldigheidsprocedures en -normen, met inbegrip van openbaar beschikbare beoordelingen vooraf; E. overwegende dat de EIB het voortouw heeft genomen bij het aanpakken van de COVID-19-crisis in de Europese Unie, met name door haar steentje bij te dragen met een programma voor snelle steun dat gericht was op de klanten en sectoren die het zwaarst getroffen waren door de crisis, en daarnaast in 2020 een nieuw instrument tot stand heeft gebracht – het pan-Europees Garantiefonds – dat voorziet in het broodnodige kapitaal voor kleine en middelgrote ondernemingen (kmo’s); F. overwegende dat de EIB in november 2019 de ambitie heeft uitgesproken om al haar financieringsactiviteiten uiterlijk eind 2020 af te stemmen op de beginselen en doelstellingen van de Overeenkomst van Parijs en haar werkzaamheden te coördineren met de Europese Dienst voor extern optreden en de Europese Bank voor Wederopbouw en Ontwikkeling; G. overwegende dat de wereldwijde uitbraak van de COVID-19-pandemie in maart 2020 een aanzienlijke inspanning van de EIB heeft gevergd om extra steun te verlenen aan het bedrijfsleven en met name aan kmo’s, die bijzonder hard zijn getroffen door de gevolgen van de crisis, en bij te dragen tot de EU-doelstellingen; H. overwegende dat de AAA-rating van de EIB noodzakelijk is om op de markt voldoende financieringsbronnen tegen de voordeligste tarieven te vinden, en derhalve behouden moet blijven; I. overwegende dat de EIB toegevoegde waarde moet bieden met de hoogste mate van integriteit, goed bestuur, transparantie en verantwoording en in overeenstemming met de toepasselijke beste bancaire praktijken; J. overwegende dat de bestrijding van alle vormen van witwassen van geld, terrorismefinanciering, georganiseerde misdaad en schadelijke belastingpraktijken voor de EIB altijd een prioriteit moet blijven; K. overwegende dat de EIB buiten de EU een belangrijke rol speelt door haar activiteiten in verband met externe leningen, als de grootste multilaterale financiële instelling ter wereld; Prestaties van de financiële verrichtingen van de EIB 1. neemt er nota van dat de EIB in 2020 voor 66,1 miljard EUR aan nieuwe leningen heeft ondertekend, wat in overeenstemming is met het streefcijfer van het activiteitenplan voor 2020 en meer is dan in 2019 (63,3 miljard EUR) en 2018 (55,6 miljard EUR); wijst erop dat het grootste deel is toegewezen aan Italië, Spanje en Frankrijk (respectievelijk 15 %, 13 % en 11 % van het totaal aantal transacties) en dat de sectoren vervoer, globale leningen en energie de grootste percentages hebben gekregen (respectievelijk 29,3 %, 20,5 % en 14,9 %); 2. herhaalt zijn oproep voor een eerlijke en transparante geografische verdeling van projecten en investeringen, met aandacht voor minder ontwikkelde regio’s, met name op het gebied van innovatie, digitalisering en infrastructuur, met het oog op de bevordering van inclusieve groei en economische, sociale en territoriale convergentie en cohesie; dringt er bij de EIB op aan terugkerende tekortkomingen aan te pakken die bepaalde regio’s en landen ervan weerhouden de financiële activiteiten van de EIB ten volle te benutten; 3. stelt vast dat het uitstaande volume aan ondertekende leningen per 31 december 2020 licht was gedaald tot 558,7 miljard EUR (ten opzichte van 560,3 miljard EUR eind 2019), waarvan 82,2 % voor projecten binnen de EU (81,4 % in 2019); neemt er nota van dat de portefeuille aan uitbetaalde leningen van de EIB 444,6 miljard EUR bedroeg, ten opzichte van 447,5 miljard EUR eind 2019; 4. neemt er nota van dat de uitbraak van COVID-19 het uitbetalingsprofiel van de EIB in 2020 aanzienlijk heeft gewijzigd en dat meer dan 50 % van het streefcijfer in de eerste helft van het jaar is bereikt doordat de bank de bestaande uitbetalingspijplijn versneld heeft afgehandeld en haar prioriteiten in dit verband heeft herzien ter ondersteuning van de liquiditeitsbehoeften van haar klanten; neemt er nota van dat de uitbetalingen in 2020 58,3 miljard EUR bedroegen; 5. neemt er nota van dat de EIB voor 2020 een nettowinst van 1,7 miljard EUR heeft gerapporteerd, in vergelijking met 2,4 miljard EUR in 2019; 6. neemt met waardering nota van de rol van de EIB als grootste supranationale emittent van obligaties waarvan de opbrengsten voor groene en sociale doeleinden worden gebruikt, alsook van de toenemende belangstelling van duurzame beleggers voor dit soort emissies in de context van de Europese Green Deal en de taxonomieverordening van de EU; neemt er nota van dat de EIB in 2020 een recordbedrag ter waarde van 10,5 miljard EUR aan emissies in duurzame schuldproducten heeft genoteerd; 7. neemt er nota van dat als gevolg van de vervanging van het aandeel van het Verenigd Koninkrijk in het kapitaal van de EIB het gestorte kapitaal van de EIB met 0,5 miljard EUR is toegenomen en haar opvraagbare kapitaal is toegenomen ten opzichte van de situatie vóór de Brexit; 8. stelt vast dat de totale kredietportefeuille goed is blijven presteren, met eind 2020 slechts 0,4 % aan waardevermindering onderhevige leningen (tegenover 0,4 % eind 2019); merkt op dat het aandeel van betalingen die meer dan 90 dagen achterstallig zijn zeer laag blijft en eind 2020 in totaal 117,1 miljoen EUR bedroeg (tegenover 146,0 miljoen EUR eind 2019) en slechts 0,03 % van de risicoportefeuille vertegenwoordigde; 9. stelt met waardering vast dat de EIB, ondanks de algemene context van onzekerheid op de mondiale financiële markten als gevolg van de COVID-19-pandemie, nog steeds een solide liquiditeitspositie heeft; beklemtoont dat de totale liquiditeitsratio van de EIB ruim binnen de interne limieten blijft en 78,1 % van de verwachte netto-uitstroom van kasmiddelen dekt (tegenover 88,6 % in 2019); 10. verzoekt de EIB om door middel van haar leningsactiviteiten voor sociale, groene en duurzame projecten prioriteit te geven aan de uitvoering van de duurzameontwikkelingsdoelstellingen van de Agenda 2030 voor duurzame ontwikkeling van de VN; 11. verzoekt de EIB een actieve rol te spelen bij de ondersteuning van projecten die bijdragen tot de rechtvaardige transitie, zoals onderzoek, innovatie en digitalisering, de toegang van kmo’s tot financiering, en sociale investeringen en vaardigheden; herhaalt zijn oproep aan de EIB om voorrang te geven aan gerichte financiering van initiatieven ten behoeve van de rechtvaardige transitie, rekening houdend met de additionaliteit die de EIB-financiering kan bieden in combinatie met andere bronnen; wijst er bovendien op dat coördinatie met andere financieringsinstrumenten van cruciaal belang is, aangezien de EIB deze initiatieven niet allemaal alleen kan financieren; 12. merkt op dat in de huidige moeilijke context (een pandemie die nog steeds niet voorbij is en de Russische agressie jegens Oekraïne) de kloof tussen de economische situatie en de capaciteiten van de lidstaten is toegenomen, en beklemtoont dat het belangrijk is te waarborgen dat de zwaarst getroffen regio’s en landen zich kunnen aanpassen aan de nieuwe omstandigheden zodat niemand achterblijft; Acties met betrekking tot de COVID-19-pandemie 13. feliciteert de EIB-groep met het feit dat zij ondanks de COVID-19-uitbraak volledig operationeel is kunnen blijven en haar activiteiten volgens de normale bedrijfsvoering heeft kunnen voortzetten; wijst erop dat de COVID-19-pandemie geen rechtstreekse materiële nadelige financiële gevolgen voor de EIB heeft gehad; 14. neemt er nota van dat de Commissie en de EIB-groep in maart en april 2020 1 miljard EUR aan beschikbare EFSI-middelen naar bestaande door het Europees Investeringsfonds (EIF) beheerde garantie-instrumenten (InnovFin SMEG en Cosme-LGF) hebben omgeleid ten behoeve van de zwaar getroffen kmo- en midcapsector in de EU; 15. stelt vast dat de EIB financiering beschikbaar heeft gesteld voor investeringen in de sector gezondheidszorg, zoals investeringen van Europese bedrijven die betrokken zijn bij onderzoek naar vaccins en de ontwikkeling van therapeutische en diagnostische oplossingen ter bestrijding van COVID-19; neemt er nota van dat de transacties van de EIB-pijplijn voor gezondheidszorg eind 2020 5,2 miljard EUR bedroegen, waarvan 175 miljoen EUR voor toegepast onderzoek naar COVID-19-vaccins; 16. verzoekt de EIB prioriteit te blijven geven aan investeringen in gezondheidsinfrastructuur, opleiding van personeel en in de kwaliteit van de nationale gezondheidszorg, teneinde de ongelijkheid tussen landen te verminderen; 17. is ingenomen met de rol van de EIB in het succes van het COVID-19-vaccin van BioNTech door in juni 2020 een leenfaciliteit van 100 miljoen EUR te ondertekenen, waarmee de EIB de eerste financiële investeerder was die zich achter het COVID-19-vaccinprogramma van BioNTech schaarde; 18. beklemtoont dat de EIB tegelijkertijd steun heeft geboden aan mondiale programma’s voor de verdeling van COVID-19-vaccins, met name in ontwikkelingslanden; 19. benadrukt dat de EIB-groep 6,5 miljard EUR heeft toegezegd voor steun aan landen buiten de EU, waaronder meer dan 1 miljard EUR aan Oekraïne voor infrastructuur, milieu, innovatie en het herstel na COVID-19, en 1,7 miljard EUR ter ondersteuning van sociaal en economisch herstel in de Westelijke Balkan na de COVID-19-pandemie als onderdeel van een door de Commissie aangekondigd financieel steunpakket voor de regio ter waarde van 3,3 miljard EUR; 20. wijst erop dat de EIB-groep in maart 2020 een actieplan voor steun heeft ingevoerd dat tot doel heeft tot 28 miljard EUR beschikbaar te stellen voor kmo’s die door de COVID-19-uitbraak getroffen zijn; neemt er nota van dat de EIB tussen het uitbreken van de pandemie en eind 2020 172 op zichzelf staande verrichtingen heeft goedgekeurd voor een totaalbedrag van 33,9 miljard EUR (op een totaal goedgekeurd volume van 82,8 miljard EUR) en dat zij ook 68 bestaande kredietlijnen heeft aangevuld met in totaal 4,6 miljard EUR; 21. is ingenomen met de instelling van het pan-Europees Garantiefonds als nieuw instrument binnen de portefeuille van de EIB dat tot 200 miljard EUR aan aanvullende financiering zal verstrekken; neemt er nota van dat de EIB per 31 december 2020 2,7 miljard EUR aan financiering had goedgekeurd, met als doel in totaal 27,8 miljard EUR aan financiering beschikbaar te stellen; EIB-steun in het kader van belangrijke beleidsterreinen 22. is verheugd dat in oktober 2020 het thematisch verslag over de evaluatie van de EIB-financiering voor cohesie van 2007 tot 2018 is goedgekeurd; merkt op dat de EIB gedurende het grootste deel van de geëvalueerde periode haar jaarlijkse doelstellingen voor cohesiefinanciering heeft gehaald, de laatste jaren evenwel met steeds grotere moeite; 23. neemt er nota van dat de leningen van de EIB voor cohesie in de periode van 2014 tot 2020 in totaal 123,8 miljard EUR bedroegen en dat deze leningen alleen al in 2020 19,5 miljard EUR bedroegen; merkt voorts op dat in 2020 34 % van alle EIB-transacties binnen de EU‑27 bestemd was voor projecten en begunstigden in minder ontwikkelde regio’s en overgangsregio’s die door de EIB als prioritaire cohesieregio’s zijn aangemerkt; 24. is zich ervan bewust dat de economische gevolgen van de COVID-19-pandemie de structurele verschillen tussen de lidstaten hebben vergroot, waardoor de wettelijke opdracht van de EIB om cohesie te ondersteunen des te noodzakelijker is geworden; is in dit verband verheugd dat de EIB haar oriënterende nota 2021-2027 over cohesie heeft goedgekeurd; neemt er nota van dat de EIB ernaar streeft uiterlijk in 2025 45 % van haar jaarlijkse EU-leningen aan cohesieregio’s te verstrekken, en verzoekt de EIB jaarlijks verslag uit te brengen over de verwezenlijking van de streefdoelen en prioriteiten van de oriënterende nota over cohesie; 25. neemt er nota van dat het EIF in 2020 het proefproject vaardigheden- en onderwijsgarantie heeft opgezet om investeringen in onderwijs, opleiding en vaardigheden te stimuleren, en dat het initiatief zeer geschikt is om in te spelen op de toekomstige behoeften van de arbeidsmarkten, aangezien bijzondere aandacht wordt besteed aan de digitale en groene transitie; 26. herhaalt zijn oproep om de technische bijstand voor lokale en regionale autoriteiten te versterken, in overeenstemming met het EIB-beleid van “kredietverschaffing, blending en adviesverlening”, en eveneens hun financiële deskundigheid te versterken, met name in regio’s met een geringe investeringscapaciteit, en dringt tevens aan op een versterking van projecten die voor meerdere lidstaten van gemeenschappelijk belang zijn en die een zodanige omvang of aard kennen dat zij vóór de goedkeuring van het project niet volledig kunnen worden gefinancierd met de diverse middelen die beschikbaar zijn in de afzonderlijke lidstaten, teneinde de toegang tot EIB-financiering te verbeteren; verzoekt de EIB-groep de samenwerking met nationale stimuleringsbanken en -instellingen te intensiveren; 27. neemt er nota van dat de EIB in 2020 haar in 2015 tijdens de klimaatconferentie van Parijs aangekondigde streefdoel heeft verwezenlijkt om in de vijfjarige periode van 2016 tot 2020 100 miljard USD aan financiering ter bestrijding van de klimaatnoodtoestand te verstrekken; benadrukt dat de EIB alleen al in 2020 ongeveer 24,2 miljard EUR (tegenover 19,3 miljard EUR in 2019) heeft geïnvesteerd in klimaatactie, waarmee zij haar oorspronkelijke streefdoel van 28 % heeft overtroffen en een recordniveau van 37,4 % aan klimaatfinanciering heeft bereikt, wat bevestigt dat de EIB de grootste multilaterale financier van klimaatactie is; 28. neemt er nota van dat de EIB haar aandeel financiering voor klimaatactie en milieuduurzaamheid blijft opvoeren, met als doel dat dit uiterlijk in 2025 50 % van haar bedrijfsactiviteiten zal uitmaken; 29. neemt er nota van dat de EIB in juli 2020 als leidraad voor het EIB-personeel methoden heeft ontwikkeld om de koolstofvoetafdruk van de door de bank gefinancierde investeringsprojecten te berekenen; neemt nota van het besluit van de EIB om de financiering van projecten die negatief zijn voor het klimaat en betrekking hebben op traditionele fossiele brandstoffen te weigeren; verzoekt de EIB groene projecten te stimuleren om de energietransitie en de verwezenlijking van de doelstellingen van Parijs te vergemakkelijken; 30. is ingenomen met de oprichting van het City Climate Gap Fund, een nieuwe adviesvoorziening die erop gericht is in een vroeg stadium bijstand te bieden ter ondersteuning van slimme klimaatprojecten in steden in ontwikkelings- en opkomende landen; 31. neemt er nota van dat de EIB een methode voor beoordeling op het niveau van de tegenpartij heeft ontwikkeld, bekend als de “Climate Risk Screening Tool”, die sinds juli 2020 wordt gebruikt voor de beoordeling en monitoring van het klimaatrisico in de gehele portefeuille van de EIB-groep en voor de rapportage aan de bestuursorganen van de EIB-groep; 32. neemt er nota van dat het proces van actualisering van het milieu- en sociaal beleid van de EIB-groep in 2020 van start is gegaan en heeft geleid tot de goedkeuring van het nieuwe kader voor milieu- en sociale duurzaamheid in februari 2022; is ingenomen met de herziene milieu- en sociale normen van de EIB die in het kader zijn opgenomen, met name de normen betreffende arbeidsrechten, biodiversiteit en milieubescherming; merkt op dat de EIB gebonden is aan het Handvest van de grondrechten van de EU en dat de mensenrechtenbeginselen volledig zijn opgenomen in haar zorgvuldigheidsprocedures en -normen op projectniveau, met inbegrip van de mogelijkheid om uitbetalingen op te schorten in geval van ernstige schendingen van de mensenrechten; stelt tevreden vast dat de EIB en haar ontwikkelaars verplicht zijn om in het kader van de beoordeling van de milieu- en sociale effecten rekening te houden met de mensenrechten; verzoekt de EIB en haar intermediairs nadere gegevens openbaar te maken over feitelijke sociale en milieurisico’s of -effecten die verband houden met verrichtingen die via partners worden uitgevoerd; wijst erop dat eventuele nieuwe vereisten geen bijkomende bureaucratie voor kmo’s mogen veroorzaken; verzoekt de EIB ervoor te zorgen dat haar klachtenmechanisme gemakkelijk toegankelijk, tijdig en doeltreffend is, zodat mogelijke mensenrechtenschendingen in het kader van projecten waarbij de EIB betrokken is kunnen worden opgespoord en verholpen; verzoekt de EIB hierover verslag uit te brengen aan het Parlement en de EIB-Raad van Gouverneurs; 33. merkt op dat de trans-Anatolische gaspijpleiding en de trans-Adriatische pijpleiding misschien niet in overeenstemming zijn met de doelstellingen van de Overeenkomst van Parijs, maar niettemin strategisch zijn voor de energievoorziening van de EU, met name in het licht van de strategie om te diversifiëren wat leveranciers betreft; 34. ondersteunt de verbintenis van de EIB om in 2050 klimaatneutraal te zijn en haar acties af te stemmen op de Europese Green Deal; is ingenomen met de toekomstige herziening van het beleid inzake leningen voor vervoer, dat in overeenstemming zal zijn met de doelstellingen van de Overeenkomst van Parijs en naar verwachting in juni of juli 2022 zal worden goedgekeurd; beklemtoont dat dergelijke nieuwe eisen geen negatieve gevolgen mogen hebben voor de toegang van kmo’s tot financiering; herhaalt dat het beleid afhankelijkheid van koolstofintensieve activa moet voorkomen en een modal shift naar koolstofvrije mobiliteit voor zowel vracht- als personenvervoer op stedelijk en interstedelijk niveau moet ondersteunen; 35. moedigt de EIB aan steun te bieden voor de ontwikkeling van projecten voor vervoersinfrastructuur, waaronder spoor- en snelwegen, die duurzaam en milieuvriendelijk zijn en een bijdrage kunnen leveren aan de bestrijding van territoriale en sociale ongelijkheden tussen regio’s en landen in de EU; 36. benadrukt dat de nadruk moet liggen op langetermijnfinanciering, met name door steun te verlenen aan projecten die anders niet zouden worden gefinancierd, in het bijzonder projecten van innovatieve start-ups en kmo’s; benadrukt evenwel dat de financieringsactiviteiten van de EIB geen vervanging vormen voor een duurzaam begrotingsbeleid in de lidstaten; verzoekt de EIB meer te investeren in baanbrekende innovaties, met name voor de groene transitie, met als doel EU-bedrijven te ondersteunen; 37. verzoekt de EIB om meer middelen uit te trekken voor het stimuleren van de technologische transitie, het ondersteunen van de ontwikkeling van vaardigheden die zijn aangepast aan de huidige en toekomstige behoeften van de arbeidsmarkt, het verder bevorderen van investeringen in de digitale vaardigheden van werknemers en ondernemers, digitale infrastructuur en capaciteitsopbouw voor digitalisering, het verstrekken van middelen aan kmo’s voor onderzoek en innovatie op lange termijn, het ondersteunen van de sociale economie en het verbeteren van sociale en territoriale cohesie, met name door de huidige investeringstekorten op het gebied van openbare huisvesting en infrastructuur te dichten; 38. verzoekt de EIB een specifieke mensenrechtenstrategie en een actieplan voor de uitvoering daarvan te ontwikkelen; verzoekt de EIB haar financieringsstrategie af te stemmen op het niveau van de ambitie en inzet die de partnerlanden van de EU aan de dag leggen wat gemeenschappelijke waarden en doelstellingen betreft; 39. is verheugd dat de EIB in 2019 de 2X Challenge-criteria heeft goedgekeurd, waarmee wordt beoogd relevante middelen ter beschikking te stellen ter ondersteuning van de empowerment van vrouwen en gendergelijkheid en een duidelijk kader wordt geboden voor investeren met een genderlens door middel van leningen die buiten de EU via intermediairs worden verstrekt; verzoekt de EIB soortgelijke criteria in te voeren voor verrichtingen binnen de EU die betrekking hebben op zowel via intermediairs verstrekte als rechtstreekse leningen; 40. vindt het lovenswaardig dat de EIB in 2020 de verklaring van Parijs van de ontwikkelingsbanken over gendergelijkheid en de empowerment van vrouwen heeft ondertekend; merkt op dat de verstrekking van genderresponsieve klimaatfinanciering in de in 2020 goedgekeurde routekaart voor het klimaat 2021-2025 van de EIB-groep wordt aangemerkt als thematische prioriteit voor de EIB-groep; is ingenomen met de invoering van een gendertag voor alle EIB-verrichtingen, zodat de EIB kan nagaan welke verrichtingen kunnen bijdragen aan gendergelijkheid; 41. neemt er nota van dat eind 2020 in 102 verschillende landen voor 99,4 miljard EUR aan leningen was verstrekt, waarvan 9,3 miljard EUR in 2020, grotendeels in het kader van het mandaat van de EIB voor externe leningen; 42. verzoekt de EIB ten volle gebruik te maken van haar instrumentarium om belastingontwijking te bestrijden bij projecten die gefinancierd zijn in derde landen; 43. benadrukt dat internationale financiële instellingen het risico moeten uitsluiten dat EU-middelen belastingontduiking of belastingfraude direct of indirect in de hand zouden werken; 44. wijst er nogmaals op dat de externe verrichtingen van de EIB geacht worden bij te dragen tot de verwezenlijking van de beleidsdoelstellingen van de EU door een duurzame economische, sociale en ecologische ontwikkeling van ontwikkelingslanden te bevorderen, met name in de meest achtergestelde landen, en door compliance te bevorderen, in overeenstemming met de door de EU goedgekeurde doelstellingen; beschouwt het uitbannen van armoede, het mobiliseren van binnenlandse middelen en de mensenrechten als kernthema’s binnen de EU-structuur voor ontwikkelingsfinanciering; herinnert eraan dat de betrokkenheid van belanghebbenden de hoeksteen vormt van een duurzame en inclusieve ontwikkeling; 45. verzoekt de EIB de verwezenlijking van de duurzameontwikkelingsdoelstellingen van de VN te blijven ondersteunen door middel van haar activiteiten in het kader van de specifieke mandaten waartoe de Raad en het Parlement hebben besloten; 46. steunt de conclusies die de Raad op 14 juni 2021 heeft goedgekeurd, waarin de EIB wordt verzocht haar bijdrage aan de ontwikkelingsinspanningen van de EU te vergroten door middel van specifieke strategieën, een sterkere aanwezigheid ter plekke wereldwijd en betere coördinatie met partners aan de hand van een echte Team Europa-aanpak, teneinde innovatieve gezamenlijke acties te ontwikkelen en de zichtbaarheid van de externe financiering van de EU te verzekeren; 47. neemt er nota van dat de EIB op het vlak van goedkeuringen het EFSI-streefdoel om tegen eind 2020 ten minste 500 miljard EUR aan investeringen te mobiliseren in juni 2020 heeft overtroffen; neemt er voorts nota van dat op basis van de transacties op het niveau van de EIB-groep ten belope van bijna 82,8 miljard EUR wordt geraamd dat de door het EFSI ondersteunde investeringen ongeveer 491,7 miljard EUR bedragen; 48. moedigt de EIB aan om zich meer bezig te houden met de landbouwsector; onderstreept dat de financiële behoeften van landbouwers, met name jonge landbouwers en beginnende landbouwers, aanzienlijk zijn en dat landbouwers en bedrijven in deze sector minder kans op een positief resultaat hebben wanneer zij financiering aanvragen; wijst erop dat de EIB bepaalde maatregelen heeft getroffen om dit probleem aan te pakken; roept de EIB op verder te werken aan nieuwe financiële instrumenten voor een betere toegankelijkheid ten behoeve van de landbouwsector; benadrukt in dit kader dat EIB-financiering de transitie van de landbouwsector overeenkomstig de EU-beleidsdoelstellingen moet ondersteunen, met inbegrip van een betere inachtneming van dierenwelzijn, en niet mag bijdragen aan een veedichtheid die de draagkracht van het land te boven gaat; Meer transparantie en verantwoording met betrekking tot de corporate governance en de activiteiten van de EIB 49. neemt er nota van dat de EIB-groep in 2020 een risicomanagement- en compliancefunctie op groepsniveau heeft ingesteld die onder leiding staat van de Chief Risk Officer van de EIB-groep; merkt op dat de Chief Risk Officer van de EIB-groep toezicht houdt op en verslag uitbrengt over alle groepsrisico’s, met inbegrip van compliancerisico’s, en dat de Chief Compliance Officer, die aan het hoofd staat van de compliancefunctie van de EIB, verslag uitbrengt aan de Chief Risk Officer van de EIB-groep alsook aan de Directie, de relevante comités van de Raad van Bewind van het EIB en het Comité ter controle van de boekhouding; verzoekt de EIB toe te lichten hoe de onafhankelijkheid van de Chief Compliance Officer wordt gewaarborgd en hoe overlapping van diens verantwoordelijkheden met die van de Chief Risk Officer wordt voorkomen; 50. is verheugd dat het bureau van de Chief Compliance Officer in 2020 de eerste beoordeling van het compliancerisico heeft verricht, met als doel na te gaan aan welke compliancerisico’s de zakelijke activiteiten van de EIB zijn blootgesteld op de geografische locaties waar zij actief is, met inbegrip van blootstelling aan risico’s in verband met het witwassen van geld en de financiering van terrorisme (ML-FT), georganiseerde misdaad, sancties, niet-conforme rechtsgebieden/goed bestuur op belastinggebied, marktintegriteit en -gedrag en aanbestedingen; merkt op dat de belangrijkste risico-indicatoren in 2020 zijn geactualiseerd in het ML-FT-dashboard om meer gedetailleerde informatie over risico’s in verband met ML-FT te bieden; 51. is verheugd dat de Directie heeft besloten extra personele middelen toe te wijzen om de compliancefunctie van de EIB te versterken; is verheugd dat zowel de EIB als het EIF in maart 2020 een memorandum van overeenstemming met de Luxemburgse financiële-inlichtingeneenheid hebben ondertekend; 52. neemt er nota van dat het kader van de EIB-groep ter bestrijding van het witwassen van geld en de financiering van terrorisme (AML-CFT) in december 2020 is herzien, waarbij de balans is opgemaakt van de vijfde antiwitwasrichtlijn, en dat de EIB-groep in juli 2021 een alomvattend beleid inzake AML-CFT en georganiseerde misdaad heeft goedgekeurd; is van mening dat effectieve coördinatie met andere relevante bevoegde autoriteiten van wezenlijk belang is voor het welslagen van het beleid; 53. neemt nota van het nieuwe tripartiete akkoord tussen de Europese Rekenkamer, de EIB en de Commissie, dat een betere toegang tot en een betere stroomlijning van gecontroleerde documenten van de EIB mogelijk maakt; herhaalt echter zijn oproep om de Rekenkamer een ruimer inzagerecht te geven met betrekking tot informatie over EIB-verrichtingen ter uitvoering van EU-beleid; betreurt dat de Commissie en de EIB naar de omschrijving van het mandaat van de Rekenkamer zoals vastgelegd in het VWEU verwijzen om te beletten dat de Rekenkamer toegang krijgt tot informatie over EIB-verrichtingen waarvan de enige bestaansreden de uitvoering van EU-beleid is; 54. is van mening dat de werkzaamheden van het Comité ter controle van de boekhouding van de EIB geen alternatief zijn voor de werkzaamheden van de Rekenkamer, maar een aanvulling hierop; betreurt dat het tripartiete akkoord, dat op 11 november 2021 door de EIB, de Commissie en de Rekenkamer is verlengd, geen bevredigende oplossing biedt en dat de verlenging ervan een status quo in stand houdt zonder enige verbetering van betekenis teweeg te brengen, met name met betrekking tot de rol van de Rekenkamer wat de controlebevoegdheden ten aanzien van de activiteiten van de EIB betreft; 55. neemt er nota van dat het klachtenmechanisme van de EIB in 2020 77 nieuwe zaken heeft geregistreerd, 137 zaken heeft behandeld en 94 zaken heeft afgesloten; is verheugd dat met het klachtenmechanisme van de EIB systematisch toezicht wordt gehouden op de uitvoering van de aanbevelingen en suggesties voor verbetering door de diensten van de EIB; verzoekt de EIB op passende wijze gevolg te geven aan de bevindingen van het klachtenmechanisme; 56. is verheugd dat er in 2020 aanzienlijke vooruitgang is geboekt met het oog op de volledige uitvoering van het uitsluitingsbeleid van de EIB, met name door de oprichting van de nieuwe eenheid Beleid en Uitsluiting bij de afdeling Fraudeonderzoek van de Algemene Inspectie van de diensten (IG/IN) en de instelling van het Uitsluitingscomité in oktober 2020; 57. herhaalt zijn verzoek aan de EIB om een alomvattende analyse te maken van de aard van de financiële steun waarop vermeend wangedrag betrekking heeft en van de geografische spreiding van dergelijke gevallen, teneinde gemakkelijker te kunnen vaststellen welke systemische zwakke plekken aandacht en middelen verdienen; is in dit opzicht ingenomen met het feit dat de IG/IN de afgelopen tien jaar diverse in de sector toonaangevende preventie- en opsporingsinstrumenten heeft ontwikkeld; 58. neemt nota van de goedkeuring van het herziene antifraudebeleid van de EIB-groep in juli 2021; 59. neemt er nota van dat de COVID-19-pandemie in 2020 uitdagingen met zich heeft gebracht voor de uitvoering van fraudeonderzoeken door de IG/IN, maar dat die niettemin 52 aanbevelingen en adviezen heeft uitgebracht; merkt op dat ongeveer 89 % van de onderzochte gevallen binnen het toepassingsgebied van fraude, corruptie en collusie valt, en verzoekt de EIB verslag uit te brengen over haar partnerschap en samenwerking met het Europees Bureau voor fraudebestrijding (OLAF) en het Europees Openbaar Ministerie (EOM) met betrekking tot dergelijke gevallen; 60. is ingenomen met de werkafspraken met het EOM die in december 2021 zijn ondertekend en vraagt dat die volledig en zorgvuldig worden uitgevoerd, met name wat melding betreft; benadrukt in dit opzicht dat de IG/IN maanden voor de ondertekening van de werkafspraken de samenwerking is aangegaan met het EOM en in 2021 in totaal 17 zaken heeft gemeld; 61. stelt met waardering vast dat de EIB in 2021 ook haar samenwerking met het Europol heeft versterkt door een samenwerkingsovereenkomst te ondertekenen ter bevordering van de preventie en bestrijding van alle vormen van zware internationale en georganiseerde criminaliteit, cybercriminaliteit en terrorisme; 62. is van mening dat de herziening van het Financieel Reglement (6) een gelegenheid biedt om na te gaan waar synergieën mogelijk zijn tussen het systeem voor vroegtijdige opsporing en uitsluiting van de Commissie en het uitsluitingsbeleid van de EIB; 63. is bezorgd over het feit dat OLAF in 2020 verscheidene zaken heeft afgesloten die betrekking hadden op onterecht aan personeelsleden van de EIB toegekende schooltoelagen; is verheugd dat de EIB de toelagenregeling heeft herzien en hervormd en veel van de door OLAF ontdekte fouten heeft gecorrigeerd, onder meer door stappen te ondernemen om de onterechte betalingen terug te vorderen; verzoekt de EIB aan het Parlement verslag uit te brengen over de resultaten van het gevolg dat aan de aanbevelingen van OLAF is gegeven; 64. is zeer bezorgd over de dalende transparantie bij de EIB: in 2010 werd 96,1 % van alle projecten drie weken vóór de goedkeuring door de raad gepubliceerd, een percentage dat is afgenomen tot slechts 60 % in 2020; herinnert eraan dat het transparantiebeleid van de EIB-groep slechts voorziet in de mogelijkheid om een beperkt aantal projectsamenvattingen niet vóór goedkeuring door de raad en, in sommige gevallen, niet vóór ondertekening van de lening te publiceren teneinde gerechtvaardigde belangen zoals handelsgeheimen te beschermen; is verheugd dat alle projecten uiteindelijk worden gepubliceerd door de EIB; 65. verzoekt de EIB transparanter te zijn over haar activiteiten door een transparantieregister in te voeren met het oog op openbaar toezicht op organisaties die het wetgevingsproces proberen te beïnvloeden en ter voorkoming van corruptie of belangenconflicten; 66. dringt aan op meer transparantie en verantwoordingsplicht, ook jegens de EU-instellingen, en met name het Parlement; stelt een driemaandelijkse dialoog met de relevante commissies van het Parlement voor, zodat zij de kans krijgen inbreng te leveren voor de investeringsstrategie van de EIB en adequaat toezicht kunnen uitoefenen; benadrukt dat het van belang is dat het Parlement meer controle kan uitoefenen op de besluiten van de Raad van Bewind van de EIB en dat de Commissie voor een betere informatie-uitwisseling zorgt teneinde haar transparantie ten aanzien van het Parlement over de standpunten die zij inneemt in de Raad van Bewind van de EIB te vergroten; 67. vreest dat met het nieuwe transparantiebeleid geen gehoor wordt gegeven aan de zeer duidelijke verzoeken van het Parlement om verbeteringen door te voeren in overeenstemming met de beste praktijken en normen van andere financiële instellingen; dringt erop aan dat de EIB haar transparantiebeleid inzake de verplichting voor intermediairs om projecten met grote milieu- en mensenrechtenrisico’s openbaar te maken, afstemt op dat van de Europese Bank voor Wederopbouw en Ontwikkeling; 68. neemt er nota van dat de Europese Ombudsman de EIB in 2020 in kennis heeft gesteld van vier nieuwe onderzoeken in verband met de toepassing van het transparantiebeleid; verzoekt de EIB verslag uit te brengen over de uitvoering van de aanbeveling van de Ombudsman betreffende deze onderzoeken; 69. betreurt dat de EIB nog steeds geen volledige openheid van zaken geeft over de uiteindelijk begunstigden van haar klanten; herhaalt zijn verzoek om meer transparantie aan de dag te leggen over de verrichtingen van de EIB via financiële intermediairs zoals handelsbanken en beleggingsfondsen, binnen het desbetreffende wetgevingskader zoals de algemene verordening gegevensbescherming, en om standaardrapportageverplichtingen vast te stellen die in voldoende mate kunnen voorzien in gegevens en informatie; herinnert er in dit opzicht aan dat artikel 30 van de vijfde antiwitwasrichtlijn de lidstaten ertoe verplicht accurate en actuele informatie over de uiteindelijk begunstigde van ondernemingen te verzamelen en op te slaan in een nationaal register en ervoor te zorgen dat deze informatie in alle gevallen toegankelijk is; verzoekt de EIB de beschikbare instrumenten te gebruiken en de normen uit hoofde van de vijfde antiwitwasrichtlijn toe te passen om dergelijke gegevens toegankelijk te maken, en volledige samenwerking te waarborgen met de toekomstige Autoriteit voor de bestrijding van witwassen en terrorismefinanciering; verzoekt de EIB de haalbaarheid te onderzoeken van werkafspraken en memoranda met de desbetreffende partners om relevante informatie beschikbaar te maken en het risico van ondoorzichtigheid met betrekking tot de procedures in kwestie weg te nemen; 70. herhaalt zijn verzoek om de adviezen van de Commissie over de financieringsverrichtingen van de EIB, die krachtens artikel 19 van de statuten van de EIB worden uitgebracht, toegankelijk te maken; is van mening dat toegang tot dergelijke informatie uit hoofde van Verordening (EG) nr. 1049/2001 niet de meest doeltreffende manier is om gegevens te verstrekken met het oog op politieke controle; verzoekt de Commissie en de EIB overeenstemming te bereiken over de systematische en beveiligde toezending van deze adviezen aan het Parlement; 71. neemt er nota van dat het Comité ethiek en compliance in 2020 drie besluiten heeft vastgesteld betreffende de activiteiten van voormalige leden van de Directie tijdens hun respectieve afkoelingsperioden; verzoekt het verantwoordelijke comité te waarborgen dat voormalige leden van de Directie tijdens hun afkoelingsperiode geen zakelijke betrekkingen onderhouden met of lobbyen bij de EIB-groep, ongeacht de portefeuille die zij tijdens hun mandaat als directielid hadden; wijst er nogmaals op dat het belangrijk is beleid op te zetten ter voorkoming van belangenconflicten en draaideurconstructies; 72. neemt kennis van de geactualiseerde gedragscodes van de Directie en de Raad van Bewind van de EIB van augustus 2021; is verheugd dat er een langere afkoelingsperiode is ingevoerd voor de leden van de Directie (24 maanden in plaats van 12) en voor de leden van de Raad van Bewind (12 maanden in plaats van 6); merkt op dat er geen bepaling is die vicepresidenten uitsluit van toezicht op verrichtingen; begrijpt dat dit nodig is om de noodzakelijke landspecifieke deskundigheid voor projecten te kunnen bieden; is ervan overtuigd dat de EIB projectbeoordelingen zal blijven verrichten in combinatie met de monitoring van objectieve technische, financiële en economische indicatoren, zodat de kwaliteit van het project doorslaggevend is voor het besluit om al dan niet financiering toe te kennen; 73. roept de EIB er nogmaals toe op strengere normen toe te passen met betrekking tot fiscale transparantie; benadrukt dat de uitbetaling van directe en indirecte leningen afhankelijk moet worden gemaakt van de bekendmaking van belasting- en boekhoudkundige gegevens per land en van de openbaarmaking van gegevens over de uiteindelijk begunstigde door de begunstigden en de financiële tussenpersonen die betrokken zijn bij financieringsverrichtingen, zonder uitzonderingen; 74. neemt nota van het herziene klokkenluidersbeleid van de EIB-groep van november 2021, dat ook bescherming biedt aan klokkenluiders die geen personeelslid van de EIB zijn; 75. verzoekt de EIB het Parlement te informeren over de herziening van de richtsnoeren van de EIB-groep inzake belangenconflicten; 76. uit zijn ernstige bezorgdheid over het gebrek aan sociale dialoog binnen de EIB, met name om bezorgdheden over beschuldigingen van pesterij en over de werkomgeving weg te nemen; moedigt het EIB-management aan een constructieve dialoog met het personeel aan te gaan om tegemoet te komen aan hun bezorgdheden en om vertrouwen en een cultuur van verantwoording te bevorderen; moedigt de EIB aan om enquêtes en raadplegingen onder haar personeel te blijven houden; wijst op de negatieve resultaten van personeelsenquêtes in de afgelopen jaren en dringt er tegelijk bij de EIB op aan tastbare maatregelen te treffen om de problemen die personeelsleden melden op te lossen, met name wat interne mobiliteit betreft; neemt nota van de inspanningen van de EIB om in het kader van haar “continuous listening”-aanpak gebruik te maken van enquêtes om de betrokkenheid van het personeel te bevorderen, bijvoorbeeld door middel van haar recente enquête inzake gezondheid en welzijn; 77. neemt met bezorgdheid kennis van het feit dat eind 2020 slechts 29,5 % van de leidinggevende functies bij de EIB door vrouwen werd bekleed (tegenover 30 % eind 2019); uit andermaal zijn bezorgdheid over het aanhoudende gebrek aan diversiteit en genderevenwicht op het niveau van het hoger management en in de bestuursorganen van de EIB-groep en over het zeer hoge percentage vrouwen in ondersteunende functies; 78. onderstreept dat de Raad van Bewind bestaat uit vertegenwoordigers van de lidstaten en dat de vicepresidenten door de lidstaten worden voorgedragen; merkt op dat de lidstaten weliswaar bevoegd zijn voor de benoemingen, maar dat de regelmatige pleidooien voor diversiteit door de president van de EIB niettemin tot een aanzienlijke verbetering van het genderevenwicht hebben gezorgd; benadrukt in dit opzicht dat het percentage vrouwen in de Directie en de Raad van Bewind van de EIB respectievelijk 33 % en 48 % bedraagt; verzoekt de lidstaten de situatie op het gebied van genderevenwicht te evalueren en meer vrouwen voor te dragen voor het vicepresidentschap en voor de Raad van Bewind van de EIB; 79. herhaalt zijn oproep aan de EIB om te zorgen voor een passende geografische vertegenwoordiging van alle lidstaten in haar administratie, rekening houdend met de competenties en verdiensten van de kandidaten, en verzoekt de EIB jaarlijks een uitsplitsing naar gender en nationaliteit van functies in het middenkader en het hoger management te publiceren; Follow-up van de aanbevelingen van het Parlement 80. verzoekt de EIB verslag te blijven uitbrengen over de stand van zaken en de status van eerdere aanbevelingen die het Parlement in zijn jaarlijkse resoluties heeft geformuleerd, met name wat betreft: o o o 81. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie en verzoekt de Raad en de Raad van Bewind van de EIB om een debat te houden over de hierin gepresenteerde standpunten van het Parlement. Het Europees Parlement, – gezien artikel 310, lid 6, en artikel 325, lid 5, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU), – gezien zijn resoluties over eerdere jaarverslagen van de Commissie en van het Europees Bureau voor fraudebestrijding (OLAF), – gezien het “32e jaarverslag over de bescherming van de financiële belangen van de Europese Unie – Fraudebestrijding – 2020” van de Commissie van 20 september 2021 ( COM(2021)0578 ), – gezien het verslag van OLAF over 2020 (1) en het activiteitenverslag van het Comité van toezicht van OLAF over 2020 (2) , – gezien Advies nr. 1/2021 van januari 2021 van het Comité van toezicht van OLAF over de aanbevelingen van OLAF die niet werden opgevolgd door de autoriteiten in kwestie, – gezien het jaarverslag 2021 van het Europees Openbaar Ministerie (EOM), – gezien het jaarverslag van de Europese Rekenkamer over de uitvoering van de EU-begroting en over de activiteiten gefinancierd uit het achtste, negende, tiende en elfde Europees Ontwikkelingsfonds voor het begrotingsjaar 2020, vergezeld van de antwoorden van de instellingen, – gezien de publicatie van de Rekenkamer getiteld “De EU-controle 2020 in het kort – Presentatie van de Jaarverslagen 2020 van de Europese Rekenkamer”, – gezien Verordening (EU, Euratom) nr. 883/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 11 september 2013 betreffende onderzoeken door het Europees Bureau voor fraudebestrijding (OLAF) (3) , – gezien Verordening (EU, Euratom) 2020/2223 van het Europees Parlement en de Raad van 23 december 2020 tot wijziging van Verordening (EU, Euratom) nr. 883/2013 wat betreft samenwerking met het Europees Openbaar Ministerie en de doeltreffendheid van de door het Europees Bureau voor fraudebestrijding uitgevoerde onderzoeken (4) , – gezien Richtlijn (EU) 2019/1937 van het Europees Parlement en de Raad van 23 oktober 2019 inzake de bescherming van personen die inbreuken op het Unierecht melden (5) , – gezien Speciaal verslag nr. 01/2019 van de Europese Rekenkamer, getiteld “Bestrijding van fraude in verband met EU-uitgaven: maatregelen zijn nodig”, – gezien het verslag van de Commissie van september 2021 getiteld “VAT Gap Report 2021”, – gezien Richtlijn (EU) 2017/1371 van het Europees Parlement en de Raad van 5 juli 2017 betreffende de strafrechtelijke bestrijding van fraude die de financiële belangen van de Unie schaadt (“PIF-richtlijn”) (6) , – gezien het verslag van de Commissie van 6 september 2021 over de uitvoering van Richtlijn (EU) 2017/1371 van het Europees Parlement en de Raad van 5 juli 2017 betreffende de strafrechtelijke bestrijding van fraude die de financiële belangen van de Unie schaadt ( COM(2021)0536 ), – gezien Verordening (EU) 2017/1939 van de Raad van 12 oktober 2017 betreffende nauwere samenwerking bij de instelling van het Europees Openbaar Ministerie (“EOM-verordening”) (7) , – gezien Besluit (EU) 2019/1798 van het Europees Parlement en de Raad van 23 oktober 2019 tot benoeming van de Europese hoofdaanklager van het Europees Openbaar Ministerie (8) , – gezien de mededeling van de Commissie van 14 december 2020 over de beoordeling van de Europese Unie in het kader van het beoordelingsmechanisme voor de tenuitvoerlegging van het Verdrag van de Verenigde Naties tegen corruptie (UNCAC) ( COM(2020)0793 ), – gezien de mededeling van de Commissie van 30 september 2020 getiteld “Verslag over de rechtsstaat 2020 – De situatie op het gebied van de rechtsstaat in de Europese Unie” ( COM(2020)0580 ), – gezien Besluit (EU, Euratom) 2020/2053 van de Raad van 14 december 2020 betreffende het stelsel van eigen middelen van de Europese Unie (9) , – gezien Verordening (EU, Euratom) 2020/2092 van het Europees Parlement en de Raad van 16 december 2020 betreffende een algemeen conditionaliteitsregime ter bescherming van de Uniebegroting (10) , – gezien de mededeling van de Commissie van 29 april 2019 getiteld “Fraudebestrijdingsstrategie van de Commissie: krachtiger optreden om de EU-begroting te beschermen” ( COM(2019)0196 ), – gezien Verordening (EU) nr. 250/2014 van het Europees Parlement en de Raad van 26 februari 2014 tot vaststelling van een programma voor de bevordering van acties op het gebied van de bescherming van de financiële belangen van de Europese Unie (programma “Hercules III”) (11) , – gezien het verslag van de Commissie van 16 december 2021 getiteld “Tussentijdse evaluatie van Verordening (EU) nr. 250/2014 van het Europees Parlement en de Raad van 26 februari 2014 tot vaststelling van een programma voor de bevordering van acties op het gebied van de bescherming van de financiële belangen van de Europese Unie (programma “Hercules III”) en tot intrekking van Besluit nr. 804/2004/EG” ( COM(2021)0809 ), – gezien Verordening (EU) 2021/785 van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2021 tot vaststelling van het fraudebestrijdingsprogramma van de Unie (12) , – gezien de mededeling van de Commissie van 14 april 2021 over de EU-strategie voor de aanpak van georganiseerde criminaliteit (2021-2025) ( COM(2021)0170 ), – gezien zijn aanbeveling van 17 februari 2022 aan de Raad en de vicevoorzitter van de Commissie/hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid over corruptie en mensenrechten (13) , – gezien de conclusie van de advocaat-generaal van 9 september 2021 in zaak C-213/19, Europese Commissie tegen Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland (14) , – gezien het arrest van het Hof (Grote kamer) van 8 maart 2022 in zaak C-213/19, Europese Commissie tegen Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland (15) , – gezien het arrest van het Gerecht van 1 september 2021 in zaak T-517/19 Andrea Homoki tegen Europese Commissie (16) , – gezien artikel 54 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie begrotingscontrole ( A9-0175/2022 ), A. overwegende dat de lidstaten en de Commissie de jure een gedeelde verantwoordelijkheid hebben en nauw moeten samenwerken om de financiële belangen van de Unie te beschermen en fraude en corruptie te bestrijden; overwegende dat de autoriteiten van de lidstaten de facto ongeveer driekwart van de begrotingsuitgaven van de EU beheren en de traditionele eigen middelen (TEM) van de Unie innen; B. overwegende dat de Commissie zich moet houden aan haar respectieve verantwoordelijkheden onder gedeeld beheer voor toezicht, controle en audit; C. overwegende dat corruptie in artikel 83 VWEU wordt vermeld als een vorm van bijzonder zware criminaliteit met een grensoverschrijdende dimensie; D. overwegende dat de gevolgen van corruptie de financiële belangen van de Unie en de economie van de EU als geheel in gevaar brengen en een ernstige bedreiging vormen voor de democratie, de grondrechten en de rechtsstaat in heel Europa, met ernstige negatieve gevolgen voor het vertrouwen van de burgers in de democratische instellingen in de EU en de lidstaten; E. overwegende dat de verscheidenheid aan rechts- en bestuurssystemen in de lidstaten adequaat moet worden aangepakt om een einde te maken aan onregelmatigheden en om fraude en corruptie te bestrijden; F. overwegende dat btw een belangrijke bron van inkomsten is voor de nationale begrotingen en dat de eigen middelen gebaseerd op de btw in 2020 12,3 % van de totale begroting van de Unie uitmaakten; 1. is ingenomen met het 32e jaarverslag over de bescherming van de financiële belangen van de Europese Unie en fraudebestrijding 2020 (PIF-verslag) en is ingenomen met de nieuwe grafische versie die werd aangenomen en die ongetwijfeld toegankelijker is voor de EU-burger; 2. herinnert eraan dat 2020 het laatste jaar is van het meerjarig financieel kader (MFK) voor 2014-2020, ondanks het feit dat programma’s pas afgerond moeten zijn in 2023, en dat het ook het jaar is van de vaststelling van het MFK voor 2021-2027, NextGenerationEU en het conditionaliteitsmechanisme voor de rechtsstaat; 3. neemt er nota van dat alle 26 lidstaten die door de PIF-richtlijn gebonden zijn, hebben laten weten dat ze de belangrijkste bepalingen daarvan volledig in nationaal recht hebben omgezet; merkt echter op dat in het verslag van de Commissie over de uitvoering van Richtlijn (EU) 2017/1371 wordt gewezen op resterende conformiteitskwesties die moeten worden verholpen, onder meer om effectieve onderzoeken en vervolging door het EOM mogelijk te maken; verzoekt de Commissie de situatie te volgen, de lidstaten aan te moedigen om deze kwesties op te lossen, en hierover verslag uit te brengen aan de kwijtingsautoriteit; 4. neemt er nota van dat in het PIF-verslag op de risico’s in verband met de COVID-19-pandemie wordt gewezen, zowel wat de inkomsten als wat de uitgaven betreft; neemt er met name nota van dat de EU-lidstaten in verschillende mate lijken te zijn getroffen door douanefraude; merkt voorts op dat het gebruik van vereenvoudigde procedures en de mindere kwaliteit van de aanbestedingsspecificaties tijdens de noodsituatie risico’s inhouden voor concurrerende overheidsopdrachten, met name doordat het risico van belangenconflicten en corruptie toeneemt en de kosten worden opgedreven of de kwaliteit van de uitvoering vermindert; merkt op dat er terdege aandacht werd geschonken aan de gezondheidszorg en de herstel- en veerkrachtfaciliteit (RRF) en de bijkomende risico’s; 5. onderstreept dat COVID-19 nieuwe kansen kan bieden aan fraudeurs, als gevolg van de toegenomen risico’s in verband met het beheer van de crisis en de invoering van vereenvoudigde en spoedprocedures in de context van de pandemie, die vatbaar zijn voor misbruik; onderstreept bovendien de toegenomen druk op de autoriteiten die EU-middelen beheren, als gevolg van vertragingen en nieuwe stressfactoren die fraudeurs ten goede kunnen komen, bijvoorbeeld via de inflatie; benadrukt dat door al deze nieuwe risico’s een aanpassing vereist is van de controlestrategieën en aandacht moet worden besteed aan preventie door middel van specifieke beperkende maatregelen en gerichte acties om toekomstige onregelmatigheden en fraude op te sporen; verzoekt alle lidstaten een hoog niveau van controle op en monitoring van de nooduitgaven te handhaven, met name in het kader van spoedprocedures; herinnert eraan dat het belangrijk is de overgang te voltooien naar e-aanbestedingsprocedures; 6. is van mening dat de ervaringen die zijn opgedaan tijdens de uitbraak van COVID-19 speciale aandacht vereisten in het kader van de evaluatie achteraf van het MFK voor 2014-2020; verzoekt de Commissie in deze evaluaties naar behoren de aspecten te integreren met betrekking tot risicobeoordelingen, risicobeheer en beperkende maatregelen met het oog op onregelmatigheden en fraude, als onderdelen van een alomvattende analyse inzake doeltreffendheid, efficiëntie, samenhang, relevantie en EU-meerwaarde en als lering voor toekomstige ontwerpen en gedrag; is van mening dat de evaluatie achteraf van het MFK uiterlijk voor de tussentijdse evaluatie van het MFK voor 2021-2027 moet zijn afgerond, om lering te trekken uit het verleden en beter voorbereid te zijn op de toekomst, door ervoor te zorgen dat de conclusies of lessen die zijn getrokken worden gebruikt ter verbetering van het MFK voor 2021-2027; verzoekt de Commissie in de evaluatie achteraf van het MFK voor 2014-2020 te onderzoeken of de doelstellingen van dit MFK zijn gerealiseerd, hoe de uitgaven binnen de programma’s hebben bijgedragen aan de doelstellingen van de EU en de lidstaten en hoe er in deze periode sprake was van fraude en corruptie met EU-middelen; 7. herinnert eraan dat het nieuwe meerjarig financieel kader (MFK) 2021-2027, in combinatie met het herstelplan NextGenerationEU, de EU voorziet van ongekende middelen ten belope van 1,8 biljoen EUR; benadrukt dat ook een ongekende mate van aandacht en controle nodig is om te garanderen dat deze middelen optimaal kunnen bijdragen tot de gemeenschappelijke doelstellingen van de Unie; 8. benadrukt dat volledige transparantie bij de verantwoording van overdrachten en leningen in het kader van de RRF essentieel is en roept de Commissie op het Parlement volledige toegang tot informatie te verschaffen; Opgespoorde frauduleuze en niet-frauduleuze onregelmatigheden 9. neemt er nota van dat in 2020 in totaal 11 755 frauduleuze en niet-frauduleuze onregelmatigheden zijn gemeld, ter waarde van ongeveer 1,46 miljard EUR; neemt nota van de nieuwe benadering van het MFK 2021-2027, waarbij gefocust wordt op Europese meerwaarde; 10. merkt op dat het aantal als fraude gemelde onregelmatigheden een indicatie is van het opsporingsniveau en de capaciteit van de lidstaten en de instanties van de Unie om potentiële fraude te onderscheppen, en herinnert eraan dat dit geen directe indicator is van de omvang van de fraude die de begroting van de Unie of een specifieke lidstaat schaadt; merkt op dat de opsporing en melding van een onregelmatigheid inhoudt dat er corrigerende maatregelen zijn genomen om de financiële belangen van de Unie te beschermen en dat waar nodig strafrechtelijke procedures zijn ingeleid; 11. neemt nota van het aantal in 2020 gemelde frauduleuze onregelmatigheden (1 056 gevallen) en de daarmee gerelateerde financiële waarde (ongeveer 374 miljoen EUR); merkt op dat het aantal frauduleuze onregelmatigheden dat gedetecteerd is, aanzienlijk varieert tussen de lidstaten; herinnert eraan dat deze cijfers de resultaten weergeven van de inspanningen van de lidstaten om fraude en andere illegale activiteiten te bestrijden en niet mogen worden geïnterpreteerd als indicatie van het fraudeniveau in de lidstaten; uit zijn bezorgdheid over de verschillende strafrechtelijke benaderingen van de bescherming van de EU-begroting tussen de lidstaten; verzoekt de Commissie iets te doen aan deze verschillen tussen de praktijken van de lidstaten, en de invoering te overwegen van nieuwe, op harmonisatie gerichte maatregelen; 12. merkt op dat het aantal gemelde gevallen in 2020 in vergelijking met het vijfjarig gemiddelde (2016-2020) is afgenomen wat zowel frauduleuze als niet-frauduleuze onregelmatigheden in verband met EU-inkomsten betreft, en dat de daarmee gerelateerde financiële waarde is toegenomen wat frauduleuze onregelmatigheden betreft, maar is afgenomen wat niet-frauduleuze onregelmatigheden betreft; 13. neemt in aanmerking dat het aantal in 2020 geregistreerde niet-frauduleuze onregelmatigheden (10 699 gevallen, waarvan er 6 696 betrekking hadden op uitgaven) lager was dan in de voorgaande jaren, en dat de daling van het aantal opgespoorde en gemelde gevallen op bepaalde uitgavengebieden niet gemakkelijk kan worden verklaard en zorgwekkend is; neemt er nota van dat de totale met deze gevallen gerelateerde financiële waarde ongeveer 1,09 miljoen EUR bedraagt; 14. beklemtoont dat de daling in het totale aantal gemelde onregelmatigheden op zich niet kan worden beschouwd als teken van een positieve of negatieve ontwikkeling, maar moet worden gezien in de context van nieuwe, opkomende uitdagingen en gekoppeld moet worden aan nieuwe manieren om de EU-middelen te beheren en te besteden; 15. merkt op dat fraude steeds aantrekkelijker wordt voor georganiseerde criminele groepen (17) ; betreurt het feit dat veel lidstaten niet beschikken over specifieke wetgeving voor het doeltreffend aanpakken van georganiseerde misdaad, onder andere van het maffioze type, die voortdurend toeneemt, met name in verband met grensoverschrijdende activiteiten; 16. is van mening dat door overheidsfunctionarissen begane misdrijven de financiële belangen van de EU aanzienlijk schaden of kunnen schaden, en dat daarom in de lidstaten een alomvattend en doeltreffend kader voor corruptiebestrijding nodig is; Ontvangsten – fraude met eigen middelen 17. constateert dat er in 2020 451 onregelmatigheden als fraude met ontvangsten zijn gemeld, een daling met 9 % ten opzichte van het gemiddelde aantal gemelde gevallen per jaar in de periode 2016-2020; neemt er voorts nota van dat het betrokken bedrag aan geraamde en vastgestelde TEM (108 miljoen EUR) in 2020 6 % hoger was dan het gemiddelde geraamde en vastgestelde bedrag per jaar in de periode 2016-2020; merkt op dat de meeste gevallen die in 2020 zijn gemeld als frauduleus of niet-frauduleus met gevolgen voor de EU-inkomsten, betrekking hadden op onderwaardering, onjuiste classificatie of onjuiste omschrijving van goederen of smokkel; merkt ook op dat inspecties door nationale fraudebestrijdingsdiensten de meest succesvolle methode waren om fraude op te sporen, en dat daarbij meer frauduleuze ontduiking van heffingen werd opgespoord dan bij controles na inklaring en inklaringscontroles; 18. wijst erop dat er in 2020 4 003 onregelmatigheden zijn opgespoord en als niet-frauduleus zijn gemeld, 9 % minder dan het gemiddelde aantal meldingen per jaar in de periode 2016-2020, en dat het totale geraamde en vastgestelde bedrag aan TEM (382 miljoen EUR) 8 % lager was dan het gemiddelde geraamde en vastgestelde bedrag per jaar in de periode 2016-2020; 19. merkt op dat volgens het “VAT Gap Report” uit 2021 de btw-kloof in de EU in 2019 daalde naar 134 miljard EUR in nominale cijfers (een daling van bijna 6,6 miljard EUR ten opzichte van 2018); merkt bovendien op dat de studie slechts snelle ramingen voor 2020 omvat voor 18 lidstaten, wegens aanzienlijke veranderingen in de belastingregelingen en -structuren van de economieën na de uitbraak van de pandemie, waardoor nog niet in te schatten is of de btw-kloof in de EU als geheel in 2020 zal afnemen of toenemen; merkt op dat in de econometrische analysen is bevestigd dat de btw-kloof wordt beïnvloed door een reeks factoren, waarin bleek dat, van de factoren waarover de belastingdiensten zeggenschap hebben, het aandeel IT-uitgaven en de toepassing van bijkomende informatieverplichtingen voor belastingbetalers statistisch het belangrijkst waren om de omvang van de btw-kloof te verklaren; 20. concludeert op basis van de verschillen in de jaarlijkse opsporingspercentages dat de douaneautoriteiten van de lidstaten niet in dezelfde mate last hebben gehad van de COVID-19-pandemie; 21. verzoekt de lidstaten de risico’s en tekortkomingen te beoordelen van hun respectieve nationale douanecontrolestrategieën, teneinde de flexibiliteit van douanecontroles te verbeteren en de potentiële impact van onverwachte toekomstige gebeurtenissen te beperken; verzoekt de Commissie de lidstaten te helpen bij het waarborgen van de uitvoering van uniforme controles binnen de EU; 22. neemt er nota van dat schoeisel, textiel, voertuigen en elektrische machines en apparaten in 2020 de soorten goederen waren waarbij zich de meeste fraude en onregelmatigheden voordeden wat het aantal gevallen en de geldwaarde betreft, en dat de meeste gevallen betrekking hadden op onderwaardering, onjuiste classificatie of onjuiste omschrijving van goederen, en smokkel; 23. neemt nota van het advies van de advocaat-generaal van 9 september 2021 inzake de rechtszaak van het Hof van Justitie van de Europese Unie (HvJ-EU) tegen het Verenigd Koninkrijk wegens beschuldigingen van onderwaarderingsfraude met textielproducten en schoenen die via het Verenigd Koninkrijk uit China zijn ingevoerd, op basis van de onderzoeken van OLAF en het beheer van de eigen middelen door de Commissie; neemt nota van het arrest van het Hof van 8 maart 2022, waarin wordt verklaard dat het Verenigd Koninkrijk zijn verplichtingen niet is nagekomen doordat er geen doeltreffende maatregelen voor douanecontrole zijn toegepast en het juiste bedrag aan traditionele eigen middelen ten aanzien van de betrokken invoer niet ter beschikking is gesteld van de Commissie; 24. merkt op dat het HvJ-EU de berekening van de Commissie ten dele heeft verworpen wegens aanzienlijke onzekerheid met betrekking tot de nauwkeurigheid van de bedragen aan eigen middelen die de Commissie opeiste, en dat de Commissie de volledige bedragen niet in de wettelijk vereiste mate heeft vastgesteld; merkt op dat het HvJ-EU de methode heeft goedgekeurd die de Commissie heeft gebruikt om het bedrag aan verliezen op TEM gedurende een deel van de inbreukprocedure te ramen en heeft verklaard dat het aan de Commissie is om de nog verschuldigde verliezen op eigen middelen van de EU opnieuw te berekenen; verzoekt de Commissie de kwijtingsautoriteit ui te leggen waaruit de fouten in de berekening bestonden, op welke manier zij van plan is de fout in de berekening van de verliezen in de wettelijk vereiste mate te verhelpen, en de kwijtingsautoriteit in kennis te stellen van het resultaat van de nieuwe berekeningen; 25. neemt er nota van dat het jaarlijkse terugvorderingspercentage de afgelopen vijf jaar varieerde van 52 % tot 71 %, en dat het terugvorderingspercentage voor in 2020 gemelde gevallen thans 71 % bedraagt; merkt evenwel op dat de terugvorderingspercentages verschillen van lidstaat tot lidstaat als gevolg van factoren zoals het soort fraude of onregelmatigheid of het soort betrokken debiteur; merkt op dat China in 2020 nog steeds het land was waaruit de goederen afkomstig waren die het meest werden getroffen door frauduleuze en niet-frauduleuze onregelmatigheden; Fraude met uitgaven 26. stelt vast dat er in 2020 605 onregelmatigheden bij uitgaven zijn gemeld als frauduleus, met een gerelateerde financiële waarde van 266 miljoen EUR; 27. neemt er nota van dat het aantal als niet-frauduleus gemelde onregelmatigheden bij uitgaven in 2020 6 696 bedroeg; 28. merkt op dat in het PIF-verslag het belang van transparantie inzake het gebruik van overheidsmiddelen wordt vermeld, aangezien dat een ontradend element vormt en het maatschappelijk middenveld betrekt bij het vergroten van het vertrouwen; verzoekt de Commissie te werken aan meer transparantie bij begunstigden, met inbegrip van aannemers, onderaannemers en uiteindelijk begunstigden van EU-middelen; verzoekt de lidstaten om eveneens de transparantie bij het gebruik van EU-middelen te vergroten, met name voor noodaanbestedingen, aangezien acht lidstaten hebben gemeld dat zij dat nog altijd niet hebben gedaan; 29. merkt op dat de opsporing van fraude in de context van het gemeenschappelijk landbouwbeleid (GLB) in de periode 2016-2020 geconcentreerd was in een klein aantal lidstaten en dat dit niet kon worden uitgelegd door een vergelijkbaar niveau van betalingen uit de GLB-begroting aan die lidstaten; merkt voorts op dat het bij het merendeel van de frauduleuze onregelmatigheden met betrekking tot landbouwsteun ging om het gebruik van valse documenten of valse steunaanvragen, en dat hun aantal grotendeels stabiel is gebleven; stelt voorts vast dat, in verhouding tot de door de lidstaten ontvangen betalingen, het onderdeel plattelandsontwikkeling van de begroting meer onder fraude te lijden had dan landbouwsteun, met uitzondering van marktmaatregelen, waar meer fraudegevallen waren dan bij plattelandsontwikkeling; merkt op dat wat plattelandsontwikkeling betreft, de vervalsing van documenten de belangrijkste frauduleuze praktijk was; beklemtoont dat er meer onderzoeken moeten worden uitgevoerd en dat bijkomende passende maatregelen moeten worden genomen tegen het gebruik van EU-middelen voor landbouwgerelateerde activiteiten door ondernemingen die de arbeidswetgeving of de grondrechten van werknemers niet eerbiedigen, zoals is gebleken uit de situatie van werknemers in de landbouw, met name tijdens de COVID-19-pandemie; is bezorgd over het feit dat de verslaglegging over fraude met betrekking tot plattelandsontwikkeling voor 2014-2020 een trage start kende, hetgeen kan wijzen op onvoldoende opsporingsinspanningen in de EU-lidstaten; 30. neemt er nota van dat tussen 2016 en 2020 het aantal gemelde onregelmatigheden met betrekking tot het Cohesiefonds, het Europees Fonds voor regionale ontwikkeling, het Europees Sociaal Fonds en de Visserijfondsen voor de programmeringsperiode 2014-2020 is toegenomen; benadrukt echter dat deze toename voor alle fondsen, in het bijzonder het Europees Fonds voor regionale ontwikkeling, beperkt was wat niet-frauduleuze onregelmatigheden betreft, en wijst op de uitzonderlijke daling van het aantal opgespoorde onregelmatigheden (en de daarmee gerelateerde financiële bedragen) ten opzichte van de vorige programmeringsperiode; merkt bovendien op dat met betrekking tot de programmeringsperiode 2007-2013 het aantal frauduleuze en niet-frauduleuze onregelmatigheden daalde voor het Cohesiefonds, het Europees Fonds voor regionale ontwikkeling, het Europees Sociaal Fonds en het Visserijfonds, overeenkomstig de uitvoeringscyclus; merkt op dat een aantal uitvoeringsregels zijn veranderd van de ene programmeringsperiode naar de andere; 31. is van mening dat ondernemingen en organisaties die offshore vennootschappen en organisaties opnemen in hun eigendomsstructuur moeten worden uitgesloten van het gebruik van EU-middelen; 32. herinnert eraan dat volledige transparantie bij het verantwoorden van uitgaven van fundamenteel belang is, vooral bij infrastructuurwerken die rechtstreeks via fondsen of financieringsinstrumenten van de EU worden gefinancierd; verzoekt de Commissie de EU-burgers volledige inzage te geven in de informatie over medegefinancierde projecten; Externe dimensie van de bescherming van de financiële belangen van de EU 33. is van mening dat de instellingen en organen van de EU meer nadruk moeten leggen op de middelen die worden uitgegeven in niet-EU-landen, om na te gaan of deze middelen worden uitgegeven volgens de regels en zonder fraude of corruptie en om te bevestigen of ze bijdragen tot de doelstellingen van het ontwikkelingsbeleid en het externe beleid van de Unie; raadt aan de begrotingssteun op te schorten in niet-EU-landen waar de autoriteiten duidelijk verzuimen reële actie te ondernemen tegen wijdverbreide corruptie, en er tegelijk voor te zorgen dat de bijstand terechtkomt bij de burgerbevolking, via andere kanalen; 34. merkt op dat de EU-uitgaven voor ontwikkelingssamenwerking tot eind 2020 waren verspreid over diverse fondsen, en dat het nieuwe instrument voor nabuurschapsbeleid, ontwikkeling en internationale samenwerking (NDICI) alle eerdere financieringsmogelijkheden consolideert in één instrument, als onderdeel zowel van de jaarlijkse begroting als van het MFK 2021-2027; wijst erop dat het NDICI een totale toewijzing omvat van 79,5 miljard EUR voor de periode 2021-2027; raadt de opname aan van een aanpak inzake corruptiebestrijding in alle EU-instrumenten voor extern optreden, waaronder het NDICI, het instrument voor pretoetredingssteun (IPA) en de EU-trustfondsen; vraagt dat een hogere prioriteit wordt gegeven aan corruptiebestrijding in pretoetredingsonderhandelingen en dat een reeks criteria wordt vastgesteld met een sterk conditionaliteitskader en een focus op capaciteitsopbouw, bijvoorbeeld door middel van gespecialiseerde corruptiebestrijdingsorganen; 35. betreurt het feit dat volgens Speciaal verslag nr. 01/2022 van de Rekenkamer 700 miljoen EUR aan financiële steun van de EU voor de verbetering van de rechtsstaat in de Westelijke Balkan tussen 2014 en 2020 weinig effect heeft gehad op fundamentele hervormingen; verzoekt de Commissie duidelijke signalen af te geven aan de kandidaat-lidstaten waar een verslechtering van de normen met betrekking tot de rechtsstaat de toetreding tot de EU in gevaar brengt of vertraagt; 36. vraagt dat in alle handels- en investeringsovereenkomsten tussen de EU en derde landen een krachtig en dwingend conditionaliteitskader wordt opgenomen met transparantiebepalingen en bindende, afdwingbare anticorruptieclausules; raadt aan dat de EU als laatste redmiddel sancties oplegt of in geval van ernstige corruptie overeenkomsten opschorten; 37. verzoekt toezicht te houden op corruptierisico’s bij grootschalige bouw- en investeringsprojecten die worden ondernomen door autoritaire niet-EU-landen in lidstaten, met bijzondere aandacht voor transparantie bij deze projecten, die vaak aanleiding geven tot bezorgdheid over niet-transparante financiering of begrotingsrisico’s; 38. is van mening dat het Parlement ten volle moet worden betrokken bij de besteding van alle subsidies, leningen en andere financiële hulp die de EU aan Oekraïne verleent; Digitalisering ten dienste van de bescherming van de financiële belangen van de EU 39. dringt aan op een grotere mate van digitalisering, interoperabiliteit van vergelijkbare gegevenssystemen en harmonisering van rapportage, monitoring en auditing in de EU; verzoekt de Commissie na te gaan of AI kan worden gebruikt ten dienste van de bescherming van de financiële belangen van de EU en herhaalt daartoe zijn verzoek aan de Commissie en de lidstaten om de definities te harmoniseren teneinde in de hele EU vergelijkbare gegevens te verkrijgen; is van mening dat alle EU-organen die actief zijn op het gebied van de bescherming van de financiële belangen van de EU, met inbegrip van OLAF, het EOM, Eurojust, Europol en de Rekenkamer, rechtstreeks en snel toegang moeten hebben tot gegevenssystemen als Arachne en het systeem voor vroegtijdige opsporing en uitsluiting (EDES); 40. is van mening dat het gebruik van het risicoscore-instrument Arachne in het MFK 2021-2027 en het herstelplan NextGenerationEU, met name met betrekking tot de uitvoering van de RRF zo snel mogelijk verplicht moet worden gesteld; stelt voor dat Arachne wordt aangemerkt als een van de belangrijkste instrumenten ter ondersteuning van de nationale fraudebestrijdingsstrategieën (NAFS) die de lidstaten geacht worden vast te stellen om de integratie van de fraudebestrijdingsarchitectuur te verbeteren; herinnert aan zijn opmerkingen in zijn resolutie van 24 november 2021 over de herziening van het Financieel Reglement (18) , en herhaalt nogmaals zijn dringende oproep aan de Commissie om een verplicht, geïntegreerd en interoperabel systeem voor de hele EU op te zetten dat voortbouwt op, maar niet beperkt is tot, bestaande instrumenten zoals Arachne en EDES; herinnert eraan dat dit systeem informatie moet bevatten over alle door de EU medegefinancierde projecten, begunstigden en uiteindelijk begunstigden, en mogelijk moet maken dat alle afzonderlijke bedragen die betrekking hebben op dezelfde begunstigde of uiteindelijk begunstigde worden opgeteld; verzoekt de Commissie bovendien de redenen te onderzoeken waarom de lidstaten Arachne niet volledig gebruiken en toepassen, en daarover verslag uit te brengen aan het Parlement; is van mening dat het gebruiksvriendelijker maken van het systeem de nationale autoriteiten ertoe zou kunnen aanzetten het toe te passen en te gebruiken; 41. dringt er bij de Commissie op aan om bij de herziening van het Financieel Reglement het toepassingsgebied van het EDES uit te breiden tot de fondsen onder gedeeld beheer (19) ; 42. verzoekt de Commissie alle informatie inzake directe uitgaven te blijven verstrekken aan de lidstaten, bijvoorbeeld via het systeem voor financiële transparantie, met name in het kader van de RRF, eveneens om dubbele financiering te voorkomen; De fraudebestrijdingsstrategie van de Commissie (2019) 43. neemt er nota van dat in juni 2021 twee derde van de acties van de fraudebestrijdingsstrategie 2019 van de Commissie was uitgevoerd, en dat de uitvoering van het resterende derde lopende was; verzoekt de Commissie verslag uit te brengen over de uitvoering van de resterende acties; neemt er voorts nota van dat er goede vorderingen zijn gemaakt met een aantal acties die beogen de coördinatie en de samenwerking tussen de diensten van de Commissie te verbeteren en de Commissie toe te rusten met een doeltreffender systeem van toezicht op fraudebestrijding; merkt op dat het toezicht op de follow-up van de aanbevelingen van OLAF in 2020 efficiënter is gemaakt door ongeveer 1 400 financiële aanbevelingen die zijn uitgevaardigd tussen januari 2012 en juni 2019 in kaart te brengen; 44. is zich ervan bewust dat in de nieuwe fraudebestrijdingsstrategie van de Commissie (CAFS), die in 2019 is vastgesteld, wordt gevraagd om een versterkte strategische analyse van fraudegerelateerde gegevens en de vaststelling van relevante en betrouwbare indicatoren om fraude met succes te bestrijden; herinnert aan de conclusies in Speciaal verslag nr. 01/2019 van de Rekenkamer, getiteld “Bestrijding van fraude in verband met EU-uitgaven: maatregelen zijn nodig”, waarin erop wordt gewezen dat het de Commissie ontbreekt aan alomvattende en vergelijkbare gegevens over de niveaus van opgespoorde fraude met EU-uitgaven; 45. betreurt dat de lidstaten in de eerste jaren van de uitvoering van de CAFS weinig steun hebben gekregen, zoals ook door sommige delegaties is opgemerkt tijdens de besprekingen in de Raad; herhaalt dat volledige en vergelijkbare gegevens over de omvang, de aard en de oorzaken van fraude van essentieel belang zijn om de onderzoeksacties van OLAF en – sinds het met operationele activiteiten is begonnen – het EOM nog zinvoller te maken; herinnert eraan dat de lidstaten een eerstelijnsverantwoordelijkheid dragen voor het beheer van ongeveer 80 % van de uitgavenbegroting en voor de inning van nagenoeg alle inkomsten; beklemtoont de belangrijke rol die lidstaten hierdoor spelen bij het beschermen van de financiële belangen van de EU, met een hoofdrol voor de NAFS, waarvan de vaststelling prioritair moet zijn in alle lidstaten; 46. benadrukt dat een systeem voor informatie-uitwisseling tussen de bevoegde autoriteiten een kruiscontrole van de boekhoudkundige gegevens over transacties tussen twee of meer lidstaten mogelijk zou maken teneinde transnationale fraude in het kader van de structuur- en investeringsfondsen te voorkomen en zo te zorgen voor een horizontale en volledige aanpak van de bescherming van de financiële belangen van de lidstaten; Op lidstaatniveau: nationale fraudebestrijdingsstrategieën (NAFS) en coördinatiediensten fraudebestrijding (AFCOS) 47. neemt er met bezorgdheid nota van dat eind 2020 slechts 14 lidstaten hadden gemeld een NAFS te hebben vastgesteld, tegenover 10 in 2019, terwijl vijf andere overwegen een NAFS vast te stellen of er een voorbereiden; merkt echter op dat deze strategieën verschillen qua reikwijdte en diepgang en dat sommige ervan moeten worden geactualiseerd; is verder bezorgd dat acht lidstaten nog niet zijn begonnen met het opzetten van hun NAFS; vraagt dat meer lidstaten een NAFS vaststellen en de Commissie daarvan in kennis stellen; verzoekt de Commissie tastbare steun en advies te verstrekken aan de lidstaten, in de vorm van richtsnoeren voor het opstellen van NAFS en adviesdiensten voor de oprichting en werking van AFCOS, en herhaalt zijn verzoek om een analyse van de vastgestelde NAFS en de redenen waarom een aantal lidstaten geen NAFS vaststelt; 48. wijst erop dat het belangrijk is in de lidstaten beter gecoördineerde, holistische fraudebestrijdingsinspanningen te leveren, waarbij de NAFS moeten worden geactualiseerd om in te spelen op de nieuwe risico’s als gevolg van de hogere bedragen van de EU-middelen, onder andere het nieuwe MFK 2021-2027 en NextGenerationEU, en als gevolg van de COVID-19-pandemie; roept de Commissie op om de vastgestelde NAFS te beoordelen, te onderzoeken waarom lidstaten achterblijven met de vaststelling ervan en de overblijvende lidstaten ertoe te bewegen vaart te zetten achter de vaststelling; 49. herinnert eraan dat AFCOS doeltreffende samenwerking en informatie-uitwisseling met OLAF moet faciliteren; betreurt echter dat slechts enkele lidstaten de bestrijding van fraude en corruptie die de financiële belangen van de EU schaden, doeltreffend coördineren; 50. prijst OLAF voor zijn kostbare bijdrage aan de bescherming van de financiële belangen van de EU; benadrukt dat OLAF chronisch onderbemand is en over onvoldoende financiële middelen beschikt; OLAF en het EOM 51. is ingenomen met de herziene OLAF-verordening, die in december 2020 is aangenomen en op 17 januari 2021 in werking is getreden, en die de onderzoeksinstrumenten voor de bestrijding van fraude met de EU-begroting aanscherpt door duidelijkere regels vast te stellen en de samenwerking tussen het EOM en OLAF te regelen; neemt nota van de interne reorganisatie van OLAF in juni 2020; verzoekt het EOM en OLAF overlapping van activiteiten en vertraging bij de werkzaamheden te voorkomen; is van mening dat OLAF en het EOM elkaars werkzaamheden moeten aanvullen en hun onderzoeken moeten concentreren op de gebieden waarop de andere instelling geen bevoegdheden heeft; 52. benadrukt dat het belangrijk is dat OLAF in zijn onderzoeken aan de hoogste normen voldoet en alle vereisten van de rechtsstaat volledig naleeft; 53. is verheugd dat in artikel 9 bis van de herziene OLAF-verordening wordt voorzien in een toezichthouder op de procedurewaarborgen, die belast is met het toezicht op de naleving door OLAF van de procedurewaarborgen en de behandeling van klachten door betrokkenen; merkt op dat de toezichthouder op de procedurewaarborgen nog niet is benoemd; is erg bezorgd over klachten van personen die betrokken zijn bij onderzoeken van OLAF over schendingen van hun rechten, waardoor hun vermogen werd aangetast om zich tegen de jegens hen geuite aantijgingen te verdedigen; verzoekt OLAF en de toezichthouder op de procedurele waarborgen ervoor te zorgen dat de procedurele rechten van betrokken personen volledig worden geëerbiedigd; 54. is bezorgd over het feit dat het percentage tenlasteleggingen in de zaken die OLAF aan de lidstaten voorlegt, is gedaald van 53 % in de periode 2007-2014 tot 37 % in de periode 2016-2020; verzoekt de autoriteiten van de lidstaten nauw met OLAF samen te werken en de toegezonden onderzoeksverslagen en de aanbevelingen voor gerechtelijke stappen zorgvuldig te bestuderen, en strafzaken aanhangig te maken wanneer dat nodig is om ervoor te zorgen dat oneigenlijk gebruikte EU-middelen worden teruggevorderd; verzoekt OLAF zijn eerdere analyse van de oorzaken van het lage percentage tenlasteleggingen te herzien en gevolg te geven aan de aanbevelingen van zijn Comité van toezicht in Advies nr. 1/2021, zoals een herziening van het huidige systeem van toezichtprocedures en een tijdiger samenwerking met de nationale gerechtelijke autoriteiten; verzoekt OLAF een regelmatige follow-up uit te voeren van zijn aanbevelingen voor gerechtelijke stappen en gegevens daarover op te nemen in zijn jaarverslag; 55. is van mening dat OLAF ook een follow-up moet uitvoeren van zijn financiële aanbevelingen, om die te vergelijken met de bedragen die aan het eind van de procedures worden teruggevorderd door de Commissie en bij te dragen aan het algemene toezicht op de terugvordering van middelen; 56. merkt op dat OLAF tot 2020 het Hercules III-programma heeft ingezet ter versterking van de operationele capaciteit van de nationale en regionale fraudebestrijdingsautoriteiten op het gebied van opleidingsactiviteiten en IT-ondersteuning; merkt op dat de beoordeling van Hercules III eind 2021 is afgerond en dat werd geconcludeerd dat het programma zeer relevant en doeltreffend was voor de bescherming van de financiële belangen van de EU, aangezien de algemene, specifieke en operationele doelstellingen ervan met succes zijn verwezenlijkt; merkt op dat het Hercules III-programma voor de duur van het MFK 2021-2027 is vervangen door het fraudebestrijdingsprogramma van de EU; 57. erkent het beginsel van de vertrouwelijkheid van de onderzoeken van OLAF; is echter van mening dat er een overkoepelend algemeen belang bestaat en dat de burgers van de EU ook het recht hebben om verslagen en aanbevelingen in te zien die betrekking hebben op afgesloten onderzoeken van OLAF en nationale follow-upprocedures, zoals erkend door het HvJ-EU in zaak T-517/19; verzoekt OLAF daarom een mechanisme op poten te zetten voor de publicatie van de verslagen en aanbevelingen waarvoor er geen legitieme reden meer bestaat om het vertrouwelijkheidsbeginsel te handhaven; 58. neemt nota van de op 3 september 2021 ondertekende werkafspraak voor een kader voor samenwerking tussen het EOM en de Rekenkamer; neemt bovendien nota van de in 2019 ondertekende administratieve regelingen tussen OLAF en de Rekenkamer; 59. is verheugd dat het EOM op 1 juni 2021 operationeel is geworden; is ingenomen met zijn eerste jaarverslag; is verheugd dat het EOM sinds het operationeel is 576 onderzoeken heeft geopend en dat het verzocht heeft om de inbeslagname van 154,3 miljoen EUR, waarbij de inbeslagname van 147 miljoen EUR is ingewilligd; is bezorgd over de raming van het EOM dat de totale schade als gevolg van fraude en corruptie 5,4 miljard EUR bedraagt; betreurt ten zeerste dat vijf lidstaten – Polen, Hongarije (de twee grootste begunstigden van EU-middelen), Zweden, Denemarken en Ierland – niet aan het EOM deelnemen; roept deze lidstaten op om zich zo spoedig mogelijk bij het EOM aan te sluiten; is bezorgd dat Polen elke vorm van samenwerking met het EOM weigert, terwijl het onder de niet-deelnemende lidstaten bovenaan staat wat het aantal onderzoeken betreft waarbij zijn burgers zijn betrokken; dringt er bij de niet-deelnemende lidstaten op aan samenwerkingsovereenkomsten met het EOM te ondertekenen; is van mening dat het feit dat lidstaten niet samenwerken met het EOM directe gevolgen heeft voor de bescherming van de financiële belangen van de EU; verzoekt de Commissie de deelname aan het EOM met positieve maatregelen te stimuleren; 60. is verheugd over de gezamenlijke inspanningen van OLAF en Europol om de risico’s en kwetsbaarheden van het RRF-instrument te beoordelen; is ingenomen met de werkafspraak tussen OLAF en Europol, die op 9 oktober 2020 in werking is getreden, en met de overeenkomst tussen Europol en het EOM, die op 19 januari 2021 in werking is getreden; 61. wijst op de rol van het EOM in de nieuwe fraudebestrijdingsinfrastructuur; neemt voorts nota van de in 2020 overeengekomen en in juli 2021 ondertekende werkafspraken tussen het EOM en OLAF, met name wat betreft informatie-uitwisseling, dossierbeheer en operationele samenwerking; 62. neemt er nota van dat de Raad in juli 2020 de 22 Europese aanklagers heeft benoemd; herinnert eraan dat het EOM moet samenwerken met de nationale rechtshandhavingsinstanties en dat het de functie van aanklager bij de bevoegde rechtbanken van de deelnemende lidstaten vervult en tegelijkertijd nauw moet samenwerken met EU-agentschappen en -organen zoals Eurojust, Europol en OLAF; merkt op dat deze unieke opstelling bedoeld is om ervoor te zorgen dat het EOM gebruik kan maken van de bestaande ervaringen en de beste praktijken op nationaal en EU-niveau; verwacht dat de Commissie naar behoren rekening houdt met de herbeoordeling door het EOM van zijn personeelsbehoeften op basis van zijn ervaring met de werklast en dat zij de nodige financiële aanpassingen doorvoert om de operationele doeltreffendheid en efficiëntie van het EOM te garanderen; 63. neemt nota van de opmerkingen en aanmerkingen van de Europese hoofdaanklager over de noodzaak om de EOM-verordening te wijzigen; verzoekt de Commissie een discussie met het EOM aan te gaan om na te gaan welke verbeteringen nodig zijn ter versterking van zijn operationele doeltreffendheid; verzoekt de Commissie overeenkomstig artikel 119, lid 1, van die verordening verslag uit te brengen aan het Parlement; 64. benadrukt dat er een groene openbare aanklager in de EU moet worden ingesteld door het mandaat van het EOM uit te breiden overeenkomstig artikel 86, lid 4, VWEU, om de tenuitvoerlegging en handhaving van de milieuwetgeving van de EU te verbeteren, ernstige milieudelicten met een grensoverschrijdende dimensie te bestrijden en de EU-begroting te beschermen; benadrukt dat de begroting en het personeelsbestand van het EOM moeten worden verhoogd om ervoor te zorgen dat het zijn rol op al zijn bevoegdheidsterreinen doeltreffend kan vervullen; 65. neemt nota van de rol van de AFCOS bij het coördineren op het niveau van de lidstaten van de wetgevende, administratieve en onderzoeksverplichtingen en ‑activiteiten met betrekking tot de bescherming van de financiële belangen van de EU en bij het zorgen voor samenwerking met OLAF; 66. is ingenomen met de door Europol opgezette “Operatie Sentinel”, die bedoeld is om te focussen op het proactief delen van inlichtingen, uitwisselen van informatie en ondersteunen van de coördinatie van operaties om fraude met betrekking tot de COVID-19-herstelfondsen van de EU aan te pakken, aangezien de operatie erop gericht is inherente kwetsbaarheden in de nationale systemen voor de toewijzing van middelen in kaart te brengen, fraudepatronen die worden gebruikt om het toewijzingssysteem te treffen, op te sporen en onderzoeken met hoge prioriteit van belangrijke doelen te ondersteunen; is ingenomen met de betrokkenheid van het EOM, OLAF en 21 EU-lidstaten; is bezorgd over het feit dat de lidstaten die belangrijke begunstigden zijn van de cohesiefondsen, onder meer Polen, Hongarije en Bulgarije, niet aan de operatie deelnemen; verzoekt alle lidstaten aan de operatie deel te nemen; verzoekt de lidstaten bovendien nauw met elkaar en met de EU-organen samen te werken, zodat er kan worden opgetreden tegen fraude waarbij meerdere landen tegelijk betrokken zijn; 67. verzoekt OLAF, het EOM, Europol, de bij nationale wetgeving aangewezen AFCOS en de andere EU- en nationale agentschappen die verantwoordelijk zijn voor het voort versterken van de uitwisseling van informatie, wederzijdse steun te verlenen en te zorgen voor complementariteit bij hun operationele activiteiten, zoals overeengekomen in de vastgestelde werkafspraken en voorschriften; benadrukt dat voor de huidige complexe fraudebestrijdingsarchitectuur een nauwe samenwerking tussen de diverse spelers op EU- en nationaal niveau vereist is; beklemtoont dat er meer inspanningen nodig zijn om fraude, corruptie en andere illegale activiteiten te voorkomen en te bestrijden, waaronder nauwere samenwerking met nationale autoriteiten, tussen lidstaten en op EU-niveau; De rechtsstaat en corruptiebestrijding 68. is verheugd over de vaststelling van Verordening (EU, Euratom) 2020/2092 betreffende een algemeen conditionaliteitsregime ter bescherming van de Uniebegroting; herhaalt dat deze verordening op 1 januari 2021 in werking is getreden en bijgevolg sindsdien van toepassing is; is ingenomen met de arresten van het HvJ-EU van 16 februari 2022 inzake de door Hongarije en Polen aangespannen zaken tegen het conditionaliteitsmechanisme en de daarin vervatte conclusies ter bevestiging dat de EU inderdaad bevoegdheden heeft met betrekking tot de rechtsstaat in de lidstaten en dat het conditionaliteitsmechanisme voor de rechtsstaat volstrekt strookt met de wetgeving van de EU; 69. is van mening dat het hoog tijd is dat de Commissie haar taken als hoedster van de Verdragen vervult en iets doet aan de aanhoudende schendingen van de beginselen van de rechtsstaat in verscheidene lidstaten, met name Polen en Hongarije, aangezien deze schendingen een ernstig gevaar vormen voor de financiële belangen van de Unie, nu naleving van genoemde beginselen een absolute voorwaarde is voor goed financieel beheer in het algemeen en een efficiënt en doeltreffend beheer van de EU-middelen; is ingenomen met de aankondiging van de Commissie dat zij het conditionaliteitsmechanisme voor de rechtsstaat zal toepassen door een schriftelijke kennisgeving overeenkomstig artikel 6, lid 1, van Verordening (EU, Euratom) 2020/2092 naar Hongarije te sturen; is van mening dat de rechtsstaat een universeel concept is en dat de Commissie de toepassing van het conditionaliteitsmechanisme voor de rechtsstaat moet overwegen voor alle lidstaten die verzuimen de rechtsstaat zonder uitzondering te eerbiedigen; waarschuwt dat de vertragingen wellicht reeds nadelige gevolgen hebben voor de financiële belangen van de EU en de toestand van de rechtsstaat in bepaalde lidstaten; 70. verzoekt de Commissie rekening te houden met de resoluties van het Parlement met betrekking tot de schendingen van de rechtsstaat door de Poolse en de Hongaarse regering; roept deze regeringen op volledig samen te werken met de Commissie en aan de voorwaarden voor het vrijgeven van middelen te voldoen; is van mening dat indien deze lidstaten niet aan de voorwaarden voldoen, de Commissie de EU-middelen tijdelijk rechtstreeks moet beheren via lokale overheden en maatschappelijke organisaties; 71. herinnert eraan dat de eerbiediging van de rechtsstaat en de naleving van artikel 2 VEU voorwaarden zijn om toegang tot het fonds te krijgen, dat het conditionaliteitsmechanisme met betrekking tot de rechtsstaat volledig van toepassing is op de herstel- en veerkrachtfaciliteit en dat in het kader van de herstel- en veerkrachtfaciliteit geen maatregelen mogen worden gefinancierd die in strijd zijn met de in artikel 2 VEU verankerde waarden van de EU; 72. benadrukt dat in het kader van de herstel- en veerkrachtfaciliteit geen betalingen aan Polen kunnen worden gedaan tot alle relevante arresten van het HvJ-EU en het Europees Hof voor de Rechten van de Mens volledig ten uitvoer zijn gelegd en tot de nationale autoriteiten de voorrang van het EU-recht hebben erkend; 73. verzoekt de Commissie om er met het oog op meer transparantie voor te zorgen dat het Parlement volledig op de hoogte blijft van alle onderhandelingen tussen de Commissie en de nationale autoriteiten, en om het Parlement onmiddellijk op de hoogte te brengen van relevante ontwikkelingen; 74. verzoekt de Commissie gebruik te maken van alle instrumenten waarover zij beschikt om ervoor te zorgen dat de in artikel 2 VEU verankerde waarden en de voorrang van het EU-recht worden geëerbiedigd; benadrukt dat de Commissie en de Raad voor hun optreden politieke verantwoording verschuldigd zijn aan het Parlement; 75. erkent alle inspanningen die met name door de lidstaten die aan Oekraïne grenzen zijn geleverd om de mensen te verwelkomen die de oorlog daar ontvluchten; is van mening dat de EU verplicht is de lidstaten te helpen om deze uitzonderlijke lasten te dragen; herinnert er echter aan dat er geen betaling kan worden verricht als een lidstaat weigert de uitspraken van het HvJ-EU na te leven en de voorrang van het EU-recht te erkennen; benadrukt dat het Parlement volledig op de hoogte moet worden gehouden van alle toewijzingen voor deze doeleinden en van het gebruik van EU-middelen om Oekraïense vluchtelingen in de begunstigde lidstaten te helpen; 76. erkent het feit dat het jaarlijkse verslag over de rechtsstaat belangrijk is en het feit dat corruptiebestrijding een wezenlijk deel uitmaakt van het verslag; is evenwel van oordeel dat het niet de plaats kan innemen van het corruptiebestrijdingsverslag; is verheugd dat de Commissie van plan is om het verslag over de rechtsstaat uit te breiden met specifieke aanbevelingen aan de lidstaten; is van mening dat de Commissie de invoering moet overwegen van een corruptie-index op basis van strenge en eenvoudig toe te passen criteria en dat zij moet nadenken over de prestaties van de lidstaten op het gebied van corruptiebestrijding en haar bevindingen moet toevoegen aan het hoofdstuk inzake corruptiebestrijding van het verslag over de rechtsstaat; 77. maakt zich grote zorgen over de bevindingen in het verslag over de rechtsstaat 2020, waarin wordt gewezen op punten van zorg over de doeltreffendheid van het onderzoek naar en de vervolging en berechting van corruptiezaken, waaronder zaken op hoog niveau in diverse lidstaten; benadrukt het feit dat corruptie op hoog niveau systematisch moet worden vervolgd; 78. benadrukt de schadelijke gevolgen van corruptie voor de rechten van de burgers; herhaalt daarom zijn aanbeveling dat de EU lid wordt van de Groep van staten tegen corruptie, rekening houdend met de specifieke aard van de EU, haar instellingen en de EU-wetgeving; verzoekt de Commissie een mogelijk plan voor lidmaatschap voor te leggen, binnen het kader van artikel 83 VWEU, samen gelezen met artikel 218 VWEU; herhaalt bovendien zijn verzoek aan de Commissie om een plan voor te leggen voor de invoering van een intern evaluatiemechanisme voor corruptie voor de EU-instellingen; 79. verzoekt de Commissie te voorzien in behoorlijke rechtsbescherming voor onderzoeksjournalisten, naar het voorbeeld van de bescherming voor klokkenluiders; 80. erkent de cruciale rol van mediapluralisme en journalisten bij de bescherming van de financiële belangen van de Unie door fraude en corruptie aan het licht te brengen; verzoekt de lidstaten hun bescherming en de bescherming van hun bronnen te waarborgen; pleit voor een snelle goedkeuring en tenuitvoerlegging van de richtlijn inzake strategische rechtszaken tegen inspraak van het publiek (de anti-SLAPP-richtlijn); verzoekt de Commissie en de lidstaten elke vorm van illegaal gebruik van spyware en hackingsoftware zoals Pegasus of Predator te bestrijden; meent dat transparantie de beste manier is om fraude en corruptie te bestrijden; 81. benadrukt dat de verstrekking van directe en indirecte leningen afhankelijk moet worden gesteld van de publicatie van belasting- en boekhoudkundige gegevens per land en de bekendmaking van gegevens over het effectieve eigenaarschap door de bij financieringsverrichtingen betrokken begunstigden en financiële tussenpersonen; 82. is van mening dat middelen moeten worden teruggevorderd telkens als gevallen van corruptie of fraude bewezen zijn; De fraudebestrijdingsarchitectuur van de EU en de jaarlijkse verslaglegging door de Commissie 83. is van oordeel dat de financiering van de EU met de vaststelling van het herstelplan NextGenerationEU een nieuw tijdperk is ingegaan en dat dit de fraudebestrijdingsarchitectuur van de EU voor extra uitdagingen stelt; is daarom stellig van mening dat de fraudebestrijdingsarchitectuur verder moet worden versterkt; benadrukt dat OLAF, het EOM, Europol en Eurojust onderbemand zijn en over onvoldoende financiële middelen beschikken; merkt op dat Europol en Eurojust in het bijzonder overbelast zijn in het licht van hun onlangs goedgekeurde mandaten en operaties in de hele EU die gericht zijn op criminele vermogensbestanddelen in verband met de Russische invasie van Oekraïne; herinnert de Commissie en de Raad eraan dat elke euro die aan toezicht en onderzoeken wordt besteed, naar de EU-begroting terugvloeit; 84. is ingenomen met het Forum voor rechtshandhaving van NextGenerationEU (NextGenerationEU – Law Enforcement Forum, NGEU-LEF), een gezamenlijk initiatief onder leiding van Europol en Italië, dat Europol, het EOM, OLAF, Eurojust, het Agentschap van de EU voor opleiding op het gebied van rechtshandhaving en de lidstaten samenbrengt om een gezamenlijke aanpak vast te stellen voor het voorkomen en bestrijden van dreigingen ten aanzien van NextGenerationEU-middelen en de financiële belangen van de EU; 85. onderschrijft de oproep van de Commissie tot een “Europese visie” wat de samenwerking tussen de EU-organen en de nationale autoriteiten en de coördinatie van hun acties betreft; is van oordeel dat een meer gestructureerde en holistische aanpak nodig is om overlapping te voorkomen, informatie te delen en uit te wisselen, de integratie van de verschillende bestaande lagen van de fraudebestrijdingsarchitectuur te bevorderen en een resultaat te bereiken dat groter is dan de som van de delen; 86. verzoekt de Commissie nieuwe wegen te verkennen om van het jaarlijkse PIF-verslag een alomvattende analyse te maken naast andere jaarverslagen en informatiebronnen, door de dialoog tussen Europol, Eurojust en het EOM te bevorderen en te intensiveren en door trends in frauduleuze en niet-frauduleuze onregelmatigheden te identificeren, zwakke punten te diagnosticeren en nuttige lessen te trekken, om de vaststelling van fraudebestendige maatregelen door alle belanghebbenden te bevorderen; 87. merkt op dat er behoefte is aan een specifiek jaarverslag van de Commissie over de analyse en de stand van zaken met betrekking tot de algemene fraudebestrijdingsinfrastructuur, met onder andere een beoordeling van de mate van interoperabiliteit van de EU-actoren bij de bestrijding van fraude en mogelijke koppelingen met het verslag over het Europees semester en de landenverslagen, het corruptiebestrijdingsverslag en de toepassing van het conditionaliteitsmechanisme voor de rechtsstaat; 88. benadrukt dat de Commissie, om corruptie doeltreffend te bestrijden, teneinde illegale lobby- en draaideursituaties te voorkomen en de financiële belangen van de EU te beschermen, een holistische, coherente, systematische en consistente aanpak moet hanteren door betere regels te ontwikkelen inzake transparantie, onverenigbaarheden en belangenconflicten, alsook inzake een versterking van de interne controlemechanismen; benadrukt dat meer transparantie inzake de begunstigden van nationale en EU-financiering ook belangrijk zal zijn om het hoofd te bieden aan de nieuwe, uitdagende internationale context; 89. merkt nogmaals op dat de mate van analyse in de bijlagen bij het PIF-verslag onbevredigend is wat gevallen van belangenconflict betreft; verzoekt de Commissie een dergelijke analyse uit te voeren, in overeenstemming met artikel 61 van het Financieel Reglement en de publicatie op 7 april 2021 van de Richtsnoeren voor het vermijden van en omgaan met belangenconflicten overeenkomstig het Financieel Reglement, ten behoeve van de lidstaten; o o o 90. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie en de lidstaten. Het Europees Parlement, – gezien artikel 5 van het Verdrag betreffende de Europese Unie (VEU), – gezien Protocol nr. 1 betreffende de rol van de nationale parlementen in de Europese Unie, – gezien Protocol nr. 2 betreffende de toepassing van de beginselen van subsidiariteit en evenredigheid, – gezien het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, – gezien de mededeling van de Commissie aan het Europees Parlement, de Raad, het Europees Economisch en Sociaal Comité en het Comité van de Regio’s, met de titel “Samen zorgen voor betere regelgeving” ( COM(2021)0219 ), – gezien het werkdocument van de diensten van de Commissie van 3 november 2021, getiteld “Better Regulation Guidelines” (Richtsnoeren voor betere regelgeving) (SWD(2021)0305), – gezien de doelstellingen op het gebied van ontwikkelingssamenwerking in artikel 208 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU), – gezien de mededeling van de Commissie van 5 mei 2021 getiteld “Actualisering van de nieuwe industriestrategie van 2020: een sterkere eengemaakte markt tot stand brengen voor het herstel van Europa” ( COM(2021)0350 ), – gezien zijn resolutie van 25 november 2020, getiteld “Een nieuwe industriestrategie voor Europa” (1) , – gezien het instrumentarium voor betere regelgeving dat een aanvulling vormt op de richtsnoeren voor betere regelgeving, allebei van november 2021, – gezien het Interinstitutioneel Akkoord van 16 december 2003 over beter wetgeven, en de meest recente versie daarvan, het Interinstitutioneel Akkoord van 13 april 2016 over beter wetgeven (2) , – gezien de mededeling van de Commissie van 24 maart 2021 getiteld “EU-strategie voor de rechten van het kind” ( COM(2021)0142 ), – gezien het advies van het Europees Comité van de Regio’s, getiteld “Samen zorgen voor betere regelgeving” (CDR 4071/2021), – gezien het verslag van 10 juli 2018 waarin de bevindingen van de taskforce Subsidiariteit, Evenredigheid en “Minder en efficiënter optreden” gepresenteerd worden, – gezien zijn resolutie van 24 juni 2021 over gezonde regelgeving en subsidiariteit en evenredigheid in de Europese Unie – verslag over beter wetgeven betreffende de jaren 2017, 2018 en 2019 (3) , – gezien zijn resolutie van 9 juni 2022 over het initiatiefrecht van het Parlement (4) , – gezien Speciaal verslag nr. 16/2018 van de Europese Rekenkamer van 12 juni 2018, getiteld “Toetsing achteraf van EU-wetgeving: een goed opgezet, maar onvolledig systeem”, – gezien zijn resolutie van 9 juni 2016 over een open, doeltreffend en onafhankelijk Europees ambtenarenapparaat (5) , – gezien zijn resolutie van 16 december 2020 over een nieuwe strategie voor Europese kmo’s (6) , – gezien zijn resolutie van 15 januari 2020 over de Europese Green Deal, waarin het zich ingenomen toont met de toezegging van de Commissie om ervoor te zorgen dat alle EU-maatregelen bijdragen aan het bereiken van een duurzame toekomst en een rechtvaardige transitie en om de richtsnoeren voor betere regelgeving dienovereenkomstig bij te werken, in verband waarmee het Parlement erop aandringt dat het beginsel “duurzaamheid voorop” geïntegreerd wordt in de agenda’s voor betere regelgeving van de EU en haar lidstaten (7) , – gezien de toespraak van Commissievoorzitter Von der Leyen van 16 juli 2019 (8) , – gezien het debat tijdens de plenaire vergadering van 7 juni 2021 over de staat van de kmo-Unie – tenuitvoerlegging van de agenda voor betere regelgeving/doelstelling inzake vermindering van de administratieve lasten (9) , – gezien artikel 54 van zijn Reglement, – gezien de adviezen van de Commissie ontwikkelingssamenwerking, de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en voedselveiligheid, de Commissie industrie, onderzoek en energie, de Commissie constitutionele zaken en de Commissie verzoekschriften, – gezien het verslag van de Commissie juridische zaken ( A9-0167/2022 ), A. overwegende dat beter wetgeven een gemeenschappelijk doel van alle EU-instellingen is en bereikt moet worden door de transparantie, verantwoordingsplicht en samenwerking tussen de instellingen, de lidstaten, burgers en belanghebbenden te vergroten, waarbij de volledige inachtneming van alle fundamentele Europese waarden, met inbegrip van democratie, de rechtstaat en de mensenrechten, gewaarborgd wordt; overwegende dat transparantie, integriteit en verantwoordingsplicht eveneens essentiële voorwaarden zijn voor een democratie die gebaseerd is op de beginselen van de rechtsstaat; overwegende dat Europese wetgeving doelmatig, evenredig, duidelijk, transparant en omvattend moet zijn om daadwerkelijk in het voordeel van de burgers en de belanghebbenden te kunnen werken; overwegende dat betere regelgeving ertoe bijdraagt dat EU-beleid en -wetgeving gericht zijn op de toekomst, rekening houdend met de snellere technologische, maatschappelijke en ecologische ontwikkelingen; overwegende dat het daarom steeds belangrijker wordt om voorstellen voor regelgeving te baseren op bewijs dat verkregen is via beoordelingen die zijn uitgevoerd op de daarvoor meest geschikte wijze en op betrouwbaar, aan collegiale toetsing onderworpen wetenschappelijk bewijs evenals de eerbiediging van het voorzorgsbeginsel; verzoekt de Commissie in dit verband transparant met het bewijs om te gaan en erop toe te zien dat het vindbaar, toegankelijk, interoperabel en herbruikbaar is; onderstreept dat hoogstaande wetgeving niet alleen kwantitatieve doelstellingen met betrekking tot lasten- en kostenvermindering op de korte termijn moet omvatten, maar ook gezien moet worden als langetermijninvestering in de gedeelde welvaart van onze samenlevingen en in onze toekomst, waarvan iedereen moet profiteren; B. overwegende dat de Commissie onmiddellijk uitvoering moet geven aan het bepaalde in artikel 6, lid 4, van de Europese klimaatwet (10) , waarin staat dat alle ontwerpmaatregelen en wetgevingsvoorstellen moeten stroken met de verwezenlijking van de doelstelling van de Unie om uiterlijk in 2050 de doelstelling van klimaatneutraliteit te halen; overwegende dat de Commissie met het oog hierop moet beoordelen of ontwerpmaatregelen of wetgevingsvoorstellen, met inbegrip van begrotingsvoorstellen, stroken met de doelstelling inzake klimaatneutraliteit en of zij bijdragen aan aanpassing aan de klimaatverandering; C. overwegende dat de nieuwe controles voor klimaatconsistentie pas vanaf 1 januari 2022 op effectbeoordelingen van ontwerpwetgevingsmaatregelen en voorstellen zijn toegepast, hoewel de Europese klimaatwet reeds in juli 2021 in werking is getreden, hetgeen betekent dat de bepalingen van de wet voor een aantal voorstellen met relevantie voor de Europese Green Deal niet zijn toegepast; D. overwegende dat de aanpak voor het beoordelen van de naleving van de Europese klimaatwet in effectbeoordelingen en evaluaties uiteengezet staat in de mededeling over betere regelgeving en de naar aanleiding daarvan ontwikkelde richtsnoeren en het bijbehorende instrumentarium; overwegende dat de Commissie deze controles echter stelselmatig moet verrichten, in concreto aan het begin van het proces van ontwikkeling van een nieuwe ontwerpmaatregel of van een fitnesscheck van bestaande wetgeving, zodat de resultaten ervan daadwerkelijk als input kunnen dienen bij beleidskeuzes; overwegende dat de Commissie verplicht is om als onderdeel van de in artikel 6, lid 4, bedoelde beoordeling aan te geven waarom een ontwerpmaatregel of wetgevingsvoorsel niet strookt met de doelstellingen van de Europese klimaatwet; E. overwegende dat de Commissie in 2021 haar mededeling getiteld “Samen zorgen voor betere regelgeving”, de desbetreffende richtsnoeren en het bijbehorende instrumentarium heeft goedgekeurd; F. overwegende dat betere regelgeving een middel is om rechtszekerheid te garanderen, iedereen ten goede moet komen en het algemeen belang van de Europese samenleving, bedrijven, werknemers, burgers, consumenten en het milieu moet dienen; overwegende dat hoogwaardige wetgeving het algemeen belang dient, aangezien dit rechtstreeks van invloed is op het concurrentievermogen van de EU, haar grondgebied en het bedrijfsleven, en tevens een instrument is voor het versterken van de democratie en rechtstreekse burgerparticipatie op zowel nationaal als regionaal niveau; G. overwegende dat de wetgeving herzien en, waar nodig en passend, vereenvoudigd moet worden om belemmeringen voor de uitvoering ervan, ook over de grenzen heen, weg te nemen en ervoor te zorgen dat de wetgeving doeltreffender, transparanter en omvattender wordt voor de begunstigden, ongeacht of dat burgers of ondernemingen zijn; H. overwegende dat de beginselen en instrumenten voor betere regelgeving beleidsneutraal moeten blijven om een objectieve probleemstelling en reële alternatieve beleidsopties, die door de Commissie, de Raad en het Parlement moeten worden bestudeerd, te waarborgen; I. overwegende dat beter wetgeven als doel moet hebben de politieke ambities van de EU te dienen, met name de langetermijndoelstellingen, zoals het stimuleren van economische groei, het bevorderen van investeringen en werkgelegenheid, zorgen voor een concurrerender en democratischer Europa, sociale vooruitgang en de verwezenlijking van de bindende doelstelling van de Unie van klimaatneutraliteit uiterlijk in 2050, en de prioritaire langetermijndoelstelling voor 2050 dat burgers goed leven, binnen de grenzen van onze planeet; overwegende dat duurzaamheid centraal moet staan bij hoogstaande wetgeving door sociale, economische en milieuoverwegingen op gelijke voet te stellen; overwegende dat de Commissie, door de beginselen van betere regelgeving toe te passen, tot de meest doeltreffende oplossingen moet komen, waarbij de voordelen zo groot mogelijk zijn en de kosten tot een minimum worden beperkt; J. overwegende dat de Commissie zich ertoe heeft verbonden meer inspanningen te leveren om de inclusieve en systematische participatie van kinderen in het besluitvormingsproces op EU-niveau te bevorderen en te verbeteren, met name door kindspecifieke raadplegingen te houden voor relevante toekomstige initiatieven; K. overwegende dat goed uitgevoerde effectbeoordelingen, zowel vooraf als achteraf, openbare raadplegingen en het beginsel “eerst evalueren” essentiële instrumenten zijn voor goed onderbouwd, beter, efficiënt, verantwoordelijk en transparant wetgeven op een manier die toegespitst is op de behoeften van de doelgroep; overwegende dat aan de hand van effectbeoordelingen de gevolgen van wetgeving, waaronder de kosteneffectiviteit ervan, in kaart kunnen worden gebracht; overwegende dat bij dergelijke beoordelingen economische, sociale en milieuaspecten met evenveel oog voor detail en nauwkeurigheid in aanmerking moeten worden genomen en dat daarbij gekeken moet worden naar zowel kwalitatieve als kwantitatieve gegevens, waaronder gegevens met betrekking tot de gevolgen van beleidsmaatregelen op het gebied van de grondrechten; overwegende dat de Europese Rekenkamer in 2018 een speciaal verslag heeft gepubliceerd met daarin een reeks aanbevelingen voor het verbeteren van de kwaliteit van toetsing achteraf; L. overwegende dat het “Geef uw mening”-webportaal bedoeld is om de betrokkenheid van burgers en belanghebbenden bij de EU-beleidsvorming aan te zwengelen, en een nuttig instrument is gebleken voor de voorbereiding van EU-beleid; overwegende dat de Commissie op 3 juli 2020 een nieuwe versie van dit instrument heeft gelanceerd om haar raadplegingen en de communicatie met de burgers verder te verbeteren en de transparantie te vergroten; overwegende dat de Europese Rekenkamer in 2019 een speciaal verslag (11) heeft gepubliceerd met daarin een reeks aanbevelingen om het portaal verder te verbeteren, met name om het gebruikersvriendelijker te maken, onder meer wat betreft activiteiten om burgers te bereiken en transparantie en wat betreft het gebruik en de beschikbaarheid van vertalingen; M. overwegende dat de Raad voor regelgevingstoetsing de kwaliteit van effectbeoordelingen keurt, alsook die van geschiktheidscontroles en brede evaluaties om kwaliteitsvolle besluitvorming te bevorderen; overwegende dat voor ongeveer een derde van de effectbeoordelingen in 2021 een negatief eerste advies is uitgevaardigd; overwegende dat de Raad voor regelgevingstoetsing een belangrijke rol kan spelen bij de verbetering van de Europese wetgeving; N. overwegende dat de eerbiediging van meertaligheid een eerste vereiste is voor de goede werking van de EU-instellingen; overwegende dat in artikel 1 VEU is vastgelegd dat besluiten op EU-niveau in zo groot mogelijke openheid en zo dicht mogelijk bij de burger moeten worden genomen; overwegende dat openbare websites van de Europese Unie met betrekking tot openbare aanbestedingen en financieringsmogelijkheden in het kader van de EU-programma’s vaak het eerst in het Engels worden gepubliceerd; overwegende dat het soms diverse maanden duurt voordat er een vertaling van deze websites beschikbaar is; overwegende dat de beschikbaarheid van deze websites in alle officiële talen van de EU belangrijk is voor eerlijke concurrentie; O. overwegende dat het programma voor gezonde en resultaatgerichte regelgeving (Refit) en het Fit for Future-platform (F4F) tot doel hebben de EU-wetgeving te vereenvoudigen en onnodige administratieve en regelgevingslasten en kosten te verminderen met het oog op een betere naleving en uitvoering van de regelgeving, maar tegelijkertijd de onderliggende beleidsdoelstellingen te halen, waarbij meer aandacht wordt besteed aan compensatie van regeldruk en geschiktheidscontroles van eerdere, bestaande en toekomstige wetgeving; P. overwegende dat de Commissie de “one in, one out”-benadering heeft ingevoerd met de bedoeling nieuwe lasten die uit de wetgevingsvoorstellen van de Commissie voortvloeien te compenseren door reeds bestaande lasten op hetzelfde beleidsterrein weg te nemen; Q. overwegende dat de “one in, one out”-benadering kan worden meegenomen in het Refit-programma door het uit te breiden tot meer dan alleen de beoordeling van onnodige lasten die voortvloeien uit afzonderlijke stukken bestaande wetgeving, namelijk tot nieuwe wetgeving en door volledige beleidsterreinen te bekijken; overwegende dat de “one in, one out”-benadering tegelijkertijd moet worden verduidelijkt wat betreft de tenuitvoerlegging ervan in de praktijk, aangezien wetgeving altijd ten goede moet komen aan burgers, bedrijven, werknemers en consumenten; R. overwegende dat de resultaten van de vereenvoudigingsinspanningen op Europees niveau ook kunnen afhangen van de medewetgevers die de relevante bepalingen handhaven en van de keuzes die de lidstaten maken bij de omzetting ervan in nationale wetgeving, en van de grotere inspanningen die de Commissie levert op het gebied van coördinatie en overleg met de lidstaten en met lokale en regionale overheden; S. overwegende dat de Commissie in haar mededeling “Voltooiing van de agenda voor betere regelgeving: betere oplossingen voor betere resultaten” van 24 oktober 2017 ( COM(2017)0651 ) duidelijk voorbehouden had over de “one in, one out”-benadering en “de invoering van ex-antedoelstellingen op het gebied van lastenvermindering”, omdat een dergelijke aanpak “zou leiden tot dereguleringsdruk en afbreuk zou doen aan haar politieke verantwoordelijkheid om op het juiste moment de juiste actie te ondernemen”; T. overwegende dat de Commissie in 2021 volgens de op EUR-Lex (12) gepubliceerde informatie 1 977 wetgevings- of niet-wetgevingshandelingen heeft vastgesteld of gewijzigd; overwegende dat er in dezelfde periode 1 008 wetgevings- of niet-wetgevingshandelingen zijn ingetrokken of verstreken; U. overwegende dat de Verdragen slechts in zeer beperkte gevallen rechtstreeks initiatiefrecht verlenen aan het Parlement; overwegende dat het Parlement er in zijn resolutie over het initiatiefrecht van het Parlement om heeft verzocht zijn initiatiefrecht uit te breiden; V. overwegende dat de werking van de Europese Unie gegrond is op de representatieve democratie; 1. staat achter de doelstelling van de Commissie om te waarborgen dat EU-wetgeving burgers en ondernemingen, en met name kleine en middelgrote ondernemingen (kmo’s), maximale voordelen biedt en is ingenomen met het door de Commissie geuite voornemen om de aanpak van betere regelgeving dynamischer te maken en daarmee soepeler in te spelen op toekomstige ontwikkelingen; is daarnaast ingenomen met de toezegging van de Commissie om beter gebruik te maken van strategische prognoses en dringt erop aan deze te integreren in effectbeoordelingen en evaluaties; onderstreept dat de agenda voor betere regelgeving bij moet dragen aan de groene transitie van de economie van de Unie door het onder meer mogelijk te maken dat innovatieve en faciliterende technologieën efficiënter op de markt worden gebracht; is ingenomen met het voornemen van de Commissie om de analyse van en de verslaglegging over de effecten van voorstellen te verbeteren, bijvoorbeeld over concurrentievermogen en kmo’s, territorialiteit, duurzaamheid, gelijkwaardigheid, subsidiariteit en proportionaliteit, die ook kunnen helpen lacunes, behoeften en kansen in kaart te brengen en bestaande risico’s en trends te ontdekken, en aldus kunnen bijdragen tot het vaststellen van beleidsprioriteiten en het uitstippelen van strategische planning met een langetermijnperspectief, met name in de minst ontwikkelde landen en met betrekking tot de verwezenlijking van de doelstellingen voor duurzame ontwikkeling (SDG’s); 2. verzoekt de lidstaten en de Commissie te onderkennen dat er behoefte is aan betere regelgeving en vereenvoudiging, waarbij op geïntegreerde en evenwichtige wijze rekening wordt gehouden met de economische, ecologische, gendergerelateerde en maatschappelijke gevolgen; 3. verheugt zich daarnaast over de inzet van de Commissie om de SDG’s in al haar wetgevingsvoorstellen op te nemen in overeenstemming met de Agenda 2030 voor duurzame ontwikkeling van de VN, meer aandacht te besteden aan gendergelijkheid en gelijkheid voor iedereen, en om ervoor te zorgen dat het beginsel “geen ernstige afbreuk doen” en het voorzorgsbeginsel in alle beleidsterreinen worden toegepast; dringt erop aan dat bij effectbeoordelingen ook rekening wordt gehouden met de gevolgen voor de verwezenlijking van de Agenda 2030 als geheel; stelt met bezorgdheid vast dat, door alleen te verwijzen naar “relevante SDG’s”, het geïntegreerde en holistische karakter van de Agenda 2030 voor duurzame ontwikkeling over het hoofd kan worden gezien; herinnert aan de toezegging van de EU om, samen met haar lidstaten en hun lokale en regionale overheden en in nauwe samenwerking met haar internationale partners, wereldwijd een voortrekkersrol te spelen bij de uitvoering van de Agenda 2030 en de SDG’s; betreurt het dat de Commissie nog geen geïntegreerde en holistische uitvoeringsstrategie voor de SDG’s heeft ontwikkeld; herinnert eraan dat de EU haar zichtbaarheid in ontwikkelingslanden moet vergroten en wel door middel van efficiënte communicatie over haar samenwerkings- en uitgavenprogramma’s; 4. steunt de toezegging over de verbeterde analyse en rapportage van milieu-effecten op alle EU-beleidsterreinen middels de verplichte beoordeling van het beginsel “geen ernstige afbreuk doen”, en het feit dat deze beoordeling moet worden toegepast op voorstellen op alle beleidsterreinen, teneinde een ongelijke toepassing te vermijden; verzoekt de Commissie het beginsel “geen ernstige afbreuk doen” duidelijk te definiëren zodat het consistent kan worden toegepast; is ingenomen met met voorstel om meer rekening te houden met duurzaamheid en digitalisering tijdens het wetgevingsproces; onderstreept dat bij de beoordeling van het beginsel “geen ernstige afbreuk doen” rekening moet worden gehouden met de algemenere kosten en baten voor de samenleving, zoals op het gebied van volksgezondheid, en met de milieugevolgen; 5. beveelt aan dat de Commissie overweegt een “duurzaamheid eerst”-benadering toe te passen en deze toe te passen voor alle vormen van beleidsontwikkeling en -evaluatie, waarbij prioriteit wordt gegeven aan duurzaamheidsoverwegingen op lange termijn; merkt op dat “strategische prognoses” het Refit-programma, dat mogelijkheden in kaart brengt om onnodige regeldruk te verminderen en ervoor zorgt dat bestaande EU-wetgeving ook in de toekomst nog toereikend is, zullen ondersteunen; 6. dringt er in dit verband op aan in het proces van strategische prognoses stelselmatig rekening te houden met de rapporten van de Intergouvernementele Werkgroep inzake klimaatverandering (IPCC) en het intergouvernementeel platform voor biodiversiteit en ecosysteemdiensten (IPBES); verwelkomt in dit verband het werk van het Fit for Future (F4F)-platform, in het kader waarvan onder andere overheden, niet-gouvernementele organisaties en kleine en grote ondernemingen regelmatig bijeenkomen met het oog op het verbeteren van de EU-wetgeving; stelt vast dat dit platform ook gebruikt zou kunnen worden voor het bespreken van algemenere thema’s, zoals de groene transitie; 7. herinnert eraan dat het beschermen, bevorderen en vergemakkelijken van de verwezenlijking van mensenrechten en democratie een belangrijke prioriteit is van het externe optreden van de EU, zoals verankerd in artikel 21 VEU, en dat het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie ook van toepassing is op haar externe optreden; benadrukt dat de EU herhaaldelijk heeft bevestigd vastbesloten te zijn om een invloedrijke speler op het wereldtoneel te blijven en een voortrekkersrol te blijven spelen als mondiale verdediger van de democratie en de mensenrechten; betreurt het dan ook dat het voorstel ertoe beperkt blijft het grondrechteninstrument in het EU-instrumentarium voor betere regelgeving te vertalen in de richtsnoeren inzake de algemene toezegging en de op het Verdrag gebaseerde verplichting van de EU om de mensenrechten te eerbiedigen; onderstreept daarom hoe belangrijk het effect van alle externe beleidsmaatregelen van de EU, met inbegrip van handelsbeleid en ontwikkelingssamenwerking, is op de mensenrechten, met name wat kwetsbare groepen betreft; 8. onderstreept daarom dat de richtsnoeren moeten worden herzien en op doeltreffende wijze moeten worden toegepast zodat er systematisch en naar behoren rekening wordt gehouden met de mensenrechten, waardoor de EU verplicht wordt niets te doen wat de verwezenlijking van de mensenrechten in de weg zou staan of zou bemoeilijken; onderstreept dat gendereffecten in alle verslaglegging moeten worden geïntegreerd en dat beoordelingen van het effect op de mensenrechten, naast een algemene beoordeling van de mensenrechtensituatie, ook naar geslacht uitgesplitste gegevens en een evaluatie van het specifieke effect op de mensenrechten van vrouwen moeten omvatten; 9. onderstreept dat milieu- en gezondheidsgerelateerde wetgeving direct van invloed is op het leven van de burgers van de EU; verzoekt de Commissie derhalve een korte, in toegankelijke bewoordingen en zonder vaktaal gestelde toelichting te geven op elk wetgevingsvoorstel, en alle noodzakelijke maatregelen te nemen om ervoor te zorgen dat de burgers van de EU de kern van wetgevingsvoorstellen, met inbegrip van de mogelijke gevolgen voor hun dagelijkse leven, kunnen begrijpen; 10. is er verheugd over dat in overeenstemming met de mededeling van de Commissie van 9 maart 2021, getiteld “Digitaal kompas 2030: de Europese aanpak voor het digitale decennium” ( COM(2021)0118 ) betere regelgeving erop gericht is in toekomstige EU-wetgeving het beginsel dat digitaal de norm is (“digital by default principle”) te bevorderen als een belangrijk middel ter ondersteuning van de digitale transformatie; benadrukt dat technologieën zoals AI het wetgevingsproces en de toegang tot informatie kunnen verbeteren en ervoor kunnen zorgen dat wetgeving voor burgers en bedrijven begrijpelijker wordt; verzoekt de Commissie om, per geval en rekening houdend met de toegevoegde waarde en het evenredigheidsbeginsel van de EU, testomgevingen voor regelgeving (13) toe te passen op wetgeving over de digitale transformatie, met name ter ondersteuning van kmo’s en start-ups; dringt er echter op aan dat deze testomgevingen strikt worden beperkt in tijd en reikwijdte, naar behoren worden gecontroleerd en in overeenstemming zijn met het EU-acquis inzake de bescherming van persoonsgegevens en de grondrechten; 11. beschouwt de ontwikkeling van nieuwe vormen van digitalisering in de besluitvorming van alle drie de instellingen als een essentiële uitdaging en een kans om de kwaliteit van de EU-wetgeving in het digitale tijdperk te verbeteren; is van mening dat de toezeggingen van de drie instellingen met betrekking tot dergelijke ontwikkelingen duidelijk in kaart moeten worden gebracht en moeten worden opgenomen in een herzien Interinstitutioneel Akkoord over beter wetgeven; verzoekt de wetgevers gebruik te maken van digitalisering om onnodige administratieve lasten te vermijden en wetgevingswerkzaamheden te vergemakkelijken; 12. is ingenomen met het voornemen van de Commissie om één digitaal verslagleggingsinstrument in te voeren voor ondernemingen, waarbij de rapportagevereisten die voortvloeien uit de herziening van de richtlijn betreffende de openbaarmaking van niet-financiële informatie (NFI-richtlijn) en de taxonomieverordening, alsook de verslagleggingsvereisten van het “Fit for 55”-pakket in één instrument worden samengevoegd, met daarin specifieke vereisten en kant-en-klare kernprestatie-indicatoren (KPI’s) en normen, en met een modulaire opzet, dat digitaal toegankelijk is voor bedrijven en andere organisaties; 13. wijst erop dat burgers gemakkelijk toegang moeten hebben tot rechtsbronnen en dat er een overzichtelijke website moet komen waarop het hele wetgevingsproces kan worden gevolgd en de daarmee samenhangende documenten van alle EU-instellingen kunnen worden geraadpleegd; 14. merkt op dat handel nog steeds afhankelijk is van een groot aantal papieren documenten; is van mening dat digitalisering en het gebruik van elektronische handelsdocumenten de kosten en complexiteit verminderen; verzoekt de Commissie haar voordeel te doen met het digitale tijdperk en de instrumenten om bepaalde soorten lasten of verplichtingen te verminderen; benadrukt dat het gebruik van elektronische handelsdocumenten moet worden onderzocht, hetgeen de efficiëntie en veiligheid zal vergroten en de administratieve rompslomp zal verminderen; 15. wijst erop dat de EU 22,6 miljoen (14) kmo’s telt en dat de Commissie daarom niet alleen de kmo-toets systematischer moet uitvoeren, maar ook het uitvoeren van een kmo-toets bij alle wetgevingsvoorstellen verplicht moet stellen waar dit van toepassing is; benadrukt dat in een dergelijke toets duidelijk moet worden aangegeven hoe vereenvoudiging kan worden bereikt op het vlak van kosten en baten en, waar mogelijk, aanvullende aanbevelingen moeten worden geformuleerd om onnodige administratieve of regelgevingslasten voor kmo’s te voorkomen; 16. herinnert eraan dat de toepassing van het “denk eerst klein”-beginsel, zoals vastgelegd in de “Small Business Act”, een essentieel onderdeel is van de evenredigheidsbeoordeling die voorafgaand aan ieder wetgevingsvoorstel wordt uitgevoerd en dat er hiermee naar wordt gestreefd om te waarborgen dat de standpunten van kmo’s worden gehoord en hun belangen in een zo vroeg mogelijk stadium worden meegewogen, om de ontwikkeling van kmo’s te stimuleren, aangezien die de ruggengraat van de Europese economie vormen; 17. verzoekt de Commissie de functie van kmo-gezant in het leven te roepen om onnodige administratieve en regelgevingslasten in alle lidstaten tot een minimum te helpen beperken, en die moet worden benoemd met horizontale bevoegdheden binnen het kabinet van het voorzitterschap; 18. herinnert eraan dat het gemeenschappelijk handelsbeleid een exclusieve bevoegdheid van de Unie is en dat de bepalingen van artikel 207 VWEU krachtig moeten worden verdedigd en gehandhaafd; benadrukt dat langdurige ratificatieprocedures voor handels- en investeringsovereenkomsten die gemengde elementen bevatten, moeten worden vermeden zodat ze tijdig in werking kunnen treden; 19. is sterk van mening dat alle Europeanen het EU-wetgevingsproces moeten kunnen volgen; verheugt zich over het initiatief van de Commissie om het “Geef uw mening”-webportaal toegankelijker te maken voor mensen met een beperking en om de openbare raadplegingen in één “verzoek om input” te bundelen; verzoekt erom alle betrokken documenten en bijdragen in alle officiële talen van de EU en zo snel mogelijk beschikbaar te stellen; dringt aan op meer transparantie van het besluitvormingsproces en vooral over de wijze waarop de antwoorden in aanmerking worden genomen, onder meer door ervoor te zorgen dat antwoorden naar behoren worden gewogen op basis van hun representativiteit, afhankelijk van de vraag of er individuele of collectieve belangen worden vertegenwoordigd; merkt op dat de aard en opzet van de raadpleging in grote mate bepalend is voor de input die ontvangen wordt en de resultaten van de raadpleging; verzoekt de Commissie met klem erop toe te zien dat alle oproepen tot het indienen van feitenmateriaal neutraal en onpartijdig zijn, onder meer door empirisch onderbouwde vragenlijsten te gebruiken die waar mogelijk zijn geformuleerd met open vragen; wijst er verder op dat verzoekschriften aan het Parlement een essentiële vorm van burgerparticipatie en feedback zijn, die de Commissie regelmatig moet evalueren en opvolgen; 20. dringt aan op een transparanter raadplegingsproces en op de publicatie van samenvattende verslagen van de raadplegingen, die in alle EU-talen beschikbaar moeten zijn en ook toegankelijk moeten zijn voor mensen met een handicap; 21. is van mening dat de Commissie bij haar inspanningen om ervoor te zorgen dat het EU‑beleid gebaseerd is op een duidelijk inzicht in beleidsterreinen die onderhevig zijn aan snelle structurele veranderingen, zoals milieu en digitalisering, gebruik moet maken van de inbreng uit verzoekschriften van burgers en maatschappelijke organisaties; meent dat burgerparticipatie van cruciaal belang is op beleidsterreinen zoals de grondrechten, de eerbiediging van de rechtsstaat en de bestrijding van alle vormen van discriminatie, op welke grond dan ook; 22. is van mening dat de kwaliteit van de wetgeving die van invloed is op ontwikkelingslanden onder meer wordt bepaald door de legitimiteit en doeltreffendheid ervan, die op hun beurt afhangen van de aard van het raadplegingsproces, van de mate waarin deze wetgeving beantwoordt aan de behoeften van de betrokken landen en van de vraag of de uitvoering ervan de gewenste resultaten oplevert zonder schade te veroorzaken; is ingenomen met de nadruk die de Commissie legt op een beter begrip van de behoeften en effecten van EU-wetgeving buiten de EU door nauwer samen te werken met externe partners; verzoekt de Commissie deze betrokkenheid te optimaliseren door toe te zien op inclusieve, zinvolle en doeltreffende raadplegingsprocessen waarbij de belanghebbenden, zoals de sociale partners en vertegenwoordigers van het maatschappelijk middenveld in ontwikkelingslanden, alsook deskundigen en bedrijven op de verschillende relevante gebieden worden betrokken; stelt voor dat de resultaten van die raadplegingen en het verzamelde bewijs daadwerkelijk worden gebruikt als input bij het opstellen van de wetgeving en dat er met name rekening wordt gehouden met de context en de specifieke behoeften van de belanghebbenden in partnerlanden waar de raadpleging moet plaatsvinden; is ingenomen met het initiatief om raadplegingsprocessen gerichter, duidelijker en gebruiksvriendelijk te maken; verzoekt de Commissie erop toe te zien dat de beoogde vereenvoudiging van het openbare raadplegingsproces geen afbreuk doet aan de doeltreffendheid ervan; wijst op de rol die de EU-delegaties kunnen spelen, met name in ontwikkelingslanden, en op de noodzaak om de instrumenten en middelen beschikbaar te stellen die nodig zijn voor de uitvoering van deze raadplegingen; 23. verzoekt de EU-instellingen om op het gebied van meertaligheid de beginselen, rechten en verplichtingen te eerbiedigen die zijn verankerd in het Handvest van de grondrechten en Verordening nr. 1/1958 van de EEG-Raad, alsook in interne richtsnoeren en besluiten, zoals de code van goed administratief gedrag; 24. roept de EU-instellingen ertoe op het benodigde personeel ter beschikking te stellen om ervoor te zorgen dat meertaligheid geëerbiedigd wordt in alle stadia van het wetgevingsproces; 25. is van mening dat de eenvormigheid van de taalversies in de officiële EU-talen een cruciale voorwaarde is voor een betrouwbare interpretatie van de bestaande regelgeving door rechtbanken en autoriteiten in de EU en de lidstaten, en dus een belangrijke bijdrage leveren aan de uniforme toepassing en handhaving van het EU-recht; verzoekt de instellingen in de toekomst tijdens het wetgevingsproces volledig aan deze vereisten te voldoen; 26. dringt erop aan dat alle websites van de Europese Unie over financieringsmogelijkheden en openbare aanbestedingen tegelijkertijd in alle officiële talen van de EU worden vertaald, omdat deze websites in het begin alleen in het Engels beschikbaar zijn, als gevolg waarvan lidstaten die niet het Engels als officiële taal hebben in het nadeel zijn; 27. wijst op de sterke verbanden tussen de uitvoering van het herstelpakket NextGenerationEU en het doel om de samenlevingen in de EU weerbaarder te maken, en de noodzaak voor de EU-instellingen om in contact te komen met de burgers van de Unie en ze bewuster te maken van de essentie van deze politieke taken en de uitvoering ervan; is van mening dat dergelijke contacten uiteindelijk moeten bijdragen tot een soepelere en meer doeltreffende interinstitutionele besluitvorming die doortastender en besluitvaardiger kan inspelen op de ervaringen van de pandemie; 28. pleit voor een intensievere politieke dialoog tussen de EU-instellingen en nationale parlementen, lokale en regionale overheden, het Comité van de Regio’s en het Europees Economisch en Sociaal Comité; 29. is zich bewust van de huidige trend waarbij nationale parlementen, binnen het toepassingsgebied van de Protocollen nrs. 1 en 2, streven naar een grotere betrokkenheid door middel van een politieke dialoog over EU-beleid om een grotere meerwaarde voor de burgers te creëren; neemt verder kennis van verzoeken om vergelijkbare toekomstgerichte betrokkenheid van het Europees Comité van de Regio’s in dit verband door initiatiefadviezen te verstrekken; 30. herinnert eraan dat een aanzienlijk gedeelte van de EU-wetgeving wordt uitgevoerd op subnationaal niveau, waar men beschikt over waardevolle ervaring uit de eerste hand met de toepassing van EU-wetgeving en waarbij men in nauw contact staat met de lokale economie, sociale partners, maatschappelijke organisaties en burgers, waardoor de doeltreffendheid en zichtbaarheid van EU-maatregelen kan worden vergroot; 31. wijst nogmaals op het specifieke karakter van lokale en regionale overheden en op de noodzaak van raadplegingen op maat; beveelt de Commissie aan om bij de ontwikkeling van open raadplegingen en routekaarten in verband met voorstellen die aanzienlijke gevolgen hebben voor subnationale bestuursniveaus het Europees Comité van de Regio’s proactief te raadplegen; 32. benadrukt dat actieve subsidiariteit een integraal onderdeel vormt van de agenda voor betere regelgeving; is in dit verband ingenomen met het feit dat de Commissie bij haar wetgevingsvoorstellen steeds vaker gebruikmaakt van de subsidiariteitsbeoordelingstabel, zoals voorgesteld in haar mededeling van 23 oktober 2018, getiteld “Een grotere rol voor de beginselen van subsidiariteit en evenredigheid bij de beleidsvorming van de EU” ( COM(2018)0703 ); 33. verwacht dat de Conferentie over de toekomst van Europa eveneens de weg zal effenen voor verdere hervormingen met betrekking tot het subsidiariteitsbeginsel, met name in de vorm van toepassing van het subsidiariteitsbeginsel in het kader van EU-governanceprocessen; 34. onderkent dat betere regelgeving een gedeelde doelstelling en verantwoordelijkheid van alle EU-instellingen is bevestigt dat het Parlement als medewetgever zijn interne diensten zal stroomlijnen om beter bij te dragen aan de beoordeling en monitoring van de gevolgen voor ontwikkelingslanden van de EU-wetgeving met een externe dimensie, met inbegrip van de relevante teksten die door het Parlement zijn aangenomen met betrekking tot wetgevingsprocedures en uitgavenprogramma’s van de EU; bevestigt verder dat het Parlement de samenwerking en coördinatie tussen de commissies dienovereenkomstig zal intensiveren, de expertise op het gebied van ontwikkelingsbeleid in alle relevante commissies zal versterken en zal verduidelijken welke rol de Commissie ontwikkelingssamenwerking moet spelen als hoeder van het beginsel van beleidssamenhang ten aanzien van ontwikkeling, zoals bepaald in het Reglement van het Europees Parlement (bijlage VI), met als doel de kwaliteit en de doeltreffendheid van de EU-wetgeving te verbeteren; 35. herinnert eraan dat de voortdurende en zorgvuldige behandeling van verzoekschriften van burgers goede kansen biedt om betere regelgeving inclusiever en efficiënter te maken en om beleidsmakers een beter inzicht te geven in de lokale en regionale realiteiten en de zorgen en prioriteiten van de burgers; onderkent dat de EU-wetgeving moet zorgen voor de gelijke behandeling van burgers en bedrijven en de doeltreffende handhaving van de rechten van burgers in de hele Unie en dat een sterke en gelijke handhaving van de bestaande Europese regels moet worden gewaarborgd; 36. wijst erop dat het van belang is dat de medewetgevers vóór de aanvang van interinstitutionele onderhandelingen nauw contact met elkaar onderhouden, onder meer door vertegenwoordigers van de andere instellingen regelmatig uit te nodigen voor informele gedachtewisselingen, in overeenstemming met de toezegging in punt 34 van het Interinstitutioneel Akkoord over beter wetgeven; betreurt het dat deze toezegging niet heeft geleid tot nieuwe samenwerkingsstructuren of stelselmatige praktijken om deze uitwisselingen te bevorderen; stelt voor dat de medewetgevers het eens worden over een gedragscode in dit verband; 37. is er stellig van overtuigd dat er meer nadruk moet worden gelegd op institutioneel overleg, coördinatie en samenwerking tussen en binnen de EU-instellingen; dringt er bij de Commissie op aan haar interne procedures te stroomlijnen om DG INTPA systematisch te betrekken bij alle effectbeoordelingen, met name voor interne wetgeving met potentiële effecten buiten de EU, en terdege rekening te houden met de input, suggesties en aanbevelingen van dit DG in het kader van de beleidssamenhang ten aanzien van ontwikkeling; verzoekt de Commissie de betrokkenheid en betekenisvolle deelname van DG INTPA aan het overleg tussen de diensten en aan de GRI (Groep interinstitutionele betrekkingen) en de EXCO (Groep externe coördinatie) te versterken, en terdege rekening te houden met de bijdragen van dit leidende DG met betrekking tot ontwikkelingssamenwerking en ontwikkelingslanden; 38. roept ertoe op om kinderrechten te mainstreamen in de EU-wetgeving door bij wetgevingsvoorstellen beoordelingen uit te voeren van de gevolgen van die voorstellen voor de rechten van kinderen; roept er in dit verband toe op om in het kader van het instrumentarium voor effectbeoordelingen een kinderrechtentest in te voeren, die bijvoorbeeld bestaat uit het raadplegen van belanghebbenden, met een mechanisme voor het raadplegen van kinderen, het in kaart brengen van de gebieden waarop de gevolgen van het betreffende wetgevingsvoorstel gevoeld worden, het in kaart brengen van de gevolgen ervan voor kinderen en het uitvoeren van een beoordeling van alternatieven; 39. spoort de Commissie aan om, overeenkomstig haar toezegging in de EU-strategie voor de rechten van het kind, meer openbare raadplegingen voor kinderen en adolescenten te organiseren en actief gebruik te maken van het EU-platform voor de participatie van kinderen om ervoor te zorgen dat jonge burgers in het kader van het EU-besluitvormingsproces worden gehoord; 40. verzoekt de instellingen alle nodige maatregelen te treffen om te waarborgen dat kwetsbare personen zoals mensen met een handicap kunnen deelnemen aan het besluitvormingsproces van de EU; wijst erop dat de toegang tot informatie voor alle burgers moet worden verbeterd; verzoekt erom meer openbare raadplegingen op te starten die gericht zijn op specifieke groepen, zoals kinderen, jongeren en ouderen; verzoekt alle beleidsmakers van de EU rekening te houden met de inbreng van belanghebbenden en voor een doeltreffende follow-up te zorgen in de daaropvolgende besluitvormingsprocedures; 41. dringt aan op de ontwikkeling van impactindicatoren voor specifieke kwesties, zoals de gevolgen voor kwetsbare groepen; looft in dit verband het voorstel van Unicef in verband met een “kindindicator” waarin de effecten van beleidsmaatregelen op kinderen worden beoordeeld, en verzoekt erom soortgelijke mechanismen te ontwikkelen op andere beleidsgebieden; 42. verzoekt de Commissie om bij alle wetgevingsvoorstellen en zonder uitzondering effectbeoordelingen uit te voeren; betreurt het dat dit in het verleden niet het geval was voor diverse politiek gevoelige voorstellen; herinnert eraan dat het Parlement bij verschillende gelegenheden met het oog op een geïnformeerde beleidsvorming zelf effectbeoordelingen heeft uitgevoerd om die van de Commissie te vervangen; dringt erop aan dat er voor effectbeoordelingen voldoende tijd wordt uitgetrokken en voldoende middelen beschikbaar worden gesteld, zodat de kwaliteit ervan gewaarborgd kan worden; herinnert er niettemin aan dat effectbeoordelingen informatie kunnen verschaffen, maar nooit in de plaats mogen komen van het wetgevingsproces en dit proces ook niet onnodig mogen vertragen; benadrukt echter dat de nadruk in het wetgevingsproces van de EU vooral moet liggen op kwaliteit, transparantie en de meest recente kennis en gegevens bij de effectbeoordelingen en niet op de snelheid waarmee de initiatieven worden voltooid; dringt erop aan dat effectbeoordelingen bekendgemaakt worden zodra zij afgerond zijn en niet pas wanneer het beleidsvoorstel wordt ingediend, omdat dit de transparantie van het EU-besluitvormingsproces kan vergroten; onderkent dat er voor de doeltreffende tenuitvoerlegging van betere regelgeving en met name van de effectbeoordelingen vooraf voldoende middelen nodig zullen zijn; dringt er bij de Commissie op aan hiervoor voldoende middelen uit te trekken; 43. benadrukt en betreurt het erkende gebrek aan effectbeoordelingen voor verschillende belangrijke wetgevingsdossiers, dat slechts gedeeltelijk aan de COVID-19-pandemie kan worden toegeschreven, en neemt kennis van het voornemen van de Commissie om een analytisch werkdocument van haar diensten te publiceren met voorstellen of uiterlijk drie maanden na de goedkeuring ervan in gevallen waarin er geen effectbeoordeling was opgesteld; benadrukt dat dit weliswaar een welkome stap is in de richting van meer transparantie, maar dat dit er niet toe mag leiden dat de Commissie haar verplichtingen met betrekking tot effectbeoordelingen omzeilt, en dat de Commissie werkdocumenten van haar diensten tegelijk met het wetgevingsvoorstel moet publiceren; 44. is ingenomen met het voornemen van de Commissie om meer gebruik te maken van territoriale effectbeoordelingen en plattelandstoetsing (15) om beter rekening te houden met de behoeften en specifieke kenmerken van verschillende EU-gebieden, zoals stedelijke/plattelandsgebieden, grensoverschrijdende gebieden en ultraperifere gebieden; herinnert aan het belang van territoriale effectbeoordelingen voor het Europees Comité van de Regio’s, met inbegrip van beoordelingen van de effecten voor plattelands- en stedelijke gebieden en het beoordelen van grensoverschrijdende effecten; 45. benadrukt dat er, daar waar de bestaande instrumenten ontoereikend zijn, aanvullende instrumenten moeten worden ontwikkeld om de milieueffecten van nieuwe beleidsmaatregelen, initiatieven en wetgeving te beoordelen, om ervoor te zorgen dat de groene ambities van de Commissie-Von der Leyen en de nadruk die zij legt op de duurzameontwikkelingsdoelstellingen van de VN, duidelijker weerspiegeld worden in de effectbeoordelingen en wetgevingsvoorstellen van de Commissie dringt er in dit verband op aan dat rekening wordt gehouden met de kosten die kunnen voortvloeien uit het uitblijven van beleidsmaatregelen, met name op het gebied van gezondheid, klimaat, milieu en de sociale dimensie, en met de cumulatieve effecten van vertragingen; is van mening dat er in effectbeoordelingen evenveel aandacht moet worden besteed aan de evaluatie van met name economische, sociale, gezondheids- en milieugevolgen van de voorstellen van de Commissie en dat ook de effecten op de grondrechten van burgers en op de gelijkheid van vrouwen en mannen moeten worden beoordeeld; 46. betreurt het dat het aantal effectbeoordelingen over de gevolgen van het beleid en de wetgeving van de Unie voor ontwikkelingslanden, met name van interne wetgeving die geen verband houdt met ontwikkeling, beperkt blijft en dat de potentiële impact voor ontwikkelingslanden niet naar behoren wordt beoordeeld en aangepakt; is er stellig van overtuigd dat effectbeoordelingen vooraf een waardevol instrument zijn om potentiële risico’s van een beleids- en/of wetgevingsvoorstel voor ontwikkelingslanden, en met name voor de minst ontwikkelde landen, in kaart te brengen en aan te pakken; verzoekt de Commissie meer aandacht te besteden aan de gevolgen van EU-wetgeving voor ontwikkelingslanden, en de doelstellingen van ontwikkelingssamenwerking in deze initiatieven waar nodig te eerbiedigen en te bevorderen, met name op gebieden als migratie, milieu, landbouw en de bestrijding van grensoverschrijdende criminaliteit, zoals georganiseerde misdaad, drugs- en mensenhandel en witwassen; dringt er bij de Commissie op aan de conclusies van de effectbeoordelingen om te zetten in wettelijke bepalingen in haar wetgevingshandelingen die geen verband houden met ontwikkeling, zodat de inspanningen van de EU met betrekking tot artikel 208 VWEU beter tot uiting komen; 47. maakt zich zorgen over de tenuitvoerlegging van de bepalingen van de Europese klimaatwet in gevallen waarin geen effectbeoordeling wordt uitgevoerd, met name voor voorstellen die politiek gevoelig liggen, waaronder secundaire wetgeving; herinnert eraan dat de Commissie, zoals overeengekomen in het IIA, effectbeoordelingen moet uitvoeren van haar wetgevings- en niet-wetgevingsinitiatieven, en van gedelegeerde handelingen en uitvoeringshandelingen die naar verwachting grote economische, milieu- en/of sociale gevolgen gaan hebben; 48. stelt vast dat instrument 35 elementen bevat om sturing te geven aan de uitvoering van effectbeoordelingen in ontwikkelingslanden, en verwacht dat er op grote schaal gebruik zal worden gemaakt van dit instrument; is van mening dat de sectoren waarvoor effectbeoordelingen momenteel prioriteit moeten krijgen, de huidige en toekomstige uitdagingen van de Unie en de standpunten van het Parlement moeten weerspiegelen en duidelijk in overeenstemming moeten zijn met de desbetreffende gebieden van het EU-recht, zodat er gemakkelijker kan worden vastgesteld aan welke wetgeving bijzondere aandacht moet worden besteed; stelt voor het instrumentarium verder kracht bij te zetten om potentiële economische, sociale en milieueffecten in ontwikkelingslanden beter in kaart te kunnen brengen en te analyseren; stelt voor een nieuwe rubriek “Gevolgen voor ontwikkelingslanden” in te voeren voor specifieke instrumenten in het instrumentarium, geldend voor onder andere de instrumenten 23, 25 en 26; stelt voor om in deze rubriek een aantal oriënterende vragen op te nemen om na te gaan of wetgeving bijdraagt tot de doelstellingen van het ontwikkelingsbeleid en tot de uitvoering van de Agenda 2030 in zowel de EU als de ontwikkelingslanden; herinnert eraan dat de gevolgen voor de mensenrechten, onder andere voor kinderen, inheemse volkeren, lhbtiq’ers en andere kwetsbare groepen in ontwikkelingslanden, van belang zijn voor de Europese ontwikkelingssamenwerking; verzoekt de Commissie in dit verband afzonderlijke categorieën effectbeoordelingen in te voeren met betrekking tot mensenrechten, gender- en vrouwenrechten, de rechtsstaat en goed bestuur in ontwikkelingslanden; herinnert eraan dat het, om lering te trekken uit eerder optreden en in de toekomst beter beslagen ten ijs te komen, ook belangrijk is om de doeltreffendheid van de procedures en instrumenten voortdurend te evalueren, en verzoekt de Commissie in dit verband regelmatig verslag uit te brengen aan het Parlement over de tenuitvoerlegging van instrument 35; 49. onderstreept dat het belangrijk is effectbeoordelingen over mensenrechten te koppelen aan het nieuwe beleidskader van de EU voor passende zorgvuldigheid op het gebied van mensenrechten door ervoor te zorgen dat de geproduceerde gegevens over de mensenrechten- en milieurisico’s van bedrijven per sector, bedrijfsactiviteiten en waardeketens terechtkomen bij handhavings- en monitoringinstanties op EU- en nationaal niveau en in meetbare benchmarks en inhoudelijke gegevens voorzien; 50. herinnert eraan dat het Parlement een apart directoraat heeft opgericht, het directoraat Effectbeoordeling en Europese meerwaarde, om zowel vooraf als achteraf effectbeoordelingen te kunnen uitvoeren met als doel goed onderbouwde beleidsvorming te ondersteunen, en pleit voor voldoende financiële en personele middelen voor dit directoraat en andere diensten van het Parlement die bedoeld zijn om de leden te ondersteunen om hun taak als medewetgevers beter te kunnen uitvoeren; 51. herinnert eraan dat er bij de beoordelingen van het Parlement rekening moet worden gehouden met de doeltreffendheid van de bepalingen voor het bereiken van hun doelstellingen (waarbij kosteneffectiviteit gewaarborgd moet zijn en de werkelijke kosten in verhouding moeten blĳven tot de baten), de geschiktheid en relevantie van de bepalingen met betrekking tot nieuwe behoeften, de toegevoegde waarde van de bepalingen en hun interne en externe samenhang met andere beleidsterreinen; 52. steunt de inzet van de Commissie op het gebied van beleidsevaluaties en spoort de Commissie aan om meer gebruik te maken van beoordelingen achteraf om de doeltreffendheid en voordelen van wetten te evalueren, omdat inzicht daarin vervolgens benut kan worden bij de ontwikkeling van nieuw beleid en gebruikt kan worden om de aanpak van regelgeving te verbeteren; wijst erop dat het beginsel “eerst evalueren” van belang is omdat daarmee gewaarborgd wordt dat er lessen uit het verleden worden getrokken die van invloed kunnen zijn op toekomstige beleidscycli; maakt zich ernstig zorgen over de toenemende trend dat evaluaties en effectbeoordelingen gelijktijdig worden uitgevoerd, hoewel de resultaten van de evaluaties moeten worden meegenomen bij elke herziening van de wetgeving; 53. is ingenomen met het feit dat de kwaliteitscontrole met betrekking tot evaluaties en de bijbehorende ondersteunende studies gestandaardiseerd is met behulp van dienstoverschrijdende werkgroepen en kwaliteitschecklists; stelt echter vast dat er voor andere toetsingen achteraf dan evaluaties niet dezelfde kwaliteitscontroles bestaan; spoort de Commissie aan een reeks minimumkwaliteitsnormen vast te stellen voor andere toetsingen achteraf dan evaluaties, om de kwaliteit van dergelijke toetsingen binnen alle diensten van de Commissie te waarborgen; is van mening dat in dergelijke minimumkwaliteitsnormen moet worden vastgelegd dat toetsingen achteraf een gedetailleerde omschrijving moeten omvatten van de gebruikte methodologie, inclusief de voor de gegevensverzameling en -analyse gebruikte instrumenten, een onderbouwing van de gemaakte keuze en de beperkingen daarvan; 54. benadrukt dat monitoring- en evaluatieclausules in wetgeving ervoor zorgen dat de nodige gegevens worden verzameld en geëvalueerd; verzoekt de Commissie om in samenwerking met het Europees Parlement en de Raad in het kader van het bestaande IIA een interinstitutioneel instrumentarium inzake evaluatie- en monitoringclausules te ontwikkelen, bestaande uit onder meer een classificatie van mogelijke uitkomsten en/of toetsingen achteraf waarom kan worden verzocht en richtsnoeren voor het opstellen van monitoringclausules voor zowel EU-instellingen en -organen als lidstaten; 55. wijst erop dat evaluaties achteraf ook een belangrijk instrument zijn om de gevolgen van wetgeving voor burgers en ondernemingen te beoordelen, waarbij er speciale aandacht moet worden besteed aan de gevolgen van wetgeving voor kmo’s, en verzoekt de Commissie het F4F-platform en de lidstaten de gelegenheid te bieden voor het geven van feedback over de kosten- en batenramingen van de Commissie na de inwerkingtreding van wetgeving; 56. benadrukt dat de doelstellingen van beter wetgeven regelmatig moeten worden herzien en geëvalueerd aan de hand van de criteria van de agenda voor betere wetgeving, met inbegrip van monitoring en verslaglegging; onderstreept dat de doelstellingen evenwichtig en evenredig moeten zijn en dat de doeltreffendheid ervan moet worden geëvalueerd; wijst op het belang van vergelijkbare EU-brede gegevens voor deze evaluatie en verzoekt de Commissie na te gaan of het gebruik van de instrumenten voor betere regelgeving heeft bijgedragen tot het bereiken van doelstellingen zoals betere beleidsresultaten; 57. verheugt zich over de vernieuwde inzet van de Commissie voor de transparantie van het evaluatieproces en roept ertoe op om meerjarige evaluatieplannen te publiceren, met inbegrip van de relevante achtergrondinformatie die daarbij is gebruikt benadrukt voorts dat het nodig is de beschikbaarheid van openbare, volledige en toegankelijke bewijsstukken die effectbeoordelingen en evaluaties ondersteunen, te verhogen en verheugt zich in dit verband over het voornemen van de Commissie om de feitenregisters en de verbanden daartussen te verbeteren, alsook de interne gegevensbanken en archieven eenvoudig publiek toegankelijk te maken; steunt in dit verband het voornemen van de Commissie om een gezamenlijk wetgevingsportaal op te zetten, dat een zo intuïtief mogelijke lay-out en gebruiksvriendelijke ervaring moet bieden om een overschot aan informatie te voorkomen, en hamert erop dat dit gezamenlijke portaal uiterlijk eind 2022 volledig operationeel moet zijn; schaart zich tevens achter de doelstelling om de samenwerking tussen de instellingen te intensiveren en zo de toegang tot alle over een bepaald beleidsinitiatief verzamelde gegevens gedurende het gehele wetgevingsproces te vergemakkelijken en te stroomlijnen; 58. wijst erop dat door de EU gefinancierde proefprojecten en validering van concepten in voorkomend geval als input kunnen dienen voor het opstellen van wetgeving en bovendien de uitvoering en handhaving ervan kunnen vergemakkelijken; 59. benadrukt dat het belangrijk is dat de Commissie schriftelijke vragen van het Parlement binnen de daarvoor geldende termijnen beantwoordt; betreurt het dat in het verleden de overgrote meerderheid van de schriftelijke vragen te laat is beantwoord, en verzoekt de Commissie met klem schriftelijke vragen sneller te beantwoorden wijst erop dat de antwoorden op door het Parlement gestelde vragen vaak kwalitatief onder de maat is en dringt er daarom bij de Commissie op aan om haar antwoorden op parlementaire vragen per direct en structureel aanzienlijk te verbeteren; 60. benadrukt dat transparantie van de Europese instellingen essentieel is voor het wetgevingsproces, omdat burgers het recht hebben om te weten hoe de wetten die gevolgen voor hen hebben, worden opgesteld; is ingenomen met het onlangs met de Raad bereikte akkoord over het transparantieregister; betreurt het dat niet alle EU-instellingen en -organen en niet alle vertegenwoordigingen van de lidstaten verplicht zijn gebruik te maken van het transparantieregister; 61. dringt aan op verdere verbetering van de transparantie met betrekking tot debatten en besluiten binnen alle instellingen; betreurt het gebrek aan transparantie in het besluitvormingsproces van de Raad, het ten onrechte als vertrouwelijk aanmerken van documenten en de toepassing van een zeer ruime interpretatie van de uitzonderingen die zijn opgenomen in Verordening (EG) nr. 1049/2001, met name in verband met de bescherming van het besluitvormingsproces en de bescherming van juridisch advies, hetgeen vaak betekent dat het beginsel van hoger openbaar belang bij de bekendmaking van de bijbehorende documenten niet wordt toegepast; is van mening dat geheimhoudingsuitzonderingen voor documenten van de Raad moeten worden toegepast volgens een samenhangend systeem onder onafhankelijk toezicht en consistent moeten zijn met de jurisprudentie van het Hof van Justitie van de Europese Unie (HvJ-EU); dringt er bij de Raad op aan een groter aantal en meer soorten documenten openbaar te maken, met name de standpunten van de lidstaten, zodat de burgers kunnen weten welk standpunt hun regering namens hen op EU-niveau heeft ingenomen, en daarnaast bij te dragen tot een betere controle van de besluitvorming van de EU door de nationale parlementen, die van toepassing is op alle besluiten, van wetgevingsdossiers tot gedelegeerde en uitvoeringshandelingen; 62. brengt in herinnering dat openbaarmaking en transparantie in verband met een lopende wetgevingsprocedure inherent zijn aan de wetgevingsprocedures en daarom kunnen gelden voor de toegang tot trialoogdocumenten, zoals het HvJ-EU stelt in met name het arrest in zaak T-540/15, Emilio De Capitani/Europees Parlement ; is van mening dat de EU ambitieuzer beleid moet opstellen voor toegang tot documenten en moet toezien op een betere toepassing van de bestaande regels, onder meer voor documenten in verband met interne, trialoog- en internationale onderhandelingen; herinnert eraan dat de toegang tot documenten, met name wetgevingsdocumenten, volgens de Europese Ombudsman slechts mag worden beperkt in uitzonderlijke situaties waarin dit absoluut noodzakelijk is; voegt daaraan toe dat openbaarmaking en transparantie de legitimiteit van het wetgevingsproces van de EU en het vertrouwen van de burgers daarin vergroten; betreurt de praktijk waarbij de “efficiëntie van het besluitvormingsproces van de instelling” standaard wordt aangevoerd als reden om de toegang tot voorbereidende wetgevingsdocumenten te weigeren; 63. is van mening dat Verordening (EG) nr. 1049/2001 inzake de toegang van het publiek tot documenten aldus herzien zou kunnen worden dat bijvoorbeeld ten volle rekening wordt gehouden met digitalisering en digitaal documentenbeheer, bestaande jurisprudentie inzake transparantie en toegang tot documenten en de veranderende opvattingen van de burgers over wat transparantie zou moeten inhouden; benadrukt dat elke herziening moet leiden tot meer en niet tot minder transparantie; 64. onderstreept dat een open, doeltreffend, transparant en onafhankelijk wetgevings- en administratief besluitvormingsproces een randvoorwaarde is voor beleid en wetgeving van hoogwaardige kwaliteit; benadrukt dat de invoering van geharmoniseerde administratieve procedures kan bijdragen aan goede bestuurlijke en regelgevingspraktijken in de EU en kan zorgen voor een sterkere koppeling tussen deskundige besluitvorming en democratische legitimiteit; herinnert eraan dat het Parlement in zijn resoluties van 15 januari 2013, 9 juni 2016 en 20 januari 2021 heeft aangedrongen op de vaststelling van een verordening betreffende een open, doeltreffend en onafhankelijk Europees ambtenarenapparaat op grond van artikel 298 VWEU, en wijst erop dat de Commissie naar aanleiding van dit verzoek geen voorstel ter zake heeft ingediend; dringt er daarom nogmaals bij de Commissie op aan een wetgevingsvoorstel inzake een Europese wet bestuursprocesrecht in te dienen en daarbij rekening te houden met de door het Parlement tot dusver genomen stappen op dit terrein; 65. wijst erop dat tijdens het opstellen van wetgeving consistente beginselen moeten worden toegepast, met name transparantie, verantwoording, duidelijkheid en nauwkeurigheid, in overeenstemming met de beginselen die zijn erkend door de rechtspraak van het HvJ-EU; 66. wijst erop dat als eerste stap organen met een nog lager transparantieniveau zoals de Eurogroep moeten worden onderworpen aan het reglement van de Raad, om het publiek inzage te geven in de stemprocedures, notulen, resultaten en toelichtingen bij stemmingen en beraadslagingen; 67. neemt kennis van het gebruik van instrumenten zoals Refit en het F4F-platform om, voordat de Commissie een herziening voorstelt, de mogelijkheden voor vereenvoudiging en het terugdringen van onnodige kosten en administratieve rompslomp in kaart te brengen, en tegelijkertijd de hoogste beschermingsnormen te waarborgen en de naleving van het EU-recht te verbeteren; herinnert eraan dat de rol van het F4F-platform er ook uit bestaat in te schatten of specifieke Uniewetgeving en de doelstellingen daarvan toekomstbestendig en evenredig zullen blijven en aangepast zijn aan nieuwe uitdagingen, waarbij tevens aandacht wordt besteed aan compensatie van regeldruk; 68. verzoekt de Commissie haar inspanningen op te voeren om, door het hanteren van de beginselen van betere regelgeving, te komen tot de meest doeltreffende oplossingen en zo, in het kader van het EU-beleid, de grootst mogelijke voordelen te verwezenlijken en de kosten in het belang van de doelgroep tot een minimum te beperken; is van mening dat het beginsel “denk eerst klein” consequent moet worden toegepast en dat het beginsel “big on big things, small on small things” (belangrijke kwesties ambitieus aanpakken en zich bescheiden opstellen als het om minder belangrijke kwesties gaat) moet worden versterkt, opdat er in EU- en nationale wetgeving voldoende aandacht wordt besteed aan kmo’s en een basis wordt gelegd voor een nieuwe interinstitutionele verbintenis inzake vermindering van de administratieve lasten; 69. is ingenomen met het besluit van de Commissie om binnen het F4F-platform een subgroep op te richten die wordt gevormd door het netwerk van regionale hubs van het Europees Comité van de Regio’s; verzoekt de Commissie op zinvolle wijze follow-up te geven aan de adviezen van het platform, en de empirisch onderbouwde aanpak van de evaluaties voor- en achteraf aan te vullen met lokale en regionale expertise; 70. herinnert eraan dat tussentijdse evaluaties en vervalclausules nuttige instrumenten zijn om ervoor te zorgen dat de EU-wetgeving steeds actueel is of tijdig wordt ingetrokken wanneer het doel ervan is bereikt; is van mening dat de Commissie een meer geïntegreerde aanpak met betrekking tot duurzaamheid moet ontwikkelen en in de praktijk moet brengen, in het kader waarvan beter rekening wordt gehouden met de wisselwerking tussen de economische, sociale en milieugevolgen van EU-beleidsmaatregelen en -wetgeving; beveelt aan dat het F4F-platform wetgeving in kaart brengt en onderzoekt die in strijd is met de Europese Green Deal en de bredere SDG-doelstellingen, onder meer door in dit verband een “duurzaamheid voorop”-benadering te hanteren; 71. herhaalt zijn oproep aan de Commissie (16) om de verwezenlijking van de Europese Green Deal te faciliteren door belemmeringen en bureaucratie aan te pakken die de tenuitvoerlegging ervan zouden kunnen vertragen, en door in het bijzonder aandacht te besteden aan de gevolgen en kosten van de toepassing van Europese wetgeving, met name voor kmo’s; 72. herinnert eraan dat bij de beoordeling van het concept “onnodige belasting” gekeken moet worden naar de netto-effecten van EU-wetgeving op verschillende administratieve niveaus, met volledige inachtneming van het subsidiariteitsbeginsel, in gevallen waarin de vaststelling van wetgeving op EU-niveau, met name van rechtstreeks toepasselijke EU-verordeningen, tot minder administratieve lasten op nationale of plaatselijke niveaus kan leiden, de werking van de interne markt kan worden verbeterd door voor transparante en voorspelbare regels te zorgen en erop toe te zien dat die regels in alle EU-lidstaten op dezelfde wijze worden toegepast, waarbij tevens de kosten en de impact van negatieve milieu-, klimaat- en gezondheidsgerelateerde externe factoren worden beperkt; stelt vast dat indien het eenvoudiger wordt de EU-wetgeving na te leven, bijvoorbeeld via de agenda voor betere regelgeving, dit ook de uniforme toepassing van die wetgeving ten goede zou kunnen komen; 73. merkt op dat er verdere vooruitgang moet worden geboekt, met name wat betreft de vereenvoudiging en standaardisering van formulieren en procedures, waarbij het eenmaligheidsbeginsel en het beginsel “digitaal als de norm” consistent moeten worden toegepast, zowel op het niveau van de EU als op het niveau van de lidstaten; 74. is van mening dat alle internationale handels- en investeringsovereenkomsten in al hun dimensies “klaar moeten zijn voor de toekomst”, om zo de economische, sociale en ecologische duurzaamheid te bevorderen en bij te dragen tot de nakoming van internationale verplichtingen; benadrukt in dit verband dat er duurzaamheidseffectbeoordelingen moeten worden uitgevoerd alvorens een begin te maken met handels- en investeringsonderhandelingen; onderstreept dat er een meer geïntegreerde benadering van duurzaamheid moet worden ontwikkeld en gehanteerd waarin meer rekening wordt gehouden met de wisselwerking tussen de economische, sociale en milieueffecten van EU-wetgeving, -beleid en -initiatieven, met inbegrip van de bijbehorende handels- en investeringsovereenkomsten, door ook rekening te houden met de cumulatieve impact die verschillende wetgevingsvoorstellen en handels- en investeringsovereenkomsten in het algemeen kunnen hebben; 75. is van mening dat de EU-instellingen moeten putten uit de expertise die er op verschillende beleidsterreinen bestaat, om een optimale besluitvorming te waarborgen en ervoor te zorgen dat er uiterst doeltreffende maatregelen worden vastgesteld; dringt er bij alle drie de EU-instellingen op aan te werken aan de verbetering van de coördinatie tussen hun interne organen en te voorkomen dat zij elk op hun eigen eilandje werken; wijst erop dat het belangrijk is om de coherentie van regelgevingssystemen te bevorderen, bijvoorbeeld door middel van het harmoniseren van begrippen in verwante wetgevingsinitiatieven, aangezien daardoor de naleving kan worden verbeterd; 76. is van mening dat onderzoek moet worden gedaan naar innovatieve wetgevingsmethoden, zoals “juridisch ontwerp”; wijst erop dat “juridisch ontwerp” een methode is waarbij de mens centraal staat en die de kloof tussen EU-burgers, belanghebbenden en EU-wetgeving kan helpen overbruggen; herinnert eraan dat het volgen van een mensgerichte aanpak inhoudt dat er wetgeving wordt opgesteld op een manier waarbij de burgers en de belanghebbenden voorop staan en waarbij ervoor gezorgd wordt dat de wetgeving ook begrijpelijk is; 77. vestigt de aandacht van de Raad en de Commissie op de aanbevelingen van de focusgroepen van het Parlement waarin werd onderstreept dat artikelen 132 en 166 van het Reglement betreffende de toegang tot de vergaderzaal van de Raad en de Commissie moeten worden herzien, zodat de leden vergaderingen van werkgroepen van de Raad, van het Comité van permanente vertegenwoordigers van de lidstaten (Coreper) of van de Raad kunnen bijwonen of daar ondervraagd kunnen worden; 78. benadrukt de eis die is vastgelegd in artikel 218, lid 10, VWEU om het Europees Parlement in alle fasen van de procedure in verband met overeenkomsten tussen de Unie en derde landen of internationale organisaties ogenblikkelijk en ten volle in te lichten; betreurt het dat het Parlement geen toegang krijgt tot de verschillende voorstellen met betrekking tot de onderhandelingsposities van de partijen bij internationale handels- en investeringsovereenkomsten; is van mening dat het IIA inzake beter wetgeven, waarin wordt onderkend dat het belangrijk is te garanderen dat elke instelling haar rechten kan uitoefenen en haar in de Verdragen vastgelegde verplichtingen met betrekking tot de onderhandelingen over en het afsluiten van internationale overeenkomsten kan nakomen, in dit verband naar behoren moet worden uitgevoerd; 79. onderstreept dat de evenredigheid van regelgevingsvereisten in het kader van internationale handelsinstrumenten moet worden gewaarborgd; 80. benadrukt dat gevestigde praktijken met betrekking tot de voorlopige toepassing van handels- en investeringsovereenkomsten moeten worden toegepast op alle internationale overeenkomsten opdat geen enkele overeenkomst voorlopig wordt toegepast voordat het Parlement daar door middel van een stemming goedkeuring voor heeft gegeven; 81. is van mening dat regelgeving pas doeltreffend is als er een evenwicht is gevonden tussen kortetermijnbehoeften en uitdagingen op de lange termijn; onderstreept dat strategische prognoses een belangrijke rol spelen in het toekomstbestendig maken van de EU-beleidsvorming door ervoor te zorgen dat beoordelingen van nieuwe initiatieven gericht zijn op een langetermijnperspectief, waarbij de toegevoegde waarde van kwalitatief hoogstaande wetgeving als investering in de toekomst wordt benadrukt; verheugt zich over de integratie van “prognose-elementen” in de agenda betere regelgeving, in effectbeoordelingen en evaluaties van de Commissie; is echter van mening dat de Commissie haar activiteiten op het gebied van betere regelgeving en strategische prognoses beter op elkaar moet afstemmen en meer moet combineren, in die zin dat beide processen beter worden geïntegreerd; onderstreept dat de methode van de Commissie om kosten te berekenen, beslissingen te nemen over compromissen en strategische prognoses uit te voeren onduidelijk blijft en dringt er bij de Commissie op aan bewijs aan te leveren voor de wijze waarop deze benaderingen in de praktijk zijn gevolgd; spoort de Commissie aan innovatieve instrumenten voor kosten-batenanalyses te onderzoeken; beveelt in dit verband ook van harte aan om in het kader van het proces van strategische prognoses rekening te houden met de rapporten van de Intergouvernementele Werkgroep inzake klimaatverandering (IPCC), het intergouvernementeel platform voor biodiversiteit en ecosysteemdiensten (IPBES) en de krachtens artikel 10 bis van Verordening (EG) nr. 401/2009 opgerichte Europese wetenschappelijke adviesraad inzake klimaatverandering, waarvan de taken nader worden gespecificeerd in Verordening (EU) 2021/1119 tot vaststelling van een kader voor de verwezenlijking van klimaatneutraliteit; 82. neemt kennis van de betrokkenheid van de Raad voor regelgevingstoetsing bij de effectbeoordelingen, geschiktheidscontroles en grootschalige evaluaties van huidige wetgeving, waardoor de kwaliteit van het werk van de Commissie toeneemt doordat het beter empirisch onderbouwd wordt; merkt op dat de Raad voor regelgevingstoetsing een rol kan spelen bij het waarborgen van onpartijdig en kwalitatief hoogstaand werk van de Commissie en stelt vast dat de deskundigheid en ervaring van deze raad kunnen worden gebruikt om andere taken binnen de Commissie uit te voeren; benadrukt dat de Raad voor regelgevingstoetsing het werk van de Commissie alleen doeltreffend kan controleren als zijn onafhankelijkheid en onpartijdigheid onbetwistbaar zijn vastgesteld; pleit in dit verband voor de onafhankelijkheid van de Raad voor regelgevingstoetsing en vindt dat de transparantie tijdens vergaderingen met belanghebbenden, evaluaties, aanbevelingen en adviezen aanzienlijk moet worden verbeterd, onder meer door het gebruik van het transparantieregister verplicht te stellen voor leden van deze raad; onderstreept dat de werkzaamheden van de Raad uiteindelijk geen afbreuk mogen doen aan de capaciteit van de Commissie om wetgeving voor te stellen en de goedkeuring van wetgevingsvoorstellen niet onnodig mogen vertragen; verzoekt de Commissie alle adviezen van de Raad voor regelgevingstoetsing onmiddellijk na de goedkeuring te publiceren, zonder enige uitzondering, teneinde de samenhang, transparantie en verantwoordingsplicht gedurende het hele proces te waarborgen, en deze adviezen ook aan het Parlement en de Raad voor te leggen; verzoekt de Commissie daarnaast om ook de ontwerpevaluaties en ontwerpeffectbeoordelingen die aan de Raad voor regelgevingstoetsing worden voorgelegd beschikbaar te stellen aan de medewetgevers; stelt vast dat de Raad voor regelgevingstoetsing bestaat uit vier leden van de Commissie en drie externe deskundigen; verzoekt de Commissie om het besluitvormingsproces binnen de Raad voor regelgevingstoetsing te heroverwegen, omdat het op grond van het huidige systeem mogelijk is dat er adviezen worden vastgesteld zonder inbreng van externe deskundigen, of om een Raad voor regelgevingstoetsing in te stellen die onafhankelijk is en los van de Commissie functioneert; verzoekt de Commissie verder haar samenwerking met de Raad voor regelgevingstoetsing uit te breiden en deze te versterken door meer middelen ter beschikking te stellen om zijn werkzaamheden te verrichten en te zorgen voor steun van het Gemeenschappelijk Centrum voor Onderzoek; 83. neemt kennis van de “one in, one out”-aanpak waarmee de Commissie de nieuw ingevoerde lasten wil compenseren door burgers en ondernemingen van gelijkaardige lasten te ontslaan op hetzelfde beleidsterrein op EU-niveau; stelt vast dat de “one in, one out”-aanpak beoogt het Refit-programma te versterken door het verder te laten gaan dan de lasten ten gevolge van huidige rechtshandelingen, daarin ook de lasten van nieuwe wetgeving op te nemen en bovendien de cumulatieve lasten op elk beleidsterrein te beteugelen; dringt erop aan dat de “one in, one out”-aanpak ook gebaseerd moet zijn op de betrokkenheid van belanghebbenden; merkt op dat de Commissie deze aanpak eenzijdig heeft ingevoerd, zonder voorafgaande effectbeoordeling of raadpleging; benadrukt dat deze aanpak er niet toe mag leiden dat er in strijd wordt gehandeld met politieke verplichtingen of de doelstellingen van betere regelgeving en niet mag leiden tot ondoordachte en puur op getallen gebaseerde besluiten om wetgeving in te trekken, de verlaging van standaarden of een remmend effect op het wetgevingsproces, en dat het doel ervan moet zijn de EU-wetgeving te moderniseren en te hervormen om nieuwe uitdagingen het hoofd te kunnen bieden, onder andere door wetgeving te vervangen, samen te voegen en te verbeteren; benadrukt echter dat er voorkomen moet worden dat de opstelling, omzetting en uitvoering van EU-wetgeving leidt tot extra onnodige administratieve lasten, maar dat deze aanpak niet mag uitmonden in deregulering of het niet opstellen van regelgeving, en de lidstaten er evenmin van mag weerhouden om ambitieuzere maatregelen vast te stellen of in stand te houden of strengere normen op het gebied van sociale bescherming, milieubescherming of consumentenbescherming vast te stellen in situaties waarin het recht van de Unie slechts in minimumnormen voorziet; 84. benadrukt dat de doeltreffende uitvoering van het EU-recht van wezenlijk belang is om het vertrouwen van de burgers in het beleid en de instellingen van de EU aan te wakkeren; wijst erop dat die uitvoering volgens artikel 197 VWEU moet worden beschouwd als een aangelegenheid van gemeenschappelijk belang voor de lidstaten; verzoekt de lidstaten bij de omzetting van EU-wetgeving geen onnodige extra administratieve of nalevingslasten op te leggen, met name voor kmo’s, aangezien praktijken van “gold plating” (overregulering) een van de voornaamste bronnen van onnodige administratieve lasten zijn; is desalniettemin van mening dat het beginsel van beter wetgeven de parlementen van de lidstaten niet mag beletten ambitieuzere maatregelen na te streven of te nemen in gevallen waarin het Unierecht slechts minimumnormen vaststelt; steunt het verzoek van de Commissie aan de lidstaten dat zij, als zij niet uit de EU-wetgeving voortvloeiende elementen willen toevoegen, de Commissie hiervan in kennis te stellen; 85. herinnert eraan dat de behoefte aan nieuwe wetgeving niet automatisch betekent dat de huidige wetgeving niet meer nodig is; is in dit verband van mening dat ook bij mogelijke intrekking van wetgeving grondige effectbeoordelingen moeten worden uitgevoerd teneinde onverwachte gevolgen en ongewenste effecten te voorkomen; roept ertoe op dat deze benadering wordt gebaseerd op transparante en empirisch onderbouwde methoden waarbij alle duurzaamheidsaspecten op een evenredige wijze overwogen worden, in termen van zowel baten als kosten, met inbegrip van de kosten van niet-naleving en van het niet nemen van maatregelen en rekening houdend met de administratieve en economische gevolgen, waarbij tegelijkertijd op holistische wijze wordt gekeken naar het EU-acquis en naar de sociale, milieu- en volksgezondheidsimpact; verzoekt de Commissie in dit verband haar “one in, one out”-berekeningsmethode openbaar te maken en de steun van de andere EU-instellingen te verwerven alvorens deze benadering toe te passen; is van mening dat in het kader van beter wetgeven in de eerste plaats gekeken moet worden naar kwaliteit en niet naar kwantiteit; onderstreept hoe belangrijk kwaliteitswetgeving is voor de verwezenlijking van de vlaggenschipinitiatieven van de EU; is ingenomen met de toezegging die de Commissie in haar mededeling heeft gedaan om de handen ineen te slaan met de lidstaten, regio’s en de voornaamste belanghebbenden en samen belemmeringen en bureaucratie uit de weg te ruimen die de vorderingen met de groene transitie belemmeren; beklemtoont dat achteraf uitgevoerde evaluaties belangrijk zijn om te waarborgen dat de EU haar verbintenissen nakomt; 86. onderstreept bovendien dat bij het toepassen van de “one in, one out”-benadering alle nalevingskosten, dus zowel administratieve als aanpassingskosten, in overweging moeten worden genomen; wijst erop dat het belangrijk is te waarborgen dat deze benadering tijdens het desbetreffende omzettingsproces wordt gehanteerd door zowel de lidstaten als door lokale en regionale overheden; pleit voor de uitwisseling van beste praktijken op het gebied van compenserende maatregelen, methodologieën en gegevensverzameling; 87. benadrukt dat de legitimiteit van de Europese wetgeving voor een belangrijk deel berust op vertrouwen in de handhaving van regelgeving; verzoekt de Commissie haar inspanningen op het gebied van de handhaving van EU-wetgeving te versterken en daadkrachtig op te treden tegen alle inbreuken op EU-wetgeving; 88. wijst er in dit kader op dat het belangrijk is dat het Parlement, de Raad en de Commissie eraan werken om een meer gestructureerde samenwerking tot stand te brengen, om de tenuitvoerlegging en doeltreffendheid van het Unierecht te beoordelen met het oog op de verbetering daarvan; wijst erop dat de lidstaten Uniewetgeving snel, tijdig en correct ten uitvoer moeten leggen, zodat naar behoren kan worden beoordeeld of er aanvullende wetgeving nodig is; 89. merkt op dat het aanhoudend grote aantal inbreukprocedures aantoont dat de tijdige en correcte tenuitvoerlegging en toepassing van de EU-wetgeving in de lidstaten een grote uitdaging blijft en verzoekt om dringende maatregelen ter bevordering van de transparantie van besluiten die in het kader van dergelijke procedures worden genomen; herhaalt dat de doeltreffende handhaving van het EU-recht een cruciaal onderdeel is van de agenda voor beter wetgeven; wijst erop dat de al te grote regeldruk voor burgers en bedrijven vaak kan worden toegeschreven aan nalevingskwesties in de lidstaten; verzoekt de Commissie het EU-recht volledig en zonder onnodige vertraging te handhaven en daarbij alle bestaande instrumenten in te zetten; beklemtoont dat het handhavingsbeleid van de Commissie voorspelbaarder en transparanter moet zijn en de rechtszekerheid voor alle belanghebbenden moet versterken; 90. verzoekt de Conferentie over de toekomst van Europa de uitbreiding van het initiatiefrecht van het Europees Parlement te bespreken, aangezien het Parlement het enige democratisch verkozen orgaan van de EU is en de Europese burgers rechtstreeks vertegenwoordigt; herinnert aan de verbintenis van Commissievoorzitter Von der Leyen om het initiatiefrecht van het Parlement te steunen; betreurt het dat deze mogelijkheid meerdere malen is doorgeschoven naar toekomstige Verdragsherzieningen; benadrukt dat het parlementaire initiatiefrecht een belangrijk kenmerk is van de representatieve democratie op het niveau van de lidstaten, en acht het noodzakelijk de leden van het Parlement, als rechtstreekse vertegenwoordigers van de EU-burgers, meer macht te geven door hun recht om de wetgevingsagenda van de EU vorm te geven, te versterken; is ingenomen met de toezegging van de voorzitter van de Commissie dat zij het initiatiefrecht van het Europees Parlement ondersteunt en met de toezegging van de Commissie dat zij op verzoeken uit hoofde van artikel 225 VWEU altijd zal reageren met een wetgevingshandeling; verzoekt de Raad en de Commissie mogelijke belemmeringen weg te nemen voor het vermogen van het Parlement om gebruik te maken van zijn bevoegdheid om wetgevingsinitiatieven voor te stellen; is van mening dat de kaderovereenkomst kan worden herzien om een betere uitoefening van dit recht te garanderen; wijst erop dat er ook duidelijkheid moet worden verschaft over de verschillen tussen de uiteenlopende soorten verslagen van het Parlement en over de maatregelen waar de Commissie om wordt verzocht; 91. wijst erop dat de Conferentie over de toekomst van Europa een uniek initiatief is dat ten doel heeft EU-burgers aan het woord te laten zodat zij hun visie op de Europese beleidsvorming kenbaar kunnen maken; is van mening dat na afloop van de Conferentie geëvalueerd moet worden of er mogelijkheden zijn om praktijken in te voeren die de deelname van burgers aan het wetgevingsproces kunnen vergroten; onderstreept dat het belangrijk is dat burgers hun democratisch recht om deel te nemen aan het EU-besluitvormingsproces ten volle kunnen uitoefenen via actieve interactie met hun gekozen vertegenwoordigers, en door het bevorderen van rechtstreekse participatie; stelt voor dat de Commissie nadenkt over het integreren van participatiemechanismen in de interinstitutionele dialoog die tot haar jaarlijkse werkprogramma leidt; 92. wijst op het snel veranderende begrip van EU-burgers over de effecten van het EU-bestuur op hun dagelijkse leven en op toekomstige ontwikkelingen tegen de achtergrond van een informatiemaatschappij die steeds meer wordt bepaald door de sociale media, en die de burgers sneller en beter bewust maakt van de werking van de besluitvorming van de EU en de eisen die worden gesteld aan het bestuur van de EU; herhaalt dat de burgers volledig moeten worden betrokken bij het besluitvormingsproces van de EU, niet alleen als kiezers maar ook via andere kanalen en instrumenten, op een manier die de gehele beleidscyclus in aanmerking neemt; wijst opnieuw op het belang van doeltreffende participatiemechanismen en herhaalt zijn oproep om permanente participatiemechanismen in te stellen in overeenstemming met zijn resolutie van 7 juli 2021 (17) , en benadrukt dat deze mechanismen op Europees, nationaal, regionaal en lokaal niveau moeten worden opgezet, met inbegrip van de nodige instrumenten voor adequate horizontale en verticale coördinatie tussen instellingen op verschillende niveaus; is van mening dat deze mechanismen kunnen voortbouwen op maar niet beperkt mogen blijven tot onlineplatforms voor beleidsdebatten, raadplegingen van jongeren en een voortzetting van de burgerpanels; 93. wijst erop dat er voor beter wetgeven doeltreffende wetgevingsprocedures nodig zijn die ertoe bijdragen dat de besluitvormingsprocedures van de EU binnen een passende termijn worden afgerond; betreurt het dat de bijzondere wetgevingsprocedures waarin de Verdragen voorzien te zelden met succes zijn afgerond als gevolg van het gebrek aan inzet van de Raad en het ontbreken van doeltreffende procedurele richtsnoeren; 94. is ingenomen met de beraadslagingen van de Conferentie over de toekomst van Europa in verband met de deelname van burgers aan het besluitvormingsproces; wijst met name op de aanbevelingen van burgerpanel nr. 1, in het bijzonder aanbevelingen 35, 36, 41, 46 en 48, en van burgerpanel nr. 2, vooral deelgebied 2.1, nrs. 10 en 11; deelgebied 3.1, nr. 16; deelgebied 4.1, nr. 24, deelgebied 4.2, nrs. 29 en 32, en deelgebied 5, burgerparticipatie, vooral nr. 39; hamert op de noodzaak om naar behoren rekening te houden met de aanbevelingen in het eindverslag van de Conferentie, dat door de raad van bestuur zal worden opgesteld in samenwerking met de plenaire vergadering van de Conferentie, op grond van de debatten van die plenaire vergadering over de aanbevelingen van de nationale burgerpanels en het Europees burgerpanel, en met inbreng van het meertalige digitale platform; is van mening dat uit de aanbevelingen van de panels duidelijk blijkt dat burgers pleiten voor meer transparantie in het openbaar debat in de EU, dat zij de EU-instellingen verzoeken om meer contact en informatie, waarbij actief gebruik wordt gemaakt van alle communicatiekanalen, met de nadruk op de rol van sociale media, die de besluitvorming van de EU, met inbegrip van de wetgevingsprocessen, op de voet moet volgen; verzoekt de Commissie, de Raad en het Parlement om de slotconclusies van de Conferentie op basis van de aanbevelingen van de burgerpanels ten uitvoer te leggen in overeenstemming met de in de Verdragen verankerde beginselen; 95. beveelt aan dat het wetgevingsproces dat voortvloeit uit het recht van wetgevingsinitiatief dat door de Verdragen aan het Parlement is toegekend, een verzoek tot vaststelling van een tijdschema voor de desbetreffende initiatieven moet omvatten, zoals bij de gewone wetgevingsprocedure het geval is; onderstreept bovendien dat dergelijke bijzondere wetgevingsprocedures in overeenstemming moeten zijn met de bepalingen van het Interinstitutioneel Akkoord over beter wetgeven inzake de institutionele verplichting voor alle drie de instellingen om te onderhandelen, en wel in overeenstemming met het beginsel van wederzijdse loyale samenwerking als vastgelegd in artikel 13, lid 2, VEU; 96. is van oordeel dat het voor gevallen waarin het Parlement het initiatiefrecht uitoefent, zoals bij de verordeningen betreffende zijn eigen samenstelling, de verkiezing van zijn leden en de algemene voorwaarden voor de uitoefening van zijn functies, alsmede het statuut van de Ombudsman en de instelling van tijdelijke enquêtecommissies, maatregelen moeten worden overwogen in een toekomstig interinstitutioneel akkoord om te voorkomen dat belangrijke institutionele dossiers worden geblokkeerd; 97. benadrukt de belangrijke rol van het Parlement als instelling die de burgers van de EU vertegenwoordigt, onder meer bij het toezicht op en de samenwerking met de Commissie en andere instellingen namens de burgers en bij het waarborgen van een bottom-upbenadering met betrekking tot de gevolgen van wetgeving voor de burgers; wijst er daarom nogmaals op hoe belangrijk het is om de rol van het Parlement bij de voorafgaande beoordeling van toekomstige wetgeving, met behulp van bestaande parlementaire instrumenten, te handhaven; 98. is ingenomen met de inspanningen van de Commissie om het raadplegingsproces te consolideren, de toezegging om over elke openbare raadpleging binnen acht weken na de afsluiting ervan verslag uit te brengen en de toezegging om actiever bekendheid te geven aan raadplegingen teneinde meer burgers, belanghebbenden, waaronder kmo’s, en lokale en regionale overheden te bereiken; verzoekt de lidstaten aan dit proces bij te dragen door raadplegingen op hun grondgebied onder de aandacht te brengen; merkt op dat sommige belanghebbenden met meer financiële middelen actiever kunnen zijn door een bijdrage te leveren aan raadplegingen; is van mening dat de verzamelde input een juiste afspiegeling moet vormen van het landschap van belanghebbenden en dat daarom het verzamelen van input van alle belanghebbenden, met inbegrip van burgers en vertegenwoordigers van burgers met minder middelen, vergemakkelijkt moet worden; 99. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Het Europees Parlement, – gezien het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens van 1950, – gezien het Verdrag inzake de uitbanning van alle vormen van discriminatie van vrouwen van 1979, – gezien het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie (het”Handvest”) van 2000, – gezien zijn resolutie van 24 juni 2021 over de situatie op het gebied van seksuele en reproductieve gezondheid en rechten in de EU, in verband met de gezondheid van vrouwen (1) , – gezien zijn resolutie van 9 juni 2022 over wereldwijde bedreigingen van abortusrechten: het mogelijk terugdraaien van het recht op abortus in de VS door het Hooggerechtshof (2) , – gezien het besluit van 24 juni 2022 van het Amerikaanse Hooggerechtshof waarbij het arrest Roe v. Wade met vijf stemmen vóór en vier stemmen tegen werd vernietigd en aldus een einde werd gemaakt aan het federale grondwettelijke recht op abortus, – gezien artikel 132, lid 2, van zijn Reglement, A. overwegende dat het Amerikaanse Hooggerechtshof een precedent heeft geschapen in de baanbrekende zaak Roe v . Wade (1973), later bevestigd in Planned Parenthood v . Casey (1992) en Whole Woman’s Health v . Hellerstedt (2016), waarin het grondwettelijke recht op legale abortus vóór de levensvatbaarheid van de foetus in de VS wordt gewaarborgd; overwegende dat het Hooggerechtshof op 24 juni 2022 besloot om met vijf stemmen vóór en vier tegen het arrest Roe v. Wade terug te draaien, waardoor een einde kwam aan het federale grondwettelijke recht op abortus, staten de mogelijkheid kregen abortus op elk moment van de zwangerschap te verbieden en de mogelijkheid werd geopend van een volledig verbod op abortus; B. overwegende dat sinds het besluit van het Hof acht staten abortus reeds hebben verboden; overwegende dat verwacht wordt dat 26 staten uiteindelijk wetten zullen aannemen die abortus bijna volledig verbieden; overwegende dat 13 staten zogenaamde “trigger laws” hebben, die onmiddellijk na de terugdraaiing van Roe v. Wade in werking zijn getreden; overwegende dat er sindsdien zowel in de VS als wereldwijd een groeiend aantal demonstraties is geweest om het recht op abortus te verdedigen; overwegende dat de weerstand tegen het besluit van het Hof intussen is toegenomen, met name door de publicatie op 24 juni 2022 van een “Multi-State Commitment” van de gouverneurs van Californië, Oregon en Washington waarin zij zich ertoe verbinden als verdediger op te treden voor de toegang tot reproductieve gezondheidszorg, waaronder abortus en voorbehoedsmiddelen, en patiënten en artsen te beschermen tegen pogingen van andere staten om hun abortusverbod naar hun staten te halen (3) ; C. overwegende dat het besluit van het Hooggerechtshof gevolgen zal hebben voor het leven van vrouwen en meisjes in de gehele Verenigde Staten, en dat de schadelijke gevolgen het meest acuut zullen worden ervaren door personen in kwetsbare situaties; overwegende dat ook de seksuele en reproductieve gezondheid en andere rechten op dit gebied negatief kunnen worden beïnvloed; overwegende dat beperkingen of een verbod op het recht op abortus in de VS, de EU en de rest van de wereld onevenredig grote gevolgen zullen hebben voor vrouwen in armoede, met name vrouwen van een bepaald ras, onder wie zwarte vrouwen, Latijns-Amerikaanse vrouwen en inheemse vrouwen, alsmede vrouwen uit plattelandsgebieden, lhbtiq-personen, vrouwen met een handicap, adolescenten, migrantenvrouwen, onder wie irreguliere migranten, en eenoudergezinnen met een vrouw aan het hoofd; overwegende dat met openbare abortusdiensten ervoor kan worden gezorgd dat alle vrouwen, ook die in een kwetsbare sociaal-economische situatie, universele toegang hebben tot veilige en legale abortus; D. overwegende dat seksuele en reproductieve gezondheid en rechten, met inbegrip van veilige en legale abortuszorg, een grondrecht zijn; overwegende dat het criminaliseren, vertragen en ontzeggen van de toegang tot seksuele en reproductieve gezondheid en rechten een vorm van geweld tegen vrouwen en meisjes is; overwegende dat deze beperkingen en verboden het aantal abortussen niet doen dalen, maar de mensen er alleen toe dwingen lange afstanden af te leggen of hun toevlucht te nemen tot onveilige abortussen, waardoor zij ook kwetsbaar worden voor strafrechtelijk onderzoek en vervolging, en de mensen treffen die het meest verstoken zijn van middelen en informatie; overwegende dat bijna alle sterfgevallen als gevolg van onveilige abortussen zich voordoen in landen waar abortus streng aan banden wordt gelegd; overwegende dat het jaarlijkse aantal gevallen van moedersterfte in de VS als gevolg van onveilige abortussen naar schatting met 21 % zou stijgen (4) tegen het tweede jaar nadat een verbod van kracht wordt; overwegende dat deze sterfgevallen volledig te voorkomen zijn; overwegende dat een abortusverbod ook zal leiden tot een toename van het aantal sterfgevallen ten gevolge van gedwongen zwangerschap; E. overwegende dat bij tienermeisjes tussen 15 en 19 jaar zwangerschaps- en bevallingscomplicaties wereldwijd de belangrijkste doodsoorzaak zijn; overwegende dat tienermoeders aanzienlijk meer kans lopen hun studie af te breken en met werkloosheid te worden geconfronteerd, waardoor de vicieuze cirkel van armoede nog wordt verergerd; F. overwegende dat er toenemende bezorgdheid bestaat over gegevensbescherming in de context van de omverwerping van Roe v. Wade ; overwegende dat via menstruatietracking-apps of geolocatie-instrumenten en zoekmachines gegevens kunnen worden verzameld over mensen die een abortuskliniek hebben benaderd, een abortuspil hebben gekocht of naar informatie hebben gezocht; overwegende dat het mogelijk is om personen op deze gronden als doelwit te nemen of de verzamelde informatie tegen hen te gebruiken; overwegende dat in staten die abortus hebben verboden of op het punt staan dit te doen, digitale gegevens over zowel personen die abortus willen ondergaan, als personen die abortus aanbieden of faciliteren, door de gerechtelijke autoriteiten kunnen worden gebruikt; G. overwegende dat ondanks de algemene vooruitgang op het gebied van de bescherming van seksuele en reproductieve gezondheid en rechten in de wereld, ook in Europa, de terugval in het recht op toegang tot veilige en legale abortus een ernstige bron van zorg is; overwegende dat het terugdraaien van Roe v. Wade de anti-abortusbeweging in de Europese Unie zou kunnen versterken; overwegende dat Polen de enige EU-lidstaat is die een grond voor abortus uit zijn wetgeving heeft geschrapt, aangezien het onwettige Grondwettelijk Tribunaal op 22 oktober 2020 heeft beslist om de reeds lang bestaande rechten van Poolse vrouwen ongedaan te maken, hetgeen neerkomt op een de facto abortusverbod; overwegende dat abortus in Malta verboden is; overwegende dat medische abortus vroeg in de zwangerschap niet legaal is in Slowakije en niet beschikbaar is in Hongarije; overwegende dat ook in Italië de toegang tot abortus wordt uitgehold (5) ; overwegende dat in andere EU-lidstaten de toegang tot abortuszorg wordt ontzegd, zoals onlangs in Kroatië (6) ;; overwegende dat de EU en haar lidstaten absoluut moeten opkomen voor seksuele en reproductieve gezondheid en rechten en moeten benadrukken dat de rechten van vrouwen onvervreemdbaar zijn en niet mogen worden geschrapt of afgezwakt; overwegende dat het van cruciaal belang is dat de EU en haar lidstaten vooruitgang blijven boeken bij het waarborgen van de toegang tot veilige, legale en tijdige abortuszorg, overeenkomstig de aanbevelingen en bewijzen van de Wereldgezondheidsorganisatie; H. overwegende dat vrouwen in Europa nog steeds worden geconfronteerd met belemmeringen die hen verhinderen van hun rechten en vrijheden gebruik te maken, ten gevolge van wettelijke beperkingen, die de rechten van vrouwen veronachtzamen en hun leven nodeloos in gevaar brengen; overwegende dat in een recent geval Andrea Prudente, een Amerikaanse toeriste, een verbod kreeg opgelegd om in Malta een abortus te ondergaan ondanks het feit dat haar leven in gevaar was; overwegende dat de voorvechtster van de mensenrechten van vrouwen, Justyna Wydrzyńska, op grond van de draconische anti-abortuswet van Polen is aangeklaagd omdat zij een andere vrouw medische abortuspillen heeft verstrekt; I. overwegende dat in het Handvest de belangrijkste grondrechten en vrijheden zijn vastgelegd voor mensen die in de EU wonen; overwegende dat de bescherming van veilige en legale abortus directe gevolgen heeft voor de daadwerkelijke uitoefening van de in het Handvest erkende rechten, zoals menselijke waardigheid, persoonlijke autonomie, gelijkheid en lichamelijke integriteit; J. overwegende dat het Parlement op 9 juni 2022 een krachtige resolutie heeft aangenomen, getiteld “Wereldwijde bedreigingen van abortusrechten: het mogelijk terugdraaien van het recht op abortus in de VS door het Hooggerechtshof”; overwegende dat de aanbevelingen van die resolutie nog steeds relevant zijn en moeten worden toegepast (7) ; 1. veroordeelt krachtig de achteruitgang op het gebied van vrouwenrechten en seksuele en reproductieve gezondheid en rechten die zich wereldwijd, ook in de VS en in sommige lidstaten van de EU, voordoet; herinnert eraan dat seksuele en reproductieve gezondheid en rechten fundamentele mensenrechten zijn die moeten worden beschermd en versterkt en op geen enkele manier kunnen worden afgezwakt of ingetrokken; verzoekt de regeringen van de staten die wetten en andere maatregelen betreffende verboden op en beperkingen van abortus hebben aangenomen, deze in te trekken en ervoor te zorgen dat hun wetgeving in overeenstemming is met de internationaal beschermde vrouwenrechten en de internationale mensenrechtennormen; 2. stelt voor het recht op abortus op te nemen in het Handvest; is van oordeel dat bij de Raad een voorstel moet worden ingediend om het Handvest van de grondrechten als volgt te wijzigen: Artikel 7 bis (nieuw):"“Artikel 7 bisRecht op abortusEenieder heeft het recht op veilige en legale abortus.”;" 3. wijst in deze context nogmaals op zijn resolutie van 9 juni 2022 over de oproep tot een conventie voor een herziening van de Verdragen; verwacht dat de Europese Raad hiertoe bijeen zal komen; stelt voor om tijdens dit proces het recht op veilige en legale abortus in het Handvest op te nemen; dringt erop aan dat het Europees Parlement bij elke stap van het proces wordt betrokken; 4. geeft uitdrukking aan zijn krachtige solidariteit met en steun aan de vrouwen en meisjes in de VS, en aan al diegenen die betrokken zijn bij zowel het verlenen van toegang tot als het opkomen voor het recht op legale en veilige abortuszorg in dergelijke moeilijke omstandigheden; steunt eveneens de oproepen aan het Amerikaanse Congres om een wetsvoorstel aan te nemen ter bescherming van abortus op federaal niveau; 5. is ernstig bezorgd over het feit dat verboden op en andere beperkingen van abortus onevenredig grote gevolgen hebben voor vrouwen in armoede, in het bijzonder vrouwen van een bepaald ras, onder wie zwarte vrouwen, Latijns-Amerikaanse vrouwen en inheemse vrouwen, alsmede vrouwen uit plattelandsgebieden, lhbtiq-personen, vrouwen met een handicap, adolescenten, migrantenvrouwen, onder wie irreguliere migranten, en eenoudergezinnen met een vrouw aan het hoofd; benadrukt dat vrouwen die het zich als gevolg van financiële of logistieke belemmeringen niet kunnen veroorloven om naar reproductieve-gezondheidsklinieken in naburige staten of landen te reizen, een groter risico lopen onveilige en levensbedreigende procedures te ondergaan, en gedwongen worden hun zwangerschap tegen hun wil uit te dragen, hetgeen een schending van de mensenrechten en een vorm van gendergerelateerd geweld is (8) ; 6. roept de regering van de VS op de bescherming van gegevens voor iedereen te waarborgen, met name voor degenen die abortussen willen ondergaan, en degenen die deze uitvoeren en faciliteren, door particuliere en beveiligde toegang mogelijk te maken, een einde te maken aan het traceren van gedrag, het beleid inzake het wissen van gegevens aan te scherpen, gegevens in doorvoer te versleutelen, standaard eind-tot-eindencryptie van berichten mogelijk te maken, het traceren van locaties te voorkomen en ervoor te zorgen dat gebruikers op de hoogte worden gesteld wanneer hun gegevens worden opgevraagd (9) ; 7. benadrukt het gebrek aan toegang tot anticonceptie en de bestaande onvervulde behoeften (10) ; benadrukt dat voorrang moet worden gegeven aan de bestrijding van seksueel geweld en aan alomvattende, op de leeftijd afgestemde en empirisch onderbouwde seksuele en relationele educatie voor iedereen, een reeks kwalitatief hoogwaardige, toegankelijke, veilige, betaalbare en, waar nodig, gratis anticonceptiemethoden en voorbehoedsmiddelen, en gezinsplanningsadviezen, alsmede gezondheidsdiensten; erkent de rol die ngo’s spelen als dienstverleners en als pleitbezorgers voor seksuele en reproductieve gezondheid en rechten, en moedigt hen aan hun werk voort te zetten; 8. roept de Commissie en de lidstaten op meer politieke steun te verlenen aan mensenrechtenverdedigers en zorgverleners die zich inzetten voor de bevordering van seksuele en reproductieve gezondheid en rechten, alsmede aan maatschappelijke organisaties en basisorganisaties die opkomen voor vrouwenrechten en seksuele en reproductieve gezondheid en rechten, en die een sleutelrol spelen in de totstandbrenging van genderevenwichtige samenlevingen en belangrijke verstrekkers zijn van diensten en informatie op het gebied van seksuele en reproductieve gezondheid en rechten, met name aan hen die werkzaam zijn in moeilijke omstandigheden in Europa; dringt er bij de Commissie op aan deze verdedigers te beschermen en te steunen tegen elke vorm van vervolging waarmee zij geconfronteerd zouden kunnen worden; 9. is bezorgd over een mogelijke sterke toename van de geldstroom voor de financiering van groepen tegen gendergelijkheid en tegen abortus in de wereld, ook in Europa; 10. roept de EU en haar lidstaten op abortus wettelijk te erkennen en op te komen voor de eerbiediging van het recht op veilige en legale abortus en andere vormen van seksuele en reproductieve gezondheid en rechten; verzoekt de EU voorts op te treden als pleitbezorger en van de erkenning van dit recht een hoofdprioriteit te maken in de onderhandelingen binnen internationale instellingen en in andere multilaterale fora zoals de Raad van Europa, alsook te pleiten voor opneming ervan in de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens; 11. veroordeelt het feit dat veel vrouwen in de EU nog steeds geen toegang hebben tot abortusdiensten als gevolg van de resterende wettelijke, financiële, sociale en praktische beperkingen in sommige lidstaten; 12. dringt er bij de lidstaten op aan abortus uit het strafrecht te halen en belemmeringen voor veilige en legale abortus en voor de toegang tot seksuele en reproductieve gezondheid en rechten weg te nemen en te bestrijden; roept de lidstaten op de toegang te waarborgen tot veilige, legale en gratis abortusdiensten, tot diensten en voorzieningen op het gebied van prenatale gezondheidszorg en kraamzorg, tot vrijwillige gezinsplanning en anticonceptie, tot jeugdvriendelijke diensten, alsook tot preventie, behandeling, zorg en ondersteuning met betrekking tot hiv, zonder discriminatie; 13. beveelt aan zo spoedig mogelijk een delegatie naar de VS te sturen om de gevolgen van het besluit van het Hooggerechtshof te evalueren en de ngo’s voor vrouwenrechten en de pro-abortusbewegingen in het land te steunen; verzoekt de komende delegaties van het Europees Parlement die naar Washington reizen, consequent de kwestie van de abortusrechten aan de orde te stellen en ontmoetingen met vrouwenrechtenorganisaties te organiseren; 14. verzoekt de Europese Dienst voor extern optreden, de EU-delegaties naar de VS, de Commissie en alle lidstaten van de EU gebruik te maken van alle instrumenten waarover zij beschikken om hun acties te versterken teneinde de achteruitgang op het gebied van vrouwenrechten en seksuele en reproductieve gezondheid en rechten tegen te gaan, onder meer door een mogelijke vermindering van de financiering door de VS voor seksuele en reproductieve gezondheid en rechten in de rest van de wereld te compenseren, en door in hun externe betrekkingen krachtig te pleiten voor en prioriteit te geven aan universele toegang tot veilige en legale abortus en andere seksuele en reproductieve gezondheid en rechten; 15. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de vicevoorzitter van de Commissie/hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid, de speciale vertegenwoordiger van de EU voor de mensenrechten, de president van de Verenigde Staten van Amerika en zijn regering, het Congres van de VS en het Hooggerechtshof van de VS.