Het Europees Parlement, – gezien zijn eerdere resoluties over Zambia, – gezien de verklaring van 16 april 2017 van de woordvoerder van de Europese Dienst voor extern optreden over de politieke spanningen in Zambia, – gezien het verslag van de verkiezingswaarnemingsmissie van de EU bij de verkiezingen in Zambia in 2016, – gezien het Afrikaans Handvest van de rechten van de mens en de volkeren, – gezien het Internationaal Verdrag inzake burgerrechten en politieke rechten, – gezien de grondwet van Zambia, – gezien de Overeenkomst van Cotonou, – gezien de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens, – gezien artikel 135, lid 5, en artikel 123, lid 4, van zijn Reglement, A. overwegende dat Zambia jarenlang een voorbeeld van democratie was, met een 25-jarige traditie van vreedzame machtswisselingen; overwegende dat de aanloop tot de verkiezingen van 2016 helaas ontsierd werd door hevige botsingen tussen aanhangers van de twee grootste partijen, het Patriotic Front en de United Party for National Development (UPND); B. overwegende dat het op 11 mei 2017 een maand geleden was dat de leider van de UPND, Hakainde Hichilema, gevangen werd gezet na op 11 april samen met vijf van zijn werknemers door zwaar bewapende politieagenten te zijn gearresteerd bij een inval in zijn huis; C. overwegende dat Hichilema ervan beschuldigd werd het leven van de president in gevaar te hebben gebracht omdat hij op 9 april 2017 diens escorte zou hebben tegengehouden te Mongu, waarna hij onmiddellijk werd aangeklaagd wegens verraad, een misdrijf dat in Zambia niet in aanmerking komt voor een borgtochtregeling, alsook wegens het niet-nakomen van wettelijke plichten, het niet-opvolgen van rechtmatige bevelen en het gebruik van beledigende taal; overwegende dat hij al deze beschuldigingen heeft tegengesproken; D. overwegende dat Zambia weliswaar de facto voor afschaffing van de doodstraf is en dat het laatste doodvonnis in 1997 werd voltrokken, maar dat de zwaarste straf die op verraad staat nog altijd de doodstraf is; E. overwegende dat de advocaten van Hichilema de zaak ongegrond hebben verklaard en de rechtbank van Lusaka verzocht hebben de aanklachten te laten vallen; overwegende dat de rechtbank de aanklachten handhaafde met als argument dat alleen het hooggerechtshof bevoegd is voor zaken in verband met verraad; F. overwegende dat Hichilema momenteel wordt vastgehouden in de centrale gevangenis, waar hij slechts beperkt contact kan hebben met particuliere media, advocaten, aanhangers en vrienden; overwegende dat Hichilema en zijn advocaten melding hebben gemaakt van vernederende behandeling in de gevangenis; G. overwegende dat de UPND de aanklachten als politiek gemotiveerd heeft beschouwd en dat de arrestatie van Hichilema tot een golf van protest, hevige botsingen en toenemende politieke spanning in het land heeft geleid; H. overwegende dat mensenrechtenorganisaties de Zambiaanse autoriteiten hebben opgeroepen de aanklachten te laten vallen, verklarend dat die bedoeld waren om Hichilema te hinderen en te intimideren en hem ervan te weerhouden zijn politieke werk te doen; overwegende dat president Lungu op 14 april 2017 heeft verklaard zich niet te zullen bemoeien met de zaak-Hichilema; I. overwegende dat de katholieke bisschoppenconferentie van Zambia de brute arrestatie van de belangrijkste oppositieleiders van het land bekritiseerd heeft en zich in felle bewoordingen heeft uitgesproken tegen het feit dat de nationale politie kennelijk wordt ingezet om de organisatie en de algemene werking van de politieke oppositie te verhinderen; J. overwegende dat de UPND na de presidentsverkiezingen in augustus 2016, waarbij Hichilema nipt verslagen werd door president Lungu, de wettigheid van de verkiezingsresultaten en de onafhankelijkheid van de rechterlijke macht heeft aangevochten, maar dat die klacht zonder rechterlijke toetsing werd afgewezen; K. overwegende dat Hichilema en vijf andere UPND-leden op 18 april 2017 andermaal werden aangeklaagd wegens verraad omdat zij tussen 5 en 8 april 2017 geprobeerd zouden hebben de regering omver te werpen; L. overwegende dat de verkiezingswaarnemingsmissie van de EU op 13 november 2016 haar eindverslag presenteerde, waarin gesteld wordt dat de algemene verkiezingen van 2016 op uiterst professionele wijze waren voorbereid, maar dat de twee grootste politieke partijen uitlatingen hadden gedaan die de spanningen tijdens de campagne hadden aangewakkerd, wat tot diverse ernstige geweldsincidenten leidde; M. overwegende dat zowel de EU als de Verenigde Staten hun bezorgdheid hebben uitgesproken over de gevangenneming van de oppositieleider en hebben opgeroepen tot een vreedzame dialoog tussen de regering en de UPND om de spanningen die tussen beide partijen zijn gegroeid, te verminderen; N. overwegende dat de Zambiaanse president op 20 april 2017 gedreigd heeft de noodtoestand af te kondigen na een reeks brandstichtingen in winkels en politiebureaus die aan de UPND werden toegeschreven; overwegende dat dit waarschijnlijk de huidige spanningen nog verder zal aanwakkeren en dat naar een politieke oplossing moet worden gestreefd; O. overwegende dat de zaak-Hichilema zich afspeelt in een context van toegenomen politieke spanningen na de betwiste verkiezingen van vorig jaar; overwegende dat mensenrechtenactivisten melding hebben gemaakt van gevallen van onderdrukking van politieke activisten en oppositiepartijen, buitensporig gebruik van geweld om vreedzame protesten de kop in te drukken en repressief optreden tegen media en onafhankelijke journalisten; P. overwegende dat de regering verklaard heeft bereid te zijn tot overleg, op voorwaarde dat alle oppositiepartijen de verkiezingsuitslag van 2016 accepteren; Q. overwegende dat Zambia partij is bij de Overeenkomst van Cotonou, en dat in artikel 8 van die overeenkomst wordt verklaard dat de partijen zich ertoe verbinden alle fundamentele vrijheden en mensenrechten, met inbegrip van politieke rechten, te zullen bevorderen en beschermen; R. overwegende dat de Zambiaanse regering op 27 maart 2017 publieke raadplegingen heeft gestart over het lidmaatschap van het land van het Internationaal Strafhof; 1. geeft uiting aan zijn bezorgdheid over de arrestatie en gevangenzetting van Hakainde Hichilema en verklaart nadrukkelijk dat bij de toepassing van het recht en gedurende de gehele rechtsgang te allen tijde eerlijkheid, zorgvuldigheid en transparantie moeten worden gewaarborgd; neemt met bezorgdheid kennis van de berichten dat de aanklachten door politieke motieven zouden zijn ingegeven en herinnert de Zambiaanse regering er derhalve aan dat zij verplicht is de fundamentele rechten en de rechtsstatelijkheid te waarborgen, en dus ook toegang tot de rechter en het recht op een eerlijk proces, zoals bepaald in het Afrikaans Handvest en in andere internationale en regionale mensenrechteninstrumenten; 2. is uiterst bezorgd over de berichten over toenemende inperking van de vrijheid van meningsuiting en van vereniging; roept de regering op te blijven streven naar herstel van de volledige vrijheid van de media; wijst er nadrukkelijk op dat het de verantwoordelijkheid van de regering is elke toename van de huidige politieke spanningen te vermijden en de politieke en burgerrechten van haar burgers te eerbiedigen, te beschermen en te bevorderen; 3. verzoekt de Zambiaanse autoriteiten met spoed een onpartijdig en grondig onderzoek in te stellen naar de slechte behandeling waarvan Hichilema het slachtoffer zou zijn tijdens zijn gevangenschap en de verantwoordelijken daarvoor ter verantwoording te roepen; 4. moedigt alle politieke stakeholders aan zich te bedienen van grondwettelijke en wettelijke middelen, in overeenstemming met internationale regels en normen, voor het oplossen van elk geschil of meningsverschil in verband met de uitslag van de verkiezingen, en alles in het werk te stellen om de vrede en de veiligheid van de burgers te waarborgen; 5. verzoekt de EU de algemene situatie in Zambia op de voet te blijven volgen en alle beschikbare politieke middelen aan te wenden, met inbegrip van overleg op het hoogste niveau, om ervoor te zorgen dat de voorwaarden voor rechtsstatelijkheid en democratie, open politieke ruimte, vrije instellingen en eerbiediging van de mensenrechten behouden blijven; 6. moedigt de Zambiaanse regering nadrukkelijk aan om rekening te houden met de slotaanbevelingen van de EU-verkiezingswaarnemingsmissie over de verkiezingen van 2016, en in het bijzonder de noodzaak om bepalingen die de vrijheid van vereniging beperken te schrappen uit de wet op de openbare orde, de vrijheid en onafhankelijkheid van de media te waarborgen en alle nodige maatregelen te nemen om politiek geweld te voorkomen; 7. hamert op de dringende noodzaak van een vreedzame en constructieve dialoog tussen het Patriotic Front en de UPND teneinde het politieke vertrouwen en de politieke stabiliteit te herstellen; wijst erop dat beide partijen de verantwoordelijkheid hebben zich te onthouden van het aanzetten tot of uitlokken van geweld en een gunstig klimaat te scheppen voor een open democratische debat; is ingenomen met het engagement en de bemiddelende rol van internationale en regionale partners in deze context, alsook met de oproep van de VN-Commissie voor de mensenrechten om een dialoog op gang te brengen om het politieke geweld tegen te gaan; 8. steunt het initiatief van de katholieke bisschoppenconferentie van Zambia en andere maatschappelijke groeperingen die oproepen tot een vreedzame dialoog tussen de strijdende partijen; 9. herhaalt sterk gekant te zijn tegen het gebruik van de doodstraf, in alle gevallen en onder alle omstandigheden; juicht het toe dat er sinds 1997 geen doodvonnissen meer zijn voltrokken in het land; dringt er bij Zambia op aan het tweede facultatief protocol bij het Internationaal Verdrag inzake burgerrechten en politieke rechten, gericht op de afschaffing van de doodstraf, te ratificeren; 10. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de vicevoorzitter van de Commissie/hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid, de co-voorzitters van de Paritaire Parlementaire Vergadering ACS-EU, de Commissie van de Afrikaanse Unie en het Pan-Afrikaanse Parlement, de regering van Zambia en de secretaris-generaal van de Verenigde Naties. Het Europees Parlement, – gezien zijn eerdere resoluties over de situatie in Ethiopië, – gezien de recentste universele periodieke doorlichting van Ethiopië naar aanleiding van de VN-Mensenrechtenraad van 2015, – gezien het persbericht van de Europese Dienst voor extern optreden (EDEO) naar aanleiding van het bezoek van Federica Mogherini, vicevoorzitter van de Commissie/hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid (VV/HV), aan de Ethiopische premier, Hailemariam Desalegn, in Addis Abeba op 17 maart 2017, – gezien de grondwet van de Federale Democratische Republiek Ethiopië, aangenomen op 8 december 1994, en met name de bepalingen in hoofdstuk III inzake fundamentele rechten en vrijheden, mensenrechten en democratische rechten, – gezien het mondeling verslag van de Ethiopische mensenrechtencommissie van 18 april 2017 aan het Ethiopische parlement, – gezien de verklaring van de speciale vertegenwoordiger van de Europese Unie voor de mensenrechten, Stavros Lambrinidis, van 10 april 2017 naar aanleiding van zijn bezoek aan Ethiopië over het aangaan van een strategisch engagement op het gebied van mensenrechten en bestuur, – gezien het Internationaal Verdrag inzake burgerrechten en politieke rechten, dat Ethiopië in 1993 heeft geratificeerd, – gezien de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens, – gezien de verklaring van de EDEO van 23 december 2015 over de recente onlusten in Ethiopië, – gezien de verklaring van de woordvoerder van de HV/VV van 10 oktober 2016 over de afkondiging van de noodtoestand in Ethiopië, – gezien de gemeenschappelijke agenda inzake migratie en mobiliteit die de EU en-Ethiopië op 11 november 2015 hebben ondertekend, – gezien de verklaring van het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken van 18 december 2015 over de onlusten in Oromia, Ethiopië, – gezien het strategisch engagement tussen de EU en Ethiopië, – gezien het Afrikaans Handvest van de rechten van de mens en de volkeren, – gezien de Overeenkomst van Cotonou, – gezien het bezoek aan Ethiopië door de VN-mensenrechtencommissaris, Zeid Ra'ad Al Hussein, op 4 mei 2017, – gezien artikel 135, lid 5, en artikel 123, lid 4, van zijn Reglement, A. overwegende dat Ethiopië een sleutelrol speelt in de regio en politieke steun geniet van westerse donors en zijn meeste buurlanden, vooral door zijn positie als gastland van de Afrikaanse Unie (AU) en zijn bijdragen aan de VN-vredeshandhaving, de veiligheids- en hulppartnerschappen met westerse landen, en als verdediger van de internationale inspanningen om stabiliteit te brengen in Somalië en terroristische groeperingen in de regio te bestrijden; overwegende dat Ethiopië ook een belangrijke rol vervult in de betrekkingen tussen Sudan en Zuid-Sudan, en vredesbesprekingen onder auspiciën van de IGAD heeft georganiseerd; B. overwegende dat, met een bevolking van 100 miljoen inwoners, Ethiopië wordt genoemd als een van de snelst groeiende economieën in Afrika, waardoor het aanzienlijke buitenlandse investeringen aantrekt, onder meer in de landbouw, de bouw en de industrie, alsook grootschalige ontwikkelingsprojecten zoals de bouw van stuwdammen en waterkrachtcentrales, de aanleg van plantages en de verkoop van uitgestrekte terreinen, vaak aan buitenlandse bedrijven, en dat het land het laatste decennium een gemiddelde groei van 10 % heeft gekend; overwegende dat het land desondanks een van de armste economieën blijft, met een bni per hoofd van de bevolking van 632 USD; overwegende dat het de 173e plaats inneemt onder de 187 landen op de menselijke ontwikkelingsindex voor 2014; C. overwegende dat de huidige humanitaire crisis in de Hoorn van Afrika die de regio Ogaden en andere gebieden in Ethiopië treft, heeft geleid tot cholera en voedseltekorten, die reeds vele dodelijke slachtoffers hebben geëist en duizenden mensen in gevaar brengen, met name sinds het begin van maart 2017; overwegende dat het Bureau van de Hoge Commissaris van de Verenigde Naties voor de Vluchtelingen (UNHCR) zijn grootste oproep ooit heeft gedaan voor een bedrag van 96,4 miljoen USD om 1,19 miljoen vluchtelingen en voormalige vluchtelingen te helpen in Sudan, Somalië, Ethiopië en de Centraal-Afrikaanse Republiek; overwegende dat Ethiopië in januari 2017 een door droogte veroorzaakte noodsituatie in zijn oostelijke provincies heeft afgekondigd, waarbij 5,6 miljoen mensen dringend bijstand nodig hebben, en dat het om bijstand vraagt van de internationale gemeenschap; overwegende dat de droogte in 2016 heeft geleid tot 10 miljoen mensen die honger lijden en de dood heeft veroorzaakt van honderdduizenden stuks vee; D. overwegende dat het strategisch engagement tussen de EU en Ethiopië op 14 juni 2016 is ondertekend; overwegende dat dit de cruciale rol erkent die Ethiopië in Afrika en in de internationale gemeenschap vervult, alsook zijn aanzienlijke economische groei en zijn vorderingen inzake de verwezenlijking van de millenniumdoelstellingen voor ontwikkeling; overwegende dat de EU de constructieve rol van Ethiopië steunt met betrekking tot vrede en veiligheid in de Hoorn van Afrika; E. overwegende dat Ethiopië geconfronteerd wordt met een permanente in- en uitstroom van migranten en opvang biedt aan ongeveer 800 000 vluchtelingen, voornamelijk uit Zuid-Sudan, Eritrea en Somalië; overwegende dat de EU en Ethiopië op 11 november 2015 een gemeenschappelijke agenda inzake migratie en mobiliteit hebben ondertekend om de samenwerking en de dialoog tussen beide partijen op het gebied van migratie te versterken; F. overwegende dat Ethiopië de Overeenkomst van Cotonou heeft ondertekend en dat in artikel 96 van deze overeenkomst is bepaald dat de eerbiediging van de mensenrechten en de fundamentele vrijheden een essentieel onderdeel vormt van de ACS-EU-samenwerking; G. overwegende dat de Ethiopische autoriteiten herhaaldelijk gebruik hebben gemaakt van buitensporig geweld tegen vreedzame demonstranten en de mensenrechten van leden van de Oromo-gemeenschap en andere etnische groepen hebben geschonden, met inbegrip van vervolging, willekeurige arrestaties en executies, vanwege hun vermeend verzet tegen de regering; overwegende dat de Ethiopische regering personen die kritisch staan tegenover het beleid van de regering regelmatig beschuldigt van banden met terrorisme; overwegende dat journalisten, bloggers, demonstranten en activisten zijn vervolgd uit hoofde van de strenge antiterreurwet van 2009; H. overwegende dat de situatie medio april 2014 is verslechterd, toen de regering de uitvoering bekendmaakte van het geïntegreerd regionaal ontwikkelingsplan voor Addis Abeba, waarin wordt voorgesteld de voorzieningen uit te breiden tot gebieden buiten de stad die behoren tot de nationale regionale staat Oromia, de grootste Ethiopische regio rond Addis Abeba; I. overwegende dat de regering op 14 januari 2016 heeft besloten het omstreden grootschalige stadsontwikkelingsplan te schrappen; overwegende dat er al veel Oromo-boeren door de uitbreiding van Addis Ababa ontheemd zijn geraakt en in armoede zijn vervallen; J. overwegende dat er in 2015 en 2016 in Oromia grootschalige protesten plaatsvonden tegen de uitbreiding van de stadsgrenzen op de grond van Oromo-boeren, waar twee miljoen mensen wonen, aangezien de onteigeningen werden beschouwd als landroof; overwegende dat de Ethiopische mensenrechtencommissie, die de opdracht had gekregen een onderzoek in te stellen naar de gebeurtenissen, op 19 april 2017 meldde dat tussen juni en oktober 2016, 462 burgers en 33 leden van de veiligheidstroepen zijn omgekomen en 338 burgers en 126 leden van de veiligheidstroepen gewond zijn geraakt; K. overwegende dat de Ethiopische premier, Hailemariam Desalegn, op 9 oktober 2016 op grond van de Ethiopische grondwet de noodtoestand heeft afgekondigd; overwegende dat de noodtoestand het leger in staat stelt in het gehele land de veiligheid te handhaven en verdere beperkingen oplegt inzake de vrijheid van meningsuiting en de toegang tot informatie; overwegende dat de regering op 15 maart 2017 heeft aangekondigd dat veel beperkingen in het kader van de noodtoestand waren opgeheven, onder meer dat het opperbevel niet langer willekeurige arrestaties zou kunnen verrichten of zonder bevel huiszoekingen zou kunnen doen, en dat sommige uitgaansverboden en beperkingen inzake mediaberichtgeving zouden worden opgeheven; overwegende dat het Ethiopische parlement op 29 maart 2017 unaniem heeft besloten de noodtoestand met vier maanden te verlengen; L. overwegende dat de Ethiopische veiligheidstroepen op 30 november 2016 in Addis Abeba dr. Merera Gudina, voorzitter van de Ethiopische oppositiepartij Oromo Federalist Congress, hebben gearresteerd naar aanleiding van zijn bezoek aan het Europees Parlement op 9 november 2016, waar hij deelnam aan een panel met andere oppositieleiders en naar verluidt de wet ter uitvoering van de noodtoestand zou hebben geschonden door "aan te zetten tot verzet tegen de regering, de samenleving te bedreigen door middel van geweld en pogingen te ondernemen om de grondwettelijke orde te verstoren"; overwegende dat zijn borgtochtverzoek is afgewezen en hij nog steeds in hechtenis zit in afwachting van het vonnis; overwegende dat dr. Gudina en twee medeverweerders, Berhanu Nega en Jawar Mohammed, op 24 februari 2017 werden beschuldigd van vier afzonderlijke gevallen van niet-naleving van de Ethiopische strafwet; M. overwegende dat andere activisten, journalisten en mensenrechtenverdedigers, onder meer Getachew Shiferaw (hoofdredacteur van Negere Ethiopia), Fikadu Mirkana (van Oromia Radio en TV), Eskinder Nega (een prominent journalist), Bekele Gerba (een vredesactivist uit Oromo) en Andargachew Tsige (een oppositieleider), eveneens zijn gearresteerd of in hechtenis zitten; overwegende dat de online activist Yonathan Tesfaye op grond van de antiterrorismewetgeving is veroordeeld voor op facebook gemaakte commentaren en een gevangenisstraf van 10 tot 20 jaar kan oplopen; N. overwegende dat de Zweeds-Ethiopische cardioloog, dr. Fikru Maru, aan het hoofd stond van de eerste Ethiopische hartkliniek in Addis Abeba; overwegende dat hij sinds 2013 in Ethiopië in de gevangenis zit op grond van zeer twijfelachtige aantijgingen; overwegende dat hij enkele jaren zonder proces in de gevangenis heeft gezeten; overwegende dat hem nu, juist voor het verstrijken van zijn gevangenisstraf, nieuwe aantijgingen van "terrorisme" ten laste worden gelegd; O. overwegende dat Ethiopië onlangs nog hoge mensenrechtenfunctionarissen heeft ontvangen, onder meer de Hoge Commissaris van de VN voor de mensenrechten en de speciale vertegenwoordiger van de EU voor de mensenrechten, Stavros Lambrinidis, ter gelegenheid van de lancering van de sectorale dialoog over mensenrechten en bestuur in het kader van het strategisch engagement tussen de EU en Ethiopië; overwegende dat er slechts traag vooruitgang wordt geboekt inzake de verbetering van de mensenrechtensituatie in Ethiopië, onder meer betreffende de opsluiting van politieke figuren, het voortdurende gebruik van de antiterreurwet en de verlenging van de noodtoestand; P. overwegende dat de Hoge Commissaris van de VN voor de mensenrechten, Zeid Ra'ad Al Hussein, op 5 mei 2017 heeft verklaard dat de wet op liefdadigheidsinstellingen en verenigingen en de antiterreur- en massamediawet in Ethiopië "kennelijk niet in overeenstemming zijn met de relevante internationale wettelijke normen, en moeten worden hervormd"; 1. dringt er bij de Ethiopische regering op aan dr. Merera Gudina, dr. Fikru Maru en alle andere politieke gevangenen onmiddellijk op borgtocht vrij te laten en alle aanklachten tegen hen in te trekken, en de rechtszaken tegen Berhanu Nega en Jawar Mohammed, die bij verstek werden aangeklaagd en thans in ballingschap verkeren, te laten vallen; benadrukt dat, om een dialoog met de oppositie als geloofwaardig te kunnen beschouwen, vooraanstaande oppositieleiders zoals dr. Merera Gudina moeten worden vrijgelaten; verzoekt de hoge vertegenwoordiger van de EU de lidstaten aan te sporen tot een dringend internationaal onderzoek onder leiding van de VN voor een geloofwaardig, transparant en onafhankelijk onderzoek naar de dood van betogers, en om druk uit te oefenen op de Ethiopische regering om hiervoor toestemming te verlenen; 2. dringt er bij de Ethiopische regering op aan voort te gaan met het opheffen van de beperkingen en de noodtoestand te beëindigen, omdat deze de vrije meningsuiting belemmeren en in aanzienlijke mate verschillende en legitieme standpunten over de Ethiopische samenleving beknotten, die precies hard nodig zijn om de crisis in Ethiopië aan te pakken; benadrukt dat dit gebrek aan debat de stabiliteit in Ethiopië in gevaar brengt; 3. verzoekt de Ethiopische autoriteiten de antiterreurwet (Decreet nr. 652/2009) niet langer te gebruiken om legitiem vreedzaam protest of afwijkende meningen te onderdrukken; verzoekt de Ethiopische regering tevens deze antiterreurwet te herzien; 4. is van mening dat er in Ethiopië meer op etnische diversiteit gebaseerde democratische participatie moet komen, alsook gelijkere toegang tot politieke, economische, sociale en culturele kansen voor de verschillende etnische en religieuze groeperingen; 5. dringt er bij de Ethiopische regering op aan de vrijheid van meningsuiting, de vrijheid van vereniging en de persvrijheid zoals bepaald in de Ethiopische grondwet volledig te eerbiedigen en onterecht opgesloten journalisten en bloggers vrij te laten; is er vast van overtuigd dat vreedzaam protest een onderdeel is van een democratisch proces en dat hierop reageren met buitensporig geweld onder alle omstandigheden moet worden voorkomen; dringt er bij de regering op aan naar behoren uitvoering te geven aan de aanbevelingen van de Ethiopische mensenrechtencommissie met betrekking tot het recente gewelddadige protest, met name om de leden van de diverse veiligheidstroepen die verantwoordelijk zijn voor het geweld voor de rechter te brengen, teneinde gerichte aanvallen tegen welbepaalde nationaliteiten te voorkomen en het recht van de burgers op justitie te waarborgen; 6. herinnert de Ethiopische regering aan haar verplichtingen tot waarborging van fundamentele rechten, zoals toegang tot de rechter en het recht op een eerlijk proces, zoals deze zijn vastgelegd in het Afrikaans Handvest en andere internationale en regionale mensenrechteninstrumenten, waaronder de Overeenkomst van Cotonou, met name de artikelen 8 en 96 daarvan; 7. verzoekt de Ethiopische regering mensenrechtenorganisaties en ngo's onbelemmerde toegang te verlenen tot alle delen van het land, in het bijzonder die gebieden waar er conflicten en protesten zijn; 8. uit zijn bezorgdheid over de wetgeving die ernstige beperkingen oplegt aan het recht op vrijheid van meningsuiting, de persvrijheid, de vrijheid van informatie, vereniging en vreedzame vergadering, en het toezicht op de mensenrechten; 9. herinnert eraan dat Ethiopië een belangrijk bestemmings-, doorgangs- en herkomstland is voor migranten, en dat het de grootste vluchtelingenpopulatie in Afrika herbergt; wijst op de vaststelling van een gemeenschappelijke agenda inzake migratie tussen de EU en Ethiopië, waarin wordt ingegaan op thema's zoals vluchtelingen, grenscontrole en bestrijding van mensenhandel; verzoekt de Commissie tevens nauwlettend toe te zien op alle projecten die onlangs van start zijn gegaan in het kader van het Trustfonds van de EU voor Afrika; herinnert eraan dat Ethiopië het op één na dichtstbevolkte land in Afrika is en een van de snelst groeiende economieën, maar niettemin nog steeds één van de armste landen is; herinnert eraan dat, met 5 328 km landsgrenzen, Ethiopië geconfronteerd wordt met de kwetsbaarheid van zijn buren en met de permanente instroom van migranten, en dat het ongeveer 800 000 vluchtelingen herbergt; 10. wijst op de belangrijke rol die Ethiopië in de regio vervult, in het bijzonder zijn steun voor de stabilisatie van Somalië, de bestrijding van terrorisme, het vredesproces tussen de twee Sudans en in Zuid-Sudan zelf; is van mening dat het voor de Europese Unie van essentieel belang is een politieke dialoog te voeren met dit cruciale land; 11. spreekt zijn ernstige bezorgdheid uit over de huidige droogte in Ethiopië, die heeft geleid tot een verslechtering van de humanitaire situatie in het land; is ingenomen met de 165 miljoen EUR extra bijstand voor de regio, met name voor de crisis in Zuid-Sudan en de buurlanden, alsook voor de droogte in Ethiopië, Somalië en Kenia; 12. prijst Ethiopië voor de vooruitgang die het heeft geboekt bij het verbeteren van de levensomstandigheden van zijn snel groeiende bevolking, inclusief vluchtelingen voor conflicten in buurlanden, en is dankbaar voor het leiderschap dat het aan de dag legt in de regio en in de Afrikaanse Unie; 13. is van mening dat bij de toekomstige samenwerking tussen de EU en Ethiopië moet worden gekeken naar aanzienlijke vooruitgang op het gebied van mensenrechtenbenchmarks; 14. verzoekt de Ethiopische autoriteiten etnische discriminatie te voorkomen en stappen te ondernemen om een vreedzame en constructieve dialoog tussen de verschillende gemeenschappen te ontwikkelen; 15. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de Europese Dienst voor extern optreden, de hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid/vicevoorzitter van de Commissie, de regeringen en parlementen van de lidstaten, de covoorzitters van de Paritaire Parlementaire Vergadering ACS-EU, de Afrikaanse Unie, het Pan-Afrikaanse Parlement en de regering van Ethiopië. Het Europees Parlement, – gezien zijn eerdere resoluties over Sudan en Zuid-Sudan, – gezien de verklaring van 8 mei 2017 van de Trojka (de VS, de VK en Noorwegen) en de EU over de veiligheidssituatie in Zuid-Sudan, – gezien de verklaring van 29 april 2017 van de woordvoerder van de secretaris-generaal van de VN over Zuid-Sudan, – gezien het eindverslag van 13 april 2017 van het panel van deskundigen van de VN-Veiligheidsraad over Zuid-Sudan, – gezien de verklaring van 25 maart 2017 van de 30e buitengewone top van de Intergouvernementele Ontwikkelingsautoriteit (IGAD) over Zuid-Sudan, – gezien het resultaat van de 34e zitting van de Mensenrechtenraad in Genève, van 27 februari tot 24 maart 2017, – gezien de verklaring van 23 maart 2017 van de voorzitter van de VN-Veiligheidsraad over Zuid-Sudan, – gezien de verklaring van de Europese Commissie van 1 februari 2017, – gezien resolutie 2327 (2016) van de VN-Veiligheidsraad van 16 december 2016, – gezien de conclusies van de Europese Raad over Zuid-Sudan van 12 december 2016, – gezien het humanitaire verslag van het VN-Bureau voor de Coördinatie van Humanitaire Aangelegenheden (OCHA) van 9 mei 2017, – gezien de overeenkomst van 17 augustus 2015 betreffende de oplossing van het conflict in Zuid-Sudan (ARCSS), – gezien het alomvattend vredesakkoord (CPA) voor Sudan van 2005, – gezien de herziene Partnerschapsovereenkomst van Cotonou, – gezien de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens, – gezien het Internationaal Verdrag inzake burgerrechten en politieke rechten, – gezien het Afrikaans Handvest van de rechten van de mens en de volkeren, – gezien het verdrag inzake de internationale handel in conventionele wapens, het zogenaamde Wapenhandelsverdrag, – gezien artikel 135, lid 5, en artikel 123, lid 4, van zijn Reglement, A. overwegende dat Zuid-Sudan al meer dan drie jaar in een burgeroorlog gewikkeld is die is uitgebroken nadat de president van het land en lid van de etnische groep Dinka, Salva Kiir, zijn ontslagen vicepresident, Riek Machar, een etnische Nuer, beschuldigde van het beramen van een staatsgreep tegen hem; overwegende dat Riek Machar deze beschuldiging heeft ontkend; B. overwegende dat ondanks de sluiting van de ARCSS in augustus 2015, er nog steeds volledig voorbijgegaan wordt aan de internationale mensenrechten en het humanitair recht en de verantwoordingsplicht voor de schendingen en inbreuken tijdens het conflict tekortschiet; C. overwegende dat het land als gevolg van de burgeroorlog met hongersnood en het instorten van de economie wordt geconfronteerd, 3,6 miljoen mensen gedwongen zijn hun huizen te ontvluchten en naar schatting 4,9 miljoen voedselonzekerheid kennen; overwegende dat de humanitaire nood alarmerend blijft toenemen met naar schatting 7,5 miljoen mensen die humanitaire bijstand behoeven en meer dan een miljoen mensen die momenteel onderdak geboden wordt in VN-gebouwen; overwegende dat VN-organisaties oproepen tot meer humanitaire hulp en stellen dat zij ten minste 1,4 miljard USD nodig hebben om "onvoorstelbaar" menselijk lijden te helpen verlichten; overwegende dat momenteel slechts voor 14 % van dit bedrag financiering is; D. overwegende dat bij de huidige cijfers eind 2017 de halve bevolking van het land zal zijn omgekomen of ontheemd; overwegende dat niet bekend is hoeveel mensen als gevolg van het geweld zijn omgekomen; E. overwegende dat volgens het meest recente verslag van het VN-panel van deskundigen, de regering van Zuid-Sudan een van de grootste daders van geweld en mensenrechtenschendingen in het land is, de hongersnood door de mens veroorzaakt is en een van belangrijkste redenen hiervoor de verspilling van geld aan wapens door de regering van Zuid-Sudan; F. overwegende dat in de afgelopen weken grote offensieven van de regering in de staten Yuai, Waat, Tonga en Kodok hebben geleid tot tragische humanitaire gevolgen, waaronder de ontheemding van 50 000 tot 100 000 personen; overwegende dat dit gebeurd is nadat op 8 april 2017 in de westelijk gelegen stad Wau talrijke burgers gedood zijn als collectieve straf voor hun etnische afkomst en politieke opvattingen; overwegende dat regeringstroepen burgers blijven bestoken in strijd met het recht inzake gewapende conflicten, en de VN-missie hebben weerhouden de burgers te beschermen; G. overwegende dat ziekenhuizen en klinieken door de regering zijn verwoest, hetgeen als een oorlogsmisdrijf kan worden aangemerkt; overwegende dat apparatuur in ziekenhuizen en klinieken is gestolen, met als gevolg de sluiting van de gebouwen en mensen die geen toegang hebben tot levensreddende medische zorg; H. overwegende dat een op de drie scholen in Zuid-Sudan verwoest, beschadigd, bezet of gesloten is, wat gevolgen heeft voor het onderwijs van een hele generatie kinderen; overwegende dat naar schatting meer dan 600 000 kinderen jonger dan vijf jaar momenteel ondervoed zijn; I. overwegende dat ongeveer twee miljoen kinderen het land zijn ontvlucht, 62 % van alle vluchtelingen uit het land, en het conflict ondraaglijke trauma's, stress en emotionele verwarring bij hen veroorzaakt; overwegende dat naar schatting 17 000 kinderen, meestal jongens, door legers en gewapende groepen geronseld of gebruikt zijn als soldaten; overwegende dat duizenden kinderen zijn vermoord, verkracht, ontheemd of tot wees gemaakt; J. overwegende dat als oorlogswapen vrouwen en meisjes systematisch verkracht en ontvoerd worden, en uit een VN-onderzoek blijkt dat 70 % van de vrouwen in de kampen van ontheemden in Juba verkracht zijn, het overgrote deel door politiemensen of soldaten; K. overwegende dat vanwege instabiliteit in naburige landen Zuid-Sudan ook ongeveer 270 000 vluchtelingen herbergt uit Sudan, de Democratische Republiek Congo (DRC), Ethiopië en de Centraal Afrikaanse Republiek (CAR); L. overwegende dat in juni 2016 de Wereldgezondheidsorganisatie heeft verklaard dat een cholera-epidemie is uitgebroken, welke inmiddels duizenden heeft getroffen en in de afgelopen weken in omvang is toegenomen; overwegende dat de vele doden door cholera, malaria, mazelen, diarree en acute ademhalingsaandoeningen het gevolg zijn van extreme armoede en deplorabele leefomstandigheden en vermeden hadden kunnen worden als de slachtoffers toegang hadden gehad tot medische zorg; M. overwegende dat de ARCSS bepaalt dat het mandaat van de overgangsregering van nationale eenheid afloopt na de verkiezingen in augustus 2018; N. overwegende dat volgens VN- en andere geloofwaardige rapporten wapenmakelaars in de EU-lidstaten en talrijke derde landen helikopters en machinegeweren hebben overgebracht naar gewapende groeperingen in Zuid-Sudan en militaire logistieke bijstand hebben geboden; overwegende dat het langdurige karakter van het conflict gezorgd heeft voor de opkomst van nieuwe gewapende groeperingen en de militarisering van de samenleving; O. overwegende dat het aantal aanvallen op humanitaire konvooien en personeel bijzonder zorgwekkend is; overwegende dat sinds december 2013 ten minste 79 hulpverleners zijn gedood; overwegende dat, onlangs, in maart 2017, zes hulpverleners en hun chauffeurs zijn gedood in wat tot dusverre de bloedigste aanslag op hulpverleners is geweest; P. overwegende dat op 21 februari 2017 de Commissie na het uitbreken van de hongersnood een noodhulppakket van 82 miljoen EUR heeft aangekondigd; overwegende dat de EU een van de grootste donoren van het land is, door meer dan 40 % van alle humanitaire financiering voor de ondersteuning van levensreddende programma's in 2016 voor haar rekening te nemen en 381 miljoen EUR aan humanitaire bijstand te besteden sinds het begin van het conflict in 2013; 1. spreekt zijn ernstige bezorgdheid uit over het aanhoudende conflict in Zuid-Sudan; verzoekt om een onmiddellijk einde aan alle militaire operaties en wijst president Salva Kiir, alsook de voormalige vicepresident, Riek Machar, nogmaals op hun verplichtingen uit hoofde van de ARCSS; roept president Kiir op zijn toezegging aan de IGAD-staatshoofden op 25 maart 2017 een eenzijdig staakt-het-vuren af te kondigen, gestand te doen; 2. roept op tot een onmiddellijke en volledige stopzetting door alle partijen bij gewapende conflicten van alle seksuele gewelddaden tegen burgers, met name vrouwen en meisjes; wijst er nogmaals op dat verkrachting als oorlogswapen op grond van internationaal recht een oorlogsmisdrijf is; verzoekt de regering van Zuid-Sudan bescherming te bieden aan alle kwetsbare groepen, daders voor de rechter te brengen en een einde te maken aan de straffeloosheid van politie en leger; 3. veroordeelt alle aanvallen op burgers en humanitaire hulpverleners, waarbij aanvallen op laatstgenoemden levensreddende hulp en bevoorrading verstoren; benadrukt dat er geen militaire oplossing voor het conflict kan zijn en dat de regering van Zuid-Sudan moet zorgen voor een serieus staakt-het-vuren waaruit blijkt dat men daadwerkelijk ijvert voor vrede en stabiliteit; is van oordeel dat een vredesinspanning verder moet gaan dan een simpele beëindiging van vijandelijkheden, en de terugtrekking van troepen en de ontbinding van etnische milities moet omvatten, waardoor ongehinderde humanitaire bijstand en de vrijlating van politieke gevangenen mogelijk gemaakt wordt; 4. spreekt zijn grote bezorgdheid uit over de ernstige humanitaire situatie in het hele land die blijft verslechteren; verzoekt daarom nogmaals de EU en haar lidstaten om meer humanitaire hulp teneinde de hongersnood te verlichten, en de regering van Zuid-Sudan onder druk te zetten om de aanvoerroutes voor de humanitaire hulp open te houden; 5. betreurt het dat alle partijen in Zuid-Sudan kinderen ronselen voor het gewapende conflict; benadrukt dat het ronselen van kinderen door de partijen in een conflict een oorlogsmisdrijf is waarvoor de opdrachtgevers strafrechtelijk verantwoordelijk moeten worden gehouden; waarschuwt dat een hele generatie jonge kinderen momenteel riskeert geen enkel onderwijs te krijgen en ernstige trauma's en emotionele verwarring op te lopen; verzoekt de EU om humanitaire en ontwikkelingsprogramma's die bijdragen aan elementair onderwijs, langetermijnrevalidatie en begeleiding; veroordeelt ten sterkste het gebruik van onderwijsfaciliteiten voor militaire operaties; 6. verzoekt de Europese Dienst voor Extern Optreden (EDEO) en de vicevoorzitter van de Commissie/hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken (VV/HV) en veiligheidsbeleid alle beschikbare middelen in te zetten om de VN, de Afrikaanse Unie (AU) en IGAD te betrekken bij het starten van een nieuw politiek proces voor de verwezenlijking van een duurzaam staakt-het-vuren en volledige tenuitvoerlegging van de hoofdstukken inzake veiligheid en bestuur van het vredesakkoord; 7. is van mening dat de Afrikaanse Unie, ondersteund door de EU en de lidstaten, een actieve rol moet spelen bij de bemiddeling om te komen tot een politieke oplossing met het oog op duurzame vrede in Zuid-Sudan, en meer middelen beschikbaar moet stellen voor de afgezant van de AU in Zuid-Sudan, Alpha Oumar Konare; steunt oproepen voor een door de commissie van de AU te organiseren internationale conferentie, met deelname van de VN en IGAD, met het oog op de bundeling en afstemming van internationale inspanningen om te komen tot een einde aan de oorlog in Zuid-Sudan; 8. spreekt nogmaals zijn volledige steun uit aan de werkzaamheden van de speciale vertegenwoordiger van de VN voor Zuid-Sudan en het mandaat van de VN-missie in Zuid-Sudan (UNMISS) en haar regionale beschermingsmacht, die de taak hebben burgers te beschermen, geweld tegen hen te ontmoedigen en de omstandigheden te creëren die nodig voor het verlenen van humanitaire hulp; verzoekt alle partijen de snelle installatie te vergemakkelijken van een actieve, door de VN-Veiligheidsraad gemandateerde regionale beschermingsmacht, die bedoeld is om een actieve aanwezigheid van UNMISS te versterken, en verzoekt de lidstaten en de VV/HV UNMISS zo spoedig mogelijk en substantieel met Europese capaciteiten te versterken; 9. beklemtoont de noodzaak om een hybride rechtbank voor Zuid-Sudan op te richten, waarvan de AU de juridische status vaststelt met medewerking en middelen van de VN en de EU; herinnert eraan dat dit onderdeel uitmaakt van het vredesakkoord van 2016 en dan ook geen onderwerp van onderhandeling meer mag zijn; 10. dringt erop aan dat, om zinvol en inclusief te zijn, het proces van nationale dialoog aan duidelijke normen moet voldoen, waaronder neutraal leiderschap en inclusie van oppositiegroeperingen en burgers die in het buitenland verblijven, en dat bij het proces ook vertegenwoordigers van alle partijen bij het conflict en andere Zuid-Sudanese belanghebbenden worden betrokken, waaronder vrouwenvertegenwoordigers, om legitiem en effectief te zijn; 11. veroordeelt alle pogingen om de vrijheid van meningsuiting te beperken, een elementair mensenrecht dat deel uitmaakt van een echt politiek debat; betreurt het vermoorden van humanitaire hulpverleners, vertegenwoordigers van maatschappelijke organisaties en journalisten, en eist dat de daders van dergelijke misdrijven voor de rechter worden gebracht; eist de onmiddellijke vrijlating van alle politieke gevangenen; 12. veroordeelt alle aanvallen op school- en openbare gebouwen en het gebruik van scholen voor militaire doeleinden; verzoekt alle partijen de richtsnoeren voor de bescherming van scholen en universiteiten tegen militair gebruik tijdens gewapende conflicten in acht te nemen; 13. betreurt het dat de VN-Veiligheidsraad op 23 december 2016 de resolutie niet heeft aangenomen die een wapenembargo voor Zuid-Sudan, een reisverbod voor drie leidinggevende Zuid-Sudanese leiders en de bevriezing van hun tegoeden behelsde; verzoekt de EU een internationaal wapenembargo tegen Zuid-Sudan na te streven dat doeltreffend kan worden afgedwongen; is verontrust door meldingen van wapentransporten naar Sudan, in strijd met het Gemeenschappelijk Standpunt van de Raad (2008/944/CFSP), die worden gefaciliteerd door in de EU gevestigde wapenmakelaars; dringt er bij de lidstaten en de VV/HV op aan de naleving van het EU-regeling inzake wapenbeheersing te verbeteren en langs officiële weg derde landen aan te spreken die aantoonbaar wapens uitvoeren naar en militaire logistieke bijstand bieden aan Zuid-Sudan; 14. verzoekt de autoriteiten ervoor te zorgen dat elke terugkeer of herplaatsing van intern ontheemden op een veilige en waardige wijze plaatsvindt; roept op tot het gebruik van gerichte sancties tegen elke belangrijke politicus of militair in de regering of de oppositie die het conflict in stand houdt of mensenrechten schendt, als onderdeel van een EU-strategie om de verlening van humanitaire hulp, het behoud van een staakt-het-vuren en de totstandkoming van een vernieuwd politiek proces ter uitvoering van het vredesakkoord te verzekeren; 15. is van mening dat, vanwege het terugkerende conflict, de onzekerheid en massale ontheemding van mensen, geloofwaardige en vreedzame verkiezingen in het huidige politieke klimaat niet kunnen plaatsvinden; herinnert eraan dat het mandaat van de overgangsregering van nationale eenheid tot juni 2018 geldt; benadrukt het belang om Zuid-Sudanese vrouwen een volwaardige rol te laten spelen in de vredesbesprekingen en het bestuur van het land; verzoekt de EU op lokaal niveau vrouwen te steunen die de kwaliteit van de vredesonderhandelingen aantoonbaar verhogen door de achterdocht te verminderen, vertrouwen te kweken en verzoening te bevorderen; 16. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de vicevoorzitter van de Commissie/hoge vertegenwoordiger voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid, de regeringen en parlementen van de lidstaten, de regering van Zuid-Sudan, de Intergouvernementele Ontwikkelingsautoriteit, de mensenrechtencommissaris voor Zuid-Sudan, de Nationale Wetgevende Vergadering van Zuid-Sudan, de instellingen van de Afrikaanse Unie, de covoorzitters van de Paritaire Parlementaire Vergadering ACS-EU en de secretaris-generaal van de VN. (Goedkeuring) Het Europees Parlement, – gezien het ontwerp van besluit van de Raad (06679/2016), – gezien de ontwerpovereenkomst tussen de Europese Unie, IJsland, het Vorstendom Liechtenstein en het Koninkrijk Noorwegen betreffende een financieel mechanisme van de EER voor de periode 2014-2021 (06956/16), – gezien de ontwerpovereenkomst tussen het Koninkrijk Noorwegen en de Europese Unie inzake een financieel mechanisme van Noorwegen voor de periode 2014-2021 (06957/16), – gezien het ontwerp van aanvullend protocol bij de Overeenkomst tussen de Europese Economische Gemeenschap en het Koninkrijk Noorwegen (06960/16), – gezien het ontwerp van aanvullend protocol bij de Overeenkomst tussen de Europese Economische Gemeenschap en IJsland (06959/16), – gezien het verzoek om goedkeuring dat de Raad heeft ingediend krachtens artikel 217 en artikel 218, lid 6, tweede alinea, onder a), v), van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (C8-0175/2016), – gezien artikel 99, leden 1 en 4, en artikel 108, lid 7, van zijn Reglement, – gezien de aanbeveling van de Commissie internationale handel ( A8-0072/2017 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan de sluiting van de overeenkomsten en protocollen; 2. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en aan de Commissie, alsmede aan de regeringen en parlementen van de lidstatenen de Republiek IJsland, het Vorstendom Liechtenstein en het Koninkrijk Noorwegen. Het Europees Parlement, – gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name titel XVIII, – gezien artikel 349 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien Verordening (EU) nr. 1303/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 17 december 2013 houdende gemeenschappelijke bepalingen inzake het Europees Fonds voor regionale ontwikkeling, het Europees Sociaal Fonds, het Cohesiefonds, het Europees Landbouwfonds voor plattelandsontwikkeling en het Europees Fonds voor maritieme zaken en visserij en algemene bepalingen inzake het Europees Fonds voor regionale ontwikkeling, het Europees Sociaal Fonds, het Cohesiefonds en het Europees Fonds voor maritieme zaken en visserij, en tot intrekking van Verordening (EG) nr. 1083/2006 van de Raad (1) (de GB‑verordening), en de in de relevante artikelen van deze verordening bedoelde gedelegeerde en uitvoeringshandelingen, – gezien Verordening (EU) nr. 1301/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 17 december 2013 betreffende het Europees Fonds voor regionale ontwikkeling en specifieke bepalingen met betrekking tot de doelstelling "Investeren in groei en werkgelegenheid", en tot intrekking van Verordening (EG) nr. 1080/2006 (2) , – gezien Verordening (EU) nr. 1304/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 17 december 2013 betreffende het Europees Sociaal Fonds en tot intrekking van Verordening (EG) nr. 1081/2006 van de Raad (3) , – gezien Verordening (EU) nr. 1300/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 17 december 2013 inzake het Cohesiefonds en tot intrekking van Verordening (EG) nr. 1084/2006 van de Raad (4) , – gezien Verordening (EU) 2015/1017 van het Europees Parlement en de Raad van 25 juni 2015 betreffende het Europees Fonds voor strategische investeringen, de Europese investeringsadvieshub en het Europese investeringsprojectenportaal en tot wijziging van de Verordeningen (EU) nr. 1291/2013 en (EU) nr. 1316/2013 – het Europees Fonds voor strategische investeringen (5) , – gezien zijn resolutie van 13 september 2016 over Europese territoriale samenwerking – beste praktijken en innovatieve maatregelen (6) , – gezien zijn resolutie van 28 oktober 2015 over het cohesiebeleid en de evaluatie van de Europa 2020-strategie (7) , – gezien zijn resolutie van 9 september 2015 over "Investeringen ter bevordering van banen en groei: bevordering van de economische, sociale en territoriale cohesie in de Unie" (8) , – gezien het advies van de Commissie regionale ontwikkeling in het verslag van de Commissie begrotingscontrole getiteld "Europese Investeringsbank (EIB) – Jaarverslag 2014" ( A8-0050/2016 ), – gezien de mededeling van de Commissie van 14 december 2015 getiteld "Investeren in banen en groei – naar een optimale inzet van de Europese structuur- en investeringsfondsen" ( COM(2015)0639 ), – gezien de mededeling van de Commissie van 26 november 2014 getiteld "Een investeringsplan voor Europa" ( COM(2014)0903 ), – gezien de mededeling van de Commissie van 22 januari 2014 getiteld "Richtsnoeren inzake staatssteun ter bevordering van risicofinancieringsinvesteringen (9) , – gezien het zesde verslag van de Commissie over economische, sociale en territoriale cohesie van 23 juli 2014, getiteld "Investeren in groei en werkgelegenheid" ( COM(2014)0473 ), – gezien het samenvattend verslag van de Commissie van augustus 2016 getiteld "Evaluatie achteraf van de cohesiebeleidsprogramma's 2007‑2013, met specifieke aandacht voor het Europees Fonds voor regionale ontwikkeling (EFRO), het Europees Sociaal Fonds (ESF) en het Cohesiefonds (CF)", – gezien het verslag van de Commissie van 30 oktober 2014 getiteld "Financieringsinstrumenten die overeenkomstig artikel 140, lid 8, van het Financieel Reglement door de algemene begroting worden ondersteund – situatie per 31 december 2013" ( COM(2014)0686 ), – gezien de richtsnoeren van de Commissie aan de lidstaten van 26 november 2015 over artikel 42, lid 1, onder d), van de GB‑verordening – Subsidiabele beheerskosten of ‑vergoedingen, – gezien de richtsnoeren van de Commissie aan de lidstaten van 10 augustus 2015 over artikel 37, leden 7, 8 en 9, van de GB‑verordening – Combinatie van steun uit een financieringsinstrument met andere vormen van steun, – gezien de richtsnoeren van de Commissie aan de lidstaten van 27 maart 2015 over artikel 37, lid 2, van de GB‑verordening – Ex‑antebeoordeling, – gezien de beknopte naslaggids van de Commissie voor de managementautoriteiten van 2 juli 2014 getiteld "Financiële instrumenten in de ESIF-programma's 2014‑2020", – gezien het samenvattend verslag van de Commissie van november 2016 getiteld "Financiële instrumenten in het kader van de Europese structuur- en investeringsfondsen – Gegevens over de vooruitgang die geboekt is bij de financiering en de uitvoering van de financieringsinstrumenten tijdens de programmeringsperiode 2014‑2020, overeenkomstig artikel 46 van Verordening (EU) nr. 1303/2013 van het Europees Parlement en de Raad", – gezien het samenvattend verslag van de Commissie van december 2015 getiteld "Gegevens over de vooruitgang die geboekt is bij de financiering en de uitvoering van de financieringsinstrumenten tijdens de programmeringsperiode 2014‑2020, overeenkomstig artikel 46 van Verordening (EU) nr. 1303/2013 van het Europees Parlement en de Raad", – gezien het samenvattend verslag van de Commissie van september 2014 getiteld "Samenvatting van gegevens over de geboekte vooruitgang bij de financiering en uitvoering van financieringsinstrumenten, gerapporteerd door de managementautoriteiten, overeenkomstig artikel 67, lid 2, onder j), van Verordening (EG) nr. 1083/2006 van de Raad", – gezien het werkdocument van de diensten van de Commissie van 13 november 2015 getiteld "Activiteiten met betrekking tot financieringsinstrumenten" (bij het Verslag van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad over de financieringsinstrumenten die overeenkomstig artikel 140, lid 8, van het Financieel Reglement door de algemene begroting worden ondersteund – situatie per 31 december 2014) (SWD(2015)0206), – gezien Speciaal verslag nr. 19/2016 van de Europese Rekenkamer getiteld "Uitvoering van de EU‑begroting via financieringsinstrumenten – Lessen die uit de programmeringsperiode 2007‑2013 moeten worden getrokken", – gezien Speciaal verslag nr. 5/2015 van de Europese Rekenkamer getiteld "Zijn financiële instrumenten een succesvol en veelbelovend instrument op het gebied van plattelandsontwikkeling?", – gezien Speciaal verslag nr. 16/2014 van de Europese Rekenkamer getiteld "De doeltreffendheid van het combineren van subsidies uit de regionale investeringsfaciliteiten met leningen van financiële instellingen ter ondersteuning van het externe beleid van de EU", – gezien Speciaal verslag nr. 2/2012 van de Europese Rekenkamer getiteld "Door het Europees Fonds voor Regionale Ontwikkeling gecofinancierde financiële instrumenten voor het midden- en kleinbedrijf", – gezien het advies van het Comité van de Regio's van 14 oktober 2015 getiteld "Financiële instrumenten ter ondersteuning van territoriale ontwikkeling", – gezien het eindverslag van de Europese Investeringsbank van maart 2013 getiteld "Financiële instrumenten: stand van zaken met het oog op de programmeringsperiode 2014‑2020", – gezien de studie van oktober 2016 getiteld "Financiële instrumenten in de programmeringsperiode 2014‑2020: eerste ervaringen van de lidstaten", uitgevoerd in opdracht van het Directoraat-generaal Intern Beleid van het Parlement, beleidsondersteunende afdeling B: Structuur- en cohesiebeleid, – gezien de studie van maart 2016 getiteld "Evaluatie van de rol van de EIB‑groep in het Europese cohesiebeleid", uitgevoerd in opdracht van het Directoraat-generaal Intern Beleid van het Parlement, beleidsondersteunende afdeling B: Structuur- en cohesiebeleid, – gezien de briefing van de Europese Parlementaire Onderzoeksdienst van mei 2016 over de uitdagingen voor het EU‑cohesiebeleid en vraagstukken voor de komende hervorming na 2020, – gezien de infopagina van de Europese Parlementaire Onderzoeksdienst van september 2015 over de tenuitvoerlegging van het cohesiebeleid in de EU28, – gezien artikel 52 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie regionale ontwikkeling en de adviezen van de Begrotingscommissie en de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling ( A8‑0139/2017 ), A. overwegende dat de nakende herziening van het meerjarig financieel kader (MFK) halverwege de programmeringsperiode 2014‑2020 aanleiding geeft tot een discussie over de mix van subsidies en financieringsinstrumenten die via de EU‑begroting moeten worden geïnvesteerd tijdens de programmeringsperiode na 2020; B. overwegende dat het omnibusvoorstel ( COM(2016)0605 ) de enige mogelijkheid vormt voor een reeks verbeteringen op de middellange termijn van het systeem waaronder de lopende programmeringsperiode valt; C. overwegende dat de term "financieringsinstrumenten" een verscheidenheid van instrumenten bestrijkt en de beoordeling en besluiten over het gebruik ervan een constante gedetailleerde analyse van geval tot geval vereisen, gekoppeld aan een beoordeling van de specifieke behoeften van lokale en regionale economieën of van een bepaalde doelgroep; Programmeringsperiode 2007‑2013 – Betrouwbare investeringen via subsidies en financieringsinstrumenten 1. erkent dat, hoewel de financieringsinstrumenten vóór de financiële en economische crisis werden ontwikkeld en niet de meest geschikte waren voor een economische crisiscontext, de rapportage van de Commissie overtuigend aantoont dat de investeringen van de Europese structuur- en investeringsfondsen (ESI‑fondsen) via subsidies en financieringsinstrumenten een aanzienlijke impact en tastbare resultaten hebben gehad, door investeringen in EU‑regio's voor een bedrag van 347,6 miljard EUR, exclusief nationale cofinanciering en bijkomende gemobiliseerde middelen; 2. is verheugd over de resultaten van de maatregelen in het kader van het cohesiebeleid van de Europese Investeringsbank (EIB), die zoals uit jaarverslagen en sectorverslagen blijkt, een aanzienlijke impact hebben gehad op kmo's en midcaps, infrastructuur, onderzoek en innovatie, milieu, energie en landbouw; stelt vast dat de EIB leningen ten behoeve van het cohesiebeleid voor de periode 2007‑2013 worden geraamd op 147 miljard EUR, ofwel ca. 38 % van alle verstrekte leningen in de EU; Programmeringsperiode 2014‑2020 – Een nieuwe manier van investeren via de ESI‑fondsen 3. is verheugd dat de EU in de periode 2014‑2020 naar verwachting 454 miljard EUR zal investeren via de ESI‑fondsen, en dat dit bedrag dankzij nationale cofinanciering voor investeringen via subsidies en financieringsinstrumenten zou oplopen tot 637 miljard EUR; 4. bevestigt dat zowel de omvang als de kwaliteit van de financieringsinstrumenten (in de vorm van microkredieten, leningen, garanties, aandelenkapitaal en risicokapitaal) onder gedeeld beheer in het kader van het cohesiebeleid zijn toegenomen; wijst op de twee belangrijkste redenen voor deze trend: het feit dat tijdens de periode 2007‑2013 waardevolle ervaring kon worden opgedaan en lessen konden worden getrokken wat betreft de implementatie van de ESI‑fondsen via subsidies en financiële instrumenten, terwijl tijdens de periode 2014‑2020 na de crisis als gevolg van budgettaire beperkingen de behoefte aan meer financieringsinstrumenten zich deed gevoelen; 5. merkt op dat de toewijzingen in het kader van financieringsinstrumenten van het Europees Fonds voor regionale ontwikkeling (EFRO), het Cohesiefonds (CF) en het Europees Sociaal Fonds (ESF) volgens ramingen bijna zouden verdubbelen tussen 2007‑2013, toen zij 11,7 miljard EUR bedroegen, en 2014‑2020, wanneer zij 20,9 miljard EUR zouden bedragen; merkt op dat de financieringsinstrumenten op deze manier 6 % uitmaken van de 351,8 miljard EUR aan totale toewijzingen in het kader van het cohesiebeleid in 2014‑2020, tegenover 3,4 % van de toegewezen 347 miljard EUR in 2007‑2013; 6. merkt op dat de toewijzingen uit het Cohesiefonds ongeveer 75 miljard EUR bedragen, wat overeenkomt met 11,8 % van de totale toewijzingen via financieringsinstrumenten in de periode 2014‑2020; is ingenomen met de stijging van de toewijzing van 70 miljard EUR in de periode 2007‑2013 tot 75 miljard EUR in de periode 2014‑2020; wijst erop dat de toewijzing aan het Cohesiefonds niet mag worden verlaagd, gezien het feit dat 34 % van de EU‑bevolking in een regio woont die steun uit het Cohesiefonds ontvangt; 7. neemt kennis van het feit dat 21 lidstaten op 31 december 2015 in het kader van het huidige MFK in totaal 5 571,63 miljoen EUR aan voor operationele programma's bestemde bijdragen aan financieringsinstrumenten hebben toegewezen, waarvan 5 005,25 miljoen EUR uit het EFRO en het Cohesiefonds; 8. verwelkomt het feit dat ingrijpende wijzigingen van de regelgeving op het gebied van de programmering, de uitvoering en het beheer van financieringsinstrumenten, zoals een direct verband met de elf thematische doelstellingen, passende verplichte ex‑antebeoordeling waardoor marktfalen kan worden herkend, en de vaststelling van specifieke of algemene financieringsinstrumenten en rapportagemechanismen, een kritische positieve impact kunnen hebben op de aantrekkelijkheid en het tempo van de uitvoering van de financieringsinstrumenten, door een antwoord te bieden op de rechtsonzekerheid die tijdens de periode 2007‑2013 is ontstaan; verzoekt echter om inspanningen om ervoor te zorgen dat de wijzigingen in kwestie niet van invloed zijn op de aantrekkelijkheid en het uitvoeringstempo van financieringsinstrumenten; Subsidies en financieringsinstrumenten – De interventielogica bepaalt de mix 9. onderstreept dat de subsidies en financieringsinstrumenten van de ESI‑fondsen – die geen doel op zich zijn – onder gedeeld beheer weliswaar dezelfde doelstellingen van het cohesiebeleid ondersteunen, maar een andere interventielogica hebben en qua aanpak van de territoriale ontwikkelingsbehoeften, beleidsterreinen en marktbehoeften anders functioneren; 10. erkent dat, afhankelijk van het soort project, subsidies in vergelijking met financieringsinstrumenten diverse voordelen bieden: ondersteuning van projecten die niet noodzakelijkerwijs inkomsten genereren, financiering van projecten die om uiteenlopende redenen geen particuliere of publieke financiering kunnen aantrekken, ondersteuning van specifieke begunstigden, problemen of regionale prioriteiten, alsook eenvoudigere toepassing dankzij bestaande ervaring en capaciteit; erkent dat subsidies in bepaalde gevallen aan beperkingen zijn onderworpen: moeilijkheden om kwaliteit en duurzaamheid van projecten te verzekeren, risico om op lange termijn publieke financiering te vervangen en potentiële particuliere investeringen te verdringen, zelfs voor projecten met een revolverend karakter en die inkomsten kunnen genereren voor de terugbetaling van een op een lening gebaseerde financiering; 11. erkent dat financieringsinstrumenten voordelen bieden: hefboom- en renouvelleringseffecten, het aantrekken van privékapitaal en het opvangen van een tekort aan investeringen via hoogwaardige betrouwbare projecten, waardoor de doeltreffendheid en efficiëntie van de uitvoering van het regionaal beleid worden verbeterd; erkent dat financieringsinstrumenten bepaalde nadelen met zich brengen, waardoor zij strijdig kunnen zijn met aantrekkelijkere nationale of regionale instrumenten: tragere tenuitvoerlegging in sommige regio's, grotere complexiteit, verlaging van het verwachte hefboomeffect van door de ESIF gesteunde financieringsinstrumenten, alsook in sommige gevallen hogere uitvoeringskosten en beheersvergoedingen; merkt op dat investeren via subsidies op bepaalde beleidsterreinen, zoals bepaalde soorten publieke infrastructuur, sociale diensten, onderzoeks- en innovatiebeleid of, in het algemeen, projecten die geen inkomsten genereren, de voorkeur heeft; 12. wijst erop dat de interventielogica geen scheidslijn maar een raakpunt vormt tussen subsidies en financieringsinstrumenten, zodat een gelijk speelveld wordt gecreëerd en het cohesiebeleid kan beschikken over een waaier van maatregelen om beter tegemoet te komen aan de behoeften van de ontvangers en de investeringskloof te overbruggen; onderstreept dat de interventielogica in de programmering van de ESI‑fondsen berust op een bottom‑upbenadering en dat alle lidstaten en alle regio's de meest geschikte optie moeten overwegen wanneer zij vrij het aandeel vaststellen van de financieringsinstrumenten en subsidies, als instrumenten om een bijdrage te leveren aan de geselecteerde prioriteiten in hun respectieve operationele programma's, waarbij lokale en regionale autoriteiten moeten worden betrokken en een cruciale rol te vervullen hebben; herinnert eraan dat de managementautoriteiten degene zijn die vrij moeten besluiten over het soort financieringsinstrument dat het best geschikt is voor de uitvoering; Prestaties van de financieringsinstrumenten – Uitdagingen 13. erkent het belang van het gebruik van financieringsinstrumenten voor acties in het kader van het cohesiebeleid; is verheugd dat uit rapportage over de uitvoering van financieringsinstrumenten in 2015 is gebleken dat vooruitgang is geboekt, ondanks de late start van de huidige programmeringsperiode; merkt echter op dat de vorderingen qua uitvoering van de financieringsinstrumenten van de ESI‑fondsen sterk verschillen, niet alleen tussen, maar ook binnen de lidstaten; herinnert eraan dat ondanks de positieve ervaringen met en impact van het gebruik van financieringsinstrumenten tijdens de programmeringsperiode 2007‑2013 de prestaties te lijden hadden onder een aantal problemen: laattijdige start van de operaties, onjuiste marktevaluaties, variërende regionale benutting, in het algemeen lage uitbetalingspercentages, beperkt hefboomeffect, problemen met het revolveren, hoge beheerskosten en ‑vergoedingen en buitensporig hoge toewijzingen; herinnert eraan dat tegen 2015, nadat de Commissie bepaalde uitvoeringstermijnen van de financieringsinstrumenten had verlengd, een aantal van de vastgestelde tekortkomingen middels gerichte maatregelen waren ingeperkt; 14. merkt op dat vertragingen bij de tenuitvoerlegging van de ESI‑fondsen gevolgen kunnen hebben voor de uitbetalingspercentages, het revolveren en het hefboomeffect, waarbij dat laatste gebaseerd moet zijn op door internationale organisaties zoals de OESO gehanteerde definities en methodologieën, met een duidelijk onderscheid tussen publieke en particuliere bijdragen en een indicatie van de exacte omvang van het mogelijke hefboomeffect van elk van de financieringsinstrumenten, opgesplitst volgens land en regio; herinnert eraan dat vertragingen in de periode 2007‑2013 onherroepelijk hebben geleid tot ondermaatse prestaties van de financieringsinstrumenten van het EFRO en het ESF; beklemtoont dat vertragingen bij de tenuitvoerlegging die kunnen worden toegeschreven aan de late start van de programmeringsperiode in het nadeel kunnen werken van de prestaties van de financieringsinstrumenten van ESI‑fondsen, hetgeen zou kunnen leiden tot onjuiste evaluatieconclusies aan het einde van de periode; roept de lidstaten daarom op alle nodige stappen te nemen om de negatieve gevolgen van een vertraagde uitvoering te verhelpen, met name wat het risico van beperkte benutting en impact van de financieringsinstrumenten betreft; 15. maakt zich grote zorgen over de reële mogelĳkheid dat zich een herhaling voordoet van de geaccumuleerde achterstand van onbetaalde facturen in de tweede helft van het huidige MFK, aangezien dit ernstige gevolgen kan hebben voor ander door de EU gefinancierd beleid; 16. wijst op de aanzienlijke verschillen doorheen de EU wat betreft de impact van de financieringsinstrumenten, met inbegrip van de ESI‑fondsen en het Europees Fonds voor strategische investeringen (EFSI), de eerste resultaten van deze fondsen en het verwachte hefboomeffect van aanvullende middelen, alsook andere door de EU gesteunde financieringsinstrumenten in de best presterende economieën van de Unie, waardoor de doelstellingen van het cohesiebeleid worden ondermijnd; onderstreept dat deze instrumenten alleen algemeen succes kunnen kennen indien zij eenvoudig te gebruiken zijn en de lidstaten hun investeringen hiermee gemakkelijk kunnen beheren, en dat hiervoor precieze en gedifferentieerde indicatoren nodig zijn, die het mogelijk maken de werkelijke impact ervan op het cohesiebeleid te beoordelen; Vereenvoudiging, synergieën en technische bijstand – Oplossingen 17. is ingenomen met de inspanningen van de Commissie om de regelgeving te verbeteren en de bureaucratie terug te dringen; wijst erop dat de regeling ondanks deze verbeteringen toch complex blijft en dat problemen zoals de lange opstarttijd en aanzienlijke administratieve last voor begunstigden een ontradend effect hebben op het gebruik van financieringsinstrumenten; verzoekt de Commissie om nauw samen te werken met de EIB, het EIF en managementautoriteiten om de combinatie van microkredieten, leningen, garanties, aandelenkapitaal en risicokapitaal van de ESI‑fondsen aanzienlijk te vergemakkelijken en daarbij te zorgen voor dezelfde mate van transparantie, democratisch toezicht, verslaglegging en controle; 18. merkt op dat specifieke bepalingen de flexibiliteit van maatregelen met financieringsinstrumenten beperken; wijst erop dat staatssteunregels bijzonder belastend blijken te zijn, met name wanneer subsidies met financieringsinstrumenten worden gecombineerd; roept de Commissie op om te zorgen voor een passend kader voor staatssteun en om verdere mogelijkheden te verkennen voor het vereenvoudigen van de naleving van staatssteunregels op de drie niveaus – managementautoriteiten, dakfonds en financiële tussenpersonen; verzoekt om een gelijk speelveld wat betreft staatssteunregels voor alle financieringsinstrumenten, ter voorkoming van een voorkeursbehandeling van bepaalde financieringsbronnen ten opzichte van andere, met name op het gebied van steun aan kmo's; 19. onderstreept het belang van een evaluatie van de prestaties van financieringsinstrumenten, met inbegrip van een evaluatie van de maatregelen van de EIB‑groep in het kader van het cohesiebeleid; merkt op dat voor auditactiviteiten toegang wordt verleend tot de volledige cyclus van de ESI‑fondsen; verzoekt de Commissie en nationale autoriteiten om via het auditproces mogelijkheden voor vereenvoudiging en synergie vast te stellen; verzoekt de Commissie derhalve om werk te maken van een vergelijkende analyse van de subsidies en financieringsinstrumenten, verdere capaciteitsopbouw en methodologie en richtsnoeren voor auditprocessen, zonder de financiële en administratieve last voor begunstigden te vergroten; 20. wijst erop dat de combinatie van subsidies en financieringsinstrumenten onbenut potentieel biedt; onderstreept dat naast richtsnoeren voor de autoriteiten ook een verdere vereenvoudiging en harmonisatie nodig is van de voorschriften voor het combineren van verschillende ESI‑fondsen, alsook van de voorschriften voor het combineren van ESI‑fondsen met instrumenten zoals Horizon 2020 en EFSI; pleit voor een betere regelgeving in de vorm van duidelijke, consequente en gerichte voorschriften om de regeldruk te verlichten door de bovengenoemde combinatie van middelen uit meer dan een programma van hetzelfde financieringsinstrument te vergemakkelijken en combinaties van microfinancieringsinstrumenten in ESF‑maatregelen mogelijk te maken, alsook door de openbare aanbestedingsprocedure voor de selectie van financiële tussenpersonen en voor de vorming van publiek-private partnerschappen verder te vereenvoudigen; pleit voor grotere samenhang tussen verschillende strategieën; onderstreept dat het combineren van subsidies en financieringsinstrumenten van de ESI‑fondsen met andere financieringsbronnen de financieringsstructuur aantrekkelijker kan maken voor begunstigden en openbare en particuliere investeerders vanwege een betere risicodeling en betere projectresultaten, en de instrumenten aldus zouden helpen te voorzien in groeipotentieel op de lange termijn; 21. merkt op dat het gebruik van financieringsinstrumenten kan worden verbeterd via investeringspartnerschappen en dat publiek-private partnerschappen zorgen voor meer synergieën tussen de verschillende financieringsbronnen en het noodzakelijke evenwicht tussen particuliere en openbare belangen handhaven; onderstreept dat het gebruik van financieringsinstrumenten in de context van initiatieven voor vanuit de gemeenschap geleide lokale ontwikkeling en geïntegreerde territoriale investering eveneens moet worden aangemoedigd; 22. looft de bestaande technische bijstandsmaatregelen die de Commissie en de EIB‑groep momenteel aanbieden via het adviesplatform fi‑compass; betreurt dat de bijstand ter plaatse aan de autoriteiten en met name aan ontvangers van financieringsinstrumenten, inclusief EFSI, beperkt is, terwijl veel lokale en regionale autoriteiten technische problemen ondervinden en niet over de nodige vaardigheden en kennis beschikken om financieringsinstrumenten efficiënt toe te passen; dringt aan op technische bijstand, die in de eerste plaats gericht moet zijn op lokale en regionale spelers en alle betrokken partners, maar die niet mag worden gebruikt om de activiteiten van de nationale autoriteiten te financieren; dringt voorts aan op een gezamenlijk technische bijstandsplan van de Commissie en de EIB, dat zowel financieel als niet-financieel advies omvat, met name voor grote projecten, alsook capaciteitsopbouw, opleiding, ondersteuning en de uitwisseling van kennis en ervaring; dringt voorts aan op een combinatie van expertise, met inbegrip van juridisch advies, over de verordeningen betreffende het cohesiebeleid, financiële producten, staatssteun en overheidsopdrachten, gericht op nationale autoriteiten, fondsbeheerders en begunstigden, en wijst tegelijkertijd op het belang om dubbele structuren te vermijden; 23. dringt er bij de Commissie op aan de zichtbaarheid van de ESI‑fondsen te vergroten en duidelijker te maken dat het om EU‑financiering gaat; dringt voorts aan op adequate en volledige informatie en voorlichting over de mogelijkheden voor EU‑financiering om het gebruik ervan voor de publieke en particuliere sector te stimuleren, gericht op potentiële begunstigden, met name jongeren; De juiste financieringsmix vinden voor de periode na 2020 en de toekomst van het cohesiebeleid 24. erkent dat uitdagingen zoals migratie en veiligheid of actuele en toekomstige politieke ontwikkelingen in de EU geen negatieve invloed mogen hebben op de investeringen via het cohesiebeleid of de doelstellingen en verwachte resultaten daarvan, inzonderheid na de lopende programmeringsperiode; 25. erkent dat zowel subsidies als financiële instrumenten in het cohesiebeleid een specifieke eigen rol te vervullen hebben, maar dat zij beide in het teken staan van de elf thematische doelstellingen die ten doel hebben de vijf kerndoelen van de Europa 2020-strategie voor slimme, duurzame en inclusieve groei te realiseren; benadrukt dat financieringsinstrumenten de subsidies niet moeten gaan vervangen als belangrijkste hulpmiddel voor de uitvoering van het cohesiebeleid, en onderstreept tegelijk de noodzaak om het revolverende karakter van de middelen in stand te houden, zodat zij opnieuw kunnen worden geïnvesteerd, naargelang van de sectoren en acties die zij kunnen ondersteunen; 26. wijst erop dat financieringsinstrumenten betere resultaten opleveren in goed ontwikkelde en stedelijke gebieden waar financiële markten beter ontwikkeld zijn, terwijl de ultraperifere gebieden en regio's met een hoog werkloosheidspercentage en lage bevolkingsdichtheid moeilijkheden ondervinden om investeringen aan te trekken; wijst erop dat subsidies beter geschikt zijn voor het aanpakken van structurele regionale kwesties en regionaal evenwichtige financiering; onderstreept dat het succes van de financieringsinstrumenten van tal van factoren afhangt en dat het niet mogelijk is algemene conclusies te trekken op basis van een enkel criterium; merkt op dat bindende streefcijfers ten aanzien van het gebruik van financieringsinstrumenten in het cohesiebeleid na 2020 niet als een levensvatbare optie kunnen worden beschouwd; meent dat de uitbreiding van de financieringsinstrumenten geen invloed mag hebben op de niet-restitueerbare financiële bijdragen, omdat dit het evenwicht zou verstoren; onderstreept dat bij bepaalde overheidsmaatregelen overwegend subsidies moeten worden gebruikt, terwijl financieringsinstrumenten een aanvullende rol kunnen spelen, in volledige overeenstemming met passende ex‑antebeoordelingen en marktanalyses; dringt erop aan dat het gebruik van financieringsinstrumenten ook in Interreg-programma's wordt bevorderd, om deze beter af te stemmen op de doelstellingen van Europese territoriale samenwerking; 27. herinnert eraan dat de ervaring met de uitvoering van ESI-fondsen aantoont dat financiering via een mix van subsidies en financieringsinstrumenten een antwoord biedt op landspecifieke situaties en tekortkomingen in de sociale, economische en territoriale cohesie; onderstreept dat er niet één standaardoplossing kan zijn voor de financieringsmix, wegens een aantal factoren: geografische ligging, beleidsterrein, soort en omvang van de begunstigde, administratieve capaciteit, marktsituatie, bestaan van concurrerende instrumenten, ondernemingsklimaat en economische en begrotingskoers; o o o 28. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie en de nationale parlementen van de lidstaten. Het Europees Parlement, – gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name titel XVIII, – gezien Verordening (EU) nr. 1303/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 17 december 2013 houdende gemeenschappelijke bepalingen inzake het Europees Fonds voor regionale ontwikkeling, het Europees Sociaal Fonds, het Cohesiefonds, het Europees Landbouwfonds voor plattelandsontwikkeling en het Europees Fonds voor maritieme zaken en visserij en algemene bepalingen inzake het Europees Fonds voor regionale ontwikkeling, het Europees Sociaal Fonds, het Cohesiefonds en het Europees Fonds voor maritieme zaken en visserij, en tot intrekking van Verordening (EG) nr. 1083/2006 van de Raad (1) (hierna "de GB-verordening"), – gezien Verordening (EU) nr. 1299/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 17 december 2013 betreffende specifieke bepalingen voor steun uit het Europees Fonds voor regionale ontwikkeling ter verwezenlijking van de doelstelling "Europese territoriale samenwerking" (2) , – gezien Verordening (EU) nr. 1300/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 17 december 2013 inzake het Cohesiefonds en tot intrekking van Verordening (EG) nr. 1084/2006 van de Raad (3) , – gezien Verordening (EU) nr. 1301/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 17 december 2013 betreffende het Europees Fonds voor Regionale Ontwikkeling en specifieke bepalingen met betrekking tot de doelstelling "Investeren in groei en werkgelegenheid", en tot intrekking van Verordening (EG) nr. 1080/2006 (4) , – gezien Verordening (EU) nr. 1304/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 17 december 2013 betreffende het Europees Sociaal Fonds en tot intrekking van Verordening (EG) nr. 1081/2006 van de Raad (5) , – gezien Gedelegeerde Verordening (EU) nr. 240/2014 van de Commissie van 7 januari 2014 betreffende de Europese gedragscode inzake partnerschap in het kader van de Europese structuur- en investeringsfondsen (6) , – gezien het voorstel voor een verordening van het Europees Parlement en de Raad tot vaststelling van het steunprogramma voor structurele hervormingen voor de periode 2017-2020 en tot wijziging van de Verordeningen (EU) nr. 1303/2013 en (EU) nr. 1305/2013 ( COM(2015)0701 ), – gezien zijn resolutie van 16 februari 2017 over “Investeren in banen en groei – naar een optimale inzet van de Europese structuur- en investeringsfondsen, een evaluatie van het verslag uit hoofde van artikel 16, lid 3, van de GB-Verordening” (7) , – gezien zijn resolutie van 9 september 2015 over "Investeringen ter bevordering van banen en groei: bevordering van de economische, sociale en territoriale cohesie in de Unie" (8) , – gezien zijn resolutie van 10 mei 2016 over "Nieuwe instrumenten voor territoriale ontwikkeling in het cohesiebeleid 2014-2020: geïntegreerde territoriale investeringen (ITI) en door de gemeenschap aangestuurde lokale ontwikkeling (CLLD)" (9) , – gezien het speciaal verslag van de Rekenkamer van 16 februari 2016 getiteld "Meer aandacht voor resultaten nodig om de verlening van technische bijstand aan Griekenland te verbeteren", – gezien de grondige analyse van zijn directoraat-generaal Intern Beleid (beleidsondersteunende afdeling B: Structuur- en Cohesiebeleid) van september 2016 over technische bijstand op initiatief van de Commissie, – gezien de brief van de Begrotingscommissie, – gezien artikel 52 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie regionale ontwikkeling ( A8-0180/2017 ), A. overwegende dat technische bijstand, ongeacht of die op initiatief van de Commissie of van de lidstaten wordt verleend, een belangrijke rol speelt in alle stadia van de tenuitvoerlegging van het cohesiebeleid en een belangrijk instrument is voor het aantrekken en behouden van kwalitatief goede medewerkers in de administratie, het creëren van een stabiel systeem voor het beheer en het gebruik van de Europese structuur- en investeringsfondsen (ESI-fondsen) en het oplossen van knelpunten bij de tenuitvoerlegging en het bijstaan van gebruikers om kwaliteitsprojecten te ontwikkelen; overwegende dat opties voor het gebruik van technische bijstand in de voorbereidingsfase van de programma’s moeten worden onderzocht; B. overwegende dat het lokale, regionale en nationale autoriteiten vaak ontbreekt aan de noodzakelijke capaciteit om de ESI-fondsen efficiënt en doeltreffend ten uitvoer te leggen en een partnerschap aan te gaan met andere overheidsinstanties, met inbegrip van stedelijke overheden, economische en sociale partners en vertegenwoordigers van het maatschappelijk middenveld, in overeenstemming met artikel 5 van de GB-Verordening; overwegende dat de administratieve capaciteit sterk verschilt per lidstaat en per regio; C. overwegende dat partners die betrokken zijn bij de voorbereiding en tenuitvoerlegging van het cohesiebeleid ook in aanmerking moeten komen voor maatregelen voor technische bijstand, met name op het gebied van capaciteitsopbouw, netwerken en communicatie-uitingen over het cohesiebeleid; D. overwegende dat de nationale, lokale en regionale autoriteiten moeite hebben om gekwalificeerd personeel te behouden, aangezien die vaak liever beter betaalde banen in de particuliere sector of lucratievere functies bij de nationale overheid aannemen; overwegende dat dit een aanzienlijke belemmering vormt voor het vermogen van overheidsinstanties om de ESI-fondsen met succes ten uitvoer te leggen en de cohesiedoelstellingen te halen; E. overwegende dat er ruimte voor verbetering van de monitoring en evaluatie van technische bijstand is, ondanks de nadruk op een meer resultaatgerichte aanpak in de programmeringsperiode 2014-2020 en ondanks het feit dat bijna de helft van deze periode al verstreken is; F. overwegende dat de samenhang tussen technische bijstand op initiatief van de Commissie en maatregelen voor technische bijstand op nationaal en regionaal niveau moet worden geoptimaliseerd; Technische assistentie op initiatief van de Commissie (artikel 58 van de GB-Verordening) 1. constateert dat de middelen die beschikbaar zijn voor technische bijstand op initiatief van de Commissie in vergelijking met de voorgaande programmeringsperiode gestegen zijn tot 0,35 % van de jaarlijkse toewijzing van het EFRO, het ESF en het CF, na aftrek van de steun voor de Connecting Europe Facility (CEF) en het Fonds voor Europese hulp aan de meest behoeftigen (FEAD); 2. is ingenomen met de activiteiten van de Commissie die met middelen voor technische bijstand worden gefinancierd, met name haar werkzaamheden met betrekking tot het instrument “Taiex Regio Peer 2 Peer”, het competentiekader en het instrument voor zelfevaluatie, de integriteitspacten, de handleiding voor beroepsbeoefenaren over hoe de 25 meest voorkomende fouten inzake overheidsopdrachten voorkomen kunnen worden en de studie over de inventarisatie van de administratieve capaciteit inzake overheidsopdrachten in alle lidstaten; verzoekt de lidstaten gebruik te maken van deze initiatieven; benadrukt dat dergelijke instrumenten een grotere rol moeten gaan spelen in het cohesiebeleid na 2020 en dringt er bij de Commissie dan ook op aan meer bewustzijn te kweken op lokaal en regionaal niveau, waaronder eilanden, met betrekking tot het gebruik ervan; beveelt aan om de reikwijdte van het instrument “Taiex Regio Peer 2 Peer” uit te breiden tot alle partners, in overeenstemming met artikel 5 van de GB-Verordening, en zodoende een uitgebreide uitwisseling van informatie te garanderen, bij te dragen aan capaciteitsopbouw en het benutten van goede werkmethoden te vergemakkelijken; 3. acht het noodzakelijk dat de Commissie het initiatief neemt voor een beoordeling van de doeltreffendheid en de toegevoegde waarde van de tenuitvoerlegging van de “integriteitspacten – civiel controlemechanisme ter waarborging van EU-fondsen”; 4. neemt kennis van het werk van de taskforce voor Griekenland en de steungroep voor Cyprus met betrekking tot de tenuitvoerlegging van de ESI-fondsen in die twee landen, en met name met de opnamepercentages, maar merkt daarbij op dat dit slechts een van de indicatoren is voor een positieve beoordeling van de tenuitvoerlegging van het cohesiebeleid; stelt echter vast dat er volgens het speciale verslag van de Europese Rekenkamer met de titel "Meer aandacht voor resultaten nodig om de verlening van technische bijstand aan Griekenland te verbeteren", sprake was van wisselende resultaten bij de bewerkstelliging van doeltreffende en duurzame hervormingen; verzoekt de Commissie dan ook verslag uit te brengen over de resultaten van de activiteiten van de ondersteuningsdienst voor structurele hervormingen in Griekenland; benadrukt dat de werkzaamheden van de taskforce voor een betere tenuitvoerlegging moeten worden voortgezet en verbeterd, op basis van de ervaringen van de programmaperiode 2007-2013, ter ondersteuning van andere lidstaten die moeilijkheden ondervinden bij de tenuitvoerlegging van het cohesiebeleid; 5. neemt kennis van de vaststelling van het steunprogramma voor structurele hervormingen (SRSP) en ziet een aantal potentiële voordelen daarvan voor het cohesiebeleid en andere terreinen; pleit ervoor dat dit programma meer samenhang en consistentie vertoont met de landenspecifieke aanbevelingen op het vlak van het cohesiebeleid; is echter van mening dat een eventuele verlenging van het programma niet mag afwijken van de thematische doelstellingen van het cohesiebeleid en dat de middelen daarvoor niet mogen worden onttrokken aan de technische bijstand uit de ESI-fondsen; verzoekt de Commissie in samenwerking met de lidstaten te zorgen voor maximale coördinatie en voltooiing van de maatregelen die uit hoofde van het SRSP worden gefinancierd en de technische bijstand die in het kader van de ESI-fondsen wordt verleend, om de inspanningen te richten op een zo doeltreffend mogelijke verwezenlijking van de doelstellingen van het cohesiebeleid; 6. neemt kennis van de strategie inzake technische bijstand, die is opgesteld door het DG Regionaal Beleid en Stadsontwikkeling van de Commissie; stelt voor dat er een bredere strategie inzake technische bijstand wordt uitgewerkt die een betere coördinatie waarborgt van alle DG’s die te maken hebben met ESI-fondsen en van de activiteiten van de ondersteuningsdienst voor structurele hervormingen die verband houden met cohesiebeleid, teneinde de verleende steun te stroomlijnen, overlappingen te vermijden en zoveel mogelijk synergie en complementariteit teweeg te brengen; 7. benadrukt het belang van technische bijstand op het gebied van financieringsinstrumenten waarvan steeds vaker gebruik wordt gemaakt terwijl zij van nature vrij complex zijn; is in dit verband ingenomen met het partnerschap tussen de Commissie en de Europese Investeringsbank voor het opzetten van het platform fi-compass; verzoekt de Commissie de technische bijstand beter te stroomlijnen om de gebieden te dekken waar de managementautoriteiten en begunstigden de meeste problemen ondervinden; is ingenomen met de technische verbeteringen van de Europese investeringsadvieshub voor het combineren van de ESI-fondsen en het Europees Fonds voor strategische investeringen (EFSI); benadrukt echter dat de grotere capaciteit en vereenvoudiging op dit specifieke gebied uiteindelijk tot uiting moeten komen in een verminderde behoefte aan technische bijstand op het vlak van financieringsinstrumenten; wijst tevens op de noodzakelijke complementariteit met maatregelen voor technische bijstand die worden uitgevoerd op het lagere nationale en regionale niveau; 8. is ingenomen met de steun die aan de lidstaten wordt verleend uit hoofde van de faciliteit voor technische bijstand "Gezamenlijke Ondersteuning van projecten in de Europese regio’s" (Jaspers), in het kader waarvan expertise wordt aangeboden aan de lidstaten om hen te helpen bij de voorbereiding van grote projecten die medegefinancierd worden door het EFRO en het CF; ziet uit naar het voor 2017 geplande speciale verslag van de Europese Rekenkamer, waarin moet worden beoordeeld of Jaspers geleid heeft tot een betere ontwikkeling van grote, door de EU medegefinancierde projecten en aldus heeft bijgedragen tot een hogere kwaliteit van de projecten en tot vergroting van de administratieve capaciteit van de lidstaten; benadrukt in dit verband de noodzaak van een zorgvuldige analyse van de manier waarop de activiteiten in het kader van Jaspers voor de periode 2007-2013 met behulp van onafhankelijke kwaliteitsbeoordelingen (IQR) de projectkwaliteit hebben verbeterd en de tijd die de Commissie nodig heeft om grote projecten goed te keuren hebben teruggebracht; 9. merkt op dat sinds de technische bijstand voor het eerst gebruikt werd in het kader van het cohesiebeleid, er nog geen globale analyse van de werkelijke bijdrage ervan is uitgevoerd; wijst erop dat het dus moeilijk is een gedetailleerde beoordeling uit te voeren van het belang van de technische bijstand en de bijdrage ervan aan de administratieve capaciteitsopbouw en de institutionele inspanningen zodat de ESI-fondsen op doeltreffende wijze worden beheerd; dringt daarom aan op meer informatie over en een grotere transparantie van de activiteiten op het vlak van technische bijstand, een grotere rol voor het Parlement bij de follow-up en controle, alsmede op de verrichting van een algehele uitgebreide studie naar de bijdrage ervan aan het cohesiebeleid; 10. herinnert aan het belang van adequate en gerichte indicatoren die geschikt zijn voor het meten van de resultaten en effecten van de uitgaven van de ESI-fondsen en de beschikbaarheid van technische bijstand voor de controle daarvan; is van mening dat de invoering van gemeenschappelijke indicatoren een eerste stap in deze richting was, die echter gepaard ging met een aantal tekortkomingen, waaronder een overmatige nadruk op output, een gebrek aan perspectief op de lange termijn en de discrepantie tussen gepersonaliseerde informatiebehoeften; roept de Commissie dringend op te investeren in de verbetering van het rapportage- en evaluatiesysteem door meer passende indicatoren te ontwikkelen die klaar zijn voor gebruik in de volgende programmeringsperiode; 11. verzoekt de Commissie maatregelen en middelen voor te bereiden om technische bijstand op te zetten voor de tenuitvoerlegging van macroregionale strategieën van de EU, waarbij rekening is gehouden met de verschillende ervaringen en slagingspercentages van de uitvoering van dergelijke strategieën, evenals met het feit dat zich onder de deelnemers van de strategieën ook niet-lidstaten en landen met beperkte middelen en onvoldoende personeel bevinden; is van mening dat dit doeltreffender zou zijn om bij te dragen aan de voorbereiding van grote projecten op macroregionaal niveau die in aanmerking komen voor financiering in het kader van het cohesiebeleid; 12. beklemtoont dat er specifieke maatregelen inzake technische bijstand moeten worden genomen om de herindustrialisatie van achtergebleven gebieden te bevorderen en zo industriële investeringen in innovatieve en hightechsectoren met beperkte gevolgen voor het milieu aan te trekken; 13. roept de Commissie op technische bijstand oftewel werkgroepen in de lidstaten op te zetten, om vertragingen te voorkomen bij de inrichting van de instanties en de operationele programma’s die na 2020 nodig zullen zijn voor het cohesiebeleid in de lidstaten; Technische bijstand op initiatief van de lidstaten (artikel 59 van de GB-Verordening) 14. benadrukt dat de beschikbare cofinanciering van de EU voor technische bijstand waarover de lidstaten kunnen beschikken in het kader van de vijf ESI-fondsen voor de programmeringsperiode 2014-2020 ongeveer 13,4 miljard euro bedraagt; 15. benadrukt dat technische bijstand in wezen verschilt van andere door de ESI-fondsen gefinancierde maatregelen en dat het bijzonder lastig en complex is om de resultaten ervan te meten; is echter van mening dat er vanwege de noodzakelijkheid van die bijstand, de hoeveelheid middelen die daarvoor beschikbaar zijn en het potentieel ervan een sterke behoefte bestaat aan een strategische en transparante aanpak die wordt gecoördineerd op de diverse bestuurlijke niveaus, en aan flexibiliteit om aan de behoeften te voldoen die door de managementautoriteiten in de lidstaten zijn vastgesteld; 16. benadrukt dat de prestatiebeoordeling in 2019 licht zal werpen op de resultaten van het gebruik van technische bijstand in de programmeringsperiode 2014-2020 en dat erop wordt toegezien dat die resultaten niet te laat zullen komen voor de besprekingen over de periode na 2020; pleit daarom voor een breder debat en voor een tussentijdse analyse van de efficiëntie en de resultaten van de technische bijstand; 17. vindt het zorgelijk dat de technische bijstand in sommige lidstaten de lokale en regionale autoriteiten, die meestal over de laagste administratieve capaciteit beschikken, niet in toereikende mate en op doeltreffende wijze bereikt; benadrukt dat het van essentieel belang is degelijke en transparante communicatiekanalen op te zetten tussen de diverse bestuurlijke niveaus, om de ESI-fondsen met succes ten uitvoer te kunnen leggen en de doelstellingen van het cohesiebeleid te halen, maar tegelijkertijd het vertrouwen in de doeltreffende werking van de EU en haar beleid te herstellen; is van mening dat alle partners in het cohesiebeleid in dit verband een belangrijke rol spelen, en stelt voor dat de Commissie zich er in de volgende financiële programmeringsperiode hard voor maakt om partners zeggenschap te geven; verzoekt de lidstaten hun inspanningen beduidend op te voeren om de tenuitvoerlegging van de regelgeving uit hoofde van het cohesiebeleid te vereenvoudigen, waaronder met name de bepalingen over technische bijstand; is daarom ingenomen met het voorbeeld van het gelaagde systeem waarmee in Polen het cohesiebeleid ten uitvoer wordt gelegd (3 pijlers van technische bijstand), waardoor er een meer resultaatgerichte, gecoördineerde strategische en transparante benadering tot stand komt en er een grotere toegevoegde waarde wordt gegenereerd; pleit voor een strenger toezicht op de resultaten van de activiteiten van particuliere ondernemingen die technische bijstand verlenen aan overheidsinstanties, om mogelijke belangenconflicten te voorkomen; 18. benadrukt dat technische bijstand die gericht is op de ontwikkeling van menselijk potentieel moet worden ingezet in dienst van de behoeften die eerder waren vastgesteld in de plannen voor de ontwikkeling van medewerkers en gespecialiseerde trainingen voor werknemers; 19. benadrukt dat de capaciteit van de lagere bestuurlijke niveaus ook essentieel is voor het welslagen van de nieuwe instrumenten voor territoriale ontwikkeling, zoals de door de gemeenschap aangestuurde lokale ontwikkeling (CLLD) en de geïntegreerde territoriale investeringen (ITI); pleit voor de verdere decentralisatie van de tenuitvoerlegging van CLLD; merkt op dat, hoewel het misschien moeilijk is om de effecten van technische bijstand te meten, dit zeker niet onmogelijk is, vooral als we kijken naar de kosten-batenverhouding; benadrukt dat in sommige lidstaten de technische bijstand die wordt verleend voor de totstandbrenging van een compleet systeem voor de tenuitvoerlegging van het EFRO en de ontwikkeling van een systeem voor de tenuitvoerlegging van ITI’s, een negatieve kosten-batenverhouding vertoont; stelt wel vast dat eventuele hoge kosten deels verklaard kunnen worden door specifieke omstandigheden die grotere inspanningen vergen, zoals de ontwikkeling van een nieuw systeem; pleit dan ook voor de invoering van duidelijke controlemechanismen, met name wat betreft niet-transparante onderhandelingen over technische bijstand; herinnert aan de belangrijke rol van lokale actiegroepen, in het bijzonder voor de tenuitvoerlegging van CLLD, en is van mening dat de lidstaten technische bijstand moeten verlenen ter ondersteuning van hun waardevolle bijdrage aan duurzame lokale ontwikkeling in de Unie; 20. wijst erop dat maatregelen voor technische bijstand steun voor technisch en economisch haalbare projecten moeten omvatten, zodat lidstaten strategische projecten kunnen aanwijzen die in aanmerking komen voor financiering uit hoofde van het cohesiebeleid; 21. constateert met bezorgdheid dat bij de uitvoering van geïntegreerde maatregelen voor duurzame stedelijke ontwikkeling taken worden gedelegeerd aan stedelijke autoriteiten die optreden als bemiddelende instanties terwijl die vaak niet de nodige technische bijstand krijgen om hun capaciteit uit te breiden; is in dit verband van mening dat de technische bijstand moet worden verbeterd op het niveau van stedelijke gebieden, waarbij rekening moet worden gehouden met de rol van stedelijke autoriteiten in het cohesiebeleid, en met de noodzaak om een sterke capaciteit te creëren voor de verdere tenuitvoerlegging van de Europese stedelijke agenda en het Pact van Amsterdam; 22. stelt vast dat in de programmeringsperiode 2014-2020 een grotere betrokkenheid van de lokale autoriteiten gepland staat; beklemtoont dat hiervoor meer technische en bestuurlijke vaardigheden vereist zijn; verzoekt de Commissie initiatieven en mechanismen onder de loep te nemen waarmee lokale spelers de programmeringsmogelijkheden uit de verordeningen inzake de ESI-fondsen ten volle kunnen benutten; 23. vestigt de aandacht op de Europese gedragscode voor partnerschap, waarin gesteld wordt dat de betrokken partners geholpen moeten worden bij het versterken van hun institutionele capaciteit met het oog op de voorbereiding en tenuitvoerlegging van programma's; benadrukt dat veel lidstaten de Europese gedragscode voor partnerschap niet toepassen; is bovendien van mening dat de belangrijkste beginselen en goede werkmethoden die zijn vastgelegd in artikel 5 van bovengenoemde gedragscode en die verband houden met de betrokkenheid van de relevante partners bij de voorbereiding van de partnerschapsovereenkomst en -programma’s, daadwerkelijk moeten worden uitgevoerd, met bijzondere aandacht voor de tijdige bekendmaking en goede toegankelijkheid van relevante informatie; benadrukt de noodzaak van duidelijke EU-richtlijnen om de consistentie te verhogen en onzekerheid over de regelgeving weg te nemen; 24. benadrukt dat de technische bijstand en de financiering daarvan moeten worden toegewezen aan gekwalificeerde nationale actoren die permanente ondersteuning kunnen bieden; onderstreept echter dat deze middelen in geen geval in de plaats mogen komen van nationale financiering op dit vlak en dat er een geleidelijke strategische verschuiving moet plaatsvinden naar activiteiten die een grotere meerwaarde opleveren voor het cohesiebeleid in het algemeen, zoals capaciteitsopbouw, communicatie en het delen van ervaringen; 25. benadrukt dat hier instellingen bij betrokken moeten worden die geen deel uitmaken van het beheerssysteem maar die een directe impact hebben op de tenuitvoerlegging van het cohesiebeleid; herinnert eraan dat deze instellingen bijgestaan moeten worden bij de uitbreiding en verbetering van hun administratieve capaciteiten en normen door middel van onderwijs, kennisuitwisseling, capaciteitsopbouw, netwerken en het opzetten van de IT-systemen die nodig zijn voor het beheer van de projecten; onderstreept dat een betere communicatie over en de zichtbaarheid van de resultaten en successen die geboekt zijn met behulp van de ESI-fondsen kan bijdragen aan het herstel van het vertrouwen en het geloof van de burgers in het Europese project; dringt daarom aan op een apart budget voor communicatie binnen de technische bijstand, op initiatief van de lidstaat in kwestie; roept de Commissie op de fungibiliteit van maatregelen voor technische bijstand te bevorderen om schaalvoordelen te kunnen behalen en de gemeenschappelijke maatregelen voor de verschillende ESI-fondsen te kunnen financieren; 26. benadrukt dat, om overmatige procedurele complicaties te beperken, technische bijstand in de toekomst steeds meer gericht moet zijn op het niveau van de begunstigde en/of het project, ongeacht of die bijstand betrekking heeft op de publieke of particuliere sector of het maatschappelijk middenveld, teneinde het aanbod van innovatieve en goed ontworpen projecten te waarborgen die aansluiten bij bestaande strategieën en af te zien van standaardoplossingen; dringt er bij de lidstaten op aan mechanismen te ontwikkelen die begunstigden van de ESI-fondsen betrekken bij de tenuitvoerlegging en monitoring van technische bijstand; stelt voor dat de lidstaten een netwerk van infopunten opzetten waarmee potentiële begunstigden meer te weten kunnen komen over de beschikbare bronnen van financiering, operationele programma’s en open oproepen, en kunnen leren hoe ze aanvraagformulieren moeten invullen en projecten ten uitvoer moeten leggen; 27. benadrukt dat de technische bijstand moet worden beschouwd als een eenvoudig en flexibel instrument dat kan worden aangepast aan veranderende omstandigheden; is van mening dat de technische bijstand moet bijdragen aan de duurzaamheid van projecten, d.w.z. hoe lang ze meegaan, waarbij de nadruk op de belangrijkste terreinen van het cohesiebeleid moet worden gelegd en de langetermijnresultaten moeten worden bevorderd, bijvoorbeeld projecten die duurzame werkgelegenheid creëren; benadrukt dat technische bijstand in dat verband kan worden gebruikt voor het testen van innovatieve oplossingen en proefprojecten; 28. wenst dat de lidstaten in de programmeringsperiode na 2020 beter verslag uitbrengen over de soorten maatregelen die met technische bijstand worden gefinancierd, alsook over de behaalde resultaten; benadrukt dat er meer transparantie nodig is om de zichtbaarheid van de technische bijstand te vergroten en te traceren hoe en waar de desbetreffende middelen worden besteed, met als doel tot meer verantwoordingsplicht te komen, met inbegrip van een duidelijk audittraject; is van mening dat in dit verband moet worden gedacht aan regelmatig bijgewerkte en openbaar beschikbare databanken van de geplande en genomen maatregelen van de lidstaten, op basis van de ervaringen met het opendataportaal van de Commissie voor de ESI-fondsen; 29. wijst erop dat de lidstaten in de huidige programmeringsperiode konden kiezen of zij de technische bijstand als prioritaire as wilden opnemen in een operationeel programma of een specifiek operationeel programma voor technische bijstand wilden hebben; verzoekt de Commissie te analyseren welke optie de beste resultaten heeft opgeleverd en de beste monitoring en evaluatie mogelijk heeft gemaakt, rekening houdend met de verschillende institutionele structuren van de lidstaten; 30. wenst dat er meer gebruik wordt gemaakt van technische bijstand op het gebied van Europese territoriale samenwerking (ETS) en aanverwante programma’s, en in het bijzonder op het vlak van grensoverschrijdende samenwerking, aangezien die terreinen hun eigen specifieke kenmerken hebben en in alle stadia van de tenuitvoerlegging steun vereisen om die samenwerking en de stabiliteit van de programma’s in kwestie te vergroten; 31. verzoekt de Commissie al deze aspecten in aanmerking te nemen bij de voorbereiding van haar wetgevingsvoorstellen voor het cohesiebeleid na 2020, d.w.z. de ervaring van de huidige en de vorige programmeringsperiode; 32. verzoekt de Commissie een evaluatie achteraf uit te voeren van zowel centraal beheerde technische bijstand als van technische bijstand onder gedeeld beheer; o o o 33. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. (Gewone wetgevingsprocedure: eerste lezing) Het Europees Parlement, – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2015)0627 ), – gezien artikel 294, lid 2, en artikel 114 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C8‑0392/2015), – gezien artikel 294, lid 3, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité van 27 april 2016 (1) , – gezien het advies van het Comité van de Regio's van 8 april 2016 (2) , – gezien het overeenkomstig artikel 69 septies, lid 4, van zijn Reglement door de bevoegde commissie goedgekeurde voorlopig akkoord en de door de vertegenwoordiger van de Raad bij brief van 15 februari 2017 gedane toezegging om het standpunt van het Europees Parlement overeenkomstig artikel 294, lid 4, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie goed te keuren, – gezien artikel 59 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie juridische zaken en de adviezen van de Commissie interne markt en consumentenbescherming, de Commissie cultuur en onderwijs en de Commissie industrie, onderzoek en energie ( A8‑0378/2016 ), 1. stelt onderstaand standpunt in eerste lezing vast; 2. verzoekt de Commissie om hernieuwde voorlegging aan het Parlement indien zij haar voorstel vervangt, ingrijpend wijzigt of voornemens is het ingrijpend te wijzigen; 3. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en aan de Commissie alsmede aan de nationale parlementen. Standpunt van het Europees Parlement in eerste lezing vastgesteld op 18 mei 2017 met het oog op de vaststelling van Verordening (EU) 2017/... van het Europees Parlement en de Raad betreffende grensoverschrijdende portabiliteit van online-inhoudsdiensten in de interne markt (Aangezien het Parlement en de Raad tot overeenstemming zijn geraakt, komt het standpunt van het Parlement overeen met de definitieve rechtshandeling: Verordening (EU) 2017/1128.) Het Europees Parlement, – gezien de vrijhandelsovereenkomst van 6 oktober 2010 tussen de Europese Unie en haar lidstaten, enerzijds, en de Republiek Korea, anderzijds (1) , – gezien de Kaderovereenkomst inzake handel en samenwerking van 28 oktober 1996 tussen de Europese Gemeenschap en haar lidstaten enerzijds, en de Republiek Korea, anderzijds (2) , en Besluit 2001/248/EG van de Raad van 19 maart 2001 (3) betreffende de sluiting ervan, – gezien de mededeling van de Commissie van 14 oktober 2015 getiteld "Handel voor iedereen – Naar een meer verantwoord handels- en investeringsbeleid" ( COM(2015)0497 ), – gezien zijn resolutie van 7 juli 2015 over het externe effect van het handels- en investeringsbeleid van de EU op publiek-private initiatieven in landen buiten de EU (4) , – gezien zijn resolutie van 27 september 2011 over een nieuw handelsbeleid voor Europa in het kader van de Europa 2020-strategie (5) , – gezien Verordening (EU) nr. 511/2011 van het Europees Parlement en de Raad van 11 mei 2011 tot uitvoering van de bilaterale vrijwaringsclausule in de vrijhandelsovereenkomst tussen de Europese Unie en haar lidstaten, enerzijds, en de Republiek Korea, anderzijds (6) , – gezien het besluit van de Raad van 16 september 2010 betreffende de ondertekening namens de Europese Unie en de voorlopige toepassing van de Vrijhandelsovereenkomst tussen de Europese Unie en haar lidstaten, enerzijds, en de Republiek Korea, anderzijds (7) , – gezien zijn resolutie van 17 februari 2011 over het ontwerpbesluit van de Raad betreffende de sluiting van de vrijhandelsovereenkomst tussen de Europese Unie en haar lidstaten, enerzijds, en de Republiek Korea, anderzijds (8) , – gezien zijn resolutie van 25 november 2010 over het internationaal handelsbeleid met de verplichtingen zoals door de klimaatverandering geboden (9) , – gezien zijn resolutie van 25 november 2010 over mensenrechten, sociale normen en milieunormen in internationale handelsovereenkomsten (10) , – gezien zijn resolutie van 25 november 2010 over maatschappelijk verantwoord ondernemen in het kader van internationale handelsovereenkomsten (11) , – gezien de Overeenkomst van Marrakesh tot oprichting van de Wereldhandelsorganisatie, – gezien zijn resolutie van 5 juli 2016 over een nieuw op te stellen toekomstgerichte en innovatieve strategie voor handel en investeringen (12) , – gezien artikel 21 van het Verdrag betreffende de Europese Unie (VEU), – gezien de artikelen 207, 208 en 218 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU), – gezien artikel 52 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie internationale handel en het advies van de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken ( A8‑0123/2017 ), A. overwegende dat het op 1 juli 2016 vijf jaar geleden was dat de vrijhandelsovereenkomst tussen de Europese Unie en haar lidstaten, enerzijds, en de Republiek Korea (hierna "Korea" genoemd), anderzijds, in werking is getreden; B. overwegende dat in de nieuwe handelsstrategie "Handel voor iedereen" van de Commissie wordt benadrukt hoe belangrijk het is te waarborgen dat EU-vrijhandelsovereenkomsten doeltreffend worden uitgevoerd, onder meer door toepassing van het geschillenbeslechtingsmechanisme van deze overeenkomsten; C. overwegende dat de vrijhandelsovereenkomst tussen de EU en Korea (hierna "de overeenkomst" genoemd) formeel in werking is getreden na ratificatie door de EU‑lidstaten op 13 december 2015; D. overwegende dat de overeenkomst de eerste van een nieuwe generatie door de EU en een Aziatische partner gesloten vrijhandelsovereenkomsten is die naast de afschaffing van tarieven ook voorschriften bevat voor het wegwerken van niet-tarifaire belemmeringen, waardoor nieuwe mogelijkheden worden gecreëerd voor markttoegang op het gebied van diensten en investeringen, alsook op domeinen als intellectuele eigendom, overheidsopdrachten en concurrentiebeleid, en dat de overeenkomst daardoor als een voorbeeld zal dienen voor toekomstige vrijhandelsovereenkomsten; E. overwegende dat gedurende de looptijd van de overeenkomst het volgende is waargenomen: 1. herinnert eraan dat de overeenkomst een proces is en geen eenmalige transactie, en dat de werking van de overeenkomst in de praktijk daarom overeenkomstig de voorschriften ervan in het vervolg moet worden onderworpen aan periodieke analyses en beoordelingen met betrekking tot het effect van de handel op specifieke economische sectoren in respectievelijk de EU en elke EU‑staat afzonderlijk; wijst er in dit verband op hoe belangrijk het is ervoor te zorgen dat de overeenkomst naar behoren wordt uitgevoerd en dat de bepalingen ervan worden nageleefd; 2. stelt met tevredenheid vast dat de overeenkomst heeft geleid tot een aanzienlijke toename van de handel tussen de EU en Korea; spoort de Commissie en de lidstaten ertoe aan verder te onderzoeken wat de gevolgen en de directe effecten van de overeenkomst zijn op het gebied van consumentenwelzijn, ondernemers en de Europese economie, en het publiek doeltreffender te informeren over deze effecten; 3. benadrukt dat de sluiting van de overeenkomst zowel wat haar reikwijdte als wat het tempo van afschaffing van de handelsbelemmeringen betreft zonder weerga is; zo zijn bijvoorbeeld na vijf jaar waarin de overeenkomst van toepassing is zo goed als alle invoerrechten aan beide kanten afgeschaft; 4. wijst erop dat de overeenkomst net als andere overeenkomsten inzake vrijhandel, diensten en investeringen een positief effect heeft op de sociaal-economische ontwikkeling van de overeenkomstsluitende partijen, op economische integratie, duurzame ontwikkeling en toenadering tussen landen en burgers; 5. neemt kennis van het werk van het forum van het maatschappelijk middenveld en de interne adviesgroepen die zijn opgericht overeenkomstig de bepalingen uit het hoofdstuk over handel en duurzame ontwikkeling, dat een integraal onderdeel vormt van het totale pakket van de vrijhandelsovereenkomst; wijst er nogmaals op dat beide partijen zich er krachtens artikel 13.4 toe hebben verbonden de beginselen die voortvloeien uit hun verplichtingen in het kader van hun lidmaatschap van de IAO en de IAO-Verklaring over de fundamentele principes en rechten met betrekking tot werk, met name vrijheid van vereniging en het recht op collectieve onderhandelingen, te eerbiedigen, te bevorderen en uit te voeren in hun nationale wetgeving en praktijken; benadrukt echter dat de vooruitgang die Korea boekt met betrekking tot de doelstellingen van het hoofdstuk over handel en duurzame ontwikkeling niet naar wens is en dat er nog steeds gevallen zijn van schending van de vrijheid van vereniging, waaronder verontrustende voorbeelden van gevangenneming van vakbondsleiders en inmenging in onderhandelingen, die onder de autonomie van de onderhandelingspartners moeten vallen; dringt er in dit verband bij de Commissie op aan om overeenkomstig artikel 13.14 van de overeenkomst formeel overleg op te starten met de Koreaanse regering en verzoekt, mocht dit overleg mislukken, het deskundigenpanel als bedoeld in artikel 13.15 van de overeenkomst om maatregelen te nemen en de dialoog verder te zetten over de niet-naleving van de Koreaanse regering van een aantal van haar toezeggingen, en met name om zich onverminderd te blijven inspannen, overeenkomstig de in de overeenkomst verankerde verplichtingen, om Korea zover te krijgen de fundamentele IAO-verdragen die het nog niet heeft geratificeerd alsnog te ratificeren; 6. onderstreept dat de EU-lidstaten onderling aanzienlijke verschillen vertonen wat betreft de mate waarin gebruik wordt gemaakt van preferenties, met schommelingen van 16 % tot 92 %; wijst erop dat indien de bestaande preferenties beter zouden worden benut dit voor de EU-uitvoer verdere winsten zou kunnen opleveren van meer dan 900 miljoen EUR; pleit ervoor om het preferentiegebruik in deze en andere handelsovereenkomsten te analyseren om de handelsvoordelen tot het uiterste te kunnen benutten; 7. erkent dat de overeenkomst weliswaar voldoet aan de verwachtingen van beide partijen in termen van toegenomen bilaterale handel en een hechter handelspartnerschap, maar dat de volgende kwesties in het kader van de overeenkomst en als onderdeel van een dialoog met Korea moeten worden geanalyseerd, naar behoren moeten worden gehandhaafd, in de geest van de overeenkomst moeten worden uitgevoerd en moeten worden herzien om tegemoet te komen aan bestaande problemen: 8. stelt vast dat er recent nieuwe gevallen zijn geweest waarin nieuwe niet-tarifaire belemmeringen zijn gecreëerd, zoals voorheen onbestaande technische normen voor machines, uitrusting of voertuigen; benadrukt dat de intrekking van de typegoedkeuring voor voertuigen van verscheidene Europese autofabrikanten op grond van niet-gestaafde beweringen een volstrekt onaanvaardbaar fenomeen is; verzoekt de Commissie bilaterale gesprekken aan te knopen om dit negatieve fenomeen uit te bannen; 9. wijst erop dat tal van kleine en middelgrote ondernemingen (kmo's) zich niet bewust zijn van de mogelijkheden die de overeenkomst biedt; verzoekt de Commissie en de lidstaten derhalve om met name het preferentiegebruik bij kmo's te onderzoeken en effectieve maatregelen te nemen om bij kmo's het bewustzijn te vergroten over de mogelijkheden die de overeenkomst met zich meebrengt; 10. is voorstander van een verdere verdieping van de handels- en investeringsbetrekkingen tussen de EU en Korea, in het bijzonder van het hoofdstuk over investeringen in de vrijhandelsovereenkomst; rekent erop dat de problemen met betrekking tot het hoofdstuk over handel en duurzame ontwikkeling worden opgelost alvorens er verder wordt onderhandeld over het investeringshoofdstuk; steunt de verbintenis van de partijen bij de overeenkomst om te werken aan verdere economische groei en duurzame ontwikkeling die ten dienste staan van de burgers van de EU en Korea; verzoekt de Commissie en de regering van de Republiek Korea om in het geval van onderhandelingen over een investeringshoofdstuk geen gebruik te maken van de oude ISDS-methode, maar in plaats daarvan voort te bouwen op een nieuw stelsel van investeringsgerechten als voorgesteld door de Commissie, en verzoekt de Commissie om op lange termijn een multilateraal stelsel van investeringsgerechten te ontwikkelen dat in de plaats zou kunnen komen van alle mechanismen voor de beslechting van geschillen tussen investeerders en staten in huidige en toekomstige vrijhandelsovereenkomsten; 11. benadrukt het belang van een verdere verbetering van internationale samenwerking in het multilaterale, plurilaterale en regionale internationale kader, in de context van de WTO, zoals met betrekking tot onderhandelingen over de overeenkomst inzake milieugoederen (EGA) en de overeenkomst betreffende de handel in diensten (TiSA); 12. beklemtoont dat de strategische waarden van de overeenkomst verder reiken dan alleen handel, aangezien de overeenkomst een solide basis legt voor diepere betrekkingen met een engagement op lange termijn en bijdraagt aan de totstandbrenging van een strategisch partnerschap tussen de EU en Korea; 13. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de regeringen en parlementen van de EU-lidstaten en de regering en de Nationale Vergadering van de Republiek Korea. Het Europees Parlement, – gezien zijn eerdere resoluties over het vredesproces in het Midden-Oosten, – gezien zijn eerdere VN-resoluties, – gezien de VN-mensenrechtenverdragen waarbij Israël en Palestina partij zijn, – gezien het verslag van 1 juli 2016 en de verklaring van 23 september 2016 van het Midden-Oostenkwartet, – gezien de conclusies van de Raad over het vredesproces in het Midden-Oosten, met name die van 18 januari en 20 juni 2016, – gezien de Euro-mediterrane overeenkomst waarbij een associatie tot stand wordt gebracht tussen de Europese Gemeenschappen en hun lidstaten, enerzijds, en de staat Israël, anderzijds, – gezien artikel 123, leden 2 en 4, van zijn Reglement, A. overwegende dat vrede in het Midden-Oosten een belangrijke prioriteit blijft voor de internationale gemeenschap en onontbeerlijk is voor regionale en mondiale stabiliteit en veiligheid; B. overwegende dat de vicevoorzitter van de Commissie/hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid (de hoge vertegenwoordiger) bij meerdere gelegenheden heeft gezegd zich persoonlijk te zullen inzetten voor het opnieuw aanzwengelen en intensiveren van de rol van de Unie in het vredesproces; overwegende dat de hoge vertegenwoordiger in april 2015 een nieuwe speciale vertegenwoordiger van de EU voor het vredesproces in het Midden-Oosten (de speciale vertegenwoordiger van de EU) heeft benoemd; overwegende dat de speciale vertegenwoordiger nog geen resultaten heeft voorgelegd; C. overwegende dat het Kwartet en de regionale partners, zoals Egypte, Jordanië en Saudi-Arabië, een belangrijke rol spelen bij het zoeken naar een oplossing van het Arabisch-Israëlische conflict; D. overwegende dat de aanhoudende gewelddaden, terroristische aanvallen tegen burgers en oproepen tot geweld wantrouwen enorm verergeren en fundamenteel onverenigbaar zijn met een vreedzame oplossing van het conflict; E. overwegende dat de VN-Veiligheidsraad, in zijn resolutie 2334 (2016): F. overwegende dat volgens het bureau van de EU-vertegenwoordiger in Palestina de afgelopen maanden een hoog aantal Palestijnse bouwwerken is afgebroken; G. overwegende dat er talrijke meldingen zijn van mensenrechtenschendingen in de Gazastrook; H. overwegende dat er bezorgdheid is over de situatie van gevangenen aan beide kanten, met name met betrekking tot de voortdurende hongerstaking van Palestijnse gevangenen; overwegende dat beide partijen de internationale verplichtingen moeten nakomen met betrekking tot het eerbiedigen van de rechten van gevangenen; I. overwegende dat alle partijen dialoog en praktische samenwerking moeten steunen, met name op het gebied van veiligheid, toegang tot water, sanitaire voorzieningen en energiebronnen, en ter bevordering van de groei van de Palestijnse economie, om zo een visie te bieden van hoop, vrede en verzoening, die de regio zo erg nodig heeft; J. overwegende dat de betrekkingen tussen de EU en beide partijen gebaseerd moeten zijn op de eerbiediging van de mensenrechten en de democratische beginselen, en dat dit de grondslag van hun binnenlands en buitenlands beleid en een wezenlijk onderdeel van deze betrekkingen vormt; 1. herhaalt zijn krachtige steun voor de tweestatenoplossing voor het Israëlisch-Palestijns conflict op basis van de grenzen van 1967, met Jeruzalem als de hoofdstad van beide staten, waarbij de veilige staat Israël en een onafhankelijke, democratische, aaneengesloten en levensvatbare staat Palestina zij aan zij leven in vrede en veiligheid op basis van het recht op zelfbeschikking en volledige eerbiediging van het internationaal recht; 2. beklemtoont dat de partijen wezenlijke onderhandelingen zo spoedig mogelijk moeten hervatten om tot een rechtvaardige, duurzame en alomvattende vrede te komen; roept beide partijen op zich te onthouden van acties die het conflict verder kunnen doen escaleren, waaronder unilaterale maatregelen die de resultaten van de onderhandelingen kunnen ondergraven en de levensvatbaarheid van de tweestatenoplossing in het gedrang kunnen brengen en verder wantrouwen doen rijzen; roept beide partijen op hun engagement ten aanzien van de tweestatenoplossing opnieuw uit te spreken en zich zo te distantiëren van stemmen die deze oplossing verwerpen; 3. is sterk gekant tegen alle acties die de levensvatbaarheid van de tweestatenoplossing ondermijnen, en roept beide partijen op om aan de hand van hun beleid en acties blijk te geven van een waarachtig streven naar een tweestatenoplossing, teneinde het vertrouwen opnieuw op te bouwen; is verheugd over de inzet die tijdens het recente bezoek van Israëlisch premier Benjamin Netanyahu en Palestijns president Mahmoud Abbas aan de Verenigde Staten getoond is om samen aan vrede te werken; 4. benadrukt dat de bescherming en het behoud van de levensvatbaarheid van de tweestatenoplossing de onmiddellijke prioriteit moet zijn van het beleid en het optreden van de Europese Unie in verband met het Israëlisch-Palestijns conflict en het vredesproces in het Midden-Oosten; 5. veroordeelt alle gewelddaden, terroristische aanvallen tegen Israëli's en oproepen tot geweld, die fundamenteel onverenigbaar zijn met het bevorderen van een vreedzame oplossing van het conflict; wijst erop dat alle partijen effectief moeten optreden tegen geweld, terreur, haatzaaiende uitlatingen en oproepen tot geweld, omdat dit cruciaal is om het vertrouwen opnieuw op te bouwen en een escalatie die de vredesvooruitzichten verder zal ondermijnen, te voorkomen; 6. herinnert eraan dat nederzettingen illegaal zijn volgens het internationaal recht en benadrukt tegelijkertijd dat recente besluiten om nieuwe nederzettingen op te richten ver op de Westelijke Jordaanoever, om openbare aanbestedingen uit te schrijven voor bijna 2 000 wooneenheden in nederzettingen en om verder gelegen land op de Westelijke Jordaanoever tot "staatsland" te verklaren de vooruitzichten op een levensvatbare tweestatenoplossing verder ondermijnen; veroordeelt het voortzetten van het nederzettingenbeleid en dringt er bij de Israëlische autoriteiten op aan dit onmiddellijk stop te zetten en terug te draaien; betreurt in het bijzonder de goedkeuring door de Knesset op 6 februari 2017 van de "regulariseringswet", die de retroactieve regularisering van op Palestijnse eigendommen gebouwde nederzettingen mogelijk maakt zonder de toestemming van de legitieme particuliere eigenaars; wacht de uitspraak van het hooggerechtshof over deze nieuwe wetgeving af; 7. is tevreden met paragraaf 8 van de conclusies van de Raad van 18 januari 2016 over het engagement van de EU en haar lidstaten om te zorgen voor volledige tenuitvoerlegging van de bestaande EU-wetgeving en bilaterale overeenkomsten tussen de EU en Israël; 8. dringt erop aan een einde te maken aan het slopen van Palestijnse huizen en door de EU gefinancierde gebouwen en projecten, de gedwongen verplaatsing van Palestijnse families en de inbeslagname van Palestijnse eigendommen op de westelijke Jordaanoever, overeenkomstig het verslag van het Kwartet; onderstreept dat de betrokken instanties van de EU verantwoordelijk zijn om ervoor te blijven zorgen dat geen EU-middelen rechtstreeks of onrechtstreeks kunnen worden gebruikt door terroristische organisaties of voor activiteiten die aanzetten tot terroristische daden; 9. herinnert eraan dat de naleving van het internationaal humanitair recht en het internationaal recht inzake de mensenrechten door staten en niet-statelijk actoren, met inbegrip van de verantwoordingsplicht inzake hun acties, een hoeksteen is van vrede en veiligheid in de regio; 10. wijst erop dat verzoening tussen de Palestijnen onderling belangrijk is voor het verwezenlijken van de tweestatenoplossing en betreurt het dat er nog altijd sprake is van interne Palestijnse verdeeldheid; steunt de oproep van de EU aan de Palestijnse facties om verzoening en de terugkeer van de Palestijnse Autoriteit naar de Gazastrook als absolute prioriteit te behandelen; spoort de Palestijnen aan hun inspanningen gericht op verzoening onmiddellijk te hervatten, in het bijzonder door de langverwachte presidents- en parlementsverkiezingen te houden; benadrukt het feit dat de Palestijnse Autoriteit haar overheidstaken in de Gazastrook op zich moet nemen, ook op het gebied van veiligheid en civiel bestuur en door aanwezig te zijn bij de grensovergangen; 11. onderstreept dat de militaire activiteit en de illegale bewapening een bron vormen van instabiliteit en uiteindelijk een belemmering vormen voor de inspanningen met het oog op het verwezenlijken van een via onderhandelingen tot stand gekomen oplossing; vraagt de veiligheidsdiensten van de Palestijnse Autoriteit volledig doeltreffende en tijdige operaties uit te voeren om de activiteiten van de militaire groeperingen, zoals het afvuren van raketten op Israël, tegen te gaan; onderstreept dat de bewapening van terroristische groeperingen en hun wapensmokkel, vervaardiging van raketten en aanleg van tunnels absoluut moeten worden voorkomen; 12. herhaalt zijn oproep om een einde te maken aan de blokkade van de Gazastrook en zo spoedig mogelijk met de wederopbouw en het herstel van dit gebied te beginnen; 13. herinnert de lidstaten aan de Verklaring van Venetië van juni 1980, waarin de EU-lidstaten hun verantwoordelijkheid in het vredesproces opnamen; vraagt dat een nieuwe EU-verklaring wordt aangenomen in juni dit jaar; vraagt de hoge vertegenwoordiger deze nieuwe verklaring te gebruik voor het ondernemen van stappen om in de regio een krachtig en algemeen Europees vredesinitiatief te starten; 14. vraagt dat met dit vredesinitiatief van de Europese Unie het Israëlisch-Palestijns conflict wordt aangepakt, om binnen een vastgestelde termijn tastbare resultaten te behalen, in het kader van de tweestatenoplossing, met een internationaal mechanisme voor toezicht en tenuitvoerlegging; wijst erop dat het in verband hiermee belangrijk is andere internationale actoren bij de zaak te betrekken, met name in het kader van het Midden-Oostenkwartet en rekening houdend met het Arabische vredesinitiatief; verzoekt om effectief gebruik van de bestaande invloed en instrumenten van de Europese Unie in de betrekkingen met beide partijen teneinde vredesinspanningen te faciliteren, gezien het feit dat gecoördineerd optreden van de Europese Unie tot resultaten kan leiden; 15. benadrukt dat de lidstaten ter ondersteuning van een echt Europees vredesinitiatief in de eerste plaats actief moeten bijdragen tot het vormen van een gemeenschappelijk Europees standpunt en zich moeten onthouden van unilaterale initiatieven die het Europese optreden afzwakken; wijst er nadrukkelijk op dat de Europese staatshoofden en regeringsleiders niet van de Unie kunnen verlangen dat zij proactief optreedt in de regio als hun uiteenlopende standpunten het de Unie onmogelijk maken om via de hoge vertegenwoordiger met één stem te spreken; 16. merkt het potentieel op van de Palestijns-Arabische gemeenschap in Israël om een belangrijke rol te spelen bij de verwezenlijking van een duurzame vrede tussen Israëli's en Palestijnen, en het belang dat die gemeenschap betrokken wordt bij en bijdraagt aan het vredesproces; verzoekt om de gelijkberechtiging van alle burgers van Israël, hetgeen een elementaire voorwaarde is om deze rol te vervullen; 17. verzoekt de Europese Unie steun en bescherming te verlenen aan actoren in het maatschappelijk middenveld, met inbegrip van mensenrechtenorganisaties, die bijdragen aan vredesinspanningen en het opbouwen van vertrouwen tussen Israëli's en Palestijnen aan beide zijden, en is ingenomen met de bijdrage van het maatschappelijk middenveld aan het vredesproces door vernieuwende nieuwe ideeën en initiatieven; 18. suggereert het starten van een initiatief "Parlementsleden voor vrede" om Europese, Israëlische en Palestijnse parlementsleden samen te brengen en zo vorderingen met de vredesagenda te boeken en de diplomatieke inspanningen van de EU aan te vullen; 19. benadrukt dat de EU initiatieven moet bevorderen die kunnen bijdragen tot het opnieuw opbouwen van vertrouwen tussen politieke, economische en niet-overheidsactoren, en een schema van samenwerking op concrete kwestie moet opstellen; benadrukt in dit verband het belang van beleidsdomeinen waar samenwerking noodzakelijk is voor het dagelijkse leven van burgers, met name veiligheid, toegang tot water, sanitaire voorzieningen, energiebronnen en de groei van de Palestijnse economie; 20. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de vicevoorzitter van de Commissie / hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid, de speciale vertegenwoordiger van de EU voor het vredesproces in het Midden-Oosten, de regeringen en parlementen van de lidstaten, de secretaris-generaal van de Verenigde Naties, de vertegenwoordiger van het Midden-Oostenkwartet, de secretaris-generaal van de Arabische Liga, de Knesset en de regering van Israël, de president van de Palestijnse Autoriteit en de Palestijnse Wetgevende Raad. Het Europees Parlement, – gezien zijn eerdere resoluties over Syrië, – gezien de gezamenlijke mededeling van de Commissie en de hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid aan het Europees Parlement en de Raad van 14 maart 2017 getiteld "Elementen voor een EU-strategie voor Syrië" (JOIN(2017)0011) en de conclusies van de Raad over Syrië van 3 april 2017, die samen de nieuwe EU-strategie voor Syrië vormen, – gezien de verklaring van de covoorzitters van de conferentie over steun voor de toekomst van Syrië en de regio van 5 april 2017, – gezien de verklaringen van de vicevoorzitter van de Commissie/hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid (VV/HV) van 30 december 2016 over de aankondiging van het staken van de vijandelijkheden in Syrië en van 23 maart 2017 over Syrië, en de verklaring van de VV/HV namens de EU van 9 december 2016 over de situatie in Aleppo, – gezien de verklaringen van de VV/HV van 6 april 2017 over de vermeende chemische aanval in Idlib, Syrië, en van 7 april 2017 over de Amerikaanse aanval in Syrië, – gezien de besluiten van de Raad over de beperkende EU-maatregelen tegen de verantwoordelijken voor de gewelddadige repressie in Syrië, met inbegrip van de besluiten van 14 november 2016 en 20 maart 2017, – gezien de rapporten over Syrië van de onafhankelijke internationale onderzoekscommissie, zoals opgericht door de Mensenrechtenraad van de VN (UNHCR), en de UNHCR-resoluties over de Arabische Republiek Syrië, – gezien de resoluties van de VN-Veiligheidsraad over Da'esh en het Al-Nusra Front, en de relevante resoluties van de VN-Veiligheidsraad over het conflict in de Arabische Republiek Syrië, met name resoluties 2218 (2013), 2139 (2014), 2165 (2014), 2191 (2014), 2199 (2015), 2254 (2015), 2258 (2015), 2268 (2016), 2328 (2016), 2332 (2016), en 2336 (2016), – gezien resolutie 1325 (2000) van de VN-Veiligheidsraad van 31 oktober 2000 over vrouwen, vrede en veiligheid, – gezien resolutie A/71/L.48 van de Algemene Vergadering van de VN van 19 december 2016 tot instelling van een internationaal, onpartijdig en onafhankelijk mechanisme ter ondersteuning van het onderzoek naar en de vervolging van de personen die, uit hoofde van internationale wetgeving, verantwoordelijk zijn voor de ernstigste misdrijven die sinds maart 2011 in de Arabische Republiek Syrië zijn gepleegd, – gezien het communiqué van Genève van 2012, – gezien het Handvest van de Verenigde Naties en alle VN-verdragen waarbij Syrië partij is, – gezien het Statuut van Rome en de oprichtingsdocumenten van het Internationaal Gerechtshof, – gezien de gelegenheidstribunalen, waaronder het ICTY, ICTR en STL, – gezien de Verdragen van Genève van 1949 en de aanvullende protocollen hierbij, – gezien artikel 123, leden 2 en 4, van zijn Reglement, A. overwegende dat de oorlog in Syrië is uitgegroeid tot een van de ergste wereldwijde humanitaire crises sinds de Tweede Wereldoorlog en dat de rampzalige gevolgen ervan voor de Syrische bevolking blijven voortduren; overwegende dat tientallen burgers, waaronder kinderen, in deze wrede burgeroorlog tot doelwit zijn gemaakt en dat er voorlopig geen einde komt aan hun lijden, en dat meer dan 400 000 mensen om het leven zijn gekomen sinds het begin van het conflict in Syrië in 2011; overwegende dat 13,5 miljoen mensen in Syrië, bijna driekwart van de resterende bevolking, dringend behoefte heeft aan noodhulp, zoals medische bijstand en voedselhulp, water en onderdak; overwegende dat 6,3 miljoen mensen ontheemd zijn in eigen land, 4,7 miljoen mensen in moeilijk bereikbare en belegerde gebieden wonen en 5 miljoen mensen als vluchtelingen in buurlanden en de omliggende regio wonen; overwegende dat de crisis in Syrië steeds meer een destabiliserende invloed heeft op de omliggende regio; B. overwegende dat de EU, samen met de lidstaten, sinds het uitbreken van de oorlog in 2011 collectief meer dan 9,4 miljard EUR bijeen heeft gebracht tot januari 2017, in reactie op de Syrische crisis, zowel in Syrië zelf als in de regio, wat haar de belangrijkste donor maakt; overwegende dat de EU ook aanzienlijke steun aan de buurlanden heeft gegeven voor de opvang van vluchtelingen; C. overwegende dat tijdens het Syrische conflict onder meer de volgende schendingen zijn begaan: gerichte én willekeurige aanvallen op burgers, wederrechtelijk doden, foltering en mishandeling, gedwongen verdwijningen, massale en willekeurige arrestaties, collectieve straffen, aanvallen op medisch personeel en het ontzeggen van voedsel en water; overwegende dat het regime-Assad naar verluidt verantwoordelijk is voor executies door ophanging, foltering en wederrechtelijk doden op massale schaal in zijn gevangenissen; overwegende dat de Syrische regering er weloverwogen voor heeft gezorgd dat burgers verstoken zijn van essentiële goederen en diensten, waaronder voedsel, water en medische hulp; overwegende dat de aanvallen, alsook uithongering van burgers door middel van de belegering van bewoonde gebieden als oorlogstactiek, een duidelijke schending vormen van het internationaal humanitair recht; overwegende dat deze misdrijven tot nog toe onbestraft zijn gebleven; D. overwegende dat ISIS/Da'esh en andere jihadistische groeperingen zich schuldig hebben gemaakt aan gruweldaden, brutale executies en onuitgesproken seksueel geweld, ontvoeringen, folteringen, gedwongen bekeringen en slavernij van vrouwen en meisjes; overwegende dat kinderen worden aangeworven en gebruikt in terroristische aanslagen; overwegende dat er ernstige bezorgdheid bestaat over het welzijn van de bevolking in de door ISIS/Da'esh gecontroleerde gebieden en over het feit dat zij tijdens de bevrijdingscampagne mogelijkerwijs als menselijk schild zal worden ingezet; overwegende dat deze misdaden kunnen neerkomen op oorlogsmisdaden, misdaden tegen de menselijkheid en genocide; E. overwegende dat het staakt-het-vuren dat van kracht werd op 30 december 2016 niet wordt nageleefd, gezien de verscheidene gemelde schendingen in heel Syrië en zware incidenten, zoals de chemische aanval in Khan Sheikhoun, die vermoedelijk het werk is van het regime, en de bomaanval op bussen waarin mensen werden geëvacueerd uit de belegerde steden Foah en Kefraya naar door de regering gecontroleerde gebieden; overwegende dat tientallen mensen, waaronder kinderen, zijn vermoord en velen meer gewond zijn geraakt; F. overwegende dat uit diverse onderzoeken naar voren is gekomen dat de strijdkrachten van Assad chemische agentia gebruiken om burgers om te brengen en letsel toe te brengen, hetgeen in strijd is met een overeenkomst uit 2013 met het oog op de vernietiging ervan; overwegende dat de recentste op burgers gerichte chemische massa-aanval op 4 april 2017 heeft plaatsgevonden in Khan Sheikhoun in de provincie Idlib, waarbij ten minste zeventig burgers om het leven kwamen, onder hen veel kinderen, en honderden mensen gewond raakten; overwegend dat Rusland op 12 april 2017 zijn veto heeft uitgesproken over een resolutie van de VN-Veiligheidsraad waarmee het vermeende gebruik van verboden chemische wapens in Syrië zou zijn veroordeeld en waarin de Syrische regering zou zijn verzocht medewerking te verlenen aan een onderzoek naar het incident; overwegende dat de VS de EU hebben meegedeeld dat het Syrische regime volgens hun beoordeling chemische wapens heeft gebruikt en dat zij naar aanleiding daarvan een aanval op de luchtmachtbasis Al-Shayrat hebben uitgevoerd, met de bedoeling om de verspreiding en het gebruik van chemische wapens te voorkomen en te ontmoedigen; G. overwegende dat de EU in maart 2017 vier hooggeplaatste Syrische militairen aan de sanctielijst heeft toegevoegd vanwege hun rol bij het gebruik van chemische wapens tegen de burgerbevolking, in overeenstemming met het EU-beleid ter bestrijding van de proliferatie en het gebruik van chemische wapens; H. overwegende dat de voorzitter van de Commissie, Jean-Claude Juncker, in zijn State of the Union van september 2016 heeft gezegd dat er een EU-strategie voor Syrië moet komen; overwegende dat het Europees Parlement de VV/HV, Federica Mogherini, er in oktober toe heeft opgeroepen ervoor te zorgen dat een nieuwe strategie voor Syrië gericht is op de bevordering van een politieke regeling in Syrië, onder meer bestaande uit toezichts- en handhavingsinstrumenten om toezeggingen die zijn gedaan in het kader van de Internationale Steungroep voor Syrië (ISSG) beter te doen naleven; I. overwegende dat de EU-strategie voor Syrië ten doel heeft te schetsen hoe de EU in een beter zichtbare en doeltreffendere rol kan bijdragen aan een duurzame politieke oplossing in Syrië binnen het bestaande op VN-niveau overeengekomen kader, en ondersteuning kan bieden aan wederopbouw na het akkoord zodra er een geloofwaardige transitie is ingezet; overwegende dat in deze strategie zes prioriteiten worden geïdentificeerd, te weten: beëindigen van de oorlog door een echte politieke transitie, bevorderen van een betekenisvolle en alomvattende transitie, tegemoet komen aan de humanitaire behoeften van de meest kwetsbare Syriërs, bevorderen van democratie en mensenrechten, bevorderen dat de plegers van oorlogsmisdrijven ter verantwoording worden geroepen, en bijdragen tot de veerkracht van de Syrische bevolking en de Syrische samenleving; J. overwegende dat de EU op 5 april 2017 covoorzitter was van een conferentie over steun voor de toekomst van Syrië en de regio, waaraan werd deelgenomen door de vertegenwoordigers van meer dan zeventig landen en internationale organisaties, evenals het internationaal en Syrisch maatschappelijk middenveld; overwegende dat op de conferentie in Brussel overeenstemming is bereikt over een holistische benadering voor de crisis in Syrië, met bijkomende financiële middelen om iets te doen aan de humanitaire toestand ten belope van 3,47 miljard EUR voor de periode 2018-2020, waarvan 3,1 miljard EUR afkomstig is van de EU, de grootste donor in deze crisis; overwegende dat bepaalde internationale financiële instellingen en donoren bovendien hebben aangekondigd circa 27,9 miljard EUR aan leningen te zullen verstrekken; overwegende dat de kosten voor de wederopbouw van Syrië naar schatting 200 miljard USD zullen bedragen; K. overwegende dat de EU de inspanningen van Turkije, Libanon en Turkije – de buurlanden van Syrië die het grootste aantal vluchtelingen opvangen – erkent en ondersteunt; L. overwegende dat Rusland, Turkije en Iran op 4 mei 2017 in Astana (Kazachstan) een akkoord hebben ondertekend over de totstandbrenging van vier de-escalatiezones; overwegende dat de drie partijen bij dit akkoord als garant fungeren voor het verlengbare staakt-het-vuren van zes maanden, waaronder middels gewapende waarnemers ter plekke; overwegende dat dit akkoord oproept tot beëindiging van alle vliegbewegingen door het regime-Assad boven de zones in kwestie, en tot onbelemmerde toegang voor humanitaire organisaties tot de delen van het land die in handen zijn van de rebellen; overwegende dat een nieuwe ronde van gesprekken onder leiding van de VN deze week in Genève van start gaat, en een volgende ronde van door Rusland geleide gesprekken voor medio juli in Kazachstan gepland staat; M. overwegende dat de EU meermaals heeft verklaard dat er geen sprake kan zijn van een militaire oplossing voor het conflict in Syrië en dat alleen een door Syriërs geleide, inclusieve transitie een einde kan stellen aan het onaanvaardbare lijden van de Syrische bevolking; overwegende dat het weliswaar voor zich spreekt dat de wederopbouw pas van start kan gaan nadat er een politiek akkoord is bereikt, maar dat er niettemin zo snel mogelijk moet worden begonnen met verzoeningspogingen, met steun van de EU en met het oog op het veiligstellen van langdurige stabiliteit; overwegende dat het in dit verband van cruciaal belang is de waarheid vast te stellen, verantwoordingsplicht en overgangsjustitie na te streven en te pleiten voor amnestie; 1. is verheugd over de EU-strategie voor Syrië, met inbegrip van de strategische doelen van de EU inzake Syrië en de EU-doelstellingen voor Syrië, en over de resultaten van de conferentie in Brussel in het kader waarvan meerjarige toezeggingen zijn gedaan; spoort alle deelnemers en internationale donoren aan hun toezeggingen volledig na te komen en ook in de toekomst steun te blijven bieden; 2. veroordeelt eens te meer en in de meest krachtige bewoordingen de wreedheden en de grootschalige schendingen van de mensenrechten en het internationaal humanitair recht door alle partijen in het conflict, met name de troepen van het regime-Assad, gesteund door zijn bondgenoten Rusland en Iran, alsook door niet-statelijke gewapende groeperingen, in het bijzonder ISIS/Da'esh en Jabhat Fateh al-Sham; benadrukt zijn standpunt dat al degenen die verantwoordelijk zijn voor inbreuken op het internationaal recht en het internationaal recht inzake de mensenrechten ter verantwoording moeten worden geroepen; spoort alle staten aan het beginsel van universele jurisdictie toe te passen om af te rekenen met straffeloosheid en is verheugd over maatregelen die enkele EU-lidstaten met het oog hierop hebben genomen, met inbegrip van het recente besluit van het Hooggerechtshof van Spanje om een strafrechtelijke klacht te behandelen die tegen negen Syrische ambtenaren van inlichtingendiensten werd ingediend wegens foltering en schendingen van de mensenrechten; herhaalt zijn verzoek aan de EU en haar lidstaten om, in nauwe samenwerking met gelijkgestemde landen, te onderzoeken of er, in afwachting van een succesvolle verwijzing naar het Internationaal strafhof, een tribunaal voor oorlogsmisdaden in Syrië kan worden ingesteld; benadrukt dat degenen die misdaden tegen religieuze en etnische minderheden en andere groepen begaan eveneens voor de rechter moeten worden gebracht; is er onverminderd van overtuigd dat er geen sprake zal zijn van effectieve conflictoplossing, noch van duurzame vrede in Syrië indien de plegers van misdaden niet ter verantwoording worden geroepen; 3. veroordeelt in de krachtigste bewoordingen de afschuwelijke luchtaanval met chemische wapens die op 4 april 2017 werd uitgevoerd op de stad Khan Sheikhoun in de provincie Idlib, waarbij ten minste 70 burgerslachtoffers vielen, onder hen kinderen en hulpverleners, en tal van slachtoffers symptomen van gasvergiftiging vertoonden; merkt op dat de door de onderzoeksmissie van de Organisatie voor het verbod van chemische wapens (OPCW) uitgevoerde voorlopige beoordeling erop wijst dat de bewering dat er chemische wapens zouden zijn gebruikt, geloofwaardig is; benadrukt dat Syrië verplicht is gevolg te geven aan de aanbevelingen van de onderzoeksmissie van de OPCW en van het gezamenlijk onderzoeksmechanisme van de OPCW en de Verenigde Naties, door het recht te erkennen om elke locatie zonder uitzondering te inspecteren en hiertoe onmiddellijke en ongehinderde toegang te geven; benadrukt dat degenen die verantwoordelijk zijn voor dergelijke aanvallen, voor het gerecht ter verantwoording zullen worden geroepen; betreurt het feit dat Rusland herhaaldelijk zijn veto heeft uitgesproken in de VN-Veiligheidsraad, onder meer over een resolutie van de VN-Veiligheidsraad waarin de meest recente chemische aanval wordt veroordeeld en wordt opgeroepen tot instelling van een internationaal onderzoek; 4. is ingenomen met de instelling van een internationaal, onpartijdig en onafhankelijk mechanisme ter ondersteuning van het onderzoek naar en de vervolging van de personen die, uit hoofde van internationale wetgeving, verantwoordelijk zijn voor de ernstigste misdrijven die sinds maart 2011 in de Arabische Republiek Syrië zijn gepleegd; betreurt dat het nog altijd ontbreekt aan volledige financiering voor dit mechanisme; vraagt alle lidstaten om de toezeggingen na te komen waartoe zij zich in dit verband hebben verbonden; 5. blijft zich inzetten voor de eenheid, soevereiniteit, territoriale integriteit en onafhankelijkheid van Syrië en steunt een krachtige "Whole of Syria"-aanpak en een democratische toekomst voor de Syrische bevolking; benadrukt dat een door Syriërs geleid politiek proces met vrije en eerlijke verkiezingen als einddoel, onder begeleiding en toezicht van de Verenigde Naties en georganiseerd op basis van een nieuwe grondwet, de enige manier is om vrede te brengen in het land; wijst alle partijen er nogmaals op dat een inclusieve nationale wapenstilstand en een vreedzame, voor alle partijen aanvaardbare oplossing voor de Syrische crisis onder auspiciën van de VN kan worden bereikt, en met ondersteuning, zoals uiteengezet in de verklaring van Genève van 2012 en in resolutie 2254 (2015) van de VN-Veiligheidsraad, van de speciale gezant van de secretaris-generaal voor Syrië, Staffan de Mistura, en van belangrijke internationale en regionale actoren; 6. neemt kennis van het recente memorandum over de totstandbrenging van de-escalatiezones in Syrië en schaart zich achter de intentie om het staakt-het-vuren te versterken, een einde te maken aan de vluchten van de luchtmacht van het regime boven de de-escalatiegebieden en voorwaarden te scheppen voor humanitaire toegang, medische bijstand, de terugkeer van ontheemde burgers naar hun huizen en het herstel van beschadigde infrastructuur; wijst echter op de bezorgdheid van de oppositie dat de overeenkomst tot gevolg kan hebben dat er invloedssferen ontstaan en Syrië wordt opgedeeld; verzoekt alle partijen de overeenkomsten van Astana uit te voeren en de drie garanten erop toe te zien dat het staakt-het-vuren wordt geëerbiedigd; wijst erop hoe belangrijk het is elke dubbelzinnigheid weg te nemen met betrekking tot groeperingen die niet onder het staakt-het-vuren vallen en doet een oproep aan alle partijen, met inbegrip van Turkije, om te waarborgen dat het memorandum het niet makkelijker maakt bondgenoten van de gematigde oppositie of strijdkrachten die meestrijden met de internationale coalitie tegen ISIS/Da'esh onder vuur te nemen; onderstreept dat internationaal toezicht op de uitvoering moet worden gewaarborgd en is voorstander van een grote rol voor de VN; 7. spoort de Russische Federatie en de Islamitische Republiek Iran aan hun invloed op het Syrische regime aan te wenden voor het aanvaarden en actief nastreven van een redelijk compromis dat een einde zal maken aan de burgeroorlog en het pad zal effenen voor een inclusieve en echte transitie; verzoekt de EU en haar lidstaten steun te blijven geven aan de gematigde oppositie, op zoek te gaan naar geradicaliseerde elementen en deze te isoleren, en aan te sturen op verzoening; spoort de leden van het Hoog Onderhandelingscomité aan zich te blijven inzetten voor de gesprekken onder auspiciën van de VN in Genève; 8. is er sterk van overtuigd dat de EU zich actiever moet inzetten en haar aanzienlijke financiële bijdrage die wordt vrijgemaakt na afloop van het conflict als hefboom moet gebruiken om een rol van betekenis te spelen in de onderhandelingsinspanningen binnen het bestaande op VN-niveau overeengekomen kader en de politieke transitie te waarborgen, waarbij ze een apart beleid ontwikkelt dat gericht is op toenadering tussen de partijen en waarbij de inspanningen worden opgevoerd op domeinen waarin de Unie een toegevoegde waarde kan hebben; steunt de niet-aflatende inspanningen van de VV/HV om de belangrijkste spelers in de regio de hand te reiken met het oog op politieke transitie en op verzoening en wederopbouw na afloop van het conflict; spoort de VV/HV ertoe aan te beginnen met de uitwerking van een concreet plan voor de betrokkenheid van de EU bij de wederopbouw van Syrië en te streven naar inclusieve, gezamenlijke inspanningen met belangrijke internationale organisaties en financiële instellingen, alsook met regionale en lokale actoren; wijst echter op het belang van de eigen inbreng van de Syrische bevolking in het wederopbouwproces na afloop van het conflict; 9. onderstreept het cruciale belang van de werkzaamheden van ngo's en plaatselijke en internationale organisaties uit het maatschappelijk middenveld op het gebied van het documenteren van schendingen van de mensenrechten en het verzamelen van bewijsmateriaal van oorlogsmisdrijven, misdrijven tegen de menselijkheid en andere misdrijven, met inbegrip van de vernietiging van cultureel erfgoed; vraagt de EU en haar lidstaten verdere en volledige steun te verlenen aan deze actoren; roept de EU en haar lidstaten op voldoende financiële middelen toe te kennen aan organisaties die werken aan openbronnenonderzoek en zich bezighouden met de verzameling van digitaal bewijsmateriaal van oorlogsmisdrijven en misdrijven tegen de menselijkheid, teneinde de verantwoordingsplicht te waarborgen en de daders voor de rechter te brengen; 10. juicht het toe dat in de EU-strategie voor Syrië bijzondere aandacht wordt toegekend aan vergroting van de veerkracht van de Syrische bevolking en de Syrische samenleving; vraagt de EU en de lidstaten hun inspanningen gericht op het opbouwen van de capaciteiten van de bevolking en het maatschappelijk middenveld van Syrië te verdubbelen, onder andere met en door actoren die zich inzetten voor de mensenrechten, gelijkheid (met inbegrip van gelijkheid van vrouwen en mannen en de rechten van minderheden), democratie en zelfbeschikking, indien mogelijk in Syrië, alsook voor de Syrische vluchtelingen die in de regio of in Europa in ballingschap leven; benadrukt dat deze capaciteitsopbouw de Syriërs moet helpen om de transitie in goede banen te leiden (op gebieden zoals mediaregelgeving, decentralisatie, gemeentebesturen en de opstelling van een grondwet), waarbij naar behoren rekening wordt gehouden met de behoeften en de rol van vrouwen; 11. toont zich tevreden dat de rol van het maatschappelijk middenveld, met inbegrip van vrouwenorganisaties, werd erkend als een centraal onderdeel van een duurzame oplossing; wijst erop dat de EU zich in overeenstemming met de globale aanpak van de uitvoering door de EU van de resoluties 1325 (2000) en 1820 (2008) van de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties betreffende vrouwen, vrede en veiligheid moet inzetten voor de bevordering en facilitering van passende betrokkenheid of raadpleging van het maatschappelijk middenveld en vrouwen in het vredesproces; staat erop dat de mensenrechten van vrouwen aan bod komen in de nieuwe grondwet van Syrië; 12. bevestigt weliswaar zijn steun voor de inspanningen van de wereldwijde coalitie tegen ISIS/Da'esh, maar is van mening dat in de EU-strategie tevens aandacht had moeten worden besteed aan een evaluatie van factoren die verband houden met de strijd tegen ISIS/Da'esh en andere terroristische organisaties die door de VN als dusdanig zijn aangemerkt, met nadrukkelijke vermelding van de politieke en sociaal-economische grondoorzaken die de verspreiding van terrorisme hebben bevorderd en met een overzicht van concrete maatregelen om deze aan te pakken; is bovendien van oordeel dat er methoden hadden moeten worden uitgewerkt om een bijdrage te leveren aan de instandhouding van het multi-etnische, multireligieuze en multiconfessionele karakter van de Syrische samenleving; 13. beklemtoont het belang van het beschermen van de etnische en religieuze minderheden in Syrië, en is van oordeel dat elk politiek proces inclusief moet zijn en gericht op het herstel van Syrië tot een multiconfessionele en tolerante staat; 14. brengt in herinnering dat het nemen van vertrouwenwekkende maatregelen in een vroeg stadium, waaronder volledig ongehinderde humanitaire toegang in heel Syrië, elementaire publieke voorzieningen (elektriciteit, water, gezondheidszorg), beëindiging van alle stadsbelegeringen en vrijlating van gevangenen en gijzelaars, van cruciaal belang is; is verheugd over de overeenkomst die de Syrische regering en rebellengroepen hebben bereikt met betrekking tot de evacuatie van vier belegerde steden; spoort alle partijen ertoe aan de aanneming van een alomvattende overeenkomst inzake vertrouwenwekkende maatregelen te steunen en te bevorderen; 15. stelt met spijt vast dat het land door de verwoestende burgeroorlog tientallen jaren achterop is geraakt in termen van sociale en economische ontwikkeling, dat miljoenen mensen hierdoor noodgedwongen zijn terechtgekomen in werkloosheid en armoede en dat het conflict heeft geleid tot een aanzienlijke vernieling van gezondheids- en onderwijsvoorzieningen en tot een grootschalige ontheemding van Syriërs en een braindrain; wijst er daarom op hoe belangrijk het is de niet-humanitaire hulp die gericht is op het vergroten van de veerkracht van mensen in Syrië op te voeren en de economie te herstarten; vraagt de EU-lidstaten daarnaast harder te werken aan een betere lastenverdeling door de mensen die de oorlogsgebieden in Syrië ontvluchten toe te staan bescherming te zoeken in andere dan de directe buurlanden van Syrië, onder meer middels hervestiging en humanitaire toelatingsregelingen; is echter van oordeel dat geschoolde Syrische vluchtelingen, zodra het conflict voorbij is, moeten worden gestimuleerd om terug te keren en bij te dragen aan de wederopbouw; 16. is ingenomen met de nieuwe partnerschapsprioriteiten die de EU met Jordanië en Libanon is overeengekomen, en is verheugd over de versoepeling van de EU-oorsprongsregels voor export uit Jordanië; stelt tot zijn spijt vast dat grote aantallen vluchtelingen in Jordanië, Libanon en Turkije nog altijd in precaire sociale en economische omstandigheden leven en dikwijls geen (legaal) werk kunnen vinden; vraagt de VV/HV er bij de autoriteiten van Jordanië en Libanon op aan te dringen om ernaar toe te werken dat de resterende (informele) belemmeringen worden weggenomen, en om uitgebreidere mogelijkheden voor zelfstandig ondernemerschap te ondersteunen en met toezeggingen te komen voor de bevordering van werkgelegenheid voor vrouwen en jongeren; 17. schaart zich volledig achter de doelstelling om te zorgen voor een initiatief "geen verloren generatie kinderen" in Syrië en in de regio en dringt aan op bijkomende inspanningen voor het behalen van de doelstelling om alle vluchtelingenkinderen en kwetsbare kinderen in gastgemeenschappen een plaats te geven in kwaliteitsvol onderwijs met gelijke toegang voor meisjes en jongens; wijst erop dat de vaak informele onderwijsvormen in vluchtelingenkampen moeten worden erkend en dat de psychologische rehabilitatie van deze getraumatiseerde kinderen moet worden ondersteund; 18. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de vicevoorzitter van de Commissie/hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid, de regeringen en parlementen van de lidstaten van de EU, de Verenigde Naties, de leden van de Internationale Steungroep voor Syrië en alle partijen die betrokken zijn bij het conflict, en te zorgen voor de vertaling van deze tekst in het Arabisch. Het Europees Parlement, – gezien artikel 91 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien Richtlijn 1999/62/EG van het Europees Parlement en de Raad van 17 juni 1999 betreffende het in rekening brengen van het gebruik van bepaalde infrastructuurvoorzieningen aan zware vrachtvoertuigen (Eurovignet-richtlijn) (1) , – gezien Richtlijn 2002/15/EG van het Europees Parlement en de Raad van 11 maart 2002 betreffende de organisatie van de arbeidstĳd van personen die mobiele werkzaamheden in het wegvervoer uitoefenen (2) , – gezien Verordening (EG) nr. 561/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 15 maart 2006 tot harmonisatie van bepaalde voorschriften van sociale aard voor het wegvervoer (3) , – gezien Verordening (EG) nr. 1071/2009 van het Europees Parlement en de Raad van 21 oktober 2009 tot vaststelling van gemeenschappelijke regels betreffende de voorwaarden waaraan moet zijn voldaan om het beroep van wegvervoerondernemer uit te oefenen (4) , – gezien Verordening (EG) nr. 1072/2009 van het Europees Parlement en de Raad van 21 oktober 2009 tot vaststelling van gemeenschappelijke regels voor toegang tot de markt voor internationaal goederenvervoer over de weg (5) , – gezien Verordening (EG) nr. 1073/2009 van het Europees Parlement en de Raad van 21 oktober 2009 tot vaststelling van gemeenschappelijke regels voor toegang tot de internationale markt voor touringcar- en autobusdiensten (6) , – gezien Verordening (EU) nr. 165/2014 van het Europees Parlement en de Raad van 4 februari 2014 betreffende tachografen in het wegvervoer (7) , – gezien het witboek van de Commissie getiteld "Stappenplan voor een interne Europese vervoersruimte – werken aan een concurrerend en zuinig vervoerssysteem" ( COM(2011)0144 ), – gezien zijn resolutie van 9 september 2015 over de tenuitvoerlegging van het Witboek over vervoer uit 2011: inventarisatie en te nemen maatregelen voor duurzame mobiliteit (8) , – gezien zijn resolutie van 19 januari 2017 over logistiek in de EU en multimodaal vervoer in de nieuwe TEN-T-corridors (9) , – gezien zijn resolutie van 24 november 2016 over nieuwe opportuniteiten voor kleine vervoersondernemingen, met inbegrip van deeleconomiemodellen (10) , – gezien het verslag van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad over de stand van de communautaire markt voor vervoer over de weg ( COM(2014)0222 ), – gezien Richtlijn (EU) 2015/413 van het Europees Parlement en de Raad van 11 maart 2015 ter facilitering van de grensoverschrijdende uitwisseling van informatie over verkeersveiligheidsgerelateerde verkeersovertredingen (11) , – gezien de mededeling van de Commissie getiteld "Een Europese strategie voor emissiearme mobiliteit" ( COM(2016)0501 ) en de mededeling van de Commissie getiteld "Vervoer en CO2" ( COM(1998)0204 ), – gezien de Overeenkomst van Parijs en de verbintenis die daarin is aangegaan om de opwarming van de aarde tijdens deze eeuw ver onder 2 graden Celsius boven het pre-industriële niveau te houden en om te streven naar een maximale temperatuurstijging van 1,5 graden Celsius, – gezien de Verklaring van Amsterdam van 14 april 2016 over samenwerking op het gebied van geconnecteerd en geautomatiseerd rijden – Naar geconnecteerde en geautomatiseerde voertuigen op de Europese wegen, – gezien zijn resolutie van 14 september 2016 over sociale dumping in de Europese Unie (12) , – gezien de mededeling van de Commissie getiteld "Een Europese strategie betreffende ITS, op weg naar de introductie van coöperatieve, communicerende en geautomatiseerde voertuigen" ( COM(2016)0766 ), – gezien artikel 123, lid 2, van zijn Reglement, A. overwegende dat de Commissie dringend wetgevingsvoorstellen moet indienen over de markt voor goederenvervoer over de weg (hierna "initiatieven voor het wegvervoer" genoemd) om de problemen in deze sector in kaart te brengen en aan te pakken; B. overwegende dat de sector van het wegvervoer in de EU zorgt voor 5 miljoen rechtstreekse banen en een bijdrage van bijna 2 % levert aan het bbp van de EU, met 344 000 ondernemingen voor personenvervoer over de weg en meer dan 560 000 ondernemingen voor vrachtvervoer over de weg (13) ; C. overwegende dat in 2013 de activiteiten voor personenvervoer over de weg in de EU goed waren voor 5 323 miljard passagierskilometers, waarbij personenwagens 72,3 % en bussen en touringcars 8,1 % van de totale personenvervoersactiviteiten in de EU-28 voor hun rekening namen (14) ; D. overwegende dat verkeersveiligheid voor de EU een actueel thema blijft, met 135 000 zwaargewonden en 26 100 dodelijke slachtoffers in 2015; E. overwegende dat wegvervoer een drijvende kracht is achter de economie van de EU en een koploper moet blijven in het genereren van verdere economische groei en werkgelegenheid en het bevorderen van de concurrentiekracht en territoriale cohesie, en overwegende dat het tegelijk nodig is dat de sector duurzamer wordt en dat behoorlijke arbeidsomstandigheden gegarandeerd en sociale rechten gerespecteerd worden; F. overwegende dat wegvervoer een sector is waarin Europa een wereldleider is, zowel wat betreft productie- als vervoersactiviteiten, en overwegende dat het van essentieel belang is dat het Europese wegvervoer zich blijft ontwikkelen, blijft investeren en zichzelf blijft vernieuwen op een duurzame en milieuvriendelijke wijze, zodat deze sector zijn technologische leiderspositie op wereldniveau kan behouden in een wereldwijde economie die steeds meer wordt gekenmerkt door de opkomst van sterke nieuwe actoren en nieuwe bedrijfsmodellen; G. overwegende dat het wegvervoer fossiele brandstoffen geleidelijk blijft afbouwen, gezien de dringende noodzaak om de energie-efficiëntie en de duurzaamheid van deze sector te verbeteren, met name door middel van alternatieve brandstoffen, alternatieve aandrijfsystemen en digitalisering, op een kostenefficiënte manier zonder aan concurrentiekracht in te boeten; H. overwegende dat het vervoer een aanzienlijke rol speelt in de klimaatverandering aangezien het verantwoordelijk is voor 23,2 % van de totale broeikasgasemissies van de EU, en overwegende dat het vervoer over de weg in 2014 verantwoordelijk was voor 72,8 % van de broeikasgasemissies uit vervoer; I. overwegende dat verkeersfiles de EU-economie naar schatting het equivalent van 1 % van haar bbp kosten in termen van tijdverlies, extra brandstofverbruik en vervuiling; J. overwegende dat het internationaal goederenvervoer over de weg geconfronteerd wordt met steeds meer door de lidstaten ingestelde regelgevende belemmeringen; K. overwegende dat multimodale netwerken en de integratie van de verschillende vervoerswijzen en -diensten gunstig zouden kunnen zijn voor de verbetering van de verbindingen in het passagiers- en vrachtvervoer en de efficiëntie daarvan, zodat koolstofemissies en andere schadelijke uitstoot worden verminderd; L. overwegende dat de lidstaten de EU-wetgeving inzake cabotage niet handhaven; M. overwegende dat er in de Unie enorm grote verschillen zijn in de handhaving van de bestaande wetgeving betreffende arbeidsvoorwaarden, sociale rechten en verkeersveiligheid; Het concurrentievermogen en de innovatie in de sector wegvervoer verbeteren 1. meent dat de initiatieven voor het wegvervoer moeten zorgen voor de hoognodige impuls voor een meer duurzame, veilige, innovatieve en concurrerende Europese wegvervoersector, voor de verdere ontwikkeling van de Europese wegeninfrastructuur om de efficiëntie van het wegvervoer en de logistiek te verbeteren, voor een gelijk speelveld voor ondernemers op de wereldwijde markt, alsook voor de voltooiing en de verbeterde werking van de interne markt voor vervoer over de weg van passagiers en goederen, en dat zij een langetermijnstrategie moeten vastleggen voor het Europese wegvervoer; 2. vindt ook dat de initiatieven voor het wegvervoer de technologische ontwikkeling van voertuigen moeten stimuleren, alternatieve brandstoffen moeten bevorderen, de interoperabiliteit van vervoerssystemen en ‑modaliteiten moeten verhogen en moeten zorgen voor toegang tot de markt voor kleine en middelgrote vervoersondernemingen; 3. vraagt dat de Commissie bij de opstelling van de initiatieven voor het wegvervoer rekening houdt met de resolutie van het Parlement van 9 september 2015 over de tenuitvoerlegging van het Witboek over vervoer uit 2011; onderstreept dat het wegvervoer moet worden bekeken binnen een holistische en langetermijnaanpak in het kader van het EU-beleid voor intermodaal en duurzaam vervoer; 4. verzoekt de Commissie bij de opstelling van het initiatiefpakket "mobiliteit op de weg" rekening te houden met de resolutie van het Parlement van 14 september 2016 over sociale dumping in de Europese Unie; 5. benadrukt dat de sector wegvervoer in grote mate bijdraagt tot banen en groei in de EU en dat de toestand van de economie nauw verbonden is met het concurrentievermogen in de sector van het wegvervoer van de EU; dringt dan ook aan op proactieve maatregelen voor de ondersteuning en ontwikkeling van een duurzame wegvervoersector met eerlijke concurrentie, vooral voor kmo's, met name in het licht van de toekomstige digitale, technologische en ecologische ontwikkelingen in deze sector, waarbij tegelijk de bijscholing van de beroepsbevolking wordt gestimuleerd; 6. vraagt dat de Europese wegvervoersector de kansen aangrijpt die de digitalisering biedt; verzoekt de Commissie infrastructuur te ontwikkelen voor communicatie tussen voertuigen of tussen voertuig en infrastructuur, om de verkeersveiligheid en de verkeersefficiëntie te verbeteren en om de toekomst van de mobiliteit op de weg voor te bereiden; onderstreept dat het nodig is technologieoverdracht voor voertuigen te ontwikkelen, de logistieke ondersteuning te vergroten en passende definities en voorschriften voor deze kwestie op te stellen; vraagt de Commissie dat zij zorgt voor een passend regelgevingskader voor geconnecteerd en geautomatiseerd rijden alsook voor nieuwe bedrijfsmodellen van de deeleconomie; 7. dringt bij de Commissie aan op een verdere harmonisering van het passagiers- en goederenvervoer, en met name van de elektronische tolheffingsystemen in de EU, aangezien het huidige gebrek aan harmonisering bijkomende kosten voor het vervoer creëert; stimuleert in dit verband het gebruik van digitale technologieën (papierloze en gestandaardiseerde documenten, e‑CMR, slimme tachograaf, enz.) om een volledig werkende interne markt te waarborgen; Grensoverschrijdende mobiliteit over de weg faciliteren 8. dringt er bij de lidstaten op aan de desbetreffende EU-voorschriften beter toe te passen en verzoekt de Commissie nauwer toe te zien op deze tenuitvoerlegging, onder meer wat betreft de grensoverschrijdende samenwerking, de interpretatie en de correcte en niet-discriminerende handhaving van de bestaande wetgeving en van start te gaan met de harmonisering van de nationale wetgevingen; meent dat de Commissie, in gevallen waarin dit legitiem is, inbreukprocedures moet inleiden tegen wetten en maatregelen die de markt verstoren; 9. dringt er bij de lidstaten op aan nauwer samen te werken met Euro Contrôle Route en TISPOL, met het oog op een betere handhaving in Europa van wetgeving inzake wegvervoer en een sterk mechanisme te ontwikkelen om een gelijke en gepaste uitvoering van het bestaande acquis te waarborgen, d.w.z. door het ondersteunen van lidstaten bij taken met betrekking tot certificering, normalisatie, technische deskundigheid, het verzamelen van gegevens, opleiding en inspectie en door het beheer van platformen voor informatie‑uitwisseling tussen nationale deskundigen en autoriteiten; 10. vraagt de lidstaten de controles te verscherpen, vooral ten aanzien van de naleving van rij- en rusttijden en van de cabotagevoorschriften, en efficiënte, evenredige en afschrikkende sancties toe te passen; vraagt de Commissie dat zij het gebruik van digitale apparatuur aan boord, zoals slimme tachografen, sneller verplicht maakt, alsook het gebruik van digitale vrachtbrieven (e‑CMR) teneinde beter toe te zien op de naleving van de relevante EU-voorschriften en de administratieve kosten te drukken; 11. vraagt de Commissie dat zij werk maakt van de verdere harmonisering van de bestaande regelgeving voor verplichte veiligheidsuitrustingen in lichte en zware voertuigen, zoals gevarendriehoeken, reflectorjasjes, extra lampjes of alcoholtests; 12. verzoekt de Commissie na te gaan hoe de bureaucratische en financiële lasten van verschillende nationale wetgevingen kunnen worden verminderd teneinde de vrijheid om vervoersdiensten te leveren in de hele EU te bevorderen; 13. benadrukt dat een coherent, eerlijk, transparant, niet-discriminerend en niet-bureaucratisch tolheffingssysteem dat in de EU toegepast wordt en dat evenredig is aan het gebruik van de weg en aan de externe kosten die gegenereerd worden door vrachtwagens, bussen en auto's (de beginselen "de gebruiker betaalt" en "de vervuiler betaalt"), een positief effect zou hebben omdat op die manier iets kan worden gedaan aan de verslechterende toestand van de wegeninfrastructuur, de verkeersfiles en de vervuiling; verzoekt de Commissie een kader te creëren dat waarborgt dat niet wordt gediscrimineerd en waarmee de versnippering van tolstelsels voor passagiersauto's in de EU wordt vermeden; 14. vraagt dat de Commissie een voorstel indient voor de herziening van de richtlijn over een Europese dienst voor elektronische tolheffing (EETS); meent dat dit voorstel onder meer een externekostenelement moet omvatten op basis van het "de vervuiler betaalt"-beginsel, volledig interoperabel moet zijn teneinde bij te dragen aan de ontwikkeling van geharmoniseerde technische EU-normen voor tolheffing, gebaseerd moet zijn op transparantie, betere ontwikkeling en integratie van de verschillende in de voertuigen geïnstalleerde ITS-uitrustingen alsook moet zorgen voor een betere toelichting van de wetgeving om de rechten van de EETS-aanbieders beter te definiëren en te beschermen en hun verplichtingen minder zwaar te maken; 15. meent dat perifere lidstaten en landen die geen echt alternatief hebben voor wegvervoer, het moeilijker hebben om door te dringen tot het centrum van de interne markt van de EU; vraagt de Commissie dat zij in haar initiatieven voor het wegvervoer een mechanisme inbouwt om de lasten van wegvervoeractiviteiten uit de periferie te verlichten; 16. onderstreept dat huurvoertuigen doorgaans de nieuwste en schoonste voertuigen op de markt zijn en als zodanig bijdragen aan de efficiëntie van de wegvervoersector; dringt dan ook bij de Commissie aan op een herziening van de huidige regels inzake huurvoertuigen, op grond waarvan de lidstaten momenteel het gebruik van dergelijke voertuigen voor internationale vervoersactiviteiten kunnen verbieden; 17. maakt zich zorgen over de gebrekkige handhaving door de nationale autoriteiten ten aanzien van fraude met tachografen en cabotagevervoer en verzoekt daarom de Commissie deze problemen aan te pakken, onder meer door middel van het gebruik van nieuwe technologieën, vereenvoudiging en toelichting van de cabotagevoorschriften en een betere uitwisseling van informatie tussen de autoriteiten, met het oog op een betere handhaving van de voorschriften in de hele EU en een betere controle op de cabotageverrichtingen; 18. is van mening dat wettelijke eisen in verhouding moeten staan tot de aard en de omvang van de onderneming; vraagt zich echter af of er nog steeds redenen zijn om lichte bedrijfsvoertuigen uit te zonderen van de toepassing van een aantal Europese regels, aangezien dit soort voertuigen steeds vaker gebruikt wordt bij het internationale goederenvervoer, en verzoekt de Commissie om een verslag waarin de gevolgen van dit toegenomen gebruik voor de economie, het milieu en de veiligheid worden beoordeeld; 19. benadrukt dat grensoverschrijdende mobiliteit op wegen met betrekking tot naburige toetredingslanden vergemakkelijkt moet worden door een betere harmonisering van normen inzake wegeninfrastructuur, elektronische en signaleringssystemen teneinde flessenhalzen weg te werken, vooral op het TEN-T-kernnetwerk; De sociale voorwaarden en de veiligheidsvoorschriften verbeteren 20. onderstreept dat het vrij verrichten van vervoersdiensten in de EU geen rechtvaardiging mag vormen voor eender welke schendingen van de fundamentele rechten van werknemers, noch mag leiden tot de afzwakking van bestaande wetgeving inzake arbeidsvoorwaarden, zoals rusttijden, werkpatronen, periodes in het buitenland, toegang tot vaardigheden, bijscholing en loopbaanontwikkeling, gezondheid en veiligheid, zorg en sociale hulpverlening en minimumlonen; 21. acht het van het grootste belang om de Commissie te herinneren aan haar eigen toezeggingen in het voorstel voor een Europese pijler van sociale rechten, in het bijzonder met betrekking tot: herinnert eraan dat initiatieven van de Commissie ten aanzien van het wegvervoer niet tegen deze beginselen mogen indruisen en de rechten van de werknemers in deze sector niet in gevaar mogen brengen; 22. maakt zich zorgen over sociaal twijfelachtige bedrijfspraktijken die ook een risico vormen op het gebied van verkeersveiligheid en die vooral betrekking hebben op cabotagevoorschriften en de zogenaamde brievenbusmaatschappijen (met name problemen inzake schijnzelfstandigheid en opzettelijke misbruiken of ontwijking van Europese en nationale wetgeving, waardoor oneerlijke concurrentie kan ontstaan doordat de arbeids- en werkingskosten op illegale wijze zo laag mogelijk worden gehouden en wat kan leiden tot schendingen van de rechten van de werknemers als gevolg van een gebrek aan duidelijkheid in de Europese voorschriften en uiteenlopende interpretaties en handhavingspraktijken op nationaal niveau); 23. verzoekt de Commissie de vereisten inzake het recht van vestiging te herzien om de brievenbusmaatschappijen in de wegvervoersector uit te bannen; 24. verzoekt de Commissie en de lidstaten dringend een oplossing te zoeken voor de problemen rond de vermoeidheid van bestuurders, onder meer door ervoor te zorgen dat er in alle investeringen in wegeninfrastructuur aandacht is voor het verbeteren van de faciliteiten voor bestuurders, met name vrachtwagenbestuurders, en dat de wetgeving inzake rusttijden volledig wordt nageleefd; 25. vraagt dat de Commissie de cabotagevoorschriften en de regels inzake toegang tot vervoersactiviteiten toelicht en zorgt voor een betere uitvoering ervan om fraude en misbruik efficiënt aan te pakken; 26. verwerpt elke verdere liberalisering van het wegvervoer, en met name onbeperkte cabotageverrichtingen binnen een bepaald aantal dagen; 27. verzoekt de Commissie om toelichtingen bij de toepassing van de bepalingen van de richtlijn betreffende de detachering van werknemers in de wegvervoersector en vraagt dat zij zorgt voor een betere uitvoering en handhaving van deze bepalingen; 28. benadrukt dat Europa te kampen heeft met een tekort aan beroepsbestuurders als gevolg van de stijgende vraag naar vervoersdiensten, de snelle ontwikkeling van de internationale handel en de demografische situatie; vraagt dan ook aan de Commissie dat zij de toegang van jonge mannen en vrouwen tot het beroep faciliteert en dat zij het probleem van de slechte arbeidsomstandigheden van bestuurders aanpakt alsook het gebrek aan kwaliteitsvolle infrastructuur langs de weg; 29. wijst erop dat de verschillen in de nationale wetgevingen inzake sociale voorwaarden en rechten in de wegvervoersector in de Unie de oorzaak zijn van aanzienlijke en onevenredige administratieve belemmeringen voor de ondernemers, vooral voor kmo's, dat ze het juridische kader ingewikkelder maken en de instelling van een interne markt in de wegvervoersector in de Unie ondermijnen, en dat ze leiden tot belemmeringen voor het vrij verkeer van diensten en goederen; 30. verzoekt de Commissie voorstellen te formuleren voor toekomstige initiatieven in de wegvervoersector, die een duidelijker onderscheid mogelijk maken tussen de vrijheid van dienstverlening en de vrijheid van vestiging, met als doel te waarborgen dat bedrijfsactiviteiten in een lidstaat waarin een onderneming niet gevestigd is, van tijdelijke aard zijn en om ervoor te zorgen dat werknemers vallen onder de wetgeving van het land waarin zij gewoonlijk werkzaam zijn of het merendeel van hun professionele activiteiten uitvoeren; 31. verzoekt de Commissie en de lidstaten zich bezig te houden met de kwaliteit van het werk in de wegvervoersector, met name met betrekking tot opleiding, certificering, arbeidsvoorwaarden en loopbaanontwikkeling met het oog op het creëren van kwalitatieve banen, het ontwikkelen van de nodige vaardigheden en het versterken van het concurrentievermogen van de wegvervoerondernemingen in de EU teneinde dit werk aantrekkelijker te maken voor jongeren en tegelijk aandacht te besteden aan een goed evenwicht tussen werk en privéleven voor bestuurders; 32. verzoekt de Commissie de richtlijn gecombineerd vervoer (Richtlijn 92/106/EEG) te herzien om het multimodaal vervoer te doen toenemen, een einde te maken aan oneerlijke praktijken en ervoor te zorgen dat de sociale wetgeving op het gebied van gecombineerd vervoer wordt nageleefd; 33. verzoekt de Commissie te kijken wat de mogelijkheden zijn om een "geïntegreerd elektronisch bestand van vervoersondernemers" op te zetten dat alle vervoerders met een communautaire vergunning omvat en waarin alle tijdens wegcontroles verzamelde relevante gegevens over vervoersondernemers, voertuigen en chauffeurs worden opgenomen; 34. onderstreept dat het systeem van de stopplaatsen in de EU onvoldoende en ontoereikend is; vraagt daarom dat de lidstaten in overleg met de Commissie een plan opstellen voor het bouwen/leveren van capaciteit en gebruiksvriendelijke, veilige en zekere stopplaatsen met een voldoende aantal parkeerplaatsen, sanitaire voorzieningen en transithotels, met name op strategische punten/knooppunten waar er druk verkeer kan zijn; 35. verzoekt de Commissie en de lidstaten een oplossing te zoeken voor de huidige problemen inzake de onpraktische aspecten van de rij- en rusttijden – er doen zich bijvoorbeeld vaak situaties voor waarin bestuurders gedwongen worden een aantal uren te rusten ook al zijn ze nog slechts een paar kilometers van hun thuisbasis of woonplaats verwijderd; vraagt de Commissie hiermee rekening te houden bij de herziening van Verordening (EG) nr. 561/2006 tot harmonisatie van bepaalde voorschriften van sociale aard voor het wegvervoer; 36. verzoekt de Commissie en de lidstaten om het verminderen van ernstige verkeersongelukken als een doelstelling voor de hele EU vast te stellen; 37. verzoekt de Commissie in de gehele EU een wetenschappelijke studie uit te voeren naar de gevolgen van vermoeidheid bij chauffeurs van bussen en reisbussen en in het vrachtvervoer per bestelwagen en vrachtwagen; 38. verzoekt de Commissie om onverwijld van start te gaan met de herziening van de Verordening (EG) nr. 661/2009 betreffende de algemene veiligheid en rekening te houden met de rol van nieuwe technologieën en normen, onder meer gegevensrecorders voor noodgevallen, normen inzake het directe zicht, intelligente rijassistentie en, in ieder geval, bandenspanningscontrole; 39. wijst erop dat de veiligheid op de wegen van de EU beter moet worden en dat de doelstelling om het aantal doden en ernstig gewonden tegen 2020 te halveren, moet worden gehaald; steunt de effectevaluatie die door de Commissie is toegepast in een herziening van het wetgevend kader voor het beheer van de verkeersveiligheid van weginfrastructuur; Emissiearm wegvervoer bevorderen 40. stelt vast dat de bronnenefficiëntie van het wegvervoer moet worden verbeterd, alsook de rol ervan in een modern synchromodaal vervoersnetwerk, met het oog op een efficiënter gebruik van de bestaande capaciteit, waarbij de bezettingsgraad van voertuigen wordt verhoogd, het gebruik van kleinere en lichtere voertuigen, autodelen en carpooling worden bevorderd, alsook de overstap van vier naar twee wielen; beschouwt digitalisering als een essentieel element om de doelstelling van betere bronnenefficiëntie te halen; 41. onderstreept dat om de doelstellingen van de Overeenkomst van Parijs van 2015 (COP21) inzake klimaatverandering te realiseren, het koolstofvrij maken van de vervoerssector en de verbetering van de luchtkwaliteit verwezenlijkt moeten worden door het stimuleren van mobiliteit op basis van elektrisch vervoer, brandstofcellen en andere geavanceerde aandrijfsystemen, met name die waarbij Europa een groot technologisch voordeel heeft; 42. verzoekt de Commissie ambitieuze voorstellen voor CO 2 -normen voor vrachtwagens en bussen in te dienen om de broeikasgasemissies in de wegvervoersector te verminderen; vraagt de Commissie verder onderzoek te doen naar de mogelijkheden om sneller over te gaan naar emissiearm vervoer door stimulansen voor aanpassing te introduceren; 43. dringt aan op concrete maatregelen om te zorgen voor de toepassing van de beginselen "de gebruiker betaalt" en "de vervuiler betaalt" in het wegvervoer, onder meer richtsnoeren en optimale praktijken, en vraagt dat gezorgd wordt voor een gelijk speelveld in alle EU-regio's; 44. onderstreept dat de herziening van de richtlijn over een Europese dienst voor elektronische tolheffing (EETS) kan bijdragen aan de bevordering van schonere voertuigen en autodelen; 45. wijst op het groot belang van een passende infrastructuur voor het gebruik van alternatieve brandstoffen in het wegvervoer en vraagt daarom aan de Commissie en de lidstaten stimuleringsmodellen te creëren om het distributienetwerk voor alternatieve brandstoffen te vervolledigen; 46. dringt aan op efficiënte nationale beleidskaders ter stimulering van het ruimere gebruik van voertuigen die op alternatieve brandstoffen rijden (bijvoorbeeld elektrische voertuigen, hybride voertuigen, waterstofvoertuigen, CNG-voertuigen) en roept op tot een snelle ontwikkeling van de benodigde infrastructuur voor bijtanken/opladen; 47. erkent dat innovatieve en emissiearme wegvoertuigen en wegvervoersinfrastructuur zullen bijdragen tot het bevorderen van overstappen en verbindingen tussen wegen, spoor en havens, en zo zullen aanzetten tot een algemene verschuiving naar meer milieuvriendelijke vormen van vervoer voor individuele personen, passagiers en goederen; 48. meent dat carpoolen en autodelen een belangrijke bron zijn voor de duurzame ontwikkeling van verbindingen, onder meer in de ultraperifere, berg- en plattelandsgebieden; verzoekt de Commissie, de lidstaten en de plaatselijke autoriteiten om de ontwikkeling van deeleconomiemodellen in dit gebied te bevorderen; 49. vraagt dat de Commissie zich buigt over de introductie van lage-emissiezones in een aantal lidstaten en dat zij nagaat of er gemeenschappelijke criteria/regels voor de introductie en werking van deze zones kunnen worden opgesteld; 50. stelt vast dat intelligente vervoerssystemen (ITS) zoals coöperatieve intelligente vervoerssystemen (C‑ITS) en innovaties zoals de elektrische snelweg (elektrische trucks met trolleytechnologie) en platooning een belangrijke rol kunnen spelen om de efficiëntie, de veiligheid en de milieuprestatie van het vervoersysteem te verbeteren; roept de Commissie dan ook op om de ontwikkeling en het gebruik van ITS te stimuleren en innovaties te bevorderen; 51. stelt vast dat het aantal leegritten in het wegvervoer hoog blijft, wat negatieve gevolgen heeft voor het milieu; herinnert eraan dat in 2012 bijna een kwart (23,2 %) van alle voertuigkilometers van zware vrachtvoertuigen betrekking had op een leeg voertuig en dat het hoge aantal leegritten het gevolg is van de huidige restricties op cabotageverrichtingen die vervoerders verhinderen om meer vracht te laden en zo milieu-efficiënter te zijn; onderstreept dan ook dat het openstellen van de markt positieve gevolgen zal hebben voor de milieu-efficiëntie van het wegvervoer; 52. dringt er bij de Commissie en de lidstaten op aan om met het oog op het koolstofvrij maken van de wegvervoersector, sneller werk te maken van de overgang van traditionele voertuigen met fossiele brandstoffen naar duurzame, elektrisch aangedreven voertuigen, zoals waterstofauto's; 53. spoort de Commissie aan haar handleiding inzake de externe kosten van transport bij te werken, met inbegrip van de nieuwe gegevens over emissies onder reële rijomstandigheden, alsook de economische en sociale schade van klimaatverandering; 54. benadrukt dat de doelstellingen die zijn vastgelegd voor de transitie naar alternatieve en hernieuwbare energieën voor wegvervoer verwezenlijkt moeten worden door toepassing van een bepaalde energiemix en van de reeds bestaande mogelijkheden tot energiebesparing; wijst erop dat voor deze transitie bijbehorende stimulerende maatregelen nodig zijn en dat de reductiedoelstellingen geformuleerd moeten worden op een technologieneutrale wijze; 55. merkt op dat om de transitie gemakkelijker te doen verlopen, gebruik kan worden gemaakt van alternatieve brandstoffen, met inbegrip van, maar niet beperkt tot gecomprimeerd aardgas, vloeibaar aardgas en biobrandstoffen van de tweede generatie; o o o 56. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Het Europees Parlement, – gezien de Verklaring van Nairobi van de intergouvernementele autoriteit voor de ontwikkeling van Oost-Afrika (IGAD) van 25 maart 2017 over duurzame oplossingen voor Somalische vluchtelingen en de herintegratie van personen die terugkeren naar Somalië, – gezien de Verklaring van New York van de VN voor vluchtelingen en migranten, die op 19 september 2016 werd aangenomen, – gezien het gezamenlijk communiqué van de ministeriële driepartijencommissie voor de vrijwillige repatriëring van Somalische vluchtelingen uit Kenia van 25 juni 2016, – gezien het resultaat van de EU-top van Valletta over migratie van 11 en 12 november 2015, – gezien de verklaring van de ministeriële conferentie van het proces van Khartoem (het initiatief betreffende de migratieroute van de Hoorn van Afrika naar de EU), die op 28 november 2014 in Rome werd gegeven, – gezien de driepartijenovereenkomst over vrijwillige repatriëringen, die op 10 november 2013 door de regeringen van Somalië en Kenia en de UNHCR werd ondertekend, – gezien het besluit van het hooggerechtshof van Kenia van 9 februari 2017 tegen de sluiting van het vluchtelingenkamp Dadaab, – gezien het besluit van de Keniaanse regering om beroep aan te tekenen tegen het besluit van het hooggerechtshof van 9 februari 2017, – gezien de verklaring van de woordvoerder van de vicevoorzitter van de Commissie/hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid Federica Mogherini, EU-commissaris voor Internationale Samenwerking en Ontwikkeling Neven Mimica en EU-commissaris voor Humanitaire Hulp Christos Stylianides over het besluit van de Keniaanse regering van 20 mei 2016 om de vluchtelingenkampen van Dadaab te sluiten, – gezien het EU-noodtrustfonds voor Afrika, – gezien het mondiaal pact van de VN inzake gedeelde verantwoordelijkheid voor vluchtelingen, – gezien het 11e nationaal indicatief programma van het Europees Ontwikkelingsfonds (EOF) voor Somalië en Oost-Afrika, – gezien artikel 123, leden 2 en 4, van zijn Reglement, A. overwegende dat de Hoorn van Afrika, met bijna 250 miljoen inwoners en een snel groeiende bevolking, het grootste aantal intern ontheemde personen en vluchtelingen van Afrika en wereldwijd herbergt; overwegende dat de regio gebukt gaat onder problemen in verband met irreguliere migratie, gedwongen ontheemding, mensenhandel en -smokkel, terrorisme en gewelddadige conflicten; B. overwegende dat de uitdagingen talrijke oorzaken hebben die variëren naargelang van de lokale context, maar alle hun oorsprong vinden in slecht bestuur, een gebrek aan sociaal-economische mogelijkheden, diepe armoede, instabiliteit en klimaatverandering; C. overwegende dat het vluchtelingencomplex Dadaab in 1991 is opgetrokken als tijdelijke opvanglocatie voor personen die een onderkomen zoeken omdat zij op de vlucht zijn voor vervolging, geweld en instabiliteit in de Oost-Afrikaanse regio, met name personen die op de vlucht zijn voor de burgeroorlog in Somalië; overwegende dat het complex momenteel vijf subkampen omvat waar verschillende bevolkingsgroepen wonen en waarvan de kampen Hagadera, Dagahaley en Ifo het oudst en dichtstbevolkt zijn, en dat het complex in totaal een oppervlakte van 50 km 2 beslaat; D. overwegende dat Dadaab, dat bedoeld was voor de opvang van ongeveer 90 000 personen, volgens ramingen van de VN momenteel een bevolking heeft van ongeveer 260 000 personen, waarvan 95 % afkomstig is uit Somalië en 60 % jonger is dan 18 jaar; overwegende dat in mei 2016 het Keniaanse departement voor vluchtelingenzaken, dat belast was met de registratie van vluchtelingen, werd opgeheven, als gevolg waarvan tienduizenden personen niet geregistreerd zijn en het werkelijke aantal vluchtelingen dus nog veel hoger kan liggen; E. overwegende dat vluchtelingen in het kamp, en met name vrouwen en kinderen, gevaar lopen het slachtoffer te worden van geweld; F. overwegende dat Somalië al meer dan twee decennia gekenmerkt wordt door ernstige instabiliteit en een gebrek aan overheidsstructuren, en dat de gevolgen daarvan nog verergeren door steeds opnieuw optredende natuurrampen, die te wijten zijn aan de klimaatverandering; overwegende dat deze problemen de veerkracht en de responscapaciteit van de kwetsbaarste gemeenschappen van Somalië aantasten en een belangrijke oorzaak zijn geworden van de binnenlandse ontheemding in Somalië en de vluchtelingenstromen naar de buurlanden; G. overwegende dat de vluchtelingencrisis in Somalië al drie decennia voortduurt en daarmee een van de langst voortslepende crises in de wereld is, en dat nu al de derde generatie vluchtelingen geboren wordt in ballingschap; overwegende dat bijna één miljoen Somaliërs als ontheemden in de regio leven, en dat er in Somalië zelf ook nog eens 1,1 ontheemden leven; H. overwegende dat Somalië in de top vijf staat van de wereldranglijst van landen waar de afgelopen 15 jaar de meeste vluchtelingen vandaan zijn gekomen, en dat het aantal geregistreerde vluchtelingen momenteel op 1,1 miljoen ligt, van wie 80 % wordt opgevangen in de Hoorn van Afrika en Jemen; overwegende dat de Somalische autoriteiten herhaaldelijk hebben aangegeven bereid te zijn de eigen onderdanen op te vangen; overwegende dat Kenia momenteel ongeveer 500 000 vluchtelingen opvangt, en dat dit aantal blijft stijgen vanwege de toenemende onzekerheid in de regio, met name in Zuid-Sudan; I. overwegende dat de veiligheidssituatie in Somalië slecht en onvoorspelbaar blijft en dat de aanvallen door al-Shabaab en andere gewapende en terroristische groepen voortduren; overwegende dat president Mohamed Abdullahi "Farmajo" Mohamed Somalië op 6 april 2017 tot oorlogszone heeft verklaard en dat hij amnestie heeft aangeboden aan leden van de islamistische militante groep al-Shabaab, inclusief opleiding, werk en onderwijs, als zij binnen 60 dagen hun wapens zouden neerleggen; J. overwegende dat heel Oost-Afrika wordt geteisterd door enorme droogte en dat er hongersnood heerst in delen van Zuid-Sudan, waarvan maar liefst één miljoen mensen het slachtoffer dreigen te worden; overwegende dat er een pre-hongersnoodalarm is afgekondigd voor Somalië, dat getroffen wordt door de derde hongersnood in 25 jaar, en dat de overheid aangeeft dat 6,2 miljoen personen dringend voedselhulp nodig hebben; overwegende dat de Keniaanse president, Uhuru Kenyatta, de droogte in zijn land tot nationale ramp heeft uitgeroepen, aangezien 2,7 miljoen personen ernstig honger lijden; overwegende dat de situatie in Ethiopië, Kenia, Somalië en Jemen naar verwachting nog zal verergeren, met mogelijk wijdverspreide honger als gevolg; K. overwegende dat de Verenigde Naties hebben gemeld dat de droogte in Somalië heeft geleid tot nog meer binnenlandse ontheemding en dat sinds november 2016 meer dan 683 000 personen gedwongen hun thuis hebben moeten verlaten; overwegende dat tijdens de laatste hongersnood in 2011 ongeveer 250 000 personen zijn gestorven; L. overwegende dat de Keniaanse regering op 6 mei 2016 haar besluit bekend heeft gemaakt Dadaab “zo snel mogelijk” te willen sluiten met het oog op de veiligheid en om een einde te maken aan de zich voortslepende vluchtelingensituatie in de regio; overwegende dat de Keniaanse regering evenwel op 30 november 2016 heeft aangekondigd dat het Dadaab-kamp uiterlijk zou worden gesloten in mei 2017; overwegende dat sinds de IGAD-top van 25 maart 2017 alle inspanningen gericht zijn op het belangrijke streefdoel een regionale en duurzame oplossing te vinden voor de Somalische vluchtelingen; M. overwegende dat de internationale gemeenschap, inclusief de EU, haar begrip heeft uitgesproken voor de ongerustheid van de Keniaanse regering en voor haar redenen om het kamp te sluiten, maar er ook op heeft gewezen dat terugkeer van vluchtelingen naar Somalië moet verlopen overeenkomstig de internationale normen, d.w.z. dat deze terugkeer vrijwillig moet zijn en dat er met kennis van zake toe moet worden besloten, en dat terugkeerders toegang moeten hebben tot objectieve, neutrale en relevante informatie, dat de omstandigheden veilig moeten zijn, dat een en ander waardig en op duurzame wijze moet verlopen, en dat terugkeerders zich bewust moeten zijn van de gevolgen van een eventueel besluit om niet vrijwillig terug te keren; N. overwegende dat het Keniaanse hooggerechtshof op 9 februari 2017 heeft uitgesproken, op basis van een verzoekschrift van twee Keniaanse mensenrechtenorganisaties, de Keniaanse Nationale Commissie voor de mensenrechten en Kituo Cha Sheria, dat het bevel van de Keniaanse regering om het vluchtelingenkamp Dadaab te sluiten discriminerend is en neerkomt op een collectieve straf, en dat het buitensporig, arbitrair en disproportioneel is; O. overwegende dat het debat over de sluiting van Dadaab de aandacht heeft gevestigd op de trage tenuitvoerlegging van de driepartijenovereenkomst die de UNHCR en de regeringen van Kenia en Somalië in 2013 hebben ondertekend en die erop gericht was de vrijwillige terugkeer van Somaliërs naar stabiele gebieden in Somalië uit te voeren, een kwestie waarop de Keniaanse regering en andere belanghebbenden openlijk kritiek hebben uitgeoefend; P. overwegende dat sinds de UNHCR in 2014 is gestart met het ondersteunen van de vrijwillige terugkeer van Somalische vluchtelingen, ongeveer 65 000 personen zijn teruggekeerd, maar dat van de situatie in Somalië afhangt in hoeverre de doelstelling om het aantal gevallen van duurzame terugkeer te vergroten gehaald zal worden; Q. overwegende dat de Somalische autoriteiten in Jubaland eind augustus 2016 de repatriëringen naar de regionale hoofdstad, Kismaayo, hebben stopgezet vanwege de grote toestroom van vluchtelingen; overwegende dat volgens de UNHCR bijna 70 % van de terugkerende personen kinderen zijn; R. overwegende dat de sluiting van Dadaab gevolgen zal hebben voor andere buurlanden, zoals Ethiopië, dat momenteel ongeveer 245 000 Somalische vluchtelingen opvangt, omdat er mogelijk sprake zal zijn van een nieuwe toestroom van vluchtelingen; overwegende dat deze situatie laat zien dat de vluchtelingenkwestie, grensbeheer en stabiliteit met elkaar samenhangen en wijst erop dat nauwere regionale samenwerking nodig is om deze kwesties aan te pakken, nog afgezien van het besluit om Dadaab te sluiten; S. overwegende dat voor veel vluchtelingen, met name vluchtelingen uit plattelandsgebieden, een eventuele terugkeer afhangt van de mogelijkheid die zij hebben om hun grond weer op te eisen in een land waar het systeem voor grondbezit te wensen overlaat en onteigeningen gemeengoed zijn; T. overwegende dat de gastgemeenschap in de wijdere omtrek van Dadaab veel menselijkheid, vrijgevigheid en verdraagzaamheid aan de dag heeft gelegd gezien de aanwezigheid van het kamp, maar zich wel geconfronteerd ziet met enorme uitdagingen op het gebied van economie, ontwikkeling en milieu; U. overwegende dat donors hun aandacht hebben moeten verleggen naar andere conflicten en hun uitgaven hebben moeten terugschroeven, doordat de situatie in Dadaab blijft aanslepen, met als gevolg dat vluchtelingen in het kamp tegen problemen aanlopen; V. overwegende dat de klimaatverandering een verwoestend effect heeft op het nomadisch herdersbestaan, waarmee veel mensen in de regio in hun levensonderhoud voorzien, en dat deze groep te maken heeft met toenemende dreigingen ten gevolge van droogte, ziekte, oorlog en slinkende veestapels, naast andere problemen; W. overwegende dat de EU via het Europees Ontwikkelingsfonds (EOF) 286 miljoen EUR heeft toegewezen voor de periode 2014-2020, waarbij zij zich concentreert op de tenuitvoerlegging van het pact en dan met name op staats- en vredesopbouw, voedselzekerheid, weerbaarheid en onderwijs; overwegende dat op 12 november 2015 tijdens de top van Valletta het noodtrustfonds van de EU (EUTF) voor Afrika werd ingesteld, met als doel de onderliggende oorzaken voor destabilisatie, gedwongen ontheemding en irreguliere migratie aan te pakken door weerbaarheid, economische mogelijkheden, gelijke kansen, veiligheid en ontwikkeling te bevorderen; overwegende dat de EU een bijdrage levert aan de verstrekking van eerste levensbehoeften aan vluchtelingen die opgevangen worden in Keniaanse vluchtelingenkampen; X. overwegende dat de EU zich inzet om de missie van de Afrikaanse Unie in Somalië (Amisom) te ondersteunen, via de verstrekking van middelen om veiligheid te bieden en de dreiging die uitgaat van al-Shabaab en andere gewapende oppositiegroepen te verminderen; overwegende dat de Commissie van de Afrikaanse Unie op 23 maart 2017 een overlegvergadering op hoog niveau heeft georganiseerd, waarbij de EU en de VN aanwezig waren, over de toekomst van Amisom en steun voor instellingen in de veiligheidssector en hervormingen in Somalië; overwegende dat de EU op 11 mei 2017 op de Conferentie van Londen over Somalië nieuwe steun voor Somalië heeft aangekondigd ten bedrage van 20 miljoen EUR; Y. overwegende dat na het uitvoeringsdecreet van de Amerikaanse president Trump van 27 januari 2017 ongeveer 3 000 vluchtelingen die in 2017 vanuit Kenia – overwegend uit Dadaab – hervestigd hadden moeten worden in de VS en van wie de meerderheid al grondig gescreend was door functionarissen van de VS en de VN en soms wel tien jaar hadden gewacht op de goedkeuring van hun hervestiging, nu een onzekere toekomst tegemoet gaan; Z. overwegende dat de inspanningen van de EU op het gebied van hervestiging moeten worden opgevoerd tot het niveau van de inspanningen van derde landen als Australië en Canada, teneinde het niveau te halen dat volgens de UNHCR nodig is om een eerlijke verdeling van vluchtelingen in de wereld te waarborgen; AA. overwegende dat in het mondiaal actieplan van Nairobi, dat op 25 maart 2017 werd aangenomen tijdens de top van de IGAD, werd benadrukt dat droogte en gewapende conflicten de voornaamste redenen waren van de ontheemding in de regio; AB. overwegende dat het sturen van een missie naar Kenia ter evaluatie van de verkiezingen heeft geresulteerd in de aanbeveling dat het sturen van een EU-verkiezingswaarnemingsmissie tijdens de algemene verkiezingen in augustus 2017 nuttig en doeltreffend zou zijn; 1. prijst Kenia en de regio rond Dadaab voor de rol die zij hebben gespeeld in de opvang van dit ongekende aantal vluchtelingen gedurende een dermate lange tijd; benadrukt evenwel dat de huidige situatie in de regio zo niet langer kan voortduren en dringt aan op een efficiënte, gecoördineerde respons van de regeringen in de regio en de gehele internationale gemeenschap, inclusief de EU, om een duurzame oplossing te vinden voor de situatie van Somalische vluchtelingen, en dringt tevens aan op inspanningen gericht op het verbeteren van de veiligheid en het realiseren van een sociaal-economische ontwikkeling op lange termijn in deze regio; 2. neemt kennis van de verklaring van Nairobi van de IGAD over duurzame oplossingen voor de Somalische vluchtelingen en de herintegratie van gerepatrieerden in Somalië; is tevreden met de inzet die er is om een integrale regionale aanpak te realiseren en tegelijk de bescherming te handhaven en de zelfredzaamheid in de asielverlenende landen te bevorderen, een en ander met de steun van de internationale gemeenschap en in overeenstemming met het uitgangspunt van internationale gedeelde verantwoordelijkheid, zoals vastgelegd in het alomvattend reactiekader voor vluchtelingen van de Verklaring van New York; 3. betreurt dat de EU-lidstaten een erg kleine rol spelen als het gaat om de hervestiging van vluchtelingen uit Dadaab en verzoekt de EU haar verplichtingen na te komen en mee te werken aan een eerlijke lastenverdeling; 4. wijst erop dat, als de instabiliteit blijft bestaan in de wijdere omtrek, en nu er opnieuw hongersnood dreigt, vluchtelingen niet meer naar huis terug zullen kunnen keren; verzoekt de EU dan ook langetermijnontwikkeling te behouden als haar eerste doelstelling en meer haar best te doen om in de regio een bemiddelende rol te spelen en op die manier de onderliggende economische, politieke, milieu- en veiligheidsproblemen op te lossen die de oorzaak zijn van de diepe armoede, criminele activiteiten, radicalisering en terrorisme die uiteindelijk hebben geleid tot de vluchtelingensituatie; 5. benadrukt dat uiteindelijk een regionale respons nodig is om de 260 000 Somalische vluchtelingen bescherming te kunnen blijven bieden; wijst erop dat voor duurzame herintegratie van terugkeerders een holistische, vanuit de gemeenschap geleide aanpak nodig is, die erop gericht is de opnamecapaciteit te verbeteren en de toegang van terugkeerders, binnenlandse ontheemden en lokale gemeenschappen in Somalië tot diensten te verbeteren; 6. is ingenomen met de goedkeuring van het mondiale en regionale actieplan van Nairobi dat voorziet in een geleidelijke sluiting van de kampen en op grond waarvan vluchtelingen toegang kunnen krijgen tot werk en diensten in hun gastland en zich vrij kunnen verplaatsen; betreurt evenwel het ontbreken van concrete actie met betrekking tot Dadaab; steunt de oprichting van een regionaal fonds voor donors; 7. is van mening dat, gezien de huidige omstandigheden van voortdurende veiligheidsproblemen in Somalië en een een groot risico van hongersnood, terugkeer in elk scenario altijd vrijwillig moet zijn; pleit voor een betere verdeling van de verantwoordelijkheden op het gebied van vluchtelingenopvang en voor het opzetten van aanvullende methoden om vluchtelingen te helpen derde landen, inclusief de EU, binnen te komen; 8. spreekt nogmaals zijn steun uit voor de doelstellingen het EUTF voor Afrika, namelijk het aanpakken van de onderliggende oorzaken van irreguliere migratie en ontheemding in Oost-Afrika; eist dat de lidstaten zich houden aan hun toegezegde bijdragen aan het fonds; verzoekt de Commissie echter de spelers in de regio, zoals de lokale bevolking, de regionale regering en ngo’s, vaker te raadplegen om zich te richten op lokaal geïdentificeerde problemen en behoeften en om een bevorderlijk klimaat in de hand te werken en de capaciteit te vergroten voor de terugkeer van vluchtelingen naar hun eigen land; onderstreept dat Dadaab ongeveer 10 000 banen heeft gegenereerd, voornamelijk op het vlak van humanitaire activiteiten; 9. onderstreept het belang van een mens- en gemeenschapsgerichte aanpak bij de inzet van middelen uit het EUTF om te helpen bij terugkeer uit Dadaab en om ontwikkelings- en weerbaarheidsmaatregelen in de regio te nemen; is er sterk van overtuigd dat het EUTF niet alleen gericht moet zijn op economische ontwikkeling, maar ook op projecten aan de basis in de regio die specifiek bedoeld zijn om de kwaliteit, billijkheid en universele beschikbaarheid van basisdiensten en -opleidingen voor de ontwikkeling van lokale vaardigheden te verbeteren, alsmede om te voorzien in de behoeften van kwetsbare gemeenschappen, inclusief minderheden; 10. is van mening dat het EUTF meer moet focussen op het bevorderen van duurzame ontwikkeling in de regio, door te zorgen voor meer economische en arbeidskansen en door de weerbaarheid te vergroten; vraagt dat deze fondsen worden ingezet voor het bevorderen van duurzame ontwikkeling en voor een verdere uitbreiding van het gebruik van zonne-energie als energiebron, bijvoorbeeld om vers water op te pompen, hetgeen in sommige delen van het Dadaab-kamp een succesvol project is gebleken; 11. wijst erop dat vrouwen en kinderen meer dan 60 % van de totale bevolking van het vluchtelingenkamp vormen en worden beschouwd als de meest kwetsbare en gemarginaliseerde groep binnen het kamp; verzoekt de Keniaanse regering, de regionale instellingen, de internationale hulporganisaties en de internationale gemeenschap, waaronder de EU, een speciale benadering van steunmaatregelen te hanteren waarmee de factoren worden aangepakt die invloed hebben op de kwetsbaarheid van vrouwen en kinderen in het kamp, zoals vervolging op basis van geslacht, geweld tegen vrouwen, seksueel misbruik en seksuele uitbuiting, diepe armoede en uitsluiting; 12. prijst de Somalische autoriteiten voor de vooruitgang die de laatste maanden is geboekt, inclusief met de organisatie van verkiezingen; onderstreept echter dat de veiligheid en de sociaal-economische omstandigheden in veel gebieden in Somalië bijzondere uitdagingen blijven opleveren met betrekking tot grootschalig rendement; verzoekt de EU en haar lidstaten dan ook samen te werken met de Somalische autoriteiten om de inspanningen op te voeren om stabiliteit in het land te realiseren alvorens grootschalige repatriëringen te ondernemen; 13. verzoekt de EU en de internationale partners hun engagement ten aanzien van Somalië na te komen, met name door inspanningen te leveren om voedselzekerheid te realiseren, teneinde de dreigende hongersnood te voorkomen, om veiligheid en een oplossing voor de klachten van gemeenschappen te bevorderen, om het beheer van de overheidsfinanciën te verbeteren en om te helpen bij de voltooiing van de grondwetsherziening, teneinde stabiliteit op lange termijn te realiseren; 14. verzoekt de EU erop toe te zien dat er met herplaatsingsprogramma’s in de regio met name voor wordt gezorgd dat kwetsbare groepen mensen op een verantwoordelijke manier worden herplaatst naar veilige regio’s, en dat de rechten van vluchtelingen worden geëerbiedigd; verzoekt de EU en de internationale partners om te helpen bij de opbouw van infrastructuur in het hele land, zodat terugkerende vluchtelingen veilig en permanent in de Somalische maatschappij kunnen worden gereïntegreerd, zonder dreiging van terroristische elementen als al-Shabaab; 15. onderstreept dat de grenzen tussen Somalië en zijn buurlanden beter moeten worden bewaakt, aangezien die worden gezien als het speelveld voor netwerken die zich bezighouden met de handel en smokkel in mensen, wapens, drugs en andere illegale goederen, waarmee dus criminele en terroristische activiteiten gefinancierd worden; verwacht dat de opleidingsmissie van de EU in Somalië nauw samenwerkt met Amisom en de Somalische autoriteiten door optimale werkmethoden op het vlak van grensbeheer uit te wisselen en zo handelaars en smokkelaars aan te kunnen houden; 16. erkent het feit dat er geen ontwikkeling kan zijn zonder een verbetering van de veiligheid in de regio; onderstreept evenwel nadrukkelijk het feit dat fondsen uit EOF- en ODA-bronnen moeten worden aangewend voor economische, menselijke en sociale ontwikkeling in de regio, met bijzondere aandacht voor de ontwikkelingsuitdagingen die zijn aangeduid in het besluit inzake het EUTF; herinnert eraan dat EOF- en ODA-middelen uitsluitend mogen worden gebruikt voor ontwikkelingsdoelstellingen die de diepere oorzaken van migratie aanpakken; 17. wijst erop dat de weerbaarheid moet worden vergroot en de ontwikkeling moet worden bevorderd van de getroffen gastgemeenschappen in de Keniaanse Dadaab-regio, waarbij erop moet worden toegezien dat de geleidelijke afbouw van Dadaab en de in de stad verleende overheidsdiensten geen negatieve gevolgen heeft voor de bestaansmiddelen, met aandacht voor de economische schok die dit kan teweegbrengen voor de bevolking; onderstreept het feit dat de in Dadaab opgevangen bevolking grote ecologische druk heeft veroorzaakt op de regio, met gevolgen voor de toegang van de lokale bevolking tot natuurlijke hulpbronnen; onderstreept dat deze kwestie gezamenlijk moet worden aangepakt door de Keniaanse regering en door middel van het nationaal indicatief programma van de EU voor Kenia; verwacht dat de Keniaanse regering en de EU de specifieke behoeften van deze kwetsbare regio erkennen; 18. betreurt het besluit van de Amerikaanse regering om haar bijdrage aan de VN-agentschappen met 640 miljoen USD te verlagen; spreekt zijn bezorgdheid uit over de directe impact die dit besluit zal hebben op de regio; houdt vol dat de vrijwillige bijdragen van de EU aan de fondsen en agentschappen van de VN, die de helft van hun totale begroting vormen, cruciaal zijn om de vrede en veiligheid op de wereld te bewaren; 19. benadrukt dat de verlaging van de begroting van VN-agentschappen als de UNHCR, die bescherming, onderdak en humanitaire hulp verlenen in moeilijke en complexe omstandigheden, alleen zal leiden tot meer veiligheidsproblemen in de regio; 20. merkt diep bezorgd de ernstige effecten op van de klimaatverandering op de regio, die de EU, haar lidstaten en de internationale gemeenschap als geheel er nog eens extra aan herinneren dat de bepalingen van de overeenkomst van Parijs ten uitvoer moeten worden gelegd, en merkt op dat deze acties een direct effect hebben op oorlog en honger in de regio; 21. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de vicevoorzitter van de Commissie/hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid, de regeringen en parlementen van de lidstaten, de regering van Kenia, de gouverneur van de regio Garissa, de voorzitter van het Keniaanse parlement, de regering van Somalië, de voorzitter van het Somalische parlement, de IGAD, de regeringen van de IGAD-lidstaten, de secretaris-generaal van de VN en de Hoge Commissaris van de VN voor de vluchtelingen. Het Europees Parlement, – gezien Besluit (EU) 2015/1523 van de Raad van 14 september 2015 tot vaststelling van voorlopige maatregelen op het gebied van internationale bescherming ten gunste van Italië en van Griekenland (1) , – gezien Besluit (EU) 2015/1601 van de Raad van 22 september 2015 tot vaststelling van voorlopige maatregelen op het gebied van internationale bescherming ten gunste van Italië en Griekenland (2) , – gezien Besluit (EU) 2016/1754 van de Raad van 29 september 2016 tot wijziging van Besluit (EU) 2015/1601 tot vaststelling van voorlopige maatregelen op het gebied van internationale bescherming ten gunste van Italië en Griekenland (3) , – gezien zijn standpunt van 9 september 2015 over het voorstel voor een besluit van de Raad tot vaststelling van voorlopige maatregelen op het gebied van internationale bescherming ten gunste van Italië en Griekenland (4) , – gezien zijn standpun van 17 september 2015 over het voorstel voor een besluit van de Raad tot vaststelling van voorlopige maatregelen op het gebied van internationale bescherming ten gunste van Italië, Griekenland en Hongarije (5) , – gezien zijn standpun van 15 september 2016 over het voorstel voor een besluit van de Raad tot wijziging van Besluit (EU) 2015/1601 van de Raad van 22 september 2015 tot vaststelling van voorlopige maatregelen op het gebied van internationale bescherming ten gunste van Italië en Griekenland (6) , – gezien de elf verslagen van de Commissie over herplaatsing en hervestiging, – gezien de verklaringen van de Raad en de Commissie van 16 mei 2017 over herplaatsing doen slagen, – gezien de voor de Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken uitgevoerde studie getiteld "Implementation of the 2015 Council Decisions establishing provisional measures in the area of international protection for the benefit of Italy and of Greece", gepubliceerd in maart 2017, – gezien artikel 123, lid 2, van zijn Reglement, A. overwegende dat het Parlement in de raadplegingsprocedure overeenkomstig artikel 78, lid 3, VWEU zijn standpunt ter ondersteuning van de herplaatsingsbesluiten met grote meerderheid heeft goedgekeurd; B. overwegende dat de besluiten inzake herplaatsing zijn vastgesteld als urgente maatregel van solidariteit, gezien het ontbreken van een Europees asielsysteem op basis van gedeelde verantwoordelijkheid, dat nog steeds op zich laat wachten; C. overwegende dat de lidstaten zich ertoe hebben verbonden 160 000 asielzoekers uit Italië en Griekenland te herplaatsen; overwegende dat krachtens Besluit (EU) 2016/1754 van de Raad 54 000 van deze plaatsen kunnen worden gebruikt voor de toelating van Syrische vluchtelingen uit Turkije; D. overwegende dat het Verenigd Koninkrijk ervoor heeft gekozen zich niet bij dit mechanisme aan te sluiten, terwijl Ierland dat wel heeft gedaan; overwegende dat Denemarken heeft besloten niet op vrijwillige basis mee te doen, terwijl drie geassocieerde landen dit wel doen; E. overwegende dat er op 27 april 2017 slechts 17 903 asielzoekers waren herplaatst, waaronder 12 490 uit Griekenland en 5 413 uit Italië; overwegende dat dit neerkomt op slechts 11 % van het toegezegde totaal; F. overwegende dat het aantal in Italië en Griekenland aanwezige personen dat voor herplaatsing in aanmerking komt, momenteel beneden het aantal ligt dat in de Raadsbesluiten is voorzien; overwegende dat er tot dusver 26 997 in aanmerking komende aanvragers in Griekenland zijn geregistreerd, terwijl de lidstaten formeel 19 603 herplaatsingen hebben toegezegd; overwegende dat er tot dusver 8 000 in aanmerking komende aanvragers in Italië zijn geregistreerd, terwijl de lidstaten formeel 10 659 herplaatsingen hebben toegezegd; overwegende dat het aantal toegezegde plaatsen algemeen gezien aanzienlijk hoger ligt dan het aantal personen dat daadwerkelijk herplaatst wordt; G. overwegende dat alleen asielzoekers die reeds vóór 20 maart 2016 in Griekenland aanwezig waren in de praktijk beschouwd worden als voor in herplaatsing in aanmerking komend; overwegende dat de herplaatsingsbesluiten een dergelijke deadline voor herplaatsbaarheid niet bevatten en evenmin in die zin gewijzigd zijn; H. overwegende dat alleen asielzoekers met een nationaliteit waarvoor het gemiddelde erkenningscijfer volgens de meest recente kwartaalcijfers van Eurostat op 75 % of hoger ligt, in aanmerking komen voor herplaatsing; overwegende dat Irakezen niet langer in aanmerking komen voor herplaatsing, daar hun gemiddelde erkenningspercentage naar minder dan 75 % is gezakt; overwegende dat het Europees Parlement er in zijn standpun van 15 september 2016 over het voorstel voor een besluit van de Commissie tot wijziging van Besluit (EU) 2015/1601 van de Raad op aandrong dat Afghanen eveneens in aanmerking zouden moeten komen voor herplaatsing; overwegende dat Afghanen de op een na grootste groep asielzoekers vormden die de Unie in 2016 moest opvangen; overwegende dat 56,7 % van hen asiel kreeg; overwegende dat verreweg de meeste Afghanen in Griekenland aankomen; overwegende dat veel van hen niet-begeleide minderjarigen zijn; I. overwegende dat er nog steeds 62 300 asielzoekers en migranten in Griekenland zijn; J. overwegende dat in Italië in 2016 een nieuw record werd gevestigd wat aankomsten betrof, met 181 436 personen (18 % meer dan in 2015), waarvan 14 % niet-begeleide minderjarigen waren; overwegende dat er in 2016 20 700 voor herplaatsing in aanmerking komende Eritreërs zijn gearriveerd, maar dat Italië tot dusver slechts ca. een kwart van hen voor herplaatsing heeft geregistreerd; K. overwegende dat het beperkte aantal asielzoekers dat naar andere lidstaten werd herplaatst, in 2016 in Italië aanzienlijk lager lag dan het aantal asielzoekers dat door lidstaten in het kader van de Dublin-verordening naar Italië werd overgebracht; L. overwegende dat de Commissie in haar achtste verslag over herplaatsing en hervestiging – en daarna in de vervolgverslagen – een maandelijks streefcijfer voor herplaatsing van 3 000 asielzoekers uit Griekenland en 1 500 uit Italië (per 1 april 2017) heeft vastgesteld, teneinde de herplaatsing binnen het tijdschema van de Raadsbesluiten op doeltreffende en soepele wijze te faciliteren en te bespoedigen; M. overwegende dat de Europese Raad op zijn vergadering van 15 december 2016 steun heeft verleend aan het gezamenlijke actieplan voor de tenuitvoerlegging van de verklaring EU-Turkije, dat ook het herplaatsingsstreefcijfer voor Griekenland omvatte; overwegende dat de Europese Raad bovendien opnieuw heeft opgeroepen tot nog grotere inspanningen om de herplaatsing te bespoedigen, met name voor niet-begeleide minderjarigen; N. overwegende dat de voorwaarden en de operationele infrastructuur voor het doen slagen van herplaatsing aanwezig zijn; O. overwegende dat er weliswaar sprake is van enige vooruitgang, maar dat slechts twee lidstaten, namelijk Finland en Malta, volledig op schema liggen wat het nakomen van hun herplaatsingsverplichtingen betreft; overwegende dat de meeste lidstaten nog steeds ver achterblijven; overwegende dat vier lidstaten op een uiterst beperkt niveau herplaatsen; overwegende dat twee lidstaten nog steeds helemaal niet meedoen; P. overwegende dat alleen Finland systematisch niet-begeleide minderjarigen opneemt; overwegende dat er in Italië ca. 5 000 plaatsen voor hun herplaatsing nodig zijn, terwijl er tot dusver slechts één enkele niet-begeleide minderjarige herplaatst is; overwegende dat er in Griekenland per 12 april 2017 nog 163 plaatsen nodig waren; Q. overwegende dat sommige lidstaten een uiterst restrictieve en discriminerende voorkeur hanteren, zoals toekenning van herplaatsing uitsluitend aan alleenstaande moeders of uitsluiting van aanvragers met een bepaalde nationaliteit, zoals Eritreërs, en zeer uitvoerige veiligheidscontroles verrichten; overwegende dat er per 7 mei 2017 in Griekenland 961 personen door lidstaten waren afgewezen voor herplaatsing; R. overwegende dat Besluit (EU) 2015/1523 van de Raad duidelijk bepaalt dat herplaatsingsmaatregelen de lidstaten niet ontslaan van de plicht om de bepalingen van Verordening (EU) nr. 604/2013 (Dublin) met betrekking tot gezinshereniging, bijzondere bescherming van niet-begeleide minderjarigen alsmede de discretionaire bepaling op humanitaire gronden volledig toe te passen; 1. erkent dat er weliswaar een zekere vooruitgang is geboekt, maar spreekt zijn teleurstelling uit over het feit dat de lidstaten hun toezeggingen van solidariteit en gedeelde verantwoordelijkheid niet nakomen; 2. is ingenomen met de invoering van een geautomatiseerd systeem voor het koppelen van voorkeuren door het Europees Ondersteuningsbureau voor asielzaken; verzoekt de lidstaten geen willekeur te laten heersen als het gaat om het inwilligen van een herplaatsingsverzoek; dringt er bij de lidstaten op aan afwijzingen uitsluitend te baseren op de specifieke gronden die in de Raadsbesluiten inzake herplaatsing zijn neergelegd; 3. dringt er bij de lidstaten op aan hun verplichtingen krachtens de Raadsbesluiten na te komen en systematisch asielzoekers uit Griekenland en Italië te herplaatsen, met inbegrip van degenen die na 20 maart 2016 zijn gearriveerd, totdat alle in aanmerking komende personen op doeltreffende en soepele wijze zijn herplaatst, binnen het tijdschema van de Raadsbesluiten; roept de lidstaten op zich te verplichten tot een stabiel maandelijks aantal herplaatsingen en deze ook uit te voeren; 4. roep de lidstaten op voorrang te verlenen aan de herplaatsing van niet-begeleide minderjarigen en andere kwetsbare aanvragers; 5. acht het een goede zaak dat de Commissie in haar tiende verslag over herplaatsing en hervestiging van 2 maart 2017 heeft aangekondigd dat zij niet zal aarzelen om gebruik te maken van haar bevoegdheden krachtens de Verdragen indien lidstaten het aantal herplaatsingen niet snel opvoeren; concludeert dat dit ook inbreukprocedures zou omvatten; 6. onderstreept dat de wettelijke verplichtingen van lidstaten niet na 26 september 2017 ophouden en dat zij ook na deze datum alle in aanmerking komende aanvragers die tot dan toe zijn aangekomen, moeten herplaatsen; 7. vestigt de aandacht op het feit dat de Raad zich zelf tot het streefcijfer van 160 000 herplaatsingen heeft verbonden; merkt op dat het aantal voor herplaatsing in aanmerking komende personen afwijkt van dit getal; verzoekt de Commissie voor te stellen de herplaatsingsmaatregelen te verlengen totdat de herschikte Dublin-verordening overeenkomstig haar voorstel van 4 mei 2016 ( COM(2016)0270 ) is goedgekeurd; 8. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Het Europees Parlement, – gezien zijn eerdere resoluties over Rusland, – gezien het Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden, – gezien het Internationaal Verdrag inzake burgerrechten en politieke rechten, – gezien het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de protocollen daarbij, – gezien de grondwet van de Russische Federatie, met name hoofdstuk 2 over de rechten en vrijheden van de mens en de burger, – gezien de richtsnoeren van de Europese Raad van 24 juni 2013 voor de bevordering en de bescherming van het genot van alle mensenrechten door lesbiennes, homoseksuelen, biseksuelen, transgenders en interseksuelen (LGBTI), – gezien de conclusies van de Raad over LGBTI-gelijkheid van 16 juni 2016, – gezien de richtsnoeren van de Europese Unie inzake mensenrechten, inzake foltering en mishandeling en inzake verdedigers van de mensenrechten, – gezien zijn resolutie van 4 februari 2014 over de EU-routekaart tegen homofobie en discriminatie wegens seksuele gerichtheid of genderidentiteit (1) , – gezien de verklaring van mensenrechtendeskundigen van de VN van 13 april 2017 over de mishandeling en gevangenneming van homoseksuele mannen in Tsjetsjenië, – gezien het EU-actieplan inzake mensenrechten en democratie 2015-2019, – gezien zijn resolutie van 14 december 2016 over het jaarverslag over mensenrechten en democratie in de wereld en het beleid van de Europese Unie ter zake 2015 (2) , – gezien de verklaring van de woordvoerder van Federica Mogherini, vicevoorzitter van de Commissie/hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid, van 6 april 2017 over de schendingen van de mensenrechten van homoseksuele mannen in Tsjetsjenië, – gezien de plaatselijke verklaring van de EU van 19 april 2017 over de schendingen van de mensenrechten van homoseksuele mannen in Tsjetsjenië, – gezien de verklaring van de EU in de Permanente Raad van de OVSE van 27 april 2017 over de aanhoudende berichten over het arresteren en vermoorden van homoseksuele mannen door de Tsjetsjeense regering, – gezien de verklaring van de woordvoerder van het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken van 7 april 2017, – gezien de verklaring van de directeur van het OVSE-Bureau voor Democratische Instellingen en Mensenrechten (ODIHR) van 13 april 2017, – gezien de gezamenlijke persconferentie in Moskou op 24 april 2017 van de vicevoorzitter van de Commissie/hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid Federica Mogherini en de Russische minister van Buitenlandse zaken Sergej Lavrov, – gezien artikel 128, lid 5, en artikel 123, lid 4, van zijn Reglement, A. overwegende dat de onafhankelijke Russische krant Novaja Gazeta op 1 april 2017 berichtte dat in de autonome Republiek Tsjetsjenië, in de Russische Federatie, meer dan honderd mannen – homoseksuelen en mannen over wie de overtuiging of perceptie bestaat dat ze homoseksueel zijn – werden ontvoerd en vastgehouden in het kader van een gecoördineerde campagne die naar verluidt op rechtstreeks bevel van de Tsjetsjeense president, Ramzan Kadyrov, was opgezet door de autoriteiten en veiligheidstroepen van de republiek; B. overwegende dat de ontvoerde mannen volgens de Novaja Gazeta werden mishandeld, gefolterd en gedwongen namen te noemen van andere LGBTI's; overwegende dat er tevens berichten kwamen dat ten minste drie mannen zijn gedood, waarvan twee zijn overleden aan de gevolgen van hun behandeling in gevangenschap en één het slachtoffer was van een zogenaamde "eermoord" door zijn familie; C. overwegende dat Human Rights Watch en de International Crisis Group (internationale crisisgroep) de oorspronkelijke berichten los van elkaar hebben bevestigd en dat beide organisaties bronnen ter plaatse aanhalen die bevestigen dat de politie en de veiligheidstroepen doelgericht mannen hebben aangehouden die voor homoseksueel werden aangezien; D. overwegende dat de autoriteiten in Tsjetsjenië deze beweringen naar verluidt van de hand wijzen en zich onwillig tonen om een onderzoek en vervolging in te stellen; E. overwegende dat de meeste slachtoffers geen aangifte doen uit angst voor represailles van de lokale autoriteiten; overwegende dat homo's en lesbiennes en vermeende homo's of lesbiennes zich in een bijzonder kwetsbare positie bevinden door de sterke homofobie in de samenleving en het risico lopen het slachtoffer te worden van eermoord door hun familie; F. overwegende dat er in de noordelijke Kaukasus, na jaren van bedreigingen en repressie en een dramatische verslechtering van de mensenrechtensituatie in de regio, vrijwel geen onafhankelijke journalisten of mensenrechtenactivisten in staat zijn te werken; overwegende dat journalisten van de Novaja Gazeta die dit politieoptreden aan het licht hebben gebracht doodsbedreigingen zouden hebben gekregen vanwege hun verslaggeving; overwegende dat de Tsjetsjeense autoriteiten al deze beschuldigingen ontkennen en eisen dat journalisten de namen van de geïnterviewde slachtoffers bekendmaken; G. overwegende dat de politie in Sint-Petersburg en Moskou LGBTI-activisten heeft aangehouden die aandacht vroegen voor de vervolging van homoseksuele mannen in Tsjetsjenië en eisten dat hiernaar een onderzoek zou worden ingesteld; H. overwegende dat de Russische Federatie partij is bij verscheidene internationale mensenrechtenverdragen en, als lid van de Raad van Europa, ook bij het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens, en dus de plicht heeft de veiligheid te waarborgen van iedereen die mogelijk gevaar loopt, onder andere wegens zijn seksuele gerichtheid; overwegende dat Rusland de verplichting en de middelen heeft om de misdaden van de Tsjetsjeense autoriteiten te onderzoeken; overwegende dat homoseksualiteit in de Russische Federatie in 1993 uit het strafrecht is gehaald; I. overwegende dat president Poetin de Russische mensenrechtenombudsman, Tatjana Moskalkova, heeft opgedragen een werkgroep op te richten om de beschuldigingen te onderzoeken; J. overwegende dat LGBTI's worden beschermd krachtens de bestaande internationale mensenrechtenwetgeving en Russische nationale wetgeving; overwegende dat er echter vaak specifieke maatregelen nodig zijn opdat LGBTI's hun mensenrechten ten volle kunnen uitoefenen, aangezien seksuele gerichtheid en genderidentiteit extra risico's met zich mee kunnen brengen op het gebied van discriminatie, pesterijen en vervolging, op school, op het werk en in de bredere maatschappij, maar ook binnen families; overwegende dat het de taak en de verantwoordelijkheid van politie, justitie en autoriteiten is om deze vormen van discriminatie te bestrijden en negatieve maatschappelijke attitudes tegen te gaan; K. overwegende dat de LGBTI-richtsnoeren van de Raad van de EU aan EU-delegaties en ambassades van de lidstaten een proactieve houding voorschrijven inzake de bevordering van de rechten van LGBTI's; overwegende dat de bestrijding van LGBTI-foob geweld en de ondersteuning van verdedigers van de mensenrechten van LGBTI's in deze richtsnoeren als prioriteitsgebieden zijn aangemerkt; L. overwegende dat Rusland op 7 maart 2017 wetgeving heeft aangenomen waardoor huiselijk geweld niet langer strafbaar wordt gesteld en "aanranding binnen het gezin" niet langer een misdrijf, maar slechts een bestuursrechtelijke overtreding is, met lichtere straffen voor de daders; overwegende dat het Europees Parlement over deze kwestie heeft gedebatteerd tijdens de vergaderperiode van 13 t/m 16 maart 2017 in Straatsburg; 1. toont zich diep verontrust over de berichten van willekeurige gevangenneming en foltering van mannen die voor homoseksueel worden aangezien in de Republiek Tsjetsjenië in de Russische Federatie; roept de autoriteiten op deze campagne van vervolging te staken, al wie illegaal opgesloten zit onmiddellijk vrij te laten, juridische en fysieke bescherming te bieden aan slachtoffers en aan de mensenrechtenactivisten en journalisten die zich met deze kwestie hebben beziggehouden, en internationale mensenrechtenorganisaties toe te staan een geloofwaardig onderzoek te verrichten naar de vermeende misdrijven; 2. veroordeelt alle verklaringen van de Tsjetsjeense autoriteiten waarin geweld jegens LGBTI's wordt vergoelijkt en aangewakkerd, met inbegrip van de verklaring van de woordvoerder van de Tsjetsjeense regering waarin het bestaan van homoseksuelen in Tsjetsjenië werd ontkend en de verslaggeving werd afgedaan als "leugens en totale desinformatie"; betreurt de onwil van plaatselijke autoriteiten om een onderzoek en vervolging in te stellen met betrekking tot deze ernstige schendingen waarbij men het specifiek gemunt heeft op individuen op basis van hun seksuele gerichtheid, en herinnert de autoriteiten eraan dat het recht op vrijheid van vergadering, vereniging en meningsuiting een universeel recht is en voor iedereen geldt; dringt erop aan dat al wie nog steeds illegaal wordt vastgehouden onmiddellijk wordt vrijgelaten; vraagt de Russische autoriteiten in te staan voor de juridische en fysieke bescherming van de slachtoffers, alsook van de mensenrechtenactivisten en journalisten die aan deze zaak hebben gewerkt; 3. neemt er nota van dat president Poetin het Russische ministerie van Binnenlandse Zaken en de federale aanklager heeft opgedragen de gebeurtenissen in Tsjetsjenië te onderzoeken, en vraagt de Commissie, de lidstaten en de Raad van Europa de Russische autoriteiten bij dit onderzoek materiële steun en advies te bieden; 4. vraagt de Tsjetsjeense en Russische autoriteiten hun eigen nationale wetgeving in acht te nemen, hun internationale verplichtingen na te komen, de rechtsstaat en de universele mensenrechtennormen te handhaven en gelijkheid en non-discriminatie te bevorderen, ook ten aanzien van LGBTI's, en verzoekt ondersteunende maatregelen te nemen zoals bewustmakingscampagnes ter bevordering van een cultuur van tolerantie, respect en inclusie op basis van gelijkheid en non-discriminatie; dringt aan op onmiddellijke maatregelen ter bescherming van personen die kwetsbaar zijn als potentiële slachtoffers en op de volledige rehabilitatie van slachtoffers van foltering; 5. betreurt de wijdverbreide mensenrechtenschendingen en het klimaat van straffeloosheid dat deze daden mogelijk heeft gemaakt, en dringt erop aan dat er in samenwerking met het maatschappelijk middenveld juridische en andere maatregelen worden getroffen om dergelijk geweld te voorkomen en hier toezicht op te houden, en de daders daadwerkelijk te vervolgen; onderstreept dat Rusland en de Russische regering de uiteindelijke verantwoordelijkheid hebben om deze daden te onderzoeken, de daders te berechten en alle Russische burgers te beschermen tegen wederrechtelijke mishandeling; 6. vraagt dringend om een onmiddellijk, onafhankelijk, objectief en grondig onderzoek naar de gevangennemingen, folteringen en moorden, zodat de bedenkers en uitvoerders van deze misdaden voor het gerecht kunnen worden gebracht en er een einde wordt gemaakt aan de straffeloosheid; is in dit verband verheugd dat er een werkgroep onder leiding van de Russische mensenrechtenombudsman is opgericht die de zaak onderzoekt; verzoekt de Russische autoriteiten het bureau van de procureur-generaal de opdracht te geven de slachtoffers en getuigen van de antihomozuivering in Tsjetsjenië en hun familieleden daadwerkelijke anonimiteit en andere vormen van bescherming te bieden, zodat ze kunnen meewerken aan het onderzoek; verzoekt de EU-delegatie en de ambassades en consulaten van de lidstaten in Rusland om het onderzoek actief te volgen, en vraagt dat er nog meer inspanningen worden gedaan om slachtoffers, LGBTI's, journalisten en mensenrechtenactivisten die momenteel gevaar lopen de hand te reiken; 7. vraagt de Commissie samen te werken met internationale mensenrechtenorganisaties en het Russische maatschappelijk middenveld, hulp te bieden aan degenen die Tsjetsjenië zijn ontvlucht en deze campagne van geweld onder de aandacht te brengen; vraagt de lidstaten bovendien de asielprocedures voor deze slachtoffers, journalisten en mensenrechtenverdedigers te vergemakkelijken, in overeenstemming met het Europees en internationaal recht; 8. toont zich verheugd en erkentelijk ten aanzien van de inspanningen van vele hoofden van EU-delegaties en hun personeel, en van ambassadeurs van de lidstaten en hun personeel, om verdedigers van de mensenrechten van LGBTI's te ondersteunen en te pleiten voor non-discriminatie en gelijke rechten; verzoekt de hoofden van EU-delegaties en ander personeel van de Europese Dienst voor extern optreden (EDEO) overleg te plegen met het Parlement en betrokken EP-leden wanneer ze informatie nodig hebben of het Parlement informatie willen verstrekken, zoals tijdens de jaarlijkse ambassadeursconferentie in september; onderstreept hoe belangrijk het is dat EU-delegaties en de vertegenwoordigingen van de lidstaten op de hoogte zijn van de LGBTI-richtsnoeren en deze ten uitvoer leggen; verzoekt de EDEO en de Commissie in dit verband aan te dringen op een meer strategische en systematische toepassing van de richtsnoeren, onder meer door bewustmaking en opleiding van EU-personeel in derde landen, zodat de kwestie van LGBTI-rechten op doeltreffende wijze ter sprake wordt gebracht in politieke en mensenrechtendialogen met derde landen en in multilaterale fora, en om de inspanningen van het maatschappelijk middenveld te ondersteunen; 9. onderstreept nadrukkelijk hoe belangrijk het is de uitvoering van de richtsnoeren voortdurend te evalueren aan de hand van duidelijke benchmarks; vraagt de Commissie een grondige evaluatie van de uitvoering van de richtsnoeren door de EU-delegaties en de diplomatieke vertegenwoordigingen van de lidstaten in alle derde landen te verrichten en te publiceren, teneinde mogelijke verschillen en lacunes in de uitvoering op te sporen en te verhelpen; 10. noemt het zeer betreurenswaardig dat de Russische Federatie in de VN-mensenrechtenraad heeft gestemd tegen de resolutie van juni 2016 inzake bescherming tegen geweld en discriminatie op grond van seksuele gerichtheid en genderidentiteit; 11. herinnert de Russische en Tsjetsjeense autoriteiten eraan dat regionale, culturele en religieuze waardestelsels niet mogen worden ingezet als voorwendsel voor het vergoelijken van of het zich inlaten met discriminatie, geweld, foltering en/of gevangenneming van personen of groepen op grond van onder meer seksualiteit of genderidentiteit; 12. stelt met bezorgdheid vast dat de aanneming van de nieuwe Russische wetgeving inzake huiselijk geweld, ook tegen kinderen, een stap achteruit vormt; wijst erop dat wetgeving die geweld binnen het gezin gedoogt ernstige gevolgen dreigt te hebben, zowel voor de slachtoffers als voor de hele samenleving; vraagt de Commissie en de EDEO zich te blijven inspannen om een eind te helpen maken aan geweld op grond van gender in al zijn vormen, waaronder huiselijk geweld, om kwetsbare personen te beschermen en de slachtoffers te steunen, zowel binnen als buiten Europa; 13. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de vicevoorzitter van de Commissie/hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid, de Raad en de Commissie, de secretaris-generaal van de Raad van Europa, de Hoge VN-Commissaris voor de mensenrechten, de regering en het parlement van de Russische Federatie en de Tsjetsjeense autoriteiten.