Het Europees Parlement , – gelet op artikel 150, lid 1 van zijn Reglement, – gezien zijn besluit van 16 januari 2002 betreffende het aantal leden van de commissies (1) , 1. besluit het aantal leden in de parlementaire commissies als volgt te wijzigen: Het Europees Parlement , – gelet op artikel 168 van zijn Reglement, – gezien zijn besluit van 21 juli 1999 betreffende het aantal en de getalsmatige samenstelling van de interparlementaire delegaties en delegaties in de gemengde parlementaire commissies (1) , 1. besluit het aantal leden in de volgende interparlementaire delegaties als volgt te wijzigen: (Medebeslissingsprocedure: eerste lezing) Het voorstel wordt als gewijzigd goedgekeurd. Standpunt van het Europees Parlement in eerste lezing vastgesteld op 6 februari 2002 met het oog op de aanneming van Verordening (EG) nr. .../2002 van het Europees Parlement en de Raad houdende wijziging van Verordening (EEG) nr. 95/93 van de Raad van 18 januari 1993 betreffende gemeenschappelijke regels voor de toewijzing van "slots" op communautaire luchthavens HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, en met name op artikel 80, lid 2, Gezien het voorstel van de Commissie (1) , Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité (2) , Gezien het advies van het Comité van de regio's (3) , Volgens de procedure van artikel 251 van het Verdrag (4) , Overwegende hetgeen volgt: (1) De terroristische aanslagen van 11 september 2001 in de Verenigde Staten en de politieke ontwikkelingen die daaruit zijn voortgevloeid hebben een ernstige weerslag gehad op de vervoersactiviteiten van de luchtvaartmaatschappijen en hadden een aanzienlijke daling van de vraag tot gevolg gedurende de laatste weken van de zomerdienstregeling 2001 en de winterdienstregeling 2001/2002. (2) Teneinde ervoor te zorgen dat het niet-benutten van slots die voor deze dienstregelingen zijn toegewezen, er niet toe leidt dat luchtvaartmaatschappijen hun recht op die slots verliezen, blijkt het noodzakelijk om duidelijk en ondubbelzinnig vast te stellen dat die dienstregelingen ongunstig werden beïnvloed door de terroristische aanslagen van 11 september 2001. (3) Verordening (EEG) nr. 95/93 van de Raad van 18 januari 1993 betreffende gemeenschappelijke regels voor de toewijzing van "slots" op communautaire luchthavens (5) dient derhalve dienovereenkomstig te worden gewijzigd, HEBBEN DE VOLGENDE VERORDENING VASTGESTELD: Artikel 1 De volgende artikelen 10bis en 10 ter worden in Verordening (EEG) nr. 95/93 ingevoegd: "Artikel 10 bis De gebeurtenissen van 11 september 2001 De terroristische aanslagen van 11 september 2001 hebben de activiteiten van de luchtvaartmaatschappijen gedurende de zomerdienstregeling van 2001 en de winterdienstregeling 2001 – 2002 ernstig verstoord. Voor de doeleinden van artikel 10, lid 3, moeten de coördinatoren aanvaarden dat luchtvaartmaatschappijen gedurende de zomerdienstregeling van 2002 en de winterdienstregeling 2002 – 2003 recht hebben op dezelfde reeks slots als die waarop zij recht hadden gedurende respectievelijk de zomerdienstregeling van 2001 en de winterdienstregeling 2001 – 2002. Artikel 10 ter Historische rechten Luchtvaartmaatschappijen die krachtens artikel 10 bis gedurende de zomerdienstregeling 2002 en de winterdienstregeling 2002-2003 historische rechten behouden, hoewel zij de "slots" niet volgens de 80%-regeling benutten, moeten bindend verklaren dat zij na afloop van deze dienstregelingsperioden van de desbetreffende "slots" opnieuw gebruik maken. Indien een dergelijke verklaring uiterlijk 31 augustus 2002 niet is afgelegd, worden de "slots" opgenomen in de "slot"-pool en andere gegadigden ter beschikking gesteld. Bij niet-benutting van de "slots" volgens de afgelegde verklaring kan de betrokken lidstaat een boete opleggen." Artikel 2 Deze verordening treedt in werking op de dag volgende op die van haar bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen. Deze verordening is van toepassing vanaf […] Deze verordening is verbindend in al haar onderdelen en is rechtstreeks toepasselijk in elke lidstaat. Gedaan te Voor het Europees Parlement Voor de Raad De Voorzitter De Voorzitter (Medebeslissingsprocedure: eerste lezing) Het Europees Parlement, – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2001) 226 (1) ), – gelet op artikel 251, lid 2 en artikel 175 van het EG&nbhy;Verdrag, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C5&nbhy;0203/2001), – gelet op artikel 67 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie industrie, externe handel, onderzoek en energie en het advies van de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbeleid (A5&nbhy;0465/2001), 1. hecht zijn goedkeuring aan het Commissievoorstel, als geamendeerd door het Parlement; 2. verzoekt om hernieuwde voorlegging indien de Commissie voornemens is ingrijpende wijzigingen in dit voorstel aan te brengen of dit door een nieuwe tekst te vervangen; 3. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Standpunt van het Europees Parlement, in eerste lezing vastgesteld op 6 februari 2002 met het oog op de aanneming van Richtlijn 2002/…../EG van het Europees Parlement en de Raad betreffende de energieprestaties van gebouwen HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, en met name op artikel 175, Gezien het voorstel van de Commissie (2) , Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité, Gezien het advies van het Comité van de regio's, Volgens de procedure van artikel 251 van het Verdrag (3) , Overwegende hetgeen volgt: (1) Artikel 6 van het Verdrag vereist dat eisen inzake milieubescherming in de omschrijving en uitvoer van het beleid en het optreden van de Gemeenschap worden geïntegreerd. (2) De natuurlijke hulpbronnen waarvan het behoedzame en rationele gebruik in artikel 174 van het Verdrag is vermeld, omvatten olieproducten, aardgas en vaste brandstoffen die essentiële energiebronnen, maar tevens de belangrijkste emissiebronnen van kooldioxide zijn. (3) Verbetering van de energie-efficiëntie vormt een belangrijk onderdeel van het pakket beleid en maatregelen dat nodig is ter naleving van het Protocol van Kyoto, alsmede van elk pakket maatregelen om aan toekomstige verbintenissen te voldoen. (4) Het beheren van de vraag naar energie is voor de Gemeenschap een belangrijk instrument om invloed uit te oefenen op de wereldenergiemarkt en derhalve op de continuïteit van de energievoorziening op middellange en lange termijn. (5) De Raad heeft in zijn conclusies van 30 mei 2000 en 5 december 2000 (4) het actieplan voor energie-efficiëntie van de Commissie onderschreven en verzocht om specifieke maatregelen in de bouwsector. (6) Meer dan 40 % van het eindverbruik van energie in de Gemeenschap komt voor rekening van de woon- en tertiaire sector, die grotendeels uit gebouwen bestaat en die zich nog steeds uitbreidt, een tendens die ongetwijfeld tot een hoger energieverbruik en derhalve tot meer uitstoot van kooldioxide van deze sector zal leiden. (7) Richtlijn 93/76/EEG van de Raad van 13 september 1993 tot beperking van kooldioxide&nbhy;emissies door verbetering van de energie&nbhy;efficiëntie (SAVE) (5) , die vereist dat lidstaten programma's op het gebied van energie-efficiëntie in de bouwsector opstellen en ten uitvoer leggen alsmede daarover verslag uitbrengen, begint nu een aantal belangrijke positieve effecten te sorteren. Er is echter een aanvullend wettelijk instrument nodig om concretere acties vast te stellen om het aanzienlijke, nog niet gerealiseerde potentieel voor energiebesparingen te benutten en de grote verschillen tussen de resultaten van de lidstaten in deze sector te verminderen. (8) Richtlijn 89/106/EEG van de Raad van 21 december 1988 betreffende de onderlinge aanpassing van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen der Lid-Staten inzake voor de bouw bestemde produkten (6) schrijft voor dat bouwwerken en de temperatuurregelings&nbhy; en ventilatie&nbhy;installaties ervan zodanig moeten worden ontworpen en uitgevoerd dat een, gezien de plaatselijke klimatologische omstandigheden, gering energieverbruik voldoende is om het thermische comfort van de bewoners te verzekeren. (9) De energieprestaties van gebouwen dienen te worden berekend volgens een methode die behalve thermische isolatie en het gebruik van op zich al isolerende bouwmaterialen ook andere factoren in aanmerking neemt, die een steeds belangrijker rol spelen, zoals installaties voor verwarming en airconditioning, de toepassing van hernieuwbare energiebronnen en het ontwerp van het gebouw. Een gemeenschappelijke benadering van dit proces, uit te voeren door gekwalificeerd personeel, zal bijdragen tot gelijke voorwaarden wat betreft de inspanningen die in de lidstaten worden gedaan om energie in de gebouwensector te besparen en zal toekomstige eigenaars of gebruikers duidelijkheid verschaffen over de energieprestaties op de communautaire onroerendgoedmarkt. (10) Gebouwen zijn van invloed op het energieverbruik op lange termijn en nieuwe gebouwen moeten daarom voldoen aan minimumnormen inzake energieprestaties die zijn aangepast aan het plaatselijke klimaat. Aangezien de toepassing van alternatieve systemen van energievoorziening in het algemeen niet volledig is onderzocht, is een systematische beoordeling van de haalbaarheid van zulke systemen voor nieuwe gebouwen boven een bepaalde grootte op zijn plaats. (11) Ingrijpende renovaties van bestaande gebouwen boven een bepaalde grootte moeten worden beschouwd als een goede gelegenheid om kosteneffectieve maatregelen te nemen ter verbetering van de energieprestaties. De vereiste investeringen moeten economisch rendabel zijn, d.w.z. rendement opleveren binnen een periode die de investeringen voldoende aantrekkelijk maakt. (12) Door het verstrekken van objectieve informatie over de energieprestaties van gebouwen wanneer ze worden gebouwd, verkocht of verhuurd, zal energiecertificering bijdragen tot verbetering van de transparantie van de onroerendgoedmarkt en derhalve tot bevordering van investeringen in energiebesparing. Het certificeringsproces kan vergezeld gaan van stimuleringsprogramma's van de overheid om een billijke toegang tot de verbetering van de energieprestatie te waarborgen, met name in geval van woongebouwen die worden gebouwd of beheerd in het kader van het sociale welzijnsbeleid. Dit zou ook het toepassen van stimuleringregelingen moeten vergemakkelijken. Overheidsgebouwen en gebouwen die veelvuldig door het publiek worden bezocht, dienen een voorbeeldfunctie te vervullen op het gebied van zorg voor het milieu en energiegebruik en daarom dient voor die gebouwen regelmatig energiecertificering plaats te vinden. De verspreiding van informatie over energieprestaties onder het publiek kan worden verbeterd door deze energiecertificaten een prominente plaats te geven. Bovendien dient het duidelijk aangeven van officieel aanbevolen binnentemperaturen, samen met de werkelijke gemeten temperatuur, het onjuiste gebruik van systemen voor verwarming, airconditioning en ventilatie tegen te gaan. Dit zal ertoe bijdragen dat onnodig energieverbruik wordt vermeden en comfortabele klimaatomstandigheden binnenshuis (thermisch comfort) ten opzichte van de buitentemperatuur worden gewaarborgd. (13) De laatste jaren is het aantal airconditioningsystemen in de zuidelijke landen van Europa toegenomen. Dit veroorzaakt in deze landen aanzienlijke problemen op het gebied van piekbelasting, waardoor de kostprijs voor elektrische energie stijgt en de energiebalans in het gedrang komt. Er moet prioriteit worden verleend aan strategieën die bijdragen tot betere thermische prestaties van gebouwen tijdens de zomer. Met name technieken voor passieve koeling en in het bijzonder technieken die bijdragen tot het verbeteren van de kwaliteit van het binnenklimaat en van het microklimaat rond gebouwen moeten verder worden ontwikkeld. (14) Regelmatig onderhoud van verwarmingsketels en centrale airconditioningsystemen door gekwalificeerd personeel draagt bij tot handhaving van de correcte afstelling ervan in overeenstemming met de productspecificatie en zal leiden tot optimale prestaties uit milieu-, veiligheids- en energieoogpunt. Een onafhankelijke beoordeling van de gehele verwarmingsinstallatie is op zijn plaats wanneer vervanging op basis van kosteneffectiviteit te overwegen zou zijn. (15) Airconditioningsystemen zijn niet opgenomen in de norm voor energie-efficiëntie EN832. De Commissie dient EN832 verder te ontwikkelen, zodat ook airconditioning eronder valt. (16) In overeenstemming met de beginselen van subsidiariteit en evenredigheid zoals vastgesteld in artikel 5 van het Verdrag, dienen algemene beginselen die voorzien in een systeem van energieprestatienormen en de doelstellingen daarvan, op communautair niveau te worden vastgesteld, maar de gedetailleerde tenuitvoerlegging dient aan de lidstaten te worden overgelaten, waardoor elke lidstaat het systeem kan kiezen dat het meest met zijn specifieke situatie overeenkomt. Deze richtlijn is beperkt tot het minimum dat is vereist om deze doelstellingen te bereiken en gaat niet verder dan wat voor dat doel noodzakelijk is. (17) De lidstaten beschikken over verschillende instrumenten om de verbetering van de energieprestatie te stimuleren: fiscale aftrekposten, kredietverlening op gunstige voorwaarden en de invoering van de energieprestatie als relevante factor in het overheidsbeleid op het gebied van aankopen en contracten. (18) De facturering aan de gebruikers van de gebouwen van de kosten voor verwarming, airconditioning en warm water die naar evenredigheid op basis van het werkelijke verbruik worden berekend, draagt bij tot energiebesparing in de woonsector. Het is wenselijk dat de gebruikers van deze gebouwen hun verbruik van warmte en warm water zelf kunnen regelen. De Raad heeft aanbevelingen en resoluties aangenomen betreffende de facturering van deze kosten (7) . Dit beginsel is eveneens opgenomen in artikel 3 van Richtlijn 93/76/EEG. (19) Er dient te worden voorzien in de mogelijkheid om de methode voor de berekening van en de minimumnormen voor de energieprestatie van gebouwen snel aan te passen aan de vooruitgang van de techniek en aan toekomstige ontwikkelingen op het gebied van de normalisatie. (20) Aangezien de voor de uitvoering van deze richtlijn vereiste maatregelen, maatregelen van algemene strekking zijn in de zin van artikel 2 van Besluit 1999/468/EG van de Raad van 28 juni 1999 tot vaststelling van de voorwaarden voor de uitoefening van de aan de Commissie verleende uitvoeringsbevoegdheden (8) , dienen zij te worden vastgesteld volgens de regelgevingsprocedure van artikel 5 van dat besluit, HEBBEN DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD: Artikel 1 Doel Er wordt een gemeenschappelijk kader gecreëerd om de energieprestaties van gebouwen in de Gemeenschap te verbeteren, waarbij rekening wordt gehouden met de klimatologische omstandigheden buiten, de kwaliteit van het binnenklimaat, de plaatselijke omstandigheden en de kosteneffectiviteit . Deze richtlijn voorziet in eisen met betrekking tot: (d) energiecertificering van gebouwen en, voor openbare gebouwen, het op een opvallende plaats aanbrengen van het verleende certificaat en andere relevante informatie, en Artikel 2 Definities In deze richtlijn zijn de volgende definities van toepassing: (6) WKK (warmtekrachtkoppeling): de gelijktijdige omzetting van primaire brandstoffen in mechanische of elektrische energie en warmte; Artikel 3 Methode en normen De lidstaten keuren een methode voor het berekenen van en minimumnormen voor de energieprestaties van gebouwen goed, waarvan het algemene kader in de bijlage bij deze richtlijn is beschreven. De grote lijnen van deze methode en de minimumnormen worden verder ontwikkeld en omschreven volgens de in artikel 13 , lid 2, bedoelde procedure. Bij de minimumnormen kan onderscheid worden gemaakt tussen nieuwe en bestaande gebouwen en kan rekening worden gehouden met klimatologische en plaatselijke omstandigheden, het gebruik waarvoor het gebouw bestemd is en de ouderdom ervan. De lidstaten mogen officieel als historisch erkende en beschermde gebouwen, tijdelijke gebouwen (minder dan twee jaar in gebruik), bepaalde gedeelten van industrieterreinen (bijvoorbeeld installaties voor produktie en verwerking) en werkplaatsen uitsluiten alsmede woongebouwen die meer dan drie maanden per jaar niet als zodanig worden gebruikt. De energieprestatie van een gebouw wordt op transparante en eenvoudige wijze tot uitdrukking gebracht . Artikel 4 Nieuwe gebouwen De lidstaten nemen de noodzakelijke maatregelen om ervoor te zorgen dat nieuwe gebouwen die bedoeld zijn om geregeld te worden gebruikt, voldoen aan minimumnormen voor de in artikel 3 genoemde energieprestaties die zijn berekend overeenkomstig het in de bijlage beschreven kader voor een methode. Deze normen moeten ook algemene eisen aan het binnenklimaat bevatten om eventuele negatieve neveneffecten zoals onvoldoende ventilatie te voorkomen , alsmede goede praktijken omvatten die een optimaal gebruik van de elementen ter verbetering van de energieprestaties mogelijk maken. Deze normen voor de energieprestaties dienen regelmatig te worden aangepast aan de technische vooruitgang in de bouwsector . Wat nieuwe gebouwen met een totaaloppervlakte van meer dan 1000 m 2 betreft, zorgen de lidstaten ervoor dat de technische, milieutechnologische en economische haalbaarheid van het installeren van gedecentraliseerde systemen voor energievoorziening gebaseerd op hernieuwbare energiebronnen, WKK, stadsverwarming of, onder bepaalde omstandigheden, warmtepompen wordt beoordeeld, voordat de bouwvergunning wordt verleend. Het resultaat van een dergelijke beoordeling dient beschikbaar te zijn voor raadpleging door alle betrokkenen en wordt in aanmerking genomen bij de planning vóór de constructie van het gebouw. Artikel 5 Bestaande gebouwen De lidstaten nemen de noodzakelijke maatregelen om ervoor te zorgen dat de energieprestaties van bestaande gebouwen met een totaaloppervlakte van meer dan 1000 m2, die renovatie ondergaan van hetzij de structuur, hetzij de systemen die energie verbruiken (verwarming, warmwatervoorziening, koeling, ventilatie, enz.), worden verbeterd om te voldoen aan de minimumnormen voor de energieprestaties, voor zover deze technisch haalbaar zijn en kosteneffectieve investeringen met zich meebrengen. Artikel 6 Energieprestatiecertificaat 1. De lidstaten zorgen ervoor dat wanneer gebouwen worden gebouwd, verkocht of verhuurd, aan de toekomstige koper of huurder een energieprestatiecertificaat ter beschikking wordt gesteld dat niet ouder is dan vijf jaar. Indien mogelijk kan het certificaat ook worden opgesteld voor het gebouw als geheel. In dat geval dient het als certificaat voor elk afzonderlijk appartement in het betreffende gebouw. In geval van bestaande gebouwen beschikken de lidstaten over een periode van vijf jaar vanaf de inwerkingtreding van de onderhavige richtlijn om deze volledig ten uitvoer te leggen. De lidstaten mogen officieel als historisch erkende en beschermde gebouwen, tijdelijke gebouwen (minder dan twee jaar in gebruik) , industriepanden (bijvoorbeeld installaties voor produktie en verwerking) en werkplaatsen uitsluiten, alsmede woongebouwen die meer dan drie maanden per jaar niet als zodanig worden gebruikt. 2. Het energieprestatiecertificaat voor gebouwen dient informatie te verschaffen die voor toekomstige gebruikers relevant is. Het dient referentiewaarden te bevatten, zoals de op het ogenblik van de vaststelling van het certificaat vigerende wettelijke normen en beste praktijken, zodat consumenten in staat zijn de energieprestatie van een gebouw te vergelijken en te beoordelen. Het certificaat dient vergezeld te gaan van aanbevelingen voor de verbetering van de energieprestatie en, bij nieuwe gebouwen, van een indicatie van de CO 2 -uitstoot . De in het certificaat vermelde informatie en aanbevelingen worden verder ontwikkeld en omschreven volgens de in artikel 13, lid 2 bedoelde procedure. 3. De lidstaten stellen voor openbare gebouwen een energieprestatiecertificaat verplicht, dat niet ouder is dan vijf jaar; het certificaat dient op een prominente plaats te worden aangebracht die duidelijk zichtbaar is voor het algemene publiek. Bovendien dient voor openbare gebouwen de volgende informatie duidelijk worden weergegeven: 4. De lidstaten zorgen ervoor dat bestaande gebouwen binnen 5 jaar na inwerkingtreding van deze richtlijn volledig voldoen aan de bepalingen in de leden 1, 2 en 3. Artikel 7 Keuring van ketels De lidstaten stellen de noodzakelijke maatregelen vast voor het instellen van een regelmatige keuring van ketels met een nominaal vermogen van meer dan 10 kW, waarvan de voorschriften in de bijlage bij deze richtlijn zijn beschreven. Deze voorschriften worden verder ontwikkeld en omschreven volgens de in artikel 13 , lid 2, bedoelde procedure. Artikel 8 Keuring van centrale airconditioningsystemen De lidstaten stellen de nodige maatregelen vast voor het invoeren van een regelmatige keuring van centrale airconditioningsystemen met een nominaal koelvermogen van meer dan 12 kW, waarvan de voorschriften in de bijlage bij deze richtlijn zijn beschreven. Deze voorschriften worden verder ontwikkeld en omschreven volgens de in artikel 13 , lid 2, bedoelde procedure. Artikel 9 Verplichtingen van de instanties die zich met certificering en keuring bezighouden De lidstaten zorgen ervoor dat de certificering van gebouwen en de keuring van verwarmings- en airconditioningsystemen ¸ zowel door overheids- als door daartoe gemachtigde particuliere instanties, worden uitgevoerd door personeel dat officieel is erkend, zodat een onafhankelijk optreden gewaarborgd is, en dat beschikt over bijzondere bekwaamheid in de verschillende technieken om de energieprestaties van gebouwen te verbeteren. Hierbij dient dit personeel te beoordelen of goede praktijken die een optimaal gebruik van genoemde technieken mogelijk maken, correct worden toegepast. Artikel 10 Evuluatie De Commissie voert, bijgestaan door het comité dat is ingesteld krachtens artikel 13, uiterlijk vijf jaar na inwerkingtreding van de richtlijn een evaluatie daarvan uit tegen de achtergrond van de ervaring die is opgedaan met de toepassing van de richtlijn, en stelt het Europees Parlement en de Raad zo nodig passende amendementen voor. Bij deze evaluatie besteedt de Commissie aandacht aan: Artikel 11 Informatieverstrekking De lidstaten nemen de nodige maatregelen om de gebruikers van gebouwen te informeren over de verschillende methoden en praktijken die bijdragen aan de verbetering van de energieprestatie. De Commissie helpt de lidstaten bij deze voorlichtingscampagnes die kunnen worden opgezet in de vorm van communautaire programma's. Artikel 12 Wijzigingen van de bijlage Wijzigingen die noodzakelijk zijn om de bijlage aan de technische vooruitgang aan te passen, worden volgens de in artikel 13 , lid 2, bedoelde procedure vastgesteld. Artikel 13 Comité 1. De Commissie wordt bijgestaan door het comité dat is ingesteld krachtens artikel 10 van Richtlijn 92/75/EEG van de Raad (9) , hierna het "comité" te noemen, bestaande uit vertegenwoordigers van de lidstaten en voorgezeten door de vertegenwoordiger van de Commissie. 2. Wanneer naar dit lid wordt verwezen, is de regelgevingsprocedure van artikel 5 van Besluit 1999/468/EG van toepassing, met inachtneming van artikel 7 en artikel 8 van dat besluit. 3. De in artikel 5, lid 6, van Besluit 1999/468/EG bedoelde termijn bedraagt drie maanden. Artikel 14 Uitvoering 1. De lidstaten doen de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden om , onverminderd het bepaalde in artikel 6, lid 1, uiterlijk ... * (10) aan deze richtlijn te voldoen. Wanneer de lidstaten deze bepalingen aannemen, wordt in die bepalingen naar deze richtlijn verwezen of wordt hiernaar verwezen bij de officiële bekendmaking van de bepalingen. De regels voor deze verwijzing worden vastgesteld door de lidstaten. 2. De lidstaten delen de Commissie de tekst van de bepalingen van intern recht mede, die zij op het onder deze richtlijn vallende gebied vaststellen. Artikel 15 Inwerkingtreding Deze richtlijn treedt in werking op de twintigste dag volgende op die van haar bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen . Artikel 16 Adressaten Deze richtlijn is gericht tot de lidstaten. Gedaan te Voor het Europese Parlement Voor de Raad De Voorzitter De Voorzitter BIJLAGE A. Kader voor het berekenen van energieprestaties van gebouwen 1. Bij het hanteren van de methode voor het berekenen van de energieprestaties van gebouwen dienen de volgende aspecten in aanmerking te worden genomen: 2. Bij deze berekening dient rekening te worden gehouden met de positieve invloed van de volgende aspecten: 3. Ten behoeve van deze berekening dienen gebouwen ten minste in de volgende categorieën te worden onderverdeeld: B. Voorschriften voor de keuring van verwarmingsketels Bij de keuring wordt gelet op het energieverbruik en op vermindering van de uitstoot van kooldioxide. Verwarmingsketels met een nominaal vermogen van meer dan 100 kW moeten ten minste iedere twee jaar gekeurd worden Voor verwarmingsinstallaties met ketels met een nominaal vermogen van meer dan 10 kW, die ouder zijn dan vijftien jaar, stellen de lidstaten de noodzakelijke maatregelen vast om een eenmalige keuring van de gehele verwarmingsinstallatie in te stellen. Aan de hand van deze keuring die een beoordeling van het rendement van de ketel bij vol- en deellast en van de ketelgrootte vergeleken met de verwarmingseisen van het gebouw dient te omvatten, adviseren de autoriteiten de gebruikers over de vervanging van de ketels en over alternatieven. C. Voorschriften voor de keuring van centrale airconditioningsystemen Bij de keuring wordt gelet op het energieverbruik en vermindering van de uitstoot van kooldioxide. Aan de hand van deze keuring, die een beoordeling van het rendement van de airconditioning bij vol&nbhy; en deellast en van de dimensionering vergeleken met de koelbehoefte van het gebouw dient te omvatten, adviseren de autoriteiten de gebruikers over mogelijke verbetering of vervanging van het airconditioningsysteem en over alternatieven. (Medebeslissingsprocedure: eerste lezing) Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2001) 294 (1) ), – gelet op artikel 251, lid 2 en artikel 95 van het EG-Verdrag, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C5&nbhy;0269/2001), – gelet op artikel 67 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Economische en Monetaire Commissie ( A5-0466/2001 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan het aldus gewijzigde Commissievoorstel; 2. verzoekt om hernieuwde voorlegging indien de Commissie voornemens is ingrijpende wijzigingen in dit voorstel aan te brengen of dit door een nieuwe tekst te vervangen; 3. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Standpunt van het Europees Parlement, in eerste lezing vastgesteld op 6 februari 2002 met het oog op de aanneming van Verordening(EG) nr. .../... van het Europees Parlement en de Raad betreffende de administratieve samenwerking op het gebied van de belasting over de toegevoegde waarde HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, inzonderheid op artikel 95, Gezien het voorstel van de Commissie (2) , Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité (3) , Gezien het advies van het Comité van de Regio's (4) , Volgens de procedure van artikel 251 van het Verdrag (5) , Overwegende hetgeen volgt: (1) Belastingfraude en belastingvlucht over de grenzen van de lidstaten leiden tot inkomstenderving voor de begrotingen en vormen een inbreuk op het beginsel van fiscale rechtvaardigheid, kunnen verstoringen in het kapitaalverkeer en in de concurrentievoorwaarden veroorzaken. Zij zijn dus van invloed op de werking van de interne markt. (2) De bestrijding van fraude die verband houdt met de belasting over de toegevoegde waarde vraagt om nauwe samenwerking tussen de administratieve autoriteiten die in elk van de lidstaten zijn belast met de tenuitvoerlegging van de terzake vastgestelde bepalingen. (3) Er dient derhalve te worden vastgesteld volgens welke regels de administratieve autoriteiten van de lidstaten elkaar wederzijdse bijstand moeten verlenen en met de Commissie moeten samenwerken teneinde een juiste toepassing van de belasting over de toegevoegde waarde te waarborgen. (4) Bij Verordening (EEG) nr. 218/92 van de Raad van 27 januari 1992 betreffende de administratieve samenwerking op het gebied van de indirecte belastingen (BTW) (6) is daartoe een regeling voor hechte samenwerking tussen de administratieve autoriteiten van de lidstaten onderling en tussen de lidstaten en de Commissie ingesteld. (5) Genoemde verordening vormt een aanvulling op de bepalingen van Richtlijn 77/799/EEG van de Raad van 19 december 1977 betreffende de wederzijdse bijstand van de bevoegde autoriteiten van de lidstaten op het gebied van de directe en de indirecte belastingen (7) , laatstelijk gewijzigd bij de Toetredingsakte van Oostenrijk, Finland en Zweden. (6) Deze twee rechtsinstrumenten zijn doeltreffend geweest, maar zullen ontoereikend zijn om te voldoen aan de nieuwe behoeften op het gebied van administratieve samenwerking als gevolg van de steeds hechtere integratie van de economieën binnen de interne markt. (7) Het bestaan van twee verschillende rechtsinstrumenten voor de samenwerking op het gebied van de BTW blijkt een belemmering te vormen voor een doelmatige samenwerking tussen de belastingadministraties. (8) Bovendien blijkt het noodzakelijk duidelijkere en bindende regels vast te stellen voor de samenwerking tussen lidstaten, aangezien de rechten en plichten van alle betrokken partijen onvoldoende zijn omschreven. (9) Voorts zijn er te weinig rechtstreekse contacten tussen plaatselijke bureaus of nationale bureaus voor fraudebestrijding, daar de regel is dat de communicatie plaatsvindt tussen centrale verbindingsbureaus. Dat leidt zowel tot beperkte daadkracht en gering gebruik van het instrument voor administratieve samenwerking als tot te grote vertragingen bij het doorgeven van informatie. Er dienen dan ook rechtstreeksere contacten tussen diensten plaats te vinden teneinde te zorgen voor een efficiëntere en snellere samenwerking. (10) De samenwerking is, tot slot, eveneens niet intensief genoeg, daar de uitwisseling van inlichtingen buiten het VIES-systeem te weinig automatisch of spontaan tussen lidstaten plaatsvindt. De uitwisseling van inlichtingen tussen administraties onderling en tussen administraties en de Commissie dient te worden geïntensiveerd en sneller te worden uitgevoerd teneinde fraude doeltreffender te bestrijden. (11) Daarom is het noodzakelijk Verordening (EEG) nr. 218/92 te wijzigen en de bepalingen van Richtlijn 77/799/EEG erin op te nemen voorzover het de BTW betreft. Om redenen van duidelijkheid dient genoemde verordening te worden vervangen. (12) Verordening (EEG) nr. 218/92, noch Richtlijn 77/799/EEG had de harmonisatie van fiscale bepalingen tot doel; zij waren gericht op het verzekeren van de goede werking van de interne markt door de administratieve samenwerking tussen de nationale administraties op het gebied van de indirecte belastingen te vergemakkelijken. De onderhavige verordening heeft dezelfde doelstelling. (13) De onderhavige verordening laat de andere communautaire maatregelen ter bestrijding van BTW-fraude onverlet. (14) Voor de toepassing van de onderhavige verordening kunnen de lidstaten de noodzakelijke stappen nemen om bepaalde rechten en verplichtingen die zijn neergelegd in Richtlijn 95/46/EG van het Europees Parlement en de Raad van 24 oktober 1995 betreffende de bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens en betreffende het vrije verkeer van gegevens (8) , te beperken teneinde de in artikel 13, onder e), van die richtlijn genoemde belangen te waarborgen. (15) Daar de nodige maatregelen ter uitvoering van de onderhavige verordening maatregelen van algemene strekking zijn in de zin van artikel 2 van Besluit 1999/468/EG van de Raad van 28 juni 1999 tot vaststelling van de voorwaarden voor de uitoefening van de aan de Commissie verleende uitvoeringsbevoegdheden (9) , dienen deze maatregelen volgens de regelgevingsprocedure van artikel 5 van genoemd besluit te worden vastgesteld. (16) Deze verordening eerbiedigt de grondrechten en neemt de met name door het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie erkende beginselen in acht, HEBBEN DE VOLGENDE VERORDENING VASTGESTELD: HOOFDSTUK I Algemene bepalingen Artikel 1 1. Bij deze verordening worden de voorwaarden vastgesteld waaronder de administratieve autoriteiten die in de lidstaten met de uitvoering van de wetgeving inzake de belasting over de toegevoegde waarde zijn belast, onderling en met de Commissie samenwerken om de naleving van die wetgeving te verzekeren. Daartoe worden bij deze verordening regels en procedures vastgesteld, die de bevoegde autoriteiten in de lidstaten in staat stellen samen te werken, alsmede onderling en met de Commissie alle inlichtingen uit te wisselen teneinde de BTW juist te kunnen vaststellen. Bij deze verordening worden bovendien alle regels en procedures vastgesteld voor de uitwisseling van bepaalde inlichtingen langs elektronische weg, met name ter zake van de BTW over het intracommunautaire handelsverkeer. 2. Deze verordening laat de toepassing in de lidstaten van de voorschriften inzake de wederzijdse rechtshulp in strafzaken onverlet. Artikel 2 Voor de toepassing van deze verordening wordt verstaan onder: Artikel 3 1. Elke lidstaat deelt de andere lidstaten en de Commissie mede welke bevoegde autoriteit is aangewezen als de enige autoriteit uit wier naam de bepalingen van deze verordening worden toegepast, hetzij rechtstreeks, hetzij bij volmacht verleend aan het centrale verbindingsbureau bedoeld in lid 2, of verleend aan de ambtenaren bedoeld in lid 3. 2. Elke bevoegde autoriteit wijst één centraal verbindingsbureau aan dat als gemachtigde de primaire verantwoordelijkheid draagt voor de contacten met de andere lidstaten op het gebied van de administratieve samenwerking. Zij stelt de Commissie en de bevoegde autoriteiten van de andere lidstaten hiervan in kennis. 3. Elke bevoegde autoriteit stelt vast welke bevoegde ambtenaren als gemachtigden bevoegd zijn de verzoeken om bijstand uit hoofde van deze verordening te doen, dan wel te beantwoorden. Hiertoe moet ten minste één ambtenaar per territoriale dienst worden aangewezen. Het is de taak van het centrale verbindingsbureau om een lijst van deze ambtenaren bij te houden en ervoor te zorgen dat deze lijst voor de centrale verbindingsbureaus van de andere lidstaten toegankelijk is. 4. De bepalingen van deze verordening beletten niet dat ook andere dan de in lid 3 bedoelde ambtenaren van verschillende lidstaten die belast zijn met de toepassing van de wetgeving inzake de BTW rechtstreeks contact met elkaar onderhouden, inlichtingen uitwisselen en op de in deze verordening vastgestelde voorwaarden samenwerken. 5. Wanneer krachtens lid 4 een ambtenaar die is belast met de toepassing van de wetgeving inzake de BTW rechtstreeks door een andere ambtenaar van een andere lidstaat wordt benaderd en diens verzoek om bijstand een optreden buiten zijn ambtsgebied vereist, dient dit verzoek aan het centrale verbindingsbureau te worden doorgegeven. In dit geval gaan de in artikel 10 vastgestelde termijnen pas in na ontvangst van het verzoek door het centrale verbindingsbureau. 6. De Commissie maakt de lijst van bevoegde autoriteiten bekend in het Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen en stelt deze lijst bij. Artikel 4 De bij deze verordening ingestelde verplichting tot het verlenen van bijstand strekt zich niet uit tot het verstrekken van inlichtingen of documenten die de in artikel 1 bedoelde administratieve autoriteiten hebben verkregen wanneer zij handelen met toestemming of op verzoek van de gerechtelijke autoriteit. In geval van een verzoek om bijstand worden deze inlichtingen of documenten echter wel verstrekt wanneer de gerechtelijke autoriteit, welke daartoe moet worden geraadpleegd, daarvoor toestemming verleent. De aldus verkregen inlichtingen met betrekking tot de toepassing van de wetgeving inzake de BTW, of ten minste de belangrijkste onderdelen van het dossier waarmee aan een frauduleuze praktijk een einde kan worden gemaakt, moeten in elk geval in het raam van de in deze verordening bedoelde administratieve samenwerking worden medegedeeld. Deze mededeling moet evenwel vooraf door de gerechtelijke autoriteit, worden goedgekeurd indien het nationale recht een dergelijke goedkeuring vereist. HOOFDSTUK II Samenwerking op verzoek Afdeling 1 Verzoek om inlichtingen Artikel 5 1. Op verzoek van de verzoekende autoriteit verstrekt de aangezochte autoriteit de in artikel 1 bedoelde inlichtingen, ook wanneer het verzoek een welbepaald geval of verscheidene welbepaalde gevallen betreft. 2. Zo nodig laat de bevoegde autoriteit van de aangezochte lidstaat met het oog op de in lid 1 bedoelde verstrekking van inlichtingen de vereiste onderzoeken uitvoeren om deze inlichtingen te verkrijgen. 3. Voor het verkrijgen van de gevraagde gegevens gaat de aangezochte autoriteit, of de administratieve autoriteit tot welke zij zich heeft gericht, te werk als handelde zij ten eigen behoeve of op verzoek van een andere autoriteit uit haar eigen lidstaat. Artikel 6 De krachtens artikel 5 ingediende verzoeken om inlichtingen worden doorgegeven door middel van een standaardformulier dat overeenkomstig de in artikel 40, lid 2, bedoelde procedure is vastgesteld. Artikel 7 1. Op verzoek van de verzoekende autoriteit verstrekt de aangezochte autoriteit haar alle gevraagde inlichtingen waarover zij beschikt, en wel in de vorm van verslagen, verklaringen en alle andersoortige documenten, of in de vorm van voor eensluidend gewaarmerkte afschriften of uittreksels daarvan. 2. Originele documenten worden slechts verstrekt indien de bepalingen die van kracht zijn in de lidstaat waar de aangezochte autoriteit is gevestigd, zich hiertegen niet verzetten. Afdeling 2 Verzoek om administratieve onderzoeken Artikel 8 Op verzoek van de verzoekende autoriteit voert de aangezochte autoriteit administratieve onderzoeken uit of laat deze uitvoeren betreffende: Artikel 9 1. Voor de administratieve onderzoeken gaat de aangezochte autoriteit, of de administratieve autoriteit tot wie zij zich heeft gericht, te werk als handelde zij ten eigen behoeve of op verzoek van een andere autoriteit uit haar eigen land. 2. De aangezochte autoriteit deelt de verzoekende autoriteit de resultaten van de administratieve onderzoeken mede. Afdeling 3 Termijn voor het verstrekken van inlichtingen Artikel 10 De aangezochte autoriteit gaat zo spoedig mogelijk, doch uiterlijk drie maanden na ontvangst van het verzoek, over tot het verstrekken van de in de artikelen 5, 7 en 9 bedoelde inlichtingen. Ingeval deze inlichtingen de aangezochte autoriteit echter reeds ter beschikking staan, wordt deze termijn tot één maand ingekort. Artikel 11 Voor groepen bijzondere gevallen kan volgens de in artikel 40, lid 2, bedoelde procedure een andere termijn dan die van artikel 10 worden vastgesteld. Artikel 12 Wanneer de aangezochte autoriteit niet binnen de gestelde termijn aan het verzoek kan voldoen, stelt zij de verzoekende autoriteit onverwijld in kennis van de redenen die zich tegen nakoming van de termijn verzetten en geeft zij aan wanneer zij aan het verzoek kan voldoen. Afdeling 4 Aanwezigheid in de administratiekantoren en deelname aan de administratieve onderzoeken Artikel 13 1. De verzoekende autoriteit en de aangezochte autoriteit kunnen overeenkomen dat ambtenaren die door de verzoekende autoriteit daartoe naar behoren zijn gemachtigd, onder de door de aangezochte autoriteit vastgestelde voorwaarden, in de bureaus waar de administratieve autoriteiten die ressorteren onder de lidstaat waar de aangezochte autoriteit is gevestigd hun functies uitoefenen, gegevens mogen verzamelen over de toepassing van de BTW-wetgeving die de verzoekende autoriteit nodig heeft en die behoren tot de documentatie waartoe de ambtenaren van deze bureaus toegang hebben. Deze ambtenaren zijn gemachtigd van deze documentatie afschriften te maken. 2. De verzoekende autoriteit en de aangezochte autoriteit kunnen overeenkomen dat door de verzoekende autoriteit aangewezen ambtenaren bij de administratieve onderzoeken aanwezig mogen zijn. De ambtenaren van de aangezochte autoriteit hebben te allen tijde de leiding van het administratieve onderzoek in handen. De ambtenaren van de verzoekende autoriteit mogen niet op eigen initiatief de aan de ambtenaren van de aangezochte autoriteit toegekende controlebevoegdheden uitoefenen. Zij hebben wel toegang tot dezelfde plaatsen en documenten als laatstgenoemden, door tussenkomst van dezen, en alleen ten behoeve van het lopende administratieve onderzoek. 3. De ambtenaren van de verzoekende autoriteit die krachtens lid 1 en lid 2 in een andere lidstaat aanwezig zijn, dienen te allen tijde een schriftelijke opdracht te kunnen voorleggen waarin hun identiteit en hun officiële hoedanigheid zijn aangegeven. Artikel 14 Voorzover op grond van de nationale bepalingen inzake de strafrechtelijke procedure bepaalde handelingen voorbehouden zijn aan ambtenaren die daartoe specifiek door de nationale wetgeving zijn aangewezen, nemen de ambtenaren van de verzoekende autoriteit niet aan deze handelingen deel. Zij nemen in geen geval deel aan huiszoekingen of aan formele verhoren van personen in het kader van de strafwetgeving. Onder de in artikel 4 vastgestelde voorwaarden hebben zij echter wel toegang tot de aldus verkregen inlichtingen. Afdeling 5 Gelijktijdige controles Artikel 15 De lidstaten gaan, ieder op zijn grondgebied en op onafhankelijke wijze, over tot gelijktijdige controles van de situatie van een of meerdere belastingplichtigen met een gemeenschappelijk of aanvullend belang. Met het oog op de uitwisseling van aldus verkregen inlichtingen gaan zij over tot gelijktijdige controles wanneer dergelijke controles efficiënter lijken dan controles door een enkele lidstaat. Artikel 16 1. De bevoegde autoriteit van elke lidstaat stelt op onafhankelijke wijze vast welke belastingplichtigen zij voornemens is aan een gelijktijdige controle te onderwerpen. Zij stelt de bevoegde autoriteit van de andere betrokken lidstaten in kennis van de keuze van de dossiers die voor een gelijktijdige controle in aanmerking komen. Zij motiveert haar keuze zoveel mogelijk door de inlichtingen te verstrekken die tot deze keuze hebben geleid. Zij geeft in elk geval de voorschriften inzake de verjaring aan die op de voor een gelijktijdige controle voorgestelde dossiers van toepassing zijn. 2. Elke lidstaat neemt vervolgens het besluit of hij aan de gelijktijdige controles wil deelnemen. De bevoegde autoriteit aan welke een gelijktijdige controle wordt voorgesteld, bevestigt de bevoegde autoriteit van welke het voorstel uitging of zij de uitvoering van deze controle aanvaardt, dan wel afwijst. 3. De bevoegde autoriteiten wijzen een vertegenwoordiger aan die voor de leiding en de coördinatie van de controle verantwoordelijk is. Afdeling 6 Verzoek tot kennisgeving Artikel 17 Op verzoek van de verzoekende autoriteit geeft de aangezochte autoriteit, overeenkomstig de rechtsvoorschriften met betrekking tot de kennisgeving van soortgelijke akten die van toepassing zijn in de lidstaat waar de aangezochte autoriteit gevestigd is, de geadresseerde kennis van alle akten en besluiten die door de administratieve autoriteiten zijn uitgevaardigd en betrekking hebben op de toepassing van de wetgeving inzake de BTW op het grondgebied van de lidstaat waar de verzoekende autoriteit is gevestigd. Artikel 18 Het verzoek tot kennisgeving, dat het voorwerp van de akte of het besluit waarvan kennis moet worden gegeven, noemt, vermeldt eveneens de naam, het adres en alle overige gegevens die voor de vaststelling van de identiteit van de geadresseerde nuttig kunnen zijn. Artikel 19 De aangezochte autoriteit stelt de verzoekende autoriteit onverwijld in kennis van het gevolg dat aan het verzoek tot kennisgeving is gegeven en, meer in het bijzonder, van de datum waarop de akte of het besluit aan de geadresseerde is overgebracht. HOOFDSTUK III Uitwisseling van inlichtingen zonder voorafgaand verzoek Artikel 20 Onverminderd de bepalingen van hoofdstuk IV, gaat de bevoegde autoriteit van elke lidstaat over tot de gestructureerde of automatische uitwisseling van de in artikel 1 bedoelde inlichtingen met de bevoegde autoriteit van elke andere belanghebbende lidstaat in de volgende situaties: Artikel 21 Volgens de in artikel 40, lid 2, bedoelde procedure worden vastgesteld: Artikel 22 In elke andere situatie kunnen de bevoegde autoriteiten van de lidstaten elkaar zonder voorafgaand verzoek en uit eigen beweging de in artikel 1 bedoelde inlichtingen waarvan zij kennis hebben, mededelen. Artikel 23 De lidstaten nemen de nodige administratieve en organisatorische maatregelen om de in dit hoofdstuk bedoelde uitwisseling van inlichtingen mogelijk te maken. Artikel 24 De tenuitvoerlegging van de bepalingen van dit hoofdstuk kan een lidstaat niet verplichten voor het inzamelen van inlichtingen BTW-plichtigen nieuwe verplichtingen op te leggen. HOOFDSTUK IV Opslag van en uitwisseling van inlichtingen die specifiek betrekking hebben op intracommunautaire transacties Artikel 25 1. De bevoegde autoriteit van elke lidstaat houdt een elektronische gegevensbank bij waarin zij de inlichtingen opslaat en verwerkt die zij overeenkomstig artikel 22, lid 6, onder b), in de versie van artikel 28 nonies van Richtlijn 77/388/EEG verzamelt. Met het oog op het gebruik van deze inlichtingen in het kader van de bij deze verordening ingestelde procedures worden de inlichtingen opgeslagen voor een periode van ten minste vijf jaar, te rekenen vanaf het einde van het kalenderjaar waarin toegang tot de inlichtingen moet worden verleend. 2. De lidstaten dragen er zorg voor, dat de gegevensbank volledig en nauwkeurig wordt bijgehouden. Volgens de procedure van artikel 40, lid 2, worden criteria vastgesteld aan de hand waarvan wordt bepaald welke wijzigingen niet relevant, essentieel of nuttig zijn en derhalve niet behoeven te worden aangebracht. Artikel 26 Op grondslag van de overeenkomstig artikel 25 opgeslagen gegevens verkrijgt de bevoegde autoriteit van een lidstaat automatisch en onverwijld van elke andere lidstaat, of heeft zij rechtstreeks toegang tot, alle volgende inlichtingen: De in de eerste alinea, punt 2, bedoelde waarden worden uitgedrukt in de munteenheid van de lidstaat die de inlichtingen verschaft en hebben betrekking op kalenderkwartalen. Artikel 27 Op grondslag van de overeenkomstig artikel 25 opgeslagen gegevens verkrijgt de bevoegde autoriteit van een lidstaat, wanneer zij het nodig acht intracommunautaire verwervingen van goederen en diensten te controleren, doch uitsluitend met het oog op de bestrijding van belastingfraude, rechtstreeks en onverwijld, of heeft zij rechtstreeks langs elektronische weg toegang tot, alle volgende inlichtingen: De in de eerste alinea, punt 2, bedoelde waarden worden uitgedrukt in de munteenheid van de lidstaat die de inlichtingen verschaft en hebben betrekking op kalenderkwartalen. Artikel 28 1. Wanneer de bevoegde autoriteit van een lidstaat krachtens de artikelen 25, 26 en 27 verplicht is toegang tot inlichtingen te verlenen, doet zij dit, voor de in de artikelen 26 en 27 bedoelde inlichtingen, zo snel mogelijk en uiterlijk binnen drie maanden na het einde van het kalenderkwartaal waarop de inlichtingen betrekking hebben. 2. In afwijking van lid 1 wordt, wanneer in de in artikel 25 bedoelde omstandigheden, inlichtingen aan de gegevensbank worden toegevoegd, zo spoedig mogelijk en uiterlijk binnen drie maanden na het kalenderkwartaal waarin de aanvullende inlichtingen zijn verkregen, toegang tot de toegevoegde inlichtingen verleend. 3. De voorwaarden voor het beschikbaar stellen van de gecorrigeerde inlichtingen worden volgens de in artikel 40, lid 2, bedoelde procedure vastgesteld. Artikel 29 Wanneer de bevoegde autoriteiten van de lidstaten voor de toepassing van de artikelen 25 tot en met 28 inlichtingen in elektronische gegevensbanken opnemen en die inlichtingen langs elektronische weg uitwisselen, nemen zij de maatregelen die noodzakelijk zijn om naleving van artikel 37 te verzekeren. Artikel 30 1. De bevoegde autoriteit van elke lidstaat houdt een elektronische gegevensbank bij waarin alle personen zijn opgenomen aan wie in de betrokken lidstaat een BTW&nbhy;identificatienummer is toegekend. 2. De bevoegde autoriteit van een lidstaat kan te allen tijde, op basis van de overeenkomstig artikel 25 opgeslagen gegevens, rechtstreeks of door middel van toezending, bevestiging verkrijgen van de geldigheid van het BTW&nbhy;identificatienummer waaronder een persoon een intracommunautaire levering van goederen of intracommunautaire diensten heeft verricht of ontvangen. Op speciaal verzoek deelt de aangezochte autoriteit tevens de datum mede waarop het BTW-identificatienummer is toegekend en, eventueel, de datum vanaf welke het BTW-nummer niet meer geldig is. 3. Op verzoek verstrekt de bevoegde autoriteit ook onverwijld de naam en het adres van de persoon aan wie het nummer is toegekend, mits die inlichtingen door de verzoekende autoriteit niet worden opgeslagen om deze eventueel op een later tijdstip te gebruiken. 4. De bevoegde autoriteit van een lidstaat zorgt ervoor dat de personen die bij intracommunautaire leveringen van goederen of intracommunautaire diensten zijn betrokken, bevestiging kunnen verkrijgen van de geldigheid van een aan een bepaalde persoon toegekend BTW-identificatienummer. Onder volgens de in artikel 40, lid 2, bedoelde procedure vast te stellen voorwaarden wordt toestemming gegeven om deze bevestiging via elektronische weg te doen plaatsvinden. 5. Wanneer de bevoegde autoriteiten van de lidstaten voor de toepassing van de leden 1 tot en met 4 van dit artikel inlichtingen in elektronische gegevensbanken vastleggen en die inlichtingen langs elektronische weg uitwisselen, nemen zij de maatregelen die noodzakelijk zijn om naleving van artikel 37 te verzekeren. HOOFDSTUK V Betrekkingen met de Commissie Artikel 31 1. De lidstaten en de Commissie onderzoeken en beoordelen de werking van het op grond van deze verordening ingestelde instrument voor administratieve samenwerking. De Commissie verzamelt de ervaringen van de lidstaten teneinde de werking van dit instrument te verbeteren. 2. De lidstaten verstrekken de Commissie alle inlichtingen over het gebruik dat zij van de onderhavige verordening maken, met inbegrip van alle voor de beoordeling van dat gebruik noodzakelijke statistische gegevens. Deze statistische gegevens worden volgens de in artikel 40, lid 2, bedoelde procedure vastgesteld. 3. De lidstaten verstrekken de Commissie alle inlichtingen over de methoden en procedures die zijn gebruikt of vermoedelijk zijn gebruikt om de wetgeving inzake de BTW te overtreden, zodat de tekortkomingen of leemten in de werking van het door deze verordening beoogde instrument voor administratieve samenwerking aan het licht kunnen worden gebracht. 4. Teneinde de doeltreffendheid van dit instrument voor administratieve samenwerking op het gebied van fraudebestrijding en belastingontduiking te beoordelen, kunnen de lidstaten de Commissie alle andere in artikel 1 bedoelde informatie verstrekken. 5. De Commissie verstrekt de andere betrokken lidstaten de in de leden 2, 3 en 4 bedoelde inlichtingen. HOOFDSTUK VI Betrekkingen met derde landen Artikel 32 1. Wanneer door een derde land aan de bevoegde autoriteit van een lidstaat inlichtingen zijn medegedeeld, is laatstgenoemde gehouden deze door te geven aan de bevoegde autoriteiten van de lidstaten waarvoor deze inlichtingen van nut kunnen zijn en in elk geval aan de autoriteiten die erom verzoeken. Dergelijke inlichtingen dienen ook aan de Commissie te worden medegedeeld wanneer zij op communautair vlak van belang kunnen zijn. 2. Onder voorbehoud dat het betrokken derde land zich juridisch verplicht heeft de bijstand te verlenen die nodig is om alle bewijsmateriaal van de onregelmatigheid van de verrichtingen die in strijd met de wetgeving inzake de BTW lijken bijeen te brengen, kunnen de inlichtingen die krachtens de onderhavige verordening zijn verkregen, aan dat land worden medegedeeld, met toestemming van de bevoegde autoriteiten die deze hebben verstrekt en met inachtneming van hun interne wetgeving die van toepassing is op de overdracht van gegevens van persoonlijke aard aan derde landen. HOOFDSTUK VII Voorwaarden voor de uitwisseling van inlichtingen Artikel 33 De uit hoofde van deze verordening uitgevoerde uitwisseling van inlichtingen vindt behalve in uitzonderlijke gevallen langs elektronische weg plaats overeenkomstig de nadere regelingen vast te stellen volgens de in artikel 40, lid 2, bedoelde procedure. Artikel 34 De verzoeken om bijstand, waaronder de verzoeken tot kennisgeving, en de bijgevoegde stukken, gaan vergezeld van een vertaling in de officiële taal of in één der officiële talen van de lidstaat waar de aangezochte autoriteit is gevestigd, overeenkomstig de nadere regelingen vast te stellen volgens de in artikel 40, lid 2, bedoelde procedure. De aangezochte autoriteit streeft er voorzover mogelijk naar van het overleggen van een dergelijke vertaling af te zien om probleemloze en snelle samenwerking te verzekeren . Artikel 35 1. De lidstaten zien af van iedere eis tot terugbetaling van uit de toepassing van deze verordening voortvloeiende kosten, behalve, in voorkomend geval, wat de aan deskundigen uitbetaalde vergoedingen betreft. 2. Wanneer de wederzijdse bijstand een bijzondere moeilijkheid oplevert die verband houdt met zeer hoge kosten of met de bestrijding van de georganiseerde misdaad, kunnen de aangezochte autoriteit en de verzoekende autoriteit in onderling overleg per geval een specifieke vergoedingsregeling vaststellen. 3. De nadere regelingen voor de toepassing van lid 2 worden volgens de in artikel 40, lid 2, bedoelde procedure vastgesteld. Artikel 36 1. De aangezochte autoriteit van een lidstaat verstrekt de in artikel 1 bedoelde inlichtingen aan de verzoekende autoriteit van een andere lidstaat op voorwaarde dat: 2. Deze verordening legt niet de verplichting op onderzoek in te stellen of inlichtingen te verstrekken wanneer de wetgeving of de administratieve praktijk van de lidstaat die de inlichtingen moet verstrekken, de bevoegde autoriteit niet toestaat voor eigen doeleinden dergelijk onderzoek in te stellen of zodanige inlichtingen in te winnen of te gebruiken. 3. Het verstrekken van inlichtingen kan worden geweigerd indien dit zou leiden tot de bekendmaking van een commercieel, industrieel of beroepsgeheim of van een handelswerkwijze of van gegevens waarvan de bekendmaking met de openbare orde in strijd zou zijn. 4. De aangezochte autoriteit stelt de verzoekende autoriteit van de redenen voor de afwijzing van een verzoek om bijstand in kennis. Deze met redenen omklede afwijzing wordt ook aan de Commissie medegedeeld. 5. Voorwaarden voor het vaststellen van een minimum BTW-bedrag op grond waarvan een verzoek om bijstand kan worden voorgelegd, worden volgens de in artikel 40, lid 2, bedoelde procedure vastgesteld. Artikel 37 1. De krachtens deze verordening in welke vorm dan ook medegedeelde inlichtingen zijn vertrouwelijk. Zij vallen onder het beroepsgeheim en genieten de bescherming waarin voor soortgelijke inlichtingen wordt voorzien door de nationale wetgeving van de ontvangende lidstaat en door de overeenkomstige bepalingen die voor de communautaire instanties gelden. In ieder geval mogen dergelijke inlichtingen uitsluitend ter kennis worden gebracht van personen die bij de vaststelling van de grondslag, de inning of de administratieve controle van de belastingen zijn betrokken, teneinde de belastingheffing te verzekeren, of van personen bij de communautaire instellingen wier taak vereist dat zij daartoe toegang hebben. Deze inlichtingen kunnen worden gebruikt in met de eventuele toepassing van sancties gepaard gaande gerechtelijke of administratieve procedures, ingesteld in verband met inbreuken op de belastingwetgeving, alsmede voor het vaststellen van andere belastingen, rechten en heffingen die vallen onder artikel 2 van Richtlijn 76/308/EEG van de Raad van 15 maart 1976 betreffende de wederzijdse bijstand inzake de invordering van schuldvorderingen die voortvloeien uit verrichtingen die deel uitmaken van het financieringsstelsel van het Europees Oriëntatie- en Garantiefonds voor de Landbouw alsmede van landbouwheffingen en douanerechten (12) . 2. In afwijking van lid 1 staat de bevoegde autoriteit van de lidstaat die de inlichtingen verstrekt toe, dat deze inlichtingen in de lidstaat van de verzoekende autoriteit ook voor andere doeleinden worden gebruikt, indien de wetgeving van de lidstaat van de aangezochte autoriteit het gebruik van de inlichtingen voor soortgelijke doeleinden toestaat. 3. Wanneer de verzoekende autoriteit van mening is dat inlichtingen die zij van de aangezochte autoriteit heeft ontvangen, van nut kunnen zijn voor de bevoegde autoriteit van een derde lidstaat, kan zij de inlichtingen aan deze lidstaat doorgeven. 4. De lidstaten kunnen de reikwijdte van de verplichtingen en rechten die zijn neergelegd in artikel 6, lid 1, artikel 10, artikel 11, lid 1, en in de artikelen 12 en 21 van Richtlijn 95/46/EG beperken , voorzover dit noodzakelijk is om de in artikel 13, onder e), van die richtlijn genoemde belangen te waarborgen. Artikel 38 De vaststellingen, verklaringen, inlichtingen, bescheiden, eensluidend gewaarmerkte afschriften en alle inlichtingen die door de ambtenaren van de aangezochte autoriteit zijn verkregen en aan de verzoekende autoriteit zijn doorgegeven in gevallen van bijstand als bedoeld in deze verordening, kunnen door de bevoegde instanties van de lidstaat van de verzoekende autoriteit als bewijs worden gebruikt op dezelfde voet als soortgelijke documenten die door een autoriteit in het eigen land worden doorgegeven. Artikel 39 1. Voor de toepassing van deze verordening nemen de lidstaten alle nodige maatregelen teneinde: 2. De Commissie deelt alle inlichtingen die zij ontvangt, en die zij kan verstrekken, zo spoedig mogelijk aan de bevoegde autoriteit van elke lidstaat mede. HOOFDSTUK VIII Algemene en slotbepalingen Artikel 40 1. De Commissie wordt bijgestaan door het Permanent Comité inzake administratieve samenwerking, hierna "het Comité" genoemd, bestaande uit vertegenwoordigers van de lidstaten en voorgezeten door de vertegenwoordiger van de Commissie. 2. In de gevallen waarin naar dit lid wordt verwezen, is de regelgevingsprocedure van artikel 5 van Besluit 1999/468/EG van toepassing, met inachtneming van de bepalingen van artikel 7, en artikel 8 van dat besluit. 3. De in artikel 5, lid 6, van Besluit 1999/468/EG bedoelde termijn wordt op drie maanden vastgesteld. Artikel 41 Het Comité kan zich bezighouden met iedere kwestie betreffende de toepassing van deze verordening die door zijn voorzitter, hetzij op eigen initiatief, hetzij op verzoek van de vertegenwoordiger van een lidstaat, aan de orde wordt gesteld. Artikel 42 1. Om de drie jaar, te rekenen vanaf de datum van inwerkingtreding van deze verordening, brengt de Commissie het Europees Parlement en Raad verslag uit over de uitvoering van deze verordening. 2. De lidstaten delen de Commissie de tekst van de bepalingen van intern recht mede die zij op het onder deze verordening vallende gebied vaststellen. Artikel 43 1. De bepalingen van deze verordening laten verdergaande verplichtingen inzake wederzijdse bijstand welke voortvloeien uit andere rechtsbesluiten, met inbegrip van eventuele bilaterale of multilaterale overeenkomsten, onverlet. 2. Wanneer de bevoegde autoriteiten een regeling hebben getroffen voor bilaterale kwesties op de gebieden die onder deze verordening vallen, behalve voor het afwikkelen van een op zichzelf staand geval, stellen zij de Commissie daarvan zo spoedig mogelijk in kennis. De Commissie stelt op haar beurt de bevoegde autoriteiten van de andere lidstaten daarvan in kennis. Artikel 44 Verordening (EEG) nr. 218/92 wordt ingetrokken. Verwijzingen naar Verordening (EEG) nr. 218/92 worden beschouwd als verwijzingen naar de onderhavige verordening. Artikel 45 Deze verordening treedt in werking op de twintigste dag volgende op die van haar bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen. Deze verordening is verbindend in al haar onderdelen en is rechtstreeks toepasselijk in elke lidstaat. Gedaan te Voor het Europees Parlement Voor de Raad De Voorzitter De Voorzitter Het voorstel wordt goedgekeurd. Wetgevingsresolutie>\*MERGEFORMATWetgevingsresolutie van het Europees Parlement over het voorstel voor een richtlijn van het Europees Parlement en de Raad houdende wijziging van Richtlijn 77/799/EEG van de Raad betreffende de wederzijdse bijstand van de bevoegde autoriteiten van de lidstaten op het gebied van de directe en de indirecte belastingen ( COM(2001) 294 – C5-0270/2001 – 2001/0134(COD) ) (Medebeslissingsprocedure: eerste lezing) Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2001) 294 (1) ), – gelet op artikel 251, lid 2 en artikel 95 van het EG&nbhy;Verdrag, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C5&nbhy;0270/2001), – gelet op artikel 67 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Economische en Monetaire Commissie ( A5-0466/2001 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan het Commissievoorstel; 2. wenst opnieuw te worden geraadpleegd indien de Commissie voornemens is ingrijpende wijzigingen in dit voorstel aan te brengen of dit door een nieuwe tekst te vervangen; 3. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. (Raadplegingsprocedure) Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan de Raad ( COM(2001) 579 ), – gelet op de artikelen 175, lid 1 (1) en 300, lid 2, eerste alinea, eerste zin, van het EG-Verdrag, – geraadpleegd door de Raad overeenkomstig artikel 300, lid 3, eerste alinea van het EG&nbhy;Verdrag (C5&nbhy;0019/2002), – gelet op de artikelen 67 en 97, lid 7 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbeleid (A5&nbhy;0025/2002), 1. hecht zijn goedkeuring aan het voorstel voor een beschikking van de Raad; 2. dringt erop aan dat de in juni 1998 gesloten "Burden Sharing Agreement" volledig wordt nageleefd; 3. dringt erop aan dat de Commissie voor de tweede verdragsperiode haar voorstellen voor hogere reductiestreefcijfers en voor verdeling van de lasten tussen de lidstaten baseert op artikel 175, lid 1 van het Verdrag; 4. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie, de regeringen en parlementen van de lidstaten en de partijen bij het Protocol van Kyoto. Dit ontwerp wordt goedgekeurd. Wetgevingsresolutie van het Europees Parlement over het ontwerpkaderbesluit van de Raad inzake terrorismebestrijding (14845/1/2001 – C5-0680/2001 – 2001/0217(CNS) ) (Raadplegingsprocedure: hernieuwde raadpleging) Het Europees Parlement , – gezien het ontwerp van de Raad (14845/1/2001), – gezien het voorstel van de Commissie aan de Raad ( COM(2001) 521 , – gezien zijn standpunt van 29 november 2001 (1) , – gelet op artikel 29, artikel 31, sub a) en sub b), en artikel 34, lid 2, sub b) van het EU–Verdrag, – geraadpleegd door de Raad overeenkomstig artikel 39, lid 1 van het EU-Verdrag (C5&nbhy;0680/2001), – gelet op de artikelen 106 en 67 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie vrijheden en rechten van de burger, justitie en binnenlandse zaken en het advies van de Commissie juridische zaken en interne markt (A5&nbhy;0003/2002), 1. hecht zijn goedkeuring aan het ontwerp van de Raad; 2. verzoekt de Raad, wanneer deze voornemens is af te wijken van de door het Parlement goedgekeurde tekst, het Parlement hiervan op de hoogte te stellen; 3. verzoekt opnieuw te worden geraadpleegd wanneer de Raad overweegt zijn ontwerp ingrijpend te wijzigen; 4. verzoekt zijn Voorzitter dit standpunt te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Dit ontwerp wordt goedgekeurd. Wetgevingsresolutie van het Europees Parlement over het ontwerpkaderbesluit van de Raad inzake het Europees arrestatiebevel en de procedures van overlevering tussen de lidstaten (14867/1/2001 - C5-0675/2001 – 2001/0215(CNS) ) (Raadplegingsprocedure: hernieuwde raadpleging) Het Europees Parlement , – gezien het ontwerpvan de Raad (14867/1/2001), – gezien het voorstel van de Commissie aan de Raad ( COM(2001) 522 , – gezien zijn standpunt van 29 november 2001 (1) , – gelet op artikel 29, artikel 31, sub a) en sub b), en artikel 34, lid 2, sub b) van het EU–Verdrag, – geraadpleegd door de Raad overeenkomstig artikel 39, lid 1 van het EU-Verdrag (C5&nbhy;0675/2001), – gelet op de artikelen 106 en 67 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie vrijheden en rechten van de burger, justitie en binnenlandse zaken en het advies van de Commissie juridische zaken en interne markt (A5&nbhy;0003/2002), 1. hecht zijn goedkeuring aan het ontwerp van de Raad; 2. verzoekt de Raad, wanneer deze voornemens is af te wijken van de door het Parlement goedgekeurde tekst, het Parlement hiervan op de hoogte te stellen; 3. verzoekt opnieuw te worden geraadpleegd wanneer de Raad overweegt zijn ontwerp ingrijpend te wijzigen; 4. verzoekt zijn Voorzitter dit standpunt te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Het Europees Parlement , – gezien het negende overzicht van de Commissie ( COM(2001) 403 – C5&nbhy;0632/2001), - gezien het scorebord voor staatssteun ( COM(2001) 412 ), - gezien het verslag van de Commissie over de toepassing in 2000 van Beschikking 2496/96/EGKS van de Commissie van 18 december 1996 houdende communautaire regels voor steun aan de ijzer&nbhy; en staalindustrie (Staalsteuncode) ( COM(2001) 151 ), - gezien de conclusies van de Europese Top van Stockholm van 24 maart 2001, – gelet op artikel 87, 88 en 89 van het EG-Verdrag, – gelet op artikel 47, lid 1 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Economische en Monetaire Commissie (A5&nbhy;0002/2002), A. overwegende dat overeenkomstig de slotconclusies van de Europese Top van Stockholm de lidstaten is opgelegd om vóór eind 2003 het bewijs te leveren dat hun overheidssteun daalt in verhouding tot het BBP, waarbij de verplichting geldt om de steun te heroriënteren naar horizontale doelstellingen van gemeenschappelijk belang, B. overwegende dat de Europese Unie zich ten doel heeft gesteld binnen 10 jaar de meest concurrerende regio ter wereld te worden, C. overwegende dat het in zijn resoluties over staatssteun alsmede in de debatten die regelmatig met de bevoegde commissaris in de Economische en Monetaire Commissie worden gehouden, er bij voortduring op heeft aangedrongen maatregelen te treffen die moeten leiden tot meer transparantie in deze sector, D. overwegende dat het in zijn resolutie van 24 oktober 2000 over het achtste overzicht van de Commissie van overheidssteun in de Europese Unie (1) inzake steunverlening heeft gewezen op de betekenis van concurrentiebelemmerende effecten veroorzaakt door van overheidswege geïnitieerde fiscale steunregelingen, E. overwegende dat de lidstaten in 1997 overeenstemming hebben bereikt over een gedragscode inzake de belastingheffing voor ondernemingen, die inhoudt dat schadelijke belastingconcurrentie moet worden voorkomen of stopgezet, F. overwegende dat het verlagen van en de controle op steun op zichzelf bijdragen aan de versterking van de concurrentiekracht van de Europese economie en derhalve aan economische groei en de vorming van duurzame arbeidsplaatsen en dat er in de lidstaten geen controle-instrumenten voorhanden zijn die vergelijkbaar zijn met het gemeenschapsrechtelijke toezicht op steun, 1. herhaalt dat bij het toezicht op overheidssteun van de EU het beginsel voorop staat dat, hoewel overheidssteun onverenigbaar is met de interne markt, de verlening van dergelijke steun door de lidstaten onder uitzonderlijke voorwaarden gerechtvaardigd kan zijn; 2. verwelkomt de geconstateerde daling in de periode 1997-1999 van de overheidssteun in de Europese Unie en doet een beroep op de Commissie een rigoureus beleid te blijven voeren, vooral bij de controle van sectorspecifieke en ad hoc overheidssteun; 3. roept de lidstaten op de door hen op de Europese Raad van Stockholm aangegane verplichting om de overheidssteun in verhouding tot het BBP te beperken alsmede de steun te heroriënteren naar horizontale doelstellingen, zo snel mogelijk te laten volgen door concrete daden; 4. waarschuwt met betrekking tot de verhouding tussen gemeenschappelijk en nationaal regionaal beleid voor de weg terug naar renationalisering van het regionaal beleid, aangezien dit vooral ten koste van de economisch zwakkere lidstaten zou gaan; 5. is evenwel van opvatting dat met het oog op de wijziging in de Europese Structuurfondsen voor EU-15, die naar verwachting na 2006 zal plaatsvinden, er tijdig een herijking plaats moet vinden van de verhouding tussen Europees regionaal beleid en nationale regionale steun; 6. is buitengewoon ingenomen met de invoering van het register en het scorebord voor staatssteun, waaruit blijkt dat zijn eisen om meer transparantie op het gebied van overheidssteun door de Commissie zijn gehonoreerd; 7. verwelkomt het streven van de Commissie het jaarlijks overzicht inzake overheidssteun en de gegevens van het scorebord vanaf volgend jaar samen te vatten in een referentiedocument, dat een uitvoerig beeld zal geven van de stand van zaken, ontwikkelingen en tendensen op het gebied van overheidssteun binnen de Europese Unie; 8. is van opvatting dat het scorebord voor staatssteun een zeer constructieve rol zal vervullen als forum voor de uitwisseling van ervaringen tussen de lidstaten, en roept de lidstaten op een actieve bijdrage te leveren aan de samenstelling van relevante en gedetailleerde informatie en informatiebronnen; 9. stelt vast dat – zoals de Commissie al heeft verwoord – de eerste uitgave van het scorebord voor staatssteun onvermijdelijk meer vragen zal opwerpen dan het kan beantwoorden; is echter vol vertrouwen dat – mits de lidstaten samenwerken – het scorebord zich tot een waardevol en veelgebruikt instrument zal ontwikkelen, ook voor de verlichting van de werkzaamheden van het Europees Parlement terzake; 10. ziet voor het scorebord ook een rol weggelegd om, net als het scorebord voor de interne markt, druk ('peer pressure') uit te oefenen op lidstaten die bij de beperking en/of heroriëntatie naar horizontale doelstellingen van de overheidssteun achterlopen op de andere lidstaten; 11. stelt voor een 'chat room' in te richten waarin betrokkenen en geïnteresseerden meningen en ervaringen kunnen uitwisselen over staatssteun op basis van de gegevens die het scorebord vermeldt; 12. stelt bovendien voor op de website van het scorebord, behalve een 'link' naar de lidstaten en hun relevante internetadressen, ook een link op te nemen naar het Europees Parlement, zodat vanuit het scorebord voor staatssteun alle terzake bevoegde instellingen op dit gebied kunnen worden bereikt; 13. is van opvatting dat er bij elk door de Commissie verricht onderzoek naar nationale vennootschapsbelastingregelingen absoluut niet getornd mag worden aan de soevereiniteit op fiscaal terrein van de lidstaten; 14. verwelkomt de door de Commissie in juli geïnitieerde controle van de belastingheffing voor ondernemingen op steunverlening en roept de Commissie op zo spoedig mogelijk de resultaten van het onderzoek ter tafel te brengen; 15. herhaalt zijn eis de medebeslissingsprocedure in te voeren voor alle kwesties inzake het mededingingsbeleid waarover de Raad bij gekwalificeerde meerderheid beslist; 16. neemt kennis van de moeilijke economische situatie waarin luchtvaartmaatschappijen zich thans bevinden, maar verzoekt de Commissie alle aanvragen voor het goedkeuren van steunmaatregelen nauwkeurig te bezien om ervoor te waken dat de steun in dergelijke gevallen enkel en alleen beperkt blijft tot het opvangen van de onmiddellijke gevolgen van de terroristische aanslagen van 11 september en de beperkte ontregeling van de vluchtprogramma's, en niet leidt tot verzwakking van de algemene regels voor het toezicht op overheidssteun in de Europese luchtvaartsector; 17. spreekt opnieuw zijn teleurstelling uit over het feit dat gegevens over overheidssteun nog steeds in de vorm van totale bedragen worden verstrekt en wenst dat er nauwkeuriger informatie wordt gegeven over het doel van de verleende steun, de betrokken sectoren en de bedrijven die dergelijke steun ontvangen; 18. dringt er bij de Commissie op aan doeltreffender de hand te houden aan besluiten over de terugbetaling van in strijd met de wettelijke voorschriften verleende overheidssteun en hierover voorstellen in te dienen; 19. dringt er bij de Commissie op aan met spoed voorstellen voor te leggen voor de uitbreiding van de communautaire regels voor steun aan de ijzer- en staalindustrie (Beschikking 2496/96/EGKS van de Commissie van 18 december 1996 (2) ) om te zorgen voor voortzetting van een doeltreffend toezicht op overheidssteun in de staalsector; 20. waarschuwt voor de potentieel schadelijke rol van overheidssteun als het gaat om het stimuleren van het overbrengen van bedrijven van de ene lidstaat naar de andere, wat kan leiden tot "subsidieshoppen" door bedrijven zonder dat de gemeenschappelijke doelstellingen van de EU hiermee gediend zijn; 21. verzoekt de Commissie scherp toe te zien op de zojuist uitgevoerde pakketten hulpmaatregelen voor de Amerikaanse luchtvaartmaatschappijen; 22. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie en aan de parlementen van de lidstaten. Het Europees Parlement , – gezien de mededeling van de Commissie ( COM(2001) 501 - C5-0601/2001), – gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, met name op de artikelen 149 en 150, – gezien de conclusies van de Europese Raad van Lissabon van 23-24 maart 2000, – gezien de conclusies van de Europese Raad van Stockholm van 23-24 maart 2001, – gezien het verslag van de Commissie over de concrete doelstellingen van de onderwijsstelsels ( COM(2001) 59 )), – onder verwijzing naar zijn resolutie van 15 mei 2001 over "Onderwijzen en leren: naar een cognitieve samenleving" (1) , – onder verwijzing naar zijn standpunt van 16 januari 2001 over kwaliteitsevaluatie in het schoolonderwijs (2) , – gezien de resolutie van de Onderwijsraad van 29 november 2001 over taalkundige verscheidenheid en het leren van talen in het kader van het Europees Jaar van de talen, – gezien de conclusies van de Onderwijsraad van 29 november 2001 over de follow-up op het verslag van de Commissie over de concrete doelstellingen van de onderwijs- en beroepsopleidingsstelsels, – gelet op artikel 47, lid 1 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie cultuur, jeugd, onderwijs, media en sport en het advies van de Commissie industrie, externe handel, onderzoek en energie ( A5-0017/2002 ), A. overwegende dat de Europese Unie zich tijdens de Europese Raad van Lissabon voor het komende decennium een nieuw strategisch doel heeft gesteld, namelijk 'de meest concurrerende en dynamische kenniseconomie van de wereld te worden die in staat is tot duurzame economische groei met meer en betere banen en een hechtere sociale samenhang', B. overwegende dat wederzijdse erkenning van opleidingen, grotere mobiliteit en vrij verkeer van studenten, leraren en onderzoekers tot de voornaamste doelstellingen van het Europese onderwijsbeleid behoren, C. overwegende dat de Europese Raad van Lissabon ook heeft geconcludeerd dat de Europese onderwijs- en opleidingsstelsels moeten worden aangepast aan de behoeften van de kennismaatschappij en de noodzaak van méér en betere werkgelegenheid, D. overwegende dat de Europese Raad van Stockholm het strategische doel van de Europese Raad van Lissabon heeft bevestigd, E. overwegende dat de Europese Raad van Stockholm daarnaast zijn goedkeuring heeft gehecht aan het verslag van de Commissie over de concrete dolstellingen van de onderwijs- en opleidingsstelsels, met daarin de onderstaande drie doelstellingen: verbetering van de kwaliteit en de effectiviteit van de onderwijs- en opleidingsstelsels in de Europese Unie; het mogelijk maken van toegang tot onderwijs- en opleidingsstelsels voor iedereen; en het openen van onderwijs- en opleidingsstelsels ten opzichte van de wereld, F. overwegende dat naast de conventionele opleidingssystemen levenslang leren een belangrijke bijdrage levert aan de behoeften van de kennismaatschappij, G. overwegende dat de Europese Raad van Stockholm de Raad en de Commissie verzocht heeft aan de Europese Raad in diens voorjaarsbijeenkomst van 2002 in Barcelona een verslag voor te leggen met een "gedetailleerd werkprogramma over de follow-up van de doelstellingen inzake onderwijs- en opleidingssystemen", H. overwegende dat het van mening is dat dit soort documenten de onderstaande elementen moeten bevatten: duidelijk gedefinieerde en realistische doelstellingen; een bewijs van de "Europese toegevoegde waarde" van de voorgestelde actie of acties; een raming, uitgaande van de activiteiten, van de begrotingsimplicaties van een dergelijke actie of acties; een analyse van de alternatieve kosten ("opportunity cost"); prestatieindicatoren voor het meten van de vooruitgang bij de verwezenlijking van de doelstellingen; een procedure voor het beoordelen van proefprojecten en voor het wijzigen van voorgestelde maatregelen in het licht van de resultaten van dergelijke beoordelingen, I. overwegende dat het Witboek van de Commissie "Onderwijzen en leren: naar een cognitieve samenleving" uit 1995 de doelstelling bevatte dat iedereen aan het eind van zijn initiële opleiding naast zijn moedertaal in twee andere Europese talen moet kunnen communiceren, en dat deze doelstelling tijdens de Onderwijsraad van 29 november 2001 is bekrachtigd, J. overwegende dat de Eurobarometer-enquête uit december 2000 heeft aangetoond dat 53% van de Europeanen naar eigen zeggen naast hun moedertaal ten minste één andere Europese taal beheerst en 26% twee andere Europese talen, 1. betreurt dat het niet op het oorspronkelijke verslag van de Commissie over de concrete doelstellingen van de onderwijsstelsels heeft kunnen reageren en dat het dus in feite gevraagd is commentaar te leveren op gedetailleerde voorstellen voor de uitvoering van een algemener plan dat wat de inhoud betreft buiten het Parlement om tot stand is gekomen; 2. is van mening dat de open coördinatiemethode op het gebied van het onderwijs moet worden toegepast en verzoekt de Commissie en de Raad om te onderhandelen over een interinstitutioneel akkoord met het Europees Parlement met als doel het Parlement volledig bij de open coördinatiemethode te betrekken, hetgeen deze procedure een grotere democratische legitimiteit zal geven; 3. stemt in met het realisme van de Commissie met betrekking tot de rol die zij kan spelen bij de verwezenlijking van de doelstellingen van de Europese Raden van Lissabon en Stockholm; 4. verwelkomt het initiatief van de Commissie om aandacht te besteden aan de open leersituaties vooral met het oog op levenslang leren, waardoor ook oudere bevolkingsgroepen de mogelijkheid krijgen om te (blijven) leren; 5. verwelkomt de vastberadenheid van de Commissie dubbel werk met het optreden van andere internationale organisaties op dit gebied (zoals de OESO, de Raad van Europa en European Schoolnet) te willen vermijden door rekening te houden met hun activiteiten en de mogelijkheden voor samenwerking te bestuderen; 6. is verheugd over de inspanningen van de Commissie om in het ontwerp voor een gedetailleerd werkprogramma de onderstaande elementen op te nemen: duidelijk gedefinieerde en realistische doelstellingen, een bewijs van de "Europese toegevoegde waarde" van de voorgestelde actie of acties en prestatieindicatoren voor het meten van de vooruitgang bij de verwezenlijking van de doelstellingen; 7. stelt vast dat het ontwerp voor een gedetailleerd werkprogramma evenwel geen raming van de begrotingsimplicaties van de voorgestelde acties voor de Europese Gemeenschap bevat; 8. herhaalt zijn steun voor de doelstelling dat iedereen aan het eind van zijn initiële opleiding naast zijn moedertaal in twee andere Europese talen moet kunnen communiceren; beveelt Europa daartoe aan een onderzoek naar beste praktijken op het gebied van het taalonderricht te houden; 9. verzoekt de Commissie de indicatoren van doelstelling 1.2 aan te vullen met een evaluatie van het bereikte opleidingsniveau; 10. dringt dan ook aan op maatregelen die op de korte en middellange termijn meer jongeren, zowel meisjes als jongens, voor opleidingen en banen in de sector onderzoek en technologie doen kiezen, met name banen als onderzoeker en andere wetenschappelijke disciplines, om de ontwikkeling van onderzoek en wetenschap te stimuleren, ongeacht het gebrek aan gekwalificeerd personeel; 11. verwelkomt het streven van de Commissie om de instroom van mannen en vrouwen in de richtingen wiskunde, natuurwetenschappen en techniek te bevorderen, daar deze essentieel zijn voor het streven om van Europa de meest concurrerende en dynamische kenniseconomie te maken; 12. herinnert eraan dat er op opleidingsgebied een rol is weggelegd voor het bedrijfsleven; dat in deze context bedrijfsstages voor studenten alsmede opleidingen voor personeel door de EU en de lidstaten zouden moeten gestimuleerd; 13. verzoekt de Commissie, de Raad en de regeringen van de lidstaten met klem niet uit het oog te verliezen dat de onderwijsstelsels weliswaar bredere en meer verheffende doelstellingen hebben dan beroepsopleidingsstelsels en dat de inhoud van de onderwijsstelsels niet uitsluitend moet worden bepaald door te verwijzen naar de economie en de arbeidsmarkt, maar ook naar het ontwikkelen van het bewustzijn van burgerschap, het vermogen te communiceren, intercultureel begrip en sociale vaardigheden, maar dat, in het belang van een grotere mobiliteit van werknemers in de Unie, in programma's voor beroepsoriëntatie en beroepskeuzevoorlichting leerlingen niettemin moeten worden voorgelicht over de mogelijkheden die in de Unie worden geboden voor het vrije verkeer van werknemers; 14. verzoekt de Commissie indicatoren voor educatieve doelstellingen te ontwikkelen, zoals bewustzijn van burgerschap, sociale vaardigheden en cultureel begrip; 15. verzoekt de Commissie, de Raad en de lidstaten onderwijs voor actief burgerschap te ontwikkelen en te bevorderen; 16. verwelkomt de voorstellen van de Commissie voor het vergroten van mobiliteit en uitwisselingen (doelstellingen 3 en 4), maar verzoekt om de opname van contacten tussen scholen, onderwijzers, leerlingen en studenten in verschillende landen als een extra mobiliteitsindicator, mede gebaseerd op de deelneming aan de communautaire programma's; 17. verzoekt de Commissie met klem om de mobiliteit van docenten die hun moedertaal onderrichten, met behulp van grotere stimulansen te bevorderen; 18. verzoekt de Commissie het Parlement, de actoren uit de onderwijssector en de sociale partners volledig op de hoogte te houden van het advies van en de besprekingen in de werkgroep en de sub-werkgroepen van deskundigen zoals bedoeld in de punten 69-72 van de mededeling, door het openbaar maken van de notulen van deze groepen; 19. verzoekt de Commissie te waarborgen dat bij de werkzaamheden van de Commissie en van de werkgroepen van deskundigen rekening wordt gehouden met de standpunten van de actoren uit de onderwijs- en opleidingssector, waaronder leraren, en de Europese sociale partners; 20. heet het voorstel van de Commissie om de kandidaatlanden erbij te betrekken welkom en wenst dat de Commissie en de lidstaten dit zo spoedig mogelijk verwezenlijken, eventueel via reeds bestaande programma's; 21. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Commissie, de Raad en de regeringen van de lidstaten. Het Europees Parlement, – gelet op de artikelen 152 en artikel 153 van het EG-Verdrag, – onder verwijzing naar zijn resolutie van 19 februari 1997 over de resultaten van de activiteiten van de tijdelijke enquêtecommissie BSE (1) , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 19 november 1997 over het verslag van de Tijdelijke Commissie follow-up BSE- aanbevelingen (2) , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 15 april 1999 over de mededeling van de Commissie aan de Raad, het Europees Parlement, het Economisch en Sociaal Comité en het Comité van de regio's over het tweede halfjaarlijkse verslag over de BSE-follow-up (3) , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 16 november 2000 over BSE en de veiligheid van diervoeder (4) , – gezien Richtlijn 2000/77/EG van het Europees Parlement en de Raad van 14 december 2000 houdende wijziging van Richtlijn 95/53/EG van de Raad tot vaststelling van de beginselen inzake de organisatie van de officiële controles op het gebied van diervoeding (5) , – onder verwijzing naar zijn standpunt van 4 oktober 2000 over het voorstel voor een richtlijn van het Europees Parlement en de Raad inzake ongewenste stoffen en producten in diervoeding (6) , – gezien zijn standpunt van 12 juni 2001 over het voorstel voor een richtlijn van het Europees Parlement en de Raad tot wijziging van de Richtlijnen 90/425/EEG en 92/118/EEG van de Raad met betrekking tot de gezondheidsvoorschriften voor dierlijke bijproducten (7) , – gezien zijn standpunt van 12 juni 2001 inzake het voorstel voor een verordening van het Europees Parlement en van de Raad tot vaststelling van de gezondheidsvoorschriften inzake niet voor menselijke consumptie bestemde dierlijke bijproducten (8) , – gezien zijn standpunt van 3 mei 2001 betreffende het gemeenschappelijk standpunt, door de Raad vastgesteld met het oog op de aanneming van de verordening van het Europees Parlement en de Raad houdende vaststelling van voorschriften inzake preventie, bestrijding en uitroeiing van bepaalde overdraagbare spongiforme encefalopathieën (9) , – gezien zijn standpunt van 12 juni 2001 over het voorstel voor een verordening van het Europees Parlement en de Raad tot vaststelling van de algemene beginselen en vereisten van de levensmiddelenwetgeving, tot oprichting van een Europese Voedselautoriteit en tot vaststelling van procedures voor voedselveiligheidsaangelegenheden (10) , – gelet op artikel 163 van het Reglement, – gezien het verslag van de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbeleid en het advies van de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling (A5&nbhy;0467/2001), A. overwegende dat de regels die de EU in de loop der jaren heeft ingevoerd aanzienlijk bijdragen tot de vermindering van het risico van verspreiding van BSE, maar dat de doeltreffendheid ervan geheel afhankelijk is van de wijze waarop de afzonderlijke landen de regels naleven en van wat er in de voedselketen gebeurt, B. overwegende dat, hoewel in 1994 in de toenmalige EG een verbod is ingevoerd op het voederen van herkauwers met vlees- en beendermeel van gewervelde dieren (het zogenaamde voederverbod), zich nieuwe gevallen van BSE voordoen, waaruit blijkt dat besmetting van veevoeder van herkauwers heeft plaatsgevonden, C. overwegende dat de Commissie, om het vertrouwen van de consument in het beleid van de EU op het gebied van de veiligheid van voedingsmiddelen te verbeteren, de afgelopen jaren een aantal voorstellen heeft ingediend en maatregelen heeft voorgesteld om de wetgeving te verbeteren, haar eenduidiger te maken en om de doorzichtigheid en de openheid op alle niveaus van het beleid op het gebied van de voedselveiligheid te vergroten; overwegende dat het Europees Parlement in dit proces veel druk heeft uitgeoefend en meerdere voorstellen heeft gedaan ter bevordering van de bescherming van de consument, en er in meerdere gevallen voor heeft gekozen om verder te gaan, hogere eisen te stellen en sneller te handelen, D. overwegende dat het Witboek over voedselveiligheid ( COM(1999) 719 ) het de EU mogelijk heeft gemaakt deze vraagstukken in hun totale context te beschouwen, waarbij alle aspecten van de weg van de voedingsmiddelen van producent naar consument of van 'stal tot bord' aan bod komen; overwegende dat de Commissie in het Witboek heeft voorgesteld om binnen vijf jaar meer dan 80 verschillende maatregelen te nemen; overwegende dat de nieuwe wetgeving inzake de voedselveiligheid dus de volledige voedselketen zal omvatten, met inbegrip van de productie van veevoeders, en tot doel heeft de consument een hoog niveau van gezondheidsbescherming te garanderen, E. overwegende dat het momenteel ontbreekt aan concrete informatie over de manier waarop en in welke omvang de lidstaten de gemeenschappelijke wetgeving hebben geïmplementeerd; overwegende dat de lidstaten, om het de Commissie mogelijk te maken de doeltreffendheid van de tot nu toe genomen maatregelen te beoordelen, in juli 2001 hun eigen rapporten aan de Commissie hebben gezonden; overwegende dat deze rapporten geen vergelijkbare gegevens bevatten; overwegende dat het Voedsel- en Veterinair Bureau (VVB) in het najaar 2001 voor het eerst een algemeen rapport zal presenteren over de implementatie van de BSE-wetgeving in de lidstaten, F. overwegende dat regelmatige controles door de Commissie in de lidstaten echter aantonen dat er grote verschillen bestaan bij de toepassing van de EU-wetgeving; overwegende dat dit inhoudt dat de consument er niet zeker van kan zijn dat de bescherming in de hele Gemeenschap van hetzelfde niveau is, en dat het derhalve ook moeilijk is om de effecten van de door de nationale overheden genomen maatregelen te beoordelen, G. overwegende dat de verschillen tussen de lidstaten wat betreft de praktische implementatie van de communautaire wetgeving te groot zijn, hetgeen de mogelijkheden om de situatie te overzien en om vergelijkingen te maken bemoeilijkt; overwegende dat dit tot op zekere hoogte het gevolg is van misverstanden en te flexibele interpretaties van de huidige wetgeving, aangezien de richtlijnen en de besluiten niet altijd helder en duidelijk zijn geformuleerd, H. overwegende dat de Unie de grootste importeur en exporteur van voedingsmiddelen ter wereld is; overwegende dat actieve deelname aan de activiteiten van verschillende internationale organen de Gemeenschap de mogelijkheid biedt om ervaring en informatie uit te wisselen, teneinde een hoog niveau van gezondheidsbescherming te garanderen, 1. benadrukt dat de belangrijkste maatregel om de consument op de lange duur te beschermen, bestaat uit het volledig elimineren van het risico dat nieuwe dieren met BSE worden geïnfecteerd; 2. benadrukt het belang van toepassing van het voorzorgsbeginsel en roept de Commissie op zich voortdurend op de hoogte te stellen van nieuwe onderzoeksresultaten en deze in aanmerking te nemen, met de implicaties vandien voor het door de Gemeenschap zelf gefinancierde onderzoek; 3. oefent scherpe kritiek uit op de gebrekkige en trage implementatie van de communautaire wetgeving door een aantal lidstaten, en op de volkomen onaanvaardbare nalatigheid van een aantal lidstaten bij het naleven van de communautaire wetgeving; 4. wijst op het belang van een strikte tenuitvoerlegging van de in de Verordening (EG) nr. 999/2001 over overdraagbare spongiforme encefalopathieën vastgestelde maatregelen, hetgeen de strikte toepassing van de screeningtests voor dieren in alle lidstaten inhoudt; eist onderzoek op grond van wetenschappelijke gegevens naar uitbreiding van de lijst van risicomateriaal met betrekking tot bepaalde vetten en talg; 5. verzoekt de lidstaten het toezicht op de uitvoering van BSE-tests, de naleving van het voorlopige verbod op het voederen met diermeel en het volgens de regels verwijderen van gespecificeerd risicomateriaal te versterken en strengere sancties op te leggen in geval van niet-naleving van de voorschriften; 6. verlangt dat de Commissie een duidelijk en helder overzicht opstelt van de implementatie door de lidstaten van relevante wetgeving op het gebied van veevoeder en voedingsmiddelen, uitgesplitst naar zowel land als richtlijn; 7. verzoekt de Commissie erop toe te zien dat alle lidstaten de in de Verordening (EG) nr. 999/2001 vervatte regels strikt toepassen; wenst dat de Commissie, wanneer niet-naleving van deze regels of gevallen van fraude worden geconstateerd, strenge sancties oplegt aan de overtreders; 8. roept de Commissie op om de wetgeving van de Gemeenschap voor de lidstaten duidelijk te maken, toe te lichten en te interpreteren, en om begrippen en definities een eenduidige inhoud te geven, teneinde aldus het risico van misvattingen en onjuiste interpretaties bij de praktische invoering van de wetgeving te elimineren; 9. verlangt dat de Commissie erop toeziet dat het verbod uit 1994 op het voederen van herkauwers met vlees- en beendermeel van zoogdieren (het zogenaamde voederverbod) wordt nageleefd; 10. is van mening dat de EU, ook wanneer grondstoffen die zijn goedgekeurd om als voedingsmiddelen te worden gebruikt ook als veevoeder aan omnivoren mogen worden gegeven, zonder vertraging een verbod dient uit te vaardigen op het hergebruik ervan als veevoeder voor dezelfde diersoort (het zogenaamde kannibalismeverbod) en dat bij de productie van veevoeder een onderscheid gemaakt moet worden naar diersoort, zodat een scheiding wordt aangebracht tussen veevoeder dat bestemd is voor herkauwers, voor omnivoren en voor de diverse diersoorten; 11. wenst dat de screeningtests tot schapen worden uitgebreid, in het licht van de conclusies van het verslag-Philipps en van het advies van de wetenschappelijke stuurgroep van de Commissie, die het nu mogelijk acht dat de ziekte van runderen op schapen wordt overgedragen; 12. roept de Raad op om, gezien de slechte ervaringen met de naleving van het voederverbod van 1994 en het grote risico van kruisbesmetting, het verbod op het voederen van omnivoren met vlees- en beendermeel niet in te trekken voordat de implementatie, en de controle daarop, van Beschikking 96/449/EG van de Commissie en Beschikking 1999/534/EG van de Commissie in alle lidstaten gewaarborgd is en voordat de transparante declaratie van veevoeders is ingevoerd; 13. benadrukt dat de Commissie in de toekomst meer aandacht dient te schenken aan de kwestie van de risico's van kruisbesmetting, om zo een nultolerantie te garanderen met betrekking tot de aanwezigheid van vlees- en beendermeelsporen in veevoeder voor herkauwers; 14. is van mening dat bestaande voorraden van dierlijk vlees- en beendermeel en van veevoeder dat deze stoffen bevat, vernietigd dienen te worden; 15. is van mening dat slachtafval dat niet tot diermeel wordt verwerkt, zoals afvalwater, vet en talg, toch behandeld moet worden; 16. wijst erop dat het overige afval, zoals resten van maaltijden (van collectiviteiten, restaurants, enz.), als afval behandeld en als zodanig gerecycleerd moet worden; 17. verzoekt de Commissie de ontwikkeling te bevorderen van innovatieve methoden voor het verwijderen, respectievelijk hergebruiken van slachtafval, zoals bijvoorbeeld de vervaardiging van biodiesel uit talg of vetten; 18. stelt vast dat de Commissie voorstellen heeft gedaan over de manier waarop dierlijke bijproducten op zodanige wijze kunnen worden vernietigd dat de volksgezondheid en het milieu worden beschermd; 19. verzoekt de Commissie een diepgaand onderzoek in te stellen naar het mogelijke verband tussen kalfsvoeder en BSE, gezien de recente gevallen in Denemarken en Finland, en de nodige stappen te ondernemen om ervoor te zorgen dat veevoeder niet met BSE besmet kan worden; 20. verzoekt de Commissie met klem om de naleving te handhaven en te garanderen van de basisprincipes inzake safe sourcing, safe processing en safe use, die de EU heeft vastgesteld voor alle productie van veevoeder; 21. herinnert aan zijn eis, als radicale oplossing in de strijd tegen epidemieën, om in geval van bewezen BSE-gevallen volledige veestapels uit de voedingsketen te verwijderen, aangezien dit een geschikte strategie is om BSE te bestrijden; overeenkomstig de afwijking die wordt toegestaan in artikel 13, lid 1, sub c) van Verordening (EG) nr. 999/2001 inzake overdraagbare spongiforme encefalopathieën, mogen de lidstaten alternatieven voor het verwijderen van dieren uit de voedselketen, mits deze zijn goedgekeurd, blijven toepassen; 22. steunt het beleid van het noodslachten van dieren wanneer een geval van BSE is bevestigd, zoals uiteengezet in de Verordening (EG) nr. 999/2001, hetgeen zowel het slachten van de gehele kudde inhoudt als selectief slachten, in lidstaten die hiertoe toestemming van de EG-Commissie hebben gekregen; 23. verzoekt de Commissie aan te dringen op spoedige invoering door de lidstaten van de verplichting tot transparante declaratie van alle bestanddelen van het veevoeder; 24. wijst erop dat de EU het risico van een derde BSE-golf bij een uitbreiding kan verkleinen door de kandidaat-lidstaten technische en financiële steun en hulp te verlenen zodat zij niet door gebrek aan kennis of financiële middelen onze fouten hoeven te herhalen; dringt er bij de Commissie op aan niet te onderhandelen over een overgangsperiode voor de toepassing van de wetgeving inzake hygiëne, kwaliteit en de declaratie van veevoeders; 25. verzoekt de Commissie om erop toe te zien dat op uit derde landen ingevoerde producten dezelfde beschermingsmaatregelen worden toegepast als op communautaire producten, met name wat betreft de uitvoering van BSE-tests, het voorlopige verbod op het voederen met diermeel en het volgens de regels verwijderen van gespecificeerd risicomateriaal, en om nauwgezet toezicht te houden op de naleving van deze bepalingen door middel van communautaire controles in derde landen; 26. is van mening dat het Voedsel- en Veterinair Bureau de bevoegdheid dient te hebben om de voedsel- en veevoederproductie en de controlestelsels van de lidstaten op korte termijn aan een toetsing te onderwerpen, en wanneer er gevaar dreigt voor de gezondheid en de veiligheid van de consument, ook zonder voorafgaande aankondiging; 27. verzoekt de Raad en de Commissie zo spoedig mogelijk over te gaan tot een hervorming van het gemeenschappelijk landbouwbeleid die rekening houdt met de doelstelling van de voedselveiligheid; 28. is van mening dat de Commissie de bevoegdheid moet hebben om de terzake bevoegde instanties van de lidstaten de opdracht te geven maatregelen met onmiddellijk effect te treffen, wanneer zulks noodzakelijk is om te verzekeren dat de gezondheid en veiligheid van de consumenten niet in gevaar worden gebracht; 29. verlangt een diepgaande hervorming van het in de Gemeenschap geldende controlesysteem op veterinair gebied, waarbij de communautaire controles een grotere rol moeten krijgen, en verlangt derhalve tevens een uitbreiding van het personeel van het Voedsel- en Veterinair Bureau in Dublin; 30. is van mening dat de Commissie het recht dient te hebben om sancties op te leggen aan lidstaten die zich niet houden aan de implementatie van de EU-wetgeving inzake voedingsmiddelen en veevoeders, en aan multinationale bedrijven die deze wetgeving overtreden; 31. roept de Commissie op te zorgen voor de nodige middelen om het onderzoek met betrekking tot TSE-ziekten voort te kunnen zetten en in de toekomst aan te geven hoe de EU haar paraatheid en vermogen om met tot nu toe onbekende ziekten en besmettingen om te gaan, kan vergroten; 32. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, het Economisch en Sociaal Comité en het Comité van de regio's, alsmede aan de regeringen en parlementen van de lidstaten.