(Goedkeuring) Het Europees Parlement, – gezien het ontwerp van besluit van de Raad (05034/2021), – gezien de ontwerpovereenkomst tussen de Europese Unie en de Republiek Kaapverdië tot wijziging van de Overeenkomst tussen de Europese Unie en de Republiek Kaapverdië inzake de versoepeling van de afgifte van visa voor kort verblijf aan de burgers van de Republiek Kaapverdië en van de Europese Unie (05034/2021), – gezien het verzoek om goedkeuring dat de Raad heeft ingediend krachtens artikel 77, lid 2, punt a), en artikel 218, lid 6, tweede alinea, punt a), van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (C9-0116/2021), – gezien artikel 105, leden 1 en 4, en artikel 114, lid 7, van zijn Reglement, – gezien de aanbeveling van de Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken ( A9-0264/2021 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan de sluiting van de overeenkomst; 2. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en aan de Commissie, alsmede aan de regeringen en parlementen van de lidstaten en de Republiek Kaapverdië. (Gewone wetgevingsprocedure: eerste lezing) (Gewone wetgevingsprocedure: eerste lezing) (Goedkeuring) Het Europees Parlement, – gezien het ontwerp van besluit van de Raad (05210/2021), – gezien de ontwerpovereenkomst tussen de Europese Unie en de Republiek Korea inzake bepaalde aspecten van luchtdiensten (15082/2019), – gezien het verzoek om goedkeuring dat de Raad heeft ingediend krachtens artikel 100, lid 2, en artikel 218, lid 6, tweede alinea, punt a), v), en lid 7, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (C9-0120/2021), – gezien artikel 105, leden 1 en 4, en artikel 114, lid 7, van zijn Reglement, – gezien de aanbeveling van de Commissie vervoer en toerisme ( A9-0251/2021 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan de sluiting van de overeenkomst; 2. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en aan de Commissie, alsmede aan de regeringen en parlementen van de lidstaten en de Republiek Korea. Het Europees Parlement, – gezien de gezamenlijke mededeling van de Commissie en de hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid van 12 maart 2019 getiteld “EU en China – Een strategische visie” (JOIN(2019)0005), – gezien de in 1995 gestarte dialoog tussen de EU en China over de mensenrechten, en de 37e ronde van deze dialoog op 1 en 2 april 2019 in Brussel, – gezien het in 2003 gelanceerde strategische partnerschap EU-China, – gezien de strategische agenda 2020 voor samenwerking tussen de EU en China, – gezien de integrale strategie van de EU voor het buitenlands en veiligheidsbeleid van de Europese Unie van juni 2016, – gezien Verordening (EU) 2020/1998 van de Raad (1) en Besluit (GBVB) 2020/1999 van de Raad (2) van 7 december 2020 betreffende beperkende maatregelen tegen ernstige schendingen van de mensenrechten, – gezien de conclusies van de Raad van 28 juli 2020 over Hongkong, – gezien zijn eerdere resoluties over de mensenrechtensituatie in China, met name die van 17 december 2020 over dwangarbeid en de situatie van de Oeigoeren in de Oeigoerse autonome regio Xinjiang (3) , van 18 april 2019 over China, met name de situatie van religieuze en etnische minderheden (4) , van 4 oktober 2018 over massale willekeurige detentie van Oeigoeren en Kazakken in de Oeigoerse autonome regio Xinjiang (5) , van 12 september 2018 over de stand van zaken van de betrekkingen tussen de EU en China (6) , en van 15 december 2016 over de zaak rond het boeddhistische opleidingsinstituut Larung Gar in Tibet en Ilham Tohti (7) , – gezien zijn eerdere resoluties en aanbevelingen over Hongkong, met name die van 19 juni 2020 over de wet inzake de nationale veiligheid die de Volksrepubliek China heeft uitgevaardigd voor Hongkong en het feit dat de EU de hoge mate van autonomie van Hongkong moet verdedigen (8) , van 21 januari 2021 over het harde optreden tegen de democratische oppositie in Hongkong (9) , en van 13 december 2017 aan de Raad, de Commissie en de vicevoorzitter van de Commissie/hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid over Hongkong, 20 jaar na de machtsoverdracht (10) , – gezien zijn resolutie van 26 november 2020 over de toetsing van het handelsbeleid van de EU (11) , – gezien zijn resolutie van 20 mei 2021 over de Chinese sancties als vergelding tegen EU‑instanties, EP-leden en leden van nationale parlementen (12) , – gezien zijn resolutie van 21 januari 2021 over connectiviteit en de betrekkingen EU‑Azië (13) , – gezien de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens (UVRM) en andere mensenrechtenverdragen en ‑instrumenten van de VN, – gezien het VN-Verdrag van 1948 inzake de voorkoming en de bestraffing van genocide, – gezien het protocol van 2014 bij het Verdrag van de Internationale Arbeidsorganisatie (IAO) van 1930 betreffende de gedwongen arbeid, dat niet door China is ondertekend, – gezien het Raamverdrag van de Verenigde Naties inzake klimaatverandering (UNFCCC) en de Overeenkomst van Parijs, die op 4 november 2016 in werking is getreden, – gezien het Verdrag van de Verenigde Naties inzake het recht van de zee (UNCLOS), die gesloten is op 10 december 1982 en van kracht is sinds 16 november 1994, – gezien het verslag van 25 november 2020 van de door de secretaris-generaal van de NAVO aangewezen reflectiegroep, getiteld: “NATO 2030: United for a New Era”, – gezien het 14e vijfjarenplan van China en de beginselen van duale circulatie en veilige toeleveringsketens, – gezien artikel 36 van de grondwet van de Volksrepubliek China, waarin het recht van alle burgers op vrijheid van religie en geloof wordt gewaarborgd, en artikel 4 van diezelfde grondwet, waarin de rechten van “minderheidsnationaliteiten” worden bevestigd, – gezien artikel 54 van zijn Reglement, – gezien het advies van de Commissie internationale handel, – gezien het verslag van de Commissie buitenlandse zaken ( A9-0252/2021 ), A. overwegende dat de EU in haar strategisch kader voor mensenrechten en democratie belooft dat zij de democratie, de rechtsstaat en de “mensenrechten op alle deelterreinen van haar externe optreden, zonder uitzondering”, zal bevorderen en “mensenrechten in het centrum zal plaatsen van haar betrekkingen met alle derde landen, inclusief haar strategische partners”; B. overwegende dat China dankzij zijn sterke economische groei en assertieve buitenlandse agenda, met name zijn investeringsstrategie, het streven naar mondialisering, het initiatief “Made in China 2025” en de Nieuwe Zijderoute, een grotere rol speelt op het wereldtoneel, als economische macht en als speler in het buitenlands beleid, hetgeen ernstige uitdagingen op politiek, economisch, technologisch en veiligheidsgebied met zich brengt voor de EU, alsook aanzienlijke en langdurige gevolgen heeft voor de wereldorde en een bedreiging vormt voor het op regels gebaseerde multilateralisme en de democratische kernwaarden; C. overwegende dat de Volksrepubliek China een unitaire communistische eenpartijstaat is onder leiding van de Chinese Communistische Partij (CCP), die vasthoudt aan het marxisme-leninisme; overwegende dat de Volksrepubliek China geen democratische waarden onderschrijft zoals persoonlijke vrijheid, vrijheid van meningsuiting en vrijheid van godsdienst; D. overwegende dat China een steeds grotere rol op het wereldtoneel wil spelen, wat onder meer blijkt uit het feit dat President Xi Jinping tijdens het 19e Congres van de Communistische Partij in 2017 openlijk verklaarde dat het de ambitie is van China om tegen 2049 te zijn uitgegroeid tot een mondiale leider in termen van nationale kracht en internationale invloed; E. overwegende dat uit de lange democratische traditie in Hongkong, Macau en Taiwan blijkt dat de democratie voor de Chinese bevolking van waarde is; F. overwegende dat de Chinese autoriteiten in Macau, na een verbod op de herdenking van het bloedbad op het Tiananmenplein en druk op mediaorganisaties om een pro-Chinees redactioneel standpunt in te nemen, deze zomer 21 kandidaten, van wie de meesten lid zijn van prodemocratische bewegingen, hebben uitgesloten van deelname aan de volgende parlementsverkiezingen; G. overwegende dat China een slechte staat van dienst heeft wat mensenrechtenschendingen betreft, en zijn bilaterale en multilaterale verplichtingen op dit gebied niet nakomt; overwegende dat China bij de VN-Mensenrechtenraad regelmatig resoluties heeft ingediend om van “soevereiniteit, niet-inmenging en wederzijds respect” fundamentele, onwrikbare beginselen te maken die prevaleren boven de bevordering en bescherming van de mensenrechten van individuen; overwegende dat China zich schuldig maakt aan de systemische vervolging van Oeigoeren, Tibetanen, Mongolen en andere etnische minderheden, mensenrechtenverdedigers, maatschappelijke activisten, religieuze groeperingen, journalisten, ondertekenaars van petities en demonstranten tegen onrechtvaardigheid, alsook aan alsmaar toenemende onderdrukking van alle afwijkende en oppositionele stemmen, met name in Hongkong; overwegende dat goodwillmaatregelen en niet-bindende verbintenissen niet afdoende zijn gebleken om de naleving door China van voor de EU fundamentele waarden te verbeteren; H. overwegende dat het recente vertrek van buitenlandse correspondenten uit China en het feit dat de Chinese autoriteiten de Foreign Correspondents’ Club als “illegale organisatie” hebben bestempeld, de laatste voorbeelden zijn in een steeds langere reeks gevallen van intimidatie en tegenwerking van buitenlandse journalisten die daardoor uiteindelijk uit China zijn verjaagd; overwegende dat dit deel uitmaakt van een poging om uitlatingen over China wereldwijd te controleren en om te bepalen welk soort uitlatingen en discussies in de wereld toegestaan zijn, en dat deze poging als onderdeel van een totalitaire dreiging kan worden beschouwd; I. overwegende dat is gebleken dat de bestaande EU-strategie voor China tekortschiet in het licht van recente ontwikkelingen en de mondiale uitdagingen die China stelt, en dat deze strategie geactualiseerd moet worden; J. overwegende dat het Parlement de Commissie heeft verzocht een begin te maken met het verkennend onderzoek en een effectbeoordeling teneinde de onderhandelingen met Taiwan zo snel mogelijk formeel op te starten; K. overwegende dat de situatie van de Oeigoeren en van andere voornamelijk islamitische etnische minderheden in de Oeigoerse autonome regio Xinjiang snel is verslechterd sinds de campagne “Hard optreden tegen gewelddadig terrorisme” die de Chinese regering in 2014 is gestart; overwegende dat meer dan een miljoen mensen gevangen worden gehouden in kampen die “centra voor politieke heropvoeding” of “opleidingscentra” worden genoemd, waar de Oeigoeren het slachtoffer zijn van systemische dwangarbeid, foltering, gedwongen verdwijning, grootschalige surveillance, culturele en religieuze uitvlakking, gedwongen sterilisatie van vrouwen, seksueel geweld, schendingen van reproductieve rechten en scheiding van familieleden; overwegende dat uit juridische analyse is gebleken dat deze misdrijven binnen het internationaal rechtskader als misdaden tegen de menselijkheid en zelfs als genocide kunnen worden aangemerkt; overwegende dat verschillende nationale parlementen standpunten in die zin hebben ingenomen; L. overwegende dat de wereldwijde EU-sanctieregeling voor de mensenrechten de EU in staat stelt beperkende maatregelen te nemen tegen specifieke personen, entiteiten en organen – zowel overheids- als niet-overheidsactoren – die verantwoordelijk zijn voor, betrokken zijn bij of gelinkt zijn aan ernstige mensenrechtenschendingen; overwegende dat op 22 maart 2021 vier Chinese personen en één entiteit die rechtstreeks verantwoordelijk waren voor ernstige mensenrechtenschendingen in de Oeigoerse autonome regio Xinjiang zijn toegevoegd aan de lijst van natuurlijke personen en entiteiten op wie deze beperkende maatregelen van toepassing zijn; overwegende dat China als antwoord op deze maatregelen tegensancties heeft opgelegd aan tien Europese personen en vier entiteiten, waaronder vijf leden van het Europees Parlement, twee EU‑instellingen, de Subcommissie mensenrechten van het Europees Parlement en het Politiek en Veiligheidscomité van de Raad van de Europese Unie, alsook twee Europese wetenschappers, twee denktanks in Duitsland en de Alliance of Democracies-stichting in Denemarken; overwegende dat de Chinese sancties niet juridisch gerechtvaardigd zijn en geen rechtsgrondslag hebben en niet alleen rechtstreeks tegen de betreffende individuele personen en entiteiten zijn gericht, maar tegen de Europese Unie als geheel; overwegende dat de sancties duidelijk een poging zijn om de EU ervan te weerhouden haar werkzaamheden en maatregelen tegen mensenrechtenschendingen in China voort te zetten; 1. beveelt de vicevoorzitter van de Commissie/hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid (VV/HV) en de Raad aan: Open dialoog en samenwerking met betrekking tot mondiale uitdagingen 2. verzoekt de VV/HV ervoor te zorgen dat China in de nieuwe EU-strategie wordt betrokken bij een op principes en belangen gebaseerde dialoog over mondiale uitdagingen zoals de mensenrechten, door in het kader van deze nieuwe EU-strategie ten aanzien van China een ambitieuze, holistische en resultaatgerichte EU-aanpak te ontwikkelen met betrekking tot de mensenrechten in China, alsook het milieu en klimaatverandering, nucleaire ontwapening, de bevordering van het economisch herstel van de COVID-19-crisis. de strijd tegen mondiale gezondheidscrises en de hervorming van specifieke multilaterale organisaties; vraagt dat deze dialoog berust op de fundamentele beginselen en belangen van de EU en gericht is op de kerndoelstellingen van het extern optreden van de EU; benadrukt dat samenwerking tussen beide partners zinvol is bij het aanpakken van deze mondiale problemen; herhaalt dat China een belangrijke partner van de EU blijft; 3. steunt een intensievere dialoog en samenwerking met China op het gebied van vrede en veiligheid; erkent dat samenwerking met China belangrijk is om te voorkomen dat Afghanistan een nieuwe broedplaats voor terrorisme wordt en om Noord-Korea ervan te weerhouden zijn nucleair programma voort te zetten; steunt het streven naar samenwerking op het gebied van duurzame ontwikkeling, bijdragen aan humanitaire hulp en bijstand in noodsituaties, milieuvraagstukken, lucht- en ruimtevaart, wetenschap, technologie en innovatie, en dringt daarbij aan op volledige vrijheid van onderzoek; benadrukt dat deze dialoog en samenwerking gebaseerd moeten zijn op een gezamenlijk streven naar openheid en samenwerking op transparante, rechtvaardige en billijke wijze, als onderdeel van een op regels gebaseerd internationaal systeem, waarbij wordt gewaarborgd dat de Europese belangen en waarden zijn beschermd en het vermogen van Europa om waar nodig met China te concurreren, wordt bevorderd; 4. wijst op het feit dat sommige samenwerkingsterreinen, zoals ITC en lucht- en ruimtevaart, toepassingen voor tweeërlei gebruik betreffen die tegen Chinese burgers en het Westen kunnen worden ingezet; 5. onderstreept dat het van belang is de toezegging van China om de klimaatverandering en andere milieuvraagstukken aan te pakken aan te moedigen door het partnerschap tussen de EU en China op dit gebied te versterken, en benadrukt dat ervoor moet worden gezorgd dat zowel de EU als China hun verplichtingen uit hoofde van de Overeenkomst van Parijs nakomen; onderstreept dat het van belang is dat de EU een mechanisme voor koolstofcorrectie aan de grens invoert; merkt op dat China in de afgelopen drie decennia zijn koolstofemissies heeft verdrievoudigd en inmiddels verantwoordelijk is voor 27 % van de totale wereldwijde uitstoot van broeikasgassen; benadrukt dat het van belang is samenhang te waarborgen tussen de door China aangekondigde mondiale ambities in de bestrijding van de klimaatverandering en de milieueffecten van zijn investeringsstrategieën in binnen- en buitenland; dringt er bij de Chinese overheid op aan de Chinese kolencapaciteit niet naar derde landen over te brengen, in het bijzonder in het kader van de Nieuwe Zijderoute; 6. dringt aan op resultaatgerichte mensenrechtendialogen, die jaarlijks worden gehouden en regelmatig worden geëvalueerd, en meer in het algemeen op gedegen benchmarking van de vooruitgang die bij bilaterale dialogen wordt geboekt, om te waarborgen dat deze gedachtewisselingen daadwerkelijk tot positieve resultaten leiden voor de mensenrechten en mensenrechtenverdedigers in China; dringt er eveneens op aan dat de resultaten met betrekking tot de benchmarks en vooruitgang, stagnatie of achteruitgang op transparante wijze worden besproken; dringt er eveneens op aan dat de mensenrechten met regelmaat op de hoogste politieke niveaus aan de orde worden gesteld, zowel tijdens de topbijeenkomsten tussen de EU en China als op het niveau van de lidstaten; dringt voorts aan op het voeren van een schaduwmensenrechtendialoog met diplomaten uit de EU en de lidstaten, leden van de Chinese diaspora, vrije en onafhankelijke ngo’s, academici en wetgevers, met als doel een beter inzicht te krijgen in het Chinese stelsel en betere strategieën te ontwikkelen om de vorderingen op het gebied van mensenrechten in China te beïnvloeden; onderstreept dat deze mensenrechtendialogen onder meer, maar niet uitsluitend, de volgende kwesties moeten bestrijken: media- en persvrijheid, de rechten van minderheden, onder meer in de regio’s Xinjiang, Binnen-Mongolië en Tibet, en de vrije toegang tot deze regio’s, onder meer voor diplomaten en journalisten, de situatie van Hongkong, de vrijheid van meningsuiting, arbeidsrechten, het recht van vergadering, de vrijheid van godsdienst en levensovertuiging en de situatie met betrekking tot de rechtsstaat in China in het algemeen; is verheugd over de aanstelling van de nieuwe speciaal gezant van de EU voor de bevordering van de vrijheid van godsdienst of levensovertuiging buiten de Europese Unie, en vraagt dat deze nieuwe gezant een actieve rol speelt bij de ondersteuning van alle religieuze groeperingen en entiteiten, met inbegrip van moslims, christenen en boeddhisten, die op het vasteland van China en in Hongkong met vervolging te kampen hebben; verzoekt de bevoegde EU-instellingen deze mensenrechtendialogen te benutten om individuele gevallen aan de orde te stellen; is nog steeds ernstig bezorgd over de aanhoudende detentie van de Zweedse burger en uitgever Gui Minhai; dringt erop aan dat de EU en de lidstaten op het hoogste niveau interveniëren om de onmiddellijke en onvoorwaardelijke vrijlating van alle politieke gevangenen te bewerkstelligen; maakt zich zorgen over de stelselmatige mensenrechtenschendingen in China en veroordeelt alle gevallen van willekeurige arrestatie en van belemmering van de vrije uitwisseling van informatie en van de vrijheid van meningsuiting; 7. roept de EU op een dialoog aan te gaan met China over mogelijke manieren om op transparante wijze de eerste respons te verbeteren met betrekking tot besmettelijke ziekten die tot epidemieën of pandemieën kunnen uitgroeien, onder meer waar het herkenning, risicobeoordeling en systemen voor vroegtijdige waarschuwing betreft, teneinde te zorgen voor een betere mondiale paraatheid om op pandemieën te reageren; verzoekt China voorts toestemming te geven voor een onafhankelijk en transparant onderzoek naar de oorsprong en verspreiding van SARS-COV-2; 8. steunt intensievere contacten tussen mensen in de EU en China, alsook wederzijdse uitwisselingen van studenten, maar spoort de lidstaten aan beter toezicht te houden op de impact van de bemoeienis van de Chinese regering met de academische vrijheid; Grotere inzet voor universele waarden, internationale normen en mensenrechten 9. veroordeelt in de krachtigste bewoordingen de ongegronde en willekeurige sancties die door de Chinese autoriteiten zijn opgelegd en die neerkomen op een aanval op de vrijheid van meningsuiting, de academische vrijheid en de internationale inzet voor en opvatting van universele mensenrechten; dringt er bij de Chinese autoriteiten op aan deze ongerechtvaardigde sancties op te heffen; meent dat de door de Chinese autoriteiten opgelegde sancties het vertrouwen verder ondermijnen en bilaterale samenwerking belemmeren; 10. onderstreept dat pas een begin kan worden gemaakt met de behandeling en het ratificatieproces van de brede investeringsovereenkomst tussen de EU en China wanneer de Chinese sancties tegen EP-leden en EU-instellingen zijn opgeheven; 11. wijst in dat verband op zijn resolutie van 20 mei 2021 over de Chinese vergeldingssancties; verzoekt de Commissie om, in overeenstemming met de resolutie van het Parlement van 20 mei 2021 over Chinese tegensancties en met artikel 21, lid 1, van het Verdrag betreffende de Europese Unie (VEU), alle haar ter beschikking staande instrumenten en het debat over de brede investeringsovereenkomst tussen de EU en China in te zetten als hefboom om de bescherming van de mensenrechten en de ondersteuning van het maatschappelijk middenveld in China te verbeteren; dringt er bij China op aan concrete maatregelen te nemen om een einde te maken aan andere mensenrechtenschendingen in China, zoals dwangarbeid en de systematische vervolging van de Oeigoeren en andere etnisch-Turkse moslimminderheden, Tibetanen, christenen en andere religieuze gemeenschappen en kerken, en zich te houden aan zijn internationale verbintenissen ten aanzien van Hongkong in het kader van de Chinees-Britse Gezamenlijke Verklaring en de Basiswet van Hongkong door over te gaan tot de opschorting van de geplande hervormingen van het kiesstelsel van deze stad en de vrijlating van democratisch gezinde wetgevers en activisten; dringt er bij China tevens op aan de basiswet van Macau, die tot 2049 van kracht zal zijn, en de bepalingen van de Chinees-Portugese gezamenlijke verklaring (14) te eerbiedigen, die elke inmenging in het verkiezingsproces van het land en de werking van de media voorkomen; 12. benadrukt dat het Parlement de mensenrechtensituatie in China, met inbegrip van Hongkong, in aanmerking zal nemen alvorens zijn standpunt te bepalen; herhaalt dat het zich ernstig zorgen maakt over de diverse mensenrechtenschendingen in China en wijst erop dat volledige eerbiediging van de universele waarden van het allergrootste belang is, wat de verschillen tussen beide systemen ook mogen zijn; 13. verzoekt China zich te houden aan de internationale normen, ook met betrekking tot zijn impact op het klimaat, milieu, biodiversiteit, armoede, gezondheid, arbeidsrechten en mensenrechten; dringt erop aan dat China, in het kader van de bevordering van duurzame handel en ontwikkeling, concrete stappen onderneemt om de vier resterende fundamentele verdragen van de Internationale Arbeidsorganisatie (IAO) en het Internationaal Verdrag inzake burgerrechten en politieke rechten te ratificeren en uit te voeren; betreurt het feit dat diverse internationale ondernemingen, met name in de kleding- en textielsector, een uitgebreide en wijdverbreide boycot te verduren kregen nadat zij hun bezorgdheid hadden geuit over de berichten over dwangarbeid in Xinjiang en besloten hadden om voor hun toeleveringsketens de banden met Xinjiang te verbreken, en veroordeelt met klem de politieke dwang die de Chinese regering tegen hen uitoefent; herhaalt zijn verzoek dat de Commissie en de Europese Dienst voor extern optreden (EDEO) snel de laatste hand leggen aan het advies voor bedrijven in de toeleveringsketens, met richtsnoeren voor ondernemingen over de risico’s die ze lopen door gebruik te maken van Oeigoerse dwangarbeiders, en met ondersteuning om snel alternatieve bevoorradingsbronnen te vinden; 14. onderstreept dat het van belang is dat de wetgeving op het gebied van de interne markt, evenals een rechtskader met verplichte zorgvuldigheidseisen of een invoerverbod op producten die zijn vervaardigd met behulp van dwangarbeid, op efficiënte en doeltreffende wijze worden toegepast om te voorkomen dat entiteiten die direct of indirect betrokken zijn bij mensenrechtenschendingen in Xinjiang, op de interne markt van de EU actief kunnen zijn; verzoekt Europese bedrijven in China bovendien om, als onderdeel van maatschappelijk verantwoord ondernemerschap, een grondig onderzoek uit te voeren naar het gebruik van dwangarbeid binnen hun toeleveringsketens; 15. dringt er bij de Hoge Commissaris van de Verenigde Naties voor de mensenrechten op aan onafhankelijke gerechtelijke onderzoeken in te stellen naar vermeende genocide, vermeende misdaden tegen de menselijkheid en mensenrechtenschendingen, met inbegrip van programma’s voor dwangarbeid in verschillende regio’s in China, en roept de EU en de lidstaten op hun politieke steun te verlenen voor dergelijke onderzoeken en hiervoor ook internationale steun te vinden; verzoekt de Chinese autoriteiten vrije, betekenisvolle en onbelemmerde toegang tot de regio toe te staan; maakt zich ernstig zorgen over berichten over werkprogramma’s in Tibet, die door de Chinese autoriteiten ook wel als “opleidingskampen” worden bestempeld; roept China op zich te houden aan zijn verplichtingen uit hoofde van het nationaal en internationaal recht tot eerbiediging van de mensenrechten, met inbegrip van de rechten van minderheden in Xinjiang, Tibet en Binnen-Mongolië; 16. veroordeelt het feit dat China de vrijheid van meningsuiting, de vrijheid van vereniging en de persvrijheid ernstig beknot; betreurt de politieke vervolging waaraan vele journalisten die zich momenteel in ballingschap bevinden, zijn onderworpen; dringt er bij China op aan te waarborgen dat alle journalisten hun werkzaamheden vrijelijk kunnen uitvoeren, zonder belemmering en angst voor vergelding; benadrukt dat de pers- en mediavrijheid moeten worden gewaarborgd; dringt er bij de EU op aan het recht op vrije meningsuiting en vrije media in China te ondersteunen door een democratisch Europees mediafonds op te richten ter ondersteuning van de onafhankelijke journalistiek; 17. verzoekt de Commissie dringend werk te maken van het voorstel voor een rechtskader met verplichte zorgvuldigheidseisen op het gebied van de mensenrechten, en haar steun te verlenen aan de inspanningen tot vaststelling van een soortgelijk instrument in het kader van de Verenigde Naties; 18. verzoekt de Commissie haar bezorgdheid over het nieuwe Besluit nr. 15, dat de vrijheden van de religieuze bevolking en haar leiders verder beperkt, kenbaar te maken aan de Chinese autoriteiten; 19. verzoekt de lidstaten het pakket aan maatregelen dat werd overeengekomen na de invoering van de wet inzake de nationale veiligheid voor Hongkong in juli 2020, volledig uit te voeren, en hun asiel-, immigratie-, visum- en verblijfsbeleid voor bewoners van Hongkong te herzien; dringt er bij de VV/HV en de Raad op aan de conclusies over Hongkong te herzien en te actualiseren; dringt erop aan waar nodig gerichte maatregelen te nemen in het kader van de wereldwijde EU-sanctieregeling voor de mensenrechten teneinde de onderdrukking in Hongkong aan te pakken; dringt er verder op aan dat China de in juni 2020 aan Hongkong opgelegde wet inzake de nationale veiligheid intrekt; verzoekt de lidstaten die nog steeds over uitleveringsverdragen met China en Hongkong beschikken om individuele extraditie op te schorten wanneer de uitlevering van een persoon het risico van foltering of wrede, onmenselijke of onterende behandeling of bestraffing met zich brengt, wanneer die persoon om politieke redenen aangeklaagd zou worden, in andere situaties waar etnische minderheden, vertegenwoordigers van de prodemocratische oppositie in Hongkong of dissidenten in het algemeen het doelwit zouden zijn, en wanneer dit in strijd zou zijn met de verplichtingen van de EU uit hoofde van het Europees Verdrag voor de rechten van de mens; 20. beveelt aan dat de leiders van de EU en de lidstaten uitnodigingen voor de Olympische Winterspelen in Peking afwijzen indien de mensenrechtensituatie in China en Hongkong niet verbetert en er voorafgaand aan het evenement geen mensenrechtentop of -dialoog op hoog niveau tussen de EU en China plaatsvindt die een tastbaar resultaat oplevert; 21. betreurt dat China steun geeft aan de meest repressieve regimes in de wereld, met name Syrië, Iran en Noord-Korea, maar ook Venezuela en Cuba; Analyse en vaststelling van dreigingen, zwakke punten en uitdagingen 22. is van mening dat de toekomstige EU-strategie ten aanzien van China de nodige instrumenten en gegevens moet verschaffen om het hoofd te bieden aan de politieke, economische, sociale en technologische dreigingen die uitgaan van China, onder meer de Nieuwe Zijderoute, de strategie voor duale circulatie, het 14e vijfjarenplan, en de initiatieven “Made in China 2025”, “China Standards 2035” en “16+1”, met inbegrip van militaire modernisering en capaciteitsopbouw, alsook de gevolgen daarvan voor de open strategische autonomie van de Unie en de op regels gebaseerde multilaterale orde; benadrukt dat het van belang is dringend de politieke wil en middelen te waarborgen die nodig zijn voor de uitvoering van de EU-connectiviteitsstrategie; dringt aan op betere samenwerking tussen de EU-connectiviteitsstrategie en het “Blue Dot Network” teneinde met een duurzaam alternatief te komen voor de Nieuwe Zijderoute; is ingenomen met het akkoord van de G7-leiders over een nieuw partnerschap voor mondiale betere wederopbouw – het “Build Back Better World”-initiatief (B3W) – als alternatief voor China’s Nieuwe Zijderoute; dringt er bij de lidstaten en instellingen van de Unie op aan dit initiatief te omarmen en eraan bij te dragen; 23. verzoekt de Commissie opdracht te geven voor een EU-brede audit, uitgesplitst naar lidstaat, om na te gaan hoe afhankelijk de EU is van China in bepaalde strategisch belangrijke en kritieke sectoren, met inbegrip van de levering van geneesmiddelen, zo mogelijk op zowel nationaal als subnationaal niveau, voortbouwend op haar recente uitgebreide analyse met de titel “Strategic dependencies and capacities” (SWD(2021)0352), waarin plannen worden uitgetekend om de risico’s met betrekking tot ongewenste afhankelijkheid te verminderen en tegelijkertijd de algemene betrekkingen met China in stand te houden, waarbij die betrekkingen zo wederkerig en evenwichtig moeten zijn als mogelijk en in overeenstemming moeten zijn met de waarden en strategische prioriteiten van de EU; 24. verzoekt de Commissie en de Raad mechanismen uit te werken voor een coherente aanpak van deze bedreigingen, met name door: 25. onderstreept dat de bilaterale en ongecoördineerde samenwerking van sommige lidstaten met China en het feit dat zij de Commissie niet in kennis stellen wanneer zij memoranda van overeenstemming ondertekenen met derde landen, contraproductief zijn en schadelijk voor de positie van de EU in de wereld, alsook voor de gunstige onderhandelingspositie die de lidstaten hebben wanneer zij als Unie optreden in plaats van als individuele staten; verzoekt de lidstaten dergelijke memoranda niet te ondertekenen zonder de Raad en de Commissie te raadplegen; dringt aan op de instelling van een coördinatiemechanisme op EU-niveau om dergelijke kwesties te kunnen aanpakken; brengt artikel 24 VEU in herinnering, waarin is bepaald: “De lidstaten geven in een geest van loyaliteit en wederzijdse solidariteit hun actieve en onvoorwaardelijke steun aan het buitenlands en veiligheidsbeleid van de Unie” en “Zij onthouden zich van ieder optreden dat in strijd is met de belangen van de Unie of dat afbreuk zou kunnen doen aan de doeltreffendheid ervan als bundelende kracht in de internationale betrekkingen”; 26. benadrukt dat de tenuitvoerlegging van de EU-strategie en de nationale strategieën en beleid ten aanzien van China regelmatig moet worden gecoördineerd tussen de EU‑instellingen, de lidstaten, de verschillende directoraten-generaal van de Commissie en het Europees Parlement, teneinde een veelomvattend en samenhangend beleid te kunnen waarborgen zonder compartimentering van de afzonderlijke beleidsterreinen; is van mening dat het beleid ook moet worden gecoördineerd met regionale en lokale actoren die banden met China ontwikkelen en onderhouden; 27. uit zijn bezorgdheid over de toenemende incidentie van hybride aanvallen, Chinese industriële spionage en cyberdiefstal gericht tegen Europese bedrijven; benadrukt dat het belangrijk is de particuliere en publieke cybercapaciteiten te versterken; dringt aan op nauwere samenwerking en de implementatie van een systeem dat een eind maakt aan kwaadwillige daden van China in de cyberruimte, met inbegrip van cyberaanvallen, gedwongen technologieoverdracht, cyberspionage en cybergerelateerde diefstal van intellectuele eigendom; onderstreept dat nauwere samenwerking met de NAVO en de G7-landen moet worden bevorderd om hybride dreigingen, waaronder cyberaanvallen, en desinformatiecampagnes uit China te bestrijden, onder meer door de lidstaten toe te staan op vrijwillige basis collectieve tegenmaatregelen op te leggen, ook al is de aard van de aanvallen niet ernstig genoeg om artikel 5 van het NAVO-Verdrag of artikel 42, lid 7, VEU in werking te doen treden; 28. verzoekt de Commissie acties aan te moedigen en te coördineren om China’s buitenlandse financiering van onze democratische processen tegen te gaan, waaronder de strategie van “elite capture” en de techniek waarbij hooggeplaatste ambtenaren en voormalige Europese politici worden ingezet; 29. is bezorgd over de assertieve en soms agressieve diplomatieke druk van de Chinese autoriteiten, bijvoorbeeld ten aanzien van de voorzitter van de Tsjechische Senaat; benadrukt dat de EU-instellingen in geen geval mogen buigen voor druk of censuur van Chinese kant; is bezorgd over de ongepaste druk van Chinese ambtenaren op onderzoekers en academici in de EU die zich bezighouden met onderwerpen in verband met China, onder meer de activiteiten van de Confucius-instituten in de EU; Opbouwen van partnerschappen met gelijkgestemde partners 30. verzoekt de VV/HV het optreden van de Unie te coördineren met gelijkgestemde partners wat betreft de bescherming van de mensenrechten en de ondersteuning van de bevolking in China, Hongkong en Macau en de Chinese diaspora in de wereld, alsook de verdediging van de liberale democratie in de wereld, met name in Hongkong en Taiwan, en om China ertoe aan te zetten het internationale recht, het recht van demonstratie als uitoefening van de vrijheid van meningsuiting en van de vrijheid van vergadering, de vrijheid van scheepvaart, met name in de Zuid-Chinese en Oost-Chinese Zee, het recht van overvlucht en de vreedzame oplossing van geschillen te eerbiedigen; onderstreept daarnaast dat dergelijke partnerschappen en multilaterale samenwerking met gelijkgestemde partners betrekking moeten hebben op alle elementen en maatregelen als bedoeld in de nieuwe EU-strategie ten aanzien van China; 31. maakt zich grote zorgen over het assertieve en expansionistische beleid van China in de Zuid-Chinese Zee, de Oost-Chinese Zee en de Straat van Taiwan, en met name over China’s voortdurende militaire provocatie van Taiwan; beklemtoont dat de status quo in de Straat van Taiwan en de vrijheid van scheepvaart in de Indo-Pacifische regio van essentieel belang zijn voor de EU en haar lidstaten; spreekt zich eens te meer uit tegen elk unilateraal optreden dat de spanningen verder doet oplopen en de status quo ondermijnt; pleit voor de constructieve ontwikkeling van de betrekkingen tussen China en Taiwan en beklemtoont dat een wijziging van de betrekkingen tussen China en Taiwan niet mag worden doorgevoerd tegen de wil van de Taiwanese burgers; onderschrijft de bezorgdheid die Japan en de Verenigde Staten tot uitdrukking hebben gebracht over een nieuwe Chinese wet die schepen van de Chinese kustwacht toestaat wapens in te zetten tegen buitenlandse schepen die zich schuldig maken aan schendingen van grondgebied dat China als Chinees beschouwt; dringt er bij de EU op aan deze kwesties zowel in de nieuwe EU-strategie ten aanzien van China als in de EU‑strategie voor samenwerking in de Indo-Pacifische regio aan de orde te stellen en de multilaterale diplomatieke uitwisselingen op te voeren om tot een vreedzame oplossing van geschillen en controverses te komen, in overeenstemming met het internationaal recht, met inbegrip van UNCLOS; 32. roept de lidstaten op te investeren in nauwere samenwerking met andere democratische en gelijkgestemde partners zoals de VS, Canada, het VK, Japan, India, Zuid-Korea, Australië, Nieuw-Zeeland en Taiwan, en verzoekt de EDEO en de lidstaten prioriteit te geven aan de strategische partnerschappen met de Asean en de Afrikaanse Unie en deze te versterken; 33. acht het van primair belang dat de EU ambitieuze en dynamische trans-Atlantische betrekkingen met de Amerikaanse regering ontwikkelt en bevordert, gebaseerd op onze gedeelde geschiedenis, waarden en belangen, in het kader van een trans-Atlantische dialoog over China, inclusief een parlementaire dimensie; benadrukt het belang van het partnerschap tussen de EU en de VS om de eensgezindheid en kracht van de mondiale liberale democratieën te demonstreren en te bevestigen, mede door ons werk in multilaterale organisaties; beklemtoont in dit verband dat de nieuwe dialoog tussen de EU en de VS over China een van de mechanismen moet zijn voor het behartigen van onze gedeelde belangen en het omgaan met onze meningsverschillen, en voor het hervormen van multilaterale organisaties in het kader van de op regels gebaseerde orde; is van mening dat de Unie haar operationele autonomie en veerkracht ten aanzien van externe bedreigingen verder moet versterken; 34. onderstreept hoe belangrijk het is dat de EU waakzaam blijft ten aanzien van China’s veranderende rol en toenemende mondiale invloed in multilaterale organisaties, met inbegrip van de VN, waarvan China de op een na grootste financier is, en dat zij zorgt voor een betere coördinatie tussen de lidstaten en gelijkgestemde partners, teneinde de krachten van de mondiale liberale democratieën te bundelen om op deze ontwikkeling te reageren; merkt op dat de grotere betrokkenheid van de Chinese regering met internationale en multilaterale organisaties, zoals de VN, de Wereldhandelsorganisatie (WTO), de Wereldgezondheidsorganisatie (WHO), Interpol, de Voedsel- en Landbouworganisatie, de Internationale Unie voor Telecommunicatie en de Internationale Burgerluchtvaartorganisatie (ICAO), inclusief normalisatie-instellingen, tot doel heeft normen, standaarden en praktijken wereldwijd om te vormen, met het oog op het bevorderen van China’s geopolitieke strategie en economische belangen op de lange termijn; betreurt dat China’s binnenlandse censuur, die nu onder andere in de VN wordt uitgeoefend, erop gericht is de procedures te manipuleren om het toezicht op China’s gedragingen te minimaliseren, met name wat betreft de situatie van de etnische Oeigoerse moslims en andere etnisch-Turkse moslimminderheden; dringt erop aan dat de EU met gelijkgestemde partners samenwerkt om deze ontwikkelingen tegen te gaan; 35. benadrukt dat China van alle vijf permanente leden van de VN-Veiligheidsraad de meeste blauwhelmen ter beschikking stelt, maar geweigerd heeft delen van hoofdstuk VII van het VN-Handvest en de pijler Responsability to Protect (R2P) te ratificeren; onderstreept dat de EU R2P in haar externe optreden heeft geïntegreerd; 36. roept op tot nauwere samenwerking van de EU met de NAVO op het gebied van Chinese veiligheidsuitdagingen; steunt het voorstel van de NAVO om een politieke strategie uit te tekenen voor de benadering van een wereld waarin China een mondiale supermacht is; vraagt dat deze strategie wordt vastgesteld op basis van verschillende scenario’s voor de ontwikkeling van de betrekkingen met China, met inbegrip van een mogelijke verdere verslechtering van de veiligheid in de Zuid-Chinese Zee, en dringt aan op dialoog en coördinatie met de landen van de veiligheidsdialoog met vier partijen (Quadrilateral Security Dialogue); verwelkomt de inspanningen van de NAVO om gedetailleerd in kaart te brengen wat de veiligheidsimplicaties zijn van China’s toenemende fysieke aanwezigheid in het gebied van de Noordpool en in Afrika; beveelt aan bij de uitwerking van het strategische kompas van de EU en de herziening van het strategische concept van de NAVO terdege rekening te houden met de samenwerking tussen de EU en de NAVO inzake veiligheidsuitdagingen in verband met China; 37. is ingenomen met het voornemen van de Raad om de strategische focus, aanwezigheid en actie van de EU in de Indo-Pacifische regio te versterken door een nieuwe EU‑strategie voor samenwerking met de Indo-Pacifische regio te lanceren, alsook een nieuwe strategie voor connectiviteit; stelt vast dat een dergelijke nieuwe strategie in overeenstemming moet zijn met de EU-strategie ten aanzien van China; 38. acht het dienstig dat de Commissie tijdige en alomvattende verslagen uitbrengt over het regionale alomvattende economische partnerschap (RCEP) – ’s werelds grootste vrijhandelsovereenkomst – teneinde de ontwikkelingen ter plaatse te beoordelen; is met name geïnteresseerd in de gevolgen voor de strategische belangen van de EU van kwesties zoals de vaststelling van normen in de regio Azië-Stille Oceaan alsook de bepalingen inzake de oorsprongsregels; merkt op dat de EU weliswaar geen partij is bij het RCEP, maar dat de overeenkomst wel degelijk gevolgen zal hebben voor de EU; wijst op het ontbreken van bepalingen in het RCEP over handel en duurzaamheid, waaronder arbeids- en sociale normen alsook klimaat- en milieudoelstellingen; 39. wijst, gezien de regionale dynamiek, op het belang van handels- en economische betrekkingen tussen de EU en Taiwan, onder meer met betrekking tot multilateralisme en de WTO, technologie en volksgezondheid, alsook van de essentiële samenwerking met betrekking tot kritieke voorraden van bijvoorbeeld halfgeleiders; merkt op dat Taiwan een volwaardig WTO-lid is; herhaalt zijn oproep en dringt er bij de Commissie en de Raad op aan over te gaan tot het sluiten van een bilaterale investeringsovereenkomst met Taiwan en dringend te beginnen met de effectbeoordeling, de openbare raadpleging en het verkennend onderzoek met de Taiwanese autoriteiten; 40. verzoekt de Commissie met klem concrete voorstellen te presenteren en actie te ondernemen om de volledige participatie van Taiwan als waarnemer in de vergaderingen, mechanismen en activiteiten van de WHO, de ICAO en het UNFCCC te faciliteren; Bevordering van open strategische autonomie, ook ten aanzien van de handels- en investeringsbetrekkingen 41. benadrukt dat investerings- en handelsvoorwaarden op zich niet volstaan om de assertieve houding van China te counteren; meent dat de EU haar strategische autonomie moet vergroten door aandacht te besteden aan andere dimensies van de betrekkingen tussen de EU en China, met name digitale en technologische soevereiniteit; benadrukt in dit verband de noodzaak om onderzoek en innovatie te ondersteunen en een concurrerende soevereine industriestrategie te ontwikkelen op gebieden met inbegrip van, maar niet beperkt tot, de productie van microchips en halfgeleiders, de winning van zeldzame aardmetalen, cloudcomputing en telecommunicatietechnologie om de EU minder afhankelijk te maken van China, altijd met het oog op een betere coördinatie van dit beleid met dat van andere gelijkgestemde liberale democratieën, waarbij het potentieel moet worden verkend om middelen te bundelen en nieuwe synergieën tot stand te brengen; 42. merkt op dat China in 2020, in de context van COVID-19, voor het eerst de grootste partner van de EU voor de handel in goederen was, en dat de handelsbalans verder is verslechterd ten nadele van de EU; onderstreept evenwel dat de VS nog steeds de belangrijkste handelspartner van de EU is wat betreft de handel in goederen en diensten samen; is van mening dat de economische opkomst en de voorspelde groei van China de komende tien jaar aanzienlijke invloed zullen hebben op de mondiale economische ontwikkelingen; wijst erop dat wat de wederzijdse investeringsniveaus betreft, het potentieel om uiteenlopende redenen nog steeds niet wordt gehaald, en erkent de economische kansen die de bredere regio kenmerken; is van mening dat de omvang van de handel tussen China en de EU een op regels gebaseerd en door waarden gedreven kader vergt dat is gestoeld op internationale normen; wijst erop dat eerbiediging van de mensenrechten een eerste voorwaarde is voor het aangaan van handels- en investeringsbetrekkingen met de EU, en verzoekt China met klem te voldoen aan zijn internationale verplichtingen en zich in te zetten voor de eerbiediging van de mensenrechten; 43. benadrukt de belangrijke rol van het Europees Parlement in het gemeenschappelijk handelsbeleid van de EU, bij internationale onderhandelingen en bij de controle, toetsing, ratificatie en monitoring van de uitvoering van handels- en investeringsovereenkomsten; beklemtoont dat de Commissie internationale handel op tijd en naar behoren moet worden geraadpleegd, en verzoekt de Commissie en de Raad met klem om voortdurend in dialoog te blijven en uitvoerig verslag uit te brengen over de ontwikkelingen op het gebied van de bilaterale handels- en investeringsagenda van de EU en China; 44. wijst op het belang van de strategische handels- en investeringsbetrekkingen tussen de EU en China en dringt er bij de lidstaten en instellingen van de EU op aan om ten aanzien van China een eensgezinde en gecoördineerde aanpak te volgen; is van mening dat investeringsinitiatieven in het 16+1-formaat niet ten koste mogen gaan van de eenheid van de EU, en evenmin contraproductief mogen zijn voor inspanningen om met één stem te spreken; 45. verzoekt de Commissie de economische afhankelijkheid van de EU in strategische sectoren, zoals kritieke grondstoffen, waarvan sommige enkel in China voorkomen, te onderzoeken, en benadrukt de dringende noodzaak om de veerkracht van de Europese toeleveringsketens te vergroten; dringt aan op inspanningen om de toegang van de EU tot belangrijke strategische hulpbronnen die de twee motoren voor groei in de EU aandrijven, te diversifiëren en te consolideren, met bijzondere nadruk op de 30 elementen op de vierde lijst met kritieke grondstoffen die in 2020 is geactualiseerd; herinnert aan de algemene doelstelling van de EU om haar open strategische autonomie in het kader van het gemeenschappelijk handelsbeleid te versterken; wijst nogmaals op het toenemende belang van de samenhang tussen handel en veiligheid in het internationale handelsbeleid van de EU; 46. pleit voor meer transparantie, samenhang en coördinatie tussen de lidstaten in verband met bilaterale investeringsprojecten en -overeenkomsten, met name over buitenlandse directe investeringen (BDI) in strategische activa en kritieke infrastructuur; vestigt de aandacht op het verband tussen economische afhankelijkheid en politieke invloed van buitenaf op het niveau van de lidstaten; wijst nogmaals op het belang van de toekomstige versterking van de bestaande EU-verordening voor de screening van BDI, om ervoor te zorgen dat potentiële investeringen die mogelijk gevaar opleveren voor de veiligheid en openbare orde van de EU, met name door staatsbedrijven, worden tegengehouden; roept de lidstaten op dringend een nationaal screeningmechanisme in te voeren indien zij dat nog niet hebben, overeenkomstig de richtsnoeren van de Commissie van maart 2020; 47. is ervan overtuigd dat de bilaterale handels- en investeringsbetrekkingen tussen de EU en China van strategisch belang zijn en op regels gebaseerd moeten zijn, waarbij het multilaterale handelsstelsel en het wederkerigheidsbeginsel centraal staan; herhaalt dat zolang er sprake is van verontrustende tendensen tot economische ontkoppeling, een doortastender handhaving en naleving van de verplichtingen in de algehele handels- en investeringsbetrekkingen noodzakelijk is; verzoekt China een actievere en meer verantwoordelijke rol te spelen in de WTO en andere multilaterale initiatieven om zijn economische macht in evenwicht te brengen met zijn ontwikkelingsniveau, en zich ten volle te kwijten van al zijn internationale en WTO-verplichtingen; verzoekt de Commissie en de Chinese autoriteiten om bij het hervormen van de regels van de WTO nauw samen te werken teneinde een duurzamere ontwikkeling te bewerkstelligen, de groene transitie en de digitale revolutie te bevorderen en te zorgen voor stabiliteit en rechtszekerheid in de internationale handel; 48. uit zijn bezorgdheid over de steeds meer uit balans rakende bilaterale economische en handelsbetrekkingen tussen de EU en China; benadrukt dat herstel van het evenwicht en een gelijker speelveld van essentieel belang zijn voor de EU; is van mening dat China en de EU moeten zorgen voor een gelijk speelveld en een vruchtbare relatie moeten opbouwen, in weerwil van de verschillen tussen hun economische systemen; benadrukt in dat verband de lopende werkzaamheden van de EU ter versterking van haar handelsinstrumentarium, maar erkent tegelijkertijd dat er een open dialoog moet worden gevoerd over gemeenschappelijke uitdagingen zoals de mondiale strijd tegen klimaatverandering; wijst erop dat de EU dringend haar reeks autonome instrumenten moet vervolledigen, met inbegrip van een strengere EU-verordening voor de screening van BDI, wetgeving inzake buitenlandse subsidies die de interne markt verstoren, de snelle invoering van een krachtig en doeltreffend instrument voor internationale overheidsopdrachten, maatregelen met betrekking tot de uitvoer van technologie voor tweeërlei gebruik, een doeltreffend instrument om dwang tegen te gaan, een pakket wetgeving met betrekking tot duurzame corporate governance, alsook wetgeving inzake de toeleveringsketens met verplichte zorgvuldigheidseisen, die eveneens moet voorzien in een invoerverbod voor goederen die met dwangarbeid zijn vervaardigd; is van mening dat aanvullende doelgerichte maatregelen in het kader van de wereldwijde EU‑sanctieregeling voor de mensenrechten noodzakelijk zijn; 49. herhaalt zijn diepe bezorgdheid over de vele belemmeringen waarop Europese bedrijven stuiten bij de toegang tot en activiteiten op de Chinese markt; is bezorgd over het feit dat als gevolg van de Chinese “strategie voor duale circulatie”, waarnaar wordt verwezen in zijn 14e vijfjarenplan, het ondernemingsklimaat voor EU-bedrijven verder zal verslechteren; benadrukt nogmaals zijn bijzondere bezorgdheid over de marktverstorende praktijken, met inbegrip van maar niet beperkt tot, industriële subsidies, de bevoordeling van Chinese staatsbedrijven, diefstal van intellectuele eigendom, gedwongen overdracht van technologie en gegevenslokalisatie, industriële overcapaciteit in bijvoorbeeld de staalsector en de daarmee gepaard gaande dumping bij uitvoer, andere oneerlijke handelspraktijken en de in het algemeen toenemende politieke inmenging in het bedrijfsleven, ook in de particuliere sector; vraagt de Commissie en de lidstaten hun samenwerking met gelijkgezinde partners bij de WTO op te voeren teneinde een gemeenschappelijke aanpak uit te werken om die oneerlijke handelspraktijken van China tegen te gaan; is ingenomen met de dialoog tussen de EU en de VS inzake China als middel voor samenwerking op gebieden zoals wederkerigheid, multilateralisme, marktverstorende praktijken en de economie, alsook andere structurele vraagstukken waarbij afstemming tussen de EU en de VS meerwaarde kan opleveren; is overtuigd van het doorslaggevende belang van juiste informatie over de ontwikkelingen op het gebied van wet- en regelgeving op de Chinese markt, aangezien deze ondoorzichtig is en door de staat wordt aangestuurd; wijst in dit verband op het belang van geregelde en openhartige gesprekken met EU-instellingen, de Kamer van Koophandel van de Europese Unie in China en al onze partners aldaar; 50. acht het met name dienstig om de negatieve handelsgerelateerde gevolgen van en de mogelijke oplossingen voor verstoringen als gevolg van de wereldwijde overcapaciteit aan staal en aluminium te bespreken, en wijst op het belang om subsidies aan de industrie op het niveau van de WTO aan te pakken; dringt er bij China op aan opnieuw actief deel te nemen aan de werkzaamheden in het kader van het Mondiaal Forum over de overcapaciteit van staal, teneinde overcapaciteit te elimineren en een gelijk speelveld te herstellen; merkt op dat ondanks het Chinese voornemen om verouderde productielocaties te sluiten en de productie te moderniseren, de jaarlijkse productie van ruwstaal van het land voor het vierde jaar achtereen een record heeft gevestigd; moedigt de Chinese autoriteiten aan werk te maken van hun beloftes om de productie van ruwstaal terug te schroeven; 51. wijst in deze context op de verbanden tussen handel, octrooien en normen; is van mening dat normalisatie en de normatieve elementen bij een toenemende internationale concurrentie van essentieel belang zijn voor het handelsbeleid van de EU en een belangrijke pijler van haar strategische industriebeleid moeten vormen; herinnert eraan dat normalisatie een terrein is waarop China naar verluidt een andere, eigen weg zou kunnen inslaan; benadrukt dat namaak de hoogste prioriteit heeft bij de inspanningen van de EU wat betreft de commerciële aspecten van de bescherming van intellectuele eigendom; vindt het zorgwekkend dat China zowel in waarde als in volume nog steeds een overheersend aandeel heeft in de nagemaakte en door piraterij verkregen goederen die de EU binnenkomen; onderstreept dat de overeenkomst tussen de EU en China over geografische aanduidingen een eerste stap is in de strijd tegen namaak, en verzoekt de Commissie met klem haar inspanningen op te voeren om de intellectuele eigendom van de EU, waaronder octrooien, te beschermen; maakt zich zorgen over de opkomende praktijk bij Chinese rechtbanken om wereldwijde rechtsbevoegdheid op te eisen ten aanzien van de vaststelling van eerlijke, redelijke en niet-discriminerende licentievoorwaarden voor standaard essentiële octrooien, en bedrijven te beletten hun beslissingen aan te vechten; onderstreept dat deze praktijk erop neerkomt dat Chinese bedrijven geen eerlijke prijs hoeven te betalen voor het gebruik van standaard essentiële octrooien en Europees onderzoek in gevaar brengt; vraagt de Commissie de Chinese autoriteiten hierop aan te spreken; vraagt dat meer aandacht wordt besteed aan inbreuken op het gebied van digitalisering en communicatie in alle betrokken instellingen, met inbegrip van de Internationale Telecommunicatie-unie van de VN, samen met de gelijkgezinde partners van de EU, in het bijzonder de VS; pleit voor meer beleidsbesprekingen over de gevolgen van Chinese initiatieven zoals “Made in China 2025” of “China Standards 2035”, een initiatief dat aan relevantie wint; maakt zich in dit verband zorgen over het toenemende digitale autoritarisme van China en de inspanningen van het land om zijn model voor e-governance wereldwijd te promoten; benadrukt dat de sluiting van de WTO-overeenkomst inzake e-handel in het kader van het initiatief voor een gemeenschappelijke verklaring onontbeerlijk is om een zeker niveau van eerlijkheid en een gelijk speelveld met China te bevorderen; 52. vraagt dat meer aandacht uitgaat naar Europese kmo’s die handels- en investeringsbetrekkingen onderhouden met China, en is ingenomen met de steun van de Commissie voor kmo-vriendelijke initiatieven zoals de portaalsite Access2Markets, de portaalsite voor zelfbeoordeling van oorsprongsregels (ROSA) en de Helpdesk Intellectuele-eigendomsrechten in China voor kmo’s; 53. neemt kennis van de principiële sluiting, op politiek niveau, van de brede investeringsovereenkomst tussen de EU en China, en erkent de inspanningen van de Commissie om tekortkomingen in verband met ongelijke markttoegang, een gelijk speelveld en duurzame ontwikkeling aan te pakken door middel van op regels gebaseerde betrokkenheid; herinnert er evenwel aan dat handelsbetrekkingen zich niet in een vacuüm afspelen; 54. verzoekt de Commissie het Parlement te raadplegen alvorens stappen te ondernemen met het oog op de sluiting en ondertekening van de brede investeringsovereenkomst; dringt er bij China op aan concrete stappen te ondernemen met het oog op de ratificatie en de uitvoering van de fundamentele IAO-verdragen nrs. 29 en 105 over dwangarbeid; benadrukt dat China tevens heeft toegezegd de geratificeerde IAO-verdragen daadwerkelijk uit te voeren en toe te werken naar de ratificatie van andere “geactualiseerde” fundamentele verdragen van de IAO; 55. merkt op dat 26 EU-lidstaten traditionele bilaterale investeringsovereenkomsten met China zijn aangegaan; 56. herinnert er echter aan dat de brede investeringsovereenkomst tussen de EU en China alleen geen oplossing biedt voor alle problemen waardoor onze economische en politieke betrekkingen worden geplaagd, en derhalve moet worden gezien in de context van een versterkt en assertiever EU-instrumentarium met unilaterale maatregelen; benadrukt dat het Europees Parlement de overeenkomst, inclusief het onderdeel over duurzame ontwikkeling, grondig onder de loep zal nemen; 57. benadrukt dat een correcte uitvoering en effectieve handhaving van cruciaal belang zijn voor het nut en het welslagen van de overeenkomst bij het wegwerken van structurele ongelijkheden in de handels- en investeringsbetrekkingen; wijst op de rol en het belang van gestructureerde en geregelde uitwisselingen met de dienst van het hoofd handhaving voor de handel van de Commissie bij het evalueren van de toekomstige uitvoering van de brede investeringsovereenkomst tussen de EU en China, mits deze wordt goedgekeurd; wijst in dit verband nogmaals met klem op het belang van de parlementaire diplomatie voor het bevorderen van wederzijds begrip, transparante communicatie en eerlijke dialoog; 58. is verheugd over de inwerkingtreding van de overeenkomst tussen de EU en China betreffende geografische aanduidingen, en wijst nogmaals op het belang van de daadwerkelijke uitvoering en handhaving ervan op de markten van beide partijen; is ingenomen met de voorgenomen uitbreiding van de huidige overeenkomst met nog eens 350 geografische aanduidingen van beide zijden; onderstreept dat deze beperkte overeenkomst over geografische aanduidingen kan dienen als model en uitgangspunt voor toekomstige overeenkomsten over geografische aanduidingen; beklemtoont de essentiële rol die het hoofd handhaving voor de handel vervult bij het toezicht op en de verbetering van de naleving van de overeenkomst; dringt er bij het hoofd handhaving voor de handel op aan om onmiddellijk in actie te komen indien de overeenkomst niet naar behoren wordt uitgevoerd; 59. benadrukt dat China nog een lange weg te gaan heeft om een vrijemarkteconomie te worden, gezien de zeer grote invloed van de staat op de economie en de besluitvorming van bedrijven met betrekking tot prijzen, kosten, productie en productiemiddelen; dringt er daarom bij China op aan maatregelen te nemen met het oog op meer openheid voor zijn eigen bedrijven en buitenlandse bedrijven die in het land actief zijn; 60. dringt aan op meer financiering voor projecten voor de uitrol van 5G en onderzoek naar 6G, artificiële intelligentie (AI) en big data-technologie, om in de toekomst netwerkveiligheid en grotere digitale soevereiniteit te waarborgen, hetgeen van vitaal belang zal zijn voor digitalisering en economische groei, maar ook voor het dichten van de technologische kloof met China en voor het wegnemen van de risico’s waaraan NAVO-leden en -partners kunnen worden blootgesteld bij de integratie van Chinese 5G-technologie in de telecommunicatienetwerken, aangezien dit de toekomst van democratisch bestuur zou kunnen uithollen; dringt voorts aan op een gecoördineerde EU-strategie inzake cyberbeveiliging en op vergroting van de capaciteiten van de lidstaten op dit gebied, onder meer om de bescherming tegen bedreigingen van de kritieke infrastructuur van de EU vanuit derde landen, waaronder China, te versterken; 61. onderstreept hoe belangrijk het is om te werken aan AI-regelgeving en een ethisch en civielrechtelijk aansprakelijkheidskader voor AI-systemen en aanverwante technologieën dat mensgerichte en privacybewuste innovatie stimuleert, in samenwerking met belangrijke strategische partners die de liberale en democratische waarden van de EU delen; onderstreept dat stelsels voor sociale beoordeling niet stroken met de fundamentele waarden van de EU; benadrukt dat de EU de rechten van het individu moet beschermen; benadrukt daarom dat dergelijke beleidsmaatregelen en toezichtsinstrumenten in geen geval in de EU mogen worden gebruikt; onderstreept daarom dat de EU zich moet inspannen om het transnationale bereik van digitale repressie te beperken en tegen te gaan; Verdediging en bevordering van Europese kernwaarden en -belangen door de EU om te vormen tot een doeltreffendere geopolitieke speler 62. is van mening dat de EU zich moet blijven inspannen om een effectieve geopolitieke speler te worden door te zorgen voor een beter gecoördineerde geopolitieke aanpak van haar lidstaten, en door haar strategische autonomie en capaciteit te bevorderen, in samenwerking met de VS en andere gelijkgestemde partners; 63. benadrukt dat het succes van het Europees nabuurschapsbeleid bepalend is voor het vermogen van de EU om de rol van mondiale speler op zich te nemen; waarschuwt dat China een steeds grotere rol speelt in de onmiddellijke nabijheid van de EU, onder meer in kandidaat-lidstaten; dringt aan op een strategische aanpak op EU-niveau om Chinese acties tegen te gaan door middel van investeringen, leningen en zakelijke activiteiten in buurlanden, met name in de Westelijke Balkan; dringt er met name op aan dat de EU zich actief inzet om deze landen een levensvatbaar alternatief voor Chinese investeringen te bieden; 64. wijst op de noodzaak om de instrumenten van de EU om zichzelf te verdedigen te versterken, haar vermogen om haar belangen in het buitenland te beschermen te vergroten, een proactievere, consistentere en strategischere rol te spelen in haar directe nabuurschap en ervoor te zorgen dat de lidstaten verenigd zijn in hun geopolitieke aanpak; 65. is van mening dat de Conferentie over de toekomst van Europa een forum moet bieden voor debat over het externe optreden van de EU, bijvoorbeeld over kwesties in verband met de bescherming van de mensenrechten, en om te bespreken hoe een open strategische autonomie kan worden bereikt; onderstreept dat het belangrijk is kwesties te bespreken in verband met de verbetering en versterking van het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid van de EU, bijvoorbeeld door de VV/HV een sterker mandaat te geven om namens de EU op te treden in aangelegenheden van buitenlands beleid en de nodige stappen te ondernemen om in bepaalde aspecten van het buitenlands beleid stemming met gekwalificeerde meerderheid in te voeren; dringt erop aan de samenwerking op defensiegebied tussen de lidstaten te versterken, met als doel de Europese strategische defensievermogens te verbeteren en een volwaardige Europese defensie-unie op te richten, die ook de Europese militaire vermogens zou omvatten; 66. wijst erop dat de EDEO een mandaat en de nodige middelen moet krijgen om Chinese desinformatieoperaties te monitoren en aan te pakken, met inbegrip van de oprichting van een speciale StratCom-taskforce voor het Verre Oosten die zich toespitst op uit China afkomstige desinformatie; vraagt China zich te onthouden van heimelijke middelen om het publieke debat in de EU te manipuleren; moedigt de Commissie aan een EU-breed regelgevingssysteem te ontwikkelen om te voorkomen dat mediabedrijven die door overheden van derde landen gefinancierd of gecontroleerd worden, Europese mediabedrijven overnemen, teneinde onafhankelijke en vrije berichtgeving in de EU te behouden; stelt voor de Chineestalige media in Europa te diversifiëren door samenwerking tussen Europese media en internationale partners, zoals Taiwan, aan te moedigen; benadrukt voorts dat de expertisecapaciteit inzake China bij de EDEO en de Commissie in het algemeen dringend aanzienlijk moet worden versterkt; 67. wijst op het belang van onafhankelijke studies en onafhankelijk onderzoek inzake China in universiteiten, denktanks, onderzoeksinstellingen en scholen in de hele EU, zonder Chinese financiële steun of invloed, waarbij de academische integriteit en de vrijheid van meningsuiting worden gewaarborgd; verzoekt de EU daarom een programma te ontwikkelen voor de financiering van onderzoek en taalopleidingen in verband met China in de EU; 68. wijst op de noodzaak om zonder invloed van de Chinese Communistische Partij programma’s in te voeren om de Chinese cultuur, taal en politiek te bestuderen, bijvoorbeeld door nauwere contacten met de Taiwanese academische wereld en samenleving; 69. verzoekt de Commissie oog te hebben voor de snel groeiende Chinese belangstelling voor en betrokkenheid bij het Noordpoolgebied, en hiermee in haar strategie rekening te houden; dringt aan op paraatheid om de vrijheid van scheepvaart op de noordelijke zeeroute via het Noordpoolgebied te waarborgen; neemt kennis van China’s investeringen in onderzoek en strategische infrastructuur in het Noordpoolgebied en merkt op dat de EU in deze belangrijke regio geen terrein mag verliezen; o o o 70. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie en de vicevoorzitter van de Commissie/hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid en, ter informatie, aan de regering van de Volksrepubliek China. Het Europees Parlement, – gezien zijn eerdere resoluties over Rusland, en met name die van 18 september 2014 over de situatie in Oekraïne en de stand van zaken in de betrekkingen tussen de EU en Rusland (1) , van 11 juni 2015 over de strategische militaire situatie in het Zwarte Zeebekken na de illegale annexatie van de Krim door Rusland (2) , van 16 maart 2017 over de Oekraïense gevangenen in Rusland en de situatie op de Krim (3) , van 14 juni 2018 over de Georgische bezette gebieden tien jaar na de Russische inval (4) , van 23 november 2016 over de strategische communicatie van de EU in reactie op negatieve EU-propaganda door derden (5) , van 12 maart 2019 over de stand van zaken in de politieke betrekkingen tussen de EU en Rusland (6) , van 19 september 2019 over het belang van Europese herinnering voor de toekomst van Europa (7) , van 19 december 2019 over de Russische wet inzake buitenlandse agenten (8) , van 17 september 2020 over de situatie in Rusland: de vergiftiging van Aleksej Navalny (9) , van 21 januari 2021 over de arrestatie van Aleksej Navalny (10) , van 29 april 2021 over Rusland, de zaak Aleksej Navalny, de toenemende militaire aanwezigheid aan de grens met Oekraïne en de Russische aanvallen in Tsjechië (11) , en van 10 juni 2021 over de actie van Rusland om Duitse ngo’s op de lijst van “ongewenste organisaties” te zetten en de detentie van Andrej Pivovarov (12) , – gezien het Handvest van de VN, het VN-Verdrag inzake het recht van de zee, de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens, het Internationaal Verdrag inzake burgerrechten en politieke rechten en het Verdrag van de Raad van Europa tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden, – gezien het lidmaatschap van de Russische Federatie van de Raad van Europa en van de Organisatie voor Veiligheid en Samenwerking in Europa (OVSE) en de daaruit voortvloeiende verbintenissen en verplichtingen, – gezien de beperkende maatregelen die de EU heeft genomen als reactie op de crisis in Oekraïne, die sinds 2014 van kracht zijn, – gezien het pakket maatregelen ter uitvoering van de akkoorden van Minsk, dat op 12 februari 2015 in Minsk werd overeengekomen en ondertekend, en in zijn geheel werd bekrachtigd bij Resolutie 2202 (2015) van de VN-Veiligheidsraad van 17 februari 2015, – gezien de resultaten van de Raad Buitenlandse Zaken van de EU van 14 maart 2016, met name het akkoord over de vijf leidende beginselen die ten grondslag liggen aan het EU-beleid ten aanzien van Rusland, en de conclusies van de Europese Raad van 24 en 25 mei 2021 over Rusland en van 24 juni 2021 over externe betrekkingen, – gezien de gezamenlijke mededeling van de Commissie en de hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid van 16 juni 2021 over “de betrekkingen tussen de EU en Rusland – Weerwerk, druk en dialoog” (JOIN(2021)0020), – gezien de gezamenlijke mededeling van de Commissie en de hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid van 10 juni 2020, “Desinformatie in verband met COVID-19 aanpakken: feiten onderscheiden van fictie” (JOIN(2020)0008), – gezien de gezamenlijke verklaring van het Internationaal Krimplatform van 23 augustus 2021, – gezien artikel 118 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie buitenlandse zaken ( A9-0259/2021 ), A. overwegende dat Rusland een integraal onderdeel van Europa en het grootste buurland van de Unie is, en dat er tussen Rusland en de EU-lidstaten een sterke historische onderlinge afhankelijkheid, alsook culturele en menselijke banden bestaan; overwegende dat de ontwikkelingen in Rusland, en meer bepaald het Russische beleid en het karakter van zijn autoriteiten rechtstreeks van invloed zijn op de EU en haar onmiddellijke nabuurschap; overwegende dat de EU ondanks de in 2014 opgelegde belemmeringen nog steeds de grootste handelspartner van Rusland is, en Rusland de op vier na grootste handelspartner van de EU; overwegende dat de EU de grootste investeerder in Rusland is; B. overwegende dat het Parlement onderscheid maakt tussen het Russische volk en het regime van president Poetin, een stagnerende autoritaire kleptocratie onder leiding van een president voor het leven, omringd door een kring van oligarchen; overwegende dat de in deze aanbeveling voorgestelde kritische acties bijgevolg zijn gericht tegen het regime van president Poetin en de criminele activiteiten en het ondemocratische beleid ervan, terwijl wordt benadrukt dat het dringend noodzakelijk is het Russische volk de hand te reiken en te laten zien dat de Europese Unie bereid is aan hun zorgen tegemoet te komen; C. overwegende dat het voornaamste belang van de EU erin bestaat de vrijheid, stabiliteit en de vrede op het Europese continent en daarbuiten te handhaven, die worden bedreigd door het agressieve externe beleid van de Russische autoriteiten, dat een van de belangrijkste uitdagingen vormt voor de strategische en buitenlandse beleidsagenda van de EU; D. overwegende dat een democratische toekomst voor Rusland mogelijk is; overwegende dat het Russische volk, zoals alle volken, streeft naar de universele waarden van vrijheid en democratie; overwegende dat de EU het Russische volk concrete voorstellen moet doen voor een wederzijds voordelige samenwerking; E. overwegende dat de EU-strategie ten aanzien van Rusland moet steunen op twee belangrijke doelstellingen: de externe agressie en binnenlandse onderdrukking door het Kremlin beëindigen en de Russische bevolking actief bijstaan bij het opbouwen van die alternatieve toekomst, wat ten goede zou komen aan alle mensen op het Europese continent, inclusief de Russen; F. overwegende dat de EU-betrekkingen met de Russische Federatie gebaseerd zijn op de beginselen van het internationaal recht, de grondbeginselen van de OVSE, democratie, vreedzame oplossing van conflicten en goede nabuurschapsbetrekkingen; overwegende dat de huidige Russische regering minachting heeft getoond voor deze beginselen, hoewel zij deze heeft onderschreven; overwegende dat Rusland misbruik maakt van internationale instellingen, in de eerste plaats de VN en de OVSE, om wereldwijd gerechtigheid en conflictoplossing te verhinderen; G. overwegende dat Rusland in 2019 opnieuw lid is geworden van de Raad van Europa, maar dat de mensenrechten nog steeds op grote schaal worden geschonden en dat Rusland weigert zich te conformeren aan de uitspraken van het Europees Hof voor de Rechten van de Mens; H. overwegende dat het buitenlands beleid van president Poetin duidelijk agressief en revisionistisch is, aangezien hij zich wil profileren als verdediger van de Russische belangen en hij zijn controle probeert uit te breiden naar gebieden die Rusland volgens hem is kwijtgeraakt na het ineenstorten van de Sovjet-Unie en daarna; overwegende dat het regime van president Poetin de volgende doelstellingen hanteert: zijn gezag als grote mogendheid laten gelden; de inmenging in voormalige Sovjetstaten en daarbuiten consolideren; de soevereiniteit van machtige staten boven het recht op soevereiniteit van andere staten plaatsen; het concept van bescherming van etnische Russen in het buitenland gebruiken als rechtvaardiging voor hybride oorlogsvoering en desinformatie; bevroren conflicten gebruiken als strategisch element om zich te bemoeien met de betrokken landen en te voorkomen dat deze landen dichter bij de EU en de NAVO komen; energiebronnen en illegale witwaspraktijken gebruiken als instrument voor manipulatie en chantage; het model van de liberale democratie ondermijnen en Rusland afschilderen als moreel superieur aan het Westen; de democratie, de democratische oppositie en het recht van vrije meningsuiting in Rusland onderdrukken; overwegende dat het regime van president Poetin met name het multilateralisme en de op de rechtsstaat gebaseerde internationale orde verwerpt en het internationaal recht negeert, met inbegrip van de beginselen die zijn verankerd in het Handvest van de VN, de slotakte van Helsinki van 1975 en het Handvest van Parijs van de OVSE van 1990, wat onder meer blijkt uit de grondwetswijzigingen van 2020, waarvan de goedkeuringsprocedure door de Europese Commissie voor democratie middels het recht (de Commissie van Venetië) als “duidelijk ongepast” werd aangemerkt en in strijd was met zowel de Russische wet als de OVSE-verplichtingen van Rusland; overwegende dat Rusland meer dan duizend uitspraken van het Europees Hof voor de Rechten van de Mens in de wind heeft geslagen; I. overwegende dat het huidige regime in Rusland de vrede en veiligheid in Europa bedreigt door stelselmatig de mensenrechten van zijn bevolking te schenden en agressief gedrag te vertonen in zijn buitenlands beleid, met inbegrip van, maar niet beperkt tot: grootschalige militaire oefeningen en troepenopbouw; de illegale en gewelddadige bezetting en annexatie van de Krim; de schending van de territoriale integriteit en de destabilisering van Oekraïne, Georgië en de Republiek Moldavië; het in stand houden van bevroren conflicten en het niet naleven van de staakt-het-vuren-overeenkomsten in Georgië en Oekraïne; vermeende terroristische daden op het grondgebied van EU-lidstaten zoals Tsjechië; cyberaanvallen en aanvallen op gevoelige infrastructuur in EU-lidstaten; schendingen van het internationaal recht; inmenging in verkiezingen; en schendingen van het zee- en luchtruim van landen in het Oostzee- en Zwarte Zeegebied; overwegende dat het uitblijven van een adequaat antwoord van de EU op de verschillende gevallen van Russische agressie sinds de aanval op Georgië in 2008, ertoe heeft geleid dat Rusland agressieve militaire en politieke campagnes blijft voeren, in zowel de eigen buurlanden als daarbuiten, en daarmee de op regels gebaseerde internationale orde en stabiliteit in Europa en daarbuiten verzwakt en uitholt; J. overwegende dat de Russische regering voorraden van aanvalswapens blijft aanleggen en manschappen blijft stationeren op korte afstand van de EU-grenzen, in de enclave Kaliningrad; K. overwegende dat overeenkomstig het jongste oordeel van de reflectiegroep van de NAVO, Rusland onder het huidige regime een langetermijnbedreiging vormt voor de Europese veiligheid; overwegende dat Rusland nieuwe militaire bases heeft gevestigd en oude militaire bases heeft gemoderniseerd in het noorden van het land; overwegende dat Rusland zijn Noordelijke Vloot heeft opgewaardeerd tot een militair district, de verschillende takken van zijn strijdkrachten heeft uitgebreid en het concept van “bastionverdediging”, dat gericht is op de bescherming van zijn strategische vermogens, nieuw leven heeft ingeblazen; overwegende dat de versterkte aanwezigheid van de NAVO op de oostelijke flank een cruciale rol heeft gespeeld om Rusland van destabiliserende activiteiten te weerhouden, waaronder de toenemende militaire aanwezigheid in het westelijke militair district; overwegende dat de mislukte overeenkomsten op het gebied van wapenbeheersing met Rusland (dat zich bijvoorbeeld heeft teruggetrokken uit het INF-verdrag en het Verdrag inzake het open luchtruim) en het gebrek aan vooruitgang op het gebied van kernontwapening in het kader van het Non-proliferatieverdrag, alsmede de afwijzing door Rusland van het nieuwe Verdrag tot verbod van kernwapens, tot grote bezorgdheid over de veiligheid van de Europese burgers stemt; overwegende dat dit gepaard gaat met een gevaarlijke modernisering van de Russische nucleaire en conventionele arsenalen en hun overbrengingsmiddelen en met de invoering van ontwrichtende technologieën (hypersone raketten die met kernkoppen kunnen worden uitgerust, torpedo’s, enz.); L. overwegende dat het Kremlinregime voornamelijk in maart en april 2021 zijn militaire aanwezigheid aan de oostelijke en noordelijke grens van Oekraïne met Rusland aanzienlijk heeft opgevoerd, wat leidde tot de grootste concentratie van Russische troepen sinds 2014; overwegende dat het Kremlinregime het recht van doorgang voor oorlogs- en koopvaardijschepen van andere landen door een deel van de Zwarte Zee in de richting van de Straat van Kertsj heeft opgeschort, wat in strijd is met de navigatierechten die worden gewaarborgd door het VN-Verdrag inzake het recht van de zee, waarbij Rusland partij is; M. overwegende dat Rusland consequent politieke en economische steun verleent aan het onwettige en verwerpelijke regime van Aleksandr Loekasjenko in Belarus; overwegende dat de politieke en economische investering van president Poetin om het onwettige regime van de heer Loekasjenko overeind te houden, de enige reden is waarom deze laatste nog steeds kan doorgaan met de brute vervolging van Belarussische personen die de eerbiediging van de mensenrechten, vrije en transparante verkiezingen, de rechtsstaat en gerechtigheid eisen; overwegende dat de recente politieke ontwikkelingen in Belarus en Rusland veel gelijkenissen vertonen en dat de processen in beide landen elkaar sterk beïnvloeden; overwegende dat de protesten tegen het autoritaire regime en de roep om verandering in Belarus aanleiding geven tot soortgelijke eisen van de Russische bevolking; overwegende dat in de aanloop naar de verkiezingen voor de Doema in september 2021 het Kremlinregime de politieke oppositie steeds harder de kop indrukt door de mogelijkheid om aan de verkiezingen deel te nemen te beperken en bepaalde politici van de oppositie te beletten zich verkiesbaar te stellen, en politieke concurrentie onmogelijk maakt door oppositieleden de kans op eerlijke verkiezingen te ontnemen, naar analogie van de dictatuur in Belarus in augustus 2020; N. overwegende dat het Rusland van president Poetin doorgaat met zijn inspanningen om de kandidaat-lidstaten van de EU en de geassocieerde landen van het Oostelijk Partnerschap te destabiliseren teneinde het proces van Euro-Atlantische integratie van die landen te belemmeren of te stoppen; overwegende dat de Russische Federatie een paspoortbeleid voert om het aantal Russische landgenoten te vergroten en haar jurisdictie de facto uit te breiden naar de door haar bezette gebieden en afgescheiden gebieden, met name Transnistrië, Zuid-Ossetië, Abchazië, de Donbas en het Krim-schiereiland; overwegende dat deze acties het internationaal recht schenden; O. overwegende dat bij de Russische grondwettelijke hervormingen van 2020 de geschiedenis van de Tweede Wereldoorlog is herzien, de Sovjetgeschiedenis is opgeschoond en Rusland als opvolger van de Sovjet-Unie is bestempeld, en het recht om internationaal in te grijpen ter verdediging van Russische landgenoten is ingevoerd, evenals een verbod op discussies over het teruggeven van door Rusland geclaimde Russische grond aan andere landen; P. overwegende dat de EU Ruslands positie in en betrokkenheid bij Afghanistan nauwlettend moet volgen, aangezien Rusland probeert te profiteren van de terugtrekking van het Westen en het daaruit voortvloeiende machtsvacuüm wil opvullen; Q. overwegende dat de EU-lidstaten die een dubbele nationaliteit toestaan, zijn blootgesteld aan het paspoortbeleid van Rusland; overwegende dat de EU-lidstaten die zogenaamde “gouden paspoort”-regelingen hebben ingevoerd, loyalisten van het Kremlin de gelegenheid bieden om een Europese levensstandaard aan te houden met geld dat van het Russische volk is gestolen, en corruptie in de EU te verspreiden; R. overwegende dat Rusland een vijandig “Russische wereld”-idee ingang doet vinden om het fundament te leggen voor zijn inmenging in derde landen ter verdediging van Russische landgenoten; overwegende dat de “Russische wereld” door staatsmediakanalen zoals Russia Today en Sputnik wordt gepromoot in de moedertalen van de EU-lidstaten; overwegende dat de COVID-19-pandemie door de propagandamachine van het Kremlin wordt gebruikt om de EU-lidstaten tegen elkaar op te zetten, de EU af te schilderen als onbekwaam in de strijd tegen de pandemie, twijfels te zaaien over de vaccins die door het Europees Geneesmiddelenbureau zijn goedgekeurd, mensen in de EU te ontmoedigen om zich te laten vaccineren en het imago van Rusland in de ogen van de EU-bevolking te herstellen, met name via de promotie van het Sputnik V-vaccin; S. overwegende dat tal van lokale niet-gouvernementele organisaties (ngo’s) en radicale groeperingen, waaronder politieke bewegingen, Russische financiering ontvangen; T. overwegende dat Rusland in verschillende delen van de wereld actief blijft, waaronder de Westelijke Balkan, Centraal-Azië, het Midden-Oosten, Noord-Afrika, Afrika ten zuiden van de Sahara, Latijns-Amerika en het noordpoolgebied; overwegende dat de Russische regering paramilitaire eenheden (de “Wagner-groep”) gebruikt om dictatoriale regimes over de hele wereld te steunen en de inspanningen van de EU en de internationale gemeenschap om conflicten te temperen en vrede en stabiliteit op te bouwen, te ondermijnen; overwegende dat de Westelijke Balkan, waartoe ook potentiële nieuwe EU-lidstaten behoren, wordt gekenmerkt door een sterke Russische aanwezigheid, met name in Servië; overwegende dat in 2016 in Montenegro de Russische militaire inlichtingendienst (GROe) betrokken was bij pogingen om het parlement van het land omver te werpen, de premier te vermoorden, een pro-Russische en anti-NAVO-regering te installeren en de toetreding van Montenegro tot de NAVO te voorkomen; U. overwegende dat, voor wat de EU betreft, het Kremlinregime Russische inlichtingenofficieren in actieve dienst zou hebben betrokken bij twee explosies in munitiedepots in 2014, waarbij twee Tsjechische burgers om het leven kwamen en ernstige materiële schade werd aangericht; overwegende dat dezelfde GROe-agenten verantwoordelijk waren voor de poging tot moord op Sergej en Yulia Skripal in het Verenigd Koninkrijk in 2018 met behulp van het zenuwgas novitsjok van militaire kwaliteit; overwegende dat agenten van de GROe in 2015 in Bulgarije ook zijn beschuldigd van een moordaanslag op Emilian Gebrev, de eigenaar van een wapenfabriek, en twee andere personen, alsook Zelimchan Changosjvili, die in 2019 in Berlijn werd vermoord in opdracht van Rusland; overwegende dat de illegale acties van het Kremlinregime op het grondgebied van Tsjechië, Bulgarije en vele andere EU-lidstaten, het Verenigd Koninkrijk en landen van het Oostelijk Partnerschap een ernstige schending van hun soevereiniteit vormen; overwegende dat het Kremlinregime niet meewerkt aan de onderzoeken naar deze misdrijven en aan belangrijke verdachten bescherming biedt; V. overwegende dat het betreurenswaardig is dat de Russische autoriteiten hun land – al dan niet bewust – afhankelijk maken van China, wat de Russische Federatie en het hele Europese continent alleen maar kan verzwakken en de Chinese autoriteiten met name in staat stelt hun aanwezigheid en invloed in Centraal-Azië en Siberië te vergroten; W. overwegende dat het Kremlin doorgaat met zijn desinformatie, propaganda en hybride inmenging in de binnenlandse politiek en democratische processen van de EU, wat een bedreiging vormt voor de fundamentele waarden van de EU, namelijk de eerbiediging van de democratie, gelijkheid, de rechtsstaat en de mensenrechten; overwegende dat het Kremlin in staat is het beleid van nationale regeringen te ondermijnen, lasterberichten te verspreiden en het Westen af te schilderen als de vijand, gevoelens van haat, onverdraagzaamheid en Sovjetnostalgie aan te wakkeren, de geschiedenis van de Sovjetmisdaden te herschrijven en uiteindelijk de kloof tussen Rusland en Europa te verbreden, met name in de voormalige Oostbloklanden; overwegende dat de instellingen van de EU en haar lidstaten, alsmede objecten van strategisch belang en democratische processen zoals verkiezingen, voortdurend het doelwit zijn van Russische cyberaanvallen; overwegende dat de patriarchen van de Russisch-orthodoxe kerk achter het regime van Poetin staan ; overwegende dat Russische wetten toestaan dat religieuze groeperingen die als extremistisch worden beschouwd, worden onderdrukt; overwegende dat recente bevindingen over de nauwe en regelmatige contacten tussen Russische functionarissen, onder wie leden van de veiligheidsdienst, en vertegenwoordigers van een groep Catalaanse separatisten in Spanje een diepgaand onderzoek vereisen; overwegende dat dit een ander voorbeeld zou kunnen zijn van Russische inmenging in de lidstaten en de voortdurende pogingen van Rusland om al het mogelijke te exploiteren om interne destabilisering in de EU aan te wakkeren; X. overwegende dat de combinatie van westerse sancties tegen Rusland, een daling van de inkomsten uit de uitvoer van fossiele brandstoffen, een niet-concurrerende economie, hoge militaire uitgaven en binnenlandse sociale overdrachten Rusland in financiële moeilijkheden hebben gebracht; overwegende dat Rusland op de corruptieperceptie-index 2020 van 180 landen op de 129e plaats staat, omdat de massale corruptie op staatsniveau de kwaliteit van de overheidsdiensten voor de Russische bevolking aantast, die nog steeds onvoldoende worden gefinancierd, waaronder de openbare gezondheidszorg, die van bijzonder belang is tijdens de pandemie; overwegende dat bijna 19 miljoen Russen onder de armoedegrens leven; Y. overwegende dat de Russische regering sancties heeft opgelegd aan onder meer de voorzitter van het Europees Parlement David Sassoli, vicevoorzitter van de Commissie Věra Jourová en zes functionarissen van EU-lidstaten, en dat deze sancties onaanvaardbaar en ongegrond zijn omdat zij elke wettelijke rechtvaardiging ontberen; overwegende dat de Russische regering eveneens een lijst met “onvriendelijke landen” heeft goedgekeurd, waarop ook Tsjechië en de Verenigde Staten voorkomen; Z. overwegende dat meer dan 60 % van de EU-invoer uit Rusland in 2019 bestond uit energieproducten; overwegende dat de EU de afhankelijkheid van haar economie, met name in de energiesector, van Russische gasleveranties aan de EU-markten moet verminderen; overwegende dat deze gasleveringen thans goed zijn voor 48 % van het totaal en waarschijnlijk zullen toenemen; overwegende dat de Europese Green Deal een belangrijk instrument is om de geopolitieke veiligheid van de EU te waarborgen, en dat volgens de prognoses van de Europese Commissie over de uitvoering van de Green Deal de invoer van olie en aardgas in de EU na 2030 naar verwachting drastisch zal dalen, aangezien de invoer van olie met 78-79 % zal afnemen ten opzichte van 2015 en de invoer van aardgas met 58-67 %; AA. overwegende dat het Europese gasverbruik een piek heeft bereikt en dat de capaciteit van de bestaande Nord Stream-pijpleiding momenteel niet volledig wordt benut; overwegende dat het besluit van enkele lidstaten om Nord Stream 2 te bouwen, verdeeldheid zaait en onverenigbaar is met de waarden van solidariteit en vertrouwen van de energie-unie; overwegende dat Nord Stream 2 onverenigbaar is met de doelstellingen van de Europese Green Deal om de broeikasgasemissies van de EU uiterlijk in 2030 met ten minste 55 % te verminderen en vanaf 2050 netto geen broeikasgassen meer uit te stoten; AB. overwegende dat de EU Rusland moet oproepen om vrije en ongehinderde toegang te garanderen tot de zogenaamde trofeearchieven, die in 1944 en 1945 naar Moskou zijn overgebracht vanuit door de Sovjet-Unie bezette gebieden, alsmede tot historische archieven en artefacten die het Russische Rijk uit Europese landen heeft gehaald en die momenteel in Rusland worden bewaard; AC. overwegende dat de rechtsstaat, de onafhankelijkheid van de rechterlijke macht en de persvrijheid centraal staan in weerbare democratische samenlevingen; AD. overwegende dat de Russische Federatie niet alleen een externe bedreiging vormt voor de Europese veiligheid, maar ook haar eigen bevolking onderdrukt; overwegende dat de situatie in Rusland dramatisch aan het verslechteren is vanwege de steeds sterkere onderdrukking van democratische krachten door president Poetin om zijn binnenlandse critici, de politieke oppositie en anticorruptieactivisten het zwijgen op te leggen, hun vrijheid van vergadering te beknotten, en hun activiteiten en die van het Russisch maatschappelijk middenveld te belemmeren, wat blijkt uit de aanhouding van meer dan 11 000 vreedzame demonstranten door de Russische autoriteiten amper twee weken na de arrestatie van Aleksej Navalny, waardoor het totale aantal sinds januari 2021 aangehouden Russen op meer dan 15 000 komt; overwegende dat Rusland zijn burgers op onwettige wijze blijft vastzetten en zijn pijlen richt op oppositieleiders, onafhankelijke journalisten, demonstranten en mensenrechtenactivisten; overwegende dat de omstandigheden in de gevangenissen in Rusland nog steeds verschrikkelijk zijn en dat gevangenen het slachtoffer worden van foltering, intimidatie en fysiek geweld; AE. overwegende dat door wetten aan te nemen over “buitenlandse agenten” en “ongewenste organisaties”, het Kremlinregime het mogelijk maakt om personen, verenigingen en media te stigmatiseren, waardoor hun mensenrechten, vrijheid van meningsuiting en vrijheid van vereniging worden geschonden, alsook het recht van de burgers om zich in te zetten voor en bij te dragen aan het werk van het Russische maatschappelijk middenveld, wordt beperkt en hun persoonlijke veiligheid in gevaar wordt gebracht; overwegende dat het Kremlinregime deze wetten nog heeft aangescherpt met bijkomende beperkingen voor personen of entiteiten die “buitenlandse agenten” en “ongewenste buitenlandse organisaties” steunen, en zodoende actieve leden van het maatschappelijk middenveld, mensenrechten-ngo’s en de oppositie stelselmatig heeft uitgesloten van deelname aan de parlementsverkiezingen van 2021 in Rusland; overwegende dat in het bijzonder door de nieuwe wetgeving die in december 2020 en januari 2021 is aangenomen, meer personen en groepen als “buitenlandse agenten” kunnen worden aangemerkt, de definitie van “buitenlandse financiering” is verruimd en de vereisten voor de etikettering van verpakkingen strenger zijn geworden; overwegende dat nieuwe wetsontwerpen die in mei 2021 zijn ingediend, erop gericht zijn de invloed van de wet op “ongewenste” organisaties uit te breiden, en een verbod met terugwerkende kracht in te stellen voor potentiële Doema-kandidaten; overwegende dat de Russische autoriteiten mensen blijven vervolgen wegens vermeende banden met groepen die als extremistisch zijn aangemerkt op grond van de veel te brede anti-extremismewet van Rusland; overwegende dat het besluit van de Russische autoriteiten om de anticorruptiestichting onder leiding van Aleksej Navalny uit te roepen tot extremistische organisatie, ongegrond en discriminerend is, en slechts één doel dient, namelijk de oppositie geen schijn van kans bieden om daadwerkelijk deel te nemen aan verkiezingscampagnes; AF. overwegende dat de Russische autoriteiten volgens het Memorial Human Rights Centre momenteel bijna 400 politieke opposanten gevangen houden, hetgeen in strijd is met de verplichtingen van de Russische Federatie uit hoofde van artikel 5 van het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens, artikel 9 van het Internationaal Verdrag inzake burgerrechten en politieke rechten en artikel 23 van het slotdocument van de bijeenkomst van Wenen van 5 januari 1989 in het kader van de Conferentie over veiligheid en samenwerking in Europa; AG. overwegende dat er in de afgelopen twee decennia een aantal (soms geslaagde) moordpogingen op tegenstanders van het regime en onafhankelijke journalisten zijn geweest, zowel in Rusland zelf als op buitenlands grondgebied, waaronder die op Anna Politkovskaja, Boris Nemtsov, Aleksandr Litvinenko, Sergej en Yulia Skripal, Sergej Protazanov, Pjotr Verzilov, Vladimir Kara-Murza, Aleksej Navalny en Zelimchan Changosjvili; overwegende dat de personen achter deze misdrijven nog steeds niet zijn geïdentificeerd en aangeklaagd omdat de aanhoudende onderdrukking van maatschappelijke tegenstand wordt versterkt door de straffeloosheid van politie en veiligheidstroepen en door de onwil van de rechtbanken om de werkelijke daders van deze misdaden te vervolgen; overwegende dat vertegenwoordigers van de oppositie stelselmatig worden blootgesteld aan verbale aanvallen, persoonsgerichte campagnes en demonisering door de regering of regeringsgezinde media; overwegende dat in het verslag van de Parlementaire Vergadering van de OVSE over de moord op Boris Nemtsov werd geconcludeerd dat “de aanpak van de straffeloosheid niet zozeer wordt gehinderd door de capaciteiten van de Russische rechtshandhaving, maar vooral door het gebrek aan politieke wil”; overwegende dat in het verslag van de Parlementaire Vergadering van de OVSE ook wordt opgemerkt dat een volledig onderzoek naar de moord “een eerste stap zou zijn om het klimaat van straffeloosheid in Rusland aan te pakken”; AH. overwegende dat de onwettige grondwetswijzigingen naast de wijziging die president Poetin in 2024 vrijstelt van het maximaal aantal presidentiële ambtstermijnen, het recht op een eerlijk proces in Rusland verder hebben uitgehold, onder meer door de president de bevoegdheid te geven de rechters van het grondwettelijk hof en het hooggerechtshof te benoemen en het initiatief te nemen tot de benoeming van alle federale rechters en het ontslag van hooggeplaatste federale rechters; AI. overwegende dat de persvrijheid in Rusland snel verslechtert, aangezien de Russische regering haar jarenlange campagne om het maatschappelijk middenveld en de onafhankelijke pers uit te roeien heeft geïntensiveerd door organisaties als Meduza, Radio Free Europe/Radio Liberty, VTimes, For Human Rights, het Europees Fonds voor Democratie en Open Russia op te zadelen met zware wettelijke en regelgevende bureaucratische rompslomp, de toegang tot alle financieringsbronnen buiten de controle van de regering en haar bondgenoten af te knijpen en hun benamingen als “buitenlandse agent” of “ongewenst” te geven, die dienen om deze organisaties in diskrediet te brengen, evenals de hoge journalistieke en mensenrechtenbeginselen die ze vertegenwoordigen en die onmisbaar zijn voor een democratisch, welvarend en vrij Rusland; overwegende dat de mediaruimte in Rusland wordt gecontroleerd en eigendom is van de staat, dat er geen publieke omroep is, dat de enkele nog overgebleven mediabronnen het financieel moeilijk hebben en vervolging riskeren, alsook fysieke aanvallen en de opsluiting van hun werknemers; overwegende dat in Rusland sinds 1992 58 journalisten zijn gedood; overwegende dat de “soeverein internet”-wet de overheid in staat stelt ongewenste internetinhoud te blokkeren; overwegende dat het vrije en onafhankelijke optreden van maatschappelijke organisaties en de media een hoeksteen vormt van een democratische samenleving die op de rechtsstaat gebaseerd is; AJ. overwegende dat de mogelijkheden voor onpartijdige verkiezingswaarneming in Rusland de afgelopen tien jaar gestaag zijn afgenomen, aangezien het ontbreken van bepalingen voor rechtstreekse accreditatie van waarnemers bij verkiezingen hen ertoe dwingt op te treden namens deelnemers of media, hetgeen haaks staat op de idee van onafhankelijk verkiezingswaarneming door het maatschappelijk middenveld, en evenmin strookt met de internationale normen; overwegende dat Rusland in het verslag “Freedom in the World 2021” is ingedeeld in de categorie “niet-vrije” landen; overwegende dat de fundamentele vrijheden van de burgers in Rusland beperkt zijn, de verkiezingsomgeving wordt gecontroleerd, de Russische bevolking wordt ontmoedigd om in het openbaar te protesteren door de omslachtige bureaucratische procedures die burgers moeten doorlopen om een vergunning te krijgen, en door het politiegeweld tijdens vreedzame protesten; AK. overwegende dat deze binnenlandse ontwikkelingen een voorbode zijn van mogelijke verdere verslechteringen in de aanloop naar de parlementsverkiezingen van september 2021 in Rusland, en kunnen leiden tot een sterkere onderdrukking van de politieke oppositie in Rusland, inclusief schendingen van de mensenrechten; overwegende dat de Russische autoriteiten de belangrijkste oppositieleiders in de parlementaire verkiezingscampagne gevangen hebben gezet of onder huisarrest hebben geplaatst; overwegende dat de aanhoudende repressie door de Russische autoriteiten tegen oppositiekandidaten, door misbruik te maken van de registratieprocedures en zich op straat en in rechtbanken in gefabriceerde zaken selectief te richten op politieke tegenstanders en maatschappelijke organisaties, het eenvoudigweg onmogelijk zal maken om te spreken over eerlijke parlementsverkiezingen in september 2021, aangezien het regime in Rusland de politieke concurrentie en de pluralistische democratie door deze acties vernietigt; AL. overwegende dat er daarom legitieme twijfel bestaat of de komende parlementsverkiezingen vrij en eerlijk zullen verlopen; AM. overwegende dat het Parlement herhaaldelijk zijn bezorgdheid heeft geuit over de toestand van de democratie in Rusland, het systematische verzuim om de rechtsstaat en de grondrechten en -beginselen te eerbiedigen, de steeds beperktere ruimte voor onafhankelijke en dissidente actoren in het land, en de aanvallen op de mediavrijheid in Rusland; overwegende dat de eindeloos toenemende, systematische onderdrukking van de oppositie in Rusland door het Kremlin een eyeopener is voor de hele internationale gemeenschap, en overwegende dat de EU bereid moet zijn om deze situatie onder ogen te zien en een coherente responsstrategie te ontwikkelen; overwegende dat de EU met name in de aanloop naar de parlementsverkiezingen van 2021 en in de nasleep daarvan steeds meer druk moet uitoefenen op het Kremlinregime om het recht op vrije verkiezingen voor de Russische bevolking te verdedigen waarbij alle politieke partijen gelijke toegang en gelijke kansen moeten hebben; AN. overwegende dat de lhbti+-gemeenschap in verschillende delen van de Russische Federatie te maken heeft met omvangrijke discriminatie, waaronder intimidatie, foltering, opsluiting en moord, en overwegende dat de situatie bijzonder gevaarlijk is in Tsjetsjenië, dat in 2017 is begonnen met zuiveringen tegen de lhbti+-gemeenschap, met tientallen arrestaties, folteringen en minstens twee doden als gevolg, en waardoor velen zich in veiligheid hebben gebracht in het buitenland; overwegende dat de bestaande wetgeving elke openbare discussie over “niet-traditionele seksuele relaties” verbiedt; overwegende dat naar aanleiding van de onwettige grondwetswijzigingen wetgeving is aangenomen ter inperking van de rechten van lhbti+-personen, waaronder het recht om te trouwen en kinderen groot te brengen; AO. overwegende dat er in Rusland nog steeds ernstige lacunes bestaan in de officiële respons op wijdverbreid gendergerelateerd en huiselijk geweld, waaronder een gebrek aan bescherming en rechtsmiddelen voor slachtoffers; overwegende dat het in november 2019 ingediende wetsontwerp inzake huiselijk geweld geen alomvattende definitie van huiselijk geweld bevat; overwegende dat de Doema begin 2020 de herziening van het wetsontwerp, die nog in behandeling is, een lage prioriteit heeft gegeven; overwegende dat de Russische ombudspersoon heeft opgemerkt dat het huiselijk geweld tijdens de COVID-19-pandemie sterk is toegenomen, met meer dan een verdubbeling van het aantal gemelde gevallen tijdens de lockdown in het voorjaar; overwegende dat de EU-strategie ten aanzien van Rusland bijgevolg gericht moet zijn op de aanpak van de groeiende discriminatie en genderongelijkheid en op de eerbiediging van de rechten van vrouwen, de lhbti+-gemeenschap en andere minderheden in Rusland; AP. overwegende dat de democratische transformatie van Rusland van groot belang is voor de geopolitieke veiligheid van de EU, en dat het Rusland van president Poetin de grootste uitdaging blijft voor de Europese veiligheid; AQ. overwegende dat het Parlement in zijn resoluties van 17 september 2020, 21 januari 2021 en 29 april 2021 de vicevoorzitter van de Europese Commissie / hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid, Josep Borrell, heeft verzocht om een herziening van het EU-beleid ten aanzien van Rusland, met inbegrip van de vijf leidende beginselen die in 2016 zijn overeengekomen, en heeft benadrukt dat de toekomstige betrekkingen van de EU met Rusland afhangen van het tempo van de democratische transformatie van Rusland (of het gebrek eraan); overwegende dat het Parlement bij de EU-instellingen ook heeft aangedrongen op een nieuwe alomvattende strategische aanpak op basis van de aanname dat elke dialoog met Rusland gebaseerd moet zijn op de eerbiediging van het internationaal recht en de mensenrechten; AR. overwegende dat de nieuwe EU-strategie rekening moet houden met verschillende scenario’s en mogelijke ontwikkelingen, en moet voorzien in een duidelijke respons op de schendingen van het internationaal recht en de mensenrechten door Rusland, en evenals in doeltreffende instrumenten om Russische inmenging en het verspreiden van desinformatie tegen te gaan, alsook in instrumenten voor selectieve samenwerking, waar mogelijk; overwegende dat het Parlement de Raad ook heeft verzocht onmiddellijk te starten met het voorbereiden en vaststellen van een EU-strategie voor betrekkingen met een democratisch Rusland in de toekomst, inclusief een breed aanbod van stimulansen en voorwaarden voor het versterken van progressie in de richting van vrijheid en democratie in Rusland; AS. overwegende dat de vijf leidende beginselen van de EU voor de betrekkingen met Rusland het Kremlinregime weerhouden hebben van verdere agressie tegen Oekraïne, maar niets vermelden over het beteugelen van president Poetins onderdrukking van de Russische bevolking; overwegende dat de vijf leidende beginselen van de EU voor de betrekkingen met Rusland nog steeds gelden als een functioneel kader, maar gekoppeld moeten worden aan een daadwerkelijke strategie die gericht is op de verwezenlijking van de EU-doelstellingen in haar betrekkingen met Rusland, onder meer door het huidige vijandige beleid van het Kremlin te bestrijden en verdere agressie tegen buurlanden te ontmoedigen en door strenger op te treden tegen militaire acties in het buitenland, waaronder acties door gevolmachtigden en huurlingen; overwegende dat, aangezien er met de huidige Russische leiders geen aanzienlijk positieve ontwikkelingen te verwachten zijn, de vijf beginselen moeten worden aangevuld om de onderdrukking van het Russische volk door president Poetin en de bredere ontwrichtende activiteiten van het Kremlin in te perken; AT. overwegende dat de nieuwe EU-strategie gebaseerd moet zijn op de beginselen “tegengaan, indammen en betrekken”, met als doel de EU beter in staat te stellen de bedreigingen van het Kremlin het hoofd te bieden, met name in de regio van het Oostelijk Partnerschap, met inbegrip van Belarus, en in Rusland zelf, door de mensenrechten te verdedigen en de omvorming van Rusland tot een democratie te steunen, overeenkomstig het beginsel “democratie eerst”; overwegende dat de overkoepelende hoofddoelstelling van de EU moet zijn de betrekkingen met de Russische Federatie zodanig vorm te geven dat de vrede, stabiliteit, veiligheid, welvaart, soevereiniteit en territoriale integriteit van alle landen en buurlanden van de EU worden gevrijwaard, het internationaal recht wordt nageleefd en de mensenrechten en de rechtsstaat de leidende beginselen blijven; overwegende dat de jongste ontwikkelingen in Rusland aantonen dat de EU-strategie ten aanzien van Rusland veel proactiever moet zijn, met een duidelijk omschreven “samenwerkingsdoelstelling”, waarbij de nadruk niet alleen moet liggen op de traditionele zogeheten selectieve samenwerking met het Kremlin, maar ook op een “strategische” samenwerking met het Russische maatschappelijk middenveld teneinde het land te helpen bij zijn democratische transformatie; AU. overwegende dat steun voor vrijheid en democratie centraal moet staan in de EU-strategie ten aanzien van Rusland; overwegende dat een dergelijke strategie de veiligheidsbelangen van de EU moet dienen en Rusland een constructieve dialoog moet bieden; overwegende dat constructieve betrekkingen nog steeds in het belang van zowel de EU als Rusland en hun bevolking zijn; overwegende dat het mogelijk blijft samen te werken om gemeenschappelijke belangen te behartigen, problemen op te lossen en strategische uitdagingen het hoofd te bieden, zoals het klimaatbeleid of terrorismebestrijding, en tegelijkertijd de mensenrechten, de rechtsstaat en democratie te bevorderen en ervoor te zorgen dat een toekomstige versterking van de bilaterale betrekkingen zal afhangen van de naleving door de Russische Federatie van haar eigen toezeggingen inzake mensenrechten en democratie overeenkomstig haar grondwet en internationale verplichtingen; AV. overwegende dat de EU aan de andere kant ook de nadruk moet leggen op het redden van haar geloofwaardigheid, met betrekking tot haar op waarden gerichte interne gedragingen, door de rechtsstaat en de grondrechten veel directer en eerlijker te beschermen, aangezien politiegeweld, verouderde strafwetgeving en verzet tegen gendergelijkheid en diversiteit in sommige lidstaten schadelijk zijn voor haar goede naam en geloofwaardigheid in het buitenland; overwegende dat de EU daarnaast duidelijk moet maken dat zij hetzelfde verwacht van alle partners, door schendingen van het internationale recht aan de kaak te stellen, in dit verband consequent strenge maatregelen te treffen en niet met twee maten te meten bij het beoordelen van zulke inbreuken; AW. overwegende dat eensgezindheid tussen de EU-lidstaten het beste beleid is om Rusland te beletten in Europa destabiliserende en subversieve acties te ondernemen; overwegende dat bij het bepalen van de wijze waarop zij haar bijgewerkte strategie moet coördineren – met name op strategische gebieden als de Europese defensie-unie, de Europese energie-unie, cyberdefensie, cyberterrorisme en strategische communicatiemiddelen – de EU daarom eensgezinder moet zijn aangezien het beleid van Rusland ten aanzien van de EU lange tijd gericht was op het terzijde schuiven van de EU-instellingen ten gunste van bilaterale betrekkingen met lidstaten in een poging de interne verdeeldheid van de EU aan het licht te brengen en te vergroten; overwegende dat een constructieve dialoog met de Russische autoriteiten meer coördinatie, samenwerking en eenheid tussen de lidstaten zal vereisen, en een krachtigere en meer vastberaden respons op elke vorm van provocatie en agressie uit Moskou, om het evenwicht te vinden tussen standvastigheid enerzijds en de bereidheid tot dialoog over vraagstukken van gemeenschappelijk belang anderzijds; AX. overwegende dat de EU-strategie ten aanzien van Rusland het land dient te ondersteunen op zijn weg naar een democratisch land door 1) grenzen te stellen en gerichte sancties op te leggen aan mensen dicht bij of in de gelederen van het Kremlin die bereid zijn de verkiezingsuitslag te stelen of mensen om te kopen om de verkiezingen te winnen, dan wel andere grove misdrijven te begaan tegen de mensenrechten en democratische waarden in zowel Rusland als de onmiddellijke omgeving van de EU, 2) steun te bieden aan de landen van het Oostelijk Partnerschap door een ambitieus EU-integratiebeleid te ontwikkelen en de strategische verantwoordelijkheid en geopolitieke leidinggevende capaciteiten te ontwikkelen die nodig zijn voor de uitvoering van een dergelijk beleid; en (3) een strategie van samenwerking uit te werken met de prodemocratische samenleving in Rusland en een pad uit te stippelen voor toekomstige betrekkingen met een democratisch Rusland; AY. overwegende dat een succesvol, welvarend en democratisch oostelijk nabuurschap van de EU door het Kremlin wordt beschouwd als een bedreiging voor de stabiliteit van het regime van president Poetin, omdat het kan dienen als inspiratiebron van “soft power” voor de gewone mensen in Rusland; overwegende dat de democratisering van het oostelijk nabuurschap van de EU daarom in het belang is van die landen en de EU, en van het allergrootste belang is voor de toekomstige democratisering van Rusland; overwegende dat het daadwerkelijke doel van het Kremlin ten aanzien van conflicten in deze regio erin bestaat de geloofwaardigheid van democratische verandering als middel voor machtsoverdracht te ondermijnen, de succesvolle ontwikkeling van deze staten te voorkomen, de liberale democratie in diskrediet te brengen en Ruslands eigen machtssysteem te exporteren; AZ. overwegende dat de EU ten aanzien van Rusland een langetermijnstrategie moet hanteren, op basis van de veronderstelling dat de bevolking van Rusland – en die van Oekraïne en Belarus – kan streven naar de omvorming van hun land in een democratie; overwegende dat de transformatie van Rusland tot een democratie zal afhangen van de wil van het Russische volk; overwegende dat de EU klaar moet staan om de Russen bij te staan in hun wens om in een democratisch land te leven; BA. overwegende dat de rol van de EU op het wereldtoneel en de bevoegdheden van de EU-instellingen op het gebied van buitenlands beleid dienen te worden versterkt; 1. beveelt de Raad, de Commissie en de vicevoorzitter van de Commissie/hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid (VV/HV) aan om samen met de lidstaten het EU-beleid ten aanzien van Rusland te herzien, met inbegrip van de vijf leidende beginselen, en een alomvattende EU-strategie ten aanzien van Rusland te ontwikkelen op basis van de volgende beginselen en acties: De Russische dreiging ontmoedigen – de veiligheidsbedreiging tegengaan De huidige Russische dreiging indammen – Russische inmenging in de EU en de landen van het oostelijk nabuurschap bestrijden Betrokkenheid bij en selectieve dialoog met het Kremlin bij de voorbereiding van de transitie van Rusland, met inbegrip van sectorale samenwerking Betrokkenheid bij de ondersteuning van de democratie – reageren met sancties, financiële controles en internationale onderzoeken Betrokkenheid bij de ondersteuning van de democratie – een prodemocratische samenleving in Rusland ondersteunen Betrokkenheid bij de ondersteuning van de Russische bevolking en de Russische democratie – het succes van het Oostelijk Partnerschap als inspiratiebron voor de Russische bevolking 2. verzoekt zijn Voorzitter deze aanbeveling te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de vicevoorzitter van de Commissie/hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid, de regeringen en parlementen van de lidstaten, de regeringen en parlementen van de landen van het Oostelijk Partnerschap en van de G7, de Raad van Europa, de Organisatie voor Veiligheid en Samenwerking in Europa alsook de president, de regering en het parlement van de Russische Federatie. (Raadpleging) Het Europees Parlement, – gezien het voorstel van de Commissie aan de Raad ( COM(2021)0282 ), – gezien artikel 148, lid 2, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, op grond waarvan het Parlement door de Raad is geraadpleegd (C9-0205/2021), – gezien artikel 82 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken ( A9-0262/2021 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan het Commissievoorstel zoals geamendeerd door het Parlement; 2. verzoekt de Commissie haar voorstel krachtens artikel 293, lid 2, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie dienovereenkomstig te wijzigen; 3. verzoekt de Raad, wanneer deze voornemens is af te wijken van de door het Parlement goedgekeurde tekst, het Parlement hiervan op de hoogte te stellen; 4. wenst opnieuw te worden geraadpleegd ingeval de Raad voornemens is ingrijpende wijzigingen aan te brengen in het voorstel van de Commissie; 5. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Het Europees Parlement, – gezien Verordening (EU) 2019/1150 van het Europees Parlement en de Raad van 20 juni 2019 ter bevordering van billijkheid en transparantie voor zakelijke gebruikers van onlinetussenhandelsdiensten (1) , – gezien Richtlijn (EU) 2019/1152 van het Europees Parlement en de Raad van 20 juni 2019 betreffende transparante en voorspelbare arbeidsvoorwaarden in de Europese Unie (2) , – gezien Richtlijn (EU) 2019/770 van het Europees Parlement en de Raad van 20 mei 2019 betreffende bepaalde aspecten van overeenkomsten voor de levering van digitale inhoud en digitale diensten (3) , – gezien Verordening (EU) 2016/679 van het Europees Parlement en de Raad van 27 april 2016 betreffende de bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens en betreffende het vrije verkeer van die gegevens, en tot intrekking van Richtlijn 95/46/EG (Algemene verordening gegevensbescherming, AVG) (4) , – gezien de Europese pijler van sociale rechten, – gezien de aanbeveling van de Raad van 8 november 2019 met betrekking tot de toegang tot sociale bescherming voor werknemers en zelfstandigen (5) , – gezien de conclusies van de Raad van 24 oktober 2019 over “De toekomst van werk: de Europese Unie propageert de eeuwfeestverklaring van de IAO (6) , – gezien de conclusies van de Raad van 13 juni 2019 over “De veranderende arbeidswereld: beschouwingen over nieuwe vormen van werk en de implicaties voor de veiligheid en de gezondheid van werknemers” (7) , – gezien het voorstel van de Commissie voor een verordening van het Europees Parlement en de Raad van 15 december 2020 betreffende een eengemaakte markt voor digitale diensten (wet inzake digitale diensten) en tot wijziging van Richtlijn 2000/31/EG ( COM(2020)0825 ), – gezien het voorstel van de Commissie voor een verordening van het Europees Parlement en de Raad van 15 december 2020 over betwistbare en eerlijke markten in de digitale sector (wet inzake digitale markten) ( COM(2020)0842 ), – gezien de mededeling van de Commissie van 4 maart 2021, getiteld “Het actieplan voor de Europese pijler van sociale rechten” ( COM(2021)0102 ), – gezien de mededeling van de Commissie van 19 februari 2020, getiteld “Een Europese datastrategie” ( COM(2020)0066 ), – gezien het witboek van de Commissie van 19 februari 2020 over kunstmatige intelligentie – een Europese benadering op basis van excellentie en vertrouwen ( COM(2020)0065 ), – gezien de mededeling van de Commissie van 14 januari 2020, getiteld “Een sterk sociaal Europa voor rechtvaardige transities” ( COM(2020)0014 ), – gezien de mededeling van de Commissie van 2 juni 2016, getiteld “Een Europese agenda voor de deeleconomie” ( COM(2016)0356 ), – gezien het raadplegingsdocument van de Commissie van 24 februari 2021 getiteld “First phase consultation of social partners under Article 154 TFEU on possible action addressing the challenges related to working conditions in platform work” (C(2021)1127), – gezien zijn resolutie van 21 januari 2021 met aanbevelingen aan de Commissie betreffende het recht om offline te zijn (8) , – gezien zijn resolutie van 17 december 2020 over een sterk sociaal Europa voor rechtvaardige transities (9) , – gezien zijn resolutie van 22 oktober 2020 over het werkgelegenheids- en sociaal beleid van de eurozone 2020 (10) , – gezien zijn resolutie van 20 oktober 2020 met aanbevelingen aan de Commissie betreffende een kader voor ethische aspecten van artificiële intelligentie, robotica en aanverwante technologieën (11) , – gezien zijn resolutie van 20 oktober 2020 met aanbevelingen aan de Commissie betreffende de wet inzake digitale diensten: de werking van de eengemaakte markt verbeteren (12) , – gezien zijn standpunt van 10 juli 2020 over het voorstel voor een besluit van de Raad betreffende de richtsnoeren voor het werkgelegenheidsbeleid van de lidstaten (13) , – gezien zijn resolutie van 10 oktober 2019 over het werkgelegenheids- en sociaal beleid van de eurozone (14) , – gezien zijn resolutie van 19 januari 2017 over een Europese pijler van sociale rechten (15) , – gezien zijn resolutie van 15 juni 2017 over een Europese agenda voor de deeleconomie (16) , – gezien zijn resolutie van 15 juni 2017 over onlineplatforms en de digitale eengemaakte markt (17) , – gezien zijn resolutie van 4 juli 2017 over arbeidsomstandigheden en onzeker werk (18) , – gezien de opdrachtbrief van 10 september 2019 van commissaris Nicolas Schmit en het werkprogramma van de Commissie voor 2021, – gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité van 18 september 2020 getiteld “Fatsoenlijk werk in de platformeconomie”, – gezien het advies van het Europees Comité van de Regio’s van 5 december 2019 getiteld “Een Europees kader dat regelgevende oplossingen biedt voor de deeleconomie”, – gezien de kaderovereenkomst van de Europese sociale partners inzake digitalisering van juni 2020 (19) , – gezien aanbeveling nr. 198 van de Internationale Arbeidsorganisatie (IAO) over de arbeidsverhouding, – gezien de studie van de Commissie van 13 maart 2020 getiteld “Study to gather evidence on the working conditions of platform workers”, – gezien het verslag van het Gemeenschappelijk Centrum voor onderzoek (JRC) van de Commissie getiteld “The changing nature of work and skills in the digital age”, – gezien het verslag van het JRC van de Commissie getiteld “Platform Workers in Europe”, – gezien de studie getiteld “The platform economy and precarious work”, die op 11 september 2020 werd gepubliceerd door zijn directoraat-generaal Intern Beleid (20) , – gezien de studie getiteld “The Social Protection of Workers in the Platform Economy”, die op 7 december 2017 werd gepubliceerd door zijn directoraat-generaal Intern Beleid (21) , – gezien het Cedefop-verslag van 24 september 2020 getiteld “Developing and matching skills in the online platform economy”, – gezien de Cedefop-achtergrondnota van 30 juli 2020, getiteld “Online working and learning in the coronavirus era”, – gezien de Eurofound-studie van 24 september 2018, getiteld “Employment and working conditions of selected types of platform work”, – gezien de Eurofound-beleidsnota getiteld van 23 september 2019, getiteld “Platform work: Maximising the potential while safeguarding standards?”, – gezien het Eurofound-onderzoeksrapport van 21 september 2020, getiteld “Back to the future: Policy pointers from platform work scenarios”, – gezien de onlinedatabank van Eurofound over de platformeconomie (22) , – gezien de studie van het Europees Agentschap voor veiligheid en gezondheid op het werk (EU-OSHA) van 7 november 2017 getiteld “Protecting Workers in the Online Platform Economy: An overview of regulatory and policy developments in the EU”, – gezien het IAO-verslag van 23 februari 2021 getiteld “World Employment and Social Outlook 2021: The role of digital labour platforms in transforming the world of work”, – gezien het IAO-verslag van 20 september 2018 getiteld “Digital labour platforms and the future of work: Towards decent work in the online world”, – gezien de eeuwfeestverklaring van de IAO van 21 juni 2019 over de toekomst van werk, – gezien de “Gender Equality Index 2020: Digitalisation and the future of work” van het Europees Instituut voor gendergelijkheid, – gezien de verslagen van Data & Society van februari 2019, getiteld “Workplace Monitoring & Surveillance” en “Algorithmic Management in the Workplace”, – gezien de studie getiteld “Data subjects, digital surveillance, AI and the future of work”, gepubliceerd door het directoraat-generaal Parlementaire Onderzoeksdiensten van het Europees Parlement op 23 december 2020 (23) , – gezien artikel 54 van zijn Reglement, – gezien het advies van de Commissie vervoer en toerisme, – gezien het verslag van de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken ( A9-0257/2021 ), A. overwegende dat met “platformwerkers” personen worden bedoeld die werk verrichten of diensten verlenen, met een kleinere of grotere mate van controle, via een digitaal arbeidsplatform; overwegende dat dit begrip zowel werknemers als echte zelfstandigen kan omvatten; B. overwegende dat met digitale arbeidsplatforms bedrijven worden bedoeld die als intermediairs of zelf, met een grotere of kleinere mate van controle, diensten op aanvraag aanbieden die worden aangevraagd door individuele of zakelijke klanten en die direct of indirect door personen worden verricht, ongeacht of dergelijke diensten op locatie of online worden verstrekt; C. overwegende dat met “platformwerk” de werkzaamheden en diensten worden bedoeld die op aanvraag en tegen een vergoeding door platformwerkers worden verricht, ongeacht hun beroepsstatus, het soort digitaal arbeidsplatform (op locatie of online) en het vereiste vaardighedenniveau; D. overwegende dat er een gebrek is aan toereikende en actuele gegevens over platformwerk die heel Europa bestrijken en overwegende dat de methode voor het verzamelen van gegevens verschilt van lidstaat tot lidstaat, waardoor het moeilijk is om de omvang van het platformwerk en het aantal betrokken werknemers te bepalen; overwegende dat een verdere groei van platformwerk op de arbeidsmarkt zeer waarschijnlijk wordt geacht; E. overwegende dat platformwerk werkgelegenheid kan creëren, de keuzemogelijkheden kan vergroten, een aanvullend inkomen kan genereren en de obstakels voor het betreden van de arbeidsmarkt kan verminderen; overwegende dat platformwerk flexibiliteit en optimalisering van middelen kan bevorderen en kansen kan bieden zowel aan mensen die voor of via digitale arbeidsplatforms werken als aan klanten, alsook voor koppelen van de vraag naar en het aanbod van diensten; overwegende dat innovatie in digitale instrumenten een essentiële voorwaarde is voor platformwerk en kan bijdragen tot groei in tijden van crisis en herstel; overwegende dat platformwerk voordelen kan bieden voor studenten en degenen die studie en werk willen combineren, alsook voor jongeren die geen onderwijs of opleiding volgen en geen baan hebben (NEET’s) en mensen met een lager vaardighedenniveau; F. overwegende dat platformwerk absoluut niet kan worden beperkt tot personenvervoer of de levering van maaltijden, aangezien het eveneens professionele taken, huishoudelijke taken en microtaken omvat; G. overwegende dat platformwerk de toegang tot de arbeidsmarkt bevordert dankzij moderne vormen van werkgelegenheid, en de ontwikkeling van technologieën aanmoedigt teneinde het gebruik van platforms te vergemakkelijken en die dichter bij zowel bedrijven als consumenten te brengen; H. overwegende dat platformwerk ook heeft geleid tot bezorgdheid over onzekere en slechte arbeidsomstandigheden, ontbrekende of moeilijke toegang tot adequate sociale bescherming, oneerlijke concurrentie, niet-aangegeven arbeid, versnipperde en onvoorstelbare inkomsten en dienstroosters, een gebrek aan arbeidsgeschillenmechanismen, taakdekwalificatie en een gebrek aan loopbaanontwikkeling, alsook een gebrek aan maatregelen inzake gezondheid en veiligheid op het werk, met name voor lager geschoolde platformwerkers op locatie en werkers die microtaken verrichten, zoals tijdens de COVID-19-crisis eens te meer is gebleken; overwegende dat het onjuist classificeren van platformwerkers als zelfstandigen aan die situatie bijdraagt; I. overwegende dat de COVID-19-crisis de rol aan het licht heeft gebracht die platformwerkers spelen bij het waarborgen van de bedrijfscontinuïteit voor duizenden kleine en middelgrote ondernemingen (kmo’s) in de hele EU doordat zij een hoognodige interface vormen tussen essentiële sectoren, zoals levensmiddelen, vervoer en consumenten, en dat het platformmodel ervoor heeft gezorgd dat sommige platformwerkers inkomsten zijn blijven genieten; overwegende dat meer dan 60 % van de inwoners van de EU aangeeft dat zij zelfs na de COVID-19-crisis niet van plan zijn te stoppen met het gebruik van onlinediensten, waaronder bijvoorbeeld de mogelijkheid om maaltijden online te bestellen (24) ; overwegende dat werknemers met atypische regelingen een hoger gezondheidsrisico lopen dan werknemers die onder standaardregelingen vallen (25) , en dat met name platformwerkers vaak worden blootgesteld aan gezondheids- en veiligheidsrisico’s vanwege de kenmerken van hun werk, zoals fietsers, die kwetsbare weggebruikers zijn en vaak in ongunstige en moeilijke weersomstandigheden en onder tijdsdruk en efficiëntiedruk werken; overwegende dat platformwerk niet mag leiden tot precaire omstandigheden, onzekerheid of risico’s op het gebied van gezondheid en veiligheid; overwegende dat platformwerkers die inkomensverlies hebben geleden vanwege de pandemie, vaak niet voor inkomenssteunmaatregelen in aanmerking kwamen, waaruit hun gebrek aan toegang tot sociale bescherming blijkt; overwegende dat platformwerkers op locatie een verhoogd risico lopen om COVID-19 te krijgen; J. overwegende dat bovengenoemde risico’s, indien zij niet grondig worden aangepakt, het hele Europese model van de sociale markteconomie en de doelstellingen van de Europese pijler van sociale rechten op de helling zouden kunnen zetten; overwegende dat technologische vooruitgang eveneens de oplossingen zou kunnen bieden voor het aanpassen van het Europees sociaal model aan de realiteit van de 21e eeuw; K. overwegende dat digitale arbeidsplatforms in 2019 wereldwijd minstens 52 miljard USD aan inkomsten genereerden; overwegende dat ongeveer 70 % van die gegenereerde inkomsten uit slechts twee landen kwam: de Verenigde Staten (49 %) en China (22 %); overwegende dat het aandeel veel kleiner was in Europa (11 %) en in andere gebieden (18 %) (26) ; L. overwegende dat platformwerk in verschillende omstandigheden plaatsvindt en dat de verrichte werkzaamheden zeer divers zijn; overwegende dat er verschillende categorieën platformwerk zijn, zoals online of op locatie, platformwerk waarvoor een hoog of laag vaardighedenniveau vereist is, platformwerk dat per taak of per uur wordt betaald, platformwerk dat wordt gedaan als bijbaan of als hoofdberoep, en dat de profielen van platformwerkers en de soorten platforms sterk uiteenlopen; overwegende dat volgens Eurofound (27) in 2017 werkzaamheden op locatie op het gebied van professionele diensten, besteldiensten, personenvervoer en huishoudelijke diensten de meest voorkomende kenmerken van platformwerk in geselecteerde lidstaten vertegenwoordigden; M. overwegende dat de meeste platformwerkers nog een andere baan of een andere bron van inkomsten hebben; overwegende dat platformwerkers in het algemeen weinig betaald krijgen, met uitzondering van enkelen die een relatief goed inkomen hebben; overwegende dat mensen die in de platformeconomie werken in het algemeen jonger en hoger opgeleid zijn dan de bredere bevolking (28) ; N. overwegende dat platformwerkers over het algemeen als formeel zelfstandig worden geclassificeerd, ongeacht hun feitelijke arbeidssituatie en vaak niet de mate van professionele onafhankelijkheid bezitten die kenmerkend is voor zelfstandigen; overwegende dat veel platformwerkers daarom geen sociale bescherming, arbeidsrechten en voorzieningen op het gebied van gezondheid en veiligheid genieten die gelijkwaardig zijn aan de bescherming die in hun respectievelijke lidstaat wordt geboden door een arbeidsovereenkomst of dienstverband; overwegende dat digitale arbeidsplatforms in dergelijke gevallen geen socialezekerheidsbijdragen betalen; overwegende dat een klein deel van de platformwerkers de status van werknemer in loondienst of uitzendkracht heeft; overwegende dat in een groot aantal rechterlijke uitspraken en administratieve beslissingen, onder meer van de hoogste nationale rechtbanken en het Hof van Justitie van de Europese Unie (HvJ-EU), met betrekking tot platformwerk op locatie, met name in de sectoren vervoer en maaltijdbezorging in een aantal lidstaten, het bestaan van een arbeidsrelatie tussen platforms en platformwerkers op basis van hun activiteiten en de band met hun platform, is bevestigd met de daaruit voortvloeiende rechten en aanspraken; overwegende dat werknemers over eenvoudige middelen moeten beschikken om hun arbeidsstatus te verduidelijken en te bevestigen, en niet verplicht mogen worden hun rechten via gerechtelijke procedures te doen gelden; O. overwegende dat de verkeerde indeling van sommige platformwerkers als zelfstandige, wat bij platformwerk voorkomt, onzekerheid veroorzaakt en werknemers de toegang tot arbeidsrechten, sociale bescherming, rechten en de toepassing van de desbetreffende regels ontneemt; overwegende dat steeds meer sectoren, zoals bezorgdiensten, vervoer, personeelszaken, gezondheidszorg, kinderopvang, persoonlijke en huishoudelijke diensten en toerisme, in de toekomst waarschijnlijk gevolgen zullen ondervinden van platformwerk of vergelijkbare werkgelegenheidspatronen en digitalisering; overwegende dat de ontwikkeling van digitale technologieën in veel sectoren, en met name bij onlinehandel en -diensten, voor bedrijven en werknemers kansen en risico’s met zich meebrengt; P. overwegende dat nieuwe vormen van werk duurzaam en billijk moeten blijven en dat platformwerk moet berusten op de waarden van de Unie, op ethiek en op een mensgerichte aanpak waarbij digitale technologie een instrument blijft; overwegende dat het in dat verband van het grootste belang is dat elke Europese burger in het kader van de digitale transitie met digitale vaardigheden wordt uitgerust; Q. overwegende dat een hoge mate van flexibiliteit wordt gewaardeerd als een van de grootste voordelen van platformwerk; R. overwegende dat de lidstaten verschillende benaderingen hebben ontwikkeld, wat heeft geleid tot versnipperde regels en initiatieven met negatieve gevolgen voor werknemers, bedrijven, met inbegrip van platforms, en consumenten als gevolg van de daaruit voortvloeiende onzekerheid; overwegende dat er behoefte is aan een wetgevingsinitiatief op Europees niveau om de hieruit voortvloeiende rechtsonzekerheid weg te nemen, de rechten, arbeidsomstandigheden en toegang tot sociale bescherming van platformwerkers te waarborgen en te verbeteren, het innovatiepotentieel van duurzame platformwerkmodellen te bevorderen en een gelijk speelveld met “traditionele” economische actoren tot stand te brengen; overwegende dat de meeste platforms actief zijn in verschillende EU-lidstaten en vaak niet gevestigd zijn in het land waar de door hun werknemers verrichte activiteiten plaatsvinden; S. overwegende dat er op Europees niveau geen definitie van de term “werknemer” bestaat, terwijl in de jurisprudentie van het HvJ-EU criteria zijn vastgesteld om de status van een werknemer en een zelfstandige te bepalen; overwegende dat de kenmerken op grond waarvan beroepsactiviteiten als een arbeidsverhouding of arbeidsovereenkomst kunnen worden erkend, van lidstaat tot lidstaat verschillen en onder de bevoegdheid van de lidstaten vallen; overwegende dat een speciale “derde status” voor platformwerkers de mededinging tussen digitale arbeidsplatforms en bedrijven in de traditionele economie, met name kmo’s, verder zou verstoren en niet verenigbaar zou zijn met de nationale indelingen van werknemers en echte zelfstandigen in de lidstaten, hetgeen onvoorspelbare wettelijke, administratieve en juridische gevolgen zou hebben en een groot risico op verdere segmentering van de arbeidsmarkt met zich mee zou brengen; overwegende dat platformwerkers al naargelang hun werkelijke situatie als werknemer of als echte zelfstandige moeten worden ingedeeld en gebruik moeten kunnen maken van hun respectieve rechten en voorwaarden; overwegende dat een weerlegbaar vermoeden van een arbeidsverhouding, in combinatie met omkering van de bewijslast, de correcte indeling van platformwerkers zou vergemakkelijken, wat inhoudt dat wanneer werknemers de indeling van hun arbeidsstatus in gerechtelijke of administratieve procedures betwisten, de partij die beweert de werkgever te zijn, moet bewijzen dat er geen sprake is van een arbeidsverhouding overeenkomstig de nationale definities zoals vastgelegd in de wetgeving of in de collectieve overeenkomsten van de desbetreffende lidstaat; overwegende dat het weerlegbare vermoeden van een arbeidsverhouding niet mag leiden tot een automatische indeling van alle platformwerkers als werknemers; T. overwegende dat de toepassing van bestaande bepalingen in acht moeten worden genomen, met name de richtlijn betreffende transparante en voorspelbare arbeidsvoorwaarden en de verordening ter bevordering van billijkheid en transparantie voor zakelijke gebruikers van onlinetussenhandelsdiensten; U. overwegende dat kmo’s de ruggengraat van de Europese economie vormen en goed zijn voor 99 % van alle bedrijven in de EU; V. overwegende dat de genderongelijkheden van de algemene arbeidsmarkt, zoals de loonkloof tussen mannen en vrouwen en gendersegregatie in bepaalde beroepen of sectoren, zich vertalen naar platformwerk (29) ; overwegende dat platformwerk een kans kan zijn om de arbeidsparticipatie van vrouwen te vergroten; overwegende dat de vertegenwoordiging van vrouwen en mannen varieert naargelang de verschillende soorten diensten en platforms, waarbij mannen beter vertegenwoordigd zijn in platformwerk met een grotere werkautonomie en vrouwen vaker precair platformwerk verrichten met een beperkte werkautonomie; overwegende dat mensen met aanzienlijke zorg- en gezinstaken daarom in het nadeel zijn en dat dit waarschijnlijk negatieve gevolgen zal hebben, met name voor vrouwen (30) ; overwegende dat platformwerkers, met name vrouwelijke chauffeurs en vrouwen die schoonmaak- en zorgdiensten verstrekken in particuliere woningen, een groter risico lopen op seksuele intimidatie en gendergebaseerd geweld (31) , en dat zij dit mogelijk niet zullen melden, omdat er geen meldingsinstrumenten zijn, omdat zij geen contact hebben met een manager of omdat zij bang zijn negatieve beoordelingen te krijgen en toekomstige opdrachten mis te lopen; W. overwegende dat platformwerk sinds de opkomst ervan een groeiend fenomeen is, vergemakkelijkt door de ontwikkeling van digitale technologieën in de afgelopen jaren, en dat het werknemers, klanten en bedrijven nieuwe kansen en keuzemogelijkheden biedt met betrekking tot de plaats, tijd, flexibiliteit en frequentie van hun relaties, met inbegrip van arbeid en dienstverlening; overwegende dat, volgens het mondiale verslag van de IAO, voor het merendeel van de werknemers die op locatie werken en een derde van de werknemers die via internet werken, platformwerk op digitale arbeidsplatforms de belangrijkste bron van inkomsten is, waarbij het aandeel in ontwikkelingslanden en van vrouwen groter is (32) ; overwegende dat platformwerk in de EU niettemin nog maar een klein deel van de totale arbeidsmarkt betreft, en dat naar schatting 11 % van de beroepsbevolking van de EU minstens één keer diensten heeft verstrekt via arbeidsplatforms, online of op locatie, en dat in 2019 1,4 % daarvan dat als hoofdberoep deed (33) ; overwegende dat de voordelen van de digitalisering breed en gelijk moeten worden verdeeld tussen platforms, werknemers, klanten en de samenleving als geheel; overwegende dat er krachtige waarborgen nodig zijn om ervoor te zorgen dat er voor platformwerk fatsoenlijke arbeidsomstandigheden gelden en om arbeidsmarktsegmentatie te voorkomen; X. overwegende dat platforms die handelen als werkgever al hun verplichtingen als werkgever moeten nakomen en hun sectorale verantwoordelijkheden moeten naleven; Y. overwegende dat digitale arbeidsplatforms als onderdeel van hun bedrijfsmodel gebruikmaken van digitale instrumenten zoals apps, algoritmen en AI teneinde vraag en aanbod aan elkaar te koppelen en hun werknemers in verschillende mate te managen; overwegende dat algoritmisch beheer nieuwe uitdagingen met zich meebrengt voor de toekomst van werk en kan leiden tot machtsonevenwichtigheden en ondoorzichtigheid in de besluitvorming en op technologie gebaseerde controle en toezicht, hetgeen discriminerende praktijken kan verergeren en risico’s kan inhouden voor de persoonlijke levenssfeer, de gezondheid en veiligheid van werknemers en de menselijke waardigheid (34) ; overwegende dat algoritmisch beheer volledig transparant moet zijn en onder menselijk toezicht moet staan, zodat werknemers besluiten zo nodig kunnen aanvechten door middel van doeltreffende procedures, en niet gebaseerd mag zijn op vooringenomen datasets met betrekking tot geslacht, etnische achtergrond of seksuele geaardheid, teneinde elk risico op discriminatie in de resultaten ervan te voorkomen; overwegende dat kwetsbaardere groepen zoals vrouwen, minderheden en personen met een handicap een groter risico lopen op vooringenomenheid bij de beoordeling (35) ; Z. overwegende dat het vraagstuk omtrent onbetaald werk erg gevoelig ligt in de platformwerkomgeving; AA. overwegende dat de oprichting van coöperaties een belangrijk instrument zou kunnen zijn voor de bottom-uporganisatie van platformwerk en concurrentie tussen platforms zou kunnen aanmoedigen; AB. overwegende dat er grote behoefte is aan geïntegreerde vervoersoplossingen op basis van een breed scala aan diensten, waarbij de nadruk op het systeem ligt in plaats van op de componenten ervan, en overwegende dat platforms een rol kunnen spelen bij het faciliteren van mobiliteit als dienst en logistiek als dienst, evenals bij collaboratieve mobiliteit; overwegende dat een dergelijke digitalisering belangrijke kansen met zich mee kan brengen om een duurzame, innovatieve en multimodale vervoerssector tot stand te brengen, onder meer door innovatie op het gebied van openbaar vervoer; overwegende dat een toekomstgericht kader voor platformbedrijven ook gericht moet zijn op potentiële milieu- en gezondheidsproblemen en op maximale mobiliteitsefficiëntie, en overwegende dat daarom een diepgaande beoordeling van de milieueffecten van platforms op het gebied van vervoer en toerisme moet worden verricht, aangezien er nog niet voldoende kennis is over de positieve en negatieve effecten ervan; AC. overwegende dat de toename van digitale bemiddelings- en samenwerkingsplatforms ingrijpende gevolgen heeft voor het personen- en goederenvervoer, met name nieuwe diensten voor bedrijven en particulieren, de ontwikkeling van multimodaal vervoer, een betere ontsluiting van geïsoleerde gebieden, de versterking van de stedelijke mobiliteit en zelfs de optimalisering van het beheer van verkeersstromen; AD. overwegende dat snelle draadloze en vaste connectiviteit van essentieel belang is voor de verdere ontwikkeling van gedigitaliseerde vervoersdiensten; overwegende dat de EU reguleringsnormen vaststelt voor het gebruik van digitale diensten en producten, zoals zij heeft gedaan met de algemene verordening gegevensbescherming (AVG) en de Europese digitale strategie, maar achterloopt bij het scheppen van concurrerende voorwaarden voor nieuwe digitale ondernemingen en platforms om zich in de EU te ontwikkelen en te groeien; Europees rechtskader 1. merkt op dat het huidige Europese kader ontoereikend is en betreurt het dat EU-rechtsinstrumenten vaak niet worden toegepast op veel platformwerkers als gevolg van het feit dat die verkeerd zijn ingedeeld, en dat ze onvoldoende rekening houden met de nieuwe omstandigheden op de arbeidsmarkt; benadrukt dat de arbeidsomstandigheden van alle platformwerkers die werken via digitale arbeidsplatforms, met inbegrip van echte zelfstandigen, moeten worden verbeterd; is bezorgd dat veel platformwerkers door die versnippering in een juridisch onzekere situatie kunnen belanden, waardoor sommige van die werknemers minder of beperktere rechten genieten dan de rechten die aan alle werknemers zouden moeten worden gegarandeerd; is van mening dat ontoereikende regelgeving zou kunnen leiden tot verschillende interpretaties, hetgeen zorgt voor onvoorspelbaarheid en de daaruit voortvloeiende negatieve gevolgen voor zowel bedrijven als werknemers; 2. merkt op dat de termen “werknemer” en “zelfstandige” niet in alle lidstaten dezelfde betekenis hebben; merkt voorts op dat de grens tussen die twee termen soms vaag is voor nieuwe arbeidsvormen en dat sommige zelfstandigen of werknemers daardoor het risico lopen in de verkeerde categorie te worden ingedeeld en niet de bij hun status behorende rechten te kunnen uitoefenen; is dan ook van mening dat werknemers op digitale arbeidsplatforms dezelfde rechten en dezelfde toegang tot sociale bescherming moeten hebben als niet-platformwerkers van dezelfde categorie, waarbij de diversiteit van nationale arbeidsmarktmodellen, de autonomie van de sociale partners en de nationale bevoegdheden volledig in acht wordt genomen; 3. wijst er bovendien op dat platformwerkers die in verschillende lidstaten werken of die een baan als gewone werknemer combineren met platformwerk in verschillende lidstaten mogelijk voor hetzelfde werk onder heel andere regels vallen; 4. is van mening dat deze rechtsonzekerheid dringend moet worden aangepakt ten behoeve van werknemers, bedrijven, met inbegrip van platforms, en consumenten; meent dat in elk voorstel rekening moet worden gehouden met de diversiteit van de platforms en de platformwerkers, met de verschillende nationale arbeidswetgevingen, socialezekerheidsstelsels en gezondheidszorgstelsels, met de behoefte aan duurzame digitale arbeidsplatformmodellen, en dat het de status van platformwerkers die echte zelfstandigen zijn, dient te eerbiedigen; is van mening dat er een Europees kader moet komen, gebaseerd op een alomvattende effectbeoordeling en op overleg met de relevante actoren, dat platformwerk onder fatsoenlijke arbeidsomstandigheden waarborgt en tegelijkertijd onzekere vormen van platformwerk aanpakt en dat kan worden aangevuld met nationale wetgeving of collectieve arbeidsovereenkomsten; benadrukt dat elk wetgevingsinitiatief van de EU innovatie, de totstandbrenging van nieuwe bedrijfsmodellen, coöperaties, start-ups en kmo’s, alsook fatsoenlijke banen moet bevorderen; beklemtoont dat de door digitale arbeidsplatformen geboden kansen en flexibele werkregelingen moeten worden beschermd indien die niet schadelijk zijn voor de sociale bescherming en de rechten van werknemers; 5. merkt op dat gevallen van verkeerde indeling het vaakst voorkomen op digitale arbeidsplatforms die de voorwaarden en beloning van platformwerk sterk organiseren, rechtstreeks of door middel van een algoritme; verzoekt de Commissie om, teneinde de correcte classificatie van platformwerkers te vergemakkelijken, in haar komende voorstel een weerlegbaar vermoeden van een arbeidsverhouding voor platformwerkers op te nemen, overeenkomstig de nationale definities in de respectieve wetgeving of collectieve overeenkomsten van de lidstaten, in combinatie met omkering van de bewijslast en eventueel aanvullende maatregelen; benadrukt dan ook dat wanneer platformwerkers de classificatie van hun arbeidsstatus betwisten in een gerechtelijke procedure voor een rechtbank of administratief orgaan overeenkomstig de nationale wetgeving en praktijken, het aan de partij is die beweert de werkgever te zijn om te bewijzen dat er geen sprake is van een arbeidsverhouding; onderstreept dat het weerlegbare vermoeden van een arbeidsverhouding niet mag leiden tot een automatische indeling van alle platformwerkers als werknemer; is van mening dat de classificatie van werknemers gebaseerd moet zijn op feiten met betrekking tot de daadwerkelijke uitvoering van het werk en criteria overeenkomstig de nationale wetgeving, en niet op de beschrijving van de relatie door de partijen; benadrukt dat een dergelijk weerlegbaar vermoeden waarborgt dat werknemers die echte zelfstandigen zijn, dat kunnen blijven en via platforms toegang kunnen blijven krijgen tot werk; verzoekt de Commissie voorts te verduidelijken dat de invoering van een nieuwe “derde EU-status” tussen werknemer en zelfstandige niet in overweging kan worden genomen, aangezien dit niet zou helpen om de huidige problemen op te lossen en nu al verwarrende concepten nog vager zou maken, en ervoor te zorgen dat platformwerkers worden ingedeeld als werknemer of als zelfstandige, in overeenstemming met de nationale wetgeving; 6. beklemtoont dat de wetgeving in de lidstaten en op Europees niveau de snelheid waarmee de digitale transformatie zich voltrekt helemaal niet kan bijhouden en dat dit leidt tot een gebrek aan regelgeving op het gebied van nieuwe arbeidsvormen, hetgeen rechtstreekse gevolgen heeft voor de rechten van werknemers en de werking van online platforms; 7. wijst erop dat alle regelgeving inzake onlineplatforms het subsidiariteitsbeginsel en de verschillende benaderingen van de lidstaten moet eerbiedigen, gezien de bestaande verschillen tussen platforms (van het aantal werknemers tot de mate waarin zij de rechten van werknemers dekken), en de tand des tijds en de digitale transformatie moet kunnen weerstaan; 8. is ingenomen met het voornemen van de Commissie om uiterlijk eind 2021 een voorstel voor een wetgevingsinitiatief in te dienen om de arbeidsomstandigheden van platformwerkers te verbeteren, zoals aangekondigd in het actieplan in het kader van de Europese pijler van sociale rechten, voorafgegaan door een raadpleging van de sociale partners in twee fasen; verzoekt de Commissie om, indien de sociale partners geen blijk geven van de wens om het in artikel 155 VWEU bedoelde proces in te leiden, en op basis van de conclusies van openbare raadplegingen, een voorstel voor een richtlijn inzake platformwerkers in te dienen om de rechten van alle platformwerkers te waarborgen, rekening houdend met de specifieke kenmerken van platformwerk teneinde eerlijke en transparante arbeidsvoorwaarden te waarborgen, te zorgen voor een gezonde en veilige werkomgeving, toegang te bieden tot adequate en transparante sociale bescherming, alsook tot het recht om onder meer vakbonden te organiseren en op te richten en daar in vrijheid lid van te worden en zich erdoor te laten vertegenwoordigen, en om te onderhandelen over collectieve overeenkomsten alsook over toegang tot opleiding en vaardigheden, en tegelijkertijd de bescherming van persoonsgegevens in overeenstemming met de AVG, alsook transparant, ethisch en niet-discriminerend algoritmisch beheer te waarborgen, en tevens te zorgen voor een gelijk speelveld in alle lidstaten en voor een voorspelbaar en stabiel bedrijfsklimaat dat investeringen en innovatie bevordert; 9. verzoekt de Commissie de status van digitale arbeidsplatforms te erkennen als ofwel werkgever, ofwel arbeidsbureau of uitzendbedrijf, ofwel tussenpersoon, gekoppeld aan de sector waarin zij actief zijn, teneinde ervoor te zorgen dat er aan alle verplichtingen die bij een bepaalde status horen, zoals socialezekerheidsbijdragen, verantwoordelijkheid voor gezondheid en veiligheid, verantwoordelijkheid voor het betalen van inkomstenbelasting, zorgvuldigheid en maatschappelijk verantwoord ondernemen, wordt voldaan en dat er een gelijk speelveld met andere bedrijven van de sector kan worden behouden; 10. wijst erop dat schijnzelfstandigheid beter moet worden bestreden door middel van een richtlijn, waarbij platformwerkers die voldoen aan de kenmerkende voorwaarden van een arbeidsverhouding onder de richtlijn moeten vallen, op basis van de feitelijk verrichte arbeid en niet op basis van de wijze waarop de partijen de relatie omschrijven; 11. wijst erop dat de grote impact van onlineplatforms niet beperkt is tot voordelen voor de consument, maar op grote schaal doorwerkt en de hele toeleveringsketen beïnvloedt, met inbegrip van leveranciers, fabrikanten, distributeurs en consumenten, en wijst erop dat dit gegeven bij het debat over de wetgeving in overweging moet worden genomen; Billijke en transparante arbeidsvoorwaarden 12. verzoekt de Commissie om bij het zoeken naar manieren om de arbeidsomstandigheden te verbeteren: 13. verzoekt de Commissie te onderzoeken in hoeverre de bestaande voorschriften van de Unie toepasbaar zijn op de markt van digitale arbeidsplatforms en te zorgen voor adequate uitvoering en handhaving; verzoekt de lidstaten om, in samenwerking met de sociale partners en andere belanghebbenden, proactief en anticiperend te beoordelen of de bestaande wetgeving, met inbegrip van de socialezekerheidsstelsels, moet worden gemoderniseerd, om gelijke tred te houden met de technologische ontwikkelingen en tegelijkertijd de bescherming van werknemers te waarborgen; verzoekt de Commissie en de lidstaten de socialezekerheidsstelsels te coördineren om de exporteerbaarheid van uitkeringen en de cumulatie van perioden te waarborgen overeenkomstig het recht van de Unie en de nationale wetgeving; Een gezonde en veilige werkomgeving 14. wijst erop dat platformwerkers mogelijk worden blootgesteld aan verhoogde gezondheids- en veiligheidsrisico’s, zowel bij platformwerk op locatie (zoals verkeersongevallen of door machines of chemische stoffen veroorzaakt lichamelijk letsel) als bij onlineplatformwerk (bijvoorbeeld in verband met de ergonomische aspecten van computerwerkplekken), en dat die risico’s niet beperkt zijn tot de fysieke gezondheid, maar eveneens gevolgen kunnen hebben voor de psychosociale gezondheid door onvoorspelbare werktijden, de intensiteit van het werk, competitieve omgevingen (beoordelingssystemen, werkprikkels door bonussen), overaanbod van informatie en isolatie als opkomende risicofactoren; onderstreept dat het voorstel van de Commissie betrekking moet hebben op de gezondheid en veiligheid op het werk van platformwerkers, in overeenstemming met het Europese rechtskader inzake gezondheid en veiligheid en hen in staat moet stellen hun rechten uit te oefenen, met inbegrip van het recht om offline te zijn, in overeenstemming met de uitvoering van de kaderovereenkomst van de Europese sociale partners over digitalisering, zonder daardoor te worden benadeeld; wijst erop dat alle platformwerkers op locatie moeten zijn uitgerust met toereikende persoonlijke beschermingsmiddelen en dat voor degenen die actief zijn op het gebied van vervoer en leveringen een ongevallenverzekering is gegarandeerd; beklemtoont dat digitale arbeidsplatforms waarborgen moeten inbouwen om platformwerkers te beschermen tegen geweld en intimidatie, waaronder gendergebaseerd geweld, en doeltreffende meldingsmechanismen moeten vaststellen; 15. is van mening dat alle platformwerkers het recht hebben op een vergoeding in geval van arbeidsongevallen en beroepsziekten, en sociale bescherming moeten genieten, waaronder een ziekte- en invaliditeitsverzekering; is in dat verband verheugd over de initiatieven van sommige platforms om, als eerste stap, te voorzien in verzekeringen en in maatregelen op het gebied van gezondheid en veiligheid op het werk, tot er een wetgevingskader is vastgesteld, en wijst op de belangrijke rol die collectieve overeenkomsten in deze context kunnen spelen; Adequate en transparante sociale bescherming 16. is er stellig van overtuigd dat de formele en effectieve dekking, de toereikendheid en de transparantie van de socialezekerheidsstelsels moeten gelden voor alle werknemers, met inbegrip van zelfstandigen; verzoekt de lidstaten onmiddellijk volledig uitvoering te geven aan Aanbeveling van de Raad van 8 november 2019 met betrekking tot de toegang tot sociale bescherming voor werknemers en zelfstandigen en maatregelen te nemen om de sociale bescherming van platformwerkers te waarborgen; verzoekt de Commissie de door de lidstaten op dat gebied geboekte vooruitgang te toetsen in het kader van de landspecifieke aanbevelingen van het Europees Semester; 17. herinnert eraan dat sociale bescherming een op solidariteit gebaseerd vangnet is dat niet alleen voordelen oplevert voor het individu, maar ook voor de samenleving in haar geheel; wijst erop dat platformwerkers worden geconfronteerd met unieke uitdagingen wanneer zij trachten te voldoen aan de voorwaarden en in aanmerking proberen te komen voor socialezekerheidsuitkeringen, hetgeen op zijn beurt gevolgen heeft voor hun toekomstige vooruitzichten en de financiële levensvatbaarheid en de solidariteit van de socialezekerheidsstelsels; is van mening dat platformwerkers overeenkomstig hun status toegang moeten hebben tot alle takken van sociale zekerheid; herinnert er met name aan dat het belangrijk is dat de lidstaten ervoor zorgen dat zelfstandige platformwerkers, met inbegrip van mensen die van status wisselen of die beide statussen hebben, toegang hebben tot sociale bescherming, en zo nodig die toegang tot hen uitbreiden, teneinde de overdraagbaarheid te waarborgen van geaccumuleerde sociale rechten alsook van regelingen inzake moederschapsuitkeringen en vergelijkbare ouderschapsuitkeringen, werkloosheids-, ongevallen-, invaliditeits-, ziekte-, gezondheids- en ouderdomsuitkeringen, alsmede uitkeringen voor langdurige zorg; Vertegenwoordiging en collectieve onderhandelingsrechten 18. erkent dat de vrijheid van vereniging en het recht op collectieve onderhandelingen grondrechten zijn van alle werknemers, en is van mening dat een richtlijn betreffende platformwerkers ervoor moet zorgen dat die rechten daadwerkelijk ten volle worden uitgeoefend en gehandhaafd; is bezorgd over het bestaan van onevenwichtige en asymmetrische verhoudingen tussen digitale arbeidsplatforms en werknemers, die vaak niet over de individuele onderhandelingsmacht beschikken om over eerlijke voorwaarden te onderhandelen; merkt voorts op dat er tevens praktische problemen zijn, zoals het ontbreken van gemeenschappelijke communicatiemiddelen en van mogelijkheden om elkaar online of in persoon te ontmoeten, waardoor collectieve vertegenwoordiging in de praktijk onmogelijk kan zijn; wijst ook op het potentieel van innovatieve benaderingen om nieuwe wegen te openen voor sociale dialoog en organisatie via digitale oplossingen; verzoekt de Commissie dergelijke belemmeringen in haar voorstel aan de orde te stellen; wijst erop dat platformwerkers en platforms naar behoren georganiseerd en vertegenwoordigd moeten zijn om de sociale dialoog en collectieve onderhandelingen te vergemakkelijken; 19. beklemtoont dat samenwerkingsverbanden als rechtsvorm een belangrijk instrument zou kunnen zijn voor de bottom-uporganisatie van platformwerk, wat eveneens een positief effect zou kunnen hebben op de interne democratie en de empowerment van werknemers; 20. betreurt de juridische moeilijkheden die platformwerkers ondervinden op het gebied van collectieve vertegenwoordiging, en is zich ervan bewust dat zelfstandigen zonder personeel in het algemeen als “ondernemingen” worden beschouwd en als zodanig onder het verbod op mededingingsbeperkende overeenkomsten vallen; erkent de door de Commissie gepubliceerde aanvangseffectbeoordeling (37) en het voorgenomen initiatief om deze belemmering weg te nemen, naast het wetgevingsinitiatief om de arbeidsomstandigheden van platformwerkers te verbeteren, waarbij bestaande systemen voor collectieve onderhandelingen in acht worden genomen; is ervan overtuigd dat het mededingingsrecht van de EU geen belemmering mag vormen voor de verbetering van de arbeidsomstandigheden (met inbegrip van de vaststelling van lonen) en de sociale bescherming van zelfstandige platformwerkers zonder personeel door middel van collectieve onderhandelingen, en dringt er bij de Commissie op aan duidelijk te maken dat collectieve overeenkomsten buiten het toepassingsgebied van het mededingingsrecht vallen om te waarborgen dat zij zich kunnen verenigen en collectief kunnen onderhandelen, en om te zorgen voor een beter evenwicht in de onderhandelingspositie en een eerlijkere interne markt; Opleidingen en vaardigheden 21. benadrukt het belang van opleiding, en onderstreept met name dat digitale arbeidsplatforms platformwerkers een opleiding moeten aanbieden over het gebruik van hun website of applicatie, de verrichte taken, en gezondheid en veiligheid op de werkplek; benadrukt verder dat platforms platformwerkers, met name minder gekwalificeerde werknemers, toegang moeten bieden tot bij- en omscholing, zodat hun inzetbaarheid en hun carrièreperspectief worden verbeterd; pleit ervoor de erkenning, validatie en overdraagbaarheid van verworvenheden op het gebied van niet-formeel en informeel leren, alsmede de erkenning van de tijdens platformwerk verworven vaardigheden, te vereenvoudigen; is in dat verband van mening dat een “ervaringscertificaat” moet worden afgegeven voor platformwerkers die aan een dergelijke opleiding hebben deelgenomen, dat op individuele leeraccounts kan worden geüpload; verzoekt de Commissie in dat verband in de toekomstige voorstellen over een Europese aanpak met betrekking tot microcredentials en individuele leeraccounts aandacht te schenken aan het onderwijs en de opleiding van platformwerkers; benadrukt bepaalde strategische partnerschappen die zijn opgezet door platforms om platformwerkers toegang te bieden tot opleidingen (zoals taalcursussen, individuele coaching en videocoaching) teneinde hen in staat te stellen de volgende stap te zetten in hun loopbaan; is van mening dat dergelijke beste praktijken moeten worden geïntegreerd in platforms in alle sectoren; 22. onderstreept dat digitale vaardigheden van het grootste belang zijn; is van mening dat investering in beroepsopleiding en een leven lang leren nodig is om ervoor te zorgen dat werknemers over de juiste vaardigheden beschikken voor het digitale tijdperk; verzoekt de lidstaten hun onderwijs- en opleidingsstelsels aan te passen aan de digitale arbeidsmarkt met het oog op het stimuleren van digitale geletterdheid en digitale vaardigheden, en het bevorderen van ondernemerschap; wijst erop dat de arbeidsplatformeconomie zich tot dusver vooral in stedelijke gebieden heeft ontwikkeld; verzoekt de Commissie en de lidstaten maatregelen te nemen teneinde de digitale kloof te bestrijden en toegang tot digitale diensten voor iedereen te waarborgen; benadrukt in dit verband het belang van de uitrol van 5G-breedband in plattelandsgebieden; 23. wijst erop dat platformwerkers dezelfde toegang tot een leven lang leren moet worden gewaarborgd als werknemers van de traditionele economie, overeenkomstig nationale wetgeving en praktijk, en dat tegelijk innovatie moet worden aangemoedigd, competitieve en inclusieve groei moet worden bevorderd en een gelijk speelveld voor bedrijven moet worden gegarandeerd; Algoritmen en gegevensbeheer 24. is van mening dat het gebruik van algoritmen in het kader van werk voor alle werknemers transparant, niet-discriminerend, betrouwbaar en ethisch moet zijn; onderstreept dat algoritmische transparantie en non-discriminatie van toepassing moeten zijn op taaktoewijzing en -distributie, prijsstelling, reclame, beoordelingen en interacties; wijst er voorts op dat algoritmische beheerfuncties, met name taaktoewijzing, beoordelingen, deactiveringsprocedures en prijsstelling, en eventuele wijzigingen daarin, begrijpelijk moeten worden uitgelegd en op duidelijke en actuele wijze moeten worden meegedeeld, en deel moeten uitmaken van de sociale dialoog, met inachtneming van de bedrijfsgeheimen overeenkomstig Richtlijn (EU) 2016/943, met name de overwegingen 13 en 18, en de artikelen 3 en 5; benadrukt dat alle algoritmische beslissingen ethisch, verantwoordelijk, betwistbaar en, in voorkomend geval, omkeerbaar moeten zijn en benadrukt in dit verband het belang van regelmatige controles door de bevoegde autoriteiten in overeenstemming met het nationale recht om onjuiste AI-output te voorkomen; herhaalt dat alle beslissingen door algoritmen in overeenstemming moeten zijn met het recht om niet te worden onderworpen aan een uitsluitend op geautomatiseerde verwerking gebaseerd besluit, zoals vastgesteld in artikel 22, lid 1, van de AVG, wat betekent dat er menselijke controle moet zijn; benadrukt dat stimulerende praktijken, zoals uitzonderlijke bonussen, of strafpraktijken, zoals beoordelingen die van invloed zijn op de arbeidstijd en leiden tot minder werk, niet mogen leiden tot riskante gedragingen of gezondheids- en veiligheidsrisico’s, waaronder geestelijke gezondheid; is ervan overtuigd dat niet-discriminerende algoritmen de algoritmen zijn die gender-, raciale en andere sociale vooroordelen bij de selectie en behandeling van verschillende groepen voorkomen en ongelijkheid en stereotypen niet versterken; 25. verzoekt de Commissie en de lidstaten passende bescherming te waarborgen van de rechten en het welzijn van platformwerkers, zoals non-discriminatie, privacy, autonomie en menselijke waardigheid bij het gebruik van AI en algoritmisch management, met inbegrip van voorspellings- en meldingsinstrumenten om gedrag te voorspellen, realtimemonitoring van vooruitgang, software voor het volgen van prestaties en voor tijdregistratie, geautomatiseerde nudging van gedrag en onrechtmatige toezichtpraktijken; benadrukt dat werknemers altijd moeten worden geïnformeerd en geraadpleegd voordat dergelijke apparatuur en praktijken worden gebruikt; is van mening dat moet worden aangemoedigd dat ontwikkelaars van algoritmen opleiding krijgen omtrent vraagstukken op het gebied van ethiek, transparantie en discriminatiebestrijding; 26. maakt zich zorgen over de beperkte naleving van de intellectuele-eigendomsrechten voor creatieve werken van zelfstandige platformwerkers en verzoekt de Commissie en de lidstaten dat probleem aan te pakken en te zorgen voor een behoorlijke handhaving van de toepasselijke wetgeving; 27. is van mening dat werknemers moeten worden geïnformeerd over beoordelingen door klanten; wijst erop dat werknemers het recht moeten hebben om bezwaar te maken tegen niet-betaling en dat bezwaar te laten evalueren door een werknemer die in dienst is van het platform; 28. verzoekt de Commissie en de lidstaten ervoor te zorgen dat de wachttijd en periodes van beschikbaarheid op het platform als werktijd worden beschouwd voor platformwerkers met een arbeidsverhouding; 29. herinnert eraan dat alle onlineplatforms de EU-wetgeving, met inbegrip van wetgeving inzake non-discriminatie en gegevensbescherming, volledig moeten naleven; beklemtoont dat platformwerkers, en met hun instemming, hun vertegenwoordigers volledige toegang moeten hebben tot alle gegevens over hun eigen activiteiten, moeten begrijpen hoe hun persoonlijke informatie wordt verwerkt, informatie moeten krijgen telkens wanneer zij door het platform worden geclassificeerd of geëvalueerd, wat van invloed kan zijn op hun arbeidsomstandigheden of -voorwaarden, en het recht moeten hebben hun beoordelingen te exporteren; verzoekt de Commissie en de lidstaten ervoor te zorgen dat platformwerkers daadwerkelijk beschikken over het recht op de overdraagbaarheid van gegevens zoals verankerd in de artikelen 20 en 88 van de AVG; meent dat de mogelijkheid moet worden onderzocht van een overdraagbaar certificaat met betrekking tot de vaardigheden, feedback van de klanten en reputatiebeoordelingen, dat door soortgelijke platforms wordt erkend; 30. merkt op dat het feit dat platformwerk op afstand wordt verricht en er geen vaste werkplek is, kan leiden tot het onderverhuren van accounts van platformwerkers en tot niet-aangegeven arbeid; is van mening dat betrouwbare processen voor de verificatie van de identiteit van de platformgebruiker moeten worden gewaarborgd, zonder verplichte verwerking van biometrische gegevens; 31. onderstreept dat eventuele efficiëntievoordelen van de onlinearbeidsplatforms ten opzichte van de traditionele arbeidsmarkt gebaseerd moeten zijn op eerlijke mededinging; benadrukt dat het voor een gelijk speelveld tussen arbeidsplatforms en traditionele bedrijven, met name kmo’s, belangrijk is te waarborgen dat platformbedrijven net als alle andere bedrijven hun belastingen en sociale bijdragen betalen en zich aan de sociale en arbeidswetgeving houden; beklemtoont dat, waar nodig, het desbetreffende beleid dienovereenkomstig moet worden aangepast; 32. verzoekt de Commissie ervoor te zorgen dat platformwerkers en werknemers met soortgelijke vormen van werk die mogelijk worden gemaakt door technologische innovatie, worden opgenomen in de voorstellen voor de vaststelling van een Europees socialezekerheidsnummer, en dat op platformwerk eerlijke mobiliteitsregels worden toegepast, zonder discriminatie; 33. erkent dat de arbeidsplatformeconomie kan worden aangewend voor sociale doeleinden; verzoekt de Commissie en de lidstaten modellen van de sociale economie te bevorderen in de arbeidsplatformeconomie en goede praktijken op dat gebied uit te wisselen, aangezien sociale ondernemingen veerkrachtig zijn gebleken tijdens de COVID-19-crisis; Andere aanbevelingen 34. herinnert eraan dat een aanzienlijk aantal platforms werkt aan de invoering van interne voorschriften en programma’s teneinde voor hun werknemers een veiligere omgeving tot stand te brengen en is van mening dat dergelijke praktijken moeten worden aangemoedigd door nationale en EU-maatregelen op dat gebied; verzoekt de Commissie te overwegen na een grondige effectbeoordeling een Europees kwaliteitsmerk in te voeren dat wordt toegekend aan platforms die goede praktijken voor platformwerkers toepassen, zodat gebruikers, werknemers en consumenten geïnformeerde beslissingen kunnen nemen, en dat platforms met goede arbeidsomstandigheden op basis van collectieve overeenkomsten en een hoge mate van transparantie beloont; 35. merkt op dat gegevens over het aantal platformwerkers en over hun verdeling over sectoren nog steeds gefragmenteerd zijn; verzoekt de Commissie om samen met de lidstaten robuuste en vergelijkbare gegevens te verzamelen over platformwerkers teneinde een preciezer beeld te krijgen van de omvang van de activiteiten van digitale werkplatforms en diepgaandere kennis te verwerven over de arbeidsvoorwaarden en -omstandigheden van platformwerkers, met inbegrip van socialezekerheidsdekking en inkomensniveau; 36. verzoekt de nationale openbare diensten voor arbeidsvoorziening en het Europees netwerk van diensten voor de arbeidsvoorziening (EURES) beter te communiceren over de mogelijkheden die de arbeidsplatforms bieden; 37. verzoekt de lidstaten innovatieve vormen van platformwerk aan te moedigen die in overeenstemming zijn met de wetgeving van de Unie en de lidstaten, en verzoekt de Commissie om in haar komende rechtskader rekening te houden met hoogwaardige arbeidsomstandigheden, de flexibiliteit te behouden, en tegelijkertijd de rechten van werknemers te waarborgen; 38. verzoekt de lidstaten erop toe te zien dat platformwerkers de mogelijkheid hebben een opdracht te weigeren wanneer die buiten de referentiedagen en -uren valt of wanneer ze niet over de opdracht waren geïnformeerd binnen de minimumtermijn voor kennisgeving, zonder dat die weigering ongunstige gevolgen voor hen heeft; 39. verzoekt de Commissie en de lidstaten tegelijkertijd innovatieve, doeltreffende en maatschappelijk voordelige grensoverschrijdende oplossingen te overwegen, waarbij sociale zekerheid en bescherming worden gewaarborgd; 40. benadrukt dat het waarborgen van de eerbiediging van de werknemersrechten een essentieel onderdeel vormt van een duurzaam toeristisch beleid; onderstreept dat digitale platforms en gegevensverzameling een steeds belangrijkere rol spelen bij toeristische activiteiten; wijst daarom op de fundamentele rol die de verzameling van gegevens over platformwerkers zal spelen bij de verwezenlijking van echt duurzame toeristische projecten die ervoor zorgen dat toeristische investeringen en banen ten goede komen aan lokale gemeenschappen en werknemers, en tegelijkertijd de eerlijke verdeling van winsten bevorderen; 41. herinnert eraan dat vrouwen slechts 22 % van de werknemers in de vervoerssector vertegenwoordigen en eveneens een minderheid vormen van de platformwerkers in de vervoers- en de toeristische sector, waarbij anekdotisch bewijs erop wijst dat vrouwelijke platformwerkers in de vervoerssector te maken krijgen met slechtere arbeidsvoorwaarden en -omstandigheden dan hun mannelijke tegenhangers; o o o 42. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Het Europees Parlement, – gezien artikel 3, leden 2 en 3, van het Verdrag betreffende de Europese Unie (VEU) en artikel 4, lid 2, punt a), d) en k), en de artikelen 9, 153 en 174, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU), – gezien artikel 349 VWEU, – gezien de mededeling van de Commissie van 24 oktober 2017 getiteld “Een nieuw en sterker strategisch partnerschap met de ultraperifere gebieden van de EU” ( COM(2017)0623 ), – gezien Richtlijn (EU) 2017/159 van de Raad van 19 december 2016 tot tenuitvoerlegging van de op 21 mei 2012 door het Algemeen Comité van de landbouwcoöperaties van de Europese Unie (COGECA), de Europese Federatie van vervoerswerknemers (ETF) en de Vereniging van de nationale organisaties van visserijondernemingen in de Europese Unie (Europêche) gesloten Overeenkomst betreffende de uitvoering van het Verdrag betreffende werk in de visserijsector van de Internationale Arbeidsorganisatie uit 2007 (1) , – gezien Verordening (EU) nr. 1380/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 11 december 2013 inzake het gemeenschappelijk visserijbeleid (2) , – gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité van 25 september 2019 over de sociale dimensie van de visserij (verkennend advies) (3) , – gezien het Verdrag van de Verenigde Naties inzake het recht van de zee, – gezien het Internationaal Verdrag voor de beveiliging van mensenlevens op zee (SOLAS), – gezien het verdrag tot oprichting van de Internationale Maritieme Organisatie (IMO), – gezien het verdrag tot oprichting van de Internationale Arbeidsorganisatie (IAO), – gezien het Internationaal Verdrag van Torremolinos voor de beveiliging van vissersvaartuigen van 1977, – gezien het Protocol van Torremolinos van 1993 en de Overeenkomst van Kaapstad van 2012 voor de bijwerking en aanpassing van het Verdrag van Torremolinos, – gezien het Internationaal Verdrag betreffende de normen inzake opleiding, diplomering en wachtdienst van personeel van vissersschepen van 1995 (STCW-F), – gezien circulaire nr. 966 uit 2011 van de Voedsel- en Landbouworganisatie van de Verenigde Naties (FAO) over veiligheid op zee als integraal onderdeel van het visserijbeheer, – gezien het verslag van de FAO over de toestand van de mondiale visserij en aquacultuur in 2020, – gezien het IAO-Verdrag van 2007 betreffende werk in de visserijsector (IAO 188), – gezien de vrijwillige richtsnoeren voor het ontwerp, de bouw en de uitrusting van kleine vissersvaartuigen van de IMO uit 2005, – gezien het verslag van Europêche (Vereniging van de nationale organisaties van visserijondernemingen in de Europese Unie), COGECA (Algemeen Comité van de landbouwcoöperaties van de Europese Unie) en ETF (Europese Federatie van vervoerswerknemers) uit december 2000 over de wederzijdse erkenning van certificaten in de zeevisserijsector in Europa (het verslag-Bénodet), – gezien het jaarlijkse overzicht voor 2019 van ongevallen en incidenten op zee van het Europees Agentschap voor maritieme veiligheid (EMSA), – gezien het verslag van 26 september 2019 van het Wetenschappelijk, Technisch en Economisch Comité voor de visserij (WTECV) van de Commissie over maatschappelijke gegevens in de EU-visserijsector (STECF 19-03), – gezien de economische jaarverslagen van het WTECV over de visserijvloot van de EU voor 2019 (WTECV 19-06) en 2020 (WTECV 20-06), – gezien de conclusies van de in juli 2018 gepubliceerde studie van de beleidsondersteunende afdeling Structuur- en Cohesiebeleid van het Parlement over de opleiding van vissers, – gezien de in oktober 2020 gepubliceerde uitgebreide analyse van de beleidsondersteunende afdeling Economische Zaken, Wetenschapsbeleid en Levenskwaliteit van het Parlement over het toepassingsgebied van het EU-arbeidsrecht (“The scope of EU labour law: Who is (not) covered by key directives?”), – gezien zijn resolutie van 27 februari 2014 over specifieke maatregelen in het gemeenschappelijk visserijbeleid ter versterking van de rol van vrouwen (4) , – gezien artikel 54 van zijn Reglement, – gezien het advies van de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken, – gezien het verslag van de Commissie visserij ( A9-0230/2021 ), A. overwegende dat het gemeenschappelijk visserijbeleid (GVB) ervoor moet zorgen dat de visserij en aquacultuur op de lange termijn sociaal, economisch en ecologisch duurzaam zijn en dat die doelstelling moet blijven gelden teneinde de aantrekkingskracht van de sector op de arbeidsmarkt te behouden; overwegende dat arbeidsomstandigheden, gezondheid en veiligheid, opleidingen, sociale inclusie en een redelijke levensstandaard met het oog op de verwezenlijking van maatschappelijke duurzaamheid in het visserijbeleid moeten worden opgenomen en door het visserijbeleid moeten worden verbeterd; overwegende dat in veel visserijgemeenschappen en visserijgebieden van de EU het maatschappelijke belang van de sectoren visserij en aquacultuur groter is dan de rechtstreekse economische bijdrage ervan; B. overwegende dat de door de COVID-19-pandemie veroorzaakte volksgezondheidscrises en handels- en marktverstoringen vissers in heel Europa hebben getroffen; overwegende dat vissers ondanks de veiligheidsrisico’s en lage visprijzen zijn blijven vissen en hoogwaardige levensmiddelen zijn blijven leveren; overwegende dat vissers tijdens de COVID-19-crisis zijn aangeduid als essentiële werkkrachten die essentiële beroepen uitoefenen, aangezien zij een belangrijk voedselaanbod garanderen; overwegende dat zij als essentiële werkkrachten bijzondere aandacht moeten krijgen van de EU-instellingen, niet alleen vanwege hun rol maar ook gezien hun belang voor de voedselzekerheid van de Unie; C. overwegende dat de visserij in de EU de afgelopen jaren belangrijke structurele veranderingen en herstructureringen heeft ondergaan waarbij de vloot sterk is ingekrompen, wat zowel voor vissers als voor visserijgemeenschappen maatschappelijke gevolgen heeft gehad; overwegende dat er meer bewustmaking nodig is en dat er meer aandacht moet uitgaan naar de maatschappelijke dimensie van de visserij, bijvoorbeeld aan de hand van de beoordeling van maatschappelijke effecten in het kader van effectbeoordelingen van beleidsvoorstellen die verband houden met het GVB; D. overwegende dat er een holistische benadering nodig is van de verschillende EU-strategieën en -beleidslijnen, met inbegrip van de EU-biodiversiteitsstrategie voor 2030 en de “van boer tot bord”-strategie; E. overwegende dat het effect van de demografische veranderingen in Europa in aanmerking is genomen; F. overwegende dat het huidige gebrek aan systematische, uitgebreide gegevens en frequente wetenschappelijke analyses over de maatschappelijke aspecten van het GVB de beleidsvorming op het gebied van visserij in het gedrang brengt; overwegende dat dergelijke gegevens de visserij zouden kunnen promoten als een succesvolle loopbaan en als een manier om bij te dragen tot het levensonderhoud van kustgemeenschappen, en het beroep aantrekkelijk zouden kunnen maken voor jongeren; G. overwegende dat de visserijsector, met inbegrip van de subsector aquacultuur, wereldwijd voedsel levert voor miljarden mensen en dat deze sector volgens de FAO een belangrijke bron van werkgelegenheid is en voorziet in het levensonderhoud van 10-12 % van de wereldbevolking; overwegende dat daarnaast nog eens 140 miljoen aanvullende banen verband houden met de rest van de visserijwaardeketen, in het bijzonder de verwerking en verkoop van visserijproducten; H. overwegende dat vrouwen volgens het WTECV-verslag 19-03 5,4 % van alle werkkrachten vertegenwoordigden in de kleinschalige kustvloot in de EU, tegenover 1,9 % in de grootschalige vloot en 2,3 % in de verre zeevisserijvloot; overwegende dat vrouwen evenwel de meerderheid van de arbeidskrachten vertegenwoordigen bij bepaalde winnings- of semiteeltactiviteiten, zoals schaal- en schelpdiervisserij te voet, en overwegende dat belangrijk werk dat door vrouwen wordt verricht om andere activiteiten te kunnen voortzetten, zoals netten maken, lossen en schoonmaken van vis, verwerken, inblikken en inpakken, niet wordt geregistreerd; overwegende dat er een gegevenskloof bestaat tussen de lidstaten, waardoor het werk van vrouwen en hun aanzienlijke bijdrage tot de sector, die nog steeds onvoldoende erkenning krijgt, worden genegeerd; I. overwegende dat er in 2017 volgens de laatste gegevens van Eurostat (5) in totaal 180 000 personen werkzaam waren in de visserijsector in de EU, waarvan ongeveer een derde in de subsector aquacultuur; overwegende dat van dat aantal meer dan 41 000 personen werkzaam waren in de sector primaire visserij in Spanje en nog eens 29 000 in Italië, 21 000 in Griekenland, 20 000 in Frankrijk en 14 700 in Portugal; overwegende dat Italië, Griekenland en Portugal in 2017 slechts verantwoordelijk waren voor 11 % van de visserijproductie in de EU, maar dat deze drie lidstaten wel goed waren voor 35,9 % van de werkgelegenheid; overwegende dat Spanje, Frankrijk en Portugal in dit verband lidstaten zijn met ultraperifere gebieden, wat hun maritieme dimensie vergroot, en dat de visserijsector in deze gebieden een vitale sociaal-economische rol speelt; J. overwegende dat uit in 2019 door Eurostat gepubliceerde gegevens (6) blijkt dat in de sector landbouw, bosbouw en visserij in 2018 in totaal 14,4 % van de werknemers 65 jaar of ouder was, en dit de sector is waar de meeste personen uit deze leeftijdscategorie werkzaam zijn; overwegende dat het percentage werknemers in deze leeftijdscategorie sinds 2008 dan wel consequent daalt, maar dat het daadwerkelijke aantal medewerkers in deze leeftijdscategorie niet evenredig is gedaald; K. overwegende dat de visserijsector een sleutelrol speelt bij de voorziening van de bevolking met vis en het in evenwicht houden van de voedselbalans in de lidstaten en de EU, en dat de sector een belangrijke rol speelt bij het sociaal-economisch welzijn van de kustgemeenschappen, de lokale ontwikkeling, de werkgelegenheid en het behoud en scheppen van economische activiteiten verderop en eerder in de keten, alsook voor de instandhouding van lokale culturele tradities; L. overwegende dat rekening moet worden gehouden met de uitgesproken verschillen in vloten, vlootsegmenten, doelsoorten, visgerei, productiviteit, consumentenvoorkeuren en visconsumptie per hoofd van de bevolking in de lidstaten, naast de specifieke kenmerken van de visserijsector die voortvloeien uit zijn sociale structuur, de wijze waarop de visproducten in de handel worden gebracht en structurele en natuurlijke ongelijkheden tussen visserijgebieden; M. overwegende dat de verzameling van sociale indicatoren met betrekking tot de vissersvloot, de aquacultuur en de visverwerkende industrie van de EU werd ingevoerd door Verordening (EU) 2017/1004 betreffende de instelling van een Uniekader voor de verzameling, het beheer en het gebruik van gegevens in de visserijsector en voor de ondersteuning van wetenschappelijk advies over het gemeenschappelijk visserijbeleid; overwegende dat vanaf 2018 om de drie jaar sociale variabelen moeten worden verzameld, met inbegrip van: arbeidsdeelname per geslacht, voltijdse arbeidsdeelname per geslacht, onbetaald werk per geslacht, arbeidsdeelname per leeftijd, arbeidsdeelname per onderwijsniveau, arbeidsdeelname per nationaliteit, arbeidsdeelname per arbeidssituatie, totale nationale voltijdequivalent (VTE); N. overwegende dat er volgens WTECV-verslag 19-03 over maatschappelijke gegevens in de EU-visserijsector in 2017 ongeveer 150 000 mensen werkzaam waren in de EU-vissersvloot, goed voor ongeveer 99 000 voltijdequivalenten; overwegende dat 96 % van de werknemers in de vissersvloot van de EU mannen waren, en 4 % vrouwen; overwegende dat volgens de gerapporteerde gegevens over leeftijd de meeste mensen die in de EU-vissersvloot werkten tot de leeftijdscategorie van 40 tot 64 jaar behoorden (58 %), gevolgd door de leeftijdscategorie van 25 tot 39 jaar (26 %), dat 7 % ouder was dan 65 en 5 % tussen de 15 en de 24 jaar oud, en dat de leeftijd van 4 % van de vissers niet gekend was; overwegende dat er op het gebied van leeftijdsprofielen aanzienlijke verschillen bestonden tussen de lidstaten: in Estland was meer dan 31 % van de vissers ouder dan 65, terwijl in vele andere lidstaten deze categorie slechts een zeer klein deel uitmaakt van de vissersbevolking (1 % in België en Duitsland en 2 % in Finland); O. overwegende dat in 2017 52 % van de mensen die werkzaam zijn in de EU-vissersvloot, laaggeschoold is, 24 % gemiddeld is opgeleid en 4 % een hoge opleiding heeft genoten; overwegende dat het onderwijsniveau van een redelijk groot deel van de visserijsector (20 % van de werknemers) onbekend was, wat mogelijk een weerspiegeling is van het feit dat deze vraag als gevoelig wordt beschouwd; overwegende dat er op het gebied van onderwijsniveaus aanzienlijke verschillen bestonden tussen de lidstaten: slechts 1 % van de Portugese vissers had een hoge opleiding gevolgd, terwijl dat cijfer in Zweden 21 % bedroeg; P. overwegende dat in 2017 de meeste werknemers in de EU-vissersvloot onderdanen waren van het land waar zij werkten (86 %), gevolgd door onderdanen van niet-EU/EER-landen (8 %) en met onbekende nationaliteit (3 %), onderdanen van andere EU-landen (3 %), en onderdanen van de EER (0,1 %); overwegende dat het aandeel mensen die in een andere vloot werkten dan die van hun lidstaat, aanzienlijk varieerde: 27 % van de werknemers van de Ierse vloot waren geen Ierse onderdanen en 36 % van de werknemers van de Belgische vloot waren geen Belgische onderdanen; overwegende dat anderzijds 94 % van de werknemers van de Italiaanse vloot geboren werd in Italië, 99 % van de Portugese werknemers de Portugese nationaliteit bezat en alle mensen die in de Bulgaarse vloot werkten, Bulgaren waren; Q. overwegende dat in 2017 61 % van de mensen die werkzaam waren in de EU-vissersvloot, werknemer was en 36 % eigenaar was van een vaartuig, en dat er op het gebied van de arbeidssituatie grote verschillen bestonden tussen de lidstaten: in België was 100 % van de arbeidskrachten werknemer, in Zweden daarentegen slechts 28 %; R. overwegende dat het merendeel van de lidstaten en de economische partners van de EU in de visserijsector desalniettemin toch regelmatig aangeeft dat de inkomsten uit visserijactiviteiten in sommige segmenten onzeker zijn, hetgeen ertoe bijdraagt dat jongeren geen interesse hebben in de visserij, een ontwikkeling die de laatste jaren steeds meer toeneemt en de instandhouding van activiteiten met uitdagingen confronteert met problemen als banenverlies in kustgemeenschappen; S. overwegende dat het merendeel van de lidstaten en de economische partners van de EU in de visserijsector desalniettemin toch regelmatig aangeeft dat jongeren geen interesse hebben in de visserij, een ontwikkeling die twee decennia geleden voor het eerst werd onderkend, de gehele sector met aanvullende uitdagingen confronteert en de sociale problemen in kustgemeenschappen, op het vasteland en in de overzeese regio’s verergert; T. overwegende dat de bijzondere kenmerken en permanente structurele beperkingen van de ultraperifere gebieden moeten worden erkend en in aanmerking moeten worden genomen; overwegende dat de visserijsector een belangrijke rol speelt in de sociaal-economische situatie, de werkgelegenheid en de bevordering van de economische en sociale samenhang in deze gebieden, en dat er in de duurzame blauwe economie een aanzienlijk potentieel bestaat voor werkgelegenheidsgroei; overwegende dat de ultraperifere gebieden als gevolg van hun geografische ligging in een bevoorrechte positie verkeren voor wat het toezicht op en de controle van kust- en oceaangebieden betreft, en moeten worden betrokken bij de inspanningen van de EU om illegale, ongemelde en ongereglementeerde visserij (IOO-visserij) te bestrijden; U. overwegende dat de EU-verordening inzake IOO-visserij (7) alleen illegaal gevangen vis in aanmerking neemt, en er niet voor zorgt dat ook visserij die in verband wordt gebracht met ernstige inbreuken op het arbeidsrecht en schendingen van de fundamentele mensenrechten aan boord van vissersvaartuigen wordt verboden; V. overwegende dat vissers volgens de FAO voor hun overleven afhankelijk zijn van hun vaartuig en dat risico’s variëren al naargelang de soort visserij, de visgronden en weersomstandigheden, de omvang van het vaartuig, de uitrusting aan boord en de taken van elke visser; overwegende dat op grotere vaartuigen het vistuig en andere zware uitrusting een aanzienlijk risico op overlijden of verwonding vormen voor het personeel, terwijl er bij kleine vaartuigen een aanzienlijk risico bestaat dat zij kapseizen bij het binnenhalen van een grote vangst, overstroomd worden in ruwe zee of in aanvaring komen met een groter vaartuig; overwegende dat de verschillende visserijactiviteiten en scheepsgrootten dan ook verschillende problemen op het gebied van veiligheid kennen; W. overwegende dat vissersvaartuigen bij ongevallen en incidenten op zee van alle maritieme vaartuigen het vaakst verloren gaan, terwijl visserij niet de activiteit is die tot de meeste ongevallen leidt; overwegende dat het aantal incidenten waarbij vissersvaartuigen waren betrokken in 2018 met 40 % steeg; X. overwegende dat in de visserijsector jaarlijks 32 000 mensen om het leven komen, en dat er duizenden slachtoffers van meer of minder ernstige ongevallen zijn; overwegende dat er bovendien, zoals ook door brancheorganisaties is opgemerkt, de afgelopen jaren sprake is van een zorgwekkende toename van beroepsziekten bij degenen die dit veeleisende werk verrichten; Y. overwegende dat werken in visserij dus in alle opzichten veeleisend is en dat het ernstige risico’s voor de gezondheid en veiligheid van de vissers met zich meebrengt; overwegende dat de IAO deze risico’s heeft erkend in een verdrag dat dateert uit 2007, en dat de landen die dit verdrag hebben geratificeerd, de veiligheid en fatsoenlijke arbeidsomstandigheden moeten waarborgen voor degenen die in deze sector werkzaam zijn; Z. overwegende dat het aantal incidenten dan wel is gestegen, maar dat het aantal ongevallen en incidenten met een fatale afloop waarbij vissersvaartuigen waren betrokken is gedaald, en dat de overgrote meerderheid van de incidenten wordt veroorzaakt door menselijke fouten (62,4 %) en het falen van systemen/apparatuur de tweede belangrijkste oorzaak is van incidenten (23,2 %); overwegende dat een gebrek aan veiligheidsbewustzijn, een gebrek aan kennis en ontoereikende werkmethoden bij personeel aan boord de drie vaakst gemelde factoren zijn die bijdragen tot ongevallen aan boord van vissersvaartuigen en die verband houden met menselijk handelen; overwegende dat al deze factoren samenhangen met de inkomsten van de visserijsector; AA. overwegende dat in 2019 64,9 % van de vissersvaartuigen in de EU28 ten minste 25 jaar oud was (8) , en de gemiddelde leeftijd van de vloot als geheel 29,9 jaar (9) bedroeg, wat betekent dat een zeer groot deel van de vloot oud is en dat er niet van kan worden verwacht dat hij de beste werk- en veiligheidsomstandigheden biedt, waardoor de risico’s toenemen en de visserijactiviteiten lastiger worden; AB. overwegende dat veiligheidsaspecten – de visserij wordt universeel beschouwd als een risicovolle sector – , de inspannende aard van de werkzaamheden op vissersvaartuigen, de onvoorspelbare salarissen en het gebrek aan garanties inzake een stabiel en regelmatig salaris, belangrijke oorzaken zijn van het gebrek aan interesse in de visserij onder jongeren, wat de opvolging van generaties in de visserijsector in de weg staat en de toekomst van de visserijsector als geheel in gevaar brengt; AC. overwegende dat het gebrek aan standaardisering tussen de lidstaten met betrekking tot de certificering en basisopleidingen van vissers alsook de ontoereikende samenwerking tussen de lidstaten met betrekking tot de wederzijdse erkenning van de certificering en basisopleidingen van vissers twee decennia geleden al als obstakels werden aangemerkt, maar dat deze problemen nog altijd niet zijn opgelost; AD. overwegende dat cijfers over de economische prestaties van de EU-vloot sinds 2013 over het algemeen duiden op een verbetering van het inkomen en een jaarlijkse stijging van de winst en gemiddelde verdiensten van vissers, wanneer de vloot in zijn geheel wordt bekeken; overwegende dat uit een gedetailleerde analyse per lidstaat, zeegebied en visserijvloot, rekening houdend met de vloot en de beschikbare quota, blijkt dat deze trends niet universeel zijn en met name niet gelden voor de kleinschalige kustvloot in de EU; AE. overwegende dat de toestand van de visbestanden er in de EU in het algemeen op vooruit gaat, maar dat het aantal vissersvaartuigen, de vangstcapaciteit en de door de sector gecreëerde directe werkgelegenheid volgens het economische jaarverslag van 2019 van het WTECV jaar na jaar afnemen; AF. overwegende dat een aanzienlijk deel van de vissers in sommige lidstaten een laag en onregelmatig inkomen heeft, dat onvoldoende sociale bescherming biedt en hen in een onstabiele positie plaatst; overwegende dat dit wederom een factor is die ertoe bijdraagt dat de visserij voor jongeren weinig aantrekkelijk is; AG. overwegende dat de vraag die werd gesteld in het verslag-Bénodet, dat in 2000 werd gepubliceerd en de titel droeg “Fish comes from the sea, but where will future fishermen come from?” (Vis komt uit de zee, maar waar zullen de toekomstige vissers vandaan komen?), twee decennia later als volgt kan worden geherformuleerd: “Vis komt uit de zee, en vissers zijn de hoeders van de vissen en de zee, maar hoe kunnen we zorgen voor nieuwe instroom en waar zullen de toekomstige vissers vandaan komen?”; AH. overwegende dat de mogelijkheden voor het verbeteren van de levensstandaard die de zeevaart- en visserijactiviteiten hebben gegenereerd en mogelijk zullen blijven genereren, eveneens moeten worden benadrukt; AI. overwegende dat jongeren die een eigen vissersbedrijf willen opstarten met aanzienlijke belemmeringen worden geconfronteerd, met name in verband met het systeem voor de toekenning van vangstmogelijkheden en de gevolgen ervan voor de prijs van vissersvaartuigen; AJ. overwegende dat de Commissie uiterlijk op 31 december 2022 bij het Europees Parlement en de Raad een verslag moet indienen over de uitvoering van het GVB; Betere informatie en profilering van de beroepsbevolking in de visserijsector 1. benadrukt dat informatie over de beroepsbevolking in de productieve sectoren van visserij en aquacultuur, en in de volledige waardeketen, op een betere manier moet worden verzameld en regelmatig en systematisch beschikbaar moet worden gesteld op EU-niveau, uitgesplitst naar lidstaat; 2. wijst erop dat de samenvoeging van statistische gegevens binnen de zeer uitgebreide sector landbouw, bosbouw en visserij tot gevolg kan hebben dat bepaalde situaties en variaties niet aan het licht komen, hetgeen een negatief effect heeft op elk van deze sectoren; benadrukt dat het dan wel alle drie primaire productiesectoren zijn, maar dat hun activiteiten niet onderling verbonden zijn en, in het geval van visserij, niet eens plaatsvinden in dezelfde omgeving of in hetzelfde geografische gebied; 3. herinnert eraan dat de beste wetenschappelijke kennis, gebaseerd op betrouwbare, actuele gegevens over langere perioden, net als voor het beheer van bestanden en habitats, op homogene wijze en in alle lidstaten, ook cruciaal is voor het beheer en de monitoring van sociale ontwikkelingen in de sector, met name ontwikkelingen met betrekking tot werkgelegenheid, omdat het zonder dergelijke gegevens niet mogelijk is opvolging te geven aan een van de drie duurzaamheidspijlers die in het kader van het GVB worden bevorderd – de sociale pijler – en deze uit te voeren; 4. wijst erop dat de informatie die beschikbaar wordt gesteld door de verschillende organen lijkt te duiden op een vergrijzing van de bemanningen van vissersvaartuigen, maar dat het beheer, de monitoring en de uitvoering van acties – net zoals dit gebeurt met maatregelen van visserijbeheer – moeten worden aangepast en gedifferentieerd op basis van geografisch gebied, visserijvloot en het gebruikte visgerei; 5. dringt er bij de Commissie, in het bijzonder Eurostat, en de lidstaten op aan trends op het gebied van werkgelegenheid te volgen, niet alleen wat het totale aantal banen betreft, maar ook met betrekking tot het onderwijsniveau en de leeftijdsdistributie, met inachtneming van het gender, van de beroepsbevolking die werkzaam is in de visserij en aquacultuur en, indien mogelijk, ook in de waardeketen van visserij en aquacultuur, teneinde op dit gebied gegevens te produceren die even gedetailleerd zijn als die voor de specifieke monitoring van de economische activiteit en de prestaties van de sector; 6. is ingenomen met het eerste WTECV-verslag over maatschappelijke gegevens over de EU-visserijsector, dat een alomvattend overzicht biedt van de maatschappelijke gegevens die worden verzameld binnen het EU-kader voor gegevensverzameling; beklemtoont dat de conclusies van dit eerste verslag moeten worden aangepakt en pleit er derhalve voor dat in toekomstige WTECV-verslagen over maatschappelijke gegevens de bestaande maatschappelijke indicatoren worden verfijnd, waarvoor goed moet worden gedefinieerd wie wordt beschouwd als arbeidskracht in de visserijsector, en pleit voor de opname van nieuwe analyse-elementen, met indicatoren die gekoppeld zijn aan overkoepelende sociale doelstellingen in het GVB, in het bijzonder met betrekking tot de bescherming van werknemers, onderwijs en opleiding, en de beloning en de veiligheid van werknemers, en voor een gepaste geografische schaal, kleiner dan landenniveau, aangezien kennis van de regionale en zelfs lokale realiteit noodzakelijk is; 7. is verheugd dat het bureau voor de statistiek van de EU, Eurostat, in samenwerking met de bureaus voor de statistiek van Portugal, Spanje en Frankrijk en hun respectieve ultraperifere gebieden een webpagina heeft opgezet met gegevens over de ultraperifere gebieden (10) ; betreurt evenwel dat deze webpagina nog steeds geen gegevens over de visserijsector bevat, gezien het belang van deze activiteit voor de economieën van deze gebieden; dringt er bij de Commissie, en met name bij Eurostat, op aan degelijke en actuele gegevens te verzamelen over de blauwe economie en over de ontwikkeling van de arbeidsmarkt in de visserijsector, de ontwikkeling van het gemiddelde inkomen van de vissers, hun opleidingsniveau, de arbeidsparticipatie naar leeftijd en geslacht, alsmede gegevens over de omvang en de prestaties van deze activiteiten in de ultraperifere gebieden; Betere arbeids- en levensomstandigheden aan boord voor meer veiligheid 8. wijst erop dat de veiligheid aan boord, met name op grote vaartuigen, dan wel is verbeterd, maar dat het aantal incidenten en ongevallen dat in 2018 door het EMSA werd geregistreerd ten opzichte van het jaar ervoor 40 % is gestegen, ondanks het feit dat het aantal incidenten met een fatale afloop de afgelopen jaren gestaag is gedaald; 9. wijst erop dat het EMSA volledig verantwoordelijk is voor het ingrijpen en het verzamelen van gegevens met betrekking tot ongevallen en incidenten op zee waarbij vissersvaartuigen van meer dan 15 m lang zijn betrokken, of in situaties waarin vaartuigen van minder dan 15 m zijn betrokken bij ongevallen met vaartuigen die binnen het toepassingsgebied vallen van Richtlijn 2009/18/EG (11) , en dat het werkelijke aantal ongevallen en incidenten waarbij vissersvaartuigen zijn betrokken derhalve ongetwijfeld hoger ligt dan wat de cijfers uit de jaarverslagen van het EMSA aangeven; 10. merkt op dat IOO-visserij in de maritieme zones van de EU oneerlijke concurrentie vormt voor Europese vissers; 11. verzoekt de Europese Commissie de nationale autoriteiten te ondersteunen bij het verwerven van systemen waarmee IOO-visserijactiviteiten kunnen worden gedetecteerd en gemeld; 12. wijst erop dat professionele maritieme activiteiten, met name visserij, over het algemeen worden beschouwd als erg risicovol en gevaarlijk, en dat deze situatie nog eens wordt verergerd door het feit dat 85 % van de EU-vaartuigen kleinschalige kustvaartuigen (met een totale lengte van minder dan 12 m) zijn en derhalve worden blootgesteld aan grotere risico’s die samenhangen met ongunstige weersomstandigheden en het feit dat ze werkzaamheden dicht bij de kust uitvoeren; 13. benadrukt dat kleinschalige kustvaartuigen moeilijker kunnen worden uitgerust met beschermende ruimten en meer moeite hebben om de werkomgeving te verbeteren, en wijst ook op de risico’s die verband houden met de vergevorderde leeftijd van een aanzienlijk deel van deze vaartuigen; onderstreept dat kleinschalige kustvaartuigen bijzonder kwetsbaar zijn voor ernstige meteorologische verschijnselen die verband houden met de klimaatverandering; benadrukt dat er op alle niveaus en beleidsterreinen duurzame en gecoördineerde maatregelen nodig zijn die gericht zijn op de matiging en een betere aanpassing aan de gevolgen van klimaatverandering, de weerbaarheid vergroten en tegelijk de veiligheid van de vissers waarborgen; 14. wijst erop dat kustregio’s en met name ultraperifere gebieden, die van oudsher van visserij afhankelijk zijn, nu al de gevolgen van de klimaatverandering ondervinden en financiële ondersteuning moeten ontvangen om deze gevolgen te kunnen matigen, tegen te gaan en zich eraan aan te passen, om de werkgelegenheid in de visserijsector te handhaven en om in het kader van de ontwikkeling van een duurzame blauwe economie nieuwe sectoren in het leven te roepen; 15. benadrukt dat de internationale verdragen waarin de regels en systemen voor de bescherming van schepen en personen aan boord worden vastgesteld, vooral gelden voor grotere en nieuw gebouwde schepen, ondanks de inspanningen op internationaal en EU-niveau om de veiligheidssituatie aan boord van vaartuigen, in het bijzonder vissersvaartuigen, te verbeteren, hoewel er in veel lidstaten nationale regelgeving bestaat inzake beschermings- en leefbaarheidsmaatregelen voor kleinere vaartuigen; 16. is bezorgd over de afwijkingen die in internationale verdragen aan kleine vaartuigen worden toegestaan in termen van niet-bindende arbeids- en veiligheidsnormen, die ertoe kunnen leiden dat de algemene leef- en werkomstandigheden minder gunstig zijn in bepaalde lidstaten alsook voor vissers die in bepaalde vlootsegmenten werken; verzoekt de Commissie en de lidstaten daarom snel gezamenlijk actie te ondernemen om vergelijkbare standaardvoorwaarden toe te passen en alle vissersvaartuigen te helpen deze voorwaarden na te leven, aangezien vissersvaartuigen een fundamentele pijler vormen van de economie en de identiteit van kleine kuststeden; 17. herhaalt dat de arbeids- en leefomstandigheden aan boord niet los kunnen worden gezien van de veiligheidssituatie; is van mening dat een behoorlijke modernisering van de vaartuigen, goede arbeids- en leefomstandigheden op vaartuigen, evenals voldoende rustmomenten voor vissers, er rechtstreeks aan bijdragen dat visserijactiviteiten veiliger kunnen worden uitgevoerd, aangezien een hoog percentage ongevallen en incidenten met vissersvaartuigen nog steeds verband houdt met menselijke fouten die worden veroorzaakt door een gebrek aan kennis of opleiding of door vermoeidheid; 18. is van oordeel dat het waarborgen van een toegankelijke en aangepaste arbeidsomgeving, waaronder in de visserij- en aquacultuursector, met het oog op het in de arbeidsmarkt integreren van zowel actieve als voormalige vissers en andere werknemers in de visserij-industrie die een handicap hebben, tot grotere sociale integratie zou leiden en meer stimulansen zou helpen creëren voor het genereren van een inkomen in de visserijsector en de visserijgemeenschappen; 19. wijst erop dat maritieme werknemers, waaronder vissers, vaak worden uitgesloten van de toepassingsgebieden van de juridische kaders inzake arbeid op EU- en nationaal (lidstaat-)niveau, omdat veel regels niet aansluiten op de realiteit van hun activiteiten; wijst erop dat, aangezien het niet mogelijk is algemene arbeidsregelingen toe te passen aangezien hun inkomen afhangt van wat zij vissen op basis van hun beschikbare quota, moet worden gegarandeerd dat een aantal elementaire voorzieningen met betrekking tot arbeidswetgeving worden verschaft op een manier die is afgestemd op zeevaarders, in het bijzonder vissers, die in veel gevallen eveneens eigenaar van de vaartuigen zijn, rekening houdend met de bovengenoemde omstandigheden en de specifieke kenmerken van de kust- en kleinschalige visserij; 20. herinnert aan het recht van vissers om een vakbond te vormen en gebruik te maken van collectieve onderhandelingen om hun arbeidsvoorwaarden te verbeteren; 21. wijst erop dat met visserij, afhankelijk van het gebruikte visgerei, de omvang van het vaartuig, het gebied waar de activiteiten worden uitgevoerd en de weersomstandigheden, andere risicofactoren zijn gemoeid en dus andere arbeids- en levensomstandigheden aan boord moeten worden gewaarborgd; 22. herinnert aan de stappen die in internationale fora zijn genomen – in het bijzonder in het kader van het Protocol van Torremolinos (1993) en de Overeenkomst van Kaapstad (2012) – om het Verdrag van Torremolinos (1977), waarmee werd beoogd de veiligheid op vissersvaartuigen te vergroten, te wijzigen en verbeteren; wijst erop dat dit verdrag, ondanks dat de vereisten in 2012 zijn afgezwakt, nog steeds niet in werking is getreden, en dringt er bij alle lidstaten die het Verdrag van Torremolinos nog niet hebben geratificeerd op aan dat te doen; herinnert eraan dat het protocol is omgezet in EU-wetgeving bij Richtlijn 97/70/EG van de Raad betreffende de invoering van een geharmoniseerde veiligheidsregeling voor vissersvaartuigen waarvan de lengte 24 m of meer bedraagt (12) ; 23. is ingenomen met de vaststelling van de vrijwillige richtsnoeren voor het ontwerp, de bouw en de uitrusting van kleine vissersvaartuigen van de IMO uit 2005, maar wijst erop dat deze gezien hun vrijwillige aard alleen ter oriëntatie kunnen dienen en dat er geen juridische verplichting of standaardisering van elementaire normen van toepassing is op kleinschalige kustvisserijvaartuigen; benadrukt dat bepaalde lidstaten bepalingen hebben aangenomen over de bouw, veiligheid en leefbaarheid van kleine vissersvaartuigen en beveelt aan die voorschriften op EU-niveau te harmoniseren; 24. wijst erop dat het uiteindelijke doel van het GVB erin bestaat visserijactiviteiten op sociaal, ecologisch en economisch vlak duurzaam te maken; benadrukt dat het verbeteren van de levensstandaard van vissers, met betere arbeids- en veiligheidsomstandigheden, een manier vormt om de werkgelegenheid in en de ontwikkeling van kustgemeenschappen te bevorderen, jongeren aan te trekken en de generatievernieuwing te bewerkstelligen die essentieel is voor het voortbestaan van de visserij - een activiteit die ook zorgt voor gezond voedsel; 25. benadrukt dat een succesvolle aanpak van actuele ontwikkelingen, zoals de uitbreiding van offshore-energieproductie, de doeltreffende tenuitvoerlegging van beschermde mariene gebieden en de volledige handhaving van de aanlandingsverplichting, van invloed kunnen zijn op de aantrekkingskracht van de sector voor jonge generaties; dringt er bij de lidstaten op aan EU-fondsen toe te wijzen om de werkgelegenheid te ondersteunen, duurzame visserij te bevorderen en gendergelijkheid in de sector te stimuleren; 26. dringt er bij de Commissie en de lidstaten op aan optimale veiligheids- en arbeidsnormen en levensomstandigheden te waarborgen op vissersvaartuigen, ongeacht hun omvang; 27. herinnert de lidstaten eraan dat de uiterlijke termijn voor de omzetting van Richtlijn (EU) 2017/159, waarmee IAO-Verdrag nr. 188 (IAO C 188) wordt opgenomen in het rechtskader van de Unie, 15 november 2019 was; herinnert eraan dat het gezien het grote aantal zelfstandige vissers in de EU en gezien het feit dat de meeste zelfstandige vissers niet worden afgedekt door de richtlijn noodzakelijk is dat de lidstaten IAO C 188 ratificeren, om billijke concurrentie tussen alle vissers te waarborgen; 28. verzoekt de lidstaten IAO C 188 snel te ratificeren om een gelijk speelveld tussen visserijbedrijven wereldwijd te waarborgen, met name gezien de sterke internationale dimensie van de visserijsector; dringt er bij de lidstaten op aan dat zij voorzien in de nodige middelen voor de omzetting van dit verdrag in nationale wetgeving en voor de doeltreffende toepassing ervan en dat zij, in voorkomend geval, inspectietaken en taken met betrekking tot het afgeven van documenten delegeren aan classificatiebedrijven, gezien de problemen die sommige landen momenteel ondervinden met de coördinatie van deze taken; 29. dringt erop aan dat de Commissie onverwijld een voorstel voor een bijbehorende richtlijn met bepalingen inzake de controle en de naleving indient, zoals dat ook is gebeurd voor het zeevervoer, teneinde een geharmoniseerde inspectieregeling vast te stellen; 30. beklemtoont dat bij het opstellen van socialezekerheidsmechanismen rekening moet worden gehouden met de zwaarte van het werk van vissers, bijvoorbeeld door te garanderen dat zij vroeger met pensioen kunnen gaan dan de gemiddelde werknemer zonder daarvoor te worden gestraft; 31. is ingenomen met het feit dat het nieuwe Europees Fonds voor maritieme zaken, visserij en aquacultuur (EFMZVA) aanzienlijk zal bijdragen tot het verbeteren van de arbeids- en leefomstandigheden en de veiligheid op EU-vaartuigen, en tot het verbeteren van deze omstandigheden zonder hun vangstcapaciteit te verhogen, met bijzondere aandacht voor kleine kustvisserijvaartuigen; benadrukt dat het EFMZVA bijdraagt tot de duurzaamheid van de visserij en de blauwe economie en tot de verwezenlijking van duurzameontwikkelingsdoelstelling 14 van de VN; 32. vraagt dat in het gemeenschappelijk visserijbeleid parallel aan de milieudoelstellingen overkoepelende sociale doelstellingen worden opgenomen, en dat zo wordt erkend dat het welzijn van werknemers aan boord van vissersvaartuigen essentieel is voor de toekomst van de sector; 33. beklemtoont de duidelijke tegenstrijdigheid die bestaat tussen het GVB en de vereisten vastgesteld in de sociale wetgeving, zoals IAO C 188, dat werd omgezet in EU-wetgeving door Richtlijn (EU) 2017/159; beklemtoont dat deze wetteksten een vereiste omvatten omtrent meer ruimte aan boord, in de vorm van een verplichting voor vaartuigen waarvan de lengte 24 m of meer bedraagt, terwijl de visserijsector ervan wordt weerhouden meer ruimte te creëren aan boord; beklemtoont de tegenstrijdigheid die ontstaat omdat de lidstaten de in IAO C 188 vastgelegde normen moeten naleven, maar de regels van het GVB, die zij ook moeten volgen, het onmogelijk maken om aan deze verplichting te voldoen; verzoekt de Commissie met klem in het kader van het EFMZVA alternatieve formules te bedenken voor het meten van de vangstcapaciteit, en herhaalt dat een toename van het brutotonnage van vaartuigen moet zijn toegestaan indien het aanvullende volume wordt aangewend om te voldoen aan de behoefte om de veiligheid en het comfort van de bemanning te verbeteren (ook wel sociaal tonnage of veiligheidstonnage genoemd) en dat deze acties in aanmerking moeten komen voor financiering; beklemtoont dat de ruimte aan boord die wordt gebruikt voor keukens, cabines, toiletten of ontspanningsruimten niets van doen heeft met het vermogen van het vaartuig om vis te vinden, te vangen of op te slaan, en dus niets van doen heeft met de vangstcapaciteit; 34. herinnert eraan dat de gemiddelde leeftijd van de vaartuigen van de Europese vloot 23 jaar is, en dat dit bij kleinschalige vaartuigen soms zelfs meer dan 40 jaar is; benadrukt dat het toekomstige EMFZV een strategie moet omvatten om de vloot te moderniseren zonder de vangstcapaciteit te verhogen; 35. dringt er voorts op aan incidenten en ongevallen waarbij vaartuigen zijn betrokken waarop Richtlijn 2009/18/EG niet van toepassing is, regelmatig te monitoren en hierover systematische en homogene statistische informatie te verzamelen op EU-niveau, aangezien het alleen mogelijk is de situatie te verbeteren en dergelijke ongevallen, met name met lokale en kustvisserijvaartuigen, te verminderen en voorkomen als deze cijfers, uitgesplitst naar geografisch gebied, vloot en gebruikt visgerei, worden gemonitord en geëvalueerd; 36. beveelt de Commissie in dit opzicht aan te overwegen het mandaat van het EMSA uit te breiden en het agentschap de aanvullende bevoegdheid te geven dit monitoringproces uit te voeren en er regelmatig informatie over te presenteren; 37. is voorts van mening dat, teneinde de visserijactiviteiten in stand te houden en de opvolging door nieuwe generaties in de sector veilig te stellen, andere voorwaarden moeten worden geschapen, onder meer door te investeren in de modernisering van haveninfrastructuur; Betere en op EU-niveau erkende opleidingen 38. benadrukt dat het verslag-Bénodet, waarin het probleem werd aangekaart dat jongeren weinig interesse tonen in de visserij en de aandacht werd gevestigd op de diversiteit en complexiteit van opleidingsstelsels en certificeringssystemen voor vissers in de verschillende lidstaten, twee decennia later vergeten lijkt te zijn en dat er geen noemenswaardige vorderingen zijn gemaakt; benadrukt de noodzaak van harmonisatie en goedkeuring van de eisen en procedures voor opleiding in scheepvaart en visserij op EU-niveau, evenals van de procedures en bepalingen voor het aan boord gaan; 39. wijst erop dat de mobiliteit van arbeid tussen lidstaten, en zelfs vanuit niet-EU-landen, toeneemt en dat de generatievernieuwing onder het personeel in de visserijsector die zou kunnen voortvloeien uit deze mobiliteit nog steeds wordt belemmerd door een gebrek aan standaardisering op het gebied van opleidingsstelsels en certificeringssystemen voor vissers; benadrukt de noodzaak om die systemen op EU-niveau te homologeren en aan te passen aan de vereisten van de STCW- en STCW-F-Verdragen; 40. benadrukt dat deze situatie het vrije verkeer van personen, een grondbeginsel van de EU dat in diverse verdragsbepalingen tot uiting komt, duidelijk ondermijnt; 41. wijst erop dat het voor lidstaten, zelfs als een visser uit een niet-EU-land arbeidscertificeringen heeft die in de visserijsector worden erkend, lastig is die persoon toegang te bieden tot dezelfde werkzaamheden in een andere lidstaat; 42. benadrukt dat er op andere terreinen van – zowel recreatieve als professionele – maritieme activiteit grote vorderingen zijn gemaakt in de richting van de internationale erkenning van opleidingen, ongeacht het land waar deze zijn gevolgd, en alles dat nodig is voor een intensivering van de samenwerking met het oog op de erkenning van basisopleidingen en het aanbieden ervan door scholen of onderwijsinstellingen die deel uitmaken van de internationaal erkende nationale onderwijsstelsels van elke lidstaat of elk niet-EU-land; 43. merkt op dat de IMO in het kader van het Internationaal Verdrag betreffende de normen inzake opleiding, diplomering en wachtdienst van personeel van vissersschepen uit 1995 (STCW-F) een aantal fundamentele normen heeft vastgesteld met betrekking tot opleidingen en veiligheid, met inbegrip van minimumeisen inzake veiligheidsopleidingen voor vissersvaartuigen van alle soorten en maten; wijst erop dat dit verdrag in september 2012 in werking is getreden, maar alleen geldt in de landen die het hebben geratificeerd; dringt er bij alle lidstaten die het Verdrag nog niet hebben geratificeerd op aan dat te doen; 44. herinnert eraan dat wederzijdse erkenning van kwalificaties en certificaten van maritieme veiligheid binnen de EU de mobiliteit van personeel zal vergroten en de maritieme beroepen aantrekkelijker zal maken voor jonge generaties; is van mening dat de erkenning van certificaten geen buitensporige financiële en bureaucratische lasten mee mag brengen; 45. merkt op dat de Europese Unie met Richtlijn 97/70/EG het Protocol van Torremolinos van 1993 heeft ingevoerd in zijn acquis en met Richtlijn (EU) 2017/159 hetzelfde heeft gedaan voor wat betreft het Verdrag inzake werk in de visserijsector van 2007, maar dat zij tot nog toe niet even snel en energiek heeft gehandeld met betrekking tot veiligheidsopleidingen; herinnert eraan dat Besluit (EU) 2015/799 (13) waarbij de lidstaten worden gemachtigd om partij te worden bij of toe te treden tot het STCW-F ondoeltreffend is gebleken, aangezien slechts een klein aantal lidstaten het Verdrag heeft geratificeerd of tot het Verdrag is toegetreden; herinnert eraan dat Richtlijn (EU) 2017/159 lidstaten ertoe dwingt wetgeving inzake de opleiding en certificering van vissers goed te keuren; beklemtoont bijgevolg dat wetgeving van de Unie inzake de veiligheidsopleiding van vissers verder dient te gaan dan wat is vastgelegd in het STCW-F door eveneens normen in te voeren voor alle vissersvaartuigen met een lengte van minder dan 24 meter, die het grootste deel van de vissersvloot van de Unie uitmaken; verzoekt de Commissie een voorstel te presenteren voor een richtlijn om het STCW-F om te zetten in het acquis van de Unie ter afronding van de invoering in het EU-recht van de op internationaal niveau overeengekomen minimumnormen om de veiligheid op zee bij visserijactiviteiten te garanderen; 46. wijst erop dat de verwerving van praktische kennis en werkervaring een solide basis vormt die in een aantal lidstaten in acht wordt genomen in het kader van de opleiding van vissers, maar dat formele certificering die eveneens waarde hecht aan praktische kennis de enige garantie biedt dat de nodige kennis naar behoren is erkend; merkt op dat formele certificering niet alleen de persoonlijke status van vissers verhoogt, maar ook een vorm van maatschappelijk erkenning biedt voor deze beroepsgroep; 47. onderstreept hoe belangrijk het is om werknemers in de visserijsector, in het bijzonder jonge mensen en mensen die interesse hebben om in de sector te werken, eerlijke en inclusieve toegang te bieden tot advies, kwalitatief hoogwaardige stages en beroepsonderwijs en opleiding, zodat zij zich kunnen aanpassen aan nieuwe marktontwikkelingen zoals biologische levensmiddelen, korte toeleveringsketens, gespecialiseerd toerisme en verkoop en promotie van lokale producten door middel van nieuwe technologieën; bevestigt dat passend en specifiek onderwijs en opleiding een essentiële rol spelen om jongeren aan te moedigen om de activiteiten en tradities van de kustvisserij in stand te houden; 48. pleit voor de oprichting van een vereniging van jonge Europese vissers om generatievernieuwing in de visserijsector te bevorderen en om jonge vissers en organisaties van jonge vissers uit de hele Unie samen te brengen en een podium te bieden; dringt er bij de Commissie op aan ervoor te zorgen dat er financiële middelen worden vrijgemaakt voor de uitvoering van projecten die erop gericht zijn dit doel te verwezenlijken; 49. merkt op dat er Europese middelen zijn geïnvesteerd in onderwijsinstellingen en scholen die geavanceerde beroepsopleidingen en certificering bieden in de blauwe economie, maar dat de oudste sector van deze economie, de visserij, in dergelijke instellingen, behalve in het kader van regionale of nationale onderwijs- of opleidingsprogramma’s, weinig serieus wordt genomen, aangezien de behaalde opleidingen niet op Europees niveau worden erkend; benadrukt dat er verdere stappen nodig zijn op weg naar een standaardisering en goedkeuring van opleidingen in scheepvaart en visserij in de Unie en naar samenwerking tussen de lidstaten; pleit in dit verband voor een optimaal gebruik van de middelen van het EFMZVA en het Europees Sociaal Fonds Plus (ESF+); 50. is ingenomen met het feit dat het Europees Sociaal Fonds (ESF) op grote schaal is gebruikt om kust- en plattelandsgebieden nieuw leven in te blazen; wijst er nogmaals op dat vissers moeten worden ondersteund om hun loopbaan aan land voort te zetten als zij vanwege gezondheidsredenen, veranderingen op de arbeidsmarkt of andere factoren niet op zee kunnen blijven werken; is van mening dat EU-fondsen, en met name het ESF, de soepele overgang naar een nieuwe baan voor hen moeten ondersteunen, onder andere door middel van programma’s voor een leven lang leren; 51. verzoekt de Commissie en de lidstaten een gemeenschappelijk basis vast te stellen voor een standaardstelsel voor opleiding en certificering van de verschillende categorieën vissers, zodat snelle erkenning van een in een bepaalde lidstaat behaalde certificering op Europees niveau mogelijk wordt; is van mening dat dit een procedure moet omvatten voor de erkenning van buiten de Unie behaalde certificaten, die verenigbaar is met het Europese stelsel voor de erkenning van opleidingen, zodat de mobiliteit van vissers binnen de EU kan worden bevorderd; 52. merkt op dat Richtlijn 2005/36/EG (14) betreffende de erkenning van beroepskwalificaties geen gestandaardiseerd opleidings- en certificeringsniveau vaststelt voor alle vissers en een belemmering vormt voor het verkeer van vissers tussen lidstaten; herinnert eraan dat de Unie specifieke, verschillende regels heeft ingevoerd voor de erkenning van de vaarbevoegdheidsbewijzen van zeevarenden op basis van het STCW-verdrag, maar dat de Commissie tot nog toe geen specifieke regels heeft voorgesteld zoals wordt voorgeschreven door het STCW-F betreffende de erkenning van vaarbevoegdheidsbewijzen van vissers; verzoekt de Commissie dan ook om in overeenstemming met de bepalingen van het STCW-F specifieke maatregelen voor te stellen voor de erkenning van vaarbevoegdheidsbewijzen van vissers, niet alleen voor Europese vissers maar ook voor burgers van niet-EU-landen die het STCW-F hebben geratificeerd of ertoe zijn toegetreden; 53. wijst erop dat met het EFMZVA wordt beoogd bij te dragen aan de volledige uitvoering van het GVB, maar dat vissers om deze doelstelling te kunnen verwezenlijken naar behoren moeten worden opgeleid en gecertificeerd en dat een deel van de middelen moet worden gereserveerd voor de opleiding en certificering van bestaande en nieuwe vissers; benadrukt dat de administratieve lasten die het EFMZVA creëert, het gebruik van middelen voor opleiding hebben bemoeilijkt, met name voor kleine vissers, en onderstreept dat het nieuwe EFMZVA die moeilijkheden zal moeten overwinnen om doeltreffend bij te dragen aan de opleiding van de bemanningen; 54. benadrukt dat in de uitvoeringsgegevens voor het EFMZVA en het ESF+ de exacte begroting moet worden gepreciseerd waarmee elke lidstaat tegemoetkomt aan regionale behoeften op het gebied van onderwijs, opleiding, werkgelegenheid en inclusie; 55. wijst erop dat hoewel er steeds meer vereisten nodig zijn om aan boord van een vaartuig te werken, het opleidingsaanbod laag is, hetgeen soms leidt tot de stillegging van het vaartuig omdat de bemanning een verplichte opleiding aan wal moet volgen; roept de EU ertoe op de cursussen te helpen versnellen en het aan boord gaan voor de opleidingssessies te vergemakkelijken, door cursussen op afstand met nieuwe technologieën te bevorderen; 56. benadrukt dat kennis en innovatie van essentieel belang zijn om de visserijsector op een slimme, veerkrachtige en duurzame manier te laten groeien; 57. wijst erop dat het, gezien de nieuwe banen die kunnen ontstaan door de blauwe economie, de circulaire economie en visserij- en gastronomisch toerisme, interessant zou zijn om beroepsonderwijs te ontwikkelen dat inspeelt op die nieuwe banen en de opleidingsbehoeften die daarvoor nodig zullen zijn, zoals in de scheepvaartsector naar voren is gebracht; Waarborging van gendergelijkheid bij de toegang tot en de werkgelegenheid in deze sector 58. wijst erop dat de beschikbare statistische gegevens erop duiden dat slechts 12 % van de personen die werkzaam zijn in de productieve visserij vrouw is, maar dat veel vaartuigen, met name kleinschalige kustvisserijvaartuigen, worden gerund als kleine familiebedrijven waarin alle logistieke en administratieve ondersteuning op informele basis in veel gevallen wordt verleend door vrouwen die geen andere officiële vorm van werk hebben; 59. beklemtoont dat moet worden gegarandeerd dat vissers toegang hebben tot opleidingen en certificering, met name voor seizoensarbeid en deeltijdwerk; 60. wijst erop dat er lidstaten zijn waar dergelijke informele ondersteunende activiteiten niet worden betaald en de betrokken vrouwen geen socialezekerheids- of pensioenrechten opbouwen noch bescherming genieten indien zij als gevolg van deze activiteiten ziek worden, en dat alleen het officieel erkende personeel recht heeft op sociale uitkeringen wanneer de exploitatie van de vaartuigen wordt opgeschort, tijdelijk stopgezet of beëindigd, waardoor de bestaande ongelijkheid onder werknemers toeneemt; benadrukt dat die vrouwen door de lidstaten als volwaardige werknemers moeten worden beschouwd door hun rol te erkennen en hun integratie in de nationale socialebeschermingsstelsels; 61. onderstreept dat de acties om jonge mensen tot de visserijactiviteit aan te trekken genderevenwicht moeten waarborgen en rekening moeten houden met de rol van vrouwen in de hele visserijsector, van het vangen van vis tot het beheren van vaartuigen en aquacultuur, de afzet en het verwerken van visserijproducten, maar ook met hun rol in de wetenschap en de administratie; 62. verzoekt de Commissie met initiatieven te komen om het werk van vrouwen in de visserijsector te erkennen en om gelijke salarissen voor mannen en vrouwen zeker te stellen; herinnert eraan dat in de gendergelijkheidsstrategie 2020-2025 staat dat de desbetreffende EU-fondsen steun moeten verlenen aan acties gericht op bevordering van de participatie van vrouwen in de arbeidsmarkt en evenwicht tussen werk en privéleven, investeringen in zorgfaciliteiten moeten bevorderen, vrouwelijk ondernemerschap moeten ondersteunen, en gendersegregatie moeten bestrijden; 63. is van mening dat er geen reden is om vrouwen uit te sluiten van deze beroepsgroep of de toegang ervan voor vrouwen te belemmeren, hetgeen ook blijkt uit de steeds grotere aantallen vrouwelijke bemanningsleden en schippers op vissersvaartuigen; merkt op dat er gelukkig een aantal buitengewoon actieve verenigingen zijn die de vrouwen vertegenwoordigen die werkzaam zijn in de visserijsector, met name in de adviesraden inzake visserij van de EU en in brancheverenigingen; 64. is ingenomen met de oprichting in enkele EU-landen van verenigingen die vrouwen in de visserijsector vertegenwoordigen; roept de EU en de lidstaten ertoe op de bevordering en oprichting van nieuwe verenigingen te steunen voor een betere vertegenwoordiging van vrouwen en om hun meer hulp te bieden; 65. is van mening dat de rol van vrouwen in de visserijsector vaak informeel is en dat zij economische en sociale erkenning moeten krijgen en naar behoren moeten worden betaald; wijst erop dat betere informatie over hun activiteiten en maatregelen om hun status te verbeteren en hun profiel te verhogen niet alleen hun persoonlijke en sociale ontwikkeling zouden bevorderen, maar hun rol in de visserijsector ook van zijn mystiek zouden ontdoen; 66. is van mening dat de huidige regels voor het berekenen van de vangstcapaciteit de toegang van vrouwen tot de sector in het gedrang brengen aangezien er afzonderlijke cabines, toiletten en douches nodig zijn om hun privacy en welzijn te waarborgen; 67. dringt er bij de Commissie en de lidstaten op aan maatregelen te treffen teneinde de kwalificaties te verbeteren van vrouwen die actief zijn in de blauwe economie, in het bijzonder de visserij, schaal- en schelpdiervisserij, aquacultuur en conservenindustrie, en officiële erkenning van hun bijdrage aan de waardeketen zee-industrie te bevorderen; is verder van mening dat er moet worden gegarandeerd dat binnen het communautair kader voor de periode 2021-2027 en daarna met EFMZVA-middelen een aanzienlijke bijdrage wordt geleverd aan de gelijke behandeling van vrouwen in de zeevaart- en visserijsector en dat deze middelen in het bijzonder worden gereserveerd voor maatregelen om hun leef- en arbeidsomstandigheden en veiligheid aan boord van vissersvaartuigen te verbeteren en te waarborgen dat de hiervoor noodzakelijke wijzigingen worden doorgevoerd; Bevordering van professionele visserijactiviteiten en generatievernieuwing in de sector 68. herinnert eraan dat de EU, de grootste eengemaakte markt voor visserijproducten, slechts 6 % van de wereldwijde vangsten voor haar rekening neemt en in hoge mate afhankelijk is van de invoer van visserij- en aquacultuurproducten uit niet-EU-landen; wijst erop dat een deel van die invoer toe te schrijven is aan ondernemingen en vaartuigen met Europees kapitaal; 69. wijst erop dat de GVB-normen tot de allerstrengste ter wereld behoren en een belangrijke bijdrage leveren aan de ecologische, economische en sociale duurzaamheid en dat er nog veel ruimte is voor verbetering, maar dat de vooruitgang die in de afgelopen decennia is geboekt laat zien wat in deze richting kan worden bereikt door enerzijds bij te dragen tot de duurzaamheid van visbestanden en -habitats en anderzijds de inkomens van vissers en scheepseigenaren te verbeteren; 70. benadrukt dat het bevorderen van strenge normen met betrekking tot de ecologische en sociale duurzaamheid van de visserijsector een essentiële factor vormt om een nieuwe generatie vissers aan te trekken en voor langdurige economische stabiliteit in de sector te zorgen; 71. verzoekt de EU te bekijken hoe waardevol maatregelen zoals de aanleg van kunstmatige riffen in haar exclusieve economische zones zijn voor de bescherming van het leven in het mariene milieu; 72. benadrukt dat de voortdurende vermindering van de EU-steun voor de sector in het kader van de opeenvolgende meerjarige financiële kaders, en met name de bezuinigingen op de middelen voor de visserijsector en de gemeenschappelijke marktordening (GMO), een van de factoren is die de situatie in de sector hebben verslechterd; herhaalt derhalve dat de financiële steun van de EU voor de visserijsector aanzienlijk moet worden opgevoerd; 73. verzoekt de Commissie en de lidstaten de nodige maatregelen te nemen om de systemen en steunmiddelen, met inbegrip van de financiering, in stand te houden en te versterken, teneinde de concentratie van het aanbod te bevorderen, onder meer door daadwerkelijke steun te verlenen voor de oprichting en de werking van producentenorganisaties, met name voor de kleinschalige kustvisserij en de ambachtelijke visserij; 74. benadrukt dat operationele programma’s producentenorganisaties moeten aanmoedigen – door de benodigde financiële steun te verlenen – om hun producten rechtstreeks op de markt te brengen, binnen de waardeketen, als manier om de waarde van hun productie en de toegevoegde waarde van visserijproducten te verhogen; 75. verzoekt de Commissie om, in nauwe samenwerking met de lidstaten, steunmechanismen voor de kleinschalige, ambachtelijke en kustvisserij in te stellen en toe te passen, waarmee de specifieke problemen in dit deel van de sector kunnen worden aangepakt; 76. onderstreept het belang van het opzetten van thuismarkten voor traditionele producten van bijzondere kwaliteit, die moeten worden ondersteund door beurzen, kleine ondernemingen en de horeca, omdat dit de toegevoegde waarde van lokale producten zou verhogen en de lokale ontwikkeling zou bevorderen; 77. verzoekt de Commissie zich te beraden op betere manieren om de afzet van verwerkte visserijproducten met een hogere toegevoegde waarde, met inbegrip van ingeblikte producten, te bevorderen, naar het voorbeeld van bepaalde landbouwproducten, alsmede op programma’s voor de externe promotie van visserijproducten uit de EU, met inbegrip van de presentatie ervan op internationale tentoonstellingen en beurzen; 78. wijst erop dat de visserijsector van cruciaal belang is voor de sociaal-economische situatie, de werkgelegenheid en de bevordering van de economische en sociale cohesie in de ultraperifere gebieden, waarvan de economieën te kampen hebben met permanente structurele beperkingen en die weinig mogelijkheden tot economische diversificatie hebben; acht het daarom van essentieel belang dat de EU-steun voor de visserijsector in deze gebieden wordt gehandhaafd en opgevoerd, met name om de extra kosten van de ultraperifere ligging voor de afzet van bepaalde visserijproducten uit sommige ultraperifere gebieden te compenseren; wijst op de specifieke kenmerken van de waardeketens van de visserijsector van ultraperifere gebieden en stelt dat speciale steun nodig is om deze te versterken en de toegang tot de markten te vergemakkelijken, een doel dat niet alleen kan worden bereikt door opnieuw een programma van speciaal op een afgelegen en insulair karakter afgestemde maatregelen (Posei-regeling) op te stellen voor de visserij, maar ook door een Posei-regeling voor het vervoer in te stellen die gericht is op het opzetten en exploiteren van specifieke handelsroutes; 79. benadrukt dat de voortzetting van de visserij-activiteit moet worden gegarandeerd, evenals generatievernieuwing en meer maatschappelijke erkenning voor de sector en de belangrijke rol die deze speelt in de duurzame levering van gezond voedsel voor Europeanen, afkomstig uit vanuit milieuoogpunt gezonde habitats; 80. benadrukt de aanzienlijke bijdrage die vissers leveren aan de ontwikkeling van nieuwe wetenschappelijke kennis door hun rechtstreekse betrokkenheid bij de verzameling van visserijgegevens en door hun bijdrage aan de wetenschap via de verstrekking van aanvullende informatie met betrekking tot de toestand van het mariene milieu, soorten en habitats en de instandhouding ervan voor wetenschappelijke doeleinden; 81. merkt op dat het opleiden van vissers een belangrijke rol kan spelen bij het bestendigen van de betrokkenheid en bijdrage van visserijactiviteiten aan de bescherming van de natuur en ondersteuning van de uitvoering en het gebruik van duurzamere vistechnieken, in overeenstemming met de doelstellingen van duurzame exploitatie van de visbestanden zoals vastgesteld in het GVB; 82. wijst erop dat het verder ontwikkelen van marien onderzoek en het innovatiepotentieel in de ultraperifere gebieden van essentieel belang is om de groei van de blauwe economie in die gebieden te stimuleren; voegt hier bovendien aan toe dat het bevorderen van hun deelname aan internationale onderzoeksnetwerken waarbij hun universiteiten die beschikken over de kennis van hun unieke kenmerken, betrokken zijn, de ultraperifere gebieden kan helpen om hun innovatiesystemen te verbeteren en banen te scheppen; dringt er bij de Commissie op aan zich in te spannen om deze gebieden uit te rusten met de middelen om hun biodiversiteit efficiënt te bestuderen en te benutten; 83. onderstreept het doel van het gemeenschappelijk visserijbeleid om selectieve visserij en de EU-doelstelling van klimaatneutraliteit tegen 2050 te bevorderen; wijst op de vorderingen inzake de ontwikkeling van een emissiearme kottervloot en innovatieve vistechnieken die bijdragen aan zowel de 2050-doelstelling als de selectiviteitsdoelstelling; verzoekt de Europese Commissie deze ontwikkelingen aan te moedigen en als prioritair te beschouwen, om de sector zo perspectieven te bieden door middel van innovatie; 84. wijst op de gecombineerde ontwikkeling van scheepsbouw met een wetenschappelijke benadering die wordt aangeduid als ‘Triple Zero’: nul emissies, nul afval en nul ongevallen aan boord, waarmee de Europese vloot, inclusief de vaartuigen die worden gebruikt in de artisanale visserij, kan overstappen van vooral economische scheepsontwerpen naar circulaire, efficiëntere en duurzamere scheepsontwerpen; 85. merkt op dat vissers, als zij de juiste opleidingen kunnen volgen en specifieke vaardigheden kunnen verwerven, nog meer zouden kunnen bijdragen aan de ontwikkeling van nieuwe wetenschappelijke kennis door ter plekke milieugegevens te verzamelen en registreren en gegevens die worden verkregen door middel van waarnemingen op afstand met satellieten en andere instrumenten, te verifiëren; benadrukt de belangrijke rol die universiteiten en centra voor marien onderzoek, in samenwerking met zeevaartscholen, spelen bij de opleiding van vissers om in deze behoefte te voorzien; beklemtoont dat de EU-vloot, die uit meer dan 81 000 vissersvaartuigen van verschillende afmetingen bestaat, in 2019 een ongeëvenaard aantal platforms verschafte die constant – bijna dagelijks – visserij- en andere mariene gegevens verzamelden; is van mening dat dit een kanaal is dat kan en moet worden gebruikt, met passende stimulansen, voor de verzameling van nog meer gegevens met betrekking tot de zeeën in Europa en wereldwijd; dringt er bij de officiële adviesorganen voor de wetenschappelijke visserij, zoals de Internationale Raad voor het onderzoek van de zee (ICES) en het WTECV, op aan meer gebruik te maken van de gegevens die door de EU-vloot worden verzameld; 86. wijst erop dat de betrokkenheid van jongeren en generatievernieuwing niet alleen de voortzetting van de oudste activiteit van de blauwe economie zullen verzekeren, maar er ook voor zullen zorgen dat mensen in kustgebieden en aangrenzende plattelandsgebieden blijven wonen, waardoor het cultureel erfgoed van vele kustgemeenschappen behouden blijft; acht het van het grootste belang dat de jongere generaties beter op de hoogte en zich bewuster zijn van duurzaamheidskwesties en nieuwe inzichten en van het feit dat iedereen moet bijdragen aan de aanpak en bestrijding van klimaatverandering, een fenomeen dat zee- en kustgebieden wereldwijd bijzonder hard treft; 87. is van mening dat de visserijsector voor meer jongeren aantrekkelijker zou zijn indien hij zou worden geassocieerd met en aangevuld door opkomende sectoren, bijvoorbeeld toerisme; dringt er in dit verband bij de lidstaten en hun gebieden op aan de bureaucratische rompslomp voor het visserijtoerisme als bron van inkomsten te verminderen; verzoekt de Commissie voorts om binnen het kader van bestaande EU-programma’s back-uplijnen te bevorderen voor het herstel van het materiële en immateriële erfgoed dat verband houdt met maritieme activiteiten, waarbij de identiteit van de kustgemeenschappen wordt behouden en het gebruik ervan voor toeristische doeleinden wordt geoptimaliseerd; 88. merkt op dat er bij de jongeren in Europa toenemende bezorgdheid bestaat over de bescherming van het milieu; beklemtoont dat het duurzaam beheer van de visserij belangrijk is om jonge vissers aan te trekken; pleit voor de bevordering van visserijactiviteiten met een geringe impact, niet alleen als een manier om de gevolgen van de visserij voor het mariene milieu te verminderen, maar ook als een manier om nieuwe generaties vissers aan te trekken; 89. wijst erop dat er aanzienlijk onbenut potentieel schuilt in visserijtoerisme; 90. beklemtoont dat het belangrijk is dat vissers worden betrokken bij op samenwerking gebaseerde en vanuit de gemeenschap gestuurde maritieme ruimtelijke ordening voor de duurzame ontwikkeling en bescherming van het mariene milieu; 91. benadrukt het belang van “oceaangeletterdheid”, een concept dat digitale geletterdheid en de digitalisering van visserijactiviteiten bestrijkt; onderstreept dat de vaardigheden van oudere gebruikers weliswaar zijn verbeterd, maar dat softwaretoepassingen eenvoudiger te begrijpen en intuïtiever zijn voor de jongere generaties wanneer het gaat om het verzamelen en registreren van gegevens in het kader van de nieuwe verordening inzake visserijcontroles, die momenteel wordt herzien, of het gebruik van nieuwe toepassingen en apparatuur om de veiligheid, de arbeidsomstandigheden en het welzijn van vissers op zee te verbeteren; 92. is ingenomen met de strategische veranderingen in de EU, met name de groene en de digitale transitie, die moeten bijdragen tot de bescherming van bestaande banen en de schepping van nieuwe en kwalitatief hoogwaardige banen in regio’s die in sterke mate van visserij afhankelijk zijn, en de economische ontwikkeling ervan verder moeten stimuleren; beklemtoont dat het belangrijk is traditionele beroepen in de visserijsector te beschermen en voor een evenwichtige transitie te zorgen, om te voorkomen dat de meerwaarde van de ervaring van oudere vissers verloren gaat; dringt er bij de Commissie en de lidstaten op aan stelsels voor een leven lang leren op te zetten om vaardigheden actueel te houden en kansen te creëren voor alle leeftijdsgroepen; 93. wijst erop dat verbeteringen in de beschermingsstatus van visbestanden een sterk positief effect hebben gehad op de productiviteit en het gemiddelde inkomen van vissers en dat de uitstoot van koolstofdioxide en andere broeikasgassen erdoor is verminderd; merkt op dat vissers steeds meer zijn betrokken bij de inzameling van alle vormen van afval op zee, zoals kwijtgeraakt of achtergelaten visgerei, en dat hun bijdrage aan het milieu in dit opzicht moet worden erkend, aangemoedigd en naar behoren beloond; benadrukt in dit verband de mogelijkheid om de oprichting te ondersteunen van nieuwe activiteiten en aanvullende inkomstenstromen in verband met de inzameling van zwerfvuil op zee en de tenuitvoerlegging van de Europese strategie voor kunststoffen in een circulaire economie; 94. beklemtoont dat het duurzaam beheer van visbestanden en de vaststelling van vangstquota overeenkomstig de doelstelling om de visbestanden te herstellen en te behouden boven een biomassaniveau dat de maximale duurzame opbrengst kan opleveren van essentieel belang zijn om een economisch klimaat tot stand te brengen waarin jongeren voldoende vertrouwen hebben om de investeringen te doen die vereist zijn om aan de slag te gaan als vissers; 95. benadrukt dat de lidstaten moeten zorgen voor de nodige economische stimulansen en haveninfrastructuur om het door jonge vissers opgehaalde afval en plastic naar behoren in te zamelen en te recyclen, wat in ruil daarvoor financiële voordelen voor hen kan opleveren bovenop hun hoofdactiviteit; 96. verzoekt de lidstaten om overeenkomstig artikel 17 van Verordening (EU) nr. 1380/2013 betreffende het GVB bij het toekennen van de vangstmogelijkheden waarover zij beschikken ook gebruik te maken van leeftijdsgerelateerde criteria; 97. is ingenomen met het feit dat het nieuwe EFMZVA 2021-2027 jonge vissers die hun eerste vissersvaartuig willen aanschaffen of hun eerste visbedrijf willen opzetten bijstand en ondersteuning zal bieden; benadrukt dat jongeren niet alleen moeten worden warm gemaakt voor visserijactiviteiten op zee maar ook voor het beheer van visbedrijven en aquacultuur, zodat generatievernieuwing in de hele sector kan worden gegarandeerd; roept de lidstaten ertoe op deze generatievernieuwing te bevorderen door mensen te ondersteunen die een loopbaan in de visserijsector willen beginnen en de obstakels voor het beginnen van een dergelijke loopbaan weg te nemen, en om kwesties aan te pakken zoals de hoge kosten voor het opstarten van een bedrijf, de methoden voor het toewijzen van vangstrechten, inkomensinstabiliteit, gendergelijkheid en onzekerheid over de duur van de loopbaan; 98. wijst nogmaals op de noodzaak om, als middel om de inkomsten uit de visserij te beschermen, de sector en zijn werknemers een passende economische en sociale compensatie te bieden ter compensatie van de opgelegde maatregelen voor de instandhouding van de bestanden of bijstand te verlenen bij de tijdelijke stopzetting van de visserij ten behoeve van het beheer van de bestanden; stelt daartoe voor dat het EFMZVA de oprichting steunt van een fonds voor looncompensatie dat alle gederfde inkomsten compenseert en de perioden waarin niet wordt gevist dekt, en dat deze perioden met het oog op de opbouw van het ouderdomspensioen en rechten op socialezekerheidsuitkeringen worden gelijkgesteld met werkelijke arbeidstijd; steunt voorts de instelling van een gegarandeerd minimumloon; 99. verzoekt de Commissie en de lidstaten acties ter bevordering van de sociale dialoog tussen de partijen te ondersteunen, met name de volgende acties: (a) opleiding van jonge visserijondernemers; (b) bijscholing en ontwikkeling van vaardigheden op het gebied van duurzame visserij; (c) voorlichting over goede visserijpraktijken; (d) veiligheid en beveiliging van mensenlevens op zee; (e) gezondheid en veiligheid van werknemers aan boord; 100. wijst erop dat investeren in generatievernieuwing voor de EU een prioriteit moet blijven, dat zelfvoorziening op voedselgebied een van de belangrijkste successen van ons gemeenschappelijk project is en dat de geleidelijke vergrijzing van de beroepsbevolking in de visserijsector een reëel risico vormt; 101. is van oordeel dat de aandacht en de steun vooral moeten uitgaan naar de kleinschalige visserij, die potentieel minder roofzuchtig en duurzamer is, niet alleen uit het oogpunt van het beheer van de biologische rijkdommen, maar ook uit sociaal-economisch oogpunt; 102. wijst erop dat generatievernieuwing, met een instroom van vissers die goed zijn opgeleid en op de hoogte zijn van de nieuwste technologieën, procedures en manieren om de duurzaamheid van hulpbronnen te waarborgen, ook een manier is voor de EU om bij te dragen aan de wereldwijde inspanningen om IOO-visserij te bestrijden, te verminderen en uit te bannen; 103. is van mening dat generatievernieuwing en diversificatie van activiteiten een uitdaging blijven, en dat in het kader van het EFMZVA stappen moeten worden ondernomen om de beroepsopleiding en loopbaanontwikkeling in de sector te bevorderen en de inkomens- en werkzekerheid te vergroten; 104. wijst op de noodzaak om het imago van de sector op te krikken, met inbegrip van de rol van vrouwen, en de arbeids- en leefomstandigheden en veiligheid aan boord te verbeteren om nieuwe generaties aan te trekken, en op de noodzaak om de procedures voor de erkenning van visserijcertificaten te verbeteren, aangezien de obstakels die de mobiliteit van vissers tussen de lidstaten onderling belemmeren en het gebrek aan mankracht in de visserijsector er mee toe leiden dat er vissers uit niet-EU-landen worden aangeworven die in sommige gevallen illegaal aan het werk worden gezet; 105. acht het, in overeenstemming met het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité over de sociale dimensie van de visserij, van essentieel belang om algemene beginselen en praktische richtsnoeren uit te werken voor eerlijke diensten voor arbeidsbemiddeling in de visserijsector, aangezien vissers uit niet-EU-landen belangrijk zijn voor het behoud van visserijactiviteiten in verscheidene regio’s; is van mening dat de Commissie en de lidstaten in dit verband de in 2020 door de Europese sociale partners in de visserijsector opgestelde richtsnoeren voor een fatsoenlijke aanwerving van migrerende vissers moeten bevorderen; 106. verzoekt de Commissie en de Raad van de Europese Unie het handelsbeleid aan te wenden om te waarborgen dat soortgelijke milieunormen en normen op het gebied van sociale duurzaamheid worden toegepast op Europese en buitenlandse marktdeelnemers, en dat de interne markt alleen wordt opengesteld voor conforme producten; is van mening dat de EU anders een verkeerd signaal zou afgeven aan de internationale gemeenschap, door diegenen te belonen die slechts het minimum doen om de visbestanden duurzaam in stand te houden en vissers rechtvaardig te behandelen; 107. maakt zich zorgen over het feit dat vissers die zich op volle zee bevinden, hun stemrecht niet kunnen uitoefenen, onder meer bij de verkiezingen voor het Europees Parlement; dringt er bij de lidstaten op aan te waarborgen dat bemanningsleden die zich op zee bevinden en burger van de Unie zijn, daadwerkelijk kunnen stemmen bij de verschillende verkiezingsprocessen; 108. merkt op dat kleinschalige kustvisserijen voor vissers waarschijnlijk een beter evenwicht tussen werk en privéleven mogelijk maken en beklemtoont bijgevolg dat het belangrijk is een regelgevingskader te bevorderen dat kleinschalige visserijen beschermt; 109. pleit voor de uitrol van nieuwe programma’s voor sociale cohesie; is ingenomen met proefprojecten met betrekking tot een basisinkomen in de kustgebieden van de EU met het laagste bbp per inwoner, onder meer in de ultraperifere gebieden; 110. verzoekt de Commissie en de lidstaten om vooral onder de jongere generaties het publieke bewustzijn te vergroten omtrent het belang van visserijactiviteiten en de loopbaanmogelijkheden in de visserijsector, onder meer via scholen en arbeidsbemiddelingsbureaus; vraagt dat hierbij ook nadruk wordt gelegd op de bijdrage van vissers aan de voedselvoorziening in Europa, aan de bescherming en instandhouding van oceanen en het leven in de zee, en aan de vormgeving van de cultuur en manier van leven in kustgemeenschappen, zodat het vooroordeel wordt weggenomen dat vissers jagers zijn die alleen maar geïnteresseerd zijn in het exploiteren van natuurlijke hulpbronnen en geen oog hebben voor de toekomst; 111. wijst erop dat Europese vissers aan normen voldoen die tot de strengste ter wereld behoren wat betreft veiligheid, werkomgeving, jobkwalificaties, de bescherming van het milieu en de biodiversiteit, en het verkleinen van hun ecologische voetafdruk; wijst er eveneens op dat zij hebben bewezen dat deze kwesties hun na aan het hart liggen door bij te dragen tot de ontwikkeling van nieuwe controletechnieken en door zich voortdurend aan te passen aan nieuwe en strenge regelgeving; en merkt tot slot op dat het Europese beleid weliswaar nog altijd wordt verbeterd, maar dat het GVB al decennia lang rekening houdt met de noodzaak van een wetenschapsgebaseerd beheer van soorten; 112. spoort de Commissie ertoe aan om, in samenwerking met de lidstaten en hun kustgebieden, een goede strategie voor het promoten van Europese vis uit te werken, vergezeld van passende financiële steun, ook voor soorten met een lagere handelswaarde en waar minder vraag naar is, teneinde de waarde daarvan te vergroten en tegelijkertijd te voorkomen dat er te veel wordt gevist op soorten die een hogere waarde hebben en derhalve meer kans lopen te worden overbevist; 113. benadrukt het belang van meer investeringen in onderzoek, modernisering en innovatie ten behoeve van jonge vissers en kustgemeenschappen; 114. beklemtoont dat het koolstofvrij maken van de visserijvloot, die momenteel voor 100 % afhankelijk is van fossiele brandstoffen, moet worden bevorderd en ondersteund, om ervoor te zorgen dat de visserijsector doeltreffend kan bijdragen aan de Europese Green Deal en om de toegang van jongere generaties tot de visserijsector met innovatieve initiatieven te ondersteunen; 115. erkent vissers als leveranciers van voedingsmiddelen en als essentiële werkkrachten die zelfs tijdens rampzalige gebeurtenissen zoals de COVID-19-pandemie in uitdagende omstandigheden de dagelijkse aanvoer hebben gegarandeerd; wijst op de aanzienlijke economische en sociale impact van de COVID-19-pandemie en op de noodzaak voor de lidstaten om voldoende EU-middelen toe te wijzen ter ondersteuning van het behoud en de creatie van banen in de visserijsector en de blauwe economie; 116. vestigt de aandacht op de gevolgen van de terugtrekking van het VK uit de EU voor de visserijsector, met name in de kustgebieden van de getroffen vissersvloten; wijst erop dat dit effect niet alleen van invloed zal zijn op de visserijvaartuigen en hun vissers, maar op hele gemeenschappen en op de werkgelegenheid in deze gebieden; 117. is van mening dat bij generatievernieuwing rekening moet worden gehouden met de doelstellingen van de Europese Green Deal en de behoefte om ook in de blauwe economie een digitale transitie te bewerkstelligen; is daarom van mening dat niet alleen jonge mensen moeten worden aangetrokken voor de visserij, maar dat er ook voor moet worden gezorgd dat zij naar behoren worden geïnformeerd en opgeleid, en dat hun aantrekkelijke loopbaanperspectieven worden geboden, alsmede de kans om hun persoonlijke situatie te verbeteren – vooral door de verbetering en duurzaamheid van hun inkomen – en bij te dragen aan de cohesie van hun lokale gemeenschappen, met name in de meest afgelegen kustgebieden en de gebieden waar het minste werk is, zodat zij kunnen bijdragen aan economische, sociale en ecologische veranderingen in deze gebieden; is daarnaast van mening dat de rol van vrouwen in de sector moet worden vergroot door middel van betere mogelijkheden qua mobiliteit en werkgelegenheid in de hele EU, zonder moeilijkheden of beperkingen met betrekking tot de erkenning van hun vaardigheden en opleiding; is van mening dat generatievernieuwing niet mag leiden tot een botsing tussen generaties en vissers van alle leeftijden moet omvatten, zodat er voor een evenwichtige ecologische en digitale transitie wordt gezorgd waarbij geen van generatie op generatie overgedragen ervaring verloren gaat; 118. wijst erop dat de volgende generatie Europese vissers niet alleen de sector van de EU in de toekomst concurrerender zal maken, maar ook een rol zal spelen bij het veiligstellen van de voedselvoorziening in Europa in de komende jaren; 119. dringt er bij de Commissie op aan om in haar volgende verslag over de toepassing van het GVB aandacht te besteden aan de in deze resolutie omschreven aspecten en eisen; 120. concludeert dat deze resolutie ons een unieke kans biedt om de waarde van het toekomstige gezicht van de Europese visserijsector, die van strategisch belang is, te benadrukken en om Europa te tonen welke weg het moet volgen: meer jonge vissers, betere visserij en betere praktijken; o o o 121. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, het Europees Economisch en Sociaal Comité en het Comité van de Regio’s, alsmede aan de regeringen en de parlementen van de lidstaten. Het Europees Parlement, – gezien de artikelen 13 en 114 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien Richtlijn 2010/63/EU van het Europees Parlement en de Raad van 22 september 2010 betreffende de bescherming van dieren die voor wetenschappelijke doeleinden worden gebruikt (1) , – gezien Verordening (EG) nr. 1907/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 18 december 2006 inzake de registratie en beoordeling van en de autorisatie en beperkingen ten aanzien van chemische stoffen (Reach), tot oprichting van een Europees Agentschap voor chemische stoffen (de “Reach-verordening”) (2) , – gezien Verordening (EG) nr. 1107/2009 van het Europees Parlement en de Raad van 21 oktober 2009 betreffende het op de markt brengen van gewasbeschermingsmiddelen en tot intrekking van de Richtlijnen 79/117/EEG en 91/414/EEG van de Raad (3) , – gezien Verordening (EU) nr. 528/2012 van het Europees Parlement en de Raad van 22 mei 2012 betreffende het op de markt aanbieden en het gebruik van biociden (4) , – gezien Verordening (EG) nr. 1223/2009 van het Europees Parlement en de Raad van 30 november 2009 betreffende cosmetische producten (5) , – gezien zijn resolutie van 3 mei 2018 over een algemeen verbod op dierproeven voor cosmetica (6) , – gezien de conclusies van de Raad van 15 maart 2021, getiteld “EU-strategie voor duurzame chemische stoffen: tijd voor resultaten” (6941/21), – gezien het verslag van de Commissie van 5 februari 2020 “Verslag uit 2019 inzake de statistische gegevens over het gebruik van dieren voor wetenschappelijke doeleinden in de lidstaten van de Europese Unie tijdens de jaren 2015-2017 ( COM(2020)0016 ), – gezien de mededeling van de Commissie van 30 september 2020 over een nieuwe Europese Onderzoeksruimte (EOR) voor onderzoek en innovatie ( COM(2020)0628 ), – gezien de mededeling van de Commissie van 25 november 2020 over een farmaceutische strategie voor Europa ( COM(2020)0761 ), – gezien de mededeling van de Commissie van 11 december 2019, getiteld “De Europese Green Deal”( COM(2019)0640 ), – gezien de mededeling van de Commissie van 27 mei 2020, getiteld “Het moment van Europa: herstel en voorbereiding voor de volgende generatie” ( COM(2020)0456 ), – gezien zijn resolutie van 10 juli 2020 over de strategie voor duurzaam gebruik van chemische stoffen (7) , – gezien Speciale Eurobarometer nr. 340 over wetenschap en technologie, – gezien het tweede tussentijdse verslag inzake de onlineraadpleging over de toekomst van Europa, en de belangrijkste conclusies van de burgerdialogen en burgerraadplegingen, – gezien de mededeling van de Commissie van 3 juni 2015 over het Europees burgerinitiatief “Stop Vivisectie” (C(2015)3773), – gezien artikel 132, leden 2 en 4, van zijn Reglement, A. overwegende dat in Richtlijn 2010/63/EU betreffende de bescherming van dieren die voor wetenschappelijke doeleinden worden gebruikt, het einddoel is vastgesteld om “de tests op levende dieren [...] volledig door andere procedures te vervangen zodra dit wetenschappelijk mogelijk zal blijken”, en overwegende dat erin wordt onderstreept dat het gebruik van dieren voor dergelijke doeleinden alleen mag worden overwogen als een alternatief voor dierproeven niet voorhanden is; overwegende dat het totale aantal dieren dat sinds de inwerkingtreding van deze richtlijn voor wetenschappelijke doeleinden is gebruikt, volgens de meest recente gegevens van 2018 echter nauwelijks is gedaald; B. overwegende dat in de richtlijn staat dat voor transparantie moet worden gezorgd wat het gebruik van dieren voor wetenschappelijke doeleinden betreft en dat de richtlijn geldt voor het gebruik van dieren in alle disciplines, uiteenlopend van fundamenteel onderzoek tot toegepaste wetenschap, de ontwikkeling van geneesmiddelen en het testen van de veiligheid van chemische stoffen; overwegende dat er nog steeds sprake is van een gebrek aan transparantie; overwegende dat alle lidstaten de richtlijn in nationale wetgeving hebben omgezet, en overwegende dat alle sectorspecifieke wetten, zoals die betreffende geneesmiddelen, levensmiddelen en chemische stoffen, in overeenstemming moeten zijn met de doelstellingen van de richtlijn, hetgeen betekent dat het gebruik van levende dieren alleen is toegestaan indien er geen passende alternatieven voorhanden zijn; overwegende dat die overeenstemming noodzakelijk is om momenteel de gezondheid van mens en dier en het milieu te beschermen; C. overwegende dat eerdere dierproeven hebben bijgedragen tot vooruitgang in de ontwikkeling van behandelingen voor de menselijke gezondheid, alsook medische hulpmiddelen, verdovingsmiddelen en veilige vaccins, waaronder COVID-19-vaccins, en ook een rol hebben gespeeld in de diergezondheid; D. overwegende dat er in 2017 9,58 miljoen meldingen zijn gemaakt van het gebruik van dieren voor wetenschappelijke doeleinden; overwegende dat het voornaamste doel onderzoek was (69 %), gevolgd door gebruik op grond van regelgeving (23 %) en routineproductie (5 %); overwegende dat de meeste op grond van regelgeving uitgevoerde proeven betrekking hadden op geneesmiddelen voor mensen (61 %), gevolgd door geneesmiddelen voor diergeneeskundig gebruik (15 %) en industriële chemische stoffen (11 %) (8) ; overwegende dat in sommige delen van de EU voor deze proeven niet-menselijke primaten zijn gebruikt en dat er elk jaar veel andere diersoorten voor wetenschappelijke doeleinden zijn gebruikt; overwegende dat in een enkel jaar tot 12 miljoen (9) dieren worden gefokt en gedood met het oog op dierproeven, zonder daadwerkelijk te worden gebruikt voor proeven; E. overwegende dat het instrumentarium van niet-dierlijke testmodellen groter wordt en het potentieel aantoont om ons begrip van ziekten te vergroten en de ontdekking van doeltreffende behandelingen te versnellen; overwegende dat dit instrumentarium bijvoorbeeld nieuwe orgaanchiptechnologie, geavanceerde computersimulaties, 3D-culturen van menselijke cellen voor het testen van geneesmiddelen en andere moderne modellen en technologieën omvat; F. overwegende dat het Gemeenschappelijk Centrum voor Onderzoek (JRC) van de Commissie een reeks verslagen heeft opgesteld waarin geavanceerde dierproefvrije modellen op zeven ziektegebieden worden opgesomd en beschreven om de ontwikkeling van deze technologieën te versnellen; overwegende dat de onderzoeks-, innovatie- en onderwijsinitiatieven van de EU echter volledig moeten worden afgestemd op de prioriteiten die in deze evaluaties zijn vastgesteld; G. overwegende dat de formele aanmoediging van diervrije methoden weliswaar uniek is voor de EU, maar dat er bureaucratische belemmeringen zijn voor de aanvaarding ervan, het gebruik ervan niet naar behoren wordt afgedwongen, en de financiering voor de ontwikkeling ervan ontoereikend blijft; H. overwegende dat de Europese burgers consequent hun steun hebben uitgesproken voor de stopzetting van het gebruik van dieren voor wetenschappelijke doeleinden; I. overwegende dat binnen de Commissie de directoraten-generaal Milieu, Gezondheid en Voedselveiligheid, Interne Markt, Industrie, Ondernemerschap en Midden- en Kleinbedrijf, Onderzoek en Innovatie, en het JRC allemaal verantwoordelijk zijn voor verschillende aspecten van dieronderzoek en dierproeven, en overwegende dat er geen formeel coördinatiemechanisme bestaat dat voor een actieve, coherente en op synergie stoelende aanpak zorgt gericht op de volledige vervanging van dieren; J. overwegende dat de Europese Autoriteit voor voedselveiligheid (EFSA) en het Europees Geneesmiddelenbureau (EMA) strategieën hebben ontwikkeld om dierproeven actief te verminderen en te vervangen, maar dat het Europees Agentschap voor chemische stoffen (ECHA) nog steeds een reductie- en vervangingsstrategie moet invoeren en heeft verklaard dat onmiddellijke gerichte investeringen nodig zijn om doeltreffende voorspellende toxicologische methoden zonder dieren te ontwikkelen en de regelgevingsdoelstellingen rechtstreeks te ondersteunen; K. overwegende dat het baanbrekende verbod op dierproeven voor cosmetica een positief effect heeft gehad op het dierenwelzijn in de EU en dat hiermee met succes is aangetoond dat de geleidelijke afschaffing van dierproeven mogelijk is zonder de ontwikkeling van de cosmeticasector op het spel te zetten; overwegende dat er echter nog steeds regelgevingsvoorschriften zijn om dierproeven te blijven uitvoeren om na te gaan welke gevolgen uitsluitend in cosmetica gebruikte chemische ingrediënten hebben voor werknemers die daarmee omgaan, en voor het milieu; overwegende dat de vaststelling van duidelijke termijnen voor de geleidelijke afschaffing van dergelijke proeven in de EU de innovatie in EU-bedrijven heeft aangewakkerd en overheidssteun heeft gekregen; L. overwegende dat de vervanging van dierproeven door geavanceerde diervrije methoden noodzakelijk zal zijn voor het verwezenlijken van de ambitieuze gezondheids- en milieudoelen die de Commissie uiteen heeft gezet in het herstelplan NextGenerationEU en de Europese Green Deal, en dat gevalideerde diervrije alternatieven voorrang moeten krijgen als die reeds beschikbaar zijn; M. overwegende dat sommige lidstaten nationale uitvoeringsmaatregelen hebben aangenomen die een hoog niveau van bescherming waarborgen voor dieren die voor wetenschappelijke doeleinden worden gebruikt, terwijl andere lidstaten slechts de minimumeisen van Richtlijn 2010/63/EU toepassen; 1. verzoekt de Commissie de coördinatie te verbeteren met het oog op de verwezenlijking van de doelstelling van Richtlijn 2010/63/EU door een interdepartementale taskforce op hoog niveau op te richten, waarbij alle belangrijke directoraten-generaal en agentschappen worden betrokken, om met de lidstaten en relevante belanghebbenden samen te werken aan de opstelling van een actieplan voor de hele EU, teneinde de actieve uitfasering te stimuleren door proeven met levende dieren voor wetenschappelijke en regelgevingsdoeleinden zo snel als wetenschappelijk mogelijk te verminderen, te verfijnen en te vervangen, zonder het niveau van bescherming van de menselijke gezondheid en het milieu te verlagen, en tegelijkertijd de ontwikkeling van alternatieve diervrije methoden, technologieën en instrumenten die voor verandering nodig zijn, te versnellen; onderstreept dat een duidelijk en ambitieus tijdschema en een lijst met mijlpalen moeten worden opgesteld om voortgang te stimuleren; 2. stipt aan dat het gebruik van dierlijk onderzoek in het verleden in aanzienlijke mate heeft bijgedragen tot vooruitgang bij de behandeling van vele menselijke aandoeningen en een rol heeft gespeeld in de diergezondheid, en benadrukt dat het uitfaseren van het gebruik van dieren voor wetenschappelijke doeleinden wel het uiteindelijke doel is, maar dat nog niet op alle gebieden van wetenschappelijk onderzoek diervrije methoden beschikbaar zijn; onderstreept tevens dat dierproeven in bepaalde gevallen nog steeds noodzakelijk zijn om wetenschappelijk inzicht te krijgen in de lange zoektocht naar een doeltreffend middel tegen bepaalde ziekten omdat er momenteel geen diervrije methoden beschikbaar zijn; wijst erop dat het Gemeenschappelijk Centrum voor Onderzoek heeft aangegeven dat een sterke afhankelijkheid van dierproeven op bepaalde gebieden van onderzoek naar ziekten (10) de vooruitgang kan belemmeren, omdat diermodellen in die gevallen tekortschieten als het gaat om het in kaart brengen van belangrijke aspecten van menselijke ziekten, en is van mening dat een overschakeling op alternatieve modellen wellicht doorbraken zou kunnen opleveren; erkent voorts dat proeven die op dieren worden uitgevoerd omdat er geen diervrije methoden voorhanden zijn, alleen mogen plaatsvinden in optimale omstandigheden waarbij pijn, stress en leed tot een minimum worden beperkt en het welzijn van de betrokken dieren wordt beschermd; 3. onderstreept dat het actieplan ambitieuze en haalbare doelstellingen, reductiedoelstellingen en tijdschema’s moet bevatten die in het kader van de overkoepelende reductie- en vervangingsdoelstelling moeten worden vastgesteld om verandering te stimuleren, met concrete en gecoördineerde acties in combinatie met indicatoren, zoals toegepast op andere beleidsterreinen van de EU, en dat het de statistische EU-databank ALURES als referentiepunt moet gebruiken, wat moet leiden tot een absolute en aanhoudende vermindering van het aantal dieren dat in de hele EU voor wetenschappelijke doeleinden wordt gebruikt; 4. beklemtoont dat het plan onder meer voorstellen moet bevatten voor een betere tenuitvoerlegging en handhaving van bestaande initiatieven, met inbegrip van een goed functionerend controlesysteem; 5. benadrukt dat de Europese Onderzoeksruimte moet worden verdiept en dat in het plan moet worden voortgebouwd op onderzoek dat tot dusver in de EU is verricht, en mechanismen moeten worden opgenomen voor de preferentiële financiering van diervrije methoden in alle onderzoeks- en innovatie-initiatieven van de EU, aangezien dergelijke alternatieve methoden extra kosten en investeringsbehoeften met zich meebrengen; wijst daarom op de behoefte aan meer en gerichte financiering in het kader van Horizon Europa voor geavanceerde modellen zonder dieren; verzoekt de Commissie, de Raad en de lidstaten om voldoende middellange- en langetermijnfinanciering beschikbaar te stellen voor de snelle ontwikkeling, validering en invoering van alternatieve testmethoden, ter vervanging van dierproefmethoden, met name voor belangrijke toxicologische eindpunten; verzoekt de Commissie haar toezegging inzake de groepering van stoffen en de aanwending van algemene risicobeoordelingen volledig na te komen als belangrijke middelen om de menselijke gezondheid beter te beschermen en dierproeven terug te dringen; 6. verzoekt de Commissie reductiestreefcijfers vast te stellen in overleg met de relevante agentschappen, met name het ECHA en de EFSA, door middel van een proactievere tenuitvoerlegging van de huidige regelgeving inzake de veiligheid van chemische stoffen en andere producten, en de reductiedoelstellingen te ondersteunen door gebruik te maken van een volledig verbonden en interoperabele EU-databank voor chemische veiligheid; herinnert eraan dat overeenkomstig artikel 13 van de Reach-verordening de voorschriften inzake de testmethoden moeten worden geactualiseerd zodra dierproefvrije methoden beschikbaar worden; 7. benadrukt dat de particuliere sector actief bij het plan kan worden betrokken, met name bedrijven die op diervrije modellen willen overschakelen, alsook startups die deze modellen ontwikkelen en perfectioneren, in de vorm van participatie in collaboratieve benaderingen van de geleidelijke afschaffing van dierproeven; meent dat overheidsorganen een coördinerende rol op zich moeten nemen en een positieve en constructieve dialoog moeten aangaan met de sector, zodat bottom-upoplossingen mogelijk worden; pleit voor een beter gecoördineerde en sectoroverschrijdende aanpak voor de gehele EU in alle lidstaten en EU-agentschappen, onder meer via het sectoroverschrijdende “European Partnership for Alternative Approaches to Animal Testing”; Onderwijs en opleiding 8. dringt er bij de Commissie op aan met de lidstaten samen te werken om prioriteit te geven aan acties om wetenschappers, onderzoekers en technici bekend te maken met en op te leiden en bij te scholen in het gebruik van geavanceerde dierproefvrije modellen en de uitwisseling van goede praktijken, en het bewustzijn omtrent gevalideerde, dierproefvrije modellen te verbeteren onder deskundigen in veiligheidsbeoordeling en onder degenen die betrokken zijn bij de beoordeling van projectvoorstellen en de toewijzing van financiële middelen; 9. benadrukt dat er veel aandacht moet worden besteed aan opleiding en onderwijs, om ervoor te zorgen dat in laboratoria en bij de bevoegde instanties zo veel mogelijk kennis aanwezig is over alternatieve methoden en processen; 10. wijst erop dat academische instellingen een cruciale rol moeten spelen bij de bevordering van alternatieven voor dierproeven binnen wetenschappelijke disciplines en bij het verspreiden van nieuwe kennis en werkmethoden die wel beschikbaar zijn, maar nog niet altijd op grote schaal worden gebruikt; 11. benadrukt dat het belangrijk is dat er in internationaal verband gewerkt wordt aan een snellere validatie en erkenning van alternatieve methoden, dat er gezorgd wordt voor de overdracht van kennis, en dat derde landen waar wetenschappers onvoldoende op de hoogte zijn van alternatieve methoden en waar de testfaciliteiten niet over de nodige onderzoeksinfrastructuur beschikken, financiële ondersteuning krijgen; o o o 12. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Het Europees Parlement, – gezien artikel 2 en artikel 3, lid 3, van het Verdrag betreffende de Europese Unie, – gezien de artikelen 8, 10 en 19, artikel 83, lid 1, en artikel 225 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, en met name de artikelen 1 tot en met 4, de artikelen 6 tot en met 8, de artikelen 10 tot en met 12, artikel 21, de artikelen 23 tot en met 26, en de artikelen 47 en 49, – gezien de monitoringverslagen per land van de Groep van deskundigen inzake actie tegen geweld tegen vrouwen en huiselijk geweld, – gezien de mededeling van de Commissie van 5 maart 2020, getiteld “Een Unie van gelijkheid: strategie voor gendergelijkheid 2020-2025”, – gezien de mededeling van de Commissie van 24 juni 2020, getiteld “EU-strategie inzake de rechten van slachtoffers (2020-2025)”, – gezien de mededeling van de Commissie van 12 november 2020, getiteld “Een Unie van gelijkheid: strategie voor gelijkheid van lhbtiq’ers 2020-2025”, – gezien de gezamenlijke mededeling van de Commissie en de hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid van 25 november 2020, getiteld “EU-genderactieplan (GAP) III – Een ambitieuze agenda inzake gendergelijkheid en de empowerment van vrouwen in het externe optreden van de EU”, – gezien de mededeling van de Commissie van 24 maart 2021, getiteld “EU-strategie voor de rechten van het kind”, – gezien de mededeling van de Commissie van 14 april 2021 over de EU-strategie voor de bestrijding van mensenhandel 2021-2025, – gezien Richtlijn 2011/36/EU van het Europees Parlement en de Raad van 5 april 2011 inzake de voorkoming en bestrijding van mensenhandel en de bescherming van slachtoffers daarvan, en ter vervanging van Kaderbesluit 2002/629/JBZ van de Raad (1) , – gezien Richtlijn 2011/99/EU van het Europees Parlement en de Raad van 13 december 2011 betreffende het Europees beschermingsbevel (2) , – gezien Richtlijn 2012/29/EU van het Europees Parlement en de Raad van 25 oktober 2012 tot vaststelling van minimumnormen voor de rechten, de ondersteuning en de bescherming van slachtoffers van strafbare feiten, en ter vervanging van Kaderbesluit 2001/220/JBZ van de Raad (3) , – gezien duurzameontwikkelingsdoelstelling nr. 5 van de Verenigde Naties inzake gendergelijkheid, – gezien algemene aanbeveling nr. 33 van het Comité voor de uitbanning van discriminatie van vrouwen d.d. 3 augustus 2015 inzake de toegang van vrouwen tot de rechter, – gezien algemene aanbeveling nr. 35 ter actualisering van algemene aanbeveling nr. 19 van het Comité voor de uitbanning van discriminatie van vrouwen d.d. 14 juli 2017 inzake gendergerelateerd geweld tegen vrouwen, – gezien de enquête van het Bureau van de Europese Unie voor de grondrechten van 2014, getiteld “Geweld tegen vrouwen: een Europese enquête”, – gezien het verslag van het Bureau van de Europese Unie voor de grondrechten van 2021, getiteld “Criminaliteit, veiligheid en de rechten van slachtoffers”, – gezien het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden, – gezien het Verdrag van de Raad van Europa inzake het voorkomen en bestrijden van geweld tegen vrouwen en huiselijk geweld, – gezien de verklaring en het actieprogramma van Peking, die op 15 september 1995 tijdens de vierde wereldvrouwenconferentie werden aangenomen, en de latere slotdocumenten van de bijzondere zittingen van de Verenigde Naties Peking +5 (2000), Peking +10 (2005), Peking +15 (2010) en Peking +20 (2015), – gezien de woordenlijst van het Europees Instituut voor gendergelijkheid, – gezien de gezamenlijke conclusies van de vijfenzestigste zitting van de Commissie van de Verenigde Naties voor de Status van de Vrouw, die plaatsvond van 15 t/m 26 maart 2021, – gezien de bepalingen van de rechtsinstrumenten van de Verenigde Naties op het gebied van de mensenrechten, met name die betreffende vrouwenrechten, en van andere instrumenten van de Verenigde Naties inzake geweld tegen vrouwen, zoals de Verklaring van de Verenigde Naties inzake de uitbanning van geweld tegen vrouwen van 20 december 1993, – gezien zijn resolutie van 5 april 2011 over de prioriteiten en het ontwerp van een nieuw beleidskader van de EU voor de bestrijding van geweld tegen vrouwen (4) , – gezien zijn resolutie van 25 februari 2014 met aanbevelingen aan de Commissie inzake het bestrijden van geweld tegen vrouwen (5) , – gezien zijn resolutie van 12 september 2017 over het voorstel voor een besluit van de Raad over de sluiting, door de Europese Unie, van het Verdrag van de Raad van Europa inzake het voorkomen en bestrijden van geweld tegen vrouwen en huiselijk geweld (6) , – gezien zijn resolutie van 13 februari 2019 over verslechteringen op het gebied van de rechten van de vrouw en gendergelijkheid in de EU (7) , – gezien zijn resolutie van 28 november 2019 over de toetreding van de EU tot het Verdrag van Istanbul en andere maatregelen ter bestrijding van gendergerelateerd geweld (8) , – gezien zijn resolutie van 26 november 2020 over de feitelijke nietigverklaring van het recht op abortus in Polen (9) , – gezien zijn resolutie van 21 januari 2021 over het genderperspectief in de COVID-19-crisis en de periode na de crisis (10) , – gezien zijn resolutie van 21 januari 2021 over de EU-strategie inzake gendergelijkheid (11) , – gezien zijn resolutie van 10 februari 2021 over de uitvoering van Richtlijn 2011/36/EU inzake de voorkoming en bestrijding van mensenhandel en de bescherming van slachtoffers daarvan (12) , – gezien zijn resolutie van 11 februari 2021 over de uitdagingen met betrekking tot vrouwenrechten in Europa: meer dan 25 jaar na de verklaring en het actieprogramma van Peking (13) , – gezien de conclusies van de Raad over vrouwen, vrede en veiligheid, gepubliceerd op 10 december 2018, – gezien de nota van de VN “COVID-19 and Ending Violence Against Women and Girls’, gepubliceerd in 2020 (14) , – gezien de conclusie van de advocaat-generaal van het Hof van Justitie van de Europese Unie van 11 maart 2021 over het Verdrag van de Raad van Europa inzake het voorkomen en bestrijden van geweld tegen vrouwen en huiselijk geweld, waarmee de advocaat-generaal beoogt de rechtsonzekerheid te verminderen en duidelijkheid te scheppen omtrent de vraag of en hoe de Unie dit verdrag kan sluiten en bekrachtigen (15) , – gezien de artikelen 47 en 54 van zijn Reglement, – gezien de gezamenlijke beraadslagingen van de Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken en de Commissie vrouwenrechten en gendergelijkheid overeenkomstig artikel 58 van het Reglement, – gezien het verslag van de Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken en de Commissie vrouwenrechten en gendergelijkheid ( A9-0249/2021 ), A. overwegende dat gelijkheid van vrouwen en mannen als kernwaarde van de Unie verankerd is in artikel 2 van het Verdrag betreffende de Europese Unie (VEU) en erkend wordt in artikel 23 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie (het “Handvest”); overwegende dat het recht op gelijke behandeling en non-discriminatie een grondrecht is dat verankerd is in de Verdragen en het Handvest; overwegende dat daadwerkelijke gelijkheid van vrouwen en mannen alleen kan worden bereikt als een eind wordt gemaakt aan geweld van mannen tegen vrouwen en meisjes; B. overwegende dat de Unie er overeenkomstig artikel 8 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU) bij elk optreden naar moet streven de ongelijkheden tussen mannen en vrouwen op te heffen en de gelijkheid van mannen en vrouwen te bevorderen; C. overwegende dat gendergerelateerd geweld, zowel online als offline, en het gebrek aan toegang tot adequate bescherming daartegen de ernstigste vormen van gendergerelateerde discriminatie zijn en een schending vormen van de grondrechten, zoals verankerd in het Handvest, waaronder het recht op menselijke waardigheid, het recht op leven, het recht op lichamelijke en geestelijke integriteit, het verbod van folteringen en onmenselijke of vernederende behandelingen of bestraffingen, het verbod van slavernij en dwangarbeid, het recht op vrijheid en veiligheid en het recht op eerbiediging van het privéleven en het familie- en gezinsleven; D. overwegende dat de Raad, overeenkomstig artikel 83, lid 1, derde alinea, VWEU, afhankelijk van de ontwikkelingen in de criminaliteit bij besluit kan vaststellen welke andere vormen van criminaliteit aangemerkt worden als bijzonder zware criminaliteit met een grensoverschrijdende dimensie die voortvloeit uit de aard of de gevolgen van deze strafbare feiten of uit een bijzondere noodzaak om deze op gemeenschappelijke basis te bestrijden; E. overwegende dat de Raad bij de vaststelling van een dergelijk besluit overeenkomstig artikel 83, lid 1, derde alinea, VWEU met eenparigheid van stemmen besluit, na goedkeuring door het Europees Parlement; F. overwegende dat het Europees Instituut voor gendergelijkheid (EIGE) en het Verdrag van de Raad van Europa inzake het voorkomen en bestrijden van geweld tegen vrouwen en huiselijk geweld (het “Verdrag van Istanbul”) gendergerelateerd geweld tegen vrouwen definiëren als geweld gericht tegen een vrouw omdat ze een vrouw is of geweld dat vrouwen buitenproportioneel treft; overwegende dat onder “geweld tegen vrouwen” wordt verstaan alle vormen van gendergerelateerd geweld die leiden of waarschijnlijk zullen leiden tot fysiek, seksueel of psychologisch letsel of leed dan wel tot economische schade voor vrouwen, met inbegrip van bedreiging met dit soort geweld, dwang of willekeurige vrijheidsberoving, ongeacht of dit in het openbaar of in de privésfeer geschiedt; G. overwegende dat ook lhbtiq+-personen het slachtoffer van gendergerelateerd geweld zijn vanwege hun gender, genderidentiteit, genderexpressie of geslachtskenmerken; H. overwegende dat gendergerelateerd geweld tegen lhbtiq+-personen onder meer kan voorkomen in de vorm van fysiek geweld, psychologisch geweld, gedwongen huwelijken, seksueel geweld (waaronder “corrigerende” verkrachting en seksuele intimidatie), genitale verminking bij vrouwen of intersekse personen, gedwongen sterilisatie van transseksuele of intersekse personen, “eerwraak”, conversietherapie, haatzaaiende uitlatingen (zowel online als offline), pesten en intimidatie, sociaaleconomische achterstelling en geweld binnen het gezin en/of huishouden; I. overwegende dat gender in het Verdrag van Istanbul wordt gedefinieerd als “de maatschappelijk bepaalde rollen, gedragingen, activiteiten en eigenschappen die in een maatschappij passend worden geacht voor vrouwen en mannen”, en dat er in dit verdrag aan wordt herinnerd dat veel vormen van geweld tegen vrouwen hun oorsprong vinden in de ongelijke machtsverhoudingen tussen vrouwen en mannen; J. overwegende dat de zinsnede “in al hun verscheidenheid” in deze resolutie het standpunt weerspiegelt dat vrouwen, mannen en niet-binaire personen tot heterogene categorieën behoren, onder meer wat betreft hun ras, huidskleur, etnische of sociale afkomst, taal, godsdienst of overtuiging, politieke of andere denkbeelden, het behoren tot een nationale minderheid, eigendom, geboorte, handicap, leeftijd, seksuele gerichtheid, genderidentiteit, genderexpressie of geslachtskenmerken, gezondheidstoestand, burgerlijke staat of het hebben van de migranten- of vluchtelingenstatus; overwegende dat met deze zinsnede het voornemen om ervoor te zorgen dat niemand achterblijft en om een gendergelijk Europa voor iedereen te realiseren kracht bijgezet wordt; overwegende dat er zonder een intersectorale aanpak geen daadwerkelijke vooruitgang op het gebied van gendergelijkheid kan worden geboekt; K. overwegende dat gendergerelateerd geweld zijn oorsprong vindt in genderstereotypen, heteropatriarchale structuren, ongelijke machtsverhoudingen en structurele en institutionele ongelijkheden; overwegende dat gendergerelateerd geweld gevolgen heeft voor alle geledingen van de samenleving; L. overwegende dat gendergerelateerd geweld gericht is tegen vrouwen en meisjes in al hun diversiteit en tegen lhbtiq+-personen, en wordt ingegeven door de wens om personen die de maatschappelijke normen op het gebied van genderhiërarchie, genderexpressie en binaire gendersystemen overschrijden, te straffen; overwegende dat gendergerelateerd geweld bedoeld is om genderongelijkheden te creëren, af te dwingen of voort te zetten en om gendernormen en -stereotypen te versterken; M. overwegende dat het EIGE “feminicide” definieert als het doden van vrouwen en meisjes vanwege hun geslacht; overwegende dat feminicide in verschillende vormen kan voorkomen, waaronder de uitoefening van geweld tegen vrouwen door hun eigen partner, resulterend in de dood, het vermoorden van vrouwen en meisjes vanwege hun gender, seksuele gerichtheid, genderidentiteit, genderexpressie of geslachtskenmerken, het overlijden van vrouwen of intersekse personen na genitale verminking, alsook “eermoorden”; overwegende dat feminicide de meest verregaande vorm van geweld tegen vrouwen is en in het brede spectrum van geweld de ultieme gewelddaad vormt; overwegende dat veel vormen van feminicide buiten de officiële statistieken blijven en dus onzichtbaar blijven; N. overwegende dat blootstelling aan partnergeweld, ongeacht of het gaat om fysiek, seksueel of psychologisch geweld, ernstige gevolgen heeft voor kinderen en ertoe kan leiden dat ook toekomstige generaties het slachtoffer worden van misbruik, aangezien kinderen die getuige zijn van partnergeweld tegen hun moeder of een van hun ouders meer kans hebben om in hun latere leven het slachtoffer van dergelijk geweld te worden of zelf dader te worden; overwegende dat wetgeving die ertoe strekt de waardigheid van het kind te beschermen en waarin het kind in dergelijke situaties als slachtoffer wordt erkend, een essentiële rol speelt bij de bescherming van vrouwen en kinderen die slachtoffer zijn; overwegende dat de opzet van de voogdijwetgeving zodanig moet zijn dat plegers van partnergeweld geen gezagsrecht hebben over kinderen; O. overwegende dat gendergerelateerd geweld vele soorten geweld omvat, waaronder partnergeweld en huiselijk geweld; overwegende dat het EIGE, net als het Verdrag van Istanbul, huiselijk geweld definieert als “alle vormen van fysiek, seksueel, psychologisch of economisch geweld dat plaatsvindt binnen het gezin of het huishouden of tussen voormalige of huidige echtgenoten of partners, ongeacht of de dader in dezelfde woning als het slachtoffer verblijft of heeft verbleven; P. overwegende dat online gendergerelateerd geweld en online seksuele intimidatie grensoverschrijdend van aard zijn; overwegende dat vrouwen en meisjes onevenredig vaak het slachtoffer zijn van geweld in de vorm van cybergeweld, waaronder online intimidatie, cyberpesten, cyberstalking, seksistische haatzaaiende uitlatingen, het vrijgeven van seksuele beelden zonder toestemming, doxing (het ongeoorloofd verkrijgen en openbaar maken van persoonsgegevens), identiteitsdiefstal of hacken; Q. overwegende dat geweld tegen vrouwen en meisjes een van de meest voorkomende schendingen van vrouwenrechten in Europa is; overwegende dat uit door de Unie uitgevoerde enquêtes blijkt dat een op de drie vrouwen in de Unie (d.w.z. 62 miljoen vrouwen) vanaf de leeftijd van 15 jaar te maken heeft gehad met fysiek en/of seksueel geweld en dat één op de twee vrouwen (55 %) te maken heeft gehad met seksuele intimidatie; overwegende dat volgens de Wereldgezondheidsorganisatie (WHO) wereldwijd bijna een derde (27 %) van de vrouwen tussen de 15 en 49 jaar die een relatie hebben gehad, aangeven dat zij te maken hebben gehad met enige vorm van fysiek en/of seksueel geweld van hun partner; overwegende dat volgens de WHO maar liefst 38 % van alle moorden op vrouwen in de wereld door de partner wordt gepleegd; R. overwegende dat er onvoldoende actuele, omvattende, vergelijkbare en uitgesplitste gegevens beschikbaar zijn m.b.t. de verschillende vormen van gendergerelateerd geweld in de Unie; overwegende dat het gebrek aan vergelijkbare gegevens onder meer het gevolg is van het feit dat er op het gebied van gendergerelateerd geweld uiteenlopende definities worden gehanteerd; overwegende dat omvattende en vergelijkbare uitgesplitste gegevens zeer belangrijk zijn om gendergerelateerd geweld en de oorzaken daarvan in kaart te brengen; overwegende dat het Bureau van de Europese Unie voor de grondrechten in 2014 voor het laatst een enquête over geweld tegen vrouwen heeft gepubliceerd en overwegende dat de meest recente cijfers niet beschikbaar zijn; S. overwegende dat gendergerelateerd geweld gepaard gaat met aanzienlijke kosten voor onze Europese samenlevingen, niet alleen omdat de economische output erdoor omlaag gaat, maar ook vanwege de kosten in verband met het verlenen van diensten, waaronder gezondheids-, juridische, maatschappelijke en gespecialiseerde diensten; overwegende dat de hoogste prijs echter wordt betaald door de slachtoffers van gendergerelateerd geweld, die moeten leven met de emotionele littekens van hun traumatische ervaringen; overwegende dat bij het optreden van de Unie op dit gebied het welzijn van de slachtoffers van gendergerelateerd geweld voorop moet staan; T. overwegende dat gendergerelateerd geweld, met name partnergeweld, waaronder fysiek en geestelijk geweld, het uitoefenen van dwang en online geweld, door de gevolgen van de COVID-19-crisis enorm is toegenomen; overwegende dat de Europese lidstaten van de Wereldgezondheidsorganisatie hebben aangegeven dat het aantal noodoproepen van vrouwen in verband met geweld door hun levenspartner met 60 % is gestegen; overwegende dat lockdownmaatregelen het voor slachtoffers van partnergeweld moeilijker hebben gemaakt om hulp te zoeken omdat zij vaak samenwonen met de persoon door wie zij misbruikt worden en slechts in beperkte mate toegang hebben tot ondersteunende diensten en omdat het tekort aan ondersteunende structuren en middelen een reeds bestaande “schaduwpandemie” nog verder heeft verergerd; U. overwegende dat onderwijs een centrale rol moet spelen bij het voorkomen van gendergerelateerd geweld, in het bijzonder door de negatieve maatschappelijke normen die aan dit fenomeen ten grondslag liggen ter discussie te stellen en jongeren te leren hoe zij dergelijke gedragingen kunnen herkennen, aanpakken en voorkomen; V. overwegende dat nog altijd niet van alle gevallen van gendergerelateerd geweld in de Unie aangifte wordt gedaan; overwegende dat twee derde van de slachtoffers van gendergerelateerd geweld geen aangifte doet bij de autoriteiten (16) ; W. overwegende dat secundaire victimisatie, ook wel bekend als revictimisatie, volgens het EIGE optreedt wanneer het leed of de schade van het slachtoffer verergert, niet als een direct gevolg van de strafbare handeling maar vanwege het optreden van de autoriteiten of andere personen ten aanzien van het slachtoffer; overwegende dat secundaire victimisatie volgens het EIGE bijvoorbeeld kan ontstaan bij herhaalde blootstelling van het slachtoffer aan de pleger van het geweld, herhaalde ondervraging over dezelfde feiten, ongepast taalgebruik of ongevoelige opmerkingen van de personen die met slachtoffers in aanraking komen; X. overwegende dat gendergerelateerd geweld in sommige gevallen wordt gepleegd door personen die in een machtspositie verkeren, tijdens een gedwongen verblijf in bijvoorbeeld een gevangenis, een instelling voor geestelijke gezondheidszorg, een detentiecentrum, een zorginstelling of een vluchtelingenkamp; overwegende dat situaties van overbevolking, een hoge mate van stress en een gebrek aan privacy ook tot gendergerelateerd geweld kunnen leiden; overwegende dat onderrapportage en revictimisatie kunnen worden aangepakt en dat een veiliger omgeving voor slachtoffers van gendergerelateerd geweld kan worden gecreëerd door ervoor te zorgen dat politieagenten getraind worden om zachte vaardigheden te ontwikkelen, zodat zij in staat zijn om vrouwen die het slachtoffer zijn van gendergerelateerd geweld een luisterend oor te bieden, te begrijpen en respectvol te behandelen; Y. overwegende dat het met het oog op het realiseren van een veiliger omgeving voor alle slachtoffers van gendergerelateerd geweld noodzakelijk is dat zij veilige en betaalbare toegang hebben tot een onafhankelijke rechter; overwegende dat het voor een doeltreffende aanpak van gendergerelateerd geweld noodzakelijk is dat er opleidingsprogramma’s worden opgezet voor de beroepsbeoefenaars op dit gebied (maatschappelijk werkers, zorgverleners, rechtshandhavers, het rechtssysteem enz.), zodat deze in staat zijn gendergerelateerd geweld te identificeren, aan te pakken en erop te reageren; Z. overwegende dat het percentage veroordelingen in verband met geweld tegen vrouwen, met name seksueel geweld zoals verkrachting en aanranding, in alle lidstaten onaanvaardbaar laag ligt, waaruit blijkt dat de aanpak van gendergerelateerd geweld door rechtshandhavingsautoriteiten systematisch tekortschiet, en overwegende dat dit op zijn beurt resulteert in een algemene cultuur van straffeloosheid, hetgeen een ernstige belemmering vormt voor gendergelijkheid en een doeltreffende bestrijding van gendergerelateerd geweld; AA. overwegende dat seksueel geweld deel uitmaakt van een breder spectrum van gendergerelateerde discriminatie en gendergerelateerd geweld, waarbij er sprake is van een nauwe verwevenheid met aanhoudende ongelijkheden en andere vormen van aantasting van de gendergelijkheid en de mensenrechten van vrouwen en meisjes; AB. overwegende dat het Verdrag van Istanbul het meest omvattende instrument ter bestrijding van bepaalde vormen van geweld van mannen tegen vrouwen en meisjes en huiselijk geweld in Europa is; overwegende dat het Verdrag van Istanbul voorziet in een omvattend kader van juridische en beleidsmaatregelen om deze vormen van geweld te voorkomen, slachtoffers te ondersteunen en daders te bestraffen; AC. overwegende dat de vooruitgang op het gebied van de bestrijding van geweld tegen vrouwen wordt belemmerd door desinformatiecampagnes die bedoeld zijn om gendergelijkheid te ondermijnen, waarvan bijvoorbeeld sprake was in verband met het Verdrag van Istanbul, waardoor in een aantal lidstaten het draagvlak voor maatregelen ter bestrijding van geweld tegen vrouwen is afgenomen en betreurenswaardige politieke besluiten zijn genomen; AD. overwegende dat het Verdrag van Istanbul door alle lidstaten is ondertekend en door 21 lidstaten is geratificeerd; overwegende dat Bulgarije, Hongarije, Letland, Litouwen, Slowakije en Tsjechië het Verdrag van Istanbul nog niet hebben geratificeerd; overwegende dat Polen heeft aangekondigd voornemens te zijn zich uit het Verdrag van Istanbul terug te trekken; overwegende dat met de terugtrekking van Turkije uit het Verdrag van Istanbul een onwenselijk precedent wordt geschapen; overwegende dat de Unie het Verdrag van Istanbul nog niet heeft geratificeerd; AE. overwegende dat schendingen van vrouwenrechten van internationale, Europabrede en grensoverschrijdende aard zijn; overwegende dat vrouwen en meisjes in Europa en andere slachtoffers van gendergerelateerd geweld niet overal in de Unie hetzelfde beschermingsniveau genieten vanwege het feit dat de nationale wetgevingskaders en beschermings- en preventiemechanismen uiteenlopen; AF. overwegende dat de Commissie in het kader van het optreden van de Unie ter bestrijding van geweld tegen vrouwen en meisjes en andere vormen van gendergerelateerd geweld verschillende wegen naast elkaar moet bewandelen en niet alleen wetgeving moet voorstellen, maar ook niet-wetgevingsmaatregelen, en dat zij onder meer zou moeten voorstellen gendergerelateerd geweld aan te merken als vorm van criminaliteit die voldoet aan de in artikel 83, lid 1, VWEU genoemde criteria en dat zij tevens een richtlijn betreffende gendergerelateerd geweld zou moeten voorstellen met dat artikel als rechtsgrondslag; AG. overwegende dat de bestrijding van gendergerelateerd geweld een belangrijke prioriteit is in de EU-strategie voor gendergelijkheid en in het kader van het externe optreden van de Unie; overwegende dat de Commissie in haar werkprogramma voor 2021 een nieuw wetgevingsvoorstel heeft aangekondigd ter voorkoming en bestrijding van gendergerelateerd geweld, gebaseerd op de artikelen 82, 83 en 84 VWEU, alsook een specifiek voorstel om de lijst van vormen van bijzonder zware criminaliteit met een grensoverschrijdende dimensie als bedoeld in artikel 83, lid 1, tweede alinea, VWEU uit te breiden tot alle vormen van haatmisdrijven en haatzaaiende uitlatingen; overwegende dat de bestrijding van gendergerelateerd geweld een van de prioriteiten van de voorzitter van de Commissie is (17) . Gendergerelateerd geweld: oorzaken, gevolgen, en een totaalaanpak inzake preventie 1. veroordeelt alle vormen van geweld tegen vrouwen en meisjes in al hun diversiteit en alle andere vormen van gendergerelateerd geweld, zoals geweld tegen lhbtiq+-personen op grond van gender, genderidentiteit, genderexpressie of geslachtskenmerken, waarmee bedoeld wordt alle vormen van online en offline geweld die lichamelijke, seksuele, psychologische of economische schade of lijden tot gevolg hebben of kunnen veroorzaken; 2. benadrukt dat de lockdownmaatregelen en de maatregelen inzake social distancing tijdens de COVID-19-pandemie geleid hebben tot een zorgwekkende toename van gendergerelateerd geweld tegen vrouwen en meisjes in de hele Unie, onder meer in de vorm van partnergeweld, fysiek, seksueel, economisch en psychologisch geweld, het uitoefenen van dwang en cybergeweld, waardoor de behoefte aan ondersteunende diensten voor de slachtoffers enorm is toegenomen; 3. vindt het belangrijk dat in het kader van de aanpak van geweld tegen vrouwen onder “vrouwen” ook meisjes jonger dan 18 jaar worden verstaan; 4. veroordeelt feminicide als extreemste vorm van gendergerelateerd geweld tegen vrouwen en meisjes; benadrukt dat dat feminicide een zeer ernstige schending van de mensenrechten vormt en is van oordeel dat de Unie een plan moet opstellen dat gericht is op het opsporen en bestrijden van geweld, het in kaart brengen van risicosituaties en het ondersteunen en beschermen van slachtoffers; 5. benadrukt dat geweld tegen vrouwen en andere vormen van gendergerelateerd geweld nog vaak stilgezwegen worden en het gevolg zijn van de ongelijke verdeling van en toegang tot macht en middelen waarvan sinds mensenheugenis sprake is, waardoor vrouwen door mannen worden gedomineerd en gediscrimineerd en lhbtiq+-personen het slachtoffer worden van geweld, hetgeen grote gevolgen heeft voor de slachtoffers zelf en voor hun familieleden en de gemeenschap waarin zij leven; 6. steunt de #MeToo-beweging die vrouwen die het stilzwijgen rondom seksuele intimidatie en seksueel geweld tegen vrouwen in al hun diversiteit, ongeacht leeftijd, sector en plaats, willen verbreken een stem geeft; spreekt zijn afkeuring af over het feit dat slachtoffers van seksuele intimidatie en seksueel geweld in sommige landen steeds vaker worden aangeklaagd en zelfs veroordeeld worden voor laster, waardoor vrouwen zich niet meer durven uitspreken en vrouwen die dat wel durven opnieuw slachtoffer worden en hun de mond wordt gesnoerd; 7. erkent dat de vooruitgang op het gebied van gelijkheid het gevolg is van de door feministen met volharding geleverde strijd tegen onderdrukking van vrouwen en meisjes overal in de wereld; 8. benadrukt dat de huidige situatie verslechtert door sociale en economische ongelijkheid en het feit dat er, met name in crisissituaties, minder financiële middelen beschikbaar zijn, waardoor de loonkloof en de pensioenkloof toenemen, de hoeveelheid vrouwen in onzekere arbeidsomstandigheden toeneemt en de levensomstandigheden voor vrouwen verslechteren; wijst erop dat deze ongelijkheden en onevenwichtige machtsverhoudingen transversaal en mondiaal van aard zijn en zich voordoen op het hele grondgebied van de Unie en niet slechts in een paar lidstaten; 9. benadrukt dat starre gendernormen die gebaseerd zijn op patriarchale stereotypen discriminatie en onderwerping van vrouwen, waaronder lesbische, biseksuele, transgender- en interseksuele vrouwen, in de hand werken, ertoe leiden dat personen die niet aan die normen voldoen meer risico lopen om het slachtoffer te worden van gendergerelateerd geweld en er bovendien voor zorgen dat het geweld waaraan homoseksuele, biseksuele en interseksuele mannen worden blootgesteld onzichtbaar blijft; 10. wijst erop dat in het onderwijs aan de orde moet komen dat vrouwen en mannen en jongens en meisjes dezelfde status en evenveel macht behoren te hebben en dat via het onderwijs vooroordelen en genderstereotiepe opvattingen die leiden tot schadelijke sociale normen ten aanzien van gender weggenomen moeten worden; betreurt het grote aantal geweldsincidenten tegen vrouwen in al hun diversiteit, waaronder lesbiennes, biseksuele en transvrouwen, en tegen transseksuele, interseksuele en non-binaire personen; 11. wijst erop dat gendergerelateerd geweld allerlei psychologische gevolgen kan hebben voor de slachtoffers ervan en dat zij bijvoorbeeld stress kunnen ervaren, zich onveilig of kwetsbaar kunnen voelen, concentratieproblemen kunnen krijgen, angstig kunnen worden, last kunnen krijgen van paniekaanvallen, in een sociaal isolement kunnen raken, een minderwaardigheidsgevoel, depressie of posttraumatische stress-stoornis kunnen krijgen, hun vertrouwen en hun gevoel controle te hebben kunnen verliezen en bang kunnen worden of zelfs suïcidale gedachten kunnen krijgen; wijst erop dat het belangrijk is dat de slachtoffers van deze strafbare feiten de nodige geestelijke zorg kunnen krijgen, die vaak ook wordt verstrekt door ngo’s of maatschappelijke organisaties; 12. herinnert eraan dat gendergerelateerd geweld onder meer maatschappelijke, economische en democratische gevolgen heeft, omdat de slachtoffers bijvoorbeeld geen baan meer kunnen krijgen, geïsoleerd raken, zich uit het openbare leven terugtrekken of over onvoldoende materiële of financiële middelen kunnen beschikken, waardoor vrouwen nog verder achtergesteld raken; benadrukt dat gendergerelateerd geweld uitgeoefend wordt als een vorm van dwingende controle over vrouwen, in de weg staat aan gendergelijkheid en sociale mobiliteit, en voorkomt dat vrouwen hun economische positie kunnen verbeteren en hun rechten als burgers van de Unie kunnen uitoefenen, waaronder hun recht om ten volle in de maatschappij mee te draaien en hun leven te leiden zonder geweld; 13. wijst erop dat gendergerelateerd geweld en de daaruit voortvloeiende psychische problemen ook negatieve economische gevolgen voor slachtoffers kunnen hebben, bijvoorbeeld omdat zij minder goed in staat zijn om een baan te vinden of omdat zij extra kosten moeten maken in verband met juridische procedures, en wijst erop dat de geraamde jaarlijkse maatschappelijke kosten i.v.m. gendergerelateerd geweld (290 miljard EUR) (tussen de 49 en 89,3 miljard EUR i.v.m. cyberpesten en cyberstalking) hoger zijn dan de geraamde jaarlijkse kosten i.v.m. bijzonder ernstige misdrijven als bedoeld in artikel 83, lid 1, tweede alinea, VWEU (18) ; 14. benadrukt dat het Verdrag van Istanbul de internationale norm blijft en een belangrijk instrument is voor de uitbanning van gendergerelateerd geweld omdat daarin gekozen is voor een gecoördineerde totaalaanpak in het kader waarvan de rechten van slachtoffers centraal staan en problemen vanuit zeer uiteenlopende invalshoeken worden aangepakt; herhaalt zijn oproep om de ratificatie door de Unie van het Verdrag van Istanbul af te ronden op basis van een brede toetreding, en wijst erop dat het belangrijk is dat dit verdrag ook door Bulgarije, Hongarije, Letland, Litouwen, Slowakije en Tsjechië wordt geratificeerd; wijst met bezorgdheid op de pogingen die in sommige lidstaten zijn ondernomen om desinformatie over het Verdrag van Istanbul te verspreiden, bijvoorbeeld in de vorm van ontkenning van het bestaan van gendergerelateerd geweld; is verontrust over het feit dat dergelijke desinformatie in Europa steeds vaker voor waar wordt aangenomen, waardoor het moeilijker wordt om de vrouwenrechten te beschermen; 15. wijst erop dat het Verdrag van Istanbul geacht moet worden te voorzien in een minimumnorm voor de uitbanning van gendergerelateerd geweld en dat de Unie moet streven naar nog daadkrachtiger en doeltreffender wetgevingsmaatregelen op dit gebied; herinnert eraan dat dergelijke nieuwe wetgevingsmaatregelen in ieder geval in overeenstemming moeten zijn met de rechten en verplichtingen die zijn neergelegd in het Verdrag van Istanbul en een aanvulling moeten vormen op de ratificatie van het verdrag; verzoekt de lidstaten rekening te houden met de aanbevelingen van de Groep van deskundigen inzake actie tegen geweld tegen vrouwen en huiselijk geweld, en hun nationale wetgeving aldus te verbeteren dat deze meer in overeenstemming is met de bepalingen van het Verdrag van Istanbul, om te waarborgen dat de bepalingen van dit verdrag naar behoren ten uitvoer worden gelegd en gehandhaafd; 16. betreurt ten zeerste dat de bestrijding van gendergerelateerd geweld onder druk staat door aantasting van de rechten van vrouwen en meisjes en gendergelijkheid; veroordeelt de acties van antigender- en antifeministische bewegingen in Europa en de rest van de wereld die zich systematisch verzetten tegen de rechten, waaronder seksuele en reproductieve rechten, van vrouwen en lhbtiq+-personen en die ernaar streven bestaande wetgeving ter bescherming van deze groepen terug te draaien, waardoor de eerbiediging van de mensenrechten en de rechtsstaat onder druk komt te staan; spreekt zijn afkeuring uit over de opzettelijke verspreiding van desinformatie over het Verdrag van Istanbul en andere instrumenten en initiatieven ter bestrijding van geweld tegen vrouwen in de Unie, waarmee de bescherming van vrouwen tegen geweld belemmerd wordt; dringt er bij de Commissie op aan te waarborgen dat de Unie geen maatschappelijke organisaties steunt en financiert die genderdiscriminatie bevorderen; 17. roept de Commissie op om de langetermijnfinanciering voor het voorkomen en bestrijden van geweld tegen vrouwen en meisjes en andere vormen van gendergerelateerd geweld te verhogen en zeker te stellen via het programma “Burgers, gelijkheid, rechten en waarden”, waaronder de steun voor opvanghuizen voor vrouwen en andere maatschappelijke organisaties die op dit gebied actief zijn; wijst er nogmaals op dat het belangrijk is dat vooruitgang gemeten wordt aan de hand van benchmarks en indicatoren; 18. benadrukt dat de definities en de aanpak van gendergerelateerd geweld van lidstaat tot lidstaat aanzienlijk verschillen; wijst erop dat dit een grote belemmering vormt voor het wetgevend optreden van de Unie tegen gendergerelateerd geweld, onder meer in verband met de richtlijnen 2012/29/EU, 2011/36/EU en 2011/99/EU; 19. wijst op het belang van preventieve maatregelen in het kader van de bestrijding van geweld tegen vrouwen en meisjes; wijst erop dat er bij dergelijke maatregelen gezorgd moet worden voor een duidelijker focus – binnen het gehele rechtsstelsel, op scholen en binnen de gezondheidszorg – op de voorkoming van geweld en het beperken van het risico daarop; 20. dringt aan op maatregelen om de onderliggende oorzaken van genderongelijkheid aan te pakken, onder meer gericht op de bestrijding van seksisme en patriarchale gendernormen, stereotypen en waarden; betreurt het gebrek aan onderzoek en kennis die de basis moeten vormen voor doeltreffende beleidsvorming en wetgeving ter voorkoming van gendergerelateerd geweld; verzoekt het EIGE en Eurostat derhalve om als kenniscentrum inzake geweld tegen meisjes in de Unie te fungeren; benadrukt dat geweld van mannen tegen vrouwen begint met geweld van jongens tegen meisjes; is daarom van mening dat er ook preventieve maatregelen genomen moeten worden die zich richten op jonge kinderen; benadrukt dat gendergelijkheid in het onderwijs een centrale plaats moet innemen en dringt aan op educatieve maatregelen die gericht zijn op en worden uitgevoerd met jongeren, onder meer in de vorm van leeftijdsgerichte voorlichting, uitgebreide seksuele voorlichting, de ontwikkeling van geweldloze relaties en cursussen zelfverdediging voor vrouwen, een en ander in het kader van de uitvoering van artikel 12, lid 6, van het Verdrag van Istanbul en paragraaf 125, letter g), van strategische doelstelling D.1. van het Actieprogramma van Peking, en meer algemene acties ter bestrijding van segregatie, genderongelijkheid en discriminatie; 21. benadrukt dat de aantasting van vrouwenrechten en inbreuken op het beginsel van gendergelijkheid vaak onderdeel uitmaken van een omvattender verslechtering wat betreft de toestand van de democratie, de rechtsstaat en de grondrechten, en verzoekt de Commissie en de Raad derhalve om in het kader van lopende procedures in het kader van artikel 7 VEU ook te kijken naar schendingen van vrouwen- en lhbtiq+-rechten; 22. benadrukt dat er bewustmakingscampagnes moeten worden opgezet voor de hele Unie die onder meer gericht zijn op het geven van voorlichting aan jonge burgers van de Unie over gendergelijkheid en over de gevolgen van online en offline gendergerelateerd geweld, ter ondersteuning van inspanningen om ervoor te zorgen dat vrouwen en meisjes op alle gebieden van het leven een vrij en veilig leven kunnen leiden; 23. roept de Commissie op om er in samenwerking met de lidstaten voor te zorgen dat in de nationale curricula op doeltreffende wijze aandacht wordt besteed aan de bestrijding van gendergerelateerd geweld; is ingenomen met het voorstel van de Commissie om een campagne ter bestrijding van genderstereotypen op te zetten, zoals aangekondigd in de strategie voor gendergelijkheid, en met het feit dat de Commissie aangeeft van oordeel te zijn dat het voor een doeltreffende preventie van geweld van cruciaal belang is dat jongens en meisjes al vanaf jonge leeftijd leren over gendergelijkheid en dat de ontwikkeling van geweldloze relaties wordt ondersteund; 24. wijst erop dat samenwerking tussen de lidstaten met betrekking tot het probleem van gendergerelateerd geweld moet worden gestimuleerd, zodat lidstaten met succesvol beleid hun ervaringen door middel van de uitwisseling van beste praktijken met de andere lidstaten kunnen delen; 25. verzoekt de Commissie en de lidstaten om de regelmatige beschikbaarheid en de vergelijkbaarheid van betrouwbare uitgesplitste gegevens over alle vormen van gendergerelateerd geweld op het niveau van de Unie en op nationaal niveau te verbeteren en pleit voor harmonisatie van de systemen voor gegevensverzameling in alle lidstaten via samenwerking met Eurostat, het Bureau van de Europese Unie voor de grondrechten en het EIGE; is van mening dat kwalitatief hoogwaardige gegevens cruciaal zijn voor duidelijke en meetbare streefdoelen bij de uitbanning van gendergerelateerd geweld; is verheugd over de aankondiging van een nieuwe Uniebrede enquête door het Bureau van de Europese Unie voor de grondrechten over de prevalentie en dynamiek van alle vormen van geweld tegen vrouwen; 26. benadrukt dat het voor een beter inzicht in gendergerelateerd geweld in de Unie noodzakelijk is om ervoor te zorgen dat bij de gegevensverzameling op het niveau van tussenkomst van wetshandhavingsinstanties ten minste de volgende categorieën gegevens worden verzameld: a) het gender van het slachtoffer; b) het gender van de dader; c) de relatie tussen het slachtoffer en de dader; d) of er sprake is geweest van seksueel geweld; e) of het geweld is ingegeven door gendermotieven, en f) overige sociaal-demografische kenmerken die relevant zijn met het oog op een intersectionele analyse; benadrukt dat niet alleen bovenstaande gegevens verzameld moeten worden, maar dat er daarnaast gegevens verzameld moeten worden over het aantal klachten, het aantal en de soorten uitgevaardigde beschermingsbevelen, het percentage ongegrond verklaarde klachten en het percentage ingetrokken klachten, het percentage vervolgingen en veroordelingen, de tijd die gebruikt werd om zaken af te handelen, informatie over de straffen die aan daders werden opgelegd en over eventuele herstelmaatregelen, waaronder schadelosstelling, het aantal gevallen dat gemeld werd bij hulplijnen of gezondheids- en maatschappelijke diensten die zich bezighouden met gevallen van geweld tegen vrouwen, en steekproefenquêtes; Alle vormen van gendergerelateerd geweld aanpakken 27. wijst op de noodzaak van gerichte wetgeving en beleidsmaatregelen met een intersectionele benadering om de situatie aan te pakken van slachtoffers van gendergerelateerd geweld die te maken hebben gekregen met intersectionele vormen van discriminatie op grond van genderidentiteit, genderexpressie of geslachtskenmerken en op andere gronden, zoals ras, huidskleur, etnische of sociale herkomst, genetische kenmerken, taal, godsdienst of overtuiging, politieke of andere denkbeelden, het behoren tot een nationale minderheid, vermogen, geboorte, handicap, leeftijd, seksuele gerichtheid, gezondheidstoestand, burgerlijke staat of het hebben van de status van migrant of vluchteling; wijst erop dat het noodzakelijk is dat er in het kader van de ontwikkeling van beleid en wetgeving specifieke en meetbare verplichtingen worden vastgesteld, onder meer ten aanzien van groepen die worden beschermd tegen discriminatie door het Unierecht en de jurisprudentie van het Europees Hof voor de Rechten van de Mens en het Hof van Justitie van de Europese Unie; 28. verzoekt de lidstaten en de Commissie om ervoor te zorgen dat alle wetgevings- en niet-wetgevingsinitiatieven die zij in het kader van hun activiteiten ter bestrijding van gendergerelateerd geweld ontplooien, gericht zijn op het uitbannen van alle vormen van gendergerelateerd geweld, en daarbij de focus te leggen op vrouwen in al hun diversiteit en geweld tegen lhbtiq+-personen vanwege hun genderidentiteit, genderexpressie of geslachtskenmerken; herinnert eraan dat het Parlement de lidstaten in het verleden met klem heeft aangespoord wetgeving en beleidsmaatregelen aan te nemen met daarin een verbod op conversietherapie, genitale verminking van vrouwen en interseksuelen en gedwongen sterilisatie; 29. benadrukt dat gendergerelateerd geweld een ernstige schending van de mensenrechten en de menselijke waardigheid is en dat het bij gendergerelateerd geweld kan gaan om psychologisch, fysiek, seksueel en economisch geweld en dat gendergerelateerd geweld diverse verschijningsvormen kent, zoals feminicide, partnergeweld, seksuele intimidatie, cybergeweld, stalking, verkrachting, vroege en gedwongen huwelijken, genitale verminking bij vrouwen, eermisdrijven, gedwongen abortus, gedwongen sterilisatie, seksuele uitbuiting en mensenhandel, institutioneel geweld, geweld tegen hulpverleners van slachtoffers, het mishandelen van kinderen met als doel de andere ouder te kwetsen (“plaatsvervangend geweld”) en secundaire victimisatie; 30. herinnert eraan dat mensenhandel en seksuele uitbuiting vormen van gendergerelateerd geweld tegen vrouwen en meisjes zijn en wijst op het belang van een genderbewuste aanpak van mensenhandel; 31. spreekt zijn afschuw uit over het verschijnsel secundair geweld, oftewel fysiek of psychologisch geweld of vergeldingsacties tegen en vernedering of vervolging van personen die ondersteuning bieden aan slachtoffers van gendergerelateerd geweld; benadrukt dat dergelijke handelingen een belemmering vormen voor de voorkoming, opsporing en ondersteuning en het herstel van vrouwen die met gendergerelateerd geweld te maken hebben; 32. is erg bezorgd over de aard, omvang en ernst van gendergerelateerd geweld en gendergerelateerde intimidatie op de werkplek; is in dit verband ingenomen met het onlangs aangenomen IAO-Verdrag nr. 190 betreffende de uitbanning van geweld en intimidatie in de wereld van werk, en verzoekt de lidstaten om dit verdrag onverwijld te ratificeren en ten uitvoer te leggen; verzoekt de Commissie en de lidstaten voorts op adequate wijze hun bestaande kaders te voltooien en doeltreffende maatregelen te nemen om geweld en intimidatie op de werkplek te verbieden, te voorzien in preventieve maatregelen en te zorgen voor daadwerkelijke toegang tot genderresponsieve, veilige en doeltreffende mechanismen voor klachtenbehandeling en geschillenbeslechting, en te voorzien in opleidingen en bewustmakingscampagnes, ondersteunende diensten en rechtsmiddelen; 33. wijst er met klem op dat cybergeweld, waaronder online seksuele en psychologische intimidatie, cyberpesten, cyberstalken, het zonder toestemming openbaar maken van seksuele beelden, seksistische haatuitingen online en nieuwe vormen van online intimidatie zoals “zoom bombing” of online bedreigingen, vormen van gendergerelateerd geweld zijn; 34. betreurt dat cybergeweld, een fenomeen waar vrouwen en meisjes onevenredig vaak het slachtoffer van zijn, steeds meer voorkomt; herinnert eraan dat gendergerelateerd cybergeweld tot hetzelfde spectrum behoort als offline geweld en niet los hiervan kan worden gezien, aangezien deze vormen van geweld verband met elkaar houden; benadrukt dat cybergeweld de vooruitgang op het gebied van gendergelijkheid dreigt te dwarsbomen en ervoor zorgt dat mensen zich niet meer durven uit te spreken, waarmee de democratische beginselen van de Unie worden geschaad; betreurt dat vrouwen die veel in de aandacht staan, zoals politici, journalisten, artiesten en activisten, vaak het doelwit zijn van gendergerelateerd cybergeweld dat ten doel heeft ervoor te zorgen dat zij zich uit het openbare leven of de besluitvorming terugtrekken; 35. wijst op het grensoverschrijdend karakter van cybergeweld, dat samenhangt met het feit dat daders gebruikmaken van platforms of mobiele telefoons die aangesloten zijn op of gehost worden door andere lidstaten dan de lidstaat waarin het slachtoffer zich bevindt; wijst op de noodzaak van een gecoördineerde aanpak door de Unie, die erop gericht is te zorgen voor toegankelijke instrumenten voor het vroegtijdig melden van schadelijke inhoud en doeltreffende mechanismen om dergelijke inhoud te verwijderen en die erop gericht is een doeltreffende samenwerking tot stand te brengen tussen online platformen en de rechtshandhavingsautoriteiten van de lidstaten, om de strijd aan te binden met online gendergerelateerd geweld en ervoor te zorgen dat de grondrechten ten volle worden nageleefd; 36. verzoekt de lidstaten en de Commissie specifieke maatregelen vast te stellen om alle vormen van online geweld, waar vrouwen en meisjes onevenredig vaak het slachtoffer van zijn, uit te bannen, en onder meer te voorzien in passende opleidingen voor rechtshandhavers, en met name rekening te houden met het feit dat deze vorm van geweld tijdens de COVID-19-pandemie is toegenomen; 37. herinnert eraan dat schendingen van seksuele en reproductieve rechten, waaronder seksueel geweld, gynaecologisch en obstetrisch geweld en schadelijke praktijken, aangemerkt moeten worden als vorm van gendergerelateerd geweld tegen vrouwen, meisjes, transgenders en non-binaire personen, zoals blijkt uit de lhbtiq-gelijkheidsstrategie, en een belemmering vormen voor gendergelijkheid; 38. spoort de Commissie aan om in haar voorstellen voor aanvullende maatregelen ter voorkoming en bestrijding van vormen van gendergerelateerd geweld maatregelen op te nemen ter bevordering van de uitwisseling van beste praktijken tussen lidstaten en belanghebbenden inzake rechten op het gebied van seksuele en reproductieve gezondheid; 39. benadrukt dat als vrouwen te maken krijgen met reproductieve dwang of geen toegang hebben tot legale en veilige abortus, dat ook aangemerkt moet worden als gendergerelateerd geweld; wijst erop dat het Europees Hof voor de rechten van de mens in diverse uitspraken heeft gesteld dat een restrictieve abortuswetgeving en een gebrekkige uitvoering de mensenrechten van vrouwen schenden; benadrukt dat meisjes en vrouwen autonoom moeten kunnen handelen en vrij en zelfstandig besluiten moeten kunnen nemen over hun lichaam en hun leven om economisch zelfstandig te kunnen zijn, om gendergelijkheid te realiseren en om gendergerelateerd geweld uit te bannen; veroordeelt met klem de aantasting van de vrouwenrechten en de achteruitgang op het gebied van gendergelijkheid in de Unie, in het bijzonder de terugval op het gebied van de seksuele en reproductieve gezondheid en rechten van vrouwen en het feitelijke verbod op veilige en legale abortus in Polen; 40. betreurt de zichtbare tekortkomingen in het rechtshandhavingsstelsel, die leiden tot onaanvaardbaar lage veroordelingspercentages in zaken die betrekking hebben op gendergerelateerd geweld tegen vrouwen en meisjes en tot straffeloosheid van daders; dringt er bij alle lidstaten op aan om de definities van “seksueel geweld” en “verkrachting” in hun wetgeving aldus te wijzigen dat gedragingen zonder toestemming daaronder vallen, zoals bepaald in het Verdrag van Istanbul; 41. maakt zich zorgen over de seksualisering van kinderen, met name de seksualisering van meisjes door mannen; acht het absoluut noodzakelijk dat de bescherming van kinderen tegen seksuele misdrijven via het strafrecht verbeterd wordt, met name in die gevallen waarin de dader onachtzaam is geweest wat betreft de leeftijd van het kind; 42. wijst erop dat vrouwen en meisjes met een handicap twee tot vijf keer zoveel kans hebben om het slachtoffer te worden van diverse vormen van geweld; wijst erop dat de Unie, als partij bij het Verdrag van de Verenigde Naties inzake de rechten van personen met een handicap, verplicht is maatregelen te nemen om ervoor te zorgen dat alle mensenrechten en fundamentele vrijheden van vrouwen en meisjes met een handicap volledig worden geëerbiedigd; is van oordeel dat de Unie haar inspanningen op dit gebied moet intensiveren, onder meer door het Verdrag van Istanbul te ratificeren; 43. benadrukt dat vrouwen die tot een minderheid behoren, met name Roma- en moslimvrouwen, en onder meer vrouwen die religieuze kleding dragen onevenredig vaak het slachtoffer zijn van gendergerelateerd geweld, in het bijzonder in de openbare ruimte, op de werkplek en online; wijst erop dat bij de aanpak van gendergerelateerd geweld tegen Roma- en moslimvrouwen een intersectionele aanpak moet worden gehanteerd, hetgeen inhoudt dat niet alleen aandacht moet worden besteed aan discriminatie op grond van gender, maar ook met discriminatie op grond van religie en etniciteit; 44. is van mening dat de Commissie bijzondere aandacht moet besteden aan de bescherming van vrouwelijke migranten tegen gendergerelateerd geweld, met name in situaties waarin de vrouw het slachtoffer is van partnergeweld maar haar verblijfsstatus ontleent aan het feit dat zij samenwoont of gehuwd is met de dader van dit geweld, en herinnert eraan dat alle slachtoffers van gendergerelateerd geweld overeenkomstig Richtlijn 2012/29/EU passende bescherming geboden moet worden, dat zij toegang moeten hebben tot slachtofferhulporganisaties, dat zij rechtsmiddelen moeten kunnen instellen, dat zij recht hebben op informatie en dat zij aan een strafprocedure moeten kunnen deelnemen, en wijst erop dat al deze rechten op niet-discriminerende wijze moeten worden toegepast, onder meer wat hun verblijfsstatus betreft; 45. wijst erop dat de migratie- en vluchtelingenwetgeving in Europa in de meeste gevallen geen rekening houdt met de kwetsbaarheid van vrouwelijke migranten en vluchtelingen, waardoor zij onder meer een grotere kans hebben om onderweg blootgesteld te worden aan gendergerelateerd geweld en te maken te krijgen met onveilige opvangvoorzieningen, en waardoor de maatregelen om hen te beschermen onvoldoende zijn en de toegang van migranten tot de rechter in de Unie onvoldoende is; 46. is van mening dat partnergeweld niet alleen een misdrijf is ten aanzien van het slachtoffer zelf, maar ook een misdrijf is ten aanzien van kinderen die daarvan getuige zijn, onder meer omdat een dergelijk misdrijf langdurige negatieve gevolgen heeft voor hun welzijn en ontwikkeling; spreekt zijn afkeuring uit over het fenomeen “plaatsvervangend geweld”, dat vaak voorkomt en dat ook een vorm van gendergerelateerd geweld is en dat verwijst naar mishandeling van kinderen, waarmee de dader ernaar streeft macht over de moeder te krijgen of de moeder te kwetsen; Bescherming, ondersteuning en schadeloosstelling 47. verzoekt de lidstaten alle noodzakelijke maatregelen te nemen om de ondersteuning en schadeloosstelling van vrouwen en meisjes in al hun diversiteit en alle slachtoffers van gendergerelateerd geweld te bevorderen en te waarborgen, en tevens hun bescherming tegen alle vormen van geweld te bevorderen en te waarborgen; herinnert eraan dat dergelijke maatregelen snel moeten worden toegepast, passend en holistisch moeten zijn en in verhouding moeten staan tot de omvang van het leed dat de slachtoffers wordt aangedaan, waarbij de nodige aandacht moet uitgaan naar personen die te maken hebben met intersectionele vormen van discriminatie en geweld; 48. roept de lidstaten op tot naleving van het Verdrag van Istanbul door te voorzien in beschermende en ondersteunende maatregelen voor vrouwen op basis van een vanuit genderperspectief bepaald begrip van geweld tegen vrouwen en partnergeweld en met speciale aandacht voor de mensenrechten en de veiligheid van het slachtoffer, daarmee voorkomend dat slachtoffers te maken krijgen met institutioneel geweld door wetgevings-, administratieve of handhavingspraktijken waarin geen rekening wordt houden met genderoverwegingen en/of waarin voldoende kennis en gepaste procedures ontbreken, hetgeen kan leiden tot straffeloosheid voor de daders en revictimisatie; 49. verzoekt de lidstaten te waarborgen dat in gevallen van partnergeweld eventuele kinderen ook als slachtoffer worden aangemerkt en ervoor te zorgen dat de waardigheid en veiligheid van kinderen voorop staat; is in dit kader voorstander van wetgeving waarin het blootstellen van een kind aan geweld in hechte relaties strafbaar wordt gesteld; verzoekt de lidstaten er voorts voor te zorgen dat de voogdijwetgeving in overeenstemming is met dit beginsel, in die zin dat de ouder die partnergeweld pleegt geen gezagsrechten toekomen; 50. benadrukt dat de lidstaten verplicht zijn om ervoor te zorgen dat slachtoffers van gendergerelateerd geweld toegang hebben tot passende ondersteuning en diensten die aangepast zijn aan hun specifieke behoeften, onder meer in crisissituaties; wijst er in dit kader op dat het belangrijk is dat er steun verleend wordt aan onafhankelijke maatschappelijke organisaties en organisaties die voorzien in opvangmogelijkheden voor vrouwen, omdat dergelijke organisaties over de kennis beschikken die nodig is om de bescherming van vrouwen te waarborgen; 51. verzoekt de lidstaten te waarborgen dat slachtoffers van geweld toegang hebben tot ondersteunende diensten en essentiële diensten, waaronder diensten op het gebied van seksuele en reproductieve gezondheid, en ervoor te zorgen dat ook slachtoffers op het platteland toegang hebben tot dergelijke diensten; benadrukt met klem dat slachtoffers in alle fasen van het herstelproces een beroep moeten kunnen doen op openbare diensten, met name diensten in de vorm van psychologische en juridische ondersteuning en begeleiding bij het vinden van een baan; 52. verzoekt de lidstaten en de Commissie te voorzien in voorlichting op dit gebied en ervoor te zorgen dat informatie aan slachtoffers en daders van gendergerelateerd geweld beschikbaar is in alle talen van de Unie, om ervoor te zorgen dat de rechten van slachtoffers die hun grondrecht op vrij verkeer binnen de Unie uitoefenen gewaarborgd zijn; 53. verzoekt de lidstaten om, in het licht van de structurele context van discriminatie en ongelijkheid, meer inspanningen te leveren om te waarborgen dat slachtoffers gelijke toegang hebben tot de rechter en tot een onafhankelijk rechtsstelsel dat in fysiek, economisch, sociaal en cultureel opzicht toegankelijk is voor alle slachtoffers van gendergerelateerd geweld, en te waarborgen dat de eerbiediging van de rechten van slachtoffers voorop staat, om discriminatie, traumatisering en revictimisatie tijdens gerechtelijke procedures, medische behandelingen of de behandeling van aangiftes door de politie te voorkomen door tijdens het hele proces rekening te houden met het genderperspectief; 54. wijst er met bezorgdheid op dat in de meeste landen Richtlijn 2012/29/EU nog niet volledig of op de juiste wijze is omgezet of zich problemen voordoen wat betreft de praktische toepassing van de richtlijn, zoals aangehaald in de strategie van de Commissie inzake de rechten van slachtoffers, en dringt er bij de lidstaten op aan om deze richtlijn naar behoren en met zorgvuldigheid om te zetten; 55. benadrukt dat het feit dat er onvoldoende gedaan wordt om het vertrouwen van slachtoffers van gendergerelateerd geweld in rechtshandhavingsautoriteiten en het rechtsstelsel te versterken een belangrijke factor is als het gaat om de lage aangiftepercentages; verzoekt de lidstaten meer middelen beschikbaar te stellen en de opleiding van rechtshandhavers, waaronder rechters, openbaar aanklagers, justitieel personeel, forensisch deskundigen en andere personen die beroepsmatig met slachtoffers van gendergerelateerd geweld in contact komen, te verbeteren; verzoekt de lidstaten de mogelijkheid te onderzoeken voor dit doel gespecialiseerde rechtbanken op te richten; is ervan overtuigd dat vaker aangifte zal worden gedaan, dat personen minder vaak het slachtoffer zullen worden van revictimisatie en dat een veiliger omgeving voor slachtoffers van gendergerelateerd geweld kan worden gerealiseerd als ervoor gezorgd wordt dat politieagenten en rechters meer kennis hebben over gendergerelateerd geweld en beschikken over zachte vaardigheden, zodat zij goed kunnen luisteren, met de slachtoffers kunnen meevoelen en de slachtoffers in hun waarde laten; 56. roept alle lidstaten op het Verdrag van Istanbul ten volle na te leven door behandelprogramma’s voor daders van gendergerelateerd geweld en huiselijk geweld vast te stellen die erop gericht zijn verder geweld te voorkomen, door inzicht te bieden in destructieve gendernormen, asymmetrische machtsverhoudingen en waarden die ten grondslag liggen aan gendergerelateerd geweld, en te waarborgen dat de veiligheid en de mensenrechten van slachtoffers op de eerste plaats komen; 57. wijst erop dat het belangrijk is dat ervoor gezorgd wordt dat alle slachtoffers van conflict- en gendergerelateerd geweld toegang hebben tot de rechter en tevens toegang hebben tot hoogwaardige rechtshulp, en dat alle daders van gender- en conflictgerelateerde misdrijven tegen vrouwen en meisjes en mannen en jongens ter verantwoording worden geroepen aan de hand van juridische procedures op nationaal, regionaal en internationaal niveau, met name via het Statuut van Rome inzake het Internationaal Strafhof; 58. dringt er bij de lidstaten op aan de richtlijnen 2011/99/EU, 2012/29/EU en 2011/36/EU volledig om te zetten; 59. benadrukt dat het feit dat het ontbreekt aan Uniewetgeving ter bestrijding van gendergerelateerd geweld en het feit dat er verschillen zijn tussen de nationale wettelijke bepalingen van de lidstaten, leiden tot uiteenlopende beschermingsniveaus voor slachtoffers; 60. is ingenomen met het voornemen van de Commissie om haatmisdrijven en haatdragende uitlatingen ook als vormen van criminaliteit als bedoeld in artikel 83, lid 1, tweede alinea, VWEU aan te merken; dringt er bij de Commissie op aan om seksuele gerichtheid, genderidentiteit, genderexpressie en geslachtskenmerken op te nemen als gronden voor discriminatie die specifiek onder dat artikel vallen; acht een dergelijke maatregel van essentieel belang om de bescherming van lhbtiq+-personen in de Unie te waarborgen; 61. wijst erop dat het belangrijk is dat er ten volle gebruik wordt gemaakt van de opleidingsmogelijkheden die de lidstaten via de verschillende programma’s, organen en instanties van de Unie ter beschikking staan, en verzoekt de lidstaten te voorzien in periodieke en doeltreffende opleidingen waarin aandacht wordt besteed aan het genderperspectief, mensenrechtenaspecten en internationale normen; verzoekt de lidstaten te waarborgen dat slachtoffers recht hebben op openbare hoogwaardige rechtsbijstand, zowel vóór als tijdens een gerechtelijke procedure; 62. is ingenomen met het voornemen van de Commissie om in 2021 een voorstel in te dienen voor een richtlijn inzake de voorkoming en bestrijding van gendergerelateerd geweld om de doelstellingen van het Verdrag van Istanbul te bereiken; benadrukt dat een dergelijke nieuwe richtlijn bestaande en geplande wetgevings- en niet-wetgevingsmaatregelen moet aanvullen, om de samenhang tussen de verschillende maatregelen van de Unie op het gebied van gendergelijkheid te waarborgen en uiteindelijk te komen tot ratificatie van het Verdrag van Istanbul; herhaalt derhalve zijn oproep aan de Unie om over te gaan tot ratificatie van het Verdrag van Istanbul; herinnert voorts aan het voornemen van de voorzitter van de Commissie om specifieke vormen van gendergerelateerd geweld ook aan te merken als vorm van criminaliteit, overeenkomstig artikel 83, lid 1, VWEU; Volgende stappen op het niveau van de Unie 63. benadrukt dat gendergerelateerd geweld, zowel online als offline, een vorm van bijzonder zware criminaliteit is en een schending van de grondrechten en vrijheden in de Unie vormt, en dus doeltreffender en vastberadener en op gemeenschappelijke basis moet worden bestreden; benadrukt dat gendergerelateerd geweld voortvloeit uit maatschappelijke en systemische structurele genderongelijkheden met een grensoverschrijdende dimensie; wijst met name op het toenemend aantal antigender-, anti-lhbtiq+- en antifeministische bewegingen, die goed georganiseerd zijn en een grensoverschrijdend karakter hebben; is voorts van mening dat de grensoverschrijdende dimensie van gendergerelateerd cybergeweld en de grote individuele, economische en maatschappelijke gevolgen van gendergerelateerd geweld in alle lidstaten duidelijk maken dat het noodzakelijk is dat gendergerelateerd geweld in al zijn dimensies door de Unie op gezamenlijke wijze wordt bestreden; 64. verzoekt de Unie onverwijld iets te doen aan het toenemend gendergerelateerde geweld tijdens de COVID-19-pandemie; verzoekt de Commissie in dit kader een Unieprotocol inzake gendergerelateerd geweld in tijden van crisis te ontwikkelen en diensten in de lidstaten die gericht zijn op de bescherming van slachtoffers, zoals hulplijnen, veilige opvangvoorzieningen en gezondheidsdiensten, als “essentiële diensten” aan te merken, teneinde gendergerelateerd geweld te voorkomen en slachtoffers van geweld tijdens crises zoals de COVID-19-pandemie te ondersteunen; 65. benadrukt dat het feit dat op regionaal en internationaal niveau instrumenten worden vastgesteld, zoals het Verdrag van Istanbul, de Verklaring van de Verenigde Naties inzake de uitbanning van geweld tegen vrouwen en andere resoluties van de Verenigde Naties, ook aantoont dat het nodig is om alle vormen van gendergerelateerd geweld op gemeenschappelijke basis te bestrijden; 66. benadrukt dat de bijzondere noodzaak om geweld tegen vrouwen en meisjes en andere vormen van gendergerelateerd geweld op gemeenschappelijke basis te bestrijden ook voortvloeit uit de noodzaak om minimumvoorschriften vast te stellen voor de definitie van strafbare feiten en sancties, waaronder een gemeenschappelijke definitie van gendergerelateerd geweld, alsook minimumvoorschriften voor belangrijke kwesties in verband met preventie, onderrapportage, slachtofferbescherming, ondersteuning en schadeloosstelling, en vervolging van daders; wijst erop dat de aanpak en de inzet van de lidstaten op het gebied van de voorkoming en bestrijding van gendergerelateerd geweld aanzienlijk uiteenlopen en dat een aanpak op gemeenschappelijke basis daarom ook een bijdrage zou leveren aan de rechtshandhaving bij grensoverschrijdende operaties; 67. verzoekt de Commissie om overeenkomstig artikel 83, lid 1, derde alinea, VWEU een voorstel in te dienen voor een besluit van de Raad waarbij gendergerelateerd geweld aangemerkt wordt als nieuwe vorm van criminaliteit die aan de in dat artikel genoemde criteria voldoet, op basis van de in de bijlage opgenomen aanbevelingen, en verzoekt de Commissie om die nieuwe vorm van criminaliteit als rechtsgrondslag te gebruiken voor een holistische en op slachtoffers gerichte richtlijn van het Europees Parlement en de Raad ter voorkoming en bestrijding van alle vormen van gendergerelateerd geweld, zowel online als offline; 68. verzoekt de Commissie om een voorstel in te dienen voor een omvattende richtlijn inzake gendergerelateerd geweld, waarmee uitvoering wordt gegeven aan de normen van het Verdrag van Istanbul en andere internationale normen, zoals de aanbevelingen inzake gendergerelateerd geweld van het Comité voor de uitbanning van discriminatie van vrouwen, en die ten minste de volgende elementen omvat: 69. verzoekt de Commissie over te gaan tot benoeming van een coördinator inzake geweld tegen vrouwen en andere vormen van gendergerelateerd geweld; o o o 70. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie en bijgaande aanbevelingen te doen toekomen aan de Commissie en de Raad. BIJLAGE BIJ DE RESOLUTIE: BESLUIT VAN DE RAAD betreffende het aanmerken van gendergerelateerd geweld als vorm van criminaliteit die voldoet aan de in artikel 83, lid 1, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie genoemde criteria DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 83, lid 1, Gezien het voorstel van de Europese Commissie, Gezien de goedkeuring van het Europees Parlement, Overwegende hetgeen volgt: (1) Gelijkheid van vrouwen en mannen is een kernwaarde van de Unie en is als fundamenteel beginsel van de Unie verankerd in de Verdragen en wordt erkend in artikel 23 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie (het “Handvest”). Het recht op gelijke behandeling en non-discriminatie is een grondrecht dat verankerd is in de Verdragen en het Handvest. Daadwerkelijke gelijkheid van vrouwen en mannen kan alleen worden bereikt als een eind wordt gemaakt aan het geweld van mannen tegen vrouwen en meisjes. (2) Overeenkomstig artikel 8 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU) moet de Unie er bij elk optreden naar streven de ongelijkheden tussen vrouwen en mannen op te heffen en de gelijkheid van mannen en vrouwen te bevorderen. (3) Overeenkomstig artikel 83, lid 1, derde alinea, VWEU kan de Raad afhankelijk van de ontwikkelingen in de criminaliteit bij besluit vaststellen welke andere vormen van criminaliteit dan de in artikel 83, lid 1, tweede alinea, VWEU bedoelde vormen van criminaliteit aangemerkt worden als bijzonder zware criminaliteit met een grensoverschrijdende dimensie die voortvloeit uit de aard of de gevolgen van deze strafbare feiten of uit een bijzondere noodzaak om deze op gemeenschappelijke basis te bestrijden. (4) Bij de vaststelling van een dergelijk besluit overeenkomstig artikel 83, lid 1, derde alinea, VWEU besluit de Raad met eenparigheid van stemmen, na goedkeuring door het Europees Parlement. (5) Het Europees Instituut voor gendergelijkheid (EIGE) en het Verdrag van de Raad van Europa inzake het voorkomen en bestrijden van geweld tegen vrouwen en huiselijk geweld (het “Verdrag van Istanbul”) definiëren gendergerelateerd geweld tegen vrouwen als geweld gericht tegen een vrouw omdat ze een vrouw is of geweld dat vrouwen buitenproportioneel treft. In het Verdrag van Istanbul wordt geweld tegen vrouwen gedefinieerd als “alle vormen van gendergerelateerd geweld die leiden of waarschijnlijk zullen leiden tot fysiek, seksueel of psychologisch letsel of leed of economische schade voor vrouwen, met inbegrip van bedreiging met dit soort geweld, dwang of willekeurige vrijheidsberoving, ongeacht of dit in het openbaar of in de privésfeer geschiedt”. (6) Ook lhbtiq+-personen zijn het slachtoffer van gendergerelateerd geweld vanwege hun gender, genderidentiteit, genderexpressie en geslachtskenmerken. (7) Gendergerelateerd geweld tegen lhbtiq+-personen omvat onder meer fysiek geweld, psychologisch geweld, gedwongen huwelijken, seksueel geweld (waaronder “corrigerende” verkrachting en seksuele intimidatie), genitale verminking bij vrouwen of intersekse personen, gedwongen sterilisatie van transseksuele of intersekse personen, “eerwraak”, conversietherapie, haatzaaiende uitlatingen (zowel online als offline), pesten en intimidatie, sociaaleconomische achterstelling en geweld binnen het gezin en/of huishouden vanwege de genderidentiteit, genderexpressie of geslachtskenmerken van het slachtoffer. (8) Gendergerelateerd geweld vindt zijn oorsprong in genderstereotypen, heteropatriarchale structuren, ongelijke machtsverhoudingen en structurele en institutionele ongelijkheden. Gendergerelateerd geweld heeft gevolgen voor alle geledingen van de samenleving. (9) In het Verdrag van Istanbul wordt gender gedefinieerd als “de maatschappelijk bepaalde rollen, gedragingen, activiteiten en eigenschappen die in een maatschappij passend worden geacht voor vrouwen en mannen”, waarmee eraan wordt herinnerd dat veel vormen van geweld tegen vrouwen hun oorsprong vinden in de ongelijke machtsverhoudingen tussen vrouwen en mannen. (10) Gendergerelateerd geweld, zowel online als offline, en het gebrek aan toegang tot adequate bescherming daartegen zijn de ernstigste vormen van gendergerelateerde discriminatie, en vormen een schending van de grondrechten, zoals verankerd in het Handvest, waaronder het recht op menselijke waardigheid, het recht op leven en op lichamelijke en geestelijke integriteit, het verbod van folteringen en onmenselijke of vernederende behandelingen of bestraffingen, het verbod van slavernij en dwangarbeid, het recht op vrijheid en veiligheid en het recht op eerbiediging van het privéleven en het familie- en gezinsleven. (11) Gendergerelateerd geweld, zowel online als offline, is een vorm van bijzonder zware criminaliteit en vormt een schending van de grondrechten en vrijheden in de Unie en moet dus doeltreffender en vastberadener en op gemeenschappelijke basis worden bestreden. (12) Het feit dat op regionaal en internationaal niveau instrumenten worden vastgesteld, zoals het Verdrag van Istanbul, de Verklaring van de Verenigde Naties inzake de uitbanning van geweld tegen vrouwen en andere resoluties van de Verenigde Naties, toont aan dat het nodig is om alle vormen van gendergerelateerd geweld op gemeenschappelijke basis te bestrijden. (13) De bijzondere noodzaak om geweld tegen vrouwen en meisjes en andere vormen van gendergerelateerd geweld op gemeenschappelijke basis te bestrijden vloeit ook voort uit de noodzaak om minimumvoorschriften vast te stellen voor de definitie van strafbare feiten en sancties, waaronder een gemeenschappelijke definitie van gendergerelateerd geweld, alsook minimumvoorschriften voor belangrijke kwesties in verband met preventie, onderrapportage, slachtofferbescherming, ondersteuning en schadeloosstelling, en vervolging van daders. De aanpak en de inzet van de lidstaten op het gebied van de voorkoming en bestrijding van gendergerelateerd geweld lopen aanzienlijk uiteen en daarom zou een aanpak op gemeenschappelijke basis ook een bijdrage leveren aan de rechtshandhaving bij grensoverschrijdende operaties. (14) Gendergerelateerd geweld voldoet aan de criteria om te worden aangemerkt als nieuwe vorm van criminaliteit als bedoeld in artikel 83, lid 1, VWEU, HEEFT HET VOLGENDE BESLUIT VASTGESTELD: Artikel 1 Gendergerelateerd geweld wordt hierbij aangemerkt als vorm van criminaliteit die voldoet aan de criteria van artikel 83, lid 1, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie. Artikel 2 Dit besluit treedt in werking op de dag na die van de bekendmaking ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie . Gedaan te Brussel, Voor de Raad De voorzitter Het Europees Parlement, – gezien zijn eerdere resoluties over Cuba, met name die van 10 juni 2021 over de politieke en mensenrechtensituatie in Cuba (1) , van 28 november 2019 over de zaak José Daniel Ferrer (2) , en van 5 juli 2017 over het ontwerpbesluit van de Raad inzake de sluiting, namens de Europese Unie, van een overeenkomst betreffende politieke dialoog en samenwerking (PDCA) tussen de Europese Unie en haar lidstaten, enerzijds, en de Republiek Cuba, anderzijds (3) , – gezien de PDCA tussen de Europese Unie en Cuba, die op 12 december 2016 is ondertekend en sinds 1 november 2017 voorlopig wordt toegepast (4) , – gezien de formele mensenrechtendialoog tussen de EU en Cuba, die wordt gehouden in het kader van de EU-Cuba-PDCA, en met name de derde dialoog van 26 februari 2021, – gezien de verklaring van de vicevoorzitter van de Commissie/hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid namens de Europese Unie van 29 juli 2021 over de recente gebeurtenissen in Cuba, – gezien het Internationaal Verdrag inzake burgerrechten en politieke rechten en andere internationale mensenrechtenverdragen en -instrumenten, – gezien de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens, die Cuba heeft ondertekend, – gezien de brief van het VN-Comité voor gedwongen verdwijningen waarin om dringende maatregelen wordt verzocht en er bij de Cubaanse autoriteiten op aan wordt gedrongen informatie te verstrekken over de 187 vermiste personen, – gezien de verklaring van Michelle Bachelet, Hoge Commissaris van de VN voor de mensenrechten, van 16 juli 2021 waarin Cuba wordt opgeroepen gearresteerde demonstranten los te laten, – gezien de verklaringen van de Inter-Amerikaanse Commissie voor de mensenrechten (IACHR) en haar speciale rapporteurschappen van 15 juli 2021, – gezien de EU-richtsnoeren inzake mensenrechtenverdedigers en die inzake de vrijheid van meningsuiting online en offline, – gezien het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie (5) (Handvest), en met name artikel 12, over de vrijheid van vergadering en vereniging, – gezien de klacht van 8 september 2021 van het Cubaanse waarnemingscentrum voor de mensenrechten (OCDH) aan de speciale vertegenwoordiger van de EU voor de mensenrechten Eamon Gilmore over de repressie van demonstranten, – gezien de Cubaanse grondwet en het wetboek van strafrecht, – gezien wetsbesluit 35 inzake telecommunicatie, informatie- en communicatietechnologie en het gebruik van het radiofrequentiegebied en Resolutie 105 van 2021 over de regeling inzake het nationale interventiemodel om te reageren op cyberincidenten in de Republiek Cuba, – gezien artikel 144, lid 5, en artikel 132, lid 4, van zijn Reglement, A. overwegende dat op 11 juli 2021 duizenden Cubanen in meer dan 40 steden de straat op zijn gegaan om vreedzaam te demonstreren tegen de chronische tekorten aan geneesmiddelen en andere essentiële goederen, de algemene verkeerde aanpak van de COVID-19-pandemie en de systematische beperkingen van de mensenrechten, met name de vrijheid van meningsuiting en vergadering, door de Cubaanse autoriteiten; overwegende dat dit de grootste protesten in Cuba waren sinds de “Maleconazo”-demonstratie van 1994; B. overwegende dat de Cubaanse autoriteiten met extreem geweld en extreem repressieve acties tegen demonstranten en mensenrechtenactivisten hebben gereageerd; overwegende dat president Díaz-Canel alle regeringsaanhangers, met inbegrip van speciale eenheden zoals de “Zwarte Baretten”, een elite-eenheid van de revolutionaire strijdkrachten, uitdrukkelijk heeft opgeroepen de strijd aan te binden met vreedzame demonstranten, waardoor het geweld is verergerd en honderden burgers gewond zijn geraakt, en wat heeft geleid tot huiszoekingen door de politie, arrestaties in de huizen van demonstranten en politiegeweld; C. overwegende dat de Cubaanse autoriteiten nieuwe repressiemethoden hebben ingevoerd, zoals de opschorting, bewaking, censuur en controle van telecommunicatiediensten, wat in strijd is met het internationaal recht inzake de mensenrechten, om de ernstige mensenrechtenschendingen die zij hebben begaan, onder controle te houden en te verbergen; overwegende dat de Cubaanse autoriteiten de mensenrechten, zoals het recht van vreedzame vergadering en vrijheid van meningsuiting, moeten beschermen en waarborgen, zonder discriminatie op basis van politieke opvattingen, en zich moeten houden aan de internationale mensenrechtennormen, met eerbiediging van de beginselen van wettigheid, uitzonderlijkheid, verantwoordelijkheid en noodzakelijkheid; D. overwegende dat in Wetsbesluit 35 het Cubaanse rechtskader inzake de procedures en voorwaarden voor het verkrijgen van de vereiste vergunningen voor het gebruik van het nationale radiofrequentiegebied worden geactualiseerd en telecommunicatie-exploitanten de verplichting wordt opgelegd om gebruikers te schorsen, te monitoren, te onderscheppen en te controleren en hun informatie door te geven aan de Cubaanse autoriteiten; overwegende dat het wetsbesluit internationaal als illegaal wordt beschouwd; overwegende dat in Resolutie 105 de verordening inzake incidenten op het gebied van cyberbeveiliging op brede wijze wordt uitgelegd, waardoor er een rechtskader wordt gecreëerd voor de vervolging van personen voor een breed scala aan beschuldigingen en er sancties kunnen worden opgelegd, mobiele telefoons en computers in beslag kunnen worden genomen, huiszoekingen kunnen worden uitgevoerd en de regering zelfs een faciliterende rol kan spelen bij het inleiden van strafrechtelijke procedures voor in het huidige wetboek van strafrecht genoemde delicten waarvan de definities internationaal als illegaal worden beschouwd; overwegende dat Wetsbesluit 370, dat eveneens na de goedkeuring van de nieuwe grondwet van 2019 werd aangenomen, de vrijheid van meningsuiting op sociale netwerken beperkt; E. overwegende dat het regime de toegang tot het internet een aantal dagen heeft geblokkeerd, zodat burgers niet in het openbaar verslag konden doen van de repressie en schendingen van de mensenrechten waarvan zij het slachtoffer waren; overwegende dat de Cubaanse minister van Buitenlandse Zaken Bruno Rodríguez de poging van de VS om het internetsignaal op het eiland te herstellen heeft omschreven als een “daad van agressie”; F. overwegende dat de IACHR en de Hoge Commissaris van de VN voor de mensenrechten de repressie van de Cubaanse staat en het gebruik van geweld als reactie op de vreedzame protesten hebben veroordeeld, tevens hebben opgeroepen tot de onmiddellijke vrijlating van al degenen die gevangen zijn gezet en er bij de Cubaanse regering op hebben aangedrongen de onderliggende sociale kwesties door middel van dialoog aan te pakken; G. overwegende dat het OCDH heeft gemeld dat er, sinds de protesten van 11 juli 2021, op 5 september 2021 nog 1 306 personen, onder wie 27 minderjarigen, werden vermist of gevangen werden gehouden; overwegende dat uit andere verslagen van niet-gouvernementele organisaties, zoals Prisoner Defenders, blijkt dat in die periode meer dan 5 000 mensen gevangen werden gehouden, en dat er beschuldigingen in staan van willekeurige detentie, incommunicado-detentie, gedwongen verdwijningen, de inzet van criminelen om deelname aan protesten te criminaliseren, foltering en mishandeling, toezicht en huisarrest, en geweld tegen demonstranten; overwegende dat het VN-Comité voor gedwongen verdwijningen op 15 juli 2021 op grond van artikel 30 van het Verdrag inzake gedwongen verdwijningen in Cuba met spoed actie heeft ondernomen ten aanzien van 187 gevallen (officiële urgente maatregelen AU nrs. 1200 tot en met 1386/2021); overwegende dat ten aanzien van Cuba sinds 2017 het op vijf na hoogste aantal dringende maatregelen met betrekking tot gedwongen verdwijningen ter wereld moest worden genomen, ondanks het feit dat de PDCA nu volledig van kracht is; H. overwegende dat zich onder de gearresteerden een aanzienlijk aantal activisten, journalisten en leiders van politieke oppositiebewegingen bevonden, bijvoorbeeld José Daniel Ferrer, leider van de Unión Patriótica de Cuba (Patriottische Unie van Cuba), wiens verblijfplaats tot op heden onbekend is, evenals docenten, studenten en kunstenaars zoals Luis Manuel Otero Alcántara van de Movimiento San Isidro; overwegende dat Diubis Laurencio Tejeda door de politie dood werd verklaard nadat hij in Havana tijdens een demonstratie in zijn rug was geschoten; I. overwegende dat winnaars van de Sacharovprijs nog steeds te lijden hebben onder stelselmatige repressieve acties, waaronder willekeurige detentie, invallen in en belegering van hun huis, agressie en willekeurige boetes, die zijn gedocumenteerd door zowel het Observatorio Cubano de Derechos Humanos als het Centro Cubano de Derechos Humanos; overwegende dat de Dames in het Wit de afgelopen drie maanden ten minste 318 van dergelijke repressieve acties hebben ondergaan, namelijk 60 in juni, 142 in juli en 116 in augustus; overwegende dat de winnaar van de Sacharovprijs Guillermo Fariñas Hernández heeft verklaard dat hij, in overeenstemming met de bovengenoemde informatie van mensenrechtenorganisaties, al jarenlang stelselmatig wordt onderdrukt, dat zijn telefoongesprekken worden afgeluisterd en dat hij bij het verlaten van zijn huis stelselmatig na slechts enkele honderden meter wordt aangehouden, en dat hij alleen al in september drie keer willekeurig is opgepakt, de laatste keer op 8 september 2021; J. overwegende dat velen summiere processen hebben gekregen en zijn bestraft voor verschillende soorten misdrijven, waaronder terrorisme, verstoring van de openbare orde, minachting, aansporing tot het plegen van misdrijven en de verspreiding van een epidemie, zonder minimale waarborgen voor een eerlijke rechtsgang; overwegende dat verscheidene gearresteerden als gewetensgevangenen worden beschouwd; K. overwegende dat er ook meer dan 8 000 mensen in de gevangenis zitten zonder toerekenbaar misdrijf en dat nog eens 2 500 mensen veroordeeld zijn tot dwangarbeid om dezelfde reden, allen beschuldigd van “sociale precriminele dreiging”, een aanklacht die enkel en alleen berust op hun “waargenomen gedrag, dat in strijd is met de normen van socialistische moraliteit” (artikelen 72-84 van het Cubaanse wetboek van strafrecht); L. overwegende dat het Parlement op 5 juli 2017 zijn goedkeuring heeft gehecht aan de PDCA op voorwaarde dat er in Cuba duidelijke verbeteringen zouden worden doorgevoerd op het gebied van mensenrechten en democratie; overwegende dat het Parlement herhaaldelijk schendingen van de mensenrechten in Cuba heeft veroordeeld en daarbij de schending van artikel 1, lid 5, artikel 2, punt c), en de artikelen 5, 22 en 43 van de PDCA heeft benadrukt; overwegende dat er in Cuba geen concrete vooruitgang is geboekt ten aanzien van de algemene beginselen en doelstellingen van de overeenkomst inzake de verbetering van de mensenrechtensituatie, en dat het Cubaanse regime daarentegen zijn repressie en schendingen van arbeids- en mensenrechten heeft opgevoerd, met inbegrip van de toename van het aantal politieke gevangenen; overwegende dat de PDCA haar hoofddoel, namelijk de verbetering van de fundamentele vrijheden in Cuba, niet heeft bereikt; M. overwegende dat de Cubaanse staat stelselmatig de arbeids- en mensenrechten van zijn medisch personeel schendt dat in het kader van medische missies in het buitenland moet werken, wat volgens de VN neerkomt op moderne slavernij; N. overwegende dat het Parlement in zijn resolutie van 10 juni 2021 de Europese Dienst voor extern optreden eraan herinnert dat de deelname van het maatschappelijk middenveld aan politieke dialogen en aan de samenwerkingsprojecten van de overeenkomst een essentieel onderdeel vormt van de PDCA en dat de uitsluiting van het maatschappelijk middenveld van samenwerkingsfondsen en/of deelname aan de overeenkomst, terwijl deelname aan en toegang tot samenwerkingsfondsen uitsluitend wordt toegestaan aan ondernemingen waarin de staat een belang heeft of die zij controleert, zoals sinds de ondertekening van de overeenkomst het geval is, onmiddellijk moet worden rechtgezet; O. overwegende dat de PDCA een zogenaamde mensenrechtenclausule bevat, die standaard in internationale overeenkomsten van de EU wordt opgenomen als essentieel element dat garandeert dat de overeenkomst kan worden opgeschort indien er een bepaling inzake mensenrechten wordt geschonden; P. overwegende dat het OCDH formeel heeft verzocht om de toepassing van de nieuwe sanctieregeling van de Europese Unie voor natuurlijke personen of staatsinstellingen die betrokken zijn bij de ernstige schendingen van de mensenrechten in Cuba; 1. veroordeelt in de krachtigste bewoordingen het extreme geweld en de onderdrukking van demonstranten, mensenrechtenactivisten, onafhankelijke journalisten, kunstenaars, dissidenten en politieke leiders van de oppositie door de Cubaanse regering in de nasleep van de protesten van 11 juli 2021; betreurt het verlies van mensenlevens en betuigt zijn medeleven aan de familieleden; 2. dringt er bij de Cubaanse autoriteiten op aan een einde te maken aan de repressie, alle politieke gevangenen, gewetensgevangenen en personen die willekeurig gevangen worden gehouden enkel en alleen op grond van het feit dat zij vreedzaam gebruik hebben gemaakt van hun vrijheid van meningsuiting en vergadering, vrij te laten en hun een eerlijke rechtsbedeling te waarborgen; veroordeelt het feit dat de regering naar aanleiding van deze protesten onder meer heeft gereageerd door de inzet van de Zwarte Baretten en van burgergroeperingen die reageerden op de oproep van president Miguel Díaz-Canel om “de revolutie te verdedigen”; 3. betreurt het feit dat de Cubaanse autoriteiten de golf van detenties in de nasleep van de protesten van 11 juli 2021 hebben gebruikt om de legitieme en vreedzame democratische eisen van hun bevolking strafbaar te stellen, de controle weer op te eisen, opnieuw een cultuur van angst onder de bevolking te creëren en enkele van de meest charismatische tegenstanders in het land het zwijgen op te leggen; 4. dringt aan op eerbiediging van de mensenrechten van de winnaars van de Sacharovprijs, die te lijden hebben onder voortdurende repressie, en veroordeelt de willekeurige arrestatie van José Daniel Ferrer, die nu al meer dan twee maanden wordt vastgehouden, geïsoleerd is van zijn familie en wiens locatie onbekend is; 5. onderstreept dat de Cubaanse autoriteiten absoluut moeten luisteren naar en reageren op de eisen van burgerrechten, politieke rechten, vrijheid en democratie, en een inclusieve nationale dialoog aan moeten gaan over een proces van modernisering en democratisering van het land, teneinde alle noodzakelijke maatregelen te nemen om de broodnodige interne economische hervormingen door te voeren en ervoor te zorgen dat de politieke, burgerlijke, economische, sociale en culturele rechten van de bevolking worden geëerbiedigd en dat er doeltreffend op de COVID-19-pandemie wordt gereageerd; 6. is zeer bezorgd over de bevindingen van de VN-werkgroep inzake willekeurige detentie met betrekking tot willekeurige vrijheidsberoving in Cuba, waaruit blijkt dat willekeurige detentie een systematisch probleem vormt, zoals bevestigd in de verslagen 12/2017, 55/2017, 64/2017, 59/2018, 66/2018, 63/2019 en 4/2020 van de werkgroep; 7. hekelt het gebrek aan eerbiediging door de Cubaanse autoriteiten van de mensenrechten en vrijheden die zijn verankerd in universele mensenrechtenverdragen, met name de vrijheid van vergadering, pers en meningsuiting, zowel online als offline, alsook de onderdrukking van elke vorm van democratische meningsuiting en het ontbreken van ruimte voor pluralistische politieke participatie; dringt er bij de EU op aan deze publiekelijk te veroordelen; betreurt het onlangs aangenomen Wetsbesluit nr. 35 en Resolutie 105, die brede juridische mogelijkheden bieden om de deelname van personen aan legitieme vreedzame protesten strafbaar te stellen en om controle uit te oefenen op telecommunicatiemiddelen en zo de weg vrij te maken voor nieuwe repressiemethoden; verzoekt de Cubaanse autoriteiten het wettelijk kader te actualiseren in overeenstemming met het internationaal recht, en Wetsbesluit 35 en alle andere wetgeving die de fundamentele vrijheden van zijn burgers beperkt, in te trekken; 8. is bezorgd over de deplorabele detentiesituatie en het aanhoudende gebrek aan condities die de onafhankelijkheid van de rechterlijke macht waarborgen; eist dat gedetineerden toegang hebben tot een eerlijke proces, onafhankelijke medische onderzoeken kunnen krijgen, beschikken over voldoende voedsel en water, mogen bellen en regelmatig bezoek van familieleden, vrienden, journalisten en diplomaten mogen ontvangen; roept op tot een doeltreffend strafrechtelijk en administratief onderzoek om de verantwoordelijken voor folteringen en mishandelingen op te sporen, te vervolgen en te bestraffen; 9. verzoekt de Cubaanse autoriteiten uitvoering te geven aan de aanbevelingen van de IACHR en de Hoge Commissaris van de VN voor de mensenrechten om een constructieve dialoog aan te gaan met het echte maatschappelijk middenveld; dringt er bij Cuba op aan de speciale VN-rapporteur voor vrijheid van mening en meningsuiting, de speciale rapporteur van de VN voor de situatie van mensenrechtenverdedigers en onafhankelijke mensenrechtenorganisaties onmiddellijk toegang te verlenen tot het land om de mensenrechtensituatie te documenteren en de komende processen tegen de honderden activisten en gewone Cubanen die nog steeds worden vastgehouden, te volgen en er toezicht op te houden; verzoekt de EU de processen te volgen en de politieke gevangenen in de gevangenis te bezoeken; 10. betreurt het dat de situatie van de democratie ondanks de PDCA niet is verbeterd en dat de mensenrechtensituatie in Cuba nog verder is verslechterd; benadrukt dat Cuba de fundamentele bepalingen van deze overeenkomst sinds de inwerkingtreding ervan systematisch schendt; betreurt ten zeerste dat het Cubaanse regime geen enkele inzet en bereidheid toont om te streven naar zelfs de minste vooruitgang in de richting van verandering of open kanalen die een hervorming van het regime mogelijk maken; 11. benadrukt dat Cubaanse en onafhankelijke Europese maatschappelijke organisaties, in tegenstelling tot de PDCA, stelselmatig worden belet om deel te nemen aan de mensenrechtendialogen tussen Cuba en de Europese Unie, binnen het bredere kader van de mensenrechtendialoog van de PDCA, zoals de dialoog die op 26 februari 2021 plaatsvond; herinnert er in dit verband aan dat alle maatschappelijke organisaties zonder beperkingen bij elke dialoog tussen de Europese Unie en het Cubaanse maatschappelijk middenveld en bij alle financieringsmogelijkheden moeten worden betrokken; 12. wijst op zijn krachtige steun voor alle verdedigers van de mensenrechten in Cuba en hun werkzaamheden; verzoekt de EU-delegatie en de vertegenwoordigingen van de lidstaten in het land hun steun voor een echt en onafhankelijk maatschappelijk middenveld in hun contacten met de Cubaanse autoriteiten aanzienlijk te vergroten en alle beschikbare instrumenten te gebruiken om het werk van mensenrechtenverdedigers te verbeteren; 13. is van mening dat de recentste repressieve acties van de Cubaanse autoriteiten tegen burgers een aanvulling vormen op de aanhoudende en systematische acties tegen gewetensgevangenen, mensenrechtenactivisten, dissidenten, activisten van de oppositie en het maatschappelijke middenveld, kunstenaars en journalisten, die allemaal bijkomende schendingen van de PDCA vormen; 14. wijst erop dat de PDCA een mensenrechtenclausule bevat – een standaard en essentieel element van internationale overeenkomsten van de EU – die garandeert dat de overeenkomst kan worden opgeschort indien de bepalingen inzake mensenrechten worden geschonden; verzoekt de Europese Unie om uit hoofde van artikel 85, lid 3 ter), het gemengd comité onmiddellijk bijeen te roepen in het licht van de schendingen van de overeenkomst door de Cubaanse regering, aangezien het een “bijzonder dringend geval” betreft; 15. verzoekt de Raad de bepalingen van de Europese Magnitski-wet (6) te gebruiken en zo spoedig mogelijk sancties goed te keuren tegen degenen die verantwoordelijk zijn voor mensenrechtenschendingen in Cuba; 16. betreurt het ten zeerste dat de Cubaanse autoriteiten weigeren om delegaties van het Parlement toe te staan Cuba te bezoeken, ondanks het feit dat het Parlement zijn goedkeuring heeft gegeven aan de PDCA; roept de autoriteiten op de delegaties onverwijld toegang te geven tot het land; 17. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de regering en de Nationale Volksmachtvergadering van Cuba, de vicevoorzitter van de Commissie / hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid, de Commissie, de speciale vertegenwoordiger van de EU voor de mensenrechten, de regeringen en parlementen van de lidstaten, de Hoge Commissaris van de VN voor de mensenrechten en de regeringen van de lidstaten van de Gemeenschap van Latijns-Amerikaanse en Caribische Staten. Het Europees Parlement, – gezien zijn eerdere resoluties over de Verenigde Arabische Emiraten (VAE), met name zijn resolutie van 4 oktober 2018 over de VAE, in het bijzonder de situatie van mensenrechtenverdediger Ahmed Mansoor (1) , – gezien de verklaring van 10 december 2020 van vicevoorzitter van de Commissie/hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid (VV/HV) Josep Borrell, tijdens de Raad Buitenlandse Zaken, waarin hij zei dat mensenrechten onderdeel van het DNA van de Europese Unie vormen, – gezien de verklaring van 1 januari 2019 van de woordvoerder van de Europese Dienst voor Extern Optreden (EDEO) over de zaak van Ahmed Mansoor, – gezien de verklaring van de mensenrechtendeskundigen van de VN van 12 juni 2018 waarin zij oproepen tot de onmiddellijke vrijlating van de gevangengehouden mensenrechtenverdediger Ahmed Mansoor, en van 7 mei 2019 waarin zij zijn detentieomstandigheden hekelen, – gezien het Arabisch handvest voor de rechten van de mens, – gezien de samenwerkingsovereenkomst van 2018 tussen de VAE en de EDEO, – gezien de meest recente ronde van de mensenrechtendialoog tussen de EU en de VAE die op 9 juni 2021 in virtuele vorm werd gehouden en de tweede bijeenkomst tussen hoge ambtenaren van het ministerie van Buitenlandse Zaken en Internationale Samenwerking van de VAE en de EDEO die virtueel plaatsvond op 3 maart 2021, – gezien het VN-Verdrag tegen foltering en andere wrede, onmenselijke of onterende behandeling of bestraffing en het VN-Verdrag inzake de uitbanning van alle vormen van discriminatie van vrouwen, waarbij de VAE in beide gevallen partij is, – gezien het Internationaal Verdrag inzake burgerrechten en politieke rechten van 1966, – gezien het Internationaal Verdrag inzake economische, sociale en culturele rechten van 1966, – gezien de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens van 1948, – gezien de wereldwijde EU-sanctieregeling voor de mensenrechten, – gezien de EU-richtsnoeren inzake mensenrechtenverdedigers, – gezien de EU-richtsnoeren inzake vrijheid van meningsuiting, – gezien de EU-richtsnoeren inzake foltering en andere wrede behandeling, – gezien het feit dat Ahmed Mansoor in 2015 de prestigieuze Martin Ennals-prijs voor mensenrechtenverdedigers heeft gekregen, – gezien het feit dat de Parlementaire Vergadering van de Raad van Europa de Václav Havel-prijs voor de mensenrechten 2020 aan Loujain al-Hathloul heeft toegekend, – gezien artikel 144, lid 5, en artikel 132, lid 4, van zijn Reglement, A. overwegende dat Ahmed Mansoor op 29 mei 2018 na een zeer oneerlijk proces door het hof van beroep in Abu Dhabi werd veroordeeld tot tien jaar gevangenisstraf vanwege beschuldigingen in verband met het verdedigen van de mensenrechten; overwegende dat het Federale Hooggerechtshof van de VAE het vonnis op 31 december 2018 heeft bekrachtigd; overwegende dat hem daarnaast een boete is opgelegd van één miljoen dirham (232 475 EUR) en dat hij bij zijn vrijlating nog voor drie jaar onder toezicht zal worden geplaatst; B. overwegende dat het ministerie van Buitenlandse Zaken en Internationale Samenwerking van de VAE op 29 maart 2017 verklaarde dat “de dienst van de openbaar aanklager voor elektronische misdrijven had bevolen tot de detentie van Ahmed Mansoor op basis van de aanklacht dat hij via internet valse en misleidende informatie verspreidde, door middel van agenda’s die gericht waren op de verspreiding van afkeer en sektarisme”; overwegende dat uit andere verklaringen van de autoriteiten van de VAE blijkt dat de enige reden voor zijn detentie in feite de meningen waren die hij online deelde; overwegende dat de aanklachten tegen hem gebaseerd zijn op vermeende schendingen van de wet inzake cybercriminaliteit van de VAE van 2012; overwegende dat hij volgens zowel de Hoge Commissaris van de VN voor de mensenrechten als Human Rights Watch uitsluitend is veroordeeld wegens het verdedigen van de mensenrechten, waaronder tweets over onrecht in zijn land, deelname aan webinars over mensenrechten en het sturen van berichten aan non-gouvernementele organisaties (ngo’s) op het gebied van de mensenrechten; C. overwegende dat Ahmed Mansoor sinds zijn arrestatie in maart 2017 in de al-Sadr-gevangenis van Abu Dhabi in eenzame opsluiting zit, waar zelfs niet in zijn basisbehoeften wordt voorzien en hem zijn rechten als gedetineerde uit hoofde van het recht van de VAE en het internationale recht inzake de mensenrechten, waaronder de VN-standaardminimumregels voor de behandeling van gevangenen, worden ontzegd; overwegende dat het hem verboden is enige vorm van contact te onderhouden met andere gevangenen en zijn familie, afgezien van vier bezoeken van 30 minuten van zijn vrouw en beperkte telefoontjes naar zijn moeder en naar zijn vrouw; overwegende dat hij in 2019 tweemaal in hongerstaking is gegaan omdat hij wilde dat zijn grondrechten als gevangene geëerbiedigd zouden worden; D. overwegende dat de autoriteiten van de VAE de rechten van Ahmed Mansoor al tien jaar lang schenden met willekeurige arrestaties en detentie, doodsbedreigingen, fysiek geweld, surveillance door de regering en onmenselijke behandeling tijdens zijn gevangenschap; E. overwegende dat de speciale rapporteur van de VN voor de situatie van mensenrechtenverdedigers heeft verklaard dat “de omstandigheden en behandeling waaraan [mensenrechtenactivisten Ahmed Mansoor, Mohammed al-Roken en Nasser Bin Ghaith uit de VAE] worden onderworpen, zoals langdurige eenzame opsluiting, in strijd zijn met de mensenrechtennormen en mogelijk ook foltering omvatten”; F. overwegende dat een groep mensenrechtendeskundigen van de VN de regering van de VAE ertoe heeft opgeroepen de heer Mansoor vrij te laten, waarbij zij zijn arrestatie omschrijven als een directe aanval op het legitieme werk van mensenrechtenverdedigers in de VAE; G. overwegende dat Ahmed Mansoor voorafgaand aan zijn meest recente arrestatie in 2017 opriep tot universele en rechtstreekse verkiezingen in de VAE en de verlening van wetgevingsbevoegdheden aan de federale nationale raad, een adviesraad van de regering; overwegende dat hij ook een onlineforum beheerde, genaamd Al-Hiwar al-Emarati (de Emirati-dialoog), waarin kritiek werd geuit op het beleid van de VAE; H. overwegende dat mensenrechtenverdedigers, journalisten, advocaten en leraren in de VAE stelselmatig worden vervolgd als zij zich uitspreken over politieke en mensenrechtenkwesties; overwegende dat de staat sinds 2011 vooral harder is gaan optreden tegen de vrijheid van vereniging, vergadering en meningsuiting; overwegende dat mensenrechtenverdedigers en hun familieleden het slachtoffer zijn van gedwongen verdwijningen, langdurige willekeurige detentie, foltering, gerechtelijke intimidatie en oneerlijke processen, reisverboden, fysiek en digitaal toezicht en willekeurig ontslag; I. overwegende dat de vage en te ruime definitie van terrorisme in de wetgeving van de Verenigde Arabische Emiraten het mogelijk maakt een breed scala aan vreedzame en legitieme activiteiten als terrorisme aan te merken; J. overwegende dat de VAE verfijnde spyware inzet tegen activisten en andere afwijkende meningen; overwegende dat Ahmed Mansoor het doelwit was van spyware die door het Israëlische bedrijf NSO Group werd geleverd; overwegende dat in het Pegasus-lek van juli 2021 melding werd gemaakt van het gebruik van de spyware van NSO door de autoriteiten van de Verenigde Arabische Emiraten tegen een reeks doelwitten, waaronder mensenrechtenverdedigers in en buiten de VAE; overwegende dat Loujain al-Hathloul, een vooraanstaande Saoedische vrouwenrechtenactiviste, ook is blootgesteld aan cyberaanvallen door de autoriteiten van de VAE, die haar e-mailaccount hebben gehackt alvorens haar aan te houden en haar onder dwang naar Saudi-Arabië over te brengen; K. overwegende dat vrouwen in de VAE nog altijd onderworpen worden aan een reeks discriminerende wetten en praktijken; overwegende dat schendingen van vrouwenrechten onder meer betrekking hebben op de ontvoering en gijzeling van vrouwen en vrouwenrechtenactivisten uit Saudi-Arabië en de VAE, een gebrek aan onderzoek naar en verantwoording voor vermeende misdaden tegen vrouwen, zoals de aanranding van de Britse Caitlin McNamara, waarbij geen onderzoek werd gedaan naar de beschuldigde dader en hij ook niet ter verantwoording werd geroepen, en verder stelselmatige discriminatie van vrouwen, uitbuiting van vrouwelijke arbeidsmigranten, sekshandel en seksuele slavernij; L. overwegende dat het systeem van kafala (sponsoring) in de VAE nog steeds wordt gehanteerd als integraal onderdeel van de sociale en rechtsorde van de VAE; overwegende dat volgens rapporten van internationale mensenrechtenorganisaties de onmenselijke praktijken van de VAE tegen buitenlandse werknemers, die 80 % van de bevolking van het land vormen, wijdverbreid zijn en dat dergelijke schendingen tijdens de uitbraak van de COVID-19-pandemie zijn toegenomen; overwegende dat ondernemingen en bouwbedrijven ter voorbereiding van de op stapel staande internationale beurs Expo 2020 Dubai, die zal plaatsvinden van oktober 2021 tot maart 2022, werknemers dwingen om onvertaalde documenten te ondertekenen, hun paspoorten in beslag nemen, hen blootstellen aan extreme werktijden in onveilige weersomstandigheden en hen onhygiënische huisvesting bieden; M. overwegende dat de VAE en de EU een wederzijdse bilaterale overeenkomst inzake de vrijstelling van de visumplicht voor kort verblijf hebben ondertekend, die burgers van de Verenigde Arabische Emiraten vrijstelt van een visumaanvraag voor het Schengengebied; N. overwegende dat de EU de belangrijkste donor is van de interjustitiële samenwerkingsprogramma’s van Interpol; overwegende dat de inspecteur-generaal van het ministerie van Binnenlandse Zaken van de VAE, generaal-majoor Ahmed Nasser al-Raisi, kandidaat is voor het voorzitterschap van Interpol; O. overwegende dat de VAE diverse essentiële mensenrechtenverdragen van de VN niet heeft geratificeerd, met name het Internationaal Verdrag inzake burgerrechten en politieke rechten en de facultatieve protocollen daarbij tot afschaffing van de doodstraf en tegen foltering, evenals het Internationaal Verdrag inzake de bescherming van alle personen tegen gedwongen verdwijningen; P. overwegende dat de EU de VAE als een partner beschouwt, ook op het gebied van politieke en economische betrekkingen; overwegende dat de EU en de VAE sinds 2013 mensenrechtendialogen hebben gevoerd met tweejaarlijkse bijeenkomsten, en dat de tiende mensenrechtendialoog tussen de EU en de VAE op 9 juni 2021 de gelegenheid bood om punten van zorg met de autoriteiten van de VAE te bespreken; 1. veroordeelt nogmaals met klem de detentie van Ahmed Mansoor en alle andere mensenrechtenverdedigers in de VAE, die uitsluitend gevangen zijn gezet wegens de uitoefening van hun fundamentele mensenrechten, waaronder de vrijheid van meningsuiting, zowel online als offline, en de vrijheid van vereniging en vreedzame vergadering, die niet alleen zijn verankerd in universele mensenrechteninstrumenten, maar ook in het Arabisch Handvest voor de rechten van de mens; is zeer verbolgen over de discrepantie tussen de beweringen van de VAE dat het een verdraagzaam land is waar rechten worden geëerbiedigd en het feit dat zijn eigen mensenrechtenverdedigers onder barre omstandigheden worden vastgehouden; 2. herhaalt zijn oproep tot onmiddellijke en onvoorwaardelijke vrijlating van Ahmed Mansoor, Mohammed al-Roken en Nasser bin Ghaith, en van alle andere mensenrechtenverdedigers, politieke activisten en vreedzame dissidenten; 3. dringt er bij de autoriteiten van de VAE op aan om te garanderen dat Ahmed Mansoor en alle andere gevangenen in afwachting van hun vrijlating worden behandeld volgens de VN-standaardminimumregels voor de behandeling van gevangenen; dringt er in het bijzonder op aan de eenzame opsluiting van Mansoor op te heffen en alle gevangenen toestemming te geven om regelmatig bezoek te ontvangen van advocaten en familieleden en passende medische zorg te krijgen, VN-deskundigen en internationale ngo’s toestemming te geven Mansoor en anderen in de gevangenis te bezoeken en toezicht te houden op de detentieomstandigheden, en alle beschuldigingen van foltering grondig te onderzoeken; 4. is zeer verontrust over de aanhoudende berichten, onder meer via gelekte brieven die in juli 2021 zijn gepubliceerd, dat Ahmed Mansoor nog steeds in eenzame opsluiting zit en in erbarmelijke omstandigheden verkeert; herinnert de autoriteiten van de VAE eraan dat langdurige eenzame opsluiting voor onbepaalde tijd neerkomt op foltering; verzoekt de autoriteiten van de VAE alle gedetineerden, met inbegrip van gewetensgevangenen, een eerlijke rechtsgang te waarborgen; dringt er bij de autoriteiten op aan de antiterrorismewet, de wet inzake cybercriminaliteit en Federale Wet nr. 2 van 2008, die herhaaldelijk worden gebruikt om mensenrechtenverdedigers te vervolgen, te wijzigen om te voldoen aan de internationale mensenrechtennormen; 5. verzoekt de autoriteiten van de VAE een einde te maken aan de intimidatie van mensenrechtenactivisten en hun reisverbod onmiddellijk op te heffen; hamert erop dat de autoriteiten waarborgen dat mensenrechtenverdedigers in de VAE hun legitieme mensenrechtenactiviteiten in alle omstandigheden, zowel in eigen land als daarbuiten, kunnen uitvoeren, zonder angst voor represailles en zonder beperkingen of gerechtelijke intimidatie; 6. verzoekt de VV/HV de zaak van Ahmed Mansoor nauwlettend te volgen om zijn onmiddellijke vrijlating en die van andere mensenrechtenverdedigers veilig te stellen; verzoekt de VV/HV met name om tijdens zijn komende bezoek aan de VAE gevangenisbezoeken aan de mensenrechtenverdedigers aan te vragen en tijdens besprekingen met de autoriteiten van de VAE publiekelijk en privé aan te dringen op de onmiddellijke en onvoorwaardelijke vrijlating van de mensenrechtenverdedigers; verzoekt de EDEO verslag uit te brengen aan het Parlement over de maatregelen die de EU-delegatie en de lidstaten tot dusver in Abu Dhabi hebben genomen om de heer Mansoor passende ondersteuning te bieden; 7. dringt er gezien de binnenlandse repressie van de VAE bij alle lidstaten op aan om, overeenkomstig Verordening (EU) 2021/821 van het Europees Parlement en de Raad van 20 mei 2021 tot instelling van een Unieregeling voor controle op de uitvoer, de tussenhandel, de technische bijstand, de doorvoer en de overbrenging van producten voor tweeërlei gebruik (2) , de verkoop en uitvoer van bewakingstechnologie naar de VAE en het onderhoud en de modernisering daarvan op te schorten als er geen concrete en meetbare maatregelen worden genomen om dergelijke gevallen van misbruik aan te pakken; 8. verzoekt de EDEO gerichte EU-maatregelen voor te stellen tegen degenen die verantwoordelijk zijn voor ernstige mensenrechtenschendingen in de VAE, met inbegrip van de vervolging van Ahmed Mansoor en andere mensenrechtenverdedigers, in het kader van de wereldwijde EU-sanctieregeling voor de mensenrechten; wijst erop dat alle sanctieprocedures empirisch onderbouwd moeten zijn en alleen mogen worden ingeleid wanneer concrete mensenrechtenschendingen kunnen worden vastgesteld; 9. verzoekt de EU zinvolle mensenrechtenbenchmarks en een lijst van individuele gevallen voor haar mensenrechtendialoog met de VAE vast te stellen en openbaar te maken, teneinde een echte en resultaatgerichte discussie over mensenrechten mogelijk te maken; 10. verzoekt de EU een discussie over de mensenrechten, met name de situatie van mensenrechtenverdedigers, op te nemen als permanent agendapunt voor de jaarlijkse top tussen de EU en de Samenwerkingsraad van de Golf; 11. uit zijn bezorgdheid over het door de autoriteiten van de VAE gemelde gebruik van de spyware van de NSO Group voor onrechtmatige aanvallen op de mobiele telefoons van honderden personen in het Verenigd Koninkrijk, waaronder advocaten, academici en een parlementariër; verzoekt de VV/HV de autoriteiten van de VAE om opheldering over deze verslagen te verzoeken, onder meer met betrekking tot mogelijke gerichte acties tegen EU-onderdanen of personen op het grondgebied van de EU, en hierover verslag uit te brengen aan het Parlement; 12. herinnert eraan dat de EU in 2015 een overeenkomst inzake de vrijstelling van de visumplicht voor kort verblijf heeft ondertekend met de VAE; verzoekt de Commissie aan het Parlement verslag uit te brengen over de verenigbaarheid van deze overeenkomst met de relevante EU-wetgeving, met name wat betreft mensenrechten en fundamentele vrijheden als mogelijke criteria voor visumvrijstelling; verzoekt de Commissie en de Raad verslag uit te brengen aan het Parlement over de voortgang op dit gebied; 13. verzoekt de leden van de Algemene Vergadering van Interpol, en met name de EU‑lidstaten, de beschuldigingen van mensenrechtenschendingen met betrekking tot generaal-majoor Nasser Ahmed al-Raisi grondig te onderzoeken in de aanloop naar de verkiezing van het voorzitterschap van Interpol van 23 t/m 25 november 2021; wijst op de bezwaren die het maatschappelijk middenveld heeft geuit over zijn kandidatuur en de mogelijke gevolgen voor de reputatie van de instelling; 14. verzoekt de internationale ondernemingen die Expo 2020 Dubai sponsoren om hun afkeuring van de mensenrechtenschendingen in de VAE te laten blijken door hun sponsoring in te trekken, en spoort de lidstaten aan niet aan het evenement deel te nemen; 15. laat zich zeer afkeurend uit over de rol van de autoriteiten van de VAE bij de uitlevering van vrouwenrechtenactivist Loujain al-Hathloul aan Saudi-Arabië, waar zij gevangen is gezet, gefolterd en vervolgd vanwege de verdediging van vrouwenrechten; 16. uit zijn bezorgdheid over de situatie van vrouwen in de VAE, ondanks enige vooruitgang, en verzoekt de autoriteiten de wet inzake het personenrecht te hervormen om vrouwen gelijke rechten te geven en te waarborgen dat vrouwen in de VAE hun nationaliteit net als mannen kunnen overdragen aan hun kinderen; 17. is ingenomen met het moratorium op executies van de VAE sinds 2017; verzoekt de VAE het Internationaal Verdrag inzake burgerrechten en politieke rechten en het bijbehorende protocol gericht op de afschaffing van de doodstraf te ratificeren; 18. steunt de voortdurende en intensievere dialoog tussen de EU, haar lidstaten en de VAE over kwesties van wederzijds belang, zoals bepaald in de samenwerkingsovereenkomst; is van mening dat regelmatige interparlementaire bijeenkomsten tussen het Parlement en zijn partners in de Golfregio een belangrijk forum zijn voor de ontwikkeling van een constructieve en openhartige dialoog over alle pijnpunten, waaronder mensenrechten, veiligheid en handel; 19. dringt aan op de vaststelling van strengere transparantieregels met betrekking tot lobbyactiviteiten van buitenlandse organisaties bij EU-instellingen; 20. verzoekt deze resolutie in het Arabisch te vertalen; 21. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de regering en het parlement van de Verenigde Arabische Emiraten, de vicevoorzitter van de Commissie / hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid, de Commissie, de speciale vertegenwoordiger van de EU voor de mensenrechten, de regeringen en de parlementen van de lidstaten, de hoge commissaris van de Verenigde Naties voor de mensenrechten, en de regeringen van de leden van de Samenwerkingsraad van de Golf. Het Europees Parlement, – gezien zijn eerdere resoluties over Kenia, met name die van 30 april 2015 (1) en die van 18 mei 2017 over het vluchtelingenkamp Dadaab (2) , – gezien zijn resolutie van 25 maart 2021 over een nieuwe strategie EU-Afrika – een partnerschap voor duurzame en inclusieve ontwikkeling (3) , – gezien de gezamenlijke verklaring van 21 juni 2021 van de Republiek Kenia en de Europese Unie, – gezien de verklaring van de hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid namens de EU ter gelegenheid van de Internationale Dag tegen homofobie, transfobie en bifobie, die plaatsvond op 17 mei 2021, – gezien zijn resolutie van 24 oktober 2019 over de situatie van lhbti-personen in Uganda (4) , – gezien de conclusies van de Raad van 10 mei 2021, getiteld “De Hoorn van Afrika: een geostrategische prioriteit voor de EU”, – gezien de gezamenlijke verklaring van 29 april 2021 van de regering van Kenia en de Hoge Commissaris van de Verenigde Naties voor de Vluchtelingen (UNHCR): een routekaart voor de vluchtelingenkampen Dadaab en Kakuma, – gezien de verklaring van de UNHCR van 25 maart 2021 over de situatie van lhbtiq+‑vluchtelingen in het vluchtelingenkamp Kakuma, – gezien de boodschap van de secretaris-generaal van de VN van 17 mei 2021 ter gelegenheid van de Internationale Dag tegen homofobie, transfobie en bifobie, – gezien de mededeling van de Commissie van 12 november 2020, getiteld “Een Unie van gelijkheid: strategie voor gelijkheid van lhbtiq’ers 2020-2025” ( COM(2020)0698 ), – gezien artikel 2, artikel 3, lid 5, en de artikelen 21, 24, 29 en 31 van het Verdrag betreffende de Europese Unie (VEU) en de artikelen 10 en 215 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU), die de Unie en haar lidstaten in hun betrekkingen met de rest van de wereld verplichten tot handhaving en bevordering van de universele mensenrechten en de bescherming van het individu en tot het nemen van beperkende maatregelen in geval van ernstige schending van de mensenrechten, – gezien de in het Verdrag betreffende de status van vluchtelingen van 1951 verankerde waarden, zoals menselijke waardigheid, gelijkheid en solidariteit, – gezien artikel 14 van de Universele Verklaring van de rechten van de mens van 1948, waarin het recht wordt erkend om in geval van vervolging in andere landen asiel aan te vragen, – gezien het EU-noodtrustfonds voor Afrika (EUTF voor Afrika), – gezien Verordening (EU) 2021/947 van het Europees Parlement en de Raad van 9 juni 2021 tot vaststelling van het instrument voor nabuurschapsbeleid, ontwikkeling en internationale samenwerking (NDICI) - Europa in de wereld (5) , – gezien het Verdrag tegen foltering en andere wrede, onmenselijke of onterende behandeling of bestraffing van 1984, – gezien de gezamenlijke mededeling van de Commissie en de hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid van 25 maart 2020, getiteld “EU-actieplan inzake mensenrechten en democratie (2020-2024) (JOIN(2020)0005), – gezien het Afrikaans Handvest inzake de rechten van de mens en de volkeren, – gezien de Universele Verklaring van de rechten van de mens, – gezien het alomvattend reactiekader voor vluchtelingen van de UNHRR, – gezien het besluit van het hooggerechtshof van Kenia van 8 april 2021 om de sluiting van het vluchtelingenkamp Dadaab en het vluchtelingenkamp Kakuma tijdelijk te blokkeren, – gezien de mededeling van de Commissie van 23 september 2020 over een nieuw migratie- en asielpact ( COM(2020)0609 ), – gezien het mondiaal pact inzake vluchtelingen van de VN, – gezien artikel 144, lid 5, en artikel 132, lid 4, van zijn Reglement, A. overwegende dat Kenia na Ethiopië het grootste aantal vluchtelingen en asielzoekers in Afrika opvangt; overwegende dat er volgens de UNHCR op de peildatum 31 mei 2021 in Kakuma, Dadaab en stedelijke gebieden in Kenia 519 989 vluchtelingen en asielzoekers woonden; B. overwegende dat het kamp Kakuma in het district Turkana ligt, dat een van de armste districten in Kenia is; overwegende dat de levensomstandigheden in het kamp volgens de UNHCR zeer slecht zijn en steeds verder achteruitgaan, dat de vluchtelingen in extreme armoede leven en niet beschikken over behoorlijke huisvesting, dat de infrastructuur en de elektriciteitsvoorziening gebrekkig zijn en dat er een gebrek is aan water en sanitaire voorzieningen; overwegende dat zowel de plaatselijke bevolking als de vluchtelingen lijden onder een ernstig voedsel- en watertekort en dat er niet voorzien wordt in de basisbehoeften; overwegende dat de COVID-19-pandemie ertoe heeft geleid dat de reeds zorgwekkende situatie in het kamp en in het district waarin het kamp ligt nog verder is verslechterd; C. overwegende dat de mensenrechten- en veiligheidssituatie in het vluchtelingenkamp Kakuma in Kenia dramatisch zijn verslechterd; overwegende dat er veel meldingen zijn van gewapende overvallen, diefstallen, verkrachtingen en moorden, en dat vrouwen, kinderen, personen met een handicap en lhbtiq+-personen het grootste risico lopen om het slachtoffer te worden van geweld; overwegende dat er momenteel een onderzoek loopt naar deze aanvallen; D. overwegende dat vrouwen en meisjes in het kamp worden blootgesteld aan verschillende vormen van seksueel geweld, met name verkrachting; overwegende dat met name gevluchte meisjes, nieuwkomers en alleenstaande vrouwen die gezinshoofd zijn risico lopen; overwegende dat de daders van verkrachting mannelijke vluchtelingen uit het kamp, leden van de lokale gemeenschap en/of beveiligingsbeambten zijn; overwegende dat andere vormen van geweld, zoals gedwongen en kindhuwelijken, genitale verminking bij vrouwen en partnergeweld ook gangbaar zijn; E. overwegende dat op 15 maart 2021 twee vluchtelingen die lagen te slapen in blok 13 van het kamp Kakuma 3 tweedegraads brandwonden hebben opgelopen omdat er brand werd gesticht met een molotovcocktail; overwegende dat een van de twee slachtoffers, de Ugandese vluchteling Chriton Atuhwera, aan zijn verwondingen is overleden; overwegende dat het steeds vaker voorkomt dat lhbtiq+-vluchtelingen het slachtoffer worden van geweld en daarbij gewond raken, en dat veel lhbtiq+-vluchtelingen zich daardoor genoodzaakt zien om het kamp te ontvluchten en vervolgens te verblijven in een gebied waar zij niet beschermd worden en wettelijk gezien helemaal niet mogen zijn; F. overwegende dat vrijwillige seksuele betrekkingen tussen personen van hetzelfde geslacht in de Keniaanse wet strafbaar zijn gesteld en bestraft kunnen worden met een gevangenisstraf van maximaal 14 jaar, maar dat Kenia het enige land in de regio is dat vluchtelingen accepteert op basis van hun seksuele gerichtheid of genderidentiteit; overwegende dat ongeveer 300 in het vluchtelingenkamp Kakuma geregistreerde vluchtelingen en asielzoekers een lhbtiq+-profiel hebben en dat de meesten daarvan volgens de UNHCR hebben aangegeven vreedzaam in de Kakuma-gemeenschap te leven; G. overwegende dat volgens de mondiale evaluatie 2020 van de ILGA (International Lesbian, Gay, Bisexual, Trans en Intersex Association) bijna de helft van de landen in de wereld waar homoseksualiteit strafbaar is Afrikaanse landen zijn; overwegende dat homoseksualiteit in slechts 22 van de 54 Afrikaanse landen legaal is; H. overwegende dat de anti-lhbtiq+-wetgeving van veel Afrikaanse landen nog dateert uit het koloniale tijdperk; I. overwegende dat enkele vluchtelingen met een lhbtiq+-profiel in maart 2020 bij de UNHCR hebben verzocht om herplaatsing naar een ander land vanwege de vijandigheid die zij in Kenia ervoeren; overwegende dat de afgelopen maanden meer dan 30 lhbtiq+‑personen zijn herplaatst van deel 3 van het Kakuma-kamp naar andere delen van het kamp omdat zij hadden aangegeven zich in deel 3 onvoldoende beschermd te voelen, en dat hiertoe werd besloten nadat de UNHCR de situatie ter plekke zorgvuldig had beoordeeld; overwegende dat in het verslag van het Europees Parlement over het voorstel voor een verordening van het Europees Parlement en de Raad tot vaststelling van een Uniekader voor hervestiging en tot wijziging van Verordening (EU) nr. 516/2014 van het Europees Parlement en de Raad wordt gesteld dat er geleidelijk een eerlijke verdeling van de hervestigde personen tussen de lidstaten moet worden nagestreefd, en dat die inspanningen gecombineerd moeten worden met inspanningen om internationaal bindende regels vast te stellen inzake de wereldwijd gedeelde verantwoordelijkheid om personen die behoefte hebben aan hervestiging te hervestigen zoals aangegeven door de UNHCR; J. overwegende dat de Keniaanse regering en Human Rights Watch in november 2020 hebben bevestigd dat het aantal gevallen van geweld tegen lhbtiq+-personen tijdens de COVID-19-pandemie exponentieel is toegenomen, dit los van het feit dat geweld in zijn algemeenheid in deze periode ook is toegenomen; K. overwegende dat het aantal in verband met hervestiging uit Keniaanse vluchtelingenkampen vertrekkende lhbtiq+-personen nog steeds veel lager is dan het aantal dat voor hervestiging in aanmerking zou moeten komen; overwegende dat dit proces door de COVID-19 pandemie is vertraagd; overwegende dat volgens de UNHCR sinds 2019 ongeveer 235 vluchtelingen met dit profiel zijn aangemeld voor hervestiging, en dat 48 % van hen het land heeft verlaten; L. overwegende dat ondanks het feit dat de UNHCR en zijn partners maatregelen hebben getroffen als reactie op de pandemie, 65 % van de in kampen verblijvende vluchtelingen heeft gemeld dat zij sinds de uitbraak minder toegang hebben tot gezondheidsvoorzieningen dan vóór de uitbraak in maart 2020, voornamelijk vanwege angst voor besmetting en vanwege het niet beschikbaar zijn van medisch personeel; overwegende dat slechts 3 % van de Keniaanse bevolking volledig tegen COVID-19 is gevaccineerd; overwegende dat de vaccinatiecampagne in Keniaanse vluchtelingenkampen op 30 maart 2021 van start is gegaan en dat aan het kamp Kakuma 2 000 doses vaccins zijn toegewezen; M. overwegende dat de Keniaanse regering de afgelopen decennia diverse pogingen heeft ondernomen om het kamp te sluiten; overwegende dat de minister van Binnenlandse Zaken van Kenia de UNHCR op 24 maart 2021 een ultimatum van 14 dagen heeft gesteld om een plan op te stellen voor de sluiting van het kamp Dadaab en het kamp Kakuma; overwegende dat het Keniaanse hooggerechtshof op 8 april 2021 heeft besloten de sluiting met 30 dagen uit te stellen; overwegende dat de UNHCR en de Keniaanse regering op 29 april 2021 overeenstemming hebben bereikt over een routekaart voor een latere sluiting van de kampen Kakuma en Dadaab op uiterlijk 30 juni 2022; overwegende dat de routekaart voorziet in vrijwillige terugkeer, in veiligheid en waardigheid, van vluchtelingen naar hun land van herkomst, vertrek naar derde landen in het kader van verschillende regelingen en alternatieve verblijfsmogelijkheden in Kenia voor bepaalde vluchtelingen uit landen van de Oost-Afrikaanse Gemeenschap; N. overwegende dat de VN de bezorgdheid van de regering heeft erkend en heeft aangegeven van mening te zijn dat vluchtelingenkampen geen langetermijnoplossingen voor gedwongen ontheemding mogen zijn, maar dat internationale en mensenrechtenorganisaties hebben gewaarschuwd dat een abrupte en wanordelijke sluiting zou leiden tot een humanitaire ramp en dat gedwongen repatriëring in strijd is met het internationale recht; overwegende dat vluchtelingen in Kakuma in het algemeen vrezen voor uitzetting; O. overwegende dat de Hoorn van Afrika ondanks enorme natuurlijke hulpbronnen een van de armste regio’s ter wereld is; overwegende dat de voedselzekerheid er uitermate precair is en dat miljoenen mensen in deze regio ondervoed zijn en worden bedreigd door hongersnood; overwegende dat droogte en gewapende conflicten de twee belangrijkste redenen zijn voor de ontheemding van personen in de regio, waaronder in Kenia, zoals ook werd benadrukt in het mondiaal actieplan van Nairobi, dat op 26 maart 2017 werd aangenomen tijdens de top van de Intergouvernementele Ontwikkelingsautoriteit (IGAD); overwegende dat conflicten zoals die in Somalië en Ethiopië en geweld in de periode vóór en na de verkiezingen in Uganda en Tanzania maken dat vrijwillige terugkeer bij de meeste vluchtelingen in het Kakuma-kamp om redenen van veiligheid en waardigheid niet verdedigbaar is; overwegende dat Kenia sinds eind 2019 gebukt gaat onder een combinatie van ernstige dreigingen, en grote gevolgen heeft ondervonden van de klimaatverandering, en onder meer geteisterd is geweest door de ergste woestijnsprinkhanenplaag sinds 60 jaar en last heeft gehad van overstromingen tijdens het regenseizoen en van de beperkende maatregelen in verband met COVID-19; P. overwegende dat op 12 november 2015 tijdens de top van Valletta het noodtrustfonds van de EU (EUTF) voor Afrika werd ingesteld, met als doel de onderliggende oorzaken voor destabilisatie, gedwongen ontheemding en irreguliere migratie aan te pakken door weerbaarheid, economische mogelijkheden, gelijke kansen, veiligheid en ontwikkeling te bevorderen; overwegende dat de EU een bijdrage levert aan de verstrekking van eerste levensbehoeften aan vluchtelingen die opgevangen worden in Keniaanse vluchtelingenkampen; overwegende dat het EUTF voor Afrika is ingesteld in het kader van het Instrument voor ontwikkelingssamenwerking (DCI) en afgestemd moet worden op de hoofddoelstelling van het EU-ontwikkelingsbeleid, te weten armoedebestrijding; Q. overwegende dat de EU sinds 2012 meer dan 200 miljoen EUR aan humanitaire hulp heeft verstrekt en via het Europees Ontwikkelingsfonds (EOF) 286 miljoen EUR heeft toegewezen voor de periode 2014-2020, waarbij de nadruk lag op het scheppen van banen, voedselzekerheid, veerkracht en institutionele opbouw, en met name onderwijs; overwegende dat Keniaanse asielzoekers voor hun basisbehoeften volledig afhankelijk zijn van humanitaire hulp; overwegende dat het nieuwe financiële instrument NDICI - Europa als wereldspeler de voortzetting van EU-programma’s in Kenia mogelijk zal maken; R. overwegende dat de EU in 2021 15 miljoen EUR heeft toegewezen voor humanitaire projecten in Kenia, in de eerste plaats voor vluchtelingenhulp, en sinds 2016 45 miljoen EUR heeft toegewezen voor vluchtelingen en gastgemeenschappen in Kenia in het kader van het EU‑noodtrustfonds voor Afrika; overwegende dat de EU in de vluchtelingenkampen Kakuma en Dadaab steun blijft verlenen voor levensreddende elementaire hulp, zoals voedselhulp, gezondheidszorg, behandeling van ondervoeding, water, sanitaire voorzieningen en hygiëne, veiligheid en onderwijs; 1. spreekt zijn ernstige bezorgdheid uit over de humanitaire situatie en de berichten over aanhoudend geweld in het kamp Kakuma; veroordeelt krachtig de brandstichting met een molotovcocktail op 15 maart 2021 in het vluchtelingenkamp Kakuma 3, een actie die gericht was tegen twee lhbtiq+-vluchtelingen; is ernstig bezorgd over de aanhoudende bedreigingen van lhbtiq+-personen in het vluchtelingenkamp Kakuma; herinnert eraan dat in de afgelopen maanden meer dan 30 personen met spoed zijn overgeplaatst; 2. dringt er bij de Keniaanse autoriteiten op aan dit misdrijf verder te onderzoeken en volledige duidelijkheid te scheppen, en de schuldigen ter verantwoording te roepen overeenkomstig de Keniaanse wetgeving en met inachtneming van de internationale mensenrechtenwetgeving; 3. wijst op de belangrijke en constructieve rol die Kenia speelt en herinnert aan de complexe situatie in de regio, die wordt gekenmerkt door regionale crises en conflicten; wijst op het belang van het vluchtelingenkamp Kakuma voor duizenden vluchtelingen en asielzoekers in de aan Kenia grenzende regio’s, waaronder de meest kwetsbaren onder hen, met name lhbtiq+-personen die in hun land van herkomst te maken krijgen met criminalisering en zelfs gevaar lopen ter dood veroordeeld te worden; 4. prijst het werk dat het Keniaanse secretariaat voor vluchtelingenzaken (RAS), de UNHCR en andere partners in de loop der jaren samen hebben verricht op het gebied van de bescherming van alle vluchtelingen; beklemtoont evenwel dat de huidige situatie in het kamp Kakuma op lange termijn onhoudbaar is en een doeltreffende, gecoördineerde reactie vergt van de Keniaanse regering, andere regeringen in de regio en de internationale gemeenschap, met inbegrip van de EU; neemt in dit verband kennis van de recente goedkeuring van de routekaart voor de vluchtelingenkampen Dadaab en Kakuma; 5. roept de Keniaanse regering op de vluchtelingenkampen Kakuma en Dadaab te behouden, in ieder geval totdat de situatie in de regio is gestabiliseerd; dringt er bij de Keniaanse regering op aan te waarborgen dat de mensenrechten van de vluchtelingen worden geëerbiedigd wanneer besluiten worden genomen die hen aangaan; benadrukt dat de financiële steun van de EU aan derde landen voor de opvang van vluchtelingen niet in de plaats mag komen van de eigen verantwoordelijkheid van de EU voor de opvang en hervestiging van een redelijk deel van de mensen die internationale bescherming behoeven; 6. roept de Keniaanse regering, de UNHCR en de internationale gemeenschap op zich ertoe te verbinden samen te werken om alternatieve, duurzame, passende en op rechten gebaseerde oplossingen te vinden die in overeenstemming zijn met de beginselen en doelstellingen inzake gedeelde verantwoordelijkheid van het mondiaal pact inzake vluchtelingen (GCR); beveelt met het oog op de doeltreffendheid aan dat de hervestiging in de EU van een redelijk aantal vluchtelingen die internationale bescherming behoeven hiervan deel moet uitmaken; 7. benadrukt dat een beter geïntegreerde en bredere regionale aanpak van het beheer van vluchtelingenstromen nodig is en dat de samenwerking tussen Kenia en zijn buurlanden op het gebied van politieke, veiligheids-, humanitaire en ontwikkelingsvraagstukken moet worden versterkt, teneinde de diepere oorzaken van gedwongen ontheemding aan te pakken; dringt erop aan dat er in de behoefte aan passende veiligheid in vluchtelingenkampen wordt voorzien, en verzoekt de Keniaanse regering de veiligheid in het Kakuma-kamp en de bescherming van vluchtelingen, met name de meest kwetsbare groepen, te verbeteren; dringt er bij de rechtshandhavingsautoriteiten en andere overheidsinstanties in Kenia op aan de bescherming en veiligheid van vluchtelingen te waarborgen; 8. verzoekt de Keniaanse regering en de UNHCR ervoor te zorgen dat de uitvoering van het repatriëringsprogramma volledig in overeenstemming geschiedt met de internationale verplichtingen en de binnenlandse verantwoordelijkheid van Kenia; is van mening dat repatriëring naar het land van herkomst vrijwillig, veilig, duurzaam, waardig en op rechten gebaseerd moet zijn, en dat mogelijk terugkerende personen objectieve, neutrale en relevante informatie moeten krijgen over wat er zal gebeuren als zij niet vrijwillig willen terugkeren; 9. spreekt zijn ernstige bezorgdheid uit over de situatie in de Hoorn van Afrika, vooral op het gebied van armoede en voedselonzekerheid; roept de Commissie op om de humanitaire noodhulp vrij te geven die nodig is om het vluchtelingenprobleem en de hongersnood in de regio aan te pakken; dringt erop aan dat de hulp van de EU en de lidstaten aan de landen in Hoorn van Afrika in de eerste plaats wordt gebruikt voor de aanpak van geweld, met inbegrip van seksueel geweld, en van problemen in verband met ernstige ongelijkheden, armoede, chronische ondervoeding, toegang tot gezondheidszorg en openbare diensten, met name reproductieve gezondheidszorg, alsmede voor de verwezenlijking van de doelstellingen op het gebied van duurzame ontwikkeling; 10. roept de EU op het probleem van de voedselonzekerheid en het gebrek aan basisvoorzieningen in het kamp Kakuma, waaronder toegang tot water, sanitaire voorzieningen, gezondheidszorg en elektriciteit, niet alleen aan te pakken via hulpverlening die uitsluitend bedoeld is voor vluchtelingen, maar ook via haar steun aan nationale ontwikkelingsprogramma’s waarvan het vermogen om de ontwikkeling doeltreffend te laten verlopen, gewaarborgd is en regelmatig wordt geëvalueerd; 11. benadrukt dat de toenemende instabiliteit in de regio een belemmering vormt voor de veilige terugkeer van vluchtelingen naar hun land van herkomst; roept de EU op om, in samenwerking met de internationale donorgemeenschap, zich te blijven inspannen als bemiddelende partner en om daarnaast een duurzame sociaaleconomische ontwikkeling op lange termijn in de regio te ondersteunen, waardoor een gunstig en veilig klimaat ontstaat dat de vrijwillige terugkeer en re-integratie van vluchtelingen mogelijk maakt; 12. roept op tot grotere inspanningen om gedwongen ontheemde lhbtiq+-personen te beschermen en vraagt de internationale gemeenschap om meer solidariteit te tonen bij het voorzien in de wereldwijde behoefte aan hervestiging, aangezien die behoefte nog altijd veel groter is dan het feitelijk aantal beschikbare plaatsen; 13. verzoekt de Commissie regelmatig verslag uit te brengen aan het Parlement over de uitvoering en programmering van het EU-trustfonds voor Afrika en verzoekt de Commissie om, met ondersteuning van het Bureau voor de grondrechten, een specifieke effectbeoordeling uit te voeren van de gevolgen van het fonds voor de mensenrechten; verzoekt de Commissie het resultaat van deze effectbeoordeling tijdig aan het Parlement te presenteren, onder meer in het kader van de werkgroep financieringsinstrumenten voor het externe optreden van de Commissie buitenlandse zaken en de Commissie ontwikkelingssamenwerking; 14. roept de EU op nauw te blijven samenwerken met de Keniaanse regering, de UNHCR en de internationale gemeenschap, om samen oplossingen te vinden voor de aanhoudende vluchtelingencrisis in de regio; roept de EU op de verdediging en bevordering van de mensenrechten in Kenia te ondersteunen; 15. herinnert eraan dat in de Europese Unie vervolging op grond van seksuele gerichtheid wordt beschouwd als criterium voor het aanvragen en het verlenen van asiel; vraagt de EU en haar lidstaten zich aan dit beginsel te houden; roept de EU, en met name de EU‑delegaties en de speciale vertegenwoordiger van de EU voor de mensenrechten, op om in hun dialoog met alle Afrikaanse landen die homoseksualiteit nog steeds strafbaar stellen, en meer in het algemeen in hun dialoog met alle landen waar vervolging van of geweld tegen lhbtiq+-personen wijdverbreid is, ten volle gebruik te maken van de lhbti‑toolkit en de bijbehorende richtsnoeren; 16. dringt erop aan dat de EU-delegatie in Kenia de situatie van kwetsbare personen, met name lhbtiq+-personen en zwarte Afrikaanse vrouwen, nauwlettend blijft volgen en maatschappelijke organisaties, mensenrechtenactivisten en lhbtiq+-personen ter plaatse actief blijft steunen; 17. dringt er bij de EU op aan zich te blijven inspannen om zowel de Keniaanse regering als de Afrikaanse Unie ertoe te bewegen hun houding ten aanzien van lhbtiq+-personen te heroverwegen, en wijst er daarbij op dat deze personen door die houding het risico lopen op een onmenselijke en vernederende behandeling, die indruist tegen de waarden van gelijkheid en gelijke bescherming, zoals verankerd in het recht; 18. herinnert de Keniaanse autoriteiten aan hun toezegging om het recht op vrijheid van mening en meningsuiting, zoals neergelegd in artikel 19 van het Internationaal Verdrag inzake burgerrechten en politieke rechten, te eerbiedigen, alsook aan hun verplichtingen om de grondrechten te waarborgen, zoals bepaald in het Afrikaans Handvest en andere internationale en regionale mensenrechteninstrumenten, waaronder de Overeenkomst van Cotonou, met name de artikelen 8 en 96 daarvan; dringt er bij de Keniaanse regering op aan onder alle omstandigheden de fysieke integriteit en het psychisch welzijn van alle vluchtelingen te waarborgen, ongeacht hun seksuele gerichtheid, genderidentiteit of genderexpressie; 19. roept de internationale gemeenschap op te waarborgen dat vluchtelingen kunnen deelnemen aan de COVID-19-vaccinatieprogramma’s; benadrukt dat het voor zowel de vluchtelingen als de gemeenschappen die hen opvangen van essentieel belang is om vluchtelingen in aanmerking te laten komen voor nationale diensten en hen te integreren in nationale ontwikkelingsplannen, en wijst erop dat dit in overeenstemming is met de belofte om “niemand achter te laten”, zoals opgenomen in de 2030-agenda voor duurzame ontwikkeling; 20. wijst er nogmaals op dat er geen ontwikkeling mogelijk is zonder dat de veiligheid in de regio wordt verbeterd; onderstreept echter met klem dat de financiering moet worden besteed aan de economische, menselijke en sociale ontwikkeling in de regio, met bijzondere aandacht voor de uitdagingen op ontwikkelingsgebied die in het besluit inzake het EUTF zijn vastgesteld; herinnert eraan dat middelen uit het EOF en middelen voor officiële ontwikkelingshulp (ODA) uitsluitend voor ontwikkelingsdoelstellingen gebruikt mogen worden; 21. benadrukt dat het van belang is een aanzienlijk deel van het NDICI toe te wijzen aan maatschappelijke organisaties in derde landen, waaronder Kenia, voor het verlenen van bijstand en voor de bescherming van en het toezicht op de rechten van migranten; roept de EU op ervoor te zorgen dat een aanzienlijk deel van de geprogrammeerde financiering via dit instrument bestemd is voor de verbetering van de mensenrechten en de internationale bescherming van vluchtelingen, met name in Kenia; 22. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de vicevoorzitter van de Commissie/hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid, de speciale vertegenwoordiger van de Europese Unie voor de mensenrechten, de secretaris-generaal van de Verenigde Naties, de Hoge Commissaris van de Verenigde Naties voor de rechten van de mens en de Hoge Commissaris van de Verenigde Naties voor de Vluchtelingen, de voorzitter van het Keniaanse parlement, de Intergouvernementele Ontwikkelingsautoriteit (IGAD), de regeringen van de lidstaten van de IGAD, de Afrikaanse Unie, het Pan-Afrikaanse Parlement en de Paritaire Parlementaire Vergadering ACS-EU. Het Europees Parlement, – gezien de artikelen 4 en 14 van het Verdrag betreffende de Europese Unie (VEU), – gezien de artikelen 113 en 115 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU), – gezien Richtlijn 2011/16/EU van de Raad van 15 februari 2011 betreffende de administratieve samenwerking op het gebied van de belastingen en tot intrekking van Richtlijn 77/799/EEG (1) (“DAC”), – gezien Verordening (EU) nr. 1286/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 11 december 2013 tot vaststelling van een actieprogramma ter verbetering van het functioneren van de belastingstelsels in de Europese Unie voor de periode 2014-2020 (Fiscalis 2020) en tot intrekking van Beschikking nr. 1482/2007/EG (2) , – gezien Richtlijn 2014/107/EU van de Raad van 9 december 2014 tot wijziging van Richtlijn 2011/16/EU wat betreft verplichte automatische uitwisseling van inlichtingen op belastinggebied (3) , – gezien Richtlijn (EU) 2015/2376 van de Raad van 8 december 2015 tot wijziging van Richtlijn 2011/16/EU wat betreft verplichte automatische uitwisseling van inlichtingen op belastinggebied (4) , – gezien Richtlijn (EU) 2016/881 van de Raad van 25 mei 2016 tot wijziging van Richtlijn 2011/16/EU wat betreft verplichte automatische uitwisseling van inlichtingen op belastinggebied (5) , – gezien Richtlijn (EU) 2016/2258 van de Raad van 6 december 2016 tot wijziging van Richtlijn 2011/16/EU wat betreft toegang tot antiwitwasinlichtingen door belastingautoriteiten (6) , – gezien Richtlijn (EU) 2018/822 van de Raad van 25 mei 2018 tot wijziging van Richtlijn 2011/16/EU wat betreft verplichte automatische uitwisseling van inlichtingen op belastinggebied met betrekking tot meldingsplichtige grensoverschrijdende constructies (7) , – gezien het voorstel van de Commissie van 15 juli 2020 voor een richtlijn van de Raad tot wijziging van Richtlijn 2011/16/EU betreffende de administratieve samenwerking op het gebied van de belastingen (DAC7) ( COM(2020)0314 ), – gezien de conclusies van de Raad van 2 juni 2020 over de toekomstige evolutie van de administratieve samenwerking op belastinggebied in de EU, – gezien zijn standpunt van 10 maart 2021 over het voorstel voor een richtlijn van de Raad tot wijziging van Richtlijn 2011/16/EU betreffende de administratieve samenwerking op het gebied van de belastingen (8) , – gezien de aanvangseffectbeoordeling van de Commissie van 23 november 2020 over het voorstel voor een richtlijn van de Raad tot wijziging van Richtlijn 2011/16/EU wat betreft maatregelen ter versterking van de bestaande voorschriften en ter uitbreiding van het kader voor uitwisseling van inlichtingen op belastinggebied met cryptoactiva en elektronisch geld, – gezien het verslag van de Commissie van 18 december 2017 over de toepassing van Richtlijn 2011/16/EU van de Raad betreffende de administratieve samenwerking op het gebied van de directe belastingen ( COM(2017)0781 ), – gezien het verslag van de Commissie van 17 december 2018 inzake een overzicht en beoordeling van de statistieken en informatie over de automatische uitwisseling van inlichtingen op het gebied van directe belastingen ( COM(2018)0844 ), – gezien het werkdocument van de diensten van de Commissie van 12 september 2019 over de evaluatie van Richtlijn 2011/16/EU van de Raad betreffende de administratieve samenwerking op het gebied van de belastingen en tot intrekking van Richtlijn 77/799/EEG (SWD(2019)0327), – gezien Speciaal verslag nr. 03/2021 van de Europese Rekenkamer met als titel “Uitwisseling van fiscale inlichtingen in de EU: de basis is solide, de uitvoering suboptimaal”, – gezien zijn resolutie van 26 maart 2019 over financiële misdrijven, belastingontduiking en belastingontwijking (9) , – gezien de mededeling van de Commissie van 7 mei 2020 inzake een actieplan voor een alomvattend EU-beleid voor de preventie van witwassen en financieren van terrorisme (C(2020)2800), – gezien de mededeling van de Commissie van 15 juli 2020 over een actieplan voor billijke en eenvoudige belastingheffing ter ondersteuning van de herstelstrategie ( COM(2020)0312 ), – gezien de studie met als titel “Implementatie van de EU-vereisten voor de uitwisseling van belastinginformatie”, gepubliceerd door zijn directoraat-generaal Parlementaire Onderzoeksdiensten (10) , – gezien het actieplan van de OESO van 19 juli 2013 inzake grondslaguitholling en winstverschuiving, – gezien het verslag van de OESO van 9 december 2020 met als titel “Peer Review of the Automatic Exchange of Financial Account Information 2020”, – gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité van 18 september 2020 over doeltreffende en gecoördineerde EU-maatregelen ter bestrijding van belastingfraude, belastingontwijking, het witwassen van geld en belastingparadijzen (11) , – gezien artikel 54 van zijn Reglement en artikel 1, lid 1, onder e), van en bijlage 3 bij het besluit van de Conferentie van voorzitters van 12 december 2002 betreffende de procedure inzake het verlenen van toestemming voor het opstellen van initiatiefverslagen, – gezien het verslag van de Commissie economische en monetaire zaken ( A9-0193/2021 ), A. overwegende dat de EU wordt geconfronteerd met oneerlijke of agressieve belastingpraktijken, zoals het feit dat de lidstaten jaarlijks tussen 160 en 190 miljard EUR inkomsten mislopen (12) ten gevolge van belastingontduiking en winstverschuivingen door multinationale ondernemingen; overwegende dat de omvang van dit inkomstenverlies aanzienlijk is in het licht van de sociale, economische en gezondheidscrisis waarmee de Unie momenteel te kampen heeft; overwegende dat belastingbetalers in de EU in 2016 offshore 1,5 biljoen EUR bezaten, met als gevolg een gemiddeld verlies aan belastinginkomsten van 46 miljard EUR in de EU ten gevolge van belastingontduiking door personen (13) ; overwegende dat dit bedrag slechts een deel van het globale probleem van belastingontwijking door personen en ondernemingen vertegenwoordigt, en dat het onrechtmatig wordt onttrokken aan de nationale begrotingen en daarmee extra lasten voor plichtsgetrouwe belastingbetalers met zich meebrengt; B. overwegende dat de samenwerking tussen de belastingdiensten om belastingontduiking, belastingontwijking en belastingfraude doeltreffender te beteugelen de laatste jaren zowel op EU- als op mondiaal niveau aanzienlijk is verbeterd, met name ten gevolge van de in 2014 aangenomen gezamenlijke rapportagestandaard van de G20 en de OESO; C. overwegende dat de herhaaldelijke onthullingen door onderzoeksjournalisten, zoals LuxLeaks, Panama Papers, Paradise Papers, Cum-Ex/Cum-Cum en recentelijk OpenLux, hebben bijgedragen tot een toegenomen bewustzijn en de EU ertoe hebben aangezet haar instrumenten ter bestrijding van belastingontwijking, belastingontduiking en belastingfraude verder te ontwikkelen; overwegende dat uit de OpenLux-onthullingen is gebleken dat de uitwisseling van inlichtingen op belastinggebied van betere kwaliteit moet zijn en resultaten moet opleveren; D. overwegende dat in de DAC, die in januari 2013 in werking trad ter vervanging van Richtlijn 77/799/EEG van de Raad betreffende de wederzijdse bijstand van de bevoegde autoriteiten van de lidstaten op het gebied van de directe belastingen, de regels en procedures zijn vastgesteld voor samenwerking tussen de lidstaten betreffende de uitwisseling van inlichtingen tussen de belastingdiensten van de lidstaten, met name betreffende de automatische uitwisseling van inlichtingen over inkomen en activa; E. overwegende dat de DAC daarna vijf keer is gewijzigd om het toepassingsgebied van de automatische uitwisseling van inlichtingen uit te breiden tot inlichtingen over financiële rekeningen en gerelateerd inkomen (DAC2), voorafgaande grensoverschrijdende rulings en voorafgaande verrekenprijsafspraken (DAC3) en landverslagen die multinationale ondernemingen in de EU moeten indienen (DAC4), om de belastingdiensten toegang te verlenen tot inlichtingen over uiteindelijk begunstigden die zijn verzameld uit hoofde van de regels voor de bestrijding van witwassen van geld (DAC5), en ten slotte om het toepassingsgebied van de automatische uitwisseling van inlichtingen uit te breiden tot grensoverschrijdende constructies voor belastingplanning en regels in te voeren inzake verplichte openbaarmaking voor intermediairs (DAC6); F. overwegende dat de bepalingen betreffende de automatische uitwisseling van inlichtingen uit hoofde van DAC1-4 tussen januari 2015 en juni 2017 in werking zijn getreden en de eerste effecten ervan kunnen worden beoordeeld, terwijl het nog te vroeg is om de effecten te beoordelen van de bepalingen van DAC5 en DAC6, die pas in januari 2018 en juli 2020 respectievelijk in werking zijn getreden; G. overwegende dat de Commissie in juli 2020 heeft voorgesteld om het toepassingsgebied van de automatische uitwisseling van inlichtingen verder uit te breiden tot onder meer via digitale platforms behaalde inkomsten (DAC7) en een verdere wijziging heeft aangekondigd om toegang mogelijk te maken tot inlichtingen over cryptoactiva (DAC8); overwegende dat deze herziening een kans kan vormen om het kader voor de uitwisseling van inlichtingen in zijn geheel te verbeteren; H. overwegende dat de Raad zijn onderhandelingen over diverse DAC-herzieningen, waaronder het recente DAC7-voorstel, heeft afgerond zonder rekening te houden met het standpunt van het Europees Parlement, waarmee hij in strijd handelt met de beginselen van loyale samenwerking en de rol van het Europees Parlement in een raadplegingsproces zoals neergelegd in artikel 115 VWEU; I. overwegende dat de moeilijkheden die in de Raad werden ondervonden om tot overeenstemming te komen betreffende de door de Commissie voorgestelde verbeteringen geen doeltreffende antwoorden bieden op mondiale belastingproblemen; J. overwegende dat er nog enkele inconsistenties bestaan tussen de internationale en de Europese normen, met name wat betreft de termijnen om inlichtingen op belastinggebied mee te delen; overwegende dat de meeste lidstaten geaggregeerde informatie uit de landverslagen vrijgeven, zoals vereist overeenkomstig actie 13 van het BEPS-actieplan; K. overwegende dat de Unie overeenkomsten heeft ondertekend met derde landen, waaronder Andorra, Liechtenstein, Monaco, San Marino en Zwitserland, zodat gegevens die gelijkwaardig zijn aan DAC2-gegevens met de lidstaten worden gedeeld; overwegende dat er geen vergelijkbare overeenkomsten zijn gesloten voor de latere versies van de DAC; L. overwegende dat de hoeveelheid publiek beschikbare gegevens over de uitvoering van DAC1–4 zeer beperkt is, met nagenoeg geen kwantitatieve informatie over de uitwisseling van inlichtingen over landverslagen uit hoofde van DAC4, en dat kwantitatieve informatie over de uitvoering van de DAC op lidstaatniveau schaars is; M. overwegende dat het Parlement het beginsel van nationale belastingsoevereiniteit ten volle eerbiedigt; N. overwegende dat uit de beschikbare informatie blijkt dat de uitwisseling van inlichtingen uit hoofde van de bepalingen van DAC1 en DAC2 betreffende de automatische uitwisseling van inlichtingen aanzienlijk is toegenomen sinds deze in werking zijn getreden, en dat de lidstaten uit hoofde van DAC1 tussen 2015 en midden 2017 ongeveer 11 000 berichten hebben uitgewisseld over bijna 16 miljoen belastingbetalers en meer dan 120 miljard EUR aan inkomen en/of activa en uit hoofde van DAC2 vanaf 2018 ongeveer 4 000 berichten over circa 8,3 miljoen rekeningen met een totale waarde van bijna 2,9 biljoen EUR; O. overwegende dat dankzij de DAC3-bepalingen betreffende de automatische uitwisseling van inlichtingen het aantal gerapporteerde voorafgaande grensoverschrijdende rulings en voorafgaande verrekenprijsafspraken aanzienlijk is toegenomen in vergelijking met de periode ervoor, toen deze maar zelden op vrijwillige basis werden gedeeld, niettegenstaande een wettelijke verplichting sinds 1977 om veel voorafgaande grensoverschrijdende rulings en voorafgaande verrekenprijsafspraken te delen, aangezien in 2017 17 652 voorafgaande grensoverschrijdende rulings en voorafgaande verrekenprijsafspraken werden gerapporteerd tegenover amper 2 529 in 2016, 113 in 2015 en 11 in 2014; overwegende dat succes niet alleen kan worden gemeten aan de hand van een totale toename van het aantal gerapporteerde voorafgaande grensoverschrijdende rulings en voorafgaande verrekenprijsafspraken, zoals blijkt uit de onthullingen van de LuxLetters; P. overwegende dat het tot de verantwoordelijkheden van het Parlement behoort om samen met de Raad politieke controle uit te oefenen op de Commissie, zoals vastgesteld in de Verdragen overeenkomstig artikel 14 VWEU, met inbegrip van haar handhavings- en uitvoeringsbeleid, en overwegende dat dit passende toegang tot de desbetreffende informatie vereist; overwegende dat de Commissie verantwoording moet afleggen aan het Europees Parlement overeenkomstig artikel 17, lid 8, VEU; Q. overwegende dat de Commissie in totaal 73 inbreukprocedures heeft ingeleid, hoofdzakelijk wegens de laattijdige omzetting van de DAC door de lidstaten, en dat twee inbreukprocedures in januari 2021 nog lopende waren; overwegende dat de laattijdige of onvolledige omzetting van de DAC door lidstaten grond heeft gevormd voor meerdere inbreukprocedures en dat dit het Parlement sterkt in zijn standpunt dat de Commissie de omzetting van Europese wetgeving op belastinggebied, en met name de DAC-bepalingen, strikt moet controleren; R. overwegende dat de OESO in 2014 met haar gezamenlijke rapportagestandaard (CRS) een internationale standaard voor de automatische uitwisseling van inlichtingen heeft gecreëerd en dat in 2021 meer dan 100 jurisdicties over de hele wereld zich ertoe hebben verbonden automatisch inlichtingen over financiële rekeningen uit te wisselen; S. overwegende dat het Parlement erkent dat het inzake directe belastingen geen wetgevende bevoegdheid heeft en inzake indirecte belastingen slechts een beperkte wetgevende bevoegdheid heeft; T. overwegende dat het DAC-kader gepaard moet gaan met gelijke aandacht voor de capaciteit en bereidheid van de belastingdiensten om de naleving te vergemakkelijken en de belangen van de belastingbetalers moet dienen; U. overwegende dat de richtlijn betreffende de administratieve samenwerking op het gebied van de belastingen een instrument moet zijn dat het gecoördineerde werk van de nationale belastingdiensten bevordert, maar rekening moet houden met aspecten zoals: i) de versterking van de middelen van de belastingdiensten (op het gebied van personeel, financiën en infrastructuur – vooral digitale infrastructuur); ii) de bescherming van de rechten van de belastingbetalers, waaronder gegevensbescherming; iii) de bescherming van het beroepsgeheim en industriële geheimen, met strikte normen inzake cyberveiligheid bij de uitwisseling van inlichtingen; iv) de vermindering van de administratieve en bureaucratische lasten voor belastingbetalers en ondernemingen; v) de bevordering van hogere prestatienormen voor belastingdiensten, met kortere termijnen om aan de Europese regels te voldoen; en vi) de bescherming van het concurrentievermogen van onze ondernemingen, met eenvoudigere en snellere manieren om naleving van administratieve verplichtingen te waarborgen; V. overwegende dat de economische crisis als gevolg van de COVID-19-pandemie enorme fiscale en budgettaire inspanningen heeft gevraagd van de regeringen, onder andere in de vorm van steun aan ondernemingen; overwegende dat de begunstigden van die steun hun maatschappelijke verantwoordelijkheid moeten nemen door bijvoorbeeld goed samen te werken met de belastingdiensten om een uitgebreide uitwisseling van inlichtingen op belastinggebied mogelijk te maken; W. overwegende dat de doeltreffendheid van de uitwisseling van belastinggegevens meer afhangt van de kwaliteit dan van de kwantiteit van de uitgewisselde gegevens; overwegende dat de kwaliteit en de volledigheid van de gegevens dus van essentieel belang zijn om het DAC-kader optimaal te kunnen benutten; overwegende dat door het gebrek aan publiek beschikbare informatie over de kwantitatieve gegevens van de uitwisseling van inlichtingen in het kader van DAC1-4 democratische controle door de nationale parlementen en het Europees Parlement aanzienlijker moeilijker wordt; X. overwegende dat de almaar meer gedigitaliseerde en geglobaliseerde economie complexe en uitdagende aspecten kent, zoals digitale activa en cryptoactiva, maar dat het desondanks belangrijk is de samenwerking tussen nationale belastingdiensten op dat gebied op te voeren; overwegende dat een duidelijke definitie van cryptoactiva, in overeenstemming met de lopende werkzaamheden hieromtrent bij de OESO en de Financiële-actiegroep (FATF), belangrijk zou zijn teneinde de strijd tegen belastingontduiking te verbeteren en billijke belastingheffing te bevorderen; overwegende dat de verspreiding van cryptovaluta een actueel probleem is en in overweging moet worden genomen bij elke inspanning om de administratieve samenwerking te versterken, op basis van de beginselen van subsidiariteit en evenredigheid; Y. overwegende dat belastingbeleid de kern vormt van de nationale fiscale en belastingsoevereiniteit en een nationale bevoegdheid is; overwegende dat aan alle belangrijke beslissingen op Europees niveau een strikte eerbiediging van de intergouvernementele logica ten grondslag moet liggen die dit aspect van de Europese integratie beheerst; overwegende dat belangrijke beslissingen over verdere integratie op dit gebied altijd moeten worden genomen met inachtneming van de Verdragen, de nationale bevoegdheden en de nationale fiscale en belastingsoevereiniteit; overwegende dat het Parlement het streven onderschrijft om innovatieve oplossingen te vinden voor belastingaangelegenheden, rekening houdend met het institutionele kader dat wij willen behouden; Z. overwegende dat administratieve samenwerking op belastinggebied een instrument moet zijn dat de bestrijding van belastingfraude en belastingontduiking door personen en ondernemingen bevordert door middel van betere communicatiekanalen en doeltreffende praktijken voor de uitwisseling van inlichtingen; AA. overwegende dat de opeenvolgende herzieningen van de richtlijn betreffende de administratieve samenwerking op het gebied van de belastingen bewijzen dat dit een domein van aanhoudend belang is voor de lidstaten en de Europese beleidsmakers, dat de Europese instrumenten geleidelijk evolueren op basis van een logica van nauwere samenwerking en dat de burgers zich bewust zijn van de meerwaarde van Europese oplossingen voor wat betreft het aanpakken van belastinggerelateerde problemen, met name de bestrijding van belastingfraude en belastingontduiking; AB. overwegende dat lege vennootschappen de uitwisseling van inlichtingen over inkomen en vermogenswinsten van personen, met name over onroerend goed, ondermijnen; AC. overwegende dat binnen het huidige kader niet automatisch inlichtingen worden uitgewisseld over de uiteindelijk begunstigden van aandelen in ondernemingen; AD. overwegende dat family offices vaak veel grensoverschrijdende activa bezitten als rechtstreekse eigenaars van ondernemingen of via besloten beleggingsfondsen (14) ; overwegende dat bij dergelijke financiële instellingen belangenconflicten kunnen ontstaan die onbetrouwbare rapportage van belastinggegevens in de hand werken; overwegende dat ongerealiseerde vermogenswinsten van personen in het buitenland in laag belaste ondernemingen zo goed als nooit onder nationale belastingstelsels vallen; overwegende dat vermogenden hierdoor rijkdom kunnen vergaren zonder veel belasting te betalen op hun inkomen, terwijl de middenklasse alleen rijkdom kan vergaren na belasting te hebben betaald op hun volledige inkomen; AE. overwegende dat een goed functionerend en doeltreffend kader voor de uitwisseling van inlichtingen de begrotingsdruk in alle lidstaten kan verlichten; Dekkings- en rapportagevereisten 1. is ingenomen met het feit dat de EU-instellingen voortdurend het toepassingsgebied voor de uitwisseling van inlichtingen hebben bijgesteld en verruimd teneinde belastingfraude, belastingontduiking en belastingontwijking in te perken, onder meer in het recente voorstel voor DAC7 alsook in de plannen voor DAC8; merkt echter op dat, niettegenstaande de voortdurende verruiming van het toepassingsgebied van het DAC-kader, er te weinig is gedaan om de kwaliteit en de volledigheid van de gegevens in dezelfde mate te verbeteren; 2. wijst erop dat de uitwisseling van inlichtingen tussen belastingdiensten sterk is verbeterd, zowel op internationaal als op Europees niveau; herinnert eraan dat DAC2-7 rechtstreeks verband houden met de werkzaamheden binnen de OESO; is van mening dat de internationaal overeengekomen maatregelen een minimumnorm voor de EU vormen; 3. merkt op dat de belastingdiensten de regels beter moeten uitvoeren en toepassen om het risico te beperken dat geen aangifte wordt gedaan van inkomen, en verzoekt de Commissie derhalve de regels beter te handhaven; merkt echter op dat bepaalde typen inkomsten en activa nog steeds uitgesloten zijn van het toepassingsgebied, hetgeen het risico met zich meebrengt dat belastingverplichtingen worden omzeild; verzoekt de Commissie na te gaan of het noodzakelijk is en zo ja, wat de beste manier is om de volgende eigendomsinformatie, posten in verband met inkomsten en niet-financiële activa op te nemen in de automatische uitwisseling van inlichtingen en concrete voorstellen in dit verband te doen: a) de uiteindelijk begunstigden van onroerend goed en bedrijven; b) vermogenswinsten in verband met onroerend goed en vermogenswinsten in verband met financiële activa, inclusief valutahandel, meer bepaald manieren vinden waarop de belastingdiensten beter kunnen worden geïnformeerd zodat zij de gemaakte vermogenswinsten gemakkelijker kunnen identificeren; c) opbrengsten uit dividenden die niet op een bewaarrekening worden gestort; d) niet-financiële activa zoals contanten, kunst, goud of andere kostbaarheden die worden bewaard in vrijhavens, douane-entrepots of kluizen; e) eigendom van jachten en privéjets; en f) rekeningen op grotere peer-to-peer-leningenplatforms, crowdfunding- en vergelijkbare platforms; en 4. merkt op dat de doeltreffendheid van DAC1 ernstig wordt beperkt door het feit dat de lidstaten slechts minstens twee inkomstencategorieën moeten rapporteren; neemt nota van de recente wijziging waardoor de lidstaten alle beschikbare inlichtingen moeten uitwisselen over minstens vier inkomstencategorieën met betrekking tot belastbare perioden vanaf 2024; verzoekt de Commissie, na een effectbeoordeling, de rapportage van alle inkomsten- en activacategorieën in het toepassingsgebied verplicht te stellen; verzoekt de lidstaten doeltreffende en toegankelijke registers voor de uitwisseling van inlichtingen op te zetten; merkt op dat deze inspanningen ook van nut zullen zijn voor de nationale belastinginning; 5. wijst op de uitdaging die het verzamelen van informatie over elektronisch geld en/of cryptoactiva en de moeilijke integratie ervan in de automatische uitwisseling van inlichtingen inhoudt, omdat er geen intermediairs aan te pas komen; dringt aan op tot de vaststelling van een uitgebreid kader voor het verzamelen van informatie over elektronisch geld en cryptoactiva; 6. merkt op dat de definitie van rapporterende financiële instellingen en soorten rekeningen die moeten worden gerapporteerd in DAC2 het risico van omzeiling en grotere administratieve lasten inhoudt; pleit voor een beoordeling door de Commissie van de noodzaak – waar nodig gevolgd door een voorstel – om de rapportageverplichtingen uit te breiden naar andere relevante typen financiële instellingen, zonder dat dit tot verdere administratieve lasten leidt, alsook om de kwalificatie van besloten beleggingsfondsen als financiële instellingen te heroverwegen, de definitie van uitgesloten rekeningen te herzien en de drempelwaarden die van toepassing zijn op bestaande entiteitsrekeningen te verwijderen; wijst erop dat met behulp van adequate IT-systemen de administratieve lasten kunnen worden verminderd door zonder vrijstellingen en drempelwaarden te werken; verzoekt de Commissie de verplichting van financiële instellingen om nulaangiften in te dienen indien er geen inlichtingen te rapporteren zijn te herbeoordelen met het oog op verlichting van de administratieve lasten; 7. merkt op dat DAC3 enkele blinde vlekken bevat en onbedoelde negatieve effecten kan hebben zoals belastingdiensten die geen voorafgaande grensoverschrijdende rulings uitwisselen indien deze te gunstig zijn, of belastingdiensten die gebruikmaken van informele afspraken om uitwisseling te vermijden, zoals blijkt uit de praktijk van schaduwrulings door “informatiebrieven” in Luxemburg; betreurt de voorkeursbehandeling van vermogende personen; pleit er dan ook voor het toepassingsgebied voor de uitwisseling van inlichtingen uit hoofde van DAC3 te verruimen met informele afspraken, niet “voorafgaande” verrekenprijsafspraken en grensoverschrijdende rulings (bijvoorbeeld overeenkomsten na de transactie of na de aangifte), natuurlijke personen en rulings die nog steeds gelden, maar die vóór 2012 zijn afgegeven of gemaakt, gewijzigd of hernieuwd; betreurt dat eerdere oproepen van het Europees Parlement in dit verband tot op heden zijn genegeerd; betreurt dat de kwaliteit van de verstrekte DAC3-gegevens ontoereikend is en dat de belastingdiensten van de lidstaten deze gegevens nog niet op grote schaal gebruiken of benutten; raadt aan een speciale kennisgeving naar de belastingdiensten te zenden wanneer een onderneming die in het kader van DAC3 een fiscale ruling heeft gekregen, belastingplichtig is; 8. betreurt dat bilaterale en multilaterale voorafgaande verrekenprijsafspraken uitgesloten zijn van de uitwisseling van inlichtingen uit hoofde van DAC3 wanneer een aanverwante internationale belastingovereenkomst de openbaarmaking ervan belet; verzoekt de lidstaten opnieuw te onderhandelen over bestaande internationale belastingovereenkomsten en in de toekomst geen nieuwe te sluiten die de openbaarmaking van voorafgaande verrekenprijsafspraken verbieden; 9. betreurt dat de samenvattende informatie in het centrale gegevensregister voor voorafgaande grensoverschrijdende rulings en voorafgaande verrekenprijsafspraken vaak te beknopt is om bruikbaar te zijn zonder dat bijkomende informatie moet worden gevraagd; verzoekt de Commissie richtsnoeren op te stellen over wat de belastingdiensten in die samenvattende informatie moeten opnemen en is van mening dat zij alle relevante directe en indirecte belastinggevolgen moet omvatten zoals de effectieve belastingtarieven; 10. betreurt de praktijk van schaduwrulings in Luxemburg, zoals blijkt uit de onthullingen van de LuxLetters, die ertoe leidt dat informele regelingen niet worden gerapporteerd zoals vereist door DAC3; dringt er bij de Commissie op aan dringend een mogelijke schending van de DAC3-vereisten door Luxemburg en andere lidstaten met soortgelijke praktijken te beoordelen en zo nodig inbreukprocedures in te leiden; 11. is ingenomen met het feit dat een groot aantal landen, waaronder veel EU-lidstaten, geanonimiseerde en geaggregeerde informatie uit de landverslagen vrijgeven, zoals vereist overeenkomstig DAC4 of actie 13 van het BEPS-actieplan; betreurt dat een minderheid van de lidstaten deze informatie niet bekendmaakt in internationale databanken; pleit in dit verband voor een geharmoniseerde aanpak en dringt erop aan dat de Commissie dit vereiste in de toekomstige herziening van de DAC opneemt; 12. beveelt aan om het bereik van de inlichtingen die multinationale ondernemingen met meerdere vestigingen in dezelfde jurisdictie verstrekken, te herzien om de kwaliteit van de inlichtingen te verbeteren, zonder dat dit tot excessieve nalevingskosten leidt; 13. stelt vast dat, als gevolg van de dubbelzinnige interpretatie door individuele lidstaten van de wezenskenmerken, de personen die aan verplichte openbaarmaking uit hoofde van DAC6 zijn onderworpen, niet overal dezelfde zijn; pleit daarom voor duidelijkere bewoordingen van de “main benefit test” voor wezenskenmerken in categorie A en B; 14. herinnert eraan dat de DAC-bepalingen van toepassing zijn op alle ondernemingen die de rapportageverplichtingen moeten naleven; wijst er echter op dat er grote verschillen zijn tussen het nalevingsbeleid van multinationale ondernemingen en kleine en middelgrote ondernemingen en dat hiermee rekening moet worden gehouden bij toekomstige herzieningen van de DAC; ziet daarom in dat de nalevingskosten en administratieve lasten voor kleine en middelgrote ondernemingen moeten worden verlaagd; 15. herinnert eraan dat de Europese regels inzake administratieve samenwerking de nationale regels niet vervangen, maar veeleer minimumnormen voor de uitwisseling van inlichtingen en samenwerkingsacties vormen; 16. erkent dat om de doelstellingen van de DAC te verbeteren, de nadruk vooral zal moeten worden gelegd op het dichten van bestaande hiaten bij de uitvoering en controle ervan, veeleer dan op het creëren van nieuwe wetgeving; Zorgvuldigheidsverplichtingen en uiteindelijk belang 17. merkt op dat de uitgewisselde inlichtingen talrijk maar van beperkte kwaliteit zijn; is ingenomen met de aanbevelingen van de Europese Rekenkamer (ERK); stelt vast dat gezamenlijke rekeningen bepaalde problemen opleveren voor de financiële instellingen; maakt zich zorgen dat onnauwkeurige of verouderde informatie over de fiscale verblijfplaats waarover de financiële instellingen beschikken, en misbruik van meerdere verblijfplaatsen ertoe kunnen leiden dat er geen inlichtingen kunnen worden uitgewisseld wanneer dit vereist is; betreurt het gebruik van gouden visa en paspoorten om de uitwisseling van inlichtingen te omzeilen en dringt er nogmaals op aan al deze bestaande regelingen uit te faseren; verzoekt de Commissie eveneens inbreukprocedures in te leiden tegen alle lidstaten die gouden visa aanbieden; pleit voor strengere handhavingsprocedures op het niveau van de lidstaten en voor het opzetten van nationale systemen met afschrikkende sancties bij foutieve of onvolledige rapportage; verzoekt de Commissie ook bezoeken ter plaatse in de lidstaten te verrichten en de doeltreffendheid van de monitoringprogramma’s in de lidstaten te beoordelen; verzoekt de lidstaten een kwaliteits- en volledigheidscontrolesysteem voor DAC-gegevens in te voeren, evenals verplichte periodieke feedback over de ontvangen inlichtingen en verslagen aan de Commissie over het nut van maatregelen om de toekomstige besluitvorming te verbeteren, alsook procedures voor de controle van rapportageplichtige entiteiten in verband met de kwaliteit en volledigheid van de verzonden gegevens; erkent dat de inlichtingen die via de DAC en de onderliggende systemen tussen de lidstaten worden uitgewisseld vertrouwelijk zijn; 18. wijst erop dat er geen sancties zijn voorgeschreven voor financiële instellingen die geen rapport indienen of die misleidende of foutieve informatie rapporteren, en dat de lidstaten hiervoor zeer uiteenlopende maatregelen hebben getroffen; wijst erop dat de lidstaten op grond van artikel 25 bis van de DAC2 doeltreffende, evenredige en afschrikkende sancties moeten invoeren voor de rapporterende entiteiten; betreurt dat de Commissie de omvang of de afschrikkende werking van de sancties in elke lidstaat niet beoordeelt en dat zij in dit verband geen benchmarks voor vergelijkingen of richtsnoeren heeft aangeboden; pleit voor beter geharmoniseerde en doeltreffendere sancties voor niet-naleving die een afschrikkend effect hebben; 19. raadt aan een marker toe te voegen om te wijzen op gezamenlijke eigendom door verschillende rekeninghouders om dubbele rapportage te voorkomen en de nauwkeurige vaststelling van rekeningsaldi te vereenvoudigen; suggereert dat instellingen het eigendomsdeel van elke rekeninghouder ook kunnen registreren en signaleren wanneer er voor eenzelfde rekening meerdere rekeninghouders uit verschillende jurisdicties zijn; 20. merkt op dat DAC5 belastingdiensten toegang biedt tot inlichtingen over uiteindelijk begunstigden die zijn verzameld uit hoofde van de regels voor de bestrijding van witwassen van geld; stelt vast dat de vijfde antiwitwasrichtlijn meer interactie mogelijk heeft gemaakt tussen de antiwitwasrichtlijnen en de DAC en dat de vijfde antiwitwasrichtlijn uiterlijk op 10 januari 2020 door de lidstaten moest zijn omgezet; merkt verder op dat de doeltreffendheid van de DAC daarom sterk afhankelijk is van de antiwitwasrichtlijnen die op het niveau van de lidstaten zijn ingevoerd; stelt vast dat de doeltreffendheid van de DAC wordt ondergraven dor de onjuiste uitvoering van deze richtlijnen, het gebrek aan doeltreffende handhaving en de resterende zwakke punten in het antiwitwaskader, zoals i) het feit dat het uiteindelijk belang niet wordt vastgesteld in geval van individuele rekeningen die worden aangehouden via actieve niet-financiële entiteiten; ii) het gebrek aan inlichtingen over uiteindelijk begunstigden van onroerend goed en levensverzekeringsovereenkomsten; iii) het ontbreken van een onderlinge koppeling van nationale registers, met name van kadasters en registers van uiteindelijk begunstigden; en iv) het ontbreken van gemeenschappelijke definities voor uiteindelijk begunstigde, due diligence en fiscaal misdrijf; 21. betreurt de huidige stand van omzetting van de vierde antiwitwasrichtlijn in de lidstaten (15) , waardoor de Commissie in december 2020 tegen acht lidstaten en in februari 2021 tegen drie lidstaten inbreukprocedures heeft ingeleid (16) ; merkt op dat de uiterste datum voor omzetting van deze bepalingen 27 juni 2017 was; betreurt voorts dat met betrekking tot de vijfde antiwitwasrichtlijn (17) , waarvan de omzettingstermijn op 10 januari 2020 afliep, tegen zestien lidstaten (18) inbreukprocedures zijn ingeleid; 22. stelt bezorgd vast dat bij de meest recente evaluatie van de nationale antiwitwasmaatregelen door de FATF de 18 in de evaluatie opgenomen lidstaten (19) niet goed scoorden op belangrijke effectiviteitsindicatoren en dat bij de beoordeling van de correcte toepassing van antiwitwasmaatregelen de meeste beoordeelde lidstaten bijvoorbeeld in de categorie “matige” of “geringe” effectiviteit werden ingedeeld, terwijl alleen Spanje een “wezenlijk” niveau van effectiviteit vertoonde en geen enkele lidstaat een “hoog” niveau van effectiviteit (20) ; 23. merkt op dat steeds ingewikkelder structuren worden gebruikt om de uiteindelijke begunstigden te verbergen en daardoor de doeltreffende uitvoering van antiwitwasregels te dwarsbomen; constateert bovendien de zwakke punten die door de OpenLux-onthullingen aan het licht zijn gebracht; is van mening dat er geen drempel mag zijn voor het rapporteren van de begunstigden; herhaalt zijn standpunt dat in het kader van de toepassing van de vijfde antiwitwasrichtlijn ten aanzien van uiteindelijke begunstigden van trusts dezelfde mate van transparantie moet worden betracht als ten aanzien van bedrijven, mét garanties voor passende vrijwaringsmaatregelen; 24. verzoekt de Europese Commissie, te gepasten tijde, een evaluatie voor te stellen van de interactie tussen de antiwitwasregels en DAC; Juridische en praktische uitdagingen 25. neemt nota van het feit dat de Commissie de omzetting van de DAC-wetgeving in de lidstaten monitort; wijst er echter op dat zij tot dusver nog geen directe en doeltreffende actie heeft ondernomen om het gebrek aan kwaliteit aan te pakken van de gegevens die tussen de lidstaten worden uitgewisseld, en dat zij evenmin bezoeken aan de lidstaten heeft afgelegd of de doeltreffendheid heeft gewaarborgd van sancties die door de lidstaten werden opgelegd voor inbreuken op de rapportagebepalingen van de DAC; verzoekt de Commissie dringend haar activiteiten in dit verband te intensiveren en directe en doeltreffende acties te ondernemen om het gebrek aan kwaliteit aan te pakken van de gegevens die tussen de lidstaten worden uitgewisseld, aan de lidstaten meer richtsnoeren te verstrekken voor het toepassen van de DAC-wetgeving, het uitvoeren van risicoanalyses en het gebruiken van de ontvangen inlichtingen, en inbreukprocedures in te leiden met behulp van, onder meer, de beoordelingen van het Global Forum (21) en de Financiële-actiegroep; verzoekt de Europese Commissie om bij de komende herzieningen van het DAC-kader voorrang te geven aan de verbetering van de gegevenskwaliteit; 26. stelt bezorgd vast dat uit de evaluatie van de Commissie van 2019 is gebleken dat de lidstaten bij de uitwisseling van inlichtingen vaak niet verder gaan dan de minimumeisen van de DAC en dat dit een rol heeft gespeeld in de Cum-Ex/Cum-Cum belastingfraudezaak; merkt in het bijzonder op dat de lidstaten onvoldoende hebben samengewerkt via passende mechanismen, zoals spontane uitwisseling, om andere betrokken lidstaten te waarschuwen voor de gebruikte technieken; stelt voorts vast dat slechts een kleine minderheid van de lidstaten volledige inlichtingen beschikbaar heeft over elk van de zes DAC1-categorieën van inkomen en kapitaal; benadrukt dat de uitwisselingen doeltreffender, vollediger en frequenter moeten zijn; 27. merkt met bezorgdheid op dat het Global Forum onlangs de juridische uitvoering van de gezamenlijke rapportagestandaard (Common Reporting Standard, CRS) (22) , in de EU bekend als DAC2, heeft beoordeeld en constateert dat uit de collegiale toetsing van het Global Forum blijkt dat niet alle lidstaten zich daar niet volledig aan houden; verzoekt de Commissie aandachtig toezicht te houden op de lidstaten en inbreukprocedures in te leiden totdat alle lidstaten er zich volledig aan houden; kijkt uit naar de collegiale toetsing van het Global Forum van de praktische handhaving van de gezamenlijke rapportagestandaard en verzoekt de Commissie en de lidstaten om zich hierop goed voor te bereiden; 28. betreurt dat de lidstaten de inlichtingen die zij verzenden maar zelden koppelen aan een fiscaal identificatienummer dat door het land van verblijf van de belastingbetaler is toegekend; merkt op dat alleen Litouwen en Ierland een fiscaal identificatienummer blijken te vermelden, zoals erkend door het ontvangende land (23) ; merkt voorts op dat de uitwisseling van geldige fiscale identificatienummers (FIN’s) van cruciaal belang is voor de doeltreffende uitwisseling van inlichtingen; merkt op dat de fiscale identificatienummers van ondernemingen ook moeten worden gerapporteerd om de koppeling van fiscaal relevante informatie te bevorderen; wijst erop dat elke maatregel om de identificatie van belastingbetalers te bevorderen in overeenstemming moet zijn met de grondrechten, met name met het recht op eerbiediging van de persoonlijke levenssfeer en gegevensbescherming; 29. is ingenomen met het vereiste in DAC7 om het fiscale identificatienummer van de lidstaat van verblijf bij DAC1- en DAC2-uitwisselingen op te nemen teneinde het matchen van gegevens en de identificatie in alle lidstaten te vergemakkelijken, aangezien correcte identificatie van belastingbetalers van essentieel belang is voor de doeltreffende uitwisseling van inlichtingen tussen belastingdiensten; maakt zich zorgen dat grote hoeveelheden inlichtingen niet worden gematcht met de betrokken belastingbetalers en te weinig worden benut, met belastingtekorten tot gevolg; 30. verzoekt de Commissie om in nauwe samenwerking met de lidstaten een valideringsinstrument voor FIN’s te creëren; merkt op dat dit valideringsinstrument de rapportage-effectiviteit van de financiële instellingen beduidend zou verbeteren en dus de nalevingskosten voor deze instellingen zou doen dalen; verzoekt de Commissie opnieuw onderzoek te doen naar de creatie van een Europees FIN, na uitvoering van een goede analyse en een effectbeoordeling; vraagt de lidstaten om een systematischer analyse te garanderen van DAC1- en DAC2-gegevens die niet matchen, en procedures in te voeren voor de systematische risicoanalyse van de ontvangen inlichtingen; 31. neemt er nota van dat de uitwisseling van inlichtingen op verzoek vaak onvolledig is gebleken en verdere toelichting vereiste; betreurt voorts dat het in het kader van de uitwisseling van inlichtingen op verzoek soms zes maanden of langer duurt vanaf de ontvangst van het verzoek voordat de autoriteiten inlichtingen verstrekken; stelt met spijt vast dat er geen termijnen zijn vastgesteld voor vervolguitwisselingen waardoor er verdere vertraging kan optreden; verzoekt de Commissie deze bepaling te herzien, onder meer voor vervolguitwisselingen, en een maximumtermijn van drie maanden in te voeren; stelt voor de Commissie het mandaat te verlenen om de mate van samenwerking door derde landen systematisch te beoordelen; verzoekt de Commissie aanwijzingen te beoordelen dat de uitwisseling van inlichtingen op verzoek met bepaalde derde landen, waaronder Zwitserland, ontoereikend is; 32. betreurt het feit dat één lidstaat, Malta, voor de uitwisseling van inlichtingen op verzoek als algemene score “gedeeltelijk conform” heeft gekregen in de collegiale toetsing van het Global Forum, wat betekent dat de norm voor de uitwisseling van inlichtingen op verzoek slechts gedeeltelijk wordt geïmplementeerd, hetgeen ernstige praktische gevolgen heeft (24) ; stelt vast dat 19 lidstaten niet volledig conform zijn inzake “gegevens over eigendom en identiteit” (25) ; stelt vast dat zes lidstaten niet volledig conform zijn inzake “boekhoudkundige gegevens” (26) ; stelt vast dat vijf lidstaten niet volledig conform zijn inzake “bankgegevens” (27) ; stelt vast dat zeven lidstaten niet volledig conform zijn inzake “toegang tot informatie” (28) ; stelt vast dat drie lidstaten niet volledig conform zijn inzake “rechten en waarborgen” (29) ; stelt vast dat vijf lidstaten niet volledig conform zijn inzake “mechanismen voor de uitwisseling van inlichtingen” (30) ; stelt vast dat drie lidstaten niet volledig conform zijn inzake “vertrouwelijkheid” (31) ; stelt vast dat drie lidstaten niet volledig conform zijn inzake “rechten en waarborgen” (32) ; stelt vast dat negen lidstaten niet volledig conform zijn inzake “kwaliteit en tijdigheid van reacties” (33) ; stelt samenvattend vast dat bij slechts acht lidstaten geen substantiële tekortkomingen werden vastgesteld (34) ; betreurt dat in 18 lidstaten substantiële tekortkomingen werden aangetroffen (35) ; betreurt ten zeerste dat sommige lidstaten een lage score hebben gekregen voor specifieke aspecten, zoals gegevens over eigendom en identiteit; roept de lidstaten op bij de volgende collegiale toetsing de score “conform” te halen; stelt vast dat de ondermaatse prestaties van sommige lidstaten de geloofwaardigheid van de EU in de internationale strijd tegen belastingontduiking en belastingontwijking ernstig aantasten; verwacht van de Commissie dat zij onverwijld alle juridische en niet-juridische instrumenten inzet om te waarborgen dat de wetgeving naar behoren wordt uitgevoerd; verzoekt de Commissie inbreukprocedures in te leiden totdat alle lidstaten volledig conform zijn; verzoekt de lidstaten derhalve zich ten volle in te zetten voor de verwezenlijking van de DAC-doelstellingen en de toepassing van beste praktijken inzake de uitwisseling van inlichtingen; 33. is ingenomen met het voorstel van de Commissie in DAC7 om de norm “verwacht belang” te verduidelijken die in het kader van de uitwisseling van inlichtingen op verzoek moet worden toegepast, en verzoekt de Commissie richtsnoeren op te stellen om een gestandaardiseerde benadering en een meer doeltreffende toepassing van de bepalingen inzake de uitwisseling van inlichtingen op verzoek te waarborgen; 34. is verheugd dat de Commissie aan de lidstaten diverse instrumenten ter beschikking heeft gesteld om de uitwisseling van inlichtingen en beste praktijken verder te ontwikkelen, en ondersteuning biedt op IT-gebied, hoofdzakelijk door middel van het Fiscalis 2020-programma; wijst op de noodzaak om de uitwisseling van beste praktijken verder aan te moedigen en richtsnoeren op te stellen over het gebruik van inlichtingen, met name met betrekking tot DAC3 en DAC4; 35. merkt op dat het gebruik van inlichtingen uit hoofde van de DAC voor niet-fiscale aangelegenheden voorafgaande toestemming van de verzendende lidstaat vereist en dat die toestemming niet altijd wordt verleend, hoewel deze inlichtingen nuttig kunnen zijn om strafrechtelijke en andere onderzoeken doeltreffender te maken en deze verzoeken doorgaans op goede gronden plaatsvinden; dringt erop aan om het gebruik van inlichtingen die uit hoofde van de DAC worden uitgewisseld altijd toe te staan voor andere doeleinden dan fiscale aangelegenheden wanneer dit is toegelaten volgens het recht van de ontvangende lidstaat met het oog op rechtshandhaving; dringt er in dit kader bij de lidstaten op aan hoge normen in acht te nemen wat betreft de eerbiediging van de grondrechten van de burgers in hun hoedanigheid van belastingbetalers; 36. betreurt het feit dat de Raad de door de Commissie voorgestelde wijzigingen van DAC7 heeft afgezwakt, met name degene die betrekking hebben op gezamenlijke audits en groepsverzoeken; verzoekt de Raad zijn huidige standpunt te herzien en de door de Commissie voorgestelde wijzigingen ongewijzigd goed te keuren; merkt op dat het aantal groepsverzoeken heel klein is, nu in 2017 slechts vijf lidstaten een of meer groepsverzoeken hebben verzonden; verzoekt de Commissie een standaardformulier voor groepsverzoeken op te stellen en dit op te nemen in de relevante uitvoeringsverordening (36) ; wijst erop dat om resultaten te boeken bij dergelijke acties, alsook bij gelijktijdige controles, het personeel van de belastingdiensten degelijke opleidingen moeten krijgen voor wat betreft buitenlandse belastingwetgeving, talen, specialisatie en sociale vaardigheden; 37. erkent de meerwaarde van uitwisseling van beste praktijken en permanente ondersteuning door de Commissie om de nationale belastingdiensten sterker te maken; benadrukt de bijzondere rol van het Fiscalis 2020-programma in dit verband; wijst erop dat de personele, financiële en infrastructurele middelen van de belastingdiensten niettemin in aanzienlijke mate moeten worden verhoogd; roept de lidstaten derhalve op voldoende te investeren in hun nationale belastingdiensten; kijkt uit naar de bevindingen van de nieuwe Fiscalis-projectgroep over het gebruik van geavanceerde analytische methoden om de gegevenskwaliteit te meten binnen een gezamenlijk kader; 38. neemt nota van de bevinding van de Europese Rekenkamer (37) dat er meer kan worden gedaan op het gebied van monitoring, het waarborgen van de kwaliteit van de gegevens en het gebruik van de ontvangen inlichtingen om de uitwisseling van inlichtingen doeltreffender te maken; verzoekt de Commissie en de lidstaten rekening te houden met de bevindingen van de Europese Rekenkamer bij hun toekomstige werkzaamheden in het kader van de DAC; Toegang tot gegevens en monitoring 39. stelt met grote bezorgdheid vast dat er onvoldoende bewijsmateriaal is om de kwaliteit van de rapportage uit hoofde van DAC1 en DAC2 te beoordelen, vanwege het feit dat slechts enkele lidstaten systematisch kwaliteitscontroles uitvoeren op de inlichtingen die uit hoofde van DAC1 en DAC2 worden uitgewisseld; merkt met grote bezorgdheid op dat er sprake is van onderrapportage van gegevens en dat de gegevens die wel worden gerapporteerd onderbenut blijven; merkt voorts op dat de doeltreffendheid van het systeem nauwelijks wordt gemonitord; betreurt dat de gegevens over de uitwisseling van inlichtingen uit hoofde van DAC-bepalingen, die publiek beschikbaar zijn, ontoereikend zijn om de evolutie en doeltreffendheid van de uitwisseling van inlichtingen passend te kunnen beoordelen; 40. merkt op dat er geen gemeenschappelijk EU-kader is om de prestaties en resultaten van het systeem te monitoren, waardoor het risico toeneemt dat gerapporteerde gegevens onvolledig of onnauwkeurig zijn; merkt bovendien op dat slechts enkele lidstaten procedures hebben ingevoerd en gebruiken om door financiële instellingen verstrekte DAC2-inlichtingen te controleren; 41. betreurt dat de Commissie, volgens de Europese Rekenkamer, de uitvoering van deze wetgeving niet proactief monitort, onvoldoende richtsnoeren verstrekt en de uitkomsten en impact van het systeem niet meet; maakt zich grote zorgen over het feit dat slechts een van de vijf door de Europese Rekenkamer bezochte lidstaten controles van de gegevenskwaliteit uitvoerde en dat deze controles alleen handmatig en aan de hand van een beperkte steekproef en niet als een systematisch proces werden uitgevoerd; 42. wijst erop dat uit de matchpercentages blijkt dat grote hoeveelheden inlichtingen niet worden gebruikt, omdat zij niet met de betrokken belastingbetalers worden gematcht en de lidstaten geen verdere controles uitvoeren op niet-gematchte gegevens; verzoekt de Commissie en de lidstaten een gemeenschappelijk kader voor het meten van de effecten en kosten-baten van de DAC op te zetten en de DAC-uitwisselingen volledig controleerbaar en traceerbaar te maken van de bron tot het gebruik van de gegevens door aan elke dataset een bronidentificatiecode te geven; verzoekt de Commissie een jaarlijkse samenvatting te publiceren van de inlichtingen die door de lidstaten werden ontvangen, met eerbiediging van de rechten en de vertrouwelijkheid van de belastingbetalers; wijst er echter op dat dit verslag geaggregeerde en gedetailleerde gegevens moet bevatten om een correcte democratische controle door het Parlement mogelijk te maken; merkt op dat aan de Commissie verstrekte informatie niet als strikt vertrouwelijk moet worden beschouwd wanneer de informatie niet aan individuele belastingbetalers kan worden gekoppeld; herhaalt dat de Commissie het recht moet hebben om verslagen en documenten op te stellen en te publiceren, en daarbij gebruik te maken van een geanonimiseerde vorm van de uitgewisselde inlichtingen, teneinde rekening te houden met het recht van de belastingplichtigen op vertrouwelijkheid en in overeenstemming met Verordening (EG) nr. 1049/2001 (38) inzake de toegang van het publiek tot documenten van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie; 43. verzoekt de Commissie jaarlijks voor alle lidstaten geanonimiseerde en geaggregeerde statistieken over landverslagen te publiceren; verzoekt de lidstaten ontvangen landverslagen aan de bevoegde diensten van de Commissie te verstrekken; 44. benadrukt dat uit de evaluatie van 2019 door de Commissie is gebleken dat de doeltreffendheid van het DAC-kader voortdurend gemonitord moet worden; verzoekt de lidstaten jaarlijks de statistieken, winsten aan belastinginkomsten en alle andere relevante informatie om de doeltreffendheid van alle uitwisselingen correct te kunnen beoordelen mee te delen aan de Commissie; verzoekt de lidstaten, in het geval van uitwisseling van inlichtingen op verzoek, de informatie uitgesplitst en per land te verstrekken, onder eerbiediging van de regels voor gegevensbescherming; verzoekt de Commissie de doeltreffendheid van de uitwisseling van inlichtingen goed te blijven monitoren en evalueren, en vraagt bijgevolg dat er in januari 2023 opnieuw een grondige evaluatie wordt uitgevoerd; 45. benadrukt dat de belastingdiensten de digitale transformatie volledig moeten omarmen, evenals de mogelijkheid die zij biedt om inlichtingen doeltreffender toe te wijzen en de nalevingskosten en onnodige administratieve lasten te verminderen; beklemtoont dat de belastingdiensten hiervoor de gepaste financiële, personele en IT-middelen moeten krijgen; Samenhang met andere bepalingen 46. erkent dat de DAC-bepalingen grotendeels in overeenstemming zijn met de gezamenlijke rapportagestandaard van de OESO en dat zij aanzienlijke overlappingen vertonen met de Amerikaanse wet naleving belastingplicht buitenlandse rekeningen (Foreign Account Tax Compliance Act, Fatca), maar ook belangrijke verschillen; 47. betreurt het gebrek aan wederkerigheid bij de toepassing van de Fatca; stelt vast dat de Verenigde Staten een belangrijke facilitator van financiële geheimhouding voor niet-Amerikaanse burgers wordt; merkt op dat er sprake is van twee belangrijke achterpoortjes: alleen over Amerikaanse activa worden inlichtingen gedeeld en er worden geen inlichtingen over uiteindelijk begunstigden gedeeld; verzoekt de Commissie en de lidstaten in het kader van de OESO nieuwe onderhandelingen aan te knopen met de Verenigde Staten om binnen een gezamenlijk overeengekomen en versterkt CRS-kader tot volledige wederkerigheid te komen; beklemtoont dat dit een grote vooruitgang zou betekenen, de nalevingskosten voor financiële instellingen zou drukken en de administratieve lasten sterk zou doen dalen; dringt er bij de Commissie en de lidstaten op aan onderhandelingen aan te knopen met het oog op een VN-verdrag inzake belasting; 48. betreurt de neveneffecten die de wet naleving belastingplicht buitenlandse rekeningen nog altijd heeft voor “toevallige Amerikanen”; betreurt dat er tot op heden geen permanente oplossing is gevonden op Europees niveau; 49. merkt de mogelijke spanningen op tussen het DAC-kader en Verordeningen (EU) 2016/679 (39) en (EU) 2018/1725 (40) ; benadrukt dat de gegevensverwerking uit hoofde van de DAC-bepalingen uitsluitend tot doel heeft het algemeen belang op belastinggebied in de lidstaten te dienen, met name belastingfraude, belastingontwijking en belastingontduiking inperken, de belastinginkomsten veiligstellen en eerlijke belastingheffing bevorderen; 50. staat achter de uitnodiging van de Raad aan de Commissie om na te gaan in welke mate het haalbaar is het toepassingsgebied van de instrumenten waarover de belastingdiensten op basis van Richtlijn 2011/16/EU van de Raad beschikken, en de specifieke bepalingen van Verordening (EU) nr. 904/2010 (41) van de Raad verder op elkaar af te stemmen; 51. is verheugd dat er met Richtlijn 2014/107/EU wat betreft verplichte automatische uitwisseling van inlichtingen op belastinggebied vergelijkbare overeenkomsten zijn gesloten met derde landen, zoals Andorra, Liechtenstein, Monaco, San Marino en Zwitserland; pleit voor een beoordeling van de uitvoering ervan en pleit derhalve voor een beoordeling, gelet op de bestaande CRS-overeenkomst; pleit verder voor het afsluiten van vergelijkbare overeenkomsten voor DAC3, DAC5 en DAC6-7; Conclusies 52. roept de Commissie op zo snel mogelijk een grondige herziening van het DAC-kader voor te stellen, gebaseerd op de voorstellen van het Parlement en een uitgebreide openbare raadpleging; verzoekt de Commissie en de Raad met klem over deze aangelegenheid van gedachten te wisselen; betreurt dat de Raad herhaaldelijk besluiten neemt waarin de voorstellen van de Commissie om het DAC-kader te versterken, worden afgezwakt; 53. betreurt ten zeerste dat alle lidstaten – met uitzondering van Finland en Zweden – hebben geweigerd het Parlement toegang te verlenen tot de relevante gegevens om de uitvoering van DAC-bepalingen te beoordelen; betreurt dat de Commissie het Parlement geen toegang heeft verleend tot de relevante gegevens waarover zij beschikt; is van mening dat het Parlement hierdoor feitelijk wordt belet de politieke controle op de Commissie uit te oefenen als voorzien in de artikelen 14 en 17, lid 8, VEU; merkt op dat dit uitvoeringsverslag dan ook aanzienlijke tekortkomingen vertoont; verzoekt de lidstaten en de Commissie niet langer te weigeren om de relevante documenten te delen overeenkomstig Verordening (EG) nr. 1049/2001, die rechtstreeks toepasselijk is, en het beginsel van loyale samenwerking in artikel 13, lid 2, VEU te eerbiedigen; vraagt het Parlement gebruik te maken van alle wettelijke middelen waarover het beschikt om ervoor te zorgen dat het alle nodige documenten ontvangt voor een volledige beoordeling van de uitvoering van de DAC; 54. ziet in dat de DAC, aangezien zij belastingaangelegenheden behelst, een intergouvernementele dimensie van Europese integratie vormt; herinnert er echter aan dat het belastingbeleid van structureel belang is voor de verwezenlijking van de strategische doelstellingen van de EU, vooral inzake het witwassen van geld, het financieren van terrorisme, het bestrijden van belastingfraude en belastingontduiking enz.; betreurt het standpunt van de Raad over de opeenvolgende DAC-herzieningen, waarbij de voorstellen van de Commissie keer op keer worden afgezwakt en geen rekening wordt gehouden met de standpunten van het Parlement; verzoekt de Raad zijn houding tegenover het Parlement inzake belastingaangelegenheden en met name DAC-herzieningen te herzien; dringt er bij de Raad op aan toegang te verlenen tot relevante informatie over de uitvoering van de DAC teneinde correcte democratische controle door het Parlement te waarborgen; 55. ziet in dat de DAC een tweeledig effect heeft: fraude opsporen door inlichtingen te delen en fraude ontmoedigen door de kans groter te maken dat fraudeurs worden gevat en er ook voor te zorgen dat zij hun straf niet ontlopen; erkent dat het moeilijker is om de omvang van die afschrikkende werking te bepalen, maar verzoekt de Commissie niettemin rekening te houden met dit aspect van de DAC bij haar toekomstige evaluaties; o o o 56. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie, alsmede aan de regeringen en parlementen van de lidstaten. Het Europees Parlement, – gezien zijn eerdere resoluties over Afghanistan, – gezien het Handvest van de Verenigde Naties, – gezien resoluties 1368 (2001), 1373 (2001), 2210 (2015), 2344 (2017), 2513 (2020) en 2593 (2021) van de VN-Veiligheidsraad, – gezien de gezamenlijke koersbepaling van de EU en Afghanistan inzake migratie van 2 oktober 2016, – gezien de samenwerkingsovereenkomst van 18 februari 2017 inzake partnerschap en ontwikkeling tussen de Europese Unie en haar lidstaten, enerzijds, en de Islamitische Republiek Afghanistan, anderzijds (1) , – gezien de gezamenlijke mededeling van de Commissie en de hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid van 24 juli 2017 getiteld “Bouwstenen voor een EU-strategie ten aanzien van Afghanistan” (JOIN(2017)0031), – gezien de verklaring van de hoge vertegenwoordiger namens de Europese Unie over Afghanistan van 17 augustus 2021, – gezien de toespraak van Michelle Bachelet, Hoge Commissaris van de Verenigde Naties voor de mensenrechten, tijdens de spoedzitting van de VN-Mensenrechtenraad op 24 augustus 2021, – gezien de verklaring van de leiders van de G7 van 24 augustus 2021 over Afghanistan, – gezien de verklaring van de Raad Justitie en Binnenlandse Zaken van 31 augustus 2021 over de situatie in Afghanistan, – gezien de resultaten van de gezamenlijke bijeenkomst van de EU, de NAVO en de G7 over Afghanistan, – gezien de bekendmaking door de Taliban van de vorming van de overgangsregering van Afghanistan op 7 september 2021, – gezien de internationale donorconferentie van de VN over Afghanistan op 13 en 14 september 2021 in Genève, – gezien de verklaring van de vicevoorzitter van de Commissie/hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid (VV/HV) Josep Borrell van 3 september 2021 op de persconferentie na afloop van de informele bijeenkomst van de ministers van Buitenlandse Zaken (Gymnich), – gezien de voltooiing van de terugtrekking van de strijdkrachten van de Verenigde Staten uit Afghanistan op 30 augustus 2021, – gezien de EU-richtsnoeren ter bevordering en bescherming van de rechten van het kind, over kinderen en gewapende conflicten en over mensenrechtenverdedigers, – gezien de Universele Verklaring van de rechten van de mens, – gezien het Verdrag betreffende de status van vluchtelingen, zoals ondertekend te Genève op 28 juli 1951, en het bijbehorende protocol van 1967, – gezien het Vluchtelingenverdrag van de VN van 1951, – gezien het Internationaal Verdrag inzake burgerrechten en politieke rechten van 1966, – gezien het Verdrag inzake de uitbanning van alle vormen van discriminatie van vrouwen van 1979, – gezien het mondiaal pact inzake veilige, ordelijke en reguliere migratie van de VN en het mondiaal pact inzake vluchtelingen van de VN, die volgden op de Verklaring van New York voor vluchtelingen en migranten die met eenparigheid van stemmen werd aangenomen door de Algemene Vergadering van de VN op 19 september 2016, – gezien artikel 132, leden 2 en 4, van zijn Reglement, A. overwegende dat Afghanistan in de jaren 1990 onder het Taliban-regime het voornaamste toevluchtsoord en operationeel hoofdkwartier was van internationale terroristische organisaties, met name Al Qaida, dat verantwoordelijk is voor talloze barbaarse, op burgers gerichte terroristische aanslagen in Azië, Afrika, Australië, Europa en Amerika, en voor de meest dodelijke terroristische aanslag in de geschiedenis van de mensheid op 11 september 2001 in de Verenigde Staten, waarbij bijna drieduizend mensen van meer dan negentig nationaliteiten om het leven kwamen; B. overwegende dat de barbaarse aanslag in de Verenigde Staten twintig jaar geleden aanleiding gaf tot resolutie 1368 van de VN-Veiligheidsraad en tot de door de VS geleide interventie in Afghanistan in 2001, die heeft geleid tot de omverwerping van het Taliban-regime en de ontmanteling en neergang van Al Qaida en andere wereldwijde jihadistische organisaties, en dat de in dit verband geboekte vooruitgang nu ernstig wordt bedreigd; C. overwegende dat de NAVO na de aanslagen van 11 september 2001 artikel 5 van haar oprichtingsverdrag heeft ingeroepen, de enige keer dat de NAVO ooit een beroep deed op haar collectieve verdediging, waarbij meer dan veertig landen bijdroegen aan de veiligheid van het land, en tientallen andere staten en organisaties – waaronder de EU – in overeenstemming met de daaropvolgende VN-resoluties betrokken waren bij de stabilisatie van het land; D. overwegende dat de NAVO en de geallieerde landen in Afghanistan aanwezig waren sinds de val van de Taliban in 2001; overwegende dat de Verenigde Staten in april 2021, na drie jaar onderhandelen met de Taliban, een terugtrekking van hun troepen hebben aangekondigd die uiterlijk op 11 september 2021 voltooid moest zijn; overwegende dat de terugtrekking van de NAVO- en geallieerde troepen is afgerond in augustus 2021; E. overwegende dat de Taliban vervolgens snel is opgerukt in het door de regering gecontroleerde gebied; overwegende dat het Afghaanse leger en de Afghaanse veiligheidstroepen niet in staat waren een doeltreffende defensie te organiseren en dat president Ashraf Ghani het land is ontvlucht; overwegende dat de Taliban de volledig controle over het land hebben veroverd en opnieuw het Islamitisch Emiraat Afghanistan hebben ingesteld; F. overwegende dat in augustus 2021 een door de VS geleide evacuatie van meer dan 110 000 mensen uit Afghanistan heeft plaatsgevonden, zonder coördinatie door de internationale gemeenschap; overwegende dat de Verenigde Staten en de internationale gemeenschap erin zijn geslaagd in twee weken tijd in augustus 2021 meer dan 120 000 in gevaar verkerende Afghanen, plaatselijke medewerkers van diplomatieke vertegenwoordigingen en militaire contingenten, en buitenlandse onderdanen via een luchtbrug in veiligheid te brengen; overwegende dat naar schatting 150 000 à 170 000 Afghanen die in de afgelopen twee decennia met de internationale gemeenschap hebben samengewerkt aan hun lot zijn overgelaten en dat hun leven in gevaar is; G. overwegende dat de Taliban op 7 september 2021 de vorming van een overgangsregering hebben bekendgemaakt onder leiding van Muhammad Hassan Akhund, hoofd van de leidinggevende raad van de Taliban, waarin geen vrouwen of niet tot de Taliban behorende personen zitting hebben; overwegende dat zich onder de leden van de overgangsregering van de Taliban personen bevinden die verantwoordelijk zijn voor terroristische daden, waaronder ex-gedetineerden, personen die onder VN-sancties vallen en iemand die op de FBI-lijst van meest gezochte personen staat; overwegende dat veel van de leden van de overgangsregering van de Taliban houder zijn van een door Pakistan afgegeven paspoort; overwegende dat deze regering de etnische en religieuze minderheden van het land sterk discrimineert; H. overwegende dat bij de vorming van de overgangsregering van de Taliban geen rekening is gehouden met de beloftes van de Taliban om een inclusieve regering te vormen; overwegende dat het Ministerie van Vrouwenzaken is opgedoekt; overwegende dat de Taliban niet voorzien in een permanente participatie van vrouwen in leidinggevende functies in Afghanistan, vrouwelijke leiders, ambtenaren en activisten vervolgen, en dodelijk geweld gebruiken om protesten over vrouwenrechten uiteen te drijven; overwegende dat er een gegronde vrees bestaat dat de wet op de uitbanning van geweld tegen vrouwen, die strafrechtelijke sancties oplegt voor kindhuwelijken en gedwongen huwelijken, huiselijk geweld en talrijke andere misbruiken tegen vrouwen, zal worden ingetrokken; I. overwegende dat de overgangsregering van de Taliban een landelijk verbod op protesten heeft uitgevaardigd en een hard optreden heeft gelanceerd tegen de vrije media, waarbij journalisten zijn gevangengenomen en aangevallen en nieuwe beperkingen zijn opgelegd met betrekking tot mediawerkzaamheden; overwegende dat de Taliban propaganda gebruiken om haat jegens het Westen en de EU te verspreiden; J. overwegende dat de mensenrechtensituatie snel achteruitgaat; overwegende dat de lijst van kwetsbare personen en personen die een risico lopen het grootste deel van de bevolking omvat, waaronder vrouwen, meisjes, de lhbti+-gemeenschap, etnische en religieuze minderheden, met name de Shia-Hazara’s, leden van het maatschappelijk middenveld, academici, journalisten, advocaten, rechters en kunstenaars, alsook politici en ambtenaren van de vorige Afghaanse regering; overwegende dat vrouwen tijdens gewapende conflicten van oudsher te lijden hebben onder gendergerelateerd geweld en seksueel geweld als oorlogswapen; K. overwegende dat de Taliban zich volgens meldingen richten op personen door middel van intimidatie, geweld en wraakmoorden; overwegende dat de meerderheid van de vrouwen is belet terug te keren naar de werkplek, universiteiten en scholen; overwegende dat er in het land met name protesten zijn uitgebroken tegen de uitsluitend uit mannen bestaande regering en haar plannen om de rechten van vrouwen te beknotten en vrouwen uit te sluiten van het openbare leven, met inbegrip van sportactiviteiten; overwegende dat de Taliban de demonstraties en het lokale verzet met geweld hebben onderdrukt, met name in de Panjshirvallei; L. overwegende dat het land geconfronteerd wordt met de voltrekking van een humanitaire ramp; overwegende dat er een ernstig tekort is aan voedsel, water en geneesmiddelen; overwegende dat 18,4 miljoen Afghanen humanitaire hulp nodig hebben, waarvan 14 miljoen hiervoor al in voedselonzekerheid verkeerden; overwegende dat de Commissie een verhoging van de humanitaire hulp heeft aangekondigd tot meer dan 200 miljoen EUR voor de mensen in het land en voor de vluchtelingen; M. overwegende dat de crisis in Afghanistan in de eerste plaats een tragedie is voor het Afghaanse volk, maar ook de eigen veiligheid van de EU in het gedrang brengt; overwegende dat de EU de passende conclusies moet trekken uit dit collectieve falen en zich moet voorbereiden op de gevolgen ervan voor onze veiligheid, met inbegrip van een mogelijke verhoogde terrorismedreiging; overwegende dat de overname door de Taliban jihadisten overal ter wereld nieuwe moed heeft gegeven; N. overwegende dat Afghanen al jaren hun land ontvluchten, waarbij ze hun toevlucht voornamelijk in buurlanden hebben gezocht, maar ook in Europa; overwegende dat er een toename van het aantal naar Europa migrerende Afghanen kan plaatsvinden; O. overwegende dat de Commissie de inspanningen om Europese onderdanen en Afghaanse burgers die voor de EU en haar lidstaten werken te evacueren niet heeft gecoördineerd en evenmin in staat is gebleken een echte Europese luchtbrug op te zetten; overwegende dat de evacuatie van EU-onderdanen en Afghanen die gevaar lopen en die willen vluchten niet voorbij is en eenheid tussen de EU en haar lidstaten vereist, met inbegrip van een communicatiekanaal met de Taliban; P. overwegende dat de communicatie met de Taliban in geen geval mag leiden tot de opheffing van de bestaande sancties jegens hun leden; Q. overwegende dat de internationale luchthaven van Kabul weer gedeeltelijk operationeel is en dat de landsgrenzen van Afghanistan streng worden bewaakt door controleposten van de Taliban; overwegende dat miljoenen Afghanen in het land blijven en niet kunnen vertrekken; R. overwegende dat het land uiterst onveilig blijft; overwegende dat de regionale tak van Islamitische Staat, ISIS-K, de verantwoordelijkheid heeft opgeëist voor een bomaanslag op de luchthaven op 26 augustus 2021 waarbij ongeveer 170 mensen om het leven zijn gekomen; S. overwegende dat de Taliban geconfronteerd worden met interne verdeeldheid en oppositie van andere extremistische en onbuigzame groeperingen in Afghanistan; overwegende dat het regime nu ook toegang heeft tot militaire uitrusting die door de Afghaanse en geallieerde troepen is achtergelaten; overwegende dat deze wapens gemakkelijk in handen kunnen komen van andere internationaal erkende terroristische groeperingen, zoals Islamitische Staat, Al Qaida en gelieerde groeperingen; T. overwegende dat Afghanistan een van de landen in de wereld is die het meest van hulp afhankelijk zijn, waarbij bij benadering meer dan 18 miljoen mensen – de helft van de bevolking – permanente bijstand nodig hebben en een derde van de bevolking in voedselonzekerheid leeft; overwegende dat alleen al in 2021 ongeveer 600 000 Afghanen, waarvan 80 % vrouwen en kinderen, intern ontheemd waren; overwegende dat er in Afghanistan naar schatting in totaal 5 miljoen intern ontheemde Afghanen zijn en dat naar schatting 2,2 miljoen Afghaanse vluchtelingen reeds in de buurlanden wonen; overwegende dat de uitbetaling van humanitaire steun ernstig wordt belemmerd door de controle van de Taliban; U. overwegende dat in 2021 tot dusver 760 000 Afghanen uit Iran en Pakistan zijn teruggekeerd, hetgeen de capaciteit van de bestaande diensten heeft overbelast en tot ongerustheid heeft geleid over hun herintegratie en levensomstandigheden; overwegende dat de Commissie een verhoging van de humanitaire hulp heeft aangekondigd tot meer dan 200 miljoen EUR voor de mensen in het land en voor de vluchtelingen; V. overwegende dat er sinds 2001 aantoonbare vooruitgang is geboekt op het gebied van de rechten van vrouwen en meisjes in Afghanistan, waaronder toegang tot onderwijs, gezondheidszorg en deelname aan het maatschappelijk en politiek leven; overwegende dat die verbeteringen misschien wel de meest succesvolle verwezenlijkingen zijn in de recente ontwikkeling van het land; overwegende dat deze gedeeltelijke vooruitgang nu ernstig wordt bedreigd door de machtsovername door de Taliban in Afghanistan; W. overwegende dat de Taliban streven naar internationale erkenning, legitimiteit en steun, en dat zij openlijk hebben verklaard dat zij aan vrouwen binnen het islamitische recht vrijheid toestaan, hetgeen in tegenspraak is met de toenemende berichten over de invoering van restrictieve praktijken in heel Afghanistan en aanvallen op vrouwen, academici, mensenrechtenverdedigers, mediawerkers en ambtenaren; overwegende dat de Taliban naar verluidt personen die de vorige autoriteiten hebben gediend, opsporen en vervolgens uit wraak vermoorden; X. overwegende dat meer dan 75 % van de Afghaanse nationale begroting en meer dan 95 % van de Afghaanse militaire begroting afkomstig waren van de internationale gemeenschap; Y. overwegende dat de recente piek met betrekking tot de COVID-19-pandemie in het land, het gebrek aan vaccins en medische hulpmiddelen, de droogte en de voor de deur staande winter omstandigheden creëren die waarschijnlijk tot een verdere verslechtering van de huidige sociaal-economische en humanitaire crisis zullen leiden; overwegende dat de logistieke en veiligheidssituatie verder wordt belemmerd door de COVID-19-pandemie; 1. betreurt de gewelddadige overname van Afghanistan door de Taliban en weigert hun huidige regering te erkennen; spreekt zijn ernstige bezorgdheid uit over de toekomst van Afghanistan nu de Taliban het land hebben overgenomen en een radicale shariawet opleggen waarmee de Afghaanse bevolking de fundamentele rechten en vrijheden die sinds twintig jaar verworven waren, wordt ontnomen; betuigt zijn diepste medeleven en steun aan de slachtoffers van de huidige schendingen en terreuraanslagen en aan hun families; 2. betuigt zijn oprechte medeleven met de families en vrienden van de militairen en burgers die de afgelopen twintig jaar in Afghanistan om het leven zijn gekomen; 3. betuigt zijn diepe en oprechte solidariteit met de Afghanen die het land zijn ontvlucht en met degenen die blijven; herhaalt dat dit in de eerste plaats een humanitaire en mensenrechtencrisis is, waarin de veiligheid en rechten van Afghanen te allen tijde prioriteit moeten krijgen; 4. is ernstig bezorgd over de humanitaire, economische en vluchtelingencrisis die zich in Afghanistan voltrekt; is van mening dat de veilige, vreedzame en democratische toekomst van Afghanistan een inclusieve, onderhandelde politieke regeling vereist; herhaalt zich te zullen blijven inzetten voor een vredesproces en een wederopbouw na het conflict die door Afghanen worden geleid en door hen in eigen handen worden genomen als enige geloofwaardige weg naar inclusieve vrede, veiligheid en ontwikkeling op lange termijn; 5. betreurt dat het politieke proces en de militaire planning voorafgaand aan de terugtrekking van de Amerikaanse troepen uit Afghanistan unilateraal hebben plaatsgevonden zonder toereikende coördinatie met de NAVO-bondgenoten; betreurt dat er tijdens de reddingsoperatie in Kabul geen sprake was van samenwerking of coördinatie tussen de lidstaten van de EU, vooral ten aanzien van de communicatie met de VS, waardoor de meeste ambassades verrast waren door de overname van Kabul door de Taliban; is van oordeel dat meer coördinatie zou hebben bijgedragen tot het voorkomen van de daaruit voortvloeiende chaos en wanhoop, en zou hebben geresulteerd in efficiëntere procedures om degenen die recht op redding hadden in staat te stellen op een meer ordelijke en voorspelbare wijze de luchthaven te bereiken; 6. betreurt het gebrek aan communicatie tussen de VS en de Europese landen en verzoekt de Europese Dienst voor extern optreden (EDEO) en de Commissie het proces kritisch te evalueren en deze evaluatie voor het eind van dit jaar aan het Europees Parlement te presenteren; 7. spreekt zijn dankbaarheid uit voor het moedige optreden van alle militairen, mannen en vrouwen in uniform, humanitaire hulpverleners en ontwikkelingswerkers, diplomaten en plaatselijke medewerkers die in Afghanistan hebben gewerkt en er nu nog ten dele werken; prijst de aanzienlijke offers die de afgelopen twee decennia zijn gebracht voor een vreedzamer en veiliger Afghanistan; 8. is zeer teleurgesteld over de snelle ineenstorting van de Afghaanse overheidsstructuren, die niet in staat of bereid waren weerstand te bieden tegen het offensief van de Taliban, dat tien dagen duurde vanaf het moment van de inname van de eerste provinciehoofdstad tot de intocht in Kabul; spreekt zijn teleurstelling uit over het mislukte leiderschap van president Ashraf Ghani en zijn besluit om Afghanistan te ontvluchten; eist een onderzoek naar beschuldigingen van mogelijke verduistering van middelen uit de Afghaanse begroting door president Ghani en andere leden van de politieke elite; Oproep om een einde te maken aan het geweld 9. spreekt zijn afschuw uit over meldingen van schendingen, waaronder executies van burgers en leden van de Afghaanse veiligheidstroepen, de aanwerving van kindsoldaten, de onderdrukking van vreedzame protesten en van het uiten van afwijkende meningen, en inperkingen van de mensenrechten, die met name gericht zijn op vrouwen en meisjes, mensenrechtenverdedigers, lhbti+-personen, religieuze en etnische minderheden, journalisten, schrijvers, academici en kunstenaars; dringt er bij de Taliban op aan deze praktijken onmiddellijk stop te zetten en met name het recht van Afghaanse vrouwen op onder meer onderwijs, werk, sport, vrij verkeer, vergadering en vereniging te waarborgen; 10. benadrukt dat er behoefte is aan documentatie en aan transparant en snel onderzoek naar meldingen van alle schendingen en misbruiken van de mensenrechten en het internationaal humanitair recht, en dat de verantwoordelijken ter verantwoording moeten worden geroepen; steunt in dit verband het gebruik van de wereldwijde EU-sanctieregeling voor de mensenrechten (de Europese Magnitski-wet); verwacht van de lidstaten dat zij er tijdens de aanstaande 48e reguliere zitting van de VN-Mensenrechtenraad voor zorgen dat er bij wijze van prioriteit een resolutie wordt aangenomen om een onderzoeksmissie naar Afghanistan met een robuust mandaat in het leven te roepen; 11. verzoekt de EDEO en de lidstaten ervoor te zorgen dat er een resolutie van de VN-Veiligheidsraad wordt aangenomen tot verlenging van de VN-missie in Afghanistan (Unama), die op 17 september 2021 afloopt; Betere coördinatie van de evacuatie-inspanningen 12. verzoekt de EU en haar lidstaten samen te werken om de verdere evacuatie van EU-burgers en Afghanen die gevaar lopen te vergemakkelijken, met name door gebruik te maken van de beschikbare veilige corridors; herinnert eraan dat de EU van de Taliban verwacht dit te zullen faciliteren; herhaalt dat het noodzakelijk is in dit verband bijzondere aandacht te besteden aan groepen van vrouwen die een bijzonder risico lopen, waaronder alle vrouwen en meisjes, mensenrechtenverdedigers, lhbti+-personen, religieuze en etnische minderheden, journalisten, schrijvers, academici, plaatselijke medewerkers, kunstenaars en vele anderen; 13. verzoekt de Commissie en de EDEO bestaande en toekomstige beschermingsregelingen uit te denken en uit te voeren in overleg met de lidstaten, en ook de overwogen beschermingsmaatregelen te definiëren met het oog op eventuele toekomstige noodsituaties waarin deze maatregelen noodzakelijk kunnen zijn; is van mening dat de categorie van plaatselijke medewerkers alle personeelsleden moet omvatten die voor de EU of voor door de EU gefinancierde projecten hebben gewerkt; Voortzetting van de steun voor Afghaanse vrouwen en meisjes 14. toont zich solidair met de vrouwen en mensenrechtenverdedigers die overal in Afghanistan protesteren tegen de overname van het land door de Taliban en die in een vrije, stabiele, vreedzame en diverse samenleving willen leven; 15. betreurt ten zeerste dat twintig jaar vooruitgang op het gebied van de rechten van vrouwen en meisjes en gendergelijkheid nu ernstig onder druk staat; herhaalt zijn standpunt dat deze vooruitgang zorgvuldig moet worden beschermd en gemonitord; benadrukt dat het recht op onderwijs en werk, vrijwaring van gendergerelateerd geweld, bescherming van de grondrechten, toegang tot gezondheidszorg en volledige deelname aan de besluitvorming in het lokale en nationale politieke, openbare en maatschappelijke leven centrale eisen van de internationale gemeenschap in de dialoog met de Taliban moeten zijn; 16. onderstreept dat ervoor moet worden gezorgd dat vrouwen en jongeren die Afghanistan hebben verlaten hun onderwijsloopbaan in andere landen kunnen voortzetten; spoort ertoe aan innovatieve manieren te ontwikkelen om de positie van Afghaanse vrouwen en jongeren te blijven versterken, met name door studiebeurzen voor Europese scholen en universiteiten te verstrekken; Diepe bezorgdheid over de feitelijke regering van de Taliban 17. uit zijn grote bezorgdheid over de benoemingen in de uitsluitend mannelijke overgangsregering die bestaat uit 33 mullahs, van wie velen door de VS en de VN op sanctielijsten zijn geplaatst en gezocht worden wegens terroristische activiteiten; neemt met grote bezorgdheid kennis van de benoeming tot minister van Binnenlandse Zaken van Sirajuddin Haqqani, wiens banden met terroristische activiteiten uitvoerig zijn gedocumenteerd, en van de aanwezigheid in de feitelijke Taliban-regering van verscheidene personen op wie VN-sancties van toepassing zijn; 18. dringt aan op de vorming van een representatieve en verkozen regering waaraan vrouwen en minderheidsgroepen op zinvolle wijze kunnen deelnemen; wijst erop dat de ontwikkeling van Afghanistan op lange termijn zal afhangen van verantwoordingsplicht, goed bestuur, het duurzaam bieden van bescherming aan de bevolking, met inbegrip van armoedebestrijding en het scheppen van werkgelegenheid, toegang tot maatschappelijke dienstverlening en gezondheidszorg, onderwijs en de bescherming van fundamentele vrijheden en mensenrechten; 19. beklemtoont zijn langdurige steun voor geloofwaardige, vrije, eerlijke en transparante verkiezingen, overeenkomstig de internationale normen, en spreekt zijn steun uit voor verkiezingswaarnemingen in het land; Operationele contacten noodzakelijk, maar geen officiële erkenning van de feitelijke regering 20. is zich ervan bewust dat operationele contacten met de nieuwe feitelijke regering van de Taliban noodzakelijk zijn voor logistieke, operationele en humanitaire aangelegenheden, om humanitaire bijstand te verlenen aan burgers in nood en veilige doorgang te bieden aan buitenlandse onderdanen en Afghanen die het land proberen te verlaten; wijst erop dat deze contacten in dit stadium strikt beperkt moeten blijven tot deze doeleinden; benadrukt dat niet is voldaan aan de voorwaarden voor de politieke erkenning van de feitelijke Taliban-leiders die met militaire middelen aan de macht zijn gekomen en de verwezenlijkingen van de afgelopen twintig jaar momenteel aan het vernietigen zijn; 21. wijst erop dat het voor de EU een kritische lakmoesproef voor alle soorten betrekkingen met de Taliban zal zijn om na te gaan of de verwezenlijkingen van de afgelopen twintig jaar worden behouden, met name op het gebied van vrouwenrechten en onderwijs voor meisjes, en of wordt gegarandeerd dat Afghanistan niet zal ontaarden in een toevluchtsoord voor jihadisten en andere terroristische groeperingen die vanaf zijn grondgebied terroristische aanvallen lanceren of plannen; wijst erop dat de Taliban door de internationale gemeenschap zullen worden beoordeeld op hun daden op het terrein en niet op publieke verklaringen; 22. verzoekt de Commissie met klem op korte termijn een onderzoek als bedoeld in artikel 19, lid 1, punt a), van de verordening betreffende het stelsel van algemene tariefpreferenties te starten (2) , met het oog op het opschorten van de handelspreferenties die Afghanistan geniet uit hoofde van de regeling “alles behalve wapens”; 23. wijst op het belang van de hervatting van een EU-aanwezigheid ter plaatse wanneer de veiligheids- en politieke omstandigheden dit toelaten; 24. dringt aan op de organisatie van een missie van de EU-instellingen naar Kabul wanneer de omstandigheden het toelaten, zodat de deelnemers zich vertrouwd kunnen maken met de humanitaire, migratie-, economische en veiligheidssituatie en de toestand van de rechten van vrouwen en minderheden in Afghanistan; Garanderen dat Afghanistan geen nieuw bolwerk van terroristische organisaties wordt 25. veroordeelt in de krachtigste bewoordingen de dodelijke terroristische aanslag van 26 augustus 2021 door ISIS-K bij de Abbey Gate van de internationale luchthaven van Kabul en het Baron Hotel, waarbij meer dan 170 mensen om het leven kwamen, waaronder 13 Amerikaanse militairen, en meer dan 200 mensen gewond raakten; 26. staat erop dat de Taliban en de regering van de Islamitische Republiek hun verplichtingen inzake terrorismebestrijding nakomen, onder meer door Al Qaida, Da’esh of andere terroristische groeperingen en personen te beletten gebruik te maken van het grondgebied van Afghanistan om de veiligheid van enig ander land te bedreigen of te schenden, door leden van deze groeperingen geen toevluchtsoord te bieden en door hun activiteiten op het gebied van werving, training en fondsenwerving te verhinderen; waarschuwt dat het uitblijven van een repressief optreden tegen deze groepen zal leiden tot internationale sancties en het isolement van de Taliban; 27. dringt er bij de lidstaten op aan alle inlichtingen die zijn verkregen via hun militaire en rechtshandhavingsaanwezigheid in Afghanistan te bewaren en te delen, met bijzondere nadruk op biometrische gegevens die van cruciaal belang zijn om lidstaten en derde landen te helpen bij het identificeren van eventuele terugkerende buitenlandse strijders; onderstreept dat de bestrijding van terrorismefinanciering van cruciaal belang is om in Afghanistan een veiligheidsbevorderend klimaat te scheppen; dringt er bij alle betrokken partners op aan meer inspanningen te leveren voor de ontmanteling van alle netwerken die terrorisme financieren; benadrukt dat de onmiddellijke terroristische dreiging in Afghanistan als gevolg van de overname door de Taliban een prominente plaats moet innemen in het strategisch kompas van de EU, waarin de militaire dreigingen voor de EU en haar ambities voor de komende jaren zullen worden uiteengezet; dringt er bij de Europese inlichtingendiensten op aan de uitwisseling van regelmatig geactualiseerde dreigingsanalyses te intensiveren met het oog op een betere uitwisseling van inlichtingen en institutionele samenwerking; 28. herinnert eraan dat de productie van en handel in opium voor de Taliban een belangrijke bron van inkomsten is, waarvan de gevolgen veel verder reiken dan de Afghaanse grenzen; spreekt zijn bezorgdheid uit over het dreigende risico dat de instabiliteit in het land de illegale drugshandel, de wapenstroom, het witwassen van geld en de financiering van terrorisme zal doen toenemen; 29. dringt aan op een grondige registratie en veiligheidscontrole van uit de regio geëvacueerde personen en op een intensievere uitwisseling van informatie tussen de wetshandhavingsinstanties van de lidstaten, de VS en Europol ter voorkoming van mogelijke veiligheidsrisico’s ten gevolge van terrorisme en georganiseerde misdaad; 30. veroordeelt de onherstelbare beschadigingen van culturele sites door de Taliban en gelieerde groepen en blijft vrezen dat de instabiliteit zal leiden tot een toename van internationale smokkel en diefstal van cultureel erfgoed ten behoeve van de financiering van toegenomen activiteit door terroristische organisaties in de regio; dringt erop aan dat de digitalisering van Afghaanse cultuurgoederen plaatsvindt in Europa om de opsporing van smokkelwaar te ondersteunen, en pleit voor de invoering van een breed tijdelijk verbod op de invoer van cultuurgoederen uit Afghanistan om de Taliban en gelieerde groepen de mogelijkheid te ontnemen profijt te trekken uit de smokkel van cultuurgoederen; Verdere verhoging van de humanitaire hulp 31. is vol lof over de werkzaamheden van internationale organisaties en lokale en internationale niet-gouvernementele organisaties (ngo’s), die ondanks de veiligheidsrisico’s diensten, bijstand en hulp verlenen aan het Afghaanse volk; verzoekt de Taliban de veiligheid van lokale en internationale maatschappelijke organisaties, ngo’s en humanitaire organisaties te waarborgen, met inbegrip van hun vrouwelijk personeel, hetgeen van essentieel belang is voor het verlenen van kritieke diensten aan Afghaanse vrouwen en meisjes; benadrukt dat deze vrouwelijke humanitaire hulpverleners in alle vrijheid en zonder angst voor represailles moeten kunnen werken; 32. vraagt dat de humanitaire hulp verder wordt opgevoerd en wordt gecoördineerd met VN-agentschappen en ngo’s, met inbegrip van de totstandbrenging van humanitaire corridors voor de verstrekking van voedselhulp, water, sanitaire voorzieningen en geneesmiddelen; is ingenomen met het besluit van de Commissie om de humanitaire steun aan Afghanistan te verhogen van meer dan 50 miljoen EUR tot ruim 200 miljoen EUR; is ingenomen met de recente toezegging van de internationale gemeenschap van 1 miljard EUR voor de bevolking van Afghanistan en verzoekt de Commissie het voortouw te nemen bij de inspanningen om ervoor te zorgen dat volledig wordt voldaan aan de behoeften inzake humanitaire steun; 33. wijst er nogmaals op dat in het kader van humanitaire hulp voorrang moet worden gegeven aan de onmiddellijke noden van Afghaanse vrouwen en meisjes, vooral in het geval zij ontheemd zijn; onderstreept dat het van cruciaal belang is de kwetsbaarheid voor gendergerelateerd geweld te verminderen en de toegang tot gezondheidszorg en producten voor basishygiëne te waarborgen; 34. dringt aan op verdere rechtstreekse steun van de EU aan Afghaanse politici en activisten uit het maatschappelijk middenveld die zich inzetten voor mensenrechten en fundamentele waarden, van wie velen nu in ballingschap zijn, zodat zij kunnen blijven werken aan het behoud van de verwezenlijkingen van de afgelopen twintig jaar en hervormingen in Afghanistan kunnen nastreven; 35. benadrukt dat Europese financiële steun via de autoriteiten afhankelijk is van het behoud en de verdere ontwikkeling van de verwezenlijkingen van de afgelopen twintig jaar, met name de rechten van vrouwen en meisjes; dringt erop aan dat de Taliban laten zien dat ze deze verwezenlijkingen zullen eerbiedigen en zich zullen inzetten voor de bescherming ervan, wat zij tot dusver nog niet hebben gedaan; benadrukt dat de EU ervoor moet zorgen dat de humanitaire hulp aan Afghaanse burgers in nood verloopt via de desbetreffende internationale organisaties en ngo’s, en erop moet aandringen dat de Taliban veilige en ongehinderde toegang tot lokale en internationale ngo’s waarborgen; onderstreept dat de Taliban de verlening en uitbetaling van humanitaire hulp aan mensen in nood niet mogen belemmeren; 36. verzoekt de Commissie alle lopende ontwikkelingsprojecten in het land onder de loep te nemen om te trachten te evalueren welke projecten met plaatselijke partners of ngo’s en internationale organisaties kunnen worden voortgezet zonder inmenging van het Taliban-regime, met als voorwaarden de deelneming van vrouwen, veiligheidsgaranties voor ontwikkelingswerkers en doeltreffende waarborgen tegen corruptie; De EU moet een respons ontwikkelen op een potentiële migratie- en vluchtelingencrisis 37. benadrukt het grondrecht van Afghanen om op zoek te gaan naar veiligheid; dringt erop aan dat alle stappen worden ondernomen om de gecoördineerde evacuaties uit het land onder auspiciën van de Hoge Commissaris van de Verenigde Naties voor de Vluchtelingen (UNHCR) te hervatten, met name door de totstandbrenging van veilige corridors en de permanente heropening van de internationale luchthaven van Kabul en de landsgrenzen van Afghanistan; dringt aan op specifieke steun voor vrouwen, meisjes en personen in gevaar die het land willen verlaten, met het oog op het waarborgen van veilige routes; 38. benadrukt dat het grootste deel van de Afghaanse vluchtelingen in de eerste plaats bescherming zal zoeken in de buurlanden, en dat de EU daarom plannen moet uitwerken om aanvullende steun te verlenen aan de buurlanden van Afghanistan die vluchtelingen opvangen, bij voorkeur via de VN en de VN-agentschappen, alsook via internationale organisaties ter plaatse; 39. herinnert eraan dat financiële en logistieke steun en steun op het gebied van capaciteitsopbouw voor de opvang van Afghaanse vluchtelingen en migranten in de buurlanden geen alternatief is voor een volwaardig Europees asiel- en migratiebeleid; is van mening dat de EU dringend haar nieuwe asiel- en migratiepact moet sluiten en uitvoeren om doeltreffender en humaner te kunnen omgaan met migratiestromen; 40. verzoekt de Commissie en de lidstaten zich in te zetten voor een gecoördineerde Europese inspanning om een humaan asielbeleid te voeren waarin de EU haar morele verantwoordelijkheid op het gebied van opvang en integratie opneemt; met volledige naleving van het Verdrag van Genève van 1951; is verheugd over het geplande Forum voor hervestiging in september; benadrukt dat het EU-beleid bij wijze van prioriteit een uitbreiding van de hervestigingstoezeggingen moet omvatten voor degenen die het meeste risico lopen en het kwetsbaarst zijn, alsook verdere aanvullende trajecten, zoals humanitaire visa en een speciaal visumprogramma voor Afghaanse vrouwen die bescherming tegen het Taliban-regime zoeken; dringt er bij de lidstaten op aan lopende en recente asielaanvragen, met inbegrip van afgewezen aanvragen, opnieuw te beoordelen in het licht van de recente ontwikkelingen; onderstreept dat er in geen geval sprake mag zijn van gedwongen terugkeer naar Afghanistan; 41. verzoekt de Raad voorts gebruik te maken van de beschikbare instrumenten, zoals de richtlijn tijdelijke bescherming (3) en het mechanisme voor civiele bescherming, om in de hele EU maximale inspanningen te leveren om betere coördinatie tussen de lidstaten en onmiddellijke toegang tot bescherming te waarborgen; herhaalt zijn verzoek aan de Commissie om een wetgevingsvoorstel voor humanitaire visa te publiceren en dringt aan op een gelijke verdeling van de verantwoordelijkheid tussen de lidstaten; 42. dringt aan op nauwere samenwerking en meer steun voor niet-EU-landen om hen te helpen bij de bestrijding van criminele netwerken die zich bezighouden met migrantensmokkel en mensenhandel; doet een beroep op Europol om te zorgen voor een analyse van het misdaadrisico en een intensievere samenwerking met derde landen in de bredere context van de ontwikkelingen in Afghanistan; 43. verzoekt de Commissie deze resolutie tot uiting te laten komen in de programmering van het NDICI-instrument – Europa in de wereld en in de voorbereiding van de desbetreffende meerjarige indicatieve programma’s; Meer samenwerking met landen in de regio rond Afghanistan, met inachtneming van de fundamentele mensenrechten en de rechtsstaat 44. erkent dat de huidige situatie in Afghanistan niet bevorderlijk is voor de regionale stabiliteit; onderstreept dat de terugtrekking van het Westen uit Afghanistan een vacuüm heeft gecreëerd dat tot steeds meer instabiliteit leidt; onderstreept dat thans een grotere verantwoordelijkheid voor de situatie in Afghanistan bij de naburige en regionale machten ligt en dat zij elke verspreiding van instabiliteit over de grenzen van het land heen moeten voorkomen; bevestigt andermaal dat de EU in dit verband de samenwerking moet intensiveren met Centraal-Aziatische landen, vooral met Oezbekistan, waarmee de EU momenteel onderhandelt over een versterkte partnerschaps- en samenwerkingsovereenkomst, alsook met Tadzjikistan; benadrukt dat deze samenwerking de verdediging door de EU van fundamentele waarden en de rechtsstaat niet mag ondermijnen; 45. maakt zich zorgen over de veiligheid van Afghaanse onderdanen die een groot risico lopen en diegenen die de landsgrenzen overschrijden naar de buurlanden, met name naar Pakistan; betreurt het gebrek aan coördinatie door de internationale gemeenschap in dit verband en verzoekt de lidstaten met klem alle mogelijke diplomatieke drukmiddelen en instrumenten in te zetten om te zorgen voor toegang tot landgrenzen, veilige doorgang, en toegang tot diplomatieke faciliteiten; benadrukt de cruciale coördinerende rol van EU-delegaties in de buurlanden bij het verlenen van praktische ondersteuning in dit verband; 46. herinnert eraan dat Pakistan jarenlang een toevluchtsoord heeft geboden aan Taliban-leden, evenals bijstand aan hun veiligheidstroepen; draagt de EDEO op om de leiders van Pakistan ervan in kennis te stellen dat het verantwoordelijkheid draagt in verband met de veiligheid en stabiliteit in Afghanistan en dat het zijn invloed op de Taliban moet aanwenden om deze doelstellingen te verwezenlijken, en te overwegen of er aanleiding is om het in aanmerking komen van Pakistan voor de SAP+-status en de daaraan verbonden voordelen in het licht van de huidige gebeurtenissen onmiddellijk te herzien; 47. verzoekt de Commissie en de lidstaten om Afghanistan en zijn buurlanden onmiddellijke steun te verlenen voor het opbouwen van asielcapaciteit, hierin bijgestaan door het Europees Ondersteuningsbureau voor asielzaken, en te voorzien in humanitaire hulp aan de meest kwetsbaren, teneinde de regio te stabiliseren en een nieuwe migratiecrisis te voorkomen; 48. verzoekt de Commissie en de lidstaten om onmiddellijk de steun te verhogen aan de buurlanden van Afghanistan die grote aantallen migranten en vluchtelingen opvangen, teneinde ervoor te zorgen dat mensen die bescherming nodig hebben veilige opvang en houdbare levensomstandigheden wordt geboden; Wake-upcall voor de Europese Unie – noodzakelijke hervormingen 49. is er zich van bewust dat de terugtrekking van de Amerikaanse en internationale strijdkrachten uit Afghanistan een teken is van een collectief falen van het beleid en de strategie van het Westen inzake buitenlandse zaken en veiligheid, met mogelijke nadelige gevolgen op de lange termijn; is van oordeel dat dit op de korte termijn de geloofwaardigheid van het Westen zal aantasten, een vertrouwenscrisis zal veroorzaken, en dat uit deze ervaring serieuze lessen voor de toekomst moeten worden getrokken, vooral wanneer een besluit moet worden genomen over de aard en het mandaat van militaire interventies; 50. spreekt zijn diepe frustratie en bezorgdheid uit over de ondoeltreffendheid van de VS, de NAVO, de EDEO en de instellingen van de Europese Unie als geheel die gedurende een periode van twintig jaar de regering-Ghani in stand hebben gehouden en hebben gefinancierd, die in werkelijkheid corrupt en vreemd aan de bevolking was, alsook strijdkrachten die ondoeltreffend zijn gebleken; uit zijn bezorgdheid over het feit dat ons collectieve falen in Afghanistan een strategisch voordeel betekent voor niet-westerse mogendheden en buurlanden, met name Pakistan, alsook China en, in mindere mate, Rusland, zonder dat zij aanzienlijke steun hebben verleend aan Afghanistan of betrokken zijn geweest bij de ontwikkeling van het land; wijst erop dat de Afghaanse autoriteiten verwikkeld waren in een politieke machtsstrijd en systemische corruptie, en dat zij niet in staat waren een einde te maken aan zwak bestuur; 51. benadrukt het belang van goed bestuur, de rechtsstaat en de bestrijding van corruptie, ten aanzien waarvan in Afghanistan in het kader van de “war on terror” in het land onvoldoende vooruitgang is geboekt; is van mening dat de EU, met het oog op een succesvolle natievorming en de eigen internationale mensenrechtenagenda, op het vlak van het buitenlands, humanitair, ontwikkelings-, mensenrechten-, veiligheids-, gendergelijkheids- en handelsbeleid een geïntegreerde benadering moet volgen; dringt er bij de Raad, de EDEO en de Commissie op aan zo spoedig mogelijk een alomvattende, op lessen gebaseerde strategie voor Afghanistan en de landen in de omringende regio op te stellen en aan het Parlement voor te leggen; 52. is van mening dat deze crisis aantoont dat de EU haar capaciteit om autonoom op te treden aanzienlijk moet versterken en bijgevolg moet werken aan een sterkere EU-defensiesamenwerking door een echte Europese defensie-unie uit te bouwen, hetgeen hand in hand moet gaan met de versterking van de Europese pijler van de NAVO; is van mening dat de EU moet investeren in militair bewustzijn en militaire bewaking en verkenning, alsook in inlichtingen en strategisch luchttransport; wijst erop dat het onvermogen van de Europese strijdkrachten om een internationale luchthaven zoals die van Kabul zonder Amerikaanse steun te beveiligen, op treffende wijze aangeeft hoeveel investeringen nodig zullen zijn; is ingenomen met de recente denkoefeningen van de hoge vertegenwoordiger in dit verband en herhaalt zijn steun voor een fundamentele en alomvattende dialoog tussen EU-instellingen, EU-lidstaten, nationale parlementen, Europese partners en het maatschappelijk middenveld over de te volgen koers; 53. is van mening dat besluiten over de buitenlandse aangelegenheden van de EU moeten worden genomen door het gebruik van de gekwalificeerde meerderheid overeenkomstig de EU-Verdragen uit te breiden; 54. verzoekt de EDEO de diplomatieke vertegenwoordiging van de EU in Centraal-Azië, met name in Tadzjikistan, te versterken om informatie uit de eerste hand over de ontwikkelingen ter plaatse te kunnen ontvangen; dringt erop aan dat de situatie in Afghanistan, met name met betrekking tot vrouwen en meisjes, en etnische, religieuze en andere kwetsbare groepen, de komende weken en maanden verder wordt beoordeeld en geëvalueerd; 55. erkent het belang van nauwe samenwerking met de VS, gericht op het aanpakken van verscheidene uitdagingen en het verlenen van humanitaire steun aan het Afghaanse volk, rekening houdend met de lessen die in Afghanistan zijn geleerd; spreekt zijn waardering uit voor het Amerikaanse leger voor zijn steun bij de evacuatie uit de internationale luchthaven van Kabul en betuigt zijn diepste medeleven aan de families van de troepen die tijdens het proces zijn omgekomen; 56. verzoekt de EU en de lidstaten te zorgen voor een doeltreffende bescherming van de buitengrenzen van de EU, met volledige inachtneming van het EU-recht en de grondrechten, om zich beter voor te bereiden op migratiebewegingen uit de regio en op illegale binnenkomsten in de EU; o o o 57. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de vicevoorzitter van de Commissie/hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid, de speciale gezant van de EU voor Afghanistan, de nationale parlementen van de lidstaten en het Amerikaanse Congres. Het Europees Parlement, – gezien zijn eerdere resoluties over Libanon, met name de resolutie van 22 mei 2008 over de situatie in Libanon (1) , – gezien de eerdere resoluties van de VN-Veiligheidsraad, met name resolutie 1559 (2004), 1701 (2006), 2539 (2020) en 2591 (2021), – gezien de Europees-mediterrane overeenkomst waarbij een associatie tot stand wordt gebracht tussen de Europese Gemeenschap en haar lidstaten, enerzijds, en de Republiek Libanon, anderzijds (2) , – gezien Besluit 2007/860/EG van de Raad van 10 december 2007 tot toekenning van communautaire macrofinanciële bijstand aan Libanon (3) , – gezien het eindverslag van de verkiezingswaarnemingsmissie in Libanon van de Europese Unie van 2018, – gezien de toezeggingen die zijn gedaan in het kader van de partnerschapsprioriteiten EU-Libanon in november 2016, de CEDRE-conferentie van 6 april 2018, het Libanese hervormings-, herstel- en wederopbouwkader (3RF) in december 2020 en de bijeenkomsten van de Internationale Steungroep voor Libanon van 11 december 2019, 23 september 2020 en 19 mei 2021, – gezien de verklaring van 5 augustus 2020 van commissaris voor Crisisbeheersing Janez Lenarčič over de explosie in Beiroet, – gezien de internationale conferentie over bijstand en steun aan Beiroet en het Libanese volk van 9 augustus 2020 en de conferentie ter ondersteuning van de Libanese bevolking van 2 december 2020, georganiseerd door Frankrijk en de VN, – gezien de gemeenschappelijke verklaring van 23 september 2020 van de Internationale Steungroep voor Libanon, – gezien de verklaring van de hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid namens de EU van 28 september 2020 over het aftreden van de nieuwe premier van Libanon, – gezien het verslag over het 3RF dat door de EU, de VN en de Wereldbank is aangenomen in december 2020, – gezien de conclusies van de Raad van 7 december 2020 over Libanon, – gezien de Lebanon Economic Monitor (LEM) van de Wereldbank van 1 juni 2021 en de Beirut Rapid Damage and Needs Assessment (RDNA), opgesteld door de Wereldbankgroep in samenwerking met de EU en de VN, – gezien de verklaringen en opmerkingen van de vicevoorzitter van de Commissie/hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid (VV/HV) Josep Borrell van 19 juni 2021 tijdens zijn bezoek aan het land, – gezien de verklaring van VV/HV Josep Borrell van 16 juli 2021 over het aftreden van voorgedragen premier Saad Hariri, – gezien de oproep van 16 juli 2021 van de voorzitter van de Commissie buitenlandse zaken, David McAllister, en de voorzitter van de Delegatie voor de betrekkingen met de Mashreklanden, Isabel Santos, aan de politieke leiders van Libanon om de impasse na het aftreden van de voorgedragen premier te doorbreken, – gezien het persbericht van Unicef van 23 juli 2021 met de waarschuwing van Unicef dat het openbare watersysteem van Libanon op instorten staat, – gezien de verklaring van de woordvoerder van de Europese Dienst voor extern optreden (EDEO) van 26 juli 2021 over het proces van regeringsvorming, – gezien de verklaring van 28 juli 2021 van de covoorzitters van de tweede bijeenkomst van de 3RF-adviesgroep, – gezien Besluit (GBVB) 2021/1277 van de Raad van 30 juli 2021 betreffende beperkende maatregelen in het licht van de situatie in Libanon (4) , – gezien de verklaring van VV/HV Borrell van 3 augustus 2021 naar aanleiding van de eerste verjaardag van de ontploffing in de haven van Beiroet, – gezien de conferentie ter ondersteuning van de bevolking van Libanon die op 4 augustus 2021 per videoconferentie heeft plaatsgevonden en gezien de verklaring die tijdens deze conferentie is afgelegd door VV/HV Borrell, – gezien de brief van 4 augustus 2021 van de secretaris-generaal van de VN aan de voorzitter van de VN-Veiligheidsraad over de verlenging van het mandaat van de Interimvredesmacht van de Verenigde Naties in Libanon (UNIFIL), – gezien de verklaring van de voorzitter van de Europese Raad van 4 augustus 2021 tijdens de derde internationale conferentie ter ondersteuning van de bevolking van Libanon, die werd gehouden op gezamenlijke uitnodiging van de secretaris-generaal van de VN en de president van de Franse Republiek, – gezien de verklaring van 7 augustus 2021 van de woordvoerder van de EDEO, waarin het afvuren van raketten vanuit Zuid-Libanon wordt veroordeeld, – gezien de verklaring van 26 augustus 2021 van António Guterres, secretaris-generaal van de VN, over de verslechterende sociaal-economische situatie in Libanon, – gezien Besluit nr. 1/2016 van de Associatieraad EU-Libanon van 11 november 2016 waarbij overeenstemming wordt bereikt over de partnerschapsprioriteiten EU-Libanon en het voorstel voor een besluit van de Raad inzake het namens de Europese Unie in te nemen standpunt in de Associatieraad die is ingesteld bij de Europees-mediterrane overeenkomst waarbij een associatie tot stand wordt gebracht tussen de Europese Gemeenschap en haar lidstaten, enerzijds, en de Republiek Libanon, anderzijds, over de geplande vaststelling van een besluit tot verlenging van de partnerschapsprioriteiten EU-Libanon totdat de EU en Libanon geactualiseerde gezamenlijke documenten hebben vastgesteld ( COM(2021)0406 ), – gezien de incidenten die zich hebben voorgedaan op de Blauwe Lijn van augustus-september 2019, 14 april 2020, 17 april 2020, 27 juli 2020, mei 2021, 20 juli 2021 en van 4 tot en met 6 augustus 2021, – gezien de gezamenlijke mededeling van 9 februari 2021 getiteld “Hernieuwd partnerschap met het Zuidelijk Nabuurschap – Een nieuwe agenda voor het Middellandse Zeegebied” (JOIN(2021)0002), – gezien de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens van 1948, – gezien artikel 132, leden 2 en 4, van zijn Reglement, A. overwegende dat de huidige situatie in Libanon uiterst verontrustend en bijzonder zorgwekkend is als gevolg van de politieke, economische, sociale, financiële en gezondheidscrisis en de institutionele impasse; overwegende dat Libanon een dichte en belangrijke partner van de Europese Unie is; overwegende dat dit partnerschap gebaseerd is op gemeenschappelijke belangen, reeds lang bestaande historische en culturele banden, regelmatige politieke en sociale dialoog en contacten tussen mensen op alle niveaus; B. overwegende dat Libanon een levendig maatschappelijk middenveld heeft met talrijke activisten, gemeenschapsleiders, academici, kunstenaars en jongerenorganisaties die mobiliseren en oproepen tot dringende hervormingen; C. overwegende dat de situatie in Libanon kritiek was en eind 2019 tot een financiële crisis heeft geleid; overwegende dat reeds op 17 oktober 2019 massaal gedemonstreerd is om sociale en economische rechten te eisen en op te roepen tot het afleggen van verantwoording, beëindiging van de corruptie en het aftreden van alle politieke vertegenwoordigers, ook de Libanese oktoberrevolutie genoemd; overwegende dat op 29 oktober 2019 voormalig Libanees premier Saad Hariri het aftreden van de regering heeft bekendgemaakt; D. overwegende dat op 4 augustus 2020 een verwoestende explosie van een grote hoeveelheid ammoniumnitraat in de haven van Beiroet meer dan 200 doden heeft veroorzaakt, meer dan 6 500 mensen heeft verwond en meer dan 74 000 huizen heeft beschadigd, met rechtstreekse gevolgen voor 300 000 mensen; overwegende dat in de nasleep voormalig premier Hassan Diab is afgetreden; overwegende dat een jaar na de explosie het onderzoek naar de oorzaken ervan nog niet is afgerond – vooral door corruptie – en de verantwoordelijken niet zijn geïdentificeerd of ter verantwoording geroepen; overwegende dat een op 3 augustus 2021 gepubliceerd rapport van Human Rights Watch bewijs aan het licht heeft gebracht dat ambtenaren bij de explosie betrokken waren; overwegende op 4 augustus 2021 opnieuw een massabetoging heeft plaatsgehad in Beiroet, met de eis dat verantwoording wordt afgelegd voor de explosie in de haven; overwegende dat uit gelekte officiële documenten blijkt dat de Libanese douane-, militaire en veiligheidsautoriteiten, alsook het gerecht, de opeenvolgende regeringen in een tijdsbestek van zes jaar minstens tien keer hebben gewaarschuwd voor de gevaarlijke voorraad explosieve chemische stoffen in de haven van Beiroet, maar dat geen actie is ondernomen; overwegende dat de belangrijkste politici van Libanon vervolgens het plaatselijk onderzoek naar de explosie hebben belemmerd, aangezien de eerste onderzoeksrechter door de autoriteiten is weggestuurd nadat hij politici had opgeroepen voor ondervraging, en de verzoeken van de tweede onderzoeksrechter om opheffing van de immuniteit van verdachte leden van het parlement en ondervraging van hooggeplaatste leden van de veiligheidsdiensten door de autoriteiten zijn afgewezen; E. overwegende dat corruptie een van de belangrijkste problemen is die de ontwikkeling en welvaart van Libanon belemmeren en de vervreemding van en het wantrouwen ten aanzien van het politieke bestel versterken; overwegende dat corruptie wijdverbreid is en doordringt in alle lagen van de samenleving, hetgeen weerspiegeld wordt in de mondiale en gemiddelde scores van het land op de meeste bestuursgebieden; overwegende dat de nationale instantie voor corruptiebestrijding nog steeds niet operationeel is omdat haar commissarissen nog niet benoemd zijn; F. overwegende dat Libanon uiteindelijk op 10 september 2021 een regering heeft gevormd, na drie voorgedragen premiers, Mustapha Adib, Saad Hariri en Najib Mikati; overwegende dat de nieuwe regering dringend het noodzakelijke substantiële pakket hervormingen zal moeten doorvoeren om Libanon in staat te stellen de corruptie te bestrijden en zijn stabiliteit, eenheid, soevereiniteit, politieke onafhankelijkheid en territoriale integriteit te behouden; G. overwegende dat voor mei en oktober 2022 gemeenteraads-, parlements- en presidentsverkiezingen in Libanon zijn gepland; overwegende dat het voor alle politieke leiders van cruciaal belang is de electorale kalender van 2022 na te leven en te zorgen voor inclusieve, transparante en eerlijke verkiezingen, waarbij iedereen campagne kan voeren en alle Libanese burgers kunnen stemmen, met inbegrip van degenen die buiten het land verblijven, zoals op grond van de in 2017 aangenomen nieuwste kieswet mogelijk is en zoals bepaald in de Libanese grondwet; overwegende dat de commissie voor toezicht op de verkiezingen niet over de nodige middelen beschikt om haar mandaat uit te voeren, wat aanleiding geeft tot bezorgdheid over de transparantie en eerlijkheid van de campagne en de voor volgend jaar geplande verkiezingen; H. overwegende dat de EU onmiddellijk na de enorme ontploffing samen met de Wereldbank en de VN een snelle beoordeling van de schade en de behoeften heeft verricht teneinde de gevolgen voor de bevolking, de materiële activa, de infrastructuur en de dienstverlening in te schatten; overwegende dat de bevindingen wijzen op 3,8 tot 4,6 miljard USD aan schade, waarbij de sectoren huisvesting en cultuur het zwaarst getroffen zijn, 2,9 tot 3,5 miljard USD aan verliezen, waarbij huisvesting het zwaarst getroffen is, gevolgd door vervoer en cultuur, en 1,8 tot 2,0 miljard USD aan prioritaire behoeften op het gebied van herstel en wederopbouw, waarbij vervoer het zwaarst getroffen is, gevolgd door cultuur en huisvesting; overwegende dat het belangrijkste resultaat de vaststelling was van het 3RF, dat mede wordt beheerd door de Libanese regering; overwegende dat er geen vooruitgang is geboekt met de hervormingen in het kader van het 3RF vanwege de maandenlange blokkering van de regeringsvorming; overwegende dat de belangrijkste elektriciteitsproducent van Libanon, Électricité du Liban, in mei 2021 heeft bekendgemaakt niet meer genoeg geld te hebben om brandstof te kopen; overwegende dat Libanon zich tot diverse landen richt om in zijn onmiddellijke energiebehoeften te voorzien; I. overwegende dat er, ondanks de opschorting van de wet op het bankgeheim, geen vooruitgang is geboekt met de forensische audit van de centrale bank; overwegende dat naar aanleiding van berichten over een Zwitsers onderzoek naar transacties waarbij de gouverneur van de centrale bank, Riad Salameh, en zijn broer betrokken zouden zijn, de Libanese openbare aanklager een onderzoek heeft ingesteld en Franse openbare aanklagers een vooronderzoek hebben geopend naar beschuldigingen van witwassen van geld met betrekking tot Salameh; overwegende dat de gouverneur van de centrale bank alle aantijgingen ontkent; J. overwegende dat de EU zich ertoe heeft geëngageerd de stabiliteit en eenheid van het land te ondersteunen door middel van economische hulp; overwegende dat de EU aanzienlijke hulp heeft verleend om de onmiddellijke gevolgen en behoeften na de ontploffing aan te pakken; overwegende dat zij 33 miljoen EUR heeft vrijgemaakt voor dringende behoeften en dat ruim 250 reddingswerkers uit EU-lidstaten ter plaatse zijn gestuurd; overwegende dat de EU Libanon in 2021 alleen 55,5 miljoen EUR aan humanitaire hulp heeft verstrekt; overwegende dat in de zomer van 2021 nog eens 5,5 miljoen EUR is vrijgemaakt ter versterking van Libanons COVID-19-respons; overwegende dat de EU en haar lidstaten sinds 2011 24,0 miljard EUR hebben toegewezen; K. overwegende dat de COVID-19-pandemie de reeds bestaande algemene crisis in Libanon, waar corruptie welig tiert op alle niveaus van de samenleving, nog heeft verergerd; overwegende dat zowel kwetsbare als niet-kwetsbare groepen zwaar getroffen zijn; overwegende dat sinds het begin van de pandemie in Libanon meer dan 610 000 coronabesmettingen en 8 150 doden zijn geregistreerd; overwegende dat de wijken die het zwaarst getroffen zijn door de vernieling van woningen als gevolg van de explosie, Gemmayze Ashrafiedh, Mar Mikhael en Rmeil Medawar zijn, en dat het ontbreken van alternatieven vandaag voor degenen wier woning vernield is, van invloed kan zijn op de sociale structuur, het sociale weefsel en de sociale cohesie die Libanon van oudsher kenmerkten; L. overwegende dat bij het besluit van de Raad van 30 juli 2021 een kader is vastgesteld voor gerichte sancties tegen personen en organisaties die verantwoordelijk zijn voor het ondermijnen van de democratie of de rechtsstaat in Libanon; overwegende dat deze onder andere een EU-inreisverbod en bevriezing van tegoeden inhouden in antwoord op het aanhoudend belemmeren van de vorming van een regering of het ernstig ondermijnen van het houden van verkiezingen, het belemmeren of ondermijnen van de uitvoering van plannen ter verbetering van de verantwoordingsplicht en goed bestuur, onder meer in de bancaire en financiële sector, die door de Libanese autoriteiten zijn goedgekeurd en door de EU worden gesteund, of in antwoord op ernstig financieel wangedrag met betrekking tot overheidsmiddelen, daden die vallen onder het VN‑Verdrag tegen corruptie, en de ongeoorloofde uitvoer van kapitaal; M. overwegende dat de Economische en Sociale Commissie voor West-Azië van de VN heeft vastgesteld dat het armoedecijfer tussen 2019 en 2020 reeds gestegen was van 28 % tot 55 %; overwegende dat het percentage multidimensionale armoede in Libanon bijna is verdubbeld, van 42 % in 2019 tot 82 % in 2021, en dat “extreme multidimensionale armoede” momenteel 34 % van de bevolking treft; overwegende dat het werkloosheidspercentage is gestegen tot meer dan 40 % van de beroepsbevolking en dat basisvoorzieningen zoals voedsel, water en gezondheidszorg voor steeds meer huishoudens moeilijk toegankelijk zijn; overwegende dat de Wereldbank in haar Lebanon Economic Monitor van juni 2021 aangeeft dat Libanon een ernstige en langdurige economische depressie doormaakt, waarschijnlijk een van de ergste crises wereldwijd sinds het midden van de negentiende eeuw; N. overwegende dat de oorlog in buurland Syrië velen gedwongen heeft te vluchten naar Libanon, dat naar schatting 1,5 miljoen Syrische vluchtelingen heeft opgevangen, naast ongeveer 15 800 vluchtelingen van Ethiopische, Irakese, Sudanese en andere bij de Hoge Commissaris van de Verenigde Naties voor de Vluchtelingen (UNHCR) geregistreerde origine, alsmede ongeveer 207 700 Palestijnse vluchtelingen; overwegende dat volgens het Wereldvoedselprogramma in 2021 22 % van de Libanezen, 50 % van de vluchtelingen uit Syrië en 33 % van de vluchtelingen van andere nationaliteiten te kampen hebben met voedselonzekerheid; overwegende dat Libanon een van de twee landen in het Midden-Oosten is met grote aantallen migranten die als huishoudelijke hulp werken en onder het kafalasysteem vallen; overwegende dat de EU sinds 2011 2,4 miljard EUR heeft bijgedragen ter ondersteuning van Syrische en Palestijnse vluchtelingen via diverse instrumenten, zoals het Regionaal Trustfonds van de EU in respons op de Syrische crisis en het Europees nabuurschapsinstrument (ENI); O. overwegende dat de Libanese regering in april 2020 een economisch plan heeft goedgekeurd en heeft verzocht om een IMF-programma op basis van de noodzakelijke hervormingen; overwegende dat de besprekingen met het IMF nog aan de gang zijn; overwegende dat Libanon volgens het IMF dringend ingrijpende hervormingen moet doorvoeren om de overheidsfinanciën op orde te brengen, de overheidsschuld te herstructureren, het bankstelsel te herstellen, het sociale vangnet uit te breiden, de staatsbedrijven te hervormen en het bestuur te verbeteren; overwegende dat het IMF 860 miljoen USD aan speciale trekkingsrechten heeft toegewezen teneinde de uitgeputte reserves van het land te versterken en te helpen met de vele dringende behoeften; overwegende dat de commissie financiën van het Libanese parlement het plan van de regering voor een bail-in heeft verworpen, waarmee het spaargeld van 98 % van de bevolking gered had kunnen worden door garanties te verlenen voor bankrekeningen met minder dan 500 000 USD aan spaarsaldo; overwegende dat het Internationaal Monetair Fonds (IMF) naar aanleiding van kritiek van parlementsleden op het herstelplan drie verklaringen van steun voor het voorgestelde regeringsplan naar buiten heeft gebracht; overwegende dat de parlementsleden die het herstelplan hebben verworpen er persoonlijk belang bij hebben dat de belangen van de Libanese banken beschermd worden, omdat zij zelf aandeelhouders van die banken zijn of banden hebben met aandeelhouders van die banken; P. overwegende dat artikel 534 van het Libanese wetboek van strafrecht nog steeds wordt gebruikt voor de vervolging en arrestatie van lhbti-personen; overwegende dat mannen die ervan verdacht worden een relatie te hebben met een andere man, in sommige delen van het land stelselmatig worden gearresteerd en op het politiebureau vernederend worden behandeld; Q. overwegende dat het Libanese parlement op 30 juni 2021 een buitengewone kredietwet van 556 miljoen USD heeft goedgekeurd ter financiering van een levensmiddelenkaartsysteem dat financiële bijstand zal verlenen aan de meest kwetsbare gezinnen, ter vervanging van het huidige subsidiesysteem; overwegende dat bij de uitvoering van de levensmiddelenkaarten het beginsel van non-discriminatie moet worden nageleefd; R. overwegende dat de Europees-mediterrane overeenkomst gebaseerd is op de eerbiediging van de democratische beginselen en de fundamentele mensenrechten, zoals vastgelegd in de Universele Verklaring van de rechten van de mens, die een essentieel onderdeel van de overeenkomst vormt; S. overwegende dat in de meest recente resolutie van de VN-Veiligheidsraad over Libanon, Resolutie 2591 (2021), die unaniem is goedgekeurd op 30 augustus 2021, het mandaat van UNIFIL met een jaar wordt verlengd en wordt herinnerd aan de noodzaak van een permanent staakt-het-vuren overeenkomstig de beginselen en elementen van Resolutie 1701 (2006); T. overwegende dat de neutraliteit van Libanon de sleutel is tot zijn toekomstige stabiliteit; overwegende dat een stabiel, volledig soeverein, verenigd en democratisch Libanon van cruciaal belang is voor de stabiliteit, veiligheid en vreedzame ontwikkeling van het hele Midden-Oosten; overwegende dat de onlangs gevormde regering en haar ministers politieke onafhankelijkheid moeten bereiken en zich moeten verzetten tegen elke externe inmenging van landen in de omgeving van Libanon of daarbuiten; overwegende dat externe inmenging schadelijk is voor de ontwikkeling en stabiliteit van Libanon; overwegende dat Hezbollah nog steeds belangrijke ministeries controleert in de Libanese regering; overwegende dat Hezbollah door diverse EU-lidstaten op de lijst van terroristische organisaties is geplaatst; overwegende dat Hezbollah herhaaldelijk blijk heeft gegeven van zijn sterke ideologische loyaliteit met Iran, hetgeen de Libanese regering destabiliseert en haar broodnodige cohesie ondermijnt; 1. meent dat de huidige rampzalige situatie van Libanon te wijten is aan een klein aantal mannen uit het hele spectrum van de regerende politieke klasse; neemt kennis van de recente vorming van een regering na 13 maanden politieke impasse; betreurt het feit dat het nieuwe kabinet slechts één vrouw telt; dringt er ten zeerste bij de Libanese leiders op aan hun beloften na te komen en een functionerende, taakgerichte, geloofwaardige en verantwoordingsplichtige regering te zijn die de parlementaire verdeeldheid terzijde schuift en vrij is van elke invloed van buitenaf; is van mening dat het handhaven van verantwoordingsplicht, het houden van vrije en eerlijke verkiezingen en het verlenen van essentiële publieke diensten zwaarder moeten wegen dan elke persoonlijke overweging binnen de politieke klasse van Libanon; herinnert eraan dat de verkiezingen van mei 2022 in geen geval mogen worden uitgesteld, gezien de politieke impasse en het toenemende disfunctioneren van de overheidsinstellingen, en dat zij moeten voldoen aan de internationale democratische normen voor vrijheid, eerlijkheid en transparantie; 2. verzoekt de Libanese autoriteiten te vragen dat de VV/HV een verkiezingswaarnemingsmissie uitstuurt, of, indien dit nodig wordt geacht, een missie van verkiezingsdeskundigen, een aantal maanden vóór de verkiezingen; verzoekt de Libanese regering om volledige tenuitvoerlegging van de aanbevelingen die voortvloeien uit de verkiezingswaarnemingsmissie van de EU van 2018; dringt er bij de Commissie en de lidstaten op aan alle technische en financiële bijstand te verlenen om de verkiezingen zo goed mogelijk te laten verlopen en ernaar te streven dat de billijkheid en transparantie van het hele proces gewaarborgd wordt; dringt er bij de nieuwe Libanese regering op aan de commissie voor toezicht op de verkiezingen alle nodige middelen, personeel en uitrusting ter beschikking te stellen om haar mandaat volledig uit te voeren; dringt aan op een internationale humanitaire taskforce onder auspiciën van de VN om de verlening van humanitaire hulp te ondersteunen en toezicht te houden op het gebruik van de middelen; herinnert eraan dat de VN een kader hebben ontwikkeld om vrouwen als kandidaten en kiezers te steunen en aldus een grotere deelname van vrouwen aan het politieke proces te bevorderen, en roept ertoe op dit kader volledig te integreren in de plannen voor de hervorming van het kiesstelsel; 3. verzoekt de EU Libanon aan te bieden dat een algemene administratieve adviesmissie van de EU wordt ingezet teneinde tegemoet te komen aan de dringende noodzaak om de steeds snellere instorting van het openbaar bestuur en de basisdiensten tegen te gaan; dringt er bij de nieuwe regering op aan om snel essentiële bestuurlijke en economische hervormingen door te voeren die zorgen voor politiek en economisch herstel, met inbegrip van geloofwaardige regelgeving voor belangrijke economische sectoren, zoals de elektriciteitssector; 4. herinnert eraan dat een transparant, onafhankelijk, neutraal en effectief onderzoek naar de havenexplosie in Beiroet een prioriteit is en moet worden gewaarborgd; dringt er bij de Libanese autoriteiten op aan de gerechtelijke procedures en de onafhankelijkheid van de rechterlijke macht te eerbiedigen en elke inspanning te steunen om ervoor te zorgen dat degenen die verantwoordelijk zijn voor de beslissingen die tot de explosie in de haven van Beiroet hebben geleid, naar behoren worden onderzocht en ter verantwoording geroepen; roept op tot een onafhankelijke internationale onderzoeksmissie naar Libanon teneinde de explosie in Beiroet in het kader van de VN te onderzoeken; benadrukt het feit dat degenen die direct of indirect verantwoordelijk worden bevonden, ter verantwoording moeten worden geroepen voor de levens die verloren zijn en de schade die is aangedaan aan de Libanese bevolking; 5. verzoekt de Commissie en de lidstaten aanvullende humanitaire hulp vrij te maken, gezien de moeilijke omstandigheden ter plaatse, met name voedselhulp en ziekenhuis- en farmaceutisch materiaal, en alternatieve energiebronnen te verstrekken, met inbegrip van zonnepanelen voor alle scholen en ziekenhuizen, en wel via andere entiteiten dan de overheidsinstanties, bijvoorbeeld bekende niet-gouvernementele organisaties, maatschappelijke organisaties en confessionele organisaties in Libanon die hervormingen kunnen realiseren; benadrukt dat lokale maatschappelijke organisaties moeten worden betrokken bij het ontwerp, de planning, de coördinatie, de uitvoering en de evaluatie van hulpprogramma’s voor Libanon; verzoekt de Commissie mechanismen te vinden voor een strategische en flexibele toepassing van de criteria, zodat de organisaties snel toegang kunnen krijgen tot de middelen om in de onmiddellijke behoeften te voorzien, en daarbij steeds de Europese consensus over humanitaire hulp en het internationaal humanitair recht in acht nemen; onderstreept dat degelijk toezicht op de EU-steun noodzakelijk is om ervoor te zorgen dat deze rechtstreeks wordt overgedragen aan mensen in nood; betreurt ten zeerste het extreem hoge niveau van wanbeheer en gebrek aan financieel toezicht op de in het verleden verstrekte middelen; 6. verzoekt de Commissie en de EU-lidstaten constructief samen te werken met de nieuwe Libanese regering om de structurele en sectorale hervormingen door te voeren die nodig zijn om aanzienlijke macro-financiële bijstand van de EU vrij te maken en onze handelsbetrekkingen te versterken, op voorwaarde dat tastbare vooruitgang wordt geboekt bij de tenuitvoerlegging van de nodige, in het 3RF opgenomen hervormingen; 7. verzoekt de Libanese autoriteiten de gesprekken met het IMF zo spoedig mogelijk te hervatten, zodat de hervormingen tastbaar worden voor de mensen in Libanon die het moeilijk hebben; dringt er bij de Libanese autoriteiten op aan eerdere toezeggingen na te komen die zijn gedaan in het kader van de economische conferentie voor ontwikkeling door middel van hervormingen met de particuliere sector (CEDRE) in april 2018, met de steun van de Internationale Ondersteuningsgroep voor Libanon, en waarmee alle politieke leiders van Libanon hebben ingestemd, die betrekking hebben op betekenisvolle en diepgaande economische en bestuurlijke hervormingen, onder meer om de economische stabiliteit en de geloofwaardigheid van de financiële sector te herstellen, de onafhankelijkheid van de rechterlijke macht te waarborgen, de eerbiediging van de mensenrechten en de rechtsstaat te waarborgen en corruptie te bestrijden; verzoekt de Libanese autoriteiten steun te verlenen aan de kwetsbaarste gemeenschappen in Libanon, onder meer via sociale vangnetten; dringt er bij de Libanese autoriteiten op aan de begroting voor 2021 goed te keuren en de begroting voor 2022 voor te bereiden, die een krachtig programma voor sociale bescherming moet omvatten, met uitvoering van het programma inzake het sociale vangnet voor noodgevallen en het nationale programma voor armoedebestrijding; dringt erop aan dat de Libanese autoriteiten voorzien in een toereikende begrotingslijn voor de verkiezingen van 2022; 8. benadrukt dat als gevolg van de algehele repressie door het Assad-regime van de Syrische volksopstand in 2011, Libanon het grootste aantal Syrische vluchtelingen ter wereld heeft opgevangen; wijst op de bijzondere verantwoordelijkheid van het Syrische regime bij de voortzetting van deze dramatische humanitaire situatie; herinnert eraan dat, om te zorgen voor duurzame oplossingen voor ontheemden, voldoende langetermijnfinanciering en -programmering cruciaal zijn om intern ontheemden en vluchtelingen te steunen nadat de humanitaire programmeringscyclus is verstreken; herinnert aan de kwetsbaarheid van de Syrische en Palestijnse vluchtelingen in Libanon en benadrukt dat toereikende, voorspelbare en meerlagige financiering moet worden verstrekt aan de Organisatie van de Verenigde Naties voor hulpverlening aan Palestijnse vluchtelingen in het Nabije Oosten (UNRWA) en andere actoren die met vluchtelingen werken, om te zorgen voor de volledige verlening van essentiële diensten aan de vluchtelingengemeenschappen in het land; benadrukt dat de samenwerking en dialoog met ngo’s en andere dienstverleners die vluchtelingen in het land helpen, moet worden versterkt; 9. dringt er bij de nieuwe Libanese regering en president op aan alle nodige maatregelen te nemen om corrupte praktijken, waaronder overdrachten van overheidskapitaal en belastingontduiking, te beëindigen, de volledige onafhankelijkheid van de toekomstige leden van de nationale instelling voor corruptiebestrijding te waarborgen en de technische steun van de internationale gemeenschap te vragen via de VN-mechanismen en het VN-Verdrag tegen corruptie, teneinde zowel transparantie als volledige aflegging van verantwoording jegens het Libanese volk te waarborgen; herinnert eraan dat de EU, de Wereldbank en de VN de instelling hebben geëist van een onafhankelijke en transparante rechterlijke macht, de aanneming van een moderne wet inzake overheidsopdrachten en de vaststelling van een strategie voor corruptiebestrijding, en laakt het gebrek aan actie door de opeenvolgende Libanese regeringen in de afgelopen jaren; 10. benadrukt in het bijzonder de verantwoordelijkheid van Hezbollah en andere facties voor het onderdrukken van de Libanese volksbeweging van 2019 en voor Libanons politieke en economische crisis; verzoekt alle externe mogendheden om zich niet te mengen in Libanese aangelegenheden en dringt aan op eerbiediging van de soevereiniteit en de politieke onafhankelijkheid van het land; dringt er bij alle politieke facties in de regering op aan een einde te maken aan het sektarisme en essentiële hervormingen door te voeren voor alle mensen die in Libanon wonen, zonder discriminatie op grond van godsdienst of etnische afkomst; 11. spreekt zijn diepe bezorgdheid uit over het voortdurende uitblijven van vooruitgang in de richting van een permanent staakt-het-vuren en andere essentiële bepalingen van resolutie 1701 (2006) van de VN-Veiligheidsraad, gelet op de recente en voortdurende spanningen langs de zuidgrens van Libanon; bevestigt nogmaals zijn krachtige steun voor de territoriale integriteit, de soevereiniteit en de politieke onafhankelijkheid van Libanon, overeenkomstig resolutie 2591 (2021) van de VN-Veiligheidsraad; herinnert aan het standpunt van de EU dat de desbetreffende resoluties 1559 (2005) en 1701 (2006) van de VN-Veiligheidsraad volledig moeten worden nageleefd; 12. verzoekt de internationale gemeenschap de nodige financiële steun te verlenen om de Libanese strijdkrachten en binnenlandse veiligheidstroepen in staat te stellen hun essentiële rol te vervullen bij het voorkomen van een verdere ineenstorting van de overheidsinstellingen, het waarborgen van humanitaire hulp en het garanderen van veiligheid en stabiliteit, met eerbiediging van het recht om te betogen en het recht op vrije meningsuiting; herhaalt dat verantwoordingsplicht van ambtenaren van essentieel belang is en veroordeelt elk geweld tegen demonstranten; 13. verzoekt de EDEO om in samenwerking met de lidstaten een lijst van verantwoordelijke autoriteiten in Libanon voor te stellen; dringt aan op het gebruik van gerichte sancties binnen het door de Raad op 30 juli 2021 vastgestelde kader tegen alle personen of entiteiten die voldoen aan de criteria van dat kader; benadrukt dat de invoering van gerichte sancties voor het belemmeren of ondermijnen van het democratische politieke proces een optie blijft die kan worden geactiveerd indien de verantwoordelijke actoren in Libanon de hervorming en de strijd tegen corruptie blijven blokkeren; verzoekt alle EU-lidstaten zonder uitzondering ten volle mee te werken aan de nieuwe gerichte EU‑sancties tegen corrupte leiders en degenen die in Libanon verantwoordelijk zijn voor het ondermijnen van de democratie en de rechtsstaat, alsook degenen die met hen samenwerken, en deze sancties steviger te maken; dringt er bij de EDEO en de Raad op aan snel voldoende middelen toe te wijzen om het nieuwe mechanisme doeltreffend te ontwikkelen; verzoekt de EU-lidstaten en hun partners, zoals het VK en Zwitserland, samen te werken in de strijd tegen de vermeende verduistering van publiek geld door een aantal Libanese functionarissen; verzoekt de lidstaten om binnen hun nationale jurisdicties gerechtelijke procedures in te leiden tegen de eigenaren van illegaal verworven kapitaal dat zich op hun grondgebied bevindt, en om inspanningen te bevorderen met het oog op teruggave van illegale middelen aan de Libanese bevolking; 14. herinnert eraan dat de Associatieovereenkomst tussen de EU en de Republiek Libanon voorziet in een politieke dialoog tussen het Parlement en het nieuwe Libanese parlement op basis van de totstandbrenging van politieke samenwerking tussen beide instellingen, die op verzoek van de Libanese autoriteiten kan dienen als aanvullend kader om de onlangs gevormde regering te steunen en de institutionele stagnatie te doorbreken; 15. herinnert aan zijn krachtige steun voor alle verdedigers van de mensenrechten in Libanon en hun werkzaamheden; moedigt het maatschappelijk middenveld en de sociale en economische partners aan hun respectieve rol te spelen in een nationale dialoog door hun aspiraties kenbaar te maken en voorstellen te doen voor vrede en de ontwikkeling en toekomst van het land, en prijst de initiatieven van lokale gemeenschappen en het maatschappelijk middenveld; is uiterst bezorgd over de toenemende emigratie van de Libanese bevolking en de daaruit voortvloeiende braindrain, die gevolgen heeft voor de menselijke hulpbronnen die van essentieel belang zijn voor de wederopbouw en het herstel van Libanon en zijn democratisch bestel; 16. roept Libanon op tot waarborging van de nodige bescherming tegen dwangarbeid, zoals vastgelegd in het nationale arbeidsrecht en de internationale mensenrechtennormen, met inbegrip van fundamentele beginselen en rechten op het werk, en in het Verdrag betreffende huishoudelijk personeel van de Internationale Arbeidsorganisatie (IAO) (nr. 189 van 2011), teneinde het uitbuitende karakter van het kafalasysteem aan te pakken; 17. spreekt nogmaals zijn steun uit voor de vastberadenheid van de EU om Libanon bij te staan bij zijn economische herstructurering en de wederopbouw van zijn infrastructuur; verzoekt de Commissie de langetermijnfondsen te hervormen en de strategie en het herstelplan voor Libanon opnieuw te formuleren in het kader van de partnerschapsprioriteiten EU-Libanon uit hoofde van het nieuwe instrument voor nabuurschapsbeleid, ontwikkeling en internationale samenwerking – Europa in de wereld, en te overwegen extra potentiële partners binnen het maatschappelijk middenveld te financieren, met name om snel oplossingen te vinden voor de energieschaarste via hernieuwbare energiebronnen zoals zonnepanelen; 18. dringt aan op intrekking van artikel 534 van het Libanese wetboek van strafrecht en op beëindiging van elke vorm van wettig en institutioneel geweld en vervolging van lhbti-personen; dringt aan op de afschaffing van andere discriminerende wetten, zoals die welke Palestijnse vluchtelingen de rechten van andere buitenlandse ingezetenen ontzeggen; 19. verzoekt de Commissie en de lidstaten hun steun op te voeren voor de Libanese vaccinatiecampagne, die internationale steun behoeft, en de gezondheidscrisis in Libanon te verlichten; roept op tot steun voor de salarissen van ziekenhuispersoneel en de aankoop van paramedische artikelen; 20. bevestigt zijn sterke partnerschap met Libanon en zijn bevolking, dat geschraagd wordt door de gemeenschappelijke waarden van democratie, pluralisme, de rechtsstaat en eerbiediging van de mensenrechten; herhaalt zijn steun voor het vaste voornemen van de EU om Libanon te helpen bij zijn economische herstructurering; betuigt zijn respect aan de slachtoffers van de explosie in de haven van Beiroet; betuigt opnieuw zijn solidariteit met en steun aan het Libanese maatschappelijk middenveld, in het bijzonder journalisten en klokkenluiders; roept de Raad en de Commissie op hun inspanningen ter ondersteuning van de wederopbouw en het economisch herstel van Libanon voort te zetten alsook nauwer samen te werken met en betere financiering te verstrekken aan de maatschappelijke organisaties in het land; 21. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de vicevoorzitter van de Commissie/hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid, de regeringen en parlementen van de lidstaten, de secretaris-generaal van de Verenigde Naties, de secretaris-generaal van de Arabische Liga, de voorzitter van de Euro-mediterrane Parlementaire Vergadering en de regering en het parlement van Libanon. Het Europees Parlement, – gezien het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie (hierna “het Handvest” genoemd), – gezien artikel 2 van het Verdrag betreffende de Europese Unie (VEU), – gezien artikel 49 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU), – gezien het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de bijbehorende jurisprudentie van het Europees Hof voor de Rechten van de Mens, – gezien de Universele Verklaring van de rechten van de mens, – gezien de jurisprudentie van het Hof van Justitie van de Europese Unie (HvJ-EU) en van het Europees Hof voor de Rechten van de Mens, – gezien het met redenen omklede voorstel van de Commissie van 20 december 2017 voor een besluit van de Raad betreffende de constatering van een duidelijk gevaar voor een ernstige schending, door de Republiek Polen, van de rechtsstaat, ingediend op grond van artikel 7, lid 1, VEU ( COM(2017)0835 ), – gezien Richtlijn (EU) 2018/1808 van het Europees Parlement en de Raad van 14 november 2018 tot wijziging van Richtlijn 2010/13/EU betreffende de coördinatie van bepaalde wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in de lidstaten inzake het aanbieden van audiovisuele mediadiensten (“richtlijn audiovisuele mediadiensten”) in het licht van een veranderende marktsituatie (1) , – gezien Verordening (EU, Euratom) 2020/2092 van het Europees Parlement en de Raad van 16 december 2020 betreffende een algemeen conditionaliteitsregime ter bescherming van de Uniebegroting (2) (“de verordening inzake conditionaliteit met betrekking tot de rechtsstaat”), – gezien Verordening (EU) 2021/241 van het Europees Parlement en de Raad van 12 februari 2021 tot instelling van de herstel- en veerkrachtfaciliteit (3) , – gezien zijn resolutie van 18 december 2019 over openbare discriminatie en haatzaaiende uitlatingen ten aanzien van LGBTI-personen, zoals LGBTI-vrije zones (4) , – gezien zijn resolutie van 11 maart 2021 over het uitroepen van de EU tot vrijheidszone voor LGBTIQ-personen (5) , – gezien zijn resolutie van 16 januari 2020 over hoorzittingen die plaatsvinden in het kader van artikel 7, lid 1, VEU met betrekking tot Polen en Hongarije (6) , – gezien zijn resolutie van 7 oktober 2020 over de instelling van een EU-mechanisme voor democratie, de rechtsstaat en grondrechten (7) , – gezien zijn resolutie van 17 september 2020 over het voorstel voor een besluit van de Raad betreffende de constatering van een duidelijk gevaar voor een ernstige schending, door de Republiek Polen, van de rechtsstaat (8) , – gezien zijn resolutie van 24 juni 2021 over het verslag over de rechtsstaat 2020 van de Commissie (9) , – gezien zijn resolutie van 8 juli 2021 over de opstelling van richtsnoeren voor de toepassing van het algemeen conditionaliteitsregime ter bescherming van de Uniebegroting (10) , – gezien de mededeling van de Commissie van 30 september 2020, getiteld “Verslag over de rechtsstaat 2020 – De situatie op het gebied van de rechtsstaat in de Europese Unie” ( COM(2020)0580 ), – gezien de mededeling van de Commissie van 20 juli 2021, getiteld “Verslag over de rechtsstaat 2021 – De situatie op het gebied van de rechtsstaat in de Europese Unie” ( COM(2021)0700 ), – gezien de brief van 8 maart 2021 van de commissaris voor de mensenrechten van de Raad van Europa aan de Poolse premier over twee wetsontwerpen inzake de mediasector in Polen (11) , – gezien artikel 132, lid 2, van zijn Reglement, A. overwegende dat artikel 2 VEU het volgende bepaalt: “De waarden waarop de Unie berust, zijn eerbied voor de menselijke waardigheid, vrijheid, democratie, gelijkheid, de rechtsstaat en eerbiediging van de mensenrechten, waaronder de rechten van personen die tot minderheden behoren”; B. overwegende dat volgens artikel 47 van het Handvest het grondrecht op een doeltreffende voorziening in rechte de toegang tot een “onafhankelijk gerecht” vereist; overwegende dat politieke beïnvloeding of controle van de rechterlijke macht en soortgelijke belemmeringen voor de onafhankelijkheid van individuele rechters er vaak toe hebben geleid dat de rechterlijke macht zijn rol als onafhankelijke controle op het willekeurige gebruik van de macht door de uitvoerende en wetgevende tak van de overheid niet kan vervullen; C. overwegende dat mediavrijheid een van de pijlers en garanties is voor een goed functionerende democratie en de rechtsstaat; overwegende dat mediavrijheid, pluralisme en onafhankelijkheid van de media, en de veiligheid van journalisten cruciale onderdelen vormen van het recht van vrije meningsuiting en informatie, en essentieel zijn voor het functioneren van de democratie binnen de EU en haar lidstaten; overwegende dat overheden wetten en regels moeten vaststellen die bijdragen aan de ontwikkeling van vrije, onafhankelijke en door pluriformiteit gekenmerkte media; D. overwegende dat Polen, samen met enkele andere lidstaten, nog niet alle vereisten van de richtlijn audiovisuele mediadiensten (Richtlijn (EU) 2018/1808), en met name die met betrekking tot de onafhankelijkheid van de nationale regelgevende instantie voor de mediamarkt, heeft uitgevoerd; E. overwegende dat het Europees Waarnemingscentrum voor de audiovisuele sector van de Raad van Europa in 2019 heeft geconcludeerd dat de onafhankelijkheid van de Poolse regelgevende instanties voor de media aanleiding gaf tot bezorgdheid over de uitvoering van de benoemingsprocedures en de verantwoordingsplicht tegenover de nationale omroepraad (KRRiT); overwegende dat zij ook heeft geconcludeerd dat de nationale mediaraad (Rada Mediów Narodowych, RMN) geen adequate waarborgen had voor de functionele onafhankelijkheid van politieke partijen en de regering (12) ; F. overwegende dat in februari 2021 een project voor het opleggen van een advertentiebelasting werd voorgesteld en vervolgens werd ingetrokken vanwege sterke kritiek op de negatieve gevolgen ervan voor de mediavrijheid en de pluriformiteit van de media; overwegende dat op 10 februari 2021 ongeveer 45 particuliere mediakanalen in Polen 24 uur uit de lucht zijn gegaan en in plaats daarvan zwarte voorpagina’s met slogans hebben weergegeven, om te protesteren tegen de voorgestelde media-advertentiebelasting, en dat ongeveer 40 omroepen in een open brief aan de Poolse autoriteiten hebben geschreven dat de nieuwe belasting zou leiden tot een verzwakking en mogelijk de gedwongen sluiting van een aantal mediakanalen die in Polen actief zijn, waardoor de keuze voor hun publiek werd beperkt; G. overwegende dat de Poolse Sejm op 11 augustus 2021 voor een wetsontwerp heeft gestemd waarin wordt voorgesteld dat alleen bedrijven waarin entiteiten uit de Europese Economische Ruimte een meerderheidsbelang hebben, in het bezit mogen zijn van een omroepvergunning; overwegende dat dit wetsontwerp op 9 september 2021 door de Poolse senaat is afgekeurd, wat niet betekent dat het wetgevingsproces is beëindigd, aangezien de Poolse Sejm dit besluit terzijde kan schuiven; H. overwegende TVN24, een onafhankelijk mediakanaal dat deel uitmaakt van de in de VS gevestigde Discovery-groep, het rechtstreekse doelwit zou vormen van dit wetsvoorstel; overwegende dat er in Polen nog steeds geen besluit is genomen over de verlenging van de vergunning van TVN24, ondanks het feit dat de omroep in februari 2020 om verlenging heeft verzocht; overwegende dat de Poolse nationale toezichthouder voor de media (KRRiT) vóór het verstrijken van de huidige vergunning, d.w.z. vóór 26 september 2021, een besluit moet nemen over een nieuwe omroepvergunning; I. overwegende dat de Discovery-groep, gezien de passieve houding van KRRiT, bij de Nederlandse autoriteiten een uitzendvergunning voor zijn TVN24-kanaal heeft aangevraagd en die heeft gekregen; J. overwegende dat op de wereldindex voor persvrijheid 2021 van verslaggevers zonder grenzen Polen naar de 64e plaats is gedaald, zijn laagste plaats ooit, en dat het in 2015 nog op de 18e plaats stond; K. overwegende dat het Europees Hof voor de Rechten van de Mens op 7 mei 2021 heeft geoordeeld dat het optreden van de autoriteiten bij de benoeming van een van de rechters die deel had uitgemaakt van de rechtsprekende formatie van het grondwettelijk hof (Trybunał Konstytucyjny), in de zaak van de verzoekende onderneming tot gevolg had dat de formatie die de zaak had behandeld geen bij wet ingesteld gerecht was en dat het recht op een eerlijk proces van verzoeker was geschonden (13) ; L. overwegende dat het HvJ-EU op 2 maart 2021 heeft geoordeeld dat opeenvolgende wijzigingen van de wet inzake de nationale raad voor de rechtspraak (Krajowa Rada Sądownictwa), die hebben geleid tot de afschaffing van de effectieve rechterlijke toetsing van de besluiten van de raad om bij de president voorstellen in te dienen voor de benoeming van kandidaten tot rechter van het hooggerechtshof, mogelijk in strijd zijn met het EU-recht (14) ; M. overwegende dat de premier van Polen op 29 maart 2021 een verzoek heeft ingediend bij het algemeen betwiste en onwettige “grondwettelijk hof” om na te gaan of de bepalingen van het VEU met betrekking tot de voorrang van het EU-recht en daadwerkelijke rechterlijke bescherming in overeenstemming zijn met de Poolse grondwet (15) ; N. overwegende dat het HvJ-EU bij beschikking van 14 juli 2021 de voorlopige maatregelen heeft toegekend waarom de Commissie op grond van artikel 279 VWEU had verzocht en die betrekking hebben op de werking van de tuchtkamer van het Poolse hooggerechtshof en op de opschorting van verdere bepalingen van Pools recht die de onafhankelijkheid van de rechterlijke macht aantasten (16) ; O. overwegende dat het onwettige Poolse “grondwettelijk hof” op 14 juli 2021 heeft geoordeeld dat de voorlopige beschikkingen van het HvJ-EU over de structuur van de rechtbanken in Polen niet strookten met de Poolse grondwet (17) ; P. overwegende dat het HvJ-EU op 15 juli 2021 in zijn arrest in zaak C-791/19 (18) heeft geoordeeld dat de op Poolse rechters toepasselijke tuchtregeling niet verenigbaar was met het EU-recht; Q. overwegende dat de Commissie Polen op 20 juli 2021 een brief heeft gestuurd over alle maatregelen die zijn genomen of gepland om volledig uitvoering te geven aan de beschikking van het Hof en over alle maatregelen die nodig zijn om volledig uitvoering te geven aan het arrest; overwegende dat de Poolse autoriteiten de Commissie op 16 augustus 2021 hebben geantwoord; R. overwegende dat het Europees Hof voor de Rechten van de Mens op 22 juli 2021 heeft geoordeeld dat de tuchtkamer van het hooggerechtshof geen “onafhankelijk en onpartijdig gerecht was dat bij de wet is ingesteld” en niet voldeed aan de norm van een “recht op een bij wet ingesteld gerecht”, dat wordt gewaarborgd door artikel 6, lid 1, van het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens; (19) S. overwegende dat de Commissie op 7 september 2021 heeft besloten Polen een ingebrekestelling te sturen op grond van artikel 260, lid 2, VWEU, omdat het niet de nodige maatregelen had genomen om volledig uitvoering te geven aan het arrest van het HvJ-EU van 15 juli 2021, waarin werd vastgesteld dat de Poolse wet inzake de tuchtregeling tegen rechters niet verenigbaar was met het EU-recht; T. overwegende dat de Commissie op 7 september 2021 heeft verzocht dat het HvJ-EU Polen financiële sancties zou opleggen om ervoor te zorgen dat het uitvoering zou geven aan de voorlopige beschikking van het Hof van 14 juli 2021 betreffende de werking van de tuchtkamer van het Poolse hooggerechtshof en de opschorting van verdere bepalingen van Pools recht die de onafhankelijkheid van de rechterlijke macht aantasten; U. overwegende dat de Poolse staatssecretaris van Justitie in juni 2021 aankondigde dat de regeringscoalitie werkte aan een wet die erop gericht is “lhbt-propaganda” te verbieden; V. overwegende dat de Commissie op 14 juli 2021 heeft besloten inbreukprocedures in te leiden tegen Hongarije en Polen in verband met gelijkheid en de bescherming van de grondrechten, en met name naar aanleiding van de verklaring van “lhbt-ideologievrije zones”; overwegende dat de diensten van de Commissie in een brief (20) van september 2021 oordeelden dat het beginsel van non-discriminatie bij de uitvoering van de Europese structuur- en investeringsfondsen niet gewaarborgd was en daarom besloten de wijzigingen van het Reach-EU-programma met betrekking tot de regionale operationele programma’s van vijf lokale Poolse autoriteiten op te schorten; W. overwegende dat de overgrote meerderheid van de respondenten in een Flash Eurobarometer-enquête van augustus 2021 vond dat de EU alleen middelen aan de lidstaten mag verstrekken op voorwaarde dat hun regering de rechtsstaat en de democratische beginselen toepast; overwegende dat dit percentage ook zeer hoog was in Polen (72 %) (21) ; Mediavrijheid 1. herinnert eraan dat het Europees Parlement in zijn eerdere resoluties uiting heeft gegeven aan zijn bezorgdheid over eerder aangenomen en onlangs voorgestelde wijzigingen van de Poolse mediawet, een omvorming van de publieke omroep tot een regeringsgezinde omroep; herinnert eraan dat artikel 54 van de Poolse grondwet de vrijheid van meningsuiting garandeert en censuur verbiedt; 2. bekritiseert in de krachtigste bewoordingen het wetsvoorstel “Lex TVN”, dat door de Sejm is aangenomen; is van mening dat het een poging is om kritische inhoud in de kiem te smoren en een directe aanval vormt op de pluriformiteit van de media, en dat het ook in strijd is met de grondrechten op grond van het Handvest en de Verdragen, de internemarktwetgeving van de EU en het internationaal recht inzake mensenrechten en handel, zoals de richtlijn audiovisuele mediadiensten; spoort de Sejm met klem aan rekening te houden met de beraadslagingen en de daaropvolgende verwerping van het wetsvoorstel door de Senaat; 3. is zeer bezorgd over de verdere verslechtering van de mediavrijheid in Polen en de verschillende hervormingen die de regerende coalitie heeft doorgevoerd om de diversiteit en kritische stemmen binnen de media te verminderen; is zeer bezorgd over de bevestiging van de overname van Polska Press Grupa door een oliemaatschappij onder zeggenschap van de staat, PKN Orlen, zelfs nog vóór de definitieve uitkomst van het beroep dat de Poolse ombudsman tegen de mededingingsautoriteit heeft aangespannen; is zeer bezorgd over de redactionele wijzigingen binnen de Polska Press Grupa door het management van PKN Orlen, ondanks een lopend beroep dat PKN Orlen tijdelijk het recht ontzegt om zijn rechten als belanghebbende uit te oefenen; veroordeelt ten stelligste de verklaringen van functionarissen van PKN Orlen die de uitspraak van de rechtbank als irrelevant hebben afgewezen (22) ; 4. is zeer bezorgd over de verslechterende situatie in de Poolse publieke media en het feit dat zij hun publieke taak, gekenmerkt door pluralisme, onpartijdigheid, evenwicht en onafhankelijkheid, niet hebben vervuld, een wettelijke verplichting uit hoofde van artikel 21, lid 1, van de Omroepwet van 1992; 5. veroordeelt ten stelligste de aanhoudende lastercampagnes in de publieke media tegen rechters, journalisten en politici die kritisch staan tegenover de huidige regering, waaronder SLAPP-rechtszaken (strategische rechtszaken ter ontmoediging van publieksparticipatie) die zijn aangespannen door overheidsinstanties, overheidsfunctionarissen, staatsbedrijven of personen die nauwe banden hebben met de regeringscoalitie; verzoekt de Poolse autoriteiten om, in samenwerking met de organisaties van journalisten, toe te zien op en verslag uit te brengen over aanvallen op journalisten en over rechtszaken die bedoeld zijn om onafhankelijke media de mond te snoeren of te intimideren, en om de toegang tot passende rechtsmiddelen te waarborgen; 6. is van mening dat bindende EU-regels die onafhankelijke media en journalisten robuuste en consequente bescherming bieden tegen vexatoire rechtszaken die bedoeld zijn om hun in de EU de mond te snoeren of hen te intimideren, dringend noodzakelijk zijn om een einde te helpen maken aan dit misbruik, en benadrukt dat het Europees Parlement momenteel werkt aan een initiatiefverslag over het onderwerp SLAPP-rechtszaken; 7. is ingenomen met het recente initiatief van de Commissie om een aanbeveling uit te brengen over het waarborgen van de veiligheid van journalisten in de Europese Unie; dringt er bij de Commissie op aan onverwijld werk te maken van de wet op de vrijheid van media (23) ; 8. verzoekt de Commissie te zorgen voor een juiste uitvoering van de richtlijn audiovisuele mediadiensten, met name wat betreft de onafhankelijkheid van de regelgevende instanties voor de media, transparantie van media-eigendom en mediageletterdheid; verzoekt de Commissie doeltreffend gebruik te maken van inbreukprocedures in situaties waarin lidstaten deze bepalingen onjuist of onvolledig uitvoeren; 9. verzoekt de Poolse autoriteiten nogmaals volledig uitvoering te geven aan de aanbeveling van de Raad van Europa van 13 april 2016 over de bescherming van de journalistiek en de veiligheid van journalisten en andere media-actoren (24) ; 10. spreekt zijn volledige steun uit voor de vreedzame protesten tegen de door de Poolse regering geleide hervormingen die de mediavrijheid in Polen verder ondermijnen; Voorrang van het EU-recht en onafhankelijkheid van de rechterlijke macht en van andere instellingen 11. is ingenomen met de recentste initiatieven van de Commissie met betrekking tot de onafhankelijkheid van de rechterlijke macht; is echter van mening dat snellere actie, zoals herhaaldelijk gevraagd door het Europees Parlement, de voortdurende uitholling van de onafhankelijkheid van de rechterlijke macht in Polen had helpen voorkomen; verzoekt de Commissie nogmaals om inbreukprocedures in te leiden met betrekking tot de wetgeving inzake het onwettige “grondwettelijk hof” en inzake de onwettige samenstelling ervan, de buitengewone kamer van het hooggerechtshof en de nationale raad voor de rechtspraak; 12. is zeer bezorgd over het feit dat de Poolse autoriteiten onlangs opzettelijk en systematisch arresten en beschikkingen van het HvJ-EU op het gebied van de rechtsstaat hebben geschonden; verzoekt de Poolse autoriteiten zich te houden aan de verschillende uitspraken van het HvJ-EU en het Europees Hof voor de Rechten van de Mens met betrekking tot de samenstelling en organisatie van het onwettige “grondwettelijk hof” en de tuchtkamer van het hooggerechtshof, teneinde de normen van rechterlijke onafhankelijkheid, waartoe Polen zich heeft verbonden, in acht te nemen; 13. veroordeelt nogmaals de praktijk van vervolging en intimidatie van rechters die kritisch staan tegenover de Poolse regering; verzoekt de tuchtkamer in haar huidige samenstelling een einde te maken aan al haar activiteiten en zaken, met inbegrip van rechtszaken, en alle rechters die door deze kamer uit hun ambt van arbiter zijn gezet, opnieuw aan te stellen, met inbegrip van rechters die hun ambt van arbiter nog steeds niet kunnen uitoefenen, hoewel zij hun schorsing door de kamer met succes bij een rechtbank hebben aangevochten, aangezien de definitieve uitspraken in beroep vervolgens en voortdurend worden genegeerd door de voorzitters van de rechtbanken waarin zij zitting hebben; 14. dringt erop aan dat de diensten van de procureur-generaal en die van de minister van Justitie worden gescheiden overeenkomstig de aanbevelingen van de Commissie van Venetië (25) ; wijst op het advies van de advocaat-generaal van het HvJ-EU in de aanhangige zaak en verzoekt de Commissie proactiever te zijn bij het inleiden van een inbreukprocedure in verband met de onafhankelijkheid van de openbaar ministeries; 15. wijst nogmaals op het fundamentele karakter van de voorrang van het EU-recht als hoeksteen van het EU-recht in overeenstemming met de vaste rechtspraak van het HvJ‑EU; herinnert eraan dat alle lidstaten zijn overeengekomen een verklaring betreffende de voorrang van het EU-recht aan het Verdrag van Lissabon te hechten; herinnert eraan dat de gevolgen van dit beginsel bindend zijn voor alle organen van een lidstaat, zonder dat bepalingen van nationaal recht, met inbegrip van grondwettelijke bepalingen, dit kunnen verhinderen; veroordeelt elke poging om dit beginsel te ondermijnen; 16. verzoekt de Poolse premier de voorrang van het EU-recht op de nationale wetgeving niet in twijfel te trekken en zijn bij het onwettige “grondwettelijk hof” ingediende verzoek om de grondwettigheid van bepaalde delen van de EU-Verdragen te toetsen, in te trekken; 17. verzoekt de procureur-generaal zijn verzoek aan het onwettige “grondwettelijk hof” om een rechterlijke uitspraak in verband met de grondwettigheid van artikel 6 van het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens in te trekken; 18. verzoekt de Commissie alle reeds vastgestelde kwesties te blijven volgen en te verzoeken om voorlopige maatregelen wanneer er zaken aanhangig worden gemaakt bij het HvJ-EU op het gebied van de rechterlijke macht, en om financiële sancties te vragen in geval van niet-naleving van de arresten van het HvJ-EU; Verdere beoordeling van de situatie met betrekking tot de rechtsstaat in Polen 19. betreurt het gebrek aan vooruitgang en de verslechtering van de situatie op het gebied van de rechtsstaat in Polen sinds zijn resolutie van 17 september 2020, en het feit dat de Poolse regering geen rekening heeft gehouden met de aanbevelingen daarin; herhaalt die aanbevelingen; 20. neemt kennis van de aankondiging van de noodtoestand door Polen en andere aan Belarus grenzende lidstaten; neemt met bezorgdheid kennis van de humanitaire situatie aan de grens en veroordeelt de poging van de Belarussische autoriteiten om migranten, met inbegrip van asielzoekers, als politiek middel in te zetten, evenals hun hybride bedreigingen tegen Polen en andere lidstaten als reactie op hun steun voor de democratische oppositie in Belarus; dringt aan op een eensgezind antwoord van de EU om oplossingen te vinden voor deze situatie; verzoekt de autoriteiten van Polen en andere getroffen lidstaten ervoor te zorgen dat het asiel- en terugkeerrecht van de EU en het internationaal recht inzake mensenrechten ook tijdens de noodsituatie volledig worden nageleefd, met inbegrip van de toegang tot asiel en de toegang van de media en maatschappelijke organisaties tot het grensgebied, en rekening te houden met de richtsnoeren van het Bureau van de Hoge Commissaris van de Verenigde Naties voor de Vluchtelingen (UNHCR) en de organen van de Raad van Europa; verzoekt de Commissie als de hoedster van de Verdragen toe te zien op de naleving van het toepasselijke EU-recht; roept andere lidstaten op solidariteit te betonen en bijstand te verlenen aan de getroffen lidstaten, met inbegrip van de herplaatsing van asielzoekers; 21. spreekt nogmaals zijn in zijn resoluties geuite bezorgdheid uit over de pogingen om het geven van seksuele voorlichting in Polen strafbaar te stellen en benadrukt dat op de leeftijd afgestemde en empirisch onderbouwde uitgebreide voorlichting op het gebied van seksualiteit en relaties van cruciaal belang is voor het opbouwen van vaardigheden van jongeren om gezonde, gelijke, liefdevolle en veilige relaties aan te gaan, zonder discriminatie, dwang en geweld; 22. is verontrust over de voorgestelde ontwerpwijzigingen van de onderwijswet en een aantal andere wetten, alsook over de aangenomen wijzigingen van de verordening inzake het pedagogisch toezicht van 1 september 2021 (26) , die de autonomie van het onderwijs zullen beperken doordat er bevoegdheden van de lokale regering worden overgeheveld naar de centrale overheid, doordat er controle wordt uitgeoefend op schoolhoofden en doordat het toezicht op ngo’s die bijdragen aan het onderwijs op scholen wordt versterkt; 23. spreekt nogmaals zijn diepe bezorgdheid uit over de aanvallen op de vrouwenrechten in Polen, met name de achteruitgang van de seksuele en reproductieve gezondheid en rechten van vrouwen na de uitspraak van het onwettige “grondwettelijk hof”, die op 27 januari 2021 in het staatsblad (Dziennik Ustaw) werd gepubliceerd; 24. is verheugd over de benoeming van een nieuwe Poolse commissaris voor de mensenrechten in juli 2021, na het verstrijken van de ambtstermijn van zijn voorganger in september 2020; 25. is bezorgd over het feit dat de Raad sinds december 2018 slechts één hoorzitting in het kader van artikel 7, lid 1, over de rechtsstaat in Polen heeft gehouden; maant de Raad om concrete aanbevelingen te doen aan Polen, zoals bepaald in artikel 7, lid 1, VEU, en termijnen vast te stellen voor de uitvoering van die aanbevelingen; verzoekt het huidige en toekomstige voorzitterschap van de Raad hoorzittingen over Polen op de agenda van de Raad te blijven zetten; is bezorgd over de houding van de opeenvolgende voorzitterschappen van de Raad om niet langer verslag uit te brengen aan de bevoegde commissie van het Europees Parlement over de procedures in het kader artikel 7, lid 1, en dringt er bij de Raad op aan dit zo spoedig mogelijk te doen; 26. herhaalt zijn verzoek aan de Raad en de Commissie om het toepassingsgebied van de hoorzittingen in het kader van artikel 7, lid 1, VEU uit te breiden tot kwesties die verband houden met grondrechten en democratie, en om nieuwe ontwikkelingen op te nemen en risico’s te beoordelen ten aanzien van schendingen van de onafhankelijkheid van de rechterlijke macht, de vrijheid van meningsuiting, met inbegrip van mediavrijheid, de vrijheid van kunsten en wetenschappen, de vrijheid van vereniging en het recht op gelijke behandeling, zoals gevraagd door het Europees Parlement; 27. is ingenomen met de stappen die de Commissie heeft genomen in verband met de afkondiging van een aantal “lhbt-ideologievrije zones” door enkele lokale en regionale overheden in Polen en de onverenigbaarheid daarvan met de waarden van de EU, en het belang van non-discriminatie bij de uitvoering van de Europese structuur- en investeringsfondsen; verzoekt de Commissie in de inbreukprocedures gebruik te maken van alle rechtsgronden; verzoekt de nationale, lokale en regionale autoriteiten van de lidstaten alle samenwerking met Poolse autoriteiten die “lhbt-ideologievrije zones” afkondigen, stop te zetten; verzoekt de Commissie de EU-financieringsaanvragen van autoriteiten die dergelijke resoluties hebben aangenomen, te blijven afwijzen en na te gaan hoe de bescherming van de eindbegunstigden en de continuïteit van hun werkzaamheden kunnen worden gewaarborgd, onder meer door alternatieven voor regionale beheersautoriteiten te overwegen, zoals rechtstreekse toekenning aan organisaties uit het maatschappelijk middenveld die niet kunnen blijven opereren zonder EU-financiering; 28. veroordeelt ten stelligste het feit dat SLAPP-rechtszaken ook worden gebruikt tegen activisten die optreden tegen en het publiek informeren over de resoluties over het vrij zijn van zogenaamde lhbti-ideologie en de “regionale handvesten van gezinsrechten”; 29. herhaalt zijn standpunt over de verordening inzake conditionaliteit met betrekking tot de rechtsstaat, die op 1 januari 2021 in werking is getreden en in al haar onderdelen rechtstreeks toepasselijk is in de Europese Unie en al haar lidstaten voor alle middelen van de EU-begroting, inclusief de middelen die sindsdien via het EU-herstelinstrument zijn toegewezen; 30. herinnert eraan dat de verordening inzake conditionaliteit met betrekking tot de rechtsstaat een duidelijke definitie van de rechtsstaat geeft die nauw verband houdt met de andere waarden van de Unie, waaronder de grondrechten en non-discriminatie; is teleurgesteld over het antwoord van de Commissie aan het Europees Parlement in haar brief van 23 augustus 2021; verzoekt de Commissie onmiddellijk de procedure vastgelegd in artikel 6, lid 1, van de verordening inzake conditionaliteit met betrekking tot de rechtsstaat tegen Polen in te leiden; 31. uit zijn ernstige bezorgdheid over de verenigbaarheid van het ontwerp van het Poolse herstel- en veerkrachtplan met Verordening (EU) 2021/241 van het Europees Parlement en de Raad van 12 februari 2021 tot instelling van de herstel- en veerkrachtfaciliteit (27) en met het Handvest; verzoekt de Commissie en de Raad alle in het ontwerp van het Poolse herstel- en veerkrachtplan geschetste maatregelen zorgvuldig te analyseren en het plan alleen goed te keuren indien wordt vastgesteld dat de Poolse autoriteiten uitvoering hebben gegeven aan alle uitspraken van het HvJ-EU, en met name wat betreft de onafhankelijkheid van de rechterlijke macht, en indien dit er niet toe zou leiden dat de EU-begroting actief bijdraagt aan schendingen van de grondrechten in Polen; o o o 32. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de regeringen en parlementen van de lidstaten, de Raad, de Commissie, het Comité van de Regio’s en de Raad van Europa. Het Europees Parlement, – gezien de politieke beleidslijnen voor de volgende Europese Commissie 2019-2024, die op 10 september 2019 zijn gepresenteerd, – gezien de opdrachtbrief van de voorzitter van de Commissie van 1 december 2019 aan Věra Jourová, kandidaat-vicevoorzitter voor waarden en transparantie, – gezien zijn resolutie van 14 september 2017 over transparantie, verantwoordelijkheid en integriteit in de EU-instellingen (1) , – gezien zijn resolutie van 26 november 2020 over de stand van zaken met betrekking tot het Europees verkiezingsproces (2) , – gezien het Verdrag betreffende de Europese Unie (VEU), en met name de artikelen 9, 10, 13, 14, 15, 16 en 17, – gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU), en met name artikel 223, lid 2, artikel 245 en artikel 295, – gezien de Akte betreffende de verkiezing van de leden van het Europees Parlement door middel van rechtstreekse algemene verkiezingen (“Verkiezingsakte”), gehecht aan het besluit van de Raad van 20 september 1976, zoals gewijzigd, – gezien het ontwerp van interinstitutioneel akkoord tussen het Europees Parlement, de Raad van de Europese Unie en de Europese Commissie over een verplicht transparantieregister, – gezien speciaal verslag nr. 13/2019 van de Europese Rekenkamer betreffende de ethische kaders van de gecontroleerde EU-instellingen, – gezien de conclusies van de Raad over speciaal verslag nr. 13/2019 van de Europese Rekenkamer, – gezien zijn besluit van 28 september 2005 houdende aanneming van het Statuut van de leden van het Europees Parlement (2005/684/EG, Euratom) (3) , – gezien het Reglement van het Europees Parlement, en met name de artikelen 2, 10 en 11, artikel 176, lid 1, bijlage I, artikelen 1 t/m 3, artikel 4, lid 6, artikelen 5 en 6, en bijlage II, – gezien de jaarverslagen van het raadgevend comité voor het gedrag van de leden, – gezien de jaarverslagen over de toepassing van de gedragscode voor de leden van de Europese Commissie, met inbegrip van de adviezen van het onafhankelijk ethisch comité, – gezien de aanbevelingen van de Europese Ombudsman in het gezamenlijk onderzoek van de klachten 194/2017/EA, 334/2017/EA en 543/2017/EA over de manier waarop de Commissie is omgegaan met de beroepsactiviteiten van voormalige leden en een voormalige voorzitter van de Commissie na hun ambtstermijn, en over de rol van haar “ethisch comité”, – gezien de aanbevelingen van de Organisatie voor Economische Samenwerking en Ontwikkeling (OESO), de Groep van Staten tegen Corruptie (Greco) van de Raad van Europa en diverse ngo’s, – gezien het Statuut van de ambtenaren van de Europese Unie en de regeling welke van toepassing is op de andere personeelsleden van de Unie, en met name de artikelen 11, 11 bis, 12, 12 bis, 12 ter, 13, 15, 16, 17, 19, 21 bis, 22 bis, 22 quater, 24, 27 en 40, – gezien de bevoegdheden van de Commissie juridische zaken van het Europees Parlement zoals neergelegd in bijlage VI bij zijn Reglement, – gezien artikel 54 van zijn Reglement, – gezien de adviezen van de Commissie juridische zaken, de Commissie begrotingscontrole, de Commissie economische en monetaire zaken en de Commissie verzoekschriften, – gezien het verslag van de Commissie constitutionele zaken ( A9-0260/2021 ), A. overwegende dat in het VEU is bepaald dat de Unie in al haar activiteiten het beginsel van gelijkheid van haar burgers eerbiedigt, die gelijke aandacht genieten van haar instellingen, organen en instanties; overwegende dat dit impliceert dat openbare besluiten in het algemeen belang worden genomen; B. overwegende dat in de Verdragen een systeem voor de verdeling van bevoegdheden tussen de instellingen van de Unie is vastgesteld waarmee elke instelling haar eigen rol krijgt toegewezen binnen de institutionele structuur van de Unie en in de uitvoering van de aan haar toevertrouwde taken; C. overwegende dat elke EU-instelling weliswaar recht heeft op organisatorische soevereiniteit, maar dat alle EU-instellingen moeten voldoen aan de hoogste normen van onafhankelijkheid en onpartijdigheid; D. overwegende dat in het VEU en het VWEU een kader voor het Europese bestuur op basis van de scheiding der machten is neergelegd, waarbij voor elke instelling aparte rechten en plichten zijn vastgesteld; E. overwegende dat de onafhankelijkheid, transparantie en verantwoordingsplicht voor overheidsinstellingen en van hun verkozen vertegenwoordigers, commissarissen en ambtenaren van het grootste belang zijn om de burgers vertrouwen in te boezemen, wat noodzakelijk is voor de legitieme werking van democratische instellingen; F. overwegende dat de ethische normen die voor de EU-instellingen gelden weliswaar in tal van opzichten vooruitstrevender zijn dan die van hun nationale tegenhangers, maar dat de uitvoering ervan te wensen overlaat; G. overwegende dat de handhaving van het ethische kader zou kunnen worden verbeterd; H. overwegende dat het vertrouwen van burgers in openbare instellingen en het besluitvormingsproces een pijler is van elk democratisch bestuur en dat hiervoor een voorbeeldfunctie, integriteit, transparantie, verantwoording en de hoogste normen van ethisch gedrag vereist zijn; I. overwegende dat de afwezigheid van ongepaste beïnvloeding door belangenvertegenwoordigers, onder andere door het verrichten van betaalde activiteiten voor leden van het Europees Parlement, geschenken of reisjes, het niet scheppen van verwachtingen over een toekomstige baan na beëindiging van het mandaat van een lid of na beëindiging van de dienst van een ambtenaar, en het niet onrechtmatige gebruik van informatie of contactgegevens van essentieel belang is om ervoor te zorgen dat er bij democratische processen geen particuliere belangen meespelen en dat de rechten van burgers ten volle worden geëerbiedigd; J. overwegende dat de tekortkomingen van het huidige ethische kader van de EU grotendeels zijn terug te voeren op het feit dat het kader op zelfregulering berust, dat EU-strafrecht ontbreekt en dat er onvoldoende middelen en competenties zijn om informatie te kunnen verifiëren; overwegende dat een ontwikkeling van het huidige ethische kader van de EU een duidelijke rechtsgrondslag moet hebben en tegelijkertijd de machtenscheiding zoals neergelegd in de Verdragen moet eerbiedigen; overwegende dat de oprichting van een onafhankelijk orgaan voor ethiek kan bijdragen tot het versterken van het vertrouwen in de EU-instellingen en hun democratische legitimiteit; K. overwegende dat zich bijgevolg gevallen van problematisch gedrag hebben voorgedaan; overwegende dat elk geval van onethisch gedrag en de ondeugdelijke afhandeling ervan door de EU-instellingen het vertrouwen van de Europese burgers in de EU-instellingen in gevaar brengt en in ernstige mate schade heeft toegebracht aan de reputatie van de Europese Unie; L. overwegende dat met name het “draaideur”-verschijnsel sterk in opmars is; overwegende dat verscheidene commissarissen en een derde van de leden van het Europees Parlement in de zittingsperiode 2014-2019 nadien zijn aangeworven door organisaties die zijn opgenomen in het Europees Transparantieregister; overwegende dat er door dit verschijnsel risico’s zijn op belangenconflicten met de legitieme bevoegdheidsgebieden van de lidstaten en de EU-instellingen en op openbaarmaking of misbruik van vertrouwelijke informatie; overwegende dat door dit verschijnsel ook het risico bestaat dat voormalige personeelsleden hun nauwe persoonlijke contacten en vriendschappen met voormalige collega’s gebruiken om te lobbyen; M. overwegende dat de huidige kaders voor ethische normen op EU-niveau op het specifieke karakter van iedere EU-instelling zijn toegespitst, wat leidt tot verschillende handhavingsprocessen en -niveaus, zelfs van dezelfde EU-statuten binnen verschillende instellingen, organen en instanties van de EU, waardoor er een complex systeem ontstaat dat moeilijk te doorgronden is voor zowel burgers van de Unie als degenen die zich aan de voorschriften moeten houden; N. overwegende dat de Europese Rekenkamer in haar speciaal verslag nr. 13/2019 stelde dat er op veel gebieden goede redenen bestaan voor een geharmoniseerde aanpak van de behandeling van ethische vraagstukken bij de EU-instellingen; overwegende dat de Europese Ombudsman en de Europese Rekenkamer herhaaldelijk hebben gewaarschuwd over grote tekortkomingen in het beleid van de EU-instellingen ter voorkoming van belangenconflicten; overwegende dat zowel de Ombudsman als de Rekenkamer specifieke bezorgdheid hebben geuit over het ontbreken van een gemeenschappelijk ethisch EU-kader met duidelijke procedures en meldingskanalen; overwegende dat dit probleem met name betrekking heeft op de werkzaamheden van de vertegenwoordigers van de lidstaten in de Raad, waarbij belangenconflicten op hoog niveau, draaideurconstructies en transparantieregels moeten worden aangepakt; overwegende dat de ethische regels van de EU niet zijn afgestemd op de OESO-richtsnoeren inzake de omgang met belangenconflicten in de openbare dienst; O. overwegende dat het voorbeeld van de “Haute Autorité pour la Transparence de la Vie Publique” in Frankrijk reeds heeft laten zien dat een onafhankelijk en gemeenschappelijk orgaan, belast met de monitoring, handhaving en bestraffing van niet-naleving van de ethische voorschriften van overheidsinstanties, een doeltreffend en krachtig instrument is om onethisch gedrag blijvend terug te dringen; P. overwegende dat de aan de instellingen toegewezen machtsverhoudingen een fundamentele waarborg zijn die bij de Verdragen aan EU-burgers wordt geboden; Q. overwegende dat het dankzij de door het Hof van Justitie van de Europese Unie (HvJ-EU) ontwikkelde Meroni-doctrine mogelijk is bevoegdheden van de Europese instellingen te delegeren aan externe organen, met inbegrip van bevoegdheden die nog niet worden uitgeoefend; overwegende dat delegatie van bevoegdheden volgens het HvJ-EU beperkt moet worden en alleen verband mag houden met duidelijk vastgestelde bevoegdheden, waarvan het gebruik volledig onderworpen moet worden aan het toezicht van de delegerende instellingen en geen betrekking mag hebben op discretionaire bevoegdheden waarin een politieke beoordeling een rol speelt, teneinde de machtsverhoudingen tussen de instellingen niet in gevaar te brengen; R. overwegende dat de instellingen volgens het beginsel van bevoegdheidstoedeling door middel van een interinstitutionele overeenkomst geen bevoegdheden kunnen delegeren die zij zelf niet hebben, bijvoorbeeld wanneer die bevoegdheden bij de Verdragen aan de Rekenkamer zijn verleend of bij de lidstaten zijn blijven liggen; S. overwegende dat leden van de Commissie juridische zaken tijdens het onderzoek naar mogelijke belangenconflicten van kandidaat-commissarissen in 2019 hebben gewezen op ernstige tekortkomingen in de bestaande procedure; overwegende dat het bij deze tekortkomingen bijvoorbeeld gaat om het feit dat de commissie slechts toegang heeft tot een beperkte hoeveelheid informatie, dat zij onvoldoende tijd heeft voor haar onderzoek en dat het haar ontbreekt aan onderzoeksbevoegdheden en aan steun van deskundigen; overwegende dat in artikel 17, lid 3, VEU staat dat de leden van de Europese Commissie worden gekozen “uit personen die alle waarborgen voor onafhankelijkheid bieden”; T. overwegende dat het bestaande strikte ethische kader voor commissarissen verder moet worden ontwikkeld om bestaande lacunes in de wetgeving, zoals het ontbreken van een statuut van commissarissen, te dichten; overwegende dat dit proces nauw samenhangt met parlementaire controle en toezicht, dat een statuut van commissarissen moet worden opgesteld in overeenstemming met de gewone wetgevingsprocedure en dat de Commissie hiertoe een voorstel moet indienen; U. overwegende dat alle lijsttrekkers tijdens de Europese verkiezingen van 2019 de instelling van een onafhankelijk ethisch orgaan voor alle EU-instellingen hebben gesteund; overwegende dat de voorzitter van de Commissie dit in haar politieke beleidslijnen heeft gesteund; V. overwegende dat de vrije uitoefening van het mandaat van de leden van het Europees Parlement in het belang is van de burgers die zij vertegenwoordigen; W. overwegende dat één van de primaire taken van het Parlement zoals neergelegd in het VEU de uitoefening van politieke controle is; X. overwegende dat op het personeel in de instellingen het Statuut van de ambtenaren van de Europese Unie en de Regeling welke van toepassing is op de andere personeelsleden van de Europese Unie van toepassing zijn; 1. is van mening dat een onafhankelijk en gemeenschappelijk EU-orgaan voor ethiek de consistente en volledige toepassing van ethische normen binnen de EU-instellingen beter zou kunnen waarborgen om ervoor te zorgen dat openbare besluiten met oog voor het algemeen belang en het vertrouwen van de burgers in de EU-instellingen worden genomen; stelt voor op basis van artikel 295 VWEU een interinstitutioneel akkoord (IIA) te sluiten om een onafhankelijk EU-orgaan voor ethiek op te richten voor het Parlement en de Commissie, dat tevens openstaat voor alle andere EU-instellingen, organen en instanties, en dat orgaan ook opleiding en actieve begeleiding te laten bieden aan de deelnemende instellingen, organen en instanties; Beginselen 2. is van mening dat de bepalingen van dit IIA aan de volgende bepalingen en beginselen moeten voldoen: 3. is van mening dat het orgaan in het kader van zijn taken, met inbegrip van toezicht en onderzoek, moet vertrouwen op de bestaande bevoegdheden van de instellingen om hun leden om informatie te vragen of op de instemming van nationale autoriteiten om informatie te delen; onderstreept dat de voorzitter van het Parlement, het college van commissarissen van de Commissie of de respectieve autoriteit van een deelnemende instelling de uiteindelijke beslissingsbevoegdheid zullen behouden tot een mogelijke herziening van de regels; 4. is van mening dat de door het onafhankelijke EU-orgaan voor ethiek gevolgde procedure moet zorgen voor een passend niveau van transparantie en tegelijkertijd de procedurele waarborgen zoals vastgelegd in het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie moet beschermen, en dat het IIA procedureregels en een passend protocol inzake gegevensbescherming moet omvatten, verwijzend naar het bestaande acquis van beginselen van de bestaande ethische organen van de EU, alsook naar de gemeenschappelijke waarden van de EU , het recht van de betrokken persoon om te worden gehoord en beroep aan te tekenen, de verplichting tot samenwerking en de bekendmakingsvereisten; Toepassingsgebied en mandaat 5. is van mening dat aan het nieuwe EU-orgaan voor ethiek een lijst van overeengekomen taken moet worden gedelegeerd om ethische regels voor commissarissen, leden van het Europees Parlement en personeelsleden van de deelnemende instellingen voor, tijdens en in sommige gevallen na hun ambtstermijn of dienst voor te stellen en daarover adviezen te verstrekken, overeenkomstig de toepasselijke regels, met inbegrip van: 6. is van mening dat het akkoord vóór, tijdens en na de ambtstermijn van toepassing moet zijn op de leden en personeelsleden van de deelnemende instellingen, overeenkomstig de toepasselijke voorschriften; meent dat dit moet gelden voor de leden van het Europees Parlement, de commissarissen en alle personeelsleden die onder het toepassingsgebied van het Statuut van de ambtenaren van de EU vallen; 7. wijst erop dat met betrekking tot personen op wie het Statuut van de ambtenaren van de EU van toepassing is, de bevoegdheid aan het onafhankelijk EU-orgaan voor ethiek zou kunnen worden gedelegeerd met gebruikmaking van de machtigingsclausules in artikel 2, lid 2, of artikel 9, lid 1, of beide en betrekking zou hebben op toezicht op en handhaving van de ethische verplichtingen, terwijl andere beroepsmatige verplichtingen door het tot aanstelling bevoegd gezag zouden blijven worden gehandhaafd; 8. benadrukt dat alle EU-instellingen en -organen zich bij het IIA moeten kunnen aansluiten; wijst erop dat de medewetgevers kunnen besluiten agentschappen te binden door middel van hun oprichtingsverordeningen; is van mening dat het orgaan voor ethiek op grond van het IIA informatie met nationale autoriteiten moet kunnen uitwisselen waar dat nodig is voor de uitvoering van zijn taken, waarbij het die informatie met dezelfde vertrouwelijkheid dient te behandelen als de informatieverstrekkende autoriteit (bijvoorbeeld fiscale informatie, kadasters en gegevens die in het bezit zijn van nationale ethische instanties), en beste praktijken en collegiale toetsingen moet kunnen onderzoeken; is van mening dat het onafhankelijk orgaan voor ethiek, onverminderd de algemene beginselen van paragraaf 2 en indien dit relevant is voor de uitoefening van zijn taken, de mogelijkheid moet hebben om binnen hun respectieve mandaten samen te werken en informatie uit te wisselen met relevante EU-organen zoals OLAF, het EOM, de Ombudsman en de Europese Rekenkamer; Bevoegdheden 9. is van mening dat, onverminderd het evenwicht tussen de instellingen zoals vastgelegd in de Verdragen, alle deelnemende instellingen, binnen het kader van hun respectieve procedurele autonomie, het EU-orgaan voor ethiek moeten belasten met enerzijds een preventieve rol via bewustmaking en ethische richtsnoeren, en anderzijds een nalevings- en adviserende rol met het vermogen om aanbevelingen te doen over ethische kwesties, waaronder belangenconflicten; is van mening dat de besluitvormingsbevoegdheden binnen de respectieve instellingen moeten blijven totdat het ethisch orgaan van de EU beslissingsbevoegdheid krijgt op basis van een passende rechtsgrondslag; wijst erop dat de taken van het EU-orgaan voor ethiek beperkt zouden blijven tot de overeengekomen lijst van taken die door de deelnemende instellingen zijn gedelegeerd en derhalve de bevoegdheden van OLAF, het EOM en de nationale jurisdicties in verband met inbreuken op wetten die onder hun bevoegdheden vallen, onverlet zouden laten en volledig zouden eerbiedigen; benadrukt dat het Parlement met het oog op het toezicht op de integriteit regelmatig studies moet laten uitvoeren waarin integriteit wordt gedefinieerd aan de hand van een reeks welomschreven doelstellingen en prestatie-indicatoren, en verslag moet uitbrengen over de geboekte vooruitgang; 10. is van mening dat deze controlecapaciteit onder meer de mogelijkheid moet omvatten om de waarheidsgetrouwheid van de opgave van financiële belangen te controleren, die door de betrokken personen rechtstreeks bij het EU-orgaan voor ethiek moet worden ingediend, alsook bij het Parlement met betrekking tot kandidaat-commissarissen, om ervoor te zorgen dat zij zo snel mogelijk terechtkomen bij al degenen die verantwoordelijk zijn voor democratische en/of openbare controle, zoals bepaald in de toepasselijke regels, de behandeling van belangenconflicten, regels inzake lobbyactiviteiten, controles op transparantieverplichtingen, onder meer in de wetgevingsprocedure, het toezicht op de naleving van de regels inzake draaideurconstructies en meer in het algemeen het toezicht op de naleving van alle bepalingen van gedragscodes en voorschriften inzake transparantie, ethiek en integriteit; 11. merkt op dat in wetgevende en andere bepalingen ter voorkoming van belangenconflicten binnen de EU-instellingen uiteenlopende definities van de term “belangenconflict” worden gehanteerd; merkt op dat een definitie afhankelijk is van de context en bovendien aan verandering onderhevig is, en dat volledige transparantie geen volledige garantie biedt dat er geen sprake is van belangenconflicten en evenmin de garantie biedt dat het vertrouwen van het publiek gewonnen wordt of toeneemt; merkt op dat het vertrouwen van de burgers in openbare instellingen staat of valt met de handhaving van ethische regels en publieke verantwoordingsplicht voor belangenconflicten; 12. stipt aan dat het belangrijk is een onderscheid te maken tussen een belangenconflict dat tijdens de uitoefening van een functie ontstaat en een dat daarna ontstaat, en tussen handelingen die zijn toegestaan als ze worden opgegeven en handelingen die sowieso niet zijn toegestaan; 13. wijst erop dat het Europees Parlement het raadgevend comité voor het gedrag van de leden heeft opgericht, dat tot taak heeft de leden te adviseren over de interpretatie en toepassing van de gedragscode; wijst erop dat dit raadgevend comité tevens vermeende gevallen van schending van de gedragscode beoordeelt en de Voorzitter adviseert over mogelijk te nemen maatregelen; is van mening dat het Europees Parlement het goede voorbeeld moet geven wat betreft regels inzake ethiek en de handhaving daarvan; 14. denkt dat het EU-orgaan voor ethiek eveneens de controle zou kunnen krijgen over de door het transparantieregister opgelegde verplichtingen en zich zou moeten buigen over een betere bescherming van klokkenluiders en een betere omgang met belangenconflicten in geval van corruptie en fraude; 15. is van mening dat het EU-orgaan voor ethiek de opdracht moet krijgen een openbaar EU-portaal met relevante informatie over ethische regels, verslagen over beste praktijken, studies en statistieken te ontwikkelen, alsmede een databank met de opgaven van financiële belangen van alle deelnemende instellingen; 16. benadrukt dat het onafhankelijke EU-orgaan voor ethiek het recht moet krijgen om op eigen initiatief een onderzoek in te stellen en onderzoeken op afstand en ter plaatse in te stellen op grond van de gegevens die het zelf heeft verzameld of van derden heeft ontvangen, bijvoorbeeld van journalisten, de media, ngo’s, klokkenluiders, maatschappelijke organisaties of de Europese Ombudsman; onderstreept dat derden die te goeder trouw een zaak aanhangig maken bij het onafhankelijke orgaan voor ethiek, moeten worden beschermd en anoniem moeten blijven; is van mening dat het orgaan, wanneer het op eigen initiatief een onderzoek instelt, de betrokken persoon en de autoriteit die verantwoordelijk is voor het opleggen van sancties in de respectieve instellingen, daarvan via een vertrouwelijk bericht in kennis moet stellen; is van mening dat de respectieve autoriteit van deze instelling, deze instantie of dit orgaan in een dergelijk geval kan verlangen dat het orgaan een toelichting geeft; 17. wijst erop dat het opvragen om belastingdocumenten en bankgegevens privaatrechtelijke handelingen zijn waarvoor ernstige aantijgingen moeten bestaan die onder de bevoegdheid van OLAF vallen; 18. onderstreept dat het orgaan klokkenluiders, in het bijzonder Europese ambtenaren, moet beschermen zodat zij hun zorgen aangaande mogelijke schendingen van de voorschriften kunnen melden zonder vrees voor represailles; stelt in dit verband voor dat het orgaan toezicht houdt op de mechanismen voor het vertrouwelijk indienen van interne klachten die onder het Statuut van de ambtenaren van de Europese Unie en de Regeling welke van toepassing is op de andere personeelsleden van de Europese Unie vallen; benadrukt dat ambtenaren in een veilige en beschermde werkomgeving eerder geneigd zijn hun zorgen te uiten en aldus bij te dragen aan de doeltreffende werking van het onafhankelijke orgaan voor ethiek; 19. meent dat het orgaan, om volledig doeltreffend te zijn, de functies van bestaande organen die verantwoordelijk zijn voor ethiek zou moeten samenvoegen; is van mening dat het orgaan de leden van het Europees Parlement of de commissarissen moet adviseren wanneer zij om advies vragen over ethische kwesties; is van mening dat het orgaan met betrekking tot de ethische verplichtingen van het personeel aanbevelingen voor sancties moet doen aan het tot aanstelling bevoegde gezag, en dat het orgaan met betrekking tot leden van het Europees Parlement of commissarissen aanbevelingen moet doen aan de verantwoordelijke autoriteiten van de respectieve deelnemende instellingen; beveelt aan dat het orgaan voor ethiek aanbevelingen doet die als precedent kunnen dienen in identieke of soortgelijke gevallen; is van mening dat dit voor efficiëntie, consistentie en een voorspelbare en aanzienlijke vermindering van de werklast zal zorgen, met name voor personeelszaken in het geval van talrijke soortgelijke gevallen; 20. is van mening dat het EU-orgaan voor ethiek integriteit zou moeten bevorderen en raadgevende bevoegdheden toevertrouwd zou moeten krijgen, zodat het betrouwbaar en geloofwaardig advies kan geven aan personen en/of instellingen die onder zijn toepassingsgebied vallen en die graag een ethische norm geïnterpreteerd zouden zien in verband met passend gedrag in een specifiek geval; is van mening dat het advies voor het onafhankelijk EU-orgaan voor ethiek in zijn standpunt over dezelfde kwestie bindend zou moeten zijn om een consequente toepassing van de ethische normen en voorspelbaarheid te waarborgen; 21. herinnert eraan dat kandidaat-commissarissen alleen kunnen worden benoemd als de Commissie juridische zaken heeft bevestigd dat er geen sprake is van belangenconflicten en dat de Commissie juridische zaken de duidelijke bevoegdheid heeft om kandidaat-commissarissen af te keuren als een mogelijk belangenconflict is geconstateerd; 22. herinnert eraan dat het Parlement het vertrouwen in een individueel lid van de Commissie kan opzeggen, waarna de voorzitter van de Commissie het ontslag van het betrokken lid moet eisen of zijn weigering om dit te doen tijdens de volgende vergaderperiode voor het Parlement moet toelichten, overeenkomstig punt 5 van het Interinstitutioneel Akkoord van 20 november 2010; 23. is van mening dat het onderzoek van de door de kandidaat-commissarissen met het oog op de beoordeling van mogelijke belangenconflicten ingediende verklaringen van fundamenteel institutioneel en democratisch belang is en met de grootst mogelijke aandacht, inzet en verantwoordelijkheidszin moet worden uitgevoerd, door middel van een volledig objectieve, democratische en onafhankelijke beoordeling van de overgelegde gegevens; is van mening dat de regels voor het onderzoek van potentiële belangenconflicten ook van toepassing moeten zijn op de verklaring van de verkozen voorzitter van de Europese Commissie; 24. onderstreept dat het besluit over belangenconflicten van kandidaat-commissarissen voorafgaand aan hoorzittingen een democratische en institutionele bevoegdheid van de Commissie juridische zaken van het Parlement blijft; benadrukt in dit kader dat het toekomstige onafhankelijke EU-orgaan voor ethiek over passende onderzoeksbevoegdheden moet beschikken en de bevoegdheid moet krijgen om administratieve documenten op te vragen en in te zien, zodat het weloverwogen en goed gedocumenteerd beoordelingen kan uitvoeren; wijst erop dat bij onderzoeken naar de gevolgen van een belangenconflict de regels inzake vertrouwelijkheid, privacy en bescherming van persoonsgegevens ten volle moeten worden nageleefd; is van mening dat de Commissie juridische zaken meer tijd moet krijgen en dat zij, met volledige inachtneming van haar bevoegdheden ter zake, zich bij haar oordeel over de vraag of er bij kandidaat-commissarissen sprake is van belangenconflicten, moet baseren op de niet-bindende, gedetailleerde en gemotiveerde aanbevelingen van het onafhankelijk EU-orgaan voor ethiek, die haar optreden een sterke basis zouden geven; is van mening dat de Commissie juridische zaken uiteindelijk een debat en een stemming dient te houden over de door het onafhankelijke EU-orgaan voor ethiek gedane aanbevelingen; is van mening dat de aanbevelingen samen met de opgaven van de financiële belangen van de kandidaat-commissarissen openbaar moeten worden gemaakt; is van mening dat, naast de toetsing van de verklaringen van de kandidaat-commissarissen door de Commissie juridische zaken, er in zijn algemeenheid voor alle instellingen, organen en instanties van de Unie vóór, tijdens en na publieke functies of werkzaamheden onderzoek moet worden gedaan naar belangenconflicten; is voorts van mening dat zij moet kunnen beschikken over voldoende middelen, instrumenten en vaardigheden om de nodige informatie te vinden en te controleren en om, indien nodig, om aanvullende informatie te verzoeken; Samenstelling 25. is van mening dat het orgaan voor ethiek uit negen leden moet bestaan, waarvan drie door de Commissie worden geselecteerd, drie door het Parlement worden verkozen en drie rechtens worden aangewezen uit de voormalige rechters van het HvJ-EU, de Rekenkamer en de voormalige Europese Ombudsmannen; is van mening dat met betrekking tot personeelsaangelegenheden ook personeelsvertegenwoordigers van de instelling van de betrokkene moeten worden betrokken; wijst erop dat bijlage II bij het Statuut dienovereenkomstig moet worden gewijzigd; 26. vindt dat zijn leden onafhankelijk moeten zijn, moeten worden verkozen op grond van hun bekwaamheid, ervaring en professionele kwaliteiten, evenals hun persoonlijke integriteit, een voortreffelijke staat van dienst moeten hebben als het gaat om ethisch gedrag en een verklaring omtrent de afwezigheid van belangenconflicten moeten overleggen; is van mening dat de samenstelling van het orgaan genderevenwichtig moet zijn; benadrukt dat alle leden in de uitvoering van hun taken onafhankelijk moeten zijn; is van mening dat de leden voor een periode van zes jaar moeten worden gekozen en om de twee jaar met een derde moeten worden vernieuwd; 27. vraagt om de verklaringen van de kandidaten door een ethiekfunctionaris te laten verifiëren; is van mening dat de leden samenwerkingsgericht en coherent aan hun analyses en aanbevelingen moeten werken; vraagt om een genderevenwichtige samenstelling van het orgaan; 28. is van mening dat de samenstelling van het orgaan voor ethiek vergezeld moet gaan van een kader voor de uitoefening van het mandaat, en van een procedure om het mandaat te beëindigen; 29. stelt voor dat het Parlement, om brede steun te waarborgen, de leden van het orgaan kiest met de steun van een grote meerderheid, mogelijk vergelijkbaar met de procedure voor leden van de Autoriteit voor Europese politieke partijen en Europese politieke stichtingen of besluiten met betrekking tot de Sacharovprijs; 30. stelt voor dat elke instelling deze leden met name selecteert uit voormalige rechters van het HvJ-EU, voormalige presidenten van OLAF en van de Rekenkamer, voormalige of huidige leden van de hoogste rechterlijke instanties van de lidstaten, voormalige leden van het Europees Parlement, voormalige personeelsleden van de deelnemende instellingen en organen, voormalige EU-Ombudsmannen en leden van de ethische autoriteiten in de lidstaten; stelt verder voor dat het orgaan een president en twee vicepresidenten kiest uit zijn leden; benadrukt dat dit geen afbreuk doet aan het recht van personeelsleden om hun vertegenwoordigers zelf te organiseren wanneer het om personeelsaangelegenheden gaat; 31. benadrukt dat de diversiteit van de achtergronden en de onafhankelijke expertises van de leden gewaarborgd moet zijn; stelt voor het aantal voormalige leden van het Europees Parlement en commissarissen tot een derde van de samenstelling van het orgaan te beperken; 32. beveelt aan dat het college wordt ondersteund door een secretariaat dat over de persoonlijke, materiële en financiële middelen beschikt die in verhouding staan tot zijn taken en mandaat, met inbegrip van een ethisch functionaris die verantwoordelijk is voor opleiding op het gebied van ethiek en die binnen het onafhankelijk EU-orgaan voor ethiek advies geeft; is van mening dat de samenbrenging van de begrotingsmiddelen en personeelsleden die momenteel aan de diverse ethische organen van de EU worden toegekend, tot een doeltreffender gebruik van de middelen zou leiden en de kosten zou kunnen verlagen; Procedures 33. is van mening dat de oprichting van een EU-orgaan voor ethiek moet bijdragen aan de opbouw van een institutionele cultuur die fundamenteel gebaseerd is op preventie, ondersteuning en transparantie; stelt daartoe een tweefasenaanpak voor waarbij het EU-orgaan voor ethiek, indien het een schending of een mogelijke schending van de ethische voorschriften bemerkt, om te beginnen binnen een bepaalde termijn maatregelen voorstelt om een einde te maken aan de schending; is van mening dat deze eerste preventieve stap de vertrouwelijkheid en geheimhouding en het recht van eenieder om te worden gehoord en de beschuldigingen te weerleggen, moet waarborgen; stelt voor dat indien de betrokkene passende maatregelen weigert te nemen en de inbreuk voortduurt, het EU-orgaan voor ethiek een met redenen omklede aanbeveling voor sanctiemaatregelen moet doen en alle relevante informatie over de zaak moet doorgeven aan de bevoegde autoriteit, die binnen 20 werkdagen beslist hoe gevolg moet worden gegeven aan de aanbeveling; 34. is van mening dat aan het einde van deze periode de met redenen omklede aanbeveling van het onafhankelijke orgaan voor ethiek, onverminderd de algemene verordening gegevensbescherming en de persoonlijke rechten, openbaar moet worden gemaakt, samen met het besluit van de bevoegde autoriteit, die een verklaring moet geven indien de aanbevelingen niet volledig worden opgevolgd; is van mening dat de publicatie of toezending van aanbevelingen en besluiten, als eerste maatregel, op zich een sanctie kan zijn; benadrukt dat een dergelijk orgaan geen vervanging kan zijn van het HvJ-EU; stelt voor dat, in uitzonderlijke gevallen, wanneer de bevoegde autoriteit naar behoren motiveert dat er meer tijd nodig is om de zaak te onderzoeken, zij de ethische instantie kan verzoeken haar termijn voor het nemen van een besluit met maximaal 20 werkdagen te verlengen; is van mening dat deze tweefasenaanpak altijd van toepassing moet zijn als de persoon gegronde redenen had om aan te nemen dat de informatie klopte op het moment van openbaarmaking, en beveelt aan om opzettelijke schending, grove nalatigheid, het verborgen houden van bewijs, nalatigheid of niet-medewerking als verzwarende omstandigheden te beschouwen met betrekking tot aanbevelingen voor sancties, zelfs al is van een schending niet langer sprake; 35. verzoekt om duidelijke bepalingen waarmee de betrokkene het recht krijgt om in beroep te gaan tegen door de Voorzitter genomen besluiten met volledige inachtneming van de basisbeginselen van de rechtsstaat; 36. is van mening dat het EU-orgaan voor ethiek in de regel besluiten moet nemen met een gewone meerderheid van stemmen van zijn leden; 37. dringt erop aan dat de in de Verdragen neergelegde procedures moeten worden toegepast, zoals de overdracht van onderzoek door de Europese Rekenkamer aan OLAF en aan het HvJ-EU; Algemene bepalingen 38. is van mening dat het EU-orgaan voor ethiek studies moet uitvoeren en jaarlijkse statistieken moet opstellen over verklaringen van financiële belangen, draaideurgevallen en andere relevante informatie, en een jaarverslag moet publiceren met informatie over de uitvoering van zijn taken en, in voorkomend geval, aanbevelingen ter verbetering van ethische normen, dat aan het Parlement moet worden voorgelegd; beveelt aan dat het jaarverslag het aantal onderzochte zaken bevat, alsmede de instellingen waar de personen vandaan kwamen, de aard van de schendingen in kwestie, hoe lang de procedures duurden, het tijdsbestek waarbinnen de schending werd beëindigd, de omvang van de sancties waartoe werd besloten, en de aanbevelingen; 39. is van mening dat in het IIA een evaluatieclausule moet worden opgenomen om te waarborgen dat de deelnemende instellingen uiterlijk twee jaar na de invoering ervan een beoordeling van de activiteiten ervan kunnen uitvoeren, met inbegrip van een analyse van de werking van de regels en procedures en de ervaring die is opgedaan met de toepassing ervan; benadrukt met name dat deze evaluatieclausule gericht moet zijn op de beoordeling van de doeltreffendheid van de uitvoering van het mandaat van het EU-orgaan voor ethiek, en dat bij de beoordeling van het Parlement rekening moet worden gehouden met de input van het orgaan voor ethiek zelf; 40. is van mening dat het nieuwe EU-orgaan voor ethiek de bevoegdheid moet krijgen om door middel van voorstellen bij te dragen tot de ontwikkeling en periodieke actualisering van een gemeenschappelijk ethisch kader voor de EU-instellingen, met inbegrip van gemeenschappelijke regels en een gemeenschappelijk model voor de opgave van financiële belangen in een machinaal leesbaar formaat en een voorstel om zijn bevoegdheden te wijzigen en dat aan het Europees Parlement voor te leggen; is van mening dat de ethische normen van alle instellingen, agentschappen en organen zo spoedig mogelijk geharmoniseerd moeten worden; is van mening dat een statuut van commissarissen moet worden opgesteld volgens de gewone wetgevingsprocedure; 41. stelt voor dat het onafhankelijke orgaan voor ethiek op basis van strenge normen een gemeenschappelijke definitie van het begrip “belangenconflict” formuleert die voor alle EU-instellingen geldt; onderstreept dat vele lidstaten strenge voorschriften hanteren; neemt nota van de OESO-definitie van een belangenconflict: “wanneer een persoon of een (particuliere of overheids-) onderneming zich in een positie bevindt waarin hij/zij op enigerlei wijze gebruik kan maken van zijn/haar beroeps- of officiële hoedanigheid voor persoonlijk of zakelijk voordeel”; 42. roept op tot volledige transparantie met betrekking tot alle vergaderingen die door het orgaan voor ethiek worden georganiseerd en waarbij het is betrokken met particuliere actoren en hun vertegenwoordigers, waaronder organisaties met en zonder winstoogmerk; 43. benadrukt dat, onverminderd de bevoegdheden van het Parlement als bedoeld in paragraaf 24, de aanbevelingen van het EU-orgaan voor ethiek naar behoren gemotiveerd, goed gedocumenteerd en voor het lid of het personeelslid in kwestie en de betrokken instelling beschikbaar moeten zijn; is van mening dat de deelnemende instellingen zich ertoe zouden moeten verbinden om volledige medewerking te verlenen in alle procedures die onder het toepassingsgebied van de overeengekomen IIA vallen, en met name om aan het onafhankelijk EU-orgaan voor ethiek alle informatie en documenten te doen toekomen die nodig zijn voor een passend toezicht op de ethische regels; wijst erop dat het mogelijk zou blijven om bij de Europese Ombudsman klachten in te dienen tegen de activiteiten van het orgaan voor ethiek, en bij het HvJ-EU beroep in te stellen tegen de besluiten van de deelnemende instellingen op basis van de aanbevelingen; 44. is van mening dat de verbetering van de integriteit, transparantie en verantwoording en de strengste normen voor ethisch gedrag in de EU-instellingen en de besluitvormingsprocessen van de EU tot de onderwerpen moeten behoren die worden besproken in het kader van de Conferentie over de toekomst van Europa; benadrukt dat dit een kans is voor EU-burgers om te debatteren over een herziening van de Verdragen en dat dit een duidelijke rechtsgrondslag zou bieden voor de invoering van een dergelijk onafhankelijk EU-orgaan voor ethiek voor alle instellingen via de gewone wetgevingsprocedure; 45. pleit ervoor dat het onafhankelijk orgaan voor ethiek wat transparantie betreft het goede voorbeeld geeft door al zijn aanbevelingen, jaarverslagen, besluiten en uitgaven in een machineleesbaar en opendataformaat te publiceren en voor alle burgers toegankelijk te maken, in overeenstemming met de toepasselijke regels voor gegevensbescherming; beveelt ten zeerste aan dat alle software die ontwikkeld wordt voor het afdwingen van ethische normen binnen de EU-instellingen beschikbaar wordt gemaakt op basis van een gratis en “opensourcesoftware”-vergunning en gedeeld wordt met elke instelling in Europa die er gebruik van wil maken; dringt in dit verband aan op nauwe samenwerking met de Europese Toezichthouder voor gegevensbescherming; 46. verzoekt de lidstaten ervoor te zorgen dat strafzaken die verband houden met schendingen van integriteitsregels, met name zaken waarbij leden van het Europees Parlement en nationale politici die een rol spelen in de beleidsvorming van de EU betrokken zijn, op efficiënte wijze en zonder onnodige vertraging worden behandeld; 47. betreurt en is bezorgd over het feit dat in de procedure voor openbare aanbestedingen van de Commissie onvoldoende rekening is gehouden met preventie- en handhavingsmaatregelen om belangenconflicten te voorkomen; 48. merkt op dat er bij de toepassing van de bestaande regels op commissarissen, leden van het Europees Parlement en EU-ambtenaren te veel gebreken aan het licht zijn gekomen; herinnert eraan dat volgens een verslag van Transparancy International EU begin 2017 meer dan 50 % van de voormalige commissarissen en 30 % van de voormalige leden van het Europees Parlement die uit de politiek waren gestapt, werkzaam waren voor organisaties die in het transparantieregister van de EU vermeld staan; beklemtoont, met name voor gekozen leden, de noodzaak van transparantie en verantwoordingsplicht met betrekking tot persoonlijke en financiële belangen; beklemtoont dat transparantie- en integriteitsproblemen op EU- en nationaal niveau nauw met elkaar verbonden zijn; steunt daarom het werk van de Groep van Staten tegen Corruptie (Greco) van de Raad van Europa, en verzoekt de lidstaten de aanbevelingen ervan op te volgen, met name wat betreft de opstelling van een strenge gedragscode voor nationale politici en de invoering van regels voor het bekleden van functies na uitdiensttreding bij de overheid; 49. dringt aan op aanscherping van het bestaande regelgevings- en handhavingskader voor belangengeschillen zowel vóór als na uitoefening van een overheidsfunctie, teneinde passende, duidelijke, bindende en evenredige grenzen aan te brengen tussen de publieke sector enerzijds en de particuliere en “non-profit”-sectoren anderzijds, en daarmee de geloofwaardigheid van het EU-besluitvormingsproces in de ogen van het brede publiek te vergroten; 50. benadrukt dat belangenconflicten na uitdiensttreding bij de overheid en belangenconflicten van het “draaideur”-type een terugkerende bron van zorg zijn en een probleem vormen waar instellingen, organen en instanties in de hele EU mee kampen; pleit voor invoering van geharmoniseerde en passende “afkoelingsperioden” door alle EU-instellingen en voor versterking van de handhaving van de regels op dit gebied; is van mening dat situaties waarin sprake is van belangenconflicten de integriteit van de instellingen en organen van de EU in gevaar kunnen brengen en daarmee het vertrouwen van de burger in die instellingen en organen kunnen schaden; wijst erop dat de relevante EU-wetgeving en gedragscodes geharmoniseerd en versterkt moeten worden, onder meer om volledige transparantie te waarborgen ter zake van de banen of projecten die hooggeplaatste EU-ambtenaren aanvaarden na hun openbaar ambt en ter zake van nevenactiviteiten van leden van het Europees Parlement; is van mening dat de regels inzake het voorkomen van belangenconflicten na het bekleden van een openbaar ambt of het vervullen van een openbaar dienstverband binnen een redelijke termijn van toepassing moeten zijn, waarbij de regels inzake passende compensatie geëerbiedigd moeten worden; benadrukt dat beste praktijken in lidstaten die reeds beschikken over nationale ethische autoriteiten met relevante expertise hierbij als voorbeeld moeten dienen; benadrukt dat de nationale praktijken inzake de handhaving van ethische normen uiteenlopen; merkt op dat in sommige lidstaten verkozen vertegenwoordigers zich moeten onthouden van stemming over kwesties als zij daarbij zij een persoonlijk belang hebben, en verzoekt de EP-leden naar analogie daarmee geen rapporteurschappen op zich te nemen als zij in een dergelijke situatie verkeren; herinnert in dit kader aan de bepalingen van de artikelen 2 en 3 van de gedragscode voor de leden van het Europees Parlement inzake financiële belangen en belangenconflicten; 51. benadrukt dat de Europese Ombudsman klachten in verband met belangenconflicten heeft behandeld zonder te beschikken over een specifiek mechanisme voor deze taak, naast haar andere taken, en zonder te beschikken over adequate middelen en bevoegdheden om haar beslissingen af te dwingen; 52. benadrukt dat een onafhankelijk EU-orgaan voor ethiek alléén niet zal volstaan om belangenconflicten binnen de instellingen en organen van de EU doeltreffend aan te pakken; is van oordeel dat bij de toetsing van de EU-regels inzake ethiek en integriteit ook gekeken moet worden naar maatregelen zoals langere kennisgevings- en afkoelingsperiodes voor hoge ambtenaren op evenredige en gevalsgewijze basis, met waarborgen aangaande gelijke behandeling in overeenstemming met artikel 15 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, de versterking van Richtlijn 2014/24/EU (4) inzake overheidsopdrachten, het verplicht afstoten van belangen in ondernemingen die onderworpen zijn aan de autoriteit van de instelling waar de recent benoemde ambtenaar toe behoort of die met die instelling betrekkingen onderhouden, verplichte wraking bij de behandeling van zaken die een voormalige werkgever uit de particuliere sector betreffen, of een verbod op het houden van aandelen voor commissarissen en hoge ambtenaren van de instellingen en organen van de EU gedurende hun dienstverband; herhaalt zijn oproep aan de Commissie na te denken over een voorstel voor herziening van het desbetreffende wettelijk kader; 53. is van oordeel dat langere afkoelingsperiodes voor hoge ambtenaren die een instelling of orgaan verlaten, mits ze stoelen op een objectieve procedure met heldere criteria, een gerechtvaardigde wettelijke maatregel zijn om het openbaar belang en de integriteit van openbare lichamen te beschermen; 54. uit zijn bezorgdheid over de benoemingsprocedures voor hoge EU-ambtenaren, de omgang met belangenconflicten van commissarissen en inbreuken op de gedragscode voor de leden van het Europees Parlement, en over de controles op de transparantieverplichtingen en de verificatie van de naleving van de regels inzake draaideurconstructies; 55. is van mening dat de EU-instellingen de hoogste ethische normen moeten hanteren om gevallen van draaideurconstructies of belangenconflicten te voorkomen, ook met betrekking tot de benoeming tot hoge functies in de EU-instellingen en -agentschappen; 56. is van mening dat de procedures voor de selectie van kandidaten voor hogere functies moeten worden uitgevoerd op basis van volledig objectieve criteria en volledig transparant moeten zijn voor het grote publiek; benadrukt dat er een kader moet komen voor vragen en bezwaren, naast open follow-upprocedures en de bevoegdheid om besluiten in te trekken die onvoldoende transparant en integer blijken te zijn; benadrukt dat de procedures regelmatig moeten worden geëvalueerd om de doeltreffendheid ervan te monitoren en waar nodig verbeteringen door te voeren; 57. benadrukt dat het Parlement een sleutelrol moet spelen bij de verbetering van het huidige EU-systeem voor ethisch toezicht dat van toepassing is op alle instellingen, agentschappen en organen van de EU, teneinde het vertrouwen van het publiek in de besluitvormingsprocessen van de EU te vergroten; o o o 58. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie.