(Gewone wetgevingsprocedure: eerste lezing) Het Europees Parlement, – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2022)0457 ), – gezien artikel 294, lid 2, en artikel 114 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C9‑0309/2022), – gezien artikel 294, lid 3, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien de gemotiveerde adviezen die in het kader van Protocol nr. 2 betreffende de toepassing van de beginselen van subsidiariteit en evenredigheid zijn ingediend door het Deense parlement, de Duitse Bondsraad, de Franse Senaat en het Hongaarse parlement en waarin wordt gesteld dat het ontwerp van wetgevingshandeling niet strookt met het subsidiariteitsbeginsel, – gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité van 14 december 2022 (1) , – gezien het advies van het Comité van de Regio’s van 16 maart 2023 (2) , – gezien het overeenkomstig artikel 74, lid 4, van zijn Reglement door de bevoegde commissie goedgekeurde voorlopig akkoord en de door de vertegenwoordiger van de Raad bij brief van 19 januari 2024 gedane toezegging om het standpunt van het Europees Parlement overeenkomstig artikel 294, lid 4, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie goed te keuren, – gezien artikel 59 van zijn Reglement, – gezien de adviezen van de Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken en van de Commissie interne markt en consumentenbescherming, – gezien het verslag van de Commissie cultuur en onderwijs ( A9‑0264/2023 ), 1. stelt onderstaand standpunt in eerste lezing vast (3) ; 2. verzoekt de Commissie om hernieuwde voorlegging aan het Parlement indien zij haar voorstel vervangt, ingrijpend wijzigt of voornemens is het ingrijpend te wijzigen; 3. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en aan de Commissie alsmede aan de nationale parlementen. Standpunt van het Europees Parlement in eerste lezing vastgesteld op 13 maart 2024 met het oog op de vaststelling van Verordening (EU) 2024/... van het Europees Parlement en de Raad tot vaststelling van een gemeenschappelijk kader voor mediadiensten op de interne markt en tot wijziging van Richtlijn 2010/13/EU (Europese verordening mediavrijheid) (Aangezien het Parlement en de Raad tot overeenstemming zijn geraakt, komt het standpunt van het Parlement overeen met de definitieve rechtshandeling: Verordening (EU) 2024/1083.) (Gewone wetgevingsprocedure: eerste lezing) Het Europees Parlement, – gezien het voorstel van de Commissie aan het Parlement en de Raad ( COM(2021)0206 ), – gezien artikel 294, lid 2, en de artikelen 16 en 114 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C9‑0146/2021), – gezien artikel 294, lid 3, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien het advies van de Europese Centrale Bank van 29 december 2021 (1) , – gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité van 22 september 2021 (2) , – gezien het overeenkomstig artikel 74, lid 4, van zijn Reglement door de bevoegde commissie goedgekeurde voorlopig akkoord en de door de vertegenwoordiger van de Raad bij brief van 2 februari 2024 gedane toezegging om het standpunt van het Europees Parlement overeenkomstig artikel 294, lid 4, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie goed te keuren, – gezien artikel 59 van zijn Reglement, – gezien de gezamenlijk beraadslagingen van de Commissie interne markt en consumentenbescherming en de Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken overeenkomstig artikel 58 van het Reglement, – gezien het advies van de Commissie industrie, onderzoek en energie, de Commissie cultuur en onderwijs, de Commissie juridische zaken, de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en voedselveiligheid en de Commissie vervoer en toerisme, – gezien het verslag van de Commissie interne markt en consumentenbescherming en de Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken ( A9-0188/2023 ), 1. stelt onderstaand standpunt in eerste lezing vast (3) ; 2. verzoekt de Commissie om hernieuwde voorlegging aan het Parlement indien zij haar voorstel vervangt, ingrijpend wijzigt of voornemens is het ingrijpend te wijzigen; 3. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en aan de Commissie alsmede aan de nationale parlementen. Standpunt van het Europees Parlement in eerste lezing vastgesteld op 13 maart 2024 met het oog op de vaststelling van Verordening (EU) 2024/... van het Europees Parlement en de Raad tot vaststelling van geharmoniseerde regels betreffende artificiële intelligentie en tot wijziging van de Verordeningen (EG) nr. 300/2008, (EU) nr. 167/2013, (EU) nr. 168/2013, (EU) 2018/858, (EU) 2018/1139 en (EU) 2019/2144 en de Richtlijnen 2014/90/EU, (EU) 2016/797 en (EU) 2020/1828 (verordening artificiële intelligentie) (Aangezien het Parlement en de Raad tot overeenstemming zijn geraakt, komt het standpunt van het Parlement overeen met de definitieve rechtshandeling: Verordening (EU) 2024/1689.) (Gewone wetgevingsprocedure: eerste lezing) Het Europees Parlement, – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2023)0649 ), – gezien artikel 294, lid 2, en artikel 114 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C9‑0384/2023), – gezien artikel 294, lid 3, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité van 14 februari 2024 (1) , – gezien artikel 59 van zijn Reglement, – gezien het advies van de Commissie vervoer en toerisme, – gezien het verslag van de Commissie interne markt en consumentenbescherming ( A9-0060/2024 ), 1. stelt onderstaand standpunt in eerste lezing vast; 2. verzoekt de Commissie om hernieuwde voorlegging aan het Parlement indien zij haar voorstel vervangt, ingrijpend wijzigt of voornemens is het ingrijpend te wijzigen; 3. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en aan de Commissie alsmede aan de nationale parlementen. Standpunt van het Europees Parlement in eerste lezing vastgesteld op 13 maart 2024 met het oog op de vaststelling van Richtlijn (EU) 2024/... van het Europees Parlement en de Raad tot wijziging van Richtlijn 2013/11/EU betreffende alternatieve beslechting van consumentengeschillen, en van de Richtlijnen (EU) 2015/2302, (EU) 2019/2161 en (EU) 2020/1828 (Voor de EER relevante tekst) HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 114, Gezien het voorstel van de Europese Commissie, Na toezending van het ontwerp van wetgevingshandeling aan de nationale parlementen, Gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité, Handelend volgens de gewone wetgevingsprocedure, Overwegende hetgeen volgt: (1) Richtlijn 2013/11/EU van het Europees Parlement en de Raad (2) werd vastgesteld om ervoor te zorgen dat consumenten binnen de Unie toegang hebben tot hoogwaardige procedures voor alternatieve geschillenbeslechting (“ADR”) om contractuele geschillen op te lossen die voortvloeien uit de verkoop van goederen of het verlenen van diensten door ondernemers die in de Unie zijn gevestigd aan consumenten die in de Unie wonen. De richtlijn voorziet in de beschikbaarheid van ADR-procedures voor alle soorten binnenlandse en grensoverschrijdende consumentengeschillen binnen de Unie, waarbij ervoor wordt gezorgd dat ADR-procedures voldoen aan minimale kwaliteitsnormen. Van de lidstaten wordt gevraagd dat zij toezicht houden op de prestaties van ADR-entiteiten. Om de consument bewuster te maken en het gebruik van ADR te bevorderen, wordt in de verordening ook bepaald dat ondernemers hun consumenten moeten informeren over de mogelijkheid om hun geschil via ADR-procedures buitengerechtelijk te beslechten. (2) In 2019 heeft de Commissie een verslag vastgesteld over de uitvoering van Richtlijn 2013/11/EU en van Verordening (EU) nr. 524/2013 van het Europees Parlement en de Raad (3) , waaruit bleek dat Richtlijn 2013/11/EU heeft geleid tot een grotere dekking van consumentenmarkten door hoogwaardige ADR-entiteiten in de hele Unie. In het verslag werd echter ook vastgesteld dat het gebruik van ADR-procedures door consumenten en bedrijven in sommige sectoren en lidstaten achterbleef. Een van de redenen hiervoor was dat ondernemers en consumenten niet goed op de hoogte waren van dergelijke procedures in lidstaten waar zij nog maar kort geleden waren ingevoerd. Een andere reden was het gebrek aan vertrouwen van consumenten en ondernemers in niet-gereglementeerde ADR-entiteiten. Uit gegevens die begin 2022 door de nationale bevoegde autoriteiten zijn verstrekt, en uit de evaluatie van de uitvoering van Richtlijn 2013/11/EU in 2023, blijkt dat het gebruik van ADR-procedures relatief stabiel is gebleven (afgezien van een kleine toename van het aantal gevallen in verband met de COVID-19-pandemie). De meeste belanghebbenden die in het kader van die evaluatie werden geraadpleegd, hebben bevestigd dat het gebrek aan bewustzijn en inzicht in de ADR-procedures bij consumenten, de geringe betrokkenheid van ondernemers, hiaten in de ADR-dekking in bepaalde lidstaten, de hoge kosten en complexe nationale ADR-procedures en verschillen in de bevoegdheden van ADR-entiteiten vaak factoren zijn die het gebruik van ADR-procedures belemmeren. Grensoverschrijdende ADR kent nog meer belemmeringen, zoals de taal, een gebrek aan kennis van de toepasselijke wetgeving en specifieke toegangsproblemen voor kwetsbare consumenten. (2 bis) Teneinde het potentieel ervan ten volle te benutten en de belangen van de consument te behartigen, moet deze richtlijn de deelname van luchtvaartmaatschappijen die binnen het toepassingsgebied van Verordening (EG) nr. 261/2004 vallen verplicht stellen, mits dit de partijen niet belet hun recht op toegang tot de rechter uit te oefenen. Dit is het geval aangezien uit verscheidene studies is gebleken dat het aantal klachten in de vervoers- en de toeristische sector, en met name op het gebied van de rechten van luchtvaartpassagiers, groot is. [Am. 1] (2 ter) ADR-entiteiten moeten aan de bevoegde autoriteiten een lijst verstrekken van ondernemers die systematisch en zonder rechtvaardiging weigeren de uitkomst van ADR-procedures na te leven. Bovendien moeten de lidstaten ervoor zorgen dat ondernemers, indien zij niet aan de uitkomst van een ADR-procedure voldoen, verplicht zijn de andere partijen bij de ADR-procedure een schriftelijke toelichting te verstrekken. [Am. 2] (3) Aangezien ten minste twee op de vijf onlinetransacties van consumenten die in de Unie wonen, plaatsvinden met ondernemers die in derde landen zijn gevestigd, moet het toepassingsgebied van Richtlijn 2013/11/EU worden uitgebreid, zodat ondernemers uit derde landen die bereid zijn deel te nemen aan een ADR-procedure, dit kunnen doen. Consumenten die in de Unie wonen, mogen geen belemmeringen ondervinden bij het beslechten van geschillen met ondernemers, ongeacht waar deze gevestigd zijn, indien de ondernemers ermee instemmen een ADR-procedure te volgen via een in een lidstaat gevestigde ADR-entiteit. Overeenkomstig het toepasselijke Unierecht moet de consument een procedure kunnen beginnen in de lidstaat waar hij of zij woonachtig is. Het mag niet mogelijk zijn gebruik te maken van ADR-procedures in een lidstaat waar de consument niet woonachtig is en de ondernemer ook niet is gevestigd. [Am. 3] (4) De complexiteit van consumentengeschillen is aanzienlijk toegenomen sinds de goedkeuring van Richtlijn 2013/11/EU. De digitalisering van goederen en diensten, het toenemende belang van e-commerce en digitale reclame bij de totstandkoming van consumentenovereenkomsten hebben geleid tot een toename van het aantal consumenten dat wordt blootgesteld aan misleidende online-informatie en manipulatieve interfaces die hen beletten weloverwogen aankoopbeslissingen te nemen. Daarom moet worden verduidelijkt dat contractuele geschillen die voortvloeien uit de verkoop van goederen of diensten ook digitale inhoud en digitale diensten omvatten, en moet het toepassingsgebied van Richtlijn 2013/11/EU worden uitgebreid, zodat consumenten ook verhaal kunnen halen voor praktijken die hen in een precontractuele fase schade berokkenen, ongeacht of mits zij later door een overeenkomst gebonden worden , of in een postcontractuele fase . [Am. 4] (5) Bovendien moet Richtlijn 2013/11/EU ook betrekking hebben op consumentenrechten die voortvloeien uit de wetgeving van de Unie die de betrekkingen regelt tussen consumenten en ondernemers wanneer er geen contractuele relatie bestaat, met betrekking tot het recht op toegang tot en betaling voor goederen en diensten zonder discriminatie op grond van nationaliteit, woonplaats of vestiging, zoals bepaald in de artikelen 4 en 5 van Verordening (EU) 2018/302 van het Europees Parlement en de Raad (4) , of op enige in artikel 21 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie genoemde grond ; het recht om bankrekeningen te openen en over te stappen, zoals bepaald in de artikelen 9, 10, 11 en 16 van Richtlijn 2014/92/EU van het Europees Parlement en de Raad (5) , en om niet te worden gediscrimineerd, zoals bepaald in artikel 15 van die richtlijn; het recht om transparante informatie te ontvangen over retailvoorwaarden voor roamingoproepen en sms-berichten, zoals bepaald in de artikelen 13, 14 en 15 van Verordening (EU) 2022/612 van het Europees Parlement en de Raad (6) , en het recht op transparantie over passagiers- en luchttarieven zoals bedoeld in artikel 23 van Verordening (EG) nr. 1008/2008 van het Europees Parlement en de Raad (7) . Daarom moet worden bepaald dat geschillen die ontstaan met betrekking tot dergelijke categorieën consumentenrechten kunnen worden behandeld in het kader van ADR-procedures. [Am. 5] (5 bis) De lidstaten moeten de aanbeveling van de Commissie van 17 oktober 2023 betreffende kwaliteitseisen voor geschillenbeslechtingsprocedures die worden aangeboden door onlinemarktplaatsen en uniale ondernemersorganisaties in acht nemen. De Commissie moet ertoe worden aangemoedigd in aanvulling op deze richtlijn een verordening vast te stellen betreffende kwaliteitseisen voor geschillenbeslechtingsprocedures die worden aangeboden door onlinemarktplaatsen en uniale ondernemersorganisaties. [Am. 6] (6) De lidstaten moeten het recht hebben om ADR-procedures ook toe te passen op geschillen die verband houden met andere niet-contractuele rechten die voortvloeien uit het Unierecht, waaronder rechten die voortvloeien uit de artikelen 101 en 102 VWEU of de rechten van gebruikers zoals vastgelegd in Verordening (EU) 2022/1925 van het Europees Parlement en de Raad (8) . Dit laat de handhaving van die regels door de overheid onverlet. (7) Wanneer een geschil ontstaat tussen een aanbieder van een onlineplatform en een gebruiker van die dienst over het modereren van illegale of schadelijke content door die aanbieder, geldt artikel 21 (Buitengerechtelijke geschillenbeslechting) van Verordening (EU) 2022/2065 van het Europees Parlement en de Raad (9) , overeenkomstig artikel 2, punt 4, van die verordening, aangezien daarin specifieke regels voor dergelijke geschillen zijn vastgesteld. (8) De definities van “binnenlands geschil” en “grensoverschrijdend geschil” moeten dienovereenkomstig worden aangepast om rekening te houden met de uitbreiding van het toepassingsgebied van Richtlijn 2013/11/EU. (9) Om ervoor te zorgen dat ADR-procedures geschikt zijn voor het digitale tijdperk waarin communicatie online plaatsvindt, ook in een grensoverschrijdende context, is het noodzakelijk om te zorgen voor snelle en eerlijke processen voor alle consumenten. De lidstaten moeten ervoor zorgen dat op hun grondgebied gevestigde ADR-entiteiten de bevoegdheid hebben om procedures voor geschillenbeslechting aan te bieden in geschillen tussen ondernemers die buiten de Unie zijn gevestigd en consumenten die op hun grondgebied wonen. (10) De lidstaten moeten ervoor zorgen dat ADR de consument in staat stelt om op verzoek ook offline ADR-procedures te starten en te volgen. Er moet ook voor worden gezorgd dat wanneer digitale hulpmiddelen worden aangeboden, deze door alle consumenten kunnen worden gebruikt, inclusief kwetsbare consumenten of personen met verschillende niveaus van digitale geletterdheid. De lidstaten moeten ervoor zorgen dat de partijen bij het geschil op verzoek altijd , met name consumenten, toegang hebben tot een beoordeling van geautomatiseerde procedures door een natuurlijke persoon , die onafhankelijk en onpartijdig moet zijn . [Am. 7] (10 bis) Om het vertrouwen van consumenten en ondernemers in ADR-procedures te versterken en hun deelname eraan te verbeteren, is het van het allergrootste belang ervoor te zorgen dat de werking en het werk van ADR-entiteiten van goede kwaliteit zijn. Derhalve moeten de deskundigheid en kennis van het personeel van de ADR-entiteit geregeld worden bijgespijkerd. ADR-entiteiten zien er dan ook op toe dat met ADR-procedures belaste natuurlijke personen regelmatig worden opgeleid om ervoor te zorgen dat hun kennis doorlopend wordt geactualiseerd. [Am. 8] (11) De lidstaten moeten ADR-entiteiten ook in staat stellen van voldoende kennis voorzien om soortgelijke zaken tegen een specifieke ondernemer te bundelen, indien de met ADR-procedures belaste natuurlijke personen over voldoende kennis en expertise beschikken om de zaak te behandelen. Dit zou helpen om te zorgen voor een consistent ADR-resultaat voor consumenten die het slachtoffer zijn van dezelfde illegale praktijk, en de procedure kostenefficiënter te helpen maken voor ADR-entiteiten en voor ondernemers. Consumenten moeten hierover worden geïnformeerd en moeten de mogelijkheid krijgen om te weigeren dat hun geschil wordt gebundeld. [Am. 9] (12) De lidstaten moeten ook beletten dat er onevenredige voorschriften worden ingevoerd met betrekking tot de redenen die een ADR-entiteit kan aanvoeren om de behandeling van een geschil te weigeren, zoals de verplichting om het escalatiesysteem van het bedrijf te gebruiken na een eerste negatief contact met de klachtenbehandelingsdienst, of de verplichting om te bewijzen dat er contact is opgenomen met een specifiek onderdeel van de klantenservice van een bedrijf. (13) Op grond van Richtlijn 2013/11/EU kunnen de lidstaten nationale wetgeving invoeren om de deelname van ondernemers aan ADR verplicht te stellen in sectoren die zij daarvoor geschikt achten, naast sectorspecifieke wetgeving van de Unie die voorziet in de verplichte deelname van ondernemers aan ADR. Om de deelname van ondernemers aan de ADR-procedures aan te moedigen en eerlijke en snelle ADR-procedures te garanderen, moet van ondernemers worden verlangd dat zij, met name in gevallen waarin hun deelname niet verplicht is, binnen een bepaalde termijn van ten hoogste 15 werkdagen reageren op vragen van ADR-entiteiten over de vraag of zij van plan zijn deel te nemen aan de voorgestelde procedure. Voor complexe geschillen of onder uitzonderlijke omstandigheden, zoals een drukke periode of een externe crisis, kan de termijn worden verlengd. [Am. 10] (13 bis) Om ervoor te zorgen dat consumenten in hun contacten met alle soorten ADR-entiteiten, waaronder ADR-entiteiten waarbij de met geschillenbeslechting belaste natuurlijke personen uitsluitend in dienst zijn of uitsluitend een vergoeding ontvangen van de individuele ondernemer, ook wel “interne” ADR-entiteiten genoemd, kunnen rekenen op volledige onafhankelijkheid en onpartijdigheid, zoals bepaald in deze richtlijn, mogen die ADR-entiteiten alleen toegang hebben tot gegevens die strikt verband houden met de zaak en die uitdrukkelijk door de ondernemer of de consument zijn verstrekt. [Am. 11] (14) Om de informatie- en rapportagevereisten te verminderen en kosten te besparen voor ADR-entiteiten, nationale bevoegde autoriteiten en ondernemers, moeten de rapportage- en informatievereisten worden vereenvoudigd en moet de hoeveelheid informatie die door ADR-entiteiten aan de bevoegde autoriteiten wordt verstrekt, worden verminderd. [Am. 12] (14 bis) ADR-procedures moeten voor de consument bij voorkeur kosteloos zijn. Ingeval er kosten in rekening worden gebracht, mogen die kosten een geringe vergoeding niet te boven gaan. Bovendien moeten die kosten kunnen worden terugbetaald teneinde de toegankelijkheid en aantrekkelijkheid van ADR-procedures voor consumenten te vergroten. Het is zaak te verduidelijken dat die terugbetaling moet worden uitgevoerd door de lidstaten, in volledige overeenstemming met de beginselen van subsidiariteit en evenredigheid, en niet door andere entiteiten, zoals de wederpartij bij de ADR-procedure. [Am. 13] (14 ter) In tal van lidstaten zijn consumenten nog steeds onvoldoende geïnformeerd over het bestaan van ADR-entiteiten en de diensten die zij aanbieden. Teneinde de consument bewuster te maken van ADR-entiteiten en ondernemers die deelnemen aan ADR-procedures, moeten ondernemers ADR-informatie op een duidelijke, prominente, begrijpelijke en gemakkelijk toegankelijke manier verstrekken. Wanneer de ondernemer een website heeft, moet hij de informatie daarop presenteren. Ondernemers moeten die informatie ook verstrekken in hun algemene voorwaarden en op de door hen verstuurde facturen. Om de communicatie te vergemakkelijken, moeten ondernemers een e-mailadres beschikbaar stellen om consumenten in staat te stellen om contact met hen op te nemen, ook voor ADR-procedures. [Am. 14] (14 quater) Een vlotte samenwerking tussen de verschillende actoren die betrokken zijn bij de handhaving van de consumentenrechten is van cruciaal belang om de algehele consistentie en samenhang van het systeem voor de handhaving van de consumentenwetgeving te waarborgen. In gevallen waarin een oneerlijke handelspraktijk onder de aandacht van ADR-entiteiten is gebracht, moeten die entiteiten verslag uitbrengen aan hun nationale bevoegde autoriteiten of consumentenorganisatie indien zij geloofwaardige gronden hebben voor het vermoeden dat er sprake is geweest van een oneerlijke handelspraktijk en een oneerlijk beding. [Am. 15] (15) Om consumenten en ondernemers in grensoverschrijdende geschillen effectief bij te staan, is het noodzakelijk ervoor te zorgen dat de lidstaten ADR-contactpunten oprichten met duidelijk omschreven taken. Europese consumentencentra (“ECC’s”) zijn bij uitstek geschikt om dergelijke taken uit te voeren, aangezien zij gespecialiseerd zijn in het bijstaan van consumenten bij problemen met hun grensoverschrijdende aankopen, maar de lidstaten moeten ook andere instanties met relevante expertise kunnen kiezen. De lidstaten moeten de aangewezen ADR-contactpunten moeten aan de Commissie worden doorgegeven doorgeven en erop toezien dat deze over toereikende budgettaire en personele middelen beschikken. Consumenten moeten het recht hebben om een grensoverschrijdende ADR-procedure uit te voeren in een officiële taal van de lidstaat waar zij woonachtig zijn. [Am. 16] (15 bis) Om de billijkheid van de procedures te waarborgen, moeten consumenten die betrokken zijn bij grensoverschrijdende geschillen contact opnemen met het ADR-contactpunt als bepaald door de plaats waar de consument woonachtig is, teneinde willekeurige keuze van ADR-contactpunten, hetzij gemakshalve hetzij met het oog op een voordelige uitkomst, te ontmoedigen. [Am. 17] (15 ter) Bij grensoverschrijdende geschillen moeten ADR-entiteiten het Unierecht als uitgangspunt nemen om de geschillen te beslechten. Niettemin moeten ADR-entiteiten, bij zowel binnenlandse als grensoverschrijdende geschillen, altijd de vormen van genoegdoening in acht nemen die op grond van het Unierecht en toepasselijk nationaal recht worden verschaft. [Am. 18] (16) Hoewel het de bedoeling is dat ADR-procedures eenvoudig zijn, kunnen consumenten tijdens ADR-procedures worden bijgestaan door een derde partij van hun keuze. De lidstaten moeten ervoor zorgen dat dergelijke bijstand te goeder trouw en in volledige transparantie wordt verleend om een eerlijke procedure mogelijk te maken, met name wat betreft de mogelijke vergoedingen die in ruil voor de bijstand worden gevraagd. Daarnaast worden de lidstaten aangemoedigd de voordelen van ADR-systemen voor consumenten uit te breiden tot micro-ondernemingen en zelfstandigen om ervoor te zorgen dat dergelijke bedrijven toegang hebben tot goedkope en hoogwaardige systemen voor alternatieve geschillenbeslechting om contractuele geschillen op te lossen. [Am. 19] (16 bis) Niet alle ADR-entiteiten beschikken over de deskundigheid om niet-contractuele aangelegenheden, met name oneerlijke handelspraktijken en oneerlijke bedingen, te behandelen. Derhalve moeten de procedures van de ADR-entiteiten op dit gebied beperkt blijven tot oneerlijke handelspraktijken en oneerlijke bedingen die personen aanbelangen, en dus alleen zaken bestrijken waarbij de consument rechtstreeks schade of verlies van materiële of immateriële aard heeft geleden. Daarnaast mogen alleen ADR-entiteiten die aantoonbaar over deskundigheid beschikken op het desbetreffende gebied, waarbij de bewuste economische sector in zijn geheel wordt bestreken, zoals een sectoraal ombudsman, de bevoegdheid krijgen om dergelijke procedures in behandeling te nemen. ADR-entiteiten kunnen ervoor kiezen van strenge wettelijke voorschriften af te wijken om hun beslissingen op billijkheidsbeginselen te baseren. Dit betekent dat ADR-entiteiten kunnen kiezen voor oplossingen die, naar hun oordeel, overeenstemmen met een idee van wat in bepaalde omstandigheden moreel of ethisch juist is, en daarbij de letter van de wet niet strikt volgen. De toepassing van billijkheidsbeginselen is echter uit den boze wanneer het gaat om oneerlijke handelspraktijken, waarbij het niet mogelijk is compromissen te sluiten of over de uitkomsten te onderhandelen aangezien de openbare orde en de grondbeginselen van de consumentenbescherming in het geding zijn. [Am. 20] (16 ter) De middelen die consumenten- en ondernemersorganisaties gebruiken om de lijst van ADR-entiteiten van de Commissie openbaar te maken, kunnen relevante uitzendingen over consumentenbescherming en -rechten omvatten. [Am. 21] (17) Om ervoor te zorgen dat consumenten gemakkelijk een geschikte ADR-entiteit kunnen vinden, met name in een grensoverschrijdende context, moet de Commissie een digitaal interactief instrument ontwikkelen en onderhouden dat informatie verstrekt over de belangrijkste kenmerken van ADR-entiteiten , naast praktische informatie over de wijze waarop men gebruik kan maken van ADR-procedures in een grensoverschrijdende context, en links naar de webpagina’s van de ADR-entiteiten, zoals die aan haar zijn doorgegeven , waardoor consumenten kunnen worden doorgestuurd naar een bevoegde instantie om hun geschillen te beslechten . In voorkomend geval moet de Commissie zorgen voor coördinatie tussen dit digitaal interactief instrument en andere digitale instrumenten van de EU en de lidstaten. [Am. 22] (18) Daarom moet Richtlijn 2013/11/EU dienovereenkomstig worden gewijzigd. (19) Aangezien Verordening (EU) nr. 524/2013 bij een afzonderlijk besluit moet worden ingetrokken, moeten ook de Richtlijnen (EU) 2015/2302 (10) , (EU) 2019/2161 (11) en (EU) 2020/1828 (12) van het Europees Parlement en de Raad worden gewijzigd, als gevolg van die intrekking, HEBBEN DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD: Artikel 1 Wijzigingen van Richtlijn 2013/11/EU Richtlijn 2013/11/EU wordt als volgt gewijzigd: -1) artikel 1 wordt vervangen door: " “Artikel 1 Onderwerp Het doel van deze richtlijn is door de verwezenlijking van een hoog niveau van consumentenbescherming bij te dragen tot de goede werking van de interne markt, door te verzekeren dat consumenten op vrijwillige basis klachten tegen ondernemers kunnen voorleggen aan entiteiten die onafhankelijke, onpartijdige, transparante, doeltreffende, snelle en billijke procedures voor alternatieve geschillenbeslechting aanbieden. Luchtvaartmaatschappijen die binnen het toepassingsgebied van Verordening (EG) nr. 261/2004 vallen, zijn verplicht deel te nemen aan ADR-procedures, onverminderd het recht van de partijen op toegang tot de rechter. Deze richtlijn doet geen afbreuk aan nationale wetgeving die de deelname aan dergelijke procedures in andere economische sectoren dan in de tweede alinea worden vermeld verplicht stelt, mits die wetgeving de partijen niet belet hun rechtop toegang tot de rechter uit te oefenen.”. [Am. 23] 1. in artikel 2 wordt lid 1 vervangen door:" “1. Deze richtlijn is van toepassing op procedures voor de buitengerechtelijke beslechting van geschillen tussen een in de Unie woonachtige consument en een ondernemer die goederen of diensten, waaronder digitale inhoud en digitale diensten, aanbiedt aan die consument, door tussenkomst van een ADR-entiteit die een oplossing voorstelt of oplegt, of die de partijen bijeenbrengt teneinde een minnelijke schikking te vergemakkelijken, met betrekking tot het volgende: De lidstaten kunnen de in deze richtlijn beschreven ADR-procedures ook toepassen op andere categorieën geschillen dan de in punt b) genoemde.”. 2. in artikel 4, lid 1, worden de punten e) en f) vervangen door:" “e) “binnenlands geschil”: een geschil tussen een consument en een ondernemer dat verband houdt met contractuele verplichtingen en/of consumentenrechten die in het Unierecht zijn vastgelegd, zoals bedoeld in artikel 2, lid 1, wanneer de consument woonachtig is in dezelfde lidstaat als die waar de ondernemer is gevestigd; 2 bis. in artikel 4 wordt het volgende punt ingevoegd: " “f bis) “oneerlijke handelspraktijk”: elke misleidende handelspraktijk in de zin van bijlage I van Richtlijn 2005/29/EG;”. [Am. 33] 3. artikel 5 wordt als volgt gewijzigd: (a) lid 1 wordt vervangen door:" “1. De lidstaten bevorderen dat consumenten toegang hebben tot ADR-procedures en zien erop toe dat onder deze richtlijn vallende geschillen waarbij een op hun grondgebied gevestigde ondernemer betrokken is, of een ondernemer die niet in een lidstaat is gevestigd, maar goederen of diensten, met inbegrip van digitale inhoud en digitale diensten, aanbiedt aan consumenten die op hun grondgebied wonen, kunnen worden voorgelegd aan een ADR-entiteit die voldoet aan de vereisten van deze richtlijn. De lidstaten kunnen de toegang voor zelfstandigen of micro-ondernemingen tot ADR-procedures bevorderen. ”. [Am. 34] (b) in lid 2 worden de punten a) tot en met d) vervangen door:" “ -a) een geactualiseerde website onderhouden die de partijen gemakkelijk toegang biedt tot informatie betreffende de ADR-procedure; [Am. 35] (c) in lid 4 wordt punt a) vervangen door:" “a) de consument heeft niet geprobeerd contact op te nemen met de betrokken ondernemer om de klacht te bespreken en te trachten het probleem in eerste instantie rechtstreeks met de ondernemer op te lossen, zonder onevenredige voorschriften op te leggen over de vorm van dergelijke contacten;” (d) het volgende lid 8 wordt toegevoegd:" “8. De lidstaten zorgen ervoor dat op hun grondgebied gevestigde ondernemers met wie contact wordt opgenomen door een ADR-entiteit uit hun land of uit eigen of een andere lidstaat, die ADR-entiteit ervan op de hoogte brengen of zij al dan niet instemmen met deelname aan de voorgestelde procedure en binnen een redelijke termijn van maximaal twintig 15 werkdagen antwoorden. Voor complexe geschillen of onder uitzonderlijke omstandigheden, zoals een drukke periode of een externe crisis, kan de termijn echter tot ten hoogste twintig werkdagen worden verlengd .”. [Am. 39] 3 bis. artikel 6 wordt als volgt gewijzigd: a) in lid 1 wordt punt a) vervangen door: " “ a) “over de noodzakelijke kennis en vaardigheden op het gebied van alternatieve of gerechtelijke beslechting van consumentengeschillen beschikken, alsmede over een algemeen begrip van het recht, en, bij het behandelen van grensoverschrijdende zaken, van het internationaal privaatrecht;”; b) in lid 3 wordt het volgende punt ingevoegd: " “a bis) indien een geschil door een ADR-entiteit wordt behandeld en de met de geschillenbeslechting belaste natuurlijke personen uitsluitend in dienst zijn of uitsluitend een vergoeding ontvangen van de individuele ondernemer, heeft de ADR-entiteit alleen toegang tot gegevens die strikt verband houden met de zaak en uitdrukkelijk door de ondernemer of de consument zijn verstrekt;”; c) lid 6 wordt vervangen door: " “ 6. Voor de toepassing van lid 1, onder a), zorgen de lidstaten ervoor dat ADR-entiteiten in een regelmatige opleiding voor de met de ADR belaste natuurlijke personen voorzien, met name op het gebied van het consumentenrecht en andere relevante sectorale wetgeving. De bevoegde autoriteiten houden toezicht op de opleidingsprogramma’s van de ADR-entiteiten op basis van de overeenkomstig artikel 19, lid 3, onder g), verstrekte informatie.”. [Am. 40] 4. artikel 7, lid 2, wordt als volgt gewijzigd: (a) in de inleiding wordt de eerste zin vervangen door:" “De lidstaten zorgen ervoor dat de ADR-entiteiten op hun website, op een duurzame gegevensdrager indien daarom wordt verzocht, en op elke andere wijze die zij geschikt achten, tweejaarlijkse activiteitenverslagen voor het publiek toegankelijk maken.”. (b) punt h) wordt geschrapt. [Am. 41] 4 bis. artikel 8 wordt als volgt gewijzigd: a) punt c) wordt vervangen door: " “c) de ADR-procedure is voor consumenten kosteloos of tegen een geringe vergoeding beschikbaar en, ingeval consumenten om een geringe vergoeding wordt gevraagd, wordt deze vergoeding terugbetaald door de nationale autoriteiten wanneer het geschil is beslecht;”; b) het volgende punt wordt ingevoegd: " “d bis) op verzoek van de consument hebben de partijen toegang tot de procedure waarbij de mogelijkheid bestaat een fysieke bijeenkomst te houden;”. [Am. 42] 4 ter. het volgende artikel wordt ingevoegd: " “Artikel 11 bis De lidstaten zorgen ervoor dat ondernemers, wanneer zij niet aan de uitkomst van een ADR-procedure voldoen, ongeacht of de uitkomst van die procedure bindend is, verplicht zijn de andere partijen bij de ADR-procedure een schriftelijke toelichting te verstrekken.”. [Am. 43] 5. in artikel 13 wordt lid 3 geschrapt. 2 vervangen door: " “2. De in lid 1 bedoelde informatie wordt verstrekt: 2 bis. Ondernemers stellen een e-mailadres beschikbaar om consumenten in staat te stellen contact met hen op te nemen, ook louter voor ADR-procedures.”. [Am. 44] 6. artikel 14 wordt vervangen door:" “Artikel 14 Bijstand aan consumenten 1. De lidstaten zorgen ervoor dat consumenten en ondernemers met betrekking tot grensoverschrijdende geschillen geholpen kunnen worden om toegang te verkrijgen tot de ADR-entiteit of -entiteiten die bevoegd is of zijn ter zake van hun grensoverschrijdend geschil. 1 bis. De lidstaten zien erop toe dat consumenten grensoverschrijdende ADR-procedures kunnen uitvoeren in een officiële taal van de lidstaat waar zij woonachtig zijn. [Am. 45] 2. Elke lidstaat wijst een ADR-contactpunt aan dat verantwoordelijk is voor de in lid 1 bedoelde taak. Elke lidstaat deelt de naam en contactgegevens van zijn ADR-contactpunt mee aan de Commissie. De lidstaten dragen de verantwoordelijkheid voor de ADR-contactpunten over aan hun centrum dat bij het netwerk van Europese consumentencentra is aangesloten of , indien dit niet mogelijk is, aan een consumentenvereniging of een andere instantie die zich met consumentenbescherming bezighoudt , en zien erop toe dat deze over voldoende budgettaire en personele middelen beschikken . [Am. 46] 2 bis. Consumenten en ondernemers die betrokken zijn bij grensoverschrijdende geschillen maken gebruik van het ADR-contactpunt dat is aangewezen op basis van de woonplaats van de consument en van de ADR-entiteit van de lidstaat waar hij of zij woonachtig is. [Am. 47] 3. De ADR-contactpunten vergemakkelijken de communicatie tussen partijen en de bevoegde ADR-entiteit, hetgeen met name kan omvatten: 4. De lidstaten kunnen ADR-contactpunten het recht verlenen om consumenten en ondernemers de in dit artikel bedoelde bijstand te verlenen bij toegang tot ADR-entiteiten, ook met betrekking tot binnenlandse geschillen. 5. De lidstaten zorgen ervoor dat alle actoren die consumenten bijstaan bij grensoverschrijdende of binnenlandse geschillen, te goeder trouw handelen om de partijen bij het geschil in staat te stellen een minnelijke schikking te treffen en in volledige transparantie relevante informatie aan consumenten verstrekken, waaronder informatie over procedurevoorschriften en eventuele toepasselijke vergoedingen.”. 6 bis. in artikel 15 wordt lid 2 vervangen door: " “2. De lidstaten zien erop toe dat de betrokken consumenten- en bedrijfsorganisaties de in artikel 20, lid 4, bedoelde lijst van ADR-entiteiten op hun websites, in hun brochures en op elke andere wijze die zij passend achten voor het publiek toegankelijk maken.”. [Am. 50] 6 ter. in artikel 17 wordt lid 2 vervangen door: " “2. Deze samenwerking omvat in het bijzonder de uitwisseling van gegevens over praktijken in specifieke bedrijfssectoren waarover er herhaaldelijk klachten van consumenten zijn binnengekomen. Daarnaast omvat deze samenwerking een verplichting voor ADR-entiteiten om consumenten door te verwijzen naar de in lid 1 bedoelde nationale autoriteiten wanneer zij oneerlijke handelspraktijken melden. Voorts omvat deze samenwerking in voorkomend geval een verplichting voor ADR-entiteiten om oneerlijke handelspraktijken en oneerlijke voorwaarden aan die nationale autoriteiten te melden wanneer zij daar kennis van krijgen. Zij omvat tevens de terbeschikkingstelling door die nationale instanties aan de ADR-entiteiten van technische evaluaties en informatie, wanneer die voor de afhandeling van individuele geschillen noodzakelijk zijn en zij reeds beschikbaar zijn.”. [Am. 51] 6 quater. aan artikel 17 wordt het volgende lid 5 toegevoegd: " “5. Wanneer een oneerlijke handelspraktijk door een consument onder de aandacht van de ADR-entiteit wordt gebracht, is het vertrouwelijkheidsbeginsel niet van toepassing. Indien er geloofwaardige gronden zijn voor het vermoeden dat zich een dergelijke praktijk heeft voorgedaan, stelt de ADR-entiteit de nationale bevoegde autoriteit daarvan in kennis en houdt zij deze zo nodig van de uitkomst van het geschil op de hoogte.”. [Am. 52] 6 quinquies. in artikel 18 wordt lid 1 vervangen door: " “ 1. Elke lidstaat wijst een bevoegde autoriteit aan die belast is met de uitvoering van de in de artikelen 19 en 20 vermelde taken. De lidstaten zorgen ervoor dat hun bevoegde autoriteiten beschikken over de financiële en andere middelen, zoals afdoende bekwaam personeel, deskundigheid, procedures en andere regelingen die zij nodig hebben om hun taken naar behoren te kunnen vervullen. De natuurlijke personen die voor de bevoegde autoriteiten werken, moeten onpartijdig en onafhankelijk zijn van de ADR-entiteiten waarop zij toezicht uitoefenen. Elke lidstaat kan meerdere bevoegde autoriteiten aanwijzen. Als een lidstaat dat doet, bepaalt hij welke van de aangewezen bevoegde autoriteiten als enig contactpunt van de Commissie fungeert. Elke lidstaat deelt de Commissie mee welke bevoegde autoriteit of, in voorkomend geval, welke bevoegde autoriteiten, met inbegrip van het enig contactpunt, zij heeft aangewezen.”. [Am. 53] 6 sexies. in artikel 19, lid 3, wordt punt d) vervangen door: " “d) voor zover bekend, het percentage gevallen waarin de uitkomsten van de ADR-procedures zijn nageleefd en de ondernemers die systematisch en zonder rechtvaardiging weigeren de uitkomst van ADR-procedures na te leven;”. [Am. 54] 7. In artikel 19 worden in lid 3 de punten f), g) en h) geschrapt. [Am. 55] 8. Aan artikel 20 wordt het volgende lid toegevoegd als volgt gewijzigd : a) in lid 2 wordt na de tweede alinea de volgende alinea ingevoegd: " “De bevoegde autoriteiten voeren geregeld controles uit van de werking en activiteiten van de ADR-entiteiten om toezicht te houden op de naleving van de vereisten van deze richtlijn.”; b) de volgende alinea wordt toegevoegd:" “8. De Commissie ontwikkelt en onderhoudt een gebruiksvriendelijk digitaal interactief instrument dat algemene informatie verstrekt over de verhaalmogelijkheden van consumenten , naast praktische informatie over de wijze waarop consumenten gebruik kunnen maken van ADR-procedures in een grensoverschrijdende context, en links bevat naar de webpagina’s van de ADR-entiteiten die overeenkomstig lid 2 van dit artikel aan haar zijn doorgegeven , waarbij consumenten worden doorgeleid naar een bevoegde instantie om hun geschillen te beslechten . Indien op nationaal niveau vergelijkbare digitale instrumenten voorhanden zijn, moet hierin een link worden aangeboden naar het digitale instrument van de Commissie, om consumenten met een grensoverschrijdend probleem te informeren.”. [Am. 56] 8 bis. artikel 21 wordt vervangen door: " “ Artikel 21 Sancties De lidstaten stellen regels vast voor de sancties die van toepassing zijn op inbreuken op krachtens deze richtlijn, en met name artikel 5, lid 8, en artikel 13, vastgestelde nationale bepalingen en nemen alle nodige maatregelen om ervoor te zorgen dat deze worden toegepast. De sancties moeten doeltreffend, evenredig en afschrikkend zijn.” [Am. 57] 9. aan artikel 24 wordt het volgende lid 4 toegevoegd:" “4. Uiterlijk op [datum invullen] delen de lidstaten de Commissie de namen en contactgegevens mede van de overeenkomstig artikel 14, lid 2, aangewezen ADR-contactpunten.” Artikel 2 Wijziging van Richtlijn (EU) 2015/2302 In artikel 7, lid 2, van Richtlijn (EU) 2015/2302 wordt punt g) vervangen door:" “g) informatie over beschikbare interne procedures voor klachtenafhandeling en over alternatieve geschillenbeslechtingsmechanismen (“ADR”) overeenkomstig Richtlijn 2013/11/EU van het Europees Parlement en de Raad, en in voorkomend geval, over de ADR-entiteit waaronder de handelaar valt;”. Artikel 3 Wijziging van Richtlijn (EU) 2019/2161 In artikel 5 van Richtlijn (EU) 2019/2161, wordt punt b) vervangen door:" “b) een klacht in te dienen bij het bevoegde centrum van het netwerk van Europese consumentencentra, afhankelijk van de betrokken partijen.”. Artikel 4 Wijziging van Richtlijn (EU) 2020/1828 In bijlage I bij Richtlijn (EU) 2020/1828 wordt punt 44 geschrapt. Artikel 5 Omzetting 1. De lidstaten dienen uiterlijk op [datum invullen – 1 jaar na inwerkingtreding] de nodige bepalingen vast te stellen en bekend te maken om aan artikel 1 van deze richtlijn te voldoen. Zij stellen de Commissie daarvan onmiddellijk in kennis. Zij passen die bepalingen toe met ingang van [datum]. 2. De lidstaten dienen uiterlijk op [datum invullen – 1 jaar na inwerkingtreding van Richtlijn xx/.... [het voorstel voor een verordening van het Europees Parlement en de Raad tot intrekking van Richtlijn (EU) nr. 524/2013 betreffende onlinebeslechting van consumentengeschillen]] de nodige bepalingen vast te stellen en bekend te maken om aan de artikelen 2, 3 en 4 van deze richtlijn te voldoen. Zij stellen de Commissie daarvan onverwijld in kennis. Zij passen die bepalingen toe met ingang van [datum]. 3. Wanneer de lidstaten die in de leden 1 en 2 bedoelde bepalingen aannemen, wordt in de bepalingen zelf of bij de officiële bekendmaking daarvan naar deze richtlijn verwezen. De regels voor die verwijzing worden vastgesteld door de lidstaten. 4. De lidstaten delen de Commissie de tekst van de belangrijkste bepalingen van intern recht mee die zij op het onder deze richtlijn vallende gebied vaststellen. Artikel 6 Inwerkingtreding Deze richtlijn treedt in werking op de twintigste dag na die van de bekendmaking ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie . Artikel 7 Adressaten Deze richtlijn is gericht tot de lidstaten. Gedaan te …, Voor het Europees Parlement Voor de Raad De voorzitter De voorzitter (Gewone wetgevingsprocedure: eerste lezing) Het Europees Parlement, – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2023)0647 ), – gezien artikel 294, lid 2, en artikel 114 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C9‑0380/2023), – gezien artikel 294, lid 3, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité van 14 februari 2024 (1) , – gezien artikel 59 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie interne markt en consumentenbescherming ( A9‑0058/2024 ), 1. stelt zijn standpunt in eerste lezing vast en neemt het voorstel van de Commissie over; 2. verzoekt de Commissie om hernieuwde voorlegging aan het Parlement indien zij haar voorstel vervangt, ingrijpend wijzigt of voornemens is het ingrijpend te wijzigen; 3. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en aan de Commissie, alsmede aan de nationale parlementen. (Gewone wetgevingsprocedure: eerste lezing) Het Europees Parlement, – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2022)0245 ), – gezien artikel 294, lid 2, artikel 82, lid 2, artikel 83, leden 1 en 2, en artikel 87, lid 2, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C9‑0186/2022), – gezien artikel 294, lid 3, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité van 14 december 2022 (1) , – gezien het overeenkomstig artikel 74, lid 4, van zijn Reglement door de bevoegde commissie goedgekeurde voorlopig akkoord en de door de vertegenwoordiger van de Raad bij brief van 18 januari 2024 gedane toezegging om het standpunt van het Europees Parlement overeenkomstig artikel 294, lid 4, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie goed te keuren, – gezien artikel 59 van zijn Reglement, – gezien de adviezen van de Commissie juridische zaken en de Begrotingscommissie, – gezien het verslag van de Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken ( A9-0199/2023 ), 1. stelt onderstaand standpunt in eerste lezing vast; 2. verzoekt de Commissie om hernieuwde voorlegging aan het Parlement indien zij haar voorstel vervangt, ingrijpend wijzigt of voornemens is het ingrijpend te wijzigen; 3. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en aan de Commissie alsmede aan de nationale parlementen. Standpunt van het Europees Parlement in eerste lezing vastgesteld op 13 maart 2024 met het oog op de vaststelling van Richtlijn (EU) 2024/... van het Europees Parlement en de Raad betreffende ontneming en confiscatie van vermogensbestanddelen (Aangezien het Parlement en de Raad tot overeenstemming zijn geraakt, komt het standpunt van het Parlement overeen met de definitieve rechtshandeling: Richtlijn (EU) 2024/1260.) (Gewone wetgevingsprocedure: eerste lezing) Het Europees Parlement, – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2023)0515 ), – gezien artikel 294, lid 2, en artikel 21, lid 2, en artikel 114 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C9‑0327/2023), – gezien artikel 294, lid 3, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité van 17 januari 2024 (1) , – gezien artikel 59 van zijn Reglement, – gezien het advies van de Commissie juridische zaken, – gezien het verslag van de Commissie interne markt en consumentenbescherming ( A9‑0006/2024 ), 1. stelt onderstaand standpunt in eerste lezing vast; 2. verzoekt de Commissie om hernieuwde voorlegging aan het Parlement indien zij haar voorstel vervangt, ingrijpend wijzigt of voornemens is het ingrijpend te wijzigen; 3. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en aan de Commissie, alsmede aan de nationale parlementen. Standpunt van het Europees Parlement in eerste lezing vastgesteld op 13 maart 2024 met het oog op de vaststelling van Verordening (EU) 2024/... van het Europees Parlement en de Raad tot wijziging van de Verordeningen (EU) nr. 1024/2012 en (EU) 2018/1724 wat betreft het gebruik van het Informatiesysteem interne markt en één digitale toegangspoort om aan bepaalde vereisten van Richtlijn (EU) .../... van het Europees Parlement en de Raad betreffende Europese grensoverschrijdende verenigingen ( COM(2023)0516 ) te voldoen (Voor de EER relevante tekst) HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 21, lid 2, en artikel 114, Gezien het voorstel van de Europese Commissie, Na toezending van het ontwerp van wetgevingshandeling aan de nationale parlementen, Gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité (2) , Handelend volgens de gewone wetgevingsprocedure, Overwegende hetgeen volgt: (1) In Richtlijn (EU) .../... van het Europees Parlement en de Raad betreffende Europese grensoverschrijdende verenigingen (3) [ COM(2023) 516 ] zijn maatregelen vastgesteld om de voorwaarden voor het oprichten en exploiteren van Europese grensoverschrijdende verenigingen te coördineren, teneinde organisaties zonder winstoogmerk die actief zijn op de interne markt, te helpen hun recht op vrij verkeer, zoals gedefinieerd in Richtlijn (EU) .../..., uit te oefenen. (2) Overeenkomstig artikel 30 28 , lid 2, van Richtlijn (EU) ... … / ... … [ COM(2023) 516 ] moet de administratieve samenwerking en de uitwisseling van informatie tussen de bevoegde autoriteiten van de lidstaten plaatsvinden via het Informatiesysteem interne markt (“IMI-systeem”) als opgericht bij Verordening (EU) nr. 1024/2012 van het Europees Parlement en de Raad (4) . Daarom moeten de nodige procedures voor administratieve samenwerking en de procedures voor de uitwisseling van informatie tussen de bevoegde autoriteiten in het IMI-systeem worden vastgelegd. [Am. 1] (3) Overeenkomstig de artikelen 2 en 3 van Verordening (EU) 2018/1724 van het Europees Parlement en de Raad (5) , biedt de toegangspoort burgers van de Unie, natuurlijke personen met verblijfplaats in een lidstaat en rechtspersonen met statutaire zetel in een lidstaat toegang tot informatie, procedures of diensten voor ondersteuning of probleemoplossing. Het dispositief van en bijlage I bij Verordening (EU) 2018/1724 moeten bij deze verordening worden gewijzigd, zodat niet wordt aangenomen dat het toepassingsgebied alleen van toepassing is op burgers en bedrijven, maar duidelijk is dat ook rechtspersonen die geen onderneming zijn, zoals Europese grensoverschrijdende verenigingen, eronder vallen. [Am. 2] (4) Verordening (EU) 2018/1724 van het Europees Parlement en de Raad (6) , waarbij één digitale toegangspoort is opgericht, bevat algemene regels inzake het online verstrekken van informatie, procedures en diensten voor ondersteuning met relevantie voor de werking van de interne markt. De procedures die onder deze verordening vallen, moeten voldoen aan de vereisten van Verordening (EU) 2018/1724 om ervoor te zorgen dat alle Europese grensoverschrijdende verenigingen de vruchten kunnen plukken van procedures die volledig online worden aangeboden en van de geautomatiseerde grensoverschrijdende uitwisseling van bewijs overeenkomstig het eenmaligheidsbeginsel. Deze procedures omvatten de aanvraag voor registratie van een Europese grensoverschrijdende vereniging en de procedure voor verplaatsing van de statutaire zetel ervan. (5) De Verordeningen (EU) nr. 1024/2012 en (EU) 2018/1724 moeten daarom dienovereenkomstig worden gewijzigd, (5 bis) Overeenkomstig artikel 42, lid 1, van Verordening (EU) 2018/1725 is de Europese Toezichthouder voor gegevensbescherming geraadpleegd en op 31 oktober 2023 heeft die een advies uitgebracht, [Am. 3] HEBBEN DE VOLGENDE VERORDENING VASTGESTELD: Artikel 1 Wijziging van Verordening (EU) nr. 1024/2012 In de bijlage bij Verordening (EU) nr. 1024/2012 wordt het volgende nieuwe punt 16 toegevoegd:" “16. Richtlijn (EU) .../... van het Europees Parlement en de Raad betreffende Europese grensoverschrijdende verenigingen [ COM(2023) 516 ]*: artikel 19, leden 2 en 4, artikel 23, leden 5, 6 en 7, artikel 24, lid 3, artikel 25, lid 6, en artikel 27. ____________________ * [Verwijzing naar het PB].” Artikel 2 Wijziging van Verordening (EU) 2018/1724 Verordening (EU) 2018/1724 wordt als volgt gewijzigd: 1) In artikel 1, lid 1, wordt punt a) vervangen door:" “a) de oprichting en werking van één digitale toegangspoort om burgers, bedrijven en rechtspersonen die geen onderneming zijn eenvoudig toegang te verlenen tot informatie van goede kwaliteit, efficiënte procedures en doeltreffende diensten voor ondersteuning en probleemoplossing met betrekking tot regels van de Unie en van de lidstaten die van toepassing zijn op burgers, bedrijven en rechtspersonen die geen onderneming zijn, die hun op de rechtsorde van de Unie gebaseerde rechten op het gebied van de in artikel 26, lid 2, VWEU, bedoelde interne markt uitoefenen of wensen uit te oefenen;.” 2) In artikel 1, lid 1, wordt punt b) vervangen door:" “b) het gebruik van procedures door grensoverschrijdende gebruikers en de toepassing van het eenmaligheidsbeginsel in verband met de in bijlage II bij deze verordening en in de Richtlijnen 2005/36/EG, 2006/123/EG, 2014/24/EU, 2014/25/EU en .../...* vermelde procedures; ____________________ * Richtlijn van het Europees Parlement en de Raad van ... betreffende Europese grensoverschrijdende verenigingen ([PB-verwijzing])..” 3) In artikel 2, lid 2, wordt punt c) vervangen door:" “c) informatie over en links naar de in bijlage III vermelde of in artikel 7 bedoelde diensten voor ondersteuning en probleemoplossing waartoe burgers, bedrijven en rechtspersonen die geen onderneming zijn zich kunnen richten als zij vragen of problemen hebben in verband met de in de punten a) en b) van dit lid bedoelde rechten, verplichtingen, regels of procedures..” 4) In artikel 14 wordt lid 1 vervangen door:" “1. De Commissie stelt in samenwerking met de lidstaten een technisch systeem in voor de geautomatiseerde uitwisseling van bewijs tussen de bevoegde instanties in verschillende lidstaten (“het technische systeem”) met het oog op de uitwisseling van bewijs voor de in bijlage II bij deze verordening vermelde onlineprocedures en de bij de Richtlijnen 2005/36/EG, 2006/123/EG, 2014/24/EU, 2014/25/EU en .../.../... vastgestelde procedures..” 5) Bijlage I bij Verordening (EU) 2018/1724 wordt als volgt gewijzigd: a) de titel wordt vervangen door:" “Lijst van informatiegebieden die voor in een lidstaat gevestigde burgers, bedrijven en rechtspersonen zijn geen onderneming zijn van belang zijn bij de uitoefening van hun in artikel 2, lid 2, punt a), bedoelde rechten uit hoofde van de interne markt; a bis) in “Informatiegebieden in verband met bedrijven” wordt punt J vervangen door: " “Informatiegebieden in verband met bedrijven: Gebied INFORMATIE OVER RECHTEN, VERPLICHTINGEN EN REGELS J. Oprichten, beheren en opheffen van een bedrijf 1. registratie, wijziging van de rechtsvorm of sluiting van een bedrijf (registratieprocedures en rechtsvormen voor bedrijven); 2. verplaatsing van de statutaire zetel van een bedrijf naar een andere lidstaat; 2 bis. verplichtingen ten aanzien van schuldeisers en werknemersrechten met betrekking tot de verplaatsing van de statutaire zetel van een bedrijf naar een andere lidstaat 3. intellectuele-eigendomsrechten (octrooiaanvragen, registratie van handelsmerken, tekeningen of modellen, verwerving van licenties voor reproductie); 4. billijkheid en transparantie bij handelspraktijken, met inbegrip van consumentenrechten en -waarborgen in verband met de verkoop van goederen en diensten; 5. aanbieden van grensoverschrijdende onlinebetaalfuncties bij de onlineverkoop van goederen en diensten; 6. rechten en verplichtingen uit hoofde van het overeenkomstenrecht, met inbegrip van verschuldigde rente wegens achterstallige betaling; 7. insolventieprocedures en liquidatie van bedrijven; 8. kredietverzekering; 9. bedrijfsfusies of verkoop van een bedrijf; 10. wettelijke aansprakelijkheid van de leden van de raad van bestuur of bestuurders en commissarissen van een bedrijf; 11. regels en verplichtingen met betrekking tot de verwerking van persoonsgegevens. [Am. 4] b) de volgende informatiegebieden worden toegevoegd:" “Informatiegebieden in verband met in een lidstaat gevestigde rechtspersonen die geen onderneming zijn: AA. Oprichten, beheren en opheffen van een rechtspersoon die geen onderneming is: 1. registratie, wijziging van de rechtsvorm of opheffing van een rechtspersoon die geen onderneming is (registratieprocedures en rechtsvormen); 2. verplaatsing van de statutaire zetel van een rechtspersoon die geen onderneming is naar een andere lidstaat 2 bis. verplichtingen ten aanzien van schuldeisers en werknemersrechten met betrekking tot de verplaatsing van de statutaire zetel van een rechtspersoon die geen onderneming is naar een andere lidstaat 3. intellectuele-eigendomsrechten (octrooiaanvragen, registratie van handelsmerken, tekeningen of modellen, verwerving van licenties voor reproductie); 4. billijkheid en transparantie bij handelspraktijken, met inbegrip van consumentenrechten en -waarborgen in verband met de verkoop van goederen en diensten; 5. aanbieden van grensoverschrijdende onlinebetaalfuncties bij de onlineverkoop van goederen en diensten; 6. rechten en verplichtingen uit hoofde van het overeenkomstenrecht, met inbegrip van verschuldigde rente wegens achterstallige betaling; 7. insolventieprocedures en liquidatie van rechtspersonen die geen onderneming zijn; 8. kredietverzekering; 9. fusies of verkoop van rechtspersonen die geen onderneming zijn; 10. wettelijke aansprakelijkheid van de leden van de raad van bestuur of bestuurders en commissarissen van een rechtspersoon die geen onderneming is 11. regels en verplichtingen met betrekking tot de verwerking van persoonsgegevens. AB. Werknemers: 1. bij wet of wettelijk instrument vastgestelde arbeidsvoorwaarden (met inbegrip van werktijden, betaald verlof, vakantierechten, rechten en verplichtingen in verband met overuren, medisch onderzoek, beëindiging van contracten en ontslag); 2. socialezekerheidsrechten en ‑verplichtingen in de Unie (aanmelding als werkgever, aanmelding van werknemers, kennisgeving van beëindiging van een arbeidsovereenkomst, betaling van sociale bijdragen, rechten en verplichtingen in verband met pensioenen); 3. tewerkstelling van werknemers in andere lidstaten (detachering, regels betreffende het vrij verrichten van diensten, woonplaatsvereisten voor werknemers); 4. gelijke behandeling (regels die discriminatie op het werk verbieden, regels inzake gelijke betaling van mannen en vrouwen en inzake gelijke betaling van werknemers met contracten voor bepaalde of onbepaalde tijd); 5. regels voor personeelsvertegenwoordiging. AC. Belastingen: 1. btw: informatie over de algemene regels, tarieven en vrijstellingen, registratie voor en betaling van btw, verkrijging van teruggave; 2. accijnzen: informatie over de algemene regels, tarieven en vrijstellingen, registratie voor en betaling van accijnzen, verkrijging van teruggave; 3. douanerechten en andere belastingen en rechten op ingevoerde producten; 4. douaneprocedures voor invoer en uitvoer in het kader van het douanewetboek van de Unie; 5. overige belastingen: betaling, tarieven, belastingaangiften. AD. Goederen: 1. verkrijging van CE-markering; 2. voorschriften en vereisten voor producten; 3. vaststelling van toepasselijke normen, technische specificaties en productcertificering; 4. wederzijdse erkenning van producten waarvoor geen EU-specificaties gelden; 5. voorschriften voor de indeling, etikettering en verpakking van gevaarlijke stoffen; 6. verkoop op afstand en buiten verkoopruimten: informatie die vooraf aan klanten moet worden gegeven, schriftelijke bevestiging van overeenkomsten, herroeping van overeenkomsten, aflevering van goederen, andere specifieke verplichtingen; 7. producten met gebreken: consumentenrechten en garantie, verantwoordelijkheid na verkoop, rechtsmiddelen voor benadeelde partij; 8. certificering, keurmerken (EMAS, energielabels, ecodesign, EU-milieukeur); 9. recyclage en afvalbeheer. AE. Diensten: 1. verkrijging van licenties, vergunningen en toestemming voor oprichting van een rechtspersoon die geen onderneming is; 2. kennisgeving van grensoverschrijdende activiteiten aan de autoriteiten; 3. erkenning van beroepskwalificaties, met inbegrip van beroepsonderwijs en ‑opleiding. AF. Financiering van een rechtspersoon die geen onderneming is: 1. verkrijging van toegang tot financiering op Unieniveau, met inbegrip van financieringsprogramma’s en subsidies van de Unie; 2. verkrijging van toegang tot financiering op nationaal niveau; 3. initiatieven gericht op rechtspersonen die geen onderneming zijn (uitwisselingen, mentorprogramma’s enz.). AG. Overheidsopdrachten: 1. deelname aan openbare aanbestedingen: regels en procedures; 2. online-inschrijving op openbare aanbestedingen; 3. melding van onregelmatigheden in verband met aanbestedingsprocedures. AH. Gezondheid en veiligheid op het werk: 1. verplichtingen in verband met gezondheid en veiligheid voor verschillende soorten activiteiten, waaronder risicopreventie, voorlichting en opleiding. [Am. 5] Artikel 3 Inwerkingtreding Deze verordening treedt in werking op de twintigste dag na die van de bekendmaking ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie . Deze verordening is verbindend in al haar onderdelen en is rechtstreeks toepasselijk in elke lidstaat. Gedaan te …, Voor het Europees Parlement Voor de Raad De voorzitter De voorzitter (Gewone wetgevingsprocedure: eerste lezing) Het Europees Parlement, – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2023)0224 ), – gezien artikel 294, lid 2, en de artikelen 114 en 207 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C9‑0151/2023), – gezien artikel 294, lid 3, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité van 27 september 2023 (1) , – gezien artikel 59 van zijn Reglement, – gezien het advies van de Commissie internationale handel, – gezien het verslag van de Commissie juridische zaken ( A9-0042/2024 ), 1. stelt onderstaand standpunt in eerste lezing vast; 2. verzoekt de Commissie om hernieuwde voorlegging aan het Parlement indien zij haar voorstel vervangt, ingrijpend wijzigt of voornemens is het ingrijpend te wijzigen; 3. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie, alsmede aan de nationale parlementen. Standpunt van het Europees Parlement in eerste lezing vastgesteld op 13 maart 2024 met het oog op de vaststelling van Verordening (EU) 2024/... van het Europees Parlement en de Raad betreffende de verlening van dwanglicenties voor crisisbeheersing en tot wijziging van Verordening (EG) nr. 816/2006 (Voor de EER relevante tekst) HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name de artikelen 114 en 207, Gezien het voorstel van de Europese Commissie, Na toezending van het ontwerp van wetgevingshandeling aan de nationale parlementen, Gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité (2) , Gezien het advies van het Comité van de Regio’s (3) , Handelend volgens de gewone wetgevingsprocedure, Overwegende hetgeen volgt: (1) Tijdens crises moeten uitzonderlijke, snelle en , adequate en evenredige maatregelen worden getroffen waarmee de gevolgen van de crisis kunnen worden aangepakt zonder de rechten van burgers of de bescherming van intellectuele-eigendomsrechten van bedrijven onnodig en onevenredig aan te tasten . In die context kan het gebruik van geoctrooieerde producten of werkwijzen onmisbaar blijken om de gevolgen van een crisis aan te pakken. Vrijwillige licentieovereenkomsten volstaan doorgaans om de octrooirechten op deze producten in licentie te geven en de levering ervan op het grondgebied van de Unie mogelijk te maken. Vrijwillige overeenkomsten zijn de meest geschikte, snelle en efficiënte oplossing om het gebruik van geoctrooieerde producten mogelijk te maken , ook en de productie gedurende crises op te schalen . Vrijwillige overeenkomsten zijn echter mogelijk niet altijd beschikbaar of alleen onder ontoereikende voorwaarden, zoals lange leveringstermijnen. In dergelijke gevallen kan de verlening van dwanglicenties een oplossing bieden om de toegang toe te laten tot geoctrooieerde producten, met name geoctrooieerde producten die noodzakelijk zijn om de gevolgen van een crisis aan te pakken. [Am. 1] (2) In het kader van Indien de crisis- of noodmechanismen van een grensoverschrijdend effect in de Unie hebben en er twee of meer lidstaten bij betrokken zijn, moet de Unie daarom de mogelijkheid hebben om een beroep te doen op de verlening van dwanglicenties om adequaat tegemoet te komen aan hetgeen het algemeen belang vereist . Met de activering van een crisis- of noodfase of de afkondiging van een crisis of noodtoestand worden belemmeringen voor het vrije verkeer van goederen, diensten en personen in crisissituaties en tekorten aan crisisrelevante goederen en diensten aangepakt. In gevallen waarin vrijwillige samenwerking geen toegang garandeert tot crisisrelevante producten en door een octrooi beschermde processen, kan de verlening van dwanglicenties helpen om belemmeringen in verband met octrooien op te heffen en zo de levering te waarborgen van producten of diensten die nodig zijn om een crisis of noodsituatie het hoofd te bieden. Daarom is het belangrijk dat de Unie in het kader van die crisismechanismen kan berusten op een efficiënte en doeltreffende regeling voor de verlening van dwanglicenties op het niveau van de Unie, die in de Unie uniform van toepassing is. Dit zou een goed functionerende interne markt waarborgen, waarbij de levering en het vrije verkeer van in een crisissituatie kritieke producten waarvoor een dwanglicentie is verleend op de interne markt, worden gegarandeerd. [Am. 2] (3) De Overeenkomst inzake de handelsaspecten van de intellectuele eigendom (“Trips-overeenkomst”) vernoemt uitdrukkelijk de mogelijkheid om dwanglicenties te gebruiken in nationale noodsituaties of andere uiterst dringende omstandigheden (4) . (4) Alle lidstaten hebben in hun nationale wetgeving kaders voor de verlening van dwanglicenties voor octrooien ingevoerd. De nationale wetgeving staat gewoonlijk de verlening van dwanglicenties toe op grond van het algemeen belang of in geval van een noodsituatie. Er bestaan echter verschillen tussen de lidstaten wat de gronden, voorwaarden en procedures voor het verlenen van een dwanglicentie betreft. Dit leidt tot een gefragmenteerd, suboptimaal en ongecoördineerd systeem waardoor de Unie niet doeltreffend kan berusten op de verlening van dwanglicenties bij het aanpakken van een grensoverschrijdende crisis. (5) De nationale systemen voor de verlening van dwanglicenties zijn alleen op het nationale grondgebied van toepassing. Zij zijn bedoeld om tegemoet te komen aan de behoeften van de bevolking van de lidstaat van afgifte en om het algemeen belang van die lidstaat te dienen. Dit beperkte territoriale bereik van een nationaal systeem voor dwanglicenties wordt versterkt door het feit dat er geen uitputting van het octrooirecht is wat producten die onder een dwanglicentie zijn vervaardigd, betreft. Bijgevolg bieden regelingen voor de verlening van dwanglicenties geen afdoende oplossing voor grensoverschrijdende productieprocessen, zodat er geen functionerende interne markt is voor producten die onder een dwanglicentie worden vervaardigd. Afgezien van het feit dat de afgifte van meerdere nationale dwanglicenties een grote belemmering vormt voor grensoverschrijdende levering binnen de eengemaakte markt, bestaat ook het risico dat beslissingen van de lidstaten tegenstrijdig en onsamenhangend zijn. Bijgevolg lijkt het huidige kader voor de verlening van dwanglicenties ontoereikend om de realiteit van de interne markt en de daaraan inherente grensoverschrijdende toeleveringsketens aan te pakken. Dit suboptimale kader voor de verlening van dwanglicenties weerhoudt de Unie ervan bij crises een beroep te doen op een aanvullend instrument , met name bij crises en wanneer vrijwillige overeenkomsten niet beschikbaar of ontoereikend zijn en niet binnen vier weken kunnen worden gesloten . In een tijd waarin de Unie en haar lidstaten ernaar streven hun crisisbestendigheid te verhogen, moet worden voorzien in een optimaal systeem voor de verlening van dwanglicenties voor crisisbeheersing dat ten volle profijt trekt van de interne markt en de lidstaten in staat stelt elkaar in crisissituaties te ondersteunen. [Am. 3] (6) Daarom moet op het niveau van de Unie een dwanglicentie voor de beheersing van crises of noodsituaties worden ingesteld. In het kader van dit systeem moet de Commissie de bevoegdheid worden gegeven om een dwanglicentie te verlenen die geldig is in de hele Unie en die de vervaardiging en distributie mogelijk maakt van producten die nodig zijn om een crisis of noodsituatie in de Unie aan te pakken (“dwanglicentie van de Unie”). (6 bis) De Commissie mag slechts een dwanglicentie van de Unie voor een crisis- of noodgerelateerd product verlenen wanneer de houder van de rechten de kans heeft gekregen om met een potentiële licentienemer onderhandelingen aan te gaan en hij binnen vier weken geen overeenkomst heeft bereikt. [Am. 4] (7) De afgelopen jaren heeft de Europese Unie verschillende crisismechanismen vastgesteld om haar weerbaarheid tegen crises of noodsituaties die de Unie treffen, te verhogen. De recente mechanismen omvatten het noodinstrument voor de eengemaakte markt (SMEI), dat is ingesteld bij Verordening (EU) XXX/XX [ COM(2022) 459 ] en Verordening (EU) 2022/2371, op grond waarvan de Commissie een noodsituatie op het gebied van de volksgezondheid op het niveau van de Unie kan erkennen. In het geval van een noodsituatie op het gebied van de volksgezondheid op het niveau van de Unie kan op grond van Verordening (EU) 2022/2372 een kader van maatregelen ter waarborging van de levering van crisisrelevante medische tegenmaatregelen worden geactiveerd. Bovendien kan de Commissie, in geval van een aanzienlijk tekort aan halfgeleiders als gevolg van ernstige verstoringen van de levering ervan, een crisisfase activeren door middel van uitvoeringshandelingen op grond van Verordening (EU) XXX/XX (chipverordening) [ COM(2022) 46 ]. (8) Deze mechanismen voorzien in de activering van een nood- of crisisfase en hebben tot doel de middelen te verschaffen om noodsituaties in de Unie aan te pakken. Door de Commissie toe te staan een dwanglicentie te verlenen wanneer een crisis- of noodfase door een rechtshandeling van de Unie is geactiveerd, wordt de nodige synergie tot stand gebracht tussen de bestaande crisismechanismen en een voor de hele Unie geldende regeling voor de verlening van dwanglicenties. In dat geval hangt de vaststelling van het bestaan van een crisis of noodsituatie uitsluitend af van de rechtshandeling van de Unie die ten grondslag ligt aan het crisismechanisme, en van de daarin opgenomen definitie van “crisis”. Met het oog op de rechtszekerheid moeten de crisismechanismen die als noodmaatregelen of uiterst dringende maatregelen van de Unie kunnen worden aangemerkt en die aanleiding kunnen geven tot een dwanglicentie van de Unie, worden opgenomen in een bijlage bij deze verordening. (9) Met het oog op een optimale efficiëntie van de dwanglicentie van de Unie als instrument om crises aan te pakken, moet deze beschikbaar worden gesteld ten aanzien van een verleend octrooi of gebruiksmodel, een gepubliceerde octrooiaanvraag of een aanvullend beschermingscertificaat. De dwanglicentie van de Unie moet gelijkelijk van toepassing zijn op nationale octrooien, Europese octrooien en Europese octrooien met eenheidswerking. (10) Systemen voor gebruiksmodellen beschermen nieuwe technische uitvindingen die niet voldoen aan de vereisten voor octrooiverlening door het verlenen van een exclusief recht om anderen gedurende een beperkte periode te beletten de beschermde uitvindingen commercieel te exploiteren zonder toestemming van de houders van rechten. De definitie van “gebruiksmodel” verschilt van land tot land en niet alle lidstaten voorzien in systemen voor gebruiksmodellen. Over het algemeen zijn gebruiksmodellen geschikt voor de bescherming van uitvindingen die kleine verbeteringen of aanpassingen van bestaande producten aanbrengen of die een korte commerciële levensduur hebben. Net als octrooien kunnen gebruiksmodellen echter uitvindingen beschermen die nodig kunnen blijken om een crisis aan te pakken, en daarom moeten zij worden opgenomen in het toepassingsgebied van de dwanglicentie van de Unie. (11) Een dwanglicentie van de Unie voor een octrooi moet zich uitstrekken tot het aanvullende beschermingscertificaat voor gevallen waarin die bescherming wordt verleend wanneer het octrooi tijdens de duur van die dwanglicentie verstrijkt. Hierdoor zou een dwanglicentie op een octrooi zijn effect kunnen sorteren indien de crisisrelevante producten niet langer door een octrooi worden beschermd terwijl zij na het verstrijken van het octrooi door een aanvullend beschermingscertificaat worden beschermd. Zij moet ook van toepassing zijn op een afzonderlijk aanvullend beschermingscertificaat wanneer de licentie wordt verleend na het verstrijken van het octrooi. (12) De dwanglicentie van de Unie moet ook van toepassing zijn op gepubliceerde octrooiaanvragen voor nationale en voor Europese octrooien. Aangezien de verlening van een octrooi na de publicatie van de octrooiaanvraag jaren kan duren, kan de uitsluitende toepassing op uitvindingen die door een verleend octrooi worden beschermd een belemmering vormen voor een doeltreffende en tijdige crisisrespons. Gedurende crises kunnen oplossingen worden gevonden op basis van de nieuwste spitstechnologie. Bovendien voorzien bepaalde nationale octrooiwetgevingen, evenals het Europees Octrooiverdrag, in bescherming van octrooiaanvragers met betrekking tot het gebruik van hun uitvindingen zonder toestemming en de overeenkomstige mogelijkheid voor die aanvragers om licenties te verlenen voor het gebruik van de rechten verbonden aan hun octrooiaanvraag. Om ervoor te zorgen dat een dwanglicentie van de Unie op een gepubliceerde octrooiaanvraag haar werking behoudt zodra het octrooi is verleend, moet de dwanglicentie van de Unie voor gepubliceerde octrooiaanvragen zich uitstrekken tot het verleende octrooi zodat het crisisrelevante product nog steeds binnen het toepassingsgebied van de octrooiconclusies valt. (13) Er moet worden verduidelijkt dat deze verordening geen afbreuk doet aan het Unierecht inzake het auteursrecht en naburige rechten, waaronder de Richtlijnen 96/9/EG (5) , 2009/24/EG (6) , 2001/29/EG (7) , 2004/48/EG (8) en (EU) 2019/790 (9) van het Europees Parlement en de Raad, die specifieke voorschriften en procedures vaststellen die onverlet moeten blijven. (14) Wanneer een dwanglicentie is verleend, kan de wettelijke gegevensbescherming, indien deze nog steeds van kracht is, het effectieve gebruik van de dwanglicentie verhinderen, aangezien zij de toelating van generieke geneesmiddelen belemmert. Dit zou ernstige negatieve gevolgen hebben voor dwanglicenties van de Unie om een crisis aan te pakken, aangezien dit de toegang zou kunnen belemmeren tot de geneesmiddelen die nodig zijn om de crisis aan te pakken. Daarom voorziet de geneesmiddelenwetgeving van de Unie (zie artikel 80, lid 4, van Richtlijn (EU) XXX/XX [ COM(2023) 192 ]) in de opschorting van gegevensexclusiviteit en marktbescherming wanneer een dwanglicentie is verleend om een noodsituatie op het gebied van de volksgezondheid aan te pakken. Een dergelijke opschorting is alleen toegestaan met betrekking tot de verleende dwanglicentie en de begunstigde ervan, en moet voldoen aan de doelstellingen, het territoriale bereik, de duur en het voorwerp van de verleende dwanglicentie. De opschorting houdt in dat de gegevensexclusiviteit en de marktbescherming geen gevolgen hebben ten aanzien van de licentienemer van de dwanglicentie terwijl die licentie van kracht is. Wanneer de dwanglicentie eindigt, wordt het effect van de gegevensexclusiviteit en de marktbescherming hervat. De opschorting mag niet leiden tot een verlenging van de oorspronkelijke duur van de wettelijke gegevensbescherming. (15) Om te zorgen voor zoveel mogelijk samenhang met bestaande crisismechanismen en hun vereisten van algemeen belang en met andere wetgeving van de Unie, moet de definitie van een “crisisrelevant product” gebaseerd zijn op de definitie die is vastgesteld in het noodinstrument voor de eengemaakte markt (SMEI), maar moet deze algemener zijn om producten te omvatten die verband houden met verschillende soorten crises of noodsituaties. [Am. 5] (16) Een dwanglicentie van de Unie staat het gebruik van een beschermde uitvinding toe zonder toestemming van de houder van het recht. Daarom mag zij slechts bij wijze van uitzondering , ter bescherming van het algemeen belang en als laatste redmiddel worden verleend onder voorwaarden waarin rekening wordt gehouden met de belangen van de houder van het recht. Dit omvat een duidelijke bepaling van het toepassingsgebied, de duur en de territoriale dekking van de licentie , strikt in overeenstemming met de duur van de crisis en het doel waarvoor de dwanglicentie is verleend . In het kader van een crisismechanisme op het niveau van de Unie wordt de crisis- of de noodfase voor een beperkte periode geactiveerd of afgekondigd. Indien binnen dat kader een dwanglicentie van de Unie wordt verleend, mag de looptijd van de licentie niet langer duren dan de geactiveerde of afgekondigde crisis- of noodfase en mag deze in beginsel niet langer zijn dan twaalf maanden, tenzij een verlenging nodig is omdat de omstandigheden die tot de verlening van de licentie hebben geleid, voortduren . Om ervoor te zorgen dat de dwanglicentie zowel aan haar doel als aan de voorwaarden ervan voldoet, mag het gebruik van de uitvinding alleen worden toegestaan aan een gekwalificeerde persoon die in staat is het crisisrelevante product te vervaardigen en aan de houder van het recht een redelijke vergoeding te betalen. [Am. 6] (17) Wanneer de Commissie overweegt een dwanglicentie van de Unie te verlenen, moet zij, om met kennis van zaken een besluit te kunnen nemen, worden bijgestaan door een adviesorgaan. Het adviesorgaan moet in een vroeg stadium van de besprekingen worden geraadpleegd over de noodzaak om een dwanglicentie te verlenen op grond van het desbetreffende instrument. Besprekingen over de noodzaak van een dwanglicentie van de Unie beginnen vaak al in het kader van de werkzaamheden van het adviesorgaan dat betrokken is bij de relevante crisis- of noodmechanismen van de Unie. In dat geval hoeft de Commissie het adviesorgaan niet bijeen te roepen, maar moet zij onverwijld aangeven dat dit orgaan ook bevoegd is om de noodzaak van de verlening van een dwanglicentie op het niveau van de Unie en de voorwaarden daarvoor te beoordelen. De bevoegdheid van het adviesorgaan moet in een vroeg stadium van het proces worden verduidelijkt, zodra de Commissie overweegt om gebruik te maken van de verlening van een dwanglicentie op het niveau van de Unie. (18) De deelname van een adviesorgaan is bedoeld om een alomvattende, grondige en concrete beoordeling van de situatie te waarborgen, rekening houdend met de individuele merites van elke situatie. Daarom is het belangrijk dat het adviesorgaan goed is samengesteld en over de passende deskundigheid en procedures beschikt om de Commissie te ondersteunen bij haar besluit over het al dan niet verlenen van een dwanglicentie van de Unie en onder welke voorwaarden. De crisismechanismen van de Unie omvatten gewoonlijk de oprichting van een adviesorgaan dat de coördinatie van het optreden van de Commissie en de betrokken organen en agentschappen, de Raad en de lidstaten verzekert. Daartoe wordt in het kader van het SMEI een adviesgroep opgericht. Verordening (EU) 2022/2371 voorziet in een Raad voor gezondheidscrises en op grond van Verordening (EU) XXX/XX (chipverordening) [COM/2022) 46] kan de Commissie op de Raad voor halfgeleiders berusten. Deze adviesorganen zijn goed samengesteld en beschikken over de passende deskundigheid en procedures om de crises en noodsituaties waarvoor zij zijn opgericht, aan te pakken. Wanneer de verlening van dwanglicenties wordt besproken in de context van een dergelijk crisisinstrument, kan de Commissie, berustend op het adviesorgaan dat voor het specifieke instrument is opgericht, adequaat worden geadviseerd en kan overlapping van adviesorganen, die leidt tot incoherenties tussen processen, worden voorkomen. De bevoegde adviesorganen worden moeten , samen met de bijbehorende crisismechanismen, worden vermeld in een bijlage bij deze verordening . De Commissie ziet erop toe dat de vertegenwoordigers van andere crisisrelevante organen op het niveau van de Unie deelnemen, en nodigt deze uit als waarnemer bij de desbetreffende vergaderingen van het adviesorgaan, om te zorgen voor samenhang met de maatregelen die via andere mechanismen van de Unie worden uitgevoerd. Het is belangrijk dat de Commissie nationale vertegenwoordigers van alle nationale autoriteiten die verantwoordelijk zijn voor de afgifte van dwanglicenties uit hoofde van hun nationale octrooiwetgeving, als waarnemer uitnodigt . Indien het crisismechanisme van de Unie niet voorziet in een adviesorgaan, moet het adviesorgaan op ad-hocbasis door de Commissie een ad-hocadviesorgaan oprichten voor de verlening van de dwanglicentie worden opgericht en moet het bestaan uit vertegenwoordigers van de Unie (het “ad-hocadviesorgaan”) instellingen en organen van de lidstaten die krachtens het nationale recht de bevoegdheid uitoefenen om nationale dwanglicenties te verlenen . [Am. 7] (19) De rol van het adviesorgaan bestaat erin de Commissie te adviseren wanneer er besprekingen plaatsvinden over de noodzaak gebruik te maken van de verlening van dwanglicenties op het niveau van de Unie. Het adviesorgaan moet de Commissie een niet-bindend advies verstrekken. Zijn voornaamste taken omvatten het bijstaan van de Commissie bij het bepalen van de noodzaak gebruik te maken van de verlening van dwanglicenties op het niveau van de Unie, en bij het bepalen van de voorwaarden voor dergelijke verlening. Wanneer het adviesorgaan reeds is opgericht, moet zijn bestaande reglement van orde van toepassing zijn. Ad-hocadviesorganen moeten bestaan uit één vertegenwoordiger van elke lidstaat de vertegenwoordigers van de nationale bevoegde autoriteiten om de Commissie informatie en input te verstrekken over de situatie op nationaal niveau, met inbegrip van informatie over productiecapaciteit, potentiële licentienemers en , indien van toepassing, voorstellen voor vrijwillige oplossingen. Daarnaast moet het adviesorgaan tot taak hebben relevante gegevens te verzamelen en te analyseren en te zorgen voor samenhang en samenwerking met andere crisisrelevante organen op het niveau van de Unie en op nationaal niveau om te zorgen voor een adequate, gecoördineerde en coherente crisisrespons op het niveau van de Unie. [Am. 8] (20) De Commissie moet de dwanglicentie van de Unie verlenen in het licht van het niet-bindende advies van het adviesorgaan. Personen wier belangen door de dwanglicentie van de Unie kunnen worden geraakt, met name de licentienemer en de houder van het recht, moeten in de gelegenheid worden gesteld om binnen een redelijke termijn na ontvangst van het dossier en de analyses die worden voorgelegd aan of uitgevoerd door het adviesorgaan, opmerkingen in te dienen bij het adviesorgaan, en moeten alle andere relevante informatie krijgen die zij nodig hebben om de mogelijke gevolgen van een voorgestelde dwanglicentie van de Unie voor hun intellectuele-eigendomsrechten te kunnen beoordelen te maken . Deze elementen moeten de Commissie in staat stellen de individuele merites van de situatie te onderzoeken en op basis daarvan geschikte voorwaarden van de licentie vast te stellen, met inbegrip van een toereikende vergoeding die de licentienemer aan de houder van het recht moet betalen. Om overproductie van onder een dwanglicentie van de Unie vervaardigde producten te voorkomen, moet de Commissie ook rekening houden met bestaande dwanglicenties op nationaal niveau. [Am. 9] (21) De Commissie moet waarborgen dat de houder van het recht het recht heeft te worden gehoord vóór de vaststelling van de dwanglicentie van de Unie. Daarom moet de Commissie de betrokken houder van het recht — indien mogelijk , individueel — , er onverwijld van in kennis stellen dat een dwanglicentie van de Unie kan worden verleend. De betrokkenheid van de houder van het recht moet mogelijk zijn zodra er in het betrokken adviesorgaan vergevorderde besprekingen plaatsvinden over de verlening van een dwanglicentie van de Unie. [Am. 10] (22) Wanneer Aangezien vrijwillige overeenkomsten de meest geschikte manier zijn om in tijden van crisis met geoctrooieerde producten of processen om te gaan, moet de houder van het recht , voordat de Commissie een besluit neemt over het verlenen op de hoogte is gebracht van vergevorderde besprekingen over de verlening van een dwanglicentie van de Unie, moet hij de mogelijkheid hebben om een vrijwillige een redelijke kans krijgen om over een dergelijke overeenkomst voor te stellen indien de omstandigheden van de crisis- of noodsituatie in de Unie te onderhandelen. Een termijn van vier weken moet voldoende zijn om te goeder trouw en zinvol te kunnen onderhandelen , rekening houdend met name de urgentie van de situatie , dit toelaten . De houder van het recht moet ook in de gelegenheid worden gesteld opmerkingen te maken over de noodzaak van een dwanglicentie van de Unie en over de voorwaarden van de licentie, met inbegrip van de vergoeding, indien deze wordt verleend. Daartoe moet het de houder van het recht worden toegestaan de Commissie schriftelijke of mondelinge opmerkingen te verstrekken en alle informatie te verstrekken die hij nuttig acht om de Commissie in staat te stellen de situatie eerlijk, volledig en grondig te beoordelen. De Commissie moet de houder van het recht een redelijke termijn bieden om opmerkingen en informatie te verstrekken, rekening houdend met het evenwicht dat moet worden gevonden tussen het algemeen belang en de situatie van de houder van het recht , en rekening houdend met en de urgentie van de situatie. De opmerkingen van de houder van het recht moeten in voorkomend geval tijdig door de Commissie aan het bevoegde adviesorgaan worden toegezonden. Met het oog op het delen van vertrouwelijke informatie met de Commissie zorgt de Commissie voor een veilige omgeving voor het delen van deze informatie en neemt zij maatregelen om de vertrouwelijkheid van de door de houder van het recht in het kader van die procedure verstrekte documenten te waarborgen. Zodra een dwanglicentie van de Unie is verleend, moet de Commissie de houder van het recht daarvan zo spoedig als redelijkerwijs mogelijk is in kennis stellen. [Am. 11] (23) De inleiding van de een procedure voor de verlening van een dwanglicentie moet worden bekendgemaakt door middel van een bericht in het Publicatieblad van de Europese Unie. Dit bericht moet informatie bevatten over de besprekingen over de verlening van een dwanglicentie van de Unie in het kader van een crisis- of noodmechanisme van de Unie. Dit bericht moet de Commissie ook helpen bij het identificeren van in de eerste plaats inhouden dat de betrokken intellectuele-eigendomsrechten, de betrokken houders van rechten en potentiële licentienemers worden geïdentificeerd, met betrokkenheid van de nationale autoriteiten die verantwoordelijk zijn voor de afgifte van dwanglicenties uit hoofde van hun nationale octrooiwetgeving . Dit moet worden bekendgemaakt door middel van een bericht in het Publicatieblad van de Europese Unie. [Am. 12] (24) De Commissie moet, bijgestaan door het adviesorgaan, alles in het werk stellen om in haar besluit het octrooi, de octrooiaanvraag, het aanvullend beschermingscertificaat en het gebruiksmodel met betrekking tot de crisisrelevante producten, alsook de houders van die intellectuele-eigendomsrechten te identificeren. In bepaalde omstandigheden kan de identificatie van intellectuele-eigendomsrechten en van hun respectieve houders van rechten langdurig en complex onderzoek vereisen. In dergelijke gevallen kan een volledige identificatie van alle intellectuele-eigendomsrechten en van de houders ervan het efficiënte gebruik van de dwanglicentie van de Unie om de crisis of de noodsituatie snel aan te pakken, ernstig ondermijnen. Wanneer de identificatie van al die intellectuele-eigendomsrechten of houders ervan de verlening van de dwanglicentie van de Unie aanzienlijk zou vertragen, moet De Commissie daarom in eerste instantie in de licentie alleen de generieke benaming van het product waarvoor de licentie wordt aangevraagd, kunnen vermelden. Niettemin moet de Commissie zo spoedig mogelijk moet alle toepasselijke en relevante intellectuele-eigendomsrechten en de houder ervan identificeren en de uitvoeringshandeling dienovereenkomstig wijzigen alvorens de dwanglicentie te verlenen . In de gewijzigde uitvoeringshandeling moeten ook de nodige waarborgen en vergoedingen worden vastgesteld die aan elke geïdentificeerde houder van het recht moeten worden betaald. [Am. 13] (25) Wanneer het niet mogelijk is om de of alle houders van de rechten binnen een redelijke termijn te identificeren, moet de Commissie bij wijze van uitzondering het recht hebben om de dwanglicentie van de Unie te niet verlenen door alleen te verwijzen naar de algemene benaming van het crisisrelevante product wanneer dit gezien de urgentie van de situatie absoluut noodzakelijk is . Niettemin moet de Commissie, na de verlening van de dwanglicentie van de Unie, de betrokken houders van rechten zo snel mogelijk identificeren, daarvan in kennis stellen en raadplegen, onder meer door een beroep te doen op publiciteitsmaatregelen en nationale bureaus voor intellectuele eigendom . [Am. 14] (26) De dwanglicentie van de Unie moet ook informatie bevatten aan de hand waarvan het crisisrelevante product waarvoor zij is verleend, kan worden geïdentificeerd, alsook bijzonderheden over de licentienemer aan wie de dwanglicentie van de Unie is verleend, met inbegrip van bijzonderheden over de beschrijving, de naam of het merk van het product; de goederencodes waaronder de crisisrelevante producten zijn ingedeeld, zoals gedefinieerd in Verordening (EEG) nr. 2658/87 van de Raad; gegevens over de licentienemers (en, in voorkomend geval, de fabrikanten) aan wie de dwanglicentie wordt verleend, met inbegrip van hun naam, handelsnaam of geregistreerd handelsmerk, hun contactgegevens, hun uniek identificatienummer in het land waar zij zijn gevestigd en, indien beschikbaar, hun EORI-nummer (Economic Operators Registration and Identification). Indien de wetgeving van de Unie dit vereist, moet andere informatie worden opgenomen, zoals een type, referentie, model, partij- of serienummer of unieke identificatiecode van een productpaspoort. (27) De licentienemer moet een toereikende, door de Commissie bepaalde vergoeding betalen aan de houder van het recht. Het bedrag van de vergoeding moet worden bepaald met inachtneming van de totale bruto-inkomsten die de licentienemer via de relevante activiteiten in het kader van de dwanglicentie van de Unie genereert, de economische waarde van de exploitatie waarvoor krachtens de licentie toestemming is verleend aan de licentienemer en aan de lidstaten die door de crisis getroffen zijn, alle overheidssteun die de houder van het recht heeft ontvangen om de uitvinding te ontwikkelen, de mate waarin de ontwikkelingskosten zijn afgeschreven en de humanitaire omstandigheden in verband met de verlening van de dwanglicentie van de Unie. Daarnaast moet De Commissie moet ook rekening houden met de opmerkingen van de houder van het recht en de beoordeling van het adviesorgaan met betrekking tot het bedrag van de vergoeding. De vergoeding mag in geen geval meer bedragen dan 4 % van de totale bruto-inkomsten die de licentienemer genereert met de handelingen krachtens de dwanglicentie van de Unie. Dit percentage is hetzelfde als dat waarin Verordening (EG) nr. 816/2006 voorziet. In het geval van een dwanglicentie die wordt verleend op basis van een gepubliceerde octrooiaanvraag die uiteindelijk niet leidt tot de verlening van een octrooi, zou de houder van het recht geen grond hebben om een vergoeding uit hoofde van de dwanglicentie te ontvangen, aangezien het voorwerp voor het ontvangen van de vergoeding niet is verwezenlijkt. In dergelijke omstandigheden moet de houder van het recht de vergoeding terugbetalen die hij uit hoofde van de dwanglicentie heeft ontvangen. [Am. 15] (28) Het is absoluut noodzakelijk dat producten die onder dwanglicentie van de Unie zijn vervaardigd, alleen de interne markt bereiken. De dwanglicentie van de Unie moet derhalve duidelijke voorwaarden opleggen aan de licentienemer met betrekking tot de in het kader van de licentie toegestane activiteiten, met inbegrip van het territoriale bereik van die activiteiten. De houder van het recht moet maatregelen en het gebruik van de rechten waarop de dwanglicentie van de Unie betrekking heeft die niet voldoen aan de voorwaarden van de licentie als inbreuken op zijn intellectuele-eigendomsrechten kunnen aanvechten overeenkomstig Richtlijn 2004/48/EG van het Europees Parlement en de Raad (10) . Om het toezicht op de distributie van producten die onder een dwanglicentie van de Unie zijn vervaardigd, met inbegrip van controles door de douaneautoriteiten, te vergemakkelijken, moet de licentienemer ervoor zorgen dat dergelijke producten bijzondere kenmerken hebben waardoor zij gemakkelijk herkenbaar zijn en kunnen worden onderscheiden van de producten die door de houder van het recht in de handel worden gebracht. (29) Een dwanglicentie van de Unie in het kader van een crisis- of noodmechanisme van de Unie mag alleen worden verleend om de interne markt te voorzien van crisisrelevante producten. Daarom moet het verboden zijn producten uit te voeren die onder een dwanglicentie van de Unie zijn vervaardigd. (30) De douaneautoriteiten moeten er via een risicoanalyse voor zorgen dat producten die onder een EU-dwanglicentie zijn vervaardigd, niet worden uitgevoerd. Om dergelijke producten te identificeren, moet de belangrijkste informatiebron voor een dergelijke douanerisicoanalyse de dwanglicentie van de Unie zelf zijn. Informatie over elke uitvoeringshandeling waarbij een dwanglicentie van de Unie wordt verleend of gewijzigd, moet dus worden ingevoerd in het in artikel 36 van Uitvoeringsverordening (EU) 2015/2447 van de Commissie bedoelde elektronische douanerisicobeheersysteem (Electronic Customs Risk Management System, CRMS) (11) . Wanneer de douaneautoriteiten vaststellen dat een product niet aan het uitvoerverbod voldoet, moeten zij de uitvoer van dat product opschorten en de Commissie daarvan onmiddellijk in kennis stellen. De Commissie moet binnen tien werkdagen tot een conclusie komen over de naleving van het uitvoerverbod, maar moet de mogelijkheid hebben om de douaneautoriteiten te verplichten de schorsing zo nodig te handhaven. Om haar beoordeling te vergemakkelijken, kan de Commissie de betrokken houder van het recht raadplegen. Wanneer de Commissie concludeert dat een product niet aan het uitvoerverbod voldoet, moeten de douaneautoriteiten de uitvoer ervan weigeren. (31) De rechtsgeldigheid van de uitvoeringshandeling waarbij de dwanglicentie van de Unie wordt verleend, of van elke daaropvolgende uitvoeringshandeling, moet aan rechterlijke toetsing worden onderworpen. (32) De relatie tussen de houder van het recht en de licentienemer moet gegrond zijn op het beginsel van goede trouw. De houder van het recht en de licentienemer moeten streven naar het welslagen van de dwanglicentie van de Unie en waar nodig samenwerken om ervoor te zorgen dat de dwanglicentie van de Unie haar doelstelling doeltreffend en efficiënt verwezenlijkt. De Commissie kan, rekening houdend met de belangen van alle partijen, een faciliterende rol spelen bij het tot stand brengen van de samenwerking te goeder trouw tussen de houder van het recht en de licentienemer. In dat verband moet de Commissie ook het recht hebben om overeenkomstig het Unierecht bijkomende maatregelen te nemen om ervoor te zorgen dat de dwanglicentie aan haar doel voldoet en dat de nodige crisisrelevante goederen in de Unie beschikbaar kunnen worden gesteld. Bij die bijkomende maatregelen kan het gaan om het opvragen van nadere informatie die noodzakelijk wordt geacht om het doel van de dwanglicentie te bereiken. Die maatregelen moeten altijd passende waarborgen omvatten om de bescherming van de legitieme belangen van alle partijen te waarborgen. (32 bis) In voorkomend geval moet de Commissie de houder van het recht verplichten de bedrijfsgeheimen prijs te geven die strikt noodzakelijk zijn om het doel van de dwanglicentie van de Unie te verwezenlijken. In dergelijke gevallen moeten de houders van rechten een passende vergoeding ontvangen. Het is mogelijk dat een gedetailleerde beschrijving van de wijze waarop de uitvinding moet worden toegepast, niet voldoende en volledig genoeg is om de licentienemer in staat te stellen die uitvinding efficiënt te gebruiken. Dit kan, zonder uitputtend te zijn beperkt tot, de volledige overdracht van noodzakelijke technologie, deskundigheid, gegevens, monsters en referentieproducten omvatten die essentieel zijn voor de productie en het verkrijgen van een vergunning voor het in de handel brengen in samenwerking met de licentienemer, rekening houdend met de belangen van de houder van het recht en de licentienemer. In gevallen waarin die aanvullende informatie en knowhow noodzakelijk is, en waarvan een deel een niet openbaar gemaakt bedrijfsgeheim is, moet de openbaarmaking van dat noodzakelijke bedrijfsgeheim, uitsluitend met het oog op de verwezenlijking van het doel van de uitoefening van de dwanglicentie van de Unie krachtens deze verordening, worden beschouwd als rechtmatig in de zin van artikel 3, lid 2, en artikel 5 van Richtlijn (EU) 2016/943 van het Europees Parlement en de Raad. Hoewel deze verordening de openbaarmaking van bedrijfsgeheimen alleen voorschrijft wanneer deze strikt noodzakelijk zijn om het doel van de dwanglicentie van de Unie te verwezenlijken, moet zij zodanig worden geïnterpreteerd dat de bescherming van bedrijfsgeheimen uit hoofde van Richtlijn (EU) 2016/943 wordt gewaarborgd. De Commissie moet de licentienemer(s) ertoe verplichten alle passende maatregelen te nemen die redelijkerwijs door de houder van het recht zijn vastgesteld, met inbegrip van contractuele, technische en organisatorische maatregelen, om de vertrouwelijkheid van bedrijfsgeheimen te waarborgen, met name tegenover derden en met het oog op de bescherming van de rechtmatige belangen van alle partijen. Daartoe moeten de houders van rechten voordat deze worden verstrekt bepalen wat onder het bedrijfsgeheim valt. Die passende maatregelen kunnen bestaan uit modelcontractvoorwaarden, vertrouwelijkheidsovereenkomsten, strikte toegangsprotocollen, technische normen en de toepassing van gedragscodes. Indien de licentienemer nalaat de maatregelen uit te voeren die nodig zijn om de vertrouwelijkheid van de bedrijfsgeheimen te waarborgen, moet de Commissie de openbaarmaking van bedrijfsgeheimen kunnen weigeren of opschorten totdat de licentienemer de situatie heeft rechtgezet. Elke aanwending, verwerving of openbaarmaking van bedrijfsgeheimen die niet noodzakelijk zou zijn om het doel van de dwanglicentie van de Unie te bereiken of die de looptijd van de dwanglicentie van de Unie zou overschrijden, moet als onrechtmatig in de zin van die richtlijn worden beschouwd. [Am. 16] (32 ter) Deze verordening moet waarborgen dat de Commissie de bevoegdheid heeft om houders van rechten te verplichten alle informatie te verstrekken die nodig is om de snelle en efficiënte productie van kritieke crisisgerelateerde producten, zoals geneesmiddelen en andere gezondheidsgerelateerde artikelen, te vergemakkelijken. Deze informatie moet ook details over knowhow omvatten, in het bijzonder wanneer die essentieel is voor de effectieve tenuitvoerlegging van dwanglicenties. Octrooilicenties alleen kunnen voldoende zijn om andere producenten in staat te stellen snel eenvoudige farmaceutische producten te produceren, maar in het geval van meer ingewikkelde farmaceutische producten, zoals vaccins tijdens een pandemie, is dit vaak onvoldoende. Wanneer dit essentieel is voor de uitvoering van de dwanglicentie, zal een alternatieve producent ook toegang tot knowhow nodig hebben. [Am. 17] (33) Om adequaat op de crisissituaties te kunnen reageren, moet de Commissie worden gemachtigd om de voorwaarden van de dwanglicentie van de Unie te herzien en aan te passen aan gewijzigde omstandigheden. Dit moet de wijziging van de dwanglicentie omvatten om de volledige lijst van onder de dwanglicentie vallende rechten en houders van rechten aan te geven , indien deze volledige identificatie aanvankelijk niet had plaatsgevonden . Dit moet ook de beëindiging van de licentie omvatten indien de omstandigheden die tot de licentie hebben geleid, ophouden te bestaan en zich waarschijnlijk niet opnieuw zullen herhalen. Wanneer de Commissie een besluit neemt over de herziening van de dwanglicentie van de Unie, kan moet zij daartoe besluiten het bevoegde adviesorgaan te alsook de houders van rechten en de licentienemers raadplegen. Indien de Commissie voornemens is essentiële onderdelen van de dwanglicentie van de Unie, zoals de duur of de vergoeding ervan, te wijzigen of indien de wijziging zelf het voorwerp kan zijn van een afzonderlijke dwanglicentie, moet zij worden verplicht het adviesorgaan te raadplegen. [Am. 18] (34) Om misbruik van de dwanglicentie van de Unie te voorkomen en te beëindigen, moeten er specifieke waarborgen zijn om de Commissie in staat te stellen actie te ondernemen. Naast de mogelijkheid om de dwanglicentie van de Unie te beëindigen, moet de Commissie worden gemachtigd om geldboeten en dwangsommen op te leggen aan de houder van het recht en de licentienemer om de verplichtingen uit hoofde van deze verordening te handhaven. De sancties moeten doeltreffend, evenredig en afschrikkend zijn en mogen niet in strijd zijn met de gebruikelijke maatregelen voor de handhaving van intellectuele-eigendomsrechten waarin Richtlijn 2004/48/EG voorziet . [Am. 19] (35) Naleving van de uit hoofde van deze verordening opgelegde relevante verplichtingen moet kunnen worden gehandhaafd door boeten en dwangsommen. Hiertoe moeten gepaste niveaus van boeten en dwangsommen worden vastgesteld en er moeten passende verjaringstermijnen gelden voor het opleggen van boeten en dwangsommen, in overeenstemming met de beginselen van evenredigheid en “ne bis in idem”. Alle door besluiten die de Commissie uit hoofde van krachtens deze verordening genomen besluiten neemt, zijn overeenkomstig het VWEU onderworpen aan toetsing door het Hof van Justitie van de Europese Unie. Het Hof van Justitie van de Europese Unie moet onbeperkte overeenkomstig artikel 261 VWEU volledige rechtsmacht hebben ten aanzien van wat betreft de uitvoeringshandeling tot verlening van de dwanglicentie en de besluiten betreffende geldboeten en dwangsommen krachtens artikel 261 VWEU . [Am. 20] (36) Wanneer een nationale dwanglicentie is verleend om een crisis aan te pakken, moet de lidstaat of zijn bevoegde autoriteit worden verplicht de Commissie in kennis te stellen van de verlening van de licentie en van de daaraan verbonden specifieke voorwaarden, zodat de Commissie een overzicht kan krijgen van de nationale dwanglicenties in de lidstaten en met die dwanglicenties rekening kan houden bij het overwegen van een dwanglicentie van de Unie, en met name bij het vaststellen van de voorwaarden voor een dergelijke licentie. (37) De mogelijkheid van een dwanglicentie op het niveau van de Unie moet niet alleen beschikbaar zijn voor de voorziening van de markt van de Unie, maar ook onder bepaalde voorwaarden voor uitvoer naar landen met volksgezondheidsproblemen, die reeds zijn geregeld bij Verordening (EG) nr. 816/2006 van het Europees Parlement en de Raad (12) . Krachtens die verordening wordt de verlening van dergelijke dwanglicenties op nationaal niveau vastgesteld en uitgevoerd door de bevoegde autoriteiten van de lidstaten die een daartoe strekkende aanvraag hebben ontvangen van een persoon die voornemens is farmaceutische producten die onder een octrooi of een aanvullende bescherming voor uitvoer naar in aanmerking komende derde landen vallen, te vervaardigen en te verkopen. Verordening (EG) nr. 816/2006 staat de verlening van dwanglicenties enkel toe voor de vervaardiging van producten in verschillende lidstaten via nationale procedures. In het geval van een grensoverschrijdend productieproces zouden verschillende nationale dwanglicenties nodig zijn. Dit kan leiden tot een omslachtig en langdurig proces, aangezien hiervoor verschillende nationale procedures met een mogelijk verschillend toepassingsgebied en onder verschillende voorwaarden moeten worden gestart. Om zoals bij de crisismechanismen van de Unie te zorgen voor synergieën en een efficiënt proces, moet ook in het kader van Verordening (EG) nr. 816/2006 een dwanglicentie van de Unie kunnen worden verleend. Dit moet verder worden vergemakkelijkt door de voorwaarden voor de verlening van dwanglicenties voor uitvoer te herzien, teneinde ze volledig in overeenstemming te brengen met de Trips-overeenkomst en alle daarin opgenomen flexibiliteiten. De dwanglicentie van de Unie zal het gebruik van dit mechanisme en de gehele zal de vervaardiging van de desbetreffende producten in verschillende lidstaten vergemakkelijken en een oplossing op het niveau van de Unie bieden om te voorkomen dat licentienemers in meer dan één lidstaat meerdere dwanglicenties voor hetzelfde product nodig zouden hebben om de producten zoals gepland te vervaardigen en uit te voeren. Eenieder die overweegt een dwanglicentie aan te vragen krachtens en voor de toepassing en binnen het toepassingsgebied van Verordening (EG) nr. 816/2006, moet de mogelijkheid hebben om uit hoofde van die verordening via één enkele aanvraag een dwanglicentie aan te vragen die in de hele Unie geldig is, indien die persoon anders, door een beroep te doen op nationale regelingen voor de verlening van dwanglicenties van de lidstaten, in meer dan één lidstaat meerdere dwanglicenties voor hetzelfde crisisrelevante product zou moeten aanvragen om zijn beoogde activiteiten van productie en verkoop voor uitvoer uit hoofde van Verordening (EG) nr. 816/2006 te kunnen uitvoeren. Verordening (EG) nr. 816/2006 moet derhalve dienovereenkomstig worden gewijzigd. [Am. 21] (38) Om eenvormige voorwaarden voor de uitvoering van deze verordening te waarborgen, moeten aan de Commissie uitvoeringsbevoegdheden worden toegekend met betrekking tot de verlening, aanvulling, wijziging of beëindiging van een dwanglicentie van de Unie, de vaststelling , bij gebreke van een overeenkomst tussen de houder van het recht en de licentienemer, van de aan de houder van het recht te betalen vergoeding, de procedurevoorschriften voor het ad-hocadviesorgaan en de kenmerken aan de hand waarvan producten die in het kader van een dwanglicentie van de Unie zijn geproduceerd, kunnen worden geïdentificeerd. Die bevoegdheden moeten worden uitgeoefend in overeenstemming met Verordening (EU) nr. 182/2011 van het Europees Parlement en de Raad (13) . Voor de vaststelling van uitvoeringshandelingen tot verlening, aanvulling, wijziging of beëindiging van een dwanglicentie van de Unie en uitvoeringshandelingen tot vaststelling van de vergoeding moet de raadplegingsprocedure worden toegepast. De keuze voor de raadplegingsprocedure is gerechtvaardigd, aangezien die uitvoeringshandelingen zouden worden vastgesteld in het kader van een procedure waaraan de lidstaten in aanzienlijke mate deelnemen via de raadpleging van het adviesorgaan. De onderzoeksprocedure moet worden gebruikt voor de vaststelling van uitvoeringshandelingen tot vaststelling van procedurevoorschriften voor het ad-hocadviesorgaan en uitvoeringshandelingen tot vaststelling van de kenmerken die de identificatie toelaten van producten die in het kader van een dwanglicentie van de Unie zijn geproduceerd. [Am. 22] (39) De Commissie moet onmiddellijk toepasselijke uitvoeringshandelingen vaststellen indien dit, in naar behoren gemotiveerde gevallen die verband houden met de verlening, wijziging of beëindiging van een dwanglicentie van de Unie of de vaststelling van de vergoeding, om dwingende redenen van urgentie vereist is. (40) De verlening van dwanglicenties van de Unie voor crisisbeheersing is een instrument dat alleen laatste redmiddel dat in uitzonderlijke omstandigheden wordt gebruikt. De evaluatie mag derhalve alleen worden uitgevoerd wanneer de Commissie een dwanglicentie van de Unie heeft verleend. Het evaluatieverslag moet uiterlijk op de laatste dag van het derde jaar na de verlening van de dwanglicentie van de Unie worden ingediend om een passende en gemotiveerde beoordeling van deze verordening mogelijk te maken. [Am. 23] (40 bis) Hoewel de bijlage moet worden bijgewerkt door middel van een toekomstige wetgevingshandeling met betrekking tot een nood- of crisisfase, moet de Commissie niettemin de situatie monitoren en beoordelen of de lijst in de bijlage naar behoren is bijgewerkt. Indien blijkt dat deze lijst niet langer actueel is, moet de Commissie de gevolgen daarvan beoordelen. De Commissie moet haar beoordeling in ieder geval voorleggen aan het Europees Parlement en de Raad, indien nodig vergezeld van wetgevingsvoorstellen tot wijziging van de bijlage. Hoewel de Commissie deze beoordeling vanaf de datum van inwerkingtreding van deze verordening om de twee jaar moet uitvoeren, wordt verwacht dat de Commissie, gezien de snelle veranderingen in de huidige Europese en mondiale situatie, die beoordeling onverwijld moet uitvoeren in geval van uitzonderlijke bedreigingen van de openbare veiligheid of de nationale veiligheid. [Am. 24] (41) Aangezien er tijd nodig is om ervoor te zorgen dat het kader voor de goede werking van het systeem voor de verlening van dwanglicenties van de Unie voorhanden is, moet de toepassing van deze verordening worden uitgesteld. (41 bis) Daar de doelstelling van deze verordening, namelijk het waarborgen van toegang tot crisisrelevante geoctrooieerde producten die nodig zijn om crises op de interne markt aan te pakken, niet voldoende door de lidstaten kan worden verwezenlijkt vanwege de versnippering van de regelgeving inzake dwanglicenties in de lidstaten en het ontoereikende territoriale bereik van nationale dwanglicenties, maar vanwege de omvang en de gevolgen van de benodigde maatregelen beter door de Unie kan worden verwezenlijkt, kan de Unie, overeenkomstig het in artikel 5 van het Verdrag betreffende de Europese Unie neergelegde subsidiariteitsbeginsel, maatregelen nemen. Overeenkomstig het in hetzelfde artikel neergelegde evenredigheidsbeginsel gaat deze verordening niet verder dan nodig is om deze doelstellingen te verwezenlijken. [Am. 25] HEBBEN DE VOLGENDE VERORDENING VASTGESTELD: Artikel 1 Onderwerp Deze verordening heeft tot doel ervoor te zorgen dat een tijdelijke en niet-exclusieve dwanglicentie van de Unie kan worden verleend om het algemeen belang te beschermen in de context van grensoverschrijdende crisis- of noodsituaties in de Unie. in crisissituaties toegang heeft tot crisisrelevante producten. Daartoe stelt Deze verordening stelt voorschriften vast voor de procedure en de voorwaarden voor het verlenen van om als laatste redmiddel een dwanglicentie van de Unie te verlenen voor intellectuele-eigendomsrechten die nodig zijn voor de levering van crisisrelevante producten aan de lidstaten in het kader van een crisis- of noodmechanisme van de Unie. Daartoe kan de Commissie, indien er binnen vier weken geen vrijwillige overeenkomst is bereikt tussen de houder van het recht en de licentienemer, een dwanglicentie van de Unie verlenen. [Am. 26] Artikel 2 Toepassingsgebied 1. Deze verordening stelt de verlening van dwanglicenties van de Unie in voor de volgende intellectuele-eigendomsrechten die van kracht zijn in een of meer lidstaten: a) octrooien, met inbegrip van gepubliceerde octrooiaanvragen; b) gebruiksmodellen, of c) aanvullende beschermingscertificaten. 2. Deze verordening doet geen afbreuk aan de voorschriften die zijn vastgesteld in andere rechtshandelingen van de Unie betreffende het auteursrecht en naburige rechten, waaronder Richtlijn 2001/29, Richtlijn 2009/24 en de rechten sui generis die bij Richtlijn 96/9/EG betreffende de rechtsbescherming van databanken zijn verleend. Artikel 3 Definities In deze verordening wordt verstaan onder: -a) “crisis- of noodfase”: een crisis- of noodfase, naargelang het geval, die is opgenomen in de bijlage bij deze verordening, die is geactiveerd of afgekondigd in kader van een in die bijlage opgenomen crisis- of noodmechanisme van de Unie overeenkomstig een van de daarin vermelde handelingen van de Unie; [Am. 27] a) “crisisrelevante producten”: producten of processen die onontbeerlijk zijn om op een crisis of noodsituatie te reageren of om de gevolgen van een crisis of noodsituatie in de Unie aan te pakken , en waarvoor de verlening van een dwanglicentie de enige manier is om voor voldoende en tijdige beschikbaarheid en levering van die producten of processen te zorgen, zoals de Commissie heeft vastgesteld op basis van het advies van het in artikel 6 bedoelde adviesorgaan ; [Am. 28] b) “relevante activiteiten”: het vervaardigen, gebruiken, te koop aanbieden, verkopen of invoeren; c) “houder van het recht”: een houder van een van de in artikel 2, lid 1, bedoelde intellectuele-eigendomsrechten; d) “beschermde uitvinding”: elke door een van de in artikel 2, lid 1, bedoelde intellectuele-eigendomsrechten beschermde uitvinding; e) “dwanglicentie van de Unie”: een door de Commissie verleende dwanglicentie voor de exploitatie van een beschermde uitvinding van crisisrelevante producten voor een van de relevante activiteiten in de Unie; f) “douaneautoriteiten”; douaneautoriteiten als gedefinieerd in artikel 5, punt 1, van Verordening (EU) nr. 952/2013 van het Europees Parlement en de Raad (14) . Artikel 4 Dwanglicentie van de Unie De Commissie kan een dwanglicentie van de Unie verlenen wanneer een in de bijlage bij deze verordening opgenomen in geval van een crisis- of noodfase indien er binnen vier weken geen vrijwillige overeenkomst is bereikt tussen de houder van het recht en de potentiële licentienemer om de levering van crisisrelevante producten te waarborgen is geactiveerd of afgekondigd overeenkomstig een van de in die bijlage vermelde handelingen van de Unie . [Am. 29] Artikel 5 Algemene voorwaarden voor een dwanglicentie van de Unie 1. De dwanglicentie van de Unie die overeenkomstig artikel 4 door de Commissie kan worden verleend, voldoet, niettegenstaande de verplichtingen uit hoofde van artikel 10, aan de volgende voorwaarden : [Am. 30] a) is niet-uitsluitend en niet-overdraagbaar, behalve tezamen met dat deel van de onderneming of de goodwill die een dergelijke dwanglicentie geniet; b) heeft een strikte beperking wat reikwijdte , toepassingsgebied en noodzakelijke hoeveelheden betreft en een en duur die beperkt zijn tot het volledig aansluit bij het specifieke doel waarvoor de dwanglicentie wordt verleend , en die strikt verband houdt met en tot het bereik en de duur van de crisis- of noodfase in het kader waarvan zij de licentie binnen de Unie wordt verleend; [Am. 31] c) is strikt beperkt tot de relevante en naar behoren gemotiveerde activiteiten met betrekking tot crisisrelevante producten in de Unie; [Am. 32] d) wordt alleen toegekend tegen betaling van een overeenkomstig artikel 9 vastgestelde toereikende vergoeding aan de houder van het recht; [Am. 33] e) is strikt beperkt tot het nauwkeurig omschreven grondgebied van de Unie; [Am. 34] f) wordt alleen verleend aan een persoon die wordt geacht in staat te zijn de beschermde uitvinding zodanig te exploiteren dat de relevante activiteiten met betrekking tot de crisisrelevante producten naar behoren kunnen worden uitgevoerd en in overeenstemming met de in artikel 10 bedoelde verplichtingen. f bis) vermeldt duidelijk dat de licentienemer verantwoordelijk is voor alle aansprakelijkheid of garanties in verband met de productie en distributie van crisisrelevante producten, waarbij de houder van het recht wordt uitgesloten van productaansprakelijkheidsvorderingen. [Am. 35] 2. Een dwanglicentie van de Unie voor een door een gepubliceerde octrooiaanvraag beschermde uitvinding geldt voor een op basis van die aanvraag verleend octrooi, mits de verlening van dat octrooi plaatsvindt terwijl de dwanglicentie van de Unie geldig is. 3. Een dwanglicentie van de Unie voor een door een octrooi beschermde uitvinding geldt voor een onder verwijzing naar dat octrooi afgegeven aanvullend beschermingscertificaat, mits de overgang van octrooibescherming naar bescherming door een aanvullend beschermingscertificaat plaatsvindt terwijl de dwanglicentie van de Unie geldig is. Artikel 6 Adviesorgaan 1. Wanneer de Commissie overweegt een dwanglicentie van de Unie te verlenen, raadpleegt zij onverwijld een adviesorgaan. 2. Het in lid 1 bedoelde adviesorgaan is het adviesorgaan dat bevoegd is voor het crisis- of noodmechanisme van de Unie als vermeld in bijlage I bij deze verordening (het “bevoegde adviesorgaan”). Voor de toepassing van deze verordening assisteert en adviseert het bevoegde adviesorgaan , dat in het algemeen belang handelt, de Commissie met betrekking tot de volgende taken: [Am. 36] a) het verzamelen van crisisrelevante informatie, marktinformatie en de analyse van die gegevens; a bis) de beoordeling of is voldaan aan de verplichting om de houder van het recht in de gelegenheid te stellen onderhandelingen aan te gaan over een binnen vier weken te bereiken vrijwillige overeenkomst als bedoeld in artikel 4; [Am. 37] b) de analyse van de crisisrelevante informatie die door de lidstaten of de Commissie is verzameld en van geaggregeerde gegevens die zijn ontvangen door andere crisisrelevante organen op Unie- en internationaal niveau; b bis) de bepaling van crisisrelevante producten; [Am. 38] c) het faciliteren van de uitwisseling en het delen van informatie met andere relevante instanties en andere crisisrelevante organen op het niveau van de Unie en op nationaal niveau, alsook, in voorkomend geval, op internationaal niveau; d) de vaststelling van de rechten die het crisisrelevante product beschermen; e) de vaststelling of een dwanglicentie van de Unie moet worden verleend; f) de identificatie en raadpleging van de vertegenwoordigers van houders van rechten of hun vertegenwoordigers, alsook van potentiële licentienemers, en de raadpleging van andere belanghebbenden en marktdeelnemers , waaronder en de industrie , de academische wereld en het maatschappelijk middenveld ; [Am. 39] g) in voorkomend geval, de vaststelling of is voldaan aan de in artikel 15 vastgestelde criteria voor beëindiging of wijziging van de dwanglicentie van de Unie. 3. In voorkomend geval werkt het adviesorgaan nauw samen en pleegt het overleg met andere crisisrelevante organen en met bureaus voor intellectuele eigendom op het niveau van de Unie en op nationaal niveau. 4. Voor de toepassing van deze verordening: a) zorgt de Commissie voor deelname van vertegenwoordigers van andere crisisrelevante organen op het niveau van de Unie, en nodigt zij deze uit, als waarnemer bij de desbetreffende vergaderingen van het adviesorgaan, om te zorgen voor samenhang met de maatregelen die via andere mechanismen van de Unie worden uitgevoerd, en a bis) nodigt de Commissie vertegenwoordigers van het Europees Parlement als waarnemers uit voor de betreffende vergaderingen van de adviesorganen, indien mogelijk krachtens de in de bijlage vermelde toepasselijke rechtshandelingen; [Am. 40] b) kan de Commissie vertegenwoordigers van de nationale autoriteiten die verantwoordelijk zijn voor de afgifte van dwanglicenties in het kader van het nationale recht het Europees Parlement , vertegenwoordigers van marktdeelnemers , houders van rechten , potentiële licentienemers, organisaties van belanghebbenden, sociale partners en deskundigen uitnodigen om de vergaderingen van het adviesorgaan als waarnemer bij te wonen. [Am. 41] 5. Bij ontstentenis van een bevoegd adviesorgaan worden de in lid 2 bedoelde taken uitgevoerd door een door de Commissie opgericht ad-hocadviesorgaan (het “ad-hocadviesorgaan”). De Commissie zit het ad-hocadviesorgaan voor en verzorgt het secretariaat ervan. Elke lidstaat heeft het recht te worden vertegenwoordigd in Het ad-hocadviesorgaan bestaat uit vertegenwoordigers van de instellingen en organen van elke lidstaat die krachtens het nationale recht de bevoegdheid uitoefenen om nationale dwanglicenties te verlenen . [Am. 42] 6. De Commissie stelt een uitvoeringshandeling vast met het reglement van orde voor het in lid 5 bedoelde ad-hocadviesorgaan. In het reglement van orde wordt gespecificeerd dat het ad-hocadviesorgaan niet wordt opgericht voor een langere periode dan de duur van de crisis of noodsituatie. In het reglement van orde wordt gespecificeerd dat het ad-hocadviesorgaan strenge waarborgen hanteert om mogelijke belangenconflicten te voorkomen en om verantwoordingsplicht en transparantie te waarborgen. Die uitvoeringshandeling wordt volgens de in artikel 24, lid 3, bedoelde onderzoeksprocedure vastgesteld. [Am. 43] Artikel 7 Procedure voor de verlening van een dwanglicentie van de Unie 1. Het in artikel 6 bedoelde bevoegde of, in voorkomend geval, ad-hocadviesorgaan brengt onverwijld advies uit aan de Commissie. Dat advies wordt uitgebracht overeenkomstig het reglement van orde van het adviesorgaan en bevat een beoordeling van de noodzaak van een dwanglicentie van de Unie en van de voorwaarden voor een dergelijke licentie. In dat advies wordt rekening gehouden met: a) de aard van de crisis of noodsituatie; b) de omvang van de crisis of noodsituatie en hoe deze zich naar verwachting zal ontwikkelen; b bis) de rechten en belangen van de houder van het recht en de potentiële licentienemer; [Am. 44] b ter) bestaande nationale dwanglicenties die overeenkomstig artikel 22 aan de Commissie zijn gemeld, teneinde overlappingen of een situatie van overproductie te voorkomen; [Am. 45] c) het tekort aan crisisrelevante producten en het bestaan van andere middelen dan een dwanglicentie van de Unie die een dergelijk tekort adequaat en snel zouden kunnen verhelpen. 2. Het advies van het adviesorgaan is niet bindend voor de Commissie. De Commissie kan een termijn vaststellen waarbinnen het adviesorgaan zijn advies moet uitbrengen. Die termijn moet redelijk en passend zijn gezien de omstandigheden van de situatie, met name rekening houdend met de urgentie van de zaak. 2 bis. De Commissie houdt zo veel mogelijk rekening met het advies van het adviesorgaan. Indien de Commissie het advies van het adviesorgaan niet volgt, licht zij het adviesorgaan de redenen voor haar besluit toe, onverminderd de bevoegdheden van de Commissie uit hoofde van de leden 7 en 8 van dit artikel. [Am. 46] 3. Voordat een dwanglicentie van de Unie wordt verleend Alvorens een advies uit te brengen , stelt de Commissie het adviesorgaan de houder van het recht en de licentienemer in de gelegenheid binnen een redelijke termijn opmerkingen te maken over het volgende : [Am. 47] a) de mogelijkheid om met fabrikanten onmiddellijk een vrijwillige licentieovereenkomst ten aanzien van intellectuele-eigendomsrechten te sluiten met het oog op de vervaardiging, het gebruik en de distributie van crisisrelevante producten en de vervulling van de in artikel 4, lid 1 bis, bedoelde voorwaarden om daartoe zinvolle onderhandelingen te voeren ; [Am. 48] b) de noodzaak om de dwanglicentie van de Unie te verlenen; c) de voorwaarden waaronder de Commissie voornemens is de dwanglicentie van de Unie te verlenen, met inbegrip van het bedrag van de vergoeding. 4. De Commissie stelt identificeert de houder van het recht en de licentienemer en stelt hen zo spoedig mogelijk in kennis van de mogelijke verlening van een dwanglicentie van de Unie. Wanneer de identificatie van De Commissie stelt de houders van het recht mogelijk is en geen aanzienlijke vertraging veroorzaakt, stelt de Commissie hen individueel in kennis. [Am. 49] 5. Wanneer de Commissie overweegt een dwanglicentie van de Unie te verlenen, publiceert zij onverwijld een bericht om het publiek te informeren over de inleiding van de procedure uit hoofde van dit artikel. Dit bericht bevat ook, indien reeds beschikbaar en relevant, informatie over het voorwerp van de dwanglicentie en een uitnodiging om overeenkomstig lid 3 opmerkingen in te dienen. Het bericht wordt in het Publicatieblad van de Europese Unie bekendgemaakt. 6. Bij de beoordeling of een dwanglicentie van de Unie moet worden verleend, houdt de Commissie rekening met het volgende: a) het in lid 2 bedoelde advies; b) de rechten en belangen van de houder van het recht en de licentienemer; c) bestaande nationale dwanglicenties die overeenkomstig artikel 22 aan de Commissie zijn gemeld. [Am. 50] 7. Indien de Commissie vaststelt dat aan de vereisten voor een dwanglicentie van de Unie is voldaan, verleent de Commissie deze door middel van een uitvoeringshandeling. De uitvoeringshandeling wordt vastgesteld volgens de in artikel 24, lid 2, bedoelde raadplegingsprocedure. Om naar behoren gemotiveerde dwingende redenen van urgentie die verband houden met de gevolgen van de crisis, stelt de Commissie volgens de in artikel 24, lid 4, bedoelde procedure uitvoeringshandelingen vast die onmiddellijk toepasselijk zijn. In het geval van een procedure uit hoofde van artikel 24, lid 4, blijft de uitvoeringshandeling van kracht voor een periode van ten hoogste twaalf maanden. 8. Bij de vaststelling van de uitvoeringshandeling waarborgt de Commissie de bescherming van vertrouwelijke informatie. Met inachtneming van de vertrouwelijkheid van de informatie zorgt de Commissie ervoor dat alle informatie waarop zij zich voor haar besluit baseert, in die mate openbaar wordt gemaakt dat de feiten en overwegingen die tot de vaststelling van de uitvoeringshandeling hebben geleid, kunnen worden begrepen. Artikel 8 Inhoud van de dwanglicentie van de Unie 1. De dwanglicentie van de Unie vermeldt het volgende: a) het octrooi, de octrooiaanvraag, het aanvullend beschermingscertificaat of het gebruiksmodel waarvoor de licentie wordt verleend of, indien de identificatie van die rechten de verlening van de licentie aanzienlijk zou vertragen, de algemene benaming van de producten die onder de licentie zullen worden vervaardigd ; [Am. 51] b) de houder van het recht , mits deze kan worden geïdentificeerd met redelijke inspanningen, rekening houdend met de omstandigheden, met inbegrip van de urgentie van de situatie ; [Am. 52] c) de licentienemer, met name de volgende informatie: 1) naam, handelsnaam en geregistreerd handelsmerk; 2) contactgegevens; 3) uniek identificatienummer in het land waar de licentienemer is gevestigd; 4) indien beschikbaar, het EORI-nummer (Economic Operators Registration and Identification); d) de duur waarvoor de dwanglicentie van de Unie wordt verleend; e) de overeenkomstig artikel 9 bepaalde aan de houder van het recht te betalen vergoeding; f) de algemene benaming van het crisisrelevante product dat onder de dwanglicentie van de Unie zal worden vervaardigd, en de goederencode (GN-code) waaronder het crisisrelevante product is ingedeeld, zoals gedefinieerd in Verordening (EEG) nr. 2658/87 van de Raad; g) de in artikel 10, lid 1, punten c), d) en e), bedoelde gegevens aan de hand waarvan het onder de dwanglicentie van de Unie vervaardigde crisisrelevante product kan worden geïdentificeerd en, indien van toepassing, alle andere specifieke vereisten uit hoofde van de wetgeving van de Unie die van toepassing zijn op het crisisrelevante product, en aan de hand waarvan het kan worden geïdentificeerd; h) maatregelen ter aanvulling van de dwanglicentie als bedoeld in artikel 13 bis, waaronder, indien strikt , die noodzakelijk zijn om het doel van de dwanglicentie te bereiken , de verplichting voor de houder van het recht om bedrijfsgeheimen aan de licentienemer bekend te maken wanneer aan de voorwaarden van artikel 13 bis, leden 2 en 3, is voldaan . [Am. 53] 2. In afwijking van lid 1, punt e), kan de Commissie de vergoeding na de verlening van de licentie vaststellen door middel van een uitvoeringshandeling, indien die vaststelling nader onderzoek en overleg vereist. Die uitvoeringshandeling wordt vastgesteld overeenkomstig de in artikel 7, lid 6, punten a) en b), artikel 7, lid 7, en artikel 7, lid 8, bedoelde voorschriften. Artikel 9 Vergoeding 1. De licentienemer moet een toereikende vergoeding betalen aan de houder van het recht. Het bedrag van de vergoeding wordt door de Commissie vastgesteld en in de dwanglicentie van de Unie gespecificeerd. 1 bis. De houder van het recht ontvangt de vergoeding binnen een vooraf met de Commissie overeengekomen termijn. [Am. 54] 2. De vergoeding mag niet meer bedragen dan 4 % wordt vastgesteld op basis van de totale bruto-inkomsten die de licentienemer via de relevante activiteiten in het kader van de dwanglicentie van de Unie genereert. [Am. 55] 3. Bij de vaststelling van de vergoeding houdt de Commissie rekening met het volgende: a) de economische waarde van de relevante activiteiten die op grond van de dwanglicentie van de Unie zijn toegestaan; b) het feit of de houder van het recht overheidssteun heeft ontvangen om de uitvinding te ontwikkelen; c) de mate waarin de ontwikkelingskosten door de houder van het recht zijn afgeschreven; d) in voorkomend geval, de humanitaire omstandigheden waarin de dwanglicentie van de Unie is verleend. d bis) de mogelijke openbaarmaking van bedrijfsgeheimen overeenkomstig artikel 13 bis, leden 2 en 3, en de relevante beperkingen op de bescherming van bedrijfsgeheimen overeenkomstig Richtlijn (EU) 2016/943; deze openbaarmaking geeft aanleiding tot een passende compensatie voor de houder van het recht. [Am. 56] 4. Indien de gepubliceerde octrooiaanvraag waarvoor een dwanglicentie is verleend, vervolgens niet leidt tot de verlening van een octrooi, betaalt de houder van het recht de krachtens dit artikel betaalde vergoeding terug aan de licentienemer. Artikel 10 Door de licentienemer na te komen verplichtingen 1. De licentienemer mag de beschermde uitvinding die onder de dwanglicentie van de Unie valt, uitsluitend exploiteren met inachtneming van de volgende verplichtingen: a) het aantal crisisrelevante producten dat onder de dwanglicentie van de Unie wordt vervaardigd, is niet hoger dan de vastgestelde hoeveelheden en wat nodig is om te voldoen aan de behoeften van de Unie; [Am. 57] b) de relevante activiteiten worden uitsluitend uitgevoerd voor de levering van de crisisrelevante producten op de markt van de Unie; c) de producten die onder de dwanglicentie van de Unie zijn vervaardigd, zijn door een bijzondere etikettering of markering duidelijk herkenbaar als producten die overeenkomstig deze verordening zijn vervaardigd en in de handel gebracht; c bis) er wordt een gedetailleerde beschrijving van de onder de dwanglicentie van de Unie vallende producten verstrekt; [Am. 58] c ter) de in verband met de dwanglicentie van de Unie verkregen informatie wordt met de grootst mogelijke vertrouwelijkheid behandeld en er wordt met name afgezien van het beschikbaar stellen van bedrijfsgeheimen aan een derde partij zonder toestemming van de Commissie, die de houder van het recht in dit verband moet informeren en raadplegen; [Am. 59] c quater) alle nodige maatregelen worden getroffen om de vertrouwelijkheid van de bedrijfsgeheimen van de houder van het recht te waarborgen, zoals voorgeschreven door de Commissie overeenkomstig artikel 13 bis, lid 3; [Am. 60] c quinquies) bedrijfsgeheimen die op grond van artikel 13 bis, lid 2, openbaar zijn gemaakt, worden niet gebruikt na afloop van de dwanglicentie van de Unie of voor andere doeleinden dan die welke overeenkomstig artikel 13 bis, lid 2, als rechtmatig gebruik worden beschouwd; [Am. 61] d) de producten die onder de dwanglicentie van de Unie zijn vervaardigd, kunnen worden onderscheiden van producten die door de houder van het recht of onder een door de houder van het recht verleende vrijwillige licentie worden vervaardigd en in de handel gebracht door de speciale verpakking, kleur of vorm ervan, voor zover een dergelijk onderscheid praktisch uitvoerbaar is en geen significante gevolgen heeft voor de prijs van de producten; e) op de verpakking van de onder de dwanglicentie van de Unie vervaardigde producten en eventuele bijbehorende markering of folders is aangegeven dat de producten krachtens deze verordening onder een dwanglicentie van de Unie vallen en dat de producten uitsluitend bestemd zijn voor distributie in de Unie en niet mogen worden uitgevoerd; f) vóór het in de handel brengen van de producten die onder de dwanglicentie van de Unie zijn vervaardigd, stelt de licentienemer op een website de volgende informatie beschikbaar: 1) de hoeveelheden onder de dwanglicentie van de Unie vervaardigde producten per lidstaat waar zij zijn vervaardigd; 2) de hoeveelheden onder de dwanglicentie van de Unie geleverde producten per lidstaat waar zij zijn geleverd; 3) de onderscheidende kenmerken van de onder de dwanglicentie van de Unie vallende producten. Het adres van de website wordt aan de Commissie meegedeeld. De Commissie deelt het adres van de website mee aan de lidstaten. 2. Indien de licentienemer de in lid 1 van dit artikel bedoelde verplichtingen niet nakomt, kan de Commissie: a) de dwanglicentie van de Unie onmiddellijk beëindigen overeenkomstig artikel 14, lid 3, of [Am. 62] b) geldboeten of en dwangsommen opleggen aan de licentienemer overeenkomstig de artikelen 15 en 16. [Am. 63] 3. Het Europees Bureau voor fraudebestrijding (OLAF) kan in samenwerking met de bevoegde nationale autoriteiten van de lidstaten, op verzoek van de houder van het recht of op eigen initiatief , en op grond van voldoende bewijzen van misbruik , verzoeken om toegang tot de door de licentienemer bijgehouden boeken en bescheiden, om na te gaan of aan de inhoud en de voorwaarden van de dwanglicentie van de Unie, en in het algemeen aan de bepalingen van deze verordening, is voldaan. [Am. 64] 4. De Commissie is bevoegd uitvoeringshandelingen vast te stellen met de voorschriften voor de in lid 1, punt c), bedoelde specifieke etikettering of markering en voor de verpakking, kleur en vorm als bedoeld in punt d), alsmede voorschriften voor het gebruik en, in voorkomend geval, de plaatsing ervan op het product. Die uitvoeringshandelingen worden volgens de in artikel 24, lid 2, bedoelde onderzoeksprocedure vastgesteld. Artikel 11 Uitvoerverbod De uitvoer van onder een dwanglicentie van de Unie vervaardigde producten, is verboden. Artikel 12 Douanecontrole 1. De toepassing van dit artikel laat andere rechtshandelingen van de Unie betreffende de uitvoer van producten, en met name de artikelen 46, 47 en 267 van Verordening (EU) nr. 952/2013 (15) , onverlet. 2. De douaneautoriteiten baseren zich op de dwanglicentie van de Unie en wijzigingen daarvan om producten te identificeren die onder het verbod van artikel 11 kunnen vallen. Daartoe wordt de informatie betreffende risico’s met betrekking tot elke dwanglicentie van de Unie en elke wijziging daarvan in het desbetreffende douanerisicobeheersysteem ingevoerd. De douaneautoriteiten houden rekening met deze informatie betreffende risico’s wanneer zij controles uitvoeren op producten die onder de douaneregeling “uitvoer” zijn geplaatst overeenkomstig de artikelen 46 en 47 van Verordening (EU) nr. 952/2013. 3. Wanneer de douaneautoriteiten vaststellen dat een product mogelijk onder het verbod van artikel 11 valt, schorten zij de uitvoer ervan op. De douaneautoriteiten stellen de Commissie onmiddellijk in kennis van de schorsing en verstrekken haar alle relevante informatie om vast te stellen of het product onder een dwanglicentie van de Unie was vervaardigd. Om te beoordelen of de geschorste producten overeenstemmen met de dwanglicentie van de Unie, kan de Commissie de relevante houder van het recht raadplegen. 4. Wanneer de uitvoer van een product overeenkomstig lid 3 is opgeschort, wordt het product voor uitvoer vrijgegeven mits aan alle andere vereisten en formaliteiten van het Unierecht of het nationale recht met betrekking tot die uitvoer is voldaan en aan een van de volgende voorwaarden is voldaan: a) de Commissie heeft de douaneautoriteiten niet verzocht de schorsing te handhaven binnen tien werkdagen nadat zij daarvan in kennis is gesteld; b) de Commissie heeft de douaneautoriteiten ervan in kennis gesteld dat het product niet onder een dwanglicentie van de Unie is vervaardigd. 5. Wanneer de Commissie concludeert dat een onder een dwanglicentie van de Unie vervaardigd product niet voldoet aan het verbod van artikel 11, staan de douaneautoriteiten niet toe dat het product voor uitvoer wordt vrijgegeven. De Commissie stelt de betrokken houder van het recht in kennis van dergelijke niet-naleving. 6. Wanneer de vrijgave voor uitvoer van een product niet is toegestaan: a) kan de Commissie in voorkomend geval gezien de crisis- of noodsituatie van de douaneautoriteiten verlangen dat zij de exporteur verplichten om op eigen kosten specifieke maatregelen te nemen, waaronder de levering van dat product aan aangewezen lidstaten, indien nodig nadat zij het in overeenstemming hebben gebracht met het recht van de Unie; b) in alle andere gevallen kunnen de douaneautoriteiten alle nodige maatregelen nemen om ervoor te zorgen dat het betrokken product wordt verwijderd overeenkomstig het nationale recht dat in overeenstemming is met het recht van de Unie. De artikelen 197 en 198 van Verordening (EU) nr. 952/2013 zijn van overeenkomstige toepassing. Artikel 13 Relaties tussen de houder van het recht en de licentienemer 1. De houder van het recht en de licentienemer aan wie een dwanglicentie van de Unie is verleend, handelen te goeder trouw en werken samen bij de uitvoering van de rechten en verplichtingen uit hoofde van deze verordening. 2. In overeenstemming met de verplichting van goede trouw stellen de houder van het recht en de licentienemer alles in het werk om de doelstelling van de dwanglicentie van de Unie te verwezenlijken, rekening houdend met elkaars belangen en het algemeen belang . [Am. 65] Artikel 13 bis Bijkomende maatregelen in aanvulling op de dwanglicentie van de Unie 1. Indien nodig neemt de Commissie op met redenen omkleed verzoek van de houder van het recht of de licentienemer of op eigen initiatief een besluit over bijkomende maatregelen die een aanvulling vormen op de dwanglicentie van de Unie om ervoor te zorgen dat deze haar doel bereikt en om de goede samenwerking tussen de houder van het recht en de licentienemer te vergemakkelijken en te waarborgen. 2. Indien dat strikt noodzakelijk is, verzoekt de Commissie de houder van het recht om bedrijfsgeheimen openbaar te maken aan de licentienemer voor zover vereist om hem de knowhow te verschaffen die nodig is om de doelstelling te verwezenlijken waarvoor de dwanglicentie van de Unie krachtens deze verordening wordt verleend. Het rechtmatige gebruik van de bedrijfsgeheimen door de licentienemer is strikt beperkt tot de vervaardiging van de crisisrelevante producten met het oog op de verwezenlijking van de doelstelling waarvoor de dwanglicentie van de Unie is verleend. 3. Wanneer de houder van het recht overeenkomstig lid 3 wordt verzocht zijn bedrijfsgeheimen openbaar te maken, gelast de Commissie, voorafgaand aan de openbaarmaking van bedrijfsgeheimen, de licentienemer om alle passende technische en organisatorische maatregelen te treffen die de houder van het recht redelijkerwijs nodig acht om de vertrouwelijkheid van bedrijfsgeheimen te waarborgen, met name ten aanzien van derden, met inbegrip van, in voorkomend geval, het gebruik van modelcontractvoorwaarden, vertrouwelijkheidsovereenkomsten, strikte toegangsprotocollen, technische normen of de toepassing van gedragscodes. Indien de licentienemer de door de Commissie verlangde nodige maatregelen niet uitvoert, kan de Commissie de openbaarmaking van bedrijfsgeheimen weigeren of, naargelang van het geval, opschorten totdat de licentienemer de situatie heeft rechtgezet. 4. Overeenkomstig Richtlijn (EU) 2016/943 wordt aan de houders van rechten een passende vergoeding toegekend als compensatie voor de openbaarmaking van hun bedrijfsgeheimen. 5. Wanneer de Commissie overweegt bijkomende maatregelen als bedoeld in de leden 1 en 2 vast te stellen, raadpleegt zij het in artikel 6 bedoelde adviesorgaan. 6. De in de leden 1 en 2 bedoelde uitvoeringshandelingen worden vastgesteld overeenkomstig de in artikel 7, lid 6, punten a) en b), en artikel 7, leden 7 en 8, bedoelde voorschriften. [Am. 66] Artikel 14 Evaluatie en beëindiging van de dwanglicentie van de Unie 1. De Commissie evalueert de dwanglicentie van de Unie op met redenen omkleed verzoek van de houder van het recht of de licentienemer of op eigen initiatief en wijzigt zo nodig de in artikel 8 bedoelde specificaties door middel van een uitvoeringshandeling. Indien nodig wordt de dwanglicentie van de Unie gewijzigd om de volledige lijst van onder de dwanglicentie vallende rechten en houders van rechten aan te geven. 2. Indien nodig neemt de Commissie op met redenen omkleed verzoek van de houder van het recht of de licentienemer of op eigen initiatief een besluit over bijkomende maatregelen die een aanvulling vormen op de dwanglicentie van de Unie om ervoor te zorgen dat deze haar doel bereikt en om de goede samenwerking tussen de houder van het recht en de licentienemer te vergemakkelijken en te waarborgen. [Am. 67] 3. Een dwanglicentie van de Unie kan door de Commissie door middel van een uitvoeringshandeling worden beëindigd wanneer de omstandigheden die tot die licentie hebben geleid, ophouden te bestaan en zich waarschijnlijk niet zullen herhalen, of wanneer de licentienemer de in deze verordening vastgestelde verplichtingen niet nakomt. 4. Wanneer de Commissie overweegt bijkomende maatregelen als bedoeld in lid 2 te wijzigen of vast te stellen of de dwanglicentie van de Unie te wijzigen of te beëindigen, kan raadpleegt zij het in artikel 6 bedoelde adviesorgaan raadplegen alsook de houders van de rechten en de licentienemers . [Am. 68] 4 bis. Wanneer de Commissie overweegt de dwanglicentie van de Unie te beëindigen, zorgt zij ervoor dat er een toereikende overgangsperiode is. [Am. 69] 5. Bij de beëindiging van de dwanglicentie van de Unie kan de Commissie eisen dat de licentienemer er binnen een redelijke termijn voor zorgt dat alle goederen in zijn bezit of bewaring, onder zijn beschikkingsbevoegdheid of toezicht worden teruggezonden of anderszins worden afgestaan op de door de Commissie in overleg met de houder van het recht vastgestelde wijze en op kosten van de licentienemer. 6. De in de leden 1 , 2 en 3 bedoelde uitvoeringshandelingen worden vastgesteld overeenkomstig de in artikel 7, lid 6, punten a) en b), artikel 7, lid 7, en artikel 7, lid 8, bedoelde voorschriften. [Am. 70] Artikel 15 Geldboeten 1. De Commissie kan bij besluit aan de licentienemer of de houder van het recht geldboeten opleggen van ten hoogste 6 % van hun respectieve totale omzet in het voorafgaande boekjaar, indien opzettelijk of uit onachtzaamheid: a) de licentienemer zijn verplichtingen uit hoofde van artikel 9, lid 1, of artikel 10, lid 1, niet nakomt; b) de houder van het recht of de licentienemer het in artikel 13 bedoelde beginsel van goede trouw en samenwerking niet in acht neemt, of c) de houder van het recht of de licentienemer niet voldoet aan een verplichting die voortvloeit uit de in de artikelen artikel 8, lid 1, punt h), en artikel 14, lid 13 bis, leden 1 en 2, bedoelde bijkomende maatregelen ter aanvulling van de dwanglicentie van de Unie, zoals gespecificeerd in de desbetreffende uitvoeringshandeling. [Am. 71] c bis) de licentienemer het in artikel 11 bedoelde verbod niet in acht neemt. [Am. 72] 2. Bij de vaststelling van het bedrag van de geldboete wordt rekening gehouden met de ernst, de herhaling en de duur van de inbreuk. Artikel 16 Dwangsommen 1. De Commissie kan bij besluit aan de licentienemer of de houder van het recht dwangsommen opleggen van ten hoogste 5 % van hun respectievelijke gemiddelde dagelijkse omzet in het voorafgaande boekjaar voor elke dag waarmee de in haar besluit vastgestelde termijn wordt overschreden, om: a) de licentienemer te dwingen een einde te maken aan een inbreuk op zijn verplichtingen uit hoofde van artikel 10, lid 1; b) de licentienemer en de houder van het recht te dwingen een einde te maken aan de inbreuk op artikel 13, of c) de houder van het recht of de licentienemer te dwingen te voldoen aan een verplichting die voortvloeit uit de in de artikelen artikel 8, lid 1, punt h), en artikel 14, lid 13 bis, leden 1 en 2, bedoelde bijkomende maatregelen ter aanvulling van de dwanglicentie van de Unie, zoals gespecificeerd in de desbetreffende uitvoeringshandeling. [Am. 73] c bis) de licentienemer te dwingen een einde te maken aan een overtreding van het in artikel 11 bedoelde verbod. [Am. 74] 2. Wanneer de licentienemer of de houder van het recht de verplichting is nagekomen ter afdwinging waarvan de dwangsom was opgelegd, kan de Commissie de uiteindelijk verschuldigde dwangsom op een bedrag vaststellen dat lager is dan het uit het oorspronkelijke besluit voortvloeiende bedrag. Artikel 17 Verjaringstermijn voor het opleggen van geldboeten en dwangsommen 1. Voor de bij de artikelen 15 en 16 aan de Commissie verleende bevoegdheden geldt een verjaringstermijn van vijf jaar. 2. De verjaringstermijn gaat in op de dag waarop de inbreuk is gepleegd. Bij voortdurende of voortgezette inbreuken gaat de verjaringstermijn echter pas in op de dag waarop de inbreuk is beëindigd. 3. De verjaringstermijn voor het opleggen van geldboeten en dwangsommen wordt gestuit door elke handeling van de Commissie of van een bevoegde autoriteit van de lidstaten ter instructie of vervolging van de inbreuk. 4. Na elke stuiting begint een nieuwe verjaringstermijn te lopen. De verjaringstermijn voor het opleggen van geldboeten of dwangsommen treedt echter uiterlijk in op de dag waarop een termijn gelijk aan tweemaal de verjaringstermijn is verstreken zonder dat de Commissie een geldboete of een dwangsom heeft opgelegd. Die termijn wordt verlengd met de periode gedurende welke de verjaringstermijn krachtens lid 5 werd gestuit. 5. De verjaringstermijn voor het opleggen van geldboeten en dwangsommen wordt gestuit zolang tegen het besluit van de Commissie een procedure aanhangig is bij het Hof van Justitie van de Europese Unie. Artikel 18 Verjaringstermijn voor de uitvoering van geldboeten en dwangsommen 1. De bevoegdheid van de Commissie tot uitvoering van op grond van de artikelen 15 en 16 gegeven beschikkingen verjaart na vijf jaar. 2. De verjaringstermijn gaat in op de dag waarop het besluit niet meer kan worden aangevochten. 3. De verjaringstermijn voor de uitvoering van sancties wordt gestuit: a) door de kennisgeving van een besluit waarbij het oorspronkelijke bedrag van de geldboete of de dwangsom wordt gewijzigd of waarbij een daartoe strekkend verzoek wordt afgewezen; b) door elke handeling van de Commissie of van een lidstaat op verzoek van de Commissie tot inning van de geldboete of de dwangsom. 4. Na elke stuiting begint een nieuwe verjaringstermijn te lopen. 5. De verjaringstermijn voor de uitvoering van sancties wordt geschorst zolang: a) een betalingstermijn is toegestaan; b) de invordering van de betaling werd geschorst krachtens een beslissing van het Hof van Justitie van de Europese Unie of van een nationale rechterlijke instantie. Artikel 19 Recht om te worden gehoord en toegang tot het dossier 1. Alvorens een besluit op grond van artikel 15 of 16 vast te stellen, stelt de Commissie de licentienemer of de houder van het recht in de gelegenheid te worden gehoord over en volledig te worden betrokken bij de procedure inzake de vermeende inbreuk, waarvoor een geldboete of een dwangsom moet worden opgelegd. [Am. 75] 2. De licentienemer of de houder van het recht kan zijn opmerkingen over de vermeende inbreuk indienen binnen een door de Commissie vastgestelde redelijke termijn van ten minste 14 dagen. 2 bis. De Commissie beantwoordt de opmerkingen van de licentienemer of de houder van het recht en in geval van een afwijzing van de opmerkingen verstrekt zij binnen een redelijke termijn van ten hoogste 7 dagen een motivering. [Am. 76] 3. De Commissie doet haar besluiten slechts steunen op de punten van bezwaar waarover de partijen opmerkingen hebben kunnen maken. 4. Het recht van verdediging van de partijen wordt in de loop van de procedure ten volle geëerbiedigd. Zij hebben recht op inzage van het dossier van de Commissie volgens de voorwaarden van een overeengekomen inzageverlening, onder voorbehoud van het rechtmatige belang van de licentienemer, de houder van het recht of andere betrokken personen inzake de bescherming van hun commercieel gevoelige informatie en handelsgeheimen , volledig in overeenstemming met de bestaande wetgeving inzake gegevensbescherming en de bescherming van bedrijfsgeheimen . Bij onenigheid tussen de partijen is de Commissie bevoegd om besluiten te nemen tot vaststelling van de voorwaarden van openbaarmaking. Het recht tot inzage van het dossier van de Commissie geldt niet voor vertrouwelijke inlichtingen en interne documenten van de Commissie, andere bevoegde autoriteiten of andere overheidsinstanties van de lidstaten. Het recht op inzage geldt met name niet voor correspondentie tussen de Commissie en die autoriteiten. Niets in dit lid belet de Commissie om voor het bewijs van een inbreuk noodzakelijke inlichtingen bekend te maken of te gebruiken. [Am. 77] 5. Indien de Commissie dit nodig acht, kan zij andere natuurlijke personen of rechtspersonen horen. Wanneer natuurlijke personen of rechtspersonen verzoeken te worden gehoord, en een voldoende belang aantonen, moet hun verzoek worden ingewilligd. Artikel 20 Bekendmaking van besluiten 1. De Commissie maakt de besluiten die zij op grond van de artikelen 15 en 16 neemt, bekend. In de bekendmaking worden de namen van de partijen en de belangrijkste inhoud van het besluit, waaronder de opgelegde geldboeten en sancties, vermeld. 2. Bij de bekendmaking wordt rekening gehouden met de rechten en rechtmatige belangen van de licentienemer, de houder van het recht of derden met het oog op de bescherming van hun vertrouwelijke informatie. Artikel 21 Beroep bij het Hof van Justitie van de Europese Unie Overeenkomstig artikel 261 de artikelen 261 en 263 VWEU heeft het Europees Hof van Justitie van de Europese Unie volledige rechtsmacht ter zake van beroep tegen besluiten van waarbij de Commissie waarbij geldboeten of dwangsommen zijn opgelegd. Het kan de opgelegde boete of dwangsom intrekken, verlagen of verhogen. : [Am. 78] 1) een dwanglicentie heeft verleend. Het kan de voorwaarden daarvan intrekken of wijzigen; [Am. 79] 2) geldboeten of dwangsommen heeft opgelegd. Het kan de opgelegde boete of dwangsom intrekken, verlagen of verhogen. [Am. 80] Artikel 22 Rapportage over nationale dwanglicenties Wanneer in het algemeen belang een nationale dwanglicentie is verleend om een nationale crisis of noodsituatie aan te pakken, stelt de lidstaat de Commissie in kennis van de verlening van de licentie en van de daaraan verbonden specifieke voorwaarden. De verstrekte informatie omvat het volgende: [Am. 81] a) het doel van de nationale dwanglicentie en de rechtsgrondslag ervan in het nationale recht; b) de naam en het adres van de licentienemer; c) de betrokken producten en, voor zover mogelijk, de betrokken intellectuele-eigendomsrechten en houders van rechten; d) de aan de houder van het recht te betalen vergoeding; e) de hoeveelheid producten die op grond van de licentie moet worden geleverd; f) de duur van de licentie. Artikel 23 Wijzigingen van Verordening (EG) nr. 816/2006 Verordening (EG) nr. 816/2006 wordt als volgt gewijzigd: -a) artikel 6, lid 2, wordt vervangen door: " “2. Indien de aanvrager van een dwanglicentie meerdere aanvragen bij de autoriteiten voor hetzelfde product indient, vermeldt hij dit in elke aanvraag, onder opgave van de hoeveelheden en de betrokken invoerende landen.”; [Am. 82] -a bis) artikel 6, lid 3, punt c), wordt vervangen door: " “c) de verwachte hoeveelheid van het farmaceutische product die de aanvrager onder de dwanglicentie wil vervaardigen;”; [Am. 83] -a ter) artikel 6, lid 3, punt e), wordt vervangen door: " “e) indien van toepassing, het bewijs van pogingen tot voorafgaande onderhandelingen met de houder van het recht ingevolge artikel 9;”; [Am. 84] -a quater) artikel 6, lid 3, punt f), wordt vervangen door: " f) het bewijs van een specifiek verzoek door: -a quinquies) artikel 7 wordt vervangen door: " “Artikel 7 Rechten van de houder van het recht De bevoegde autoriteit stelt de houder van het recht onverwijld in kennis van de indiening van een aanvraag voor een dwanglicentie. Alvorens de dwanglicentie te verlenen, kan zij de houder van het recht in de gelegenheid stellen zijn opmerkingen betreffende de aanvraag te maken en haar alle relevante informatie betreffende de aanvraag te doen toekomen.”; [Am. 86] -a sexies) artikel 9, lid 1, wordt vervangen door: " “1. De aanvrager levert de bevoegde autoriteit bewijs dat hij pogingen heeft gedaan om van de houder van het recht toestemming te verkrijgen en dat deze pogingen niet binnen een periode van 30 dagen voor de indiening van de aanvraag zijn geslaagd.”; [Am. 87] -a septies) artikel 10, lid 1, wordt vervangen door: " “1. De verleende licentie is niet-overdraagbaar, behalve tezamen met dat gedeelte van de onderneming of de organisatie die van de licentie gebruikmaakt, en niet-exclusief. De licentie bevat de in de leden 2 tot en met 9 vervatte bijzondere voorwaarden die door de licentiehouder moeten worden vervuld.”; [Am. 88] -a octies) artikel 10, lid 2, wordt vervangen door: " “2. De verwachte hoeveelheid onder licentie vervaardigde producten mag niet meer bedragen dan de hoeveelheid die noodzakelijk is om te voorzien in de behoeften van het invoerende land of de invoerende landen die in de aanvraag worden genoemd, waarbij rekening wordt gehouden met de hoeveelheid producten die worden vervaardigd onder andere, elders verleende dwanglicenties.”; [Am. 89] -a nonies) artikel 10, lid 8, wordt vervangen door: " “8. De bevoegde autoriteit kan, indien de nationale wetgeving zulks toestaat, op eigen initiatief het bewijs van uitvoer van het product van de licentiehouder verlangen, in de vorm van een door de betrokken douaneautoriteit gecertificeerde exportverklaring, en het bewijs van invoer van één van de in artikel 6, lid 3, punt f), bedoelde instanties.”. [Am. 90] a) Het volgende artikel 18 bis wordt ingevoegd:" “Artikel 18 bis Dwanglicentie van de Unie 1. De Commissie kan ook een dwanglicentie verlenen wanneer de productie- en verkoopactiviteiten voor octrooien inzake de vervaardiging van farmaceutische producten voor uitvoer over verschillende lidstaten gespreid zijn en daarom in meer dan één lidstaat dwanglicenties voor hetzelfde product vereisen naar landen met volksgezondheidsproblemen . [Am. 91] 2. Eenieder kan overeenkomstig lid 1 een aanvraag voor een dwanglicentie indienen. De aanvraag moet aan de voorwaarden van artikel 6, lid 3, voldoen en vermelden welke lidstaten de dwanglicentie moet bestrijken. bevat de volgende informatie: 3. De overeenkomstig lid 1 verleende dwanglicentie is onderworpen aan de voorwaarden van artikel 10 en vermeldt dat zij van toepassing is op het gehele grondgebied van de Unie . en is onderworpen aan de volgende voorwaarden: 4. In het geval van een aanvraag als bedoeld in lid 2, is de Commissie de in de artikelen 1 tot en met 11, 16 en 17 bedoelde bevoegde autoriteit. 5. De Commissie is bevoegd uitvoeringshandelingen vast te stellen om: Die uitvoeringshandelingen worden volgens de in artikel 18 ter, lid 2, bedoelde raadplegingsprocedure vastgesteld. Om naar behoren gemotiveerde dwingende redenen van urgentie die verband houden met de gevolgen van de volksgezondheidsproblemen, stelt de Commissie volgens de in artikel 18 ter, lid 3, bedoelde procedure uitvoeringshandelingen vast die onmiddellijk toepasselijk zijn.” [Am. 94] b) Het volgende artikel 18 ter wordt ingevoegd:" “Artikel 18 ter Comitéprocedure 1. De Commissie wordt bijgestaan door een comité (“comité voor de verlening van dwanglicenties”). Dat comité is een comité in de zin van Verordening (EU) nr. 182/2011. 2. Wanneer naar dit lid wordt verwezen, is artikel 4 van Verordening (EU) nr. 182/2011 van toepassing. 3. Wanneer naar dit lid wordt verwezen, is artikel 8 van Verordening (EU) nr. 182/2011 in samenhang met artikel 4 van toepassing.” Artikel 24 Comitéprocedure 1. De Commissie wordt bijgestaan door een comité. Dat comité is een comité in de zin van Verordening (EU) nr. 182/2011. 2. Wanneer naar dit lid wordt verwezen, is artikel 4 van Verordening (EU) nr. 182/2011 van toepassing. 3. Wanneer naar dit lid wordt verwezen, is artikel 5 van Verordening (EU) nr. 182/2011 van toepassing. 4. Wanneer naar dit lid wordt verwezen, is artikel 8 van Verordening (EU) nr. 182/2011 in samenhang met artikel 4 van toepassing. Artikel 25 Evaluatie Uiterlijk op de laatste dag van het derde jaar na de verlening van de dwanglicentie van de Unie overeenkomstig artikel 7 dient de Commissie bij de Raad, het Europees Parlement en het Europees Economisch en Sociaal Comité een evaluatieverslag in over de toepassing van deze verordening. Uiterlijk ... [twee jaar na de datum van inwerkingtreding van deze verordening] en vervolgens om de twee jaar beoordeelt de Commissie of de lijst in de bijlage actueel is in het licht van de vaststelling van toekomstige wetgevingshandelingen met betrekking tot een nood- of crisisfase. Indien de lijst van de bijlage niet langer actueel is, beoordeelt de Commissie de gevolgen daarvan. De Commissie legt haar beoordeling voor aan het Europees Parlement en de Raad, indien nodig vergezeld van wetgevingsvoorstellen tot wijziging van de bijlage. [Am. 95] In geval van uitzonderlijke bedreigingen van de openbare veiligheid of de nationale veiligheid voert de Commissie de in lid 1 bis bedoelde beoordeling onverwijld uit. [Am. 96] Artikel 26 Inwerkingtreding en toepassing [Am. 97] Deze verordening treedt in werking op de dag na die van de bekendmaking ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie . Deze verordening is verbindend in al haar onderdelen en is rechtstreeks toepasselijk in elke lidstaat. Zij is van toepassing met ingang van [de eerste dag van de maand volgend op de periode van twaalf maanden na de datum van inwerkingtreding]. [Am. 98] Gedaan te …, Voor het Europees Parlement Voor de Raad De voorzitter De voorzitter BIJLAGE De crisis- of noodfasen als bedoeld in artikel 4 en bevoegde adviesorganen als bedoeld in artikel 6, lid 2, worden hieronder opgesomd: Crisis- of noodmechanisme van de Unie Crisisfase of noodfase Bevoegd adviesorgaan 1. Verordening XXX/XX van het Europees Parlement en de Raad tot vaststelling van een noodinstrument voor de eengemaakte markt en tot intrekking van Verordening (EG) 2679/98 van de Raad [ COM(2022) 459 ] Noodfase voor de eengemaakte markt die is geactiveerd bij een uitvoeringshandeling van de Raad [artikel 14 van Verordening XXX/XX] [ COM(2022) 459 ] Adviesgroep [artikel 4 van Verordening XXX/XX] [ COM(2022) 459 ] 2. Verordening (EU) 2022/2371 van het Europees Parlement en de Raad van 23 november 2022 inzake ernstige grensoverschrijdende gezondheidsbedreigingen en tot intrekking van Besluit nr. 1082/2013/EU Noodsituatie op het gebied van de volksgezondheid op het niveau van de Unie die formeel is erkend bij een uitvoeringshandeling van de Commissie [artikel 23 van Verordening (EU) 2022/2371] Gezondheidsbeveiligingscomité [artikel 4 van Verordening (EU) 2022/2371] 3. Verordening (EU) 2022/2372 van de Raad van 24 oktober 2022 betreffende een kader van maatregelen ter waarborging van de levering van in een crisissituatie relevante medische tegenmaatregelen in geval van een noodsituatie op het gebied van de volksgezondheid op Unieniveau Noodkader dat is geactiveerd door de vaststelling van een verordening van de Raad [artikel 3 van Verordening (EU) 2022/2372] De Raad voor gezondheidscrises [artikel 5 van Verordening (EU) 2022/2372] 4. Verordening XXX/XX tot vaststelling van een kader van maatregelen ter versterking van het Europese halfgeleiderecosysteem [ COM(2022) 46 ] Crisisfase die is geactiveerd bij een uitvoeringshandeling van de Commissie [artikel 18 van Verordening XXX/XX] [ COM(2022) 46 ] Europese Raad voor halfgeleiders [artikel 23 van Verordening XXX/XX] [ COM(2022) 46 ] 5. Verordening (EU) 2017/1938 van het Europees Parlement en de Raad van 25 oktober 2017 betreffende maatregelen tot veiligstelling van de gasleveringszekerheid en houdende intrekking van Verordening (EU) nr. 994/2010 Noodsituatie op Unieniveau die is afgekondigd door de Commissie [artikel 12 van Verordening (EU) 2017/1938] Groep coördinatie gas [artikel 4 van Verordening (EU) 2017/1938] (Gewone wetgevingsprocedure: eerste lezing) Het Europees Parlement, – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2023)0462 ), – gezien artikel 294, lid 2, en artikel 114 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C9‑0317/2023), – gezien artikel 294, lid 3, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité van 13 december 2023 (1) , – gezien artikel 59 van zijn Reglement, – gezien het advies van de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en voedselveiligheid, – gezien het verslag van de Commissie interne markt en consumentenbescherming ( A9-0044/2024 ), 1. stelt onderstaand standpunt in eerste lezing vast; 2. verzoekt de Commissie om hernieuwde voorlegging aan het Parlement indien zij haar voorstel vervangt, ingrijpend wijzigt of voornemens is het ingrijpend te wijzigen; 3. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en aan de Commissie alsmede aan de nationale parlementen. Standpunt van het Europees Parlement in eerste lezing vastgesteld op 13 maart 2024 met het oog op de vaststelling van Verordening (EU) 2024/... van het Europees Parlement en de Raad betreffende de veiligheid van speelgoed en tot intrekking van Richtlijn 2009/48/EG (Voor de EER relevante tekst) HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 114, Gezien het voorstel van de Europese Commissie, Na toezending van het ontwerp van wetgevingshandeling aan de nationale parlementen, Gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité (2) , Handelend volgens de gewone wetgevingsprocedure, Overwegende hetgeen volgt: (1) Richtlijn 2009/48/EG van het Europees Parlement en de Raad (3) is vastgesteld om een hoog veiligheidsniveau van speelgoed en het vrije verkeer ervan op de interne markt te waarborgen. (2) Kinderen zijn een bijzonder kwetsbare groep. Het is van essentieel belang om ervoor te zorgen dat kinderen een hoge mate van veiligheid genieten wanneer ze met speelgoed spelen. Kinderen , met inbegrip van kinderen met een beperking, moeten adequaat worden beschermd tegen mogelijke risico’s van speelgoed, in het bijzonder onder andere tegen de chemische stoffen die speelgoed kan bevatten. Tegelijkertijd moet conform speelgoed vrij op de interne markt kunnen circuleren zonder aanvullende eisen. [Am. 1] (3) De Commissie heeft in haar evaluatie van Richtlijn 2009/48/EG geconcludeerd dat de richtlijn relevant is en doorgaans doeltreffend is voor de bescherming van kinderen. Tijdens de evaluatie is echter ook een aantal tekortkomingen vastgesteld, die tijdens de praktische toepassing van de richtlijn sinds de vaststelling ervan in 2009 aan het licht zijn gekomen. In de evaluatie werden met name bepaalde tekortkomingen vastgesteld met betrekking tot mogelijke risico’s van schadelijke chemische stoffen in speelgoed. In de evaluatie werd ook geconcludeerd dat er nog veel niet-conform en onveilig speelgoed op de markt van de Unie aanwezig is. (4) In de strategie voor duurzame chemische stoffen (4) is opgeroepen tot verruiming van de zogenaamde generieke aanpak van schadelijke chemische stoffen (gebaseerd op algemene preventieve verboden) om ervoor te zorgen dat consumenten, kwetsbare groepen en de natuurlijke omgeving consistenter worden beschermd. In de strategie werd in het bijzonder aangedrongen op versterking van Richtlijn 2009/48/EG wat betreft bescherming tegen de risico’s van de schadelijkste chemische stoffen en de mogelijke gecombineerde effecten van chemische stoffen. (5) Aangezien de voorschriften voor speelgoed, met name de essentiële eisen en de conformiteitsbeoordelingsprocedures, in de hele Unie op dezelfde wijze moeten worden toegepast en geen ruimte mogen laten voor een uiteenlopende uitvoering door de lidstaten, moet Richtlijn 2009/48/EG worden vervangen door een verordening. (6) Speelgoed valt ook onder Verordening (EU) 2023/988 inzake algemene productveiligheid (5) , die aanvullend van toepassing is op aangelegenheden die niet onder sectorspecifieke wetgeving voor consumentenproducten vallen. Met name afdeling 2 van hoofdstuk III en hoofdstuk IV inzake onlineverkoop, hoofdstuk VI inzake het systeem voor snelle waarschuwingen Safety Gate en de Safety Business Gateway en hoofdstuk VIII inzake het recht op informatie en op verhaal zijn ook van toepassing op speelgoed. Daarom bevat deze verordening geen specifieke bepalingen inzake verkoop op afstand en onlineverkoop, de melding van ongevallen door marktdeelnemers en het recht op informatie en verhaal, maar verplicht zij marktdeelnemers die informatie over de veiligheid van speelgoed verstrekken om de autoriteiten en consumenten te informeren overeenkomstig de procedures van Verordening (EU) 2023/988. (7) In Verordening (EG) nr. 765/2008 van het Europees Parlement en de Raad (6) zijn voorschriften voor de accreditatie van conformiteitsbeoordelingsinstanties en de algemene beginselen van de CE-markering vastgesteld. Die verordening moet van toepassing zijn op speelgoed opdat speelgoed dat onder het vrije verkeer van goederen binnen de Unie valt, voldoet aan vereisten die een hoog niveau van bescherming van de gezondheid en veiligheid van personen, en in het bijzonder van kinderen, waarborgen. (8) Bij Besluit nr. 768/2008/EG van het Europees Parlement en de Raad (7) zijn gemeenschappelijke beginselen en referentiebepalingen vastgesteld die bedoeld zijn om in alle sectorale productwetgeving te worden toegepast, zodat een coherente basis voor die wetgeving wordt gelegd. Deze verordening moet derhalve voor zover mogelijk worden opgesteld in overeenstemming met die gemeenschappelijke beginselen en referentiebepalingen. (9) In deze verordening moeten essentiële eisen voor speelgoed worden vastgesteld om voor een hoge mate van bescherming van de gezondheid en veiligheid te zorgen van kinderen die met speelgoed spelen, en om het vrije verkeer van speelgoed in de Unie te waarborgen. Deze verordening moet worden toegepast uitgevoerd met inachtneming van het voorzorgsbeginsel. [Am. 2] (10) Om de toepassing van deze verordening door fabrikanten en nationale autoriteiten te vergemakkelijken, moet het toepassingsgebied duidelijk worden afgebakend. Deze verordening moet van toepassing zijn op alle producten die zijn ontworpen of bestemd om door kinderen jonger dan 14 jaar te worden gebruikt bij het spelen. Een product kan ook als speelgoed worden beschouwd als het niet uitsluitend bedoeld is om mee te spelen en nog andere functies heeft. Of een product speelwaarde heeft, hangt af van het door de fabrikant beoogde gebruik of van het gebruik van het product dat een ouder of toezichthouder redelijkerwijs kan voorzien. Tegelijkertijd moet bepaald speelgoed dat niet voor huishoudelijk gebruik bestemd is, zoals voor openbaar gebruik bestemde speeltoestellen in speeltuinen of speelautomaten, of ander speelgoed met verbrandingsmotoren of stoommachines, van het toepassingsgebied worden uitgesloten, aangezien dergelijk speelgoed risico’s voor de gezondheid en veiligheid van kinderen kan opleveren die niet in deze verordening aan de orde komen. Bovendien moet een lijst worden verstrekt van producten die met speelgoed kunnen worden verward, maar die niet als speelgoed in de zin van deze verordening worden beschouwd. (11) Deze verordening moet van toepassing zijn op speelgoed dat nieuw is op de markt van de Unie wanneer het in de handel wordt gebracht, dat wil zeggen nieuw speelgoed dat door een in de Unie gevestigde fabrikant is vervaardigd of nieuw of tweedehands speelgoed dat wordt ingevoerd uit een derde land. De veiligheid van andere tweedehands producten valt onder Verordening (EU) 2023/988 van het Europees Parlement en de Raad (8) . (12) Om de adequate bescherming van kinderen en andere personen te verzekeren, moet deze verordening van toepassing zijn op alle vormen van levering van speelgoed, met inbegrip van verkoop op afstand als bedoeld in artikel 6 van Verordening (EU) 2019/1020 van het Europees Parlement en de Raad (9) . (13) Essentiële veiligheidseisen voor speelgoed moeten zorgen voor bescherming tegen alle relevante gevaren die speelgoed met zich meebrengt voor de gezondheid en veiligheid van gebruikers of derden. Specifieke veiligheidseisen moeten betrekking hebben op de fysieke en mechanische eigenschappen, ontvlambaarheid, chemische eigenschappen, elektrische eigenschappen, hygiëne en radioactiviteit om ervoor te zorgen dat kinderen adequaat worden beschermd tegen deze specifieke gevaren. Omdat er speelgoed kan bestaan of kan worden ontwikkeld dat gevaren inhoudt die niet onder een specifieke veiligheidseis vallen, moet een algemene veiligheidseis worden gehandhaafd om de bescherming van kinderen tegen dergelijk speelgoed te waarborgen. De veiligheid van speelgoed moet worden vastgesteld aan de hand van het beoogde gebruik van het product, terwijl ook redelijkerwijs te voorzien gebruik in aanmerking moet worden genomen, rekening houdend met het gedrag van kinderen, van wie gewoonlijk niet dezelfde zorgvuldigheid kan worden verwacht als van een gemiddelde volwassen gebruiker. De algemene veiligheidseis en de bijzondere veiligheidseisen moeten samen de essentiële veiligheidseisen voor speelgoed vormen. (14) Het vertrouwen in digitale technologieën heeft geleid tot nieuwe gevaren van speelgoed. Overeenkomstig Richtlijn 2014/53/EU van het Europees Parlement en de Raad (10) moet radiospeelgoed voldoen aan essentiële eisen voor de bescherming van privacy, en moet met internet verbonden speelgoed waarborgen voor cyberveiligheid en bescherming tegen fraude bevatten. Speelgoed dat artificiële intelligentie bevat, moet voldoen aan Verordening (EU) .../... [P.O. insert serial number for Regulation laying down harmonised rules on artificial intelligence] moet radiospeelgoed voldoen aan essentiële eisen voor de bescherming van privacy, en moet met internet verbonden speelgoed waarborgen voor cyberveiligheid en bescherming tegen fraude bevatten. Speelgoed dat artificiële intelligentie bevat, moet voldoen aan Verordening (EU) .../... [P.O. insert serial number for Regulation laying down harmonised rules on artificial intelligence] (11) . Daarom hoeven er geen moet dergelijk speelgoed voldoen aan normen voor veiligheid, beveiliging en privacy door ontwerp. Bijzondere veiligheidseisen te worden vastgesteld met betrekking tot cyberveiligheid, bescherming van persoonsgegevens en privacy, of andere gevaren die voortvloeien uit de integratie van artificiële intelligentie in speelgoed . De bescherming van de gezondheid van kinderen moet echter niet alleen zorgen voor de afwezigheid van ziekten of lichamelijke gebreken, aangezien het gebruik van digitale technologieën risico’s voor kinderen met zich mee kan brengen die verder gaan dan hun fysieke gezondheid. Om ervoor te zorgen dat kinderen , moeten in specifieke wetgeving worden beschermd tegen alle risico’s die het gebruik van digitale technologieën in speelgoed met zich meebrengt, moet de algemene veiligheidseis de psychologische en geestelijke gezondheid, het welzijn en de cognitieve ontwikkeling van kinderen waarborgen. opgenomen. [Am. 3] (14 bis) Krachtens Verordening (EU) …/… [OJ insert serial number for Regulation laying down harmonised rules on artificial intelligence] wordt speelgoed dat AI-systemen als veiligheidscomponenten bevat, beschouwd als een AI-systeem met een hoog risico. Bovendien wordt uit hoofde van de verordening cyberweerbaarheid met het internet verbonden speelgoed dat beschikt over sociale interactieve functies (bv. spreken of filmen) of locatietraceringsfuncties, ingedeeld in klasse I – belangrijke producten met digitale elementen. Op grond van die verordeningen moet dergelijk speelgoed een conformiteitsbeoordeling ondergaan waarbij een derde partij is betrokken, tenzij de fabrikant relevante geharmoniseerde normen heeft toegepast. [Am. 4] (14 ter) Bij de veiligheidsbeoordeling moet waar nodig rekening worden gehouden met de gezondheidsrisico’s van digitaal verbonden speelgoed, met inbegrip van eventuele risico’s voor de geestelijke gezondheid. Daarom moeten fabrikanten bij de beoordeling van de veiligheid van digitaal verbonden producten die waarschijnlijk van invloed zullen zijn op kinderen, waarborgen dat de producten die zij op de markt brengen, voldoen aan de hoogste normen inzake veiligheid, beveiliging en privacy door ontwerp, in het belang van kinderen. [Am. 5] (15) Speelgoed moet voldoen aan fysieke en mechanische eisen die voorkomen dat kinderen lichamelijk letsel oplopen als ze met speelgoed spelen en mag geen inslikkings- en verstikkingsgevaar voor kinderen opleveren. Om kinderen te beschermen tegen beschadiging van het gehoor, moeten maximumwaarden worden vastgesteld , waarbij studies en de aanbevelingen van medisch deskundigen in aanmerking worden genomen, voor zowel impulsgeluid als continu geluid dat door speelgoed wordt geproduceerd door speelgoed dat is ontworpen om geluid te produceren . Speelgoed of onderdelen daarvan en verpakkingen ervan waarvan redelijkerwijs kan worden verwacht dat zij bij normaal of te verwachten gebruik met levensmiddelen in contact komen of bestanddelen afgeven aan levensmiddelen, vallen onder Verordening (EG) nr. 1935/2004 van het Europees Parlement en de Raad (12) . Voorts moeten specifieke veiligheidseisen voor het potentiële specifieke gevaar van speelgoed in levensmiddelen worden vastgesteld, omdat de combinatie van speelgoed en levensmiddelen een risico van verstikking door inslikken kan veroorzaken dat zich onderscheidt van de risico’s die het speelgoed op zichzelf vertoont, en dat om die reden niet valt onder specifieke maatregelen van de Unie. Speelgoed moet ook voldoende bescherming bieden wat betreft ontvlambaarheid of elektrische eigenschappen, in het bijzonder om brandwonden of elektrische schokken te voorkomen. Bovendien moet speelgoed aan bepaalde hygiënenormen voldoen om microbiologische risico’s of andere risico’s op infectie of besmetting te voorkomen. [Am. 6] (16) Chemische stoffen die zijn ingedeeld als carcinogeen, mutageen of reproductietoxisch (CMR-stoffen), chemische stoffen die het hormoon- of ademhalingssysteem aantasten en chemische stoffen die giftig zijn voor een specifiek orgaan of mobiel, persistent, bioaccumulerend en giftig zijn , zijn bijzonder schadelijk voor kinderen en voor het milieu en moeten specifiek worden aangepakt in speelgoed. Gezien de essentiële rol van het hormoonsysteem tijdens de menselijke ontwikkeling, kan blootstelling aan hormoonontregelaars tijdens kritieke perioden, zoals de vroege kinderjaren, zelfs bij zeer lage doses leiden tot schadelijke effecten en de gezondheid later in het leven beïnvloeden. Inhalatieallergenen kunnen leiden tot een toename van astma bij kinderen, en neurotoxische stoffen zijn bijzonder schadelijk voor de zich ontwikkelende hersenen van kinderen, die inherent kwetsbaarder zijn voor toxische schade dan de hersenen van volwassenen. Persistentie en bioaccumulatie zorgen voor voortdurende blootstelling en vergroten bijgevolg het risico op schadelijke effecten. Sommige giftige chemische stoffen zijn ook mobiel in het milieu. Kinderen moeten ook naar behoren worden beschermd tegen allergene stoffen en bepaalde metalen. De eisen voor chemische stoffen in Richtlijn 2009/48/EG moeten worden geactualiseerd en aangescherpt. Speelgoed moet voldoen aan de algemene wetgeving voor chemische stoffen, in het bijzonder Verordening (EG) nr. 1907/2006 van het Europees Parlement en de Raad (13) . Om kinderen, een kwetsbare groep consumenten, en andere personen beter te beschermen, moet dat rechtskader worden aangevuld met algemene verboden op het gebruik van bepaalde gevaarlijke chemische stoffen, zoals ingedeeld overeenkomstig Verordening (EG) nr. 1272/2008 van het Europees Parlement en de Raad (14) , in speelgoed. Deze algemene verboden moeten gelden voor CMR-stoffen, hormoonontregelaars voor de menselijke gezondheid en het milieu , inhalatieallergenen en stoffen die schadelijk zijn voor een specifiek orgaan of die mobiel, persistent, bioaccumulerend en giftig zijn, die voldoen aan de criteria voor indeling als gevaarlijk of die zijn ingedeeld als gevaarlijk overeenkomstig , zodra deze stoffen in Verordening (EG) nr. 1272/2008 (15) als gevaarlijk zijn ingedeeld . Om de veiligheid van speelgoed te waarborgen mogen sporen van verboden stoffen uitsluitend worden aanvaard indien deze, zelfs met goede productiepraktijken, technisch onvermijdelijk zijn en het speelgoed veilig is. [Am. 7] (17) Om te zorgen voor flexibiliteit Wanneer de veiligheid van kinderen niet in het gedrang komt en indien dit nodig is om bepaald speelgoed op de markt aan te bieden, moet er geen geschikte alternatieve stoffen of mengsels beschikbaar zijn, kan het mogelijk zijn om af te wijken vrijgesteld te worden van de algemene verboden op chemische stoffen en mengsels in speelgoed. Afwijkingen Vrijstellingen van algemene verboden waarmee het gebruik van verboden stoffen en mengsels toch wordt toegestaan, moeten in de tijd worden beperkt, algemeen van toepassing zijn en mogen alleen mogelijk zijn als het gebruik van de stof of het mengsel in kwestie veilig wordt geacht voor kinderen, als verwijdering of vervanging van dergelijke verboden stoffen door veranderingen in het ontwerp of het gebruik van andere materialen of bestanddelen technisch niet mogelijk is, als er geen commercieel technisch haalbare alternatieven voor de stof of het mengsel zijn, als er op verzoek van het Europees Agentschap voor chemische stoffen (ECHA) een vervangingsplan is ingediend zijn en als het gebruik van de stof of het mengsel in consumentenartikelen niet verboden is krachtens Verordening (EG) nr. 1907/2006. De beoordeling van de veiligheid van de stof in speelgoed deze stof moet worden uitgevoerd door de desbetreffende wetenschappelijke comités in het Europees Agentschap voor chemische stoffen (ECHA) om te zorgen voor consistentie en efficiënt gebruik van middelen bij de beoordeling van chemische stoffen en mengsels in de Unie. [Am. 247] (18) Marktdeelnemers, brancheorganisaties of andere belanghebbende partijen moeten de mogelijkheid hebben om bij het ECHA een verzoek in te dienen voor de beoordeling van een toegestane toepassing van een bepaalde stof waarvoor een algemeen verbod geldt. Het ECHA moet het formaat en het medium voor de indiening van verzoeken om beoordeling opstellen en beschikbaar stellen. Bovendien moet het ECHA om redenen van transparantie en voorspelbaarheid technische en wetenschappelijke richtsnoeren verstrekken voor dergelijke verzoeken om beoordeling. (19) Het gebruik van nikkel in roestvrijstaal en in onderdelen die elektrische stroom overbrengen is door het Wetenschappelijk Comité voor gezondheids-, milieu- en opkomende risico’s veilig bevonden in speelgoed en moet worden toegestaan. Andere stoffen die nodig zijn om elektrische stroom over te brengen, moeten in speelgoed worden toegestaan om elektrisch speelgoed te kunnen aanbieden, mits deze stoffen volledig ontoegankelijk zijn voor een kind dat met het speelgoed speelt en daarom geen risico vormen. (20) Aangezien batterijen onder Verordening (EU) .../... [P.O. insert serial number for Regulation on batteries and waste batteries] (16) vallen, zijn de eisen betreffende chemische stoffen in speelgoed niet van toepassing op de batterijen in speelgoed. Speelgoed met batterijen moet echter zodanig zijn ontworpen dat kinderen moeilijk bij de batterijen kunnen. In situaties waarin het wegens de aard, de omvang of de vorm van het speelgoed, of wegens de kleine elektronica die het bevat, niet mogelijk is om het speelgoed zodanig te ontwerpen dat de interne batterij door de eindgebruiker kan worden verwijderd en vervangen en tegelijkertijd de veiligheid van het kind en het verdere veilige gebruik van het speelgoed kan worden gewaarborgd, kan het speelgoed zodanig worden ontworpen dat de batterij kan worden verwijderd en vervangen door onafhankelijke marktdeelnemers. [Am. 8] (21) De bestaande grenswaarden voor bepaalde chemische stoffen en de bijbehorende testmethoden zijn geschikt gebleken voor de bescherming van kinderen tegen deze stoffen en moeten worden gehandhaafd. Om deze grenswaarden te kunnen aanpassen aan nieuwe wetenschappelijke kennis, moet de Commissie de bevoegdheid krijgen om deze grenswaarden waar nodig te herzien overeenkomstig het voorzorgsbeginsel en de “één gezondheid”-benadering . De grenswaarden voor arseen , cadmium, chroom VI, lood, kwik en organisch tin, die bijzonder giftig zijn en dan ook niet bewust in speelgoed mogen worden gebruikt, moeten worden vastgesteld op de helft van de waarden die door de betrokken wetenschappelijke instantie als veilig worden beschouwd , om ervoor te zorgen dat in speelgoed alleen sporen aanwezig zijn die verenigbaar zijn met een goede fabricagepraktijk. Het gebruik van chroom VI, cadmium, kwik en lood, zeer giftige stoffen, mag niet worden toegestaan in speelgoed, tenzij de aanwezigheid ervan zelfs met goede fabricagemethoden technisch onvermijdelijk is en de residuen ervan de aantoonbaarheidsgrens in het homogene materiaal niet overschrijden. [Am. 248] (21 bis) Lood is een natuurlijk toxisch metaal dat long-, hersen-, maag- en nierkanker bij de mens kan veroorzaken. Het kan in het drinkwater terechtkomen wanneer loodhoudend sanitair materiaal corrodeert, vooral als het water een hoge zuurgraad of een laag mineraalgehalte heeft, wat leidt tot corrosie in leidingen en sanitaire installaties. Richtlijn (EU) 2020/2184 (17) voorziet in bepalingen met betrekking tot het loodgehalte in water dat bestemd is voor menselijke consumptie. Daarom kan niet worden uitgesloten dat speelgoed dat met water wordt geproduceerd, minimale residuen van lood bevat als gevolg van het in het productieproces gebruikte water. Dergelijke residuen moeten als technisch onvermijdelijk worden beschouwd wanneer het met goede fabricagemethoden niet mogelijk is deze te elimineren via de beschikbare filter- of absorptiemethoden. [Am. 249] (22) Richtlijn 2009/48/EG bevat grenswaarden voor bepaalde stoffen in speelgoed dat bestemd is voor kinderen jonger dan 36 maanden of dat bestemd is om in de mond te worden genomen. Gebleken is dat deze stoffen ook een risico vormen voor oudere kinderen, omdat zij eveneens via huidcontact of inademing aan dergelijke chemische stoffen kunnen worden blootgesteld. Deze grenswaarden moeten daarom gelden voor alle speelgoed. Sinds de vaststelling van de grenswaarden voor bisfenol A in Richtlijn 2009/48/EG zijn er nieuwe wetenschappelijke gegevens beschikbaar gekomen. De Europese Autoriteit voor Voedselveiligheid (EFSA) heeft in april 2023 de risico’s voor de volksgezondheid van blootstelling aan bisfenol A via voeding opnieuw beoordeeld en geconcludeerd dat blootstelling aan bisfenol A een gezondheidsprobleem vormt voor consumenten in alle leeftijdsgroepen. De EFSA heeft een nieuwe toelaatbare dagelijkse inname van bisfenol A vastgesteld die aanzienlijk lager is dan de vorige. Gezien dit wetenschappelijke bewijs, moet bisfenol A onder het algemene verbod op CMR-stoffen in speelgoed vallen. (22 bis) Poly- en perfluoralkylstoffen (PFAS) vormen een grote familie van meer dan 10 000 door de mens gemaakte chemische stoffen. Sinds hun opkomst eind jaren veertig worden PFAS in een steeds breder scala aan consumentenproducten gebruikt. Blootstelling aan de meest bestudeerde PFAS is geassocieerd met een reeks schadelijke gezondheidseffecten, waaronder schildklieraandoeningen, leverbeschadiging, obesitas, diabetes en verminderde respons op routinevaccinaties, evenals een verhoogd risico op borst-, nier- en teelbalkanker. Speelgoed mag geen enkele poly- en perfluoralkylstof (PFAS) bevatten. [Am. 9] (23) Om in geval van nieuwe wetenschappelijke kennis een adequate bescherming tegen specifieke chemische stoffen te waarborgen, moet de Commissie de bevoegdheid worden verleend om gedelegeerde handelingen tot vaststelling van specifieke grenswaarden vast te stellen voor alle chemische stoffen die in speelgoed worden gebruikt. Indien dit gerechtvaardigd is in gevallen van speelgoed met een hogere mate van blootstelling, moeten in die gedelegeerde handelingen specifieke grenswaarden worden vastgesteld voor speelgoed dat is bestemd voor gebruik door kinderen jonger dan 36 maanden en voor ander speelgoed dat bedoeld is om in de mond genomen te worden, daarbij rekening houdend met de voorschriften van Verordening (EG) nr. 1935/2004 en de verschillen tussen speelgoed en materialen die in contact komen met voedsel of voorwerpen die risico’s bij oraal contact met zich meebrengen wanneer zij worden gebruikt als materiaal dat met levensmiddelen in contact komt. Geurstoffen in speelgoed brengen speciale risico’s voor de menselijke gezondheid met zich mee. Daarom moeten specifieke regels worden vastgesteld voor het gebruik van geurstoffen in speelgoed en voor de etikettering van geurstoffen. De Commissie moet de bevoegdheid worden verleend om gedelegeerde handelingen tot wijziging van deze regels vast te stellen teneinde deze te kunnen aanpassen aan de technische en wetenschappelijke vooruitgang. (24) Wanneer de gevaren van speelgoed niet volledig met het ontwerp ervan kunnen worden ondervangen, moet ten aanzien van het overblijvende risico productinformatie worden verstrekt aan de personen onder wier toezicht kinderen het speelgoed gebruiken, waarbij rekening wordt gehouden met het vermogen van die personen om de nodige voorzorgsmaatregelen te nemen. Om ervoor te zorgen dat de informatie efficiënt wordt weergegeven, kan de fabrikant een QR-code met een link naar de instructies in een digitaal formaat toevoegen, maar waarschuwingen moeten altijd worden vermeld op het speelgoed, op een aangehecht etiket of op de verpakking. [Am. 10] (25) Om te voorkomen dat waarschuwingen worden misbruikt om de toepasselijke veiligheidseisen te omzeilen, mogen de waarschuwingen voor bepaalde categorieën speelgoed niet worden gebruikt als zij in strijd zijn met het beoogde gebruik van het speelgoed. Om ervoor te zorgen dat de personen onder wier toezicht kinderen het speelgoed gebruiken zich bewust zijn van de risico’s van het speelgoed, moeten de waarschuwingen duidelijk verstaanbaar, leesbaar en zichtbaar zijn. [Am. 11] (25 bis) Om het bewustzijn te garanderen van mogelijke risico’s die verbonden zijn aan het speelgoed, in het bijzonder bij verkoop op afstand of online, moet ervoor worden gezorgd dat de waarschuwingen online duidelijk leesbaar en onmiddellijk zichtbaar zijn. [Am. 12] (26) Marktdeelnemers moeten bij het in de handel brengen of op de markt aanbieden van speelgoed verantwoordelijk optreden en aan alle toepasselijke wettelijke eisen voldoen. (27) Om een hoge mate van bescherming van de gezondheid en veiligheid van kinderen te waarborgen en om te zorgen voor eerlijke mededinging op de interne markt, moeten de marktdeelnemers al naargelang hun respectieve rol in de toeleveringsketen de verantwoordelijkheid dragen voor de conformiteit van speelgoed met deze verordening. (28) Omdat bepaalde taken alleen door de fabrikant kunnen worden verricht, moet een duidelijk onderscheid worden gemaakt tussen de verplichtingen van de fabrikant en die van de marktdeelnemers die verderop in de distributieketen een rol spelen. Voorts moet duidelijk onderscheid worden gemaakt tussen de verplichtingen van de importeur en die van de distributeur, aangezien de importeur speelgoed uit derde landen in de Unie in de handel brengt. De importeur moet waarborgen dat dit speelgoed aan de toepasselijke eisen van de Unie voldoet. (29) Om de communicatie tussen marktdeelnemers, markttoezichtautoriteiten en consumenten of andere eindgebruikers te vergemakkelijken, moeten fabrikanten en importeurs naast het postadres ook een website, e-mailadres of een andere manier om digitaal contact op te nemen, vermelden. (30) De fabrikant, die beschikt over gedetailleerde kennis van het ontwerp- en productieproces, is verantwoordelijk voor de overeenstemming van het speelgoed met de eisen van deze verordening en is in de beste positie om de volledige conformiteitsbeoordelingsprocedure voor speelgoed uit te voeren. De verplichting om een conformiteitsbeoordeling uit te voeren, moet daarom uitsluitend op de fabrikant blijven rusten. (31) Om het voor fabrikanten gemakkelijker te maken hun verplichtingen uit hoofde van deze verordening na te leven, moet het fabrikanten worden toegestaan een gemachtigde aan te wijzen om namens hen specifieke taken uit te voeren. Teneinde een duidelijke en evenredige verdeling van de taken tussen de fabrikant en de gemachtigde te waarborgen, moet bovendien een lijst van taken worden opgesteld waarmee fabrikanten de gemachtigde kunnen belasten. Om ervoor te zorgen dat deze verordening afdwingbaar is en wordt nageleefd, moet, wanneer een buiten de Unie gevestigde fabrikant een gemachtigde aanwijst, het mandaat bovendien de in artikel 4 van Verordening (EU) 2019/1020 vermelde taken omvatten. (32) Marktdeelnemers die een rol vervullen in de toeleverings- en distributieketen, moeten passende maatregelen nemen om te waarborgen dat het speelgoed dat zij in de handel brengen onder normale en redelijkerwijs te voorziene gebruiksomstandigheden geen gevaar vormt risico’s inhoudt voor de veiligheid en de gezondheid van kinderen, en dat zij uitsluitend speelgoed op de markt aanbieden dat aan de desbetreffende Uniewetgeving voldoet. [Am. 13] (33) Er moet worden gewaarborgd dat speelgoed dat vanuit derde landen de markt van de Unie binnenkomt, aan alle toepasselijke eisen van de Unie voldoet, en met name dat de fabrikanten adequate conformiteitsbeoordelingsprocedures met betrekking tot dit speelgoed hebben uitgevoerd. Importeurs moeten er daarom op toezien dat het speelgoed dat zij in de handel brengen aan de toepasselijke eisen voldoet, dat conformiteitsbeoordelingsprocedures zijn uitgevoerd en dat de productmarkering en de door de fabrikanten opgestelde documenten ter beschikking staan van de bevoegde markttoezichtautoriteiten. (34) Wanneer importeurs speelgoed in de handel brengen, moeten zij hun naam en contactadres op het speelgoed vermelden. Er moet worden voorzien in uitzonderingen hierop wanneer een dergelijke vermelding door de omvang of aard van het speelgoed niet mogelijk is, bijvoorbeeld wanneer de importeur de verpakking zou moeten openen om zijn naam en adres op het product aan te brengen. In dergelijke gevallen moeten de naam en het adres op de verpakking of in een begeleidend document worden vermeld. (35) Wanneer de distributeur speelgoed pas op de markt aanbiedt nadat het speelgoed door de fabrikant of de importeur in de handel is gebracht, moet hij de nodige zorgvuldigheid in acht nemen om ervoor te zorgen dat de wijze waarop hij met het speelgoed omgaat geen negatieve invloed heeft op de overeenstemming van het speelgoed met deze verordening. (36) Omdat distributeurs en importeurs dicht bij de markt staan, moeten zij worden betrokken bij de markttoezichttaken van de bevoegde nationale autoriteiten en moeten zij worden verplicht actief medewerking te verlenen en die autoriteiten alle nodige informatie over het betrokken speelgoed te verstrekken. (37) Wanneer marktdeelnemers Alle natuurlijke of rechtspersonen die speelgoed onder hun eigen naam of handelsmerk in de handel brengen of speelgoed zodanig wijzigen dat de conformiteit met de toepasselijke eisen van deze verordening in het gedrang kan komen, moeten zij als fabrikanten als fabrikant worden beschouwd voor de toepassing van deze verordening en de verplichtingen van fabrikanten de fabrikant op zich nemen. [Am. 14] (37 bis) Onlinemarktplaatsen zijn cruciaal voor de toeleveringsketen, daar zij marktdeelnemers in staat stellen veel klanten te bereiken. Gezien hun belangrijke rol als bemiddelaar bij de verkoop van speelgoed tussen marktdeelnemers en klanten, zouden onlinemarktplaatsen verantwoordelijkheid moeten nemen om op te treden tegen de verkoop van speelgoed dat niet aan deze verordening voldoet en moeten samenwerken met de markttoezichtautoriteiten. Richtlijn 2000/31/EG van het Europees Parlement en de Raad voorziet in het algemene kader voor elektronische handel en bepaalde verplichtingen voor onlineplatformen. Verordening (EU) 2022/2065 reguleert de verantwoordelijkheid en de verantwoordingsplicht van online-aanbieders van tussenhandeldiensten met betrekking tot illegale inhoud, met inbegrip van producten die niet aan deze verordening voldoen. [Am. 15] (38) Het markttoezicht wordt eenvoudiger en doeltreffender wanneer overeenkomstig Verordening (EU) 2023/988 gewaarborgd wordt dat speelgoed in de hele toeleveringsketen traceerbaar is. Een efficiënt traceringssysteem verlicht de taak van de markttoezichtautoriteiten om na te gaan welke marktdeelnemers niet-conform speelgoed op de markt hebben aangeboden. [Am. 16] (39) Om de beoordeling van de conformiteit met de eisen van deze verordening te vergemakkelijken, moet worden voorzien in een vermoeden van conformiteit voor speelgoed dat voldoet aan de overeenkomstig Verordening (EU) nr. 1025/2012 van het Europees Parlement en de Raad (18) vastgestelde en in het Publicatieblad van de Europese Unie bekendgemaakt toepasselijke geharmoniseerde normen. [Am. 17] (40) Bij gebrek aan relevante geharmoniseerde normen moet de Commissie de bevoegdheid worden verleend om uitvoeringshandelingen tot gedelegeerde handelingen tot aanvulling van deze verordening door vaststelling van de gemeenschappelijke specificaties voor de essentiële eisen veiligheidseisen van deze verordening vast te stellen, mits zij daarbij de rol en de functies van de normalisatie-instellingen naar behoren eerbiedigt, als uitzonderlijke noodoplossing om de fabrikant te helpen voldoen aan zijn verplichting om de essentiële eisen na te leven, wanneer het normalisatieproces stilligt of wanneer er vertraging optreedt bij het opstellen van passende geharmoniseerde normen. [Am. 18] (41) De CE-markering, waarmee de conformiteit van speelgoed wordt aangegeven, is de zichtbare uitkomst van een uitgebreid proces van conformiteitsbeoordeling. In Verordening (EG) nr. 765/2008 zijn algemene beginselen betreffende de CE-markering vastgesteld. In deze verordening moeten specifieke voorschriften worden vastgesteld voor het aanbrengen van de CE-markering op speelgoed. Met deze voorschriften moet ervoor worden gezorgd dat de CE-markering voldoende zichtbaar is om zo het markttoezicht op speelgoed te vergemakkelijken. (42) Fabrikanten moeten een digitaal productpaspoort aanmaken om informatie te verstrekken over de conformiteit van speelgoed met deze verordening en met alle andere wetgeving van de Unie die op speelgoed van toepassing is. Zij moeten het digitale productpaspoort redelijkerwijs naar beste vermogen actualiseren en in voorkomend geval de nodige wijzigingen aanbrengen. Het digitale Het productpaspoort moet de EU-conformiteitsverklaring van Richtlijn 2009/48/EG , Richtlijn 2014/53/EU en alle andere wetgeving van de Unie die op speelgoed van toepassing is, vervangen . Het moet ook en de elementen bevatten die nodig zijn om de conformiteit van het speelgoed met de toepasselijke eisen en geharmoniseerde normen of andere specificaties of elementen te beoordelen. Om de controles van speelgoed door markttoezichtautoriteiten te vergemakkelijken en de actoren in de toeleveringsketen en de consumenten toegang te geven tot informatie over speelgoed en over communicatiekanalen , moet de informatie in het digitale productpaspoort digitaal en op rechtstreeks toegankelijke wijze worden verstrekt via een gegevensdrager die op het speelgoed, de verpakking ervan of de begeleidende documentatie is aangebracht. Afhankelijk van de toegangsrechten moeten markttoezichtautoriteiten, douaneautoriteiten, marktdeelnemers en consumenten moeten via de gegevensdrager rechtstreeks toegang hebben tot de respectieve informatie over het speelgoed. [Am. 19] (43) Om dubbele investeringen in digitalisering door alle betrokken actoren, met inbegrip van fabrikanten, markttoezichtautoriteiten en douaneautoriteiten, te voorkomen, moet, wanneer andere Uniewetgeving een productpaspoort voor speelgoed voorschrijft, één productpaspoort beschikbaar zijn dat de krachtens deze verordening en de andere Uniewetgeving vereiste informatie bevat. Bovendien moet het digitale productpaspoort volledig interoperabel zijn met elk productpaspoort dat op grond van andere Uniewetgeving is vereist. [Am. 20] (44) Met name worden in Verordening (EU) .../... [P.O. insert serial number for the Regulation on ecodesign requirements for sustainable products] van het Europees Parlement en de Raad (19) ook vereisten en technische specificaties vastgesteld voor een digitaal productpaspoort, de oprichting van een centraal register van de Commissie waar paspoortinformatie wordt opgeslagen en de verbinding van dat register met de IT-systemen van de douane. Die verordening zou op middellange termijn ook van toepassing kunnen worden op speelgoed, zodat een digitaal productpaspoort voor speelgoed vereist is. Daarom moet het in de toekomst mogelijk zijn om in het digitale productpaspoort preciezere informatie op te nemen , in het bijzonder informatie met betrekking tot milieuduurzaamheid, zoals de ecologische voetafdruk van een product, informatie die nuttig is voor recyclingdoeleinden, de gerecyclede inhoud van een bepaald materiaal, informatie over de toeleveringsketen en andere soortgelijke informatie. Het . Het digitale productpaspoort voor speelgoed dat in het kader van deze verordening wordt aangemaakt, moet daarom voldoen aan dezelfde voorschriften en technische elementen als die welke zijn vastgesteld in Verordening (EU) …/… [P.O. insert serial number for the Regulation on ecodesign requirements for sustainable products], met inbegrip van de technische, semantische en organisatorische aspecten van eind-tot-eindcommunicatie en gegevensoverdracht. [Am. 21] (45) Aangezien het digitale productpaspoort de EU-conformiteitsverklaring moet vervangen, is het van cruciaal belang dat duidelijk wordt gemaakt dat de fabrikant met het opstellen van het digitale productpaspoort voor speelgoed en het aanbrengen van de CE-markering verklaart dat het speelgoed aan de eisen van deze verordening voldoet en de volledige verantwoordelijkheid daarvoor op zich neemt. [Am. 22] (46) Wanneer andere informatie dan de voor het digitale productpaspoort vereiste elementen digitaal wordt verstrekt, moet worden verduidelijkt dat de verschillende soorten informatie afzonderlijk en duidelijk van elkaar gescheiden, maar op één gegevensdrager, moeten worden verstrekt. Dit zal het werk van de markttoezichtautoriteiten vergemakkelijken, maar consumenten ook duidelijkheid verschaffen over de verschillende soorten informatie die voor hen in een digitaal formaat beschikbaar zijn . [Am. 23] (46 bis) De speelgoedfabrikanten die moeten voldoen aan de vereisten van deze verordening, zijn meestal micro-, kleine en middelgrote ondernemingen (kmo’s), waarvoor het opstellen van een digitaal productpaspoort vanuit administratief en operationeel oogpunt een aanzienlijke uitdaging vormt. De Commissie moet bijgevolg kmo’s aanvullende ondersteuning bieden om hen bij te staan bij het voldoen aan de nieuwe vereisten van deze verordening. Daartoe moet de Commissie praktische richtsnoeren en op maat gesneden advies voor kmo’s publiceren. Meer bepaald moet er een rechtstreeks communicatiekanaal met deskundigen worden opgezet om hen te helpen bij het uitvoeren van veiligheidsbeoordelingen en bij het opstellen van een digitaal productpaspoort voor het door hen geproduceerde speelgoed. [Am. 24] (47) Hoofdstuk VII van Verordening (EU) 2019/1020, waarin de voorschriften voor de controles op producten die de markt van de Unie binnenkomen zijn vastgelegd, is van toepassing op speelgoed. De met controles belaste autoriteiten, die in bijna alle lidstaten de douaneautoriteiten zijn, moeten deze controles uitvoeren op basis van een risicoanalyse als bedoeld in de artikelen 46 en 47 van Verordening (EU) nr. 952/2013 van het Europees Parlement en de Raad (20) , de bijbehorende uitvoeringswetgeving en de desbetreffende richtsnoeren. Deze verordening houdt derhalve geen enkele wijziging in van hoofdstuk VII van Verordening (EU) 2019/1020 en van de wijze waarop de autoriteiten die belast zijn met de controles van producten die de markt van de Unie binnenkomen, zichzelf organiseren en hun activiteiten uitvoeren. (48) In aanvulling op het bij hoofdstuk VII van Verordening (EU) 2019/1020 ingestelde controlekader, moeten de douaneautoriteiten automatisch kunnen controleren of er een digitaal productpaspoort bestaat voor ingevoerd speelgoed dat onder deze verordening valt, teneinde de controles aan de buitengrenzen van de Unie te versterken en te voorkomen dat niet-conform speelgoed de markt van de Unie binnenkomt. [Am. 25] (49) Wanneer speelgoed uit derde landen onder de douaneregeling voor het vrije verkeer wordt geplaatst, moet de marktdeelnemer het kenmerk van een digitaal productpaspoort voor dat speelgoed ter beschikking van de douaneautoriteiten stellen. Het kenmerk van het digitale productpaspoort moet overeenkomen met een unieke productidentificatiecode die is opgeslagen in het overeenkomstig artikel 12 van [P.O. insert serial number for Regulation (EU) …/… on Ecodesign Requirements for Sustainable Products] opgezette register van productpaspoorten (het “register”). De douaneautoriteiten moeten het voor dat speelgoed ingediende productpaspoort automatisch verifiëren, zodat alleen speelgoed met een geldige verwijzing naar een in het register opgenomen unieke productidentificatiecode in het vrije verkeer wordt gebracht. Voor deze automatische verificatie moet gebruik worden gemaakt van de koppeling tussen het register en de IT-systemen van de douane, zoals bepaald in [Article 13 of Regulation (EU) …/… on ecodesign requirements for sustainable products]. [Am. 26] (50) Wanneer andere informatie dan de unieke productidentificatiecode en de unieke identificatiecode voor marktdeelnemers wordt opgeslagen in het register, moet de Commissie bevoegd zijn om in een gedelegeerde handeling te bepalen dat de douaneautoriteiten de samenhang tussen deze aanvullende informatie en de informatie die de marktdeelnemer aan de douane ter beschikking stelt, mogen verifiëren om na te gaan of het speelgoed dat onder de douaneregeling voor het in het vrije verkeer brengen is geplaatst aan deze verordening voldoet. (51) Met de informatie uit het digitale productpaspoort kunnen de douaneautoriteiten het risicobeheer verbeteren en vergemakkelijken, en kan worden gezorgd voor beter gerichte controles aan de buitengrenzen van de Unie. Derhalve moeten de douaneautoriteiten de in het digitale productpaspoort en het register opgenomen informatie kunnen opzoeken en gebruiken voor het uitvoeren van hun taken in overeenstemming met de Uniewetgeving, onder andere voor risicobeheer overeenkomstig Verordening (EU) nr. 952/2013. [Am. 27] (52) Het is passend om te voorzien in de bekendmaking van een bericht in het Publicatieblad van de Europese Unie met vermelding van de datum waarop de koppeling tussen het register en het in artikel 13 van [P.O. insert serial number for Regulation (EU) …/… on Ecodesign Requirements for Sustainable Products] bedoelde douane-éénloketsysteem van de Europese Unie voor de uitwisseling van certificaten operationeel wordt, teneinde de toegang van het publiek tot die informatie te vergemakkelijken. Er moet worden voorzien in vergelijkbare bekendmaking indien nieuwe IT-systemen van de EU-douane operationeel worden. [Am. 28] (53) De automatische verificatie door de douane van het kenmerk van het digitale productpaspoort voor speelgoed dat de markt van de Unie binnenkomt, mag de verantwoordelijkheden van de markttoezichtautoriteiten niet vervangen of wijzigen, maar moet alleen dienen als aanvulling op het algemene kader voor controles op producten die de markt van de Unie binnenkomen. Verordening (EU) 2019/1020 moet van toepassing blijven op speelgoed, zodat de markttoezichtautoriteiten in overeenstemming met die verordening controles van de informatie in productpaspoorten en controles op speelgoed op de markt uitvoeren en, in geval van opschorting van het in het vrije verkeer brengen door de autoriteiten die zijn aangewezen voor controles aan de buitengrenzen van de Unie, de conformiteit en risico’s van speelgoed overeenkomstig hoofdstuk VII van Verordening (EU) 2019/1020 vaststellen. [Am. 29] (54) Kinderen worden dagelijks blootgesteld aan een groot aantal verschillende chemische stoffen uit verschillende bronnen die negatieve effecten hebben als individuele stoffen of mengsels, maar ook als gevolg van gecombineerde blootstelling . Er is aanzienlijke vooruitgang geboekt bij het opvullen van een aantal lacunes in de kennis over de weerslag van de gecombineerde effecten van die chemische stoffen. De veiligheid van chemische stoffen wordt momenteel echter doorgaans beoordeeld via een beoordeling van afzonderlijke stoffen en in sommige gevallen van mengsels die opzettelijk zijn toegevoegd voor specifieke toepassingen. Er zijn verdere inspanningen nodig om de impact van het gecombineerde effect van chemische stoffen beter te begrijpen. Om kinderen en het milieu in het algemeen zo goed mogelijk te beschermen, moeten algemene verboden worden ingevoerd op de schadelijkste stoffen in speelgoed, zodat kinderen er niet aan worden blootgesteld. Bij de specifieke grenswaarden voor chemische stoffen in speelgoed moet rekening worden gehouden met gecombineerde blootstelling uit verschillende bronnen aan dezelfde chemische stof. Bovendien moeten fabrikanten worden verplicht om de diverse mogelijke gevaren van speelgoed te analyseren, de potentiële blootstelling aan deze gevaren te beoordelen, en bij de beoordeling van de chemische gevaren rekening te houden met bekende cumulatieve of synergetische effecten van de chemische stoffen in het speelgoed, om ervoor te zorgen dat rekening wordt gehouden met de risico’s van gelijktijdige blootstelling aan meerdere chemische stoffen. Verder moet speelgoed voldoen aan de algemene wetgeving voor chemische stoffen, in het bijzonder Verordening (EG) nr. 1907/2006 van het Europees Parlement en de Raad; deze verordening houdt geen wijziging in van de verplichtingen inzake de beoordeling van de veiligheid van de chemische stoffen of mengsels zelf, die overeenkomstig die verordening van toepassing kunnen zijn. [Am. 250] (54 bis) Er moet passende en stabiele financiering voor het ECHA worden gewaarborgd om het agentschap in staat te stellen adequate expertise en ondersteuning te bieden en grondige wetenschappelijke evaluaties te leveren. [Am. 30] (55) Fabrikanten moeten de technische documentatie opstellen waarin alle relevante aspecten van speelgoed worden beschreven, inclusief de veiligheidsbeoordeling van alle mogelijke gevaren van het speelgoed en hoe deze zijn aangepakt, zodat de markttoezichtautoriteiten hun taken efficiënt kunnen uitvoeren. De fabrikant moet worden verplicht deze technische documentatie op verzoek aan de nationale autoriteiten of in het kader van de relevante conformiteitsbeoordelingsprocedure aan aangemelde instanties te verstrekken. (56) Om ervoor te zorgen dat speelgoed aan de essentiële eisen voldoet, moeten passende conformiteitsbeoordelingsprocedures voor fabrikanten worden vastgesteld. Interne productiecontrole, waarbij de fabrikant zelf verantwoordelijk is voor de conformiteitsbeoordeling, is doeltreffend wanneer de fabrikant heeft voldaan aan de geharmoniseerde normen waarvan de referentie in het Publicatieblad van de Europese Unie is bekendgemaakt, of aan gemeenschappelijke specificaties die alle veiligheidseisen voor het speelgoed dekken. Wanneer dergelijke geharmoniseerde normen of gemeenschappelijke specificaties niet bestaan, moet het speelgoed aan verificatie door derde partijen, in dit geval EU-typeonderzoek, worden onderworpen. Hetzelfde moet gelden wanneer deze norm(en) met een beperking in het Publicatieblad van de Europese Unie zijn bekendgemaakt of wanneer de fabrikant dergelijke normen of specificaties niet of niet volledig heeft nageleefd. De fabrikant moet het speelgoed aan EU-typeonderzoek onderwerpen wanneer hij van mening is dat de aard, het ontwerp, de constructie of het doel van het speelgoed verificatie door derden noodzakelijk maakt. (57) Omdat ervoor moet worden gezorgd dat de conformiteitsbeoordelingsinstanties voor speelgoed in de hele Unie een uniform hoog prestatieniveau hebben, en omdat al deze instanties hun functies op hetzelfde niveau en onder eerlijke concurrentievoorwaarden moeten uitoefenen, moeten eisen worden vastgesteld voor conformiteitsbeoordelingsinstanties die willen worden aangemeld met het oog op het verlenen van conformiteitsbeoordelingsdiensten uit hoofde van deze verordening. (58) Wanneer een conformiteitsbeoordelingsinstantie aantoont dat een product speelgoed voldoet aan de in geharmoniseerde normen vastgelegde criteria, moet het speelgoed worden geacht te voldoen aan de overeenkomstige eisen van deze verordening. [Am. 31] (59) Het in deze verordening beschreven systeem moet worden aangevuld met het accreditatiesysteem van Verordening (EG) nr. 765/2008. Aangezien accreditatie een essentieel middel is om de bekwaamheid van conformiteitsbeoordelingsinstanties te verifiëren, moet zij worden gebruikt voor doeleinden van aanmelding. In het bijzonder moet transparante accreditatie, als bedoeld in Verordening (EG) nr. 765/2008, waarmee het nodige vertrouwen in conformiteitscertificaten wordt gewaarborgd, het enige middel zijn om de technische bekwaamheid van conformiteitsbeoordelingsinstanties aan te tonen. (60) Conformiteitsbeoordelingsinstanties besteden veelal een deel van hun conformiteitsbeoordelingsactiviteiten uit of maken gebruik van een ondergeschikte instantie. Om het beschermingsniveau te kunnen garanderen dat nodig is om speelgoed in de handel te kunnen brengen, is het essentieel dat onderaannemers en ondergeschikte instanties bij de uitvoering van conformiteitsbeoordelingstaken aan dezelfde eisen voldoen als aangemelde instanties. Daarom is het belangrijk dat ook de activiteiten die door onderaannemers en ondergeschikte instanties worden verricht, worden betrokken in de beoordeling van de bekwaamheid en de prestaties van instanties die worden aangemeld en in het toezicht op reeds aangemelde instanties. In het bijzonder moet worden vermeden dat er dusdanig veel gebruik wordt gemaakt van ondergeschikte instanties en onderaannemers dat afbreuk wordt gedaan aan de bekwaamheid van de aangemelde instantie of het toezicht op haar door de aanmeldende autoriteit. (61) Om bij de uitvoering van de conformiteitsbeoordeling van speelgoed een samenhangend kwaliteitsniveau te kunnen waarborgen, moeten niet alleen de eisen voor conformiteitsbeoordelingsinstanties die willen worden aangemeld worden versterkt, maar moeten tegelijkertijd eisen worden vastgesteld voor de aanmeldende autoriteiten en andere instanties die bij de beoordeling en aanmelding van en bij het toezicht op aangemelde instanties betrokken zijn. (62) Omdat aangemelde instanties hun diensten in de gehele Unie kunnen aanbieden, moeten de andere lidstaten en de Commissie in staat worden gesteld bezwaren in te brengen tegen een aangemelde instantie. Daarom is het belangrijk om te voorzien in een periode waarin eventuele twijfels of bedenkingen omtrent de bekwaamheid van conformiteitsbeoordelingsinstanties kunnen worden weggenomen voordat zij als aangemelde instantie gaan functioneren. De Commissie moet door middel van uitvoeringshandelingen de aanmeldende lidstaat verzoeken de nodige corrigerende maatregelen te nemen ten aanzien van een aangemelde instantie die niet aan de aanmeldingseisen voldoet. (63) Met het oog op het concurrentievermogen is het cruciaal dat de aangemelde instanties bij de toepassing van de conformiteitsbeoordelingsprocedures geen onnodige lasten voor marktdeelnemers creëren. Om dezelfde reden, en om een gelijke behandeling van de marktdeelnemers te waarborgen, moet bij de technische uitvoering van de conformiteitsbeoordelingsprocedures worden gezorgd voor consistentie. Dit kan het best worden bereikt door passende coördinatie en samenwerking tussen de aangemelde instanties. Bij deze coördinatie en samenwerking moeten de mededingingsregels van de Unie worden nageleefd. (64) Markttoezicht is een essentieel hulpmiddel, aangezien het een juiste en eenvormige toepassing van de Uniewetgeving waarborgt. Verordening (EU) 2019/1020 stelt het kader vast voor het markttoezicht op producten die onder de harmonisatiewetgeving van de Unie vallen, waaronder speelgoed. Aangezien deze verordening Richtlijn 2009/48/EG vervangt, blijft speelgoed onderworpen aan de in Verordening (EU) 2019/1020 vastgestelde voorschriften inzake markttoezicht en controles van producten die de markt van de Unie binnenkomen, met inbegrip van het in artikel 4 van die verordening vastgestelde specifieke voorschrift dat speelgoed alleen in de handel mag worden gebracht als een in de Unie gevestigde marktdeelnemer is belast met de in dat artikel bedoelde taken. Daarom moeten de lidstaten markttoezicht op speelgoed organiseren en uitvoeren overeenkomstig die verordening. (65) Richtlijn 2009/48/EG omvat een vrijwaringsprocedure die de Commissie en andere lidstaten in staat stelt te onderzoeken of een maatregel van een lidstaat tegen door de lidstaat niet-conform geacht speelgoed gerechtvaardigd is. Deze procedure waarborgt dat belanghebbenden op de hoogte worden gebracht van voorgenomen maatregelen tegen speelgoed dat een risico voor de gezondheid of veiligheid van personen vormt en dat dergelijk speelgoed consequent wordt behandeld door alle markttoezichtautoriteiten op de markt van de Unie. Deze procedure moet daarom worden behouden. (66) Indien de lidstaten en de Commissie het erover eens zijn dat een maatregel van een lidstaat gerechtvaardigd is, is nadere betrokkenheid van de Commissie hierbij niet nodig. Wanneer er bezwaren zijn tegen een dergelijke maatregel, moet de Commissie door middel van uitvoeringshandelingen bepalen of een nationale maatregel met betrekking tot speelgoed gerechtvaardigd is. (67) Uit de ervaring met Richtlijn 2009/48/EG is gebleken dat nieuw speelgoed op de markt, dat aan de toepasselijke bijzondere veiligheidseisen voldeed toen het in de handel werd gebracht, in specifieke gevallen een risico voor kinderen heeft opgeleverd en daarom niet aan de algemene veiligheidseis voldoet. Er moeten bepalingen worden vastgesteld om ervoor te zorgen dat markttoezichtautoriteiten maatregelen kunnen nemen tegen speelgoed dat een risico vormt voor kinderen, ook al voldoet het aan de bijzondere veiligheidseisen. De Commissie moet door middel van uitvoeringshandelingen bepalen of een nationale maatregel met betrekking tot conform speelgoed dat volgens een lidstaat een risico vormt voor de gezondheid en de veiligheid van kinderen of andere personen, gerechtvaardigd is. (67 bis) Krachtens artikel 20 van Verordening (EU) 2023/988 moeten fabrikanten via de Safety Business Gateway melding maken van verwondingen als gevolg van het gebruik van een product. Op basis van die informatie moet de Commissie de noodzaak en de haalbaarheid beoordelen van een pan-Europese letseldatabank die marktdeelnemers, relevante belanghebbenden en deskundigen aanvullende informatie en kennis kan bieden, om de doeltreffendheid van het specifieke EU-regelgevingskader inzake speelgoed te beoordelen. [Am. 32] (68) Teneinde rekening te kunnen houden met de technische en wetenschappelijke vooruitgang of met nieuw wetenschappelijk bewijs, moet aan de Commissie de bevoegdheid worden gedelegeerd om overeenkomstig artikel 290 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie handelingen tot wijziging van deze verordening vast te stellen teneinde de specifieke waarschuwingen die op speelgoed moeten worden aangebracht aan te passen, om specifieke eisen betreffende chemische stoffen in speelgoed vast te stellen en om afwijkingen toe te staan voor specifieke toepassingen in speelgoed van stoffen waarvoor een algemeen verbod geldt. (69) Teneinde rekening te kunnen houden met de technische en wetenschappelijke vooruitgang en met de mate van digitale paraatheid van de markttoezichtautoriteiten en van kinderen en hun toezichthouders, moet aan de Commissie ook de bevoegdheid worden gedelegeerd om overeenkomstig artikel 290 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie handelingen tot wijziging van deze verordening vast te stellen ten aanzien van de informatie die moet worden opgenomen in het digitale productpaspoort en de informatie die moet worden opgenomen in het register van digitale productpaspoorten. [Am. 33] (70) Teneinde het werk van de douaneautoriteiten met betrekking tot speelgoed en de naleving van de in deze verordening gestelde eisen te vergemakkelijken, moet aan de Commissie de bevoegdheid worden verleend om overeenkomstig artikel 290 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie handelingen tot aanvulling van deze verordening vast te stellen waarin wordt bepaald welke door de douaneautoriteiten te controleren aanvullende informatie in het register moet worden opgeslagen en waarmee de lijst van goederencodes en productomschrijvingen die overeenkomstig deze verordening voor douanecontroles moeten worden gebruikt op basis van bijlage I bij Verordening (EEG) nr. 2658/87 van het Europees Parlement en de Raad (21) wordt gewijzigd. (71) Bij het vaststellen van gedelegeerde handelingen krachtens deze verordening is het van bijzonder belang dat de Commissie tijdens haar voorbereidende werkzaamheden tot passende raadplegingen overgaat, onder meer op deskundigenniveau deskundigen- en belanghebbendenniveau , en dat die raadplegingen plaatsvinden in overeenstemming met de beginselen die zijn vastgelegd in het Interinstitutioneel Akkoord van 13 april 2016 over beter wetgeven (22) . Met name om te zorgen voor gelijke deelname aan de voorbereiding van gedelegeerde handelingen, ontvangen het Europees Parlement en de Raad alle documenten op hetzelfde tijdstip als de deskundigen van de lidstaten en hebben hun deskundigen systematisch toegang tot de vergaderingen van de deskundigengroepen van de Commissie die zich bezighouden met de voorbereiding van de gedelegeerde handelingen. [Am. 34] (72) Om eenvormige voorwaarden voor de uitvoering van deze verordening te waarborgen, moeten aan de Commissie uitvoeringsbevoegdheden worden toegekend om de gedetailleerde technische vereisten voor het digitale productpaspoort voor speelgoed vast te stellen en om te bepalen of een specifiek product of een groep producten voor de toepassing van deze verordening als speelgoed moet worden beschouwd. In uitzonderlijke gevallen waarin nieuwe risico’s moeten worden ondervangen die niet afdoende worden beperkt door de bijzondere veiligheidseisen, moet de Commissie de bevoegdheid worden verleend om uitvoeringshandelingen vast te stellen met specifieke maatregelen tegen op de markt aangeboden speelgoed of categorieën speelgoed die een risico voor kinderen inhouden. Die bevoegdheden moeten worden uitgeoefend overeenkomstig Verordening (EU) nr. 182/2011 van het Europees Parlement en de Raad (23) . [Am. 35] (73) De lidstaten moeten voorzien in sancties voor schendingen van deze verordening. Die sancties moeten doeltreffend, evenredig en afschrikkend zijn. (74) Om fabrikanten en andere marktdeelnemers voldoende tijd te gunnen om zich aan de in deze verordening vastgelegde eisen aan te passen, moet worden voorzien in een overgangsperiode waarin speelgoed dat voldoet aan Richtlijn 2009/48/EG in de handel mag worden gebracht. Daarnaast moet de periode waarin speelgoed dat reeds in overeenstemming met die richtlijn in de handel is gebracht nog op de markt mag worden aangeboden nadat deze verordening van toepassing is geworden, worden beperkt. (75) Daar de doelstelling van deze verordening, namelijk het waarborgen van een hoog veiligheidsniveau voor speelgoed om de veiligheid en gezondheid van kinderen en de werking van de interne markt te waarborgen, niet voldoende door de lidstaten kan worden verwezenlijkt en derhalve wegens de omvang en de gevolgen ervan beter door de Unie kan worden verwezenlijkt, kan de Unie, overeenkomstig het in artikel 5 van het Verdrag neergelegde subsidiariteitsbeginsel, maatregelen nemen. Overeenkomstig het in hetzelfde artikel neergelegde evenredigheidsbeginsel gaat deze verordening niet verder dan nodig is om die doelstelling te verwezenlijken, HEBBEN DE VOLGENDE VERORDENING VASTGESTELD: HOOFDSTUK I ALGEMENE BEPALINGEN Artikel 1 Doelstelling en onderwerp [Am. 36] Het doel van deze verordening bevat regels inzake de veiligheid van speelgoed, waarbij is de werking van de interne markt te verbeteren en tegelijkertijd een hoog niveau van consumentenbescherming en een hoog niveau van bescherming van de gezondheid en veiligheid van kinderen en andere personen wordt gewaarborgd, en inzake het vrije verkeer van speelgoed in de Unie. te waarborgen. [Am. 37] Deze verordening bevat regels inzake de veiligheid van speelgoed en inzake het vrije verkeer van speelgoed in de Unie, en draagt op die manier bij tot het versterken van de interne markt. [Am. 38] Artikel 2 Toepassingsgebied 1. Deze verordening is van toepassing op producten die, al dan niet uitsluitend, ontworpen of bestemd zijn om door kinderen jonger dan 14 jaar te worden gebruikt bij het spelen (“speelgoed”). Voor de toepassing van deze verordening wordt een product geacht bestemd te zijn om door kinderen jonger dan 14 jaar of door kinderen van een andere specifieke leeftijdsgroep jonger dan 14 jaar, te worden gebruikt bij het spelen wanneer een ouder of toezichthouder op grond van de functies, afmetingen en kenmerken van dat product redelijkerwijs kan aannemen dat het bestemd is om door kinderen van de desbetreffende leeftijdsgroep te worden gebruikt bij het spelen. [Am. 39] 2. Deze verordening is niet van toepassing op de in bijlage I vermelde producten. 3. De Commissie is bevoegd om, vóór de toepassing van deze verordening overeenkomstig artikel 56 en na de toepassing van deze verordening indien er bestaande veiligheidsrisico’s moeten worden aangepakt, uitvoeringshandelingen vast te stellen om te bepalen of specifieke producten of categorieën van producten aan de criteria van lid 1 van dit artikel voldoen en derhalve als speelgoed in de zin van deze verordening kunnen worden aangemerkt. Deze uitvoeringshandelingen worden vastgesteld volgens de in artikel 50, lid 2, bedoelde procedure. [Am. 40] 3 bis. Deze verordening wordt uitgevoerd met inachtneming van het voorzorgsbeginsel. [Am. 41] Artikel 3 Definities Voor de toepassing van deze verordening wordt verstaan onder: 1) “op de markt aanbieden”: het in het kader van een handelsactiviteit, al dan niet tegen betaling, verstrekken van speelgoed met het oog op distributie, consumptie of gebruik op de markt van de Unie; 2) “in de handel brengen”: het voor het eerst in de Unie op de markt aanbieden van speelgoed; 3) “fabrikant”: een natuurlijke persoon of rechtspersoon die speelgoed vervaardigt of laat ontwerpen of vervaardigen en het onder de naam of het handelsmerk van die persoon verhandelt; 4) “gemachtigde”: een in de Unie gevestigde natuurlijke of rechtspersoon die schriftelijk door een fabrikant is gemachtigd om namens die persoon specifieke taken te vervullen in verband met de verplichtingen van de fabrikant uit hoofde van deze verordening ; [Am. 42] 5) “importeur”: een in de Unie gevestigde natuurlijke of rechtspersoon die speelgoed uit een derde land in de Unie in de handel brengt; 6) “distributeur”: een natuurlijke of rechtspersoon in de toeleveringsketen, verschillend van de fabrikant of de importeur, die speelgoed op de markt aanbiedt; 7) “fulfilmentdienstverlener”: een fulfilmentdienstverlener zoals gedefinieerd in artikel 2 3 , punt 11, van Verordening (EU) 2019/1020; [Am. 43] 8) “marktdeelnemer”: de fabrikant, de gemachtigde, de importeur, de distributeur en , de fulfilmentdienstverlener of een andere natuurlijke persoon of rechtspersoon voor wie overeenkomstig deze verordening verplichtingen gelden ten aanzien van de vervaardiging van producten of het op de markt aanbieden ervan ; [Am. 44] 9) “ aanbieder van een onlinemarktplaats”: een onlinemarktplaats zoals gedefinieerd in aanbieder van een intermediaire dienst die gebruikmaakt van een online-interface die consumenten de mogelijkheid biedt om overeenkomsten op afstand te sluiten met handelaren voor de verkoop van producten, overeenkomstig artikel 3, punt 14, van Verordening (EU) 2023/988; [Am. 45] 10) “geharmoniseerde norm”: geharmoniseerde norm zoals gedefinieerd in artikel 2, punt 1, van Verordening (EU) nr. 1025/2012; 11) “harmonisatiewetgeving van de Unie”: harmonisatiewetgeving van de Unie die is opgenomen in bijlage I bij Verordening (EU) 2019/1020 en alle andere Uniewetgeving tot harmonisering van de voorwaarden voor het verhandelen van producten waarop die verordening van toepassing is; 11 bis) “bestemd voor gebruik door”: een ouder of toezichthouder kan gezien de werking, afmetingen en kenmerken van het speelgoed redelijkerwijs aannemen dat het bestemd is voor gebruik door kinderen van de vermelde leeftijdsgroep; [Am. 46] 12) “CE-markering”: een markering waarmee de fabrikant aangeeft dat het speelgoed in overeenstemming is met alle toepasselijke eisen van de harmonisatiewetgeving van de Unie die in het aanbrengen ervan voorziet; 12 bis) “essentiële veiligheidseisen”: de “algemene veiligheidseis” overeenkomstig artikel 5, lid 2, in combinatie met de in bijlage II vastgestelde bijzondere veiligheidseisen; [Am. 47] 13) “speelgoedmodel”: een groep van speelgoed dat aan de volgende voorwaarden voldoet: a) het staat onder de verantwoordelijkheid van dezelfde fabrikant; b) het heeft een uniform ontwerp en uniforme technische kenmerken; c) het wordt gemaakt met uniforme materialen en productieprocessen; d) het wordt geïdentificeerd door een typenummer of een ander element waardoor het als groep kan worden geïdentificeerd; 13 bis) “digitaal productpaspoort”: een reeks gegevens die specifiek zijn voor een product, die de in bijlage VI gespecificeerde informatie omvat en die langs elektronische weg toegankelijk is via een gegevensdrager; [Am. 48] 14) “gegevensdrager”: een streepjescode, tweedimensionaal symbool of ander medium voor het automatisch identificeren en lezen van gegevens die/dat met een apparaat kan worden gelezen gegevensdrager zoals gedefinieerd in artikel 2, eerste alinea, punt 30 van Verordening (EU) .../...) [OJ insert serial number for Ecodesign Requirements for Sustainable Products] ; [Am. 49] 15) “unieke productidentificatiecode”: een unieke reeks tekens voor de identificatie van speelgoed waarmee het ook mogelijk is een weblink naar het productpaspoort te maken productidentificatiecode zoals gedefinieerd in artikel 2, eerste alinea, punt 31, van Verordening (EU) .../...) [OJ insert serial number for Ecodesign Requirements for Sustainable Products] ; [Am. 50] 16) “unieke identificatiecode voor marktdeelnemers”: een unieke reeks tekens voor de identificatie van actoren die betrokken zijn bij de waardeketen van speelgoed identificatiecode voor marktdeelnemers zoals gedefinieerd in artikel 2, eerste alinea, punt 32, van Verordening (EU) .../...) [OJ insert serial number for Ecodesign Requirements for Sustainable Products] ; [Am. 51] 17) “in het vrije verkeer brengen”: de douaneprocedure van artikel 201 van Verordening (EU) nr. 952/2013; 18) “douaneautoriteiten”: douaneautoriteiten zoals gedefinieerd in artikel 5, punt 1, van Verordening (EU) nr. 952/2013; 19) “douane-éénloketsysteem van de Europese Unie voor de uitwisseling van certificaten”: het systeem waarnaar wordt verwezen in artikel 4 van Verordening (EU) 2022/2399 van het Europees Parlement en de Raad (24) ; 20) “conformiteitsbeoordeling”: het proces waarmee wordt aangetoond of speelgoed voldoet aan de essentiële eisen veiligheidseisen ; [Am. 52] 21) “conformiteitsbeoordelingsinstantie”: instantie die conformiteitsbeoordelingsactiviteiten, zoals ijken, testen, certificeren en inspecteren, uitvoert; 22) “accreditatie”: accreditatie zoals gedefinieerd in artikel 2, punt 10, van Verordening (EG) nr. 765/2008; 23) “nationale accreditatie-instantie”: nationale accreditatie-instantie zoals gedefinieerd in artikel 2, punt 11, van Verordening (EG) nr. 765/2008; 24) “gevaar”: een potentiële bron van schade; 25) “risico”: de combinatie van de waarschijnlijkheid dat zich een gevaar voordoet en de ernst van de schade die door dat gevaar wordt veroorzaakt; 26) “terugroepen”: maatregel waarmee wordt beoogd speelgoed dat al aan de eindgebruiker ter beschikking is gesteld te doen terugkeren; 27) “uit de handel nemen”: maatregel waarmee wordt beoogd te voorkomen dat speelgoed dat zich in de toeleveringsketen bevindt, op de markt wordt aangeboden; 28) “markttoezichtautoriteit”: markttoezichtautoriteit zoals gedefinieerd in een autoriteit die krachtens artikel 3, punt 4, 10 van Verordening (EU) 2019/1020 door een lidstaat is aangewezen als verantwoordelijk voor het organiseren en uitvoeren van markttoezicht op het grondgebied van die lidstaat ; [Am. 53] 28 bis) “aanmeldende autoriteit”: een autoriteit die krachtens deze verordening door een lidstaat is aangewezen als verantwoordelijk voor de beoordeling en aanmelding van conformiteitsbeoordelingsinstanties op het grondgebied van die lidstaat; [Am. 54] 29) “functioneel speelgoed”: speelgoed dat op dezelfde manier functioneert en wordt gebruikt als voor volwassenen bedoelde producten, apparaten of installaties , dat in dezelfde mate verbonden is aan risico’s als het door volwassenen gebruikte product, en daar vaak een schaalmodel van is; [Am. 55] 30) “waterspeelgoed”: speelgoed dat bedoeld is voor gebruik in ondiep water en dat een kind in het water kan dragen of ondersteunen; 31) “speeltoestel”: voor huishoudelijk gebruik bestemd speelgoed waarvan de draagstructuur tijdens het spelen op dezelfde plaats blijft staan en dat bestemd is om te klimmen, springen, schommelen, glijden, slingeren, ronddraaien, kruipen of een combinatie daarvan; 32) “chemisch speelgoed”: speelgoed dat bedoeld is voor het rechtstreeks hanteren van chemische stoffen en mengsels en dat onder toezicht van een volwassene wordt gebruikt op een manier die geschikt is voor een bepaalde leeftijdsgroep ; [Am. 56] 33) “geurbordspel”: speelgoed met behulp waarvan een kind verschillende kleuren of smaken leert te herkennen of combineren ; [Am. 57] 34) “cosmeticaset”: speelgoed waarmee kinderen producten leren maken als geurtjes, zeep, crème, shampoo, conditioner, badschuim, gloss, lippenstift, andere make-upproducten, tandpasta en conditioners; 35) “smaakspel”: speelgoed waarmee kinderen snoep of gerechten kunnen maken met behulp van voedingsingrediënten zoals vloeistoffen, poeders en geur- en smaakstoffen , zonder een warmtebron te gebruiken ; [Am. 58] 36) “zorgwekkende stof”: zorgwekkende stof zoals gedefinieerd in artikel 2, punt 28, van Verordening (EU) .../... [on Ecodesign Requirements for Sustainable Products]. [Am. 59] Artikel 4 Vrij verkeer 1. Het is de lidstaten niet toegestaan het op de markt aanbieden van speelgoed dat aan deze verordening voldoet, te verbieden, beperken of belemmeren om redenen die verband houden met gezondheid en veiligheid of andere onder deze verordening vallende aspecten. [Am. 60] 2. De lidstaten beletten niet dat speelgoed dat niet aan deze verordening voldoet op jaarbeurzen of tentoonstellingen of bij demonstraties en soortgelijke evenementen wordt tentoongesteld, mits duidelijk zichtbaar is aangegeven dat dat speelgoed niet met deze verordening in overeenstemming is en niet op de markt wordt aangeboden voordat het met deze verordening in overeenstemming is gebracht. Tijdens beurzen, tentoonstellingen en demonstraties nemen de marktdeelnemers passende maatregelen om de bescherming van personen te waarborgen. Artikel 5 Productvereisten Essentiële veiligheidseisen [Am. 61] 1. Speelgoed mag alleen in de handel worden gebracht als het voldoet aan de essentiële veiligheidseisen, waaronder de veiligheidseis in lid 2 (de “algemene veiligheidseis”) en de veiligheidseisen in bijlage II (de “bijzondere veiligheidseisen”). 2. Speelgoed mag bij gebruik overeenkomstig de bestemming ervan of bij gebruik dat gezien het gedrag van kinderen kan worden verwacht, geen gevaar opleveren voor de veiligheid of gezondheid van gebruikers of derden , waaronder de psychologische en geestelijke gezondheid, het welzijn en de cognitieve ontwikkeling van kinderen. . [Am. 62] Bij de beoordeling van het in de eerste alinea bedoelde gevaar houdt een fabrikant van digitaal verbonden speelgoed indien nodig en redelijkerwijs naar beste vermogen ook rekening met eventuele risico’s voor de geestelijke gezondheid en de cognitieve ontwikkeling van kinderen die zich bij het beoogde gebruik van dergelijk speelgoed kunnen voordoen. [Am. 63] Een fabrikant past de tweede alinea toe op een wijze die in verhouding staat tot zijn vermogen om deze risico’s adequaat te beoordelen. [Am. 64] Bij de beoordeling van het in de eerste alinea bedoelde gevaar moet rekening worden gehouden met de vaardigheden van de gebruikers en, in voorkomend geval, van de personen onder wier toezicht zij het speelgoed gebruiken. Wanneer speelgoed bestemd is voor gebruik door kinderen jonger dan 36 maanden of van een andere nader omschreven leeftijdsgroep, moet rekening worden gehouden met de vaardigheden van de gebruikers in die specifieke leeftijdsgroep. 3. Speelgoed dat in de handel wordt gebracht, moet gedurende de te verwachten gebruiksduur aan de essentiële veiligheidseisen voldoen. Artikel 6 Waarschuwingen 1. Wanneer dit voor een veilig gebruik en voor de gezondheid van kinderen nodig is, wordt op speelgoed een algemene waarschuwing aangebracht waarin passende beperkingen aan de gebruikers worden gesteld. De beperkingen voor gebruikers omvatten ten minste de minimum- of maximumleeftijd minimumleeftijd voor het gebruik en, in voorkomend geval, de van de gebruikers vereiste vaardigheden, hun maximum- of minimumgewicht en het voorschrift dat het speelgoed uitsluitend onder toezicht van volwassenen mag worden gebruikt. [Am. 65] 2. Op de volgende in bijlage III vastgestelde categorieën speelgoed worden waarschuwingen aangebracht overeenkomstig de voorschriften voor elke categorie in bijlage III: : [Am. 66] a) speelgoed dat niet bestemd is voor gebruik door kinderen jonger dan 36 maanden; [Am. 67] b) speeltoestellen; [Am. 68] c) functioneel speelgoed; [Am. 69] d) chemisch speelgoed; [Am. 70] e) schaatsen, rolschaatsen, inlineskates, skateboards, autopeds en speelgoedfietsen; [Am. 71] f) waterspeelgoed; [Am. 72] g) speelgoed in levensmiddelen; [Am. 73] h) imitaties van beschermingsmaskers en helmen; [Am. 74] i) speelgoed dat bestemd is om boven een wieg, ledikantje of kinderwagen te worden bevestigd door middel van draden, koorden of riempjes; [Am. 75] j) verpakkingen voor geurstoffen in geurbordspelen, cosmeticasets en smaakspellen. [Am. 76] Op speelgoed worden geen van de in bijlage III bedoelde waarschuwingen aangebracht indien deze strijdig zijn met het beoogde gebruik van het speelgoed, zoals bepaald door de functie, afmetingen en kenmerken daarvan. 3. De fabrikant vermeldt de waarschuwingen duidelijk zichtbaar, makkelijk leesbaar, in begrijpelijke taal en nauwgezet op het speelgoed, op een daarop aangebracht etiket of op de verpakking en in voorkomend geval in de bijgevoegde gebruiksaanwijzing. In het geval van klein speelgoed dat zonder verpakking wordt verkocht, worden passende waarschuwingen op het speelgoed aangebracht indien het oppervlak van het speelgoed dit toelaat . Indien dit niet mogelijk is, worden de waarschuwingen op het etiket geplaatst. De fabrikant kan een QR-code met een link naar de instructies in een digitaal formaat toevoegen, maar vermeldt altijd de waarschuwingen op het speelgoed, op een aangehecht etiket of op de verpakking. [Am. 77] Waarschuwingen die bepalend zijn voor het besluit om het speelgoed te kopen, moeten vóór de aankoop duidelijk zichtbaar zijn voor de consument, ook als de aankoop via verkoop op afstand of online plaatsvindt. De waarschuwingen moeten groot genoeg zijn om duidelijk ook online onmiddellijk zichtbaar te en leesbaar zijn. De Commissie stelt uitvoeringshandelingen vast om de criteria in verband met de zichtbaarheid en de leesbaarheid van waarschuwingen te bepalen, ook voor de onlineverkoop, na een periode van twaalf maanden na de datum van inwerkingtreding van deze verordening. [Am. 78] 4. Op etiketten en in gebruiksaanwijzingen wordt de aandacht van de kinderen of van de personen die toezicht houden, gevestigd op de inherente gevaren en risico’s voor de gezondheid en veiligheid van kinderen die aan het gebruik van rekening houdend met de leeftijdsgroep van de kinderen voor wie het speelgoed verbonden zijn bestemd is en op de wijze waarop deze gevaren en risico’s kunnen worden voorkomen. [Am. 79] HOOFDSTUK II VERPLICHTINGEN VAN MARKTDEELNEMERS Artikel 7 Verplichtingen van fabrikanten 1. Wanneer fabrikanten speelgoed in de handel brengen, waarborgen zij dat het is ontworpen en vervaardigd overeenkomstig de essentiële veiligheidseisen. 2. Alvorens speelgoed in de handel te brengen, stellen fabrikanten overeenkomstig artikel 23 de vereiste technische documentatie op en voeren zij overeenkomstig artikel 22 de toepasselijke conformiteitsbeoordelingsprocedure uit of laten zij deze uitvoeren. Wanneer met de in de eerste alinea bedoelde procedure is aangetoond dat het speelgoed aan de toepasselijke eisen van deze verordening voldoet, doen de fabrikanten, voordat het speelgoed in de handel wordt gebracht, het volgende: a) overeenkomstig artikel 17 een digitaal productpaspoort voor het speelgoed aanmaken; [Am. 80] b) overeenkomstig artikel 17, lid 5, de gegevensdrager op het speelgoed of op een aan het speelgoed bevestigd etiket aanbrengen; [Am. 81] c) overeenkomstig artikel 16, lid 1, de CE-markering aanbrengen; d) de unieke productidentificatiecode en de unieke identificatiecode voor marktdeelnemers van het speelgoed uploaden in het in artikel 19, lid 1, bedoelde register van digitale productpaspoorten, alsmede eventuele andere aanvullende informatie die is bepaald bij een overeenkomstig artikel 46, lid 2, vastgestelde gedelegeerde handeling. [Am. 82] 3. De fabrikanten bewaren werken de technische documentatie regelmatig bij en bewaren het digitale en het productpaspoort gedurende tien jaar nadat het speelgoed laatste artikel van het speelgoedmodel waarop die documenten en dat digitale productpaspoort betrekking hebben in de handel is gebracht. [Am. 83] 4. Fabrikanten zorgen ervoor dat zij beschikken over procedures om de conformiteit van in serie geproduceerd speelgoed met deze verordening te blijven waarborgen. Er wordt terdege rekening gehouden met veranderingen in het ontwerp of in de kenmerken van het speelgoed en met veranderingen in de in artikel 13 bedoelde geharmoniseerde normen of de in de in artikel 14 bedoelde gemeenschappelijke specificaties waarnaar in de conformiteitsverklaring van het speelgoed wordt verwezen of op grond waarvan de conformiteit van het speelgoed wordt gecontroleerd. Wanneer fabrikanten het met het oog op de risico’s van speelgoed nodig achten passend wordt geacht de gezondheid en veiligheid van consumenten te beschermen, voeren zij fabrikanten steekproeven uit op in de handel gebracht speelgoed. [Am. 84] 5. Fabrikanten zorgen ervoor dat op speelgoed een type-, partij-, serie- of modelnummer, dan wel een ander identificatiemiddel is aangebracht, of wanneer dit door de omvang of aard van het speelgoed niet mogelijk is, dat de vereiste informatie op de verpakking of in een bij het speelgoed gevoegd document is vermeld. 6. Fabrikanten vermelden hun naam, geregistreerde handelsnaam of geregistreerde merknaam en het elektronische en of postadres waarop zij bereikbaar zijn op het speelgoed, of, wanneer dit niet mogelijk haalbaar is, op de verpakking of , in een bij het speelgoed gevoegd document of in het digitale productpaspoort . De fabrikanten vermelden één enkel contactpunt waar zij bereikbaar zijn. [Am. 85] 7. Fabrikanten zien erop toe dat het speelgoed vergezeld gaat van instructies een gebruiksaanwijzing en informatie aangaande de veiligheid, in een of meer talen die de consumenten en andere eindgebruikers , indien haalbaar ook personen met een beperking, gemakkelijk kunnen begrijpen, zoals bepaald door de betrokken lidstaat. Die instructies en informatie zijn duidelijk, begrijpelijk en leesbaar. [Am. 86] 8. Wanneer fabrikanten op grond van de informatie in hun bezit van mening zijn of redenen hebben om aan te nemen dat door hen in de handel gebracht speelgoed niet in overeenstemming met deze verordening is, nemen zij onmiddellijk de nodige corrigerende maatregelen om het speelgoed conform te maken of zo nodig uit de handel te nemen of terug te roepen. [Am. 87] Wanneer fabrikanten op grond van de informatie in hun bezit van mening zijn of redenen hebben om aan te nemen dat speelgoed een risico met zich meebrengt, verstrekken zij hierover onmiddellijk informatie aan: [Am. 88] a) de markttoezichtautoriteiten van de lidstaten waarin zij het speelgoed beschikbaar hebben gesteld, via de in artikel 26 van Verordening (EU) 2023/988 bedoelde Safety Business Gateway, waarbij zij met name de non-conformiteit en alle genomen corrigerende maatregelen uitvoerig beschrijven , en , indien beschikbaar, de hoeveelheid van het speelgoed dat nog in de handel is, per lidstaat; alsook [Am. 89] b) consumenten of andere eindgebruikers, overeenkomstig artikel 35 en/of artikel 36 van Verordening (EU) 2023/988. 9. Fabrikanten verstrekken op een met redenen omkleed verzoek van een bevoegde nationale autoriteit aan deze autoriteit alle benodigde informatie en documentatie om de conformiteit van het speelgoed aan te tonen, in een taal die deze autoriteit gemakkelijk kan begrijpen. Op verzoek van deze autoriteit verlenen zij medewerking aan maatregelen om de risico’s van het door hen in de handel gebracht speelgoed te ondervangen. 10. Fabrikanten zien erop toe dat andere marktdeelnemers, de in artikel 4, lid 1, van Verordening (EU) 2019/1020 bedoelde marktdeelnemer en aanbieders van onlinemarktplaatsen in de betrokken toeleveringsketen tijdig op de hoogte worden gebracht van gevallen van non-conformiteit die de fabrikanten hebben vastgesteld. [Am. 90] 11. Fabrikanten maken communicatiekanalen zoals een telefoonnummer, een elektronisch adres , of een specifiek gedeelte van hun website of een ander communicatiekanaal openbaar, zodat consumenten of andere eindgebruikers klachten over de veiligheid van speelgoed kunnen indienen en de fabrikanten in kennis kunnen stellen van ongevallen of veiligheidsproblemen die zij met dergelijk speelgoed hebben gehad. Daarbij houden de fabrikanten rekening met de toegankelijkheidsbehoeften van personen met een beperking. Het communicatiekanaal bevat een link naar het gedeelte van de Safety Gate Portal waarnaar wordt verwezen in artikel 34, lid 3, van Verordening (EU) 2023/988 voor het doorgeven van informatie over speelgoed dat een risico kan vormen voor de gezondheid en veiligheid van consumenten. [Am. 91] 12. Fabrikanten onderzoeken de in lid 11 bedoelde klachten en informatie en houden een intern register bij van die klachten en informatie, en van terugroepingen en andere corrigerende maatregelen die zijn genomen om het speelgoed in overeenstemming te brengen met deze verordening. 13. Het in lid 12 bedoelde interne register bevat alleen persoonsgegevens die de fabrikant nodig heeft om de klacht of de in lid 11 bedoelde informatie te onderzoeken. Dergelijke gegevens mogen uitsluitend worden bewaard zolang als nodig is voor het onderzoek en in geen geval langer dan vijf jaar nadat de gegevens in het register zijn ingevoerd. Artikel 8 Gemachtigden 1. Een fabrikant kan via een schriftelijk mandaat een gemachtigde aanstellen. Wanneer fabrikanten het mandaat van hun gemachtigde beëindigen, stellen zij de markttoezichtautoriteit daarvan in kennis. Een in de Unie gevestigde fabrikant kan ook een gemachtigde aanstellen. [Am. 92] 2. De verplichtingen uit hoofde van artikel 7, lid 1, en de in artikel 7, lid 2, genoemde verplichting om technische documentatie op te stellen, maken geen deel uit van het mandaat van de gemachtigde. 3. Een gemachtigde voert de taken uit die gespecificeerd zijn in het mandaat dat hij van de fabrikant heeft ontvangen en verstrekt op verzoek een kopie van het mandaat aan de markttoezichtautoriteiten. Het mandaat laat de gemachtigde toe ten minste de volgende taken te verrichten: a) het ter beschikking van de nationale toezichtautoriteiten houden van de technische documentatie en overeenkomstig artikel 17, lid 2, zorgen voor de beschikbaarheid van het digitale productpaspoort voor een periode van tien jaar nadat het speelgoed laatste artikel van het speelgoedmodel waarop die documenten betrekking hebben, in de handel is gebracht; [Am. 93] b) het verstrekken van alle benodigde informatie en documentatie om de conformiteit van het speelgoed aan te tonen aan een bevoegde nationale autoriteit naar aanleiding van een met redenen omkleed verzoek , in een officiële taal die deze autoriteit kan begrijpen ; [Am. 94] c) het meewerken aan eventuele maatregelen om de risico’s van speelgoed dat onder het schriftelijke mandaat valt op een doeltreffende manier te ondervangen, op verzoek van de bevoegde nationale autoriteiten. [Am. 95] c bis) het op de hoogte brengen van de bevoegde nationale autoriteiten door middel van een kennisgeving in de Safety Business Gateway van alle genomen maatregelen om de risico’s van onder hun mandaat vallend speelgoed weg te nemen, indien deze informatie nog niet door de fabrikant of in opdracht van de fabrikant is verstrekt. [Am. 96] 4. Wanneer een niet in de Unie gevestigde fabrikant een in lid 1 van dit artikel bedoelde gemachtigde aanstelt, omvat het schriftelijk mandaat de in artikel 4, lid 3, van Verordening (EU) 2019/1020 vermelde taken. Artikel 9 Verplichtingen van importeurs 1. Importeurs brengen alleen speelgoed in de handel dat aan deze verordening voldoet. 2. Alvorens speelgoed in de handel te brengen, zien importeurs erop toe dat: a) de fabrikant de juiste conformiteitsbeoordelingsprocedure heeft uitgevoerd en de in artikel 7, lid 2, bedoelde technische documentatie heeft opgesteld; b) het speelgoed overeenkomstig artikel 7, lid 7, vergezeld gaat van een gebruiksaanwijzing en veiligheidsinformatie in een of meer talen die consumenten of andere eindgebruikers gemakkelijk kunnen begrijpen, zoals bepaald door de betrokken lidstaat; [Niet van toepassing op NL-versie - Am. 97] c) de fabrikant overeenkomstig artikel 7, lid 2, een digitaal productpaspoort voor het speelgoed heeft aangemaakt; [Am. 98] d) het speelgoed een gegevensdrager is aangebracht overeenkomstig artikel 17, lid 5 , is voorzien van een gegevensdrager; ; [Am. 99] e) de relevante informatie in het digitale productpaspoort overeenkomstig artikel 19, lid 1, is opgenomen in het register van digitale productpaspoorten; [Am. 100] f) het speelgoed overeenkomstig artikel 16 is voorzien van de CE-markering; g) de fabrikant aan de eisen van artikel 7, leden 5 en 6, heeft voldaan. Wanneer importeurs op grond van de informatie in hun bezit van mening zijn of redenen hebben om aan te nemen dat speelgoed niet aan de essentiële veiligheidseisen voldoet, mogen zij stellen zij de fabrikant hiervan in kennis en zien ervan af het speelgoed niet in de handel te brengen totdat het door de fabrikant conform is gemaakt. [Am. 101] Wanneer importeurs op grond van de informatie in hun bezit van mening zijn of redenen hebben om aan te nemen dat speelgoed een risico met zich meebrengt, verstrekken zij hierover onmiddellijk informatie aan: [Am. 102] a) de fabrikant; b) de markttoezichtautoriteiten via de in artikel 26 van Verordening (EU) 2023/988 bedoelde Safety Business Gateway; c) consumenten of andere eindgebruikers, overeenkomstig artikel 35 en/of artikel 36 van Verordening (EU) 2023/988. 3. De importeurs vermelden hun naam, geregistreerde handelsnaam of geregistreerde merknaam en het elektronische en postadres waarop zij bereikbaar zijn op het speelgoed, of, wanneer dit niet mogelijk is, op de verpakking of in een bij het speelgoed gevoegd document. 4. Importeurs zorgen gedurende de periode dat zij voor het speelgoed verantwoordelijk zijn voor zodanige opslag- en vervoersomstandigheden dat de conformiteit van het speelgoed met de essentiële veiligheidseisen niet in het gedrang komt. 5. Indien importeurs dat, gelet op de risico’s van speelgoed, voor de bescherming van de gezondheid en veiligheid van consumenten of andere eindgebruikers nodig achten, voeren zij steekproeven uit op in de handel gebracht speelgoed. 6. Wanneer importeurs van mening zijn of redenen hebben om aan te nemen dat door hen in de handel gebracht speelgoed niet conform is met de relevante harmonisatiewetgeving van de Unie, nemen zij onmiddellijk de nodige corrigerende maatregelen om het speelgoed conform te maken of zo nodig uit de handel te nemen of terug te roepen. Wanneer importeurs van mening zijn of redenen hebben om aan te nemen dat door hen in de handel gebracht speelgoed een risico voor de gezondheid en veiligheid van consumenten en andere eindgebruikers vormt, stellen zij de fabrikant en de bevoegde nationale autoriteiten van de lidstaten waar zij het speelgoed op de markt hebben aangeboden daarvan onmiddellijk in kennis, waarbij zij met name de non-conformiteit en alle genomen corrigerende maatregelen uitvoerig beschrijven , en stellen zij de consumenten of andere eindgebruikers op de hoogte overeenkomstig artikel 35 en/of 36 van Verordening (EU) 2023/988 . [Am. 104] 7. Importeurs houden gedurende tien jaar nadat het speelgoed laatste artikel van het speelgoedmodel in de handel is gebracht de unieke productidentificatiecode van het speelgoed ter beschikking van de markttoezichtautoriteiten en zorgen ervoor dat de in artikel 23 bedoelde technische documentatie op verzoek aan die autoriteiten kan worden verstrekt. [Am. 105] 8. Naar aanleiding van een met redenen omkleed verzoek van een bevoegde nationale autoriteit verstrekken importeurs deze autoriteit alle benodigde informatie en documentatie om de conformiteit van het speelgoed aan te tonen, in een taal die deze autoriteit gemakkelijk kan begrijpen. Op verzoek van deze autoriteit verlenen zij medewerking aan maatregelen om de risico’s van het door hen in de handel gebracht speelgoed te ondervangen. 9. Importeurs controleren of de fabrikant een communicatiekanaal communicatiekanalen als bedoeld in artikel 7, lid 11, openbaar ter beschikking heeft gesteld aan consumenten of andere eindgebruikers, waar deze klachten over de veiligheid van speelgoed kunnen indienen en informatie kunnen geven over ongevallen of veiligheidsproblemen die zij met het speelgoed hebben gehad. Als er geen communicatiekanaal communicatiekanalen beschikbaar is zijn , zorgen importeurs voor een dergelijk kanaal dergelijke kanalen , rekening houdend met de toegankelijkheidsbehoeften van personen met een beperking. [Am. 106] 10. Importeurs onderzoeken de in lid 9 van dit artikel bedoelde klachten en informatie die zij via een door de fabrikant ter beschikking gesteld communicatiekanaal of via een door de importeurs zelf ter beschikking gesteld communicatiekanaal hebben ontvangen en die betrekking hebben op het speelgoed dat zij op de markt hebben aangeboden. Importeurs bewaren deze klachten, evenals terugroepingen en alle andere corrigerende maatregelen om het speelgoed in overeenstemming met deze verordening te brengen, in het in artikel 7, lid 12, bedoelde register of in hun eigen interne register. Importeurs stellen de fabrikant, distributeurs en, indien van toepassing, aanbieders van onlinemarktplaatsen tijdig in kennis van het uitgevoerde onderzoek en van de resultaten hiervan. [Am. 107] 11. Het in lid 10 bedoelde interne register van de importeurs bevat alleen persoonsgegevens die de importeur nodig heeft om de klacht of de in lid 9 bedoelde informatie te onderzoeken. Dergelijke gegevens mogen uitsluitend worden bewaard zolang als nodig is voor het onderzoek en in geen geval langer dan vijf jaar nadat de gegevens in het register zijn ingevoerd. Artikel 10 Verplichtingen van distributeurs 1. Distributeurs die speelgoed op de markt aanbieden, betrachten de nodige zorgvuldigheid in verband met de eisen van deze verordening. 2. Alvorens speelgoed op de markt aan te bieden, gaan de distributeurs na of is voldaan aan de volgende voorwaarden: a) het speelgoed gaat vergezeld van instructies een gebruiksaanwijzing en veiligheidsinformatie in een of meer talen die consumenten of andere eindgebruikers gemakkelijk kunnen begrijpen, zoals bepaald door de lidstaat waar het speelgoed op de markt wordt aangeboden; [Am. 108] b) het speelgoed is voorzien van een gegevensdrager overeenkomstig artikel 17, lid 5, en de CE-markering overeenkomstig artikel 16, en c) de fabrikant en de importeur hebben voldaan aan de eisen van respectievelijk artikel 7, lid 2, tweede alinea, artikel 7, leden 5, 6 en 11, en artikel 9, lid 3. Wanneer distributeurs op grond van de informatie in hun bezit van mening zijn of redenen hebben om aan te nemen dat speelgoed niet aan de essentiële veiligheidseisen voldoet, bieden zij stellen zij de fabrikant hiervan in kennis en zien zij ervan af het speelgoed niet op de markt aan te bieden totdat het door de fabrikant conform is gemaakt. [Am. 109] Wanneer distributeurs op grond van de informatie in hun bezit van mening zijn of redenen hebben om aan te nemen dat speelgoed een risico met zich meebrengt, verstrekken zij hierover onmiddellijk informatie aan: [Am. 110] a) de fabrikant of de importeur; b) de markttoezichtautoriteiten via de in artikel 26 van Verordening (EU) 2023/988 bedoelde Safety Business Gateway; c) consumenten of andere eindgebruikers, overeenkomstig artikel 35 en/of artikel 36 van Verordening (EU) 2023/988. [Am. 111] 3. Distributeurs zorgen gedurende de periode dat zij voor het speelgoed verantwoordelijk zijn, voor zodanige opslag- en vervoersomstandigheden dat de conformiteit van het speelgoed met de essentiële veiligheidseisen niet in het gedrang komt. 4. Wanneer distributeurs op grond van de informatie in hun bezit van mening zijn of redenen hebben om aan te nemen dat door hen op de markt aangeboden speelgoed niet in overeenstemming is met deze verordening, zien zij erop toe dat de nodige corrigerende maatregelen onmiddellijk worden genomen om het speelgoed conform te maken of zo nodig uit de handel te nemen of terug te roepen. [Am. 112] Wanneer distributeurs van mening zijn of redenen hebben om aan te nemen dat door hen op de markt aangeboden speelgoed een risico met zich meebrengt, brengen zij de fabrikant of de importeur, naargelang het geval, en de markttoezichtautoriteiten van de lidstaten waar zij het speelgoed op de markt hebben aangeboden, daarvan onmiddellijk in kennis, waarbij zij met name de non-conformiteit en alle genomen corrigerende maatregelen uitvoerig beschrijven , en stellen zij de consumenten of andere eindgebruikers op de hoogte overeenkomstig artikel 35 en/of 36 van Verordening (EU) 2023/988 . [Am. 113] 5. Distributeurs verstrekken op een met redenen omkleed verzoek van een bevoegde nationale autoriteit aan deze autoriteit alle benodigde informatie en documentatie om de conformiteit van het speelgoed aan te tonen, in een taal die deze autoriteit gemakkelijk kan begrijpen. Op verzoek van deze autoriteit verlenen zij medewerking aan maatregelen om de risico’s van het door hen op de markt aangeboden speelgoed te ondervangen. Artikel 11 Gevallen waarin de verplichtingen van fabrikanten van toepassing zijn op importeurs en distributeurs andere personen [Am. 114] Een importeur of distributeur natuurlijke of rechtspersoon wordt voor de toepassing van deze verordening beschouwd als een fabrikant en moet voldoen aan de in artikel 7 vermelde verplichtingen van de fabrikant, wanneer die importeur of distributeur natuurlijke of rechtspersoon speelgoed onder zijn eigen naam of merknaam in de handel brengt of reeds in de handel gebracht speelgoed zodanig wijzigt dat de overeenstemming met de toepasselijke eisen van deze verordening in het gedrang kan komen. [Am. 115] Artikel 12 Identificatie van marktdeelnemers 1. Marktdeelnemers delen, op verzoek, aan de markttoezichtautoriteiten mee: a) welke marktdeelnemer speelgoed aan hen heeft geleverd; b) aan welke marktdeelnemer zij speelgoed hebben geleverd. 2. De marktdeelnemers zijn in staat om de in lid 1 bedoelde informatie te verstrekken gedurende tien jaar nadat het speelgoed in de handel is gebracht, voor fabrikanten, en gedurende tien jaar nadat zij het speelgoed geleverd hebben gekregen, voor andere marktdeelnemers. HOOFDSTUK II bis VERPLICHTINGEN VAN ONLINEMARKTPLAATSEN [Am. 116] Artikel 12 bis Voor de toepassing van deze verordening voldoen aanbieders van onlinemarktplaatsen aan de vereisten van artikel 22 van Verordening (EU) 2023/988. [Am. 116] HOOFDSTUK III CONFORMITEIT VAN SPEELGOED Artikel 13 Vermoeden van conformiteit van speelgoed [Am. 117] Speelgoed dat in overeenstemming is met geharmoniseerde normen of delen daarvan waarvan de referentienummers in het Publicatieblad van de Europese Unie zijn bekendgemaakt, wordt geacht aan de essentiële veiligheidseisen te voldoen voor zover die eisen onder die normen of delen daarvan vallen. Artikel 14 Gemeenschappelijke specificaties 1. Speelgoed dat conform is met de in lid 2 van dit artikel bedoelde gemeenschappelijke specificaties of delen daarvan, wordt geacht aan de essentiële veiligheidseisen te voldoen voor zover die eisen onder die gemeenschappelijke specificaties of delen daarvan vallen. 2. De Commissie kan door middel van uitvoeringshandelingen gedelegeerde handelingen tot aanvulling van deze verordening gemeenschappelijke specificaties vaststellen voor de essentiële veiligheidseisen enkel vaststellen wanneer is voldaan aan de volgende voorwaarden: [Am. 118] a) er bestaat geen geharmoniseerde norm met betrekking tot die eisen waarvan het referentienummer in het Publicatieblad van de de Commissie heeft overeenkomstig artikel 10, lid 1, van Verordening (EU) nr. 1025/2012 een of meer Europese Unie is bekendgemaakt, of de norm bestrijkt die normalisatieorganisaties verzocht Europese normen voor deze eisen onvoldoende; op te stellen of te herzien en: i) het verzoek is niet aanvaard; of ii) de geharmoniseerde normen waarop dat verzoek betrekking heeft, worden niet binnen de overeenkomstig artikel 10, lid 1, van Verordening (EU) nr. 1025/2012 vastgestelde termijn geleverd; of iii) de geharmoniseerde normen voldoen niet aan het verzoek; en [Am. 119] b) er is geen referentie van geharmoniseerde normen voor de productvereisten bekendgemaakt in het Publicatieblad van de Europese Unie de Commissie heeft overeenkomstig artikel 10, lid 1, van Verordening (EU) nr. 1025/2012 en een dergelijke referentie zal naar verwachting niet binnen een redelijke termijn worden bekendgemaakt. een of meer Europese normalisatieorganisaties verzocht Europese normen voor deze eisen op te stellen of te herzien en er is voldaan aan een van de volgende voorwaarden: [Am. 120] 1) het verzoek is door geen van de Europese normalisatieorganisaties waaraan het verzoek is gericht, aanvaard; [Am. 121] 2) het verzoek is door ten minste één van de Europese normalisatieorganisaties waaraan het verzoek is gericht, aanvaard, maar de Europese normen waarom werd verzocht: a) zijn niet binnen de in het verzoek gestelde termijn vastgesteld; b) voldoen niet aan het verzoek; of c) voldoen niet aan de eisen die zij beogen te bestrijken. [Am. 122] Die uitvoeringshandelingen worden volgens de in artikel 50, lid 3, bedoelde onderzoeksprocedure vastgesteld. [Am. 123] 2 bis. Bij het opstellen van de in lid 2 bedoelde gedelegeerde handeling houdt de Commissie rekening met de standpunten van de relevante instanties en deskundigengroepen. [Am. 124] 3. Wanneer referenties van een geharmoniseerde norm in het Publicatieblad van de Europese Unie worden bekendgemaakt, beoordeelt de Commissie of de in lid 2 van dit artikel bedoelde uitvoeringshandelingen gedelegeerde handelingen die op dezelfde essentiële veiligheidseis betrekking hebben, moeten worden ingetrokken of gewijzigd. [Am. 125] Artikel 15 Algemene beginselen van de CE-markering Speelgoed dat op de markt wordt aangeboden, is voorzien van de CE-markering. De CE-markering is onderworpen aan de algemene beginselen die zijn vastgesteld in artikel 30 van Verordening (EG) nr. 765/2008. Artikel 16 Voorschriften en voorwaarden voor het aanbrengen van de CE-markering 1. De CE-markering wordt zichtbaar, leesbaar en onuitwisbaar aangebracht op het speelgoed, op een daaraan bevestigd etiket of op de verpakking van het speelgoed. In afwijking van de eerste alinea mag de CE-markering bij klein speelgoed en speelgoed dat uit kleine onderdelen bestaat, worden aangebracht op een bijsluiter bij het speelgoed. In afwijking van de eerste alinea mag bij speelgoed dat in toonbankdisplays wordt verkocht en waarbij het technisch niet mogelijk is de CE-markering op elk afzonderlijk stuk speelgoed aan te brengen, de CE-markering op de toonbankdisplay worden aangebracht, mits de toonbankdisplay oorspronkelijk diende als verpakking van het speelgoed. Als de CE-markering op het speelgoed van buiten de verpakking niet zichtbaar is, wordt deze markering ook op de verpakking aangebracht. 2. De CE-markering wordt aangebracht voordat het speelgoed in de handel wordt gebracht. 3. De CE-markering wordt, indien van toepassing overeenkomstig artikel 6, gevolgd door een pictogram of een andere waarschuwing die wijst op een bijzonder risico of gebruik. 4. De lidstaten bouwen voort op bestaande mechanismen om te zorgen voor de juiste toepassing van de voorschriften voor de CE-markering en nemen passende maatregelen in geval van oneigenlijk gebruik van die markering. HOOFDSTUK IV DIGITAAL PRODUCTPASPOORT [Am. 126] Artikel 17 Digitaal productpaspoort [Am. 127] 1. Alvorens speelgoed in de handel te brengen, maken stellen fabrikanten een digitaal productpaspoort op voor dat speelgoed aan . Het digitale productpaspoort voldoet aan de vereisten van dit artikel en van artikel 18 en aan andere relevante geharmoniseerde EU-wetgeving op grond waarvan een EU-conformiteitsverklaring vereist is, en vervangt alle vereiste EU-conformiteitsverklaringen . [Am. 128] 2. Het digitale productpaspoort: [Am. 129] a) betreft een specifiek speelgoedmodel; b) bevat een verklaring dat is aangetoond dat het speelgoed voldoet aan de eisen van deze verordening en van andere geharmoniseerde EU-wetgeving op grond waarvan een EU-conformiteitsverklaring vereist is, in het bijzonder aan de essentiële veiligheidseisen; [Am. 130] c) bevat ten minste de in deel I van bijlage VI genoemde informatie; d) is actueel; e) is beschikbaar in de taal of talen zoals vereist door de lidstaat waar het speelgoed op de markt wordt aangeboden; f) is , afhankelijk van de toegangsrechten, toegankelijk voor consumenten of andere eindgebruikers, markttoezichtautoriteiten, douaneautoriteiten, aangemelde instanties, de Commissie en andere marktdeelnemers in overeenstemming met lid 2 bis en rekening houdend met de noodzaak om vertrouwelijke bedrijfsinformatie en handelsgeheimen te beschermen krachtens Richtlijn (EU) 2016/943 ; [Am. 131] g) is beschikbaar gedurende een periode van tien jaar nadat het speelgoed laatste artikel van het speelgoedmodel in de handel is gebracht, ook in geval van insolventie, liquidatie of beëindiging van de activiteiten in de Unie van de marktdeelnemer die het digitale productpaspoort heeft aangemaakt; [Am. 132] h) is toegankelijk via een gegevensdrager; i) voldoet aan de krachtens lid 10 vastgestelde specifieke en technische vereisten om de beoordeling van de productconformiteit door de bevoegde nationale autoriteiten te vergemakkelijken . [Am. 133] 2 bis. De in lid 2, punt f), van dit artikel bedoelde toegangsrechten omvatten: a) de in bijlage VI, deel I, punten c), d), i), j), j bis), j ter) en j quater), en, indien van toepassing, bijlage VI, deel II, punten a) en b), genoemde informatie die toegankelijk is voor consumenten of andere eindgebruikers; b) informatie die uitsluitend toegankelijk is voor markttoezichtautoriteiten, douaneautoriteiten, aangemelde instanties en de Commissie, zoals vermeld in bijlage VI, deel I, punten a) tot en met j), en, indien van toepassing, bijlage VI, deel II, punten a) en b). [Am. 134] 3. Naast de in lid 2 bedoelde informatie kan het digitale productpaspoort de in bijlage VI, deel II, genoemde informatie bevatten. [Am. 135] 4. Door het digitale productpaspoort op te stellen, neemt de fabrikant de verantwoordelijkheid op zich voor de overeenstemmingvan overeenstemming van het speelgoed met deze verordening en met alle andere Uniewetgeving die van toepassing is op speelgoed . [Am. 136] 5. De gegevensdrager is fysiek aanwezig op het speelgoed of op een aan het speelgoed bevestigd etiket, overeenkomstig de uitvoeringshandeling die in overeenstemming met lid 10 wordt vastgesteld. Bij klein speelgoed en speelgoed dat uit kleine onderdelen bestaat, mag wordt de gegevensdrager ook op de verpakking worden bevestigd. De gegevensdrager is vóór de aankoop duidelijk zichtbaar voor de consument en voor de markttoezichtautoriteiten, ook wanneer het speelgoed via verkoop op afstand wordt aangeboden. [Am. 137] 6. Wanneer andere Uniewetgeving voorschrijft dat informatie over het speelgoed beschikbaar moet zijn via een gegevensdrager, wordt één gegevensdrager gebruikt om de krachtens deze verordening en die andere Uniewetgeving vereiste informatie te verstrekken. 7. Wanneer een digitaal productpaspoort is vereist op grond van andere Uniewetgeving die van toepassing is op speelgoed, wordt één enkel digitaal productpaspoort voor speelgoed aangemaakt, dat de krachtens deze verordening vereiste informatie bevat alsook de andere informatie die op grond van die andere Uniewetgeving voor het digitale productpaspoort is vereist. [Am. 138] 8. In afwijking van lid 2, punt c), is, wanneer bij een uit hoofde van artikel 4 van Verordening .../... [OP please insert: the Ecodesign for Sustainable Products Regulation] vastgestelde gedelegeerde handeling informatievoorschriften betreffende zorgwekkende stoffen in speelgoed zijn vastgesteld, de in bijlage VI, deel I, punt k), van deze verordening bedoelde informatie niet langer vereist. [Am. 139] 9. Marktdeelnemers mogen naast de in de leden 6 en 7 bedoelde informatie ook andere informatie toegankelijk maken via de in lid 5 genoemde gegevensdrager. Indien dit het geval is, wordt die informatie duidelijk gescheiden van de informatie die is vereist uit hoofde van deze verordening en, in voorkomend geval, uit hoofde van andere Uniewetgeving. 10. De Commissie stelt uitvoeringshandelingen vast voor het bepalen is bevoegd om uiterlijk ... [twaalf maanden na de inwerkingtreding van deze verordening] overeenkomstig artikel 47 gedelegeerde handelingen vast te stellen om deze verordening aan te vullen door vaststelling van de specifieke en technische voorschriften minimumvereisten met betrekking tot het digitale productpaspoort voor speelgoed. Deze voorschriften hebben met name betrekking op: [Am. 140] a) de te gebruiken soorten gegevensdragers; b) de opmaak waarin de gegevensdrager wordt gepresenteerd en de positionering ervan; c) de technische elementen van het paspoort waarvoor bepaalde Europese of internationale normen moeten worden gebruikt; d) de actoren die de informatie in het digitale productpaspoort kunnen invoeren of bijwerken, en die desnoods een nieuw paspoort kunnen opstellen, zoals fabrikanten, aangemelde instanties, bevoegde nationale autoriteiten en de Commissie, of elke organisatie die namens hen optreedt, en de soorten informatie die zij kunnen invoeren of actualiseren. [Am. 141] Deze uitvoeringshandelingen gedelegeerde handelingen worden vastgesteld volgens de in artikel 50, lid 3 46, lid 2 , bedoelde procedure. [Am. 142] Artikel 18 Technisch ontwerp en werking van het digitale productpaspoort [Am. 143] 1. Het digitale productpaspoort is volledig interoperabel met digitale productpaspoorten die op grond van andere Uniewetgeving zijn vereist wat betreft de technische, semantische en organisatorische aspecten van eind-tot-eindcommunicatie en gegevensuitwisseling. [Am. 144] 2. Alle informatie in het digitale productpaspoort is gebaseerd op open normen die in een interoperabel formaat zijn ontwikkeld , onder meer met het oog op de overdracht van informatie via de in de artikelen 27 en 34 van Verordening (EU) 2023/988 bedoelde Safety Business Gateway en de Safety Gate Portal. De informatie en is machineleesbaar, gestructureerd en doorzoekbaar in overeenstemming met de essentiële vereisten van Verordening .../... [Verordening ecologisch ontwerp voor duurzame producten]. Het digitale productpaspoort wordt zo ontworpen en uitgevoerd dat het toegankelijk is, en wordt gebaseerd op het beginsel van beveiliging en privacy door ontwerp. [Am. 145] 3. Consumenten of andere eindgebruikers, marktdeelnemers en andere relevante actoren hebben op basis van hun respectieve toegangsrechten overeenkomstig de Uniewetgeving kosteloos toegang tot het digitale productpaspoort. [Am. 146] 3 bis. Consumenten mogen niet worden verzocht software te downloaden of te installeren, zich te registreren of een wachtwoord in te voeren om toegang te krijgen tot het digitale productpaspoort. [Am. 147] 4. De in het productpaspoort digitale productpaspoort opgenomen gegevens worden bewaard door de marktdeelnemer die verantwoordelijk is voor het aanmaken ervan of door marktdeelnemers die gemachtigd zijn om namens hen te handelen. [Am. 148] 5. Indien de in het digitale productpaspoort opgenomen gegevens worden bewaard of anderszins worden verwerkt door een marktdeelnemer die gemachtigd is te handelen namens de marktdeelnemers die het speelgoed in de handel brengen, mag die andere marktdeelnemer die gegevens niet verkopen, hergebruiken of verwerken, geheel of gedeeltelijk, voor andere doeleinden dan voor hetgeen noodzakelijk is voor het verlenen van de desbetreffende bewaar- of verwerkingsdiensten. [Am. 149] 6. Marktdeelnemers mogen gebruiksinformatie niet volgen, analyseren of gebruiken voor andere doeleinden dan het wat absoluut noodzakelijke en strikt noodzakelijk is om de informatie in het digitale productpaspoort online te verstrekken. [Am. 150] Artikel 19 Register van digitale productpaspoorten [Am. 151] 1. Alvorens speelgoed in de handel te brengen en na de vaststelling van gedelegeerde handelingen overeenkomstig artikel 17, lid 10, van deze verordening , uploaden marktdeelnemers voor dat speelgoed de unieke productidentificatiecode en de unieke identificatiecode voor marktdeelnemers naar het krachtens artikel 12, lid 1, van Verordening (EU) .../... [ PO OJ insert serial number for Ecodesign Requirements for Sustainable Products] ingestelde register (het “register”). [Am. 152] 2. De Commissie, de markttoezichtautoriteiten en de douaneautoriteiten hebben efficiënte toegang tot de informatie die in het in lid 1 genoemde register is opgeslagen om hun taken overeenkomstig deze verordening uit te voeren. [Am. 153] Artikel 20 Douanecontroles met betrekking tot het digitale productpaspoort [Am. 154] 1. Speelgoed dat in de Unie in de handel wordt gebracht, wordt onderworpen aan controles en andere in dit artikel vastgestelde maatregelen. 2. Aangevers zoals gedefinieerd in artikel 5, punt 15, van Verordening (EU) nr. 952/2013 vermelden de unieke productidentificatiecode in de douaneaangifte voor het vrije verkeer van speelgoed. 3. De douaneautoriteiten verifiëren of de unieke productidentificatiecode die de aangever overeenkomstig lid 2 van dit artikel heeft vermeld, overeenkomt met een unieke productidentificatiecode die overeenkomstig artikel 19, lid 1, in het register is opgenomen. 4. Naast de in lid 3 van dit artikel bedoelde controle, verifiëren de douaneautoriteiten of de door de aangevers aan de douane ter beschikking gestelde informatie overeenstemt met andere informatie die in het register is opgeslagen en in de in artikel 46, lid 3, bedoelde gedelegeerde handeling is vermeld. 5. De in de leden 3 en 4 van dit artikel bedoelde verificaties vinden elektronisch en automatisch plaats via de koppeling tussen het in artikel 19, lid 1, bedoelde register en het in van [P.O. insert serial number for Regulation (EU) …/… on Ecodesign Requirements for Sustainable Products] bedoelde douane-éénloketsysteem van de Europese Unie voor de uitwisseling van certificaten. 6. De leden 3, 4 en 5 van dit artikel zijn van toepassing vanaf de dag waarop de koppeling tussen het register en het in van [P.O. insert serial number for Regulation (EU) …/… on Ecodesign Requirements for Sustainable Products] bedoelde douane-éénloketsysteem van de Europese Unie voor de uitwisseling van certificaten operationeel wordt. De Commissie publiceert daartoe een bericht in het Publicatieblad van de Europese Unie , met vermelding van de datum waarop de koppeling operationeel is. 7. De douaneautoriteiten kunnen de in het digitale productpaspoort en in het register opgenomen informatie over speelgoed opzoeken en gebruiken voor het uitvoeren van hun taken in overeenstemming met de Uniewetgeving, onder andere voor risicobeheer overeenkomstig de artikelen 46 en 47 van Verordening (EU) nr. 952/2013. [Am. 155] 8. De bij dit artikel vastgestelde controles en andere maatregelen worden uitgevoerd aan de hand van de lijst van goederencodes en productomschrijvingen in bijlage VII. 9. De in dit artikel vastgestelde controles en maatregelen doen geen afbreuk aan de toepassing van andere rechtshandelingen van de Unie betreffende het in het vrije verkeer brengen van producten, waaronder de artikelen 46, 47 en 134 van Verordening (EU) nr. 952/2013, noch aan de controles als bedoeld in hoofdstuk VII van Verordening (EU) 2019/1020. Artikel 20 bis Bijstand voor kmo's 1. De Commissie verleent, in samenwerking met de betrokken nationale autoriteiten, uitgebreide bijstand aan kmo’s die verplicht zijn een digitaal productpaspoort voor speelgoed op te stellen, door hen op maat gesneden advies te verstrekken voor het efficiënt aanmaken en beheren van een digitaal productpaspoort voor speelgoed en een automatische vertaaltool voor de in artikel 17, lid 2, punt e), bedoelde talen. De in de eerste alinea bedoelde bijstand wordt uiterlijk ... [twaalf maanden na de inwerkingtreding van deze verordening] verleend. 2. De Commissie onderzoekt de mogelijkheid om een online-tool uit te werken om kmo’s de basisinformatie en -functies te verschaffen die zij nodig hebben om een digitaal productpaspoort voor hun producten aan te maken. [Am. 156] HOOFDSTUK V CONFORMITEITSBEOORDELING Artikel 21 Veiligheidsbeoordeling 1. Om aan te tonen dat speelgoed aan de essentiële veiligheidseisen voldoet, voeren fabrikanten, voordat zij speelgoed in de handel brengen, een veiligheidsbeoordeling uit waarin zij ook de gevaren analyseren die het speelgoed kan opleveren, en beoordelen zij de potentiële blootstelling aan deze gevaren. , die ten minste: a) betrekking heeft op alle gevaren in verband met chemische, fysische en mechanische risico’s, elektriciteit, ontvlambaarheid, hygiëne en radioactiviteit, alsook de potentiële blootstelling aan deze gevaren; b) wat betreft chemische gevaren, rekening houdt met de potentiële blootstelling aan afzonderlijke chemische stoffen en alle bekende extra gevaren van gecombineerde blootstelling aan de verschillende chemische stoffen die aanwezig zijn in het speelgoed, rekening houdend met de verplichtingen uit hoofde van Verordening (EG) nr. 1907/2006 en de daarin vermelde voorwaarden; c) wordt geactualiseerd zodra aanvullende relevante informatie beschikbaar is. De veiligheidsbeoordeling wordt opgenomen in de in artikel 23 bedoelde technische documentatie. [Am. 157] 2. De veiligheidsbeoordeling moet met name: a) betrekking hebben op alle chemische, fysische, mechanische, elektrische, ontvlambaarheids-, hygiënische- en radioactiviteitsgevaren en de potentiële blootstelling aan dergelijke gevaren; b) met betrekking tot chemische gevaren, rekening houden met de potentiële blootstelling aan afzonderlijke chemische stoffen en alle bekende extra gevaren van gecombineerde blootstelling aan de verschillende chemische stoffen die aanwezig zijn in het speelgoed, rekening houdend met de verplichtingen uit hoofde van Verordening (EG) nr. 1907/2006 en de daarin vermelde voorwaarden; c) worden geactualiseerd zodra aanvullende relevante informatie beschikbaar is. De veiligheidsbeoordeling wordt opgenomen in de in artikel 23 bedoelde technische documentatie. [Am. 158] Artikel 22 Conformiteitsbeoordelingsprocedures 1. Fabrikanten maken gebruik van de in de leden 2 en 3 bedoelde conformiteitsbeoordelingsprocedures. 2. Indien de fabrikant geharmoniseerde normen heeft toegepast waarvan het referentienummer in het Publicatieblad van de Europese Unie is bekendgemaakt, of gemeenschappelijke specificaties die alle voor het speelgoed relevante veiligheidseisen bestrijken, past hij de procedure voor interne productiecontrole toe zoals beschreven in deel I van bijlage IV. 3. In de volgende gevallen gebruikt de fabrikant de procedure voor EU-typeonderzoek zoals beschreven in bijlage IV, deel II, samen met de procedure voor conformiteit met het type zoals beschreven in deel III van die bijlage: a) wanneer er geen geharmoniseerde normen zijn waarvan het referentienummer in het Publicatieblad van de Europese Unie is bekendgemaakt, of gemeenschappelijke specificaties die alle voor het speelgoed relevante veiligheidseisen bestrijken; b) wanneer er geharmoniseerde normen of gemeenschappelijke specificaties als bedoeld in punt a) bestaan, maar de fabrikant deze niet of slechts gedeeltelijk heeft toegepast; c) wanneer de in punt a) bedoelde geharmoniseerde normen of een deel ervan met beperkingen zijn bekendgemaakt , indien de beperkingen betrekking hebben op het speelgoed in kwestie ; [Am. 159] d) als de fabrikant van mening is dat de aard, het ontwerp, de constructie of het doel van het speelgoed verificatie door derden noodzakelijk maakt. 4. Het overeenkomstig bijlage IV, deel II, punt 6, afgegeven certificaat van EU-typeonderzoek wordt opnieuw beoordeeld wanneer dit nodig is, in het bijzonder bij een verandering in het fabricageproces, in de grondstoffen of in de bestanddelen van het speelgoed, en in ieder geval om de vijf jaar. Artikel 23 Technische documentatie 1. De technische documentatie bevat alle relevante gegevens of bijzonderheden over de door de fabrikant aangewende middelen om ervoor te zorgen dat speelgoed aan de essentiële veiligheidseisen voldoet. Die documentatie omvat met name de in bijlage V vermelde documenten. 2. De technische documentatie wordt opgesteld in een van de officiële talen van de Unie. 3. Op een met redenen omkleed verzoek van de markttoezichtautoriteit van een lidstaat verstrekt de fabrikant een vertaling van de relevante delen van de technische documentatie in de taal van die lidstaat. Wanneer een markttoezichtautoriteit een fabrikant verzoekt haar de technische documentatie of een vertaling van delen daarvan te verstrekken, kan zij hiervoor een termijn vaststellen van dertig dagen, tenzij een kortere termijn gerechtvaardigd is omdat er een ernstig en onmiddellijk risico voor de gezondheid en veiligheid bestaat. 4. Als de fabrikant niet aan de eisen in de leden 1, 2 en 3 voldoet, kan de markttoezichtautoriteit van hem verlangen dat hij binnen een bepaalde termijn voor eigen rekening door een aangemelde instantie een test laat verrichten om na te gaan of aan de essentiële veiligheidseisen wordt voldaan. HOOFDSTUK VI AANMELDING VAN CONFORMITEITSBEOORDELINGSINSTANTIES Artikel 24 Aanmelding De instanties die bevoegd zijn om uit hoofde van deze verordening conformiteitsbeoordelingstaken van derden te verrichten, worden door de lidstaten aangemeld bij de Commissie en de andere lidstaten. Artikel 25 Aanmeldende autoriteiten 1. De lidstaten wijzen een aanmeldende autoriteit aan die verantwoordelijk is voor de instelling en uitvoering van de nodige procedures voor de beoordeling en aanmelding van conformiteitsbeoordelingsinstanties voor de toepassing van deze richtlijn, en voor het toezicht op de aangemelde instanties, met inbegrip van de naleving van artikel 30. 2. De lidstaten kunnen de beoordeling en het toezicht als bedoeld in lid 1 overeenkomstig Verordening (EG) nr. 765/2008 laten uitvoeren door een nationale accreditatie-instantie, zoals gedefinieerd in die verordening. 3. Wanneer de aanmeldende autoriteit de beoordeling, de aanmelding of het toezicht als bedoeld in lid 1 van dit artikel delegeert of op andere wijze toevertrouwt aan een instantie die geen overheidsinstantie is, is deze instantie een rechtspersoon en voldoet zij op overeenkomstige wijze aan de eisen die zijn vastgesteld in artikel 26. Bovendien treft deze instantie regelingen om de aansprakelijkheid voor haar activiteiten te dekken. 4. De aanmeldende autoriteit is volledig aansprakelijk voor de taken die de in lid 3 vermelde instantie verricht. Artikel 26 Eisen voor aanmeldende autoriteiten 1. Een aanmeldende autoriteit is zodanig opgericht dat er zich geen belangenconflicten met conformiteitsbeoordelingsinstanties voordoen. 2. Een aanmeldende autoriteit wordt zodanig georganiseerd en functioneert zodanig dat de objectiviteit en onpartijdigheid van haar activiteiten gewaarborgd zijn. 3. Een aanmeldende autoriteit wordt zodanig georganiseerd dat elk besluit in verband met de aanmelding van een conformiteitsbeoordelingsinstantie wordt genomen door bekwame personen die de beoordeling niet hebben verricht. 4. Een aanmeldende autoriteit verricht geen activiteiten die worden uitgevoerd door conformiteitsbeoordelingsinstanties en verleent geen adviesdiensten op commerciële basis of in concurrentie, noch biedt zij zulke activiteiten of diensten aan. De aanmeldende autoriteit verschaft wel informatie aan de marktdeelnemers over de beoordelingsprocedures en de conformiteitsbeoordelingsinstanties, indien daarom wordt verzocht. [Am. 160] 5. Een aanmeldende autoriteit waarborgt dat de verkregen informatie vertrouwelijk wordt behandeld. 6. Een aanmeldende autoriteit beschikt over een voldoende aantal bekwame personeelsleden en toereikende middelen om haar taken naar behoren op doeltreffende wijze uit te voeren. [Am. 161] 7. Een aanmeldende autoriteit houdt toezicht op de aard en omvang van de taken die overeenkomstig artikel 30 worden verricht door ondergeschikte instanties of onderaannemers van aangemelde instanties. Artikel 27 Informatieverplichting voor aanmeldende autoriteiten De lidstaten stellen de Commissie in kennis van hun procedures voor de beoordeling en aanmelding van conformiteitsbeoordelingsinstanties en voor het toezicht op aangemelde instanties, en van alle wijzigingen daarvan. De Commissie maakt die informatie openbaar. Artikel 28 Eisen in verband met aangemelde instanties 1. Om uit hoofde van deze verordening te kunnen worden aangemeld, moeten conformiteitsbeoordelingsinstanties voldoen aan de eisen in de leden 2 tot en met 11. Zij zijn geaccrediteerd overeenkomstig Verordening (EG) nr. 765/2008. 2. Een conformiteitsbeoordelingsinstantie is naar het nationaal recht van een lidstaat opgericht en heeft rechtspersoonlijkheid. 3. Een conformiteitsbeoordelingsinstantie is een derde partij die onafhankelijk is van de door haar beoordeelde organisaties of het door haar beoordeelde speelgoed. Een instantie die lid is van een organisatie van ondernemers en/of van een vakorganisatie die ondernemingen vertegenwoordigt die betrokken zijn bij het ontwerp, de vervaardiging, de levering, de montage, het gebruik of het onderhoud van door hen beoordeeld speelgoed, kan voor de toepassing van de eerste alinea als een derde partij worden beschouwd op voorwaarde dat haar onafhankelijkheid en de afwezigheid van belangenconflicten worden aangetoond. 4. Een conformiteitsbeoordelingsinstantie, haar hoogste leidinggevenden en het personeel dat de conformiteitsbeoordelingstaken verricht, zijn niet de ontwerper, fabrikant, leverancier, installateur, koper, eigenaar, gebruiker van of uitvoerder van onderhoud aan het door hen beoordeelde speelgoed, noch de gemachtigde van een van deze partijen. Dit vormt echter geen beletsel voor het gebruik van het beoordeelde speelgoed voor activiteiten van de conformiteitsbeoordelingsinstantie of voor persoonlijke doeleinden. Een conformiteitsbeoordelingsinstantie, haar hoogste leidinggevenden en het personeel dat de conformiteitsbeoordelingstaken verricht, zijn niet rechtstreeks of als vertegenwoordiger van de betrokken partijen betrokken bij het ontwerpen, vervaardigen, verhandelen, installeren, gebruiken of onderhouden van dit speelgoed. Zij oefent geen activiteiten uit die de onafhankelijkheid van haar oordeel of haar integriteit met betrekking tot de conformiteitsbeoordelingsactiviteiten waarvoor zij is aangemeld in het gedrang kunnen brengen. Dit geldt met name voor adviesdiensten. Conformiteitsbeoordelingsinstanties zorgen ervoor dat de activiteiten van hun ondergeschikte instanties of onderaannemers geen afbreuk doen aan de vertrouwelijkheid, objectiviteit en onpartijdigheid van hun conformiteitsbeoordelingsactiviteiten. 5. Conformiteitsbeoordelingsinstanties en hun personeel voeren de conformiteitsbeoordelingsactiviteiten uit met de grootste mate van beroepsintegriteit en met de vereiste technische bekwaamheid op het specifieke gebied en zij zijn vrij van elke druk en beïnvloeding, met name van financiële aard, die hun oordeel of de resultaten van hun conformiteitsbeoordelingsactiviteiten kunnen beïnvloeden, met name van personen of groepen van personen die belang hebben bij de resultaten van deze activiteiten. 6. Een conformiteitsbeoordelingsinstantie is in staat om de conformiteitsbeoordelingstaken te verrichten die haar in bijlage IV worden toegewezen en waarvoor zij is aangemeld, ongeacht of deze taken door de conformiteitsbeoordelingsinstantie zelf of namens haar en onder haar verantwoordelijkheid worden verricht. Een conformiteitsbeoordelingsinstantie beschikt te allen tijde, voor elke conformiteitsbeoordelingsprocedure en voor elk soort of elke categorie speelgoed waarvoor zij is aangemeld over: a) het nodige personeel met technische kennis en voldoende passende ervaring om de conformiteitsbeoordelingstaken te verrichten; b) beschrijvingen van de procedures voor de uitvoering van de conformiteitsbeoordeling, waarbij de transparantie en de mogelijkheid tot reproductie van deze procedures worden gewaarborgd; c) passend beleid en geschikte procedures om onderscheid te maken tussen de taken die zij als aangemelde instantie verricht en andere activiteiten; d) de nodige procedures om bij de uitoefening van haar taken naar behoren rekening te houden met de omvang van een onderneming, de sector waarin zij actief is, haar structuur, de relatieve complexiteit van de technologie van het speelgoed in kwestie en het massa- of seriële karakter van het productieproces. Een conformiteitsbeoordelingsinstantie beschikt over de middelen die nodig zijn om de technische en administratieve taken in verband met de conformiteitsbeoordelingsactiviteiten op passende doeltreffende wijze uit te voeren en heeft toegang tot alle vereiste apparatuur en faciliteiten. [Am. 162] 7. Het voor de uitvoering van de conformiteitsbeoordelingsactiviteiten verantwoordelijke personeel (het “beoordelingspersoneel”) beschikt over: a) een gedegen technische en beroepsopleiding die alle conformiteitsbeoordelingsactiviteiten omvat waarvoor de conformiteitsbeoordelingsinstantie is aangemeld; b) toereikende grondige kennis van de eisen inzake de beoordelingen die het verricht en voldoende bevoegdheden om deze uit te voeren; [Am. 163] c) voldoende grondige kennis van en inzicht in de eisen van deze verordening, de in artikel 13 van deze verordening bedoelde toepasselijke geharmoniseerde normen en de in artikel 14 van deze verordening bedoelde gemeenschappelijke specificaties; [Am. 164] d) de bekwaamheid om certificaten, dossiers en rapporten op te stellen die aantonen dat de beoordelingen zijn verricht. 8. De onpartijdigheid van de conformiteitsbeoordelingsinstanties, hun hoogste leidinggevenden en haar beoordelingspersoneel wordt gewaarborgd. De beloning van de hoogste leidinggevenden en het beoordelingspersoneel van een conformiteitsbeoordelingsinstantie hangt niet af van het aantal uitgevoerde beoordelingen of van de resultaten daarvan. 9. Conformiteitsbeoordelingsinstanties sluiten een aansprakelijkheidsverzekering af, tenzij de wettelijke aansprakelijkheid op basis van zijn nationale recht door de lidstaat wordt gedekt of de lidstaat zelf rechtstreeks verantwoordelijk is voor de conformiteitsbeoordeling. 10. Het personeel van een conformiteitsbeoordelingsinstantie is gebonden aan het beroepsgeheim ten aanzien van alle informatie waarvan het kennis neemt bij de uitoefening van zijn taken uit hoofde van bijlage IV, behalve ten opzichte van de bevoegde autoriteiten van de lidstaat waarin de werkzaamheden plaatsvinden. Intellectuele eigendomsrechten en handelsgeheimen worden beschermd overeenkomstig Richtlijn (EU) 2016/943 . [Am. 165] 11. Conformiteitsbeoordelingsinstanties nemen deel aan, of zorgen ervoor dat hun beoordelingspersoneel op de hoogte is van de desbetreffende normalisatieactiviteiten en de activiteiten van de coördinatiegroep van aangemelde instanties die is opgericht uit hoofde van artikel 40, en hanteren de door die groep genomen administratieve beslissingen en geproduceerde documenten als algemene richtsnoeren. Artikel 29 Vermoeden van conformiteit van aangemelde instanties Wanneer een conformiteitsbeoordelingsinstantie aantoont dat zij voldoet aan de criteria in de ter zake doende geharmoniseerde normen of delen ervan, waarvan de referentienummers in het Publicatieblad van de Europese Unie zijn bekendgemaakt, wordt zij geacht aan de eisen in artikel 28 te voldoen, op voorwaarde dat de van toepassing zijnde geharmoniseerde normen deze eisen dekken. Artikel 30 Ondergeschikte instanties van en uitbesteding door aangemelde instanties 1. Wanneer een aangemelde instantie specifieke taken in verband met de conformiteitsbeoordeling uitbesteedt of door een ondergeschikte instantie laat uitvoeren, waarborgt zij dat de onderaannemer of ondergeschikte instantie aan de eisen in artikel 28 voldoet en stelt zij de aanmeldende autoriteit daarvan in kennis. 2. Aangemelde instanties nemen de volledige verantwoordelijkheid op zich voor de taken die worden verricht door onderaannemers of ondergeschikte instanties, ongeacht waar deze zijn gevestigd. 3. Aangemelde instanties moeten in staat zijn om de door de onderaannemers of ondergeschikte instanties uitgevoerde taken in al hun onderdelen te controleren. 4. Activiteiten mogen uitsluitend met instemming van de klant worden uitbesteed aan onderaannemers of door een ondergeschikte instantie worden uitgevoerd. 5. Aangemelde instanties houden de relevante documenten over de beoordeling van de kwalificaties van de onderaannemer of de ondergeschikte instantie en over de door de onderaannemer of ondergeschikte instantie uit hoofde van bijlage IV uitgevoerde werkzaamheden ter beschikking van de aanmeldende autoriteit. Artikel 31 Verzoek om aanmelding 1. Een conformiteitsbeoordelingsinstantie dient een verzoek om aanmelding uit hoofde van deze richtlijn in bij de aanmeldende autoriteit van de lidstaat waar zij gevestigd is. 2. Het in lid 1 vermelde verzoek gaat vergezeld van een beschrijving van de conformiteitsbeoordelingsactiviteiten en het speelgoed waarvoor de instantie verklaart bekwaam te zijn en van een accreditatiecertificaat dat is afgegeven door een nationale accreditatie-instantie, waarin wordt verklaard dat de conformiteitsbeoordelingsinstantie voldoet aan de eisen in artikel 28. Artikel 32 Aanmeldingsprocedure 1. Aanmeldende autoriteiten mogen uitsluitend conformiteitsbeoordelingsinstanties aanmelden die aan de eisen in artikel 28 hebben voldaan. 2. Aanmeldende instanties verrichten de aanmelding van conformiteitsbeoordelingsinstanties bij de Commissie en de andere lidstaten door middel van het door de Commissie ontwikkelde en beheerde elektronische aanmeldingssysteem. 3. De aanmelding bevat alle bijzonderheden over de conformiteitsbeoordelingsactiviteiten en het relevante accreditatiecertificaat. De aanmelding bevat ook informatie over alle taken die moeten worden uitgevoerd door ondergeschikte instanties en onderaannemers. 4. De betrokken instantie mag de activiteiten van een aangemelde instantie alleen verrichten als de Commissie en de andere lidstaten binnen twee maanden na een aanmelding geen bezwaren hebben ingediend. Alleen een dergelijke instantie wordt voor de toepassing van deze verordening als aangemelde instantie beschouwd. 5. De aanmeldende autoriteit stelt de Commissie en de andere lidstaten in kennis van alle relevante wijzigingen in de aanmelding. Artikel 33 Identificatienummers en lijsten van aangemelde instanties 1. De Commissie kent aan aangemelde instanties een identificatienummer toe. Zij kent per instantie slechts één identificatienummer toe, ook als dezelfde instantie uit hoofde van diverse handelingen van de Unie is aangemeld. 2. De Commissie maakt een lijst van krachtens deze verordening aangemelde instanties openbaar, onder vermelding van de aan hen toegekende identificatienummers en de activiteiten waarvoor zij zijn aangemeld. De Commissie zorgt ervoor dat de lijst actueel wordt gehouden. Artikel 34 Wijzigingen van de aanmelding 1. Indien een aanmeldende autoriteit heeft geconstateerd of vernomen dat een aangemelde instantie niet meer aan de eisen van artikel 28 voldoet of haar verplichtingen niet nakomt, wordt de aanmelding door de aanmeldende autoriteit beperkt, geschorst of ingetrokken afhankelijk van de ernst van het niet voldoen aan die eisen of het niet nakomen van die verplichting. Zij stelt de Commissie en de andere lidstaten daarvan onmiddellijk in kennis. 2. Wanneer de aanmelding wordt beperkt, opgeschort of ingetrokken of de aangemelde instantie haar activiteiten heeft gestaakt, doet de aanmeldende lidstaat het nodige om ervoor te zorgen dat de dossiers van die instantie hetzij door een andere aangemelde instantie worden behandeld, hetzij op hun verzoek aan de verantwoordelijke aanmeldende autoriteiten en markttoezichtautoriteiten ter beschikking kunnen worden gesteld. Artikel 35 Betwisting van de bekwaamheid van aangemelde instanties 1. De Commissie onderzoekt alle gevallen waarin zij eraan twijfelt of een aangemelde instantie bekwaam is of nog aan de vereisten voldoet en haar verantwoordelijkheden nog nakomt, of waarin zij in kennis wordt gesteld van twijfels daaromtrent. 2. De aanmeldende autoriteit verstrekt de Commissie op verzoek alle informatie over de grondslag van de aanmelding of het op peil houden van de bekwaamheid van de betrokken instantie. 3. Alle gevoelige informatie die de Commissie in het kader van haar onderzoek ontvangt, wordt door haar vertrouwelijk behandeld. 4. Indien de Commissie vaststelt dat een aangemelde instantie niet aan de aanmeldingseisen voldoet, stelt zij een uitvoeringshandeling vast waarin de aanmeldende autoriteit wordt verzocht de nodige corrigerende maatregelen te treffen en zo nodig de aanmelding in te trekken. Artikel 36 Operationele verplichtingen van aangemelde instanties 1. Aangemelde instanties voeren conformiteitsbeoordelingen uit volgens de conformiteitsbeoordelingsprocedures in bijlage IV. 2. Aangemelde instanties voeren de in deze verordening beschreven conformiteitsbeoordelingsactiviteiten op evenredige wijze uit, waarbij voorkomen wordt dat marktdeelnemers onnodig worden belast. Zij houden bij de uitoefening van hun activiteiten naar behoren rekening met de omvang van een onderneming, de sector waarin deze actief is, de structuur ervan, de relatieve complexiteit van de technologie van het speelgoed in kwestie en het massa- of seriële karakter van het productieproces. Bij de uitoefening van hun activiteiten eerbiedigen de aangemelde instanties de striktheid en het beschermingsniveau die nodig zijn opdat het speelgoed voldoet aan deze verordening. 3. Wanneer een aangemelde instantie vaststelt dat het speelgoed niet voldoet aan de essentiële veiligheidseisen, de eisen in de overeenkomstige geharmoniseerde normen (indien van toepassing) of de eisen in de overeenkomstige gemeenschappelijke specificaties als bedoeld in artikel 14 (indien van toepassing), verlangt zij van die fabrikant dat hij passende corrigerende maatregelen neemt en geeft zij geen certificaat van EU-typeonderzoek af als bedoeld in bijlage IV, deel II, punt 6. 4. Wanneer een aangemelde instantie bij het toezicht op de conformiteit na verlening van een certificaat van EU-typeonderzoek vaststelt dat het speelgoed niet meer in overeenstemming is, verlangt zij van de fabrikant dat hij passende corrigerende maatregelen neemt; zo nodig schort zij het certificaat van EU-typeonderzoek op of trekt dit in. 5. Wanneer geen corrigerende maatregelen worden genomen of de genomen maatregelen niet het vereiste effect hebben, worden de certificaten van EU-typeonderzoek door de aangemelde instantie naargelang het geval beperkt, opgeschort of ingetrokken. 6. Wanneer een aangemelde instantie door een markttoezichtautoriteit wordt meegedeeld dat speelgoed waarvoor zij een certificaat van EU-typeonderzoek heeft afgegeven, niet voldoet aan de essentiële veiligheidseisen, trekt zij het certificaat van EU-typeonderzoek voor dat speelgoed in. Artikel 37 Beroep tegen besluiten van aangemelde instanties Een aangemelde instantie voorziet in een transparante en toegankelijke procedure om beroep aan te tekenen tegen haar besluiten. Artikel 38 Informatieverplichting voor aangemelde instanties 1. Aangemelde instanties stellen de aanmeldende autoriteit in kennis van: a) elke weigering, beperking, opschorting of intrekking van certificaten van EU-typeonderzoek; b) omstandigheden die van invloed zijn op de werkingssfeer van en de voorwaarden voor hun aanmelding; c) informatieverzoeken die zij van markttoezichtautoriteiten ontvangen over conformiteitsbeoordelingsactiviteiten; d) op verzoek, de binnen de werkingssfeer van hun aanmelding verrichte conformiteitsbeoordelingsactiviteiten en andere activiteiten, waaronder grensoverschrijdende activiteiten en uitbesteding. 2. Aangemelde instanties verstrekken de andere uit hoofde van deze verordening aangemelde instanties die soortgelijke conformiteitsbeoordelingsactiviteiten voor hetzelfde speelgoed verrichten, relevante informatie over negatieve beoordelingsresultaten, en op verzoek ook over positieve beoordelingsresultaten. 3. Aangemelde instanties verstrekken op een met redenen omkleed verzoek van een markttoezichtautoriteit aan deze autoriteit alle informatie en documentatie over de door hen afgegeven of ingetrokken certificaten van EU-typeonderzoek en over de weigering een dergelijk certificaat af te geven, met inbegrip van testverslagen, en de in artikel 23 bedoelde technische documentatie. Artikel 39 Uitwisseling van ervaringen De Commissie voorziet in de organisatie van de uitwisseling van ervaringen tussen de nationale autoriteiten van de lidstaten die verantwoordelijk zijn voor het aanmeldingsbeleid. Artikel 40 Coördinatie van aangemelde instanties De Commissie zorgt voor passende coördinatie en samenwerking tussen uit hoofde van deze verordening aangemelde instanties in de vorm van een sectorale groep of groepen van aangemelde instanties. Aangemelde instanties nemen rechtstreeks of via aangestelde vertegenwoordigers deel aan de werkzaamheden van die groep(en). HOOFDSTUK VII MARKTTOEZICHT Artikel 41 Procedure voor Nationale maatregelen betreffende speelgoed dat op nationaal niveau een risico vertoont niet aan de bijzondere veiligheidseisen voldoet [Am. 166] 1. Wanneer de markttoezichtautoriteiten van een lidstaat voldoende redenen hebben om aan te nemen dat onder deze verordening vallend speelgoed een risico voor de gezondheid of de veiligheid van personen kinderen vertoont, voeren zij een beoordeling van het speelgoed uit in het licht van alle eisen die bij deze verordening zijn vastgesteld. Zij stellen de betrokken marktdeelnemer overeenkomstig artikel 4, leden 1 en 2, van Verordening (EU) 2019/1020 onmiddellijk in kennis van de door hen ingeleide procedure en van het mogelijke risico dat zij bij het speelgoed hebben vastgesteld, en zij geven de marktdeelnemer de gelegenheid om te reageren. De desbetreffende marktdeelnemers werken hiertoe op elke vereiste wijze samen met de markttoezichtautoriteiten. [Am. 167] Wanneer een markttoezichtautoriteit bij deze beoordeling vaststelt dat speelgoed niet aan de eisen van deze verordening voldoet, verlangt zij onverwijld van de betrokken marktdeelnemer dat hij binnen een door de markttoezichtautoriteit vastgestelde redelijke termijn, en rekening houdend met de aard van het risico, passende corrigerende maatregelen neemt overeenkomstig artikel 16, lid 3, van Verordening (EU) 2019/1020. De markttoezichtautoriteiten brengen de desbetreffende aangemelde instantie hiervan op de hoogte. 2. Wanneer de markttoezichtautoriteiten van mening zijn dat de non-conformiteit niet tot hun nationale grondgebied beperkt is, stellen zij de Commissie en de andere lidstaten in kennis van de resultaten van de beoordeling en van de maatregelen die zij van de desbetreffende marktdeelnemer hebben verlangd. 3. De marktdeelnemer zorgt ervoor dat passende corrigerende maatregelen worden toegepast op al het betrokken speelgoed dat hij in de Unie op de markt heeft aangeboden. 4. Wanneer de desbetreffende marktdeelnemer niet binnen de in lid 1, tweede alinea, bedoelde termijn doeltreffende corrigerende maatregelen neemt, nemen de markttoezichtautoriteiten passende voorlopige maatregelen om het op hun nationale markten aanbieden van het speelgoed te verbieden of te beperken, dan wel het speelgoed in de betrokken lidstaat uit de handel te nemen of terug te roepen. De markttoezichtautoriteiten stellen de Commissie en de andere lidstaten onverwijld in kennis van deze maatregelen. 5. De in lid 4, tweede alinea, bedoelde informatie omvat alle bekende bijzonderheden, met name de gegevens die nodig zijn om het niet-conforme speelgoed te identificeren en om de unieke productidentificatiecode, de oorsprong van dat speelgoed, de aard van de beweerde non-conformiteit en van het risico, en de aard en de duur van de nationale maatregelen vast te stellen, evenals de argumenten die worden aangevoerd door de desbetreffende marktdeelnemer. De markttoezichtautoriteiten vermelden met name of de non-conformiteit een van de volgende oorzaken heeft: a) het speelgoed voldoet niet aan de essentiële veiligheidseisen; b) tekortkomingen in de geharmoniseerde normen waarnaar in artikel 13 wordt verwezen; c) tekortkomingen in de in artikel 14 bedoelde gemeenschappelijke specificaties. 6. De markttoezichtautoriteiten van andere lidstaten dan die welke de procedure krachtens dit artikel in gang heeft gezet, brengen de Commissie en de andere lidstaten onverwijld op de hoogte van door hen genomen maatregelen en van aanvullende informatie over de non-conformiteit van het speelgoed waarover zij beschikken, en van hun bezwaren indien zij het niet eens zijn met de aangemelde nationale maatregel. 7. Indien binnen drie maanden na ontvangst van de in lid 4, tweede alinea, bedoelde informatie geen bezwaar tegen een voorlopige maatregel van een lidstaat is aangetekend door een markttoezichtautoriteit van een lidstaat of de Commissie, wordt die maatregel geacht gerechtvaardigd te zijn. 8. De markttoezichtautoriteiten van de andere lidstaten zorgen ervoor dat ten aanzien van het speelgoed in kwestie onverwijld passende beperkende maatregelen worden genomen, zoals het uit de handel nemen van het speelgoed, en stellen de Commissie en de andere lidstaten in kennis van die maatregelen. 9. De in de leden 2, 4, 6 en 8 van dit artikel bedoelde informatie wordt meegedeeld via het in artikel 34 van Verordening (EU) 2019/1020 bedoelde informatie- en communicatiesysteem. Die mededeling laat de verplichting van de markttoezichtautoriteiten onverlet om overeenkomstig artikel 20 van Verordening (EU) 2019/1020 kennis te geven van maatregelen tegen producten die een ernstig risico inhouden en artikel 19 van die verordening strikt te handhaven aangezien kinderen zeer kwetsbaar zijn ten aanzien van defecte, onveilige en namaakproducten . [Am. 168] Artikel 42 Vrijwaringsprocedure van de Unie 1. Indien er na voltooiing van de procedure van artikel 41, leden 3 en 4, bezwaren tegen een maatregel van een lidstaat worden ingebracht, of de Commissie redenen heeft om aan te nemen dat een nationale maatregel in strijd zou kunnen zijn met de Uniewetgeving, treedt de Commissie onverwijld in overleg met de lidstaten en de betrokken marktdeelnemer(s) en voert zij een evaluatie van de nationale maatregel uit. Aan de hand van de resultaten van die evaluatie stelt de Commissie een uitvoeringshandeling vast teneinde te bepalen of de nationale maatregel al dan niet gerechtvaardigd is. De Commissie richt haar besluit tot alle lidstaten en stelt de lidstaten en de betrokken marktdeelnemer(s) er onverwijld van in kennis. 2. Indien de nationale maatregel gerechtvaardigd wordt geacht, nemen alle lidstaten de nodige maatregelen om het niet-conforme speelgoed uit de handel te nemen of terug te roepen, en stellen zij de Commissie daarvan in kennis. Indien de nationale maatregel niet gerechtvaardigd wordt geacht, trekt de betrokken lidstaat de maatregel in. 3. Indien de nationale maatregel gerechtvaardigd wordt geacht en de non-conformiteit van het speelgoed wordt toegeschreven aan tekortkomingen in de geharmoniseerde normen als bedoeld in artikel 13 van deze verordening of de gemeenschappelijke specificaties als bedoeld in artikel 14 van deze verordening, past de Commissie de procedure van artikel 11 van Verordening (EU) nr. 1025/2012 toe of wijzigt zij de gemeenschappelijke specificaties, naargelang het geval. Artikel 43 Formele non-conformiteit 1. Onverminderd artikel 41 verlangt een markttoezichtautoriteit, wanneer zij een van de volgende feiten met betrekking tot speelgoed vaststelt, van de betrokken marktdeelnemer dat deze een einde maakt aan de non-conformiteit: a) de CE-markering is in strijd met artikel 15 of 16 aangebracht; b) de CE-markering is niet aangebracht; c) het digitale productpaspoort is niet aangemaakt overeenkomstig artikel 17; [Am. 169] d) de gegevensdrager waarmee het digitale productpaspoort toegankelijk is, is niet aangebracht overeenkomstig artikel 17, lid 5; [Am. 170] e) de in artikel 23 bedoelde technische documentatie is niet beschikbaar of is onvolledig. 2. Als de in lid 1 bedoelde non-conformiteit voortduurt, neemt de betrokken markttoezichtautoriteit passende maatregelen om het op de markt aanbieden van het speelgoed te beperken of te verbieden, of het speelgoed terug te roepen of uit de handel te nemen. Artikel 44 Nationale maatregelen betreffende speelgoed dat aan de bijzondere veiligheidseisen voldoet, maar een risico inhoudt 1. Wanneer een markttoezichtautoriteit na uitvoering van een beoordeling overeenkomstig artikel 41, lid 1, vaststelt dat op de markt aangeboden speelgoed weliswaar aan de bijzondere veiligheidseisen voldoet, maar toch een risico voor de gezondheid en veiligheid van personen vormt, verlangt zij van de betrokken marktdeelnemer dat hij binnen een door de markttoezichtautoriteit vastgestelde redelijke termijn en rekening houdend met de aard van het risico, alle passende maatregelen neemt om ervoor te zorgen dat het speelgoed dat risico niet meer met zich meebrengt wanneer het op de markt wordt aangeboden, of om het speelgoed uit de handel te nemen of terug te roepen. 2. De marktdeelnemer zorgt ervoor dat corrigerende maatregelen worden getroffen met betrekking tot al het betrokken speelgoed dat hij in de Unie op de markt heeft aangeboden. 3. De markttoezichtautoriteit van de lidstaat brengt de Commissie en de andere lidstaten onmiddellijk op de hoogte van haar bevindingen en van de eventuele maatregelen die de marktdeelnemer naar aanleiding daarvan heeft genomen. Die informatie omvat alle bekende bijzonderheden, met name de gegevens die nodig zijn om het betrokken speelgoed te identificeren en om de unieke productidentificatiecode, de oorsprong en de toeleveringsketen van het speelgoed, de aard van het risico en de aard en de duur van de nationale maatregelen vast te stellen. 4. De Commissie treedt onverwijld in overleg met de lidstaten en de betrokken marktdeelnemer(s) en beoordeelt de genomen nationale maatregelen. Op grond van de resultaten van die evaluatie stelt de Commissie een uitvoeringshandeling vast waarin wordt bepaald of de nationale maatregel al dan niet gerechtvaardigd is, en zij stelt zo nodig passende maatregelen voor. De Commissie richt haar besluit tot alle lidstaten en brengt de lidstaten en de betrokken marktdeelnemer(s) er onmiddellijk van op de hoogte. 5. De in lid 3 van dit artikel bedoelde informatie wordt meegedeeld via het in artikel 34 van Verordening (EU) 2019/1020 bedoelde informatie- en communicatiesysteem. Die mededeling laat de verplichting van de markttoezichtautoriteiten onverlet om overeenkomstig artikel 20 van Verordening (EU) 2019/1020 kennis te geven van maatregelen tegen producten die een ernstig risico inhouden. Artikel 45 Optreden van de Commissie in verband met speelgoed dat een risico inhoudt 1. Wanneer de Commissie constateert dat op de markt aangeboden speelgoed of een specifieke categorie speelgoed een risico voor de gezondheid en veiligheid van personen vormt, maar niettemin aan de bijzondere veiligheidseisen voldoet dan wel twijfels over de naleving doet rijzen, is zij bevoegd uitvoeringshandelingen vast te stellen met maatregelen om ervoor te zorgen dat het speelgoed of de categorie speelgoed dat risico niet meer vormt wanneer het op de markt wordt aangeboden, uit de handel te nemen of terug te roepen als aan alle volgende voorwaarden wordt voldaan: a) uit voorafgaand overleg met de markttoezichtautoriteiten blijkt dat hun aanpak van het risico per markttoezichtautoriteit verschilt; b) het risico kan gezien de aard ervan niet worden behandeld in het kader van andere bij deze verordening vastgestelde procedures. 2. Die uitvoeringshandelingen worden volgens de in artikel 50, lid 3, bedoelde onderzoeksprocedure vastgesteld. Om naar behoren gemotiveerde dwingende redenen van urgentie die verband houden met de bescherming van de gezondheid en veiligheid van personen is de Commissie bevoegd om volgens de in artikel 50, lid 4, bedoelde procedure een onmiddellijk toepasselijke uitvoeringshandeling vast te stellen. HOOFDSTUK VIII GEDELEGEERDE BEVOEGDHEDEN EN COMITÉPROCEDURE Artikel 46 Gedelegeerde bevoegdheden 1. De Commissie is overeenkomstig artikel 47 bevoegd gedelegeerde handelingen vast te stellen tot wijziging van bijlage VI wat betreft de in het digitale productpaspoort te verstrekken informatie, teneinde deze aan te passen aan de technische en wetenschappelijke vooruitgang en aan het niveau van digitale paraatheid van markttoezichtautoriteiten en van gebruikers en hun toezichthouders. [Am. 171] 2. De Commissie is overeenkomstig artikel 47 bevoegd gedelegeerde handelingen vast te stellen tot wijziging van artikel 19, lid 1, door te bepalen dat meer van de in bijlage VI vermelde informatie of, wanneer maatregelen worden genomen overeenkomstig artikel 41, lid 2 of 4, en artikel 44, lid 1, informatie over de non-conformiteit van het speelgoed in het register moet worden opgeslagen. Bij de vaststelling van de gedelegeerde handelingen overeenkomstig de eerste alinea houdt de Commissie rekening met de volgende criteria: a) samenhang met andere relevante handelingen van de Unie, indien van toepassing; b) de noodzaak om verificatie van de authenticiteit van het digitale productpaspoort mogelijk te maken; [Am. 172] c) de relevantie van de informatie voor het verbeteren van de efficiëntie en doeltreffendheid van markttoezichtcontroles en douanecontroles voor speelgoed; d) de noodzaak om onevenredige administratieve lasten voor marktdeelnemers te vermijden. 3. De Commissie is overeenkomstig artikel 47 bevoegd gedelegeerde handelingen vast te stellen tot aanvulling van deze verordening door te bepalen welke in het register opgeslagen informatie, naast de in artikel 20, lid 3, genoemde informatie, door de douaneautoriteiten moet worden gecontroleerd. 4. De Commissie is overeenkomstig artikel 47 bevoegd gedelegeerde handelingen vast te stellen tot wijziging van bijlage VII bij deze verordening, teneinde de lijst van voor de toepassing van artikel 20, lid 8, te gebruiken goederencodes en productomschrijvingen aan te passen. Deze aanpassingen zijn gebaseerd op de lijst in bijlage I bij Verordening (EEG) nr. 2658/87. 5. De Commissie is overeenkomstig artikel 47 bevoegd gedelegeerde handelingen tot wijziging van bijlage III vast te stellen teneinde deze aan de technische en wetenschappelijke vooruitgang aan te passen. 6. De Commissie is overeenkomstig artikel 47 bevoegd gedelegeerde handelingen tot wijziging van deel C van het aanhangsel van bijlage II vast te stellen teneinde gedurende een specifieke periode een bepaald krachtens deel III, punt 4, van bijlage II verboden gebruik van een specifieke stof of een specifiek mengsel in speelgoed toe te staan of een bepaald toegestaan gebruik te beperken. Bij de beoordeling van de verzoeken om vrijstelling en het bepalen van de duur ervan houdt de Commissie rekening met de beschikbaarheid van alternatieven en de mogelijk negatieve uitwerking op innovatie. Indien nodig moeten ook levenscyclusoverwegingen in aanmerking worden genomen bij de beoordeling van de gevolgen van vrijstellingen. Zes maanden na de inwerkingtreding van deze verordening stelt de Commissie overeenkomstig artikel 47 gedelegeerde handelingen vast tot wijziging van deel C van het aanhangsel van bijlage II met betrekking tot nikkel, ter vaststelling van de geldigheidsduur van de vrijstelling van het algemene verbod op die stof uit hoofde van bijlage II, deel III, punt 4. De Commissie motiveert elke verleende vrijstelling en maakt deze openbaar op een gemakkelijk toegankelijke en gebruiksvriendelijke manier. [Am. 251] 7. Het gebruik in speelgoed van een krachtens bijlage II, deel III, punt 4, a), b), d ter), d quater), d quinquies) en d sexies), verboden stof of mengsel kan alleen mag niet worden toegestaan als tenzij is voldaan aan alle onderstaande voorwaarden: [Am. 174] a) het is veilig bevonden door het Europees Agentschap voor chemische stoffen (ECHA), in het bijzonder met het oog op de blootstelling, inclusief de totale doordat er geen kans op blootstelling uit andere bronnen bestaat onder overeenkomstig artikel 5, lid 2, eerste alinea, redelijkerwijs te verwachten gebruiksomstandigheden , en in het bijzonder rekening houdend met de kwetsbaarheid van kinderen; [Am. 175] a bis) verwijdering of vervanging door veranderingen in het ontwerp of het gebruik van andere materialen of bestanddelen zonder dergelijke stoffen of mengsels is technisch niet mogelijk; [Am. 176] b) er zijn geen geschikte alternatieve stoffen of mengsels beschikbaar, wat door het ECHA op basis van een analyse van alternatieven is vastgesteld; c) het gebruik van de stof of het mengsel in consumentenartikelen is niet verboden uit hoofde van Verordening (EG) nr. 1907/2006. 7 bis. Het gebruik in speelgoed van een krachtens bijlage II, deel III, punt 4, c), d) en d bis), verboden stof of mengsel mag niet worden toegestaan tenzij aan elk van de volgende voorwaarden is voldaan: a) het is veilig bevonden door het ECHA, in het bijzonder met het oog op de blootstelling, met inbegrip van de totale blootstelling uit alle potentiële bronnen, alsook bekende extra gevaren van gecombineerde blootstelling aan de verschillende stoffen en mengsels die aanwezig zijn in het speelgoed, en in het bijzonder rekening houdend met de kwetsbaarheid van kinderen; b) verwijdering of vervanging door veranderingen in het ontwerp of het gebruik van andere materialen of bestanddelen zonder dergelijke stoffen of mengsels is technisch niet mogelijk; c) er zijn geen geschikte alternatieve stoffen of mengsels beschikbaar, wat door het ECHA op basis van een analyse van alternatieven is vastgesteld; d) het gebruik van de stof of het mengsel in consumentenartikelen is niet verboden uit hoofde van Verordening (EG) nr. 1907/2006. [Am. 177] 7 ter. Vrijstellingen van het algemene verbod overeenkomstig de leden 7 en 7 bis zijn in de tijd beperkt. De geldigheidsduur van elke vrijstelling wordt onderworpen aan een evaluatie en kan per geval voor alle stoffen of mengsels worden verlengd. [Am. 252] 8. De Commissie is overeenkomstig artikel 47 bevoegd gedelegeerde handelingen vast te stellen tot wijziging van deel A en deel B van het aanhangsel van bijlage II teneinde deze aan de technische en wetenschappelijke vooruitgang aan te passen, door: a) de invoering van voorwaarden voor de aanwezigheid van stoffen of mengsels in speelgoed en in het bijzonder grenswaarden voor specifieke stoffen of mengsels in speelgoed, met inbegrip van grenswaarden voor sporen van verboden stoffen of mengsels als bedoeld in bijlage II, deel III, punt 4; b) wijziging van de voorwaarden of grenswaarden voor de aanwezigheid van stoffen en mengsels in speelgoed. 9. Voor de toepassing van de leden 6 tot en met 8 en 7 evalueert de Commissie systematisch en regelmatig de aanwezigheid van gevaarlijke chemische stoffen of mengsels in speelgoed. In deze evaluaties houdt de Commissie rekening met verslagen van markttoezichtinstanties en wetenschappelijk bewijsmateriaal dat door lidstaten en belanghebbenden is ingediend. [Am. 178] Artikel 47 Uitoefening van de bevoegdheidsdelegatie 1. De bevoegdheid om gedelegeerde handelingen vast te stellen, wordt aan de Commissie toegekend onder de in dit artikel neergelegde voorwaarden. 2. De in artikel 46 bedoelde bevoegdheid om gedelegeerde handelingen vast te stellen, wordt aan de Commissie toegekend voor onbepaalde tijd een termijn van vijf jaar met ingang van … [de datum van inwerkingtreding van de verordening] . De Commissie stelt uiterlijk negen maanden voor het einde van de termijn van vijf jaar een verslag op over de bevoegdheidsdelegatie. De bevoegdheidsdelegatie wordt stilzwijgend met termijnen van dezelfde duur verlengd, tenzij het Europees Parlement of de Raad zich uiterlijk drie maanden voor het einde van elke termijn tegen deze verlenging verzet. [Am. 179] 3. Het Europees Parlement of de Raad kan de in artikel 46 bedoelde bevoegdheidsdelegatie te allen tijde intrekken. Een besluit tot intrekking beëindigt de delegatie van de in dat besluit genoemde bevoegdheid. Het wordt van kracht op de dag na de bekendmaking ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie of op een daarin genoemde latere datum. Het laat de geldigheid van de reeds van kracht zijnde gedelegeerde handelingen onverlet. 4. Vóór de vaststelling van een gedelegeerde handeling raadpleegt de Commissie relevante belanghebbenden en de door elke lidstaat aangewezen deskundigen overeenkomstig de beginselen die zijn neergelegd in het Interinstitutioneel Akkoord van 13 april 2016 over beter wetgeven. [Am. 180] 5. Zodra de Commissie een gedelegeerde handeling heeft vastgesteld, doet zij daarvan gelijktijdig kennisgeving aan het Europees Parlement en de Raad. 6. Een op grond van artikel 46 vastgestelde gedelegeerde handeling treedt alleen in werking indien het Europees Parlement noch de Raad daartegen binnen een termijn van twee drie maanden na de kennisgeving van die handeling aan het Europees Parlement en de Raad bezwaar heeft gemaakt, of indien zowel het Europees Parlement als de Raad vóór het verstrijken van die termijn de Commissie hebben meegedeeld dat zij daartegen geen bezwaar zullen maken. Die termijn wordt op initiatief van het Europees Parlement of de Raad met twee drie maanden verlengd. [Am. 181] Artikel 48 Verzoeken om beoordeling voor de toepassing van artikel 46, lid 6 1. Verzoeken om een beoordeling van een krachtens deel III, punt 4, van bijlage II verboden stof of mengsel voor de toepassing van artikel 46, lid 6, worden bij het ECHA ingediend met gebruikmaking van het in lid 3 van dit artikel bedoelde formaat en instrument voor de indiening van die verzoeken. De verzoeken worden op een gemakkelijk toegankelijke en gebruiksvriendelijke manier openbaar gemaakt. [Am. 182] 2. Onverminderd de tweede alinea van dit lid kan eenieder die overeenkomstig lid 1 een verzoek om beoordeling indient, kan vragen dat bepaalde informatie vertrouwelijke bedrijfsinformatie niet openbaar wordt gemaakt , overeenkomstig de relevante Uniewetgeving . Het verzoek om vertrouwelijke behandeling gaat vergezeld van een toelichting op de reden waarom openbaarmaking van de informatie schadelijk zou kunnen zijn voor de commerciële belangen van de persoon die het verzoek om beoordeling indient of van andere betrokken partijen. De volgende informatie waarover het ECHA beschikt, wordt gratis en in een gebruikersvriendelijk formaat openbaar gemaakt: a) de naam van de rechtspersoon die het verzoek indient; b) de naam van de stof of het mengsel waarvoor om een vrijstelling wordt verzocht; c) het type speelgoed of onderdeel van speelgoed; d) het vervangingsplan, waar nodig; [Am. 183] 3. Het ECHA Uiterlijk op ... [de eerste dag van de maand volgend op één maand na de datum van inwerkingtreding van deze verordening] ontwerpt het ECHA een formaat en instrumenten voor de indiening van de in lid 1 bedoelde verzoeken om beoordeling, alsook technische en wetenschappelijke richtsnoeren voor de indiening van dergelijke verzoeken, en maakt deze openbaar. [Am. 184] Artikel 49 Adviezen van het ECHA 1. Wanneer overeenkomstig artikel 48, lid 1, een verzoek om een beoordeling bij het ECHA wordt ingediend, verstrekt het ECHA voor de toepassing van artikel 46, lid 6, adviezen aan de Commissie over het gebruik in speelgoed van krachtens bijlage II, deel III, punt 4, verboden stoffen of mengsels. Het ECHA beoordeelt in zijn adviezen of voor een specifieke toepassing wordt voldaan aan de criteria van artikel 46, lid 6, tweede alinea, punten a) en b) leden 7 en 7 bis . [Am. 185] 1 bis. De Commissie vaardigt richtsnoeren uit over de wijze waarop deze beoordeling wordt uitgevoerd, met name wat betreft de beschikbaarheid van alternatieve stoffen of mengsels en hoe de effecten van gecombineerde blootstelling krachtens deze verordening kunnen worden aangepakt. [Am. 186] 2. Het ECHA kan de indiener van het verzoek om beoordeling of een derde verzoeken om binnen een bepaalde termijn aanvullende informatie te verstrekken. Het ECHA houdt rekening met alle door derden ingediende informatie. Wanneer het ECHA dit nodig acht voor het bepalen van een passende geldigheidsduur van de vrijstelling, kan het ECHA de persoon die het verzoek om beoordeling indient, ook verzoeken een vervangingsplan in te dienen. [Am. 187] 3. De in lid 1 bedoelde adviezen worden binnen twaalf maanden na ontvangst van het verzoek om een beoordeling toegezonden aan de Commissie en op een gemakkelijk toegankelijke en gebruiksvriendelijke manier openbaar gemaakt . [Am. 188] 4. Die termijn kan eenmaal met maximaal zes maanden worden verlengd indien het ECHA informatie moet opvragen bij een derde of indien er overeenkomstig artikel 48, lid 1, een groot aantal verzoeken om beoordeling bij het ECHA wordt ingediend. 5. Het ECHA evalueert zijn adviezen over het gebruik van in deel C van het aanhangsel van bijlage II vermelde stoffen of mengsels in speelgoed ten minste om de vijf jaar vanaf de datum van inwerkingtreding van een uit hoofde van artikel 46, lid 6, vastgestelde gedelegeerde handeling. 6. De Commissie vraagt het ECHA om advies over het gebruik van in deel C van het aanhangsel van bijlage II vermelde stoffen of mengsels in speelgoed zodra zij kennis krijgt van nieuwe wetenschappelijke informatie of technische ontwikkelingen die van invloed kan kunnen zijn op het toegestane gebruik van een specifieke stof of een specifiek mengsel in speelgoed. [Am. 189] 7. Voor de toepassing van artikel 46, lid 7 leden 7, 7 bis en 8 , kan de Commissie het ECHA om advies vragen over de veiligheid van een specifieke stof of een specifiek mengsel in speelgoed , waarbij rekening wordt gehouden met de algehele blootstelling aan de stof of het mengsel uit andere bronnen en met de kwetsbaarheid van kinderen. . [Am. 190] 8. Wanneer het ECHA overeenkomstig de bepalingen van dit artikel een advies opstelt, maakt het de informatie over het begin van de beoordeling, de goedkeuring van het advies en alle tussenstappen in de beoordelingsprocedure openbaar. Het ECHA maakt met name de ontwerpadviezen openbaar en biedt belanghebbende partijen de gelegenheid om binnen een termijn van ten minste vier weken opmerkingen over deze adviezen in te dienen. 8 bis. Aan het ECHA worden voldoende middelen verstrekt om het in staat te stellen zijn werkzaamheden te verrichten. [Am. 191] Artikel 50 Comitéprocedure 1. De Commissie wordt bijgestaan door een comité inzake de veiligheid van speelgoed. Dat comité is een comité in de zin van Verordening (EU) nr. 182/2011. 2. Wanneer naar dit lid wordt verwezen, is artikel 4 van Verordening (EU) nr. 182/2011 van toepassing. 3. Wanneer naar dit lid wordt verwezen, is artikel 5 van Verordening (EU) nr. 182/2011 van toepassing. 4. Wanneer naar dit lid wordt verwezen, is artikel 8, in samenhang met artikel 5, van Verordening (EU) nr. 182/2011 van toepassing. HOOFDSTUK IX VERTROUWELIJKHEID EN SANCTIES Artikel 51 Vertrouwelijkheid 1. De bevoegde nationale autoriteiten, aangemelde instanties , het ECHA en de Commissie eerbiedigen de vertrouwelijkheid van de volgende bij het uitvoeren van hun taken overeenkomstig deze verordening verkregen informatie en gegevens: [Am. 192] a) persoonsgegevens; b) commercieel vertrouwelijke informatie en handelsgeheimen van een natuurlijke of rechtspersoon, waaronder intellectuele eigendomsrechten, tenzij openbaarmaking daarvan in het algemeen belang is. b bis) de doeltreffende uitvoering van deze verordening, met name met het oog op onderzoeken, inspecties of audits. [Am. 193] 2. Onverminderd lid 1 wordt informatie die op basis van vertrouwelijkheid tussen bevoegde nationale autoriteiten onderling en tussen de bevoegde autoriteiten en de Commissie wordt uitgewisseld niet openbaar gemaakt zonder rekening te houden met het advies van de bevoegde nationale autoriteit waarvan die informatie afkomstig is. 3. De leden 1 en 2 laten de rechten en verplichtingen van de Commissie, de lidstaten en de aangemelde instanties onverlet waar het gaat om de uitwisseling van informatie en de verspreiding van waarschuwingen, alsook de verplichtingen van de betrokken personen om in het kader van het strafrecht informatie te verstrekken. 4. De lidstaten en de Commissie mogen vertrouwelijke informatie uitwisselen met regelgevende autoriteiten van derde landen waarmee zij bilaterale of multilaterale geheimhoudingsregelingen hebben getroffen. Artikel 52 Sancties De lidstaten stellen voorschriften vast ten aanzien van de sancties die van toepassing zijn op overtredingen van deze verordening en nemen alle nodige maatregelen om ervoor te zorgen dat deze sancties worden uitgevoerd. De sancties zijn doeltreffend, evenredig en afschrikkend. De lidstaten stellen de Commissie uiterlijk op ... [P.O. insert date: the first day of the month following 30 months after the date of entry into force of this Regulation] in kennis van deze voorschriften en delen haar onverwijld alle eventuele latere wijzigingen mee. HOOFDSTUK IX BIS AMENDEMENTEN Artikel 52 bis Wijziging van Richtlijn 2014/53/EU Aan artikel 10, lid 3, van Richtlijn 2014/53/EU wordt de volgende tekst toegevoegd: " “Als de radioapparatuur in speelgoed zit, omvat het digitale productpaspoort dat is vastgesteld bij Verordening (EU) 2024/... van het Europees Parlement en de Raad van ... betreffende de veiligheid van speelgoed ook de in bijlage VI en bijlage VII van deze richtlijn vermelde elementen.”. [Am. 194] HOOFDSTUK X SLOTBEPALINGEN Artikel 53 Intrekking Richtlijn 2009/48/EG wordt ingetrokken met ingang van…[OP: please insert the date = the first day of the month following 30 months after the date of entry into force of this Regulation]. Verwijzingen naar richtlijn 2009/48/EG gelden als verwijzingen naar de onderhavige verordening en worden gelezen volgens de concordantietabel in bijlage VIII. Artikel 54 Overgangsbepalingen 1. Speelgoed dat vóór … [OP please insert the date = the first day of the month following 30 months after the date of entry into force of this Regulation] overeenkomstig Richtlijn 2009/48/EG in de handel is gebracht mag verder op de markt worden aangeboden tot … [OP please insert the date = the first day of the month following 42 50 months after the date of entry into force of this Regulation]. [Am. 195] 1 bis. Speelgoed dat in de handel is gebracht in overeenstemming met Richtlijn 2009/48/EG en voldoet aan deze verordening, mag niet uitsluitend door de afwezigheid van een digitaal productpaspoort als niet-conform worden beschouwd, op voorwaarde dat dezelfde informatie als in het paspoort door de fabrikant beschikbaar wordt gesteld op verzoek van de partijen die op grond van deze verordening recht hebben op toegang tot het digitaal productpaspoort. [Am. 196] 2. Hoofdstuk VII van deze verordening is van overeenkomstige toepassing in plaats van de artikelen 42, 43 en 45 van Richtlijn 2009/48/EG op speelgoed dat vóór ... [PO insert date: the first day of the month following 30 months after the date of entry into force of this Regulation] overeenkomstig die richtlijn in de handel is gebracht, met inbegrip van speelgoed waarvoor reeds vóór ... [ PO insert date: the first day of the month following 30 months after the date of entry into force of this Regulation de eerste dag van de maand volgend op 50 maanden na de datum van inwerkingtreding van deze verordening ] een procedure overeenkomstig artikel 42 of 43 van Richtlijn 2009/48/EG is ingeleid. [Am. 197] 3. Certificaten van EG-typeonderzoek die zijn afgegeven overeenkomstig artikel 20 van Richtlijn 2009/48/EG blijven geldig tot ... [PO insert date: the first day of the month following 42 24 months after the date of entry into force of this Regulation], tenzij zij voor die datum vervallen. [Am. 245] Artikel 55 Evaluatie en beoordeling 1. Uiterlijk op …[ OP please insert the date = the first day of the month following 60 months after the date of entry into force of this Regulation de eerste dag van de maand volgend op 68 maanden na de datum van inwerkingtreding van deze verordening ], en vervolgens om de vijf jaar, evalueert de Commissie deze verordening. De Commissie dient bij het Europees Parlement en de Raad een verslag in met de belangrijkste bevindingen. In het verslag wordt het volgende beoordeeld: 1) of met deze verordening − en in het bijzonder de bepalingen van hoofdstuk IV − de doelstelling is verwezenlijkt om een hoog niveau van bescherming van de gezondheid en veiligheid van kinderen te waarborgen, en wordt de mogelijkheid beoordeeld om adaptief speelgoed in het toepassingsgebied van deze verordening op te nemen; 2) de invloed van de verordening op de veiligheid van de gebruikers van speelgoed en de goede werking van de interne markt, alsmede een gedetailleerd overzicht van de gevolgen voor bedrijven, zoals het effect op de bedrijfskosten en het concurrentievermogen, in het bijzonder voor kmo’s; 3) de aanwezigheid van chroom, cadmium, kwik en lood in speelgoed en de effecten daarvan op de veiligheid van de gebruikers van speelgoed. [Am. 199] 2. Indien de Commissie dit passend acht, gaat het verslag vergezeld van een wetgevingsvoorstel tot wijziging van de desbetreffende bepalingen van deze verordening. Artikel 56 Inwerkingtreding en toepassing Deze verordening treedt in werking op de twintigste dag na die van de bekendmaking ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie . Zij is van toepassing met ingang van … [OP please insert the date = the first day of the month following 30 months after the date of entry into force of this Regulation]. Artikel 2, lid 3, artikel 17, lid 10, de artikelen 24 tot en met 40 en de artikelen 46 tot en met 52 zijn evenwel van toepassing met ingang van ... [ OP: please insert the date of entry into force of this Regulation de datum van inwerkingtreding van deze verordening ]. [Am. 200] Deze verordening is verbindend in al haar onderdelen en is rechtstreeks toepasselijk in elke lidstaat. Gedaan te …, Voor het Europees Parlement Voor de Raad De voorzitter De voorzitter BIJLAGE I PRODUCTEN WAAROP DEZE VERORDENING NIET VAN TOEPASSING IS Deel I — Speelgoed dat van het toepassingsgebied van deze verordening is uitgesloten 1. Voor openbaar gebruik bestemde speeltoestellen in speeltuinen; 2. voor openbaar gebruik bestemde automatische speeltoestellen, al dan niet bediend met muntstukken; 3. speelgoedvoertuigen met verbrandingsmotor; 4. speelgoedstoommachines. Deel II — Producten die niet als speelgoed in de zin van deze verordening worden beschouwd 1. Decoratieve voorwerpen voor feesten en festiviteiten; 2. producten voor verzamelaars, mits op het product of de verpakking ervan zichtbaar en leesbaar is aangegeven dat het bestemd is voor verzamelaars van 14 jaar en ouder. Voorbeelden van deze categorie zijn: a) gedetailleerde schaalmodellen; b) bouwpakketten van gedetailleerde schaalmodellen; c) folkloristische poppen en sierpoppen en andere soortgelijke artikelen; d) historische replica’s van speelgoed, en e) imitaties van echte vuurwapens; 3. sportartikelen, waaronder rolschaatsen , inlineskates en andere vervoermiddelen zoals skateboards en autopeds bestemd voor kinderen met een lichaamsgewicht van meer dan 20 kg; [Am. 201] 4. fietsen met een maximale zadelhoogte van meer dan 435 mm, gemeten als de verticale afstand van de grond tot de top van het zadeloppervlak, met het zadel in een horizontale positie en de zadelpen geplaatst op de minimale insteekmarkering; 5. autopeds en andere vervoermiddelen die ontworpen zijn voor sport of bestemd zijn voor gebruik op openbare wegen of openbare paden; [Am. 202] 6. elektrisch aangedreven voertuigen die bestemd zijn voor gebruik op openbare wegen of openbare paden, of trottoirs daarvan; 7. watersportuitrusting die bestemd is voor gebruik in diep water en zwemleermiddelen voor kinderen, zoals zwemzitjes en zwemhulpmiddelen; 8. puzzels van meer dan 500 stukjes; 9. geweren en pistolen die gebruikmaken van samengeperst gas, met uitzondering van waterpistolen, en bogen voor het boogschieten met een lengte van meer dan 120 cm; 10. vuurwerk, waaronder slaghoedjes die niet specifiek voor speelgoed zijn ontworpen; 11. producten en spellen waarbij projectielen met een scherpe punt worden gebruikt, zoals werppijltjes met metalen punten; 12. functionele onderwijsproducten, zoals elektrische fornuizen, strijkijzers en andere functionele producten, gevoed met een nominale spanning van meer dan 24 volt, die uitsluitend worden verkocht om onder toezicht van volwassenen voor leerdoeleinden te worden gebruikt; 13. producten die bestemd zijn voor gebruik voor onderwijsdoeleinden in scholen of in andere pedagogische omgevingen onder toezicht van een volwassen instructeur, zoals wetenschappelijk materiaal; 14. elektronische apparatuur, zoals personal computers en spelconsoles, die wordt gebruikt om toegang te krijgen tot interactieve software, alsmede de bijbehorende randapparatuur of onderdelen , indien de elektronische apparatuur of de bijbehorende randapparatuur of onderdelen niet specifiek ontworpen zijn voor en gericht zijn op kinderen en op zichzelf geen spelwaarde hebben , zoals speciaal ontworpen personal computers, toetsenborden, joysticks of stuurwielen; [Am. 203] 15. interactieve software, bestemd voor ontspanning en vermaak, zoals computerspelletjes, alsmede de opslagmedia daarvan; 16. fopspenen; 17. voor kinderen aantrekkelijke verlichtingsarmaturen; 18. elektrische transformatoren voor speelgoed; 19. modeaccessoires voor kinderen, die niet zijn bedoeld om mee te spelen ; 19 bis. boeken die bestemd zijn voor kinderen ouder dan 36 maanden die volledig zijn gemaakt van papier of karton, zonder aanvullende materialen of onderdelen. [Am. 204] BIJLAGE II BIJZONDERE VEILIGHEIDSEISEN Deel I — Fysische en mechanische eigenschappen 1. Speelgoed en onderdelen daarvan en, bij vast geïnstalleerd speelgoed, de verankering daarvan, hebben de vereiste mechanische sterkte en in voorkomend geval de vereiste stabiliteit om de bij het gebruik uitgeoefende druk te weerstaan zonder dat zij breken of kunnen vervormen en risico van lichamelijk letsel opleveren. 2. Bereikbare hoeken, uitstekende delen, snoeren, kabels en bevestigingen van speelgoed zijn zodanig ontworpen en vervaardigd dat het risico van lichamelijk letsel bij contact zo klein mogelijk is. 3. Speelgoed is zodanig ontworpen en vervaardigd dat het gebruik ervan geen of slechts minimaal risico voor de gezondheid en veiligheid meebrengt ten gevolge van de beweging van de onderdelen ervan. 4. a) Speelgoed en onderdelen daarvan leveren geen risico van verwurging op. b) Speelgoed en onderdelen daarvan mogen geen enkel risico van verstikking opleveren door afsluiting van de luchtstroom als gevolg van externe obstructie van de mond en neus. c) De afmetingen van speelgoed en onderdelen daarvan moeten zodanig zijn dat zij geen enkel risico van verstikking opleveren door afsluiting van de luchtstroom als gevolg van obstructie door voorwerpen die in de mond of keelholte of bij de ingang van de lagere luchtwegen klem zitten. d) Speelgoed dat kennelijk bestemd is voor gebruik door kinderen jonger dan 36 maanden, alsook de onderdelen en afneembare delen daarvan, zijn groot genoeg om niet te kunnen worden ingeslikt of ingeademd. Dit geldt ook voor ander speelgoed dat bestemd is om in de mond te worden gestopt, alsook voor de onderdelen en afneembare delen daarvan. e) De verpakking waarin speelgoed in de kleinhandel te koop wordt aangeboden, levert geen risico van verwurging of verstikking door externe blokkade van de mond en neus op. f) Speelgoed dat in levensmiddelen is opgenomen of daarmee is samengevoegd, heeft een eigen verpakking. Deze verpakking is, in de staat waarin zij verstrekt wordt, groot genoeg om niet te kunnen worden ingeslikt en/of ingeademd. g) De afmetingen van bol-, ei- of ellipsvormige verpakkingen van speelgoed als bedoeld in de punten e) en f), en afneembare onderdelen daarvan of van cilindervormige speelgoedverpakkingen met afgeronde uiteinden moeten zodanig zijn dat zij geen afsluiting van de luchtwegen veroorzaken doordat zij in de mond of keelholte of bij de ingang van de lagere luchtwegen klem komen te zitten. h) Speelgoed dat op het moment van consumptie stevig aan een levensmiddel bevestigd is op zodanige wijze dat het levensmiddel moet worden geconsumeerd om rechtstreeks toegang te krijgen tot het speelgoed, is verboden. Onderdelen van speelgoed die op een andere wijze direct aan een levensmiddel bevestigd zijn, moeten voldoen aan de in de punten c) en d) vermelde eisen. 5. Waterspeelgoed is, gelet op het aanbevolen gebruik ervan, zodanig ontworpen en vervaardigd dat het risico van verlies van het drijfvermogen van het speelgoed, alsmede van de steun die het aan het kind geeft, zo klein mogelijk is. 6. Speelgoed waar kinderen in kunnen kruipen en dat daardoor voor hen een besloten ruimte vormt, heeft een uitgang die door de beoogde gebruiker gemakkelijk van binnenuit kan worden geopend. 7. Speelgoed waarmee de gebruikers zich kunnen voortbewegen, is voor zover mogelijk voorzien van remmen die aangepast zijn aan het soort speelgoed en die berekend zijn op de door het speelgoed opgewekte kinetische energie. Deze remmen kunnen gemakkelijk door de gebruikers worden bediend zonder dat zij risico lopen eruit of eraf te vallen en zonder risico van lichamelijk letsel voor de gebruiker of derden. Voor elektrisch aangedreven speelgoed om op te rijden, wordt de maximale representatieve mogelijke rijsnelheid die wordt bepaald door het ontwerp van het speelgoed beperkt om het risico van letsel zo klein mogelijk te maken. 8. De vorm en de samenstelling van projectielen en de kinetische energie die zij bij lancering door daarvoor ontworpen speelgoed kunnen ontwikkelen, zijn zodanig dat er, gelet op de aard van het speelgoed, geen risico van lichamelijk letsel voor de gebruiker of voor derden bestaat. 9. Speelgoed is zodanig vervaardigd dat: a) de maximum- en minimumtemperatuur van alle toegankelijke oppervlakken bij aanraking geen letsel oplevert; b) de temperatuur of druk van de vloeistoffen en gassen in het speelgoed niet zo hoog kunnen oplopen dat deze, indien zij om andere redenen dan voor de goede werking van het speelgoed ontsnappen, brandwonden of ander lichamelijk letsel kunnen veroorzaken. 10. Speelgoed dat ontworpen is om geluid te produceren, is zodanig ontworpen en vervaardigd dat de maximumwaarden van het geproduceerde impulsgeluid en continu geluid het gehoor van kinderen niet kan beschadigen. De grenswaarden worden vastgesteld door middel van een gedelegeerde handeling. De maximumwaarden mogen de in Richtlijn 2003/10/EG vastgestelde waarden niet overschrijden. [Am. 205] 11. Speeltoestellen zijn zodanig vervaardigd dat het risico van verbrijzeling of beknelling van lichaamsdelen dan wel verstrikking van kleding en het risico van vallen, botsen en verdrinken, zo klein mogelijk zijn. In het bijzonder moeten alle voor kinderen toegankelijke oppervlakken ervan zodanig zijn ontworpen dat ze het gewicht van de kinderen die erop spelen kunnen dragen. Deel II — Ontvlambaarheid 1. Speelgoed mag in de omgeving van het kind geen gevaarlijk ontvlambaar element zijn. Daarom voldoen de materialen waarvan het vervaardigd is aan een of meer van de volgende voorwaarden: a) zij ontbranden niet bij directe blootstelling aan een vlam of vonk of een andere potentiële brandhaard; b) zij zijn niet gemakkelijk ontvlambaar (de vlam dooft zodra de vuurhaard verdwijnt); c) indien zij vlam vatten, branden zij traag, met een lage snelheid van brandvoortplanting; d) ongeacht de chemische samenstelling van het speelgoed zijn zij zo ontworpen dat het verbrandingsproces mechanisch wordt vertraagd. Brandbare materialen in het speelgoed mogen geen risico van ontbranding opleveren voor andere in het speelgoed verwerkte materialen. 2. Speelgoed dat aan beide onderstaande voorwaarden voldoet, mag als zodanig geen stoffen of mengsels bevatten die ontvlambaar kunnen worden door het verlies van vluchtige niet-ontvlambare bestanddelen: a) speelgoed dat, om redenen die essentieel zijn voor de werking ervan, stoffen of mengsels bevat die voldoen aan de indelingscriteria voor een of meer van de volgende gevarenklassen of categorieën van Bijlage I bij Verordening (EG) nr. 1272/2008: 1) gevarenklassen 2.1 tot en met 2.4, 2.6 en 2.7, gevarenklasse 2.8 typen A en B; 2) gevarenklassen 2.9, 2.10 en 2.12, gevarenklasse 2.13 categorieën 1 en 2; 3) gevarenklasse 2.14, categorieën 1 en 2, gevarenklasse 2.15 typen A tot en met F; gevarenklassen 3.1 tot en met 3.6, 3.7 schadelijke effecten op de seksuele functie en de vruchtbaarheid of de ontwikkeling; 4) gevarenklasse 3.8 andere effecten dan een narcotische werking; 5) gevarenklassen 3.9 , 3.10 en 3.11 ; [Ams. 206 en 253] 6) gevarenklassen 4.1 , 4.2, 4.3 en 4.4 ; [Am. 207] 7) gevarenklasse 5.1; b) en speelgoed dat materiaal en apparatuur bevat voor scheikundige experimenten, modelbouw, boetseren met kunststof of klei, emailleren, fotograferen of soortgelijke activiteiten. 3. Speelgoed, met uitzondering van speelgoedklappertjes, is niet ontplofbaar en bevat geen elementen of stoffen die bij gebruik overeenkomstig Artikel 5, lid 2, eerste alinea, zouden kunnen ontploffen. 4. Speelgoed, in het bijzonder chemische spellen en speelgoedartikelen, mag geen stoffen of mengsels bevatten: a) die bij vermenging kunnen ontploffen door chemische reactie of door verwarming; b) die kunnen ontploffen bij vermenging met oxiderende stoffen; of c) die vluchtige bestanddelen bevatten die ontvlambaar zijn in de lucht en ontvlambare of ontplofbare mengsels van damp en lucht kunnen vormen. Deel III — Chemische eigenschappen 1. Speelgoed is zodanig ontworpen en vervaardigd dat het bij gebruik overeenkomstig Artikel 5, lid 2, eerste alinea, geen risico van schadelijke effecten voor de gezondheid van mensen oplevert door blootstelling aan de chemische stoffen of mengsels waarvan het vervaardigd is of die het bevat. Speelgoed voldoet aan de toepasselijke Uniewetgeving betreffende bepaalde soorten producten en beperkingen voor bepaalde stoffen en mengsels. Speelgoed of onderdelen daarvan en verpakkingen die redelijkerwijs kunnen worden verwacht bij normaal of te verwachten gebruik met levensmiddelen in contact te komen of aan levensmiddelen hun bestanddelen af te geven, voldoen ook aan Verordening (EG) nr. 1935/2004. 2. Speelgoed dat op zichzelf een stof of mengsel is, voldoet tevens aan Verordening (EG) nr. 1272/2008 , alsook aan de etiketteringsvoorschriften van Verordening (EG) nr. 1223/2009 . [Am. 207] 3. Speelgoed voldoet aan de specifieke eisen en voorwaarden voor chemische stoffen in deel A van het aanhangsel en aan de etiketteringsvoorschriften in deel B van het aanhangsel. 4. Het gebruik in speelgoed, bestanddelen van speelgoed of microstructureel afzonderlijke delen van speelgoed, van stoffen of mengsels die voldoen aan de criteria van artikel 57 van deze verordening en overeenkomstig artikel 59, lid 1, van Verordening (EG) nr. 1907/2006 zijn vastgesteld, die in deel 3 van bijlage VI bij Verordening (EG) nr. 1272/2008 zijn ingedeeld of aan de criteria voor indeling voldoen in de volgende categorieën is verboden: [Am. 208] a) kankerverwekkendheid, mutageniteit in geslachtscellen of giftigheid voor de voortplanting (CMR) van categorie 1A, 1B of 2; b) hormoonontregeling van categorie 1 of 2 , met gevolgen voor de menselijke gezondheid en het milieu ; [Am. 209] c) specifieke doelorgaantoxiciteit van categorie 1, hetzij bij eenmalige, hetzij bij herhaalde blootstelling; d) sensibilisatie van de luchtwegen van categorie 1; d bis) sensibilisatie van de huid van categorie 1; [Am. 210] d ter) persistent, bioaccumulerend en toxisch; [Am. 211] d quater) zeer persistent, zeer bioaccumulerend; [Am. 212] d quinquies) persistent, mobiel en toxisch; [Am. 213] d sexies) zeer persistent en zeer mobiel. [Am. 214] 4 bis) Het gebruik in speelgoed, bestanddelen van speelgoed of microstructureel afzonderlijke delen van speelgoed, van poly- en perfluoralkylstoffen (PFAS) en bisfenolen is verboden. Speelgoed dat bestemd is voor gebruik door kinderen jonger dan 36 maanden of ander speelgoed dat bedoeld is om in de mond te worden genomen, mag geen geurstoffen bevatten. [Am. 215] 5. De niet-bedoelde aanwezigheid van een stof of mengsel als bedoeld in punt 4, als gevolg van onzuiverheden van natuurlijke of synthetische ingrediënten of van het fabricageproces en die technisch onvermijdelijk is bij goede fabricagepraktijken, wordt toegestaan mits het speelgoed ondanks deze aanwezigheid aan de algemene veiligheidseis blijft voldoen. 6. In afwijking van punt 4 mogen krachtens dat punt verboden stoffen of mengsels die in deel C van het aanhangsel worden vermeld, onder de daarin vermelde voorwaarden worden gebruikt in speelgoed. 7. De punten 4 en 6 zijn niet van toepassing op: a) materialen die voldoen aan de voorwaarden voor specifieke stoffen in deel A van het aanhangsel, wat die stoffen betreft; b) batterijen in speelgoed; of c) speelgoedonderdelen die nodig zijn voor elektronische of elektrische functies van het speelgoed waarbij de stof of het mengsel volledig ontoegankelijk is voor kinderen, ook door inademing , bij gebruik van het speelgoed overeenkomstig artikel 5, lid 2, eerste alinea . [Am. 216] 8. Cosmetisch speelgoed, zoals speelgoedcosmetica voor poppen of kinderen, slijm, vingerverf of boetseerklei , voldoet aan de voorschriften inzake de samenstelling en de etikettering in Verordening (EG) nr. 1223/2009 van het Europees Parlement en de Raad (25) . [Am. 217] Deel IV — Elektrische eigenschappen 1. Speelgoed wordt niet met een hogere elektrische spanning dan 24 volt gelijkstroom of gelijkwaardige wisselstroom gevoed en de spanning aan de bereikbare delen bedraagt niet meer dan 24 volt gelijkstroom of gelijkwaardige wisselstroom. De inwendige spanning is niet hoger dan 24 volt gelijkstroom of gelijkwaardige wisselstroom, tenzij gewaarborgd wordt dat de gegenereerde combinatie van spanning en stroom, ook als het speelgoed kapot is, geen enkel risico voor de gezondheid en veiligheid of geen enkele schadelijke elektrische schok oplevert. [Am. 218] 2. Delen van speelgoed die in contact staan of kunnen komen met een elektriciteitsbron die een elektrische schok kan veroorzaken, alsmede de draden of andere geleiders waarlangs de elektriciteit naar deze delen wordt geleid, zijn goed geïsoleerd en mechanisch beveiligd om het risico van elektrische schokken te voorkomen. 3. Elektrisch aangedreven speelgoed moet zo zijn ontworpen en vervaardigd dat de hoogste temperaturen die optreden aan de oppervlakte van alle rechtstreeks toegankelijke delen, bij aanraking daarvan geen brandwonden kunnen veroorzaken. 4. Bij te voorziene defecten biedt het speelgoed bescherming tegen elektrische gevaren als gevolg van een elektrische voedingsbron. 5. Elektrisch speelgoed biedt adequate bescherming tegen brandgevaar. 6. Elektrisch speelgoed is zodanig ontworpen en vervaardigd dat de door de apparatuur gegenereerde elektrische, magnetische en elektromagnetische velden en andere stralingen niet sterker zijn dan nodig is voor de werking van het speelgoed en moet functioneren op een veilig niveau overeenkomstig de algemeen erkende stand van de techniek, rekening houdend met specifieke maatregelen van de Unie. 7. Speelgoed met een elektronisch regelsysteem moet zodanig worden ontworpen en vervaardigd dat het speelgoed ook veilig functioneert als het elektronische systeem, al dan niet door een externe factor, defect raakt of uitvalt. 8. Speelgoed moet zodanig zijn ontworpen en vervaardigd dat geen enkel gezondheidsgevaar of risico van oog- of huidletsel optreedt als gevolg van lasers, lichtgevende dioden (leds) of andere soorten straling. 9. De elektrische transformator van het speelgoed vormt geen integraal deel van het speelgoed. Deel V — Hygiëne 1. Wat hygiëne en reinheid betreft, is speelgoed zodanig ontworpen en vervaardigd dat het geen risico van infectie, ziekte en besmetting oplevert. 2. Speelgoed dat bestemd is voor gebruik door kinderen jonger dan 36 maanden of dat bedoeld is om in de mond genomen te worden, is zodanig ontworpen en vervaardigd dat het gereinigd kan worden. Speelgoed van textiel moet dan ook gewassen kunnen worden, tenzij het een mechanisme bevat dat beschadigd kan worden als het bij het wassen doorweekt raakt. Het speelgoed voldoet ook na het reinigen aan de veiligheidseisen overeenkomstig het bepaalde in dit punt en de gebruiksaanwijzing van de fabrikant. [Am. 219] 3. Speelgoed met toegankelijk waterig materiaal is zodanig ontworpen en vervaardigd dat het geen microbiologisch risico vormt. Deel VI — Radioactiviteit Speelgoed voldoet aan alle toepasselijke maatregelen genomen uit hoofde van hoofdstuk III van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap voor Atoomenergie. Aanhangsel Specifieke voorwaarden voor de aanwezigheid van bepaalde chemische stoffen of mengsels in speelgoed Deel A. Stoffen waarvoor specifieke grenswaarden gelden 1. De volgende migratielimieten voor speelgoed, bestanddelen van speelgoed of microstructureel afzonderlijke delen van speelgoed worden niet overschreden: Element mg/kg in droog, bros, poederachtig of flexibel speelgoedmateriaal mg/kg in vloeibaar of kleverig speelgoedmateriaal mg/kg in afgekrabd speelgoedmateriaal Aluminium 2250 560 28130 Antimoon 45 11,3 560 Arseen 3,8 0,9 47 Barium 1 500 375 18750 Boor 1 200 300 15 000 Cadmium 1,3 0,3 17 Chroom (III) 37,5 9,4 460 Chroom (VI) 0,02 0.005 0.053 Kobalt 10,5 2,6 130 Koper 622,5 156 7 700 Lood 2,0 0,5 23 Mangaan 1 200 300 15 000 Kwik 7,5 1,9 94 Nikkel 75 18,8 930 Seleen 37,5 9,4 460 Strontium 4 500 1 125 56 000 Tin 15 000 3 750 180 000 Organisch tin 0,9 0,2 12 Zink 3 750 938 46 000 [Am. 257] Deze grenswaarden zijn niet van toepassing op speelgoed, bestanddelen van speelgoed of microstructureel afzonderlijke delen van speelgoed waarbij door de toegankelijkheid, de functie, het volume of de massa ervan, duidelijk geen risico als gevolg van zuigen, likken, inslikken of langdurig huidcontact bestaat bij gebruik overeenkomstig Artikel 5, lid 2, eerste alinea. 1 bis. Speelgoed bevat geen chroom VI, cadmium, kwik en lood, tenzij de aanwezigheid ervan met goede fabricagemethoden technisch niet te voorkomen is en de aantoonbaarheidsgrens in het homogene materiaal niet overschrijdt. [Am. 255] 2. Nitrosaminen en nitroseerbare stoffen zijn verboden in alle speelgoed . De migratie van die stoffen uit speelgoed , bestanddelen van speelgoed of microstructureel afzonderlijke delen van speelgoed mag niet meer bedragen dan 0,01 mg/kg voor nitrosaminen en 0,1 mg/kg voor nitroseerbare stoffen. [Am. 256] 3. De volgende grenswaarden voor speelgoed, bestanddelen van speelgoed of microstructureel afzonderlijke delen van speelgoed worden niet overschreden: Stof CAS-nr. Grenswaarde en toepassingsvoorwaarden TCEP 115-96-8 5 mg/kg (gehaltelimiet) TCPP 13674-84-5 5 mg/kg (gehaltelimiet) TDCP 13674-87-8 5 mg/kg (gehaltelimiet) Formamide 75-12-7 20 μg/ 3m3 (emissielimiet) na maximaal 28 dagen vanaf het begin van de emissietest van speelgoedmaterialen uit schuimrubber die meer dan 200 mg/kg (afkapwaarde op basis van gehalte) bevatten 1,2-benzisothiazool-3(2H)-on 2634-33-5 5 mg/kg (gehaltelimiet) in waterige speelgoedmaterialen, overeenkomstig de in EN 71-10:2005 en EN 71-11:2005 vastgestelde methoden Reactiemassa van: 5-chloor-2-methyl-4-isothiazoline-3-on [EG-nr. 247-500-7] en 2-methyl-2H-isothiazool-3-on [EG-nr. 220-239-6] (3:1) 55965-84-9 1 mg/kg (gehaltelimiet) in waterige speelgoedmaterialen 5-chloor-2-methylisothiazoline-3(2H)-on 26172-55-4 0,75 mg/kg (gehaltelimiet) in waterige speelgoedmaterialen 2-methylisothiazoline-3(2H)-on 2682-20-4 0,25 mg/kg (gehaltelimiet) in waterige speelgoedmaterialen Fenol 108-95-2 5 mg/l (migratielimiet) in polymere materialen overeenkomstig de methoden in EN 71-10:2005 en EN 71-11:2005 10 mg/kg (gehaltelimiet) als conserveermiddel overeenkomstig de methoden in EN 71-10:2005 en EN 71-11:2005 Formaldehyde 50-00-0 1,5 mg/l (migratielimiet) in polymeer speelgoedmateriaal 0,062 mg/m3 (emissielimiet) in houten speelgoedmateriaal 30 mg/kg (gehaltelimiet) in speelgoedmateriaal van textiel 30 mg/kg (gehaltelimiet) in lederen speelgoedmateriaal 30 mg/kg (gehaltelimiet) in papieren speelgoedmateriaal 10 mg/kg (gehaltelimiet) in speelgoedmateriaal op basis van water Aniline 62-53-3 30 mg/kg (gehaltelimiet) na reductieve splitsing in speelgoedmateriaal van textiel en speelgoedmateriaal van leder 10 mg/kg (gehaltelimiet) als vrij aniline in vingerverf 30 mg/kg (gehaltelimiet) na reductieve splitsing in vingerverf 4. Speelgoed bevat niet de volgende allergene geurstoffen, tenzij de aanwezigheid ervan in het speelgoed technisch niet te voorkomen is met goede fabricagemethoden en 10 mg/kg niet overschrijdt: [Am. 221] Nr. Naam van de allergene geurstof CAS-nummer (1) Alantwortelolie (Inula helenium) 97676-35-2 (2) Allylisothiocyanaat 57-06-7 (3) Fenylacetonitril 140-29-4 (4) 4-tert-Butylfenol 98-54-4 (5) Chenopodiumolie 8006-99-3 (6) 3-(p-Cumenyl)-2-methylpropanol 4756-19-8 (7) Di-ethylmaleaat 141-05-9 (8) Dihydrocumarine 119-84-6 (9) 2,4-Dihydroxy-3-methylbenzaldehyd 6248-20-0 (10) 3,7-Dimethyloct-2-een-1-ol (6,7-dihydrogeraniol) 40607-48-5 (11) 4,6-dimethyl-8-tert-butylcoumarine 17874-34-9 (12) Dimethylcitraconaat 617-54-9 (13) 7,11-Dimethyldodeca-4,6,10-trieen-3-on 26651-96-7 (14) 6,10-Dimethylundeca-3,5,9-trieen-2-on 141-10-6 (15) Difenylamine 122-39-4 (16) Ethylacrylaat 140-88-5 (17) Vijgenblad, vers en preparaten 68916-52-9 (18) trans 2-Heptenal 18829-55-5 (19) trans-2-Hexenal di-ethyl acetaal 67746-30-9 (20) trans-2-Hexenal dimethyl acetaal 18318-83-7 (21) Hydroabiëtylalcohol 13393-93-6 (22) 4-Ethoxyfenol 622-62-8 (23) Decahydro-6-isopropyl-2-naftol 34131-99-2 (24) 7-Methoxycoumarine 531-59-9 (25) 4-methoxyfenol 150-76-5 (26) 4-(p-Methoxyfenyl)-3-buteen-2-on 943-88-4 (27) 1-(p-Methoxyfenyl)pent-1-penteen-3-on 104-27-8 (28) trans-Methylcrotonaat 623-43-8 (29) 6-Methylcoumarine 92-48-8 (30) 7-Methylcoumarine 2445-83-2 (31) 5-Methylhexaan-2,3-dion 13706-86-0 (32) Costuswortelolie (Saussurea lappa Clarke) 8023-88-9 (33) 7-Ethoxy-4-methylcoumarine 87-05-8 (34) Hexahydrocumarine 700-82-3 (35) Perubalsem, ruw (exudatie van Myroxylon pereirae (Royle) Klotzsch) 8007-00- 9 (36) 2-Pentylideencyclohexaan-1-on 25677-40-1 (37) 3,6,10-Trimethylundeca-3,5,9-trieen-2-on 1117-41-5 (38) Verbenaolie (Lippia citriodora Kunth) 8024-12-2 (39) Muskusambrette (4-tert-butyl-3-methoxy-2,6-dinitrotolueen) 83-66-9 (40) 4-Fenyl-3-buteen-2-on 122-57-6 (41) Amylcinnamal 122-40-7 (42) Amylcinnamylalcohol 101-85-9 (43) Benzylalcohol 100-51-6 (44) Benzylsalicylaat 118-58-1 (45) Cinnamylalcohol 104-54-1 (46) Cinnamal 104-55-2 (47) Citral 5392-40-5 (48) Coumarine 91-64-5 (49) Eugenol 97-53-0 (50) Geraniol 106-24-1 (51) Hydroxycitronellal 107-75-5 (52) Hydroxy-methylpentylcyclohexeencarbaldehyde 31906-04-4 (53) Iso-eugenol 97-54-1 (54) Eikenmosextract 90028-68-5 (55) Boommosextract 90028-67-4 (56) Atranol (2,6-dihydroxy-4-methylbenzaldehyde) 526-37-4 (57) Chlooratranol (3-chloor-2,6-dihydroxy-4-methylbenzaldehyde) 57074-21-2 (58) Methylheptinecarbonaat 111-12-6 Deel B. Stoffen waarvoor specifieke etiketteringsvoorschriften gelden 1. De namen van de volgende allergene geurstoffen worden op het speelgoed, op een aangehecht etiket, op de verpakking of in een bijsluiter alsook in het digitale productpaspoort vermeld indien die allergenen aan speelgoed worden toegevoegd en in het speelgoed of een bestanddeel daarvan aanwezig zijn in een concentratie van meer dan 10 mg/kg: [Am. 222] Nr. Naam van de allergene geurstof CAS-nummer (1) 4-Methoxybenzylalcohol 105-13-5 (2) Benzylbenzoaat 120-51-4 (3) Benzylcinnamaat 103-41-3 (4) Citronellol 106-22-9; 1117-61-9; 7540-51-4 (5) Farnesol 4602-84-0 (6) Hexylcinnamaldehyde 101-86-0 (7) Lilial 80-54-6 (8) d-Limoneen 5989-27-5 (9) Linalool 78-70-6 (10) 3-Methyl-4-(2,6,6-trimethyl-2-cyclohexeen-1-yl)-3-buteen-2-on 127-51-5 (11) Acetylcedreen 32388-55-9 (12) Amylsalicylaat 2050-08-0 (13) trans-Anethol 4180-23-8 (14) Benzaldehyd 100-52-7 (15) Kamfer 76-22-2; 464-49-3 (16) Carvon 99-49-0; 6485-40-1; 2244-16-8 (17) β-Caryofylleen (ox.) 87-44-5 (18) Rose ketone-4 (Damascenon) 23696-85-7 (19) α-Damascon (TMCHB) 43052-87-5; 23726-94-5 (20) cis-β-Damascon 23726-92-3 (21) δ-Damascon 57378-68-4 (22) Dimethylbenzylcarbinylacetaat (DMBCA) 151-05-3 (23) Hexadecanolacton 109-29-5 (24) Hexamethylindanopyraan 1222-05-5 (25) (DL)-Limoneen 138-86-3 (26) Linalylacetaat 115-95-7 (27) Menthol 1490-04-6; 89-78-1; 2216-51-5 (28) Methylsalicylaat 119-36-8 (29) 3-Methyl-5-(2,2,3-trimethyl-3-cyclopentenyl)pent-4-een-2-ol 67801-20-1 (30) α-Pineen 80-56-8 (31) β-Pineen 127-91-3 (32) Propylideenftalide 17369-59-4 (33) Salicylaldehyd 90-02-8 (34) α-Santalol 115-71-9 (35) β-Santalol 77-42-9 (36) Sclareol 515-03-7 (37) α-Terpineol 10482-56-1; 98-55-5 (38) Terpineol (mengsel van isomeren) 8000-41-7 (39) Terpinoleen 586-62-9 (40) Tetramethylacetyloctahydronaftalenen 54464-57-2; 54464-59-4; 68155-66-8; 68155-67-9 (41) Trimethylbenzeenpropanol (Majantol) 103694-68-4 (42) Vanilline 121-33-5 (43) Olie van Cananga odorata en ylang-ylang 83863-30-3; 8006-81-3 (44) Olie van de schors van Cedrus atlantica 92201-55-3; 8000-27-9 (45) Olie van de bladeren van Cinnamomum cassia 8007-80-5 (46) Olie van de schors van Cinnamomum zeylanicum 84649-98-9 (47) Olie van de bloemen van Citrus aurantium amara 8016-38-4 (48) Olie van de schil van Citrus aurantium amara 72968-50-4 (49) Olie van de schil van Citrus bergamia, geperst 89957-91-5 (50) Olie van de schil van Citrus limonum, geperst 84929-31-7 (51) Olie van de schil van Citrus sinensis (syn.: Aurantium dulcis), geperst 97766-30-8; 8028-48-6 (52) Oliën van Cymbopogon citratus/schoenanthus 89998-14-1; 8007-02-1; 89998-16-3 (53) Olie van de bladeren van Eucalyptus spp. 92502-70-0; 8000-48-4 (54) Olie van de bladeren/bloemen van Eugenia caryophyllus 8000-34-8 (55) Jasminum grandiflorum/officinale 84776-64-7; 90045-94-6; 8022-96-6 (56) Juniperus virginiana 8000-27-9; 85085-41-2 (57) Olie van de vruchten van Laurus nobilis 8007-48-5 (58) Olie van de bladeren van Laurus nobilis 8002-41-3 (59) Olie van de zaden van Laurus nobilis 84603-73-6 (60) Lavandula hybrida 91722-69-9 (61) Lavandula officinalis 84776-65-8 (62) Mentha piperita 8006-90-4; 84082-70-2 (63) Mentha spicata 84696-51-5 (64) Narcissus spp. verschillende (65) Pelargonium graveolens 90082-51-2; 8000-46-2 (66) Pinus mugo 90082-72-7 (67) Pinus pumila 97676-05-6 (68) Pogostemon cablin 8014-09-3; 84238-39-1 (69) Rozenbloemolie (Rosa spp.) verschillende (70) Santalum album 84787-70-2; 8006-87-9 (71) Terpentijnolie 8006-64-2; 9005-90-7; 8052-14-0 2. Het gebruik van de in de nummers 41 tot en met 55 in de tabel in deel A, punt 4, vermelde geurstoffen en van de in de nummers 1 tot en met 10 in de tabel in punt 1 van dit deel vermelde geurstoffen is onder de volgende voorwaarden toegestaan in geurbordspelen, cosmeticasets en smaakspellen: a) de geurstoffen worden duidelijk op de verpakking van het speelgoed vermeld en op de verpakking is de in punt 11 van Bijlage III genoemde waarschuwing aangebracht; b) indien van toepassing, de resulterende producten die door de kinderen volgens de gebruiksaanwijzing van de fabrikant zijn gemaakt, voldoen aan Verordening (EG) nr. 1223/2009; en c) indien van toepassing, deze geurstoffen voldoen aan de relevante levensmiddelenwetgeving van de Unie. Dergelijke geurbordspelen, cosmeticasets en smaakspellen zijn verboden voor gebruik van kinderen jonger dan 36 maanden en moeten voldoen aan Bijlage III, punt 2. Deel C. Toegestaan gebruik van stoffen waarvoor een algemeen verbod geldt krachtens Bijlage II, deel III, punt 4 Stof Indeling Toegestaan gebruik Data van toepasselijkheid [Am. 258] Nikkel Carc. 2 In speelgoed en onderdelen van speelgoed in roestvrij staal. In onderdelen van speelgoed voor de geleiding van elektriciteit. BIJLAGE III WAARSCHUWINGEN EN VERMELDING VAN VOORZORGSMAATREGELEN VOOR HET GEBRUIK VAN BEPAALDE CATEGORIEËN SPEELGOED 1. Algemene regels — Presentatie Alle waarschuwingen moeten worden voorafgegaan door het woord “Waarschuwing” of door een algemeen pictogram zoals het volgende pictogram dat duidelijk zichtbaar moet worden weergegeven : [Am. 223] 2. Speelgoed dat niet bestemd is voor gebruik door kinderen jonger dan 36 maanden Op speelgoed dat gevaarlijk kan zijn voor kinderen jonger dan 36 maanden wordt een waarschuwing aangebracht, bijvoorbeeld: “Niet geschikt voor kinderen jonger dan 36 maanden” of “Niet geschikt voor kinderen jonger dan drie jaar”, dan wel het volgende pictogram: Het pictogram heeft een diameter van ten minste 10 mm en bestaat uit een rode cirkel met een witte achtergrond en met de tekst en het gezicht in zwarte kleur. Deze waarschuwingen gaan vergezeld van een beknopte aanduiding van het specifieke gevaar waarop deze voorzorg is gebaseerd, die in de gebruiksaanwijzing kan worden opgenomen. [Am. 224] Dit punt is niet van toepassing op speelgoed dat gezien de functie, afmetingen, eigenschappen of kenmerken dan wel om andere gegronde redenen duidelijk niet geschikt is voor kinderen jonger dan 36 maanden. 3. Speeltoestellen Op speeltoestellen wordt de volgende waarschuwing aangebracht: “Uitsluitend voor huishoudelijk gebruik”. Aan een balk bevestigd speelgoed en andere speeltoestellen, indien van toepassing, dient of dienen te zijn voorzien van een gebruiksaanwijzing, waarin de aandacht wordt gevestigd op de noodzaak van periodieke controles en onderhoud van de belangrijkste delen (ophangingsmiddelen, haken, bevestiging op de grond enz.) en waarin wordt aangegeven dat het speelgoed kan vallen of omvallen als deze controles niet worden uitgevoerd. Tevens worden aanwijzingen voor een correcte montage van het speelgoed gegeven, met vermelding van de delen die bij verkeerde montage gevaren kunnen opleveren. Er wordt specifieke informatie gegeven over voor het plaatsen van het speelgoed geschikte oppervlakken. 4. Functioneel speelgoed Op functioneel speelgoed wordt de volgende waarschuwing aangebracht: “Gebruiken onder direct toezicht van een volwassene”. Bovendien gaat functioneel speelgoed vergezeld van een gebruiksaanwijzing met instructies inzake de bediening en de door de gebruiker te nemen voorzorgsmaatregelen en met de waarschuwing dat, indien deze gebruiksaanwijzing met instructies of voorzorgsmaatregelen niet worden gevolgd, de gebruiker wordt blootgesteld aan de gevaren die eigen zijn aan het apparaat of het product waarvan het speelgoed een schaalmodel of een imitatie vormt. Deze gevaren moeten specifiek in de waarschuwing worden vermeld. Tevens wordt aangegeven dat het speelgoed buiten het bereik van kinderen moet worden gehouden die jonger zijn dan een bepaalde, door de fabrikant te specificeren leeftijd. 5. Chemisch speelgoed Onverminderd de toepassing van Uniewetgeving betreffende de indeling, verpakking en etikettering van bepaalde stoffen en mengsels, wordt in de gebruiksaanwijzing van speelgoed dat stoffen of mengsels bevat die als zodanig gevaarlijk zijn, gewaarschuwd voor de gevaarlijke aard van die stoffen of mengsels en worden daarin de voorzorgsmaatregelen vermeld die de gebruiker moet nemen om de desbetreffende gevaren te vermijden. Deze voorzorgsmaatregelen moeten kort nader worden aangeduid en betrekking hebben op het type speelgoed. Daarnaast wordt aangegeven welke eerste hulp moet worden verleend bij ernstige ongevallen die het gevolg zijn van het gebruik van het desbetreffende soort speelgoed. Tevens wordt aangegeven dat het speelgoed buiten het bereik van kinderen onder een bepaalde leeftijd, die door de fabrikant nader te bepalen is, moet worden gehouden. Ter aanvulling van de in de eerste alinea bedoelde aanwijzingen wordt op de verpakking van chemisch speelgoed de volgende waarschuwing aangebracht: “Niet geschikt voor kinderen jonger dan ... (26) jaar. Gebruiken onder toezicht van volwassenen”. 6. Schaatsen, rolschaatsen, inlineskates, skateboards, autopeds en speelgoedfietsen Wanneer schaatsen, rolschaatsen, inlineskates, skateboards, autopeds en speelgoedfietsen als speelgoed te koop worden aangeboden, wordt daarop de volgende waarschuwing aangebracht: “Beschermingsmiddelen dragen. Niet gebruiken in het verkeer”. In de gebruiksaanwijzing wordt erop gewezen dat, om valpartijen en botsingen met letsel voor de gebruiker en derden te voorkomen, met dit speelgoed voorzichtig moet worden omgegaan omdat er grote vaardigheid voor vereist is. Ook wordt aangegeven welke beschermingsmiddelen worden aangeraden (helm, handschoenen, kniebeschermers, elleboogbeschermers enz.). 7. Waterspeelgoed Op waterspeelgoed wordt de volgende waarschuwing aangebracht: “Uitsluitend te gebruiken in water waar kinderen kunnen staan en onder toezicht van volwassenen”. 8. Speelgoed in levensmiddelen Op verpakkingen van levensmiddelen die speelgoed bevatten of op verpakkingen van levensmiddelen die met speelgoed zijn samengevoegd, wordt de volgende waarschuwing aangebracht: [Am. 225] “Bevat speelgoed. Toezicht door volwassenen aanbevolen”. 9. Imitaties van beschermingsmaskers en helmen Indien imitaties van beschermingsmaskers en helmen als speelgoed te koop worden aangeboden, wordt daarop de volgende waarschuwing aangebracht: “Dit speelgoed biedt geen bescherming”. 10. Speelgoed dat bestemd is om boven een wieg, ledikantje of kinderwagen te worden bevestigd door middel van draden, koorden of riempjes Bij speelgoed dat bestemd is om boven een wieg, ledikantje of kinderwagen te worden bevestigd door middel van draden, koorden of riempjes, moet de volgende waarschuwing op de verpakking van het speelgoed en permanent op het speelgoed zelf worden aangebracht: “Om te voorkomen dat het kind verstrikt raakt en zich bezeert, verwijder dit speelgoed wanneer het kind op handen en voeten begint te kruipen”. 11. Verpakkingen voor geurstoffen in geurbordspelen, cosmeticasets en smaakspellen Op verpakkingen van geurstoffen in geurbordspelen, cosmeticasets en smaakspellen die de in de nummers 41 tot en met 55 in de tabel in deel A, punt 4, van het aanhangsel van Bijlage II bedoelde geurstoffen en de in de nummers 1 tot en met 10 in de tabel in deel B, punt 1, van dat aanhangsel bedoelde geurstoffen bevatten, wordt de volgende waarschuwing aangebracht: “Bevat geurstoffen die allergie kunnen veroorzaken”. BIJLAGE IV CONFORMITEITSBEOORDELINGSPROCEDURES Deel I — Module A: Interne productiecontrole 1. Met “interne productiecontrole” wordt de conformiteitsbeoordelingsprocedure bedoeld waarbij de fabrikant de verplichtingen in de punten 2, 3 en 4 nakomt en op eigen verantwoordelijkheid garandeert en verklaart dat het speelgoed voldoet aan de eisen van deze verordening. 2. Technische documentatie De fabrikant stelt de technische documentatie samen. Aan de hand van deze documentatie moet kunnen worden beoordeeld of het product aan de relevante eisen voldoet, en de documentatie omvat een adequate risicoanalyse en -beoordeling. De technische documentatie bevat de toepasselijke vereisten en heeft, voor zover relevant voor de beoordeling, betrekking op het ontwerp, de fabricage en de werking van het speelgoed. De technische documentatie bevat ten minste de elementen die worden uiteengezet in bijlage V. 3. Fabricage De fabrikant neemt alle nodige maatregelen om ervoor te zorgen dat het fabricage- en controleproces waarborgt dat de vervaardigde producten conform zijn met de in punt 2 bedoelde technische documentatie en met de eisen van deze verordening. 4. CE-markering en digitaal productpaspoort [Am. 226] 4.1. De fabrikant brengt de CE-markering aan op elk afzonderlijk stuk speelgoed dat aan de toepasselijke eisen van deze verordening voldoet. 4.2. De fabrikant stelt voor een speelgoedmodel een digitaal productpaspoort op en zorgt ervoor dat dit, samen met de technische documentatie, tot tien jaar na het in de handel brengen van het laatste artikel van het speelgoedmodel beschikbaar blijft. In het digitale productpaspoort wordt het speelgoed beschreven. [Am. 227] 5. Gemachtigde De in punt 4 vervatte verplichtingen van de fabrikant kunnen namens hem en onder zijn verantwoordelijkheid worden vervuld door zijn gemachtigde, op voorwaarde dat deze verplichtingen in het mandaat zijn gespecificeerd. Deel II — Module B: EU-typeonderzoek 1. Het “EU-typeonderzoek” is het gedeelte van een conformiteitsbeoordelingsprocedure waarin de aangemelde instantie het technisch ontwerp van speelgoed onderzoekt om te controleren of het aan de eisen van deze verordening voldoet, en een verklaring hierover verstrekt. 2. Het EU-typeonderzoek kan op een van de volgende wijzen worden verricht: a) onderzoek van een monster van het volledige speelgoed dat representatief is voor de beoogde productie (productietype), b) beoordeling van de geschiktheid van het technisch ontwerp van het speelgoed via een onderzoek van de technische documentatie en het bewijsmateriaal als bedoeld in punt 3, plus onderzoek van voor de betrokken productie representatieve monsters van een of meer kritische onderdelen van het speelgoed (combinatie van productietype en ontwerptype), c) beoordeling van de geschiktheid van het technisch ontwerp van het speelgoed via een onderzoek van de technische documentatie en het bewijsmateriaal als bedoeld in punt 3, zonder onderzoek van een monster (ontwerptype). 3. De fabrikant dient een aanvraag voor het EU-typeonderzoek in bij een aangemelde instantie van zijn keuze. De aanvraag omvat: a) de naam en het adres van de fabrikant, en indien de aanvraag door zijn gemachtigde wordt ingediend, de naam en het adres van die gemachtigde; b) een schriftelijke verklaring dat er geen gelijkluidende aanvraag bij een andere aangemelde instantie is ingediend; c) de technische documentatie, aan de hand waarvan moet kunnen worden beoordeeld of het product aan de toepasselijke eisen van deze verordening voldoet en die een adequate risicoanalyse en -beoordeling, met inbegrip van de in artikel 21 bedoelde veiligheidsbeoordeling, moet omvatten. De technische documentatie vermeldt de toepasselijke eisen en heeft, voor zover relevant voor de beoordeling, betrekking op het ontwerp, de fabricage en de werking van het speelgoed. De technische documentatie bevat ten minste de elementen die worden uiteengezet in bijlage V; d) de monsters die representatief zijn voor de voorgenomen productie. De aangemelde instantie kan meer monsters verlangen als dit voor het testprogramma nodig is; e) het bewijsmateriaal voor de geschiktheid van het technisch ontwerp; hierin moet alle gevolgde documenten worden vermeld, in het bijzonder wanneer de desbetreffende geharmoniseerde normen en/of technische specificaties niet volledig zijn toegepast; zo nodig worden ook de resultaten vermeld van tests die door een geschikt laboratorium van de fabrikant of namens hem en onder de verantwoordelijkheid van de fabrikant door een ander laboratorium zijn verricht. 4. De aangemelde instantie verricht de volgende handelingen: Voor het speelgoed: 4.1. zij onderzoekt de technische documentatie en het bewijsmateriaal om de geschiktheid van het technische ontwerp van het speelgoed te beoordelen; Voor het monster: 4.2. zij controleert of het monster overeenkomstig de technische documentatie is vervaardigd en stelt vast welke elementen overeenkomstig de toepasselijke bepalingen van de relevante geharmoniseerde normen en/of gemeenschappelijke specificaties zijn ontworpen, alsook welke elementen zijn ontworpen zonder toepassing van de relevante bepalingen van die normen; 4.3. zij verricht de nodige onderzoeken en tests, of laat die verrichten om, ingeval de fabrikant heeft gekozen voor de oplossingen uit de relevante geharmoniseerde normen en/of gemeenschappelijke specificaties, te controleren of deze op de juiste wijze zijn toegepast; 4.4. zij verricht de nodige onderzoeken en tests, of laat die verrichten om, ingeval de oplossingen uit de relevante geharmoniseerde normen en/of gemeenschappelijke specificaties niet zijn toegepast, te controleren of de door de fabrikant gekozen oplossingen aan de desbetreffende essentiële eisen van het wetgevingsinstrument voldoen; 4.5. zij stelt in overleg met de fabrikant de plaats vast waar de onderzoeken en tests zullen worden uitgevoerd. 5. De aangemelde instantie stelt een evaluatieverslag op over de overeenkomstig punt 4 verrichte activiteiten en de resultaten daarvan. Onverminderd haar verplichtingen ten aanzien van de aanmeldende autoriteiten, maakt de aangemelde instantie de inhoud van dit verslag uitsluitend met instemming van de fabrikant geheel of gedeeltelijk openbaar. 6. Indien het type voldoet aan de eisen van deze verordening, verstrekt de aangemelde instantie de fabrikant een certificaat van EU-typeonderzoek. Het certificaat van EU-typeonderzoek bevat een verwijzing naar deze verordening, een afbeelding in kleur en een duidelijke beschrijving van het speelgoed, met vermelding van de afmetingen ervan, alsmede een lijst van de uitgevoerde tests, waarin verwezen wordt naar het desbetreffende testverslag. Het certificaat bevat de naam en het adres van de fabrikant, een aanduiding van de plaats van fabricage, de conclusies van het onderzoek, de eventuele voorwaarden voor de geldigheid ervan en de noodzakelijke gegevens voor de identificatie van het goedgekeurde type. Het certificaat kan vergezeld gaan van bijlagen. Het certificaat en de bijlagen bevatten alle informatie die nodig is om de conformiteit van de gefabriceerde producten met het onderzochte type te kunnen toetsen en controles tijdens het gebruik te kunnen verrichten. Wanneer het type niet aan de toepasselijke eisen van deze verordening voldoet, weigert de aangemelde instantie een certificaat van EU-typeonderzoek te verstrekken en brengt zij de aanvrager hiervan op de hoogte met vermelding van de precieze redenen voor de weigering. 7. De aangemelde instantie houdt zich op de hoogte van de ontwikkelingen met betrekking tot de algemeen erkende stand van de techniek; indien blijkt dat het goedgekeurde type dientengevolge mogelijk niet meer aan deze verordening voldoet, beoordeelt zij of nader onderzoek nodig is. Als dit het geval is, stelt de aangemelde instantie de fabrikant daarvan in kennis. De fabrikant stelt de aangemelde instantie die de technische documentatie betreffende het certificaat van EU-typeonderzoek bewaart, in kennis van alle wijzigingen van het goedgekeurde type die van invloed kunnen zijn op de conformiteit van het speelgoed met de essentiële eisen van deze verordening of de voorwaarden voor de geldigheid van het certificaat. Dergelijke wijzigingen vereisen een aanvullende goedkeuring in de vorm van een bijvoegsel bij het oorspronkelijke certificaat van EU-typeonderzoek. 8. Elke aangemelde instantie stelt de autoriteiten die haar hebben aangemeld in kennis van de door haar verstrekte of ingetrokken certificaten van EU-typeonderzoek en aanvullingen daarop en verstrekt deze autoriteiten op gezette tijden of op verzoek een lijst van geweigerde, geschorste of anderszins beperkte certificaten en aanvullingen daarop. Elke aangemelde instantie stelt de andere aangemelde instanties in kennis van de door haar geweigerde, ingetrokken, geschorste of anderszins beperkte certificaten van EU-typeonderzoek en bijvoegsels daarbij, alsmede, op verzoek, van de door haar verstrekte certificaten en bijvoegsels daarbij. De lidstaten, de Commissie, en de andere aangemelde instanties kunnen op verzoek een kopie van de certificaten van EU-typeonderzoek en aanvullingen daarop ontvangen. De lidstaten en de Commissie kunnen op verzoek een kopie van de technische documentatie en de resultaten van het door de aangemelde instantie verrichte onderzoek ontvangen. De aangemelde instantie bewaart een kopie van het certificaat van EU-typeonderzoek, de bijlagen en bijvoegsels erbij en het technisch dossier, met inbegrip van de door de fabrikant overgelegde documentatie, tot het einde van de geldigheidsduur van het certificaat. 9. De fabrikant houdt tot tien jaar na het in de handel brengen van het laatste artikel van het speelgoedmodel een kopie van het certificaat van EU-typeonderzoek, de bijlagen en bijvoegsels erbij, samen met de technische documentatie, ter beschikking van de nationale autoriteiten. [Am. 228] 10. De gemachtigde vertegenwoordiger van de fabrikant kan de in punt 3 bedoelde aanvraag indienen en de in de punten 7 en 9 vermelde verplichtingen vervullen, op voorwaarde dat dit in het mandaat gespecificeerd is. Deel III — Module C: Conformiteit met het type op basis van interne productiecontrole [Am. 229 1. Met “conformiteit met het type op basis van interne productiecontrole” wordt het gedeelte van een conformiteitsbeoordelingsprocedure bedoeld waarin de fabrikant de verplichtingen in de punten 2 en 3 nakomt en garandeert en verklaart dat de betrokken producten overeenstemmen met het type als beschreven in het certificaat van EU-typeonderzoek en voldoen aan de toepasselijke eisen van het wetgevingsinstrument. 2. Fabricage De fabrikant neemt alle nodige maatregelen om ervoor te zorgen dat het fabricage- en controleproces waarborgt dat de vervaardigde producten conform zijn met het goedgekeurde type als beschreven in het certificaat van EU-typeonderzoek en met de toepasselijke eisen van het wetgevingsinstrument. 3. CE-markering en digitaal productpaspoort [Am. 230] 3.1. De fabrikant brengt de CE-markering aan op elk afzonderlijk product dat in overeenstemming is met het type als beschreven in het certificaat van EU-typeonderzoek en met de toepasselijke eisen van het wetgevingsinstrument. 3.2. De fabrikant maakt een digitaal productpaspoort voor een speelgoedmodel aan en zorgt ervoor dat dit tot tien jaar na het in de handel brengen van het laatste artikel van het speelgoedmodel beschikbaar blijft. In het digitale productpaspoort wordt het speelgoed beschreven. [Am. 231] 4. Gemachtigde De in punt 3 vervatte verplichtingen van de fabrikant kunnen namens hem en onder zijn verantwoordelijkheid worden vervuld door zijn gemachtigde, op voorwaarde dat deze verplichtingen in het mandaat zijn gespecificeerd. BIJLAGE V ELEMENTEN DIE IN DE TECHNISCHE DOCUMENTATIE MOETEN WORDEN OPGENOMEN (zoals bedoeld in artikel 23) 1) Een uitvoerige beschrijving van het ontwerp en de vervaardiging, met inbegrip van een lijst van de in het speelgoed gebruikte bestanddelen en materialen, alsook de veiligheidsinformatiebladen van de gebruikte stoffen en mengsels, die door de leveranciers van die stoffen moeten worden verstrekt; 2) de overeenkomstig artikel 21 uitgevoerde veiligheidsbeoordeling(en); 3) een beschrijving van de gevolgde conformiteitsbeoordelingsprocedure; 4) het adres van de plaatsen van vervaardiging en opslag; 5) indien relevant, kopieën van documenten die de fabrikant aan een aangemelde instantie heeft verstrekt; [Am. 232] 6) testverslagen en een beschrijving van de middelen waarmee de fabrikant de overeenstemming van de productie met de geharmoniseerde normen waarborgt, indien de fabrikant gebruik heeft gemaakt van de procedure voor interne productiecontrole zoals bedoeld in artikel 22, lid 2; en 7) een kopie van het certificaat van EU-typeonderzoek, een beschrijving van de middelen waarmee de fabrikant de overeenstemming van de productie met het in het certificaat van EU-typeonderzoek beschreven producttype waarborgt, en kopieën van de documenten die de fabrikant aan een aangemelde instantie heeft verstrekt, indien de fabrikant het speelgoed heeft onderworpen aan EU-typeonderzoek en de procedure voor de overeenstemming met het type, als bedoeld in artikel 22, lid 3, heeft gevolgd. BIJLAGE VI DIGITAAL PRODUCTPASPOORT [Am. 233] Deel I — Informatie die in het digitale productpaspoort moet worden opgenomen [Am. 234] a) Unieke productidentificatiecode van het speelgoed; b) de naam, het adres en de unieke identificatiecode voor marktdeelnemers van de fabrikant of diens gemachtigde; c) de naam, het adres en de unieke identificatiecode voor marktdeelnemers van de marktdeelnemer die verantwoordelijk is voor de uitvoering van de in Artikel 4 van Verordening (EU) 2019/1020 genoemde taken; d) het voorwerp van het paspoort (beschrijving aan de hand waarvan het speelgoed kan worden getraceerd , inclusief een voldoende duidelijke afbeelding in kleur) ; [Am. 235] e) de goederencode waaronder het speelgoed is ingedeeld op het moment dat het paspoort wordt aangemaakt, zoals bepaald in Verordening (EEG) nr. 2658/87 van de Raad (27) ; f) verwijzingen naar alle Uniewetgeving waaraan het speelgoed voldoet; g) verwijzingen naar de toegepaste relevante geharmoniseerde normen of naar de gemeenschappelijke specificaties waarop de verklaring van overeenstemming betrekking heeft; h) indien van toepassing: de naam en het nummer van de aangemelde instantie die bij de conformiteitsbeoordelingsprocedure was betrokken en een certificaat heeft afgegeven, en de verwijzing naar het certificaat; i) de CE-markering; j) een lijst van allergene geurstoffen die aanwezig zijn in het speelgoed en waarvoor specifieke etiketteringsvoorschriften als bedoeld in deel B, punt 1, van het aanhangsel van Bijlage II gelden; j bis) het communicatiekanaal zoals bedoeld in artikel 7, lid 11; [Am. 236] j ter) wanneer het speelgoed radioapparatuur bevat, de informatie bedoeld in bijlage VI van Richtlijn 2014/53/EU van het Europees Parlement en de Raad; [Am. 237] j quater) een link naar de Safety Business Gateway en het gedeelte van de Safety Gate Portal waarnaar wordt verwezen in de artikelen 27 en 34, lid 3, van Verordening (EU) 2023/988 voor het doorgeven van informatie over speelgoed dat een risico zou kunnen vormen voor de gezondheid en veiligheid van consumenten. [Am. 238] k) alle zorgwekkende stoffen die in het speelgoed aanwezig zijn. [Am. 239] Deel II — Informatie die in het digitale productpaspoort kan worden opgenomen [Am. 240] a) Veiligheidsinformatie en -waarschuwingen; b) gebruiksaanwijzing ; b bis) een afbeelding of tekening van het speelgoed. [Am. 241] BIJLAGE VII LIJST VAN GOEDERENCODES EN PRODUCTOMSCHRIJVINGEN VOOR DE TOEPASSING VAN ARTIKEL 20, LID 8 1 ex 3604; Pyrotechnisch speelgoed 2 ex 61, ex 62 Verkleedkleren voor kinderen jonger dan 14 jaar, met uitzondering van de goederen die zijn ingedeeld onder 6111, 6112, 6115, 6116, 6209, 6211, 6212, 6213, 6216 3 ex 8711, ex 8712, ex 8714 Kinderfietsen, ook indien met motor, en delen daarvan 4 ex 9503 Driewielers, autopeds, pedaalauto’s en dergelijk speelgoed op wielen; poppenwagens; poppen; ander speelgoed; modellen op schaal en dergelijke modellen voor ontspanning, ook indien bewegend; puzzels van alle soorten 5 ex 9505 Feestartikelen, carnavalsartikelen en andere ontspanningsartikelen, benodigdheden voor het goochelen en fop- en schertsartikelen daaronder begrepen BIJLAGE VIII CONCORDANTIETABEL Richtlijn 2009/48/EG Deze verordening Artikel 1 Artikel 1 Artikel 2, lid 1 Artikel 2, lid 1 Artikel 2, lid 2 Artikel 2, lid 2 Artikel 3, punt 1 Artikel 3, punt 1 Artikel 3, punt 2 Artikel 3, punt 2 Artikel 3, punt 3 Artikel 3, punt 3 Artikel 3, punt 4 Artikel 3, punt 4 Artikel 3, punt 5 Artikel 3, punt 5 Artikel 3, punt 6 Artikel 3, punt 6 Artikel 3, punt 7 Artikel 3, punt 8 Artikel 3, punt 8 Artikel 3, punt 10 Artikel 3, punt 9 - Artikel 3, punt 10 Artikel 3, punt 22 Artikel 3, punt 11 Artikel 3, punt 20 Artikel 3, punt 12 Artikel 3, punt 21 Artikel 3, punt 13 Artikel 3, punt 26 Artikel 3, punt 14 Artikel 3, punt 27 Artikel 3, punt 15 - Artikel 3, punt 16 Artikel 3, punt 12 Artikel 3, punt 17 - Artikel 3, punt 18 Artikel 3, punt 29 Artikel 3, punt 19 Artikel 3, punt 30 Artikel 3, punt 20 - Artikel 3, punt 21 Artikel 3, punt 31 Artikel 3, punt 22 Artikel 3, punt 32 Artikel 3, punt 23 Artikel 3, punt 33 Artikel 3, punt 24 Artikel 3, punt 34 Artikel 3, punt 25 Artikel 3, punt 35 Artikel 3, punt 26 - Artikel 3, punt 27 Artikel 3, punt 24 Artikel 3, punt 28 Artikel 3, punt 25 Artikel 3, punt 29 - Artikel 4, lid 1 Artikel 7, lid 1 Artikel 4, lid 2 Artikel 7, lid 2 Artikel 4, lid 3 Artikel 7, lid 3 Artikel 4, lid 4 Artikel 7, lid 4 Artikel 4, lid 5 Artikel 7, lid 5 Artikel 4, lid 6 Artikel 7, lid 6 Artikel 4, lid 7 Artikel 7, lid 7 Artikel 4, lid 8 Artikel 7, lid 8 Artikel 4, lid 9 Artikel 7, lid 9 Artikel 5, lid 1 Artikel 8, lid 1 Artikel 5, lid 2 Artikel 8, lid 2 Artikel 5, lid 3 Artikel 8, lid 3 Artikel 6, lid 1 Artikel 9, lid 1 Artikel 6, lid 2 Artikel 9, lid 2 Artikel 6, lid 3 Artikel 9, lid 3 Artikel 6, lid 4 Artikel 9, lid 2, punt b) Artikel 6, lid 5 Artikel 9, lid 4 Artikel 6, lid 6 Artikel 9, lid 5 Artikel 6, lid 7 Artikel 9, lid 6 Artikel 6, lid 8 Artikel 9, lid 7 Artikel 6, lid 9 Artikel 9, lid 8 Artikel 7, lid 1 Artikel 10, lid 1 Artikel 7, lid 2 Artikel 10, lid 2 Artikel 7, lid 3 Artikel 10, lid 3 Artikel 7, lid 4 Artikel 10, lid 4 Artikel 7, lid 5 Artikel 10, lid 5 Artikel 8 Artikel 11 Artikel 9 Artikel 12 Artikel 10, lid 1 Artikel 5, lid 1 Artikel 10, lid 2 Artikel 5, lid 2 Artikel 10, lid 3 Artikel 5, lid 3 Artikel 11, lid 1, eerste alinea Artikel 6, lid 1 Artikel 11, lid 1, tweede alinea Artikel 6, lid 2 Artikel 11, lid 2 Artikel 6, lid 3 Artikel 11, lid 3 - Artikel 12 Artikel 4, lid 1 Artikel 13 Artikel 13 Artikel 14 - Artikel 15 - Artikel 16, lid 1 Artikel 15, eerste alinea Artikel 16, lid 2 Artikel 15, tweede alinea Artikel 16, lid 3 - Artikel 16, lid 4 Artikel 4, lid 2 Artikel 17, lid 1 Artikel 16, lid 1 Artikel 17, lid 2 Artikel 16, leden 2 en 3 Artikel 18 Artikel 21 Artikel 19, lid 1 Artikel 22, lid 1 Artikel 19, lid 2 Artikel 22, lid 2 Artikel 19, lid 3 Artikel 22, lid 3 Artikel 20 - Artikel 21, lid 1 Artikel 23, lid 1 Artikel 21, lid 2 Artikel 23, lid 2 Artikel 21, lid 3 Artikel 23, lid 3 Artikel 21, lid 4 Artikel 23, lid 4 Artikel 22 Artikel 24 Artikel 23, lid 1 Artikel 25, lid 1 Artikel 23, lid 2 Artikel 25, lid 2 Artikel 23, lid 3 Artikel 25, lid 3 Artikel 23, lid 4 Artikel 25, lid 4 Artikel 24, lid 1 Artikel 26, lid 1 Artikel 24, lid 2 Artikel 26, lid 2 Artikel 24, lid 3 Artikel 26, lid 3 Artikel 24, lid 4 Artikel 26, lid 4 Artikel 24, lid 5 Artikel 26, lid 5 Artikel 24, lid 6 Artikel 26, lid 6 Artikel 25 Artikel 27 Artikel 26, lid 1 Artikel 28, lid 1 Artikel 26, lid 2 Artikel 28, lid 2 Artikel 26, lid 3 Artikel 28, lid 3 Artikel 26, lid 4 Artikel 28, lid 4 Artikel 26, lid 5 Artikel 28, lid 5 Artikel 26, lid 6 Artikel 28, lid 6 Artikel 26, lid 7 Artikel 28, lid 7 Artikel 26, lid 8 Artikel 28, lid 8 Artikel 26, lid 9 Artikel 28, lid 9 Artikel 26, lid 10 Artikel 28, lid 10 Artikel 26, lid 11 Artikel 28, lid 11 Artikel 27 Artikel 29 Artikel 28 - Artikel 29, lid 1 Artikel 30, lid 1 Artikel 29, lid 2 Artikel 30, lid 2 Artikel 29, lid 3 Artikel 30, lid 4 Artikel 29, lid 4 Artikel 30, lid 5 Artikel 30, lid 1 Artikel 31, lid 1 Artikel 30, lid 2 Artikel 31, lid 2 Artikel 30, lid 3 - Artikel 31, lid 1 Artikel 32, lid 1 Artikel 31, lid 2 Artikel 32, lid 2 Artikel 31, lid 3 Artikel 32, lid 3 Artikel 31, lid 4 - Artikel 31, lid 5 Artikel 32, lid 4 Artikel 31, lid 6 Artikel 32, lid 5 Artikel 32, lid 1 Artikel 33, lid 1 Artikel 32, lid 2 Artikel 33, lid 2 Artikel 33, lid 1 Artikel 34, lid 1 Artikel 33, lid 2 Artikel 34, lid 2 Artikel 34, lid 1 Artikel 35, lid 1 Artikel 34, lid 2 Artikel 35, lid 2 Artikel 34, lid 3 Artikel 35, lid 3 Artikel 34, lid 4 Artikel 35, lid 4 Artikel 35, lid 1 Artikel 36, lid 1 Artikel 35, lid 2 Artikel 36, lid 2 Artikel 35, lid 3 Artikel 36, lid 3 Artikel 35, lid 4 Artikel 36, lid 4 Artikel 35, lid 5 Artikel 36, lid 5 Artikel 36, lid 1 Artikel 38, lid 1 Artikel 36, lid 2 Artikel 38, lid 2 Artikel 37 Artikel 39 Artikel 38 Artikel 40 Artikel 39 - Artikel 40 - Artikel 41, lid 1 Artikel 38, lid 1 Artikel 41, leden 2 en 3 - Artikel 42, lid 1 Artikel 41, lid 1 Artikel 42, lid 2 Artikel 41, lid 2 Artikel 42, lid 3 Artikel 41, lid 3 Artikel 42, lid 4 Artikel 41, lid 4 Artikel 42, lid 5 Artikel 41, lid 5 Artikel 42, lid 6 Artikel 41, lid 6 Artikel 42, lid 7 Artikel 41, lid 7 Artikel 42, lid 8 Artikel 41, lid 8 Artikel 43, lid 1 Artikel 42, lid 1 Artikel 43, lid 2 Artikel 42, lid 2 Artikel 43, lid 3 Artikel 42, lid 3 Artikel 44 - Artikel 45, lid 1 Artikel 43, lid 1 Artikel 45, lid 2 Artikel 43, lid 2 Artikel 46 - Artikel 47, lid 1 Artikel 47, lid 1 Artikel 47, lid 2 - Artikel 48 - Artikel 49 Artikel 51 Artikel 50 - Artikel 51 Artikel 52 Bijlage I Bijlage I Bijlage II, deel I Bijlage II, deel I Bijlage II, deel II Bijlage II, deel II Bijlage II, Deel III, punten 1 en 2 Bijlage II, deel III, punten 1 en 2 Bijlage II, deel III, punt 3 Bijlage II, deel III, punt 4 Bijlage II, deel III, punt 6 Aanhangsel van Bijlage II, deel C Bijlage II, deel III, punt 7 - Bijlage II, deel III, punt 8 Aanhangsel van Bijlage II, deel A, punt 2 Bijlage II, deel III, punt 9 Artikel 46, lid 8 Bijlage II, deel III, punt 10 Bijlage II, deel III, punt 8 Bijlage II, deel III, punt 11 Aanhangsel van Bijlage II, deel A, punt 4, en deel B, punt 1 Bijlage II, deel III, punt 12 Aanhangsel van Bijlage II, deel B, punt 2 Bijlage II, Deel III, punt 13 Aanhangsel van Bijlage II, deel A, punt 1 Bijlage II, deel IV Bijlage II, deel IV Bijlage II, deel V Bijlage II, deel V Bijlage II, deel VI Bijlage II, deel VI Aanhangsel A Aanhangsel van Bijlage II, deel C Aanhangsel B - Aanhangsel C Aanhangsel van Bijlage II, deel A, punt 3 Bijlage III - Bijlage IV Bijlage V Bijlage V Bijlage III (Gewone wetgevingsprocedure: eerste lezing) Het Europees Parlement, – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2023)0420 ), – gezien artikel 294, lid 2, en artikel 192, lid 1, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C9‑0233/2023), – gezien artikel 294, lid 3, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité van 25 oktober 2023 (1) , – na raadpleging van het Comité van de Regio’s, – gezien artikel 59 van zijn Reglement, – gezien het advies van de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling, – gezien het verslag van de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en voedselveiligheid ( A9‑0055/2024 ), 1. stelt onderstaand standpunt in eerste lezing vast; 2. verzoekt de Commissie om hernieuwde voorlegging aan het Parlement indien zij haar voorstel vervangt, ingrijpend wijzigt of voornemens is het ingrijpend te wijzigen; 3. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en aan de Commissie alsmede aan de nationale parlementen. Standpunt van het Europees Parlement in eerste lezing vastgesteld op 13 maart 2024 met het oog op de vaststelling van Richtlijn (EU) 2024/... van het Europees Parlement en de Raad tot wijziging van Richtlijn 2008/98/EG betreffende afvalstoffen (Voor de EER relevante tekst) HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 192, lid 1, Gezien het voorstel van de Europese Commissie, Na toezending van het ontwerp van wetgevingshandeling aan de nationale parlementen, Gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité (2) , Gezien het advies van het Comité van de Regio’s (3) , Handelend volgens de gewone wetgevingsprocedure, Overwegende hetgeen volgt: (-1) Afvalpreventie en -beheer voor alle soorten afvalstoffen is een cruciaal instrument voor het beschermen van het milieu en de menselijke gezondheid in de Unie. Aangezien de lidstaten ernaar streven hun programma’s voor afvalpreventie en -beheer voortdurend te verbeteren, is het van essentieel belang dat de afvalhiërarchie nauwlettend wordt toegepast. [Am. 1] (1) In de Europese Green Deal en het actieplan voor de circulaire economie (4) wordt opgeroepen tot versterkte en versnelde actie van de Unie en de lidstaten om de ecologische en sociale duurzaamheid van de textielsector en de levensmiddelensector te waarborgen, aangezien die sectoren de meeste hulpbronnen verbruiken en aanzienlijke negatieve externe milieueffecten veroorzaken. In die sectoren belemmeren onder andere financieringstekorten en technologische lacunes de voortgang naar een circulaire economie en het koolstofvrij maken van de economie. De levensmiddelensector en de textielsector zijn respectievelijk de meest en de op drie na meest hulpbronnenintensieve sectoren (5) , en zij voldoen niet volledig aan de fundamentele beginselen voor afvalbeheer van de Unie die zijn opgenomen in de afvalhiërarchie, die vereist dat prioriteit wordt gegeven aan afvalpreventie, gevolgd door voorbereiding voor hergebruik en recycling. Deze uitdagingen vragen om systemische oplossingen vanuit een levenscyclusbenadering , waarbij bijzondere aandacht moet worden besteed aan levensmiddelen en textielproducten . [Am. 2] (2) Volgens de EU-strategie voor duurzaam en circulair textiel (6) , moet de huidige lineaire manier waarop textielproducten worden ontworpen, geproduceerd, gebruikt en weggegooid ingrijpend, worden veranderd, waarbij met name de zogeheten “fast fashion” (snelle mode) moet worden beperkt . Volgens de visie van de strategie voor 2030 moeten consumenten langer plezier hebben van betaalbaar textiel van hoge kwaliteit . In die strategie wordt het belangrijk geacht producenten verantwoordelijk te stellen voor het afval dat door hun producten wordt geproduceerd, en wordt verwezen naar de vaststelling van geharmoniseerde Unieregels voor uitgebreide producentenverantwoordelijkheid voor textiel met ecogemoduleerde heffingen. De belangrijkste doelstelling van dergelijke regels is het creëren van een economie voor inzameling, sortering, hergebruik, voorbereiding voor hergebruik en recycling, alsook het stimuleren van producenten om ervoor te zorgen dat hun producten in overeenstemming met de beginselen van circulariteit worden ontworpen. Daartoe moet een aanzienlijk deel van de bijdragen van producenten aan regelingen voor uitgebreide producentenverantwoordelijkheid gericht zijn op afvalpreventiemaatregelen en voorbereiding voor hergebruik. In de strategie wordt ook gewezen op de noodzaak van versterkte en innovatievere benaderingen van duurzaam beheer van biologische hulpbronnen om de circulariteit en nuttige toepassing van voedselafval en het hergebruik van biogebaseerd textiel te vergroten. [Am. 3] (2 bis) Volgens de briefing van het Europees Milieuagentschap getiteld “Microplastics from textiles: towards a circular economy for textiles in Europe” (7) (Microplastics uit textiel: naar een circulaire textieleconomie in Europa)1 bis is tot 35 % van de microplastics die wereldwijd vrijkomen in de aquatische, terrestrische en mariene ecosystemen afkomstig van synthetisch textiel. Plasticafval dat de aquatische, terrestrische en mariene ecosystemen schaadt, kan op passende wijze worden ingezameld en gerecycled en kan uiteindelijk een nieuw leven worden gegeven om een volledig circulaire economie te bevorderen en beste praktijken op dit gebied beter onder de aandacht van het publiek te brengen. [Am. 4] (3) Gezien Rekening houdend met de negatieve gevolgen van voedselverspilling hebben de lidstaten zich ertoe verbonden maatregelen te nemen ter bevordering van de preventie en vermindering van voedselverspilling in overeenstemming met de Agenda 2030 voor duurzame ontwikkeling , en met name SDG-streefdoel 12.3 , die op 25 september 2015 door de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties (VN) is aangenomen, en met name de doelstelling om tegen 2030 de wereldwijde voedselverspilling per hoofd van de bevolking op het niveau van de detailhandel en de consument te halveren en het voedselverlies in de productie- en toeleveringsketens, met inbegrip van verliezen na de oogst, terug te dringen. Deze maatregelen moeten gericht zijn op de preventie en vermindering van levensmiddelenafval in de primaire productie, de verwerkende industrie, de detailhandel en de overige distributie van levensmiddelen, in restaurants en cateringdiensten en in huishoudens. [Am. 5] (4) In het kader van de follow-up van de Conferentie over de toekomst van Europa heeft de Commissie toegezegd burgerpanels de mogelijkheid te bieden om voorafgaand aan bepaalde belangrijke voorstellen bijeen te komen en aanbevelingen te doen. In dit verband is van december 2022 tot februari 2023 een Europees burgerpanel bijeengeroepen om een lijst van aanbevelingen (8) op te stellen over verdere actie die kan worden genomen om voedselverspilling in de Unie terug te dringen. Aangezien meer dan de helft van het in de Unie geproduceerde voedselafval afkomstig is van huishoudens, zijn met name de inzichten van burgers op het gebied van de preventie van voedselverspilling van belang. De burgers hebben drie belangrijke actiegebieden aanbevolen, waaronder het versterken van de samenwerking in de voedselwaardeketen, initiatieven van levensmiddelenbedrijven en het ondersteunen van een gedragsverandering bij de consument. De aanbevelingen van het panel zullen het algemene werkprogramma van de Commissie met betrekking tot de preventie van voedselverspilling blijven ondersteunen en kunnen als leidraad dienen om de lidstaten te helpen de streefdoelen voor de vermindering van voedselverspilling te bereiken. (5) Bij Richtlijn 2009/31/EG van het Europees Parlement en de Raad (9) is kooldioxide dat wordt afgevangen en getransporteerd met het oog op geologische opslag en dat geologisch is opgeslagen overeenkomstig de voorschriften van Richtlijn 2006/12/EG, uitgesloten van het toepassingsgebied van Richtlijn 2006/12/EG van het Europees Parlement en de Raad (10) . De bepaling van Richtlijn 2009/31/EG tot wijziging van Richtlijn 2006/12/EG is echter niet opgenomen in Richtlijn 2008/98/EG van het Europees Parlement en de Raad (11) , waarbij Richtlijn 2006/12/EG is ingetrokken. Met het oog op de rechtszekerheid omvat deze richtlijn derhalve de wijzigingen van Richtlijn 2009/31/EG betreffende de uitsluiting van kooldioxide dat wordt afgevangen en getransporteerd met het oog op geologische opslag en dat geologisch is opgeslagen, van het toepassingsgebied van Richtlijn 2008/98/EG. (5 bis) Hout is een waardevolle hulpbron en moet bij voorkeur worden toegevoegd aan een lijst van materialen die gescheiden moeten worden ingezameld, met streefdoelen voor hergebruik en recycling; [Am. 6] (6) In Richtlijn 2008/98/EG moeten definities van producenten van textielproducten, onlineplatforms en organisaties voor producentenverantwoordelijkheid in verband met de uitvoering van de uitgebreide producentenverantwoordelijkheid voor textiel worden opgenomen, zodat de reikwijdte van deze begrippen en daarmee samenhangende verplichtingen wordt verduidelijkt. (7) De lidstaten hebben tot op zekere hoogte materiaal ontwikkeld en campagnes gevoerd ter preventie van voedselverspilling, gericht op consumenten en exploitanten van levensmiddelenbedrijven. Die campagnes zijn echter vooral gericht op het vergroten van het bewustzijn en niet zozeer op het teweegbrengen van het aanzienlijk veranderen van de eetgewoonten, alsook op gedragsverandering. Om het volledige potentieel wat betreft het terugdringen van voedselverspilling te verwezenlijken en in de loop van de tijd vooruitgang te boeken, moeten maatregelen op het gebied van gedragsverandering worden ontwikkeld en afgestemd op de specifieke situaties en behoeften in de lidstaten, en volledig worden geïntegreerd in de nationale programma’s ter preventie van voedselverspilling. Er moet ook aandacht worden besteed aan regionale circulaire oplossingen, met inbegrip van publiek-private partnerschappen, betrokkenheid van burgers en aanpassing aan specifieke regionale behoeften, onder meer van ultraperifere gebieden en eilanden. [Am. 7] (8) Ondanks het groeiende bewustzijn van de negatieve impact en gevolgen van voedselverspilling, de politieke verbintenissen die op EU- en lidstaatniveau zijn aangegaan en de maatregelen van de Unie die sinds het actieplan voor de circulaire economie van 2015 zijn uitgevoerd, neemt de voedselverspilling niet in zodanige mate af dat er sprake is van aanzienlijke vooruitgang bij het bereiken van streefdoel 12.3 van duurzameontwikkelingsdoelstelling (SDG) 12 van de VN. Om een aanzienlijke bijdrage te leveren aan het bereiken van SDG 12.3 moeten de door de lidstaten getroffen maatregelen worden versterkt om vooruitgang te boeken bij de uitvoering van deze richtlijn en van andere passende maatregelen om de productie van voedselafval terug te dringen. (9) Om op korte termijn resultaten te boeken en exploitanten van levensmiddelenbedrijven, consumenten en overheidsinstanties het nodige perspectief op lange termijn te bieden, moeten gekwantificeerde streefdoelen voor de vermindering van de productie van voedselafval worden vastgesteld die de lidstaten tegen 2030 moeten bereiken. (10) Gezien de actieve betrokkenheid van de Unie bij de ambitie die met SDG 12.3 wordt nagestreefd, moet De vaststelling van streefdoelen voor de vermindering van voedselafval die de lidstaten tegen 2030 moeten bereiken, in overeenstemming met de toezegging van de Unie in het kader van de ambitie van SDG-streefdoel 12.3, moet een sterke beleidsimpuls bieden om actie te ondernemen en aanzienlijk bijdragen tot de mondiale doelstellingen. Gezien het juridisch bindende karakter van dergelijke streefdoelen moeten zij echter evenredig en , haalbaar en uitvoerbaar zijn en moet er rekening worden gehouden met de rol en capaciteit van de verschillende actoren in de voedselvoorzieningsketen (met name micro- en kleine ondernemingen). Bij de vaststelling van juridisch bindende streefdoelen moet dus een stapsgewijze aanpak worden gevolgd, te beginnen met een lager niveau dan het niveau dat in het kader van de SDG’s is vastgesteld, om ervoor te zorgen dat de lidstaten op consequente wijze reageren en tastbare vooruitgang boeken in de richting van streefdoel 12.3. [Am. 8] (10 bis) In voedselvoorzieningsketens in de hele Unie bestaan nog altijd ongelijkheden in onderhandelingsmacht tussen leveranciers en afnemers van landbouw- en voedselproducten. Dit is met name het geval in de landbouwsector, aangezien de specifieke aard van landbouwproducten en de daarmee gepaard gaande noodzaak om deze snel van de hand te doen de gelijkheid tussen tegenpartijen van meet af aan verstoort. Derhalve moet alles in het werk worden gesteld om ervoor te zorgen dat de meest voorkomende oneerlijke handelspraktijken waarmee leveranciers van landbouwproducten te maken hebben, met name bij de levering van aan bederf onderhevige producten, niet toenemen als gevolg van bindende streefdoelen om voedselafval te verminderen. [Am. 9] (10 ter) Het Europees Economisch en Sociaal Comité en het Europees mechanisme voor paraatheid en respons bij voedselzekerheidscrises hebben de bijdrage van verpakkingen aan de vermindering van de hoeveelheden voedselafval en de waarborging van de voedselvoorziening en -zekerheid erkend. [Am. 10] (11) Om voedselverspilling in de productie- en de consumptiefase terug te dringen, zijn verschillende benaderingen en maatregelen nodig en moeten uiteenlopende groepen van belanghebbenden worden betrokken. Daarom moet één doelstelling worden voorgesteld voor de verwerkings- en productiefase en een andere voor de detailhandel en de overige distributie van levensmiddelen, in restaurants en cateringdiensten en in huishoudens. Vermindering van voedselverspilling in de hele voedselvoorzieningsketen levert aanzienlijke positieve milieueffecten op. [Am. 11] (12) Gezien de onderlinge afhankelijkheid tussen de distributiefase en de consumptiefase in de voedselvoorzieningsketen, met name de invloed van detailhandelspraktijken op het consumentengedrag en de relatie tussen voedselconsumptie thuis en buitenshuis, is het raadzaam voor deze fasen van de voedselvoorzieningsketen één gezamenlijk streefdoel vast te stellen. Het vaststellen van afzonderlijke streefdoelen voor elk van deze fasen zou voor nodeloze complexiteit zorgen en zou de flexibiliteit van de lidstaten om zich op hun specifieke aandachtsgebieden te concentreren, beperken. Om te voorkomen dat een gezamenlijk streefdoel tot buitensporige lasten voor bepaalde exploitanten leidt, wordt de lidstaten aangeraden het evenredigheidsbeginsel in overweging te nemen bij het vaststellen van maatregelen om het gezamenlijke streefdoel te bereiken. (13) Demografische veranderingen hebben aanzienlijke gevolgen voor de hoeveelheid geconsumeerd voedsel en de hoeveelheid geproduceerd voedselafval. Daarom moet een gezamenlijk streefdoel voor de vermindering van voedselafval — dat van toepassing is op de detailhandel en de overige distributie van levensmiddelen, in restaurants en cateringdiensten en in huishoudens — worden uitgedrukt als een procentuele verandering in de niveaus van voedselafval per hoofd van de bevolking, teneinde rekening te houden met demografische veranderingen. (14) Op basis van de geharmoniseerde methode die is uiteengezet in Gedelegeerd Besluit (EU) 2019/1597 van de Commissie (12) , was 2020 het eerste jaar waarvoor gegevens over de hoeveelheden voedselafval werden verzameld. Daarom moet het jaar 2020 worden gebruikt als referentiejaar voor de vaststelling van streefdoelen voor de vermindering van voedselafval. Voor de lidstaten die kunnen aantonen dat zij vóór 2020 metingen van de hoeveelheden voedselafval hebben uitgevoerd aan de hand van methoden die in overeenstemming zijn met Gedelegeerd Besluit (EU) 2019/1597, moet het gebruik van een eerder referentiejaar worden toegestaan. (14 bis) Om een uniforme en samenhangende interpretatie van de gegevens inzake voedselverspilling en rapportage onder de actoren in de voedselvoorzieningsketen en de autoriteiten in de lidstaten te bevorderen, moet de Commissie uitgebreide richtsnoeren verstrekken betreffende de methode voor het meten van voedselverspilling. [Am. 12] (14 ter) Overeenkomstig de geharmoniseerde methode die in Gedelegeerd Besluit (EU) 2019/1597 (13) van de Commissie is vastgesteld, mogen verschillende rapportagemethoden worden gebruikt. Om ervoor te zorgen dat de toekomstige gegevens wetenschappelijk onderbouwd, van hoge kwaliteit en vergelijkbaar zijn, moeten duidelijke meetmethoden worden vastgesteld en toegepast die in alle lidstaten consistent zijn, alsook minimale kwaliteitsvereisten voor de eenvormige meting van voedselafval. [Am. 13] (15) Om ervoor te zorgen dat de stapsgewijze aanpak voor de verwezenlijking van het mondiale streefdoel werkt, moeten de niveaus die zijn vastgesteld voor de juridisch bindende streefdoelen voor de vermindering van voedselverspilling worden geëvalueerd en, indien nodig, herzien om rekening te houden met de vooruitgang die de lidstaten in de loop der tijd hebben geboekt. Dit zou een mogelijke aanpassing van de streefdoelen mogelijk maken teneinde de bijdrage van de Unie te versterken, te zorgen voor een verdere afstemming op SDG-streefdoel 12.3, dat tegen 2030 moet worden bereikt, en richting te geven aan verdere vooruitgang na die datum. (16) Om te zorgen voor een betere, snellere en meer uniforme uitvoering van de bepalingen inzake de preventie van voedselverspilling, om te anticiperen op eventuele tekortkomingen in de uitvoering en om maatregelen te kunnen nemen vóór het verstrijken van de termijnen voor het behalen van de streefdoelen, moet het in 2018 ingevoerde systeem van verslagen voor vroegtijdige waarschuwing worden uitgebreid tot streefdoelen voor de vermindering van voedselverspilling. (16 bis) De lidstaten moeten maatregelen nemen om oplossingen zoals duidelijkere datumetikettering op levensmiddelen te bevorderen en het gebruik van datumaanduidingen overeenkomstig Verordening (EU) nr. 1169/2011 van het Europees Parlement en de Raad (14) te vergemakkelijken, teneinde verwarring bij de consument over datumaanduidingen te voorkomen. [Am. 14] (17) In overeenstemming met het beginsel dat de vervuiler betaalt als neergelegd in artikel 191, lid 2, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU), is het van essentieel belang dat producenten die bepaalde textielproducten, textielgerelateerde producten en schoeisel in de Unie in de handel brengen de verantwoordelijkheid voor het beheer ervan op zich nemen aan het einde van de levensduur en de levensduur verlengen door gebruikte textielproducten, textielgerelateerde producten en schoeisel op de markt voor hergebruik aan te bieden. Voor de toepassing van het beginsel dat de vervuiler betaalt, moeten de verplichtingen voor het beheer van textielproducten, textielgerelateerde producten en schoeisel rusten op producenten, met inbegrip van fabrikanten, importeurs of distributeurs die, ongeacht de gebruikte verkooptechniek, met inbegrip van overeenkomsten op afstand als gedefinieerd in artikel 2, punt 7, van Richtlijn 2011/83/EU van het Europees Parlement en de Raad (15) ,die producten onder hun eigen naam of handelsmerk voor het eerst op het grondgebied van een lidstaat op de markt aanbieden. Micro-ondernemingen , die door een dergelijke verantwoordelijkheid onevenredige financiële en administratieve lasten zouden moeten dragen, en zelfstandige kleermakers die op maat gemaakte producten vervaardigen, moeten worden uitgesloten van het toepassingsgebied van de uitgebreide producentenverantwoordelijkheid, gezien hun beperkte rol op de textielmarkt, alsook ondernemingen die gebruikt(e) textielproducten, textielgerelateerde producten en schoeisel of dergelijke producten die van gebruikte of afgedankte producten zijn afgeleid, binnen de Unie in de handel brengen, met het oog op de bevordering van hergebruik, onder meer door reparatie, renovatie en upcycling waarbij bepaalde functionele kenmerken van het oorspronkelijke product worden gewijzigd. Micro-ondernemingen moet echter de mogelijkheid worden geboden om deel te nemen aan organisaties voor producentenverantwoordelijkheid. [Am. 15] (18) Er zijn grote verschillen in de manier waarop de gescheiden inzameling van textiel wordt of zal worden opgezet, hetzij via regelingen voor uitgebreide producentenverantwoordelijkheid, hetzij via andere benaderingen. Ook bij regelingen voor uitgebreide producentenverantwoordelijkheid zijn er grote verschillen, bijvoorbeeld wat betreft de producten die binnen het toepassingsgebied vallen, de verantwoordelijkheid van producenten en governancemodellen. De in Richtlijn 2008/98/EG vastgestelde regels inzake uitgebreide producentenverantwoordelijkheid moeten daarom in het algemeen van toepassing zijn op regelingen voor uitgebreide producentenverantwoordelijkheid voor producenten van textielproducten, textielgerelateerde producten en schoeisel. Zij moeten echter worden aangevuld met verdere specifieke bepalingen met betrekking tot de kenmerken van de textielsector, met name het grote aandeel van kleine en middelgrote ondernemingen (kmo’s) onder de producenten, de rol van sociale ondernemingen en het belang van hergebruik bij het vergroten van de duurzaamheid van de textielwaardeketen. Ook moeten zij meer gedetailleerd en geharmoniseerd zijn om te voorkomen dat er een versnipperde markt ontstaat die negatieve gevolgen kan hebben voor de sector, met name voor micro-ondernemingen en kmo’s, voor de inzameling, verwerking en recycling, en om duidelijke stimulansen te bieden voor duurzaam textielontwerp en -beleid en om de markten voor secundaire grondstoffen te vergemakkelijken. In dit verband worden de lidstaten aangemoedigd te overwegen meerdere organisaties voor producentenverantwoordelijkheid toe te staan, aangezien mededinging tussen dergelijke organisaties voor producentenverantwoordelijkheid kan leiden tot grotere voordelen voor de consument, meer innovatie, lagere kosten, betere inzamelingspercentages en meer keuzemogelijkheden voor producenten die met dergelijke organisaties een contract willen sluiten. (18 bis) Volgens het Europees Milieuagentschap wordt momenteel minder dan 1 % van al het kledingafval gebruikt voor het maken van nieuwe kleding in een circulaire lus. Momenteel wordt het meeste textiel niet ontworpen met het oog op circulariteit; 78 % van alle textielproducten moet vóór “textile-to-textile”-recycling uit elkaar worden gehaald. Om ervoor te zorgen dat in circulair textiel wordt geïnvesteerd, moeten streefdoelen worden vastgesteld voor preventie, inzameling, sortering, hergebruik en lokaal hergebruik, alsook voor recycling en “fibre-to-fibre”-recycling van textiel ter ondersteuning en stimulering van technologische ontwikkeling en investeringen in infrastructuur, en ter bevordering van het ecologisch ontwerp van textiel. De totale hoeveelheid textielafval, waaronder kleding en schoeisel, huishoudtextiel, technisch textiel, postindustrieel afval en afval dat vóór consumptie wordt geproduceerd, wordt geraamd op 12,6 miljoen ton. Dit omvat delen die tijdens de textielproductie, in de detailhandelfase en door huishoudens worden weggegooid, alsook afval van commerciële entiteiten (16) . [Am. 16] (19) Huishoudtextiel en kleding vormen het grootste deel van de textielconsumptie in de Unie en leveren de grootste bijdrage aan niet-duurzame patronen van overproductie en overconsumptie. Huishoudtextiel en kleding staan ook centraal in alle bestaande regelingen voor gescheiden inzameling in de lidstaten, samen met andere kledingstukken, kledingtoebehoren en schoeisel na consumptie die niet hoofdzakelijk uit textiel bestaan. Daarom moeten huishoudtextiel en andere kledingstukken, kledingtoebehoren en schoeisel binnen het toepassingsgebied van de bestaande regeling voor uitgebreide producentenverantwoordelijkheid vallen. Om producenten rechtszekerheid te bieden met betrekking tot de producten die onder de uitgebreide producentenverantwoordelijkheid vallen, moeten de producten die binnen het toepassingsgebied vallen, worden aangeduid aan de hand van de codes van de gecombineerde nomenclatuur overeenkomstig bijlage I bij Verordening (EEG) nr. 2658/87 van de Raad (17) . [Am. 17] (20) De textielsector is hulpbronnenintensief. Hoewel de meeste druk en effecten als gevolg van de consumptie van kleding, schoeisel en huishoudtextiel textiel in de Unie, zowel wat grondstoffen als textielproductie betreft en aangezien 73 % van de kleding en het huishoudtextiel die in Europa worden geconsumeerd, wordt ingevoerd (18) , in derde landen worden waargenomen, hebben zij ook gevolgen voor de Unie vanwege hun wereldwijde impact op het klimaat en het milieu. Daarom kunnen preventie, voorbereiding voor hergebruik en recycling van textielafval de mondiale ecologische voetafdruk van de sector, ook in de Unie, helpen verkleinen. Bovendien strookt het huidige hulpbronneninefficiënte afvalbeheer van textielafval niet met de afvalhiërarchie en veroorzaakt het milieuschade, zowel in de Unie als in derde landen, onder meer door broeikasgasemissies als gevolg van verbranding en storten. [Am. 18] (21) De uitgebreide producentenverantwoordelijkheid voor textielproducten, textielgerelateerde producten en schoeisel heeft tot doel een hoog niveau van milieu- en gezondheidsbescherming in de Unie te waarborgen, een economie te creëren voor inzameling, sortering, hergebruik, voorbereiding voor hergebruik en recycling, met name “fibre-to-fibre”-recycling, en producenten te stimuleren om ervoor te zorgen dat hun producten worden ontworpen met inachtneming van de beginselen van circulariteit. De producenten van textiel en schoeisel moeten de kosten financieren van inzameling, sortering voor hergebruik, voorbereiding voor hergebruik en recycling, en de kosten van recycling en andere verwerking van ingezameld gebruikt en afgedankt textiel en schoeisel, met inbegrip van onverkochte consumentenproducten die als afval worden beschouwd en die na de inwerkingtreding van deze wijzigingsrichtlijn op het grondgebied van de lidstaten zijn geleverd, zodat wordt gewaarborgd dat de verplichtingen inzake uitgebreide producentenverantwoordelijkheid niet met terugwerkende kracht van toepassing zijn en dat zij in overeenstemming zijn met het rechtszekerheidsbeginsel. Die producenten moeten ook de kosten financieren van onderzoek naar de samenstelling van het ingezamelde gemengde stedelijk afval, steun voor onderzoek en ontwikkeling op het gebied van sorteer- en recyclingtechnologieën, met name digitale oplossingen, verslaglegging over gescheiden inzameling, hergebruik en andere verwerking, en van voorlichting aan eindgebruikers over de impact en het duurzame beheer van textiel. Producenten moeten ook de ontwikkeling van hergebruik- en reparatieprocessen financieren. [Am. 19] (22) Producenten moeten verantwoordelijk zijn voor het opzetten van inzamelingssystemen voor de inzameling van alle gebruikte en afgedankte textielproducten, textielgerelateerde producten en gebruikt en afgedankt schoeisel, en ervoor zorgen dat deze vervolgens worden gesorteerd voor hergebruik, voorbereiding voor hergebruik en recycling om de beschikbaarheid van tweedehands kleding en schoeisel te maximaliseren en de hoeveelheden verminderen voor de soorten afvalverwerking die lager zijn in de afvalhiërarchie. Ervoor zorgen dat textielproducten langer kunnen worden gebruikt en hergebruikt en ook daadwerkelijk worden gebruikt en hergebruikt, is de meest doeltreffende manier om de impact ervan op het klimaat en het milieu aanzienlijk te verminderen. Dit moet ook duurzame en circulaire bedrijfsmodellen bevorderen, zoals hergebruik, verhuur, reparatie, terugnamediensten en tweedehandsverkoop, wat nieuwe groene kwaliteitsbanen en kostenbesparende mogelijkheden voor burgers oplevert. Producenten verantwoordelijk stellen voor het afval dat hun producten produceren, is essentieel om de productie van textielafval los te koppelen van de groei van de sector. Daarom moeten de producenten ook verantwoordelijk zijn voor de recycling, met name door prioriteit te geven aan de opschaling van “fibre-to-fibre”-recycling en andere handelingen van nuttige toepassing en verwijdering. (23) Producenten en organisaties voor producentenverantwoordelijkheid moeten de opschaling van textielrecycling financieren, met name “fibre-to-fibre”-recycling, waardoor een bredere verscheidenheid aan materialen kan worden gerecycled en een bron van grondstoffen voor de textielproductie in de Unie kan worden gecreëerd. Het is ook belangrijk dat producenten financiële steun verlenen aan onderzoek en innovatie op het gebied van technologische ontwikkelingen in automatische afvalscheiding en sortering van samenstellingen die de scheiding en recycling van gemengde materialen en de decontaminatie van afval mogelijk maken, waardoor hoogwaardige oplossingen voor “fibre-to-fibre”-recycling en het gebruik van gerecyclede vezels kunnen worden toegepast. Om de naleving van deze richtlijn te vergemakkelijken, moeten de lidstaten ervoor zorgen dat informatie en bijstand, in de vorm van advies, financiële steun, toegang tot financiering, gespecialiseerd materiaal voor management- en personeelsopleiding, of organisatorische en technische bijstand, beschikbaar zijn voor exploitanten in de textielsector, met name kleine en middelgrote ondernemingen. Indien steun met staatsmiddelen wordt gefinancierd, ook wanneer deze volledig wordt gefinancierd uit bijdragen van de overheid en ten laste van de betrokken ondernemingen, kan deze steun staatssteun vormen in de zin van artikel 107, lid 1, VWEU; in dergelijke gevallen moeten de lidstaten ervoor zorgen dat de staatssteunregels in acht worden genomen. Het beschikbaar stellen van particuliere en publieke investeringen in de circulaire economie en het koolstofvrij maken van de textielsector staat ook centraal in verscheidene financieringsprogramma’s en routekaarten van de Unie, zoals Hubs for Circularity en specifieke oproepen in het kader van Horizon Europa. Ook moet verder worden beoordeeld of er streefdoelen van de Unie voor textielrecycling kunnen worden vastgesteld om de technologische ontwikkeling van en investeringen in recyclinginfrastructuur te ondersteunen en te stimuleren en ecologisch ontwerp voor recycling te bevorderen. (24) Gebruikte en afgedankte textielproducten, textielgerelateerde producten en gebruikt en afgedankt schoeisel moet of moeten vanaf 1 januari 2025 gescheiden van andere afvalstromen, zoals metalen, papier en karton, glas, plastic, hout en bioafval, worden ingezameld om de herbruikbaarheid en het potentieel voor hoogwaardige recycling ervan te behouden. Gezien de milieueffecten en het verlies van materialen als gevolg van het feit dat gebruikt textiel en textielafval niet gescheiden worden ingezameld en bijgevolg niet op milieuhygiënisch verantwoorde wijze worden behandeld, moet het inzamelingsnetwerk van gebruikt(e) en afgedankt(e) textielproducten, textielgerelateerde producten en schoeisel het gehele grondgebied van de lidstaten bestrijken, met inbegrip van de ultraperifere gebieden, binnen het bereik van de eindgebruiker liggen en niet alleen gericht zijn op gebieden en producten waar de inzameling winstgevend is. Het inzamelingsnetwerk moet worden opgezet in samenwerking met andere actoren die actief zijn in de sectoren afvalbeheer en hergebruik, zoals gemeenten en sociale ondernemingen. Gezien de aanzienlijke milieu- en klimaatvoordelen die aan hergebruik verbonden zijn, moet het inzamelingsnetwerk primair en secundair gericht zijn op de inzameling van herbruikbare en recyclebare textielproducten en textielgerelateerde producten en herbruikbaar en recyclebaar schoeisel. Aangezien de consument niet altijd gewend is een onderscheid te maken tussen herbruikbare en recyclebare artikelen, moeten inzamelsystemen, onder andere om redenen van logistieke efficiëntie, voorzien zijn van inzamelbakken waarin gebruikte en afgedankte artikelen samen worden ingezameld. Hoge inzamelingspercentages zouden leiden tot hoge prestaties op het gebied van hergebruik en hoogwaardige recycling in de toeleveringsketens van textiel, het gebruik van hoogwaardige secundaire grondstoffen bevorderen en de planning van investeringen in de infrastructuur voor het sorteren en verwerken van textiel ondersteunen, Om de doeltreffendheid van het inzamelingsnetwerk en de voorlichtingscampagnes te controleren en te verbeteren, moet de samenstelling van ingezameld gemengd stedelijk afval regelmatig worden geëvalueerd, ten minste op NUTS 2-niveau, om de hoeveelheid afval van textiel en schoeisel vast te stellen. Daarnaast moeten de organisaties voor producentenverantwoordelijkheid jaarlijks informatie over de prestaties van de regelingen voor gescheiden inzameling en het behaalde jaarlijkse percentage gescheiden inzameling verzamelen en openbaar maken. (25) Gezien Rekening houdend met de sleutelrol van sociale ondernemingen en entiteiten van de sociale economie in bestaande systemen voor de inzameling van textiel en hun potentieel om lokale, duurzame, participatieve en inclusieve bedrijfsmodellen en hoogwaardige banen in de Unie te creëren, in overeenstemming met de doelstellingen van het EU-actieplan voor de sociale economie (19) , moet de invoering van regelingen voor uitgebreide producentenverantwoordelijkheid de activiteiten van sociale ondernemingen en entiteiten van de sociale economie die betrokken zijn bij het beheer van gebruikt en afgedankt textiel, in stand houden en ondersteunen. Zij moeten daarom worden beschouwd als partners in de systemen voor gescheiden inzameling ter ondersteuning van de opschaling van de voorbereiding voor hergebruik, hergebruik en reparatie en het scheppen van hoogwaardige banen voor iedereen, en met name voor kwetsbare groepen. [Am. 20] (26) Producenten en organisaties voor producentenverantwoordelijkheid moeten actief worden betrokken bij het informeren van eindgebruikers, met name consumenten, over het feit dat gebruikt(e) en afgedankt(e) textielproducten en schoeisel gescheiden moeten worden ingezameld, dat inzamelingssystemen beschikbaar zijn en dat eindgebruikers een belangrijke rol spelen bij het waarborgen van afvalpreventie en een vanuit milieuoogpunt optimaal beheer van textielafval. Deze informatie moet onder meer betrekking hebben op de beschikbaarheid van regelingen voor hergebruik van textiel en schoeisel, de milieuvoordelen van duurzame consumptie en de milieu-, gezondheids- en maatschappelijke gevolgen van de textielkledingindustrie. Eindgebruikers moeten ook worden geïnformeerd over hun belangrijke rol bij het maken van bewuste, verantwoorde en duurzame keuzes op het gebied van textielconsumptie en bij het waarborgen van een vanuit milieuoogpunt optimaal beheer van afval van textiel en schoeisel. Deze informatievereisten zijn van toepassing in aanvulling op de vereisten inzake de verstrekking van informatie aan eindgebruikers met betrekking tot textielproducten die zijn vastgesteld in de verordening inzake ecologisch ontwerp voor duurzame producten (20) en Verordening (EU) nr. 1007/2011 van het Europees Parlement en de Raad. (21) Bij het verstrekken van informatie aan alle eindgebruikers moet gebruik worden gemaakt van moderne informatietechnologieën. De informatie moet worden verstrekt met klassieke middelen, zoals posters binnens- en buitenshuis en socialemediacampagnes, en op innovatievere wijze, zoals elektronische toegang tot websites met QR-codes en het digitaal productpaspoort . [Am. 21] (27) Om de circulariteit en milieuduurzaamheid van textiel te vergroten en negatieve klimaat- en milieueffecten te verminderen, zullen in Verordening .../... [PO insert the serial number and institutions for the Ecodesign for Sustainable Product Regulation, and complete the footnote] (22) verplichte vereisten inzake ecologisch ontwerp voor textiel worden uitgewerkt, waarbij — – afhankelijk van wat uit de effectbeoordeling zal blijken als gunstig voor het vergroten van de ecologische duurzaamheid van textiel — – de duurzaamheid, herbruikbaarheid, repareerbaarheid en “fibre-to-fibre”-recycling van textiel worden geregeld, en tevens de verplichte hoeveelheid gerecyclede vezels in textiel wordt vastgesteld. Met die verordening zal ook de aanwezigheid van zorgwekkende stoffen worden gereguleerd, zodat deze tot een minimum kunnen worden beperkt en kunnen worden getraceerd met het oog op de vermindering van de afvalproductie en de verbetering van recycling, alsook de preventie en vermindering van synthetische vezels die in het milieu terechtkomen, om het vrijkomen van microplastics aanzienlijk te verminderen. Tegelijkertijd is de afstemming van vergoedingen voor uitgebreide producentenverantwoordelijkheid een doeltreffend economisch instrument om een duurzamer ontwerp van textiel te stimuleren, hetgeen leidt tot een beter circulair ontwerp van textiel. Om ecologisch ontwerp sterk te stimuleren en tegelijkertijd rekening te houden met de doelstellingen van de interne markt en de samenstelling van de textielsector, die voornamelijk uit kmo’s bestaat, moeten de criteria voor het afstemmen van vergoedingen voor uitgebreide producentenverantwoordelijkheid worden geharmoniseerd op basis van de belangrijkste parameters voor ecologisch ontwerp en op basis van het percentage vrijgekomen microplastics , zodat textiel in overeenstemming met de afvalhiërarchie kan worden behandeld. De afstemming van vergoedingen op basis van de criteria inzake ecologisch ontwerp moet worden gebaseerd op de voorschriften inzake ecologisch ontwerp en de bijbehorende meetmethoden die zijn vastgesteld voor textielproducten op grond van de verordening inzake ecologisch ontwerp voor duurzame producten of eventuele andere Uniewetgeving waarin geharmoniseerde duurzaamheidscriteria en meetmethoden voor textielproducten zijn vastgesteld. De Commissie moet de bevoegdheid worden verleend om geharmoniseerde regels voor de afstemming van vergoedingen vast te stellen om ervoor te zorgen dat de criteria voor de afstemming van vergoedingen in overeenstemming zijn met die productvereisten. . [Am. 22] (27 bis) De invoering van een digitaal productpaspoort, als instrument om de traceerbaarheid van textielproducten in de hele waardeketen aanzienlijk te verbeteren, kan consumenten in staat stellen weloverwogen keuzes te maken door betere toegang te bieden tot productinformatie over het beheer aan het einde van de levensduur. Dit zou exploitanten bovendien in staat stellen de hoeveelheid geproduceerd textielafval nauwkeurig te volgen, de lidstaten bij te staan bij het nakomen en monitoren van de verplichtingen inzake gescheiden inzameling van textiel voor hergebruik, voorbereiding voor hergebruik, en recycling, overeenkomstig deze verordening. [Am. 23] (28) Om erop toe te zien dat de producenten voldoen aan hun financiële en organisatorische verplichtingen om te waarborgen dat gebruikt(e) en afgedankt(e) textielproducten, textielgerelateerde producten en schoeisel die of dat zij voor het eerst op het grondgebied van een lidstaat op de markt aanbieden, worden of wordt beheerd, moet elke lidstaat een register instellen en beheren waarin producenten zich moeten registreren. De eisen voor registratie en het formaat ervan moeten in de hele Unie zo veel mogelijk worden geharmoniseerd om de registratie te vergemakkelijken, met name wanneer producenten textielproducten, textielgerelateerde producten en schoeisel voor het eerst in verschillende lidstaten op de markt aanbieden. De informatie in het register moet voor het publiek toegankelijk zijn voor de entiteiten die een rol spelen bij de verificatie van de naleving van de verplichtingen inzake uitgebreide producentenverantwoordelijkheid en de handhaving daarvan . [Am. 24] (29) Aangezien de textielsector voor 99 % uit kleine en middelgrote ondernemingen bestaat, moet de uitvoering van een regeling voor uitgebreide producentenverantwoordelijkheid voor textielproducten, textielgerelateerde producten en schoeisel erop gericht zijn de administratieve lasten zoveel mogelijk te verminderen. De uitgebreide producentenverantwoordelijkheid moet daarom collectief worden nagekomen door organisaties voor producentenverantwoordelijkheid die namens de producenten deze verantwoordelijkheid op zich nemen. Organisaties voor producentenverantwoordelijkheid moeten een vergunning van de lidstaten verkrijgen en moeten onder meer aantonen dat zij de financiële middelen hebben om de kosten van de uitgebreide producentenverantwoordelijkheid te dragen en dat zij die verantwoordelijkheid ook nakomen. (30) Krachtens artikel 30, lid 1, van Verordening (EU) 2022/2065 van het Europees Parlement en de Raad (23) moeten bepaalde aanbieders van onlineplatforms die consumenten de mogelijkheid bieden overeenkomsten op afstand te sluiten met producenten die textielproducten, textielgerelateerde producten en schoeisel aanbieden aan consumenten in de Unie, vóór zij een producent toestaan van hun diensten gebruik te maken, bepaalde identificatiegegevens van die producent verkrijgen, alsmede een zelfcertificering door de producent waarin hij zich ertoe verbindt alleen producten of diensten aan te bieden die voldoen aan de toepasselijke regels van het Unierecht. Om de doeltreffende handhaving van de verplichtingen inzake uitgebreide producentenverantwoordelijkheid te waarborgen, moet worden gespecificeerd dat aanbieders van onlineplatforms die binnen het toepassingsgebied van hoofdstuk 3, afdeling 4, van Verordening (EU) 2022/2065 vallen, van die producenten informatie moeten verkrijgen over de registratie in het register van textielproducenten dat de lidstaten krachtens deze richtlijn moeten opzetten, alsook het (de) registratienummer(s) van de producent in dat register en een zelfcertificering door de producent waarin hij zich ertoe verbindt alleen textielproducten, textielgerelateerde producten en schoeisel aan te bieden waarop de bij deze richtlijn vastgestelde eisen inzake uitgebreide producentenverantwoordelijkheid van toepassing zijn. De handhavingsregels van hoofdstuk IV van Verordening (EU) 2022/2065 zijn met betrekking tot die traceerbaarheidsregels van toepassing op de aanbieders van die platforms. (31) Om ervoor te zorgen dat textiel in overeenstemming met de afvalhiërarchie van Richtlijn 2008/98/EG wordt verwerkt, moeten organisaties voor producentenverantwoordelijkheid ervoor zorgen dat al het gescheiden ingezamelde textiel en schoeisel zodanig worden gesorteerd dat er producten worden gegenereerd die geschikt zijn voor hergebruik en dat wordt voldaan aan de behoeften van de ontvangende markten voor gebruikt textiel en voor recycling van grondstoffen in de Unie en wereldwijd. Gezien de grotere milieuvoordelen die voortvloeien uit de verlenging van de levensduur van textiel, moet de sortering in de eerste plaats gericht zijn op hergebruik, gevolgd door sortering voor recyclingdoeleinden wanneer de items professioneel als niet-herbruikbaar worden beoordeeld. Deze sorteervereisten moeten door de Commissie met voorrang worden ontwikkeld als onderdeel van de geharmoniseerde einde-afvalcriteria van de Unie voor herbruikbaar textiel en gerecycled textiel, met inbegrip van de vereisten voor de eerste sortering die op het inzamelpunt kan plaatsvinden. Deze geharmoniseerde criteria moeten zorgen voor consistentie en hoge kwaliteit van de ingezamelde fracties en van de materiaalstromen voor sortering, nuttige toepassing van afval en secundaire grondstoffen over de grenzen heen, hetgeen op zijn beurt de opschaling van de waardeketens voor hergebruik en recycling moet vergemakkelijken. Gebruikte kleding die door de exploitanten van hergebruikfaciliteiten of door sociale ondernemingen en exploitanten van de sociale economie op het inzamelpunt van eindgebruikers professioneel als geschikt is bevonden voor hergebruik, moet niet als afval worden beschouwd. Indien hergebruik of recycling technisch niet mogelijk is, moet de afvalhiërarchie nog steeds worden toegepast, waarbij het storten van afval, met name van biologisch afbreekbaar textiel dat een bron van methaanemissies is, waar mogelijk moet worden vermeden, en waarbij in geval van verbranding energie moet worden teruggewonnen. (32) De hoeveelheid gebruikt en afgedankt textiel dat naar landen buiten de EU wordt uitgevoerd, neemt gestaag toe, waarbij de uitvoer het grootste deel uitmaakt van de markt voor hergebruik van in de EU geproduceerd textiel na consumptie. Gezien de aanzienlijke toename van het ingezamelde textielafval na de invoering van gescheiden inzameling tegen 2025, is het van belang de inspanningen ter bestrijding van illegale overbrengingen van als niet-afval verhuld afval naar derde landen, op te voeren om een hoge mate van milieubescherming te waarborgen. Voortbouwend op Verordening.../... [P.O. insert the institutions and serial number, and complete the footnote for the Regulation on the Shipment of waste] (24) en met het oog op de doelstelling om het duurzame beheer van textiel na consumptie te waarborgen en illegale overbrengingen van afval aan te pakken, moet worden bepaald dat alle gescheiden ingezamelde gebruikte textielproducten en textielgerelateerde producten en al het gescheiden ingezamelde gebruikte schoeisel vóór de overbrenging worden gesorteerd. Bovendien moet worden bepaald dat alle gescheiden ingezamelde gebruikte textielproducten, textielgerelateerde producten en schoeisel als afval worden beschouwd en onder de afvalwetgeving van de Unie vallen, ook wat de overbrenging van afval betreft, totdat zij door een daartoe opgeleide exploitant zijn gesorteerd met het oog op hergebruik en recycling en voldoen aan de criteria voor de einde-afvalfase . De sortering moet worden uitgevoerd in overeenstemming met de geharmoniseerde sorteervoorschriften die een hoogwaardige herbruikbare fractie waarborgen die voldoet aan de behoeften van de ontvangende markten voor tweedehands textiel in de EU en wereldwijd, en door criteria vast te stellen om onderscheid te maken tussen gebruikte goederen en afval. Overbrengingen van gebruikte textielproducten, textielgerelateerde producten en schoeisel moeten vergezeld gaan van informatie waaruit blijkt dat deze producten het resultaat zijn van een sorteerhandeling of een voorbereiding voor hergebruik en dat de producten geschikt zijn voor hergebruik en voldoen aan de nationale voorschriften van het land van bestemming . Tegelijkertijd moet worden ingezien dat niet alle uitgevoerde herbruikbare tweedehands kleding in de ontvangende landen wordt hergebruikt en dat deze kleding wellicht ongebruikt wordt weggegooid, waardoor de afvalbeheersystemen in de ontvangende landen worden overspoeld. Er moet prioriteit worden gegeven aan aanvullende maatregelen voor het verminderen van de uitvoer van tweedehands textiel door lokaal hergebruik te maximaliseren. [Am. 25] (33) Om de in deze richtlijn vastgestelde doelstellingen te verwezenlijken, moeten de lidstaten hun programma’s voor de preventie van voedselverspilling herzien en daarin nieuwe maatregelen opnemen, waarbij meerdere partners uit de publieke en private sector worden betrokken , waaronder producenten, distributeurs, leveranciers, detailhandelaren en aanbieders van cateringdiensten, alsmede actoren uit de sociale economie en milieu- en consumentenorganisaties, en die gecoördineerde acties omvatten die zijn toegesneden op specifieke knelpunten en op opvattingen en gedragingen die tot voedselverspilling leiden. Bij de ontwikkeling van deze programma’s zouden de lidstaten zich kunnen laten inspireren door de aanbevelingen van het burgerpanel inzake voedselverspilling. [Am. 26] (34) Een duidelijke verantwoordingsplicht en governance van maatregelen ter preventie van voedselverspilling zijn van essentieel belang om te zorgen voor een doeltreffende coördinatie van maatregelen om verandering teweeg te brengen en de in deze richtlijn vastgestelde doelstellingen te bereiken. Gezien de gedeelde agenda van veel autoriteiten en de verscheidenheid aan belanghebbenden die betrokken zijn bij de bestrijding van voedselverspilling in de lidstaten, moet een bevoegde autoriteit worden aangewezen die verantwoordelijk is voor de algemene coördinatie van acties op nationaal niveau. (35) De gedetailleerdheid van de op het niveau van de Unie verzamelde informatie over het gemeentelijke beheer van textiel na consumptie moet worden verbeterd om doeltreffender toezicht te kunnen houden op het hergebruik van producten, met inbegrip van het hergebruik en de voorbereiding voor hergebruik van textiel, onder meer met het oog op de mogelijke vaststelling van de prestatiedoelstellingen in de toekomst. Gegevens over hergebruik en voorbereiding voor hergebruik vormen belangrijke gegevensstromen voor het monitoren van de ontkoppeling van afvalproductie van economische groei en de transitie naar een duurzame, inclusieve en circulaire economie. Daarom moeten deze gegevensstromen worden beheerd door het Europees Milieuagentschap. (35 bis) Het is van cruciaal belang dat de Commissie en de lidstaten de bestaande voorlichtings- en onderwijscampagnes over afvalpreventie en -beheer blijven ontwikkelen, ondersteunen en uitbreiden, en nieuwe campagnes opzetten. Hoewel er in alle sectoren een groeiend bewustzijn is van het belang van afvalpreventie en een goed afvalbeheer, is nog meer vooruitgang nodig. [Am. 27] (36) De bevoegdheid om gedelegeerde handelingen vast te stellen als bedoeld in artikel 9, lid 8, van Richtlijn 2008/98/EG met betrekking tot een gemeenschappelijke methodologie en minimale kwaliteitseisen voor de uniforme meting van de hoeveelheden voedselafval moet, met kleine aanpassingen, worden verplaatst naar een nieuw artikel dat specifiek betrekking heeft op de preventie van voedselafval. (36 bis) Om de consistente interpretatie van gegevens over voedselafval en rapportagevereisten door de nationale autoriteiten te vergemakkelijken en tegelijkertijd onnodige administratieve lasten voor exploitanten in de voedselvoorzieningsketen te vermijden, moet de Commissie richtsnoeren vaststellen voor de interpretatie van gedelegeerde handelingen, naar het voorbeeld van de richtsnoeren voor de opstelling en rapportage van gegevens over stedelijk afval (25) of de richtsnoeren voor de opstelling en rapportage van gegevens over verpakking en verpakkingsafval (26) . [Am. 28] (37) Teneinde de in Richtlijn 2008/98/EG opgenomen codes van de gecombineerde nomenclatuur in overeenstemming te brengen met de codes in bijlage I bij Verordening (EEG) nr. 2658/87 van de Raad, moet aan de Commissie de bevoegdheid worden verleend om overeenkomstig artikel 290 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie handelingen vast te stellen tot wijziging van bijlage IV quater bij Richtlijn 2008/98/EG. Het is van bijzonder belang dat de Commissie bij haar voorbereidende werkzaamheden tot passende raadplegingen overgaat, onder meer op deskundigenniveau, en dat die raadplegingen gebeuren in overeenstemming met de beginselen die zijn vastgelegd in het Interinstitutioneel Akkoord van 13 april 2016 over beter wetgeven. Met name om te zorgen voor gelijke deelname aan de voorbereiding van gedelegeerde handelingen ontvangen het Europees Parlement en de Raad alle documenten op hetzelfde tijdstip als de deskundigen van de lidstaten, en hebben hun deskundigen systematisch toegang tot de vergaderingen van de deskundigengroepen van de Commissie die zich (38) Om eenvormige voorwaarden voor de uitvoering van Richtlijn 2008/98/EG te waarborgen, moeten aan de Commissie uitvoeringsbevoegdheden worden toegekend met betrekking tot een geharmoniseerd formaat voor registratie in het register op basis van de informatievereisten van artikel 22 ter, lid 4, de criteria voor de afstemming van vergoedingen voor de toepassing van artikel 22 quater, lid 3, punt a), en een methode voor de berekening en controle van het percentage afval dat gescheiden wordt ingezameld als bedoeld in artikel 22 quater, lid 6, punt c). Deze bevoegdheden moeten worden uitgeoefend in overeenstemming met Verordening (EU) nr. 182/2011 van het Europees Parlement en de Raad (27) . (39) Richtlijn 2008/98/EG moet derhalve dienovereenkomstig worden gewijzigd. (39 bis) Het is van belang dat de uitvoering van Richtlijn 1999/31/EG van de Raad (28) door de lidstaten aanzienlijk en snel wordt verbeterd, aangezien in de Unie, alsook over de grens, milieuschade wordt veroorzaakt door de wijdverbreide opkomst van illegale stortplaatsen en stortplaatsen in verschillende lidstaten, zoals stortplaatsen die niet voldoen aan de normen en vereisten van bovengenoemde richtlijn. Het is daarom passend dat de Commissie Richtlijn 1999/31/EG van de Raad evalueert en beoordeelt en, indien nodig, een wetgevingsvoorstel tot wijziging van de richtlijn voorlegt. Bij de evaluatie moet worden nagegaan hoe de uitvoeringsbepalingen kunnen worden versterkt. [Am. 29] (40) Aangezien de doelstellingen van deze richtlijn, namelijk de verbetering van de milieuduurzaamheid van het beheer van voedselverspilling en textielafval en de waarborging van het vrije verkeer van gebruikt textiel en afval van textiel op de interne markt, niet voldoende door de lidstaten kunnen worden verwezenlijkt, maar, vanwege de omvang en de gevolgen ervan, uitsluitend op het niveau van de Unie kunnen worden verwezenlijkt, kan de Unie maatregelen vaststellen overeenkomstig het subsidiariteitsbeginsel als neergelegd in artikel 5 van het Verdrag betreffende de Europese Unie. Overeenkomstig het in hetzelfde artikel neergelegde evenredigheidsbeginsel gaat deze richtlijn niet verder dan wat nodig is om deze doelstelling inzake subsidiariteit te verwezenlijken, (40 bis) De Commissie moet haar inspanningen voorzetten om het afvalbeheer in overeenstemming te brengen met de beginselen van de circulaire economie en om een herziening te overwegen die gericht is op afval dat afkomstig is van de gezondheidssector, en met name farmaceutisch afval van particuliere huishoudens. Voorts moet afval dat afkomstig is van de gezondheidssector worden verminderd, hergebruikt en gerecycled om de milieueffecten en de uitputting van hulpbronnen tot een minimum te beperken en tegelijkertijd de volksgezondheid te beschermen. Dit zou helpen de toewijding van de Unie ten aanzien van verantwoord afvalbeheer te benadrukken en zorginstellingen en de sector tot een cruciale partner te maken bij de bredere inspanningen van de Commissie om afval te verminderen en duurzaamheid te bevorderen. [Am. 30] HEBBEN DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD: Artikel 1 Wijzigingen Richtlijn 2008/98/EG wordt als volgt gewijzigd: 1) in artikel 2, lid 1, wordt punt a) vervangen door:" “a) gasvormige effluenten die in de atmosfeer worden uitgestoten en kooldioxide dat wordt afgevangen en getransporteerd met het oog op geologische opslag en dat geologisch is opgeslagen overeenkomstig in Richtlijn 2009/31/EG van het Europees Parlement en de Raad*; ________________ * Richtlijn 2009/31/EG van het Europees Parlement en de Raad van 23 april 2009 betreffende de geologische opslag van kooldioxide en tot wijziging van Richtlijn 85/337/EEG van de Raad, de Richtlijnen 2000/60/EG, 2001/80/EG, 2004/35/EG, 2006/12/EG en 2008/1/EG en Verordening (EG) nr. 1013/2006 van het Europees Parlement en de Raad (PB L 140 van 5.6.2009, blz. 114)..” 2) in artikel 3 worden de volgende punten ingevoegd:" “4 ter. “producent van textielproducten, textielgerelateerde producten en schoeisel zoals genoemd in bijlage IV quater”: een fabrikant, importeur of distributeur, of een andere natuurlijke of rechtspersoon, met uitzondering van degenen die gebruikt textiel en schoeisel zoals genoemd in bijlage IV quater en textiel, textielgerelateerde producten en schoeisel zoals genoemd in bijlage IV quater dat is of die zijn verkregen uit gebruikte of afgedankte producten of delen daarvan, op de markt brengen, ondernemingen waar minder dan tien personen werkzaam zijn en waarvan de jaaromzet en het balanstotaal niet meer dan 2 miljoen EUR bedragen en zelfstandige kleermakers die op maat gemaakte producten vervaardigen, die, ongeacht de gebruikte verkooptechniek, met inbegrip van overeenkomsten op afstand als gedefinieerd in artikel 2, lid 7, van Richtlijn 2011/83/EU van het Europees Parlement en de Raad*, hetzij: 4 quater. “op de markt aanbieden”: het in het kader van een handelsactiviteit, al dan niet tegen betaling, verstrekken van een product met het oog op distributie of gebruik op de markt van de Unie; 4 quinquies. “organisatie voor producentenverantwoordelijkheid”: een rechtspersoon die de nakoming van de verplichtingen in het kader van de uitgebreide producentenverantwoordelijkheid namens producenten financieel of financieel en operationeel regelt; 4 sexies. “onlineplatform”: een onlineplatform als gedefinieerd in artikel 3, punt i), van Verordening (EU) 2022/2065 van het Europees Parlement en de Raad**; 4 septies. “consument”: een natuurlijke persoon die handelt voor doeleinden buiten zijn handels-, bedrijfs-, ambachts- of beroepsactiviteit; 8 bis. “sociale onderneming”: een privaatrechtelijke entiteit die op zakelijke wijze en in overeenstemming met de beginselen en kenmerken van de sociale economie goederen en diensten levert om in de handel gebracht te worden, met sociale of milieudoelstellingen als reden voor haar commerciële activiteit. Sociale ondernemingen kunnen in verschillende rechtsvormen worden opgericht; [Am. 31] ________________ * Richtlijn 2011/83/EU van het Europees Parlement en de Raad van 25 oktober 2011 betreffende consumentenrechten, tot wijziging van Richtlijn 93/13/EEG van de Raad en van Richtlijn 1999/44/EG van het Europees Parlement en de Raad en tot intrekking van Richtlijn 85/577/EEG van de Raad en van Richtlijn 97/7/EG van het Europees Parlement en de Raad (PB L 304 van 22.11.2011, blz. 64). ** Verordening (EU) 2022/2065 van het Europees Parlement en de Raad van 19 oktober 2022 betreffende een eengemaakte markt voor digitale diensten en tot wijziging van Richtlijn 2000/31/EG (digitaledienstenverordening) (PB L 277 van 27.10.2022, blz. 1).”; 3) in artikel 9 worden lid 1, punten g) en h), en de leden 5, 6 en 8 geschrapt. 4) het volgende artikel 9 bis wordt ingevoegd:" “Artikel 9 bis Preventie van voedselafval 1. De lidstaten nemen in de hele voedselvoorzieningsketen passende maatregelen op het gebied van de preventie van voedselafval in de primaire productie, de verwerkende industrie, de detailhandel en de overige distributie van levensmiddelen, in restaurants en cateringdiensten en in huishoudens. Het gaat onder meer om de volgende Deze maatregelen omvatten, maar zijn niet beperkt tot : [Am. 32] De lidstaten zorgen ervoor dat alle relevante actoren in de toeleveringsketen naar evenredigheid van hun capaciteit en rol bij de productie van voedselafval worden betrokken bij de preventie van voedselafval in de hele voedselvoorzieningsketen, waarbij bijzondere aandacht moet worden besteed aan het voorkomen van onevenredige gevolgen voor kleine en middelgrote ondernemingen. De lidstaten nemen passende maatregelen om ervoor te zorgen dat marktdeelnemers onverkochte levensmiddelen die veilig zijn voor menselijke consumptie beschikbaar stellen voor donatie. [Am. 38] 2. De lidstaten monitoren en beoordelen de uitvoering van hun maatregelen ter preventie van voedselafval, met inbegrip van de naleving van de in lid 4 bedoelde streefdoelen voor de vermindering van voedselafval, door de hoeveelheden voedselafval te meten op basis van de overeenkomstig lid 3 vastgestelde methode. [Am. 39 - niet van toepassing op de Nederlandse versie ] 3. De Commissie is bevoegd overeenkomstig artikel 38 bis gedelegeerde handelingen vast te stellen teneinde Gedelegeerd Besluit (EU) 2019/1597 van de Commissie te wijzigen en deze richtlijn aan te vullen door een gemeenschappelijke methode en minimale kwaliteitseisen voor de uniforme meting van de hoeveelheden voedselafval vast te stellen. [Am. 40] 3 bis. De methodologie, de meetmethoden en de gegevens die gebruikt zijn om de in lid 3 bedoelde hoeveelheden voedselafval te meten, worden openbaar gemaakt. [Am. 41] 4. De lidstaten nemen de nodige en passende maatregelen om uiterlijk op 31 december 2030 de volgende streefdoelen voor de vermindering van voedselafval op nationaal niveau te bereiken: 5. Wanneer een lidstaat gegevens kan verstrekken voor een eerder referentiejaar dan 2020, die zijn verzameld met behulp van methoden die vergelijkbaar zijn met de methode en de minimale kwaliteitseisen voor de uniforme meting van de hoeveelheden voedselafval zoals vastgesteld in Gedelegeerd Besluit (EU) 2019/1597 van de Commissie, kan een eerder referentiejaar worden gebruikt. Dit eerdere referentiejaar is van toepassing op beide streefdoelen als bedoeld in lid 4, punten a) en b). De lidstaat stelt de Commissie en de andere lidstaten binnen 18 maanden na de inwerkingtreding van deze richtlijn in kennis van zijn voornemen om een eerder referentiejaar te gebruiken en verstrekt de Commissie de gegevens en de voor de verzameling daarvan gebruikte meetmethoden , en maakt deze openbaar . [Am. 44] 6. Wanneer de Commissie van oordeel is dat de gegevens niet voldoen aan de voorwaarden van lid 5, stelt zij binnen zes maanden na ontvangst van een overeenkomstig lid 5 gedane kennisgeving een besluit vast waarbij de lidstaat wordt verzocht 2020 of een ander jaar dan het door de lidstaat voorgestelde jaar als referentiejaar te gebruiken. 7. Uiterlijk op 31 december 2027 herziet de Commissie de in lid 4 vastgestelde streefdoelen die uiterlijk in 2030 moeten zijn bereikt, teneinde deze zo nodig aan te passen en/of uit te breiden tot andere stadia van de voedselvoorzieningsketen, en om te overwegen nieuwe streefdoelen vast te stellen voor de periode na 2030. Hiertoe dient de Commissie een verslag, dat indien nodig vergezeld gaat van een wetgevingsvoorstel, in bij het Europees Parlement en de Raad. 7 bis. De lidstaten worden ertoe aangespoord hun acties onderling af te stemmen om voedselverspilling te voorkomen, en beste praktijken uit te wisselen. [Am. 45] 7 ter. Uiterlijk op 31 december 2025 beoordeelt de Commissie de passende niveaus voor de vaststelling van streefdoelen voor de vermindering van alle voedselafval in de primaire productie, met inbegrip van rijp voedsel dat niet is geoogst of op landbouwbedrijven wordt gebruikt. Hiertoe legt de Commissie een verslag voor aan het Europees Parlement en de Raad, dat indien nodig vergezeld gaat van een wetgevingsvoorstel. [Am. 46] 7 quater. Uiterlijk op 31 december 2027 gaat de Commissie na of bindende streefdoelen kunnen worden ingevoerd van ten minste 30 % voor artikel 9 bis, lid 4, punt a), en ten minste 50 % voor artikel 9 bis, lid 4, punt b), beide voor 2035, en of aan het Europees Parlement en de Raad een verslag kan worden voorgelegd, dat mogelijk vergezeld gaat van een passend wetgevingsvoorstel voor de verwezenlijking van deze streefdoelen. [Am. 47] __________________________ * Gedelegeerde Verordening (EU) 2023/2429 van de Commissie van 17 augustus 2023 tot aanvulling van Verordening (EU) nr. 1308/2013 van het Europees Parlement en de Raad wat betreft de handelsnormen voor de sector groenten en fruit, bepaalde verwerkte groente- en fruitproducten en de sector bananen en tot intrekking van Verordening (EG) nr. 1666/1999 van de Commissie en de Uitvoeringsverordeningen (EU) nr. 543/2011 en (EU) nr. 1333/2011 van de Commissie (PB L, 2023/2429, 3.11.2023, ELI: . ** Richtlijn (EU) 2019/633 van het Europees Parlement en de Raad van 17 april 2019 inzake oneerlijke handelspraktijken in de relaties tussen ondernemingen in de landbouw- en voedselvoorzieningsketen (PB L 111 van 25.4.2019, blz. 59). *** Verordening (EG) nr. 450/2009 van de Commissie van 29 mei 2009 betreffende actieve en intelligente materialen en voorwerpen bestemd om met levensmiddelen in contact te komen (PB L 135 van 30.5.2009, blz. 3). ”; 4 bis) aan artikel 10 wordt het volgende lid toegevoegd " “2 bis. De lidstaten worden ertoe aangespoord om in voorkomend geval voorsortering van gemengd stedelijk afval in te voeren, om te voorkomen dat afval dat kan worden hergebruikt of gerecycled, wordt verbrand of gestort.”; [Am. 48] 4 ter) artikel 10, lid 4, wordt vervangen door: " “4. De lidstaten nemen maatregelen om ervoor te zorgen dat afval dat overeenkomstig artikel 11, lid 1, en artikel 22 gescheiden is ingezameld met het oog op voorbereiding voor hergebruik en recycling, niet wordt verbrand of gestort, met uitzondering van afval dat bij de verdere verwerking van het gescheiden ingezameld afval ontstaat en waarvoor verbranding overeenkomstig artikel 4 het beste milieuresultaat oplevert.”; [Am. 49] 5) in artikel 11, lid 1, wordt de derde zin alinea vervangen door:" “ Onder voorbehoud van artikel 10, leden 2 en 3, voeren de lidstaten een gescheiden inzameling in voor ten minste papier, metaal, plastic en glas . , en, uiterlijk op 1 januari 2025, ook voor textiel . ”; [Am. 50] 5 bis) in artikel 11 wordt na de derde alinea de volgende alinea ingevoegd: " “De lidstaten nemen de maatregelen die nodig zijn om ervoor te zorgen dat er toereikende infrastructuur is voor de gescheiden inzameling van alle soorten afval en dat deze infrastructuur gemakkelijk toegankelijk is, en zorgen in voorkomend geval voor meer punten voor gescheiden inzameling. Wanneer met het oog op verbetering systemen voor de inzameling van gemengd gemeentelijk afval nodig zijn, zorgen de lidstaten hier onverwijld voor.”; [Am. 51] 6) in artikel 11 ter wordt lid 1 vervangen door:" “1. De Commissie stelt in samenwerking met het Europees Milieuagentschap uiterlijk drie jaar vóór elk van de in artikel 9 bis, lid 4, artikel 11, lid 2, punten c), d) en e), en artikel 11, lid 3, vastgestelde termijnen verslagen op over de voortgang met betrekking tot het behalen van de in die bepalingen vastgelegde doelstellingen.”; 7) de volgende artikelen 22 bis tot en met 22 quinquies worden ingevoegd:" “Artikel 22 bis Regeling voor uitgebreide producentenverantwoordelijkheid voor textiel 1. De lidstaten zorgen ervoor dat producenten een uitgebreide producentenverantwoordelijkheid hebben voor huishoudtextiel textielproducten , kleding, kledingtoebehoren en schoeisel zoals genoemd in bijlage IV quater (“textielproducten, textielgerelateerde producten en schoeisel”), die zij overeenkomstig de artikelen 8 en 8 bis voor het eerst op het grondgebied van een lidstaat op de markt aanbieden. [Am. 52] 1 bis. Uiterlijk op 31 december 2024 stelt de Commissie overeenkomstig artikel 38 bis een gedelegeerde handeling vast om deze richtlijn aan te vullen met nadere voorschriften inzake de vaststelling van uitgebreide producentenverantwoordelijkheid voor persoonlijke beschermingsmiddelen als bedoeld in Verordening (EU) 2016/425 van het Europees Parlement en de Raad * . [Am. 53] 1 ter. Uiterlijk op 31 december 2027 zorgen de lidstaten ervoor dat producenten van matrassen en tapijten als bedoeld in bijlage IV quater, deel 2 bis, een uitgebreide producentenverantwoordelijkheid hebben overeenkomstig de artikelen 8 en 8 bis voor matrassen en tapijten die hoofdzakelijk uit textiel bestaan en die zij voor het eerst op het grondgebied van een lidstaat op de markt aanbieden. De lidstaten mogen voor deze artikelen een afzonderlijke regeling voor uitgebreide producentenverantwoordelijkheid vaststellen. [Am. 54] 2. De Commissie is bevoegd overeenkomstig artikel 38 bis gedelegeerde handelingen vast te stellen tot verruiming van het toepassingsgebied van bijlage IV quater bij deze richtlijn en tot wijziging van bijlage IV quater bij deze richtlijn teneinde de codes van de gecombineerde nomenclatuur in bijlage IV quater bij deze richtlijn in overeenstemming te brengen met de codes in bijlage I bij Verordening (EEG) nr. 2658/87 van de Raad* * . [Am. 55] 3. De lidstaten stellen op duidelijke , inclusieve en evenwichtige wijze , overeenkomstig artikel 8 bis, lid 1, punt a), de taken en verantwoordelijkheden vast van de relevante actoren die betrokken zijn bij de uitvoering, monitoring en verificatie van de in lid 1 bedoelde regeling voor uitgebreide producentenverantwoordelijkheid. De lidstaten zorgen ervoor dat alle relevante actoren volledig worden betrokken bij het besluitvormingsproces met betrekking tot de regeling voor uitgebreide producentenverantwoordelijkheid. Hieronder vallen onder meer: 4. De lidstaten zien erop toe dat de producenten van textielproducten, textielgerelateerde producten en schoeisel zoals genoemd in bijlage IV quater de kosten dragen van: 5. De lidstaten zorgen ervoor dat de producenten van textielproducten, textielgerelateerde producten en schoeisel zoals genoemd in bijlage IV quater de in lid 4 van dit artikel bedoelde kosten dekken in verband met dergelijk(e) gebruikt(e) en afgedankt(e) textielproducten, textielgerelateerde producten en schoeisel die zijn of dat is ingeleverd bij de overeenkomstig artikel 22 quater, punten 5 en 11, opgezette inzamelpunten, wanneer dergelijke producten na [P.O. insert date of entry into force of this amending Directive] voor het eerst op het grondgebied van een lidstaat op de markt zijn aangeboden , met inbegrip van gebruikt en afgedankt textiel dat via particuliere terugnameregelingen kan worden ingezameld en later kan worden samengevoegd met textiel dat overeenkomstig artikel 22 quater, lid 5, is ingezameld . [Am. 64] 6. De in lid 4 bedoelde te dekken kosten mogen niet hoger zijn dan de kosten die noodzakelijk zijn om de in dat lid bedoelde diensten te verlenen op een op kostenefficiënte wijze te verlenen die strookt met de afvalhiërarchie, en worden op transparante wijze tussen de betrokken actoren vastgesteld. [Am. 65] 6 bis. Aanbieders van onlineplatforms die consumenten in staat stellen op afstand overeenkomsten te sluiten met handelaren zorgen ervoor dat producenten van textielproducten, textielgerelateerde producten en schoeisel als bedoeld in bijlage IV quater worden opgenomen in het in artikel 22 ter bedoelde producentenregister van de lidstaat waar de consument gevestigd is, voordat zij producten van die producenten op hun platforms plaatsen. [Am. 66] 7. Met het oog op de naleving van artikel 30, lid 1, punten d) en e), van Verordening (EU) 2022/2065 zorgen de lidstaten ervoor dat aanbieders van onlineplatforms die binnen het toepassingsgebied van hoofdstuk 3, afdeling 4, van die verordening vallen en consumenten in staat stellen op afstand overeenkomsten te sluiten met producenten die textielproducten, textielgerelateerde producten en schoeisel zoals genoemd in bijlage IV quater aan consumenten in de Unie aanbieden, de volgende informatie verkrijgen van producenten: 8. De lidstaten zorgen ervoor dat de in lid 1 van dit artikel vastgestelde regelingen voor uitgebreide producentenverantwoordelijkheid uiterlijk op [P.O insert date thirty 18 months after the entry into force of this amending Directive] worden vastgesteld overeenkomstig de artikelen 8, 8 bis, en 22 bis tot en met 22 quinquies. [Am. 67] Artikel 22 ter Register voor producenten van textiel, textielgerelateerde producten en schoeisel 1. De lidstaten stellen een register op van de producenten van textielproducten, textielgerelateerde producten en schoeisel zoals genoemd in bijlage IV quater om na te gaan of deze producenten artikel 22 bis en artikel 22 quater, lid 1, naleven. De lidstaten zorgen ervoor dat het register links naar andere nationale registers bevat om de registratie van producenten in alle lidstaten te vergemakkelijken. Het register is gemakkelijk en kosteloos online toegankelijk voor het publiek. [Am. 68] 2. De lidstaten zorgen ervoor dat de producenten verplicht zijn zich in het in lid 1 bedoelde register te registreren. Daartoe verlangen de lidstaten van de producenten dat zij een registratieaanvraag indienen in elke lidstaat waar zij textielproducten, textielgerelateerde producten en schoeisel zoals genoemd in bijlage IV quater voor het eerst op de markt aanbieden. 2 bis. De lidstaten stellen de andere lidstaten binnen 30 dagen na de invoering van het nationale register in kennis van de link daarnaar. [Am. 69] 3. De lidstaten staan producenten alleen toe textielproducten, textielgerelateerde producten en schoeisel zoals genoemd in bijlage IV quater voor het eerst op hun grondgebied op de markt aan te bieden indien zij of, in het geval van een vergunning, hun gemachtigden voor de uitgebreide producentenverantwoordelijkheid in die lidstaat zijn geregistreerd. 4. In die aanvraag tot registratie worden de volgende gegevens vermeld: 5. De lidstaten zorgen ervoor dat een organisatie voor producentenverantwoordelijkheid namens de producent aan de in dit artikel vastgestelde verplichtingen kan voldoen. Wanneer een producent een organisatie voor producentenverantwoordelijkheid heeft aangewezen, zijn de verplichtingen uit hoofde van dit artikel van overeenkomstige toepassing op die organisatie, tenzij de lidstaat anders bepaalt. 6. De lidstaten zien erop toe dat de bevoegde autoriteit: 7. De bevoegde autoriteit kan de registratie van de producent weigeren of intrekken wanneer de in lid 4 bedoelde informatie en de bijbehorende bewijsstukken niet zijn verstrekt of ontoereikend zijn of wanneer de producent niet langer voldoet aan de in lid 4, punt d), vastgestelde eisen. 8. De lidstaten vereisen dat de producent of, in voorkomend geval, de organisatie voor producentenverantwoordelijkheid de bevoegde autoriteit onverwijld in kennis stelt van wijzigingen van de informatie in de registratie overeenkomstig lid 4, punt d), en van de eventuele definitieve stopzetting wat betreft het voor het eerst op het grondgebied van de lidstaat op de markt aanbieden van de in de registratie bedoeld(e) textielproducten en schoeisel. Een producent wordt uit het register geschrapt wanneer de producent ophoudt te bestaan. 9. Indien De informatie in het producentenregister niet is openbaar toegankelijk , machineleesbaar, sorteerbaar en doorzoekbaar, en hierbij worden open normen voor gebruik door derden in acht genomen. is, waarborgen De lidstaten waarborgen dat aanbieders van onlineplatforms die consumenten in staat stellen overeenkomsten op afstand met producenten te sluiten, gratis toegang tot het register krijgen. [Am. 71] 9 bis. Uiterlijk op 31 december 2026 beoordeelt de Commissie de haalbaarheid van de vaststelling van een Uniebreed register voor producenten van textielproducten, textielgerelateerde producten en schoeisel als bedoeld in bijlage IV quater. Deze beoordeling omvat de potentiële voordelen, uitdagingen en de administratieve capaciteit die nodig is voor de invoering van een dergelijk Uniebreed register. [Am. 72] 10. De Commissie stelt uitvoeringshandelingen vast om het geharmoniseerde formaat voor registratie in het register op basis van de informatievereisten van lid 4 van dit artikel vast te stellen. Die uitvoeringshandelingen worden vastgesteld volgens de in artikel 39, lid 2, bedoelde onderzoeksprocedure. Artikel 22 ter bis Rapportagerichtsnoeren voor ondernemingen De Commissie ontwikkelt alomvattende richtsnoeren aan de hand waarvan producenten van textielproducten, textielgerelateerde producten en schoeisel de in artikel 22 quater, lid 13, en artikel 22 quater, lid 17, bedoelde informatie elektronisch aan de organisaties voor producentenverantwoordelijkheid kunnen rapporteren. Deze richtsnoeren omvatten ten minste: Artikel 22 quater Organisaties voor producentenverantwoordelijkheid voor textiel 1. De lidstaten zorgen ervoor dat producenten van textielproducten, textielgerelateerde producten en schoeisel zoals genoemd in bijlage IV quater namens hen een organisatie voor producentenverantwoordelijkheid aanwijzen om hun in artikel 22 bis vastgestelde verplichtingen inzake uitgebreide producentenverantwoordelijkheid na te komen. 2. De lidstaten vereisen dat organisaties voor producentenverantwoordelijkheid die namens producenten de verplichtingen inzake uitgebreide producentenverantwoordelijkheid willen nakomen overeenkomstig artikel 8 bis, lid 3, en de artikelen 8 bis, 22 bis, 22 ter, 22 quinquies en dit artikel, daartoe toestemming van een bevoegde autoriteit moeten verkrijgen. De toestemmingsprocedure omvat: 3. De lidstaten vereisen dat de organisaties voor producentenverantwoordelijkheid ervoor zorgen dat de financiële bijdragen die aan hen worden betaald door producenten van textielproducten, textielgerelateerde producten en schoeisel zoals genoemd in bijlage IV quater: 4. Wanneer dat nodig is om verstoring van de interne markt te voorkomen en om consistentie te waarborgen met de voorschriften inzake ecologisch ontwerp als vastgesteld overeenkomstig artikel 4, gelezen in samenhang met artikel 5, van Verordening .../... [P.O. insert the serial number for Ecodesign for Sustainable Products Regulation when adopted], kan stelt de Commissie uitvoeringshandelingen aannemen vast om de criteria voor de afstemming van vergoedingen vast te stellen met het oog op de toepassing van lid 3, punt a), van dit artikel. Die uitvoeringshandeling heeft geen betrekking op de precieze bepaling van de hoogte van de bijdragen en wordt vastgesteld volgens de in artikel 39, lid 2, van deze richtlijn bedoelde onderzoeksprocedure. [Am. 76] 5. De lidstaten zorgen ervoor dat de organisaties voor producentenverantwoordelijkheid op het grondgebied van een lidstaat waar zij deze producten voor het eerst op de markt aanbieden, een systeem opzetten voor de gescheiden inzameling van gebruikt(e) en afgedankt(e) textielproducten, textielgerelateerde producten en schoeisel zoals genoemd in bijlage IV quater, ongeacht de aard, de samenstelling van het materiaal, de staat, de naam, het merk, het handelsmerk of de oorsprong ervan. Het gescheiden inzamelingssysteem: Elke coördinatie tussen organisaties voor producentenverantwoordelijkheid blijft onderworpen aan de mededingingsregels van de Unie. 6. De lidstaten zorgen ervoor dat het in lid 5 bedoelde inzamelingssysteem: 7. De lidstaten zorgen ervoor dat het in lid 6, punt c), bedoelde inzamelingspercentage wordt berekend overeenkomstig de leden 8 en 9. 8. Het in lid 6, punt c), bedoelde percentage dat gescheiden wordt ingezameld, wordt berekend als het percentage dat wordt verkregen door het gewicht van textielproducten, textielgerelateerde producten en schoeisel zoals genoemd in bijlage IV quater die overeenkomstig lid 5 in een bepaald kalenderjaar in een lidstaat zijn ingezameld, te delen door het gewicht van dergelijke afgedankte producten die als gemengd stedelijk afval zijn geproduceerd en ingezameld in een bepaald jaar op de markt van een lidstaat worden aangeboden . [Am. 79] 9. Uiterlijk op ... [12 maanden na de inwerkingtreding van deze wijzigingsrichtlijn] stelt de Commissie stelt uitvoeringshandelingen gedelegeerde handelingen vast met daarin de methode voor de berekening en de verificatie van het in lid 6, punt c), van dit artikel bedoelde percentage gescheiden ingezameld afval. Die uitvoeringshandeling gedelegeerde handeling wordt vastgesteld volgens de in artikel 39, lid 2, 38 bis bedoelde onderzoeksprocedure procedure . [Am. 80] 10. De lidstaten zorgen ervoor dat organisaties voor producentenverantwoordelijkheid plaatselijke instanties, sociale ondernemingen en andere exploitanten die zich met voorbereiding voor hergebruik of hergebruik bezighouden, niet verbieden deel te nemen aan het krachtens lid 5 opgezette systeem voor gescheiden inzameling. [Am. 81] 11. Onverminderd lid 5, punten a) en b), en lid 6, punt a), zorgen de lidstaten ervoor dat sociale ondernemingen hun eigen afzonderlijke inzamelingspunten mogen onderhouden en exploiteren en dat zij op de afzonderlijke inzamelpunten een gelijke of voorkeursbehandeling krijgen. De lidstaten zien erop toe dat plaatselijke instanties, sociale ondernemingen en entiteiten van de sociale economie die overeenkomstig lid 6, punt a), deel uitmaken van de aangesloten inzamelpunten, niet verplicht zijn om verzameld ingezameld (e) textielproducten, textielgerelateerde producten en schoeisel zoals genoemd in bijlage IV quater in te leveren bij de organisatie voor producentenverantwoordelijkheid. [Am. 82] 12. De lidstaten zorgen ervoor dat de overeenkomstig de leden 5, 6 en 11 opgerichte inzamelpunten niet onderworpen zijn aan de registratie- of en vergunningsvereisten van deze richtlijn. [Am. 83] 13. De lidstaten zorgen ervoor dat organisaties voor producentenverantwoordelijkheid, naast de in artikel 8 bis, lid 2, bedoelde informatie, de volgende informatie over duurzame consumptie, hergebruik en beheer aan het einde van de levensduur met betrekking tot textielproducten, textielgerelateerde producten en schoeisel zoals genoemd in bijlage IV quater die of dat door producenten op het grondgebied van een lidstaat op de markt worden of wordt aangeboden, ter beschikking stellen van eindgebruikers, met name consumenten: 14. De lidstaten zorgen ervoor dat de organisatie voor producentenverantwoordelijkheid de in lid 13 bedoelde informatie regelmatig verstrekt, en dat de informatie bij het inzamelpunt actueel is en onder meer toegankelijk wordt verstrekt door middel van gemaakt aan de hand van de volgende middelen : [Am. 86] 15. Wanneer meerdere organisaties voor producentenverantwoordelijkheid in een lidstaat gemachtigd zijn om namens producenten aan verplichtingen inzake uitgebreide producentenverantwoordelijkheid na te komen te voldoen , zorgen de lidstaten ervoor dat zij het gehele grondgebied van die lidstaat bestrijken , met het oog op een uniforme kwaliteit van de dienstverlening op het gehele grondgebied, met een afzonderlijk inzamelingssysteem voor gebruikt(e) en afgedankt(e) textielproducten, textielgerelateerde producten en schoeisel zoals genoemd in bijlage IV quater. De lidstaten , waaronder de lidstaten waar slechts één organisatie voor producentenverantwoordelijkheid gemachtigd is om namens producenten verplichtingen inzake uitgebreide producentenverantwoordelijkheid na te komen, dragen de bevoegde autoriteit op toe te zien dat organisaties voor producentenverantwoordelijkheid hun verplichtingen op gecoördineerde wijze en met inachtneming van de mededingingsregels van de Unie nakomen, of wijzen daar een onafhankelijke derde partij voor aan. [Am. 90] 16. De lidstaten vereisen dat de organisaties voor producentenverantwoordelijkheid de vertrouwelijkheid waarborgen van de gegevens waarover zij beschikken met betrekking tot vertrouwelijke informatie of informatie die rechtstreeks kan worden toegeschreven aan afzonderlijke producenten of hun aangewezen vertegenwoordigers. Deze vertrouwelijkheid wordt gehandhaafd tijdens processen voor verwerking, opslag en rapportage van gegevens, met robuuste beveiligingsmaatregelen en gegevensbeschermingsnormen om ongeoorloofde toegang of mogelijke datalekken te voorkomen. [Am. 91] 17. De lidstaten zorgen ervoor dat de organisaties voor producentenverantwoordelijkheid op hun websites, naast de in artikel 8 bis, lid 3, punt e), bedoelde informatie, het volgende publiceren: 18. De lidstaten zorgen ervoor dat organisaties voor producentenverantwoordelijkheid voorzien in transparante, niet-discriminerende selectieprocedures vaststellen voor afvalbeheerders op basis van duidelijke, eerlijke en transparante gunningscriteria, zonder kleine en middelgrote ondernemingen (kmo’s) onevenredig te belasten , rekening houdend met het inkopen van afvalbeheerdiensten van de in lid 6, punt a), bedoelde afvalbeheerders en de operationele realiteit van afvalbeheerders met het oog op de daaropvolgende afvalverwerking en ter waarborging van billijke toegang tot afvalbeheerdiensten . [Am. 94] 19. De lidstaten zorgen ervoor dat organisaties voor producentenverantwoordelijkheid van de producenten verlangen dat zij jaarlijks gegevens verstrekken over op markt aangeboden textielproducten, textielgerelateerde producten en schoeisel zoals genoemd in bijlage IV quater. Artikel 22 quinquies Beheer van textielafval 1. De lidstaten zorgen uiterlijk op 1 januari 2025 en onder voorbehoud van artikel 10, leden 2 en 3, voor de gescheiden inzameling van textiel voor hergebruik, voorbereiding voor hergebruik en recycling. [Am. 95 - n iet van toepassing op de Nederlandse versie ] 2. De lidstaten zorgen ervoor dat de infrastructuur en activiteiten voor het inzamelen, laden en lossen, het vervoer en de opslag van textielafval en alsook alle andere behandelingen van behandelingsprocessen voor textielafval, met inbegrip van de daaropvolgende sortering en verwerking, adequaat beschermd worden tegen ongunstige weersomstandigheden en andere potentiële bronnen van verontreiniging , zoals verontreinigende stoffen, chemische stoffen en gevaarlijke materialen, om beschadiging en kruisbesmetting van het de ingezamelde textiel gebruikte en afgedankte textielproducten te voorkomen. Gescheiden ingezameld gebruikt en afgedankt textiel wordt ondergaat op het punt van gescheiden inzameling gescreend om een rigoureus en professioneel screeningproces. Deze screening heeft tot doel niet-doelproducten of materialen of evenals stoffen die een bron potentiële bronnen van verontreiniging zijn, te identificeren en te verwijderen. [Am. 96] 3. De lidstaten zorgen ervoor dat gebruikt(e) en afgedankt(e) textielproducten, textielgerelateerde producten en schoeisel die of dat overeenkomstig artikel 22 quater, lid 5, gescheiden worden of wordt ingezameld, bij inzameling als afval worden beschouwd. Met betrekking tot textielproducten die niet zijn opgenomen in bijlage IV quater en in bijlage IV quater opgenomen, niet-verkocht(e) textielproducten, textielgerelateerde producten en schoeisel, zorgen de lidstaten ervoor dat de verschillende fracties delen van textielmaterialen en textielartikelen gescheiden worden gehouden op de plaats waar het afval ontstaat, indien die scheiding later hergebruik, voorbereiding voor hergebruik of recycling vergemakkelijkt. Deze scheiding moet efficiënt worden uitgevoerd om de nuttige toepassing van hulpbronnen alsook de milieuvoordelen te maximaliseren , met inbegrip van “fibre-to-fibre”-recycling, vergemakkelijkt, mits de technologische vooruitgang dit toelaat en op kosteneffectieve wijze . [Am. 97] 4. De lidstaten zorgen ervoor dat gebruikt(e) en afgedankt(e) textielproducten, textielgerelateerde producten en schoeisel die of dat overeenkomstig artikel 22 quater, lid 5, gescheiden worden of wordt ingezameld, worden gesorteerd om verwerking in overeenstemming met de in artikel 4, lid 1, bedoelde afvalhiërarchie te waarborgen. 5. De lidstaten zorgen ervoor dat het sorteren van gebruikt(e) en afgedankt(e) textielproducten, textielgerelateerde producten en schoeisel die of dat overeenkomstig artikel 22 quater, lid 5, gescheiden worden of wordt ingezameld, aan de volgende eisen voldoet: De lidstaten kunnen mechanismen vaststellen voor het regelmatig monitoren en controleren van sorteeractiviteiten om ervoor te zorgen dat aan de in de punten a), b), c) en d) vastgelegde eisen wordt voldaan. [Am. 100] 5 bis. Bij de sortering wordt het beginsel van nabijheid gevolgd, waarbij prioriteit wordt gegeven aan lokale sortering en de milieueffecten van vervoer tot een minimum worden beperkt. [Am. 101] 6. Uiterlijk op 31 december 2025 en vervolgens om de vijf drie jaar voeren de lidstaten een onderzoek uit naar de samenstelling van ingezameld gemengd stedelijk afval om het aandeel textielafval daarin te bepalen , alsook de samenstelling van dit textielafval, overeenkomstig bijlage IV quater . De lidstaten zorgen ervoor dat de bevoegde autoriteiten op basis van de verkregen informatie van de organisaties voor producentenverantwoordelijkheid kunnen verlangen dat zij corrigerende maatregelen nemen om hun netwerk van inzamelpunten uit te breiden en voorlichtingscampagnes voeren overeenkomstig artikel 22 quater, leden 13 en 14. De lidstaten zorgen ervoor dat de resultaten van deze onderzoeken voor het publiek beschikbaar zijn. [Am. 102] 7. Om een onderscheid te maken tussen gebruikt en afgedankt textiel, zorgen de lidstaten ervoor dat overbrengingen van gebruikt(e) textielproducten, textielgerelateerde producten en schoeisel waarvan wordt vermoed dat zij afval zijn, door de bevoegde autoriteiten van de lidstaten kunnen worden geïnspecteerd om vast te stellen of zij voldoen aan de minimumeisen van de leden 8 en 9 voor overbrengingen van gebruikt(e) textielproducten, textielgerelateerde producten en schoeisel zoals genoemd in bijlage IV quater, en dat daarop toezicht wordt gehouden. [Am. 103] 8. De lidstaten zorgen ervoor dat professioneel georganiseerde overbrengingen van gebruikte textielproducten, textielgerelateerde producten en schoeisel voldoen aan de in lid 9 vastgestelde minimumeisen voor het bijhouden van een register en ten minste vergezeld gaan van de volgende informatie: 9. De lidstaten zien erop toe dat de overbrengingen van gebruikt(e) textielproducten, textielgerelateerde producten en schoeisel aan de volgende minimumeisen inzake het bijhouden van registers voldoen: 10. De lidstaten zorgen ervoor dat, wanneer de bevoegde autoriteiten van een lidstaat vaststellen dat een voorgenomen overbrenging van gebruikt(e) textielproducten, textielgerelateerde producten en schoeisel uit afval bestaat, de kosten van passende analyses, inspecties en opslag van die artikelen waarvan vermoed wordt dat het afval is, in rekening kunnen worden gebracht bij de producenten van textielproducten, textielgerelateerde producten en schoeisel zoals genoemd in bijlage IV quater, bij derden die namens hen optreden of bij andere personen die de overbrenging regelen. 10 bis. Overeenkomstig Verordening (EG) nr. 1013/2006 van het Europees Parlement en de Raad****, zoals gewijzigd bij Verordening (EU) ... / ... van het Europees Parlement en de Raad [P.O. insert serial number for Waste Shipments Regulation revision when adopted]*****, wordt textielafval niet gemengd met gebruikte textielproducten. [Am. 108] 10 ter. De lidstaten zorgen ervoor dat de verzending van gebruikte textielproducten naar derde landen in overeenstemming is met de nationale wetgeving van de betreffende derde landen op het gebied van milieubescherming, openbare orde, openbare veiligheid en bescherming van de gezondheid. [Am. 109] 10 quater. Uiterlijk op 31 december 2025 ontwikkelt de Commissie een studie ter beoordeling van de toepassing van de in artikel 6 van deze richtlijn vastgestelde einde-afvalcriteria op veelvoorkomende kunststofpolymeren in vast zwerfvuil op zee, waaronder polyamide. Indien nodig stelt de Commissie uitvoeringshandelingen vast om gedetailleerde maatregelen vast te stellen voor de uniforme toepassing van Uniebrede einde-afvalcriteria voor zwerfvuil op zee, rekening houdend met reeds door de lidstaten vastgestelde beste praktijken. [Am. 110] Artikel 22 quinquies bis Doelstellingen voor de vermindering van textielafval 1. Uiterlijk op 30 juni 2025 voert de Commissie een beoordeling uit van passende niveaus voor de vaststelling van streefdoelen voor 2032 met het oog op de vermindering van textielafval, die percentages omvatten voor inzameling, voorbereiding voor hergebruik, hergebruik, recycling van textiel en geleidelijke afschaffing van de storting van textiel. Deze beoordeling omvat tevens een analyse van de omvang van de uitvoer van gebruikt textiel naar derde landen en de uitbreiding van de verantwoordelijkheid van producenten tot uitgevoerde textielproducten. Hiertoe legt de Commissie een verslag voor aan het Europees Parlement en de Raad, dat indien nodig vergezeld gaat van een wetgevingsvoorstel.” [Am. 111] __________________________ * Verordening (EU) 2016/425 van het Europees Parlement en de Raad van 9 maart 2016 betreffende persoonlijke beschermingsmiddelen en tot intrekking van Richtlijn 89/686/EEG van de Raad (PB L 81 van 31.3.2016, blz. 51). * * Verordening (EEG) nr. 2658/87 van de Raad van 23 juli 1987 met betrekking tot de tarief- en statistieknomenclatuur en het gemeenschappelijk douanetarief (PB L 256 van 7.9.1987, blz. 1). * ** Verordening.../... (PB ..., blz. ...) [P.O. insert the publication details for the Ecodesign for Sustainable Products Regulation]. **** Verordening (EG) nr. 1013/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 14 juni 2006 betreffende de overbrenging van afvalstoffen (PB L 190 van 12.7.2006, blz. 1). ***** Verordening van het Europees Parlement en de Raad betreffende de overbrenging van afvalstoffen en tot wijziging van de Verordeningen (EU) nr. 1257/2013 en (EU) 2020/1056 ( COM(2021) 709 final). ”; 8) in artikel 29 wordt lid 2 bis geschrapt. 9) het volgende artikel 29 bis wordt ingevoegd:" “Artikel 29 bis Programma’s voor de preventie van voedselafval 1. Uiterlijk op [P.O. insert date of two years after entry into force of this amending Directive] herzien de lidstaten hun programma’s voor de preventie van voedselafval en passen zij deze aan om de in artikel 9 bis, lid 4, bedoelde doelstellingen te bereiken. Deze programma’s bevatten ten minste de in artikel 9, lid 1, en artikel 9 bis, lid 1, vastgestelde maatregelen en, in voorkomend geval, de in de bijlagen IV en IV bis vermelde maatregelen. 2. Elke lidstaat wijst de bevoegde autoriteiten aan die verantwoordelijk zijn voor de coördinatie van de maatregelen voor de vermindering van voedselafval die worden uitgevoerd om het in artikel 9 bis, lid 4, vastgestelde streefdoel te bereiken, en stelt de Commissie daarvan uiterlijk op [P.O. insert the date of within three months after the entry into force of this amending Directive] in kennis. De Commissie maakt die informatie vervolgens bekend op de desbetreffende EU-website.”; 10) artikel 37 wordt als volgt gewijzigd: a) in lid 3 wordt de eerste alinea vervangen door:" “De lidstaten rapporteren de gegevens betreffende de uitvoering van artikel 9, lid 4, en de in artikel 22 quater, lid 17, punt a), bedoelde gegevens jaarlijks aan het Europees Milieuagentschap. De lidstaten zijn niet verplicht verslag uit te brengen over de kwantitatieve gegevens over het hergebruik van textiel overeenkomstig artikel 9, lid 4. De lidstaten rapporteren de gegevens betreffende de uitvoering van artikel 9 bis, lid 2, jaarlijks aan de Commissie.”; b) lid 7 wordt vervangen door:" “7. De Commissie stelt uitvoeringshandelingen vast tot vaststelling van de vorm voor het rapporteren van de gegevens bedoeld in de leden 1, 3, 4 en 5 van dit artikel. Voor de verslaglegging over de uitvoering van artikel 11, lid 2, punten a) en b), maken de lidstaten gebruik van de vorm die is vastgesteld overeenkomstig het Uitvoeringsbesluit van de Commissie van 18 april 2012 tot vaststelling van een vragenlijst voor de verslagen van de lidstaten over de uitvoering van Richtlijn 2008/98/EG van het Europees Parlement en de Raad betreffende afvalstoffen. Voor de verslaglegging over voedselafval wordt bij het ontwikkelen van de vorm van verslaglegging rekening gehouden met de krachtens artikel 9 bis, lid 3, ontwikkelde methode. Die uitvoeringshandelingen worden vastgesteld volgens de in artikel 39, lid 2, bedoelde onderzoeksprocedure.”; 11) artikel 38 wordt als volgt gewijzigd: a) de leden 2 en 3 worden vervangen door:" “2. De in artikel 7, lid 1, artikel 9 bis, lid 3, artikel 11 bis, lid 10, artikel 27, lid 1, artikel 27, lid 4, artikel 38, lid 2, en artikel 38, lid 3, bedoelde bevoegdheid om gedelegeerde handelingen vast te stellen, wordt aan de Commissie toegekend voor een termijn van vijf jaar met ingang van 4 juli 2018. De in artikel 22 bis, lid 2, bedoelde bevoegdheid om gedelegeerde handelingen vast te stellen, wordt aan de Commissie toegekend voor een termijn van vijf jaar met ingang van [PO insert date eighteen months after the entry into force of this amending Directive]. De Commissie stelt uiterlijk negen maanden voor het einde van de termijn van vijf jaar een verslag op over de bevoegdheidsdelegatie. De bevoegdheidsdelegatie wordt stilzwijgend met termijnen van dezelfde duur verlengd, tenzij het Europees Parlement of de Raad zich uiterlijk drie maanden voor het einde van elke termijn tegen deze verlenging verzet. 3. Het Europees Parlement of de Raad kan de in artikel 7, lid 1, artikel 9 bis, lid 3, artikel 11 bis, lid 10, artikel 22 bis, lid 2, artikel 27, lid 1, artikel 27, lid 4, artikel 38, lid 2, en artikel 38, lid 3, bedoelde bevoegdheidsdelegatie te allen tijde intrekken. Het besluit tot intrekking beëindigt de delegatie van de in dat besluit genoemde bevoegdheid. Het wordt van kracht op de dag na die van de bekendmaking ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie of op een daarin genoemde latere datum. Het laat de geldigheid van reeds van kracht zijnde gedelegeerde handelingen onverlet.”; b) lid 6 wordt vervangen door:" “6. Een overeenkomstig artikel 7, lid 1, artikel 9 bis, lid 3, artikel 11 bis, lid 10, artikel 22 bis, lid 2, artikel 27, lid 1, artikel 27, lid 4, artikel 38, lid 2, en artikel 38, lid 3, vastgestelde gedelegeerde handeling treedt alleen in werking indien het Europees Parlement noch de Raad daartegen binnen een termijn van twee maanden na de kennisgeving van de handeling aan het Europees Parlement en de Raad bezwaar heeft gemaakt, of indien zowel het Europees Parlement als de Raad voor het verstrijken van die termijn de Commissie hebben meegedeeld dat zij daartegen geen bezwaar zullen maken. Die termijn wordt op initiatief van het Europees Parlement of de Raad met twee maanden verlengd.”; 11 bis) het volgende artikel wordt ingevoegd: " “ Artikel 42 bis Evaluatie en beoordeling van de kaderrichtlijn afvalstoffen Uiterlijk op 31 december 2026 voert de Commissie een evaluatie van deze richtlijn uit. De Commissie brengt aan het Europees Parlement en de Raad verslag uit over haar bevindingen. Indien nodig gaat het verslag vergezeld van een wetgevingsvoorstel.”; [Am. 112] 11 ter) het volgende artikel wordt ingevoegd: " “Artikel 42 ter Evaluatie en beoordeling van Richtlijn 1999/31/EG Uiterlijk op 31 december 2026 voert de Commissie een evaluatie uit van Richtlijn 1999/31/EG van de Raad. De Commissie brengt aan het Europees Parlement en de Raad verslag uit over haar bevindingen. Indien nodig gaat het verslag vergezeld van een wetgevingsvoorstel.”; [Am. 113] 12) bijlage IV quater wordt ingevoegd overeenkomstig de bijlage bij deze richtlijn. Artikel 2 Omzetting 1. De lidstaten doen de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden om uiterlijk [P.O. insert date eighteen 12 months after the entry into force of this amending Directive] aan deze richtlijn te voldoen. Zij delen de Commissie de tekst van die bepalingen onmiddellijk mee. [Am. 114] Wanneer de lidstaten die bepalingen aannemen, wordt in die bepalingen zelf of bij de officiële bekendmaking ervan naar deze richtlijn verwezen. De regels voor die verwijzing worden vastgesteld door de lidstaten. 2. De lidstaten delen de Commissie de tekst van de belangrijkste bepalingen van intern recht mee die zij op het onder deze richtlijn vallende gebied vaststellen. Artikel 3 Inwerkingtreding Deze richtlijn treedt in werking op de twintigste dag na die van de bekendmaking ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie . Artikel 4 Adressaten Deze richtlijn is gericht tot de lidstaten. Gedaan te …, Voor het Europees Parlement Voor de Raad De voorzitter De voorzitter BIJLAGE IV quater Producten die onder de uitgebreide producentenverantwoordelijkheid voor bepaalde textielproducten , textielgerelateerde producten en bepaald schoeisel vallen Deel 1 Textielproducten voor huishoudelijk gebruik en kleding en kledingtoebehoren van textiel die binnen het toepassingsgebied van artikel 22 bis vallen GN-code Beschrijving 61 — alle vermelde codes in het hoofdstuk Kleding en kledingtoebehoren, van brei- of haakwerk 62 — alle vermelde codes in het hoofdstuk Kleding en kledingtoebehoren, andere dan van brei- of haakwerk 6301 Dekens (excl. 6301 10 00) 6302 Tafel-, bedden- en huishoudlinnen 6303 Vitrages, gordijnen en rolgordijnen, bed- en gordijnvalletjes daaronder begrepen 6304 Andere artikelen voor stoffering, andere dan die bedoeld bij post 9404 6309 Oude kleren en dergelijke 6504 Hoeden en andere hoofddeksels, gevlochten uit één stuk of vervaardigd door het aaneenzetten van stroken, ongeacht de stof waarvan die stroken zijn vervaardigd, ook indien gegarneerd 6505 Hoeden en andere hoofddeksels, van brei- of haakwerk of vervaardigd van kant, van vilt of van andere textielproducten, aan het stuk (maar niet in stroken), ook indien gegarneerd; haarnetjes, ongeacht van welke stof, ook indien gegarneerd Deel 2 Schoeisel, kleding en kledingtoebehoren waarvan het hoofdbestanddeel niet bestaat uit textiel dat onder artikel 22 bis valt GN-code Beschrijving 4203 Kleding en kledingtoebehoren van leder of van kunstleder (m.u.v. schoeisel en hoofddeksels en delen daarvan, alsmede scheenbeschermers, schermmaskers e.d. sportuitrustingen als bedoeld in hoofdstuk 95) 6401 Waterdicht schoeisel met buitenzool en bovendeel van rubber of van kunststof, waarvan het bovendeel niet door stikken of klinken of door middel van nagels, schroeven, pluggen of dergelijke is samengevoegd, noch op dergelijke wijze aan de buitenzool is bevestigd 6402 Ander schoeisel met buitenzool en bovendeel van rubber of van kunststof 6403 Schoeisel met buitenzool van rubber, van kunststof, van leder of van kunstleder en met bovendeel van leder 6404 Schoeisel, met buitenzool van rubber, van kunststof, van leder of van kunstleder en met bovendeel van textiel 6405 Ander schoeisel [Am. 115] Textielproducten die binnen het toepassingsgebied van artikel 22 bis vallen GN-code Beschrijving 9404 Matrassen 5704 Tapijten [Am. 116] (Gewone wetgevingsprocedure – herschikking) Het Europees Parlement, – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2022)0655 ), – gezien artikel 294, lid 2, en artikel 79, lid 2, punten a) en b), van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C9‑0163/2022), – gezien artikel 294, lid 3, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité van 28 oktober 2022 (1) , – gezien het advies van het Comité van de Regio’s van 30 november 2022 (2) – gezien het Interinstitutioneel Akkoord van 28 november 2001 over een systematischer gebruik van de herschikking van besluiten (3) , – gezien de brief d.d. 23 maart 2023 van de Commissie juridische zaken aan de Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken overeenkomstig artikel 110, lid 3, van zijn Reglement, – gezien het overeenkomstig artikel 74, lid 4, van zijn Reglement door de bevoegde commissie goedgekeurde voorlopig akkoord en de door de vertegenwoordiger van de Raad bij brief van 20 december 2023 gedane toezegging om het standpunt van het Europees Parlement overeenkomstig artikel 294, lid 4, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie goed te keuren, – gezien de artikelen 110 en 59 van zijn Reglement, – gezien het advies van de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken, – gezien het verslag van de Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken ( A9-0140/2023 ), A. overwegende dat het voorstel van de Commissie volgens de adviesgroep van de juridische diensten van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie geen andere inhoudelijke wijzigingen bevat dan die welke als zodanig in het voorstel worden vermeld en dat met betrekking tot de codificatie van de ongewijzigde bepalingen van de eerdere besluiten met die wijzigingen kan worden geconstateerd dat het voorstel louter een codificatie van de bestaande besluiten behelst, zonder inhoudelijke wijzigingen; 1. stelt onderstaand standpunt in eerste lezing vast, rekening houdend met de aanbevelingen van de adviesgroep van de juridische diensten van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie; 2. verzoekt de Commissie om hernieuwde voorlegging aan het Parlement indien zij haar voorstel vervangt, ingrijpend wijzigt of voornemens is het ingrijpend te wijzigen; 3. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en aan de Commissie alsmede aan de nationale parlementen. Standpunt van het Europees Parlement in eerste lezing vastgesteld op 13 maart 2024 met het oog op de vaststelling van Richtlijn (EU) 2024/... van het Europees Parlement en de Raad betreffende één enkele aanvraagprocedure voor een gecombineerde vergunning voor onderdanen van derde landen om te verblijven en te werken op het grondgebied van een lidstaat, alsmede inzake een gemeenschappelijk pakket rechten voor werknemers uit derde landen die legaal in een lidstaat verblijven (Aangezien het Parlement en de Raad tot overeenstemming zijn geraakt, komt het standpunt van het Parlement overeen met de definitieve rechtshandeling: Richtlijn (EU) 2024/1233.) (Gewone wetgevingsprocedure: eerste lezing) Het Europees Parlement, – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2023)0516 ), – gezien artikel 294, lid 2, en de artikelen 50 en 114 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C9‑0326/2023), – gezien artikel 294, lid 3, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité van 17 januari 2024 (1) , – gezien artikel 59 van zijn Reglement, – gezien de brief van de Commissie interne markt en consumentenbescherming, – gezien het verslag van de Commissie juridische zaken ( A9‑0062/2024 ), 1. stelt onderstaand standpunt in eerste lezing vast; 2. verzoekt de Commissie om hernieuwde voorlegging aan het Parlement indien zij haar voorstel vervangt, ingrijpend wijzigt of voornemens is het ingrijpend te wijzigen; 3. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en aan de Commissie alsmede aan de nationale parlementen. Standpunt van het Europees Parlement in eerste lezing vastgesteld op 13 maart 2024 met het oog op de vaststelling van Richtlijn (EU) 2024/... van het Europees Parlement en de Raad betreffende Europese grensoverschrijdende verenigingen (Voor de EER relevante tekst) HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name de artikelen 50 en 114, Gezien het voorstel van de Europese Commissie, Na toezending van het ontwerp van wetgevingshandeling aan de nationale parlementen, Gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité (2) , Handelend volgens de gewone wetgevingsprocedure, Overwegende hetgeen volgt: (1) Overeenkomstig artikel 26, lid 2, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU), omvat de interne markt een ruimte zonder binnengrenzen waarin het vrije verkeer van goederen, personen, diensten en kapitaal is gewaarborgd. Met het oog op de vervulling van deze doelstelling bepaalt artikel 50 VWEU dat het Europees Parlement en de Raad bij wege van richtlijnen besluiten teneinde de vrijheid van vestiging voor een bepaalde werkzaamheid te verwezenlijken. Daarnaast bepaalt artikel 114 VWEU dat het Europees Parlement en de Raad de maatregelen vaststellen inzake de onderlinge aanpassing van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen van de lidstaten die de instelling en de werking van de interne markt betreffen. (2) Het wegnemen van belemmeringen voor de ontwikkeling van activiteiten van verenigingen zonder winstoogmerk in alle lidstaten is van essentieel belang voor de verwezenlijking van hun vrijheid van vestiging en andere fundamentele vrijheden, zoals de vrijheid om kapitaal te verstrekken en te ontvangen en de vrijheid om diensten te verlenen en te ontvangen op de interne markt. Door de onderlinge aanpassing van de nationaalrechtelijke bepalingen die van invloed zijn op de uitoefening van die vrijheden, draagt deze richtlijn bij tot het doel om de werking van de interne markt te verbeteren. Op die manier zal deze richtlijn verder bijdragen tot de doelstellingen om de Europese integratie te versterken, gelijke behandeling te verzekeren, de sociale rechtvaardigheid en welvaart voor EU-burgers te bevorderen en de daadwerkelijke uitoefening van de vrijheid van vergadering en vereniging in de hele Unie te vergemakkelijken. [Am. 1] (3) Het Europees Parlement heeft op 17 februari 2022 een resolutie aangenomen met aanbevelingen aan de Commissie over een statuut voor Europese grensoverschrijdende verenigingen en organisaties zonder winstoogmerk (3) . (4) Op 9 december 2021 heeft de Europese Commissie een actieplan voor de sociale economie goedgekeurd (4) . In dat actieplan heeft de Commissie specifieke maatregelen voorgesteld om kansen te creëren zodat entiteiten van de sociale economie kunnen opstarten en opschalen, en om de zichtbaarheid van de sociale economie en haar potentieel te vergroten. Het Europees Parlement heeft het actieplan in zijn resolutie van 6 juli 2022 (5) verwelkomd. (5) In aansluiting op het actieplan voor de sociale economie heeft de Commissie concrete maatregelen aanbevolen om de sociale economie te ondersteunen, waarbij het menselijk belang en sociale en milieugerelateerde doelen voorrang krijgen op winst. Het voorstel voor een aanbeveling van de Raad van 13 juni 2023 over de ontwikkeling van voorwaarden voor een kader voor de sociale economie (6) bevat aanbevelingen voor de lidstaten om strategieën voor de sociale economie te ontwerpen en uit te voeren. Op dezelfde dag heeft de Commissie ook twee werkdocumenten gepubliceerd om een beter inzicht te geven in de relevante belastingregels voor entiteiten van de sociale economie (7) en grensoverschrijdende donaties van algemeen nut (8) . (6) Uit de rechtsvormen die in de non-profitsector en de sociale economie beschikbaar zijn, kiest de grote meerderheid voor de rechtsvorm van vereniging zonder winstoogmerk. Verenigingen zonder winstoogmerk dragen niet alleen bij aan de doelstellingen van de Unie en de verwezenlijking van doelen die in het algemeen belang zijn, maar leveren ook een belangrijke bijdrage aan de interne markt door op regelmatige basis een breed scala aan niet-economische en economische activiteiten te ontplooien, bijvoorbeeld door diensten aan te bieden in sectoren als sociale diensten en de gezondheidszorg, communicatie en informatie, belangenbehartiging, cultuur, milieubescherming, onderwijs, recreatie en sport, en bij de bevordering van wetenschappelijke en technologische vooruitgang. Dit is niet alleen het geval wanneer de uitoefening van economische activiteiten de hoofdactiviteit of het hoofddoel van de vereniging zonder winstoogmerk is, maar ook in andere gevallen. [Am. 2] (6 bis) Hoewel de meeste activiteiten van organisaties zonder winstoogmerk momenteel op nationaal niveau worden uitgevoerd, zijn steeds meer van die organisaties grensoverschrijdend actief, waardoor de sociale cohesie tussen de lidstaten wordt versterkt en de interne markt wordt verdiept. Om ervoor te zorgen dat het sociaal-economische potentieel van verenigingen zonder winstoogmerk en verwante entiteiten en hun bijdrage aan de Europese integratie ten volle worden benut, moeten alle belemmeringen voor grensoverschrijdende activiteiten worden weggenomen. [Am. 3] (7) Een volledig functionerende interne markt voor de activiteiten van verenigingen zonder winstoogmerk is van essentieel belang om de economische en sociale groei in alle lidstaten te bevorderen. Op dit moment beletten belemmeringen op de interne markt en het gebrek aan harmonisatie dat verenigingen zonder winstoogmerk hun activiteiten buiten hun nationale grenzen kunnen uitbreiden , omdat ze vaak met ongerechtvaardigde beperkingen te maken krijgen , waardoor de doeltreffende werking van de interne markt wordt belemmerd. De totstandbrenging van een volledig doeltreffende effectieve en functionerende interne markt vereist volledige vrijheid van vestiging voor alle activiteiten die bijdragen tot de verwezenlijking van de doelstellingen van de Unie , zodat de cohesie en samenwerking overal in de Unie worden versterkt . [Am. 4] (8) Om Om een echte interne markt voor de economische activiteiten van verenigingen zonder winstoogmerk tot stand te brengen, moeten alle ongerechtvaardigde beperkingen en belemmeringen van de vrijheid van vestiging, het vrije verkeer van diensten, het vrije verkeer van goederen en het vrije verkeer van kapitaal die nog steeds van toepassing zijn in de wetgeving van bepaalde lidstaten, worden weggenomen. Deze beperkingen leiden tot rechtsonzekerheid en ontmoedigen en beletten verenigingen zonder winstoogmerk om grensoverschrijdend actief te zijn, niet in de laatste plaats omdat zij daardoor specifiek middelen moeten toewijzen aan onnodige administratieve of nalevingsactiviteiten, wat een bijzonder afschrikkend effect heeft gelet op hun non-profitkarakter. De lidstaten mogen derhalve geen beperkende of verstorende maatregelen toepassen die een buitensporige of dure last kunnen vormen voor non-profitorganisaties. De vrijheid van vereniging betreft niet alleen de mogelijkheid om verenigingen op te richten of te ontbinden, maar ook om verenigingen te laten functioneren zonder ongerechtvaardigde inmenging van een lidstaat. Deze vrijheid omvat tevens de mogelijkheid om middelen aan te trekken, veilig te stellen en te gebruiken, hetgeen van essentieel belang is voor het functioneren van iedere vereniging. Met name de artikelen 63 en 65 VWEU, in samenhang met de artikelen 7, 8 en 12 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie (het “Handvest”), verankeren de vrijheid van vereniging op alle niveaus en beschermen verenigingen zonder winstoogmerk tegen discriminerende, onnodige en ongerechtvaardigde beperkingen van het vrije verkeer van kapitaal. Dit beginsel is verder uitgewerkt door het Hof van Justitie in zijn jurisprudentie, onder meer in het arrest van 10 juni 2020 in zaak C 78/18, Commissie/Hongarije (9) . [Am. 5] (9) Deze belemmeringen zijn het gevolg van inconsistenties in de nationale rechtskaders van de lidstaten. Het rechtskader waarbinnen verenigingen zonder winstoogmerk hun activiteiten in de Unie uitoefenen, is gebaseerd op nationale wetgeving, zonder harmonisatie op Unieniveau. Momenteel bestaat er voor verenigingen zonder winstoogmerk geen uniforme erkenning van hun rechtspersoonlijkheid en handelingsbevoegdheid in de hele Unie en moeten zij zich vaak verschillende administratieve procedures doorlopen in meerdere lidstaten, bijvoorbeeld om zich een tweede keer te registreren in een andere lidstaat of zelfs om een nieuwe juridische entiteit oprichten op te richten om activiteiten uit te oefenen in een andere lidstaat dan die waar zij zijn gevestigd. De fundamentele elementen met betrekking tot de mobiliteit van verenigingen zonder winstoogmerk binnen de Unie blijven onvoldoende gereguleerd, wat leidt tot juridische onduidelijkheid voor alle verenigingen zonder winstoogmerk met grensoverschrijdende activiteiten. Wanneer verenigingen zonder winstoogmerk bijvoorbeeld van plan zijn hun statutaire zetel naar een nieuwe lidstaat te verplaatsen, blijven er daarover onzekerheden bestaan. Met name het ontbreken van de mogelijkheid om de statutaire zetel te verplaatsen zonder een liquidatieprocedure te doorlopen, belemmert verenigingen zonder winstoogmerk om binnen de Unie over de grenzen heen te handelen, te verhuizen en te herstructureren. De nationale regels lopen uiteen en bieden vaak geen duidelijke oplossingen en procedures voor de uitoefening van grensoverschrijdende mobiliteit en economische activiteiten van verenigingen zonder winstoogmerk. [Am. 6] (9 bis) De heterogeniteit van de nationale wetgevingen en het gebrek aan onderlinge afstemming van praktijken leiden ook tot een ongelijk speelveld, omdat organisaties zonder winstoogmerk in verschillende lidstaten met uiteenlopende marktomstandigheden en diverse belemmeringen te maken hebben, bijvoorbeeld bij het openen van bankrekeningen, het aantrekken en het beheer van fondsen, waaronder buitenlandse fondsen, het gebruikmaken van steunmaatregelen en regelingen van de overheid en het naleven van vereisten op het gebied van transparantie. [Am. 7] (10) Om de activiteiten van verenigingen zonder winstoogmerk op de interne markt te vergemakkelijken, moet het mogelijk zijn om middelen en kapitaal efficiënt over de grenzen heen toegankelijk te maken en te kanaliseren . Samenwerking en de uitwisseling van beste praktijken tussen verenigingen zonder winstoogmerk uit verschillende lidstaten kunnen de efficiëntie en impact van hun acties op Europees niveau helpen vergroten. Door gemeenschappelijke normen en een samenhangende aanpak te bevorderen, kan de bureaucratie worden teruggedrongen en kan grensoverschrijdende financiële steun op een flexibelere en efficiëntere manier worden aangemoedigd . Dit geldt voor de vergoeding voor economische activiteiten, maar ook voor donaties, erfenissen of andere vormen van financiering. Verschillende regelgevingskaders en bestaande beperkingen in de lidstaten met betrekking tot het ontvangen en aanvragen van donaties en soortgelijke bijdragen in welke vorm dan ook leiden tot versnippering van de interne markt en vormen een belemmering voor de werking hiervan. [Am. 8] (11) Bovendien leggen bepaalde lidstaten in hun wetgeving vereisten inzake nationaliteit of rechtmatig verblijf op aan leden van verenigingen zonder winstoogmerk of aan de leden van het uitvoerend orgaan van dergelijke verenigingen zonder winstoogmerk. Dergelijke vereisten moeten worden afgeschaft om de uitoefening van de vrijheid van vestiging en de vrijheid van vereniging van EU-burgers te beschermen , wat de actieve deelname van EU-burgers aan verschillende verenigingen zonder winstoogmerk zou aanmoedigen, ongeacht van welk land zij onderdaan of ingezetene zijn . [Am. 9] (11 bis) Gezien hun specifieke aard en hun non-profitdoel kan een groot deel van de activiteiten van verenigingen zonder winstoogmerk op niet-commerciële wijze worden georganiseerd en dus niet-economisch van aard zijn. [Am. 10] (12) De vrijheid van vereniging is van cruciaal belang voor de werking van de democratie, aangezien zij een essentiële voorwaarde is voor de uitoefening van andere grondrechten door personen, waaronder het recht op vrijheid van meningsuiting en van informatie. Zoals erkend in het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie (Handvest) en in het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden (EVRM), is vrijheid van vereniging een grondrecht. Voorts wordt de essentiële rol die maatschappelijke en representatieve organisaties spelen door bij te dragen tot de democratie beschouwd als een fundamentele waarde van de Unie, zoals in met name artikel 11 van het Verdrag betreffende de Europese Unie (VEU) wordt onderkend, en vergt deze een open, transparante en gestructureerde dialoog. Dit houdt derhalve ook in dat kaders voor een dergelijke dialoog moeten worden gebruikt voor de uitvoering en toepassing van deze richtlijn. [Am. 11] (13) Daarom Het is belangrijk om voor convergentie op het niveau van de Unie te zorgen en onnodige versnippering te voorkomen. Er moeten er dan ook geharmoniseerde regels komen om verenigingen zonder winstoogmerk te helpen grensoverschrijdende activiteiten uit te oefenen. De bestaande nationale regels inzake grensoverschrijdende verenigingen moeten worden geharmoniseerd zodat die verenigingen zonder winstoogmerk een rechtsvorm kunnen aannemen die specifiek is ontworpen om grensoverschrijdende activiteiten te vergemakkelijken. Die rechtsvorm moet in de interne rechtsorde van de lidstaten worden opgenomen door de respectieve nationale regels inzake verenigingen zonder winstoogmerk aan te passen. Deze rechtsvorm, die wordt aangeduid als “Europese grensoverschrijdende vereniging” (European cross-border association – ECBA), moet automatisch door alle lidstaten worden erkend en zal het voor verenigingen zonder winstoogmerk mogelijk maken om belemmeringen die zij op de interne markt ondervinden, te overwinnen, met inachtneming van de tradities van de lidstaten ten aanzien van verenigingen zonder winstoogmerk. Op deze manier kunnen belangrijke stappen worden gezet in de richting van verdieping en uiteindelijk voltooiing van de interne markt. [Am. 12] (13 bis) Momenteel worden organisaties zonder winstoogmerk die activiteiten willen ontplooien in een ander land dan het land waar zij gevestigd zijn, niet automatisch in dat andere land erkend. In een dergelijk geval moeten zij dikwijls een nieuwe entiteit oprichten. Dit betreft ongeveer 310 000 verenigingen in de EU. Met een vereenvoudigd kader voor automatische erkenning zullen er naar verwachting nog eens 185 000 entiteiten grensoverschrijdende activiteiten gaan ontplooien. Het ECBA-statuut moet de grensoverschrijdende activiteiten van verenigingen zonder winstoogmerk en hun mobiliteit vergemakkelijken. Het bijbehorende certificaat moet ervoor zorgen dat zij automatisch worden erkend, in staat zijn hun activiteiten in andere lidstaten te ontplooien en optimaal kunnen profiteren van de voordelen van de interne markt. [Am. 13] (14) Het feit dat verenigingen zonder winstoogmerk in staat worden gesteld ten volle de vrijheid van vestiging in de Unie te genieten door middel van een eenmalige registratie die geldig zou zijn in de hele Unie en de automatische erkenning van hun rechtspersoonlijkheid, houdt bovendien rechtstreeks verband met en is noodzakelijk voor de werking van de interne markt en de mogelijkheid om de uit die vrijheid voortvloeiende rechten daadwerkelijk uit te oefenen. (15) Vakbonden en vakbondsverenigingen mogen geen ECBA oprichten omdat zij een bijzondere status in het nationale recht hebben. Dergelijke organisaties moeten echter de mogelijkheid hebben om niet-oprichtend lid van een ECBA te worden als zij daarvoor kiezen. [Am. 14] (16) Politieke partijen en verenigingen van politieke partijen mogen evenmin een ECBA oprichten, aangezien zij een bijzondere status hebben binnen het nationale recht en het recht van de Unie, zoals vastgelegd in Verordening (EU, Euratom) nr. 1141/2014 van het Europees Parlement en de Raad (10) . [Am. 15 - niet van toepassing op de Nederlandse versie] (17) Kerken en andere religieuze organisaties en levensbeschouwelijke of niet-confessionele organisaties in de zin van artikel 17 VWEU, alsmede verenigingen van deze entiteiten, mogen evenmin een ECBA oprichten, omdat de Unie niet bevoegd is om hun status te reguleren en omdat zij hebben een bijzondere status hebben in het nationale recht , die door deze richtlijn niet mag worden aangetast . Daarom moet het ook deze entiteiten zijn toegestaan een ECBA op te richten of lid te worden van een ECBA als zij daarvoor kiezen. [Am. 16] (18) De oprichting van een ECBA moet het resultaat zijn van een overeenkomst tussen natuurlijke personen die burger van de Unie, in de Unie rechtmatig verblijvende onderdanen van derde landen, of in de Unie gevestigde juridische entiteiten zijn, met uitzondering van personen die zijn veroordeeld wegens witwaspraktijken, daarmee verband houdende basisdelicten (11) of terrorismefinanciering, of die onderworpen zijn aan maatregelen die hun activiteiten in een lidstaat om dezelfde redenen verbieden. In dit verband moet worden gezorgd voor een evenredig niveau van verantwoordingsplicht, openbare verslaglegging en transparantie van de financiering en de bestuursstructuur. Gezien het non-profitdoel van de ECBA, moeten juridische entiteiten, wanneer zij een ECBA oprichten, eveneens een non-profitdoel hebben. [Am. 17] (19) Het non-profitdoel van een ECBA moet inhouden dat wanneer winst wordt gemaakt door middel van economische activiteiten, deze alleen mag worden gebruikt voor het nastreven van de doelen van de ECBA, zoals vastgesteld in haar statuten, en deze niet direct of indirect mag worden verdeeld onder haar leden, met inbegrip van de leden van haar bestuursorganen, noch onder haar oprichters of andere particuliere partijen. De directe begunstigden van organisaties die zorgdiensten verlenen aan personen met specifieke sociale behoeften of gezondheidsproblemen, mogen in dit verband niet als particuliere partijen worden beschouwd . Daarom moet er sprake zijn van een vergrendeling van activa, wat inhoudt dat activa niet onder de leden mogen worden verdeeld, zelfs niet bij ontbinding. In geval van ontbinding moeten restactiva belangeloos worden overgedragen, bijvoorbeeld aan andere verenigingen zonder winstoogmerk die hetzelfde doel nastreven of een lokale overheid om voor een vergelijkbaar doel te worden gebruikt . [Am. 18] (20) In een samenleving die wordt gekenmerkt door pluralisme, non-discriminatie, verdraagzaamheid, rechtvaardigheid, solidariteit en gelijkheid van vrouwen en mannen, moeten ECBA’s doelstellingen nastreven die verenigbaar zijn met de in artikel 2 van het Verdrag betreffende de Europese Unie (VEU) verankerde waarden, zoals eerbied voor de menselijke waardigheid, vrijheid, democratie, gelijkheid, de rechtsstaat en eerbiediging van de mensenrechten, waaronder de rechten van personen die tot minderheden behoren. Daarnaast mag het niet mogelijk zijn om ECBA’s te gebruiken voor terrorismefinanciering, belastingontduiking, belastingontwijking, witwassen van geld of andere strafbare feiten of illegale doeleinden. (20 bis) De in artikel 2 van het Verdrag betreffende de Europese Unie vastgelegde waarden moeten zowel in het doel als bij de uitoefening van de activiteiten van een ECBA overal en altijd worden geëerbiedigd. Daartoe moeten de statuten van de ECBA een verklaring bevatten dat zij deze waarden in haar doelstellingen en bij de uitoefening van haar activiteiten zal eerbiedigen. [Am. 19] (21) Het grensoverschrijdende element van een ECBA staat centraal. Daarom moet een ECBA ten minste een deel van haar activiteiten grensoverschrijdend in de Unie, in ten minste twee lidstaten, uitvoeren of dit als doel in haar statuten hebben, en over stichtende leden beschikken die banden hebben met ten minste twee lidstaten, hetzij op basis van staatsburgerschap of verblijf in het geval van natuurlijke personen, hetzij op basis van de plaats van hun statutaire zetel, in het geval van juridische entiteiten. Het begrip “grensoverschrijdend” in het kader van deze richtlijn laat dit begrip in andere wetgeving van de Unie onverlet. [Am. 20] (22) Om ervoor te zorgen dat ECBA’s de doelstellingen verwezenlijkingen die aan hun oprichting ten grondslag liggen, moet de mate van harmonisatie van de kenmerken en rechten van een ECBA in verhouding staan tot de omvang en reikwijdte van de geconstateerde problemen waarmee verenigingen zonder winstoogmerk te maken hebben wanneer zij grensoverschrijdende activiteiten uitoefenen. (23) Met het oog op een gelijk speelveld voor alle ECBA’s , zoals vereist in het kader van de interne markt, en met het oog op de rechtszekerheid, is het een essentiële voorwaarde dat de belangrijkste kenmerken van de rechtspersoonlijkheid en de handelingsbevoegdheid van een ECBA, de automatische erkenning ervan in alle lidstaten en de registratieprocedure in de hele Unie worden geharmoniseerd zonder dat de lidstaten voor deze kwesties uiteenlopende regels vaststellen. Dit kan leiden tot kostenverlagingen, een betere toegang tot de interne markt voor verenigingen, een groter aanbod en een hogere kwaliteit van diensten en producten en betere samenwerking, en zal innovatie stimuleren. De aspecten van de activiteiten van ECBA’s die niet door deze richtlijn worden geharmoniseerd, moeten worden geregeld door de nationale regels die gelden voor de meest vergelijkbare soort of meest gebruikelijke rechtsvorm van vereniging zonder winstoogmerk naar nationaal recht . Dit geldt bijvoorbeeld voor nationale regels inzake de mogelijke verwerving van de status van algemeen nut of de toepassing van arbeidswetgeving in overeenstemming met de wetgeving van de lidstaat waar de desbetreffende activiteiten plaatsvinden . Dergelijke entiteiten moeten, ongeacht hun naam in het nationale rechtsstelsel, in alle gevallen gebaseerd zijn op lidmaatschap gebaseerd en autonoom zijn , een non-profitdoel hebben en rechtspersoonlijkheid bezitten . In dit verband wordt onder “autonoom” verstaan: beschikkend over een institutionele structuur die het mogelijk maakt alle interne en externe organisatorische taken uit te oefenen en op onafhankelijke wijze wezenlijke besluiten te nemen . Met het oog op transparantie en rechtszekerheid moeten de lidstaten de Commissie en het ECBA-comité laten weten welke rechtsvorm van vereniging zonder winstoogmerk in het nationale recht het meest vergelijkbaar of het meest gebruikelijk is en welke van die regels in kennis stellen op die rechtsvorm van toepassing zijn . [Am. 21] (23 bis) Verenigingen mogen al in alle lidstaten de status van algemeen nut verwerven, hoewel de vereisten voor en de gevolgen van het verwerven van die status zeer uiteenlopen. Die preferentiële status houdt, ongeacht de precieze benaming ervan, een aantal voordelen in. Wat de erkenning of toekenning van de status van algemeen nut betreft, bestaan er in de nationale regels in de Unie verschillende benaderingen. In sommige lidstaten is die juridische status bijvoorbeeld gekoppeld aan belastingvoordelen of toegang tot overheidsfinanciering en kunnen verenigingen besluiten die status te verwerven in aanvulling op hun rechtsvorm, mits zij voldoen aan specifieke vereisten en afhankelijk van het rechtsgebied waar zij actief zijn. Entiteiten die wettelijk zijn opgericht in de vorm van een vereniging kunnen bijvoorbeeld de juridische status en benaming verwerven van organisaties zonder winstoogmerk, organisaties van algemeen nut, niet-gouvernementele organisaties, maatschappelijke organisaties, organisaties uit de derde sector en liefdadigheidsinstellingen, mits zij voldoen aan de wettelijke vereisten voor die status en benaming. Deze richtlijn mag geen afbreuk doen aan een dergelijke preferentiële status en moet de activiteiten van verenigingen bevorderen ongeacht een dergelijke status op grond van nationale voorschriften. De Commissie moet echter in de toekomst beoordelen of het passend is om de wetgeving verder te ontwikkelen om een dergelijke status ook op het niveau van de Unie te reguleren. [Am. 22] (24) Om ervoor te zorgen dat de lidstaten over de geschikte instrumenten ter bestrijding van terrorismefinanciering beschikken en om de transparantie van bepaalde kapitaalstromen te waarborgen, mogen De regels die krachtens deze richtlijn op ECBA’s van toepassing zijn, mogen geen afbreuk doen aan de maatregelen die de lidstaten om redenen van openbare orde en openbare veiligheid hebben vastgesteld om misbruik van verenigingen zonder winstoogmerk te voorkomen en om de transparantie van bepaalde kapitaalstromen te waarborgen , in de context van de bestrijding van terrorismefinanciering en witwassen, wanneer dat vereist is op grond van het Unierecht of het nationale recht in overeenstemming met het Unierecht. Dergelijke maatregelen moeten legitiem en passend zijn, mogen niet verder gaan dan wat strikt noodzakelijk is en het effect van de maatregel op de ECBA moet in verhouding staan tot het nagestreefde doel. Opdat deze waarborgen worden nageleefd, moet de toepassing van deze maatregelen gebaseerd zijn op een beoordeling per geval door de bevoegde autoriteiten van de lidstaat. [Am. 23] (25) Om de juridische en administratieve belemmeringen voor verenigingen zonder winstoogmerk die in meer dan één lidstaat actief zijn, weg te nemen en de werking van de interne markt te garanderen, moeten alle lidstaten de rechtspersoonlijkheid en de handelingsbevoegdheid van een ECBA automatisch erkennen. Deze rechtspersoonlijkheid en handelingsbevoegdheid moeten worden verleend bij de registratie van de ECBA in een lidstaat. (26) ECBA’s moeten vrij kunnen beslissen over hun huishoudelijk reglement. Elke beperking van deze vrijheid die door een lidstaat wordt opgelegd, moet op algemene en niet-discriminerende wijze worden toegepast, bij wet zijn voorgeschreven, gerechtvaardigd zijn door een dwingende reden van algemeen belang, geschikt zijn om de verwezenlijking van passend zijn en beperkt blijven tot wat strikt noodzakelijk is, en het effect van de maatregel op de ECBA moet in verhouding staan tot het nagestreefde doel te waarborgen en niet verder gaan dan nodig is voor de verwezenlijking van dat doel . [Am. 24] (27) De artikelen 52, 62 en 65 VWEU en relevante rechtspraak zijn eveneens van toepassing op ECBA’s. Deze artikelen van het VWEU voorzien in de rechtvaardiging van maatregelen die de vrijheid van vestiging, de vrijheid van dienstverlening en het vrije verkeer van kapitaal beperken om redenen zoals openbare orde, openbare veiligheid en volksgezondheid. Voorts is het begrip “dwingende redenen van algemeen belang”, waarnaar in sommige bepalingen van deze richtlijn wordt verwezen, door het Hof van Justitie ontwikkeld in zijn rechtspraak. Maatregelen van lidstaten die de uitoefening van die vrijheden van het Verdrag kunnen belemmeren of minder aantrekkelijk kunnen maken, mogen alleen worden toegestaan indien zij kunnen worden gerechtvaardigd door in het Verdrag vermelde doelstellingen of door dwingende redenen van algemeen belang die door het Unierecht worden erkend. Hoewel er geen uitputtende definitie bestaat, heeft het Hof van Justitie erkend dat er diverse rechtvaardigingen mogelijk zijn, zoals openbare orde, openbare veiligheid en volksgezondheid, handhaving van de maatschappelijke orde, doelstellingen van het sociaal beleid, bescherming van afnemers van diensten, consumentenbescherming, bescherming van werknemers of bescherming van schuldeisers , mits aan de andere voorwaarden is voldaan. Dergelijke maatregelen moeten hoe dan ook geschikt zijn om de verwezenlijking van het betrokken doel te waarborgen en mogen niet verder gaan dan nodig is voor de verwezenlijking van dat wettelijk voorgeschreven zijn, passend zijn en beperkt blijven tot wat strikt noodzakelijk is, en het effect van de maatregel op de ECBA moet in verhouding staan tot het nagestreefde doel. Dit is met name relevant omdat veel verenigingen actief zijn op de in deze overweging genoemde gebieden van algemeen belang. [Am. 25] (28) Om een gemeenschappelijke en passende aanpak inzake bestuur in de hele Unie te waarborgen, moeten ECBA’s een besluitvormingsorgaan hebben, dat wil zeggen het orgaan dat alle leden omvat en dat in sommige lidstaten traditioneel de algemene vergadering wordt genoemd. ECBA’s moeten ook een uitvoerend orgaan hebben, dat in sommige lidstaten gewoonlijk een uitvoerend comité of raad van bestuur wordt genoemd; het uitvoerend orgaan moet verantwoordelijk zijn voor het bestuur, beheer en gedrag van de ECBA. Dit orgaan moet er ook voor zorgen dat de statuten van een ECBA en de wettelijke verplichtingen worden nageleefd, en vertegenwoordigt een ECBA tevens ten aanzien van derden en in rechte. Het uitvoerend orgaan van een ECBA moet bestaan uit ten minste drie personen, die natuurlijke personen of, via hun vertegenwoordigers, juridische entiteiten kunnen zijn. (29) Om ervoor te zorgen dat ECBA’s hun activiteiten doeltreffend kunnen uitoefenen en te waarborgen dat zij op dezelfde manier worden behandeld als verenigingen zonder winstoogmerk naar nationaal recht, mogen ECBA’s niet ongunstiger worden behandeld dan de meest vergelijkbare vereniging zonder winstoogmerk met de meest vergelijkbare of meest gebruikelijke rechtsvorm in het nationale rechtsstelsel van de lidstaat van herkomst waar zij actief is. [Am. 26] (30) Overeenkomstig het gelijkheidsbeginsel en het non-discriminatiebeginsel en om de vrijheid van vereniging te waarborgen, mag er bij de uitvoering en toepassing van deze richtlijn geen sprake zijn van discriminatie van groepen of personen op welke grond dan ook, zoals geboorte, leeftijd, huidskleur, geslacht en gender, seksuele gerichtheid, genderidentiteit, gezondheidstoestand, immigratie- of verblijfsstatus, genetische kenmerken, taal, nationale, etnische of sociale afkomst, politieke of andere denkbeelden, het behoren tot een nationale minderheid, lichamelijke of geestelijke handicap, vermogen, ras, godsdienst of overtuiging of andere status. [Am. 27] (31) Om de samenwerking tussen de lidstaten onderling en tussen de lidstaten en de Commissie te vergemakkelijken, moeten de lidstaten een bevoegde instantie aanwijzen die verantwoordelijk is voor de uitvoering van de voorschriften tot omzetting van deze richtlijn (“bevoegde instantie”) en de Commissie en het ECBA-comité daarvan in kennis stellen. De bevoegde instanties moeten nauw contact onderhouden met de Commissie en het ECBA-comité . De Commissie moet de lijst van bevoegde instanties op een openbare website publiceren en die onverwijld actualiseren wanneer zich wijzigingen voordoen . Om een volledig overzicht te hebben van de juridische behandeling van ECBA’s in de lidstaten, moeten de lidstaten de Commissie in kennis stellen van de namen en taken van eventuele andere relevante instanties dan de bevoegde instanties, die zijn opgericht of aangewezen in het kader van de nationale regels die van toepassing zijn op de meest vergelijkbare of meest gebruikelijke rechtsvorm van vereniging zonder winstoogmerk naar nationaal recht. [Am. 28] (32) Overeenkomstig het recht op een doeltreffende voorziening in rechte en op een onpartijdig gerecht zoals neergelegd in artikel 47 van het Handvest en artikel 13 EVRM, moeten besluiten van de bevoegde instanties bij de toepassing van nationale bepalingen ter uitvoering van deze richtlijn aan rechterlijke toetsing kunnen worden onderworpen. Een dergelijke rechterlijke toetsing moet ter beschikking staan van ECBA’s, alsook van alle andere natuurlijke personen of rechtspersonen, met betrekking tot besluiten die bevoegde instanties ten aanzien van ECBA’s hebben genomen, ook wanneer het gaat om nalaten van handelen. Het recht op rechterlijke toetsing omvat het recht op een eerlijke en openbare behandeling van de zaak binnen een redelijke termijn door een onafhankelijk en onpartijdig gerecht dat vooraf bij wet is ingesteld overeenkomstig het nationale recht van de betrokken lidstaat, zoals neergelegd in artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie. (33) Gezien hun non-profitdoel moeten ECBA’s op niet-discriminerende basis financiering uit een publieke of particuliere bron kunnen aanvragen in de lidstaat (lidstaten) waar zij actief zijn. Daarom moeten voor de ECBA dezelfde regels gelden als die welke van toepassing zijn op de meest vergelijkbare of meest gebruikelijke rechtsvorm. Het recht van een ECBA om financiering te ontvangen en te verstrekken mag niet worden beperkt, behalve wanneer een beperking bij wet is voorgeschreven , of door een dwingende reden van algemeen belang wordt gerechtvaardigd , geschikt is om de verwezenlijking van het nagestreefde doel te waarborgen, niet verder gaat dan nodig is om dat doel te verwezenlijken en of wanneer de lidstaat kan aantonen dat de ECBA door haar activiteiten flagrant en herhaaldelijk de in artikel 2 VEU vastgelegde waarden van de Unie schendt, wanneer zij in overeenstemming is met het Unierecht recht van de Unie, passend is en beperkt blijft tot wat strikt noodzakelijk is, en wanneer het effect van de beperking op de ECBA evenredig is aan het nagestreefde doel . [Am. 29] (34) Om ervoor te zorgen dat ECBA’s ten volle van de interne markt kunnen profiteren, moeten zij diensten kunnen verlenen en ontvangen, en goederen kunnen verhandelen zonder inmenging van de lidstaten. Beperkingen mogen alleen worden toegestaan indien zij bij wet zijn voorgeschreven, worden gerechtvaardigd door dwingende redenen van algemeen belang, geschikt zijn om de verwezenlijking van het nagestreefde doel te waarborgen en niet verder gaan dan nodig is voor het verwezenlijken van dat doel. Dit mag geen afbreuk doen aan de bepalingen van andere handelingen van de Unie. Daaronder begrepen zijn de bepalingen van handelingen van de Unie die de fundamentele vrijheden versterken, zoals de bepalingen van Richtlijn 2006/123/EG van het Europees Parlement en de Raad (12) die de vrijheid van vestiging en het vrij verrichten van diensten waarborgen, alsook de bepalingen van andere handelingen van de Unie die specifieke economische activiteiten regelen die ECBA’s uitoefenen. (35) Om een echte interne markt voor verenigingen zonder winstoogmerk tot stand te brengen, moeten bepaalde beperkingen van de vrijheid van vestiging, het vrije verkeer van diensten en het vrije verkeer van kapitaal die nog steeds van toepassing zijn in de wetgeving van bepaalde lidstaten, worden weggenomen. Daarom mogen de lidstaten geen discriminerende eisen opleggen op basis van de nationaliteit van de leden van een ECBA of het uitvoerend orgaan daarvan, tenzij in deze richtlijn anders is bepaald. De lidstaten mogen de geldigheid van een vergadering evenmin afhankelijk maken van de fysieke aanwezigheid van de leden. Om ECBA’s in staat te stellen ten volle te profiteren van de voordelen van de interne markt, mogen de lidstaten niet eisen dat de statutaire zetel van een ECBA zich in dezelfde lidstaat bevindt als haar hoofdbestuur of hoofdvestiging. De lidstaten mogen ECBA’s ook geen algemeen verbod op het verrichten van economische activiteiten opleggen en evenmin toestaan dat zij alleen economische activiteiten uitoefenen indien deze verband houden met een in de statuten van een ECBA omschreven doel. (35 bis) In overeenstemming met het recht op vrijheid van meningsuiting en de vrijheid van vereniging is het belangrijk ervoor te zorgen dat de lidstaten het recht van verenigingen om deel te nemen aan het openbare leven en het publieke of politieke debat niet beperken, wat bijvoorbeeld betrekking kan hebben op de organisatie van of deelname aan belangenbehartiging of vreedzame vergadering. Die deelname aan het publieke of politieke debat mag echter niet bedoeld zijn om ten goede komen aan één bepaalde politieke partij of politieke kandidaat. [Am. 30] (36) Registratie van een ECBA moet een constitutieve voorwaarde zijn voor de oprichting van de ECBA. Om zich te kunnen registreren, moet een ECBA over ten minste drie stichtende leden beschikken. Zowel in de Unie gevestigde juridische entiteiten met een non-profitdoel als natuurlijke personen die burger van de Unie zijn of rechtmatig verblijven op het grondgebied van de Unie, moeten stichtende leden van een ECBA kunnen zijn. Het moet ook mogelijk zijn om verenigingen zonder winstoogmerk om te zetten in een ECBA in dezelfde lidstaat. (36 bis) De lidstaten moeten de mogelijkheden van de digitalisering ten volle benutten om de uitoefening van de vrijheid van vereniging en vestiging te vergemakkelijken en om de administratieve lasten en nalevingskosten te verminderen. Om het registratieproces te vergemakkelijken, ook in het geval van fusies en omzettingen, moeten de lidstaten ervoor zorgen dat registratieaanvragen online kunnen worden ingediend. Daarnaast moeten de lidstaten ervoor zorgen dat verzoeken om verplaatsing van de statutaire zetel online kunnen worden ingediend en dat kennisgevingen van wijziging van informatie in het ECBA-certificaat online kunnen worden gedaan. Voorts moeten de lidstaten het gebruik van digitale middelen stimuleren om, waar mogelijk, administratieve procedures te vergemakkelijken en te versnellen en de administratieve samenwerking te verbeteren. [Am. 31] (37) Om ervoor te zorgen dat ECBA’s grensoverschrijdend actief kunnen zijn en in overeenstemming met het evenredigheidsbeginsel, moeten zij zich slechts eenmaal, in de lidstaat van herkomst, registreren om rechtspersoonlijkheid en handelingsbevoegdheid te verkrijgen. Met het oog op automatische erkenning van deze registratie in de hele Unie moet de registratieprocedure worden geharmoniseerd. Dit betreft met name de documenten en informatie die vereist zijn voor een aanvraag tot registratie van een ECBA en de uit te voeren controles. (38) De lidstaten mogen van geregistreerde ECBA’s alleen kunnen vereisen dat zij een verklaring afleggen, informatie verstrekken, vergunningen aanvragen of verkrijgen of bepaalde activiteiten uitoefenen, indien deze vereisten i) op algemene en niet-discriminerende wijze worden toegepast, ii) bij wet zijn voorgeschreven, iii) gerechtvaardigd zijn door dwingende redenen van algemeen belang, iv) geschikt zijn om de verwezenlijking van passend zijn en beperkt blijven tot wat strikt noodzakelijk is, en het effect van de maatregel op de ECBA moet in verhouding staan tot het nagestreefde doel te waarborgen en niet verder gaan dan nodig is om dat doel te verwezenlijken . Dergelijke vereisten kunnen bijvoorbeeld verband houden met de specifieke kenmerken van bepaalde sectoren, zoals de gezondheidszorg. Wanneer de lidstaten in dergelijke aanvullende procedures voorzien, moet dit openbaar worden gemaakt op een duidelijke, gemakkelijk toegankelijke en begrijpelijke manier, om ervoor te zorgen dat een ECBA aan deze vereisten kan voldoen. [Am. 32] (39) Om fraude te voorkomen en de betrouwbaarheid van het betreffende register te garanderen , is het belangrijk dat de lidstaten de identiteit van de stichtende leden en de wettelijke vertegenwoordigers van de ECBA verifiëren. De verificatie van de identiteit is met name van groot belang , zeker indien de aanvraag tot registratie elektronisch wordt ingediend. Gezien de uiteenlopende praktijken in de lidstaten moet de bepaling van de specifieke methoden voor het verifiëren van de identiteit een voorrecht van de betrokken lidstaat blijven. Deze aanpak biedt de nodige flexibiliteit om rekening te houden met de specifieke tradities, bijzonderheden en procedures van elke lidstaat en zorgt er tegelijkertijd voor dat de normen inzake veiligheid en authenticiteit op het niveau van de Unie worden nageleefd. [Am. 33] (40) Met inachtneming van de vrijheid van vestiging en vereniging moet de registratie van een ECBA worden geweigerd wanneer niet aan de in deze richtlijn vastgestelde formele eisen voor registratie is voldaan, wanneer de aanvraag onvolledig is of wanneer de in de statuten omschreven doelen in strijd zijn met het Unierecht of met het nationale recht dat in overeenstemming is met het Unierecht. Bovendien moet de registratie worden geweigerd indien de aanvraag niet voldoet aan de in deze richtlijn vastgestelde basisvereisten voor de oprichting van een ECBA, namelijk het non-profitdoel, het minimumaantal stichtende leden en het grensoverschrijdende element in de zin dat er activiteiten worden verricht of dat het de bedoeling is activiteiten te verrichten in ten minste twee lidstaten worden verricht en dat de stichtende leden banden hebben met ten minste twee lidstaten. Elke weigering om een ECBA te registreren moet schriftelijk gebeuren en naar behoren met redenen worden omkleed door de bevoegde instantie. [Am. 34] (41) De lidstaten moeten worden verplicht een register op te zetten of gebruik te maken van een bestaand register ten behoeve van de registratie en het bijhouden en publiceren van informatie over ECBA’s. Dit register moet informatie over ECBA’s en de ingediende documenten bevatten. Aangezien de informatie in het register achterhaald kan raken, moeten de lidstaten ervoor zorgen dat de ECBA de bevoegde instantie in kennis stelt van eventuele wijzigingen van de informatie over die ECBA en dat de in het register bijgehouden informatie wordt geactualiseerd. De lidstaten moeten voor de toepassing van deze richtlijn gebruik kunnen maken van hun bestaande nationale registers. Met het oog op transparantie, met name voor de leden van een ECBA en haar eventuele schuldeisers, zijn het ECBA-certificaat, de liquidatie en de ontbinding van een ECBA inlichtingen die gedurende maximaal zes maanden na tot het einde van het boekjaar volgend op de ontbinding van een ECBA openbaar moeten worden gemaakt. De interoperabiliteitsoplossingen die zijn ontwikkeld in het kader van de uitvoering van het voorstel voor een verordening van het Europees Parlement en de Raad tot vaststelling van maatregelen voor een hoog niveau van interoperabiliteit van de overheidssector in de Unie (13) kunnen de lidstaten verder ondersteunen bij het streven naar grensoverschrijdende interoperabiliteit van hun registers. Om ervoor te zorgen dat informatie over het bestaan van een ECBA ook na de ontbinding ervan nog beschikbaar is, moeten alle in het register bewaarde en opgeslagen gegevens tot twee ten minste vijf jaar na de ontbinding worden bewaard. Eventuele nationale of Europese vereisten inzake de authenticiteit, betrouwbaarheid en passende rechtsvorm van documenten of informatie die moeten worden ingediend bij de online registratie van de meest vergelijkbare of meest gebruikelijke rechtsvorm, moeten ook van toepassing zijn op de ECBA. [Am. 35] (42) De Verordeningen (EU) 2016/679 (14) en (EU) 2018/1725 (15) van het Europees Parlement en de Raad zijn van toepassing op de verwerking van persoonsgegevens in het kader van deze richtlijn, met inbegrip van de verwerking van persoonsgegevens om het nationale register of de nationale registers van ECBA’s en hun wettelijke vertegenwoordigers bij te houden, toegang te krijgen tot persoonsgegevens in die registers en persoonsgegevens uit te wisselen in het kader van de administratieve samenwerking en wederzijdse bijstand tussen de lidstaten uit hoofde van deze richtlijn, in voorkomend geval via het bij Verordening (EU) nr. 1024/2012 van het Europees Parlement en de Raad ingestelde Informatiesysteem interne markt (IMI) (16) , en op het bijhouden van gegevens overeenkomstig deze richtlijn. (43) Om ECBA’s in staat te stellen ten volle te profiteren van de voordelen van de interne markt en omdat mobiliteitsrechten rechtstreeks verband houden met en noodzakelijk zijn voor de werking van de interne markt, moeten ECBA’s hun statutaire zetel van een lidstaat naar een andere kunnen verplaatsen. Een dergelijke verplaatsing van de statutaire zetel mag er niet toe leiden dat een ECBA in de lidstaat van herkomst moet worden ontbonden of dat een nieuwe juridische entiteit in de nieuwe lidstaat van herkomst moet worden opgericht, noch mag zij gevolgen hebben voor de activa of passiva van een ECBA die vóór de verplaatsing bestonden, met inbegrip van bedingen in overeenkomsten, kredieten, rechten en verplichtingen. In geval van mobiliteit moeten de lidstaten ervoor zorgen dat de belangen van eventuele schuldeisers van de ECBA worden beschermd. Om werknemers van ECBA’s te beschermen, moeten ECBA’s worden verplicht hen tijdig in kennis te stellen van elke voorgenomen verplaatsing en hen in de gelegenheid te stellen het voorstel voor een dergelijke verplaatsing te onderzoeken. Andere bepalingen van Unierecht en nationaal recht betreffende de bescherming van werknemers, zoals Richtlijn 2002/14/EG van het Europees Parlement en de Raad (17) , kunnen eveneens van toepassing zijn. (44) Om de procedure voor de verplaatsing van de statutaire zetel van een ECBA te harmoniseren, moeten de lidstaten ervoor zorgen dat over de verplaatsing van de statutaire zetel wordt beslist door het besluitvormingsorgaan van de betrokken ECBA. De ECBA moet het verzoek met de relevante documenten indienen bij de bevoegde instantie van de lidstaat waar de statutaire zetel naar zal worden verplaatst en tegelijkertijd de bevoegde instantie van de lidstaat van herkomst op de hoogte brengen wanneer zij het verzoek tot verplaatsing indient . Een van de relevante documenten in het geval van een verplaatsing zou een verslag zijn met uitleg over de waarborgen voor schuldeisers en werknemers, indien van toepassing krachtens het Unierecht of het nationale recht. De lidstaten moeten erop toezien dat de opstelling van een dergelijk verslag geen buitensporige administratieve lasten met zich meebrengt . In voorkomend geval moeten de voorgestelde statuten van de ECBA worden gewijzigd overeenkomstig de nationaalrechtelijke voorschriften van de lidstaat waarnaar de ECBA volgens haar verzoek voornemens is de statutaire zetel te verplaatsen. Bij de verplaatsing van de statutaire zetel wordt de ECBA een ECBA naar het nationale recht van de nieuwe lidstaat van herkomst. Deze wijziging van het toepasselijke recht als gevolg van de verplaatsing van de statutaire zetel mag, om overlappingen te voorkomen, er niet toe leiden dat de bevoegde instantie van de nieuwe lidstaat van herkomst elementen verifieert die al tijdens de registratie in de vorige lidstaat zijn geverifieerd en door deze richtlijn zijn geharmoniseerd. De bevoegde instantie van de lidstaat waarnaar de ECBA voornemens is de statutaire zetel te verplaatsen, mag het verzoek tot verplaatsing alleen afwijzen indien niet aan de vereisten van het nationale recht ter omzetting van deze richtlijn is voldaan, en mag dit verzoek niet op andere gronden afwijzen. In het bijzonder mag de bevoegde instantie het verzoek niet afwijzen wegens de niet-naleving van vereisten uit hoofde van haar nationale recht die geen grond hadden kunnen zijn om de registratie overeenkomstig artikel 19 af te wijzen. Om de verplaatsing van de statutaire zetel van een ECBA op de interne markt te vergemakkelijken, moet de bevoegde instantie van de nieuwe lidstaat van herkomst overeenkomstig artikel 21, lid 2, een bijgewerkt certificaat afgeven, waarin het unieke registratienummer is aangepast, alsook de tweeletterige landcode van de lidstaat waarnaar de statutaire zetel van de ECBA is verplaatst, het postadres van de statutaire zetel en eventuele andere elementen. [Am. 36] (45) Overeenkomstig de vrijheid van vergadering en vereniging mag een ECBA alleen worden ontbonden bij besluit van haar leden of bij besluit van de bevoegde instantie van de lidstaat van herkomst. Wanneer de ontbinding van een ECBA het gevolg is van een besluit van haar leden, moet dit besluit tijdens een buitengewone vergadering worden genomen met twee derde van de stemmen, die ten minste de helft van het totale aantal leden vertegenwoordigen. Een ECBA kan, in laatste instantie, alleen onvrijwillig worden ontbonden bij besluit van de bevoegde instantie van de lidstaat van herkomst van de ECBA , . Daarom mag onvrijwillige ontbinding alleen plaatsvinden wanneer een ECBA niet in overeenstemming met haar non-profitdoel handelt, wanneer haar activiteiten een bedreiging voor de openbare orde vormen of wanneer de leden van het uitvoerend orgaan van een ECBA zijn veroordeeld voor een bijzonder ernstig strafbaar feit of een flagrante en herhaalde schending van de in artikel 2 VEU vastgelegde waarden van de Unie door haar activiteiten is vastgesteld, op voorwaarde dat de ontbinding wordt voorafgegaan door een risicobeoordeling, dat zij bij wet is voorgeschreven en passend en strikt noodzakelijk is en dat de ontbinding van de ECBA zelf is veroordeeld voor een strafbaar feit, voor zover het nationale recht in deze mogelijkheid voorziet evenredig is aan het nagestreefde doel . In dit geval moet de bevoegde instantie de ECBA middels een uitvoerig met redenen omklede ingebrekestelling in kennis stellen van haar punten van zorg en de ECBA horen om deze de kans te geven daarop te reageren of de situatie binnen een redelijke termijn recht te zetten . Elk besluit tot onvrijwillige ontbinding moet naar behoren worden gemotiveerd en vergezeld gaan van een uitvoerige schriftelijke motivering. [Am. 37] (46) De ontbinding van de ECBA moet tot de liquidatie ervan leiden. De liquidatie van ECBA’s moet in overeenstemming zijn met Verordening (EU) 2015/848 van het Europees Parlement en de Raad van 20 mei 2015 betreffende insolventieprocedures (18) op grond waarvan het recht van de lidstaat op het grondgebied waarvan een insolventieprocedure wordt ingeleid van toepassing is op dergelijke procedures en de gevolgen daarvan. In overeenstemming met het non-profitdoel van ECBA’s moeten alle activa van een ontbonden ECBA worden overgedragen aan een entiteit zonder winstoogmerk die een activiteit uitoefent die vergelijkbaar is met die een van de activiteiten van de ontbonden ECBA, of worden overgedragen aan een lokale overheid die deze moet gebruiken voor een activiteit die of voor het nastreven van een doel dat vergelijkbaar is met die een van de activiteiten of doelen van de ontbonden ECBA. [Am. 38] (47) Om een ECBA in staat te stellen te bewijzen dat zij in een lidstaat is geregistreerd en om grensoverschrijdende procedures verder te vergemakkelijken en formaliteiten te vereenvoudigen en te verminderen, moeten de bevoegde instanties als laatste stap van het registratieproces een certificaat (“ECBA-certificaat”) afgeven dat de essentiële registratiegegevens bevat, waaronder de naam van de vereniging, gevolgd of voorafgegaan door het acroniem “ECBA” ECBA , het adres van haar statutaire zetel en de namen van de wettelijke vertegenwoordigers. Om het gebruik van dit certificaat in verschillende lidstaten zonder extra aanpassingen of nalevingskosten te vergemakkelijken, moet de Commissie een gestandaardiseerd model opstellen dat in alle talen van de Unie beschikbaar is. Om eenvormige voorwaarden voor de uitvoering van deze handeling te waarborgen, moeten aan de Commissie uitvoeringsbevoegdheden worden toegekend om een gestandaardiseerd model op te stellen, ook met betrekking tot de technische specificaties van het model. Die bevoegdheden moeten worden uitgeoefend overeenkomstig Verordening (EU) nr. 182/2011 van het Europees Parlement en de Raad (19) . Deze uitvoeringshandelingen moeten worden vastgesteld volgens de in artikel 5 van Verordening (EU) nr. 182/2011 van het Europees Parlement en de Raad bedoelde onderzoeksprocedure. [Am. 39] (48) Het begrip “bijzonder ernstig strafbaar feit” moet door de lidstaten worden gedefinieerd en kan terrorisme, mensenhandel en seksuele uitbuiting van vrouwen en kinderen, illegale drugshandel, illegale wapenhandel, witwassen van geld, corruptie, vervalsing van betaalmiddelen, computercriminaliteit en georganiseerde criminaliteit omvatten. [Am. 40] (49) Om de lidstaten in staat te stellen de wettelijke bepalingen van deze richtlijn inzake administratieve samenwerking doeltreffend uit te voeren en de samenwerking te vergemakkelijken, moeten de lidstaten gebruikmaken van het Informatiesysteem interne markt (IMI). De bevoegde instanties moeten met name het IMI gebruiken om de bevoegde instanties van de andere lidstaten in kennis te stellen van de oprichting van een nieuwe ECBA en tevens van de omzetting van een vereniging zonder winstoogmerk in een ECBA. Als een bevoegde instantie een aanvraag tot registratie ontvangt, moet zij via het IMI contact opnemen met de bevoegde instanties van de lidstaat of lidstaten waar deze documenten zijn afgegeven om bijvoorbeeld de rechtmatigheid ervan te controleren. In geval van een verplaatsing van de statutaire zetel van een ECBA moet de bevoegde instantie van de nieuwe lidstaat van herkomst de bevoegde instanties van de andere lidstaten van deze verplaatsing in kennis stellen en het IMI actualiseren met de relevante informatie. In geval van vrijwillige of onvrijwillige ontbinding moet de bevoegde instantie ook de bevoegde instanties van de andere lidstaten in kennis stellen van de ontbinding en het IMI actualiseren met de relevante informatie. (49 bis) Overeenkomstig het recht op behoorlijk bestuur en de beginselen van doelmatigheid en doeltreffendheid van overheidsdiensten moet de omzetting van deze richtlijn de vereenvoudiging van administratieve regels en de vermindering van administratieve kosten en lasten bevorderen. Daarom moeten de lidstaten ervoor zorgen dat de administratieve procedures en verplichtingen van ECBA’s online kunnen worden afgehandeld en dat die procedures gemakkelijk toegankelijk zijn. De lidstaten moeten voor de administratieve procedures met betrekking tot ECBA’s alle nodige informatie ter beschikking stellen en ondersteuning bieden. [Am. 41] (49 ter) Met het oog op het toezicht op de uitvoering van deze richtlijn moet de Commissie worden bijgestaan door het ECBA-comité, dat bestaat uit vertegenwoordigers van de lidstaten. Overeenkomstig de beginselen van de Unie en met name artikel 2 VEU moet het comité evenwichtig samengesteld zijn. Het comité moet zo nodig andere relevante organen en comités van de Unie en belanghebbenden bij zijn werkzaamheden betrekken, zoals het Bureau van de Europese Unie voor de grondrechten en non-profitorganisaties. Openbaarheid van informatie met betrekking tot de werkzaamheden van de comités moet worden gegarandeerd overeenkomstig Verordening (EG) nr. 1049/2001 van het Europees Parlement en de Raad van 30 mei 2001 inzake de toegang van het publiek tot documenten van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie. [Am. 42] (49 quater) Met deze richtlijn wordt een belangrijke stap gezet om de interne markt te voltooien en verder open te stellen voor de non-profitsector. In het licht hiervan wordt de Commissie verzocht om naast deze richtlijn de mogelijke voordelen en de haalbaarheid te beoordelen van een aanvulling van deze richtlijn met maatregelen ter ondersteuning van een regelmatige, zinvolle en gestructureerde dialoog met het maatschappelijk middenveld en representatieve organisaties, en een soortgelijk Europees regelgevingskader met betrekking tot stichtingen. [Am. 43] (50) Aangezien de doelstellingen van deze richtlijn, namelijk het verbeteren van de werking van de interne markt door het wegnemen van juridische en administratieve belemmeringen voor verenigingen zonder winstoogmerk die in meer dan één lidstaat actief zijn, niet voldoende door de lidstaten alleen kunnen worden verwezenlijkt en beter op het niveau van de Unie kunnen worden bereikt, kan de Unie, overeenkomstig het in artikel 5 VEU neergelegde subsidiariteitsbeginsel, maatregelen nemen. Overeenkomstig het in hetzelfde artikel neergelegde evenredigheidsbeginsel gaat deze richtlijn niet verder dan nodig is om deze doelstellingen te verwezenlijken. (51) Overeenkomstig artikel 42, lid 1, van Verordening (EU) 2018/1725 is de Europese Toezichthouder voor gegevensbescherming geraadpleegd, en op 27 juni 2023 heeft hij een advies uitgebracht, HEBBEN DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD: Hoofdstuk 1 Algemene bepalingen Artikel 1 Voorwerp Bij deze richtlijn worden maatregelen vastgesteld om de voorwaarden voor het oprichten en exploiteren van “Europese grensoverschrijdende verenigingen” (European cross-border associations, “ECBA’s”) te coördineren, teneinde verenigingen zonder winstoogmerk te helpen hun rechten met betrekking tot de vrijheid van vestiging, het vrije verkeer van kapitaal, de vrijheid om diensten te verrichten en te ontvangen en het vrije verkeer van goederen op de interne markt uit te oefenen. Artikel 2 Definities Voor de toepassing van deze richtlijn wordt verstaan onder: a) “lidstaat van herkomst”: de lidstaat waar de ECBA haar statutaire zetel vestigt of waarnaar de ECBA haar statutaire zetel verplaatst; b) “lidstaat van ontvangst”: een andere lidstaat dan de lidstaat van herkomst waar de ECBA actief is; c) “non-profitdoel”: het feit dat alle gegenereerde winst, ongeacht of de activiteiten van de vereniging van economische aard zijn of niet, alleen wordt gebruikt voor het nastreven van de doelen van de ECBA zoals gedefinieerd in haar statuten, en niet direct of indirect wordt verdeeld onder haar leden , met inbegrip van leden van haar bestuursorganen, noch onder oprichters of andere particuliere partijen ; [Am. 44] d) “vereniging zonder winstoogmerk”: een juridische entiteit naar nationaal recht die is gebaseerd op lidmaatschap, autonoom is, een non-profitdoel heeft en rechtspersoonlijkheid bezit; [Am. 45] e) “ECBA-certificaat”: een door de bevoegde instantie van de lidstaat van herkomst afgegeven certificaat dat dient als bewijs van de registratie , rechtspersoonlijkheid en handelingsbevoegdheid van een ECBA . ; [Am. 46] e bis) “bijzonder ernstig strafbaar feit”: een van de strafbare feiten als vermeld in artikel 2, lid 2, van Kaderbesluit 2002/584/JBZ van de Raad, dat door de lidstaten strikt moet worden geïnterpreteerd en op niet-discriminerende wijze moet worden toegepast. [Am. 47] Artikel 3 Europese grensoverschrijdende vereniging 1. Elke lidstaat voert in zijn rechtsstelsel de rechtsvorm van Europese grensoverschrijdende vereniging (ECBA) in. De lidstaten zorgen ervoor dat een ECBA een op lidmaatschap gebaseerde juridische entiteit is die op basis van een vrijwillige overeenkomst is opgericht door natuurlijke personen die burgers van de Unie zijn of die rechtmatig in de EU verblijven, of door rechtmatig in de Unie gevestigde juridische entiteiten met een non-profitdoel, met uitzondering van: a) vakbonden , en politieke partijen , religieuze organisaties en verenigingen van dergelijke entiteiten ; [Am. 48] b) personen die zijn veroordeeld voor witwaspraktijken, daarmee verband houdende basisdelicten of terrorismefinanciering; c) personen die onderworpen zijn aan maatregelen die hun activiteiten in een lidstaat om redenen in verband met witwaspraktijken, daarmee verband houdende basisdelicten of terrorismefinanciering verbieden. 2. De lidstaten zorgen ervoor dat een ECBA een non-profitdoel heeft en dat alle winst van een ECBA uitsluitend wordt gebruikt om de in haar statuten omschreven doelen na te streven, zonder enige verdeling onder haar leden overeenkomstig artikel 2, lid 1, punt c) . [Am. 49] 3. De lidstaten zorgen ervoor dat een ECBA activiteiten in ten minste twee lidstaten verricht of dat zij zich dit in haar statuten ten doel heeft gesteld, en dat zij stichtende leden heeft die banden hebben met ten minste twee lidstaten, hetzij op basis van hun staatsburgerschap of rechtmatig verblijf in het geval van natuurlijke personen, hetzij op basis van de plaats van hun statutaire zetel, in het geval van juridische entiteiten. : [Am. 50] a) op basis van hun staatsburgerschap of rechtmatig verblijf in het geval van natuurlijke personen; of [Am. 51] b) op basis van de plaats van hun statutaire zetel in het geval van rechtspersonen. [Am. 52] 4. De lidstaten zorgen ervoor dat de naam van de ECBA wordt voorafgegaan of gevolgd door het acroniem “ECBA”. 5. De lidstaten zorgen ervoor dat de statutaire zetel van een ECBA zich in de Unie bevindt. Artikel 4 Regels die van toepassing zijn op ECBA’s 1. Voor alle aangelegenheden die door deze richtlijn worden geharmoniseerd, zorgen de lidstaten ervoor dat op een ECBA de maatregelen van toepassing zijn waarmee deze richtlijn in de lidstaat waar deze is geregistreerd en actief is, is omgezet. 2. Voor verdere aangelegenheden met betrekking tot de oprichting of de activiteiten van ECBA’s zorgt elke lidstaat ervoor dat op ECBA’s de nationale regels van toepassing zijn die gelden voor de meest vergelijkbare of meest gebruikelijke rechtsvorm van vereniging zonder winstoogmerk naar nationaal recht. [Am. 53] 3. De regels die krachtens deze richtlijn op ECBA’s van toepassing zijn, doen geen afbreuk aan de maatregelen die de lidstaten om redenen van openbare orde en openbare veiligheid hebben vastgesteld om het risico van misbruik van verenigingen zonder winstoogmerk te voorkomen en om de transparantie van bepaalde kapitaalstromen te waarborgen wanneer dat vereist is op grond van het Unierecht of het nationale recht in overeenstemming met het Unierecht , indien die maatregelen bij wet zijn voorgeschreven, geschikt zijn om het nagestreefde doel te verwezenlijken en niet verder gaan dan wat strikt noodzakelijk is, en het effect van de maatregel op de ECBA in verhouding staat tot het nagestreefde doel . De toepassing van deze maatregelen wordt gebaseerd op een beoordeling per geval door de bevoegde autoriteiten van de lidstaat. [Am. 54] 4. Uiterlijk ... [ twee één jaar na de inwerkingtreding van deze richtlijn] en na overleg met belanghebbenden, waaronder verenigingen zonder winstoogmerk, stelt elke lidstaat vast wat de meest vergelijkbare of meest gebruikelijke rechtsvorm van vereniging zonder winstoogmerk in zijn nationaal rechtsstelsel overeenkomstig lid 2 is, en stelt hij de Commissie en het in artikel 30 bedoelde ECBA-comité daarvan in kennis, alsook van de nationale voorschriften die op die rechtsvorm van toepassing zijn. De lidstaten stellen de Commissie en het ECBA-comité onverwijld in kennis van elke wijziging van de vastgestelde rechtsvormen en van elke wijziging van de regels die daarop van toepassing zijn. De lidstaten en de Commissie maken de in dit lid bedoelde meegedeelde informatie openbaar. [Am. 55] 4 bis. De oprichting van een ECBA, onder meer door middel van een omzetting of fusie, en de verplaatsing van een kantoor worden niet gebruikt om de rechten, vertegenwoordiging en raadpleging van werknemers of vakbonden, de arbeidsvoorwaarden of de rechten van schuldeisers te ondermijnen, overeenkomstig het toepasselijke Unierecht en nationale recht en collectieve overeenkomsten. [Am. 56] Artikel 5 Rechtspersoonlijkheid en handelingsbevoegdheid 1. De lidstaten zorgen ervoor dat een ECBA rechtspersoonlijkheid en handelingsbevoegdheid verkrijgt bij registratie overeenkomstig artikel 19. De lidstaten erkennen de rechtspersoonlijkheid en handelingsbevoegdheid van ECBA’s die in een andere lidstaat zijn geregistreerd, zonder verdere procedures of beoordeling en zonder dat verdere registratie vereist is. [Am. 57] 2. De lidstaten zorgen ervoor dat een ECBA ten minste het recht heeft overeenkomsten te sluiten en rechtshandelingen te verrichten, in rechte op te treden, roerende en onroerende goederen te bezitten, economische activiteiten te verrichten, personeel in dienst te nemen, donaties en andere middelen van welke aard ook uit welke legale bron dan ook te ontvangen, aan te vragen en hierover te beschikken overeenkomstig artikel 13 , deel te nemen aan openbare aanbestedingen en overheidsfinanciering aan te vragen. De ECBA mag dit doen in overeenstemming met deze richtlijn en zonder dat zij zich in een andere lidstaat dan de lidstaat van herkomst hoeft te registreren of aan andere aanvullende administratieve vereisten hoeft te voldoen dan die welke vereist zijn voor de overeenkomstig artikel 4, lid 4, vastgestelde rechtsvorm. [Am. 58] Artikel 6 Statuten 1. Met uitzondering van de in lid 2 van dit artikel en de in de artikelen 3, 7 en 8 vastgestelde regels, stelt de lidstaat van herkomst geen regels vast ter beperking van het recht van een ECBA om haar huishoudelijk reglement vast te stellen, waaronder regels betreffende het interne beheer en de bestuursstructuren, tenzij de beperkende regels: a) bij wet zijn voorgeschreven; b) gerechtvaardigd zijn door dwingende redenen van algemeen belang; en [Am. 59] c) geschikt zijn om de verwezenlijking van het nagestreefde doel te waarborgen verwezenlijken en niet verder gaan dan nodig is om dat doel te verwezenlijken wat strikt noodzakelijk is, en het effect van de beperkende regels op de ECBA in verhouding staat tot het nagestreefde doel . [Am. 60] 2. De lidstaten zorgen ervoor dat de statuten van een ECBA schriftelijk worden verstrekt, worden ingediend overeenkomstig de formele vereisten die van toepassing zijn op de overeenkomstig artikel 4, lid 4, vastgestelde juridische entiteit, en de volgende informatie bevatten: [Am. 61] a) de naam van de ECBA; b) een gedetailleerde beschrijving van haar doelen en , een uiteenzetting van haar non-profitdoel en een beschrijving van haar grensoverschrijdende dimensie ; [Am. 62] b bis) een verklaring dat de ECBA in haar doelstellingen en bij de uitoefening van haar activiteiten de in artikel 2 VEU vastgelegde waarden van de Unie zal eerbiedigen; [Am. 63] c) de namen en adressen van de stichtende leden, indien dit natuurlijke personen zijn, en de namen van de wettelijke vertegenwoordigers en de statutaire zetel van de stichtende leden, indien dit juridische entiteiten zijn; d) indien een stichtend lid een juridische entiteit is, een gedetailleerde beschrijving of een kopie van zijn statuten en een gedetailleerde beschrijving van zijn non-profitdoel; [Am. 64] e) het adres van de statutaire zetel van de ECBA; f) de activa van de ECBA op het moment van registratie; g) de voorwaarden en procedures voor de toelating, uitsluiting en uittreding van leden; h) de rechten en plichten van de leden; i) bepalingen betreffende de samenstelling, werking, bevoegdheden en verantwoordelijkheden van het besluitvormingsorgaan en het uitvoerend orgaan; j) bepalingen betreffende het aantal, de benoeming, het ontslag, de bevoegdheden en de verantwoordelijkheden van de leden van het uitvoerend orgaan; [Am. 65] k) de regels inzake meerderheid en quorum die van toepassing zijn op het besluitvormingsorgaan; l) de procedure voor het wijzigen van de statuten; m) de bestaansduur van de ECBA, wanneer het een vereniging van beperkte duur betreft; n) de wijze van vervreemding van de activa van de ECBA in geval van ontbinding . ; en [Am. 66] n bis) de datum waarop de statuten zijn vastgesteld. [Am. 67] Artikel 7 Bestuur 1. De lidstaten zorgen ervoor dat ECBA’s een besluitvormingsorgaan en een uitvoerend orgaan hebben. 2. De lidstaten zorgen ervoor dat alleen Het uitvoerend orgaan van een ECBA bestaat uit ten minste drie personen, waarvan ten minste twee natuurlijke personen die burger van de Unie zijn of rechtmatig in de Unie verblijven, en of in de Unie gevestigde juridische entiteiten met een non-profitdoel, via hun vertegenwoordigers , lid kunnen zijn van het uitvoerend orgaan van een ECBA . Het uitvoerend orgaan van een ECBA bestaat uit ten minste drie personen . [Am. 68] 3. De lidstaten zorgen ervoor dat natuurlijke personen die veroordeeld zijn voor een bijzonder ernstig strafbaar feit, geen lid kunnen zijn van het uitvoerend orgaan of geen vertegenwoordiger kunnen zijn van een juridische entiteit die lid is van het uitvoerend orgaan , indien deelname aan het uitvoerend orgaan door deze persoon een bedreiging voor de openbare orde zou vormen . [Am. 69] Artikel 8 Lidmaatschap -1. Onverminderd de in artikel 3, lid 1, vastgestelde criteria voor de oprichting van een ECBA worden de criteria voor lidmaatschap van een ECBA in haar statuten geregeld. [Am. 70] 1. De lidstaten zorgen ervoor dat elk lid van een ECBA één stem heeft , tenzij de ECBA besluit een andere verdeling toe te staan, onder meer door onderscheid te maken tussen gewone leden die mogen stemmen en geassocieerde leden die niet mogen stemmen . In alle gevallen wordt differentiatie in de stemrechten in de statuten vermeld. [Am. 71] 2. De lidstaten zorgen ervoor dat de leden van een ECBA niet persoonlijk aansprakelijk zijn voor handelingen of nalatigheden van de ECBA. Hoofdstuk 2 Rechten en verboden beperkingen Artikel 9 Gelijke behandeling Elke lidstaat zorgt ervoor dat ECBA’s in geen enkel aspect van hun activiteiten ongunstiger worden behandeld dan de verenigingen zonder winstoogmerk naar nationaal recht zoals vastgesteld overeenkomstig artikel 4, lid 4. Artikel 10 Non-discriminatie De lidstaten zorgen ervoor dat overheidsinstanties ECBA’s in het kader van de toepassing van deze richtlijn niet worden gediscrimineerd en dat nationale wetten, regelingen of administratieve handelingen die ECBA’s reguleren, groepen of personen niet discrimineren op welke grond dan ook, zoals geboorte, leeftijd, huidskleur, geslacht en gender, seksuele gerichtheid, genderidentiteit, gezondheidstoestand, immigratie- of verblijfsstatus, genetische kenmerken, taal, nationale, etnische of sociale afkomst, politieke of andere denkbeelden, lichamelijke of geestelijke handicap, het behoren tot een nationale minderheid, vermogen, ras, godsdienst of overtuiging, of andere status. [Am. 72] Artikel 11 Rechterlijke toetsing De lidstaten bieden toegang tot effectieve klachtenmechanismen overeenkomstig het nationale recht en zorgen ervoor dat alle door de bevoegde instanties op hun grondgebied genomen besluiten die van invloed zijn op de rechten en plichten van ECBA’s, of op de rechten en plichten van andere personen in verband met de activiteiten van ECBA’s, aan rechterlijke toetsing een doeltreffende voorziening in rechte kunnen worden onderworpen overeenkomstig artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Unie. [Am. 73] Artikel 12 Eenmalige registratie 1. De lidstaten zorgen ervoor dat een ECBA zich slechts één keer moet registreren. De registratie vindt plaats overeenkomstig de artikelen 18 en 19. 2. Onverminderd de artikelen 9 tot en met 11 mogen de lidstaten mogen van geregistreerde ECBA’s niet eisen dat zij een verklaring afleggen, informatie verstrekken, vergunningen aanvragen of verkrijgen voor het verrichten van bepaalde activiteiten, tenzij die vereisten: [Am. 74] a) bij wet zijn voorgeschreven; b) gerechtvaardigd zijn door dwingende redenen van algemeen belang; en [Am. 75] c) geschikt zijn om de verwezenlijking van het nagestreefde doel te waarborgen verwezenlijken en niet verder gaan dan nodig is om dat doel te verwezenlijken wat strikt noodzakelijk is, en het effect van de vereisten op de ECBA in verhouding staat tot het nagestreefde doel . [Am. 76] 3. Lid 1 doet geen afbreuk aan de vereisten om een verklaring af te leggen, informatie te verstrekken, vergunningen aan te vragen of te verkrijgen voor het verrichten van bepaalde activiteiten waarin het Unierecht of nationale bepalingen ter uitvoering van het Unierecht voorzien. Artikel 13 Financiering 1. De lidstaten zorgen ervoor dat een ECBA, ongeacht de lidstaat van registratie, vrije en niet-discriminerende toegang heeft tot financiering uit een openbare bron overeenkomstig de algemene beginselen van het Unierecht. 2. Onverminderd de artikelen 9 tot en met 11 leggen de lidstaten leggen geen beperkingen op ten aanzien van het vermogen van een ECBA om financiering, met inbegrip van donaties, aan een legale bron te verstrekken of van een legale bron te ontvangen, behalve voor zover dergelijke beperkingen: [Am. 77] a) bij wet zijn voorgeschreven; b) gerechtvaardigd zijn is door dwingende redenen van algemeen belang of wanneer de lidstaat kan aantonen dat de ECBA door haar activiteiten flagrant en herhaaldelijk de in artikel 2 VEU vastgelegde waarden van de Unie schendt ; en [Am. 78] c) geschikt zijn om de verwezenlijking van het nagestreefde doel te waarborgen verwezenlijken en niet verder gaan dan nodig is om dat doel te verwezenlijken wat strikt noodzakelijk is, en het effect van de beperking op de ECBA in verhouding staat tot het nagestreefde doel . [Am. 79] Artikel 14 Verlening van diensten en handel in goederen 1. De lidstaten zorgen ervoor dat ECBA’s zich vrij kunnen vestigen, vrij diensten kunnen verlenen en ontvangen, en het vrije verkeer van goederen op de interne markt kunnen uitoefenen in overeenstemming met het Unierecht. 2. Onverminderd de bepalingen van andere Unierechtelijke handelingen en de artikelen 9 tot en met 11 van deze richtlijn leggen de lidstaten geen beperkingen op aan de in lid 1 bedoelde activiteiten, tenzij deze beperkingen: [Am. 80] a) bij wet zijn voorgeschreven; b) gerechtvaardigd zijn door dwingende redenen van algemeen belang; en [Am. 81] c) geschikt zijn om de verwezenlijking van het nagestreefde doel te waarborgen verwezenlijken en niet verder gaan dan nodig is om dat doel te verwezenlijken wat strikt noodzakelijk is, en het effect van de beperking op de ECBA in verhouding staat tot het nagestreefde doel . [Am. 82] Artikel 15 Verboden beperkingen De lidstaten zorgen ervoor dat een ECBA niet onderworpen is aan een of meer van de volgende vereisten: a) vereisten die direct of indirect gebaseerd zijn op de nationaliteit of het verblijf van de natuurlijke personen die lid zijn van de ECBA of het uitvoerend orgaan daarvan, tenzij in deze richtlijn anders is bepaald; b) een vereiste op grond waarvan de geldigheid van een vergadering afhankelijk is van de fysieke aanwezigheid van de leden van de ECBA, het uitvoerend orgaan of het besluitvormingsorgaan daarvan; c) een vereiste dat de plaats van haar hoofdbestuur of haar hoofdvestiging zich in dezelfde lidstaat bevindt als haar statutaire zetel; d) een vereiste waarbij een lidstaat van ontvangst de erkenning van een in een andere lidstaat geregistreerde ECBA afhankelijk stelt van de voorwaarde van wederkerigheid wat betreft de erkenning van zijn ECBA’s in die andere lidstaat; e) een vereiste dat een ECBA gedurende een bepaalde periode in de lidstaat van herkomst is geregistreerd om in de lidstaat van ontvangst actief te kunnen zijn; f) een vereiste waarbij de ontvangst van donaties van een bron binnen de Unie afhankelijk wordt gesteld van een vergunning of goedkeuring door een instantie van een lidstaat; g) de volgende beperkingen op de regelmatige of incidentele uitoefening van economische activiteiten , tenzij een dergelijk verbod het de ECBA mogelijk zou maken toegang te hebben tot een andere preferentiële status : [Am. 83] i) een algemeen verbod op het verrichten van economische activiteiten; ii) ECBA’s alleen toestemming verlenen om economische activiteiten uit te oefenen indien deze activiteiten verband houden met de in hun statuten omschreven doelstellingen; iii) een vereiste dat de uitoefening van economische activiteiten niet het hoofddoel of de hoofdactiviteit van de ECBA is. g bis) beperkingen of extra vereisten met betrekking tot de deelname aan aangelegenheden van publiek debat, ongeacht of dit regelmatig dan wel occasioneel plaatsvindt. [Am. 84] Hoofdstuk 3 Oprichting en registratie Artikel 16 Oprichting 1. De lidstaten zorgen ervoor dat een ECBA wordt opgericht bij registratie. 2. De lidstaten zorgen ervoor dat een ECBA ten minste drie stichtende leden heeft. 3. De lidstaten zorgen ervoor dat de stichtende leden hun voornemen om oprichting van een ECBA op te richten kenbaar maken, hetzij plaatsvindt door een schriftelijke overeenkomst tussen hen, hetzij door een overeenkomst op alle stichtende leden of door schriftelijke notulen van de constituerende vergadering van de ECBA die in de schriftelijke notulen wordt opgenomen; daartoe worden deze overeenkomst of notulen naar behoren ondertekend door de die door alle stichtende leden zijn ondertekend en naar behoren is geverifieerd indien het toepasselijke nationale recht dat vereist voor de overeenkomstig artikel 4, lid 4, vastgestelde juridische entiteit . [Am. 85] Artikel 17 Omzetting van verenigingen entiteiten zonder winstoogmerk in een ECBA [Am. 86] 1. De lidstaten zorgen ervoor dat in de Unie gevestigde verenigingen bestaande entiteiten zonder winstoogmerk die wettelijk in een lidstaat zijn gevestigd en die aan de vereisten van deze richtlijn voldoen, binnen dezelfde lidstaat kunnen worden omgezet in een ECBA. [Am. 87] 2. De lidstaten zorgen ervoor dat elke omzetting wordt goedgekeurd door het besluitvormingsorgaan van de omzettende entiteit. 3. De lidstaten zorgen ervoor dat de omzetting niet leidt tot de ontbinding van de omzettende vereniging zonder winstoogmerk of tot het verlies of de onderbreking van haar rechtspersoonlijkheid. [Am. 88 - niet van toepassing op de Nederlandse versie] 4. De lidstaten zorgen ervoor dat alle activa en passiva worden overgedragen aan de nieuw opgerichte ECBA. 5. De lidstaten zorgen ervoor dat de omzetting van kracht wordt bij de registratie van de nieuw opgerichte ECBA overeenkomstig artikel 19. 6. De lidstaten zorgen ervoor dat de omgezette vereniging zonder winstoogmerk uit alle registers wordt geschrapt. Artikel 17 bis Fusie van bestaande entiteiten zonder winstoogmerk tot een ECBA 1. De lidstaten zorgen ervoor dat twee of meer bestaande entiteiten zonder winstoogmerk die wettelijk in of meer lidstaten zijn gevestigd, kunnen fuseren tot een ECBA indien: a) een of meer entiteiten zonder winstoogmerk na ontbinding zonder vereffening al hun activa en passiva overdragen aan een andere bestaande ECBA, te weten de overnemende ECBA; of b) een of meer entiteiten zonder winstoogmerk na ontbinding zonder vereffening al hun activa en passiva overdragen aan een andere ECBA die zij vormt/vormen, te weten de nieuw opgerichte ECBA. 2. De lidstaten zien erop toe dat een fusie wordt goedgekeurd door de besluitvormingsorganen van de fuserende entiteiten zonder winstoogmerk. 3. De lidstaten zien erop toe dat fusies niet leiden tot ontbinding, verlies of onderbreking van de rechtspersoonlijkheid van de overnemende ECBA en dat de juridische continuïteit niet in het gedrang komt in het geval van een fusie die in een nieuw opgerichte ECBA resulteert. 4. De lidstaten zien erop toe dat alle activa en passiva worden overgedragen aan de overnemende of nieuw opgerichte ECBA. 5. De lidstaten zien erop toe dat de fusie van kracht wordt bij de registratie van de nieuw opgerichte ECBA overeenkomstig artikel 19 of vanaf de datum waarop de transacties van de overgenomen ECBA’s boekhoudkundig moeten worden behandeld als die van de overnemende ECBA. 6. De lidstaten zien erop toe dat de gefuseerde entiteiten zonder winstoogmerk, behalve in voorkomend geval de overnemende ECBA, uit alle registers worden geschrapt. [Am. 89] Artikel 18 Aanvraag tot registratie 1. De lidstaten zorgen ervoor dat een aanvraag tot registratie van een ECBA wordt ingediend bij de bevoegde instantie van de lidstaat waar de ECBA voornemens is haar statutaire zetel te vestigen. De aanvraag wordt ingediend in hetzelfde formaat dat de overeenkomstig artikel 4, lid 4, vastgestelde juridische entiteit moet gebruiken en gaat vergezeld van de volgende documenten en informatie, gesteld in een officiële taal van die lidstaat of in een andere taal die is toegestaan krachtens het recht van die lidstaat: [Am. 90] a) de naam van de ECBA; b) de statuten van de Europese grensoverschrijdende vereniging; c) het postadres van de voorgenomen statutaire zetel en een e-mailadres ; [Am. 91] d) de namen en adressen van de personen die bevoegd zijn om de Europese grensoverschrijdende vereniging ten aanzien van derden en in rechte te vertegenwoordigen, alsmede alle andere informatie die overeenkomstig het toepasselijke nationale recht nodig is voor hun identificatie, en de vermelding of deze personen hiertoe afzonderlijk bevoegd zijn dan wel gezamenlijk moeten optreden; e) de schriftelijke overeenkomst van de stichtende leden of de notulen van de constituerende vergadering houdende een dergelijke overeenkomst, naar behoren ondertekend door de stichtende leden, of het besluit tot omzetting als bedoeld in artikel 17 of het besluit tot fusie als bedoeld in artikel 17 bis ; [Am. 92] f) een verklaring van de leden van het uitvoerend orgaan dat zij niet onbekwaam zijn verklaard om als bestuurslid op te treden in vergelijkbare organen van verenigingen zonder winstoogmerk of van ondernemingen. De lidstaten eisen geen andere documenten of informatie dan die welke in dit lid zijn opgesomd. 2. Onverminderd lid 3 zorgen de lidstaten ervoor dat een aanvraag tot registratie volledig is wanneer deze aanvraag de in lid 1 vermelde documenten en informatie bevat. 3. In afwijking van lid 1, tweede alinea, kunnen de lidstaten regels vaststellen op grond waarvan de bevoegde instantie bij schriftelijk besluit gericht aan de in artikel 18, lid 1, punt d), bedoelde persoon die gemachtigd is om de ECBA te vertegenwoordigen, kan verzoeken om documenten of informatie ter aanvulling van de in lid 1 bedoelde documenten of informatie, waarin naar behoren met redenen omkleed de bezorgdheid wordt uiteengezet dat de in de statuten van de ECBA omschreven doelen in strijd zouden zijn met het Unierecht , met inbegrip van de in artikel 2 VEU vastgelegde waarden van de Unie, of met bepalingen van het nationale recht die in overeenstemming zijn met het Unierecht, voor zover die documenten of informatie noodzakelijk zijn. [Am. 93] 4. De lidstaten zorgen ervoor dat de aanvraag tot registratie van een ECBA , ook bij omzettingen en fusies, online kan worden ingediend. [Am. 94] Artikel 19 Registratieprocedure 1. De lidstaten zorgen ervoor dat een ECBA binnen dertig dagen na de indiening van een volledige aanvraag wordt geregistreerd en dat deze registratie in de hele Unie geldig is. 2. De lidstaten zorgen ervoor dat de bevoegde instantie van de lidstaat van herkomst de bevoegde instanties van alle andere lidstaten onverwijld in kennis stelt van elke nieuwe registratie van een ECBA. 3. Wanneer de met het oog op de registratie verstrekte informatie onvolledig is of kennelijke fouten bevat, verzoekt de bevoegde instantie de ECBA de ingediende informatie aan te vullen of te corrigeren binnen een redelijke termijn, die niet korter mag zijn dan vijftien dagen na de datum waarop de bevoegde instantie contact opneemt met de in artikel 18, lid 1, punt d), bedoelde persoon die gemachtigd is om de ECBA te vertegenwoordigen. 4. Onverminderd lid 1 van dit artikel zorgen de lidstaten ervoor dat de bevoegde instantie na ontvangst van een volledige aanvraag overeenkomstig lid 1 van dit artikel de aanvraag tot registratie van een ECBA verifieert en deze alleen afwijst wanneer: a) de aanvraag niet voldoet aan de in artikel 3 vastgestelde vereisten; b) de aanvraag niet binnen de in lid 3 van dit artikel gestelde termijn wordt aangevuld of gecorrigeerd; c) de identiteit van elke wettelijke vertegenwoordiger van de ECBA niet kon worden gecontroleerd of is vastgesteld dat zij vervalst is; d) de bevoegde instantie, na vaststelling van het in artikel 18, lid 3, bedoelde besluit en na beoordeling van alle in antwoord op dat besluit verstrekte documenten en informatie, constateert dat de in de statuten van de ECBA omschreven doelen in strijd zouden zijn met het Unierecht , met inbegrip van de in artikel 2 VEU vastgelegde waarden van de Unie, of met bepalingen van het nationale recht die in overeenstemming zijn met het Unierecht; [Am. 95] e) een persoon die gemachtigd is om de ECBA te vertegenwoordigen als bedoeld in artikel 18, lid 1, punt d), of een lid van het uitvoerend orgaan, is veroordeeld voor een bijzonder ernstig strafbaar feit , en wanneer dit een bedreiging voor de openbare orde zou vormen . In dergelijke gevallen krijgt de ECBA een redelijke termijn om de situatie recht te zetten. [Am. 96] Een besluit tot weigering van registratie wordt schriftelijk genomen, met redenen omkleed en gericht aan de in artikel 18, lid 1, punt d), bedoelde persoon die gemachtigd is om de ECBA te vertegenwoordigen. 5. Indien de bevoegde instantie besluit de aanvraag af te wijzen of niet binnen dertig dagen na de indiening van de volledige aanvraag tot een besluit is gekomen, zorgen de lidstaten ervoor dat dit besluit of het ontbreken van een dergelijk besluit aan een effectieve rechterlijke toetsing kan worden onderworpen. 5 bis. De lidstaten maken de registratieprocedure bekend op de bij Verordening (EU) 2018/1724 van het Europees Parlement en de Raad (20) ingestelde digitale toegangspoort. [Am. 97] Artikel 20 Register 1. Elke lidstaat zet een wijst een nationaal register op en een verantwoordelijke overheidsinstantie voor de registratie van ECBA’s overeenkomstig artikel 19 aan en stelt de Commissie daarvan in kennis . [Am. 98] 2. De lidstaten zorgen ervoor dat de volgende documenten en informatie in het register worden opgeslagen en worden bijgewerkt: a) de statuten van de ECBA; a bis) de jaarverslagen van de ECBA, opgesteld overeenkomstig het nationale recht dat van toepassing is op de overeenkomstig artikel 4, lid 4, vastgestelde juridische entiteit; [Am. 99] b) een kopie van het ECBA-certificaat overeenkomstig artikel 21; c) de namen en adressen van de personen die bevoegd zijn om de Europese grensoverschrijdende vereniging ten aanzien van derden en in rechte te vertegenwoordigen, alsmede alle andere informatie die overeenkomstig het toepasselijke nationale recht nodig is voor hun identificatie, en de vermelding of deze personen hiertoe afzonderlijk bevoegd zijn dan wel gezamenlijk moeten optreden; d) de liquidatie en ontbinding van een ECBA. 3. De lidstaten zorgen ervoor dat geregistreerde ECBA’s de bevoegde instantie van hun lidstaat van herkomst binnen dertig dagen na wijzigingen van de informatie in het register in kennis stellen van deze wijzigingen. 4. De lidstaten zorgen ervoor dat de volgende informatie openbaar beschikbaar wordt gesteld in een onlineversie van het register: a) het ECBA-certificaat overeenkomstig artikel 21; b) de liquidatie van een ECBA; c) de ontbinding van een ECBA. 5. De lidstaten zorgen ervoor dat de in lid 4 bedoelde documenten en informatie niet langer dan zes maanden na tot het einde van het boekjaar volgend op de ontbinding van een ECBA voor het publiek beschikbaar zijn. [Am. 100] 6. De lidstaten zorgen ervoor dat persoonsgegevens na de ontbinding van een ECBA niet langer dan twee vijf jaar in het register worden bewaard. [Am. 101] Artikel 21 Inhoud van het ECBA-certificaat 1. De lidstaten zorgen ervoor dat de bevoegde instanties het ECBA-certificaat binnen vijf dagen na de registratie van een ECBA zowel digitaal als op papier afgeven. De lidstaten zorgen ervoor dat het ECBA-certificaat wordt erkend als bewijs van registratie van de ECBA , de rechtspersoonlijkheid en de handelingsbevoegdheid . Het ECBA-certificaat bevat de volgende informatie: [Am. 102] a) het unieke registratienummer van de ECBA en de tweeletterige landcode van de lidstaat van herkomst; b) de datum van registratie van de ECBA; c) de datum van een eventuele verplaatsing van de statutaire zetel van de ECBA; d) de naam van de ECBA; e) het postadres van de statutaire zetel en het e-mailadres van de ECBA; f) de doelen van de ECBA zoals vastgesteld in haar statuten. 2. Nadat de in artikel 18, lid 1, punt d), bedoelde persoon die gemachtigd is om de ECBA te vertegenwoordigen, heeft gemeld dat de in lid 1 van dit artikel genoemde informatie is gewijzigd, geven de lidstaten binnen vijf dagen na de kennisgeving van die wijzigingen zowel digitaal als op papier een bijgewerkt ECBA-certificaat af. 3. Om het gebruik van het ECBA-certificaat in alle lidstaten te vergemakkelijken, het formaat ervan te harmoniseren en de administratieve lasten voor zowel de bevoegde instanties van de lidstaten als de ECBA’s te beperken, stelt de Commissie door middel van een uitvoeringshandeling het model voor het ECBA-certificaat en de technische specificaties ervan vast. Die uitvoeringshandeling wordt vastgesteld volgens de in artikel 30, lid 2 29 bis, lid 6 , bedoelde onderzoeksprocedure. [Am. 103] Hoofdstuk 4 Mobiliteit Artikel 22 Verplaatsing van de statutaire zetel 1. De lidstaten zorgen ervoor dat een ECBA het recht heeft haar statutaire zetel van een lidstaat naar een andere te verplaatsen. 2. De lidstaten zorgen ervoor dat de in lid 1 bedoelde verplaatsing er niet toe leidt dat de ECBA wordt ontbonden of een nieuwe rechtspersoon wordt opgericht in de lidstaat waarnaar de statutaire zetel wordt verplaatst. De lidstaten zorgen ervoor dat de verplaatsing van de statutaire zetel geen gevolgen heeft voor de activa of passiva van de ECBA die vóór de verplaatsing bestonden, met inbegrip van bedingen in overeenkomsten, kredieten, rechten en verplichtingen. 3. De lidstaten zorgen ervoor dat de verplaatsing van kracht wordt op de datum van registratie van de ECBA in de lidstaat van herkomst waarnaar zij wordt verplaatst. 4. In afwijking van lid 1 van dit artikel zorgen de lidstaten ervoor dat de bevoegde instantie van de lidstaat waarnaar de ECBA haar statutaire zetel wil verplaatsen, de verplaatsing niet toestaat in een van de volgende gevallen: a) wanneer de ECBA niet voldoet aan de vereisten van artikel 3, lid 1, 2 of 3; b) wanneer een besluit als bedoeld in artikel 24, lid 2, is genomen of een met redenen omklede kennisgeving als bedoeld in artikel 25, lid 3, is afgegeven; c) wanneer een ECBA insolvent is verklaard of aan een insolventieprocedure loopt is onderworpen ; [Am. 104] d) wanneer in de vorige lidstaat van herkomst een procedure wegens een bijzonder ernstig strafbaar feit is ingesteld tegen de in artikel 18, lid 1, punt d), bedoelde personen die gemachtigd zijn om de ECBA te vertegenwoordigen, een lid van het uitvoerend orgaan of de ECBA zelf, voor zover het nationale recht in deze mogelijkheid voorziet , en wanneer dit een bedreiging voor de openbare orde zou vormen . In dergelijke gevallen gaat een lidstaat over tot de verplaatsing van de statutaire zetel wanneer de vertegenwoordiger of het lid van het uitvoerend orgaan is vervangen of wanneer de procedure is beëindigd en niet tot een veroordeling heeft geleid. [Am. 105] Artikel 23 Procedure voor de verplaatsing van de statutaire zetel 1. Onverminderd geldende bepalingen die gunstiger zijn voor werknemers op grond van het nationale recht of het Unierecht, zorgen de lidstaten ervoor dat de werknemers van een ECBA die haar statutaire zetel wil verplaatsen, tijdig en ten minste één maand voor de in lid 2 bedoelde buitengewone vergadering in kennis worden gesteld van de mogelijke verplaatsing en het recht hebben het ontwerp van het in lid 2 3 bedoelde besluit tot goedkeuring van de het verzoek tot verplaatsing van de statutaire zetel te onderzoeken en hun standpunt kenbaar te maken . [Am. 106] 1 bis. De lidstaten voorzien in een adequaat systeem voor de bescherming van de belangen van schuldeisers om ervoor te zorgen dat de schuldeisers van een ECBA wier vorderingen vóór de publicatie van het verzoek tot verplaatsing als bedoeld in lid 3 bis bestonden, van de ECBA kunnen verlangen dat zij passende waarborgen biedt. Het bieden van dergelijke waarborgen wordt beheerst door het recht van de lidstaat waar de ECBA vóór de verplaatsing haar statutaire zetel had. Het systeem voor de bescherming waarin artikel 86 undecies van Richtlijn (EU) 2017/1132 van het Europees Parlement en de Raad (21) voorziet, is van overeenkomstige toepassing. [Am. 107] 2. De lidstaten zorgen ervoor dat de verplaatsing van de statutaire zetel in een buitengewone vergadering wordt goedgekeurd door op een vergadering van het besluitvormingsorgaan van de ECBA. Dat besluit wordt genomen met twee derde van de stemmen, die ten minste de helft van alle leden vertegenwoordigen. [Am. 108] 3. De lidstaten zorgen ervoor dat het besluitvormingsorgaan van de ECBA een verzoek tot verplaatsing van de statutaire zetel indient bij de bevoegde instantie van de lidstaat waarnaar zij haar statutaire zetel wil verplaatsen, en dat het de bevoegde instantie van de lidstaat van herkomst van dat verzoek in kennis stelt. Dit verzoek bevat het volgende: a) het besluit van het besluitvormingsorgaan van de ECBA tot goedkeuring van de verplaatsing; b) het ECBA-certificaat; c) het voorgestelde adres van de statutaire zetel van de ECBA in de lidstaat waarnaar de ECBA wordt verplaatst; d) de statuten van de ECBA, met vermelding, indien van toepassing, van haar nieuwe naam; e) de voorgenomen datum van verplaatsing; f) een verslag met gedetailleerde uitleg over de waarborgen voor schuldeisers en werknemers , indien van toepassing op grond van die de ECBA in overeenstemming met het Unierecht of , het nationale recht en collectieve arbeidsovereenkomsten heeft ingesteld . [Am. 109] 3 bis. De lidstaten zorgen ervoor dat het verzoek tot verplaatsing van de statutaire zetel online kan worden ingediend en dat elk verzoek op een openbaar toegankelijke website wordt gepubliceerd. [Am. 110] 4. De lidstaten kunnen regels vaststellen op grond waarvan de bevoegde instantie van de lidstaat waarnaar de ECBA haar statutaire zetel wil verplaatsen, bij schriftelijk besluit gericht aan de in artikel 18, lid 1, punt d), bedoelde persoon die gemachtigd is om de ECBA te vertegenwoordigen, kan verzoeken om documenten of informatie ter aanvulling van de in lid 3 bedoelde documenten of informatie, waarin naar behoren met redenen omkleed de bezorgdheid wordt uiteengezet dat de in de statuten van de ECBA omschreven doelen in strijd zouden zijn met bepalingen van het nationale recht van die lidstaat, voor zover die documenten of informatie nodig zijn om de kwestie te beoordelen. 5. De lidstaten zorgen ervoor dat de bevoegde instantie van de lidstaat waarnaar de ECBA haar statutaire zetel wil verplaatsen, bevoegd is om te beslissen over het verzoek tot verplaatsing. Deze bevoegde instantie is alleen gerechtigd het verzoek af te wijzen indien: a) niet is voldaan aan de vereisten van lid 2 van dit artikel; b) het verzoek niet alle in lid 3 vereiste elementen bevat; c) een van de in artikel 22, lid 4, beschreven situaties zich voordoet; d) de bevoegde instantie, na vaststelling van het in dit lid bedoelde besluit en na beoordeling van alle in antwoord op dat besluit verstrekte documenten en informatie, constateert dat de in de statuten van de ECBA omschreven doelen in strijd zouden zijn met het nationale recht dat in overeenstemming is met het Unierecht. 6. De bevoegde instantie neemt het in lid 5 van dit artikel bedoelde besluit binnen dertig dagen na ontvangst van het in lid 3 bedoelde verzoek tot verplaatsing van de statutaire zetel. 7. Onverminderd lid 6 zorgen de lidstaten ervoor dat de verplaatsing plaatsvindt binnen dertig dagen na de indiening van een volledig verzoek. 8. Wanneer de met het oog op de verplaatsing verstrekte informatie onvolledig is of kennelijke fouten bevat, verzoekt de bevoegde instantie de ECBA de ingediende informatie aan te vullen of te corrigeren binnen een redelijke termijn, die niet korter mag zijn dan vijftien dagen na de datum waarop de bevoegde instantie contact opneemt met de in artikel 18, lid 1, punt d), bedoelde persoon die gemachtigd is om de ECBA te vertegenwoordigen. 9. De lidstaten zorgen ervoor dat de bevoegde instantie van de nieuwe lidstaat van herkomst de ECBA registreert en het ECBA-certificaat bijwerkt wat de in artikel 21, lid 1, genoemde elementen betreft. 10. De lidstaten zorgen ervoor dat de bevoegde instantie van de lidstaat van herkomst na de verplaatsing van de statutaire zetel de bevoegde instanties van de andere lidstaten onverwijld in kennis stelt van de verplaatsing van de statutaire zetel. Na ontvangst van deze kennisgeving schrapt de bevoegde instantie van de vorige lidstaat van herkomst de ECBA uit het register. Hoofdstuk 5 Ontbinding Artikel 24 Vrijwillige ontbinding 1. De lidstaten zorgen ervoor dat een ECBA alleen kan worden ontbonden bij besluit van haar leden en in overeenstemming met haar statuten. in de volgende gevallen: [Am. 111] a) het doel van de ECBA is verwezenlijkt; [Am. 112] b) de termijn waarvoor zij is opgericht, is verstreken; [Am. 113] c) om welke reden dan ook in overeenstemming met haar statuten. [Am. 114] 2. De lidstaten zorgen ervoor dat het besluitvormingsorgaan van de ECBA een ECBA alleen kan ontbinden bij een besluit dat tijdens een buitengewone vergadering wordt genomen met twee derde van de stemmen, die ten minste de helft van het totale aantal leden vertegenwoordigen. De lidstaten zorgen ervoor dat de bevoegde instantie bij liquidatie van de ECBA als bedoeld in artikel 28 de ECBA pas uit het register schrapt wanneer de liquidatie is voltooid en dat de relevante informatie in het IMI dienovereenkomstig is bijgewerkt. Artikel 25 Onvrijwillige ontbinding 1. In afwijking van artikel 26, lid 1, zorgen de lidstaten ervoor dat een ECBA alleen onvrijwillig kan worden ontbonden door de bevoegde instantie van de lidstaat van herkomst in de omstandigheden en onder de voorwaarden waarin dit artikel voorziet. 2. De lidstaten kunnen in de onvrijwillige ontbinding van een ECBA voorzien op voorwaarde dat de ontbinding wordt voorafgegaan door een risicobeoordeling, dat zij bij wet is voorgeschreven, geschikt is om het nagestreefde doel te verwezenlijken en niet verder gaat dan wat strikt noodzakelijk is, en dat de ontbinding in verhouding staat met het nagestreefde doel, en alleen op een van de volgende gronden toestaan : [Am. 115] a) de ECBA heeft haar non-profitdoel niet nageleefd; b) de activiteiten van de ECBA vormen een ernstige bedreiging voor de openbare orde of openbare veiligheid; of [Am. 116] b bis) de in artikel 2 VEU vastgelegde waarden van de Unie zijn flagrant en herhaaldelijk geschonden door haar activiteiten; [Am. 117] c) de ECBA of de leden van haar uitvoerend orgaan zijn veroordeeld voor een bijzonder ernstig strafbaar feit . dat is gepleegd uit naam van, namens of ten bate van de ECBA; of [Am. 118] c bis) een lid van het uitvoerend orgaan is veroordeeld voor een bijzonder ernstig strafbaar feit, gepleegd na de oprichting van de ECBA, en de deelname van een dergelijke persoon aan het uitvoerend orgaan zou een bedreiging voor de openbare orde vormen. [Am. 119] 3. Indien de bevoegde instantie erover bezorgd is dat sprake is van een van de in lid 2 van dit artikel genoemde gronden, stelt zij de ECBA schriftelijk en middels een uitvoerig met redenen omklede kennisgeving van haar punten van zorg in kennis en geeft zij de ECBA een redelijke termijn om op die punten van zorg te reageren of om de situatie recht te zetten . [Am. 120] 4. De lidstaten zorgen ervoor dat de bevoegde instantie een schriftelijk besluit tot ontbinding neemt , dat formeel aan de ECBA wordt meegedeeld, wanneer zij, na de antwoorden van de ECBA overeenkomstig lid 3 van dit artikel naar behoren te hebben onderzocht, vaststelt dat de ECBA moet worden ontbonden omdat er sprake is van een van de in lid 2 van dit artikel genoemde gronden , die niet is rechtgezet . Een besluit om een ECBA te ontbinden mag alleen worden genomen indien er geen minder beperkende maatregelen zijn waarmee de door de bevoegde instantie geuite punten van zorg kunnen worden weggenomen. [Am. 121] 5. De lidstaten zorgen ervoor dat het in lid 4 van dit artikel bedoelde besluit naar behoren met redenen omkleed is en een volledige schriftelijke rechtvaardiging omvat , indien van toepassing is bevestigd door een gerechtelijk besluit overeenkomstig het nationale recht en overeenkomstig artikel 11 aan effectieve en onafhankelijke rechterlijke toetsing kan worden onderworpen , en niet van kracht wordt zolang de rechterlijke toetsing nog niet is afgerond. [Am. 122] 6. De lidstaten zorgen ervoor dat de bevoegde instantie de ECBA in kennis stelt van haar besluit en de ECBA pas te zijner tijd uit het register schrapt nadat het in lid 4 bedoelde besluit van kracht is geworden en nadat de in artikel 26 bedoelde liquidatie van de ECBA is voltooid. De bevoegde instantie stelt de bevoegde instanties van de lidstaten in kennis van de desbetreffende informatie. Artikel 26 Liquidatie in geval van ontbinding 1. De lidstaten zorgen ervoor dat de ontbinding van een ECBA overeenkomstig de artikelen 24 en 25 tot de liquidatie ervan leidt. 2. De lidstaten zorgen ervoor dat de activa van de ontbonden ECBA die overblijven nadat de belangen van mogelijke schuldeisers zijn gedisconteerd, worden overgedragen aan een entiteit zonder winstoogmerk die een activiteit uitoefent die vergelijkbaar is met die een van de activiteiten van de ontbonden ECBA, of dat de activa worden overgedragen aan een lokale overheid die verplicht is deze te gebruiken voor een activiteit die of voor het nastreven van een doel dat vergelijkbaar is met die een van de activiteiten of doelen van de ontbonden ECBA. [Am. 123] Hoofdstuk 6 Toepassing en administratieve samenwerking Artikel 27 Bevoegde instanties 1. Elke lidstaat wijst de voor de toepassing van deze richtlijn en het toezicht in het kader van deze richtlijn bevoegde instantie (“bevoegde instantie”) aan. [Am. 124] 2. De lidstaten stellen de Commissie in kennis van de namen van de overeenkomstig lid 1 aangewezen bevoegde instanties. De Commissie maakt de lijst van de aangewezen bevoegde instanties op haar een publiek beschikbare website bekend en actualiseert deze zo nodig . [Am. 125] 3. De lidstaten stellen de Commissie in kennis van de namen en taken van eventuele andere bevoegde instanties die zijn opgericht of aangewezen in het kader van de nationale regels die van toepassing zijn op de meest vergelijkbare vereniging zonder winstoogmerk juridische entiteit in hun nationaal rechtsstelsel, zoals vastgesteld overeenkomstig artikel 4, lid 4. [Am. 126] Artikel 28 Administratieve samenwerking 1. De bevoegde instanties van de lidstaten werken met elkaar samen en verlenen elkaar op effectieve en efficiënte wijze bijstand met het oog op de toepassing van de bepalingen van deze richtlijn. 2. De administratieve samenwerking en de uitwisseling van informatie tussen de bevoegde instantie uit hoofde van artikel 17, artikel 18, artikel 19, leden 2 en 4, artikel 23, leden 5, 6 en 7, artikel 24, lid 3, artikel 25, lid 6, en artikel 27 vinden plaats overeenkomstig Verordening (EU) nr. 1024/2012. 3. De lidstaten zorgen ervoor dat de in het IMI geregistreerde informatie actueel wordt gehouden en brengen elkaar op de hoogte van de wijziging van eerder verstrekte informatie in overeenstemming met Verordening (EU) nr. 1024/2012. Artikel 29 Verslaglegging en evaluatie [Am. 127] -1. Jaarlijks delen de lidstaten met de Commissie en het in artikel 30 bedoelde ECBA-comité, voor zover mogelijk langs digitale weg, een lijst van op hun grondgebied geregistreerde ECBA’s, geaggregeerde gegevens over die ECBA’s, alsmede informatie over: a) maatregelen die door de lidstaten zijn vastgesteld of bijgewerkt om redenen van openbare orde en openbare veiligheid ter voorkoming van het risico van misbruik van verenigingen zonder winstoogmerk en ter waarborging van de transparantie met betrekking tot bepaalde kapitaalbewegingen, als bedoeld in artikel 4, lid 3; b) nationale voorschriften die het recht van een ECBA om haar huishoudelijk reglement vast te stellen, als bedoeld in artikel 6, lid 1, beperken; c) gevallen waarin aan ECBA’s aanvullende registratievereisten zijn opgelegd overeenkomstig artikel 12, lid 2; d) gevallen waarin aan een ECBA financieringsbeperkingen zijn opgelegd overeenkomstig artikel 13, lid 2; e) gevallen waarin aan een ECBA beperkingen op het verrichten van diensten en de handel in goederen zijn opgelegd overeenkomstig artikel 14, lid 2; f) gevallen waarin om aanvullende documenten of informatie is verzocht overeenkomstig artikel 18, lid 3; g) gevallen waarin de registratie is geweigerd overeenkomstig artikel 19, lid 4; h) gevallen waarin de verplaatsing van een statutaire zetel is geweigerd overeenkomstig artikel 22, lid 4, of artikel 23, lid 5; en i) gevallen van onvrijwillige ontbinding als bedoeld in artikel 27. De Commissie publiceert de lijst van alle geregistreerde ECBA’s op een openbaar toegankelijke website. [Am. 128] 1. Uiterlijk ... [ zeven vijf jaar na de omzettingstermijn] en vervolgens om de vijf jaar brengt de Commissie verslag uit aan het Europees Parlement en de Raad over de uitvoering van deze richtlijn. Daartoe kan de Commissie de lidstaten, voor zover mogelijk met behulp van digitale instrumenten, verzoeken geaggregeerde gegevens over op hun grondgebied geregistreerde Het verslag wordt voorafgegaan door een raadpleging van relevante belanghebbenden, waaronder ECBA’s te delen. en andere relevante organisaties zonder winstoogmerk, en omvat met name: [Am. 129] a) een overzicht van het aantal en de geografische spreiding van ECBA’s in de EU; [Am. 130] b) een evaluatie van de adequaatheid en doeltreffendheid van de richtlijn met betrekking tot de nagestreefde doelen, met inbegrip van een beoordeling van het effect van deze richtlijn op de werking van de interne markt; [Am. 131] c) een beoordeling van de relevante juridische, technische en economische ontwikkelingen die van invloed zijn op verenigingen zonder winstoogmerk; en [Am. 132] d) een beoordeling van de mogelijke voordelen en de haalbaarheid van harmonisatie op het niveau van de Unie van de erkenning en toekenning van een status van algemeen nut, met name aan ECBA’s; [Am. 133] Het verslag gaat zo nodig vergezeld van een wetgevingsvoorstel tot wijziging van deze richtlijn. [Am. 134] Artikel 29 bis ECBA-comité 1. De Commissie wordt bijgestaan door een comité: het ECBA-comité. Dat comité is een comité in de zin van artikel 3, lid 2, van Verordening (EU) nr. 182/2011.Het comité stelt zijn eigen reglement van orde op en stelt zijn eigen werkregelingen vast. 2. Het comité houdt toezicht op de tenuitvoerlegging van deze richtlijn, met name wat betreft de bepalingen waarin naar artikel 29, lid -1, wordt verwezen. Het bevordert de uitwisseling van informatie, ervaringen en beste praktijken, alsook de coördinatie van beleidsbenaderingen tussen de nationale regeringen, de bevoegde instanties en de Commissie. 3. Het comité kan verslagen opstellen, adviezen formuleren, richtsnoeren opstellen of andere werkzaamheden verrichten op gebieden die onder zijn bevoegdheid vallen, en heeft zo nodig regelmatig contacten en uitwisselingen met andere relevante organen en comités en met relevante belanghebbenden. 4. Wanneer naar dit lid wordt verwezen, is artikel 5 van Verordening (EU) nr. 182/2011 van toepassing. 5. De Commissie stelt de Raad en het Europees Parlement jaarlijks in kennis van de werkzaamheden van het comité. [Am. 135] Hoofdstuk 7 Slotbepalingen Artikel 30 Comitéprocedure 1. De Commissie wordt bijgestaan door een comité. Dat comité is een comité in de zin van artikel 3, lid 2, van Verordening (EU) nr. 182/2011. 2. Wanneer naar dit lid wordt verwezen, is artikel 5 van Verordening (EU) nr. 182/2011 van toepassing. [Am. 136] Artikel 31 Omzetting 1. De lidstaten keuren de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen goed en maken deze bekend , ook online, teneinde uiterlijk op [ twee één jaar na inwerkingtreding van deze richtlijn] aan deze richtlijn te voldoen. Zij delen de Commissie de tekst van die bepalingen onmiddellijk mee. [Am. 137] 1 bis. Vóór en tijdens de omzetting en uitvoering van de bepalingen van deze richtlijn en de herziening van de relevante nationale bepalingen verstrekken de lidstaten verstrekken informatie aan en plegen zij overleg met op hun grondgebied gevestigde, geregistreerde of actieve organisaties zonder winstoogmerk. [Am. 138] 2. Wanneer de lidstaten die bepalingen overeenkomstig lid 1 vaststellen, wordt in die bepalingen zelf of bij de officiële bekendmaking ervan naar deze richtlijn verwezen. De regels voor die verwijzing en de formulering van die vermelding worden vastgesteld door de lidstaten. [Am. 139] 3. De lidstaten delen de Commissie de tekst van de belangrijkste bepalingen van nationaal recht mee die zij op het onder deze richtlijn vallende gebied vaststellen. Artikel 32 Inwerkingtreding Deze richtlijn treedt in werking op de twintigste dag na die van de bekendmaking ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie . Artikel 33 Adressaten Deze richtlijn is gericht tot de lidstaten. Gedaan te …, Voor het Europees Parlement Voor de Raad De voorzitter De voorzitter (Gewone wetgevingsprocedure: eerste lezing) Het Europees Parlement, – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2023)0591 ), – gezien artikel 294, lid 2, en de artikelen 91 en 100, lid 2, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C9‑0390/2023), – gezien artikel 294, lid 3, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité van 13 december 2023 (1) , – na raadpleging van het Comité van de Regio’s, – gezien de door de vertegenwoordiger van de Raad bij brief van 31 januari 2024 gedane toezegging om het standpunt van het Europees Parlement overeenkomstig artikel 294, lid 4, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie goed te keuren, – gezien de artikelen 52, 59 en 40 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie vervoer en toerisme ( A9‑0033/2024 ), 1. stelt onderstaand standpunt in eerste lezing vast; 2. verzoekt de Commissie om hernieuwde voorlegging aan het Parlement indien zij haar voorstel vervangt, ingrijpend wijzigt of voornemens is het ingrijpend te wijzigen; 3. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie, alsmede aan de nationale parlementen. Standpunt van het Europees Parlement in eerste lezing vastgesteld op 13 maart 2024 met het oog op de vaststelling van Verordening (EU) 2024/... van het Europees Parlement en de Raad tot wijziging van Verordeningen (EG) nr. 80/2009, (EU) nr. 996/2010 en (EU) nr. 165/2014 wat betreft bepaalde rapportagevereisten op het gebied van het wegvervoer en de luchtvaart (Aangezien het Parlement en de Raad tot overeenstemming zijn geraakt, komt het standpunt van het Parlement overeen met de definitieve rechtshandeling: Verordening (EU) 2024/1230.) (Gewone wetgevingsprocedure: eerste lezing) Het Europees Parlement, – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2023)0592 ), – gezien artikel 294, lid 2, en artikel 91, artikel 100, lid 2, en artikel 192, lid 1, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C9‑0387/2023), – gezien artikel 294, lid 3, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité van 13 december 2023 (1) , – na raadpleging van het Comité van de Regio’s, – gezien de door de vertegenwoordiger van de Raad bij brief van 31 januari 2024 gedane toezegging om het standpunt van het Europees Parlement overeenkomstig artikel 294, lid 4, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie goed te keuren, – gezien de artikelen 52, 59 en 40 van zijn Reglement, – gezien de brief van de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en voedselveiligheid, – gezien het verslag van de Commissie vervoer en toerisme ( A9-0034/2024 ), 1. stelt onderstaand standpunt in eerste lezing vast; 2. verzoekt de Commissie om hernieuwde voorlegging aan het Parlement indien zij haar voorstel vervangt, ingrijpend wijzigt of voornemens is het ingrijpend te wijzigen; 3. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en aan de Commissie alsmede aan de nationale parlementen. Standpunt van het Europees Parlement in eerste lezing vastgesteld op 13 maart 2024 met het oog op de vaststelling van Besluit (EU) 2024/... van het Europees Parlement en de Raad tot wijziging van Richtlijnen 2009/12/EG, 2009/33/EG en (EU) 2022/1999 van het Europees Parlement en de Raad en Richtlijn 96/67/EG van de Raad wat betreft bepaalde rapportagevereisten op het gebied van wegvervoer en luchtvaart (Aangezien het Parlement en de Raad tot overeenstemming zijn geraakt, komt het standpunt van het Parlement overeen met de definitieve rechtshandeling: Besluit (EU) 2024/1254.) (Gewone wetgevingsprocedure: eerste lezing) Het Europees Parlement, – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2023)0256 ), – gezien artikel 294, lid 2, en artikel 91, lid 1, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C9‑0178/2023), – gezien artikel 294, lid 3, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité van 11 september 2023 (1) , – na raadpleging van het Comité van de Regio’s; – gezien het overeenkomstig artikel 74, lid 4, van zijn Reglement door de bevoegde commissie goedgekeurde voorlopig akkoord en de door de vertegenwoordiger van de Raad bij brief van 9 februari 2024 gedane toezegging om het standpunt van het Europees Parlement overeenkomstig artikel 294, lid 4, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie goed te keuren, – gezien artikel 59 van zijn Reglement, – gezien het advies van de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken, – gezien het verslag van de Commissie vervoer en toerisme ( A9-0370/2023 ), 1. stelt onderstaand standpunt in eerste lezing vast (2) ; 2. verzoekt de Commissie om hernieuwde voorlegging aan het Parlement indien zij haar voorstel vervangt, ingrijpend wijzigt of voornemens is het ingrijpend te wijzigen; 3. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en aan de Commissie alsmede aan de nationale parlementen. Standpunt van het Europees Parlement in eerste lezing vastgesteld op 13 maart 2024 met het oog op de vaststelling van Verordening (EU) 2024/... van het Europees Parlement en de Raad tot wijziging van Verordening (EG) nr. 561/2006 wat betreft de minimumeisen voor minimale onderbrekingen en dagelijkse en wekelijkse rusttijden in de sector van het ongeregeld personenvervoer en wat betreft de bevoegdheid van de lidstaten om sancties op te leggen voor inbreuken op Verordening (EU) nr. 165/2014 in een andere lidstaat of in een derde land (Aangezien het Parlement en de Raad tot overeenstemming zijn geraakt, komt het standpunt van het Parlement overeen met de definitieve rechtshandeling: Verordening (EU) 2024/1258.) (Gewone wetgevingsprocedure: eerste lezing) Het Europees Parlement, – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2023)0258 ), – gezien artikel 294, lid 2, en de artikelen 33, 207 en 114 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C9‑0175/2023), – gezien artikel 294, lid 3, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité van 17 januari 2024 (1) , – gezien artikel 59 van zijn Reglement, – gezien de adviezen van de Commissie internationale handel, de Begrotingscommissie en de Commissie begrotingscontrole, – gezien het verslag van de Commissie interne markt en consumentenbescherming ( A9-0065/2024 ), 1. stelt onderstaand standpunt in eerste lezing vast; 2. verzoekt de Commissie om hernieuwde voorlegging aan het Parlement indien zij haar voorstel vervangt, ingrijpend wijzigt of voornemens is het ingrijpend te wijzigen; 3. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en aan de Commissie alsmede aan de nationale parlementen. Standpunt van het Europees Parlement in eerste lezing vastgesteld op 13 maart 2024 met het oog op de vaststelling van Verordening (EU) 2024/... van het Europees Parlement en de Raad tot vaststelling van het douanewetboek van de Unie, tot oprichting van de douaneautoriteit van de Europese Unie en tot intrekking van Verordening (EU) nr. 952/2013 en Verordening (EU) 2022/2399 [Am. 1] (Voor de EER relevante tekst) HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name de artikelen 33, 114 en 207, Gezien het voorstel van de Europese Commissie, Na toezending van het ontwerp van wetgevingshandeling aan de nationale parlementen, Gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité (2) , Handelend volgens de gewone wetgevingsprocedure, Overwegende hetgeen volgt: (1) De Unie en de werking van de interne markt zijn gegrondvest op de douane-unie. In het belang van de marktdeelnemers en de douaneautoriteiten in de Unie is in Verordening (EU) nr. 952/2013 van het Europees Parlement en van de Raad tot vaststelling van het douanewetboek van de Unie (3) (hierna “het wetboek” genoemd) de douanewetgeving die over verschillende wetgevingsbesluiten was verspreid, samengebracht in één enkele handeling die de algemene regels en procedures bevat, om de uitvoering van de tarief- en andere maatregelen te waarborgen die op het niveau van de Unie zijn ingevoerd in het kader van het goederenverkeer tussen de Unie en landen of gebieden buiten het douanegebied van de Unie, evenals de bepalingen betreffende de inning van invoerheffingen. De douaneautoriteiten van de lidstaten moeten deze regels in de praktijk brengen door onder andere uitvoering te geven aan douaneregelingen, risicoanalyses en controles te verrichten, en sancties op te leggen in geval van douaneovertredingen. (2) Bij de uitvoering van Verordening (EU) nr. 952/2013 zijn op verschillende gebieden tekortkomingen aan het licht gekomen. Dit zijn onder meer: de ontoereikende/ondoeltreffende maatregelen om te waarborgen dat de Unie en haar burgers de bescherming tegen niet-financiële risico’s genieten die ten aanzien van goederen in het kader van andere beleidsmaatregelen van de Unie dan de douanewetgeving is vastgesteld; de mate waarin de douaneautoriteiten het steeds grotere aantal afstandsverkopen van uit derde landen ingevoerde goederen (e-commercetransacties) doeltreffend kunnen afwikkelen; de capaciteit van de bij Verordening (EU) nr. 952/2013 gecreëerde architectuur van IT-systemen om de douaneprocessen te digitaliseren, teneinde gelijke tred te houden met de technologische vooruitgang, met name met technologieën die gebaseerd zijn op de exploitatie van gegevens; het gebrek aan doeltreffende governancestructuren van de douane-unie, wat heeft geleid tot uiteenlopende praktijken en een niet-uniforme uitvoering van de regels in de lidstaten. Door deze tekortkomingen ontstaan er belemmeringen voor de goede werking van de douane-unie en dus van de interne markt, als gevolg van de interne en externe risico’s en bedreigingen. (3) In de douanewetgeving moet rekening wordt gehouden met de snelle ontwikkeling van mondiale handelspatronen, technologieën, bedrijfsmodellen en de behoeften van belanghebbenden, waaronder bedrijven, consumenten en burgers. Daarom moet Verordening (EU) nr. 952/2013 op een groot aantal punten worden gewijzigd. Ter wille van de duidelijkheid dient tot intrekking en vervanging van die verordening te worden overgegaan. [Am. 2] (4) Om te voorzien in doeltreffende instrumenten ter verwezenlijking van de doelstellingen van de douane-unie, moet een aantal voorschriften en procedures die bepalen hoe goederen het douanegebied van de Unie binnenkomen of verlaten, worden herzien en , vereenvoudigd en geharmoniseerd . Er moet een moderne, geïntegreerde omgeving van interoperabele elektronische diensten worden gecreëerd voor het verzamelen, verwerken en uitwisselen van informatie die relevant is voor de uitvoering van de douanewetgeving (de douanedatahub van de Europese Unie, hierna “EU-douanedatahub” genoemd). Er moet een douaneautoriteit van de Europese Unie (hierna “EU-douaneautoriteit” genoemd) worden opgericht als een centrale operationele instantie die de governance van de douane-unie op specifieke gebieden coördineert. [Am. 3] (5) Sinds de vaststelling van Verordening (EU) nr. 952/2013 heeft de rol van de douaneautoriteiten zich ontwikkeld in die zin dat zij steeds vaker Unie- en nationale wetgeving zijn gaan toepassen waarin vereisten zijn vastgesteld voor goederen die aan douanetoezicht zijn onderworpen, met name niet-financiële vereisten waaraan goederen moeten voldoen om de interne markt te mogen binnenkomen en er te circuleren. Deze niet-financiële taken zijn in de loop der jaren exponentieel toegenomen in overeenstemming met de toenemende verwachtingen van bedrijven en burgers van de Unie op het gebied van veiligheid, toegankelijkheid voor personen met een handicap, duurzaamheid, de gezondheid en het leven van mens, dier en plant, het milieu en de bescherming van mensenrechten en waarden van de Unie. Er moeten nieuwe instrumenten, zoals het digitale productpaspoort, worden ingevoerd om te waarborgen dat andere wetgeving die door de douaneautoriteiten wordt toegepast met betrekking tot producten, aan deze verwachtingen blijft voldoen. Daarom moet er rekening worden gehouden met de toename van de niet-financiële risico’s, zowel in aantal als in complexiteit, door in de missie van de douaneautoriteiten een specifieke verwijzing op te nemen naar de bescherming van al deze openbare belangen en, in voorkomend geval, nationale wetgevingen, in nauwe samenwerking met andere autoriteiten. Het is even belangrijk op te merken dat een aanzienlijke hoeveelheid van in de belangrijkste havens en luchthavens verwerkte goederen worden overgeladen en afkomstig zijn uit en bestemd zijn voor andere continenten zonder de markt van de Unie binnen te komen. Dergelijke goederen hoeven niet altijd te voldoen aan dezelfde veiligheids- en productnormen van de Unie die vereist zijn voor goederen die de interne markt binnenkomen. [Am. 4] (6) In het licht van de ontwikkeling van de rol die de douaneautoriteiten vervullen en van de bedrijfsmodellen waarmee zij te maken krijgen, en om deze autoriteiten in staat te stellen “als één” op te treden en aan de goede werking van de interne markt bij te dragen, moet de missie waarmee zij zijn belast, middels een nauwkeurigere omschrijving van hun doelstellingen en taken worden gepreciseerd. (7) Sommige definities in Verordening (EU) nr. 952/2013 moeten worden aangepast om rekening te houden met het bredere toepassingsgebied van deze verordening, om ze in overeenstemming te brengen met de definities in andere Uniehandelingen, en om terminologie die in verschillende sectoren uiteenlopende betekenissen heeft, te verduidelijken. In de douanewetgeving moeten nieuwe definities worden opgenomen om de rollen en verantwoordelijkheden van bepaalde actoren in de douaneprocessen te verduidelijken. In het geval van de importeur en de exporteur , oftewel elke persoon die betrokken is bij afstandsverkopen van goederen, moeten nieuwe definities deze personen aansprakelijk ten aanzien van de douane, in overeenstemming met de wetgeving inzake productconformiteit, verantwoordelijk stellen voor de conformiteit van de goederen, ook voor financiële en niet-financiële risico’s, teneinde het douanetoezicht te versterken. In het geval van het nieuwe concept “gelijkgestelde importeur” moeten nieuwe definities waarborgen dat in sommige gevallen, in het kader van een onlineverkoop van buiten de Unie, een marktdeelnemer, en niet de consument, wordt aangemerkt als importeur en de overeenkomstige verantwoordelijkheden op zich neemt , waarbij wordt gewaarborgd dat de relevante marktdeelnemer heeft voldaan aan de relevante wetgeving die door de douaneautoriteiten wordt toegepast wanneer de goederen het douanegebied van de Unie binnenkomen of verlaten, en een passende administratie van die naleving verstrekt, bijhoudt en beschikbaar stelt . Er moeten ook nieuwe definities worden ingevoerd met betrekking tot het bredere toepassingsgebied van de bepalingen inzake douanetoezicht, risicobeheer en douanecontroles. [Am. 5] (8) Naast hun traditionele rol om douanerechten, btw en accijnzen te innen en de douanewetgeving toe te passen, spelen de douaneautoriteiten ook een cruciale rol bij de handhaving van andere Uniewetgeving en, in voorkomend geval, andere nationale wetgeving die betrekking heeft op douaneaangelegenheden. Er moet een definitie van deze “andere door de douaneautoriteiten toegepaste wetgeving” worden ingevoerd om een doeltreffend kader op te zetten dat de toepassing van en het toezicht op deze specifieke vereisten voor goederen regelt overeenkomstig Verordening (EU) 2019/1020 van het Europees Parlement en de Raad (4) betreffende markttoezicht en conformiteit van producten, en in het kader van de specifieke douanecontroles en -procedures die uit hoofde van deze verordening zijn vastgesteld . De verboden of beperkingen in kwestie kunnen gerechtvaardigd zijn uit hoofde van, onder meer, de openbare zedelijkheid, de openbare orde of de openbare veiligheid, de bescherming van de gezondheid en het leven van mens, dier of plant, de bescherming van het milieu, de bescherming van het nationaal artistiek, historisch en archeologisch bezit en de bescherming van industriële of commerciële eigendom en van andere openbare belangen, daaronder begrepen controles op drugsprecursoren, goederen die inbreuk maken op bepaalde intellectuele-eigendomsrechten, en liquide middelen. Het concept van andere door de douaneautoriteiten toegepaste wetgeving moet ook handelspolitieke maatregelen , met inbegrip van, onder andere, multilaterale milieuovereenkomsten, en instandhoudings- en beheersmaatregelen voor de visserij omvatten, alsook beperkende maatregelen die zijn vastgesteld op grond van artikel 215 VWEU. Verschillen tussen de nationale lijsten met verboden en beperkingen leiden tot aanzienlijke moeilijkheden voor entiteiten die in diverse lidstaten goederen invoeren. Om de handel en de werking van de douane te bevorderen, moet de Unie zich inzetten om de nationale lijsten met verboden en beperkingen geleidelijk te harmoniseren. Voorts moeten er geharmoniseerde definities van de juridische termen die worden gebruikt om te voorzien in de verboden en beperkingen worden vastgesteld, teneinde uiteenlopende interpretaties door de lidstaten te voorkomen. [Am. 6] (9) Om de rechtsduidelijkheid te vergroten, moeten bepaalde regels met betrekking tot douanebeschikkingen worden gewijzigd. Ten eerste moet worden verduidelijkt dat de beschikkingsbevoegde douaneautoriteit de autoriteit van de plaats van vestiging van de aanvrager is, omdat de plaats van vestiging het belangrijkste beginsel wordt volgens hetwelk bepaalde marktdeelnemers, onder bepaalde voorwaarden en gedurende een vooraf bepaalde periode, onder voorbehoud van herziening, in aanmerking kunnen komen voor de bij deze verordening ingevoerde vereenvoudigingen en de douanerechten kunnen betalen waar zij gevestigd zijn. Ten tweede moet de termijn van maximaal 30 dagen waarbinnen een aanvrager aanvullende inlichtingen aan de douaneautoriteiten moet verstrekken wanneer deze van mening zijn dat de aanvraag voor een beschikking niet alle vereiste inlichtingen bevat, ten behoeve van de volledigheid en de rechtsduidelijkheid ook worden vermeld. (10) Er moet worden verduidelijkt wat het gevolg is wanneer een douaneautoriteit niet binnen de vastgestelde termijnen een beschikking op aanvraag afgeeft. Tevens moet het beginsel worden vastgelegd dat de aanvraag in dat geval wordt geacht te zijn afgewezen en dat de aanvrager daartegen beroep kan aantekenen overeenkomstig de algemene regel inzake douanebeschikkingen. Om te garanderen dat de handel niet wordt lamgelegd in het geval van een grootschalig falen van de gecentraliseerde elektronische systemen moeten de Commissie en de EU-douaneautoriteit samen met de lidstaten werken aan uitwijkprocedures. [Am. 7] (11) Zoals door de Europese Rekenkamer (5) en in de evaluatie van de tenuitvoerlegging van Verordening (EU) nr. 952/2013 werd benadrukt, is het ook wenselijk om het gebrek aan uniform toezicht op de naleving van de in douanebeschikkingen vastgestelde criteria en verplichtingen aan te pakken door de desbetreffende bepalingen aan te scherpen. Enerzijds moeten de houders van beschikkingen niet alleen voldoen aan de verplichtingen die in de desbetreffende beschikking zijn vastgesteld, maar moeten zij er ook voortdurend op toezien dat zij deze verplichtingen naleven, en zichzelf zo organiseren dat dit (eigen) toezicht eventuele fouten in hun douaneprocessen kan voorkomen, beperken of verhelpen. Anderzijds moeten de douaneautoriteiten regelmatig toezicht houden op de uitvoering van douanebeschikkingen door de houders van dergelijke beschikkingen, met name wanneer deze minder dan drie jaar zijn gevestigd en daardoor een groter risico kunnen inhouden, om ervoor te zorgen dat die personen de in de douanebeschikking vastgestelde verplichtingen naleven. Dit is met name van belang wanneer die personen een specifieke status hebben, zoals die van geautoriseerde marktdeelnemer (AEO) of Trust&Check-ondernemer, aan wie verschillende faciliteiten bij de douaneprocessen worden verleend. Om het risicobeheer op het niveau van de Unie te versterken, moeten de douaneautoriteiten de EU-douaneautoriteit ook in kennis stellen van alle op aanvraag afgegeven beschikkingen en van het toezicht dat erop wordt uitgeoefend, zodat hiermee rekening kan worden gehouden bij het risicobeheer. (12) Naast beschikkingen betreffende bindende tariefinlichtingen (BTI-beschikkingen) en beschikkingen betreffende bindende oorsprongsinlichtingen (BOI-beschikkingen), die de douaneautoriteiten op aanvraag en onder bepaalde voorwaarden afgeven, zijn bij Gedelegeerde Verordening (EU) .../... (6) van de Commissie beschikkingen betreffende bindende waarde-inlichtingen (BWI-beschikkingen) in de douanewetgeving opgenomen. In het belang van de gebruikers van de douanewetgeving moeten de regels voor deze drie soorten beschikkingen betreffende bindende inlichtingen in dezelfde rechtshandeling worden vastgelegd. (13) De rechten en verplichtingen van de personen die verantwoordelijk zijn voor goederen die het douanegebied van de Unie binnenkomen en verlaten, moeten duidelijker worden omschreven. De eerste verplichting voor personen die regelmatig douanehandelingen verrichten, is net als voorheen dat zij geregistreerd moeten zijn bij de douaneautoriteiten die verantwoordelijk zijn voor de plaats waar ze gevestigd zijn. Eén registratie moet voor de hele douane-unie geldig zijn en moet actueel zijn. Marktdeelnemers moeten daarom verplicht zijn de douaneautoriteiten elke wijziging in hun registratiegegevens mee te delen. De personen die verantwoordelijk zijn voor goederen die het douanegebied van de Unie binnenkomen en verlaten, zijn aansprakelijk voor alle risico’s die de goederen inhouden voor de veiligheid van de burger, alsmede voor alle risico’s voor de gezondheid en het leven van mens, dier of plant, het milieu of de consument. Ook de verplichtingen van de importeur moeten worden vastgesteld, met name de verplichting om in het douanegebied van de Unie te zijn gevestigd, en de uitzonderingen op die verplichting. Deze moeten aanknopen bij de bestaande regels voor de aangever die in de Unie moet gevestigd zijn. Evenzo moeten de verplichtingen van de exporteur worden vastgesteld. (14) Ook de verplichtingen van de gelijkgestelde importeurs, die verschillen van de verplichtingen die van toepassing zijn op [de overige] importeurs, moeten worden verduidelijkt. Met name moet worden verduidelijkt dat het concept van de gelijkgestelde importeur wordt vastgesteld met het oog op een doeltreffende en efficiënte inning van douanerechten. De gelijkgestelde importeur bezit doorgaans de goederen niet en de overdracht van het eigendom van de goederen vindt plaats tussen de importeur en de afnemer. Derhalve zal de gelijkgestelde importeur vaak afhankelijk zijn van de nauwkeurigheid van de informatie die vóór of ten laatste bij vertrek wordt verstrekt door de importeurs om een juiste rechtenbehandeling (betalings- en rapportageverplichtingen) te waarborgen van de transactie. Ook moet worden bepaald dat de gelijkgestelde importeur de douaneautoriteiten niet alleen de gegevens moet verstrekken die nodig zijn om de verkochte goederen in het vrije verkeer te brengen, maar ook de informatie die de gelijkgestelde importeur voor btw-doeleinden moet verzamelen. Deze informatie is opgenomen in Uitvoeringsverordening (EU) nr. 282/2011 van de Raad (7) . [Am. 8] (15) Marktdeelnemers die aan bepaalde criteria en voorwaarden voldoen om door de douaneautoriteiten als compliante en betrouwbare ondernemers te worden aangemerkt, kunnen de AEO-status krijgen en daardoor profiteren van faciliteiten in douaneprocessen. De AEO-regeling garandeert weliswaar dat de ondernemers die het merendeel van de handel in de Unie voor hun rekening nemen, betrouwbaar zijn, maar vertoont ook een aantal zwakke punten die in de evaluatie van Verordening (EU) nr. 952/2013 en in de bevindingen van de Europese Rekenkamer voor het voetlicht zijn gebracht. Om tegemoet te komen aan deze punten van zorg, met name over de uiteenlopende nationale praktijken en de uitdagingen met betrekking tot het toezicht op de naleving van de AEO-regeling, moeten de regels worden gewijzigd om de douaneautoriteiten ertoe te verplichten ten minste om de drie jaar toezicht te houden op de naleving. De naleving van deze verplichting moet ook gemonitord worden door de nieuwe EU-douaneautoriteit. [Am. 9] (16) De wijzigingen in de douaneprocessen en in de werkwijze van de douaneautoriteiten vereisen een nieuw partnerschap met de marktdeelnemers, de zogenaamde Trust&Check-ondernemersregeling. De criteria en voorwaarden om Trust&Check-ondernemer te worden, moeten voortbouwen op de AEO-criteria, maar ook garanderen dat de ondernemer als transparant wordt beschouwd voor de douaneautoriteiten. Daarom moet van Trust&Check-ondernemers worden verlangd dat zij de douaneautoriteiten toegang verlenen tot hun elektronische systemen, waarin (de naleving van) hun verplichtingen en de bewegingen van hun goederen worden geregistreerd , mits deze toegang evenredig en strikt noodzakelijk is . De transparantie moet gepaard gaan met bepaalde voordelen, met name de mogelijkheid om goederen vrij te geven namens de douane zonder dat deze actief hoeft op te treden, tenzij goedkeuring vóór vrijgave vereist is op grond van andere door de douaneautoriteiten toegepaste wetgeving, en om de betaling van de douaneschuld uit te stellen. Aangezien deze werkwijze geleidelijk in de plaats moet komen van die op basis van douaneaangiften, moet de douaneautoriteiten de verplichting worden opgelegd om herbeoordelingen van de bestaande AEO-vergunningen voor douanevereenvoudigingen te verrichten totdat de overgangsperiode is afgelopen. [Am. 10] (17) De wijzigingen in de douaneprocessen vereisen ook dat de rol van douanevertegenwoordigers wordt verduidelijkt. Zowel directe als indirecte vertegenwoordiging moet mogelijk blijven, maar er moet worden verduidelijkt dat de indirecte vertegenwoordiger van een importeur of exporteur alle verplichtingen van de importeur of exporteur op zich neemt, niet alleen de verplichting om de douaneschuld te betalen of zekerheid te stellen, maar ook de naleving van andere door de douaneautoriteiten toegepaste wetgeving. Om die reden moeten douanevertegenwoordigers woonachtig zijn in het douanegebied van de Unie waar zij een importeur of exporteur vertegenwoordigen, om te garanderen dat naar behoren rekenschap wordt afgelegd voor financiële en niet-financiële aspecten. Het gebruik van een in de Unie gevestigde indirecte douanevertegenwoordiger biedt importeurs en exporteurs die geen commerciële aanwezigheid in de Unie hebben, derhalve een beschikbaar en evenredig alternatief. Bovendien kunnen in derde landen gevestigde douanevertegenwoordigers hun diensten in de Unie blijven verlenen wanneer zij personen vertegenwoordigen die niet in het douanegebied van de Unie gevestigd hoeven te zijn. Het is een uitdaging voor marktdeelnemers, met name voor kleine, middelgrote en micro-ondernemingen, om betrouwbare douanevertegenwoordigers te identificeren. [Am. 11] (17 bis) Het is ook belangrijk dat erkend wordt dat kleine, middelgrote en micro-ondernemingen, zoals gedefinieerd in Aanbeveling 2003/361/EG van de Commissie (8) , specifieke uitdagingen ondervinden bij het voldoen aan de douanevoorschriften en dat nagedacht moet worden over vergemakkelijking hiervan door middel van directe en indirecte vertegenwoordiging. Dit probleem speelt met name bij micro-, kleine en middelgrote ondernemingen die niet de status van Trust&Check-ondernemer hebben. Zij moeten kunnen blijven profiteren van indirecte vertegenwoordiging. De Commissie en de EU-douaneautoriteit moeten de werking van deze regeling evalueren op basis van informatie die zij krijgen van de bevoegde autoriteiten. De Commissie moet deze evaluatie aan het Europees Parlement en de Raad doen toekomen in de vorm van een verslag. Op basis van dat verslag moet de Commissie beslissen of zij een oplossing van wetgevende aard voorstelt in de vorm van een specifieke regeling om de betrekkingen tussen kleine, middelgrote en micro-ondernemingen en douanevertegenwoordigers nader te bepalen, met als doel de handel te bevorderen en met betrekking tot de verantwoordelijkheden een billijk evenwicht te waarborgen. [Am. 12] (18) Om een uniform niveau van digitalisering te waarborgen en een gelijk speelveld te creëren voor marktdeelnemers in alle lidstaten, moet een EU-douanedatahub worden opgericht, dat wil zeggen een omgeving van gecentraliseerde, beveiligde en cyberbestendige elektronische diensten en systemen voor douanedoeleinden. De EU-douanedatahub moet de kwaliteit, integriteit, traceerbaarheid en onweerlegbaarheid van de daarin verwerkte gegevens waarborgen, zodat de verzender noch de ontvanger later het bestaan van de uitwisseling van gegevens kan betwisten. De EU-douanedatahub moet voldoen aan de relevante regelgeving voor de verwerking van persoonsgegevens en cyberbeveiliging. De Commissie en de lidstaten moeten het concept van de EU-douanedatahub samen ontwikkelen. De Commissie moet ook worden belast met het beheer, de implementatie en het onderhoud van de EU-douanedatahub, hetgeen zij aan een ander orgaan van de Unie kan delegeren. (18 bis) Voordat de EU-douanedatahub volledig operationeel wordt, moet de Commissie de mogelijkheid hebben om een testfase te plannen en vast te stellen, waarin de functionaliteiten die relevant zijn voor de hub worden getest. Tijdens deze testfase moeten douaneautoriteiten, andere autoriteiten en marktdeelnemers de EU-douanedatahub op vrijwillige basis kunnen gebruiken. [Am. 13] (19) In overeenstemming met recente rechtspraak van het Europese Hof van Justitie (9) moet worden verduidelijkt dat de geautomatiseerde uitwisseling van inlichtingen tussen marktdeelnemers en douaneautoriteiten via en door de EU-douanedatahub de verantwoordelijkheid van die autoriteiten of van die marktdeelnemers met betrekking tot de betrokken douaneprocessen niet uitsluit. Zelfs wanneer de betrokkenheid van de douaneautoriteiten beperkt is tot die elektronische communicatie via de EU-douanedatahub, moet een maatregel worden geacht door die autoriteiten te zijn aangenomen alsof de EU-douanedatahub namens die autoriteiten handelde. (20) De EU-douanedatahub moet de uitwisseling van gegevens met andere systemen, platforms of omgevingen mogelijk maken met het oog op het verbeteren van de kwaliteit van de gegevens die de douane bij de uitvoering van haar taken gebruikt, en met het oog op het delen van relevante douanegegevens met andere autoriteiten, teneinde de doeltreffendheid van de controles op de interne markt te vergroten. In overeenstemming met de aanpak die is uiteengezet in Verordening (EU) .../... van het Europees Parlement en de Raad (10) en het Europees interoperabiliteitskader (11) moet de EU-douanedatahub grens- en sectoroverschrijdende interoperabiliteit in Europa bevorderen. Zij moet het potentieel benutten van bestaande bronnen van informatie over risico’s die op het niveau van de Unie beschikbaar zijn, zoals de systemen voor snelle waarschuwingen voor levensmiddelen en diervoeders (RASFF) en voor non-foodproducten (Safety Gate), het informatie- en communicatiesysteem voor markttoezicht (ICSMS) en het IP Enforcement Portal. Zij moet de ontwikkeling ondersteunen van strategische en operationele samenwerking, met inbegrip van inlichtingenuitwisseling en interoperabiliteit, tussen douaneautoriteiten en andere autoriteiten, instanties en diensten, binnen hun respectieve bevoegdheden. Daarnaast moet de EU-douanedatahub een breed scala aan geavanceerde gegevensanalyse aanbieden, onder meer door het gebruik van artificiële intelligentie. Die gegevensanalyse moet risicoanalyse, economische analyse en voorspellende analyse mogelijk maken om te anticiperen op mogelijke risico’s bij zendingen die de Unie binnenkomen of verlaten. Om te zorgen voor een beter toezicht op de handelsstromen en een gestroomlijnde samenwerking met andere autoriteiten dan de douane, moet de EU-douanedatahub gebruik kunnen maken van het samenwerkingskader van de EU-éénloketomgeving voor de douane en, wanneer dat kader niet kan worden gebruikt, die autoriteiten een specifieke dienst aanbieden via welke zij de relevante gegevens kunnen ontvangen, inlichtingen verstrekken aan en uitwisselen met de douaneautoriteiten en er zorg voor zorgen dat de sectorale vereisten worden nageleefd. Dit zou nodig zijn indien de andere autoriteiten niet beschikken over een elektronisch systeem dat met de EU-douanedatahub kan worden samengevoegd. (21) Naast de EU-douanedatahub kunnen de lidstaten hun eigen toepassingen ontwikkelen om gebruik te maken van gegevens van de EU-douanedatahub. Te dien einde kunnen zij, ook om de aanlooptijd te verkorten, de EU-douaneautoriteit met de financiering en het mandaat voor de ontwikkeling van dergelijke toepassingen belasten. In dat geval moet de EU-douaneautoriteit de toepassingen ontwikkelen ten behoeve van alle lidstaten. Dit kan gebeuren door toepassingen met openbroncode te ontwikkelen in overeenstemming met het kader voor delen en hergebruiken. (22) De EU-douanedatahub moet de hieronder beschreven gegevensstroom mogelijk maken. Marktdeelnemers moeten alle relevante gegevens die nodig zijn om aan de douanewetgeving te voldoen, in de hub kunnen indienen of via de hub beschikbaar kunnen stellen. Die gegevens moeten op het niveau van de Unie worden verwerkt en met Uniebrede risicoanalyse worden verrijkt. De daaruit voortvloeiende gegevens moeten ter beschikking worden gesteld van de douaneautoriteiten van de lidstaten, die de gegevens gebruiken om aan hun verplichtingen te voldoen. Tot slot moet het resultaat van de controles die worden verricht na het opvragen van gegevens uit de EU-douanedatahub, aan die datahub worden teruggemeld. (23) De gegevens die bij de EU-douanedatahub worden ingediend, zijn grotendeels niet-persoonsgegevens die worden ingediend door marktdeelnemers en die betrekking hebben op de door hen verhandelde goederen. Deze gegevens zullen echter ook persoonsgegevens omvatten, met name de namen van personen die voor een marktdeelnemer of een autoriteit optreden. Om te waarborgen dat persoonsgegevens en commerciële informatie evenzeer worden beschermd, moeten bij deze verordening specifieke toegangsregels, regels inzake vertrouwelijkheid en voorwaarden voor het gebruik van de EU-douanedatahub worden vastgesteld. Er moet met name worden vastgesteld welke entiteiten gegevens die in de EU-douanedatahub zijn opgeslagen of daar anderszins beschikbaar zijn, mogen benaderen en verwerken, naast personen, de Commissie, de douaneautoriteiten en de EU-douaneautoriteit, waarbij een evenwicht wordt gehouden tussen de behoeften van die entiteiten en de behoefte om te waarborgen dat de voor douanedoeleinden verzamelde persoonsgegevens en vertrouwelijke informatie zo weinig mogelijk voor andere doeleinden worden gebruikt. (23 bis) Onverminderd de gegevensbeschermingsregels, met name de regels betreffende gevoelige douanegegevens en commercieel gevoelige gegevens, moeten niet-persoonsgegevens voor specifieke doeleinden ter beschikking van derden worden gesteld, indien sprake is van een passende motivering en op verzoek. Marktdeelnemers moeten ervoor kunnen kiezen geen toestemming voor een dergelijke openbaarmaking te geven. [Am. 14] (24) Om te garanderen dat het Europees Bureau voor fraudebestrijding (OLAF) zijn onderzoeksbevoegdheden kan uitoefenen met betrekking tot frauduleuze activiteiten die de belangen van de Unie schaden, is het passend dat OLAF de gegevens van de EU-douanedatahub op nagenoeg dezelfde wijze kan benaderen als de Commissie. OLAF moet daarom het recht krijgen om de gegevens te verwerken overeenkomstig de voorwaarden inzake gegevensbescherming in de desbetreffende Uniewetgeving, daaronder begrepen Verordening (EU, Euratom) nr. 883/2013 van het Europees Parlement en de Raad (12) en Verordening (EG) nr. 515/97 (13) van de Raad. Om te garanderen dat het EOM zijn onderzoeken naar douanegerelateerde aangelegenheden kan verrichten, moet het het recht krijgen om hebben op toegang tot en verwerking van de gegevens in de EU-douanedatahub te vragen . Om de functies die in de nationale IT-systemen van de lidstaten worden uitgevoerd, te behouden, moeten de belastingautoriteiten van de lidstaten de mogelijkheid krijgen om ofwel gegevens rechtstreeks in de EU-douanedatahub te verwerken ofwel gegevens uit de EU-douanedatahub op te halen en met andere middelen te verwerken. In die zin moeten de autoriteiten die verantwoordelijk zijn voor voedselveiligheid overeenkomstig Verordening (EU) 2017/625 van het Europees Parlement en de Raad (14) en de autoriteiten die verantwoordelijk zijn voor markttoezicht overeenkomstig Verordening (EU) 2019/1020, de juiste diensten en instrumenten in de EU-douanedatahub tot hun beschikking krijgen, zodat zij de relevante douanegegevens kunnen gebruiken om de desbetreffende Uniewetgeving te helpen handhaven en samen te werken met de douaneautoriteiten om de risico’s dat niet-conforme producten de Unie binnenkomen, tot een minimum te beperken. Het is passend dat Europol op verzoek toegang heeft tot gegevens in de EU-douanedatahub om zijn taken als omschreven in Verordening (EU) 2016/794 (15) van het Europees Parlement en de Raad te kunnen uitvoeren. Alle andere organen en autoriteiten van de Unie en de lidstaten, met inbegrip van het Europees Grens- en kustwachtagentschap (Frontex), moeten toegang hebben tot niet-persoonsgegevens in de EU-douanedatahub. [Am. 15] (24 bis) Overeenkomstig artikel 24 van Verordening (EU) 2017/1939 van de Raad (16) moeten de bevoegde douaneautoriteiten aan het Europees Openbaar Ministerie zonder onnodige vertraging elke strafbare gedraging melden ten aanzien waarvan het overeenkomstig artikel 22 en artikel 25, leden 2 en 3, van die verordening zijn bevoegdheid zou kunnen uitoefenen. De bevoegde douaneautoriteiten mogen geen maatregelen nemen die de vertrouwelijkheid van strafonderzoeken naar dezelfde feiten van de bevoegde nationale gerechtelijke of rechtshandhavingsautoriteit of het EOM in gevaar kunnen brengen, wanneer daarom wordt verzocht door die autoriteiten. [Am. 16] (25) De regels en bepalingen betreffende de toegang tot de EU-douanedatahub en de inlichtingenuitwisseling mogen geen afbreuk doen aan het douane-informatiesysteem (DIS) dat is ingesteld bij Verordening (EG) nr. 515/97 van de Raad, en aan de rapportageverplichtingen uit hoofde van artikel 24 van Verordening (EU) 2019/1896 van het Europees Parlement en de Raad betreffende de Europese grens- en kustwacht. (26) De Commissie moet de voorwaarden voor de toegang van al deze autoriteiten in uitvoeringsbepalingen vaststellen, nadat zij een beoordeling heeft verricht van de bestaande waarborgen waarin elke autoriteit of categorie van autoriteiten heeft voorzien om de correcte behandeling van persoonsgegevens en commercieel gevoelige gegevens te waarborgen. [Am. 17] (27) Het is passend dat de EU-douanedatahub persoonsgegevens gedurende maximaal tien jaar bewaart. Deze periode is gerechtvaardigd gelet op het feit dat de douaneautoriteiten kennis mogen geven van een douaneschuld tot tien jaar nadat zij de nodige informatie over een zending hebben ontvangen, en ook om te garanderen dat de Commissie, de EU-douaneautoriteit, OLAF , het EOM , de douane- en andere autoriteiten de informatie in de EU-douanedatahub kunnen toetsen aan de informatie die is opgeslagen in en wordt uitgewisseld met andere systemen. Bovendien moet deze periode worden afgestemd op de bewaartermijn die in andere door de douaneautoriteiten toegepaste wetgeving is bepaald, indien die wetgeving relevant is voor douanecontroles. Het is ook passend dat wanneer persoonsgegevens vereist zijn in het kader van gerechtelijke en administratieve procedures, onderzoeken en controles na vrijgave, de bewaartermijn wordt geschorst om te voorkomen dat persoonsgegevens worden gewist en niet voor die doeleinden kunnen worden gebruikt. [Am. 18] (28) De bescherming van persoonsgegevens en andere gegevens in de EU-douanedatahub moet ook regels omvatten over de beperking van de rechten van betrokkenen. Daarom is het passend dat de douaneautoriteiten, de Commissie of de EU-douaneautoriteit het recht van betrokkenen zo nodig kunnen beperken om te vermijden dat handhavingsactiviteiten, risicoanalyses en douanecontroles in het gedrang komen. Bovendien kunnen dergelijke beperkingen ook worden toegepast wanneer dat nodig is ter bescherming van gerechtelijke of administratieve procedures naar aanleiding van handhavingsactiviteiten. De beperkingen moeten naar behoren worden gemotiveerd in het licht van de activiteiten en prerogatieven van de douane en mogen niet langer duren dan nodig is om die prerogatieven te vrijwaren. (29) De verwerking van persoonsgegevens in het kader van deze verordening dient te geschieden in overeenstemming met de bepalingen van Verordening (EU) 2016/679, Verordening (EU) 2018/1725 van het Europees Parlement en de Raad of Richtlijn (EU) 2016/680 van het Europees Parlement en de Raad, binnen het respectieve toepassingsgebied ervan. (30) De Europese Toezichthouder voor gegevensbescherming is geraadpleegd overeenkomstig artikel 42, lid 1, van Verordening (EU) 2018/1725 en heeft op […] 11 juli 2023 een advies uitgebracht. De Europese Toezichthouder voor gegevensbescherming herinnert er aan de hand van zijn negen aanbevelingen aan dat de risicocriteria die moeten worden gebruikt om personen te selecteren door middel van geautomatiseerde verwerking, wanneer dit leidt tot individuele besluiten, gebaseerd moeten zijn op omstandigheden die betrouwbaar zijn en rechtstreeks verband houden met objectieve factoren, geen direct of indirect risico op discriminatie mogen inhouden, bijvoorbeeld op basis van ras, etnische afkomst, godsdienst, politieke oriëntatie of seksuele gerichtheid, en niet te ruim mogen zijn. [Am. 19] (30 bis) Met het oog op de vaststelling van een gemeenschappelijk kader voor de douane-unie, moet de éénloketomgeving van de Europese Unie voor de douane (de “EU-éénloketomgeving voor de douane”) geïntegreerd worden in het douanewetboek van de Unie. Om die reden moet Verordening (EU) 2022/2399 van het Europees Parlement en de Raad (17) worden ingetrokken en moet de EU-éénloketomgeving voor de douane aan deze verordening worden toegevoegd. [Am. 20] (30 ter) Om te komen tot een volledig digitale omgeving en een efficiënt proces voor het in- en uitklaren van goederen voor alle partijen die betrokken zijn bij internationale handel, moeten gemeenschappelijke regels worden vastgesteld inzake een geharmoniseerde en geïntegreerde EU-éénloketomgeving voor de douane. Die omgeving moet de EU-douanedatahub en de in bijlage I bis bij deze verordening bedoelde niet-douanesystemen van de Unie bestrijken. De EU-douanedatahub moet in overeenstemming met de EU-éénloketomgeving voor de douane de uitwisseling van informatie met niet-douanesystemen van de Unie mogelijk maken. Bij de ontwikkeling van de EU-éénloketomgeving voor de douane moet rekening worden gehouden met de mogelijkheden voor betrouwbare identificatie en authenticatie die door Verordening (EU) nr. 910/2014 van het Europees Parlement en de Raad (18) worden geboden en, waar van toepassing, het eenmaligheidsbeginsel, zoals bevestigd in Verordening (EU) 2018/1724 van het Europees Parlement en de Raad (19) . Om de EU-éénloketomgeving voor de douane in te voeren, moet op basis van het proefproject een systeem voor de uitwisseling van certificaten worden vastgesteld, namelijk het elektronisch douane-éénloketsysteem van de Europese Unie voor de uitwisseling van certificaten (European Union Customs Single Window Certificates Exchange System – “EU-CSW-CERTEX”), dat een verbinding legt tussen de EU-douanedatahub en niet-douanesystemen van de Unie voor het beheer van specifieke niet-douaneformaliteiten. Daarnaast moet de EU-douanedatahub in de EU-éénloketomgeving voor de douane worden geïntegreerd, en moeten regels voor de digitale administratieve samenwerking binnen de EU-éénloketomgeving voor de douane worden vastgesteld. [Am. 21] (30 quater) De EU-éénloketomgeving voor de douane moet zoveel mogelijk worden afgestemd op en zo interoperabel mogelijk zijn met andere bestaande of toekomstige douanesystemen, zoals het systeem voor gecentraliseerde vrijmaking uit hoofde van deze verordening. Waar relevant moet naar synergiën worden gestreefd tussen het bij Verordening (EU) 2019/1239 van het Europees Parlement en de Raad (20) ingestelde Europees maritiem éénloketsysteem en de EU-éénloketomgeving voor de douane. [Am. 22] (30 quinquies) Het is noodzakelijk dat de EU-éénloketomgeving voor de douane oplossingen omvat die een hoog niveau van cyberbeveiliging waarborgen, teneinde, voor zover mogelijk, aanvallen te voorkomen die de douane- en niet-douanesystemen kunnen verstoren, de veiligheid van de handel kunnen schaden of schade kunnen toebrengen aan de economie van de Unie. De cyberbeveiligingsnormen moeten zo worden ontworpen dat zij zich in hetzelfde tempo ontwikkelen als de regelgevingsvereisten voor netwerk- en informatiebeveiliging. Bij het ontwikkelen, exploiteren en onderhouden van de EU-éénloketomgeving voor de douane moeten de Commissie en de lidstaten passende richtsnoeren inzake cyberbeveiliging van het Agentschap van de Europese Unie voor cyberbeveiliging (“Enisa”) volgen. [Am. 23] (30 sexies) De uitwisseling van digitale informatie via EU-CSW-CERTEX moet betrekking hebben op niet-douaneformaliteiten van de Unie die zijn vastgesteld in de door de douaneautoriteiten te handhaven andere Uniewetgeving dan douanewetgeving. Niet-douaneformaliteiten van de Unie omvatten alle handelingen die moeten worden verricht door een natuurlijke persoon, een marktdeelnemer of een geassocieerde bevoegde autoriteit voor het internationale verkeer van goederen, met inbegrip van het onderdeel van de overbrenging tussen de lidstaten, indien vereist. Met die formaliteiten worden verschillende verplichtingen opgelegd voor de invoer, uitvoer of doorvoer van bepaalde goederen, en de verificatie ervan door middel van douanecontroles is van fundamenteel belang voor de doeltreffende werking van de EU-éénloketomgeving voor de douane. EU-CSW-CERTEX moet betrekking hebben op gedigitaliseerde formaliteiten die in de Uniewetgeving zijn vastgelegd en die door geassocieerde bevoegde autoriteiten worden beheerd in elektronische niet-douanesystemen van de Unie, waarin de voor het in- en uitklaren van goederen vereiste relevante informatie van alle lidstaten wordt opgeslagen. Het is dan ook dienstig te bepalen voor welke niet-douaneformaliteiten van de Unie respectievelijk niet-douanesystemen van de Unie digitale samenwerking via EU-CSW-CERTEX nodig is. Het is met name van belang dat de definitie van niet-douanesystemen van de Unie ruim is en betrekking heeft op de verschillende situaties en juridische formuleringen in de rechtshandelingen van de Unie die het opzetten en het gebruik van die systemen mogelijk maken of mogelijk zullen maken. Bovendien is het passend de data te specificeren waarop het specifieke niet-douanesysteem van de Unie voor een niet-douaneformaliteit van de Unie en de EU-douanedatahub moeten worden verbonden met EU-CSW-CERTEX. Die data moeten de data weerspiegelen die in andere Uniewetgeving dan douanewetgeving zijn vastgesteld voor de vervulling van de specifieke niet-douaneformaliteit van de Unie, teneinde naleving via de EU-éénloketomgeving voor de douane mogelijk te maken. EU-CSW-CERTEX moet in eerste instantie met name betrekking hebben op sanitaire en fytosanitaire voorschriften, regels voor de invoer van biologische producten, milieuvoorschriften betreffende gefluoreerde broeikasgassen en ozonafbrekende stoffen, en formaliteiten in verband met de invoer van cultuurgoederen. [Am. 24] (30 septies) EU-CSW-CERTEX moet de uitwisseling van informatie tussen de EU-douanedatahub en niet-douanesystemen van de Unie faciliteren. Dit houdt in dat wanneer een marktdeelnemer een douaneaangifte of aangifte tot wederuitvoer indient waarvoor de naleving van niet-douaneformaliteiten van de Unie is vereist, de douaneautoriteiten en geassocieerde bevoegde autoriteiten de voor het douaneafhandelingsproces benodigde informatie automatisch en doeltreffend moeten kunnen uitwisselen en verifiëren. Een betere digitale samenwerking en coördinatie tussen douaneautoriteiten en geassocieerde bevoegde autoriteiten moet zorgen voor meer geïntegreerde, snellere en eenvoudigere papierloze processen voor het in- en uitklaren van goederen en een betere handhaving en naleving van niet-douaneformaliteiten van de Unie. [Am. 25] (30 octies) De Commissie moet EU-CSW-CERTEX samen met de lidstaten ontwikkelen, integreren en exploiteren, waarbij passende opleiding over de werking en uitvoering ervan aan de lidstaten wordt verstrekt. Om passende, geharmoniseerde en gestandaardiseerde éénloketdiensten voor niet-douaneformaliteiten van de Unie aan te bieden op Unieniveau, moet de Commissie alle afzonderlijke niet-douanesystemen van de Unie met EU-CSW-CERTEX verbinden. De Commissie heeft de verantwoordelijkheid om de EU-douanedatahub met EU-CSW-CERTEX te verbinden, indien nodig met hulp van de EU-douaneautoriteit. [Am. 26] (31) Een component voor douanerisicobeheer op het niveau van de Unie is van fundamenteel belang voor een geharmoniseerde toepassing van douanecontroles in de lidstaten. Er bestaat momenteel een gemeenschappelijk kader voor risicobeheer dat de mogelijkheid biedt om gemeenschappelijke prioritaire controlegebieden en gemeenschappelijke risicocriteria en -normen op het gebied van financiële risico’s vast te stellen met het oog op de uitvoering van douanecontroles, maar dit kader vertoont aanzienlijke tekortkomingen. Om het gebrek aan een geharmoniseerde toepassing van douanecontroles en een geharmoniseerd risicobeheer, dat de financiële en niet-financiële belangen van de Unie en van de lidstaten schaadt, te verhelpen, moeten de regels worden herzien en een robuustere risicobeheeraanpak worden vastgesteld die zowel financiële als niet-financiële risico’s bestrijdt. Hierbij moeten ook de structurele uitdagingen op het gebied van het risicobeheer van financiële risico’s die door de Europese Rekenkamer zijn vastgesteld, worden aangepakt. Het is met name passend om te beschrijven welke activiteiten deel uitmaken van het douanerisicobeheer, in het kader van een cyclische aanpak. Het is ook zaak om de rollen en verantwoordelijkheden van de Commissie, de EU-douaneautoriteit en de douaneautoriteiten van de lidstaten vast te stellen. Het is ook van essentieel belang te bepalen dat de Commissie gemeenschappelijke prioritaire controlegebieden en gemeenschappelijke risicocriteria en -normen kan vaststellen en specifieke terreinen van andere door de douaneautoriteiten toegepaste wetgeving kan aanwijzen die prioritair in aanmerking komen voor gemeenschappelijk risicobeheer en controles, zonder dat de veiligheid in het gedrang komt. Dit vereist nauwe samenwerking met de bevoegde autoriteiten die andere door de douane toegepaste wetgeving handhaven, met bijzondere aandacht voor samenwerking met markttoezichtautoriteiten. [Am. 27] (32) Het is daarom passend te voorzien in risicobeheeractiviteiten op het niveau van de Unie en in bepalingen die garanderen dat op het niveau van de Unie uitgebreide gegevens worden verzameld die relevant zijn voor risicobeheer, daaronder begrepen de resultaten en de evaluatie van alle controles. Dit bewerkstelligt een gemeenschappelijke risicoanalyse en de afgifte van overeenkomstige controleaanbevelingen van de Unie aan de douaneautoriteiten. Die controleaanbevelingen moeten worden gevolgd of er moet worden gemotiveerd waarom dat niet gebeurt . Overeenkomstig het “pas toe of leg uit”-beginsel moeten deze controleaanbevelingen worden toegepast, of er moeten dwingende redenen worden aangevoerd om de aanbevelingen niet toe te passen. Er moet een kader worden opgezet om zekerheid te verschaffen over situaties waarin het toegestaan is af te wijken van deze aanbevelingen, bijvoorbeeld wanneer er sprake is van andere dringende prioriteiten . Ook moet worden voorzien in de mogelijkheid om een instructie te geven dat voor de Unie bestemde goederen niet mogen worden geladen of vervoerd. De analyse van risico’s en dreigingen op Unieniveau moet gebaseerd zijn op voortdurend geactualiseerde gegevens op Unieniveau en moet aangeven welke maatregelen en controles moeten worden uitgevoerd aan de grensdoorlaatposten waar goederen het grondgebied van de Unie binnenkomen of verlaten. In het kader van de samenwerking met rechtshandhavings- en veiligheidsautoriteiten in het bijzonder moet het risicobeheer op het niveau van de Unie waar mogelijk bijdragen aan en profiteren van strategische analyses en dreigingsevaluaties die op het niveau van de Unie worden uitgevoerd, met inbegrip van die welke worden uitgevoerd door het Agentschap van de Europese Unie voor samenwerking op het gebied van rechtshandhaving (Europol) en het Europees Grens- en kustwachtagentschap (Frontex), teneinde bij te dragen aan de efficiënte en doeltreffende preventie en bestrijding van criminaliteit. Ernstige of herhaalde overtredingen van andere wetgeving die door de douane wordt toegepast en door de douane of door andere bevoegde autoriteiten wordt opgemerkt, moeten weerslag hebben op het risicoprofiel van importeurs, exporteurs of gelijkgestelde importeurs. [Am. 28] (33) Het proces van plaatsing van goederen onder een douaneregeling moet worden herzien om rekening te houden met de nieuwe rollen en verantwoordelijkheden van de bij de regeling betrokken personen. Zo moet de verantwoordelijkheid voor het verstrekken van de informatie aan de douaneautoriteiten bij de persoon komen te liggen die verantwoordelijk is voor de goederen: de importeur, de exporteur of de houder van de regeling douanevervoer, in tegenstelling tot de aangever. Zij moeten de gegevens aan de douane verstrekken of ter beschikking stellen zodra deze beschikbaar zijn en in elk geval voordat de goederen voor een douaneregeling worden vrijgegeven, zodat de douaneautoriteiten een risicoanalyse kunnen verrichten en passende maatregelen kunnen nemen. Aangezien gelijkgestelde importeurs in de e-commerce een groter transactievolume hebben en de douaneschuld moeten berekenen op het tijdstip van de verkoop in plaats van op het tijdstip waarop de goederen worden vrijgegeven, moet de termijn van hun rapportageverplichting worden aangepast. Gelijkgestelde importeurs moeten daarom uiterlijk op de dag na de aanvaarding van de betaling gegevens verstrekken over hun verkopen van in te voeren goederen. Daartegenover staat dat de douaneautoriteiten, in naar behoren gemotiveerde omstandigheden, Trust&Check-ondernemers moeten kunnen toestaan om de gegevens over hun vrijgegeven goederen in een later stadium te vervolledigen, omdat deze ondernemers voortdurend gegevens over hun transacties met de douane delen en als betrouwbaar moeten worden aangemerkt. Een dergelijke omstandigheid kan erin bestaan dat de definitieve douanewaarde van de goederen niet kan worden bepaald op het moment van vrijgave omdat deze afhangt van een futurescontract, of dat de relevante bewijsstukken nog moeten worden verkregen zonder dat deze van invloed zijn op de berekening van de douaneschuld. (34) Teneinde het douaneproces voor het binnenbrengen van goederen in het douanegebied van de Unie te vereenvoudigen en ook te garanderen dat slechts één persoon verantwoordelijk is voor die goederen, moet worden bepaald dat verschillende actoren in de toeleveringsketen hun deel van de relevante informatie over de betrokken goederen verstrekken en deze aan een specifieke zending koppelen. Goederen mogen alleen worden binnengebracht als een in de Unie gevestigde importeur de verantwoordelijkheid voor die goederen op zich neemt. De importeur moet de douane informatie verstrekken over de goederen en over de douaneregeling waaronder zij moeten worden geplaatst, in een zo vroeg mogelijk stadium, zo mogelijk voordat de goederen fysiek aankomen. Een dienstverlener of douane-expediteur moet de informatie kunnen verstrekken in naam van en voor rekening van de importeur, maar de importeur blijft ervoor verantwoordelijk dat de goederen voldoen aan de vereisten inzake financiële en niet-financiële risico’s. De vervoerders die de goederen daadwerkelijk binnenbrengen, moeten ook bepaalde informatie over de goederen verstrekken vóórdat deze worden geladen of aankomen (hierna “voorafgaande vrachtinformatie” genoemd) en moeten hun informatie koppelen aan de informatie van de importeur wanneer deze eerder is ingediend, zonder dat zij noodzakelijkerwijs toegang hebben tot alle gegevens die de importeur heeft verstrekt. Om rekening te houden met de complexere toeleveringsketens en vervoersnetwerken, kan daarnaast ook van andere personen worden verlangd dat zij de informatie over de goederen die naar het douanegebied van de Unie worden gebracht, vervolledigen. De importeur, de vervoerder of iedere andere persoon die informatie aan de douane verstrekt, moet verplicht zijn deze te wijzigen wanneer hij weet dat de informatie niet langer correct is, maar wel voordat de douaneautoriteiten onregelmatigheden hebben ontdekt die zij willen controleren. (35) De douaneautoriteiten die verantwoordelijk zijn voor de plaats van eerste binnenkomst van de goederen, moeten een risicoanalyse van de beschikbare informatie over die goederen verrichten en het recht hebben een breed scala aan risicobeperkende maatregelen te nemen indien zij een risico ontdekken; zo kunnen zij onder meer verzoeken dat een andere douaneautoriteit of andere autoriteiten een controle verrichten vóórdat voordat de goederen worden geladen of wanneer zij in het douanegebied van de Unie aankomen. Vervoerders weten doorgaans het best wanneer de goederen zijn aangekomen, en daarom moeten zij de douane van de aankomst in kennis stellen , waarbij zij in voorkomend geval gebruik moeten maken van het Europees maritiem éénloketsysteem overeenkomstig Verordening (EU) 2019/1239 . Om rekening te houden met de complexere toeleveringsketens en vervoersnetwerken, kan evenwel ook van andere personen worden verlangd dat zij de douaneautoriteiten in kennis stellen van de aankomst van de goederen met het oog op hun risicoanalyse. Om ervoor te zorgen dat de douaneautoriteiten over voorafgaande vrachtinformatie beschikken over alle goederen die het douanegebied van de Unie binnenkomen, mag een vervoerder geen goederen lossen waarover geen informatie beschikbaar is, tenzij de douaneautoriteiten de vervoerder hebben verzocht de goederen aan te brengen of zich een noodsituatie voordoet die het lossen van de goederen vereist. Om het proces van binnenbrengen van goederen waarvoor de douaneautoriteiten over passende voorafgaande vrachtinformatie beschikken, vlot te laten verlopen, mag van een vervoerder daarentegen niet worden verlangd dat hij de goederen in alle gevallen bij de douane aanbrengt, maar alleen wanneer de douaneautoriteiten daarom verzoeken of wanneer andere door de douaneautoriteiten toegepaste wetgeving zulks vereist. [Am. 29] (36) Niet-Uniegoederen die het douanegebied van de Unie worden binnengebracht, moeten worden geacht zich in tijdelijke opslag te bevinden vanaf het moment waarop de vervoerder kennisgeeft van de aankomst ervan tot het moment waarop zij onder een douaneregeling worden geplaatst, tenzij zij reeds onder de regeling douanevervoer zijn geplaatst. Om passend douanetoezicht te waarborgen, moet deze situatie in de tijd worden beperkt. Zij mag niet langer dan tien dagen duren, behalve in uitzonderlijke gevallen. Indien de importeur de goederen gedurende een langere periode moet opslaan, moeten deze zich in een douane-entrepot bevinden, waar ze zonder beperking in de tijd kunnen worden opgeslagen. De bestaande vergunningen voor tijdelijke-opslagplaatsen moeten daarom worden omgezet in vergunningen douane-entrepot indien aan de desbetreffende eisen is voldaan. (37) Het is noodzakelijk de regels te handhaven aan de hand waarvan wordt bepaald of goederen al dan niet Uniegoederen zijn en of de status van Uniegoederen kan worden vermoed of moet worden aangetoond, met name wanneer de goederen het douanegebied van de Unie tijdelijk verlaten. (38) Zodra de douaneautoriteiten op basis van een risicoanalyse over de nodige informatie voor de desbetreffende regeling beschikken, moeten zij beslissen of ze de goederen verder controleren, vrijgeven, de vrijgave weigeren of schorsen, of de termijn laten verstrijken zodat de goederen als vrijgegeven worden beschouwd. De douaneautoriteiten dienen dit zo nodig in samenwerking met andere autoriteiten te doen. Dienovereenkomstig moeten de douaneautoriteiten de vrijgave van de goederen weigeren wanneer zij over bewijzen beschikken dat de goederen niet aan de toepasselijke wettelijke vereisten voldoen. Wanneer de douaneautoriteiten andere autoriteiten moeten raadplegen om te bepalen of de goederen al dan niet conform zijn, moeten zij de vrijgave schorsen ten minste totdat het overleg plaatsvindt. In die gevallen moet de daaropvolgende beslissing van de douaneautoriteiten met betrekking tot de goederen afhangen van het antwoord van de andere autoriteiten. Om te voorkomen dat zowel bedrijven als autoriteiten worden geblokkeerd wanneer de beoordeling van de naleving enige tijd vergt, moeten de douaneautoriteiten de mogelijkheid hebben de goederen vrij te geven mits het bedrijf gedurende maximaal vijftien dagen informatie blijft verstrekken over de plaats waar de goederen zich bevinden. Om rechtszekerheid te bieden aan de bedrijven die de informatie tijdig hebben verstrekt zonder de douaneautoriteiten te verplichten op elke zending te reageren, moeten tot slot de goederen die na een redelijke termijn zo snel mogelijk en uiterlijk binnen dertig kalenderdagen niet voor een controle zijn geselecteerd, als vrijgegeven worden beschouwd. De Commissie moet de bevoegdheid krijgen om deze termijn in gedelegeerde regels vast te stellen en zo nodig aan te passen aan het soort vervoer of het soort grensdoorlaatpost. [Am. 30] (39) Voor zover Trust&Check-ondernemers de douane volledige toegang tot hun systemen, administratie en verrichtingen verlenen en als betrouwbaar worden aangemerkt, moeten zij hun goederen kunnen vrijgeven onder toezicht van de douaneautoriteiten zonder evenwel op hun tussenkomst te moeten wachten. Dienovereenkomstig moeten Trust&Check-ondernemers goederen kunnen vrijgeven voor elke regeling bij binnenbrengen bij ontvangst van de goederen op de plaats van eindbestemming of voor elke regeling bij uitgaan op de plaats van levering van de goederen. Aangezien Trust&Check-ondernemers als transparant worden aangemerkt, moeten de aankomst en/of de levering naar behoren worden geregistreerd in de EU-douanedatahub. Deze marktdeelnemers moeten worden verplicht de douaneautoriteiten te informeren wanneer zich een probleem voordoet, zodat die autoriteiten definitief over de vrijgave kunnen beslissen. Wanneer de internecontrolesystemen van de Trust&Check-ondernemers robuust genoeg zijn, moeten de douaneautoriteiten, in samenwerking met andere autoriteiten, de ondernemers kunnen toestaan bepaalde controles zelf uit te voeren. De douaneautoriteiten moeten echter de mogelijkheid behouden om de goederen te allen tijde te controleren. De Trust&Check-status mag niet worden verleend aan personen die herhaalde of ernstige overtredingen van andere door de douane toegepaste wetgeving van de Unie hebben begaan. [Am. 31] (40) Er moet worden voorzien in maatregelen om de overgang van een systeem op basis van douaneaangiften naar een systeem op basis van informatieverstrekking aan de centrale EU-douanedatahub te organiseren. Tijdens de overgangsperiode moeten marktdeelnemers de mogelijkheid hebben om douaneaangiften in te dienen om hun voornemen goederen onder een douaneregeling te plaatsen, kenbaar te maken. Zodra de capaciteiten van de EU-douanedatahub beschikbaar zijn, moeten marktdeelnemers echter ook de mogelijkheid krijgen om via de EU-douanedatahub informatie aan de douaneautoriteiten te verstrekken of beschikbaar te stellen, en mogen de douaneautoriteiten geen enkele marktdeelnemer nog een vergunning laten aanvragen voor vereenvoudigingen met betrekking tot de douaneaangifte. Aan het einde van de overgangsperiode moeten alle vergunningen hun geldigheid verliezen, aangezien douaneaangiften niet langer zullen bestaan. (41) In artikel 29 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU) is bepaald dat producten uit derde landen worden geacht zich in het vrije verkeer te bevinden indien de invoerformaliteiten zijn vervuld en douanerechten of heffingen van gelijke werking zijn voldaan. Het in het vrije verkeer brengen mag echter niet worden opgevat als een bewijs dat andere, door de douaneautoriteiten toegepaste wetgeving is nageleefd, wanneer deze wetgeving specifieke eisen stelt aan goederen die op de interne markt worden verkocht of verbruikt. (42) Het proces van uitgaan van goederen uit het douanegebied van de Unie moet worden gestroomlijnd en vereenvoudigd in overeenstemming met het proces van binnenbrengen. Daarom is het passend te eisen dat een in de Unie gevestigde persoon, namelijk de exporteur, verantwoordelijk is voor de goederen. De exporteur moet de douane de relevante informatie verstrekken of ter beschikking stellen voordat de goederen de Unie verlaten, met vermelding of de uit te voeren goederen Unie- of niet-Uniegoederen zijn, en de informatie zo nodig aanpassen. Om het proces te vereenvoudigen en mogelijke lacunes te vermijden, moet het concept uitvoer ook op de uitgang van niet-Uniegoederen zien en dus mede het concept “wederuitvoer” omvatten, dat vroeger als een afzonderlijk concept was geregeld. (43) Met het oog op een goed risicobeheer van de goederen die het douanegebied van de Unie verlaten, moet het voor de uitvoer verantwoordelijke douanekantoor worden verplicht een risicoanalyse van de informatie over de goederen te verrichten en passende maatregelen te nemen of te vragen voordat de goederen uitgaan. Deze maatregelen moeten er onder meer in bestaan dat het douanekantoor dat verantwoordelijk is voor de plaats van verzending van de goederen en het douanekantoor van uitgang en, indien nodig, andere autoriteiten, wordt gevraagd controles te verrichten, naast de maatregelen in het kader van de vrijgave voor een douaneregeling, die ook van toepassing zijn wanneer de goederen onder de regeling uitvoer worden geplaatst. (44) Om ervoor te zorgen dat de tariefschorsingsregelingen ook transparant zijn, moeten de bepalingen betreffende vergunningen voor bijzondere regelingen worden gestroomlijnd. Omwille van de duidelijkheid en de rechtszekerheid moeten met name de voorwaarden om te bepalen of een advies op Unieniveau noodzakelijk is om te beoordelen of het verlenen van een vergunning de belangen van de producenten in de Unie kan schaden, het zogenaamde onderzoek van de economische voorwaarden, worden gecodificeerd en niet in gedelegeerde voorschriften worden geregeld. Aangezien bovendien de gevolgen voor de belangen van de producenten in de Unie kan afhangen van de hoeveelheid goederen die onder de bijzondere regeling worden geplaatst, moet de EU-douaneautoriteit de bevoegdheid krijgen om een bepaalde drempel voor te stellen waaronder wordt aangenomen dat er geen negatieve gevolgen zijn voor de belangen van de producenten in de Unie. (45) Artikel 9 van de Herziene Rijnvaartakte verwijst naar een bijlage (het Rijnmanifest) die het goederenvervoer over de Rijn en de zijrivieren ervan aanmerkt als een regeling douanevervoer over de nationale grenzen van vijf lidstaten (21) en aldus vergemakkelijkt. Volgens informatie van de douanediensten wordt het Rijnmanifest in de praktijk niet meer als douanevervoerregeling in de Rijnoeverstaten gebruikt. In plaats daarvan geschiedt het goederenvervoer over de Rijn en de zijrivieren ervan nu onder de bij het wetboek ingestelde regeling Uniedouanevervoer, via het nieuwe geautomatiseerde systeem voor douanevervoer (NCTS). Daarom moet de verwijzing naar het Rijnmanifest worden geschrapt in de gevallen waarin een vervoer als extern douanevervoer of als Uniedouanevervoer wordt aangemerkt. (46) Om meer transparantie te creëren met betrekking tot de persoon die verantwoordelijk is voor de naleving van de verplichtingen van de regeling Uniedouanevervoer en voor de inhoud en risico’s in verband met de zending, moet van de houder van de regeling douanevervoer worden verlangd dat hij ten minste informatie over de importeur of de exporteur verstrekt, met opgave van de reden van het vervoer, het vervoermiddel en de identificatie van de onder die regeling geplaatste goederen. Dergelijke informatie moet de douaneautoriteiten in staat stellen doeltreffender toezicht te houden op de betrokken regeling Uniedouanevervoer en een risicoanalyse te verrichten. De regeling Uniedouanevervoer moet verplicht zijn, tenzij goederen onmiddellijk bij het binnenkomen of verlaten van het douanegebied van de Unie onder een andere douaneregeling worden geplaatst. Indien de importeur of de exporteur nog niet bekend is, moet de houder van de goederen worden aangemerkt als de importeur of de exporteur van de goederen en moet hij aansprakelijk zijn voor de betaling van douanerechten en andere belastingen en heffingen. De regeling Uniedouanevervoer moet worden vervangen door douanetoezicht indien de goederen door een Trust&Check-ondernemer worden in- of uitgevoerd. (47) Bij een wijziging van bijlage 6 bij de Douaneovereenkomst inzake het internationale vervoer van goederen onder dekking van carnets TIR (“TIR-overeenkomst”) (22) , die op 1 juni 2021 in werking is getreden, is toelichting 0.49 gewijzigd om marktdeelnemers die aan bepaalde eisen voldoen, de mogelijkheid te bieden “toegelaten afzender” te worden, naar analogie met de bestaande faciliteiten voor marktdeelnemers die als “toegelaten geadresseerde” zijn erkend. De nieuwe mogelijkheid waarin de TIR-overeenkomst voorziet, moet worden toegevoegd om de douanewetgeving van de Unie in overeenstemming te brengen met die internationale overeenkomst. (48) Bij e-commercetransacties zou de toepassing van de standaardregels om de rechten te berekenen, in veel gevallen tot onevenredige administratieve lasten leiden, zowel voor de douanediensten als voor de marktdeelnemers, met name bij de inning van de inkomsten. Met het oog op de totstandbrenging van een robuuste en doeltreffende fiscale en douanebehandeling van goederen die in het kader van e-commerce uit derde landen worden ingevoerd (“afstandsverkopen van ingevoerde goederen”), moet de Uniewetgeving worden gewijzigd om de drempel af te schaffen waaronder goederen met een te verwaarlozen waarde van niet meer dan 150 EUR per zending zijn vrijgesteld van douanerechten bij invoer overeenkomstig Verordening (EG) nr. 1186/2009 (23) van de Raad, en om een vereenvoudigde tariefbehandeling in te voeren voor afstandsverkopen van uit derde landen ingevoerde goederen overeenkomstig Verordening (EEG) nr. 2658/87 (24) van de Raad (gecombineerde nomenclatuur). In het licht van deze voorgestelde wijzigingen moeten Bepaalde regels van het wetboek inzake tariefindeling, oorsprong en douanewaarde moeten worden gewijzigd om te voorzien in de vereenvoudigingen die op vrijwillige basis door de gelijkgestelde importeur kunnen worden toegepast bij de vaststelling van de douanerechten in een b2c-transactie die voor btw-doeleinden als afstandsverkoop kwalificeert. De vereenvoudigingen moeten inhouden dat het verschuldigde douanerecht kan worden berekend door een van de tarieven voor de nieuwe korven in de gecombineerde nomenclatuur toe te passen op een waarde die op eenvoudigere wijze wordt berekend. In het kader van de vereenvoudigde regels voor b2c-e-commercetransacties moet de nettoaankoopprijs exclusief btw maar inclusief de totale vervoerskosten tot de eindbestemming van het product als douanewaarde worden aangemerkt en mag geen oorsprong worden vereist. Indien de gelijkgestelde importeur evenwel in aanmerking wil komen voor preferentiële tarieven door de oorsprong van de goederen aan te tonen, kan hij dit doen door de standaardprocedures toe te passen. [Am. 32] (49) Momenteel worden de douaneschulden geïnd door de lidstaat waar de douaneaangifte wordt ingediend. Het staat de ondernemer vrij om deze in te dienen in het land van eerste binnenkomst, dan wel gebruik te maken van een regeling douanevervoer en de rechten te betalen in een andere lidstaat. In 2025 zal dit systeem met de uitrol van een IT-systeem voor gecentraliseerde vrijmaking veranderen, waardoor geautoriseerde marktdeelnemers de douaneaangifte zullen kunnen indienen in de lidstaat waar zij zijn gevestigd. In het licht van deze ontwikkeling is het passend de regels voor de bepaling van de plaats waar de douaneschuld ontstaat, zodanig te wijzigen dat de invoerrechten worden betaald aan de lidstaat waar de importeur is gevestigd, omdat dit de plaats is waar de douaneautoriteit de meest volledige kennis kan hebben van de administratie, de verrichtingen en de commerciële gedragingen van marktdeelnemers, met name wanneer aan die marktdeelnemers de status van Trust&Check-ondernemer is verleend. Het is echter passend dat de douaneschuld van marktdeelnemers die geen Trust&Check-ondernemer zijn, ontstaat op de plaats waar de goederen zich fysiek bevinden, ten minste totdat het toezichtmodel is geëvalueerd. (50) In het geval van e-commercetransacties is het van essentieel belang te garanderen dat een douaneschuld correct wordt betaald door onlinetussenpersonen, zoals internetplatforms, die de onlineverkoop van goederen aan particuliere consumenten afwikkelen. Daarom moet worden verduidelijkt dat de gelijkgestelde importeur de persoon is die verantwoordelijk is voor de douaneschuld die zou ontstaan op het tijdstip dat de koper het e-commercebedrijf, in de meeste gevallen een internetplatform, betaalt. Om de lasten in verband met die verplichting te vereenvoudigen, kan de gelijkgestelde importeur worden gemachtigd om de verschuldigde invoerrechten te bepalen en zijn douaneschulden periodiek te betalen, en moeten de douaneautoriteiten één enkele boeking ten behoeve van de begroting van de Unie kunnen verrichten. (51) Het is passend het mechanisme te versterken dat moet zorgen voor een efficiënter toezicht op de uitvoering van de beperkende maatregelen ten aanzien van goederen die de Raad overeenkomstig artikel 215 VWEU kan vaststellen. In dat geval moet de EU-douaneautoriteit de Commissie en de lidstaten ondersteunen om ervoor te zorgen dat die maatregelen niet worden omzeild. De douaneautoriteiten moeten ervoor zorgen dat zij alle nodige stappen zetten om aan de maatregelen te voldoen, en zij moeten de Commissie en de EU-douaneautoriteit daarvan in kennis stellen. (52) Er moet een mechanisme voor crisisbeheer worden opgezet om mogelijke crises in de douane-unie aan te pakken. Het ontbreken van een dergelijk mechanisme op het niveau van de Unie werd benadrukt in het douaneactieplan (25) . Daarom moet een mechanisme worden ingesteld waarbij de EU-douaneautoriteit een spilfunctie krijgt bij de voorbereiding, coördinatie en monitoring van de uitvoering van de praktische maatregelen en regelingen waartoe de Commissie in crisistijd besluit. De EU-douaneautoriteit moet tijdens de volledige duur van een crisis continu paraat blijven om te reageren. De EU-douaneautoriteit moet aan de Commissie, het Europees Parlement en de Raad verslag uitbrengen over de uitvoering van de praktische maatregelen en regelingen. [Am. 33] (53) Het bestaande governancekader van de douane-unie mist een duidelijke operationele beheerstructuur en heeft geen gelijke tred gehouden met de ontwikkeling van de douane sinds de oprichting van de douane-unie in 1968. Op grond van Verordening (EU) nr. 952/2013 zijn de nationale autoriteiten verantwoordelijk voor de activiteiten die verband houden met het beheer van risico’s in handelsstromen, zoals de uitvoering van controles op het terrein en de besluitvorming daartoe . De intensiteit van de handel in goederen aan de buitengrenzen is niet gelijkmatig over de Unie verdeeld . Ondanks de samenwerking tussen de nationale douanediensten sinds de oprichting van de douane-unie, die in de uitwisseling van beste praktijken, deskundigheid en de ontwikkeling van gemeenschappelijke richtsnoeren heeft geresulteerd, is er geen geharmoniseerde aanpak noch geharmoniseerd operationeel kader tot stand gekomen. De lidstaten houden er uiteenlopende praktijken op na, wat de douane-unie verzwakt. Er bestaat geen centrale risicoanalysecapaciteit of gemeenschappelijke visie op risicoprioritering, douaneacties en -controles zijn slechts tot op zekere hoogte gecoördineerd en er is geen samenwerkingskader van verschillende autoriteiten ten dienste van de eengemaakte interne markt. Een centrale operationele component op het niveau van de Unie om deskundigheid en middelen te bundelen en gezamenlijk besluiten te nemen, moet dergelijke tekortkomingen op gebieden zoals gegevensbeheer, risicobeheer en opleiding aanpakken, zodat de douane-unie als “één geheel” kan optreden. Daarom is het passend een EU-douaneautoriteit op te richten. De oprichting van deze nieuwe autoriteit is van cruciaal belang om het efficiënte en adequate functioneren van de douane-unie te waarborgen, het douaneoptreden centraal te coördineren en de activiteiten van de douaneautoriteiten te ondersteunen. [Am. 34] (54) Bij het bestuur en het functioneren van de EU-douaneautoriteit moet worden uitgegaan van de beginselen van de gezamenlijke verklaring en gemeenschappelijke aanpak van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie inzake gedecentraliseerde agentschappen van 19 juli 2012 (26) . (55) In het besluitvormingsproces over de keuze van de zetel van de EU-douaneautoriteit moet rekening worden gehouden met de volgende criteria: de garantie dat de autoriteit bij de inwerkingtreding van deze verordening op de locatie in kwestie kan worden opgezet, de toegankelijkheid van die locatie en de aanwezigheid van adequate onderwijsfaciliteiten voor de kinderen van de personeelsleden, alsmede passende toegang tot de arbeidsmarkt, sociale zekerheid en medische zorg voor zowel de kinderen als de echtgenoten van de personeelsleden. Aangezien de meeste activiteiten van de EU-douaneautoriteit op samenwerkingsbasis zullen worden verricht, en met name gezien de nauwe band die er zal bestaan tussen de IT-systemen die de Commissie tijdens de overgangsperiode zal onderhouden terwijl de EU-douaneautoriteit de EU-douanedatahub zal opzetten en exploiteren, moet de zetel zich op een locatie bevinden waar een dergelijke nauwe samenwerking mogelijk is met de Commissie, de autoriteiten van de regio’s van de Unie die het meest relevant zijn voor de internationale handel, en relevante organen van de Unie en internationale instanties (bijvoorbeeld de Werelddouaneorganisatie om de wederzijdse uitwisseling over specifieke onderwerpen in de praktijk te faciliteren). Rekening houdend met deze criteria moet de douaneautoriteit van de EU gevestigd zijn te [...]. (55 bis) De lidstaten en de Commissie hebben de verantwoordelijkheid erop toe te zien dat de douaneautoriteiten naar behoren gefinancierd, opgeleid en uitgerust zijn om in staat te zijn zich van hun taak te kwijten, met inbegrip van passende onderzoeksbevoegdheden. [Am. 35] (55 ter) De douane heeft aanzienlijke investeringen nodig, met name met het oog op voldoende naar behoren opgeleide personeelsleden ter waarborging van de werking van de douanesystemen van de Unie die te kampen hebben met een exponentiële stijging van de behoefte, waarbij komt dat digitale oplossingen niet ten volle kunnen worden benut zonder de nodige investeringen in personeel. Bij investeringen in digitale stelsels moet derhalve voldoende financiering voor personeel en hun opleiding worden verzekerd om te kunnen voorzien in de nodige vaardigheden voor de meest moderne apparatuur, technologie voor analyse, opsporing en controle aan de hand van big data, en om aldus te garanderen dat douanecontroles in de hele Unie op uniforme wijze worden uitgevoerd. [Am. 36] (56) De lidstaten en , de Commissie en het Europees Parlement moeten in een raad van bestuur vertegenwoordigd zijn om ervoor te zorgen dat de EU-douaneautoriteit doeltreffend kan functioneren. Bij de samenstelling van de raad van bestuur, met inbegrip van de selectie van de voorzitter en de vicevoorzitter, moet rekening worden gehouden met de beginselen van genderevenwicht, ervaring en bekwaamheid. Gezien de exclusieve bevoegdheid van de Unie op het gebied van de douane-unie en de nauwe band tussen douane en andere beleidsterreinen, is het passend dat de voorzitter uit de vertegenwoordigers van de Commissie wordt gekozen. Met het oog op het doeltreffend en efficiënt functioneren van de EU-douaneautoriteit moet de raad van bestuur met name een enig programmeringsdocument, inclusief een jaar- en een meerjarenprogrammering, vaststellen, zijn taken met betrekking tot de begroting van de autoriteit uitvoeren, de voor de autoriteit geldende financiële regels vaststellen, een uitvoerend directeur benoemen en de procedures vaststellen die de uitvoerend directeur moet volgen bij het nemen van besluiten met betrekking tot de operationele taken van de autoriteit. De raad van bestuur wordt bijgestaan door een uitvoerend comité en een raadgevend orgaan waarin consumentenorganisaties, ondernemersorganisaties en andere relevante niet-gouvernementele actoren zijn vertegenwoordigd . [Am. 37] (56 bis) De EU-douaneautoriteit moet de adviesraad voor de douane oprichten om haar uitvoerend comité bij te staan. De adviesraad moet advies verstrekken over de uitvoering van technische maatregelen en besluiten, onder meer met betrekking tot risicobeheer en prioritaire controlegebieden, kwesties inzake normalisatie, waaronder werkzaamheden betreffende harmonisatie of de noodzaak van aanpassing van de regels, alsook advies over de douaneaspecten van andere door de douane toegepaste wetgeving en advies in het kader van andere activiteiten van de EU-douaneautoriteit. De samenstelling van de adviesraad voor de douane moet gebaseerd zijn op een evenwichtige vertegenwoordiging van belanghebbenden waar het commerciële en niet-commerciële belangen betreft en, binnen de categorie commerciële belangen, waar het kmo’s en andere ondernemingen betreft. [Am. 38] (57) Om haar doeltreffend functioneren te waarborgen, moet aan de EU-douaneautoriteit een eigen begroting worden toegekend, met ontvangsten uit de algemene begroting van de Unie en eventuele vrijwillige financiële bijdragen van de lidstaten. In uitzonderlijke en naar behoren gemotiveerde omstandigheden moet de EU-douaneautoriteit ook extra inkomsten kunnen ontvangen via bijdrageovereenkomsten of subsidieovereenkomsten, alsook vergoedingen voor publicaties en andere diensten die door haar worden verleend. (58) Om hun taak te vervullen, werken de douaneautoriteiten nauw en regelmatig samen met markttoezichtautoriteiten, sanitaire en fytosanitaire controleautoriteiten, rechtshandhavingsinstanties, grensbeheerautoriteiten, milieubeschermingsinstanties, deskundigen op het gebied van cultuurgoederen en tal van andere autoriteiten die belast zijn met sectoraal beleid. Gezien de ontwikkeling van de eengemaakte interne markt en de veranderende rol van de douane, de toename van verboden en beperkingen en de groei van e-commerce is het noodzakelijk deze samenwerking op nationaal, Unie- en internationaal niveau te structureren en te versterken. In plaats van een samenwerking die gericht is op individuele zendingen of specifieke gebeurtenissen in de toeleveringsketen, moet een gestructureerd samenwerkingskader worden opgezet tussen de douaneautoriteiten en andere autoriteiten die verantwoordelijk zijn voor relevante beleidsterreinen. Een dergelijk samenwerkingskader moet de volgende aspecten omvatten: de ontwikkeling van wetgeving en van beleidsbehoeften op een specifiek gebied, de uitwisseling en analyse van informatie, de ontwikkeling van een algemene samenwerkingsstrategie in de vorm van gezamenlijke toezichtstrategieën en, ten slotte, samenwerking op het gebied van operationele uitvoering, monitoring en controle. De Commissie moet ook de toepassing van een deel van de andere door de douaneautoriteiten toegepaste wetgeving vergemakkelijken door een lijst op te stellen van Uniewetgeving die eisen stelt aan goederen die onderworpen zijn aan douanecontroles ter bescherming van openbare belangen zoals de gezondheid en het leven van mens, dier of plant, de consument en het milieu. [Am. 39] (59) Om meer duidelijkheid te creëren en het samenwerkingskader tussen de douane en andere partnerautoriteiten efficiënter te maken, moet een lijst van diensten die door douaneautoriteiten worden aangeboden, duidelijk aangeven welke rol de douane kan spelen bij de toepassing van ander relevant beleid aan de grenzen van de Unie. Daarnaast moet de toepassing van het samenwerkingskader worden gemonitord door de EU-douaneautoriteit. De EU-douaneautoriteit moet nauw samenwerken met de Commissie, OLAF, andere relevante agentschappen en organen van de Unie, zoals Europol , het EOM en Frontex, alsook met gespecialiseerde agentschappen en netwerken op de respectieve beleidsterreinen, zoals het Unienetwerk voor productconformiteit. [Am. 40] (60) In een wereld die steeds meer met elkaar verbonden is, zijn douanediplomatie en internationale samenwerking belangrijke aspecten van de werkzaamheden van de douaneautoriteiten over de hele wereld. Internationale samenwerking moet voorzien in de mogelijkheid om douanegegevens uit te wisselen, op basis van internationale overeenkomsten of autonome wetgeving van de Unie, door middel van passende en veilige communicatiemiddelen, met inachtneming van de vertrouwelijkheid van informatie en de bescherming van persoonsgegevens, bijvoorbeeld via de EU-douanedatahub. Dat rechtskader mag geen inbreuk vormen op de bevoegdheid van de lidstaten wat betreft bilaterale of multilaterale betrekkingen met derde landen inzake nationale taken. [Am. 41] (61) Ondanks het feit dat de douanewetgeving door middel van het wetboek is geharmoniseerd, legde Verordening (EU) nr. 952/2013 de lidstaten alleen de verplichting op om sancties voor niet-naleving van de douanewetgeving vast te stellen, die doeltreffend, evenredig en afschrikkend moesten zijn. De lidstaten zijn dus vrij in hun keuze van douanesancties, die sterk verschillen van lidstaat tot lidstaat en in de loop der tijd veranderen. Er moet worden voorzien in een gemeenschappelijk kader waarin een minimale basis van douaneovertredingen en niet-strafrechtelijke sancties is vastgelegd . Niet-naleving van de verplichtingen van de importeur, exporteur en gelijkgestelde importeur kan worden opgenomen in de lijst van douaneovertredingen . Een dergelijk kader moet een antwoord bieden op het gebrek aan uniforme toepassing en de aanzienlijke verschillen tussen de lidstaten bij de toepassing van sancties tegen inbreuken op de douanewetgeving, die tot concurrentieverstoring, lacunes en “douaneshopping” kunnen leiden. Het kader moet bestaan uit een gemeenschappelijke lijst van handelingen of verzuimen die in alle lidstaten als douaneovertredingen moeten worden aangemerkt. Bij de vaststelling van de toepasselijke sanctie moeten de douaneautoriteiten bepalen of een dergelijke handeling of dergelijk verzuim het resultaat is van opzet of klaarblijkelijke nalatigheid. De sancties en verplichtingen die gelden voor marktdeelnemers moeten in verhouding staan tot hun rol in het transactieproces, waarbij de billijkheid en duidelijkheid bij hun toepassing worden gewaarborgd. De Commissie, de lidstaten en de EU-douaneautoriteit moeten regelmatig beste praktijken inzake controle en sancties uitwisselen teneinde de samenhang bij de toepassing van sancties te verbeteren. [Am. 42] (62) Er moeten gemeenschappelijke bepalingen worden vastgesteld met betrekking tot verzachtende factoren, alsook verzwarende omstandigheden, in verband met douaneovertredingen. De verjaringstermijn voor het inleiden van een procedure wegens overtreding van douanevoorschriften moet worden vastgesteld in overeenstemming met het nationale recht en moet tussen vijf en tien jaar bedragen, teneinde te voorzien in een gemeenschappelijke regel die gebaseerd is op de verjaringstermijn voor de mededeling van de douaneschuld. De bevoegde jurisdictie moet de jurisdictie zijn waar de overtreding is begaan. Het is noodzakelijk dat lidstaten samenwerken wanneer een douaneovertreding in meer dan één lidstaat is begaan; in dergelijke gevallen moet de lidstaat die de procedure het eerst inleidt, samenwerken met de andere douaneautoriteiten die bij dezelfde douaneovertreding betrokken zijn. (63) Er moet worden voorzien in een minimale gemeenschappelijke basis van douaneovertredingen door deze te omschrijven op basis van de in deze verordening vastgestelde verplichtingen en van identieke verplichtingen in andere delen van de douanewetgeving. (64) Er moet ook worden voorzien in een gemeenschappelijke minimale basis van niet-strafrechtelijke sancties met minimale geldboetes, de mogelijkheid tot intrekking, schorsing of wijziging van douanevergunningen, ook van geautoriseerde marktdeelnemers en Trust&Check-ondernemers, en de verbeurdverklaring van goederen. De minimale geldboetes moeten afhangen van de vraag of de douaneovertreding al dan niet opzettelijk is begaan en al dan niet van invloed is op het bedrag aan douanerechten en overige heffingen en op verboden of beperkingen. Deze minimale gemeenschappelijke basis van niet-strafrechtelijke sancties moet van toepassing zijn zonder afbreuk te doen aan de nationale rechtsorde van de lidstaten, die in plaats daarvan in strafrechtelijke sancties kan voorzien. De lidstaten, de Commissie en de EU-douaneautoriteit moeten samenwerken om de samenhang van niet-strafrechtelijke sancties en de toepassing ervan in de Unie geleidelijk te vergroten. [Am. 43] (65) De prestaties van de douane-unie moeten ten minste eenmaal per jaar worden geëvalueerd, zodat de Commissie, met de hulp van de lidstaten, de passende beleidslijnen kan uitzetten , en het betreffende evaluatieverslag moet openbaar worden gemaakt . Het verzamelen van informatie bij de douaneautoriteiten moet worden geformaliseerd en verdiept, aangezien uitgebreidere rapportage de benchmarking zou verbeteren en zou kunnen helpen om praktijken te homogeniseren en het effect van douanebeleidsbeslissingen te beoordelen. Het is daarom passend een rechtskader voor de evaluatie van de prestaties van de douane-unie te introduceren. Om een voldoende gedetailleerde analyse mogelijk te maken, moet de prestatiemeting niet alleen op nationaal niveau plaatsvinden, maar ook op het niveau van de grensdoorlaatposten. De EU-douaneautoriteit moet de Commissie bij het evaluatieproces ondersteunen door de gegevens in de EU-douanedatahub te verzamelen en te analyseren, en in kaart te brengen hoe douaneactiviteiten en -operaties de verwezenlijking van de strategische doelstellingen en prioriteiten van de douane-unie ondersteunen en bijdragen aan de missie van de douaneautoriteiten. De EU-douaneautoriteit moet met name belangrijke trends, sterke en zwakke punten, lacunes en potentiële risico’s in kaart brengen en aanbevelingen voor verbetering aan de Commissie doen. In het kader van de samenwerking met rechtshandhavings- en veiligheidsautoriteiten in het bijzonder moet de EU-douaneautoriteit vanuit operationeel oogpunt ook deelnemen aan strategische analyses en dreigingsevaluaties die op het niveau van de Unie worden verricht, met inbegrip van die welke door Europol en Frontex worden verricht. [Am. 44] (66) Overeenkomstig het evenredigheidsbeginsel is het voor het verwezenlijken van de kerndoelstellingen, dat de douane-unie doeltreffend kan functioneren en dat aan het gemeenschappelijke handelsbeleid uitvoering wordt gegeven, nodig en passend de regels en procedures vast te stellen voor goederen die het douanegebied van de Unie binnenkomen of verlaten. Deze verordening gaat overeenkomstig artikel 5, lid 4, van het Verdrag betreffende de Europese Unie niet verder dan nodig is om de beoogde doelstellingen te verwezenlijken. (67) Om bepaalde niet-essentiële onderdelen van deze verordening aan te vullen of te wijzigen, moet aan de Commissie de bevoegdheid worden overgedragen om overeenkomstig artikel 290 VWEU handelingen vast te stellen met betrekking tot: (68) Het is van bijzonder belang dat de Commissie bij haar voorbereidende werkzaamheden voor de vaststelling van gedelegeerde handelingen tot passende raadplegingen overgaat, onder meer op deskundigenniveau, en dat die raadplegingen gebeuren in overeenstemming met de beginselen die zijn vastgelegd in het Interinstitutioneel Akkoord van 13 april 2016 over beter wetgeven (27) . (69) Om eenvormige voorwaarden te waarborgen voor de uitvoering van deze verordening, moeten aan de Commissie uitvoeringsbevoegdheden worden toegekend om: de procedureregels vast te stellen voor het gebruik van een beschikking betreffende een bindende inlichting nadat deze haar geldigheid heeft verloren of is ingetrokken; de procedureregels vast te stellen voor de kennisgeving aan de douaneautoriteiten dat er een schorsing geldt ten aanzien van het afgeven van dergelijke beschikkingen, en voor de intrekking van die schorsing; besluiten vast te stellen waarbij lidstaten wordt verzocht beschikkingen betreffende bindende inlichtingen in te trekken; de voorwaarden vast te stellen voor de toepassing van de criteria voor de toekenning van de status van geautoriseerde marktdeelnemer en Trust&Check-ondernemer; de elektronische systemen, platforms of omgevingen te bepalen waarmee de EU-douanedatahub wordt samengevoegd; de regels vast te stellen voor de toegang tot specifieke diensten en systemen van de EU-douanedatahub, met inbegrip van de specifieke regels en voorwaarden voor de bescherming, veiligheid en beveiliging van persoonsgegevens en van de gevallen waarin die toegang beperkt is; maatregelen vast te stellen voor het beheer van de douanesurveillance; de procedureregels vast te stellen met betrekking tot de verantwoordelijkheden van de gezamenlijke verwerkingsverantwoordelijken voor de gegevensverwerking via een dienst of systeem van de EU-douanedatahub; de procedureregels vast te stellen voor de vaststelling van de andere bevoegde douanekantoren dan het douanekantoor dat verantwoordelijk is voor de plaats waar de importeur of de exporteur is gevestigd; maatregelen vast te stellen met betrekking tot verificatie van informatie, onderzoek en bemonstering van goederen, resultaten van de verificatie, en identificatie; maatregelen vast te stellen voor de toepassing van controles na vrijgave met betrekking tot verrichtingen die in meer dan één lidstaat plaatsvinden; de havens of luchthavens te bepalen waar douanecontroles en -formaliteiten moeten worden verricht ten aanzien van hand- en ruimbagage; maatregelen vast te stellen om de geharmoniseerde toepassing van douanecontroles en risicobeheer te waarborgen, met inbegrip van de uitwisseling van informatie, de vaststelling van gemeenschappelijke risicocriteria en -normen en gemeenschappelijke prioritaire controlegebieden, en de evaluatieactiviteiten op deze gebieden; de procedureregels te bepalen voor het leveren en het verifiëren van het bewijs van de douanestatus van Uniegoederen; de procedureregels te bepalen voor het wijzigen en ongeldig maken van de informatie voor de plaatsing van goederen onder een douaneregeling; de procedureregels te bepalen voor de vaststelling van de bevoegde douanekantoren en voor de indiening van de douaneaangifte wanneer andere middelen dan elektronische gegevensverwerkingstechnieken worden gebruikt; de procedureregels voor het indienen van een standaard douaneaangifte en het beschikbaar maken van bewijsstukken; de procedureregels voor het indienen van een vereenvoudigde aangifte en een aanvullende aangifte; de procedureregels voor het indienen van een douaneaangifte voorafgaand aan het aanbrengen van goederen bij de douane, de aanvaarding van de douaneaangifte en de wijziging van de douaneaangifte na vrijgave van de goederen; de procedureregels te bepalen voor gecentraliseerde vrijmaking en voor ontheffing van de verplichting om goederen in die context aan te brengen; de procedureregels voor inschrijving in de administratie van de aangever; de procedureregels voor de verwijdering van goederen; de procedureregels voor het verstrekken van informatie waaruit blijkt dat de voorwaarden voor vrijstelling van invoerrechten voor terugkerende goederen zijn vervuld, en voor het verstrekken van het bewijs dat de voorwaarden voor vrijstelling van invoerrechten voor producten van de zeevisserij en andere uit de zee gewonnen producten zijn vervuld; de procedureregels te bepalen voor het uitgaan van goederen; de procedureregels vast te stellen voor het verstrekken, wijzigen en ongeldig maken van de informatie vóór vertrek en voor het indienen, wijzigen en ongeldig maken van de summiere aangifte bij uitgaan; de procedureregels vast te stellen voor de teruggaaf van de btw aan niet in de Unie gevestigde natuurlijke personen; de procedureregels te bepalen voor het bericht van aankomst van een zeeschip of luchtvaartuig en voor het vervoer van goederen naar de plaats van bestemming; de procedureregels voor de indiening, wijziging en ongeldigmaking van de aangifte tot tijdelijke opslag en voor de overbrenging van goederen in tijdelijke opslag; de procedureregels vast te stellen voor het verlenen van de vergunning voor bijzondere regelingen, voor het onderzoek van de economische voorwaarden en voor het uitbrengen van het advies van de EU-douaneautoriteit waarin wordt beoordeeld of het verlenen van een vergunning voor een regeling actieve of passieve veredeling de wezenlijke belangen van producenten in de Unie niet schaadt; de procedureregels vast te stellen voor de aanzuivering van een bijzondere regeling; de procedureregels voor de overdracht van rechten en plichten en voor de overbrenging van goederen in de context van bijzondere regelingen; de procedureregels voor het gebruik van equivalente goederen in de context van bijzondere regelingen; de procedureregels voor de toepassing van de bepalingen van internationale instrumenten inzake douanevervoer in het douanegebied van de Unie; de procedureregels voor de plaatsing van goederen onder de regeling Uniedouanevervoer en voor de aanzuivering van die regeling, voor de werking van de vereenvoudigingen van die regeling en voor het douanetoezicht op goederen die onder de regeling extern Uniedouanevervoer over het grondgebied van een derde land worden vervoerd; de procedureregels voor de plaatsing van goederen onder de regeling douane-entrepots of vrije zones en voor de overbrenging van goederen die in een douane-entrepot zijn geplaatst; maatregelen vast te stellen voor het uniforme beheer van tariefcontingenten en tariefplafonds en voor het beheer van de douanesurveillance op het in het vrije verkeer brengen of de uitvoer van goederen; maatregelen vast te stellen om de tariefindeling van goederen te bepalen; de procedureregels te bepalen voor het leveren en het verifiëren van het bewijs van niet-preferentiële oorsprong; de procedureregels te bepalen om de vaststelling, in de Unie, van de preferentiële oorsprong van de goederen te vergemakkelijken; maatregelen vast te stellen om de oorsprong van specifieke goederen te bepalen; toestemming te verlenen voor tijdelijke afwijking van de regels betreffende de preferentiële oorsprong van goederen die in aanmerking komen voor eenzijdig door de Unie aangenomen preferentiële tariefmaatregelen; de procedureregels te bepalen om de douanewaarde van goederen te bepalen; de procedureregels te bepalen voor het stellen van zekerheid, het bepalen van het bedrag van de zekerheid, het toezien op en het vrijgeven van zekerheden, alsmede voor het intrekken en het opzeggen van een verbintenis van een borg; de procedureregels te bepalen om het gebruik van de doorlopende zekerheid tijdelijk te verbieden; maatregelen vast te stellen om wederzijdse bijstand tussen de douaneautoriteiten te garanderen wanneer een douaneschuld is ontstaan; de procedureregels te bepalen voor de terugbetaling en kwijtschelding van een bedrag aan invoer- of uitvoerrechten, voor de aan de Commissie te verstrekken informatie en voor de door de Commissie vast te stellen besluiten over terugbetaling of kwijtschelding; maatregelen vast te stellen om te bepalen of er sprake is van een crisis en om het mechanisme voor crisisbeheer te activeren; de procedureregels vast te stellen voor het verlenen en beheren van de machtiging van een lidstaat om onderhandelingen aan te knopen met een derde land met het oog op het sluiten van een bilaterale overeenkomst of regeling inzake inlichtingenuitwisseling; besluiten vast te stellen betreffende de aanvraag van een lidstaat tot machtiging om onderhandelingen aan te knopen met een derde land met het oog op het sluiten van een bilaterale overeenkomst of regeling inzake inlichtingenuitwisseling; te bepalen hoe het kader voor de prestatiemeting van de douane-unie moet worden ingericht en welke informatie de lidstaten aan de EU-douaneautoriteit moeten verstrekken met het oog op die prestatiemeting; de regels voor de omrekening van valuta’s vast te stellen. Die bevoegdheden moeten worden uitgeoefend in overeenstemming met Verordening (EU) nr. 182/2011 van het Europees Parlement en de Raad (28) . (70) De raadplegingsprocedure moet worden gebruikt voor de vaststelling van: uitvoeringshandelingen waarbij de lidstaten wordt verzocht beschikkingen betreffende bindende inlichtingen in te trekken, aangezien die beschikkingen slechts betrekking hebben op één lidstaat en tot doel hebben de naleving van de douanewetgeving te waarborgen; uitvoeringshandelingen om de specifieke details te bepalen voor de toegang van andere autoriteiten dan de douane tot specifieke diensten en systemen van de EU-douanedatahub; uitvoeringshandelingen betreffende een aanvraag van een lidstaat tot machtiging om onderhandelingen aan te knopen met een derde land met het oog op het sluiten van een bilaterale overeenkomst of regeling inzake inlichtingenuitwisseling, aangezien zij slechts betrekking hebben op één lidstaat; uitvoeringshandelingen betreffende terugbetaling of kwijtschelding van een bedrag aan invoer- of uitvoerrechten, aangezien die besluiten rechtstreeks gevolgen hebben voor degene die om terugbetaling of kwijtschelding heeft verzocht. (71) In naar behoren gemotiveerde gevallen, wanneer dwingende redenen van urgentie zulks vereisen, moet de Commissie onmiddellijk toepasselijke uitvoeringshandelingen vaststellen met betrekking tot: maatregelen om de uniforme toepassing van douanecontroles te waarborgen, met inbegrip van de uitwisseling van informatie betreffende risico’s en risicoanalyse, gemeenschappelijke risicocriteria en -normen, controlemaatregelen en gemeenschappelijke prioritaire controlegebieden; besluiten betreffende een aanvraag van een lidstaat tot machtiging om onderhandelingen aan te knopen met een derde land met het oog op het sluiten van een bilaterale overeenkomst of regeling inzake inlichtingenuitwisseling; maatregelen om de tariefindeling van goederen te bepalen; maatregelen om de oorsprong van specifieke goederen te bepalen; maatregelen tot vaststelling van de passende methode voor de bepaling van de douanewaarde of van de criteria die moeten worden gebruikt voor de vaststelling van de douanewaarde van goederen in specifieke situaties; maatregelen om het gebruik van de doorlopende zekerheid tijdelijk te verbieden; de identificatie van een crisissituatie en de vaststelling van de passende maatregelen om deze aan te pakken of de negatieve gevolgen ervan te beperken; besluiten waarbij een lidstaat wordt gemachtigd tot onderhandeling over en sluiting van een bilaterale overeenkomst inzake inlichtingenuitwisseling met een derde land. (72) De Commissie dient alles in het werk te stellen om ervoor te zorgen dat de gedelegeerde en uitvoeringshandelingen waarin deze verordening voorziet, ruim voor de toepassingsdatum van het wetboek in werking treden, zodat de lidstaten deze tijdig ten uitvoer kunnen leggen. (73) De bepalingen die verwijzen naar de EU-douaneautoriteit, met uitzondering van artikel 238, moeten toepassing vinden vanaf 1 januari 2028. Tot die datum moet de EU-douaneautoriteit haar taken uitvoeren met behulp van de bestaande elektronische systemen voor de uitwisseling van douane-informatie, die door de Commissie zijn ontwikkeld. De bepalingen betreffende de vereenvoudigde tariefbehandeling voor afstandsverkopen en de gelijkgestelde importeur moeten toepassing vinden vanaf 1 januari 2028. (74) In 2032 kunnen Vanaf 1 januari 2029 moeten marktdeelnemers het recht hebben op vrijwillige basis beginnen gebruik te maken van de capaciteiten van de EU-douanedatahub. Tegen eind 2037 Uiterlijk op 31 december 2032 moet de EU-douanedatahub volledig zijn ontwikkeld en moeten alle marktdeelnemers er gebruik van maken. Het toezicht op Trust&Check-ondernemers en gelijkgestelde importeurs zal worden uitgeoefend door de lidstaat waar zij zijn gevestigd. In afwijking hiervan en onder voorbehoud van evaluatie zullen marktdeelnemers die Trust&Check-ondernemer noch gelijkgestelde importeur zijn, onder het toezicht blijven staan van de douaneautoriteit van de lidstaat waar de goederen zich fysiek bevinden. Uiterlijk 31 december 2035 moet de Commissie de twee toezichtmodellen evalueren, inclusief wat betreft de doeltreffendheid ervan voor het opsporen en voorkomen van fraude. Bij de evaluatie moet ook rekening worden gehouden met aspecten van indirecte belastingen. Op basis van deze evaluatie moet de Commissie de bevoegdheid krijgen om bij gedelegeerde handeling te beslissen of de twee modellen moeten worden voortgezet dan wel of in alle gevallen de douaneautoriteit die verantwoordelijk is voor de plaats van vestiging van de ondernemer, de goederen moet vrijgeven. De plaats waar de douaneschuld ontstaat, moet ook worden bepaald in overeenstemming met de vaststelling van de verantwoordelijke douaneautoriteit, [Am. 46] HEBBEN DE VOLGENDE VERORDENING VASTGESTELD: Titel I ALGEMENE BEPALINGEN Hoofdstuk 1 Toepassingsgebied van de douanewetgeving en missie van de douane Artikel 1 Onderwerp en toepassingsgebied 1. Bij deze verordening wordt het douanewetboek van de Unie (“het wetboek”) vastgesteld, houdende de algemene voorschriften en procedures betreffende goederen die het douanegebied van de Unie binnenkomen of verlaten. Bij deze verordening wordt ook de douaneautoriteit van de Europese Unie (“EU-douaneautoriteit”) opgericht en worden de voorschriften, gemeenschappelijke normen en een governancekader voor de oprichting van de douanedatahub van de Europese Unie (“EU-douanedatahub”) vastgesteld. 1 bis. Bij deze verordening wordt een éénloketomgeving van de Europese Unie voor de douane (de “EU-éénloketomgeving voor de douane”) ingesteld die in een geïntegreerde reeks interoperabele elektronische diensten op Unieniveau voorziet ter ondersteuning van de interactie en ter intensivering van de uitwisseling van informatie tussen de EU-douanedatahub en de in bijlage I bis bedoelde niet-douanesystemen van de Unie. Deze verordening bevat regels over digitale administratieve samenwerking en het delen van informatie door middel van interoperabele gegevenssets binnen de EU-éénloketomgeving voor de douane. [Am. 47] 2. Onverminderd het internationale recht, internationale overeenkomsten en Uniewetgeving op andere gebieden is het wetboek op eenvormige wijze van toepassing in het hele douanegebied van de Unie. 3. Sommige bepalingen van de douanewetgeving kunnen buiten het douanegebied van de Unie van toepassing zijn in het kader van wetgeving op specifieke gebieden dan wel van internationale overeenkomsten. 4. Sommige bepalingen van de douanewetgeving, met inbegrip van de vereenvoudigingen daarin, zijn van toepassing op de handel in Uniegoederen tussen delen van het douanegebied van de Unie waar de bepalingen van Richtlijn 2006/112/EG (29) van de Raad of Richtlijn (EU) 2020/262 (30) van de Raad gelden en delen van dat gebied waar deze bepalingen niet gelden, alsmede op de handel tussen delen van dat gebied waar deze bepalingen niet gelden. Artikel 2 Missie van de douaneautoriteiten Teneinde een geharmoniseerde toepassing van douanecontroles tot stand te brengen, de douane-unie als één geheel te laten functioneren en bij te dragen tot de goede werking van de interne markt, zijn de douaneautoriteiten verantwoordelijk voor de bescherming van de financiële en economische belangen van de Unie en haar lidstaten, voor het waarborgen van de veiligheid en voor het bijdragen aan ander beleid van de Unie ter bescherming van burgers en inwoners, consumenten, het milieu en de volledige toeleveringsketens, voor de bescherming van de Unie tegen illegale handel, voor het faciliteren van legitieme bedrijfsactiviteiten en voor het toezicht op de internationale handel van de Unie teneinde bij te dragen aan eerlijke en open handel en aan het gemeenschappelijk handelsbeleid. De douaneautoriteiten stellen maatregelen vast die er met name toe strekken: (a) de efficiënte en correcte inning van douanerechten en overige heffingen te waarborgen; [Am. 48] (b) te waarborgen dat goederen die bestemd zijn voor het verkeer op de interne markt, maar die een risico vormen voor de veiligheid van burgers en inwoners, het douanegebied van de Unie niet binnenkomen, door passende maatregelen voor de controle van goederen en toeleveringsketens in te voeren; [Am. 49] (b bis) te waarborgen dat goederen die een risico vormen voor de veiligheid van burgers en inwoners, het douanegebied van de Unie niet binnenkomen, door passende maatregelen voor de controle van goederen en toeleveringsketens in te voeren; [Am. 50] (c) bij te dragen aan de bescherming van de gezondheid en het leven van mens, dier of plant, het milieu, consumenten en andere openbare belangen die worden beschermd door andere wetgeving die door de douaneautoriteiten wordt toegepast, in nauwe samenwerking met andere autoriteiten, door ervoor te zorgen dat goederen die daarmee verbonden risico’s inhouden, het douanegebied van de Unie niet binnenkomen of verlaten; (d) de Unie te beschermen tegen oneerlijke, niet-conforme en illegale handel, onder meer zoals vervalsingen en goederen die niet voldoen aan andere door de douaneautoriteiten toegepaste wetgeving, door middel van nauwlettend toezicht op marktdeelnemers , sectoren en toeleveringsketens en met behulp van een minimale basis van douaneovertredingen en sancties; [Am. 51] (e) alle legitieme bedrijfsactiviteiten te ondersteunen, door een goed evenwicht te bewaren tussen douanecontroles en facilitering van de legitieme handel en vereenvoudiging van douaneprocessen en -procedures . door middel van een robuuste risicoanalyse in real time op basis van onder meer de in artikel 29, lid 1, punt d), bedoelde artificiële-intelligentiesystemen; [Am. 52] (e bis) kostenefficiëntie te bevorderen door dubbel werk te voorkomen en de doeltreffendheid van douaneprocessen en een efficiënt gebruik van de in dit kader beschikbare middelen op het niveau van de Unie en op nationaal niveau te bevorderen; [Am. 53] (e ter) informatie te verzamelen, te analyseren en uit te wisselen ter ondersteuning van empirisch onderbouwde besluitvorming; [Am. 54] (e quater) bij te dragen tot de verbetering van de algemene handhaving van de rechtshandelingen van de Unie op andere gebieden, zoals de wetgeving ter bescherming van de veiligheid en beveiliging van burgers, ingezetenen en consumenten, en de wetgeving ter bescherming van het milieu en de toeleveringsketens; [Am. 55] (e quinquies) ervoor te zorgen dat wanneer de noodfase voor de eengemaakte markt is geactiveerd in overeenstemming met artikel 14 van Verordening (EU) 2024/2747 van het Europees Parlement en de Raad (31) , de aanvoer van crisisrelevante goederen en diensten als bedoeld in artikel 3, alinea 1, punt 6, van die verordening, is gewaarborgd. [Am. 56] Artikel 3 Douanegebied 1. Het douanegebied van de Unie omvat de volgende grondgebieden, daaronder begrepen de territoriale wateren, de binnenwateren en het luchtruim: (a) het grondgebied van het Koninkrijk België; (b) het grondgebied van de Republiek Bulgarije; (c) het grondgebied van de Tsjechische Republiek; (d) het grondgebied van het Koninkrijk Denemarken, met uitzondering van de Faeroër en Groenland; (e) het grondgebied van de Bondsrepubliek Duitsland, met uitzondering van het eiland Helgoland en het grondgebied van Büsingen (Verdrag van 23 november 1964 tussen de Bondsrepubliek Duitsland en de Zwitserse Bondsstaat); (f) het grondgebied van de Republiek Estland; (g) het grondgebied van Ierland; (h) het grondgebied van de Helleense Republiek; (i) het grondgebied van het Koninkrijk Spanje, met uitzondering van Ceuta en Melilla; (j) het grondgebied van de Franse Republiek, met uitzondering van de Franse landen en gebieden overzee waarop de bepalingen van het vierde deel van het VWEU van toepassing zijn; (k) het grondgebied van de Republiek Kroatië; (l) het grondgebied van de Italiaanse Republiek, met uitzondering van de gemeente Livigno; (m) het grondgebied van de Republiek Cyprus overeenkomstig de bepalingen van de Toetredingsakte van 2003; (n) het grondgebied van de Republiek Letland; (o) het grondgebied van de Republiek Litouwen; (p) het grondgebied van het Groothertogdom Luxemburg; (q) het grondgebied van Hongarije; (r) het grondgebied van de Republiek Malta; (s) het grondgebied van het Koninkrijk der Nederlanden in Europa; (t) het grondgebied van de Republiek Oostenrijk; (u) het grondgebied van de Republiek Polen; (v) het grondgebied van de Portugese Republiek; (w) het grondgebied van Roemenië; (x) het grondgebied van de Republiek Slovenië; (y) het grondgebied van de Slowaakse Republiek; (z) het grondgebied van de Republiek Finland; en (aa) het grondgebied van het Koninkrijk Zweden. 2. De volgende grondgebieden, daaronder begrepen de territoriale wateren, de binnenwateren en het luchtruim, die buiten het grondgebied van de lidstaten zijn gelegen, worden, met inachtneming van de verdragen en overeenkomsten die erop van toepassing zijn, beschouwd als deel uitmakende van het douanegebied van de Unie: a) FRANKRIJK Het grondgebied van Monaco als omschreven in de te Parijs op 18 mei 1963 ondertekende Douaneovereenkomst (Journal officiel de la République Française (Staatsblad van de Franse Republiek) van 27 september 1963, blz. 8679); b) CYPRUS Het grondgebied van Akrotiri en Dhekelia, zijnde de zones van Cyprus die onder de soevereiniteit van het Verenigd Koninkrijk vallen als omschreven in het Verdrag betreffende de oprichting van de Republiek Cyprus, ondertekend in Nicosia op 16 augustus 1960 (United Kingdom Treaty Series No 4 (1961), Cmnd. 1252). Artikel 4 Bevoegdheidsdelegatie De Commissie is bevoegd overeenkomstig artikel 261 gedelegeerde handelingen vast te stellen ter aanvulling op en wijziging van deze verordening door te voorzien in de bepalingen van de douanewetgeving die van toepassing zijn op de in artikel 1, lid 4, bedoelde handel in Uniegoederen. Deze handelingen kunnen bijzondere omstandigheden aanpakken die verband houden met de handel in Uniegoederen waarbij slechts één lidstaat betrokken is. [Am. 57] Hoofdstuk 2 Definities Artikel 5 Definities In deze verordening wordt verstaan onder: (1) “douaneautoriteiten”: de douanediensten van de lidstaten die bevoegd zijn voor de toepassing van de douanewetgeving, en alle overige autoriteiten die krachtens het nationale recht belast zijn met de toepassing van bepaalde onderdelen van de douanewetgeving; (2) “douanewetgeving”: het geheel van wetgeving bestaande uit de volgende elementen: (a) het wetboek en de op niveau van de Unie of op nationaal niveau vastgestelde bepalingen ter aanvulling of uitvoering ervan, (b) het gemeenschappelijk douanetarief, (c) de wetgeving betreffende de instelling van een Unieregeling inzake douanevrijstellingen, (d) in internationale overeenkomsten opgenomen douanevoorschriften, voor zover deze van toepassing zijn in de Unie . Deze overeenkomsten omvatten onder meer de relevante multilaterale milieuovereenkomsten waarbij de Unie en de lidstaten partij zijn , voor zover daarin de conformiteit van goederen wordt geregeld, [Am. 58] (e) Verordening (EU) 2022/2399 van het Europees Parlement en de Raad (32) en de bepalingen ter wijziging, aanvulling of uitvoering daarvan; (3) “andere door de douaneautoriteiten toegepaste wetgeving”: andere wetgeving dan de douanewetgeving die van toepassing is op goederen die het douanegebied van de Unie binnenkomen, verlaten, over het douanegebied van de Unie worden vervoerd of in de Unie in de handel zullen worden gebracht, bij de uitvoering waarvan de douaneautoriteiten betrokken zijn; (4) “handelspolitieke maatregelen”: maatregelen vastgesteld uit hoofde van artikel 207 VWEU, in het kader van andere door de douaneautoriteiten toegepaste wetgeving, niet zijnde voorlopige of definitieve antidumpingrechten, compenserende rechten of vrijwaringsmaatregelen in de vorm van verhoogde tarieven voor specifieke goederen, met inbegrip van met name bijzondere toezichtmaatregelen en vrijwaringsmaatregelen in de vorm van invoer- of uitvoervergunningen; (5) “persoon”: een natuurlijk persoon, een rechtspersoon of een vereniging van personen die geen rechtspersoonlijkheid bezit maar krachtens het Unierecht of het nationale recht wel als handelingsbekwaam is erkend; (6) “marktdeelnemer”: een persoon die zich in het kader van zijn bedrijfsvoering bezighoudt met activiteiten die onder de douanewetgeving vallen; (7) “in het douanegebied van de Unie gevestigd”: (a) in het geval van een natuurlijk persoon, zijn normale verblijfplaats in het douanegebied van de Unie hebben, (b) in het geval van een rechtspersoon of een vereniging van personen, zijn statutaire zetel, zijn hoofdbestuur of een vaste inrichting in het douanegebied van de Unie hebben; (b bis) rechtspersonen met meerdere inrichtingen in het douanegebied van de Unie laten zich volgens de in punt b) genoemde volgorde registreren overeenkomstig artikel 19; [Am. 59] (8) “vaste inrichting”: een vaste vestiging voor bedrijfsuitoefening waar de nodige menselijke en technische hulpbronnen permanent voorhanden zijn en waarmee de douanetransacties van een persoon volledig of gedeeltelijk worden uitgevoerd; (9) “douanebeschikking”: elke handeling van de douaneautoriteiten met betrekking tot de douanewetgeving waarin uitspraak wordt gedaan over een bepaald geval en die voor de betrokken persoon of personen rechtsgevolgen heeft; (10) “douaneregeling”: een van de onderstaande regelingen waaronder goederen overeenkomstig het wetboek kunnen worden geplaatst: (a) in het vrije verkeer brengen, (b) bijzondere regelingen, (c) uitvoer; (11) “douaneformaliteiten”: alle handelingen die door een persoon en door de douaneautoriteiten moeten worden verricht om aan de douanewetgeving te voldoen; (12) “importeur”: elke persoon die de macht heeft om te beslissen en beslist heeft dat goederen uit een derde land het douanegebied van de Unie zullen worden binnengebracht of, tenzij anders is bepaald, elke persoon die als gelijkgestelde importeur is aangemerkt; (13) “gelijkgestelde importeur”: elke persoon die betrokken is bij afstandsverkopen van goederen die uit derde landen in het douanegebied van de Unie zullen worden ingevoerd , onder wie personen en die gebruik mag mogen maken van de bijzondere regeling van titel XII, hoofdstuk 6, afdeling 4, van Richtlijn 2006/112/EG; [Am. 60] (14) “exporteur”: elke persoon die de macht heeft om te beslissen en beslist heeft dat de goederen het douanegebied van de Unie zullen verlaten; (15) “douanevertegenwoordiger”: elke persoon die door een andere persoon is aangewezen voor het vervullen van de in de douanewetgeving voorgeschreven handelingen en formaliteiten bij de douaneautoriteiten; (16) “data”: elke digitale en niet-digitale weergave van handelingen, feiten of informatie en elke compilatie van dergelijke handelingen, feiten of informatie, ook in de vorm van documenten, geluidsopnames of visuele of audiovisuele opnames; (17) “douanesurveillance”: het verzamelen en analyseren van informatie over goederen die het douanegebied van de Unie binnenkomen, verlaten, of over het douanegebied van de Unie worden vervoerd, teneinde op Unieniveau toezicht te houden op deze bewegingen en de uniforme toepassing van douanecontroles, de naleving van de douanewetgeving en andere door de douaneautoriteiten toegepaste wetgeving te waarborgen, en bij te dragen aan risicoanalyse en -beheer; (18) “risico”: de waarschijnlijkheid dat zich, in relatie tot goederen die tussen het douanegebied van de Unie en landen buiten dat gebied worden vervoerd, en in verband met de aanwezigheid van niet-Uniegoederen in het douanegebied van de Unie, een gebeurtenis voordoet, en de effecten van zulke gebeurtenis, die: (a) de financiële of economische belangen van de Unie en haar lidstaten schaadt, (b) een gevaar vormt voor de veiligheid van de Unie en haar burgers en inwoners , of , [Am. 61] (b bis) een gevaar vormt voor de volksgezondheid binnen de Unie, of [Am. 62] (c) de correcte toepassing van Unie- of nationale maatregelen in de weg staat; (19) “economische analyse”: de evaluatie of kwantificering van een beleid of een economisch verschijnsel om te begrijpen hoe economische factoren van invloed zijn op het functioneren van een beleid, een geografisch gebied of een groep personen, met het oog op betere besluitvorming voor de toekomst; (20) “risicobeheer”: het systematisch in kaart brengen van risico’s, waaronder door het opstellen van profielen van risicovolle marktdeelnemers, verdachte transacties, en het toepassen van alle maatregelen die vereist zijn om de blootstelling aan risico’s te beperken; [Am. 63] (21) “douanetoezicht”: algemene handelingen van de douaneautoriteiten om de naleving van de douanewetgeving en, in voorkomend geval, andere door de douaneautoriteiten toegepaste wetgeving te waarborgen dan wel om anderszins bij te dragen aan het beheer van risico’s in verband met goederen en de toeleveringsketens ervan; (22) “douanecontroles”: specifieke handelingen van de douaneautoriteiten om de naleving van de douanewetgeving en andere door de douaneautoriteiten toegepaste wetgeving te waarborgen dan wel om anderszins bij te dragen aan het beheer van risico’s in verband met goederen en de toeleveringsketens ervan; (23) “steekproefcontroles”: douanecontroles op basis van het beginsel van aselecte bemonstering, met betrekking tot een relevante populatie; (24) “houder van de goederen”: de persoon die fysieke controle over de goederen heeft; (25) “vervoerder”: (a) in de context van binnenbrengen, de persoon die de goederen in het douanegebied van de Unie brengt of die de verantwoordelijkheid voor het vervoer van de goederen naar het douanegebied van de Unie op zich neemt. Daarbij geldt echter het volgende: i) bij gecombineerd vervoer wordt onder “vervoerder” de persoon verstaan die het vervoermiddel bestuurt dat, nadat het het douanegebied van de Unie is binnengekomen, zichzelf voortbeweegt als actief vervoermiddel; ii) in het geval van zee- of luchtvervoer in het kader van een charterovereenkomst of een overeenkomst voor het delen van laadruimte wordt onder “vervoerder” de persoon verstaan die een overeenkomst sluit en het cognossement of de luchtvrachtbrief afgeeft voor het feitelijke vervoer van de goederen naar het douanegebied van de Unie; (b) in de context van uitgaan, de persoon die de goederen uit het douanegebied van de Unie brengt of die de verantwoordelijkheid voor het vervoer van de goederen uit het douanegebied van de Unie op zich neemt. Daarbij geldt echter het volgende: i) bij gecombineerd vervoer, wanneer het actieve vervoermiddel dat het douanegebied van de Unie verlaat slechts een ander vervoermiddel vervoert dat, na aankomst van het actieve vervoermiddel ter bestemming, zichzelf zal voortbewegen als actief vervoermiddel, wordt onder “vervoerder” de persoon verstaan die het vervoermiddel dat zichzelf zal voortbewegen, zal besturen, nadat het vervoermiddel dat het douanegebied van de Unie heeft verlaten ter bestemming is aangekomen; ii) in het geval van zee- of luchtvervoer in het kader van een charterovereenkomst of een overeenkomst voor het delen van laadruimte wordt onder “vervoerder” de persoon verstaan die een overeenkomst sluit en het cognossement of de luchtvrachtbrief afgeeft voor het feitelijke vervoer van de goederen uit het douanegebied van de Unie; (26) “risicoanalyse”: de verwerking van gegevens, informatie of documenten, met inbegrip van persoonsgegevens, om mogelijke risico’s in kaart te brengen of te kwantificeren, in voorkomend geval met behulp van analysemethoden en artificiële intelligentie als omschreven in artikel 3, punt 1, van Verordening (EU) .../... van het Europees Parlement en de Raad (33) ; (27) “risicosignaal”: de indicatie van een mogelijk risico op basis van geautomatiseerde verwerkingen waarbij risicoanalyse op gegevens, informatie of documenten wordt verricht; (28) “risicoanalyseresultaat”: de vaststelling, in het geval van een signaal, dat er al dan niet wordt geacht een risico te bestaan, op basis van een automatisch proces of na verdere menselijke beoordeling van het risicosignaal; (29) “controleaanbeveling”: het advies van een douaneautoriteit of van de EU-douaneautoriteit over de vraag of, en zo ja wanneer, waar en door welke douaneautoriteit een douanecontrole moet worden verricht, met inbegrip van de vaststelling van mogelijke andere maatregelen dan douanecontroles; (30) “controlebesluit”: de individuele handeling waarbij de douaneautoriteiten beslissen of er al dan niet een controle moet worden verricht; (31) “controleresultaat”: de voorlopige en definitieve uitkomst van een controle, met vermelding van de te nemen maatregelen, indien van toepassing, en van de bevoegde autoriteiten voor wie de uitkomst of de maatregelen relevant zijn, indien van toepassing; (32) “gemeenschappelijk prioritair controlegebied”: een selectie van bepaalde douaneregelingen, soorten goederen, vervoerroutes, vervoerswijzen of marktdeelnemers die gedurende een bepaalde periode in hogere mate aan risicoanalyses en aan risicobeperkende maatregelen en douanecontroles zullen worden onderworpen, onverminderd andere controles die de douaneautoriteiten doorgaans verrichten; (33) “gemeenschappelijke risicocriteria en -normen”: parameters voor risicoanalyse voor een risicogebied en bijbehorende normen voor de praktische toepassing van de criteria; (34) “toezichtstrategie”: een aanpak om met een specifiek risico om te gaan, die tot doel heeft de operationele inspanningen op het gebied van douanetoezicht en risicobeperkende maatregelen in de hele toeleveringsketen op evenredige en doeltreffende wijze met elkaar in evenwicht te brengen; (35) “zending”: goederen die, in het kader van dezelfde vervoersovereenkomst, vanuit hetzelfde grondgebied of hetzelfde derde land met behulp van hetzelfde vervoermiddel, inclusief multimodaal vervoer, door één afzender naar één geadresseerde worden vervoerd en die van dezelfde soort, klasse of omschrijving zijn dan wel samen zijn verpakt; (36) “douanestatus”: de status van goederen, zijnde Unie- of niet-Uniegoederen; (37) “Uniegoederen”: goederen die in een van de volgende categorieën vallen: (a) goederen die geheel en al zijn verkregen in het douanegebied van de Unie zonder toevoeging van goederen die zijn ingevoerd uit derde landen, (b) goederen die het douanegebied van de Unie zijn binnengebracht vanuit derde landen en die in het vrije verkeer zijn gebracht, (c) goederen die in het douanegebied van de Unie zijn verkregen of vervaardigd, hetzij uitsluitend uit goederen als bedoeld in punt b), hetzij uit goederen als bedoeld in punten a) en b); (38) “niet-Uniegoederen”: andere dan de in punt 46 bedoelde goederen of goederen die de douanestatus van Uniegoederen hebben verloren; (39) “vrijgave van goederen”: de handeling waarbij de douaneautoriteiten, of andere personen namens hen, goederen ter beschikking stellen voor de doeleinden die zijn vastgesteld in de douaneregeling waaronder de goederen zullen worden geplaatst; (40) “summiere aangifte bij binnenbrengen”: de handeling waarbij een persoon de douaneautoriteiten in de voorgeschreven vorm en op de voorgeschreven wijze, en binnen een specifieke termijn, meedeelt dat goederen het douanegebied van de Unie zullen binnenkomen; (41) “summiere aangifte bij uitgaan”: de handeling waarbij een persoon de douaneautoriteiten in de voorgeschreven vorm en op de voorgeschreven wijze, en binnen een specifieke termijn, meedeelt dat goederen het douanegebied van de Unie zullen verlaten; (42) “aangifte tot tijdelijke opslag”: de handeling waarbij een persoon in de voorgeschreven vorm en op de voorgeschreven wijze kenbaar maakt dat hij goederen in tijdelijke opslag plaatst; (43) “douaneaangifte”: de handeling waarbij een persoon in de voorgeschreven vorm en op de voorgeschreven wijze het voornemen kenbaar maakt om goederen onder een bepaalde douaneregeling te plaatsen, in voorkomend geval met opgave van eventuele specifieke procedures die moeten worden toegepast; (44) “aangever”: de persoon die in eigen naam een douaneaangifte, een aangifte tot tijdelijke opslag, een summiere aangifte bij binnenbrengen, een summiere aangifte bij uitgaan, een aangifte tot wederuitvoer of een kennisgeving van wederuitvoer indient, dan wel de persoon namens wie deze aangifte of deze kennisgeving wordt ingediend; (45) “aangifte tot wederuitvoer”: de handeling waarbij een persoon in de voorgeschreven vorm en op de voorgeschreven wijze het voornemen kenbaar maakt om niet-Uniegoederen, met uitzondering van die welke zich onder de regeling vrije zone bevinden of in tijdelijke opslag zijn, buiten het douanegebied van de Unie te brengen; (46) “kennisgeving van wederuitvoer”: de handeling waarbij een persoon in de voorgeschreven vorm en op de voorgeschreven wijze het voornemen kenbaar maakt om niet-Uniegoederen die zich onder een regeling vrije zone bevinden of in tijdelijke opslag zijn, buiten het douanegebied van de Unie te brengen; (47) “afstandsverkopen van uit een derde land ingevoerde goederen”: afstandsverkopen van uit een derdelandsgebied of een derde land ingevoerde goederen zoals omschreven in artikel 14, lid 4, punt 2, van Richtlijn 2006/112/EG; (48) “producent”: (a) de fabrikant van het product overeenkomstig de andere wetgeving die op dat product van toepassing is, of (b) de producent met betrekking tot landbouwproducten als omschreven in artikel 38, lid 1, VWEU of tot grondstoffen, of (c) indien er geen fabrikant of producent is als bedoeld in de punten a) en b), de natuurlijke persoon of rechtspersoon of vereniging van personen die het product heeft vervaardigd of laten vervaardigen, en dat product onder zijn (haar) naam of handelsmerk in de handel brengt; (49) “productleverancier”: een natuurlijke persoon of rechtspersoon of vereniging van personen in de toeleveringsketen die een product in zijn geheel of ten dele vervaardigt, hetzij als fabrikant, hetzij in enige andere omstandigheid; (50) “tijdelijke opslag”: de toestand van tijdelijk onder douanetoezicht opgeslagen niet-Uniegoederen tussen het moment waarop de vervoerder kennisgeeft van de aankomst ervan in het douanegebied, en het moment waarop zij onder een douaneregeling worden geplaatst; (51) “veredelingsproducten”: onder een veredelingsregeling geplaatste goederen die veredeld zijn; (52) “veredeling”: een van de onderstaande handelingen: (a) de bewerking van goederen, met inbegrip van het monteren, het assembleren of het aanpassen ervan aan andere goederen, (b) de verwerking van goederen, (c) de vernietiging van goederen, (d) de herstelling van goederen, met inbegrip van revisie en afstelling, (e) het gebruik van goederen die zelf niet meer in de veredelingsproducten voorkomen, maar die de vervaardiging van deze producten mogelijk maken of vergemakkelijken, ook indien zij tijdens dit proces geheel of gedeeltelijk verdwijnen (bij de productie gebruikte hulpmiddelen); (53) “houder van de regeling douanevervoer”: de persoon die de aangifte voor douanevervoer indient of de informatie verstrekt die vereist is om goederen onder die regeling te plaatsen, of voor wiens rekening die aangifte wordt ingediend of die informatie wordt verstrekt. (54) “opbrengst”: de hoeveelheid of het percentage veredelingsproducten verkregen bij de veredeling van een bepaalde hoeveelheid onder een veredelingsregeling geplaatste goederen; (55) “derde land”: een land of een gebied buiten het douanegebied van de Unie; (56) “vereenvoudigde tariefbehandeling voor afstandsverkopen”: de vereenvoudigde tariefbehandeling voor afstandsverkopen als bedoeld in artikel 1, leden 4 en 5, en deel een, afdeling II, punt G, van bijlage I bij Verordening (EEG) nr. 2658/87; (57) “douaneschuld”: de verplichting van een persoon tot betaling van het bedrag aan invoer- of uitvoerrechten en overige heffingen die uit hoofde van de geldende douanewetgeving op bepaalde producten van toepassing zijn; [Am. 64] (58) “schuldenaar”: elke persoon die voor een douaneschuld aansprakelijk is; (59) “invoerrecht”: het douanerecht dat bij de invoer van goederen verschuldigd is; (60) “uitvoerrecht”: het douanerecht dat bij de uitvoer van goederen verschuldigd is; (61) “terugbetaling”: de teruggave van een bedrag aan invoer- of uitvoerrechten die zijn voldaan; (62) “kwijtschelding”: ontheffing van de verplichting tot betaling van een bedrag aan invoer- of uitvoerrechten die niet zijn voldaan; (63) “inkoopcommissie”: de door een importeur aan een agent betaalde vergoeding om hem te vertegenwoordigen bij de aankoop van goederen waarvan de waarde dient te worden bepaald; (64) “crisis”: een natuurlijke of door de mens veroorzaakte gebeurtenis van uitzonderlijke aard en omvang die plaatsvindt binnen of buiten de Unie, of situatie die de veiligheid, de gezondheid en het leven van burgers, marktdeelnemers en medewerkers van de douaneautoriteiten plotseling in gevaar brengt en dringende maatregelen vereist met betrekking tot de binnenkomst, uitgang of doorvoer van goederen . ; [Am. 65] (64 bis) “crisisresponsunit”: een contactpunt binnen de EU-douaneautoriteit dat de activiteiten van de EU op het gebied van crisisrespons binnen de douane-unie coördineert; [Am. 66] (64 ter) “kleine, middelgrote en micro-ondernemingen” of “kmo’s”: kleine, middelgrote en micro-ondernemingen als omschreven in artikel 2 van Aanbeveling 2003/361/EG van de Commissie; [Am. 67] (64 quater) “overige heffingen”: alle kosten die worden geheven naast de douanerechten, de btw, de kosten voor douaneformaliteiten en de koerierskosten; [Am. 68] (64 quinquies) “eindafnemer”: een natuurlijke persoon of rechtspersoon die in de Unie woont of gevestigd is en aan wie een verkoper of marktplaats een product ter beschikking heeft gesteld; [Am. 69] (64 sexies) “nationale éénloketomgeving voor de douane”: een reeks elektronische diensten die door een lidstaat worden opgezet om ervoor te zorgen dat informatie tussen de elektronische systemen van zijn douaneautoriteit, de geassocieerde bevoegde autoriteiten en marktdeelnemers kan worden uitgewisseld; [Am. 70] (64 septies) “geassocieerde bevoegde autoriteit”: een autoriteit van een lidstaat, of de Commissie, die bevoegd is een bepaalde taak uit te voeren om de relevante niet-douaneformaliteiten van de Unie te vervullen; [Am. 71] (64 octies) “niet-douaneformaliteit van de Unie”: alle verrichtingen die voor het internationale verkeer van goederen moeten worden uitgevoerd door een marktdeelnemer of door een geassocieerde bevoegde autoriteit, zoals vastgelegd in andere Uniewetgeving dan douanewetgeving; [Am. 72] (64 nonies) “niet-douanebewijsstuk”: een vereist document dat door een geassocieerde bevoegde autoriteit is afgegeven of door een marktdeelnemer is opgesteld, of vereiste informatie die door een marktdeelnemer is verstrekt, ter verklaring dat niet-douaneformaliteiten van de Unie zijn vervuld; [Am. 73] (64 decies) “kwantiteitsbeheer”: het monitoren en beheren van de hoeveelheid door de geassocieerde bevoegde autoriteiten toegelaten goederen overeenkomstig andere Uniewetgeving dan de douanewetgeving, op basis van de informatie die door de douaneautoriteiten is verstrekt; [Am. 74] (64 undecies) “niet-douanesysteem van de Unie”: een elektronisch systeem van de Unie dat is ingevoerd bij, wordt gebruikt ter verwezenlijking van de doelstellingen van, of waarnaar wordt verwezen in Uniewetgeving om informatie op te slaan over de naleving van de respectievelijke niet-douaneformaliteit van de Unie; [Am. 75] (64 duodecies) “registratie- en identificatienummer van marktdeelnemer (EORI-nummer)”: registratie- en identificatienummer van marktdeelnemer (Economic Operators Registration and Identification number – EORI-nummer) zoals gedefinieerd in artikel 1, punt 18, van Gedelegeerde Verordening (EU) 2015/2446 van de Commissie (34) . [Am. 76] Hoofdstuk 3 Beschikkingen betreffende de toepassing van de douanewetgeving Afdeling 1 Algemene beginselen Artikel 6 Op aanvraag afgegeven beschikkingen 1. Indien een persoon een beschikking betreffende de toepassing van de douanewetgeving aanvraagt, verstrekt hij alle inlichtingen die de bevoegde douaneautoriteiten nodig hebben om die beschikking te kunnen afgeven. Een beschikking mag ook worden aangevraagd door en afgegeven worden aan verschillende personen, overeenkomstig de in de douanewetgeving vastgelegde voorwaarden. Tenzij anders is bepaald, is de bevoegde douaneautoriteit de autoriteit van de plaats van vestiging van de aanvrager. 2. De douaneautoriteiten gaan onverwijld, maar uiterlijk binnen 30 14 kalenderdagen na ontvangst van de aanvraag voor een beschikking, na of aan de voorwaarden voor aanvaarding van de aanvraag is voldaan. [Am. 77] Wanneer de douaneautoriteiten vaststellen dat de aanvraag alle inlichtingen bevat die zij nodig hebben om de beschikking te kunnen afgeven, stellen zij de aanvrager binnen de in de eerste alinea vermelde termijn daarvan in kennis. Wanneer de douaneautoriteiten andere relevante bevoegde nationale of internationale autoriteiten om aanvullende inlichtingen verzoeken om de aanvraag te beoordelen, stellen zij de aanvrager daarvan in kennis en delen zij hem of haar binnen 15 kalenderdagen hun besluit mee. [Am. 78] Wanneer de douaneautoriteiten vaststellen dat de aanvraag niet alle inlichtingen bevat die zij nodig hebben, vragen zij de aanvrager binnen een redelijke termijn, die ten hoogste 30 kalenderdagen bedraagt, om de relevante aanvullende inlichtingen te verstrekken. Zelfs wanneer de douaneautoriteiten de aanvrager om aanvullende inlichtingen hebben verzocht, beslissen zij of de aanvraag volledig is en kan worden aanvaard dan wel onvolledig is en wordt geweigerd binnen een termijn van ten hoogste 60 kalenderdagen vanaf de datum van de eerste aanvraag. Indien de douaneautoriteiten de aanvrager binnen die termijn niet uitdrukkelijk meedelen of de aanvraag volledig is en is aanvaard, wordt de aanvraag geacht aan het einde van de 60 kalenderdagen te zijn aanvaard. [Am. 79] 3. Tenzij anders is bepaald, geeft de bevoegde douaneautoriteit uiterlijk 120 90 dagen na de datum van aanvaarding van de aanvraag een beschikking als bedoeld in lid 1 af en stelt zij de aanvrager daarvan onverwijld in kennis. [Am. 80] Indien de douaneautoriteiten de termijn voor het afgeven van een beschikking niet kunnen naleven, stellen zij de aanvrager daarvan in kennis vóór het verstrijken van die termijn, met opgave van de redenen en van de nieuwe termijn die zij nodig achten om een beschikking af te geven. Tenzij anders is bepaald, bedraagt die nieuwe termijn niet meer dan 30 kalenderdagen. Onverminderd de tweede alinea kunnen de douaneautoriteiten de termijn voor het afgeven van een beschikking, zoals vastgelegd in de douanewetgeving, verlengen indien de aanvrager daarom verzoekt om aanpassingen aan te brengen opdat aan de voorwaarden en criteria voor het afgeven van de beschikking is voldaan. Deze aanpassingen en de extra tijd die noodzakelijk is om ze aan te brengen, worden meegedeeld aan de douaneautoriteiten, die over de verlenging beslissen. Indien de douaneautoriteiten niet beslissen binnen de in de eerste, tweede en derde alinea vastgestelde termijnen, kan de aanvrager het verzoek als afgewezen beschouwen en kan hij daartegen beroep aantekenen. De aanvrager kan de EU-douaneautoriteit ook meedelen dat de douaneautoriteiten geen beschikking hebben afgegeven binnen de gestelde termijnen. In dat geval wordt er een automatische kennisgeving ontvangen via de EU-douanedatahub. [Am. 81] De Commissie stelt duidelijke richtsnoeren vast betreffende het nemen van besluiten in het geval van technische problemen met betrekking tot de infrastructuur van de gecentraliseerde elektronische systemen in de EU, met name de EU-douanedatahub. [Am. 82] 4. Tenzij in de beschikking of de douanewetgeving anders is bepaald, wordt de beschikking van kracht op de datum waarop de aanvrager deze ontvangt of wordt geacht deze te hebben ontvangen. Met uitzondering van de in artikel 17, lid 2, bedoelde gevallen zijn afgegeven beschikkingen vanaf die datum uitvoerbaar door de douaneautoriteiten. 5. Tenzij in de douanewetgeving anders is bepaald, is de beschikking onbeperkt geldig. 6. Voordat een voor de aanvrager ongunstige beschikking wordt afgegeven, delen de douaneautoriteiten hem mee op welke gronden zij voornemens zijn hun beschikking te baseren. De aanvrager wordt in de gelegenheid gesteld zijn standpunt kenbaar te maken binnen een specifieke termijn, die aanvangt op de datum waarop hij die mededeling ontvangt of wordt geacht die te hebben ontvangen (“recht om te worden gehoord”). Na het verstrijken van deze termijn wordt aan de aanvrager in de passende vorm mededeling gedaan van de beschikking. De eerste alinea is in elk van de volgende gevallen niet van toepassing: (a) indien het een beschikking betreffende een bindende inlichting betreft als bedoeld in artikel 13, lid 1; (b) indien de toekenning van een tariefcontingent wordt geweigerd wanneer de vastgestelde contingentomvang is bereikt, als bedoeld in artikel 145, lid 4, eerste alinea; (c) indien de aard of de omvang van een gevaar voor de veiligheid van de Unie en haar inwoners, voor de gezondheid van mens, dier of plant, voor het milieu of voor de consument daartoe aanleiding geeft; (d) indien de beschikking tot uitvoering van een andere beschikking strekt waarvoor de aanvrager de mogelijkheid heeft gekregen zijn standpunt kenbaar te maken, onverminderd het recht van de betrokken lidstaat; (e) indien dit een onderzoek met het oog op de bestrijding van fraude zou belemmeren; (f) in andere specifieke gevallen. [Am. 83] 7. Een voor de aanvrager ongunstige beschikking wordt met redenen omkleed en maakt melding van de mogelijkheid tot beroep als bepaald in artikel 16. 8. De Commissie is bevoegd overeenkomstig artikel 261 gedelegeerde handelingen in aanvulling op deze verordening vast te stellen houdende: (a) de uitzonderingen voor de aanwijzing van het bevoegde douanekantoor als bedoeld in lid 1, derde alinea, van dit artikel; (b) de voorwaarden voor de aanvaarding van een aanvraag als bedoeld in lid 2 van dit artikel; (c) de gevallen waarin de termijn voor het afgeven van een specifieke beschikking, met inbegrip van de mogelijke verlenging van die termijn, van de in lid 3 van dit artikel bedoelde termijnen verschilt; (d) de in lid 4 van dit artikel bedoelde gevallen waarin de beschikking van kracht wordt op een andere datum dan die waarop de aanvrager de beschikking ontvangt of wordt geacht deze te hebben ontvangen; (e) de in lid 5 van dit artikel bedoelde gevallen waarin de beschikking niet onbeperkt geldig is; (f) de lengte van de in lid 6, eerste alinea, van dit artikel bedoelde termijn; (g) de in lid 6, tweede alinea, punt f), van dit artikel bedoelde specifieke gevallen. [Am. 84] 9. De Commissie bepaalt door middel van stelt uitvoeringshandelingen vast tot vaststelling van de procedure voor: [Am. 85] (a) de indiening en de aanvaarding van een aanvraag voor een beschikking, bedoeld in de leden 1 en 2; (a bis) richtsnoeren betreffende het nemen van besluiten in het geval van technische problemen met betrekking tot de infrastructuur van de gecentraliseerde elektronische systemen in de EU; [Am. 86] (b) het afgeven van een beschikking als bedoeld in dit artikel, daaronder begrepen, in voorkomend geval, de beslissing over het recht om te worden gehoord en over de raadpleging van andere betrokken lidstaten; Die uitvoeringshandelingen worden volgens de in artikel 262, lid 4, bedoelde onderzoeksprocedure vastgesteld. Artikel 7 Beheer van op aanvraag afgegeven beschikkingen 1. De houder van de beschikking komt de daaruit voortvloeiende verplichtingen na. 2. De houder van de beschikking controleert voortdurend of de voorwaarden en criteria alsook de verplichtingen die uit de beschikking voortvloeien, worden nageleefd en zet, indien van toepassing, interne controles op waarmee illegale of onregelmatige transacties kunnen worden voorkomen, opgespoord en gecorrigeerd. 3. De houder van de beschikking stelt de douaneautoriteiten onverwijld in kennis van alle voorvallen die zich na de afgifte van de beschikking voordoen en die op de continuïteit of de inhoud ervan van invloed kunnen zijn. 4. De douaneautoriteiten zien er regelmatig op toe of de houder van de beschikking nog steeds aan de relevante criteria en verplichtingen voldoet, met name of hij in staat is om fouten te voorkomen, erop te reageren en deze te verhelpen door middel van passende interne controles. Op basis van dat toezicht evalueert de douane in voorkomend geval het risicoprofiel van de houder van de beschikking. Indien de houder van de beschikking minder dan drie jaar in het douanegebied van de Unie gevestigd is, houden de douaneautoriteiten nauw toezicht op hem in het eerste jaar na afgifte van de beschikking. 5. De douaneautoriteiten stellen de EU-douaneautoriteit in kennis van de op aanvraag afgegeven beschikkingen en van alle toezichtactiviteiten die zij overeenkomstig lid 4 verrichten. De EU-douaneautoriteit houdt bij het risicobeheer rekening met deze informatie. 6. Tot de in artikel 265, lid 3, genoemde datum registreren de douaneautoriteiten hun beschikkingen in de bestaande elektronische systemen voor de uitwisseling van inlichtingen die door de lidstaten en de Commissie zijn ontwikkeld. De lidstaten en de Commissie hebben toegang tot die beschikkingen en de onderliggende informatie in die systemen. 7. Onverminderd bepalingen op andere gebieden tot precisering van de gevallen waarin beschikkingen ongeldig zijn of hun werking verliezen, kunnen de douaneautoriteiten die een beschikking hebben afgegeven, deze op elk moment nietig verklaren, intrekken of wijzigen indien zij niet in overeenstemming is met de douanewetgeving. De douaneautoriteiten stellen de EU-douaneautoriteit in kennis van dergelijke nietigverklaringen, intrekkingen en wijzigingen van douanebeschikkingen. 8. In specifieke gevallen gaan de douaneautoriteiten over tot: (a) herziening van een beschikking; (b) schorsing van een beschikking die niet nietig verklaard, ingetrokken of gewijzigd moet worden. 9. De beschikkingsbevoegde douaneautoriteit gaat over tot schorsing van de beschikking in plaats van nietigverklaring, intrekking of wijziging wanneer: (a) die douaneautoriteit van oordeel is dat er voldoende redenen zijn om de beschikking nietig te verklaren, in te trekken of te wijzigen, maar zij nog niet over alle nodige elementen voor die nietigverklaring, intrekking of wijziging beschikt; (b) die douaneautoriteit van oordeel is dat de voorwaarden voor de beschikking niet zijn vervuld of dat de houder van de beschikking de verplichtingen uit hoofde van die beschikking niet nakomt, en het passend is dat de houder van de beschikking de tijd krijgt om maatregelen te treffen ter waarborging van de naleving van de voorwaarden of van de verplichtingen; (c) de houder van de beschikking om de schorsing verzoekt omdat hij tijdelijk niet in staat is aan de voorwaarden voor de beschikking te voldoen of de verplichtingen uit hoofde van die beschikking na te komen. In de in lid 1, punten b) en c), bedoelde gevallen stelt de houder van de beschikking de beschikkingsbevoegde douaneautoriteit in kennis van de maatregelen die hij zal nemen om te waarborgen dat aan de voorwaarden wordt voldaan of dat de verplichtingen worden nageleefd, en van de tijd die hij nodig heeft om deze maatregelen te nemen. 10. De Commissie is bevoegd overeenkomstig artikel 261 gedelegeerde handelingen in aanvulling op deze verordening vast te stellen houdende: (a) nadere regels ter controle op beschikkingen als bedoeld in de leden 2 tot en met 4 van dit artikel; (b) de specifieke gevallen en de regels voor de herbeoordeling van beschikkingen als bedoeld in lid 8 van dit artikel. Artikel 8 Geldigheid van beschikkingen in de hele Unie Tenzij in de beschikking is bepaald dat de werking ervan is beperkt tot één of meerdere lidstaten, zijn beschikkingen in verband met de toepassing van de douanewetgeving geldig in het hele douanegebied van de Unie. Artikel 9 Nietigverklaring van gunstige beschikkingen 1. De douaneautoriteiten verklaren een voor de houder van de beschikking gunstige beschikking nietig als aan alle onderstaande voorwaarden is voldaan: (a) de beschikking is afgegeven op grond van onjuiste of onvolledige gegevens; (b) de houder van de beschikking wist of had redelijkerwijze moeten weten dat de gegevens onjuist of onvolledig waren; (c) indien de gegevens juist en volledig waren geweest, zou de beschikking anders hebben geluid. 2. Aan de houder van de beschikking wordt mededeling gedaan van de nietigverklaring van de beschikking. 3. De nietigverklaring wordt van kracht op de datum waarop de oorspronkelijke beschikking van kracht werd, tenzij in de beschikking anders is bepaald overeenkomstig de douanewetgeving. 4. De Commissie bepaalt door middel van stelt uitvoeringshandelingen vast tot vaststelling van de regels voor de nietigverklaring van gunstige beschikkingen. Die uitvoeringshandelingen worden volgens de in artikel 262, lid 4, bedoelde onderzoeksprocedure vastgesteld. [Am. 87] Artikel 10 Intrekking en wijziging van gunstige beschikkingen 1. Een gunstige beschikking wordt ingetrokken of gewijzigd indien, in andere dan de in artikel 9 bedoelde gevallen: (a) aan een of meer voor de afgifte van de beschikking gestelde voorwaarden niet of niet meer is voldaan; of (b) de houder van de beschikking daarom verzoekt. 2. Tenzij anders is bepaald, kan een voor meerdere geadresseerden gunstige beschikking worden ingetrokken ten aanzien van slechts één geadresseerde die een op hem krachtens die beschikking rustende verplichting niet nakomt. 3. Aan de houder van de beschikking wordt mededeling gedaan van de intrekking of de wijziging van de beschikking. 4. Artikel 6, lid 4, is van toepassing op de intrekking of de wijziging van de beschikking. In uitzonderlijke gevallen waarin de rechtmatige belangen van de houder van de beschikking dit vereisen, kunnen de douaneautoriteiten evenwel de datum waarop de intrekking of de wijziging van kracht wordt, met maximaal één jaar uitstellen. Die datum wordt vermeld in de beschikking tot intrekking of wijziging. 5. De Commissie is bevoegd overeenkomstig artikel 261 gedelegeerde handelingen in aanvulling op deze verordening vast te stellen houdende: (a) de in lid 2 bedoelde gevallen waarin een voor meerdere geadresseerden gunstige beschikking kan worden ingetrokken ten aanzien van andere personen dan degene die een op hem krachtens die beschikking rustende verplichting niet nakomt; (b) de uitzonderlijke gevallen waarin de douaneautoriteiten de datum waarop de intrekking of de wijziging van kracht wordt, overeenkomstig de tweede alinea van lid 4, kunnen uitstellen. 6. De Commissie bepaalt door middel van stelt uitvoeringshandelingen vast tot vaststelling van de procedureregels voor de intrekking of de wijziging van gunstige beschikkingen. Die uitvoeringshandelingen worden volgens de in artikel 262, lid 4, bedoelde onderzoeksprocedure vastgesteld. [Am. 88] Artikel 11 Niet op voorafgaande aanvraag afgegeven beschikkingen Tenzij een douaneautoriteit als gerechtelijke autoriteit optreedt, gelden artikel 6, leden 4, 5, 6 en 7, artikel 7, lid 7, en de artikelen 8, 9 en 10 ook voor beschikkingen die de douaneautoriteiten hebben afgegeven zonder voorafgaande aanvraag van de belanghebbende. Artikel 12 Beperkingen van toepassing op beschikkingen inzake goederen die onder een douaneregeling of in tijdelijke opslag zijn geplaatst Tenzij wanneer de betrokken persoon zulks verzoekt, heeft de intrekking, wijziging of schorsing van een gunstige beschikking geen gevolgen voor goederen die, op het tijdstip waarop de intrekking, wijziging of schorsing van kracht wordt, uit hoofde van de ingetrokken, gewijzigde of geschorste beschikking al onder een douaneregeling of in tijdelijke opslag zijn geplaatst en zich nog steeds onder die regeling bevinden. Afdeling 2 Bindende inlichtingen Artikel 13 Beschikkingen betreffende bindende inlichtingen 1. De douaneautoriteiten geven op aanvraag beschikkingen betreffende bindende tariefinlichtingen (“BTI-beschikkingen”), beschikkingen betreffende bindende oorsprongsinlichtingen (“BOI-beschikkingen”) en beschikkingen betreffende bindende waarde-inlichtingen (“BWI-beschikkingen”) af. Een dergelijke aanvraag wordt in de volgende gevallen niet aanvaard: (a) indien de aanvraag bij hetzelfde of een ander douanekantoor wordt of reeds is ingediend door of namens de houder van een beschikking: i) voor BTI-beschikkingen, in verband met dezelfde goederen; ii) voor BOI-beschikkingen, in verband met dezelfde goederen en onder dezelfde omstandigheden die bepalend zijn voor de verkrijging van de oorsprong; iii) voor BWI-beschikkingen, in verband met goederen onder dezelfde omstandigheden die bepalend zijn voor de douanewaarde; (b) indien de aanvraag geen verband houdt met een voorgenomen gebruik van de beschikking betreffende een bindende inlichting of een voorgenomen gebruik van een douaneregeling. 2. Beschikkingen betreffende bindende inlichtingen zijn slechts verbindend met betrekking tot de tariefindeling of de bepaling van de oorsprong of de douanewaarde van goederen: (a) voor de douaneautoriteiten, jegens de houder van de beschikking, ten aanzien van goederen waarvoor de douaneformaliteiten worden vervuld na de datum waarop de beschikking van kracht wordt; (b) voor de houder van de beschikking, jegens de douaneautoriteiten, met ingang van de datum waarop hem mededeling van de beschikking wordt gedaan of wordt geacht te zijn gedaan. 3. Beschikkingen betreffende bindende inlichtingen gelden voor een periode van drie jaar vanaf de datum waarop de beschikking van kracht wordt. 4. Voor de toepassing van een beschikking betreffende een bindende inlichting in het kader van een specifieke douaneregeling toont de houder van de beschikking aan dat: (a) in het geval van een BTI-beschikking, de betrokken goederen in elk opzicht overeenstemmen met de in de beschikking omschreven goederen; (b) in het geval van een BOI-beschikking, de betrokken goederen en de omstandigheden die bepalend zijn voor de verkrijging van de oorsprong, in elk opzicht overeenstemmen met de in de beschikking omschreven goederen en omstandigheden; (c) in het geval van een BWI-beschikking, de omstandigheden die bepalend zijn voor de douanewaarde van de betrokken goederen, in elk opzicht overeenstemmen met de in de beschikking omschreven omstandigheden. Artikel 14 Beheer van beschikkingen betreffende bindende inlichtingen 1. Een BTI-beschikking verliest haar geldigheid voor het einde van de in artikel 13, lid 3, bedoelde periode indien zij niet langer in overeenstemming is met het geldende recht, ten gevolge van één van de volgende gevallen: (a) de vaststelling van een wijziging in de in artikel 145, lid 2, punten a) en b), bedoelde nomenclaturen; (b) de vaststelling van in artikel 146, lid 4, bedoelde maatregelen. In dergelijke gevallen verliest de BTI-beschikking haar geldigheid met ingang van de datum van toepassing van die wijziging of maatregelen. 2. Een BOI-beschikking verliest haar geldigheid voor het einde van de in artikel 13, lid 3, bedoelde periode in elk van de volgende gevallen: (a) indien een juridisch bindende handeling van de Unie wordt aangenomen of een overeenkomst wordt gesloten die in de Unie van toepassing wordt, en de BOI-beschikking niet langer in overeenstemming is met het aldus geldende recht, met ingang van de datum van toepassing van die handeling of overeenkomst; (b) indien de BOI-beschikking niet of niet langer verenigbaar is met de in het kader van de Wereldhandelsorganisatie (WTO) vastgestelde Overeenkomst betreffende de oorsprongsregels, of met de raadgevingen, informatie, adviezen en soortgelijke handelingen betreffende de oorsprongsbepaling van goederen ter waarborging van een uniforme interpretatie en toepassing van die overeenkomst, met ingang van de datum van bekendmaking ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie . [Am. 89] 3. Een BWI-beschikking verliest haar geldigheid voor het einde van de in artikel 13, lid 3, bedoelde periode in elk van de volgende gevallen: (a) indien de vaststelling van een juridisch bindende handeling van de Unie ertoe leidt dat de BWI-beschikking niet langer in overeenstemming is met die handeling, vanaf de datum van toepassing van die handeling; (b) indien de BWI-beschikking niet langer verenigbaar is met artikel VII van de Algemene Overeenkomst inzake tarieven en handel, de Overeenkomst inzake de toepassing van artikel VII van de Algemene Overeenkomst inzake tarieven en handel 1994 (WTO-overeenkomst inzake douanewaarde) of de door de Commissie douanewaarde vastgestelde besluiten betreffende de interpretatie van die overeenkomst, met ingang van de datum van bekendmaking ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie . 4. Beschikkingen betreffende bindende inlichtingen verliezen hun geldigheid niet met terugwerkende kracht. 5. In afwijking van artikel 7, lid 7, en artikel 9 verklaren de douaneautoriteiten beschikkingen betreffende bindende inlichtingen alleen nietig indien zij gebaseerd zijn op onjuiste of onvolledige informatie van de aanvrager. 6. De douaneautoriteiten trekken beschikkingen betreffende bindende inlichtingen in overeenkomstig artikel 7, lid 7, en artikel 10. Dergelijke beschikkingen worden echter niet ingetrokken als de houder van de beschikking daarom verzoekt. 7. Beschikkingen betreffende bindende inlichtingen kunnen niet worden gewijzigd. 8. De douaneautoriteiten trekken BTI-beschikkingen in wanneer zij niet langer verenigbaar zijn met de interpretatie van een van de in artikel 145, lid 2, punten a) en b), bedoelde nomenclaturen als gevolg van: (a) de in artikel 9, lid 1, punt a), tweede streepje, van Verordening (EEG) nr. 2658/87 bedoelde toelichtingen met ingang van de datum van de bekendmaking ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie ; (b) een arrest van het Hof van Justitie van de Europese Unie met ingang van de datum van de bekendmaking van het dictum van het arrest in het Publicatieblad van de Europese Unie ; (c) indelingsbesluiten, indelingsadviezen of wijzigingen in de toelichtingen op de nomenclatuur van het geharmoniseerde systeem inzake de omschrijving en de codering van goederen, aangenomen door de organisatie die is opgezet bij het Verdrag houdende oprichting van een Internationale Douaneraad, gedaan te Brussel op 15 december 1950, met ingang van de datum van de bekendmaking van de mededeling van de Commissie in de C-reeks van het Publicatieblad van de Europese Unie . 9. BOI- en BWI-beschikkingen worden ingetrokken wanneer zij niet langer verenigbaar zijn met een arrest van het Hof van Justitie van de Europese Unie met ingang van de datum van de bekendmaking van het dictum van het arrest in het Publicatieblad van de Europese Unie . 10. Wanneer een beschikking betreffende een bindende inlichting haar geldigheid verliest overeenkomstig lid 1, punt b), of de leden 2 of 3, dan wel wordt ingetrokken overeenkomstig de leden 6, 8 of 9, mag de beschikking nog worden gebruikt in het kader van bindende, op de beschikking gebaseerde contracten die al waren gesloten voordat deze haar geldigheid verloor of werd ingetrokken. Dat verlengde gebruik geldt niet voor BOI-beschikkingen in verband met voor de uitvoer bestemde goederen. Het in de eerste alinea bedoelde verlengde gebruik beloopt ten hoogte zes maanden vanaf de datum waarop de beschikking betreffende een bindende inlichting haar geldigheid verloor of werd ingetrokken. Voor een in artikel 146, lid 4, een in artikel 151 of een in artikel 158 bedoelde maatregel kan er evenwel een uitzondering op dat verlengde gebruik gelden of een kortere termijn worden vastgesteld. In het geval van producten waarvoor bij de vervulling van de douaneformaliteiten een invoer- of uitvoercertificaat wordt voorgelegd, wordt de periode van zes maanden vervangen door de geldigheidsduur van het certificaat. Om voor verlengd gebruik van een beschikking betreffende een bindende inlichting in aanmerking te komen, moet de houder van die beschikking bij de douaneautoriteit die de beschikking afgaf, binnen 30 dagen nadat deze haar geldigheid verliest of wordt ingetrokken, een aanvraag indienen onder vermelding van de hoeveelheden waarvoor om een periode van verlengd gebruik wordt verzocht, alsmede van de lidstaat of lidstaten waar de goederen tijdens de periode van verlengd gebruik zullen worden ingeklaard. Die douaneautoriteit neemt een besluit over het verlengde gebruik en stelt de houder daarvan onverwijld maar uiterlijk binnen 30 dagen na de datum waarop zij alle inlichtingen heeft ontvangen die ze nodig heeft om haar beschikking te kunnen afgeven, in kennis. 11. De Commissie stelt de douaneautoriteiten ervan in kennis indien: (a) er een schorsing geldt ten aanzien van het afgeven van beschikkingen betreffende bindende inlichtingen voor goederen waarvan de juistheid en de uniformiteit van de tariefindeling of de bepaling van de oorsprong of van de douanewaarde niet gegarandeerd zijn; of (b) de in punt a) bedoelde schorsing is ingetrokken. 12. De Commissie kan besluiten vaststellen waarbij aan lidstaten het verzoek wordt gericht om een BTI-, BOI- of BWI-beschikking in te trekken, teneinde de juistheid en de uniformiteit van de tariefindeling of de bepaling van de oorsprong van goederen of de bepaling van de douanewaarde te garanderen. Voordat zij een dergelijk besluit vaststelt, deelt de Commissie de redenen waarop zij voornemens is haar besluit te baseren, mee aan de houder van de BTI-, BOI- of BWI-beschikking, die in de gelegenheid wordt gesteld zijn standpunt kenbaar te maken binnen een voorgeschreven termijn, te rekenen vanaf de datum waarop hij deze mededeling ontvangt of wordt geacht te hebben ontvangen. 13. De Commissie is bevoegd overeenkomstig artikel 261 gedelegeerde handelingen in aanvulling op deze verordening vast te stellen houdende de regels voor het vaststellen van de in lid 12 van dit artikel bedoelde besluiten, met name wat betreft de mededeling aan de betrokken personen van de gronden waarop de Commissie voornemens is haar besluit te baseren, en de termijn waarbinnen deze personen hun standpunt kenbaar kunnen maken. 14. De Commissie stelt door middel van uitvoeringshandelingen vast tot vaststelling van de procedureregels vast betreffende: [Am. 90] (a) het gebruik van een beschikking betreffende een bindende inlichting nadat deze haar geldigheid heeft verloren of is ingetrokken overeenkomstig lid 10; (b) de regels volgens welke de Commissie de douaneautoriteiten in kennis stelt overeenkomstig artikel lid 11, punten a) en b). Die uitvoeringshandelingen worden volgens de in artikel 262, lid 4, bedoelde onderzoeksprocedure vastgesteld. 15. De Commissie stelt door middel van uitvoeringshandelingen vast in de vorm van de besluiten vast waarin de lidstaten wordt verzocht de in lid 12 bedoelde beschikkingen in te trekken. Die uitvoeringshandelingen worden volgens de in artikel 262, lid 2, bedoelde raadplegingsprocedure vastgesteld. [Am. 91] Afdeling 3 Beroep Artikel 15 Beslissingen van een gerechtelijke autoriteit De artikelen 16 en 17 zijn niet van toepassing op beroepen die zijn ingesteld met het oog op de nietigverklaring, intrekking of wijziging van een beslissing van een gerechtelijke autoriteit of een als een gerechtelijke autoriteit optredende douaneautoriteit over de toepassing van de douanewetgeving. Artikel 16 Recht van beroep 1. Eenieder heeft het recht beroep in te stellen tegen beschikkingen van de douaneautoriteiten die betrekking hebben op de toepassing van de douanewetgeving en die hem rechtstreeks en individueel raken. Eenieder die bij de douaneautoriteiten een beschikking heeft aangevraagd, maar binnen de in artikel 6, lid 3, bedoelde termijn geen beschikking heeft verkregen, heeft eveneens het recht beroep in te stellen. 2. Het recht van beroep kan in ten minste twee fasen worden uitgeoefend: (a) eerst bij de douaneautoriteiten dan wel een gerechtelijke autoriteit of andere instantie die daartoe door de lidstaten is aangewezen; (b) vervolgens bij een hogere onafhankelijke instantie, die overeenkomstig de in de lidstaten geldende bepalingen een gerechtelijke autoriteit dan wel een gelijkwaardige gespecialiseerde instantie kan zijn. 3. Het beroep wordt ingesteld in de lidstaat waar de beschikking is afgegeven of werd aangevraagd. 4. De lidstaten dragen er zorg voor dat de beroepsprocedure een snelle bevestiging of correctie van door de douaneautoriteiten afgegeven beschikkingen mogelijk maakt. Artikel 17 Schorsing van de uitvoering 1. Instelling van beroep heeft geen schorsende werking ten aanzien van de uitvoering van de aangevochten beschikking. 2. De douaneautoriteiten schorsen evenwel de uitvoering van de aangevochten beschikking geheel of gedeeltelijk indien zij gegronde redenen hebben om aan te nemen dat deze niet in overeenstemming is met de douanewetgeving of dat de betrokkene onherstelbare schade dreigt te lijden. 3. In de in lid 2 bedoelde gevallen dient, indien de aangevochten beschikking tot verschuldigdheid van een invoer- of een uitvoerrecht leidt, in geval van schorsing van de uitvoering van deze beschikking zekerheid te worden gesteld, tenzij op basis van een gedocumenteerde beoordeling wordt vastgesteld dat de schuldenaar hierdoor waarschijnlijk in ernstige economische moeilijkheden zou komen. Afdeling 4 Heffingen en kosten Artikel 18 Verbod op vergoedingen en kosten 1. De douaneautoriteiten rekenen geen vergoeding aan voor het verrichten van douanecontroles dan wel het anderszins toepassen van de douanewetgeving tijdens de officiële openingsuren van hun bevoegde douanekantoren. 2. De douaneautoriteiten kunnen een vergoeding vragen of kosten in rekening brengen voor specifieke dienstverlening, met name: (a) de aanwezigheid, op verzoek, van douanepersoneel buiten de officiële kantooruren of op een andere plaats dan in een douanekantoor; [Am. 92] (b) analyses of deskundigenverslagen van goederen en portokosten voor het retourneren van de goederen aan de aanvrager, met name bij beschikkingen op grond van artikel 13 of de verstrekking van inlichtingen overeenkomstig artikel 39; (c) het onderzoek of de bemonstering van goederen voor controledoeleinden, of de vernietiging van goederen, indien andere kosten dan die voor de inzet van douanepersoneel zijn gemaakt. (d) uitzonderlijke controlemaatregelen, indien de aard van de goederen of een potentieel risico zulks vereist. [Am. 93] Titel II PLICHTEN EN RECHTEN VAN PERSONEN IN HET KADER VAN DE DOUANEWETGEVING Hoofdstuk 1 Registratie Artikel 19 Registratie 1. Marktdeelnemers die in het douanegebied van de Unie gevestigd zijn, laten zich registreren bij de douaneautoriteiten die verantwoordelijk zijn voor de plaats waar zij gevestigd zijn, om een registratie- en identificatienummer van marktdeelnemer (EORI-nummer) te krijgen. Indien mogelijk omvat die registratie ook de elektronische identificatie van de marktdeelnemer in de in Verordening (EU) nr. 910/2014 bedoelde nationale stelsels voor elektronische identificatie. 2. Geregistreerde marktdeelnemers stellen de douaneautoriteiten in kennis van elke wijziging van hun registratiegegevens, met name wanneer dit een wijziging van hun plaats van vestiging inhoudt. 3. In specifieke gevallen laten marktdeelnemers die niet in het douanegebied van de Unie gevestigd zijn, zich registreren bij de douaneautoriteiten die verantwoordelijk zijn voor de plaats waar zij voor het eerst een aangifte of een aanvraag voor een beschikking hebben ingediend. 4. Andere personen dan marktdeelnemers zijn niet verplicht zich bij de douaneautoriteiten te laten registeren, tenzij anders wordt bepaald. Indien de in de eerste alinea bedoelde personen zich moeten laten registreren, geldt het volgende: (a) wanneer zij in het douanegebied van de Unie gevestigd zijn, laten zij zich registreren bij de douaneautoriteiten die verantwoordelijk zijn voor de plaats waar zij gevestigd zijn; (b) wanneer zij niet in het douanegebied van de Unie gevestigd zijn, laten zij zich registreren bij de douaneautoriteiten die verantwoordelijk zijn voor de plaats waar zij voor het eerst een aangifte of een aanvraag voor een beschikking hebben ingediend. 5. In specifieke en naar behoren gerechtvaardigde gevallen wordt de registratie door de douaneautoriteiten nietig verklaard. [Am. 94] 6. De Commissie is bevoegd overeenkomstig artikel 261 gedelegeerde handelingen in aanvulling op deze verordening vast te stellen houdende: (a) de minimale gegevensvereisten voor de in lid 1 bedoelde registratie; (b) de specifieke gevallen als bedoeld in lid 3; (c) de in lid 4, eerste alinea, bedoelde gevallen waarin andere personen dan marktdeelnemers zich moeten laten registreren bij de douaneautoriteiten; (d) de specifieke gevallen als bedoeld in lid 5, waarin een registratie door de douaneautoriteiten nietig wordt verklaard; (e) de douaneautoriteit die verantwoordelijk is voor de registratie. 7. De Commissie bepaalt door middel van uitvoeringshandelingen de in lid 1 bedoelde douaneautoriteit die verantwoordelijk is voor de registratie. Die uitvoeringshandelingen worden volgens de in artikel 262, lid 2, bedoelde raadplegingsprocedure vastgesteld. Hoofdstuk 2 Importeur en gelijkgestelde importeur Artikel 20 Importeurs 1. De importeur voldoet aan de volgende verplichtingen: (a) het verstrekken, bijhouden en beschikbaar stellen aan de douaneautoriteiten van alle informatie die vereist is voor de opslag of de douaneregeling waaronder de goederen zullen worden geplaatst overeenkomstig de artikelen 88, 118, 132 en 135, of voor de aanzuivering van de regeling passieve veredeling, zodra deze informatie beschikbaar is en in ieder geval voor de vrijgave van de goederen; (b) het waarborgen van de correcte berekening en van de betaling van de douanerechten en andere toepasselijke heffingen; (c) het waarborgen dat de goederen die het douanegebied van de Unie binnenkomen of verlaten, voldoen aan de relevante andere wetgeving die door de douaneautoriteiten wordt toegepast, met inbegrip van Verordening (EU) 2023/988, en het verstrekken, bijhouden en beschikbaar stellen van een passende administratie van die naleving; [Am. 95] (d) elke andere verplichting die de douanewetgeving de importeur oplegt. 2. De importeur moet in het douanegebied van de Unie gevestigd zijn. 3. In afwijking van lid 2 zijn de volgende importeurs of personen evenwel niet verplicht om in het douanegebied van de Unie gevestigd te zijn: (a) een importeur die goederen onder een regeling douanevervoer of tijdelijke invoer plaatst; (b) een importeur die goederen binnenbrengt die in tijdelijke opslag blijven; (c) personen die incidenteel goederen onder een douaneregeling plaatsen, voor zover de douaneautoriteiten zulks gerechtvaardigd achten; (d) personen die gevestigd zijn in een land waarvan het grondgebied grenst aan het douanegebied van de Unie, en die de goederen aanbrengen bij een douanekantoor in de Unie dat grenst aan dat land, op voorwaarde dat het land waarin de personen zijn gevestigd deze voordelen ook verleent aan personen die in het douanegebied van de Unie zijn gevestigd; (e) een gelijkgestelde importeur die wordt vertegenwoordigd door een in het douanegebied van de Unie gevestigde indirecte vertegenwoordiger. Artikel 21 Gelijkgestelde importeurs 1. In afwijking van artikel 20, lid 1, punt a), verstrekken gelijkgestelde importeurs de informatie over afstandsverkopen van goederen die in het douanegebied van de Unie zullen worden ingevoerd, of stellen zij deze beschikbaar, uiterlijk op de dag na de datum waarop de betaling werd aanvaard en in elk geval vóór de vrijgave van de goederen. 2. Onverminderd de gegevens die vereist zijn om de goederen overeenkomstig artikel 88, lid 3, punt a), in het vrije verkeer te brengen, bevat de in lid 1 van dit artikel bedoelde informatie ten minste de krachtens artikel 63 quater, lid 2, van Uitvoeringsverordening (EU) nr. 282/2011 vereiste gegevens. 3. Wanneer goederen die door een gelijkgestelde importeur waren ingevoerd in het kader van afstandsverkopen, worden teruggezonden naar het adres van de oorspronkelijke afzender of naar een ander adres buiten het douanegebied van de Unie, maakt de gelijkgestelde importeur de informatie over het in het vrije verkeer brengen van die goederen ongeldig en verstrekt hij het bewijs dat de goederen het douanegebied van de Unie hebben verlaten, of stelt hij dit bewijs beschikbaar. Hoofdstuk 3 Exporteur Artikel 22 Exporteurs 1. De exporteur voldoet aan de volgende verplichtingen: (a) het verstrekken, bijhouden en beschikbaar stellen aan de douaneautoriteiten van alle informatie die vereist is voor de douaneregeling waaronder de goederen zijn geplaatst overeenkomstig de artikelen 99 en 140, of voor de aanzuivering van de regeling tijdelijke invoer, zodra deze informatie beschikbaar is en in ieder geval voor de vrijgave van de goederen; (b) het waarborgen van de correcte berekening en van de inning van de douanerechten en, in voorkomend geval, overige heffingen; (c) het waarborgen dat de goederen die het douanegebied van de Unie binnenkomen of verlaten, voldoen aan de relevante andere wetgeving die door de douaneautoriteiten wordt toegepast, en het verstrekken, bijhouden en beschikbaar stellen van een passende administratie van die naleving; (d) elke andere verplichting die de douanewetgeving oplegt. 2. De exporteur moet in het douanegebied van de Unie gevestigd zijn. 3. In afwijking van lid 2 zijn de volgende exporteurs evenwel niet verplicht om in het douanegebied van de Unie gevestigd te zijn: (a) een exporteur die goederen onder de regeling douanevervoer plaatst, de regeling tijdelijke invoer aanzuivert of goederen uitvoert die zich in tijdelijke opslag bevonden; (b) personen die incidenteel goederen onder een douaneregeling plaatsen, voor zover de douaneautoriteiten zulks gerechtvaardigd achten; (c) personen die gevestigd zijn in een land waarvan het grondgebied grenst aan het douanegebied van de Unie, en die de goederen aanbrengen bij een douanekantoor in de Unie dat grenst aan dat land, op voorwaarde dat het land waarin de personen zijn gevestigd deze voordelen ook verleent aan personen die in het douanegebied van de Unie zijn gevestigd. Hoofdstuk 4 Geautoriseerde marktdeelnemer en betrouwbare en gecertificeerde ondernemer (“Trust&Check-ondernemer”) Artikel 23 Aanvraag en vergunning voor de status van geautoriseerde marktdeelnemer 1. Een persoon die in het douanegebied van de Unie woonachtig is, rechtspersoonlijkheid heeft of geregistreerd is en aan de in artikel 24 gestelde criteria voldoet, kan de status van geautoriseerde marktdeelnemer aanvragen. De douaneautoriteiten verlenen EU-douaneautoriteit verleent na beoordeling van de door de nationale bevoegde autoriteit verrichte controle , zo nodig na overleg met andere autoriteiten, een of beide van de volgende soorten vergunningen: [Am. 96] (a) die van geautoriseerde marktdeelnemer voor douanevereenvoudigingen, op grond waarvan de houder in aanmerking komt voor de vereenvoudigingen overeenkomstig de douanewetgeving; of (b) die van geautoriseerde marktdeelnemer voor veiligheid, op grond waarvan de houder faciliteiten krijgt op het gebied van veiligheid. 2. Beide in lid 1, tweede alinea, bedoelde soorten vergunningen kunnen tegelijkertijd worden gehouden. 3. De in lid 1 bedoelde personen moeten aan de in artikel 7, leden 2 en 3, vastgestelde verplichtingen voldoen. De douaneautoriteiten zien erop toe dat de marktdeelnemer voortdurend voldoet aan de criteria en voorwaarden voor de status van geautoriseerde marktdeelnemer overeenkomstig artikel 7, lid 4. De douaneautoriteiten verrichten ten minste om de drie jaar een grondige controle van de activiteiten en de interne administratie van de geautoriseerde marktdeelnemer. 4. De status van geautoriseerde marktdeelnemer wordt, met inachtneming van lid 5 van dit artikel en van artikel 24, erkend door de douaneautoriteiten in alle lidstaten. 5. De douaneautoriteiten verlenen, op grond van de erkenning van de status van geautoriseerde marktdeelnemer voor douanevereenvoudigingen en mits is voldaan aan de eisen voor een bepaalde vorm van bij de douanewetgeving vastgestelde vereenvoudiging, toestemming aan de betrokkene om van die vereenvoudiging gebruik te maken. Criteria die reeds onderzocht zijn bij de verlening van de status van geautoriseerde marktdeelnemer voor douanevereenvoudigingen , worden niet opnieuw door de douaneautoriteiten onderzocht. [Am. 97] 6. De in lid 1 bedoelde geautoriseerde marktdeelnemer krijgt op het vlak van douanecontroles, naargelang de verleende vergunning, meer faciliteiten dan andere marktdeelnemers, onder meer in de vorm van minder fysieke en op documenten gebaseerde controles. De status van geautoriseerde marktdeelnemer wordt bij het douanerisicobeheer in positieve zin in aanmerking genomen. 7. De douaneautoriteiten verlenen voordelen die voortvloeien uit de status van geautoriseerde marktdeelnemer, aan personen die in derde landen gevestigd zijn en aan de voorwaarden en verplichtingen van de desbetreffende wetgeving van die landen en gebieden voldoen, voor zover die voorwaarden en verplichtingen door de Unie erkend worden als gelijkwaardig met die welke gelden voor geautoriseerde marktdeelnemers die in het douanegebied van de Unie gevestigd zijn. Het verlenen van die voordelen is gebaseerd op het wederkerigheidsbeginsel, tenzij de Unie anders beslist, en gegrondvest op een internationale overeenkomst van de Unie , relevante en bindende partnerschappen of de Uniewetgeving op het gebied van het gemeenschappelijk handelsbeleid. [Am. 98] 8. Om te reageren op verstoringen van de handelsstromen als gevolg van een verhoging van veiligheidsalarmniveaus, grenssluitingen en/of natuurrampen, gevaarlijke noodsituaties of andere ernstige incidenten, wordt een gezamenlijk bedrijfscontinuïteitsmechanisme opgezet, in het kader waarvan de douaneautoriteiten prioritaire vracht van geautoriseerde marktdeelnemers zoveel mogelijk vlotter en sneller kunnen afhandelen. 8 bis. Waar nodig kan de Commissie richtsnoeren vaststellen ter ondersteuning van kmo’s, waarin de unieke uitdagingen waarmee kmo’s worden geconfronteerd, worden erkend, en tegelijkertijd de integriteit en veiligheid van de externe handelsprocessen bij toepassing van de status van geautoriseerde marktdeelnemer en Trust&Check-ondernemers in stand worden gehouden. Er moet continu naar worden gestreefd de procedures te vereenvoudigen en toegankelijker te maken voor kmo’s, en ervoor te zorgen dat hun cruciale rol in de buitenlandse handel van de EU wordt ondersteund en bevorderd. [Am. 99] 9. De Commissie is bevoegd overeenkomstig artikel 261 gedelegeerde handelingen in aanvulling op deze verordening vast te stellen houdende: (a) de aard en de frequentie van de toezichtactiviteiten van zowel de in lid 1 bedoelde personen als de in lid 3 bedoelde douaneautoriteiten; (b) de in lid 5 bedoelde vereenvoudigingen voor geautoriseerde marktdeelnemers; (c) de in lid 6 bedoelde faciliteiten. 10. De Commissie bepaalt door middel van uitvoeringshandelingen de procedureregels voor het overleg over de vaststelling van de status van geautoriseerde marktdeelnemer als bedoeld in lid 1, tweede alinea, met inbegrip van de antwoordtermijnen. Die uitvoeringshandelingen worden volgens de in artikel 262, lid 4, bedoelde onderzoeksprocedure vastgesteld. Artikel 24 Toekenning van de status van geautoriseerde marktdeelnemer 1. De criteria voor de toekenning van de status van geautoriseerde marktdeelnemer zijn de volgende: (a) geen ernstige of herhaalde overtredingen van de douanewetgeving , van de relevante andere wetgeving als bedoeld in artikel 20, lid 1, punt c), van deze verordening en van en belastingvoorschriften , en geen strafblad met zware misdrijven; de in aanmerking te nemen overtredingen en misdrijven zijn die welke verband houden met economische of zakelijke activiteiten; [Am. 100] (b) de aanvrager kan aantonen dat hij zijn activiteiten en de goederenstroom goed onder controle heeft dankzij een handels- en, in voorkomend geval, vervoersadministratie aan de hand waarvan passende douanecontroles mogelijk zijn, en het bewijs kan worden geleverd dat niet-naleving doeltreffend is verholpen; de aanvrager draagt er zorg voor dat relevante werknemers de opdracht hebben om de douaneautoriteiten kennis te geven van eventuele nalevingsproblemen en stelt procedures voor de kennisgeving van dergelijke problemen aan de douaneautoriteiten vast; (c) financiële solvabiliteit, die wordt geacht te zijn aangetoond als de aanvrager over een goede financiële draagkracht beschikt om aan zijn verplichtingen te voldoen, waarbij terdege rekening wordt gehouden met de specifieke kenmerken van de bedrijfsactiviteit in kwestie; (d) wat de in artikel 23, lid 1, punt a), bedoelde vergunning betreft, de praktische vakbekwaamheid of beroepskwalificaties die rechtstreeks samenhangen met de verrichte activiteit; (e) wat de in artikel 23, lid 1, punt b), bedoelde vergunning betreft, passende veiligheids- en nalevingsnormen die zijn aangepast aan de verrichte activiteit. Aan deze normen wordt geacht te zijn voldaan als de aanvrager kan aantonen dat hij passende maatregelen handhaaft om de veiligheid van de internationale toeleveringsketen te waarborgen, onder andere op het gebied van de fysieke integriteit, toegangscontroles, logistieke processen, behandeling van specifieke soorten goederen, personeel en identificatie van zijn zakenpartners. 2. De Commissie stelt door middel van uitvoeringshandelingen de voorwaarden is bevoegd overeenkomstig artikel 261 ter aanvulling van deze verordening gedelegeerde handelingen vast te stellen met daarin de nadere regelingen voor de toepassing van de in lid 1 bedoelde criteria vast . Die uitvoeringshandelingen worden volgens de in artikel 262, lid 4, bedoelde onderzoeksprocedure vastgesteld. [Am. 101] Artikel 25 Toekenning van de status van Trust&Check-ondernemer 1. Een importeur of exporteur persoon die woonachtig of geregistreerd is in het douanegebied van de Unie, aan de criteria van lid 3 voldoet en gedurende ten minste drie jaar regelmatig douanehandelingen heeft verricht in het kader van zijn bedrijf, kan bij de douaneautoriteit van de lidstaat waar hij is gevestigd, de status van Trust&Check-ondernemer aanvragen. [Am. 102] 2. De douaneautoriteiten verlenen EU-douaneautoriteit verleent de status nadat zij, indien nodig, overleg hebben heeft gepleegd met andere autoriteiten en nadat zij toegang hebben gehad tot de relevante gegevens van de aanvrager van de afgelopen drie jaar twee jaar heeft ontvangen en beoordeeld om na te gaan of aan de criteria van lid 3 is voldaan. [Am. 103] 3. De douaneautoriteiten verlenen EU-douaneautoriteit verleent na beoordeling van de door de nationale bevoegde autoriteit verrichte controle de status van Trust&Check-ondernemer aan een persoon die aan alle volgende criteria voldoet: [Am. 104] (a) geen ernstige of herhaalde overtredingen van de douanewetgeving , van de relevante andere door de douaneautoriteiten toegepaste wetgeving overeenkomstig artikel 20, lid 1, punt c), van deze verordening en van en belastingvoorschriften , en geen strafblad met zware misdrijven; de in aanmerking te nemen overtredingen en misdrijven zijn die welke verband houden met economische of zakelijke activiteiten; [Am. 105] (b) de aanvrager kan aantonen dat hij zijn activiteiten en de goederenstroom goed onder controle heeft dankzij een handels- en vervoersadministratie aan de hand waarvan passende douanecontroles mogelijk zijn en het bewijs kan worden geleverd dat niet-naleving doeltreffend is verholpen; de aanvrager draagt er zorg voor dat relevante werknemers de douaneautoriteiten kennisgeven van eventuele nalevingsproblemen en stelt procedures voor de kennisgeving van dergelijke problemen aan de douaneautoriteiten vast; (c) financiële solvabiliteit, die wordt geacht te zijn aangetoond als de aanvrager over een goede financiële draagkracht beschikt om aan zijn verplichtingen te voldoen, waarbij terdege rekening wordt gehouden met de specifieke kenmerken van de bedrijfsactiviteit in kwestie. De aanvrager moet met name, gedurende de afgelopen drie jaar voorafgaand aan de indiening van de aanvraag, voldaan hebben aan zijn financiële verplichtingen met betrekking tot de betaling van douanerechten en alle andere rechten, belastingen of heffingen die op of in verband met de invoer of uitvoer van goederen worden geheven, daaronder begrepen de btw en de accijns die is verschuldigd op intra-Unieverrichtingen; [Am. 106] (d) de praktische vakbekwaamheid of beroepskwalificaties die rechtstreeks samenhangen met de aard en de omvang van de verrichte activiteit, daaronder begrepen de opleiding van relevante werknemers met het oog op de interactie met de douaneautoriteiten via de EU-douanedatahub; (e) passende veiligheids- en nalevingsnormen , met inbegrip van normen voor productveiligheid , aangepast aan de aard en de omvang van de verrichte activiteit . Aan deze normen , onder meer door van de aanvrager te verlangen dat deze deelneemt aan een door de bevoegde autoriteiten aangeboden verplichte opleiding met betrekking tot de specifieke activiteit. Aan die veiligheids- en nalevingsnormen wordt geacht te zijn voldaan als de aanvrager kan aantonen dat hij passende maatregelen handhaaft om de veiligheid van de internationale toeleveringsketen te waarborgen, onder andere op het gebied van de fysieke integriteit, toegangscontroles, logistieke processen, behandeling van specifieke soorten goederen, personeel en identificatie van zijn zakenpartners; [Am. 107] (f) beschikken over een elektronisch systeem , met inbegrip van systemen die worden beheerd door een derde aanbieder, dat douaneautoriteiten bij wijze van uitzondering toegang biedt tot passende en relevante realtimegegevens dat in realtime alle gegevens over de overbrenging van de goederen en de naleving van alle daarop toepasselijke vereisten door de in lid 1 bedoelde persoon verstrekt of beschikbaar stelt aan de douaneautoriteiten , daaronder begrepen gegevens die betrekking hebben op veiligheid en gegevens wanneer deze relevant zijn om te delen via de EU-douanedatahub , in overeenstemming met de nadere regelingen voor de toepassing van de criteria voor dergelijke toegang, zoals vastgelegd in de in lid 10, punt b), bedoelde gedelegeerde handelingen : [Am. 108] i) douaneadministratie; ii) boekhoudkundig systeem; iii) handels- en vervoersadministratie; iv) tracking- en logistiek systeem dat een onderscheid maakt tussen Unie- en niet-Uniegoederen en, in voorkomend geval, de plaats aangeeft waar de goederen zich bevinden; v) licenties en vergunningen die zijn verleend overeenkomstig andere door de douaneautoriteiten toegepaste wetgeving; vi) alle administratie die nodig is om de juistheid van de vaststelling van de douaneschulden te controleren. Bij wijze van uitzondering op punt f) en onverminderd de verplichtingen met betrekking tot de status van importeur of gelijkgestelde importeur, kunnen kleine en middelgrote ondernemingen door middel van een digitaal productpaspoort gegevens over de naleving ter beschikking stellen aan de douaneautoriteiten. [Am. 109] 4. De in lid 1 bedoelde personen moeten aan de in artikel 7, leden 2 en 3, vastgestelde verplichtingen voldoen. De douaneautoriteiten zien erop toe dat de marktdeelnemer voortdurend voldoet aan de criteria en voorwaarden voor de status van geautoriseerde marktdeelnemer overeenkomstig artikel 7, lid 4. De douaneautoriteiten verrichten ten minste om de drie twee jaar een grondige controle van de activiteiten en de interne administratie van de Trust&Check-ondernemer. De Trust&Check-ondernemer stelt de douaneautoriteiten in kennis van elke wijziging in zijn bedrijfsstructuur, eigendom, solvabiliteit, handelsmodellen of andere belangrijke wijzigingen in zijn situatie en activiteiten. De douaneautoriteiten herbeoordelen de status van de Trust&Check-ondernemer wanneer een van deze wijzigingen aanzienlijke gevolgen heeft voor de Trust&Check-status. De douaneautoriteiten kunnen deze vergunning schorsen totdat een besluit over de herbeoordeling is genomen. [Am. 110] 5. Wanneer een Trust&Check-ondernemer zijn lidstaat van vestiging wijzigt, kunnen de douaneautoriteiten van de ontvangende lidstaat de Trust&Check-vergunning herbeoordelen, nadat zij overlegd hebben met de lidstaat die de status oorspronkelijk heeft verleend, en de eerdere gegevens over die marktdeelnemer hebben ontvangen. Tijdens de herbeoordeling kan de douaneautoriteit van de lidstaat die de oorspronkelijke vergunning heeft verleend, deze schorsen. [Am. 111] De Wanneer een Trust&Check-ondernemer zijn lidstaat van vestiging wijzigt, stelt hij de douaneautoriteiten van de ontvangende lidstaat in kennis van elke wijziging in zijn bedrijfsstructuur, eigendom, solvabiliteit, handelsmodellen of andere belangrijke wijzigingen in zijn situatie en activiteiten indien zij van invloed zijn op de Trust&Check-status . [Am. 112] 5 bis. De douaneautoriteiten van de ontvangende lidstaat kunnen in overleg met de lidstaat die de status van Trust&Check-ondernemer oorspronkelijk heeft verleend, opnieuw beoordelen of een van deze wijzigingen gevolgen heeft voor de status van de Trust&Check-ondernemer. De douaneautoriteiten van de ontvangende lidstaat kunnen indien nodig de oorspronkelijke vergunning schorsen. Deze schorsing wordt gemeld bij de douanedatahub. Uiterlijk binnen drie jaar nadat de Trust&Check-ondernemer zijn lidstaat van vestiging heeft gewijzigd of nadat de douaneautoriteiten van de ontvangende lidstaat de status van de Trust&Check-ondernemer opnieuw hebben beoordeeld, en vervolgens om de drie jaar, verrichten de douaneautoriteiten van de ontvangende lidstaat een grondige controle van de activiteiten en de interne administratie van de Trust&Check-ondernemer als bedoeld in lid 4. [Am. 113] 6. Wanneer een Trust&Check-ondernemer wordt verdacht van betrokkenheid betrokken is bij frauduleuze activiteiten in verband met zijn economische of zakelijke activiteit of bij een ernstige overtreding van de relevante andere door de douaneautoriteiten toegepaste wetgeving overeenkomstig artikel 20, lid 1, punt c), van deze verordening , wordt zijn status door de douaneautoriteiten geschorst. Deze schorsing wordt vastgelegd in de douanedatahub. [Am. 114] Wanneer de douaneautoriteiten een Trust&Check-vergunning hebben geschorst, nietig verklaard of ingetrokken overeenkomstig de artikelen 7, 9 en 10, nemen zij de nodige maatregelen om ervoor te zorgen dat de in lid 7 van dit artikel bedoelde vergunningen en de in lid 8 van dit artikel bedoelde faciliteiten ook worden geschorst, nietig verklaard of ingetrokken. 7. De douaneautoriteiten kunnen staan een Trust&Check-ondernemer toestaan toe om: [Am. 115] (a) een deel van de gegevens over zijn goederen te verstrekken na de vrijgave van die goederen, overeenkomstig artikel 59, lid 3; (b) bepaalde controles te verrichten en de goederen vrij te geven bij ontvangst van deze goederen op de plaats van vestiging van de importeur, de eigenaar of de geadresseerde en/of bij verzending vanaf de plaats van vestiging van de exporteur, de eigenaar of de afzender, overeenkomstig artikel 61; (c) eventueel de nodige waarborgen te bieden voor de goede afhandeling van de verrichtingen met het oog op het verkrijgen van een vergunning voor een bijzondere regeling, overeenkomstig de artikelen 102, 103, 109 en 123; (d) periodiek de douaneschuld vast te stellen die overeenkomt met het totale bedrag aan invoer- of uitvoerrechten voor alle door hem vrijgegeven goederen, overeenkomstig artikel 181, lid 4; (e) de betaling van de douaneschuld uit te stellen, overeenkomstig artikel 188; (e bis) gecentraliseerde vrijmaking toe te passen overeenkomstig artikel 72; [Am. 116] (e ter) een inschrijving in de administratie van de aangever op te nemen overeenkomstig artikel 73. [Am. 117] 7 bis. De douaneautoriteiten stellen alles in het werk om hun praktijken bij het verlenen van vergunningen af te stemmen op die van andere douaneautoriteiten teneinde een uniforme aanpak in de hele Unie te waarborgen. De EU-douaneautoriteit coördineert de werkzaamheden van de douaneautoriteiten en monitort deze uniforme aanpak, zodat de vergunningen automatisch kunnen worden verleend na toekenning van de status van Trust&Check-ondernemer. [Am. 118] 8. De Trust&Check-ondernemer krijgt op het vlak van douanecontroles, naargelang de verleende vergunning, meer faciliteiten dan andere marktdeelnemers, onder meer in de vorm van minder fysieke en op documenten gebaseerde controles. De status van Trust&Check-ondernemer wordt bij het douanerisicobeheer in positieve zin in aanmerking genomen. [Am. 119] 9. In afwijking van artikel 110 worden, wanneer de importeur of de exporteur van de goederen die het douanegebied binnenkomen of verlaten, de status van Trust&Check-ondernemer heeft, de goederen geacht onder een tariefschorsingsregeling te vallen en onder douanetoezicht te blijven tot hun eindbestemming, zonder dat zij onder een regeling douanevervoer moeten worden geplaatst. De Trust&Check-ondernemer is gehouden tot de betaling van douanerechten, overige belastingen en overige heffingen in de lidstaat van vestiging en waar de vergunning is verleend. 10. De Commissie is bevoegd overeenkomstig artikel 261 gedelegeerde handelingen in aanvulling op deze verordening vast te stellen houdende de aard en de frequentie van de toezichtactiviteiten als bedoeld in lid 4 van dit artikel. : [Am. 120] (a) door vaststelling van de regels voor overleg met de andere in lid 2 bedoelde autoriteiten voor de vaststelling van de status van Trust&Check-ondernemer; [Am. 121] (b) door vaststelling van de nadere regelingen voor de toepassing van de in lid 3 bedoelde criteria; [Am. 122] (c) door vaststelling van de aard en de frequentie van de in lid 4 bedoelde toezichtactiviteiten; [Am. 123] (d) door vaststelling van de regels voor de in lid 5 bedoelde herbeoordeling van de status van Trust&Check-ondernemer. [Am. 124] 11. De Commissie stelt door middel van uitvoeringshandelingen het volgende vast: (a) de regels voor het overleg met andere autoriteiten voor de vaststelling van de status van Trust&Check-ondernemer als bedoeld in lid 2; (b) de voorwaarden voor de toepassing van de criteria als bedoeld in lid 3; (c) de regels voor het overleg met de douaneautoriteiten als bedoeld in lid 5. [Am. 125] Die uitvoeringshandelingen worden volgens de in artikel 262, lid 4, bedoelde onderzoeksprocedure vastgesteld. [Am. 126] 11 bis. De Commissie en de lidstaten richten een ondersteuningssysteem voor capaciteitsopbouw en de uitwisseling van beste praktijken op voor ondernemers die kleine, middelgrote en micro-ondernemingen zijn en die de Trust&Check-status hebben verkregen of hebben aangevraagd. [Am. 127] Artikel 26 Overgangsbepalingen voor geautoriseerde marktdeelnemers voor douanevereenvoudigingen 1. Tot de in artikel 265, lid 4, vastgestelde datum kunnen De douaneautoriteiten kunnen personen die aan de criteria voldoen, de status van geautoriseerde marktdeelnemer voor douanevereenvoudigingen toekennen en hen toestaan gebruik te maken van bepaalde vereenvoudigingen en faciliteiten overeenkomstig de douanewetgeving. [Am. 128] 2. Uiterlijk op de in artikel 265, lid 3, vastgestelde datum beoordelen de douaneautoriteiten de geldige vergunningen van geautoriseerde marktdeelnemers voor douanevereenvoudigingen om na te gaan of aan de houders ervan de status van Trust&Check-ondernemer kan worden toegekend. Als dat niet het geval is, worden de status van geautoriseerde marktdeelnemer voor douanevereenvoudigingen en de in artikel 23, lid 5, bedoelde vereenvoudigingen ingetrokken. [Am. 129] 3. Totdat de vergunning is herbeoordeeld of tot de in artikel 265, lid 3, vastgestelde datum, indien deze eerder valt, blijft de erkenning van de status van geautoriseerde marktdeelnemer voor douanevereenvoudigingen geldig, tenzij de artikelen 9 en 10 betreffende nietigverklaring, intrekking of wijziging van beschikkingen van toepassing zijn. [Am. 130] Hoofdstuk 5 Vertegenwoordiging bij de douane [Am. 131 - niet van toepassing op de Nederlandse versie] Artikel 27 Douanevertegenwoordigers 1. Eenieder kan zich laten vertegenwoordigen door een douanevertegenwoordiger. De vertegenwoordiging kan direct zijn, in welk geval de douanevertegenwoordiger in naam en voor rekening van een andere persoon handelt, dan wel indirect, in welk geval de douanevertegenwoordiger in eigen naam maar voor rekening van een andere persoon handelt. Een indirecte douanevertegenwoordiger die in eigen naam maar voor rekening van een importeur of een exporteur handelt, wordt voor de toepassing van respectievelijk de artikelen 20 en 22 als de importeur of de exporteur aangemerkt. 2. Een douanevertegenwoordiger is gevestigd in het douanegebied van de Unie. Tenzij anders is bepaald, is de douanevertegenwoordiger ontheven van die verplichting indien hij handelt voor rekening van personen die niet verplicht zijn om in het douanegebied van de Unie gevestigd te zijn. 3. Een douanevertegenwoordiger met de status van Trust&Check-ondernemer wordt alleen als zodanig erkend wanneer hij als indirecte vertegenwoordiger handelt. Wanneer hij als directe vertegenwoordiger handelt, kan de douanevertegenwoordiger als Trust&Check-ondernemer worden erkend als aan de persoon in wiens naam en voor wiens rekening deze vertegenwoordiger optreedt, deze status is verleend. 3 bis. Gedurende een periode van vijf jaar die ingaat op 1 januari 2029 kan een douanevertegenwoordiger die als directe vertegenwoordiger handelt ook worden erkend als Trust&Check-ondernemer als de persoon in wiens naam en voor wiens rekening deze vertegenwoordiger optreedt, een micro- of kleine onderneming is. [Am. 132] 4. De Commissie bepaalt, in overeenstemming met het Unierecht, de voorwaarden waaronder een douanevertegenwoordiger diensten mag verlenen in het douanegebied van de Unie. 5. De lidstaten passen de overeenkomstig lid 4 bepaalde voorwaarden toe op niet in het douanegebied van de Unie gevestigde douanevertegenwoordigers. 6. De Commissie is bevoegd overeenkomstig artikel 261 gedelegeerde handelingen in aanvulling op deze verordening vast te stellen houdende: (a) de gevallen waarin de in lid 2, tweede alinea, bedoelde ontheffing niet van toepassing is; (b) de voorwaarden waaronder een douanevertegenwoordiger diensten mag verlenen in het douanegebied van de Unie als bedoeld in lid 4. [Am. 133 - niet van toepassing op de Nederlandse versie] Artikel 28 Vertegenwoordigingsbevoegdheid 1. Een douanevertegenwoordiger dient in zijn contact met de douaneautoriteiten te verklaren dat hij voor rekening van de vertegenwoordigde persoon handelt, en aan te geven of het een directe dan wel indirecte vertegenwoordiging betreft. Personen die niet verklaren te handelen als douanevertegenwoordiger of die verklaren als douanevertegenwoordiger te handelen zonder dat zij vertegenwoordigingsbevoegdheid bezitten, worden geacht in eigen naam en voor eigen rekening te handelen. 2. De douaneautoriteiten kunnen van personen die verklaren als douanevertegenwoordiger te handelen, verlangen dat zij bewijzen dat hen door de vertegenwoordigde persoon vertegenwoordigingsbevoegdheid is verleend. In specifieke gevallen zien de douaneautoriteiten af van deze eis. 3. De douaneautoriteiten leggen een als douanevertegenwoordiger handelend persoon die regelmatig handelingen en formaliteiten vervult, niet de verplichting op om iedere keer een bewijs van vertegenwoordigingsbevoegdheid voor te leggen, mits de betrokken persoon in staat is dat bewijs voor te leggen wanneer de douaneautoriteiten daarom verzoeken. 4. De Commissie is bevoegd overeenkomstig artikel 261 gedelegeerde handelingen in aanvulling op deze verordening vast te stellen houdende de gevallen waarin de douaneautoriteiten de in lid 2 van dit artikel bedoelde vertegenwoordigingsbevoegdheid niet verlangen. 5. De Commissie stelt door middel van uitvoeringshandelingen de regels vast voor het verlenen en bewijzen van het in lid 3 bedoelde recht. Die uitvoeringshandelingen worden volgens de in artikel 262, lid 4, bedoelde onderzoeksprocedure vastgesteld. Titel III EU-DOUANEDATAHUB Artikel 29 Functionaliteiten en doel van de EU-douanedatahub 1. De EU-douanedatahub biedt een beveiligde en cyberbestendige omgeving van elektronische diensten en systemen voor het gebruik van gegevens, met inbegrip van persoonsgegevens en andere gegevens , voor douanedoeleinden. De hub biedt de volgende functies: [Am. 134] (a) hij maakt het mogelijk om elektronisch uitvoering te geven aan de douanewetgeving; (b) hij garandeert de kwaliteit, integriteit , veiligheid , traceerbaarheid en onweerlegbaarheid van de verwerkte gegevens, met inbegrip van de wijziging van die gegevens; [Am. 135] (c) hij garandeert de naleving van de bepalingen van Verordening (EU) 2016/679, Verordening (EU) 2018/1725 (35) van het Europees Parlement en de Raad en Richtlijn (EU) 2016/680 (36) van het Europees Parlement en de Raad wat de verwerking van persoonsgegevens betreft; (c bis) hij garandeert de naleving van de bepalingen van Verordening (EU) 2023/2841 van het Europees Parlement en de Raad (37) ; [Am. 136] (d) hij hhij maakt risicoanalyse, economische analyse en gegevensanalyse , douanevereenvoudiging en handelsfacilitatie mogelijk en waarborgt deze , onder meer door het gebruik van AI-systemen overeenkomstig [de wet op de artificiële intelligentie 2021/0106 (COD) ] (38) ; [Am. 137] (e) hij maakt de interoperabiliteit van die diensten en systemen met andere elektronische systemen, platforms of omgevingen mogelijk ten behoeve van de samenwerking overeenkomstig titel XIII; (e bis) hij verricht de zakelijke en technische transformatie van gegevens teneinde de uitwisseling van gegevens met de in bijlage I bis vermelde niet-douanesystemen van de Unie mogelijk te maken door middel van een douane-éénloketsysteem van de Europese Unie voor de uitwisseling van certificaten (“EU-CSW-CERTEX”); [Am. 138] (e ter) hij maakt interoperabiliteit mogelijk met het Europees maritiem éénloketsysteem voor de verstrekking en naleving van de douaneformaliteiten die zijn vermeld in de bijlage bij Verordening (EU) 2019/1239; [Am. 139] (f) hij omvat het bij artikel 4 van Verordening (EU) 2022/2399 ingestelde éénloketsysteem voor de uitwisseling van certificaten van de Europese Unie; [Am. 140] (g) hij maakt de uitwisseling van gegevens met derde landen mogelijk; (h) hij maakt douanesurveillance op goederen mogelijk en draagt bij tot de handhaving van andere door de douaneautoriteiten toegepaste wetgeving . [Am. 141] 2. De handelingen die personen, de Commissie, de douaneautoriteiten, de EU-douaneautoriteit of andere autoriteiten via de in lid 1 genoemde functies verrichten, blijven handelingen van die personen, van de Commissie, van de douaneautoriteiten, van de EU-douaneautoriteit of van andere autoriteiten, ook al zijn zij geautomatiseerd. 3. De Commissie ontwikkelt , implementeert en onderhoudt de EU-douanedatahub, daaronder begrepen de publicatie van de technische specificaties voor de verwerking van gegevens in de hub, en stelt een kader voor gegevenskwaliteit vast en richt een openbaar contactpunt voor dringende verzoeken of bedreigingen voor de veiligheid met betrekking tot de EU-douanedatahub op . De EU-douaneautoriteit staat in voor de exploitatie en het onderhoud ervan. [Am. 142] 4. De Commissie is bevoegd overeenkomstig artikel 261 gedelegeerde handelingen vast te stellen om de in lid 1 bedoelde functies te wijzigen teneinde rekening te houden met nieuwe taken die bij Uniewetgeving aan de in artikel 31 van deze verordening bedoelde autoriteiten zijn toegewezen, of om die functies aan te passen aan de veranderende behoeften van die autoriteiten bij de uitvoering van de douanewetgeving of andere door douaneautoriteiten toegepaste wetgeving. 5. De Commissie stelt door middel van uitvoeringshandelingen het volgende vast: (a) de technische regelingen voor het onderhoud en het gebruik van de elektronische systemen die de lidstaten en de Commissie hebben ontwikkeld overeenkomstig artikel 16, lid 1, van Verordening (EU) nr. 952/2013 hebben ontwikkeld en Verordening (EU) 2022/2399 met betrekking tot Verordening (EU) 2023/2841 en Richtlijn (EU) 2022/2555, met inbegrip van de richtsnoeren van het Agentschap van de Europese Unie voor cyberbeveiliging (Enisa) ; [Am. 143] (b) een werkprogramma voor de geleidelijke uitfasering van deze systemen. Die uitvoeringshandelingen worden volgens de in artikel 262, lid 4, bedoelde onderzoeksprocedure vastgesteld. Artikel 29 bis Testfase van de EU-douanedatahub 1. Vóór de in artikel 265, lid 3, vermelde datum kan de Commissie een testfase opzetten voor het gebruik van de EU-douanedatahub. Het gebruik van de EU-douanedatahub tijdens de testfase is vrijwillig en heeft tot doel de functionaliteiten van de EU-douanedatahub te testen. 2. De Commissie werkt tijdens de planning en organisatie van de testfase samen met de EU-douaneautoriteit, douaneautoriteiten en andere autoriteiten en relevante belanghebbenden. 3. Voor de toepassing van lid 1 stelt de Commissie uitvoeringshandelingen vast waarin het volgende wordt gespecificeerd: (a) de technische regelingen voor de planning en organisatie; (b) de toe te passen en te testen functionaliteiten; (c) de precieze duur van de testfase. Die uitvoeringshandelingen worden volgens de in artikel 262, lid 4, bedoelde onderzoeksprocedure vastgesteld. [Am. 144] Artikel 30 Nationale applicaties voor het gebruik van gegevens van de EU-douanedatahub 1. De lidstaten kunnen stellen, als dergelijke applicaties nog niet bestaan, alles in het werk om applicaties te ontwikkelen die nodig zijn om verbinding te maken met de EU-douanedatahub teneinde gegevens te verstrekken aan en gegevens te verwerken van de EU-douanedatahub. [Am. 145] 1 bis. De lidstaten zorgen ervoor dat de in lid 1 bedoelde applicaties voldoen aan de bepalingen van Richtlijn (EU) 2022/2555 van het Europees Parlement en de Raad (39) , met name waar het maatregelen inzake het beheer van cyberbeveiligingsrisico’s betreft. De lidstaten nemen de douane-infrastructuur op in hun nationale cyberbeveiligingsstrategie. [Am. 146] 2. De lidstaten kunnen de EU-douaneautoriteit verzoeken de in lid 1 bedoelde applicaties te ontwikkelen. In dat geval financieren die lidstaten de ontwikkeling. 3. Wanneer de EU-douaneautoriteit een applicatie ontwikkelt overeenkomstig lid 2, stelt zij deze ter beschikking van alle lidstaten. Artikel 31 Doeleinden van de verwerking van persoonsgegevens en andere gegevens in de EU-douanedatahub en EU-CSW-CERTEX [Am. 147] 1. Personen kunnen toegang hebben tot de in de EU-douanedatahub opgeslagen of anderszins beschikbaar gestelde gegevens, met inbegrip van persoonsgegevens en commercieel gevoelige gegevens, die door of namens die persoon zijn doorgegeven, of die zijn gericht aan of zijn bestemd voor die persoon. Deze toegang gebeurt uitsluitend om: (a) te voldoen aan de rapportageverplichtingen van die persoon uit hoofde van de douanewetgeving of andere door de douaneautoriteiten toegepaste wetgeving, daaronder begrepen het bepalen van de aansprakelijkheid van een persoon voor rechten, heffingen en belastingen die in de Unie verschuldigd kunnen zijn; en (b) aan te tonen dat die persoon de douanewetgeving en andere door de douaneautoriteiten toegepaste wetgeving naleeft. 2. Een douaneautoriteit kan in de EU-douanedatahub opgeslagen of anderszins beschikbaar gestelde gegevens, met inbegrip van persoonsgegevens en commercieel gevoelige gegevens, uitsluitend en voor zover noodzakelijk voor de volgende doeleinden verwerken: (a) het vervullen van haar taken met betrekking tot de uitvoering van douanewetgeving of andere door de douaneautoriteiten toegepaste wetgeving, daaronder begrepen het bepalen van de aansprakelijkheid van een persoon voor rechten, heffingen en belastingen die in de Unie verschuldigd kunnen zijn, en het controleren van de naleving van die wetgeving; (b) het vervullen van haar taken met betrekking tot controles en risicobeheer als bepaald in titel IV; (c) het vervullen van de taken die nodig zijn voor de samenwerking onder de voorwaarden van titel XIII. Om de doeltreffendheid van douanecontroles te waarborgen, kunnen alle nationale douaneautoriteiten de uit een douanecontrole voortvloeiende gegevens ontvangen en verwerken wanneer niet-conforme goederen zijn ontdekt. [Am. 148] 3. De EU-douaneautoriteit kan in de EU-douanedatahub opgeslagen of anderszins beschikbaar gestelde gegevens, met inbegrip van persoonsgegevens en commercieel gevoelige gegevens, uitsluitend en voor zover noodzakelijk voor de volgende doeleinden verwerken: (a) het vervullen van haar taken op het gebied van douanerisicobeheer als bepaald in titel IV, hoofdstuk 3; (b) het vervullen van haar taken als bepaald in titel XII, hoofdstuk 2; (c) het vervullen van de taken die nodig zijn voor de samenwerking als bepaald in titel XIII. Onverminderd Richtlijn (EU) 2016/943, en na de in artikel 265, lid 4, vastgestelde datum, stellen de douaneautoriteiten van de lidstaten of de EU-douaneautoriteit op verzoek niet-persoonsgebonden, niet-commercieel gevoelige douanegegevens beschikbaar. Marktdeelnemers kunnen verzoeken gegevenselementen in aangiften als commercieel gevoelige informatie aan te laten merken, waaronder, maar niet beperkt tot, bedrijfsnamen, adressen, de waarde van de goederen, de productnummers en de beschrijving van de goederen. Bij indiening van een dergelijk verzoek geven de douaneautoriteiten van de lidstaten of de EU-douaneautoriteit geen gevolg aan het verzoek tot bekendmaking van douanegegevens en stellen zij deze gegevens niet beschikbaar. [Am. 149] 4. De Commissie kan in de EU-douanedatahub opgeslagen of anderszins beschikbaar gestelde gegevens, met inbegrip van persoonsgegevens en commercieel gevoelige gegevens, uitsluitend en voor zover noodzakelijk voor de volgende doeleinden verwerken: (a) het vervullen van haar taken met betrekking tot risicobeheer als bepaald in titel IV, hoofdstuk 3; (b) het vervullen van haar taken met betrekking tot de tariefindeling, de oorsprong en de waarde van goederen alsook de douanesurveillance op die goederen overeenkomstig de titels I en IX; (c) het vervullen van haar taken met betrekking tot beperkende maatregelen en crisisbeheer overeenkomstig titel XI; (d) het vervullen van haar taken met betrekking tot de EU-douaneautoriteit overeenkomstig titel XII; (e) het vervullen van de taken die nodig zijn voor de samenwerking onder de voorwaarden van titel XIII; (f) het beoordelen en evalueren van de prestaties van de douane-unie overeenkomstig titel XV, hoofdstuk 1; (g) het toezien op de uitvoering en het waarborgen van de uniforme toepassing van de douanewetgeving of andere door de douaneautoriteiten toegepaste wetgeving, daaronder begrepen het bepalen van de aansprakelijkheid van een persoon voor rechten, heffingen en belastingen die in de Unie verschuldigd kunnen zijn; (h) het opstellen van statistieken en andere analyses als bepaald in de wetgeving van de Unie waarvoor de gegevens in de EU-douanedatahub vereist zijn; (h bis) het bijdragen aan de handhaving van andere relevante Uniewetgeving. [Am. 150] De Commissie verwerkt slechts gegevens voor zover dit noodzakelijk en nuttig is met het oog op de verwezenlijking van de in dit lid genoemde doeleinden. [Am. 151] 5. Het Europees Bureau voor fraudebestrijding (“OLAF”) kan in de EU-douanedatahub opgeslagen of anderszins beschikbaar gestelde gegevens, met inbegrip van persoonsgegevens en commercieel gevoelige gegevens, uitsluitend en voor zover dat noodzakelijk is voor de uitvoering van zijn activiteiten in verband met douaneaangelegenheden krachtens artikel 1 van Verordening (EU, Euratom) nr. 883/2013 van het Europees Parlement en de Raad en Verordening (EG) nr. 515/97 van de Raad, verwerken onder de in de bovengenoemde verordeningen vastgestelde voorwaarden inzake gegevensbescherming. 6. Het Europees Openbaar Ministerie (“EOM”) kan op verzoek toegang krijgen tot in de EU-douanedatahub opgeslagen of anderszins beschikbaar gestelde gegevens en die verwerken , met inbegrip van persoonsgegevens en commercieel gevoelige gegevens, uitsluitend en voor zover dat noodzakelijk is voor de uitvoering van zijn taken krachtens artikel 4 van Verordening (EU) 2017/1939 (40) van de Raad, in de mate dat het door het EOM onderzochte gedrag betrekking heeft op douane en de toegang geschiedt onder de voorwaarden die zijn vastgesteld in een overeenkomstig lid 14 van dit artikel vastgestelde uitvoeringshandeling . [Am. 152] 7. De belastingautoriteiten van de lidstaten kunnen in de EU-douanedatahub opgeslagen of anderszins beschikbaar gestelde gegevens, met inbegrip van persoonsgegevens en commercieel gevoelige gegevens, uitsluitend en voor zover dat noodzakelijk is om te bepalen of een persoon aansprakelijk is voor rechten, heffingen en belastingen die in de Unie verschuldigd kunnen zijn in verband met de betrokken goederen, verwerken , en de toegang geschiedt onder de voorwaarden die zijn vastgesteld in een overeenkomstig lid 14 van dit artikel vastgestelde uitvoeringshandeling . [Am. 153] 8. De bevoegde autoriteiten als omschreven in artikel 3, punt 3, van Verordening (EU) 2017/625 (41) van het Europees Parlement en de Raad kunnen toegang hebben tot in de EU-douanedatahub opgeslagen of anderszins beschikbaar gestelde gegevens, met inbegrip van persoonsgegevens en commercieel gevoelige gegevens, uitsluitend en voor zover dat noodzakelijk is voor de handhaving van de Uniewetgeving inzake het in de handel brengen of de veiligheid van levensmiddelen, diervoeders en planten en voor de samenwerking met douaneautoriteiten om het risico dat niet-conforme producten de Unie binnenkomen, tot een minimum te beperken , onder de voorwaarden die zijn vastgesteld in een overeenkomstig lid 14 van dit artikel vastgestelde uitvoeringshandeling . [Am. 154] 9. De door de lidstaten overeenkomstig artikel 10 van Verordening (EU) 2019/1020 aangewezen markttoezichtautoriteiten kunnen in de EU-douanedatahub opgeslagen of anderszins beschikbaar gestelde gegevens, met inbegrip van persoonsgegevens en commercieel gevoelige gegevens, uitsluitend en voor zover dat noodzakelijk is voor de handhaving van de Uniewetgeving inzake het in de handel brengen of de veiligheid van producten en voor de samenwerking met douaneautoriteiten om het risico dat niet-conforme goederen de Unie binnenkomen, tot een minimum te beperken , onder de voorwaarden die zijn vastgesteld in een overeenkomstig lid 14 van dit artikel vastgestelde uitvoeringshandeling . [Am. 155] 10. Het Agentschap van de Europese Unie voor samenwerking op het gebied van rechtshandhaving (Europol) kan op verzoek toegang krijgen tot in de EU-douanedatahub opgeslagen of anderszins beschikbaar gestelde gegevens, met inbegrip van persoonsgegevens en commercieel gevoelige gegevens, uitsluitend en voor zover dat noodzakelijk is voor de uitvoering van zijn taken overeenkomstig artikel 4 van Verordening (EU) 2016/794 van het Europees Parlement en de Raad, zolang die taken betrekking hebben op douanegerelateerde aangelegenheden en de toegang geschiedt onder de voorwaarden die zijn vastgesteld in een overeenkomstig lid 14 van dit artikel vastgestelde uitvoeringshandeling . [Am. 156] 11. Andere nationale autoriteiten en organen van de Unie, waaronder het Europees Grens- en kustwachtagentschap (Frontex), kunnen in de EU-douanedatahub opgeslagen of anderszins beschikbaar gestelde niet-persoonsgebonden gegevens verwerken onder de voorwaarden die zijn vastgesteld in een overeenkomstig lid 14 van dit artikel vastgestelde uitvoeringshandeling , bij: [Am. 157] (a) de uitvoering van hun taken die relevant zijn voor het vervullen van douaneformaliteiten; (b) de uitvoering van de taken die krachtens Uniewetgeving aan die autoriteiten zijn toevertrouwd; (c) de uitvoering van hun taken die relevant zijn voor het verrichten van de in artikel 52 bedoelde risicobeheeractiviteiten op Unieniveau. 12. Tot de in artikel 265, lid 3, vastgestelde datum moeten de Commissie, OLAF , het EOM en de EU-douaneautoriteit zodra deze is opgericht, uitsluitend voor de in de leden 4, 5 en 6 genoemde doeleinden, gegevens, met inbegrip van persoonsgegevens, kunnen verwerken uit de bestaande elektronische systemen voor de uitwisseling van inlichtingen die door de Commissie overeenkomstig Verordening (EU) nr. 952/2013 zijn ontwikkeld. [Am. 158] 13. De Commissie is bevoegd overeenkomstig artikel 261 gedelegeerde handelingen vast te stellen tot wijziging van de leden 2 tot en met 4 om de daarin vastgestelde doelstellingen te verduidelijken en aan te vullen in het licht van de veranderende behoeften bij de uitvoering van de douanewetgeving of andere wetgeving. 13 bis. Wat de verwerking van persoonsgegevens door EU-CSW-CERTEX betreft, is de Commissie een gezamenlijke verwerkingsverantwoordelijke in de zin van artikel 28, lid 1, van Verordening (EU) 2018/1725, en zijn de douaneautoriteiten en de voor de in bijlage I bis vermelde niet-douaneformaliteiten van de Unie geassocieerde bevoegde autoriteiten van de lidstaten gezamenlijke verwerkingsverantwoordelijken in de zin van artikel 26, lid 1, van Verordening (EU) 2016/679. [Am. 159] 14. De Commissie stelt door middel van uitvoeringshandelingen regels en voorwaarden vast voor de toegang tot of de verwerking van in de EU-douanedatahub opgeslagen of anderszins beschikbaar gestelde gegevens, met inbegrip van persoonsgegevens en commercieel gevoelige gegevens, door de in de leden 6 tot en met 11 bedoelde autoriteiten. Bij de vaststelling van die regels en voorwaarden zal de Commissie voor elke autoriteit of categorie van autoriteiten: (a) de bestaande waarborgen die door de betrokken autoriteit worden toegepast, beoordelen om te garanderen dat de gegevens overeenkomstig het doel worden verwerkt; (b) de evenredigheid en de noodzaak van de verwerking ten opzichte van het doel waarborgen; (c) de specifieke categorieën gegevens bepalen die de autoriteit kan benaderen of verwerken; (d) overwegen of de betrokken autoriteit een specifiek contactpunt, een specifieke persoon of specifieke personen moet aanwijzen of aanvullende waarborgen moet bieden; (e) beoordelen of een verdere uitwisseling van de gegevens moet worden beperkt; (f) de voorwaarden vaststellen voor verzoeken om toegang tot gegevens, met inbegrip van persoonsgegevens of commercieel gevoelige gegevens, en bepalen wie van de gezamenlijke verwerkingsverantwoordelijken toegang zal verlenen tot de EU-douanedatahub. [Am. 160] Die uitvoeringshandelingen worden volgens de in artikel 262, lid 4, bedoelde onderzoeksprocedure vastgesteld. [Am. 161] Artikel 32 Persoonsgegevens in de EU-douanedatahub 1. De persoonsgegevens van de volgende categorieën betrokkenen kunnen in de EU-douanedatahub uitsluitend en voor zover dit noodzakelijk is voor de in artikel 31 genoemde doeleinden worden verwerkt: (a) betrokkenen die overeenkomstig artikel 19 als marktdeelnemer zijn geregistreerd of een aanvraag tot registratie hebben ingediend; (b) betrokkenen die marktdeelnemers zijn die incidenteel betrokken zijn bij activiteiten die onder de douanewetgeving of andere door de douaneautoriteiten toegepaste wetgeving vallen; [Am. 162] (c) betrokkenen die marktdeelnemers zijn en wier persoonsgegevens zijn opgenomen in de in artikel 40 bedoelde bewijsstukken of in enig aanvullend bewijs dat nodig is om aan de verplichtingen uit hoofde van de douanewetgeving en andere door de douaneautoriteiten toegepaste wetgeving te voldoen; [Am. 163] (d) betrokkenen die marktdeelnemers zijn en wier persoonsgegevens zijn opgenomen in de gegevens die overeenkomstig artikel 50, lid 3, punt a), voor risicobeheerdoeleinden zijn verzameld; [Am. 164] (e) gemachtigde medewerkers van douaneautoriteiten, van andere autoriteiten dan de douane of van enige andere relevante autoriteit of gemachtigde instantie, wier persoonsgegevens noodzakelijk zijn om passende controle en toezicht op de toegang tot de gegevens in de EU-douanedatahub te waarborgen; (f) medewerkers of gemachtigde derden die werkzaam zijn namens de Commissie, de EU-douaneautoriteit of andere organen van de Unie die gemachtigd zijn om toegang te krijgen tot de EU-douanedatahub. 2. De volgende categorieën persoonsgegevens kunnen overeenkomstig artikel 31 in de EU-douanedatahub worden verwerkt: (a) persoonsgegevens in het in artikel 36 bedoelde EU-douanedatamodel; (b) persoonsgegevens die zijn opgenomen in de gegevens die overeenkomstig artikel 50, lid 3, punt a), voor risicobeheerdoeleinden zijn verzameld; (c) persoonsgegevens die nodig zijn om een correcte identificatie te waarborgen van de in lid 1, punten e) en f), bedoelde medewerkers die gemachtigd zijn om gegevens in de EU-douanedatahub te verwerken; 3. De Commissie is bevoegd om overeenkomstig artikel 261 gedelegeerde handelingen vast te stellen om de in de leden 1 en 2 van dit artikel bedoelde categorieën betrokkenen en categorieën persoonsgegevens te wijzigen of aan te vullen om rekening te houden met ontwikkelingen in de informatietechnologie en de stand van zaken in de informatiemaatschappij. Artikel 33 Bewaartermijn van persoonsgegevens in de EU-douanedatahub 1. Persoonsgegevens in de EU-douanedatahub kunnen door middel van een specifieke dienst worden opgeslagen voor een periode van maximaal tien jaar, te rekenen vanaf de datum waarop die gegevens in de dienst zijn geregistreerd. De in artikel 48 bedoelde gevallen, door OLAF, het EOM of de autoriteiten van de lidstaten ingestelde onderzoeken, door de Commissie ingeleide inbreukprocedures, en administratieve en gerechtelijke procedures met betrekking tot persoonsgegevens hebben een schorsende werking ten aanzien van de bewaartermijn van die gegevens. 2. Na de in lid 1 vastgestelde termijn worden persoonsgegevens, naargelang de omstandigheden, gewist of geanonimiseerd. 3. De Commissie stelt door middel van uitvoeringshandelingen de regels voor de anonimisering van persoonsgegevens na afloop van de bewaartermijn vast. [Am. 165] Artikel 34 Rollen en verantwoordelijkheden voor in de EU-douanedatahub verwerkte persoonsgegevens 1. De douaneautoriteiten van de lidstaten, de Commissie en de EU-douaneautoriteit worden beschouwd als gezamenlijke verwerkingsverantwoordelijken voor de verwerking van persoonsgegevens in de EU-douanedatahub met het oog op risicobeheer en samenwerking, als bedoeld in artikel 31, lid 2, punten b) en c), artikel 31, lid 3, punten a) en c), en artikel 31, lid 4, punten a) en e). 2. Elke douaneautoriteit apart wordt beschouwd als verwerkingsverantwoordelijke met betrekking tot de persoonsgegevens die zij verwerkt voor de in artikel 31, lid 2, punt a), genoemde doeleinden. 3. De Commissie wordt beschouwd als enige verwerkingsverantwoordelijke met betrekking tot de persoonsgegevens die zij verwerkt voor de in artikel 31, lid 4, punten c), d), f) en g), genoemde doeleinden. 4. Tot de in artikel 265, lid 3, genoemde datum worden de Commissie, OLAF, het EOM en de EU-douaneautoriteit beschouwd als enige verwerkingsverantwoordelijken met betrekking tot de in artikel 31, lid 12, bedoelde gegevensverwerking. 5. De in lid 1 bedoelde gezamenlijke verwerkingsverantwoordelijken: (a) werken samen om verzoeken van betrokkenen tijdig te verwerken en de uitoefening van rechten door betrokkenen te vergemakkelijken; (b) staan elkaar bij in aangelegenheden die betrekking hebben op de vaststelling en afhandeling van gegevensinbreuken in verband met de gezamenlijke verwerking; (c) wisselen de relevante informatie uit die nodig is om betrokkenen te informeren ingevolge hoofdstuk III, afdeling 2, van Verordening (EU) 2016/679, hoofdstuk III, afdeling 2, van Verordening (EU) 2018/1725, en hoofdstuk III van Richtlijn (EU) 2016/680, indien van toepassing; (d) waarborgen en bewaken de beveiliging, integriteit, beschikbaarheid en vertrouwelijkheid van de gezamenlijk verwerkte persoonsgegevens ingevolge artikel 32 van Verordening (EU) 2016/679, artikel 33 van Verordening (EU) 2018/1725 en artikel 25 van Richtlijn (EU) 2016/680, indien van toepassing. 6. De Commissie stelt door middel van uitvoeringshandelingen de respectieve rollen en relaties van de gezamenlijke verwerkingsverantwoordelijken ten aanzien van de betrokkenen vast, in overeenstemming met artikel 26 van Verordening (EU) 2016/679 en artikel 28 van Verordening (EU) 2018/1725. Die uitvoeringshandelingen worden volgens de in artikel 262, lid 4, bedoelde onderzoeksprocedure vastgesteld. Artikel 35 Beperkingen van de rechten van betrokkenen 1. Wanneer de uitoefening, door een betrokkene, van het recht van inzage en het recht op beperking van de verwerking als bedoeld in de artikelen 15 en 18 van Verordening (EU) 2016/679 en de artikelen 17 en 20 van Verordening (EU) 2018/1725, of de mededeling van een gegevensinbreuk als bedoeld in artikel 34, lid 1, van Verordening (EU) 2016/679 en artikel 35, lid 1, van Verordening (EU) 2018/1725, een lopend onderzoek op het gebied van douane naar een natuurlijke persoon, de uitvoering van douanecontroles of het beheer van een specifiek risico dat met betrekking tot een natuurlijke persoon op het gebied van douane is vastgesteld, in gevaar zou brengen, kunnen de douaneautoriteiten, de EU-douaneautoriteit en de Commissie overeenkomstig artikel 23, lid 1, punten c), e), f) en h), van Verordening (EU) 2016/679, en kunnen de Commissie en de EU-douaneautoriteit overeenkomstig artikel 25, lid 1, punten a), c), e) en g), van Verordening (EU) 2018/1725, die rechten geheel of gedeeltelijk beperken zolang de beperking noodzakelijk en evenredig is. 2. De douaneautoriteiten, de Commissie en de EU-douaneautoriteit beoordelen de noodzaak en de evenredigheid van de in lid 1 bedoelde beperkingen per geval voordat deze worden toegepast, rekening houdend met de potentiële risico’s voor de rechten en vrijheden van de betrokkene. 3. Bij de verwerking van persoonsgegevens die zij in het kader van hun taakuitoefening van andere organisaties ontvangen, raadplegen de douaneautoriteiten, de EU-douaneautoriteit of de Commissie, wanneer zij als verwerkingsverantwoordelijke of gezamenlijke verwerkingsverantwoordelijke optreden, die organisaties over mogelijke redenen voor het opleggen van de in lid 1 bedoelde beperkingen en over de noodzaak en de evenredigheid van dergelijke beperkingen voordat zij een in lid 1 bedoelde beperking toepassen. 4. Wanneer de douaneautoriteiten, de Commissie of de EU-douaneautoriteit de in lid 1 bedoelde rechten geheel of gedeeltelijk beperken, nemen zij de volgende maatregelen: (a) in hun antwoord op het verzoek informeren zij de betrokkene over de toegepaste beperking en de voornaamste redenen daarvoor, en over de mogelijkheid om een klacht in te dienen bij de nationale gegevensbeschermingsautoriteiten of de Europese Toezichthouder voor gegevensbescherming of om beroep in te stellen bij een nationale rechtbank of het Hof van Justitie van de Europese Unie; en (b) zij leggen de redenen voor de beperking vast, inclusief een beoordeling van de noodzaak en de evenredigheid van de beperking, en de redenen waarom het verlenen van toegang het risicobeheer en de douanecontroles in gevaar zou brengen. De verstrekking van de informatie als bedoeld in de eerste alinea, punt a), kan worden uitgesteld, achterwege worden gelaten of worden geweigerd overeenkomstig artikel 25, lid 8, van Verordening (EU) 2018/1725 dan wel indien de verstrekking van die informatie afbreuk zou doen aan het doel van de beperking. 5. De douaneautoriteiten, de Commissie of de EU-douaneautoriteit nemen in de op hun website/intranet gepubliceerde informatie over gegevensbescherming een onderdeel op met algemene informatie voor betrokkenen over de mogelijke beperking van hun rechten. 6. De Commissie stelt door middel van uitvoeringshandelingen de waarborgen vast ter voorkoming van misbruik en onrechtmatige toegang of doorgifte van persoonsgegevens ten aanzien waarvan beperkingen gelden of zouden kunnen worden toegepast. Die waarborgen omvatten onder meer de omschrijving van de rollen, verantwoordelijkheden en procedurele stappen, alsmede een passend toezicht op de beperkingen en een periodieke evaluatie van de toepassing ervan, die ten minste om de zes maanden plaatsvindt. Die uitvoeringshandelingen worden volgens de in artikel 262, lid 4, bedoelde onderzoeksprocedure vastgesteld. Artikel 36 EU-douanedatamodel De Commissie is bevoegd overeenkomstig artikel 261 gedelegeerde handelingen in aanvulling op deze verordening vast te stellen met de gegevens die vereist zijn voor de verwezenlijking van de in artikel 31, leden 1 tot en met 4, bedoelde doeleinden. Deze gegevensvereisten vormen het EU-douanedatamodel. Artikel 37 Technische middelen voor samenwerking 1. De Commissie, de EU-douaneautoriteit en de douaneautoriteiten maken gebruik van de EU-douanedatahub bij de uitwisseling van gegevens met de in artikel 31, leden 6 tot en met 9 en 11, bedoelde autoriteiten en organen van de Unie overeenkomstig deze verordening. De Commissie, de EU-douaneautoriteit en de douaneautoriteiten maken gebruik van de applicatie voor veilige informatie-uitwisseling van Europol (Siena) wanneer zij informatie uitwisselen met Europol. [Am. 166] 2. Voor de andere in de bijlage bij Verordening (EU) 2022/2399 opgenomen formaliteiten en systemen van de Unie garandeert de EU-douanedatahub de interoperabiliteit met behulp van de bij die verordening ingestelde EU-éénloketomgeving voor de douane. 3. Wanneer andere autoriteiten dan douaneautoriteiten of , organen van de Unie of autoriteiten uit derde landen gebruikmaken van elektronische middelen die zijn vastgesteld bij, worden gebruikt ter verwezenlijking van de doelstellingen van, of zijn genoemd in Uniewetgeving, kan de samenwerking plaatsvinden door middel van interoperabiliteit van die elektronische middelen met de EU-douanedatahub. [Am. 167] 4. Wanneer andere autoriteiten dan douaneautoriteiten , waaronder autoriteiten van derde landen, geen gebruikmaken van elektronische middelen die zijn vastgesteld bij, worden gebruikt ter verwezenlijking van de doelstellingen van, of zijn genoemd in Uniewetgeving, kunnen die autoriteiten gebruikmaken van de specifieke diensten en systemen van de EU-douanedatahub overeenkomstig artikel 31. [Am. 168] 5. De Commissie stelt door middel van uitvoeringshandelingen de regels betreffende de technische vereisten inzake interoperabiliteit en verbinding als bedoeld in de leden 3 en 4 vast. Die uitvoeringshandelingen worden volgens de in artikel 262, lid 4, bedoelde raadplegingsprocedure vastgesteld. Artikel 38 Uitwisseling van aanvullende inlichtingen tussen douaneautoriteiten en marktdeelnemers 1. Douaneautoriteiten en marktdeelnemers kunnen inlichtingen uitwisselen die niet specifiek krachtens de douanewetgeving moeten worden verstrekt, in het bijzonder met het oog op wederzijdse samenwerking om risico’s in kaart te brengen en tegen te gaan. Deze uitwisseling kan geschieden op basis van een schriftelijke overeenkomst en kan inhouden dat de douaneautoriteiten toegang krijgen tot de elektronische systemen van marktdeelnemers. 2. Alle inlichtingen die de partijen elkaar in het kader van de in lid 1 bedoelde samenwerking verstrekken, zijn vertrouwelijk, tenzij beide partijen anders besluiten of de geldende bepalingen anders luiden. Artikel 39 Verstrekking van inlichtingen door de douaneautoriteiten 1. Eenieder kan de douaneautoriteiten om inlichtingen betreffende de toepassing van de douanewetgeving verzoeken. De douaneautoriteiten kunnen een dergelijk verzoek afwijzen indien het geen verband houdt met een daadwerkelijk voorgenomen activiteit in het kader van het internationale goederenverkeer. 2. De douaneautoriteiten plegen regelmatig overleg met marktdeelnemers en andere autoriteiten die betrokken zijn bij het internationale goederenverkeer. Zij bevorderen de transparantie door de douanewetgeving, algemene bestuurlijke beslissingen en aanvraagformulieren vrijelijk, indien mogelijk gratis, en via het internet beschikbaar te maken. 2 bis. Een uitgebreide en gebruikersvriendelijke digitale interface biedt ook toegang tot alle informatie met betrekking tot autonome maatregelen, met inbegrip van tarieven, quota, sancties en embargo’s, teneinde de naleving van deze maatregelen door ondernemingen te verbeteren. Dit bevordert ook een grotere samenhang tussen de verschillende autonome maatregelen. [Am. 169] Artikel 40 Informatie en bewijsstukken 1. Wanneer de gegevens en informatie worden verstrekt of beschikbaar gesteld die vereist zijn voor de specifieke douaneregeling waaronder goederen worden geplaatst of zullen worden geplaatst, worden digitale kopieën van originele papieren documenten, indien dergelijke originelen op papier bestaan, verstrekt of beschikbaar gesteld wanneer deze zijn gebruikt om die gegevens en informatie te verkrijgen. 2. Tot de in artikel 266, lid 3, vastgestelde datum dienen, wanneer een douaneaangifte wordt ingediend, de bewijsstukken die nodig zijn voor de toepassing van de bepalingen die gelden voor de douaneregeling waarvoor de goederen worden aangegeven, op het tijdstip van indiening in het bezit te zijn van de aangever en ter beschikking te staan van de douaneautoriteiten. 3. De bewijsstukken voor de in de bijlage bij Verordening (EU) 2022/2399 vermelde toepasselijke niet-douaneformaliteiten van de Unie worden geacht te zijn verstrekt of beschikbaar gesteld of in het bezit te zijn van de aangever indien de douaneautoriteiten in staat zijn de nodige gegevens te verkrijgen van de overeenkomstige niet-douanesystemen van de Unie via het douane-éénloketsysteem van de Europese Unie voor de uitwisseling van certificaten overeenkomstig artikel 10, lid 1, punten a) en c), van die verordening. 4. Bewijsstukken worden ook verstrekt indien dat met het oog op douanerisicobeheer en -controles noodzakelijk is. 5. Onverminderd andere door de douaneautoriteiten toegepaste wetgeving kunnen de douaneautoriteiten marktdeelnemers toestaan om de in lid 3 bedoelde bewijsstukken op te stellen. 6. Tenzij voor specifieke documenten anders is bepaald, dient de betrokken persoon, met het oog op een douanecontrole, de documenten en gegevens gedurende ten minste drie jaar te bewaren op een wijze die toegankelijk en aanvaardbaar is voor de douaneautoriteiten. Deze termijn gaat in: (a) vanaf het einde van het jaar waarin de goederen zijn vrijgegeven; (b) vanaf het einde van het jaar waarin zij niet langer aan douanetoezicht zijn onderworpen, in het geval van goederen die in het vrije verkeer zijn gebracht vrij van rechten of tegen een verlaagd invoerrecht op grond van hun bijzondere bestemming; (c) vanaf het einde van het jaar waarin de betrokken douaneregeling is aangezuiverd of waarin de tijdelijke opslag is beëindigd, in het geval van goederen die onder een andere douaneregeling zijn geplaatst of van goederen in tijdelijke opslag. 7. Onverminderd artikel 182, lid 4, worden, indien uit een douanecontrole in verband met een douaneschuld blijkt dat de desbetreffende boeking moet worden herzien, en indien de betrokkene hiervan in kennis is gesteld, de documenten en informatie na afloop van de in lid 6 van dit artikel bedoelde termijn nog drie jaar langer bewaard. 8. Indien beroep is ingesteld of een administratieve of gerechtelijke procedure is ingeleid, moeten de documenten en informatie worden bewaard gedurende de in lid 1 vastgestelde termijn of totdat de beroeps- dan wel administratieve of gerechtelijke procedure is voltooid, naargelang welke datum het laatst valt. Titel III bis EU-ÉÉNLOKETOMGEVING VOOR DE DOUANE Artikel 40 bis Instelling van een EU-éénloketomgeving voor de douane 1. Er wordt een EU-éénloketomgeving voor de douane ingesteld. Dit bestrijkt de in artikel 29 bedoelde EU-douanedatahub en de in bijlage I bis bedoelde niet-douanesystemen van de Unie. 2. Uiterlijk op de in bijlage I bis vermelde data verbindt de Commissie de EU-douanedatahub met de niet-douanesystemen van de Unie en zorgt zij ervoor dat informatie over de daarin vermelde niet-douaneformaliteiten van de Unie kan worden uitgewisseld. 3. De Commissie is bevoegd overeenkomstig artikel 261 gedelegeerde handelingen vast te stellen om bijlage I bis te wijzigen met betrekking tot de niet-douaneformaliteiten van de Unie, de respectievelijke niet-douanesystemen van de Unie zoals vastgesteld in andere Uniewetgeving dan de douanewetgeving, en de datum voor de totstandbrenging van de in lid 2 van dit artikel bedoelde verbindingen. Artikel 40 ter Digitale samenwerking tussen overheden inzake niet-douaneformaliteiten van de Unie 1. EU-CSW-CERTEX maakt het voor elke in bijlage I bis vermelde niet-douaneformaliteit van de Unie mogelijk om informatie uit te wisselen tussen de EU-douanedatahub en de relevante niet-douanesystemen van de Unie voor de volgende doeleinden: (a) het ter beschikking stellen van de relevante gegevens aan douaneautoriteiten om hen in staat te stellen op geautomatiseerde wijze de noodzakelijke verificatie van deze formaliteiten te verrichten overeenkomstig deze verordening; (b) het ter beschikking stellen van de relevante gegevens aan geassocieerde bevoegde autoriteiten om hen in staat te stellen kwantiteitsbeheer van toegelaten goederen in niet-douanesystemen van de Unie te verrichten op basis van de bij douaneautoriteiten aangegeven en door die autoriteiten vrijgegeven goederen; (c) het faciliteren en ondersteunen van de integratie van procedures tussen de douaneautoriteiten en geassocieerde bevoegde autoriteiten voor de volledig geautomatiseerde vervulling van de vereiste formaliteiten om de goederen onder een douaneregeling te plaatsen of deze weder uit te voeren, en van de samenwerking met betrekking tot de coördinatie van controles overeenkomstig artikel 43, lid 3, van deze verordening; (d) het mogelijk maken van elke andere geautomatiseerde doorgifte van gegevens tussen de douaneautoriteiten en relevante geassocieerde bevoegde autoriteiten die door de Uniewetgeving betreffende niet-douaneformaliteiten van de Unie is vereist, onverminderd het nationale gebruik van die gegevens. 2. EU-CSW-CERTEX voorziet voor elke in bijlage I bis vermelde niet-douaneformaliteit van de Unie in de volgende functionaliteiten: (a) het waar mogelijk in overeenstemming brengen van douane- en niet-douaneterminologie en het identificeren van de douaneregeling of de wederuitvoer waarvoor het bewijsstuk kan worden gebruikt op basis van het administratieve besluit van de geassocieerde bevoegde autoriteit dat in het bewijsstuk is vermeld; en (b) het zo nodig transformeren van het formaat van de gegevens die voor het vervullen van de relevante niet-douaneformaliteiten van de Unie zijn vereist in een gegevensformaat dat compatibel is met de douaneaangifte of aangifte tot wederuitvoer en vice versa, zonder de inhoud van de gegevens te wijzigen. 3. De Commissie is bevoegd overeenkomstig artikel 261 gedelegeerde handelingen vast te stellen teneinde deze verordening aan te vullen door de gegevenselementen die overeenkomstig lid 1 van dit artikel via EU-CSW-CERTEX worden uitgewisseld, nader te bepalen. Artikel 40 quater Digitale samenwerking tussen bedrijven en overheden inzake niet-douaneformaliteiten van de Unie 1. De Commissie stelt uitvoeringshandelingen vast om te bepalen welke in bijlage I bis vermelde niet-douaneformaliteiten van de Unie aan de volgende criteria voldoen: (a) er is een zekere mate van overlap tussen gegevens die aan de douaneautoriteiten moeten worden verstrekt en gegevens die moeten worden opgenomen in de niet-douanebewijsstukken die vereist zijn voor de in bijlage I bis vermelde niet-douaneformaliteiten van de Unie; (b) het aantal niet-douanebewijsstukken dat in de Unie voor de specifieke formaliteit is afgegeven, is niet verwaarloosbaar; (c) in het in bijlage I bis bedoelde overeenkomstige niet-douanesysteem van de Unie kunnen de marktdeelnemers aan de hand van hun EORI-nummer worden vastgesteld; (d) de toepasselijke andere Uniewetgeving dan de douanewetgeving maakt het mogelijk om de specifieke formaliteit via de EU-douanedatahub overeenkomstig artikel 11 te vervullen. 2. Indien is vastgesteld dat een niet-douaneformaliteit van de Unie voldoet aan de in lid 1 genoemde criteria, kunnen marktdeelnemers gezamenlijk een geïntegreerde gegevensset verstrekken met daarin alle relevante gegevens die nodig zijn om de toepasselijke douaneformaliteiten en niet-douaneformaliteiten van de Unie te vervullen via de EU-douanedatahub. 3. De in lid 2 bedoelde geïntegreerde gegevensset wordt geacht de indiening van gegevens te vormen die door de geassocieerde bevoegde autoriteiten worden verlangd voor de in bijlage I bis vermelde niet-douaneformaliteiten van de Unie. Artikel 40 quinquies Gebruik van het EORI-nummer door geassocieerde bevoegde autoriteiten Bij de uitvoering van hun taken hebben de geassocieerde bevoegde autoriteiten toegang tot het EORI-nummer om de relevante gegevens over marktdeelnemers te valideren. Artikel 40 sexies Nationale coördinatoren voor de EU-éénloketomgeving voor de douane Elke lidstaat wijst een nationale coördinator aan voor de EU-éénloketomgeving voor de douane. De nationale coördinator voert de volgende taken uit ter ondersteuning van de uitvoering van deze verordening: (a) hij fungeert als nationaal contactpunt voor de Commissie voor alle aangelegenheden met betrekking tot de uitvoering van de EU-éénloketomgeving voor de douane; en (b) hij bevordert en ondersteunt op nationaal niveau de samenwerking tussen de douaneautoriteiten en nationale geassocieerde bevoegde autoriteiten. Artikel 40 septies Monitoring en verslaglegging 1. De Commissie ziet regelmatig toe op de werking van de EU-éénloketomgeving voor de douane, waarbij zij onder meer rekening houdt met informatie die relevant is voor monitoringdoeleinden en die door de lidstaten wordt verstrekt. 2. Uiterlijk op 31 december 2027, en daarna jaarlijks, dient de Commissie bij het Europees Parlement en de Raad een verslag in over de uitvoering van deze verordening. Dat verslag bevat een overzicht van niet-douaneformaliteiten van de Unie die zijn opgenomen in de wetgeving van de Unie en de wetgevingsvoorstellen van de Commissie. 3. Uiterlijk op 31 december 2027, en daarna om de drie jaar, bevat het in lid 2 bedoelde verslag ook informatie over de monitoring en evaluatie die overeenkomstig respectievelijk lid 1 en lid 2 zijn uitgevoerd, met inbegrip van de gevolgen voor de marktdeelnemers, en met name voor kleine en middelgrote ondernemingen. [Am. 170] Titel IV DOUANETOEZICHT, DOUANECONTROLES EN RISICOBEHEER Hoofdstuk 1 Douanetoezicht Artikel 41 Douanetoezicht 1. Goederen die het douanegebied van de Unie zullen binnenkomen of verlaten, komen onder douanetoezicht te staan en kunnen aan douanecontroles worden onderworpen. 2. Goederen die het douanegebied van de Unie zijn binnengebracht, blijven onder dergelijk toezicht staan zolang als nodig is om hun douanestatus te bepalen. [Am. 171] 3. Niet-Uniegoederen blijven onder douanetoezicht staan totdat zij een andere douanestatus hebben gekregen of totdat zij het douanegebied van de Unie hebben verlaten of vernietigd zijn. 4. Bij binnenkomst in het douanegebied van de Unie zijn Uniegoederen aan douanetoezicht onderworpen totdat hun douanestatus is bevestigd, tenzij zij onder de regeling bijzondere bestemming worden geplaatst. 5. Uniegoederen die onder de regeling bijzondere bestemming zijn geplaatst, zijn in de volgende gevallen aan douanetoezicht onderworpen: (a) indien de goederen geschikt zijn voor herhaald gebruik, gedurende een termijn van niet langer dan twee jaar na de datum van eerste gebruik voor de doeleinden die zijn vastgesteld voor de toepassing van de vrijstelling of het verlaagde douanerecht; (b) totdat de goederen zijn gebruikt voor de doeleinden die zijn vastgesteld voor de toepassing van de vrijstelling of het verlaagde douanerecht; (c) totdat de goederen het douanegebied van de Unie hebben verlaten, zijn vernietigd of zijn afgestaan aan de staat; (d) totdat de goederen zijn gebruikt voor andere doeleinden dan die welke zijn vastgesteld voor de toepassing van de vrijstelling of het verlaagde douanerecht, en de toepasselijke invoerrechten zijn betaald. 6. Uniegoederen die voor uitvoer zijn vrijgegeven of onder passieve veredeling zijn geplaatst, zijn aan douanetoezicht onderworpen totdat zij het douanegebied van de Unie verlaten, worden afgestaan aan de staat of worden vernietigd, of totdat de douaneaangifte of relevante gegevens over de uitvoer ongeldig worden gemaakt. 7. Uniegoederen die onder intern douanevervoer zijn geplaatst, zijn aan douanetoezicht onderworpen totdat zij hun bestemming in het douanegebied van de Unie bereiken. 8. De houder van goederen onder douanetoezicht kan, met toestemming van de douaneautoriteiten, op elk tijdstip de goederen onderzoeken of daarvan monsters nemen, met name om de tariefindeling, douanewaarde of douanestatus te bepalen. Artikel 42 Bevoegde douanekantoren 1. Tenzij in andere door de douaneautoriteiten toegepaste wetgeving anders is bepaald, stellen de lidstaten de plaats en de bevoegdheid van hun douanekantoren vast. 2. De lidstaten zien erop toe dat de officiële openingstijden van deze kantoren redelijk en passend zijn, rekening houdend met de aard van het verkeer en van de goederen, en met de douaneregelingen waaronder deze moeten worden geplaatst, zodat het internationale goederenverkeer niet belemmerd of verstoord wordt. 3. Het douanekantoor dat bevoegd is om toezicht te houden op de plaatsing van de goederen onder een douaneregeling, is het douanekantoor dat verantwoordelijk is voor de plaats waar de importeur of de exporteur is gevestigd. In afwijking van de eerste alinea is het douanekantoor dat bevoegd is om toezicht te houden op de plaatsing van goederen onder een douaneregeling met betrekking tot importeurs en exporteurs die geen Trust&Check-ondernemer zijn, en gelijkgestelde importeurs, het douanekantoor dat verantwoordelijk is voor de plaats waar de douaneaangifte overeenkomstig artikel 63, lid 4, is ingediend of zou zijn ingediend, afgezien van de in artikel 63, lid 2, bedoelde wijziging met betrekking tot de wijze van informatieverstrekking. 4. Het douanekantoor dat verantwoordelijk is voor de plaats van vestiging van de Trust&Check-ondernemer of de gelijkgestelde importeur: (a) houdt toezicht op de plaatsing van goederen onder de betreffende douaneregeling; (b) verricht de douanecontroles voor de verificatie van de verstrekte informatie en verzoekt zo nodig om aanvullende bewijsstukken; (c) verzoekt in gerechtvaardigde gevallen het douanekantoor dat verantwoordelijk is voor de plaats van verzending of de eindbestemming van de goederen, om een douanecontrole te verrichten; (d) verzoekt, in het geval van een risico dat actie vereist zodra de goederen in het douanegebied van de Unie aankomen of voordat zij het douanegebied van de Unie verlaten, het douanekantoor dat verantwoordelijk is voor de plaats waar de goederen het douanegebied van de Unie binnenkomen of verlaten, om douanecontroles te verrichten; (e) vervult de douaneformaliteiten voor de invordering van het met een douaneschuld overeenkomende bedrag aan in- of uitvoerrechten. 5. Het douanekantoor dat verantwoordelijk is voor de plaats van verzending of de eindbestemming van de goederen, of, overeenkomstig lid 4, punt d), voor de plaats waar de goederen het douanegebied van de Unie binnenkomen of verlaten, verricht de controles waarom het douanekantoor dat verantwoordelijk is voor de plaats van vestiging van de importeur, heeft gevraagd, en verstrekt dat douanekantoor de resultaten van deze controles, onverminderd zijn eigen controles met betrekking tot goederen die het douanegebied van de Unie binnenkomen of verlaten. 6. De bevoegde douanekantoren hebben toegang tot de informatie die nodig is voor de correcte toepassing van de wetgeving. 7. De Commissie bepaalt door middel van uitvoeringshandelingen de procedureregels voor de vaststelling van de andere bevoegde douanekantoren dan dat bedoeld in lid 3, met inbegrip van de douanekantoren van binnenkomst en van uitgang, en de procedureregels voor de samenwerking tussen de douanekantoren als bedoeld in lid 5. Die uitvoeringshandelingen worden volgens de in artikel 262, lid 4, bedoelde onderzoeksprocedure vastgesteld. Hoofdstuk 2 Douanecontroles Artikel 43 Douanecontroles 1. Onverminderd de bepalingen in hoofdstuk 3 van deze titel kunnen de douaneautoriteiten alle douanecontroles verrichten die zij nodig achten, met inbegrip van steekproefcontroles. 2. De douanecontroles kunnen met name inhouden onderzoek van goederen, bemonstering, verificatie van de echtheid, integriteit, juistheid en volledigheid van de door elke persoon verstrekte informatie en van de aanwezigheid, echtheid, juistheid en geldigheid van documenten, onderzoek van de bedrijfsboekhouding, handelsadministratie en gegevensbronnen van marktdeelnemers, controle van vervoermiddelen, controle van bagage en andere goederen die personen bij of op zich dragen, officiële onderzoeken en soortgelijke handelingen. Indien nodig omvatten douanecontroles de verwerking van de elektronische gegevens, met inbegrip van de gegevensbron van de gegevens die aan de EU-douanedatahub zijn verstrekt. 3. Indien dezelfde goederen door andere autoriteiten aan andere controles dan douanecontroles moeten worden onderworpen, trachten de douaneautoriteiten deze controles in nauwe samenwerking met die andere autoriteiten te verrichten, waar mogelijk op dezelfde plaats en op hetzelfde tijdstip als de douanecontroles (onestopshop); de douaneautoriteiten vervullen in dit verband de rol van coördinator. Artikel 44 Verificatie van de verstrekte gegevens 1. Om de juistheid van de aan hen verstrekte gegevens te verifiëren, kunnen de douaneautoriteiten: (a) de gegevens en de bewijsstukken onderzoeken, waarbij zij ook door de marktdeelnemers gehouden gegevensbronnen of voor hun rekening door dienstverleners opgeslagen gegevens kunnen benaderen; (b) vereisen dat andere documenten of gegevens worden verstrekt, met inbegrip van door de marktdeelnemers gehouden gegevens of voor hun rekening door dienstverleners opgeslagen gegevens; (c) toegang eisen tot de elektronische bestanden van de persoon; (d) de goederen aan een onderzoek onderwerpen; (e) monsters nemen voor een analyse of grondige controle van de goederen. 2. De douaneautoriteiten kunnen op ieder ogenblik eisen dat goederen worden gelost en uitgepakt teneinde deze te onderzoeken of te bemonsteren dan wel het vervoermiddel waarop zij zich bevinden, te controleren. 3. De Commissie bepaalt door middel van uitvoeringshandelingen de maatregelen voor de verificatie van de gegevens als bedoeld in lid 1. Die uitvoeringshandelingen worden volgens de in artikel 262, lid 4, bedoelde onderzoeksprocedure vastgesteld. Artikel 45 Onderzoek en bemonstering van goederen 1. Het vervoer van de goederen naar de plaats waar het onderzoek en de bemonstering dienen plaats te vinden, alsmede alle handelingen die voor dit onderzoek of deze bemonstering noodzakelijk zijn, worden verricht door of onder de verantwoordelijkheid van de importeur, exporteur of vervoerder. De hieraan verbonden kosten komen ten laste van de importeur of exporteur. 2. De importeur, exporteur of vervoerder heeft het recht bij het onderzoek van de goederen en bij de bemonstering aanwezig te zijn of te worden vertegenwoordigd. Indien zij daartoe gegronde redenen hebben, kunnen de douaneautoriteiten eisen dat de importeur, exporteur of vervoerder bij het onderzoek van de goederen of de bemonstering aanwezig is of zich daarbij laat vertegenwoordigen dan wel dat hij hun de noodzakelijke bijstand verleent om dit onderzoek of deze bemonstering te vergemakkelijken. 3. Indien de bemonstering volgens de geldende bepalingen plaatsvindt, geeft dit geen aanleiding tot enige vergoeding door de douaneautoriteiten, maar de kosten van analyse of controle komen wel voor hun rekening. 4. Indien slechts een gedeelte van de goederen wordt onderzocht of bemonsterd, gelden de resultaten van het gedeeltelijke onderzoek of van de analyse of het onderzoek van de monsters voor alle goederen in dezelfde zending. De importeur of exporteur kan evenwel om een aanvullend onderzoek of aanvullende bemonstering van de goederen verzoeken indien hij van mening is dat de resultaten van het gedeeltelijke onderzoek of van de analyse of het onderzoek van de genomen monsters niet voor de rest van de goederen in kwestie gelden. Dit verzoek wordt ingewilligd mits de goederen nog niet zijn vrijgegeven of, indien zij reeds zijn vrijgegeven, de importeur of de exporteur aantoont dat zij op generlei wijze zijn gewijzigd. 5. De Commissie bepaalt door middel van uitvoeringshandelingen maatregelen voor het onderzoek en de bemonstering van goederen als bedoeld in dit artikel. Die uitvoeringshandelingen worden volgens de in artikel 262, lid 4, bedoelde onderzoeksprocedure vastgesteld. Artikel 46 Resultaten van de verificatie 1. De resultaten van de verificatie van de door de importeur, exporteur of vervoerder verstrekte gegevens worden gebruikt voor de toepassing van de bepalingen die gelden voor de douaneregeling waaronder de goederen zijn geplaatst. 2. Indien de verstrekte gegevens niet zijn geverifieerd, is lid 1 van toepassing op basis van de door de importeur of de exporteur verstrekte gegevens. 3. De resultaten van de verificatie door de douaneautoriteiten hebben in het hele douanegebied van de Unie dezelfde bindende kracht. 4. De Commissie bepaalt door middel van uitvoeringshandelingen maatregelen betreffende de resultaten van de verificatie als bedoeld in dit artikel. Die uitvoeringshandelingen worden volgens de in artikel 262, lid 4, bedoelde onderzoeksprocedure vastgesteld. Artikel 47 Identificatiemaatregelen 1. De douaneautoriteiten of, in voorkomend geval, de marktdeelnemers die daarvoor vergunning hebben gekregen van de douaneautoriteiten, nemen de nodige maatregelen om de goederen te identificeren, indien deze identificatie noodzakelijk is ter waarborging van de naleving van de bepalingen betreffende de douaneregeling in kwestie waaronder de goederen zullen worden geplaatst. Deze identificatiemaatregelen hebben in het hele douanegebied van de Unie dezelfde rechtsgevolgen. 2. De identificatiemiddelen die op de goederen, verpakkingen of vervoermiddelen zijn aangebracht, mogen alleen worden verwijderd of vernietigd door de douaneautoriteiten of door andere personen die door deze autoriteiten daartoe zijn gemachtigd, tenzij ten gevolge van onvoorziene omstandigheden of door overmacht het verwijderen of vernietigen ervan voor het behoud van de goederen of de vervoermiddelen absoluut noodzakelijk is. 3. De Commissie bepaalt door middel van uitvoeringshandelingen welke maatregelen de in dit artikel bedoelde identificatiemaatregelen zijn. Die uitvoeringshandelingen worden volgens de in artikel 262, lid 4, bedoelde onderzoeksprocedure vastgesteld. Artikel 48 Controles na vrijgave 1. Met het oog op douanecontroles kunnen de douaneautoriteiten, na vrijgave van de goederen: (a) de juistheid en volledigheid van de verstrekte gegevens en het bestaan, de echtheid, de juistheid en de geldigheid van bewijsstukken verifiëren; (b) de boekhouding van de marktdeelnemer en andere bescheiden betreffende de verrichtingen in verband met deze goederen en betreffende eerdere of latere handelstransacties met deze goederen onderzoeken; (c) overgaan tot onderzoek en bemonstering van de goederen, zolang zij daartoe nog de mogelijkheid hebben; (d) de systemen van marktdeelnemers benaderen om na te gaan of is voldaan aan de verplichting om gegevens te verstrekken of beschikbaar te stellen aan de EU-douanedatahub. 2. Deze controles kunnen worden verricht bij de importeur of de exporteur dan wel de houder van de goederen, of bij elke persoon die beroepshalve direct of indirect bij deze transacties is betrokken, en bij elke andere persoon die beroepshalve over die documenten en gegevens beschikt. 3. De Commissie bepaalt door middel van uitvoeringshandelingen de maatregelen die van toepassing zijn op de in lid 1 bedoelde controles, ook in gevallen waarin verrichtingen in meer dan één lidstaat plaatsvinden, en maatregelen voor de toepassing van audits en andere passende methoden in het kader van dergelijke controles. Die uitvoeringshandelingen worden volgens artikel 262, lid 4, vastgesteld. Artikel 49 Vluchten en zeereizen binnen de Unie 1. Alleen indien de douanewetgeving daarin voorziet, worden douanecontroles verricht of douaneformaliteiten vervuld ten aanzien van de handbagage en de ruimbagage van personen op vluchten binnen de Unie of bij zeereizen binnen de Unie. 2. Lid 1 is van toepassing onverminderd: (a) veiligheidsvoorschriften; (b) controles in verband met andere wetgeving die door de douaneautoriteiten wordt toegepast. 3. De Commissie bepaalt door middel van uitvoeringshandelingen de havens en luchthavens waar douanecontroles worden verricht en douaneformaliteiten worden vervuld ten aanzien van: (a) de handbagage en de ruimbagage van personen: i) aan boord van een luchtvaartuig dat, van een niet-Unieluchthaven komend, na een tussenstop in een Unieluchthaven, deze vlucht voortzet naar een andere Unieluchthaven; ii) aan boord van een luchtvaartuig dat een tussenstop maakt in een Unieluchthaven alvorens zijn vlucht naar een niet-Unieluchthaven voort te zetten; iii) die gebruikmaken van een door één enkel vaartuig uitgevoerde scheepvaartdienst die een aantal opeenvolgende trajecten omvat en die is begonnen, eindigt of een tussenstop maakt in een niet-Uniehaven; iv) aan boord van een pleziervaartuig of van een sportvliegtuig of zakenvliegtuig; (b) handbagage en ruimbagage: i) die op een Unieluchthaven aankomt aan boord van een luchtvaartuig dat van een niet-Unieluchthaven komt en op deze Unieluchthaven wordt overgeladen in een ander luchtvaartuig dat een vlucht binnen de Unie uitvoert; ii) die op een Unieluchthaven aan boord wordt gebracht van een luchtvaartuig dat een vlucht binnen de Unie uitvoert, waarbij deze bagage op een andere Unieluchthaven wordt overgeladen in een luchtvaartuig dat een luchthaven buiten de Unie als bestemming heeft. Die uitvoeringshandelingen worden volgens de in artikel 262, lid 4, bedoelde onderzoeksprocedure vastgesteld. Hoofdstuk 3 Douanerisicobeheer Artikel 50 Algemene beginselen 1. De douaneautoriteiten bepalen, op basis van risicobeheer en hoofdzakelijk op basis van geautomatiseerde risicoanalyse, of goederen, marktdeelnemers en toeleveringsketens aan douanecontroles of andere risicobeperkende maatregelen zullen worden onderworpen, en zo ja, waar en wanneer die controles en andere risicobeperkende maatregelen zullen plaatsvinden. 2. De Commissie, de EU-douaneautoriteit en de douaneautoriteiten maken gebruik van douanerisicobeheer om een onderscheid te maken tussen de niveaus van alle risico’s die verbonden zijn aan goederen, marktdeelnemers en toeleveringsketens overeenkomstig de bepalingen in dit hoofdstuk. 3. Douanerisicobeheer omvat ten minste de volgende activiteiten, die in voorkomend geval op cyclische basis worden georganiseerd: (a) het verzamelen, verwerken, uitwisselen en analyseren van relevante gegevens die beschikbaar zijn in de EU-douanedatahub en uit andere bronnen, met inbegrip van relevante gegevens van andere bevoegde autoriteiten dan douaneautoriteiten; [Am. 172] (b) het in kaart brengen, analyseren, beoordelen of voorspellen van risico’s, onder meer op basis van statistische en voorspellende methoden en steekproefcontroles; (c) het ontwikkelen van de nodige maatregelen voor het beheer van de risico’s, met inbegrip van de vaststelling van gemeenschappelijke prioritaire controlegebieden, gemeenschappelijke risicocriteria en -normen en toezichtstrategieën; (d) het opleggen en uitvoeren van maatregelen, met inbegrip van het selecteren van passende risicobeperkende maatregelen en douanecontroles; (e) het verzamelen van feedback over de uitvoering van risicobeheer- en controleactiviteiten; (f) het monitoren en evalueren van risicobeheer- en controleactiviteiten met het oog op de verbetering ervan. 4. Risicobeperkende maatregelen kunnen het volgende omvatten: (a) de vervoerder of exporteur gelasten de goederen niet te laden of te vervoeren; (b) om aanvullende informatie of actie verzoeken; (c) situaties identificeren waarin optreden door een andere douaneautoriteit aangewezen kan zijn; (d) aanbevelingen doen in verband met de meest geschikte plaats en maatregelen voor een controle; (e) vaststellen langs welke route en binnen welke termijn de goederen het douanegebied van de Unie moeten verlaten. 4 bis. Bij het nemen van besluiten met betrekking tot het in lid 2 bedoelde douanerisicobeheer, houden de douaneautoriteiten rekening met eventuele niet-naleving door een importeur, een exporteur of een gelijkgestelde importeur van andere wetgeving die door de douaneautoriteiten wordt toegepast en onderdeel vormt van het nationaal recht, welke niet-naleving door de bevoegde autoriteiten aan de douaneautoriteiten is gemeld. Met deze niet-naleving wordt rekening gehouden met het oog op het risicoprofiel van de desbetreffende importeur, exporteur of gelijkgestelde importeur. [Am. 173] Artikel 51 Rollen en verantwoordelijkheden 1. De Commissie kan stelt gemeenschappelijke prioritaire controlegebieden en gemeenschappelijke risicocriteria en -normen vaststellen vast voor elk soort risico, waar nodig met inbegrip van, maar niet beperkt tot, risico’s in verband met financiële belangen. [Am. 174] 2. Onverminderd lid 6, punt f), van dit artikel en artikel 43 kan de Commissie specifieke gebieden van andere door de douaneautoriteiten toegepaste wetgeving aanwijzen die een prioritaire behandeling voor douanerisicobeheer en douanecontroles moeten krijgen. 3. De Commissie kan: (a) beleidslijnen uitzetten voor de EU-douaneautoriteit met betrekking tot risicobeheerprojecten en toezichtstrategieën; (b) de EU-douaneautoriteit verzoeken een periodieke of ad-hocevaluatie van de uitvoering van risicobeheeractiviteiten te verrichten; (c) de EU-douaneautoriteit verzoeken een toezichtstrategie voor een risico op te stellen en dreigingsevaluaties te verrichten. 4. Voor de in de leden 1 tot en met 3 genoemde doeleinden kan de Commissie gegevens verzamelen, verwerken en analyseren die beschikbaar zijn in de EU-douanedatahub en uit andere bronnen, onder meer van andere autoriteiten dan douaneautoriteiten. 5. De EU-douaneautoriteit verricht risicobeheeractiviteiten op Unieniveau op basis van de in lid 3, punt a), bedoelde douanebeleidslijnen en de in lid 2 bedoelde prioriteiten. Zij: (a) verzamelt, verwerkt en analyseert gegevens die beschikbaar zijn in de EU-douanedatahub en uit andere bronnen, onder meer van andere autoriteiten dan douaneautoriteiten; (b) staat de Commissie bij bij het vaststellen van gemeenschappelijke prioritaire controlegebieden en gemeenschappelijke risicocriteria en -normen, op basis van operationele kennis en technische deskundigheid op het gebied van risicobeheer; (c) ontwikkelt toezichtstrategieën, in voorkomend geval samen met andere autoriteiten dan de douane, en verricht dreigingsevaluaties, indien haar daarom overeenkomstig lid 3 wordt verzocht; (d) wisselt relevante gegevens uit met de douaneautoriteiten en met andere autoriteiten voor de toepassing van deze titel, indien mogelijk via de EU-douanedatahub, overeenkomstig artikel 53; (e) ontwikkelt en verricht gemeenschappelijke risicoanalyse om risicosignalen en resultaten van risicoanalyse te genereren en, in voorkomend geval, controleaanbevelingen en andere passende risicobeperkende maatregelen uit te vaardigen aan de douaneautoriteiten, onder meer voor de toepassing van de gemeenschappelijke prioritaire controlegebieden en de gemeenschappelijke risicocriteria en -normen die door de Commissie zijn vastgesteld, en voor de aanpak van crisissituaties; (f) informeert OLAF wanneer ze gevallen van fraude vaststelt of vermoedt en verstrekt OLAF alle nodige informatie met betrekking tot deze gevallen. Europol wordt ook in kennis gesteld binnen de grenzen van het mandaat van Europol. [Am. 175] 5 bis. De EU-douaneautoriteit kan Europol uitnodigen om binnen de grenzen van het mandaat van Europol een bijdrage te leveren aan de in lid 5, punt e), bedoelde risicoanalyse tot vaststelling van de gemeenschappelijke prioritaire controlegebieden en de gemeenschappelijke risicocriteria en -normen. [Am. 176] 6. De douaneautoriteiten, met behulp van de gegevens die beschikbaar zijn in de EU-douanedatahub en uit andere bronnen: (a) verzamelen, verwerken en analyseren gegevens die beschikbaar zijn in de EU-douanedatahub en uit andere bronnen, onder meer van andere autoriteiten dan douaneautoriteiten; (b) verrichten nationale risicobeheeractiviteiten, met inbegrip van risicoanalyse, samenwerking en uitwisseling van informatie over risicobeheer met relevante nationale autoriteiten, en nemen risicobeperkende maatregelen; (c) voeren nationale processen uit die nodig zijn voor de toepassing van gemeenschappelijke risicocriteria en -normen en gemeenschappelijke prioritaire controlegebieden; (d) implementeren de door de EU-douaneautoriteit gegenereerde risicosignalen, resultaten van risicoanalyse en controleaanbevelingen; (e) doen controleaanbevelingen en stellen andere passende risicobeperkende maatregelen voor aan de douaneautoriteiten van andere lidstaten; (f) nemen controlebesluiten; (g) verrichten controles overeenkomstig hoofdstuk 2 van deze titel en eventuele toepasselijke gemeenschappelijke risicocriteria en -normen; (h) motiveren bij de EU-douaneautoriteit een eventuele niet-uitvoering van een controleaanbeveling. 7. De EU-douaneautoriteit stelt de Commissie elk kwartaal en, indien nodig of op verzoek van de Commissie, op een ad-hocbasis in kennis van haar risicobeheeractiviteiten en de resultaten daarvan. Zij verstrekt de Commissie in dit verband alle nodige informatie. 8. Tot de in artikel 265, lid 1, vastgestelde datum kan de Commissie de in dit artikel bedoelde risicobeheertaken van de EU-douaneautoriteit uitvoeren. 8 bis. De Commissie is bevoegd overeenkomstig artikel 261 gedelegeerde handelingen in aanvulling op deze verordening vast te stellen door te bepalen welke informatie de motivering moet bevatten voor een niet-uitvoering van een controleaanbeveling als bedoeld in lid 6, punt h). [Am. 177] Artikel 52 Gemeenschappelijke risicocriteria en -normen 1. De gemeenschappelijke risicocriteria en -normen omvatten al het volgende: (a) een beschrijving van de risico’s; (b) de te gebruiken risicofactoren of -indicatoren om goederen of marktdeelnemers voor douanecontroles te selecteren; (c) de aard van de door de douaneautoriteiten te verrichten douanecontroles; (d) de toepassing van risicoanalyses en risicobeperkende maatregelen in de toeleveringsketen, met inbegrip van verzoeken om informatie of actie en instructies om niet te laden of te vervoeren; (e) de toepassingsduur van de in punt c) bedoelde douanecontroles. 2. Bij de vaststelling van gemeenschappelijke risicocriteria en -normen wordt rekening gehouden met al het volgende: (a) de evenredigheid met het risico; (b) de urgentie waarmee de controles moeten worden verricht; (c) de redelijkerwijs te verwachten gevolgen voor het handelsverkeer en de beschikbare controlemiddelen van de afzonderlijke lidstaten. Artikel 53 Informatie die relevant is voor risicobeheer en -controles 1. Alle risico-informatie, -signalen, resultaten van risicoanalyse, controleaanbevelingen, controlebesluiten en controleresultaten worden geregistreerd in het operationele proces waarop zij betrekking hebben en in de EU-douanedatahub, ongeacht of zij op nationale of gemeenschappelijke risicoanalyse gebaseerd waren, dan wel of willekeurige selectie is toegepast. De douaneautoriteiten delen risico-informatie met elkaar, met de EU-douaneautoriteit en , met de Commissie en met Europol, binnen de grenzen van het mandaat van Europol . [Am. 178] 2. De douaneautoriteiten, de EU-douaneautoriteit en de Commissie hebben het recht de in lid 1 van dit artikel bedoelde elementen te verwerken overeenkomstig hun taken en verantwoordelijkheden als bedoeld in de artikelen 51 en 54. 3. De EU-douaneautoriteit maakt waar mogelijk gebruik van de EU-douanedatahub om andere bronnen van gegevens, documenten of informatie die door de EU-douaneautoriteit, de Commissie of een douaneautoriteit als relevant voor het risicobeheer zijn aangemerkt, te verzamelen of ermee te interageren. 4. Tot de in artikel 265, lid 1, vastgestelde datum voert de Commissie de in dit artikel bedoelde taken van de EU-douaneautoriteit uit. Artikel 54 Evaluatie van douanerisicobeheer 1. De Commissie evalueert, in samenwerking met de EU-douaneautoriteit en de douaneautoriteiten, de uitvoering van het risicobeheer ten minste om de twee één keer per jaar teneinde de operationele en strategische doeltreffendheid en efficiëntie ervan voortdurend te verbeteren ; , en maakt iedere evaluatie openbaar. Daarnaast kan de Commissie evaluatieactiviteiten organiseren indien zij dat nodig acht, ook op permanente basis. [Am. 179] 2. Te dien einde verzamelt en analyseert de EU-douaneautoriteit relevante informatie en verricht zij alle noodzakelijke activiteiten. De EU-douaneautoriteit kan hierbij een of meer lidstaten om periodieke of ad-hocverslagen verzoeken. 3. Te dien einde, en om haar rol en verantwoordelijkheden uit hoofde van deze titel te vervullen, kan de Commissie alle relevante informatie die via de EU-douanedatahub beschikbaar is, verwerken en kan zij de EU-douaneautoriteit en de nationale autoriteiten om nadere informatie verzoeken. 4. Bij de vaststelling van gemeenschappelijke risicocriteria en gemeenschappelijke prioritaire controlegebieden houdt de Commissie in voorkomend geval rekening met de uit hoofde van dit artikel uitgevoerde evaluaties. Artikel 55 Toekenning van uitvoeringsbevoegdheden 1. De Commissie stelt door middel van uitvoeringshandelingen maatregelen vast om de geharmoniseerde toepassing van douanecontroles en risicobeheer te waarborgen, met inbegrip van de uitwisseling van informatie alsook de vaststelling van gemeenschappelijke risicocriteria en -normen en gemeenschappelijke prioritaire controlegebieden als bedoeld in deze titel. Deze maatregelen hebben ten minste betrekking op de volgende elementen: (a) de informatie die in de EU-douanedatahub moet worden geregistreerd met betrekking tot risicobeheer en -controles, onder meer met betrekking tot risico-informatie, resultaten van risicoanalyse, controleaanbevelingen, controlebesluiten en controleresultaten, en het recht op toegang tot en verwerking van dergelijke informatie; (b) procedurele maatregelen voor het tijdelijke gebruik van of de tijdelijke toegang tot bestaande douane-informatiesystemen en procedurele maatregelen voor het beheer van de interoperabiliteit tussen de EU-douanedatahub en andere systemen; (c) procedurele maatregelen met betrekking tot de toepassing van de rapportageverplichting in het kader van controles na vrijgave en steekproefcontroles; (d) regelingen voor samenwerking, met inbegrip van de uitwisseling van informatie, tussen de EU-douaneautoriteit en specifieke andere instellingen, organen en instanties van de Unie, en andere nationale bevoegde autoriteiten; (e) de identificatie van de verantwoordelijke douaneautoriteit in het geval van specifieke risicobeheerprocessen die betrekking kunnen hebben op meer dan één lidstaat; (f) procedurele aspecten van controles, met inbegrip van controles na vrijgave, die betrekking hebben op meer dan één lidstaat, en de beschikbaarheid van de resultaten van monsters en andere controles tussen de betrokken douaneautoriteiten; (g) regelingen voor de uitwisseling van risico-informatie tussen douaneautoriteiten, de EU-douaneautoriteit en de Commissie; (h) gemeenschappelijke prioritaire controlegebieden en gemeenschappelijke risicocriteria en -normen als bedoeld in artikel 51, leden 1 en 2, en artikel 52, met inbegrip van de voorwaarden voor de urgente toepassing ervan, indien dit nodig is. Die uitvoeringshandelingen worden volgens de in artikel 262, lid 4, bedoelde onderzoeksprocedure vastgesteld. 2. Om dwingende redenen van urgentie die verband houden met dergelijke maatregelen, met inbegrip van de voorwaarden voor de urgente toepassing ervan om doeltreffend te kunnen reageren op crises of incidenten die een onmiddellijk veiligheidsrisico kunnen vormen, en indien zulks naar behoren gerechtvaardigd is door de noodzaak om het gemeenschappelijk risicobeheer snel te actualiseren en de uitwisseling van informatie, gemeenschappelijke risicocriteria en -normen en gemeenschappelijke prioritaire controlegebieden aan te passen aan de ontwikkeling van de risico’s, stelt de Commissie volgens de in artikel 262, lid 5, bedoelde procedure onmiddellijk toepasselijke uitvoeringshandelingen vast. Titel V PLAATSING VAN GOEDEREN ONDER EEN DOUANEREGELING Hoofdstuk 1 Douanestatus van goederen Artikel 56 Vermoeden van douanestatus van Uniegoederen 1. Alle goederen in het douanegebied van de Unie worden vermoed de douanestatus van Uniegoederen te hebben, tenzij wordt vastgesteld dat zij geen Uniegoederen zijn. 2. In specifieke gevallen waarin het in lid 1 neergelegde vermoeden niet van toepassing is, moet de douanestatus van Uniegoederen worden aangetoond. 3. In specifieke gevallen hebben goederen die geheel en al zijn verkregen in het douanegebied van de Unie, niet de douanestatus van Uniegoederen indien zij zijn verkregen uit goederen in tijdelijke opslag of die onder de regeling extern douanevervoer, de regeling opslag, de regeling tijdelijke invoer of de regeling actieve veredeling zijn geplaatst. 4. De Commissie is bevoegd overeenkomstig artikel 261 gedelegeerde handelingen in aanvulling op deze verordening vast te stellen houdende: (a) de specifieke gevallen waarin het in lid 1 neergelegde vermoeden niet van toepassing is; (b) de voorwaarden voor het toestaan van vereenvoudigingen voor het vaststellen van het bewijs van de douanestatus van Uniegoederen; (c) de specifieke gevallen waarin de in lid 3 bedoelde goederen niet de douanestatus van Uniegoederen hebben. 5. De Commissie bepaalt door middel van uitvoeringshandelingen de procedureregels voor het leveren en het verifiëren van het bewijs van de douanestatus van Uniegoederen. Die uitvoeringshandelingen worden volgens de in artikel 262, lid 4, bedoelde onderzoeksprocedure vastgesteld. Artikel 57 Verlies van douanestatus van Uniegoederen In de volgende gevallen worden Uniegoederen niet-Uniegoederen: (a) indien zij het douanegebied van de Unie verlaten, voor zover de voorschriften inzake intern douanevervoer niet van toepassing zijn; (b) indien zij onder de regeling extern douanevervoer, de regeling opslag of de regeling actieve veredeling zijn geplaatst, voor zover de douanewetgeving dit toestaat; (c) indien zij onder de regeling bijzondere bestemming zijn geplaatst en vervolgens ofwel aan de staat worden afgestaan, ofwel worden vernietigd en er afval overblijft; (d) indien de aangifte voor het vrije verkeer na vrijgave van de goederen ongeldig wordt gemaakt. Artikel 58 Uniegoederen die het douanegebied van de Unie tijdelijk verlaten 1. In de in artikel 112, lid 2, punten b), c), d) en e), bedoelde gevallen behouden goederen hun status van Uniegoederen alleen als die status is bepaald onder de voorwaarden en met behulp van de middelen die in de douanewetgeving zijn vastgesteld. 2. In specifieke gevallen mogen Uniegoederen, zonder dat zij aan een douaneregeling onderworpen zijn, worden vervoerd van de ene plaats naar een andere binnen het douanegebied van de Unie en tijdelijk daarbuiten zonder dat hun douanestatus wijzigt. 3. De Commissie is bevoegd overeenkomstig artikel 261 gedelegeerde handelingen in aanvulling op deze verordening vast te stellen houdende de specifieke gevallen waarin de in lid 2 van dit artikel bedoelde douanestatus van goederen niet wijzigt. Hoofdstuk 2 Plaatsing en vrijgave Artikel 59 Plaatsing van goederen onder een douaneregeling 1. Importeurs, exporteurs en houders van de regeling die voornemens zijn goederen onder een douaneregeling te plaatsen, verstrekken de voor de betrokken regeling benodigde gegevens of stellen deze beschikbaar zodra ze beschikbaar zijn en in elk geval vóór de vrijgave van de goederen. 2. Gelijkgestelde importeurs verstrekken de gegevens over afstandsverkopen van goederen die in het douanegebied van de Unie zullen worden ingevoerd, of stellen deze beschikbaar, uiterlijk op de dag na de datum waarop de betaling werd aanvaard en in elk geval vóór de vrijgave van de goederen. 3. In afwijking van lid 1 kunnen de douaneautoriteiten, in naar behoren gemotiveerde omstandigheden die verband houden met de ondersteunende documentatie of de bepaling van de definitieve waarde van de goederen, toestaan dat Trust&amp;Check-ondernemers een deel van de gegevens, met uitzondering van voorafgaande informatie over de vracht, verstrekken nadat de goederen zijn vrijgegeven. De importeur of de exporteur verstrekt de weggelaten informatie binnen een specifieke termijn. 4. De goederen worden bij vrijgave onder de douaneregeling geplaatst. De datum van vrijgave is, tenzij anders is bepaald, de datum die in aanmerking moet worden genomen voor de toepassing van de bepalingen die gelden voor de douaneregeling waaronder de goederen zijn geplaatst, en voor alle andere invoer- of uitvoerformaliteiten. 5. De Commissie is bevoegd overeenkomstig artikel 261 gedelegeerde handelingen in aanvulling op deze verordening vast te stellen houdende de in de leden 1 en 2 van dit artikel bedoelde gegevens en informatie, de specifieke gegevens die na de vrijgave van de goederen kunnen worden verstrekt en de termijnen voor het verstrekken van die gegevens als bedoeld in lid 3 van dit artikel. Artikel 60 Vrijgave van de goederen 1. De douaneautoriteiten die verantwoordelijk zijn voor de plaatsing van de goederen onder een douaneregeling overeenkomstig artikel 42, lid 3, beslissen over de vrijgave van de goederen, rekening houdend met het resultaat van de risicoanalyse van de door de importeur of exporteur verstrekte gegevens en, in voorkomend geval, de resultaten van eventuele controles. 2. Goederen worden vrijgegeven als aan de volgende voorwaarden is voldaan: (a) een importeur , een verantwoordelijke persoon of exporteur is verantwoordelijk voor de goederen; [Am. 180] (b) alle door de douaneautoriteiten gevraagde informatie en de voor de betrokken regeling noodzakelijke minimumgegevens zijn verstrekt of beschikbaar gesteld aan de douaneautoriteiten; (c) aan de voorwaarden voor de plaatsing van de goederen onder de betrokken regeling overeenkomstig de artikelen 88, 118, 132 en 135 is voldaan; (d) de goederen zijn niet geselecteerd voor een controle. 3. De douaneautoriteiten weigeren de vrijgave in elk van de volgende gevallen: (a) wanneer niet is voldaan aan de voorwaarden voor de plaatsing van de goederen onder de betrokken regeling, daaronder begrepen niet-douaneformaliteiten van de Unie zoals gedefinieerd in artikel 2, punt 11, van Verordening (EU) 2022/2399, die relevant zijn voor de goederen; (b) wanneer zij over bewijzen beschikken dat de goederen niet voldoen aan de relevante andere wetgeving die door de douaneautoriteiten wordt toegepast , tenzij die wetgeving vereist dat andere autoriteiten vooraf worden geraadpleegd ; [Am. 181] (b bis) wanneer in andere wetgeving is bepaald dat andere autoriteiten geraadpleegd moeten worden; [Am. 182] (c) wanneer zij over bewijzen beschikken dat de verstrekte gegevens niet juist zijn. 4. De douaneautoriteiten schorsen de vrijgave in elk van de volgende gevallen: (a) wanneer zij redenen hebben om aan te nemen dat de goederen niet voldoen aan de relevante andere wetgeving die door de douaneautoriteiten wordt toegepast, of dat zij een ernstig risico vormen voor de gezondheid en het leven van mens, dier of plant, voor het milieu of voor enig ander openbaar belang, daaronder begrepen financieel belang; of (b) wanneer de andere autoriteiten daarom hebben verzocht overeenkomstig andere wetgeving die door de douaneautoriteiten wordt toegepast. 5. Wanneer de vrijgave overeenkomstig lid 4 is geschorst, plegen de douaneautoriteiten overleg met de andere autoriteiten indien de relevante andere wetgeving die door de douaneautoriteiten wordt toegepast, zulks vereist, en: (a) weigeren zij de vrijgave wanneer de andere autoriteiten daarom hebben verzocht overeenkomstig andere wetgeving die door de douaneautoriteiten wordt toegepast; of (b) geven zij de goederen vrij indien er geen redenen zijn om aan te nemen dat niet is voldaan aan andere eisen en formaliteiten krachtens de andere door de douaneautoriteiten toegepaste wetgeving met betrekking tot een dergelijke vrijgave, en: i) de andere autoriteiten met de vrijgave hebben ingestemd, of ii) de andere autoriteiten niet binnen de termijn die is vastgesteld in de relevante andere wetgeving die door de douaneautoriteiten wordt toegepast, hebben geantwoord, of [Am. 183] iii) de andere autoriteiten de douaneautoriteiten ervan in kennis stellen dat er meer tijd nodig is om te beoordelen of de goederen voldoen aan de relevante andere wetgeving die door de douaneautoriteiten wordt toegepast, mits zij niet hebben verzocht om de schorsing te handhaven, en de importeur , de verantwoordelijke persoon of exporteur ervoor zorgt dat de douaneautoriteiten die goederen volledig kunnen traceren gedurende 15 dagen vanaf de kennisgeving van de andere autoriteiten of totdat de andere autoriteiten het resultaat van hun controles hebben beoordeeld en meegedeeld aan de importeur , de verantwoordelijke persoon of de exporteur, indien dit eerder is. De douaneautoriteiten zorgen ervoor dat de traceergegevens van de goederen beschikbaar zijn voor de andere autoriteiten. [Am. 184] 6. Onverminderd de relevante andere wetgeving die door de douaneautoriteiten wordt toegepast, worden de douaneautoriteiten geacht de goederen te hebben vrijgegeven indien zij deze niet zo snel mogelijk voor een controle hebben geselecteerd , en uiterlijk binnen een redelijke termijn dertig kalenderdagen nadat: [Am. 185] (a) de goederen van gelijkgestelde importeurs in het douanegebied van de Unie zijn aangekomen; of (b) de goederen van importeurs op hun eindbestemming zijn aangekomen; of (c) de exporteur de informatie vóór vertrek heeft verzonden. 7. Wanneer de douaneautoriteiten de vrijgave van de goederen overeenkomstig lid 4 hebben geschorst of de vrijgave van de goederen overeenkomstig lid 3 of lid 5, punt a), hebben geweigerd, registreren zij hun besluit en, indien van toepassing, alle andere informatie die op grond van het Unierecht vereist is, in de EU-douanedatahub. Die informatie wordt ter beschikking gesteld van de andere douaneautoriteiten. 8. Wanneer de douaneautoriteiten de vrijgave van de goederen overeenkomstig lid 3 of lid 5 hebben geweigerd: (a) kunnen de goederen vervolgens, indien de andere autoriteiten geen bezwaar hebben gemaakt, onder een andere douaneregeling worden geplaatst met de vermelding dat de goederen eerder waren geweigerd voor een andere douaneregeling; (b) registreren de douaneautoriteiten, indien de andere autoriteiten bezwaar hebben gemaakt tegen de plaatsing van de goederen onder een of meer douaneregelingen, die informatie in de EU-douanedatahub en handelen zij dienovereenkomstig. 9. De Commissie is bevoegd overeenkomstig artikel 261 gedelegeerde handelingen in aanvulling op deze verordening vast te stellen houdende de in lid 6 van dit artikel bedoelde redelijke termijnen. [Am. 186] Artikel 61 Vrijgave van de goederen door Trust&Check-ondernemers namens de douaneautoriteiten 1. In afwijking van artikel 60, lid 1, kunnen de douaneautoriteiten Trust&Check-ondernemers toestaan de goederen namens hen vrij te geven bij ontvangst van die goederen op de plaats van vestiging van de importeur, de eigenaar of de geadresseerde of bij verzending vanuit de plaats van vestiging van de exporteur, eigenaar of afzender, op voorwaarde dat de nodige gegevens voor de desbetreffende regeling en realtime-informatie over de aankomst of de verzending van de goederen aan de douaneautoriteiten worden verstrekt of beschikbaar worden gesteld. 2. Onverminderd artikel 43 kunnen de douaneautoriteiten Trust&Check-ondernemers toestaan bepaalde controles te verrichten op goederen die onder douanetoezicht staan. In die gevallen raadplegen de douaneautoriteiten, wanneer de goederen onder andere door de douaneautoriteiten toegepaste wetgeving vallen, de andere autoriteiten voordat zij zulke controles toestaan, en kunnen zij met hen een controleplan overeenkomen. 3. Wanneer de in lid 2 bedoelde Trust&Check-ondernemer redenen heeft om aan te nemen dat de goederen niet voldoen aan de relevante andere wetgeving die door de douaneautoriteiten wordt toegepast, stelt hij de douaneautoriteiten en, in voorkomend geval, de andere autoriteiten daarvan onmiddellijk in kennis. In dat geval besluiten de douaneautoriteiten over de vrijgave. 4. De douaneautoriteiten kunnen te allen tijde verlangen dat de Trust&Check-ondernemer de goederen ter controle aanbrengt bij een douanekantoor of op de plaats waar de goederen zouden worden vrijgegeven. 5. Wanneer de douaneautoriteiten een nieuw ernstig financieel risico of een andere specifieke situatie hebben vastgesteld in verband met een toestemming om namens hen goederen vrij te geven, kunnen zij die toestemming voor een bepaalde periode schorsen, in welk geval zij de Trust&Check-ondernemer daarvan in kennis stellen. In dat geval besluiten de douaneautoriteiten over de vrijgave. Artikel 62 Wijziging en ongeldigmaking van informatie voor het plaatsen van goederen onder een douaneregeling 1. De importeur en de exporteur wijzigen een of meer gegevenselementen die zijn verstrekt om de goederen onder een douaneregeling te plaatsen, wanneer zij er kennis van hebben gekregen dat relevante informatie in hun administratie is gewijzigd of wanneer de douaneautoriteit hen opdracht geeft dit te doen of hen in kennis stelt van een probleem met betrekking tot de juistheid, volledigheid of kwaliteit van gegevens, tenzij de douaneautoriteiten hebben meegedeeld dat zij voornemens zijn de goederen te onderzoeken of dat zij hebben vastgesteld dat de verstrekte gegevens onjuist zijn, of de goederen al bij de douane zijn aangebracht. 2. De importeur en de exporteur maken de gegevens die voor de plaatsing van goederen onder een douaneregeling zijn verstrekt, ongeldig zodra zij er kennis van krijgen dat de goederen het douanegebied van de Unie niet zullen binnenkomen of zullen verlaten. De douaneautoriteiten maken de gegevens die voor de plaatsing van goederen onder een douaneregeling zijn verstrekt, ongeldig indien de goederen na 200 dagen, te rekenen vanaf de datum waarop de informatie is verstrekt of beschikbaar is gesteld, het douanegebied van de Unie nog niet zijn binnengekomen of hebben verlaten. 3. De Commissie bepaalt door middel van uitvoeringshandelingen de procedureregels voor het wijzigen en ongeldig maken van de in de leden 1 en 2 van dit artikel bedoelde informatie. Die uitvoeringshandelingen worden volgens de in artikel 262, lid 4, bedoelde onderzoeksprocedure vastgesteld. Hoofdstuk 3 Overgangsbepalingen Artikel 63 Douaneaangifte van goederen 1. Tot de in artikel 265, lid 4, vastgestelde datum wordt voor alle goederen die onder een douaneregeling zullen worden geplaatst, een douaneaangifte voor de betrokken regeling gedaan. 2. Met ingang van de in artikel 265, lid 4, vastgestelde datum kunnen importeurs, exporteurs en houders van de regeling douanevervoer, met het oog op de plaatsing van goederen onder een douaneregeling, een douaneaangifte indienen of de voor de betrokken regeling relevante informatie via de EU-douanedatahub verstrekken of beschikbaar stellen. Met ingang van de in artikel 265, lid 3, vastgestelde datum verstrekken importeurs, exporteurs en houders van de regeling douanevervoer, met het oog op de plaatsing van goederen onder een douaneregeling, de voor de betrokken regeling relevante informatie via de EU-douanedatahub, of stellen zij deze via de EU-douanedatahub beschikbaar. 3. In specifieke gevallen kan een douaneaangifte worden ingediend met gebruikmaking van andere dan elektronische gegevensverwerkingstechnieken 4. De douaneaangifte wordt, afhankelijk van de omstandigheden, ingediend bij een van de volgende kantoren: (a) het douanekantoor dat verantwoordelijk is voor de plaats van eerste aankomst van de goederen in het douanegebied van de Unie; of (b) het douanekantoor dat verantwoordelijk is voor de plaats van lossing van de goederen die over zee of door de lucht aankomen; (c) het douanekantoor van bestemming van de regeling douanevervoer indien de goederen het douanegebied van de Unie zijn binnengekomen onder een regeling douanevervoer; (d) het douanekantoor dat verantwoordelijk is voor de plaats waar de goederen die onder een regeling douanevervoer zullen worden geplaatst, zich bevinden; (e) het douanekantoor dat verantwoordelijk is voor de plaats van vestiging van de geautoriseerde marktdeelnemer voor douanevereenvoudigingen en dat gemachtigd is gecentraliseerde vrijmaking toe te passen; (f) het douanekantoor dat verantwoordelijk is voor de plaats waar de goederen die het douanegebied van de Unie zullen verlaten, zich bevinden. 5. De Commissie is bevoegd overeenkomstig artikel 261 gedelegeerde handelingen in aanvulling op deze verordening vast te stellen houdende de specifieke gevallen waarin een douaneaangifte kan worden ingediend met gebruikmaking van andere dan elektronische gegevensverwerkingstechnieken overeenkomstig lid 2 van dit artikel. 6. De Commissie bepaalt door middel van uitvoeringshandelingen: (a) de procedure voor het indienen van de douaneaangifte in de in lid 3 bedoelde gevallen; (b) de regels voor het vaststellen van de andere bevoegde douanekantoren dan het in lid 4 bedoelde kantoor, met inbegrip van de douanekantoren van binnenkomst en van uitgang. Die uitvoeringshandelingen worden volgens de in artikel 262, lid 4, bedoelde onderzoeksprocedure vastgesteld. Artikel 64 Standaard douaneaangifte 1. Standaard douaneaangiften bevatten alle gegevens die nodig zijn voor de toepassing van de bepalingen die gelden voor de douaneregeling waarvoor de goederen worden aangegeven. 2. De Commissie bepaalt door middel van uitvoeringshandelingen de procedure voor de indiening van de in lid 1 bedoelde standaard douaneaangifte. Die uitvoeringshandelingen worden volgens de in artikel 262, lid 4, bedoelde onderzoeksprocedure vastgesteld. Artikel 65 Vereenvoudigde aangifte 1. Tot de in artikel 265, lid 3, vastgestelde datum kunnen de douaneautoriteiten aanvaarden dat een persoon goederen onder een douaneregeling laat plaatsen op basis van een vereenvoudigde aangifte, waaruit bepaalde in artikel 40 bedoelde gegevens of bewijsstukken kunnen worden weggelaten. 2. Tot de in artikel 265, lid 4, vastgestelde datum kunnen de douaneautoriteiten het normale gebruik van een vereenvoudigde aangifte toestaan. 3. De Commissie is bevoegd overeenkomstig artikel 261 gedelegeerde handelingen in aanvulling op deze verordening vast te stellen houdende de voorwaarden waaronder de in lid 2 van dit artikel bedoelde toestemming wordt verleend. 4. De Commissie bepaalt door middel van uitvoeringshandelingen de procedure voor de indiening van de vereenvoudigde aangifte. Die uitvoeringshandelingen worden volgens de in artikel 262, lid 4, bedoelde onderzoeksprocedure vastgesteld. Artikel 66 Aanvullende aangifte 1. Bij een vereenvoudigde aangifte overeenkomstig artikel 65 of een inschrijving in de administratie van de aangever overeenkomstig artikel 73 dient de aangever binnen een specifieke termijn bij het bevoegde douanekantoor een aanvullende aangifte in met de gegevens die vereist zijn voor de betrokken douaneregeling. Bij een vereenvoudigde aangifte overeenkomstig artikel 65 moeten de nodige bewijsstukken binnen een specifieke termijn in het bezit van de aangever zijn en ter beschikking van de douaneautoriteiten staan. De aanvullende aangifte kan een algemeen, periodiek of samenvattend karakter hebben. 2. In de volgende gevallen wordt ontheffing verleend van de verplichting tot indiening van een aanvullende aangifte: (a) de goederen zijn onder het stelsel van douane-entrepots geplaatst; (b) andere specifieke gevallen. 3. Onder de volgende voorwaarden kunnen de douaneautoriteiten afzien van de eis dat een aanvullende aangifte moet worden ingediend: (a) de vereenvoudigde aangifte betreft goederen waarvan de waarde en hoeveelheid onder de statistische drempel liggen; (b) de vereenvoudigde aangifte bevat reeds alle informatie die nodig is voor de betrokken douaneregeling; (c) de vereenvoudigde aangifte is niet ingediend in de vorm van een inschrijving in de administratie van de aangever. 4. De in artikel 65 bedoelde vereenvoudigde aangifte of de in artikel 73 bedoelde inschrijving in de administratie van de aangever wordt geacht samen met de aanvullende aangifte een enkele en ondeelbare akte te vormen, die geldig is respectievelijk vanaf de datum van aanvaarding van de vereenvoudigde aangifte overeenkomstig artikel 69 en vanaf de datum van inschrijving van de goederen in de administratie van de aangever. 5. Voor de toepassing van artikel 169 wordt de plaats waar de aanvullende aangifte moet worden ingediend, geacht de plaats te zijn waar de douaneaangifte is ingediend. 6. De Commissie is bevoegd overeenkomstig artikel 261 gedelegeerde handelingen in aanvulling op deze verordening vast te stellen houdende: (a) de in lid 1, eerste alinea, bedoelde specifieke termijn waarbinnen de aanvullende aangifte moet worden ingediend; (b) de in lid 1, tweede alinea, bedoelde specifieke termijn waarbinnen de bewijsstukken in het bezit van de aangever moeten zijn en ter beschikking van de douaneautoriteiten moeten staan; (c) de specifieke gevallen waarin ontheffing wordt verleend van de verplichting tot indiening van een aanvullende aangifte overeenkomstig lid 2, punt b). 7. De Commissie bepaalt door middel van uitvoeringshandelingen de procedureregels voor de indiening van de aanvullende aangifte. Die uitvoeringshandelingen worden volgens de in artikel 262, lid 4, bedoelde onderzoeksprocedure vastgesteld. Artikel 67 Indiening van een douaneaangifte 1. Tot de in artikel 265, lid 3, vastgestelde datum kan, onverminderd artikel 66, lid 1, een douaneaangifte worden ingediend door eenieder die in staat is alle informatie te verstrekken die vereist is voor de toepassing van de bepalingen die gelden voor de douaneregeling waarvoor de goederen worden aangegeven. Die persoon moet ook in staat zijn de goederen bij de douane aan te brengen of te doen aanbrengen. Indien de aanvaarding van een douaneaangifte evenwel bijzondere verplichtingen voor een bepaalde persoon met zich meebrengt, wordt die aangifte door deze persoon zelf of door zijn vertegenwoordiger ingediend. 2. In afwijking van lid 1, eerste alinea, wordt de douaneaangifte voor het in het vrije verkeer brengen van goederen die in het douanegebied van de Unie zullen worden ingevoerd in het kader van de bijzondere regeling voor afstandsverkopen van titel XII, hoofdstuk 6, afdeling 4, van Richtlijn 2006/112/EG voor afstandsverkopen ingediend door of voor rekening van de gelijkgestelde importeur. 3. De aangever moet in het douanegebied van de Unie gevestigd zijn. 4. In afwijking van lid 3 zijn de volgende aangevers evenwel niet verplicht om in het douanegebied van de Unie gevestigd te zijn: (a) personen die een douaneaangifte voor douanevervoer of tijdelijke invoer indienen; (b) personen die incidenteel een douaneaangifte indienen, mede voor bijzondere bestemming of actieve veredeling, voor zover de douaneautoriteiten zulks gerechtvaardigd achten; (c) personen die gevestigd zijn in een land waarvan het grondgebied grenst aan het douanegebied van de Unie, en die de goederen waarop de douaneaangifte betrekking heeft, aanbrengen bij een douanekantoor in de Unie dat grenst aan dat land, op voorwaarde dat het land waarin de personen zijn gevestigd deze voordelen ook verleent aan personen die in het douanegebied van de Unie zijn gevestigd; (d) gelijkgestelde importeurs die betrokken zijn bij de afstandsverkoop van goederen in het kader van de bijzondere regeling van titel XII, hoofdstuk 6, afdeling 4, van Richtlijn 2006/112/EG, welke goederen in het douanegebied van de Unie zullen worden ingevoerd, mits deze importeurs een indirecte vertegenwoordiger aanwijzen. 5. De douaneaangiften worden gewaarmerkt. Artikel 68 Indiening van een douaneaangifte vóór de aanbrenging van de goederen 1. Een douaneaangifte kan worden ingediend voor het tijdstip waarop de goederen naar verwachting bij de douane zullen worden aangebracht. Indien de goederen niet binnen 30 dagen na de datum van indiening van de douaneaangifte worden aangebracht, wordt de douaneaangifte geacht niet te zijn ingediend. 2. De Commissie bepaalt door middel van uitvoeringshandelingen de procedureregels voor de indiening van een douaneaangifte als bedoeld in lid 1. Die uitvoeringshandelingen worden volgens de in artikel 262, lid 4, bedoelde onderzoeksprocedure vastgesteld. Artikel 69 Aanvaarding van een douaneaangifte 1. Douaneaangiften die aan de voorwaarden van dit hoofdstuk en artikel 40 voldoen, worden onmiddellijk door de douaneautoriteiten aanvaard, voor zover de desbetreffende goederen bij de douane zijn aangebracht 2. De datum van aanvaarding van de douaneaangifte door de douaneautoriteiten is, tenzij anders is bepaald, de datum die in aanmerking moet worden genomen voor de toepassing van de bepalingen die gelden voor de douaneregeling waarvoor de goederen zijn aangegeven en voor alle andere invoer- of uitvoerformaliteiten. 3. De Commissie bepaalt door middel van uitvoeringshandelingen de procedureregels voor de aanvaarding van een douaneaangifte, inclusief de toepassing van die regels in de in artikel 72 bedoelde gevallen. Die uitvoeringshandelingen worden volgens de in artikel 262, lid 4, bedoelde onderzoeksprocedure vastgesteld. Artikel 70 Wijziging van een douaneaangifte 1. De aangever wordt, op zijn verzoek, toegestaan een of meer gegevens in de douaneaangifte te wijzigen nadat deze door de douane is aanvaard. De wijziging mag niet tot gevolg hebben dat de douaneaangifte betrekking heeft op andere goederen dan die waarop zij oorspronkelijk betrekking had. 2. Dergelijke wijzigingen worden niet toegestaan als het verzoek daartoe wordt gedaan na een van de volgende gebeurtenissen: (a) de douaneautoriteiten hebben de aangever in kennis gesteld van hun voornemen de goederen aan een onderzoek te onderwerpen; (b) de douaneautoriteiten hebben geconstateerd dat de gegevens van de douaneaangifte onjuist zijn; (c) de douaneautoriteiten hebben de goederen vrijgegeven. 3. Op verzoek van de aangever kan, binnen drie jaar na de datum van aanvaarding van de douaneaangifte, worden toegestaan dat de douaneaangifte wordt gewijzigd na vrijgave van de goederen, zodat de aangever zijn verplichtingen inzake de plaatsing van de goederen onder de desbetreffende douaneregeling kan nakomen. 4. De Commissie bepaalt door middel van uitvoeringshandelingen de procedure voor de wijziging van de douaneaangifte na de vrijgave van de goederen overeenkomstig lid 3. Die uitvoeringshandelingen worden volgens de in artikel 262, lid 4, bedoelde onderzoeksprocedure vastgesteld. Artikel 71 Ongeldigmaking van een douaneaangifte 1. Op verzoek van de aangever maken de douaneautoriteiten een reeds aanvaarde douaneaangifte ongeldig in elk van de volgende gevallen: (a) indien voldoende wordt aangetoond dat de goederen onmiddellijk onder een douaneregeling zullen worden geplaatst; (b) indien voldoende wordt aangetoond dat ten gevolge van bijzondere omstandigheden de plaatsing van de goederen onder de douaneregeling waarvoor zij zijn aangegeven, niet meer gerechtvaardigd is. Indien de douaneautoriteiten de aangever evenwel in kennis hebben gesteld van hun voornemen de goederen aan een onderzoek te onderwerpen, kan het verzoek tot ongeldigmaking van de douaneaangifte slechts worden aanvaard nadat het onderzoek heeft plaatsgevonden. 2. In afwijking van lid 1 kan de douaneaangifte in specifieke gevallen door de douaneautoriteiten ongeldig worden gemaakt zonder voorafgaand verzoek van de aangever. 3. De douaneaangifte wordt niet ongeldig gemaakt nadat de goederen zijn vrijgegeven, tenzij anders is bepaald. 4. De Commissie is bevoegd overeenkomstig artikel 261 gedelegeerde handelingen in aanvulling op deze verordening vast te stellen houdende de specifieke gevallen waarin de douaneaangifte door de douaneautoriteiten ongeldig wordt gemaakt als bedoeld in lid 2 van dit artikel en na de vrijgave van de goederen als bedoeld in lid 3 van dit artikel. 5. De Commissie bepaalt door middel van uitvoeringshandelingen de procedure voor de ongeldigmaking van de douaneaangifte na de vrijgave van de goederen als bedoeld in lid 3. Die uitvoeringshandelingen worden volgens de in artikel 262, lid 4, bedoelde onderzoeksprocedure vastgesteld. Artikel 72 Gecentraliseerde vrijmaking 1. Tot de in artikel 265, lid 4, vastgestelde datum kunnen de douaneautoriteiten een persoon, op diens verzoek, vergunning geven om bij het douanekantoor dat verantwoordelijk is voor de plaats waar hij is gevestigd, een douaneaangifte in te dienen voor goederen die bij een ander douanekantoor bij de douane worden aangebracht. Voor de in de eerste alinea bedoelde vereiste vergunning kan ontheffing worden verleend wanneer de douaneaangifte wordt ingediend en de goederen bij de douane worden aangebracht onder de verantwoordelijkheid van één douaneautoriteit. 2. De aanvrager van de in lid 1 bedoelde vergunning moet een geautoriseerde marktdeelnemer voor douanevereenvoudigingen als bedoeld in artikel 23, lid 1, punt a), zijn. 3. Het douanekantoor waar de douaneaangifte wordt ingediend: (a) houdt toezicht op het plaatsen van de goederen onder de betreffende douaneregeling; (b) verricht de douanecontroles voor de verificatie van de douaneaangifte; (c) verzoekt in gerechtvaardigde gevallen het douanekantoor waarbij de goederen zijn aangebracht, om bepaalde douanecontroles voor de verificatie van de douaneaangifte te verrichten; en (d) vervult de douaneformaliteiten voor de invordering van het met een douaneschuld overeenkomende bedrag aan in- of uitvoerrechten. 4. Het douanekantoor waar de douaneaangifte is ingediend en het douanekantoor waar de goederen zijn aangebracht, wisselen de nodige informatie uit voor de verificatie van de douaneaangifte en voor de vrijgave van de goederen. 5. Het douanekantoor waar de goederen zijn aangebracht, verricht, onverminderd zijn eigen controles met betrekking tot goederen die het douanegebied van de Unie binnenkomen of verlaten, de in lid 3, punt c), genoemde douanecontroles en verstrekt de resultaten daarvan aan het douanekantoor waar de douaneaangifte is ingediend. 6. Het douanekantoor waar de douaneaangifte is ingediend, geeft de goederen vrij, met inachtneming van: (a) de resultaten van zijn eigen controles voor de verificatie van de douaneaangifte; (b) de resultaten van de controles voor de verificatie van de douaneaangifte door het douanekantoor waar de goederen zijn aangebracht, en de controles met betrekking tot goederen die het douanegebied van de Unie binnenkomen of verlaten. 7. De Commissie is bevoegd overeenkomstig artikel 261 gedelegeerde handelingen in aanvulling op deze verordening vast te stellen houdende de voorwaarden voor het verlenen van de vergunning als bedoeld in lid 1, eerste alinea, van dit artikel. 8. De Commissie bepaalt door middel van uitvoeringshandelingen de procedure voor de gecentraliseerde vrijmaking als bedoeld in dit artikel, met inbegrip van de relevante douaneformaliteiten en -controles. Die uitvoeringshandelingen worden volgens de in artikel 262, lid 4, bedoelde onderzoeksprocedure vastgesteld. Artikel 73 Inschrijving in de administratie van de aangever 1. Tot de in artikel 265, lid 4, vastgestelde datum kunnen de douaneautoriteiten een persoon, op diens verzoek, vergunning geven om een douaneaangifte, waaronder begrepen een vereenvoudigde aangifte, in te dienen in de vorm van een inschrijving in de administratie van de aangever, op voorwaarde dat de gegevens van die aangifte ter beschikking staan van de douaneautoriteiten in het elektronische systeem van de aangever op het tijdstip waarop de douaneaangifte, in de vorm van een inschrijving in de administratie van de aangever, wordt ingediend. 2. De douaneaangifte wordt geacht te zijn aanvaard op het tijdstip van inschrijving van de goederen in de administratie. 3. De douaneautoriteiten kunnen, op verzoek, ontheffing verlenen van de verplichting om de goederen aan te brengen. In dat geval worden de goederen geacht te zijn vrijgegeven op het moment van inschrijving in de administratie. Deze ontheffing kan worden toegestaan als aan de volgende voorwaarden wordt voldaan: (a) de aangever is een geautoriseerde marktdeelnemer voor douanevereenvoudigingen als bedoeld in artikel 23, lid 1, punt a); (b) de aard van de betrokken goederen en de goederenstroom rechtvaardigen dit en zijn bekend bij de douaneautoriteit; (c) het toezichthoudende douanekantoor heeft toegang tot alle informatie die het nodig acht om zijn recht om de goederen te controleren, te kunnen uitoefenen, mocht dat nodig blijken; (d) op het moment van de inschrijving in de administratie zijn de goederen niet langer onderworpen aan de andere door de douaneautoriteiten toegepaste wetgeving, tenzij in de vergunning anders is bepaald. Het toezichthoudende douanekantoor kan in specifieke situaties evenwel verzoeken om de goederen aan te brengen. 4. De voorwaarden waaronder de vrijgave van de goederen is toegestaan, worden in de vergunning vastgesteld. 5. De Commissie is bevoegd overeenkomstig artikel 261 gedelegeerde handelingen in aanvulling op deze verordening vast te stellen houdende de voorwaarden waaronder de vergunning als bedoeld in lid 1 van dit artikel wordt verleend. 6. De Commissie bepaalt door middel van uitvoeringshandelingen de procedureregels voor de inschrijving in de administratie van de aangever, met inbegrip van de relevante douaneformaliteiten en -controles, en de ontheffing van de verplichting om de goederen aan te brengen als bedoeld in lid 3. Die uitvoeringshandelingen worden volgens de in artikel 262, lid 4, bedoelde onderzoeksprocedure vastgesteld. Artikel 74 Einde van de geldigheid De vergunningen voor vereenvoudigde aangiften, gecentraliseerde vrijmaking en inschrijving in de administratie van de aangever vervallen op de in artikel 265, lid 3, vastgestelde datum. Hoofdstuk 4 Verwijdering van goederen Artikel 75 Verwijdering van goederen Indien goederen om enigerlei reden niet langer in tijdelijke opslag kunnen worden gehouden, nemen de douaneautoriteiten onverwijld alle nodige maatregelen om de goederen te verwijderen overeenkomstig de artikelen 76, 77 en 78. Artikel 76 Vernietiging van goederen 1. Indien zij daartoe gegronde redenen hebben, kunnen de douaneautoriteiten de vernietiging van bij de hen aangebrachte goederen eisen. Zij stellen de importeur, exporteur en houder van de goederen daarvan in kennis. De aan de vernietiging verbonden kosten komen ten laste van de importeur of de exporteur. 2. Wanneer de vernietiging moet worden uitgevoerd onder de verantwoordelijkheid van een houder van een besluit inzake een intellectuele-eigendomsrecht, zoals gedefinieerd in artikel 2, punt 13, van Verordening (EU) nr. 608/2013 van het Europees Parlement en de Raad (42) , moet de vernietiging worden uitgevoerd door of onder toezicht van de douaneautoriteiten. 3. Indien zij dit noodzakelijk en evenredig achten, kunnen de douaneautoriteiten een product dat niet bij hen is aangebracht en dat een risico voor de gezondheid en veiligheid van eindgebruikers vormt, in beslag nemen en vernietigen of anderszins onbruikbaar maken. De aan die maatregel verbonden kosten komen ten laste van de importeur of de exporteur. 4. De Commissie bepaalt door middel van uitvoeringshandelingen de procedure voor de vernietiging van goederen. Die uitvoeringshandelingen worden volgens de in artikel 262, lid 4, bedoelde onderzoeksprocedure vastgesteld. Artikel 77 Door de douaneautoriteiten te nemen maatregelen 1. De douaneautoriteiten nemen alle nodige maatregelen, inclusief verbeurdverklaring, verkoop, donatie voor humanitaire doeleinden of vernietiging, voor de verwijdering van goederen in de volgende gevallen: (a) indien een van de bij de douanewetgeving vastgestelde verplichtingen betreffende het binnenbrengen van niet-Uniegoederen in het douanegebied van de Unie niet is nagekomen of de goederen aan het douanetoezicht zijn onttrokken; (b) indien de goederen niet kunnen worden vrijgegeven om een van de volgende redenen: i) het onderzoek van de goederen kon niet binnen de door de douaneautoriteiten gestelde termijnen worden aangevangen of voortgezet om redenen die aan de marktdeelnemer te wijten zijn; ii) de documenten die moeten worden verstrekt voordat de goederen kunnen worden geplaatst onder of vrijgegeven voor de gevraagde douaneregeling, zijn niet verstrekt; iii) de invoer- of uitvoerrechten, naargelang van het geval, zijn niet binnen de gestelde termijn betaald of er is binnen die termijn geen zekerheid gesteld; iv) de goederen voldoen niet aan de in artikel 60 vastgestelde voorwaarden voor vrijgave; (c) indien de goederen na de vrijgave niet binnen een redelijke termijn zijn weggevoerd; (d) indien na de vrijgave blijkt dat de goederen niet aan de voorwaarden voor vrijgave voldeden; of (e) indien de goederen overeenkomstig artikel 78 aan de staat worden afgestaan. 2. Niet-Uniegoederen die aan de staat zijn afgestaan, in beslag zijn genomen of zijn verbeurdverklaard, worden geacht onder de regeling douane-entrepot te zijn geplaatst. Zij worden in de administratie van de beheerder van het douane-entrepot opgenomen, of indien de douaneautoriteiten de beheerder zijn, in de administratie van de douaneautoriteiten. Wanneer de douaneautoriteiten al gegevens hebben ontvangen over de goederen die zullen worden vernietigd, aan de staat afgestaan, in beslag genomen of verbeurdverklaard, wordt in de administratie naar die gegevens verwezen. 3. De kosten van de in lid 1 genoemde maatregelen komen ten laste van: (a) in het in lid 1, punt a), bedoelde geval, de vervoerder, de importeur, de houder van de regeling douanevervoer of degene die de goederen aan het douanetoezicht heeft onttrokken; (b) in de in lid 1, punten b), c) en d), bedoelde gevallen, de importeur, de exporteur of de houder van de regeling douanevervoer; (c) in het in lid 1, punt e), bedoelde geval, de persoon die de goederen aan de staat afstaat. 4. De Commissie is bevoegd overeenkomstig artikel 261 gedelegeerde handelingen in aanvulling op deze verordening vast te stellen houdende de voorwaarden en de procedure voor de inbeslagneming van goederen. 5. De Commissie bepaalt door middel van uitvoeringshandelingen de procedure voor de verkoop van goederen door de douaneautoriteiten als bedoeld in lid 1. Die uitvoeringshandelingen worden volgens de in artikel 262, lid 4, bedoelde onderzoeksprocedure vastgesteld. Artikel 78 Afstand van goederen 1. Niet-Uniegoederen en goederen die onder de regeling bijzondere bestemming zijn geplaatst, kunnen met voorafgaande toestemming van de douaneautoriteiten door de houder van de regeling of in voorkomend geval de houder van de goederen aan de staat worden afgestaan. 2. De Commissie bepaalt door middel van uitvoeringshandelingen de procedure voor het afstaan van goederen aan de staat. Die uitvoeringshandelingen worden volgens de in artikel 262, lid 4, bedoelde onderzoeksprocedure vastgesteld. TITEL VI GOEDEREN DIE HET DOUANEGEBIED VAN DE UNIE BINNENKOMEN Hoofdstuk 1 Voorafgaande vrachtinformatie Artikel 79 Binnenkomst van goederen Goederen mogen het douanegebied van de Unie slechts binnenkomen indien de vervoerder of andere personen de in artikel 80 bedoelde voorafgaande vrachtinformatie aan de bevoegde douaneautoriteiten hebben verstrekt of beschikbaar hebben gesteld. Artikel 80 Voorafgaande vrachtinformatie 1. Vervoerders die goederen het douanegebied van de Unie binnenbrengen, verstrekken binnen vastgestelde termijnen voorafgaande vrachtinformatie over elke zending, of stellen deze beschikbaar, aan het verwachte douanekantoor van eerste binnenkomst. 2. De voorafgaande vrachtinformatie omvat ten minste de importeur die verantwoordelijk is voor de goederen, de unieke referentie van de zending, de afzender, de geadresseerde, een beschrijving van de goederen, de tariefindeling, de waarde , de eindbestemming van de goederen , de gegevens over de route en de aard en identificatie van het vervoermiddel waarmee de goederen worden binnengebracht, en de vervoerskosten. De voorafgaande vrachtinformatie wordt verstrekt voordat de goederen in het douanegebied van de Unie aankomen. De douaneautoriteiten of de EU-douaneautoriteit kunnen verzoeken om meer informatie in verband met de binnenkomst van goederen. [Am. 187] 3. De importeur kan een deel van de voorafgaande vrachtinformatie verstrekken binnen de overeenkomstig lid 1 vastgestelde termijnen. Wanneer de importeur al een deel van de vereiste voorafgaande vrachtinformatie heeft verstrekt of beschikbaar heeft gesteld, koppelt de vervoerder zijn eigen aanvullende informatie aan de informatie van de importeur. 4. De importeur wordt ervan in kennis gesteld wanneer een vervoerder informatie over een zending aan zijn eerdere informatie koppelt. 5. In specifieke gevallen kan, wanneer de leden 1 en 2 bedoelde voorafgaande vrachtinformatie niet bij de vervoerder of de importeur kan worden verkregen, van andere personen die in het bezit van die informatie zijn en over de passende rechten beschikken om deze te verstrekken, worden verlangd dat zij deze verstrekken. 6. Van de in lid 1 vastgestelde verplichting wordt afgezien: (a) in het geval van vervoermiddelen en de daarmee vervoerde goederen die uitsluitend door de territoriale wateren of het luchtruim van het douanegebied van de Unie worden vervoerd zonder dat er een tussenstop in dit gebied wordt gemaakt; (b) in het geval van goederen die het douanegebied van de Unie worden binnengebracht nadat zij dat gebied tijdelijk over zee of door de lucht hebben verlaten en rechtstreeks zijn vervoerd zonder tussenstop buiten het douanegebied van de Unie; en (c) in andere gevallen die naar behoren worden gerechtvaardigd door het soort goederen of het soort vervoer of die voortvloeien uit verplichtingen uit hoofde van internationale overeenkomsten. 7. De Commissie is bevoegd overeenkomstig artikel 261 gedelegeerde handelingen in aanvulling op deze verordening vast te stellen houdende: (a) het verwachte douanekantoor van eerste binnenkomst als bedoeld in lid 1; (b) de als voorafgaande vrachtinformatie te verstrekken aanvullende gegevens als bedoeld in lid 2; (c) de termijnen als bedoeld in de leden 1 en 3; (d) de specifieke gevallen waarin en de andere personen van wie de verstrekking van voorafgaande vrachtinformatie kan worden verlangd als bedoeld in lid 5; (e) de gevallen waarin wordt afgezien van de verplichting om voorafgaande vrachtinformatie te verstrekken of beschikbaar te stellen omdat zulks naar behoren wordt gerechtvaardigd door het soort goederen of het soort vervoer als bedoeld in lid 6, punt c); (f) de voorwaarden waaronder een persoon die informatie verstrekt of beschikbaar stelt, de zichtbaarheid van zijn identificatiegegevens kan beperken tot een of meer andere personen die ook gegevens verstrekken, zonder afbreuk te doen aan het gebruik van alle gegevenselementen voor douanetoezicht. 8. De Commissie bepaalt door middel van uitvoeringshandelingen de procedure voor het verstrekken en ontvangen van de voorafgaande vrachtinformatie als bedoeld in de leden 1 tot en met 5. Die uitvoeringshandelingen worden volgens de in artikel 262, lid 4, bedoelde onderzoeksprocedure vastgesteld. 9. Tot de datum die is vastgesteld in het overeenkomstig in artikel 265, lid 3 29, lid 5, punt b) , vastgestelde datum werkprogramma, wordt de een summiere aangifte bij binnenbrengen die is ingediend overeenkomstig de voorschriften en gegevensvereisten uit hoofde van Verordening (EU) nr. 952/2013, die van toepassing zijn op de elektronische systemen die de lidstaten en de Commissie overeenkomstig artikel 16, lid 1, van Verordening (EU) nr. 952/2013 hebben ontwikkeld, aangemerkt als de voorafgaande vrachtinformatie. [Am. 188] Artikel 81 Risicoanalyse van voorafgaande vrachtinformatie 1. Onverminderd de in titel XII vastgestelde activiteiten van de EU-douaneautoriteit zorgt het douanekantoor van eerste binnenkomst ervoor dat, binnen specifieke termijnen, een risicoanalyse wordt verricht, voornamelijk voor veiligheidsdoeleinden en, waar mogelijk, ook voor andere doeleinden, op basis van de voorafgaande vrachtinformatie en andere informatie die via de EU-douanedatahub is verstrekt of beschikbaar is gesteld, en neemt het de nodige maatregelen op basis van de resultaten van die risicoanalyse. 2. Het douanekantoor van eerste binnenkomst kan passende risicobeperkende maatregelen nemen, waaronder: (a) de vervoerder gelasten de goederen niet te laden of te vervoeren; (b) om aanvullende informatie of actie verzoeken; (c) situaties identificeren waarin optreden door een andere douaneautoriteit aangewezen kan zijn; (d) aanbevelingen doen in verband met de meest geschikte plaats en maatregelen voor een controle. 3. De Commissie is bevoegd overeenkomstig artikel 261 gedelegeerde handelingen in aanvulling op deze verordening vast te stellen houdende de termijnen waarbinnen de risicoanalyse moet worden verricht en de nodige maatregelen moeten worden genomen, als bedoeld in lid 1 van dit artikel, en houdende de risicobeperkende maatregelen als bedoeld in lid 2 van dit artikel. 4. Tot de in artikel 265, lid 3, vastgestelde datum wordt de risicoanalyse verricht op basis van de summiere aangifte bij binnenbrengen. Artikel 82 Wijziging en ongeldigmaking van voorafgaande vrachtinformatie 1. De vervoerder stelt de betrokken douaneautoriteiten in kennis van afwijkingen van de route die in de voorafgaande vrachtinformatie is meegedeeld. 2. De importeur en de vervoerder wijzigen een of meer elementen van de voorafgaande vrachtinformatie wanneer zij er kennis van hebben gekregen dat relevante informatie in hun administratie is gewijzigd of wanneer een douaneautoriteit hen daarom verzoekt of opdracht geeft dit te doen wegens een probleem met betrekking tot de juistheid, volledigheid of kwaliteit van gegevens, tenzij de douaneautoriteiten de vervoerder hebben meegedeeld dat zij voornemens zijn de goederen te onderzoeken of dat zij hebben vastgesteld dat de voorafgaande vrachtinformatie onjuist is, of de goederen al bij de douane zijn aangebracht. 3. De vervoerder maakt de voorafgaande vrachtinformatie over goederen die het douanegebied van de Unie niet worden binnengebracht, zo spoedig mogelijk ongeldig. De douaneautoriteiten maken voorafgaande vrachtinformatie over die goederen ongeldig na 200 dagen, te rekenen vanaf de datum waarop de informatie is verstrekt of beschikbaar is gesteld. 4. De Commissie bepaalt door middel van uitvoeringshandelingen de procedure voor het in lid 2 bedoelde wijzigen van de voorafgaande vrachtinformatie en voor het in lid 3 bedoelde ongeldig maken van de voorafgaande vrachtinformatie. Die uitvoeringshandelingen worden volgens de in artikel 262, lid 4, bedoelde onderzoeksprocedure vastgesteld. Artikel 83 Kennisgeving van aankomst 1. De vervoerder stelt het feitelijke douanekantoor van eerste binnenkomst in kennis van de aankomst van het vervoermiddel dat het douanegebied van de Unie binnenkomt, en van de zendingen daarin. 2. In specifieke gevallen, wanneer niet alle gegevens over de zendingen van de vervoerder kunnen worden verkregen, kan van een volgende vervoerder of andere personen die over die gegevens en de nodige rechten beschikken om deze te verstrekken, worden verlangd dat zij het feitelijke douanekantoor van eerste binnenkomst in kennis stellen van de aankomst van de zendingen. 3. De informatie over de aankomst van het vervoermiddel en van de zendingen kan aan de douaneautoriteiten worden verstrekt of beschikbaar worden gesteld via andere middelen dan de EU-douanedatahub. In dergelijke gevallen wordt de via deze andere middelen verstrekte of beschikbaar gestelde informatie doorgegeven aan de EU-douanedatahub. 4. Wanneer in de in lid 1 bedoelde kennisgeving geen informatie is opgenomen over De vervoerder meldt uitsluitend de aankomst van het vervoermiddel en van de zendingen daarin, meldt de vervoerder de aankomst van de goederen die het douanegebied van de Unie over zee of door de lucht zijn worden binnengebracht en die aan boord blijven van hetzelfde vervoermiddel, in het douanegebied van , in de haven of luchthaven waar zij worden gelost of overgeladen. [Am. 189] 5. In afwijking van lid 4 geeft de vervoerder geen kennis van goederen die het douanegebied van de Unie binnenkomen en die tijdens de reis worden gelost en opnieuw op hetzelfde vervoermiddel worden geladen teneinde het lossen of laden van andere goederen in diezelfde haven of luchthaven mogelijk te maken. 6. De vervoerder mag in het douanegebied van de Unie geen goederen lossen waarvoor geen minimale voorafgaande vrachtinformatie aan de douane is verstrekt of beschikbaar is gesteld, tenzij de douaneautoriteiten de vervoerder hebben verzocht deze goederen aan te brengen overeenkomstig artikel 85. 7. In afwijking van lid 6 kunnen de douaneautoriteiten, in geval van een dreigend gevaar dat de onmiddellijke lossing van alle of een deel van de goederen noodzakelijk maakt, de vervoerder toestaan de goederen te lossen. 8. De Commissie is bevoegd overeenkomstig artikel 261 gedelegeerde handelingen in aanvulling van deze verordening vast te stellen houdende de in lid 2 bedoelde specifieke gevallen en de andere personen van wie kan worden verlangd dat zij het feitelijke douanekantoor van eerste binnenkomst in kennis stellen van de aankomst van de zendingen. 9. De Commissie bepaalt door middel van uitvoeringshandelingen de procedure voor de in dit artikel bedoelde kennisgeving van aankomst. Die uitvoeringshandelingen worden volgens de in artikel 262, lid 4, bedoelde onderzoeksprocedure vastgesteld. 9 bis. Tot de data als bedoeld in het overeenkomstig artikel 29, lid 5, punt b), vastgestelde werkprogramma, zijn een melding van aankomst en een mededeling van aanbrenging bij de douane zoals bedoeld in artikel 85, lid 1, die zijn gedaan overeenkomstig de voorschriften en gegevensvereisten uit hoofde van Verordening (EU) nr. 952/2013, van toepassing op de elektronische systemen die de lidstaten in samenwerking met de Commissie overeenkomstig artikel 16, lid 1, van Verordening (EU) nr. 952/2013 hebben ontwikkeld, en worden deze aangemerkt als kennisgeving van de aankomst van het vervoermiddel respectievelijk van de zendingen daarin. [Am. 190] Artikel 84 Vervoer naar de plaats van bestemming 1. De vervoerder die goederen het douanegebied van de Unie binnenbrengt, brengt deze onverwijld, in voorkomend geval via de door de douaneautoriteiten aangegeven route en op de door hen vastgestelde wijze, naar het door de douaneautoriteiten aangewezen douanekantoor of naar enige andere door deze autoriteiten aangewezen of goedgekeurde plaats. 2. Indien de vervoerder door onvoorziene omstandigheden of door overmacht de in lid 1 bedoelde verplichting niet kan nakomen, stelt hij de douaneautoriteiten onverwijld in kennis van de situatie en van de precieze plaats van de goederen. 3. De douaneautoriteiten stellen de maatregelen vast die moeten worden genomen om het douanetoezicht op de in lid 1 bedoelde goederen of, in de lid 2 genoemde omstandigheden, op het schip of luchtvaartuig en de zich daarin bevindende goederen mogelijk te maken en om er in voorkomend geval voor te zorgen dat deze goederen vervolgens naar een douanekantoor of een andere door de autoriteiten aangewezen of goedgekeurde plaats of naar een vrije zone worden overgebracht. 4. Goederen die een vrije zone worden binnengebracht, worden rechtstreeks die vrije zone binnengebracht, over zee of door de lucht of, indien over land, zonder over een ander deel van het douanegebied van de Unie te worden vervoerd in het geval waar de vrije zone aan de landgrens tussen een lidstaat en een derde land grenst. 5. De douaneautoriteit kan goederen die zich nog buiten het douanegebied van de Unie bevinden, aan douanecontroles onderwerpen op basis van een met het betrokken derde land gesloten overeenkomst. De douaneautoriteiten behandelen deze goederen op dezelfde wijze als goederen die het douanegebied van de Unie worden binnengebracht. 6. In afwijking van de leden 1 en 2 kunnen bijzondere voorschriften van toepassing zijn op in het grensgebied vervoerde goederen of in pijpleidingen of via kabels vervoerde goederen evenals goederenverkeer van verwaarloosbaar economisch belang of goederen die reizigers bij zich dragen, voor zover het douanetoezicht en de mogelijkheden tot douanecontroles hierdoor niet in het gedrang komen. 7. Lid 1 is niet van toepassing op vervoermiddelen en daarmee vervoerde goederen die door de territoriale wateren of het luchtruim van het douanegebied van de Unie worden vervoerd zonder dat er een tussenstop in dit gebied wordt gemaakt. 8. De artikelen 83 en 85 zijn niet van toepassing in gevallen waar Uniegoederen die worden vervoerd zonder wijziging van hun douanestatus overeenkomstig artikel 58, lid 2, het douanegebied van de Unie worden binnengebracht nadat zij dat gebied tijdelijk over zee of door de lucht hebben verlaten en rechtstreeks zijn vervoerd zonder tussenstop buiten het douanegebied van de Unie. Artikel 85 Aanbrengen bij de douane 1. Wanneer de douaneautoriteiten of de andere door de douaneautoriteiten toegepaste wetgeving zulks vereisen, brengt de vervoerder de in het douanegebied van de Unie binnengebrachte goederen bij aankomst aan bij de douane in het aangewezen douanekantoor of op een andere door de douaneautoriteiten aangewezen of goedgekeurde plaats of in de vrije zone. 2. Onverminderd artikel 80, lid 5, verlangen de douaneautoriteiten verlangen dat de vervoerder de goederen aanbrengt en de in artikel 80 bedoelde voorafgaande vrachtinformatie verstrekt, indien deze informatie nog niet in een eerder stadium is verstrekt. [Am. 191] 3. Bij de douane aangebrachte goederen mogen niet zonder toestemming van de douaneautoriteiten worden weggevoerd van de plaats waar zij zijn aangebracht. 4. De Commissie is bevoegd overeenkomstig artikel 261 gedelegeerde handelingen in aanvulling op deze verordening vast te stellen houdende de voorwaarden voor de in lid 1 bedoelde aanwijzing en goedkeuring van andere plaatsen dan het aangewezen douanekantoor. 5. De Commissie stelt door middel van uitvoeringshandelingen de procedureregels voor het in dit artikel bedoelde aanbrengen van goederen bij de douane vast. Die uitvoeringshandelingen worden volgens de in artikel 262, lid 4, bedoelde onderzoeksprocedure vastgesteld. Artikel 86 Tijdelijke opslag van goederen 1. Niet-Uniegoederen bevinden zich in tijdelijke opslag vanaf het moment waarop de vervoerder kennisgeeft van hun aankomst in het douanegebied van de Unie totdat zij onder een douaneregeling worden geplaatst of totdat de douaneautoriteiten hun situatie overeenkomstig lid 6 regulariseren. 2. Goederen die onder de regeling douanevervoer in het douanegebied aankomen, worden in tijdelijke opslag geplaatst nadat zij bij het douanekantoor van bestemming in het douanegebied van de Unie zijn aangebracht overeenkomstig de voorschriften voor de regeling douanevervoer in titel VIII, hoofdstuk 2, totdat zij onder een andere douaneregeling worden geplaatst of totdat de douaneautoriteiten hun situatie overeenkomstig lid 6 regulariseren. 3. Goederen in tijdelijke opslag worden alleen opgeslagen in douane-entrepots of, indien gerechtvaardigd, op andere door de douaneautoriteiten aangewezen of goedgekeurde plaatsen. 4. De beheerder van de tijdelijke opslag of het douane-entrepot bewaart de goederen in tijdelijke opslag zonder dat zij worden gewijzigd of de presentatie of technische kenmerken ervan worden aangepast. 5. Niet-Uniegoederen in tijdelijke opslag worden uiterlijk drie negentig dagen na de kennisgeving van hun aankomst of uiterlijk zes dagen na de kennisgeving van hun aankomst in het geval van een toegelaten geadresseerde als bedoeld in artikel 116, lid 4, punt b), onder een douaneregeling geplaatst, tenzij de douaneautoriteiten eisen dat de goederen worden aangebracht. In uitzonderlijke gevallen kan deze termijn worden verlengd. [Am. 192] 6. Indien goederen om een naar behoren gerechtvaardigde reden niet langer in tijdelijke opslag kunnen worden gehouden, nemen de douaneautoriteiten onverwijld alle nodige maatregelen om de goederen te verwijderen overeenkomstig hoofdstuk 4 van deze titel. 7. De Commissie is bevoegd overeenkomstig artikel 261 gedelegeerde handelingen in aanvulling op deze verordening vast te stellen houdende de voorwaarden voor de in lid 3 van dit artikel bedoelde aanwijzing of goedkeuring van plaatsen en de gevallen waarin de in lid 5 van dit artikel bedoelde termijn kan worden verlengd. 7 bis. Tot de in artikel 265, lid 3, vastgestelde datum wordt de aangifte tot tijdelijke opslag ingediend overeenkomstig de in Verordening (EU) nr. 952/2013 en de daarin vervatte uitvoerings- en gedelegeerde handelingen vastgestelde regels en gegevensvereisten. [Am. 193] Artikel 87 Overgangsbepaling betreffende vergunningen voor het beheer van opslagruimten voor tijdelijke opslag Uiterlijk op de in artikel 265, lid 3, vastgestelde datum herbeoordelen de douaneautoriteiten de vergunningen voor het beheer van opslagruimten voor tijdelijke opslag om na te gaan of aan de houders ervan een vergunning voor douane-entrepots kan worden verleend. Indien dit niet het geval is, worden de vergunningen voor het beheer van opslagruimten voor tijdelijke opslag ingetrokken. Hoofdstuk 2 In het vrije verkeer brengen Artikel 88 Toepassingsgebied en werking 1. Niet-Uniegoederen die bestemd zijn om op de markt van de Unie te worden gebracht of bestemd zijn voor particulier gebruik of consumptie binnen het douanegebied van de Unie, worden onder de regeling in het vrije verkeer brengen geplaatst. 2. Het in het vrije verkeer brengen wordt niet aangemerkt als een bewijs van overeenstemming met de relevante andere wetgeving die door de douaneautoriteiten wordt toegepast. 3. De voorwaarden om goederen onder de regeling in het vrije verkeer brengen te plaatsen, zijn de volgende: (a) de vereiste gegevens zijn verstrekt of beschikbaar gesteld aan de douaneautoriteiten, waaronder ten minste de voor de goederen verantwoordelijke importeur, de verkoper, de koper, de fabrikant, de leverancier van het product indien deze verschilt van de fabrikant, de verantwoordelijke marktdeelnemer in de Unie overeenkomstig artikel 4 van Verordening (EU) 2019/1020 en artikel 16 van Verordening (EU) 2023/XXXX (43) van het Europees Parlement en de Raad, de waarde, de oorsprong, de tariefindeling en een omschrijving van de goederen, de unieke referentie van de zending en de plaats waar deze zich bevindt, en de lijst van andere relevante wetgeving die door de douaneautoriteiten wordt toegepast; (b) alle verschuldigde invoerrechten of overige heffingen, met inbegrip van antidumpingrechten, compenserende rechten of vrijwaringsmaatregelen, zijn betaald of er is zekerheid voor gesteld, tenzij voor de goederen een verzoek tot opneming uit een tariefcontingent is ingediend of de importeur een Trust&Check-ondernemer is; (c) de goederen zijn aangekomen in het douanegebied van de Unie; en (d) de goederen voldoen aan de relevante andere wetgeving die door de douaneautoriteiten wordt toegepast. 4. De Commissie is bevoegd overeenkomstig artikel 261 gedelegeerde handelingen in aanvulling op en tot wijziging van deze verordening vast te stellen houdende de gegevens die aan de douaneautoriteiten moeten worden verstrekt of beschikbaar worden gesteld om goederen onder de regeling in het vrije verkeer brengen te plaatsen als bedoeld in lid 3, punt a), van dit artikel. Artikel 89 Toepassing van handelspolitieke maatregelen op actieve en passieve veredeling 1. Indien na actieve veredeling verkregen veredelingsproducten in het vrije verkeer worden gebracht en de berekening van het bedrag van de invoerrechten plaatsvindt overeenkomstig artikel 168, lid 3, gelden de handelspolitieke maatregelen die van toepassing zijn voor het in het vrije verkeer brengen van de onder actieve veredeling geplaatste goederen. 2. Het eerste lid is niet van toepassing op afval en resten. 3. Indien na actieve veredeling verkregen veredelingsproducten in het vrije verkeer worden gebracht en de berekening van het bedrag van de invoerrechten plaatsvindt overeenkomstig artikel 167, lid 1, gelden de handelspolitieke maatregelen die op die goederen van toepassing zijn, alleen indien de onder actieve veredeling geplaatste goederen aan dergelijke maatregelen onderworpen zijn. 4. Handelspolitieke maatregelen zijn niet van toepassing op veredelingsproducten die na passieve veredeling in het vrije verkeer worden gebracht, wanneer: (a) de veredelingsproducten hun Unie-oorsprong behouden in de zin van artikel 148; (b) de passieve veredeling een herstelling betreft, met inbegrip van het in artikel 143 bedoelde systeem uitwisselingsverkeer; of (c) na de passieve veredeling verdere veredeling volgt overeenkomstig artikel 139. Hoofdstuk 3 Vrijstelling van invoerrechten Artikel 90 Toepassingsgebied en werking 1. Niet-Uniegoederen die, na oorspronkelijk als Uniegoederen uit het douanegebied van de Unie te zijn uitgevoerd, dit douanegebied binnen drie jaar opnieuw binnenkomen en voor het vrije verkeer worden aangegeven, worden op aanvraag van de belanghebbende van invoerrechten vrijgesteld. De eerste alinea is eveneens van toepassing wanneer de terugkerende goederen slechts een deel vertegenwoordigen van de goederen die voordien uit het douanegebied van de Unie werden uitgevoerd. 2. De in lid 1 bedoelde termijn van drie jaar kan worden overschreden om rekening te houden met bijzondere omstandigheden. 3. Indien de terugkerende goederen vóór hun uitvoer uit het douanegebied van de Unie in het vrije verkeer waren gebracht vrij van rechten dan wel met een verlaagd invoerrecht op grond van hun bijzondere bestemming, wordt de in lid 1 bedoelde vrijstelling slechts verleend indien de goederen voor dezelfde bijzondere bestemming in het vrije verkeer zullen worden gebracht. Indien de goederen niet voor dezelfde bijzondere bestemming in het vrije verkeer zullen worden gebracht, wordt het bedrag aan invoerrechten verminderd met het bedrag dat is geïnd op het tijdstip waarop zij voor het eerst in het vrije verkeer werden gebracht. Als dit laatste bedrag hoger is dan het bedrag dat voortvloeit uit het in het vrije verkeer brengen van de terugkerende goederen, wordt geen terugbetaling verleend. 4. Indien Uniegoederen hun douanestatus van Uniegoederen hebben verloren overeenkomstig artikel 57 en vervolgens in het vrije verkeer worden gebracht, zijn de leden 1, 2 en 3 van dit artikel van toepassing. 5. De vrijstelling van invoerrechten wordt slechts verleend indien de goederen terugkeren in de staat waarin zij werden uitgevoerd. 6. De vrijstelling van invoerrechten wordt ondersteund door informatie waaruit blijkt dat de voorwaarden voor de vrijstelling zijn vervuld. 7. De Commissie is bevoegd overeenkomstig artikel 261 gedelegeerde handelingen in aanvulling op deze verordening vast te stellen houdende de gevallen waarin goederen worden geacht terug te keren in de staat waarin zij werden uitgevoerd als bedoeld in lid 5 van dit artikel. 8. De Commissie bepaalt door middel van uitvoeringshandelingen de procedure voor de verstrekking van informatie als bedoeld in lid 6 van dit artikel. Die uitvoeringshandelingen worden volgens de in artikel 262, lid 4, bedoelde onderzoeksprocedure vastgesteld. Artikel 91 Goederen die in aanmerking kwamen voor maatregelen op grond van het gemeenschappelijk landbouwbeleid 1. Er wordt geen vrijstelling van invoerrechten als bepaald in artikel 90 verleend voor goederen die in aanmerking kwamen voor maatregelen op grond van het gemeenschappelijk landbouwbeleid in het kader waarvan zij uit het douanegebied van de Unie zijn uitgevoerd, tenzij in specifieke gevallen anders is bepaald. 2. De Commissie is bevoegd overeenkomstig artikel 261 gedelegeerde handelingen in aanvulling op deze verordening vast te stellen houdende de in lid 1 van dit artikel bedoelde specifieke gevallen. Artikel 92 Goederen die eerder onder de regeling actieve veredeling waren geplaatst 1. Artikel 90 is van toepassing op veredelingsproducten die oorspronkelijk vanuit het douanegebied van de Unie zijn wederuitgevoerd volgend op een regeling actieve veredeling. 2. Indien de importeur daarom verzoekt en de benodigde gegevens verstrekt, wordt het bedrag aan invoerrechten voor de goederen waarop lid 1 betrekking heeft, vastgesteld overeenkomstig artikel 168, lid 3. De datum van wederuitvoer wordt beschouwd als de datum van het in het vrije verkeer brengen. 3. De in artikel 90 bedoelde vrijstelling van invoerrechten wordt niet verleend voor veredelingsproducten die zijn uitgevoerd overeenkomstig artikel 109, lid 2, punt c), tenzij wordt gegarandeerd dat er geen goederen onder de regeling actieve veredeling worden geplaatst. Artikel 93 Producten van zeevisserij en andere uit de zee gewonnen producten 1. Onverminderd artikel 148, lid 1, geldt een vrijstelling van invoerrechten voor het in het vrije verkeer brengen van: (a) visserijproducten en andere producten die in de territoriale zee van een derde land zijn gewonnen door uitsluitend in een lidstaat ingeschreven of geregistreerde schepen die de vlag van deze lidstaat voeren; (b) producten die zijn verkregen uit de in punt a) bedoelde producten aan boord van fabrieksschepen en die voldoen aan de in dat punt gestelde voorwaarden. 2. De in lid 1 bedoelde vrijstelling van invoerrechten wordt ondersteund door het bewijs dat de in dat lid vastgestelde voorwaarden zijn vervuld. 3. De Commissie bepaalt door middel van uitvoeringshandelingen de procedure voor het verstrekken van het in lid 2 bedoelde bewijs. Die uitvoeringshandelingen worden volgens de in artikel 262, lid 4, bedoelde onderzoeksprocedure vastgesteld. Titel VII GOEDEREN DIE HET DOUANEGEBIED VAN DE UNIE VERLATEN Hoofdstuk 1 Uitgaan van goederen en uitvoerprocedure Artikel 94 Uitgaan van goederen 1. Goederen mogen het douanegebied van de Unie slechts verlaten indien de exporteur of andere personen de in artikel 95 bedoelde informatie vóór vertrek aan de bevoegde douaneautoriteiten hebben verstrekt of beschikbaar hebben gesteld. 2. De Commissie bepaalt door middel van uitvoeringshandelingen de regels voor de formaliteiten die voorafgaand en bij het uitgaan van goederen moeten worden vervuld. Die uitvoeringshandelingen worden volgens de in artikel 262, lid 4, bedoelde onderzoeksprocedure vastgesteld. Artikel 95 Informatie vóór vertrek 1. Exporteurs die goederen uit het douanegebied van de Unie willen brengen, verstrekken minimale informatie vóór vertrek binnen een specifieke termijn voordat de goederen uit het douanegebied van de Unie worden gebracht. 2. Van de in lid 1 bedoelde verplichting wordt afgezien in elk van de volgende gevallen: (a) in het geval van vervoermiddelen en de daarmee vervoerde goederen die uitsluitend door de territoriale wateren of het luchtruim van het douanegebied van de Unie worden vervoerd zonder dat er een tussenstop in dit gebied wordt gemaakt; (b) in andere specifieke gevallen die naar behoren worden gerechtvaardigd door het soort goederen of het soort vervoer of die voortvloeien uit verplichtingen uit hoofde van internationale overeenkomsten; (c) voor overeenkomstig artikel 58 tijdelijk uit het douanegebied van de Unie vervoerde goederen. 3. In de in lid 1 bedoelde minimale informatie vóór vertrek wordt vermeld of gaat om: (a) Uniegoederen die onder de regeling uitvoer zullen worden geplaatst; (b) Uniegoederen die onder de regeling passieve veredeling zullen worden geplaatst; (c) Uniegoederen die het douanegebied van de Unie verlaten na onder de regeling bijzondere bestemming te zijn geplaatst; (d) Uniegoederen die met vrijstelling van btw of accijns zullen worden geleverd als vliegtuig- of scheepsvoorraden, ongeacht de bestemming van het vliegtuig of het schip, waarvoor een bewijs van levering vereist is; (e) Uniegoederen die onder de regeling intern douanevervoer zullen worden geplaatst; of (f) niet-Uniegoederen die zullen worden uitgevoerd na tijdelijke opslag of na plaatsing onder een douaneregeling. 4. De vervoerder mag in het douanegebied van de Unie alleen goederen laden waarvoor minimale informatie vóór vertrek is verstrekt of beschikbaar is gesteld aan het douanekantoor van uitgang. 5. De vervoerder brengt goederen uit het douanegebied van de Unie in dezelfde staat als toen de informatie vóór vertrek werd verstrekt of beschikbaar werd gesteld. 6. Wanneer de exporteur de informatie vóór vertrek niet heeft verstrekt of de verstrekte informatie vóór vertrek niet overeenstemt met de goederen in kwestie, verstrekt de vervoerder deze informatie binnen een specifieke termijn aan het douanekantoor van uitgang voordat de goederen het douanegebied van de Unie verlaten. 7. De nodige elementen van de informatie vóór vertrek worden onmiddellijk aan het douanekantoor van uitgang verstrekt of beschikbaar gesteld. 8. De Commissie is bevoegd overeenkomstig artikel 261 gedelegeerde handelingen in aanvulling op of tot wijziging van deze verordening vast te stellen houdende: (a) de minimale informatie vóór vertrek die moet worden verstrekt, rekening houdend met de regeling waaronder de goederen zullen worden geplaatst en het feit of de goederen al dan niet Uniegoederen zijn; (b) de in de leden 1 en 6 bedoelde specifieke termijn waarbinnen de informatie vóór vertrek moet worden verstrekt of beschikbaar worden gesteld voordat de goederen het douanegebied van de Unie verlaten, rekening houdend met het soort vervoer en het vervoermiddel; (c) de specifieke gevallen waarin wordt afgezien van de verplichting om informatie vóór vertrek te verstrekken of beschikbaar te stellen als bedoeld in lid 2, punt b); (d) de bij het uitgaan van de goederen te verstrekken informatie als bedoeld in lid 8. 9. De Commissie bepaalt door middel van uitvoeringshandelingen de procedure voor het verstrekken en ontvangen van de informatie vóór vertrek en de bevestiging van uitgaan als bedoeld in dit artikel. Die uitvoeringshandelingen worden volgens de in artikel 262, lid 4, bedoelde onderzoeksprocedure vastgesteld. 10. Tot de in artikel 265, lid 3, vastgestelde einddatum worden de summiere aangifte bij uitgaan, de aangifte tot uitvoer, de aangifte tot wederuitvoer en de kennisgeving van wederuitvoer aangemerkt als de informatie vóór vertrek. Artikel 96 Wijziging en ongeldigmaking van de informatie vóór vertrek 1. De exporteur of de vervoerder kan een of meerdere elementen van de informatie vóór vertrek wijzigen nadat deze is verstrekt of beschikbaar gesteld. Wijziging is niet meer mogelijk na een van de volgende feiten: (a) de douaneautoriteiten hebben kennisgegeven van hun voornemen om de goederen aan een onderzoek te onderwerpen; (b) de douaneautoriteiten hebben vastgesteld dat een of meer elementen van de informatie onjuist of onvolledig zijn; (c) de douaneautoriteiten hebben de goederen reeds vrijgegeven voor uitgaan. 2. De exporteur of de vervoerder maakt de informatie vóór vertrek over goederen die het douanegebied van de Unie niet verlaten, zo spoedig mogelijk ongeldig. De douaneautoriteiten maken de informatie vóór vertrek over die goederen ongeldig na 150 dagen, te rekenen vanaf de datum waarop de informatie is verstrekt of beschikbaar is gesteld. 3. De Commissie bepaalt door middel van uitvoeringshandelingen de procedure voor het in lid 1 bedoelde wijzigen van de informatie vóór vertrek en voor het in lid 2 bedoelde ongeldig maken van de informatie vóór vertrek. Die uitvoeringshandelingen worden volgens de in artikel 262, lid 4, bedoelde onderzoeksprocedure vastgesteld. Artikel 97 Risicoanalyse van de informatie vóór vertrek 1. Onverminderd de in titel IV vastgestelde activiteiten van de EU-douaneautoriteit zorgt het douanekantoor van uitvoer ervoor dat, binnen een specifieke termijn, een risicoanalyse wordt verricht, voornamelijk voor veiligheidsdoeleinden en, waar mogelijk, ook voor andere doeleinden, op basis van de informatie vóór vertrek en andere informatie die via de EU-douanedatahub is verstrekt of beschikbaar gesteld, en neemt het de nodige maatregelen op basis van de resultaten van die risicoanalyse. 2. Het douanekantoor dat verantwoordelijk is voor de plaats waar de exporteur is gevestigd, kan passende risicobeperkende maatregelen nemen, waaronder: (a) de exporteur of de vervoerder gelasten de goederen niet te laden of te vervoeren; (b) om aanvullende informatie of actie verzoeken; (c) situaties identificeren waarin optreden door een andere autoriteit aangewezen kan zijn; (d) aanbevelingen doen in verband met de meest geschikte plaats en maatregelen voor een controle; (e) vaststellen langs welke route en binnen welke termijn de goederen het douanegebied van de Unie moeten verlaten. 3. Het douanekantoor van uitgang verricht ook een risicoanalyse wanneer de vervoerder de informatie over de goederen verstrekt overeenkomstig artikel 95, lid 6. 4. De Commissie is bevoegd overeenkomstig artikel 261 gedelegeerde handelingen in aanvulling op deze verordening vast te stellen houdende de termijnen waarbinnen een risicoanalyse moet worden verricht en de nodige maatregelen op basis van de resultaten van de risicoanalyse moeten worden genomen, als bedoeld in lid 1 van dit artikel, en houdende de risicobeperkende maatregelen als bedoeld in lid 2 van dit artikel. Artikel 98 Aanbrengen en bevestiging van uitgaan 1. Wanneer de informatie vóór vertrek niet binnen de gestelde termijn is verstrekt of wanneer de douaneautoriteiten of de andere door de douaneautoriteiten toegepaste wetgeving zulks vereisen, brengt de vervoerder de goederen die het douanegebied van de Unie zullen verlaten, vóór het vertrek aan bij het douanekantoor van uitgang. 2. De vervoerder bevestigt aan de douaneautoriteiten dat de goederen het douanegebied van de Unie hebben verlaten. Artikel 99 Regeling uitvoer 1. Unie- en niet-Uniegoederen die het douanegebied van de Unie zullen verlaten, worden onder de regeling uitvoer geplaatst. 2. De voorwaarden voor het plaatsen van goederen onder de regeling uitvoer zijn de volgende: (a) de minimale informatie is verstrekt of beschikbaar gesteld aan de douaneautoriteiten, waaronder ten minste de voor de goederen verantwoordelijke exporteur, de verkoper, de koper, de waarde, de oorsprong, de tariefindeling, de omschrijving van de goederen en de plaats waar zij zich bevinden; (b) alle verschuldigde uitvoerrechten of overige heffingen zijn betaald of er is zekerheid voor gesteld; en (c) de goederen voldoen aan de relevante andere wetgeving die door de douaneautoriteiten wordt toegepast. 3. Goederen die het douanegebied van de Unie zullen verlaten, worden, indien van toepassing, aan het volgende onderworpen: (a) de terugbetaling of kwijtschelding van invoerrechten; (b) de betaling van restituties bij uitvoer; (c) de formaliteiten krachtens de geldende bepalingen inzake overige heffingen. 4. De Commissie is bevoegd overeenkomstig artikel 261 gedelegeerde handelingen in aanvulling op en tot wijziging van deze verordening vast te stellen houdende de gegevens die aan de douaneautoriteiten moeten worden verstrekt of beschikbaar worden gesteld voor het plaatsen van goederen onder de regeling uitvoer als bedoeld in lid 2, punt a). 5. De Commissie bepaalt door middel van uitvoeringshandelingen de procedure voor de teruggaaf van de btw aan niet in de Unie gevestigde natuurlijke personen als bedoeld in lid 3, punt b). Die uitvoeringshandelingen worden volgens de in artikel 262, lid 4, bedoelde onderzoeksprocedure vastgesteld. Artikel 100 Vrijstelling van uitvoerrechten voor tijdelijk uitgevoerde Uniegoederen Onverminderd artikel 140 komen Uniegoederen die tijdelijk uit het douanegebied van de Unie worden uitgevoerd, in aanmerking voor vrijstelling van uitvoerrechten op voorwaarde van hun wederinvoer. Titel VIII BIJZONDERE REGELINGEN Hoofdstuk 1 Algemene bepalingen Artikel 101 Toepassingsgebied 1. Goederen kunnen onder een van de volgende bijzondere regelingen worden geplaatst: (a) douanevervoer, dat extern en intern douanevervoer omvat; (b) opslag, dat douane-entrepots en vrije zones omvat; (c) specifieke bestemming, dat tijdelijke invoer en bijzondere bestemming omvat; (d) veredeling, dat actieve en passieve veredeling omvat. 2. De Commissie is bevoegd overeenkomstig artikel 261 gedelegeerde handelingen in aanvulling op en tot wijziging van deze verordening vast te stellen houdende de gegevens die aan de douaneautoriteiten moeten worden verstrekt of beschikbaar worden gesteld voor het plaatsen van goederen onder een bijzondere regeling. Artikel 102 Vergunning 1. Importeurs of exporteurs die voornemens zijn goederen onder een bijzondere douaneregeling te plaatsen, moeten over een vergunning van de douaneautoriteiten beschikken voor: (a) het gebruik van de regeling actieve of passieve veredeling, tijdelijke invoer of bijzondere bestemming; (b) het beheer van een opslagruimte voor opslag in een douane-entrepot, tenzij de opslagruimte wordt beheerd door de douaneautoriteit zelf. In de vergunning worden de voorwaarden voor het gebruik van die regelingen of het beheer van die opslagruimten vastgesteld. 2. Tenzij anders is bepaald, verlenen de douaneautoriteiten de in lid 1 bedoelde vergunning alleen indien aan de volgende voorwaarden is voldaan: (a) de vergunninghouder is gevestigd in het douanegebied van de Unie, tenzij anders is bepaald voor tijdelijke invoer of, in uitzonderlijke gevallen, voor de regeling bijzondere bestemming of actieve veredeling; (b) de vergunninghouder biedt de nodige waarborgen voor het goede gebruik van de regeling; een Trust&Check-ondernemer wordt geacht aan deze voorwaarde te voldoen, voor zover de activiteit die betrekking heeft op de bijzondere regeling in kwestie in de in artikel 25 bedoelde vergunning is opgenomen; (c) de douaneautoriteiten achtten het nodig dat, wanneer de vergunninghouder geen Trust&Check-ondernemer is, een zekerheid wordt gesteld voor de mogelijke douaneschuld of overige heffingen in verband met de onder de bijzondere regeling geplaatste goederen; (d) de douaneautoriteiten kunnen douanetoezicht uitoefenen zonder administratieve maatregelen te hoeven nemen die niet in verhouding staan tot de economische behoeften; (e) indien de vergunning betrekking heeft op tijdelijke invoer, maakt de vergunninghouder gebruik van de goederen of laat hij deze gebruiken; (f) indien de vergunning betrekking heeft op de veredelingsregeling, verricht de vergunninghouder veredelingshandelingen verricht of laat hij deze verrichten; (g) de wezenlijke belangen van producenten in de Unie worden niet geschaad door de vergunning voor een veredelingsregeling (“onderzoek van de economische voorwaarden”). 3. Tenzij anderszins is gerechtvaardigd door het economische karakter van de veredeling, vragen de vergunningverlenende douaneautoriteiten, om te beoordelen of het verlenen van een vergunning voor een regeling actieve veredeling de wezenlijke belangen van de producenten in de Unie niet schaadt, het advies van de EU-douaneautoriteit voordat zij hun besluit over de vergunning vaststellen, indien: (a) het invoerrecht dat van toepassing is bij het in het vrije verkeer brengen van de veredelingsproducten, wordt bepaald op basis van de tariefindeling, de douanewaarde, de hoeveelheid, de aard en de oorsprong van de onder de regeling actieve veredeling geplaatste goederen overeenkomstig artikel 168, leden 3 en 4; en (b) er bewijs voorhanden is dat de wezenlijke belangen van de producenten in de Unie waarschijnlijk zullen worden geschaad. Er wordt geacht zulk bewijs voorhanden te zijn wanneer de goederen die onder de regeling actieve veredeling zullen worden geplaatst, onderworpen zouden zijn aan een landbouwpolitieke maatregel, een voorlopig of definitief antidumpingrecht, een compenserend recht, een vrijwaringsmaatregel of een aanvullend recht dat voortvloeit uit een schorsing van concessies indien zij in het vrije verkeer werden gebracht. 4. Om te beoordelen of het verlenen van een vergunning voor een regeling passieve veredeling de wezenlijke belangen van de producenten in de Unie niet schaadt, vragen de douaneautoriteiten, voordat zij hun besluit over de vergunning vaststellen, het advies van de EU-douaneautoriteit wanneer er bewijs voorhanden is dat de wezenlijke belangen van producenten in de Unie van als gevoelig aangemerkte goederen waarschijnlijk zullen worden geschaad en de goederen niet bestemd zijn om te worden hersteld. 5. Indien zij daarom overeenkomstig de leden 3 en 4 wordt verzocht, kan de EU-douaneautoriteit tot een van de volgende adviezen komen: (a) het verlenen van de vergunning schaadt de wezenlijke belangen van producenten in de Unie niet; (b) het verlenen van de vergunning schaadt de wezenlijke belangen van producenten in de Unie; (c) het verlenen van de vergunning voor een naar behoren gemotiveerde en gecontroleerde hoeveelheid goederen, die in het advies wordt bepaald, schaadt de wezenlijke belangen van producenten in de Unie niet. Met het advies van de EU-douaneautoriteit wordt rekening gehouden door de vergunningverlenende douaneautoriteiten en door alle andere douaneautoriteiten die met soortgelijke vergunningen te maken hebben. De vergunningverlenende douaneautoriteiten kunnen het advies van de EU-douaneautoriteit naast zich neerleggen mits zij hun besluit dienaangaande motiveren. 6. De vergunning wordt door de vergunningverlenende douaneautoriteiten verstrekt of beschikbaar gesteld in de EU-douanedatahub. Wanneer een vergunning voor een bijzondere regeling commercieel gevoelige informatie bevat, wordt de toegang tot de gegevens ervan beperkt. 7. De Commissie is bevoegd overeenkomstig artikel 261 gedelegeerde handelingen in aanvulling op deze verordening vast te stellen houdende: (a) de uitzonderingen op de in lid 2 vastgestelde voorwaarden; (b) de in lid 3 bedoelde gevallen waarin het economische karakter van de veredeling rechtvaardigt dat de douaneautoriteiten beoordelen of het verlenen van een vergunning voor een regeling actieve veredeling de wezenlijke belangen van de producenten in de Unie niet schaadt, zonder advies van de EU-douaneautoriteit; (c) de lijst van als gevoelig aangemerkte goederen als bedoeld in lid 4. 8. De Commissie bepaalt door middel van uitvoeringshandelingen: (a) de procedureregels voor het verlenen van de vergunning voor de in lid 1 genoemde regelingen; (b) de procedureregels voor het uitbrengen van advies door de EU-douaneautoriteit; en (c) de hoeveelheid en de regels voor de controle van het plafond als bedoeld in lid 5. Die uitvoeringshandelingen worden volgens de in artikel 262, lid 4, bedoelde onderzoeksprocedure vastgesteld. 9. Tot de in artikel 265, lid 1, vastgestelde datum worden de in lid 2, punt f), bedoelde economische voorwaarden onderzocht op het niveau van de Unie door de Commissie. Tot die datum wordt, wanneer naar het advies van de EU-douaneautoriteit uit hoofde van dit hoofdstuk wordt verwezen, geacht te worden verwezen naar het onderzoek op het niveau van de Unie als bedoeld in lid 5 van dit artikel. Artikel 103 Vergunningen met terugwerkende kracht 1. De douaneautoriteiten verlenen met terugwerkende kracht een vergunning indien aan alle volgende voorwaarden is voldaan: (a) er is een bewezen economische behoefte; (b) de aanvraag houdt geen verband met een poging tot bedrog; (c) de aanvrager heeft op basis van boekhouding of bescheiden aangetoond dat: i) aan alle procedurevereisten is voldaan; ii) de goederen, waar nodig, voor de betrokken periode kunnen worden geïdentificeerd; iii) de procedure kan worden gecontroleerd aan de hand van de boekhouding of bescheiden; (d) alle formaliteiten om de situatie van de goederen te regulariseren, kunnen worden verricht, zo nodig met inbegrip van de ongeldigmaking van de betrokken voorgaande bescheiden; (e) aan de aanvrager is geen vergunning met terugwerkende kracht verleend in de afgelopen drie jaar vóór de datum waarop de aanvraag is aanvaard; (f) het advies van de EU-douaneautoriteit is niet vereist om te beoordelen of het verlenen van de vergunning de wezenlijke belangen van producenten in de Unie niet zou schaden, behalve wanneer een aanvraag betrekking heeft op de verlenging van een vergunning voor dezelfde soort verrichtingen en goederen; (g) de aanvraag heeft geen betrekking op het beheer van een opslagruimte voor opslag in een douane-entrepot; (h) indien een aanvraag betrekking heeft op een verlenging van een vergunning voor dezelfde soort verrichtingen en goederen, wordt de aanvraag ingediend binnen drie jaar na het verstrijken van de oorspronkelijke vergunning. 2. De douaneautoriteiten kunnen tevens een vergunning met terugwerkende kracht verlenen indien de goederen die onder een douaneregeling waren geplaatst, niet langer beschikbaar zijn op het moment dat de vergunningsaanvraag was aanvaard. Artikel 104 Administratie 1. De vergunninghouder, importeur of exporteur en alle personen die zich bezighouden met opslag, be- of verwerking van goederen, of aan- of verkoop van goederen in vrije zones, voeren een passende administratie in een door de douaneautoriteiten goedgekeurde vorm en verstrekken deze administratie of stellen haar beschikbaar in de EU-douanedatahub. Aan de hand van de informatie en de gegevens in die administratie moeten de douaneautoriteiten in staat zijn toezicht uit te oefenen op de regeling, met name wat de identificatie, de douanestatus en het vervoer van de onder de regeling geplaatste goederen betreft. 2. Een Trust&Check-ondernemer wordt geacht aan de in lid 1 vastgestelde verplichting te voldoen. Artikel 105 Aanzuivering van een bijzondere regeling 1. Behalve voor de regeling douanevervoer en onverminderd het douanetoezicht op de bijzondere bestemming van artikel 135 wordt een bijzondere regeling aangezuiverd indien de onder de regeling geplaatste goederen of de veredelingsproducten onder een volgende douaneregeling worden geplaatst, het douanegebied van de Unie verlaten, vernietigd zijn zonder afvalresten of aan de staat worden afgestaan overeenkomstig artikel 78. 2. De douaneautoriteiten zuiveren de regeling douanevervoer aan indien zij op grond van een vergelijking van de aan het douanekantoor van vertrek verstrekte of beschikbaar gestelde gegevens met de aan het douanekantoor van bestemming verstrekte of beschikbaar gestelde gegevens kunnen vaststellen dat de regeling naar behoren is beëindigd. 3. De douaneautoriteiten nemen de nodige maatregelen om de situatie te regelen van goederen waarvoor de regeling niet onder de vastgestelde voorwaarden is aangezuiverd. 4. De regeling dient binnen een bepaalde termijn te worden aangezuiverd, tenzij anders is bepaald. 5. De Commissie is bevoegd overeenkomstig artikel 261 gedelegeerde handelingen in aanvulling op deze verordening vast te stellen houdende de in lid 4 van dit artikel bedoelde termijn. 6. De Commissie bepaalt door middel van uitvoeringshandelingen de procedureregels voor de aanzuivering van een bijzondere regeling als bedoeld in dit artikel. Die uitvoeringshandelingen worden volgens de in artikel 262, lid 4, bedoelde onderzoeksprocedure vastgesteld. Artikel 106 Overdracht van rechten en verplichtingen 1. De douaneautoriteiten kunnen de houder van een vergunning voor een andere bijzondere regeling dan douanevervoer toestaan zijn rechten en verplichtingen met betrekking tot onder die bijzondere regeling geplaatste goederen geheel of gedeeltelijk over te dragen aan een importeur of exporteur die ook aan de voorwaarden voor de betrokken regeling voldoet. 2. De vergunninghouder die zijn rechten en verplichtingen overdraagt, stelt de douaneautoriteiten in kennis van de overdracht en van de aanzuivering van de regeling, tenzij de douaneautoriteiten de importeur of exporteur aan wie de rechten en verplichtingen zijn overgedragen, ook vergunning hebben verleend. 3. Wanneer bij de overdracht van rechten en verplichtingen meer dan één lidstaat betrokken is, plegen de douaneautoriteiten die toestemming voor de overdracht verlenen, overleg met de andere betrokken lidstaten. 4. De Commissie bepaalt door middel van uitvoeringshandelingen de procedureregels voor de overdracht van de rechten en verplichtingen van de vergunninghouder met betrekking tot goederen die onder een andere bijzondere regeling dan douanevervoer zijn geplaatst. Die uitvoeringshandelingen worden volgens de in artikel 262, lid 4, bedoelde onderzoeksprocedure vastgesteld. Artikel 107 Overbrenging van goederen 1. In specifieke gevallen kunnen importeurs en exporteurs goederen die onder een andere bijzondere regeling dan douanevervoer of in een vrije zone zijn geplaatst, overbrengen tussen verschillende plaatsen binnen het douanegebied van de Unie. 2. De Commissie is bevoegd overeenkomstig artikel 261 gedelegeerde handelingen in aanvulling op deze verordening vast te stellen houdende de gevallen waarin en de voorwaarden waaronder importeurs en exporteurs goederen kunnen overbrengen als bedoeld in lid 1 van dit artikel. 3. De Commissie bepaalt door middel van uitvoeringshandelingen de procedureregels voor het overbrengen van goederen die onder een andere bijzondere regeling dan douanevervoer of in een vrije zone zijn geplaatst als bedoeld in lid 1. Die uitvoeringshandelingen worden volgens de in artikel 262, lid 4, bedoelde onderzoeksprocedure vastgesteld. Artikel 108 Gebruikelijke behandelingen 1. Goederen die onder een regeling douane-entrepot, onder een veredelingsregeling of in een vrije zone zijn geplaatst, kunnen gebruikelijke behandelingen ondergaan om ze in goede staat te bewaren, de presentatie of handelskwaliteit ervan te verbeteren, of ze klaar te maken voor distributie of wederverkoop. 2. De Commissie is bevoegd overeenkomstig artikel 261 gedelegeerde handelingen in aanvulling op deze verordening vast te stellen houdende de gebruikelijke behandelingen als bedoeld in lid 1 van dit artikel. Artikel 109 Equivalente goederen 1. Equivalente goederen zijn Uniegoederen die in plaats van de onder een bijzondere regeling geplaatste goederen worden opgeslagen, gebruikt of verwerkt. In het kader van de regeling passieve veredeling zijn equivalente goederen niet-Uniegoederen die worden verwerkt in plaats van onder de regeling passieve veredeling geplaatste Uniegoederen. Tenzij anders is bepaald, moeten equivalente goederen onder dezelfde achtcijfercode van de gecombineerde nomenclatuur zijn ingedeeld en dezelfde handelskwaliteit en technische kenmerken hebben als de goederen die zij vervangen. 2. Op voorwaarde dat de goede werking van de regeling, met name wat het douanetoezicht betreft, is verzekerd, kunnen de douaneautoriteiten op aanvraag vergunning verlenen voor het volgende: (a) het gebruik van equivalente goederen onder een regeling douane-entrepot, in een vrije zone, onder een regeling bijzondere bestemming en onder een veredelingsregeling; (b) in specifieke gevallen, het gebruik van equivalente goederen onder de regeling tijdelijke invoer; (c) in geval van de regeling actieve veredeling, de uitvoer van uit equivalente goederen verkregen veredelingsproducten voorafgaand aan de invoer van de goederen die zij vervangen; (d) in geval van de regeling passieve veredeling, de invoer van uit equivalente goederen verkregen veredelingsproducten voorafgaand aan de uitvoer van de goederen die zij vervangen. Een Trust&Check-ondernemer wordt geacht te voldoen aan de voorwaarde dat het goed functioneren van de regeling is verzekerd, voor zover de activiteit in het kader van het gebruik van equivalente goederen voor de betrokken regeling in de in artikel 25 bedoelde vergunning is opgenomen. 3. Het gebruik van equivalente goederen wordt niet toegestaan in de volgende gevallen: (a) indien uitsluitend gebruikelijke behandelingen als omschreven in artikel 108 worden verricht in het kader van de regeling actieve veredeling; (b) indien er een verbod geldt op terugbetaling of vrijstelling van invoerrechten voor niet-oorsprongsgoederen die worden gebruikt voor de vervaardiging van veredelingsproducten die zich onder de regeling actieve veredeling bevinden en waarvoor een bewijs van oorsprong wordt afgegeven of opgesteld in het kader van een preferentiële regeling tussen de Unie en bepaalde derde landen dan wel groepen van derde landen; (c) indien dit zou leiden tot een onbillijk voordeel op het vlak van invoerrechten of waarvoor in Uniewetgeving is voorzien. 4. In het in lid 2, punt c), bedoelde geval stelt, indien de veredelingsproducten aan uitvoerrechten zouden zijn onderworpen indien zij niet in het kader van de regeling actieve veredeling werden uitgevoerd, de vergunninghouder een zekerheid voor de betaling van de uitvoerrechten, indien de niet-Uniegoederen niet binnen de in artikel 138, lid 3, gestelde termijn worden ingevoerd. 5. De Commissie is bevoegd overeenkomstig artikel 261 gedelegeerde handelingen in aanvulling op deze verordening vast te stellen houdende: (a) de in lid 1, derde alinea, bedoelde uitzonderingen; (b) de voorwaarden waaronder equivalente goederen worden gebruikt overeenkomstig lid 2; (c) de specifieke gevallen waarin equivalente goederen worden gebruikt in het kader van de regeling tijdelijke invoer als bedoeld in lid 2, punt b); (d) de gevallen waarin het gebruik van equivalente goederen niet is toegestaan overeenkomstig lid 3, punt c). 6. De Commissie bepaalt door middel van uitvoeringshandelingen de procedureregels voor het gebruik van equivalente goederen, waarvoor overeenkomstig lid 2 een vergunning is verleend. Die uitvoeringshandelingen worden volgens de in artikel 262, lid 4, bedoelde onderzoeksprocedure vastgesteld. Hoofdstuk 2 Douanevervoer Afdeling 1 Algemene regels Artikel 110 Toepassingsgebied 1. Goederen worden bij binnenkomst in het douanegebied onder een regeling douanevervoer geplaatst, tenzij zij al onder een regeling douanevervoer als bepaald in de artikelen 111 en 112 zijn geplaatst of onder een andere douaneregeling worden geplaatst binnen de in artikel 86, lid 4, vastgestelde termijn. 2. De houder van de goederen wordt beschouwd als de importeur of de exporteur van de goederen en is aansprakelijk voor de betaling van douanerechten en andere belastingen en heffingen, tenzij de douaneautoriteiten over gegevens van een andere importeur of exporteur beschikken. 3. Onder de regeling Uniedouanevervoer geplaatste goederen blijven onder die regeling totdat zij onder een andere douaneregeling zijn geplaatst. Artikel 111 Extern douanevervoer 1. Onder de regeling extern douanevervoer kunnen niet-Uniegoederen worden overgebracht tussen twee plaatsen in het douanegebied van de Unie zonder dat zij worden onderworpen aan: (a) invoerrechten of overige heffingen, met inbegrip van antidumpingrechten, compenserende rechten of vrijwaringsmaatregelen; (b) handelspolitieke maatregelen, voor zover zij de binnenkomst in of het uitgaan van goederen uit het douanegebied van de Unie niet verbieden. 2. In specifieke gevallen moeten Uniegoederen onder de regeling extern douanevervoer worden geplaatst. 3. Overbrengingen als bedoeld in lid 1 gebeuren op een van de volgende wijzen: (a) met toepassing van de regeling extern Uniedouanevervoer; (b) overeenkomstig de TIR-overeenkomst, op voorwaarde dat de overbrenging: i) buiten het douanegebied van de Unie is begonnen of eindigt; ii) tussen twee plaatsen in het douanegebied van de Unie plaatsvindt, over het grondgebied van een derde land; (c) overeenkomstig de ATA-overeenkomst/Overeenkomst van Istanbul wanneer douanevervoer plaatsvindt; (d) onder geleide van formulier 302 dat is voorgeschreven in het kader van het op 19 juni 1951 te Londen ondertekende Verdrag tussen de staten die partij zijn bij het Noord-Atlantisch Verdrag nopens de rechtspositie van hun krijgsmachten, en van EU-formulier 302; (e) onder het poststelsel overeenkomstig de voorschriften van de Wereldpostunie (UPU), indien de goederen worden vervoerd door of voor rekening van personen die rechten en verplichtingen hebben op grond van die voorschriften. 4. De Commissie is bevoegd overeenkomstig artikel 261 gedelegeerde handelingen in aanvulling op deze verordening vast te stellen houdende de specifieke gevallen waarin Uniegoederen onder de regeling extern douanevervoer moeten worden geplaatst. 5. De Commissie bepaalt door middel van uitvoeringshandelingen de procedureregels voor de toepassing van lid 3, punten b) tot en met e), in het douanegebied van de Unie, rekening houdend met de behoeften van de Unie. Die uitvoeringshandelingen worden volgens de in artikel 262, lid 4, bedoelde onderzoeksprocedure vastgesteld. Artikel 112 Intern douanevervoer 1. Onder de regeling intern douanevervoer kunnen, onder de in lid 2 genoemde voorwaarden, Uniegoederen worden overgebracht tussen twee plaatsen in het douanegebied van de Unie, over een derde land, zonder wijziging van hun douanestatus. 2. Overbrengingen als bedoeld in lid 1 gebeuren op een van de volgende wijzen: (a) onder de regeling intern Uniedouanevervoer, indien een internationale overeenkomst in deze mogelijkheid voorziet; (b) overeenkomstig de TIR-overeenkomst; (c) overeenkomstig de ATA-overeenkomst/Overeenkomst van Istanbul wanneer douanevervoer plaatsvindt; (d) onder geleide van formulier 302 dat is voorgeschreven in het kader van het op 19 juni 1951 te Londen ondertekende Verdrag tussen de staten die partij zijn bij het Noord-Atlantisch Verdrag nopens de rechtspositie van hun krijgsmachten, en van EU-formulier 302; (e) onder het poststelsel overeenkomstig de voorschriften van de Wereldpostunie (UPU), indien de goederen worden vervoerd door of voor rekening van personen die rechten en verplichtingen hebben op grond van die voorschriften. 3. De Commissie bepaalt door middel van uitvoeringshandelingen de procedureregels voor de toepassing van lid 2, punten b) tot en met e), in het douanegebied van de Unie, rekening houdend met de behoeften van de Unie. Die uitvoeringshandelingen worden volgens de in artikel 262, lid 4, bedoelde onderzoeksprocedure vastgesteld. Artikel 113 Eén grondgebied voor douanevervoer Wanneer goederen tussen twee plaatsen in het douanegebied van de Unie worden overgebracht overeenkomstig de TIR-overeenkomst, de ATA-overeenkomst/Overeenkomst van Istanbul, onder geleide van formulier 302 of EU-formulier 302, of onder het poststelsel, wordt het douanegebied van de Unie, voor de doeleinden van dat vervoer, als één grondgebied aangemerkt. Artikel 114 Uitsluiting van personen van TIR-operaties 1. Wanneer de douaneautoriteiten van een lidstaat op grond van artikel 38 van de TIR-overeenkomst een persoon uitsluiten van TIR-operaties, geldt dat besluit voor het gehele douanegebied van de Unie en worden de door die persoon ingediende TIR-carnets door geen enkel douanekantoor aanvaard. 2. Een lidstaat deelt zijn in lid 1 bedoelde besluit en de toepassingsdatum ervan mee aan de overige lidstaten en aan de Commissie en de EU-douaneautoriteit. Artikel 115 Toegelaten afzender en toegelaten geadresseerde voor TIR-doeleinden 1. De douaneautoriteiten kunnen een persoon, op diens verzoek, machtigen (“toegelaten geadresseerde”) om overeenkomstig de TIR-overeenkomst vervoerde goederen te ontvangen op een goedgekeurde plaats zodat de regeling wordt beëindigd overeenkomstig artikel 1, punt d), van de TIR-overeenkomst. 2. De douaneautoriteiten kunnen een persoon, op diens verzoek, machtigen (“toegelaten afzender”) om overeenkomstig de TIR-overeenkomst te vervoeren goederen te verzenden vanaf een goedgekeurde plaats zodat de regeling aanvangt overeenkomstig artikel 1, punt c), van de TIR-overeenkomst. Voor de toepassing van de eerste alinea mag de toegelaten afzender verzegelingen van een bijzonder model gebruiken overeenkomstig artikel 116, lid 4, punt c). 3. De Commissie is bevoegd overeenkomstig artikel 261 gedelegeerde handelingen in aanvulling op deze verordening vast te stellen houdende de voorwaarden voor het verlenen van de vergunning als bedoeld in de leden 1 en 2. Afdeling 2 Uniedouanevervoer Artikel 116 Verplichtingen van de houder van de regeling Uniedouanevervoer en van de vervoerder en de ontvanger van goederen die krachtens de regeling Uniedouanevervoer worden overgebracht 1. De houder van de regeling Uniedouanevervoer moet aan alle onderstaande verplichtingen voldoen: (a) gegevens verstrekken die de douaneautoriteiten in staat stellen toezicht uit te oefenen op de goederen, waaronder ten minste de identificatie van de onder die regeling geplaatste goederen, het vervoermiddel, de importeur of de exporteur, de douanestatus en de overbrengingen; (b) de vereiste gegevens en de goederen ongeschonden binnen de gestelde termijn aanbrengen bij het douanekantoor van bestemming met inachtneming van de door de douaneautoriteiten getroffen identificatiemaatregelen; (c) de douanebepalingen betreffende de regeling naleven; (d) tenzij anders is bepaald in de douanewetgeving, zekerheid stellen voor de betaling van het bedrag aan invoer- of uitvoerrechten dat overeenkomt met een douaneschuld of overige heffingen die ter zake van de goederen verschuldigd kunnen worden. 2. De houder van de regeling is zijn verplichtingen nagekomen en de regeling douanevervoer is beëindigd, als de onder de regeling geplaatste goederen en de vereiste informatie op het douanekantoor van bestemming beschikbaar zijn overeenkomstig de douanewetgeving. 3. Een vervoerder of een ontvanger van goederen die goederen aanvaardt in de wetenschap dat deze onder de regeling Uniedouanevervoer zijn geplaatst, is eveneens verplicht deze binnen de gestelde termijn ongeschonden bij het douanekantoor van bestemming aan te brengen met inachtneming van de door de douaneautoriteiten getroffen identificatiemaatregelen. 4. De douaneautoriteiten kunnen op aanvraag een vergunning verlenen voor een van de volgende vereenvoudigingen betreffende de plaatsing van goederen onder de regeling Uniedouanevervoer of de aanzuivering van die regeling: (a) de status van toegelaten afzender, uit hoofde waarvan de vergunninghouder goederen onder de regeling Uniedouanevervoer kan plaatsen zonder die bij de douane aan te brengen; (b) de status van toegelaten geadresseerde, uit hoofde waarvan de vergunninghouder onder de regeling Uniedouanevervoer vervoerde goederen op een goedgekeurde plaats kan ontvangen om de regeling overeenkomstig lid 2 aan te zuiveren; (c) het gebruik van verzegelingen van een bijzonder model, indien verzegeling vereist is voor de identificatie van de onder de regeling Uniedouanevervoer geplaatste goederen; (d) het gebruik van een elektronisch vervoersdocument om goederen onder de regeling Uniedouanevervoer te plaatsen, op voorwaarde dat het de vereiste gegevens bevat en beschikbaar is voor het douanekantoor van vertrek en van bestemming, zodat douanetoezicht op de goederen en aanzuivering van de regeling mogelijk zijn. 5. De douaneautoriteiten verrichten ten minste om de drie jaar een grondige controle van de activiteiten van toegelaten afzenders en geadresseerden om na te gaan of zij aan de vergunningsvereisten voldoen. 6. De Commissie is bevoegd overeenkomstig artikel 261 gedelegeerde handelingen in aanvulling op deze verordening vast te stellen houdende nadere bepalingen betreffende de in lid 1, punten a) en b), bedoelde gegevensvereisten en de in lid 4 bedoelde voorwaarden voor vergunningverlening. 7. De Commissie bepaalt door middel van uitvoeringshandelingen de procedureregels voor: (a) de plaatsing van goederen onder de regeling Uniedouanevervoer en de aanzuivering van die regeling; (b) de werking van de in lid 4 bedoelde vereenvoudigingen. Die uitvoeringshandelingen worden volgens de in artikel 262, lid 4, bedoelde onderzoeksprocedure vastgesteld. Artikel 117 Goederen die onder de regeling extern Uniedouanevervoer over het grondgebied van een derde land worden vervoerd 1. De regeling extern Uniedouanevervoer is van toepassing op goederen die over een derde land worden vervoerd, als aan een van de volgende voorwaarden is voldaan: (a) een internationale overeenkomst voorziet in een dergelijke mogelijkheid; (b) het vervoer over dat derde land geschiedt onder geleide van één enkel in het douanegebied van de Unie opgesteld vervoersdocument. 2. In het in lid 1, punt b), bedoelde geval wordt de werking van de regeling extern Uniedouanevervoer geschorst zolang de goederen zich buiten het douanegebied van de Unie bevinden. 3. De Commissie bepaalt door middel van uitvoeringshandelingen de procedureregels voor het douanetoezicht op goederen die onder de regeling extern Uniedouanevervoer over het grondgebied van een derde land worden vervoerd. Die uitvoeringshandelingen worden volgens de in artikel 262, lid 4, bedoelde onderzoeksprocedure vastgesteld. Hoofdstuk 3 Opslag Afdeling 1 Gemeenschappelijke bepalingen Artikel 118 Toepassingsgebied 1. Onder een opslagregeling kunnen niet-Uniegoederen in het douanegebied van de Unie worden opgeslagen zonder dat zij worden onderworpen aan: (a) invoerrechten; (b) overige heffingen overeenkomstig andere toepasselijke voorschriften; (c) handelspolitieke maatregelen, voor zover zij de binnenkomst in of het uitgaan van goederen uit het douanegebied van de Unie niet verbieden. 2. De voorwaarden om goederen onder de regeling opslag te plaatsen, zijn de volgende: (a) de minimale gegevens zijn verstrekt of beschikbaar gesteld aan de douane, waaronder ten minste de voor de goederen verantwoordelijke importeur, de fabrikant, de waarde, de oorsprong, de tariefindeling en de omschrijving van de goederen en de lijst van relevante andere wetgeving die door de douaneautoriteiten op deze goederen wordt toegepast, tenzij anders is bepaald; en (b) het is aangetoond dat de goederen voldoen aan de andere door de douaneautoriteiten toegepaste wetgeving. [Am. 194] 3. Uniegoederen kunnen onder de regeling douane-entrepot of vrije zone worden geplaatst overeenkomstig de andere door de douaneautoriteiten toegepaste wetgeving, of om in aanmerking te komen voor een beschikking tot terugbetaling of kwijtschelding van invoerrechten. Uniegoederen kunnen in een vrije zone of douane-entrepot worden gebracht, opgeslagen, vervoerd, gebruikt, veredeld of verbruikt. In dergelijke gevallen worden de goederen niet geacht zich onder een regeling opslag te bevinden. 4. De importeur plaatst niet-Uniegoederen die in een douane-entrepot of een vrije zone zijn gebracht, onder de passende opslagregeling. 5. De Commissie bepaalt door middel van uitvoeringshandelingen de procedure voor het plaatsen van Uniegoederen onder de regeling douane-entrepot of de regeling vrije zone als bedoeld in lid 2. Die uitvoeringshandelingen worden volgens de in artikel 262, lid 4, bedoelde onderzoeksprocedure vastgesteld. Artikel 119 Opslaginformatie 1. De minimale gegevens die nodig zijn voor de toepassing van de bepalingen betreffende de opslag van de daarin gelegen goederen, met name de in artikel 118, lid 2, punt a), bedoelde gegevens, de douanestatus van de onder de opslagregeling geplaatste goederen en de daaropvolgende overbrengingen van die goederen, worden moeten door de exploitant van een douane-entrepot of een vrije zone aan de douaneautoriteiten worden verstrekt of beschikbaar gesteld. Zodra de in artikel 29 bedoelde functionaliteiten van de EU-douanedatahub volledig operationeel zijn, moet de exploitant deze gegevens beschikbaar stellen via de EU-douanedatahub. [Am. 195] 2. Wanneer de importeur of de vervoerder de in lid 1 bedoelde informatie al geheel of gedeeltelijk heeft verstrekt of beschikbaar heeft gesteld, koppelt de exploitant van het douane-entrepot of de vrije zone zijn eigen aanvullende informatie aan de informatie van de importeur of vervoerder. 3. De exploitant mag geen goederen aanvaarden waarvoor de minimale gegevens niet aan de douane zijn verstrekt of beschikbaar zijn gesteld. 4. De Commissie is bevoegd overeenkomstig artikel 261 gedelegeerde handelingen in aanvulling op deze verordening vast te stellen houdende de in lid 1 van dit artikel bedoelde minimale gegevens. Artikel 120 Wijziging en ongeldigmaking van opslaginformatie 1. De exploitant van een douane-entrepot of een vrije zone kan een of meer elementen van de informatie over de goederen in zijn opslagruimte wijzigen nadat deze zijn verstrekt of beschikbaar zijn gesteld, tenzij de douaneautoriteiten de exploitant hebben meegedeeld dat zij voornemens zijn de goederen te onderzoeken of dat zij hebben vastgesteld dat de informatie over de goederen onjuist is. 2. De importeur, vervoerder of exploitant van het entrepot of de vrije zone maakt de informatie over goederen die het douanegebied van de Unie niet worden binnengebracht, zo spoedig mogelijk ongeldig. De douaneautoriteiten maken de informatie over die goederen ongeldig na 30 dagen, te rekenen vanaf de datum waarop de informatie is verstrekt of beschikbaar is gesteld. Artikel 121 Duur van een opslagregeling 1. Goederen kunnen gedurende een onbeperkte periode onder een regeling opslag blijven. 2. In uitzonderlijke gevallen kunnen de douaneautoriteiten een termijn voor de aanzuivering van een regeling opslag vaststellen, met name wanneer de soort en de aard van de goederen in geval van langdurige opslag een gevaar kunnen vormen voor de gezondheid en het leven van mens, dier of plant, of voor het milieu. Afdeling 2 Douane-entrepots Artikel 122 Opslag in douane-entrepots 1. Onder de regeling douane-entrepot kunnen niet-Uniegoederen worden opgeslagen in daartoe door de douaneautoriteiten goedgekeurde en onder douanetoezicht staande ruimten of andere locaties (“douane-entrepots”). 2. De douane-entrepots kunnen worden gebruikt door importeurs voor de opslag van goederen (“publiek douane-entrepot”) of door houders van een vergunning douane-entrepot voor de opslag van ingevoerde goederen (“particulier douane-entrepot”). Artikel 123 Vergunning voor het beheer van douane-entrepots 1. Voor het beheer van een douane-entrepot is een vergunning van de douaneautoriteiten vereist, tenzij de exploitant van het douane-entrepot de douaneautoriteit zelf is. In de vergunning worden de voorwaarden voor het beheer van het douane-entrepot vastgesteld. 2. De in lid 1 bedoelde vergunning wordt uitsluitend verleend aan personen die aan de volgende voorwaarden voldoen: (a) zij zijn in het douanegebied van de Unie gevestigd; (b) zij bieden de nodige waarborgen voor het goede gebruik van de regeling; (c) een Trust&Check-ondernemer wordt geacht aan deze voorwaarde te voldoen, voor zover het beheer van een douane-entrepot in de in artikel 25 bedoelde vergunning is opgenomen; (d) zij stellen een zekerheid voor de mogelijke douaneschuld. 3. De in lid 1 bedoelde vergunning wordt slechts verleend indien de douaneautoriteiten douanetoezicht kunnen uitoefenen zonder administratieve maatregelen te hoeven nemen die niet in verhouding staan tot de economische behoeften. 4. De Commissie is bevoegd overeenkomstig artikel 261 gedelegeerde handelingen in aanvulling op deze verordening vast te stellen houdende de voorwaarden waaronder de in lid 1 van dit artikel bedoelde vergunning wordt verleend. Artikel 124 Overbrenging van goederen in douane-entrepot 1. De douaneautoriteiten kunnen een exploitant van een douane-entrepot toestaan om goederen over te brengen onder de volgende voorwaarden: (a) de vergunning douane-entrepot voorziet in de mogelijkheid om goederen over te brengen; (b) de exploitant van het douane-entrepot is een geautoriseerde marktdeelnemer of Trust&Check-ondernemer; (c) informatie over de overbrengingen wordt vastgelegd in de administratie van de exploitant en verstrekt of beschikbaar gesteld aan de douaneautoriteiten van vertrek en van aankomst van de goederen. 2. De Commissie bepaalt door middel van uitvoeringshandelingen de procedure voor de overbrenging van goederen in douane-entrepot als bedoeld in lid 1. Die uitvoeringshandelingen worden volgens de in artikel 262, lid 4, bedoelde onderzoeksprocedure vastgesteld. Artikel 125 Veredeling in een douane-entrepot Bij een economische behoefte en op voorwaarde dat het douanetoezicht niet wordt gehinderd, kunnen de douaneautoriteiten toestaan dat goederen in een douane-entrepot onder de regeling actieve veredeling of de regeling bijzondere bestemming worden geplaatst om in het douane-entrepot te worden veredeld, met inachtneming van de voor de desbetreffende regeling vastgestelde voorwaarden. Artikel 126 Douanetoezicht De vergunninghouder draagt er zorg voor dat de onder de regeling douane-entrepot geplaatste goederen niet aan het douanetoezicht worden onttrokken. Afdeling 3 Vrije zones Artikel 127 Instelling van vrije zones 1. De lidstaten kunnen in bepaalde delen van het douanegebied van de Unie vrije zones instellen. De lidstaten bepalen van elke vrije zone de geografische grenzen en stellen de in- en uitgangen ervan vast. 2. De lidstaten verstrekken de Commissie informatie over hun vrije zones die in gebruik zijn. 3. De vrije zones zijn afgesloten. De grenzen en de in- en uitgangen van de vrije zones staan onder douanetoezicht. 4. Personen, goederen en vervoermiddelen die een vrije zone binnenkomen of verlaten, kunnen aan douanecontroles worden onderworpen. Artikel 128 Gebouwen en activiteiten in vrije zones 1. Voor het oprichten van gebouwen in een vrije zone is voorafgaande toestemming van de douaneautoriteiten vereist. 2. Met inachtneming van de douanewetgeving is in een vrije zone elke industriële, handels- of dienstverlenende activiteit toegestaan. De douaneautoriteiten worden voorafgaand aan de uitoefening van deze activiteiten hiervan in kennis gesteld. 3. De douaneautoriteiten kunnen, rekening houdend met de aard van de goederen dan wel de eisen inzake douanetoezicht of inzake veiligheid, de in lid 2 bedoelde activiteiten verbieden of beperken. 4. De douaneautoriteiten kunnen personen die niet de nodige waarborgen bieden voor de naleving van de douanevoorschriften, de uitoefening van een activiteit in een vrije zone verbieden. Artikel 129 Niet-Uniegoederen in vrije zones 1. Niet-Uniegoederen kunnen tijdens het verblijf ervan in een vrije zone in het vrije verkeer worden gebracht of onder de regeling actieve veredeling, tijdelijke invoer of bijzondere bestemming worden geplaatst onder de voor die regelingen geldende voorwaarden. In dergelijke gevallen worden de goederen geacht zich niet onder de regeling vrije zone te bevinden. 2. Onverminderd de bepalingen die van toepassing zijn op leveringen en bevoorradingsproducten en voor zover de betrokken regeling dit toestaat, vormt lid 1 geen beletsel voor het gebruik of verbruik van goederen die, indien zij in het vrije verkeer werden gebracht of tijdelijk werden ingevoerd, niet aan de toepassing van invoerrechten in het kader van het gemeenschappelijk landbouw- of handelsbeleid of aan maatregelen die het gebruik van die goederen in de Unie verbieden, zouden zijn onderworpen. Dergelijk gebruik of verbruik vereist dat de passende informatie aan de douane wordt verstrekt of beschikbaar wordt gesteld. Artikel 130 Goederen uit een vrije zone halen Goederen mogen slechts uit een vrije zone worden gebracht indien zij onder een andere douaneregeling zijn geplaatst. Artikel 131 Douanestatus 1. Op aanvraag van de belanghebbende stellen de douaneautoriteiten met betrekking tot de volgende goederen vast dat zij de douanestatus van Uniegoederen hebben: (a) Uniegoederen die een vrije zone worden binnengebracht; (b) Uniegoederen die in een vrije zone zijn veredeld; (c) goederen die in een vrije zone in het vrije verkeer zijn gebracht. 2. Goederen die uit een vrije zone in een ander deel van het douanegebied van de Unie worden binnengebracht of onder een douaneregeling worden geplaatst, worden als niet-Uniegoederen beschouwd tenzij de douanestatus ervan als Uniegoederen is aangetoond. 3. Voor de toepassing van uitvoerrechten en uitvoercertificaten of van uitvoercontrolemaatregelen in het kader van het gemeenschappelijk landbouw- of handelsbeleid worden deze goederen evenwel als Uniegoederen beschouwd tenzij is vastgesteld dat zij niet de douanestatus van Uniegoederen hebben. Hoofdstuk 4 Specifieke bestemming Afdeling 1 Tijdelijke invoer Artikel 132 Toepassingsgebied 1. Onder de regeling tijdelijke invoer kan aan voor uitvoer bestemde niet-Uniegoederen in het douanegebied van de Unie een specifieke bestemming worden gegeven, met gehele of gedeeltelijke vrijstelling van invoerrechten, zonder dat zij aan een van de volgende maatregelen onderworpen zijn: (a) overige heffingen overeenkomstig andere toepasselijke voorschriften; (b) handelspolitieke maatregelen, voor zover zij de binnenkomst in of het uitgaan van goederen uit het douanegebied van de Unie niet verbieden. 2. De regeling tijdelijke invoer mag alleen worden gebruikt indien aan de volgende voorwaarden is voldaan: (a) de goederen zijn niet bestemd om enige wijziging te ondergaan, met uitzondering van de normale waardevermindering ervan door gebruik; (b) de onder de regeling geplaatste goederen kunnen worden geïdentificeerd, behalve indien het ontbreken van identificatiemaatregelen wegens de aard van de goederen of het voorgenomen gebruik niet tot misbruik van de regeling kan leiden of, in het in artikel 109 bedoelde geval, de naleving van aan equivalente goederen gestelde voorwaarden kan worden gecontroleerd; (c) indien vereist, een vergunning is verleend overeenkomstig artikel 102 en de minimale gegevens aan de douane zijn verstrekt of beschikbaar zijn gesteld vóór de vrijgave van de goederen, waaronder ten minste de importeur die verantwoordelijk is voor de goederen, de waarde, de oorsprong, de tariefindeling en een omschrijving van de goederen en het beoogde gebruik ervan; (d) de in de douanewetgeving vastgestelde vereisten voor volledige of gedeeltelijke vrijstelling van rechten zijn vervuld; (e) de goederen zijn aangekomen in het douanegebied van de Unie; (f) het is aangetoond dat de goederen voldoen aan de relevante andere wetgeving die door de douaneautoriteiten wordt toegepast. [Am. 196] 3. De Commissie is bevoegd overeenkomstig artikel 261 gedelegeerde handelingen in aanvulling op deze verordening vast te stellen houdende: (a) het in lid 1 van dit artikel bedoelde specifieke gebruik; (b) de voorwaarden voor volledige vrijstelling van invoerrechten als bedoeld in lid 2, punt d), van dit artikel. Artikel 133 Termijn gedurende welke goederen zich onder de regeling tijdelijke invoer mogen bevinden 1. De douaneautoriteiten stellen de termijn vast waarbinnen goederen die onder de regeling tijdelijke invoer zijn geplaatst, onder een volgende douaneregeling moeten zijn geplaatst. Deze termijn moet lang genoeg zijn om het doel van het toegestane gebruik te bereiken. 2. De maximale termijn gedurende welke goederen zich voor dezelfde doeleinden en onder de verantwoordelijkheid van dezelfde vergunninghouder onder de regeling tijdelijke invoer mogen bevinden, bedraagt 24 maanden, ook als de regeling werd aangezuiverd door de goederen onder een andere bijzondere regeling te plaatsen en ze vervolgens opnieuw onder de regeling tijdelijke invoer te plaatsen. 3. Indien in uitzonderlijke omstandigheden het doel van het toegestane gebruik niet kan worden bereikt binnen de in de leden 1 en 2 bedoelde termijnen, kunnen de douaneautoriteiten deze termijnen met een redelijke duur verlengen, indien de importeur een gerechtvaardigde aanvraag daartoe indient. 4. Behalve in onvoorziene gevallen is de totale termijn gedurende welke goederen zich onder de regeling tijdelijke invoer mogen bevinden, niet langer dan tien jaar. Artikel 134 Bedrag aan invoerrechten bij tijdelijke invoer met gedeeltelijke vrijstelling van invoerrechten 1. Het bedrag aan invoerrechten voor onder de regeling tijdelijke invoer geplaatste goederen met gedeeltelijke vrijstelling van invoerrechten wordt vastgesteld op 3 % van het bedrag aan invoerrechten dat over die goederen zou zijn geheven indien zij op de datum waarop ze onder de regeling tijdelijke invoer werden geplaatst, in het vrije verkeer zouden zijn gebracht. Dit bedrag is verschuldigd per maand of maanddeel dat de goederen zich onder de regeling tijdelijke invoer met gedeeltelijke vrijstelling van invoerrechten hebben bevonden. 2. Het bedrag aan invoerrechten mag niet hoger zijn dan het bedrag dat zou zijn geheven indien de betrokken goederen op de datum waarop zij onder de regeling tijdelijke invoer werden geplaatst, in het vrije verkeer zouden zijn gebracht. Afdeling 2 Bijzondere bestemming Artikel 135 Regeling bijzondere bestemming 1. Onder de regeling bijzondere bestemming kunnen goederen in het vrije verkeer worden gebracht met vrijstelling van rechten dan wel met een verlaagd recht waarin de Uniewetgeving voorziet, op voorwaarde dat de importeur de goederen een bijzondere bestemming geeft. 2. De voorwaarden om goederen onder de regeling bijzondere bestemming te plaatsen, zijn de volgende: (a) er is, indien vereist, een vergunning verleend overeenkomstig artikel 102; (b) de minimale gegevens zijn verstrekt of beschikbaar gesteld aan de douane, waaronder ten minste de voor de goederen verantwoordelijke importeur, de verkoper, de koper, de fabrikant, de leverancier van het product indien deze verschilt van de fabrikant, de verantwoordelijke marktdeelnemer in de Unie overeenkomstig artikel 4 van Verordening (EU) 2019/1020 en artikel 16 van Verordening (EU) 2023/XXXX (44) , de waarde, de oorsprong, de tariefindeling en een omschrijving van de goederen, de unieke referentie van de zending en de plaats waar deze zich bevindt, en de lijst van andere relevante wetgeving die door de douaneautoriteiten op die goederen wordt toegepast; (c) alle verschuldigde invoerrechten of overige heffingen, met inbegrip van antidumpingrechten, compenserende rechten of vrijwaringsmaatregelen, zijn betaald of er is zekerheid voor gesteld, tenzij voor de goederen een verzoek tot opneming uit een tariefcontingent is ingediend; (d) de goederen zijn aangekomen in het douanegebied van de Unie; (e) de goederen voldoen aan de relevante andere wetgeving die door de douaneautoriteiten wordt toegepast. 3. Indien de goederen zich in een productiefase bevinden waarin economisch gezien alleen de voorgeschreven bijzondere bestemming mogelijk is, kunnen de douaneautoriteiten in de vergunning de voorwaarden vaststellen waaronder de goederen worden geacht te zijn gebruikt voor de doeleinden die zijn vastgesteld in de Uniewetgeving die in een vrijstelling of een verlaagd invoerrecht voorziet. 4. Indien goederen geschikt zijn voor herhaald gebruik en de douaneautoriteiten douanetoezicht nodig achten ter voorkoming van misbruik, zal dit toezicht worden voortgezet voor een termijn van niet langer dan twee jaar na de datum van eerste gebruik voor de doeleinden die zijn vastgesteld in de Uniewetgeving die in een vrijstelling of een verlaagd invoerrecht voorziet. 5. Het douanetoezicht in het kader van de regeling bijzondere bestemming eindigt in elk van de volgende gevallen: (a) indien de goederen zijn gebruikt voor de doeleinden die zijn vastgesteld in de Uniewetgeving die in de vrijstelling of het verlaagde recht voorziet; (b) indien de goederen het douanegebied van de Unie hebben verlaten, of zijn vernietigd of afgestaan aan de staat; (c) indien de goederen zijn gebruikt voor andere doeleinden dan die welke zijn vastgesteld in de Uniewetgeving die in de vrijstelling of het verlaagde recht voorziet, en de toepasselijke invoerrechten zijn betaald. 6. Indien een opbrengst wordt vereist, is artikel 136 van toepassing op de regeling bijzondere bestemming. 7. Resten en afvallen die zijn ontstaan tijdens het be- of verwerkingsproces van de goederen overeenkomstig de bijzondere bestemming alsmede verliezen als gevolg van natuurlijke oorzaken worden geacht de bijzondere bestemming te hebben gevolgd. 8. Resten en afvallen van de vernietiging van onder de regeling bijzondere bestemming geplaatste goederen worden geacht onder de regeling douane-entrepot te zijn geplaatst. Hoofdstuk 5 Veredeling Afdeling 1 Algemene bepalingen Artikel 136 Opbrengst Tenzij in specifieke Uniewetgeving een opbrengst is bepaald, stellen de douaneautoriteiten hetzij de opbrengst of de gemiddelde opbrengst van de veredeling vast, hetzij, in voorkomend geval, de wijze waarop deze opbrengst wordt bepaald. De opbrengst of gemiddelde opbrengst wordt vastgesteld met inachtneming van de werkelijke omstandigheden waarin de veredeling geschiedt of zal geschieden. Deze opbrengst kan in voorkomend geval overeenkomstig artikel 10 worden aangepast. Afdeling 2 Actieve veredeling Artikel 137 Toepassingsgebied 1. Onverminderd artikel 109 kunnen niet-Uniegoederen in het douanegebied van de Unie onder de regeling actieve veredeling worden gebruikt bij één of meer veredelingen zonder dat zij worden onderworpen aan: (a) invoerrechten of overige heffingen, met inbegrip van antidumpingrechten, compenserende rechten of vrijwaringsmaatregelen; (b) handelspolitieke maatregelen, voor zover zij de binnenkomst in of het uitgaan van goederen uit het douanegebied van de Unie niet verbieden. 2. De voorwaarden om goederen onder de regeling actieve veredeling te plaatsen, zijn de volgende: (a) er is, indien vereist, een vergunning verleend overeenkomstig artikel 102 voor een van de in lid 3 van dit artikel bedoelde vormen van gebruik; (b) de minimale gegevens zijn verstrekt of beschikbaar gesteld aan de douane, waaronder ten minste de voor de goederen verantwoordelijke importeur, de verkoper, de koper, de fabrikant, de waarde, de oorsprong, de tariefindeling en een omschrijving van de goederen en de plaats waar zij zich bevinden, en de lijst van relevante andere wetgeving die door de douaneautoriteiten wordt toegepast; (c) de goederen zijn aangekomen in het douanegebied van de Unie. 3. Importeurs kunnen van de regeling actieve veredeling gebruikmaken om: (a) de goederen die onder de regeling actieve veredeling zullen worden geplaatst, te herstellen; (b) de goederen die onder de regeling actieve veredeling zullen worden geplaatst, te vernietigen; (c) veredelingsproducten te vervaardigen waarin de onder de regeling actieve veredeling geplaatste goederen kunnen worden geïdentificeerd, onverminderd het gebruik van hulpmiddelen bij de productie; (d) de onder de regeling actieve veredeling geplaatste goederen te bewerken om ze in overeenstemming te brengen met technische vereisten zodat ze in het vrije verkeer kunnen worden gebracht; (e) de onder de regeling actieve veredeling geplaatste goederen aan gebruikelijke behandelingen overeenkomstig artikel 108 te onderwerpen; (f) veredelingsproducten te vervaardigen met goederen die equivalent zijn aan de onder de regeling actieve veredeling geplaatste goederen, overeenkomstig artikel 109. Artikel 138 Termijn voor aanzuivering 1. De douaneautoriteiten stellen overeenkomstig artikel 105 de termijn vast waarbinnen de regeling actieve veredeling moet worden aangezuiverd. Deze termijn gaat in op de datum waarop de niet-Uniegoederen onder de regeling zijn geplaatst, en wordt vastgesteld met inachtneming van de tijd die nodig is om de veredeling uit te voeren en de regeling aan te zuiveren. 2. De douaneautoriteiten kunnen de krachtens lid 1 vastgestelde termijn met een redelijke duur verlengen indien de vergunninghouder een gerechtvaardigde aanvraag daartoe indient. In de vergunning kan worden bepaald dat termijnen die ingaan in de loop van een maand, kwartaal of halfjaar, verstrijken op de laatste dag van een volgende maand respectievelijk van een volgend kwartaal of halfjaar. 3. In het geval van voorafgaande uitvoer overeenkomstig artikel 109, lid 2, punt c), wordt in de vergunning de termijn bepaald waarbinnen de niet-Uniegoederen voor de regeling actieve veredeling moeten worden aangegeven, met inachtneming van de benodigde tijd voor verwerving en vervoer naar het douanegebied van de Unie. De in de eerste alinea bedoelde termijn wordt in maanden uitgedrukt en bedraagt niet meer dan zes maanden. Deze termijn gaat in op de datum van aanvaarding van de aangifte tot uitvoer van de veredelingsproducten die uit de betrokken equivalente goederen zijn verkregen. 4. Op verzoek van de vergunninghouder kan de in lid 3 bedoelde termijn van zes maanden ook na het verstrijken ervan worden verlengd, op voorwaarde dat de totale termijn niet meer bedraagt dan twaalf maanden. Artikel 139 Tijdelijke uitvoer voor verdere veredeling Op aanvraag kunnen de douaneautoriteiten vergunning verlenen om de onder de regeling actieve veredeling geplaatste goederen of de veredelingsproducten, geheel of gedeeltelijk, tijdelijk uit te voeren met het oog op een aanvullende veredeling buiten het douanegebied van de Unie, overeenkomstig de voor de regeling passieve veredeling vastgestelde voorwaarden. Afdeling 3 Passieve veredeling Artikel 140 Toepassingsgebied 1. Onder de regeling passieve veredeling kunnen Uniegoederen tijdelijk uit het douanegebied van de Unie worden uitgevoerd om te worden veredeld. De uit die goederen voortkomende veredelingsproducten kunnen met gehele of gedeeltelijke vrijstelling van invoerrechten in het vrije verkeer worden gebracht, op verzoek van de vergunninghouder of door ieder ander persoon die in het douanegebied van de Unie is gevestigd, op voorwaarde dat die persoon toestemming heeft van de vergunninghouder en dat aan de voorwaarden voor de vergunning wordt voldaan. 2. De voorwaarden om goederen onder de regeling passieve veredeling te plaatsen, zijn de volgende: (a) er is, indien vereist, een vergunning verleend overeenkomstig artikel 102 en dit artikel; (b) de minimale gegevens zijn verstrekt of beschikbaar gesteld aan de douane, waaronder ten minste de voor de goederen verantwoordelijke exporteur, de verkoper, de koper, de waarde, de oorsprong, de tariefindeling en een omschrijving van de goederen; (c) alle verschuldigde uitvoerrechten of overige heffingen zijn betaald of er is zekerheid voor gesteld; (d) de goederen voldoen aan de relevante andere wetgeving die door de douaneautoriteiten wordt toegepast. 3. De douaneautoriteiten verlenen geen vergunning voor een regeling passieve veredeling voor de volgende Uniegoederen: (a) goederen waarvan de uitvoer een terugbetaling of kwijtschelding van invoerrechten tot gevolg heeft; (b) goederen die, voorafgaand aan de uitvoer, op grond van de bijzondere bestemming ervan met vrijstelling van rechten dan wel met een verlaagd recht in het vrije verkeer zijn gebracht, zolang die bijzondere bestemming nog niet is vervuld, tenzij deze goederen herstellingen moeten ondergaan; (c) goederen waarvan de uitvoer aanleiding geeft tot de toekenning van restituties bij uitvoer; (d) goederen waarvoor wegens de uitvoer in het kader van het gemeenschappelijk landbouwbeleid een ander financieel voordeel dan de in punt c) genoemde restituties wordt toegekend. 4. De douaneautoriteiten stellen de termijn vast waarbinnen tijdelijk uitgevoerde goederen in de vorm van veredelingsproducten opnieuw in het douanegebied van de Unie moeten worden ingevoerd en in het vrije verkeer moeten worden gebracht om in aanmerking te kunnen komen voor gehele of gedeeltelijke vrijstelling van invoerrechten. Zij kunnen deze termijn met een redelijke duur verlengen indien de vergunninghouder een gerechtvaardigde aanvraag daartoe indient. Artikel 141 Gratis herstelde of vervangen goederen 1. Indien ten genoegen van de douaneautoriteiten wordt vastgesteld dat de herstelling of vervanging gratis werd verricht, hetzij op grond van een contractuele of wettelijke garantieverplichting dan wel wegens een fabricagefout of een materiaalfout, hetzij omdat de goederen niet voldeden aan de door de koper aan de verkoper gestelde eisen, wordt volledige vrijstelling van invoerrechten verleend. 2. Lid 1 is niet van toepassing wanneer op het tijdstip waarop de betrokken goederen voor het eerst in het vrije verkeer werden gebracht, rekening is gehouden met de fabricagefout of materiaalfout. Artikel 142 Goederen die zijn hersteld of gewijzigd in het kader van internationale overeenkomsten 1. Er wordt volledige vrijstelling van invoerrechten verleend voor veredelingsproducten die voortkomen uit onder de regeling passieve veredeling geplaatste goederen wanneer ten genoegen van de douaneautoriteiten wordt aangetoond dat: (a) die goederen zijn hersteld of gewijzigd in een derde land waarmee de Unie een internationale overeenkomst heeft gesloten die in een dergelijke vrijstelling voorziet; en (b) aan de voorwaarden voor de vrijstelling van invoerrechten waarin de in punt a) bedoelde overeenkomst voorziet, is voldaan. 2. Lid 1 is niet van toepassing op veredelingsproducten die voortkomen uit equivalente goederen als bedoeld in artikel 109, en op vervangende producten als bedoeld in de artikelen 143 en 144. Artikel 143 Systeem uitwisselingsverkeer 1. Onder het systeem uitwisselingsverkeer kan een ingevoerd goed (“vervangend product”) overeenkomstig de leden 2 tot en met 5 in de plaats treden van een veredelingsproduct. 2. De douaneautoriteiten staan, op aanvraag, gebruikmaking van het systeem uitwisselingsverkeer toe, indien de veredeling bestaat in de herstelling van andere Uniegoederen die gebreken vertonen dan die welke vallen onder maatregelen in het kader van het gemeenschappelijk landbouwbeleid of onder specifieke regelingen die op bepaalde door verwerking van landbouwproducten verkregen goederen van toepassing zijn. 3. De vervangende producten zijn onder dezelfde achtcijfercode van de gecombineerde nomenclatuur ingedeeld en hebben dezelfde handelskwaliteit en technische kenmerken als de gebrekkige goederen indien deze de herstelling hadden ondergaan. 4. Indien de gebrekkige goederen voorafgaand aan de uitvoer zijn gebruikt, moeten de vervangende producten eveneens zijn gebruikt. De douaneautoriteiten zien evenwel af van de in de eerste alinea gestelde eis indien het vervangende product gratis is geleverd, hetzij op grond van een contractuele of wettelijke garantieverplichting, hetzij wegens een materiaalfout of een fabricagefout. 5. De bepalingen die van toepassing zouden zijn op de veredelingsproducten, zijn eveneens van toepassing op de vervangende producten. Artikel 144 Voorafgaande invoer van vervangende producten 1. De douaneautoriteiten staan, op aanvraag van de belanghebbende, toe dat de vervangende producten onder de door hen vastgestelde voorwaarden worden ingevoerd voordat de gebrekkige goederen worden uitgevoerd. Bij voorafgaande invoer van een vervangend product dient zekerheid te worden gesteld voor het bedrag aan invoerrechten dat verschuldigd zou zijn indien de gebrekkige goederen niet overeenkomstig lid 2 worden uitgevoerd. 2. De gebrekkige goederen worden uitgevoerd binnen twee maanden na de datum van aanvaarding door de douaneautoriteiten van de aangifte voor het vrije verkeer van de vervangende producten. 3. Indien in uitzonderlijke omstandigheden de uitvoer van de gebrekkige goederen niet kan geschieden binnen de in lid 2 bedoelde termijn, kunnen de douaneautoriteiten deze termijn met een redelijke duur verlengen indien de vergunninghouder een gerechtvaardigd verzoek daartoe indient. Titel IX TARIEFINDELING, OORSPRONG EN WAARDE VAN GOEDEREN Hoofdstuk 1 Gemeenschappelijk douanetarief en tariefindeling van goederen Artikel 145 Gemeenschappelijk douanetarief en douanesurveillance 1. De verschuldigde invoer- en uitvoerrechten zijn gebaseerd op het gemeenschappelijk douanetarief. Andere maatregelen die op grond van specifieke Uniebepalingen in het kader van het goederenverkeer zijn vastgesteld, worden, in voorkomend geval, volgens de tariefindeling van deze goederen toegepast. 2. Het gemeenschappelijk douanetarief omvat al het volgende: (a) de gecombineerde nomenclatuur van goederen als vastgesteld bij Verordening (EEG) nr. 2658/87; (b) iedere andere nomenclatuur waarin de gecombineerde nomenclatuur geheel of gedeeltelijk of eventueel met toevoeging van verdere indelingen is overgenomen en die voor de toepassing van tariefmaatregelen in het kader van het goederenverkeer bij specifieke Uniebepalingen is vastgesteld; (c) de conventionele of gewone autonome douanerechten van toepassing op goederen die onder de gecombineerde nomenclatuur vallen; (d) de preferentiële tariefmaatregelen die zijn vervat in overeenkomsten die de Unie met bepaalde derde landen of groepen van derde landen heeft gesloten; (e) de preferentiële tariefmaatregelen die door de Unie ten aanzien van bepaalde derde landen of groepen van derde landen unilateraal zijn vastgesteld; (f) de autonome maatregelen waarbij voor bepaalde goederen in een verlaging of een vrijstelling van douanerechten is voorzien; (g) de gunstige tariefbehandeling voor bepaalde goederen op grond van hun aard of bijzondere bestemming in het kader van de in de punten c) tot en met f) of in punt h) bedoelde maatregelen; (h) andere maatregelen waarin de landbouw-, handels- of andere wetgeving van de Unie voorziet en die gebaseerd zijn op de tariefindeling van de goederen, met name voorlopige of definitieve antidumpingrechten, compenserende rechten of vrijwaringsmaatregelen. 3. Indien de betrokken goederen voldoen aan de voorwaarden die in de in lid 2, punten d) tot en met g), vastgestelde maatregelen zijn vervat, kunnen deze maatregelen toepassing vinden in plaats van de in punt c) van dat lid genoemde maatregelen. Dergelijke maatregelen kunnen met terugwerkende kracht toepassing vinden, op voorwaarde dat aan de in de toepasselijke maatregel of in deze verordening vastgestelde termijnen en voorwaarden is voldaan en: (a) wat de in de punten d) en e) bedoelde maatregelen betreft, zij in een dergelijke toepassing met terugwerkende kracht voorzien; (b) wat de in punt d) vastgestelde maatregelen betreft, het derde land of de groep derde landen ook in een dergelijke toepassing met terugwerkende kracht voorziet. 4. Indien de toepassing van de in lid 2, punten d) tot en met g), bedoelde maatregelen of de vrijstelling van de in punt h) van dat lid bedoelde maatregelen tot een bepaald invoer- of uitvoervolume wordt beperkt, neemt deze toepassing of vrijstelling, in het geval van tariefcontingenten of andere contingenten, een einde zodra het vastgestelde invoer- of uitvoervolume is bereikt. In het geval van tariefplafonds neemt deze toepassing een einde op grond van een rechtshandeling van de Unie. 5. De douaneautoriteiten weigeren de toepassing van de vereenvoudigde tariefbehandeling voor afstandsverkopen wanneer zij op basis van relevante en objectieve gegevens vaststellen dat de afstandsverkoop van uit derde landen ingevoerde goederen bestemd was voor andere personen dan die bedoeld in artikel 14, lid 2, punt a), van de btw-richtlijn. 6. De Commissie kan het in het vrije verkeer brengen, de uitvoer en de plaatsing van goederen onder bepaalde bijzondere regelingen aan douanesurveillance onderwerpen voor de in artikel 31, lid 4, bedoelde doeleinden. 7. De Commissie stelt door middel van uitvoeringshandelingen de maatregelen vast voor het uniforme beheer van de in lid 4 bedoelde tarief- en andere contingenten en tarief- en andere plafonds en voor het beheer van de in lid 6 bedoelde douanesurveillance. Die uitvoeringshandelingen worden volgens de in artikel 262, lid 4, bedoelde onderzoeksprocedure vastgesteld. Artikel 146 Tariefindeling van goederen 1. Voor de toepassing van het gemeenschappelijk douanetarief betekent “tariefindeling” van goederen het vaststellen van één van de onderverdelingen of verdere indelingen van de gecombineerde nomenclatuur waaronder die goederen moeten worden ingedeeld. 2. Voor de toepassing van niet-tarifaire maatregelen betekent “tariefindeling” van goederen het vaststellen van één van de onderverdelingen of verdere indelingen van de gecombineerde nomenclatuur of van enige andere nomenclatuur die bij Uniebesluit is vastgesteld en waarin de gecombineerde nomenclatuur geheel of gedeeltelijk of eventueel met toevoeging van verdere indelingen is overgenomen, waaronder die goederen moeten worden ingedeeld. 3. De overeenkomstig de leden 1 en 2 vastgestelde onderverdeling of verdere indeling wordt gebruikt voor de toepassing van de aan die onderverdeling gekoppelde maatregelen. 4. De Commissie kan door middel van uitvoeringshandelingen de tariefindeling van goederen overeenkomstig de leden 1 en 2 vaststellen. Die uitvoeringshandelingen worden volgens de in artikel 262, lid 4, bedoelde onderzoeksprocedure vastgesteld. Om naar behoren gemotiveerde dwingende redenen die verband houden met de noodzaak om onverwijld de juiste en uniforme toepassing van de gecombineerde nomenclatuur te garanderen, stelt de Commissie volgens de in artikel 262, lid 5, bedoelde procedure onmiddellijk toepasselijke uitvoeringshandelingen vast. Hoofdstuk 2 Oorsprong van goederen Artikel 147 Niet-preferentiële oorsprong De regels voor de bepaling van de niet-preferentiële oorsprong van goederen in de artikelen 148 en 149 worden gebruikt voor de toepassing van: (a) het gemeenschappelijk douanetarief, met uitzondering van de in artikel 145, lid 2, punten d) en e), bedoelde maatregelen; (b) andere maatregelen dan tariefmaatregelen die op grond van specifieke Uniebepalingen in het kader van het goederenverkeer zijn vastgesteld; en (c) andere Uniemaatregelen met betrekking tot de oorsprong van goederen. Artikel 148 Verkrijging van de oorsprong 1. Goederen die geheel en al in één enkel land of gebied zijn verkregen, worden geacht van oorsprong uit dat land of gebied te zijn. 2. Goederen bij de vervaardiging waarvan meer dan één land of gebied betrokken is, worden geacht van oorsprong te zijn uit het land of gebied waar, in een daartoe ingerichte onderneming, de laatste ingrijpende, economisch verantwoorde be- of verwerking heeft plaatsgevonden die hetzij tot de fabricage van een nieuw product heeft geleid, hetzij een belangrijk fabricagestadium vertegenwoordigt. 3. De Commissie is bevoegd overeenkomstig artikel 261 gedelegeerde handelingen in aanvulling op deze verordening vast te stellen houdende de regels volgens welke overeenkomstig de leden 1 en 2 van dit artikel goederen, waarvan voor de toepassing van de in artikel 147 bedoelde maatregelen van de Unie de niet-preferentiële oorsprong moet worden bepaald, worden geacht geheel en al in één enkel land of gebied te zijn verkregen, of hun laatste ingrijpende, economisch verantwoorde be- of verwerking in een land of een gebied te hebben ondergaan in een daartoe ingerichte onderneming, die hetzij tot de fabricage van een nieuw product heeft geleid, hetzij een belangrijk fabricagestadium vertegenwoordigt. Artikel 149 Bewijs van niet-preferentiële oorsprong 1. Wanneer de importeur overeenkomstig de douanewetgeving een oorsprong van de goederen heeft vermeld, kunnen de douaneautoriteiten een bewijs van oorsprong van de goederen verlangen. 2. Indien een bewijs van oorsprong van de goederen wordt geleverd overeenkomstig de douanewetgeving of andere specifieke Uniewetgeving, kunnen de douaneautoriteiten, in geval van gegronde twijfel, elk aanvullend bewijs verlangen dat noodzakelijk is om te waarborgen dat de vermelding van de oorsprong voldoet aan de regels die bij de desbetreffende Uniewetgeving zijn vastgesteld. 3. Waar de handelsvoorschriften zulks vereisen, kan in de Unie een document tot bewijs van oorsprong worden afgegeven volgens de oorsprongsregels die van kracht zijn in het land of het gebied van bestemming of een andere methode die aanduidt in welk land de goederen geheel en al zijn verkregen of hun laatste ingrijpende be- of verwerking hebben ondergaan. 4. Wanneer de importeur ervoor heeft gekozen de in artikel 156, lid 2, bedoelde vereenvoudigde tariefbehandeling voor afstandsverkopen toe te passen, verlangen de douaneautoriteiten niet dat hij de oorsprong van de goederen aantoont. 5. De Commissie stelt door middel van uitvoeringshandelingen de procedureregels voor het leveren en controleren van bewijzen van oorsprong vast. Die uitvoeringshandelingen worden volgens de in artikel 262, lid 4, bedoelde onderzoeksprocedure vastgesteld. Artikel 150 Preferentiële oorsprong van goederen 1. Om voor de in artikel 145, lid 2, punten d) en e), bedoelde maatregelen of voor niet-tarifaire preferentiële maatregelen in aanmerking te komen, moeten goederen voldoen aan de in de leden 2 tot en met 5 van dit artikel bedoelde regels betreffende de preferentiële oorsprong. 2. Voor goederen die in aanmerking komen voor preferentiële maatregelen in het kader van overeenkomsten die de Unie met bepaalde derde landen of groepen van dergelijke landen heeft gesloten, worden de regels betreffende de preferentiële oorsprong bij die overeenkomsten vastgesteld. 3. Voor goederen die in aanmerking komen voor preferentiële tariefmaatregelen die unilateraal door de Unie zijn vastgesteld ten aanzien van bepaalde derde landen of groepen van dergelijke landen, behalve die welke in lid 5 worden genoemd, stelt de Commissie overeenkomstig artikel 261 gedelegeerde handelingen in aanvulling op deze verordening vast houdende regels betreffende de preferentiële oorsprong. Die regels zijn gebaseerd op het criterium dat goederen geheel en al zijn verkregen of op het criterium dat goederen het resultaat zijn van een toereikende be- of verwerking. 4. Voor goederen die in aanmerking komen voor de in Protocol nr. 2 bij de Toetredingsakte van 1985 opgenomen preferentiële maatregelen die van toepassing zijn op de handel tussen het douanegebied van de Unie en Ceuta en Melilla, worden de regels betreffende de preferentiële oorsprong vastgesteld overeenkomstig artikel 9 van dat protocol. 5. Voor goederen die in aanmerking komen voor de preferentiële maatregelen in de preferentiële regelingen ten gunste van de met de Unie geassocieerde landen en gebieden overzee, worden de regels betreffende de preferentiële oorsprong vastgesteld overeenkomstig artikel 203 VWEU. 6. De Commissie kan, op eigen initiatief of op verzoek van een begunstigd land of gebied, dat land of gebied voor bepaalde goederen een tijdelijke afwijking toestaan van de in lid 3 bedoelde regels betreffende de preferentiële oorsprong. De tijdelijke afwijking wordt gerechtvaardigd door een van de volgende redenen: (a) het begunstigde land of gebied kan door interne of externe factoren tijdelijk niet voldoen aan de regels betreffende de preferentiële oorsprong; (b) het begunstigde land of gebied heeft een aanpassingsperiode nodig om zich voor te bereiden teneinde aan deze regels te kunnen voldoen. 7. Een verzoek om een afwijking wordt door het betrokken begunstigde land of gebied aan de Commissie gericht. Het verzoek bevat de redenen, zoals opgenomen in de tweede alinea, waarom een afwijking gerechtvaardigd is, samen met passende bewijsstukken. 8. De tijdelijke afwijking geldt zolang de gevolgen van de interne of externe factoren die de aanleiding voor de afwijking vormden, voortduren of gedurende de tijd die het begunstigde land of gebied nodig heeft om aan de regels te kunnen voldoen. 9. Wanneer een afwijking wordt toegekend, moet het begunstigde land of gebied voldoen aan alle eisen die worden gesteld met betrekking tot aan de Commissie te verstrekken informatie over het gebruik van de afwijking en het beheer van de hoeveelheden waarvoor de afwijking is toegekend. 10. Wanneer de importeur ervoor heeft gekozen de vereenvoudigde tariefbehandeling voor afstandsverkopen toe te passen, komt hij niet in aanmerking voor de in artikel 145, lid 2, punten d) en e), bedoelde maatregelen of voor niet-tarifaire preferentiële maatregelen. 11. De Commissie stelt door middel van uitvoeringshandelingen het volgende vast: (a) de procedureregels betreffende de preferentiële oorsprong van goederen voor de toepassing van de in lid 1 bedoelde maatregelen; (b) een maatregel waarbij aan een begunstigd land of gebied de in lid 6 bedoelde tijdelijke afwijking wordt toegestaan. Die uitvoeringshandelingen worden volgens de in artikel 262, lid 4, bedoelde onderzoeksprocedure vastgesteld. Artikel 151 Bepaling van de oorsprong van specifieke goederen De Commissie kan door middel van uitvoeringshandelingen maatregelen vaststellen om de oorsprong van specifieke goederen te bepalen overeenkomstig de op deze goederen toepasselijke oorsprongsregels. Die uitvoeringshandelingen worden volgens de in artikel 262, lid 4, bedoelde onderzoeksprocedure vastgesteld. Om dwingende redenen van urgentie die verband houden met dergelijke maatregelen en naar behoren worden gemotiveerd door de noodzaak om onverwijld de juiste en uniforme toepassing van de regels van oorsprong te garanderen, stelt de Commissie volgens de in artikel 262, lid 5, bedoelde procedure onmiddellijk toepasselijke uitvoeringshandelingen vast. Hoofdstuk 3 Douanewaarde van goederen Artikel 152 Toepassingsgebied De douanewaarde van goederen met het oog op de toepassing van het gemeenschappelijk douanetarief en van niet-tarifaire maatregelen die bij specifieke Uniebepalingen in het kader van het goederenverkeer zijn vastgesteld, wordt overeenkomstig de artikelen 153 en 157 vastgesteld. Artikel 153 Op de transactiewaarde gebaseerde methode voor de vaststelling van de douanewaarde 1. De grondslag voor de douanewaarde van goederen is de transactiewaarde, dat wil zeggen de voor de goederen werkelijk betaalde of te betalen prijs wanneer deze voor uitvoer naar het douanegebied van de Unie worden verkocht, aangepast overeenkomstig de artikelen 154 en 155. 2. De werkelijk betaalde of te betalen prijs is de totale betaling die door de koper aan de verkoper of door de koper aan een derde ten gunste van de verkoper voor de ingevoerde goederen is of moet worden verricht, en omvat alle betalingen die als voorwaarde voor de verkoop van de ingevoerde goederen zijn of moeten worden verricht. 3. De transactiewaarde is van toepassing mits aan alle van de volgende voorwaarden is voldaan: (a) er zijn geen beperkingen ten aanzien van de overdracht of het gebruik van de goederen door de koper, behalve in een van de volgende gevallen: i) bij wet of door de autoriteiten in de Unie worden beperkingen opgelegd of voorgeschreven; ii) er gelden beperkingen ten aanzien van het geografische gebied waarbinnen de goederen mogen worden doorverkocht; iii) de douanewaarde van de goederen wordt door de beperkingen niet aanmerkelijk beïnvloed; (b) de verkoop of de prijs is niet afhankelijk gesteld van enige voorwaarde of prestatie waarvan de waarde met betrekking tot de goederen waarvan de waarde dient te worden bepaald, niet kan worden vastgesteld; (c) geen enkel deel van de opbrengst van een latere wederverkoop of overdracht of later gebruik van de goederen door de koper zal de verkoper direct of indirect ten goede komen, tenzij een passende correctie kan worden toegepast; (d) koper en verkoper zijn niet verbonden, of hun verbondenheid is niet van dien aard dat de prijs erdoor wordt beïnvloed. 4. De Commissie bepaalt door middel van uitvoeringshandelingen de procedureregels voor de vaststelling van de douanewaarde overeenkomstig de leden 1 en 2, met inbegrip van die voor de aanpassing van de werkelijk betaalde of te betalen prijs, en voor de toepassing van de in lid 3 bedoelde voorwaarden. Die uitvoeringshandelingen worden volgens de in artikel 262, lid 4, bedoelde onderzoeksprocedure vastgesteld. Artikel 154 Elementen van de transactiewaarde 1. Voor het vaststellen van de douanewaarde krachtens artikel 153 wordt de voor de ingevoerde goederen werkelijk betaalde of te betalen prijs verhoogd met: (a) de volgende elementen, voor zover deze ten laste komen van de koper en zij niet begrepen zijn in de werkelijk voor de goederen betaalde of te betalen prijs: i) commissies en courtage, met uitzondering van inkoopcommissies; ii) de kosten van verpakkingsmiddelen die voor douanedoeleinden worden geacht een geheel te vormen met de goederen; en iii) de kosten van het verpakken, waarin zowel het arbeidsloon als het materiaal is begrepen; (b) de op passende wijze toegerekende waarde van de onderstaande goederen en diensten indien deze gratis of tegen verlaagde prijs direct of indirect door de koper worden geleverd om te worden gebruikt bij de voortbrenging en de verkoop voor uitvoer van de ingevoerde goederen, voor zover deze waarde niet in de werkelijk betaalde of te betalen prijs is begrepen: i) materialen, samenstellende delen, onderdelen en dergelijke die in de ingevoerde goederen zijn verwerkt; ii) werktuigen, matrijzen, gietvormen en dergelijke voorwerpen die bij de voortbrenging van de ingevoerde goederen zijn gebruikt; iii) materialen die bij de voortbrenging van de ingevoerde goederen zijn verbruikt; en iv) engineering, ontwikkeling, werken van kunst, ontwerpen, en tekeningen en schetsen die buiten de Unie zijn verricht of vervaardigd en die noodzakelijk zijn voor de voortbrenging van de ingevoerde goederen; (c) royalty's en licentierechten met betrekking tot de goederen waarvan de waarde wordt bepaald, die de koper overeenkomstig de verkoopvoorwaarden direct of indirect moet betalen, voor zover deze royalty's en licentierechten niet in de werkelijk betaalde of te betalen prijs zijn begrepen; (d) de waarde van elk deel van de opbrengst van een latere wederverkoop of overdracht of een later gebruik van de ingevoerde goederen dat de verkoper direct of indirect toekomt; en (e) de volgende kosten tot de plaats waar goederen het douanegebied van de Unie worden binnengebracht: i) de kosten van vervoer en verzekering van de ingevoerde goederen, en ii) de met het vervoer verband houdende kosten van het laden en behandelen van de ingevoerde goederen. 2. Wanneer overeenkomstig lid 1 elementen aan de werkelijk betaalde of te betalen prijs worden toegevoegd, geschiedt zulks enkel op basis van objectieve en kwantificeerbare gegevens. 3. Ter bepaling van de douanewaarde worden aan de werkelijk betaalde of te betalen prijs geen andere elementen toegevoegd dan die waarin dit artikel voorziet. 4. De Commissie bepaalt door middel van uitvoeringshandelingen de procedureregels voor de vaststelling van de douanewaarde overeenkomstig dit artikel, met inbegrip van die voor de aanpassing van de werkelijk betaalde of te betalen prijs. Die uitvoeringshandelingen worden volgens de in artikel 262, lid 4, bedoelde onderzoeksprocedure vastgesteld. Artikel 155 Niet in de douanewaarde te begrijpen elementen 1. Bij het vaststellen van de douanewaarde volgens artikel 153 worden de volgende elementen niet inbegrepen: (a) de kosten van vervoer van de ingevoerde goederen na binnenkomst ervan in het douanegebied van de Unie; (b) de kosten van constructiewerkzaamheden, installatie, montage, onderhoud of technische bijstand die zijn verricht met betrekking tot de ingevoerde goederen, na binnenkomst ervan in het douanegebied van de Unie, zoals fabrieken, machines of uitrusting; (c) te betalen rente uit hoofde van een door de koper in verband met de aankoop van de ingevoerde goederen gesloten financieringsovereenkomst, ongeacht of de financiering door de verkoper of door een andere persoon wordt verstrekt, wanneer die financieringsovereenkomst schriftelijk is en de koper, desgevraagd, kan aantonen dat: i) die goederen werkelijk worden verkocht tegen de prijs die als werkelijk betaalde of te betalen prijs is aangegeven, en ii) de gevraagde rentevoet niet hoger is dan hetgeen voor dergelijke transacties gebruikelijk is in het land waar en op het tijdstip waarop de financiering heeft plaatsgevonden; (d) de kosten ter verkrijging van het recht tot verveelvoudiging van de in de Unie ingevoerde goederen; inkoopcommissies; (e) invoerrechten of overige heffingen die in de Unie vanwege de invoer of de verkoop van de goederen dienen te worden voldaan; (f) niettegenstaande artikel 154, lid 1, punt c), door de koper verrichte betalingen ter verkrijging van het recht tot distributie of wederverkoop van de ingevoerde goederen, indien deze betalingen geen voorwaarde zijn voor de verkoop van de goederen voor uitvoer naar de Unie. 2. De Commissie bepaalt door middel van uitvoeringshandelingen de procedureregels voor de vaststelling van de douanewaarde overeenkomstig dit artikel, met inbegrip van die voor de aanpassing van de werkelijk betaalde of te betalen prijs. Die uitvoeringshandelingen worden volgens de in artikel 262, lid 4, bedoelde onderzoeksprocedure vastgesteld. Artikel 156 Vereenvoudigingen 1. De douaneautoriteiten kunnen desgevraagd toestaan dat de volgende bedragen worden bepaald op basis van specifieke criteria wanneer die bedragen niet kwantificeerbaar zijn op de datum waarop de douaneaangifte is aanvaard: (a) bedragen die in de douanewaarde moeten worden begrepen overeenkomstig artikel 153, lid 2; en (b) de in de artikelen 154 en 155 bedoelde bedragen. 2. Indien de importeur ervoor heeft gekozen de vereenvoudigde tariefbehandeling voor afstandsverkopen toe te passen, is artikel 155, lid 1, punt a), niet van toepassing en worden zowel de kosten van vervoer van de ingevoerde goederen tot de plaats waar de goederen het douanegebied van de Unie worden binnengebracht als de kosten van vervoer na binnenkomst in dat gebied in de douanewaarde opgenomen. 3. De Commissie is bevoegd overeenkomstig artikel 261 gedelegeerde handelingen in aanvulling op deze verordening vast te stellen houdende de voorwaarden waaronder de in lid 1 van dit artikel bedoelde vergunning wordt verleend. Artikel 157 Bijkomende methoden voor de vaststelling van de douanewaarde 1. Indien de douanewaarde van goederen niet met toepassing van artikel 153 kan worden vastgesteld, wordt achtereenvolgens nagegaan welk van de punten a) tot en met d) van lid 2 van toepassing is en wordt de douanewaarde vastgesteld met toepassing van het eerste punt dat die vaststelling mogelijk maakt. De volgorde waarin de punten c) en d) van lid 2 worden toegepast, wordt omgekeerd indien de importeur of de exporteur of, in voorkomend geval, de aangever daarom verzoekt. 2. De douanewaarde overeenkomstig lid 1 is: (a) de transactiewaarde van identieke goederen die voor uitvoer naar het douanegebied van de Unie zijn verkocht en die op hetzelfde of nagenoeg hetzelfde tijdstip zijn uitgevoerd als de goederen waarvan de waarde wordt bepaald; (b) de transactiewaarde van soortgelijke goederen die voor uitvoer naar het douanegebied van de Unie zijn verkocht en die op hetzelfde of nagenoeg hetzelfde tijdstip zijn uitgevoerd als de goederen waarvan de waarde wordt bepaald; (c) de waarde gebaseerd op de prijs per eenheid waartegen de ingevoerde goederen of ingevoerde identieke of soortgelijke goederen in het douanegebied van de Unie in de grootste totale hoeveelheid worden verkocht aan personen die niet zijn verbonden met de verkopers; of (d) de berekende waarde, bestaande uit de som van: i) de kosten of de waarde van de materialen en van de vervaardiging of van andere, bij de voortbrenging van de ingevoerde goederen verrichte be- of verwerkingen; ii) een bedrag voor winst en algemene kosten dat overeenkomt met het bedrag dat producenten in het land van uitvoer gewoonlijk incalculeren bij de verkoop voor uitvoer naar de Unie van goederen van dezelfde aard of soort als de goederen waarvan de waarde wordt bepaald; iii) de kosten of de waarde van de in artikel 154, lid 1, punt e), genoemde elementen. 3. Indien de douanewaarde niet met toepassing van lid 1 kan worden vastgesteld, wordt zij aan de hand van in het douanegebied van de Unie beschikbare gegevens vastgesteld met gebruikmaking van redelijke middelen die verenigbaar zijn met de beginselen en de algemene bepalingen van al het volgende: (a) de Overeenkomst inzake de toepassing van artikel VII van de Algemene Overeenkomst inzake tarieven en handel; (b) artikel VII van de Algemene Overeenkomst inzake tarieven en handel; (c) dit hoofdstuk. 4. De Commissie bepaalt door middel van uitvoeringshandelingen de procedureregels voor de vaststelling van de in dit artikel bedoelde douanewaarde. Die uitvoeringshandelingen worden volgens de in artikel 262, lid 4, bedoelde onderzoeksprocedure vastgesteld. Artikel 158 Bepaling van de waarde van goederen in specifieke situaties De Commissie kan door middel van uitvoeringshandelingen maatregelen vaststellen tot vaststelling van de passende methode voor de bepaling van de douanewaarde of criteria die moeten worden gebruikt voor de vaststelling van de douanewaarde van goederen in specifieke situaties. Die uitvoeringshandelingen worden volgens de in artikel 262, lid 4, bedoelde onderzoeksprocedure vastgesteld. Om dwingende redenen van urgentie die verband houden met dergelijke maatregelen en naar behoren worden gemotiveerd door de noodzaak om onverwijld de juiste en uniforme toepassing van de regels voor de bepaling van de douanewaarde van goederen te garanderen, stelt de Commissie volgens de in artikel 262, lid 5, bedoelde procedure onmiddellijk toepasselijke uitvoeringshandelingen vast. Titel X DOUANESCHULDEN EN ZEKERHEIDSTELLING Hoofdstuk 1 Ontstaan van een douaneschuld Afdeling 1 Douaneschuld bij invoer Artikel 159 In het vrije verkeer brengen en tijdelijke invoer 1. Er ontstaat een douaneschuld ten laste van de importeur op het tijdstip waarop goederen worden vrijgegeven voor de regeling in het vrije verkeer brengen, de regeling bijzondere bestemming of de regeling tijdelijke invoer met gedeeltelijke vrijstelling van invoerrechten. 2. De importeur is de schuldenaar. In geval van indirecte vertegenwoordiging zijn de importeur en de persoon voor wiens rekening de importeur optreedt, beiden zowel schuldenaar als hoofdelijk aansprakelijk voor de douaneschuld. Die persoon is verantwoordelijk voor de betaling van alle andere toepasselijke heffingen. [Am. 197] Indien de gegevens die zijn verstrekt of beschikbaar zijn gesteld voor de in lid 1 bedoelde regelingen, ertoe leiden dat de invoerrechten geheel of gedeeltelijk niet worden geïnd, is de persoon die die gegevens heeft verstrekt en wist, of redelijkerwijze had moeten weten, dat die gegevens onjuist waren, eveneens schuldenaar. 3. Wanneer titel XII, hoofdstuk 6, afdeling 4, van Richtlijn 2006/112/EG van toepassing is op afstandsverkopen van uit derde landen of gebieden in te voeren goederen aan een afnemer eindafnemer in het douanegebied van de Unie, ontstaat een douaneschuld ten laste van de gelijkgestelde importeur wanneer de betaling voor de afstandsverkoop wordt aanvaard en is hij schuldenaar. De gelijkgestelde importeur is eveneens verantwoordelijk voor de betaling van alle andere toepasselijke heffingen. [Am. 198] Artikel 160 Bijzondere bepalingen betreffende niet-oorsprongsgoederen 1. Er ontstaat een douaneschuld ten laste van de exporteur op het tijdstip van de vrijgave van de producten voor uitvoer wanneer: (a) in een preferentiële regeling tussen de Unie en bepaalde derde landen of groepen van dergelijke landen is bepaald dat de preferentiële tariefbehandeling van producten van oorsprong uit de Unie vereist dat niet-oorsprongsgoederen die bij de vervaardiging ervan worden gebruikt, aan invoerrechten worden onderworpen; en (b) er voor deze producten een bewijs van oorsprong is afgegeven of opgesteld. 2. De exporteur berekent het met de schuld overeenkomende bedrag aan invoerrechten alsof de niet-oorsprongsgoederen die bij de vervaardiging van de uit te voeren producten zijn gebruikt, op dezelfde datum in het vrije verkeer zijn gebracht. 3. In geval van indirecte vertegenwoordiging worden de exporteur en de persoon voor wiens rekening de exporteur optreedt, beiden zowel schuldenaar als hoofdelijk aansprakelijk voor de douaneschuld. Artikel 161 Ontstaan van een douaneschuld door niet-naleving 1. Ten aanzien van aan invoerrechten onderworpen goederen ontstaat een douaneschuld bij invoer door niet-naleving van: (a) een van de bij de douanewetgeving vastgestelde verplichtingen betreffende het binnenbrengen van niet-Uniegoederen in het douanegebied van de Unie, de onttrekking van dergelijke goederen aan douanetoezicht, of de overbrenging, veredeling, opslag, tijdelijke opslag, tijdelijke invoer of verwijdering van dergelijke goederen binnen dat douanegebied; (b) een van de bij de douanewetgeving vastgestelde verplichtingen betreffende de bijzondere bestemming van goederen binnen het douanegebied van de Unie; of (c) een van de voorwaarden voor de plaatsing van niet-Uniegoederen onder een douaneregeling of voor de toekenning van een vrijstelling of van een verlaagd invoerrecht op grond van de bijzondere bestemming van de goederen. 2. Het tijdstip waarop de douaneschuld ontstaat, is: (a) het ogenblik waarop niet of niet langer wordt voldaan aan de verplichting waarvan de niet-naleving de douaneschuld doet ontstaan, of (b) het ogenblik waarop goederen onder een douaneregeling worden geplaatst, indien achteraf blijkt dat in feite niet was voldaan aan een voorwaarde voor de plaatsing onder die regeling of de toekenning van een vrijstelling of van een verlaagd invoerrecht op grond van de bijzondere bestemming van de goederen. 3. In de in lid 1, punten a) en b), bedoelde gevallen is de schuldenaar: (a) eenieder die de betrokken verplichtingen diende na te komen; (b) eenieder die wist of redelijkerwijze had moeten weten dat aan een uit de douanewetgeving voortvloeiende verplichting niet was voldaan en die handelde voor rekening van de persoon die de verplichting diende na te komen, of die deelnam aan de handeling die tot de niet-naleving van de verplichting leidde; (c) eenieder die de betrokken goederen heeft verworven of deze onder zich heeft gehad en die op het ogenblik waarop hij de goederen verwierf of ontving, wist of redelijkerwijze had moeten weten dat aan een de uit de douanewetgeving voortvloeiende verplichting niet was voldaan. 4. In de in lid 1, punt c), bedoelde gevallen is de schuldenaar de persoon die dient te voldoen aan de voorwaarden voor de plaatsing van de goederen onder een douaneregeling of voor de toekenning van een vrijstelling of van een verlaagd invoerrecht op grond van de bijzondere bestemming van de goederen. Indien aan de douaneautoriteiten gegevens worden verstrekt die vereist zijn krachtens de douanewetgeving betreffende de plaatsing van de goederen onder een douaneregeling, en de invoerrechten ten gevolge daarvan geheel of gedeeltelijk niet worden geïnd, is de persoon die de gegevens heeft verstrekt en die wist, of redelijkerwijze had moeten weten, dat die gegevens onjuist waren, eveneens schuldenaar. Artikel 162 Aftrek van een bedrag aan reeds betaalde invoerrechten 1. Indien overeenkomstig artikel 161, lid 1, een douaneschuld ontstaat ten aanzien van goederen die in het vrije verkeer zijn gebracht met toepassing van een verlaagd invoerrecht op grond van hun bijzondere bestemming, wordt het bij het in het vrije verkeer brengen betaalde bedrag aan invoerrechten op het met de douaneschuld overeenkomende bedrag aan invoerrechten in mindering gebracht. De eerste alinea is van toepassing wanneer een douaneschuld ontstaat ten aanzien van de resten en afval die het resultaat zijn van de vernietiging van dergelijke goederen. 2. Indien overeenkomstig artikel 159, lid 1, of artikel 161, lid 1, een douaneschuld ontstaat ten aanzien van goederen die onder de regeling tijdelijke invoer met gedeeltelijke vrijstelling van invoerrechten zijn geplaatst, wordt het onder de regeling voor de gedeeltelijke vrijstelling betaalde bedrag aan invoerrechten op het met de douaneschuld overeenkomende bedrag aan invoerrechten in mindering gebracht. Afdeling 2 Douaneschuld bij uitvoer Artikel 163 Uitvoer en passieve veredeling 1. Er ontstaat een douaneschuld ten laste van de exporteur op het tijdstip waarop aan uitvoerrechten onderworpen goederen voor de regeling uitvoer of de regeling passieve veredeling worden vrijgegeven. 2. De exporteur is de schuldenaar. In geval van indirecte vertegenwoordiging worden de exporteur en de persoon voor wiens rekening de exporteur optreedt, beiden zowel schuldenaar als hoofdelijk aansprakelijk voor de douaneschuld. 3. Indien de gegevens die zijn verstrekt om de goederen onder de regeling uitvoer te plaatsen, ertoe leiden dat de uitvoerrechten geheel of gedeeltelijk niet worden geïnd, is de persoon die de gegevens heeft verstrekt en wist, of redelijkerwijze had moeten weten, dat die gegevens onjuist waren, eveneens schuldenaar. Artikel 164 Ontstaan van een douaneschuld door niet-naleving 1. Ten aanzien van aan uitvoerrechten onderworpen goederen ontstaat een douaneschuld bij uitvoer door niet-naleving van: (a) een van de in de douanewetgeving vastgestelde verplichtingen betreffende het uitgaan van de goederen; (b) de voorwaarden waarop de goederen het douanegebied van de Unie met gehele of gedeeltelijke vrijstelling van uitvoerrechten mochten verlaten. 2. Het tijdstip waarop de douaneschuld ontstaat, is: (a) het ogenblik waarop de goederen het douanegebied van de Unie daadwerkelijk verlaten zonder dat aan de douaneautoriteiten informatie over die uitvoer wordt verstrekt; (b) het ogenblik waarop de goederen een andere bestemming bereiken dan die op grond waarvan zij het douanegebied van de Unie met gehele of gedeeltelijke vrijstelling van uitvoerrechten mochten verlaten; (c) indien de douaneautoriteiten het in punt b) bedoelde ogenblik niet kunnen bepalen, het tijdstip waarop de termijn verstrijkt waarbinnen het bewijs moest worden geleverd dat aan de voorwaarden voor een dergelijke vrijstelling is voldaan. 3. In de in lid 1, punt a), bedoelde gevallen is de schuldenaar: (a) eenieder die de betrokken verplichtingen diende na te komen; (b) eenieder die wist of redelijkerwijze had moeten weten dat aan de betrokken verplichting niet was voldaan en die handelde voor rekening van de persoon die de verplichting diende na te komen; (c) eenieder die heeft deelgenomen aan de handeling die tot de niet-naleving van de verplichting leidde, en die wist of redelijkerwijze had moeten weten dat de vereiste gegevens niet waren verstrekt of dat er, in voorkomend geval, geen douaneaangifte was ingediend, hoewel een dergelijke aangifte wel had moeten worden ingediend. 4. In de in lid 1, punt b), genoemde gevallen is eenieder die moet voldoen aan de voorwaarden waaronder de goederen het douanegebied van de Unie met gehele of gedeeltelijke vrijstelling van uitvoerrechten mochten verlaten, schuldenaar. Afdeling 3 Gemeenschappelijke bepalingen voor douaneschuld bij invoer en bij uitvoer Artikel 165 Douaneschuld in geval van verboden en beperkingen 1. De douaneschuld bij invoer of uitvoer ontstaat ook ten aanzien van goederen die aan enige andere door de douaneautoriteiten bij invoer of uitvoer toegepaste wetgeving zijn onderworpen. 2. Er ontstaat evenwel geen douaneschuld: (a) bij het op illegale wijze binnenbrengen in het douanegebied van de Unie van vals geld; (b) bij het binnenbrengen in het douanegebied van de Unie van verdovende middelen en psychotrope stoffen, tenzij die welke streng gecontroleerd worden door de bevoegde autoriteiten met het oog op hun gebruik voor medische en wetenschappelijke doeleinden. 3. Voor de toepassing van sancties op douaneovertredingen wordt de douaneschuld niettemin geacht te zijn ontstaan indien deze verordening of de wetgeving van een lidstaat bepaalt dat invoer- of uitvoerrechten of het bestaan van een douaneschuld als grondslag dienen voor de vaststelling van sancties. Artikel 166 Meerdere schuldenaren Indien meerdere personen gehouden zijn tot betaling van het bedrag aan invoer- of uitvoerrechten dat overeenkomt met één douaneschuld, zijn zij hoofdelijk aansprakelijk tot betaling van dat bedrag. Artikel 167 Algemene regels voor de berekening van het bedrag aan invoer- of uitvoerrechten 1. Het bedrag aan invoer- of uitvoerrechten wordt vastgesteld op basis van de tariefindeling, douanewaarde, hoeveelheid, aard en oorsprong van de goederen. De regels voor de berekening van de rechten zijn die welke op de betrokken goederen van toepassing zijn op het tijdstip waarop de desbetreffende douaneschuld is ontstaan. 2. Indien het tijdstip waarop de douaneschuld is ontstaan, niet nauwkeurig kan worden bepaald, wordt dat tijdstip geacht het tijdstip te zijn waarop de douaneautoriteiten vaststellen dat de goederen zich in een situatie bevinden die een douaneschuld heeft doen ontstaan. Indien uit de gegevens waarover de douaneautoriteiten beschikken, evenwel blijkt dat de douaneschuld vroeger is ontstaan dan op het tijdstip waarop zij tot die vaststelling kwamen, wordt de douaneschuld geacht te zijn ontstaan op het vroegste tijdstip waarop het bestaan van die situatie kan worden vastgesteld. 3. De Commissie is bevoegd overeenkomstig artikel 261 gedelegeerde handelingen in aanvulling op deze verordening vast te stellen houdende de in dit artikel bedoelde regels voor de berekening van het bedrag aan invoer- of uitvoerrechten dat van toepassing is op goederen waarvoor in het kader van een bijzondere regeling een douaneschuld is ontstaan. Artikel 168 Bijzondere regels voor de berekening van het bedrag aan invoerrechten 1. Indien voor onder een douaneregeling of in tijdelijke opslag geplaatste goederen in het douanegebied van de Unie kosten voor opslag of gebruikelijke behandelingen zijn ontstaan, worden deze kosten of de waardevermeerdering niet in aanmerking genomen voor de berekening van het bedrag aan invoerrechten voor zover de importeur of de exporteur of, in voorkomend geval, de aangever afdoende bewijs van het bestaan van die kosten levert. De douanewaarde, hoeveelheid, aard en oorsprong van niet-Uniegoederen die bij de behandelingen zijn gebruikt, worden echter wel in aanmerking genomen voor de berekening van het bedrag aan invoerrechten. 2. Indien de tariefindeling van onder een douaneregeling geplaatste goederen verandert als gevolg van gebruikelijke behandelingen in het douanegebied van de Unie, wordt op verzoek van de importeur of, in voorkomend geval, de aangever de oorspronkelijke tariefindeling voor de onder deze regeling geplaatste goederen toegepast. 3. Indien een douaneschuld is ontstaan voor veredelingsproducten die zijn voortgebracht in het kader van de regeling actieve veredeling, wordt het met die schuld overeenkomende bedrag aan invoerrechten op verzoek van de importeur vastgesteld op basis van de tariefindeling, douanewaarde, hoeveelheid, aard en oorsprong van de onder de regeling actieve veredeling geplaatste goederen. 4. Indien de veredelingsproducten zijn voortgebracht in het kader van opeenvolgende regelingen actieve veredeling, kan de importeur alleen verzoeken dat de schuld wordt vastgesteld op basis van de tariefindeling, douanewaarde, hoeveelheid, aard en oorsprong van de onder de eerste regeling actieve veredeling geplaatste goederen. 5. In specifieke gevallen wordt het bedrag aan invoerrechten vastgesteld overeenkomstig de leden 2, 3 en 4 van dit artikel zonder een daartoe strekkend verzoek van de importeur of de exporteur of, in voorkomend geval, de aangever, teneinde ontduiking van tariefmaatregelen als bedoeld in artikel 145, lid 2, punt h), te voorkomen. 6. Indien een douaneschuld is ontstaan voor veredelingsproducten die zijn voortgebracht in het kader van de regeling passieve veredeling, of voor vervangende producten als bedoeld in artikel 143, lid 1, wordt het bedrag aan invoerrechten berekend op basis van de kosten van de buiten het douanegebied van de Unie verrichte veredeling. 7. Indien een douaneschuld is ontstaan overeenkomstig artikel 161 of artikel 164 van deze verordening, is ook het volgende van toepassing, mits het verzuim dat tot het ontstaan van een douaneschuld heeft geleid, geen poging tot bedrog inhield: (a) de gunstige tariefbehandeling van goederen op grond van de douanewetgeving; of (b) de ontheffing of gehele of gedeeltelijke vrijstelling van invoer- of uitvoerrechten op grond van artikel 145, lid 2, punten d), e), f) en g), of de artikelen 90, 91, 92 en 93, of de artikelen 140, 141, 142, 143 en 144; of (c) de vrijstelling op grond van Verordening (EG) nr. 1186/2009. 8. De Commissie is bevoegd overeenkomstig artikel 261 gedelegeerde handelingen in aanvulling op deze verordening vast te stellen houdende de in dit artikel bedoelde regels voor de berekening van het bedrag aan invoer- of uitvoerrechten dat van toepassing is op goederen waarvoor in het kader van een bijzondere regeling een douaneschuld is ontstaan, en de in lid 5 bedoelde specifieke gevallen. Artikel 169 Plaats waar de douaneschuld ontstaat 1. Een douaneschuld ontstaat op de plaats waar de importeur of exporteur is gevestigd. In afwijking van de eerste alinea ontstaat de douaneschuld ten aanzien van importeurs en exporteurs die geen Trust&Check-ondernemer zijn en ten aanzien van gelijkgestelde importeurs op de plaats waar de douaneaangifte overeenkomstig artikel 63, lid 4, is ingediend of zou zijn ingediend, afgezien van de in artikel 63, lid 2, bedoelde wijziging met betrekking tot de wijze van informatieverstrekking. In alle andere gevallen ontstaat de douaneschuld op de plaats waar de feiten zich voordoen die tot het ontstaan van deze schuld leiden. Indien deze plaats niet kan worden bepaald, ontstaat de douaneschuld op de plaats waar de douaneautoriteiten vaststellen dat de goederen zich in een situatie bevinden die tot het ontstaan van een douaneschuld heeft geleid. 2. Indien de goederen zich onder een niet-aangezuiverde douaneregeling bevinden of de tijdelijke opslag niet naar behoren is beëindigd en de plaats waar de douaneschuld ontstaat, niet overeenkomstig lid 1, tweede of derde alinea, binnen een specifieke termijn kan worden vastgesteld, ontstaat de douaneschuld op de plaats waar de goederen onder de betrokken regeling zijn geplaatst dan wel het douanegebied van de Unie onder deze regeling zijn binnengekomen of in tijdelijke opslag waren. 3. Indien uit de gegevens waarover de douaneautoriteiten beschikken, blijkt dat de douaneschuld op verschillende plaatsen kan zijn ontstaan, wordt de douaneschuld geacht te zijn ontstaan op de plaats waar deze schuld het eerst is ontstaan. 4. Indien een douaneautoriteit vaststelt dat krachtens artikel 161 of artikel 164 in een andere lidstaat een douaneschuld is ontstaan en het met die schuld overeenkomende bedrag aan invoer- of uitvoerrechten lager is dan 10 000 EUR, wordt deze geacht te zijn ontstaan in de lidstaat waarin het ontstaan van die douaneschuld is vastgesteld. 5. De Commissie is bevoegd overeenkomstig artikel 261 gedelegeerde handelingen in aanvulling op deze verordening vast te stellen houdende de in lid 2 bedoelde termijnen. Hoofdstuk 2 Zekerheidstelling voor een mogelijke of bestaande douaneschuld Artikel 170 Algemene bepalingen 1. Tenzij anders bepaald, is dit hoofdstuk van toepassing op zekerheidstelling voor douaneschulden die reeds zijn ontstaan maar waarvan de betaling is uitgesteld (“bestaande douaneschulden”), en op zekerheidstelling die vereist is wanneer een douaneschuld kan ontstaan (“mogelijke douaneschulden”). 2. Indien de douaneautoriteiten eisen dat een zekerheid wordt gesteld voor een mogelijke of bestaande douaneschuld, dekt deze zekerheid het bedrag aan verschuldigde invoer- of uitvoerrechten en de in verband met de in- of uitvoer van de goederen verschuldigde overige heffingen indien: (a) de zekerheid wordt gebruikt voor de plaatsing van goederen onder de regeling Uniedouanevervoer; of (b) de zekerheid in meer dan één lidstaat kan worden gebruikt. Een door de douaneautoriteiten aanvaarde of toegestane zekerheid is geldig voor het hele douanegebied van de Unie voor de doeleinden waarvoor zij is gesteld. 3. De zekerheid wordt gesteld door de schuldenaar of de persoon die schuldenaar kan worden of, indien de douaneautoriteiten dit toestaan, door enige andere persoon. 4. Onverminderd artikel 178 eisen de douaneautoriteiten voor bepaalde goederen slechts één zekerheidstelling. De voor bepaalde goederen gestelde zekerheid geldt voor het met de douaneschuld overeenkomende bedrag aan invoer- of uitvoerrechten en overige heffingen ten aanzien van deze goederen, ongeacht of de over deze goederen verstrekte of beschikbaar gestelde gegevens juist zijn. Indien de zekerheidstelling niet is vrijgegeven, kan zij ook worden gebruikt, binnen de grenzen van het bedrag waarvoor zekerheid is gesteld, voor de invordering van bedragen aan invoer- of uitvoerrechten en overige heffingen die verschuldigd worden bij een controle achteraf. 5. Op aanvraag van de in lid 3 bedoelde persoon kunnen de douaneautoriteiten overeenkomstig artikel 176, leden 1 en 2, toestaan dat een doorlopende zekerheid wordt gesteld ter dekking van het met de douaneschuld overeenkomende bedrag aan invoer- of uitvoerrechten voor twee of meer handelingen of douaneregelingen. 6. De douaneautoriteiten houden toezicht op de zekerheid. 7. Er wordt geen zekerheid geëist in elk van de volgende gevallen: (a) van staten, regionale en plaatselijke overheidsinstanties of andere publiekrechtelijke lichamen in verband met de activiteiten die zij als overheid uitoefenen; (b) voor goederen vervoerd over de Rijn, de vaarwegen van de Rijn, de Donau of de vaarwegen van de Donau; (c) voor goederen vervoerd via een vaste transportinrichting; (d) in specifieke gevallen waarin de goederen onder de regeling tijdelijke invoer zijn geplaatst; (e) voor goederen die over zee of door de lucht worden vervoerd tussen havens in de Unie of tussen luchthavens in de Unie. 8. De douaneautoriteiten kunnen afzien van de eis tot zekerheidstelling indien het bedrag aan invoer- of uitvoerrechten waarvoor zekerheid moet worden gesteld, de statistische waardedrempel van 1 000 EUR niet overschrijdt. 9. De Commissie is bevoegd overeenkomstig artikel 261 gedelegeerde handelingen in aanvulling op deze verordening vast te stellen houdende de specifieke gevallen waarin geen zekerheid moet worden gesteld voor onder de regeling tijdelijke invoer geplaatste goederen als bedoeld in lid 7, punt d). 10. De Commissie bepaalt door middel van uitvoeringshandelingen de procedureregels voor het stellen van zekerheid en het uitoefenen van toezicht daarop als bedoeld in dit artikel. Die uitvoeringshandelingen worden volgens de in artikel 262, lid 4, bedoelde onderzoeksprocedure vastgesteld. Artikel 171 Referentiebedrag van een verplichte zekerheid 1. Wanneer de douaneautoriteiten een zekerheid moeten eisen en zij het precieze met de douaneschuld overeenkomende bedrag aan invoer- of uitvoerrechten en overige heffingen kunnen vaststellen op het tijdstip waarop de zekerheid wordt geëist, moet de zekerheid dat precieze bedrag dekken. Indien het niet mogelijk is het precieze bedrag te bepalen, wordt het bedrag van de zekerheid vastgesteld op het door de douaneautoriteiten geraamde hoogste met de douaneschuld overeenkomende bedrag aan invoer- of uitvoerrechten en overige heffingen die zijn ontstaan of kunnen ontstaan. 2. Onverminderd artikel 176 dient, indien een doorlopende zekerheid wordt gesteld voor het met douaneschulden overeenkomende bedrag aan invoer- of uitvoerrechten en overige heffingen waarvan het bedrag in de tijd varieert, deze zekerheid op een zodanig niveau te worden vastgesteld dat het met douaneschulden overeenkomende bedrag aan invoer- of uitvoerrechten en overige heffingen steeds zijn gedekt. Artikel 172 Referentiebedrag van een zekerheid uit voorzorg Wanneer het niet verplicht is om een zekerheid te stellen, maar de douaneautoriteiten niet zeker zijn dat het met een douaneschuld overeenkomende bedrag aan invoer- of uitvoerrechten en overige heffingen binnen de gestelde termijn zullen worden betaald, eisen zij een zekerheid voor een bedrag dat niet hoger mag zijn dan het in artikel 171 bedoelde niveau. Artikel 173 Zekerheidstelling 1. Een zekerheid kan in een van de volgende vormen worden gesteld: (a) door ieder betaalmiddel dat door de douaneautoriteiten wordt erkend, in euro’s of in de valuta van de lidstaat waar de zekerheid wordt geëist; (b) door een verbintenis van een borg; (c) door een andere vorm van zekerheid die een gelijkwaardige garantie voor de betaling van het met de douaneschuld overeenkomende bedrag aan invoer- of uitvoerrechten en overige heffingen biedt. 2. Een zekerheid in de vorm van een storting van contant geld of van een gelijkwaardig betaalmiddel dient te worden gesteld overeenkomstig de geldende voorschriften in de lidstaat waar de zekerheid wordt geëist. Zekerheidstelling met een door de douaneautoriteiten erkend betaalmiddel geeft geen recht op betaling van interesten door de douaneautoriteiten. 3. De Commissie is bevoegd overeenkomstig artikel 261 gedelegeerde handelingen in aanvulling op deze verordening vast te stellen houdende de in lid 1, punt c), bedoelde vorm van de zekerheid. Artikel 174 Keuze van zekerheid De persoon die zekerheid moet stellen, heeft de keuze tussen de in artikel 173, lid 1, genoemde vormen van zekerheid. De douaneautoriteiten kunnen echter weigeren de gekozen vorm van zekerheid te aanvaarden indien deze onverenigbaar is met de goede werking van de desbetreffende douaneregeling. De douaneautoriteiten kunnen eisen dat de gekozen vorm van zekerheid gedurende een bepaalde periode gehandhaafd blijft. Artikel 175 Borg 1. De in artikel 173, lid 1, punt b), bedoelde borg is een in het douanegebied van de Unie woonachtige, geregistreerde of gevestigde derde. De douaneautoriteiten die de zekerheid eisen, moeten hun goedkeuring geven aan de borg, tenzij de borg een kredietinstelling, financiële instelling of verzekeringsmaatschappij is die in de Unie overeenkomstig de geldende Unieregelgeving is erkend. 2. De borg verbindt zich er schriftelijk toe het met een douaneschuld overeenkomende bedrag aan invoer- of uitvoerrechten en overige heffingen waarvoor zekerheid is gesteld, te betalen. 3. De douaneautoriteiten kunnen weigeren hun goedkeuring te geven aan de voorgestelde borg of soort zekerheid, indien deze naar hun mening niet alle waarborgen biedt dat het met de douaneschuld overeenkomende bedrag aan invoer- of uitvoerrechten en overige heffingen binnen de gestelde termijn zullen worden betaald. 4. De Commissie is bevoegd overeenkomstig artikel 261 gedelegeerde handelingen in aanvulling op deze verordening vast te stellen houdende de regels betreffende de vormen van zekerheidstelling en de regels betreffende de borg als bedoeld in dit artikel. 5. De Commissie bepaalt door middel van uitvoeringshandelingen de procedureregels voor de intrekking en opzegging van de verbintenis van een borg als bedoeld in dit artikel. Die uitvoeringshandelingen worden volgens de in artikel 262, lid 4, bedoelde onderzoeksprocedure vastgesteld. Artikel 176 Doorlopende zekerheid 1. De douaneautoriteiten kunnen de in artikel 170, lid 5, bedoelde vergunning slechts verlenen aan personen die aan de volgende voorwaarden voldoen: (a) zij zijn in het douanegebied van de Unie gevestigd; (b) zij voldoen aan de in artikel 24, lid 1, punt a), vastgestelde criteria; (c) zij maken geregeld gebruik van de betrokken douaneregelingen of zij zijn exploitanten van faciliteiten voor tijdelijke opslag of zij voldoen aan de in artikel 24, lid 1, punt d), vastgestelde criteria. 2. De douaneautoriteiten kunnen toestaan dat marktdeelnemers die aan de criteria van artikel 24, lid 1, punten b) en c), en aan de criteria van artikel 25, lid 3, punten b) en c), voldoen, en Trust&Check-ondernemers voor mogelijke douaneschulden en overige heffingen een doorlopende zekerheid voor een verminderd bedrag stellen of dat van zekerheidstelling wordt afgezien. [Am. 199] 3. De douaneautoriteiten kunnen toestaan dat geautoriseerde marktdeelnemers voor douanevereenvoudigingen , marktdeelnemers die aan de criteria van artikel 25, lid 3, punten b) en c), voldoen, en Trust&Check-ondernemers, op aanvraag, voor bestaande douaneschulden en overige heffingen een doorlopende zekerheid voor een verminderd bedrag stellen , of dat aan Trust&Check-ondernemers ontheffing van zekerheidstelling wordt verleend . [Am. 200] 4. De in lid 3 bedoelde doorlopende zekerheid voor een verminderd bedrag staat gelijk aan een zekerheidstelling. 5. De Commissie is bevoegd overeenkomstig artikel 261 gedelegeerde handelingen in aanvulling op deze verordening vast te stellen houdende de voorwaarden waaronder de in lid 2 de leden 2 en 3 bedoelde vergunning voor gebruik van een doorlopende zekerheid voor een verminderd bedrag of voor ontheffing van zekerheidstelling wordt verleend. [Am. 201] 6. De Commissie bepaalt door middel van uitvoeringshandelingen de procedureregels voor de vaststelling van het bedrag van de zekerheid, met inbegrip van het verminderde bedrag als bedoeld in lid 2 de leden 2 en 3 . Die uitvoeringshandelingen worden volgens de in artikel 262, lid 4, bedoelde onderzoeksprocedure vastgesteld. [Am. 202] Artikel 177 Tijdelijke verboden voor het gebruik van de doorlopende zekerheid 1. In het kader van een bijzondere regeling of tijdelijke opslag kan de Commissie besluiten om een tijdelijk verbod op te leggen voor het gebruik van: (a) een doorlopende zekerheid voor een verminderd bedrag of een ontheffing van zekerheidstelling als bedoeld in artikel 176, lid 2; (b) een doorlopende zekerheid als bedoeld in artikel 176, voor goederen waarmee op grote schaal blijkt te zijn gefraudeerd. 2. Indien lid 1, punt a) of b), van toepassing is, kan vergunning worden verleend voor het gebruik van een doorlopende zekerheid voor een verminderd bedrag of een ontheffing van zekerheidstelling of het gebruik van een doorlopende zekerheid als bedoeld in artikel 176 indien de betrokkene voldoet aan een van de volgende voorwaarden: (a) die persoon kan aantonen dat met betrekking tot de goederen in kwestie geen douaneschuld is ontstaan bij zijn verrichtingen in de twee jaar voorafgaand aan de in lid 1 bedoelde beslissing; (b) die persoon kan, indien douaneschulden zijn ontstaan in de twee jaar voorafgaand aan de in lid 1 bedoelde beslissing, aantonen dat die schulden binnen de vastgestelde termijn volledig zijn voldaan door de schuldenaar of schuldenaren dan wel door de borg. Om vergunning te krijgen voor het gebruik van een doorlopende zekerheid waarvoor een tijdelijk verbod geldt, dient de betrokkene eveneens te voldoen aan de criteria van artikel 24, lid 1, punten b) en c). 3. De Commissie bepaalt door middel van uitvoeringshandelingen de regels betreffende tijdelijke verboden voor het gebruik van de doorlopende zekerheid als bedoeld in lid 1. Die uitvoeringshandelingen worden volgens de in artikel 262, lid 4, bedoelde onderzoeksprocedure vastgesteld. Om dwingende redenen van urgentie die verband houden met dergelijke maatregelen en naar behoren worden gerechtvaardigd door de noodzaak om onverwijld de financiële belangen van de Unie en haar lidstaten beter te beschermen, stelt de Commissie volgens de in artikel 262, lid 5, bedoelde procedure onmiddellijk toepasselijke uitvoeringshandelingen vast. Artikel 178 Aanvullende of vervangende zekerheid Indien de douaneautoriteiten vaststellen dat de gestelde zekerheid niet of niet meer alle waarborgen biedt dat het met de douaneschuld overeenkomende bedrag aan invoer- of uitvoerrechten en overige heffingen binnen de gestelde termijn volledig zullen worden voldaan, eisen zij van een van de in artikel 170, lid 3, bedoelde personen dat deze, naar eigen keuze, een aanvullende zekerheid stelt dan wel de oorspronkelijke zekerheid door een nieuwe vervangt. Artikel 179 Vrijgave van de zekerheid 1. De zekerheid wordt door de douaneautoriteiten onmiddellijk vrijgegeven indien de douaneschuld of de aansprakelijkheid voor overige heffingen is tenietgegaan of niet meer kan ontstaan. 2. Indien de douaneschuld of de aansprakelijkheid voor overige heffingen ten dele is tenietgegaan of nog maar voor een gedeelte van het bedrag waarvoor zekerheid werd gesteld, kan ontstaan, wordt de gestelde zekerheid op verzoek van de betrokkene dienovereenkomstig gedeeltelijk vrijgegeven, tenzij het betrokken bedrag dit niet rechtvaardigt. 3. De Commissie is bevoegd overeenkomstig artikel 261 gedelegeerde handelingen in aanvulling op deze verordening vast te stellen houdende de termijnen voor de vrijgave van een zekerheid. 4. De Commissie bepaalt door middel van uitvoeringshandelingen de procedureregels voor de vrijgave van de zekerheid als bedoeld in dit artikel. Die uitvoeringshandelingen worden volgens de in artikel 262, lid 4, bedoelde onderzoeksprocedure vastgesteld. Hoofdstuk 3 Invordering, betaling, terugbetaling en kwijtschelding van het bedrag aan invoer- of uitvoerrechten Afdeling 1 Vaststelling van het bedrag aan invoer- en uitvoerrechten, mededeling van de douaneschuld en boeking Artikel 180 Vaststelling van het bedrag aan invoer- of uitvoerrechten 1. De importeur en de exporteur berekenen het bedrag aan verschuldigde invoer- of uitvoerrechten. Bij de vrijgave van de goederen worden de douaneautoriteiten geacht het door de importeur en de exporteur berekende bedrag aan verschuldigde invoer- of uitvoerrechten te aanvaarden, onverminderd controles na vrijgave. Indien deze persoon het bedrag niet berekent of de douaneautoriteiten het niet eens zijn met het door die persoon berekende bedrag, stellen de douaneautoriteiten die bevoegd zijn voor de plaats waar de douaneschuld overeenkomstig artikel 169 is ontstaan of geacht wordt te zijn ontstaan, het bedrag aan verschuldigde invoer- of uitvoerrechten vast zodra zij over de nodige gegevens beschikken. 2. In afwijking van lid 1 kunnen de douaneautoriteiten, wanneer een douaneaangifte is ingediend, tot de in artikel 265, lid 3, genoemde datum, het in de douaneaangifte vastgestelde bedrag aan verschuldigde invoer- of uitvoerrechten aanvaarden, onverminderd controles na vrijgave. Indien de douaneautoriteiten het niet eens zijn met dit bedrag, stellen zij het bedrag aan verschuldigde invoer- of uitvoerrechten vast zodra zij over de nodige gegevens beschikken. 3. Indien het bedrag aan verschuldigde invoer- of uitvoerrechten geen rond getal is, kan het worden afgerond. Luidt het in de eerste alinea bedoelde bedrag in euro’s, dan mag de afronding niet meer bedragen dan de afronding naar het dichtstbijzijnde hogere of lagere ronde getal. Importeurs en exporteurs die gevestigd zijn in een lidstaat die de euro niet als munteenheid heeft, kunnen het bepaalde in de tweede alinea mutatis mutandis toepassen dan wel van deze alinea afwijken, mits de toepasselijke afrondingsregels geen grotere financiële gevolgen hebben dan de in de tweede alinea vermelde regel. Artikel 181 Mededeling van de douaneschuld 1. Bij vrijgave van de goederen worden de douaneautoriteiten geacht de douaneschuld aan de importeur of de exporteur te hebben meegedeeld. 2. Wanneer de douaneautoriteiten het bedrag aan verschuldigde invoer- of uitvoerrechten hebben vastgesteld, delen zij dit mee aan de schuldenaar in de vorm die is voorgeschreven op de plaats waar de douaneschuld overeenkomstig artikel 169 is ontstaan of wordt geacht te zijn ontstaan. De in de eerste alinea bedoelde mededeling wordt niet gedaan in elk van de volgende gevallen: (a) indien, in afwachting van een definitieve vaststelling van het bedrag aan invoer- of uitvoerrechten, een voorlopig antidumpingrecht of een voorlopig compenserend recht of een voorlopige vrijwaringsmaatregel is opgelegd; (b) indien het bedrag aan verschuldigde invoer- of uitvoerrechten hoger is dan het bedrag dat is vastgesteld op basis van een overeenkomstig artikel 13 afgegeven beschikking; (c) indien het oorspronkelijke besluit om de douaneschuld niet mee te delen of om een lager bedrag aan invoer- of uitvoerrechten mee te delen dan het bedrag aan verschuldigde invoer- of uitvoerrechten, is genomen op grond van algemene bepalingen die bij een rechterlijke uitspraak op een latere datum ongeldig zijn verklaard; (d) indien de douaneautoriteiten krachtens de douanewetgeving zijn vrijgesteld van de verplichting tot mededeling van de douaneschuld. 3. Wanneer de douaneautoriteiten overeenkomstig lid 2 het bedrag aan verschuldigde invoer- of uitvoerrechten moeten meedelen, delen zij de douaneschuld aan de schuldenaar mee wanneer ze dat bedrag kunnen vaststellen en een besluit daarover kunnen nemen. Indien de mededeling van de douaneschuld echter een strafonderzoek zou schaden, dan kunnen de douaneautoriteiten , zelfs wanneer dat onderzoek plaatsvindt in een andere lidstaat, deze mededeling evenwel uitstellen totdat deze het strafonderzoek niet langer schaadt. Indien daarom wordt verzocht door een overheidsinstantie die bevoegd is voor de voorkoming, het onderzoek, de opsporing en de vervolging van strafbare feiten, waaronder het EOM, stellen de aangezochte douaneautoriteiten de mededeling uit. [Am. 203] 4. De douaneautoriteiten kunnen een Trust&Check-ondernemer toestaan de douaneschuld te berekenen die overeenkomt met het totale bedrag aan invoer- of uitvoerrechten voor alle goederen die deze ondernemer voor rekening van de douaneautoriteiten heeft vrijgegeven gedurende een periode van ten hoogste 31 kalenderdagen, en daarvan opgave te doen aan de douaneautoriteiten met een uitsplitsing van de bedragen voor elke specifieke zending goederen. Indien de douaneautoriteiten het niet eens zijn met het berekende en opgegeven bedrag, stellen zij het bedrag aan verschuldigde invoer- of uitvoerrechten vast. 5. In afwijking van lid 1 kunnen de douaneautoriteiten, wanneer titel XII, hoofdstuk 6, afdeling 4, van Richtlijn 2006/112/EG van toepassing is op afstandsverkopen van uit derde landen in te voeren goederen aan een afnemer in het douanegebied van de Unie, een gelijkgestelde importeur toestaan de douaneschuld te berekenen die overeenkomt met het totale bedrag aan invoerrechten voor alle goederen die in de loop van een maand ten gunste van die gelijkgestelde importeur zijn vrijgegeven, en daarvan opgave te doen vóór het einde van de daaropvolgende maand, met een uitsplitsing van de bedragen voor elke specifieke zending goederen. Met deze opgave kan de informatie die de gelijkgestelde importeur overeenkomstig artikel 59, lid 2, had verstrekt, worden gewijzigd of ongeldig worden gemaakt. Indien de douaneautoriteiten het niet eens zijn met het berekende en opgegeven bedrag, stellen zij het bedrag aan verschuldigde invoer- of uitvoerrechten vast. De douaneautoriteiten worden geacht de douaneschuld te hebben meegedeeld wanneer zij niet binnen een redelijke termijn nadat de marktdeelnemer zijn opgave heeft gedaan, hiertegen bezwaar hebben gemaakt. 6. Tot de in artikel 265, lid 3, vastgestelde datum kunnen de douaneautoriteiten, wanneer een douaneaangifte is ingediend, toestaan dat de douaneschuld die overeenkomt met het totale bedrag aan invoer- of uitvoerrechten voor alle goederen die tijdens een vastgestelde periode ten gunste van eenzelfde persoon zijn vrijgegeven, aan het eind van die periode wordt meegedeeld, mits zekerheid is gesteld voor de betaling. De door de douaneautoriteiten vastgestelde periode bedraagt hoogstens 31 dagen. 7. De Commissie is bevoegd overeenkomstig artikel 261 gedelegeerde handelingen in aanvulling op deze verordening vast te stellen houdende: (a) de in lid 2, tweede alinea, punt d), bedoelde gevallen waarin de douaneautoriteiten zijn vrijgesteld van mededeling van de douaneschuld; (b) de redelijke termijn waarbinnen wordt geacht geen bezwaar te zijn gemaakt als bedoeld in lid 5; (c) de informatie die de gelijkgestelde importeur in zijn in lid 5 bedoelde opgave moet vermelden. Artikel 182 Verjaringstermijnen van de douaneschuld 1. De douaneautoriteiten doen geen mededeling van een douaneschuld aan de schuldenaar nadat er drie jaar zijn verstreken, te rekenen vanaf de datum waarop de douaneschuld is ontstaan. 2. Wanneer de douaneschuld is ontstaan ingevolge een handeling die op het tijdstip waarop zij werd verricht, strafrechtelijk vervolgbaar was, wordt de in lid 1 vastgestelde termijn van drie jaar in overeenstemming met het nationale recht tot minimaal vijf jaar en maximaal tien jaar verlengd. 3. De in de leden 1 en 2 bedoelde termijnen worden geschorst, indien: (a) overeenkomstig artikel 16 beroep wordt ingesteld; (b) dergelijke schorsing wordt toegepast vanaf de datum waarop het beroep is ingesteld en loopt voor de duur van de beroepsprocedure; of (c) de douaneautoriteiten de schuldenaar overeenkomstig artikel 6, lid 6, hebben meegedeeld op welke gronden zij voornemens zijn mededeling te doen van de douaneschuld; dergelijke schorsing wordt toegepast vanaf de datum van die mededeling tot het verstrijken van de termijn waarbinnen de schuldenaar de gelegenheid heeft zijn standpunt kenbaar te maken. 4. Indien een douaneschuld overeenkomstig artikel 193, lid 7, opnieuw verschuldigd wordt, worden de in de leden 1 en 2 vastgestelde termijnen geacht te zijn geschorst vanaf de datum waarop de aanvraag tot terugbetaling of kwijtschelding overeenkomstig artikel 198 is ingediend tot de datum waarop de beschikking op de terugbetaling of de kwijtschelding is afgegeven. Artikel 183 Boeking 1. De in artikel 180 bedoelde douaneautoriteiten boeken het overeenkomstig artikel 181 meegedeelde bedrag aan verschuldigde invoer- of uitvoerrechten zoals door de nationale wetgeving wordt voorgeschreven. De in de eerste alinea bedoelde verplichting voor de douaneautoriteiten geldt niet in de in artikel 181, lid 2, tweede alinea, bedoelde gevallen. 2. De douaneautoriteiten hoeven geen bedragen aan invoer- of uitvoerrechten te boeken die overeenkomstig artikel 182 overeenkomen met een douaneschuld waarvan geen mededeling aan de schuldenaar meer kon worden gedaan. 3. De lidstaten stellen de praktische voorschriften vast voor de boeking van de bedragen aan invoer- of uitvoerrechten. Deze voorschriften kunnen verschillen naargelang de douaneautoriteiten ervan verzekerd zijn dat, gezien de omstandigheden waarin de douaneschuld is ontstaan, die bedragen zullen worden betaald. Artikel 184 Tijdstip van boeking 1. De douaneautoriteiten boeken het bedrag aan verschuldigde invoer- of uitvoerrechten uiterlijk veertien dagen na de vrijgave van de goederen, tenzij de goederen onder tijdelijke invoer met gedeeltelijke vrijstelling van invoerrechten worden geplaatst. 2. In afwijking van lid 1 kunnen de douaneautoriteiten het totale bedrag aan invoer- of uitvoerrechten voor alle goederen die ten gunste van een Trust&Check-ondernemer tijdens een vastgestelde periode zijn vrijgegeven overeenkomstig artikel 181, lid 4, in één keer boeken aan het einde van die periode. Deze boeking dient te geschieden uiterlijk veertien dagen na afloop van de betrokken periode. 3. In afwijking van lid 1 kan het totale bedrag aan invoerrechten voor alle goederen die gedurende één maand ten gunste van een gelijkgestelde importeur zijn vrijgegeven overeenkomstig artikel 181, lid 5, in één keer worden geboekt uiterlijk aan het einde van de volgende maand, met een uitsplitsing van de bedragen voor elke specifieke zending goederen. 4. Tot de in artikel 265, lid 3, vastgestelde datum kunnen de douaneautoriteiten, wanneer een douaneaangifte is ingediend, toestaan dat de douaneschuld die overeenkomt met het totale bedrag aan invoer- of uitvoerrechten voor alle goederen die tijdens een vastgestelde periode van ten hoogste 31 dagen ten gunste van eenzelfde persoon zijn vrijgegeven, aan het eind van die periode wordt meegedeeld, mits zekerheid is gesteld voor de betaling. Deze boeking dient te geschieden uiterlijk veertien dagen na afloop van de betrokken periode. 5. Indien goederen kunnen worden vrijgegeven op bepaalde voorwaarden die aan de vaststelling dan wel de inning van het bedrag aan verschuldigde invoer- of uitvoerrechten zijn verbonden, geschiedt de boeking uiterlijk veertien dagen na vaststelling van het bedrag aan verschuldigde invoer- of uitvoerrechten of van de verplichting tot betaling van die rechten. Indien de douaneschuld evenwel betrekking heeft op een voorlopig antidumpingrecht, een voorlopig compenserend recht of een voorlopige vrijwaringsmaatregel, wordt het bedrag aan verschuldigde invoer- of uitvoerrechten geboekt uiterlijk twee maanden na de datum waarop de verordening tot instelling van het definitieve recht in het Publicatieblad van de Europese Unie is bekendgemaakt. 6. Indien een douaneschuld ontstaat onder andere dan de in lid 1 bedoelde omstandigheden, wordt het bedrag aan verschuldigde invoer- of uitvoerrechten geboekt uiterlijk veertien dagen na de datum waarop de douaneautoriteiten in staat zijn het bedrag aan betrokken invoer- of uitvoerrechten vast te stellen en een beschikking af te geven. 7. Lid 6 is van toepassing op het bedrag aan in te vorderen of nog in te vorderen invoer- of uitvoerrechten indien het bedrag aan verschuldigde invoer- of uitvoerrechten niet is geboekt overeenkomstig de leden 1 tot en met 6 of indien een lager dan het verschuldigde bedrag is vastgesteld en geboekt. 8. De in de leden 1 tot en met 6 vastgestelde termijnen voor boeking zijn niet van toepassing in onvoorziene omstandigheden of bij overmacht. 9. De boeking kan in het in artikel 181, lid 3, tweede alinea, bedoelde geval worden uitgesteld totdat de mededeling van de douaneschuld een strafonderzoek niet langer schaadt , zelfs wanneer dat onderzoek plaatsvindt in een andere lidstaat . [Am. 204] Artikel 185 Toekenning van uitvoeringsbevoegdheden De Commissie stelt door middel van uitvoeringshandelingen maatregelen vast teneinde wederzijdse bijstand tussen de douaneautoriteiten te garanderen wanneer een douaneschuld is ontstaan. Die uitvoeringshandelingen worden volgens de in artikel 262, lid 4, bedoelde onderzoeksprocedure vastgesteld. Afdeling 2 Betaling van het bedrag aan invoer- of uitvoerrechten Artikel 186 Algemene termijnen voor betaling en schorsing van de betalingstermijn 1. De schuldenaar betaalt de bedragen aan invoer- of uitvoerrechten die met een overeenkomstig artikel 181 meegedeelde douaneschuld overeenkomen, binnen de door de douaneautoriteiten voorgeschreven termijn. Onverminderd artikel 17, lid 2, bedraagt deze termijn niet meer dan tien dagen vanaf de mededeling van de douaneschuld aan de schuldenaar. De douaneautoriteiten kunnen die termijn op aanvraag van de schuldenaar verlengen, indien het bedrag aan verschuldigde invoer- of uitvoerrechten is vastgesteld bij controles achteraf als bedoeld in artikel 48. Onverminderd artikel 190, lid 2, bedraagt de aldus toegestane verlenging van de termijn niet meer dan de tijd die de schuldenaar nodig heeft om de voor de nakoming van zijn verplichtingen noodzakelijke maatregelen te nemen. 2. In afwijking van lid 1 betaalt de schuldenaar het bedrag aan invoerrechten dat met een overeenkomstig artikel 181, lid 5, meegedeelde douaneschuld overeenkomt, uiterlijk bij het verstrijken van de termijn waarbinnen de douaneschuld moet worden meegedeeld. 3. Indien de schuldenaar voor een van de in de artikelen 188 tot en met 190 vastgestelde betalingsfaciliteiten in aanmerking komt, geschiedt de betaling binnen de in het kader van deze faciliteiten vastgestelde termijn of termijnen. 4. De betalingstermijn van het met een douaneschuld overeenkomende bedrag aan invoer- of uitvoerrechten wordt geschorst in elk van de volgende gevallen: (a) er is een aanvraag tot kwijtschelding van de rechten ingediend overeenkomstig artikel 198; (b) goederen moeten worden verbeurdverklaard, worden vernietigd of aan de staat worden afgestaan; (c) de douaneschuld is ontstaan op grond van artikel 161 en er is meer dan één schuldenaar. 5. De Commissie is bevoegd overeenkomstig artikel 261 gedelegeerde handelingen in aanvulling op deze verordening vast te stellen houdende de regels voor de schorsing van de termijn voor de betaling van het met een douaneschuld overeenkomende bedrag aan invoer- of uitvoerrechten als bedoeld in lid 3 en houdende de schorsingstermijn. Artikel 187 Betaling 1. De betaling geschiedt in contanten of met elk ander middel dat een soortgelijk bevrijdend karakter heeft, compensatie daaronder begrepen, in overeenstemming met de nationale wetgeving. 2. De betaling kan door een andere persoon dan de schuldenaar worden verricht. 3. In ieder geval kan de schuldenaar een deel van, of het gehele bedrag aan invoer- of uitvoerrechten betalen voordat de hem toegestane betalingstermijn is verstreken. Artikel 188 Uitstel van betaling De douaneautoriteiten staan de belanghebbende, indien deze een aanvraag daartoe indient en zekerheid stelt, uitstel van betaling van de verschuldigde rechten toe op een van de onderstaande wijzen: (a) afzonderlijk voor elk bedrag aan invoer- of uitvoerrechten dat overeenkomstig artikel 184, lid 1, of artikel 184, lid 7, is geboekt; (b) voor het geheel van alle bedragen aan invoer- of uitvoerrechten die overeenkomstig artikel 184, lid 1, zijn geboekt binnen een door de douaneautoriteiten vastgestelde periode van ten hoogste 31 dagen; (c) voor het geheel van alle bedragen aan invoer- of uitvoerrechten die overeenkomstig artikel 184, leden 2, 3 en 4, in één keer zijn geboekt. Wanneer de douaneautoriteiten uitstel van betaling van de verschuldigde rechten toestaan als bedoeld in alinea 1, eisen zij niet dat zekerheid wordt gesteld wanneer de aanvrager een Trust&Check-ondernemer is waaraan overeenkomstig artikel 176, lid 3, ontheffing van zekerheidstelling is verleend. [Am. 205] Artikel 189 Termijnen waarvoor uitstel van betaling wordt verleend 1. De termijn waarvoor uitstel van betaling krachtens artikel 188 wordt verleend, bedraagt 30 dagen. 2. Indien uitstel van betaling wordt verleend overeenkomstig artikel 188, punt a), gaat de termijn in op de dag volgende op die waarop de douaneschuld aan de schuldenaar is meegedeeld. 3. Indien uitstel van betaling wordt verleend overeenkomstig artikel 188, punt b), gaat de termijn in op de dag volgende op die waarop de aggregatieperiode verstrijkt. Deze termijn wordt verminderd met een aantal dagen dat gelijk is aan de helft van het aantal dagen dat deze periode omvat. 4. Indien uitstel van betaling wordt verleend overeenkomstig artikel 188, punt c), gaat de termijn in op de dag volgende op die waarop de periode verstrijkt die is vastgesteld voor de vrijgave van de betrokken goederen. Deze termijn wordt verminderd met een aantal dagen dat gelijk is aan de helft van het aantal dagen dat deze periode omvat. 5. Indien de in de leden 3 en 4 bedoelde perioden uit een oneven aantal dagen bestaan, is het aantal dagen dat overeenkomstig deze leden op de termijn van 30 dagen in mindering moet worden gebracht, gelijk aan de helft van het even getal dat onmiddellijk aan het oneven getal voorafgaat. 6. Indien de in de leden 3 en 4 bedoelde perioden weken zijn, kunnen de lidstaten bepalen dat het bedrag aan invoer- of uitvoerrechten waarvoor uitstel van betaling werd verleend, dient te worden betaald uiterlijk op de vrijdag van de vierde week volgende op de betrokken week. Indien deze perioden maanden zijn, kunnen de lidstaten bepalen dat het bedrag aan invoer- of uitvoerrechten waarvoor uitstel van betaling werd verleend, dient te worden betaald uiterlijk op de zestiende dag van de maand volgende op de betrokken maand. Deze termijnen kunnen niet worden verlengd, zelfs niet wanneer het einde van de periode op een feestdag valt. Artikel 190 Overige betalingsfaciliteiten 1. De douaneautoriteiten kunnen de schuldenaar andere betalingsfaciliteiten dan uitstel van betaling toestaan mits zekerheid wordt gesteld. 2. Indien faciliteiten worden verleend overeenkomstig lid 1, wordt over het bedrag aan invoer- of uitvoerrechten kredietrente in rekening gebracht. Voor een lidstaat die de euro heeft aangenomen, is de kredietrentevoet gelijk aan de door de Europese Centrale Bank op haar basisherfinancieringstransacties toegepaste rentevoet van de eerste dag van de maand van de vervaldag, zoals bekendgemaakt in het Publicatieblad van de Europese Unie , serie C, vermeerderd met één punt. Voor een lidstaat die niet de euro heeft aangenomen, is de kredietrentevoet gelijk aan de rentevoet die op de eerste dag van de betrokken maand door de nationale centrale bank op haar basisherfinancieringstransacties wordt toegepast, vermeerderd met één punt, of, voor een lidstaat waarvoor de rentevoet van de nationale centrale bank niet beschikbaar is, de meest equivalente rentevoet die op de eerste dag van de betrokken maand op de geldmarkt van de lidstaat wordt toegepast, vermeerderd met één punt. 3. De douaneautoriteiten kunnen ervan afzien zekerheidstelling te eisen of kredietrente in rekening te brengen indien op basis van een gedocumenteerde beoordeling van de omstandigheden waarin de schuldenaar verkeert, is vastgesteld dat dit ernstige economische of sociale moeilijkheden zou veroorzaken. 4. De douaneautoriteiten zien ervan af kredietrente in rekening te brengen indien het bedrag voor elke invordering lager is dan 10 EUR. Artikel 191 Afdwinging van betaling Indien het bedrag aan verschuldigde invoer- of uitvoerrechten niet binnen de gestelde termijn is voldaan, verzekeren de douaneautoriteiten zich van de betaling van dat bedrag met alle middelen die hun krachtens de wetgeving van de betrokken lidstaat ter beschikking staan. Artikel 192 Vertragingsrente 1. Over het bedrag aan invoer- of uitvoerrechten wordt vertragingsrente in rekening gebracht vanaf de datum waarop de gestelde termijn afloopt tot de datum waarop dat bedrag is voldaan. Voor een lidstaat die de euro heeft aangenomen, is de rentevoet op achterstallen gelijk aan de door de Europese Centrale Bank op haar basisherfinancieringstransacties toegepaste rentevoet van de eerste dag van de maand van de vervaldag, zoals bekendgemaakt in het Publicatieblad van de Europese Unie , serie C, vermeerderd met twee punten. Voor een lidstaat die niet de euro heeft aangenomen, is de rentevoet op achterstallen gelijk aan de rentevoet die op de eerste dag van de betrokken maand door de nationale centrale bank op haar basisherfinancieringstransacties wordt toegepast, vermeerderd met twee punten, of, voor een lidstaat waarvoor de rentevoet van de nationale centrale bank niet beschikbaar is, de meest equivalente rentevoet die op de eerste dag van de betrokken maand op de geldmarkt van de lidstaat wordt toegepast, vermeerderd met twee punten. 2. Indien de douaneschuld is ontstaan op basis van artikel 161 of artikel 164 of indien de mededeling van de douaneschuld het gevolg is van een controle achteraf, wordt behalve het bedrag aan invoer- of uitvoerrechten vertragingsrente in rekening gebracht vanaf de datum waarop de douaneschuld is ontstaan tot de datum waarop de schuld is meegedeeld. De rentevoet op achterstallen wordt vastgesteld overeenkomstig lid 1. 3. De douaneautoriteiten kunnen ervan afzien vertragingsrente in rekening te brengen indien op basis van een gedocumenteerde beoordeling van de omstandigheden waarin de schuldenaar verkeert, is vastgesteld dat dit ernstige economische of sociale moeilijkheden zou veroorzaken. 4. De douaneautoriteiten zien ervan af vertragingsrente in rekening te brengen indien het bedrag voor elke invordering lager is dan 10 EUR. Afdeling 3 Terugbetaling en kwijtschelding Artikel 193 Terugbetaling en kwijtschelding 1. Onder de bij deze afdeling vastgestelde voorwaarden gaan de douaneautoriteiten over tot terugbetaling of kwijtschelding van bedragen aan invoer- of uitvoerrechten, om elk van de volgende redenen: (a) invoer- of uitvoerrechten die te veel in rekening zijn gebracht; (b) goederen die gebreken vertonen of goederen die niet met de bepalingen van het contract in overeenstemming zijn; (c) vergissing van de bevoegde autoriteiten; (d) billijkheid; (e) ongeldigmaking van de gegevens op basis waarvan de douaneschuld is vastgesteld voor de overeenkomstige goederen of, in voorkomend geval, van de overeenkomstige douaneaangifte. 2. De douaneautoriteiten gaan over tot terugbetaling of kwijtschelding van het in lid 1 bedoelde bedrag aan invoer- of uitvoerrechten van 10 EUR of meer, tenzij de betrokkene verzoekt om terugbetaling of kwijtschelding van een lager bedrag. 3. Indien de douaneautoriteiten van mening zijn dat terugbetaling of kwijtschelding moet worden verleend op basis van de artikelen 196 en 197, legt de betrokken lidstaat het dossier met het oog op een besluit voor aan de Commissie in de volgende gevallen: (a) indien de douaneautoriteiten van oordeel zijn dat de bijzondere omstandigheden het gevolg zijn van het feit dat de Commissie haar verplichtingen niet is nagekomen; (b) indien de douaneautoriteiten van oordeel zijn dat de Commissie een vergissing heeft begaan in de zin van artikel 196; (c) indien de omstandigheden in het betrokken geval verband houden met de resultaten van een door de Unie verricht onderzoek op grond van Verordening (EG) nr. 515/97, dan wel op grond van enige andere bepaling van de Uniewetgeving of door de Unie met bepaalde landen of groepen van landen gesloten overeenkomst die in de mogelijkheid van dergelijke onderzoeken door de Unie voorziet, of (d) indien het bedrag waarvoor de betrokkene met betrekking tot één of meer invoer- of uitvoertransacties aansprakelijk kan zijn, door een vergissing of bijzondere omstandigheden gelijk is aan of hoger is dan 500 000 EUR. Niettegenstaande de eerste alinea worden dossiers niet voorgelegd in de volgende gevallen: (a) indien de Commissie reeds een besluit heeft vastgesteld in een zaak die feitelijk en juridisch vergelijkbaar is; (b) indien bij de Commissie reeds een zaak is ingeleid die feitelijk en juridisch vergelijkbaar is. 4. Met inachtneming van de bevoegdheidsregels gaan de douaneautoriteiten, indien zij binnen de in artikel 198, lid 1, bedoelde termijnen tot de vaststelling komen dat een bedrag aan invoer- of uitvoerrechten overeenkomstig de artikelen 194, 196 en 197 voor terugbetaling of kwijtschelding in aanmerking komt, op eigen initiatief tot terugbetaling of kwijtschelding over. 5. Rechten worden niet terugbetaald of kwijtgescholden indien de situatie die tot de mededeling van de douaneschuld heeft geleid, door frauduleuze handelingen van de schuldenaar is ontstaan. 6. Terugbetaling geeft geen aanleiding tot betaling van rente door de betrokken douaneautoriteiten, behalve in de in lid 1, punten a) en c), bedoelde gevallen. In die gevallen geeft de terugbetaling echter geen aanleiding tot betaling van rente door de betrokken douaneautoriteiten indien de douaneautoriteiten een bedrag aan invoer- of uitvoerrechten onverwijld terugbetalen nadat is vastgesteld dat het bedrag moet worden terugbetaald. Indien de douaneautoriteiten dat bedrag niet onverwijld terugbetalen en de schuldenaar een procedure tot terugbetaling inleidt, wordt de rente betaald over de periode vanaf de datum van betaling van deze rechten tot de datum van terugbetaling ervan. Er wordt ook rente betaald indien een beschikking tot terugbetaling niet binnen drie maanden vanaf de datum waarop deze beschikking is afgegeven, ten uitvoer wordt gelegd, tenzij de niet-naleving van deze termijn niet aan de douaneautoriteiten te wijten is. In dit geval wordt de rente betaald vanaf de datum waarop de termijn van drie maanden verstrijkt tot de datum van terugbetaling. De rentevoet wordt vastgesteld overeenkomstig artikel 190. 7. Indien de douaneautoriteiten ten onrechte terugbetaling of kwijtschelding hebben toegestaan, wordt de oorspronkelijke douaneschuld opnieuw verschuldigd, mits deze niet overeenkomstig artikel 182 is verjaard. In dit geval dient alle op grond van lid 6, tweede alinea, betaalde rente te worden terugbetaald. 8. De Commissie is bevoegd overeenkomstig artikel 261 gedelegeerde handelingen in aanvulling op deze verordening vast te stellen houdende de regels die zij moet nakomen bij het vaststellen van een in lid 3 bedoeld besluit, en met name de regels met betrekking tot: (a) de voorwaarden voor de aanvaarding van het dossier; (b) de termijn waarbinnen een besluit moet worden genomen en de schorsing van die termijn; (c) de mededeling van de redenen waarop de Commissie haar besluit wil baseren, voordat er een voor de betrokkene ongunstig besluit wordt genomen; (d) de mededeling van het besluit; (e) de gevolgen van het uitblijven van een besluit of het niet-meedelen van een dergelijk besluit. 9. De Commissie bepaalt door middel van uitvoeringshandelingen de procedureregels voor de terugbetaling en kwijtschelding en voor het in lid 3 bedoelde besluit. Die uitvoeringshandelingen worden volgens de in artikel 262, lid 2, bedoelde raadplegingsprocedure vastgesteld. Wanneer het advies van het in artikel 262, lid 1, bedoelde comité via een schriftelijke procedure moet worden verkregen, is artikel 262, lid 6, van toepassing. Artikel 194 Invoer- of uitvoerrechten die te veel in rekening zijn gebracht 1. Een bedrag aan invoer- of uitvoerrechten wordt terugbetaald of kwijtgescholden indien het bedrag dat met de oorspronkelijk meegedeelde douaneschuld overeenkomt het verschuldigde bedrag overschrijdt of indien de douaneschuld aan de schuldenaar is meegedeeld in strijd met artikel 181, lid 1, punten c) en d). 2. Wanneer het verzoek om terugbetaling of kwijtschelding is gebaseerd op het bestaan, op het tijdstip waarop de goederen in het vrije verkeer zijn gebracht, van een verlaagd recht of een nulrecht bij invoer in het kader van een tariefcontingent, een tariefplafond of een andere gunstige tariefbehandeling, wordt de terugbetaling of kwijtschelding verleend indien het verzoek, op het tijdstip waarop het werd ingediend, vergezeld ging van de nodige documenten en aan een van de volgende voorwaarden is voldaan: (a) indien het een tariefcontingent betreft, dit niet is uitgeput; (b) in de overige gevallen, het normaal verschuldigde recht niet opnieuw is ingesteld. Artikel 195 Goederen die gebreken vertonen of goederen die niet in overeenstemming zijn met de bepalingen van het contract 1. De douaneautoriteiten gaan over tot terugbetaling of kwijtschelding van een bedrag aan invoerrechten indien aan de volgende voorwaarden is voldaan: (a) de mededeling van de douaneschuld heeft betrekking op goederen die door de importeur zijn geweigerd omdat zij op het tijdstip van de vrijgave gebreken vertoonden of niet in overeenstemming waren met de bepalingen van het contract op grond waarvan zij waren ingevoerd; (b) de goederen zijn niet gebruikt, tenzij een begin van gebruik noodzakelijk was om vast te stellen dat deze goederen gebreken vertoonden of dat zij niet met de bepalingen van het contract in overeenstemming waren; (c) de goederen worden uit het douanegebied van de Unie gebracht of de douaneautoriteiten hebben, op aanvraag van de betrokkene, toegestaan om de goederen onder de regeling actieve veredeling, ook voor vernietiging, of de regeling extern douanevervoer, douane-entrepots of vrije zones te plaatsen. 2. De douaneautoriteiten gaan niet over tot terugbetaling of kwijtschelding van een bedrag aan invoerrechten in elk van de volgende gevallen: (a) de goederen waren, voordat zij in het vrije verkeer zijn gebracht, onder een bijzondere regeling voor proefneming geplaatst, tenzij is vastgesteld dat het feit dat de goederen gebreken vertoonden of niet met de bepalingen van het contract in overeenstemming waren, in de loop van deze proefnemingen normaal niet had kunnen worden ontdekt; (b) er is rekening gehouden met de gebreken van de goederen bij het opstellen van het contract, met name wat de prijs betreft, voordat de goederen onder een douaneregeling werden geplaatst die tot een douaneschuld heeft geleid; (c) de goederen werden door de aanvrager verkocht nadat was geconstateerd dat zij gebreken vertoonden of niet in overeenstemming waren met de bepalingen van het contract. 3. Goederen die vóór de vrijgave zijn beschadigd, worden gelijkgesteld met goederen die gebreken vertonen. Artikel 196 Vergissing van de douaneautoriteiten 1. In andere dan de in artikel 193, lid 1, punt e), en in de artikelen 194, 195 en 197 bedoelde gevallen gaan de douaneautoriteiten over tot terugbetaling of kwijtschelding van een bedrag aan invoer- of uitvoerrechten wanneer zij, als gevolg van een vergissing hunnerzijds, een met de douaneschuld overeenkomend bedrag hebben meegedeeld dat lager was dan het verschuldigde bedrag, mits aan de volgende voorwaarden is voldaan: (a) de schuldenaar had de vergissing redelijkerwijze niet kunnen ontdekken; (b) de schuldenaar heeft te goeder trouw gehandeld. 2. Indien de in artikel 194, lid 2, genoemde voorwaarden niet zijn vervuld, gaan de douaneautoriteiten over tot terugbetaling of kwijtschelding wanneer het verlaagde recht of het nulrecht als gevolg van een vergissing hunnerzijds niet is toegepast en de gegevens op basis waarvan de goederen waren vrijgegeven of, in voorkomend geval, de douaneaangifte voor het vrije verkeer alle gegevenselementen bevatte en vergezeld was van alle voor de toepassing van het verlaagde recht of het nulrecht vereiste documenten. 3. Wanneer de preferentiële behandeling van de goederen op basis van een systeem van administratieve samenwerking wordt verleend waarbij de autoriteiten van een derde land betrokken zijn, wordt de afgifte door deze autoriteiten van een onjuist certificaat aangemerkt als een vergissing die redelijkerwijze niet had kunnen worden ontdekt in de zin van lid 1, punt a). De afgifte van een onjuist certificaat wordt echter niet als een vergissing aangemerkt indien het certificaat gebaseerd is op een onjuiste weergave van de feiten door de exporteur, tenzij de autoriteiten die het certificaat afgaven, kennelijk wisten of hadden moeten weten dat de goederen niet voor preferentiële behandeling in aanmerking kwamen. De schuldenaar wordt geacht te goeder trouw te hebben gehandeld indien hij kan aantonen dat hij in de periode van de betrokken handelstransacties het nodige heeft gedaan om ervoor te zorgen dat aan alle voorwaarden voor een preferentiële behandeling werd voldaan. De schuldenaar kan zich evenwel niet op zijn goede trouw beroepen indien de Commissie door middel van een bericht in het Publicatieblad van de Europese Unie heeft laten weten dat er gegronde twijfel bestaat over de juiste toepassing van de preferentiële regeling door het begunstigde land of gebied. Artikel 197 Billijkheid 1. In andere dan de in artikel 193, lid 1, punt e), en de artikelen 194, 195 en 196 bedoelde gevallen gaan de douaneautoriteiten over tot terugbetaling of kwijtschelding van een bedrag aan invoer- of uitvoerrechten om redenen van billijkheid indien een douaneschuld is ontstaan in bijzondere omstandigheden waarin de schuldenaar geen bedrog heeft gepleegd noch kennelijk nalatig is geweest. 2. De bijzondere omstandigheden als bedoeld in lid 1 worden geacht te bestaan indien uit de omstandigheden van de zaak blijkt dat de schuldenaar zich in een uitzonderlijke situatie bevindt ten opzichte van andere deelnemers die dezelfde activiteit uitoefenen, en indien de schuldenaar in afwezigheid van dergelijke omstandigheden niet het nadeel zou hebben geleden door de inning van het bedrag aan invoer- of uitvoerrechten. Artikel 198 Procedure voor terugbetaling en kwijtschelding 1. Aanvragen tot terugbetaling of kwijtschelding overeenkomstig artikel 193 worden ingediend bij de douaneautoriteiten binnen de volgende termijnen: (a) in geval van bedragen aan invoer- of uitvoerrechten die te veel in rekening zijn gebracht, vergissing van de bevoegde autoriteiten of om redenen van billijkheid: binnen drie jaar na de datum waarop de douaneschuld is meegedeeld; (b) in geval van goederen die gebreken vertonen of goederen die niet in overeenstemming zijn met de bepalingen van het contract: binnen één jaar na de datum waarop de douaneschuld is meegedeeld; (c) in geval van ongeldigmaking van de gegevens of, in voorkomend geval, van een douaneaangifte op basis waarvan de goederen zijn vrijgegeven: binnen één jaar na de datum waarop die gegevens of die douaneaangifte ongeldig zijn gemaakt, tenzij anders is bepaald in de regels die van toepassing zijn op ongeldigmaking. De in de eerste alinea, punten a) en b), genoemde termijnen worden verlengd indien de aanvrager aantoont dat hij, ten gevolge van onvoorziene omstandigheden of door overmacht, geen aanvraag heeft kunnen indienen binnen de voorgeschreven termijn. 2. Indien de douaneautoriteiten niet in staat zijn om, op basis van de aangevoerde gronden, terugbetaling of kwijtschelding te verlenen van een bedrag aan invoer- of uitvoerrechten, dienen zij een aanvraag tot terugbetaling of kwijtschelding op zijn merites te onderzoeken in het licht van de andere in artikel 193 genoemde gronden voor terugbetaling of kwijtschelding. 3. Indien krachtens artikel 16 beroep is ingesteld tegen de mededeling van de douaneschuld, worden de in lid 1, eerste alinea, genoemde termijn alsook het onderzoek van de aanvragen tot terugbetaling en kwijtschelding en de desbetreffende termijnen geschorst voor de duur van de beroepsprocedure vanaf de datum waarop het beroep is ingesteld. 4. Wanneer een douaneautoriteit terugbetaling of kwijtschelding verleent overeenkomstig de artikelen 196 en 197, stelt de betrokken lidstaat de Commissie daarvan in kennis. 5. De Commissie bepaalt door middel van uitvoeringshandelingen de procedureregels voor de kennisgeving aan de Commissie overeenkomstig lid 4 en de te verstrekken informatie. Die uitvoeringshandelingen worden volgens de in artikel 262, lid 4, bedoelde onderzoeksprocedure vastgesteld. Hoofdstuk 4 Tenietgaan van de douaneschuld Artikel 199 Tenietgaan 1. Onverminderd de geldende bepalingen inzake de niet-invordering van het met een douaneschuld overeenkomende bedrag aan invoer- of uitvoerrechten in geval van een gerechtelijk geconstateerde insolventie van de schuldenaar, gaat een douaneschuld bij invoer of uitvoer teniet op een van de volgende wijzen: (a) de douaneschuld kan overeenkomstig artikel 181 niet meer aan de schuldenaar worden meegedeeld; (b) het bedrag aan invoer- of uitvoerrechten wordt betaald; (c) het bedrag aan invoer- of uitvoerrechten wordt kwijtgescholden, met inachtneming van lid 5; (d) ten aanzien van goederen die zijn vrijgegeven voor een douaneregeling waaruit de verplichting tot betaling van invoer- of uitvoerrechten voortvloeit: de gegevens op grond waarvan de vrijgave is verricht, of de douaneaangifte worden ongeldig gemaakt; (e) goederen waarvoor invoer- of uitvoerrechten verschuldigd zijn, worden verbeurdverklaard dan wel in beslag genomen en tegelijkertijd of naderhand verbeurdverklaard; (f) goederen waarvoor invoer- of uitvoerrechten verschuldigd zijn, worden onder douanetoezicht vernietigd of worden aan de staat afgestaan; (g) de verdwijning van de goederen of de niet-naleving van de uit de douanewetgeving voortvloeiende verplichtingen is het gevolg van de algehele vernietiging of het onherstelbare verlies van die goederen door een oorzaak die met de aard van de goederen verband houdt, dan wel door onvoorziene omstandigheden of overmacht, of ingevolge instructies van de douaneautoriteiten; voor de toepassing van dit punt worden goederen geacht onherstelbaar verloren te zijn indien zij voor eenieder onbruikbaar zijn geworden; (h) de douaneschuld is ontstaan overeenkomstig artikel 161 of artikel 164 en er is aan de volgende voorwaarden voldaan: i) het verzuim dat tot het ontstaan van de douaneschuld heeft geleid, had geen noemenswaardig effect op het goede functioneren van de tijdelijke opslag of de betrokken douaneregeling en hield geen poging tot bedrog in; ii) alle formaliteiten die nodig zijn om de situatie van de goederen te regulariseren, worden naderhand vervuld; (i) goederen die vrij van rechten dan wel tegen een verlaagd invoerrecht op grond van hun bijzondere bestemming in het vrije verkeer zijn gebracht, zijn uitgevoerd met de toestemming van de douaneautoriteiten; (j) de schuld is ontstaan overeenkomstig artikel 160 en de formaliteiten ter verkrijging van de in dat artikel bedoelde preferentiële tariefbehandeling zijn geannuleerd; (k) met inachtneming van lid 6, de douaneschuld is ontstaan overeenkomstig artikel 161 en ten genoegen van de douaneautoriteiten is aangetoond dat de goederen niet zijn gebruikt of verbruikt en het douanegebied van de Unie hebben verlaten. 2. In de gevallen als bedoeld in lid 1, punt e), wordt evenwel, voor de toepassing van sancties op douaneovertredingen, de douaneschuld geacht niet te zijn tenietgegaan indien deze verordening en de wetgeving van een lidstaat bepaalt dat invoer- of uitvoerrechten of het bestaan van een douaneschuld als grondslag dienen voor de vaststelling van sancties. 3. Indien, overeenkomstig lid 1, punt g), een douaneschuld is tenietgegaan ten aanzien van goederen die vrij van rechten dan wel tegen een verlaagd invoerrecht op grond van hun bijzondere bestemming in het vrije verkeer zijn gebracht, worden alle resten en afval van de vernietiging geacht niet-Uniegoederen te zijn. 4. De geldende bepalingen met betrekking tot vaste percentages voor onherstelbaar verlies dat voortvloeit uit de aard van goederen, zijn van toepassing wanneer door de belanghebbende niet wordt aangetoond dat het werkelijke verlies groter is dan het verlies berekend door het toepassen van het vaste percentage op de betrokken goederen. 5. Indien er voor het met de douaneschuld overeenkomende bedrag aan invoer- of uitvoerrechten meerdere schuldenaren zijn en deze schuld wordt kwijtgescholden, gaat de douaneschuld slechts teniet ten aanzien van de persoon of de personen aan wie kwijtschelding wordt verleend. 6. In het in lid 1, punt k), bedoelde geval gaat de douaneschuld niet teniet ten aanzien van de persoon die heeft getracht bedrog te plegen. 7. Indien de douaneschuld overeenkomstig artikel 161 is ontstaan, gaat de schuld teniet ten aanzien van de persoon die op generlei wijze heeft getracht bedrog te plegen en die heeft bijgedragen tot de bestrijding van fraude. 8. De Commissie is bevoegd overeenkomstig artikel 261 gedelegeerde handelingen in aanvulling op deze verordening vast te stellen houdende de lijst van verzuimen zonder noemenswaardig effect op het goede functioneren van de tijdelijke opslag of de betrokken douaneregeling als bedoeld in lid 1, punt h), i). Artikel 200 Toepassing van sancties Het tenietgaan van de douaneschuld op basis van artikel 199, lid 1, punt h), vormt geen beletsel voor de lidstaten om sancties op te leggen wegens niet-naleving van de douanewetgeving. Titel XI BEPERKENDE MAATREGELEN EN MECHANISME VOOR CRISISBEHEER Hoofdstuk 1 Beperkende maatregelen Artikel 201 Rol van de EU-douaneautoriteit en van de douaneautoriteiten 1. De EU-douaneautoriteit draagt bij aan de correcte toepassing van overeenkomstig artikel 215 VWEU vastgestelde beperkende maatregelen door toe te zien op de uitvoering ervan op de onder haar bevoegdheid vallende gebieden en door, mits er eerst een toetsing is verricht door de Commissie en deze haar toestemming heeft verleend, de douaneautoriteiten passende richtsnoeren te verstrekken. [Am. 206 - niet van toepassing op de Nederlandse versie] 2. De douaneautoriteiten nemen alle nodige maatregelen om aan de beperkende maatregelen te voldoen, rekening houdend met de richtsnoeren van de EU-douaneautoriteit. Artikel 202 Verslaglegging 1. De EU-douaneautoriteit brengt regelmatig en telkens wanneer dat nodig is verslag uit bij de Commissie over de uitvoering van de beperkende maatregelen door de douaneautoriteiten en over elke inbreuk daarop. 2. De douaneautoriteiten stellen de EU-douaneautoriteit, de Commissie en de nationale autoriteiten van de lidstaten die bevoegd zijn voor de uitvoering van sancties, in kennis van elk vermoeden en van elk geval van ontwijking van beperkende maatregelen en van de risicobeperkende maatregelen die zij in dat verband hebben genomen. Hoofdstuk 2 Mechanisme voor crisisbeheer Artikel 203 Opstelling van protocollen en procedures 1. De EU-douaneautoriteit stelt procedures en protocollen op die overeenkomstig artikel 204, lid 1, kunnen worden geactiveerd: (a) wanneer een crisis aan de grens van een of meer lidstaten gevolgen heeft voor de douaneprocessen; (b) wanneer een crisis in een andere sector een optreden van de douaneautoriteiten in samenwerking met de bevoegde autoriteiten vereist; (c) met het oog op een snelle, doeltreffende en evenredige reactie op de situatie in kwestie. 2. De protocollen en procedures kunnen met name betrekking hebben op: (a) de toepassing van gemeenschappelijke risicocriteria, gemeenschappelijke prioritaire controlegebieden en risicoprofielen, passende risicobeperkende maatregelen en douanecontroles; (b) een samenwerkingskader dat het mogelijk maakt douaneambtenaren en douanecontroleapparatuur van de ene lidstaat tijdelijk ter beschikking te stellen van een andere lidstaat . ; (b bis) “fast lanes” aan de grens om vertragingen en oponthoud bij vrachtstromen tot een minimum te beperken; [Am. 207] (b ter) het vermijden van handelsbeperkingen met betrekking tot crisisrelevante goederen zoals gedefinieerd in artikel 3, punt 6, van Verordening (EU) 2024/2747. [Am. 208] Artikel 204 Activering van het mechanisme voor crisisbeheer 1. De Commissie kan, op eigen initiatief of op verzoek van een of meer lidstaten of de EU-douaneautoriteit, overeenkomstig de in artikel 262, leden 4 en 5, van deze verordening bedoelde onderzoeksprocedure, rekening houdend met de in artikel 203 bedoelde protocollen en procedures, een uitvoeringshandeling vaststellen houdende de tot vaststelling van passende en noodzakelijke maatregelen en regelingen die moeten worden toegepast om voor de aanpak van een crisissituatie aan te pakken of ter beperking van de negatieve gevolgen ervan te beperken daarvan . [Am. 209] 2. De EU-douaneautoriteit coördineert en houdt toezicht op de toepassing en uitvoering van de passende maatregelen en regelingen door de douaneautoriteiten en brengt verslag uit bij de Commissie over de resultaten van deze uitvoering. [Am. 210] 3. De EU-douaneautoriteit zet een crisisresponsunit op die gedurende de hele crisis permanent beschikbaar is. De Commissie kan de EU-douaneautoriteit ondersteunen tijdens de planningsfase en bij de oprichting van een dergelijke crisisresponsunit. De crisisresponsunit wordt gefinancierd uit de aan de EU-douaneautoriteit toegewezen begroting. [Am. 211] 4. De douaneautoriteiten voeren de krachtens dit artikel vastgestelde maatregelen en regelingen uit en passen deze toe en brengen verslag uit bij de EU-douaneautoriteit van de uitvoering en toepassing ervan. 4 bis. De EU-douaneautoriteit coördineert en houdt toezicht op de uitvoering van de passende maatregelen en regelingen door de douaneautoriteiten en brengt bij de Commissie, het Europees Parlement en de Raad verslag uit over de resultaten van de uitvoering. [Am. 212] Titel XII DE DOUANEAUTORITEIT VAN DE EUROPESE UNIE Hoofdstuk 1 Beginselen Artikel 205 Rechtsvorm 1. De EU-douaneautoriteit is een orgaan van de Unie en heeft rechtspersoonlijkheid. 2. In elk van de lidstaten heeft de EU-douaneautoriteit de meest uitgebreide handelingsbevoegdheid die krachtens het nationale recht aan rechtspersonen wordt verleend. Zij kan in het bijzonder roerende en onroerende zaken verwerven of vervreemden en kan in rechte optreden. 3. De EU-douaneautoriteit wordt vertegenwoordigd door haar uitvoerend directeur. Artikel 206 Zetel De EU-douaneautoriteit heeft haar zetel in [...]. De keuze van de locatie voor de zetel van de EU-douaneautoriteit wordt gemaakt volgens de gewone wetgevingsprocedure, aan de hand van de volgende criteria: a) zij is niet van invloed op de uitoefening van de taken en bevoegdheden van de EU-douaneautoriteit, de opzet van haar beheersstructuur, de werking van haar centrale organisatie of de belangrijkste financiering van haar activiteiten; b) zij zorgt ervoor dat de EU-douaneautoriteit het hooggekwalificeerde en gespecialiseerde personeel kan aanwerven dat zij nodig heeft om de taken uit te voeren en de bevoegdheden uit te oefenen waarin deze verordening voorziet; c) zij zorgt ervoor dat de EU-douaneautoriteit bij de inwerkingtreding van deze verordening ter plaatse kan worden opgericht; d) zij zorgt voor een passende toegankelijkheid van de locatie, de aanwezigheid van adequate onderwijsvoorzieningen voor de kinderen van personeelsleden en passende toegang tot de arbeidsmarkt, sociale zekerheid en gezondheidszorg voor zowel de kinderen als de echtgenoten; e) zij zorgt voor een evenwichtige geografische spreiding van de instellingen, organen en agentschappen van de Unie in de hele Unie; f) zij voorziet in passende opleidingsmogelijkheden; g) zij maakt nauwe samenwerking met de instellingen, organen en agentschappen van de Unie mogelijk; h) zij zorgt voor duurzaamheid en digitale beveiliging en connectiviteit met betrekking tot fysieke en IT-infrastructuur en arbeidsomstandigheden. [Am. 213] Artikel 207 Missie en doelstellingen van de EU-douaneautoriteit 1. De EU-douaneautoriteit draagt bij aan de verwezenlijking van de in artikel 2 omschreven missie van de douaneautoriteiten. De EU-douaneautoriteit exploiteert en onderhoudt de informatietechnologiesystemen die worden gebruikt voor de tenuitvoerlegging van de douane-unie, zoals de EU-douanedatahub, als vastgesteld in titel III. [Am. 214] 2. Onverminderd de respectieve verantwoordelijkheden van de Commissie, OLAF en de lidstaten streeft de EU-douaneautoriteit de volgende doelstellingen na: (a) de EU-douaneautoriteit draagt bij aan het operationele beheer van de douane-unie; in dat verband coördineert en houdt zij toezicht op de operationele samenwerking tussen douaneautoriteiten, en bundelt en verstrekt zij technische expertise om tot grotere efficiëntie en betere resultaten te komen; (b) de EU-douaneautoriteit ontwikkelt, beheert en onderhoudt informatietechnologieën om de in deze verordening vastgestelde regelingen uit te voeren en draagt bij aan een optimaal gebruik van de beschikbare gegevens met het oog op douanetoezicht, -controle en -risicobeheer; (c) de EU-douaneautoriteit ondersteunt de douaneautoriteiten bij de totstandbrenging van een uniforme uitvoering van de douanewetgeving, met name om ervoor te zorgen dat douanecontroles en risicobeheer op geharmoniseerde wijze worden uitgevoerd; (d) de EU-douaneautoriteit draagt bij aan de handhaving van andere Uniewetgeving die door de douaneautoriteiten wordt toegepast . ; [Am. 215] (d bis) de EU-douaneautoriteit werkt samen met andere instellingen, organen en instanties van de Unie op gebieden waar hun werkzaamheden verband houden met het beheer van goederen die de buitengrenzen overschrijden; [Am. 216] (d ter) de EU-douaneautoriteit voert een verplichte bijzondere regeling in voor de inning van douanerechten voor afstandsverkopen van uit derdelandsgebieden of derde landen ingevoerde goederen. Die verplichte bijzondere regeling wordt afgestemd op de in de artikelen 369 terdecies tot en met 369 quinvicies van Richtlijn 2006/112/EG gedefinieerde bijzondere regeling. [Am. 217] Hoofdstuk 2 Taken Artikel 208 Kerntaken 1. De EU-douaneautoriteit verricht risicobeheertaken overeenkomstig titel IV, hoofdstuk 3. 2. De EU-douaneautoriteit verricht haar taken met betrekking tot beperkende maatregelen en het mechanisme voor crisisbeheer overeenkomstig titel XI. 2 bis. De EU-douaneautoriteit ondersteunt de Commissie en de lidstaten zodat zij efficiënter toezicht kunnen houden op de uitvoering van de beperkende maatregelen betreffende de goederenstroom die de Raad overeenkomstig artikel 215, lid 2, VWEU kan vaststellen om ervoor te zorgen dat die maatregelen niet worden omzeild. [Am. 218] 3. De EU-douaneautoriteit onderneemt activiteiten op het gebied van capaciteitsopbouw en voorziet in operationele ondersteuning van en coördinatie tussen de douaneautoriteiten en de Commissie . Zij houdt zich met name bezig met: [Am. 219] (a) doorlichten en monitoren van grensdoorlaatposten en andere controlelocaties , ontwikkelen van gemeenschappelijke normen en aanbevelingen doen voor beste praktijken ; [Am. 220] (a bis) ontwikkelen van gemeenschappelijke normen en aanbevelingen doen voor beste praktijken en toezien op de uitvoering daarvan, met name met betrekking tot de uitvoering van het douanewetboek van de Unie; [Am. 221] (b) verrichten van prestatiemetingen voor de douane-unie en ondersteunen van de Commissie bij haar evaluatie van de prestaties van de douane-unie, met inbegrip van de meting van de exploitatiekosten van de douaneautoriteiten voor de uitvoering van hun activiteiten, overeenkomstig titel XV, hoofdstuk 1; [Am. 222] (c) opstellen van de minimale gemeenschappelijke opleidingsinhoud voor douaneambtenaren in de Unie en toezien op het gebruik ervan door de douaneautoriteiten , waaronder de inhoud voor de in artikel 25, lid 3, punt e), bedoelde opleiding die moet worden geharmoniseerd, en betreffende technologie voor analyse, opsporing en controle aan de hand van big data ; [Am. 223] (d) bijdragen aan een EU-erkenningssysteem voor universiteiten en andere scholen die opleidings- en onderwijsprogramma’s op douanegebied aanbieden; (e) coördineren en ondersteunen van de oprichting van gespecialiseerde kenniscentra door de lidstaten met Uniebrede doeleinden op relevante douanegebieden, met name op het gebied van opleiding en douanelaboratoria; (f) faciliteren en coördineren van onderzoeks- en innovatieactiviteiten op douanegebied , en de Europese innovatiehub voor interne veiligheid regelmatig in kennis stellen van haar activiteiten ; [Am. 224] (g) opstellen en verspreiden van praktische handleidingen voor de concrete toepassing van douaneprocessen en -werkmethoden, en ontwikkelen van gemeenschappelijke normen in dit verband , met inbegrip van gemeenschappelijke richtsnoeren inzake handhaving ; [Am. 225] (g bis) aanbevelingen doen aan de douaneautoriteiten inzake de toepassing van titel IV; [Am. 226] (h) uitbrengen van een advies over de vraag of het verlenen van een vergunning voor bijzondere regelingen de belangen van de producenten in de Unie niet zou schaden, overeenkomstig artikel 102, leden 3, 4 en 5; (i) samenwerken met organen van de Unie en nationale autoriteiten die andere bevoegdheden dan douane hebben, overeenkomstig artikel 240, lid 9; (i bis) steun verlenen aan de Commissie bij het ontwikkelen en uitvoeren van een operationele strategie voor activiteiten in verband met de toewijzing, financiering en aankoop van controleapparatuur, daaronder begrepen behoeftenanalyse, gezamenlijke aankoop en delen van apparatuur; [Am. 227] (j) coördineren en ondersteunen van de operationele samenwerking tussen douaneautoriteiten onderling en tussen douaneautoriteiten en andere autoriteiten op nationaal niveau overeenkomstig titel XIII; (k) organiseren en coördineren van de in artikel 241 bedoelde gezamenlijke controles; (l) verlenen van bijstand en kennis aan de Commissie voor het oplossen van complexe indelings-, waardebepalings- en oorsprongsvraagstukken, en monitoren van besluiten en de toepassing van in dit verband genomen besluiten. (l bis) opstellen van vereenvoudigde richtsnoeren en handleidingen ten behoeve van kleine en micro-ondernemingen en bijdragen aan de kennis bij deze ondernemingen over de douanewetgeving en -formaliteiten van de Unie. [Am. 228] De EU-douaneautoriteit biedt de Commissie, op haar verzoek, ondersteuning bij het beheer van haar betrekkingen met derde landen en internationale organisaties in verband met aangelegenheden die onder deze verordening vallen. [Am. 229] 4. De EU-douaneautoriteit verricht activiteiten op het gebied van gegevensbeheer en -verwerking die nodig zijn voor de uitvoering van haar taken en voor de ontwikkeling van de in artikel 30 van deze verordening bedoelde nationale toepassingen. Artikel 209 Overige taken [Am. 230] De Commissie kan de volgende taken voor de uitvoering van de financieringsprogramma’s voor douane aan de EU-douaneautoriteit toevertrouwen: [Am. 231] (a) het verrichten van activiteiten in verband met de ontwikkeling, de exploitatie en het onderhoud van de informatietechnologiesystemen die worden gebruikt voor de tenuitvoerlegging van de douane-unie, zoals de EU-douanedatahub, zoals vastgesteld in titel III; [Am. 232] (b) het verlenen van steun aan de Commissie bij het ontwikkelen en uitvoeren van een operationele strategie voor activiteiten in verband met de toewijzing, financiering en aankoop van controleapparatuur, daaronder begrepen behoeftenanalyse, gezamenlijke aankoop en delen van apparatuur. [Am. 233] Artikel 210 Verdere taken Aan de EU-douaneautoriteit kunnen verdere taken worden toegewezen in verband met vrij verkeer, invoer en uitvoer van goederen uit derde landen, indien desbetreffende rechtshandelingen van de Unie daarin voorzien. Wanneer deze taken aan de EU-douaneautoriteit worden toegewezen of zij ermee wordt belast, wordt gezorgd voor passende financiële en personele middelen voor de uitvoering ervan. Hoofdstuk 3 Organisatie van de EU-douaneautoriteit Artikel 211 Administratie- en beheerstructuur De administratie- en beheerstructuur van de EU-douaneautoriteit omvat: (a) een raad van bestuur, die de in artikel 215 genoemde taken vervult; (b) een uitvoerende raad, die de in artikel 217 genoemde taken vervult; (c) een uitvoerend directeur, die de in artikel 219 genoemde verantwoordelijkheden vervult; (d) een plaatsvervangende uitvoerend directeur, die de in artikel 221 genoemde verantwoordelijkheden vervult, indien de raad van bestuur besluit een dergelijke functie in te stellen ; . (d bis) een adviesraad voor de douane, die de in artikel 221 bis genoemde taken vervult. [Am. 234] Afdeling 1 Raad van bestuur Artikel 212 Samenstelling van de raad van bestuur 1. De raad van bestuur bestaat uit één vertegenwoordiger per lidstaat en , twee vertegenwoordigers van de Commissie en één door het Europees Parlement aangewezen deskundige , die allen stemrecht hebben. [Am. 235] 2. In de raad van bestuur zetelt ook één door het Europees Parlement aangewezen lid, dat geen stemrecht heeft. [Am. 236] 3. Ieder lid van de raad van bestuur heeft een plaatsvervanger. De plaatsvervanger vertegenwoordigt het lid in diens afwezigheid. 4. De leden van de raad van bestuur en hun plaatsvervangers worden benoemd op grond van hun kennis op het gebied van douane, met inachtneming van hun relevante bestuurlijke, administratieve en budgettaire vaardigheden en ervaring op het gebied van het beleid inzake de douane-unie . Alle partijen in de raad van bestuur trachten het verloop van hun vertegenwoordigers te beperken om de continuïteit van de werkzaamheden van de raad van bestuur te waarborgen. Alle partijen streven naar waarborgen een genderevenwichtige vertegenwoordiging in de raad van bestuur. [Am. 237] 5. De leden en hun plaatsvervangers worden voor vier jaar benoemd. Deze ambtstermijn kan met eenzelfde periode worden verlengd. [Am. 238] 5 bis. Wanneer een lid van de raad van bestuur of zijn plaatsvervanger voornemens is zijn ambtstermijn voortijdig te beëindigen, stelt het betreffende lid of de betreffende plaatsvervanger de voorzitter en de vicevoorzitter van de raad van bestuur hiervan in kennis en informeert hij hen over zijn vervanging. [Am. 239] 5 ter. Elk lid en elke plaatsvervanger ondertekent bij ambtsaanvaarding een schriftelijke verklaring dat hij of zij niet in een situatie van belangenconflict verkeert. Elk lid en elke plaatsvervanger actualiseert zijn of haar verklaring wanneer zich een verandering in de omstandigheden betreffende belangenconflicten voordoet, of ten minste jaarlijks. De autoriteit publiceert de verklaringen en de geactualiseerde versies op haar website. [Am. 240] Artikel 213 Voorzitter van de raad van bestuur 1. De raad van bestuur kiest uit de vertegenwoordigers van de Commissie een voorzitter en uit zijn andere stemgerechtigde leden een vicevoorzitter. 2. De vicevoorzitter vervangt ambtshalve de voorzitter wanneer deze niet in staat is zijn taken te verrichten. 3. De ambtstermijn van de voorzitter en de vicevoorzitter bedraagt vier jaar. Hun ambtstermijn kan eenmaal worden verlengd. Indien hun lidmaatschap van de raad van bestuur echter eindigt tijdens hun ambtstermijn, loopt hun ambtstermijn automatisch af op dezelfde datum. Artikel 214 Vergaderingen van de raad van bestuur 1. De voorzitter roept de vergaderingen van de raad van bestuur bijeen. 2. De uitvoerend directeur neemt deel aan de beraadslagingen, maar heeft geen stemrecht. 3. De raad van bestuur houdt ten minste twee gewone vergaderingen per jaar. Daarnaast komt de raad bijeen op initiatief van zijn voorzitter, op verzoek van de Commissie of op verzoek van ten minste een derde van zijn leden. 4. De raad van bestuur kan eenieder wiens mening van nut kan zijn, uitnodigen om als waarnemer de vergaderingen bij te wonen. 5. De leden van de raad van bestuur en hun plaatsvervangers kunnen zich, overeenkomstig de bepalingen van het reglement van orde, tijdens de vergaderingen laten bijstaan door adviseurs of deskundigen. 6. Wanneer de agenda aanleiding geeft tot een probleem van vertrouwelijkheid of een belangenconflict, bespreekt de raad van bestuur deze aangelegenheid en beslist hij erover zonder aanwezigheid van het betrokken lid. Dat laat het recht van de lidstaten, het Europees Parlement en de Commissie onverlet om zich door een plaatsvervanger te laten vertegenwoordigen. Nadere voorschriften voor de toepassing van deze bepaling kunnen worden vastgelegd in het reglement van orde. [Am. 241] 7. De EU-douaneautoriteit verzorgt het secretariaat van de raad van bestuur. Artikel 215 Taken van de raad van bestuur 1. De raad van bestuur: (a) zet de algemene lijnen uit voor de activiteiten van de EU-douaneautoriteit; (b) stelt met een tweederdemeerderheid van zijn stemgerechtigde leden de jaarbegroting van de EU-douaneautoriteit vast en vervult andere taken met betrekking tot de begroting van de EU-douaneautoriteit overeenkomstig hoofdstuk 4; (c) geeft zijn oordeel over en zijn goedkeuring aan het geconsolideerde jaarverslag over de activiteiten van de EU-douaneautoriteit, met inbegrip van een overzicht van de uitvoering van haar taken en haar algemene prestaties bij de verwezenlijking van de doelstellingen van het douanebeleid, en zendt het verslag en zijn beoordeling uiterlijk 1 juli van elk jaar toe aan het Europees Parlement, de Raad, de Commissie en de Rekenkamer. Het geconsolideerde jaarverslag over de activiteiten van de EU-douaneautoriteit wordt openbaar gemaakt; (d) stelt de op de EU-douaneautoriteit toepasselijke financiële regels vast overeenkomstig artikel 222; (e) stelt een fraudebestrijdingsstrategie vast die in verhouding staat tot de frauderisico’s, rekening houdend met de kosten en baten van de uit te voeren maatregelen; (f) stelt regels vast voor het voorkomen en beheersen van belangenconflicten met betrekking tot zijn leden en maakt deze openbaar ; en maakt elk jaar op zijn website de belangenverklaringen van de leden van de raad van bestuur bekend; [Am. 242] (g) stelt de in artikel 232 bedoelde communicatie- en verspreidingsplannen vast en werkt deze regelmatig bij, op basis van een behoeftenanalyse; (h) stelt zijn reglement van orde vast en maakt dit openbaar ; [Am. 243] (i) oefent overeenkomstig lid 2 met betrekking tot het personeel van de EU-douaneautoriteit de bevoegdheden uit die het Statuut van de ambtenaren toekent aan het tot aanstelling bevoegde gezag en die de Regeling welke van toepassing is op de andere personeelsleden, toekent aan het tot het sluiten van contracten bevoegde gezag (45) (“de bevoegdheden van het tot aanstelling bevoegde gezag”); (j) stelt voorschriften vast ter uitvoering van het Statuut van de ambtenaren en de Regeling welke van toepassing is op de andere personeelsleden, overeenkomstig artikel 110, lid 2, van het Statuut; (k) bouwt, waar passend, een interne auditcapaciteit op; (l) stelt de veiligheidsvoorschriften van de EU-douaneautoriteit in de zin van artikel 233 vast; (m) benoemt de uitvoerend directeur en de plaatsvervangende uitvoerend directeur, indien die functie wordt gecreëerd, en verlengt waar nodig hun ambtstermijn of ontzet hen uit hun ambt overeenkomstig artikel 217; (n) benoemt een rekenplichtige - eventueel de rekenplichtige van de Commissie -, die onderworpen is aan het Statuut van de ambtenaren en de Regeling welke van toepassing is op de andere personeelsleden, en volledig onafhankelijk is bij de uitvoering van zijn taken; (o) neemt alle besluiten met betrekking tot de oprichting en, in voorkomend geval, de wijziging van de interne structuren van de EU-douaneautoriteit, waarbij rekening wordt gehouden met de activiteitenbehoeften van de EU-douaneautoriteit en naar een gezond begrotingsbeheer wordt gestreefd; (p) geeft machtiging tot het maken van werkafspraken overeenkomstig artikel 240, lid 9; (p bis) zorgt voor de opstelling en vaststelling van het reglement van orde van de adviesraad voor de douane; [Am. 244] (q) richt werkgroepen en deskundigenpanels op en stelt hun reglement van orde vast; (r) stelt het ontwerp van het in artikel 22, lid 3, bedoelde enig programmeringsdocument vast, voordat het voor advies aan de Commissie wordt voorgelegd; (s) stelt, rekening houdend met het advies van de Commissie, het enig programmeringsdocument van de EU-douaneautoriteit vast met een tweederdemeerderheid van de stemgerechtigde leden en overeenkomstig artikel 216; (t) stelt een strategie voor efficiëntiewinsten en synergiën vast; (u) stelt een strategie voor samenwerking met derde landen en/of internationale organisaties vast; (v) stelt een strategie voor de systemen van organisatiebeheer en interne controle vast. 1 bis. De raad van bestuur kan werkgroepen en deskundigenpanels instellen om hem bij te staan bij de uitoefening van zijn taken, waaronder de voorbereiding van zijn besluiten en het toezicht op de uitvoering ervan. [Am. 245] 2. De raad van bestuur keurt overeenkomstig artikel 110 van het Statuut een op artikel 2, lid 1, van het Statuut en artikel 6 van de Regeling gebaseerd besluit goed waarbij de relevante bevoegdheden van het tot aanstelling bevoegde gezag aan de uitvoerend directeur worden gedelegeerd en de voorwaarden waaronder die bevoegdheidsdelegatie kan worden geschorst, worden vastgesteld. De uitvoerend directeur kan deze bevoegdheden op zijn beurt delegeren. 3. Wanneer uitzonderlijke omstandigheden zulks vereisen, kan de raad van bestuur door middel van een besluit de delegatie van de bevoegdheden van het tot aanstelling bevoegde gezag aan de uitvoerend directeur en van de door de uitvoerend directeur op zijn beurt gedelegeerde bevoegdheden tijdelijk schorsen en die bevoegdheden zelf uitoefenen of delegeren aan een van zijn leden of aan een ander personeelslid dan de uitvoerend directeur. Artikel 216 Stemprocedure in de raad van bestuur 1. Onverminderd artikel 215, lid 1, punten b), m) en s), neemt de raad van bestuur besluiten bij absolute meerderheid van zijn stemgerechtigde leden. 2. De in artikel 215, lid 1, punten b), c), e), f), j), m), n), o) en s), bedoelde besluiten kunnen slechts worden genomen indien de vertegenwoordigers van de Commissie een positieve stem uitbrengen. Met het oog op het in artikel 215, lid 1, punt s), bedoelde besluit is de toestemming van de vertegenwoordigers van de Commissie alleen vereist voor de onderdelen van het besluit die geen verband houden met het jaarlijkse en het meerjarige werkprogramma van de EU-douaneautoriteit. [Am. 246] 3. Ieder stemgerechtigd lid heeft één stem. Bij afwezigheid van een stemgerechtigd lid kan zijn plaatsvervanger diens stemrecht uitoefenen. 4. De voorzitter neemt deel aan de stemming. 5. De uitvoerend directeur neemt niet deel aan de stemming. 6. In het reglement van orde van de raad van bestuur wordt de stemprocedure nader uitgewerkt, met name wat betreft de omstandigheden waarin een lid mag handelen namens een ander lid. Afdeling 2 Uitvoerende raad Artikel 217 Uitvoerende raad 1. De raad van bestuur wordt bijgestaan door een uitvoerende raad. 2. De uitvoerende raad: (a) ziet toe op de voorbereidende werkzaamheden voor de door de raad van bestuur vast te stellen besluiten; (b) zorgt, samen met de raad van bestuur, voor een passende follow-up van de bevindingen en aanbevelingen die voortvloeien uit de interne en externe auditverslagen en beoordelingen en uit de onderzoeken van OLAF en het EOM , en voert passende procedures uit voor de melding van een vermoeden van strafbare gedragingen aan de laatstgenoemde ; [Am. 247] (c) ziet toe op de uitvoering van de besluiten van de raad van bestuur, ter versterking van het toezicht op het administratief en budgettair beheer. 3. Indien dat in spoedeisende gevallen noodzakelijk is, kan de uitvoerende raad namens de raad van bestuur bepaalde voorlopige besluiten nemen, met name op de volgende gebieden: (a) bij aangelegenheden van administratief beheer, daaronder begrepen de schorsing van de delegatie van de bevoegdheden van het tot aanstelling bevoegde gezag en begrotingsaangelegenheden; (b) wanneer een crisissituatie zoals bepaald in titel XI is vastgesteld en onmiddellijke actie of bijsturing van de activiteiten van de EU-douaneautoriteit vereist is. 4. De uitvoerende raad bestaat uit de twee vertegenwoordigers van de Commissie in de raad van bestuur en drie andere leden die de raad van bestuur uit zijn stemgerechtigde leden aanwijst , tevens met het doel genderevenwicht te waarborgen . De voorzitter van de raad van bestuur is ook de voorzitter van de uitvoerende raad. De uitvoerend directeur neemt deel aan de vergaderingen van de uitvoerende raad, maar heeft geen stemrecht. De besluiten van de uitvoerende raad worden met gewone meerderheid van stemmen genomen. De in lid 2, punt b), bedoelde besluiten kunnen slechts worden genomen indien ten minste één vertegenwoordiger van de Commissie een positieve stem uitbrengt. [Am. 248] 5. De ambtstermijn van de leden van de uitvoerende raad bedraagt vier jaar en kan worden verlengd. De ambtstermijn van de leden van de uitvoerende raad eindigt wanneer hun lidmaatschap van de raad van bestuur eindigt. 6. De uitvoerende raad houdt ten minste één gewone vergadering om de drie maanden. Daarnaast komt de raad bijeen op initiatief van zijn voorzitter of op verzoek van zijn leden. 7. De raad van bestuur stelt het reglement van orde van de uitvoerende raad vast. Afdeling 3 Uitvoerend directeur Artikel 218 Benoeming, ontslag en verlenging van de ambtstermijn 1. De uitvoerend directeur wordt in dienst genomen als tijdelijk functionaris van de EU-douaneautoriteit overeenkomstig artikel 2, punt a), van de Regeling welke van toepassing is op de andere personeelsleden. De uitvoerend directeur wordt , na een open en transparante selectieprocedure, door de raad van bestuur op grond van verdienste en met bewijsstukken gestaafde administratieve en leidinggevende vaardigheden, alsmede relevante bekwaamheid en ervaring, benoemd uit een lijst van ten minste drie door de Commissie voorgestelde kandidaten. overeenkomstig de volgende procedure: [Am. 249] (a) op basis van een beperkte lijst van kandidaten waarin het genderevenwicht wordt gewaarborgd en die door de Commissie is opgesteld en gepubliceerd na een transparante sollicitatie- en selectieprocedure, wordt de kandidaten verzocht de bevoegde commissie van het Europees Parlement en de Raad toe te spreken en vragen te beantwoorden; [Am. 250] (b) het Europees Parlement en de Raad brengen vervolgens elk een advies uit en geven hun voorkeuren aan; [Am. 251] (c) de raad van bestuur benoemt de uitvoerend directeur en houdt daarbij rekening met die adviezen. [Am. 252] Voor het sluiten van de arbeidsovereenkomst met de uitvoerend directeur wordt de EU-douaneautoriteit vertegenwoordigd door de voorzitter van de raad van bestuur. 2. De ambtstermijn van de uitvoerend directeur bedraagt vijf jaar. Te gepasten tijde vóór afloop van deze termijn verricht de Commissie een beoordeling waarin rekening wordt gehouden met een evaluatie van de prestaties van de uitvoerend directeur en met de toekomstige taken en uitdagingen van de EU-douaneautoriteit. 3. Op grond van een voorstel van de Commissie, waarin rekening wordt gehouden met de in lid 2 bedoelde beoordeling, kan de raad van bestuur de ambtstermijn van de uitvoerend directeur eenmaal met ten hoogste vijf jaar verlengen. De raad van bestuur stelt het Europees Parlement en de Raad in kennis van zijn voornemen om de ambtstermijn van de uitvoerend directeur te verlengen. Voordat de raad van bestuur besluit de ambtstermijn te verlengen, kan de uitvoerend directeur worden verzocht een verklaring voor de bevoegde commissie van het Europees Parlement af te leggen en vragen te beantwoorden. [Am. 253] 4. Een uitvoerend directeur wiens ambtstermijn is verlengd, kan na afloop van de volledige termijn niet deelnemen aan een andere selectieprocedure voor hetzelfde ambt. 5. De uitvoerend directeur kan uitsluitend uit zijn ambt worden ontzet bij besluit van de raad van bestuur op voorstel van de Commissie. Het Europees Parlement en de Raad worden van de redenen in kennis gesteld. [Am. 254] 6. De raad van bestuur neemt de besluiten inzake benoeming, verlenging van de ambtstermijn en ontzetting uit het ambt van uitvoerend directeur en plaatsvervangend uitvoerend directeur met een tweederdemeerderheid van zijn stemgerechtigde leden. Artikel 219 Taken en verantwoordelijkheden van de uitvoerend directeur 1. De uitvoerend directeur is belast met het beheer van de EU-douaneautoriteit. De uitvoerend directeur legt verantwoording af aan de raad van bestuur. 2. Onverminderd de bevoegdheden van de Commissie en van de raad van bestuur voert de uitvoerend directeur zijn taken op onafhankelijke wijze uit zonder instructies te vragen aan of te ontvangen van regeringen of van andere organen. 3. De uitvoerend directeur brengt desgevraagd verslag uit aan het Europees Parlement en de Raad over de uitvoering van zijn taken en de algemene prestaties van de EU-douaneautoriteit. De uitvoerend directeur kan te allen tijde door het Europees Parlement of door de Raad worden verzocht om een hoorzitting over enige aangelegenheid in verband met de activiteiten van het agentschap bij te wonen. [Am. 255] 4. De uitvoerend directeur vertegenwoordigt de EU-douaneautoriteit in rechte. 5. De uitvoerend directeur is verantwoordelijk voor de uitvoering van de taken die bij deze verordening aan de EU-douaneautoriteit zijn toegewezen. De uitvoerend directeur vervult in het bijzonder de volgende taken: (a) hij zorgt voor de duurzame en doeltreffende dagelijkse leiding van de EU-douaneautoriteit; [Am. 256] (b) hij voert besluiten van de raad van bestuur uit; (c) hij stelt van het in artikel 223 bedoelde enig programmeringsdocument op en dient het in bij de raad van bestuur, na raadpleging van de Commissie; (d) hij voert het in artikel 223 bedoelde enig programmeringsdocument uit en brengt verslag uit over de uitvoering ervan aan de uitvoerende raad en de raad van bestuur; (e) hij stelt het geconsolideerde jaarverslag over de activiteiten van de EU-douaneautoriteit op en legt dit ter beoordeling en goedkeuring aan de raad van bestuur voor; (f) hij stelt een actieplan op voor de follow-up van de conclusies van interne of externe auditverslagen en beoordelingen, alsook van onderzoeken van OLAF en van het EOM, en brengt tweemaal per jaar aan de Commissie en op regelmatigde regelmatige tijdstippen aan de uitvoerende raad en de raad van bestuur verslag uit over de geboekte vooruitgang , en waarborgt, indien van toepassing, eveneens de melding van een vermoeden van strafbare gedragingen aan het EOM ; [Am. 257] (g) hij beschermt de financiële belangen van de Unie, zonder afbreuk te doen aan de onderzoeksbevoegdheid van het EOM en OLAF, door toepassing van maatregelen ter voorkoming van fraude, corruptie en andere onwettige activiteiten, door middel van doeltreffende controles en, indien onregelmatigheden worden vastgesteld, door terugvordering van ten onrechte betaalde bedragen en, waar nodig, het opleggen van doeltreffende, evenredige en afschrikkende administratieve en financiële sancties; (h) hij stelt voor de EU-douaneautoriteit een strategie voor fraudebestrijding, een strategie voor efficiëntiewinsten en synergiën, een strategie voor samenwerking met derde landen en/of internationale organisaties en een strategie voor de systemen van organisatiebeheer en interne controle op en legt deze ter goedkeuring aan de raad van bestuur voor; (i) hij stelt een ontwerp op van de financiële regels die van toepassing zijn op de EU-douaneautoriteit, en legt dit ter goedkeuring voor aan de raad van bestuur, na raadpleging van de Commissie; (j) hij stelt voorlopige ontwerpramingen van ontvangsten en uitgaven van de EU-douaneautoriteit op overeenkomstig artikel 224 en voert de begroting van de autoriteit uit; (k) hij oefent met betrekking tot het personeel van de EU-douaneautoriteit de in artikel 215, lid 1, punt i), bedoelde bevoegdheden van het tot aanstelling bevoegde gezag uit, voor zover die bevoegdheden aan hem overeenkomstig artikel 215, lid 2, zijn gedelegeerd; (l) hij neemt besluiten over de interne structuren van de EU-douaneautoriteit, zo nodig met inbegrip van het laten waarnemen van functies die het dagelijks bestuur van de EU-douaneautoriteit kunnen omvatten, en, waar nodig, over de wijziging daarvan, rekening houdend met de behoeften in verband met de activiteiten van de EU-douaneautoriteit en een gezond begrotingsbeheer; (m) hij onderhandelt over en ondertekent, na goedkeuring door de raad van bestuur, een zetelovereenkomst voor de EU-douaneautoriteit en, indien van toepassing, soortgelijke overeenkomsten met andere lidstaten waar lokale kantoren worden gevestigd; (n) hij stelt de praktische regelingen voor de uitvoering van Verordening (EG) nr. 1049/2001 (46) van het Europees Parlement en de Raad op legt deze ter goedkeuring voor aan de raad van bestuur; (o) hij bevordert diversiteit en streeft naar genderevenwicht bij de indienstneming van personeel van de EU-douaneautoriteit; (p) hij streeft ernaar personeel in dienst te nemen op een zo breed mogelijke geografische basis, rekening houdend met het feit dat de criteria voor indienstneming uitsluitend gebaseerd moeten zijn op verdienste. Artikel 220 Plaatsvervangend uitvoerend directeur 1. De raad van bestuur kan besluiten een functie van plaatsvervangend uitvoerend directeur in te stellen om de uitvoerend directeur bij te staan. 2. Indien de raad van bestuur besluit een functie van plaatsvervangend uitvoerend directeur in te stellen, zijn de bepalingen van artikel 217 van overeenkomstige toepassing op de plaatsvervangende uitvoerend directeur. Artikel 221 Taken en verantwoordelijkheden van de plaatsvervangend uitvoerend directeur Indien de functie van plaatsvervangend uitvoerend directeur wordt ingesteld, ondersteunt de plaatsvervangende uitvoerend directeur de uitvoerend directeur bij het beheer van de EU-douaneautoriteit en bij de uitvoering van de in artikel 218 bedoelde taken. Indien de uitvoerend directeur afwezig of verhinderd is, of indien deze post vacant is, neemt de plaatsvervangende uitvoerend directeur zijn plaats in. Artikel 221 bis Adviesraad voor de douane 1. De EU-douaneautoriteit richt een adviesraad voor de douane op om het uitvoerend comité bij te staan. 2. De adviesraad voor de douane moet advies uitbrengen over: (a) de uitvoering van technische maatregelen en besluiten, onder meer met betrekking tot risicobeheer en prioritaire controlegebieden; (b) kwesties inzake uitvoering en normalisatie, waaronder werkzaamheden betreffende harmonisatie of de noodzaak van aanpassing van de regels; (c) de douaneaspecten van andere door de douane toegepaste wetgeving; (d) andere activiteiten van de EU-douaneautoriteit, op verzoek en naargelang het geval. 3. De adviesraad voor de douane bestaat uit vertegenwoordigers en verenigingen van belanghebbenden die relevant zijn voor de werkzaamheden van de EU-douaneautoriteit; de samenstelling ervan wordt vastgesteld door de raad van bestuur. 4. De raad van bestuur wijst vier van de leden van de adviesraad aan, waarvan één als voorzitter, die met de status van waarnemer deelnemen in de raad van bestuur. Deze leden vertegenwoordigen zoveel mogelijk de verschillende standpunten in de adviesraad voor de douane. De initiële ambtstermijn bedraagt 48 maanden en kan worden verlengd. 5. De adviesraad voor de douane wordt regelmatig voorafgaand aan besluiten van de raad van bestuur geraadpleegd. Deze raadpleging kan plaatsvinden via ad-hocwerkgroepen van deskundigen. Het door de adviesraad voor de douane verstrekte advies is in geen geval bindend voor de raad van bestuur. 6. De adviesraad voor de douane komt ten minste eenmaal in de zes maanden in gewone vergadering bijeen. Daarnaast kan de adviesraad bijeenkomen op verzoek van de EU-douaneautoriteit of de uitvoerende raad. [Am. 258] Hoofdstuk 4 Vaststelling en structuur van de begroting van de EU-douaneautoriteit Artikel 222 Algemene bepalingen De financiële regels die van toepassing zijn op de EU-douaneautoriteit, worden vastgesteld door de raad van bestuur, na raadpleging van de Commissie. Zij mogen niet afwijken van Gedelegeerde Verordening (EU) 2019/715 (47) van de Commissie, tenzij dat specifiek voor het functioneren van de EU-douaneautoriteit vereist is en de Commissie vooraf toestemming heeft verleend. Artikel 223 Enig programmeringsdocument 1. Elk jaar stelt de uitvoerend directeur een ontwerp van enig programmeringsdocument op dat met name de meerjarige en jaarlijkse programmering bevat overeenkomstig de bepalingen van Gedelegeerde Verordening (EU) 2019/715 van de Commissie en de desbetreffende bepaling van de financiële regels van de EU-douaneautoriteit die zijn vastgesteld op grond van artikel 222 van deze verordening, en dat rekening houdt met de richtsnoeren van de Commissie. De jaarlijkse en meerjarige programmering moet in overeenstemming zijn met het douanebeleid en de algemene prioriteiten van de douane-unie. 2. De raad van bestuur zendt het ontwerp van enig programmeringsdocument uiterlijk 31 januari van het jaar voorafgaand aan de programmeringsperiode toe aan de Commissie, het Europees Parlement, de Raad en de Europese Rekenkamer. 3. Uiterlijk 30 november van elk jaar stelt de raad van bestuur het enig programmeringsdocument op. Hij zendt het enig programmeringsdocument, alsook alle latere bijgewerkte versies daarvan, aan het Europees Parlement, de Raad en de Commissie toe. Het enig programmeringsdocument wordt definitief na de definitieve vaststelling van de algemene begroting van de Unie en wordt, indien nodig, dienovereenkomstig aangepast 4. Het jaarlijkse werkprogramma bevat gedetailleerde doelstellingen en beoogde resultaten, met inbegrip van prestatie-indicatoren. Het bevat ook een beschrijving van de te financieren maatregelen en een indicatie van de aan elke maatregel toegewezen financiële en personele middelen. Het jaarlijkse werkprogramma is in overeenstemming met het in lid 5 bedoelde meerjarige werkprogramma. Het vermeldt duidelijk de taken die zijn toegevoegd, gewijzigd of geschrapt ten opzichte van het vorige begrotingsjaar. De raad van bestuur wijzigt het vastgestelde jaarlijkse werkprogramma, wanneer de EU-douaneautoriteit binnen het toepassingsgebied van deze verordening een nieuwe taak krijgt toegewezen. Alle wezenlijke wijzigingen van het jaarlijkse werkprogramma worden volgens dezelfde procedure vastgesteld als de procedure voor het oorspronkelijke jaarlijkse werkprogramma. De raad van bestuur kan aan de uitvoerend directeur de bevoegdheid delegeren om niet-wezenlijke wijzigingen aan het jaarlijkse werkprogramma aan te brengen. 5. Het meerjarige werkprogramma omvat een beschrijving van de algemene strategische programmering, met inbegrip van de doelstellingen, beoogde resultaten en prestatie-indicatoren. Het bevat voor elke activiteit ook een indicatie van de financiële en personele middelen die nodig worden geacht om de doelstellingen te verwezenlijken. De strategische programmering wordt waar nodig geactualiseerd en maakt duidelijk hoe de EU-douaneautoriteit bijdraagt aan de verwezenlijking van de politieke prioriteiten van de Unie. Artikel 224 Vaststelling van de begroting 1. Elk jaar stelt de uitvoerend directeur een voorlopige ontwerpraming op van de ontvangsten en uitgaven van de EU-douaneautoriteit voor het volgende begrotingsjaar, met inbegrip van het personeelsformatieplan, en zendt hij deze naar de raad van bestuur. De informatie in de voorlopige ontwerpraming moet in overeenstemming zijn met het ontwerp van enig programmeringsdocument als bedoeld in artikel 223, lid 1. 2. Op basis van de in lid 1 bedoelde voorlopige ontwerpraming stelt de raad van bestuur een ontwerpraming vast van de ontvangsten en uitgaven van de EU-douaneautoriteit voor het volgende begrotingsjaar. 3. De raad van bestuur zendt de ontwerpraming van de ontvangsten en uitgaven van de EU-douaneautoriteit uiterlijk op 31 januari van elk jaar toe aan de Commissie. 4. De Commissie zendt de ontwerpraming samen met het ontwerp van algemene begroting van de Europese Unie toe aan de begrotingsautoriteit. 5. Op basis van de ontwerpraming neemt de Commissie de geraamde bedragen die zij nodig acht voor het personeelsformatieplan, alsook de bijdrage ten laste van de algemene begroting, op in het ontwerp van algemene begroting van de Unie, dat zij overeenkomstig de artikelen 313 en 314 VWEU voorlegt aan de begrotingsautoriteit. 6. De begrotingsautoriteit keurt de kredieten voor de bijdrage uit de algemene begroting van de Unie aan de EU-douaneautoriteit goed. 7. De begrotingsautoriteit stelt het personeelsformatieplan van de EU-douaneautoriteit vast. 8. De raad van bestuur stelt de begroting van de EU-douaneautoriteit vast. Die begroting wordt definitief na de definitieve vaststelling van de algemene begroting van de Unie. Zo nodig wordt de begroting van de EU-douaneautoriteit dienovereenkomstig aangepast. Artikel 225 Structuur van de begroting 1. Alle inkomsten en uitgaven van de EU-douaneautoriteit worden elk begrotingsjaar geraamd en de ramingen worden in de begroting van de EU-douaneautoriteit opgenomen. Het begrotingsjaar valt samen met het kalenderjaar. 2. De inkomsten en uitgaven in de begroting van de EU-douaneautoriteit zijn in evenwicht. 3. Onverminderd andere middelen bestaan de inkomsten van de EU-douaneautoriteit uit: (a) een bijdrage van de Unie die wordt opgenomen in de algemene begroting van de Unie; (b) eventuele vrijwillige financiële bijdragen van de lidstaten; (c) mogelijke financiering van de Unie in de vorm van bijdrageovereenkomsten of subsidies in overeenstemming met de in artikel 222 bedoelde financiële regeling van de EU-douaneautoriteit en met de bepalingen van de relevante instrumenten ter ondersteuning van het beleid van de Unie; (d) vergoedingen voor publicaties en eventuele andere door de EU-douaneautoriteit verleende diensten. 4. De uitgaven van de EU-douaneautoriteit omvatten de bezoldiging van het personeel, uitgaven voor administratie en infrastructuur, en beleidsuitgaven. 5. Vastleggingskredieten in de begroting voor acties in verband met grootschalige projecten waarvan de uitvoering zich over meer dan één begrotingsjaar uitstrekt, mogen in verschillende jaartranches worden verdeeld. Artikel 226 Uitvoering van de begroting van de EU-douaneautoriteit 1. De uitvoerend directeur voert de begroting van de EU-douaneautoriteit uit. 2. Elk jaar zendt de uitvoerend directeur de begrotingsautoriteit alle informatie toe die zij nodig heeft voor de uitoefening van haar beoordelingstaken. Artikel 227 Indiening van de rekeningen en kwijting 1. De rekenplichtige van de EU-douaneautoriteit dient de voorlopige rekeningen van het begrotingsjaar (jaar N) uiterlijk op 1 maart van het volgende begrotingsjaar (jaar N+1) in bij de rekenplichtige van de Commissie en bij de Rekenkamer. 2. Uiterlijk op 31 maart van het jaar N+1 zendt de EU-douaneautoriteit het verslag over het budgettair en financieel beheer voor het jaar N toe aan het Europees Parlement, de Raad en de Rekenkamer. 3. Uiterlijk op 31 maart van het jaar N+1 zendt de rekenplichtige van de Commissie de voorlopige rekeningen van de EU-douaneautoriteit, die met de rekeningen van de Commissie zijn geconsolideerd, toe aan de Rekenkamer. 4. Na ontvangst van de opmerkingen van de Rekenkamer over de voorlopige rekeningen van de EU-douaneautoriteit overeenkomstig artikel 246 van Verordening (EU, Euratom) 2018/1046 (48) van het Europees Parlement en de Raad maakt de rekenplichtige van de EU-douaneautoriteit de definitieve rekeningen van de EU-douaneautoriteit voor dat jaar op. De uitvoerend directeur legt deze voor advies voor aan de uitvoerende raad. Dat advies wordt vastgesteld door de raad van bestuur. 5. Uiterlijk op 1 juli van het jaar N+1 dient de rekenplichtige van de EU-douaneautoriteit de definitieve rekeningen voor het jaar N, samen het advies van de raad van bestuur, in bij het Europees Parlement, de Raad, de Commissie en de Rekenkamer. 6. De definitieve rekeningen voor het jaar N worden uiterlijk op 15 november van het jaar N+1 bekendgemaakt in het Publicatieblad van de Europese Unie . 7. De uitvoerend directeur zendt de Rekenkamer uiterlijk op 30 september van het jaar N+1 een antwoord op haar opmerkingen toe. De uitvoerend directeur zendt dit antwoord ook toe aan de raad van bestuur. 8. De uitvoerend directeur verstrekt het Europees Parlement op verzoek alle inlichtingen die nodig zijn voor het goede verloop van de kwijtingsprocedure voor het begrotingsjaar N, overeenkomstig artikel 261, lid 3, van Verordening (EU, Euratom) 2018/1046. 9. Vóór 15 mei van het jaar N+2 verleent het Europees Parlement op aanbeveling van de Raad, die met gekwalificeerde meerderheid van stemmen besluit, de uitvoerend directeur kwijting voor de uitvoering van de begroting voor het jaar N. Artikel 228 Fraudebestrijding 1. Met het oog op de bestrijding van fraude, corruptie en andere onwettige activiteiten in de EU-douaneautoriteit zijn de bepalingen van Verordening (EU, Euratom) nr. 883/2013 onverminderd van toepassing. 2. De EU-douaneautoriteit treedt binnen de zes maanden na [XXX] toe tot het Interinstitutioneel Akkoord van 25 mei 1999 tussen het Europees Parlement, de Raad van de Europese Unie en de Commissie van de Europese Gemeenschappen betreffende de interne onderzoeken verricht door het Europees Bureau voor fraudebestrijding (OLAF) (49) en stelt op basis van het model in de bijlage bij dat akkoord passende bepalingen vast die van toepassing zijn op haar personeelsleden. 3. De Europese Rekenkamer is bevoegd om bij alle begunstigden van subsidies, contractanten en subcontractanten die van de EU-douaneautoriteit Uniemiddelen hebben ontvangen, audits te verrichten, zowel op basis van documenten als ter plaatse. 4. OLAF kan overeenkomstig de bepalingen en procedures van Verordening (EU, Euratom) nr. 883/2013 en Verordening (Euratom, EG) nr. 2185/96 (50) van de Raad onderzoeken verrichten, waaronder controles en verificaties ter plaatse, om vast te stellen of er bij een door de EU-douaneautoriteit gefinancierde subsidie of overeenkomst sprake is geweest van fraude, corruptie of andere onwettige activiteiten waardoor de financiële belangen van de Unie zijn geschaad. 5. Onverminderd de leden 1 tot en met 4 bevatten contracten, subsidieovereenkomsten en subsidiebesluiten van de EU-douaneautoriteit bepalingen die de Europese Rekenkamer en OLAF uitdrukkelijk machtigen om dergelijke controles en onderzoeken te verrichten overeenkomstig hun respectieve bevoegdheden. Werkafspraken met bevoegde autoriteiten van derde landen en internationale organisaties hebben betrekking op de bijstand en samenwerking van deze autoriteiten en internationale organisaties in verband met audits en onderzoeken die door de Rekenkamer en OLAF worden verricht. 6. In overeenstemming met Verordening (EU) 2017/1939 kan is het EOM overgaan tot verantwoordelijk voor onderzoek en vervolging van fraude en andere onwettige activiteiten waardoor de financiële belangen van de Unie worden geschaad in de zin van Richtlijn (EU) 2017/1371 (51) van het Europees Parlement en de Raad. De EU-douaneautoriteit of de relevante nationale bevoegde autoriteiten stellen het EOM zonder onnodige vertraging in kennis van elke strafbare gedraging ten aanzien waarvan het overeenkomstig artikel 22 en artikel 25, leden 2 en 3, van die verordening zijn bevoegdheid zou kunnen uitoefenen. [Am. 259] Hoofdstuk 5 Bepalingen betreffende het personeel Artikel 229 Algemene bepaling Het Statuut van de ambtenaren van de Europese Unie en de Regeling welke van toepassing is op de andere personeelsleden van deze Unie, alsook de voorschriften die onderling overeengekomen zijn tussen de instellingen van de Unie om daaraan uitvoering te geven, zijn van toepassing op het personeel van de EU-douaneautoriteit. Artikel 230 Gedetacheerde nationale deskundigen en andere personeelsleden 1. De EU-douaneautoriteit kan ook een beroep doen op gedetacheerde nationale deskundigen of andere personeelsleden die niet in dienst zijn van de EU-douaneautoriteit. 2. De voorschriften voor de detachering van nationale deskundigen bij de EU-douaneautoriteit worden vastgesteld bij besluit van de raad van bestuur. Artikel 231 Voorrechten en immuniteiten Protocol nr. 7 betreffende de voorrechten en immuniteiten van de Europese Unie, dat aan het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie is gehecht, is van toepassing op de EU-douaneautoriteit en haar personeel. Hoofdstuk 6 Algemene en slotbepalingen Artikel 232 Transparantie en communicatie 1. Verordening (EG) nr. 1049/2001 is van toepassing op de documenten die in het bezit zijn van de EU-douaneautoriteit. De raad van bestuur stelt binnen zes maanden na de datum van zijn eerste vergadering de nadere voorschriften voor de uitvoering van Verordening (EG) nr. 1049/2001 vast. 2. Op de verwerking van persoonsgegevens door de EU-douaneautoriteit is Verordening (EU) 2018/1725 van toepassing. De raad van bestuur stelt binnen zes maanden na de datum van zijn eerste vergadering maatregelen vast voor de toepassing van Verordening (EU) 2018/1725 door de EU-douaneautoriteit, onder meer betreffende de benoeming van een functionaris voor gegevensbescherming van de EU-douaneautoriteit. Die maatregelen worden vastgesteld na raadpleging van de Europese Toezichthouder voor gegevensbescherming. 3. De EU-douaneautoriteit kan op eigen initiatief communicatieactiviteiten ontplooien op gebieden die onder haar bevoegdheid vallen. De toewijzing van middelen voor communicatieactiviteiten mag niet ten koste gaan van de doeltreffende uitvoering van de taken van de EU-douaneautoriteit. De communicatieactiviteiten worden uitgevoerd in overeenstemming met de desbetreffende door de raad van bestuur vastgestelde communicatie- en verspreidingsplannen. Artikel 233 Veiligheidsvoorschriften voor de bescherming van gerubriceerde en gevoelige niet-gerubriceerde informatie 1. De EU-douaneautoriteit stelt eigen veiligheidsvoorschriften vast die gebaseerd zijn op de beginselen en voorschriften die zijn vastgelegd in de veiligheidsvoorschriften van de Commissie voor de bescherming van gerubriceerde informatie van de Europese Unie (EUCI) en gevoelige niet-gerubriceerde informatie, daaronder begrepen bepalingen betreffende de uitwisseling van dergelijke informatie met derde landen, en de verwerking en opslag van dergelijke informatie, zoals uiteengezet in Besluit (EU, Euratom) 2015/443 (52) en Besluit (EU, Euratom) 2015/444 (53) van de Commissie. Voor elke administratieve regeling inzake de uitwisseling van gerubriceerde informatie met de relevante autoriteiten van een derde land of, bij gebrek aan een dergelijke regeling, voor elke uitzonderlijke ad-hocvrijgave van EUCI aan dergelijke autoriteiten is voorafgaande toestemming van de Commissie vereist. 2. De raad van bestuur stelt de veiligheidsvoorschriften van de EU-douaneautoriteit vast na goedkeuring door de Commissie. Bij de beoordeling van de voorgestelde veiligheidsvoorschriften ziet de Commissie toe op de verenigbaarheid ervan met de Besluiten (EU, Euratom) 2015/443 en (EU, Euratom) 2015/444. 3. De leden van de raad van bestuur, de uitvoerend directeur, de externe deskundigen die deelnemen aan ad-hocwerkgroepen en de personeelsleden van de EU-douaneautoriteit houden zich ook na het beëindigen van hun functie aan de geheimhoudingsplicht uit hoofde van artikel 339 VWEU. 4. De EU-douaneautoriteit kan de nodige maatregelen nemen om de uitwisseling van voor haar taken relevante informatie met de Commissie en de lidstaten en, in voorkomend geval, de relevante instellingen, organen en instanties van de Unie, te vergemakkelijken. Voor elke daartoe gesloten administratieve regeling inzake het delen van gerubriceerde EU-informatie (EUCI) of, bij gebrek aan een dergelijke regeling, voor elke uitzonderlijke ad-hocvrijgave van EUCI is voorafgaande toestemming van de Commissie vereist. Artikel 234 Talenregeling 1. De bepalingen van Verordening nr. 1 (54) van de Raad zijn van toepassing op de EU-douaneautoriteit. 2. De raad van bestuur besluit over de interne talenregeling van de EU-douaneautoriteit. 3. De voor het functioneren van de EU-douaneautoriteit vereiste vertaaldiensten worden geleverd door het Vertaalbureau voor de organen van de Europese Unie. Artikel 235 Evaluatie 1. Uiterlijk op ... [PB: gelieve datum in te voegen = 5 4 jaar na de datum van inwerkingtreding van deze verordening OP please insert the date = 5 4 years after the date of entry into force of this Regulation ], en vervolgens om de vijf vier jaar, draagt de Commissie er zorg voor dat er een evaluatie van de prestaties van de EU-douaneautoriteit met betrekking tot haar doelstellingen, mandaat, taken, governance en locatie(s) wordt verricht overeenkomstig de richtsnoeren van de Commissie. [Am. 260] 2. Bij deze evaluatie wordt met name onderzocht of het mandaat van de EU-douaneautoriteit moet worden gewijzigd en wat de financiële gevolgen daarvan zouden zijn. 3. Bij elke tweede evaluatie als bedoeld in lid 1 worden de door de EU-douaneautoriteit bereikte resultaten beoordeeld in het licht van haar doelstellingen, mandaat, taken en governance , en wordt ook nagegaan of het voortbestaan van de EU-douaneautoriteit nog steeds gerechtvaardigd is gelet op die doelstellingen, dat mandaat, die governance en die taken . [Am. 261] 4. De Commissie dient bij het Europees Parlement en de Raad verslag uit over de bevindingen van de in lid 2 bedoelde evaluatie. De bevindingen van de evaluatie worden openbaar gemaakt. Artikel 236 Aansprakelijkheid van de EU-douaneautoriteit 1. De contractuele aansprakelijkheid van de EU-douaneautoriteit is geregeld bij het recht dat op de betrokken overeenkomst van toepassing is. 2. Het Hof van Justitie van de Europese Unie is bevoegd om uitspraak te doen krachtens een arbitragebeding dat is opgenomen in een door de EU-douaneautoriteit gesloten overeenkomst. 3. In geval van niet-contractuele aansprakelijkheid vergoedt de EU-douaneautoriteit, in overeenstemming met de algemene beginselen die de rechtsstelsels van de lidstaten gemeen hebben, alle door haar afdelingen of door haar personeelsleden bij de uitoefening van hun werkzaamheden veroorzaakte schade. 4. Het Hof van Justitie van de Europese Unie is bevoegd voor geschillen over de vergoeding van de in lid 3 bedoelde schade. 5. De persoonlijke aansprakelijkheid van de personeelsleden van de EU-douaneautoriteit ten aanzien van die autoriteit is geregeld bij de toepasselijke bepalingen van het Statuut van de ambtenaren of de Regeling welke van toepassing is op de andere personeelsleden. 6. De financiële aansprakelijkheid van de Unie en de lidstaten voor de schulden van de EU-douaneautoriteit is beperkt tot de door hen reeds betaalde bijdrage aan de administratieve kosten. Artikel 237 Zetelovereenkomst en functioneringsvoorwaarden 1. De nodige regelingen betreffende de accommodatie die de EU-douaneautoriteit in de lidstaat van vestiging ter beschikking moet worden gesteld en betreffende de faciliteiten waarin die lidstaat moet voorzien, alsook de specifieke regels die in de lidstaat van vestiging van toepassing zijn op de uitvoerend directeur, de leden van de raad van bestuur, de personeelsleden van de EU-douaneautoriteit en hun gezinsleden, worden vastgelegd in een zetelovereenkomst tussen de EU-douaneautoriteit en de lidstaat waar de zetel is gevestigd; deze overeenkomst wordt gesloten na goedkeuring van de raad van bestuur en uiterlijk [PB: gelieve datum in te voegen = twee jaar na de datum van inwerkingtreding van deze verordening OP please insert the date = two years after the date of entry into force of this Regulation ]. 2. De lidstaat van vestiging van de EU-douaneautoriteit biedt de best mogelijke voorwaarden voor het functioneren van de EU-douaneautoriteit, daaronder begrepen meertalig, Europees gericht onderwijs en passende vervoersverbindingen. 3. Indien uitzonderlijke omstandigheden zulks vereisen, kan de uitvoerend directeur besluiten om een lokaal kantoor in een kantoren in andere lidstaat lidstaten op te richten met het oog op een efficiëntere, doeltreffendere en coherentere uitvoering van de taken van de EU-douaneautoriteit. [Am. 262] Voordat hij besluit een lokaal kantoor op te richten, vraagt de uitvoerend directeur de toestemming van de Commissie, de raad van bestuur en de betrokken lidstaat. Dit besluit is gebaseerd op een passende kosten-batenanalyse waaruit met name de toegevoegde waarde van die maatregel blijkt. In het besluit wordt omschreven welke activiteiten in dat lokale kantoor moeten worden uitgevoerd op zodanige wijze dat onnodige kosten en verdubbeling van administratieve functies van de EU-douaneautoriteit worden voorkomen. Artikel 238 Aanvang van de activiteiten van de EU-douaneautoriteit 1. De EU-douaneautoriteit wordt opgericht met ingang van 2026 en wordt is volledig operationeel in vanaf 1 januari 2028. [Am. 263] 2. De Commissie is verantwoordelijk voor de oprichting en het initiële functioneren van de EU-douaneautoriteit, totdat deze over de operationele capaciteit beschikt om zelf haar begroting uit te voeren. Te dien einde: (a) kan de Commissie een ambtenaar van de Commissie aanwijzen om als waarnemend uitvoerend directeur te fungeren en de aan de uitvoerend directeur toegewezen taken uit te voeren, totdat de uitvoerend directeur zijn taken opneemt nadat hij overeenkomstig artikel 218 door de raad van bestuur is benoemd; (b) oefent de waarnemend uitvoerend directeur de bevoegdheden van het tot aanstelling bevoegde gezag uit, in afwijking van artikel 215, lid 1, punt i), en totdat een besluit als bedoeld in artikel 215, lid 2, is goedgekeurd; (c) kan de Commissie de EU-douaneautoriteit bijstand verlenen, met name door ambtenaren van de Commissie te detacheren om de activiteiten van de EU-douaneautoriteit te verrichten onder de verantwoordelijkheid van de waarnemend uitvoerend directeur of de uitvoerend directeur; (d) kan de waarnemend uitvoerend directeur alle betalingen goedkeuren die door in de begroting van de EU-douaneautoriteit opgenomen kredieten worden gedekt, alsook contracten, met inbegrip van personeelscontracten, sluiten na vaststelling van het personeelsformatieplan van de EU-douaneautoriteit. Titel XIII DOUANESAMENWERKING Artikel 239 Interne douanesamenwerking 1. Onverminderd de bepalingen van Verordening (EG) nr. 515/97 werken de douaneautoriteiten samen met elkaar, met de Commissie en met de EU-douaneautoriteit overeenkomstig de douanewetgeving en enige andere Uniewetgeving die in een dergelijke samenwerking voorziet, teneinde een juiste en uniforme toepassing van die wetgevingen te waarborgen en de verwezenlijking van hun missie, zoals vastgesteld in artikel 2, te ondersteunen. 2. De douaneautoriteiten kunnen douaneambtenaren tijdelijk ter beschikking stellen om bij de douaneautoriteiten van een andere lidstaat te werken. De EU-douaneautoriteit wordt hiervan in kennis gesteld en kan zulke opdrachten coördineren. 3. De douaneautoriteiten kunnen gezamenlijke controles uitvoeren naast die waarin artikel 241 voorziet. De douaneautoriteiten stellen de EU-douaneautoriteit in kennis van dergelijke gezamenlijke controles. 4. De Commissie, OLAF en de EU-douaneautoriteit kunnen gegevens uitwisselen die relevant zijn voor de in deze titel bedoelde samenwerking, met inbegrip van informatie over risico’s. De EU-douaneautoriteit zorgt ervoor dat deze informatie doeltreffend wordt gebruikt bij haar risicobeheeractiviteiten overeenkomstig deze titel en titel XII. Artikel 239 bis Platform voor melding van goederen 1. De EU-douaneautoriteit zet een platform voor melding van goederen (het “platform”) op om autoriteiten, bedrijven, consumenten en burgers de mogelijkheid te bieden goederen te melden die de interne markt binnenkomen en niet voldoen aan de conformiteitsnormen en/of de desbetreffende wetgeving van de Unie. 2. Het platform is online en gemakkelijk toegankelijk. De informatie erop is begrijpelijk en beschikbaar in alle officiële talen van de Unie. 3. De EU-douaneautoriteit beoordeelt de informatie die zij via het platform heeft verkregen en stelt indien nodig de douaneautoriteit(en) van een of meer lidstaten waar een goed waarvan melding is gedaan op de markt is gebracht, daarvan in kennis. De douaneautoriteit beoordeelt uitsluitend de goederen waarvan melding is gedaan die in een of meer lidstaten op de markt zijn gebracht. 4. De in lid 3 bedoelde douaneautoriteit die een melding heeft ontvangen, werkt samen met andere autoriteiten op nationaal niveau, met inbegrip van, maar niet beperkt tot, markttoezichtautoriteiten, sanitaire en fytosanitaire autoriteiten, rechtshandhavingsautoriteiten en belastingautoriteiten, bij het uitvoeren van maatregelen om het goed waarvan melding is gedaan van de interne markt te verwijderen. De douaneautoriteit die een melding heeft ontvangen brengt uiterlijk dertig kalenderdagen nadat een maatregel is genomen, aan de EU-douaneautoriteit verslag uit over de uitvoering daarvan. 5. De EU-douaneautoriteit zorgt ervoor dat alle relevante gegevens met betrekking tot goederen waarvan melding is gedaan beschikbaar zijn via de EU-douanedatahub. De EU-douaneautoriteit kan douaneautoriteiten verzoeken daartoe relevante gegevens in te dienen. [Am. 264] Artikel 240 Kader voor samenwerking met andere autoriteiten 1. De douaneautoriteiten werken samen met andere autoriteiten op nationaal niveau, met inbegrip van, maar niet beperkt tot, markttoezichtautoriteiten, sanitaire en fytosanitaire autoriteiten, rechtshandhavingsautoriteiten en belastingautoriteiten, op het gebied van andere door de douaneautoriteiten toegepaste wetgeving, de inning van rechten en belastingen, en andere relevante gebieden van samenwerking. In voorkomend geval werken de douaneautoriteiten ook samen met relevante instanties, deskundigengroepen, agentschappen, bureaus of netwerken die de activiteiten van andere autoriteiten op het niveau van de Unie coördineren. In voorkomend geval werken de douaneautoriteiten ook samen met andere relevante partijen op EU-niveau, zoals bedoeld in lid 9, en stellen de betrokken douaneautoriteiten de EU-douaneautoriteit daarvan in kennis. 2. De in lid 1 bedoelde samenwerking geschiedt op regelmatige en gestructureerde wijze: Zij heeft met name de volgende doelstellingen: (a) bijdragen aan en volgen van wetgevingsontwikkelingen op beleidsterreinen die van belang zijn voor de douane; (b) de uitwisseling van gegevens, met name gegevens die relevant zijn voor risicobeheer overeenkomstig titel IV, hoofdstuk 3; (c) de ontwikkeling van coherente en gecoördineerde toezichtstrategieën voor het risicobeheer van goederen in het kader van de bevoegdheden van zowel douaneautoriteiten als andere autoriteiten, overeenkomstig titel IV, hoofdstuk 3; (d) de operationele uitvoering, met inbegrip van de uitvoering van gezamenlijke controles overeenkomstig artikel 241; (d bis) de uitwisseling van vaardigheden en beste praktijken door middel van gezamenlijke opleidingen over manieren waarop niet-conforme producten kunnen worden opgespoord, met inbegrip van de actualisering van alle andere Uniewetgeving waarin nalevingsvoorschriften zijn vastgesteld, bijvoorbeeld met betrekking tot productveiligheid en duurzaamheid. [Am. 265] 3. Onverminderd de bevoegdheden van de Commissie en onder voorbehoud van haar voorafgaande goedkeuring maakt de EU-douaneautoriteit werkafspraken om een kader voor de in lid 1 bedoelde samenwerking te ontwikkelen en te actualiseren, dat andere relevante partijen zoals bedoeld in lid 9 omvat, en geeft zij richtsnoeren voor de praktische uitvoering ervan, de doelstellingen en de belangrijkste gebieden van de samenwerking, overeenkomstig lid 2 van dit artikel en titel III van deze verordening. 3 bis. De douaneautoriteiten brengen vermoedelijke inbreuken op Uniewetgeving onmiddellijk ter kennis van de bevoegde autoriteiten van de Unie en de nationale bevoegde autoriteiten en versturen daartoe een kennisgeving via de EU-douanedatahub. [Am. 266] 4. Wanneer een douaneautoriteit samenwerkt met een andere autoriteit in een andere lidstaat, stelt zij de douaneautoriteit van die lidstaat daarvan in kennis. Wanneer meer dan twee lidstaten bij de samenwerking betrokken zijn, stellen de betrokken douaneautoriteiten de EU-douaneautoriteit daarvan in kennis, die overeenkomstig artikel 208 in operationele ondersteuning en coördinatie kan voorzien. 5. De lidstaten brengen jaarlijks verslag uit bij de EU-douaneautoriteit over de uitvoering van het samenwerkingskader. De EU-douaneautoriteit houdt bij haar in artikel 208, lid 3, punt a), bedoelde monitoringactiviteiten en haar in artikel 208, lid 3, punt b), bedoelde taken inzake prestatiemeting rekening met de bevindingen van deze rapportage. 6. Tot de in artikel 238, lid 1, vermelde datum kan de Commissie de in lid 3 bedoelde taken van de EU-douaneautoriteit verrichten. 7. De EU-douaneautoriteit kan samenwerken met andere autoriteiten op nationaal niveau en met de Commissie en andere instellingen, bureaus, agentschappen, netwerken en organen van de Unie om bij te dragen aan de verwezenlijking van de in lid 2 bedoelde doelstellingen en aan het in lid 3 bedoelde samenwerkingskader. Te dien einde kan de EU-douaneautoriteit, met toestemming van haar raad van bestuur en na goedkeuring door de Commissie, werkafspraken maken met de organen van de Unie of andere autoriteiten op nationaal niveau. Deze administratieve regelingen scheppen geen wettelijke verplichtingen en bepalen de aard, de reikwijdte en de wijze waarop de beoogde samenwerking zal plaatsvinden. 8. De EU-douaneautoriteit werkt nauw samen met OLAF en het EOM wanneer bij een van haar samenwerkingsactiviteiten fraude wordt gepleegd of een vermoeden van fraude rijst. [Am. 267] 9. De EU-douaneautoriteit kan een kader ontwikkelen voor operationele samenwerking met andere EU-organen, daaronder begrepen Europol en Frontex, overeenkomstig de leden 2, 4 en 5, en kan deelnemen en bijdragen aan strategische analyses en dreigingsevaluaties, beleidscycli, innovatieprogramma’s, opleidingsactiviteiten, netwerken en andere activiteiten die relevant zijn voor de uitvoering van haar taken en door dergelijke andere organen worden georganiseerd. Artikel 241 Gezamenlijke controles 1. De EU-douaneautoriteit plant, organiseert en coördineert gezamenlijke controles die door douaneautoriteiten worden verricht, in voorkomend geval in samenwerking met andere autoriteiten, organen en agentschappen , waaronder Europol, overeenkomstig artikel 240, lid 9. [Am. 268] 2. Te dien einde volgt de EU-douaneautoriteit de beleidsprioriteiten op het gebied van douane en zorgt zij voor de nodige samenhang en coördinatie met de fraudebestrijdingsactiviteiten van OLAF en het EOM , Europol en nationale douaneonderzoeken , alsook met de strafonderzoeken van het EOM of andere bevoegde nationale autoriteiten . [Am. 269] 3. Om de EU-douaneautoriteit in staat te stellen een verslag op te stellen en een evaluatie te verrichten, verstrekken de douaneautoriteiten de EU-douaneautoriteit feedback over de door hen verrichte activiteiten en controles in het kader van een gezamenlijke controle. Artikel 242 Door de douaneautoriteiten te nemen maatregelen 1. Overeenkomstig de andere door de douaneautoriteiten toegepaste wetgeving kunnen de douaneautoriteiten elk van de volgende maatregelen nemen: (a) het verzamelen van specifieke gegevens voor alle zendingen, daaronder begrepen geautomatiseerde controles van niet-douanegerelateerde formaliteiten in de Unie, mits deze in een centraal register van de Unie worden bewaard; (b) het verstrekken van statistieken, analyses en trends, met name op het gebied van risico’s; (c) het faciliteren en coördineren van de controles door andere autoriteiten; (d) het verrichten van controles op bepaalde zendingen, die zijn geselecteerd op basis van risicobeheer overeenkomstig titel IV en rekening houdend met de in punt b) bedoelde analyse; (e) het raadplegen van andere autoriteiten voordat de goederen overeenkomstig artikel 60 worden vrijgegeven; (f) het nemen van alle nodige maatregelen ten aanzien van niet-conforme goederen, daaronder begrepen verbeurdverklaring, verkoop of vernietiging van die goederen; (g) het uitvoeren van het in artikel 240 bedoelde samenwerkingskader; (h) het waarschuwen van andere autoriteiten voor risico’s die relevant zijn voor hun werkzaamheden , alsook het melden van vermoedens van fraude en criminaliteit ; [Am. 270] (i) het verrichten van follow-up wanneer het goederenverkeer inbreuk maakt op andere door de douaneautoriteiten toegepaste wetgeving; (j) elke andere aanvullende actie. 2. Een lidstaat kan een gespecialiseerde douanedoorlaatpost aan de grens aanwijzen voor bepaalde andere door de douaneautoriteiten toegepaste wetgeving. De verplichting om goederen langs een daartoe aangewezen gespecialiseerde douanedoorlaatpost aan de grens te laten passeren, mag voor de marktdeelnemers geen beperkingen meebrengen die niet in verhouding staan tot het beoogde doel, rekening houdend met de omstandigheden die deze verplichting kunnen rechtvaardigen. 3. De lidstaat stelt de EU-douaneautoriteit in kennis van de in lid 2 bedoelde aanwijzing en de EU-douaneautoriteit houdt een lijst van deze gespecialiseerde douanedoorlaatposten aan de grens bij en publiceert deze. 4. Om de identificatie, toepassing en handhaving van andere door de douaneautoriteiten toegepaste wetgeving te vergemakkelijken, stelt de Commissie een geïntegreerde lijst op van Uniewetgeving die eisen oplegt aan goederen die aan douanecontroles zijn onderworpen, met het oog op de bescherming van de openbare belangen, en werkt zij deze lijst regelmatig bij en publiceert zij deze op haar website. 5. De Commissie is bevoegd overeenkomstig artikel 261 gedelegeerde handelingen in aanvulling op deze verordening vast te stellen houdende elke andere aanvullende actie als bedoeld in lid 1, punt j). Artikel 243 Internationale douanesamenwerking Onverminderd de bevoegdheden van de Commissie en onder voorbehoud van haar voorafgaande goedkeuring kan maakt de EU-douaneautoriteit werkafspraken maken met de autoriteiten van derde landen en internationale organisaties. Deze regelingen bieden de EU-douaneautoriteit de bevoegdheid om informatie en onder meer beste praktijken uit te wisselen met de autoriteiten van derde landen en internationale organisaties, en om gezamenlijke activiteiten uit te voeren. Deze regelingen scheppen geen juridische verplichtingen ten aanzien van de Unie. [Am. 271] Artikel 244 Uitwisseling van gegevens met derde landen 1. De Commissie, de douaneautoriteiten en de EU-douaneautoriteit kunnen gegevens uitwisselen en delen met douaneautoriteiten en andere autoriteiten van derde landen met het oog op douanesamenwerking, indien een internationale overeenkomst van de Unie, douanewetgeving, Uniewetgeving op het gebied van de gemeenschappelijke handelspolitiek of het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid, alsook andere Uniewetgeving die door de douaneautoriteiten wordt toegepast, in een dergelijke uitwisseling voorziet en er gegarandeerd wordt dat de doorgifte van persoonsgegevens in overeenstemming is met de bepalingen van respectievelijk hoofdstuk V van Verordening (EU) 2018/1725 of hoofdstuk V van Verordening (EU) 2016/679. De Commissie wordt in kennis gesteld van de gegevensuitwisseling tussen douaneautoriteiten en de EU-douaneautoriteit, enerzijds, en douaneautoriteiten en andere autoriteiten van derde landen, anderzijds. 2. De in lid 1 bedoelde uitwisseling kan met name betrekking hebben op de volgende categorieën gegevens: (a) gegevenselementen die zijn opgenomen in beschikkingen van de douaneautoriteiten of soortgelijke beschikkingen in derde landen met betrekking tot bindende inlichtingen, de status van geautoriseerde marktdeelnemer, de douanewaarde, de douanestatus van goederen of bijzondere regelingen; (b) gegevenselementen die zijn opgenomen in aangiften, kennisgevingen en bewijzen van de douanestatus van goederen en in bewijsstukken die hetzij bij de douaneautoriteiten van de lidstaten of bij de Commissie, hetzij bij de voor douanezaken bevoegde autoriteiten van derde landen zijn ingediend, of door deze autoriteiten zijn afgegeven; (c) door de douaneautoriteiten van de lidstaten of de Commissie, enerzijds, en de voor douanezaken bevoegde autoriteiten van derde landen, anderzijds, verkregen gegevens betreffende vastgestelde risico’s, gedane bevindingen en behaalde resultaten in het kader van door hen verrichte risicoanalyses en controles. 3. De in lid 1 bedoelde uitwisseling geschiedt met behulp van passende beveiligde communicatiemiddelen, hetzij op verzoek, hetzij op eigen initiatief, en met inachtneming van de vertrouwelijkheid van gegevens en de bescherming van persoonsgegevens overeenkomstig de artikelen 31, 35 en lid 1 van dit artikel. 4. De in lid 1 bedoelde uitwisseling doet geen afbreuk aan de inlichtingenuitwisseling in het kader van de bepalingen inzake wederzijdse administratieve bijstand in overeenkomsten tussen de Unie en derde landen, noch aan de bepalingen van Verordening (EG) nr. 517/97. 5. Een lidstaat kan overeenkomstig de procedures en voorwaarden die zijn vastgelegd in een overeenkomstig lid 6 vastgestelde gedelegeerde handeling, worden gemachtigd om onderhandelingen met een derde land aan te knopen met het oog op de sluiting van een bilaterale overeenkomst betreffende de in lid 1 bedoelde uitwisseling, of om een bestaande overeenkomst te handhaven. Een dergelijke bilaterale overeenkomst houdt op van toepassing te zijn bij de inwerkingtreding van een overeenkomst die voorziet in de uitwisseling van douanegegevens tussen de Unie en het betrokken derde land. 6. De Commissie is bevoegd overeenkomstig artikel 261 een gedelegeerde handeling in aanvulling op deze verordening vast te stellen houdende de voorwaarden en procedures volgens welke een lidstaat kan worden gemachtigd onderhandelingen aan te knopen als bedoeld in lid 5. Deze omvatten een kennisgeving van de mogelijke inhoud van de bilaterale overeenkomst door de betrokken lidstaat aan de Commissie en alle andere lidstaten en een beoordeling door de Commissie van de gevolgen ervan voor het recht van de Unie en toekomstige onderhandelingen op het niveau van de Unie, met inbegrip van de vraag of de inhoud ervan beperkt is tot de uitvoering van verplichtingen van de Unie of internationaal recht. De gedelegeerde handeling voorziet ook in het toezicht op de uitvoering van die overeenkomsten. 7. Aan de Commissie besluit worden uitvoeringsbevoegdheden toegekend om binnen 90 60 dagen na ontvangst van de kennisgeving door middel van een uitvoeringshandeling vast te stellen om te besluiten of zij de lidstaat machtigt de bilaterale overeenkomst aan te gaan. Die uitvoeringshandelingen worden volgens de in artikel 262, lid 2, bedoelde raadplegingsprocedure vastgesteld. [Am. 272] Om dwingende redenen van urgentie die verband houden met een dergelijke machtiging en naar behoren worden gemotiveerd door de noodzaak om de gevraagde inlichtingenuitwisseling snel mogelijk te maken, stelt de Commissie volgens de in artikel 262, lid 5, bedoelde procedure onmiddellijk toepasselijke uitvoeringshandelingen vast. Titel XIV GEMEENSCHAPPELIJKE BEPALINGEN BETREFFENDE DOUANEOVERTREDINGEN EN NIET-STRAFRECHTELIJKE SANCTIES Hoofdstuk 1 Algemene bepalingen Artikel 245 Onderwerp Deze titel bevat een lijst van douaneovertredingen en niet-strafrechtelijke sancties voor die overtredingen. Hij belet de lidstaten niet strengere maatregelen te nemen door te voorzien in administratieve of strafrechtelijke sancties overeenkomstig hun nationale recht. Hij heeft evenmin gevolgen voor andere overtredingen die in wetgeving van de Unie zijn vastgesteld. Artikel 246 Algemene eisen 1. Handelingen of verzuimen als bedoeld in artikel 252 vormen een douaneovertreding. 2. Uitlokking van of medeplichtigheid aan handelingen of verzuimen als bedoeld in artikel 252 vormt een douaneovertreding. Poging tot handelingen of verzuimen als bedoeld in artikel 252 vormt een douaneovertreding. 3. De lidstaten bepalen of de in artikel 252 bedoelde overtredingen opzettelijk dan wel door klaarblijkelijke nalatigheid of een kennelijke fout zijn begaan. 4. Administratieve of kleine vergissingen vormen geen douaneovertreding, tenzij de douaneautoriteit kan aantonen dat zij opzettelijk of als gevolg van klaarblijkelijke nalatigheid of een kennelijke fout zijn begaan. 5. Wanneer een handeling of verzuim tot een in artikel 252 bedoelde douaneovertreding heeft geleid en die handeling of dat verzuim een reactie was op abnormale en onvoorzienbare omstandigheden buiten de betrokkene, waarvan de gevolgen ondanks alle voorzorgsmaatregelen niet konden worden vermeden, wordt de persoon die de handeling of het verzuim heeft begaan, van zijn verantwoordelijkheid ontheven. Artikel 247 Verzachtende omstandigheden 1. Wanneer de persoon die verantwoordelijk is voor een handeling die of verzuim dat tot een douaneovertreding als bedoeld in artikel 252 heeft geleid, het bewijs levert dat hij te goeder trouw heeft gehandeld, wordt dit in aanmerking genomen bij de vaststelling van de in artikel 254 bedoelde sanctie. 2. Voor de verlaging van de op de douaneovertreding toe te passen sanctie wordt rekening gehouden met de volgende omstandigheden: (a) de goederen in kwestie zijn niet onderworpen aan de andere wetgeving die door de douaneautoriteiten wordt toegepast; (b) de douaneovertreding heeft geen gevolgen voor de vaststelling van het bedrag aan douanerechten en andere belastingen dat moet worden betaald; (c) de voor de douaneovertreding verantwoordelijke persoon verleent effectieve medewerking aan de douaneautoriteit; (c bis) de complexiteit van de onderliggende transactie, het aantal vergelijkbare transacties. [Am. 273] Artikel 248 Verzwarende omstandigheden Voor de verzwaring van de op de douaneovertreding toe te passen sanctie als bedoeld in artikel 254 wordt rekening gehouden met de volgende omstandigheden: (a) de voor de douaneovertreding verantwoordelijke persoon is eerder al voor een douaneovertreding bestraft of heeft voortdurende en herhaalde douaneovertredingen begaan; (b) de douaneovertreding heeft aanzienlijke gevolgen voor andere wetgeving die door de douaneautoriteiten wordt toegepast; (c) de douaneovertreding heeft aanzienlijke financiële gevolgen voor de inning van douanerechten of andere heffingen; (d) de douaneovertreding vormt een gevaar voor de veiligheid van de Unie en haar inwoners. Artikel 249 Verjaring 1. De lidstaten stellen de verjaringstermijn voor de inleiding van een procedure met betrekking tot een in artikel 252 bedoelde douaneovertreding vast op een periode tussen 5 en 10 jaar vanaf de datum waarop de handeling of het verzuim is begaan. 2. De lidstaten dragen er zorg voor dat, in het geval van voortdurende of herhaalde douaneovertredingen, de verjaringstermijn begint op de dag waarop de handeling die of het verzuim dat een douaneovertreding vormt, stopt. 3. De lidstaten dragen er zorg voor dat de verjaringstermijn wordt gestuit door elke handeling van de bevoegde autoriteit, waarvan de betrokkene in kennis wordt gesteld, in verband met een onderzoek of gerechtelijke procedure met betrekking tot dezelfde douaneovertreding. De verjaringstermijn vangt aan op de dag van de stuitende handeling. 4. De lidstaten dragen er zorg voor dat een procedure met betrekking tot een douaneovertreding als bedoeld in artikel 252 niet meer kan worden ingeleid of voortgezet na het verstrijken van een termijn van acht jaar vanaf de in lid 1 of lid 2 bedoelde dag. 5. De lidstaten dragen er zorg voor dat de verjaringstermijn voor de uitvoering van een sanctiebesluit drie jaar bedraagt. Die termijn vangt aan op de dag waarop dat besluit definitief wordt. 6. De lidstaten stellen de gevallen vast waarin de in de leden 1, 4 en 5 vermelde verjaringstermijnen worden geschorst. Artikel 250 Rechtsmacht De lidstaten oefenen overeenkomstig het nationale recht rechtsmacht uit ten aanzien van de in artikel 252 bedoelde douaneovertredingen, indien die overtreding geheel of gedeeltelijk op het grondgebied van die lidstaat is gepleegd. Artikel 251 Samenwerking tussen lidstaten 1. Wanneer in artikel 252 bedoelde douaneovertredingen in meer dan één lidstaat worden begaan en een bevoegde autoriteit van een lidstaat als eerste een procedure met betrekking tot die overtreding inleidt, werkt die bevoegde autoriteit samen met de bevoegde autoriteiten van de lidstaten die betrokken zijn bij dezelfde douaneovertreding tegen dezelfde persoon voor dezelfde feiten. 2. De Commissie ziet toe op de samenwerking tussen de lidstaten overeenkomstig lid 1. Hoofdstuk 2 Uniedouaneovertredingen en niet-strafrechtelijke Uniesancties Artikel 252 Uniedouaneovertredingen 1. De volgende handelingen of verzuimen vormen een douaneovertreding: (a) verzuim van de houder van een beschikking betreffende de toepassing van de douanewetgeving om de uit die beschikking voortvloeiende verplichtingen na te komen en om de douaneautoriteiten onverwijld in kennis te stellen van alle voorvallen die zich na afgifte van een beschikking door deze autoriteiten voordoen en die op de continuïteit of de inhoud ervan van invloed kunnen zijn, overeenkomstig de titels I en II; (b) niet-naleving van de verplichting om de douane informatie te verstrekken overeenkomstig deze verordening, daaronder begrepen het verzuim om een douaneaangifte in te dienen; (c) het verstrekken van onvolledige, onjuiste, ongeldige, niet-authentieke, valse of vervalste gegevens of documenten aan de douane; (d) verzuim van de verantwoordelijke persoon om de documenten en informatie met betrekking tot het vervullen van douaneformaliteiten te bewaren; (e) onttrekking van goederen aan het douanetoezicht; (f) verzuim van de verantwoordelijke persoon om de verplichtingen in verband met douaneregelingen na te komen; (g) niet-betaling van de invoer- of uitvoerrechten door de tot betaling gehouden persoon binnen de overeenkomstig titel X, hoofdstuk 3, vastgestelde termijn; (g bis) niet-naleving van de verplichtingen van de importeur en gelijkgestelde importeur overeenkomstig de artikelen 20 en 21. [Am. 274] 2. Onverminderd lid 1 kunnen de lidstaten verdere handelingen en verzuimen als douaneovertreding aanmerken. 3. De lidstaten delen de Commissie uiterlijk 180 dagen na de datum van toepassing van dit artikel de in lid 2 van dit artikel beoogde geldende nationale bepalingen mee en stellen haar onverwijld in kennis van alle latere wijzigingen die van invloed zijn op die bepalingen. Artikel 253 Algemene eisen met betrekking tot sancties 1. Onverminderd de in artikel 254 vastgestelde sancties kunnen de lidstaten voorzien in verdere sancties voor douaneovertredingen als bedoeld in artikel 252 en in alle maatregelen die nodig zijn om de uitvoering van die sancties te garanderen. Deze sancties moeten doeltreffend, evenredig en afschrikkend zijn. De Commissie, de lidstaten en de EU-douaneautoriteit wisselen regelmatig beste praktijken en toepasbare methoden inzake controle en de berekening van sancties uit om de convergentie en samenhang van sancties in de Unie te verbeteren. De Commissie beoordeelt regelmatig of de sancties voldoende doeltreffend zijn om de in artikel 2 beschreven doelstellingen van de douaneautoriteiten te verwezenlijken, en of er maatregelen moeten worden genomen. [Am. 275] 2. De lidstaten delen de Commissie uiterlijk 180 dagen na de datum van toepassing van dit artikel de in lid 1 van dit artikel beoogde geldende nationale bepalingen mee en stellen haar onverwijld in kennis van alle latere wijzigingen die van invloed zijn op die bepalingen. Artikel 254 Minimale niet-strafrechtelijke sancties Wanneer sancties voor douaneovertredingen als bedoeld in artikel 252 worden toegepast, gebeurt dat ten minste in een of meer van de volgende vormen, waarbij wordt gewaarborgd dat de voorziet elke lidstaat in sancties die doeltreffend, evenredig en afschrikkend zijn, en er waarbij rekening wordt gehouden met verzachtende omstandigheden als bedoeld in artikel 247 en met verzwarende omstandigheden als bedoeld in artikel 248: [Am. 276] (a) een door de douaneautoriteiten opgelegde geldboete, daaronder begrepen, in voorkomend geval, een schikking die in de plaats komt van een strafrechtelijke sanctie en berekend is op basis van de volgende minimumbedragen of -percentages: i) wanneer de douaneovertreding gevolgen heeft voor de douanerechten en andere heffingen, wordt de geldboete berekend op basis van het bedrag van de ontdoken douanerechten en andere heffingen, als volgt: (1) indien de douaneovertreding opzettelijk is begaan, is de geldboete gelijk aan een bedrag tussen 100 % en 200 % van het bedrag aan ontdoken douanerechten en andere heffingen; (2) in andere gevallen is de geldboete gelijk aan een bedrag tussen 30 % en 100 % van het bedrag aan ontdoken douanerechten en andere heffingen; ii) wanneer de geldboete niet kan worden berekend overeenkomstig punt i), wordt de geldboete berekend op basis van de douanewaarde van de goederen, als volgt: (1) indien de douaneovertreding opzettelijk is begaan, is de geldboete gelijk aan een bedrag tussen 100 % en 200 % van het bedrag van de douanewaarde van de goederen; (2) in andere gevallen is de geldboete gelijk aan een bedrag tussen 30 % en 100 % van het bedrag van de douanewaarde van de goederen; iii) wanneer de douaneovertreding geen betrekking heeft op specifieke goederen, is de geldboete gelijk aan een bedrag tussen 150 EUR en 150 000 EUR; (b) de intrekking, schorsing of wijziging van douanebeschikkingen die de betrokkene heeft gekregen, indien de overtreding gevolgen heeft voor die beschikking; (c) de verbeurdverklaring van de goederen en vervoermiddelen. De lidstaten nemen een besluit over het gebruik van de opbrengsten uit de handhaving van niet-strafrechtelijke sancties, behalve wanneer deze overeenkomstig artikel 311, derde alinea, VWEU als eigen middelen zijn vastgesteld. [Am. 277] De sanctiemaatregelen of -besluiten die voor een douaneovertreding worden genomen, worden samen met de resultaten van de douanecontroles geregistreerd in de EU-douanedatahub. Titel XV SLOTBEPALINGEN Hoofdstuk 1 Prestatiemeting van de douane-unie Artikel 255 Toepassingsgebied en doelstellingen 1. De Commissie beoordeelt en evalueert de prestaties van de douane-unie ten minste eenmaal per jaar. Hierbij worden metingen verricht van de douaneactiviteiten die door de douaneautoriteiten van de lidstaten en, waar mogelijk, de kandidaat-lidstaten zijn uitgevoerd op nationaal niveau en op het niveau van de grensdoorlaatposten , en vindt een regelmatige monitoring plaats van de uitgaven van de nationale douaneautoriteiten voor de uitvoering van hun activiteiten . Deze metingen kunnen voortbouwen op bestaande instrumenten die daartoe door de Commissie en de lidstaten zijn ontwikkeld. [Am. 278] 2. De EU-douaneautoriteit staat de Commissie bij die taak bij. Ter ondersteuning van ondersteunt de Commissie bij haar evaluatie van de prestaties van de douane-unie . Met het oog daarop brengt de EU-douaneautoriteit in kaart hoe douaneactiviteiten en -operaties de verwezenlijking van de strategische doelstellingen en prioriteiten van de douane-unie ondersteunen en bijdragen aan de in artikel 2 vastgestelde missie van de douaneautoriteiten. De EU-douaneautoriteit brengt met name belangrijke trends, sterke en zwakke punten, lacunes en potentiële risico’s in kaart , ondersteunt de Commissie bij het verzamelen van relevante gegevens over de hoogte van de uitgaven van de nationale douaneautoriteiten om hun werking te waarborgen, en doet aanbevelingen voor verbetering aan de Commissie. [Am. 279] Artikel 256 Kaderbepaling en jaarlijkse verslaglegging 1. De EU-douaneautoriteit stelt in samenwerking met de douaneautoriteiten verslagen en andere soorten documenten op om de doelstellingen van artikel 255 te verwezenlijken. 2. De lidstaten verstrekken de EU-douaneautoriteit gegevens met informatie zowel op nationaal niveau als op het niveau van de grensdoorlaatposten. Op basis van de van de douaneautoriteiten ontvangen gegevens stelt de EU-douaneautoriteit voor elke douaneautoriteit op nationaal niveau en op het niveau van de grensdoorlaatposten een jaarverslag op met feiten en cijfers over het verstreken jaar. 3. De EU-douaneautoriteit zendt het ontwerpjaarverslag ter goedkeuring toe aan de Commissie. 4. De Commissie verifieert het verslag en zendt het vervolgens ter informatie toe aan het Europees Parlement en de Raad de lidstaten . [Am. 280] 5. De Commissie bepaalt door middel van uitvoeringshandelingen de in lid 2 bedoelde gegevens, het niveau van vertrouwelijkheid van die gegevens, en de inrichting van het kader voor prestatiemeting. Die uitvoeringshandelingen worden volgens de in artikel 262, lid 4, bedoelde onderzoeksprocedure vastgesteld. Hoofdstuk 2 Toezicht, evaluatie en verslaglegging Artikel 257 Toezicht De Commissie houdt regelmatig toezicht op de uitvoering van deze verordening, rekening houdend met onder meer voor toezichtsdoeleinden relevante informatie en analyses die door de douaneautoriteiten en de EU-douaneautoriteit in de EU-douanedatahub worden verstrekt of beschikbaar gesteld. Artikel 258 Evaluatie en verslaglegging 1. Uiterlijk op ... [PB: gelieve datum in te voegen = 5 3 jaar na de inwerkingtreding OP please insert the date = 5 3 years after the entry into force ], en vervolgens om de vijf jaar, verricht de Commissie een evaluatie van deze verordening in het licht van de beoogde doelstellingen en brengt zij daarover verslag uit bij het Europees Parlement, de Raad en het Europees Economisch en Sociaal Comité. [Am. 281] Dat verslag bevat: (a) een overzicht van de vooruitgang die de lidstaten hebben geboekt met betrekking tot de uitvoering van deze verordening; (b) een beoordeling van de doeltreffendheid, efficiëntie, samenhang, relevantie en meerwaarde voor de Unie van deze verordening, met name met betrekking tot de in artikel 2 bedoelde doelstellingen; (b bis) een overzicht van de uitgesplitste kosten die de Unie en de lidstaten hebben gemaakt voor de uitvoering van deze verordening, met inbegrip van een vergelijking met de kosten die op de datum van inwerkingtreding van deze verordening werden gemaakt. [Am. 282] 2. Op verzoek van de Commissie en overeenkomstig hoofdstuk 1 van deze titel verstrekken de lidstaten informatie over de uitvoering van deze verordening die nodig is voor de opstelling van het in lid 2 bedoelde verslag. Hoofdstuk 3 Valutaomrekening en termijnen Artikel 259 Valutaomrekening 1. De bevoegde autoriteiten publiceren de geldende wisselkoers en/of maken deze op het internet bekend indien een valuta moet worden omgerekend om een van de onderstaande redenen: (a) de elementen aan de hand waarvan de douanewaarde van goederen wordt vastgesteld, zijn in een andere valuta uitgedrukt dan die van de lidstaat waar deze waarde wordt bepaald; (b) de tegenwaarde van de euro in nationale valuta is vereist voor de vaststelling van de tariefindeling van goederen en het bedrag aan invoer- en uitvoerrechten, met inbegrip van drempelbedragen in het gemeenschappelijk douanetarief. 2. Indien om andere dan de in lid 1 genoemde redenen een valuta moet worden omgerekend, wordt de tegenwaarde van de euro in nationale valuta die in het kader van de douanewetgeving moet worden toegepast, minstens eenmaal per jaar vastgesteld. 3. De Commissie stelt door middel van uitvoeringshandelingen voorschriften voor de valutaomrekening voor de in de leden 1 en 2 bedoelde doeleinden vast. Die uitvoeringshandelingen worden volgens de in artikel 262, lid 4, bedoelde onderzoeksprocedure vastgesteld. Artikel 260 Termijnen, datums en vervaldagen 1. Tenzij anders is bepaald, kan indien in de douanewetgeving een termijn, datum of vervaldag is vastgesteld, een dergelijke termijn niet worden verlengd of verkort en een dergelijke datum of vervaldag niet worden uitgesteld of vervroegd. 2. De in Verordening (EEG, Euratom) nr. 1182/71 (55) van de Raad vastgestelde voorschriften voor termijnen, datums en vervaldagen zijn van toepassing, behalve wanneer in de douanewetgeving anders is bepaald. Hoofdstuk 4 Bevoegdheidsdelegatie en comitéprocedure Artikel 261 Uitoefening van de bevoegdheidsdelegatie 1. De bevoegdheid om gedelegeerde handelingen vast te stellen wordt aan de Commissie toegekend onder de in dit artikel neergelegde voorwaarden. 2. De in de artikelen 4, 6, 7, 10, 14, 19, 23 , 24 , 25, 27, 28, 29, 31, 32, 40 bis, 40 ter, 51, 56, 58, 59 , 60 , 63, 65, 66, 71, 72, 73, 77, 80, 81, 83, 85, 86, 88, 90, 91, 95, 97, 99, 101, 102, 105, 107, 108, 109, 111, 115, 116, 119, 123, 132, 148, 150, 156, 167, 168, 169, 170, 173, 175, 176, 179, 181, 186, 193, 199, 242, 244 en 265 bedoelde bevoegdheid om gedelegeerde handelingen vast te stellen, wordt aan de Commissie toegekend. 3. Het Europees Parlement of de Raad kan de in de artikelen 4, 6, 7, 10, 14, 19, 23 , 24 , 25, 27, 28, 29, 31, 32, 40 bis, 40 ter, 51, 56, 58, 59 , 60 , 63, 65, 66, 71, 72, 73, 77, 80, 81, 83, 85, 86, 88, 90, 91, 95, 97, 99, 101, 102, 105, 107, 108, 109, 111, 115, 116, 119, 123, 132, 148, 150, 156, 167, 168, 169, 170, 173, 175, 176, 179, 181, 186, 193, 199, 242, 244 en 265 bedoelde bevoegdheidsdelegatie te allen tijde intrekken. Het besluit tot intrekking beëindigt de delegatie van de in dat besluit genoemde bevoegdheid. Het wordt van kracht op de dag na die van de bekendmaking ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie of op een daarin genoemde latere datum. Het laat de geldigheid van de reeds van kracht zijnde gedelegeerde handelingen onverlet. [Am. 283] 4. Vóór de vaststelling van een gedelegeerde handeling raadpleegt de Commissie de door elke lidstaat aangewezen deskundigen overeenkomstig de beginselen die zijn neergelegd in het Interinstitutioneel Akkoord van 13 april 2016 over beter wetgeven. 5. Zodra de Commissie een gedelegeerde handeling heeft vastgesteld, doet zij daarvan gelijktijdig kennisgeving aan het Europees Parlement en de Raad. 6. Een overeenkomstig de artikelen 4, 6, 7, 10, 14, 19, 23 , 24 , 25, 27, 28, 29, 31, 32, 40 bis, 40 ter, 51, 56, 58, 59 , 60 , 63, 65, 66, 71, 72, 73, 77, 80, 81, 83, 85, 86, 88, 90, 91, 95, 97, 99, 101, 102, 105, 107, 108, 109, 111, 115, 116, 119, 123, 132, 148, 150, 156, 167, 168, 169, 170, 173, 175, 176, 179, 181, 186, 193, 199, 242, 244 en 265 vastgestelde gedelegeerde handeling treedt alleen in werking indien het Europees Parlement noch de Raad daartegen binnen een termijn van twee maanden na de kennisgeving van de handeling aan het Europees Parlement en de Raad bezwaar heeft gemaakt, of indien zowel het Europees Parlement als de Raad voor het verstrijken van die termijn de Commissie heeft meegedeeld dat zij daartegen geen bezwaar zullen maken. Die termijn wordt op initiatief van het Europees Parlement of de Raad met twee maanden verlengd. [Am. 284] Artikel 262 Comitéprocedure 1. De Commissie wordt bijgestaan door het Comité douanewetboek. Dat comité is een comité in de zin van Verordening (EU) nr. 182/2011. 2. Wanneer naar dit lid wordt verwezen, is artikel 4 van Verordening (EU) nr. 182/2011 van toepassing. 3. Wanneer naar dit lid wordt verwezen, is artikel 8 van Verordening (EU) nr. 182/2011 in samenhang met artikel 4 daarvan van toepassing. 4. Wanneer naar dit lid wordt verwezen, is artikel 5 van Verordening (EU) nr. 182/2011 van toepassing. 5. Wanneer naar dit lid wordt verwezen, is artikel 8 van Verordening (EU) nr. 182/2011 in samenhang met artikel 5 daarvan van toepassing. 6. Wanneer het advies van het comité via een schriftelijke procedure dient te worden verkregen en naar dit lid wordt verwezen, wordt die procedure slechts zonder gevolg beëindigd indien, binnen de termijn voor het uitbrengen van het advies, door de voorzitter van het comité daartoe wordt besloten. Hoofdstuk 5 Slotbepalingen Artikel 263 Intrekking 1. Verordening (EU) nr. 952/2013 wordt en Verordening (EU) 2022/2399 worden ingetrokken. [Am. 285] 2. Verwijzingen naar Verordening (EU) nr. 952/2013 gelden als verwijzingen naar de onderhavige verordening en worden gelezen volgens de concordantietabel in de bijlage. 3. Met ingang van de in artikel 265, lid 4, vastgestelde datum worden verwijzingen naar de douaneaangifte geacht ook de verstrekking te omvatten van de gegevens die nodig zijn om goederen onder een douaneregeling te plaatsen met gebruikmaking van de capaciteiten van de EU-douanedatahub. 4. Met ingang van de in artikel 265, lid 4, vastgestelde datum worden verwijzingen naar de aangever geacht ook de vervoerder, de importeur, de exporteur of de houder van de regeling douanevervoer, naargelang het geval, te omvatten. Artikel 264 Inwerkingtreding Deze verordening treedt in werking op de twintigste dag na die van de bekendmaking ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie . Artikel 265 Toepassing 1. De artikelen 205 tot en met 237 zijn van toepassing met ingang van 1 januari 2028 2026 . [Am. 286] 2. De volgende bepalingen zijn van toepassing met ingang van 1 maart 2028 2026 : [Am. 287] (a) de bepalingen betreffende de vereenvoudigde tariefbehandeling in artikel 145, leden 5, 6 en 7, en in artikel 147, punt a), ii); (b) de bepalingen betreffende de vereenvoudigde tariefbehandeling voor afstandsverkopen in artikel 149, lid 4, artikel 150, lid 10, en artikel 156, lid 2; (c) de bepalingen betreffende gelijkgestelde importeurs in artikel 20, lid 3, punt e), artikel 21, artikel 59, lid 2, artikel 60, lid 6, punt a), artikel 67, lid 2, artikel 67, lid 4, punt d), artikel 159, lid 2, artikel 181, lid 5, en artikel 184, lid 3. 3. De functies van de in artikel 29 vastgestelde EU-douanedatahub zijn uiterlijk op 31 december 2037 2032 volledig operationeel. [Am. 288] 4. Marktdeelnemers kunnen hun rapportageverplichtingen uit hoofde van deze verordening met ingang van 1 maart 2032 januari 2029 beginnen te vervullen met behulp van de EU-douanedatahub. [Am. 289] 5. De douaneautoriteiten herbeoordelen de vergunningen die op grond van Verordening (EU) nr. 952/2013 zijn verleend in de periode van 1 januari 2035 tot en met 31 december 2037. 6. Vóór 31 december 2027 dient de Commissie bij het Europees Parlement en de Raad een verslag in met een beoordeling van de gecentraliseerde vrijmaking als bedoeld in artikel 72. In voorkomend geval kan de Commissie een wetgevingsvoorstel indienen om te zorgen voor een eerlijke verdeling van de rechten en plichten van de lidstaten in verband met de vaststelling en aansprakelijkheid voor de douaneschuld bij invoer. Dat verslag wordt openbaar gemaakt. [Am. 290] 7. Uiterlijk op 31 december 2035 2031 dient de Commissie bij het Europees Parlement en de Raad een verslag in , en publiceert zij dat, met een beoordeling van met name: [Am. 291] (a) de doeltreffendheid van het douanetoezicht op de Trust&Check-ondernemers door de douaneautoriteiten van de lidstaat van vestiging alsook van de uitvoering van de bepalingen betreffende de plaats van het ontstaan van de douaneschuld; (b) de doeltreffendheid van het douanetoezicht op andere marktdeelnemers dan Trust&Check-ondernemers; (c) de mogelijke gevolgen van de in lid 8 bedoelde wijzigingen. 8. De Commissie is bevoegd overeenkomstig artikel 261 gedelegeerde handelingen vast te stellen tot wijziging van deze verordening, indien zulks passend is in het licht van het in lid 7 bedoelde verslag, door de in artikel 42, lid 3, tweede alinea, en artikel 169, lid 1, tweede alinea, bedoelde afwijkingen te schrappen of te wijzigen. Deze verordening is verbindend in al haar onderdelen en is rechtstreeks toepasselijk in elke lidstaat. Gedaan te …, Voor het Europees Parlement Voor de Raad De voorzitter De voorzitter Bijlage I bis Niet-douaneformaliteit van de Unie Acroniem Niet-douanesysteem van de Unie Relevante Uniewetgeving Toepassingsdatum Gemeenschappelijk gezondheidsdocument van binnenkomst voor dieren GGB-A Traces Verordening (EU) 2017/625 van het Europees Parlement en de Raad 3 maart 2025 Gemeenschappelijk gezondheidsdocument van binnenkomst voor producten GGB-P Traces Verordening (EU) 2017/625 3 maart 2025 Gemeenschappelijk gezondheidsdocument van binnenkomst voor diervoeders en levensmiddelen van niet-dierlijke oorsprong GGB-D Traces Verordening (EU) 2017/625 3 maart 2025 Gemeenschappelijk gezondheidsdocument van binnenkomst voor planten en plantaardige producten GGB-PP Traces Verordening (EU) 2017/625 3 maart 2025 Controlecertificaat COI Traces Verordening (EU) 2018/848 van het Europees Parlement en de Raad (56) s 3 maart 2025 Vergunning voor stoffen die de ozonlaag afbreken OAS OAS-2-vergunningen-systeem Verordening (EG) nr. 1005/2009 van het Europees Parlement en de Raad (57) 3 maart 2025 Gefluoreerde broeikasgassen F-Gas F-Gas-portaal en HFK-vergunningen-systeem Verordening (EU) nr. 517/2014 van het Europees Parlement en de Raad (58) 3 maart 2025 Invoervergunning voor cultuurgoederen ICG-L Traces Verordening (EU) 2019/880 van het Europees Parlement en de Raad (59) 3 maart 2025 Importeursverklaring voor cultuurgoederen ICG-S Traces Verordening (EU) 2019/880 3 maart 2025 Algemene beschrijving voor cultuurgoederen ICG-D Traces Verordening (EU) 2019/880 3 maart 2025 Niet-douaneformaliteit van de Unie Acroniem Niet-douanesysteem van de Unie Andere relevante Uniewetgeving dan de douanewetgeving Verbinding uiterlijk op Invoervergunning voor wetshandhaving, governance en handel in de bosbouw Flegt Traces Verordening (EG) nr. 2173/2005 van de Raad 3 maart 2025 Unieregeling voor controle op de uitvoer, de tussenhandel, de technische bijstand, de doorvoer en de overbrenging van producten voor tweeërlei gebruik DuES e-vergunningensysteem Verordening (EU) 2021/821 3 maart 2025 Certificaten voor de internationale handel in bedreigde in het wild levende dier- en plantensoorten Cites Traces Verordening (EG) nr. 338/97 van de Raad 1 oktober 2025 Informatie- en communicatiesysteem voor markttoezicht ICSMS ICSMS Verordening (EU) 2019/1020 van het Europees Parlement en de Raad 16 december 2025 [Am 292] Bijlage Concordantietabel Verordening (EU) nr. 952/2013 Deze verordening Artikel 1 Artikel 1 Artikel 3 Artikel 2 Artikel 4 Artikel 3 Artikel 2 Artikel 4 Artikel 5 Artikel 5 Artikel 22 Artikel 6 Artikel 23 Artikel 7 Artikel 26 Artikel 8 Artikel 27 Artikel 9 Artikel 28 Artikel 10 Artikel 29 Artikel 11 Artikel 30 Artikel 12 Artikel 33 Artikel 13 Artikel 34 Artikel 14 Artikel 43 Artikel 15 Artikel 44 Artikel 16 Artikel 45 Artikel 17 Artikel 52 Artikel 18 Artikel 9 Artikel 19 — Artikel 20 — Artikel 21 — Artikel 22 Artikel 38 Artikel 23 Artikel 39 Artikel 24 — Artikel 25 — Artikel 26 Artikel 18 Artikel 27 Artikel 19 Artikel 28 — Artikel 29 — Artikel 30 — Artikel 31 — Artikel 32 — Artikel 33 — Artikel 34 — Artikel 35 — Artikel 36 — Artikel 37 Artikel 13 Artikel 38 Artikel 14 Artikel 39 Artikelen 51 en 163 Artikel 40 Artikel 134, lid 1, eerste zin, en artikel 158 Artikel 41, lid 1 Artikel 134, lid 1, tweede alinea Artikel 41, lid 2 Artikel 134, lid 1, vierde alinea Artikel 41, lid 3 Artikel 158, lid 3 Artikel 41, lid 6 Artikel 134, lid 2 Artikel 41, lid 7 Artikel 159, leden 1 en 2 Artikel 42, leden 1 en 2 Artikel 46, lid 1 Artikel 43, leden 1 en 2 Artikel 47, lid 1 Artikel 43, lid 3 Artikel 188 Artikel 44, lid 1 Artikel 189 Artikel 45, leden 1, 2 en 3 Artikel 190, lid 1 Artikel 45, lid 4 Artikel 191 Artikel 46 Artikel 192 Artikel 47 Artikel 48 Artikel 48, leden 1 en 2 Artikel 49 Artikel 49 Artikel 46, lid 4, tweede alinea Artikel 50, lid 2 Artikel 46, leden 6 en 7 Artikel 52 Artikel 153 Artikel 51 Artikel 154 Artikel 52 — Artikel 53 — Artikel 54 — Artikel 55 Artikel 153 Artikel 56 Artikel 154 Artikel 57 Artikel 155 Artikel 58 — Artikel 59 Artikel 194, lid 1, eerste alinea Artikel 60, lid 2 Artikel 61 Artikel 129 Artikel 62, leden 1 en 2 Artikel 158, leden 1 en 2 Artikel 63, leden 1 en 3 Artikel 159, lid 3 Artikel 63, lid 4 Artikel 162 Artikel 64 Artikel 166 Artikel 65 Artikel 167 Artikel 66 Artikel 170 Artikel 67 Artikel 171 Artikel 68 Artikel 172 Artikel 69 Artikel 173 Artikel 70 Artikel 174 Artikel 71 Artikel 179 Artikel 72 Artikel 182 Artikel 73 — Artikel 74 — Artikel 75 Artikel 197 Artikel 76 Artikel 198 Artikel 77 Artikel 199 Artikel 78 Artikel 127, lid 1 Artikel 79 Artikel 127, lid 3, eerste alinea, en artikel 127, lid 4, eerste alinea Artikel 80, lid 1 Artikel 127, lid 2 Artikel 80, lid 6 Artikel 128 Artikel 81, lid 1 Artikel 129 Artikel 82 Artikel 133 Artikel 83 Artikel 135 Artikel 84 Artikel 139 Artikel 85 Artikel 147, leden 1 en 2 Artikel 86, leden 2 en 3 — Artikel 87 Artikel 201, lid 1 Artikel 88, lid 1 Artikel 201, lid 2 Artikel 88, lid 3 Artikel 202 Artikel 89 Artikel 203 Artikel 90 Artikel 204 Artikel 91 Artikel 205 Artikel 92 Artikel 208 Artikel 93 — Artikel 94 Artikel 263, leden 1 en 2, en artikelen 270, 271 en 274 Artikel 95, leden 1 en 2 Artikelen 272 en 275 Artikel 96 Artikel 264 Artikel 97 — Artikel 98 Artikel 269, lid 1, en artikel 274 Artikel 99, lid 1 Artikel 277 Artikel 100 Artikel 210 Artikel 101 Artikel 211 Artikel 102 Artikel 211, lid 2 Artikel 103 Artikel 214 Artikel 104 Artikel 215 Artikel 105 Artikel 218 Artikel 106 Artikel 219 Artikel 107 Artikel 220 Artikel 108 Artikel 223 Artikel 109 — Artikel 110 Artikel 226 Artikel 111 Artikel 227 Artikel 112 Artikel 228 Artikel 113 Artikel 229 Artikel 114 Artikel 230 Artikel 115 Artikel 233 Artikel 116 Artikel 234 Artikel 117 Artikelen 237 en 246 Artikel 118 Artikel 145, lid 1 Artikel 119, lid 1 Artikel 146 Artikel 120 Artikel 238 Artikel 121 Artikel 240 Artikel 122 Artikel 148, leden 1, 2 en 3 Artikel 123 Artikel 148, leden 5 en 6, en artikel 240, lid 3 Artikel 124 Artikel 241 Artikel 125 Artikel 242 Artikel 126 Artikel 243 Artikel 127 Artikel 244 Artikel 128 Artikel 247 Artikel 129 Artikel 248 Artikel 130 Artikel 249 Artikel 131 Artikel 250 Artikel 132 Artikel 251 Artikel 133 Artikel 252 Artikel 134 Artikel 254 Artikel 135 Artikel 255 Artikel 136 Artikel 256 Artikel 137 Artikel 257 Artikel 138 Artikel 258 Artikel 139 Artikel 259 Artikel 140 Artikel 260 Artikel 141 Artikel 260 bis Artikel 142 Artikel 261 Artikel 143 Artikel 262 Artikel 144 Artikel 56 Artikel 145 Artikel 57 Artikel 146 Artikel 59 Artikel 147 Artikel 60 Artikel 148 Artikel 61 Artikel 149 Artikel 64 Artikel 150 Artikel 67 Artikel 151 Artikel 69 Artikel 152 Artikel 70 Artikel 153 Artikel 71 Artikel 154 Artikel 72 Artikel 155 Artikel 73 Artikel 156 Artikel 74 Artikel 157 — Artikel 158 Artikel 77 Artikel 159 Artikel 78 Artikel 160 Artikel 79 Artikel 161 Artikel 80 Artikel 162 Artikel 81 Artikel 163 Artikel 82 Artikel 164 Artikel 83 Artikel 165 Artikel 84 Artikel 166 Artikel 85 Artikel 167 Artikel 86 Artikel 168 Artikel 87 Artikel 169 Artikel 89 Artikel 170 Artikel 90 Artikel 171 Artikel 91 Artikel 172 Artikel 92 Artikel 173 Artikel 93 Artikel 174 Artikel 94 Artikel 175 Artikel 95 Artikel 176 Artikel 96 Artikel 177 Artikel 97 Artikel 178 Artikel 98 Artikel 179 Artikel 101 Artikel 180 Artikel 102 Artikel 181 Artikel 103 Artikel 182 Artikel 104 Artikel 183 Artikel 105 Artikel 184 Artikel 107 Artikel 185 Artikel 108 Artikel 186 Artikel 109 Artikel 187 Artikel 110 Artikel 188 Artikel 111 Artikel 189 Artikel 112 Artikel 190 Artikel 113 Artikel 191 Artikel 114 Artikel 192 Artikel 116 Artikel 193 Artikel 117 Artikel 194 Artikel 118 Artikel 195 Artikel 119 Artikel 196 Artikel 120 Artikel 197 Artikel 121 Artikel 198 Artikel 124 Artikel 199 Artikel 125 Artikel 200 — Artikel 201 — Artikel 202 — Artikel 203 — Artikel 204 — Artikel 205 — Artikel 206 — Artikel 207 — Artikel 208 — Artikel 209 — Artikel 210 — Artikel 211 — Artikel 212 — Artikel 213 — Artikel 214 — Artikel 215 — Artikel 216 — Artikel 217 — Artikel 218 — Artikel 219 — Artikel 220 — Artikel 221 — Artikel 222 — Artikel 223 — Artikel 224 — Artikel 225 — Artikel 226 — Artikel 227 — Artikel 228 — Artikel 229 — Artikel 230 — Artikel 231 — Artikel 232 — Artikel 233 — Artikel 234 — Artikel 235 — Artikel 236 — Artikel 237 — Artikel 238 — Artikel 239 — Artikel 240 — Artikel 241 — Artikel 242 — Artikel 243 — Artikel 244 — Artikel 245 — Artikel 246 — Artikel 247 — Artikel 248 — Artikel 249 — Artikel 250 — Artikel 251 — Artikel 252 — Artikel 253 — Artikel 254 — Artikel 255 — Artikel 256 — Artikel 257 — Artikel 258 Artikel 53 Artikel 259 Artikel 56 Artikel 260 Artikel 284 Artikel 261 Artikel 285 Artikel 262 Artikel 286 Artikel 263 Artikel 287 Artikel 264 Artikel 288 Artikel 265 (Gewone wetgevingsprocedure: eerste lezing) Het Europees Parlement, – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2023)0402 ), – gezien artikel 294, lid 2, en artikel 338, lid 1, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C9‑0246/2023), – gezien artikel 294, lid 3, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien het advies van de Europese Centrale Bank van 28 september 2023 (1) , – gezien het overeenkomstig artikel 74, lid 4, van zijn Reglement door de bevoegde commissie goedgekeurde voorlopig akkoord en de door de vertegenwoordiger van de Raad bij brief van 21 februari 2024 gedane toezegging om het standpunt van het Europees Parlement overeenkomstig artikel 294, lid 4, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie goed te keuren, – gezien artikel 59 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie economische en monetaire zaken ( A9-0386/2023 ), 1. stelt onderstaand standpunt in eerste lezing vast; 2. verzoekt de Commissie om hernieuwde voorlegging aan het Parlement indien zij haar voorstel vervangt, ingrijpend wijzigt of voornemens is het ingrijpend te wijzigen; 3. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie, alsmede aan de nationale parlementen. Standpunt van het Europees Parlement in eerste lezing vastgesteld op 13 maart 2024 met het oog op de vaststelling van Verordening (EU) 2024/... van het Europees Parlement en de Raad tot wijziging van Verordening (EG) nr. 223/2009 betreffende de Europese statistiek (Aangezien het Parlement en de Raad tot overeenstemming zijn geraakt, komt het standpunt van het Parlement overeen met de definitieve rechtshandeling: Verordening (EU) 2024/3018.) (Gewone wetgevingsprocedure: eerste lezing) Het Europees Parlement, – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2022)0586 ), – gezien artikel 294, lid 2, en artikel 114 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C9‑0375/2022), – gezien artikel 294, lid 3, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité van 27 april 2023 (1) , – gezien het overeenkomstig artikel 74, lid 4, van zijn Reglement door de bevoegde commissie goedgekeurde voorlopig akkoord en de door de vertegenwoordiger van de Raad bij brief van 8 januari 2024 gedane toezegging om het standpunt van het Europees Parlement overeenkomstig artikel 294, lid 4, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie goed te keuren, – gezien artikel 59 van zijn Reglement, – gezien het advies van de Commissie industrie, onderzoek en energie, de Commissie interne markt en consumentenbescherming en de Commissie vervoer en toerisme, – gezien het verslag van de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en voedselveiligheid (A9‐0298/2023), 1. stelt onderstaand standpunt in eerste lezing vast (2) ; 2. verzoekt de Commissie om hernieuwde voorlegging aan het Parlement indien zij haar voorstel vervangt, ingrijpend wijzigt of voornemens is het ingrijpend te wijzigen; 3. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en aan de Commissie alsmede aan de nationale parlementen. Standpunt van het Europees Parlement in eerste lezing vastgesteld op 13 maart 2024 met het oog op de vaststelling van Verordening (EU) 2024/... van het Europees Parlement en de Raad betreffende de typegoedkeuring van motorvoertuigen en motoren en van systemen, onderdelen en technische eenheden die voor dergelijke voertuigen zijn bestemd, met betrekking tot hun emissies en de duurzaamheid van batterijen (Euro 7), tot wijziging van Verordening (EU) 2018/858 van het Europees Parlement en de Raad en tot intrekking van de Verordeningen (EG) nr. 715/2007 en (EG) nr. 595/2009 van het Europees Parlement en de Raad, Verordeningen (EU) nr. 582/2011, (EU) 2017/1151 en (EU) 2017/2400 van de Commissie en Uitvoeringsverordening (EU) 2022/1362 van de Commissie (Aangezien het Parlement en de Raad tot overeenstemming zijn geraakt, komt het standpunt van het Parlement overeen met de definitieve rechtshandeling: Verordening (EU) 2024/1257.) (Gewone wetgevingsprocedure: eerste lezing) (Gewone wetgevingsprocedure: eerste lezing) Het Europees Parlement, – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2024)0051 ), – gezien artikel 294, lid 2, en artikel 207, lid 2, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C9-0022/2024), – gezien artikel 294, lid 3, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien de door de vertegenwoordiger van de Raad bij brief van 8 maart 2024 gedane toezegging om het standpunt van het Europees Parlement overeenkomstig artikel 294, lid 4, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie goed te keuren, – gezien artikel 59 van zijn Reglement, – gezien de brief van de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling, – gezien het verslag van de Commissie internationale handel ( A9-0079/2024 ), 1. stelt onderstaand standpunt in eerste lezing vast; 2. verzoekt de Commissie om hernieuwde voorlegging aan het Parlement indien zij haar voorstel vervangt, ingrijpend wijzigt of voornemens is het ingrijpend te wijzigen; 3. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en aan de Commissie alsmede aan de nationale parlementen. Standpunt van het Europees Parlement in eerste lezing vastgesteld op 13 maart 2024 met het oog op de vaststelling van Verordening (EU) 2024/... van het Europees Parlement en de Raad inzake tijdelijke handelsliberaliseringsmaatregelen boven op de handelsconcessies die op producten uit de Republiek Moldavië van toepassing zijn krachtens de Associatieovereenkomst tussen de Europese Unie en de Europese Gemeenschap voor Atoomenergie en hun lidstaten, enerzijds, en de Republiek Moldavië, anderzijds (Aangezien het Parlement en de Raad tot overeenstemming zijn geraakt, komt het standpunt van het Parlement overeen met de definitieve rechtshandeling: Verordening (EU) 2024/1501.) Europees Parlement, – gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU), en met name artikel 121, lid 2, en artikel 136, – gezien Protocol nr. 1 bij het Verdrag betreffende de Europese Unie (VEU) en het VWEU betreffende de rol van de nationale parlementen in de Europese Unie, – gezien Protocol nr. 2 bij het VEU en het VWEU betreffende de toepassing van de beginselen van subsidiariteit en evenredigheid, – gezien het Verdrag inzake stabiliteit, coördinatie en bestuur in de economische en monetaire Unie, – gezien de Overeenkomst van Parijs in het kader van het Raamverdrag van de Verenigde Naties inzake klimaatverandering en de duurzameontwikkelingsdoelstellingen, – gezien Richtlijn 2011/85/EU van de Raad van 8 november 2011 tot vaststelling van voorschriften voor de begrotingskaders van de lidstaten (1) , – gezien Verordening (EU) nr. 1177/2011 van de Raad van 8 november 2011 tot wijziging van Verordening (EG) nr. 1467/97 over de bespoediging en verduidelijking van de tenuitvoerlegging van de procedure bij buitensporige tekorten (2) , – gezien Verordening (EU) nr. 1173/2011 van het Europees Parlement en de Raad van 16 november 2011 inzake de effectieve handhaving van het begrotingstoezicht in het eurogebied (3) , – gezien Verordening (EU) nr. 1174/2011 van het Europees Parlement en de Raad van 16 november 2011 betreffende handhavingsmaatregelen voor de correctie van buitensporige macro-economische onevenwichtigheden in het eurogebied (4) , – gezien Verordening (EU) nr. 1175/2011 van het Europees Parlement en de Raad van 16 november 2011 tot wijziging van Verordening (EG) nr. 1466/97 van de Raad over versterking van het toezicht op begrotingssituaties en het toezicht op en de coördinatie van het economisch beleid (5) , – gezien Verordening (EU) nr. 1176/2011 van het Europees Parlement en de Raad van 16 november 2011 betreffende de preventie en correctie van macro-economische onevenwichtigheden (6) , – gezien Verordening (EU) nr. 472/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 21 mei 2013 betreffende de versterking van het economische en budgettaire toezicht op lidstaten in de eurozone die ernstige moeilijkheden ondervinden of dreigen te ondervinden ten aanzien van hun financiële stabiliteit (7) , – gezien Verordening (EU) nr. 473/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 21 mei 2013 betreffende gemeenschappelijke voorschriften voor het monitoren en beoordelen van ontwerpbegrotingsplannen en voor het garanderen van de correctie van buitensporige tekorten van de lidstaten van de eurozone (8) , – gezien Verordening (EU) 2021/241 van het Europees Parlement en de Raad van 12 februari 2021 tot instelling van de herstel- en veerkrachtfaciliteit (9) (de “RRF-verordening”), – gezien de mededeling van de Commissie van 4 maart 2021 getiteld “Het actieplan voor de Europese pijler van sociale rechten” ( COM(2021)0102 ), – gezien het sociaal engagement van Porto van 7 mei 2021 van de Raad, de Commissie, het Parlement en de sociale partners, – gezien de beoordeling van het Europees Begrotingscomité van 28 juni 2023 van de begrotingskoers die in 2024 voor de eurozone passend is, – gezien de conclusies van het Europees Begrotingscomité van 4 oktober 2023, – gezien de mededeling van de Commissie van 9 november 2022 over een leidraad voor een hervorming van het EU-kader voor economische governance ( COM(2022)0583 ), – gezien het voorstel van 26 april 2023 van de Commissie voor een verordening van het Europees Parlement en de Raad betreffende de doeltreffende coördinatie van het economisch beleid en het multilaterale begrotingstoezicht en tot intrekking van Verordening (EG) nr. 1466/97 van de Raad ( COM(2023)0240 ), – gezien het voorstel van 26 april 2023 van de Commissie voor een verordening van de Raad tot wijziging van Verordening (EG) nr. 1467/97 over de bespoediging en verduidelijking van de tenuitvoerlegging van de procedure bij buitensporige tekorten ( COM(2023)0241 ), – gezien het voorstel van 26 april 2023 van de Commissie voor een richtlijn van de Raad tot wijziging van Richtlijn 2011/85/EU tot vaststelling van voorschriften voor de begrotingskaders van de lidstaten ( COM(2023)0242 ), – gezien de Overeenkomst van Granada, aangenomen op 6 oktober 2023, – gezien de mededeling van de Commissie van 21 november 2023 getiteld “Jaarlijkse duurzamegroeianalyse 2024” ( COM(2023)0901 ), – gezien het verslag van de Commissie van 21 november 2023 getiteld “Waarschuwingsmechanismeverslag 2024” ( COM(2023)0902 ) en de aanbeveling van de Commissie van 21 november 2023 voor een aanbeveling van de Raad over het economisch beleid van de eurozone ( COM(2023)0903 ), – gezien het voorstel voor een gezamenlijk verslag over de werkgelegenheid van de Commissie en de Raad van 21 november 2023 ( COM(2023)0904 ), – gezien de economische najaarsprognose 2023 van de Commissie van 15 november 2023, – gezien artikel 54 van zijn Reglement, – gezien het advies van de Begrotingscommissie, – gezien het verslag van de Commissie economische en monetaire zaken ( A9‑0063/2024 ), A. overwegende dat het Europees Semester een essentiële rol speelt bij de coördinatie van het economisch, begrotings-, structuur-, sociaal en werkgelegenheidsbeleid van de lidstaten, en zodoende de macro-economische stabiliteit van de economische en monetaire unie waarborgt; B. overwegende dat volgens de winter 2024-prognose van de Commissie de economische activiteit in 2023 in zowel de EU als de eurozone in het licht van hoge inflatie en strengere financieringsvoorwaarden, na een sterk herstel in 2022, naar schatting met slechts 0,5 % is toegenomen; overwegende dat de verwachte groei van het bbp voor 2024 is bijgesteld naar 0,9 % (was 1,3 %) in de EU en naar 0,8 % (was 1,2 %) in de eurozone; overwegende dat de economische activiteit in 2025 naar verwachting nog altijd met 1,7 % (in de EU) respectievelijk 1,5 % (in de eurozone) zal toenemen; C. overwegende dat de situatie op de arbeidsmarkt in de EU in de eerste helft van 2023 goed bleef, ondanks de vertraging van de economische groei; overwegende dat het tekort aan arbeidskrachten volgens de najaarsprognose 2023 van de Commissie in veel sectoren en beroepen evenwel nog altijd acuut was, vooral met betrekking tot de opschaling en uitvoering van nettonul- en emissiearme technologieën; overwegende dat de werkloosheid in de EU als geheel een historisch dieptepunt heeft bereikt, weliswaar met verschillen tussen de lidstaten; overwegende dat de jeugdwerkloosheid volgens Eurostat in december 2023 14,7 % bedroeg in de EU en 14,4 % in de eurozone; D. overwegende dat de inflatie volgens de winter 2024-prognose van de Commissie naar verwachting zal dalen van 6,3 % in 2023 naar 3,0 % in 2024 en 2,5 % in 2025 in de EU, en van 5,4 % in 2023 naar 2,7 % in 2024 en 2,2 % in 2025 in de eurozone; overwegende dat het begrotingsbeleid het monetaire beleid moet ondersteunen bij het verminderen van de inflatie en het waarborgen van de budgettaire houdbaarheid, waarbij voldoende ruimte wordt gelaten voor aanvullende investeringen en langetermijngroei wordt ondersteund; E. overwegende dat de inflatie in verschillende mate van invloed is op inkomensgroepen en lage-inkomensgroepen onevenredig zwaar treft; overwegende dat de inflatie voor bepaalde bevolkingsgroepen een echte crisis in verband met de kosten van levensonderhoud zou kunnen veroorzaken, met uitdagingen voor de sociale cohesie tot gevolg; F. overwegende dat de overheidsschuldquote in de EU in 2023 naar verwachting zal dalen tot 83,1 % (90,4 % in de eurozone); overwegende dat de overheidsschuldquote in de EU naar verwachting iets zal dalen tot ongeveer 82,7 % in 2024 en 82,5 % in 2025; overwegende dat de schuldquote van de eurozone naar verwachting zal dalen tot ongeveer 89,7 % in 2024 en tot 89,5 % in 2025; overwegende dat er grote verschillen bestaan in de schuldniveaus van de verschillende lidstaten; overwegende dat de hoge overheidsschuldquotes, in combinatie met de hoge rentestand en een onzekere macro-economische situatie, de houdbaarheid van de schulden op de lange termijn en de economische stabiliteit in gevaar kunnen brengen; G. overwegende dat het algemene overheidstekort in de EU en de eurozone volgens de najaarsprognose 2023 van de Commissie naar verwachting zal dalen tot 3,2 % van het bbp in 2023, en nog verder zal dalen tot 2,8 % van het bbp in 2024 en tot 2,7 % in 2025; overwegende dat de algemene ontsnappingsclausule van het stabiliteits- en groeipact eind 2023 is gedeactiveerd; overwegende dat de Commissie heeft aangekondigd dat zij de Raad zal voorstellen om in het voorjaar van 2024 de op het tekort gebaseerde buitensporigtekortprocedure te starten op basis van de begrotingsresultaten voor 2023, in overeenstemming met de bestaande wettelijke bepalingen; H. overwegende dat de geaggregeerde begrotingskoers in 2023 en 2024 naar verwachting zal krimpen, met 0,5 % van het bbp in beide jaren, voornamelijk als gevolg van de bijna volledige uitfasering van de crisisgerelateerde energiemaatregelen; I. overwegende dat een snelle, doortastende en gecoördineerde beleidsreactie tot gevolg heeft gehad dat de EU-economie zich kon herstellen en dat de sociaaleconomische impact van de COVID-19-pandemie en de Russische aanvalsoorlog tegen Oekraïne kon worden opgevangen, en dat de daaruit voortvloeiende energiecrisis is doorstaan; overwegende dat de economische activiteit in 2023 is vertraagd; overwegende dat de vooruitzichten gekenmerkt blijven door veel onzekerheid en risico’s in verband met de ontwikkelingen in de aanhoudende Russische aanvalsoorlog tegen Oekraïne en het conflict in het Midden-Oosten; J. overwegende dat uit die ontwrichtende geopolitieke gebeurtenissen is gebleken dat de Europese Unie haar open strategische autonomie verder moet versterken en concurrerend moet blijven op de wereldmarkt, en er tegelijkertijd voor moet zorgen dat niemand wordt achtergelaten; K. overwegende dat EU-financiering heeft bijgedragen tot een sterke macro-economische situatie op EU-niveau en de interne en externe veerkracht van de EU in tijden van crisis vergroot, en tegelijkertijd de lidstaten ondersteunt bij het financieren van noodzakelijke investeringen in voor de EU prioritaire gebieden, om de huidige en toekomstige uitdagingen het hoofd te bieden; L. overwegende dat de begrotingskoers in de eurozone na een aanzienlijke crisisgerelateerde expansie in 2020-2022 in 2023 en 2024 naar verwachting restrictief zal zijn; overwegende dat de begrotingskoers flexibel moet blijven in deze tijden van grote onzekerheid; M. overwegende dat de netto-overheidsinvesteringen als percentage van het bbp in de EU na de financiële crisis naar aanleiding van de COVID-19-pandemie sterk zijn gedaald, en in sommige gevallen zelfs negatief werden; overwegende dat de situatie zich op dit vlak nog niet volledig heeft hersteld; overwegende dat het succes van maatregelen inzake klimaatneutraliteit en de digitale transformatie afhankelijk is van een gemeenschappelijke Europese aanpak en maatregelen behoeft op zowel het niveau van de EU als de lidstaten; overwegende dat de toekomstige veerkracht van de EU nauw verband houdt met méér publieke en private investeringen voor duurzame groei en een ambitieuze agenda met structurele hervormingen; overwegende dat zo snel mogelijk gevolg moet worden gegeven aan de roep om een strategie ter waarborging van passende niveaus van overheidsinvesteringen na afloop van de herstel- en veerkrachtfaciliteit (RRF) in 2026; overwegende dat voor het verwezenlijken van de doelstellingen van de Europese Green Deal en de Overeenkomst van Parijs grote publieke en private investeringen nodig zijn; N. overwegende dat de lidstaten over de nodige controle- en auditmechanismen moeten beschikken om de eerbiediging van de rechtsstaat te waarborgen en de financiële belangen van de EU te beschermen, met name om fraude, corruptie en belangenconflicten te voorkomen, en transparantie te waarborgen; overwegende dat het in dit verband belangrijk is dat de lidstaten de relevante faciliterende landspecifieke aanbevelingen uitvoeren; Economische vooruitzichten voor de EU 1. uit zijn bezorgdheid over de economische situatie, de aanhoudende onzekerheid, de zwakke groei, het concurrentievermogen en de productiviteit in de EU; wijst bezorgd op de aanhoudende gevolgen van de energieprijzen en de inflatie voor de koopkracht van huishoudens, hetgeen leidt tot een groter risico op armoede (waaronder energiearmoede) voor veel Europeanen, en voor het vermogen van EU-bedrijven, met inbegrip van kleine en middelgrote ondernemingen (kmo’s), om goede resultaten te behalen; verzoekt de lidstaten verdere stappen te ondernemen om deze problemen te overwinnen en gerichte maatregelen te treffen om voor eerlijke mededinging op de interne markt te zorgen en iets te doen aan de aanhoudende inflatiedruk; 2. merkt op dat veel lidstaten te maken hebben met structurele uitdagingen die hun groeipotentieel belemmeren; benadrukt dat het aanpakken van structurele uitdagingen van cruciaal belang is voor een duurzaam herstel en aanhoudende groei, en dat hervormingen doorvoeren om structurele kwetsbaarheden aan te pakken, van essentieel belang is, niet alleen om beter het hoofd te kunnen bieden aan bestaande uitdagingen, maar ook om de dubbele transitie op een duurzame en billijke manier tot stand te brengen; benadrukt dat ambitieuze structurele hervormingen van essentieel belang blijven om de economische basis van de EU te versterken, de oprichting van bedrijven en ondernemerschap te bevorderen en het concurrentievermogen, de productiviteit en het totale groeipotentieel van de EU te versterken; 3. benadrukt dat er in sommige lidstaten sprake is van achterblijvende publieke en private investeringen, wat het potentieel van sociaal rechtvaardige en ecologische duurzame groei belemmert; is van oordeel dat voorspelbare regels, gelijke randvoorwaarden en lagere nalevingskosten essentieel zijn voor het aantrekken van investeringen; benadrukt dat deze investeringen cruciaal zijn om de EU in staat te stellen het hoofd te bieden aan bestaande uitdagingen, waaronder de rechtvaardige groene en digitale transitie, en om de veerkracht en het concurrentievermogen op de lange termijn van de EU bij nieuwe uitdagingen te vergroten; is van oordeel dat deze investeringen geflankeerd moeten worden met groei- en veerkrachtbevorderende hervormingen; vestigt de aandacht op het feit dat investeringen in hernieuwbare energie en energie-efficiëntie nodig zijn om - onder andere - de EU onafhankelijk te maken van de import van fossiele brandstoffen en de door energieprijzen aangewakkerde inflatie onder controle te krijgen; neemt kennis van de restrictieve begrotingskoers die in 2023 en 2024 wordt verwacht; benadrukt dat krimp niet ten koste mag gaan van investeringen, die moeten worden verhoogd in de Unie; 4. onderstreept dat het verder verdiepen van de interne markt en het wegnemen van belemmeringen voor investeringen, onder meer via hervormingen die planning, vergunningverlening en andere administratieve procedures stroomlijnen en digitaliseren, particuliere investeringen kunnen stimuleren; herhaalt dat het industriebeleid, alsook diepe en geïntegreerde kapitaalmarkten en innovatie in de EU, ook kan bijdragen door investeringen te ondersteunen, het concurrentievermogen van de EU wereldwijd te waarborgen en risico’s te verminderen die verbonden zijn aan een buitensporige afhankelijkheid van een beperkt aantal niet-EU-landen voor sleuteltechnologieën, grondstoffen en industriële inputs; 5. verzoekt de lidstaten uitgaventoetsingen uit te voeren als vast onderdeel van het (meer)jaarlijkse begrotingsproces, hetgeen de efficiëntie en kwaliteit van de overheidsuitgaven zou helpen verbeteren; sluit zich aan bij de aanbeveling van de Commissie uit de Jaarlijkse duurzamegroeianalyse 2024 dat de lidstaten crisisgerelateerde energiesteunmaatregelen zo snel mogelijk moeten afbouwen en de subsidies voor fossiele brandstoffen op zo kort mogelijke termijn moeten uitfaseren; wijst erop dat zowel de overheidsinkomsten als de overheidsuitgaven essentieel zijn om de houdbaarheid van de overheidsfinanciën te waarborgen; verzoekt de lidstaten maatregelen te nemen om belastingfraude, belastingontwijking, belastingontduiking en witwaspraktijken aan te pakken; verwelkomt het in dit verband dat overeenstemming is bereikt over het pakket maatregelen ter bestrijding van witwaspraktijken; 6. sluit zich aan bij de beoordeling van de Commissie dat risico’s in verband met hoge schulden en prijsverschillen relevant blijven, met name in lidstaten waar schuldaflossing grote schuldvernieuwingen vereist, of waar de particuliere sector te maken heeft met scherpe stijgingen van de rentebetalingen; 7. roept de lidstaten in de eurozone op alle middelen te onderzoeken om de herziening van het Verdrag tot instelling van het Europees Stabiliteitsmechanisme af te ronden, waarmee de invoering van het gemeenschappelijk achtervangmechanisme voor het gemeenschappelijk afwikkelingsfonds mogelijk wordt gemaakt, waarmee de veerkracht van de eurozone verder zou worden versterkt; Europees Semester en het RRF 8. wijst erop dat het Europees semester het vaste kader is voor de coördinatie van het begrotings-, economisch, sociaal en werkgelegenheidsbeleid in de hele Unie overeenkomstig de Verdragen, met inbegrip van de Europese pijler van sociale rechten, waardoor de macro-economische stabiliteit, de langetermijnconvergentie van de economische prestaties van de lidstaten en de sociale cohesie van de EU worden gewaarborgd; dringt aan op een grotere betrokkenheid van de lidstaten bij het Europees Semester, bijvoorbeeld door hun plaatselijke en regionale autoriteiten; merkt op dat het industrieel plan voor de Green Deal van 2023 onderdeel uitmaakt van de groeistrategie van de EU; 9. deelt de mening dat de CSR’s voor 2024 gericht moeten zijn op specifieke criteria; benadrukt dat zij ook moeten bijdragen aan het bevorderen van gezonde en inclusieve economische groei, het concurrentievermogen en de macro-economische stabiliteit moeten vergroten, de groene en de digitale transitie moeten helpen, en sociale en intergenerationele billijkheid moeten waarborgen; houdt rekening met de verschillen met betrekking tot de nationale prognoses voor de groei van het bbp, de inflatie, de werkloosheid, het overheidssaldo, de bruto overheidsschuld en de lopende rekening van de betalingsbalans, en stelt vast dat deze laten zien dat flexibele benaderingen nodig zijn op basis van de specifieke situatie van elke lidstaat; verzoekt de Commissie in dit verband de CSR’s beter te laten aansluiten op de respectieve landverslagen; dringt aan op doeltreffend toezicht op de uitvoering van de CSR’s en de relevante hervormingen, alsook op de vooruitgang met betrekking tot het verkleinen van de vastgestelde investeringskloven; benadrukt dat in de CSR’s rekening moet worden gehouden met sociale kwetsbaarheden en de werkloosheid; neemt kennis van het afnemende aantal sociale CSR’s op basis van het sociale scorebord; 10. juicht flexibiliteit bij het aanpassen van het RRF toe, d.w.z. in het kader van REPowerEU, op basis van de lessen die bij de uitvoering daarvan zijn geleerd; benadrukt dat de mijlpalen en streefcijfers van de nationale herstelplannen in overeenstemming moeten zijn met de CSR’s en dat de lidstaten in het kader van hun nationale herstel- en veerkrachtplannen in ieder geval aandacht moeten besteden aan een significante subset van de CSR’s; benadrukt het succes van het RRF; herinnert eraan dat het succes en de doeltreffendheid van de gefinancierde projecten afgemeten zullen worden aan hun impact op de economie en de werkgelegenheid, en dringt erop aan deze projecten snel, op transparante wijze en doeltreffend ten uitvoer te leggen; onderstreept in dit verband dat naleving van de RRF-verordening en een correcte tenuitvoerlegging cruciaal zijn voor de geloofwaardigheid van het RRF; 11. wijst op de rol die de herstel- en veerkrachtfaciliteit speelt om de mondiale uitdagingen die voortvloeien uit de groene transitie en de digitale transformatie van de economie aan te gaan; benadrukt dat hervormingen en investeringen in het kader van de herstel- en veerkrachtplannen bijdragen tot de klimaatdoelstellingen van de RRF-verordening, met volledige eerbiediging van het beginsel “geen ernstige afbreuk doen”; verzoekt de lidstaten deze kans ten volle te benutten en de herstel- en veerkrachtfaciliteit aan te grijpen om hun economieën te transformeren en concurrerender te maken; herinnert eraan dat het belangrijk is ervoor te zorgen dat de fondsen daadwerkelijk aan de reële economie en kmo’s ten goede komen, en onderstreept het belang van verantwoordingsplicht en transparantie voor de begunstigde van de financiering van de EU; 12. benadrukt het belang van particuliere en publieke investeringen in het kader van het economische herstel en bij het beheer van de twee transities; herinnert eraan dat de RRF niet in de plaats komt van de specifieke rol van nationale overheidsinvesteringen; wijst andermaal op de noodzaak om in strategieën voor overheidsinvesteringen en in nationale strategieën voor kwaliteit, transparantie en verantwoordingsplicht te zorgen, in overeenstemming met de doelstellingen van de dubbele transitie; benadrukt dat deze nationale strategieën voor de dubbele transitie een aanvulling op het RRF en andere Europese investeringsinstrumenten moeten vormen; 13. pleit voor het stroomlijnen van de EU-cohesiebeleidsprogramma’s met de investeringsbehoeften die zijn vastgesteld in het kader van de RRF en in de CSR’s; wijst erop dat het cohesiebeleid een bredere reeks doelstellingen nastreeft dan de RRF en een aanvulling kan vormen op de in het kader van de RRF overeengekomen maatregelen; dringt aan op de participatie van belanghebbenden, met inbegrip van maatschappelijke organisaties en het bedrijfsleven, d.w.z. de vergelijkbare deelname aan de ontwikkeling en tenuitvoerlegging van nationale herstel- en veerkrachtplannen, net als bij de cohesiebeleidsprogramma’s; 14. onderstreept dat coördinatie tussen de betrokken autoriteiten, waaronder tussen nationale regeringen en regionale en plaatselijke overheden, essentieel is voor het beheer van de RRF en voor het overwinnen van administratieve belemmeringen en bureaucratie; 15. neemt nota van het voorlopige politieke akkoord dat de medewetgevers op 10 februari 2024 hebben bereikt over hervorming van het kader voor economische governance, dat gericht is op het waarborgen van een doeltreffende coördinatie van het economisch beleid en op de langetermijnconvergentie van de economische en sociale prestaties van de lidstaten; 16. is verheugd dat er lering is getrokken uit de manier waarop de RRF is opgezet; stelt vast dat de hervorming van het kader voor economische governance niet voorziet in financiële stimuleringsmechanismen van de EU om de nationale beleidshervormingen en investeringen te ondersteunen en te bevorderen; beklemtoont dat waarborging van het noodzakelijke niveau van overheidsinvesteringen cruciaal is om de belangrijkste doelstellingen van de hervorming van het kader voor economische governance te verwezenlijken en de huidige en toekomstige prioriteiten van de Unie aan te pakken; is bezorgd dat sommige lidstaten niet de financiële mogelijkheden zullen hebben om op eigen kracht een rechtvaardige groene en digitale transitie te financieren; 17. onderstreept de rol van het Europees Parlement bij het EU-kader voor economische governance en pleit ervoor het Europees Parlement een grotere rol te geven bij het Europees Semester, met volledige eerbiediging van de in de Verdragen vastgelegde bevoegdheden; neemt kennis van het feit dat de Commissie met de lidstaten gesprekken voert over hun individuele structurele begrotingsplannen; benadrukt dat het belangrijk is dat alle lidstaten gelijk worden behandeld; onderstreept dat een toename van de discretionaire bevoegdheid van de Commissie met betrekking tot het proces van ontwikkeling van structurele begrotingsplannen voor de middellange termijn vergezeld moet gaan van grotere naleving van de regels die onder het toezicht van het Europees Begrotingscomité vallen, alsook van grotere verantwoordingsplicht en een betere informatieverstrekking van het Europees Parlement; is zich ervan bewust dat de economische dialoog als onderdeel van het Europees Semester een nuttige basis vormt voor het afleggen van verantwoording; is van mening dat een robuuste verantwoordingsplicht betekent dat het Europees Parlement over instrumenten moet beschikken die het in staat stellen consequenties te verbinden aan zijn beoordeling van de prestatie van het Europees Semester, met inachtneming van de Verdragen; o o o 18. verzoekt zijn voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Het Europees Parlement, – gezien artikel 314 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien artikel 106 bis van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap voor Atoomenergie, – gezien de herziene Verordening (EU, Euratom) 2024/765 van de Raad van 29 februari 2024 tot wijziging van Verordening (EU, Euratom) 2020/2093 tot bepaling van het meerjarig financieel kader voor de jaren 2021-2027 (1) (MFK-herziening), – gezien Verordening (EU, Euratom) 2022/2496 van de Raad van 15 december 2022 tot wijziging van Verordening (EU, Euratom) 2020/2093 tot bepaling van het meerjarig financieel kader voor de jaren 2021‑2027 (2) , – gezien zijn resolutie van 16 december 2020 over het ontwerp van verordening van de Raad tot bepaling van het meerjarig financieel kader voor de jaren 2021-2027 (3) , – gezien Verordening (EU, Euratom) 2020/2093 van de Raad van 17 december 2020 tot bepaling van het meerjarig financieel kader voor de jaren 2021-2027 (4) , de gezamenlijke verklaringen van het Parlement, de Raad en de Commissie in dit verband (5) , en de unilaterale verklaringen daarover (6) , – gezien zijn tussentijds verslag over het voorstel voor een tussentijdse herziening van het meerjarig financieel kader 2021-2027 (7) , – gezien zijn resolutie van 27 februari 2024 over de ontwerpverordening van de Raad tot wijziging van Verordening (EU, Euratom) 2020/2093 tot bepaling van het meerjarig financieel kader voor de jaren 2021‑2027 (8) , – gezien zijn resolutie van 10 mei 2023 over de gevolgen voor de EU-begroting 2024 van de stijgende financieringskosten van het herstelinstrument voor de Europese Unie (9) , – gezien zijn resolutie van 15 december 2022 over het opschalen van het meerjarig financieel kader 2021-2027: een veerkrachtige EU-begroting die geschikt is voor nieuwe uitdagingen (10) , – gezien het voorstel van de Commissie van 16 mei 2022 voor een verordening van het Europees Parlement en de Raad tot vaststelling van de financiële regels van toepassing op de algemene begroting van de Unie ( COM(2022)0223 ), – gezien het Interinstitutioneel Akkoord van 16 december 2020 tussen het Europees Parlement, de Raad van de Europese Unie en de Europese Commissie betreffende begrotingsdiscipline, samenwerking in begrotingszaken en goed financieel beheer, alsmede betreffende nieuwe eigen middelen, met inbegrip van een routekaart voor de invoering van nieuwe eigen middelen (11) , – gezien Besluit (EU, Euratom) 2020/2053 van de Raad van 14 december 2020 betreffende het stelsel van eigen middelen van de Europese Unie (12) , – gezien het voorstel van de Commissie van 22 december 2021 voor een besluit van de Raad tot wijziging van Besluit (EU, Euratom) 2020/2053 betreffende het stelsel van eigen middelen van de Europese Unie ( COM(2021)0570 ) en het standpunt van het Parlement van 23 november 2022 daarover (13) , – gezien Verordening (EU) 2020/2094 van de Raad van 14 december 2020 tot vaststelling van een herstelinstrument van de Europese Unie ter ondersteuning van het herstel na de COVID-19-crisis (14) , – gezien Verordening (EU, Euratom) 2020/2092 van het Europees Parlement en de Raad van 16 december 2020 betreffende een algemeen conditionaliteitsregime ter bescherming van de Uniebegroting (15) , – gezien de mededeling van de Commissie van 11 december 2019 getiteld “De Europese Green Deal” ( COM(2019)0640 ) en zijn resolutie van 15 januari 2020 over hetzelfde onderwerp (16) , – gezien Verordening (EU) 2021/1119 van het Europees Parlement en de Raad van 30 juni 2021 tot vaststelling van een kader voor de verwezenlijking van klimaatneutraliteit, en tot wijziging van Verordening (EG) nr. 401/2009 en Verordening (EU) 2018/1999 (“Europese klimaatwet”), – gezien de overeenkomst die op de 21e Conferentie van de Partijen bij het UNFCCC (COP21) op 12 december 2015 in Parijs werd aangenomen (de Overeenkomst van Parijs), – gezien de interinstitutionele proclamatie betreffende de Europese pijler van sociale rechten van 13 december 2017 (17) en zijn resolutie van 19 januari 2017 (18) daarover, het actieplan van de Commissie van 4 maart 2021 voor de uitvoering van de Europese pijler van sociale rechten en de Verklaring van Porto over sociale zaken, die in mei 2021 door de leden van de Europese Raad is aangenomen, – gezien de EU-strategie inzake gendergelijkheid 2020-2025, – gezien het speciaal verslag van de Europese Rekenkamer, “Gendermainstreaming in de EU-begroting: tijd om de daad bij het woord te voegen” (2021), – gezien de duurzameontwikkelingsdoelstellingen van de Verenigde Naties, – gezien de mededeling van de Commissie van 1 februari 2023, getiteld “Een industrieel plan voor de Green Deal voor het nettonultijdperk” ( COM(2023)0062 ), – gezien Verordening (EU) 2024/795 van het Europees Parlement en de Raad van 29 februari 2024 tot oprichting van het platform voor strategische technologieën voor Europa (STEP) en tot wijziging van Richtlijn 2003/87/EG en Verordeningen (EU) 2021/1058, (EU) 2021/1056, (EU) 2021/1057, (EU) nr. 1303/2013, (EU) nr. 223/2014, (EU) 2021/1060, (EU) 2021/523, (EU) 2021/695, (EU) 2021/697 en (EU) 2021/241 (19) , – gezien Verordening (EU) 2024/792 van het Europees Parlement en de Raad van 29 februari 2024 tot instelling van de faciliteit voor Oekraïne (20) , – gezien de algemene begroting van de Europese Unie voor het begrotingsjaar 2024 (21) en de daaraan gehechte gemeenschappelijke verklaringen van het Parlement, de Raad en de Commissie, – gezien de conclusies van de Raad van 12 maart 2024 betreffende de begrotingsrichtsnoeren voor 2025 (6195/2024), – gezien artikel 93 van zijn Reglement, – gezien de adviezen in briefvorm van de Commissie buitenlandse zaken, de Commissie ontwikkelingssamenwerking, de Commissie begrotingscontrole, de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken, de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en voedselveiligheid, de Commissie industrie, onderzoek en energie, de Commissie vervoer en toerisme, de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling, de Commissie cultuur en onderwijs, de Commissie constitutionele zaken en de Commissie vrouwenrechten en gendergelijkheid, – gezien het verslag van de Begrotingscommissie ( A9-0068/2024 ), Een EU-begroting 2025 waarin mensen centraal staan: investeringen die zijn toegesneden een beter leven voor de mensen en de versterking van het concurrentievermogen van de Unie 1. benadrukt dat, in tijden van geopolitieke en institutionele verandering, financiële druk, klimaatverandering en maatschappelijke uitdagingen, een betrouwbare, robuuste, flexibele, op investeringen gerichte EU-begroting instrumenteel is om het beleid van de Unie uit te voeren en essentieel is om tegemoet te komen aan de groeiende behoeften van de mensen, zonder dat er iemand tijdens de groene en digitale transitie aan zijn lot wordt overgelaten, om de mensen welvaart en veiligheid te bieden en om het concurrentievermogen van de EU-economie te stimuleren; 2. wijst op de moeilijke context waarin de begrotingsprocedure 2025 zich afspeelt, met grote internationale spanningen en onzekerheden, en aan het feit dat dit een verkiezingsjaar is, waarin het Parlement en de Commissie de transitie naar de nieuwe zittingsperiode in goede banen moeten leiden; is zich terdege bewust van de grote tijdsdruk, maar stelt vast dat dit een onvermijdbaar gegeven is en verzoekt alle betrokken partijen hier serieus rekening mee te houden en zich constructief op te stellen; 3. betreurt het ten zeerste dat de Raad er niet in is geslaagd vóór het eind van 2023 een akkoord te bereiken over de herziening van het meerjarig financieel kader (MFK); geeft aan dat het de begrotingsprocedure bijgevolg moest inleiden terwijl er nog geen zekerheid bestond over een aantal cruciale elementen in de financiële programmering voor 2025, en is zich terdege bewust van de helaas zeer kleine – en (in enkele gevallen) negatieve – marges onder de maxima van het MFK; 4. is van mening dat het resultaat van de herziening van het MFK niet voldoet aan de oorspronkelijke verwachtingen van het EP; benadrukt dat een herziening van de MFK-verordening een essentiële voorwaarde is om de financiële steun aan Oekraïne op middellange termijn te waarborgen, om gerichte beleidsprioriteiten, waaronder de bevordering van de strategische autonomie van de EU, beter te kunnen financieren en om de programma’s van de Unie en de flexibiliteit van de begroting te waarborgen in het licht van hoger dan voorspelde rentevoeten en bijgevolg hoger dan geprogrammeerde financieringskosten van de Unie; merkt op dat de jaarlijkse begrotingsprocedure van 2025 de eerste zal zijn die volledig gebaseerd is op de herziene MFK-verordening; 5. herinnert eraan dat de gezamenlijke verklaring die door de drie instellingen is overeengekomen als onderdeel van het MFK-akkoord van 2020, waarin staat dat uitgaven om de financieringskosten van het NGEU te dekken, niet ten koste mogen gaan van programma’s en fondsen, nog steeds van toepassing is en als referentiepunt voor de begrotingsautoriteit dient, met name om het herstelinstrument voor de Europese Unie in te zetten teneinde ten minste een deel van het tekort van de financieringskosten van het NGEU te dekken; is dan ook van plan ervoor te zorgen dat alle programma’s over voldoende middelen beschikken en dat de flexibiliteit en responscapaciteit van de begroting gedurende de jaarlijkse begrotingsprocedure worden gehandhaafd; dringt erop aan dat de Commissie gedurende de gehele begrotingsprocedure betrouwbare, tijdige en nauwkeurige informatie verstrekt over de financieringskosten van het NGEU en over verwachte uitbetalingen in het kader van de herstel- en veerkrachtfaciliteit; 6. verzoekt de Raad en de Commissie Verordening (EU, Euratom) 2020/2092 betreffende een algemeen conditionaliteitsregime ter bescherming van de Uniebegroting volledig toe te passen; wijst er specifiek op dat eerbiediging van de rechtsstaat een basisvoorwaarde is om toegang te krijgen tot EU-middelen; benadrukt dat middelen niet kunnen worden uitbetaald indien lidstaten niet aan alle relevante eisen voldoen; herhaalt dat de systemische aantasting van de rechtsstaat, onder meer door schending van het beginsel van de scheiding der machten of door de recente pogingen in sommige lidstaten om de onafhankelijkheid van de rechterlijke macht te ondergraven, een duidelijk risico vormen voor de financiële belangen van de EU en de bescherming van de EU-begroting; verzoekt de Commissie iedere achteruitgang op het gebied van de rechtsstaat tegen te houden; verzoekt de Commissie nogmaals er met spoed voor te zorgen dat ingehouden EU-middelen, in overeenstemming met het conditionaliteitsmechanisme voor de rechtsstaat, via lokale overheden en maatschappelijke organisaties ter beschikking worden gesteld aan burgers, bedrijven, regionale en lokale autoriteiten, niet-gouvernementele organisaties en andere relevante belanghebbenden; 7. onderstreept dat de EU wettelijk verplicht is de financieringskosten van het herstelinstrument voor de Europese Unie (NGEU) terug te betalen en dat die terugbetaling in de EU-begroting onder de niet-discretionaire uitgaven valt; merkt op dat de financieringskosten afhangen van het tempo van de uitbetalingen in het kader van de herstel- en veerkrachtfaciliteit (RRF) alsmede van marktfluctuaties bij de opbrengst van obligaties, en derhalve van nature onvoorspelbaar en veranderlijk zijn; herhaalt dat het van oordeel is dat de financieringskosten van het NGEU volledig in een speciaal NGEU-instrument boven de MFK-maxima hadden moeten worden geplaatst, teneinde weer voor enige marge binnen rubriek 2b te zorgen en begrotingsruimte te creëren binnen het flexibiliteitsinstrument en het enkelvoudig marge-instrument; zal ernaar streven dat de toepassing van het cascademechanisme van het NGEU in het herziene MFK niet resulteert in regelingen met negatieve gevolgen voor de geprogrammeerde uitgaven of de kredieten die onder de niet-thematische speciale instrumenten beschikbaar zijn; 8. geeft aan dat de Europese economie volgens ramingen (22) zeer bescheiden zal groeien (0,9 % in 2024, 1,7 % in 2025), terwijl de inflatie naar verwachting ruim boven de 2 % (die als automatische deflator voor het MFK wordt gebruikt) zal blijven (3,0 % in 2024, 2,5 % in 2025); stelt vast dat dit een continu koopkrachtverlies betekent voor een begroting die in evenwicht moet blijven en die geplafonneerd is door absolute bedragen; benadrukt dat het afdrachtspercentage voor de op het bruto nationaal inkomen (bni) gebaseerde eigen middelen de afgelopen jaren erg laag was (0,46 % in de ontwerpbegroting voor 2024), hetgeen toe te schrijven is aan het gecombineerde effect van inflatie, lage niveaus van betalingskredieten en hogere inkomsten uit sommige andere eigen middelen; herinnert aan zijn standpunt dat kortingen en andere correctiemechanismen definitief moeten worden afgeschaft en dat tot die tijd op de brutoverminderingen van de op het bni gebaseerde nationale bijdragen een vaste deflator van maximaal 2 % moet worden toegepast; 9. betreurt het dat de Raad wat de herziening van het stelsel van eigen middelen betreft geen vorderingen boekt; herinnert nog maar eens aan zijn standpunt ten aanzien van de gewijzigde voorstellen van de Commissie, namelijk dat het instemt met de invoering van nieuwe eigen middelen; is van oordeel dat nieuwe, daadwerkelijke inkomstenbronnen, overeenkomstig de routekaart in het Interinstitutioneel Akkoord, gebruikt zouden kunnen worden om de extra begrotingslast als gevolg van de financieringskosten van het NGEU te dekken en op die manier de marges en flexibiliteitsmechanismen zouden beschermen, hetgeen de besluitvorming in het kader van de begrotingsprocedure over onvoorziene behoeften en nieuwe strategische foresight-initiatieven zou vergemakkelijken; dringt er voorts bij de Commissie op aan zich te blijven inspannen om verse, nieuwe en bij voorkeur echte eigen middelen en andere inkomstenbronnen voor de EU-begroting vast te stellen die verder gaan dan het IIA; 10. betreurt het dat de mogelijkheid om op onvoorziene gebeurtenissen te reageren of nieuwe initiatieven te starten, negatief wordt beïnvloed door begrotingskrapte en stelt zichzelf ten doel dit probleem zoveel mogelijk te verhelpen en ook rekening te houden met de toegenomen verwachtingen van de EU-burgers; herinnert eraan dat er bovenop de MFK-maxima een aanvullend bijzonder instrument moet worden vastgesteld, zodat de EU-begroting beter kan worden aangepast aan en sneller kan worden gereageerd op crises en de sociale en economische effecten daarvan; 11. is ondanks dit grote aantal uitdagingen vastberaden een coherent en eensgezind standpunt te blijven innemen dat aansluit bij zijn vastgelegde beleidsprioriteiten en institutionele belangen, waaronder het stimuleren van het concurrentievermogen van de Unie, het verminderen van strategische afhankelijkheden, het versneld invoeren van schone energie, het waarborgen dat de Unie haar doelstellingen van klimaat- en biodiversiteitsmainstreaming haalt, het versterken van de veiligheids- en defensiecapaciteit, alsook het bevorderen van de groene en digitale transitie, waarbij de negatieve gevolgen voor toonaangevende programma’s tot een minimum worden teruggebracht en de voordelen voor alle mensen in de EU die voortvloeien uit economische groei worden gemaximaliseerd; Een rechtvaardige, billijke en inclusieve begroting die alle EU-burgers betere mogelijkheden biedt en economische groei waarborgt 12. stelt vast dat betaalbare woonruimte en maatschappelijke cohesie in alle lidstaten van de EU en hun regio’s nog altijd een uitdaging vormen, en wijst in dit verband op het belang van hoogwaardige en toegankelijke openbare voorzieningen; hecht eraan de nadruk te leggen op, indien van toepassing, inclusiviteit van en toegankelijkheid tot financiering, in overeenstemming met geëigende subsidiabiliteitscriteria, en de financieringsmogelijkheden te maximaliseren door gebruik te maken van bestaande middelen; is van oordeel dat de sociale dimensie van de uitgaven van de EU, als een noodzakelijk element voor de legitimiteit daarvan, op alle beleidsterreinen een belangrijk leidend beginsel moet blijven; 13. onderstreept dat de EU-begroting bovenal een investeringsinstrument met een hefboomeffect is dat de doelstellingen en de beleidsvorming van de Unie kan bevorderen, het nationale beleid ondersteunt en derhalve tegemoetkomt aan de behoeften van alle mensen in de EU; wijst erop dat de herstel- en veerkrachtfaciliteit van belang is om de veerkracht van de Unie te versterken en de sociaal-economische gevolgen van de eerdere en huidige crises te verzachten; is van oordeel dat alles in het werk moet worden gesteld om ervoor te zorgen dat deze twee belangrijke bronnen van EU-financiering op doeltreffende wijze en zonder verdere vertraging worden gebruikt; 14. is vastberaden de EU-begroting te gebruiken om voor burgers en de economie van de interne markt een tastbaar en zichtbaar verschil te maken, alsook om de doelstellingen van de Green Deal te halen, door te helpen hoogwaardige banen in geavanceerde sectoren te scheppen, de arbeidsmarkt toekomstbestendig te maken door de ontwikkeling van vaardigheden en door regelingen voor het stimuleren van talent, werkloosheid te bestrijden, het Europees concurrentievermogen te vergroten en de paraatheid van de defensie van de Unie te versterken; is van mening dat technologische autonomie en duurzame groei essentieel zijn voor de verwezenlijking van de langetermijndoelstellingen van de Unie op het gebied van energie en klimaat; pleit er nogmaals voor om kleine en middelgrote ondernemingen (kmo’s), die de ruggengraat van de Europese economie vormen, alsook start-ups, jongeren, landbouwers, leerkrachten en werknemers in het vervoer op passende wijze financieel te blijven ondersteunen; onderstreept dat de energie- en vervoersinfrastructuur verder moet worden verbeterd en dat er geïnvesteerd moet worden in de opwaardering van de openbare zorg- en welzijnsvoorzieningen, in sociale en territoriale cohesie en inclusie, en in het ondersteunen van kwetsbare, perifere en plattelandsgemeenschappen, met inbegrip van slimme dorpen; wijst erop dat de begroting de groene transitie moet waarborgen en tegelijk kwalitatieve landbouw moet ondersteunen en de toegang tot hoogwaardige gezondheidszorg en kwalitatief goed onderwijs moet garanderen; 15. wijst op de belangrijke effecten van onderzoek en innovatie op het concurrentievermogen, de groei op lange termijn en de werkgelegenheid in de Europese Unie; herinnert aan het geconsolideerde initiatief om de intensiteit van de investeringen in onderzoek en ontwikkeling in de EU te verhogen naar 3 % van het bbp; erkent dat er een kloof bestaat tussen de doelstelling en de feitelijk beschikbare financiering; onderstreept dat Europees technologisch leiderschap cruciaal is voor de uitvoering van de Green Deal en de gezondheidsunie, aangezien dergelijk leiderschap zorgt voor hooggeschoolde banen in de volledige waardeketen in de Unie en bijdraagt aan onderzoek en innovatie van uitmuntend niveau in de Unie; is uiterst bezorgd over het feit dat de beschikbare middelen slechts toereikend zijn voor een fractie van alle ingediende aanvragen, wat leidt tot een hoge mate van overinschrijving voor programma’s en ervoor zorgt dat onderzoekers naar andere concurrerende regio’s trekken; 16. beklemtoont dat er duurzame langetermijnoplossingen moeten worden geboden om de structurele demografische uitdagingen met succes te kunnen aanpakken, alsook om de kennisvlucht in minder ontwikkelde regio’s en steden van de EU te beperken; benadrukt dat er financiële middelen nodig zijn om regio’s die met een bevolkingsdaling kampen, nieuw leven in te blazen door middel van investeringen in sociaal en demografisch beleid ter ondersteuning van gezinnen en om de vergrijzende bevolking in Europa voldoende ondersteuning te bieden wat toegang tot gezondheidszorg, mobiliteit en openbare diensten betreft; 17. onderstreept dat via Erasmus+ en het Europees Solidariteitskorps zoveel mogelijk financiële middelen moeten worden vrijgemaakt om leren en ondernemerschap te bevorderen, de vaardigheden, het formeel, niet-formeel en informeel onderwijs en de inzetbaarheid van jongeren op de arbeidsmarkt op te waarderen en de sociale inclusie te vergroten; herhaalt dat ervoor moet worden gezorgd dat beide programma’s gelijke kansen garanderen, met name voor mensen uit kansarme groepen in de hele EU en geassocieerde landen; is van oordeel dat de mobiliteitssubsidies die in het kader van Erasmus+ worden toegekend verder moeten worden ondersteund om de stijgende kosten van levensonderhoud te dekken en dat met name de minimumsubsidie per deelnemer op passende wijze moet worden verhoogd om de toegankelijkheid, gelijke kansen en inclusieve participatie te waarborgen; 18. benadrukt dat het belangrijk is de Europese pijler van sociale rechten uit te voeren en verzoekt de Commissie om in het kader van de volgende programmeringsperiode na te denken over een methode om de sociale uitgaven in de EU-begroting te monitoren; wijst in het bijzonder op de cruciale rol die de EU-begroting speelt bij initiatieven die de sociale dialoog versterken, plaatselijke en regionale sociale acties versterken, en voor toegang voor eenieder tot essentiële diensten zorgen; wijst opnieuw op de noodzaak van het ontwikkelen van een Europese strategie voor ouderen, met specifieke acties ter bestrijding van marginalisering, eenzaamheid en isolement; wijst verder op de noodzaak van de volledige uitvoering van de strategie voor de rechten van personen met een handicap 2021-2030 om hun levensomstandigheden in de Unie te verbeteren; vestigt de aandacht op de situatie van de Europese vervoersbedrijven, die in elke lidstaat met verschillende uitdagingen worden geconfronteerd, uiteenlopend van stijgende kosten tot capaciteitsproblemen, en op het belang van flexibiliteit en betere arbeidsomstandigheden; wijst erop dat de bestaande regels voor de bescherming van transporteurs moeten worden aangescherpt en extra middelen moeten worden uitgetrokken om de arbeidsomstandigheden in de lidstaten te monitoren; onderstreept in dit verband de voordelen van het ontwikkelen van IT-hulpmiddelen op EU-niveau om de uitvoering van bureaucratische voorschriften en de standaardisering van certificaten te verbeteren; 19. verzoekt de Commissie en de lidstaten voldoende middelen ter beschikking te stellen om de EU-regels voor de coördinatie van de sociale zekerheid doeltreffend uit te voeren, met als doel arbeidsmobiliteit en de overdracht van sociale uitkeringen te vergemakkelijken; dringt erop aan EU-middelen te gebruiken voor de ontwikkeling van het systeem voor de elektronische uitwisseling van socialezekerheidsinformatie en voor de verdere digitalisering van de socialezekerheidsstelsels, met het oog op billijke arbeidsmobiliteit; 20. onderkent dat technologie en artificiële intelligentie (AI) het arbeidslandschap snel veranderen; wijst erop dat mensgerichte, betrouwbare AI economisch potentieel voor de economische groei van Europa met zich mee kan brengen en tegelijk het leven van burgers op diverse gebieden kan verbeteren, zoals gezondheidszorg, landbouw, energie, vervoer en veiligheid; meent dat dit tot uitdrukking moet komen in de programma’s en het beleid van de EU door hiervoor voldoende financiële middelen te bestemmen; benadrukt dat de digitale basisvaardigheden van burgers moeten worden verbeterd om aan de behoeften van bedrijven te voldoen en burgers te wapenen tegen desinformatie; staat achter de EU-maatregelen die de nationale werkgelegenheidsstrategieën voor de omschakeling naar ander werk en mobiliteit op EU-niveau op gecoördineerde wijze aanvullen, waarbij het potentieel van deze veranderingen voor een dynamische, flexibel inzetbare beroepsbevolking optimaal wordt benut, onder meer door omscholing en mobiliteit te bevorderen en tegelijk een soepele overgang naar nieuwe en opkomende sectoren van de arbeidsmarkt te waarborgen; 21. is gealarmeerd door het groeiende aantal extreme weersomstandigheden in heel Europa, zoals zware branden, overstromingen en andere natuurrampen die verband houden met de steeds erger wordende klimaatverandering; benadrukt daarom dat voldoende financiering nodig is voor het EU-mechanisme voor civiele bescherming en dringt erop aan de gezamenlijke medische en noodhulpteams te versterken en zo de Europese responscapaciteit in noodsituaties beter te consolideren; verzoekt de Commissie ervoor te zorgen dat via het EUSF en de EAR snel middelen ter beschikking kunnen worden gesteld; 22. onderstreept dat het belangrijk is passende financiering toe te wijzen aan de activiteiten die zijn vastgelegd in de EU4Health-verordening; stelt vast dat de prijs van geneesmiddelen en gezondheidstechnologieën zeer bepalend is voor de mate waarin patiënten zich deze kunnen veroorloven; benadrukt dat de onbetaalbare prijs van geneesmiddelen een echte belemmering vormt voor behandeling en dringt aan op specifieke maatregelen om deze uitdagingen aan te pakken; pleit in dit verband voor een betere coördinatie op EU-niveau en de gezamenlijke inkoop van geneesmiddelen om de kosten te drukken; onderstreept het belang van de bestrijding van kinderziekten, en met name zeldzame kinderziekten; benadrukt in dat verband met name het belang van het kankerbestrijdingsplan; dringt aan op een ambitieuze begroting voor het cluster “Gezondheid” van Horizon Europa om ervoor te zorgen dat de EU doeltreffend kan reageren op toekomstige gezondheidscrises, de gezondheidsstelsels te helpen versterken en de lichamelijke en geestelijke gezondheid van mensen te verbeteren door de gezondheidszorg betaalbaarder en toegankelijker te maken; stelt vast dat cardiovasculaire ziekte (CVD) nog altijd de voornaamste doodsoorzaak in de EU is; is van mening dat het aanpakken van CVD’s door middel van investeringen in acties die gericht zijn op gepersonaliseerde medische zorg en e-health cruciaal is omdat dit tot strengere normen inzake preventie en behandeling zal leiden, en alle burgers gelijke toegang tot gezondheidszorg zal bieden; onderstreept de noodzaak om de geneesmiddelentekorten te voorkomen waar sommige lidstaten de afgelopen jaren mee kampen; erkent dat de ongelijkheid op gezondheidsgebied moet worden verkleind om rechtvaardige zorg voor alle vrouwen te waarborgen, waaronder de toegang tot seksuele en reproductieve gezondheidszorg, en wijst erop dat het van essentieel belang is dat de gezondheid van vrouwen een beleids- en onderzoeksprioriteit blijft; 23. geeft aan dat het vaardighedentekort, de kennisvlucht en de mismatch tussen de behoeften van de markt enerzijds en het vaardighedenaanbod anderzijds moeten worden aangepakt, waarbij niet in het minst rekening moet worden gehouden met de situatie in verschillende EU-regio’s; is van oordeel dat de beroepsbevolking van de EU in de toekomst alleen concurrerend kan blijven indien de gebieden in kaart worden gebracht waarop er grote behoefte aan opleiding en herscholing is, met name ter bevordering van groene en digitale vaardigheden; benadrukt dat nadere investeringen nodig zijn om de onderwijsstelsels in de Unie te moderniseren, regelingen voor het stimuleren van talent op te zetten, en jonge ondernemers op weg te helpen; vindt dat versneld uitvoering moet worden gegeven aan het Europees Jaar van de Vaardigheden en de Europese onderwijsruimte; verzoekt de Commissie op korte termijn uitvoering te geven aan de oplossingen die in het kader van het Europees Jaar van de Vaardigheden als essentieel zijn aangemerkt, met inbegrip van de EU-jongerentoets en een verbod op onbetaalde stages, en benadrukt daarbij dat beter met bedrijven moet worden samengewerkt; herinnert eraan dat het belangrijk is om naar aanleiding van de aanbevelingen die tijdens de Conferentie over de toekomst van Europa zijn goedgekeurd, een Europees onderwijsplan uit te werken en van voldoende middelen te voorzien om hoogwaardig onderwijs en de opleiding van onderwijzers te ondersteunen en om het percentage vroegtijdige schoolverlaters omlaag te brengen; 24. beklemtoont de meerwaarde van financieringsprogramma’s op de gebieden democratie, rechten en waarden; wijst op het belang van de EU-begroting voor de bevordering van de Europese waarden als vastgelegd in artikel 2 VEU, cultuur en burgerrechten, het opbouwen van een veerkrachtige samenleving en het ondersteunen van kernbeginselen als democratie, de rechtsstaat, solidariteit, inclusiviteit, rechtvaardigheid, non-discriminatie en gelijkheid, waaronder gendergelijkheid; vindt dat de desbetreffende begrotingsonderdelen en -organen moeten worden versterkt om iets te doen aan de polarisatie, de opkomst van politiek extremisme en het geringe vertrouwen in instituties, alsook om de participerende democratie en de grondrechten te bevorderen en te voorkomen dat de democratie wordt uitgehold, de rechtsstaat afbrokkelt, de ruimte voor maatschappelijke organisaties die op dit gebied op lokaal, nationaal en EU-niveau werkzaam zijn, krimpt, en euroscepsis wordt geïnstrumentaliseerd; dringt erop aan voldoende EU-middelen beschikbaar te stellen voor het programma “Burgers, gelijkheid, rechten en waarden” (CERV-programma); wijst op het waardevolle werk dat is uitgevoerd in het kader van het onderdeel “Waarden van de Unie”, waarmee rechtstreekse financiering wordt geboden aan maatschappelijke organisaties, alsook in het kader van de onderdelen Daphne en Gelijkheid en Rechten; herhaalt dat voldoende middelen ter beschikking moeten worden gesteld om gendergebaseerd geweld te bestrijden en ondersteuning te bieden voor het recht op en de toegang tot veilige seksuele en reproductieve gezondheidsdiensten, organisaties die zich inzetten voor vrouwenrechten, alsook voor EU-initiatieven en -organen die gericht zijn op het aanpakken van discriminatie van vrouwen; verzoekt de Commissie de toegang tot het CERV-programma te vergemakkelijken, alsook om flexibiliteit te garanderen bij de procedure voor herverdeling van subsidies aan lokale en burgerinitiatieven door beheersautoriteiten in de lidstaten, teneinde ervoor te zorgen dat de financiering terechtkomt bij organisaties die het nauwst met burgers samenwerken; 25. verzoekt de Commissie de steun van de Unie op te schroeven voor de bescherming van burgers, minderheden, religieuze gemeenschappen en openbare ruimten tegen terroristische dreigingen, radicalisering en terroristische online-inhoud te bestrijden en het toenemende aantal haatzaaiende uitlatingen en opkomend antisemitisme, moslimhaat en racisme in Europa en wereldwijd tegen te gaan; 26. wijst op de steeds grotere dreigingen en gevaren waaraan de Europese Unie wordt blootgesteld in de vorm van georganiseerde en gerichte desinformatiecampagnes door buitenlandse belanghebbenden; verzoekt om financiering voor Horizon Europa en de activiteiten van de Commissie en de EDEO om de grootschalige verspreiding van desinformatie tegen te gaan en doeltreffender tegenmaatregelen te ontwikkelen; verzoekt de Unie en de lidstaten om EU-middelen te gebruiken teneinde de mediawijsheid van burgers te verbeteren; dringt aan op meer financiering om haatzaaiende uitlatingen en terroristische online-inhoud te bestrijden; benadrukt dat de persvrijheid en de mediapluriformiteit met toereikende middelen en in overeenstemming met de desbetreffende regelgeving moeten worden versterkt, en dat journalisten, waaronder onderzoeksjournalisten, alsook mensenrechtenverdedigers en leden van maatschappelijke organisaties die te maken krijgen met represailles, bijvoorbeeld in de vorm van strategische rechtszaken tegen publieke participatie (SLAPP’s), ondersteuning moeten krijgen; dringt aan op voldoende steun voor de sector cultuur, waaronder die voor bevordering van de grensoverschrijdende terbeschikbaarstelling van Europese films, muziek en videospelletjes; dringt daarom aan op meer financiering voor het programma Creatief Europa; Een begroting die strategische prioriteiten helpt verwezenlijken 27. benadrukt dat het belangrijk is om de strategische afhankelijkheid van de Unie in belangrijke sectoren te verminderen; is ingenomen met de nieuwe STEP-verordening, maar wijst erop dat de investeringsbehoeften van strategische industrieën om een structurele aanpak vragen, waarmee het makkelijker zou worden baanbrekende technologieën te identificeren, te ontwikkelen en op te schalen; betreurt het dat het huidige financieringsniveau van Horizon Europa in dat verband onvoldoende is en pleit voor meer financiering voor Horizon Europa en andere belangrijke EU-programma’s op dit gebied, zoals InvestEU, om de doelstelling van open strategische autonomie te verwezenlijken; beschouwt de afhankelijkheid van de EU op het gebied van de grondstoffenbevoorrading een steeds grotere bron van zorg; verzoekt de EU meer te investeren haar open strategische autonomie door de opwekking van hernieuwbare energie te bespoedigen, de vergunningverleningsprocedures te versnellen, gebouwen koolstofvrij te maken en de toegang tot kritieke grondstoffen en de ontwikkeling van veerkrachtige waardeketens voor de industriële ecosystemen van de EU te waarborgen, met name op belangrijke gebieden zoals gezondheid en defensie; pleit voor voldoende financiering teneinde de voortdurende ontwikkeling van de huidige toonaangevende Europese programma’s op ruimtegebied te waarborgen, met inbegrip van Copernicus, Galileo/Egnos, het Europese initiatief met betrekking tot satellietcommunicatie (Govsatcom) en omgevingsbewustzijn in de ruimte (SSA); 28. geeft aan dat de digitale transitie legio mogelijkheden biedt voor het verbeteren van de digitale infrastructuur en connectiviteit, en voor het ontwikkelen van digitale vaardigheden; wijst in dit verband op het belang van het programma Digitaal Europa en de Connecting Europe Facility (CEF-Digital), alsook het actieplan voor digitaal onderwijs; herhaalt dat er behoefte is aan een op leerkrachten en lerenden gericht educatief programma voor AI, coderen en robotica, te financieren met middelen van de relevante programma’s; onderstreept dat de EU-begroting in passende steun moet voorzien voor het ethische en niet-discriminerende gebruik van AI, met name in de sectoren onderwijs en cultuur; herinnert eraan dat er door de EU gefinancierde programma’s nodig zijn om te investeren in verbetering van de digitale geletterdheid in de samenleving en om de digitale kloof, waaronder de digitale kloof tussen mannen en vrouwen, op de gebieden onderwijs en een leven lang leren te dichten; 29. onderstreept dat de EU-begroting een centrale rol speelt bij het verwezenlijken van de Europese Green Deal en het aanpakken van de klimaatverandering door middel van een verlaging van de uitstoot, het gebruik van meer hernieuwbare energie, het tot stand brengen van een circulaire economie, het beschermen van ecosystemen en het omkeren van de verontrustende tendens van biodiversiteitsverlies, en er tegelijk voor zorgt dat het concurrentievermogen wordt gewaarborgd en groene werkgelegenheid en groei in de EU worden gecreëerd; wijst erop dat het LIFE-programma een centrale rol speelt bij het verwezenlijken van de Europese Green Deal en het bereiken van de klimaatneutraliteitsdoelstelling van de Unie, in overeenstemming met de Europese klimaatwet en de Overeenkomst van Parijs; is uiterst bezorgd over de ernstige gevolgen van klimaatverandering, onder meer in de vorm van watertekorten; 30. onderstreept dat problemen met de energiezekerheid en hoge energieprijzen ervoor zorgen dat energiearmoede een cruciale kwestie zal zijn en een flinke uitdaging zal zijn voor de Europese bedrijven, met name kmo’s; wijst er in dat verband op dat EU-investeringen met het oog op de lopende transitie naar klimaatneutraliteit, onder meer in energie-efficiëntie, onderzoek en innovatie op het gebied van duurzame, koolstofarme en koolstofvrije technologieën, moeten worden gestimuleerd, met name op gebieden waarmee de kosten van levensonderhoud voor huishoudens kunnen worden verlaagd, zoals verbetering van de energie-efficiëntie van gebouwen en de bredere toepassing van hernieuwbare energiebronnen; neemt nota van de enorme investeringen die nodig zijn om de vervoerssector koolstofvrij te maken en de aanhoudende stijging van de prijzen van bouwmaterialen en grondstoffen een halt toe te roepen; erkent de strategische waarde van de uitbreiding van het TEN-T naar het oostelijk nabuurschap en van betere connectiviteit met de strategische partners van de EU; wijst op het belang van het CEF-vervoersprogramma en de positieve rol die het speelt bij de verwezenlijking van de doelstellingen van de Green Deal en de transitie naar schone energie; 31. benadrukt dat de begroting voor 2025 moet worden afgestemd op de beleidsdoelstellingen en internationale verbintenissen van de Unie; wijst erop dat er niet-aflatende inspanningen moeten worden geleverd om de in het IIA vastgelegde doelstellingen voor de mainstreaming van klimaat en biodiversiteit in de begroting van de Unie te verwezenlijken als onderdeel van de bredere doelstelling om de Unie uiterlijk in 2050 klimaatneutraal te maken; verwijst naar de bepaling in het IIA dat moet worden gekeken naar relevante maatregelen die moeten worden genomen wanneer uit de periodieke inventarisatie blijkt dat er onvoldoende vooruitgang is geboekt bij het verwezenlijken van toepasselijke doelstellingen; maakt zich zorgen over de inschatting van de Commissie dat het streefcijfer van 10 % voor biodiversiteitsgerelateerde uitgaven in 2026 en 2027 hoogstwaarschijnlijk niet zal worden gehaald, alsook over het gebrek aan een duidelijk traject om de overeengekomen streefcijfers wel te halen; verzoekt de Commissie toezicht te houden op de toepassing van het beginsel “geen ernstige afbreuk doen” en waar nodig noodzakelijke corrigerende maatregelen te treffen; 32. wijst op het belang van het Stedelijk Europa-initiatief en de financiering ervan, die passend is om alle doelstellingen te halen; pleit voor meer rechtstreekse financiering voor lokale autoriteiten om hun capaciteit en technische ondersteuning te versterken en de uitwisseling van goede gewoonten te bevorderen; dringt erop aan de middelen voor de desbetreffende agentschappen op te schroeven, zodat ze in verhouding staan tot de werklast die voortvloeit uit de agenda voor de Europese Green Deal, en met name het pakket “Fit for 55”; 33. wijst op de essentiële bijdrage van landbouwers en vissers aan de samenleving; onderstreept daarom het enorme belang van het gemeenschappelijk landbouwbeleid (GLB) en het gemeenschappelijk visserijbeleid voor de voedselzekerheid en grotere autonomie van de EU op het vlak van de productie van hoogwaardig voedsel; wijst erop dat het GLB helpt een houdbaar en fatsoenlijk inkomen te waarborgen voor de landbouwers in de EU, en met name voor kleinschalige en jonge landbouwers; dringt aan op concrete maatregelen om tegemoet te komen aan de onderliggende oorzaken van het ongenoegen van landbouwers in heel de Unie, en verzoekt met name om op korte termijn middelen en maatregelen beschikbaar te stellen om de landbouwers te helpen de gevolgen van de inflatie, brandstofkosten, nieuwe productienormen en veranderingen op de wereldwijde voedselmarkt op te vangen; geeft aan dat met name nieuwe en jonge boeren moeten worden geholpen om de generationele vernieuwing te waarborgen, terwijl ook iets moet worden gedaan aan het tekort aan personeel en de vaardighedenkloof in de agrolevensmiddelenindustrie; wijst erop dat Europese landbouwers met veel problemen te kampen hebben, met name buitensporige bureaucratie en administratieve lasten, regels die elkaar steeds meer overlappen, tekorten en moeilijke arbeidsomstandigheden; benadrukt dat de gevolgen van de steeds frequentere en zwaardere overstromingen, droogtes en natuurbranden voor de sector beter moeten worden aangepakt door middel van specifieke ondersteunende maatregelen; pleit voor een passend inkomen voor iedereen die in de landbouw werkt; onderstreept dat er behoefte is aan passende ondersteuning voor onderzoek en innovatie, dat de arbeidsnormen moeten worden geëerbiedigd en dat er passende investeringen nodig zijn om alternatieve inkomstenbronnen aan te bieden en de transitie naar een duurzamer en betaalbaar voedselsysteem te vergemakkelijken, met name door middel van innovatie, waarbij het inkomen van landbouwers gevrijwaard blijft en wordt voorkomen dat Europese boeren worden blootgesteld aan oneerlijke concurrentie van ingevoerde producten die niet aan onze normen voldoen; verwacht dat tijdens de strategische dialoog over de toekomst van de landbouw aandacht zal worden besteed aan alle pertinente kwesties, waaronder preventie; 34. herhaalt dat alle programma’s, beleidsmaatregelen en activiteiten van de EU zodanig moeten worden uitgevoerd dat gendergelijkheid bij de verwezenlijking van hun doelstellingen wordt bevorderd; is dat verband verheugd dat de Commissie werkt aan genderbudgettering en benadrukt dat ze haar methode voor gendertracking verder moet ontwikkelen om het gendereffect van de uitgaven van de Unie vast te stellen, zoals vastgelegd in het Interinstitutioneel Akkoord; verzoekt de Commissie om de resultaten van deze methodologie te tonen met het oog op de begroting van 2025, samen met de systematische verzameling, rapportages en evaluatie van naar sekse uitgesplitste gegevens; Een toekomstbestendige begroting voor een veranderende wereld 35. herhaalt dat er een migratie- en asielbeleid moet worden gevoerd dat gebaseerd is op solidariteit, gedeelde verantwoordelijkheid en eerbiediging van de mensenrechten, in overeenstemming met de waarden van de Unie en internationale verbintenissen; benadrukt dat het op doeltreffende, menselijke en eerlijke wijze beheren en beschermen van de buitengrenzen van de Unie essentieel is om de veiligheid van de EU te waarborgen en de vlotte en efficiënte uitvoering van het migratie- en asielbeleid van de Unie te garanderen, met name om de inwerkingtreding van het nieuwe migratie- en asielpact voor te bereiden, zodat doeltreffende, veilige en menswaardige terugkeer- en overnameprocedures kunnen worden opgezet; benadrukt dat het Fonds voor asiel, migratie en integratie (AMIF) en het instrument voor financiële steun voor grensbeheer en visumbeleid (BMVI) in dat verband een cruciale rol spelen; wijst op de noodzaak om het vrij verkeer van personen binnen de Unie te waarborgen; herinnert eraan dat Roemenië en Bulgarije in maart 2024 tot de Schengenzone zijn toegetreden en herhaalt dat het belangrijk is deze toetreding op zo kort mogelijke termijn te voltooien en operationeel in te vullen, onder meer met weg- en spoorverbindingen; zal zich ervoor beijveren dat hiervoor op de begroting 2025 zo veel mogelijk middelen worden opgenomen; is van oordeel dat de EU nauw met haar buurlanden en derde landen van herkomst en doorreis moet samenwerken om stabiele, duurzame en inclusieve ontwikkeling te stimuleren en de onderliggende oorzaken van migratie aan te pakken, zodat irreguliere migratie wordt voorkomen, kwetsbare mensen worden beschermd tegen netwerken van mensensmokkel en -handel en wordt voorkomen dat ze omkomen op zee; wijst in het bijzonder op de toenemende verantwoordelijkheden van de agentschappen die belast zijn met grensbewaking en -beheer en die de lidstaten helpen hun taken in het kader van het gemeenschappelijk Europees asielstelsel uit te voeren en zich aan de grondrechten te houden; benadrukt dat adequate financiering, personeelswerving en opleidingen nodig zijn voor alle agentschappen die actief zijn op het gebied van veiligheid, justitie, rechtshandhaving, asiel en migratie, alsook grensbeheer, zodat zij hun mandaat kunnen uitvoeren; dringt erop aan bijzondere aandacht te besteden aan de zorgvuldige implementatie en het beheer van grootschalige IT-systemen van de EU vanwege de bijdrage die deze leveren aan de veiligheid in de Unie; 36. benadrukt dat het veiligheidsklimaat in de omgeving van de EU erg instabiel blijft; blijft grote nadruk leggen op de Europese veiligheids- en defensievermogens om beter te kunnen reageren op de huidige ongekende geopolitieke uitdagingen; meent dat de EU-begroting van groot belang is met het oog op een gemeenschappelijke defensiestrategie van de EU en de nauwere veiligheids- en defensiesamenwerking tussen de lidstaten; spreekt zich in deze context uit voor de versterking van de meest succesvolle en relevante EU-programma’s, zoals het Europees Defensiefonds, en de EU-agentschappen, om de Europese soevereiniteit te bevorderen; wenst de synergieën en efficiëntie van EU-investeringen op het gebied van defensie te beklemtonen, met name op het gebeid van militaire mobiliteit, bescherming en de interoperabiliteit van infrastructuur; onderstreept dat kwesties als desinformatie, wat een toenemende politieke en veiligheidsuitdaging vormt, met name na de Russische oorlog tegen Oekraïne, aan de orde moeten worden gesteld, alsook cybercriminaliteit en georganiseerde misdaad met een grensoverschrijdend karakter; 37. veroordeelt nogmaals de Russische oorlog tegen Oekraïne en benadrukt dat daardoor opnieuw een oorlog woedt in het nabuurschap van de Europese Unie, hetgeen toeleveringsketens, de handel en economische betrekkingen heeft verstoord; herhaalt dat Oekraïne op zijn volledige steun kan rekenen bij zijn strijd voor vrijheid en democratie; betreurt het vreselijke verlies van levens, het lijden van het Oekraïense volk, en de aanzienlijke economische en sociale gevolgen voor het Europese volk die worden veroorzaakt door de niet-uitgelokte en niet te rechtvaardigen aanvalsoorlog van Rusland; is van oordeel dat de begroting 2025 bij moet dragen aan het dempen van de gevolgen van de crisis op het gebied van de kosten van levensonderhoud en inflatie; herhaalt dat sommige lidstaten, in het bijzonder frontlijnstaten, en kwetsbare economische sectoren onverminderd zwaar worden blootgesteld aan de gevolgen van de Russische aanval op Oekraïne en ondersteuning nodig hebben op gebieden zoals landbouw en infrastructuur, maar ook militaire mobiliteit in de geest van EU-solidariteit; 38. zegt toe Oekraïne te zullen blijven helpen en steunen, in concreto middels de voorgestelde Oekraïnefaciliteit, in het kader waarvan steun zal worden gegeven in de vorm van subsidies en leningen voor het herstel en de wederopbouw van Oekraïne, macrofinanciële bijstand, institutionele, sociale, economische en ecologische opwaartse convergentie en overheidsinvesteringen, en voor begeleiding van het land op weg naar EU-toetreding; benadrukt dat het nodig en mogelijk is de steun voor Oekraïne en de wederopbouwinspanningen te combineren met een constructief pretoetredingsproces dat inzet op hervormingen en een progressieve beweging in de richting van het EU-acquis; wijst erop dat de humanitaire hulp aan Oekraïne geen onderdeel van de faciliteit vormt en benadrukt daarom dat in de begroting voor 2025 in voldoende middelen voor humanitaire hulp moet worden voorzien; 39. vindt steun voor de landen van de Westelijke Balkan met het oog op de uitbreiding van de EU onverminderd belangrijk en is ingenomen met het nieuwe groeiplan voor de Westelijke Balkan van de Commissie, dat een goede stap is om de landen van de Westelijke Balkan verder te ondersteunen in hun economische convergentie met de interne markt van de EU; beklemtoont dat het belangrijk is kandidaat-lidstaten blijvend steun te bieden bij het uitvoeren van de noodzakelijke hervormingen in het kader van hun toetreding, met name wat betreft de rechtsstaat, corruptiebestrijding en democratie, en bij het vergroten van hun veerkracht en het voorkomen en bestrijden van hybride bedreigingen; 40. is ingenomen met het besluit om Oekraïne en de Republiek Moldavië de status van kandidaat-lidstaat toe te kennen en benadrukt dat de nodige middelen moeten worden ingezet om hun toetredingsproces te ondersteunen; benadrukt dat de toewijzing voor het instrument voor pretoetredingssteun (IPA III) en de relevante begrotingsonderdelen voor het NDICI – Europa in de wereld in 2025 als katalysator moeten fungeren wat de samenwerking met Moldavië en Georgië betreft, in overeenstemming met de overeenkomst over de herziening van het MFK; 41. onderstreept dat het instrument voor nabuurschapsbeleid, ontwikkeling en internationale samenwerking (NDICI) – Europa in de wereld van vitaal belang is voor de positie van de Unie als toonaangevende wereldmacht en haar in staat stelt overal ter wereld de rol van vreedzame, stabiliserende mogendheid te vervullen en daarbij haar geopolitieke belangen in de wereld beter te behartigen; wijst er met klem op dat de financiële middelen van dit instrument opgebruikt zijn en dat er dringend aanvullende financiering moet worden vrijgemaakt; 42. wijst er daarnaast op dat het NDICI van belang is om steun te bieden bij wereldwijde problemen, om mensenrechten, vrijheden en democratie te bevorderen en om de capaciteit van maatschappelijke organisaties te vergroten en de internationale toezeggingen van de EU op het gebied van klimaat en biodiversiteit in te lossen, binnen een omvattend monitoring- en controlesysteem; 43. betreurt het dat de Commissie geen effectievere voorwaarden heeft gesteld aan betalingen aan derde landen als een manier om de geopolitieke belangen van de Unie zeker te stellen, met name in verband met het migratiebeleid, haar defensiebelangen en de mensenrechten; verzoekt de Commissie specifieke voorwaarden en ijkpunten te stellen aan haar betalingen aan derde landen overeenkomstig de concrete politieke belangen van de Unie, en om een relevant deel van de betalingen in te houden indien een derde land niet aan deze voorwaarden voldoet; verwacht dat alle kandidaat-commissarissen bij de hoorzittingen zich zullen verbinden tot deze toepassing van striktere, op belangen gebaseerde voorwaarden op de betaling van EU-middelen aan derde landen; 44. benadrukt dat het belangrijk is meer middelen toe te kennen aan de begrotingsonderdelen voor het zuidelijke en oostelijke nabuurschap teneinde politieke, economische en sociale hervormingen in de regio’s te ondersteunen, hulp te bieden aan vluchtelingen, in het bijzonder middels continue, aangevulde en voorspelbare financiering voor de relevante actoren en agentschappen, die in verhouding staat tot wat nodig is om de mensen ter plaatse te bereiken door middel van een omzichtig verdelingsmechanisme dat volledig strookt met de EU-regels ter voorkoming van het illegale gebruik van Europese middelen; 45. herinnert eraan dat de humanitaire hulp van de EU voor burgers in grote nood onontbeerlijk is en bijdraagt aan het tot stand brengen van stabiliteit en vrede in de regio’s in kwestie, en dat de verlening van dringend benodigde basisdiensten en humanitaire bijstand, vergezeld van de gebruikelijke screening- en monitoringprocedures, gewaarborgd moet worden en niet mag worden verhinderd, in overeenstemming met internationale rechterlijke uitspraken; verwacht dat de behoefte aan financiële middelen voor humanitaire hulp als gevolg van oorlogen, toenemende geopolitieke instabiliteit, aanhoudende extreme armoede en steeds vaker voorkomende natuurrampen verder zal toenemen; is op basis van deze veronderstellingen van oordeel dat de EU haar humanitaire hulp aanzienlijk zal moeten opschroeven om in te kunnen spelen op de grotere behoeften ter plaatse, met name van de mensen in nood in het Midden-Oosten; 46. herhaalt dat het de wrede terreuraanslagen van Hamas tegen Israël en de Israëlische bevolking van 7 oktober 2023 ondubbelzinnig veroordeelt en drukt zijn grote verdriet uit over de onschuldige slachtoffers die aan beide kanten zijn gevallen; benadrukt dat er met de begroting van de Unie nog steeds steun moet worden verleend aan de opbouw van vrede en stabiliteit in de regio, de bestrijding van haat, politiek extremisme en fundamentalisme en de bevordering van de mensenrechten; 47. herinnert aan zijn resolutie van 18 januari 2024, waarin de nadruk wordt gelegd op de rol van de Organisatie van de Verenigde Naties voor hulpverlening aan Palestijnse vluchtelingen in het Nabije Oosten (UNRWA), die momenteel meer dan een miljoen intern ontheemden onderdak biedt en het belangrijkste platform is geworden voor humanitaire bijstand aan de bevolking van de Gazastrook, die te kampen heeft met steeds slechtere humanitaire omstandigheden, waaronder een tekort aan onderdak, schoon water, voedsel en medische bijstand; wijst daarom nogmaals op het belang van aanhoudende en voorspelbare EU-financiering; is ingenomen met het feit dat de VN onverwijld een onderzoek hebben ingesteld naar aanleiding van de ernstige beschuldigingen met betrekking tot personen die deel uitmaakten van het personeel van de UNRWA en die naar verluidt betrokken waren bij de terroristische aanslagen tegen Israël van 7 oktober 2023, en is tevreden over de verstrekte informatie en de snelle maatregelen die de organisatie heeft genomen, met name om de bestaande contracten onmiddellijk te beëindigen; neemt akte van de oproep van de Commissie om een externe controle uit te voeren waarbij de pijlerbeoordeling van de VN-controlesystemen waarover de UNRWA overeenstemming heeft bereikt, wordt herzien; is voorstander van de controle- en monitoringsystemen die de Commissie toepast en herinnert eraan dat begunstigden van EU-middelen de regels en waarborgen van de EU alsook het internationale recht moeten respecteren; is in dat verband verheugd dat de Commissie in haar evaluatie van de EU-hulp aan Palestina, besluit dat de controles en de bestaande en doeltreffende waarborgen goed werken en dat er geen bewijs is gevonden dat geld voor onbedoelde doeleinden is misbruikt, en is ingenomen met de risicobeoordeling en de bijbehorende aanvullende maatregelen; Versterking van de uitvoering van programma’s 48. herinnert eraan dat het Parlement het cohesiebeleid ten volle steunt, aangezien dat beleid bijdraagt tot eerlijke, inclusieve en duurzame groei en ontwikkeling, de economische en sociale convergentie tussen de lidstaten en hun regio’s bevordert, de groene en digitale transitie ondersteunt en innovatie en werkgelegenheid stimuleert, waardoor het cohesiebeleid helpt de beleidsprioriteiten van de EU te verwezenlijken en de EU-economie te stimuleren; geeft eens te meer aan dat het ervan overtuigd is dat de doelstellingen van het cohesiebeleid alleen kunnen worden verwezenlijkt indien de vertragingen bij de uitvoering van de programma’s met spoed krachtig worden aangepakt; is van oordeel dat die aanpak voor snellere absorptie en uitvoering ook de meest doeltreffende manier zou zijn om de meerwaarde van de besteding van EU-middelen voor de mensen in de Unie zichtbaar en tastbaar te maken; wijst erop dat er aanvullende technische bijstand nodig is om het absorptievermogen van de lidstaten verder te bevorderen; 49. benadrukt dat de begrotingsmiddelen van de EU ten goede moeten komen aan de EU-burgers en kmo’s; wijst erop dat de vereenvoudiging van administratieve procedures, gebruiksvriendelijke en omvattende websites en portalen, de vermindering van de bureaucratie en de oprichting van centrale loketten essentieel zijn om EU-programma’s toegankelijker te maken voor lokale en regionale autoriteiten, maatschappelijke organisaties, jonge ondernemers en kmo’s; 50. verzoekt de lidstaten en de Commissie met klem de uitvoering van operationele programma’s onder gedeeld beheer te versnellen en zorg te dragen voor een snelle uitvoering van de begroting, met name van de cohesiefondsmiddelen; stelt vast dat de middelen die in de periode 2014-2020 voor programma’s beschikbaar waren maar ongebruikt zijn gebleven, terug moeten worden gegeven aan lidstaten teneinde de regionale verschillen te blijven verkleinen; dringt aan op een snelle implementatie van de herstel- en veerkrachtplannen, aangevuld met een beoordeling door de Commissie van het uitvoeringsproces, de problemen en de resultaten; maakt zich er zorgen over dat een achterblijvende uitvoering, tenzij snel verholpen, in een betalingscrisis zou kunnen uitmonden, d.w.z. een mismatch tussen betalingsbehoeften en beschikbare ruimte onder de betalingsplafonds van het MFK in 2026 en 2027; 51. is van mening dat passende zorgvuldigheid, verantwoordingsplicht en eerbiediging van de waarden van de Unie van toepassing moeten zijn op alle begunstigden van EU-middelen en uitvoerende partners, met als doel de financiële belangen van de EU te beschermen en ongepaste inmenging te voorkomen; wijst eens te meer op het belang van doeltreffende en degelijke monitoring- en controleorganen die misdrijven tegen de financiële belangen van de EU opsporen, onderzoeken, vervolgen en voor het gerecht brengen, aangezien het geld dat besteed wordt aan corruptiebestrijding de EU netto enorme bedragen oplevert; is dan ook van mening dat deze organen naar behoren moeten worden gefinancierd en van voldoende personeel moeten worden voorzien om hun taken zo doeltreffend mogelijk te kunnen verrichten; onderstreept in dezelfde geest dat adequaat EU-toezicht noodzakelijk is om ervoor te zorgen dat de financiële sector ten dienste staat van burgers en consumenten; dringt erop aan dat, gezien het belang van een gezonde, inclusieve en veerkrachtige financiële sector, de middelen voor de Europese financiële toezichthoudende autoriteiten en agentschappen die belast zijn met toezichttaken of het opstellen van technische reguleringsnormen in dat verband, in verhouding staan tot alle nieuwe regelgevingstaken die de verwezenlijking van deze beleidsdoelstellingen met zich meebrengt; 52. dringt er bij alle betrokken actoren op aan de uitvoering van projecten en de absorptie van beschikbare financiële middelen te versnellen en daarmee de abnormale hoeveelheid nog betaalbaar te stellen vastleggingen (RAL) te verkleinen; is van oordeel dat 2024 en 2025 moeten worden gebruikt om in kaart te brengen welke de eventuele knelpunten zijn die een doeltreffender uitvoering in de weg staan, deze te elimineren; dringt aan op voldoende begrotingsmiddelen om de uitvoering van programma’s te versnellen door middel van de opbouw van bijkomende capaciteit en technische bijstand voor de lidstaten, met name die welke te maken hebben met toegenomen absorptieproblemen, onder meer voor middelen uit de herstel- en veerkrachtfaciliteit, alsook maatregelen ter versnelling van billijke, concurrerende en doeltreffende aanbestedingen en inschrijvingsprocedures; 53. onderstreept het belang van effectieve communicatie over en de zichtbaarheid van het EU-beleid en de programma’s van de EU om meer bewustzijn te creëren over de toegevoegde waarde van de EU voor burgers, bedrijven en partners; pleit in dit verband voor de toewijzing van passende middelen; 54. wijst erop dat een goede uitvoering van degelijk ontworpen programma’s alleen mogelijk is met de ondersteuning van vakbekwame bestuursdiensten; beklemtoont dat de organen en gedecentraliseerde agentschappen essentieel werk verrichten, en vindt dat hen voldoende personele middelen en toereikende hulpbronnen ter beschikking moeten worden gesteld om hun taken uit te kunnen voeren; benadrukt dat hun taken aan evolutie onderhevig zijn in lijn met de beleidsprioriteiten, zoals de groene en digitale transitie, en benadrukt dat nieuwe verantwoordelijkheden, alsook de uitbreiding van hun mandaat, op evenredige wijze gepaard moeten gaan met nieuwe middelen; o o o 55. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie en de Europese Rekenkamer. Het Europees Parlement, – gezien zijn eerdere resoluties over Armenië, Azerbeidzjan en de situatie in Nagorno-Karabach, – gezien het Handvest van de VN, de Slotakte van Helsinki en de Verklaring van Alma-Ata van 21 december 1991, – gezien de brede en versterkte partnerschapsovereenkomst tussen de Europese Unie en de Europese Gemeenschap voor Atoomenergie en hun lidstaten, enerzijds, en de Republiek Armenië, anderzijds (1) (CEPA), die volledig in werking is getreden op 1 maart 2021, – gezien de toespraak van de Armeense premier Nikol Pasjinjan tot de plenaire vergadering van het Europees Parlement op 17 oktober 2023, – gezien de conclusies van de tweede politieke en veiligheidsdialoog op hoog niveau tussen de EU en Armenië van 15 november 2023, – gezien het feit dat Armenië op 1 februari 2024 partij is geworden bij het Statuut van Rome inzake het Internationaal Strafhof (ICC), – gezien het verslag over de uitvoering van het partnerschap met Armenië van 9 februari 2024, – gezien de resultaten van de vijfde vergadering van de Partnerschapsraad EU-Armenië van 13 februari 2024, – gezien artikel 132, leden 2 en 4, van zijn Reglement, A. overwegende dat de betrekkingen tussen de EU en Armenië gebaseerd zijn op gemeenschappelijke waarden zoals democratie, de rechtsstaat, mensenrechten en fundamentele vrijheden, regionale samenwerking en een actieve betrokkenheid in het kader van het Oostelijk Partnerschap om bij te dragen tot regionale samenwerking en stabiliteit; B. overwegende dat de Europese Raad de vicevoorzitter van de Commissie/hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid en de Commissie heeft opgedragen na te gaan hoe alle aspecten van de betrekkingen tussen de EU en Armenië kunnen worden versterkt; C. overwegende dat Nikol Pasjinjan, premier van Armenië, op 17 oktober 2023 in zijn toespraak tot het Europees Parlement heeft opgeroepen tot gezamenlijke inspanningen om de betrekkingen tussen de EU en Armenië verder te versterken en heeft benadrukt dat de Republiek Armenië klaar is om nader bij de Europese Unie te komen, mits de Europese Unie dit mogelijk acht; D. overwegende dat de Armeense minister van Buitenlandse Zaken, Ararat Mirzojan, op 9 maart 2024 publiekelijk heeft overwogen om Armenië kandidaat te stellen voor toetreding tot de Europese Unie; E. overwegende dat Armenië de afgelopen jaren aanzienlijke politieke veranderingen heeft ondergaan en dat de regering zich ertoe heeft verbonden om voor functionerende democratische instellingen te zorgen en de brede en versterkte partnerschapsovereenkomst tussen de EU en Armenië te gebruiken als blauwdruk voor hervormingen om het land te moderniseren, ondanks aanzienlijke uitdagingen; overwegende dat Armenië volgens de democratie-index 2023 van The Economist de leidende democratie in de regio is; F. overwegende dat Armenië door zijn lidmaatschap van de Collectieve Veiligheidsverdragsorganisatie (CSTO) te bevriezen, tracht voor zijn veiligheid minder afhankelijk te worden van de Russische Federatie en nieuwe spelers in zijn veiligheidsmix op te nemen, bijvoorbeeld door meer militaire samenwerking met Frankrijk, Griekenland en andere EU-lidstaten; overwegende dat er nog steeds duizenden Russische soldaten op Armeens grondgebied zijn gestationeerd; overwegende dat de zogezegde bereidheid van Rusland om de veiligheid van Armenië te garanderen, onbestaande is gebleken; overwegende dat Armenië nog steeds deel uitmaakt van de Euraziatische Economische Unie; overwegende dat Armenië partij is geworden bij het Statuut van Rome van het ICC; G. overwegende dat de Russische Federatie erop uit is de democratische reputatie van Armenië te ondermijnen en chaos en destabilisatie veroorzaakt door voortdurende pogingen tot inmenging, waaronder desinformatiecampagnes; H. overwegende dat de Armeense economie nog altijd sterk afhankelijk is van Rusland, dat ongeveer 35 % van de buitenlandse handel van Armenië voor zijn rekening neemt, en dat die afhankelijkheid vooral duidelijk is in de strategische energiesector; overwegende dat premier Nikol Pasjinjan heeft verzocht om meer bijstand in het kader van het economisch en investeringsplan van de EU; overwegende dat het economisch en investeringsplan tot dusver ongeveer 500 miljoen EUR aan sectoroverschrijdende investeringen heeft opgeleverd; overwegende dat de EU nog steeds de belangrijkste hervormingspartner en de grootste donor van hulp in Armenië is; overwegende dat de Commissie op 5 oktober 2023 nog eens 5,25 miljoen EUR aan noodhulp, meer financiering voor het programma EU4Peace, extra jaarlijkse programma’s voor begrotingssteun, en technische bijstand op gebieden als luchtvaart- en nucleaire veiligheid heeft aangekondigd; I. overwegende dat in een nieuwe partnerschapsagenda EU-Armenië, waarover tijdens de vijfde Partnerschapsraad EU-Armenië overeenstemming is bereikt, op basis van gemeenschappelijke waarden prioriteit zal uitgaan naar het versterken van de veerkracht van Armenië en het diversifiëren van zijn economie, het versterken van de samenwerking op het gebied van veiligheid en het opvoeren van de investeringen als sleutel voor economische samenwerking; J. overwegende dat in het onlangs gepubliceerde verslag over de uitvoering van het partnerschap de vooruitgang wordt geschetst die Armenië heeft geboekt met de uitvoering van de CEPA, onder meer op het gebied van justitiële hervorming, corruptiebestrijding, de oprichting van een ministerie van Binnenlandse Zaken en de hervorming van de politiedienst in Armenië, met EU-steun; K. overwegende dat Rusland via bevoorradingsketens die door derde landen lopen, waaronder Armenië, nog steeds toegang heeft goederen op de EU-sanctielijst; overwegende dat de export van Armenië naar Rusland na de invoering van EU-sancties tegen Rusland in 2022 is verdrievoudigd en tussen januari en augustus 2023 is verdubbeld; overwegende dat de speciale gezant van de EU voor sancties, David O’Sullivan, geen bezorgdheid heeft geuit over de samenwerking van de Armeense autoriteiten met de EU bij het voorkomen van omzeiling van sancties en de algemene resultaten van de samenwerking met Armenië positief heeft beoordeeld; L. overwegende dat Azerbeidzjan op 19 september 2023, na een negen maanden durende illegale blokkade van de Lachin-corridor, zijn verplichtingen uit hoofde van de wapenstilstandsovereenkomst van november 2020 en de uitspraak van het Internationaal Gerechtshof (ICJ) naast zich neer heeft gelegd en een offensief is begonnen tegen de resterende delen van Nagorno-Karabach die het nog niet onder controle had; overwegende dat meer dan 100 000 Armeniërs het grondgebied moesten ontvluchten, waardoor in Nagorno-Karabach vrijwel geen Armeniërs meer wonen, hoewel die er al eeuwen gevestigd waren; overwegende dat dit kan neerkomen op etnische zuivering; overwegende dat de niet-erkende feitelijke autoriteiten van Nagorno-Karabach op 1 januari 2024 ophielden te bestaan nadat ze onder dwang hadden ingestemd met hun ontbinding; overwegende dat een aantal Armeniërs nog steeds in Azerbeidzjan wordt vastgehouden, onder wie de voormalige leiders van Nagorno-Karabach; overwegende dat sommigen van hen zijn geïnterviewd en aan de nieuwsgierigheid van het publiek zijn onderworpen, wat in strijd is met de Verdragen van Genève van 1929; overwegende dat Armeniërs uit Nagorno-Karabach hun eigendommen en bezittingen hebben verloren toen ze voor de militaire aanval door Azerbeidzjan op de vlucht sloegen en dat ze die sindsdien niet hebben kunnen terugkrijgen; M. overwegende dat de Commissie op 13 februari 2024 de toewijzing van nog eens 5,5 miljoen EUR aan humanitaire hulp heeft aangekondigd ter ondersteuning van de ontheemde Armeniërs uit de regio Nagorno-Karabach, bovenop de in september 2023 aangekondigde 12,2 miljoen EUR; N. overwegende dat de EU de soevereiniteit en territoriale integriteit van Armenië en Azerbeidzjan volledig onderschrijft en de inspanningen om met vreedzame middelen en met inachtneming van de rechten van de betrokken bevolking een duurzaam vredesakkoord tussen Armenië en Azerbeidzjan tot stand te brengen, actief ondersteunt; O. overwegende dat Armenië en Azerbeidzjan rechtstreekse onderhandelingen zijn aangegaan over een mogelijk vredesakkoord, dat een nieuw hoofdstuk in de bilaterale betrekkingen zou kunnen openen; overwegende dat er nog onenigheid bestaat over kwesties in verband met de afbakening van de grens en praktische regelingen voor de vervoersverbindingen tussen Azerbeidzjan zelf en zijn exclave Nachitsjevan; overwegende dat Azerbeidzjan een corridor via Armenië eist die het vasteland van Azerbeidzjan verbindt met zijn exclave Nachitsjevan en die moet worden gecontroleerd door Russische grenstroepen, zonder Armeense douane- of grenscontroles, waardoor de soevereiniteit van Armenië wordt genegeerd; overwegende dat het Armeense voorstel “Crossroads of Peace” verbindingen tussen het vasteland van Azerbeidzjan en Nachitsjevan met Armeense grens- en douanecontroles omvat; P. overwegende dat Armenië zich als gebaar van goede wil niet heeft verzet tegen de organisatie van de COP 29 in Bakoe; overwegende dat de Armeense premier Nikol Pasjinjan op 28 januari 2024 heeft voorgesteld om een niet-aanvalsverdrag met Azerbeidzjan te ondertekenen; overwegende dat de veiligheidssituatie in de tussentijd gespannen blijft, zoals blijkt uit het incident van 13 februari 2024 waarbij vier Armeense soldaten werden gedood en één gewond raakte toen het vuur werd geopend door Azerbeidzjan in de zuidelijke provincie Sjoenik van Armenië; Q. overwegende dat premier Nikol Pasjinjan op 15 en 16 februari 2024 liet weten dat Azerbeidzjan negatief had gereageerd op de recentste Armeense voorstellen voor een oplossing van het grensconflict, en dat hij niet uitsluit dat Azerbeidzjan mogelijkerwijs voorbereidingen aan het treffen was voor “militaire operaties in sommige grensregio’s met als doel er een grootschalige oorlog tegen de Republiek Armenië van te maken”; overwegende dat premier Nikol Pasjinjan en de Azerbeidzjaanse president Ilham Aliev elkaar op 17 februari 2024 in München voor de eerste keer na de aanval van Azerbeidzjan op Nagorno-Karaback in september 2023 hebben ontmoet, na bemiddeling van de Duitse kanselier Olaf Scholz; R. overwegende dat er zich in Nagorno-Karabach talrijke kerken, moskeeën, kruisstenen en begraafplaatsen bevinden; overwegende dat nadat Azerbeidzjan tijdens de oorlog in 2020 opzettelijk aanzienlijke schade had toegebracht aan Armeens cultureel erfgoed, het Internationaal Gerechtshof in zijn beschikking van 7 december 2021 (2) heeft aangegeven dat Azerbeidzjan “alle nodige maatregelen moet nemen om vandalisme en ontheiliging van Armeens cultureel erfgoed, waaronder, maar niet beperkt tot, kerken en andere gebedshuizen, monumenten, begraafplaatsen en artefacten, te voorkomen en te bestraffen”; overwegende dat de Azerbeidzjaanse autoriteiten de afgelopen weken monumenten hebben verwijderd en iconische gebouwen hebben gesloopt die verband houden met het Armeense culturele erfgoed in Nagorno-Karabach, waaronder het plaatselijke parlementsgebouw; S. overwegende dat de Azerbeidzjaanse leiders irredentistische verklaringen blijven afleggen met betrekking tot het soevereine grondgebied van Armenië; overwegende dat het Azerbeidzjaanse leger nog steeds ongeveer 170 km 2 van het soevereine grondgebied van Armenië bezet; T. overwegende dat de civiele EU-missie in Armenië (EUMA), in het kader van het gemeenschappelijk veiligheids- en defensiebeleid, in februari 2023 is ingezet, met een mandaat om de ontwikkelingen aan de grens tussen Armenië en Azerbeidzjan te monitoren en daarover verslag uit te brengen; overwegende dat de EUMA alleen aan de Armeense kant van de grens mag opereren, aangezien Azerbeidzjan de inzet van de missie aan zijn kant van de grens weigert; overwegende dat de in Armenië aanwezige Russische militairen opzettelijk obstakels hebben opgeworpen voor de uitvoering van het mandaat van de EUMA; overwegende dat de EUMA het doelwit is geweest van desinformatie door de Azerbeidzjaanse autoriteiten en door de regering gecontroleerde media; overwegende dat de Raad Buitenlandse Zaken van de EU in december 2023 heeft besloten de aanwezigheid ter plaatse te verhogen van 138 tot 209 personeelsleden; U. overwegende dat Armenië de EU herhaaldelijk heeft verzocht het land op te nemen als begunstigde van de Europese Vredesfaciliteit; overwegende dat verschillende lidstaten hebben besloten hun steun aan Armenië op te voeren door militaire bijstand te verlenen om Armenië te helpen zijn leger te hervormen en nieuwe militaire agressie tegen zijn internationaal erkende grondgebied te ontmoedigen; 1. erkent en is ingenomen met het feit dat Armenië duidelijk te kennen heeft gegeven dat het de betrekkingen met de Europese Unie wil versterken en er prioriteit aan wenst te geven; is van mening dat de Europese Unie positief moet reageren en deze mogelijke geopolitieke verschuiving ten volle moet benutten, en Armenië moet helpen zich sterker te verankeren in de gemeenschap van democratieën; 2. dringt aan op een duurzame uitvoering van de onlangs overeengekomen partnerschapsagenda EU-Armenië, waarbij de nadruk wordt gelegd op de noodzaak om de ambitieuze gezamenlijke prioriteiten voor samenwerking actief na te streven en te verwezenlijken; is van mening dat een solide partnerschap tussen de EU en Armenië een logische stap is die aansluit bij de keuze van Armenië voor democratie, de rechtsstaat, corruptiebestrijding en eerbiediging van de op internationale regels gebaseerde orde; 3. is ingenomen met de toezegging van Armenië om de CEPA ten uitvoer te leggen en met de vooruitgang die het heeft geboekt bij de uitvoering van de CEPA-routekaart; is verheugd dat de Armeense regering de CEPA erkent als een strategische blauwdruk voor belangrijke hervormingen in Armenië; moedigt de Commissie en de lidstaten aan te beginnen met het opstellen van een routekaart voor een ambitieuze opwaardering van de betrekkingen van de EU met Armenië; is van mening dat de ervaring die is opgedaan met de associatieovereenkomsten/diepe en brede vrijhandelsruimten met Oekraïne, Georgië en de Republiek Moldavië als uitgangspunt moet dienen, met name wat betreft een geleidelijke sectorale integratie in de interne markt, die op macro- en microschaal tastbare voordelen voor Armenië moet opleveren; 4. wijst er nogmaals op dat, overeenkomstig artikel 49 van het Verdrag betreffende de Europese Unie, elke Europese staat kan verzoeken lid te worden van de Europese Unie op voorwaarde dat deze staat de criteria van Kopenhagen en de democratische beginselen in acht neemt, de fundamentele vrijheden, mensenrechten en rechten van minderheden eerbiedigt, en het functioneren van de rechtsstaat garandeert; is van oordeel dat, mocht Armenië de status van kandidaat-lidstaat ambiëren en doorgaan op de ingeslagen weg van duurzame hervormingen die de democratie consolideren, dit de aanzet kan geven tot een transformatieve fase in de betrekkingen tussen de EU en Armenië; roept de Commissie en de Raad op om Armenië actief te steunen in zijn streven naar meer samenwerking met de EU, niet alleen wat betreft economisch partnerschap, maar ook op het gebied van politieke dialoog, intermenselijke contacten, sectorale integratie en samenwerking op het gebied van veiligheid; 5. steunt Armenië bij zijn voortdurende inspanningen om hervormingen door te voeren en de democratie, de rechtsstaat en goed bestuur te versterken; benadrukt de belangrijke rol van het maatschappelijk middenveld bij het uitvoeren van de hervormingen; vraagt Armenië om in dit opzicht te blijven samenwerken met de EU, en verzoekt de EU haar steun op deze gebieden uit te breiden, met name in de vorm van technische bijstand en de uitwisseling van expertise; moedigt de actieve betrokkenheid van Armenië bij het beleid inzake het Oostelijk Partnerschap aan als middel om goede nabuurschapsbetrekkingen in de zuidelijke Kaukasus te bevorderen; 6. erkent dat de invloed van de Russische Federatie op de Armeense economie groot blijft en moedigt Armenië aan waakzaam te zijn voor mogelijke omzeiling van EU-sancties in het land; is zich ten volle bewust van de omvang en verscheidenheid van bedreigingen die de Russische Federatie zou durven gebruiken om Armenië te straffen voor zijn onafhankelijke politieke en strategische keuzes; is van mening dat de EU bereid moet zijn Armenië snel bijstand te verlenen om de negatieve gevolgen van dergelijke vijandige daden op te vangen; 7. merkt op dat het volume van de bilaterale handel tussen Armenië en de EU de afgelopen tien jaar is toegenomen; spoort Armenië, de EU en haar lidstaten, en Europese bedrijven en investeerders aan de nodige stappen te zetten om hun economische en handelsbetrekkingen verder te versterken; prijst het succes van het economisch en investeringsplan, en moedigt de EU en Armenië aan zowel publieke als private investeringen te blijven aantrekken om duurzame ontwikkeling in Armenië te bevorderen; 8. erkent dat de samenwerking tussen de EU en Armenië op het gebied van veiligheid en defensie dringend moet worden versterkt, nu Armenië zijn lidmaatschap van de CSTO heroverweegt; vraagt de EU om in te gaan op het verzoek van Armenië om steun te verlenen via de Europese Vredesfaciliteit en om ondersteuning te bieden aan het Armeense leger; wijst op de toegevoegde waarde van regelmatige politieke en veiligheidsdialogen tussen de EU en Armenië als overkoepelend platform voor alle veiligheidsgerelateerde kwesties; dringt aan op het instellen van een onderzoek naar hybride bedreigingen, dat Armenië zal helpen de belangrijkste kwetsbaarheden in kaart te brengen en gerichte oplossingen te vinden; is ingenomen met de maatregelen die diverse lidstaten hebben genomen om Armenië defensieve militaire steun te verlenen en dringt er bij de andere lidstaten op aan soortgelijke initiatieven te overwegen; 9. is ingenomen met het besluit van Armenië om zijn deelname aan de CSTO op te schorten nadat deze organisatie heeft verzuimd Armenië bij te staan in de strijd tegen militaire agressie, en op zoek te gaan naar een betrouwbaardere veiligheidsstructuur; steunt het officiële verzoek van Armenië aan de Russische Federatie om haar grenswachten van de federale veiligheidsdienst dienst terug te trekken van zijn internationale luchthaven; 10. erkent het onbenutte potentieel van intermenselijke contacten tussen de EU en Armenië; dringt erop aan dat de vooruitgang die Armenië heeft geboekt bij de uitvoering van de visumversoepelings- en overnameovereenkomsten, wordt erkend; is van mening dat het tijd is om met Armenië een dialoog over visumliberalisering op gang te brengen; 11. is ingenomen met het feit dat de EU en de Republiek Armenië een overeenkomst hebben gesloten die de overdracht van operationele persoonsgegevens tussen Eurojust en de bevoegde autoriteiten van Armenië in het kader van de justitiële samenwerking in strafzaken mogelijk zal maken; onderstreept dat het belangrijk is de samenwerking tussen de EU en Armenië bij de bestrijding van misdaad en terrorisme en de bescherming van de veiligheid van de Unie in wederzijds voordeel te blijven verdiepen; 12. spreekt zijn steun uit voor de activiteiten van de EUMA en onderstreept de belangrijke rol die zij vervult; dringt erop aan haar mandaat na 2025 te verlengen en het personeelsbestand ervan verder uit te breiden; herhaalt zijn teleurstelling over de weigering van Azerbeidzjan om de missie aan de eigen zijde van de grens te laten optreden en over de herhaalde lastercampagnes van Azerbeidzjan tegen de EUMA; betreurt dat Russische grenswachten die in Armenië zijn gestationeerd de EUMA hebben belet het dorp Nerkin Hand te bereiken, waar recent op 13 februari 2024 vier Armeense soldaten door toedoen van Azerbeidzjan zijn gedood, nadat een Azerbeidzjaanse soldaat naar verluidt gewond was geraakt; veroordeelt de opruiende retoriek van Azerbeidzjaanse ambtenaren tegen de EU, haar lidstaten, de EUMA en de Armeense autoriteiten; 13. benadrukt dat de EU bereid moet zijn sancties op te leggen aan personen en entiteiten die de soevereiniteit, onafhankelijkheid en territoriale integriteit van Armenië bedreigen; 14. roept Azerbeidzjan op om oprecht een brede en transparante dialoog aan te gaan met de Armeniërs in Karabach teneinde de eerbiediging van hun rechten te waarborgen en hun veiligheid te garanderen, met inbegrip van hun recht om terug te keren naar hun huizen en daar in waardigheid en veiligheid onder internationale aanwezigheid te leven, toegang te krijgen tot hun land en eigendomsrechten, hun eigen identiteit te behouden en hun burgerrechten en culturele, sociale en religieuze rechten ten volle te doen gelden; roept Azerbeidzjan op alle inwoners van Nagorno-Karabach en Armenië die nog steeds in Azerbeidzjaanse hechtenis verkeren, vrij te laten en grootschalige amnestie toe te zeggen; dringt aan op de volledige, onmiddellijke en doeltreffende tenuitvoerlegging van alle beschikkingen van het Internationaal Gerechtshof in de zaak over de toepassing van het Internationaal Verdrag inzake de uitbanning van alle vormen van rassendiscriminatie (Armenië tegen Azerbeidzjan); 15. veroordeelt nogmaals de militaire invallen van Azerbeidzjan op het internationaal erkende grondgebied van Armenië en de aanhoudende bezetting van delen daarvan; herhaalt zijn verzoek om terugtrekking van de Azerbeidzjaanse troepen uit het gehele soevereine grondgebied van Armenië; verwerpt en spreekt zijn ernstige bezorgdheid uit over de irredentistische en opruiende verklaringen van de Azerbeidzjaanse president en andere Azerbeidzjaanse functionarissen die de territoriale integriteit en soevereiniteit van Armenië bedreigen, onder meer door een extraterritoriale corridor te eisen die Azerbeidzjan verbindt met zijn exclave Nachitsjevan; waarschuwt Azerbeidzjan ervoor zich niet aan militaire avonturen tegen Armenië zelf te wagen; benadrukt dat de connectiviteitsproblemen van Azerbeidzjan met zijn exclave Nachitsjevan moeten worden opgelost met volledige eerbiediging van de soevereiniteit en territoriale integriteit van Armenië; 16. herhaalt dat de Europese Unie de soevereiniteit, de territoriale integriteit en de onschendbaarheid van de grenzen van Armenië ondubbelzinnig steunt; spreekt zijn krachtige steun uit voor de normalisering van de betrekkingen tussen Armenië en Azerbeidzjan op basis van de beginselen van wederzijdse erkenning van de territoriale integriteit en onschendbaarheid van de grenzen overeenkomstig de Verklaring van Almaty van 1991, grensafbakening volgens relevante kaarten van de generale staf van de USSR die aan beide partijen zijn verstrekt, en de deblokkering van de regionale communicatie met inachtneming van de soevereiniteit en jurisdictie van beide landen, uitgaande van wederkerigheid en gelijkheid; 17. spreekt zijn steun uit voor de hervatting van de besprekingen tussen Armenië en Azerbeidzjan over alle hangende kwesties, met het oog op de sluiting van een vredesverdrag, en roept beide partijen op om zich ten volle te blijven inzetten voor een duurzame en vreedzame oplossing van het langdurige geschil door middel van dialoog en onderhandelingen; is van mening dat over deze overeenkomst te goeder trouw moet worden onderhandeld en dat zij gebaseerd moet zijn op de erkenning van soevereiniteit, territoriale integriteit en het afzien van het gebruik van geweld; pleit voor een krachtiger inzet van de EU om een alomvattende, duurzame vrede te blijven bewerkstelligen ten behoeve van alle mensen in de regio; roept Turkije en andere bondgenoten van Azerbeidzjan op om de oorlogszuchtige opstelling van Bakoe niet aan te wakkeren en hun invloed aan te wenden ten gunste van een snelle afronding van de vredesonderhandelingen; dringt bij Azerbeidzjan aan op de sluiting van het op 12 april 2021 ingehuldigde zogeheten Trofeeënpark in Bakoe, omdat het park schade toebrengt aan de inspanningen om wederzijds vertrouwen tussen Armenië en Azerbeidzjan op te bouwen; 18. is het volstrekt oneens met de toon van enkele recente verklaringen van de leiders van de Commissie en de Europese Raad die president Aliev feliciteren met zijn herverkiezing, zonder het gebrek aan democratie in Azerbeidzjan te vermelden, en Azerbeidzjan ten onrechte als betrouwbare partner aanmerken; bevestigt dat deze verklaringen het standpunt van de Europese Unie niet weerspiegelen en nooit hadden mogen worden afgelegd in het licht van de etnische zuivering in Nagorno-Karabach door Azerbeidzjan; dringt er bij de vicevoorzitter van de Commissie/hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid en de Europese Dienst voor extern optreden op aan de onderhandelingen over een hernieuwde partnerschapsovereenkomst voorwaardelijk voort te zetten, mits Azerbeidzjan blijk heeft gegeven van zijn werkelijke bereidheid om de rechten en veiligheidsproblemen van de Armeniërs van Karabach onder ogen te zien en heeft bijgedragen tot aanzienlijke vooruitgang in de richting van een alomvattend en duurzaam vredesakkoord met Armenië; 19. spreekt zijn ernstige bezorgdheid uit over het feit dat het culturele, religieuze en historische erfgoed van de Armeense bevolking van Nagorno-Karabach niet wordt beschermd, hetgeen in strijd is met de beschikking van het Internationaal Gerechtshof van 7 december 2021; veroordeelt alle gevallen van vernieling, vandalisme en schending van alle locaties die getuigen van de eeuwenlange Armeense aanwezigheid in Nagorno-Karabach; verzoekt de Azerbeidzjaanse autoriteiten het rijke en diverse erfgoed van de regio in stand te houden, te beschermen en te bevorderen; dringt er bij de Unesco op aan onmiddellijk actie te ondernemen om Armeens cultureel erfgoed dat in Nagorno-Karabach gevaar loopt, in stand te houden en te beschermen; dringt aan op versterking van de samenwerking tussen Armenië en de EU met betrekking tot de monitoring van de systematische vernietiging van Armeens cultureel erfgoed (kerken, kloosters, begraafplaatsen, monumenten, paleizen enz.) door Azerbeidzjan, met name door het Satellietcentrum van de EU in te schakelen; 20. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de vicevoorzitter van de Commissie/hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid, de president, de regering en het parlement van de Republiek Armenië, de president, de regering en het parlement van de Republiek Azerbeidzjan, de Organisatie voor Veiligheid en Samenwerking in Europa, de VN en de Raad van Europa.