Het Europees Parlement , – gezien het 23ste jaarlijks verslag van de Commissie over de controle op de toepassing van het Gemeenschapsrecht ( COM(2006)0416 ), – gezien de werkdocumenten van de Commissie (SEC(2006)0999 en SEC(2006)1005), – gezien de mededeling van de Commissie over "Een Europa van resultaten - Toepassing van het Gemeenschapsrecht" ( COM(2007)0502 ), – gelet op artikel 45 en artikel 112, lid 2 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie juridische zaken en het advies van de Commissie verzoekschriften ( A6-0462/2007 ), A. overwegende dat de doeltreffendheid van EU-beleidsmaatregelen in grote mate wordt bepaald door de tenuitvoerlegging ervan op nationaal, regionaal en plaatselijk niveau; overwegende dat controle en toezicht op de naleving door de lidstaten van het Gemeenschapsrecht rigoureus moeten zijn om te waarborgen dat het het gewenste positieve effect op het dagelijks leven van de burger heeft, B. overwegende dat uit het aantal klachten over inbreuken op het Gemeenschapsrecht blijkt dat de burgers van de Unie een essentiële rol spelen in de toepassing ervan, en dat het vermogen van de EU-instellingen om adequaat in te spelen op de zorgen en noden van de burger van grote betekenis is voor de geloofwaardigheid van de Europese Unie, C. overwegende dat de Commissie de middelen die zij gebruikt om haar taak op doeltreffende wijze uit te voeren, kan aanpassen en vernieuwingen kan aanbrengen om de toepassing van het Gemeenschapsrecht te verbeteren, Het jaarlijks verslag 2005 en de follow-up van de resolutie van het Parlement 1. stelt vast dat het aantal inbreukprocedures dat door de Commissie is gestart de afgelopen jaren over het algemeen toenam en in 2003 (voor EU 15) 2 709 geregistreerde inbreuken bedroeg; stelt verder vast dat het aantal geregistreerde inbreuken in 2004 drastisch is gedaald (met 563) en in 2005 weer is toegenomen, zij het tot een lager niveau dan in 2003, nl. 2 653 geregistreerde inbreuken (voor EU 25); 2. stelt dan ook vast dat de toetreding van 10 nieuwe lidstaten geen enkele invloed lijkt te hebben gehad op het aantal geregistreerde inbreuken, en verzoekt de Commissie het Parlement duidelijke uitleg te geven en te verzekeren dat dit niet te wijten is aan nagelaten registratie van klachten en/of een gebrek aan middelen voor de behandeling van inbreuken binnen de Commissie en/of aan een politiek besluit om zich jegens deze lidstaten meer coulant op te stellen; 3. is ingenomen met het feit dat de betrokken directoraten-generaal voor het merendeel bereid zijn geweest informatie te verstrekken over de middelen die op hun terrein worden ingezet voor inbreukkwesties alsmede over de stand van zaken bij inbreukprocedures; stelt vast dat elk directoraat-generaal zijn eigen benadering van de toepassing van het Gemeenschapsrecht en de toewijzing van middelen kent en dat er geen nauwkeurig overzicht en openbare algemene evaluatie is van de manier waarop deze verschillende benaderingen werken; 4. verbindt zich ertoe de Commissie te steunen via ruimere begrotingsmiddelen voor meer armslag, zoals door de meerderheid van de betrokken directoraten-generaal wordt gevraagd; 5. verwelkomt het feit dat sommige directoraten-generaal specifieke mechanismen hebben ontwikkeld ter aanvulling van het gebruik van inbreukprocedures om tot doeltreffend toezicht op en consolidering van de toepassing van het Gemeenschapsrecht te komen; stelt vast dat in het regelgevingskader voor elektronische communicatie van 2002 kennisgevingsprocedures met betrekking tot nationale wetsontwerpen zijn vastgesteld, die samenwerking tussen de nationale regelgevende instanties van de lidstaten en de Commissie binnen een kort tijdsbestek mogelijk maken; dringt er bij de Commissie op aan te overwegen dit preventieve mechanisme ook in andere sectoren systematisch toe te passen; 6. is van mening dat het uitwisselen van beste praktijken tussen de lidstaten, bijvoorbeeld in de vorm van door de Commissie georganiseerde pakketvergaderingen en omzettingsworkshops om de toepassing van het Gemeenschapsrecht te vergemakkelijken, dient te worden aangemoedigd; verzoekt de Commissie na te gaan of het Parlement bij dergelijke processen zou kunnen worden betrokken; 7. verwelkomt de inspanningen van sommige directoraten-generaal van de Commissie - en met name DG Milieu - om de conformiteitscontroles op de desbetreffende richtlijnen te verbeteren, maar is niet tevreden met het antwoord van de Commissie met betrekking tot de vertrouwelijkheid van de conformiteitsonderzoeken; verzoekt de Commissie andermaal de door de verschillende directoraten-generaal aangevraagde onderzoeken betreffende de evaluatie van de conformiteit van nationale uitvoeringsmaatregelen met de communautaire wetgeving op haar website te publiceren; 8. juicht het toe dat in het jaarlijks verslag en de desbetreffende bijlagen voor het eerst specifiek, uitvoerig en gedetailleerd aandacht wordt besteed aan inbreuken waarover verzoekschriften zijn ingediend; 9. moedigt het sturen van onderzoeksmissies naar de verschillende lidstaten om kwesties die door indieners van verzoekschriften naar voren zijn gebracht te onderzoeken aan; beschouwt dit als een pragmatische manier om in het belang van de burgers problemen rechtstreeks met lidstaten op te lossen; meent dat dergelijke missies, met het oog op het gebrek aan controlebevoegdheden van de Commissie voor de controle op de praktische uitvoering van Gemeenschapsrecht, bijvoorbeeld op het gebied van het milieu, zeer noodzakelijk zijn; 10. verwelkomt het streven van de Commissie om als regel in toekomstige voorstellen voor wetgeving samenvattingen voor de burgers op te nemen en verzoekt om concrete voorbeelden van zulke samenvattingen en om de bevestiging dat deze samenvattingen een integraal onderdeel uitmaken van de desbetreffende rechtshandeling, zoals bepleit in punt 19 van de resolutie van het Europees Parlement van 16 mei 2006 over het 21ste en het 22ste jaarlijks verslag van de Commissie inzake de controle op de toepassing van het Gemeenschapsrecht (2003 en 2004) (1) ; 11. meent dat de Commissie meer proactief moet zijn bij de controle van nationale gebeurtenissen die een inbreuk op het Gemeenschapsrecht aan het licht kunnen brengen; roept daarom de Commissie op intensiever gebruik te maken van haar vertegenwoordigingen om inbreuken te voorkomen of te verhelpen; 12. verzoekt de lidstaten om zich niet te beperken tot een zuiver formele omzetting van de wetgeving van de Gemeenschap en daar waar mogelijk een fragmentarische omzetting van richtlijnen te voorkomen om de transparantie en vereenvoudiging van de wetgeving te verbeteren; 13. acht het een goede zaak dat de Commissie in haar reeds aangehaalde mededeling getiteld "Een Europa van resultaten - Toepassing van het Gemeenschapsrecht" ingaat op een aantal van de belangrijkste beleidsvraagstukken die het Parlement in zijn bovengenoemde resolutie van 16 mei 2006 aan de orde heeft gesteld; stelt evenwel vast dat bepaalde belangrijke kwesties nog steeds hangende en niet volledig beantwoord zijn, met name wat betreft de middelen die worden toegekend voor de behandeling van inbreukzaken, de duur van de inbreukprocedure en het beperkte gebruik van artikel 228 van het EG-Verdrag, alsmede de evaluatie van de toepassing van de prioriteitscriteria; verzoekt de Commissie om een antwoord op deze vragen voor mei 2008 ; De mededeling van de Commissie over "Een Europa van resultaten - Toepassing van het Gemeenschapsrecht'van 2007 14. is ingenomen met het feit dat de Commissie in haar reeds aangehaalde mededeling grote waarde toekent aan, en voldoende rekening houdt met de toepassing van het Gemeenschapsrecht; 15. merkt op dat uit het onderzoek rond verzoekschriften blijkt dat lidstaten structureel tekort lijken te schieten in de uitvoering van verschillende richtsnoeren van het Gemeenschapsrecht; is van mening dat, ten einde te zorgen voor consistentie en samenhang in het Gemeenschapsrecht, inbreuken op Gemeenschapsrecht altijd voor het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen moeten worden gebracht, tenminste in gevallen die van nationaal belang zijn, en die een precedent scheppen voor nationale jurisprudentie en toekomstig handelen; meent dat consequent handelen van de Commissie in dezen de latere behoefte van burgers om te klagen bij de Commissie en verzoekschriften over overeenkomstige kwesties in te dienen bij het Parlement, aanzienlijk zou kunnen verminderen; 16. stelt vast dat het grootste obstakel dat doeltreffendheid van de inbreukprocedure (artikelen 226 en 228 van het EG-Verdrag) in de weg staat nog steeds de duur ervan is, alsmede het beperkte gebruik van art. 228; onderstreept dat de door de Commissie voorgestelde streeftermijnen voor de niet-kennisgeving van omzettingsmaatregelen (maximaal 12 maanden vanaf het versturen van de officiële kennisgeving tot de afronding van de zaak of het aanhangig maken ervan bij het Hof van Justitie) en voor de procedures om naleving van een eerdere uitspraak van het Hof te waarborgen (tussen 12 en 24 maanden) in geen geval mogen worden overschreden en roept de Commissie te dien einde op om binnen deze termijn periodiek toe te zien op de voortgang van inbreukprocedures en om de betrokken burgers daarvan in kennis te stellen; 17. roept de Commissie op om zich harder op te stellen bij de tenuitvoerlegging van artikel 228 van het Verdrag, om een juiste naleving van de uitspraken van het Hof van Justitie te waarborgen; 18. acht het een goede zaak dat de Commissie voornemens is de huidige werkmethodes te wijzigen, met het doel de behandeling en het beheer van bestaande procedures te prioritiseren en te bespoedigen, en de lidstaten hierbij ook formeel te betrekken; stelt vast dat door de Commissie ontvangen vragen en klachten volgens de nieuwe werkmethode rechtstreeks aan de lidstaat in kwestie worden toegezonden "wanneer de feiten of de rechtssituatie in de betrokken lidstaat moeten worden verduidelijkt (…)" en dat "(…) de lidstaten een korte termijn (zouden) krijgen om de betrokken burgers of ondernemingen rechtstreeks de nodige toelichting, gegevens en oplossingen te verstrekken en om de Commissie daarvan in kennis te stellen" (2) ; 19. stelt vast dat de Commissie vaak de enige instantie is tot wie burgers zich nog kunnen wenden om te klagen over de niet-toepassing van het Gemeenschapsrecht; is derhalve bezorgd dat de nieuwe werkmethode door dit terugverwijzen van een kwestie naar de betrokken lidstaat (die immers verantwoordelijk is voor de onjuiste toepassing van het Gemeenschapsrecht) zou kunnen neerkomen op een verzwakking van de institutionele verantwoordelijkheid van de Commissie om als "hoedster van de Verdragen" overeenkomstig artikel 211 van het EG-Verdrag de toepassing van het Gemeenschapsrecht te waarborgen; stelt vast dat de Commissie vaak de enige instantie is tot wie burgers zich nog kunnen wenden om de niet-toepassing van het Gemeenschapsrecht aan de kaak te stellen; 20. stelt vast dat de Commissie verklaart dat de nieuwe werkmethode de inbreukprocedure niet vervangt en dat zij zich ertoe verbindt deze alleen in de fase vóór de inbreuk toe te passen overeenkomstig een nauwkeurig tijdschema en strikte termijnen; 21. verzoekt de Commissie ervoor te zorgen dat de nieuwe werkmethode de aan de klager toegekende procedurele waarborgen onverlet laat en herinnert de Europese Commissie eraan dat het niet registreren van een klacht volgens de besluiten van de ombudsman neerkomt op wanbeheer; wijst erop dat in dit verband onder een klacht moet worden verstaan alle correspondentie waarin mogelijk op een schending van het Gemeenschapsrecht wordt gewezen of die anderszins als klacht wordt aangemerkt; 22. onderstreept dat het van belang is dat de Commissie de klager gedurende de gehele procedure - en met name in de fase vóór de inbreuk indien de nieuwe methode wordt toegepast - op de hoogte houdt van de inhoud van alle correspondentie met de lidstaten over zijn klacht; 23. is van mening dat vraagtekens moeten worden geplaatst bij de opschorting van sommige delen van het interne procedurehandboek van de Commissie, aangezien niet alle lidstaten en alle sectoren in het proefproject zijn opgenomen en de nieuwe methode niet volledig is ingevoerd; is van mening dat dit zowel intern als naar de burger toe tot verwarring kan leiden wat betreft de toe te passen procedures, vooral met betrekking tot vergelijkbare inbreuken in verschillende lidstaten; wenst toegang te krijgen tot het interne procedurehandboek; 24. vindt ook dat het van belang is middelen uit te trekken voor conformiteitsbeoordelingen, maar dringt erop aan dat meer personele middelen worden ingezet voor de behandeling van inbreuken; is vooral bang dat de vermindering van het aantal inbreuken na de uitbreiding kan worden veroorzaakt door onvoldoende middelen voor een behoorlijke follow-up bij de toepassing van de EU-wetgeving; verzoekt de Commissie het Parlement specifieke gegevens te verstrekken over het aantal posten en de omvang van de middelen die in het kader van de begroting 2008 speciaal voor de behandeling van inbreuken zullen worden ingezet; 25. is ingenomen met het voorstel van de Commissie om de nieuwe werkmethode via een proefproject te testen; is echter bang dat sprake kan zijn van gebrek aan samenhang en verwarring tussen de lidstaten die deelnemen aan het proefproject en de lidstaten die daar niet aan deelnemen, aangezien de opschorting van de interne procedure als gevolg van de invoering van de nieuwe werkmethode op alle gevallen van toepassing is; 26. verzoekt de Commissie dit proefproject specifiek te richten op de lidstaten waar de toepassing van het Gemeenschapsrecht problematisch blijft als gevolg van een gebrek aan samenwerking van de kant van de nationale autoriteiten, met name op regionaal en plaatselijk niveau; verzoekt de Commissie door middel van het proefproject na te gaan of er binnen de Commissie meer middelen nodig zijn, en zo ja waar, om klachten na de invoering van de nieuwe werkmethode te behandelen en beheren; 27. doet, gezien het feit dat verzoekschriften en klachten van burgers en ondernemingen leiden tot de ontdekking van een zeer aanzienlijk aantal inbreuken en om verwarring te voorkomen bij het in contact treden met de verschillende met de oplossing van de problemen belaste instanties, een beroep op de Commissie om onderzoek te doen naar de mogelijkheid van heldere bewegwijzering of de instelling van een online centraal aanspreekpunt ter ondersteuning van burgers; 28. verwelkomt het besluit van de Commissie dat zij "om nog sneller vooruitgang te boeken (…) voor de meeste procedurehandelingen (zal) zorgen voor een frequentere besluitvorming"; stelt vast dat de Commissie vier formele vergaderingen per jaar belegt voor besluiten met betrekking tot inbreukprocedures en verwelkomt het besluit van de Commissie om frequenter besluiten over inbreukprocedures te nemen; betreurt dat de mededeling geen krachtigere politieke en organisatorische maatregelen definieert om deze nieuwe verplichtingen aan te pakken; 29. betreurt dat de Commissie zich niet gehouden heeft aan haar in de mededeling van 2002 over de verbetering van de controle op de toepassing van het Gemeenschapsrecht gedane toezegging dat "de toepassing van de prioriteitscriteria (…) elk jaar (zal) worden geëvalueerd bij de bespreking van het verslag over de controle op de toepassing van het Gemeenschapsrecht" (3) ; verwelkomt haar nieuwe toezegging dat zij "vanaf 2008 in haar jaarverslagen haar maatregelen betreffende deze prioriteiten (zal) beschrijven en toelichten" (4) ; 30. merkt op dat het Parlement steeds verzoekschriften heeft ontvangen over vermeende, voortdurende schendingen door lidstaten van mensen- en grondrechten van de indieners en betreurt ten zeerste dat de criteria voor schendingen van de mensenrechten of fundamentele vrijheden die in essentiële bepalingen van het Gemeenschapsrecht zijn neergelegd, uit de nieuwe lijst van prioriteitscriteria zijn geschrapt; roept in herinnering dat het EU-Verdrag aan het Parlement de bevoegdheid geeft tot het in werking stellen van de procedure die is vastgelegd in artikel 7, lid 1 van dat Verdrag; 31. dringt er bij de Commissie op aan het beginsel dat alle correspondentie waarin mogelijk op een werkelijke schending van het Gemeenschapsrecht wordt gewezen, als klacht dient te worden geregistreerd, zo breed mogelijk toe te passen, tenzij sprake is van de buitengewone omstandigheden die bedoeld zijn in punt 3 van de bijlage bij de mededeling over "Betrekkingen met de klager inzake inbreuken op het Gemeenschapsrecht" (5) ; stelt vast dat de Europese ombudsman de Commissie onlangs verantwoordelijk heeft genoemd voor "wanbeheer" wegens het niet-registreren van een klacht overeenkomstig deze mededeling; dringt er bij de Commissie op aan het Parlement te informeren en te raadplegen over alle wijzigingen in de uitzonderingscriteria voor niet-registratie van klachten; 32. roept alle diensten van de Commissie op om indieners van een klacht volledig van de voortgang van de behandeling van hun klacht op de hoogte te stellen bij het verstrijken van alle vastgestelde termijnen (formele ingebrekestelling, met redenen omkleed advies, aanhangigmaking bij het Hof), om hun beslissingen met redenen te omkleden en om deze redenen uitgebreid aan de indiener van een klacht mede te delen in overeenstemming met de uitgangspunten van haar mededeling van 2002; 33. is verheugd over het voornemen van de Commissie om maatregelen te nemen die een vrije toegang tot haar elektronische databank moet waarborgen en moedigt haar aan om deze toezegging zo snel mogelijk uit te voeren; 34. is verheugd over de toezegging van de Commissie dat zij samenvattende inlichtingen zal verstrekken over alle fasen van inbreukprocedures naarmate deze voortschrijden vanaf de ingebrekestelling; is van mening dat de Commissie in het belang van de transparantie en een betere toepassing van het Gemeenschapsrecht in de nationale gerechtshoven de inhoud en tijdstippen van haar contacten met lidstaten bekend dient te maken zodra de betrokken zaken niet langer in onderzoek zijn; 35. verwelkomt de op handen zijnde publicatie door de Commissie van een toelichtend document over de jurisprudentie van het Hof van Justitie betreffende vorderingen ter zake van schade veroorzaakt door inbreuken op rechten krachtens het Gemeenschapsrecht; doet tevens de suggestie aan de Commissie de mogelijkheid te onderzoeken om op te treden als amicus curiae in relevante schadezaken die bij nationale gerechtshoven dienen, in overeenstemming met het nationale procesrecht, zoals al het geval is bij binnenlandse geschillen waarbij het communautair mededingingsrecht in het geding is (6) ; De rol van het Europees Parlement en de nationale parlementen bij de toepassing van het Gemeenschapsrecht 36. is van mening dat de vaste commissies van het Parlement een veel actievere rol zouden moeten spelen bij de controle op de toepassing van het Gemeenschapsrecht op de gebieden die onder hun bevoegdheid vallen en te dien einde door de Commissie zouden dienen te worden ondersteund en regelmatig geïnformeerd; stelt voor dat -waar mogelijk - de rapporteur van het Parlement voor een bepaald onderwerp of zijn/haar opvolger een centrale en continue rol speelt in de lopende controle op de naleving door de lidstaten van het Gemeenschapsrecht; stelt vast dat de regelmatige bijeenkomsten over de toepassing van het Gemeenschapsrecht die door de Commissie milieu, volksgezondheid en voedselveiligheid worden georganiseerd ook door alle andere commissies van het Parlement zouden moeten worden georganiseerd en dat de Commissie stelselmatig aan deze bijeenkomsten zou moeten kunnen deelnemen; 37. merkt evenwel op dat de slechts schoorvoetende bereidheid van de Commissie om nauwkeurige informatie te verstrekken over de kwesties waarover inbreukprocedures zijn opgestart, de publieke belangstelling voor, en de doeltreffendheid van deze bijeenkomsten ernstig doet afnemen; verzoekt de commissies van het Parlement om waar mogelijk vertegenwoordigers van de betrokken lidstaten of van de Raad op te nemen op de lijst van genodigden voor de bijeenkomsten over de toepassing van het Gemeenschapsrecht; 38. is van mening dat de commissies van het Parlement (met inbegrip van de Commissie verzoekschriften) voldoende administratieve steun moeten krijgen om hun taak naar behoren te kunnen uitvoeren; verzoekt de werkgroep Parlementaire hervorming, de Begrotingscommissie en de overige relevante organen van het Parlement concrete voorstellen in te dienen die inter alia betrekking hebben op de bovengenoemde continue rol van de rapporteurs en na te gaan of het haalbaar is binnen elk commissiesecretariaat een speciale task force in te stellen om een voortdurende en doeltreffende controle op de toepassing van het Gemeenschapsrecht te waarborgen; 39. dringt aan op nauwere samenwerking tussen nationale parlementen en het Europees Parlement, en tussen hun respectievelijke parlementsleden, om doeltreffende controle op Europese zaken op nationaal niveau te bevorderen en te vergroten; is van mening dat nationale parlementen een waardevolle rol kunnen vervullen in de controle op de toepassing van het Gemeenschapsrecht, en aldus de democratische legitimiteit van de Europese Unie helpen versterken en de Unie dichter bij de burger brengen; 40. wijst op de toezegging van de Raad dat hij de lidstaten zal stimuleren om concordantietabellen op te stellen waaruit het verband blijkt tussen richtlijnen en binnenlandse omzettingsmaatregelen; benadrukt dat dergelijke tabellen van wezenlijk belang zijn voor een effectief toezicht door de Commissie op uitvoeringsmaatregelen in alle lidstaten; stelt als medewetgever voor om al het nodige te doen om te waarborgen dat bepalingen met betrekking tot deze tabellen in de loop van het wetgevingsproces niet uit de tekst van voorstellen van de Commissie worden geschrapt; 41. stelt vast dat nationale rechtbanken een essentiële rol vervullen bij de toepassing van het Gemeenschapsrecht en verleent zijn volle steun aan de inspanningen van de Commissie om de gebieden waarop aanvullende opleidingen voor nationale rechters, juristen en ambtenaren binnen de nationale autoriteiten nuttig zouden zijn, vast te stellen; 42. verzoekt de Commissie om beter toezicht uit te oefenen op de naleving door de justitiële autoriteiten van de lidstaten van de besluiten van het Parlement met betrekking tot parlementaire immuniteit en, indien de Commissie vaststelt dat deze besluiten niet worden nageleefd, om het Parlement in kennis te stellen van het vervolg dat daaraan zal worden gegeven; o o o 43. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie, alsmede aan het Hof van Justitie, de Europese ombudsman en de parlementen van de lidstaten. (Medebeslissingsprocedure: eerste lezing) Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2007)0037 ), – gelet op artikel 251, lid 2 en de artikelen 95 en 133 van het EG­Verdrag, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C6-0068/2007), – gelet op artikel 51 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie interne markt en consumentenbescherming en de adviezen van de Commissie internationale handel, de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en voedselveiligheid en de Commissie industrie, onderzoek en energie ( A6-0491/2007 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan het Commissievoorstel, als geamendeerd door het Parlement; 2. verzoekt om hernieuwde voorlegging indien de Commissie voornemens is ingrijpende wijzigingen in dit voorstel aan te brengen of dit door een nieuwe tekst te vervangen; 3. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Standpunt van het Europees Parlement in eerste lezing vastgesteld op 21 februari 2008 met het oog op de aanneming van Verordening (EG) nr. .../2008 van het Europees Parlement en de Raad tot vaststelling van de eisen inzake accreditatie en markttoezicht betreffende het in de handel brengen van producten, en tot intrekking van Verordening (EEG) nr. 339/93 (Aangezien het Parlement en de Raad tot overeenstemming zijn geraakt, komt het standpunt van het Parlement in eerste lezing overeen met het definitieve wetsbesluit: Verordening (EG) nr. .../2008.) (Medebeslissingsprocedure: eerste lezing) Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2007)0053 ), – gelet op artikel 251, lid 2 en artikel 95 van het EG­Verdrag, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C6-0067/2007), – gelet op artikel 51 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie interne markt en consumentenbescherming en de adviezen van de Commissie internationale handel, de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en voedselveiligheid, de Commissie industrie, onderzoek en energie en de Commissie juridische zaken ( A6-0490/2007 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan het Commissievoorstel, als geamendeerd door het Parlement; 2. verzoekt om hernieuwde voorlegging indien de Commissie voornemens is ingrijpende wijzigingen in dit voorstel aan te brengen of dit door een nieuwe tekst te vervangen; 3. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Standpunt van het Europees Parlement in eerste lezing vastgesteld op 21 februari 2008 met het oog op de aanneming van Besluit nr. .../2008/EG van het Europees Parlement en de Raad betreffende een gemeenschappelijk kader voor het verhandelen van producten en tot intrekking van Besluit 93/465/EEG (Aangezien het Parlement en de Raad tot overeenstemming zijn geraakt, komt het standpunt van het Parlement in eerste lezing overeen met het definitieve wetsbesluit: Besluit nr. ... /2008/EG.) (Medebeslissingsprocedure: eerste lezing) Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2007)0036 ), – gelet op artikel 251, lid 2 en de artikelen 37 en 95 van het EG­Verdrag, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C6-0065/2007), – gelet op artikel 51 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie interne markt en consumentenbescherming en de adviezen van de Commissie industrie, onderzoek en energie en de Commissie juridische zaken ( A6-0489/2007 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan het Commissievoorstel, als geamendeerd door het Parlement; 2. verzoekt een hernieuwde voorlegging indien de Commissie voornemens is ingrijpende wijzigingen in dit voorstel aan te brengen of dit door een nieuwe tekst te vervangen; 3. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Standpunt van het Europees Parlement in eerste lezing vastgesteld op 21 februari 2008 met het oog op de aanneming van Verordening (EG) nr. .../2008 van het Europees Parlement en de Raad tot vaststelling van procedures voor de toepassing van bepaalde nationale technische voorschriften op goederen die in een andere lidstaat rechtmatig in de handel zijn gebracht, en tot intrekking van Beschikking nr. 3052/95/EG (Aangezien het Parlement en de Raad tot overeenstemming zijn geraakt, komt het standpunt van het Parlement in eerste lezing overeen met het definitieve wetsbesluit: Verordening (EG) nr. .../2008.) Het Europees Parlement , – onder verwijzing naar zijn eerdere resoluties over het Midden-Oosten, met name die van 1 juni 2006 over de humanitaire crisis in de Palestijnse gebieden en de rol van de EU (1) , 16 november 2006 over de situatie in Gaza (2) , 21 juni 2007 over MEDA en financiële steun aan Palestina - evaluatie, implementatie en controle (3) , 12 juli 2007 over het Midden-Oosten (4) en 11 oktober 2007 over de humanitaire situatie in Gaza (5) , – gelet op de resoluties van de VN-Veiligheidsraad nrs. 242 (S/RES/242) van 22 november 1967 en 338 (S/RES/338) van 22 oktober 1973, – gelet op de vierde Conventie van Genève (1949), – gezien de verklaring van Annapolis van 27 november 2007, – gezien de conclusies van de Raad Algemene Zaken en Externe Betrekkingen van 28 januari 2008, – gezien de verklaring van de Commissie politieke aangelegenheden, veiligheid en mensenrechten van de Euro-Mediterrane Parlementaire Vergadering van 28 januari 2008 over de situatie in Gaza, – gezien de resolutie van de VN-Mensenrechtenraad van 24 januari 2008 over schendingen van de mensenrechten in de Gazastrook (A/HRC/S - 6/L.1), – gelet op artikel 103, lid 4, van zijn Reglement, A. overwegende dat de humanitaire situatie in de Gazastrook nog is verslechterd als gevolg van het embargo op het personen- en goederenverkeer, de gedeeltelijke ontzegging van de toegang tot drinkwater, voedsel en elektriciteit en het gebrek aan essentiële goederen en diensten, B. overwegende dat de grensovergangen van en naar de Gazastrook maandenlang gesloten zijn gebleven, en dat het embargo op het personen- en goederenverkeer de economie van de Gazastrook nog verder heeft verlamd, C. overwegende dat de essentiële openbare diensten, zoals de gezondheidszorg en het onderwijs, met ernstige gebreken te kampen hebben door gebrek aan het meest elementaire materiaal dat voor hun functioneren nodig is, en dat het gebrek aan medicijnen en aan brandstof om de generatoren in de ziekenhuizen van de Gazastrook draaiende te houden, Palestijnse levens in gevaar brengt, D. overwegende dat na het neerhalen van de grensmuur, recentelijk honderdduizenden Palestijnen vanuit de Gazastrook naar Egypte trokken, om daar de essentiële goederen voor hun levensbehoeften te halen en overwegende dat de Egyptische troepen de situatie geleidelijk weer onder controle kregen en de grens op 3 februari 2008 weer afsloten waardoor het vrije verkeer van Palestijnen op verzoek van de Israëlische autoriteiten werd belemmerd, E. overwegende dat de vernieling van een deel van de grensmuur en -omheining een onmiddellijk gevolg is van de zeer ernstige humanitaire crisis in Gaza, waardoor de Palestijnse bevolking zich tot het uiterste inspant haar basisbehoefte om zich vrij te bewegen te doen gelden, F. overwegende dat, na een lange aanslagvrije periode, bij een recente terroristische zelfmoordaanslag in Dimona Israëlische burgers gewond zijn geraakt en om het leven zijn gekomen, overwegende dat de raketbeschietingen van Israëlisch grondgebied door Palestijnse milities vanuit de Gazastrook blijven voortduren, en overwegende dat de militaire operaties, waarbij burgers worden gedood of in gevaar gebracht, en de buitengerechtelijke executies door het Israëlische leger in de Gazastrook nog steeds voortduren, G. overwegende dat de situatie en de recente politieke ontwikkelingen in de Gazastrook de lopende onderhandelingen tussen Israëliërs en Palestijnen en de inspanningen om tegen het eind van 2008 tot een akkoord te komen, zoals de partijen tijdens de internationale bijeenkomst in Annapolis op 27 november 2007 hebben verklaard, ondermijnen, H. overwegende dat de Europese Unie de afgelopen jaren substantiële financiële steun heeft verleend aan de Palestijnen; overwegende dat het Tijdelijke Internationale Mechanisme en de projectfinanciering van de EU een belangrijke rol hebben gespeeld bij het voorkomen van een humanitaire ramp in de Gazastrook en op de Westelijke Jordaanoever; overwegende dat de Commissie, het United Nations Development Program, het United Nations Relief and Works Agency en de Wereldbank een aantal infrastructuurprojecten hebben opgeschort doordat zij geen grondstoffen konden invoeren; overwegende dat deze humanitaire bureaus, agentschappen en organisaties hun werkzaamheden voortzetten ondanks alle belemmeringen; overwegende dat de Europese Unie humanitaire bijstand blijft verlenen aan de Palestijnse bevolking en directe subsidies verleent aan de werknemers van de Palestijnse Autoriteit in de Gazastrook; overwegende dat het Palestijns-Europese mechanisme voor beheer van Socio-economische hulp (PEGASE) een nieuw financieringsmechanisme zal vormen van de EU en andere internationale bijstand voor de Palestijnse gebieden, I. overwegende dat alle partijen op de conferentie in Annapolis de wens hebben uitgedrukt om de onderhandelingen opnieuw op te starten met het oog op de vestiging van een soevereine en levensvatbare Palestijnse staat, naast een veilige Israëlische staat, J. overwegende dat de deelnemers aan de Internationale donorconferentie voor de Palestijnse staat, die in december 2007 in Parijs plaatsvond, voor de komende drie jaar een bedrag van in totaal 7,4 miljard USD hebben toegezegd ter ondersteuning van de institutionele opbouw en het economisch herstel in Palestina, K. overwegende dat de speciaal gezant van het Kwartet, vier prioritaire projecten heeft aangewezen voor de economische ontwikkeling en de institutionele opbouw van de Palestijnse gebieden, met inbegrip van de wederopbouw van de afvalwaterzuiveringsinstallatie van Beit Lahia in Noord-Gaza, 1. geeft opnieuw uiting aan zijn ernstige verontrusting over de humanitaire en politieke crisis in de Gazastrook en de eventuele verdere ernstige gevolgen daarvan; beschouwt de recente ontwikkelingen in Rafah, zowel vreedzame manifestaties als gewelddaden, als een gevolg van de crisis in de Gazastrook; 2. betuigt zijn medeleven met de door het geweld in Gaza en Zuid-Israël getroffen burgerbevolking; 3. herhaalt zijn oproep tot onmiddellijke beëindiging van elk gewelddadig optreden; 4. dringt er bij Israël op aan een einde te maken aan militaire acties waarbij burgers worden gedood of in gevaar gebracht, en aan de buitenrechtelijke executies; 5. roept Hamas op, na de onwettige overname van de Gazastrook, de raketbeschietingen van Israëlisch grondgebied door Palestijnse milities vanuit de Gazastrook te verhinderen; 6. meent dat het beleid om de Gazastrook te isoleren zowel op politiek als op humanitair vlak is mislukt; herhaalt zijn oproep aan alle partijen om het internationale recht, en met name het internationale humanitaire recht, ten volle te eerbiedigen; 7. verwelkomt de reactie van Egypte op de ongeregeldheden te Rafah, waardoor veel Palestijnse families toegang kregen tot essentiële goederen om in hun elementaire behoeften te voorzien; vraagt de Egyptische regering om een actieve rol te blijven spelen bij de handhaving van vrede en stabiliteit in het gebied; 8. herhaalt zijn oproep om de blokkade te beëindigen en voor de gecontroleerde heropening van de grensovergangen van en naar Gaza; verzoekt Israël ervoor te zorgen dat het personen- en goederenverkeer bij Rafah, Karni en andere grensovergangen mogelijk is, overeenkomstig de Overeenkomst inzake verkeer en toegang; wenst dat de EU-missie voor bijstandsverlening inzake grensbeheer in Rafah wordt hervat; verwelkomt de verklaring van de EU-Hoge Vertegenwoordiger voor het GBVB dat een nieuw mandaat van de Raad voor de missie moet worden overwogen; dringt in deze context aan op een verhoogde internationale aanwezigheid in het gebied; 9. is verheugd over het voorstel van de Palestijnse Autoriteit om de grensovergangen in handen te nemen, op basis van een tussen Egypte, Israël en de Palestijnse Autoriteit te sluiten overeenkomst, en steunt de recente resolutie van de Arabische Liga in dit verband; nodigt de Palestijnse Autoriteit evenwel uit bij te dragen tot het scheppen van de noodzakelijke voorwaarden om alle betrokkenen in de Gazastrook hierbij te betrekken; 10. is van mening dat de burgerbevolking niet mag worden getroffen door militaire acties en collectieve strafmaatregelen; roept Israël op zijn internationale verplichtingen als bezettingsmacht in de Gazastrook na te komen; vraagt Israël te blijven instaan voor een gestage en toereikende aanvoer van humanitaire hulp en essentiële goederen en diensten, waaronder ook brandstof en energie, naar de Gazastrook; uit zijn ernstige bezorgdheid over de beslissing van Israël om een bijkomende beperking van de energievoorziening naar de Gazastrook met vijf procent per week in te stellen, hetgeen niet in overeenstemming kan worden geacht voor het tegemoetkomen aan de minimale humanitaire behoeften; is ingenomen met de petitie van 10 Israëlische mensenrechtenorganisaties tegen het beperken van de levering van brandstof en elektriciteit aan de Gazastrook; 11. is van mening dat er, omwille van het functioneren van de overheidsinstellingen die vitale diensten leveren, alsook van de internationale humanitaire agentschappen, bureaus en organisaties die streven naar verbetering van de levensomstandigheden van de Palestijnen die in de Gazastrook wonen, ondanks de politieke impasse, een dialoog moet plaatsvinden tussen de Palestijnse Autoriteit en Hamas; 12. benadrukt het grote belang van een permanente geografische verbinding en handelsrelatie tussen, en de vreedzame en duurzame politieke hereniging van de Gazastrook en de Westelijke Jordaanoever en dringt er bij Hamas op aan zijn standpunt aan te passen aan de beginselen van het Kwartet en de eerder overeengekomen internationale verplichtingen, en het vredesproces en de lopende onderhandelingen te steunen; 13. herhaalt zijn oproep tot onmiddellijke vrijlating van de Israëlische korporaal Gilad Shalit, hetgeen beschouwd zou worden als een blijk van goede wil van Hamas, en van alle gevangen voormalige Palestijnse ministers, wetgevers en burgemeesters; erkent het belang van de vrijlating van gevangenen voor het scheppen van vertrouwen in de context van de lopende vredesgesprekken; 14. herinnert de partijen aan de toezeggingen die ze in Annapolis hebben gedaan om in goed vertrouwen te onderhandelen ten einde een vredesverdrag te sluiten waarmee alle lopende zaken vóór eind 2008 worden opgelost, met inbegrip van alle kernpunten, zonder uitzonderingen, zoals die zijn vastgelegd in vorige overeenkomsten; dringt er bij beide zijden op aan hun verplichtingen krachtens de Routekaart na te komen; 15. verzoekt de Raad en de Commissie samen met de internationale gemeenschap de wezenlijke humanitaire hulp aan de Palestijnen in de Gazastrook te blijven waarborgen, en met name te letten op de behoeften van bijzonder kwetsbare groepen; benadrukt het belang van het nieuwe financieringsmechanisme PEGASE; geeft echter uiting aan zijn ernstige bezorgdheid over de vernietiging van voorzieningen die in het kader van humanitaire hulp of door de Europese Unie verstrekte projectfinanciering werden bekostigd, hetgeen de doelmatigheid van de EU-steun in het gedrang brengt en de solidariteit van het publiek in de lidstaten aantast; 16. is ingenomen met het resultaat van de in december 2007 gehouden Internationale donorconferentie voor de Palestijnse staat, waarbij een bedrag van ruim 7,4 miljard USD is toegezegd, en dringt er bij alle donoren op aan hun toezeggingen ter ondersteuning van de inspanningen voor de opbouw van de toekomstige Palestijnse na te komen overeenkomstig het door eerste minister dr. Salam Fayyad gepresenteerde hervormings- en ontwikkelingsplan; 17. geeft uiting aan zijn ernstige bezorgdheid over de gevolgen die het niet onderhouden van afvalwaterzuiveringsinstallaties heeft voor het milieu en de volksgezondheid, en roept alle partijen op te zorgen voor toegang tot de nodige goederen voor het herstel en de wederopbouw van de afvalwaterzuiveringsinstallatie van Beit Lahia, zoals bepaald door de speciaal gezant van het Kwartet; 18. dringt aan op een dringend en exemplarisch energieproject voor Gaza, mogelijkerwijs in het Rafah-gebied, om er voor te zorgen dat de bevolking van Gaza kan voorzien in haar eigen elektriciteitsproductie en ontzilting; 19. verzoekt zijn werkgroep voor het Midden-Oosten om in samenwerking met de Commissie en de betrokken internationale organisaties de gevolgen van de vernietiging van infrastructuur in de Gazastrook te onderzoeken, met bijzondere aandacht voor de voorzieningen die zijn bekostigd in het kader van humanitaire hulp of projectfinanciering van de Europese Unie; 20. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de Hoge Vertegenwoordiger voor het Gemeenschappelijk Buitenlands en Veiligheidsbeleid, de regeringen en parlementen van de lidstaten, de secretaris-generaal van de VN, de speciaal gezant van het Kwartet voor het Midden-Oosten, de voorzitter van de Euro-Mediterrane Parlementaire Vergadering, de president van de Palestijnse Autoriteit, de Palestijnse Wetgevende Raad, de Israëlische regering, de Knesset en de regering en het parlement van Egypte. Het Europees Parlement , – onder verwijzing naar zijn vorige resoluties over de Commissie voor de mensenrechten van de Verenigde Naties sinds 1996, met name zijn resolutie van 7 juni 2007 over de vijfde zitting van de Raad voor de rechten van de mens van de VN (UNHRC) (1) , alsmede die van 16 maart 2006 het resultaat van de onderhandelingen over de Raad voor de rechten van de mens en over de 62e zitting van de VN-mensenrechtencommissie (2) , die van 29 januari 2004 over de betrekkingen tussen de Europese Unie en de Verenigde Naties (3) , die van 9 juni 2005 over de hervorming van de Verenigde Naties (4) , die van of 29 september 2005 over de resultaten van de Wereldtop van de Verenigde Naties van 14-16 september 2005 (5) en die van 26 april 2007 over het jaarverslag over de mensenrechten in 2006 en het EU-beleid inzake de mensenrechten (6) , – onder verwijzing naar zijn urgentieresoluties over mensenrechten en democratie, – gezien de resolutie van de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties A/RES/60/251 waarmee de Raad voor de mensenrechten van de VN UNHRC is opgericht, – gezien de vorige gewone en buitengewone zittingen van de UNHRC, met name de zesde gewone zitting, alsmede de zesde buitengewone zitting over schendingen van de mensenrechten als gevolg van Israëlische militaire aanvallen en razzia's in de bezette Palestijnse gebieden, met name de bezette Gazastrook, gehouden op 23-24 januari 2008, – gezien de komende zevende zitting van de UNHRC in maart 2008, – gezien de eerste en tweede ronde van de universele periodieke evaluatie (Universal Periodic Review, UPR) die zullen plaatshebben van 7 tot 18 april 2008 en van 5 tot 16 mei 2008; – gelet op artikel 103, lid 4 van zijn Reglement, A. overwegende dat eerbiediging, bevordering en garantie van het universele karakter van de mensenrechten een onderdeel is van het ethische en wettelijke acquis van de Europese Unie en een van de hoekstenen van de Europese eenheid en integriteit, B. overwegende dat de UNHRC een effectief forum biedt om de bescherming en bevordering van de mensenrechten binnen het kader van de VN te verbeteren, C. overwegende dat de zevende zitting van de UNHRC cruciaal zal zijn, omdat hierop voor het eerst een brede waaier van belangrijke kwesties zal worden onderzocht volgens de nieuwe werkmethoden die het gevolg zijn van de hervormingen op het gebied van institutionele opbouw die zijn goedgekeurd in 2006 en 2007 en omdat de werkwijze voor de UPR er zal worden bijgesteld, D. overwegende dat de geloofwaardigheid van de UNHRC afhangt van de uitvoering van deze hervormingen en mechanismen, die zo moeten worden geïmplementeerd dat de capaciteit van de UNHRC om schendingen van de mensenrechten overal ter wereld aan te pakken, vergroot, E. overwegende dat voor de zevende zitting van de UNHRC een ad-hocdelegatie van het Europees Parlement zal worden opgericht, net als het geval was de twee voorgaande jaren en ook voordien voor de voorganger van de UNHRC, de Commissie voor de mensenrechten van de VN, Werk van de Raad voor de mensenrechten 1. onderstreept de cruciale rol die de UNHRC binnen het VN-bestel speelt; herhaalt het standpunt dat de UNHRC er in de eerste plaats op moet blijven focussen schendingen van de mensenrechten aan te pakken, aangezien algemene politieke situaties onder de bevoegdheid van andere VN-organen vallen; benadrukt het specifieke karakter van de UNHRC: met name de belangrijke rol van de speciale procedures, de buitengewone zittingen, de UPR, de interactieve dialoog en de capaciteit van de UNHRC om dringende crisissen aan te pakken; 2. neemt nota van de resultaten van het werk van de UNHRC; is tevreden met de uitvoering van het ambitieuze programma dat de UNHRC zichzelf heeft opgelegd, onder andere de herziening van zijn procedures en werkmethoden, met name de ontwikkeling en uitvoering van de UPR en de herziening van de speciale procedures; 3. looft de positieve realisaties van het voorzitterschap van de UNHRC, met name de goede samenwerking ervan met het Bureau van de Hoge Commissaris voor de mensenrechten OHCHR; verzoekt de EU om bij voorrang kandidaten met een hoog peil van integriteit te ondersteunen voor de verkiezing van de nieuwe voorzitter van de UNHRC die zal plaatshebben op 23 juni 2008; 4. is tevreden met de organisatie van buitengewone zittingen, omdat deze zorgen voor een essentiële koppeling tussen ernstige schendingen van de mensenrechten en onafhankelijke deskundigheid; is evenwel bezorgd doordat de UNHRC er niet in slaagt op te treden om vele van de meest ernstige mensenrechtenschendingen in de wereld aan te pakken; 5. merkt op dat buitengewone zittingen als doel hebben dringende crisissen aan te pakken, terwijl voortdurende mensenrechtenschendingen moeten worden aangepakt tijdens de gewone zitting, waar een grondigere analyse kan worden uitgevoerd en oplossingen kunnen worden gevonden voor de lange termijn; 6. benadrukt dat buitengewone zittingen voorafgaande voorbereiding en gestructureerde werkmethoden vereisen om positieve resultaten te produceren; merkt in dit verband het welslagen van essentiële EU-initiatieven op; 7. neemt nota van de directe impact van de buitengewone zitting over Birma die is gehouden in oktober 2007 in Genève, met de veroordeling van de repressie door de regering en het bezoek van de speciale rapporteur met het oog op het onderzoek naar de situatie van de mensenrechten in Birma; betreurt het ontbreken van follow-up en monitoring van de aanbevelingen van de bijzonder rapporteur, nu de mensenrechtensituatie in Birma verslechtert; Verkiezing van nieuwe UNHRC-leden door de Algemene Vergadering van de VN 8. vraagt dat in mei 2008 in alle regio's volwaardige verkiezingen worden gehouden, zodat een echte keuze onder de VN-lidstaten mogelijk is; betreurt dat voorheen sommige landen met problematische prestaties op het gebied van mensenrechten zijn verkozen, waardoor het verleden wordt begraven; 9. verzoekt de Raad, de Commissie en de lidstaten te blijven aandringen op de vaststelling van lidmaatschapscriteria voor verkiezing in de UNHRC, inclusief de invoering van permanente uitnodigingen voor de speciale procedures, alsmede op controle op de daadwerkelijke nakoming van de verkiezingsbeloften van de VN-lidstaten; vraagt dat deze regel in afwachting van een hervorming als hierboven bedoeld, wordt toegepast bij de bepaling van de steun van de EU-lidstaten binnen de UNHRC voor kandidaatlanden; Procedures en mechanismen UPR 10. ziet het UPR-mechanisme als een potentieel instrument om het universele karakter van de controle op de nakoming van de beloften en op de praktijk op het gebied van mensenrechten in de hele wereld te verbeteren, door alle VN-lidstaten aan dezelfde behandeling en controle te onderwerpen; 11. wijst erop dat de UPR als doel heeft een objectieve evaluatie van de situatie in een land uit te voeren, om de terreinen van mensenrechtenschendingen aan te wijzen waar verbetering mogelijk is door de uitwisseling van goede praktijken en nauwere samenwerking, met als resultaat aanbevelingen en conclusies; verzoekt de EU-lidstaten en de Commissie in dit verband rekening met deze aanbevelingen en conclusies te houden bij de vaststelling van de doelstellingen en prioriteiten van de EU-bijstandsprogramma's; 12. vraagt dat het UPR-proces, waarvan de eerste en tweede ronde zullen worden gehouden van 7 tot 18 april 2008 en van 5 tot 16 mei 2008, voldoet aan de verwachtingen die tot dusver zijn uitgesproken; vraagt de EU-lidstaten om de UPR uit te voeren in de geest van de reeds aangehaalde resolutie 60/251, op transparante en objectieve wijze; verzoekt de EU-lidstaten die aan de UPR worden onderworpen, kritisch te zijn over zichzelf en hun presentaties niet tot hun positieve verwezenlijkingen te beperken; 13. merkt op dat een aantal kwesties nog steeds moet worden aangepakt, onder andere de selectie van de zogenaamde UPR-trojka's die de evaluatie van de VN-lidstaten op het gebied van mensenrechten zal vergemakkelijken; dringt er in deze samenhang bij de EU-lidstaten op aan niet te aanvaarden dat landen die worden geëvalueerd, vertrouwelijk de met hun evaluatie belaste landen kunnen weigeren; 14. vraagt de UNHRC-leden onafhankelijke deskundigen aan te stellen als hun vertegenwoordigers in de werkgroep die met de uitvoering van de UPR is belast; vraagt de EU-lidstaten het voortouw met betrekking tot de bevordering van deze aanpak te nemen door gemeenschappelijke richtsnoeren over de werkwijze voor de UPR vast te stellen; 15. merkt op dat de participatie van de civiele maatschappij, verdedigers van de mensenrechten en de speciale procedures belangrijk is; herhaalt zijn standpunt dat hun conclusies en aanbevelingen de basis van een onafhankelijke en geloofwaardige evaluatie moeten zijn; Herziening van de mandaten en benoeming van mandaathouders voor de speciale procedures 16. benadrukt dat de speciale procedures de kern van het VN-mensenrechteninstrumentarium zijn en met name binnen de UNHRC een centrale rol spelen; bevestigt nogmaals dat de UNHRC-leden hun verplichting moeten nakomen om met betrekking tot de speciale procedures volledige medewerking te verlenen; 17. benadrukt dat de geloofwaardigheid van de UNHRC zal afhangen van de nieuwe benoemingen van mandaathouders voor de speciale procedures in maart 2008; 18. vraagt dat als mandaathouders personen worden benoemd met erkende deskundigheid op het gebied van mensenrechten, relevante ervaring, onafhankelijkheid, onpartijdigheid, persoonlijke integriteit en objectiviteit, alsmede een grondige kennis van het systeem van de speciale procedures; 19. dringt er bij de regeringen, de NGO's en de beroepsverenigingen op dit gebied op aan de namen van kandidaten die in aanmerking komen voor opname in de openbare lijst van benoembare kandidaten die door het OHCHR wordt beheerd, toe te zenden; 20. verzoekt de adviesgroep die met de evaluatie van de kandidaten voor de mandaten voor de speciale procedures en de formulering van aanbevelingen voor benoemingen aan het voorzitterschap van de Raad is belast, haar mandaat uit te voeren op objectieve en transparante wijze en haar keuzen te baseren op de criteria van professionalisme en persoonlijke integriteit; 21. veroordeelt het besluit van de UNHRC de mandaten van de speciale rapporteurs voor Wit-Rusland en Cuba niet te verlengen; 22. is tevreden met de verlenging van de landenmandaten van de speciale rapporteur voor Sudan en de onafhankelijke deskundigen voor Liberia, Haïti en Burundi; 23. betreurt de steun van de EU voor het besluit van de UNHRC zijn deskundigengroep voor Darfur op te heffen; merkt op dat de follow-up van het werk van de deskundigengroep is toegevoegd aan het mandaat van de speciale rapporteur voor Sudan; is bijgevolg bezorgd dat door de vergroting van de werklast van deze speciale rapporteur, haar mandaat kan worden verzwakt; 24. gelet op de aanzienlijke toegevoegde waarde van de deskundigengroepen, moedigt meer omzichtigheid bij de stopzetting van de mandaten van deze groepen in de toekomst aan; 25. is tevreden met de verlenging van de thematische mandaten die tot nu toe zijn geëvalueerd; 26. vraagt de EU-lidstaten ervoor te zorgen dat de mandaten van de speciale rapporteurs voor Birma en de Democratische Volksrepubliek Korea worden verlengd en dat de mandaten van de onafhankelijke deskundigen voor Somalië en de Democratische Republiek Congo worden verlengd; 27. is tevreden met de creatie van een deskundigenmechanisme, met vijf onafhankelijke leden, voor de mensenrechten van inheemse volkeren; 28. moedigt de zo spoedig mogelijke organisatie van debatten aan, alleszins nog in 2008, over de kwestie van geweld tegen vrouwen in al zijn verschijningsvormen en de vaststelling van prioriteiten voor de aanpak van deze kwestie in het kader van de toekomstige inspanningen en werkprogramma's van de UNHRC, als overeengekomen in resolutie van de Algemene Vergadering A/RES/61/143 van 19 december 2006 over het vergroten van de inspanningen om alle vormen van geweld tegen vrouwen uit te bannen; 29. neemt nota van de goedkeuring op 18 juni 2007 van een gedragscode voor de mandaathouders voor de speciale procedures; vraagt de UNHRC deze gedragscode toe te passen in de geest van de reeds aangehaalde resolutie 60/251 en de onafhankelijkheid van de speciale procedures te eerbiedigen; 30. steunt de inspanningen van het coördinatiecomité van de speciale procedures met betrekking tot de opstelling van een geschikte procedure volgens welke de gedragscode en andere relevante documenten, inclusief het handboek van de speciale procedures, het best kunnen worden uitgevoerd om de capaciteit ervan ter bescherming en bevordering van de mensenrechten te vergroten; verzoekt het coördinatiecomité van de speciale procedures op efficiënte en transparante wijze te werk te gaan, ter voorkoming van technische debatten die de debatten ten gronde kunnen vertragen en de mandaten van de speciale procedures hinderen; Klachtenprocedure 31. merkt op dat de klachtenprocedure die als onderdeel van het proces van institutionele opbouw van de UNHRC is geschetst, erg lijkt op de oude procedure 1503; vraagt een nieuw proces dat efficiënter is om situaties van duidelijke ernstige schendingen van de mensenrechten aan te wijzen, te voorkomen en aan te pakken; Betrokkenheid van de EU 32. erkent dat de EU en haar lidstaten in het eerste jaar van de werkzaamheden van de UNHRC actief bij deze werkzaamheden waren betrokken; 33. is tevreden met de deelname van de EU aan de moeilijke onderhandelingen op de zesde gewone zitting, met name om positieve resultaten te behalen met betrekking tot de verlenging van de mandaten van de speciale procedures; 34. wijst erop dat de EU met één stem moet spreken om mensenrechtenkwesties aan te pakken, maar ook op het feit dat het belangrijk is dat elke EU-lidstaat het EU-standpunt ondersteunt, om hieraan meer gewicht te geven; 35. verzoekt de EU haar eigen resolutie te ondersteunen om naar een consensus te zoeken voor de aanpak van de huidige schendingen van de mensenrechten in het kader van de blokkade in de Gazastrook en de raketaanvallen tegen Israël; 36. vraagt nauwere samenwerking met het OHCHR en het behoud van de onafhankelijkheid hiervan door de toekenning eraan van adequate financiering; 37. vraagt blijvende steun voor de speciale procedures in de vorm van geld en personeel; spreekt zijn steun uit voor het Europees instrument voor democratie en mensenrechten (7) , aangezien dit een belangrijke financieringsbron voor de speciale procedures is; is tevreden met de initiatieven van het voorzitterschap van de werkgroep mensenrechten (COHOM) met betrekking tot de intensivering van de samenwerking hiervan met de speciale rapporteurs, met name door systematische uitnodigingen voor relevante vergaderingen; 38. vraagt de Commissie en de Raad een gemeenschappelijk standpunt goed te keuren om ervoor te zorgen dat de EU-lidstaten alle internationale mensenrechteninstrumenten automatisch ondertekenen en ratificeren; 39. neemt nota van de inspanningen van de EU met betrekking tot de goedkeuring van resoluties bij consensus; vraagt de EU-lidstaten hun inspanningen om contacten met landen van andere regionale groepen te onderhouden, voort te zetten, om voor ruime steun voor resoluties ter verbetering van de bescherming en de bevordering van de mensenrechten te zorgen; verzoekt de EU doeltreffender gebruik van haar hulp en politieke steun voor derde landen te maken, om deze een stimulans te bieden om met de UNHRC samen te werken; 40. machtigt de delegatie van het Europees Parlement naar de zevende zitting van de UNHRC om de in deze resolutie geformuleerde punten van bezorgdheid naar voren te brengen, verzoekt de delegatie verslag over haar bezoek bij de Subcommissie mensenrechten uit te brengen en acht het wenselijk voort delegaties van het Europees Parlement naar relevante zittingen van de UNHRC te blijven zenden; o o o 41. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de regeringen en parlementen van de lidstaten, de VN-Veiligheidsraad, de Secretaris-generaal van de VN, de voorzitter van de 62ste Algemene Vergadering van de VN, de voorzitter van de UNHRC, de Hoge Commissaris van de VN voor de mensenrechten en de door de Commissie buitenlandse zaken opgerichte EU-VN-werkgroep. Het Europees Parlement , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 14 maart 1997 over het verslag van de Commissie aan de Raad en het Europees Parlement over de demografische situatie in de Europese Unie (1995) (1) , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 12 maart 1998 over het demografisch verslag 1997 van de Commissie (2) , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 15 december 2000 over de mededeling van de Commissie getiteld "Een Europa voor alle leeftijden - Meer welvaart en solidariteit tussen de generaties" (3) , – gezien de mededeling van de Commissie getiteld "Het antwoord van Europa op de wereldwijde vergrijzing - Bevordering van sociaal-economische vooruitgang in een vergrijzende wereld. Een bijdrage van de Europese Commissie aan de 2e Wereldvergadering over de vergrijzing" ( COM(2002)0143 ), – gezien het Europees Jeugdpact dat werd aangenomen tijdens de Europese Raad van Brussel van 22 en 23 maart 2005, – gezien het Groenboek van de Commissie getiteld "Demografische veranderingen: naar een nieuwe solidariteit tussen de generaties ( COM(2005)0094 ), – onder verwijzing naar zijn resolutie van 23 maart 2006 over demografische vraagstukken en de solidariteit tussen de generaties (4) , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 6 september 2006 over een Europees sociaal model voor de toekomst (5) , – gezien de mededeling van de Commissie getiteld "De demografische toekomst van Europa - probleem of uitdaging?" ( COM(2006)0571 ), – gezien de mededeling van de Commissie getiteld "Meer solidariteit tussen de generaties" ( COM(2007)0244 ), – gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité van 14 maart 2007 getiteld "Het gezin en de demografische ontwikkelingen" (6) waarin het voorstel voor een door de lidstaten te ondertekenen Europees pact voor het gezin een centrale plaats inneemt, – gezien het werkdocument van de diensten van de Commissie getiteld "De demografische toekomst van Europa: feiten en cijfers" (SEC(2007)0638), – gelet op artikel 45 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken en de adviezen van de Commissie rechten van de vrouw en gendergelijkheid, de Commissie economische en monetaire zaken, de Commissie regionale ontwikkeling en de Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken ( A6-0024/2008 ), A. overwegende dat de demografische ontwikkeling wordt bepaald door verschillende factoren, waaronder het geboortecijfer, de levensverwachting en de migratiestromen en dat de huidige cijfers voor 2050 wijzen op grote demografische veranderingen in de lidstaten van de Unie, die zich met name zullen uiten in een vergrijzing van de Europese bevolking, waarvan de gemiddelde leeftijd zou kunnen stijgen van 39 jaar in 2004 tot 49 jaar in 2050, B. overwegende dat volgens de inschatting van de Commissie deze demografische veranderingen de bevolkingsopbouw en de leeftijdspiramide ingrijpend zouden kunnen wijzigen, dat het aantal jongeren tussen 0 en 14 jaar zou dalen van 100 miljoen (grondslag 1975) tot 66 miljoen in 2050, de bevolking in de werkende leeftijd tegen 2010 met 331 miljoen op zijn grootst zou zijn om vervolgens regelmatig te krimpen (tot ongeveer 268 miljoen in 2050), terwijl in de periode 2004-2050 met een verlenging van de levensverwachting van 6 jaar voor mannen en 5 jaar voor vrouwen het aantal ouderen van meer dan 80 jaar zou toenemen van 4,1% in 2005 tot 11,4% in 2050, C. overwegende dat het Europees gemiddelde van de afhankelijkheidsgraad van ouderen (het aantal mensen ouder dan 65 jaar gedeeld door het aantal mensen tussen 14 en 65 jaar) van 25% in 2004 zou toenemen tot 53% in 2050, D. overwegende dat echter voor het ramen van de maatschappelijke kosten met betrekking tot het niet-actieve deel van de bevolking de economische afhankelijkheidsgraad (het economisch niet-actieve deel van de bevolking, zoals gepensioneerden, kinderen en jongeren die onderwijs ontvangen, gedeeld door het economisch actieve deel van de bevolking in de werkende leeftijd) veel belangrijker is dan de afhankelijkheidsgraad van ouderen, E. overwegende dat demografische veranderingen grote gevolgen hebben voor de overheidsuitgaven, die naar verwachting tussen 2004 en 2050 met 10% zullen stijgen, F. overwegende dat de demografische veranderingen waarschijnlijk niet van invloed zullen zijn op de totale bevolkingsomvang in Europa in 2050 maar dat zij de territoriale evenwichten aanzienlijk kunnen verstoren omdat bepaalde regio's in de Unie nu al een grote uitstroom van jonge mensen, vooral jonge vrouwen kennen, en voorts overwegende dat het relatieve aandeel van Europa in de wereldbevolking zou afnemen van 15% een eeuw geleden tot 5% in 2050; overwegende dat de gevolgen van deze veranderingen voor de regio's in de Unie zeer uiteenlopend zijn: er zijn regio's met een netto uitstroom waar al disproportioneel veel oudere mensen wonen en regio's met een netto instroom die nog niet worden geconfronteerd met deze vergrijzing, dankzij de jonge mensen die daarheen trekken, G. overwegende dat onvruchtbaarheid een van de oorzaken is van de bevolkingsafname en dat het als een volksgezondheidsprobleem en als een sociaal probleem dient te worden erkend dat zowel mannen als vrouwen raakt, waarbij de Commissie tevens herinnerd wordt aan de in 2005 door het Parlement gedane "oproep tot actie ten aanzien van onvruchtbaarheid en demografische ontwikkelingen", waarin de Commissie werd verzocht hierover met aanbevelingen te komen, H. overwegende dat legale immigratie een positieve rol vervult voor de samenstelling van de Europese bevolking en noodzakelijk is om het demografische evenwicht te handhaven; overwegende dat alleen legale immigratie echter niet voldoende is om de toenemende vergrijzing van de bevolking in de EU tegen te gaan en maatregelen nodig zijn om het geboortecijfer van de EU-ingezetenen te verhogen, I. overwegende dat immigratie slechts een gedeeltelijke en kortetermijnoplossing biedt voor de demografische veranderingen in Europa, die vereisen dat de lidstaten zich inzetten om het respect voor het beginsel van gendergelijkheid in de publieke en private sector te waarborgen, het moederschap te beschermen, sociale en economische steun aan gezinnen te verlenen en maatregelen te nemen zodat mannen en vrouwen gezin en werk beter kunnen combineren, J. overwegende dat handicaps vaak te maken hebben met leeftijd en dat ouderen eerder last zullen krijgen van achteruitgang van hun vermogens of handicaps, Algemene opmerkingen 1. neemt met zorg kennis van de demografische prognoses voor 2050; benadrukt evenwel dat prognoses voor een tijdsbestek van 50 jaar geen vaststaande gegevens zijn, maar ernstige waarschuwingen, waarvoor nú oplossingen moeten worden gevonden om in de toekomst Europa's concurrentievermogen, levensvatbaarheid van de economie, sociale cohesie, solidariteit tussen de generaties en sociaal model in stand te houden; is van oordeel dat het perspectief voor 2050 van bevolkingen die afnemen zou kunnen inhouden dat er minder druk op het milieu komt te staan en een mogelijkheid zou kunnen bieden voor duurzame ontwikkeling, wat op zijn beurt om proactief beleid vraagt om de ruimtelijke ordening, huisvesting, het vervoer en allerlei andere infrastructuur dienovereenkomstig aan te passen; erkent in dit opzicht de bevoegdheden van de lidstaten; 2. wijst er vooraf op dat de twee hoofdoorzaken van de demografische veranderingen, te weten de daling van het geboortecijfer en de vergrijzing van de bevolking, het resultaat van vooruitgang zijn; dat de langere levensverwachting een rechtstreeks gevolg is van de vooruitgang in wetenschap, hygiëne en levensstandaard, dat geboorteregeling het gevolg is van de emancipatie van vrouwen en ook verband houdt met een hoger opleidingsniveau van meisjes en een hogere participatiegraad van vrouwen op de arbeidsmarkt en in het openbaar bestuur, en is van mening dat dit moet worden beschouwd als een onomkeerbare verworvenheid van de mensheid; 3. erkent dat een samenleving die kinderen in het middelpunt van haar beleid plaatst een voorafgaande voorwaarde is om het geboortecijfer te verhogen; beklemtoont dat een gezinsvriendelijke omgeving dient te worden gecreëerd en dat de leefomstandigheden dienen te worden verbeterd voor gezinnen en kinderen en voor de verwezenlijking van de reële gezinswensen; 4. benadrukt evenwel dat het abnormaal lage gemiddelde geboortecijfer van 1,5 in de Unie niet voortkomt uit de wens van vrouwen en geen weerspiegeling is van de wensen van Europese burgers ten aanzien van het stichten van een gezin en dus ook verband kan houden met problemen bij het combineren van werk en gezin (ontbreken van kinderopvangfaciliteiten, sociale en economische steun voor gezinnen, werkgelegenheid voor vrouwen), een onzekere maatschappelijke situatie (onzekere werkgelegenheid, dure huisvesting) of angst voor de toekomst (late toegang tot de arbeidsmarkt voor jongeren en onzeker werk); 5. herinnert eraan dat het alcohol- en drugsgebruik onder jongeren een belangrijk maatschappelijk risico vormt met enorme demografische gevolgen, daar het onder meer het arbeidsvermogen en het vermogen om een gezin te stichten vermindert; beveelt derhalve aan doelgerichte kaderprogramma's op te zetten ter voorkoming van alcohol- en drugsgebruik door jongeren en om jongeren te helpen van hun drugs- en alcoholverslaving af te komen; 6. is van oordeel dat de langere levensverwachting een positief gegeven is en als zodanig dient te worden beschouwd; vraagt dat de lidstaten maatregelen nemen om te voorkomen dat gepensioneerden in armoede moeten leven en onvoldoende geld hebben om te wonen, zich te verzorgen en een waardige levensavond te hebben; 7. moedigt uitgebreide antidiscriminatiemaatregelen aan omdat de kwestie van de demografische toekomst van Europa niet los gezien kan worden van het probleem van kwetsbare groepen die aan de onderkant van de maatschappij en in grote armoede leven, in een achterstandssituatie die vaak gezien wordt als hun eigen schuld en niet alleen van invloed is op hun kinderen maar ook op toekomstige generaties; 8. vestigt de aandacht op de mishandeling en verwaarlozing van ouderen binnen hun familie of binnen de instellingen waar ze zijn geplaatst; dringt er bij de lidstaten en de Europese Commissie op aan meer te doen om de omvang van misbruik van ouderen in de Europese Unie aan het licht te brengen; merkt op dat volgens schattingen niet minder dan 10% van de ouderen op de een of andere manier fysiek, financieel of geestelijk worden misbruikt voordat ze sterven; verzoekt de Commissie en de lidstaten om te zorgen voor informatie, waarschuwingssystemen en boetes om dit soort mishandeling tegen te gaan; is verheugd over het voornemen van de Commissie om in 2008 te komen met een mededeling over misbruik van ouderen; vraagt dat deze mededeling te baat wordt genomen om een alomvattende strategie uit te werken en een grootschalige bewustmakings- en actiecampagne op touw te zetten (opleiding van dienstverleners, definitie van kwaliteitsnormen, sancties tegen mishandeling); 9. betreurt dat tot op heden geen passende maatregelen zijn genomen om de Unie voor te bereiden op dit probleem, dat zich reeds enkele jaren aankondigt; betreurt met name dat de doelstellingen van de strategie van Lissabon en de afspraken van de Europese Raad van Barcelona van 15 en 16 maart 2002 over kinderopvang, werk voor 55-plussers, betere combineerbaarheid van gezin en werk en de arbeidsparticipatie van vrouwen niet zijn nagekomen door de grote meerderheid van de lidstaten zijn nagekomen en dat de Unie als geheel nog ver verwijderd is van de realisatie van deze doelstellingen; 10. verzoekt de lidstaten maatregelen te treffen die erop gericht zijn voor kinderen en andere hulpbehoevenden te voorzien in opvangplaatsen van goede kwaliteit tegen betaalbare prijzen, conform de door de Europese Raad van Barcelona van 15 en 16 maart 2002 geformuleerde doelstellingen, waarbij de lidstaten is gevraagd tegen 2010 opvangplaatsen te creëren voor minstens 90% van de kinderen tussen 3 jaar en de leeftijd van het begin van het verplichte onderwijs, en voor minstens 33% van de kinderen onder de 3 jaar; onderstreept dat deze maatregelen ouders in staat moeten stellen hun deelneming aan de arbeidsmarkt aan te passen aan hun levenswijze; 11. is van oordeel dat de doelstellingen van de Unie zich niet dienen te beperken tot het voldoen aan de doelstellingen van Barcelona inzake kinderopvangfaciliteiten; is van mening dat deze faciliteiten gezien moeten worden als universele diensten, die voor allen die ze nodig hebben beschikbaar dienen te zijn; 12. vestigt de aandacht op het feit dat veel kleine ondernemingen slecht zijn voorbereid op de uitdagingen waar de vergrijzing van de beroepsbevolking hen voor stelt en in dit verband mogelijk hulp van de lidstaten nodig hebben; 13. is verheugd over het initiatief van de Commissie om aandacht te blijven schenken aan dit grote probleem; moedigt de Commissie aan om de inventarisering en uitwisseling van goede praktijken op regionaal en lokaal beleidsniveau te ondersteunen en deze gelegenheid te baat te nemen om in de Unie te innoveren; stemt in met haar geïntegreerde aanpak van het demografische probleem en de vijf hoofdlijnen die moeten uitmonden in een solidariteitspact tussen de generaties, tussen mannen en vrouwen en tussen de regio's; wijst erop dat voor een succesvolle aanpak van de demografische problemen de lidstaten de Lissabonstrategie effectief dienen uit te voeren en hun macro-economische en sociaal beleid op lidstaatniveau zorgvuldig op elkaar dienen af te stemmen om te zorgen dat de groei, de concurrentiekracht en de productiviteit van het economische systeem van de Unie opgewassen zijn tegen de problemen ten gevolge van de vergrijzing van de bevolking en om de lidstaten in staat te stellen zich van hun aangegane verplichtingen te kwijten door een innoverend beleid te voeren op het gebied van overheidsfinanciën, gezondheidszorg, diensten van algemeen belang, immigratie en integratie; De uitdaging van de demografische opleving 14. erkent dat het moederschap een van de meest persoonlijke keuzes van mannen en vrouwen is en dat deze moeten worden gerespecteerd; meent dat het gelet op de verschillen in geboortecijfers tussen de lidstaten (uiteenlopend van 1,25 tot 2,0) mogelijk is om de ontwikkeling van het geboortecijfer om te buigen door middel van een in goed overleg gevoerd overheidsbeleid, dat een materieel en psychologisch kader creëert dat bevorderlijk is voor het gezin en het kind; stelt dat deze beleidsmaatregelen, zoals wordt bepleit door het Europees Economisch en Sociaal Comité in zijn voorgestelde Europees pact voor het gezin, in een langetermijnstrategie moeten worden ingepast en het stabiele kader en de bescherming moeten bieden die nodig zijn voor een beslissing om kinderen te willen; 15. verzoekt derhalve de lidstaten om uit te gaan van de beste werkwijze ten aanzien van de lengte van het moederschapsverlof (dat naar gelang van de lidstaat varieert van 14 tot 28 weken) en ten aanzien van het ouderschapsverlof, prenatale zorg en begeleiding, gegarandeerd inkomen tijdens de zwangerschap en behoud van baan; vraagt dat de lidstaten maatregelen tegen huishoudelijk geweld en mishandeling nemen en de invoering van straffen overwegen; 16. wijst op de discriminatie waar vrouwen onder te lijden hebben wat betreft arbeidsvoorwaarden en ook door het wantrouwen van werkgevers ten aanzien van hun kinderwens; wijst er nogmaals op dat vrouwen onder hun niveau en kwalificaties worden tewerkgesteld en dat hun inkomen lager is dan het gemiddelde referentieloon, wat economische zelfstandigheid in de weg staat; roept de lidstaten op ten volle uitvoering te geven aan Richtlijn 2006/54/EG van het Europees Parlement en de Raad van 5 juli 2006 betreffende de toepassing van het beginsel van gelijke kansen en gelijke behandeling van mannen en vrouwen in arbeid en beroep (7) en verzoekt de lidstaten Richtlijn 92/85/EEG van de Raad van 19 oktober 1992 inzake de veiligheid en de gezondheid van werkneemsters tijdens de zwangerschap en de lactatie (8) om te zetten; vraagt de lidstaten om in het kader van Richtlijn 92/85/EEG maatregelen te nemen tegen werkgevers die werkneemsters met een kinderwens rechtstreeks of onrechtstreeks discrimineren; 17. verzoekt de lidstaten te overwegen maatregelen te treffen die vrouwen na de geboorte specifieke bescherming en steun bieden, wat met name geldt voor jonge ongehuwde moeders, gezien het toenemende aantal eenoudergezinnen, waar in 85% van de gevallen een vrouw gezinshoofd is en waar het risico van armoede groter is; 18. wijst op de nood aan overheidsuitgaven voor steun voor jonge kinderen en grote gezinnen, met name wat betreft kinderopvang, en voor de bescherming van alleenstaande moeders en eenoudergezinnen die in het bijzonder bedreigd worden door maatschappelijke uitsluiting, isolatie en armoede; onderstreept dat dergelijke voorzieningen in het algemeen belang zijn en bijdragen tot meer werkgelegenheid en de plaatselijke en regionale economische ontwikkeling bevorderen; verzoekt de Commissie voorbeelden van beste praktijken in de regio's van de lidstaten in de schijnwerpers te plaatsen; 19. pleit dan ook voor gecombineerde investeringen overheid/particuliere sector in de sector van de kinderzorg en de systemen van voorschools onderwijs; 20. benadrukt dat goede toegang tot kinderopvang en tot zorg voor ouderen, gehandicapten en andere hulpbehoevenden essentieel is om volledige en gelijke deelname van mannen en vrouwen aan de arbeidsmarkt mogelijk te maken, hetgeen gevolgen zal hebben voor de beschikbaarheid van informele zorg binnen de huishoudens; 21. wijst er op dat in het kader van de sociale dialoog afspraken zijn gemaakt over ouderschapsverlof en deeltijdwerken en dat deze zijn opgenomen in Richtlijn 96/34/EG van de Raad van 3 juni 1996 betreffende de door de UNICE, het CEEP en het EVV gesloten raamovereenkomst inzake ouderschapsverlof (9) en Richtlijn 97/81/EG van de Raad van 15 december 1997 betreffende de door de Unice, het CEEP en het EVV gesloten raamovereenkomst inzake deeltijdarbeid (10) ; verzoekt de lidstaten en de Commissie om ervoor te zorgen dat deze wetgeving wordt uitgevoerd met inachtneming van het subsidiariteitsbeginsel; 22. verzoekt de lidstaten het makkelijker te maken om mishandelde kinderen, wezen of kinderen die in speciale instellingen worden grootgebracht, bij pleeggezinnen onder te brengen; vraagt om op Europees niveau na te denken over de procedures voor de adoptie van kinderen uit een andere lidstaat of een derde land en er daarbij op toe te zien dat de nationale en internationale regels worden geëerbiedigd en zo nodig in het belang van het kind worden gewijzigd; roept op tot de hoogste waakzaamheid tegen elke vorm van mishandeling en tegen mensenhandel; 23. onderstreept dat de gezinspatronen aan het veranderen zijn; verzoekt de Commissie en de lidstaten dan ook terdege rekening te houden met deze realiteit bij de ontwikkeling en de tenuitvoerlegging van beleidsmaatregelen; 24. benadrukt de noodzaak de EU-wetgeving inzake het vaderschap te verbeteren; verzoekt de Commissie met specifieke maatregelen te komen om een grotere betrokkenheid van vaders bij het gezin mogelijk te maken door het recht op vaderschapsverlof te versterken; verzoekt de Commissie en de lidstaten de rechten van vaders met betrekking tot de opvoeding van en de zorg voor kinderen (vooral in het geval van scheiding of feitelijke scheiding) te bevorderen met als doel gendergelijkheid in de Europese samenleving tot stand te brengen; 25. verzoekt de Commissie om het gevoelige onderwerp onvruchtbaarheid in aanmerking te nemen, waar zowel getrouwde als ongetrouwde vrouwen en paren mee te maken hebben; 26. wijst erop dat onvruchtbaarheid een door de Wereldgezondheidsorganisatie erkende medische conditie is die ernstige gevolgen kan hebben, zoals depressie; onderstreept dat de onvruchtbaarheid toeneemt en momenteel ongeveer 15% van de paren treft; verzoekt de lidstaten dan ook alle paren het recht van toegang tot behandeling van onvruchtbaarheid; 27. moedigt de lidstaten aan om best practices voor het gezin, voor stelsels voor kinderbijslag en voor sociale diensten van algemeen belang voor bescherming en ondersteuning van gezinnen te inventariseren en uit te wisselen; verzoekt de lidstaten doelgerichte steun te verlenen aan jonge ouders die hun opleiding of studie voortzetten; 28. verzoekt de lidstaten de sociale, economische en opvoedende waarde van informeel gezinswerk zoals zorg voor kinderen en hulpbehoevenden te erkennen en tegelijkertijd de mogelijkheid te onderzoeken van erkenning van dienstjaren, sociale zekerheid en pensioenrechten voor hen die zulk informeel werk verrichten; 29. spoort de lidstaten ertoe aan positieve acties ten uitvoer te leggen ten gunste van het ouderschap, zoals aanvullende pensioenrechten of fiscale voordelen bij de oprichting van bedrijfscrèches, en beste praktijken ter zake uit te wisselen; De uitdaging van het menselijk potentieel 30. merkt op dat de Unie met betrekking tot het gebrek aan evenwicht in de verhouding niet-actieven/actieven als gevolg van de demografische veranderingen veel meer kan doen in de sfeer van werkgelegenheid door maatregelen te nemen om de kans op werk voor vrouwen, jongeren, ouderen en gehandicapten te vergroten; wenst dat in de herziening van de Lissabonstrategie in 2008 volledige werkgelegenheid een doelstelling voor de korte termijn wordt; 31. roept op tot een hervorming van het huidige beheer van het menselijk potentieel in Europa, dat door onvolledige werkgelegenheid voor jongeren onder de 25/30 jaar en ouderen van boven de 55 jaar het werkzame leven van een groot deel van de bevolking tot ongeveer 30 jaar bekort; dringt aan op de bevordering van preventieve en holistische leeftijdsmanagementtechnieken; 32. roept op tot een algemene en op kwaliteit gebaseerde benadering voor menselijk potentieel en stelt voor om te komen tot een "actieve levenscyclus", met ruimte voor scholing, levenslang leren en optimale ontwikkeling van zowel formele en informele kennis en kwalificaties als van de loopbaan, van het begin tot het eind van het werkzame leven; 33. erkent dat de segmentatie van de arbeidsmarkt en de toename van niet-zekere arbeidsvormen leiden tot grotere onzekerheid in de oude dag; meent dat de lidstaten onderzoek moeten verrichten naar en van gedachten wisselen over beste praktijken op het gebied van het handhaven van de sociale bijdragen gedurende het hele leven om zekerheid voor ouderen te verhogen; 34. is van oordeel dat het bij het treffen van eventuele maatregelen met betrekking tot de demografische evolutie van belang is dat niet alleen rekening wordt gehouden met het aantal werkenden ten opzichte van het aantal niet-werkenden, maar ook met de verhoging van de productiviteit die bij alle werkenden kan worden geconstateerd; 35. roept op tot een diepgaande dialoog met de sociale partners, het bedrijfsleven, de academische wereld, niet-gouvernementele organisaties en de media om vooruit te lopen op deze demografische veranderingen; benadrukt dat meer productiviteit in de toekomst hoofdzakelijk afhangt van investeringen in onderzoek, ontwikkeling en technologische innovatie, en wijst er met nadruk op dat bedrijven, willen zij in de toekomst beschikken over voldoende deskundigheid, met de banen en carrières die zij aanbieden absoluut vooruit moeten kijken en, door te investeren in levenslang leren, de werknemers moeten helpen hun deskundigheid op peil te houden; 36. verzoekt om praktische initiatieven die het voor ouderen mogelijk moeten maken langer te werken indien zij dat wensen, zodat ze hun specifieke werkervaring kunnen overdragen op jongeren, andere werknemers en werkgevers; 37. moedigt investeringen in onderwijs en scholing aan, waaronder het gebruik van moderne technologieën, om de basisopleiding van allen, die bepalend is voor hun verdere kansen en voor hun omscholingskansen door levenslang leren, te verbeteren, naast de ontwikkeling van maatregelen die jongeren aan een eerste baan helpen en ouderen en kwetsbare groepen helpen te re-integreren in de arbeidsmarkt ten einde iedereen gedurende het werkzame leven loopbaanbegeleiding bieden; 38. stelt voor om op basis van vrije CAO-onderhandelingen of in overleg met ondernemingsraden vervroegde pensionering in het bedrijfsleven op zo kort mogelijke termijn te gaan beperken met eerbiediging van de nationale gebruiken en gewoonten; roept de lidstaten op meer aandacht te geven aan de rol van oudere werknemers en werkgelegenheid voor ouderen te bevorderen; stelt dat voor oudere werknemers (boven de drempel van de minimumpensioenleeftijd), die niet langer voltijds wensen te werken, experimenten met deeltijds werk, aangepast werk, thuiswerk en "job sharing" kunnen worden verkend, die als een innoverende vorm van geleidelijke pensionering kunnen worden gezien en waardoor de met de pensionering gepaard gaande stress kan worden beperkt; 39. is van oordeel dat het tijd is om de kwestie "gepensioneerdenstress" aan te pakken, dat wil zeggen, de gevoelens van neerslachtigheid, nutteloosheid en nihilisme, die werknemers een paar dagen na hun pensionering ervaren, als ze bemerken dat ze nutteloos, verlaten en alleen zijn en geen toekomst meer hebben; 40. verzoekt de Commissie en de lidstaten stimuleringsmaatregelen voor te stellen die voor jongeren de toegang tot de arbeidsmarkt zullen vergemakkelijken, bijvoorbeeld door werknemers die de pensioengerechtigde leeftijd hebben bereikt aan te moedigen om als mentor op te treden voor jonge werknemers en door het invoeren van duo- en deeltijdbanen, teneinde de overgang van de ene naar de andere generatie te vergemakkelijken; 41. roept op tot een ingrijpende hervorming van het loopbaanbeheer van oudere werknemers, die momenteel na hun vijftigste te maken krijgen met discriminatie bij sollicitaties, onvoldoende scholingsmogelijkheden, met name wat de nieuwe technologieën betreft, te weinig erkenning van hun ervaring en veel minder promotiekansen; herinnert eraan dat met betrekking tot beroepsopleidingen leeftijdsbarrières discriminerend zijn en verzoekt de lidstaten dit tegenover werkgevers en aanbieders van opleidingen te benadrukken; vraagt in dit verband om onmiddellijke omzetting en daadwerkelijke toepassing van Richtlijn 2000/78/EG van de Raad van 27 november 2000 tot instelling van een algemeen kader voor gelijke behandeling in arbeid en beroep (11) , die leeftijdsdiscriminatie in opleidingen en op het werk verbiedt; is van oordeel dat afgezien van de kwestie van het verwerven van vaardigheden, oudere werknemers vaak steun nodig hebben bij meer persoonlijke zaken die met het werk samenhangen, zoals sollicitatietechnieken, het verwerven van zelfvertrouwen en het schrijven van een cv; verzoekt de lidstaten specifiek arbeidsadvies voor oudere werknemers in overweging te nemen en meer overheidsprogramma's op te zetten voor het in dienst nemen van ouderen; verzoekt de Commissie waakzaam te zijn en actie te ondernemen met betrekking tot lidstaten waarvan de wetgeving nog steeds discriminerend is ten aanzien van leeftijd en handicaps; 42. verzoekt de Commissie waakzaam te zijn en actie te ondernemen met betrekking tot lidstaten waarvan de wetgeving nog steeds discriminerend is ten aanzien van leeftijd en handicaps in strijd is met de verdragen en met het Handvest van de grondrechten, dat ten vroegste met ingang van 1 januari 2009 binnen de hele EU juridisch bindend is, zodat de betreffende lidstaten dergelijke wetgeving onverwijld intrekken; 43. roept de Commissie op statistische gegevens omtrent de verschillende leeftijdsgroepen te verzamelen die zijn gedifferentieerd naargelang van de uiteenlopende problemen en het brede scala aan discriminatiepraktijken op leeftijdsgronden waarmee zij worden geconfronteerd; 44. herinnert eraan dat ouderen niet één categorie vormen en benadrukt in het bijzonder dat oudere vrouwen en ouderen uit etnische minderheden met meervoudige discriminatie geconfronteerd kunnen worden; 45. benadrukt dat deeltijdwerk een nuttige stap is voor terugkeer in het arbeidsproces; moedigt de lidstaten aan met name kleinere bedrijven te steunen bij het bevorderen van deeltijdwerk en flexibel werk; benadrukt nogmaals de positieve waarde van deeltijdwerk voor oudere werknemers die misschien geen volledige baan meer willen; 46. verzoekt de lidstaten de rol van oudere werknemers op de arbeidsmarkt te bevorderen door de voordelen van het in dienst nemen van oudere werknemers te benadrukken en werkgevers aan te moedigen flexibele werkmethoden toe te passen, zodat oudere werknemers worden aangemoedigd aan het arbeidsproces deel te nemen; 47. vraagt de Commissie om een onderzoek uit te voeren op basis van naar geslacht uitgesplitste gegevens naar belastingvoordelen en bestaande barrières met betrekking tot de werkgelegenheid met name in het licht van de vergrijzende bevolking; 48. dringt bij de Commissie en de lidstaten aan op betere scholingsmogelijkheden tijdens het hele werkzame leven; 49. wijst erop dat de wettelijke pensioengerechtigde leeftijd een verworvenheid is van de Europese sociale modellen en voorkomt dat mensen gedwongen worden onredelijk lang door te werken; 50. wijst erop dat het pensioenrecht een recht is dat elke werknemer in loondienst kan laten gelden vanaf de wettelijke pensioenleeftijd die door elke lidstaat is vastgesteld, in overleg met de sociale partners, en met inachtneming van de nationale tradities; 51. vestigt de aandacht op de enorme ongelijkheid tussen de gemiddelde pensioenuitkeringen van mannen en vrouwen ten gevolge van loopbaanonderbrekingen om de zorg voor kinderen of bejaarde ouders op zich te nemen; verzoekt de lidstaten maatregelen te nemen zodat onderbreking van het werk voor moederschaps- of ouderschapsverlof niet langer beboet wordt bij de berekening van de pensioenrechten; dringt er bij de lidstaten op aan te overwegen om vrouwen boven op hun pensioen een forfaitaire bonus te geven, afhankelijk van het aantal kinderen dat ze hebben grootgebracht en erkenning te geven aan de rol die mensen met zorgtaken in de maatschappij spelen; 52. verzoekt de lidstaten de maatregelen te treffen die noodzakelijk zijn om de socialebeschermingsstelsels, met name de pensioenstelsels, te moderniseren, teneinde de financiële levensvatbaarheid ervan te garanderen en ze in staat te stellen de gevolgen van de veroudering van de bevolking op te vangen; onderstreept dat bijzondere aandacht moet worden besteed aan de situatie van oudere vrouwen, die vaker te lijden hebben van eenzaamheid en armoede; 53. verzoekt de Commissie een vergelijkende studie te verrichten over de pensioen- en socialebeschermingsstelsels voor vrouwen in de diverse lidstaten, teneinde de beste praktijken op te sporen ter bevordering van de werkgelegenheid voor vrouwen, maar ook om een harmonieuze combinatie van gezins- en beroepsleven mogelijk te maken; 54. dringt er bij de Commissie en de lidstaten op aan zich toch vooral te concentreren op werkgelegenheidsbevorderende maatregelen voor oudere werknemers, gezien de voorgenomen verhoging van de pensioengerechtigde leeftijd in veel lidstaten; 55. is evenwel van mening dat personen die de wettelijke pensioenleeftijd hebben bereikt nu een langere levensverwachting en een betere kwaliteit van leven hebben dan ooit en is in dit verband van mening dat de lidstaten, in overleg met de sociale partners en met inachtneming van de nationale tradities, moeten bevorderen en niet belemmeren dat er regelingen en overeenkomsten komen die werknemers in staat stellen hun beroepsactiviteiten op vrijwillige basis voort te zetten na de wettelijke pensioenleeftijd die door elke lidstaat is vastgesteld; spoort de Commissie aan meer vergelijkend onderzoek te verrichten naar de verscheidenheid van de pensioenregelingen in de lidstaten en naar de economische en sociale effecten van de geplande hervormingen in de lidstaten; 56. verzoekt de lidstaten om maatregelen te nemen zodat vrouwen hun werk en hun carrière kunnen combineren met hun gezinstaken en de discriminatie en de stereotypen waar ze op de arbeidsmarkt en in het onderwijs nog steeds onder lijden te bestrijden; wijst op het beginsel van gelijkheid tussen mannen en vrouwen en het onwrikbare beginsel uit het Europees sociaal model van gelijke beloning voor gelijk werk op dezelfde werkplek; 57. wenst dan ook dat arbeidsrechtelijke maatregelen worden getroffen om een einde te maken aan deze vorm van discriminatie, met name de beloningsverschillen tussen vrouwen en mannen, en dat in overheidsbegrotingen gender budgeting wordt toegepast; 58. wijst erop dat een goede werkomgeving een belangrijke productiviteitsfactor is; verzoekt de lidstaten te bevorderen dat op de werkplek maatregelen worden genomen om de risico's op ongevallen voor oudere werknemers te verminderen, waaronder maatregelen om de psychosociale en fysieke werkomgeving te verbeteren, inhoudelijke en organisatorische veranderingen aan het werk, verbetering van de algemene gezondheid, het welzijn en de arbeidsgeschiktheid van werknemers, en het verbeteren van de vaardigheden en de vakbekwaamheid van werknemers; verzoekt ondernemingen om te investeren in preventie van arbeidsongevallen, arbeidsgeneeskunde, hygiëne en de sociale dialoog; 59. benadrukt dat het van essentieel belang is dat de werkplek toegankelijk wordt gemaakt en bijgevolg veilig voor oudere werknemers en werknemers met een handicap door middel van redelijke aanpassingen en speciale uitrusting die aan hun individuele behoeften en vereisten is aangepast; benadrukt tevens dat een toegankelijke omgeving het ouderen mogelijk maakt een autonoom leven te blijven leiden en er aldus gemeenschapsgeld voor geïnstitutionaliseerde zorg wordt uitgespaard; 60. verzoekt de lidstaten om invoering van het recht om te vragen om flexibel of deeltijdwerk en dit niet alleen te laten gelden voor ouders maar ook voor oudere werknemers, die zelf ook zorgtaken kunnen hebben; 61. benadrukt de rol van het midden- en kleinbedrijf als belangrijke bron van werkgelegenheid in de Unie; 62. merkt op dat de dienstensector de grootste werkgever van vrouwen, immigranten en oudere werknemers is, en dat dit dringend vraagt om realisering van de interne markt voor diensten; De uitdaging van de solidariteit tussen generaties en gebieden 63. wijst erop dat een van de hoekstenen van de Europese sociale modellen, te weten het beginsel van solidariteit tussen generaties, er vanuit gaat dat de actieven vervangend inkomen en de kosten voor sociale zekerheid en gezondheidszorg opbrengen voor de niet-actieven (kinderen, jongeren, hulpbehoevenden en ouderen); benadrukt dat het solidariteitsbeginsel ook in stand moet worden gehouden wanneer het demografische evenwicht verandert; 64. benadrukt het belang van een actieve rol van de overheid, met name in de vorm van sociale diensten van algemeen belang (SDAB's) voor gezinnen en jonge kinderen, maar ook voor opvang en verzorging van ouderen en alle hulpbehoevenden; is van mening dat toegang tot deze sociale diensten een fundamenteel recht is; verzoekt de Commissie om in het Gemeenschapsrecht de rechtszekerheid van sociale diensten van algemeen belang te garanderen door de universele toegang en het solidariteitsbeginsel te waarborgen; 65. benadrukt het belang van het uitwisselen van informatie en beste praktijken tussen de lidstaten over hoe gezondheidssystemen zich kunnen voorbereiden op de toenemende vraag tengevolge van de vergrijzing van de bevolking, vooral gezien het feit dat een vergrijzende bevolking de overheidsuitgaven voor gezondheidszorg sterk zal doen stijgen, omdat op oudere leeftijd handicaps en ziekten sterk toenemen, vooral onder de hoogbejaarden (80-plussers), die in de komende decennia het snelst groeiende segment van de bevolking zullen vormen; 66. verzoekt de lidstaten de ontduiking van belastingen en sociale premies strenger aan te pakken, teneinde de duurzaamheid van de pensioenregelingen te garanderen; is van oordeel dat de lidstaten een actief en doeltreffend werkgelegenheidsbeleid moeten gaan voeren en dringt er bij hen op aan om met betrekking tot het moment van pensionering (na het bereiken van de pensioengerechtigde leeftijd) te zorgen voor flexibele regelingen en eigen keuzemogelijkheden door middel van stimuleringsregelingen voor werknemers die besluiten langer actief te blijven; 67. wijst op de enorme bijdrage van ouderen aan de sociale cohesie en de economie en stelt dat hun actieve participatie aan de solidariteit in gezin en familie en tussen de generaties zorgt voor een herverdeling van de middelen die in het familieverband voorhanden zijn; is voorts van oordeel dat hun deelname aan vrijwilligersactiviteiten moet worden vergemakkelijkt en aangemoedigd; is tot slot van mening dat hun consumptie van goederen en diensten, hun vrijetijdsbesteding, hun behoeften inzake zorg en welzijn een steeds groeiende economische sector vormen en een nieuwe rijkdom, het zogenaamde "grijze goud", tot stand brengen; roept de lidstaten dan ook op de participatie van ouderen aan het economisch en maatschappelijk leven te bevorderen en te ontwikkelen en daarbij met name aandacht te hebben voor hun fysiek welzijn en goede sociale en financiële levensomstandigheden; 68. verzoekt de lidstaten de rol van de ouderen te bevorderen teneinde de solidariteit tussen de generaties in stand te houden, en, in combinatie met partners op lokaal niveau, hun deelname aan vrijwilligersactiviteiten op het gebied van onderwijs, cultuur of ondernemerschap te vergemakkelijken; 69. benadrukt het belang van vrijwilligerswerk voor veel mensen als een middel om te kunnen terugkeren in het arbeidsproces; moedigt de regeringen aan het voor oudere mensen gemakkelijker te maken om vrijwilligerswerk te doen door in tegemoetkomingen te voorzien; 70. herinnert eraan dat SDAB's, met name die op het gebied van zorg, gezondheid en de opvoeding van jonge kinderen, het ouders gemakkelijker maken aan het arbeidsproces deel te nemen en armoede helpen bestrijden, met name waar het eenoudergezinnen betreft; is er stellig van overtuigd dat dergelijke diensten van cruciaal belang zijn, wil de Unie antwoord kunnen geven op de demografische veranderingen; stelt dat SDAB's bovendien door het scheppen van banen de lokale en regionale economische ontwikkeling stimuleren en het EU-concurrentievermogen verhogen; is dan ook van oordeel dat de sociale dienten van algemeen economisch belang (SDAEB's) in kaart moeten worden gebracht en dat hun sociale en economische invloed moet worden bepaald; vraagt om de instelling van kwaliteitsindicatoren waarmee de voortgang ten aanzien van de Barcelonadoelstellingen kan worden gemeten; stelt dat economische SDAEB's ten behoeve van ouderen en hulpbehoevenden dezelfde aandacht en dezelfde behandeling moeten krijgen; 71. benadrukt dat vrijwilligersorganisaties en sociale netwerken in regio's met een krimpend aantal inwoners een belangrijke bijdrage leveren tot het vervullen van de behoeften van de lokale bevolking, maar dat zij geen vervanging kunnen vormen voor de essentiële rol van diensten van algemeen belang (DAB's) in deze regio's; is van oordeel dat deze vormen van actief burgerschap moeten worden erkend en dat de betrokken organen moeten worden gesteund als partners in het regionaal beleid; benadrukt dat daardoor leerprocessen op gang worden gebracht die regio's in staat stellen het hoofd te bieden aan de uitdagingen van demografische verandering; 72. moedigt de lidstaten en de regionale autoriteiten ertoe aan om daartoe gebruik te maken van de structuurfondsen; verzoekt de Commissie om in het kader van de territoriale samenwerking (artikel 7, lid 3, van Verordening (EG) nr. 1083/2006 van de Raad van 11 juli 2006 houdende algemene bepalingen inzake het Europees Fonds voor Regionale Ontwikkeling, het Europees Sociaal Fonds en het Cohesiefonds (12) de uitwisseling van ervaringen tussen regio's waarin de "zilveren economie" al een belangrijke rol speelt of dat in de toekomst zal doen, te ondersteunen; 73. roept op tot een uitgebreide discussie over het recht op een goed pensioen voor allen, zodat ouderen in hun levensonderhoud kunnen voorzien, een waardig leven kunnen leiden en maatschappelijk geïntegreerd zijn; herinnert eraan dat ouderen door vrijwilligerswerk en zorgtaken een enorme bijdrage leveren aan de sociale cohesie; 74. verzoekt de lidstaten om een gecoördineerde discussie te voeren over mogelijke hervormingen die de duurzaamheid van stelsels voor pensioenen en sociale zekerheid kunnen waarborgen, en deze zodanig te wijzigen dat vrouwen de garantie krijgen dat de periodes van zwangerschaps- en zorgverlof meetellen voor hun pensioenrechten; 75. verzoekt de lidstaten die nog geen onderzoek doen naar de relatie tussen het toekennen van pensioenen enerzijds en werkprikkels anderzijds, met name met betrekking tot flexibel werk, dit alsnog te doen teneinde prikkels om niet te gaan werken weg te nemen; 76. merkt op dat in de vergrijzing van de Europese samenleving grote regionale verschillen zichtbaar zijn en dat nationale gegevens over demografische veranderingen de lokale werkelijkheid kunnen verhullen, wat het soms moeilijk maakt om te bepalen welke voorzieningen en financiële middelen van de centrale overheid nodig zijn; verzoekt de Commissie de kwaliteit en betrouwbaarheid van gegevens en statistieken over demografische trends op lokaal niveau te helpen verbeteren en roept de Commissie en de lidstaten op naar mogelijkheden te zoeken om het proces van vrij verkeer voor alle werknemers binnen een uitgebreide Europese Unie zelfs nog vóór 2014 verder te versnellen; 77. moedigt de lidstaten aan om in de respectieve pensioenstelsels het evenwicht tussen inkomsten en uitgaven te handhaven met inachtneming van het subsidiariteitsbeginsel, en complimenteert de lidstaten die elk jaar begrotingsmiddelen reserveren voor de betaling van de toekomstige pensioenen; 78. stelt vast dat demografische veranderingen in de afzonderlijke regio's ernstige gevolgen hebben en dat er verschillende aanpassingsstrategieën nodig zijn afhankelijk van of het om een migratiegebied of een regio met een krimpende bevolking gaat; stelt vast dat kwaliteit van het bestaan in veelal landelijke regio's met een krimpende bevolking iets anders betekent dan in groeiregio's, en is derhalve van mening dat verschillende ondersteunende strategieën nodig zijn; 79. roept de Commissie en de lidstaten op om te kijken naar het generatieaspect van de solidariteit tussen de Europese regio's en rekening te houden met de aanzienlijke territoriale gevolgen van de demografische veranderingen die zich in de Unie voltrekken; onderstreept dat deze gevolgen vooral merkbaar zullen zijn voor de woningbouw en infrastructuur, met name in stedelijke gebieden, waar de bevolking vermoedelijk zal toenemen en de concentratie van migrantengemeenschappen zal versterken; wijst ook op de specifieke lokale behoeften in vergrijzende regio's op het gebied van investeringen in sociale buurtdiensten teneinde rekening te houden met de bijzondere behoeften van oudere mensen en hen in staat te stellen zo lang mogelijk een zelfstandig leven te leiden; stelt voor om met deze behoeften aan investeringen rekening te houden bij de toekenning van middelen uit de structuurfondsen en meer gebruik te maken van de mogelijkheden van het Europees Sociaal Fonds om lokaal sociaal kapitaal beschikbaar te maken voor lokale diensten; vraagt dat deze maatregelen ook na 2013 worden gehandhaafd; wijst erop dat regio's met een vertrekoverschot maatregelen moeten nemen om een natuurlijke bevolkingssamenstelling in stand te houden door te investeren in werkgelegenheid, onderwijs en toegang tot openbare diensten; 80. stelt de Commissie voor in het kader van de territoriale samenwerking netwerken op Europees niveau te bevorderen waarin regionale en lokale instanties, regio's en actieve burgers van elkaar kunnen leren bij het oplossen van de problemen die een gevolg zijn van demografische veranderingen; 81. moedigt de lidstaten aan projecten voor verschillende generaties te bevorderen, waar ouderen en jongeren samen aan meewerken om deskundigheid te delen en nieuwe expertise op te doen; verzoekt de Commissie de uitwisseling van goede praktijken op dit gebied te vergemakkelijken; 82. roept de lidstaten ertoe op regio's waaruit mensen wegtrekken bij te staan door een hoog niveau van DAB's (zoals kinderopvang en -zorg, welzijns- en gezondheidszorg, postdiensten) en bereikbaarheid (bijv. door middel van openbaar vervoer, vervoersinfrastructuur en telecommunicatienetwerken) te waarborgen en economische participatie en vaardigheden te bevorderen (bijv. via scholing, met inbegrip van methodes voor levenslang leren, en toepassing van en investeringen in nieuwe technologieën); wenst dat de praktische randvoorwaarden voor het vervullen van deze taken worden toegesneden op de lokale behoeften en de lokale actoren en dat zij gemakkelijker kunnen worden aangepast; vestigt in het bijzonder de aandacht op de situatie van eilanden, grensregio's, bergstreken en andere ultraperifere gebieden; 83. is ingenomen met het voorstel tot oprichting van een Europees Integratiefonds; roept de bevoegde nationale, regionale en lokale instanties die de operationele EU-programma's op het gebied van het cohesiebeleid enhet beleid inzake plattelandsontwikkeling opstellen en beheren ertoe op nog nauwer samen te werken om mensen ertoe aan te moedigen zich in plattelandsgebieden met een dalende bevolking te vestigen, door de woon- en werkomstandigheden in deze regio's te verbeteren; 84. is verheugd over het feit dat de Commissie in het Vierde verslag over de sociale en economische cohesie de groeiende demografische onevenwichtigheid heeft aangeduid als een van de uitdagingen waarvoor zij zich gesteld ziet; wacht met belangstelling de resultaten af van de openbare raadplegingen en de beschrijving van de rol van het regionaal beleid bij de bestrijding van de negatieve effecten van demografische verandering in de volgende programmeringsperiode; 85. herinnert de lidstaten aan de vele nadelen die mensen met vrijwillige zorgtaken, vooral de ouderen onder hen, ondervinden en stelt voor deze groepen meer steun te geven zodat ze de vele belemmeringen voor een baan uit de weg kunnen ruimen; 86. stelt dat in achterstandswijken, voorsteden en plattelandsgebieden de demografische ontwikkeling waarschijnlijk zal leiden tot ontvolking, met ingrijpende gevolgen voor de huisvesting en de infrastructuur; 87. verzoekt de lidstaten te zorgen voor meer en adequatere huisvesting voor gezinnen, met name eenoudergezinnen en ouderen, bij voorbeeld door de tenuitvoerlegging van "intergeneratieprojecten", in samenhang met stadsontwikkeling en -planning; 88. benadrukt dat demografische onevenwichtigheden wereldwijd ongelijkheden in ontwikkeling en de migratiedruk kunnen versterken; roept de Commissie en de lidstaten op om deze onderwerpen in hun immigratiebeleid te verwerken met het oog op gezamenlijke ontwikkeling; De uitdaging van de integratie van immigranten 89. merkt op dat immigratie in de demografische ontwikkeling van de Unie een van de elementen is en dit ook zal blijven, en dat immigranten vanuit economisch, maatschappelijk en cultureel oogpunt een positieve bijdrage kunnen leveren; roept de Commissie, de lidstaten en de sociale partners daarom op tot een serene en weloverwogen benadering van immigratie om uitingen en houdingen van vreemdelingenhaat en racisme tegen te gaan en de volledige en daadwerkelijke integratie van migranten in de samenleving te bevorderen; 90. erkent evenwel dat migratie met name uit emigratieregio's kansen biedt om de negatieve gevolgen van de demografische veranderingen het hoofd te bieden, en verzoekt de lidstaten daarom de integratie van migranten als een strategisch belangrijke beleidsmaatregel te zien; 91. is van mening dat het integratiebeleid van de lidstaten moet worden versterkt teneinde de vestiging van migranten in de Unie te vergemakkelijken; is derhalve ingenomen met Beschikking 2007/435/EG van de Raad van 25 juni 2007 tot oprichting van het Europees Fonds voor de integratie van onderdanen van derde landen voor de periode 2007-2013 als onderdeel van het algemeen programma Solidariteit en beheer van de migratiestromen (13) , en vertrouwt erop dat deze beschikking de sociale en economische integratie van migranten in de EU zal helpen faciliteren; 92. benadrukt dat het immigratiebeleid ingevuld en door de lidstaten gecoördineerd moet worden door voor immigranten dezelfde levens- en werkomstandigheden te waarborgen; verzoekt de Commissie zo spoedig mogelijk met een uitgewerkte strategie en specifieke maatregelen te komen ten aanzien van economische immigratie; 93. benadrukt dat het immigratiebeleid van de lidstaten dringend beter moet worden gecoördineerd om een betere integratie van immigranten in de maatschappij en de formele economie en hun rechtszekerheid en sociale zekerheid (met inbegrip van pensioenrechten) te waarborgen; roept de lidstaten op om resoluut de strijd aan te binden tegen de mensenhandel en de mensensmokkelaars en straffen op te leggen aan bedrijven die illegale werknemers in dienst hebbenen/of uitbuiten; is ingenomen met het Europees initiatief tegen illegale arbeid en tegen de uitbuiting en schandelijke levensomstandigheden waar illegale immigranten het slachtoffer van zijn; 94. erkent de specifieke rol van steden in dit verband, aangezien de meeste immigranten zich in steden vestigen, en benadrukt dat de Commissie en de lidstaten rekening moeten houden met de gevolgen die het immigratiebeleid voor steden heeft en ze nauw moeten betrekken bij de vormgeving en uitvoering van beleid dat verband houdt met immigratie; heeft met belangstelling kennis genomen van het proces "Integrating Cities" dat in 2006 werd gelanceerd door de Commissie en Eurocities en van de Verklaring van Milaan over integratie, ondertekend op 6 november 2007, die de voortgang van de dialoog tussen steden over uitvoering van de gemeenschappelijke basisbeginselen inzake integratie moet waarborgen; 95. benadrukt dat legale migratie binnen de Europese Unie voordelig moet zijn voor migranten en geen last mag vormen voor het land van oorsprong; spoort de lidstaten aan hun maatregelen voor de integratie van migranten uit te breiden; 96. is ingenomen met het initiatief van de Commissie en de lidstaten om rekening te houden met de mondiale dimensie van immigratie en met de gevolgen van economische migratie naar de Unie voor de ontwikkeling van het land van oorsprong; benadrukt dat aandacht moet worden besteed aan het gevaar van braindrain uit het land van oorsprong van de migrant; verzoekt de Commissie en de lidstaten om samen met de betrokken derde landen effectieve maatregelen tegen braindrain uit te werken; 97. dringt erop aan dat de menselijke aspecten van immigratie niet naar de achtergrond worden gedrongen door zuiver economische overwegingen, en dat migranten die dat wensen kunnen blijven kiezen voor gezinshereniging; roept op tot intensieve samenwerking op het gebied van Europees beleid voor immigratie, werkgelegenheid, sociale zaken, onderwijs en regionaal beleid; 98. herinnert eraan dat het overmaken van geld door immigranten in Europa een belangrijke manier is om in het levensonderhoud van ouderen in ontwikkelingslanden te voorzien; 99. wijst erop dat immigratiebeleid afgestemd dient te zijn op antidiscriminatie en gericht op meer juridische, sociale en maatschappelijke gelijkheid, zowel voor de immigranten die al in Europa zijn als voor degenen die nog zullen komen; 100. is van oordeel dat de gezinsleden die een migrerende werknemer vergezellen een verblijfsvergunning en, indien nodig, een werkvergunning moeten krijgen; 101. wijst op de belangrijke rol die migrantenvrouwen spelen en verzoekt de lidstaten deze vrouwen in het integratiebeleid de plaats te geven die zij verdienen, en de eerbiediging van al hun rechten te garanderen; 102. verzoekt de lidstaten om tijdens een volgende top van gedachten te wisselen over de demografische veranderingen en over aantoonbaar goede werkwijzen op gebieden als actief ouder worden, werkgelegenheid voor jongeren , gezinsbeleid en integratie van migranten; 103. is verheugd over de toezegging van de Commissie om elke twee jaar met een verslag te komen over de stand van zaken in het kader van het Europees demografieforum; wenst dat dit verslag ook de effecten meet van het beleid dat de lidstaten op de desbetreffende gebieden invoeren; steunt het voornemen van de Commissie om elke twee jaar een hoofdstuk van het verslag te wijden aan de onvruchtbaarheidproblematiek en de maatregelen die de Unie heeft genomen om in te spelen op de demografische veranderingen; moedigt de Commissie aan een systeem van indicatoren op te zetten om te controleren en te analyseren wat er in de verschillende lidstaten en in de Unie is bereikt op het gebied van de demografische ontwikkeling; 104. stelt vast dat de demografische toekomst van Europa nieuwe problemen schept met betrekking tot de democratische mechanismen en de kanalen waardoor de stem van de vele componenten waaruit Europa bestaat, gehoor kan vinden en invloed kan uitoefenen op de politieke besluitvorming; is van mening dat de centrale kwestie in een vergrijzende samenleving gevormd wordt door de politieke vertegenwoordiging van minderjarigen, die de gemeenschappelijke toekomst (en daarmee ook de politieke toekomst) van de gemeenschap belichamen, maar nu geen stem hebben en geen invloed uitoefenen op de besluitvorming; stelt vast dat het voor immigranten (zowel de volwassenen als hun kinderen) om verschillende redenen niet gemakkelijk is om gehoor te vinden; is van mening dat het sommige sociale groepen (met name minderjarigen) nog ontbreekt aan een stem en dat politieke vertegenwoordiging voor deze groepen een cruciale kwestie is die vraagt om een breed, diepgaand debat; 105. moedigt de Commissie en de lidstaten aan de burgers van de Unie meer bewust te maken van de demografische uitdagingen in Europa, bijvoorbeeld door middel van campagnes en proefprojecten die deze kwestie tot onderwerp hebben; o o o 106. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie en de parlementen van de lidstaten. Het Europees Parlement , – gezien de jongste EU-Afrika-Top van 8 en 9 december 2007, het strategisch partnerschap EU-Afrika en het Actieplan (2008-2010), – onder verwijzing naar zijn resolutie van 31 januari 2008 over de Europese onderzoeksruimte: nieuwe perspectieven (1) , – gezien de rol van de energietechnologie in de strijd tegen klimaatverandering, – gelet op artikel 103, lid 2 van zijn Reglement, 1. stelt vast dat Afrikaanse politici steeds vaker prioriteit geven aan wetenschap en technologie (W & T) en aan innovatie ten behoeve van ontwikkeling; 2. erkent de waardevolle bijdrage van het Nieuwe partnerschap voor de ontwikkeling van Afrika (NEPAD), zijn geconsolideerd actieplan voor W & T en de W&T-programma's van de Afrikaanse Unie en dringt aan op versterkte tenuitvoerlegging en een betere ontwikkeling van deze programma's en op een verbetering van de maatregelen; 3. onderstreept de noodzaak om de participatie van Afrikaanse wetenschappers in internationale samenwerkingsprojecten op het gebied van wetenschap en onderzoek en ontwikkeling (O&O) te vergroten om O&O-kennis in Afrika te houden en te ontwikkelen, met name in specifieke sectoren, zoals voeding, gezondheid en energie; 4. wijst erop dat verwaarloosde ziekten in het zevende kaderprogramma van de Europese Gemeenschap voor activiteiten op het gebied van onderzoek, technologische ontwikkeling en demonstratie (2) een bijzondere positie innemen, en is van mening dat bijzondere aandacht moet worden geschonken aan hethiv/aids-onderzoek in Afrikaanse landen; 5. dringt aan op een versterking van de bestaande onderzoeksinfrastructuur op aanraden van de Afrikaanse Unie en de Afrikaanse wetenschappelijke gemeenschap, waaronder het NEPAD-bureau voor wetenschaps- en technologie, de programma's van de Afrikaanse Unie, en O&O-projecten, met name in specifieke sectoren zoals voeding, gezondheid en energie; 6. dringt er bij de lidstaten met nadruk op aan de W&T-samenwerking met Afrika te bevorderen waardoor snel kan worden gezorgd voor een echte en uitgebreide ontwikkeling van kennis en technologieën in de Afrikaanse landen zelf; 7. stelt vast dat de wetenschappelijke vooruitgang bijdraagt aan de economische en sociale ontwikkeling, die in de Millenniumdoelstellingen wordt nagestreefd; dringt er met name bij de Europese Unie op aan klimaatverandering de hoogste prioriteit te geven in haar W&T-samenwerking met Afrika en vooral gebruik te maken van de enorme hernieuwbare energiebronnen waarover Afrika beschikt, met name zonne-energie; 8. dringt er bij de lidstaten met nadruk op aan de overdracht van kennis en technologie tussen de EU en Afrika te bevorderen, alsmede O&O-projecten in het kader van nieuwe coherente maatregelen voor de verwezenlijking van de rechtstreekse en langetermijndoelen voor duurzame ontwikkeling, en adequate beleidsvormen en hulpbronnen te ontwikkelen; 9. dringt er bij de Europese Unie en de lidstaten op aan de coherentie tussen het internationale wetenschaps- en technologiebeleid van de EU en de basisbehoeften van Afrikaanse landen te versterken, en zo te komen tot de ontwikkeling van een nieuw wereldwijd kader voor wetenschap en diplomatie met Afrika; 10. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de parlementen van de lidstaten alsmede aan de Verenigde Naties. Het Europees Parlement , – gezien het vierde verslag over de economische en sociale cohesie ( COM(2007)0273 ) ("vierde cohesieverslag"), – gezien de mededeling van de Commissie aan het Europees Parlement, de Raad, het Europees Economisch en Sociaal Comité en het Comité van de Regio's - De strategie voor de ultraperifere regio's: verwezenlijkingen en toekomstperspectieven ( COM(2007)0507 ), – gelet op de artikelen 158, 159 en 299, lid 2 van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, – gelet op de territoriale agenda van de EU en het Leipzig-charter en het eerste actieprogramma voor de uitvoering van de territoriale agenda van de Europese Unie, – gezien de studie van de Waarnemingspost voor de Ruimtelijke Ordening van het Europees grondgebied (ESPON) waarin toekomstscenario´s voor het Europese grondgebied worden geschetst ("Territorial Futures – Spatial scenarios for Europe") en die van het Europees Parlement naar toekomstige strategieën inzake regionale verschillen en cohesie ("Regional Disparities and Cohesion: what Strategies for the Future?"), – gezien het advies van het Comité van de Regio´s (COTER-IV-011) van 28 november 2007 en dat van het Europees Economisch en Sociaal Comité (CESE 1712/2007) van 12 december 2007 over het vierde cohesieverslag, – onder verwijzing naar zijn resolutie van 23 mei 2007 over de impact en gevolgen van de verschillende vormen van structuurbeleid voor de samenhang in de Europese Unie (1) , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 12 juli 2007 over de rol en de effectiviteit van het cohesiebeleid bij het verminderen van ongelijkheid in de armste regio's van de EU (2) , – gelet op artikel 45 en artikel 112, lid 2, van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie regionale ontwikkeling en de adviezen van de Begrotingscommissie en de Commissie visserij ( A6-0023/2008 ), A. overwegende dat een breed opgezet Europees cohesiebeleid noodzakelijk blijft vanwege het voortduren van een grote ongelijkheid en specifieke structurele problemen in een groot aantal Europese regio's, een situatie die is verergerd door de recente uitbreiding van de EU, B. overwegende dat het cohesiebeleid van de EU derhalve een fundamentele pijler blijft onder het Europese integratieproces en dat dit beleid een belangrijke rol vervult bij het verminderen van ongelijkheden en ontwikkelingsachterstanden, C. overwegende dat er een duidelijk verband is tussen de groeiende euroscepsis en de toenemende kloof binnen de regio's en tussen de regio's onderling, waarmee de noodzaak is aangetoond van economische, sociale en territoriale cohesie om convergentie te versterken en de legitimiteit van de Europese Unie een stevig fundament te geven, hetgeen mogelijk is door middel van een duidelijk waarneembaar regionaal beleid ter plaatse; overwegende dat regionale en lokale overheden en lokale actoren een sleutelrol moeten spelen door de activiteiten van de EU dichter bij het volk te brengen en uitvoering te geven aan het regionaal beleid, waarvan de resultaten effectiever moeten worden gepubliceerd, D. overwegende dat het cohesiebeleid, gezien de toegevoegde waarde ervan, iedere regio in de Unie mogelijkheden biedt voor het scheppen van duurzame werkgelegenheid en een hogere levensstandaard voor de lokale bevolking vooral in regio's die in ontwikkeling achterlopen, bijdraagt aan versterking van het concurrentievermogen en vergroting van de bestuurscapaciteit en zorgt voor gedecentraliseerd beheer; en dat derhalve elke poging dit beleid weer op nationale leest te schoeien moet worden verworpen, E. overwegende dat territoriale cohesie, naast economische en sociale cohesie, tot de fundamentele doelstellingen van de EU wordt gerekend in het Verdrag van Lissabon, dat op 18 oktober 2007 door de staatshoofden en regeringsleiders is goedgekeurd en dat op 13 december 2007 werd ondertekend, F. overwegende dat in de toekomst meer financiële middelen voor het cohesiebeleid moeten worden gewaarborgd om het hoofd te bieden aan nieuwe uitdagingen, zoals demografische veranderingen, segregatie, stedelijke concentratie, migratiebewegingen (die vooral in landelijke en perifere gebieden voor problemen zorgen), aanpassingen aan de globalisering, klimaatverandering en energievoorziening, alsmede het trage inhaalproces van plattelandsgebieden; overwegende dat aan deze uitdagingen alleen het hoofd kan worden geboden als in dit verband het grote belang van het cohesiebeleid ook in de toekomst wordt erkend, Gemengde resultaten van de stand van cohesie in de Europese Unie van 27 lidstaten 1. is verheugd dat dit verslag, dat gedetailleerder is dan de voorgaande, gebaseerd is op diverse indicatoren en nuttige vergelijkbare gegevens biedt van andere landen, zoals de Verenigde Staten, China en India, en de internationale context schetst waarin EU-economieën opereren; 2. betreurt niettemin het gebrek aan gegevens die tegen elkaar kunnen worden afgezet om de duurzaamheid van de groei en de convergentie beter te kunnen beoordelen, verzoekt in dit kader om betere statistische instrumenten, zoals de nieuwe indicatoren (naast het BBP per hoofd van bevolking) die met succes in het vierde cohesieverslag zijn gebruikt, waardoor de mate van economische, sociale en territoriale cohesie ter plaatse beter kan worden vastgesteld, alsmede de concrete bijdrage aan het cohesiebeleid van plaatselijke maatregelen; acht een capaciteitsvergroting van ESPON noodzakelijk; 3. wijst op de vertragingen bij de besteding van de kredieten voor structuurmaatregelen in de lidstaten en dringt aan op maatregelen om verbetering in deze situatie te brengen; merkt echter op dat het nog te vroeg is om de resultaten van het cohesiebeleid in de nieuwe lidstaten te evalueren; is verheugd over alle inspanningen om de doelmatigheid van het cohesiebeleid te vergroten en om de bureaucratische rompslomp te verminderen en verzoekt om systematische beoordeling van dit beleid; herbevestigt zijn krachtige steun voor het "Europees Transparantie-initiatief", gestart door de Commissie, dat met ingang van 2008 de begunstigden van structurele financiering zal aanwijzen; 4. is verheugd over het opmerkelijke inhaalproces die vroegere cohesielanden, en met name Griekenland, Spanje, Portugal en Ierland, hebben gemaakt en de indrukwekkende groeicijfers die zij daadwerkelijk over de periode 2000-2006 hebben mogen noteren, maar brengt in herinnering dat ondanks deze groei er nog steeds sprake is van aanzienlijke interregionale ongelijkheden en diepgaande structurele problemen; 5. is ingenomen met de hoge groeipercentages in de nieuwe lidstaten, maar stelt vast dat hun economische convergentie pas op middenlange of lange termijn kan worden beoordeeld en dat dit een proces van lange adem zal zijn aangezien het startniveau van het BBP in een aantal van deze landen zeer laag is; 6. toont zich verheugd dat de Commissie opnieuw heeft gesteld dat het cohesiebeleid een belangrijke rol speelt doordat alle lidstaten zich hiermee harmonieus kunnen ontwikkelen en zo nieuwe, duurzame arbeidsplaatsen kunnen worden geschapen, wat blijkt uit de uitstekende resultaten van het cohesiebeleid in veel doelstelling 2-regio's; 7. maakt zich zorgen over het feit dat de convergentie tussen landen de groeiende kloof tussen de regio's mogelijk verdonkeremaant; merkt op dat deze toename van regionale en lokale ongelijkheid zich voordoet op verscheidene terreinen, zoals werkgelegenheid, productiviteit, inkomen, opleidingsniveau en innovatiecapaciteit; beklemtoont voorts de rol van territoriale samenwerking bij het streven om deze problemen op te lossen; 8. benadrukt, bijvoorbeeld, dat het concurrentievermogen van de regio's in sterke mate afhangt van de productiviteit, de toegankelijkheid van markten en het scholingsniveau van de beroepsbevolking, die duidelijk sterker verschilt tussen regio's dan tussen lidstaten; merkt voorts op dat institutionele factoren steeds meer worden gezien als de belangrijkste pijlers van concurrentievermogen, zoals de kwaliteit van maatschappelijk kapitaal in de vorm van bedrijfscultuur en gedeelde gedragsnormen, die samenwerking en ondernemingsgeest bevorderen, alsmede het efficiënt functioneren van overheidsinstellingen; 9. stelt in dat opzicht vast dat sommige ontwikkelde en zelfs sommige minder ontwikkelde regio's meer en meer problemen beginnen te krijgen die sterke territoriale gevolgen hebben voor de ontwikkelingsmogelijkheden, zoals geringe economische groeipercentages, daling van de productiviteit en de werkgelegenheid, alsmede vergrijzing van de bevolking; 10. stelt vast dat sommige lidstaten dankzij een sterke economische groei weliswaar volledige werkgelegenheid hebben bereikt en een hoger BBP per hoofd van de bevolking hebben weten te bewerkstelligen, maar dat de kloof tussen afzonderlijke sociale groepen in andere landen juist dieper is geworden wat betekent dat maatschappelijke integratie van de meest kwetsbare bevolkingsgroepen nog steeds nodig is; 11. legt de nadruk op de zwakke convergentie inzake onderwijsniveau en op een ware onderwijskloof tussen de Europese Unie en de Verenigde Staten, waar 29% van de bevolking tussen 25 en 64 jaar een universitair diploma heeft, tegen nauwelijks 16% in de Europese Unie; merkt echter op dat het percentage vrouwen met een hoger-onderwijsdiploma sneller stijgt dan het overeenkomstige percentage mannen; 12. benadrukt dat het belangrijk is gendermainstreaming, gelijke kansen en de speciale behoeften van gehandicapten en ouderen op te nemen in elke uitvoeringsfase van projecten van het cohesiebeleid; 13. benadrukt het effect van polarisatie in de hoofdstedelijke regio's - een opvallend verschijnsel in de nieuwe lidstaten - , die gemiddeld 32% van het BBP van hun land hebben gegenereerd, terwijl ze slechts 22% van de bevolking vertegenwoordigen; merkt op dat deze polarisatie grote verschillen in werkloosheidscijfers in de stadscentra tot gevolg kan hebben, 14. merkt op dat ongebreidelde verstedelijking op een beperkte oppervlakte wanverhoudingen op demografisch, economisch, sociaal en milieugebied in de hand kan werken, alsmede suburbanisatie en ontvolking van plattelandsgebieden die ver van steden af liggen; roept de Commissie dan ook op dit speciale probleem aan te pakken door concrete voorstellen te doen; 15. legt de nadruk op de regionale verschillen in toegankelijkheid en verbindingen tussen de centra en de perifere gebieden tengevolge van geografische en structurele nadelen, onvoldoende investeringen in de vervoersinfrastructuur en het gebrek aan diversificatie van het potentieel aan vervoersverbindingen; wijst met name op de aanzienlijke belemmeringen voor toegang tot berggebieden en eilanden, alsmede de perifere regio's en de regio's die het verst van het Europese vasteland af liggen; beklemtoont de noodzaak om maatregelen uit te werken die het regionale potentieel, de aantrekkelijkheid en de duurzame ontwikkeling van deze regio's kunnen stimuleren; 16. toont zich uiterst verbaasd over de stelling van de Commissie in het vierde cohesieverslag dat het feit dat een regio een eiland is, niet per se een grote belemmering voor ontwikkeling lijkt te vormen en merkt op dat eilandbewoners hierover zeer teleurgesteld zijn omdat zij iedere dag geconfronteerd worden met de nadelige gevolgen en de problemen van de insulaire ligging, Het regionaal beleid en de Lissabon-strategie 17. wijst op de enorme verschillen tussen landen wanneer wordt gekeken naar de bedragen die worden geïnvesteerd in onderzoek en ontwikkeling, en stelt vast dat er grote regionale verschillen zijn op het gebied van innovatie, die in het vierde cohesieverslag zijn gemeten aan de hand van een nuttige indicator van regionale prestaties op het gebied van innovatie, 18. deelt de mening van de Commissie over het hefboomeffect van het cohesiebeleid voor de Lissabon-strategie, dat wordt verkregen door overheidsinvesteringen te bestemmen voor projecten die bijdragen tot het ontstaan van een economisch weefsel dat dynamischer is, groei biedt en gunstige voorwaarden voor innovatie schept, op basis van synergie door efficiëntere harmonisering van beleid en programma's, 19. betreurt dat het innovatiepotentieel van kleine, ambachtelijke en micro-ondernemingen ondanks de zgn 'earmarking' niet adequaat is meegenomen bij de tenuitvoerlegging van het cohesiebeleid; dringt dan ook aan op de tenuitvoerlegging van actief beleid ter ondersteuning van alle vormen van innovatie in deze ondernemingen en nodigt de Commissie tevens uit mogelijkheden te creëren voor onderlinge samenwerking tussen bedrijven, de overheidssector, scholen en universiteiten ten einde regionale innovatieclusters op te richten, in de geest van de Lissabon-strategie; 20. wijst erop dat het hefboomeffect van structurele steun kan worden verhoogd door gebruik te maken van particuliere medefinanciering; verzoekt om spoedige invoering van transparante voorschriften en standaardoplossingen voor publiek-private partnerschappen waardoor de regio's bij het nastreven van overheidsdoelstellingen gebruik kunnen maken van particulier kapitaal; 21. wijst erop dat regel van de automatische annulering van essentieel belang is om beheerautoriteiten aan te zetten tot een snelle financiering en uitvoering van de projecten; benadrukt dat het principe van de N+2-regel (N+3-regel in de nieuwe lidstaten gedurende de eerste drie jaar van het financieel kader 2007-2013) nageleefd moet worden; 22. herhaalt dat de opgelopen vertragingen in de uitvoering van het structuurbeleid onder meer het gevolg zijn van de buitengewoon starre procedures en dat bijgevolg moet worden overwogen deze procedures te vereenvoudigen en de verantwoordelijkheden en bevoegdheden van de EU en de lidstaten duidelijk af te bakenen; 23. merkt op dat met het systeem van 'earmarking' van kredieten (reservering van kredieten voor specifieke uitgaven), er voor de programmeringsperiode 2007-2013, 64% van de middelen voor doelstelling 1 (convergentie) en 80% van de middelen voor doelstelling 2 (het regionaal concurrentievermogen en werkgelegenheid) zal worden bestemd voor uitgaven ten behoeve van innovatie, ofwel 55 miljard EUR meer dan in de voorgaande periode; merkt op de besteding van deze kredieten sterk afhangt van het vermogen van de minder ontwikkelde regio's om projecten op het gebied van onderzoek, ontwikkeling en innovatie in termen van kwantiteit en kwaliteit in goede banen te leiden, opdat de gelden volledig worden besteed en niet elders worden ingezet voor investeringen van geringe waarde; 24. verzoekt de Commissie een evaluatie te maken van het zgn 'earmarkingsysteem' en van de weerslag hiervan op de ontwikkeling van regionale verschillen, en na te gaan of dit systeem binnen de prioriteitenstelling niet te zeer een gecentraliseerde of "top down"-aanpak in de hand werkt; hoopt dat deze evaluatie begint met de publicatie van het vijfde voortgangsverslag over cohesie door de Commissie in 2008, waarin, naar wordt verwacht, het verband tussen cohesiebeleid en de groei- en werkgelegenheidsprioriteiten voor alle regio's in het kader van de Lissabon-strategie centraal staat; 25. herinnert eraan dat het cohesiebeleid regio's die al dynamisch zijn, niet mag bevoordelen, wat zou gebeuren bij strikte 'earmarking' van kredieten; herinnert eraan dat het cohesiebeleid met de inwerkingtreding van het Verdrag van Lissabon de drie doelstellingen van economische, sociale en territoriale cohesie zal omvatten, die verder gaan dan de Lissabon-strategie; 26. verzoekt de Lissabon-strategie zodanig te verruimen dat het territoriale aspect wordt inbegrepen, opdat rekening kan worden gehouden met de specifieke kenmerken van de regio's, en trans-Europese synergie en samenwerking te stimuleren, met speciale steun voor het opzetten en het ontplooien van allerlei vernieuwende activiteiten; 27. benadrukt tegelijkertijd dat het doel van het cohesiebeleid niet mag worden beperkt tot het verwezenlijken van de doelstellingen van de Lissabon-strategie; is van mening dat het bereiken van territoriale cohesie door actie onder de convergentiedoelstelling een voorwaarde is voor het concurrentievermogen op lange termijn van regio's; is daarom van oordeel dat doelstelling 1 (convergentie) en doelstelling 2 (regionaal concurrentievermogen en werkgelegenheid) in de toekomst als complementair moeten worden beschouwd, en ook complementair met doelstelling 3 (Europese territoriale samenwerking); Territoriale cohesie: voor een geïntegreerde benadering 28. verzoekt de Commissie in haar komende groenboek over territoriale cohesie (dat in september 2008 naar verwachting zal verschijnen) ook een definitie van 'territoriale cohesie' op te nemen om verdere vooruitgang op dit communautair beleidsvlak mogelijk te maken; 29. benadrukt het belang van een echt partnerschap en de uitvoering van bestuur op vele niveaus met betrokkenheid van elk niveau - communautair, regionaal en lokaal, in overleg met de economische en sociale partners - bij de vaststelling en uitvoering van regionale ontwikkelingsdoelstellingen, bij het ervoor zorgen dat het doel van actieprioriteiten die op Europees niveau zijn gedefinieerd, niet wordt beperkt wanneer deze ten uitvoer worden gelegd op nationaal, regionaal of lokaal niveau ("bottom up approach") en om te voorkomen dat bepaalde actoren die bij lokale ontwikkeling en cohesie betrokken zijn, worden uitgesloten, wat bij stedelijk beleid vaak het geval is; 30. stelt voor prioriteit te geven aan een beleid dat een echte polycentrische ontwikkeling van gebieden ten goede komt, op een wijze die de druk op hoofdsteden verlicht en de opkomst van secundaire polen bevordert; meent dat steun voor plattelandsgebieden en de belangrijke rol van kleine en middelgrote steden in plattelandsgebieden in dit verband niet over het hoofd moet worden gezien; 31. dringt aan op praktische stappen om de ongelijkheid tussen territoriaal toegankelijke regio's en regio's met structurele handicaps, te weten eilanden, berggebieden, dun bevolkte, perifere en grensgebieden, te verkleinen, met erkenning van de minder begunstigde positie van deze laatste, en bepleit het treffen van speciale en permanente steunmaatregelen; bevestigt te willen zorgen dat rekening wordt gehouden met de bijzondere handicaps van de ultraperifere regio's; 32. doet de aanbeveling om stedelijke- en plattelandsproblematiek onderling beter af te stemmen; beklemtoont dat de ontwikkeling van plattelandsgebieden moet worden gecoördineerd met maatregelen in het kader van het regionaal beleid; is in dit verband bezorgd over het nut van een aparte aanpak van cohesie en plattelandsontwikkeling (via het Europees Landbouwfonds voor Plattelandsontwikkeling); verzoekt om een onderzoek naar de gevolgen van verhoogde steun voor plattelandsontwikkeling door middel van de regelingen voor verplichte modulatie, 33. waarschuwt voor het gevaar van opdeling in beleidssectoren en pleit voor de ontwikkeling aan van een geïntegreerde benadering, aan de hand waarvan kan worden vastgesteld welke synergie mogelijk is tussen het cohesiebeleid enerzijds en de voornaamste beleidssectoren zoals transport, landbouw, visserij, plattelandsontwikkeling, milieu en energie, onderzoek en technologie anderzijds; 34. verzoekt de Commissie in haar volgende verslagen na te gaan in welke mate de diverse instrumenten en beleidslijnen, het cohesiebeleid inbegrepen, hebben bijgedragen tot de geboekte vooruitgang op het vlak van economische en sociale cohesie; meent dat successen en problemen op alle belangrijke terreinen, met name van de Lissabon-strategie, moeten worden geanalyseerd; 35. verwacht dat de discussies over het cohesiebeleid na 2013 ertoe zullen leiden dat aan regio's die zich aan de buitengrenzen van de Unie bevinden, speciaal belang wordt toegekend om te zorgen voor stabiliteit en welvaart over de grenzen, en uiteindelijk niet alleen zal leiden tot de ontwikkeling van Europese grensregio's, maar ook tot meer cohesie en concurrentievermogen voor de Unie als geheel; 36. wijst erop dat voor bestrijding van "ruimtelijke segregatie" en sociale uitsluiting, met het oog op duurzame en evenwichtige groei, een zorgvuldig huisvestingsbeleid moet worden ondersteund, dat valt onder een bredere strategie voor lokale ontwikkeling, stedebouw en beheer van lokale openbare dienstverlening; 37. dringt erop aan dat de territoriale agenda en het Leipzig-charter uitmonden in een actieprogramma en een concreet uitvoeringsprogramma om de territoriale dimensie beter te integreren in alle publieke, communautaire en nationale beleidsterreinen en verwacht dat dit in de praktijk zal blijken; meent dat in het licht van de versterking van economische en sociale cohesie met een territoriale component als deel van de hervorming van het Verdrag van Lissabon, adequate indicatoren moeten worden ontwikkeld waarmee territoriale cohesie inhoudelijk kan worden gedefinieerd; 38. is verheugd over de aankondiging van de Commissie van een groenboek over de territoriale cohesie dat naar verwachting in september 2008 wordt goedgekeurd, en dringt erop aan dat dit concrete methodes biedt om de geïntegreerde benadering uit te voeren; 39. is zich bewust van het belang van regelmatige samenwerking tussen het Parlement, dat door zijn Commissie voor regionale ontwikkeling wordt vertegenwoordigd, en het Comité van de Regio's inzake de toekomst van het regionale beleid; Nieuwe uitdagingen voor het cohesiebeleid en de algemene begroting van de Europese Unie 40. meent dat de EU in de toekomst meer en meer zal worden geconfronteerd met uitdagingen die een sterke territoriale impact hebben en die bestaande belemmeringen voor regionale ontwikkeling vergroten, zoals demografische veranderingen , stedelijke concentratie, migratiebewegingen (die bijzonder problematisch zijn voor plattelandsgebieden en perifere regio's), energievoorziening en klimaatkwesties en aanpassing aan veranderingen ten gevolge van de globalisering, de uitbreiding en het nabuurschapsbeleid; beklemtoont in dit verband het belang van proefprojecten die verband houden met de aanpassing van de regio's aan deze nieuwe uitdagingen; 41. verzoekt om regelmatige analyses van de kosten en de gevolgen voor het structuurbeleid van eventuele uitbreidingen alvorens groen licht te geven voor mogelijke nieuwe toetredingsonderhandelingen en hoopt op een grotere rol van het Europees Parlement bij de uitbreiding en het nabuurschapsbeleid, waarbij zijn participatie bij de invulling van pretoetredingsinstrumenten bindend wordt; 42. benadrukt de ernst van het probleem van ontvolking in veel gebieden in de EU, die gepaard gaat met vergrijzing, verlies van menselijk kapitaal, kapitaalvlucht, hogere kosten voor dienstverlening en dergelijke; 43. meent dat demografische ontwikkelingen een territoriale impact van de hoogste orde kunnen hebben, zoals bijvoorbeeld de ontvolking van bepaalde gebieden, vooral in de minder ontwikkelde plattelandsgebieden, gepaard gaande met stedelijke concentratie en vergrijzing van de maatschappij, of ook de ontwikkeling van een gesloten lokale economie in andere gebieden, waarvoor specifieke vernieuwende strategieën moeten worden uitgestippeld om hun problemen op te lossen, wat een bijzondere inspanning vergt om diensten voor het algemeen economisch belang in stand te houden en voor een hoge norm van universele dienstverlening te zorgen; 44. stelt vast dat klimaatverandering wisselende repercussies zal hebben, met name als het gaat om veelvuldiger en ernstiger natuurrampen, zoals bosbranden, droogteperioden en overstromingen, die in de ene EU-regio om een andere aanpak vragen dan in de andere en die regio's moeten aanpakken door hun duurzame ontwikkelingsstrategieën voor het bereiken van de EU-doelstelling om de CO2-uitstoot terug te dringen, te herzien en aan te passen; meent dat het cohesiebeleid van de EU 'klimaatvriendelijk' moet zijn, maar herinnert eraan dat de mogelijkheden van het cohesiebeleid op dit terrein beperkt zijn; is van mening dat het tegengaan van klimaatverandering ook in andere communautaire beleidsterreinen moet worden opgenomen; 45. herinnert ook aan het belang om het voorstel voor een verordening van het Europees Parlement en de Raad aan te nemen waarmee het solidariteitsfonds van de Europese Unie ( COM(2005)0108 ) wordt ingesteld, binnen het kader van de formulering van een effectief globaal beleid voor bescherming tegen natuurrampen en noodsituaties, dat voorziet in een tijdiger en meer adequate respons bij natuurrampen op regionale schaal, die vanwege de geografische gesteldheid in bepaalde regio's vaak een verwoestende uitwerking hebben; 46. meent dat vraagstukken van energievoorziening en stijgende energieprijzen door de sterke afhankelijkheid van energie van de meeste lidstaten, grote ruimtelijke gevolgen voor bepaalde gebieden kunnen hebben, vooral in plattelands- en berggebieden en eilanden, verafgelegen en perifere gebieden omdat vooral zij sterk zijn aangewezen op vervoer, dat gevoelig is voor energiekosten; wijst er echter op dat ontwikkeling van hernieuwbare energiebronnen en investering in energie-efficiëntie en in gedecentraliseerde energieproductie-eenheden grote kansen kunnen bieden voor regionale en lokale ontwikkeling; 47. herhaalt zijn verzoek om hernieuwde toewijzing van niet-gebruikte kredieten op grond van de N+2- of N+3-regel van toepassing op het cohesiebeleid, ten einde de beperkte beschikbare middelen zo goed mogelijk te benutten; 48. meent dat voortzetting van het cohesiebeleid na 2013 een gepast antwoord is op deze nieuwe uitdagingen, dat dit beleid op gedifferentieerde wijze moet worden toegepast in de gehele EU; meent dat het cohesiebeleid een communautair beleid moet blijven overeenkomstig het Verdrag en het solidariteitsbeginsel, en verwerpt derhalve elke poging het cohesiebeleid weer op nationale leest te schoeien; 49. is van oordeel dat het cohesiebeleid in de toekomst moet worden versterkt en dat de toegevoegde waarde sterker moet worden benadrukt; dringt derhalve aan op toewijzing op EU-niveau van voldoende financiële middelen voor het cohesiebeleid; dringt er voorts op aan om de revisie van het financieel kader aan te grijpen als de gelegenheid ter bepaling van de budgettaire middelen die nodig zijn om alle uitdagingen van het cohesiebeleid van de Europese Unie het hoofd te bieden; o o o 50. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Het Europees Parlement , – gezien de Territoriale Agenda van de EU ("de Territoriale Agenda") en het Handvest van Leipzig betreffende duurzame Europese steden ("het Handvest van Leipzig"), beide aangenomen tijdens de informele Raad van ministers bevoegd voor ruimtelijke ordening en stedebouw in Leipzig van 24-25 mei 2007, en het eerste actieprogramma ter uitvoering van de Territoriale Agenda van de Europese Unie, aangenomen tijdens de informele Raad van ministers voor bevoegd voor ruimtelijke ordening en stedebouw in Ponta Delgada (Azoren) van 23-24 november 2007 ("het eerste actieprogramma"), – gezien het vierde verslag over de economische en sociale cohesie van de Commissie ( COM(2007)0273 ) ("het vierde cohesieverslag"), – gezien het Europese perspectief voor ruimtelijke ontwikkeling, aangenomen tijdens de informele Raad van ministers bevoegd voor ruimtelijke ordening in Potsdam op 11 mei 1999, – gezien de resultaten van het programma 2006 van de Waarnemingspost voor de ruimtelijke ordening van het Europees grondgebied (ESPON), – gezien het voorstel voor het ESPON-programma 2013, – gelet op de artikelen 158 en 159 van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, – gelet op artikel 45 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie regionale ontwikkeling ( A6-0028/2008 ), A. overwegende dat territoriale verscheidenheid, polycentrisme en de compacte stad belangrijke structuurkenmerken zijn van het grondgebied van de EU, B. overwegende dat de meerderheid van de Uniebevolking tegenwoordig in steden woont, C. overwegende dat onder meer klimaatverandering, ongebreidelde stadsuitbreiding en beslag op de bodem, energiegebruik, vervoersinfrastructuren, demografische veranderingen, waaronder de ontvolking van het platteland en andere regio's van de EU, de gevolgen van de uitbreiding voor de sociale, economische en territoriale samenhang, de ongelijke territoriale effecten van de globalisering, waaronder de groeiende kloof tussen rijke en mindere welvarende regio's, alsook de ongelijke ontwikkeling van stedelijke en plattelandsgebieden, in combinatie met structuurveranderingen de moderne uitdagingen vormen voor de ruimtelijke ontwikkeling in de Europese Unie, D. overwegende dat volgende doelstellingen vervat zijn in de Territoriale Agenda: de ontwikkeling van een evenwichtig en polycentrisch stedelijk systeem en een nieuwe verhouding tussen stad en platteland, de vorming van innovatieve regionale clusters, het waarborgen van een gelijkwaardige toegang tot infrastructuur en kennis, de bevordering van een trans-Europees risicobeheer, duurzame ontwikkeling, toekomstgericht beheer en de bescherming van het natuurlijke en culturele erfgoed, E. overwegende dat volgende doelstellingen vastgelegd zijn in het Handvest van Leipzig: zorgen voor meer geïntegreerde benaderingen van stedelijk ontwikkelingsbeleid door het creëren en beschermen van kwalitatief hoogwaardige openbare ruimten, de modernisering van infrastructuurnetwerken en het verbeteren van de energie-efficiëntie, het actief bevorderen van innovatie en onderwijs en, vooral in achterstandswijken in steden, het bevorderen van milieuvriendelijk, efficiënt en betaalbaar stadsvervoer, het voortzetten van strategieën voor de verbetering van de gebouwde omgeving, de versterking van de lokale economie en het lokale arbeidsmarktbeleid, en een actief onderwijs- en opleidingsbeleid voor kinderen en jongeren, F. overwegende dat ruimtelijke ordening het gepaste middel is om het grondgebruik en het nederzettingspatroon in de lidstaten alsook in hun regio's en steden te sturen en de lokale leefomstandigheden en ontwikkelingskansen te bepalen, G. overwegende dat er naast het cohesiebeleid als instrument voor strategisch bestuur andere maatregelen nodig zijn om te garanderen dat de doelstellingen van de Territoriale Agenda en het Handvest van Leipzig worden gerealiseerd, met name territoriale effectbeoordelingen, een geïntegreerde aanpak en het houden van toezicht op de ruimtelijke ordening, H. overwegende dat naast het cohesiebeleid het beleid voor plattelandsontwikkeling aanzienlijke ruimtelijke gevolgen heeft; overwegende dat de integratie van beide beleidsterreinen gebrekkig is en dat er bijgevolg nood is aan betere synergieën die hun werkelijke ontwikkelingsmogelijkheid tonen en de aantrekkelijkheid en het concurrentievermogen van landelijke gebieden verhogen, wat de ontvolking van het platteland zou helpen bestrijden, I. overwegende dat de kwaliteit van de openbare ruimten, van de natuur- en cultuurlandschappen en van de architectuur een belangrijke rol speelt op het vlak van de leefomstandigheden van de bevolking in de steden en op het platteland en een belangrijke "zachte" vestigingsfactor vormt, J. overwegende dat creativiteit en innovatie van wezenlijk belang zijn bij de overgang naar een geglobaliseerde kenniseconomie; overwegende dat het succes van een duurzame ruimtelijke en stedelijke ordening bijgevolg in belangrijke mate afhankelijk is van de ontwikkeling van het lokale potentieel aan creativiteit, K. overwegende dat de "Baukultur" (het zorgen voor een kwalitatief hoogstaand gebouwde omgeving), dat wil zeggen het geheel van culturele, economische, technologische, sociale en ecologische aspecten die van invloed zijn op de kwaliteit en het proces van plannen en bouwen, een essentieel onderdeel vormt van geïntegreerde stedebouw, L. overwegende dat de geïntegreerde aanpak vooronderstelt dat de ontwikkelde projecten een coherent langetermijnplan vormen dat rekening houdt met de economische, sociale en milieugebonden aspecten en waarbij de partners die een sleutelrol spelen in de planning, uitvoering en evaluatie van de programma's voor stadsontwikkeling, ten volle betrokken worden, M. overwegende dat een geïntegreerde aanpak van het territoriale aspect van de cohesie zich niet beperkt tot maatregelen en beleidvoering inzake ruimtelijke ordening en stadsontwikkeling, aangezien het uiteindelijke doel is te zorgen voor evenwicht tussen alle Europese burgers, waar ze ook wonen, en dit doel niet alleen door ruimtelijke ordening kan worden bereikt, 1. is van mening dat de doelstellingen van de Territoriale Agenda en het Handvest van Leipzig alleen kunnen worden verwezenlijkt door middel van een breed opgezette, sectoroverstijgende en op het geheel gerichte ontwikkelingsstrategie die de geïntegreerde aanpak in de praktijk brengt; 2. stelt in het kader van de tussentijdse evaluatie van het cohesiebeleid en met het oog op de voorbereiding van het cohesiebeleid voor de periode na 2013 voor dat de uitvoering van een geïntegreerde aanpak een bindende voorwaarde moet zijn voor de programmering en de selectie van projecten van de structuurfondsen; nodigt de beslissingnemers in dit verband uit vrijwillig nieuwe samenwerkingsmethodes toe te passen; 3. verheugt zich over de tijdens de informele bijeenkomst op 24 en 25 mei 2007 in Leipzig door de EU-ministers voor stadsontwikkeling genomen beslissing om een intergouvernementele werkgroep onder voorzitterschap van Duitsland in te stellen die zal nagaan welke problemen er zijn in verband met de uitvoering van het JESSICA-initiatief en deze problemen zal trachten uit te klaren; 4. verwelkomt de instelling van een gemengde werkgroep van de Commissie, die zich bezighoudt met voorstellen voor de uitvoering van de geïntegreerde aanpak en roept de Commissie op nauw samen te werken met alle sociale, ecologische en economische partners en ervoor te zorgen dat ze worden betrokken bij alle besluitvorming inzake territoriale samenhang; verzoekt de Commissie het Parlement op de hoogte te houden van de voortgang van de activiteiten van deze werkgroep; 5. verzoekt bij de invulling van het cohesiebeleid na 2013 met name rekening te houden met de ruimtelijke bijzonderheden en behoeften en een daarop gebaseerde regiospecifieke differentiatie; raadt aan gebruik te maken van uitvoeringsgerichte planningsinstrumenten, als opgenomen in het Handvest van Leipzig, die zijn gebaseerd op onderzoek en permanent toezicht; 6. dringt er bij de Commissie en de Raad in het kader van de tussentijdse evaluatie van het cohesiebeleid op aan om voor de ontwikkeling van het gehele grondgebied de synergieën met het Europees Landbouwfonds voor Plattelandsontwikkeling beter te benutten; beveelt met het oog op de voorbereidingen voor het cohesiebeleid voor de periode na 2013 aan het structurele en het agrarische beleid nauw op elkaar af te stemmen met het oog op de verbetering van de levenskwaliteit in plattelandsgebieden; 7. wijst erop dat niet alleen metropoolgebieden over innovatiepotentieel beschikken, maar dat ook enkele meer perifere regio's en plattelandsgebieden vooroplopen bij de realisering van de doelstellingen van de strategie van Lissabon; dringt er bij de Commissie nadrukkelijk op aan zich intensiever dan tot nu toe met de succesfactoren van deze gebieden bezig te houden en op basis daarvan een ontwikkelingsmodel voor kleinere en middelgrote steden in plattelandsgebieden te ontwerpen; 8. benadrukt het belang van partnerschappen en functiedeling tussen steden en plattelandsgebieden voor de evenwichtige en duurzame ontwikkeling van het grondgebied in zijn geheel; roept de stedelijke en plattelandsautoriteiten op in samenwerking met alle publieke en private belanghebbenden te bepalen wat hun gemeenschappelijke middelen zijn en gezamenlijke regionale en subregionale ontwikkelingsstrategieën uit te denken teneinde betere leefomstandigheden en een hogere levenskwaliteit te waarborgen voor alle EU-burgers; verzoekt de komende Raadsvoorzitters informele vergaderingen van de ministers voor ruimtelijke ordening en stedebouw te organiseren, teneinde deze kwesties aan te pakken; 9. roept de Commissie en de Raad op de Territoriale Agenda en het Handvest van Leipzig bij hun herziening van de algemene begroting van de Europese Unie te betrekken en kwalitatieve aanpassingen door te voeren, waardoor in het beleid van de EU beter rekening kan worden gehouden met de doelstellingen van territoriale cohesie; is van oordeel dat er in de komende jaren wetgevende maatregelen moeten worden genomen om deze doelstelling te bereiken; 10. verzoekt de Raad om de strategieën van Lissabon en Göteborg (duurzame ontwikkelingsstrategie) tijdens de Voorjaarstop 2008 te herzien en de territoriale en stedelijke belangen als doelstelling op te nemen; 11. vraagt met klem dat de lidstaten snel maatregelen nemen om de doelstellingen van de Territoriale Agenda te bereiken en het Handvest van Leipzig uit te voeren; 12. dringt er bij de Raad en de lidstaten op aan om in het kader van een bestuursstelsel op meerdere niveaus dat niet enkel rekening houdt met de territoriale verscheidenheid van de Europese Unie, maar eveneens het subsidiariteitsbeginsel eerbiedigt, de lokale en regionale overheden, met inbegrip van grensoverschrijdende openbare overheden, volledig te betrekken en met het partnerschapsbeginsel in het achterhoofd de economische en sociale partners, relevante niet-gouvernementele organisaties alsmede private belanghebbenden te betrekken bij de actieprogramma's ter uitvoering van de Territoriale Agenda en bij de uitvoering van het Handvest van Leipzig en steunt dit streven actief; benadrukt dat deze noodzaak samen te werken op een positieve manier moet worden bekeken door alle betrokkenen, aangezien gebleken is dat coherente samenwerking doeltreffend is; 13. wijst er andermaal op hoe belangrijk toegang tot informatie- en communicatietechnologieën is voor de toekomstige ontwikkelingsvooruitzichten van de regio's en beveelt bijgevolg aan, in overeenstemming met de Territoriale Agenda, infrastructuren, zoals breedbandkabelnetwerken, op te nemen in nieuwe transport- en communicatieprogramma's; 14. roept de Commissie op een systematische analyse van de territoriale effecten van relevant EU-beleid uit te voeren, zoals is overeengekomen door de lidstaten krachtens de tweede actielijn van het eerste actieprogramma, en een beoordeling van de ruimtelijke gevolgen van de relevante nieuwe regelgeving te maken; wijst daarbij op de mogelijkheden van de door ESPON ontwikkelde evaluatiemethoden; 15. beseft dat een hoge kwaliteit van het onderwijs in kleuterscholen en scholen, van permanente vorming, van universiteiten en van andere onderzoeksinstellingen van fundamenteel belang is voor de toekomstige ontwikkeling van steden en regio's; 16. herinnert eraan dat Natura 2000 een belangrijk instrument is voor de Europese ruimtelijke ontwikkeling; dringt erop aan dat de eisen van Natura 2000 volledig worden uitgevoerd en dat groene corridors en netwerken van open ruimtes tussen beschermde gebieden worden gecreëerd zodat de flora zich kan verspreiden en de fauna zich vrij kan bewegen, waardoor de biodiversiteit behouden blijft; 17. dringt erop aan een beleid inzake creatieve economische sectoren op te nemen in de ruimtelijke en stedelijke ontwikkeling met als doel een kader te scheppen, gebruik makend van de bestaande instrumenten (cohesiebeleid, ruimtelijke ontwikkeling en stadsplanning) en rekening houdend met de ruimtekwaliteit, om de mogelijkheden voor creatief en innovatief handelen te verbeteren; 18. acht het in het licht van de demografische ontwikkeling noodzakelijk het aanpassingsvermogen van steden en regio's te verbeteren, waarbij nadruk moet worden gelegd op zelfstandige ontwikkeling en uitbreiding van het vrijwilligerswerk; 19. benadrukt dat demografische tendensen leiden tot nieuwe uitdagingen op de arbeidsmarkt, met betrekking tot de toegang tot sociale en gezondheidsdiensten, op het vlak van de huisvesting en inzake planning in het algemeen; wijst erop dat de veroudering van de bevolking kan worden gezien als een kans om nieuwe werkgelegenheid te scheppen op een groeiende markt en kan leiden tot nieuwe producten en diensten die de levenskwaliteit van oudere mensen verbeteren; benadrukt dat de ontwikkeling van de zogenaamde zilveren economie belangrijk is op lokaal en regionaal niveau; 20. roept de lidstaten op om in alle gebieden binnen hun grenzen de beschikbaarheid, toegankelijkheid en bereikbaarheid van diensten van algemeen belang zonder uitzondering te garanderen, waardoor de mensen in de verschillende regio's in staat worden gesteld om de specifieke kansen en mogelijkheden van hun regio te benutten; wil dat er met name rekening wordt gehouden met de behoeften van kansarme groepen, zoals mensen met een handicap, immigranten, etnische minderheden, langdurig werklozen en laaggeschoolden, en met de bijzondere behoeften van vrouwen; verzoekt de Commissie in haar richtlijnen voor de toepassing van de kaderregeling voor de financiering van diensten van algemeen belang en het verstrekken van overheidsopdrachten de lokale overheden in staat te stellen meer rekening te houden met de lokale behoeften en lokale actoren en hun aanpassingsvermogen te verhogen; 21. verzoekt de Commissie, met het oog op de nieuwe communautaire bevoegdheid op het gebied van ruimtelijke ordening krachtens het Verdrag van Lissabon, een mededeling voor te bereiden betreffende het scheppen van een EÚ-kader voor ruimte-effectbeoordelingen op projectniveau, waarbij rekening wordt gehouden met het werk van ESPON; 22. wijst erop dat in het kader van de uitvoering van het eerste actieprogramma de samenwerking en coördinatie tussen het Parlement, de Raad en de Commissie moet worden geïntensiveerd zodra het Verdrag van Lissabon in werking is getreden; 23. juicht het uitdrukkelijk toe dat het Verdrag van Lissabon de territoriale samenhang naast de economische en sociale samenhang als een van de doelstellingen noemt en op dit terrein in een concurrerende wetgevende bevoegdheid voor de EU en de lidstaten voorziet; wijst erop dat in het Verdrag van Lissabon bepaald is dat de territoriale uitdagingen die eilanden, bergen, grensgebieden en zeer afgelegen en dunbevolkte regio's treffen, moeten worden aangepakt, omdat ze de algemene concurrentiekracht van de economie van de EU negatief beïnvloeden; dringt er bij de Commissie op aan het eerste actieprogramma aan te vullen met concrete voorstellen voor maatregelen en initiatieven op EU-niveau; 24. benadrukt het feit dat er nog geen gezamenlijk overeengekomen definitie van territoriale samenhang bestaat; dringt er bijgevolg bij de Commissie op aan territoriale samenhang duidelijk te definiëren en een opsomming te geven van de doelstellingen van de territoriale ontwikkeling in de Europese Unie in haar geplande Groenboek over territoriale samenhang; verwacht dat de hoogste prioriteit wordt gegeven aan de doelstelling te waarborgen dat alle EU-burgers, waar ze ook wonen in de EU, gelijke kansen inzake ontwikkeling en toegang geboden krijgen; 25. doet de aanbeveling om het Europese perspectief voor ruimtelijke ontwikkeling verder te ontwikkelen en dringt erop aan de nieuwe lidstaten volledig bij dit perspectief te betrekken; 26. acht het van belang de vorderingen bij de uitvoering van de Territoriale Agenda regelmatig te evalueren; verzoekt de Raad, de Commissie en alle betrokken actoren zowel de vorderingen bij de uitvoering van de afzonderlijke maatregelen van het eerste actieprogramma als de effecten van deze maatregelen en hun bijdrage aan duurzame ruimtelijke ontwikkeling in de EU te beoordelen; 27. roept de Raad op het zo snel mogelijk eens te worden over eenvoudige en kwantificeerbare indicatoren om toezicht te houden op ruimtelijke ontwikkelingen in de EU; beveelt aan om het jaarlijkse beslag op de bodem als één van deze indicatoren voor ruimtelijke ontwikkeling te gebruiken; 28. merkt op dat deze indicatoren als ijkpunten voor het sturen van de ruimtelijke ontwikkeling zouden kunnen worden gebruikt; stelt voor dat de Raad en de Commissie de vast te stellen indicatoren gebruiken om de prestaties van de lidstaten met elkaar te vergelijken ("benchmarking") en om een gegevensbank met beste praktijken uit te werken; 29. steunt het voornemen van de Raad om aan iedere informele Raad van ministers een verslag over de uitvoering van het eerste actieprogramma voor te leggen; stelt de Raad voor een programma voor wederzijds leren ( mutual learning programme ) voor de Europese ruimtelijke ontwikkeling in overweging te nemen, waarbij de lidstaten ervaringen en beste praktijken uitwisselen; 30. benadrukt het belang van een betere afstemming tussen de Territoriale Agenda en het Handvest van Leipzig en betreurt in dit opzicht het feit dat de Raad nog geen actieprogramma ter uitvoering van de doelstellingen van het Handvest van Leipzig heeft aangenomen en roept de komende Raadsvoorzitters op dit verzuim goed te maken teneinde een systematische follow-up van het Handvest van Leipzig te garanderen; 31. verwelkomt het initiatief van het Sloveense voorzitterschap om maatregelen voor te bereiden en te bevorderen waardoor met het oog op een sterkere vervlechting van de doelstellingen van de Territoriale Agenda en het Handvest van Leipzig de coördinatie tussen ruimtelijke en stedelijke ontwikkeling wordt verbeterd; 32. verwijst naar de conclusies van het vierde cohesieverslag, waarin steden en plattelandsgebieden worden gezien als centra van bevolking, economische sterkte en innovatie; ontvangt graag voorstellen voor het creëren van innovatieve regionale en stedelijke clusters, en verzoekt deze clusters zich ook in te zetten over de interne en externe grenzen van de EU heen; 33. verzoekt de Commissie en de Raad om met bijzondere inachtneming van het werk in het kader van de Urban Audit ijkpunten vast te stellen waarmee de prestaties van steden op het gebied van duurzaamheid in de zin van het Handvest van Leipzig kunnen worden vergeleken, zoals het energieverbruik per inwoner, het aandeel van het gebruik van het lokale openbaar vervoer in het totale verkeersvolume of de uitstoot van broeikasgassen per inwoner; 34. benadrukt de sleutelrol die de steden spelen in de verwezenlijking van de doelstellingen van de Lissabon-strategie en roept daarom op tot een holistische en goed gecoördineerde strategie voor stedelijke ontwikkeling die geruggensteund wordt door alle overheidsniveaus en de privé-sector; 35. verzoekt de Commissie meer belangstelling te tonen voor ongebreidelde stadsuitbreiding; roept de lidstaten op om - in het licht van de problematiek van de versnippering van het landschap en het toenemende ruimtebeslag door stedelijke groei in de lidstaten - over te gaan tot effectieve maatregelen en strategieën om het beslag op de bodem te beperken; 36. beveelt de lidstaten aan om aan binnenstadsontwikkeling prioriteit te geven boven stadsuitbreiding, met andere woorden prioriteit te geven aan de herbestemming van bestaande bebouwing met name door middel van een duurzaam ruimtebeheer, alvorens nieuwe gronden te gebruiken; 37. is verheugd over het feit dat in het Handvest van Leipzig de nadruk wordt gelegd op het onderling verband tussen verschillende transportwijzen; benadrukt het belang van een geïntegreerd en duurzaam vervoerssysteem en de significante rol die een verbeterde infrastructuur voor fietsers en voetgangers kan spelen in met name de grotere steden; verzoekt de Commissie te zoeken naar doeltreffender mechanismen om de lokale overheden te ondersteunen bij het ontwikkelen van strategieën voor geïntegreerde vervoersnetwerken, met name in minder ontwikkelde regio's; 38. is van oordeel dat om op doeltreffende wijze te kunnen voorzien in de toenemende, uit de hoge levenskwaliteit in steden voortvloeiende behoeften de plaatselijke instanties onverwijld hun technische uitrusting in overeenstemming dienen te brengen met de EU-normen; is met name van mening dat de toevoer van drinkwater (bijvoorbeeld door de verbetering van de distributie of de verhoging van de kwaliteit van het water), de zuivering van afvalwater (bijvoorbeeld door de afbouw van netwerken of de aanleg van nieuwe netwerken) en alle soortgelijke voorzieningen zo spoedig mogelijk moeten worden aangepast aan de nieuwe reglementaire voorwaarden; 39. stelt met spijt vast dat de sociale en economische verschillen vooral in de metropoolgebieden en steden in de EU, maar ook in plattelandsgebieden, groter worden; roept de lidstaten op zich intensiever met dit probleem bezig te houden en daarmee meer rekening te houden bij de programmering voor het verstrekken van kredieten uit de structuurfondsen; 40. is van mening dat steden een bijzondere verantwoordelijkheid dragen voor het realiseren van de communautaire doelstellingen om het klimaat te beschermen aangezien ze zich in de unieke positie bevinden mogelijke oplossingen te leveren om bij te dragen aan de wereldwijde vermindering van de uitstoot van broeikasgassen; dringt er bij de lidstaten op aan klimaatbescherming als horizontale doelstelling in de stedelijke ontwikkeling te verankeren; 41. beklemtoont het feit dat investeren in milieuvriendelijke technologie, zoals innovatieve maatregelen ter preventie, beheersing en aanpassing, aanzienlijke zakenkansen biedt op lange termijn; 42. stelt vast dat stedelijke gebieden erger te lijden hebben onder de gevolgen van de klimaatverandering wanneer het gebrek aan zuivere lucht leidt tot verdere opwarming en een hogere concentratie van schadelijke stoffen; 43. beijvert zich voor uitbreiding van de inspanningen om integratie en sociale en territoriale samenhang te verbeteren, met name door stedenbouwkundige tekortkomingen op te heffen en de leefomstandigheden te verbeteren, een evenwichtig ontwikkelingsbeleid voor stedelijke gebieden te voeren, met andere woorden door stabiliteit te brengen in probleemwijken en een aantrekkelijk aanbod van woon-, werk- en recreatieve functies te creëren; 44. roept op tot een betere integratie van achterstandswijken; vraagt de bevoegde autoriteiten van de lidstaten de tekenen die een voorbode zijn van het verval van bepaalde wijken te identificeren en meer inspanningen te leveren om een beleid voor sociale integratie te implementeren om ongelijkheden te beperken en sociale uitsluiting te voorkomen; benadrukt de belangrijke rol die kleine en middelgrote ondernemingen spelen op het vlak van de economische ontwikkeling en het territoriale concurrentievermogen, niet enkel in achterstandswijken, maar in alle stedelijke gebieden; 45. dringt er bij de Commissie op aan binnen toekomstige financieringsprogramma's, waaronder het zevende kaderprogramma voor activiteiten op het gebied van onderzoek, technologische ontwikkeling en demonstratie, meer projecten te steunen die de ontwikkeling en uitwisseling van ervaringen met betrekking tot duurzaam stedelijk beheer, de bevordering van energie-efficiënte werkwijzen en techniek, de oplossing van stedelijke milieuproblemen en de bijdrage van de steden aan de bestrijding van de klimaatverandering bevorderen; 46. is van mening dat de versterking van de stedelijke identiteit en van actief burgerschap in steden kan bijdragen aan een succesvolle uitvoering van het Handvest van Leipzig; verzoekt de Commissie en de lidstaten een "territoriale dialoog" op te starten om de inspraak van het publiek bij de opstelling van plannen voor de herwaardering en ontwikkeling van stadswijken te vergroten; 47. roept de lidstaten en hun regio's en steden op om, in het kader van duurzame stedelijke ontwikkeling, meer dan tot nu toe aandacht te besteden aan de zorg voor een kwalitatief hoogstaand gebouwde omgeving ("Baukultur"), alsmede aan de beschikbaarheid van fatsoenlijke en betaalbare huisvesting als belangrijke factoren voor sociale integratie en de levenskwaliteit in de steden, en daarbij bijzondere aandacht te besteden aan de kwaliteit van de publiek ruimte, met name wat betreft de kwaliteit van het architectuurontwerp als een middel om het welzijn van de EU-burgers te verbeteren; 48. verzoekt de Raad, en inzonderheid de Sloveense en Franse voorzitters, voort te bouwen op de vooruitgang die onder het Duitse en Portugese voorzitterschap is geboekt op het gebied van territoriale samenhang en desbetreffende voorstellen te blijven aannemen; is van oordeel dat, aangezien tot nu toe de nadruk lag op steden, de relatie tussen stad en platteland, en ruimtelijke ordening, de toekomstige maatregelen meer rekening moeten houden met de vereisten van territoriaal benadeelde regio's, zoals eilanden, bergen, grensgebieden en zeer afgelegen of dunbevolkte gebieden; 49. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie, alsmede aan het Comité van de Regio's. Het Europees Parlement, – onder verwijzing naar zijn vorige resoluties over Timor-Leste – gezien de briefing van de Veiligheidsraad (5432ste vergadering) door de speciale vertegenwoordiger van de Secretaris-generaal van de Verenigde Naties (VN), – onder verwijzing naar het verslag van de delegatie die de parlementsverkiezingen is gaan waarnemen in de Democratische republiek Timor-Leste van 27 juni tot en met 2 juli 2007 onder leiding van Ana Gomes, – onder verwijzing naar de verklaring van 5 juli 2007 over de parlementsverkiezingen in Timor-Leste die namens de Europese Unie door het Portugese voorzitterschap werd afgelegd, – onder verwijzing naar de verklaring van de VN-Veiligheidsraad van 11 februari 2008 waarin de aanslag op de president José Ramos-Horta wordt veroordeeld, – gezien de verklaring op 11 februari 2008 van Javier Solana, Hoge vertegenwoordiger van de EU voor het Gemeenschappelijk Buitenlands en Veiligheidsbeleid, waarbij de pogingen tot moord in Timor-Leste worden veroordeeld, – gelet op artikel 115, lid 5 van zijn Reglement, A. overwegende dat het ontslag in april 2006 van bijna 600 soldaten in Timor-Leste naar aanleiding van bezwaren die zij naar voren hadden gebracht, tot een zeer ernstige veiligheidscrisis in het land leidde, die gekenmerkt werd door een gewapende confrontatie (tussen de strijdkrachten en de ontslagen troepen en ook met politietroepen), een ontwrichting van de politie, rellen en geweld op grote schaal van bendes, waarbij tientallen mensen werden gedood, een nog groter aantal werd gewond, en waarbij 150 000 mensen hun huizen ontvluchtten, waarvan de helft als ontheemden in kampen verblijven, B. overwegende dat de veiligheidscrisis in juni 2006 ook leidde tot de val van de regering onder leiding van premier Mari Alkatiri en de benoeming van een overgangsregering onder leiding van José Ramos Horta, C. overwegende dat de voormalige premier en Nobelprijswinnaar José Ramos Horta op 9 mei 2007 tot president van Timor-Leste werd gekozen en dat de voormalige president Kay Rala Xanana Gusmão na de parlementsverkiezingen van 30 juni 2007 premier van het land werd op 6 augustus 2007, hetgeen hoop gaf tot een definitieve stabilisering van het land en de volledige eerbiediging van de democratische instellingen, D. overwegende dat de politieke instabiliteit vanTimor-Leste nog steeds voortduurt, ondanks de vrije en vreedzame presidents- en parlementsverkiezingen en een nadrukkelijk inzet van de internationale gemeenschap onder auspiciën van de VN, naar aanleiding van oproepen van de autoriteiten van Timor-Leste, E. overwegende dat een groot deel van deze instabiliteit te wijten was aan het feit dat de regels van de rechtsstaat werden getrotseert omdat de leiding van de ontslagen soldaten in handen kwam van de voortvluchtige ex-majoor Alfredo Reinado, die in 2006 uit de gevangenis was ontsnapt en die als inspiratiebron fungeerde voor gewelddadige jongerenbendes in de hoofdstad, F. overwegende dat deze rebellengroeperingen op 11 februari 2008 president Ramos Horta, neerschoten en ernstig verwondden, die thans in kritieke toestand in een Australisch hospitaal verblijft, en het vuur openden op premier Xanana Gusmão in afzonderlijke en gecoördineerde aanvallen op de leiding van het land en de overheidsinstellingen, G. overwegende dat het parlement van Timor-Leste de noodtoestand heeft uitgeroepen en dat deze nog steeds van kracht is; overwegende dat de regering om versterking heeft gevraagd van de 1600 leden van de internationale vredestroepen die reeds in Timor-Leste zijn gestationeerd, H. overwegende dat deze gewelddadige aanvallen op de vooraanstaande overheidsinstellingen en de democratisch verkozen leiders van Timor-Leste een uitvloeisel zijn van de crisis in april 2006, waardoor het duidelijk wordt dat in Timor-Leste nog niet kan worden gesproken van een goed functionerende nationale veiligheid en rechtsstaat, ondanks de inspanningen van de nationale autoriteiten, de UN Integrated Mission in Timor-Leste (UNMIT) en de internationale strijdkrachten, I. overwegende dat gekwalificeerde waarnemers erop hebben gewezen dat een prompte of adequate reactie van UN International Police en andere internationale strijdkrachten op de aanvallen van 11 februari 2008 is uitgebleven, met uitzondering van de doeltreffende interventie van de republiekeinse nationale garde, nadat hierop een beroep werd gedaan, J. overwegende dat de aanslagen plaatsvonden nadat president Ramos Horta zich persoonlijk had ingespannen om na onderhandelingen met de rebellen tot een oplossing te komen; overwegende dat het exacte verloop van de gebeurtenissen nog steeds onduidelijk is en dat naar aanleiding van de rol van de nationale en internationale veiligheidstroepen veel vragen open blijven, K. overwegende dat de slechte toestand van de economie van Timor-Leste, ondanks de olieinkomsten van het land, voor zeer onstabiele sociale omstandigheden zorgt en het potentieel voor onrust onder de bevolking vergroot, ook al omdat 40% van de bevolking onder de armoedegrens leeft, 60% van de bevolking 18 jaar of jonger is, er sprake is van een enorme werkloosheid van ongeveer 80% en het analfabetisme groot is, L. overwegende dat zowel de EU als de VN zich in het openbaar hebben verplicht tot ondersteuning van de onafhankelijkheid, democratie en eerbiediging van de regels van de rechtsstaat in Timor-Leste, waarvoor vereist zijn: de consolidatie van de overheidsinstellingen, goed overheidsbeheer, het juist gebruik van overheidsfondsen ter bestrijding van armoede en werkloosheid en ter bevordering van de ontwikkeling en sociale rechtvaardigheid, en een voorbeeldig optreden van de zijde van de naburige landen van Timor-Leste, M. overwegende dat Timor-Leste een volwaardig lid is van de ACS-landengroep en dat de Europese Unie uit dien hoofde in het bijzonder verantwoordelijk is voor een bijdrage aan de consolidering van zijn democratische bestuur door de instellingen van dit land te helpen bij de zwaarwegende taak de daarvoor vereiste capaciteit op te bouwen, N. overwegende dat de onvervreemdbare soevereine rechten van de bevolking van Timor-Leste, met name over hun natuurlijke hulpbronnen, in aanmerking moeten worden genomen, 1. veroordeelt ten stellligste de moordaanslag op president Ramos Horta en spreekt zijn beste wensen uit voor zijn spoedig herstel en zijn spoedige terugkeer als leider van het land; 2. veroordeelt ten stelligste de gelijktijdige aanslag op premier Xanana Gusmão, die de aanslag gelukkig ongedeerd overleefde, en spreekt de wens uit dat de regering, samen met de president en het parlement van Timor-Leste, in staat zal zijn deze ernstige bedreigingen van de stabiliteit van Timor-Leste te boven te komen en dat zij zullen samenwerken om te zorgen voor de eerbiediging van de wet en het normaal functioneren van de democratische instellingen overeenkomstig de grondwet; 3. doet een beroep op alle partijen in Timor-Leste af te zien van geweld, in dialoog te gaan en binnen het wettelijke en constitutionele kader deel te nemen aan het democratische proces om zo bij te dragen aan het herstel van de sociale en politieke stabiliteit; 4. spreekt zijn bezorgdheid uit over het signaal van straffeloosheid en wetteloosheid dat - wellicht in een poging tot bevordering van de nationale verzoening - is afgegeven door de dubbelzinnige houding van de autoriteiten van Timor-Leste, UNMIT en de internationale veiligheidstroepen tegenover mensen die zich voor de rechter dienen te verantwoorden; 5. veroordeelt iedereen in Timor-Leste die gebruik probeert te maken van de wankele toestand na de aanslagen op 11 februari 2008 en doet een beroep op alle partijen om de politieke organen die als gevolg van de presidents- en parlementsverkiezingen in 2007 zijn ontstaan, te eerbiedigen en daarmee samen te werken; 6. dringt aan op een diepgaand onderzoek binnen het grondwettelijk en wettelijk kader van Timor-Leste, met de vereiste internationale samenwerking en ondersteuning, met als doel duidelijkheid te brengen over ieder detail van de poging tot staatsgreep die blijkbaar heeft plaatsgevonden en de onmacht van het veiligheidssysteem in het land om de plegers van dergelijke staatsgrepen voor de rechter te brengen; is verheugd over het feit dat de Verenigde Naties en de politie van Timor-Leste gezamenlijk een onderzoek naar de aanslagen hebben geopend; 7. vraagt de belangrijkste politieke krachten in Timor-Leste, zowel die welke aan de macht zijn als de oppositionele krachten, met nadruk een partijoverschrijdende poging te doen om snel een nationaal akkoord te bereiken over kernpunten van het functioneren van de staat, zoals de rol van de strijdkrachten, de politie en de versterking van het rechtsstelsel; biedt de steun van het Europees Parlement voor dergelijke pogingen aan de partijen in het parlement van Timor-Leste aan; 8. herinnert eraan dat de rol van de internationale gemeenschap, en met name die van de Verenigde Naties en van de Veiligheidsraad, van eminent belang is voor het proces van het consolideren van de staat Timor-Leste en zijn onafhankelijkheid en soevereiniteit, en ook voor de versterking van de democratie in deze jonge natie; 9. onderstreept het belang van het gedrag van de naburige landen van Timor-Leste ter eerbiediging en begunstiging van de stabiliteit van de samenleving van Timor-Leste en de consolidatie van haar nationale democratische instellingen; erkent de positieve opstelling van Indonesië sedert de erkenning van de onafhankelijkheid van Timor-Leste en de besluiten van Australië en andere landen om hulp te bieden; 10. doet een beroep op de Raad en de Commissie er bij de autoriteiten van Timor-Leste en de UNMIT op aan te dringen dat alle paramilitaire groepen, bewapende bendes en gewapende burgers worden verboden, ontbonden en ontwapend en om bij de Verenigde Naties en de regering van Timor-Leste op alle officiële bijeenkomsten en op het hoogste niveau uiting te geven aan de Europese bezorgdheid over de mogelijkheden tot het garanderen van de veiligheid en het eerbiedigen van de rechtsregels; 11. dringt er bij de internationale instellingen op aan een bredere steun te geven om te voorzien in de behoefte van Timor-Leste aan een hervorming van zijn wankele en gepolitiseerde veiligheidssector, aangezien dit essentieel is voor een volledig functionerende democratische en veilige staat, en wel door middel van een breed raadplegingsproces en een systematische en uitgebreide benadering zoals aanbevolen in resolutie 1704(2006) van de VN-Veiligheidsraad en in daarop volgende VN-verslagen; doet een beroep op de regering van Timor-Leste een hoge prioriteit aan deze taak te geven; nodigt de regering van Timor-Leste uit gebruik te maken van de deskundigheid van de Security Sector Support Unit van de VN om een nationaal onderzoek uit te voeren naar een hervorming van de veiligheidssector; vraagt de Raad, de Commissie en andere internationale donors een mechanisme in te stellen ter verbetering van de coördinatie van de hulp in de veiligheidssector; doet een beroep op de UNMIT om de Security Sector Support Unit de middelen en het personeel te geven om hulp te bieden aan het raadplegingsproces en aan een uitgebreide hervorming; 12. beveelt de autoriteiten van Timor-Leste aan de besluiten en opdrachten van tribunalen onmiddellijk te eerbiedigen en volledig te handhaven, met zo nodig de steun van de internationale strijdkrachten in het land; 13. dringt er bij de overheidsinstellingen van Timor-Leste en UNMIT op aan in te staan voor gerechtigheid in het land, straffeloosheid in verband met misdaden te bestrijden en te zorgen voor eerbiediging van de internationale normen op het gebied van de mensenrechten door allen in Timor-Leste, met name de politie en de strijdkrachten; 14. erkent opnieuw dat Timor-Leste behoefte heeft aan politieke, technische en financiële steun bij de opbouw van de infrastructuur en administratieve structuren die van essentieel belang zijn voor hervatting van de uitvoering van zijn ontwikkelingsplannen en ook voor het geven van nieuwe impulsen aan de economie van Timor-Leste en de bevordering van de werkgelegenheid; dringt aan op voortzetting van steun door de internationale gemeenschap voor de verlichting van de armoede in Timor-Leste en het geven van aan de wederopbouw van de fysieke en administratieve structuren die voor zijn economische ontwikkeing vereist zijn; 15. dringt bij de EU en de internationale Gemeenschap, met name de naburige landen en de ASEAN-landen, erop aan de steun te handhaven en te verhogen die vereist is voor de consolidatie van de democratie en de democratische cultuur in Timor-Leste, gericht op een meerpartijencultuur, vrijheid van meningsuiting en op de opbouw van instellingen - namelijk het parlement, de regering, de rechterlijke macht en de veiligheids-, defensie- en rechtshandhavingskrachten - en hulp te bieden bij het dringend noodzakelijke uitbreiden van het bereik van de media tot het gehele land alsmede de onderwijs- en gezondheidsnetwerken en de infrastructuur op het gebied van huisvesting, hygiënemaatregelen en watervoorziening te versterken; 16. vraagt de Europese Commissie de instelling van een volledig functionerende delegatie in Dili te bespoedigen en af te ronden; 17. beveelt aan een parlementaire delegatie ad hoc naar Timor-Leste te sturen om de politieke situatie opnieuw te beoordelen, solidariteit met de democratische krachten en instellingen te betonen en opnieuw de hulp van het Parlement aan het democratische functioneren van het parlement van Timor Leste aan te bieden; 18. verzoekt zijn voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie, de president, de regering en het parlement van Timor-Leste,de Hoge Vertegenwoordiger van de EU voor het Gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid, de regeringen van de ACS-landen, de regeringen en parlementen van de lidstaten, de regeringen van Australië en Indonesië, de secretaris-generaal en het secretariaat van de ASEAN, de secretaris-generaal van de VN, de speciale vertegenwoordiger van de secretaris-generaal van de VN voor Timor-Leste en aan de Veiligheidsraad van de VN. Het Europees Parlement , – onder verwijzing naar zijn vorige resoluties over de toestand in Wit-Rusland, en in het bijzonder zijn resolutie van 6 april 2006 over de situatie in Wit-Rusland na de presidentsverkiezingen van 19 maart 2006 (1) , – gezien de verklaring van de Commissie van 21 november 2006 over de bereidheid van de Europese Unie om een nieuwe impuls te geven aan zijn betrekkingen met Wit-Rusland en het Wit-Russische volk in het kader van het Europese nabuurschapsbeleid (ENB), – gezien zijn Sacharov-prijs voor de vrijheid van denken die op 14 december 2004 werd uitgereikt aan de Wit-Russische Vereniging van journalisten en op 13 december 2006 aan Aleksander Milinkevič, – gelet op artikel 115, lid 5 van zijn Reglement, A. overwegende dat het de mislukte presidents-, parlements- en plaatselijke verkiezingen in Wit-Rusland herhaaldelijk heeft veroordeeld, B. overwegende dat het de Raad en de Commissie heeft gevraagd voorstellen te doen om de regering-Lukashenko nog meer onder druk te zetten in internationale organisaties en geëist heeft dat een allesomvattend stel specifieke gerichte 'slimme' sancties wordt voorgesteld om de onderdrukkers ernstig te straffen zonder het lijden van de Wit-Russische burgers nog te vergroten, C. overwegende dat het het negeren en verwaarlozen van de plaatselijke democratie in Wit-Rusland scherp heeft veroordeeld, aangezien plaatselijke democratie de hoeksteen vormt van elke democratische bestuursvorm en uiting geeft aan de wil van het gewone volk om zijn echte verlangens en verwachtingen waar te maken, D. overwegende dat niet-gouvernementele organisaties in Wit-Rusland voortdurend politieke en administratieve druk ondervinden, waardoor hun bestaan wordt bedreigd en hun onafhankelijkheid wordt ondermijnd, E. overwegende dat ondernemers in januari 2008 een reeks protestacties hebben gehouden in Minsk en dat de leiders van die manifestaties werden opgesloten en in veel gevallen ook geslagen, F. overwegende dat recentelijk positieve ontwikkelingen hebben plaatsgevonden met betrekking tot de opening van een delegatie van de Commissie in Minsk, 1. betreurt ten zeerste dat de toestand in Wit-Rusland op het vlak van democratie, mensenrechten en de rechtsstaat niet verbetert; is van mening dat de onafgebroken, willekeurige arrestaties van leden van maatschappelijke organisaties en oppositieactivisten, zoals de tijdelijke opsluiting van Aleksander Milinkevič, en de beknotting van de onafhankelijke media in strijd zijn met de recente verklaringen van de Wit-Russische regering dat Wit-Rusland zijn betrekkingen met de Europese Unie wil verbeteren; 2. betreurt de veroordeling van journalist Aleksander Zdvizhkov tot een celstraf van drie jaar, is van mening dat deze straf onredelijk streng is en verzoekt de Wit-Russische regering haar besluit te heroverwegen; 3. neemt nota van de recente vrijlating van verscheidene activisten van de democratische oppositie, onder wie de leiders van de jeugdafdeling van het Wit-Russische Volksfront en van het Jeugdfront (Malady Front), en veroordeelt tegelijk de arrestaties van deze activisten, die 15 dagen lang werden opgesloten en van de universiteit werden gestuurd nadat ze op 16 januari 2008 in Minsk hadden deelgenomen aan een vreedzame demonstratie ter gelegenheid van de dag van solidariteit met de opgesloten Wit-Russische oppositieactivisten en de families van vermiste Wit-Russische prominenten; 4. dringt erop aan dat de Wit-Russische overheid Alexander Kazulin, de overblijvende politieke gevangene, onmiddellijk en onvoorwaardelijk vrijlaat en ophoudt gebruik te maken van intimidatie, pesterijen, gerichte arrestaties en politiek geïnspireerde vervolgingen ten aanzien van de activisten van de democratische oppositie en de maatschappelijke organisaties in Wit-Rusland; 5. beschouwt de recente ontwikkelingen inzake de overeenkomsten voor de vestiging van een delegatie van de Commissie in Minsk als een positieve stap in de richting van een hernieuwing van de dialoog tussen Wit-Rusland en de Europese Unie; moedigt de Commissie aan het potentieel van de opening van de delegatie ten volle te benutten; 6. herinnert eraan dat de Europese Unie op 21 november 2006 heeft verklaard bereid te zijn een nieuwe impuls te geven aan zijn betrekkingen met Wit-Rusland en het Wit-Russische volk in het kader van het ENB, zodra de Wit-Russische overheid bewijst respect te hebben voor de democratische waarden en voor de basisrechten van het Wit-Russische volk; 7. benadrukt dat Wit-Rusland voor het aangaan van een echte dialoog met de EU moet overgaan tot de tenuitvoerlegging van de resterende bepalingen in het 'non-paper' van de Commissie, "What the European Union could bring to Belarus" ("Wat de EU zou kunnen betekenen voor Wit-Rusland"), waaronder de eis tot vrijlating van alle politieke gevangenen, afschaffing van de doodstraf, garantie van vrije media en van de vrijheid van meningsuiting, onafhankelijkheid van het gerecht en respect voor de democratische waarden en de basisrechten van het Wit-Russische volk; 8. keurt het feit af dat Wit-Rusland als enige land in Europa nog de doodstraf heeft, hetgeen in strijd is met de Europese waarden; 9. verzoekt de Wit-Russische overheid met aandrang om de herroeping van decreet nr. 70 van 8 februari 2008, aangezien een aantal bepalingen van dit decreet een inbreuk vormen op het recht op onderwijs van de Wit-Russische bevolking doordat ze barrières creëren bij het binnenkomen van hogere onderwijsinstellingen; 10. verzoekt de Wit-Russische overheid met aandrang de normen van de Organisatie voor Veiligheid en Samenwerking in Europa (OVSE) toe te passen bij de organisatie van de aanstaande parlementsverkiezingen, die gepland zijn voor 28 september 2008; verzoekt de regering om de vertegenwoordigers van de democratische oppositie toe te laten tot de regionale kiescommissies, alle parlementaire kandidaten en hun waarnemers toestemming te geven zich te registreren en geen obstakels te creëren die een diepgaande en volledige internationale verkiezingswaarnemingsmissie in de weg zouden kunnen staan; 11. verzoekt de Commissie en de Raad verdere maatregelen te nemen om de visumprocedures voor Wit-Russische burgers te vereenvoudigen en te liberaliseren, aangezien alleen dergelijke acties kunnen bijdragen tot de verwezenlijking van de hoofddoelstelling van het EU-beleid ten aanzien van Wit-Rusland, namelijk de vergemakkelijking en intensivering van de contacten tussen de Wit-Russische bevolking en de EU-bevolking en de transformatie van Wit-Rusland in een democratie; vraagt aan de Raad en de Commissie in dit verband met aandrang de mogelijkheden te overwegen voor de afschaffing van visumkosten voor Wit-Russen die het Schengengrondgebied betreden, aangezien dit de enige manier is om te vermijden dat Wit-Rusland en zijn inwoners steeds meer geïsoleerd raken; 12. verzoekt de lidstaten in de Schengenruimte gebruik te maken van alle beschikbare hulpmiddelen (zoals nationale visumkosten) om de verplaatsing van Wit-Russische burgers binnen hun grondgebied te vergemakkelijken; 13. verzoekt de Raad en de Commissie en de hele internationale gemeenschap om meer steun te verlenen aan de maatschappelijke organisaties in Wit-Rusland, en met name meer financiële steun te bieden aan de onafhankelijke media, maatschappelijke organisaties en Wit-Russische studenten die in het buitenland studeren; verwelkomt de financiële steun van de Commissie aan de Europese Humaniora Universiteit in Vilnius (Litouwen); verzoekt de de Raad en de Commissie te overwegen financiële steun te verlenen aan het bestaande project voor de oprichting van een onafhankelijk Wit-Russisch televivisiekanaal, Belsat; 14. drukt zijn solidariteit uit met de verenigde democratische oppositie in Wit-Rusland en met de leider van die beweging, Aleksander Milinkevič, alsook met alle Wit-Russische burgers die zich inzetten voor de creatie van een onafhankelijk, open en democratisch Wit-Rusland gebaseerd op de rechtsstaat; moedigt de oppositieleiders aan blijk te geven van eendracht en deel te nemen aan de aanstaande parlementsverkiezingen; 15. betreurt dat de Wit-Russische overheid de voorbije jaren heeft besloten herhaaldelijk inreisvisa te weigeren aan Europese en nationale parlementsleden; verzoekt de Wit-Russische overheid de Europese Parlementsdelegatie voor de betrekkingen met Wit-Rusland niet verder te hinderen bij haar pogingen het land te bezoeken en uit de eerste hand waarnemingen te doen en ervaringen te verwerven in Wit-Rusland; 16. veroordeelt de beperkingen die de Wit-Russische overheid heeft opgelegd aan buitenlandse geestelijken met als doel hun de toegang tot het land te bemoeilijken zodat ze er geen religieuze organisaties kunnen dienen, en verzoekt de Wit-Russische overheid deze beperkingen op te heffen; 17. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de parlementen en regeringen van de lidstaten, de secretaris-generaal van de Verenigde Naties, de parlementaire vergaderingen van de OVSE en de Raad van Europa, en de Wit-Russische overheid. Het Europees Parlement , – gezien zijn resolutie van 17 januari 2008 over de toestand in de Democratische Republiek Kongo en verkrachting als oorlogsmisdaad (1) , alsmede zijn voorgaande resoluties over de schendingen van de mensenrechten in de Democratische Republiek Kongo, – gezien de resolutie van de Paritaire Parlementaire Vergadering ACS-EU van 22 november 2007 over de situatie in de Democratische Republiek Congo, met name in het oosten van het land, en de uitwerkingen daarvan op de regio, – gezien zijn resolutie van 15 november 2007 over het antwoord van de EU op onstabiele situaties in ontwikkelingslanden (2) , – gezien de mededeling van de Commissie aan de Raad, het Europees Parlement, het Europees Economisch en Sociaal Comité en het Comité van de regio's met de titel "Aanzet tot een antwoord van de EU op onstabiele situaties - Engagement voor duurzame ontwikkeling, stabiliteit en vrede onder moeilijke omstandigheden" ( COM(2007)0643 ) en het daaraan gehechte werkdocument van de Commissiediensten (SEC(2007)1417), – gezien resolutie 60/1 van de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties van 24 oktober 2005 over de resultaten van de wereldtop van 2005, inzonderheid de paragrafen 138 tot en met 140 over de verantwoordelijkheid voor de volkenbescherming, – gelet op artikel 115, lid 5, van zijn Reglement, A. overwegende dat het conflict in de Democratische Republiek Kongo sinds 1998 het leven heeft gekost aan 5 400 000 mensen en nog steeds direct of indirect tot de dood van 1 500 mensen per dag leidt, B. overwegende dat de gevechten tussen het Kongolese leger, de rebellen van de ontslagen generaal Laurent Nkunda en de strijders van de Forces démocratiques pour la libération du Rwanda (FDLR, ook bekend als Interhamwes) al maandenlang leiden tot enorme ontreddering onder de burgerbevolking van Noord-Kivu, C. overwegende dat de laatste 18 maanden in het oosten van de Democratische Republiek Kongo op grote schaal is gemoord, kleine meisjes, moeder en grootmoeders zijn verkracht, burgers en kinderen onder dwang tot soldaat zijn gemaakt en tal van andere gewelddadigheden en ernstige schendingen van de mensenrechten zijn begaan, zowel door de troepen van de rebellenleider Laurent Nkunda als door strijders van de FDLR en het Kongolese leger zelf, D. eraan herinnerend dat het mandaat van MONUC (United Nations Mission in the Democratic Republic of Congo) onder hoofdstuk VII van het Handvest van de VN valt, wat betekent dat zij alle nodige middelen mag inzetten om een halt toe te roepen aan elke poging tot geweldpleging die het politieke proces zou bedreigen, van de kant van welke buitenlandse of Kongolese gewapende groep dan ook en met name de strijders van de voormalige FAR (Forces armées rwandaises) en de Interhamwes, en om de voortdurend onder bedreiging van lichamelijk geweld levende burgerbevolking te beschermen, E. overwegende dat de vertegenwoordiger van de Secretaris-generaal van de Verenigde Naties in de Democratische Republiek Kongo op 25 januari 2008 heeft aangekondigd waarnemers te zullen sturen om toe te zien op het staakt-het-vuren in de tot nu toe door gewapende groepen bezette gebieden en te zullen zorgen voor militaire en civiele versterking van het bureau van MONUC in Goma, F. overwegende dat er toezeggingen op 23 januari 2008 aan het slot van de conferentie voor vrede, veiligheid en ontwikkeling in Goma zijn gedaan ten aanzien van een geleidelijke demobilisatie en uitvoering van het staakt-het-vuren, en met name het neerleggen van de wapens door alle strijdende partijen, ontwapening van alle niet-regeringstroepen, de terugkeer en hernieuwde vestiging van alle ontheemden in het oosten van de Democratische Republiek Kongo en de instelling van een tijdelijk mechanisme voor toezicht op het staakt-het-vuren, G. overwegende dat de praktische details van dit staakt-het-vuren nog nader geregeld moeten worden in het kader van de gemengde technische commissie Vrede en veiligheid, die onder gezamenlijk voorzitterschap staat van de regering van de Democratische Republiek Kongo en de internationale instanties die instaan voor de uitvoering van de overeenkomst, H. overwegende dat de strijders van de FDLR, die toevlucht in de regio hebben gezocht, betrokken zijn bij de gevechten, I. overwegende dat het Kongolese leger niet over de nodige personele, technische en financiële middelen beschikt om zijn taken in Noord-Kivu te vervullen en dat dit de voornaamste reden is dat het een gevaar voor de bevolking vormt in plaats van in dienst te staan van de bevolking en de vrede, J. overwegende dat het absoluut noodzakelijk is een politieke oplossing voor de crisis in Noord-Kivu te vinden, de vrede en de democratie te consolideren en de stabiliteit en de ontwikkeling in de regio te bevorderen ten behoeve van het welzijn van alle volkeren in het gebied van de Grote Meren, K. overwegende dat Mbusa Nyamwisi en Charles Murigande, respectievelijk de ministers van Buitenlandse Zaken van Kongo en Rwanda, elkaar 3 september 2007 in Kinshasa hebben ontmoet om een oplossing te vinden voor het conflict in Noord-Kivu, L. overwegende dat er van 28 tot en met 30 januari 2008 in Beni een ontmoeting heeft plaatsgevonden onder gezamenlijk voorzitterschap van de ministers van Defensie van de Democratische Republiek Kongo, Chikez Diemu, en Oeganda, Crispus Kiyonga, M. overwegende dat het conflict in de Democratische Republiek Kongo sinds eind 2006 er ook toe heeft geleid dat bijna 400 000 mensen gevlucht zijn en de provincie Noord-Kivu nu in totaal 800 000 ontheemden telt, N. overwegende dat de burgeroorlog die nu al drie jaar woedt, gekenmerkt wordt door een systematische plundering van de rijkdommen van het land door vrienden zowel als vijanden van de Kongolese regering, O. overwegende dat jarenlange inspanningen nodig zijn en aanzienlijk bedragen geïnvesteerd moeten worden, zowel door de Kongolese regering als door de internationale gemeenschap, om de gezondheidstoestand aanzienlijk te verbeteren en de sterfte te laten dalen in de Democratische Republiek Kongo in het algemeen en in Noord-Kivu in het bijzonder, P. overwegende dat het gebied van de Grote Meren en in het bijzonder de steden Bukavu en Goma en de omgeving daarvan, die toch al zwaar te lijden hadden onder de gevechten, op 3 februari 2008 zijn getroffen door een aardbeving met een kracht van 6 op de schaal van Richter, waarbij doden en gewonden zijn gevallen en aanzienlijke materiële schade is aangericht, Q. overwegende dat verschillende humanitaire organisaties als gevolg van de vijandelijkheden eind 2007 gedwongen waren hun activiteiten te staken, en dat gezondheidscentra niet meer worden bevoorraad of zelfs zijn verlaten door het verplegend personeel, R. overwegende dat Artsen zonder grenzen vaststelt dat de gezondheidstoestand van de lokale en de ontheemde bevolking steeds slechter wordt en dat het doorgaan van de gevechten verhindert dat de hulpverleners toegang hebben tot bepaalde gebieden, die niettemin dringend voedselhulp en medische verzorging behoeven, S. overwegende dat de bevolking van Noord-Kivu op dit moment bijzonder kwetsbaar is als gevolg van ondervoeding en dat de gegevens van de medische hulpprogramma's van Artsen zonder grenzen een alarmerend beeld geven van de ondervoeding in Noord-Kivu en het ergste doen vrezen voor de mensen die de hulp niet langer kan bereiken, 1. is diep geschokt over de moordpartijen en misdaden tegen de mensheid die al jarenlang in Noord-Kivu plaatsvinden en verzoekt alle bevoegde nationale en internationale autoriteiten de daders, wie zij ook zijn, stelselmatig te vervolgen en te berechten, en verzoekt de VN-Veiligheidsraad met spoed alle nodige maatregelen te nemen die kunnen verhinderen dat wie dan ook de burgerbevolking van Noord-Kivu aanvalt; 2. stelt vast dat MONUC ondanks haar ruime mandaat niet over voldoende middelen kon beschikken om deze moordpartijen, verkrachtingen, plunderingen, gedwongen rekrutering van burgers en kindsoldaten te verhinderen, noch de vele andere gewelddaden en schendingen van de mensenrechten; verzoekt de Raad en de Commissie daarom ervoor te zorgen dat de recente versterking van MONUC leidt tot een aanzienlijke verbetering van de veiligheid voor de burgerbevolking van Noord-Kivu en, voor zover dat nog niet is gebeurd, er bij de VN-Veiligheidsraad op aan te dringen dat MONUC haar missie kan vervullen, in de eerste plaats de daadwerkelijke en duurzame bescherming van de burgerbevolking in de regio; 3. pleit voor zero tolerance voor seksueel geweld tegen meisjes en vrouwen, dat als wapen in de strijd wordt gebruikt, en eist harde bestraffing van de daders van deze misdaden; wijst nogmaals op het belang van de toegang tot reproductieve gezondheidszorg in conflictsituaties en in vluchtelingenkampen, 4. is gezien de noodzaak dat een politieke oplossing wordt gevonden voor de strijd in het oosten van de Democratische Republiek Kongo, blij dat in Goma een vredesconferentie heeft plaatsgevonden; onderstreept echter dat de toezeggingen voor demobilisatie en een staakt-het-vuren die, ondanks de opvallende afwezigheid van vertegenwoordigers van de Interhamwes (FDLR), aan het slot van de conferentie op 23 januari 2008 zijn gedaan wankel zijn, en blijft daarom alle partijen in dit conflict oproepen om zich onverwijld in te zetten voor de vrede en een eind te maken aan de schendingen van de mensenrechten en, uit respect voor het internationale humanitaire recht, alle aanvallen op burgers te stoppen en toe te staan dat humanitaire organisaties de burgerbevolking te hulp komen; 5. herinnert eraan dat de praktische details van het staakt-het-vuren nog nader geregeld moeten worden in het kader van de gemengde technische commissie vrede en veiligheid, die onder gezamenlijk voorzitterschap staat van de regering van de Democratische Republiek Kongo en de internationale instanties die instaan voor de uitvoering van de overeenkomst, en spreekt daarom de wens uit dat deze commissie zo snel mogelijk wordt gevormd, zodat de demobilisatie afgerond kan worden; 6. is verheugd over de ontmoeting tussen de ministers van Buitenlandse Zaken van Kongo en Rwanda in september 2007 en verzoekt de Rwandese autoriteiten concreet mee te werken bij de diverse pogingen om het conflict in Noord-Kivu op te lossen, met name in termen van rechtsvervolging, ontwapening, demobilisatie en repatriëring van de in Noord-Kivu aanwezige Interhamwes; 7. verzoekt de Raad en de Commissie noodhulp vrij te maken vanwege de zeer ernstige humanitaire situatie waarin de bevolking van Noord-Kivu verkeert, niet alleen als gevolg van de voortdurend gevechten in het gebied maar ook van de aardbeving van 3 februari 2008, en ervoor te zorgen dat de hulpverleners in de best mogelijke omstandigheden hun werk kunnen doen; 8. verzoekt de Raad en de Commissie nu al grootschalige medische hulpprogramma's voor de burgerbevolking in het oosten van de Democratische Republiek Kongo uit te voeren, zowel om te voorzien in de onmiddellijke behoeften van de bevolking als ter voorbereiding van de wederopbouw van de regio straks; 9. pleit voor de daadwerkelijke invoering van controlemechanismen, zoals het proces van Kimberley, ter bepaling van de herkomst van grondstoffen die in de EU worden ingevoerd; 10. verzoekt de Raad en elke lidstaat specifieke hulp te verlenen aan de bevolking in het oosten van de Democratische Republiek Kongo; 11. verzoekt de missie van de Europese Unie in Noord-Kivu, die op het programma staat voor maart 2008, verslag uit te brengen aan het Parlement; 12. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de instellingen van de Afrikaanse Unie, de hoge vertegenwoordiger voor het GBVB, de regeringen en parlementen van de lidstaten, de secretaris-generaal van de Verenigde Naties, de VN-Veiligheidsraad, de raad mensenrechten van de Verenigde Naties, de president, het parlement en de regering van de Democratische Republiek Kongo, alsook de president, het parlement en de regering van de republiek Rwanda.