(Medebeslissingsprocedure: eerste lezing) Het voorstel wordt goedgekeurd. Het Europees Parlement , – gezien de mededeling van de Commissie ( COM(2001) 245 – C5&nbhy;0598/2001), – gelet op artikel 175 van het Verdrag, – gelet op het zesde milieuactieprogramma, – gelet op Richtlijn 96/62/EG van de Raad van 27 september 1996 inzake de beoordeling en het beheer van de luchtkwaliteit (1) , – gelet op Richtlijn 94/66/EG van de Raad van 15 december 1994 tot wijziging van Richtlijn 88/609/EEG inzake beperking van de emissies van bepaalde verontreinigende stoffen in de lucht door grote stookinstallaties (2) , – gelet op Richtlijn 2001/81/EG van het Europees Parlement en de Raad van 23 oktober 2001 inzake nationale emissieplafonds voor bepaalde luchtverontreinigende stoffen (3) , – gelet op Richtlijn 96/61/EG van de Raad van 24 september 1996 inzake geïntegreerde preventie en bestrijding van verontreiniging (4) , – gelet op Richtlijn 1999/13/EG van de Raad van 11 maart 1999 inzake de beperking van de emissie van vluchtige organische stoffen (VOS) ten gevolge van het gebruik van organische oplosmiddelen bij bepaalde werkzaamheden en in installaties (5) , – gelet op Richtlijn 2002/3/EG van het Europees Parlement en de Raad van 12 februari 2002 betreffende ozon in de lucht (6) , – gelet op artikel 47, lid 1 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbeleid en het advies van de Commissie regionaal beleid, vervoer en toerisme (A5&nbhy;0055/2002), A. overwegende dat in het zesde milieuactieprogramma is bepaald dat thematische strategieën op milieugebied moeten worden ontwikkeld, en dat het "Schone lucht voor Europa"-programma (CAFE) de eerste van deze strategieën is, B. overwegende dat de algemene doelstelling van het CAFE-programma de uitwerking is van een geïntegreerd strategisch beleid op lange termijn ter bestrijding van luchtvervuiling en ter bescherming van de volksgezondheid en het milieu, C. overwegende dat de bestrijding van luchtvervuiling een van de belangrijkste pijlers van een duurzaam ontwikkelingsbeleid is, en dat de doelstelling van een duurzame ontwikkeling niet kan worden verwezenlijkt zonder een werkelijk geïntegreerd beleid ter bestrijding van luchtvervuiling, D. overwegende dat in het vijfde milieuactieprogramma wordt opgemerkt dat eenieder doeltreffend moet worden beschermd tegen erkende gezondheidsrisico's die verband houden met luchtvervuiling, E. overwegende dat in artikel 11, lid 2 van Besluit nr. 2179/98/EG van het Europees Parlement en de Raad wordt opgemerkt dat bijzondere aandacht zal worden besteed aan de ontwikkeling en tenuitvoerlegging van een strategie met het doel ervoor te zorgen dat voor de blootstelling aan verzurende, eutrofiërende en fotochemische luchtverontreinigende stoffen de kritische belasting niet wordt overschreden, F. overwegende dat het Europees Parlement bij talloze gelegenheden heeft beklemtoond dat kritische cijfers en grensniveaus met betrekking tot vervuiling door verzuring, eutrofiëring en fotochemische luchtverontreinigende stoffen na het jaar 2020 niet moeten worden overschreden, G. gelet op de vooruitgang die in een aantal sectoren en voor bepaalde verontreinigende stoffen is geboekt met betrekking tot de bestrijding van luchtvervuiling in het kader van de programma's Auto-Olie I en II, en wel dankzij technische en niet-technische maatregelen, H. gelet op het werk dat nog moet worden verzet in alle verontreinigende sectoren en voor de belangrijkste verontreinigende stoffen, met inbegrip van CO 2 waarvan de uitstoot naar verwachting tot in 2005 zal blijven toenemen, I. overwegende dat bepaalde verontreinigende stoffen niet voorkomen in voorstellen voor reglementering, J. overwegende dat onder andere ozon aan de grond en zwevende deeltjes een ernstig risico voor de volksgezondheid in Europa vormen, met name voor kwetsbare bevolkingsgroepen, K. overwegende dat de communautaire wetgeving ter bestrijding van luchtvervuiling is gebaseerd op verschillende structuren en methodologieën, terwijl een coherent kader noodzakelijk is, L. overwegende dat de beoordeling en de herziening van een groot aantal van deze communautaire wetsteksten voor 2004 op het programma staan, 1. verwelkomt het voorstel van de Commissie om een groot deel van haar maatregelen ter bestrijding van luchtvervuiling onder te brengen in één thematische strategie, die voor de Gemeenschap een nuttig instrument zal vormen ter verwezenlijking van haar langetermijndoelstelling om kritische cijfers en grenzen voor de vier luchtverontreinigende stoffen die vallen onder de richtlijn betreffende nationale emissieplafonds en de secundaire luchtverontreinigende stoffen die uit deze vier verontreinigende stoffen ontstaan niet te overschrijden; 2. beschouwt de CAFE-strategie als een stimulans voor een integrale benadering van de communautaire milieuwetgeving, maar benadrukt dat het algemene karakter geen belemmering mag zijn voor de invoering of herziening van meer specifieke maatregelen; verzoekt de Commissie regelmatig Raad en Parlement hierover te informeren; is van mening dat de algemene aanpak niet mag leiden tot een vertraging of verwaarlozing van de evaluatie en eventuele herziening van de bestaande luchtkwaliteitrichtlijnen en de nationale emissieplafonds; 3. stelt vast dat verschillende communautaire wetsteksten op het gebied van de bestrijding van luchtvervuiling in 2004 moeten worden herzien; verwacht van de Commissie dat zij een beoordeling van de vigerende wetgeving en vervolgens voorstellen tot herziening voorlegt, opdat de herziene teksten zo spoedig mogelijk in werking kunnen treden; 4. is van mening dat het CAFE-programma de haalbaarheid van maatregelen kan aantonen en kan uitwijzen welk soort maatregelen noodzakelijk zijn om de langetermijndoelstelling van de Gemeenschap met betrekking tot luchtvervuiling te verwezenlijken; 5. wijst met nadruk op de urgentie van deze maatregel en op de noodzaak dat de voorstellen voor maatregelen in het kader van CAFE volgens het beoogde tijdschema worden ingediend, d.w.z. uiterlijk eind 2004; 6. verwacht, gezien de aanzienlijke werkzaamheden die nog moeten worden verricht met betrekking tot de bestrijding van luchtvervuiling, van de Commissie dat zij nieuwe actiemaatregelen voorstelt voor alle sectoren en verontreinigde stoffen die al dan niet het voorwerp vormen van een reglementering; 7. wenst dat de reeds verrichte of nog te verrichten beoordeling van chemische stoffen in aanmerking wordt genomen bij de ontwikkeling van de wetgeving betreffende luchtverontreinigende stoffen; 8. acht het beslist noodzakelijk dat er concrete voorstellen worden gedaan betreffende de koppeling van het nieuwe programma en de tot dusverre bestaande maatregelen betreffende de kwaliteit van de lucht; 9. beklemtoont dat een belangrijke taak van het CAFE-programma moet zijn dat geharmoniseerde rapportagevereisten voor de emissieinventarissen van de lidstaten worden vastgesteld teneinde de vergelijkbaarheid van de gegevens te bevorderen; 10. wijst op het structurele verband tussen op verschillende beleidsgebieden genomen maatregelen die verband houden met de luchtkwaliteit, met name het nauwe verband tussen luchtkwaliteit en maatregelen op het gebied van klimaatverandering; dringt er derhalve bij de Commissie op aan om haar inspanningen op deze twee gebieden te coördineren; 11. is het met de Commissie eens dat CAFE een krachtige stimulans moet vormen voor de ontwikkeling van sectoriële, bronspecifieke maatregelen ter vermindering van emissies en dat daarom doeltreffende structurele verbanden moeten worden gelegd tussen CAFE en de sectoriële strategieën, omdat zulks van wezenlijk belang is om te verzekeren dat de noodzakelijke maatregelen (technisch of niet-technisch) worden genomen en dat de in het kader van CAFE en op andere beleidsterreinen toegepaste scenario's consistent zijn; 12. neemt in dit verband nota van de voorstellen van de Commissie betreffende het Europees programma inzake klimaatsverandering en het systeem voor de handel in emissierechten; verwacht, gezien het huidige niveau van de luchtvervuiling in Europa en de rol die de Europese Unie heeft gespeeld bij het bereiken van een akkoord tijdens de laatste conferentie van de partijen bij het protocol van Kyoto in Bonn, dat het Europees Parlement en de Raad zo spoedig mogelijk ambitieuze en evenwichtige wetsteksten betreffende deze twee voorstellen vaststellen, opdat de Europese Unie de vooraanstaande rol op zich neemt die zij zichzelf in de strijd tegen klimaatsverandering heeft toebedacht; 13. deelt het standpunt van de Commissie dat bestaande concentraties van zwevende deeltjes en ozon aan de grond een ernstige bedreiging vormen voor het milieu, het architectonisch erfgoed en de volksgezondheid, met name in de grote steden en voor kwetsbare bevolkingsgroepen; dringt er derhalve bij de Commissie op aan onmiddellijk beleidsmaatregelen voor te stellen die tot doel hebben de emissies van ozonprecursoren, zwevende deeltjes en hun precursoren, met name die welke niet vallen onder Richtlijn 2001/81/EG te verminderen; 14. is voorstander van een duurzaam vervoersbeleid en verzoekt de Commissie daarom, in het kader van CAFE, de afspraken die met de automobielindustrie met betrekking tot emissienormen zijn gemaakt, ook voor de binnenvaart en het spoorvervoer in te voeren; pleit voor een actieve opstelling van de Commissie en de lidstaten in de relevante internationale fora om ook voor het luchtverkeer emissienormen vast te stellen in overleg met de luchtvaartindustrie; is van mening dat aan de internationale luchtvaart dezelfde eisen moeten worden gesteld als aan andere industriële en transportsectoren; 15. is van mening dat duurzaam vervoer niet bereikt kan worden middels het doorvoeren van enkel technische maatregelen; wijst op de noodzaak van een gedragswijziging van consument en producent; onderkent de urgentie van de verdere ontwikkeling van alternatieve brandstoffen en vervoerswijzen om aan een dergelijke gedragsverandering bij te dragen; verzoekt de Commissie dit onderzoek in het kader van CAFE te stimuleren; 16. wijst met nadruk op het belang van het leggen van een nauwer verband tussen onderzoek en beleidsvorming; is echter van mening dat wetenschappelijke onzekerheden niet moeten worden gebruikt als excuus voor het niet nemen van maatregelen tegen emissies die waarschijnlijk schadelijke gevolgen op lange termijn hebben; 17. is van oordeel dat het noodzakelijk is dat een controlesysteem wordt ingesteld met het oog op de doeltreffende tenuitvoerlegging van het programma; 18. beveelt de Commissie aan de kandidaatlanden volledig bij het CAFE-programma te betrekken en ziet deze deelneming als een voorwaarde voor een soepele opneming van de communautaire wetgeving op het gebied van luchtkwaliteit in de wetgeving van de kandidaatlanden; stelt vast dat in het kader van de ISPA-2000-begroting voor het jaar 2000 geen enkel krediet is uitgetrokken voor de bestrijding van luchtvervuiling; verzoekt de Commissie en de kandidaatlanden derhalve projecten op het gebied van de bestrijding van luchtvervuiling te bevorderen, opdat de kandidaatlanden het hunne kunnen doen in de strijd tegen luchtvervuiling en voor het programma "Schone lucht voor Europa"; 19. wijst er met nadruk op dat het, om de politieke geloofwaardigheid verder te verbeteren, van belang is breed overleg te doen plaatsvinden met relevante partijen die belangen hebben bij het proces dat leidt tot nieuwe beleidsvoorstellen; 20. stelt vast dat er ten aanzien van zowel beleid als geografische aspecten sprake is van een steeds grotere overlapping tussen het Verdrag betreffende grensoverschrijdende luchtverontreiniging over lange afstand (CLRTAP) en het beleid van de Gemeenschap inzake de kwaliteit van de lucht; deelt derhalve het standpunt van de Commissie dat een betere samenwerking met CLRTAP van wezenlijk belang is om CAFE een werkelijke bijdrage aan de beleidsvorming te laten leveren en verspilling van middelen tegen te gaan; 21. deelt het standpunt van de Commissie met betrekking tot de noodzaak om de transparantie te vergroten en het beleid van de Gemeenschap dichter bij de burgers te brengen; beklemtoont derhalve dat regelmatige en zorgvuldige informatie over de vooruitgang en de prioriteiten van het milieubeleid van wezenlijk belang is ter vergroting van het vertrouwen en de betrokkenheid van het publiek, alsmede om het publiek de mogelijkheid te geven invloed uit te oefenen op het namens hen gevoerde beleid; 22. verzoekt de Commissie duidelijke en transparante regels voor de rol van belangengroepen op te stellen; alle betrokkenen moeten zonder onderscheid en met name met inachtneming van de verschillende financiële mogelijkheden kunnen deelnemen; 23. spreekt enige zorg uit met betrekking tot de financiering van het CAFE-programma, vooral met betrekking tot de financiering die nodig is ter verzekering van de deelneming en de actieve betrokkenheid van kandidaatlanden en NGO's in het programma en zijn werkgroepen; 24. verzoekt de Commissie een voortdurende informatie van het Europees Parlement met betrekking tot de ontwikkelingen te waarborgen, bijvoorbeeld door middel van halfjaarlijkse voortgangsverslagen, regelmatig plaatsvindende workshops, e.d.; 25. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie en de parlementen van de lidstaten. (Medebeslissingsprocedure: tweede lezing) Het Europees Parlement , – gezien het gemeenschappelijk standpunt van de Raad (14091/1/2001 – C5&nbhy;0642/2001), – gezien zijn in eerste lezing geformuleerde standpunt (1) inzake het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2000) 319 (2) ), – gezien het gewijzigde voorstel van de Commissie ( COM(2001) 109 (3) ), – gelet op artikel 251, lid 2 van het EG&nbhy;Verdrag, – gelet op artikel 80 van zijn Reglement, – gezien de aanbeveling voor de tweede lezing van de Commissie regionaal beleid, vervoer en toerisme (A5&nbhy;0058/2002), 1. wijzigt het gemeenschappelijk standpunt als volgt; 2. verzoekt de Commissie alle relevante actoren in deze bedrijfstak, alsmede het Europees Parlement en de Raad zo nauw mogelijk te betrekken bij de voorbereiding, tenuitvoerlegging en follow-up van de verkennende studie, in overeenstemming met artikel 7 van de richtlijn; 3. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Standpunt van het Europees Parlement, in tweede lezing vastgesteld op 13 maart 2002 met het oog op de aanneming van Richtlijn 2002/…../EG van het Europees Parlement en de Raad tot wijziging van Richtlijn 97/67/EG met betrekking tot de verdere openstelling van de postmarkt in de Gemeenschap voor mededinging HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, en met name op artikel 47, lid 2, en op de artikelen 55 en 95, Gezien het voorstel van de Commissie (4) , Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité (5) , Gezien het advies van het Comité van de regio's (6) , Volgens de procedure van artikel 251 van het Verdrag (7) , Overwegende hetgeen volgt: (1) De Raad heeft in zijn resolutie van 7 februari 1994 over de ontwikkeling van de postdiensten in de Gemeenschap (8) als een van de hoofddoelstellingen van het communautaire postbeleid genoemd, het met elkaar verenigen van de bevordering van de geleidelijke en beheerste liberalisering van de postmarkt en het duurzaam waarborgen van de universele dienstverlening. (2) Bij Richtlijn 97/67/EG van het Europees Parlement en de Raad van 15 december 1997 betreffende gemeenschappelijke regels voor de ontwikkeling van de interne markt voor postdiensten in de Gemeenschap en de verbetering van de kwaliteit van de dienst (9) is op communautair niveau een kaderregeling voor de postsector vastgesteld, waaronder maatregelen om een universele dienst te garanderen, maximumgrenzen voor postdiensten die de lidstaten met het oog op de instandhouding van de universele dienst aan hun leveranciers van de universele dienst kunnen voorbehouden en een tijdschema voor de besluitvorming over de verdere liberalisering van de markt met het oog op de totstandbrenging van een interne markt voor postdiensten. (3) In artikel 16 van het Verdrag wordt gewezen op de plaats die de diensten van algemeen economisch belang in de gemeenschappelijke waarden van de Unie innemen, alsook op de rol die zij vervullen bij het bevorderen van sociale en territoriale samenhang. Verder moet volgens dit artikel er zorg voor worden gedragen dat deze diensten functioneren op basis van beginselen en voorwaarden die hen in staat stellen hun taken te vervullen. (4) Het Europees Parlement wijst in zijn resoluties van 14 januari 1999 (10) en 18 februari 2000 (11) over de Europese postdiensten, op het sociale en economische belang van postdiensten en op de noodzaak een universele dienst van hoge kwaliteit te handhaven. (5) De maatregelen op dit gebied moeten zodanig vorm krijgen dat ook de in artikel 2 van het Verdrag bedoelde sociale taken van de Gemeenschap &nbhy; een hoog niveau van werkgelegenheid en sociale bescherming &nbhy; als doelstellingen worden verwezenlijkt. (6) Het rurale postnetwerk is onder meer in bergachtige streken en op eilanden van vitaal belang voor de integratie van ondernemingen in de nationale/mondiale economie en voor de instandhouding van de sociale samenhang en de werkgelegenheid op het platteland in bergachtige en insulaire gebieden. Bovendien kunnen rurale postkantoren in bergachtige streken en op eilanden als een essentieel infrastructuurnet fungeren waar iedereen toegang kan krijgen tot nieuwe communicatietechnologieën. (7) De Europese Raad op 23 en 24 maart 2000 te Lissabon bijeen, noemde in de conclusies van het voorzitterschap twee besluiten van toepassing op de postdiensten, ten aanzien waarvan de Commissie, de Raad en de lidstaten verzocht werd elk overeenkomstig hun respectieve bevoegdheden maatregelen te nemen. De vereiste maatregelen waren tweeërlei: uiterlijk eind 2000 een strategie uitwerken voor de verwijdering van belemmeringen voor postdiensten, en de liberalisering in sectoren als die van de postdiensten bespoedigen. Hiermee wordt de verwezenlijking van een volledig operationele markt voor die diensten beoogd. (8) De Europese Raad van Lissabon, achtte het tevens van essentieel belang dat er in het kader van de interne markt en van een kenniseconomie ten volle rekening wordt gehouden met de Verdragsbepalingen inzake diensten van algemeen economisch belang en ondernemingen die met het leveren van dergelijke diensten zijn belast. (9) De Commissie heeft de postsector in de Gemeenschap grondig onderzocht, en ook studies over de economische, sociale en technologische ontwikkelingen in de sector laten verrichten, en zij heeft uitvoerig met de betrokkenen overlegd. (10) De postsector in de Gemeenschap heeft een moderne kaderregeling nodig die met name uitbreiding van de interne markt voor deze sector tot doel heeft. Een betere competitiviteit moet de postsector in staat stellen andere communicatiemethoden te integreren en de steeds veeleisender wordende gebruikers een betere dienstverlening te garanderen. (11) Het hoofddoel &nbhy; duurzame en gelijkwaardige levering in de gehele Gemeenschap van universele diensten die voldoen aan de door de lidstaten overeenkomstig artikel 3 van Richtlijn 97/67/EG gestelde kwaliteitsnormen &nbhy; kan worden bereikt indien het in deze sector mogelijk blijft diensten voor te behouden en tegelijkertijd, dankzij voldoende vrijheid om diensten te leveren, een hoog niveau van efficiëntie wordt bereikt. (12) De voor de middellange termijn voorspelde toename van de vraag in de postdienstsector in zijn geheel zou ertoe kunnen bijdragen het eventuele verlies van marktaandeel van de leveranciers van de universele dienst als gevolg van een verdere openstelling van de markt te compenseren, hetgeen een extra waarborg voor de universele dienst zou betekenen. (13) De belangrijkste factoren die de ontwikkeling van de werkgelegenheid in de postsector beïnvloeden, zijn de technologische ontwikkeling en de druk van de markt om de efficiëntie te vergroten. De openstelling van de markt heeft hierbij een minder prominente rol, maar draagt wel bij tot een algehele uitbreiding van de postmarkten. Eventuele personeelsverminderingen bij de leveranciers van de universele dienst als gevolg van of vooruitlopend op dergelijke maatregelen worden wellicht gecompenseerd door de hieruit voortvloeiende toename van de werkgelegenheid bij particuliere exploitanten en nieuwkomers op de markt. (14) Op communautair niveau dient een tijdschema voor een geleidelijke en beheerste liberalisering van de brievenpostmarkt te worden vastgesteld, zodat alle leveranciers van de universele dienst voldoende tijd krijgen voor de moderniserings&nbhy; en herstructureringsmaatregelen die nodig zijn om hun levensvatbaarheid op lange termijn onder de nieuwe marktomstandigheden te verzekeren. De lidstaten hebben ook voldoende tijd nodig om hun regelgeving aan een opener omgeving aan te passen. Daarom is het zinvol bij de verdere openstelling van de markt stapsgewijs te werk te gaan, met tussenstappen, die een belangrijke, maar beheerste openstelling van de markt tot gevolg hebben, waarna onderzoek zal worden verricht en een voorstel zal worden ingediend om, in voorkomend geval, het jaar 2009 te bevestigen als datum voor de voltooiing van de interne postmarkt, ofwel, in het licht van de conclusies van de studie, een andere maatregel vast te stellen. (15) De volgende fasen van de openstelling van de markt moeten van substantiële aard en voor de lidstaten in de praktijk haalbaar zijn; tegelijkertijd moet het leveren van de universele dienst verzekerd blijven. (16) Algemene verlagingen van het maximumgewicht voor diensten die aan de leveranciers van de universele dienst mogen worden voorbehouden tot 100 gram in 2003 en tot 50 gram in 2006, gecombineerd met een volledige openstelling van de markt voor uitgaande grensoverschrijdende post, met eventuele uitzonderingen voorzover dit met het oog op het leveren van de universele dienst nodig zou zijn, vormen vrij eenvoudige en beheerste, maar niettemin belangrijke volgende fasen. (17) In de Gemeenschap is gemiddeld ongeveer 16% van de totale postinkomsten van de leveranciers van de universele dienst afkomstig van normale brievenpost met een gewicht tussen 50 en 350 gram, en daarvan is 9% afkomstig van normale brievenpost met een gewicht tussen 100 en 350 gram en gemiddeld nog eens ongeveer 3% van uitgaande grensoverschrijdende post met een maximumgewicht van 50 gram. (18) Maximumprijzen voor diensten die kunnen worden voorbehouden van driemaal en tweeënhalf maal het openbare tarief van brievenpost van de laagste gewichtsklasse van de snelste standaardcategorie in 2003 resp. 2006 zijn, gecombineerd met, in voorkomend geval, een maximumgewicht van 100 respectievelijk 50 gram, terzake dienend. (19) In de meeste lidstaten is direct mail al een dynamische groeimarkt met aanzienlijke groeimogelijkheden, terwijl er in de andere lidstaten nog veel ruimte voor groei is. In zes lidstaten is direct mail al grotendeels voor mededinging opengesteld. Een grotere flexibiliteit van het dienstenaanbod en een betere prijsstelling als gevolg van de concurrentie zou de marktpositie van direct mail ten opzichte van andere communicatiemiddelen versterken, hetgeen dan wellicht als extra voordeel in nieuwe postzendingen zou resulteren en de gehele postsector zou versterken. Niettemin moet worden bepaald dat direct mail, voorzover dit nodig is om de universele dienst te waarborgen, binnen de genoemde gewichts&nbhy; en prijsklassen voorbehouden kan blijven. (20) Gemiddeld 3% van de totale postinkomsten is afkomstig van het uitgaande grensoverschrijdende postverkeer. De openstelling van dit gedeelte van de markt in alle lidstaten, met de nodige uitzonderingen om het leveren van de universele dienst te verzekeren, zou het mogelijk maken dat verschillende exploitanten van postdiensten alle uitgaande grensoverschrijdende post ophalen, sorteren en vervoeren. (21) De openstelling van het inkomende grensoverschrijdende postverkeer voor mededinging zou het mogelijk maken in 2003 de grens van 100 gram en in 2006 de grens van 50 gram te ontwijken door een gedeelte van de binnenlandse post in grote partijen elders te posten, waardoor de gevolgen van de openstelling onvoorspelbaar zouden zijn. De vaststelling van de herkomst van brievenpost zou bij de handhaving van de voorschriften extra moeilijkheden kunnen opleveren. Maximumgewichten van 100 en 50 gram voor gewone inkomende grensoverschrijdende brievenpost en direct mail, zoals voor de gewone binnenlandse brievenpost, zijn praktisch omdat daaraan niet het gevaar kleeft van een dergelijke ontwijking of van een kunstmatige verhoging van het gewicht van brievenpost. (22) Het is van belang nu al een tijdschema voor de volgende stappen naar de volledige voltooiing van de interne markt voor postdiensten op te stellen, zowel ter wille van de levensvatbaarheid van de universele dienst op lange termijn als met het oog op de voortgezette ontwikkeling van moderne en doelmatige postdiensten. (23) Het is dienstig te blijven voorzien in de mogelijkheid dat de lidstaten bepaalde postdiensten aan hun leverancier(s) van de universele dienst blijven voorbehouden. Deze regelingen zullen de leveranciers van de universele dienst in staat stellen de aanpassing van hun activiteiten en personeel aan een grotere mededinging te voltooien, zonder dat dit ten koste gaat van hun financiële evenwicht en dus zonder dat het leveren van de universele dienst in gevaar wordt gebracht. (24) Het is dienstig nieuwe gewichts&nbhy; en prijsgrenzen vast te stellen, alsmede de diensten waarop zij van toepassing kunnen zijn, en te voorzien in een nieuw onderzoek en in een besluit waarin, in voorkomend geval, het jaar 2009 bevestigd wordt als datum voor de voltooiing van de interne postmarkt, of, in het licht van de conclusies van de studie een andere maatregel wordt vastgesteld. (25) Wanneer lidstaten maatregelen aannemen die onder meer betrekking hebben op de oprichting van een compensatiefonds, eventuele wijzigingen in de werking ervan, iedere aanvulling erop dan wel betalingen hieruit, kan het gaan om steunmaatregelen van een lidstaat of steun in welke vorm dan ook met staatsmiddelen bekostigd, in de zin van artikel 87, lid 1, van het Verdrag, waarvan de Commissie conform artikel 88, lid 3, van het Verdrag vooraf op de hoogte moet worden gebracht. (26) De mogelijkheid concurrenten op het gebied van de universele dienst een vergunning te verlenen kan worden gekoppeld aan de eis dat de vergunninghouders aan de universele dienst bijdragen. (27) Richtlijn 97/67/EG bepaalt dat de lidstaten een of meer nationale regelgevende instanties voor de postsector aanwijzen, die juridisch onderscheiden en functioneel onafhankelijk zijn van de exploitanten van postdiensten. Gelet op het dynamische karakter van de Europese postmarkten dient de belangrijke rol van de nationale regelgevende instanties te worden erkend en bevorderd, met name wat betreft het waarborgen van de eerbiediging van de voorbehouden diensten, behalve in lidstaten waar voorbehouden diensten niet bestaan. Artikel 9 van Richtlijn 97/67/EG biedt de lidstaten de mogelijkheid verder te gaan dan de doelstellingen van die richtlijn. (28) De nationale regelgevende instanties zouden aan de invoering van vergunningen de eis kunnen verbinden dat er voor de consumenten van de door vergunninghouders verleende diensten doorzichtige, eenvoudige en goedkope procedures voor de behandeling van hun klachten bestaan, ongeacht of deze betrekking hebben op de diensten van de leveranciers van de universele dienst, dan wel op de diensten van exploitanten met een machtiging, waaronder die met een individuele vergunning. Voorts is het wellicht dienstig dat deze procedures openstaan voor de gebruikers van alle postdiensten, of dit universele diensten zijn of niet. Dergelijke procedures dienen te voorzien in regelingen ter bepaling van de aansprakelijkheid voor verlies of beschadiging van poststukken. (29) De leveranciers van de universele dienst verlenen normaal diensten, bijvoorbeeld aan zakelijke klanten, aan tussenpersonen die post voor verschillende klanten samenvoegen en aan aanbieders van post in grote partijen, die hun de mogelijkheid bieden zich op andere punten en onder andere voorwaarden in de poststroom te voegen dan bij de gewone brievenpost het geval is. Hierbij moeten de leveranciers van de universele dienst het doorzichtigheidsbeginsel naleven alsook het verbod van discriminatie tussen de verschillende derden en tussen derden en leveranciers van de universele dienst die gelijkwaardige diensten verlenen. Het is, gegeven het verbod op discriminatie bij de dienstverlening, ook nodig dat die diensten beschikbaar zijn voor particuliere klanten die onder soortgelijke omstandigheden van de post gebruik maken. (30) Om het Europees Parlement en de Raad op de hoogte te houden van de ontwikkeling van de interne markt voor postdiensten, dient de Commissie ze op gezette tijden verslag uit te brengen over de toepassing van deze richtlijn. ( 31) In verband met de wijzigingen moet de in Richtlijn 97/67/EG bepaalde datum voor het eventuele verstrijken van die richtlijn worden vervangen door 31 december 2008. Die datum laat de machtigingsprocedures die in de lidstaten uit hoofde van Richtlijn 97/67/EG worden vastgesteld, onverlet. ( 32) Richtlijn 97/67/EG moet derhalve worden gewijzigd. ( 33) Deze richtlijn doet geen afbreuk aan de toepassing van de in het Verdrag neergelegde mededingingsregels en regels inzake het vrij verrichten van diensten, zoals met name wordt uiteengezet in de Mededeling van de Commissie over de toepassing van de mededingingsregels op de postsector en over de beoordeling van bepaalde overheidsmaatregelen met betrekking tot postdiensten (12) , HEBBEN DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD: Artikel 1 Richtlijn 97/67/EG wordt als volgt gewijzigd: 1) Artikel 7 wordt vervangen door: "Artikel 7 1. Voorzover nodig voor de handhaving van de universele dienst, kunnen de lidstaten diensten aan de leverancier(s) van de universele dienst blijven voorbehouden. Deze diensten zijn beperkt tot het ophalen, sorteren, vervoeren en bestellen van binnenlandse brievenpost, al dan niet per spoedbestelling besteld, van het volgende maximumgewicht en de volgende maximumprijs. Het maximumgewicht bedraagt 100 gram vanaf 1 januari 2003 en 50 gram vanaf 1 januari 2006. Deze maximumgewichten zijn niet van toepassing vanaf 1 januari 2003 indien de prijs gelijk is aan of meer bedraagt dan driemaal het openbare tarief van brievenpost van de laagste gewichtsklasse van de snelste categorie, en vanaf 1 januari 2006 indien de prijs gelijk is aan of meer bedraagt dan tweeëneenhalfmaal dit tarief. Bij de gratis postdienst voor blinden en slechtzienden mogen uitzonderingen op de gewichts&nbhy; en prijsbeperkingen worden toegestaan. Voorzover nodig om de levering van de universele dienst te waarborgen, kan direct mail voorbehouden blijven binnen de eerder genoemde gewichts&nbhy; en prijslimieten. Voorzover nodig om de levering van de universele dienst te waarborgen, bijvoorbeeld wanneer bepaalde onderdelen van de postactiviteit reeds zijn geliberaliseerd of vanwege de specifieke kenmerken van de postmarkt in een lidstaat, kan uitgaand grensoverschrijdend postverkeer voorbehouden blijven binnen de eerder genoemde gewichts&nbhy; en prijslimieten. 2. Uitwisseling van documenten mag niet worden voorbehouden. 3. De Commissie verricht een verkennende studie om voor elke lidstaat te beoordelen welke gevolgen de volledige voltooiing van de interne postmarkt in 2009 voor de universele dienst zal hebben. Op basis van de conclusies van die studie legt de Commissie vóór 31 december 2006 aan het Europees Parlement en de Raad een verslag voor, vergezeld van een voorstel waarin, in voorkomend geval, het jaar 2009 wordt bevestigd voor de voltooiing van de interne postmarkt of in het licht van de conclusies van de studie een andere maatregel wordt vastgesteld."; 2) Aan artikel 12 worden de volgende streepjes toegevoegd: "- wanneer de leveranciers van de universele dienst speciale tarieven toepassen, bijvoorbeeld voor diensten voor het bedrijfsleven, aanbieders van grote partijen post of tussenpersonen die post van verschillende klanten samenvoegen, passen zij de beginselen van doorzichtigheid en non-discriminatie toe ten aanzien van zowel de tarieven als de voorwaarden dienaangaande. De tarieven houden rekening met de vermeden kosten in vergelijking met de standaarddienst die de gehele reeks prestaties bestrijkt welke worden aangeboden op het gebied van het ophalen, sorteren, vervoeren en bestellen van afzonderlijke poststukken. De tarieven en de voorwaarden dienaangaande worden steeds op dezelfde wijze toegepast zowel tussen derden als tussen derden en leveranciers van de universele dienst die gelijkwaardige diensten verlenen. In voorkomend geval gelden deze tarieven ook voor particuliere klanten die onder gelijkwaardige omstandigheden van de post gebruik maken, - de subsidiëring van universele diensten buiten het voorbehouden gebied met inkomsten uit diensten die deel uitmaken van het voorbehouden gebied, is verboden, behalve indien wordt aangetoond dat zulks volstrekt noodzakelijk is om te voldoen aan specifieke verplichtingen inzake de universele dienst die met betrekking tot het door mededinging gekenmerkte gebied zijn opgelegd; behalve in de lidstaten waar geen voorbehouden diensten zijn, stellen de nationale regelgevende instanties dienaangaande voorschriften vast, waarvan zij de Commissie in kennis stellen."; 3) In artikel 19 worden de eerste en tweede alinea vervangen door: "De lidstaten zien erop toe dat er transparante, eenvoudige en niet te dure procedures worden ingevoerd voor de behandeling van klachten van gebruikers, met name in geval van verlies, diefstal, beschadiging of niet-naleving van de kwaliteitsnormen van de dienst (met inbegrip van procedures voor het bepalen van de verantwoordelijkheid in gevallen waarbij meer dan één exploitant betrokken is). De lidstaten kunnen bepalen dat dit beginsel ook geldt voor gebruikers van postdiensten die: De lidstaten nemen de nodige maatregelen om ervoor te zorgen dat geschillen door middel van de in de eerste alinea bedoelde procedures binnen een redelijke termijn op billijke wijze kunnen worden geregeld en dat er voor gerechtvaardigde klachten een systeem van terugbetalingen en/of vergoedingen bestaat."; 4) De derde alinea van artikel 22 wordt vervangen door: "De nationale regelgevende instanties hebben met name tot taak te zorgen voor de nakoming van de uit deze richtlijn voortkomende verplichtingen en stellen, voorzover nodig, controles en specifieke procedures vast om te waarborgen dat de voorbehouden diensten worden geëerbiedigd. Zij kunnen ook worden belast met de zorg voor de naleving van de mededingingsregels in de postsector."; 5) Artikel 23 wordt vervangen door: "Artikel 23 Onverminderd artikel 7 legt de Commissie voor de eerste keer uiterlijk op 31 december 2004, en vervolgens om de twee jaar, aan het Europees Parlement en de Raad een verslag voor over de toepassing van deze richtlijn, waarin relevante informatie is opgenomen over de ontwikkelingen van de sector, in het bijzonder over de economische, sociale, werkgelegenheids- en technologische aspecten en over de kwaliteit van de dienst. Dit verslag gaat eventueel vergezeld van voorstellen aan het Europees Parlement en de Raad." 6) Artikel 27 wordt vervangen door: "Artikel 27 Deze richtlijn, met uitzondering van artikel 26, vervalt op 31 december 2008, tenzij uit hoofde van artikel 7, lid 3, hierover anders wordt besloten. Deze datum is niet van toepassing op de in artikel 9 beschreven machtigingsprocedures.". Artikel 2 1. De lidstaten doen de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden om uiterlijk op 31 december 2002 aan deze richtlijn te voldoen. Zij stellen de Commissie daarvan onverwijld in kennis. Wanneer de lidstaten deze bepalingen aannemen, wordt in die bepalingen zelf of bij de officiële bekendmaking daarvan naar deze richtlijn verwezen. De regels voor deze verwijzing worden vastgesteld door de lidstaten. 2. De lidstaten delen de Commissie de tekst van de belangrijkste bepalingen van intern recht mede die zij op het onder deze richtlijn vallende gebied vaststellen. Artikel 3 Deze richtlijn treedt in werking op de dag van haar bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen. Artikel 4 Deze richtlijn is gericht tot de lidstaten. Gedaan te Voor het Europees Parlement Voor de Raad De Voorzitter De Voorzitter XXXXXXXXXXX MERGEFORMAT Besluit van het Europees Parlement tot wijziging van artikel 57 van het Reglement ( 2001/2110(REG) ) Het Europees Parlement , – gezien de brief van zijn Voorzitter d.d. 4 december 2000, – gelet op het kaderakkoord van 5 juli 2000 over de betrekkingen tussen het Europees Parlement en de Commissie (1) , – gelet op de artikelen 180, 181 en 186, letter c) van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie constitutionele zaken (A5&nbhy;0046/2002), 1. besluit voorgaande wijzigingen in zijn Reglement aan te brengen; 2. stemt in met het met de Commissie overeengekomen tijdschema voor het wetgevings- en werkprogramma van de Commissie en besluit dit als bijlage bij het Reglement op te nemen, met in punt d) van het tijdschema de verduidelijking dat de inventarisatie op 15 september 2002 moet zijn ingediend; 3. verzoekt zijn Voorzitter dit besluit ter informatie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. BIJLAGE Het wetgevings- en werkprogramma van de Europese Commissie Door de conferentie van voorzitters op 31 januari 2002 aangenomen tijdschema Het Parlement en de Europese Commissie werken samen bij de voorbereiding van het wetgevings- en werkprogramma van de Commissie volgens onderstaand tijdpad: a) Op de plenaire vergadering van februari/maart nemen de betrokken instellingen deel aan een debat - Staat van de Unie - over de politieke prioriteiten naar aanleiding van het besluit over de jaarlijkse beleidsstrategie voor het volgende begrotingsjaar dat de Commissie in februari neemt. Het debat dient ter voorbereiding op het VOB van de Commissie en ter voorbereiding op de begrotingsrichtsnoeren van het Parlement voor het volgende jaar. Het besluit over de jaarlijkse beleidsstrategie van de Commissie wordt voorafgaande aan dit debat aan de Conferentie van voorzitters gezonden (februari). b) De betrokken parlementaire commissies gaan tussen maart en mei een gestructureerde bilaterale dialoog aan met de respectieve commissarissen over de strekking en de tenuitvoerlegging van de politieke prioriteiten op elk van de specifieke bevoegdheidsterreinen. Elke parlementaire commissie brengt via de Conferentie van commissievoorzitters de Conferentie van voorzitters verslag uit over de uitkomst van deze ontmoetingen. c) In de periode juni-juli evalueert de Conferentie van commissievoorzitters met de verantwoordelijke vice-voorzitter van de Commissie het lopende wetgevings- en werkprogramma (2) . d) In september inventariseert de Conferentie van commissievoorzitters met de verantwoordelijke vice-voorzitter van de Commissie de diverse wetgevingsvoorstellen die de Commissie in het wetgevings- en werkprogramma wil opnemen - op het werkterrein van elke commissaris - aan de hand van een door de Commissie opgesteld document waarin onder andere de politieke prioriteiten worden bijgesteld op grond van de bijeenkomsten met de parlementaire commissies in de periode maart-mei. e) Tijdens een vergaderperiode in november dient de voorzitter van de Commissie in de plenaire vergadering officieel, in samenwerking met het college van commissarissen, het wetgevings- en werkprogramma van de Commissie voor het daaropvolgende jaar in, vergezeld van een evaluatie van de uitvoering van het lopende programma. Het wetgevings- en werkprogramma bevat een lijst met de wetgevingsvoorstellen en niet-wetgevingsvoorstellen die voor het daaropvolgende jaar worden voorzien, in een nader vast te stellen vorm 2 (3) . Dit wetgevings- en werkprogramma wordt ten minste tien werkdagen vóór de vergaderperiode waarin het wordt behandeld, toegezonden. Het Parlement spreekt zich uit tijdens de vergaderperiode van november of december. * Pro memorie: in mei dient de Commissie het voorontwerp van begroting in, de eerste lezing van de ontwerpbegroting vindt plaats in oktober en de tweede lezing in december. (Medebeslissingsprocedure: tweede lezing) Het Europees Parlement , – gezien het gemeenschappelijk standpunt van de Raad (10479/1/2001 – C5&nbhy;0546/2001) (1) , – gezien zijn in eerste lezing geformuleerde standpunt (2) inzake het voorstel van de Commissie aan de Raad ( COM(1992) 560 (3) ), – gezien het gewijzigde voorstel van de Commissie ( COM(1994) 284 (4) ), – gelet op artikel 251, lid 2 van het EG&nbhy;Verdrag, – gelet op artikel 80 van zijn Reglement, – gezien de aanbeveling voor de tweede lezing van de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken (A5&nbhy;0038/2002), 1. wijzigt het gemeenschappelijk standpunt als volgt; 2. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Standpunt van het Europees Parlement in tweede lezing vastgesteld op 13 maart 2002 met het oog op de aanneming van Richtlijn 2002/…/EG van het Europees Parlement en de Raad betreffende de minimumvoorschriften inzake gezondheid en veiligheid met betrekking tot de blootstelling van werknemers aan de risico's van fysische agentia (trillingen) (zeventiende bijzondere richtlijn in de zin van artikel 16, lid 1, van Richtlijn 89/391/EEG) HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap, met name op artikel 137, lid 2, Gezien het gewijzigd voorstel van de Commissie (5) , ingediend na raadpleging van het Raadgevend Comité voor de veiligheid, de hygiëne en de gezondheidsbescherming op de arbeidsplaats, Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité (6) , Na raadpleging van het Comité van de regio's, Volgens de procedure van artikel 251 van het Verdrag (7) , Overwegende hetgeen volgt: (1) Krachtens het Verdrag kan de Raad door middel van richtlijnen minimumvoorschriften vaststellen ter ondersteuning van verbeteringen van met name het arbeidsmilieu, teneinde een betere bescherming van de gezondheid en veiligheid van werknemers te waarborgen. Deze richtlijnen vermijden zodanige administratieve, financiële en juridische verplichtingen op te leggen dat zij de oprichting en ontwikkeling van kleine en middelgrote ondernemingen zouden kunnen hinderen. (2) Aangezien deze richtlijn niet belet dat een lidstaat striktere beschermingsmaatregelen handhaaft of invoert, dient de uitvoering van deze richtlijn niet te worden ingeroepen ter rechtvaardiging van enige achteruitgang met betrekking tot de situatie die reeds in elke lidstaat bestaat. (3) In Richtlijn 86/188/EEG van de Raad van 12 mei 1986 betreffende de bescherming van werknemers tegen de risico's van blootstelling aan lawaai op het werk (8) wordt bepaald dat de Raad op voorstel van de Commissie de richtlijn aan een hernieuwd onderzoek onderwerpt teneinde de betrokken risico's te verminderen, met name met inachtneming van de vooruitgang van de wetenschappelijke kennis en de technologie. (4) De mededeling van de Commissie over haar programma inzake de veiligheid, de hygiëne en de gezondheid op de arbeidsplaats (9) voorziet in de aanneming van maatregelen ter bevordering van de veiligheid op het werk, met name teneinde de werkingssfeer van Richtlijn 86/188/EEG uit te breiden, alsmede in de herziening van de drempelwaarden. De Raad heeft daarvan in zijn resolutie van 21 december 1987 betreffende de veiligheid, de hygiëne en de gezondheid op de arbeidsplaats (10) nota van genomen. (5) De mededeling van de Commissie over haar actieprogramma tot uitvoering van het Gemeenschapshandvest van sociale grondrechten van de werkenden (11) voorziet in de invoering van minimumvoorschriften inzake gezondheid en veiligheid met betrekking tot de blootstelling van werknemers aan de risico's van fysische agentia. Op 13 september 1990 heeft het Europees Parlement een resolutie over dat actieprogramma (12) aangenomen, waarin de Commissie in het bijzonder wordt verzocht voor met lawaai, trillingen en andere fysische agentia op de arbeidsplaats verbonden risico's een specifieke richtlijn op te stellen. (6) Als eerste stap hebben het Europees Parlement en de Raad op ... Richtlijn 2002/.../EG betreffende de minimumvoorschriften inzake gezondheid en veiligheid met betrekking tot de blootstelling van werknemers aan de risico's van fysische agentia (trillingen)(zestiende individuele richtlijn in de zin van artikel 16, lid 1, van Richtlijn 89/391/EEG) (13) aangenomen. (7) Als tweede stap wordt het wenselijk geacht maatregelen in te voeren ter bescherming van werknemers tegen de met lawaai verband houdende risico's vanwege de gevolgen daarvan voor de gezondheid en de veiligheid van werknemers, met name schade aan het gehoor. Met deze maatregelen wordt niet alleen beoogd de gezondheid en veiligheid van elke werknemer afzonderlijk te waarborgen, maar ook om voor alle werknemers van de Gemeenschap een als minimum te beschouwen basisbescherming te bieden, waarmee eventuele concurrentievervalsing wordt vermeden. (8) Gezien de huidige wetenschappelijke kennis met betrekking tot de gezondheids- en veiligheidseffecten van blootstelling aan lawaai, is het niet mogelijk precieze, alle gezondheids- en veiligheidsrisico's bestrijkende blootstellingsniveaus vast te stellen, met name de niet-auditieve effecten van lawaai. (9) Een systeem ter bescherming tegen lawaai moet beperkt blijven tot een omschrijving, zonder overbodige details, van de te bereiken doelstellingen, de in acht te nemen beginselen en de te gebruiken basisgrootheden, teneinde de lidstaten in staat te stellen de minimumvoorschriften op equivalente wijze toe te passen. (10) De blootstelling aan lawaai kan doeltreffender worden verminderd door reeds bij het ontwerpen van werkplekken en arbeidsplaatsen voor preventie te zorgen en arbeidsmiddelen, -procédés en -methoden zodanig te kiezen dat risico's bij voorrang aan de bron worden bestreden. Maatregelen met betrekking tot arbeidsmiddelen en -methoden leveren derhalve een bijdrage aan de bescherming van de daarvan gebruik makende werknemers. Overeenkomstig de algemene preventiebeginselen in artikel 6, lid 2 van Richtlijn 89/391/EEG van de Raad van 12 juni 1989 betreffende de tenuitvoerlegging van maatregelen ter bevordering van de verbetering van de gezondheid en veiligheid van de werknemers op het werk (14) , hebben maatregelen voor collectieve bescherming voorrang boven individuele beschermingsmethoden. (11) De regels betreffende geluidshinder aan boord van schepen van Resolutie A 468 (12) van de Internationale Maritieme Organisatie (IMO) voorzien in richtsnoeren om lawaai aan boord van schepen aan de bron te verminderen. De lidstaten kunnen voorzien in een overgangsperiode met betrekking tot werknemers aan boord van zeeschepen. (12) Teneinde de blootstelling van werknemers aan lawaai naar behoren te beoordelen is het nuttig een objectieve meetmethode toe te passen, en aldus wordt verwezen naar de algemeen erkende ISO-norm 1999:1990. De beoordeelde of objectief gemeten waarden moeten beslissend zijn voor het op gang brengen van de maatregelen die zijn vastgesteld op lager en hoger actieniveau. Grenswaarden voor blootstelling zijn noodzakelijk om te voorkomen dat werknemers onherstelbare beschadiging van het gehoor oplopen; het lawaai dat het oor bereikt moet onder de grenswaarden voor blootstelling blijven. (13) Het is van belang dat werkgevers zich aanpassen aan de technische vooruitgang en de wetenschappelijke kennis inzake risico's in verband met blootstelling aan lawaai teneinde de bescherming van de gezondheid en veiligheid van werknemers te verbeteren. (14) Teneinde de werkgevers de mogelijkheid te bieden de technische en/of organisatorische maatregelen te kiezen die de gezondheid en veiligheid van de werknemers optimaal waarborgen, moet het Europees Agentschap voor de gezondheid en de veiligheid op het werk de uitwisseling van goede praktijken tot beperking van de blootstelling aan lawaai aanmoedigen. (15) Aangezien onderhavige richtlijn een bijzondere richtlijn is in de zin van artikel 16, lid 1, van Richtlijn 89/391/EEG is deze richtlijn van toepassing op de blootstelling van werknemers aan lawaai, onverminderd meer stringente en/of meer specifieke bepalingen in de onderhavige richtlijn. (16) Deze richtlijn vormt een concrete bijdrage tot de verwezenlijking van de sociale dimensie van de interne markt. (17) De voor de uitvoering van deze richtlijn vereiste maatregelen dienen te worden vastgesteld overeenkomstig Besluit 1999/468/EG van 28 juni 1999 tot vaststelling van de voorwaarden voor de uitoefening van de aan de Commissie verleende uitvoeringsbevoegdheden (15) , HEBBEN DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD: AFDELING I ALGEMENE BEPALINGEN Artikel 1 Doel en toepassingsgebied 1. Bij deze richtlijn, die de zeventiende bijzondere richtlijn is in de zin van artikel 16, lid 1, van Richtlijn 89/391/EEG, worden minimumvoorschriften vastgesteld voor de bescherming van werknemers tegen de risico's voor hun gezondheid en veiligheid die zich voordoen of kunnen voordoen door blootstelling aan lawaai, met name het risico van gehoorbeschadiging. 2. De voorschriften van deze richtlijn gelden voor activiteiten waarbij werknemers vanwege hun werk worden of kunnen worden blootgesteld aan risico's verbonden aan lawaai. De bepalingen van deze richtlijn zijn van toepassing op dergelijke activiteiten in de muziek- en entertainmentsector (waarbij entertainment zowel live als opgenomen muziek omvat) vanaf ... * (16) . Uiterlijk drie jaar voor deze datum legt de Commissie het Europees Parlement en de Raad een verslag voor. Dit verslag, dat wordt voorbereid in samenwerking met de sociale partners, analyseert de gevolgen van de richtlijn voor deze sector. Op grond van dit verslag dient de Commissie indien nodig een voorstel in dat tot doel heeft: 3. De bepalingen van Richtlijn 89/391/EEG zijn onverkort van toepassing op het gehele gebied bedoeld in lid 1, onverminderd strengere en/of specifiekere bepalingen van deze richtlijn. Artikel 2 Definities Voor de toepassing van deze richtlijn zijn de als risico-indicatoren gebruikte fysische grootheden: Artikel 3 Grenswaarden en actiewaarden voor blootstelling 1. Voor de toepassing van deze richtlijn worden de grenswaarden en actiewaarden voor de dagelijkse niveaus van blootstelling aan lawaai en voor de piekgeluidsdruk vastgesteld op: 2. Bij de toepassing van de grenswaarden voor blootstelling wordt ter bepaling van de daadwerkelijke blootstelling van de werknemer rekening gehouden met de dempende werking van door de werknemer gedragen individuele gehoorbeschermers. Bij de toepassing van de actiewaarden voor blootstelling wordt geen rekening gehouden met het effect van gehoorbeschermers. 3. In naar behoren gemotiveerde omstandigheden kunnen de lidstaten voor activiteiten waarbij de dagelijkse blootstelling aan lawaai per werkdag aanmerkelijk verschilt, voor de toepassing van de grenswaarden en actiewaarden voor blootstelling ter beoordeling van de lawaainiveaus waaraan de werknemers zijn blootgesteld, het dagelijkse niveau van blootstelling aan lawaai vervangen door het wekelijkse niveau van blootstelling aan lawaai, op voorwaarde dat: AFDELING II VERPLICHTING VAN DE WERKGEVERS Artikel 4 Bepaling en beoordeling van de risico's 1. Bij de uitvoering van de verplichtingen uit hoofde van artikel 6, lid 3, en artikel 9, lid 1, van Richtlijn 89/391/EEG beoordeelt de werkgever de lawaainiveaus waaraan de werknemers zijn blootgesteld en, indien nodig, meet hij deze niveaus. 2. De gebruikte methoden en apparaten zijn afgestemd op de heersende omstandigheden, in het bijzonder in het licht van de kenmerken van het te meten lawaai, de duur van de blootstelling, omgevingsfactoren en de kenmerken van de meetapparatuur. Met deze methoden en apparaten moet het mogelijk zijn de in artikel 2 gedefinieerde parameters vast te stellen en te besluiten of in een bepaald geval de in artikel 3 vastgestelde waarden zijn overschreden. 3. De gebruikte methoden mogen onder meer bestaan uit steekproeven die representatief moeten zijn voor de persoonlijke blootstelling van een werknemer. 4. De in lid 1 bedoelde beoordeling en meting worden op deskundige wijze gepland en met passende tussenpozen uitgevoerd door bevoegde diensten, met inachtneming van, met name, het bepaalde in artikel 7 van Richtlijn 89/391/EEG inzake de vereiste deskundigen (diensten of personen). De gegevens die door middel van de beoordeling en/of meting van het niveau van blootstelling aan lawaai zijn verkregen, worden in een passende vorm bewaard, om latere raadpleging mogelijk te maken. 5. Bij de toepassing van dit artikel wordt voor de beoordeling van de meetresultaten rekening gehouden met de volgens de bij het meten gangbare praktijk vastgestelde meetonzekerheden. 6. Overeenkomstig artikel 6, lid 3, van Richtlijn 89/391/EEG besteedt de werkgever bij de risicobeoordeling met name aandacht aan: 7. De werkgever dient in het bezit te zijn van een risicobeoordeling, overeenkomstig artikel 9, lid 1, onder a), van Richtlijn 89/391/EEG, en moet vermelden welke maatregelen moeten worden getroffen overeenkomstig de artikelen 5, 6, 7 en 8, van de onderhavige richtlijn. De risicoanalyse moet adequaat worden gedocumenteerd, overeenkomstig de nationale wetgeving en praktijk. De risicoanalyse moet regelmatig worden bijgewerkt, met name indien ingrijpende veranderingen hebben plaatsgevonden waardoor zij verouderd kan zijn, of wanneer uit de resultaten van het gezondheidstoezicht blijkt dat bijwerking nodig is. Artikel 5 Maatregelen ter wegneming of beperking van de risico's van blootstelling aan lawaai 1. De risico's van blootstelling aan lawaai worden weggenomen aan de bron of tot een minimum beperkt, waarbij rekening wordt gehouden met de technische vooruitgang en de beschikbaarheid van maatregelen om het risico aan de bron te beheersen. De beperking van deze risico's geschiedt met inachtneming van de in artikel 6, lid 2, van Richtlijn 89/391/EEG vermelde algemene preventieprincipes, waarbij vooral rekening wordt gehouden met: 2. Wanneer de bovenste actiewaarden voor blootstelling worden overschreden, gaat de werkgever op basis van de in artikel 4 bedoelde risicobeoordeling over tot de opstelling en uitvoering van een programma van technische en/of organisatorische maatregelen om de blootstelling aan lawaai tot een minimum te beperken, met inachtneming van met name de in lid 1 genoemde maatregelen. 3. Op basis van de in artikel 4 bedoelde risicobeoordeling, worden werkplekken waar werknemers kunnen worden blootgesteld aan lawaai dat de bovenste actiewaarden voor blootstelling overschrijdt, duidelijk aangegeven door middel van passende signaleringen. Deze zones worden ook afgebakend en de toegang ertoe wordt beperkt indien dit technisch uitvoerbaar is . 4. Wanneer de werknemer, vanwege de aard van het werk, gebruik kan maken van rustlokalen waarvoor de werkgever verantwoordelijk is, wordt het lawaai in deze ruimten teruggebracht tot een niveau dat verenigbaar is met de functie van de ruimten en de omstandigheden waarin zij worden gebruikt. 5. Overeenkomstig artikel 15 van Richtlijn 89/391/EEG stemt de werkgever de in dit artikel bedoelde maatregelen af op de behoeften van werknemers die behoren tot bijzonder gevoelige risicogroepen. Artikel 6 Persoonlijke bescherming 1. Indien de risico's die voortvloeien uit blootstelling aan lawaai niet op andere wijze kunnen worden voorkomen, worden passende, naar behoren aangemeten individuele gehoorbeschermers beschikbaar gesteld aan de werknemers, die daarvan op grond van de bepalingen van Richtlijn 89/656/EEG van de Raad van 30 november 1989 betreffende de minimumvoorschriften inzake veiligheid en gezondheid voor het gebruik op het werk van persoonlijke beschermingsmiddelen door de werknemers (derde bijzondere richtlijn in de zin van artikel 16, lid 1, van Richtlijn 89/391/EEG) (19) en artikel 13, lid 2, van Richtlijn 89/391/EEG en in de hieronder omschreven omstandigheden gebruikmaken: 2. De werkgever is verantwoordelijk voor de naleving van de verplichting tot het dragen van individuele gehoorbeschermers en voor de controle op de doeltreffendheid van de in toepassing van dit artikel genomen maatregelen. Artikel 7 Beperking van de blootstelling van het oor 1. In geen geval mag de blootstelling van de werkneme r als bepaald volgens artikel 3, lid 2 , de grenswaarden overschrijden . 2. Indien, ondanks de maatregelen die ter uitvoering van deze richtlijn zijn getroffen, toch blootstellingen worden geconstateerd die de grenswaarden overschrijden, worden door de werkgever: Artikel 8 Voorlichting en opleiding van de werknemers Onverminderd de artikelen 10 en 12 van Richtlijn 89/391/EEG, zorgt de werkgever ervoor dat werknemers die op het werk worden blootgesteld aan lawaai dat gelijk aan of hoger is dan de onderste actiewaarden voor blootstelling en/of hun vertegenwoordigers, voorlichting en training ontvangen inzake de risico's die voortvloeien uit blootstelling aan lawaai, in het bijzonder betreffende: Artikel 9 Raadpleging en deelneming van de werknemers Raadpleging en deelneming van de werknemers en/of hun vertegenwoordigers in aangelegenheden die onder deze richtlijn vallen, vinden plaats overeenkomstig artikel 11 van Richtlijn 89/391/EEG , met name : AFDELING III DIVERSE BEPALINGEN Artikel 10 Gezondheidstoezicht 1. Onverminderd artikel 14 van Richtlijn 89/391/EEG voeren de lidstaten maatregelen in om te zorgen voor passend gezondheidstoezicht op de werknemers wanneer uit de resultaten van de beoordeling en meting overeenkomstig artikel 4, lid 1, van onderhavige richtlijn blijkt dat er een risico voor hun gezondheid bestaat. Deze maatregelen, alsmede de vereisten die zijn gespecificeerd voor de gezondheidsdossiers en de beschikbaarheid ervan, worden overeenkomstig de nationale wetgeving en/of praktijk ingevoerd. 2. Een werknemer die wordt blootgesteld aan lawaai dat de onderste actiewaarden voor blootstelling overschrijdt komt in aanmerking voor een adequaat audiometrisch onderzoek door een bevoegd persoon. Indien de resultaten van dit onderzoek de noodzaak aantonen, en in ieder geval wanneer de blootstelling aan lawaai de bovenste actiewaarden voor blootstelling overschrijdt , heeft de werknemer recht op controle van het gehoor door een arts of enige andere voldoende gekwalificeerde persoon die handelt onder verantwoordelijkheid van een arts, in overeenstemming met het nationale recht en/of de nationale praktijk. Deze controle is gericht op vroegtijdige diagnose van een eventuele achteruitgang van het gehoor ten gevolge van lawaai en op behoud van het gehoorvermogen. 3. De lidstaten stellen maatregelen vast opdat van iedere werknemer die overeenkomstig de leden 1 en 2 onder toezicht staat, individuele gezondheidsdossiers worden aangelegd en bijgehouden. De gezondheidsdossiers bevatten een samenvatting van de uitslagen van het gezondheidstoezicht. Zij worden in een zodanige vorm bewaard dat ze later, met inachtneming van het medisch geheim, kunnen worden geraadpleegd. De bevoegde autoriteit ontvangt desgevraagd een exemplaar van de relevante dossiers. Elke werknemer heeft op zijn/haar verzoek toegang tot de gezondheidsdossiers die op hem/haar persoonlijk betrekking hebben. 4. Wanneer in het kader van de controle van het gehoor bij een werknemer een aantoonbare gehoorbeschadiging is vastgesteld, beoordeelt een arts, of een specialist indien de arts dat noodzakelijk acht, of de beschadiging vermoedelijk het gevolg is van blootstelling aan lawaai op het werk. Indien dit het geval is: Artikel 11 Afwijkingen 1. Wanneer in uitzonderlijke omstandigheden het volledige en correcte gebruik van individuele gehoorbeschermers wegens de aard van het werk tot grotere risico's voor de gezondheid of de veiligheid zou kunnen leiden dan het niet gebruiken van deze beschermers, mogen de lidstaten afwijkingen toestaan van de bepalingen van artikel 6, lid 1, onder a) en b), en artikel 7. 2. De in de lid 1 bedoelde afwijkingen worden door de lidstaten toegestaan na raadpleging van de sociale partners, overeenkomstig het nationale recht en/of de nationale praktijk en nadat de bevoegde geneeskundige autoriteiten advies hebben uitgebracht. Aan deze afwijkingen moeten voorwaarden verbonden worden om, rekening houdend met de bijzondere omstandigheden, te waarborgen dat de eruit voortvloeiende risico's tot een minimum beperkt worden en dat de betrokken werknemers onder verscherpt medisch toezicht staan. De afwijkingen worden om de vier jaar opnieuw bezien en worden ingetrokken zodra de omstandigheden waardoor zij gerechtvaardigd werden, ophouden te bestaan. 3. De lidstaten doen de Commissie om de vier jaar een lijst van de in de lid 1 bedoelde afwijkingen toekomen onder vermelding van de exacte omstandigheden en redenen die hen ertoe hebben gebracht deze afwijkingen toe te staan. Artikel 12 Technische wijzigingen Overeenkomstig de regelgevingsprocedure van artikel 13, lid 2, worden zuiver technische wijzigingen vastgesteld in verband met: Artikel 13 Comité 1. De Commissie wordt bijgestaan door het in artikel 17, van Richtlijn 89/391/EEG bedoelde comité. 2. Wanneer naar dit lid wordt verwezen, zijn de artikelen 5 en 7 van Besluit 1999/468/EG van toepassing, met inachtneming van het bepaalde in artikel 8 van dat besluit. De in artikel 5, lid 6, van Besluit 1999/468/EG bedoelde termijn wordt vastgesteld op drie maanden. 3. Het Comité stelt zijn reglement van orde vast. Artikel 14 Intrekking Richtlijn 86/188/EEG wordt met ingang van de in artikel 16, lid 1, eerste alinea, bedoelde datum ingetrokken , met uitzondering van de in artikel 1, lid 2, tweede alinea bedoelde activiteiten . AFDELING IV SLOTBEPALINGEN Artikel 15 Verslagen De lidstaten brengen om de vijf jaar aan de Commissie verslag uit over de praktische toepassing van deze richtlijn, met vermelding van de standpunten van de sociale partners. Op basis van deze verslagen en van nieuwe kennis en nieuw onderzoek voert de Commissie een algehele evaluatie uit van de wijze van tenuitvoerlegging van de richtlijn en stelt zij het Europees Parlement, de Raad, het Economisch en Sociaal Comité en het Raadgevend Comité voor de veiligheid, de hygiëne en de gezondheidsbescherming op de arbeidsplaats daarvan in kennis. Artikel 16 Omzetting 1. De lidstaten doen de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden om uiterlijk op ....... * (20) aan deze richtlijn te voldoen. Zij stellen de Commissie daarvan onverwijld in kennis. Wanneer de lidstaten die bepalingen aannemen, wordt in bepalingen zelf of bij de officiële bekendmaking daarvan naar deze richtlijn verwezen. De regels voor deze verwijzing worden vastgesteld door de lidstaten. 2. Teneinde met bijzondere omstandigheden rekening te houden kunnen de lidstaten indien nodig beschikken over een aanvullende periode van vijf jaar vanaf ….*, dat wil zeggen in totaal acht jaar, om de bepalingen van artikel 7 met betrekking tot personeel aan boord van zeegaande vaartuigen uit te voeren. 3. De lidstaten delen de Commissie de tekst mee van de bepalingen van intern recht die zij op het onder deze richtlijn vallende gebied reeds hebben vastgesteld of vaststellen. Artikel 17 Inwerkingtreding Deze richtlijn treedt in werking op de dag van haar bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen. Artikel 18 Adressaten Deze richtlijn is gericht tot de lidstaten. Gedaan te Voor het Europees Parlement Voor de Raad De Voorzitter De Voorzitter (Medebeslissingsprocedure: tweede lezing) Het Europees Parlement , – gezien het gemeenschappelijk standpunt van de Raad (12394/2/2001 – C5&nbhy;0640/2001), – gezien zijn in eerste lezing geformuleerde standpunt (1) inzake het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2000) 222 ) (2) , – gezien het gewijzigde voorstel van de Commissie ( COM(2001) 159 ) (3) – gelet op artikel 251, lid 2 van het EG-Verdrag, – gelet op artikel 80 van zijn Reglement, – gezien de aanbeveling voor de tweede lezing van de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbeleid ( A5-0044/2002 ), 1. wijzigt het gemeenschappelijk standpunt als volgt; 2. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Standpunt van het Europees Parlement, in tweede lezing vastgesteld op 13 maart 2002 met het oog op de aanneming van Richtlijn 2002/…/EG van het Europees Parlement en de Raad betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der lidstaten inzake voedingssupplementen HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, en met name op artikel 95, Gezien het voorstel van de Commissie (4) , Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité (5) , Volgens de procedure van artikel 251 van het Verdrag (6) , Overwegende hetgeen volgt: (1) In de Gemeenschap worden steeds meer producten als voedingsmiddel op de markt gebracht die concentraten van nutriënten bevatten en ter aanvulling van de opname van deze nutriënten uit de normale voeding, worden aangeboden. (2) Voor van deze producten gelden er in de lidstaten uiteenlopende nationale voorschriften, die het vrije verkeer kunnen belemmeren, ongelijke concurrentievoorwaarden kunnen creëren en derhalve directe gevolgen kunnen hebben voor de werking van de interne markt. Dit betekent dat er voor deze als voedingsmiddel op de markt gebrachte producten, communautaire voorschriften moeten worden vastgesteld. (3) Een adequate en gevarieerde voeding zou onder normale omstandigheden alle nutriënten moeten leveren die voor een normale ontwikkeling en het behoud van een goede gezondheid nodig zijn, in de hoeveelheden die op grond van algemeen aanvaarde wetenschappelijke gegevens zijn vastgesteld en worden aanbevolen. Uit onderzoek is echter gebleken dat deze ideale situatie niet voor alle nutriënten en voor alle bevolkingsgroepen in de Gemeenschap voorhanden is. (4) Consumenten kunnen vanwege hun levensstijl of om andere redenen ervoor kiezen hun opname van bepaalde nutriënten met voedingssupplementen aan te vullen. (5) Om een hoog beschermingsniveau voor de consumenten te waarborgen en hun keuze te vergemakkelijken dienen de op de markt gebrachte producten veilig te zijn en afdoende en juist te zijn geëtiketteerd. (6) Voedingssupplementen kunnen een breed scala van nutriënten en andere ingrediënten bevatten, zoals vitamines, mineralen, aminozuren, essentiële vetzuren, vezels en allerlei planten- en kruidenextracten. (7) Deze richtlijn dient in eerste instantie specifieke voorschriften te bevatten voor vitamines en mineralen die als ingrediënten van voedingssupplementen worden gebruikt. Het is eveneens van belang dat voedingssupplementen die vitamines en mineralen, alsmede andere ingrediënten bevatten, voldoen aan de specifieke voorschriften voor vitamines en mineralen die in deze richtlijn zijn vastgesteld. (8) In een latere fase moeten er specifieke voorschriften worden vastgesteld betreffende andere nutriënten dan vitaminen en mineralen of andere stoffen met een nutritioneel effect, die als ingrediënt van voedingssupplementen worden gebruikt, op voorwaarde dat daarover voldoende passende wetenschappelijke gegevens beschikbaar komen. Zolang dergelijke communautaire voorschriften niet zijn aangenomen en onverminderd het bepaalde in het Verdrag, kunnen nationale voorschriften worden toegepast voor als ingrediënt in voedingssupplementen verwerkte nutriënten of andere stoffen met een nutritioneel of fysiologisch effect waarvoor geen specifieke communautaire voorschriften zijn aangenomen. (9) Alleen vitamines en mineralen die normaal in de voeding voorkomen, en als onderdeel daarvan worden geconsumeerd, dienen als ingrediënt van voedingssupplementen te worden toegestaan, al betekent dit niet dat hun aanwezigheid daarin nodig is. Mogelijke controverses over de vraag wat die nutriënten zijn, dienen te worden voorkomen. Daarom dient er een positieve lijst van die vitamines en mineralen te worden vastgesteld. (10) Een heel gamma vitaminepreparaten en mineraalverbindingen die worden gebruikt bij de vervaardiging van voedingssupplementen die momenteel in sommige lidstaten op de markt zijn, zijn nog niet door het Wetenschappelijk Comité voor de menselijke voeding geëvalueerd en zijn dan ook nog niet in de positieve lijsten opgenomen. Deze stoffen dienen met spoed ter evaluatie aan het Wetenschappelijk Comité voor de menselijke voeding te worden voorgelegd zodra de betrokken partijen de nodige stukken hebben overgelegd. (11) Het is zeer belangrijk dat de chemische stoffen die bij de vervaardiging van voedingssupplementen als bron van vitamines en mineralen worden gebruikt, veilig zijn en tevens beschikbaar zijn om door het lichaam te worden gebruikt. Daarom dient er ook van deze stoffen een positieve lijst te worden vastgesteld. Dergelijke stoffen die door het Wetenschappelijk Comité voor de menselijke voeding op grond van bovengenoemde criteria zijn goedgekeurd om te worden gebruikt bij de vervaardiging van voedingsmiddelen voor zuigelingen en peuters en andere levensmiddelen voor bijzondere voeding, mogen ook bij de vervaardiging van voedingssupplementen worden gebruikt. (12) Om de ontwikkeling van wetenschap en techniek bij te houden dienen bovengenoemde lijsten zo nodig onverwijld te worden herzien. Deze herzieningen zijn uitvoeringsmaatregelen van technische aard en om de procedure te vereenvoudigen en te versnellen dient de vaststelling daarvan aan de Commissie te worden overgelaten. (13) Overmatige consumptie van vitamines en mineralen kan schadelijke gevolgen hebben en dit betekent dat waar nodig maximumgehalten voor een veilig gebruik in voedingssupplementen dienen te worden vastgesteld. Die maximumgehalten moeten ervoor zorgen dat de producten bij normaal gebruik volgens de gebruiksaanwijzing van de fabrikant veilig voor de consument zijn. (14) Daartoe dient bij de vaststelling van die maximumhoeveelheden rekening te worden gehouden met de veilige maximumgehalten aan deze vitamines en mineralen die aan de hand van een wetenschappelijke risicobeoordeling op basis van algemeen aanvaardbare wetenschappelijke gegevens zijn vastgesteld, en met de consumptie van deze nutriënten via de normale voeding. Tevens wordt bij de vaststelling van de maximumhoeveelheden terdege rekening gehouden met de referentie-innames. (15) Voedingssupplementen worden door de consument als aanvulling op de voeding gekocht. Om ervoor te zorgen dat deze aan het doel beantwoorden, dienen vitamines en mineralen, als zij op het etiket van voedingssupplementen worden vermeld, in een significante hoeveelheid in het product aanwezig te zijn. (16) De vaststelling van de specifieke waarden voor het minimum- en maximumgehalte van voedingssupplementen aan vitamines en mineralen op basis van de in deze richtlijn gespecificeerde criteria en relevante wetenschappelijke gegevens is een uitvoeringsmaatregel die aan de Commissie dient te worden overgelaten. (17) Richtlijn 2000/13/EG van het Europees Parlement en de Raad van 20 maart 2000 betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der lidstaten inzake etikettering en presentatie van levensmiddelen alsmede inzake de daarvoor gemaakte reclame 1 (7) , bevat algemene voorschriften en definities inzake etikettering die niet behoeven te worden herhaald. De onderhavige richtlijn moet derhalve tot de nodige aanvullende bepalingen beperkt blijven. (18) Richtlijn 90/496/EEG van de Raad van 24 september 1990 inzake de voedingswaarde-etikettering van levensmiddelen (8) is niet van toepassing op voedingssupplementen. Informatie over het gehalte aan nutriënten van voedingssupplementen is van essentieel belang om de consument die deze producten koopt, in staat te stellen met kennis van zaken te kiezen en deze producten goed en veilig te gebruiken. Gelet op de aard van deze producten dient deze informatie tot de feitelijk aanwezige nutriënten beperkt te blijven en verplicht te zijn. (19) Gelet op de specifieke aard van voedingssupplementen dienen de controleorganen naast de gebruikelijke middelen over aanvullende middelen te beschikken om een efficiënte controle van deze producten te vergemakkelijken. (20) De voor de uitvoering van deze richtlijn vereiste maatregelen worden vastgesteld overeenkomstig Besluit 1999/468/EG van de Raad van 28 juni 1999 tot vaststelling van de voorwaarden voor de uitoefening van de aan de Commissie verleende uitvoeringsbevoegdheden (9) , HEBBEN DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD: Artikel 1 1. Deze richtlijn is van toepassing op voedingssupplementen die als voedingsmiddel op de markt worden gebracht en ook als zodanig worden aangeboden. Deze producten worden alleen voorverpakt aan de eindverbruiker aangeboden. 2. Deze richtlijn is niet van toepassing op geneesmiddelen als omschreven in Richtlijn 2001/83/EG van het Europees Pärlement en de Raad van 6 november 2001 tot vaststelling van een communautair wetboek betreffende geneesmiddelen voor menselijk gebruik (10) . Artikel 2 In deze richtlijn wordt verstaan onder: Artikel 3 De lidstaten zorgen ervoor dat die voedingssupplementen binnen de Gemeenschap niet op de markt mogen worden gebracht dan wanneer zij voldoen aan de voorschriften van deze richtlijn. Artikel 4 1. Wat vitaminen en mineralen betreft, mag voor vervaardiging van voedingssupplementen alleen gebruik worden gemaakt van die welke zijn opgenomen in bijlage I, in de in bijlage II genoemde vormen. 2. De zuiverheidscriteria voor de stoffen van bijlage II worden vastgesteld volgens de in artikel 13, lid 2, bedoelde procedure, tenzij zij van toepassing zijn krachtens lid 3. 3. Voor de stoffen van bijlage II gelden de zuiverheidscriteria die in de communautaire wetgeving zijn voorgeschreven voor het gebruik bij de vervaardiging van levensmiddelen voor andere dan in deze richtlijn bedoelde doeleinden. 4. Voor de stoffen van bijlage II waarvoor de communautaire wetgeving niet in zuiverheidscriteria voorziet, gelden de door internationale organen aanbevolen en algemeen aanvaardbare zuiverheidscriteria en kunnen nationale voorschriften met strengere zuiverheidscriteria van kracht blijven, totdat de communautaire wetgeving in zuiverheidscriteria voor deze stoffen voorziet. 5. Wijzigingen in de in lid 1 bedoelde lijsten worden vastgesteld volgens de procedure van artikel 13, lid 2. 6. In afwijking van lid 1 kunnen de lidstaten tot ................... * (11) op hun grondgebied het gebruik toestaan van vitaminen en mineralen die niet in bijlage I zijn opgenomen, of die een vorm hebben die niet in bijlage II is opgenomen, onder de volgende voorwaarden: 7. Onverminderd lid 6 kunnen de lidstaten in overeenstemming met het Verdrag, de bestaande nationale beperkingen of verboden blijven toepassen op de handel in voedingssupplementen welke vitaminen of mineralen bevatten die niet in de lijst van bijlage I zijn opgenomen of die een vorm hebben die niet in bijlage II is opgenomen. 8. Uiterlijk ............ * (13) * rapporteert de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad over de wenselijkheid van specifieke voorschriften, met inbegrip van positieve lijsten waar zulks passend is, betreffende andere dan de in lid 1 genoemde categorieën nutriënten of stoffen met een nutritioneel of fysiologisch effect, en dient zij de nodig geachte voorstellen tot wijziging van deze richtlijn in. Artikel 5 1. Voor vitamines en mineralen in voedingssupplementen worden maximumhoeveelheden vastgesteld, uitgedrukt in een door de fabrikant aanbevolen dagelijkse portie, met inachtneming van het volgende: 2. Bij de vaststelling van de maximumhoeveelheden bedoeld in lid 1, wordt rekening gehouden met de referentie-innames aan vitamines en mineralen voor de bevolking. 3. Om de aanwezigheid van een voldoende hoeveelheid vitaminen en mineralen in de voedingssupplementen te waarborgen, worden op passende wijze minimumhoeveelheden vastgesteld, uitgedrukt in een door de fabrikant aanbevolen dagelijkse portie. 4. De in de leden 1 ,2 en 3 bedoelde maximum- en minimumhoeveelheden voor vitamines en mineralen worden vastgesteld volgens de procedure van artikel 13, lid 2. Artikel 6 1. Voor de toepassing van artikel 5, lid 1, van Richtlijn 2000/13/EG luidt de verkoopbenaming van de onder deze richtlijn vallende producten "voedingssupplement". 2. In de etikettering, presentatie en reclame mag aan voedingssupplementen niet de eigenschap worden toegeschreven dat zij ziekten bij de mens voorkomen, behandelen of genezen, noch mogen daarin op dergelijke eigenschappen toespelingen worden gemaakt. 3. Onverminderd de voorschriften van Richtlijn 2000/13/EG bevat de etikettering de volgende verplichte elementen: Artikel 7 In de etikettering, presentatie en reclame mag met betrekking tot voedingssupplementen niet worden beweerd of gesuggereerd dat een evenwichtige en gevarieerde voeding in het algemeen geen passende hoeveelheden aan nutriënten kan bieden. De voorschriften ter uitvoering van dit artikel worden in voorkomend geval vastgesteld volgens de procedure van artikel 13, lid 2. Artikel 8 1. De hoeveelheid in het product aanwezige nutriënten of stoffen met een nutritioneel of fysiologisch effect wordt in de etikettering, in een getal, vermeld. De voor de vermelding van vitamines en mineralen te gebruiken eenheden worden gespecificeerd in bijlage I. De voorschriften ter uitvoering van dit lid worden in voorkomend geval vastgesteld volgens de procedure van artikel 13, lid 2. 2. De vermelde hoeveelheid nutriënten of andere stoffen heeft betrekking op de door de fabrikant voor dagelijkse consumptie aanbevolen portie, zoals deze in de etikettering is vermeld. 3. De informatie over vitamines en mineralen wordt ook uitgedrukt als percentage van de in voorkomend geval in de bijlage van Richtlijn 90/496/EEG vermelde referentiewaarden. Artikel 9 1. De in artikel 8, leden 1 en 2, bedoelde vermeldingen zijn gemiddelden op basis van de analyse van het product door de fabrikant. Nadere voorschriften ter uitvoering van dit lid, met name ten aanzien van de verschillen tussen de vermelde waarden en de bij officiële controles vastgestelde waarden, worden vastgesteld volgens de procedure van artikel 13, lid 2. 2. Het in artikel 8, lid 3, bedoelde percentage van de referentiewaarden voor vitamines en mineralen mag ook grafisch worden weergegeven. De voorschriften ter uitvoering van dit lid volgens de procedure van artikel 13, lid 2, worden in voorkomend geval vastgesteld. Artikel 10 Teneinde een efficiënt toezicht op voedingssupplementen te vergemakkelijken, kunnen de lidstaten eisen dat de fabrikant of degene die voor het op de markt brengen van het product op hun grondgebied verantwoordelijk is, de bevoegde instantie van deze commercialisering in kennis stelt, door deze een model van het voor het product gebruikte etiket te verstrekken. Artikel 11 1. Onverminderd artikel 4, lid 7, mogen de lidstaten de handel in de in artikel 1 bedoelde producten die aan deze richtlijn of, in voorkomend geval, aan Gemeenschapsbesluiten ter uitvoering van deze richtlijn voldoen, niet verbieden of beperken om redenen die verband houden met de samenstelling, de vervaardiging, de presentatie of de etikettering. 2. Onverminderd het verdrag, met name de artikelen 28 en 30, laat lid 1 nationale bepalingen die bij het ontbreken van Gemeenschapsbesluiten ter uitvoering van deze richtlijn van toepassing zijn, onverlet. Artikel 12 1. Indien een lidstaat vaststelt, - op basis van een uitvoerige motivering die samenhangt met nieuwe informatie of met bestaande informatie die na de aanneming van deze richtlijn of van een besluit ter uitvoering ervan opnieuw is beoordeeld - dat een in artikel 1 bedoeld product de gezondheid van de mens in gevaar brengt hoewel het aan die bepalingen voldoet, dan kan die lidstaat de toepassing van de betrokken bepalingen op zijn grondgebied tijdelijk opschorten of beperken. Hij stelt de andere lidstaten en de Commissie daarvan onverwijld in kennis met vermelding van de redenen voor zijn besluit. 2. De Commissie onderzoekt zo spoedig mogelijk de door deze lidstaat aangevoerde gronden en raadpleegt de lidstaten in het kader van het Permanent Comité voor levensmiddelen, brengt vervolgens onverwijld advies uit en neemt passende maatregelen. 3. Indien de Commissie het nodig acht wijzigingen in deze richtlijn of in de Gemeenschapsbesluiten ter uitvoering van deze richtlijn aan te brengen om aan de in lid 1 genoemde problemen het hoofd te bieden en de bescherming van de gezondheid van de mens te waarborgen, leidt zij met het oog op de vaststelling van die wijzigingen de in artikel 13, lid 2, bedoelde procedure in. De lidstaat die vrijwaringsmaatregelen heeft getroffen, kan deze in dat geval handhaven totdat de wijzigingen zijn vastgesteld. Artikel 13 1. De Commissie wordt bijgestaan door het bij Besluit 69/414/EEG (14) ingesteld Permanent Comité voor levensmiddelen (hierna "het comité" genoemd). 2. Bij verwijzing naar dit lid zijn de artikelen 5 en 7 van Besluit 1999/468/EG van toepassing, met inachtneming van het bepaalde in artikel 8 van dat besluit. De in artikel 5, lid 6, van Besluit 1999/468/EG bedoelde termijn bedraagt drie maanden. 3. Het comité stelt zijn reglement van orde vast. Artikel 14 Bepalingen die gevolgen kunnen hebben voor de volksgezondheid, worden na raadpleging van het Wetenschappelijk Comité voor de menselijke voeding vastgesteld. Artikel 15 De lidstaten doen de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden om uiterlijk op ............ * (15) aan deze richtlijn te voldoen. Zij stellen de Commissie daarvan onverwijld in kennis. Die wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen worden zodanig toegepast dat: Wanneer de lidstaten die bepalingen aannemen, wordt daarin of bij de officiële bekendmaking ervan naar deze richtlijn verwezen. De regels voor deze verwijzing worden vastgesteld door de lidstaten. Artikel 16 Deze richtlijn treedt in werking op de dag van haar bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen. Artikel 17 Deze richtlijn is gericht tot de lidstaten. Gedaan te Voor het Europees Parlement Voor de Raad De Voorzitter De Voorzitter BIJLAGE I Vitamines en mineralen die bij de vervaardiging van voedingssupplementen mogen worden gebruikt 1. Vitamines Vitamine A (µg RE) Vitamine D (µg) Vitamine E (mg -TE) Vitamine K (µg) Vitamine B1 (mg) Vitamine B2 (mg) Niacine (mg NE) Pantotheenzuur (mg) Vitamine B6 (mg) Foliumzuur (µg) Vitamine B12 (µg) Biotine (µg) Vitamine C (mg) 2. Mineralen Calcium (mg) Magnesium (mg) IJzer (mg) Koper (µg) Jood (µg) Zink (mg) Mangaan (mg) Natrium (mg) Kalium (mg) Seleen (µg) Chroom (µg) Molybdeen (µg) Fluoride (mg) Chloride (mg) Fosfor (mg) BIJLAGE II Verbindingen van vitamines en mineralen die bij de vervaardiging van voedingssupplementen mogen worden gebruikt A. Vitamines 1. VITAMINE A 2. VITAMINE D 3. VITAMINE E a) D-alfa-tocoferol b) DL-alfa-tocoferol 4. VITAMINE K 5. VITAMINE B1 6. VITAMINE B2 7. NIACINE 8. PANTOTHEENZUUR a) calcium-D-pantothenaat b) natrium-D-pantothenaat 9. VITAMINE B6 10. FOLIUMZUUR 11. VITAMINE B12 12. BIOTINE a) D-biotine 13. VITAMINE C b) natrium-L-ascorbaat c) calcium-L-ascorbaat d) kalium-L-ascorbaat e) 6-palmityl-L-ascorbinezuur B. Mineralen calciumcarbonaat calciumchloride calciumzouten van citroenzuur calciumgluconaat calciumglycerofosfaat calciumlactaat calciumzouten van orthofosforzuur calciumhydroxide calciumoxide magnesiumacetaat magnesiumcarbonaat magnesiumchloride magnesiumzouten van citroenzuur magnesiumgluconaat magnesiumglycerofosfaat magnesiumzouten van orthofosforzuur magnesiumlactaat magnesiumhydroxide magnesiumoxide magnesiumsulfaat ijzer(II)carbonaat ijzer(II)citraat ijzer(III)ammoniumcitraat ijzer(II)gluconaat ijzer(II)fumaraat natriumijzer(III)difosfaat ijzer(II)lactaat ijzer(II)sulfaat ijzer(III)difosfaat (ijzer(III)pyrofosfaat) ijzer(III)saccharaat elementair ijzer (carbonyl + elektrolytisch + waterstof gereduceerd) koper(II)carbonaat koper(II)citraat koper(II)gluconaat koper(II)sulfaat koper-lysine-complex natriumjodide natriumjodaat kaliumjodide kaliumjodaat zinkacetaat zinkchloride zinkcitraat zinkgluconaat zinklactaat zinkoxide zinkcarbonaat zinksulfaat mangaancarbonaat mangaanchloride mangaancitraat mangaangluconaat mangaanglycerofosfaat mangaansulfaat natriumbicarbonaat natriumcarbonaat natriumchloride natriumcitraat natriumgluconaat natriumlactaat natriumhydroxide natriumzouten van orthofosforzuur kaliumbicarbonaat kaliumcarbonaat kaliumchloride kaliumcitraat kaliumgluconaat kaliumglycerofosfaat kaliumlactaat kaliumhydroxide kaliumzouten van orthofosforzuur natriumselenaat natriumwaterstofseleniet natriumseleniet chroom(III)chloride chroom(III)sulfaat ammoniummolybdaat (molybdeen(VI)) natriummolybdaat (molybdeen(VI)) kaliumfluoride natriumfluoride (Medebeslissingsprocedure: tweede lezing) Het Europees Parlement , – gezien het gemeenschappelijk standpunt van de Raad (10407/1/2001 – C5&nbhy;0588/2001 (1) ), – gezien zijn in eerste lezing geformuleerde standpunt (2) inzake het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2000) 573 (3) , – gezien het gewijzigde voorstel van de Commissie ( COM(2001) 747 ), – gelet op artikel 251, lid 2 van het EG&nbhy;Verdrag, – gelet op artikel 78 van zijn Reglement, – gezien de aanbeveling voor de tweede lezing van de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbeleid (A5&nbhy;0042/2002), 1. hecht zijn goedkeuring aan het gemeenschappelijk standpunt; 2. constateert dat het besluit is vastgesteld overeenkomstig het gemeenschappelijk standpunt; 3. verzoekt zijn Voorzitter het besluit samen met de voorzitter van de Raad overeenkomstig artikel 254, lid 1 van het EG&nbhy;Verdrag te ondertekenen; 4. verzoekt zijn secretaris-generaal in het kader van zijn bevoegdheden het besluit te ondertekenen en samen met de secretaris-generaal van de Raad zorg te dragen voor publicatie ervan in het Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen; 5. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. (Medebeslissingsprocedure: tweede lezing) Het Europees Parlement , – gezien het gemeenschappelijk standpunt van de Raad (10408/1/2001 – C5&nbhy;0589/2001) (1) , – gezien zijn in eerste lezing geformuleerde standpunt (2) inzake het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2000) 574 (3) , – gezien het gewijzigd voorstel van de Commissie ( COM(2001) 748 ), – gelet op artikel 251, lid 2 van het EG&nbhy;Verdrag, – gelet op artikel 80 van zijn Reglement, – gezien de aanbeveling voor de tweede lezing van de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbeleid (A5&nbhy;0043/2002), 1. wijzigt het gemeenschappelijk standpunt als volgt; 2. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Standpunt van het Europees Parlement, in tweede lezing vastgesteld op 13 maart 2002 met het oog op de aanneming van Verordening (EG) nr. …/2002 van het Europees Parlement en de Raad tot vaststelling van de gezondheidsvoorschriften inzake niet voor menselijke consumptie bestemde dierlijke bijproducten HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, inzonderheid op artikel 152, lid 4, onder b), Gezien het voorstel van de Commissie (4) , Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité (5) , Na raadpleging van het Comité van de regio's, Volgens de procedure van artikel 251 van het Verdrag (6) , Overwegende hetgeen volgt: (1) Richtlijn 90/667/EEG van de Raad van 27 november 1990 aangenomen tot vaststelling van gezondheidsvoorschriften voor de verwijdering en verwerking van dierlijke afvallen, voor het in de handel brengen van dierlijke afvallen en ter voorkoming van de aanwezigheid van ziekteverwekkers in diervoeders van dierlijke oorsprong (vissen daaronder begrepen) en tot wijziging van Richtlijn 90/425/EEG (7) legt als beginsel vast dat alle dierlijke afvallen, ongeacht de oorsprong ervan, na een passende behandeling voor de productie van voedermiddelen mogen worden gebruikt. (2) De Wetenschappelijke Stuurgroep heeft sedert de aanneming van die richtlijn een aantal adviezen aangenomen. De belangrijkste conclusie daarvan is dat dierlijke bijproducten afkomstig van dieren die na een gezondheidsinspectie voor menselijke consumptie ongeschikt zijn verklaard, niet in de voederketen mogen komen. (3) In het licht van die wetenschappelijke adviezen dient in de te nemen maatregelen een onderscheid te worden gemaakt naar gelang van de aard van de gebruikte dierlijke bijproducten. Het mogelijke gebruik van bepaalde dierlijke materialen moet worden beperkt. Er dienen regels te worden vastgesteld voor ander gebruik van dierlijke bijproducten dan in diervoeders en voor de verwijdering ervan. (4) In het licht van de ervaring van de laatste jaren is het dienstig het verband te verduidelijken tussen Richtlijn 90/667/EEG en de communautaire milieuwetgeving. Deze verordening dient de toepassing van bestaande milieuwetgeving onverlet te laten en geen belemmering te vormen voor de ontwikkeling van nieuwe milieubeschermingsvoorschriften, met name wat bioafbreekbaar afval betreft. (5) De Internationale Wetenschappelijke Conferentie over Vleesbeendermeel, georganiseerd door de Commissie en het Europees Parlement en gehouden in Brussel op 1&nbhy;2 juli 1997, heeft een debat op gang gebracht over de productie en het vervoederen van vleesbeendermeel. De conferentie riep de deelnemers op verder na te denken over het toekomstige beleid op dit gebied. Om een zo breed mogelijk publiek debat over de toekomst van de communautaire voederwetgeving op gang te brengen, heeft de Commissie in november 1997 een discussienota over vleesbeendermeel uitgebracht. Na dit debat bleek alom te worden erkend, dat Richtlijn 90/667/EEG moet worden gewijzigd om de richtlijn in overeenstemming te brengen met de nieuwe wetenschappelijke kennis. (6) Het Europees Parlement heeft in zijn resolutie van 16 november 2000 over BSE en de veiligheid van diervoeder (8) gepleit voor een verbod op het gebruik van dierlijke eiwitten in diervoeder, totdat deze verordening in werking treedt. (7) De wetenschappelijke adviezen wijzen erop dat de praktijk van het voederen van een diersoort met eiwitten die afkomstig zijn van kadavers of gedeelten ervan van dieren van dezelfde soort, het risico van verspreiding van ziekten inhoudt. Derhalve dient deze praktijk bij wijze van voorzorgsmaatregel te worden verboden. Er dienen uitvoeringsvoorschriften te worden aangenomen voor de noodzakelijke gescheiden bewaring van voor het gebruik in diervoeder bestemde dierlijke bijproducten in elke fase van de verwerking, de opslag en het vervoer. Er dient echter ruimte te worden gelaten om afwijkingen van dit algemene verbod toe te staan voor vissen en pelsdieren, indien zulks door wetenschappelijke adviezen gerechtvaardigd wordt. (8) Keukenafval en etensresten die producten van dierlijke oorsprong bevatten, kunnen ook drager van ziektekiemen zijn. Alle keukenafval en etensresten die gegenereerd worden door internationaal opererende middelen van vervoer dienen op veilige wijze verwijderd te worden. In de Gemeenschap geproduceerd keukenafval en etensresten dienen niet te worden gebruikt voor vervoedering aan ander vee dan pelsdieren. (9) Sinds 1996 heeft het Voedsel- en Veterinair Bureau van de Commissie (VVB) een aantal inspecties in de lidstaten verricht om het vóórkomen en het management van belangrijke risicofactoren en bewakingsprocedures inzake BSE te evalueren. De evaluatie had onder meer betrekking op de commerciële destructie en andere methoden voor de verwijdering van dierlijke afvallen. Naar aanleiding van deze inspecties zijn algemene conclusies getrokken en enkele aanbevelingen opgesteld, met name op het gebied van de traceerbaarheid van dierlijke bijproducten. (10) Om het risico van verspreiding van ziekteverwekkers en/of residuen te voorkomen, moeten dierlijke bijproducten in een door de betrokken lidstaat aangewezen erkende en onder toezicht staande inrichting worden verwerkt, opgeslagen en gescheiden bewaard of op een passende wijze worden verwijderd. In bepaalde omstandigheden zou het aangewezen verwerkingsbedrijf of de aangewezen verbrandings- of meeverbrandingsinstallatie in een andere lidstaat gelegen mogen zijn, met name om redenen in verband met afstand, vervoertijd of capaciteit. (11) Richtlijn 2000/76/EG van het Europees Parlement en de Raad van 4 december 2000 betreffende de verbranding van afval (9) is niet van toepassing op verbrandingsinstallaties wanneer het daar verwerkte afval uitsluitend uit karkassen bestaat. Er moeten minimumeisen voor zulke verbrandingsinstallaties worden vastgesteld ter bescherming van de gezondheid van mens en dier. In afwachting van de aanneming van communautaire eisen mogen de lidstaten voor zulke installaties milieuwetgeving aannemen. Er dienen minder strenge eisen te worden toegepast voor verbrandingsinstallatie met een lage capaciteit, zoals installaties op landbouwbedrijven en crematoria voor gezelschapsdieren, om met het geringere risico van het verwerkte materiaal rekening te houden en onnodig vervoer van dierlijke bijproducten te voorkomen. (12) Er moeten specifieke voorschriften worden vastgesteld betreffende de controle op verwerkingsbedrijven, die met name betrekking hebben op gedetailleerde procedures voor de validering van verwerkingsmethoden en voor een interne controle op de productie door de bedrijven zelf. (13) Het kan dienstig zijn in afwijkingen van de voorschriften voor het gebruik van dierlijke bijproducten te voorzien om het voederen van niet voor menselijke consumptie bestemde dieren te vergemakkelijken. De bevoegde autoriteiten dienen een dergelijk gebruik te controleren. (14) Het kan eveneens dienstig zijn in afwijkingen te voorzien om onder gecontroleerde omstandigheden dierlijke bijproducten ter plaatse te kunnen verwijderen. De Commissie dient de nodige gegevens te ontvangen om haar in staat te stellen toezicht te houden op de situatie en indien nodig uitvoeringsbepalingen vast te stellen. (15) Om een eenvormige toepassing van de gezondheidsvoorschriften te waarborgen, moeten in de lidstaten communautaire inspecties worden uitgevoerd. Dergelijke inspecties moeten ook een auditprocedure omvatten. (16) De communautaire wetgeving inzake gezondheidsvraagstukken is op gedegen wetenschappelijke kennis gebaseerd. Daarom moet de Europese Autoriteit voor voedselveiligheid, ingesteld bij Verordening (EG) nr. 178/2002 van het Europees Parlement van 28 januari 2002 tot vaststelling van de algemene beginselen en voorschriften van de levensmiddelenwetgeving, tot oprichting van een Europese Autoriteit voor voedselveiligheid en tot vaststelling van procedures voor voedselveiligheidsaangelegenheden (10) worden geraadpleegd. Er is met name nader wetenschappelijk advies vereist inzake het gebruik van producten van dierlijke oorsprong in organische meststoffen en bodemverbeteraars. In afwachting van de aanneming van communautaire voorschriften in het licht van dat advies, mogen de lidstaten nationale voorschriften aannemen of handhaven die strenger zijn dan in deze verordening is voorzien, mits die voorschriften in overeenstemming zijn met de overige communautaire wetgeving die van toepassing is. (17) In de lidstaten bestaan zeer uiteenlopende regelingen ten aanzien van financiële steun voor de verwerking, verzameling, opslag en verwijdering van dierlijke bijproducten. Om te voorkomen dat dit de mededingingsvoorwaarden tussen landbouwproducten verstoort, moet een analyse worden uitgevoerd en moeten zo nodig op Gemeenschapsniveau passende maatregelen worden genomen. (18) Gezien het voorgaande lijkt een fundamentele herziening van de communautaire voorschriften inzake dierlijke bijproducten noodzakelijk. (19) Niet voor menselijke consumptie bestemde dierlijke bijproducten (met name verwerkte dierlijke eiwitten, gesmolten vet, voeder voor gezelschapsdieren, huiden en wol) staan in de productenlijst in Bijlage I van het Verdrag. Het in de handel brengen van dergelijke producten vormt voor een deel van de boerenbevolking een belangrijke bron van inkomsten. Met het oog op een rationele ontwikkeling in deze sector en om de productiviteit te verhogen, moeten de veterinairrechtelijke voorschriften en gezondheidsvoorschriften voor de betrokken producten door de Gemeenschap worden vastgesteld. Wegens het aanzienlijke risico voor verspreiding van dierziekten moeten ten aanzien van bepaalde dierlijke bijproducten bijzondere eisen worden vastgesteld voor het in de handel brengen daarvan, met name in gebieden met een hoge gezondheidsstatus. (20) Om te garanderen dat uit derde landen ingevoerde producten aan hygiënenormen voldoen die ten minste gelijk of gelijkwaardig zijn aan de door de Gemeenschap gehanteerde hygiënenormen, moet voor derde landen en inrichtingen in die landen een erkenningenstelsel, in combinatie met een communautaire inspectieprocedure worden ingevoerd, om te waarborgen dat de erkenningseisen worden nageleefd. Ten aanzien van uit derde landen ingevoerd voeder voor gezelschapsdieren en grondstoffen daarvoor mogen andere voorwaarden gelden dan die voor dergelijke producten uit de Gemeenschap, met name met betrekking tot de vereiste waarborgen ten aanzien van residuen van stoffen die verboden zijn op grond van Richtlijn 96/22/EG van de Raad van 29 april 1996 betreffende het verbod op het gebruik, in de veehouderij, van bepaalde stoffen met hormonale werking en van bepaalde stoffen met thyreostatische werking, alsmede van ß-agonisten en tot intrekking van de Richtlijnen 81/602/EEG, 88/146/EEG en 88/299/EEG (11) . Om te garanderen dat het betrokken voeder voor gezelschapsdieren en de betrokken grondstoffen uitsluitend voor de aangegeven bestemming worden gebruikt, moeten passende maatregelen voor de controle op de invoer van de uitzonderingsproducten worden vastgesteld. (21) Dierlijke bijproducten die door de Gemeenschap worden doorgevoerd, en dierlijke bijproducten van oorsprong uit de Gemeenschap die voor de uitvoer bestemd zijn, kunnen een risico voor de gezondheid van mens en dier in de Gemeenschap vormen. Sommige van de bij deze verordening vastgestelde eisen dienen derhalve op het betrokken verkeer van toepassing te zijn. (22) Het meezenden van het geleidedocument voor producten van dierlijke oorsprong is de beste manier om de bevoegde autoriteit van de plaats van bestemming ervan te overtuigen dat een zending aan de bepalingen van deze verordening voldoet. Het gezondheidscertificaat moet worden gehandhaafd om de bestemming van bepaalde ingevoerde producten te kunnen verifiëren. (23) Bovengenoemde doelstellingen worden nagestreefd door Richtlijn 92/118/EEG van de Raad van 17 december 1992 tot vaststelling van de veterinairrechtelijke en de gezondheidsvoorschriften voor het handelsverkeer en de invoer in de Gemeenschap van producten waarvoor ten aanzien van deze voorschriften geen specifieke communautaire regelgeving geldt als bedoeld in bijlage A, hoofdstuk I, van Richtlijn 89/662/EEG, en, wat ziekteverwekkers betreft, van Richtlijn 90/425/EEG (12) . (24) Er zijn een aantal beschikkingen ter uitvoering van de Richtlijnen 90/667/EEG en 92/118/EEG door de Raad en de Commissie vastgesteld. Voorts is Richtlijn 92/118/EEG substantieel gewijzigd en dienen er nog meer wijzigingen te worden aangebracht. De sector dierlijke bijproducten wordt momenteel dus gereguleerd door een groot aantal communautaire besluiten, en de noodzaak van vereenvoudiging dringt zich op. (25) Een dergelijke vereenvoudiging zal leiden tot een grotere doorzichtigheid wat de specifieke gezondheidsvoorschriften voor niet voor menselijke consumptie bestemde producten van dierlijke oorsprong betreft. Vereenvoudiging van de specifieke gezondheidswetgeving mag niet tot deregulering leiden. Daarom moeten de gezondheidsvoorschriften inzake niet voor menselijke consumptie bestemde producten van dierlijke oorsprong gehandhaafd blijven en om de volksgezondheid en de gezondheid van dieren te beschermen, eventueel worden aangescherpt. (26) Ten aanzien van de betrokken producten moeten de bij Richtlijn 90/425/EEG van de Raad van 26 juni 1990 inzake veterinaire en zoötechnische controles in het intracommunautaire handelsverkeer in bepaalde levende dieren en producten in het vooruitzicht van de totstandbrenging van de interne markt (13) vastgestelde voorschriften voor veterinaire controles, met inbegrip van controles door deskundigen van de Commissie, en beschermende maatregelen worden toegepast. (27) In de Gemeenschap ingevoerde producten moeten doeltreffend worden gecontroleerd. Dit kan worden bereikt door uitvoering van de controles als bepaald in Richtlijn 97/78/EG van de Raad van 18 december 1997 tot vaststelling van de beginselen voor de organisatie van de veterinaire controles voor producten die uit derde landen in de Gemeenschap worden binnengebracht (14) . (28) Richtlijn 90/667/EEG, Beschikking 95/348/EG van de Raad van 22 juni 1995 tot vaststelling van veterinaire en veterinairrechtelijke voorschriften in het Verenigd Koninkrijk en in Ierland voor de behandeling van bepaalde soorten afval, bestemd om plaatselijk in de handel te worden gebracht als voeder voor bepaalde categorieën dieren, (15) en Beschikking 1999/534/EG van de Raad van 19 juli 1999 betreffende op de verwerking van bepaalde dierlijke afvallen toepasselijke maatregelen ter bescherming tegen overdraagbare spongiforme encefalopathieën en tot wijziging van Beschikking 97/735/EG van de Commissie (16) moeten derhalve worden ingetrokken. (29) Teneinde rekening te houden met de vooruitgang op technisch en wetenschappelijk gebied, dient een nauwe en doeltreffende samenwerking tussen de Commissie en de lidstaten te worden gewaarborgd in het kader van het Comité voor de voedselketen en de diergezondheid, ingesteld bij Verordening (EG) nr. 178/2002 . (30) De voor de uitvoering van deze verordening vereiste maatregelen worden vastgesteld overeenkomstig Besluit 1999/468/EG van de Raad van 28 juni 1999 tot vaststelling van de voorwaarden voor de uitoefening van de aan de Commissie verleende uitvoeringsbevoegdheden (17) , HEBBEN DE VOLGENDE VERORDENING VASTGESTELD: HOOFDSTUK I ALGEMENE BEPALINGEN Artikel 1 Toepassingsgebied 1. In deze verordening worden veterinairrechtelijke en volksgezondheidsvoorschriften vastgesteld voor: 2. Deze verordening is niet van toepassing op: 3. Deze verordening laat de veterinaire wetgeving die de uitroeiing en bestrijding van bepaalde ziekten ten doel heeft, onverlet. Artikel 2 Definities 1. Voor de toepassing van deze verordening gelden de volgende definities: n) TSE's: alle overdraagbare spongiforme encefalopathieën, met uitzondering van de vormen die bij mensen voorkomen; 2. De specifieke definities in bijlage I gelden ook. Artikel 3 Algemene verplichtingen 1. Op het verzamelen, het vervoer, de opslag, het hanteren, de verwerking, de verwijdering, het in de handel brengen, het uitvoeren, het doorvoeren en het gebruik van dierlijke bijproducten en daarvan afgeleide producten zijn de bepalingen van deze verordening van toepassing. 2. In afwachting van de aanneming van een besluit volgens de procedure van artikel 33, lid 2, mogen de lidstaten evenwel bij hun nationale regelgeving de invoer en het in de handel brengen van niet in de bijlagen VII en VIII genoemde producten reglementeren. Zij stellen de Commissie onmiddellijk in kennis van het gebruik dat zij van deze mogelijkheid maken. 3. De lidstaten dragen er, hetzij afzonderlijk, hetzij in samenwerking, zorg voor dat er toereikende maatregelen worden genomen en dat er voldoende infrastructuur aanwezig is om de naleving van lid 1 te waarborgen. HOOFDSTUK II INDELING IN CATEGORIEËN, VERZAMELEN, VERVOER, VERWIJDERING, VERWERKING, GEBRUIK EN TIJDELIJKE OPSLAG VAN DIERLIJKE BIJPRODUCTEN Artikel 4 Categorie 1-materiaal 1. Onder categorie 1-materiaal wordt verstaan dierlijke bijproducten die aan de onderstaande beschrijving beantwoorden of materiaal dat dergelijke bijproducten bevat: 2. Categorie 1-materiaal wordt zo spoedig mogelijk overeenkomstig artikel 7 verzameld, vervoerd en geïdentificeerd, en, tenzij in de artikelen 23 en 24 anders is voorgeschreven, 3. Tussentijds hanteren of tijdelijk opslaan van categorie 1-materiaal geschiedt uitsluitend in intermediaire categorie 1-bedrijven die overeenkomstig artikel 10 zijn erkend. 4. Categorie 1-materiaal mag alleen in overeenstemming met deze verordening of de volgens de procedure van artikel 33, lid 2, vastgestelde voorschriften worden ingevoerd of uitgevoerd. De invoer of uitvoer van gespecificeerd risicomateriaal vindt evenwel uitsluitend plaats in overeenstemming met artikel 8, lid 1, van Verordening (EG) nr. 999/2001. Artikel 5 Categorie 2-materiaal 1. Onder categorie 2-materiaal wordt verstaan dierlijke bijproducten die aan de onderstaande beschrijving beantwoorden of materiaal dat dergelijke bijproducten bevat: 2. Categorie 2-materiaal wordt zo spoedig mogelijk overeenkomstig artikel 7 verzameld, vervoerd en geïdentificeerd, en, tenzij in de artikelen 23 en 24 anders is voorgeschreven, 3. Tussentijds hanteren of tijdelijk opslaan van ander categorie 2-materiaal dan mest , mag uitsluitend geschieden in intermediaire categorie 2-bedrijven die overeenkomstig artikel 10 zijn erkend. 4. Categorie 2-materiaal mag alleen in overeenstemming met deze verordening of met volgens de procedure van artikel 33, lid 2, vastgestelde voorschriften in de handel gebracht of uitgevoerd worden. Artikel 6 Categorie 3-materiaal 1. Onder categorie 3-materiaal wordt verstaan dierlijke bijproducten die aan de onderstaande beschrijving beantwoorden of materiaal dat dergelijke bijproducten bevat: 2. Categorie 3-materiaal wordt zo spoedig mogelijk overeenkomstig artikel 7 verzameld, vervoerd en geïdentificeerd, en, tenzij in de artikelen 23 en 24 anders is voorgeschreven, 3. Tussentijds hanteren of tijdelijk opslaan van categorie 3-materiaal mag uitsluitend geschieden in intermediaire categorie 3-bedrijven die overeenkomstig artikel 10 zijn erkend. Artikel 7 Verzamelen, vervoer en opslag 1. Dierlijke bijproducten en verwerkte producten , met uitzondering van keukenafval en etensresten van categorie 3, worden verzameld, vervoerd en geïdentificeerd overeenkomstig bijlage II. 2. Tijdens het vervoer moeten de dierlijke bijproducten en de verwerkte producten vergezeld gaan van een handelsdocument of, indien deze verordening dit vereist, een gezondheidscertificaat. Handelsdocumenten en gezondheidscertificaten moeten voldoen aan de eisen en gedurende de periode die in bijlage II wordt vermeld worden bewaard. 3. De lidstaten zien erop toe dat er goede voorschriften bestaan die waarborgen dat het verzamelen en vervoeren van categorie 1- en categorie 2-materiaal overeenkomstig bijlage II plaatsvindt. 4. Overeenkomstig artikel 4 van Richtlijn 75/442/EEG van de Raad van 15 juli 1975 betreffende afvalstoffen (22) nemen de lidstaten de maatregelen die vereist zijn om ervoor te zorgen dat de inzameling, het vervoer en de verwijdering van keukenafval en etensresten van categorie 3 zonder gevaar voor de gezondheid van de mens en voor het milieu geschiedt. 5. De opslag van verwerkte producten geschiedt uitsluitend in opslagbedrijven die overeenkomstig artikel 11 zijn erkend. 6. De lidstaten kunnen evenwel besluiten dit artikel niet toe te passen op mest die wordt vervoerd tussen twee punten op dezelfde boerderij of tussen boerderijen en gebruikers die zich in dezelfde lidstaat bevinden. Artikel 8 Verzending van dierlijke bijproducten en verwerkte producten naar andere lidstaten 1. Dierlijke bijproducten en verwerkte producten worden uitsluitend onder de in de leden 2 tot en met 6 vastgestelde voorwaarden naar andere lidstaten verzonden. 2. De lidstaat van bestemming moet de ontvangst hebben toegestaan van categorie 1 materiaal, categorie 2-materiaal, verwerkte producten die afgeleid zijn van categorie 1&nbhy; en categorie 2&nbhy;materiaal, en verwerkte dierlijke eiwitten. De lidstaten kunnen als voorwaarde voor hun toestemming stellen dat vóór de verzending verwerkingsmethode 1 moet zijn toegepast. 3. De dierlijke bijproducten en de in lid 2 bedoelde verwerkte producten moeten 4. Wanneer lidstaten categorie 1-materiaal, categorie 2-materiaal, verwerkte producten die afgeleid zijn van categorie 1- en categorie 2-materiaal en verwerkte dierlijke eiwitten naar andere lidstaten zenden, meldt de bevoegde autoriteit van de plaats van oorsprong via het Animo-systeem, dan wel via een andere onderling overeengekomen methode, iedere zending aan de bevoegde autoriteit van de plaats van bestemming. De melding omvat de in bijlage II, hoofdstuk I, punt 2, genoemde gegevens. 5. Wanneer zij overeenkomstig lid 4 van de verzending in kennis is gesteld, meldt de bevoegde autoriteit van de plaats van bestemming via het Animo-systeem, dan wel via een andere onderling overeengekomen methode, de aankomst van iedere zending aan de bevoegde autoriteit van de plaats van oorsprong 6. Lidstaten van bestemming zorgen er door middel van regelmatige controles voor dat de aangewezen bedrijven op hun grondgebied de zendingen uitsluitend voor de toegestane doeleinden gebruiken en een volledige administratie bijhouden waaruit blijkt dat deze verordening wordt nageleefd. Artikel 9 Administratie 1. Eenieder die dierlijke bijproducten verzendt, vervoert of ontvangt, houdt een administratie bij van die zendingen. De administratie bevat de informatie, en wordt bewaard gedurende de periode, als vermeld in bijlage II. 2. Dit artikel is echter niet van toepassing op mest die wordt vervoerd tussen twee punten op dezelfde boerderij of die lokaal wordt vervoerd tussen boerderijen en gebruikers die zich in dezelfde lidstaat bevinden. HOOFDSTUK III ERKENNING VAN INTERMEDIAIRE, OPSLAG-, VERBRANDINGS- EN MEEVERBRANDINGSINSTALLATIES, CATEGORIE 1- EN CATEGORIE 2-VERWERKINGSBEDRIJVEN, CATEGORIE 2- EN CATEGORIE 3-OLEOCHEMISCHE BEDRIJVEN, BIOGASINSTALLATIES, EN COMPOSTEERINSTALLATIES Artikel 10 Erkenning van intermediaire bedrijven 1. Intermediaire categorie 1-, 2- en 3&nbhy;bedrijven dienen in het bezit te zijn van een erkenning van de bevoegde autoriteit. 2. Om te worden erkend, moeten intermediaire categorie 1- of categorie 2-bedrijven: 3. Om te worden erkend, moeten intermediaire categorie 3&nbhy;bedrijven: Artikel 11 Erkenning van opslagbedrijven 1. Opslagbedrijven dienen in het bezit te zijn van een erkenning van de bevoegde autoriteit. 2. Om te worden erkend, moeten opslagbedrijven: Artikel 12 Erkenning van verbrandings&nbhy; en meeverbrandingsinstallaties 1. Verbranding en meeverbranding van verwerkte producten geschieden volgens Richtlijn 2000/76/EG. Verbranding en meeverbranding van dierlijke bijproducten geschieden hetzij volgens Richtlijn 2000/76/EG, hetzij, indien die richtlijn niet van toepassing is, volgens deze verordening. Verbrandings- en meeverbrandingsinstallaties moeten overeenkomstig voornoemde richtlijn of overeenkomstig de leden 2 of 3 zijn erkend. 2. Om door de bevoegde autoriteit erkend te worden voor de verwijdering van dierlijke bijproducten moet een verbrandingsinstallatie of meeverbrandingsinstallatie met een hoge capaciteit waarop Richtlijn 2000/76/EG niet van toepassing is, voldoen aan: 3. Om door de bevoegde autoriteit erkend te worden voor de verwijdering van dierlijke bijproducten moet een verbrandingsinstallatie of meeverbrandingsinstallatie met een lage capaciteit waarop Richtlijn 2000/76/EG niet van toepassing is: 4. Zodra niet meer aan de erkenningseisen wordt voldaan, wordt de erkenning onmiddellijk geschorst. 5. De voorschriften van de leden 2 en 3 kunnen, in het licht van de ontwikkelingen van de wetenschappelijke kennis, na raadpleging van de Europese Autoriteit voor voedselveiligheid , volgens de in artikel 33, lid 2, bedoelde procedure worden gewijzigd. Artikel 13 Erkenning van categorie 1- en categorie 2- verwerkingsbedrijven 1. Categorie 1- en categorie 2-verwerkingsbedrijven dienen in het bezit te zijn van een erkenning van de bevoegde autoriteit. 2. Om te worden erkend, moeten categorie 1- en categorie 2&nbhy;verwerkingsbedrijven: 3. Zodra niet meer aan de erkenningseisen wordt voldaan, wordt de erkenning onmiddellijk geschorst. Artikel 14 Erkenning van categorie 2- en categorie 3-oleochemische bedrijven 1. Oleochemische bedrijven dienen in het bezit te zijn van een erkenning van de bevoegde autoriteit. 2. Om te worden erkend, moeten categorie 2-oleochemische bedrijven: 3. Om te worden erkend, moeten categorie 3-oleochemische bedrijven uitsluitend van categorie 3-materiaal verkregen gesmolten vet verwerken en aan de in lid 2 bedoelde desbetreffende eisen voldoen. 4. Zodra niet meer aan de erkenningseisen wordt voldaan, wordt de erkenning onmiddellijk geschorst. Artikel 15 Erkenning van biogas- en composteerinstallaties 1. Biogasinstallaties en composteerinstallaties dienen in het bezit te zijn van een erkenning van de bevoegde autoriteit. 2. Om te worden erkend, moeten biogasinstallaties en composteerinstallaties 3. Zodra niet meer aan de erkenningseisen wordt voldaan, wordt de erkenning onmiddellijk geschorst. HOOFDSTUK IV IN DE HANDEL BRENGEN EN GEBRUIK VAN VERWERKTE DIERLIJKE EIWITTEN EN ANDERE VERWERKTE PRODUCTEN DIE KUNNEN WORDEN GEBRUIKT ALS VOEDERMIDDELEN, VOEDER VOOR GEZELSCHAPSDIEREN, HONDENKLUIVEN EN TECHNISCHE PRODUCTEN EN ERKENNING VAN AANVERWANTE INSTALLATIES Artikel 16 Algemene veterinairrechtelijke bepalingen 1. De lidstaten nemen de nodige maatregelen om te waarborgen dat dierlijke bijproducten en de in de bijlagen VII en VIII genoemde daarvan afgeleide producten niet worden verzonden vanuit een bedrijf dat is gelegen in een zone waarvoor beperkingen gelden omdat daar een ziekte voorkomt waarvoor de soort waarvan het product is afgeleid, vatbaar is, en ook niet verzonden worden vanuit een inrichting of zone die bij verplaatsingen of handelsverkeer vanuit die inrichting of zone gevaar zouden opleveren voor de gezondheidsstatus van lidstaten of gebieden van lidstaten, tenzij de producten overeenkomstig deze verordening worden behandeld. 2. De in lid 1 bedoelde maatregelen waarborgen dat de producten afkomstig zijn van dieren: 3. Op voorwaarde dat de in lid 2, onder a), bedoelde ziektebestrijdingsmaatregelen in acht worden genomen, wordt toegestaan dat dierlijke bijproducten en de in de bijlagen VII en VIII genoemde daarvan afgeleide producten, die afkomstig zijn uit een gebied of een deel van een gebied waarvoor veterinairrechtelijke beperkingen gelden, maar die niet of vermoedelijk niet besmet zijn, in de handel worden gebracht, mits, naar gelang van het geval: In specifieke omstandigheden kunnen bij volgens de procedure van artikel 33, lid 2, te nemen besluiten andere voorwaarden dan de in de eerste alinea genoemde voorwaarden worden vastgesteld. In deze besluiten dient rekening te worden gehouden met maatregelen of tests die op de dieren moeten worden uitgevoerd en met de specifieke kenmerken van de ziekte van de betrokken soort; voorts moeten in die besluiten de maatregelen worden genoemd die nodig zijn ter bescherming van de gezondheid van dieren in de Gemeenschap. Artikel 17 Erkenning van categorie 3-verwerkingsbedrijven 1. Categorie 3-verwerkingsbedrijven dienen in het bezit te zijn van een erkenning van de bevoegde autoriteit. 2. Om te worden erkend, moeten categorie 3&nbhy;verwerkingsbedrijven: 3. Zodra niet meer aan de erkenningseisen wordt voldaan, wordt de erkenning onmiddellijk geschorst. Artikel 18 Erkenning van bedrijven voor de vervaardiging van voeder voor gezelschapsdieren en van technische bedrijven 1. Bedrijven voor de vervaardiging van voeder voor gezelschapsdieren en technische bedrijven dienen in het bezit te zijn van een erkenning van de bevoegde autoriteit. 2. Om te worden erkend, moet het bedrijf voor de vervaardiging van voeder voor gezelschapsdieren of het technische bedrijf: 3. Zodra niet meer aan de erkenningseisen wordt voldaan, wordt de erkenning onmiddellijk geschorst. Artikel 19 In de handel brengen en uitvoer van verwerkte dierlijke eiwitten en andere verwerkte producten die gebruikt kunnen worden als voedermiddelen De lidstaten zien erop toe dat verwerkte dierlijke eiwitten en andere verwerkte producten die gebruikt kunnen worden als voedermiddelen slechts in de handel worden gebracht of worden uitgevoerd, indien: Artikel 20 In de handel brengen en uitvoer van voeder voor gezelschapsdieren, hondenkluiven en technische producten 1. De lidstaten zien erop toe dat voeder voor gezelschapsdieren, hondenkluiven en technische producten die niet in de leden 2 en 3 worden genoemd en de in bijlage VIII genoemde dierlijke bijproducten slechts in de handel worden gebracht of uitgevoerd indien: 2. De lidstaten zien erop toe dat biologische meststoffen en bodemverbeteraars, vervaardigd uit andere verwerkte producten dan die welke uit mest en de inhoud van het maagdarmkanaal zijn vervaardigd, slechts in de handel worden gebracht of worden uitgevoerd, indien zij voldoen aan de eventuele voorschriften die na raadpleging van de Europese Autoriteit voor voedselveiligheid , volgens de in artikel 33, lid 2, bedoelde procedure zijn vastgesteld. 3. De lidstaten zien erop toe dat uit categorie 2-materiaal vervaardigde vetderivaten slechts in de handel worden gebracht of worden uitgevoerd, indien: Artikel 21 Vrijwaringsmaatregelen Op de onder de bijlagen VII en VIII bij deze verordening vallende producten is artikel 10 van Richtlijn 90/425/EEG van toepassing. Artikel 22 Beperkingen van het gebruik 1. Het hierna genoemde gebruik van dierlijke bijproducten en verwerkte producten is verboden: 2. De uitvoeringsbepalingen van dit artikel, met inbegrip van bepalingen inzake controlemaatregelen, worden vastgesteld volgens de procedure van artikel 33, lid 2. Volgens dezelfde procedure kunnen, na raadpleging van de Europese Autoriteit voor voedselveiligheid , afwijkingen van lid 1, punt a), worden toegestaan met betrekking tot vis en pelsdieren. HOOFDSTUK V AFWIJKINGEN Artikel 23 Afwijkingen met betrekking tot het gebruik van dierlijke bijproducten 1. De lidstaten kunnen, op voorwaarde dat toezicht wordt gehouden door de bevoegde autoriteiten, toestemming verlenen om: 2. a) De lidstaten kunnen eveneens toestemming verlenen voor het gebruik van de in punt b) genoemde dierlijke bijproducten voor het voederen van de in punt c) genoemde dieren, op voorwaarde dat er toezicht wordt gehouden door de bevoegde autoriteiten, en de in bijlage IX vastgestelde eisen worden nageleefd. b) De in punt a) bedoelde dierlijke bijproducten zijn: c) De in punt a) bedoelde dieren zijn: d) Bovendien mogen de lidstaten op voorwaarde dat er toezicht wordt gehouden door de bevoegde autoriteiten het gebruik van het in artikel 4, lid 1, punt b), onder ii), bedoelde categorie 1-materiaal toestaan voor het voederen van met uitsterven bedreigde of beschermde aasetende vogelsoorten overeenkomstig de volgens de procedure van artikel 33, lid 2, vastgestelde voorschriften na raadpleging van de Europese Autoriteit voor voedselveiligheid . 3. De lidstaten stellen de Commissie in kennis van: 4. Iedere lidstaat stelt een lijst samen van krachtens lid 2, onder c) iv), vi) en vii), gemachtigde en geregistreerde gebruikers en verzamelcentra op zijn grondgebied. Iedere gebruiker en ieder verzamelcentrum krijgt een officieel nummer met het oog op inspectie en om de oorsprong van de betrokken producten te kunnen traceren. Het toezicht op de bedrijfsruimten van de in de vorige alinea genoemde gebruikers en verzamelcentra wordt verricht door de bevoegde autoriteit, die te allen tijde vrije toegang heeft tot alle delen van de ruimten, teneinde de naleving van de bepalingen in lid 2 te waarborgen. Indien uit de inspectie blijkt dat niet aan die bepalingen wordt voldaan, neemt de bevoegde autoriteit passende maatregelen. 5. Volgens de procedure van artikel 33, lid 2, kunnen uitvoeringsbepalingen inzake controlemaatregelen worden vastgesteld. Artikel 24 Afwijkingen met betrekking tot de verwijdering van dierlijke bijproducten 1. Indien nodig kan de bevoegde autoriteit besluiten dat: 2. Er mogen geen afwijkingen worden toegestaan voor het in artikel 4, lid 1, punt a), onder i), bedoelde categorie 1-materiaal. 3. Met betrekking tot het in artikel 4, lid 1, punt b), onder ii), bedoelde categorie 1&nbhy;materiaal mag verbranding of begraving overeenkomstig lid 1, punt b) of punt c), alleen plaatsvinden indien de bevoegde autoriteit toestemming geeft en toezicht houdt op de gebruikte methode, en ervan overtuigd is dat ieder risico van overbrenging van een TSE is uitgesloten. 4. De lidstaten stellen de Commissie in kennis van: 5. De bevoegde autoriteit neemt de nodige maatregelen om 6. Volgens de procedure van artikel 33, lid 2, kunnen uitvoeringsbepalingen voor dit artikel worden vastgesteld. HOOFDSTUK VI CONTROLES EN INSPECTIES Artikel 25 Interne controles 1. Exploitanten en eigenaars van intermediaire bedrijven en verwerkingsbedrijven, dan wel hun vertegenwoordigers nemen alle nodige maatregelen om aan de bepalingen van deze verordening te voldoen. Zij dragen zorg voor de invoering, de uitvoering en de handhaving van een permanente procedure, ontwikkeld volgens de beginselen van het systeem van risicoanalyse en kritische controlepunten (HACCP). Zij moeten met name: 2. Wanneer de resultaten van een test op monsters die zijn genomen op grond van lid 1, onder c), niet in overeenstemming zijn met de bepalingen van deze verordening, dient de exploitant van het verwerkingsbedrijf: 3. Er kunnen uitvoeringsbepalingen voor dit artikel, met inbegrip van bepalingen inzake de frequentie van controles en de referentiemethoden voor de microbiologisch analyses, worden vastgesteld volgens de procedure van artikel 33, lid 2. Artikel 26 Officiële controles en lijsten van erkende bedrijven 1. De bevoegde autoriteit voert op gezette tijden inspecties en toezicht uit in de overeenkomstig deze verordening erkende bedrijven. De inspecties en het toezicht in verwerkingsbedrijven worden uitgevoerd overeenkomstig bijlage V, hoofdstuk IV. 2. De frequentie van de inspecties en het toezicht is afhankelijk van de grootte van het bedrijf, het type van de vervaardigde producten, de risicobeoordeling en de garanties die worden geboden volgens de beginselen van het systeem van risicoanalyse en kritische controlepunten (HACCP). 3. Indien uit de inspectie door de bevoegde autoriteit blijkt dat aan een of meer van de bepalingen van deze verordening niet wordt voldaan, neemt de bevoegde autoriteit passende maatregelen. 4. Iedere lidstaat stelt een lijst op van de overeenkomstig deze verordening erkende bedrijven op zijn grondgebied. Aan elk bedrijf wordt een officieel nummer toegekend dat de aard van de activiteiten van het bedrijf aangeeft. De lidstaten zenden deze lijst en de bijwerkingen ervan aan de Commissie en aan de andere lidstaten. 5. Er kunnen uitvoeringsbepalingen voor dit artikel, met inbegrip van bepalingen inzake de frequentie van controles en de referentiemethoden voor de microbiologisch analyses, worden vastgesteld volgens de procedure van artikel 33, lid 2. HOOFDSTUK VII COMMUNAUTAIRE CONTROLES Artikel 27 Communautaire controles in de lidstaten 1. Deskundigen van de Commissie kunnen, voorzover dat voor een uniforme toepassing van deze verordening noodzakelijk is, in samenwerking met de bevoegde autoriteiten van de lidstaten controles ter plaatse uitvoeren. De lidstaat op het grondgebied waarvan een controle wordt verricht, verleent de deskundigen alle nodige bijstand bij het uitvoeren van hun taken. De Commissie stelt de bevoegde autoriteit in kennis van het resultaat van de verrichte controles. 2. De uitvoeringsbepalingen voor dit artikel, met name die welke betrekking hebben op de wijze van samenwerking met de nationale bevoegde autoriteiten, worden volgens de procedure van artikel 33, lid 2, vastgesteld. HOOFDSTUK VIII BEPALINGEN BETREFFENDE DE INVOER EN DE DOORVOER VAN BEPAALDE DIERLIJKE BIJPRODUCTEN EN DAARVAN AFGELEIDE PRODUCTEN Artikel 28 Algemene bepalingen De bepalingen die van toepassing zijn op de invoer uit derde landen van producten als bedoeld in de bijlagen VII en VIII mogen niet gunstiger of minder gunstig zijn dan de bepalingen die van toepassing zijn op de productie en het in de handel brengen van de betrokken producten in de Gemeenschap. De invoer uit derde landen van voeder voor gezelschapsdieren en grondstoffen voor voeder van gezelschapsdieren, afkomstig van dieren die zijn behandeld met bepaalde krachtens Richtlijn 96/22/EG verboden stoffen, kan evenwel worden toegestaan, mits de betrokken grondstoffen permanent zijn gemerkt, en met inachtneming van de bijzondere eisen die zijn vastgesteld volgens de procedure van artikel 33, lid 2. Artikel 29 Verbodsbepalingen en naleving van communautaire bepalingen 1. De invoer en de doorvoer van dierlijke bijproducten en verwerkte producten anders dan overeenkomstig deze verordening is verboden. 2. De invoer in en de doorvoer door de Gemeenschap van de in de bijlagen VII en VIII bedoelde producten mogen alleen plaatsvinden wanneer dergelijke producten voldoen aan de bepalingen die zijn vastgesteld in de leden 3 tot en met 6. 3. De in de bijlagen VII en VIII bedoelde producten moeten, tenzij in deze bijlagen anders is bepaald, afkomstig zijn uit een derde land of een deel van een derde land dat voorkomt op een lijst die volgens de procedure van artikel 33, lid 2, wordt opgesteld en bijgewerkt. De opgestelde lijst mag worden gecombineerd met andere lijsten die met het oog op de volksgezondheid en de gezondheid van dieren zijn opgesteld. Bij het opstellen van deze lijst moet in het bijzonder rekening worden gehouden met: 4. De in de bijlagen VII en VIII bedoelde producten, met uitzondering van technische producten, moeten afkomstig zijn uit bedrijven die voorkomen op een lijst van de Gemeenschap die volgens de procedure van artikel 33, lid 2, is opgesteld aan de hand van een mededeling van de bevoegde autoriteiten van het derde land aan de Commissie waarin wordt verklaard dat het bedrijf aan de bepalingen van de Gemeenschap voldoet en dat een officiële inspectiedienst in het derde land toezicht houdt op het bedrijf. Goedgekeurde lijsten worden als volgt gewijzigd: 5. De in bijlage VIII bedoelde technische producten moeten afkomstig zijn uit bedrijven die door de bevoegde autoriteiten van de derde landen zijn erkend en geregistreerd. 6. Zendingen van in de bijlagen VII en VIII bedoelde producten moeten, tenzij in deze bijlagen anders is bepaald, vergezeld gaan van een gezondheidscertificaat van het model in bijlage X, waarin wordt verklaard dat de producten aan de in die bijlagen genoemde bepalingen voldoen en afkomstig zijn uit bedrijven waar volgens die bepalingen wordt gewerkt. 7. In afwachting van de opstelling van de in lid 4 bedoelde lijst en de aanneming van de in lid 6 bedoelde modellen van certificaten, mogen de lidstaten de in Richtlijn 97/78/EG bepaalde controles en de krachtens de bestaande nationale regelgeving vereiste certificaten handhaven. Artikel 30 Gelijkwaardigheid 1. Volgens de procedure van artikel 33, lid 2, kan een besluit worden genomen waarin wordt erkend dat de gezondheidsmaatregelen die door een derde land, een groep derde landen of een deel van een derde land worden toegepast op de productie, de vervaardiging, het hanteren, de opslag en het vervoer van een of meer categorieën producten als bedoeld in de bijlagen VII en VIII, garanties bieden die gelijkwaardig zijn met de in de Gemeenschap geldende waarborgen, voorzover het derde land dit objectief kan aantonen. In het besluit worden de eisen voor de invoer en/of de doorvoer van dierlijke bijproducten uit dat land, dat deel van een land of die groep landen genoemd. 2. De in lid 1 bedoelde eisen betreffen: 3. De uitvoeringsbepalingen van dit artikel worden vastgesteld volgens de procedure van artikel 33, lid 2. Artikel 31 Communautaire inspecties en audits 1. Deskundigen van de Commissie kunnen, waar nodig vergezeld van deskundigen uit de lidstaten, controles ter plaatse uitvoeren teneinde De Commissie wijst de deskundigen uit de lidstaten aan die met deze controles worden belast. 2. De in lid 1 bedoelde controles worden uitgevoerd namens de Gemeenschap, die de kosten voor haar rekening neemt. 3. De frequentie van deze controles en de procedure daarvoor kunnen worden vastgesteld volgens de procedure van artikel 33, lid 2. 4. Indien uit een in lid 1 bedoelde controle blijkt dat de gezondheidsvoorschriften in ernstige mate worden overtreden, verzoekt de Commissie onmiddellijk dat het derde land passende maatregelen neemt, of schorst zij de invoer van zendingen producten en brengt zij de lidstaten onverwijld op de hoogte. HOOFDSTUK IX SLOTBEPALINGEN Artikel 32 Wijzigingen van bijlagen en overgangsmaatregelen Na raadpleging van de Europese Autoriteit voor voedselveiligheid over kwesties die van invloed kunnen zijn op de gezondheid van mens of dier, kunnen de bijlagen worden aangevuld of gewijzigd en kunnen passende overgangsmaatregelen worden vastgesteld volgens de procedure van artikel 33, lid 2. Ten aanzien van het verbod op het vervoederen van keukenafval en etensresten bedoeld in artikel 22 en eventuele afwijkingen daarvan, dient de Commissie voor de datum van toepassing van deze verordening een wetgevingsvoorstel in om veilig gebruik en veilige verwijdering van bepaalde soorten keukenafval en etensresten te waarborgen. De lidstaten die thans onder strikt gecontroleerde omstandigheden het gebruik van bepaalde soorten keukenafval en etensresten toestaan, mogen dit gedurende een overgangsperiode van maximaal vier jaar blijven doen. De Commissie legt regels vast voor het gebruik van keukenafval en etensresten om ervoor te zorgen dat gedurende deze overgangsperiode geen onnodig risico ontstaat voor de gezondheid van dieren of de volksgezondheid. Ook dienen de lidstaten de Commissie precieze gegevens te verstrekken over de bestaande controlesystemen en informatie over de veilige verwijdering van keukenafval en etensresten gedurende de overgangsperiode. Artikel 33 Regelgevingsprocedure 1. De Commissie wordt bijgestaan door het Comité voor de voedselketen en de diergezondheid. 2. In de gevallen waarin naar dit lid wordt verwezen, zijn de artikelen 5 en 7 van Besluit 1999/468/EG, met inachtneming van artikel 8 van dat besluit, van toepassing. De in artikel 5, lid 6, van dat besluit bedoelde termijn wordt op 15 dagen vastgesteld. 3. Het comité stelt zijn reglement van orde vast. Artikel 34 Raadpleging van de Europese Autoriteit voor voedselveiligheid De Europese Autoriteit voor voedselveiligheid wordt geraadpleegd over alle aangelegenheden die onder het toepassingsgebied van deze verordening vallen en die voor de gezondheid van mens of dier gevolgen kunnen hebben. Artikel 35 Nationale bepalingen 1. De lidstaten delen de Commissie de tekst mee van alle bepalingen van nationaal recht die zij vaststellen binnen de werkingssfeer van deze verordening. 2. In het bijzonder stellen de lidstaten de Commissie in kennis van de maatregelen die zijn genomen om aan deze verordening te voldoen, en wel binnen een jaar na de inwerkingtreding ervan. Op basis van de ontvangen informatie legt de Commissie het Europees Parlement en de Raad een verslag voor, dat, zo nodig, vergezeld gaat van passende wetgevingsvoorstellen. 3. De lidstaten mogen nationale voorschriften aannemen of handhaven die het gebruik van organische meststoffen en bodemverbeteraars verder beperken dan in deze verordening is voorzien, in afwachting van de aanneming van communautaire voorschriften voor het gebruik daarvan overeenkomstig artikel 20, lid 2. De lidstaten mogen nationale voorschriften aannemen of handhaven die het gebruik van uit categorie 2-materiaal vervaardigde vetderivaten verder beperken dan in deze verordening is voorzien, in afwachting van de toevoeging, overeenkomstig artikel 32, aan bijlage VIII van communautaire voorschriften voor het gebruik daarvan. Artikel 36 Financiële regelingen De Commissie stelt een rapport op over de financiële regelingen in de lidstaten voor het verwerken, verzamelen, opslaan en verwijderen van dierlijke bijproducten; dit rapport gaat vergezeld van passende voorstellen. Artikel 37 Intrekking Richtlijn 90/667/EEG en de Beschikkingen 95/348/EG en 1999/534/EG worden zes maanden na de inwerkingtreding van deze verordening ingetrokken. Verwijzingen naar Richtlijn 90/667/EEG gelden vanaf dan als verwijzingen naar de onderhavige verordening. Artikel 38 Inwerkingtreding Deze verordening treedt in werking op de twintigste dag volgende op die van haar bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen. Zij wordt van toepassing zes maanden na de inwerkingtreding. Artikel 12, lid 2, is evenwel van toepassing als gepreciseerd in artikel 20 van Richtlijn 2000/76/EG. Deze verordening is verbindend in al haar onderdelen en is rechtstreeks toepasselijk in elke lidstaat. Gedaan te Voor het Europees Parlement Voor de Raad De Voorzitter De Voorzitter BIJLAGE I SPECIFIEKE DEFINITIES In deze verordening wordt verstaan onder: BIJLAGE II HYGIËNE-EISEN VOOR HET VERZAMELEN EN VERVOEREN VAN DIERLIJKE BIJPRODUCTEN EN VERWERKTE PRODUCTEN HOOFDSTUK I Identificatie 1. Alle nodige maatregelen moeten worden getroffen om ervoor te zorgen dat 2. Gedurende het vervoer moet op de voertuigen, recipiënten, dozen of andere verpakkingen een etiket bevestigd worden, waarop duidelijk wordt aangegeven: HOOFDSTUK II Voertuigen en recipiënten 1. Dierlijke bijproducten en verwerkte producten moeten worden verzameld en vervoerd in gesloten nieuwe verpakkingen of afgedekte lekvrije recipiënten of voertuigen. 2. Voertuigen en recipiënten die opnieuw gebruikt kunnen worden, en alle opnieuw te gebruiken uitrusting of apparatuur die in contact komen met dierlijke bijproducten of verwerkte producten, moeten: 3. Recipiënten die opnieuw gebruikt kunnen worden, moeten specifiek bestemd worden voor het vervoer van een bepaald product, voorzover dat nodig is om kruisbesmetting te voorkomen. HOOFDSTUK III Handelsdocumenten en gezondheidscertificaten 1. Dierlijke bijproducten en verwerkte producten moeten tijdens het vervoer vergezeld gaan van een handelsdocument of, wanneer deze verordening dat voorschrijft, een gezondheidscertificaat. 2. Op het handelsdocument moeten de volgende gegevens worden vermeld: 3. Dit handelsdocument moet ten minste in drievoud worden opgemaakt (een origineel en twee afschriften). Het origineel gaat samen met de zending naar de eindbestemming. De ontvanger moet het bewaren. De producent en de vervoerder bewaren ieder een afschrift. 4. Voor het handelsdocument kan een model worden vastgesteld volgens de procedure van artikel 33, lid 2. 5. Gezondheidscertificaten moeten door de bevoegde autoriteit afgegeven en ondertekend worden. HOOFDSTUK IV Administratie De in artikel 9 bedoelde administratie moet de volgende in hoofdstuk III, punt 2, bedoelde gegevens bevatten: HOOFDSTUK V Bewaren van documenten Het in hoofdstuk III bedoelde handelsdocument en gezondheidscertificaat, en de in hoofdstuk IV bedoelde administratie worden ten minste twee jaar bewaard, zodat zij aan de bevoegde autoriteit kunnen worden voorgelegd. HOOFDSTUK VI Temperatuurvoorschriften 1. Dierlijke bijproducten moeten tijdens het vervoer op een passende temperatuur gehouden worden, zodat er geen gevaar voor de gezondheid van mens of dier ontstaat. 2. Onverwerkt categorie 3&nbhy;materiaal dat bestemd is voor de productie van voedermiddelen of voeders voor gezelschapsdieren moet gekoeld of ingevroren vervoerd worden, tenzij het binnen 24 uur na vertrek verwerkt wordt. 3. De koelwagens die voor het vervoer gebruikt worden, moeten zo ontworpen zijn dat gedurende de gehele vervoersperiode de temperatuur op een passend niveau kan worden gehandhaafd. HOOFDSTUK VII Specifieke regels voor de doorvoer Voor de doorvoer van dierlijke bijproducten en verwerkte producten moet voldaan worden aan de eisen van de hoofdstukken I, II, III en VI. HOOFDSTUK VIII Controlemaatregelen De bevoegde autoriteit treft de nodige maatregelen om het verzamelen, het vervoer, het gebruik en de verwijdering van dierlijke bijproducten en verwerkte producten te controleren, onder meer door na te gaan of de vereiste administratie en documenten worden bijgehouden, en, indien deze verordening dat voorschrijft of de bevoegde autoriteit dat nodig acht, door zegels aan te brengen. Wanneer de bevoegde autoriteit een zegel aanbrengt op een zending dierlijke bijproducten of verwerkte producten, moet de bevoegde autoriteit van de plaats van bestemming daarover worden ingelicht. BIJLAGE III HYGIËNE-EISEN VOOR INTERMEDIAIRE BEDRIJVEN EN OPSLAGBEDRIJVEN HOOFDSTUK I Erkenningseisen voor intermediaire bedrijven 1. Bedrijfsruimten en voorzieningen moeten minstens aan de volgende eisen voldoen: 2. Het bedrijf moet beschikken over adequate voorzieningen voor het reinigen en ontsmetten van de (open of afsluitbare) recipiënten waarin dierlijke bijproducten worden geleverd, en van de voertuigen, met uitzondering van schepen, waarin ze worden vervoerd. Er moet worden gezorgd voor adequate voorzieningen voor het ontsmetten van de wielen van de voertuigen. HOOFDSTUK II Algemene hygiëne-eisen A. Intermediaire bedrijven voor categorie 3-materiaal 1. Het bedrijf mag geen andere activiteiten uitvoeren dan het importeren, verzamelen, sorteren, uitsnijden, koelen, in blokken invriezen, tijdelijk opslaan en verzenden van categorie 3&nbhy;materiaal. 2. Het sorteren van categorie 3-materiaal moet zo gebeuren dat elk gevaar voor verspreiding van dierziekten wordt voorkomen. 3. Tijdens het sorteren en gedurende de opslag moet het categorie 3-materiaal te allen tijde gescheiden van andere goederen dan ander categorie 3-materiaal worden gehanteerd en opgeslagen, en wel zo dat elke verspreiding van ziekteverwekkers wordt voorkomen, en artikel 22 nageleefd wordt. 4. Categorie 3-materiaal moet adequaat worden opgeslagen - en indien nodig worden gekoeld of ingevroren - totdat het verder wordt verzonden. 5. Verpakkingsmateriaal moet worden verbrand of op andere wijze worden verwijderd volgens de instructies van de bevoegde autoriteit. B. Intermediaire bedrijven voor categorie 1- of categorie 2-materiaal 6. Het bedrijf mag geen andere activiteiten uitvoeren dan het verzamelen, het hanteren, de tijdelijke opslag en het verzenden van categorie 1- of categorie 2-materiaal. 7. Het sorteren van categorie 1- of categorie 2-materiaal moet zo gebeuren dat elk gevaar voor verspreiding van dierziekten wordt voorkomen. 8. Gedurende de opslag moet het categorie 1- of categorie 2-materiaal gescheiden van andere goederen worden gehanteerd en opgeslagen, en wel zo dat elke verspreiding van ziekteverwekkers wordt voorkomen. 9. Categorie 1- of categorie 2-materiaal moet adequaat, mede op de juiste temperatuur, worden opgeslagen totdat het verder wordt verzonden. 10. Verpakkingsmateriaal moet worden verbrand of op andere wijze worden verwijderd volgens de instructies van de bevoegde autoriteit. 11. Afvalwater moet - voorzover dat praktisch uitvoerbaar is - zo worden behandeld dat er geen ziekteverwekkers meer aanwezig zijn. Specifieke eisen voor de behandeling van afvalwater van intermediaire bedrijven voor categorie 1- of categorie 2-materiaal kunnen worden vastgesteld volgens de procedure van artikel 33, lid 2. HOOFDSTUK III Erkenningseisen voor opslagbedrijven Bedrijfsruimten en voorzieningen moeten minstens aan de volgende eisen voldoen: 1. Bedrijfsruimten waarin verwerkte producten die afgeleid zijn van categorie 3-materiaal worden opgeslagen, mogen zich niet op dezelfde plaats bevinden als bedrijfsruimten waarin verwerkte producten die afgeleid zijn van categorie 1- of categorie 2-materiaal worden opgeslagen, tenzij zulks in volledig gescheiden gebouwen gebeurt. 2. Het bedrijf moet 3. Het bedrijf moet beschikken over adequate voorzieningen voor het reinigen en ontsmetten van de (open of afsluitbare) recipiënten waarin de producten worden geleverd, en van de voertuigen, met uitzondering van schepen, waarin ze worden vervoerd. Er moet worden gezorgd voor adequate voorzieningen voor het ontsmetten van de wielen van de voertuigen. 4. De producten moeten adequaat worden opgeslagen totdat ze verder worden verzonden. BIJLAGE IV VOORSCHRIFTEN VOOR VERBRANDINGS- EN MEEVERBRANDINGSINSTALLATIES WAAROP RICHTLIJN 2000/76/EG NIET VAN TOEPASSING IS HOOFDSTUK I Algemene voorwaarden 1. Verbrandings- of meeverbrandingsinstallaties moeten zodanig ontworpen en uitgerust zijn en geëxploiteerd worden dat aan de voorschriften van deze verordening wordt voldaan. 2. De exploitant van de verbrandings- of meeverbrandingsinstallatie moet in samenhang met de inontvangstneming van dierlijke bijproducten alle nodige voorzorgsmaatregelen treffen om directe risico's voor de gezondheid van mens of dier te voorkomen of, zover als praktisch haalbaar is, te beperken. HOOFDSTUK II Exploitatievoorwaarden 1. Verbrandings- en meeverbrandingsinstallaties moeten zodanig ontworpen, uitgerust en gebouwd zijn en geëxploiteerd worden dat, zelfs in de meest ongunstige omstandigheden, het bij het proces ontstane gas op beheerste en homogene wijze wordt verhit tot een temperatuur van 850 °C, gemeten gedurende twee seconden dichtbij de binnenwand of op een door de bevoegde autoriteit toegestaan ander representatief punt van de verbrandingskamer. 2. Elke verbrandingsstraat van installaties met een hoge capaciteit moet worden uitgerust met ten minste één hulpbrander. Deze brander moet automatisch worden ingeschakeld wanneer de temperatuur van de verbrandingsgassen na de laatste toevoer van verbrandingslucht tot onder 850 °C zakt. Hij moet ook tijdens de inwerkingstelling en de stillegging van de installatie worden gebruikt teneinde ervoor te zorgen dat de temperatuur van 850 °C gedurende bedoelde werkzaamheden steeds wordt gehandhaafd zolang zich onverbrand materiaal in de verbrandingskamer bevindt. 3. Verbrandings- en meeverbrandingsinstallaties met een hoge capaciteit moeten beschikken over en gebruik maken van een automatisch systeem ter voorkoming dat dierlijke bijproducten worden toegevoerd: 4. Dierlijke bijproducten moeten indien mogelijk direct in de oven worden geplaatst, zonder rechtstreeks te worden aangeraakt. HOOFDSTUK III Afvalwater 1. De locaties van verbrandings- en meeverbrandingsinstallaties, met de bijbehorende terreinen voor de opslag van dierlijke bijproducten, moeten zodanig ontworpen zijn dat het ongeoorloofd en accidenteel vrijkomen van verontreinigende stoffen in de bodem of in oppervlakte- en grondwater overeenkomstig de bepalingen van de toepasselijke communautaire wetgeving wordt voorkomen. Bovendien moet worden voorzien in opvangcapaciteit voor van het terrein van de verbrandingsinstallatie wegvloeiend verontreinigd regenwater en voor verontreinigd water dat afkomstig is van overlopen of brandbestrijding. 2. De opvangcapaciteit dient zodanig te zijn dat dit water, alvorens het wordt geloosd, zo nodig getest en gezuiverd kan worden. HOOFDSTUK IV Residuen 1. Voor de toepassing van dit hoofdstuk wordt onder residu verstaan een vloeibaar of vast materiaal dat vrijkomt bij verbranding of meeverbranding, afvalwaterbehandeling of andere processen in de verbrandings- of meeverbrandingsinstallatie. Daaronder begrepen zijn bodemas, slakken, vliegas en ketelas. 2. Het ontstaan van residuen bij de exploitatie van de verbrandings- of meeverbrandingsinstallatie en de schadelijkheid daarvan moet tot een minimum worden beperkt. De residuen worden overeenkomstig de toepasselijke communautaire wetgeving, in voorkomend geval, in de installatie zelf of daarbuiten gerecycleerd. 3. Vervoer en tussentijdse opslag van droge residuen in de vorm van stof geschieden op zodanige wijze dat verspreiding in het milieu voorkomen wordt, bijvoorbeeld in gesloten houders. HOOFDSTUK V Temperatuurmeting 1. Er moet gebruik gemaakt worden van technieken ter bewaking van de parameters en omstandigheden die relevant zijn voor het verbrandings- of meeverbrandingsproces. Verbrandings- en meeverbrandingsinstallaties met een hoge capaciteit moeten beschikken over en gebruik maken van temperatuurmetingsapparatuur. 2. De door de bevoegde autoriteit verleende erkenning, of de daaraan gehechte voorwaarden dienen temperatuurmeetvoorschriften te bevatten. 3. Gecontroleerd wordt of alle automatische bewakingsapparatuur naar behoren is geïnstalleerd en functioneert; jaarlijks wordt een verificatietest uitgevoerd. Ten minste om de drie jaar moet er worden geijkt door middel van parallelmetingen overeenkomstig de referentiemethoden. 4. De temperatuurmeetresultaten moeten op passende wijze worden geregistreerd en gepresenteerd, zodat de bevoegde autoriteit volgens door haar vast te stellen procedures kan controleren of de in deze verordening vervatte exploitatievoorwaarden worden nageleefd. HOOFDSTUK VI Abnormaal functioneren In geval van een defect of abnormale exploitatieomstandigheden vermindert de exploitant de activiteit van de installatie zo spoedig mogelijk of legt hij de installatie stil totdat normaal functioneren opnieuw mogelijk is. BIJLAGE V ALGEMENE HYGIËNE-EISEN VOOR DE VERWERKING VAN MATERIAAL VAN DE CATEGORIEËN 1, 2 EN 3 HOOFDSTUK I Algemene eisen voor de erkenning van verwerkingsbedrijven van de categorieën 1, 2 en 3 1. Bedrijfsruimten en voorzieningen moeten minstens aan de volgende eisen voldoen: 2. Het verwerkingsbedrijf moet beschikken over adequate voorzieningen voor het reinigen en ontsmetten van de open en de afsluitbare recipiënten waarin de dierlijke bijproducten zijn ontvangen, alsmede de voertuigen (met uitzondering van schepen) waarin ze zijn vervoerd. 3. Het verwerkingsbedrijf moet beschikken over adequate voorzieningen om de wielen van de voertuigen te ontsmetten bij het verlaten van de onreine zone van het bedrijf. 4. Alle verwerkingsbedrijven moeten uitgerust zijn met een afvalwaterlozingsinstallatie die voldoet aan de eisen van de bevoegde autoriteit. 5. Het verwerkingsbedrijf moet beschikken over een eigen laboratorium of gebruik maken van de diensten van een extern laboratorium. Het laboratorium moet zo uitgerust zijn dat het de noodzakelijke analyses kan uitvoeren, en moet door de bevoegde autoriteit erkend zijn. HOOFDSTUK II Algemene hygiëne-eisen 1. Dierlijke bijproducten moeten zo spoedig mogelijk na aankomst in het bedrijf worden verwerkt. Tot de verwerking moeten ze adequaat worden opgeslagen. 2. Open en afsluitbare recipiënten en voertuigen die voor het vervoer van onbehandeld materiaal worden gebruikt, worden in een daarvoor aangewezen gedeelte gereinigd. Dit gedeelte bevindt zich op een zodanige plaats of is zo ontworpen dat er geen gevaar bestaat voor verontreiniging van verwerkte producten. 3. Personen die in de onreine zone werkzaam zijn, mogen de reine zone niet binnengaan zonder van werkkleding en schoeisel te veranderen of zonder hun schoeisel te hebben ontsmet. Toestellen en gereedschappen mogen niet van de onreine naar de reine zone worden meegenomen, tenzij ze voordien gereinigd en ontsmet zijn. Er worden procedures vastgesteld om de verplaatsing van personeel tussen de gedeelten te regelen en het gebruik van voetbaden en wielbaden voor te schrijven. 4. Afvalwater dat afkomstig is uit de onreine zone moet &nbhy; voorzover dat praktisch uitvoerbaar is &nbhy; zo worden behandeld dat er geen ziekteverwekkers meer aanwezig zijn. Specifieke eisen voor de behandeling van afvalwater van verwerkingsbedrijven kunnen worden vastgesteld volgens de procedure van artikel 33, lid 2. 5. Er moeten systematisch preventieve maatregelen tegen vogels, knaagdieren, insecten en ander ongedierte worden getroffen. Hiertoe dient een gedocumenteerd bestrijdingsprogramma te worden gebruikt. 6. Voor alle delen van de ruimten worden reinigingsprocedures vastgelegd en gedocumenteerd. Met het oog op de reiniging moeten geschikte hulpmiddelen en schoonmaakmiddelen worden verstrekt. 7. Controle op de hygiëne omvat regelmatige inspectie van de omgeving en de toestellen. De inspectieschema's en resultaten moeten worden gedocumenteerd en ten minste twee jaar worden bewaard. 8. De installaties en toestellen moeten goed worden onderhouden en de meetapparatuur moet regelmatig worden geijkt. 9. Verwerkte producten moeten in het verwerkingsbedrijf zo gehanteerd en opgeslagen worden dat herbesmetting uitgesloten is. HOOFDSTUK III Verwerkingsmethoden Methode 1 Verkleining 1. Als de deeltjesgrootte van de te verwerken dierlijke bijproducten meer dan 50 millimeter bedraagt, worden de dierlijke bijproducten met behulp van adequate apparatuur zo verkleind dat de deeltjes na de verkleining niet groter zijn dan 50 millimeter. De doeltreffendheid van de apparatuur wordt dagelijks gecontroleerd en de staat ervan geregistreerd. Indien uit de controles blijkt dat er deeltjes voorkomen die groter zijn dan 50 millimeter, wordt de verwerking stopgezet en worden er herstelwerkzaamheden verricht voordat de verwerking wordt hervat. Tijd, temperatuur en druk 2. Na de verkleining worden de dierlijke bijproducten met verzadigde stoom (26) ononderbroken gedurende ten minste 20 minuten bij een (absolute) druk van ten minste 3 bar verhit tot een kerntemperatuur van 133 °C; de warmtebehandeling kan als enig procédé worden toegepast of vóór of na de sterilisatie plaatsvinden. 3. De verwerking kan worden uitgevoerd in een batch- of continuprocédé. Methode 2 Verkleining 1. Als de deeltjesgrootte van de te verwerken dierlijke bijproducten meer dan 150 millimeter bedraagt, worden de dierlijke bijproducten met behulp van adequate apparatuur zo verkleind dat de deeltjes na de verkleining niet groter zijn dan 150 millimeter. De doeltreffendheid van de apparatuur wordt dagelijks gecontroleerd en de staat ervan geregistreerd. Indien uit de controles blijkt dat er deeltjes voorkomen die groter zijn dan 150 millimeter, wordt de verwerking stopgezet en worden er herstelwerkzaamheden verricht voordat de verwerking wordt hervat. Tijd, temperatuur en druk 2. Na de verkleining worden de dierlijke bijproducten verhit tot ze gedurende ten minste 125 minuten een kerntemperatuur boven 100 °C, gedurende ten minste 120 minuten een kerntemperatuur boven 110 °C en gedurende ten minste 50 minuten een kerntemperatuur boven 120 °C hebben. 3. De verwerking wordt uitgevoerd in een batchprocédé. 4. De dierlijke bijproducten moeten zo worden gekookt dat gelijktijdig aan de eisen met betrekking tot tijd en temperatuur wordt voldaan. Methode 3 Verkleining 1. Als de deeltjesgrootte van de te verwerken dierlijke bijproducten meer dan 30 millimeter bedraagt, worden de dierlijke bijproducten met behulp van adequate apparatuur zo verkleind dat de deeltjes na de verkleining niet groter zijn dan 30 millimeter. De doeltreffendheid van de apparatuur wordt dagelijks gecontroleerd en de staat ervan geregistreerd. Indien uit de controles blijkt dat er deeltjes voorkomen die groter zijn dan 30 millimeter, wordt de verwerking stopgezet en worden er herstelwerkzaamheden verricht voordat de verwerking wordt hervat. Tijd, temperatuur en druk 2. Na de verkleining worden de dierlijke bijproducten verhit tot ze gedurende ten minste 95 minuten een kerntemperatuur boven 100 °C, gedurende ten minste 55 minuten een kerntemperatuur boven 110 °C en gedurende ten minste 13 minuten een kerntemperatuur boven 120 °C hebben. 3. De verwerking kan worden uitgevoerd in een batch- of continuprocédé. 4. De dierlijke bijproducten mogen zo worden gekookt dat gelijktijdig aan de eisen met betrekking tot tijd en temperatuur wordt voldaan. Methode 4 Verkleining 1. Als de deeltjesgrootte van de te verwerken dierlijke bijproducten meer dan 30 millimeter bedraagt, worden de dierlijke bijproducten met behulp van adequate apparatuur zo verkleind dat de deeltjes na de verkleining niet groter zijn dan 30 millimeter. De doeltreffendheid van de apparatuur wordt dagelijks gecontroleerd en de staat ervan geregistreerd. Indien uit de controles blijkt dat er deeltjes voorkomen die groter zijn dan 30 millimeter, wordt de verwerking stopgezet en worden er herstelwerkzaamheden verricht voordat de verwerking wordt hervat. Tijd, temperatuur en druk 2. Na de verkleining worden de dierlijke bijproducten in een ketel met toegevoegd vet gebracht en verhit tot zij gedurende ten minste 16 minuten een kerntemperatuur boven 100 °C, gedurende ten minste 13 minuten een kerntemperatuur boven 110 °C, gedurende ten minste 8 minuten een kerntemperatuur boven 120 °C en gedurende 3 minuten een kerntemperatuur boven 130 °C hebben. 3. De verwerking kan worden uitgevoerd in een batch- of continuprocédé. 4. De dierlijke bijproducten mogen zo worden gekookt dat gelijktijdig aan de eisen met betrekking tot tijd en temperatuur wordt voldaan. Methode 5 Verkleining 1. Als de deeltjesgrootte van de te verwerken dierlijke bijproducten meer dan 20 millimeter bedraagt, worden de dierlijke bijproducten met behulp van adequate apparatuur zo verkleind dat de deeltjes na de verkleining niet groter zijn dan 20 millimeter. De doeltreffendheid van de apparatuur wordt dagelijks gecontroleerd en de staat ervan geregistreerd. Indien uit de controles blijkt dat er deeltjes voorkomen die groter zijn dan 20 millimeter, wordt de verwerking stopgezet en worden er herstelwerkzaamheden verricht voordat de verwerking wordt hervat. Tijd, temperatuur en druk 2. Na de verkleining worden de dierlijke bijproducten verhit totdat ze coaguleren en vervolgens geperst zodat vet en water uit het eiwitmateriaal worden verwijderd. Daarna wordt het eiwitmateriaal verhit tot het gedurende ten minste 120 minuten een kerntemperatuur boven 80 °C en gedurende ten minste 60 minuten een kerntemperatuur boven 100 °C heeft. 3. De verwerking kan worden uitgevoerd in een batch- of continuprocédé. 4. De dierlijke bijproducten mogen zo worden gekookt dat gelijktijdig aan de eisen met betrekking tot tijd en temperatuur wordt voldaan. Methode 6 (Uitsluitend voor dierlijke bijproducten van vis) Verkleining 1. De dierlijke bijproducten worden verkleind tot … millimeter. Vervolgens worden ze met mierenzuur gemengd om de pH te verlagen tot …. Het mengsel wordt in afwachting van een nieuwe behandeling gedurende … uur opgeslagen. 2. Vervolgens wordt het mengsel in een verhittingsinstallatie geplaatst en gedurende ten minste … minuten verhit tot een kerntemperatuur van …°C. Het doorvoeren van het product door de verhittingsinstallatie gebeurt mechanisch en de snelheid van het doorvoeren wordt zo geregeld dat de cyclus van de warmtebehandeling zowel qua tijd als temperatuur toereikend is. 3. Na de warmtebehandeling wordt het product mechanisch gescheiden in vloeistof, vet en kanen. Om verwerkt dierlijk-eiwitconcentraat te krijgen, wordt de vloeistof in twee met stoom verhitte warmtewisselaars gepompt die zijn uitgerust met vacuümkamers zodat het aanwezige vocht in de vorm van waterdamp wordt afgevoerd. De kanen worden vóór de opslag weer in het eiwitconcentraat verwerkt. Methode 7 1. Elke door de bevoegde autoriteit goedgekeurde methode waarvoor aan de bevoegde autoriteit is aangetoond dat het eindproduct gedurende één maand dagelijks is bemonsterd en is voldaan aan de volgende microbiologische normen: a) Materiaalmonsters die onmiddellijk na de warmtebehandeling worden genomen: Clostridium perfringens : geen in 1 g b) Materiaalmonsters die tijdens de opslag bij het verwerkingsbedrijf of bij de uitslag uit het verwerkingsbedrijf worden genomen: Salmonella: geen in 25 g: n = 5, c = 0, m = 0, M = 0 Enterobacteriaceae: n = 5, c = 2, m = 10, M = 300 in 1g waarbij n = aantal te testen monsters; m = drempelwaarde voor het aantal bacteriën; het resultaat wordt als bevredigend beschouwd als het aantal bacteriën in geen enkel monster groter is dan m; M = maximumwaarde voor het aantal bacteriën; het resultaat wordt als onbevredigend beschouwd als het aantal bacteriën in een of meer monsters gelijk is aan of hoger ligt dan M; en c = aantal monsters waarvoor de bacterietelling een resultaat tussen m en M te zien mag geven, en waarbij het monster nog als aanvaardbaar wordt beschouwd als het resultaat van de bacterietelling voor de overige monsters niet hoger is dan m. 2. De gegevens inzake de kritische controlepunten waaruit moet blijken dat een verwerkingsbedrijf aan de microbiologische normen voldoet, worden geregistreerd en bewaard, zodat de eigenaar, de exploitant of hun vertegenwoordiger en de bevoegde autoriteit de werking van het bedrijf kunnen controleren. Geregistreerd en gecontroleerd worden de gegevens betreffende de deeltjesgrootte, de kritische temperatuur en eventueel de absolute tijd, het drukprofiel, het verwerkingsdebiet en de vetrecyclage. 3. Desgevraagd worden de gegevens aan de Commissie ter beschikking gesteld. HOOFDSTUK IV Toezicht op de productie 1. Verwerkingsbedrijven staan onder toezicht van de bevoegde autoriteit, teneinde te garanderen dat aan de bepalingen van deze verordening wordt voldaan, die daartoe met name zorgt voor: 2. Om de in punt 1 bedoelde taken uit te kunnen voeren, moet de bevoegde autoriteit te allen tijde vrije toegang hebben tot alle delen van het verwerkingsbedrijf en tot de administratie, de handelsdocumenten en de gezondheidscertificaten. HOOFDSTUK V Valideringsprocedures 1. De bevoegde autoriteit dient het verwerkingsbedrijf te valideren overeenkomstig de volgende procedures en indicatoren: 2. In het geval van een batchprocédé (onder druk): Ten minste eens per jaar moeten het thermokoppel en de drukklep worden geijkt. 3. In het geval van een continuprocédé (onder druk): Alle meet- en bewakingsapparatuur moet ten minste eens per jaar worden geijkt. 4. De bevoegde autoriteit herhaalt de valideringsprocedures regelmatig of wanneer zij dat nodig acht, en in elk geval telkens wanneer het procédé ingrijpend wordt gewijzigd (bijv. wijziging van machines, verandering van grondstof, enz.). 5. Op testmethoden gebaseerde valideringsprocedures kunnen worden vastgesteld volgens de procedure van artikel 33, lid 2. BIJLAGE VI SPECIFIEKE EISEN VOOR DE VERWERKING VAN CATEGORIE 1- EN CATEGORIE 2&nbhy;MATERIAAL EN VOOR BIOGAS- EN COMPOSTEERINSTALLATIES HOOFDSTUK I Specifieke eisen voor de verwerking van categorie 1- en categorie 2-materiaal Naast de in bijlage V vermelde algemene eisen gelden de volgende bepalingen: A. Bedrijfsruimten 1. Verwerkingsbedrijven van de categorieën 1 en 2 moeten zodanig zijn ingericht dat tussen ontvangst van de grondstof en verzending van het verwerkte product de absolute scheiding van categorie 1-materiaal van categorie 2-materiaal gewaarborgd is. 2. De bevoegde autoriteit mag echter toestaan dat een categorie 2&nbhy;verwerkingsbedrijf tijdelijk voor de verwerking van categorie 1&nbhy;materiaal gebruikt wordt, wanneer de capaciteit op de categorie 1&nbhy;verwerkingsbedrijven ten gevolge van het uitbreken van een epizoötie die zich wijd verbreid heeft, of andere bijzondere en onvoorzienbare omstandigheden ontoereikend is. Een categorie 2&nbhy;verwerkingsbedrijf moet opnieuw door de bevoegde autoriteit overeenkomstig artikel 13 erkend worden , voordat het weer categorie 2&nbhy;materiaal mag verwerken B. Verwerkingsnormen 3. Voor iedere in bijlage V, hoofdstuk III, beschreven verwerkingsmethode moeten de kritische controlepunten worden vastgesteld die bepalend zijn voor de bij de verwerking toegepaste warmtebehandeling. De kritische controlepunten kunnen het volgende omvatten: Voor ieder kritisch controlepunt worden minimumnormen voor het verwerkingsproces gespecificeerd. 4. De verzamelde gegevens worden ten minste twee jaar bewaard om aan te tonen dat voor ieder kritisch controlepunt de minimumwaarden voor verwerking worden toegepast. 5. Er worden nauwkeurig geijkte meters/registreertoestellen gebruikt om de verwerking continu te controleren. Er worden bewijzen bewaard van de data waarop de meters/registreertoestellen geijkt zijn. 6. Materiaal dat mogelijk niet de gespecificeerde warmtebehandeling heeft ondergaan (dat wil zeggen materiaal dat bij het opstarten van het verwerkingsproces wordt afgevoerd of uit kooktoestellen is gelekt), moet opnieuw door het warmtebehandelingsproces worden geleid of worden verzameld en opnieuw worden verwerkt. 7. Dierlijke bijproducten moeten volgens de volgende verwerkingsnormen verwerkt worden: De bevoegde autoriteit mag echter toestaan dat verwerkingsmethode 1 wordt toegepast op materiaal van categorie 1 dat bestemd is voor verbranding of meeverbranding. C. Verwerkte producten 8. Van categorie 1- of categorie 2&nbhy;materiaal afgeleide producten, met uitzondering van vloeibare producten die bestemd zijn voor biogas- of composteerinstallaties, moeten via een door de bevoegde autoriteit goedgekeurd systeem permanent gemerkt worden, voorzover technisch mogelijk, met een geur. Volgens de procedure van artikel 33, lid 2, kunnen daarvoor nadere bepalingen vastgesteld worden. 9. Onmiddellijk na een warmtebehandeling genomen monsters van verwerkte producten bestemd voor biogas- of composteerinstallaties of om te worden gestort, moeten vrij zijn van hitteresistente sporen van ziekteverwekkende bacteriën (Clostridium perfringens: geen in 1 g product). HOOFDSTUK II Specifieke eisen voor de erkenning van biogas- en composteerinstallaties A. Bedrijfsruimten 1. De biogasinstallatie moet uitgerust zijn met: Een pasteurisatie/ontsmettingstoestel is niet verplicht voor biogasinstallaties waar alleen dierlijke bijproducten verwerkt worden die verwerkingsmethode 1 ondergaan hebben. 2. De composteerinstallatie moet uitgerust zijn met: 3. Elk biogas- en compostproductiebedrijf moet beschikken over een eigen laboratorium of gebruik maken van een extern laboratorium. Het laboratorium moet zo uitgerust zijn dat het de noodzakelijke analyses kan uitvoeren, en moet door de bevoegde autoriteit erkend zijn. B. Hygiënevoorschriften 4. Alleen de volgende dierlijke bijproducten mogen in een biogas- of composteerinstallatie worden verwerkt: 5. De in punt 4 bedoelde dierlijke bijproducten moeten zo spoedig mogelijk na aankomst in de installatie worden verwerkt. Tot de behandeling moeten ze adequaat worden opgeslagen. 6. Open en afsluitbare recipiënten en voertuigen die voor het vervoer van onbehandeld materiaal worden gebruikt, worden in een daarvoor aangewezen gedeelte gereinigd. De plaats van dit gedeelte wordt zo gekozen of dit gedeelte wordt zo ontworpen dat er geen gevaar bestaat voor verontreiniging van behandelde producten. 7. Er moeten systematisch preventieve maatregelen tegen vogels, knaagdieren, insecten en ander ongedierte worden getroffen. Hiertoe dient een gedocumenteerd bestrijdingsprogramma te worden gebruikt. 8. Voor alle delen van de ruimten worden reinigingsprocedures gedocumenteerd en vastgelegd. Met het oog op de reiniging moeten geschikte hulpmiddelen en schoonmaakmiddelen worden verstrekt. 9. Controle op de hygiëne omvat regelmatige inspectie van de omgeving en de toestellen. De inspectieschema's en resultaten moeten worden gedocumenteerd. 10. De installaties en toestellen moeten goed worden onderhouden en de meetapparatuur moet regelmatig worden geijkt. 11. Hanteren en opslaan van gistingsresiduen in het bedrijf moeten zo gebeuren dat herbesmetting uitgesloten is. C. Verwerkingsnormen 12. Categorie 3&nbhy;materiaal dat als grondstof in een biogasinstallatie met een pasteurisatie/ontsmettingstoestel wordt gebruikt, moet aan de volgende minimumeisen voldoen: 13. Categorie 3&nbhy;materiaal dat als grondstof in een composteerinstallatie wordt gebruikt, moet aan de volgende minimumeisen voldoen: 14. In afwachting van de voorschriften die overeenkomstig artikel 6, lid 2, onder g), worden aangenomen, kan de bevoegde autoriteit evenwel, wanneer keukenafval en etensresten het enige dierlijke bijproduct zijn dat als grondstof gebruikt wordt voor een biogas&nbhy; of composteerinstallatie, andere verwerkingsnormen toestaan dan de in de punten 12 en 13 vermelde normen, mits zij een gelijkwaardig effect hebben met betrekking tot de vermindering van ziekteverwekkers. D. Gistingsresiduen en compost 15. Monsters van de gistingsresiduen of de compost, die tijdens de opslag bij het biogas- of compostproductiebedrijf of bij de uitslag van die producten uit de betrokken bedrijven worden genomen, moeten aan de volgende normen voldoen: Salmonella: geen in 25 g: n = 5, c = 0, m = 0, M = 0 Enterobacteriaceae: n = 5, c = 2, m = 10, M = 300 in 1g waarbij n = aantal te testen monsters; m = drempelwaarde voor het aantal bacteriën; het resultaat wordt als bevredigend beschouwd als het aantal bacteriën in geen enkel monster groter is dan m; M = maximumwaarde voor het aantal bacteriën; het resultaat wordt als onbevredigend beschouwd als het aantal bacteriën in een of meer monsters gelijk is aan of hoger ligt dan M; en c = aantal monsters waarvoor de bacterietelling een resultaat tussen m en M te zien mag geven, en waarbij het monster nog als aanvaardbaar wordt beschouwd als het resultaat van de bacterietelling voor de overige monsters niet hoger is dan m. HOOFDSTUK III Normen voor de verdere verwerking van gesmolten vet De volgende procédés mogen gebruikt worden voor de productie van vetderivaten van gesmolten vet dat afgeleid is van categorie 2&nbhy;materiaal: 1. Verestering of hydrolyse bij ten minste 200 °C en onder de corresponderende adequate druk gedurende ten minste 20 minuten (glycerol, vetzuren en esters); of 2. verzeping met NaOH 12M (glycerol en zeep): BIJLAGE VII SPECIFIEKE HYGIËNE-EISEN VOOR HET VERWERKEN EN HET IN DE HANDEL BRENGEN VAN VERWERKTE DIERLIJKE EIWITTEN EN ANDERE VERWERKTE PRODUCTEN DIE ALS VOEDERMIDDEL GEBRUIKT KUNNEN WORDEN HOOFDSTUK I Specifieke eisen voor de erkenning van categorie 3-verwerkingsbedrijven Naast de in bijlage V vermelde algemene eisen gelden de volgende bepalingen: A. Bedrijfsruimten 1. Bedrijfsruimten voor de verwerking van categorie 3-materiaal mogen niet op hetzelfde terrein gelegen zijn als ruimten waar categorie 1- of categorie 2-materiaal wordt verwerkt, tenzij ze zich in een volledig afgezonderd gebouw bevinden. 2. De bevoegde autoriteit mag echter toestaan dat een categorie 3-verwerkingsbedrijf tijdelijk voor de verwerking van categorie 1- of categorie 2-materiaal gebruikt wordt, wanneer de capaciteit op de categorie 1- en categorie 2-verwerkingsbedrijven ontoereikend is, doordat er een epizoötie uitgebroken is, die zich wijd verbreid heeft, of ten gevolge van andere bijzondere en onvoorzienbare omstandigheden. Een categorie 3&nbhy;verwerkingsbedrijf moet opnieuw door de bevoegde autoriteit overeenkomstig artikel 17 erkend worden , voordat het weer categorie 3&nbhy;materiaal mag verwerken. 3. Categorie 3-verwerkingsbedrijven moeten: B. Grondstoffen 4. Alleen categorie 3-materiaal als vermeld in lid 1, punten 1a) tot en met j) van artikel 6, dat gehanteerd, opgeslagen en vervoerd is in overeenstemming met artikel 22 mag worden gebruikt voor de vervaardiging van verwerkte dierlijke eiwitten en andere voedermiddelen; 5. Vóór de verwerking worden de dierlijke bijproducten gecontroleerd op vreemde bestanddelen. Eventuele vreemde bestanddelen worden onmiddellijk verwijderd. C. Verwerkingsnormen 6. Voor iedere in bijlage V, hoofdstuk III, beschreven verwerkingsmethode moeten de kritische controlepunten worden vastgesteld die bepalend zijn voor de bij de verwerking toegepaste warmtebehandeling. De kritische controlepunten moeten ten minste het volgende omvatten: Voor ieder kritisch controlepunt worden minimumnormen voor het verwerkingsproces gespecificeerd. 7. De verzamelde gegevens worden ten minste twee jaar bewaard om aan te tonen dat voor ieder kritisch controlepunt de minimumwaarden voor verwerking worden toegepast. 8. Er worden nauwkeurig geijkte meters/registreertoestellen gebruikt om de verwerking continu te controleren. Er worden gedurende ten minste twee jaar bewijzen bewaard van de data waarop de meters/registreertoestellen geijkt zijn. 9. Materiaal dat mogelijk niet de gespecificeerde warmtebehandeling heeft ondergaan (bijvoorbeeld materiaal dat bij het opstarten van het verwerkingsproces wordt afgevoerd of uit kooktoestellen is gelekt), moet opnieuw door het warmtebehandelingsproces worden geleid of worden verzameld en opnieuw worden verwerkt. D. Verwerkte producten 10. Monsters die worden genomen tijdens de opslag van de eindproducten bij het verwerkingsbedrijf of bij uitslag van die producten uit dat bedrijf, moeten aan de volgende normen voldoen: Salmonella: geen in 25 g: n = 5, c = 0, m = 0, M = 0 Enterobacteriaceae: n = 5, c = 2, m = 10, M = 300 in 1g waarbij n = aantal te testen monsters; m = drempelwaarde voor het aantal bacteriën; het resultaat wordt als bevredigend beschouwd als het aantal bacteriën in geen enkel monster groter is dan m; M = maximumwaarde voor het aantal bacteriën; het resultaat wordt als onbevredigend beschouwd als het aantal bacteriën in een of meer monsters gelijk is aan of hoger ligt dan M; en c = aantal monsters waarvoor de bacterietelling een resultaat tussen m en M te zien mag geven, en waarbij het monster nog als aanvaardbaar wordt beschouwd als het resultaat van de bacterietelling voor de overige monsters niet hoger is dan m. HOOFDSTUK II Specifieke eisen voor verwerkte dierlijke eiwitten Naast de in hoofdstuk I genoemde eisen gelden de volgende bepalingen: A. Verwerkingsnormen 1. Verwerkte dierlijke eiwitten van zoogdieren moeten met verwerkingsmethode 1 zijn behandeld. 2. Verwerkte dierlijke eiwitten van andere dieren dan zoogdieren, uitgezonderd vismeel, moeten met een van de verwerkingsmethoden 1 tot en met 5 of 7 zijn behandeld. 3. Vismeel moet B. Opslag 4. Verwerkte dierlijke eiwitten worden verpakt en opgeslagen in nieuwe of gesteriliseerde zakken of opgeslagen in adequate bakken voor bulkgoederen. 5. Er worden toereikende maatregelen getroffen om de condensvorming in bakken en liften of op transportbanden zo veel mogelijk te beperken. 6. Producten op transportbanden en in liften en bakken worden beschermd tegen toevallige verontreiniging. 7. Apparatuur voor de behandeling van verwerkte dierlijke eiwitten wordt schoon en droog gehouden en moet geschikte inspectiepunten hebben zodat de apparatuur op reinheid kan worden gecontroleerd. Alle opslagfaciliteiten moeten overeenkomstig de productievoorschriften regelmatig worden geleegd en gereinigd. 8. Verwerkte dierlijke eiwitten moeten droog worden gehouden. Lekken en condensvorming in de opslagruimte moeten worden voorkomen. C. Invoer 9. De lidstaten moeten de invoer van verwerkte dierlijke eiwitten toestaan, als deze producten: 10. Voordat de zendingen in de Gemeenschap in het vrije verkeer worden gebracht, moet de bevoegde autoriteit in de grensinspectiepost monsters nemen van ingevoerde verwerkte dierlijke eiwitten om te verifiëren of voldaan wordt aan de eisen van hoofdstuk I, punt 10. De bevoegde autoriteit moet 11. Als de laatste zes opeenvolgende onderzoeken naar zendingen bulkproducten uit een bepaald derde land negatief zijn uitgevallen, mag de bevoegde autoriteit echter de volgende zendingen bulkproducten uit dat land steekproefsgewijs controleren. Als de uitslag van zo'n controle positief is, moet de controlerende bevoegde autoriteit de bevoegde autoriteit van het land van herkomst hiervan in kennis stellen, zodat die passende corrigerende maatregelen kan nemen. De bevoegde autoriteit van het land van herkomst moet de bevoegde autoriteit die de steekproeven uitvoert, van die maatregelen in kennis stellen. Als een zending van dezelfde herkomst opnieuw positief wordt bevonden, moet de bevoegde autoriteit opnieuw monsters nemen van elke zending van die herkomst, totdat zes opeenvolgende onderzoeken een negatief resultaat hebben opgeleverd. 12. De bevoegde autoriteiten moeten gedurende ten minste twee jaar een register bijhouden van de uitslagen van alle bemonsteringen die op de zendingen zijn uitgevoerd. 13. Indien de tests aantonen dat een zending salmonella bevat, wordt deze zending: HOOFDSTUK III Specifieke eisen voor bloedproducten Naast de in hoofdstuk I genoemde eisen gelden de volgende bepalingen: A. Grondstoffen 1. Alleen bloed als bedoeld in lid 1, onder a) en b), van artikel 6 mag voor de vervaardiging van bloedproducten worden gebruikt. B. Verwerkingsnormen 2. Bloedproducten moeten C. Invoer 3. De lidstaten moeten de invoer van bloedproducten toestaan, als: HOOFDSTUK IV Specifieke eisen voor gesmolten vet en visolie Naast de in hoofdstuk I genoemde eisen gelden de volgende bepalingen: A. Verwerkingsnormen 1. Gesmolten vet van herkauwers moet zo worden gezuiverd dat het maximumgehalte aan nog resterende onoplosbare onzuiverheden niet meer dan 0,15 gewichtsprocent bedraagt. B. Invoer van gesmolten vet 2. De lidstaten moeten de invoer van gesmolten vet toestaan, als: C. Invoer van visolie 3. De lidstaten moeten de invoer van visolie toestaan, als dit product: D. Hygiënevoorschriften 4. Als het gesmolten vet of de visolie in eindverpakking wordt geleverd, moeten nieuwe of gereinigde recipiënten worden gebruikt en alle voorzorgen worden genomen om verontreiniging van de producten te voorkomen. Als de producten bestemd zijn voor levering via bulkvervoer, moeten de leidingen, pompen, bulktanks, alsmede alle bulkcontainers of tankwagens die worden gebruikt voor het vervoer van de producten vanuit de productie-inrichting hetzij rechtstreeks naar het schip of naar opslagtanks op het land, hetzij rechtstreeks naar inrichtingen, vóór gebruik geïnspecteerd en schoon bevonden zijn. HOOFDSTUK V Specifieke eisen voor melk, producten op basis van melk en biest Naast de in hoofdstuk I genoemde eisen gelden de volgende bepalingen: A. Verwerkingsnormen 1. De productie van rauwe melk en biest dient te gebeuren onder voorwaarden die adequate garanties bieden ten aanzien van de diergezondheid. Deze voorwaarden worden vastgesteld volgens de procedure van artikel 33, lid 2. 2. Op melk of behandelde of verwerkte melkproducten moet een warmtebehandeling worden toegepast waarbij gedurende ten minste 15 seconden een temperatuur van ten minste 72 °C wordt aangehouden, of een warmtebehandeling waarbij een andere tijd-temperatuurcombinatie wordt toegepast die ten minste hetzelfde effect heeft en die resulteert in een negatieve reactie op de fosfatasetest, welke behandeling wordt gevolgd door: 3. Behalve aan de onder 2 vermelde eisen moeten melkpoeder of melkpoederproducten aan de volgende eisen voldoen: B. Invoer 4. De lidstaten moeten de invoer van melk en producten op basis van melk toestaan, als 5. Melk en producten op basis van melk die worden ingevoerd uit in kolom C in de bijlage bij Beschikking 95/340/EG vermelde derde landen of delen daarvan waar zich in de loop van de twaalf voorafgaande maanden een uitbraak van mond- en klauwzeer heeft voorgedaan of waar in de twaalf voorafgaande maanden tegen mond- en klauwzeer is ingeënt, moeten, vóór zij op het grondgebied van de Gemeenschap worden binnengebracht, een van de volgende behandelingen hebben ondergaan: 6. Wanneer wordt geconstateerd dat er gevaar dreigt voor het binnenbrengen van een exotische ziekte of dat de diergezondheid op een andere wijze wordt bedreigd, kunnen volgens de procedure van artikel 33, lid 2, aanvullende eisen worden vastgesteld ter bescherming van de diergezondheid. HOOFDSTUK VI Specifieke eisen voor gelatine en gehydrolyseerd eiwit Naast de in hoofdstuk I genoemde eisen gelden de volgende bepalingen: A. Verwerkingsnormen voor gelatine 1. a) Gelatine moet worden vervaardigd via een proces waarbij niet-verwerkt categorie 3&nbhy;materiaal met een zuur of een base wordt behandeld en vervolgens één of meer keren wordt gespoeld. Daarna wordt de pH aangepast. De gelatine wordt geëxtraheerd door de grondstoffen één keer of verschillende keren na elkaar te verhitten; het extract wordt dan gezuiverd door middel van filtrering en sterilisatie. b) Na de bij onder a) bedoelde bewerkingen, kan de gelatine worden gedroogd en vervolgens eventueel worden verwerkt tot poeder of tot blaadjes. c) Het is verboden andere conserveringsmiddelen te gebruiken dan zwaveldioxide en waterstofperoxide. 2. Gelatine moet onder bevredigende hygiënische omstandigheden worden voorzien van een onmiddellijke verpakking, worden verpakt, opgeslagen en vervoerd. De volgende zaken zijn met name van belang: B. Verwerkingsnormen voor gehydrolyseerd eiwit 3. Gehydrolyseerd eiwit moet worden vervaardigd via een productieproces dat adequate maatregelen omvat om de verontreiniging van categorie 3-materiaal zo veel mogelijk te beperken. De voorbewerking van de categorie-3 grondstoffen door pekelen, kalken en intensief wassen, wordt gevolgd door: C. Invoer 4. De lidstaten moeten de invoer van gelatine en gehydrolyseerd eiwit toestaan, als de producten: HOOFDSTUK VII Specifieke eisen voor dicalciumfosfaat Naast de in hoofdstuk I genoemde eisen gelden de volgende bepalingen: A. Verwerkingsnormen 1. Dicalciumfosfaat moet worden vervaardigd via een proces waarbij: of via een gelijkwaardig proces dat volgens de procedure van artikel 33, lid 2, is goedgekeurd. B. Invoer 2. De lidstaten moeten de invoer van dicalciumfosfaat toestaan, als het product: BIJLAGE VIII EISEN VOOR HET IN DE HANDEL BRENGEN VAN VOEDER VOOR GEZELSCHAPSDIEREN, HONDENKLUIVEN EN TECHNISCHE PRODUCTEN HOOFDSTUK I Eisen voor de erkenning van bedrijven voor de vervaardiging van voeder voor gezelschapsdieren en van technische bedrijven Bedrijven waar voeder voor gezelschapsdieren, hondenkluiven en andere technische producten dan van categorie 2-materiaal verkregen biologische meststoffen, bodemverbeteraars en vetderivaten worden vervaardigd, moeten aan de volgende eisen voldoen: HOOFDSTUK II Eisen voor voeder voor gezelschapsdieren en hondenkluiven A. Grondstoffen 1. De enige dierlijke bijproducten die gebruikt mogen worden voor de vervaardiging van voeder voor gezelschapsdieren en hondenkluiven zijn vermeld in artikel 6, lid, 1, punten a) tot en met j). Rauw voeder voor gezelschapsdieren mag echter uitsluitend vervaardigd worden van de in artikel 6, lid 1, onder a), bedoelde dierlijke bijproducten. B. Verwerkingsnormen 2. Blikvoeder voor gezelschapsdieren ondergaat een warmtebehandeling met een Fc-waarde van ten minste 3. 3. Ander verwerkt voeder voor gezelschapsdieren dan blikvoeder moet een warmtebehandeling ondergaan waarbij door-en-door in het product een temperatuur van ten minste 90 °C wordt bereikt. Na de behandeling moeten de nodige voorzorgen worden genomen om ervoor te zorgen dat het product niet aan verontreiniging wordt blootgesteld. Het product moet in nieuwe verpakkingen worden verpakt. 4. Hondenkluiven moeten een zodanige warmtebehandeling ondergaan dat ziekteverwekkers (met inbegrip van salmonella) worden gedood. Na de behandeling moeten de nodige voorzorgen worden genomen om ervoor te zorgen dat het product niet aan verontreiniging wordt blootgesteld. Het product moet in nieuwe verpakkingen worden verpakt. 5. Rauw voeder voor gezelschapsdieren moet in nieuwe lekvrije verpakking worden verpakt. Er moeten doeltreffende maatregelen worden genomen om ervoor te zorgen dat het product in de hele productieketen en tot aan het verkooppunt niet aan verontreiniging wordt blootgesteld. Op de verpakking moeten zichtbaar en leesbaar de woorden "voeder voor gezelschapsdieren" zijn aangebracht. 6. Tijdens de productie en/of de opslag (vóór verzending) moet via aselecte steekproeven worden gecontroleerd of aan de volgende normen wordt voldaan: Salmonella: geen in 25 g, n = 5, c = 0, m = 0, M = 0 waarbij n = aantal te testen monsters; m = drempelwaarde voor het aantal bacteriën; het resultaat wordt als bevredigend beschouwd als het aantal bacteriën in geen enkel monster groter is dan m; M = maximumwaarde voor het aantal bacteriën; het resultaat wordt als onbevredigend beschouwd als het aantal bacteriën in een of meer monsters gelijk is aan of hoger ligt dan M; en c = aantal monsters waarvoor de bacterietelling een resultaat tussen m en M te zien mag geven, en waarbij het monster nog als aanvaardbaar wordt beschouwd als het resultaat van de bacterietelling voor de overige monsters niet hoger is dan m. C. Invoer 7. De lidstaten moeten de invoer van voeder voor gezelschapsdieren en hondenkluiven toestaan, als de producten: HOOFDSTUK III Eisen voor mest, verwerkte mest en verwerkte producten uit mest I. Niet-verwerkte mest A. Handelsverkeer 1. a) Handelsverkeer in niet-verwerkte mest van andere soorten dan pluimvee en paardachtigen is verboden, tenzij deze mest: b) De bevoegde autoriteit mag echter via een specifieke goedkeuring toestaan dat op haar grondgebied: In voornoemde gevallen moet de mest vergezeld gaan van een gezondheidscertificaat waarvan het model is vastgesteld volgens de procedure van artikel 33, lid 2. 2. Voor het handelsverkeer in niet-verwerkte mest van pluimvee gelden de volgende eisen: 3. Er gelden geen veterinairrechtelijke voorschriften voor het handelsverkeer in niet-verwerkte mest van paardachtigen. B. Invoer 4. De lidstaten moeten de invoer van niet-verwerkte mest toestaan, als deze mest: II. Verwerkte mest en verwerkte producten uit mest A. In de handel brengen 5. Voor het in de handel brengen van verwerkte mest en verwerkte producten uit mest gelden de volgende eisen. Deze producten: B. Invoer 6. De lidstaten moeten de invoer van verwerkte mest en verwerkte producten uit mest toestaan, als deze producten: III. Guano 7. Er gelden geen veterinairrechtelijke voorschriften voor het in de handel brengen van guano. HOOFDSTUK IV Eisen voor bloed en bloedproducten voor technisch of farmaceutisch gebruik, in vitrodiagnostica en laboratoriumreagentia, met uitzondering van serum van paardachtigen A. In de handel brengen 1. Voor het in de handel brengen van de in dit hoofdstuk bedoelde bloedproducten gelden de eisen van artikel 20. B. Invoer 2. Voor de invoer van bloed gelden de eisen van hoofdstuk XI. 3. De lidstaten moeten de invoer van bloedproducten toestaan, als deze producten 4. De bijzondere eisen voor de invoer van in-vitrodiagnostica en laboratoriumreagentia kunnen, zo nodig, worden vastgesteld volgens de procedure van artikel 33, lid 2. HOOFDSTUK V Eisen voor serum van paardachtigen A. Grondstoffen 1. Het serum moet B. Invoer 2. De lidstaten moeten de invoer van serum van paardachtigen toestaan, als: HOOFDSTUK VI Eisen voor huiden van hoefdieren A. Toepassingsgebied 1. De bepalingen van dit hoofdstuk zijn niet van toepassing op: 2. Binnen het in punt 1 gedefinieerde toepassingsgebied gelden de bepalingen van dit hoofdstuk voor verse, gekoelde en behandelde huiden. In dit hoofdstuk wordt onder behandelde huiden verstaan, huiden die: B. Handelsverkeer 3. Voor het handelsverkeer in verse of gekoelde huiden gelden dezelfde gezondheidsvoorschriften als die welke op grond van Richtlijn 72/461/EEG van de Raad van 12 december 1972 inzake veterinairrechtelijke vraagstukken op het gebied van het intracommunautaire handelsverkeer in vers vlees (32) voor vers vlees gelden. 4. Het handelsverkeer in behandelde huiden is toegestaan op voorwaarde dat iedere zending vergezeld gaat van een handelsdocument als bedoeld in bijlage II, waarin wordt verklaard dat: C. Invoer 5. De lidstaten moeten de invoer van verse of gekoelde huiden toestaan als: 6. De lidstaten moeten de invoer van behandelde huiden toestaan als: 7. Verse, gekoelde of behandelde huiden van hoefdieren worden ingevoerd in containers, vrachtwagens, spoorwegwagons of balen, die zijn verzegeld door de bevoegde autoriteit van het derde land van verzending. HOOFDSTUK VII Eisen voor jachttrofeeën A. Grondstoffen 1. Onverminderd de bepalingen die zijn vastgesteld in het kader van Verordening (EG) nr. 338/97 van de Raad van 9 december 1996 inzake de bescherming van in het wild levende dier&nbhy; en plantensoorten door controle op het desbetreffende handelsverkeer (33) , geldt voor jachttrofeeën geen enkel verbod en geen enkele beperking om veterinairrechtelijke redenen. 2. Onverminderd de bepalingen die zijn vastgesteld in het kader van Verordening (EG) nr. 338/97, gelden voor jachttrofeeën van hoefdieren en vogels die geen behandeling als bedoeld in punt 1, onder a), hebben ondergaan, de volgende eisen. Zij moeten: 3. Jachttrofeeën die uitsluitend bestaan uit beenderen, hoorn, hoeven, klauwen, geweien of tanden moeten: 4. Jachttrofeeën die uitsluitend bestaan uit huiden: B. Invoer 5. De lidstaten moeten de invoer uit derde landen van behandelde jachttrofeeën van vogels en hoefdieren, die enkel en alleen bestaan uit beenderen, hoorn, hoeven, klauwen, geweien, tanden of huiden, toestaan als: 6. De lidstaten moeten, overeenkomstig de in punt 7 vastgestelde eisen, de invoer van behandelde jachttrofeeën van vogels en hoefdieren, die enkel en alleen bestaan uit volledige anatomische delen die geen enkele behandeling hebben ondergaan, toestaan uit derde landen: 7. De lidstaten moeten de invoer van de in punt 6 bedoelde jachttrofeeën, toestaan als HOOFDSTUK VIII Eisen voor wol, haar en varkenshaar, en veren en delen van veren A. Grondstoffen 1. Onbewerkte wol, onbewerkt haar, onbewerkt varkenshaar en onbewerkte veren en delen van veren moeten afkomstig zijn van dieren vermeld in artikel 6, lid 1, punt c) of k). Zij moeten droog zijn en van een stevige verpakking zijn voorzien. Goederenverkeer van varkenshaar vanuit gebieden waar Afrikaanse varkenspest een endemische ziekte is, is echter verboden tenzij het varkenshaar: 2. De bepalingen in punt 1 zijn niet van toepassing op sierveren of veren die B. Invoer 3. De lidstaten moeten toestaan dat varkenshaar uit derde landen of, in geval van regionalisatie overeenkomstig de communautaire wetgeving, delen van derde landen, wordt ingevoerd als 4. De lidstaten moeten de invoer van onbewerkte wol, onbewerkt haar en onbewerkte veren en delen van veren toestaan als deze producten: HOOFDSTUK IX Eisen voor producten van de bijenteelt A. Grondstoffen 1. Producten van de bijenteelt die uitsluitend voor gebruik in de bijenteelt bestemd zijn: Eventuele afwijkingsbepalingen worden zo nodig vastgesteld volgens de procedure van artikel 33, lid 2. B. Invoer 2. De lidstaten moeten de invoer van producten van de bijenteelt die voor gebruik in de bijenteelt bestemd zijn, toestaan als HOOFDSTUK X Eisen voor beenderen en producten uit beenderen (met uizondering van beendermeel), hoorn en producten uit hoorn (met uitzondering van hoornmeel), en hoeven en producten uit hoeven (met uitzondering van meel van hoeven), niet bestemd voor gebruik als voedermateriaal, organische meststof of bodemverbeteraar 1. De lidstaten moeten toestaan dat beenderen en producten uit beenderen (met uitzondering van beendermeel), hoorn en producten uit hoorn (met uitzondering van hoornmeel), en hoeven en producten uit hoeven (met uitzondering van meel van hoeven), voor de vervaardiging van technische producten worden ingevoerd als: 2. Elke zending moet vergezeld gaan van MODEL VERKLARING Ondergetekende verklaart dat hij voornemens is de volgende goederen: beenderen en producten uit beenderen (met uitzondering van beendermeel), hoorn en producten uit hoorn (met uitzondering van hoornmeel), en hoeven en producten uit hoeven (met uitzondering van meel van hoeven) in de Gemeenschap in te voeren, dat deze goederen op geen enkel moment en op geen enkele wijze voor menselijke voeding, voedermateriaal, organische meststof of grondverbeteraar zullen worden gebruikt en dat ze rechtstreeks naar de volgende productie-inrichting zullen worden vervoerd: Naam Adres De importeur Naam Adres Gedaan te (plaats) (datum) Handtekening Referentienummer dat is vermeld in het certificaat volgens het model in bijlage B bij Beschikking 93/13/EEG van de Commissie: ……………………………………………………………………………………………………….. Officieel stempel van de inspectiepost aan de grens op de plaats van binnenkomst in de Europese Gemeenschap Handtekening (handtekening van de officiële dierenarts van de inspectiepost aan de grens) ………………………………………………………………………………………………………… (naam in hoofdletters) 3. De goederen moeten in verzegelde containers of per verzegelde vrachtwagen, dan wel als bulkgoederen per schip naar het grondgebied van de Gemeenschap worden vervoerd. Op de begeleidende documenten en op de containers, ingeval de goederen daarin worden verzonden, worden naam en adres van het technisch bedrijf vermeld. 4. Na de in Richtlijn 97/78/EG bedoelde grenscontrole moeten de goederen, in overeenstemming met artikel 9, lid 4, van die richtlijn, onmiddellijk naar het technisch bedrijf worden vervoerd. 5. Bij de verwerking moet zowel de hoeveelheid als de aard van de goederen worden geregistreerd, teneinde te kunnen aantonen dat de goederen werkelijk voor de voorgenomen bestemming zijn gebruikt. HOOFDSTUK XI Dierlijke bijproducten voor de vervaardiging van voeder voor gezelschapsdieren en farmaceutische en andere technische producten De lidstaten moeten de invoer van dierlijke bijproducten bestemd voor de vervaardiging van voeder voor gezelschapsdieren, farmaceutische en andere technische producten toestaan als ze: HOOFDSTUK XII Gesmolten vet voor oleochemische doeleinden De lidstaten moeten de invoer van gesmolten vet bestemd om te worden verwerkt via een methode die ten minste voldoet aan de normen van een van de in bijlage VI, hoofdstuk III beschreven procédés, toestaan als BIJLAGE IX VOORSCHRIFTEN VOOR HET GEBRUIK VAN BEPAALD MATERIAAL VAN CATEGORIE 2 OF CATEGORIE 3 ALS DIERVOEDER VOOR BEPAALDE DIEREN OVEREENKOMSTIG ARTIKEL 23, LID 2 1. Deze bijlage geldt uitsluitend voor krachtens artikel 23, lid 2, onder c), punten iv), vi) en vii), gemachtigde en geregistreerde gebruikers en verzamelcentra. Voor de toepassing van deze bijlage wordt verstaan onder relevant materiaal de in artikel 23, lid 2, onder b), vermelde dierlijke bijproducten en daarvan afgeleide producten. 2. Relevant materiaal moet naar de gebruikers of de verzamelcentra worden vervoerd overeenkomstig bijlage II. 3. Verzamelcentra moeten: De lidstaten mogen toestaan dat een categorie 2-verwerkingsbedrijf als verzamelcentrum wordt gebruikt. 4. Naast de overeenkomstig bijlage II te registreren gegevens, moeten ook de volgende gegevens in verband met het relevante materiaal worden bijgehouden: 5. Exploitanten van verzamelcentra die ander relevant materiaal dan visafval, aan eindgebruikers leveren, dragen er zorg voor dat dit materiaal: BIJLAGE X MODELLEN VAN GEZONDHEIDSCERTIFICATEN VOOR HET INVOEREN UIT DERDE LANDEN VAN BEPAALDE DIERLIJKE BIJPRODUCTEN EN DAARVAN AFGELEIDE PRODUCTEN HOOFDSTUK 1 Gezondheidscertificaat voor verwerkt dierlijk eiwit niet bestemd voor menselijke consumptie, waaronder mengsels en andere producten dan voeder voor gezelschapsdieren die dergelijk eiwit bevatten, en bestemd voor verzending naar de Europese Gemeenschap Opmerking voor de importeur: Dit certificaat is uitsluitend bestemd voor veterinaire doeleinden en moet de zending vergezellen tot de inspectiepost aan de grens. Referentienummer van het gezondheidscertificaat: Land van bestemming: (Naam van de EG-lidstaat) Land van uitvoer: Bevoegd ministerie: Dienst die het certificaat afgeeft: I. Identificatie van het verwerkte dierlijke eiwit of product Aard van het verwerkte dierlijke eiwit of product Verwerkt dierlijk eiwit van: (diersoort) Aard van de verpakking: Aantal colli: Nettogewicht: Referentienummer van de partij: II. Herkomst van het verwerkte dierlijke eiwit of product Adres en erkenningsnummer van het bedrijf III. Bestemming van het verwerkte dierlijke eiwit of product Het verwerkte dierlijke eiwit of product wordt verzonden van: (plaats van lading) naar: (land en plaats van bestemming) met het volgende vervoermiddel: Zegelnummer (indien van toepassing): Naam en adres van de afzender: Naam en adres van de geadresseerde: IV. Gezondheidsverklaring Ondergetekende, officieel dierenarts, verklaart dat hij Verordening (EG) nr. …/... heeft gelezen en begrepen, en dat: Salmonella: geen in 25 g: n = 5, c = 0, m = 0, M = 0 Enterobacteriaceae: n = 5, c = 2, m = 10, M = 300 in 1 g. Gedaan te: d.d.: (plaats) (datum) Stempel (38) ........................................................ (handtekening van de officiële dierenarts) 1 ........................................................................... (naam, functie en titel in hoofdletters) HOOFDSTUK 2 (A) Gezondheidscertificaat voor niet voor menselijke consumptie bestemde melk en producten op basis van melk, die één warmtebehandeling hebben ondergaan en bestemd zijn voor verzending naar de Europese Gemeenschap Opmerking voor de importeur: Dit certificaat is uitsluitend bestemd voor veterinaire doeleinden en moet de zending vergezellen tot de inspectiepost aan de grens. Referentienummer van het gezondheidscertificaat: Land van bestemming: (Naam van de EG-lidstaat) Land van uitvoer: Bevoegd ministerie: Dienst die het certificaat afgeeft: I. Identificatie van de melk/producten op basis van melk Melk van: (diersoort) Beschrijving van de melk/producten op basis van melk Aard van de verpakking: Aantal colli: Nettogewicht: Referentienummer van de partij: II. Herkomst Adres en registratienummer van de behandelingsinrichting/verwerkingsinrichting (39) : III. Bestemming van de melk/producten op basis van melk De melk/producten op basis van melk wordt/worden verzonden van: (plaats van lading) naar: (land en plaats van bestemming) met het volgende vervoermiddel (40) : Zegelnummer (indien van toepassing): Naam en adres van de afzender: Naam en adres van de geadresseerde: IV. Gezondheidsverklaring Ondergetekende, officieel dierenarts, verklaart hetgeen volgt: Gedaan te: d.d.: (plaats) (datum) Stempel (43) ………………………………………………… (handtekening van de officiële dierenarts) 2 ………………………………………………… (naam, functie en titel in hoofdletters) HOOFDSTUK 2 (B) Gezondheidscertificaat voor niet voor menselijke consumptie bestemde warmtebehandelde producten op basis van melk met een pH van minder dan 6, bestemd voor verzending naar de Europese Gemeenschap Opmerking voor de importeur: Dit certificaat is uitsluitend bestemd voor veterinaire doeleinden en moet de zending vergezellen tot de inspectiepost aan de grens. Referentienummer van het gezondheidscertificaat: Land van bestemming: (Naam van de EG-lidstaat) Land van uitvoer: Bevoegd ministerie: Dienst die het certificaat afgeeft: I. Identificatie van de producten op basis van melk Melk van: (diersoort) Beschrijving van de producten op basis van melk Aard van de verpakking: Aantal colli: Nettogewicht: Referentienummer van de partij: II. Herkomst Adres en registratienummer van de behandelingsinrichting/verwerkingsinrichting (44) III. Bestemming van de producten op basis van melk De producten op basis van melk worden verzonden van: (plaats van lading) naar: (land en plaats van bestemming) met het volgende vervoer middel (45) : Zegelnummer (indien van toepassing): Naam en adres van de afzender: Naam en adres van de geadresseerde: IV. Gezondheidsverklaring Ondergetekende, officieel dierenarts, verklaart hetgeen volgt: Gedaan te: d.d.: (plaats) (datum) Stempel (47) ………………………………………………… (handtekening van de officiële dierenarts) 2 ………………………………………………… (naam, functie en titel in hoofdletters) HOOFDSTUK 2 (C) Gezondheidscertificaat voor niet voor menselijke consumptie bestemde melk en producten op basis van melk, die gesteriliseerd zijn of een dubbele warmtebehandeling hebben ondergaan en bestemd zijn voor verzending naar de Europese Gemeenschap Opmerking voor de importeur: Dit certificaat is uitsluitend bestemd voor veterinaire doeleinden en moet de zending vergezellen tot de inspectiepost aan de grens. Referentienummer van het gezondheidscertificaat: Land van bestemming: (Naam van de EG-lidstaat) Land van uitvoer: Bevoegd ministerie: Dienst die het certificaat afgeeft: I. Identificatie van de melk/producten op basis van melk Melk van: (diersoort) Beschrijving van de melk/producten op basis van melk Aard van de verpakking: Aantal colli: Nettogewicht: Referentienummer van de partij: II. Herkomst Adres en registratienummer van de behandelingsinrichting/verwerkingsinrichting (48) III. Bestemming van de melk/producten op basis van melk De melk/producten op basis van melk wordt/worden verzonden van: (plaats van lading) naar: (land en plaats van bestemming) met het volgende vervoermiddel (49) : Zegelnummer (indien van toepassing): Naam en adres van de afzender: Naam en adres van de geadresseerde: IV. Gezondheidsverklaring Ondergetekende, officieel dierenarts, verklaart hetgeen volgt: Gedaan te: d.d.: (plaats) (datum) Stempel (51) ………………………………………………… (handtekening van de officiële dierenarts) 2 ………………………………………………… (naam, functie en titel in hoofdletters) HOOFDSTUK 3 (A) Gezondheidscertificaat voor blikvoeder voor gezelschapsdieren, bestemd voor verzending naar de Europese Gemeenschap Opmerking voor de importeur: Dit certificaat is uitsluitend bestemd voor veterinaire doeleinden en moet de zending vergezellen tot de inspectiepost aan de grens. Referentienummer van het gezondheidscertificaat: Land van bestemming: (Naam van de EG-lidstaat) Land van uitvoer: Bevoegd ministerie: Dienst die het certificaat afgeeft: I. Identificatie van het voeder voor gezelschapsdieren Het voeder voor gezelschapsdieren is vervaardigd uit grondstoffen van de volgende diersoorten: Aard van de verpakking: Aantal colli: Nettogewicht: Referentienummer van de partij: II. Herkomst van het voeder Adres en erkenningsnummer van het bedrijf: .................................................... ....................................................................................................…............................................... III. Bestemming van het voeder Het voeder wordt verzonden van: (plaats van lading) naar: (land en plaats van bestemming) met het volgende vervoermiddel: Zegelnummer (indien van toepassing): Naam en adres van de afzender: Naam en adres van de geadresseerde: IV. Gezondheidsverklaring Ondergetekende, officieel dierenarts, verklaart dat hij Verordening (EG) nr. …/… heeft gelezen en begrepen, en dat het hierboven omschreven voeder voor gezelschapsdieren Gedaan te: d.d.: (plaats) (datum) Stempel (52) ………………………………………………… (handtekening van de officiële dierenarts) 1 ………………………………………………… (naam, functie en titel in hoofdletters) HOOFDSTUK 3 (B) Gezondheidscertificaat voor ander verwerkt voeder voor gezelschapsdieren dan blikvoeder voor gezelschapsdieren, bestemd voor verzending naar de Europese Gemeenschap Opmerking voor de importeur: Dit certificaat is uitsluitend bestemd voor veterinaire doeleinden en moet de zending vergezellen tot de inspectiepost aan de grens. Referentienummer van het gezondheidscertificaat: Land van bestemming: (Naam van de EG-lidstaat) Land van uitvoer: Bevoegd ministerie: Dienst die het certificaat afgeeft: I. Identificatie van het voeder voor gezelschapsdieren Het voeder voor gezelschapsdieren is vervaardigd uit grondstoffen van de volgende diersoorten: Aard van de verpakking: Aantal colli: Nettogewicht: Referentienummer van de partij: II. Herkomst van het voeder voor gezelschapsdieren Adres en erkenningsnummer van het bedrijf: III. Bestemming van het voeder voor gezelschapsdieren Het voeder voor gezelschapsdieren wordt verzonden van: (plaats van lading) naar: (land en plaats van bestemming) met het volgende vervoermiddel: Zegelnummer (indien van toepassing): Naam en adres van de afzender: Naam en adres van de geadresseerde: IV. Gezondheidsverklaring Ondergetekende, officieel dierenarts, verklaart dat hij Verordening (EG) nr. …/… heeft gelezen en begrepen, en dat het hierboven omschreven voeder voor gezelschapsdieren Salmonella:geen in 25 g: n = 5, c = 0, m = 0, M = 0 Enterobacteriaceae: n = 5, c = 2, m = 10, M = 300 in 1 g. Gedaan te: d.d.: (plaats) (datum) Stempel (54) ………………………………………………… (handtekening van de officiële dierenarts) 2 ………………………………………………… (naam, functie en titel in hoofdletters) HOOFDSTUK 3 (C) Gezondheidscertificaat voor hondenkluiven bestemd voor verzending naar de Europese Gemeenschap Opmerking voor de importeur: Dit certificaat is uitsluitend bestemd voor veterinaire doeleinden en moet de zending vergezellen tot de inspectiepost aan de grens. Referentienummer van het gezondheidscertificaat: Land van bestemming: (Naam van de EG-lidstaat) Land van uitvoer: Bevoegd ministerie: Dienst die het certificaat afgeeft: I. Identificatie van de hondenkluiven De hondenkluiven zijn vervaardigd uit grondstoffen van de volgende diersoort(en): Aard van de verpakking: Aantal colli: Nettogewicht: II. Herkomst van de hondenkluiven Adres en erkenningsnummer van het bedrijf: III. Bestemming van de hondenkluiven De hondenkluiven worden verzonden van: (plaats van lading) naar: (land en plaats van bestemming) met het volgende vervoermiddel: Zegelnummer (indien van toepassing): Naam en adres van de afzender: Naam en adres van de geadresseerde: IV. Gezondheidsverklaring Ondergetekende, officieel dierenarts, verklaart dat hij Verordening (EG) nr. …/… heeft gelezen en begrepen, en dat de hierboven omschreven hondenkluiven: Salmonella: geen in 25 gram, n=5, c=0, m=0, M=0 Enterobacteriaceae: n=5, c=2, m=10, M = 300 voor 1 gram Gedaan te: d.d.: (plaats) (datum) Stempel (56) ………………………………………………… (handtekening van de officiële dierenarts) 1 ………………………………………………… (naam, functie en titel in hoofdletters) HOOFDSTUK 3 (D) Gezondheidscertificaat voor rauw voeder voor gezelschapsdieren, bestemd voor verzending naar de Europese Gemeenschap Opmerking voor de importeur: Dit certificaat is uitsluitend bestemd voor veterinaire doeleinden en moet de zending vergezellen tot de inspectiepost aan de grens. Referentienummer van het gezondheidscertificaat: Land van bestemming: (Naam van de EG-lidstaat) Land van uitvoer: Bevoegd ministerie: Dienst die het certificaat afgeeft: I. Identificatie van het rauwe voeder Het rauwe voeder is vervaardigd uit dierlijke bijproducten van de volgende diersoort(en): Aard van de verpakking: Aantal colli: Nettogewicht: Referentienummer van de partij: II. Herkomst van het rauwe voeder Adres en erkenningsnummer van het bedrijf: III. Bestemming van het rauwe voeder Het rauwe voeder wordt verzonden van: (plaats van lading) naar: (land en plaats van bestemming) met het volgende vervoermiddel: Zegelnummer (indien van toepassing): Naam en adres van de afzender: Naam en adres van de geadresseerde: IV. Gezondheidsverklaring Ondergetekende, officieel dierenarts, verklaart dat hij Verordening (EG) nr. …/… heeft gelezen en begrepen, en dat het hierboven omschreven rauwe voeder voor gezelschapsdieren: Gedaan te: d.d.: (plaats) (datum) Stempel (58) ………………………………………………… (handtekening van de officiële dierenarts) 1 ………………………………………………… (naam, functie en titel in hoofdletters) HOOFDSTUK 4 Gezondheidscertificaat voor de invoer van serum van paardachtigen uit derde landen of delen van derde landen waaruit levende voor de slacht bestemde paardachtigen mogen worden ingevoerd, bestemd voor verzending naar de Europese Gemeenschap Opmerking voor de importeur: Dit certificaat is uitsluitend bestemd voor veterinaire doeleinden en moet de zending vergezellen tot de inspectiepost aan de grens. Referentienummer van het gezondheidscertificaat: Land van bestemming: (Naam van de EG-lidstaat) Land van uitvoer: Bevoegd ministerie: Dienst die het certificaat afgeeft: I. Identificatie van het serum Serum van: (diersoort) Aard van de verpakking: Aantal colli: Nettogewicht: II. Herkomst van het serum Adres en veterinair controlenummer van de geregistreerde inrichting waar het serum verzameld is: III. Bestemming van het serum Het serum wordt verzonden van: (plaats van lading) naar: (land en plaats van bestemming) met het volgende vervoermiddel: Zegelnummer (indien van toepassing): Naam en adres van de afzender: Naam en adres van de geadresseerde: IV. Gezondheidsverklaring Ondergetekende, officieel dierenarts, verklaart dat het hierboven omschreven serum van paardachtigen: Gedaan te: d.d.: (plaats) (datum) Stempel (59) ………………………………………………… (handtekening van de officiële dierenarts) 1 ………………………………………………… (naam, functie en titel in hoofdletters) HOOFDSTUK 5 (A) Gezondheidscertificaat voor verse of gekoelde huiden van hoefdieren, bestemd voor verzending naar de Europese Gemeenschap Opmerking voor de importeur: Dit certificaat is uitsluitend bestemd voor veterinaire doeleinden en moet de zending vergezellen tot de inspectiepost aan de grens. Referentienummer van het gezondheidscertificaat: Land van bestemming: (Naam van de EG-lidstaat) Land van uitvoer: Bevoegd ministerie: Dienst die het certificaat afgeeft: I. Identificatie van de huiden Huiden van: (diersoort) Aard van de verpakking: Aantal colli: Nettogewicht: Nummer van het zegel op de container(s), vrachtwagen(s), goederenwagon(s) of baal/balen: II. Herkomst van de huiden Adres en veterinair controlenummer van de geregistreerde en gecontroleerde inrichting: III. Bestemming van de huiden De huiden worden verzonden van: (plaats van lading) naar: (land en plaats van bestemming) met het volgende vervoermiddel: Naam en adres van de afzender: Naam en adres van de geadresseerde: IV. Gezondheidsverklaring Ondergetekende, officieel dierenarts, verklaart dat de hierboven omschreven huiden: Gedaan te: d.d.: (plaats) (datum) Stempel (61) ………………………………………………… (handtekening van de officiële dierenarts) 1 ………………………………………………… (naam, functie en titel in hoofdletters) HOOFDSTUK 5 (B) Gezondheidscertificaat voor behandelde huiden van hoefdieren, bestemd voor verzending naar de Europese Gemeenschap Opmerking voor de importeur: Dit certificaat is uitsluitend bestemd voor veterinaire doeleinden en moet de zending vergezellen tot de inspectiepost aan de grens. Referentienummer van het gezondheidscertificaat: Land van bestemming: (Naam van de EG-lidstaat) Land van uitvoer: Bevoegd ministerie: Dienst die het certificaat afgeeft: I. Identificatie van de huiden Huiden van: (diersoort) Aard van de verpakking: Aantal colli: Nettogewicht: Nummer van het zegel op de container(s), vrachtwagen(s), goederenwagon(s) of baal/balen: II. Herkomst van de huiden Adres en veterinair controlenummer van de geregistreerde en gecontroleerde inrichting: III. Bestemming van de huiden De huiden worden verzonden van: (plaats van lading) naar: (land en plaats van bestemming) met het volgende vervoermiddel: Naam en adres van de afzender: Naam en adres van de geadresseerde: IV. Gezondheidsverklaring Ondergetekende, officieel dierenarts, verklaart dat de hierboven omschreven huiden: Gedaan te: d.d.: (plaats) (datum) Stempel (64) ………………………………………………… (handtekening van de officiële dierenarts) 2 ………………………………………………… (naam, functie en titel in hoofdletters) HOOFDSTUK 5 (C) Officieel attest voor behandelde huiden van herkauwers die bestemd zijn voor verzending naar de Europese Gemeenschap en die 21 dagen apart gehouden zijn of waarvan het vervoer vóór de invoer ten minste 21 dagen zonder onderbreking zal duren Opmerking voor de importeur: Dit certificaat is uitsluitend bestemd voor veterinaire doeleinden en moet de zending vergezellen tot de inspectiepost aan de grens. Referentienummer van het gezondheidscertificaat: Land van bestemming: (Naam van de EG-lidstaat) Land van uitvoer: Bevoegd ministerie: Dienst die het certificaat afgeeft: I. Identificatie van de huiden Huiden van: (diersoort) Aard van de verpakking: Aantal colli: Nettogewicht: Nummer van het zegel op de container(s), vrachtwagen(s), goederenwagon(s) of baal/balen: II. Herkomst van de huiden Adres en veterinair controlenummer van de geregistreerde en gecontroleerde inrichting: III. Bestemming van de huiden De huiden worden verzonden van: (plaats van lading) naar: (land en plaats van bestemming) met het volgende vervoermiddel: Naam en adres van de afzender: Naam en adres van de geadresseerde: IV. Gezondheidsverklaring Ondergetekende, officieel dierenarts, verklaart: Gedaan te: d.d.: (plaats) (datum) Stempel (67) ………………………………………………… (handtekening van de officiële dierenarts) 2 ………………………………………………… (naam, functie en titel in hoofdletters) HOOFDSTUK 6 (A) Gezondheidscertificaat voor behandelde, uitsluitend uit beenderen, horens, hoeven, klauwen, geweien, tanden of huiden bestaande jachttrofeeën van vogels en hoefdieren, bestemd voor verzending naar de Europese Gemeenschap Opmerking voor de importeur: Dit certificaat is uitsluitend bestemd voor veterinaire doeleinden en moet de zending vergezellen tot de inspectiepost aan de grens. Referentienummer van het gezondheidscertificaat: Land van bestemming: (Naam van de EG-lidstaat) Land van uitvoer: Bevoegd ministerie: Dienst die het certificaat afgeeft: I. Identificatie van de jachttrofeeën Jachttrofeeën van: (diersoort) Aard van de jachttrofeeën: Aard van de verpakking: Aantal stuks of colli: Referentienummer van het certificaat 1 : II. Bestemming van de jachttrofeeën: De jachttrofeeën worden verzonden van: (plaats van lading) naar: (land en plaats van bestemming) met het volgende vervoermiddel: Zegelnummer (indien van toepassing): Naam en adres van de afzender: Naam en adres van de geadresseerde: III. Gezondheidsverklaring Ondergetekende, officieel dierenarts, verklaart dat de hierboven omschreven jachttrofeeën: Gedaan te: d.d.: (plaats) (datum) Stempel (71) ………………………………………………… (handtekening van de officiële dierenarts) 2 ………………………………………………… (naam, functie en titel in hoofdletters) HOOFDSTUK 6 (B) Gezondheidscertificaat voor behandelde, uit volledige, niet behandelde delen bestaande jachttrofeeën van vogels en hoefdieren, bestemd voor verzending naar de Europese Gemeenschap Opmerking voor de importeur: Dit certificaat is uitsluitend bestemd voor veterinaire doeleinden en moet de zending vergezellen tot de inspectiepost aan de grens. Referentienummer van het gezondheidscertificaat: Land van bestemming: (Naam van de EG-lidstaat) Land van uitvoer: Bevoegd ministerie: Dienst die het certificaat afgeeft: I. Identificatie van de jachttrofeeën Jachttrofeeën van: (diersoort) Aard van de verpakking: Aantal stuks of colli: Referentienummer van het CITES-certificaat (72) : II. Bestemming van de jachttrofeeën: De jachttrofeeën worden verzonden van: (plaats van lading) naar: (land en plaats van bestemming) met het volgende vervoermiddel: Zegelnummer (indien van toepassing): Naam en adres van de afzender: Naam en adres van de geadresseerde: III. Gezondheidsverklaring Ondergetekende, officieel dierenarts, verklaart met betrekking tot de hierboven omschreven jachttrofeeën: Gedaan te: d.d.: (plaats) (datum) Stempel (75) ………………………………………………… (handtekening van de officiële dierenarts) 1 ………………………………………………… (naam, functie en titel in hoofdletters) HOOFDSTUK 7 (A) Gezondheidscertificaat voor varkenshaar uit derde landen of uit delen daarvan die vrij zijn van Afrikaanse varkenspest, bestemd voor verzending naar de Europese Gemeenschap Opmerking voor de importeur: Dit certificaat is uitsluitend bestemd voor veterinaire doeleinden en moet de zending vergezellen tot de inspectiepost aan de grens. Referentienummer van het gezondheidscertificaat: Land van bestemming: (Naam van de EG-lidstaat) Land van uitvoer: Bevoegd ministerie: Dienst die het certificaat afgeeft: I. Identificatie van het varkenshaar Aard van de verpakking: Aantal stuks of colli: Nettogewicht: II. Herkomst van het varkenshaar Adres en veterinair controlenummer van de geregistreerde inrichting: III. Bestemming van het varkenshaar Het varkenshaar wordt verzonden van: (plaats van lading) naar: (land en plaats van bestemming) met het volgende vervoermiddel: Zegelnummer (indien van toepassing): Naam en adres van de afzender: Naam en adres van de geadresseerde: IV. Gezondheidsverklaring Ondergetekende, officieel dierenarts, verklaart hetgeen volgt: Gedaan te: d.d.: (plaats) (datum) Stempel (76) ………………………………………………… (handtekening van de officiële dierenarts) 1 ………………………………………………… (naam, functie en titel in hoofdletters) HOOFDSTUK 7 (B) Gezondheidscertificaat voor varkenshaar uit derde landen of uit delen daarvan die niet vrij zijn van Afrikaanse varkenspest, bestemd voor verzending naar de Europese Gemeenschap Opmerking voor de importeur: Dit certificaat is uitsluitend bestemd voor veterinaire doeleinden en moet de zending vergezellen tot de inspectiepost aan de grens. Referentienummer van het gezondheidscertificaat: Land van bestemming: (Naam van de EG-lidstaat) Land van uitvoer: Bevoegd ministerie: Dienst die het certificaat afgeeft: I. Identificatie van het varkenshaar Aard van de verpakking: Aantal stuks of colli: Nettogewicht: II. Herkomst van het varkenshaar Adres en veterinair controlenummer van de geregistreerde inrichting: III. Bestemming van het varkenshaar Het varkenshaar wordt verzonden van: (plaats van lading) naar: (land en plaats van bestemming) met het volgende vervoermiddel: Zegelnummer (indien van toepassing): Naam en adres van de afzender: Naam en adres van de geadresseerde: IV. Gezondheidsverklaring Ondergetekende, officieel dierenarts, verklaart hetgeen volgt: Gedaan te: d.d.: (plaats) (datum) Stempel (77) ………………………………………………… (handtekening van de officiële dierenarts) 1 ………………………………………………… (naam, functie en titel in hoofdletters) Hoofdstuk 8 Gezondheidscertificaat voor dierlijke bijproducten voor de vervaardiging van voeder voor gezelschapsdieren of technische producten, waaronder farmaceutische producten, bestemd voor verzending naar de Europese Gemeenschap Opmerking voor de importeur: Dit certificaat is uitsluitend bestemd voor veterinaire doeleinden en moet de zending vergezellen tot de inspectiepost aan de grens. Referentienummer van het gezondheidscertificaat: Land van bestemming: (Naam van de EG-lidstaat) Land van uitvoer: Bevoegd ministerie: Dienst die het certificaat afgeeft: I. Identificatie van de dierlijke bijproducten Aard van de dierlijke bijproducten en diersoort: Aard van de verpakking: Aantal stuks of colli: Nettogewicht: Referentienummer van de partij: II. Herkomst van de dierlijke bijproducten Adres en veterinair controlenummer van de erkende inrichting: III. Bestemming van de dierlijke bijproducten De dierlijke bijproducten worden verzonden van: (plaats van lading) naar: (land en plaats van bestemming) met het volgende vervoermiddel: Zegelnummer (indien van toepassing): Naam en adres van de afzender: Naam en adres van de geadresseerde: IV. Gezondheidsverklaring Ondergetekende, officieel dierenarts, verklaart dat de hierboven omschreven dierlijke bijproducten: Gedaan te: d.d.: (plaats) (datum) Stempel (79) ………………………………………………… (handtekening van de officiële dierenarts) 1 ………………………………………………… (naam, functie en titel in hoofdletters) BIJLAGE XI LIJSTEN VAN DERDE LANDEN WAARUIT LIDSTATEN DE INVOER KUNNEN TOESTAAN VAN DIERLIJKE BIJPRODUCTEN DIE NIET BESTEMD ZIJN VOOR MENSELIJKE CONSUMPTIE Aan invoer van de betrokken producten uit een derde land, is de noodzakelijke, maar op zichzelf ontoereikende voorwaarde verbonden dat dat land in een van onderstaande lijsten is opgenomen. Bij invoer moet tevens worden voldaan aan de voorschriften inzake diergezondheid en volksgezondheid. DEEL I Lijst van derde landen waaruit de lidstaten invoer kunnen toestaan van melk en producten op basis van melk Derde landen die opgenomen zijn in kolom B of kolom C van de bijlage bij Beschikking 95/340/EG. DEEL II Lijst van derde landen waaruit de lidstaten invoer kunnen toestaan van verwerkte dierlijke eiwitten (met uitzondering van vismeel) Derde landen die zijn opgenomen in de lijst in deel I van de bijlage bij Beschikking 79/542/EEG. DEEL III Lijst van derde landen waaruit de lidstaten invoer kunnen toestaan van vismeel en visolie Derde landen die opgenomen zijn in de lijst in de bijlage bij Beschikking 97/296/EG. DEEL IV Lijst van derde landen waaruit de lidstaten invoer kunnen toestaan van gesmolten vet (met uitzondering van visolie) Derde landen die zijn opgenomen in de lijst in deel I van de bijlage bij Beschikking 79/542/EEG. DEEL V Lijst van derde landen waaruit de lidstaten invoer kunnen toestaan van bloedproducten voor voedermiddelen A. Bloedproducten van hoefdieren Derde landen of delen van derde landen die opgenomen zijn in de lijst in deel I van de bijlage bij Beschikking 79/542/EEG en waaruit invoer toegestaan is van alle categorieën vers vlees van de betrokken soorten. B. Bloedproducten van andere diersoorten Derde landen die zijn opgenomen in de lijst in deel I van de bijlage bij Beschikking 79/542/EEG. DEEL VI Lijst van derde landen waaruit de lidstaten invoer kunnen toestaan van bloedproducten (met uitzondering van die van paardachtigen) voor technisch en farmaceutisch gebruik A. Bloedproducten van hoefdieren Derde landen of delen van derde landen die opgenomen zijn in de lijst in deel I van de bijlage bij Beschikking 79/542/EEG en waaruit invoer toegestaan is van alle categorieën vers vlees van de betrokken soorten. B. Bloedproducten van andere diersoorten Derde landen die zijn opgenomen in de lijst in deel I van de bijlage bij Beschikking 79/542/EEG. DEEL VII Lijst van derde landen waaruit de lidstaten invoer kunnen toestaan van niet-verwerkt materiaal voor de vervaardiging van voeder voor gezelschapsdieren en technische producten A. Niet-verwerkt materiaal van runderen, schapen, geiten, varkens en paardachtigen Derde landen of delen van derde landen die opgenomen zijn in de lijst in deel I van de bijlage bij Beschikking 79/542/EEG en waaruit invoer toegestaan is van alle categorieën vers vlees van de betrokken soorten. B. Niet-verwerkt materiaal van pluimvee Derde landen waaruit de lidstaten de invoer toestaan van vers vlees van pluimvee C. Niet-verwerkt materiaal van andere diersoorten Derde landen die zijn opgenomen in de lijst in deel I van de bijlage bij Beschikking 79/542/EEG. DEEL VIII Lijst van derde landen waaruit de lidstaten invoer kunnen toestaan van onbehandeld varkenshaar Derde landen die zijn opgenomen in de lijst in deel I van de bijlage bij Beschikking 79/542/EEG. DEEL IX Lijst van derde landen waaruit de lidstaten invoer kunnen toestaan van mest voor bodemverbetering A. Verwerkte producten uit mest Derde landen die zijn opgenomen in de lijst in deel I van de bijlage bij Beschikking 79/542/EEG. B. Verwerkte mest van paardachtigen Derde landen die opgenomen zijn in de lijst in deel I van de bijlage bij Beschikking 79/542/EEG voor levende paardachtigen. C. Niet-verwerkte mest van pluimvee Derde landen waaruit de lidstaten de invoer toestaan van vers vlees van pluimvee DEEL X Lijst van derde landen waaruit de lidstaten invoer kunnen toestaan van voeder voor gezelschapsdieren en hondenkluiven Alle derde landen die opgenomen zijn in de lijst in deel I van de bijlage bij Beschikking 79/542/EEG, alsmede de volgende landen: (LK) Sri Lanka (80) (JP) Japan (81) (TW) Taiwan 2 DEEL XI Lijst van derde landen waaruit de lidstaten de invoer kunnen toestaan van gelatine, gehydrolyseerde eiwitten en dicalciumfosfaat Derde landen die opgenomen zijn in de lijst in deel I van de bijlage bij Beschikking 79/542/EEG, alsmede de volgende landen: (KR) Republiek Korea (82) (MY) Maleisië 3 (PK) Pakistan 3 (TW) Taiwan 3 (Medebeslissingsprocedure: eerste lezing) Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2001) 125 (1) ), – gelet op artikel 251, lid 2 en artikel 47, lid 2, artikel 55 en artikel 95 van het EG&nbhy;Verdrag, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C5&nbhy;0184/2001), – gelet op artikel 67 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie industrie, externe handel, onderzoek en energie en de adviezen van de Economische en Monetaire Commissie, de Commissie juridische zaken en interne markt en de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbeleid (A5&nbhy;0077/2002), 1. hecht zijn goedkeuring aan het aldus gewijzigde Commissievoorstel; 2. verzoekt de Commissie en de Raad de wijzigingen van Richtlijn 96/92/EG betreffende gemeenschappelijke regels voor de interne markt voor elektriciteit en aardgas en van Richtlijn 98/30/EG betreffende gemeenschappelijke regels voor de interne markt voor aardgas in twee afzonderlijke richtlijnen te behandelen en de door het Parlement goedgekeurde amendementen er dienovereenkomstig in op te nemen; 3. verzoekt om hernieuwde voorlegging indien de Commissie voornemens is ingrijpende wijzigingen in dit voorstel aan te brengen of dit door een nieuwe tekst te vervangen; 4. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Standpunt van het Europees Parlement in eerste lezing vastgesteld op 13 maart 2002 met het oog op de aanneming van Richtlijn 2002/…../EG van het Europees Parlement en de Raad tot wijziging van Richtlijn 96/92/EG betreffende gemeenschappelijke regels voor de interne markt voor elektriciteit HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap en met name op artikel 47, lid 2, artikel 55 en artikel 95 alsook op de artikelen 2, 16 en 86 , Gelet op het Handvest van de grondrechten, Gezien het voorstel van de Commissie (2) , Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité (3) , Gezien het advies van het Comité van de regio's (4) , Volgens de procedure van artikel 251 van het Verdrag (5) , Overwegende hetgeen volgt: (1) Richtlijn 96/92/EG van het Europees Parlement en de Raad van 19 december 1996 betreffende gemeenschappelijke regels voor de interne markt voor elektriciteit (6) heeft in belangrijke mate bijgedragen tot de totstandkoming van die markt. (2) Uit de ervaring die met de uitvoering van deze richtlijn is opgedaan, blijkt dat voordelen uit de interne markt voor elektriciteit beginnen voort te komen in de vorm van verbeterde efficiëntie, prijsverlagingen, kwalitatief betere dienstverlening en toegenomen concurrentie in enkele lidstaten . Er zijn evenwel , zoals vermeld in het recente "Benchmarking-onderzoek" van de Commissie, op de volgende terreinen nog belangrijke tekortkomingen en mogelijkheden tot verbetering van de werking van de markten: (3) Met de rechten die de Europese burgers in het Verdrag worden gegarandeerd op het gebied van vrij verkeer van goederen, vrijheid van dienstverlening en vrijheid van vestiging, is evenwel alleen een volledig opengestelde markt in overeenstemming waarop alle consumenten hun leveranciers vrijelijk kunnen kiezen en alle aanbieders vrijelijk aan hun klanten kunnen leveren. (4) Op zijn bijeenkomst op 23 en 24 maart 2000 in Lissabon heeft de Europese Raad gevraagd om een snelle voortgang van de voltooiing van de interne markt voor de elektriciteits- en gassector en om een versnelling van de liberalisering in deze sectoren met het oog op de totstandbrenging van een volledig operationele interne markt op deze gebieden. In zijn resolutie van 6 juli 2000 (7) over het tweede verslag van de Commissie betreffende de stand van de liberalisering van de energiemarkten heeft het Europees Parlement de Commissie verzocht een gedetailleerd tijdschema vast te leggen voor de verwezenlijking van nauwkeurig omschreven doelstellingen met het oog op een geleidelijke maar volledige liberalisering van de energiemarkt. (5) De voornaamste hinderpalen voor de totstandbrenging van een volledig operationele interne markt betreffen de toegang tot het net , prijsvaststelling en een van lidstaat tot lidstaat uiteenlopende mate van openstelling van de markt , verschillen in nationale aanpak van de internalisering van milieukosten en verschillen in hoogte van de overheidssteun aan sommige delen van de energiesector. (6) Voor een goed werkende concurrentie is vereist dat de toegang tot het net niet-discriminerend en transparant is en gegarandeerd wordt tegen prijzen die in verhouding staan tot de kosten. Tegelijkertijd moeten de netten aantrekkelijk blijven voor investeerders (7) Teneinde tot niet-discriminerende toegang tot het net te komen, is de onafhankelijkheid van de transmissiesysteembeheerder van het grootste belang. Daartoe moeten de bepalingen inzake ontvlechting worden verscherpt. Teneinde niet-discriminerende toegang tot het distributienet te waarborgen, dienen ontvlechtingsvoorschriften voor de distributiesysteembeheerder te worden ingevoerd voor beheerders van elektriciteitsdistributiesystemen. De aanleg en het onderhoud van de nodige netwerkinfrastructuur, waaronder koppelingscapaciteit en gedecentraliseerde elektriciteitsopwekking, dragen bij tot een stabiele elektriciteitsvoorziening. (8) Teneinde kleine distributiebedrijven geen onevenredige financiële en administratieve lasten op te leggen, dienen de lidstaten, waar nodig, in staat te zijn deze bedrijven te ontheffen van de ontvlechtingsvoorschriften en er tevens voor te zorgen dat dergelijke ontheffingen zijn gericht op echt onafhankelijke plaatselijke distributieondernemingen die geen eigendom zijn of worden beheerd door andere ondernemingen in de zin van Verordening (EEG) nr. 4064/89 van de Raad van 21 december 1989 betreffende de controle op concentraties van ondernemingen (8) . (9) Verder dienen nog maatregelen te worden getroffen teneinde te zorgen voor transparante, voorspelbare en niet-discriminerende tarieven voor de toegang tot essentieel transport en de daarmee verband houdende infrastructuur. Deze tarieven moeten op een niet-discriminerende basis voor alle gebruikers van het systeem gelden. (10) Gezien de ervaring met de werking van Richtlijn 90/547/EEG van de Raad van 29 oktober 1990 betreffende de doorvoer van elektriciteit via de hoofdnetten (9) dienen maatregelen te worden genomen die homogene en niet-discriminerende toegangsregelingen voor transmissie waarborgen, ook voor transmissie van elektriciteit over de grenzen tussen lidstaten. (11) Het bestaan van een doeltreffend regelgevingssysteem vormt een belangrijk aspect bij het waarborgen van niet-discriminerende toegang tot het net. Daarbij is een juridisch bindende toegangsregeling even noodzakelijk als - met het oog op de uitvoering van die regeling - een slagvaardige instantie die onafhankelijk is van de belangen van de elektriciteitssector en de regeringen van de lidstaten. Deze instantie moet ten minste bevoegd zijn om zelfstandig de methoden voor de berekening van de tarieven voor de toegang tot het net juridisch bindend vast te stellen (12) De regelgevende instanties kunnen zelf tarieven vaststellen en goedkeuren op basis van een voorstel van de transmissiesysteembeheerder, van de distributiesysteembeheerder of –beheerders, dan wel op basis van een voorstel dat is overeengekomen tussen deze systeembeheerder(s) en de gebruikers van het netwerk. (13) De economische voordelen van de interne markt moeten om redenen van billijkheid en concurrentievermogen en , indirect, in de vorm van arbeidsplaatsen die gecreëerd kunnen worden door de lagere energiekosten voor bedrijven, beschikbaar zijn voor de handel en industrie in de Gemeenschap, inclusief kleine en middelgrote ondernemingen, en voor alle burgers van de Gemeenschap. (14) Afnemers van elektriciteit moeten hun leverancier vrij kunnen kiezen. De voltooiing van de interne markt voor elektriciteit en gas moet echter worden aangepakt in fasen , waarbij een einddatum wordt vastgelegd , teneinde de industrie in staat te stellen zich aan te passen en te waarborgen dat er passende maatregelen en systemen zijn om de belangen van afnemers te beschermen en te waarborgen dat zij een echt en doeltreffend recht van keuze van leverancier hebben. (15) Verdergaande openstelling van de markt tot volledige concurrentie zal de verschillen tussen lidstaten geleidelijk opheffen. Transparantie en zekerheid bij de uitvoering van deze richtlijn moeten zijn gewaarborgd. Regels voor subsidies, belastingvoordelen en bijdragen die in heel Europa hetzelfde zijn, alsmede dezelfde fiscale behandeling van bijvoorbeeld reserves vormen de grondslag voor een goed werkende markteconomie. (16) Bijna alle lidstaten hebben ervoor gekozen concurrentie op de markt voor elektriciteitproductie te waarborgen door middel van een transparante vergunningsprocedure. De lidstaten moeten echter de mogelijkheid hebben de voorzieningszekerheid te waarborgen door middel van een aanbestedingsprocedure, ingeval met de vergunningsprocedure niet voldoende stroomopwekkingscapaciteit wordt opgebouwd. (17) In het belang van de voorzieningszekerheid moet het evenwicht tussen vraag en aanbod in de afzonderlijke lidstaten worden onderzocht en vervolgens moet dit evenwicht ook worden onderzocht voor de Gemeenschap als geheel, rekening houdend met de fysieke mogelijkheden tot overdracht tussen zones met een overschot en zones met een tekort. Dit onderzoek moet vroeg genoeg gebeuren om passende maatregelen te kunnen nemen en uitvoeren indien de voorzieningszekerheid in gevaar komt. Doelmatig energiegebruik en energiebesparing dienen door middel van fiscale stimuleringsmaatregelen te worden bevorderd. (18) De Commissie, het Europees Parlement en de lidstaten moeten het op zo kort mogelijke termijn eens worden over een richtlijn betreffende de bevordering van warmtekrachtkoppeling en een richtlijn betreffende energie- en elektriciteitsbesparingsmaatregelen. Hierin moeten communautaire en nationale streefcijfers worden vastgesteld, waarbij besluiten betreffende het meest aangewezen mechanisme voor het verwezenlijken van deze doelstellingen aan de lidstaten worden overgelaten. Deze richtlijnen dienen parallel met de opening van de markt in werking te treden. (19) De lidstaten moeten waarborgen dat alle afnemers het recht hebben tegen betaalbare , gemakkelijk en goed vergelijkbare, transparante en redelijke prijzen van elektriciteit van een bepaalde kwaliteit te worden voorzien. Teneinde de handhaving van de best mogelijke kwaliteit van de openbare dienstverlening in de Gemeenschap te waarborgen, moet de Commissie op gezette tijdstippen in kennis worden gesteld van alle de door lidstaten getroffen maatregelen ter verwezenlijking van de doelstellingen van deze richtlijn. De Commissie moet op gezette tijdstippen een verslag publiceren waarin de op nationaal niveau getroffen maatregelen ter verwezenlijking van de doelstellingen van openbare dienstverlening worden geanalyseerd en de doelmatigheid ervan wordt vergeleken, teneinde aanbevelingen te kunnen doen betreffende maatregelen die op nationaal niveau moeten worden genomen om een hoog peil van openbare dienstverlening te bereiken. (20) De eis de Commissie in kennis te stellen van een weigering tot het verlenen van vergunning voor de bouw van nieuwe productie-installaties is een onnodige administratieve last gebleken en dient derhalve te vervallen. (21) Richtlijn 96/92/EG moet derhalve worden gewijzigd. (22) Overeenkomstig het subsidiariteitsbeginsel en het evenredigheidsbeginsel, zoals neergelegd in artikel 5 van het Verdrag, kunnen de doelstellingen van het voorgestelde optreden, te weten de totstandbrenging van een volledig operationele interne markt voor elektriciteit die door eerlijke concurrentie wordt gekenmerkt, niet voldoende door de lidstaten worden verwezenlijkt en kunnen zij derhalve wegens de omvang en de gevolgen van het optreden, beter door de Gemeenschap worden verwezenlijkt. Deze richtlijn beperkt zich tot het vereiste minimum om deze doelstellingen te verwezenlijken en gaat niet verder dan hiertoe nodig is. (23) Teneinde homogeniteit in de behandeling van de toegang tot het elektriciteitsnet te waarborgen, ook in het geval van doorvoer, moet Richtlijn 90/547/EEG worden ingetrokken. (24) De stroomproductie en de hoeveelheden elektriciteit moeten worden onderworpen aan gecertificeerde controles door geaccrediteerd personeel. HEBBEN DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD: Artikel 1 Richtlijn 96/92/EG wordt als volgt gewijzigd: (1) Artikel 2 wordt als volgt gewijzigd: a) Punt 8 komt als volgt te luiden: "8. grootafnemer": mits door de lidstaten als zodanig erkend, elke natuurlijke of rechtspersoon die elektriciteit koopt en verkoopt en niet zorgt voor de functies transmissie, productie of distributie binnen of buiten het net waarop hij aangesloten is. Er kan een onderscheid worden gemaakt tussen twee soorten van grootafnemer: b) b) punt (9) wordt vervangen door het volgende: "9. "eindafnemer": een verbruiker die elektriciteit koopt voor eigen gebruik;" c) punt 18 wordt als volgt gewijzigd: "18. "verticaal geïntegreerd elektriciteitsbedrijf": een bedrijf dat voor twee of meer van de volgende functies zorg draagt: enerzijds transmissie- of distributie-activiteiten en anderzijds productie of verkoop/levering van elektriciteit of diensten;" d) punt 21 wordt als volgt gewijzigd: "21. "planning op lange termijn": de planning van de behoeften aan investeringen in productie-, transmissie- en distributiecapaciteit op lange termijn, teneinde te voldoen aan de vraag naar elektriciteit van het net en de levering aan de afnemers te verzekeren;" e) punt 22 wordt vervangen door het volgende: "22. "niet-particuliere afnemer": een verbruiker die elektriciteit koopt die niet voor eigen huishoudelijk gebruik is bestemd; onder dit begrip vallen tevens producenten, transmissie- en distributiebedrijven en grootverbruikers;" f) de volgende punten 24 t/m 34 worden ingevoegd: "24. "fysieke energiebronnen': door energieinstallaties geleverde fysieke voorzieningen, bijvoorbeeld koken, verlichting, verwarming, koeling van levensmiddelen, vervoer of vervaardiging van producten; 25. "energie-efficiëntie en vraagzijdebeheer': programma's en activiteiten waar elektriciteitsbedrijven en andere spelers bij betrokken zijn, bijvoorbeeld energiediensten leverende ondernemingen, in de sector eindgebruik van energie, die het primaire energieverbruik verminderen en tegelijkertijd hetzelfde niveau van fysieke energiediensten leveren. Dergelijk beleid zal worden benadrukt in het kader van Richtlijn 93/76/EEG van de Raad van 13 september 1993 tot beperking van kooldioxide-emissies door verbetering van de energie-efficiëntie (SAVE)*; 26. "detailhandel': verkoop van elektriciteit aan de eindverbruiker; 27. "hernieuwbare energiebronnen': hernieuwbare niet-fossiele energiebronnen (wind, zonnewarmte, geothermische warmte, golfslag, getij, waterkracht, biomassa, vuilstortgas, gas van rioolzuiveringsinstallaties en biogassen); ____________ * PB L 237 van 22.9.1993, blz. 28. ** PB L 257 van 21.9.1990, blz. 13. Laatstelijk gewijzigd bij Verordening (EG) nr. 1310/97 (PB L 180 van 9.7.1997, blz. 1). (2) Artikel 3 wordt vervangen door het volgende: "Artikel 3 1. De lidstaten waarborgen op basis van hun institutionele organisatie en met inachtneming van het subsidiariteitsbeginsel dat elektriciteitsbedrijven, onverminderd lid 2, volgens de beginselen van deze richtlijn worden geëxploiteerd met het oog op de totstandbrenging van een elektriciteitsmarkt met mededinging en een zekere en in milieuopzicht duurzame stroomvoorziening en –afzet . De lidstaten mogen, wat rechten en plichten betreft, deze bedrijven niet verschillend behandelen. 2. Met inachtneming van de toepasselijke bepalingen van het Verdrag, met name artikel 86, mogen de lidstaten in het algemeen economisch belang aan elektriciteitsbedrijven openbare-dienstverplichtingen opleggen, die betrekking kunnen hebben op de veiligheid, met inbegrip van voorzieningszekerheid, regelmaat, kwaliteit en prijs van de leveringen alsmede op de bescherming van het milieu (met inbegrip van klimaatverandering) en energie-efficiëntie en onderzoek en ontwikkeling . Deze verplichtingen moeten duidelijk gedefinieerd, transparant, niet-discriminerend en controleerbaar zijn. Ter nakoming van openbare-dienstverplichtingen met betrekking tot de voorzieningszekerheid, efficiënte opwekking, transmissie en eindverbruik van energie alsmede de bevordering en het gebruik van hernieuwbare energiebronnen kunnen de lidstaten een planning op lange termijn invoeren, daarbij rekening houdend met de mogelijkheid dat derden toegang tot het net wensen. De nationale regelgevende instanties volgen de ontwikkeling van de kleinhandelstarieven, met name in verhouding tot de nationale consumentenprijzen, de inkomens en de kosten van levensonderhoud. De consumentenorganisaties en andere relevante ondernemingen worden terzake naar behoren geraadpleegd. De lidstaten kunnen in het licht van de nationale omstandigheden van nader aangeduide ondernemingen verlangen dat zij bij particuliere verbruikers bepaalde maximumtarieven niet overschrijden. Zodra een toereikend concurrentieniveau is bereikt, worden alle maximumtarieven afgeschaft. 3. De lidstaten waarborgen dat alle verbruikers aanspraak hebben op de universele dienst, dat wil zeggen het recht om op hun grondgebied tegen betaalbare en redelijke prijzen van elektriciteit en fysieke energiediensten van een bepaalde kwaliteit te worden voorzien. Het begrip betaalbaarheid dient naar behoren te worden gedefinieerd, rekening houdend met de nationale consumentenprijzen, de inkomens en de kosten van levensonderhoud. Universele dienst is een dynamisch concept dat periodieke herziening behoeft. Niets in deze richtlijn weerhoudt de lidstaten ervan de marktpositie van de particuliere, kleine en middelgrote verbruikers te versterken door het bevorderen van de mogelijkheden voor vrijwillige samenvoeging van de vertegenwoordiging van deze categorie verbruikers bij aanbestedingen. Zij nemen passende maatregelen om de eindverbruikers te beschermen en een hoog niveau van consumentenbescherming te waarborgen, met name met betrekking tot de transparantie van contractbepalingen en -voorwaarden, algemene informatie en mechanismen ter beslechting van geschillen. De lidstaten waarborgen een passende bescherming van kwetsbare verbruikers tegen onderbreking van de voorziening. Deze maatregelen omvatten in het bijzonder kwesties in verband met de openbaarmaking van elektriciteitsbronnen en prijsvaststelling voor particuliere verbruikers . De lidstaten zorgen voor doeltreffende, transparante systemen en procedures die de individuele afnemer in staat stellen van leverancier te veranderen. 4. De lidstaten zien erop toe dat elektriciteitsleveranciers die aan eindverbruikers leveren in iedere, aan de eindverbruiker verzonden rekening en op alle voor eindverbruikers bestemde reclame en publiciteitsmateriaal bepaalde minimuminformatie verstrekken. Het percentage dat elke energiebron bijdraagt aan het commerciële brandstofmengsel voor de elektriciteit die wordt geleverd of bedoeld is voor levering evenals het algehele brandstofmengsel van de onderneming in de voorafgaande periode van zes maanden moet duidelijk worden vermeld. Het productiepercentage van warmtekrachtinstallaties moet eveneens worden vermeld. Voor elektriciteitshoeveelheden die het bedrijf via de spotmarkt betrekt, wordt de door de elektriciteitsbeurs iedere zes maanden te publiceren samenstelling van het brandstofmengsel als basis gebruikt voor de met betrekking tot de elektriciteit verstrekte informatie. Daarnaast worden de algehele gevolgen van dit gemiddelde voor de productie van broeikasgassen, deeltjesuitstoot (SO 2 en NO x ) en nucleair afval weergegeven. Aan bedrijven die hun elektriciteitsbronnen niet volledig openbaar maken overeenkomstig de bepalingen van deze richtlijn, worden sancties opgelegd. Volledige doorzichtigheid wat betreft hoeveelheden en methoden van elektriciteitsproductie (kwaliteit) worden door een erkende instantie gewaarborgd. 5. In het kader van contracten met particuliere verbruikers met een verbindingscapaciteit van minder dan 10 kW wordt de klant op zijn minst een soort van contract aangeboden zonder vaste minimumprijs, ongeacht de hoeveelheid. 6. De lidstaten nemen passende maatregelen ter verwezenlijking van de doelstellingen inzake sociale en economische samenhang, milieubescherming en voorzieningszekerheid, met name door het onderhoud en de aanleg van de noodzakelijke netinfrastructuur, inclusief koppelingscapaciteit. 7. De lidstaten stellen voor de transmissie- en distributiebedrijven minimumcriteria vast die in acht moeten worden genomen op het gebied van de wachtperiodes voor aansluitingen en herstellingen. 8. De lidstaten kunnen besluiten de bepalingen van de artikelen 5, 6, 16 en 21 niet toe te passen, voorzover de toepassing daarvan zou verhinderen dat de elektriciteitsbedrijven zich rechtens of feitelijk van de hun in het algemeen economisch belang opgelegde verplichtingen kwijten en voorzover de ontwikkeling van het handelsverkeer niet wordt beïnvloed in een mate die strijdig is met de belangen van de Gemeenschap. De belangen van de Gemeenschap omvatten onder meer concurrentie met betrekking tot de in aanmerking komende afnemers overeenkomstig deze richtlijn en artikel 86 van het Verdrag." (3) Het volgende artikel 3bis wordt ingevoegd: "Artikel 3bis 1. De lidstaten stellen de Commissie zodra deze richtlijn ten uitvoer wordt gelegd in kennis van alle maatregelen met inbegrip van consumentenbescherming die zijn vastgesteld om aan de verplichtingen inzake universele dienst en openbare dienstverlening te voldoen o.a. met betrekking tot milieubescherming via bevordering van duurzame- energiebronnen en energie-efficiëntie en vraagzijdebeheer , ongeacht of deze maatregelen een afwijking van de bepalingen van deze richtlijn inhouden. Zij stellen de Commissie vervolgens om de twee jaar op de hoogte van eventuele veranderingen van de maatregelen die zijn vastgesteld om te voldoen aan de verplichtingen inzake universele dienst en openbare dienstverlening – met inbegrip van de maatregelen in verband met milieubescherming, ongeacht of deze maatregelen een afwijking van de bepalingen van deze richtlijn inhouden. 2. De Commissie publiceert voor het eerst na de kennisgeving door de lidstaten en vervolgens om de twee jaar een verslag met een analyse van de verschillende in de lidstaten genomen maatregelen om een hoog peil van openbare dienstverlening te bereiken, en met een onderzoek naar de doeltreffendheid van deze maatregelen en hun gevolgen voor de concurrentie . Waar toepasselijk doet de Commissie aanbevelingen over op nationaal niveau te nemen maatregelen om een hoog peil van openbare dienstverlening te bereiken." 3. De verbruikers worden ook geïnformeerd over hun rechten met betrekking tot universele diensten. (4) Artikel 4 vervalt. (5) Artikel 5 wordt vervangen door het volgende: "Artikel 5 1. Voor de bouw van nieuwe productie-installaties voeren de lidstaten een vergunningsprocedure in die aan de hand van objectieve, transparante en niet-discriminerende criteria wordt toegepast. 2. De lidstaten stellen de criteria voor de verlening van bouwvergunningen voor productie-installaties op hun grondgebied vast. Deze criteria kunnen betrekking hebben op: 3. De vergunningsprocedures en de criteria worden gepubliceerd. 4. De aanvragers worden op de hoogte gesteld van de redenen voor weigering van een vergunning. De redenen moeten objectief en niet-discriminerend zijn, op goede gronden berusten en naar behoren worden gestaafd. Beroep moet voor de aanvrager mogelijk zijn." 5. Voor kleine gedecentraliseerde en/of geïncorporeerde opwekkers gelden vereenvoudigde vergunningsprocedures. Deze versnelde vergunnings-procedures gelden voor alle faciliteiten met een vermogen van minder dan 15MW (de grootte die wordt aangegeven in het programma voor versnelde goedkeuring van de mechanismen voor schone ontwikkeling) en voor alle geïncorporeerde opwekkers. Deze vergunning is niet van toepassing op ondernemingen of wooneenheden die hun eigen elektriciteit willen opwekken met behulp van brandstofcellen, micro-warmtekrachtinstallaties of soortgelijke technieken. 6) Artikel 6 wordt als volgt gewijzigd: a) lid 1 wordt vervangen door het volgende: "1. De lidstaten voorzien in het belang van de voorzieningszekerheid en de milieubescherming in de mogelijkheid een aanbestedingsprocedure voor nieuwe capaciteit of maatregelen voor energie-efficiëntie en vraagzijdebeheer te starten op basis van gepubliceerde criteria. Een aanbestedingsprocedure kan echter alleen worden gestart indien op basis van de vergunningsprocedure de te bouwen capaciteit of de beheersmaatregelen aan de vraagzijde niet voldoende zijn om voorzieningszekerheid te waarborgen , in de behoeften te voorzien en milieudoelstellingen te verwezenlijken . De lidstaten starten een aanbesteding voor de levering van nieuwe capaciteit, op basis van gepubliceerde criteria. Als verscheidene lidstaten bij de zaak zijn betrokken, kan de Commissie ervoor zorgen dat de aanbestedingen worden gecoördineerd. b) lid 2 vervalt; c) lid 4 vervalt. d) lid 6 vervalt. 7) Het volgende artikel 6bis wordt ingevoegd: (7) "Artikel 6bis 1. De lidstaten wijzen een instantie aan, die de in artikel 22 bedoelde onafhankelijke regelgevende instantie kan zijn, om toe te zien op kwesties betreffende de voorzieningszekerheid. Deze instantie controleert met name het evenwicht tussen vraag en aanbod op de nationale markt, het niveau van de verwachte toekomstige vraag, geplande of in aanbouw zijnde extra capaciteit en de toestand waarin de netwerken verkeren en het onderhoud ervan en beoordeelt de potentiële transmissiecapaciteit. Deze instantie publiceert jaarlijks uiterlijk op 31 juli een verslag over haar bevindingen met betrekking tot deze kwesties alsmede de getroffen of overwogen maatregelen om deze kwesties op te lossen en zendt dit verslag onverwijld naar de Commissie. Deze instantie draagt bij aan de ontwikkeling van de interne markt voor elektriciteit en bevordert de harmonisering en de totstandbrenging van gelijke concurrentievoorwaarden op elektriciteitsgebied op Europees vlak door op transparante wijze samen te werken met andere instanties en de Commissie teneinde ervoor te zorgen dat de bepalingen van deze richtlijn inzake elektriciteit in alle lidstaten consequent worden toegepast. Daartoe streeft deze instantie met name naar overeenstemming over de meest geschikte instrumenten en oplossingen voor het aanpakken van bepaalde situaties op de Europese elektriciteitsmarkt. Wanneer de Commissie aanbevelingen tot de lidstaten richt over de geharmoniseerde toepassing van de bepalingen van deze richtlijn met het oog op de verwezenlijking van de in deze richtlijn vermelde doelstellingen, dragen de lidstaten er zorg voor dat de nationale regelgevende instanties bij de uitvoering van hun taken maximaal rekening houden met die aanbevelingen. 2. De samenwerking vindt o.a. plaats in een comité of groep bestaande uit Europese regelgevers voor de elektriciteitssector. De Commissie richt een Europese Groep van regelgevende instanties voor de Europese elektriciteitsmarkt op, die een passend orgaan zal zijn voor het bevorderen van de samenwerking en coördinatie tussen de nationale regelgevende instanties, teneinde de ontwikkeling van de interne markt voor elektriciteit te stimuleren en naar consequente toepassing van de regelgeving in alle lidstaten te streven. Het secretariaat van dit comité of deze groep wordt door de Commissie verzorgd. De lidstaten bepalen welke organen nationale regelgevende instanties in de zin van deze richtlijn zijn. 3. Op basis van de door elke lidstaat gemaakte raming, stelt de Commissie een algemene raming op van de mate waarin aan de vraag is voldaan op de hele interne markt, rekening houdend met de fysieke uitwisselingsmogelijkheden op het net tussen zones met een overschot en zones met een tekort. Op grond van deze algemene raming en de in lid 1 bedoelde nationale verslagen dient de Commissie jaarlijks bij het Europees Parlement en de Raad een mededeling in waarin kwesties betreffende de zekerheid van de elektriciteitsvoorziening in de Gemeenschap worden onderzocht, met name het bestaande en geplande evenwicht tussen vraag en aanbod. Waar nodig doet de Commissie aanbevelingen. (8) Artikel 7 wordt vervangen door het volgende: "Artikel 7 1. De lidstaten waarborgen de hoogst mogelijke onafhankelijkheid tussen de belangen van de exploitatie van het net en de belangen van opwekking/voorziening van elektriciteit. Daartoe nemen de lidstaten in beginsel maatregelen om de volledige scheiding van eigendom van de exploitatie van het transmissiesysteem te waarborgen. De lidstaten die wensen af te wijken van de ontvlechting van het eigendom, stellen de Commissie in kennis om te bewijzen dat het systeem dat zij kiezen een overeenkomstige mate van niet-discriminatie waarborgt als welke door ontvlechting van eigendom is gegarandeerd. De Commissie beoordeelt uiterlijk 2006 de diverse nationale systemen en de bereikte mate van niet-discriminatie bij de toegang tot de transmissienetten en dient zo nodig voorstellen in voor verplichte ontvlechting van eigendom. 2. De lidstaten wijzen voor een op grond van doelmatigheid en economisch evenwicht te bepalen periode een of meer netbeheerders aan of verlangen van de elektriciteitsbedrijven die eigenaar van transmissienetten zijn, dat zij een of meer netbeheerders aanwijzen die in een bepaald gebied verantwoordelijk zijn voor de exploitatie, het onderhoud en, in voorkomend geval, de uitbreiding van het transmissienet en de koppellijnen daarvan naar andere netten, om de continuïteit van de voorziening te waarborgen. 3. De lidstaten dragen zorg voor de opstelling en de bekendmaking van technische voorschriften met de minimumeisen voor technisch ontwerp en exploitatie op het gebied van de aansluiting op het net van productie-installaties, distributienetten, uitrusting van direct aangesloten verbruikers, koppellijnencircuits en directe lijnen. Die eisen moeten de interoperabiliteit van de netwerken garanderen en objectief en niet-discriminerend zijn. Zij worden aan de Commissie meegedeeld overeenkomstig artikel 8 van Richtlijn 98/34/EG van het Europees Parlement en de Raad van 22 juni 1998 betreffende een informatieprocedure op het gebied van normen en technische voorschriften(*). 4. De netbeheerder(s) heeft/hebben tot taak de energiestromen op het net te beheren, waarbij hij/zij rekening moet(en) houden met het elektriciteitsverkeer van en naar andere koppelnetten. Daartoe moet de transmissienetbeheerder zorgen voor een veilig, betrouwbaar en efficiënt elektriciteitsnet en er in dit verband op toezien dat de nodige ondersteunende diensten beschikbaar zijn. 5. De netbeheerder(s) legt/leggen jaarlijks aan de in artikel 22, lid 1 bedoelde regelgevende instantie een verslag voor over de maatregelen die hij/zij ter voorkoming van discriminerend gedrag heeft/hebben genomen. Dit verslag wordt tegelijkertijd door de netbeheerder gepubliceerd. 6. De netbeheerder(s) onthoudt/onthouden zich van iedere vorm van discriminatie tussen gebruikers of categorieën gebruikers van het net, met name ten gunste van eigen dochterondernemingen of aandeelhouders. 7. Tenzij de netbeheerder, wat de eigendom betreft , op 1 januari 2003 reeds volledig onafhankelijk is van andere activiteiten die geen verband houden met het transmissienet, moet de netbeheerder binnen het geïntegreerd elektriciteitsbedrijf , althans met betrekking tot zijn rechtsvorm, organisatie en besluitvorming, onafhankelijk zijn van andere, niet met transmissie verbonden activiteiten. Teineinde de onafhankelijkheid van de netbeheerder te waarborgen, gelden de volgende criteria: ______________ (*) PB L 204 van 21.7.1998, blz. 37. Richtlijn gewijzigd bij Richtlijn 98/48/EG (PB L 217 van 5.8.1998, blz. 18)." 9. Het volgende artikel 7bis wordt ingevoegd: "Artikel 7bis Transmissienetbeheerders schaffen de energie die zij ter uitvoering van hun taken gebruiken aan volgens transparante, niet-discriminerende en op de markt gebaseerde procedures." 10. Aan artikel 8 worden de volgende leden 5, 6 en 7 toegevoegd: "5. De kosten van het aansluiten van nieuwe producenten van elektriciteit op basis van hernieuwbare energiebronnen en warmtekrachtkoppeling moeten objectief, doorzichtig en niet-discriminerend zijn. Met behulp van een Europees benchmarking-systeem moet ervoor worden gezorgd dat er geen belemmeringen voor het stimuleren van gedecentraliseerde productie zijn. 6. De lidstaten kunnen verlangen dat transmissienetbeheerders zich bij het onderhoud en de ontwikkeling van het transmissienet, inclusief koppelingscapaciteit , bepaalde minimumnormen in acht nemen . 7. De door transmissie- en distributienetbeheerders vastgestelde regels voor het in real time in evenwicht houden van productie en verbruik van elektriciteit moeten transparant en niet-discriminerend zijn. De tarieven en voorwaarden voor het verlenen van dergelijke diensten door netbeheerders moeten op een niet-discriminerende wijze in overeenstemming met de heersende marktprijzen worden bepaald en moeten, voordat zij van kracht worden, door de nationale regelgevende instantie worden vastgesteld of goedgekeurd en gepubliceerd . De nationale regelgevende instanties bevorderen het opzetten van doorzichtige, op de markt gebaseerde mechanismen voor de aanvoer en aankoop van energie voor het in evenwicht houden van de productie en het verbruik van elektriciteit zodra dit haalbaar is met het oog op de liquiditeitsniveaus van de nationale elektriciteitsmarkt." 11. Artikel 9 wordt als volgt gewijzigd: "Artikel 9 De transmissienetbeheerder stelt tijdig aan belanghebbenden alle verzamelde informatie beschikbaar betreffende interconnectoren, netwerkgebruik en capaciteitstoewijzing. Niet-bijeengevoegde informatie kan als commercieel vertrouwelijk worden behandeld." 12. Aan artikel 10 wordt het volgende lid 4 toegevoegd: "4. Tenzij de netbeheerder, wat de eigendom betreft, reeds volledig onafhankelijk is van andere activiteiten die geen verband houden met het transmissienet, moet de netbeheerder binnen het geïntegreerde elektriciteitsbedrijf , althans met betrekking tot zijn rechtsvorm, organisatie en besluitvorming, onafhankelijk zijn van andere, niet met distributie verbonden activiteiten. Teneinde de onafhankelijkheid van de netbeheerder te waarborgen, gelden de volgende criteria: De bepalingen van de eerste en de tweede alinea zijn van toepassing met ingang van 1 januari 2003. De lidstaten kunnen besluiten deze bepalingen niet toe te passen op geïntegreerde elektriciteitsbedrijven die aan minder dan 150.000 afnemers leveren en indien het nutsbedrijf het meerderheidseigendom is van en rechtstreeks wordt geëxploiteerd door een plaatselijke overheidsinstantie of door organen die onder controle van deze instantie staan, ofwel door een plaatselijk, onafhankelijk en particulier geïntegreerd elektriciteitsbedrijf of een geïntegreerd elektriciteitsbedrijf dat gemeenschappelijk eigendom is . In geval van oprichting van nieuwe nutsbedrijven die het volledig eigendom moeten zijn en blijven van of rechtstreeks geëxploiteerd worden door de plaatselijke overheidsinstanties of organen die onder controle van deze instanties staan, wordt de waarde van het bestaande distributienetwerk volgens het beginsel van "valeur comptable" (boekwaarde) geëvalueerd. 13. Aan artikel 11 wordt het volgende lid 1 bis toegevoegd: "1 bis. Er moet voorrang worden gegeven aan vraagbeheersingsmiddelen en/of gedecentraliseerde/geïntegreerde productie die de noodzaak van de verhoging of vervanging van de distributiecapaciteit zouden kunnen opheffen." 14. Artikel 12 wordt als volgt gewijzigd: "Artikel 12 "De distributienetbeheerder verstrekt tijdig alle gegroepeerde informatie betreffende koppelleidingen, gebruik van het net en toewijzing van capaciteit aan de betrokken partijen. Niet-gegroepeerde informatie kan behandeld worden als commercieel vertrouwelijk." 15. De volgende artikelen 12bis en 12ter worden ingevoegd: "Artikel 12bis De in artikel 7, lid 7 , en artikel 10, lid 4, vervatte regels beletten niet een gecombineerd beheer van transmissie- en distributienetten door een beheerder die wat de rechtsvorm, organisatie en besluitvorming betreft volledig onafhankelijk is van andere, niet met het beheer van het transmissie- of distributienet verbonden activiteiten en aan de eisen van artikel 7, lid 7 , voldoet. Artikel 12 ter De bepalingen van artikel 7, lid 7, en artikel 10, lid 4, verhinderen niet dat een systeembeheerder volledig onafhankelijk wordt beschouwd van andere activiteiten die geen verband houden met het transmissiesysteem, indien de systeembeheerder geen vermogensaandelen van het transmissiesysteem bezit." 16. Artikel 13 wordt als volgt gewijzigd: "Artikel 13 De lidstaten of de bevoegde instantie die zij aanwijzen, alsmede de in artikel 20, lid 3, bedoelde instantie voor geschillenregeling hebben toegang tot de boekhouding van de productie-, kleinhandels-, transmissie- , distributie- of handels-/leveringsmaatschappijen, voor zover de raadpleging daarvan nodig is voor de door hen uit te voeren controles." 17. In artikel 14 wordt lid 3 vervangen door het volgende: "3. Geïntegreerde elektriciteitsbedrijven voeren intern een afzonderlijke boekhouding voor enerzijds de transmissie- of distributie-activiteiten en anderzijds de productie of verkoop/levering , en in voorkomend geval, op geconsolideerde basis, voor hun niet-elektrische activiteiten, zoals zij zouden moeten doen indien die activiteiten door verschillende ondernemingen werden uitgevoerd, teneinde discriminatie, kruissubsidies en concurrentievervalsing te voorkomen. De distributiekosten omvatten uitsluitend de relevante uitgaven die vereist zijn voor de exploitatie van het distributienet, de onderhoudskosten, de investeringskosten en het door de regelgevende instantie vast te stellen normale rendement. Deze interne boekhoudingen bevatten per activiteit een balans en een winst- en verliesrekening. 18. Aan artikel 14 wordt het volgende lid 6 toegevoegd: "6. Teneinde de beschikbaarheid van gelden voor toekomstige ontmanteling te verzekeren en belemmeringen voor eerlijke concurrentie op de energiemarkt te vermijden, voeren de lidstaten een gescheiden boekhouding voor de financiering van toekomstige ontmantelings- of afvalbeheersactiviteiten. Deze gelden worden jaarlijks herzien en gecontroleerd door een onafhankelijke instantie, zoals de regelgevende instanties, om na te gaan of de inkomsten en de bijbehorende rente die voor deze toekomstige activiteiten zijn ontvangen alleen voor deze doeleinden worden aangewend, d.w.z. ontmantelings- of afvalbeheersactiviteiten en niet direct of indirect voor het financieren van activiteiten op de markt." 19. Artikel 15 vervalt. 20. Artikel 16 wordt vervangen door het volgende: "Artikel 16 1. De lidstaten dragen zorg voor de invoering van een systeem voor toegang van derden tot de transmissie- en distributienetten, dat is gebaseerd op gepubliceerde tarieven of gepubliceerde benchmarking-tarieven die voor alle verbruikers en producenten van elektriciteit gelden en die objectief worden toegepast zonder onderscheid te maken tussen gebruikers van het net en in overeenstemming zijn met de op lange termijn vermeden marginale kosten van gedecentraliseerde elektriciteitsproductie en beheersmaatregelen aan de vraagzijde. Deze tarieven of benchmarking-tarieven moeten, voordat zij van kracht worden, worden goedgekeurd door overeenkomstig artikel 22 ingestelde en beheerde instanties . 2. Wanneer de beheerder van een transmissie- of distributienet niet over voldoende capaciteit beschikt om toegang tot het net te verlenen, vermeldt hij de voorwaarden voor een versterking van het net. Deze voorwaarden zijn gebaseerd op een goedgekeurde methodologie voor de vaststelling van de aansluitvoorwaarden. 3. De lidstaten waarborgen dat de ruimte tussen de fysiek bestaande capaciteit en de daadwerkelijk fysiek benutte capaciteit toegankelijk wordt gemaakt voor de netgebruikers." 21. De artikelen 17 en 18 vervallen. 22. Artikel 19 wordt vervangen door het volgende: "Artikel 19 1. De lidstaten waarborgen dat alle niet-particuliere afnemers uiterlijk vanaf 1 januari 2003 vrij zijn elektriciteit van de leverancier van hun keuze af te nemen. Zij waarborgen dat alle afnemers uiterlijk per 1 januari 2005 vrij zijn in hun keuze van leverancier. 2. Teneinde een verstoring van het evenwicht bij het openstellen van de elektriciteitsmarkten te voorkomen: 3. Een lidstaat mag afwijken van het bepaalde in lid 2, letter b), mits geen leverancier van elektriciteit aan particuliere eindverbruikers in die lidstaat een (rechtstreeks of onrechtstreeks) belang heeft in een bedrijf dat elektriciteit levert aan particuliere eindverbruikers in een andere lidstaat die niet afwijkt van het bepaalde in lid 2, letter b). Van een dergelijke afwijking moet jaarlijks een jaar van tevoren kennis worden gegeven aan de Commissie. Na 1 januari 2008 is geen afwijking toegestaan. 23. In artikel 20 wordt lid 4 vervangen door het volgende: "4. In het geval van een grensoverschrijdend geschil is tot beslechting bevoegd de instantie waaronder de netbeheerder die het gebruik van of de toegang tot het net weigert ressorteert." 24. Artikel 22 wordt vervangen door het volgende: "Artikel 22 1. De lidstaten wijzen een of meer bevoegde diensten als regelgevende instanties aan . Zij moeten voorts de grootst mogelijke onafhankelijkheid bezitten ten opzichte van de regeringen van de lidstaten en geheel onafhankelijk zijn van de belangen van de elektriciteitssector. Hun taak is het permanent volgen van de markt, waarbij zij hun aandacht met name richten op de omvang van de concurrentie en de totstandbrenging van gelijke concurrentievoorwaarden op de elektriciteitsmarkt. Zij moeten ten minste als enige bevoegd zijn om: 2. De methode voor de berekening van de transmissie- en distributietarieven, de regels voor de levering van compenserende energie en de in artikel 8, lid 7 genoemde regels moeten door de lidstaten juridisch bindend worden vastgesteld en door de regelgevende instanties worden goedgekeurd, alvorens zij van toepassing worden. 3. De bevoegde instanties zijn gemachtigd van transmissie- en distributienetbeheerders zo nodig te verlangen dat zij de in lid 1 bedoelde bepalingen en voorwaarden, tarieven, regels en mechanismen aanpassen om te waarborgen dat zij redelijk zijn en op niet-discriminerende wijze worden toegepast. 4. Een partij met een gegronde klacht tegen een transmissie- of distributienetbeheerder inzake de in lid 1 bedoelde bepalingen en voorwaarden, tarieven, regels en mechanismen kan de klacht voorleggen aan de bevoegde instantie, die binnen twee maanden een bindend besluit neemt. 5. De lidstaten voorzien in geschikte en doelmatige mechanismen voor regelgeving, controle en transparantie, teneinde eventueel misbruik van een machtspositie, met name ten nadele van de verbruikers, en eventueel marktondermijnend of concurrentiebeperkend gedrag te voorkomen. Deze mechanismen , met inbegrip van jaarlijkse evaluaties door de regelgevende instanties, moeten de bepalingen van het Verdrag, en met name artikel 82, in acht nemen. De desbetreffende instanties van de lidstaten doen de Commissie jaarlijks op 31 juli een verslag toekomen over marktoverheersing en marktondermijnend en concurrentiebeperkend gedrag. In dit verslag wordt verder ingegaan op de veranderende eigendomspatronen en worden ook concrete maatregelen vermeld die op nationaal niveau zijn getroffen om een voldoende grote verscheidenheid aan marktdeelnemers te waarborgen. De Commissie ziet specifiek toe op de concentraties op de elektriciteitsmarkt, in overleg met het Europees Comité van regelgevende instanties op het gebied van energie. Zij houdt rekening met het risico van misbruik van een machtspositie en van schadelijke kartels en met de mogelijke voordelen van schaalvergroting of een gedecentraliseerde productie en met het eenheid scheppende effect van grensoverschrijdende concentraties en met de gevolgen hiervan voor de continuïteit van de voorziening. 6. De Commissie ondersteunt de regelgevende instanties door het bevorderen van de uitwisseling van informatie over de activiteiten van de maatschappijen in de andere lidstaten, om buitensporige concentratie op de Europese markt te voorkomen. Bij deze uitwisseling van informatie worden de in de artikelen 9 en 12 vastgestelde vertrouwelijkheidsregels in acht genomen. 7. De lidstaten dragen er zorg voor dat passende maatregelen, waaronder bestuursrechtelijke of strafrechtelijke procedures in overeenstemming met hun nationale wetgeving, tegen de verantwoordelijke natuurlijke of rechtspersonen worden genomen wanneer door deze richtlijn opgelegde vertrouwelijkheidsregels niet in acht zijn genomen." 8. De lidstaten dragen er zorg voor dat de nationale regelgevende instanties de bevoegdheid hebben om van transmissie- en distributienetbeheerders te verlangen dat zij de mechanismen, bepalingen en voorwaarden en regelingen wijzigen op grond waarvan leveranciers toegang tot hun netten verkrijgen om ervoor te zorgen dat deze redelijk zijn en op niet-discriminerende wijze worden toegepast. 9. De lidstaten dragen er zorg voor dat de regelgevende instanties de bevoegdheid hebben om te verlangen dat elektriciteit of transmissiecapaciteit uit langetermijncontracten tegen marktprijzen beschikbaar wordt gesteld, wanneer dat naar de mening van de regelgevende instantie noodzakelijk is voor de ontwikkeling van duurzame concurrentie. 10. De lidstaten dragen er zorg voor dat de nationale regelgevende instanties de bevoegdheid hebben om aan elektriciteitsbedrijven openbare-dienstverplichtingen op te leggen met betrekking tot de invoering en bevordering van passende maatregelen die gericht zijn op doelmatig energiegebruik en aansluiten bij de ontwikkeling van duurzame concurrentie. De lidstaten dragen er zorg voor dat kleine ondernemingen en particuliere verbruikers bij de door hen gekozen elektriciteitsleverancier advies kunnen inwinnen over doelmatig energiegebruik. 11. De Commissie richt een Europese Groep van regelgevende instanties voor de Europese elektriciteitsmarkt op, die een passend orgaan zou zijn voor het bevorderen van de samenwerking en coördinatie tussen de nationale regelgevende instanties, teneinde de harmonisatie en de totstandbrenging van gelijke concurrentievoorwaarden op de interne markt voor elektriciteit te stimuleren en naar consequente toepassing van de regelgeving in alle lidstaten te streven. Het secretariaat van dit comité of deze groep wordt door de Commissie verzorgd. De lidstaten bepalen welke organen nationale regelgevende instanties in de zin van deze richtlijn zijn. 12. De nationale regelgevende instantie brengt minstens een maal per jaar verslag uit aan haar nationale parlement. De lidstaten richten tevens een regelgevend toezichthoudend comité op dat bestaat uit vertegenwoordigers van de betrokken partijen uit alle lagen van de maatschappij. 13. Elektriciteitsbedrijven hebben het recht tegen een besluit van een nationale regelgevende instantie in beroep te gaan bij een rechtbank die onafhankelijk is van de regering en de regelgevende instantie." 25 . Het volgende artikel 23bis wordt ingevoegd: "Artikel 23bis 1. De regelgevende instanties stellen de Commissie om de 3 maanden in kennis van elektriciteitsinvoer uit derde landen door middel van handelscontracten gedurende de afgelopen maand . De ingevoerde elektriciteit moet voldoen aan de vereisten inzake de verspreiding van informatie die zijn vastgesteld in de bijlage, en derhalve moet het percentage van brandstofmix worden opgegeven, alsmede het relatieve belang van elke energiebron met betrekking tot de productie van broeikasgassen, deeltjes (SO2 en NOx) en nucleair afval. 2. De Commissie komt ten spoedigste met voorstellen ter regeling van de toegang van derde landen tot de interne elektriciteits- en gasmarkt om te voorkomen dat energie tegen buitengewoon lage prijzen ["dumping"] op de markt wordt gebracht. In deze voorstellen moet met name worden bepaald dat voor elke invoer van elektriciteit of gas naar de interne markt soortgelijke productie- en transmissienormen als die in de Gemeenschap moeten gelden, met name wat betreft milieu- en veiligheidscriteria. 26. Artikel 24 wordt geschrapt. 27. Artikel 25, lid 1 wordt als volgt gewijzigd: "1. De Commissie legt voor het eind van het eerste jaar na de inwerkingtreding van deze richtlijn aan het Europees Parlement en de Raad een rapport voor over de harmonisatiebehoeften die niet in verband staan met de bepalingen van deze richtlijn. Zo nodig doet zij dat rapport vergezeld gaan van de harmonisatievoorstellen die nodig zijn voor de goede werking van de interne elektriciteitsmarkt. 28. Artikel 26 wordt vervangen door het volgende: "Artikel 26 De Commissie toetst de toepassing van deze richtlijn en dient uiterlijk op 1 oktober ieder jaar bij het Europees Parlement en de Raad een verslag in over de opgedane ervaring met en de geboekte vooruitgang bij de totstandbrenging van een voltooide en volledig operationele interne markt voor elektriciteit. Het verslag bevat vier gedeelten: 30. Er wordt een bijlage toegevoegd, waarvan de tekst is weergegeven in de bijlage bij deze richtlijn. Artikel 2 Richtlijn 90/547/EEG wordt ingetrokken met ingang van 1 januari 2003. Artikel 3 De lidstaten doen de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden om uiterlijk op 31 december 2002 aan deze richtlijn te voldoen. Zij stellen de Commissie daarvan onverwijld in kennis. Wanneer lidstaten deze bepalingen aannemen, wordt in die bepalingen naar deze richtlijn verwezen of wordt hiernaar verwezen bij de officiële bekendmaking van de bepalingen. De regels voor deze verwijzing worden vastgesteld door de lidstaten. Artikel 4 Deze richtlijn treedt in werking op de twintigste dag volgende op die van haar bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen. Artikel 5 Deze richtlijn is gericht tot de lidstaten. Gedaan te Voor het Europees Parlement Voor de Raad De Voorzitter De Voorzitter BIJLAGE "BIJLAGE Onverminderd de communautaire voorschriften inzake consumentenbescherming, met name Richtlijn 93/13/EG van de Raad van 5 april 1993 betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten (10) en Richtlijn 97/7/EG van het Europees Parlement en de Raad van 20 mei 1997 betreffende de bescherming van de consument bij op afstand gesloten overeenkomsten (11) : De voorwaarden dienen eerlijk en vooraf genoegzaam bekend te zijn. Deze gegevens worden in elk geval verstrekt voordat het contract wordt gesloten. Indien contracten via tussenpersonen worden gesloten, worden bovenstaande gegevens eveneens verstrekt alvorens het contract wordt gesloten. b) dragen de lidstaten er zorg voor dat de eindgebruikers op afdoende wijze in kennis worden gesteld van ieder voornemen de contractvoorwaarden te wijzigen en de mogelijkheid krijgen de contracten op te zeggen indien zij de nieuwe voorwaarden niet aanvaarden . De verbruikers worden op de hoogte gesteld van hun recht om hun contract op te zeggen, wanneer zij van een dergelijk voornemen in kennis worden gesteld. Verleners van diensten stellen hun afnemers onmiddellijk op de hoogte van eventuele tariefverhogingen en doen dit binnen een redelijke termijn die niet langer duurt dan een normale factureringsperiode na het invoeren van de tariefverhoging ; c) dragen de lidstaten er zorg voor dat transparante informatie over geldende prijzen en tarieven en over standaardvoorwaarden met betrekking tot toegang toe en gebruik van elektriciteitsdiensten beschikbaar is voor het publiek en in het bijzonder voor de eindgebruikers; d) dragen de lidstaten er zorg voor dat de elektriciteitsleveranciers die aan eindgebruikers leveren in de rekeningen die naar iedere eindgebruiker worden gestuurd en op alle voor eindgebruikers bestemde reclame en publiciteitsmateriaal bepaalde minimuminformatie verstrekken. Het percentage dat elke energiebron bijdraagt aan het commerciële brandstofmengsel voor de elektriciteit die wordt geleverd of bedoeld is voor levering evenals het algehele brandstofmengsel van de onderneming in de voorafgaande periode van zes maanden moet duidelijk worden vermeld. Het productiepercentage van warmtekrachtinstallaties moet eveneens worden vermeld. Voor elektriciteitshoeveelheden die het bedrijf via de spotmarkt betrekt, wordt de door de elektriciteitsbeurs iedere zes maanden te publiceren samenstelling van het brandstofmengsel als basis gebruikt voor de met betrekking tot de elektriciteit verstrekte informatie. Daarnaast moeten de algehele gevolgen van dit gemiddelde voor de productie van broeikasgassen, deeltjesuitstoot (SO 2 en NO x ) en nucleair afval zijn weergegeven. Aan bedrijven die hun elektriciteitsbronnen niet volledig openbaar maken overeenkomstig de bepalingen van deze richtlijn, worden sancties opgelegd. Volledige doorzichtigheid wat betreft hoeveelheden en methoden van elektriciteitsproductie (kwaliteit) moeten door een erkende instantie worden gewaarborgd. e) nemen de lidstaten passende maatregelen om kwetsbare verbruikers te beschermen; f) dragen de lidstaten er zorg voor dat transparante, eenvoudige en goedkope procedures beschikbaar zijn voor het afhandelen van klachten van eindgebruikers. De lidstaten moeten maatregelen nemen om ervoor te zorgen dat door middel van dergelijke procedures geschillen billijk en snel kunnen worden beslecht, zo nodig met een systeem van voorzieningen voor terugbetaling en/of vergoeding. Hierbij dienen zoveel mogelijk de beginselen genoemd in Aanbeveling 98/257/EG van de Commissie (12) te worden gevolgd. g) dragen de lidstaten er zorg voor dat de algemene formulering en voorwaarden van de contracten eerlijk en helder zijn. Alle wijzen van betaling zijn gratis beschikbaar. Ze dienen te zijn gesteld in duidelijke en begrijpelijke bewoordingen. Onverminderd de specifieke bepalingen van deze richtlijn zijn de communautaire regels inzake consumentenbescherming van toepassing. Richtlijn 93/13/EG is van toepassing en met name worden contracten voor openbare diensten onderzocht op eerlijkheid. Tevens worden de verbruikers beschermd tegen oneerlijke of misleidende verkoopmethoden. h) dragen de lidstaten er zorg voor dat verbruikers, indien zij tijdelijk niet in staat zijn hun rekening te betalen, in aanmerking komen voor spreiding van hun schuld en vaststelling van een datum voor betaling. i) dragen de lidstaten er zorg voor dat huishoudelijke verbruikers met een aansluitingscapaciteit van minder dan 10 kW tenminste een contract wordt aangeboden zonder vaste minimumprijs ongeacht de verbruikte hoeveelheid. Kruissubsidie is niet toegestaan. Standpunt van het Europees Parlement, in eerste lezing vastgesteld op 13 maart 2002 met het oog op de aanneming van Richtlijn 2002/…../EG van het Europees Parlement en de Raad tot wijziging van Richtlijn 98/30/EG betreffende gemeenschappelijke regels voor de interne markt voor aardgas HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap en met name op artikel 47, lid 2, artikel 55 en artikel 95, Gezien het voorstel van de Commissie (13) , Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité (14) , Gezien het advies van het Comité van de regio's (15) , Volgens de procedure van artikel 251 van het Verdrag (16) , Overwegende hetgeen volgt: (2) Richtlijn 98/30/EG van het Europees Parlement en de Raad van 22 juni 1998 betreffende gemeenschappelijke regels voor de interne markt voor aardgas (17) heeft in belangrijke mate bijgedragen tot de totstandkoming van die markt. (3) Uit de ervaring die met de uitvoering van deze richtlijn is opgedaan, blijkt dat voordelen uit de interne markt voor aardgas beginnen voort te komen in de vorm van verbeterde efficiëntie, prijsverlagingen, kwalitatief betere dienstverlening en toegenomen concurrentie in enkele lidstaten . Er zijn evenwel , zoals vermeld in het recente "Benchmarking-onderzoek" van de Commissie, op de volgende terreinen nog belangrijke tekortkomingen en mogelijkheden tot verbetering van de werking van de markten: (3) Met de rechten die de Europese burgers in het Verdrag worden gegarandeerd op het gebied van vrij verkeer van goederen, vrijheid van dienstverlening en vrijheid van vestiging, is evenwel alleen een volledig opengestelde markt in overeenstemming waarop alle consumenten hun leveranciers vrijelijk kunnen kiezen en alle aanbieders vrijelijk aan hun klanten kunnen leveren. (4) Gezien de verwachte grotere afhankelijkheid van het verbruik van aardgas is het zinvol initiatieven en maatregelen te overwegen om de wederkerige toegang tot de netten van derde landen te bevorderen en verstoringen van de concurrentie als gevolg van de invoer uit landen die niet onder de Gemeenschapswetgeving vallen zo veel mogelijk te beperken. (5) Op zijn bijeenkomst op 23 en 24 maart 2000 in Lissabon heeft de Europese Raad gevraagd om een snelle voortgang van de voltooiing van de interne markt voor de elektriciteits- en gassector en om een versnelling van de liberalisering in deze sectoren met het oog op de totstandbrenging van een volledig operationele interne markt op deze gebieden. In zijn resolutie van 6 juli 2000 (18) over het tweede verslag van de Commissie betreffende de stand van de liberalisering van de energiemarkten heeft het Europees Parlement de Commissie verzocht een gedetailleerd tijdschema vast te leggen voor de verwezenlijking van nauwkeurig omschreven doelstellingen met het oog op een geleidelijke maar volledige liberalisering van de energiemarkt. (6) De voornaamste hinderpalen voor de totstandbrenging van een volledig operationele interne markt betreffen de toegang tot het net , prijsvaststelling en een van lidstaat tot lidstaat uiteenlopende mate van openstelling van de markt , verschillen in nationale aanpak van de internalisering van milieukosten en verschillen in hoogte van de overheidssteun aan sommige delen van de energiesector. (7) Teneinde tot niet-discriminerende toegang tot het net te komen, is de onafhankelijkheid van de transmissiesysteembeheerder van het grootste belang. Daartoe moeten de bepalingen inzake ontvlechting worden verscherpt. Teneinde niet-discriminerende toegang tot het distributienet te waarborgen, dienen ontvlechtingsvoorschriften voor de distributiesysteembeheerder te worden ingevoerd voor beheerders van aardgasdistributiesystemen . De aanleg en het onderhoud van de nodige netwerkinfrastructuur, waaronder interconnectiecapaciteit, is een absolute voorwaarde voor een stabiele voorziening. (8) Teneinde kleine distributiebedrijven geen onevenredige financiële en administratieve lasten op te leggen, dienen de lidstaten, waar nodig, in staat te zijn deze bedrijven te ontheffen van de ontvlechtingsvoorschriften. (9) Verder dienen nog maatregelen te worden getroffen teneinde te zorgen voor transparante, voorspelbare en niet-discriminerende tarieven voor de toegang tot essentieel transport en de daarmee verband houdende infrastructuur. Deze tarieven moeten op een niet-discriminerende basis voor alle gebruikers van het systeem gelden . (10) De aanwezigheid van onafhankelijke instanties in de lidstaten vormt een belangrijk aspect bij het waarborgen van niet-discriminerende toegang tot het net. Deze instanties moeten ten minste bevoegd zijn om de methode voor de vaststelling van doorvoer- en distributietarieven en van tarieven voor de toegang tot installaties voor vloeibaar aardgas (LNG) en opslaginstallaties te bepalen of goed te keuren. (11) De instanties in de lidstaten kunnen de methode voor de vaststelling van tarieven goedkeuren op basis van een voorstel van de doorvoerbeheerders, van de distributienetbeheerders, of van de LNG-systeembeheerders en beheerders van opslaginstallaties , dan wel op basis van een voorstel dat is overeengekomen tussen deze systeembeheerder(s) en de gebruikers van het netwerk. (12) De economische voordelen van de interne markt moeten om redenen van eerlijkheid en concurrentievermogen zo snel mogelijk beschikbaar zijn voor de handel en industrie in de Gemeenschap, inclusief kleine en middelgrote ondernemingen, en voor alle burgers van de Gemeenschap. (13) Afnemers van gas moeten hun leverancier vrij kunnen kiezen. De voltooiing van de interne markt voor gas moet echter in fasen worden aangepakt, teneinde de industrie in staat te stellen zich aan te passen en te waarborgen dat er passende maatregelen en systemen zijn om de belangen van afnemers te beschermen en te waarborgen dat zij een echt en doeltreffend recht van keuze van leverancier hebben. (14) Verdergaande openstelling van de markt tot volledige concurrentie zal sommige verschillen tussen lidstaten geleidelijk opheffen. Transparantie en zekerheid bij de uitvoering van deze richtlijn moeten zijn gewaarborgd. (15) Richtlijn 98/30/EG voorziet in toegang tot opslag als onderdeel van het gassysteem. In het licht van de opgedane ervaring bij de totstandbrenging van de interne markt moeten aanvullende maatregelen worden genomen om de bepalingen inzake toegang tot opslag en andere ondersteunende diensten te verduidelijken en de scheiding van de exploitatie van transmissie- en distributiesystemen en gasopslaginstallaties en LNG-installaties te versterken. (16) In het belang van de voorzieningszekerheid, de openbare dienstverlening en het milieu moet het evenwicht tussen vraag en aanbod in de afzonderlijke lidstaten worden bewaakt en moeten passende maatregelen worden genomen indien de voorzieningszekerheid, de openbare dienstverlening of het milieu in gevaar komt. (17) Zowel in het belang van milieubescherming als in het belang van een ontwikkeling die moet leiden tot een stabiele energievoorziening zorgen de lidstaten ervoor dat de toegang van biogas en gas uit biomassa tot het net gegarandeerd is, mits de toegang tot de transmissienetten en hulpinstallaties ten volle verenigbaar is met de veiligheidsmaatstaven voor de installaties en de verbruiker. (18) Langlopende "take-or-pay"-contracten blijven voor de gasvoorziening in de lidstaten noodzakelijk en dienen als mogelijkheid voor gasvoorzieningsbedrijven gehandhaafd te blijven voorzover zijn niet haaks staan op de doelstellingen van deze richtlijn. (19) De lidstaten moeten waarborgen dat alle afnemers het recht hebben tegen betaalbare , gemakkelijk en goed vergelijkbare, transparante en redelijke prijzen van gas van een bepaalde kwaliteit te worden voorzien. Teneinde de handhaving van de best mogelijke kwaliteit van de openbare dienstverlening in de Gemeenschap te waarborgen, moet de Commissie op gezette tijdstippen in kennis worden gesteld van alle de door lidstaten getroffen maatregelen ter verwezenlijking van de doelstellingen van deze richtlijn. De Commissie moet op gezette tijdstippen een verslag publiceren waarin de op nationaal niveau getroffen maatregelen ter verwezenlijking van de doelstellingen van openbare dienstverlening worden geanalyseerd en de doelmatigheid ervan wordt vergeleken, teneinde aanbevelingen te kunnen doen betreffende maatregelen die op nationaal niveau moeten worden genomen om een hoog peil van openbare dienstverlening te bereiken. (20) Richtlijn 98/30/EG moet derhalve worden gewijzigd. (21) Overeenkomstig het subsidiariteitsbeginsel en het evenredigheidsbeginsel, zoals neergelegd in artikel 5 van het Verdrag, kunnen de doelstellingen van het voorgestelde optreden, te weten de totstandbrenging van een volledig operationele interne markt voor gas die door eerlijke concurrentie wordt gekenmerkt, niet voldoende door de lidstaten worden verwezenlijkt en kunnen zij derhalve wegens de omvang en de gevolgen van het optreden, beter door de Gemeenschap worden verwezenlijkt. Deze richtlijn beperkt zich tot het vereiste minimum om deze doelstellingen te verwezenlijken en gaat niet verder dan hiertoe nodig is. HEBBEN DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD: Artikel 1 Richtlijn 98/30/EG wordt als volgt gewijzigd: 1. Overweging 11 luidt als volgt: "(11) Overwegende dat ondernemingen in de aardgassector, alsmede biogas en gas uit biomassa producerende ondernemingen, in de regel moeten kunnen opereren zonder te worden gediscrimineerd." 2. Artikel 1 wordt als volgt gewijzigd: "Artikel 1 Bij deze richtlijn worden gemeenschappelijke regels vastgesteld voor de transmissie, distributie, levering en opslag van aardgas, biogas en gas uit biomassa. Vastgesteld worden de voorschriften voor de organisatie en het functioneren van de gassector, waartoe ook vloeibaar aardgas (LNG) behoort, de toegang tot de markt, de exploitatie van systemen, en de criteria en procedures die gelden voor het verlenen van toestemming voor de transmissie, de distributie, de levering en de opslag van aard- en biogas." 3. Artikel 2 wordt als volgt gewijzigd: a) Punt 9 wordt als volgt gewijzigd: "9. "opslaginstallatie": installatie die wordt gebruikt voor de opslag van aardgas en eigendom is van en/of geëxploiteerd wordt door een aardgasbedrijf, met uitsluiting van het gedeelte dat wordt gebruikt voor productieactiviteiten en LNG-installaties;" b) Punt 11 wordt als volgt gewijzigd: "11. "LNG-installatie": terminal die voor het vloeibaar maken van aardgas of de invoer en de hervergassing van LNG gebruikt wordt;" c) Punt 12 wordt als volgt gewijzigd: "12. "systeem": alle transmissie- en distributienetten, LNG-installaties en hulpvoorzieningen, zoals installaties en voorzieningen voor opslag en gelijkwaardige flexibiliteitsinstrumenten, het in evenwicht houden van de belasting en menging, die eigendom zijn van en/of geëxploiteerd worden door een aardgasbedrijf, met inbegrip van installaties met een ondersteunende functie anders dan opslag, alsmede die van verwante bedrijven die nodig zijn voor de toegang tot transmissie en distributie;" d) het volgende punt 20bis wordt ingevoegd: "20bis "niet-particuliere afnemer": een verbruiker die aardgas koopt dat niet voor eigen huishoudelijk gebruik is bestemd; onder dit begrip vallen tevens elektriciteitscentrales, aardgasbedrijven en grootverbruikers;" e) Punt 25 wordt vervangen door: "25. "voorzieningszekerheid": zowel de zekerheid van de voorziening en levering als de technische veiligheid;" f) Aan artikel 2 wordt het volgende nieuwe punt 26 toegevoegd: "26. "Flexibiliseringsinstrument": een instrument om het aanbod van gas af te stemmen op fluctuaties in de vraag van een klant, zoals de toegang tot voorraden, of flexibiliteit in verband met de keten van LNG." 4. Artikel 3 wordt vervangen door het volgende: "Artikel 3 1. De lidstaten waarborgen op basis van hun institutionele organisatie en met inachtneming van het subsidiariteitsbeginsel dat gasbedrijven , onverminderd lid 2, volgens de beginselen van deze richtlijn worden geëxploiteerd met het oog op de totstandbrenging van een gasmarkt met mededinging en een veilige en milieuvriendelijke handel en verbruik van gas . De lidstaten mogen, wat rechten en plichten betreft, deze bedrijven niet verschillend behandelen. 2. Met inachtneming van de toepasselijke bepalingen van het Verdrag, met name artikel 86, mogen de lidstaten in het algemeen economisch belang aan gasbedrijven openbare-dienstverplichtingen opleggen, die betrekking kunnen hebben op de voorzieningszekerheid, regelmaat, kwaliteit en prijs van de leveringen alsmede op de bescherming van het milieu (met inbegrip van klimaatverandering) en energie-efficiëntie en onderzoek en ontwikkeling . Deze verplichtingen moeten duidelijk gedefinieerd, transparant, niet-discriminerend en controleerbaar zijn. Openbare-dienstverplichtingen mogen de concurrentie tussen de gasondernemingen niet onredelijk beperken. Ter nakoming van openbare-dienstverplichtingen met betrekking tot de voorzieningszekerheid, transmissie/doorvoer en het eindverbruik alsmede de bevordering en het gebruik van hernieuwbare energiebronnen kunnen de lidstaten langetermijnplanning invoeren, daarbij rekening houdend met de mogelijkheid dat derde partijen toegang tot het systeem wensen. De regelgevende instanties volgen de ontwikkeling van de kleinhandelstarieven, met name in verhouding tot de nationale consumentenprijzen, de inkomens en de kosten van levensonderhoud. De consumentenorganisaties en andere relevante ondernemingen worden terzake naar behoren geraadpleegd. De lidstaten kunnen in het licht van de nationale omstandigheden van nader aangeduide ondernemingen verlangen dat zij bij particuliere verbruikers bepaalde maximumtarieven niet overschrijden. Zodra een toereikend concurrentieniveau is bereikt, worden alle maximumtarieven afgeschaft. 3. De lidstaten nemen passende maatregelen om huishoudelijke eindafnemers te beschermen en om een hoog niveau van consumentenbescherming te waarborgen, met name met betrekking tot de transparantie van algemene contractbepalingen en -voorwaarden, algemene informatie en mechanismen ter beslechting van geschillen. Deze maatregelen omvatten in het bijzonder de in de bijlage beschreven maatregelen. De lidstaten zorgen dat de individuele afnemers principieel de mogelijkheid hebben van leverancier te veranderen. 4. De lidstaten nemen passende maatregelen ter verwezenlijking van de doelstellingen inzake sociale en economische samenhang, milieubescherming en voorzieningszekerheid, met name door het onderhoud en de aanleg van de noodzakelijke netinfrastructuur, inclusief koppelingscapaciteit. 5. De lidstaten kunnen besluiten de bepalingen van artikel 4 niet toe te passen op de distributie, voorzover de toepassing daarvan zou verhinderen dat de aardgasbedrijven zich rechtens of feitelijk van de hun in het algemeen economisch belang opgelegde verplichtingen kwijten en voorzover de ontwikkeling van het handelsverkeer niet wordt beïnvloed in een mate die strijdig is met de belangen van de Gemeenschap. De belangen van de Gemeenschap omvatten onder meer concurrentie met betrekking tot de in aanmerking komende afnemers overeenkomstig deze richtlijn en artikel 86 van het Verdrag." 5. Het volgende artikel 3bis wordt ingevoegd: "Artikel 3bis 1. De lidstaten stellen de Commissie om de twee jaar in kennis van alle maatregelen die zijn vastgesteld om aan de verplichtingen van openbare dienstverlening te voldoen, alsook over de gevolgen daarvan voor de nationale en internationale concurrentie in de gassector, ongeacht of deze maatregelen een afwijking van de bepalingen van deze richtlijn inhouden. Deze kennisgeving heeft onder meer betrekking op maatregelen betreffende milieubescherming, voorzieningszekerheid, bescherming van de afnemers, inclusief eindafnemers, sociale en regionale samenhang en handhaving van de kwaliteit van de dienstverlening. 2. De Commissie publiceert om de twee jaar een verslag met een analyse van de verschillende in de lidstaten genomen maatregelen om een hoog peil van openbare dienstverlening te bereiken, en met een onderzoek naar de doeltreffendheid van deze maatregelen , met name naar de mededingingseffecten op de gasmarkt . Waar toepasselijk doet de Commissie aanbevelingen betreffende op nationaal niveau te nemen maatregelen om een hoog peil van openbare dienstverlening te bereiken , dan wel maatregelen die ertoe dienen marktafscherming te verhinderen . 3. De verbruikers worden ook geïnformeerd over hun rechten met betrekking tot universele diensten." 6. Het volgende artikel 4bis wordt ingevoegd: "Artikel 4bis 1. De lidstaten wijzen een instantie aan, die de in artikel 22 bedoelde onafhankelijke regelgevende instantie kan zijn, om toe te zien op kwesties betreffende de voorzieningszekerheid. Deze instantie controleert met name het evenwicht tussen vraag en aanbod op de nationale markt, het niveau van de verwachte toekomstige vraag, geplande of in aanbouw zijnde extra capaciteit en de toestand waarin de netwerken verkeren en het onderhoud ervan en beoordeelt de potentiële transmissiecapaciteit. Deze instantie publiceert jaarlijks uiterlijk op 31 juli een verslag over haar bevindingen met betrekking tot deze kwesties alsmede de getroffen of overwogen maatregelen om deze kwesties op te lossen en zendt dit verslag onverwijld naar de Commissie. Deze instantie draagt bij aan de ontwikkeling van de interne gasmarkt en bevordert de harmonisering en de totstandbrenging van gelijke concurrentievoorwaarden op het gebied van gas op Europees vlak door op transparante wijze samen te werken met andere instanties en de Commissie teneinde ervoor te zorgen dat de bepalingen van deze richtlijn inzake gas in alle lidstaten consequent worden toegepast. Daartoe streven de nationale of regionale regelgevende instanties met name naar overeenstemming over de meest geschikte instrumenten en oplossingen voor het aanpakken van bepaalde situaties op de Europese gasmarkt. Wanneer de Commissie aanbevelingen tot de lidstaten richt over de geharmoniseerde toepassing van de bepalingen van deze richtlijn met het oog op de verwezenlijking van de in deze richtlijn vermelde doelstellingen, dragen de lidstaten er zorg voor dat de nationale regelgevende instanties bij de uitvoering van hun taken maximaal rekening houden met die aanbevelingen. 2. De samenwerking vindt o.a. plaats in een comité of groep bestaande uit Europese regelgevers voor de gassector. De Commissie richt een Europese Groep van regelgevende instanties voor de Europese gasmarkt op, die een passend orgaan zal zijn voor het bevorderen van de samenwerking en coördinatie tussen de nationale regelgevende instanties, teneinde de ontwikkeling van de interne markt voor gas te stimuleren en naar consequente toepassing van de regelgeving in alle lidstaten te streven. 3. Op grond van het in lid 1 bedoelde verslag dient de Commissie jaarlijks bij het Europees Parlement en de Raad een mededeling in waarin kwesties betreffende het capaciteitsniveau van systemen en de zekerheid van de aardgasvoorziening in de Gemeenschap worden onderzocht, met name het bestaande en geplande evenwicht tussen vraag en aanbod. Waar nodig doet de Commissie aanbevelingen." 7. Artikel 7 wordt vervangen door het volgende: "Artikel 7 1. Ieder aardgasbedrijf met eigen transmissie-, opslag- of LNG-installaties , is als systeembeheerder verantwoordelijk voor het beheer, de zorg voor het onderhoud en de ontwikkeling van zijn installaties alsmede voor zijn koppelleidingen met andere systemen, teneinde voorzieningszekerheid te waarborgen. 2. Elke transmissie-, opslag- en/of LNG-systeembeheerder: 3. De door beheerders van transmissie- en distributiesystemen vastgestelde regels voor het in evenwicht houden van het gassysteem moeten transparant en niet-discriminerend zijn. De tarieven en voorwaarden voor het verlenen van dergelijke diensten door systeembeheerders moeten op een niet-discriminerende wijze in overeenstemming met de heersende marktprijzen worden gepubliceerd. Voordat zij van kracht worden , worden deze tarieven en voorwaarden dan wel de wijze waarop zij worden vastgesteld, goedgekeurd door een of meer van de in artikel 22, lid 1, genoemde door de lidstaten overeenkomstig de in artikel 22, lid 1, vastgelegde procedure aangewezen instanties ." 8. De volgende artikelen 7bis en 7ter worden ingevoegd: "Artikel 7bis 1. De lidstaten kunnen verlangen dat transmissienetbeheerders bij het onderhoud en de ontwikkeling van het transmissiesysteem, inclusief koppelingscapaciteit , bepaalde minimumnormen in acht nemen . 2. Tenzij de transmissiesysteembeheerder, wat de eigendom betreft, reeds volledig onafhankelijk is van andere activiteiten die geen verband houden met het transmissiesysteem, moet de transmissiesysteembeheerder, althans met betrekking tot zijn rechtsvorm, organisatie en besluitvorming, onafhankelijk zijn van andere, niet met transmissie verbonden activiteiten. Teneinde de onafhankelijkheid van de transmissiesysteembeheerder te waarborgen, gelden de volgende criteria: Artikel 7ter Transmissiesysteembeheerders schaffen de energie die zij ter uitvoering van hun taken gebruiken aan volgens transparante, niet-discriminerende en op de markt gebaseerde procedures." 9. Artikel 10 wordt als volgt gewijzigd: a) Lid 1 komt als volgt te luiden: "1. Elk distributiebedrijf exploiteert, onderhoudt en ontwikkelt op economische voorwaarden een veilig, betrouwbaar en efficiënt systeem, en ontziet daarbij het milieu." b) Lid 3 komt als volgt te luiden: "3. Elk distributiebedrijf verstrekt de andere distributiebedrijven en/of transmissiebedrijven en/of opslagbedrijven voldoende informatie om te waarborgen dat het transport en de opslag van aardgas kunnen geschieden op een wijze die verenigbaar is met de veilige en doelmatige exploitatie van het stelsel van systemen." c) Na lid 3 wordt het volgende lid 4 toegevoegd: "4. Tenzij de distributiesysteembeheerder, wat de eigendom betreft, reeds volledig onafhankelijk is van andere activiteiten die geen verband houden met het distributiesysteem, moet de distributiesysteembeheerder, althans met betrekking tot zijn rechtsvorm, organisatie en besluitvorming, onafhankelijk zijn van andere, niet met distributie verbonden activiteiten. Teneinde de onafhankelijkheid van de distributiesysteembeheerder te waarborgen, gelden de volgende criteria: De bepalingen van de eerste en tweede alinea zijn van toepassing met ingang van 1 januari 2004. De lidstaten kunnen besluiten deze bepalingen niet toe te passen op geïntegreerde aardgasbedrijven die op dat tijdstip minder dan 100 000 afnemers bedienen." 10. Het volgende artikel 11bis wordt ingevoegd "Artikel 11bis De in artikel 7bis, lid 2, en artikel 10, lid 4, vervatte regels beletten niet een gecombineerd van transmissie- en distributiesystemen door een beheerder die wat de rechtsvorm, organisatie en besluitvorming betreft volledig onafhankelijk is van andere, niet met het beheer van het transmissie- of distributiesysteem verbonden activiteiten en aan de eisen van artikel 7bis, lid 2, voldoet." 11. In artikel 13 wordt lid 3 vervangen door het volgende: "3. Om discriminatie, kruissubsidies en concurrentievervalsing te voorkomen, voeren geïntegreerde aardgasbedrijven intern afzonderlijke boekhoudingen voor de transmissie-, distributie-, leverings-, LNG- en opslagactiviteiten met betrekking tot aardgas en, in voorkomend geval, op geconsolideerde basis, voor hun niet-gasactiviteiten, zoals zij dat zouden moeten doen indien die activiteiten door verschillende bedrijven zouden worden uitgevoerd. Deze interne boekhoudingen bevatten per activiteit een balans en een winst- en verliesrekening." 12. De artikelen 14 en 15 komen als volgt te luiden: "Artikel 14 1. De lidstaten dragen zorg voor de invoering van een systeem voor toegang van derden tot de transmissie- en distributienetten, dat is gebaseerd op gepubliceerde tarieven of op gepubliceerde essentiële voorwaarden die voor alle in aanmerking komende afnemers gelden en die objectief worden toegepast zonder onderscheid te maken tussen gebruikers van het net. De lidstaten dragen er zorg voor dat deze tarieven of de methode voor de berekening van de tarieven , voordat zij van kracht worden, op verzoek of van ambtswege door instanties overeenkomstig artikel 22 , lid 1 worden beoordeeld . 2. Transmissiesysteembeheerders hebben, indien nodig en ten behoeve van de uitvoering van hun taken waaronder die met betrekking tot grensoverschrijdende transmissie, toegang tot het net van andere transmissiesysteembeheerders op basis van dezelfde voorwaarden en beginselen als bedoeld in lid 1. 3. Onverminderd de bepalingen van leden 1 en 2 treffen de lidstaten de vereiste maatregelen om onderhandelingen mogelijk te maken over contracten waarin het toegestaan is capaciteit te reserveren, ook op lange termijn, in hogedruknetten en bestaande of nog te bouwen opslag- of LNG-installaties, wanneer een dergelijke reservering nuttig is om de voorziening veilig te stellen, de koppelingscapaciteit te verhogen of in te staan voor de aanvoer van zeer grote gasvolumes. De contracten als bedoeld in alinea 1 worden gesloten tussen de betrokken aardgasbedrijven en mogen geen onrechtmatige bepalingen of ongerechtvaardigde beperkingen van de mededinging bevatten. De lidstaten overleggen indien nodig om de verwezenlijking van installaties of grensoverschrijdende koppelingscapaciteit te vergemakkelijken. Artikel 15 1. Voor de organisatie van de toegang tot opslaginstallaties en gelijkwaardige flexibiliteitsinstrumenten, wanneer dat technisch en/of economisch noodzakelijk is voor efficiënte toegang tot het systeem voor de levering aan afnemers, alsmede voor de organisatie van de toegang tot andere ondersteunende diensten, kunnen de lidstaten een van de twee of beide in de leden 2 en 3 bedoelde procedures kiezen. Bij deze procedures worden objectieve, transparante en niet-discriminerende criteria gehanteerd. 2. Bij toegang tot het systeem via onderhandelingen nemen de lidstaten de nodige maatregelen om ervoor te zorgen dat aardgasbedrijven en in aanmerking komende afnemers binnen en buiten het door het stelsel van systemen bestreken grondgebied kunnen onderhandelen over toegang tot het systeem met het oog op het sluiten van leveringscontracten op basis van vrijwillige handelsovereenkomsten. De partijen moeten worden verplicht te goeder trouw over toegang tot het systeem te onderhandelen. Over contracten voor toegang tot het systeem wordt met de betrokken systeembeheerder of aardgasbedrijven onderhandeld. De lidstaten schrijven de aardgasbedrijven voor dat zij hun belangrijkste handelsvoorwaarden voor het gebruik van het systeem uiterlijk [datum vermelden] en vervolgens elk jaar publiceren. 3. Lidstaten die kiezen voor gereguleerde toegang nemen de nodige maatregelen zodat aardgasbedrijven en in aanmerking komende afnemers binnen en buiten het door het stelsel van systemen bestreken grondgebied een recht van toegang tot het systeem krijgen op basis van gepubliceerde tarieven en/of andere voorwaarden en verplichtingen voor het gebruik van dat systeem. Dit recht van toegang voor in aanmerking komende afnemers kan worden verleend door hen in staat te stellen leveringscontracten af te sluiten met andere concurrerende aardgasbedrijven dan de eigenaar en/of beheerder van het systeem of een verwant bedrijf. 4. De lidstaten treffen de nodige maatregelen opdat aardgasondernemingen afnemers en de distributieondernemingen flexibiliseringsinstrumenten ter beschikking stellen, voorzover dit om technische en economische redenen voor het aanbod van een performante toegang tot het net nodig is." 13. Artikel 16 vervalt. 14. Aan artikel 17 wordt het volgende lid 3 toegevoegd: "3. Weigering van toegang is alleen mogelijk in de in lid 1 opgesomde gevallen. De lidstaten zorgen ervoor dat de gehele beschikbare capaciteit van de netten en indien nodig van de opslaginstallaties toegankelijk wordt gemaakt voor de gebruikers van het systeem, voorzover dit de veiligheid van het systeem niet in gevaar brengt. De in artikel 22 genoemde instanties verzoeken de beheerders van transmissienetten en opslaginstallaties op gezette tijden en steeds wanneer er extra capaciteit beschikbaar komt opgave te doen van de beschikbare capaciteit. De informatie over de beschikbare capaciteit wordt gepubliceerd. 15. Artikel 18 komt als volgt te luiden: "Artikel 18 1. De lidstaten waarborgen dat alle niet-particuliere afnemers uiterlijk vanaf 1 januari 2004 vrij zijn gas van de leverancier van hun keuze af te nemen en de rechten van in aanmerking komende afnemers op toegang voor derden hebben, teneinde deze leveringen te kunnen uitvoeren overeenkomstig de artikelen 14 en 15. 2. De lidstaten waarborgen dat alle afnemers uiterlijk vanaf 1 januari 2005 vrij zijn gas van de leverancier van hun keuze af te nemen en de rechten van in aanmerking komende afnemers op toegang voor derden hebben, teneinde deze leveringen te kunnen uitvoeren overeenkomstig de artikelen 14 en 15. " 16. Artikel 22 wordt vervangen door het volgende: "Artikel 22 1. De lidstaten wijzen een of meer bevoegde diensten als regelgevende instanties aan . Zij moeten voorts de grootst mogelijke onafhankelijkheid bezitten ten opzichte van de regeringen van de lidstaten en geheel onafhankelijk zijn van de belangen van de gassector. Hun taak is het permanent volgen van de markt, waarbij zij hun aandacht met name richten op de omvang van de concurrentie en de totstandbrenging van gelijke concurrentievoorwaarden op de gasmarkt. Zij moeten ten minste als enige bevoegd zijn om: 2. De lidstaten nemen de nodige maatregelen om te waarborgen dat de in lid 1 bedoelde regelgevende instanties de in dit artikel bedoelde taken op een efficiënte en snelle manier kunnen uitvoeren. 3. De lidstaten voorzien in geschikte en doelmatige mechanismen voor regelgeving, controle en transparantie, teneinde eventueel misbruik van een machtspositie, met name ten nadele van de verbruikers, en eventueel marktondermijnend of concurrentiebeperkend gedrag te voorkomen. Deze mechanismen , met inbegrip van jaarlijkse evaluaties door de regelgevende instantie, moeten de bepalingen van het Verdrag, en met name artikel 82, in acht nemen. 4. De lidstaten verlenen de bevoegde instanties de bevoegdheid om indien nodig beheerders van een transmissie- of distributienet te verplichten de in lid 1 genoemde voorwaarden, regels en tarieven zodanig te wijzigen dat zij passend zijn in de zin van het vastgestelde of goedgekeurde kader en op niet-discriminerende wijze worden toegepast. 5. Over een bij de bevoegde instanties ingediende en op de in lid 1 genoemde criteria berustende klacht tegen de beheerder van een transmissie- of distributienet moet binnen een periode van maximaal twee maanden een verbindend besluit worden genomen. 6. De lidstaten dragen er zorg voor dat passende maatregelen, waaronder bestuursrechtelijke of strafrechtelijke procedures in overeenstemming met hun nationale wetgeving, tegen de verantwoordelijke natuurlijke of rechtspersonen worden genomen wanneer door deze richtlijn opgelegde vertrouwelijkheidsregels niet in acht zijn genomen. 7. De lidstaten zien erop toe dat de regelgevende instanties de bevoegdheid hebben de vrijmaking uit langetermijncontracten te gelasten van gascapaciteit of capaciteit voor het vervoer van gas tegen marktprijzen, indien de regelgevende autoriteit van mening is dat dit noodzakelijk is voor de ontwikkeling van een duurzame concurrentie." 17. Artikel 28 wordt vervangen door het volgende: "Artikel 28 De Commissie toetst de toepassing van deze richtlijn en dient voor [datum vermelden] en uiterlijk [datum vermelden] bij het Europees Parlement en de Raad een verslag in over de opgedane ervaring met en de geboekte vooruitgang bij de totstandbrenging van een voltooide en volledig operationele interne markt voor aardgas, zodat het Europees Parlement en de Raad te gelegener tijd de maatregelen kunnen vaststellen die nodig zijn voor verdere verbetering van de interne markt voor aardgas. In het verslag wordt in het bijzonder ingegaan op de mate waarin de vereisten van deze richtlijn met betrekking tot ontvlechting en tariefregeling hebben bijgedragen tot het waarborgen van eerlijke en niet-discriminerende toegang tot het gassysteem in de Gemeenschap. In het verslag worden tevens onderzocht in hoeverre behoefte is aan harmonisatie die niet samenhangt met de bepalingen van deze richtlijn. Het verslag bevat tevens een evaluatie van de vooruitgang die is geboekt in het kader van de bilaterale betrekkingen met aardgasproducerende en -exporterende derde landen ter bevordering van de wederkerigheid van de voorwaarden voor toegang tot de hulpbronnen, productie-installaties en infrastructuur voor het transport van aardgas en ter versterking van de mededinging zowel in deze landen als in de Gemeenschap. Het verslag bevat tot slot een evaluatie van de gevolgen die de ontwikkeling van de regels voor toegang tot de netten van aardgasproducerende en –exporterende derde landen zal hebben voor de mededinging tussen communautaire bedrijven. 18. Er wordt een bijlage toegevoegd, waarvan de tekst is weergegeven in de bijlage bij deze richtlijn. Artikel 2 De lidstaten doen de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden om uiterlijk ... (19) aan deze richtlijn te voldoen. Zij stellen de Commissie daarvan onverwijld in kennis. Wanneer lidstaten deze bepalingen aannemen, wordt in die bepalingen naar deze richtlijn verwezen of wordt hiernaar verwezen bij de officiële bekendmaking van de bepalingen. De regels voor deze verwijzing worden vastgesteld door de lidstaten. Artikel 3 Deze richtlijn treedt in werking op de twintigste dag volgende op die van haar bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen. Artikel 4 Deze richtlijn is gericht tot de lidstaten. Gedaan te , […] Voor het Europees Parlement Voor de Raad De Voorzitter De Voorzitter BIJLAGE "BIJLAGE Onverminderd de communautaire voorschriften inzake consumentenbescherming, met name Richtlijn 93/13/EG van de Raad van 5 april 1993 betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten (20) en Richtlijn 97/7/EG van het Europees Parlement en de Raad van 20 mei 1997 betreffende de bescherming van de consument bij op afstand gesloten overeenkomsten (21) : De voorwaarden dienen eerlijk en vooraf genoegzaam bekend te zijn. Deze gegevens worden in elk geval verstrekt voordat het contract wordt gesloten. Indien contracten via tussenpersonen worden gesloten, worden bovenstaande gegevens eveneens verstrekt alvorens het contract wordt gesloten. b) dragen de lidstaten er zorg voor dat de eindgebruikers op afdoende wijze in kennis worden gesteld van ieder voornemen de contractvoorwaarden te wijzigen en de mogelijkheid krijgen de contracten op te zeggen indien zij de nieuwe voorwaarden niet aanvaarden . De verbruikers worden op de hoogte gesteld van hun recht om hun contract op te zeggen, wanneer zij van een dergelijk voornemen in kennis worden gesteld. Verleners van diensten stellen hun abonnees onmiddellijk op de hoogte van eventuele tariefverhogingen en doen dit binnen een redelijke termijn die niet langer duurt dan een normale factureringsperiode na het invoeren van de tariefverhoging ; c) dragen de lidstaten er zorg voor dat transparante informatie over geldende prijzen en tarieven en over standaardvoorwaarden met betrekking tot toegang toe en gebruik van elekticiteitsdiensten beschikbaar is voor het publiek en in het bijzonder voor de eindgebruikers; d) nemen de lidstaten passende maatregelen om kwetsbare afnemers te beschermen; e) dragen de lidstaten er zorg voor dat transparante, eenvoudige en goedkope procedures beschikbaar zijn voor het afhandelen van klachten van eindgebruikers. De lidstaten moeten maatregelen nemen om ervoor te zorgen dat door middel van dergelijke procedures geschillen billijk en snel kunnen worden beslecht, zo nodig met een systeem van voorzieningen voor terugbetaling en/of vergoeding. Hierbij dienen zoveel mogelijk de beginselen genoemd in Aanbeveling 98/257/EG van de Commissie (22) te worden gevolgd. f) dragen de lidstaten er zorg voor dat de algemene formulering en voorwaarden van de contracten eerlijk en helder zijn. Ze dienen te zijn gesteld in duidelijke en begrijpelijke bewoordingen. Onverminderd de specifieke bepalingen van deze richtlijn zijn de communautaire regels inzake consumentenbescherming van toepassing. Richtlijn 93/13/EG is van toepassing en met name worden contracten voor openbare diensten onderzocht op eerlijkheid. Tevens worden de verbruikers beschermd tegen oneerlijke of misleidende verkoopmethoden. (Medebeslissingsprocedure: eerste lezing) Het Europees Parlement, – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2001) 125 (1) ), – gelet op artikel 251, lid 2 en artikel 95 van het EG&nbhy;Verdrag, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C5&nbhy;0185/2001), – gelet op artikel 67 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie industrie, externe handel, onderzoek en energie en de adviezen van de Economische en Monetaire Commissie en de Commissie juridische zaken en interne markt (A5&nbhy;0074/2002), 1. hecht zijn goedkeuring aan het aldus gewijzigde Commissievoorstel; 2. verzoekt om hernieuwde voorlegging indien de Commissie voornemens is ingrijpende wijzigingen in dit voorstel aan te brengen of dit door een nieuwe tekst te vervangen; 3. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Standpunt van het Europees Parlement, in eerste lezing vastgesteld op 13 maart 2002 met het oog op de aanneming van Verordening (EG) nr. .../2002 van het Europees Parlement en de Raad betreffende de voorwaarden voor toegang tot het netwerk voor grensoverschrijdende handel in elektriciteit HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, inzonderheid op artikel 95, Gezien het voorstel van de Commissie (2) , Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité (3) , Gezien het advies van het Comité van de regio's (4) , Volgens de in artikel 251 van het Verdrag neergelegde procedure (5) , Overwegende hetgeen volgt: (1) Richtlijn 96/92/EG van het Europees Parlement en de Raad van 19 december 1996 betreffende gemeenschappelijke regels voor de interne markt voor elektriciteit (6) vormt een belangrijke stap vooruit bij de voltooiing van die markt. (2) Op zijn bijeenkomst op 23 en 24 maart 2000 te Lissabon heeft Europese Raad gevraagd om een snelle voortgang van de voltooiing van de interne markt voor de sectoren elektriciteit en gas en om een versnelling van de liberalisering van deze sectoren, met het oog op de totstandbrenging van een volledig operationele interne markt op deze gebieden. (3) De totstandbrenging van een echte interne elektriciteitsmarkt dient te worden bevorderd door een intensivering van de handel in elektriciteit, welke, vergeleken met andere sectoren van de economie, momenteel onderontwikkeld is. (4) In aanvulling op de bepalingen van Richtlijn 96/92/EG moeten eerlijke, kostengeoriënteerde, de vergelijking met efficiënte netbeheerders uit structureel vergelijkbare gebieden in aanmerking nemende, doorzichtige en rechtstreeks toepasbare voorschriften met betrekking tot grensoverschrijdende tarifering en de toewijzing van beschikbare koppelingscapaciteit worden ingevoerd, teneinde een daadwerkelijke toegang tot de transmissienetten te verzekeren en aldus grensoverschrijdende transacties mogelijk te maken. (5) In zijn conclusies heeft de Energieraad van 30 mei 2000 de Commissie, de lidstaten en de nationale regelgevende instanties verzocht te zorgen voor een snelle invoering van een solide tariferingstelsel en methoden voor de toewijzing van beschikbare koppelingscapaciteit op langere termijn. (6) In zijn resolutie van 6 juli 2000 (7) over het tweede verslag van de Commissie betreffende de stand van de liberalisering van de energiemarkten heeft het Europees Parlement gevraagd om voorwaarden voor het gebruik van de netten in de lidstaten die de grensoverschrijdende handel in elektriciteit niet in de weg staan en heeft het de Commissie verzocht specifieke voorstellen voor te leggen met het oogmerk alle bestaande hinderpalen voor de intracommunautaire handel weg te nemen. (7) In deze verordening dienen de grondbeginselen voor tarifering en capaciteitstoewijzing te worden vastgelegd en tegelijkertijd richtsnoeren te worden gegeven waarin de relevante beginselen en methoden nader worden uiteengezet, zodat een snelle aanpassing aan de gewijzigde omstandigheden mogelijk wordt. (8) Op een open markt met vrije concurrentie dienen de transmissienetbeheerders een vergoeding te ontvangen voor de kosten in verband met het verzorgen van doorvoerstromen op hun netten, en wel van de beheerders van die transmissienetten waarvan de doorvoerstromen afkomstig zijn of waarvoor zij bestemd zijn. (9) Bij de vaststelling van nationale nettarieven moet rekening worden gehouden met betalingen en ontvangsten in verband met verrekeningen tussen transmissienetbeheerders. (10) Het voor grensoverschrijdende toegang tot het net verschuldigde bedrag kan aanzienlijk variëren, afhankelijk van de betrokken transmissienetbeheerders en de verschillen in structuur tussen de tariferingstelsels van de lidstaten. Derhalve is een zekere mate van harmonisatie noodzakelijk. Ter voorkoming van concurrentievervalsing op de grensoverschrijdende elektriciteitsmarkt dienen de tarieven voor toegang tot het transmissienet die door de betrokken netwerkbeheerders aan de elektriciteitsproducenten in rekening worden gebracht te worden geharmoniseerd. (11) Tarieven voor toegang tot het netwerk mogen niet aan de afstand zijn gerelateerd en dienen niet op transacties te zijn gebaseerd. Het zou niet juist zijn specifieke tarieven voor exporteurs of importeurs vast te stellen , bovenop een algemeen tarief voor toegang tot het nationale netwerk . (12) Voorwaarde voor een goed functionerende concurrentie in de interne markt is een niet-discriminerend en transparant gebruik van het netwerk waaronder de koppelleidingen in het transmissienet. De beschikbare capaciteit van deze lijnen dient het in het licht van de vraag zo toereikend mogelijk te zijn wat in overeenstemming is met de veiligheidsnormen voor een bedrijfszeker beheer van het net. Bij eventuele discriminatie bij de toewijzing van beschikbare capaciteit moet worden aangetoond dat zulks niet tot onredelijke verstoring of belemmering van de ontwikkeling van het handelsverkeer leidt. (13) De marktdeelnemers moeten een duidelijk beeld krijgen van de beschikbare transmissiecapaciteit en de veiligheids-, plannings- en operationele normen die van invloed zijn op de beschikbare transmissiecapaciteit. (14) Eventuele ontvangsten uit congestiebeheersprocedures mogen voor de transmissienetbeheerders geen extra bron van inkomsten vormen. (15) Congestieproblemen moeten op verschillende manieren kunnen worden aangepakt, mits de gebruikte methoden de transmissienetbeheerders en marktdeelnemers maar de juiste economische signalen geven en op marktmechanismen gebaseerd zijn. (16) Om een vlotte werking van de interne markt te verzekeren, moeten er procedures komen waarmee de Commissie besluiten en richtsnoeren betreffende tarifering en capaciteitstoewijzing kan vaststellen, waarbij betrokkenheid van de bevoegde instanties van de lidstaten verzekerd is. (17) Van de lidstaten en de bevoegde nationale autoriteiten moet worden verlangd dat zij de Commissie relevante informatie verschaffen. Deze informatie moet door de Commissie vertrouwelijk worden behandeld. Waar nodig, dient de Commissie de mogelijkheid te hebben de betrokken ondernemingen rechtstreeks om de relevante informatie te verzoeken. (18) Een of meer bevoegde nationale instanties moeten erop toezien dat de in deze verordening neergelegde voorschriften en de op basis van deze verordening vastgestelde richtsnoeren in acht worden genomen. (19) De lidstaten moeten regels vaststellen inzake sancties wegens inbreuken op de bepalingen van deze verordening en erop toezien dat deze worden uitgevoerd. Deze sancties moeten doeltreffend, evenredig en afschrikkend zijn. (20) Overeenkomstig het subsidiariteitsbeginsel en het evenredigheidsbeginsel, zoals neergelegd in artikel 5 van het Verdrag, kunnen de doelstellingen van het voorgestelde optreden, te weten het verschaffen van een geharmoniseerd kader voor grensoverschrijdende handel in elektriciteit, niet voldoende door de lidstaten worden verwezenlijkt, en kunnen zij derhalve wegens de omvang en de gevolgen van het optreden, beter door de Gemeenschap worden verwezenlijkt. Deze verordening beperkt zich tot het vereiste minimum om deze doelstellingen te verwezenlijken en gaat niet verder dan hiertoe nodig is. (21) Overeenkomstig artikel 2 van Besluit 1999/468/EG van de Raad van 28 juni 1999 tot vaststelling van de voorwaarden voor de uitoefening van de aan de Commissie verleende uitvoeringsbevoegdheden (8) dienen de nodige maatregelen ter uitvoering van deze verordening volgens de regelgevingsprocedure van artikel 5 van Besluit 1999/468/EG, dan wel volgens de raadgevingsprocedure van artikel 3 van dat besluit te worden vastgesteld, HEBBEN DE VOLGENDE VERORDENING VASTGESTELD : Artikel 1 Doel en werkingssfeer Deze verordening beoogt de grensoverschrijdende handel in elektriciteit en aldus de mededinging op de interne elektriciteitsmarkt te stimuleren door middel van de totstandbrenging van een vergoedingsmechanisme voor doorvoerstromen en de vaststelling van geharmoniseerde beginselen inzake tarieven voor grensoverschrijdende transmissie en de toewijzing van beschikbare koppelingscapaciteit tussen nationale transmissienetten. Artikel 2 Definities (1) Voor de toepassing van deze verordening zijn de definities in artikel 2 van Richtlijn 96/92/EG van toepassing. (2) Tevens zijn de volgende definities van toepassing: Artikel 3 Vergoedingsmechanisme voor elektriciteitsstromen tussen transmissienetbeheerders (1) Transmissienetbeheerders ontvangen een vergoeding voor hun kosten in verband met door hen op hun net verzorgde doorvoerstromen van elektriciteit. (2) De in lid 1 bedoelde vergoeding is verschuldigd door de beheerders van nationale transmissienetten waar de doorvoerstromen hun oorsprong vinden en/of waar die stromen eindigen. (3) De vergoedingen worden op gezette tijden betaald over een bepaald tijdvak in het verleden. De betaalde vergoedingen worden waar nodig aangepast aan de werkelijk gemaakte kosten. Het eerste tijdvak waarover de vergoedingen moeten worden betaald, wordt in de in artikel 7 bedoelde richtsnoeren bepaald. (4) Handelend in overeenstemming met de in artikel 13, lid 2, bedoelde procedure, neemt de Commissie een besluit ten aanzien van de verschuldigde vergoedingsbedragen. (5) De omvang van de doorvoerstromen en de hoeveelheden doorgevoerde elektriciteit afkomstig van en/of eindigend in nationale transmissienetten worden vastgesteld op basis van de daadwerkelijk over een bepaald tijdvak gemeten fysieke elektriciteitsstromen. (6) De in verband met het verzorgen van doorvoerstromen te dragen kosten worden berekend op basis van de verwachte gemiddelde marginale langetermijnkosten (corresponderend met de kosten en baten van een net wegens het verzorgen van doorvoerstromen, in vergelijking met de kosten die het bij afwezigheid van zulke stromen zou dragen). (7) De bepalingen van artikel 7, lid 6 en artikel 10, lid 4 van richtlijn 96/92/EG verhinderen niet dat een systeembeheerder volledig onafhankelijk wordt beschouwd van andere activiteiten in verband met het transmissiesysteem, indien de systeembeheerder geen vermogensaandelen van het transmissiesysteem bezit. Artikel 4 Tarieven voor de toegang tot netten (1) De door de nationale netbeheerders gehanteerde tarieven voor toegang tot nationale netten moeten doorzichtig zijn en zijn afgestemd op de werkelijk gemaakte kosten, voorzover deze overeenkomen met die van een efficiënte en structureel vergelijkbare netbeheerder en op niet-discriminerende wijze worden toegepast. Zij mogen niet op de afstand gebaseerd zijn. (2) Aan opwekkers en verbruikers (load) kan een bedrag voor toegang tot het net in rekening worden gebracht. Het door opwekkers van elektriciteit te betalen aandeel in de totale netkosten is lager dan het door de verbruikers te betalen aandeel. Waar nodig worden in het op opwekkers en/of verbruikers van toepassing zijnde tarief locatiespecifieke signalen ingebouwd en wordt rekening gehouden met de omvang van de veroorzaakte netverliezen en congestie. Ter voorkoming van concurrentievervalsing op de grensoverschrijdende elektriciteitsmarkt worden de tarieven voor toegang tot het transmissienet die door de betrokken netwerkbeheerders aan de elektriciteitsproducenten in rekening worden gebracht geharmoniseerd . (3) Bij de vaststelling van de tarieven voor nettoegang wordt rekening gehouden met de uit het vergoedingsmechanisme voortvloeiende betalingen en ontvangsten. Hierbij wordt uitgegaan van de werkelijk verrichte en ontvangen betalingen, alsmede van de over toekomstige tijdvakken verwachte betalingen, een en ander aan de hand van ramingen over tijdvakken in het verleden. (4) Onverminderd het bepaalde in lid 2, gelden de met betrekking tot opwekkers en verbruikers gehanteerde tarieven voor toegang tot nationale netten ongeacht het land van bestemming of herkomst van de elektriciteit als genoemd in de onderliggende handelsovereenkomst; voor exporteurs en importeurs van elektriciteit gelden geen specifieke tarieven in aanvulling op de algemene tarieven voor de toegang tot nationale netwerken, met uitzondering van betalingen die in redelijk verband staan met het congestiebeheer en meer dan marginaal zijn. (5) Er worden geen specifieke netkosten berekend voor individuele transacties voor doorvoerstromen die onder het vergoedingsmechanisme vallen. (6) Geïncorporeerde opwekkers zijn vrijgesteld van tarieven in verband met grensoverschrijdende handel en transmissiesystemen omdat zij deze systemen niet gebruiken. Artikel 5 Verschaffing van informatie over koppelingscapaciteit (1) De transmissienetbeheerders zorgen voor coördinatie- en informatie&nbhy;uitwisselingsmechanismen teneinde de veiligheid van de netten te waarborgen in het kader van een congestiebeheer. (2) Der door de transmissienetbeheerders gehanteerde veiligheids- operationele en planningsnormen worden openbaar gemaakt. Deze openbaarmaking omvat tevens een algemeen schema voor de berekening van de totale overdrachtcapaciteit en de transmissiebetrouwbaarheidsmarge, een en ander gebaseerd op de reële elektrische en fysieke eigenschappen van het net. Dergelijke schema's moeten door de nationale bevoegde instantie worden goedgekeurd. (3) De transmissienetbeheerders publiceren ramingen van de voor iedere dag beschikbare overdrachtcapaciteit, met vermelding van eventuele reeds gereserveerde overdrachtscapaciteit. Deze publicaties vinden plaats op bepaalde tijdstippen vóór de dag van het transport en omvatten in elk geval ramingen voor de komende week en de komende maand. Deze gegevens omvatten een kwantitatieve aanduiding van de verwachte betrouwbaarheid van de beschikbare capaciteit. Artikel 6 Algemene beginselen inzake congestiebeheer (1) Congestieproblemen op het net worden aangepakt met niet-discriminerende, aan de markt gerelateerde oplossingen waarvan voor de marktdeelnemers en de betrokken transmissienetbeheerders efficiënte economische signalen uitgaan. (2) Procedures om transacties te beperken worden slechts in noodsituaties toegepast wanneer de transmissienetbeheerder snel moet optreden en redispatching of compensatiehandel niet mogelijk is. Marktdeelnemers met een capaciteitstoewijzing worden voor een eventuele beperking van deze capaciteit vergoed. (3) De marktdeelnemers krijgen de beschikking over de maximale koppelingscapaciteit, zulks in overeenstemming met de voor een bedrijfszekere exploitatie van het net geldende veiligheidsnormen. (4) Eventueel niet&nbhy;benutte toegewezen capaciteit wordt weer op de markt gebracht. (5) De transmissienetbeheerders vereffenen, voorzover dit technisch mogelijk is, de capaciteitsbehoeften ter zake van eventuele elektriciteitsstromen in tegengestelde richting over de overbelaste koppellijn, teneinde de capaciteit van deze lijn maximaal te benutten. Transacties waarmee de congestie wordt verlicht, mogen hoe dan ook nooit worden geweigerd. (6) Eventuele ontvangsten uit de toewijzing van koppelingscapaciteit worden voor een of meer van de volgende doeleinden worden benut: Deze ontvangsten kunnen in een fonds worden geplaatst dat door de transmissienetbeheerders wordt beheerd. Deze ontvangsten mogen geen extra bron van winst voor de transmissienetbeheerders vormen. (7) Een koppelleiding wordt, met instemming van de bevoegde nationale instanties wier systemen de koppelleiding verbindt, vrijgesteld van de bepalingen van lid 6. Een dergelijke vrijstelling geldt niet indien de communautaire of de nationale wetgeving andere partijen dan de twee betrokken transmissie- en/of distributiesysteembeheerders verbiedt een nieuwe koppelleiding tussen de twee betrokken transmissie- of distributiesystemen aan te leggen. Een koppelleiding die is vrijgesteld van de bepalingen van lid 6 blijft onderworpen aan de bepalingen van artikel 22 van Richtlijn 96/92/EG. Artikel 7 Richtsnoeren (1) Waar toepasselijk stelt de Commissie, in overeenstemming met de in artikel 12, lid 2, bedoelde procedure, richtsnoeren vast, en wijzigt zij deze, met betrekking tot de volgende aangelegenheden betreffende het vergoedingsmechanisme: (2) In de richtsnoeren worden tevens bijzonderheden gegeven betreffende de harmonisatie van de uit hoofde van de nationale tariefstelsels op opwekkers en verbruikers (load) toegepaste tarieven, zulks in overeenstemming met de in artikel 4, lid 2, genoemde beginselen (3) In voorkomend geval wijzigt de Commissie, in overeenstemming met de in artikel 12, lid 2, bedoelde procedure, de richtsnoeren inzake beheer en toewijzing van beschikbare overdrachtcapaciteit van koppellijnen tussen nationale netten, als genoemd in de bijlage, zulks in overeenstemming met de in de artikelen 5 en 6 genoemde beginselen. Waar van toepassing, worden bij deze wijzigingen gemeenschappelijke voorschriften inzake minimale veiligheids&nbhy; en operationele normen voor het gebruik en de werking van het net, als bedoeld in artikel 5, lid 2, vastgesteld. (4) De bepalingen inzake de vaststelling en wijziging van richtsnoeren overeenkomstig de in artikel 12 bedoelde procedure gelden slechts voor een periode van vier jaar vanaf de inwerkingtreding van deze verordening. Voordat deze termijn verstreken is, onderzoeken het Parlement en de Raad, overeenkomstig artikel 251 van het Verdrag, of en eventueel met welke wijzigingen de toepassing van deze bepalingen verlengd wordt. Het verstrijken van deze periode is niet van invloed op de toepassing van reeds vastgestelde uitvoeringsmaatregelen. Artikel 8 Bevoegde nationale instanties De bevoegde nationale instanties zien erop toe dat er nationale tarieven en methoden voor congestiebeheer worden vastgesteld en toegepast, zulks in overeenstemming met deze verordening en de krachtens artikel 7 vastgestelde richtsnoeren. Het Europees Comité van nationale regelgevende instanties (CEER) op het gebied van energie staat de Commissie met betrekking tot de uitvoering van deze verordening en Richtlijn 96/92/EG bij. Het dient bij het Europees Parlement en de Raad een jaarverslag in waarin de nationale reguleringen en de coherentie ervan op Europees niveau worden geëvalueerd. De Commissie of een bevoegde nationale instantie kan het Comité inschakelen opdat het helpt bij de totstandbrenging van een minnelijke schikking van een grensoverschrijdend geschil. Artikel 9 Verschaffing van informatie en vertrouwelijkheid (1) De lidstaten en de bevoegde nationale instanties verstrekken de Commissie desgevraagd alle ter uitvoering van artikel 3, lid 4, en artikel 7 benodigde informatie. In het bijzonder stellen de bevoegde nationale instanties voor de toepassing van artikel 3, lid 4, de Commissie op gezette tijden in kennis van de door de nationale transmissienetbeheerders werkelijk gedragen kosten in verband met het verzorgen van doorvoerstromen, alsmede van de in een bepaald tijdvak in&nbhy; en uitgevoerde hoeveelheden elektriciteit. Tevens verschaffen zij de ter berekening van deze cijfers gebruikte relevante gegevens en inlichtingen. (2) De lidstaten zorgen ervoor dat de bevoegde nationale instanties en overheden in staat en bevoegd zijn de uit hoofde van lid 1 vereiste informatie te verstrekken. De door de Commissie verlangde informatie mag uitsluitend in deze context en tot vervulling van deze taken worden gebruikt. (3) De Commissie kan alle voor de toepassing van artikel 3, lid 4, en artikel 7 benodigde informatie rechtstreeks van ondernemingen en ondernemersverenigingen verlangen. Wanneer de Commissie een verzoek om informatie tot een onderneming of een ondernemersvereniging richt, zendt zij tegelijkertijd een afschrift van het verzoek aan de bevoegde nationale instantie van de lidstaat op het grondgebied waarvan het hoofdkantoor van de onderneming of de ondernemersvereniging is gevestigd. (4) In haar verzoek noemt de Commissie de rechtsgrond van het verzoek, de voor de te verstrekken informatie gestelde termijn, het doel van het verzoek, alsmede de sancties waarin artikel 11, lid 2, voorziet voor het verstrekken van onjuiste, onvolledige en misleidende informatie. (5) Tot het verstrekken van de gevraagde inlichtingen zijn verplicht de eigenaren van een onderneming of degenen die hen vertegenwoordigen, en, in het geval van rechtspersonen, van vennootschappen of van verenigingen zonder rechtspersoonlijkheid, degenen die volgens het recht of de statuten bevoegd zijn hen te vertegenwoordigen. Naar behoren tot handelen gemachtigde advocaten mogen de informatie namens hun cliënten verstrekken, in welk geval de cliënt volledig verantwoordelijk blijft indien de verstrekte informatie onvolledig, onjuist of misleidend is. (6) Indien een onderneming of ondernemersvereniging de gevraagde inlichtingen binnen de door de Commissie gestelde termijn niet dan wel onvolledig verstrekt, verlangt de Commissie de inlichtingen bij beschikking. Deze beschikking omschrijft de gevraagde inlichtingen, stelt een passende termijn vast binnen welke deze moeten worden verstrekt en wijst op de in artikel 11, lid 2, bedoelde sancties, alsmede op het recht om tegen de beschikking beroep te stellen bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen. De Commissie doet tegelijkertijd een afschrift van haar beschikking toekomen aan de in lid 3, tweede alinea, van dit artikel bedoelde bevoegde nationale instantie van de lidstaat op het grondgebied waarvan zich de verblijfplaats van de betrokken persoon bevindt, dan wel het hoofdkantoor van de onderneming of de ondernemersvereniging is gevestigd. (7) De overeenkomstig deze verordening ingewonnen informatie mag slechts ter uitvoering van artikel 3, lid 4, en artikel 7 worden aangewend. De Commissie mag uit hoofde van deze verordening verkregen inlichtingen die onder het beroepsgeheim vallen niet openbaar maken. Artikel 10 Het recht van de lidstaten om meer gedetailleerde maatregelen te treffen Deze verordening laat de rechten van de lidstaten onverlet om maatregelen te handhaven of in te voeren die meer gedetailleerde voorschriften bevatten dan die welke in deze verordening en de in artikel 7 bedoelde richtlijnen zijn vervat. Artikel 11 Sancties (1) De lidstaten stellen de regels vast inzake de sancties die van toepassing zijn op inbreuken op de bepalingen van deze verordening en nemen alle nodige maatregelen om te waarborgen dat zij worden uitgevoerd. De sancties moeten doeltreffend, evenredig en afschrikkend zijn. De lidstaten stellen de Commissie uiterlijk op [datum vermelden] van deze bepalingen in kennis en delen haar onverwijld alle latere wijzigingen van die bepalingen mee. (2) De Commissie kan bij beschikking aan ondernemingen of ondernemersverenigingen boetes opleggen van ten hoogste 1% van de totale omzet over het voorgaande boekjaar, wanneer zij opzettelijk of uit onachtzaamheid onjuiste, onvolledige of misleidende informatie verschaffen in antwoord op een ingevolge artikel 9, lid 3, tot hen gericht verzoek, dan wel verzuimen informatie te verschaffen binnen de termijn vastgesteld bij de in artikel 9, lid 6, eerste alinea, bedoelde beschikking. Bij de vaststelling van het bedrag van de geldboete dient de Commissie rekening te houden met de aard en ernst van de inbreuk. (3) De in lid 1 bedoelde sancties en de krachtens lid 2 vastgestelde beschikkingen zijn niet van strafrechtelijke aard. Artikel 12 Regelgevingscomité (1) De Commissie wordt bijgestaan door een comité bestaande uit vertegenwoordigers van de lidstaten en voorgezeten door de vertegenwoordiger van de Commissie. (2) In de gevallen waarin naar dit lid wordt verwezen, is de regelgevingsprocedure van artikel 5 van Besluit 1999/468/EG met inachtneming van de artikelen 7 en 8 van dat besluit van toepassing. (3) De in artikel 5, lid 6, van Besluit 1999/468/EG bedoelde termijn wordt op twee maanden vastgesteld. Artikel 13 Raadgevend comité (1) De Commissie wordt bijgestaan door een comité bestaande uit vertegenwoordigers van de lidstaten en voorgezeten door de vertegenwoordiger van de Commissie. (2) In de gevallen waarin naar dit lid wordt verwezen, is de raadgevingsprocedure van artikel 3 van Besluit 1999/468/EG met inachtneming van de artikelen 7 en 8 van dat besluit van toepassing. Artikel 14 Comité van Europese energieregelgevers (1) Het Comité van Europese energieregelgevers heeft een adviserende status en handelt onafhankelijk. (2) Het comité bestaat uit door de bevoegde nationale instanties aangewezen vertegenwoordigers. Het secretariaat van het comité wordt door de Commissie beschikbaar gesteld. Het comité stelt, in overeenstemming met de Commissie, zijn eigen reglement vast. (3) Het comité kan werkgroepen van deskundigen instellen voor de uitvoering van in lid 4 genoemde taken. Vertegenwoordigers van bevoegde nationale instanties en andere betrokken instanties kunnen zo nodig worden uitgenodigd om aan de werkzaamheden van het comité en de werkgroepen van deskundigen deel te nemen. (4) Het comité en/of de werkgroep van deskundigen kan: (5) Het comité stelt de Commissie op de hoogte van eventuele verschillen in de wetgeving of praktijken van de lidstaten die waarschijnlijk van invloed zijn op de interne Europese energiemarkt. Het comité kan op eigen initiatief adviezen uitbrengen en aanbevelingen doen inzake alle kwesties die verband houden met grensoverschrijdende handel in gas en elektriciteit. (6) De adviezen en aanbevelingen van het comité worden toegezonden aan de Commissie en het regelgevingscomité. De Commissie deelt het comité mee welke eventuele maatregelen zij voornemens is te nemen in antwoord op zijn adviezen en aanbevelingen. (7) Het comité en de werkgroepen van deskundigen houden zoveel mogelijk rekening met de opvattingen van de betrokken partijen, waaronder verbruikers, handelaren in energie, stroomopwekkende ondernemingen, gasproducenten, distributieondernemingen, transmissiesysteembeheerders, dienstverleners, marktpartijen en betrokken verenigingen op communautair niveau. Daartoe geven het comité en/of werkgroepen van deskundigen de betrokken partijen de gelegenheid binnen een redelijke termijn commentaar te leveren op de door hen voorgestelde maatregelen. Artikel 15 Verslag over de tenuitvoerlegging De Commissie ziet toe op de uitvoering van deze verordening. Zij legt aan het Europees Parlement en de Raad uiterlijk drie jaar na inwerkingtreding van deze verordening een verslag voor over de bij de tenuitvoerlegging van de verordening opgedane ervaring, zodat het Europees Parlement en de Raad kunnen controleren of bepalingen voor een verdere verbetering van de handel in elektriciteit moeten worden vastgesteld. Met name moet in het verslag worden onderzocht in hoeverre de verordening en de daarop gebaseerde verdere maatregelen passend zijn gebleken, om enerzijds de grensoverschrijdende handel in elektriciteit te vereenvoudigen en te bevorderen, en anderzijds door een rechtvaardige behandeling van de grensoverschrijdende kostenstromen een bijdrage te leveren aan een gewaarborgde voorziening voor de lange termijn. Artikel 16 Inwerkingtreding Deze verordening treedt in werking op ... * (9) Deze verordening is verbindend in al haar onderdelen en is rechtstreeks toepasselijk in elke lidstaat. Gedaan te Voor het Europees Parlement Voor de Raad De Voorzitter De Voorzitter BIJLAGE Richtsnoeren inzake beheer en toewijzing van beschikbare overdrachtcapaciteit op koppelingslijnen tussen nationale systemen 1. Bij de door hen gehanteerde congestiebeheermethode(n) dienen de lidstaten op een economisch efficiënte wijze kortetermijncongestie aan te pakken en tegelijkertijd signalen of stimulansen te verschaffen voor efficiënte net- en productie&nbhy;investeringen op de juiste plaatsen. 2. Teneinde de negatieve invloed van congestie op de handel te minimaliseren, dient het huidige net op volle capaciteit te draaien, maar wel steeds in overeenstemming met de veiligheidsnormen van een bedrijfszeker netgebruik. 3. De transmissienetbeheerders dienen niet&nbhy;discriminerende en doorzichtige normen te verschaffen, waarin wordt beschreven wanneer zij welke congestiebeheermethoden zullen gebruiken. Deze normen, alsmede de veiligheidsnormen, moeten in voor eenieder toegankelijke documenten worden beschreven. 4. Het maken van onderscheid tussen de verschillende typen grensoverschrijdende transacties moet, ongeacht de vraag of het hier fysieke bilaterale contracten betreft, dan wel pogingen om op buitenlandse markten vaste voet aan de grond te krijgen, tot een minimum worden beperkt wanneer de regels voor specifieke congestiebeheermethoden worden uitgewerkt. De methode voor de toewijzing van schaarse overdrachtcapaciteit dient doorzichtig te zijn. Eventuele verschillen in de behandeling van transacties moeten aantoonbaar geen concurrentievervalsend effect hebben of de ontwikkeling van concurrentie in de weg staan. 5. Van congestiebeheersystemen uitgaande prijssignalen dienen richtinggebonden te zijn. 6. Men dient alles in het werk te stellen om de capaciteitsbehoeften ter zake van elektriciteitsstromen in tegengestelde richting over de overbelaste koppellijn te vereffenen, teneinde de capaciteit van de lijn maximaal te kunnen benutten. In goedgekeurde congestiebeheersystemen mogen transacties waardoor congestieproblemen worden verlicht, nooit worden geweigerd. 7. Eventueel ongebruikt gebleven capaciteit moet aan andere actoren beschikbaar worden gesteld ( "use it or lose it" ) hiertoe kunnen kennisgevingsprocedures worden gebruikt. 8. Vergoedingen voor toegewezen koppelingscapaciteit mogen worden gebruikt voor redispatching of compensatiehandel om de betrouwbaarheid te kunnen verzekeren van de aan de marktdeelnemers toegewezen capaciteit. In principe dienen nog resterende vergoedingsbedragen te worden besteed aan netinvesteringen om de congestie te verlichten of om het totale nettarief te verlagen. Transmissienetbeheerders mogen deze fondsen beheren, maar deze niet behouden. 9. Transmissienetbeheerders dienen de door hen op de markt aangeboden overdrachtcapaciteit zo "zeker" mogelijk moeten maken. Voor een redelijk deel mag deze capaciteit als minder zeker op de markt worden gebracht, maar de marktdeelnemers dienen te allen tijde op de hoogte te zijn van de precieze voorwaarden voor het transport via grensoverschrijdende lijnen. 10. In aanmerking genomen dat het Europese continentale net uiterst fijnmazig is en dat het gebruik van koppellijnen de energiestromen aan beide zijden van een landsgrens beïnvloedt, moeten de nationale regelgevende instanties erop toezien dat er niet unilateraal congestiebeheersprocedures met significante effecten voor de energiestromen in andere netten worden uitgewerkt. Langlopende contracten 1. Rechten op prioritaire toegang tot koppelingscapaciteit kunnen niet worden toegewezen aan contracten die strijdig zijn met de artikelen 81 en 82 van het Verdrag . 2. Bestaande langlopende contracten krijgen bij vernieuwing geen prioritaire rechten. Informatieverstrekking 1. Transmissienetbeheerders dienen voor passende coördinatie&nbhy; en informatieuitwisselingsmechanismen te zorgen om de veiligheid van het net te garanderen. 2. Transmissienetbeheerders moeten alle relevante gegevens betreffende de totale grensoverschrijdende overdrachtcapaciteit publiceren. Naast de beschikbare ATC&nbhy;waarden voor winter en zomer (ATC: available transmission capacity) moeten zij ramingen van de voor iedere dag beschikbare overdrachtcapaciteit publiceren, en dit op verschillende tijdstippen vóór de dag van het transport. De marktdeelnemers moeten ten minste over accurate ramingen voor de komende week kunnen beschikken en de transmissienetbeheerders dienen tevens te proberen informatie voor de komende maand te verschaffen. Een beschrijving van de betrouwbaarheid van de gegevens moet worden bijgevoegd. 3. De transmissienetbeheerders moeten een algemeen schema publiceren voor de berekening van de totale overdrachtcapaciteit en de betrouwbaarheidsmarge voor de overdracht, een en ander uitgaande van de elektrische en fysieke kenmerken van het net. Een dergelijk schema moet dan ter goedkeuring aan de bevoegde nationale instanties van de betrokken lidstaten worden voorgelegd. De gehanteerde veiligheids&nbhy;, operationele en planningsnormen dienen een integrerend deel te vormen van de informatie die de transmissienetbeheerders in openbare documenten moeten publiceren. Voorkeursmethoden voor congestiebeheer 1. Netcongestieproblemen moeten in beginsel met behulp van op de markt georiënteerde oplossingen worden aangepakt. Meer in het bijzonder gaat de voorkeur uit naar congestiebeheeroplossingen die de juiste prijssignalen naar de marktdeelnemers en de betrokken transmissienetbeheerders laten uitgaan. 2. Bij voorkeur dienen netcongestieproblemen te worden opgelost via van transacties losstaande methoden, d.w.z. aan de hand van methoden waarbij geen keuze tussen de contracten van afzonderlijke marktdeelnemers behoeft te worden gemaakt. 3. Het marktsplitsingssysteem, zoals in het Nordpool&nbhy;gebied wordt gebruikt, is in beginsel de best op deze vereiste toegesneden congestiebeheerprocedure. 4. Op korte termijn kan voor congestiebeheer op het vasteland van Europa een methode worden gebruikt die bestaat in impliciete en expliciete veilingen en een gecoördineerde grensoverschrijdende redispatching. 5. Grensoverschrijdende gecoördineerde redispatching of compensatiehandel kan door de betrokken transmissienetbeheerders gezamenlijk worden gebruikt. De voor transmissienetbeheerders aan compensatiehandel en redispatching verbonden kosten moeten evenwel op een efficiënt niveau blijven. 6. Tot transactierestricties, op basis van vooraf vastgestelde prioriteitsregels, mag men alleen overgaan in noodsituaties waarin de transmissienetbeheerders snel moeten optreden en redispatching niet mogelijk is. 7. Onmiddellijk dient een mogelijke combinatie van marktsplitsing voor het oplossen van "permanente" congestie en compensatiehandel voor het oplossen van tijdelijke congestie te worden onderzocht als een meer permanente wijze van congestiebeheer. Richtsnoeren voor expliciete veilingen 1. Het veilingssysteem moet op zodanige wijze worden opgezet dat alle beschikbare capaciteit op de markt wordt gebracht. Hiertoe kan een gecombineerde veiling worden georganiseerd waarbij capaciteiten van uiteenlopende duur en met verschillende karakteristieken (bv. met betrekking tot de betrouwbaarheid) worden geveild. 2. Totale koppelingscapaciteit moet te koop worden aangeboden op een reeks veilingen, welke, bijvoorbeeld, jaarlijks, maandelijks, wekelijks, dagelijks of meerdere malen per dag kunnen worden gehouden, al naargelang de behoeften van de betrokken markten. Bij elk van deze veilingen moet dan een voorgeschreven fractie van de overdrachtcapaciteit worden toegewezen, alsmede eventuele resterende capaciteit die nog niet bij eerdere veilingen is toegewezen. 3. De procedures voor expliciete veilingen moeten worden uitgewerkt in nauwe samenwerking tussen de bevoegde nationale instantie en de betrokken transmissienetbeheerder en zo worden opgezet dat bieders ook kunnen deelnemen aan de veilingdagen van georganiseerde markten (d.w.z..een energiebeurs) in de bewuste landen. 4. De elektriciteitsstromen in beide richtingen via overbelaste koppeleingslijnen dienen in principe te worden vereffend teneinde de transportcapaciteit in de richting van de congestie te kunnen maximaliseren. De hiertoe te volgen procedure dient echter aan de voor een bedrijfszekere exploitatie van het systeem geldende eisen te voldoen. 5. Om zoveel mogelijk capaciteit op de markt te kunnen brengen, dienen de aan de vereffening van stromen verbonden financiële risico's te berusten bij de partijen die voor de verwezenlijking van deze risico's verantwoordelijk zijn. 6. Iedere goedgekeurde veilingprocedure moet richtinggebonden prijssignalen naar de marktdeelnemers kunnen laten uitgaan. Elektriciteitstransporten in een richting tegengesteld aan de overheersende energiestroom verlichten de congestie en moeten derhalve extra transportcapaciteit over de overbelastee koppelingslijn opleveren. 7. Om mogelijke ergere problemen in verband met de dominante positie van één of meerdere marktdeelnemers te voorkomen, dienen de bevoegde nationale instanties bij het ontwerp van veilingmechanismen serieus te denken aan een beperking van de hoeveelheid capaciteit die één enkele marktdeelnemer op een veiling kan kopen, dan wel bezitten of gebruiken. 8. Om het ontstaan van vlot functionerende elektriciteitsmarkten te bevorderen, moet op een veiling gekochte capaciteit vrij verhandelbaar zijn vóór het tijdstip van de kennisgeving. (Medebeslissingsprocedure: eerste lezing) Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2001) 695 ), – gelet op artikel 251, lid 2 en artikel 80, lid 2 van het EG&nbhy;Verdrag, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C5&nbhy;0667/2001), – gelet op artikel 67 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie regionaal beleid, vervoer en toerisme en het advies van de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbeleid (A5&nbhy;0053/2002), 1. hecht zijn goedkeuring aan het Commissievoorstel, als geamendeerd door het Parlement; 2. verzoekt om hernieuwde voorlegging indien de Commissie voornemens is ingrijpende wijzigingen in dit voorstel aan te brengen of dit door een nieuwe tekst te vervangen; 3. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Standpunt van het Europees Parlement, in eerste lezing vastgesteld op 13 maart 2002 met het oog op de aanneming van Richtlijn 2002/.../EG van het Europees Parlement en de Raad betreffende de vaststelling van regels en procedures met betrekking tot de invoering van geluidgerelateerde exploitatiebeperkingen op luchthavens in de Gemeenschap HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, inzonderheid op artikel 80, lid 2, Gezien het voorstel van de Commissie (1) , Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité (2) , Gezien het advies van het Comité van de Regio's (3) , Overeenkomstig de procedure van artikel 251 van het Verdrag (4) , Overwegende hetgeen volgt: (1) Een van de kerndoelstellingen van het gemeenschappelijk vervoerbeleid is duurzame ontwikkeling. Daarvoor is een geïntegreerde aanpak vereist die erop gericht is zowel het effectief functioneren van de vervoersystemen van de Gemeenschap als de bescherming van het milieu te garanderen. (2) Duurzame ontwikkeling van het luchtvervoer vereist de invoering van maatregelen die gericht zijn beperking van de door vliegtuigen veroorzaakte geluidsoverlast op luchthavens met specifieke geluidsproblemen. (3) In het kader van de internationale burgerluchtvaartorganisatie (ICAO) is een nieuwe, stringentere geluidscertificeringsnorm vastgesteld, zoals omschreven in hoofdstuk 4 van boekdeel 1, deel II van bijlage 16 bij het Verdrag inzake de internationale burgerluchtvaart, die op langere termijn een bijdrage zal leveren aan de verbetering van de geluidssituatie rond luchthavens. (4) De in hoofdstuk 4 opgenomen norm is vastgesteld voor de certificering van vliegtuigen en is niet bedoeld als grondslag voor de invoering van exploitatiebeperkingen. (5) De geleidelijke uitdienstneming van vliegtuigen van hoofdstuk 2 overeenkomstig Richtlijn 92/14/EEG van de Raad van 2 maart 1992 betreffende de beperking van de exploitatie van de vliegtuigen van bijlage 16 van het verdrag inzake de internationale burgerluchtvaart,boekdeel I, deel 2, hoofdstuk 2, tweede uitgave (1988) (5) zal op 1 april 2002 zijn voltooid en dan zullen nieuwe maatregelen vereist zijn om een verslechtering van de geluidssituatie na 2002 te voorkomen, uitgaande van een verdere groei van het luchtvervoer in Europa. (6) Het gebruik van vliegtuigen met betere milieuprestaties kan bijdragen tot een effectievere benutting van de beschikbare luchthavencapaciteit en kan de ontwikkeling van de luchthaveninfrastructuur overeenkomstig de eisen van de markt vergemakkelijken. (7) Een gemeenschappelijk kader dat voorziet in regels en procedures voor de invoering van exploitatiebeperkingen op luchthavens in de Gemeenschap, als onderdeel van een evenwichtige aanpak van het geluidsbeheer, zal aan de eisen van de interne markt helpen voldoen doordat vergelijkbare exploitatiebeperkingen zullen worden ingevoerd op luchthavens met grotendeels vergelijkbare kenmerken. De procedure omvat een beoordeling van het geluidsprobleem op de betrokken luchthaven, alsook een evaluatie van de ter beschikking staande maatregelen om het effect daarvan te verzachten en uiteindelijk de keuze van de maatregelen die tegen de laagste kosten maximale milieubaten opleveren. (8) In de artikelen 8 en 9 van Verordening (EG) nr. 2408/92 van de Raad van 23 juli 1992 betreffende de toegang van communautaire luchtvaartmaatschappijen tot intracommunautaire luchtroutes (6) is onder andere voorzien in bekendmaking en onderzoek van exploitatiebeperkingen: de relatie van de desbetreffende bepalingen tot deze richtlijn dient te worden vastgesteld. (9) Het rechtmatige belang van de luchtvervoerssector bij de toepassing van kosteneffectieve oplossingen voor het halen van geluidsbeheersdoelstellingen dient te worden onderkend. (10) Op de 33e algemene vergadering van de ICAO is Resolutie A33/7 goedgekeurd waarin het begrip "evenwichtige aanpak" van het geluidsbeheer is opgenomen en een beleidsaanpak ter bestrijding van vliegtuiglawaai is ontwikkeld die onder andere voorziet in internationale richtsnoeren voor de invoering van exploitatiebeperkingen voor individuele luchthavens. Het begrip "evenwichtige aanpak" van het beheer van vliegtuiglawaai omvat vier essentiële elementen en vereist een zorgvuldige evaluatie van alle opties voor geluidsbestrijding, inclusief beperking van het vliegtuiglawaai bij de bron, maatregelen in de sfeer van ruimtelijke ordening, operationele procedures voor lawaaibestrijding en exploitatiebeperkingen, onverminderd de desbetreffende wettelijke verplichtingen, bestaande overeenkomsten, thans geldende wetgeving en het gevestigde beleid. (11) De "evenwichtige aanpak" is een belangrijke stap om het lawaai van vliegtuigen te beperken; opdat de beperking doeltreffend en duurzaam wordt moeten er ook stringentere technische normen komen, bijvoorbeeld stringentere geluidsnormen en moeten gelijktijdig lawaaiige vliegtuigen buiten dienst worden gesteld. (12) Richtlijn 2002/.../EG van het Europees Parlement en de Raad van ... betreffende de evaluatie en beheersing van omgevingslawaai (7) , een horizontale maatregel die alle vervoersmodaliteiten bestrijkt, voorziet in een gemeenschappelijke aanpak voor de evaluatie en beheersing van omgevingslawaai. Zij beoogt de bewaking van door lawaai veroorzaakte milieuproblemen in grote agglomeraties en in de omgeving van belangrijke vervoersinfrastructuren, met inbegrip van luchthavens, voorlichting van het publiek over omgevingslawaai en de gevolgen daarvan, alsook de opstelling door de bevoegde instanties van actieplannen om waar nodig omgevingslawaai te voorkomen en te beperken en om het omgevingslawaai waar dit laag is op hetzelfde peil te houden. (13) Richtlijn 85/337/EEG van 27 juni 1985 betreffende de milieueffectbeoordeling van bepaalde openbare en particuliere projecten (8) , voorziet reeds in een algehele beoordeling van luchthavenprojecten, met inbegrip van projecten ter bestrijding van geluidshinder. Gesteld kan worden dat hiermee gedeeltelijk wordt voldaan aan de eisen van de onderhavige richtlijn ten aanzien van de beoordeling van projecten voor de uitbreiding van luchthaveninfrastructuur. (14) Uit een dergelijke beoordeling kan blijken dat de doelstellingen alleen kunnen worden gehaald door een beperking op nieuwe diensten en de geleidelijke uitdienstneming van vliegtuigen die slechts met een kleine marge aan de geluidscertificeringsnorm van hoofdstuk 3 voldoen. (15) Aan de specifieke geluidsproblemen van luchthavens die in het centrum van grote stedelijke agglomeraties zijn gevestigd ("grootstedelijke luchthavens") dient tegemoet te worden gekomen door de mogelijkheid te creëren stringentere regels vast te stellen. (16) De indicatieve lijst van grootstedelijke luchthavens moet aan de hand van door de lidstaten te verstrekken informatie worden voltooid. (17) De uitbreiding van luchthaveninfrastructuur dient te worden vergemakkelijkt met het doel de duurzame ontwikkeling van luchtvervoersactiviteiten veilig te stellen. (18) Bestaande voor specifieke luchthavens geldende maatregelen voor geluidsbeheer moeten verder kunnen worden toegepast en tevens dienen bepaalde technische wijzigingen te kunnen worden aangebracht in partiële exploitatiebeperkingen. (19) Om te vermijden dat exploitanten uit ontwikkelingslanden onder een te zware economische druk komen te staan, dient de mogelijkheid te worden geboden deze waar nodig vrijstellingen te verlenen, zij het met de nodige waarborgen om misbruik te voorkomen. (20) Met betrekking tot voorstellen voor maatregelen inzake geluidsbeheer, inclusief de invoering van nieuwe exploitatiebeperkingen, dient de nodige transparantie te worden gegarandeerd en dient overleg te worden gepleegd met alle betrokken partijen. (21) Exploitanten moeten voldoende lang van tevoren in kennis worden gesteld van de invoering van nieuwe exploitatiebeperkingen. (22) De nodige bepalingen dienen te worden vastgesteld om het recht van beroep bij een beroepsinstantie, zoals een rechtbank, tegen de invoering van exploitatiebeperkingen te waarborgen. (23) De richtlijn is in overeenstemming met het subsidiariteits- en het proportionaliteitsbeginsel zoals vermeld in artikel 5 van het Verdrag. De invoering van exploitatiebeperkingen op luchthavens in de Gemeenschap kan bijdragen tot de verwezenlijking van het doel een verslechtering van de geluidssituatie rond luchthavens te voorkomen, maar bergt de mogelijkheid in zich dat concurrentievervalsing optreedt. Deze doelstelling kan bijgevolg op efficiëntere wijze door de Gemeenschap worden gerealiseerd door middel van geharmoniseerde voorschriften met betrekking tot de invoering van exploitatiebeperkingen als onderdeel van het geluidsbeheer. De richtlijn beperkt zich tot het minimum dat vereist is om deze doelstelling te bereiken en gaat niet verder dan hetgeen daartoe nodig is. (24) De voor de uitvoering van deze richtlijn vereiste maatregelen worden vastgesteld overeenkomstig Besluit 1999/468/EG van 28 juni 1999 tot vaststelling van de voorwaarden voor de uitoefening van de aan de Commissie verleende uitvoeringsbevoegdheden (9) . (25) De in deze richtlijn vervatte maatregelen gaan boven die waarin is voorzien in Verordening (EG) nr. 925/1999 van de Raad van 29 april 1999 betreffende de inschrijving en het gebruik in de Gemeenschap van bepaalde typen civiele subsonische straalvliegtuigen die werden aangepast en gerecertificeerd als zijnde in overeenstemming met de normen van boekdeel I, deel II, hoofdstuk 3, van bijlage 16 van het Verdrag inzake de internationale burgerluchtvaart, derde uitgave (juli 1993) (10) . Deze verordening dient derhalve te worden ingetrokken, HEBBEN DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD: Artikel 1 Doelstellingen De doelstellingen van deze richtlijn zijn: Artikel 2 Definities In deze richtlijn wordt verstaan onder Artikel 3 Bevoegde instantie De lidstaten zorgen ervoor dat er bevoegde instanties zijn die verantwoordelijk zijn voor de tot het toepassingsgebied van de richtlijn behorende aangelegenheden. Artikel 4 Algemene regels voor geluidsbeheer van vliegtuigen 4. Capaciteitsgerelateerde exploitatiebeperkingen worden vastgelegd op basis van het geluidsniveau van het vliegtuig, zoals vastgesteld volgens de certificeringsprocedure van bijlage 16 bij het verdrag inzake de Internationale burgerluchtvaart, boekdeel I, derde uitgave. Artikel 5 Evaluatieregels 1. Bij de besluitvorming inzake exploitatiebeperkingen wordt rekening gehouden met de in bijlage 2 gespecificeerde informatie, voorzover dat voor de betrokken exploitatiebeperkingen en de kenmerken van de luchthaven adequaat en mogelijk is. 2. Wanneer luchthavenprojecten worden onderworpen aan een milieueffectbeoordeling zoals bedoeld in Richtlijn 85/337/EEG, wordt de overeenkomstig die richtlijn uitgevoerde beoordeling als gelijkwaardig en in overeenstemming met het bepaalde in lid 1 beschouwd, mits bij de beoordeling zoveel mogelijk rekening is gehouden met de in bijlage 2 bij deze richtlijn vermelde specifieke informatie . Artikel 6 Regels voor de invoering van op de uitdienstneming van marginaal conforme vliegtuigen gerichte exploitatiebeperkingen 1. Indien uit de evaluatie van alle overeenkomstig de voorschriften van artikel 5 uitgevoerde ter beschikking staande maatregelen blijkt, nadat eerst partiële exploitatiebeperkingen in overweging zijn genomen, dat voor de realisering van de doelstellingen van deze richtlijn op de uitdienstneming van marginaal conforme vliegtuigen gerichte exploitatiebeperkingen moeten worden ingevoerd, gelden in plaats van de procedure van artikel 9 van Verordening (EG) nr. 2408/92 de volgende regels ten aanzien van de betrokken luchthaven: 2. Met inachtneming van de in artikel 5 opgenomen evaluatieregels kunnen de in bijlage 1 vermelde grootstedelijke luchthavens maatregelen treffen die stringenter zijn wat betreft de definitie van marginaal conforme vliegtuigen, mits deze maatregelen niet van invloed zijn op civiele subsonische straalvliegtuigen die, hetzij op grond van de oorspronkelijke certificering, hetzij na hercertificering voldoen aan de geluidsnormen van boekdeel 1, deel II, hoofdstuk 4, van bijlage 16 bij het verdrag inzake de Internationale burgerluchtvaart . Artikel 7 Bestaande exploitatiebeperkingen Artikel 5 is niet van toepassing op: Artikel 8 Vrijstelling voor in ontwikkelingslanden ingeschreven vliegtuigen Marginaal conforme vliegtuigen die zijn ingeschreven in ontwikkelingslanden worden tot tien jaar na de inwerkingtreding van deze richtlijn vrijgesteld van de toepassing van het bepaalde in artikel 6, mits: Artikel 9 Afzonderlijke vrijstellingen voor uitzonderlijke operaties Per individueel geval kunnen de lidstaten voor op hun grondgebied gelegen luchthavens vergunning verstrekken voor afzonderlijke operaties met marginaal conforme vliegtuigen, die op grond van de overige bepalingen van deze richtlijn niet mogelijk zijn. Deze vrijstelling is beperkt tot: a) vliegtuigen waarvan de afzonderlijke operaties dermate uitzonderlijk zijn dat een tijdelijke vrijstelling onredelijk zou zijn b) vliegtuigen die niet-commerciële vluchten verrichten met het oog op verbouwings-, reparatie- of onderhoudswerkzaamheden. Artikel 10 Raadpleging en transparantie De lidstaten zorgen ervoor dat met betrekking tot de toepassing van de artikelen 5 en 6 procedures worden vastgesteld om alle belanghebbende partijen te raadplegen overeenkomstig de geldende nationale wetgeving . Artikel 11 Openbaarmaking 1. De lidstaten zorgen ervoor dat, wanneer een nieuwe exploitatiebeperking wordt ingevoerd , alle belanghebbende partijen hiervan openbaar in kennis worden gesteld, met inbegrip van een uiteenzetting van de redenen hiervoor, rekening houdend met de nodige elementen van de evenwichtige aanpak : 2. Elke lidstaat stelt de overige lidstaten en de Commissie onverwijld in kennis van elke nieuwe exploitatiebeperking in de zin van deze richtlijn die hij besloten heeft in te voeren op een luchthaven op zijn grondgebied. Artikel 12 Recht van beroep De lidstaten garanderen het recht van elke belanghebbende partij om tegen de krachtens de artikelen 6 en 7 onder b) getroffen maatregelen beroep aan te tekenen bij een andere beroepsinstantie dan de autoriteit die de omstreden maatregel heeft genomen, overeenkomstig de in de betrokken lidstaten van kracht zijnde wetgeving en procedures. Artikel 13 Comité 1. De Commissie wordt bijgestaan door het bij artikel 11 van Verordening (EG) nr. 2408/92/EG ingestelde comité. 2. Het Comité kan door de Commissie worden geraadpleegd over elke aangelegenheid met betrekking tot de toepassing van deze richtlijn . 3. Wanneer naar dit lid wordt verwezen, zijn de artikelen 5 en 7 van Besluit 1999/468/EG van toepassing, met inachtneming van artikel 8 van dat besluit. 1. Het comité neemt kennis van de door de lidstaten uitgevoerde studies overeenkomstig artikel 5, en van de maatregelen die op grond van deze studies zijn genomen of worden gepland. Artikel 14 Informatie en herziening De lidstaten verstrekken de Commissie desgevraagd informatie over de toepassing van deze richtlijn. Uiterlijk vijf jaar na de inwerkingtreding van deze richtlijn brengt de Commissie bij het Europees Parlement en de Raad verslag uit over de toepassing daarvan. Het verslag gaat indien nodig vergezeld van voorstellen voor de herziening van de richtlijn. Het bevat een evaluatie van de doeltreffendheid van deze richtlijn, en met name van de noodzaak de in artikel 2, onder d), vermelde definitie van marginaal conforme vliegtuigen te herzien in strengere zin. Artikel 15 Intrekking Verordening (EG) nr. 925/1999 wordt ingetrokken met ingang van de datum van inwerkingtreding van deze richtlijn. Artikel 16 Tenuitvoerlegging De lidstaten doen de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden om uiterlijk ... * (11) aan deze richtlijn te voldoen. Zij stellen de Commissie daarvan onverwijld in kennis. Wanneer de lidstaten deze bepalingen vaststellen, wordt in deze bepalingen of bij de officiële bekendmaking van deze bepalingen een verwijzing naar de onderhavige richtlijn opgenomen. De vorm van deze verwijzing wordt bepaald door de lidstaten. Artikel 17 Inwerkingtreding Deze richtlijn treedt in werking op de dag volgende op die van haar bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen. Artikel 18 Adressaten Deze richtlijn is gericht tot de lidstaten. Gedaan Voor het Europees Parlement Voor de Raad De voorzitter De voorzitter BIJLAGE 1 Lijst van grootstedelijke luchthavens Berlin-Tempelhof Stockholm Bromma London City Belfast City BIJLAGE 2 In artikel 5, lid 1, bedoelde informatie Huidige inventaris 1.1 Een beschrijving van de luchthaven, inclusief informatie over de capaciteit , locatie en omgeving daarvan, alsook over het volume en de samenstelling van het luchtverkeer en startbaanverkeer . 1.2 Een beschrijving van de milieudoelstellingen voor de luchthaven en de nationale context. 1.3 Details over de geluidscontouren voor het lopende en de vorige jaren, inclusief een evaluatie van het aantal mensen dat last heeft van vliegtuiglawaai. Beschrijving van de voor de ontwikkeling van de contouren gebruikte computermethode. 1.4 Een beschrijving van de reeds betroffen maatregelen ter vermindering van vliegtuiglawaai: onder andere informatie over ruimtelijke ordening en grondbeheer; programma's voor geluidsisolatie; operationele procedures zoals PANS-OPS; exploitatiebeperkingen zoals geluidsgrenswaarden, beperking/verbod op nachtvluchten; geluidsheffingen; aanbevolen start- en landingsbanen, uit geluidsoogpunt aanbevolen routes/ follow-up van vluchttraject; geluidsbewaking. 2. Prognose wanneer geen nieuwe maatregelen worden getroffen 2.1 Beschrijving van (eventuele) ontwikkelingen op de luchthaven die reeds zijn goedgekeurd en in het programma zijn opgenomen, bijvoorbeeld capaciteitsverhoging, uitbreiding van start- en landingsbanen en/of de terminal, alsook de verwachte toekomstige verkeerssamenstelling en geraamde groei. 2.2 In geval van uitbreiding van de luchthavencapaciteit, de aan die extra capaciteit verbonden voordelen. 2.3 Een beschrijving van het effect op de geluidssituatie wanneer geen verdere maatregelen worden genomen, alsook van het effect van de reeds geplande maatregelen ter verbetering van de geluidssituatie over dezelfde periode. 2.4 Prognose geluidscontouren, inclusief een evaluatie van het aantal mensen dat waarschijnlijk last zal hebben van vliegtuiglawaai, waarbij onderscheid wordt gemaakt tussen bestaande en nieuw gebouwde woonwijken. 2.5 Evaluatie van de consequenties en mogelijke kosten van het uitblijven van maatregelen ter beperking van het effect van een eventueel verwachte geluidstoename. 3. Evaluatie van bijkomende maatregelen 3.1 Hoofdlijnen van de ter beschikking staande bijkomende maatregelen, als onderdeel van de verschillende opties genoemd in artikel 4, lid 1, en, in het bijzonder, opgave van de belangrijkste redenen voor de keuze daarvan. Beschrijving van de voor verdere analyse geselecteerde maatregelen en informatie over de aan de invoering daarvan verbonden kosten; het aantal mensen dat er naar verwachting baat bij zal hebben en het tijdschema; een rangschikking van specifieke maatregelen naar algemene effectiviteit. 3.2 Evaluatie van de kosteneffectiviteit of de kosten/batenverhouding van de invoering van specifieke maatregelen, rekening houdend met de sociaal&nbhy;economische effecten van die maatregelen op de gebruikers van de luchthaven: exploitanten (passagiers- en goederenvervoer); reizigers en plaatselijke bevolking. 3.3 Een overzicht van de mogelijke milieu- en concurrentie&nbhy;effecten van de voorgestelde maatregelen op andere luchthavens, exploitanten en andere belanghebbende partijen. 3.4 Redenen voor de keuze van de optie waaraan de voorkeur is gegeven. 3.5 Niet&nbhy;technische samenvatting. 4. Relatie tot de richtlijn betreffende de evaluatie en de beheersing van omgevingslawaai. 4.1 Wanneer geluidsbelastingkaarten en actieplannen als bedoeld in Richtlijn 2002/.../EG betreffende een gemeenschappelijke aanpak voor de evaluatie en beheersing van omgevingslawaai zijn opgesteld, zullen deze worden gebruikt voor het verstrekken van de in deze bijlage vermelde informatie. 4.2 De evaluatie van blootstelling aan geluid (namelijk. geluidscontouren en aantal mensen dat hinder ondervindt) zal worden uitgevoerd met gebruikmaking van ten minste de gemeenschappelijke geluidsbelastingsindicatoren Lden and Lnight zoals omschreven in Richtlijn 2002/.../EG betreffende de evaluatie en de beheersing van omgevingslawaai, voor zover beschikbaar. Het Europees Parlement , – gezien de mededeling van de Commissie ( COM(2001) 354 – C5&nbhy;0465/2001), – gelet op artikel 1 van het Verdrag betreffende de Europese Unie uit hoofde waarvan besluiten "in zo groot mogelijke openheid en zo dicht mogelijk bij de burger worden genomen" en gelet op de doorzichtigheideis in artikel 255 van het EG-Verdrag, die de wetgevende instellingen verplicht hun documenten openbaar te maken, – gezien de verklaring van de lidstaten betreffende het recht op toegang tot informatie, die als bijlage is opgenomen bij het Verdrag betreffende de Europese Unie, – gezien de door de Conferentie van Nice aangenomen verklaring over de toekomst van de Unie, die is opgenomen in de bijlage bij het Verdrag van Nice, – onder verwijzing naar zijn resolutie van 17 september 1993 over het voorlichtingsbeleid van de Europese Gemeenschap (1) , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 10 december 1996 over de deelname van de burgers en de sociale actoren aan het institutioneel bestel van de Europese Unie (2) , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 19 november 1997 over het Verdrag van Amsterdam (3) , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 14 mei 1998 over het voorlichtings- en communicatiebeleid in de Europese Unie (4) , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 14 maart 2001 (5) over het voorlichtings- en communicatiebeleid van de Europese Unie, – gezien de nieuwe Mission statement voor de voorlichtingsbureaus van het Parlement, de nieuwe Rol van de hoofden van de Commissievertegenwoordigingen en de nieuwe Gedragscode voor de samenwerking tussen de voorlichtingsbureaus en de vertegenwoordigingen, zoals die op 23 oktober 2001 zijn goedgekeurd op aanbeveling van de Interinstitutionele Groep voor Voorlichting, – gelet op artikel 47, lid 1 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie cultuur, jeugd, onderwijs, media en sport en de adviezen van de Begrotingscommissie en de Commissie vrijheden en rechten van de burger, justitie en binnenlandse zaken (A5&nbhy;0051/2002), A. overwegende dat het voorlichtingsbeleid van de Unie noopt tot nauwe samenwerking binnen en tussen de instellingen van de Europese Unie, om te voorkomen dat de resultaten van de voorlichtingsactiviteiten die worden ontwikkeld onbedoeld aan helderheid zouden inboeten, B. overwegende dat openheid, transparantie, verschillen in opvatting en objectiviteit essentiële garanties vormen voor de geloofwaardigheid van om het even welke vorm van voorlichtings- of communicatiebeleid, C. overwegende dat de gemiddelde opkomst bij de verkiezingen voor het Europees Parlement van 65,9% in 1979 is teruggevallen tot 49,4% in 1999 en dat een ombuiging van deze trend absoluut noodzakelijk is om de democratische legitimiteit van het Europees Parlement en de Europese Unie te kunnen vergroten, D. overwegende dat het gevoerde voorlichtings- en communicatiebeleid consistent, effectief en pro-actief dient te zijn, E. overwegende dat 58% van de burgers (6) verklaren zich tamelijk tot zeer verbonden te voelen met Europa, F. overwegende echter dat slechts 48% van de bevolking van mening is dat het lidmaatschap van de Europese Unie "een goede zaak" is, G. overwegende dat 58% van de burgers (7) verklaart dat de voornaamste instellingen van de Europese Unie een belangrijke functie vervullen in het reilen en zeilen van de Europese Unie, H. overwegende dat het Europees Parlement met 53% van de burgers (8) die er hun vertrouwen in uitspreken de instelling is die het meeste vertrouwen inboezemt, I. overwegende dat de televisie wordt gezien als het middel bij uitstek (62% (9) ) om voorlichting te ontvangen over de Europese Unie, terwijl het gebruik van de televisie als informatieverstrekker door de Europese instellingen juist vrij beperkt blijft, J. overwegende dat 40% van de burgers in de Europese Unie in 2001 een aansluiting hadden op het internet en dat 75% verwacht tegen 2010 over een internetaansluiting te beschikken, K. overwegende dat een onevenredig groot bedrag op het voorlichtingsbudget van de Commissie wordt gespendeerd aan gedrukte publicaties, L. overwegende dat de instellingen meer middelen moeten uittrekken voor informatie en communicatie via het internet, hetgeen als voordeel heeft dat een groot deel van de bevolking kan worden bereikt tegen lage kosten; M. overwegende dat 43% van het budget van DG III van het Europees Parlement momenteel wordt uitgegeven aan bezoekersgroepen en dat dit percentage in 2002 nog verder zal oplopen, N. overwegende dat de voorlichtingscampagne over de invoering van de euro in termen van communautaire voorlichting en communicatie dankzij een effectief partnerschap tussen de lidstaten en de instellingen succesvol is geweest en als voorbeeld zou moeten dienen voor toekomstige voorlichtingscampagnes, O. overwegende dat een grotere betrokkenheid van de leden van het Europees Parlement bij het nationale politieke debat de publieke bekendheid van het Europees Parlement zou helpen bevorderen, P. overwegende dat een grotere betrokkenheid van de leden van de nationale parlementen bij het Europese politieke debat de publieke bekendheid met de Europese Unie en de inwerking daarvan op het dagelijks leven van de burgers zou helpen bevorderen, Q. overwegende dat de ingewikkelde en ondoorzichtige besluitvormingsprocedures bij de Europese Unie het verstrekken van voorlichting aan en de communicatie met het publiek in de weg staan, R. in overweging van de steeds bredere rol van de Europese Unie op het wereldtoneel en met name overwegende dat de uitbreiding van de Europese Unie een systematischer en doeltreffender voorlichtings-, communicatie- en bewustmakingsbeleid voor de bevolking noodzakelijk maakt, dat Europa dichter bij de burger brengt en de zichtbaarheid van de Europese Unie op wereldvlak vergroot; overwegende dat er voldoende middelen beschikbaar moeten worden gesteld voor dergelijke activiteiten, S. overwegende dat het voorlichtings- en communicatiebeleid dat de Commissie uitvoert, een weerspiegeling moet zijn van de doelstellingen en activiteiten van alle instellingen, aangezien deze uit de begroting van de Europese Unie worden gefinancierd, 1. uit zijn voldoening over de institutionele aanpassingen die sedert begin 2001 zijn doorgevoerd in het voorlichtings- en communicatiebeleid van de Commissie; 2. is ingenomen met de hernieuwde en vruchtbare samenwerking tussen de Commissie en het Parlement in het kader van de Interinstitutionele Groep voor Voorlichting (IGV), waarbij het autonome karakter van elk van beide instellingen wordt gerespecteerd; benadrukt echter dat de samenwerking via de IGV verder moet worden versterkt; 3. dringt aan op passende decentralisatie bij alle voorlichtings- en communicatieactiviteiten van de Europese instellingen, onder meer in de vorm van decentralisatie van verantwoordelijkheden en financiering, zoals gangbaar is bij het Parlement; 4. dringt aan op coördinatie van de gehanteerde richtsnoeren teneinde tegenstrijdigheden in de verstrekte informatie en het ontstaan van een duale infrastructuur te voorkomen en de samenwerking tussen de diverse betrokken instanties te bevorderen; 5. spreekt zijn waardering uit voor het opzetten van "Europa Direct", de gratis interactieve voorlichtingsdienst waarbij burgers vragen kunnen stellen over hun rechten of de mogelijkheden die het beleid van de Europese Unie biedt en snel antwoord krijgen in hun eigen taal, en verzoekt de Commissie derhalve erop toe te zien dat deze dienst interinstitutioneel en via het internet toegankelijk is en gekoppeld wordt aan andere hulpdiensten die worden aangeboden door voorlichtingscentra op het grondgebied van de Europese Unie en van de kandidaat-lidstaten, 6. geeft uiting aan zijn bezorgdheid omtrent de voorgenomen verlaging van de meerjarenraming van de uitgaven voor voorlichting en communicatie bij de Commissie (de B3-3-begrotingslijnen); is van mening dat voor 2003 en 2004 kredieten moeten worden uitgetrokken voor een gezamenlijke bewustmakingscampagne met het oog op de rechtstreekse verkiezingen voor het Europees Parlement in juni 2004; 7. dringt er bij alle instellingen van de Europese Unie op aan de volgende beginselen in acht te nemen teneinde de best mogelijke publieke voorlichting en communicatie te kunnen verschaffen: 8. dringt aan op meer steun voor de bestaande voorlichtingsnetwerken in de lidstaten die dicht bij de burgers staan (Europahuizen, het Europees Parlement, de Commissie, Info-Points Europe, Internationale vereniging van Europahuizen, Europese beweging, enz.); 9. onderstreept in het algemeen de noodzaak de verstrekte informatie beter af te stemmen op de voornaamste doelgroepen zoals vrouwen, jongeren tussen 16 en 20, ouderen, plattelandsgemeenschappen, schoolkinderen, leraren, KMO's en professionele beleids- en opinievormers; 10. is van mening dat alle voorlichtings- en communicatieactiviteiten die gericht zijn op specifieke doelgroepen, specialisten, opiniemakers en het algemene publiek en die betrekking hebben op de werking van de instellingen en de inhoudelijke aspecten van het gevoerde beleid zoveel mogelijk moeten worden uitgevoerd in het kader van een gezamenlijke campagne van de instellingen van de Europese Unie; 11. is van mening dat de voorlichtingscampagnes van de Europese Unie zich strategisch op twee niveaus moeten bewegen: 12. pleit ervoor dat de instellingen van de Europese Unie, en met name de Commissie en het Parlement, voorlichtings- en communicatieactiviteiten ontplooien in scholen, onderwijsinstellingen, op de werkplek en op andere openbare plaatsen; dringt erop aan dat de verstrekte informatie wordt gegeven in een vorm die is aangepast aan de leeftijd, rijpheid en kennis van de betrokken ontvangers en recht doet aan de verscheidenheid van meningen en voorstellingen omtrent de Europese integratie; 13. onderstreept dat informatie dichter bij journalisten, redacteuren en hoofdredacteuren moet worden gebracht; dringt er bij de Europese instellingen op aan specifieke opleidingsprogramma's inzake Europese mechanismen en aangelegenheden voor deze groepen en voor toekomstige journalisten op te zetten in samenwerking met de scholen en instellingen waar zij worden opgeleid; 14. wenst dat binnen het Europees Parlement een eenheid voor "civiele educatie" wordt opgericht die over voldoende middelen beschikt om de volgende doelstellingen te verwezenlijken: 15. is van mening dat het Parlement bij zijn eigen besluitvormingsproces maximale transparantie als uitgangspunt moet hanteren en er bij de overige instellingen, met name de Raad en de Commissie, steeds opnieuw op moet aandringen dat maximale transparantie wordt nagestreefd en dat zij zich aansluiten bij de door de Conventie uit te werken en door het Europees Parlement bepleite fundamentele hervormingen teneinde de democratische legitimiteit van de Europese Unie in de ogen van de burgers te vergroten; 16. verzoekt de Commissie de Europese documentatiecentra in de verschillende lidstaten te stimuleren en te reactiveren en hun doeltreffendheid als verspreiders van informatie over de Europese Unie te verbeteren; 17. verzoekt de Commissie de typische taken van elke regering op het gebied van beleidsvoorlichting te vervullen, zoals b.v. de publicatie in de media van de betrokken lidstaten van de jaarprogramma's voor door de Gemeenschap gecofinancierde openbare werken of het op gezette tijden deelnemen door leden van de Commissie aan regionale persconferenties en aan nationale of regionale openbare manifestaties ter ondersteuning van Europese initiatieven, een en ander onder handhaving van de best mogelijke relaties met de betrokken nationale of regionale autoriteiten en met als doel de burgers door hun aanwezigheid een Europees referentiepunt te bieden; 18. verzoekt de Commissie met ingang van 2003 op basis van de door de instellingen verstrekte informatie uitvoerige jaarverslagen op te maken over het algehele voorlichtings- en communicatiebeleid van de Europese Unie, met inbegrip van de financiële aspecten, alsook evaluaties van het gevoerde Europese voorlichtings- en communicatiebeleid; 19. dringt er bij zijn bevoegde organen op aan gedetailleerde jaarverslagen op te stellen over het algehele voorlichtings- en communicatiebeleid van het Parlement en een jaarlijks actieplan uit te werken voor komende activiteiten, met inbegrip van de financiële aspecten van het voorlichtings- en communicatiebeleid van het EP, 20. verzoekt de Commissie een algemeen overzicht te verstrekken van de voorlichtings- en communicatieactiviteiten die zij momenteel in niet-lidstaten ontwikkelt, en een globaal gecoördineerd meerjarenprogramma annex begrotingsraming op te maken van deze activiteiten; 21. is voornemens jaarlijks een debat te houden over het voorlichtings- en communicatiebeleid van de Europese Unie, op basis van een rapport van de Commissie en een verslag van de terzake bevoegde commissie van het Europees Parlement; 22. pleit er tevens voor dat de IGV tenminste tweemaal per jaar bijeenkomt, de opgezette activiteiten regelmatig evalueert, adequate richtsnoeren opstelt voor de ontwikkeling daarvan en daarover verslag uitbrengt aan de Europese instellingen; 23. roept de instellingen van de Europese Unie, en met name de Commissie en de Raad op om in navolging van het Parlement de noodzaak te onderkennen van coördinatie van alle communicatie- en voorlichtingsactiviteiten; 24. is van mening dat de betrokkenheid van de Raad en de lidstaten bij het gemeenschappelijk voorlichtings- en communicatiebeleid van de Europese Unie van fundamenteel belang is; 25. pleit ervoor dat het Comité van de regio's en het Economisch en Sociaal Comité worden uitgenodigd om de vergaderingen van de IGV als waarnemer bij te wonen; 26. dringt er bij alle instellingen van de Europese Unie op aan de besluitvormingsprocedures voor het te voeren voorlichtings- en communicatiebeleid te vereenvoudigen en zich in alle officiële documenten van eenvoudige en duidelijke taal te bedienen teneinde snellere en betere voorlichtings- en communicatieactiviteiten te kunnen ontplooien; 27. roept de instellingen op gebruik te maken van goedgekwalificeerde mediawerkers zoals journalisten en professionele communicatiedeskundigen, teneinde zo adequaat mogelijke informatie te kunnen verstrekken in een leesbare en begrijpelijke vorm; 28. dringt aan op de ontwikkeling van een samenhangende public relations- en communicatiestrategie voor alle aspecten van de activiteiten van de Europese Unie; 29. dringt aan op samenwerking met bestaande regionale of transregionale tv-omroepen en organisaties zoals de ERU (Europese Radio-Unie), CIRCOM (Europese Organisatie van regionale televisiezenders) en de internationale persagentschappen, alsmede op ondersteuning van nieuwe zenders die als een effectief lokaal doorgeefluik voor de programma's van een Europese zender zouden kunnen fungeren; dringt er bij de Commissie op aan een haalbaarheidsonderzoek in te stellen naar een "Europese C-span" om het grote publiek van relevante informatie en nieuws te voorzien over zaken betreffende de Europese Unie; 30. is van mening dat de Europese Unie veel meer gebruik moet maken van audiovisuele faciliteiten en deze actiever moet ondersteunen, met name door nieuwe mogelijkheden voor coproducties te onderzoeken en door nieuwe tv- en radiozenders in te schakelen, met name in de kandidaat-lidstaten; 31. erkent dat er meer financiële middelen moeten worden uitgetrokken om Europe by Satellite (EbS) in staat te stellen uit te groeien tot een van de voornaamste informatiebronnen over de Europese Unie in de wereld en dringt aan op meer publiciteit voor EbS onder journalisten, omroeporganisaties en NGO's; 32. dringt aan op reorganisatie van de diverse websites van de voornaamste Europese instellingen; is van mening dat er behoefte is aan een gezamenlijke portal voor de Commissie, het Europees Parlement, de Raad, het Hof van Justitie en de andere belangrijke instellingen, teneinde de burgers een completer beeld te verschaffen omtrent het beleid en de wetgeving van de Europese Unie; is voorts van oordeel dat de officiële websites links moeten aanbieden naar relevante niet-officiële sites, bijvoorbeeld van NGO's, verenigingen of mediaorganisaties dan wel van leden van het Europees Parlement; is tevens van mening dat de informatiebronnen van de Europese Unie ook een algemene on line toegankelijke persbibliotheek dienen te omvatten met een geavanceerde zoekmachine en een snelle en effectieve helpdesk; 33. dringt er bij de nationale bureaus van de instellingen van de Europese Unie op aan veel meer pro-actief werk naar buiten toe te verrichten, en dringt er bij de Europese instellingen op aan op centraal en decentraal niveau "rapid response units" in te stellen, die onjuiste of tegenstrijdige informatie over de Europese Unie in de media kunnen weerleggen; 34. dringt er bij de begrotingsautoriteit op aan het DG Public Relations de personele middelen te verschaffen die het nodig heeft om de presentie van het Parlement op het internet beter gestalte te geven; 35. dringt aan op meer investeringen in de faciliteiten van het Parlement voor videoconferenties, zodat de leden beter toegang tot hun achterban krijgen; 36. pleit ervoor CELEX, de van een zoekmachine voorziene databank van de Europese Unie voor documenten, gratis aan het publiek ter beschikking te stellen; 37. betuigt zijn instemming met het voornemen van het Bureau voor officiële publicaties van de Europese Gemeenschappen tot invoering van regelingen voor "afdrukken op verzoek" via een portal die gewijd is aan de publicaties van alle instellingen, organen en agentschappen; 38. dringt aan op invoering van het beginsel dat alle gedrukte publicaties tevens elektronisch worden gepubliceerd; pleit er bovendien voor de werkzaamheden en taken van het Bureau voor officiële publicaties van het Europese Gemeenschappen te herzien en het accent bij de productie van het Publicatiebureau te verleggen van gedrukt materiaal naar audiovisuele en elektronische producten, waaronder de voorbereiding van adequate Power Point-presentaties; 39. dringt er bij de Commissie op aan samen met het Parlement in alle lidstaten en in de kandidaat-lidstaten op nationaal en zo mogelijk ook regionaal niveau gemeenschappelijke "huizen van de Europese Unie" op te richten (niet te verwarren met de bestaande, zeer goed functionerende "Maisons d'Europe"), en organisaties die zich bezighouden met Europese integratie de mogelijkheid te bieden van de faciliteiten van deze "huizen" gebruik te maken; 40. verzoekt de nationale regeringen en de nationale parlementen deel te nemen aan de activiteiten van deze "huizen" teneinde de gemeenschappelijke doelstellingen optimaal te verwezenlijken; verzoekt in dit verband de nationale, regionale en lokale autoriteiten deel te nemen aan de activiteiten van de "Info-Points Europe" en de Europese instellingen de samenwerking met de nationale parlementen van de lidstaten uit te breiden, door bijvoorbeeld "stages" voor nationale parlementsleden in te stellen; 41. is van mening dat de "huizen van de Europese Unie" Europese burgers die op zoek zijn naar gegevens over de activiteiten van de Europese Unie en naar gedetailleerde informatie over de uitvoering van een aantal specifieke verantwoordelijkheden van de instellingen van de Europese Unie beter in staat zouden stellen op één enkel adres in al hun behoeften te voorzien; is van mening dat de "huizen van de Europese Unie" gemakkelijk toegankelijk en zichtbaar voor het publiek moeten zijn; 42. pleit ervoor dat de gedecentraliseerde en plaatselijke presentie van de instellingen van de Europese Unie dicht bij de burger moet worden versterkt door meer adequate personele en financiële middelen ter beschikking te stellen, door zich opnieuw te beraden over de omvang van het budget dat in de hoofdsteden van de lidstaten wordt besteed aan de nationale "huizen van de Europese Unie" en door de activiteiten van regionale centra zoals de "Info-Points Europe" uit te bouwen; 43. is van mening dat bezoekersgroepen een belangrijk middel zijn om dichter bij de burger te komen; beschouwt het als belangrijk dat wordt nagegaan waar verbeteringen kunnen worden aangebracht in de kwaliteit van de bezoeken, teneinde de effectiviteit en de kosten/batenverhouding van de uitgaven voor bezoekersgroepen te verbeteren; 44. vraagt zich af of de uitgaven voor bezoekersgroepen in verhouding staan tot het totale budget van Directoraat-generaal III van het Europees Parlement en dringt aan op een analyse van het effect en de waarde van bezoekersgroepen; 45. is voorstander van het idee om in Brussel een gemeenschappelijk interinstitutioneel bezoekerscentrum in te richten dat voorzien is van alle moderne technologische audiovisuele faciliteiten; 46. dringt aan op reallocatie van de begrotingskredieten overeenkomstig de in deze resolutie uitgezette prioriteiten (persdienst, afdeling audiovisuele zaken, internetdienst en bezoekersgroepen); 47. dringt er bij de Commissie op aan binnen 6 maanden een berekening op te stellen van de kosten van de tenuitvoerlegging van deze resolutie; 48. wijst erop dat op de begroting-1996 een begin is gemaakt met een rationalisatieproces dat gebaseerd is op interinstitutionele samenwerking en tot doel heeft synergie tot stand te brengen tussen administratieve en personele middelen en de Europese belastingbetalers meer waar voor hun geld te geven; 49. is van plan het herstructureringsproces in 2003 voort te zetten, met name via een verdere concentratie van de middelen voor deze beleidsterreinen, door een realistisch besparingsprogramma uit te werken voor de desbetreffende administratieve en personele uitgaven; 50. bevestigt dat het voorlichtings- en communicatiebeleid duidelijk tot de voorrechten van de Commissie behoort, zoals bepaald in het interinstitutioneel akkoord van 6 mei 1999, en dat hiervoor bijgevolg geen specifieke rechtsgrond vereist is; 51. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie, alsook aan de andere instellingen en organen van de Europese Unie en de regeringen en parlementen van de lidstaten. Het Europees Parlement , – gezien de Universele Verklaring van de rechten van de mens, en met name de artikelen 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 13, 14, 16, 18, 23 en 26 daarvan, - gelet op artikel 13 van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap en verklaring nr. 11 bij het Verdrag betreffende de Europese Unie over de status van kerken en niet-confessionele organisaties, - gezien het Verdrag van de Verenigde Naties tot uitbanning van alle vormen van discriminatie van de vrouw (CEDAW) van 1981, - onder verwijzing naar zijn resolutie van 16 september 1998 over de islam en de Europese Dag van Averroës (1) , - gezien de conclusies van de op 23 januari 2001 gehouden hoorzitting over "Vrouwen en fundamentalisme", - gezien het Europees Handvest van de grondrechten van 7 december 2000, meer bepaald de tweede paragraaf van de preambule en de artikelen 9, 10 en 14, - gezien het document "Herinnering en verzoening", dat de internationale theologische commissie van de Heilige Stoel op 7 maart 2000 openbaar gemaakt heeft, - gelet op artikel 163 van zijn Reglement, - gezien het verslag van de Commissie rechten van de vrouw en gelijke kansen en het advies van de Commissie vrijheden en rechten van de burger, justitie en binnenlandse zaken ( A5-0365/2001 ), A. overwegende dat het begrip fundamentalisme voor het eerst rond 1920 in de Verenigde Staten opkwam en dat hiermee vooral de christelijke geloofsovertuiging werd bedoeld; dat kenmerkend voor dit fundamentalisme een extreme onderwerping aan de kerkelijke dogma's was, die letterlijk werden genomen en boven de wetten van de rechtsstaat en de rechten van de burgers werden gesteld; dat er verschillende vormen van fundamentalisme bestaan, van godsdienstige, politieke en ideologische aard, en dat fundamentalisme vandaag de dag in allerlei variaties en binnen allerlei religies en sekten voorkomt, B. overwegende dat het probleem van het fundamentalisme, in al zijn vormen, en de gevolgen ervan voor het leven van vrouwen, zeer ernstig is en een politieke aanpak en voorstellen voor een doeltreffende bestrijding ervan vereist, C. overwegende dat in de loop van de geschiedenis met name vrouwen het slachtoffer zijn geweest van religieus fundamentalisme, D. overwegende dat fundamentalistische of integristische uitwassen zich in de loop van de geschiedenis in de een of andere vorm in de meeste godsdiensten hebben voorgedaan, E. overwegende dat miljoenen vrouwen over de gehele wereld beroofd zijn van fundamentele politieke rechten, zoals het passief en actief kiesrecht; betreurende dat in sommige landen vrouwen onder druk van het fundamentalisme worden uitgesloten van het democratiseringproces, F. overwegende dat het fundamentalisme geen vreemd verschijnsel is in de EU en dat het de vrijheid en de fundamentele rechten van personen in gevaar brengt, omdat het tracht de overheden en instellingen te vangen in een partijdige visie, die de gelijkwaardigheid ontkent van mensen die deze visie niet delen, G. overwegende dat fundamentalisme kan worden vergeleken met totalitaire politieke regimes, in die zin dat hun aanhangers van oordeel zijn dat zij alleen de waarheid bezitten en er het monopolie over hebben, H. overwegende dat de extreme uitingen van fundamentalisme aanleiding zijn tot misbruik en geweld, ook ten aanzien van degenen die tot een andere cultuur behoren, respectievelijk een andere overtuiging hebben, I. overwegende dat de Europese tradities en waarden met betrekking tot de eerbiediging van de fundamentele rechten, democratie, rechtsorde en het niet-religieuze karakter van de staat van grote waarde zijn en dat deze, op grond van de actuele behoeften, nog steeds verder ontwikkeld worden in onze samenlevingen; dat het van groot belang is deze tradities te beschermen tegen aantasting door extremistische en xenofobe groeperingen, J. overwegende dat het fundamentalisme een negatief effect heeft op de cultuur, de kunsten en de wetenschappen en leidt tot intellectueel totalitarisme, vervolging en uitroeiing van de vrijheid van denken en de creativiteit, waarbij intellectuelen en kunstenaars worden bedreigd en vermoord, K. overwegende dat methoden die in het verleden werden gebruikt, waarbij het fundamentalisme werd bestreden door er een ander fundamentalisme tegenover te stellen, hebben gefaald en moeten worden verworpen; dat de remedie tegen het fundamentalisme het bevorderen van de rechten en vrijheden is, de eerbiediging van elke menselijke persoon, secularisering, openheid, emancipatie van de vrouw, het bevorderen van ideologische en culturele diversiteit en een pluralistische samenleving, dialoog en politieke flexibiliteit, vrije uiting van ideeën, geloofsovertuigingen en levensopvattingen, en geleidelijke en relativistische begripsvorming in tegenstelling tot reductionistische vereenvoudiging, L. overwegende dat degenen die pleiten voor secularisering en scheiding tussen openbare zaken, die tot de politieke sfeer behoren, en geloof en godsdienstige overtuigingen, die vrij moeten kunnen worden beleefd en moeten worden gerespecteerd, maar die tot het privé-leven van de individuele persoon behoren, de juiste houding aannemen; gelet op de betreurenswaardige inmenging van kerken en godsdienstige gemeenschappen in het openbare en politieke leven van staten, vooral wanneer zij de mensenrechten en fundamentele vrijheden proberen in te perken, zoals op het gebied van seksualiteit en voortplanting, of wanneer zij tot discriminatie aanzetten of aanmoedigen, M. overwegende dat een staat de rechten en vrijheden van de menselijke persoon en de erkenning van de vrijheid van geloof moet garanderen; dat het recht op religieuze vrijheid, met inbegrip van het recht op verandering van godsdienst, het recht om geen enkele godsdienst te belijden en het recht van godsdienstuitoefening, in vele internationale verdragen en de constitutionele tradities van de lidstaten bekrachtigd wordt, N. overwegende dat serieuze bezwaren moeten worden gemaakt tegen regressieve ideologieën die de nostalgie naar het verleden koesteren, en voor vrouwen antwoorden voor de toekomst hebben die steunen op retrograde opvattingen, O. overwegende dat het proces van emancipatie en bevrijding van de vrouw een aspect is van de historische vooruitgang van de mensheid; dat de situatie van de vrouw nauw samenhangt met de mate van vrijheid en ontwikkeling in een land, en dat vrouwen een fundamentele rol spelen voor de cohesie en structurering van de samenleving, P. overwegende dat de lidstaten een gemeenschappelijk juridisch kader hebben dat het hun mogelijk maakt een doelmatig beleid te voeren ter bestrijding van discriminatie en een gemeenschappelijk asielstelsel en een nieuw migratiebeleid tot stand te brengen (artikel 13 en titel IV van het EG-Verdrag), Q. overwegende dat vele jonge islamitische vrouwen die in steden zijn grootgebracht of een universitaire opleiding hebben genoten hun plaats in de samenleving anders beginnen te zien en hun actieterrein aan het verleggen zijn, en feministische houdingen in overeenstemming proberen te brengen met hun godsdienst, en aldus een belangrijke differentiërende rol kunnen spelen, R. overwegende dat vrouwen als gevolg van de houding van de fundamentalisten ernstige en onherstelbare tekortkomingen vertonen op het gebied van opvoeding en onderwijs; dat in vele plattelandsgebieden in de wereld jonge meisjes rond hun tiende levensjaar nog steeds van school worden genomen en dat de vereiste beroepskwalificaties voor vrouwen veel lager zijn dan voor mannen, S. overwegende dat vrouwen de mogelijkheid en de vrijheid moeten hebben al dan niet een godsdienst te belijden en, indien zij een godsdienst belijden, de religieuze symbolen te kiezen waarmee zij die tot uitdrukking willen brengen, als zij zelf daarmee hun identiteit willen onderstrepen, T. overwegende dat de identiteit van de vrouw persoonlijk en individueel moet kunnen zijn, los van godsdiensten, tradities en culturen; dat stereotypen, kleding, waarden, leefwijzen en gedragingen een kwestie van persoonlijke keuze zijn, U. overwegende dat zich nooit meer het leed mag herhalen dat de fundamentalisten van de Talibaan vrouwen hebben aangedaan, namelijk de ongestrafte massale en systematische schending van de meest fundamentele mensenrechten, die heeft gezorgd voor het huidige percentage van 90% analfabeten onder jonge vrouwen, waardoor zij zijn beknot in hun mogelijkheden, zij uit het openbare leven en het beroepsleven zijn weggevaagd, veroordeeld zijn tot extreme armoede, geen beroep kunnen doen op de gezondheidsvoorzieningen en in mensonterende omstandigheden moeten zien te overleven; V. overwegende dat bepaalde culturele en traditionele praktijken zoals genitale verminking, verkrachting, lijfstraffen, aantasting van de lichamelijke integriteit en bedreiging van het leven van vrouwen aan de kaak dienen te worden gesteld; dat dit soort tradities ook in de EU worden toegepast, W. overwegende dat het moederschap weliswaar een zuiver persoonlijke kwestie zou moeten zijn, maar dat het voortplantingsrecht van vrouwen vaak gecontroleerd wordt door de familie, de nationale wetgeving en/of de religieuze leiders; dat het bovendien, op alle niveaus, in meerderheid mannen zijn die voor dit voortplantingsrecht van vrouwen verantwoordelijk zijn, 1. onderstreept opnieuw dat het eerbiedigen, bevorderen en beschermen van de mensenrechten het erfgoed van de Europese Unie is, en een van de hoekstenen van de Europese samenwerking en van de betrekkingen tussen de Europese Unie en haar lidstaten en andere landen; is van oordeel dat de in de Verdragen en internationale overeenkomsten vastgelegde rechten van de vrouw niet mogen worden beknot of geschonden onder het voorwendsel van godsdienstige interpretaties, culturele tradities, gewoonten of wetgevingen; 2. is van oordeel dat geen enkel politiek systeem en geen enkele religieuze beweging zich boven de eerbiediging van de fundamentele mensenrechten en democratische vrijheden verheven mag achten en dat noch de politieke richting, noch de religieuze denkbeelden mogen worden gebruikt als elementen die bepalend zijn voor de identificatie van de burgers; 3. onderstreept dat de verdediging van de rechten van de vrouw in de EU impliceert dat het niet mogelijk is tegengestelde of onverenigbare normen of tradities toe te passen en dat niet kan worden aanvaard dat de mensenrechten worden geschonden onder het voorwendsel van godsdienstige overtuigingen, culturele praktijken of tradities; is van oordeel dat normen die het legaliseren van ongelijke behandeling van mannen en vrouwen impliceren in de EU niet mogen gelden; is ervan overtuigd dat er geen werkelijke democratie bestaat zonder eerbiediging van de rechten van de vrouwen, met inbegrip van het recht op zelfbeschikking en de gelijkheid van mannen en vrouwen; 4. verwerpt het gebruik van de politiek als middel tot beperking van de vrijheden en rechten van vrouwen, of als middel tot om het even welke vorm van discriminatie; veroordeelt de leiders van religieuze organisaties en extremistische politieke bewegingen die rassendiscriminatie of discriminatie in de vorm van vreemdelingenhaat, fanatisme en de uitsluiting van vrouwen van leiderschapsposities in de politieke en religieuze hiërarchie bevorderen; 5. is van oordeel dat vrouwelijke immigranten dienen te worden geïnformeerd over de wetten tegen discriminatie, een beroep moeten kunnen doen op diensten voor de verdediging van hun rechten en door personen die tot hun cultuur behoren moeten kunnen worden geadviseerd aangaande de mogelijkheid dat een einde wordt gemaakt aan praktijken die een schending van hun rechten vormen, zonder dat zij daarom essentiële aspecten van hun cultuur moeten verloochenen; 6. vraagt de lidstaten en de Commissie met aandrang te voorzien in de nodige middelen om te garanderen dat in de EU de communautaire regelgeving betreffende de gelijke behandeling van mannen en vrouwen en de grondrechten daadwerkelijk worden nageleefd, ook in gezinsverband; 7. verzoekt de Commissie een onderzoek te laten verrichten naar de gevolgen van de formele en informele toepassing van het familierecht van staten met een fundamentalistische inslag op met name de vrouwen van de betreffende migrantengemeenschappen in de lidstaten; acht het noodzakelijk dat de aan het familierecht van de lidstaten ontleende rechten prevaleren boven die van de landen van herkomst; verzoekt de Commissie en de lidstaten dan ook om op basis van voornoemd onderzoek de nodige stappen te ondernemen om met name vrouwen te beschermen tegen de negatieve gevolgen van de toepassing van het familierecht van de landen van herkomst; 8. stelt de formulering en tenuitvoerlegging voor van een gemeenschappelijk buitenlands beleid dat gebaseerd is op democratie en eerbiediging van de mensenrechten, waarbij voorrang wordt gegeven aan de oplossing van problemen langs vreedzame weg, teneinde anti-westerse reacties en fundamentalistische tendensen te voorkomen; onderstreept dat het initiatief ten gunste van de instelling van een wereldwijd moratorium op terechtstellingen en op de doodstraf, en een concrete internationale actie tegen onmenselijke, gewelddadige en vernederende straffen zoals geseling en steniging, tot de prioriteiten van het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid moeten behoren; 9. vraagt de Commissie met aandrang te voorzien in een voorlichtings- en opleidingsprogramma voor vrouwen, waarin het probleem van de invloed van het fundamentalisme centraal staat en tevens de problematiek van de secularisering en de modernisering van maatschappij en gezin aan bod komt; 10. wenst dat een beleid wordt gevoerd dat erop gericht is de invloed van het fundamentalisme te beperken, openheid en interculturele uitwisselingen te bevorderen teneinde gettovorming tegen te gaan, vrouwen mogelijkheden van opleiding, voorlichting en toegang tot nieuwe technologie te bieden en de verspreiding van publicaties en informatiebrochures alsmede radio- en televisie-uitzendingen te stimuleren; wenst tevens dat acties van niet-gouvernementele organisaties die zich inzetten voor de verdediging en bevordering van de rechten van de vrouw, onderzoekscentra en centra voor onderwijs en opleiding van vrouwen op regionaal en plaatselijk niveau, worden gestimuleerd en gesteund; 11. verzoekt de Raad de Commissie in het kader van de euro-mediterrane samenwerking te steunen, met name wat haar initiatieven op het gebied van de interculturele dialoog betreft; 12. verzoekt de Commissie te voorzien in mechanismen voor het verschaffen van informatie over aanslagen, schendingen en discriminatie door fundamentalisten; 13. stelt de goedkeuring en tenuitvoerlegging voor van een specifiek communautair programma ter bevordering van de uitwisseling en de mobiliteit van studentes en opleidsters, en de oprichting van een open universiteit voor vrouwen; is van mening dat daarom werk moet worden gemaakt van de benutting en ontwikkeling van structuren en centra voor interculturele contacten en uitwisseling van ideeën, zoals de Euro-Arabische Universiteit van Granada, met het oog op de totstandbrenging van een wezenlijke dialoog op het gebied van cultuur, taal, godsdienst, geschiedenis en moderne maatschappelijke structuren; 14. verzoekt de Commissie binnen de Gemeenschap en in de context van het ontwikkelingsbeleid netwerken op te zetten voor het verzamelen van gegevens betreffende de vorderingen die worden gemaakt en de verbeteringen die kunnen worden geconstateerd wat de eerbiediging van de rechten van de vrouw betreft, en daarbij te voorzien in samenwerkings- en associatieprogramma's met het oog op het verbeteren en democratiseren van de rechtsstelsels, de rechterlijke apparaten en de gevangenissen; 15. doet een beroep op de Raad en de Commissie om in het kader van de externe betrekkingen en de tenuitvoerlegging van het MEDA- en het LOME-beleid steun te verlenen aan niet-gouvernementele organisaties die zich ter plaatse inzetten voor de verbetering van de situatie van de vrouwen, met name organisaties die individuele vrouwelijke slachtoffers van het fundamentalisme helpen; 16. verzoekt de Raad nauwgezet toe te zien op de situatie in derde landen waarmee economische en handelsovereenkomsten zijn gesloten, opdat die niet in het leven van de burgers, en met name de vrouwelijke burgers, interveniëren op een manier die strijdig is met de internationale verdragen inzake de eerbiediging van de mensenrechten; 17. dringt er bij de Commissie en de Raad op aan bij de toepassing van de sancties gebaseerd op de mensenrechtenparagrafen in de associatie- en andere overeenkomsten, schendingen van de rechten van de vrouw mee te laten wegen; 18. verzoekt de lidstaten: 19. ondersteunt de vrouwen die strijden tegen fundamentalisme en tegen elke beweging die streeft naar hun marginalisering in het sociale, economische en politieke leven of hun het recht ontzegt van toegang tot bepaalde gebieden op aarde; 20. spreekt zijn veroordeling uit over godsdienstige leiders die misbruik maken van het geloof om vrouwen uit te sluiten of hun ondergeschiktheid aan de man te prediken; 21. wenst dat in de toekomstige richtlijnen inzake procedures voor asielverlening in de EU-lidstaten rekening wordt gehouden met de diverse vormen van vervolging van vrouwen, met name op grond van fundamentalistische theorieën, die moeten worden erkend en opgenomen in de definities en normen inzake vluchtelingen die in het kader van de Europese regelgeving zullen worden vastgesteld; doet een beroep op de Commissie om aan de hand van de procedure van Tampere een gemeenschappelijk Europees beleid te formuleren inzake immigratie en asielverlening, en om als reden voor asielverlening ook de discriminaties en vervolgingen te erkennen waaraan vrouwelijke vluchtelingen onderworpen zijn, welke afkomstig zijn uit landen met een theocratisch en fundamentalistisch bewind; 22. pleit ervoor dat wordt bepaald in welke omstandigheden het asielrecht en de status van vluchteling formeel kunnen worden verleend aan vrouwen die op grond van hun geslacht en de maatschappelijke groep waartoe ze behoren het slachtoffer zijn van vervolging op basis van fundamentalistische theorieën; verzoekt de regeringen van de lidstaten de vervolgingen en schendingen van rechten op grond van fundamentalistische theorieën waarvan vrouwen het slachtoffer zijn te erkennen als "vervolging van personen omdat ze tot een bepaalde maatschappelijke groep behoren", in de zin van het Verdrag van Genève, zodat deze vrouwen (en bij voorrang zij die reeds in de EU verblijven) formeel de status van vluchteling kunnen verwerven; is van oordeel dat voor de behandeling van dergelijke aanvragen richtsnoeren of wettelijk bindende instructies dienen te worden vastgesteld; 23. dringt er bij de Commissie op aan bij de onderhandelingen over toetredings-, samenwerkings- of associatieovereenkomsten te waarborgen dat het communautaire erfgoed inzake de rechten van de vrouw gehandhaafd wordt; 24. beschouwt het als absoluut noodzakelijk dat in het kader van een preventief beleid gestreefd wordt naar onmiddellijke sociale integratie van de immigranten, vluchtelingen en minderheden die wettelijk in de Europese Unie verblijven, en dat hun alle arbeids- en burgerrechten worden toegekend; 25. dringt er bij de Commissie op aan dat ze naar aanleiding van de aanstaande overeenkomsten met de Iraanse autoriteiten een politieke dialoog aanvat om de situatie van de vrouw te verbeteren, concreet gestalte te geven aan de vorderingen en hervormingen door ze in wetten om te zetten, en te zorgen voor een openbare en rechtvaardige rechtspraak; 26. veroordeelt met klem de fundamentalistische discriminatie van de vrouw die de regering van Saoedi-Arabië toepast en actief bevordert; 27. verzoekt de Raad, de lidstaten en de Commissie een gemeenschappelijk internationaal initiatief te nemen om een speciale groep van waarnemers op te richten, die tot taak heeft zich te richten op de politiek en activiteiten van de Afghaanse regering als het gaat om eerbiediging van de rechten van de vrouw zoals die zijn vastgelegd in internationale overeenkomsten en verdragen; meent dat deze groep tevens moet zorgen dat het internationale hulp- en herstelbeleid naar behoren rekening houdt met de belangen op het gebied van de gelijkheid van mannen en vrouwen; meent dat de bevindingen van deze groep halfjaarlijks moeten worden voorgelegd aan het Europees Parlement en de Commissie voor de mensenrechten van de VN; meent dat de speciale groep van waarnemers moet zijn samengesteld uit leden van het Europees Parlement, de Raad van Europa, de Verenigde Naties en vertegenwoordigers van de NGO's, die allemaal een grote mate van deskundigheid op het gebied van het beleid inzake de gelijkheid van mannen en vrouwen moeten hebben; 28. verzoekt de lidstaten van de Europese Unie met aandrang bezwaar te maken tegen regeringen die vrouwen en mannen niet dezelfde rechten garanderen; verzoekt de lidstaten om van derde landen waarmee zij samenwerken te eisen dat zij vrouwen het stemrecht toekennen, evenals het recht op arbeid, onderwijs, eigendom, erfrechten en het recht op deelname aan de besluitvorming en de uitoefening van openbare functies; 29. beschouwt scheiding van kerk en staat als de meest aanvaardbare regeringsvorm in een democratische samenleving; verzoekt de lidstaten een onpartijdig standpunt te blijven innemen tegenover de verschillende geloofsrichtingen, hun niet-religieuze karakter te bewaren, met een volstrekte scheiding tussen de bevoegdheden van kerk en staat, en eventuele rechtsregels af te schaffen die een belemmering vormen voor de uitoefening van religieuze verplichtingen en het gebruik van religieuze symbolen, voorzover deze religieuze voorschriften in overeenstemming zijn met de nationale wetgeving, de rechtstaat en de internationale verdragen; 30. wenst de vrijheid van godsdienst als grondrecht te erkennen en wijst elk religieus fundamentalisme van de hand, als strijdig met de menselijke waardigheid; doet met name een beroep op de drie monotheïstische godsdiensten die een integrerend deel vormen van de Europese cultuur, het christendom, de joodse godsdienst en de islam, fundamentalisme en discriminatie van de vrouw te verwerpen; 31. doet een beroep op alle gelovigen van alle denominaties om zich in te zetten voor gelijke rechten voor de vrouw, met inbegrip van het recht om baas te zijn over haar eigen lichaam en te beslissen wanneer ze een eigen gezin wil stichten, en haar levensstijl en persoonlijke relaties te kiezen; verzoekt de lidstaten om wettelijke maatregelen te nemen tegen praktijken die de lichamelijke en geestelijke integriteit en de gezondheid van vrouwen in gevaar brengt, zoals clitoridectomie; 32. veroordeelt de moorden om redenen van eer, die door mannelijke familieleden worden gepleegd op hun zuster of dochter om redenen van "familie-eer"; benadrukt dat de daders van dergelijke misdaden in de strafwetgeving en door de rechtelijke macht als moordenaars moeten worden beschouwd; 33. wijst op de moeilijke situatie van lesbische vrouwen die te lijden hebben van fundamentalisme; 34. roept de EU-lidstaten op geen landen te erkennen waar vrouwen geen volledig staatsburgerschap kunnen krijgen of van bestuursverantwoordelijkheid uitgesloten zijn; 35. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de regeringen van de lidstaten en het kabinet van het Hoog Commissariaat voor de mensenrechten van de Verenigde Naties.