(Gewone wetgevingsprocedure: eerste lezing) Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2010)0049 ), – gelet op artikel 294 en artikel 207, lid 2, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C7-0025/2010), – gelet op artikel 294, lid 3, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien de schriftelijke toezegging van de vertegenwoordiger van de Raad van 22 december 2010 om het standpunt van het Europees Parlement goed te keuren, overeenkomstig artikel 294, lid 4, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gelet op artikel 55 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie internationale handel ( A7-0210/2010 ), 1. stelt onderstaand standpunt in eerste lezing vast (1) ; 2. hecht zijn goedkeuring aan de gemeenschappelijke verklaring van het Europees Parlement en de Commissie die als bijlage bij onderhavige resolutie is gevoegd; 3. neemt kennis van de verklaring van de Commissie die als bijlage bij de onderhavige resolutie is gevoegd; 4. verzoekt om hernieuwde voorlegging indien de Commissie voornemens is ingrijpende wijzigingen in dit voorstel aan te brengen of dit door een nieuwe tekst te vervangen; 5. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie, alsmede aan de nationale parlementen. Standpunt van het Europees Parlement in eerste lezing vastgesteld op 17 februari 2011 met het oog op de aanneming van Verordening (EU) nr. .../2011 van het Europees Parlement en de Raad tot uitvoering van de bilaterale vrijwaringsclausule in de vrijhandelsovereenkomst tussen de Europese Unie en haar lidstaten, enerzijds, en de Republiek Korea, anderzijds (Aangezien het Parlement en de Raad tot overeenstemming zijn geraakt, komt het standpunt van het Parlement in eerste lezing overeen met het definitieve wetsbesluit: Verordening (EU) nr. 511/2011.) BIJLAGE I Verklaring van de Commissie De Commissie is tevreden met het akkoord dat het Europees Parlement en de Raad in eerste lezing over de vrijwaringsverordening hebben bereikt. Overeenkomstig de verordening zal zij jaarlijks een verslag over de uitvoering van de vrijhandelsovereenkomst tussen de EU en Korea bij het Europees Parlement en de Raad indienen en zij is bereid om overeenkomstig de verordening alle kwesties in verband met de uitvoering van de overeenkomst met de bevoegde commissie van het Europees Parlement te bespreken. In deze samenhang wil de Commissie graag het volgende opmerken: a) de Commissie zal nauwgezet controleren of Korea zijn toezeggingen op het gebied van regelgeving, met name de toezeggingen inzake technische voorschriften in de automobielsector, nakomt. Deze controle omvat alle aspecten van non-tarifaire handelsbelemmeringen en de resultaten ervan worden gedocumenteerd en er wordt verslag over uitgebracht bij het Europees Parlement en de Raad; b) de Commissie zal ook bijzonder belang hechten aan de effectieve nakoming van de toezeggingen op het gebied van arbeid en milieu in hoofdstuk 13 van de vrijhandelsovereenkomst (handel en duurzame ontwikkeling). In deze samenhang zal de Commissie advies vragen aan de interne adviesgroep, die vertegenwoordigers zal omvatten van beroepsorganisaties, vakbonden en ngo's. De uitvoering van hoofdstuk 13 van de vrijhandelsovereenkomst wordt naar behoren gedocumenteerd en er wordt verslag over uitgebracht bij het Europees Parlement en de Raad. De Commissie is het er ook mee eens dat het belangrijk is effectieve bescherming te bieden in geval van plotse pieken in de invoer in gevoelige sectoren, waaronder kleine auto's. Als gevoelige sectoren worden onder andere auto's, textiel en consumentenelektronica gecontroleerd. In deze samenhang merkt de Commissie op dat de sector kleine auto's als relevante markt voor een onderzoek in verband met vrijwaringsmaatregelen kan worden beschouwd. De Commissie merkt op dat voor de aanwijzing van externe productiezones op het Koreaanse schiereiland overeenkomstig de bepalingen van artikel 12 van het protocol betreffende de oorsprongsregels een internationaal akkoord tussen de partijen vereist is dat zou moeten worden goedgekeurd door het Europees Parlement. De Commissie zal het Parlement volledig over de besprekingen van het Comité inzake externe productiezones op het Koreaanse schiereiland op de hoogte houden. Tot slot merkt de Commissie ook op dat, als zij wegens uitzonderlijke omstandigheden besluit de onderzoeksperiode overeenkomstig artikel 5, lid 3, te verlengen, zij ervoor zal zorgen dat de verlengde periode niet voortduurt na de verstrijkingsdatum van de overeenkomstig artikel 7 vastgestelde voorlopige maatregelen. BIJLAGE II Gezamenlijke verklaring De Commissie en het Europees Parlement zijn het erover eens dat nauwe samenwerking bij het toezicht op de uitvoering van de vrijhandelsovereenkomst tussen de EU en Korea en van de vrijwaringsverordening belangrijk is. Met het oog hierop komen zij het volgende overeen: – als het Europees Parlement een aanbeveling goedkeurt om een vrijwaringsonderzoek te openen, zal de Commissie zorgvuldig onderzoeken of aan de in de verordening opgenomen voorwaarden voor een opening ambtshalve is voldaan. Als de Commissie van mening is dat dit niet het geval is, dient zij een verslag in bij de bevoegde commissie van het Europees Parlement met een toelichting van alle factoren die voor de opening van een onderzoek relevant zijn; – op verzoek van de bevoegde commissie van het Europees Parlement brengt de Commissie bij deze commissie verslag uit over alle specifieke kwesties in verband met de nakoming door Korea van zijn toezeggingen inzake non-tarifaire maatregelen of inzake hoofdstuk 13 van de vrijhandelsovereenkomst (handel en duurzame ontwikkeling). (Gewone wetgevingsprocedure: eerste lezing) Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan het Parlement en de Raad ( COM(2010)0174 ), – gelet op artikel 294, lid 2, en de artikelen 209 en 212 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C7-0110/2010), – gelet op artikel 294, lid 3, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gelet op artikel 55 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Begrotingscommissie en de adviezen van de Commissie begrotingscontrole, de Commissie ontwikkelingssamenwerking, de Commissie buitenlandse zaken, de Commissie economische en monetaire zaken en de Commissie internationale handel ( A7-0019/2011 ), 1. stelt onderstaand standpunt in eerste lezing vast; 2. verzoekt om hernieuwde voorlegging indien de Commissie voornemens is ingrijpende wijzigingen in haar voorstel aan te brengen of dit door een nieuwe tekst te vervangen; 3. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en aan de Commissie alsmede aan de nationale parlementen. Standpunt van het Europees Parlement in eerste lezing vastgesteld op 17 februari 2011 met het oog op de aanneming van Besluit nr. .../2011/EU van het Europees Parlement en de Raad tot verlening van een EU-garantie voor verliezen van de Europese Investeringsbank op leningen en garanties voor projecten buiten de Europese Unie [Amendement 1, tenzij anders aangeduid] HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, Gelet op het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name op de artikelen 209 en 212, Gezien het voorstel van de Europese Commissie, Na toezending van het ontwerp van wetgevingshandeling aan de nationale parlementen, Handelend volgens de gewone wetgevingsprocedure (1) , Overwegende hetgeen volgt: (1) Naast haar kerntaak van het financieren van investeringen in de Europese Unie voert de Europese Investeringsbank (EIB) sinds 1963 financieringsverrichtingen buiten de Europese Unie uit ter ondersteuning van het externe beleid van de Unie. Dat maakt het mogelijk de voor de externe regio's beschikbare EU-begrotingsmiddelen aan te vullen met de financiële draagkracht van de EIB, hetgeen aan de ontvangende landen ten goede komt. Door middel van deze financieringsverrichtingen draagt de EIB bij tot de algemene leidende beginselen en beleidsdoelstellingen van de Unie, waaronder de ontwikkeling van derde landen en de welvaart van de Unie in de gewijzigde wereldwijde economische situatie. De EIB-verrichtingen ter ondersteuning van het externe beleid van de EU moeten uitgevoerd blijven worden overeenkomstig de beginselen van goede bankpaktijken. (2) In artikel 209 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU) juncto artikel 208 VWEU, is bepaald dat de EIB, onder de in haar statuten vastgestelde voorwaarden, bijdraagt tot de tenuitvoerlegging van de maatregelen die noodzakelijk zijn om de doelstellingen van het beleid van de Unie inzake ontwikkelingssamenwerking te verwezenlijken. (3) Om het externe optreden van de Unie te ondersteunen en om de EIB in staat te stellen investeringen buiten de Unie te financieren zonder dat aan de kredietwaardigheid van de EIB afbreuk werd gedaan, genoot het merendeel van de EIB-verrichtingen in externe regio's een EU-begrotingsgarantie die door de Commissie werd beheerd. (4) De meest recente EU-garantie werd ingesteld voor de periode 2007-2011 bij Besluit nr. 633/2009/EG van het Europees Parlement en de Raad van 13 juli 2009 tot verlening van een garantie van de Gemeenschap voor verliezen van de Europese Investeringsbank op leningen en leninggaranties voor projecten buiten de Gemeenschap (2) . (5) Het Garantiefonds, ingesteld bij Verordening (EG, Euratom) nr. 480/2009 van de Raad van 25 mei 2009 tot instelling van een Garantiefonds (Gecodificeerde versie) (3) , fungeert als liquiditeitsbuffer voor de EU-begroting tegen verliezen op EIB-financieringsverrichtingen en andere externe activiteiten van de EU. (6) Zoals voorgeschreven bij Besluit nr. 633/2009/EG hebben de Commissie en de EIB een tussentijdse evaluatie van de externe EIB-financiering verricht. Deze evaluatie was gebaseerd op een onafhankelijke externe beoordeling onder toezicht van een stuurgroep van „wijzen”, een doorlichting door een externe consulent en specifieke evaluaties van de EIB. Op 12 februari 2010 heeft de stuurgroep een verslag met zijn conclusies en aanbevelingen overgelegd aan het Europees Parlement, de Raad, de Commissie en de EIB. (7) In het verslag van de stuurgroep wordt geconcludeerd dat de EU-garantie aan de EIB een efficiënt en krachtig beleidsinstrument is met een groot financieel en politiek hefboomeffect en dat deze garantie dan ook moet worden gehandhaafd om politieke of landenrisico's te dekken. Er werd een aantal wijzigingen in Besluit nr. 633/2009/EG voorgesteld die ervoor moeten zorgen dat de externe verrichtingen van de EIB een zo groot mogelijke meerwaarde opleveren en zo efficiënt mogelijk zijn. (8) Bij de opstelling van het nieuwe meerjarige financiële kader moeten de door de EU-garantie gedekte bedragen aanzienlijk worden verhoogd teneinde de doeltreffendheid en de zichtbaarheid van het optreden van de EU buiten haar grenzen, in overeenstemming met het Verdrag van Lissabon, te vergroten. [Amendement 2] (9) De lijst van landen die voor EIB-financiering onder de EU-garantie in aanmerking komen of kunnen komen, is opgenomen in bijlage II bij dit besluit en is uitgebreid ten opzichte van de lijst in bijlage I bij Besluit nr. 633/2009/EG. (10) De door de EU-garantie gedekte bedragen voor elke regio dienen als plafonds voor de EIB-financiering onder de EU-garantie te blijven fungeren en mogen geen doelstellingen zijn die de EIB geacht wordt te halen. (11) Als het externe EIB-mandaat wordt uitgebreid tot nieuwe landen zonder dat de plafonds voor de EIB-financiering onder de EU-garantie worden herzien, zou het bedrag aan EIB-leningen dat per land beschikbaar is in het kader van het externe mandaat van de EIB, feitelijk dalen. Om te voorkomen dat de EIB in de landen waarin de EIB actief is minder armslag krijgt, moeten deze plafonds dienovereenkomstig worden aangepast. (12) Naast de regionale plafonds dient het facultatieve mandaat (het „Klimaatveranderingmandaat) van 2 000 000 000 EUR te worden geactiveerd en aangewend ter ondersteuning van EIB-financieringsverrichtingen op het gebied van de beperking van en de aanpassing aan klimaatverandering in de regio's die door het mandaat worden bestreken. In nauwe samenwerking met de Commissie kan de EIB eventueel met haar deskundigheid en middelen een bijdrage leveren aan het ondersteunen van zowel de overheid als de particuliere sector bij het aanpakken van de uitdaging van de klimaatverandering en het optimaal aanwenden van de beschikbare financiering. Bij de projecten voor de beperking van en de aanpassing aan klimaatverandering dienen de EIB-middelen voorzover mogelijk met concessionele middelen uit de EU-begroting te worden aangevuld via een efficiënte en consistente mix van giften en leningen voor de financiering van de strijd tegen klimaatverandering in de context van de externe bijstand van de EU. In dit opzicht is het zinvol dat het jaarverslag van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad een gedetailleerd verslag bevat over de financiële instrumenten die gebruikt zijn voor de financiering van deze projecten, waarin de bedragen van de financieringsverrichtingen van de EIB in het kader van het facultatieve mandaat en de overeenkomstige hoogtes van de garanties zijn opgenomen. (13) Het recht op EIB-financiering onder EU-garantie voor de beperking van klimaatverandering zou kunnen worden beperkt voor landen die door de Raad worden geacht zich niet te hebben ingezet voor het behalen van passende doelstellingen op het gebied van klimaatverandering. De Raad kan dergelijke beperkingen opleggen voordat de EIB middelen toewijst aan de respectievelijke landen in het kader van het klimaatveranderingsmandaat. De Raad dient de Europese dienst voor extern optreden (EDEO) en de Commissie te raadplegen alvorens te besluiten beperkingen op te leggen. (14) De EIB moet zich voorbereiden op de mogelijke uitvoering, vanaf 2014, van de financiering van microkrediet om de armsten meer toegang te geven tot bankkrediet, zodat inkomstengenererende microprojecten kunnen worden opgezet en de armoede kan worden verminderd. [Amendement 3] (15) De EIB moet de terugbetalingen van risicokapitaal en speciale leningen afkomstig van vroegere verrichtingen met toestemming van de Commissie kunnen herinvesteren om nieuwe, soortgelijke verrichtingen ten behoeve van partnerlanden te financieren, zoals de Commissie heeft voorgesteld in haar voorstel voor een verordening van het Europees Parlement en de Raad tot wijziging van Verordening (EG) nr. 1638/2006 houdende algemene bepalingen tot invoering van een Europees nabuurschaps- en partnerschapsinstrument (4) . (16) Er dient enige flexibiliteit ten aanzien van de regionale toewijzing in het kader van het klimaatveranderingsmandaat te worden geboden, zodat de beschikbare financiering binnen de periode van 3 jaar (2011-2013) zo snel en zo efficiënt mogelijk kan worden aangewend , maar tegelijk moet in die periode worden gestreefd naar een evenwichtige spreiding over de regio's op basis van de in het kader van het algemene mandaat vastgestelde prioriteiten voor de verlening van externe steun. (17) ▌Bij de evaluatie werd tot de bevinding gekomen dat hoewel de EIB-verrichtingen die in de door de evaluatie bestreken periode (2000-2009) zijn uitgevoerd, doorgaans in overeenstemming waren met het externe beleid van de EU, de samenhang tussen de EU-beleidsdoelstellingen en de operationele tenuitvoerlegging ervan door de EIB moet worden versterkt, meer tot uitdrukking moet komen en beter moet worden gestructureerd. (18) Om de samenhang van het mandaat te bevorderen en ervoor te zorgen dat de externe EIB-financieringsactiviteit sterker op de ondersteuning van het EU-beleid is gericht, dienen in dit besluit, met het maximale voordeel van de begunstigden voor ogen, horizontale, voor alle in aanmerking komende landen geldende overkoepelende doelstellingen te worden vastgesteld voor het mandaat voor de EIB-financieringsverrichtingen, waarbij wordt voortgebouwd op de comparatieve voordelen van de EIB op terreinen waarop zij haar strepen reeds heeft verdiend. In alle regio's die door dit besluit worden bestreken, dient de EIB derhalve projecten te financieren op het gebied van de beperking van en aanpassing aan klimaatverandering, sociale en economische infrastructuur (met name voor vervoer, energie inclusief hernieuwbare energie, onderzoek naar en ontwikkeling van nieuwe energiebronnen, energiezekerheid, energie-infrastructuur , milieu-infrastructuur inclusief watervoorziening en riolering, alsook informatie- en communicatietechnologie (ICT)) en de ontwikkeling van de lokale particuliere sector, met name ter ondersteuning van het midden- en kleinbedrijf (mkb). Een betere toegang voor het mkb tot financiering is immers een goede manier om de economie te stimuleren en werkloosheid te bestrijden Op al deze terreinen dienen de EIB-financieringsverrichtingen ook in het teken te staan van de onderliggende doelstelling van regionale integratie van de partnerlanden, met inbegrip van de economische integratie van pretoetredingslanden, naburige landen en de Unie. De EIB kan de aanwezigheid van de EU in partnerlanden ondersteunen door middel van rechtstreekse buitenlandse investeringen die bijdragen tot de bevordering van technologie en kennisoverdracht, ofwel in het kader van de EU-garantie voor investeringen op bovengenoemde gebieden, ofwel op eigen risico. (19) Om effectief het mkb te bereiken moet de EIB samenwerken met plaatselijke intermediaire financiële instellingen in de in aanmerking komende landen, met name om er voor te zorgen dat een gedeelte van de financiële voordelen wordt doorgeven aan hun klanten, de projecten van de klant te toetsen aan de ontwikkelingsdoelstellingen van de EU en een meerwaarde te bieden in vergelijking met marktfinanciering. De activiteiten van de financiële tussenpersonen ter ondersteuning van het mkb moeten volledig transparant zijn en regelmatig gerapporteerd worden aan de EIB. ▌ (20) Terwijl de kracht van de EIB gelegen blijft liggen in haar bijzondere functie als investeringsbank, dient de EIB in het kader van dit besluit de effecten op ontwikkelingsgebied van haar externe verrichtingen in context te plaatsen in nauwe coördinatie met de Commissie en onder het democratische toezicht van het Parlement in overeenstemming met de beginselen van de Europese Consensus inzake Ontwikkeling en met de beginselen van artikel 208 VWEU, alsook de beginselen van doeltreffendheid van de hulp die zijn opgenomen in de Verklaring van Parijs van 2005 en de Actieagenda van Accra van 2008 . Dit doel moet worden verwezenlijkt aan de hand van een aantal concrete maatregelen, en met name door de versterking van de capaciteit van de EIB om milieu- , sociale en ontwikkelingsaspecten van projecten (met inbegrip van risico's die met mensenrechten en conflicten verband houden) te beoordelen, alsook door de bevordering van lokaal overleg met de overheid en het maatschappelijk middenveld . Bij het zorgvuldige onderzoek (due diligence) betreffende de projecten, moet de EIB de projectpromotor verplichten raadplegingen op plaatselijk niveau te verrichten en de resultaten hiervan openbaar te maken. Voorts dient de EIB zich sterker te concentreren op sectoren waarvoor zij via haar financieringsverrichtingen binnen de Unie een gedegen expertise heeft opgebouwd en die de ontwikkeling van het land in kwestie bevorderen, zoals onder meer toegang tot financiële diensten voor het mkb en micro-entiteiten, alsmede milieu-infrastructuur inclusief watervoorziening en riolering, duurzaam vervoer en beperking van de klimaatverandering, met name op het gebied van hernieuwbare energie. De financiering zou tevens projecten kunnen omvatten ter ondersteuning van gezondheidszorg en onderwijs, met name op het gebied van infrastructuur, waar een duidelijke toegevoegde waarde aanwezig is. De EIB dient tevens geleidelijk haar activiteit ter ondersteuning van aanpassing aan de klimaatverandering verder uit te bouwen, in voorkomend geval in samenwerking met ▌internationale financiële instellingen (IFI's) en Europese bilaterale financiële instellingen (EBFI's). Daartoe zal toegang tot concessionele middelen moeten worden geboden en zullen de aan externe EIB-activiteiten gewijde gespecialiseerde personele middelen binnen een redelijke termijn moeten worden verhoogd. De EIB-activiteit moet ook complementair zijn met de doelstellingen en prioriteiten van de EU wat institutionele opbouw en sectorale hervormingen betreft. Tenslotte moet de EIB prestatie-indicatoren opstellen voor de ontwikkelings- en milieuaspecten van de projecten en de resultaten daarvan. (21) Met de inwerkingtreding van het Verdrag van Lissabon is de functie van hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid/vicevoorzitter van de Commissie (hoge vertegenwoordiger) in het leven geroepen met de bedoeling het effect en de samenhang van de externe betrekkingen van de Unie te versterken ▌. (22) De laatste jaren heeft er ook een uitbreiding en versterking van het beleid van de Unie op het gebied van externe betrekkingen plaatsgevonden. Dat is met name het geval geweest voor de pretoetredingsstrategie, het Europees nabuurschapsbeleid, de EU-strategie voor Centraal-Azië, de hernieuwde partnerschappen met Latijns-Amerika en Zuidoost-Azië en het strategische partnerschap van de Unie met Rusland, China en India. Dat geldt eveneens voor het ontwikkelingsbeleid van de Unie, dat zich inmiddels tot alle ontwikkelingslanden uitstrekt. Vanaf 2007 werden de externe betrekkingen van de Unie ook ondersteund door nieuwe financiële instrumenten, zoals het instrument voor pretoetredingssteun (IPA), het Europees nabuurschaps- en partnerschapsinstrument (ENPI), het instrument voor ontwikkelingssamenwerking (IOS), het Europees instrument voor democratie en mensenrechten (EIDHR) en het stabiliteitsinstrument. (23) Naar aanleiding van de oprichting van de EDEO en als gevolg van de inwerkingtreding van dit besluit moeten de Commissie en de EIB het memorandum van overeenstemming inzake samenwerking en coördinatie in de regio's die vermeld zijn in Besluit 2006/1016/EG van de Raad van 19 december 2006 tot verlening van een garantie van de Gemeenschap voor verliezen van de Europese Investeringsbank op leningen en garanties voor projecten buiten de Gemeenschap (5) wijzigen en, per geval en met toestemming van de hoge vertegenwoordiger, het nieuwe memorandum van overeenstemming uitbreiden tot de EDEO, met name wat betreft het regelmatige en stelselmatige overleg tussen de EIB en de Commissie op strategisch niveau, waarbij ook de EDEO moet worden betrokken, alsook andere aspecten die tot de bevoegdheden van de EDEO behoren. (24) De EIB-activiteit in de pretoetredingslanden en in Kosovo (6) vindt plaats in het kader van de Europese partnerschappen en de partnerschappen voor toetreding, waarin voor elk land is vastgelegd welke de prioriteiten zijn voor het boeken van vooruitgang in het toenaderingsproces tot de EU, en die in een raamwerk voor de verlening van EU-steun voorzien. Het stabilisatie- en associatieproces (SAP) is het EU-beleidskader voor de westelijke Balkan. Het is gebaseerd op een groeiend partnerschap waarin de EU een combinatie van handelsconcessies, economische en financiële bijstand en contractuele betrekkingen aanbiedt via stabilisatie- en associatieovereenkomsten. Financiële pretoetredingssteun, via het IPA, helpt kandidaat-lidstaten en potentiële kandidaat-lidstaten om zich voor te bereiden op de verplichtingen en uitdagingen die het EU-lidmaatschap met zich meebrengt. Deze bijstand ondersteunt het hervormingsproces, met inbegrip van de voorbereidingen op het uiteindelijke lidmaatschap, waarbij het accent wordt gelegd op institutionele opbouw, aanpassing aan het acquis van de Unie, voorbereiding op de EU-beleidslijnen en -instrumenten en de bevordering van maatregelen voor het verwezenlijken van economische convergentie . (25) Bij de uitvoering van artikel 209, lid 3, van het VWEU moet de EIB ernaar streven om indirect de verwezenlijking van de millenniumdoelstellingen voor ontwikkeling 2015 in alle regio's waar de EIB actief is te ondersteunen. (26) De EIB-activiteit in de buurlanden dient plaats te vinden in het kader van het Europees nabuurschapsbeleid, waarmee de Unie beoogt met de naburige landen bijzondere betrekkingen te ontwikkelen, die erop gericht zijn een ruimte van welvaart en goed nabuurschap tot stand te brengen welke stoelt op de waarden van de Unie , zoals democratie, de rechtsstaat, goed bestuur en eerbiediging van de mensenrechten, en welke gekenmerkt wordt door nauwe en vreedzame betrekkingen die op samenwerking zijn gebaseerd. Om deze doelstellingen te bereiken, voeren de Unie en haar partners gezamenlijk overeengekomen bilaterale actieplannen uit waarin een reeks prioriteiten is vastgelegd met betrekking tot politieke en veiligheidskwesties, economische en handelsaangelegenheden, milieu- en sociale aangelegenheden en integratie van vervoers- en energienetwerken , zoals het project voor de Nabucco-gaspijpleiding en andere projecten voor gaspijpleidingen die voor de Unie van bijzonder belang zijn . De Unie voor het Middellandse Zeegebied, de EU-strategie voor de Oostzeeregio , het oostelijke partnerschap en de synergie voor het Zwarte Zeegebied zijn multilaterale en regionale initiatieven die complementair zijn met het Europese nabuurschapsbeleid en erop gericht zijn de samenwerking te bevorderen tussen de Europese Unie en de desbetreffende groep naburige partnerlanden die met gemeenschappelijke uitdagingen worden geconfronteerd en/of een gemeenschappelijke geografische omgeving hebben. De Unie voor het Middellandse Zeegebied beoogt het Europees-mediterrane integratieproces nieuw leven in te blazen door de gezamenlijke en solidaire ontwikkeling op economisch, sociaal en milieugebied van beide zijden van de Middellandse Zee te ondersteunen en ondersteunt een betere sociaaleconomische ontwikkeling, solidariteit, regionale integratie, duurzame ontwikkeling en kennisopbouw, hetgeen aantoont dat er behoefte is aan een grotere financiële samenwerking ter ondersteuning van regionale en transnationale projecten. De Unie voor het Middellandse Zeegebied steunt met name de aanleg van snelwegen op zee en te land, de sanering van de Middellandse Zee, het mediterraan plan voor zonne-energie, het mediterraan initiatief voor bedrijfsontwikkeling, de civiele bescherming en de Europees-mediterrane universiteit. De EU-strategie voor de Oostzeeregio steunt een duurzaam milieu en een optimale economische en sociale ontwikkeling in de Oostzeeregio . Met het oostelijke partnerschap wordt beoogd de nodige voorwaarden tot stand te brengen om de politieke associatie en de verdere economische integratie tussen de EU en de oostelijke partnerlanden te versnellen, wat slechts kan worden bereikt indien alle oostelijke partnerlanden zich houden aan de beginselen van democratie, de rechtsstaat en de eerbiediging van de mensenrechten . De Russische Federatie en de Unie zijn verbonden in een uitgebreid strategisch partnerschap dat naast het Europees nabuurschapbeleid bestaat en dat in gemeenschappelijke ruimten en roadmaps tot uitdrukking komt. Op multilateraal niveau wordt dit aangevuld met de Noordelijke Dimensie, die een kader biedt voor samenwerking tussen de Unie, Rusland, Noorwegen en IJsland. (27) De EIB-activiteit in Latijns-Amerika dient plaats te vinden in het kader van het strategische partnerschap tussen de EU en Latijns-Amerika en het Caribische gebied. Zoals in de Commissiemededeling van september 2009 met als titel „De Europese Unie en Latijns-Amerika: een partnerschap van wereldspelers” (7) wordt benadrukt, bestaan de EU-prioriteiten bij de samenwerking met Latijns-Amerika erin de regionale integratie te versterken en de armoede en sociale ongelijkheid uit te bannen teneinde een duurzame economische en sociale ontwikkeling te bevorderen. Bij het nastreven van deze beleidsdoelstellingen moet rekening worden gehouden met de uiteenlopende mate van ontwikkeling van de Latijns-Amerikaanse landen. De bilaterale dialoog dient te worden voortgezet op gebieden van gemeenschappelijk belang voor de Unie en Latijns-Amerika, zoals onder meer milieu, klimaatverandering, risicobeperking bij rampen, energie, wetenschap, onderzoek, hoger onderwijs, technologie en innovatie. (28) In Azië dient de EIB zowel in dynamische opkomende economieën als in minder welvarende landen activiteiten te ontplooien. In deze door grote verscheidenheid gekenmerkte regio bouwt de Unie haar strategische partnerschappen met China en India verder uit en voert zij onderhandelingen over nieuwe partnerschaps- en vrijhandelsovereenkomsten met Zuidoost-Aziatische landen. Tegelijkertijd blijft ontwikkelingssamenwerking hoog op de agenda van de Unie voor Azië staan. Met de EU-ontwikkelingsstrategie voor de Aziatische regio wordt beoogd armoede uit te bannen door een breed gedragen duurzame economische groei te ondersteunen, de totstandkoming te bevorderen van een omgeving en omstandigheden die handel en integratie binnen de regio in de hand werken, de governance te verbeteren, de politieke en sociale stabiliteit te vergroten, en tot de verwezenlijking van de millenniumdoelstellingen voor ontwikkeling 2015 bij te dragen. Momenteel worden beleidsmaatregelen getroffen met het oog op een gezamenlijke aanpak van gemeenschappelijke uitdagingen, zoals klimaatverandering, duurzame ontwikkeling, veiligheid en stabiliteit, governance en mensenrechten, alsook van de preventie van en reactie op menselijke en natuurrampen. (29) De in juni 2007 door de Europese Raad goedgekeurde EU-strategie voor een nieuw partnerschap met Centraal-Azië heeft geleid tot een intensivering van de regionale en bilaterale dialoog en de EU-samenwerking met Centraal-Aziatische landen ten aanzien van belangrijke vraagstukken waarmee de regio wordt geconfronteerd, zoals armoedebestrijding, duurzame ontwikkeling en stabiliteit. Bij de uitvoering van de strategie zijn grote vorderingen gemaakt op het gebied van mensenrechten, de rechtsstaat, goede governance en democratie, onderwijs, economische ontwikkeling, handel en investeringen, energie en vervoer en milieubeleid. (30) De EIB-activiteit in Zuid-Afrika dient plaats te vinden in het kader van het EU-landenstrategiedocument voor Zuid-Afrika. De in het strategiedocument gesignaleerde concentratiegebieden zijn werkgelegenheidsschepping en de ontwikkeling van capaciteit voor dienstverlening en sociale samenhang. De EIB-activiteiten in Zuid-Afrika waren sterk complementair met het ontwikkelingssamenwerkingsprogramma van de Commissie, met name doordat de EIB het accent heeft gelegd op ondersteuning van de particuliere sector en investeringen in infrastructuuruitbouw en sociale diensten (huisvesting, elektriciteitsvoorziening , projecten voor drinkwaterzuivering en gemeentelijke infrastructuur). In het kader van de tussentijdse evaluatie van het landenstrategiedocument voor Zuid-Afrika is voorgesteld de acties ter bestrijding van klimaatverandering te intensiveren door middel van activiteiten die de schepping van groene arbeidsplaatsen ondersteunen. (31) Met het oog op een grotere samenhang van de algemene steun van de Unie in de betrokken regio's moeten mogelijkheden worden gevonden om, wanneer dit mogelijk en passend is, EIB-financiering via het IPA, het ENPI, het stabiliteitsinstrument, het EIDHR en het IOS te combineren met steun uit de begroting van de Unie in de vorm van bijvoorbeeld garanties, risicokapitaal en rentesubsidies, medefinanciering van investeringen, benevens technische bijstand voor projectvoorbereiding en -uitvoering. Wanneer een dergelijke combinatie van EIB-financiering met overige EU-begrotingsmiddelen plaatsvindt, moet in alle financieringsbesluiten duidelijk worden aangegeven welke middelen moeten worden aangewend. Het jaarverslag van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad over de financieringsverrichtingen van de EIB die in het kader van dit besluit zijn uitgevoerd moet een gedetailleerd overzicht bevatten van de begrotingsmiddelen en de financiële instrumenten die zijn gebruikt in combinatie met de EIB-financiering. In het volgende meerjarige financiële kader moet meer synergie tussen deze financieringsinstrumenten van de EU en het externe mandaat van de EIB tot stand worden gebracht. (32) Op alle niveaus, van strategische planning tot projectontwikkeling, moet erop worden toegezien dat de externe EIB-financieringsverrichtingen met het externe beleid van de Unie en met de in dit besluit vastgelegde overkoepelende doelstellingen in overeenstemming zijn en dit beleid en deze doelstellingen ondersteunen. Teneinde de samenhang van het externe optreden van de Unie te versterken, dient de dialoog over beleid en strategie tussen de Commissie, de EDEO en de EIB verder te worden geïntensiveerd. Met datzelfde doel voor ogen dient ook de samenwerking en de vroegtijdige onderlinge uitwisseling van informatie tussen de EIB, de Commissie en de EDEO op operationeel niveau te worden geïntensiveerd. De EIB-kantoren buiten de Unie moeten zo nodig bij de delegaties van de Unie worden ondergebracht, zodat de samenwerking wordt gestimuleerd, terwijl de operationele kosten worden gedeeld. Het is van bijzonder belang dat in een vroeg stadium van het proces van de opstelling van programmeringsdocumenten tussen de EIB, de Commissie en de EDEO, al naargelang het geval, van gedachten wordt gewisseld teneinde een maximale synergie tussen de activiteiten van deze drie EU-organen te bewerkstelligen. (33) De praktische maatregelen om de doelstellingen van het algemene mandaat te verwezenlijken, moeten worden beschreven in regionale operationele richtsnoeren. Om dergelijke richtsnoeren, die van algemene strekking zijn en een aanvulling op dit besluit vormen, te ontwikkelen, moet de Commissie, in nauwe samenwerking met de EIB en, wat betreft kwesties die tot de bevoegdheden van de EDEO behoren, met de EDEO, de bevoegdheid krijgen gedelegeerde handelingen vast te stellen overeenkomstig artikel 290 van het VWEU. Het is bijzonder belangrijk dat de Commissie tijdens haar voorbereidende werk het nodige overleg pleegt, inclusief op het niveau van deskundigen. Deze richtsnoeren dienen als uitgangspunt het ruimere EU-beleidskader voor elke regio te hebben, de landenstrategieën van de EU te weerspiegelen en erop gericht te zijn te garanderen dat de EIB-financiering complementair is met de overeenkomstige beleidsinitiatieven, programma's en instrumenten voor de verlening van EU-steun in de verschillende regio's. In het kader van de jaarlijkse rapportage door de Commissie over het externe mandaat van de EIB dienen de richtsnoeren aan het Europees Parlement en de Raad te worden medegedeeld. (34) In overleg met de Commissie dient de EIB een indicatieve meerjarenprogrammering van de geplande omvang van de ondertekende EIB-financieringsverrichtingen op te stellen teneinde een adequate begrotingsplanning voor de voorziening van het Garantiefonds mogelijk te maken en te waarborgen dat de geplande financieringsverrichtingen van de EIB overeenstemmen met de in dit besluit vastgestelde plafonds . De Commissie dient met deze planning rekening te houden in haar regelmatige begrotingsprogrammering die zij de begrotingsautoriteit doet toekomen. (35) De Commissie dient op basis van de opgedane positieve ervaringen de oprichting voor te stellen van een „EU-platform voor samenwerking en ontwikkeling” , medio 2012, teneinde de werking van mechanismen voor het vaker combineren van giften en leningen in de externe regio's te optimaliseren en te rationaliseren . Dit voorstel dient te worden gebaseerd op een effectbeoordeling met opgave van de kosten en voordelen van een dergelijk platform. In het kader daarvan dient de Commissie overleg te plegen met zowel de EIB, de Europese Bank voor Wederopbouw en Ontwikkeling (EBWO) als de overige Europese multilaterale en bilaterale financiële instellingen. Hiertoe moet de Commissie een werkgroep oprichten bestaande uit vertegenwoordigers van de lidstaten, leden van het Europees Parlement, de EIB en indien noodzakelijk andere instellingen die actief zijn op het gebied van EU-samenwerking en -ontwikkeling. Een dergelijk platform moet , onder leiding van de Commissie, synergieën, de uitwisseling van informatie over ontwerpprojecten en regelingen voor wederzijdse bijstand op basis van het comparatieve voordeel van de verschillende instellingen bevorderen, met inachtneming van de rol en prerogatieven van de EU-instellingen bij de uitvoering van de EU-begroting en van de leningen van de financiële instellingen . Een dergelijk platform zal met name nuttig zijn bij de financiering van op ontwikkeling gerichte projecten of projecten ter bestrijding van klimaatverandering. (36) De EIB moet er toe worden aangemoedigd een kosten-batenanalyse uit te voeren om geleidelijk al haar externe activiteiten op geografische basis op te delen om zich beter aan de specifieke kenmerken van elk gebied aan te passen en de partnerlanden aan te moedigen tot participatie en medeverantwoordelijkheid in het praktische beheer van de middelen en het financiële toezicht op de projecten in kwestie. Afhankelijk van de resultaten van bovengenoemde analyse moet de EIB overwegen dit proces aan te vatten door haar mediterrane activiteiten, die tot nu toe bij de Europees-mediterrane investerings- en partnerschapsfaciliteit (FEMIP) zijn samengebracht, te splitsen en een Europees-mediterrane financiële instelling voor gezamenlijke ontwikkeling op te richten, waarvan de EIB de referentieaandeelhouder zou blijven. In het specifieke geval van het Middellandse Zeegebied zou deze institutionele hervorming de EIB in staat stellen doeltreffender te werk te gaan in de mediterrane landen, meer zichtbaarheid te krijgen en meer financiële steun te verlenen aan de prioritaire initiatieven van de Unie voor het Middellandse Zeegebied. De EIB moet ook steunen op het „Invest in Med-program”, dat het mogelijk maakt doeltreffend te netwerken met bedrijven en maatschappelijke organisaties in de partnerlanden. (37) De EIB moet ertoe worden aangemoedigd haar verrichtingen buiten de Unie uit te breiden en haar financiële instrumenten buiten de Unie te diversifiëren zonder gebruikmaking van de EU-garantie , zodat het gebruik van de garantie kan worden gestimuleerd voor landen en projecten die slecht toegang tot de markt krijgen en waar de garantie dus een grotere meerwaarde oplevert. De EIB moet bijgevolg, ter ondersteuning van de externe beleidsdoelstellingen van de EU , hogere bedragen op eigen risico uitlenen, met name in de pretoetredingslanden, de naburige landen en investeringswaardige landen in andere regio's, maar ook in landen met een lage kredietwaardigheid wanneer de EIB over de nodige garanties van derden beschikt. In overeenstemming met de Commissie dient de EIB een beleid uit te stippelen voor de toewijzing van projecten aan het mandaat onder EU-garantie, dan wel aan de EIB-financiering voor eigen risico. In het kader van een dergelijk beleid dient met name rekening te worden gehouden met de kredietwaardigheid van de betrokken landen en projecten. Bij de verlenging van het externe mandaat voor de periode na 2013 moet een balans van dit beleid worden opgemaakt en moet de lijst van de landen die voor de garantie in aanmerking komen, opnieuw worden bekeken, rekening houdend met de gevolgen van de bepalingen van het Garantiefonds. (38) De EIB moet ertoe worden aangemoedigd haar verrichtingen ten behoeve van lagere overheden in de landen, waar zij optreedt, uit te breiden wanneer zij over de nodige garanties beschikt. (39) De EIB dient het gamma van aangeboden nieuwe en innovatieve financieringsinstrumenten uit te breiden, onder meer door de aandacht sterker op garantie-instrumenten voor ontwikkeling toe te spitsen. Bovendien moet de EIB ertoe worden aangemoedigd leningen in lokale valuta te verstrekken en obligaties op lokale markten uit te geven, mits partnerlanden de nodige structurele hervormingen doorvoeren, met name in de financiële sector, en andere maatregelen treffen om de EIB-activiteit te faciliteren. (40) Om de EIB in staat te stellen in alle regio's en subregio's aan de vereisten van het mandaat te voldoen, moeten binnen een redelijke termijn voldoende personele en financiële middelen voor haar externe activiteiten worden vrijgemaakt. Dat zou onder meer inhouden dat de EIB over voldoende capaciteit dient te beschikken om de EU-doelstellingen op het gebied van ontwikkelingssamenwerking te ondersteunen, dat meer nadruk wordt gelegd op de beoordeling vooraf van de ecologische, sociale en ontwikkelingsaspecten van de EIB-activiteiten, en dat er afdoende controle op de projecten wordt uitgeoefend tijdens de uitvoering ervan. Er moet worden gekeken naar mogelijkheden om de doelmatigheid en doeltreffendheid te verhogen en er moet actief worden gestreefd naar de verwezenlijking van synergieën. (41) Bij haar financieringsverrichtingen buiten de Unie die onder het toepassingsgebied van dit besluit vallen, dient de EIB er verder naar te streven , de coördinatie en samenwerking met IFI's en met EBFI's te intensiveren, met inbegrip van, voor zover van toepassing, samenwerking op het vlak van sectorvoorwaarden en wederzijds vertrouwen in procedures, gebruik van medefinanciering en medewerking met mondiale initiatieven, bijvoorbeeld ter bevordering van de coördinatie en efficiëntie van steunmaatregelen. Een dergelijke coördinatie en samenwerking moet het mogelijk maken te voorkomen dat projecten elkaar overlappen en door de EU gefinancierde projecten worden gehinderd door ongewenste concurrentie. Dit streven dient gebaseerd te zijn op wederkerigheid. EIB-financiering die wordt uitgevoerd via samenwerkingsakkoorden met andere IFI's en bilaterale financiële instellingen moet de in dit besluit neergelegde beginselen eerbiedigen. (42) In het bijzonder moet de EIB zijn samenwerking met de andere Europese financieringsinstellingen verbeteren in de begunstigde landen die zij gemeen hebben buiten de Unie. De Commissie, de EIB en de EBWO hebben een akkoord bereikt over een tripartiet memorandum van overeenstemming betreffende alle begunstigde landen die zij gemeen hebben buiten de Unie. Dit memorandum zal naar verwachting voorkomen dat de EIB en de EBWO concurrenten worden en het moet hen in staat stellen elkaar aan te vullen door hun respectieve comparatieve voordelen optimaal te gebruiken. Dit memorandum moet eveneens binnen redelijke termijn hun procedures op elkaar afstemmen. Ten slotte moet verder worden nagedacht over een toenadering op termijn tussen beide banken, die voor het merendeel in Europese handen zijn, ten einde de Europese instrumenten voor de financiering van het externe optreden te optimaliseren. (43) De rapportage en informatiedoorgifte door de EIB aan de Commissie dient te worden verbeterd teneinde de Commissie in staat te stellen haar jaarverslag aan het Europees Parlement en de Raad over de in het kader van dit besluit uitgevoerde EIB-financieringsverrichtingen te optimaliseren. Bedoeld verslag dient met name de conformiteit van EIB-financieringsverrichtingen met dit besluit te toetsen, rekening houdend met de operationele richtsnoeren, en in te gaan op de meerwaarde van de EIB, zoals de ondersteuning van het externe beleid van de EU en de vereisten van het mandaat, de kwaliteit van de financieringsverrichtingen en de overdracht van financiële voordelen aan klanten, en op de samenwerking met de Commissie, de EBWO, andere IFI's en bilaterale donoren, onder meer op het gebied van medefinanciering. In het verslag moet ook worden geëvalueerd in welke mate de EIB bij de opzet van en het toezicht op de gefinancierde projecten rekening houdt met economische, financiële, ecologische en maatschappelijke duurzaamheid. Voorts moet een specifieke onderdeel van het verslag worden gewijd aan een gedetailleerde evaluatie van de maatregelen die de EIB heeft getroffen om te voldoen aan het huidige mandaat , zoals vastgesteld in Besluit nr. 633/2009/EG, met bijzondere aandacht voor verrichtingen van de EIB waarbij gebruik wordt gemaakt van financiële structuren die in offshore financiële centra ondergebracht zijn. Bij haar financiële verrichtingen moet de EIB erop toezien dat haar beleid met betrekking tot rechtsgebieden die zwakke regels hebben of niet wensen mee te werken op adequate wijze wordt uitgevoerd, om bij te dragen aan de internationale bestrijding van belastingfraude en -ontduiking. Het verslag moet ook een evaluatie omvatten van sociale en ontwikkelingsaspecten van de betrokken projecten. Het verslag moet openbaar worden gemaakt, om het maatschappelijk middenveld en ontvangende landen in staat te stellen hun standpunten weer te geven. Waar zulks nodig is, dient in het verslag te worden verwezen naar significante veranderingen in omstandigheden welke eventueel rechtvaardigen dat vóór het einde van de periode verdere wijzigingen in het mandaat worden aangebracht. Het verslag moet met name een gedetailleerd overzicht bevatten van de financiële verrichtingen van de EIB in het kader van dit besluit, in combinatie met alle financiële bronnen van de EU en overige donoren, en daarmee een gedetailleerd overzicht van de financiële risico's van de financiële verrichtingen. (44) De EIB-financieringsverrichtingen dienen verder te worden beheerd in overeenstemming met de eigen regels en procedures van de EIB, welke onder meer in passende controlemaatregelen en maatregelen ter voorkoming van belastingontwijking voorzien, alsook conform de relevante regels en procedures in verband met het toezicht door de Rekenkamer en het Europees Bureau voor fraudebestrijding (OLAF), HEBBEN HET VOLGENDE BESLUIT VASTGESTELD: Artikel 1 EU-garantie 1. De Europese Unie verleent de Europese Investeringsbank (EIB) een EU-begrotingsgarantie voor verrichtingen buiten de Unie (de EU-garantie). De EU-garantie wordt verleend als een algemene garantie voor de gevallen waarin de EIB betalingen niet ontvangt die haar verschuldigd zijn in verband met leningen en leninggaranties voor overeenkomstig lid 2 in aanmerking komende EIB-investeringsprojecten. De EIB-financieringsactiviteiten moeten overeenstemmen met de algemene leidende beginselen en bijdragen aan de verwezenlijking van de doelstellingen en beleidsmaatregelen van het externe optreden van de Europese Unie. 2. Voor de EU-garantie komen in aanmerking: EIB-leningen en -leninggaranties voor investeringsprojecten die plaatsvinden in landen die door dit besluit worden bestreken, mits deze leningen en leninggaranties overeenkomstig de eigen regels en procedures van de EIB, met inbegrip van de verklaring van de EIB over sociale en milieunormen, zijn verleend ter ondersteuning van de desbetreffende externe beleidsdoelstellingen van de EU, waarbij de EIB-financiering is toegekend krachtens een ondertekende overeenkomst die niet verstreken of geannuleerd is (EIB-financieringsverrichtingen). 3. De EU-garantie is beperkt tot 65% van het totale bedrag van de in het kader van de EIB-financieringsverrichtingen uitbetaalde kredieten en verleende garanties, verminderd met de terugbetaalde bedragen en vermeerderd met alle daarmee verband houdende bedragen. 4. De EU-garantie heeft betrekking op de EIB-financieringsverrichtingen die worden ondertekend tijdens de periode die ingaat op 1 februari 2007 en eindigt op 31 december 2013. De EIB-financieringsverrichtingen welke in het kader van Besluit 2006/1016/EG, Besluit 2008/847/EG van de Raad van 4 november 2008 inzake de toepasselijkheid op de Centraal-Aziatische landen van Besluit 2006/1016/EG tot verlening van een garantie van de Gemeenschap voor verliezen van de Europese Investeringsbank op leningen en garanties voor projecten buiten de Gemeenschap (8) en Besluit nr. 633/2009/EG zijn ondertekend, blijven een EU-garantie genieten uit hoofde van dit besluit. 5. Indien het Europees Parlement en de Raad bij het verstrijken van de in lid 4 genoemde periode op grond van een door de Commissie in overeenstemming met artikel 19 ingediend voorstel geen besluit tot verlening van een nieuwe EU-garantie aan de EIB voor haar financieringsverrichtingen buiten de EU hebben aangenomen, wordt die periode automatisch met zes maanden verlengd. Artikel 2 Mandaatplafonds 1. Voor de EIB-financieringsverrichtingen onder EU-garantie in de periode 2007–2013, verminderd met de geannuleerde bedragen, geldt een maximum van 29 567 000 000 EUR . Dit maximum wordt uitgesplitst in twee delen: 2. Het algemene mandaat is overeenkomstig bijlage I in bindende regionale plafonds en indicatieve subplafonds uitgesplitst. Binnen de regionale plafonds zorgt de EIB gaandeweg voor een evenwichtige spreiding over de landen in de regio's die onder het algemene mandaat vallen. 3. Onder het algemene mandaat vallende EIB-financieringsverrichtingen zijn die waarmee de in artikel 3 van dit besluit vermelde doelstellingen worden nagestreefd. 4. Het klimaatveranderingsmandaat heeft betrekking op EIB-financieringsverrichtingen in alle landen die door dit besluit worden bestreken, mits de betrokken EIB-financieringsverrichtingen de verwezenlijking van de belangrijke beleidsdoelstelling van de Unie van het aanpakken van klimaatverandering in de hand werken door het ondersteunen van projecten met het oog op de beperking van en de aanpassing aan klimaatverandering welke tot de realisatie van de algemene doelstelling van het Raamverdrag van de Verenigde Naties inzake klimaatverandering (UNFCCC) bijdragen, met name door de uitstoot van broeikasgas te vermijden of te verminderen op het gebied van hernieuwbare energie, energie-efficiëntie en duurzaam vervoer, of door kwetsbare landen, sectoren en gemeenschappen beter bestand te maken tegen de nadelige gevolgen van klimaatverandering. Het klimaatveranderingsmandaat wordt uitgevoerd in nauwe samenwerking met de Commissie, waarbij EIB-financiering zoveel mogelijk met EU-begrotingsmiddelen wordt gecombineerd ▌. De subsidiabiliteit van landen waaraan de EIB onder de EU-garantie financiering verstrekt voor de beperking van klimaatverandering kan worden beperkt voordat de EIB middelen toewijst voor landen die door de Raad worden geacht zich niet te hebben ingezet voor het behalen van passende doelstellingen op het gebied van klimaatverandering. Alvorens een dergelijk besluit te nemen raadpleegt de Raad de EDEO en de Commissie. Het facultatieve mandaat wordt niet beschouwd als een bijdrage van de Unie of haar lidstaten aan de „fast-start”-fondsen waarover op de Conferentie van de Partijen bij het UNFCCC in december 2009 in Kopenhagen overeenstemming is bereikt. 5. Adequate criteria om in aanmerking te komen voor „schone technologie” moeten in beginsel gericht zijn op energie-efficiëntie en technologieën voor het verminderen van uitstoot. 6. Wat het klimaatveranderingsmandaat betreft, streeft de EIB er niettemin naar aan het einde van de in artikel 1, lid 4, genoemde periode te komen tot een evenwichtige spreiding van de ondertekende financieringsverrichtingen over de regio's die onder bijlage II bij dit besluit vallen. De EIB ziet er meer in het bijzonder op toe dat de in bijlage II, punt A, bedoelde regio niet meer dan 40% van het aan dit mandaat toegewezen bedrag ontvangt, de in bijlage II, punt B, bedoelde regio niet meer dan 50%, de in bijlage II, punt C, bedoelde regio niet meer dan 30% en de in bijlage II, punt D, bedoelde regio niet meer dan 10%. Over het algemeen wordt het klimaatveranderingsmandaat gebruikt ter financiering van projecten die direct te maken hebben met de kernbevoegdheden van de EIB, een meerwaarde hebben en een zo groot mogelijke invloed hebben op de aanpassing aan en de beperking van klimaatverandering. 7. Zowel het algemeen mandaat als het klimaatveranderingsmandaat worden beheerd overeenkomstig de beginselen van goede bankpraktijken. Artikel 3 Algemene mandaatdoelstellingen 1. De EU-garantie wordt verleend voor EIB-financieringsverrichtingen die één van de volgende algemene doelstellingen ondersteunen: Eén van de doelstellingen van de EIB-financiering in ontwikkelingslanden (9) bestaat in het op een onrechtstreekse manier bijdragen aan de armoedebestrijding door middel van inclusieve groei en duurzame economische en sociale ontwikkeling. [Amendement 5] 2. Overeenkomstig de EU- en internationale klimaatveranderingsdoelstellingen legt de EIB, in samenwerking met de Commissie, tegen 2012 een strategie voor om het percentage projecten waarmee CO 2 -emissies kunnen worden teruggedrongen, geleidelijk en continu te vergroten en een einde te maken aan projecten die haaks staan op de EU-klimaatdoelstellingen. 3. De EIB-financieringsverrichtingen dragen meer in het algemeen bij tot de verspreiding van de in artikel 21 van het Verdrag betreffende de Europese Unie bedoelde algemene beginselen die aan het externe optreden van de Unie ten grondslag liggen, namelijk consolidering en ondersteuning van de democratie, de rechtsstaat, de mensenrechten en de fundamentele vrijheden, alsook tot de naleving van de internationale overeenkomsten inzake leefmilieu waarbij de Unie partij is. Ten aanzien van in het bijzonder de ontwikkelingslanden, wordt rekening gehouden met het duurzame beheer van wereldwijde natuurlijke bronnen, de harmonische en geleidelijke integratie van die landen in de wereldeconomie, armoedebestrijding, alsook de naleving van de doelstellingen die de Unie in het kader van de Verenigde Naties en andere bevoegde internationale organisaties heeft onderschreven. De EIB bevordert gelijke toegang tot financiële diensten, met name voor benadeelde groepen zoals minderheden, boeren en vrouwen. Om naar behoren aan deze vereisten te voldoen moeten de bestuursorganen van de EIB ervoor zorgen dat de EIB op redelijke termijn meer middelen, waaronder personeel, ter beschikking krijgt. 4. Op de onder lid 1 vallende terreinen staan de EIB-financieringsverrichtingen ook in het teken van de onderliggende doelstelling van regionale integratie van de partnerlanden, met inbegrip van de economische integratie van pretoetredingslanden, naburige landen en de EU. 5. De EIB voert haar activiteit in sociale sectoren, zoals gezondheidszorg en onderwijs, geleidelijk op. Artikel 4 Bestreken landen 1. De lijst van landen die voor EIB-financiering onder EU-garantie in aanmerking komen of kunnen komen, is opgenomen in bijlage II. 2. Voor de in bijlage II genoemde, met een „*”gemarkeerde landen en voor niet in bijlage II genoemde landen beslissen het Europees Parlement en de Raad per geval en volgens de gewone wetgevingsprocedure of zij voor EIB-financiering onder EU-garantie in aanmerking komen. 3. De EU-garantie dekt alleen EIB-financieringsverrichtingen die plaatsvinden in in aanmerking komende landen die een kaderovereenkomst met de EIB hebben gesloten waarin de juridische voorwaarden zijn vastgelegd waaronder deze verrichtingen moeten worden uitgevoerd. 4. In geval van ernstige bezorgdheid over de politieke of economische situatie en het beleid terzake in een specifiek land kunnen het Europees Parlement en de Raad volgens de gewone wetgevingsprocedure beslissen nieuwe EIB-financiering onder EU-garantie in dat land op te schorten. 5. De EU-garantie heeft geen betrekking op EIB-financieringsverrichtingen in een specifiek land wanneer de overeenkomst met betrekking tot deze verrichtingen is ondertekend na toetreding van het betrokken land tot de Europese Unie. Artikel 5 Bijdrage van EIB-verrichtingen aan het EU-beleid 1. De Commissie stelt, door middel van gedelegeerde handelingen overeenkomstig artikel 6 en onder de in de artikelen 7 en 8 gestelde voorwaarden, in nauwe samenwerking met de EIB en de Europese Dienst voor Extern Optreden (EDEO), regionale operationele richtsnoeren vast voor EIB-financiering uit hoofde van dit besluit. Bij de opstelling van deze richtsnoeren werken de Commissie en de EIB samen met de Europese dienst voor extern optreden (EDEO) wat betreft kwesties die tot de bevoegdheden van de EDEO behoren . De operationele richtsnoeren hebben ten doel te garanderen dat de EIB-financiering het EU-beleid ondersteunt en hebben als uitgangspunt het ruimere regionale beleidskader van de EU dat door de Commissie, en, in voorkomend geval, de EDEO, is vastgesteld. Verder zorgen de operationele richtsnoeren ervoor dat de EIB-financiering complementair is met de overeenkomstige beleidsinitiatieven, programma's en instrumenten voor de verlening van EU-steun in de verschillende regio's, rekening houdend met de resoluties van het Europees Parlement en de besluiten en conclusies van de Raad en de Europese Consensus inzake ontwikkeling . Binnen het kader van de operationele richtsnoeren stippelt de EIB de overeenkomstige financieringsstrategieën uit en ziet zij toe op de uitvoering ervan. 2. De samenhang tussen de EIB-financieringsverrichtingen en de externe beleidsdoelstellingen van de EU wordt gecontroleerd overeenkomstig artikel 13. De EIB ontwikkelt prestatie-indicatoren voor de ontwikkelings-, milieu- en mensenrechtenaspecten van de gefinancierde projecten, ook rekening houdend met de relevante indicatoren in het kader van de verklaring van Parijs inzake de doeltreffendheid van de hulp, teneinde het toezicht gemakkelijker te maken. 3. Een EIB-financieringsverrichting valt niet onder de dekking van de EU-garantie ingeval de Commissie over de verrichting in kwestie een negatief advies uitbrengt in het kader van de procedure van artikel 19 van de statuten van de EIB. 4. Voor elk project dat zij goedkeurt, publiceert de Commissie een met redenen omkleed advies waarin wordt uitgelegd hoe het project de verschillende onderdelen van dit besluit in acht neemt en met name hoe het de doelstellingen van het externe optreden van de Unie ondersteunt, met uitzondering van vertrouwelijke informatie. Artikel 6 Uitoefening van de bevoegdheidsdelegatie 1. De bevoegdheid tot vaststelling van de in artikel 5 bedoelde gedelegeerde handelingen wordt aan de Commissie verleend voor de in artikel 1, lid 4 van dit besluit vastgestelde termijn. 2. Zodra de Commissie een gedelegeerde handeling vaststelt, stelt zij het Europees Parlement en de Raad daarvan tegelijkertijd in kennis. 3. De bevoegdheid tot vaststelling van gedelegeerde handelingen, wordt aan de Commissie verleend met inachtneming van de voorwaarden van de artikelen 7 en 8. Artikel 7 Intrekking van de bevoegdheidsdelegatie 1. De in artikel 5 bedoelde bevoegdheidsdelegatie kan te allen tijde door het Europees Parlement of de Raad worden ingetrokken. 2. De instelling die een interne procedure over een besluit tot intrekking van de bevoegdheidsdelegatie is begonnen, streeft ernaar de andere instelling en de Commissie binnen een redelijke termijn voordat het definitieve besluit wordt genomen, hiervan op de hoogte te brengen onder vermelding van de gedelegeerde bevoegdheden die mogelijk worden ingetrokken en de eventuele redenen daarvoor. 3. Het besluit tot intrekking beëindigt de delegatie van de in dat besluit genoemde bevoegdheden. Het besluit wordt onmiddellijk of op een in dat besluit bepaalde latere datum van kracht. Het besluit laat de geldigheid van de reeds in werking zijnde gedelegeerde handelingen onverlet. Het wordt bekendgemaakt in het Publicatieblad van de Europese Unie. Artikel 8 Bezwaar tegen gedelegeerde handelingen 1. Het Europees Parlement en de Raad kunnen binnen een termijn van twee maanden na de datum van kennisgeving bezwaar maken tegen de gedelegeerde handeling. Op initiatief van het Europees Parlement of de Raad wordt deze termijn met twee maanden verlengd. 2. Indien bij het verstrijken van de in lid 1 bedoelde termijn het Europees Parlement noch de Raad bezwaar heeft gemaakt tegen de gedelegeerde handeling, wordt deze bekendgemaakt in het Publicatieblad van de Europese Unie en treedt zij in werking op de daarin vermelde datum. De gedelegeerde handeling kan in het Publicatieblad van de Europese Unie worden gepubliceerd en in werking treden vóór het verstrijken van die periode als het Europees Parlement en de Raad beide de Commissie ervan op de hoogte hebben gesteld geen bezwaar te zullen maken. 3. Indien het Europees Parlement of de Raad binnen de in lid 1 genoemde termijn bezwaar maakt tegen de gedelegeerde handeling, treedt deze niet in werking. De instelling die bezwaar tegen de gedelegeerde handeling aantekent, geeft aan waarom zij dit doet. Artikel 9 EIB-beoordeling van ontwikkelingsgerelateerde aspecten van projecten 1. De EIB voert zorgvuldig onderzoek uit , verifiërend of er sprake is van gepast overleg met de plaatselijke bevolking, naar de ontwikkelingsgerelateerde aspecten van projecten die onder de EU-garantie vallen. De eigen regels en procedures van de EIB bevatten de nodige voorschriften inzake de beoordeling van het ecologische en sociale effect van projecten en van met mensenrechten verband houdende aspecten teneinde te waarborgen dat alleen projecten die economisch, financieel, ecologisch en sociaal duurzaam zijn, steun uit hoofde van dit besluit genieten. De Commissie voegt aan het jaarverslag aan het Europees Parlement en de Raad een beoordeling op geaggregeerde basis toe van de ontwikkelingsdimensie van de activiteiten van de EIB, op basis van het zorgvuldig onderzoek voorafgaand aan de projecten die onder de EU-garantie vallen. In voorkomend geval omvat de beoordeling een evaluatie van de wijze waarop de capaciteiten van de begunstigden van EIB-financiering gedurende de gehele projectcyclus met behulp van technische bijstand kunnen worden versterkt. 2. De EIB verricht niet alleen een beoordeling vooraf van de ontwikkelingsgerelateerde aspecten, maar verlangt van de projectontwikkelaars ook dat zij tijdens de uitvoering en afronding van het project een grondig toezicht uitoefenen , onder meer op het effect van het project op het gebied van ontwikkeling, milieu en mensenrechten . De EIB beoordeelt de door de projectontwikkelaars verschafte informatie. Het EIB-toezicht heeft waar mogelijk onder meer betrekking op de prestaties van de financiële tussenpersonen ter ondersteuning van het midden- en kleinbedrijf. De resultaten van het toezicht worden indien mogelijk openbaar gemaakt. 3. De EIB dient bij de Commissie jaarverslagen in met een evaluatie van het geschatte ontwikkelingseffect van de in de loop van het jaar gefinancierde verrichtingen. De verslagen zijn gebaseerd op de prestatie-indicatoren van de EIB bedoeld in artikel 5, lid 2. De Commissie presenteert de ontwikkelingsverslagen van de EIB aan het Europees Parlement en de Raad, in het kader van de verslaguitbrenging van artikel 13 en maakt deze openbaar, zodat ook belanghebbenden, waaronder het maatschappelijk middenveld en ontvangende landen, in de gelegenheid worden gesteld hun standpunten ter zake naar voren te brengen. Het Europees Parlement bespreekt de jaarverslagen en houdt hierbij rekening met de standpunten van alle belanghebbende partijen. Artikel 10 Samenwerking met de Commissie en met de EDEO 1. De samenhang tussen de externe activiteiten van de EIB en de externe beleidsdoelstellingen van de EU wordt versterkt, teneinde een maximale synergie tussen EIB-financiering en EU-begrotingsmiddelen te bewerkstelligen. Dat gebeurt met name door het vaststellen van de in artikel 5 bedoelde operationele richtsnoeren, alsook door het voeren van een regelmatige en systematische dialoog en door het vroegtijdig uitwisselen van informatie over: 2. De samenwerking geschiedt per regio, rekening houdend met de rol van de EIB en het beleid van de Unie in elke regio. Artikel 11 Samenwerking met andere openbare financieringsinstellingen 1. De EIB-financieringsverrichtingen worden in toenemende mate in samenwerking met andere internationale financiële instellingen (IFI's) of Europese bilaterale financiële instellingen (EBFI's) uitgevoerd, teneinde voor een zo groot mogelijke synergie, samenwerking en efficiëntie te zorgen en een prudente en redelijke risicodeling en coherente project- en sectorvoorwaarden te waarborgen , om op die manier mogelijke dubbele kosten en onnodige overlapping zoveel mogelijk te beperken . [Amendement 4] 2. De in lid 1 bedoelde samenwerking wordt vergemakkelijkt door middel van coördinatie, met name, waar passend, in de context van EU-kaders voor regionale samenwerking of memoranda van overeenstemming tussen, enerzijds, de Commissie, de EIB, de EBWO en de voornaamste IFI's en, anderzijds, de EBFI's die in de verschillende regio's actief zijn , rekening houdend met de bevoegdheden van de EDEO . 3. De Commissie stelt medio 2012 op basis van de opgedane positieve ervaringen de oprichting voor van een „EU-platform voor samenwerking en ontwikkeling” teneinde de werking van mechanismen voor het vaker combineren van giften en leningen in de externe regio's te optimaliseren en te rationaliseren. In het kader daarvan pleegt de Commissie overleg met zowel de EIB, de EBWO als de overige Europese multilaterale en bilaterale financiële instellingen. Hiertoe richt de Commissie een werkgroep op bestaande uit vertegenwoordigers van de lidstaten, leden van het Europees Parlement, de EIB en indien noodzakelijk andere instellingen. Artikel 12 Dekking en voorwaarden van de EU-garantie 1. Voor EIB-financieringsverrichtingen gesloten met of gegarandeerd door een staat, alsook voor andere EIB-financieringsverrichtingen gesloten met regionale of lokale instanties dan wel met openbare bedrijven of instellingen die in het bezit zijn en/of onder de zeggenschap staan van de overheid, waarbij deze andere EIB-financieringsverrichtingen een passende kredietrisicobeoordeling van de EIB hebben waarin met het kredietrisico van het betrokken land rekening is gehouden, dekt de EU-garantie alle betalingen die de EIB niet heeft ontvangen maar die haar wel verschuldigd zijn (hierna de „allesomvattende garantie” genoemd). 2. Voor de toepassing van lid 1 worden de Westelijke Jordaanoever en de Gazastrook vertegenwoordigd door de Palestijnse Autoriteit, en Kosovo (10) door de Missie van de Verenigde Naties in Kosovo of door een administratie die in de in artikel 5 van dit besluit bedoelde regionale operationele richtsnoeren wordt genoemd. 3. Voor andere EIB-financieringsverrichtingen dan die vermeld in lid 1, dekt de EU-garantie alle betalingen die de EIB niet heeft ontvangen maar die haar wel verschuldigd zijn, voor zover de niet-ontvangst het gevolg is van het feit dat zich een van de volgende politieke risico's heeft voorgedaan (hierna de „garantie tegen politieke risico's” genoemd): 4. In overeenstemming met de Commissie ontwikkelt de EIB een helder en transparant toewijzingsbeleid voor het nemen van een besluit over de financieringsbron van verrichtingen die zowel voor dekking door de EU-garantie als voor EIB-financiering voor eigen risico in aanmerking komen. 5. Bij gebruikmaking van de EU-garantie voor een specifieke verrichting staat de EIB de schuldvordering die door de niet ontvangen betalingen ontstaat, in haar geheel of gedeeltelijk aan de Unie af, die dus in de rechten van de EIB tegenover de schuldenaars treedt, met alle zekerheden die daaraan verbonden zijn. Artikel 13 Jaarlijkse rapportage en financiële verslaggeving 1. De Commissie brengt jaarlijks aan het Europees Parlement en de Raad een verslag uit over de in het kader van dit besluit uitgevoerde EIB-financieringsverrichtingen. Het verslag bevat een beoordeling van de EIB-financieringsverrichtingen op programma-, project-, sector-, landen- en regionaal niveau, evenals een beoordeling van de mate waarin de EIB-financieringsverrichtingen bijdragen tot de verwezenlijking van de externe strategische en beleidsdoelstellingen van de Unie , met bijzondere aandacht voor de desbetreffende doelstellingen van de Europa 2020-strategie . Het verslag bevat eveneens een samenvatting van de lopende projecten. In het verslag is in het bijzonder een evaluatie opgenomen van de overeenstemming van de EIB-financieringsverrichtingen met dit besluit, rekening houdend met de in artikel 5 bedoelde regionale operationele richtsnoeren, alsook een hoofdstuk over de meerwaarde ervan voor de verwezenlijking van de EU-beleidsdoelstellingen, over een beoordeling van het verwachte ontwikkelingseffect en over de mate waarin de EIB bij de opzet van en het toezicht op de gefinancierde projecten rekening houdt met ecologische en maatschappelijke duurzaamheid, en over de samenwerking met de Commissie en andere IFI's en bilaterale instellingen, met inbegrip van de medefinanciering. Met name bevat het verslag een gedetailleerd overzicht van alle financiële middelen van de Unie die gebruikt worden in combinatie met EIB-financiering en overige donoren, en daarmee een gedetailleerd overzicht van de financiële risico's van de financiële verrichtingen die in het kader van dit besluit worden uitgevoerd. Verder wordt een specifiek onderdeel van het verslag gewijd aan een gedetailleerde evaluatie van de maatregelen die de EIB heeft getroffen om te voldoen aan artikel 1, lid 2, van Besluit nr. 633/2009/EG . Ten slotte blijft de EIB het Europees Parlement, de Raad en de Commissie voorzien van al haar onafhankelijke evaluatierapporten, die een beoordeling van de praktische resultaten van haar specifieke werkzaamheden bevatten die onder de externe mandaten vallen. 2. Voor de doeleinden van lid 1 verstrekt de EIB de Commissie jaarlijkse verslagen over de in het kader van dit besluit uitgevoerde EIB-financieringsverrichtingen op project-, sector- landen- en regionaal niveau en over de verwezenlijking van de externe strategische en beleidsdoelstellingen van de EU, met inbegrip van de samenwerking met de Commissie, andere IFI's en bilaterale instellingen , alsmede een verslag over het ontwikkelingseffect, als bedoeld in artikel 9. Elk memorandum van overeenstemming tussen de EIB en andere IFI's of bilaterale instellingen met betrekking tot financiële verrichtingen in het kader van dit besluit, wordt openbaar gemaakt of indien dit niet mogelijk is als onderdeel van de in lid 1 genoemde jaarlijkse rapportage van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad medegedeeld. 3. De EIB verschaft de Commissie alle statistische, financiële en boekhoudkundige gegevens over de EIB-financieringsverrichtingen , alsmede alle aanvullende informatie welke zij nodig heeft om haar rapportageverplichtingen na te komen of om aan verzoeken van de Europese Rekenkamer te voldoen, alsook een accountantsverklaring betreffende de in het kader van de financieringsverrichtingen van de EIB uitstaande bedragen. 4. Voor de financiële verslaggeving en de rapportage door de Commissie over de door de allesomvattende garantie gedekte risico's verstrekt de EIB de Commissie informatie over de risicobeoordelingen en -ratings van de EIB met betrekking tot EIB-financieringsverrichtingen met andere leningnemers of een garantie genietende debiteuren dan staten. 5. De EIB verschaft de in de leden 2, 3 en 4 bedoelde informatie op eigen kosten. De EIB maakt deze informatie in het algemeen ook voor het publiek beschikbaar met uitzondering van vertrouwelijke informatie. In de samenvatting van het project die na het stadium van de goedkeuring op de website van de EIB wordt geplaatst wordt vermeld of het project gedekt is door deze garantie. 6. De EIB neemt in haar jaarverslag een nabeoordeling op van de werking van het memorandum van overeenstemming met de Europese Ombudsman. Artikel 14 Niet-coöperatieve rechtsgebieden Bij haar financieringsverrichtingen staat de EIB geen activiteiten toe met illegale doeleinden, waaronder het witwassen van geld, financiering van terrorisme, belastingfraude of belastingontduiking. Met name neemt de EIB niet deel aan verrichtingen die plaatsvinden in in aanmerking komende landen via een buitenlands niet-coöperatief rechtsgebied, als zodanig aangemerkt door de Organisatie voor economische samenwerking en ontwikkeling (OESO), de Financial Action Task Force (FATF) en andere relevante internationale organisaties. Artikel 15 Perspectieven voor financiering van samenwerking en ontwikkeling De Commissie richt samen met de EIB een werkgroep op om de perspectieven voor de financiering van samenwerking en ontwikkeling door de EU te bespreken, de bestaande praktijken te bekijken en wijzigingen voor te stellen in de organisatie en coördinatie van ontwikkelingshulp, teneinde de doelmatigheid en doeltreffendheid ervan te vergroten. De werkgroep bestaat zo nodig uit vertegenwoordigers van de lidstaten, het Europees Parlement en andere Europese financieringsinstellingen en raadpleegt waar nodig het maatschappelijk middenveld, de private sector en deskundigen uit landen met een goede staat van dienst op het gebied van het ontvangen van ontwikkelingshulp. De werkgroep presenteert zijn verslag met aanbevelingen uiterlijk op 31 december 2012. Artikel 16 Terugvordering van door de Commissie gedane betalingen 1. Ingeval de Commissie in het kader van de EU-garantie een betaling doet, gaat de EIB in naam en voor rekening van de Commissie over tot invordering van de schuldvorderingen die uit de betaalde bedragen voortvloeien. 2. Uiterlijk op de datum van de sluiting van de in artikel 17 bedoelde overeenkomst gaan de EIB en de Commissie een overeenkomst aan waarin de gedetailleerde voorschriften en procedures voor de invordering van schuldvorderingen worden vastgelegd. 3. In het belang van doorzichtigheid maakt de Commissie alle gedetailleerde informatie over gevallen van terugvordering op grond van de garantie-overeenkomst van artikel 7 voor het publiek beschikbaar op haar website. 4. Uitbetalingen en terugvorderingen op grond van de EU-garantieovereenkomst die aan de algemene begroting van de Europese Unie toe te rekenen zijn, worden door de Europese Rekenkamer gecontroleerd. Artikel 17 Garantieovereenkomst De EIB en de Commissie gaan een garantieovereenkomst aan waarin de gedetailleerde voorschriften en procedures in verband met de EU-garantie worden vastgelegd en brengen het Europees Parlement dienovereenkomstig op de hoogte . Artikel 18 Toezicht van de Rekenkamer De EU-garantie voor de EIB staat onder toezicht van de Rekenkamer. Artikel 19 Evaluatie De Commissie dient te gepasten tijde bij het Europees Parlement en de Raad een voorstel tot verlening van de EU-garantie in de context van het volgende financiële kader in. Artikel 20 Eindverslag De Commissie dient uiterlijk op 31 oktober 2014 bij het Europees Parlement en de Raad een eindverslag in over de toepassing van dit besluit. Artikel 21 Intrekking Besluit nr. 633/2009/EG wordt ingetrokken. Artikel 22 Inwerkingtreding Dit besluit treedt in werking op de derde dag na die van zijn bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese Unie . Gedaan te Voor het Europees Parlement Voor de Raad De Voorzitter De Voorzitter BIJLAGE I REGIONALE PLAFONDS VAN HET ALGEMENE MANDAAT A. Pretoetredingslanden: 9 166 000 000 EUR ; B. Nabuurschaps- en partnerschapslanden: 13 664 000 000 EUR ; uitgesplitst in de volgende indicatieve subplafonds: i) Middellandse Zeelanden: 9 700 000 000 EUR ; ii) Oost-Europa, zuidelijke Kaukasus en Rusland: 3 964 000 000 EUR ; C. Azië en Latijns-Amerika: 3 837 000 000 EUR ; uitgesplitst in de volgende indicatieve subplafonds: i) Latijns-Amerika: 2 800 000 000 EUR; ii) Azië (inclusief Centraal-Azië): 1 037 000 000 EUR ; D. Republiek Zuid-Afrika: 900 000 000 EUR. De bestuursorganen van de EIB kunnen, binnen het plafond van het algemene mandaat, bedragen aan de regio's toewijzen tot een maximum van 20% van de regionale plafonds . BIJLAGE II IN AANMERKING KOMENDE OF POTENTIEEL IN AANMERKING KOMENDE REGIO'S EN LANDEN A. Pretoetredingslanden 1. Kandidaat-lidstaten Kroatië, Turkije, Voormalige Joegoslavische Republiek Macedonië , de Republiek IJsland . 2. Potentiële kandidaat-lidstaten Albanië, Bosnië en Herzegovina, Montenegro, Servië, Kosovo als omschreven in Resolutie 1244 (1999) van de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties ▌. B. Nabuurschaps- en partnerschapslanden 1. Middellandse Zeelanden Algerije, Egypte, de Westelijke Jordaanoever en de Gazastrook, Israël, Jordanië, Libanon, Libië, Marokko, Syrië, Tunesië. 2. Oost-Europa, zuidelijke Kaukasus en Rusland Oost-Europa: Republiek Moldavië, Oekraïne, Belarus (*) (11) ; Zuidelijke Kaukasus: Armenië, Azerbeidzjan, Georgië; Rusland. C. Azië en Latijns-Amerika 1. Latijns-Amerika Argentinië, Bolivia, Brazilië, Chili, Colombia, Costa Rica, Cuba (*), Ecuador, El Salvador, Guatemala, Honduras, Mexico, Nicaragua, Panama, Paraguay, Peru, Uruguay, Venezuela. 2. Azië Azië (exclusief Centraal-Azië): Afghanistan (*), Bangladesh, Bhutan (*), Brunei, Cambodja, China (inclusief Hongkong en de Speciale administratieve regio Macau), India, Indonesië, Irak, Zuid-Korea, Laos, Maleisië, Maldiven, Mongolië, Nepal, Pakistan, Filipijnen, Singapore, Sri Lanka, Taiwan (*), Thailand, Vietnam, Jemen. Centraal-Azië: Kazachstan, Kirgizië, Tadzjikistan, Turkmenistan, Oezbekistan. D. Zuid-Afrika Republiek Zuid-Afrika. (Goedkeuring) Het Europees Parlement , – gezien het ontwerpbesluit van de Raad (08505/2010), – gezien de vrijhandelsovereenkomst tussen de Europese Unie en haar lidstaten, enerzijds, en de Republiek Korea, anderzijds (08530/2010), – gezien het verzoek om goedkeuring dat de Raad heeft ingediend krachtens de artikel 91, artikel 100, lid 2, artikel 167, lid 3, artikel 207 en artikel 218, lid 6, tweede alinea, onder a) v), van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (C7-0320/2010), – gelet op artikel 81 en artikel 90, lid 8, van zijn Reglement, – gezien de aanbeveling van de Commissie internationale handel en het advies van de Commissie industrie, onderzoek en energie ( A7-0034/2011 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan de sluiting van de overeenkomst; 2. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie, en aan de regeringen en parlementen van de lidstaten en van de Republiek Korea. Het Europees Parlement , – onder verwijzing naar zijn eerdere resoluties over Egypte, – gezien het Internationaal Verdrag inzake burgerrechten en politieke rechten van 1966, dat in 1982 door Egypte is geratificeerd, – gezien de verklaring van de Europese Raad van 4 februari 2011 over Egypte en de regio, – gezien de conclusies van de Raad van 31 januari 2011 over Egypte, – gezien de gezamenlijke verklaring d.d. 11 februari 2011 van Herman Van Rompuy, voorzitter van de Europese Raad, José Manuel Barroso, voorzitter van de Europese Commissie, en Catherine Ashton, hoge vertegenwoordiger van de EU, over de recente ontwikkelingen in Egypte, – gezien de verklaring d.d. 11 februari 2011 van Jerzy Buzek, Voorzitter van het Europees Parlement, over het aftreden van president Hosni Mubarak, – gezien de verklaring d.d. 29 januari 2011 van Herman Van Rompuy, voorzitter van de Europese Raad, over de situatie in Egypte, – gezien de verklaringen van Catherine Ashton, vicevoorzitter van de Commissie/hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid, van 4 februari, 3 februari, 28 januari en 27 januari 2011, alsmede haar verklaring over de verkiezingen voor de Volksvergadering van Egypte van 6 december 2010, – gezien de vijfde verklaring van de Hoge Raad van de Egyptische strijdkrachten van 13 februari 2011, – gezien de mededeling van de Commissie „Het Europees nabuurschapsbeleid: een balans − follow-upverslag Egypte” ( COM(2010)0207 − SEC(2010)05173), – gezien het gezamenlijke besluit van Egypte en de EU van april 2009 om te streven naar nauwere betrekkingen, zoals dat door Egypte in 2008 was voorgesteld, – gezien de Associatieovereenkomst EU-Egypte van 2004 en het in 2007 overeengekomen Actieplan, – gezien de ontwikkeling van het Europees nabuurschapsbeleid (ENB) sinds 2004, en met name de voortgangsverslagen van de Commissie over de tenuitvoerlegging daarvan, – gezien de EU-richtsnoeren inzake mensenrechtenactivisten van juni 2004, die in 2008 zijn geactualiseerd, – gelet op artikel 110, lid 4, van zijn Reglement, A. overwegende dat bij de recente betogingen in verschillende Arabische landen in Noord-Afrika en het Midden-Oosten wordt geroepen om politieke, economische en sociale hervormingen, en uiting gegeven aan een krachtig verlangen onder de bevolking naar vrijheid, werkelijke democratie en betere levensomstandigheden voor de burgers, B. overwegende dat de Egyptische president Hosni Mubarak op 11 februari 2011 is afgetreden; overwegende dat zijn bevoegdheden zijn overgedragen aan de Hoge Raad van de Strijdkrachten; overwegende dat de Hoge Raad de onlangs door president Mubarak benoemde regering heeft verzocht in functie te blijven totdat er een nieuwe regering is gevormd, heeft toegezegd de macht te zullen overdragen aan een gekozen burgerregering, en een aantal belangrijke beslissingen heeft genomen, zoals aangekondigd in zijn vijfde verklaring van 13 februari 2011, C. overwegende dat de roep van de bevolking om vrijheid, echte democratie en sociale rechtvaardigheid in Egypte noopt tot een onmiddellijke, serieuze en open dialoog, waarbij alle politieke en maatschappelijke krachten die de democratie respecteren, de rechtsstaat hooghouden en de mensenrechten en fundamentele vrijheden eerbiedigen, moeten worden betrokken en die moet resulteren in reële en substantiële hervormingen, D. overwegende dat op de vreedzame protesten tegen het Egyptische regime werd gereageerd met gewelddadige repressie van de politie onder gebruikmaking van traangas, waterkanonnen, rubberkogels en scherpe munitie, alsmede met aanvallen op demonstranten door gewapende individuen en regeringsgezinde milities, met honderden doden tot gevolg; overwegende dat honderden burgers, onder wie ook mensenrechtenactivisten, journalisten en advocaten zijn gearresteerd en nog worden vastgehouden, E. overwegende dat de Egyptische regering is overgegaan tot een nooit eerder geziene maatregel, namelijk het platleggen van het internet om de betogers de mond te snoeren en de vrijheid van meningsuiting van het volk te beknotten; overwegende dat een aantal media en rechtshulpcentra zoals Al-Jazeera en het Hisham Mubarak Law Centre door de militaire politie zijn gesloten, F. overwegende dat het bevorderen van de eerbiediging van de democratie, de mensenrechten en de burgerlijke vrijheden een fundamenteel beginsel en doelstelling van de Europese Unie is, en een gemeenschappelijke basis vormt voor de ontwikkeling van de Euromediterrane regio; overwegende dat het Euro-mediterrane partnerschap hoofdzakelijk berustte op economische hervormingen en niet in staat was de noodzakelijke politieke en institutionele hervormingen te bewerkstellingen; overwegende dat de Unie voor het Middellandse-Zeegebied, die bedoeld was om het EU-beleid in de regio te versterken, er niet in geslaagd is een antwoord te bieden op het toenemende wantrouwen en te voorzien in de basisbehoeften van de betrokken bevolking, G. overwegende dat het streven naar stabiliteit de afgelopen jaren vaak de waarden van democratie, sociale rechtvaardigheid en mensenrechten heeft overschaduwd in de betrekkingen van de EU en haar lidstaten met haar zuidelijke buren; overwegende dat de opneming van mensenrechtenclausules in associatieverdragen stelselmatig moet worden ondersteund door een mechanisme om daaraan invulling te geven; in overweging van de in die context lopende en noodzakelijke herziening van het Europees nabuurschapsbeleid, H. overwegende dat het Europees Parlement herhaaldelijk heeft opgeroepen tot de opheffing van de noodtoestand, die sinds 1981 van kracht was, tot versterking van de democratie en tot eerbiediging van de mensenrechten en fundamentele vrijheden in Egypte, I. overwegende dat Egypte voor de Europese Unie een essentiële partner in het Midden-Oosten is; overwegende dat de Europese Unie een bijdrage moet leveren aan de totstandbrenging van een democratisch, welvarend en stabiel Egypte, en wel door de vernieuwing van het land te stimuleren en te ondersteunen, J. overwegende dat Egypte een actieve en cruciale rol vervult bij de ondersteuning van het vredesproces in het Midden-Oosten en bij het intra-Palestijnse verzoeningsproces; overwegende dat de Hoge Raad van de Strijdkrachten heeft bevestigd dat Egypte zich wil verbinden tot de naleving van alle internationale verdragen en convenanten waarbij het partij is, 1. betuigt zijn solidariteit met het Egyptische volk en prijst zijn moed en vastberadenheid, met name van de zijde van de jonge generatie, en steunt hun legitieme democratische aspiraties met volle overtuiging; 2. veroordeelt ten stelligste het geweld en het buitenproportionele machtsvertoon tegen de betogers, en betreurt het zware verlies aan mensenlevens en het hoge aantal gewonden ten zeerste; betuigt zijn deelneming met de nabestaanden van de slachtoffers; dringt aan op een onafhankelijk onderzoek naar de incidenten waarbij doden en gewonden zijn gevallen en mensen zijn gearresteerd, en dringt aan op berechting van degenen die daarvoor verantwoordelijk zijn; 3. roept op tot de onmiddellijke en onvoorwaardelijke vrijlating van alle vreedzame demonstranten, gewetensgevangenen, Egyptische en internationale mensenrechtenactivisten, journalisten en advocaten; dringt er in dit verband op aan dat de Egyptische autoriteiten onmiddellijk bekendmaken waar de arrestanten zich bevinden en de verzekering geven dat zij beschermd worden tegen elke vorm van foltering of andere vormen van mishandeling; 4. is van mening dat het aftreden van president Hosni Mubarak een nieuwe fase heeft ingeluid in het politieke overgangsproces in Egypte; pleit ervoor dat er onmiddellijk een begin wordt gemaakt met een daadwerkelijke en open nationale politieke dialoog, waarbij alle belangrijke politieke en maatschappelijke actoren moeten worden betrokken, teneinde de weg te effenen voor de opheffing van de noodtoestand, de herziening van de grond- en de kieswet, vrije en eerlijke verkiezingen, een democratisch gekozen burgerregering en een echte democratie in Egypte; 5. roept de Egyptische strijdkrachten ertoe op een constructieve rol te vervullen bij de voorkoming van verder geweld en het politieke proces te vergemakkelijken; neemt kennis van de besluiten van de Hoge Raad van de Strijdkrachten tot opschorting van de grondwet, ontbinding van het parlement, instelling van een tevens uit onafhankelijke leden bestaande commissie, amendering van een aantal grondwetsartikelen, de organisatie van een referendum over deze amendementen en het houden van parlementaire en presidentsverkiezingen; dringt nogmaals aan op de organisatie van een democratisch proces waarbij alle politieke en maatschappelijke actoren moeten worden betrokken om tot een nationale consensus te komen; 6. dringt met nadruk aan op het herstel van alle communicatienetwerken, met inbegrip van het internet, waartoe onverwijld en onder volledige eerbiediging van de vrijheid van informatie, meningsuiting en vereniging in Egypte moet worden overgegaan; 7. betuigt zijn krachtige steun voor hervormingen die moeten uitmonden in democratie, eerbiediging van de rechtsstaat en sociale rechtvaardigheid in Egypte; herhaalt zijn oproep tot opheffing van de noodtoestand; benadrukt wederom het belang van een goed bestuur, bestrijding van corruptie en eerbiediging van de mensenrechten en fundamentele vrijheden in Egypte, waarbij speciaal de aandacht moet uitgaan naar de vrijheid van geweten, godsdienst en gedachte, de vrijheid van meningsuiting, de vrijheid van pers en media, de vrijheid van vereniging, de rechten van de vrouw, gendergelijkheid, de bescherming van minderheden en de bestrijding van discriminatie op grond van seksuele geaardheid; 8. benadrukt het belang van een aanzienlijke versnelling van de economische en sociale hervormingen in Egypte, aangezien vrijheid, economische ontwikkeling en een hoge levensstandaard van wezenlijk belang zijn voor de politieke en maatschappelijke stabiliteit in het land; 9. roept de EU en haar lidstaten ertoe op actieve steun te geven aan een snelle overgang naar een vreedzaam, pluralistisch en rechtvaardig Egypte; onderschrijft in een bredere context het standpunt van de Europese Raad dat de EU haar volledige steun moet verlenen aan de transitieprocessen in de regio, met als doel het creëren van democratisch bestuur, pluralisme en betere kansen voor economische welvaart en sociale integratie en versterking van de regionale stabiliteit; 10. verzoekt de EU, de lidstaten, politieke partijen en stichtingen de democratische politieke krachten en de maatschappelijke organisaties in Egypte te helpen zich beter te organiseren, zodat zij volledig kunnen deelnemen aan de overgang naar democratie; dringt er bij de Egyptische autoriteiten op aan ervoor te zorgen dat de Koptische christelijke gemeenschappen niet het slachtoffer worden van de actuele gebeurtenissen en dat alle religieuze gemeenschappen in vrede kunnen leven en in het hele land vrij hun geloof kunnen belijden; 11. dringt er bij de hoge vertegenwoordiger op aan de oprichting te ondersteunen van een taskforce waarbij ook het Europees Parlement moet zijn betrokken en die kan voorzien in de behoefte aan ondersteuning van het democratische overgangsproces, zoals verwoord door degenen die zich inzetten voor democratische veranderingen, en in het bijzonder voor vrije en democratische verkiezingen en institutionele opbouw, inclusief de ontwikkeling van een onafhankelijke rechterlijke macht; verzoekt de hoge vertegenwoordiger de democratische overgang te ondersteunen, o.a. door het sturen van een waarnemingsmissie voor de komende verkiezingen; 12. is ingenomen met Uitvoeringsbesluit 2011/79/GBVB van de Raad en Raadsverordening (EU) nr. 101/2011 van 4 februari 2011 (1) om tegoeden die eigendom zijn van of gecontroleerd worden door personen die verantwoordelijk worden geacht voor het verduisteren van overheidsgelden in Tunesië en personen die daar banden mee hebben te bevriezen, en verzoekt de Raad dezelfde maatregelen te nemen ten aanzien van degenen die zich daaraan in Egypte schuldig hebben gemaakt; 13. benadrukt dat de gebeurtenissen in Egypte en in andere landen in de regio opnieuw de dringende noodzaak onderstrepen van het ontwikkelen van ambitieuzere en doeltreffender beleidsmaatregelen en -instrumenten, alsmede van het versterken van de begrotingscomponent daarvan, met als doel het stimuleren en ondersteunen van politieke, economische en sociale hervormingen in de zuidelijke buurlanden van de EU; onderstreept dat de aan de gang zijnde strategische herziening van het Europese nabuurschapsbeleid moet beantwoorden aan de ontwikkelingen in de regio, en nieuwe en betere manieren moet opleveren om aan de behoeften en aspiraties van de betrokken bevolkingen tegemoet te komen; dringt aan op betere coördinatie met het overige beleid van de Unie jegens deze landen; 14. herhaalt zijn eis dat de Europese Unie haar beleid van ondersteuning van democratie en mensenrechten in dier voege herziet dat er in alle met derde landen te sluiten overeenkomsten een implementatiemechanisme voor de mensenrechten wordt opgenomen; beklemtoont dat bij de herziening van het nabuurschapsbeleid voorrang moet worden gegeven aan de criteria in verband met onafhankelijkheid van de rechterlijke macht, eerbiediging van de fundamentele vrijheden, pluralisme en persvrijheid en corruptiebestrijding; wijst er in dat verband op dat de bestaande actieplannen radicaal hervormd moeten worden en dat er duidelijke prioriteiten, vergezeld van stimuleringsmaatregelen, inzake politieke hervormingen in moeten worden opgenomen; verzoekt de Raad in dat opzicht een geheel van politieke criteria vast te stellen waar ENB-landen aan moeten beantwoorden om een bevoorrechte status toegekend te krijgen; 15. is van mening dat het financiële instrumentarium van de EU voor externe actie ten behoeve van de regio, met name het ENPI, het EIDHR en het Stabiliteitsinstrument, in dat verband een belangrijke rol kan vervullen en dringt aan op versterking van deze instrumenten zodat ze in dergelijke buitengewone omstandigheden doeltreffend en consequent kunnen worden ingezet; verzoekt de hoge vertegenwoordiger ten volle gebruik te maken van alle relevante externe financieringsinstrumenten van de EU, met inbegrip van het EIDHR; onderstreept dat het democratische toezicht op deze financiële instrumenten door het Europees Parlement moet worden gewaarborgd; acht het eveneens belangrijk dat dringend aandacht wordt besteed aan het probleem van de stijgende voedselprijzen, en meer in het algemeen aan voedselzekerheid en plattelandsontwikkeling; 16. dringt er bij de Unie voor het Middellandse-Zeegebied op aan de recente gebeurtenissen goed op zich te laten inwerken en daarop te reageren, en met voorstellen te komen voor de wijze waarop democratie en mensenrechten zich in de aangesloten staten en in de regio het beste laten bevorderen, alsmede voor mogelijke hervormingen, waardoor zij ook haar eigen rol kan versterken en efficiënter maken; dringt er bij de Euro-mediterrane Stichting Anna Lindh op aan ter bevordering van burgerschap en participatie met spoed een actieve rol te gaan vervullen bij de mobilisatie van het maatschappelijk middenveld in de Euro-Medregio; 17. onderkent de cruciale rol van Egypte in de Arabische wereld and in het vredesproces in het Midden-Oosten, alsook het belang van de vredesovereenkomst met Israël; dringt erop aan dat Egypte zijn belofte gestand blijft om een actieve en constructieve rol te spelen in het zoeken naar duurzame vrede in het Midden-Oosten, met bijzondere klemtoon op het Israëlisch-Palestijnse conflict en de interne Palestijnse verzoening, en dringt erop aan dat het vredesverdrag tussen Israël en Egypte in stand worden gehouden; is ingenomen met de verklaring van de Hoge Raad van de Strijdkrachten dat Egypte zich verbindt tot naleving van alle internationale verdragen en convenanten waarbij het partij is; 18. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid/vicevoorzitter van de Commissie, de parlementen en regeringen van de lidstaten en de Egyptische autoriteiten. Het Europees Parlement , – gelet op artikel 192 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU), – gezien de vragen voor mondelinge beantwoording aan de Commissie over de tenuitvoerlegging van de EU-strategie voor de Donauregio ( O-00014/2011 − B7-0011/2011 en O-00029/2011 − B7-0013/2011), – onder verwijzing naar zijn resolutie van 21 januari 2010 over een Europese strategie voor het Donaugebied (1) , – gezien de Mededeling van de Commissie van 8 december 2010 over de strategie van de Europese Unie voor de Donau-regio ( COM(2010)0715 ) en haar actieplan (SEC(2010)1489), – gezien de EU-strategie voor het Oostzeegebied ( COM(2009)0248 ), – gezien de bijeenkomst van de Europese Raad van 18 en 19 juni 2009, waarop de Commissie is verzocht uiterlijk in 2010 een Europese strategie voor het Donaugebied te formuleren, – onder verwijzing naar zijn resolutie van 24 maart 2009 over het Groenboek territoriale cohesie en stand van de discussie over de toekomstige hervorming van het cohesiebeleid (2) , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 26 oktober 2006 over het bevorderen van de binnenvaart: NAIADES, een geïntegreerd Europees actieplan voor de binnenvaart (3) , – gezien het advies van het Comité van de Regio's van oktober 2009 over „Een EU-strategie voor het Donaugebied”, – gezien het advies van het Comité van de Regio's „Witboek van het Comité van de Regio's over multilevel governance” (CdR 89/2009), – gezien de adviezen van het Europees Economisch en Sociaal Comité over de Mededeling van de Commissie over „Macroregionale samenwerking – Uitbreiding van de Oostzeestrategie naar andere macroregio's in Europa” (ECO/251), – gezien het werkprogramma van de Raad, dat is opgesteld door het Spaanse, Belgische en Hongaarse voorzitterschap, – gezien op de conventies van Espoo, Aarhus en Bern inzake milieubescherming, – gezien de kaderrichtlijn water en het verdrag van Helsinki, – gezien het Verdrag van Belgrado tot regulering van de scheepvaart op de Donau, – gelet op artikel 115, lid 5, en 110, lid 4, van zijn Reglement, A. overwegende dat in het Verdrag van Lissabon territoriale samenhang wordt aangemerkt als doelstelling van de Europese Unie (artikel 3 van het VEU), B. overwegende dat macroregionale strategieën beogen de beschikbare middelen beter te gebruiken om territoriale-ontwikkelingsvraagstukken aan te pakken en gezamenlijke antwoorden op gemeenschappelijke uitdagingen te vinden, C. overwegende dat een geïntegreerde aanpak ter wille van de doeltreffendheid van het regionaal beleid moet worden ondersteund en ontwikkeld, en dat er ook strategieën voor macroregio's moeten worden ontworpen die op de hele Europese Unie van toepassing zijn, D. overwegende dat de Oostzeestrategie al een model biedt voor het coördineren van het EU-beleid en de financiering in geopolitieke territoriale eenheden (macroregio's) die aan de hand van specifieke criteria worden gedefinieerd, E. overwegende dat het Donaugebied, waarin 14 Europese landen liggen die al dan niet lid van de EU zijn (Duitsland, Oostenrijk, Slowakije, de Tsjechische Republiek, Slovenië, Hongarije, Roemenië, Bulgarije, Kroatië, Servië, Bosnië en Herzegovina, Montenegro, Moldavië en Oekraïne) en waar 115 miljoen mensen leven, een gebied is waar grotere synergieën tussen diverse beleidsmaatregelen van de EU – op het gebied van cohesie, vervoer, economie, energie, milieu, cultuur, onderwijs, landbouw, visserij, uitbreiding en nabuurschap – kunnen worden gerealiseerd, F. overwegende dat in de EU-strategie voor het Donaugebied daarom economische, ecologische, sociale en culturele elementen met elkaar moeten worden verbonden en moeten worden gecoördineerd, G. overwegende dat deze strategie een belangrijke bijdrage moet leveren aan de verbetering van multi-level governance en de betrokkenheid van partners, organisaties en ngo's die in het Donaugebied werkzaam zijn, en overwegende dat deze strategie zou leiden tot welvaart, duurzame ontwikkeling, de schepping van arbeidsplaatsen en veiligheid in deze regio, H. overwegende dat de Donauregio een belangrijke historische poort is voor het verenigen van West- en Oost-Europa, I. overwegende dat de Donau na de opeenvolgende uitbreidingen praktisch een binnenscheepvaartroute van de Europese Unie is geworden, en dat het Donaugebied er in belangrijke mate toe kan bijdragen de veranderingen sinds die uitbreiding weer te geven, J. overwegende dat het Donaugebied een macroregio met onderlinge verbindingen en heterogene economische capaciteiten vormt, K. overwegende dat de economische ontwikkeling van het Donaugebied tot een aanzienlijke toename van de economische welvaart van deze macroregio zal leiden en de werkgelegenheid zal stimuleren, L. overwegende dat het beschouwen van de Donauregio als één macroregio ertoe zou bijdragen de regionale verschillen in economische prestaties weg te werken en een geïntegreerde ontwikkeling zou bevorderen, M. overwegende dat de Donau-delta en Budapest, inclusief de oevers van de Donau, sinds 1991 UNESCO-werelderfgoed zijn en dat er in het Donaugebied diverse speciale beschermingszones en speciale instandhoudingszones in het kader van Natura 2000 zijn; overwegende dat de Donau en de Donaudelta een uniek en kwetsbaar ecosysteem hebben, waar zeldzame plantensoorten gedijen die in gevaar worden gebracht door de vervuiling, 1. is verheugd over de goedkeuring door de Commissie van de strategie voor de Donauregio en steunt het begeleidende actieplan, dat steunt op vier pijlers (het verbinden van de Donauregio, het beschermen van het milieu, het tot stand brengen van welvaart en het versterken van de Donauregio) en voldoet aan de noodzaak van verbetering van mobiliteit, energiezekerheid, milieubescherming, sociaal-economische ontwikkeling, culturele uitwisseling, veiligheid en burgerbescherming in de Donauregio; 2. brengt in herinnering dat het Europees Parlement al sinds 2008 op deze strategie aandringt en verzoekt het Hongaarse voorzitterschap van de Raad van de Europese Unie en de Europese Raad vóór de Europese Raad van juni goedkeuring aan de EU-strategie voor de Donauregio te hechten en zo spoedig mogelijk met de tenuitvoerlegging ervan te beginnen; 3. is in het bijzonder verheugd over het feit dat de strategie het resultaat is van breed overleg met betrokken partijen, inclusief nationale, regionale en plaatselijke autoriteiten, alsmede de universitaire wereld en het bedrijfsleven en ngo's, en onderstreept dat dit een belangrijke factor voor het succes van de strategie is; dringt in dit verband aan op de oprichting van een forum van het maatschappelijk middenveld in de regio, met publieke en private actoren, hetgeen hen in staat zal stellen een rol te spelen bij de ontwikkeling van macroregionale strategieën; 4. is van mening dat de territoriale dimensie van de strategie zal leiden tot de concrete ontwikkeling van het begrip „territoriale cohesie”, dat door het Verdrag van Lissabon op één lijn wordt gesteld met economische en sociale cohesie, en verzoekt de Commissie in deze context na 2013 een actieve dialoog aan te gaan over de rol en het effect van het macroregionale beleid van de EU; 5. onderstreept dat de voornaamste toegevoegde waarde van macroregionale strategieën op het niveau van de EU gelegen is in multi-level samenwerking, coördinatie en betere strategische investeringen met gebruikmaking van de bestaande financiering, en niet in de toewijzing van aanvullende middelen; onderstreept de conclusies van het Zweedse voorzitterschap met betrekking tot geen nieuwe instellingen, geen nieuwe wetgeving en geen nieuwe budgetten; 6. spoort de lidstaten en de regio's ertoe aan om de voor 2007-2013 beschikbare structuurfondsensubsidies aan te wenden ter maximale ondersteuning van de strategie, in het bijzonder ter bevordering van nieuwe werkgelegenheid en economische groei in de gebieden die het meest zijn getroffen door de economische crisis, en pleit er tegelijkertijd voor om – waar dat gerechtvaardigd is – nog tijdens de lopende programmeringsperiode wijzigingen aan te brengen in de operationele programma's; benadrukt dat het benutten van de bijzondere kenmerken van de regio zou kunnen leiden tot een veel effectiever gebruik van de structuurfondsen en het creëren van toegevoegde waarde op regionaal niveau; benadrukt dat voor de financiering van macroregionale projecten ook niet-bestede kredieten aangewend zouden kunnen worden; 7. is van oordeel dat de uitbreiding van de Europese Unie en grote transnationale uitdagingen zoals de economische crisis, milieugevaren, duurzaam vervoer, koppeling van energienetten, duurzaam gebruik van hulpbronnen en milieuvriendelijk gebruik van watervoorraden, laten zien dat afzonderlijke staten steeds meer van elkaar afhankelijk zijn, dat sectoraal denken niet langer volstaat en dat de vorming van macroregio's in dit licht bezien nieuwe, doeltreffender perspectieven voor samenwerking opent door te kiezen voor een geïntegreerde, gecoördineerde aanpak van duurzame ontwikkeling op een breder regionaal niveau en voor een efficiënter gebruik van de immense ontwikkelingsmogelijkheden van het Donaugebied, en preventie van natuurrampen; 8. beklemtoont in dit verband dat deze strategie in de lijn moet liggen van de doelstelling territoriale samenwerking van het cohesiebeleid (Doelstelling 3) en gebaseerd moet zijn op een geïntegreerde, gebiedsoverschrijdende en territoriale aanpak, die streeft naar een betere coördinatie van het beleid tussen de verschillende bestuursniveaus op een gegeven grondgebied, met de nadruk op relevante kwesties; 9. onderstreept dat de Donaustrategie aansluit bij de doelstellingen van EU 2020, en conform is met de Europese ontwikkelingstrends en de toegewijdheid van de EU aan slimme, duurzame en inclusieve groei; 10. wijst op het interactieve en eenmakende karakter van de strategie en is ervan overtuigd dat deze Donaustrategie, mits zij door een krachtige politieke inzet van de lidstaten alsook de regionale en plaatselijke autoriteiten ondersteund wordt, een belangrijke bijdrage kan leveren aan het wegwerken van de breuklijnen uit het verleden in Europa en dus aan het verwezenlijken van de visie van EU-integratie en het algemeen welslagen en de doeltreffendheid van de Europese herstelstrategie na de recente jaren van economische en financiële crisis en nieuwe impulsen zal geven voor duurzame groei op regionaal, nationaal en Europees niveau, niet alleen binnen de grenzen van Midden- en Zuidoost-Europa, maar ook in een veel bredere geografische context; 11. merkt op dat de wereldwijde financiële en economische crisis verregaande gevolgen heeft gehad voor alle landen in de regio, en met name de landen aan de oevers van de Donau; roept alle belanghebbenden ertoe op hun inzet voor de EU-strategie voor het Donaugebied niet te laten verslappen vanwege de crisis; 12. benadrukt dat het Donaugebied Europa's poort naar de westelijke Balkan is en dat de Europese strategie voor het Donaugebied daarom niet alleen een verbetering van de nabuurschapsbetrekkingen in Midden- en Zuidoost-Europa inleidt, maar ook een belangrijke toegevoegde waarde levert in het beleid van de EU voor oostelijk Europa, en dan ook voor de hele Unie een uitstekende kans is om haar politieke en economische samenwerking met de Balkan te versterken en zo te helpen het proces van Europese integratie in de regio uit te breiden en te consolideren; 13. onderstreept dat de Donaustrategie, in combinatie met de verschillende vormen van grensoverschrijdende samenwerking die zij impliceert, een bijdrage kan leveren aan economische, sociale en territoriale ontwikkeling, door welzijn te creëren, de levenskwaliteit te verbeteren, de aanzet te geven tot plaatselijke en regionale inspanningen, waaronder met betrekking tot ontwikkelingsbehoeften, en een bijdrage te leveren aan de totstandbrenging van sterke grensoverschrijdende correlaties, inclusief kleinschalige projecten (people-to-people-programma's) op verschillende gebieden zoals cultuur, onderwijs, werkgelegenheid, milieubescherming, industriële toeleveringsketens, gemeentelijke samenwerkingsprojecten en transnationale initiatieven voor modernisering van vervoer; 14. is van mening dat de ontwikkeling van grootschalige beleidsplannen zoals macroregionale strategieën in meer algemene zin moet bijdragen aan de versterking van de rol van lokale en regionale instanties bij de tenuitvoerlegging van het EU-beleid; 15. onderstreept dat in het kader van het nieuwe macroregionale samenwerkingsmodel moet worden bewerkstelligd dat de natuurlijke handicaps van de perifere regio's worden getransformeerd tot nieuw te benutten kansen en mogelijkheden en dat de ontwikkeling van deze regio's wordt gestimuleerd; 16. onderstreept dat de relevante regionale en lokale belanghebbenden in het Donaugebied, zoals de Raad van Donausteden en -regio's, en het maatschappelijk middenveld in de Donauregio moeten worden betrokken bij alle stadia van het besluitvormingsproces (voorbereiding, uitvoering, toezicht, evaluatie) om oplossingen voor gemeenschappelijke uitdagingen te vinden, de concrete projecten te selecteren en efficiënt uit te voeren en te komen tot een mechanisme voor goed bestuur; spoort de regeringen aan steun te verlenen aan en voorwaarden te creëren voor maatregelen voor proactieve participatie door ngo's, beroepsorganisaties en het maatschappelijk middenveld, waarbij ook vrouwennetwerken en minderheidsgroepen niet mogen worden vergeten; 17. pleit er in deze context voor plaatselijke gemeenschappen nauwer te betrekken bij het opzetten van bredere en zorgvuldiger gedefinieerde communicatie- en overlegmechanismen, o.a. via de lokale media (lokale televisie, radio en gedrukte en online kranten); stelt voor om een speciaal webportaal voor de EU-strategie voor de Donauregio op te zetten, dat zou fungeren als forum voor de uitwisseling van ervaringen met huidige en toekomstige projecten van centrale en lokale overheden, ngo's en andere entiteiten die in het Donaugebied actief zijn; 18. herinnert aan de ervaringen die met de Oostzeestrategie zijn opgedaan in de vorm van transparantie van het besluitvormingsproces, inclusief de toewijzing van EU-financiering; 19. moedigt politieke activiteit aan om het vertrouwen van de burgers en belanghebbenden in de politieke en lokale autoriteiten te verbeteren; 20. wijst erop dat de geslaagde uitvoering van de EU-strategie voor het Donaugebied afhangt van de bekwaamheid, het vermogen en de bereidheid van gemeentelijke actoren om in de regionale arbeidsmarkten initiatieven te lanceren voor projecten die de plaatselijke vraag naar arbeidskrachten aanzwengelen, de grondslag leggen voor intelligente, milieuvriendelijke groei, en de samenwerking tussen grensregio's in verschillende lidstaten verbeteren; vestigt de aandacht op de wanverhouding die zich in termen van economische ontwikkeling en innovatie voordoet in het Donaugebied en op de noodzaak het potentieel van alle regio's te vergroten, ook dat van de sterk ontwikkelde regio's, aangezien deze de meest achtergebleven regio's kunnen helpen vooruit te komen; wijst op de noodzaak van stimulering van nieuwe gebieden met ontwikkelings- en innovatiepotentieel, en op het feit dat de toegevoegde waarde van de Oostzeestrategie en de EU-strategie voor het Donaugebied moet worden gebruikt; 21. dringt aan op het ontwikkelen van energie-infrastructuur, energie-efficiëntie en hernieuwbare energiebronnen, teneinde tot een geïntegreerde en goed functionerende energiemarkt te komen; 22. neemt nota van de middellange- en langetermijnprognoses die voorspellen dat de zuidelijke regio's van Europa – met inbegrip van de lidstaten in het zuidoostelijk deel van Europa – sterk getroffen zullen worden door de gevolgen van de klimaatverandering; is ervan overtuigd dat de Donau-strategie in dit opzicht een belangrijke rol moet spelen en ontworpen moet worden met het doel om de schadelijke gevolgen van klimaatverandering in de Donauregio af te zwakken, rekening houdende met de complexe rol en aard van het stroomgebied (watervoorziening, ecologische aspecten, vervoersinfrastructuur, irrigatie en landbouw, beschermde soorten en flora, enz.); 23. wijst erop dat Midden- en Zuid-Oost Europa vanuit milieuoogpunt bezien een van de rijkste, maar tegelijk een van de meest kwetsbare gebieden van Europa is, dat wordt gekenmerkt door een zeer complex en waardevol ecosysteem dat een hoog niveau van bescherming behoeft; is verheugd over de doelstelling van de Europese strategie voor de Donauregio om een leefbaar, duurzaam en tegelijk ontwikkeld en welvarend Donaugebied te scheppen door de milieugevaren zoals overstromingen en industriële vervuiling te beheersen, de kwaliteit en kwantiteit van de watervoorraden in stand te houden en te zorgen voor een duurzaam gebruik daarvan, en de biodiversiteit, landschappen en kwaliteit van lucht en bodem te bewaren; onderstreept dat milieubescherming in het stroomgebied van de Donau een belangrijk aspect is dat de aanzet zou moeten geven tot een verstandige landbouw- en plattelandsontwikkeling van de regio; dringt aan op verbeteringen in de ecologische status van de Donau en op maatregelen om de vervuiling terug te dringen en verdere lozing van olie en andere giftige en schadelijke stoffen te voorkomen; onderstreept dat een goede ecologische status van de Donau een voorwaarde is voor alle menselijke activiteit langs de rivier, en beveelt aan in het bijzonder aandacht te besteden aan de milieudoelstellingen; 24. is ervan overtuigd dat maatregelen gericht op het in stand houden van de natuurlijke stroomretentiecapaciteit van het stroomgebied van de Donau en het voorkomen van de terugkerende overstromingen moeten aansluiten bij de unieke gevoeligheid en kwetsbaarheid van de Donauregio; verzoekt de Commissie en de lidstaten ervoor te zorgen dat EU-middelen besteed worden aan projecten die aansluiten bij de implementatie van de milieuwetgeving van de EU; 25. wijst op de onderlinge economische afhankelijkheid van de landen in de Donauregio en beklemtoont dat het belangrijk is in ict te investeren en in de ontwikkeling van kleine en middelgrote ondernemingen en hun onderzoekafdelingen, en dat innovatie, ondernemerschap en het ontstaan van een kenniseconomie moeten worden gestimuleerd met het oog op een duurzame en efficiënte ontwikkeling; 26. onderstreept dat slimme economische ontwikkeling en investeringen zeer veelbelovende gebieden van economische groei zijn en dat groene technologieën en ecologische modernisering, zoals betere energie-efficiëntie, hernieuwbare energieën en een beter afvalbeheer, kunnen bijdragen tot de duurzame ontwikkeling van de regio en tot beperking van de negatieve gevolgen van de economische bedrijvigheid voor het milieu; 27. erkent de belangrijke rol die de Donau-strategie speelt bij de bevordering van een groene economie, groene innovatie en, in ruimere zin, onderzoek en innovatie gericht op het ontstaan van een nieuwe, concurrerende, koolstofarme economie en meer aandacht voor een milieuvriendelijke aanpak bij de ontwikkeling van grensoverschrijdende industriële samenwerkingsprojecten; spoort de oeverstaten aan de hoogste prioriteit toe te kennen aan de bouw van gemeenschappelijke faciliteiten voor hydrologische en waterkwaliteitstesten omdat veel bedrijfsontwikkelingen anders gedoemd zijn te mislukken; 28. onderstreept het belang van het bevorderen van duurzaam toerisme in de regio, en wijst op het economisch potentieel van het fietspad langs de hele Donau en op het belang van het tot stand brengen van de Donauregio als een Europese toeristische bestemming en van het ontwikkelen van een Europees keurmerk voor de Donauregio; 29. steunt de ontwikkeling van netwerken voor het aanzwengelen van bedrijfsactiviteiten en van niet-gouvernementele organisaties voor handelsbevordering voor het coördineren en stimuleren van toekomstige ontwikkelingskansen en samenwerking tussen bedrijven − in het bijzonder kleine en middelgrote ondernemingen − onderzoek, universiteiten en overheden, voor het vergroten van het potentieel van op kennis gebaseerde regionale innovatieclusters en het bevorderen van het regionale concurrentievermogen; 30. onderstreept dat alle transportmodi tot het niveau van EU-normen moeten worden opgewaardeerd, en dat bij de planning van regionale transportsystemen daar waar van toepassing prioriteit moet worden toegekend aan milieuvriendelijke vervoersmodi zoals het spoor en het vervoer over binnenwateren, met inachtneming van de relevante onderdelen van het communautair acquis; 31. vraagt de Commissie en de lidstaten de infrastructuur en de economische prestaties van de Donauregio te verbeteren en de afronding van TEN-T-projecten met een raakvlak met de Donauregio snel en op een milieuvriendelijke wijze af te ronden; verzoekt de Commissie en de lidstaten om, rekening houdend met de herziening van de richtsnoeren voor TEN-T, te kijken naar de noodzaak van ontwikkeling van transportsystemen in de Donauregio; 32. wijst in het bijzonder op drie belangrijke niveaus van infrastructuurontwikkeling waar de gecoördineerde benadering van de Donaustrategie tot synergie-effecten zou kunnen leiden: i) de multimodale corridor langs de Donau (prioritair TEN-T-project 18), ii) verbindingen tussen de multimodale corridor langs de Donau en aangrenzende lidstaten (prioritaire TEN-T-projecten met een raakvlak met de Donauregio), en iii) grensoverschrijdende knelpunten in TEN-T-, nationale en regionale netwerken; 33. onderstreept dat de „Gemeenschappelijke verklaring over de ontwikkeling van de binnenvaart en milieubescherming in het stroomgebied van de Donau” is opgesteld door de Internationale Commissie voor de bescherming van de Donau, de Donaucommissie en de Internationale Commissie van het stroomgebied van de Sava, en algemene adviezen bevat voor rivierinfrastructuurprojecten voor technische planners en andere belanghebbenden die bij het desbetreffende planningsproces betrokken willen worden, en dat in deze adviezen wordt aangedrongen op een geïntegreerd planningsteam dat de behoeften in kaart brengt en zo veel mogelijk win-win-situaties voorstelt om zowel de bevaarbaarheid, als de milieustatus te verbeteren; beveelt aan dat de Commissie de inhoud van de Gezamenlijke verklaring respecteert; 34. is van oordeel dat, overeenkomstig het beginsel van efficiënte co-modaliteit en innovatie, de combinatie van verbeterde binnenhavens en logistiek, binnenvaart en spoorvervoer ook voor de buurlanden in de Donauregio een aanzienlijk economisch ontwikkelingspotentieel biedt en zou kunnen bijdragen tot het wegwerken van transportknelpunten; 35. wijst op de noodzaak van bevordering van schone en efficiënte schepen in het kader van het zevende kaderprogramma voor onderzoek en technologische ontwikkeling, waarbij bijzondere aandacht moet worden besteed aan informatie- en communicatietechnologieën en het ontwerp, de eco-efficiëntie en de uitrusting van schepen; 36. onderstreept dat de Rijn en de Donau, die door het Main-Donaukanaal met elkaar verbonden zijn, een rechtstreekse, 3 500 km lange verbinding tussen elf landen van de Noordzee tot de Zwarte Zee vormen, en wijst erop dat de EU-strategie voor het Donaugebied tot de Zwarte Zee moet worden uitgebreid; herinnert eraan dat de duurzame ontwikkeling van het Donaugebied het geostrategisch belang van de Zwarte Zee verder zal versterken; 37. pleit voor verbetering van het culturele milieu in het Donaugebied door bevordering van de culturele dialoog, ondersteuning van programma's voor universitaire uitwisseling en jongerenprojecten op basis van transnationale samenwerking, bevordering van een duurzaam toerisme en bescherming van het historisch erfgoed en monumenten; 38. beklemtoont het grote belang van samenwerking bij culturele projecten ter ondersteuning van de dialoog en het begrip tussen de culturen van de landen van de Donauregio; benadrukt in dit verband de actieve betrokkenheid van jongeren door middel van culturele en educatieve voorzieningen ten einde multinationale netwerken te creëren; 39. pleit voor de toewijzing van meer middelen aan projecten en netwerken van projecten voor kwetsbare groepen, in het bijzonder Roma; 40. onderstreept de noodzaak van een gecoördineerde benadering die gericht is op een doelmatiger gebruik van alle beschikbare EU-kredieten in de landen van de Donauregio, zodat de doelen van de strategie zo goed mogelijk kunnen worden verwezenlijkt; wijst ook op de noodzaak van voldoende flexibiliteit, zodat de projecten in het kader van de Donau-strategie ontwikkeld kunnen worden binnen bestaande operationele programma's; 41. pleit voor de formulering (op basis van de territoriale samenwerkingsregels) van specifieke bepalingen in het kader van de komende algemene structuurfondsenverordening, die duidelijk moeten zijn, moeten zijn aangepast aan de specifieke administratieve cultuur en geen bijkomende administratieve belasting voor de begunstigden mogen teweegbrengen, zodat de samenwerking tussen landen en regio's kan worden geïntensiveerd, en pleit tevens voor de ontwikkeling van aanvullende gezamenlijke beleidsstrategieën die de regio op Europees en internationaal niveau aantrekkelijker kunnen maken en vervolgens als model kunnen fungeren voor de grensoverschrijdende samenwerking; 42. vestigt de aandacht op de bestaande voorbereidende actie „Omschrijving van het bestuursmodel voor het Donaugebied in de EU – betere en effectievere coördinatie” en vraagt de Commissie en de lidstaten dit budget naar behoren te gebruiken voor de financiering van activiteiten met betrekking tot de omschrijving van het bestuursmodel dat nodig is voor de ontwikkeling en tenuitvoerlegging van de EU-strategie voor het Donaugebied; onderstreept dat de noodzakelijke technische bijstand verleend moet worden voor de tenuitvoerlegging van de acties en projecten die worden uitgevoerd in het kader van de EU-strategie voor het Donaugebied; is van oordeel dat bij de planning van het financieel kader van de strategie beter rekening moet worden gehouden met de kosten van technische bijstand, en dat de middelen voor technische bijstand alleen aan partners ter beschikking moet worden gesteld indien ze gebruikt worden voor doelstellingen en maatregelen die op macroregionaal niveau worden gecoördineerd; 43. is verheugd over de bekendmaking van de coördinatoren voor de prioritaire gebieden voor de strategie door de Commissie op 3 februari 2011; is van mening dat de landen en regio's die verantwoordelijk zijn voor prioritaire werkgebieden van nu af aan de tenuitvoerlegging van de strategie moeten aansturen door een werkprogramma af te spreken, financieringsbronnen te vinden, de samenwerking tussen landen en regio's op het gebied in kwestie op te voeren en de meest urgente acties op gang brengen om het Donaugebied te helpen zijn economische potentieel ten volle te benutten en met name de deadline voor te tenuitvoerlegging van de voornaamste projecten op dat gebied te halen; 44. roept de Commissie ertoe op om, gelet op de behoefte aan een tussentijdse analyse van de EU-strategie voor het Donaugebied, concrete instrumenten en criteria uit te werken voor de beoordeling van projecten op basis van vergelijkbare indicatoren; 45. verzoekt de Commissie een analyse te maken van de eerste resultaten van en de ervaringen die zijn opgedaan bij de implementatie van de EU-strategie voor de Donauregio omdat deze, samen met de ervaringen die met de Oostzeestrategie van de EU zijn opgedaan, nuttig zullen zijn voor het in kaart brengen van mogelijke financieringsbronnen en -methoden voor macroregionale strategieën binnen het bestaande kader; 46. verzoekt de Commissie om het Parlement regelmatig op de hoogte te houden en te raadplegen over de stand van de tenuitvoerlegging en actualisering van de EU-strategie voor het Donaugebied, alsmede van door de EU-gefinancierde projecten met een raakvlak met de Donauregio; 47. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, het Comité van de Regio's, het Europees Economisch en Sociaal Comité en de andere betrokken instellingen. Het Europees Parlement , – onder verwijzing naar zijn eerdere resoluties over Rusland en de betrekkingen tussen de EU en Rusland, in het bijzonder zijn resoluties van 17 september 2009 over de moord op mensenrechtenactivisten in Rusland (1) , 17 juni 2010 over de conclusies van de topontmoeting EU-Rusland (31 mei – 1 juni 2010) (2) en 21 oktober 2010 over de situatie van de mensenrechten in de noordelijke Kaukasus (Russische Federatie) en de strafrechtelijke vervolging van Oleg Orlov (3) , – gezien de bestaande partnerschaps- en samenwerkingsovereenkomst tussen de Europese Gemeenschappen en hun lidstaten, enerzijds, en de Russische Federatie, anderzijds, en de in 2008 begonnen onderhandelingen over een nieuwe overeenkomst tussen de EU en Rusland, – gezien zijn jaarverslag over de mensenrechten in de wereld in 2009, dat in december 2010 is goedgekeurd, in het bijzonder wat de zaak-Magnitski betreft, – gezien het mensenrechtenoverleg tussen de EU en Rusland, – gezien het Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden, de verklaring van de VN over mensenrechtenactivisten en de verklaring van de VN inzake het recht en de verantwoordelijkheid van individuele personen, groepen en organen van de samenleving om algemeen erkende mensenrechten en fundamentele vrijheden te bevorderen en te beschermen, – gezien het moderniseringspartnerschap waartoe het startsein werd gegeven op de EU-Ruslandtop in Rostov aan de Don in mei 2010, en de belofte van de Russische autoriteiten dat zij zich sterk willen maken voor de rechtsstaat als fundament voor de modernisering van Rusland, – gelet op artikel 110, lid 4, van zijn Reglement, A. overwegende dat de Europese Unie zeer nauw betrokken blijft bij de verdere verdieping en ontwikkeling van de betrekkingen tussen de EU en Rusland overeenkomstig de in het moderniseringspartnerschap vastgelegde beginselen, op basis van een verregaande inzet voor democratische beginselen, eerbiediging van de grondrechten, mensenrechten en de rechtsstaat, B. overwegende dat Rusland zich als lid van de Raad van Europa en van de Organisatie voor Veiligheid en Samenwerking in Europa (OVSE) en als ondertekenaar van de VN-verklaringen heeft verplicht tot bescherming en bevordering van de mensenrechten, de fundamentele vrijheden en de rechtsstaat, C. overwegende dat verschillende processen en gerechtelijke procedures in de afgelopen jaren aanleiding zijn geweest om een vraagteken te zetten achter de onafhankelijkheid en onpartijdigheid van de gerechtelijke instellingen van de Russische Federatie, D. overwegende dat de internationale gemeenschap, en met name de EU, vraagtekens heeft geplaatst bij de tweede veroordeling van Michail Chodorkovski en Platon Lebedev op 30 december 2010 tijdens het tweede proces over de activa van Yukos, E. overwegende dat Boris Nemtsov en circa 70 andere personen op 31 december 2010 in Moskou na een oppositiedemonstratie zijn gearresteerd, F. overwegende dat onafhankelijke journalisten, activisten uit het maatschappelijk middenveld, advocaten en mensenrechtenactivisten vaak het slachtoffer zijn geweest van bedreigingen en gewelddaden, overwegende dat de anti-extremistische wetgeving en de nieuwe bepalingen van de wet op de Federale Veiligheidsdienst aan duidelijkheid te wensen overlaten en daarom vaak worden gebruikt om NGO's, religieuze minderheden en media te intimideren, G. overwegende dat de Russische autoriteiten de zaken omtrent de dood van de journalisten Anna Politkovskaja, Natalja Estemirova en Anastasia Baburova, en van de advocaat Sergej Magnitski nog niet hebben opgehelderd, H. overwegende dat de Russische president Medvedev bij vele gelegenheden plechtig heeft beloofd de rechtstaat te zullen versterken, en verklaard heeft dat het zijn taak is te zorgen voor een moderne, totaal onafhankelijke rechtspraak, die overeenstemt met het economische ontwikkelingspeil van het land, 1. herbevestigt zijn overtuiging dat Rusland een van de belangrijkste partners van de Europese Unie is bij de totstandkoming van duurzame samenwerking die berust op democratie en de rechtsstaat; 2. veroordeelt krachtig de terroristische aanslag op de luchthaven Domodedovo in Moskou en betuigt zijn medeleven met de families van de overledenen en zijn solidariteit met diegenen die bij de aanval gewond zijn geraakt; onderstreept dat de Russische autoriteiten een legaal en doordacht antwoord op deze aanslag moeten geven en de Russische justitie ongestoord en onafhankelijk haar werk moeten laten doen, zodat de verantwoordelijken voor de aanslag worden vervolgd en veroordeeld; 3. uit zijn bezorgdheid over berichten over politiek gemotiveerde rechtszaken, oneerlijke processen en verzuim om ernstige misdaden zoals moord, intimidatie en andere gewelddaden te onderzoeken; dringt er bij de Russische gerechtelijke en rechtshandhavingautoriteiten op aan dat zij hun taken effectief, onpartijdig en onafhankelijk uitvoeren om plegers van misdaden voor het gerecht te brengen; 4. spreekt zijn bezorgdheid uit over het vonnis in het recente tweede proces tegen Michail Chodorkovski en Platon Lebedev, en hun veroordeling; wijst nadrukkelijk op de serieuze juridische kanttekeningen die bij dit proces en bij de vorige processen tegen de twee zijn geplaatst en roept op tot een onafhankelijke rechterlijke toetsing bij het aanhangige hoger beroep tegen het vonnis; verzoekt de Russische autoriteiten alles te doen wat in hun macht ligt om het rechtsstelsel te verbeteren, overeenkomstig de toezeggingen van president Dmitri Medvedev om meer rechtvaardigheid en transparantie tot stand te brengen; 5. dringt er bij de Ombudsman van de Russische Federatie op aan een onderzoek te gelasten naar de aanklacht en de lopende procedures tegen de winnaar van de Sacharov-prijs 2009 voor de vrijheid van meningsuiting, Oleg Orlov; herinnert eraan dat er geen daadwerkelijk onderzoek heeft plaatsgevonden naar de moord op Natalia Estemirova, een vooraanstaand lid van Memorial in Tsjetsjenië; 6. betreurt het uiteendrijven van de vreedzame bijeenkomsten die tweemaandelijks op de laatste dag van de maand worden gehouden in verband met artikel 31 van de Russische grondwet, alsook de herhaalde arrestaties van oppositieleden zoals Boris Nemtsov; 7. spoort de voorzitters van de Raad en de Commissie, evenals de hoge vertegenwoordiger ertoe aan om deze zaken nauwlettend te blijven volgen en om de kwestie in verschillende vormen en op verschillende vergaderingen met Rusland aan te kaarten, met name tijdens de volgende topontmoeting EU-Rusland; 8. wijst de Raad en de hoge vertegenwoordiger erop dat hun een omvattend pakket adequate maatregelen ter beschikking staat wanneer zij vaststellen dat de mensenrechten systematisch met voeten worden getreden en de rechtsstaat wankelt; 9. verzoekt de EU en Rusland om de onderhandelingen over een nieuwe bindende en omvattende partnerschaps- en samenwerkingsovereenkomst te intensiveren en bekrachtigt zijn nadrukkelijke steun voor een ruime overeenkomst die ook betrekking heeft op democratie, de rechtsstaat, eerbiediging van de mensenrechten en de grondrechten; onderstreept dat het van belang is het doeltreffend functioneren van de rechterlijke macht te waarborgen en de corruptiebestrijding te intensiveren; 10. spreekt zijn bezorgdheid uit over het grote aantal schendingen van de mensenrechten in Rusland, inclusief het recht van vreedzame vergadering, en onderstreept het belang van een permanente dialoog over de mensenrechten in het kader van het mensenrechtenoverleg tussen de EU en Rusland, met focus op de stappen die de Russische autoriteiten hebben ondernomen om de veiligheid van mensenrechtenactivisten te garanderen; 11. benadrukt dat volledige eerbiediging van de mensenrechten en de rechtsstaat het imago en de geloofwaardigheid van Rusland in de wereld ten goede zullen komen, wat in het bijzonder geldt voor de betrekkingen van het land met de Europese Unie, die belangrijk zijn en zich moeten ontwikkelen tot een strategisch partnerschap, gelet op de wederzijdse afhankelijkheid en de diverse gemeenschappelijke belangen van beide partijen, met name bij de samenwerking op het gebied van politiek, veiligheid, economie en energie, maar ook bij de eerbiediging van democratische beginselen en procedures, de rechtsstaat en de fundamentele mensenrechten; 12. verzoekt de Commissie het Parlement zo spoedig mogelijk een analyse te verstrekken met betrekking tot de vraag of de juridische maatregelen tegen Yukos en hun leidinggevenden verenigbaar zijn met de eisen waaraan Rusland moet voldoen voor een volledig lidmaatschap van de WTO; 13. wijst erop dat Rusland als lid van de Raad van Europa zich heeft vastgelegd op volledige eerbiediging van de Europese normen voor democratie, grond- en mensenrechten en de rechtsstaat; verzoekt in dat opzicht de Russische autoriteiten alle uitspraken van het Europees Hof voor de rechten van de mens na te leven en maatregelen uit te voeren om schendingen in individuele gevallen te corrigeren, met name door ervoor te zorgen dat effectieve onderzoeken worden gevoerd en door de daders aansprakelijk te stellen, en algemene maatregelen vast te stellen om de uitspraken na te leven, inclusief veranderingen in het beleid en de wetgeving, om te voorkomen dat soortgelijke schendingen zich nog in de toekomst voordoen; 14. herhaalt zijn verzoek om het mensenrechtenoverleg te intensiveren, en het doeltreffender en meer resultaatgericht te maken, waarbij de Russische ministeries van Justitie, Binnenlandse Zaken en Buitenlandse Zaken deelnemen aan de bijeenkomsten in Brussel en in Moskou, terwijl het Europees Parlement er op alle niveaus ten volle bij moet worden betrokken; herinnert de hoge vertegenwoordiger aan het begrotingsbesluit van het Parlement om een forum voor het maatschappelijk middenveld op te richten; 15. verzoekt de Raad en de Commissie Rusland praktische bijstand en expertise te bieden opdat de rechterlijke macht en de rechtshandhavingorganen onafhankelijker kunnen gaan opereren, en het rechtsstelsel meer mogelijkheden krijgt om weerstand te bieden aan politieke en economische druk; onderstreept dat de Europese Unie een bijdrage wil leveren aan de ontwikkeling van zo'n ondersteunend programma voor de rechterlijke macht, en aan scholing en training, in het bijzonder op het vlak van mensenrechtenvraagstukken, van rechtshandhavingpersoneel, openbare aanklagers en rechters; 16. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de regeringen en parlementen van de lidstaten, de regering en het parlement van de Russische Federatie, de Raad van Europa en de Organisatie voor Veiligheid en Samenwerking in Europa. Het Europees Parlement , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 18 mei 2010 over de Samenhang van het EU-ontwikkelingsbeleid en het concept „officiële ontwikkelingshulp plus” (1) , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 13 maart 2008 over het Wereldfonds voor energie-efficiëntie en hernieuwbare energie (2) , – onder verwijzing naar het klimaat- en energiepakket dat het Parlement op 17 december 2008 heeft goedgekeurd, – onder verwijzing naar zijn resolutie van 1 april 2004 over het Rapport inzake de winning van delfstoffen waartoe opdracht is gegeven door de Wereldbank (3) , – gezien het ontwikkelingsrapport 2010 van de Wereldbank „World Development Report 2010: Development and climate change”, – gelet op artikel 115, lid 5, en artikel 110, lid 2, van het Reglement, A. overwegende dat toegang tot moderne energiediensten een absolute voorwaarde is voor de uitbanning van armoede en economische ontwikkeling, en dat het recht op energie impliceert dat energiediensten betrouwbaar en betaalbaar moeten zijn, vooral voor de armen, en gelijkelijk gespreid zijn zodat de kloof tussen stad en platteland wordt overbrugd, B. overwegende dat momenteel 1,5 miljard mensen geen toegang hebben tot elektriciteit, waarvan vier op de vijf in Afrika ten zuiden van de Sahara en in Zuid-Azië leven, voornamelijk op het platteland, en overwegende dat bijna 2,4 miljard mensen nog steeds gebruikmaken van traditionele biomassa als brandstof voor koken en verwarming, hetgeen leidt tot ernstige gezondheidsproblemen en de dood van 1,9 miljoen mensen per jaar door vervuiling binnenshuis alsmede tot ecologische schade door niet-duurzaam gebruik van natuurlijke bronnen (4) , C. overwegende dat de door de Wereldbank gefinancierde conventionele elektrificatieprogramma's voor het platteland over het algemeen de arme plattelandsbevolking niet hebben bereikt, en overwegende dat niet op het net aangesloten, duurzame technologieën bijzonder geschikt kunnen zijn voor levering van elektriciteitsdiensten op het platteland omdat deze in wezen gedecentraliseerd zijn, D. overwegende dat volgens het referentiescenario in de World Energy Outlook 2008 van het Internationaal Energieagentschap de mondiale vraag naar primaire energie in 2030 met 45% toegenomen zal zijn, waarbij niet-OESO-landen verantwoordelijk zijn voor 87% van die toename door hun snelle economische ontwikkeling; overwegende dat deze snelle toename in de vraag naar energie in niet-OESO-landen naar verwachting circa 97% zal bijdragen aan extra CO 2 -emissies in ditzelfde scenario, E. overwegende dat de Wereldbank momenteel werkt aan een nieuwe energiestrategie, die waarschijnlijk medio -2011 gereed zal zijn, waarbij gestreefd wordt naar de inbreng van allerlei betrokkenen en waarin het concept van een doelmatige, betaalbare en schone energievoorziening centraal staat in het beleid inzake vermindering van armoede en economische groei, F. overwegende dat de Wereldbank zich in 2008 ertoe verbonden heeft ervoor te zorgen dat voor 2011 de helft van zijn energie-investeringen koolstofarm zijn (5) , G. overwegende dat de verstrekking van financiering aan de particuliere sector door multilaterale ontwikkelingsbanken (MDB's) sinds 1990 vertienvoudigd is; en overwegende dat deze stijging met name hoog is bij het onderdeel van de Wereldbank voor de particuliere sector, de Internationale financieringsmaatschappij (IFC), waarvan de leningen en investeringen tussen 2003 en 2008 meer dan verdubbeld zijn, 1. verwelkomt de strategie en wijst erop dat deze specifiek moet ingaan op de vraag hoe toegang tot energiediensten mensen kan helpen uit de armoede te komen, en tegelijk de verschuiving naar de ontwikkeling van een milieuduurzame energie vergemakkelijken; dringt er tevens bij de Wereldbank op aan ten aanzien van de particuliere sector een ontwikkelingsbeleid te volgen dat maximale voordelen oplevert voor de armen en tegelijk de klimaatverandering bestrijdt; onderstreept dat milieu- en sociale factoren, zowel op nationaal als lokaal niveau, moeten worden meegerekend in een omvattende kosten-batenanalyse van verschillende energieopties; 2. merkt op dat leningen voor fossiele brandstoffen een overheersende plaats blijven innemen in de totale energieportefeuille van de Wereldbank, ondanks de recente toename van leningen voor hernieuwbare energie en energie-efficiëntie; wijst er tevens op dat investeringen in fossiele brandstoffen ook plaatsvinden via financiële tusseninstanties en dat deze leningen niet door de Wereldbank zijn opgenomen in de jaarcijfers voor de energiesector; merkt tevens bezorgd op dat de Wereldbank significante investeringen blijft doen in koolgestookte elektriciteitscentrales, waardoor ontwikkelingslanden in de komende decennia in een op steenkool gebaseerde energieopwekking gevangen blijven zitten; 3. is ingenomen met het strategische doel van de Wereldbank, in lijn met de toezeggingen van de G-20-leiders in Pittsburgh in september 2009 en nogmaals in juni 2010 in Toronto, om leningen aan projecten met fossiele brandstoffen voor 2015 af te bouwen; 4. spoort de Wereldbank aan prioriteit te geven aan toegang tot kleinschalige plaatselijk opgewekte energie, met name in de minst ontwikkelde landen in Afrika en Azië; 5. uit zijn bezorgdheid over het feit dat de Wereldbank energie van grote hydro-elektrische stuwdammen en uit biobrandstoffen als schone energie beschouwt; wijst in het bijzonder op de waarschuwingen van de Voedsel- en Landbouworganisatie van de Verenigde Naties (FAO) over de bedreiging die biobrandstoffen vormen voor de voedselvoorziening; 6. verzoekt de Wereldbank het voortouw te nemen bij de ontwikkeling en uitvoering van innoverende normen en standaarden om de rechten van leefgemeenschappen te beschermen en te waarborgen dat zij toegang tot en profijt hebben van de ontwikkeling van de energiesector op gebied van energie-efficiëntie en hernieuwbare energiebronnen; 7. merkt bezorgd op dat een groot deel van de multilaterale financiering die wordt verschaft aan financiële tusseninstanties amper gecontroleerd wordt; onderstreept dat er duidelijke voorwaarden moeten worden geformuleerd waaraan financiële tusseninstanties moeten voldoen om in aanmerking te komen voor multilaterale financiering; is van mening dat deze voorwaarden onder meer inhouden dat de instellingen duidelijke ontwikkelingsdoelstellingen moeten hebben, alsmede solide sociale en milieuwaarborgen, zoals opgenomen in internationale protocollen en verdragen; 8. benadrukt dat de kosten met betrekking tot klimaatverandering moet worden meeberekend; dringt aan op de toepassing van de Environmental Life Cycle Costing-methode (kosten over de beoogde levensduur) in de berekeningen om de beschikbare energiealternatieven effectief te kunnen evalueren; 9. onderstreept dat de energieportefeuille moet worden gediversifieerd, gezien de problemen die ontstaan als men teveel leunt op één energiebron voor energieopwekking, zoals geïmporteerde fossiele brandstoffen of hydro-elektriciteit (waar bij langdurige droogte de waterreservoirs leeg blijven en de opwekkingscapaciteit drastisch vermindert); dringt er bij de Wereldbank op aan de investeringen in hernieuwbare energie en energie-efficiëntie op te voeren, en zich terughoudend op te stellen ten aanzien van investeringen in grootschalige hydro-elektriciteitsprojecten, waarvan de negatieve sociale en ecologische effecten tengevolge van onder meer broeikasgasemissies uit de waterreservoirs, goed geëvalueerd moeten worden voordat er in deze projecten wordt geïnvesteerd; onderstreept dat kleine dammen voor hydro-elektriciteit duurzamer zijn en een grotere economische levensvatbaarheid hebben dan grootschalige hydro-elektriciteitsinstallaties; 10. betreurt het dat de Wereldbank voornamelijk grootschalige en op de export gerichte energiemodellen promoot in plaats van kleinschalige, gedecentraliseerde energieprojecten te steunen die vaak meer geschikt zijn en effectiever beantwoorden aan de basisbehoeften op het platteland; dringt er bij de Wereldbank op aan alternatieve, kleinschalige gedecentraliseerde energieprojecten te steunen, rekening houdend met de behoeften van de lokale gemeenschappen en de economische realiteit van verschillende landen, en specifieke richtsnoeren voor doelstellingen en controle op te stellen om ervoor te zorgen dat leningen voor energieprojecten de armen ten goede komen; 11. ziet als de beste manier om potentiële compromissen te vinden een bezinning op de zekerheid van de energievoorziening, alsmede op de effecten op gezondheid en milieu, economische gevolgen voor plaatselijke leefgemeenschappen en de ontwikkeling en overdracht van de nodige technologie op nationaal en lokaal niveau, opdat toegang tot duurzame technologieën en hernieuwbare energiebronnen kan worden gewaarborgd; 12. wijst erop dat voor rapportage en openbaarmaking regels moeten worden opgesteld die een maximale transparantie mogelijk maken; dringt erop aan dat de Wereldbank duidelijk de specifieke ontwikkelingsvoordelen analyseert en openbaar maakt voordat kredieten worden vastgelegd; drukt zijn bezorgdheid uit over het feit dat het principe van „vrije, voorafgaande en geïnformeerde toestemming”, als vastgelegd in de VN-Verklaring over de rechten van inheemse volkeren, niet is opgenomen in het kader van de prestatienormen van de Internationale Financieringsmaatschappij (IFC); 13. spoort de Wereldbank aan zijn energiestrategie te concentreren op het commercieel en concurrerend maken van duurzame technologieprojecten via innoverende programma's voor financiering en institutionele ontwikkeling, om een samengaan van energie-efficiëntie en hernieuwbare energie te promoten als een levensvatbare en aantrekkelijke optie; 14. wijst erop dat de ontwikkeling van schone technologieën in arme landen in verband staat met technologieoverdracht, hetgeen impliceert dat de barrières voor verspreiding van groene technologieën in ontwikkelingslanden voor de bestrijding van de klimaatverandering geïdentificeerd moeten worden en dat er moet worden nagedacht over grotere flexibiliteit ten aanzien van intellectuele-eigendomsrechten; 15. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Wereldbank, de Raad en de Commissie. Het Europees Parlement , – onder verwijzing naar de Mededeling van de Commissie getiteld „Europa 2020: Een strategie voor slimme, duurzame en inclusieve groei”, – gezien de mededeling van de Commissie met als titel „Jaarlijkse groeianalyse: naar een krachtiger alomvattend antwoord van de EU op de crisis”, – gezien de conclusies van het voorzitterschap van de Europese Raad na zijn bijeenkomst van 17-18 juni 2010, – gezien de conclusies van het voorzitterschap na de bijeenkomsten van de Europese Raad van maart 2000, 2001, 2005, 2006 en 2007 en december 2009, – onder verwijzing naar zijn resolutie over economisch bestuur van 16 juni 2010 (1) , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 20 oktober 2010 over de financiële, economische en sociale crisis: aanbevelingen voor te nemen maatregelen en initiatieven (tussentijds verslag) (2) , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 16 december 2010 over de instelling van een permanent crisismechanisme ter vrijwaring van de financiële stabiliteit van de eurozone (3) , – gelet op artikel 3 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien de aanbeveling van de Raad over de globale economische beleidsrichtsnoeren van de lidstaten en van de Unie, aangenomen op 7 juli 2010, – gelet op het besluit van de Raad betreffende de richtsnoeren voor het werkgelegenheidsbeleid van de lidstaten, – gelet op artikel 110, lid 4, van zijn Reglement, A. overwegende dat de Europa-strategie voor 2020 bedoeld is om Europa te helpen zich te herstellen van de crisis en er sterker uit te voorschijn te komen, en wel door middel van een op het creëren van banen en slimme, duurzame en inclusieve groei gericht beleid op basis van vijf EU-kerndoelstellingen voor de bevordering van werkgelegenheid en verbetering van de condities voor innovatie, onderzoek en ontwikkeling, dat voldoet aan onze klimaat- en energiedoelstellingen en bevorderlijk is voor de verhoging van de onderwijsniveaus en voor het stimuleren van de sociale integratie, met name door vermindering van de armoede, De governance van de Europa 2020-strategie moet worden versterkt 1. onderstreept het cruciale belang van de maatregelen in het kader van Europa 2020 voor de vooruitzichten van alle Europese burgers omdat ze duurzame werkgelegenheid, economische groei op de lange termijn en sociale vooruitgang opleveren; vreest dat de Europa 2020-strategie haar beloften niet zal kunnen nakomen door de zwakke beheersstructuur en dringt er daarom nadrukkelijk bij de Raad op aan de communautaire methode te versterken; herinnert eraan hoe belangrijk het is de EU 2020-doelstellingen in het kader voor economische governance te integreren en wenst dat het Europees semester deel gaat uitmaken van het pakket economische governance, terwijl de nationale parlementen en economische partners in een vroeg stadium bij de zaken moeten worden betrokken om de democratische verantwoordingsplicht, inbreng en legitimiteit te bevorderen; onderstreept dat het bereiken van de doelstellingen van Europa 2020 essentieel is, en niet facultatief; 2. beschouwt de jaarlijkse groeianalyse en het Europese semestersysteem als cruciale instrumenten voor een strakkere coördinatie van het economisch beleid; benadrukt dat deze echter niet in de plaats mogen treden van of afbreuk mogen doen aan de betekenis van de door het Verdrag aangereikte instrumenten, met name de globale economische beleidsrichtsnoeren en de richtsnoeren voor het werkgelegenheidsbeleid van de lidstaten, waarbij het Parlement sterk is betrokken, dan wel geraadpleegd wordt; benadrukt hoe belangrijk een consequente benadering is bij het nastreven van de vijf kerndoelen van de Europa 2020-strategie die door de Europese Raad en de Commissie zijn vastgesteld, wil deze strategie kans van slagen hebben; EU-begroting en de nationale begrotingen moeten de ambities van de EU 2020-strategie duidelijk weerspiegelen 3. wijst erop dat de Europa 2020-strategie de kloof moet overbruggen tussen haar streefdoelen, de beschikbare middelen en de te gebruiken methoden; dringt erop aan dat het nieuwe meerjarige financiële kader (MFK) een weerspiegeling vormt van de ambities van de Europa 2020-strategie; doet een beroep op dat Commissie om de budgettaire dimensie van de kerninitiatieven te verduidelijken, aangezien deze plannen voor prioritaire maatregelen alle beleidsgebieden raken welke uit de EU-begroting worden gefinancierd; dringt er bij de Commissie met klem op aan met voorstellen te komen voor de instelling van nieuwe eigen middelen, zodat de Unie kan beschikken over werkelijke en zelfstandige financiële middelen; 4. benadrukt dat voor Europa 2020 hervormingen en zeer substantiële en vroegtijdige publieke en private investeringen in een breed scala projecten nodig zijn; constateert dat hiervoor zowel bestaande als nieuwe innovatieve instrumenten en inkomsten moeten worden gemobiliseerd; 5. wenst dat de Commissie en de lidstaten een geloofwaardig financieringskader in het leven roepen en dat de Europese Raad de financieringsbehoeften beschouwt als een deel van zijn herziening van de economische governance; is van oordeel dat voor de financiering van Europa 2020 een onderling afgestemd pakket beleidsinitiatieven noodzakelijk is waarbij Europese instellingen als de EIB en de EBWO moeten worden ingeschakeld; benadrukt bovendien dat financiering door de private sector absoluut noodzakelijk zal zijn en rechtskaders zal vereisen die zich richten op de risico's op de lange termijn die hier een rol spelen; 6. is ervan overtuigd dat de land- en bosbouw, in het juiste beleidskader en met toereikende begrotingsmiddelen, een belangrijke rol kunnen vervullen in een algehele Europese strategie die gericht is op economisch herstel, en daarbij tevens kunnen bijdragen aan de voedselzekerheid in de EU en de wereld, het behoud kunnen waarborgen van het rurale landschap dat 90% uitmaakt van het EU-gebied, ecologische voordelen kunnen brengen en een belangrijke bijdrage kunnen leveren aan het onderzoek naar alternatieve energiebronnen; 7. vindt dat een krachtig en goed gefinancierd cohesiebeleid, gericht op alle Europese regio's, een belangrijk aanvullend onderdeel van de Europa 2020-strategie moet zijn; meent dat dit beleid, met zijn horizontale benadering, een eerste vereiste vormt voor de succesvolle verwezenlijking van de Europa 2020-doelstellingen, alsmede voor het tot stand brengen van sociale, economische en territoriale cohesie; Een gedurfde wet voor de interne markt en kleine ondernemingen die banen oplevert 8. is van mening dat de lidstaten moeten worden aangemoedigd om in hun nationale hervormingsprogramma's de hoogste prioriteit te geven aan het aanpakken van de werkloosheid en het voorkomen van langdurige uitsluiting van de arbeidsmarkt; dit moet worden gecombineerd met maatregelen om ervoor te zorgen dat er op middellange termijn meer, betere en kwalitatief hoogwaardige banen worden gecreëerd; 9. wijst erop dat het van vitaal belang is de herlancering van de interne markt met oog voor alle aspecten te benaderen om tot betere economische prestaties en een sterkere sociale dimensie te komen, en waarbij tevens het vertrouwen hersteld wordt door de burger een centrale plaats op de interne markt te geven; is van mening dat brede sturing op het hoogste politieke niveau en de betrokkenheid van de Raad cruciaal zijn om de interne markt een nieuwe impuls te verlenen; 10. wijst erop dat „slimme regelgeving” het regelgevingskader waarbinnen bedrijven werken, kan helpen verbeteren; is van mening dat de daarin vervatte voorstellen een sterk ondernemingsklimaat kunnen helpen scheppen dat groei en innovatie in de hand werkt, maar merkt op dat alle partners in het wetgevingsproces zich van hun verantwoordelijkheid moeten kwijten doeltreffender en minder belastende regelgeving vast te stellen; 11. is teleurgesteld over het feit dat de Commissie twee jaar na de goedkeuring van de wet ten behoeve van kleine bedrijven geen concrete maatregelen en initiatieven neemt; verzoekt Commissie en Raad met klem een meer MKB-vriendelijk bedrijfsmilieu te bevorderen; verzoekt de Commissie en de lidstaten het transparante gebruik van precommerciële overheidsopdrachten voor innovatieve en groene technologieën te bevorderen; 12. is verheugd over het Commissievoorstel voor uitgebreidere samenwerking met betrekking tot de instelling van een Europees octrooi en dringt aan op snelle aanneming door het Europees Parlement en de Raad; 13. Benadrukt dat gendergelijkheid een kerndoelstelling is om de ambities van EU 2020 te verwezenlijken; dringt daarom erop aan dat vrouwen ten volle deelnemen aan de arbeidsmarkt en dat vrouwelijke werknemers volledig betrokken worden bij de beroepsopleiding; vraagt ook om een agenda teneinde de bestaande loonkloof tussen vrouwen en mannen te dichten; Kerninitiatieven Algemeen 14. onderstreept dat de huidige inhoud van de Europa 2020 strategie, zoals de hoofddoelen, toonaangevende voorstellen, knelpunten en indicatoren, nog steeds van zeer algemene aard is; onderstreept dat dit initiatievenpakket alleen kan worden verwezenlijkt door middel van concrete toezeggingen van de lidstaten in hun nationale hervormingsprogramma's en concrete en consistente wetgevingsvoorstellen; Kerninitiatief „Innovatie-Unie” 15. is ingenomen met het kerninitiatief inzake de „Innovatie-Unie” als voornaam instrument om Europa 2020-doelstellingen te bereiken die zich op de voornaamste maatschappelijke uitdagingen richten, zoals energie en voedselzekerheid, klimaatverandering, gezondheid en een vergrijzende bevolking; herinnert eraan dat bij de doelstelling van 3% 2% afkomstig is uit de particuliere sector en 1% uit de publieke sector; constateert dat er vooral nog steeds lacunes bestaan op het gebied van particuliere uitgaven voor onderzoek die alleen kunnen worden ondervangen door een aanpassing van het regelgevingskader voor ondernemingen, waaronder MKB's; is derhalve verheugd dat de Commissie voornemens is om de kadervoorwaarden voor het bedrijfsleven inzake innovatie te verbeteren, met name ten aanzien de intellectuele-eigendomsrechten; 16. onderstreept de noodzaak om de financiering van onderzoek, innovatie en ontwikkeling in de EU te verhogen, te stimuleren en veilig te stellen middels een flinke verhoging van de relevante uitgaven na 2013; wijst erop dat het belangrijk is dat MKB's toegang hebben tot het kaderprogramma en het kaderprogramma voor concurrentievermogen en innovatie; dringt aan op de herziening van het Financieel Reglement om aanvragen van het MKB te vergemakkelijken; wijst met nadruk op de ontbrekende financiering voor cruciale instrumenten voor onderzoek. innovatie en verspreiding die al zijn aangenomen, zoals het Strategic Energy Technology Plan (SET-Plan); onderstreept de belangrijke bijdrage die het kaderprogramma voor onderzoek levert tot de bestrijding van de klimaatverandering; wijst op de belangrijke bijdrage die de structuurfondsen leveren tot het stimuleren van onderzoek, ontwikkeling en innovatie op nationaal en regionaal niveau; onderstreept dat synergieën moeten worden gecreëerd tussen de middelen uit de structuurfondsen en die uit het kaderprogramma; 17. is van mening dat innovatieve Europese bedrijven geen subsidies nodig hebben, maar meer vrijheid en ruimere beschikbaarheid van durfkapitaal; meent dat de Europese Unie aan deze behoefte tegemoet moet komen door uitbreiding van het aantal permanente producten met risicodeling die de Europese Investeringsbank aanbiedt via de risicodelende financieringsfaciliteit (RSFF); wijst op het enorme, nog onbenutte potentieel voor het stimuleren van innovatie door middel van overheidsopdrachten; Kerninitiatief „Jeugd in beweging” 18. is ingenomen met het kerninitiatief „Jongeren in beweging”; herhaalt nogmaals dat de kwaliteit en beschikbaarheid van de nodige opleidingen steeds voorwaarden zijn voor een duurzame sociale markteconomie; wijst er dan ook op dat aangepaste investeringen in hun onderwijs- en opleidingsstelsels, o.m. beroepsonderwijs en –opleiding, van wezenlijke betekenis zijn als de lidstaten de gemeenschappelijke doelen voor economische ontwikkeling en onderwijs willen verwezenlijken; betreurt echter dat het kerninitiatief belangrijke onderwerpen, zoals deelname aan de samenleving of armoede onder jongeren, buiten beschouwing laat; dringt aan op steviger voorstellen voor inclusie; 19. doet een beroep op de Commissie voldoende financiële middelen toe te kennen aan de bestaande mobiliteits- en jeugdprogramma's, zoals Levenslang leren (Erasmus, Leonardo, Comenius, Grundtwig), Jeugd in actie en Marie Curie; is van oordeel dat hierdoor een belangrijke bijdrage kan worden geleverd tot de strijd tegen jeugdwerkloosheid en het bereiken van een werkgelegenheidspercentage van 75%; 20. benadrukt dat „Jeugd in beweging” op zichzelf weinig kan doen aan de alarmerende jeugdwerkloosheid in heel Europa; dringt er bij de lidstaten op aan om als onderdeel van hun nationale hervormingsprogramma's een nationale strategie op te zetten om de jeugdwerkloosheid aan te pakken en om ervoor te zorgen dat jongeren toegang hebben tot onderwijs en opleiding; benadrukt dat bekeken moet worden hoe het jongerenbeleid zich verhoudt tot beleidsterreinen als onderwijs, werkgelegenheid en sociale inclusie; steunt het voorstel voor een aanbeveling van de Raad inzake een Europese jeugdgarantie en dringt erbij de Raad op aan zo spoedig mogelijk zijn goedkeuring hieraan te hechten; Kerninitiatief „Een digitale agenda voor Europa” 21. spreekt zijn waardering uit voor de ambitieuze voorstellen inzake de „Digitale Agenda”, maar dringt er bij de Commissie op aan de goedkeuring van voorstellen in verband met de digitale interne markt (e-handel, intellectuele eigendom, vertrouwen en veiligheid online, roaming, e-identificatie enz.) te versnellen; doet een beroep op alle partijen om het eerste radiospectrumbeleid in de praktijk te brengen; benadrukt dat het noodzakelijk is het vrije verkeer van inhoud en kennis, de „vijfde vrijheid”, te ontwikkelen; 22. stelt met nadruk dat pluralistische en onafhankelijke media een pijler van de Europese democratie vormen; doet een beroep op de Commissie de pluriformiteit van de media te beschermen; ziet de bescherming van de privésfeer als een kernwaarde en wenst dat de richtlijn inzake gegevensbescherming wordt aangepast aan het huidige digitale milieu om ervoor te zorgen dat alle burgers controle over hun persoonsgegevens hebben; Kerninitiatief „Een Europa dat zijn hulpbronnen efficiënt gebruikt” 23. spreekt zijn waardering uit voor het Europa 2020-kerninitiatief inzake een efficiënt hulpbronnengebruik en verzoekt de Commissie te blijven werken aan de formulering van concreet beleid om te zorgen voor een overstap op een op hernieuwbare energie gebaseerde economie waarin grondstoffen efficiënt worden gebruikt; verzoekt de Commissie tastbare referentiepunten te ontwikkelen en ervoor te zorgen dat vastgestelde doelen worden bereikt, en dat deze kunnen worden gecontroleerd in het kader van het Europees semester van beleidscoördinatie van de Europa 2020-strategie; onderstreept dat het dringend noodzakelijk is de Europese energie-infrastructuur te moderniseren en op te waarderen, intelligente netwerken te ontwikkelen en interconnecties tot stand te brengen, die nodig zijn voor de voltooiing van de interne energiemarkt, de verhoging van de energievoorzieningszekerheid en de verwezenlijking van onze energie- en klimaatdoelstellingen en verkorting van de vergunningsprocedures; 24. wijst er nogmaals op dat doelmatig energiegebruik de meest rendabele manier is om de uitworp te beperken, de veiligheid van energievoorziening en het mededingingsvermogen te verbeteren, de energierekeningen van de consument te verlagen en werkgelegenheid te scheppen; wijst er met nadruk op dat de lidstaten zich niet voldoende inspannen om het streefcijfer voor energie-efficiëntie van 20% te halen; doet derhalve een beroep op de lidstaten meer te doen en toe te werken naar dit vitaal belangrijke doel dat zij in 2007 voor zichzelf vaststelden; vraagt de Commissie om samen met de lidstaten maatregelen uit te werken die ervoor zorgen dat het doel gehaald wordt, zoals het Parlement heeft gevraagd in zijn resoluties over de „Herziening van het actieplan inzake energie-efficiëntie” (verslag-Bendtsen) en over het onderwerp „Naar een nieuwe energiestrategie voor Europa 2011-2020” (verslag-Kolarska Bobinska); 25. betreurt dat er in deze kerninitiatief-mededeling geen doelstelling wordt vastgesteld om van efficiënt gebruik van hulpbronnen een algemene EU-beleidsprioriteit te maken; dringt erop aan dat de EU zich moet gaan bewegen in de richting van een recyclingeconomie, waardoor gezorgd wordt voor een afname van de afvalproductie, en waarin de waarde van hergebruikte hulpbronnen wordt benadrukt; benadrukt het feit dat ecologische duurzaamheid afhankelijk is van een vermindering van het gebruik van hulpbronnen; dringt erbij de Commissie op aan met een reeks indicatoren te komen zodat meting in de nationale hervormingsprogramma's mogelijk is; Kerninitiatief „Industriebeleid in een tijd van mondialisering” 26. wenst dat het industriebeleid van de EU gekenmerkt zal zijn door een op het geheel gerichte, evenwichtige en vooruitziende benadering met als doel de ontwikkeling van een sterke, concurrerende, coherente, doeltreffende en gediversifieerde vestigingsplaats voor industrie waar de beleidsvormen voor innovatie, onderzoek, mededinging, interne markt, handel en milieu gecoördineerd worden; ziet als kerndoelstellingen het scheppen van banen en de bevordering van de concurrentiekracht in internationaal verband van Europese ondernemingen, een intelligente herstructurering en een dialoog met de werknemers, een duurzame economie en een vrije keus in technologische mogelijkheden en mobiliteit van onderzoekers; dringt aan op onmiddellijke toepassing van intelligente regelgevingsbeginselen en onafhankelijke effectbeoordelingen, waaronder een „concurrentietest” voor nieuwe wetgeving, een MKB-test om een vriendelijker regelgevingsmilieu voor kleine ondernemingen en geringere administratielasten, duurzaamheidscontrole overeenkomstig de EU-doelen ten aanzien van klimaat, energie, efficiënt hulpbronnengebruik en recycling, en geschiktheidstests achteraf voor de bestaande wetgeving; 27. onderstreept dat het EU-vervoers- en energiebeleid ten aanzien van infrastructuur en diensten van eminent belang zijn voor het halen van de Europa 2020-doelstellingen; benadrukt dat de vervoersector ervoor zal zorgen dat de EU-markt zijn positie als hooggekwalificeerd productiegebied kan behouden dank zij de bestrijding van de CO2-uitstoot van alle wijzen van vervoer, de instelling van de gemeenschappelijke Europese spoorwegruimte en de voltooiing van het gemeenschappelijke Europese luchtruim; dringt aan op een doeltreffende Europese grondstoffenstrategie ter verbetering van de toegang tot grondstoffen en energie en een efficiënt hulpbronnengebruik, terwijl daarbij garanties worden geschapen voor de levering van kritieke grondstoffen middels billijke handelsovereenkomsten en strategische partnerschappen; wenst een sterk verbeterde toegang tot financiering in innovatie en infrastructuren, met name voor intelligente netwerken, groene technieken, e-gezondheid, het trans-Europees vervoersnetwerk (TEN) en projecten met een bewezen toegevoegde waarde die niet door de markt gefinancierd kunnen worden; vraagt in dit verband om de kansen te onderzoeken die door projectobligaties worden geboden; Kerninitiatief „Een agenda voor nieuwe vaardigheden en banen” 28. wijst erop dat stevige sociale beschermingsregelingen uitsluiting op lange termijn tegengaan; houdt staande dat investeringen in actief arbeidsmarktbeleid en onderwijs- en opleidingsmogelijkheden voor iedereen essentieel zijn om de werkloosheid te verminderen; benadrukt in dit verband het belang van MKB's en de herlancering van de interne markt; steunt in het bijzonder de uitvoering van het Europees kader voor kwalificaties en het geplande wetgevingsinitiatief om de beroepskwalificaties te hervormen met het oog op de wederzijdse erkenning van beroepskwalificaties; 29. is ingenomen met de agenda van de Commissie voor „Nieuwe vaardigheden en banen”; constateert dat „flexizekerheid” met succes in sommige landen is toegepast, maar waarschuwt dat flexizekerheid-concepten hun potentieel niet kunnen ontvouwen in lidstaten waarvan de mogelijkheden tot versteviging van hun sociale beschermingsstelsels gering zijn als gevolg van budgettaire beperkingen en macro-economische onevenwichtigheden, en is van mening dat de segmentering van de arbeidsmarkt moet worden teruggedrongen door werknemers – ongeacht het type arbeidsovereenkomst waaronder zij vallen – adequate bescherming te bieden, met name de kwetsbare groepen onder hen; herinnert de Commissie eraan niet voorbij te gaan aan de noodzaak om te zorgen voor een sociaal rechtvaardige overgang naar een duurzamer en evenmin aan het grote potentieel van duurzame banen; onderstreept dat eventuele hervormingen van de arbeidsmarkt alleen met succes kunnen worden doorgevoerd door via overeenkomsten met de sociale partners een hoge mate van sociale consensus te bereiken; Kerninitiatief „Europees platform tegen armoede en sociale uitsluiting” 30. wijst erop dat de Europa 2020-strategie zich onder meer ten doel stelt de sociale omstandigheden te verbeteren van ten minste 20 miljoen mensen die door armoede en sociale uitsluiting worden bedreigd; dringt er bij de Commissie en de Raad op aan te zorgen voor volledige naleving van het Handvest van de grondrechten en de horizontale sociale clausule , om te waarborgen dat alle beleidsmaatregelen een bijdrage leveren tot de verwezenlijking van de armoedebestrijding als doelstelling, in plaats van deze te ondermijnen; 31. doet een beroep op de lidstaten om zich in te zetten voor de bestrijding van de armoede onder kinderen via passende maatregelen, zodat kinderen niet in hun persoonlijke ontwikkeling worden beperkt en niet worden achtergesteld bij hun intrede in het beroepsleven; 32. is ingenomen met de voorstellen voor een Europees Platform tegen armoede en sociale uitsluiting, maar pleit voor meer concrete maatregelen om sociale integratie, en met name de versterking van de sociale open coördinatiemethode, te bewerkstelligen via een geïntegreerde strategie waarbij zowel nationale als lokale belanghebbenden moeten worden betrokken, waaronder mensen die met armoede en sociale uitsluiting worden geconfronteerd; herhaalt zijn oproep voor een bredere agenda om fatsoenlijk werk te bevorderen, de werknemersrechten in geheel Europa te waarborgen en de werkomstandigheden te verbeteren, ongelijkheid en discriminatie aan te pakken en armoede onder werkenden („werkende armen”) te bestrijden; o o o 33. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Europese Raad en de Commissie. Het Europees Parlement , – onder verwijzing naar zijn standpunt van 8 september 2010 over het voorstel voor een beschikking van de Raad over de richtsnoeren voor het werkgelegenheidsbeleid van de lidstaten: deel II van de geïntegreerde richtsnoeren van Europa 2020 (1) , – gezien de mededeling van de Commissie van 12 januari 2011 over de jaarlijkse groeianalyse: naar een krachtiger alomvattend antwoord van de EU op de crisis ( COM(2011)0011 ), en het daarbij gevoegde ontwerp voor een gezamenlijk verslag over de werkgelegenheid, – gezien het voorstel van de Commissie van 12 januari 2011 voor een beschikking van de Raad betreffende de richtsnoeren voor het werkgelegenheidsbeleid van de lidstaten ( COM(2011)0006 ), – gezien Beschikking 2010/707/EU van de Raad van 21 oktober 2010 betreffende de richtsnoeren voor het werkgelegenheidsbeleid van de lidstaten (2) , – gelet op artikel 148 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU), – gelet op artikel 110, lid 2, van zijn Reglement, A. overwegende dat de Commissie, na de goedkeuring van de jaarlijkse groeianalyse, heeft voorgesteld de in 2010 aangenomen richtsnoeren voor het werkgelegenheidsbeleid te behouden voor 2011, B. overwegende dat de huidige economische crisis voor uitdagingen blijft zorgen in de zin van oplopende werkloosheid en sociale uitsluiting, C. overwegende dat economisch herstel, economische groei, werkgelegenheid, de strijd tegen armoede en sociale integratie nauw met elkaar verbonden zijn, D. overwegende dat de Europese werkgelegenheidsstrategie en de richtsnoeren voor het werkgelegenheidsbeleid van de lidstaten tot de belangrijkste instrumenten behoren die zijn ontworpen om de inspanningen van de EU en de lidstaten te sturen om de doelstellingen en streefdoelen van de Europa 2020-strategie te bereiken, E. overwegende dat het dringend nodig is om op alle niveaus meer inspanningen te leveren, met de betrokkenheid van sociale partners en andere belanghebbenden, om ervoor te zorgen dat de richtsnoeren voor het werkgelegenheidsbeleid naar behoren worden toegepast, met het oog op de verhoging van de arbeidsmarktparticipatie, de ontwikkeling van gekwalificeerde arbeidskrachten en de verbetering van de kwaliteit en de prestaties van onderwijs- en opleidingsstelsels, Versterking van governance en zorgen voor meer ambitie bij het nastreven van de doelstellingen van Europa 2020 1. is van mening dat, gelet op het voorstel van de Commissie om de in 2010 aangenomen richtsnoeren voor het werkgelegenheidsbeleid te behouden voor 2011, de aanbevelingen over de nationale hervormingsprogramma's het belangrijkste macro-economische toezichts- en oriëntatie-instrument zijn geworden; betreurt dat het Parlement niet bij dit proces is betrokken en het gebrek aan debat hierover; 2. is van mening dat de grootste uitdagingen op het vlak van werkgelegenheid en werkloosheid waar de EU en de lidstaten mee worden geconfronteerd, eveneens voldoende aan bod moeten komen in het toekomstige proces betreffende macro-economische onevenwichtigheden, binnen het beleidskader van de Europese richtsnoeren voor het werkgelegenheidsbeleid; 3. is van mening dat de jaarlijkse groeianalyse en het kader dat wordt geboden door het Europees Semester levensbelangrijke instrumenten zijn voor een nauwere coördinatie van het economisch beleid, en bijgevolg een belangrijk deel vormen van het antwoord van de Unie op de crisis; merkt echter op dat deze instrumenten moeten worden gebruikt op een manier die de democratische processen eerbiedigt en ze de uit hoofde van het Verdrag reeds bestaande instrumenten moeten ondersteunen, en niet vervangen of het belang ervan verminderen; het gaat hierbij met name om de globale richtsnoeren voor het economisch beleid en de richtsnoeren voor het werkgelegenheidsbeleid van de lidstaten, waar het Parlement nauw bij moet worden betrokken en, met betrekking tot de laatste, moet worden geraadpleegd; vraagt dat deze instrumenten worden geïntegreerd in het kader van het Europees Semester en dat er bijzondere aandacht wordt besteed aan het waarborgen dat hun belang niet afneemt, met het oog op het bereiken van het door de Commissie en de Raad uitgesproken doel om de betrokkenheid en de democratische verantwoording te vergroten; 4. roept de Raad en de Commissie op om de beginselen van subsidiariteit en sociale dialoog te eerbiedigen op het vlak van lonen en pensioenen wanneer ze beleidsadvies geven aan de lidstaten, en om, overeenkomstig artikel 153, lid 5 van het VWEU, de bevoegdheden van de lidstaten en sociale partners te eerbiedigen, in overeenstemming met de nationale praktijken op deze gebieden; 5. dringt er bij de Europese Raad, de Raad en de Commissie op aan ervoor te zorgen dat de Europa 2020-strategie en het versterkte Europese systeem voor economisch bestuur effectief en democratisch legitiem zijn; benadrukt dat hiervoor de effectieve en tijdige betrokkenheid van het Parlement in de loop van de volledige toezichtprocedures en procedures ter coördinatie van het beleid van essentieel belang is; betreurt dat er in het tijdschema dat werd voorgesteld in het kader van de jaarlijkse groeianalyse niet wordt verwezen naar de rol van het Parlement in het proces; 6. roept de lidstaten op de nationale parlementen, de sociale partners, de regionale en plaatselijke autoriteiten en het maatschappelijk middenveld nauwer te betrekken en regelmatig te raadplegen; is van mening dat het bestaande gebrek aan informatie over de raadplegingsprocedures in de nationale hervormingsprogramma's moet worden aangepakt; 7. neemt kennis van de voorlopige indicatie van de nationale werkgelegenheidsdoelstellingen van de lidstaten; is uitermate bezorgd over het gebrek aan ambitie in dit opzicht, en met name over het feit dat het geschatte collectieve resultaat volgens het meest gunstige scenario meer dan 2 procentpunten lager zou liggen dan de centrale doelstelling van de EU en de verbintenis om tegen 2020 een participatiegraad van 75% te bereiken; 8. roept de lidstaten op hun nationale werkgelegenheidsdoelstellingen te herzien zodat de EU-doelstellingen kunnen worden bereikt, en deze doelstellingen even ernstig te nemen als hun streefcijfers op het vlak van begrotingsconsolidatie; 9. roept de lidstaten eveneens op bijzondere aandacht te besteden aan en nationale streefcijfers vast te leggen voor specifieke subgroepen, zoals jongeren, vrouwen, personen met een handicap en oudere werknemers; 10. roept de lidstaten die dit nog niet gedaan hebben op nationale streefcijfers vast te leggen voor sociale integratie en armoedebestrijding en het erger wordende probleem van werkende armen aan te pakken; vraagt de lidstaten om er hierbij voor te zorgen dat het ambitieuze streefcijfer dat door de Europese Raad is overeengekomen wordt bereikt en ervoor te zorgen dat voldoende rekening wordt gehouden met de interactie tussen de doelstellingen, met name inzake werkgelegenheid, onderwijs en opleiding en sociale insluiting en armoede; Ervoor zorgen dat de richtsnoeren voor het werkgelegenheidsbeleid worden toegepast 11. merkt op dat zwakke economische groeiverwachtingen de mogelijkheden om banen en werkgelegenheid te creëren beperken; 12. roept de Europese Raad op werkgelegenheidskwesties niet naar de achtergrond te verwijzen bij het overwegen van de aanbeveling van de Commissie in de jaarlijkse groeianalyse om van strikte begrotingsconsolidatie de belangrijkste prioriteit te maken voor de periode 2011-2012; 13. benadrukt dat het dringend nodig is dat de lidstaten meer inspanningen leveren op alle prioritaire gebieden, met inbegrip van de verhoging van het werkgelegenheidsniveau en de vermindering van de werkloosheid, het benutten van het potentieel van een nieuwe koolstofarme economie, de ontwikkeling van gekwalificeerde arbeidskrachten, de bevordering van de arbeidskwaliteit en een leven lang leren, en het vergemakkelijken van het evenwicht tussen werk en privéleven; is van mening dat deze inspanningen aan bod moeten komen in de definitieve nationale hervormingsprogramma's; 14. benadrukt in dit verband het belang van de structuurfondsen, en met name van het Europees Sociaal Fonds, om de gevolgen van de crisis op de werkgelegenheid op te vangen; is van mening dat het gebruik van deze fondsen gericht moet zijn op het steunen van de groepen die het meeste problemen hebben om een baan te vinden of te behouden; 15. is eveneens van mening dat, naast de uitvoering van maatregelen die gericht zijn op een effectievere arbeidsmarkt, een versterkte interactie tussen werkgelegenheid, sociale en andere beleidsterreinen, in het bijzonder de macro-economie, onderzoek en ontwikkeling en innovatie en beleid op het vlak van onderwijs en opleiding, van essentieel belang is om de doelstellingen van de Europa 2020-strategie te bereiken; Versterkte maatregelen om te zorgen voor meer en betere banen 16. roept de lidstaten op om in hun nationale hervormingsprogramma's de hoogste prioriteit te geven aan het verhogen van de arbeidsmarktparticipatie, het aanpakken van de werkloosheid en het voorkomen van langdurige uitsluiting van de arbeidsmarkt; 17. is van mening dat veel meer nadruk moet worden gelegd op arbeidskwaliteit en waardig werk en op economisch beleid dat gericht is op de aanbodkant, met als doel de vraag op de arbeidsmarkt te stimuleren; 18. is in dit opzicht van mening dat inspanningen nodig zijn om beter gebruik te maken van het potentieel van jongeren, met inbegrip van vroegtijdige schoolverlaters, vrouwen, ouderen, achtergestelde personen en mensen met een handicap, migranten en leden van etnische minderheden, waaronder de Roma; roept de lidstaten op hun arbeidsmarkten aan te passen aan de noden en vaardigheden van deze groepen, gedurende hun hele leven; 19. benadrukt het belang van beleid dat de overgang voor jongeren van school naar werk vergemakkelijkt; onderstreept dat het duidelijk is dat vroegtijdige schoolverlaters een hoog risico lopen op armoede; benadrukt dat alle flexibele en tijdelijke vormen van arbeid die in deze context worden gebruikt het recht op opleiding en de toegang tot sociale zekerheid moeten incorporeren en dat ervoor moet worden gezorgd dat mensen overstappen naar meer zekere vormen van werk; 20. roept de lidstaten op het nodige beleid te blijven ontwikkelen om meer vrouwen een baan te helpen vinden en behouden, onder meer door de voorziening van betaalbare zorgfaciliteiten van hoge kwaliteit en flexibele arbeidsformules te verbeteren om tegemoet te komen aan de noden van zorgverlenende familieleden; 21. benadrukt het belang van een beleid van gerichte activering en opleiding ter ondersteuning van laag- en ongeschoolden, die het zwaarst getroffen zijn door de crisis en het meeste risico lopen op werkloosheid; 22. roept de lidstaten op het nodige belang toe te kennen aan het verstrekken van onderwijs en opleidingen van hoge kwaliteit, levenslang leren en de erkenning van beroepskwalificaties; 23. roept de lidstaten op meer te investeren in het vergemakkelijken van de professionele en geografische mobiliteit, de verbetering van de instrumenten die nodig zijn voor de analyse van de behoeften van de arbeidsmarkt en de hervorming van onderwijs- en opleidingsstelsels zodat ze het verschil tussen vraag en aanbod met betrekking tot vaardigheden kunnen helpen oplossen; 24. benadrukt het belang van werkgelegenheidsbeleid dat mee zorgt voor het scheppen van banen, bijvoorbeeld door middel van steun voor kmo's en anders dan in loondienst verrichte werkzaamheid en de bevordering van ondernemerschap; Vastberaden optreden bij de bestrijding van armoede en sociale uitsluiting 25. is van mening dat het van essentieel belang is dat de lidstaten nu maatregelen nemen om hun verbintenissen na te komen op het vlak van de verhoging van de participatiegraad, de verbetering van de vaardigheden, het creëren van werkgelegenheid, de vermindering van de armoede en de verbetering van de sociale integratie; 26. benadrukt dat stelsels van sociale bescherming een erkende rol hebben gespeeld bij de stabilisatie van de economie en het verzachten van de sociale impact van de crisis; roept de lidstaten bijgevolg op ervoor te zorgen dat, met name wanneer begrotingsconsolidatie nodig is, stelsels van sociale bescherming de nodige steun blijven leveren en hun rol blijven spelen in het vrijwaren en verbeteren van vaardigheden en de inzetbaarheid op de arbeidsmarkt, zodat menselijk kapitaal behouden kan blijven en verbeterd kan worden en zodat de mogelijkheden geboden door het herstel volledig kunnen worden aangegrepen; 27. benadrukt dat effectievere uitwisselingen van beste praktijken en ervaringen tussen de lidstaten op het gebied van de bestrijding van sociale uitsluiting en de vermindering van de armoede van wezenlijk belang zijn en zouden helpen bij de verwezenlijking van de doelstellingen op het vlak van de vermindering van de armoede in het kader van de Europa 2020-strategie; o o o 28. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. (Bijzondere wetgevingsprocedure – raadpleging) Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan de Raad ( COM(2011)0006 ), – gelet op artikel 148, lid 2, van het VWEU, op grond waarvan het Parlement door de Raad is geraadpleegd (C7-0033/2011), – gelet op artikel 55 van het Reglement, – gezien het verslag van de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken en het advies van de Commissie economische en monetaire zaken ( A7-0040/2011 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan het voorstel van de Commissie; 2. verzoekt de Raad, wanneer deze voornemens is af te wijken van de door het Parlement goedgekeurde tekst, het Parlement hiervan op de hoogte te stellen; 3. wenst opnieuw te worden geraadpleegd ingeval de Raad voornemens is ingrijpende wijzigingen aan te brengen in het voorstel van de Commissie; 4. herinnert eraan dat het er sinds jaar en dag bij de Commissie en de Raad op aandringt het Parlement de nodige tijd te geven, en in geen geval minder dan vijf maanden, om zijn mening te geven over de geïntegreerde richtsnoeren (Globale richtsnoeren voor het economisch beleid en werkgelegenheidsrichtsnoeren) in het kader van het Europees semester en om zijn raadgevende rol uit te oefenen, zoals omschreven in artikel 148, lid 2, van het Verdrag, tijdens de volledige herziening van de richtsnoeren voor het werkgelegenheidsbeleid van de lidstaten, die normaal gezien zal plaatsvinden eind 2014; 5. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad, de Commissie alsmede aan de nationale parlementen. Het Europees Parlement , – gelet op artikel 33 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – onder verwijzing naar zijn resolutie van 18 januari 2011 over de erkenning van landbouw als sector die van strategisch belang is voor de voedselzekerheid (1) , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 7 september 2010 inzake billijke inkomens voor de boeren: Een beter werkende voedselvoorzieningsketen in Europa (2) , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 8 juli 2010 over de toekomst van het gemeenschappelijk landbouwbeleid na 2013 (3) , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 5 mei 2010 over de EU-landbouw en klimaatverandering (4) , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 26 maart 2009 over voedselprijzen in Europa (5) , – gezien het voorstel voor een verordening van het Europees Parlement en de Raad tot vaststelling van een snelleresponsfaciliteit voor maatregelen tegen de scherpe stijging van de voedselprijzen in de ontwikkelingslanden ( COM(2008)0450 ), – gezien de acht aanbevelingen aan de G20 die op 29 januari 2011 door de speciale VN-rapporteur voor het recht op voedsel zijn gepubliceerd, – gezien de Mededeling van de Commissie van 2 februari 2011 getiteld „Grondstoffen en grondstoffenmarkten: uitdagingen en oplossingen” ( COM(2011)0025 ), – gezien de Verklaring van Maputo over landbouw en voedselzekerheid van 2003, waarin Afrikaanse regeringen hebben toegezegd minstens 10% van hun nationale jaarlijkse begroting aan landbouw te besteden, – gelet op artikel 110, lid 2, van zijn Reglement, A. overwegende dat de voedselprijzen voor de zevende achtereenvolgende maand tussen 2010 en 2011 een recordpeil hebben bereikt, dat het hoogste is sinds de meting van de voedselprijzen door de FAO vanaf 1990; overwegende dat de stijging van de grondstoffenprijzen een destabiliserende factor voor de wereldeconomie is geworden en in een aantal ontwikkelingslanden en onlangs nog in Algerije, Tunesië en Egypte tot rellen en onrust heeft geleid, B. overwegende dat de Voedsel- en Landbouworganisatie (FAO) raamt dat het aantal ondervoede mensen in de wereld in 2010 is opgelopen tot 925 miljoen en dat de stijgende voedselprijzen gekoppeld aan onvoorspelbare aanvoertekorten ertoe zouden kunnen leiden dat dit aantal nog zal toenemen; overwegende dat 29 landen in de wereld problemen met de voedselvoorziening hebben en voedselhulp van buiten nodig hebben, C. overwegende dat door de volatiliteit van de voedsel- en grondstoffenprijzen ernstige bezorgdheid over de werking van de Europese en mondiale voedselvoorziening is gerezen; overwegende dat de meest kwetsbare bevolkingsgroepen en (ontwikkelings)landen het zwaarst getroffen zijn door de stijging van de voedselprijzen; overwegende dat miljoenen mensen door de hoge voedselprijzen in een situatie van voedselonzekerheid terecht zijn gekomen en dat dit een bedreiging vormt voor de mondiale voedselzekerheid op de lange termijn; overwegende dat voedselzekerheid volgens de FAO niet alleen betekent dat levensmiddelen voorhanden moeten zijn, maar ook dat iedereen recht op toegang tot gezonde voeding heeft, D. overwegende dat armoede en hongersnood in de Europese Unie nog steeds bestaan, dat 79 miljoen mensen in de EU nog steeds leven onder de armoedegrens (60% van het gemiddelde inkomen in het land waar zij wonen); en verder overwegende dat 16 miljoen EU-burgers vorige winter via liefdadigheidsorganisaties voedselhulp hebben gekregen; is van mening dat voedselzekerheid een kernprobleem voor Europa is en coördinatie vereist tussen de diverse beleidssectoren in de EU en daarbuiten, nl. het GLB, het energiebeleid, onderzoek, ontwikkeling en handel, E. overwegende dat de wereldwijde economische neergang en de stijgende voedsel- en brandstofprijzen de voedselsituatie in vele ontwikkelingslanden heeft verslechterd, in het bijzonder in de minst ontwikkelde landen, waardoor de tijdens het afgelopen decennium geboekte vooruitgang op het gebied van armoedebestrijding gedeeltelijk weer is teruggedraaid, Factoren die bijdragen aan voedselprijsstijgingen F. overwegende dat een voldoende grote mondiale voedselproductie regelmatig wordt ondermijnd door een scala aan factoren, waaronder extreme weersomstandigheden zoals overstromingen en droogte die steeds vaker het gevolg zijn van klimaatverandering; een beperkte beschikbaarheid van natuurlijke hulpbronnen en de stijgende vraag naar voedsel door de bevolkingstoename; de sterke verwevenheid van energie en voedselzekerheid tegen de achtergrond van een uitermate laag niveau van mondiale voedselvoorraden; de toegenomen productie van biobrandstoffen, toegenomen vervoedering van graan aan vee; de toegenomen speculatie met voedsel; de toenemende afhankelijkheid van voedselimporten in veel ontwikkelingslanden ten gevolg van conflicten of mislukt voedselzekerheidsbeleid, G. overwegende dat de gevolgen van de klimaatverandering voor de landbouw, hoofdzakelijk de kleinere oogsten als gevolg van regelmatige watertekorten, droogte of juist overstromingen en aardverschuivingen, de landbouwactiviteiten in de EU en in ontwikkelingslanden bijzonder hard treffen en dat zowel de EU als de ontwikkelingslanden voor talrijke landbouwgrondstoffen verre van zelfvoorzienend zijn, H. overwegende dat de uitdaging er als gevolg van de druk op de natuurlijke hulpbronnen in bestaat, meer te produceren met minder middelen, met de nadruk op duurzame productie; overwegende dat een versterking van de landbouwproductie in de ontwikkelingslanden hen beter in staat zal stellen weerstand te bieden en zich aan te passen aan voedselschokken, I. overwegende dat door de recente volatiliteit van de voedsel- en grondstoffenprijzen bezorgdheid is ontstaan over de werking van de Europese en mondiale voedselvoorzieningsketens; overwegende dat in de Mededeling van de Commissie (getiteld „Een beter werkende voedselvoorzieningsketen in Europa” − COM(2009)0591 ) op ernstige problemen in de toeleveringsketen wordt gewezen zoals misbruik van afnemersmacht, oneerlijke contractpraktijken (zoals late betalingen), eenzijdige wijzigingen van contracten, betalingen vooraf om aan onderhandelingen te mogen deelnemen, beperkte markttoegang, het ontbreken van informatie over de prijsvorming en de verdeling van de winstmarges in de gehele voedselvoorzieningsketen, die nauw verbonden zijn met de verhoogde concentratie in de input-, groothandels- en detailhandelssector; overwegende dat bij de analyse van voedselprijzen en hun ontwikkeling rekening moet worden gehouden met de complete toeleveringsketen; overwegende dat de levensmiddelensector gefragmenteerd is en dat de toeleveringsketen lang en uiterst complex is en vele tussenhandelaren omvat, Prijsvolatiliteit, landbouwinkomens, hulp aan ontwikkelingslanden J. overwegende dat schommelingen van de grondstoffenprijzen een meer uitgesproken en vast kenmerk van de wereldmarkt kunnen worden; overwegende dat hogere voedselprijzen niet automatisch leiden tot hogere inkomsten voor de landbouwbedrijven, met name door de snelheid waarmee de inputkosten van de landbouwbedrijven stijgen en het toenemende verschil tussen producenten- en consumentenprijzen; overwegende dat het aandeel van het inkomen van de boeren in de voedselvoorzieningsketen sterk is gedaald, terwijl de winst van de verwerkende industrie en de handel voortdurend is gestegen; overwegende dat ook de prijzen voor de consument zijn gestegen; en dat ten minste 30% van het in de wereld geproduceerde voedsel verspild wordt op verschillende punten in de voedselketen, K. overwegende dat het deel van de hulp voor ontwikkelingslanden dat wordt besteed aan landbouw en plattelandsontwikkeling de laatste drie decennia drastisch is teruggelopen; overwegende dat de investeringen in duurzame voedselsystemen in de ontwikkelingslanden is gedaald door een verschuiving van de prioriteiten naar exportgerichte productie, wat ten koste is gegaan van het lokale vermogen om voldoende voedsel te produceren en distribueren tegen eerlijke prijzen; overwegende dat veel ontwikkelingslanden niet toekomen aan benutting van hun voedselproductiepotentieel; overwegende dat een belangrijk obstakel voor een grotere landbouwoutput in de ontwikkelingslanden het feit is dat kleine boeren vaak geen toegang hebben tot microkrediet voor investeringen, hetgeen soms te maken heeft met het feit dat ze geen eigenaar van het land zijn, L. overwegende dat grote stukken land, vooral in ontwikkelingslanden, zijn opgekocht door internationale ondernemingen, vaak zonder de toestemming van de grondbezitters; overwegende dat deze grond niet altijd voor voedselproductie wordt gebruikt, maar ook benut kan worden voor de productie van exportgewassen, zoals hout; overwegende dat dit soort ontwikkelingen een bedreiging vormen voor het voedselproductiepotentieel van ontwikkelingslanden, De noodzaak om de voedselzekerheid te verbeteren 1. bevestigt dat mondiale voedselzekerheid voor de EU en de ontwikkelingslanden een kwestie van de grootste urgentie is en dringt aan op onmiddellijke en voortdurende actie voor het realiseren van voedselzekerheid voor zowel de burgers van de EU, als in de rest van de wereld; benadrukt dat consumenten tegen redelijke prijzen voedsel moeten kunnen kopen en dat landbouwers een redelijke levensstandaard moeten hebben; 2. benadrukt dat het recht op voedsel een elementair en fundamenteel mensenrecht is en dat er pas sprake van is wanneer alle mensen op elk moment fysiek en economisch toegang hebben tot behoorlijke, veilige en voedzame levensmiddelen om te kunnen voorzien in hun behoefte aan voedsel en te kunnen kiezen voor levensmiddelen die een actief en gezond leven bevorderen; 3. benadrukt het feit dat een sterke en duurzame landbouwsector in de hele EU en een florerend en duurzaam platteland, die gegarandeerd worden door een krachtig GLB, vitale componenten zijn om de uitdaging van de voedselzekerheid aan te kunnen; benadrukt het belang van het GLB als instrument voor het tot stand brengen van een betrouwbare voedselproductie in de EU; 4. bevestigt dat de EU de plicht heeft de voedselzekerheid voor haar burgers te waarborgen en dat voortzetting van de landbouwactiviteit in de EU hiervoor van cruciaal belang is; vestigt de aandacht op de dalende landbouwinkomens in de EU, als gevolg van de stijgende productiekosten en de prijsvolatiliteit, waardoor het vermogen van de landbouwers om hun productie in stand te houden, negatief wordt beïnvloed; wijst op de kosten die de Europese boeren moeten opbrengen om te voldoen aan de strengste voedselveiligheids-, milieu-, dierenwelzijn- en arbeidsnormen ter wereld; benadrukt dat de boeren compensatie moeten krijgen voor deze bijkomende kosten en voor het feit dat zij publieke goederen verstrekken aan de samenleving; Klimaatveranderingsuitdagingen 5. is zich bewust van de grote uitdaging die de klimaatverandering voor de realisatie van voedselzekerheid oplevert, met name vanwege het feit dat klimaatgerelateerde gebeurtenissen als droogten, overstromingen, branden en stormen steeds vaker voorkomen en steeds grotere vormen aannemen, hetgeen een negatieve invloed zal hebben op het rendement van natuurlijke hulpbronnen en op de landbouwproductie; maakt zich zorgen over de eenzijdige acties die door klimaatgebeurtenissen getroffen landen of regio's hebben ondernomen en op de gevolgen van deze maatregelen voor de wereldmarkten; vraagt de Commissie dringend om nauwlettend toe te zien op de tenuitvoerlegging van aan de klimaatverandering gerelateerde wetgeving in de lidstaten; onderstreept dat zo snel mogelijk maatregelen voor het opvangen van en aanpassen aan de gevolgen van klimaatverandering genomen moeten worden, gericht op het vergroten van milieutechnische en economische duurzaamheid; vraagt de lidstaten om te werken aan adequate risicopreventie- en beheersmaatregelen om de ongunstige effecten van natuurrampen op de landbouwproductie te beperken; 6. dringt aan op een gecoördineerde aanpak en betere samenwerking tussen de EU en de ontwikkelingslanden op het gebied van klimaatverandering, en met name technologieoverdracht en capaciteitsopbouw; onderstreept dat bestrijding van klimaatverandering onderdeel van alle relevante beleidsmaatregelen van de EU, met inbegrip van ontwikkelingssamenwerking, moet uitmaken, en dat bij training de nadruk ligt op aanpassing aan de klimaatverandering en een goed grondbeheer, zoals bodem- en waterbeheer, om te voorkomen dat landbouwgrond verloren gaat door bodemerosie of verzilting; Verbeterde ontwikkelingshulp 7. wijst erop dat landbouw in de meeste ontwikkelingslanden een fundamentele sector is, die sterk afhankelijk is van grondstoffen, die bijzonder gevoelig zijn voor prijsschommelingen; 8. verzoekt de EU steun te geven aan plattelandsontwikkeling, meer investeringen in landbouw en voedselzekerheid, en meer aandacht te geven aan urgente voedselbehoeften, kleinschalige landbouw en sociale-beschermingsprogramma's; benadrukt hoe belangrijk het is de landbouw in de ontwikkelingslanden te bevorderen en een passend deel van de officiële ontwikkelingshulp van de EU aan de landbouwsector toe te wijzen; betreurt dat het aandeel van de ontwikkelingshulp dat aan de landbouw wordt toegewezen, sinds de jaren tachtig dramatisch is gedaald en is verheugd dat er wordt erkend dat die tendens moet worden omgekeerd; 9. vraagt de Commissie van landbouw een prioriteit te maken middels gerichte, controleerbare, doeltreffende en transparant beheerde ontwikkelingshulp, en onder meer de toegang van landbouwers tot de markten te bevorderen; pleit ervoor dat een veel groter deel van de ontwikkelingshulp naar de landbouw gaat en dat wordt geïnvesteerd in betere voorzieningen voor opleiding en decentraal landbouwonderzoek voor ontwikkelingslanden, zodat boeren de beschikking krijgen over duurzame technieken om efficiënter te produceren en tegelijk het milieu te beschermen, zodat de voedselveiligheid op langere termijn is gegarandeerd met behulp van voldoende overheidssteun, zoals toegang tot leningen, microkredieten zonder winstoogmerk en zaaigoed; 10. verzoekt de EU en de ontwikkelingslanden landbezit te bevorderen als instrument in de armoedebestrijding en als waarborg voor voedselzekerheid, door versterking van de eigendomsrechten en vergemakkelijking van de toegang tot microkredieten voor boeren, kleine bedrijfjes en plaatselijke gemeenschappen; benadrukt het enorme belang van nieuwe investeringen in grotere capaciteit voor kleine boeren, efficiëntere waterbeheertechnologie en het herstel van de bodemvruchtbaarheid; 11. wijst erop dat het noodzakelijk is betere landbouwproductiemethoden in de ontwikkelingslanden te introduceren, met inbegrip van goedkope technologieën, onderzoek op het gebied van landbouw te verrichten en de productiviteit te verbeteren, om de duurzaamheid te vergroten en de negatieve gevolgen van voedselonzekerheid op te vangen; 12. wijst erop dat de humanitaire voedselhulp afgestemd moet zijn op de behoeften, uitdagingen en structurele problemen in de ontwikkelingslanden; benadrukt hierbij dat het belangrijk is dat voedselhulp rekening houdt met de lokale productie-, distributie-, vervoer- en marketingmogelijkheden van deze landen en zo bijdraagt aan het leggen van de basis voor hun voedselzekerheid op de lange termijn; Producenteninkomen en toegang tot input 13. wijst erop dat het prijstransmissiemechanisme en de kloof tussen producenten- en consumentenprijzen het meest worden beïnvloed door de volgende factoren: een toenemende concentratie in de gehele voedselvoorzieningsketen, de mate van productverwerking, prijsstijgingen als gevolg van andere externe kostenfactoren en speculatie in landbouwgrondstoffen; 14. stelt vast dat de inputkosten van de landbouwbedrijven sneller stijgen dan de prijzen van de producten van de landbouw; maakt zich zorgen dat dit zou kunnen leiden tot een kleinere output van landbouwbedrijven, hetgeen de voedselcrisis in de EU en de wereld nog verder zou vergroten; onderstreept dat concentratie in de inputsector een vernietigende weerslag op de duurzaamheid van landbouw heeft omdat ze de afhankelijkheid van een klein aantal ondernemingen voor de aankoop van zaaigoed en speciaal aangepaste meststoffen in de hand werkt; verzoekt de Commissie er in het kader van een grotere consolidatie voor te zorgen dat in de inputsector sprake is van een vrije markt, hetgeen bijdraagt aan de voedselbevoorrading; 15. drukt zijn bezorgdheid uit over de lage landbouwinkomens in de EU; bevestigt dat gedaalde inkomens ten gevolg van stijgende productiekosten en prijsvolatiliteit een negatieve uitwerking hebben op het vermogen van boeren om de productie op peil te houden, en dat boeren hierdoor niet profiteren van gestegen voedselprijzen; is er vast van overtuigd dat de voedselzekerheid in het gedrang zal komen als deze kwesties niet naar behoren worden aangepakt; Voedsel- en energieproductie 16. herinnert eraan dat energiezekerheid en voedselzekerheid zeer nauw met elkaar samenhangen; erkent dat energiekosten een belangrijke factor zijn voor het bepalen van het rentabiliteitsniveau van de landbouw, die grotendeels afhankelijk is van olie; moedigt maatregelen aan die de landbouwers ertoe aanzetten energie-efficiënter te worden en alternatieve energiebronnen te ontwikkelen; verzoekt de EU en de nationael regeringen om campagnes te lanceren en structurele veranderingen door te voeren om de verspilling van voedsel tot een minimum terug te brengen; 17. is evenwel van mening dat bij de toegenomen drang om hernieuwbare energiebronnen te ontwikkelen en de 2020-doelstellingen te halen rekening moet worden gehouden met de gevolgen daarvan voor de voedselproductie en -voorziening; benadrukt dat een delicaat evenwicht moet worden bereikt om de doelstellingen op het gebied van voedselvoorziening en brandstof te halen; Onderzoek 18. benadrukt het belang van met overheidsgeld gefinancierd onderzoek dat bijdraagt aan de bevordering van de voedselzekerheid; vraagt niet alleen om investeringen in onderzoek naar afzonderlijke nieuwe technologieën, maar ook in onderzoek naar algemene en duurzame bedrijfsvoeringssystemen voor de landbouw, die het doel zullen dienen van een zekere voedselvoorziening op lange termijn; wijst in deze samenhang op het feit dat op dit terrein een pioniersrol kan worden gespeeld, bijvoorbeeld via een technologieplatform van de EU voor onderzoek op het gebied van ecologische landbouw; Transparantie op grondstoffenmarkten en maatregelen tegen speculatie 19. is verheugd over de huidige inspanningen gericht op het vergroten van het bewustzijn van de mechanismen voor de vorming van de grondstoffenprijzen op internationaal niveau (in het bijzonder het initiatief van het Franse voorzitterschap van de G20 en de derde top van ministers van Landbouw in Berlijn); verzoekt de Commissie ernaar te streven meer inzicht te krijgen in alle factoren die de fluctuaties in de grondstoffenprijzen op de korte en lange termijn beïnvloeden, in het bijzonder de interactie tussen alle vormen van speculatie en fluctuaties van grondstoffenprijzen, alsook het verband tussen energiemarkten en voedselprijzen; is van oordeel dat zo'n grondige economische analyse van de bestaande mechanismen voor de prijsvorming de beleidsbepalers op het niveau van de EU beter in staat zal stellen goed gefundeerde en aangepaste maatregelen te nemen gericht op het opvangen van de fluctuaties in de voedselprijzen; 20. neemt kennis van de mededeling van de Commissie over de uitdagingen voor de grondstoffenmarkten en is ingenomen met de aandacht die de Commissie tot nu toe aan deze kwestie heeft besteed; vraagt de Commissie om een betere informatievoorziening met tijdige en kwalitatief hoogwaardige gegevens over marktontwikkelingen, met inachtneming van het verschijnsel „stock delocation”; onderstreept evenwel dat betere informatie alleen niet volstaat om de volatiliteit op markten aan te pakken; is van oordeel dat een sterkere aanpak nodig is om deze kwestie op te lossen, met name om de transparantie op de grondstoffenmarkten te vergroten; wijst op de problemen waarmee de boeren in tijden van extreme markt- en prijsvolatiliteit kampen; vestigt de aandacht op de moeilijkheden die boeren ondervinden bij het vooruit plannen in tijden van extreme volatiliteit; verzoekt de Commissie met klem doeltreffende en krachtige maatregelen in te voeren om de volatiliteit op de landbouwmarkten met spoed aan te pakken; meent dat dit van cruciaal belang is voor de handhaving van de productie in de Europese Unie; 21. benadrukt dat er zonder interventie- of strategische voorraden niet doeltreffend kan worden opgetreden tegen sterke prijsschommelingen; is derhalve van mening dat marktinterventie-instrumenten een grote rol moeten spelen in het toekomstige GLB; 22. vraagt om transparantere, betere en tijdige informatie over de voedselreserves en -voorraden en over de prijsvorming op internationaal niveau, zoals gevraagd in de recente mededeling van de Commissie getiteld „Grondstoffen en grondstoffenmarkten: uitdagingen en oplossingen”; vraagt de Commissie de nodige stappen te ondernemen om de buitensporige speculatie op de grondstoffenmarkten te bestrijden; benadrukt dat deze stappen moeten passen in het kader van de inspanningen om de financiële markten op mondiaal en op EU-niveau te reguleren; 23. verzoekt de G20 de invoering van preventiemechanismen tegen overdreven prijsschommelingen te coördineren en te werken aan regelgeving, met name om voedsel- en landbouwcrises aan te pakken; verzoekt de G20 te zorgen voor convergentie van de regelgeving inzake voedsel en landbouwproducten en hier landen bij te betrekken die niet tot de G20 behoren; vraagt dat de oplossingen om de overmatige prijsvolatiliteit tegen te gaan op internationaal niveau worden gecoördineerd; vraagt om misbruik en manipulatie van landbouwprijzen op internationaal niveau te bestrijden omdat de mondiale voedselzekerheid erdoor in gevaar kan komen; veroordeelt krachtig de activiteiten van speculanten in grondstoffen, landbouwgrondstoffen en brandstoffen, die bijdragen tot versterking van de schommelingen van de voedselprijzen en die de wereldwijde voedselcrisis verergeren; 24. verzoekt de Commissie passende voorstellen op te nemen in de komende herziening van de MiFID-richtlijn (markten voor financiële instrumenten) en de marktmisbruikrichtlijn, ten einde de bezorgdheid op de voedsel- en landbouwproductenmarkten weg te nemen; 25. steunt in samenhang hiermee een herziening van de bestaande regelgeving inzake financiële instrumenten, die moet zorgen voor transparantere transacties; herinnert eraan dat financiële instrumenten in dienst moeten staan van de economie en ertoe moeten bijdragen dat de landbouwsector crises en klimaatveranderingen kan overwinnen, terwijl niet mag worden toegestaan dat speculatie een bedreiging vormt voor efficiënte landbouwbedrijven; 26. benadrukt de belangrijke rol die momenteel voor de Europese Autoriteit voor effecten en markten (EAEM) is weggelegd op het gebied van toezicht op de grondstoffenmarkten; verzoekt de Commissie de mogelijkheid te onderzoeken de EAEM meer bevoegdheden te verlenen om manipulatie en misbruiken op de grondstoffenmarkten te voorkomen; 27. is voorstander van gedurfder Europees optreden om het probleem van prijsmanipulatie aan te pakken, onder andere via een mandaat voor regelgevende en toezichthoudende instanties om speculatie te beteugelen; is van oordeel dat grondstoffenderivaten een ander karakter hebben dan andere financiële derivaten; verzoekt de Commissie ervoor te zorgen dat de handel in voedselgrondstoffenderivaten zo veel mogelijk wordt beperkt tot investeerders die een rechtstreekse band met de landbouwmarkten hebben; 28. is van mening dat een gericht mondiaal systeem van gedecentraliseerde regionale en lokale voedselvoorraden (noodvoorraden ter vermindering van de honger en regionale voorraden om de grondstoffenprijzen te reguleren en de honger te verminderen wanneer de prijzen stijgen) nuttig zou zijn, omdat dit kan helpen de wereldhandel te bevorderen wanneer zich prijspieken voordoen, omdat het terugkerende protectionisme ermee kan worden afgeweerd en omdat de druk op de mondiale voedselmarkten ermee kan worden verlicht; is van mening dat deze voorraden op de meest geschikte niveaus moeten worden beheerd met inbegrip van lokale, regionale en nationale autoriteiten en een coördinatieorgaan onder auspiciën van de FAO, en dat ten volle gebruik moet worden gemaakt van de ervaring die is opgedaan door de FAO en het Wereldvoedselprogramma van de VN; Handel 29. verlangt dat de EU-onderhandelaars ook niet-handelskwesties inbrengen in de WTO-onderhandelingen, teneinde ervoor te zorgen dat landbouwimporten uit derde landen Europese consumenten dezelfde garanties op het gebied van milieubescherming, dierenwelzijn, voedselveiligheid en -kwaliteit bieden als EU-producten; bevestigt nogmaals zijn steun voor een evenwichtige en snelle overeenkomst op het niveau van de WTO, als een cruciaal element voor het totstandbrengen van mondiale voedselzekerheid; herinnert er in dit verband aan dat onredelijke unilaterale handelsbelemmeringen bijdragen tot de inefficiëntie van de mondiale voedselvoorziening; verzoekt de Commissie ervoor te zorgen dat internationale en bilaterale handelsakkoorden Europese boeren een duurzame toekomst bieden, bijdragen tot de instandhouding van de Europese voedselproductie en kleinschaligheid in de landbouwsector, en voorkomen dat de toegang tot voedsel in de wereld in gevaar komt; 30. vraagt dat de nationale regeringen, overeenkomstig de aanbevelingen van de FAO, geen uitvoerbeperkingen opleggen, aangezien die meer onzekerheid op de markt veroorzaken en de wereldmarkten verstoren en zo de prijzen op wereldvlak nog meer kunnen doen stijgen; o o o 31. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Het Europees Parlement , – onder verwijzing naar zijn resoluties van 13 januari 2005 (1) , 10 maart 2005 (2) , 19 januari 2006 (3) , 15 maart 2007 (4) en 21 oktober 2010 (5) over Cambodja en zijn resoluties van 20 mei 2010 over Thailand (6) en van 1 december 2005 over de mensenrechtensituatie in Cambodja, Laos en Vietnam (7) , – gelet op het arrest van het Internationaal Hof van Justitie van 15 juni 1962 in de zaak rond de tempel van Preah Vihear (Cambodja vs. Thailand), – gelet op het UNESCO-verdrag van Den Haag van 1954 voor de bescherming van cultuurgoed in geval van gewapend conflict dat door zowel Thailand als Cambodja is ondertekend , – gezien de verklaring van de secretaris-generaal van de ASEAN van 5 februari 2011, – gezien de verklaring van de hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid, Catherine Ashton, van 7 februari 2011, – gezien de verklaring van de secretaris-generaal van de VN, Ban Ki-moon, van 7 februari 2011, – gelet op artikel 122, lid 5, van zijn Reglement, A. overwegende dat sinds begin februari 2011 gevechten plaatsvinden tussen de legers van Thailand en Cambodja aan de Cambodjaans-Thaise grens, onder meer in de buurt van de tempel Preah Vihear, B. overwegende dat de grensschermutselingen zijn begonnen nadat een Cambodjaanse rechtbank afgelopen december twee Thaise burgers schuldig verklaarde aan spionage en onwettige betreding van het omstreden gebied, en tot acht jaar gevangenisstraf veroordeelde, en dat dit vonnis onmiddellijk volgde op de succesvolle afsluiting van de 7e bijeenkomst van de Gemengde Commissie voor Bilaterale Samenwerking tussen Thailand en Cambodja (GC) op 3-4 februari 2011, waarbij de beide landen overeenkwamen hun samenwerking tot alle terreinen uit te breiden en in de naaste toekomst in Thailand een bijeenkomst te organiseren van de Gemengde Commissie voor de Afbakening van de landsgrenzen, C. overwegende dat de Preah Vihear tempel in de afgelopen eeuw al herhaaldelijk het toneel is geweest van grensconflicten tussen Thailand en Cambodja, D. overwegende dat het Internationaal Hof van Justitie op 15 juni 1962 heeft beslist dat het terrein waar de Preah Vihear tempel is gelegen, onder de soevereiniteit valt van Cambodja, E. overwegende dat de Preah Vihear tempel, die op 7 juli 2008 door de UNESCO tot Werelderfgoed werd verklaard, naar verluidt door beschietingen bij de recente schermutselingen aan de grens werd beschadigd, F. overwegende dat de internationale gemeenschap een bijzondere verantwoording draagt voor het behoud van monumenten die op de UNESCO-lijst van werelderfgoed zijn geplaatst, G. overwegende dat volgens berichten doden en gewonden zijn gevallen onder soldaten en burgers aan beide zijden, en dat duizenden burgers in de omgeving moesten worden geëvacueerd, H. overwegende dat in meerdere berichten melding wordt gemaakt van clustermunitie die zou zijn gebruikt, en dat Thailand evenmin als Cambodja het Verdrag inzake clustermunitie heeft geratificeerd, I. overwegende dat de zich verslechterende situatie aan de grens tussen Thailand en Cambodja de vrede en stabiliteit in de regio bedreigt, J. overwegende dat Indonesië, de huidige voorzitter van de ASEAN, zijn diplomatieke inspanningen heeft opgevoerd om beide partijen te helpen tot een voorlopige oplossing te komen, zodat bilaterale mechanismen kunnen worden geactiveerd om de beoogde doelen, grensafbakening en algemene vrede in het gebied, te realiseren; overwegende dat de voorzitter van de ASEAN de twee landen aanmoedigt gespreken te beginnen in het bestaande kader van de gemengde Thais-Cambodjaanse Commissie voor de afbakening van de landsgrenzen, K. overwegende dat het ASEAN-Handvest voorziet in een mechanisme voor geschillenbeslechting dat meer ruimte zou geven voor het bieden van hulp bij het oplossen van bilaterale geschillen, L. overwegende dat de directeur-generaal van de UNESCO, Irina Bokova, heeft aangekondigd een missie te zullen sturen om de toestand van de Preah Vihear tempel te beoordelen, 1. veroordeelt de grensschermutselingen tussen de legers van het Koninkrijk Cambodja en het Koninkrijk Thailand en maant beide partijen de uiterste terughoudendheid te betrachten en alle nodige stappen te ondernemen om de spanning te laten verminderen, hun dialoog te hervatten, met het oog op een vreedzame regeling van hun geschillen, en de hulp van de ASEAN en de Verenigde Naties te aanvaarden; 2. betreurt het verlies van mensenlevens bij de recente grensschermutselingen en betuigt zijn oprechte medeleven met de familieleden van de slachtoffers; 3. vraagt beide regeringen dringend om erop toe te zien dat de burgers die als gevolg van de gewapende gevechten zijn ontheemd, alle hulp krijgen die ze nodig hebben; 4. roept beide landen op het arrest van het Internationale Hof van Justitie van 1962 te respecteren en tot een vreedzame regeling te komen van het geschil over het grensgebied bij de Preah Vihear tempel; 5. roept beide landen op erop toe te zien dat zij met hun optreden geen inbreuk maken op artikel 4, lid 1, van het UNESCO-verdrag van Den Haag van 1954 voor de bescherming van cultuurgoed in geval van gewapend conflict, dat elk gebruik van op hun grondgebied of op dat van andere verdragsluitende partijen gelegen cultuurgoed verbiedt waardoor het in geval van gewapend conflict kan worden vernietigd of beschadigd, en partijen verplicht zich te onthouden van alle vijandelijke handelingen tegen zulk goed; 6. roept de Thaise en Cambodjaanse autoriteiten op tot naleving van het Verdrag van Vriendschap en Samenwerking in Zuidoost-Azië en met name van de fundamentele beginselen daarin, betreffende de regeling van onenigheden of geschillen met vreedzame middelen, het afzien van dreiging met of gebruik van geweld, en effectieve samenwerking tussen de verdragsluitende partijen; 7. waardeert de inspanningen die de Indonesische minister van buitenlandse zaken Marty Natalegawa als ASEAN-voorzitter heeft ondernomen om de dialoog tussen de twee landen op gang te helpen zodat het geschil op vreedzame wijze kan worden opgelost; 8. is verheugd dat Thailand en Cambodja hebben ingestemd met deelname aan een spoedvergadering van Zuidoost-Aziatische landen om het grensconflict te bespreken; 9. is ingenomen met het besluit van de directeur-generaal van de UNESCO om een speciale gezant voor een missie van goede diensten te zenden naar Bangkok en Phnom Penh; vraagt beide partijen met klem om hun medewerking aan een eventuele UNESCO-missie die de schade aan de Preah Vihear tempel komt opnemen; 10. roept beide landen op een zodanige oplossing te vinden dat de Preah Vihear tempel vanuit zowel het ene als het andere grondgebied rechtstreeks bereikbaar wordt, en elkaars burgers niet langer uit de tempel of het grensgebied te weren; 11. is ongerust over de berichten omtrent het gebruik van clustermunitie en vraagt beide landen dringend zich onder alle omstandigheden van het gebruik van dergelijke munitie te onthouden; 12. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de vicevoorzitter van de Commissie/hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid, de Europese dienst voor extern optreden, de regeringen en parlementen van de EU-lidstaten, de regering van het Koninkrijk Cambodja, de regering van het Koninkrijk Thailand, de secretaris-generaal van de Verenigde Naties, de directeur-generaal van UNESCO, en de regeringen van de ASEAN-lidstaten. Het Europees Parlement , – onder verwijzing zijn resolutie van 10 februari 2010 over de situatie in Jemen (1) , – gezien het VN-verdrag inzake de rechten van het kind en het Internationaal Verdrag inzake burgerrechten en politieke rechten, waarbij Jemen partij is, – onder verwijzing naar zijn eerdere resoluties over de afschaffing van de doodstraf, in het bijzonder die van 7 oktober 2010 over werelddag tegen de doodstraf (2) , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 16 december 2010 over het jaarverslag inzake de situatie van de mensenrechten in de wereld 2009 en het mensenrechtenbeleid van de EU (3) , – gezien het strategiedocument van de Europese Gemeenschap voor Jemen voor de periode 2007-2013, – gezien Resolutie 65/206 van de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties (AVVN) van 21 december 2010, waarin wordt aangedrongen op een moratorium op de toepassing van de doodstraf, Resolutie 62/149 van de AVVN van 18 december 2007 over een moratorium op de toepassing van de doodstraf en Resolutie 63/168 van de AVVN van 18 december 2008 waarin wordt aangedrongen op de tenuitvoerlegging van Resolutie 62/149 van de AVVN, – gezien de verklaring van Alexandrië van 2008, waarin de regeringen van de landen in het Midden-Oosten en Noord-Afrika (MENA) wordt gevraagd een moratorium op de voltrekking van doodvonnissen in te stellen als eerste stap in de richting van de afschaffing van de doodstraf, – gezien de herziene en bijgewerkte versie van de EU-richtsnoeren inzake de doodstraf, die de Raad op 16 juni 2008 heeft goedgekeurd, – gelet op artikel 122, lid 5, van zijn Reglement, A. overwegende dat er de afgelopen weken in Jemen, net als in andere Arabische landen, met name Tunesië en Egypte, betogers de straat op zijn gegaan om meer democratie en staatshervormingen te eisen; dat vele betogers door de veiligheidsdiensten zijn aangevallen of in hechtenis zijn genomen, B. overwegende dat Muhammed Taher Thabet Samoum in september 2001 ter dood werd veroordeeld door de rechtbank voor strafzaken van Ibb voor een moord die hij gepleegd zou hebben in 1999, toen hij vermoedelijk nog geen 18 jaar oud was; dat de voltrekking van het vonnis wegens het ontbreken van een geboortebewijs in mei 2005 door een hof van beroep werd opgeschort, maar door de Hoge Raad in april 2010 werd bevestigd en daarna door de president van Jemen werd bekrachtigd; dat de terechtstelling van Muhammed Taher Thabet Samoum oorspronkelijk voor 12 januari 2011 was gepland, maar dat de Jemenitische procureur-generaal hem tijdelijk respijt heeft verleend, C. overwegende dat Fuad Ahmed Ali Abdulla ter dood werd veroordeeld voor een moord die hij gepleegd zou hebben toen hij nog geen 18 jaar oud was, hoewel deze hypothese door de rechtbank verworpen werd; dat zijn terechtstelling, die voor 19 december 2010 was gepland, werd uitgesteld na stappen van de internationale gemeenschap, met name de Europese Unie, en zijn advocaat, D. overwegende dat de doodstraf de meest wrede, onmenselijke en onterende bestraffing is, een bestraffing die een schending vormt van het recht op leven zoals neergelegd in de Universele verklaring van de rechten van de mens, E. overwegende dat Jemen partij is bij het VN-verdrag inzake de rechten van het kind en het Internationaal Verdrag inzake burgerrechten en politieke rechten, die beide uitdrukkelijk bepalen dat het terechtstellen van personen voor misdaden die zij begaan hebben toen zij nog geen 18 jaar oud waren, verboden is, en dat het opleggen van de doodstraf aan minderjarige delinquenten ook uitdrukkelijk verboden wordt door artikel 31 van het Jemenitische wetboek van strafrecht, F. overwegende dat er in 2010 in Jemen tientallen doodvonnissen zijn voltrokken; dat er volgens berichten van mensenrechtenorganisaties in Jemen honderden gevangenen in dodencellen zitten, G. overwegende dat Jemen niet over passende middelen beschikt voor het vaststellen van de leeftijd van beklaagden die niet in het bezit zijn van een geboortebewijs, en evenmin over de nodige forensische faciliteiten en medewerkers, H. overwegende dat er ernstige verontrusting bestaat over de ontwikkelingen in Jemen op het gebied van democratie, mensenrechten en onafhankelijke rechtspraak; dat er gevallen zijn geweest van vervolging van journalisten en mensenrechtenactivisten; dat met name vrouwen het moeilijk hebben, met steeds minder toegang tot onderwijs en een gebrek aan actieve deelname aan het politieke leven, I. overwegende dat de Europese Unie met grote inzet ijvert voor afschaffing van de doodstraf overal ter wereld en de universele instemming met dit beginsel nastreeft, J. overwegende dat er volgens de berichten in 2010 nog slechts één land een minderjarige delinquent terecht heeft gesteld, terwijl er dat in 2009 nog drie waren; dat Jemen aanzienlijke vorderingen heeft geboekt in de richting van een verbod op doodvonnissen tegen minderjarige delinquenten; dat er op grond daarvan gerede hoop bestaat dat de terechtstelling van minderjarige delinquenten spoedig in de hele wereld bij de wet en in de praktijk verboden zal zijn, 1. is ernstig bezorgd over de slepende politieke en sociaal-economische problemen in Jemen en roept de internationale gemeenschap op zich ten zeerste in te spannen om escalatie van de huidige crisis te voorkomen; 2. verklaart zich solidair met de betogers die om democratische hervormingen en betere levensomstandigheden vragen; is in dit verband ingenomen met de aankondiging van president Saleh dat hij in 2013 zal aftreden, en verzoekt de autoriteiten alle geweld tegen vreedzame demonstranten te staken en alle demonstranten die hun onvrede op vreedzame wijze hebben geuit, vrij te laten; 3. veroordeelt alle terechtstellingen waar dan ook ter wereld en benadrukt eens temeer dat de afschaffing van de doodstraf bijdraagt tot de menselijke waardigheid en de gestage ontwikkeling van de mensenrechten; 4. verzoekt de president van Jemen en de Jemenitische autoriteiten de terechtstelling van Muhammed Taher Thabet Samoum tegen te houden en verzoekt de autoriteiten de tegen Muhammed Taher Thabet Samoum en Fuad Ahmed Ali Abdulla uitgesproken doodvonnissen om te zetten; 5. verzoekt de regering van Jemen een einde te maken aan het terechtstellen van personen wegens misdaden die zij vermoedelijk gepleegd hebben toen zij nog geen 18 jaar oud waren, aangezien een dergelijke straf in strijd is met zowel de Jemenitische wetgeving als de verplichtingen die krachtens internationale mensenrechtenverdragen op Jemen rusten; 6. verzoekt de Jemenitische autoriteiten zich te houden aan artikel 31 van het wetboek van strafrecht, waarin bepaald wordt dat andere straffen dan de doodstraf moeten worden opgelegd voor misdaden bedreven door personen van minder dan 18 jaar; 7. verzoekt de Jemenitische autoriteiten met klem zich te houden aan de internationaal erkende rechtswaarborgen voor minderjarigen, zoals het Internationaal Verdrag inzake burgerrechten en politieke rechten en het VN-Verdrag inzake de rechten van het kind; 8. verzoekt de Jemenitische autoriteiten algemene geboorteregistratie in te voeren en te zorgen voor betere mechanismes voor het vaststellen van de leeftijd van beklaagden die niet in het bezit zijn van een geboortebewijs; 9. benadrukt de noodzaak van de hervormingen in Jemen waarop zo vele betogers in de straten hebben aangedrongen, ten einde ervoor te zorgen dat de levensomstandigheden van de bevolking beter worden, dat vrije en eerlijke verkiezingen worden gewaarborgd en dat de mensenrechten geëerbiedigd worden, met name de vrije media, het recht op een eerlijk proces en de gelijke behandeling van mannen en vrouwen; 10. verzoekt de Raad en de Commissie om, vooral na de oprichting van de Europese dienst voor extern optreden, snel een gecoördineerde en alomvattende aanpak van de EU ten aanzien van Jemen ten uitvoer te leggen; 11. verzoekt zijn voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Vicevoorzitter van de Commissie/Hoge Vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid, de EDEO, de regeringen en parlementen van de lidstaten van de EU, de secretaris-generaal van de VN, de voorzitter van de Algemene Vergadering van de VN, de regeringen van de VN-lidstaten en de regering en de president van de Republiek Jemen. Het Europees Parlement , – gezien de internationale verplichtingen en instrumenten op het gebied van de mensenrechten die onder meer voortvloeien uit de VN-verdragen inzake de rechten van de mens en uit het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens, en die de eerbiediging van de mensenrechten en de fundamentele vrijheden waarborgen en discriminatie verbieden, – gezien de partnerschapsovereenkomst tussen de leden van de groep van staten in Afrika, het Caribische gebied en de Stille Oceaan, enerzijds, en de Europese Gemeenschap en haar lidstaten, anderzijds, ondertekend te Cotonou op 23 juni 2000 (Overeenkomst van Cotonou), en herzien te Ouagadougou op 23 juni 2010, en de mensenrechtenclausules in deze overeenkomst, in het bijzonder artikel 8, – gelet op de artikelen 6, 7 en 21 van het verdrag betreffende de Europese Unie (VEU), die de Europese unie en haar lidstaten verplichten om de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden te eerbiedigen en op EU-niveau middelen aan te reiken om tegen discriminatie en schendingen van de rechten van de mens op te treden, – gelet op het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, en met name op artikel 21, lid 1, dat discriminatie op grond van seksuele voorkeur verbiedt, – gezien alle inspanningen van de Europese Unie om homofobie en discriminatie op grond van seksuele voorkeur te bestrijden, – onder verwijzing naar zijn vroegere resoluties over homofobie, bescherming van minderheden en antidiscriminatiebeleid, – onder verwijzing naar zijn resolutie van 17 december 2009 over Oeganda: ontwerpwetgeving tegen homoseksualiteit (1) en van 16 december 2010 over Oeganda: het zogeheten „wetsontwerp-Bahati” en discriminatie van de LGBT-bevolking (2) , – gezien de verklaring van 17 mei 2010 van de vicevoorzitter van de Commissie / hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid, Catherine Ashton, en van Jerzy Buzek, Voorzitter van het Europees Parlement, de Internationale dag tegen homofobie, – gezien de verklaring van 28 september 2010 van de ACS-groep over vreedzaam samengaan van godsdiensten en het belang dat in de ACS-samenwerking wordt gehecht aan het verschijnsel homoseksualiteit, – gezien de verklaring die EU-vertegenwoordigers van EVP, S&D, ALDE, Groenen en GUE-fractie van het Europees Parlement in de Paritaire Parlementaire Vergadering ACS-EU op 6 december 2010 hebben afgelegd naar aanleiding van de ACS-verklaring, – onder verwijzing naar de resolutie van de gezamenlijke parlementaire vergadering ACS-EU van 3 december 2009 over sociale en culturele integratie en deelname van jonge mensen, – gelet op artikel 122, lid 5, van zijn Reglement, A. overwegende dat David Kato Kisule, mensenrechtenactivist en leider van de homoseksuelen- en lesbische-vrouwengroep Sexual Minorities Uganda en van de LGBT-gemeenschp in Oeganda in het algemeen, op 26 januari 2011 in Oeganda op beestachtige wijze is vermoord, B. overwegende dat David Kato daarvoor een door hem aangespannen proces tegen het boulevardblad Rolling Stone had gewonnen, dat op 9 oktober 2010 en 15 november 2010 de namen, persoonlijke gegevens en foto's had gepubliceerd van meer dan 100 mensen onder wie David Kato, die homoseksueel zouden zijn, en dat lezers had aangespoord hen letsel toe te brengen of op te hangen, C. overwegende dat het Oegandese Hooggerechtshof op 3 januari 2011 heeft besloten dat Rolling Stone de fundamentele constitutionele rechten heeft geschonden van alle burgers tot waardigheid en privacy, en daarbij vermeldt dat zelfs huidige Oegandese wetgeving inzake anti-homoseksualiteit niet kan worden opgevat als zou ze geweld tegen of moordpartijen tegen homoseksuelen verschonen; overwegende dat Kato Kisule, na de overwinning voor het Hof, het feit aan de kaak stelde dat het aantal bedreigingen en pesterijen toenam, D. overwegende dat de co-voorzitter van de Paritaire Parlementaire Vergadering Europese Unie-Afrika, Caribisch Gebied en Stille Oceaan; de voorzitter van de Subcommissie mensenrechten; de Voorzitter van het Europees Parlement de hoofden van de EU-gezantschappen in Kampala; de minister van Buitenlandse Zaken en de president van de verenigde Staten; de Hoge Commissaris van de VN voor mensenrechten en andere leiders van de internationale gemeenschap David Kito hebben geprezen als verdediger van de mensenrechten n de Oegandese instanties hebben verzocht de dader(s) voor de rechter te brengen, E. overwegende dat het Europees Parlement en andere niet-gouvernementele organisaties en vertegenwoordigers van de regeringen van VS en EU herhaaldelijk hun verontrusting hebben geuit over de situatie van LGBT-personen in Oeganda, over aanhoudende discriminatie en vervolging, en over het aanzetten tot haat tegen LGBT-personen door openbare en particuliere personen en organisaties in Oeganda, F. overwegende dat de groep waartoe David Kato behoorde zich in het openbaar heeft gekeerd tegen het wetsontwerp tegen homoseksualiteit, dat parlementslid David Bahati op 25 september 2009 heeft ingediend in het Oegandese parlement, dat voorziet in strafbaarstelling van homoseksuele handelingen met gevangenisstraffen variërend van zeven jaar tot levenslang, alsmede met de doodstraf, overwegende dat het wetsontwerp maximaal drie jaar gevangenisstraf stelt op verzwijging van homoseksualiteit van een kind of een patiënt; overwegende dat het wetsontwerp nog in behandeling is, G. overwegende dat LGBT-personen en personen wier foto's zijn verschenen in Rolling Stone en die vervolgens zijn voorgelezen op radio en televisie, thans in reëel gevaar verkeren te worden vervolgd, dat zij meestal geen onderdak hebben, zonder werk zitten, gedwongen zijn openbare plaatsen te vermijden en dat zij zich aan het zicht moeten ontrekken, H. overwegende dat homoseksualiteit in slechts13 Afrikaanse landen legaal is en in 38 landen een strafbaar feit, overwegende dat Mauritanië, Somalië, Soedan en Noord-Nigeria de doodstraf op homoseksualiteit hebben gesteld, overwegende dat o.m. politieke en extremistische godsdienstige leiders aanzetten tot geweld tegen LGBT-personen, terwijl de overheid strafbare feiten naar aanleiding van seksuele geaardheid gedoogt en onbestraft laat, en gezien het feit dat het aantal gevallen van discriminatie, willekeurige arrestatie en mishandeling wegens seksuele geaardheid voortdurend toeneemt, 1. veroordeelt de gewelddadige moord op de Oegandese mensenrechtenactivist David Kato in meest krachtige termen; 2. verzoekt de Oegandese instanties een diepgaand en onpartijdig onderzoek in te stellen naar de moord en de daders voor de rechter te brengen, en hetzelfde te doen in ieder geval van vervolging, discriminatie en geweld tegen LGBT-personen en alle andere minderheden; verzoekt de Oegandese instanties een onderzoek te doen naar personen die in het openbaar hebben aangedrongen op de moord op David Kato, hun organisaties, rol en financiering; 3. betreurt dat de Oegandese autoriteiten zwijgen over een gedachtegoed dat oproept tot discriminatie van homoseksuelen, en wijst hen op hun verplichtingen uit hoofde van het internationaal recht en de Overeenkomst van Cotonou, met name de plicht eenieder te beschermen tegen bedreiging en geweld, ongeacht zijn seksuele geaardheid of geslachtsidentiteit; 4. wijst er ter gelegenheid van de algemene en presidentsverkiezingen die voor 18 februari 2011 op het programma staan nogmaals op dat moet worden gepleit tegen iedere vorm van onderdrukking van homoseksualiteit , dat er maatregelen moeten worden genomen om een eind te maken aan de tegen homo's gerichte campagnes in de pers, en aan alle oproepen tot haat tegen een minderheidsgemeenschap of iedere motivering op basis van geslacht of seksuele geaardheid; 5. verzoekt de regering van Oeganda erop toe te zien dat LGBT-personen en alle andere minderheidsgroepen in Oeganda gelijkelijk worden beschermd tegen geweld, en onmiddellijk op te treden tegen alle bedreigingen of gevallen van haatzaaien die geweld, discriminatie of vijandigheid tegen hen kunnen veroorzaken; 6. veroordeelt dus andermaal het „wetsvoorstel-Bahati” tegen homoseksualiteit en verzoekt het parlement van Oeganda homoseksualiteit uit de strafrechtelijke sfeer te halen en toepassing van de doodstraf onder alle omstandigheden af te wijzen; schaart zich achter het beroep dat VN-secretaris-generaal Ban Ki-moon op 10 december 2010 heeft gedaan om homoseksualiteit overal ter wereld uit de strafrechtelijke sfeer te halen; 7. veroordeelt elke poging tot het aanwakkeren van haat en het voorstaan van geweld tegen welke minderheidsgroepering dan ook, onder meer op grond van sekse of seksuele oriëntatie; sluit zich aan bij het verzoek van SMUG, de organisatie van David Kato, en van andere organisaties aan instanties, politieke en godsdienstige leiders en de media, op te houden met het verketteren van seksuele minderheden en het scheppen van een klimaat van geweld tegen LGBT-personen; 8. dringt er bij de Europese Commissie en de lidstaten met klem op aan LGBT-activisten op te nemen in hun programma's ter ondersteuning van mensenrechtenactivisten; verzoekt alle niet-gouvernementele organisaties in Oeganda samen te werken met de Oegandese Coalitie voor de rechten van de mens, met inbegrip van LGBT-organisaties; 9. verzoekt de EU en de lidstaten erop toe te zien dat in het kader van hun buitenlands beleid, o.m. hun samenwerkings- en ontwikkelingsbeleid, met derde landen, zowel wat betreft relaties met overheden als met n niet-gouvernementele organisaties, naar behoren rekening wordt gehouden met situatie van de mensenrechten van alle minderheidsgroepen waaronder LGBT-personen, om ervoor te zorgen dat op dit gebied tastbare vooruitgang wordt geboekt; verzoekt de Commissie, de Raad en de Europese dienst voor extern optreden bij hun contacten met Oeganda ten volle gebruik te maken van de instrumenten ter bevordering en bescherming van alle mensenrechten van lesbiennes, homoseksuelen, biseksuelen en transseksuelen (LGBT), LGBT-activisten in Oeganda volledig te beschermen en hun activiteiten te steunen; verzoekt de Commissie deze punten op te nemen in het door het EP gevraagde stappenplan tegen homohaat (3) ; 10. is er bijzonder verontrust over dat internationale donors, internationale organisaties en niet-gouvernementele organisaties, humanitaire organisaties en artsen hun werkzaamheden op bepaalde terreinen zouden moeten staken als het wetsvoorstel wordt aangenomen en stelt vast dat Duitsland heeft besloten de helft van de aan Malawi toegezegde steun op te schorten wegens het strafbaar stellen van homoseksualiteit en de beperking van de persvrijheid, nadat de Verenigde Staten hadden geweigerd meer dan 350 miljoen USD naar Malawi over te maken als er niet nader zou worden onderhandeld over wetten die de persoonlijke vrijheid beperken; 11. herhaalt dat het vasthoudt aan universele mensenrechten en dat seksuele geaardheid een aangelegenheid is die valt binnen het individuele recht op bescherming van de persoonlijke levenssfeer die door de internationale mensenrechtenwetgeving wordt gewaarborgd, en in overeenstemming waarmee gelijkheid en niet-discriminatie moeten worden beschermd, terwijl de vrijheid van meningsuiting gewaarborgd dient te zijn, en herinnert de Oegandese instanties aan hun verplichtingen uit hoofde van de internationale wetgeving en van de Overeenkomst van Cotonou, waarin wordt aangedrongen op eerbiediging van de mensenrechten; 12. verzoekt de lidstaten en instellingen van de EU het beginsel te bevestigen dat personen die dreigen te worden vervolgd, in aanmerking moeten worden genomen voor de status van vluchteling; 13. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de hoge vertegenwoordiger/vicevoorzitter voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid, de president van de republiek Oeganda, de voorzitter van het Oegandese parlement, de Oost-Afrikaanse wetgevende vergadering en de Afrikaanse Unie en haar instellingen.