Het Europees Parlement, − gezien het schrijven van 13 januari 2003 van Athanasios Psarrakis, openbaar aanklager bij de Atheense rechtbank van eerste aanleg, en het verzoek om opheffing van de immuniteit van Efstratios Korakas, dat op 6 mei 2003 werd ingediend door Filippos Petsalnikos, minister van Justitie van de Helleense Republiek, en van de ontvangst waarvan op 5 juni 2003 ter plenaire vergadering kennis werd gegeven, − gehoord de heer Efstratios Korakas, overeenkomstig artikel 6 bis, lid 3 van het Reglement van het Europees Parlement, die verzocht heeft zijn parlementaire immuniteit niet op te heffen, − gelet op artikel 10 van het Protocol van 8 april 1965 betreffende de voorrechten en immuniteiten van de Europese Gemeenschappen, en op artikel 4, lid 2 van de Akte van 20 september 1976 betreffende de verkiezing van de vertegenwoordigers in het Europees Parlement door middel van rechtstreekse algemene verkiezingen, − gelet op de arresten van het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen van 12 mei 1964 en 10 juli 1986 (1) , − gelet op de artikelen 6 en 6 bis van zijn Reglement, − gezien het verslag van de Commissie juridische zaken en interne markt (A5&nbhy;0420/2003), 1. besluit de immuniteit van Efstratios Korakas niet op te heffen; 2. verzoekt zijn Voorzitter dit besluit en het verslag van zijn commissie onmiddellijk te doen toekomen aan de bevoegde autoriteit van de Helleense Republiek. Het Europees Parlement, − gezien het aan het Parlement voorgelegde verzoek om opheffing van de immuniteit van Jean-Charles Marchiani, dat op 8 april 2003 werd ingediend door de Minister van Buitenlandse zaken van de Franse Republiek, en van de ontvangst waarvan op 10 april 2003 ter plenaire vergadering kennis werd gegeven, − gelet op artikel 10 van het Protocol van 8 april 1965 betreffende de voorrechten en immuniteiten van de Europese Gemeenschappen, en op artikel 4, lid 2 van de Akte van 20 september 1976 betreffende de verkiezing van de vertegenwoordigers in het Europees Parlement door middel van rechtstreekse algemene verkiezingen, − gelet op de arresten van het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen van 12 mei 1964 en 10 juli 1986 (1) , − gelet op artikel 26 van de grondwet van de Franse Republiek, − gelet op de artikelen 6 en 6 bis van zijn Reglement, − gezien het verslag van de Commissie juridische zaken en interne markt (A5&nbhy;0422/2003), 1. besluit de immuniteit van Jean-Charles Marchiani niet op te heffen; 2. verzoekt zijn Voorzitter dit besluit en het verslag van zijn commissie onmiddellijk te doen toekomen aan de Minister van Buitenlandse zaken van de Franse Republiek. Het Europees Parlement, − gezien het aan het Parlement voorgelegde verzoek om opheffing van de immuniteit van Jean-Charles Marchiani, dat op 29 april 2003 werd ingediend door de minister van Buitenlandse zaken van de Franse Republiek, en van de ontvangst waarvan op 12 mei 2003 ter plenaire vergadering kennis werd gegeven, − gelet op artikel 10 van het Protocol van 8 april 1965 betreffende de voorrechten en immuniteiten van de Europese Gemeenschappen, en op artikel 4, lid 2 van de Akte van 20 september 1976 betreffende de verkiezing van de vertegenwoordigers in het Europees Parlement door middel van rechtstreekse algemene verkiezingen, − gelet op de arresten van het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen van 12 mei 1964 en 10 juli 1986 (1) , − gelet op artikel 26 van de grondwet van de Franse Republiek, − gelet op de artikelen 6 en 6 bis van zijn Reglement, − gezien het verslag van de Commissie juridische zaken en interne markt (A5&nbhy;0423/2003), 1. besluit de immuniteit van Jean-Charles Marchiani niet op te heffen; 2. verzoekt zijn Voorzitter dit besluit en het verslag van zijn commissie onmiddellijk te doen toekomen aan de minister van Buitenlandse zaken van de Franse Republiek. Het Europees Parlement, − gezien het aan het Parlement voorgelegde verzoek om verdediging van voorrechten en immuniteiten in verband met de inbeslagneming, door een onderzoeksrechter van een Frans Tribunal de grande instance, van documenten en andere voorwerpen in verband met een strafrechtelijke procedure tegen derden, welk verzoek door Marco Cappato op 11 juni 2003 werd ingediend, en van de ontvangst waarvan op 3 juli 2003 ter plenaire vergadering kennis werd gegeven, − gelet op de artikelen 9 en 10 van het Protocol van 8 april 1965 betreffende de voorrechten en immuniteiten van de Europese Gemeenschappen, en op artikel 4, lid 2 van de Akte van 20 september 1976 betreffende de verkiezing van de vertegenwoordigers in het Europees Parlement door middel van rechtstreekse algemene verkiezingen, − gelet op de arresten van het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen van 12 mei 1964 en 10 juli 1986 (1) , − gelet op artikel 26 van de grondwet van de Franse Republiek en artikel 80 van het Reglement van de Assemblée Nationale, − gelet op de artikelen 6 en 6 bis van zijn Reglement, − gezien het verslag van de Commissie juridische zaken en interne markt ( A5-0433/2003 ), A. overwegende dat de klacht van de heer Cappato hoofdzakelijk inhoudt dat een Franse onderzoekrechter weigert bepaalde, hem toebehorende documenten en voorwerpen terug te geven die bij een derde in beslag waren genomen, op grond dat deze nodig zijn voor het lopende gerechtelijk onderzoek en als bewijsmateriaal moeten dienen, B. overwegende dat de heer Cappato in Italië is gekozen, en dat van het Protocol daarom alleen de bepaling in artikel 10, sub b, dat leden van het Europees Parlement op het grondgebied van elke andere lidstaat vrijstelling genieten van aanhouding en gerechtelijke vervolging in welke vorm ook, hier van toepassing kan zijn, aangezien niet wordt gesteld dat de in beslag genomen documenten en voorwerpen meningen betreffen die door betrokkene in de uitoefening van zijn ambt waren uitgebracht, C. overwegende dat het in dit verband niet zonder belang is dat artikel 26 van de grondwet van de Franse Republiek alleen spreekt van aanhouding, detentie, vrijheidsbenemende of &nbhy;beperkende maatregelen of vervolging tegen een parlementslid, en dat de Franse Assemblée Générale, ingevolge artikel 80, lid 8 van haar Reglement, alleen kan beslissen of de detentie of die maatregelen geheel of gedeeltelijk moeten worden geschorst, D. overwegende dat de strafvervolging naar aanleiding waarvan de heer Cappato zijn verzoek heeft ingediend, tegen derden is gericht, E. overwegende dat tegen derden ingestelde strafvervolging onder bepaalde omstandigheden inbreuk kan maken op de voorrechten en immuniteiten van een lid van het Parlement, F. overwegende dat in dit geval echter geen sprake lijkt te zijn van fumus persecutionis, 1. besluit de voorrechten en immuniteiten van Marco Cappato niet te verdedigen. (Raadplegingsprocedure) Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan de Raad ( COM(2003) 551 ) (1) , – gelet op de artikelen 170 en 300, lid 2, eerste alinea van het EG-Verdrag, – gelet op artikel 300, lid 3, eerste alinea van het EG-Verdrag, op grond waarvan het Parlement door de Raad is geraadpleegd (C5&nbhy;0470/2003), – gelet op de artikelen 67, 97, lid 7 en 158, lid 1 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie industrie, externe handel, onderzoek en energie (A5&nbhy;0403/2003), 1. hecht zijn goedkeuring aan de sluiting van de overeenkomst; 2. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de regeringen en parlementen van de lidstaten en het Koninkrijk Marokko. (Raadplegingsprocedure) Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan de Raad ( COM(2003) 549 ) (1) , – gelet op de artikelen 170 en 300, lid 2 van het EG-Verdrag, – gelet op artikel 300, lid 3, eerste alinea van het EG-Verdrag, op grond waarvan het Parlement door de Raad is geraadpleegd (C5&nbhy;0469/2003) – gelet op de artikelen 67, 97, lid 7 en 158, lid 1 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie industrie, externe handel, onderzoek en energie (A5&nbhy;0404/2003), 1. hecht zijn goedkeuring aan de sluiting van de overeenkomst; 2. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de regeringen en parlementen van de lidstaten en de Republiek Tunesië. Het Europees Parlement , – gelet op artikel 272 van het EG-Verdrag en artikel 177 van het Euratom-Verdrag, – gelet op Verordening (EG, Euratom) nr. 1605/2002 van de Raad van 25 juni 2002 houdende het Financieel Reglement van toepassing op de algemene begroting van de Europese Gemeenschappen (1) , en in het bijzonder de artikelen 37 en 38, – gelet op de algemene begroting van de Europese Unie voor het begrotingsjaar 2003, definitief vastgesteld op 19 december 2002 (2) , – gelet op het Interinstitutioneel Akkoord van 6 mei 1999 tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie over de begrotingsdiscipline en de verbetering van de begrotingsprocedure (3) , – gezien het voorontwerp van gewijzigde begroting nr. 7/2003 van de Europese Unie voor het begrotingsjaar 2003, door de Commissie ingediend op 29 oktober 2003 (SEC(2003) 1111), – gezien het ontwerp van gewijzigde begroting nr. 6/2003 van de Europese Unie voor het begrotingsjaar 2003, door de Raad vastgesteld op 25 november 2003 (14836/2003 – C5-0567/2003), – gelet op artikel 92 en bijlage IV van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Begrotingscommissie ( A5-0428/2003 ), A. overwegende dat het voorstel om de betalingskredieten op de begroting 2003 voor de voltooiing van de structuurfondsprogramma's van voor 2000 te verlagen ingaat tegen de prioriteit van een doeltreffende uitvoering van de communautaire programma's in plaats van het jaar na jaar uitstellen of zelfs schrappen van die programma's, B. overwegende dat dergelijke tendensen met name zorgwekkend zijn nu het erop lijkt dat de politieke bereidheid om de programma's van voor 2000 eindelijk uit te voeren en te voltooien in twijfel getrokken kan worden, C. overwegende dat echter op het begrotingsoverleg tussen het Parlement en de Raad van 24 november 2003 een algemeen akkoord werd bereikt over de begroting 2004, alsmede over de gewijzigde begrotingen 6 en 7; 1. herhaalt zijn ontevredenheid met de onderbesteding van de betalingskredieten voor de structuurfondsen, in het bijzonder voor de programma's van voor 2000, en wijst op een bedrag aan achterstallige betalingen van 12,8 miljard EUR per 7 november 2003; 2. is van mening dat het voorstel om de betalingskredieten voor de programma's van voor 2000 op de begroting 2003 met 5 miljard EUR te verlagen een ernstige ondermijning vormt van de herhaaldelijk geformuleerde politieke prioriteit van het boeken van vooruitgang met de uitvoering en voltooiing van deze programma's; 3. wijst erop dat op het voorontwerp van begroting van de Europese Unie voor het begrotingsjaar 2004 slechts een bedrag van 984 miljoen EUR aan betalingskredieten voor deze programma's is opgenomen en betwijfelt of onder dergelijke omstandigheden aan alle betalingsverzoeken kan worden voldaan; herinnert eraan dat de Commissie door de begrotingsautoriteit is verzocht een gewijzigde begroting te presenteren, indien de behoefte aan betalingen de op de begroting 2004 opgenomen kredieten overstijgt; 4. hecht zonder wijzigingen zijn goedkeuring aan het ontwerp van gewijzigde begroting nr. 6/2003; 5. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Het Europees Parlement , – gelet op artikel 272 van het EG-Verdrag en artikel 177 van het Euratom-Verdrag, – gelet op Verordening (EG, Euratom) nr. 1605/2002 van de Raad van 25 juni 2002 houdende het Financieel Reglement van toepassing op de algemene begroting van de Europese Gemeenschappen (1) , met name de artikelen 37 en 38, – gelet op de algemene begroting van de Europese Unie voor het begrotingsjaar 2003, definitief vastgesteld op 19 december 2002 (2) , – gelet op het Interinstitutioneel Akkoord van 6 mei 1999 tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie over de begrotingsdiscipline en de verbetering van de begrotingsprocedure (3) , – gezien het voorontwerp van gewijzigde begroting nr. 8/2003 van de Europese Unie voor het begrotingsjaar 2003, gepresenteerd door de Commissie op 10 november 2003 (SEC(2003) 1297), – gezien het ontwerp van gewijzigde begroting nr. 7/2003 van de Europese Unie voor het begrotingsjaar 2003, opgesteld door de Raad op 25 november 2003 (15276/2003 - C5&nbhy;0568/2003), – gelet op artikel 92 en bijlage IV van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Begrotingscommissie (A5&nbhy;0429/2003), A. overwegende dat op het begrotingsoverleg van 24 november 2003 een algemeen pakket inzake de begroting 2004 is overeengekomen, inclusief een akkoord tot goedkeuring van de gewijzigde begrotingen 6 en 7, B. overwegende dat het ontwerp van gewijzigde begroting nr. 7/2003 tot doel heeft tegemoet te komen aan de budgettaire behoeften in het kader van rubriek 5 van de financiële vooruitzichten in 2004, 1. hecht zonder wijzigingen zijn goedkeuring aan het ontwerp van gewijzigde begroting nr. 7/2003; 2. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie alsmede aan de overige betrokken instellingen en organen. (Raadplegingsprocedure) Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan de Raad ( COM(2003) 437 ) (1) , – gelet op de artikelen 36 en 37van het EG&nbhy;Verdrag, op grond waarvan het Parlement door de Raad is geraadpleegd (C5&nbhy;0357/2003), – gelet op artikel 67 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie visserij (A5&nbhy;0407/2003), 1. hecht zijn goedkeuring aan het Commissievoorstel, als geamendeerd door het Parlement; 2. verzoekt de Commissie haar voorstel krachtens artikel 250, lid 2 van het EG&nbhy;Verdrag dienovereenkomstig te wijzigen; 3. verzoekt de Raad, wanneer deze voornemens is af te wijken van de door het Parlement goedgekeurde tekst, het Parlement hiervan op de hoogte te stellen; 4. wenst opnieuw te worden geraadpleegd ingeval de Raad voornemens is ingrijpende wijzigingen aan te brengen in het voorstel van de Commissie; 5. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. (Raadplegingsprocedure) Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan de Raad ( COM(2003) 516 ) (1) , – gelet op artikel 37 van het EG&nbhy;Verdrag, op grond waarvan het Parlement door de Raad is geraadpleegd (C5&nbhy;0390/2003), – gezien het advies van de Commissie juridische zaken en interne markt over de voorgestelde rechtsgrondslag, – gelet op de artikelen 67 en 63 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie visserij en de adviezen van de Begrotingscommissie en de Commissie regionaal beleid, vervoer en toerisme (A5&nbhy;0411/2003), 1. hecht zijn goedkeuring aan het Commissievoorstel, als geamendeerd door het Parlement; 2. verzoekt de Commissie haar voorstel krachtens artikel 250, lid 2 van het EG&nbhy;Verdrag dienovereenkomstig te wijzigen; 3. verzoekt de Raad, wanneer deze voornemens is af te wijken van de door het Parlement goedgekeurde tekst, het Parlement hiervan op de hoogte te stellen; 4. wenst opnieuw te worden geraadpleegd ingeval de Raad voornemens is ingrijpende wijzigingen aan te brengen in het voorstel van de Commissie; 5. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. (Raadplegingsprocedure) Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan de Raad ( COM(2003) 175 ) (1) , – gelet op artikel 37 van het EG&nbhy;Verdrag, op grond waarvan het Parlement door de Raad is geraadpleegd (C5&nbhy;0243/2003), – gezien het advies van de Commissie juridische zaken en interne markt inzake de rechtsgrondslag van het voorstel, – gelet op artikel 67 en artikel 63 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie visserij (A5&nbhy;0409/2003), 1. hecht zijn goedkeuring aan het Commissievoorstel, als geamendeerd door het Parlement; 2. verzoekt de Commissie haar voorstel krachtens artikel 250, lid 2 van het EG&nbhy;Verdrag dienovereenkomstig te wijzigen; 3. verzoekt de Raad, wanneer deze voornemens is af te wijken van de door het Parlement goedgekeurde tekst, het Parlement hiervan op de hoogte te stellen; 4. wenst opnieuw te worden geraadpleegd ingeval de Raad voornemens is ingrijpende wijzigingen aan te brengen in het voorstel van de Commissie; 5. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. (Raadplegingsprocedure) Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan de Raad ( COM(2003) 634 ) (1) , – gelet op artikel 133 van het EG&nbhy;Verdrag, op grond waarvan het Parlement door de Raad is geraadpleegd (C5&nbhy;0544/2003), – gelet op de in het kader van de WTO op 14 september 2003 in Cancun (Mexico) aangenomen ministeriële verklaring (2) , – gelet op artikel 67 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie ontwikkelingssamenwerking (A5&nbhy;0424/2003), 1. hecht zijn goedkeuring aan het Commissievoorstel, als geamendeerd door het Parlement; 2. verzoekt de Commissie haar voorstel krachtens artikel 250, lid 2 van het EG&nbhy;Verdrag dienovereenkomstig te wijzigen; 3. verzoekt de Raad, wanneer deze voornemens is af te wijken van de door het Parlement goedgekeurde tekst, het Parlement hiervan op de hoogte te stellen; 4. wenst opnieuw te worden geraadpleegd ingeval de Raad voornemens is ingrijpende wijzigingen aan te brengen in het voorstel van de Commissie; 5. verzoekt zijn Voorzitter dit standpunt te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. (Raadplegingsprocedure) Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan de Raad ( COM(2003) 612 ) (1) , – gelet op artikel 283 van het EG&nbhy;Verdrag, op grond waarvan het Parlement door de Raad is geraadpleegd (C5&nbhy;0492/2003), – gelet op artikel 67 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie juridische zaken en interne markt (A5&nbhy;0453/2003), 1. hecht zijn goedkeuring aan het voorstel van de Commissie; 2. verzoekt de Raad, wanneer deze voornemens is af te wijken van de door het Parlement goedgekeurde tekst, het Parlement hiervan op de hoogte te stellen; 3. wenst dat de overlegprocedure als bedoeld in de gemeenschappelijke verklaring van 4 maart 1975 wordt ingeleid ingeval de Raad voornemens is af te wijken van de door het Parlement goedgekeurde tekst; 4. wenst opnieuw te worden geraadpleegd ingeval de Raad voornemens is ingrijpende wijzigingen aan te brengen in het voorstel van de Commissie; 5. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Het Europees Parlement , – gezien het verslag van de Commissie over Europese governance ( COM(2002) 705 - C5-0200/2003), – gezien de mededeling van de Commissie "Naar een krachtige cultuur van raadpleging en dialoog - Voorstel inzake algemene beginselen en minimumnormen voor raadpleging van betrokken partijen door de Commissie" ( COM(2002) 704 ), – gezien de mededeling van de Commissie over het bijeenbrengen en benutten van deskundigheid door de Commissie: beginselen en richtsnoeren - "Verbetering van de kennisbasis voor beter beleid" ( COM(2002) 713 ), – gezien het Witboek van de Commissie "Europese governance" van 25 juli 2001 (1) , – gezien het advies van het Comité van de regio's van 2 juli 2003 over de follow-up van het Witboek van de Commissie over Europese governance (2) , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 29 november 2001 over het Witboek van de Commissie over Europese governance (3) , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 14 januari 2003 over de rol van regionale en lokale overheden bij de Europese integratie (4) , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 24 september 2003 over het ontwerpverdrag tot vaststelling van een Grondwet voor Europa en houdende advies van het Europees Parlement inzake de bijeenroeping van de Intergouvernementele Conferentie (IGC) (5) , – onder verwijzing naar zijn besluit van 9 oktober 2003 (6) over de sluiting van het interinstitutioneel akkoord "Beter wetgeven" tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie, – gelet op de artikelen 47, lid 2 en 163 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie constitutionele zaken en de adviezen van de Commissie juridische zaken en interne markt en de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken ( A5-0402/2003 ), A. overwegende dat het in bovengenoemde resolutie van 29 november 2001 zijn waardering heeft uitgesproken voor het feit dat de Commissie bereid is de uitoefening van bevoegdheden op Europees niveau - "Europese governance" - onvoorwaardelijk en zelfkritisch onder de loep te nemen, B. overwegende dat de Commissie binnen twee jaar opvolging heeft gegeven aan een groot deel van de in het Witboek gestelde doelen door middel van het uitgeven van een aantal mededelingen die concrete uitwerkingen inhouden van actiepunten uit het Witboek, C. overwegende dat verschillende actiepunten uit het Witboek, zoals "de herziening van de internationale vertegenwoordiging van de Europese Unie", nog concrete voorstellen behoeven, D. overwegende dat de verbetering van de governance een taak is van alle Europese instellingen en niet alleen van de Commissie en dat interinstitutionele samenwerking op dit gebied daarom van groot belang is, E. overwegende dat het in afwachting is van een snelle inwerkingtreding van het interinstitutioneel akkoord "Naar een betere wetgeving", in het bijzonder van de afspraken over de raadplegingen voorafgaand aan de indiening van wetgevingsvoorstellen en de daarbij behorende informatieverschaffing aan het Europees Parlement en de Raad, F. overwegende dat het proces van verbetering van governance een hervorming binnen de grenzen van de Europese verdragen is en daarmee onderscheiden moet worden van het bredere proces van opstelling van een Europese grondwet, waarvoor de Europese Conventie belangrijke voorstellen voor verdragswijzigingen en institutionele hervormingen heeft geformuleerd, G. overwegende dat de ontwerpgrondwet voor Europa, opgesteld door de Conventie met het oog op een nieuwe institutionele structuur, in het bijzonder voor het buitenlands beleid, en ter vermindering van het aantal soorten rechtshandelingen en vereenvoudiging daarvan, een belangrijke bijdrage zal leveren tot verbetering van Europese governance, en derhalve door de Intergouvernementele Conferentie overgenomen dient te worden, H. overwegende dat het aantal adviesorganen dat de Commissie bijstaat zeer groot en onoverzichtelijk is, hetgeen het Europees Parlement onvoldoende in staat stelt het wetgevingsproces te overzien en dat de Commissie nog steeds geen volledige lijst publiceert van comités en werkgroepen die bij formeel en gestructureerd overleg betrokken zijn, 1. is ingenomen met de voorstellen die de Commissie heeft gedaan inzake de verschillende deelonderwerpen uit het Witboek en spreekt haar waardering uit voor de methode van openbare raadpleging die de Commissie hierbij gehanteerd heeft; wijst erop dat dit evenwel het proces niet mag vertragen; 2. roept op tot meer interinstitutionele samenwerking tussen het Europees Parlement, de Raad van Ministers en de Commissie, om de actiepunten uit het Witboek Europese governance tot uitvoering te brengen; Betere wetgeving 3. steunt het initiatief van de Commissie om het volume van de wetgeving te verkleinen door schrapping van wetteksten en door middel van een consolidatie- en codificeringsprogramma; wijst er echter wel op dat de vermindering van de wetgeving niet ten koste mag gaan van het communautaire acquis dat een essentieel onderdeel vormt van de huidige Europese Unie; 4. herhaalt dat verbetering van de kwaliteit van wetgeving, transparantie en de openstelling van de instellingen voor de zogeheten "gestructureerde maatschappelijke organisaties", beroepsorganisaties, vakbonden, werkgeversorganisaties en de burgers in het algemeen geen vervanging kan zijn van de toegang van de burgers tot de overheid via open en steeds democratischer wordende verkiezingsprocessen; 5. benadrukt dat verbetering van de band tussen burgers en de instellingen van de Unie in de eerste plaats loopt via versterking van de wetgevende bevoegdheden van het Parlement, een uniforme kieswet ter bevordering van de rechtstreekse communicatie tussen de leden van het Europees Parlement en hun kiezers en echte transparantie van de werkzaamheden, vergaderingen en notulen van de Raad, althans wanneer deze optreedt als wetgever; 6. is van mening dat het instellen van een ex-ante effectbeoordeling ("burgertoets") als niet-juridisch instrument om sociale, ecologische en economische effecten van wetsvoorstellen op het dagelijks leven van de burgers te toetsen een goede methode kan zijn om de burger centraal te stellen in het Europees beleidsvormingsproces; 7. onderstreept de belangrijke rol die de in maatschappelijke organisaties verenigde burgers kunnen vervullen bij de opbouw van de Europese Unie ; Grotere betrokkenheid 8. constateert dat het EUR-Lex portaal weliswaar gebruiksvriendelijker is geworden en meer documenten bevat, maar dat er nog steeds niet één uniform on-line aanspreekpunt is voor alle instellingen waar burgers beleidsvoorstellen tijdens het gehele besluitvormingsproces kunnen volgen; roept daarom alle instellingen op tot het samenbrengen van de verschillende internetsites tot één enkel portaal; 9. waardeert de voorstellen van de Commissie voor minimumnormen voor de consultatie van derden door de Commissie; is van mening dat het in een parlementaire democratie belangrijk is dat dergelijke consultatie geschiedt op transparante en efficiënte wijze, teneinde het wetgevingsproces niet te vertragen en openbaarheid te garanderen; 10. is tevens van mening dat de Commissie gedurende het consultatieproces dat voorafgaat aan het indienen van een wetsontwerp moet kunnen beschikken over voldoende politieke en professionele vrijheid; 11. vindt het essentieel dat de tenuitvoerlegging van het consultatiekader van de Commissie behandeld wordt in het jaarverslag inzake "betere regelgeving"; 12. is echter van mening dat een interinstitutioneel akkoord dat voor alle instellingen eenvormige minimumregels vastlegt voor consultatie nog effectiever zou zijn; dringt erop aan dat de mogelijkheden tot de sluiting van een dergelijk akkoord zo spoedig mogelijk onderzocht worden; 13. waarschuwt er echter voor dat deze consultatie geen vervanging mag worden voor de parlementaire democratie die steunt op de rol van het Europees Parlement en de Raad van Ministers als medewetgevers en een gedegen controle door nationale en regionale parlementen wanneer de Europese wetgever die rol niet kan of mag uitvoeren; 14. is van mening dat de Commissie bij het inwinnen en gebruiken van adviezen van deskundigen in moet staan voor de verantwoordingsplicht, pluriformiteit en integriteit van de geraadpleegde deskundigen; 15. benadrukt dat de Europese Unie reeds een dialoog onderhoudt met het Europees Economisch en Sociaal Comité en met het Comité van de regio's; wijst erop dat in het eerste orgaan legitieme vertegenwoordigers van het maatschappelijk middenveld en de sociale partners zitting hebben en in het tweede de vertegenwoordigers van de regionale en lokale overheden; benadrukt voorts dat de dialoog met en de consultatie van de sociale partners meer moet worden geïnstitutionaliseerd; is daarom van mening dat het proces van consultatie altijd gericht moet zijn op de expertise van deze instanties; 16. is verheugd over de samenwerkingsprotocollen die de Commissie heeft gesloten met het Comité van de regio's en het Europees Economisch Sociaal Comité; dringt erop aan dat deze protocollen correct en zo vaak mogelijk worden uitgevoerd; roept daarnaast op tot een frequenter gebruik van de artikelen 262 en 265 van het EG-Verdrag, waarin de raadpleging van deze comités is vastgelegd; 17. is overigens van mening dat deze consultatie geen afbreuk mag doen aan het recht van de vertegenwoordigers van maatschappelijke organisaties en van regionale en lokale overheden om zich rechtstreeks te wenden tot het Europees Parlement, de Raad van Ministers en de Commissie; Inzet van deskundigen 18. is van mening dat de minimumnormen die de Commissie voorstelt en de drie basisbeginselen die daarbij gebruikt worden - openheid, effectiviteit en kwaliteit - een goede stap zijn in de richting van meer harmonisatie en overzichtelijkheid bij de inzet van deskundigen; 19. erkent de toegevoegde waarde van deskundigen als bron van informatie tijdens het wetgevingsproces; kiest echter nadrukkelijk voor een parlementaire democratie in plaats van een democratie van deskundigen; dringt er daarom op aan dat de Commissie het bewijsmateriaal en de wijze waarop dit gebruikt wordt in het beleidsvormingsproces publiceert opdat het Europees Parlement inzicht krijgt in de wijze waarop fundamentele beleidskeuzes gemaakt worden; 20. bekritiseert dat er nog steeds geen eenduidige overzichten zijn van de comités en werkgroepen die door de Commissie zijn geraadpleegd, hoewel de Commissie de publicatie van deze overzichten reeds in 2000 in haar Witboek over de hervorming van de Commissie ( COM(2000)200 ) voor juni 2001 had aangekondigd, en herhaalt daarom zijn eerdere verzoek aan de Commissie om aan ieder wetsvoorstel of mededeling een lijst te hechten met alle bij de totstandkoming van die documenten geraadpleegde commissies, deskundigen, federaties, organisaties, instellingen en overige betrokkenen; 21. vraagt de Commissie met klem ook een voortdurende dialoog te onderhouden met vertegenwoordigers van lokale en regionale overheden in de voorbereidende fase, ten einde de uitvoerbaarheid en de acceptatie van regelgeving in een vroeg stadium te vergroten; wijst in dat verband op het feit dat deze vertegenwoordigers, die beschikken over rechtstreekse ervaring met de uiteindelijke uitvoering en handhaving van het beleid en de regels van de Europese Unie, een kiezersmandaat hebben of door gekozen volksvertegenwoordigers moeten worden gecontroleerd; spreekt eveneens de wens uit dat er vroegtijdig, wanneer de Commissie initiatieven indient, een meer stelselmatige procedure voor overleg tussen Commissie en vertegenwoordigers van de desbetreffende Europese organisaties wordt ingesteld; is van mening dat deze raadplegingsplicht moet worden gestandaardiseerd en openbaar moet worden gemaakt; Mondiale governance 22. is van mening dat de EU een belangrijke rol kan spelen in de promotie van mondiale governance als middel om doelstellingen van duurzame ontwikkeling, veiligheid, vrede en gelijkheid op wereldschaal te realiseren; 23. is van oordeel dat de EU meer prioriteit moet hechten aan de coherentie van haar beleid en daarvoor bij alle beleidsbeslissingen rekening zou moeten houden met mogelijke effecten van de beslissingen op derde landen, gebaseerd op de fundamentele beginselen uit het Verdrag; 24. meent dat de recente mislukking van de WTO-conferentie in Cancún de noodzaak voor hervorming van de regels, werkwijzen en besluitvormingsmechanismen van de WTO laat zien, teneinde een meer efficiënte, transparante en democratische organisatie te bewerkstellingen waarbinnen een parlementaire dimensie een belangrijk element moet vormen; vraagt de Commissie daartoe voorstellen te doen; 25. meent dat de eigen internationale vertegenwoordiging van de EU dusdanig moet worden herzien dat de Europese Unie straks met een eigen zetel vertegenwoordigd kan zijn in internationale organisaties; 26. hoopt dat - zoals voorgesteld in de ontwerpgrondwet - de beginselen van een betere mondiale governance in de toelomst verdedigd kunnen worden door een sterkere EU, ook op het internationale toneel, bij monde van haar minister van Buitenlandse Zaken die aan het hoofd staat van een gemeenschappelijke Europese dienst voor extern optreden; o o o 27. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, het Europees Economisch en Sociaal Comité, het Comité van de regio's en aan de regeringen en parlementen van de lidstaten, de toetredende landen en de kandidaat-lidstaten. Het Europees Parlement , – gezien de mededeling van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad over een strategie van de Europese Unie ter beperking van de atmosferische emissies door zeeschepen ( COM(2002) 595 , – gezien Besluit nr. 1600/2002/EG (1) van het Europees Parlement en de Raad van 22 juli 2002 tot vaststelling van het zesde milieuactieprogramma van de Europese Gemeenschap, – gezien Richtlijn 2001/81/EG (2) van het Europees Parlement en de Raad van 23 oktober 2001 inzake nationale emissieplafonds voor bepaalde luchtverontreinigende stoffen, – gezien het voorstel voor een richtlijn van het Europees Parlement en de Raad tot wijziging van Richtlijn 1999/32/EG (3) betreffende het zwavelgehalte van scheepsbrandstoffen en zijn standpunt van 4 juni 2003 terzake (4) , – gelet op de artikelen 47, lid 2 en 163 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbeleid (A5&nbhy;0400/2003), A. overwegende dat met het milieubeleid van de Gemeenschap, zoals geformuleerd in de actieprogramma's voor het milieu en met name in het zesde milieuactieprogramma, die zijn gebaseerd op de beginselen welke zijn vastgelegd in artikel 174 van het Verdrag, wordt gestreefd naar het bereiken van luchtkwaliteitsniveaus die geen onaanvaardbare effecten en risico's voor de menselijke gezondheid en het milieu tot gevolg hebben, B. overwegende dat de emissies door de scheepvaart ten gevolge van de verbranding van scheepsbrandstoffen met een hoog zwavelgehalte bijdragen tot de luchtverontreiniging in de vorm van zwaveldioxide en deeltjes die schade toebrengen aan de gezondheid van de mens en bijdragen tot de verzuring, 1. is verheugd over het streven van de Commissie zoals omschreven in punt 1.1 van voornoemde mededeling om "een brede reeks doelstellingen, maatregelen en aanbevelingen aan te geven" om de emissies van luchtverontreinigende stoffen van zeeschepen in de komende tien jaar terug te dringen; 2. is verheugd over de initiatieven van het Witboek van de Commissie getiteld "Het Europese vervoersbeleid tot het jaar 2010: tijd om te kiezen" ( COM(2001) 370 ) waarin de vervoerstakken worden gecombineerd, met inbegrip van zeevervoer over korte afstand en snelwegen voor vervoer over zee, en wijst er in deze context op dat het vervoer over water voordelen inhoudt voor het milieu; onderstreept echter dat het van cruciaal belang is zeeschepen er via gecoördineerde en gezamenlijke acties van de IMO en andere internationale instanties toe te verplichten schoner te worden en deze te helpen de milieubonus van het vervoer over water (gelijk aan die van het vervoer per spoor) te behouden; 3. is met de Commissie van mening dat de belangrijkste atmosferische emissies die in deze strategie moeten worden behandeld zwaveldioxide, stikstofdioxide, vluchtige organische stoffen, vaste deeltjes, koolstofdioxide en halon zijn, maar zou graag zien dat de Commissie ook zou overwegen polycyclische aromatische stoffen (zoals PAH) en zware metalen (bijv. nikkel en vanadium) onder de door deze strategie te bestrijken emissies op te nemen; (punt 1.1) 4. benadrukt dat, aangezien deze strategie er onder meer op is gericht bij te dragen aan het programma schone lucht voor Europa (CAFE), waarbij tevens rekening moet worden gehouden met de resultaten in de diverse wetgevingen als gevolg van de evolutie van dit programma, deze ook tot doel zou moeten hebben bij te dragen aan de langetermijndoelstelling van de EU inzake het niet-overschrijden van kritische belastingen en niveaus als bedoeld in artikel 7, lid 2, letter f) van het zesde milieuactieprogramma (6MAP); (punt 1.1.) 5. wijst erop dat een van de doelstellingen van het 6MAP is "het bereiken van luchtkwaliteitniveaus die geen significante negatieve effecten en risico's voor de menselijke gezondheid en het milieu tot gevolg hebben", hetgeen niet noodzakelijkerwijs hetzelfde is als het voorkomen van "onaanvaardbare effecten" - de formulering die wordt gebruikt bij punt 1.2 van de strategie van de Commissie; 6. onderschrijft de algemene doelstelling van de Commissie (punt 6.1.) om de bijdrage van scheepsemissies in de atmosfeer aan de milieu- en gezondheidsproblemen in de EU te verminderen, maar onderstreept dat deze algemene doelstelling moet worden uitgebreid zodat deze er ook uitdrukkelijk op is gericht de scheepsemissies van broeikasgassen (zoals koolstofdioxide) te verminderen alsook hun bijdrage aan de opwarming van de aarde; 7. stelt vast dat emissies van de internationale zeevaart momenteel niet onder richtlijn 2001/81/EG (nationale emissieplafonds) vallen en verzoekt de Commissie na te gaan hoe deze in het kader van het herzieningsproces kunnen worden opgenomen; 8. is het volledig eens met de conclusies van de Commissie dat de regelgeving van de EU inzake emissienormen "de beste manier is om emissies van schepen in de havens, territoriale wateren en exclusieve economische gebieden van de EU te verminderen" (punt 6.3.), dat "economische instrumenten (...) een van de beste manieren (vormen) om goede milieuprestaties te bevorderen" (punt 6.4.) en dat om "tot effectieve verminderingen van de emissies in de atmosfeer over de gehele wereld te komen, de EU en de lidstaten nauw met de belangrijkste zeevarende naties moeten samenwerken in het kader van de Internationale Maritieme Organisatie (IMO)"; verzoekt de Commissie derhalve haar beleidsvoorstellen aan te passen overeenkomstig deze conclusies; (punt 2.2) 9. stelt met bezorgdheid vast dat voornoemd voorstel van de Commissie inzake de herziening van richtlijn 1999/32/EG betreffende het zwavelgehalte van brandstoffen voor de scheepvaart de zwavelemissies van zeeschepen in Europese zeegebieden in vergelijking met het emissieniveau in het jaar 2000 slechts met ongeveer 10% zou verminderen, terwijl de emissies ten minste met 80% moeten worden verminderd om de doelstellingen van het 6MAP te verwezenlijken; (punt 6.3.); 10. is van mening dat de Commissie in het kader van de herziening van richtlijn 1999/32/EG inzake het zwavelgehalte van brandstoffen voor de scheepvaart slechts bescheiden doelstellingen heeft vastgesteld wat betreft de door haar voorgestelde grenswaarden en de zeegebieden waarvoor deze grenswaarden moeten gelden, en verzoekt de Commissie derhalve haar voorstel inzake de herziening van dit voorstel te wijzigen overeenkomstig de standpunt van het Europees Parlement van 4 juni 2003 die is gericht op een vermindering van de zwavelemissies met 80%; 11. verzoekt de Commissie met spoed na te gaan wat de kosten en baten zijn van alternatieve, verdergaande maatregelen ter beperking van de emissies, met name de kosten en baten in verband met de door het Europees Parlement in zijn standpunt van 4 juni 2003 goedgekeurde maatregelen; 12. neemt kennis van het voornemen van de Commissie om in het kader van en in samenwerking met de IMO een voorstel in te dienen tot vermindering van de NO x -emissies door zeeschepen in overeenstemming met de door het Amerikaanse EPA voorgestelde tweede reeks normen, maar is bezorgd dat de Commissie een en ander koppelt aan toekomstige ontwikkelingen binnen de IMO, d.w.z. dat de Commissie alleen actie zal ondernemen indien de IMO eind 2006 geen strengere internationale NO x -normen voor scheepsmotoren heeft voorgesteld; (punt 6.3.) 13. verzoekt de Commissie voor eind 2004 een voorstel voor NO x -emissienormen voor schepen in te dienen dat is gebaseerd op het gebruik van de best beschikbare technieken (BBT) en dat is gericht op beperking van de NO x -emissies van scheepsmotoren, en ernaar te streven dat dergelijke op BBT gebaseerde NO x -emissienormen eveneens door de IMO worden geaccepteerd; 14. stelt vast dat de Commissie uiting geeft aan haar voornemen om opnieuw de mogelijkheid te bekijken van regulering van VOS-emissies bij het laden en lossen van schepen; verzoekt de Commissie haar studie naar de kosteneffectiviteit van dergelijke maatregelen in het licht van recente technologische ontwikkelingen bij te stellen en zo nodig voor juni 2005 voorstellen voor een dergelijke regulering in te dienen; (punt 6.3.) 15. stelt met bezorgdheid vast dat de Commissie nog geen voorstellen heeft ingediend voor een EU-stelsel van gedifferentieerde lasten voor alle vervoerstakken dat rekening houdt met marginale sociale kosten, waaronder de externe kosten van luchtvervuiling en klimaatverandering, ondanks het feit dat in de strategie wordt aangekondigd dat een dergelijk voorstel " begin 2003 " zal worden ingediend; (punt 6.4) 16. verzoekt de Commissie voor eind 2004 voorstellen in te dienen inzake voor de gehele EU geldende economische instrumenten ter beperking van de atmosferische emissies van schepen; 17. is verheugd over het initiatief van de Commissie een nieuw programma voor het verlenen van prijzen voor een schone zee te lanceren; (punt 6.5.) 18. stelt vast dat de Commissie er bij de internationale bunkerindustrie op aandringt in staten die aan SO x ECA-gebieden grenzen, aanzienlijke hoeveelheden zware olie met een zwavelgehalte van 1,5% voor schepen beschikbaar te stellen, maar onderstreept dat dit verzoek moet worden uitgebreid om in alle zeegebieden van de Gemeenschap ook te kunnen voldoen aan de vraag naar scheepsbrandstoffen met een maximum zwavelgehalte van 0,5%; (punt 6.5.) 19. stelt vast dat de Commissie er bij de haveninstanties op aandringt te overwegen vrijwillige snelheidsbeperkingen in te voeren en het gebruik van elektriciteit die van de wal komt of schone energie aan boord voor te schrijven, aan te moedigen of te bevorderen voor de periode waarin de schepen in de haven liggen, maar wijst erop dat dergelijke maatregelen kunnen worden bevorderd door overlegging van een verslag waarin positieve voorbeelden van deze maatregelen alsook de kosten en baten ervan worden omschreven; (punt 6.5); wijst er tegelijkertijd op dat speciaal aandacht moet worden besteed aan afgelegen eilandgebieden en dat voor deze gebieden uitzonderingen moeten worden toegestaan; 20. stelt met bezorgdheid vast dat ondanks de veelbelovende verklaringen van de lidstaten aan de Commissie vorig jaar tot dusverre slechts vijf lidstaten (Zweden, Denemarken, Griekenland, Duitsland en Spanje ) bijlage VI van MARPOL hebben geratificeerd, zodat deze nog niet door voldoende landen is geratificeerd om in werking te kunnen treden, en doet derhalve een beroep op alle lidstaten en kandidaat-lidstaten die nog niet tot ratificatie zijn overgegaan zulks met spoed te doen; (punten 2.3 en 4.1) 21. wijst erop dat de NO x -emissienormen in bijlage VI van MARPOL in 1997 werden vastgesteld en reeds zijn toegepast op nieuwe scheepsmotoren die vanaf 2000 worden gebouwd; verzoekt de lidstaten, zodra bijlage VI van MARPOL in werking treedt, bij de IMO voorstellen in te dienen voor strengere globale NO x -normen voor nieuwe scheepsmotoren die beter zijn afgestemd op de best beschikbare technieken, alsook te overwegen NO x -normen voor bestaande schepen in te voeren; 22. stelt vast dat de Commissie voornemens is specifieke maatregelen ter vermindering van de emissies van broeikasgassen door zeeschepen vast te stellen en uit te voeren, indien de IMO tegen 2003 geen concrete, ambitieuze strategie inzake de emissie van broeikasgassen door schepen heeft goedgekeurd; verzoekt de lidstaten op de IMO-vergadering van 2003 hun goedkeuring te hechten aan de ontwerpresolutie over zijn broeikasgasstrategie en vervolgens bij de IMO voorstellen in te dienen om deze strategie op een concrete en ambitieuze wijze te ontwikkelen en uit te voeren; (punten 4.1 en 6.2) 23. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de regeringen van de lidstaten en de kandidaat-lidstaten en de Internationale Maritieme Organisatie. Het Europees Parlement , – gezien de mededeling van de Commissie ( COM(2003) 317 ), – gezien het ontwerpverdrag van de Verenigde Naties voor de bestrijding van corruptie dat op 9-11 december aanstaande ter ondertekening wordt voorgelegd, – gezien zijn standpunt van 20 november 2002 over het initiatief van het Koninkrijk Denemarken met het oog op de aanneming van een kaderbesluit inzake de bestrijding van corruptie in de privé-sector (1) , – gezien het kaderbesluit van de Raad 2002/584/JBZ van 13 juni 2002 betreffende het Europees aanhoudingsbevel en de procedures van overlevering tussen de lidstaten, (2) – gezien zijn resolutie van 15 december 1995 over de bestrijding van corruptie in Europa (3) en zijn resolutie van 6 oktober 1998 over het beleid van de Unie ter bestrijding van de corruptie (4) , – gezien het op 7 november 2000 in Straatsburg genomen besluit van de ministers verantwoordelijk voor het ambtelijk apparaat en het openbaar bestuur, – gezien de aanbeveling van de OESO van 2003 over richtsnoeren voor het beheer van belangenconflicten in het openbaar bestuur, – gezien de artikelen 29, 31 en 34 van het EU-Verdrag, – gelet op artikel 47, lid 2 en artikel 163 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie vrijheden en rechten van de burger, justitie en binnenlandse zaken en het advies van de Commissie juridische zaken en interne markt ( A5-0367/2003 ), A. overwegende dat het toekomstige Verdrag van de Verenigde Naties een doeltreffend instrument zal zijn om de corruptie in de wereld te bestrijden en dat mede dankzij de bijdrage die de Europese Unie tijdens de onderhandelingen heeft geleverd, B. overwegende dat het kaderbesluit 2002/584/JBZ over het Europees aanhoudingsbevel corruptie noemt als een van de 32 misdrijven die onder het toepassingsgebied van het Europees arrestatiebevel vallen zonder dat toetsing van de dubbele strafbaarheid vereist is, C. overwegende dat het gezien de inwerkingtreding van het kaderbesluit 2002/584/JBZ over het Europees aanhoudingsbevel op 1 januari 2004 dringend geboden is op Europees niveau vast te stellen wat in essentie onder actieve en passieve corruptie in de openbare en in de particuliere sector verstaan moet worden en welke sancties daarop van toepassing moeten zijn, D. overwegende dat de meeste lidstaten de privaatrechtelijke en de strafrechtelijke verdragen van de Raad van Europa inzake de bestrijding van corruptie nog niet hebben ondertekend en/of geratificeerd, terwijl vrijwel alle kandidaat-lidstaten reeds zijn toegetreden tot beide verdragen en deze hebben geratificeerd, E. overwegende dat ondanks de ratificatie door alle lidstaten van het OESO-verdrag over de bestrijding van corruptie door buitenlandse ambtenaren bij internationale handelstransacties, nog maar weinig gevallen van corruptie in het kader van dit verdrag zijn vervolgd, F. overwegende dat justitiële samenwerking zowel tussen lidstaten als met derde landen van fundamenteel belang is om de corruptie terug te dringen, G. overwegende dat niet alleen wettelijke en evaluatie-instrumenten geschapen moeten worden, maar dat ook de Europese publieke opinie bewust gemaakt moet worden op de gevaren die corruptie in zich bergt voor de goede werking van de democratische instellingen, de burgerlijke samenleving, het concurrentievermogen van de bedrijven en de Europese economie meer in het algemeen, H. overwegende dat corruptiebestrijding alleen dan succes kan hebben als de noodzaak ervan wordt erkend door alle maatschappelijke gelederen en in het bijzonder de leidende politieke klasse, die als eerste de anticorruptieregels moet naleven waarvan zij de toepassing eist, I. overwegende dat corruptie van politici de burgers het vertrouwen doet verliezen in de hele politieke klasse en de geloofwaardigheid van de politieke partijen en hun leiders ondergraaft, wat er in enkele gevallen toe heeft geleid dat de publieke opinie zich volkomen van de politiek heeft afgekeerd, J. overwegende dat er om corruptie efficiënt te voorkomen en te bestrijden voor gezorgd moet worden dat de houders van een openbaar ambt uitsluitend in het belang van de gemeenschap handelen, dat er daarom geen sprake van belangenconflicten mag zijn en dat het allereerste doel van corruptiebestrijding is om de band tussen de overheid en het zakenleven transparanter te maken, K. overwegende dat corruptie van de politieke klasse niet alleen een schending van het strafrecht is, maar ook indruist tegen de democratische beginselen, de vereiste transparantie, de vrije handel en de onpartijdigheid van de instellingen, beginselen die de basis vormen voor de rechtsstaat en de gelijkheid van de burgers voor de wet, L. overwegende dat geld dat bestemd is voor corruptie wordt onttrokken aan elke juridische en fiscale controle en corruptiebestrijding vereist dan ook dat streng wordt opgetreden tegen boekhoudfraude, belastingontduiking en witwassen van geld, M. overwegende dat de vrijheid en het pluralisme van de media van essentieel belang is om de publieke opinie bewust te maken van de ernst van corruptieverschijnselen en ervoor te zorgen dat corruptie van de politieke klasse aan de kaak gesteld kan worden door vrije en onafhankelijke journalisten, N. van oordeel dat de persvrijheid en de vrije informatieverstrekking niet ten koste mogen gaan van de rechten van personen tegen wie een onderzoek loopt, met name het recht om als onschuldig beschouwd te worden zolang de verdachte niet in hoogste instantie veroordeeld is, O. overwegende dat de vrijheid van informatieverstrekking en van de media om corruptie aan de kaak te stellen een van de twaalf richtsnoeren is die zijn vastgesteld door het eerste Wereldforum inzake corruptiebestrijding dat op 24-26 februari 1999 plaatsvond in Washington, en dat het Europees Parlement in zijn resolutie van 20 november 2002 over mediaconcentratie (5) de Commissie uitdrukkelijk verzocht de Europese Conventie een voorstel voor een rechtsgrondslag voor te leggen met het oog op de opstelling van een richtlijn ter bescherming van het beginsel van pluralisme en vrijheid van de media, Een communautair en internationaal wetgevingskader 1. verwelkomt het afronden van de werkzaamheden van het ad hoc-comité voor de onderhandelingen over het VN-verdrag inzake corruptiebestrijding en verzoekt de lidstaten en de kandidaat-lidstaten dit instrument voor wereldwijde bestrijding van corruptie te ondertekenen en vervolgens snel te ratificeren; 2. betreurt het dat in het ontwerpverdrag van de VN onvoldoende aandacht wordt geschonken aan de strafbaarstelling van passieve omkoping van internationale ambtenaren, de onwettige financiering van politieke partijen en een doelmatige controle op de naleving van het verdrag en verzoekt de lidstaten, de kandidaat-landen en de Commissie om op de VN-conferentie in Merida (Mexico) op 9-11 december 2003 duidelijke uitspraken te doen, zodat met deze onderwerpen rekening gehouden kan worden door de toekomstige Conferentie van staten die partij zijn bij het verdrag; 3. verzoekt: 4. spreekt zijn voldoening uit over de aanneming door de Raad op 22 juli 2003 van het kaderbesluit 2003/568/JBZ (6) inzake de bestrijding van corruptie in de privé-sector, 5. verzoekt de lidstaten zich te beijveren voor de omzetting van het kaderbesluit 2002/584/JBZ inzake het Europees aanhoudingsbevel in het nationale recht vóór 1 januari 2004; 6. verzoekt de Raad om snel zijn goedkeuring te hechten aan de twee voorstellen voor kaderbesluiten inzake confiscatie van opbrengsten, hulpmiddelen en voorwerpen van misdrijven (7) en de tenuitvoerlegging in de Europese Unie van beslissingen tot confiscatie (8) , op grond waarvan de lidstaten verplicht zullen zijn elkaars besluiten inzake de bevriezing van goederen te erkennen, met inbegrip van besluiten betreffende opbrengsten uit corruptie; 7. verzoekt de Commissie eventuele leemten die niet door bestaande internationale verdragen inzake corruptie worden gedekt aan te vullen, en voorstellen in te dienen om op EU-niveau een zodanige coördinatie en consolidatie te bereiken dat met name de vastberadenheid van de Unie tot uitdrukking wordt gebracht om op alle niveaus van de politieke, openbare en particuliere sector een anticorruptiecultuur in te voeren en ten uitvoer te leggen; 8. verzoekt de lidstaten alle nog niet geratificeerde internationale verdragen op dit gebied onverwijld te ratificeren, en moedigt de Commissie ertoe aan een beleid te voeren waarmee de lidstaten die hun ratificatietoezeggingen niet zijn nagekomen, bij name worden genoemd en aan de kaak worden gesteld; 9. betreurt het dat enkele lidstaten het Tweede Protocol van het Verdrag inzake de bescherming van de financiële belangen van de Gemeenschappen (9) en het Verdrag betreffende de bestrijding van corruptie waarbij ambtenaren van de Europese Gemeenschappen of van lidstaten van de Europese Unie betrokken zijn (10) , niet vóór 1 december 2001 hebben geratificeerd en bekendgemaakt, zoals wordt verlangd in het stuk "Voorkoming en bestrijding van de georganiseerde criminaliteit: Een strategie van de Europese Unie voor het begin van het nieuwe millennium" van maart 2000 (11) ; verzoekt de lidstaten die dit nog niet hebben gedaan daarom opnieuw om deze stukken vóór 1 januari 2004 te ratificeren en bekend te maken; 10. verzoekt de Raad om snel in te stemmen met het voorstel voor een richtlijn betreffende de strafrechtelijke bescherming van de financiële belangen van de Gemeenschap (12) , waarin een gemeenschappelijke definitie van actieve en passieve corruptie ten koste van de financiële belangen van de Gemeenschap wordt voorgesteld en waarover het Parlement zijn stanpunt heeft ingenomen op 29 november 2001 (13) ; 11. verzoekt de tien lidstaten die het strafrechtelijk verdrag van de Raad van Europa betreffende corruptie, dat op 1 juli 2002 van kracht is geworden, nog niet hebben ondertekend en/of geratificeerd dit vóór 1 januari 2004 te doen; verzoekt ook de dertien lidstaten die het privaatrechtelijk verdrag van de Raad van Europa inzake corruptie nog niet hebben geratificeerd dit vóór 1 januari 2004 te doen; 12. verzoekt de Commissie om de op communautair niveau bestaande verdragen inzake de bestrijding van corruptie om te zetten in bindende wetgevingsinstrumenten uit hoofde van de artikelen 29, 31, lid 1, onder e) en 34, lid 2 onder b) van het EU-Verdrag, indien de datum van 1 januari 2004 niet wordt gerespecteerd; 13. verzoekt de Commissie de toetreding van de Europese Gemeenschap tot de twee verdragen van de Raad van Europa inzake corruptie voor te bereiden, verzoekt de twee lidstaten die dat nog niet hebben gedaan om toe te treden tot de GRECO-groep (groep van landen tegen corruptie) van de Raad van Europa en verzoekt de lidstaten en de kandidaat-lidstaten om het verzoek om toetreding van de Europese Gemeenschap onvoorwaardelijk te steunen in het comité van ministers van de Raad van Europa; 14. verzoekt de Commissie en de Raad voorbereidingen te treffen voor de vorming in een later stadium van een eigen evaluatiestelsel los van de Raad van Europa om toe te zien op de correcte uitvoering door de lidstaten van de wetgeving inzake corruptiebestrijding op de verschillende werkterreinen van de Unie; 15. verzoekt de Commissie om van de kandidaat-lidstaten en de lidstaten gelijke inspanningen bij de bestrijding van corruptie te eisen en om op basis van de richtsnoeren van de Raad van Europa een lijst met beginselen om corruptie beter te kunnen bestrijden op te stellen, die niet alleen geldt voor de kandidaat-lidstaten, maar ook voor de lidstaten, en om elke twee jaar een verslag op te stellen dat wordt voorgelegd aan de Raad, het Europees Parlement en de nationale parlementen; 16. wijst er nogmaals op dat Eurojust en Europol de organen zijn die zorgen voor de samenwerking tussen de nationale justitie- en politieautoriteiten bij de bestrijding van corruptie en verzoekt beide organen om gevallen van grensoverschrijdende corruptie als een van de prioriteiten voor optreden op Europees niveau te beschouwen; 17. pleit ervoor dat Europol een grotere rol krijgt toebedeeld en dat met betrekking tot getuigenbescherming en klokkenluiders de formulering van uniforme beginselen in overweging wordt genomen, waarbij de rechten van de verdediging en procedurele waarborgen op gepaste wijze in acht worden genomen; 18. is van oordeel dat het onderzoek beter moet worden gecoördineerd door Eurojust te versterken; 19. verzoekt de lidstaten en de kandidaat-lidstaten om gespecialiseerde organen voor de bestrijding van corruptie in te stellen, de beschikbare onderzoekinstrumenten te verbeteren en nationale administratieve en gerechtelijke netwerken en contactpunten in te stellen die worden belast met de behandeling van specifieke gevallen van corruptie, zodat de internationale samenwerking op dit gebied soepeler wordt; 20. wenst dat zo spoedig mogelijk een onafhankelijk Europees Openbaar Ministerie met bevoegdheden op het gebied van onderzoek en strafvordering wordt ingesteld dat onder meer wordt belast met de behandeling van gevallen van corruptie die schade toebrengen aan de financiële belangen van de Gemeenschap; Politieke maatregelen en bewustmaking 21. verzoekt de Commissie voorstellen te doen voor de invoering van normen en gedragscodes ter voorkoming en vermijding van belangenconflicten van overheidsorganen die zich in hun handelen zouden kunnen laten leiden door belangen in de particuliere sector (zoals de eigendom van communicatiemiddelen, het bezit van publiekrechtelijke concessies, etc.) en richtsnoeren betreffende belangenconflicten op te stellen, zoals die welke de OESO heeft opgesteld in haar bovengenoemde aanbeveling; 22. is van mening dat pluralisme in de media en vrije informatieverstrekking van essentieel belang zijn voor een doeltreffende anticorruptiestrategie, zowel op nationaal als op Europees niveau, en dringt er bij de Commissie op aan na te gaan of deze beginselen, die ook in het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie en het ontwerp voor een Europese grondwet zijn verwoord, door de lidstaten correct worden nageleefd; 23. verzoekt de Commissie daarom, zoals het Europees Parlement in bovengenoemde resolutie van 20 november 2002 had verzocht, een richtlijn voor het behoud van pluralistische media in te dienen, zodat de media een actieve en onafhankelijke rol kunnen spelen en het publiek correct wordt voorgelicht ter voorkoming en bestrijding van corruptie in de lidstaten; 24. is van oordeel dat hoewel in de financiële sector reeds veel is bereikt, er nog veel werk verricht moet worden om voor een gelijke uitgangspositie te zorgen en erop toe te zien dat in de gehele EU deze sector wordt doordrongen van een uniforme anticorruptiecultuur. Er moet verder naar worden gestreefd dat met name de financiële journalistiek gevrijwaard wordt van elke vorm van corruptie; 25. is het met de Commissie eens dat gezorgd moet worden voor zo groot mogelijke openheid over de financiering van de politieke partijen en de verkiezingsuitgaven; verzoekt de Commissie om voorstellen voor normen en goede praktijken in te dienen om de financiering van de partijen en de verkiezingsuitgaven doorzichtig te maken en belangenconflicten te vermijden, zoals in de mededeling ook wordt aangekondigd; 26. is er ten stelligste van overtuigd dat de politiek transparanter moet worden en dat er een openbaar register moet worden ingesteld van financiële en andere belangen van alle politieke ambtsdragers op EU-, nationaal, regionaal en plaatselijk niveau. Een en ander dient eveneens te gelden voor leden van de rechterlijke macht en ambtsdragers in semi-overheidorganisaties; 27. verzoekt de Commissie en de lidstaten om gemeenschappelijke normen voor de bewijsgaring, speciale onderzoekstechnieken, bescherming van informanten, slachtoffers en getuigen van corruptie en confiscatie van opbrengsten van corruptie in te voeren, zodat opsporing, onderzoek, vervolging en berechting van corruptiegevallen kunnen worden verbeterd; Corruptiepreventie 28. verzoekt de lidstaten om de preventie van corruptie te versterken door het nemen van strenge maatregelen ter bestraffing van boekhoudfraude, belastingontduiking en witwassen van geld; 29. is van oordeel dat corruptie kan worden voorkomen door de besluitvorming transparant te maken en voor een doelmatige, efficiënte en zuinige administratie te zorgen; 30. spreekt zijn voldoening uit over het feit dat in de nieuwe richtlijnen inzake overheidsopdrachten de verplichting is opgenomen om inschrijvers die zijn veroordeeld voor corruptie, fraude of deelneming aan georganiseerde misdaad van alle aanbestedingen uit te sluiten en verzoekt de Commissie om toe te zien op de doelmatigheid van de nieuwe regels, ook in financieringsovereenkomsten met derde landen; 31. is van oordeel dat de Commissie programma's dient te stimuleren die erop gericht zijn de gehele samenleving van een anticorruptiecultuur te doordringen, te beginnen bij de maatschappijleer op school en de vaststelling van gedragscodes en een beroepsethiek. Daartoe moet aan succesvolle strafvervolging meer ruchtbaarheid worden gegeven, dit ter ontmoediging en om het bewustzijn in de publieke opinie te vergroten; 32. is van oordeel dat eenvoudige en duidelijke wetten de bureaucratie verminderen en corruptie indammen; meent dat de Commissie de EU-wetgeving, met name op het gebied van de interne markt, moet inperken en vereenvoudigen; 33. is het met de Commissie eens dat zij de ondertekenaars van het Handvest van de Europese beroepsorganisaties oproept om hun zelfreguleringssystemen verder te versterken ter bestrijding van criminaliteit en corruptie en te waken over de kwaliteit van de invoering van gedragscodes; 34. is het met de Commissie eens dat zij wijst op het belang van de onafhankelijkheid van externe accountants en verzoekt haar daarom de bestaande aanbevelingen terzake verplicht te stellen door accountants te verbieden de boeken te controleren van een klant waarmee zij banden onderhouden die hun onafhankelijkheid in gevaar zouden kunnen brengen; verzoekt de Commissie bovendien een voorstel voor een richtlijn in te dienen om geharmoniseerde normen voor het beroep van accountant vast te stellen; 35. is het met de Commissie eens dat zij wijst op de noodzaak dat de lidstaten de verantwoordelijkheid van vennootschappen vergroten, zoals wordt bepleit in de verdragen van de Raad van Europa, de Verenigde Naties en de Europese Unie inzake de bestrijding van corruptie; 36. verzoekt de Commissie zich er met hernieuwde ijver voor in te zetten dat de WTO-onderhandelingen op basis van de agenda van Doha worden voortgezet ondanks het mislukken van de top in Cancún, met name om overeenkomsten te kunnen sluiten over doorzichtigheid van de douaneprocedures en de regels betreffende overheidsopdrachten als middel om corruptie in de wereldhandel te bestrijden; o o o 37. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de secretaris-generaal van de Verenigde Naties, de Raad, de Commissie, alsmede aan de nationale parlementen van de lidstaten en de kandidaat-lidstaten. (Medebeslissingsprocedure: eerste lezing) Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2003) 355 ) (1) , – gelet op artikel 251, lid 2 en de artikelen 179, lid 1 en 181A van het EG&nbhy;Verdrag, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C5&nbhy;0267/2003), – gelet op artikel 67 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie vrijheden en rechten van de burger, justitie en binnenlandse zaken en de adviezen van de Begrotingscommissie en de Commissie ontwikkelingssamenwerking (A5&nbhy;0405/2003), 1. hecht zijn goedkeuring aan het Commissievoorstel, als geamendeerd door het Parlement; 2. verzoekt om hernieuwde voorlegging indien de Commissie voornemens is ingrijpende wijzigingen in dit voorstel aan te brengen of dit door een nieuwe tekst te vervangen; 3. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Standpunt van het Europees Parlement in eerste lezing vastgesteld op 4 december 2003 met het oog op de aanneming van Verordening (EG) nr. .../2004 van het Europees Parlement en de Raad tot instelling van een programma voor financiële en technische bijstand aan derde landenop het gebied van migratie en asiel (AENEAS) HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, inzonderheid op artikel 179, lid 1, en artikel 181 A, Gezien het voorstel van de Commissie (2) , Gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité (3) , Volgens de procedure van artikel 251 van het Verdrag (4) , Overwegende hetgeen volgt: (1) De Europese Raad heeft op een bijzondere vergadering in Tampere op 15 en 16 oktober 1999 de behoefte aan een alomvattende aanpak van migratie benadrukt, met aandacht voor de politieke, mensenrechten- en ontwikkelingsvraagstukken in de derde landen en regio's, en opgeroepen tot een grotere samenhang van het interne en het externe beleid van de Europese Unie. De Europese Raad wees erop dat alle fasen van de migratiestromen efficiënter moeten worden beheerd en dat partnerschap met de derde landen een belangrijke factor is voor het welslagen van een dergelijk beleid met het oog op de bevordering van gezamenlijke ontwikkelingen. (2) De Europese Raad van Sevilla van 21-22 juni 2002 wees op het belang van integratie van het immigratiebeleid in de betrekkingen van de Unie met derde landen en van intensivering van de samenwerking met derde landen op het gebied van het beheer van de migratiestromen onder andere met betrekking tot de preventie en de bestrijding van illegale immigratie en mensenhandel. (3) In zijn conclusies van 18 november 2002 verzocht de Raad de Gemeenschap te overwegen passende bijstand ter beschikking te stellen aan derde landen voor de uitvoering van de clausule over het gezamenlijk beheer van de migratiestromen en de verplichte overname in geval van illegale immigratie, die in elke toekomstige samenwerkings-, associatie- of soortgelijke overeenkomst moet worden opgenomen. (4) De verbetering van het beheer van de migratiestromen, en met name van bepaalde aspecten van migratie, zoals de emigratie van hooggekwalificeerde personen en vluchtelingenstromen tussen buurlanden, vormt ook een belangrijk aandachtspunt in de ontwikkeling van bepaalde landen. (5) De programma's en het beleid voor externe samenwerking en ontwikkeling van de Gemeenschap dragen indirect bij aan het aanpakken van de belangrijkste factoren voor de migratiedruk. Meer specifiek spant de Commissie zich sinds de Europese Raad van Tampere in om de migratieproblematiek te integreren in de programmering van de externe hulp van de Gemeenschap, teneinde de derde landen rechtstreeks te steunen bij hun inspanningen om de problemen met betrekking tot legale, illegale of gedwongen migratie aan te pakken. (6) Ter ondersteuning van deze programmering heeft de begrotingsautoriteit in de algemene begroting van de Europese Unie van 2001 tot 2003 kredieten opgenomen die specifiek bestemd zijn voor de financiering van voorbereidende maatregelen in het kader van een partnerschap met de landen en regio's op het gebied van migratie en asiel. (7) Rekening houdend met deze voorbereidende maatregelen, en verwijzend naar de Mededeling van de Commissie betreffende de integratie van migratievraagstukken in de betrekkingen van de Europese Unie met ontwikkelingslanden, wordt het noodzakelijk geacht de Gemeenschap vanaf 2004 te voorzien van een meerjarenprogramma dat bedoeld is om op specifieke en complementaire wijze in te spelen op de behoeften van derde landen bij hun inspanningen om alle aspecten van migratiestromen beter te beheren, en in het bijzonder om derde landen te stimuleren overname-overeenkomsten te sluiten en hen te helpen de consequenties van dergelijke overeenkomsten het hoofd te bieden. (8) Teneinde de samenhang van het buitenlands optreden van de Gemeenschap te garanderen dienen de op basis van dit nieuwe instrument gefinancierde maatregelen specifiek te zijn en complementair aan uit hoofde van andere communautaire instrumenten voor ontwikkelingssamenwerking gefinancierde maatregelen. (9) In zijn conclusies over migratie en ontwikkeling van 19 mei 2003 heeft de Raad de noodzaak bevestigd van betere coördinatie tussen deze afzonderlijke maar onderling samenhangende beleidsterreinen. In de conclusies worden een aantal gebieden genoemd van mogelijke synergie waarop de EU haar activiteiten ter ondersteuning van deze twee beleidsterreinen zou kunnen concentreren. (10) De vraagstukken die verband houden met migratie vereisen efficiënte, flexibele, en, in sommige gevallen, snelle besluitvormingsprocedures, met het oog op de financiering van maatregelen van de Gemeenschap. (11) Evaluatie van de voorbereidende acties zal aan de uitvoering van dit programma ten goede komen. (12) De voor de uitvoering van deze verordening vereiste maatregelen dienen te worden vastgesteld overeenkomstig Besluit 1999/468/EG van de Raad van 28 juni 1999 tot vaststelling van de voorwaarden voor de uitoefening van de aan de Commissie verleende uitvoeringsbevoegdheden (5) . (13) Deze verordening stelt voor de gehele duur van het programma de financiële middelen vast die in het kader van de begrotingsprocedure voor de begrotingsautoriteit het belangrijkste referentiepunt vormen in de zin van punt 33 van het interinstitutioneel akkoord tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie over de begrotingsdiscipline en de verbetering van de begrotingsprocedure (6) . (14) Aangezien de doelstellingen van de voorgestelde maatregel, namelijk de bevordering, binnen het kader van een integrale aanpak van de migratie, van een doeltreffender beheer van de migratiestromen in nauwe samenwerking met de betrokken derde landen, niet voldoende door de lidstaten kunnen worden verwezenlijkt en derhalve vanwege de omvang of de gevolgen van de maatregel beter door de Gemeenschap kunnen worden verwezenlijkt, kan de Gemeenschap overeenkomstig het in artikel 5 van het Verdrag neergelegde subsidiariteitsbeginsel, maatregelen nemen. Overeenkomstig het in hetzelfde artikel neergelegde evenredigheidsbeginsel, gaat deze verordening niet verder dan wat nodig is om deze doelstellingen te verwezenlijken. (15) De bescherming van de financiële belangen van de Gemeenschap en de bestrijding van fraude en onregelmatigheden vormen een integraal onderdeel van deze verordening. Met name dienen contracten die krachtens deze verordening worden gesloten de Commissie te machtigen de maatregelen uit te voeren waarin wordt voorzien in Verordening (Euratom, EG) nr. 2185/96 van de Raad van 11 november 1996 betreffende de controles en verificaties ter plaatse die door de Commissie worden uitgevoerd ter bescherming van de financiële belangen van de Europese Gemeenschappen tegen fraude en andere onregelmatigheden (7) , HEBBEN DE VOLGENDE VERORDENING VASTGESTELD: HOOFDSTUK I Doelstellingen en maatregelen Artikel 1 1. De Gemeenschap stelt een samenwerkingsprogramma (hierna "het programma" genoemd) vast dat ten doel heeft specifieke en complementaire financiële en technische bijstand te geven aan derde landen ter ondersteuning van hun inspanningen voor een beter beheer van migratiestromen in al hun dimensies. 2. Het programma is in hoofdzaak , maar niet uitsluitend, gericht op derde landen die actief werken aan de opstelling of de tenuitvoerlegging van een overname-overeenkomst die met de Europese Gemeenschap is geparafeerd, ondertekend of gesloten. 3. Het programma financiert passende maatregelen die op coherente en aanvullende wijze aansluiten bij de algemene beginselen van het communautaire beleid inzake samenwerkings- en ontwikkelingsbeleid en de nationale en regionale samenwerkings- en ontwikkelingsstrategieën van de Gemeenschap voor de betrokken derde landen, en die een aanvulling vormen op de maatregelen - met name op het gebied van beheer van migratiestromen, terugkeer en reïntegratie van migranten in hun land van herkomst, asiel, grenscontrole, vluchtelingen en ontheemden - die deel uitmaken van de uitvoering van deze strategieën en die gefinancierd worden uit andere communautaire instrumenten op het gebied van samenwerking en ontwikkeling. De maatregelen die uit hoofde van het programma worden gefinancierd zijn in overeenstemming met de inspanningen van de Gemeenschap om de diepere oorzaken van migratie aan te pakken. 4. De eerbiediging van de democratische beginselen en de rechtsstaat, evenals de mensenrechten en de rechten van minderheden en de fundamentele vrijheden, vormt een essentieel element voor de toepassing van deze verordening. Indien nodig, en voorzover mogelijk, gaan de ingevolge deze verordening gefinancierde maatregelen gepaard met maatregelen ter versterking van de democratie, de mensenrechten en de rechtsstaat. Artikel 2 1. Het programma is gericht op bevordering van de samenwerking tussen de Gemeenschap en derde landen door in de betrokken derde landen , en in partnerschap met die landen, bij te dragen aan de verwezenlijking van de volgende doelstellingen: 2. Om deze doelstellingen te bereiken kan het programma met name de volgende activiteiten steunen: Artikel 3 Met het oog op het nastreven van de doelstellingen en de maatregelen van artikel 2 kan het programma onder andere steun verlenen aan: De nodige maatregelen zullen worden genomen om de communautaire aard van de op grond van deze verordening verleende bijstand te benadrukken. HOOFDSTUK II Procedures voor de uitvoering van het programma Artikel 4 1. Tot de partners die in aanmerking komen voor financiële steun in het kader van dit programma kunnen behoren: regionale en internationale organisaties en bureaus (met name VN-bureaus), alsmede niet-gouvernementele organisaties en andere niet-overheidsactoren, federale, nationale, provinciale en lokale overheden, hun ministeries en bureaus, instellingen, verenigingen en openbare en particuliere operatoren , zowel in de Europese Unie als in de betrokken derde landen, waarbij de nadruk ligt op hun onderlinge partnerschap. 2. De maatregelen die de Gemeenschap in het kader van deze verordening financiert, worden uitgevoerd door de Commissie. Artikel 5 Ongeacht de institutionele en politieke context waarin de in artikel 4 van deze verordening vermelde partners hun activiteiten verrichten, wordt, om vast te stellen of een partner in aanmerking komt voor communautaire financiering, met name rekening gehouden met de volgende elementen: HOOFDSTUK III Procedures voor de uitvoering van de maatregelen Artikel 6 1. Het financieel kader voor de uitvoering van deze verordening voor de periode van 1 januari 2004 tot en met 31 december 2008 wordt vastgesteld op 250 miljoen euro, waarvan 120 miljoen euro voor de periode tot en met 31 december 2006. Voor de periode na 31 december 2006 wordt het bedrag geacht te zijn bevestigd indien het, in het licht van de krachtens artikel 10, leden 2 en 3, beschikbare informatie, voor wat betreft deze fase overeenstemt met de financiële vooruitzichten die gelden voor de periode vanaf 2007. 2. De jaarlijkse kredieten worden door de begrotingsautoriteit toegestaan binnen de grenzen van de financiële vooruitzichten. 3. De communautaire medefinanciering van een maatregel in het kader van het programma bedraagt ten hoogste 80%, onverminderd andere toepasselijke bepalingen van Verordening (EG, Euratom) nr. 1605/2002 (8) (hierna het "Financieel Reglement" genoemd) en in het bijzonder artikel 169 daarvan. Zij is niet verenigbaar met enige andere financiering door een ander programma dat door de algemene begroting van de Europese Unie wordt gefinancierd. 4. Communautaire financiering uit hoofde van deze verordening wordt toegekend overeenkomstig de bepalingen van het Financieel Reglement. De financieringsbesluiten en de daaruit voortvloeiende overeenkomsten worden onderworpen aan financiële controle door de Commissie en audits door de Rekenkamer. 5. De Commissie neemt alle nodige initiatieven met het oog op een goede coördinatie met andere donoren. Artikel 7 1. De Commissie zorgt voor algehele consistentie en complementariteit met ander relevant communautair beleid, en met andere relevante communautaire instrumenten, maatregelen en programma's. 2. Met het oog op grotere consistentie en complementariteit tussen door de Gemeenschap gefinancierde maatregelen en door de lidstaten gefinancierde maatregelen, met als doel een optimale effectiviteit te garanderen, neemt de Commissie alle nodige coördinatiemaatregelen. Artikel 8 1. De Commissie is verantwoordelijk voor het beheer en de uitvoering van dit samenwerkingsprogramma. 2. De Commissie beheert het programma overeenkomstig het Financieel Reglement en Verordening (EG, Euratom) nr. 2342/2002 (9) tot vaststelling van uitvoeringsvoorschriften van het Financieel Reglement, in het bijzonder wat betreft de gunning van opdrachten en de toekenning van subsidies. 3. Ter uitvoering van het programma dient de Commissie overeenkomstig de in artikel 9, lid 2, bedoelde procedure een jaarlijks werkprogramma in. Overeenkomstig de doelstellingen en criteria van deze verordening worden in het werkprogramma de prioriteiten vastgelegd voor de te steunen maatregelen in termen van potentiële geografische en thematische werkterreinen, de specifieke doelstellingen, de verwachte resultaten en het indicatieve bedrag. Voorzover mogelijk wordt bij het opstellen van het werkprogramma naar een algemeen evenwicht tussen deze prioriteiten gestreefd. De Commissie kan andere geïnteresseerde partijen raadplegen in verband met het werkprogramma. 4. Het werkprogramma moet zodanig worden opgesteld dat het consistent is met en complementair aan de nationale en regionale strategiedocumenten en de programma's die zijn opgesteld in het kader van het beleid van de Gemeenschap voor samenwerking en ontwikkeling. 5. De Commissie stelt de lijst van geselecteerde projecten vast overeenkomstig de procedure van artikel 9, lid 2. Artikel 9 1. De Commissie wordt bijgestaan door een comité. 2. Indien naar dit lid wordt verwezen, zijn de artikelen 4 en 7 van Besluit 1999/468/EG van toepassing, met inachtneming van in artikel 8 daarvan . De in artikel 4, lid 3, van Besluit 1999/468/EG bedoelde termijn wordt vastgesteld op drie maanden. 3. Het Comité stelt zijn reglement van orde vast. HOOFDSTUK IV Verslaglegging Artikel 10 1. De Commissie houdt op continue basis toezicht op de uitvoering van het programma en evalueert deze regelmatig. 2. De Commissie legt uiterlijk op 31 december 2006 een voorlopig tussentijds evaluatieverslag voor aan het Europees Parlement en de Raad over de uitvoering van het samenwerkingsprogramma, en uiterlijk op 31 december 2010 een eindrapport. Bovendien deelt de Commissie de begrotingsautoriteit, tegelijkertijd met de indiening van het voorontwerp van algemene begroting van de Europese Unie, de stand van de uitvoering van het programma mee. 3. Op verzoek van de lidstaten of van het Europees Parlement kan de Commissie, inzonderheid in het kader van de onderhandelingen over de toekomstige financiële vooruitzichten, ook de resultaten van de communautaire maatregelen en programma's in het kader van deze verordening evalueren. HOOFDSTUK V Slotbepalingen Artikel 11 Het bij deze verordening vastgestelde programma is operationeel van 1 januari 2004 tot en met 31 december 2008. Artikel 12 Deze verordening treedt in werking op de dag volgende op die van haar bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese Unie. Deze verordening is verbindend in al haar onderdelen en is rechtstreeks toepasselijk in elke lidstaat. Gedaan te Voor het Europees Parlement Voor de Raad De voorzitter De voorzitter (Medebeslissingsprocedure: eerste lezing) Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2003) 378 ) (1) , – gezien de mededeling van de Commissie over de invoering van een Europese ziekteverzekeringskaart ( COM(2003) 73 (2) ), – gelet op de artikelen 251, lid 2, 42 en 308 van het EG&nbhy;Verdrag, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C5&nbhy;0290/2003), – gelet op artikel 67 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken, en de adviezen van de Commissie juridische zaken en interne markt en de Commissie verzoekschriften (A5&nbhy;0399/2003), 1. hecht zijn goedkeuring aan het Commissievoorstel, als geamendeerd door het Parlement; 2. verzoekt om hernieuwde voorlegging indien de Commissie voornemens is ingrijpende wijzigingen in dit voorstel aan te brengen of dit door een nieuwe tekst te vervangen; 3. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Standpunt van het Europees Parlement in eerste lezing vastgesteld op 4 december 2003 met het oog op de aanneming van Verordening (EG) nr. ... /2003 van het Europees Parlement en de Raad tot wijziging van Verordening (EEG) nr. 1408/71 van de Raad betreffende de toepassing van sociale-zekerheidsregelingen op werknemers en zelfstandigen, alsmede op hun gezinsleden die zich binnen de Gemeenschap verplaatsen en van Verordening (EEG) nr. 574/72 van de Raad tot vaststelling van de wijze van toepassing van Verordening (EEG) nr. 1408/71 ter harmonisatie van de rechten en vereenvoudiging van de procedures HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, en met name de artikelen 42 en 308, Gezien het besluit van de Europese Raad van Barcelona (15 en 16 maart 2002) over de invoering van de Europese ziekteverzekeringskaart, Gezien het voorstel van de Commissie (3) , Gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité (4) , Gezien het advies van het Comité van de regio's (5) , Beslissende overeenkomstig de procedure als bedoeld in artikel 251 van het Verdrag (6) , Overwegende hetgeen volgt: (1) Overeenkomstig de conclusies van de Europese Raad van Barcelona op 15 en 16 maart 2002 "zal een Europees ziekteverzekeringskaart de formulieren die momenteel nodig zijn voor medische behandeling in een andere lidstaat , vervangen. De Commissie zal daartoe vóór de voorjaarsbijeenkomst van de Europese Raad in 2003 een voorstel indienen. Die kaart zal de procedures vereenvoudigen "; (2) Om dit doel en zelfs meer te bereiken door de voordelen van de Europese kaart voor de verzekerden en de organen zo groot mogelijk te maken moeten enkele wijzigingen in Verordening (EEG) nr. 1408/71 van de Raad van 14 juni 1971 betreffende de toepassing van sociale-zekerheidsregelingen op werknemers en zelfstandigen, alsmede op hun gezinsleden die zich binnen de Gemeenschap verplaatsen (7) , worden aangebracht; (3) De verordening bevat thans uiteenlopende rechten op toegang tot verstrekkingen tijdens een tijdelijk verblijf in een andere lidstaat dan de bevoegde staat of de staat van woonplaats, afhankelijk van de categorie waartoe de verzekerden behoren, en maakt onderscheid tussen "onmiddellijk noodzakelijke zorg" en "noodzakelijke zorg". Om de verzekerden beter te beschermen moet het recht van alle verzekerden op toegang tot verstrekkingen tijdens een tijdelijk verblijf in een andere lidstaat dan waar de betrokkenen verzekerd of woonachtig zijn, worden geharmoniseerd. Onder deze omstandigheden hebben alle verzekerden recht op de verstrekkingen die medisch gezien noodzakelijk zijn tijdens hun verblijf op het grondgebied van een andere lidstaat, waarbij rekening gehouden wordt met de aard van de verstrekkingen en de verwachte duur van het verblijf ; (4) Het is van essentieel belang dat alle maatregelen genomen worden om de correcte tenuitvoerlegging van artikel 22, lid 1, onder a), i) in alle lidstaten, in het bijzonder met betrekking tot de zorgverleners, te waarborgen; (5) Bij bepaalde vormen van permanente behandeling die een specifiek infrastructuur vereisen, zoals bijv. dialyse, is het van essentieel belang voor de patiënt dat hij die behandeling tijdens zijn verblijf in een andere lidstaat kan krijgen. Hiertoe stelt de Administratieve Commissie een lijst van verstrekkingen vast waarover tevoren tussen de verzekerde en de instelling die deze behandeling geeft, een afspraak wordt gemaakt om te garanderen dat hij die zorg krijgt en de verzekerde in staat te stellen om tijdelijk in een andere lidstaat te verblijven; (6) Toegang tot verstrekkingen wordt in beginsel in een andere lidstaat verleend op vertoon van het vereiste formulier, als bedoeld in Verordening (EEG) nr. 574/72 van de Raad van 21 maart 1972 tot vaststelling van de wijze van toepassing van Verordening (EEG) nr. 1408/71 betreffende de toepassing van de sociale-zekerheidsregelingen op werknemers en zelfstandigen, alsmede op hun gezinsleden, die zich binnen de Gemeenschap verplaatsen (8) . Sommige lidstaten eisen bovendien, zo niet in de praktijk dan toch op papier, dat bij binnenkomst op hun grondgebied aanvullende formaliteiten worden vervuld. Deze eisen, in het bijzonder de verplichting om stelselmatig van tevoren aan het orgaan van de verblijfplaats een verklaring voor te leggen die recht geeft op verstrekkingen, worden inmiddels als onnodig belastend en hinderlijk voor het vrije verkeer van de betreffende personen beschouwd; (7) De lidstaten waarborgen dat passende informatie inzake veranderingen in de rechten en verplichtingen ingevolge deze verordening wordt verstrekt; (8) Voor een doeltreffende en evenwichtige toepassing van de verordening is een loyale samenwerking tussen de organen en de personen die onder de verordening vallen, van essentieel belang. Deze samenwerking vereist zowel van de organen als van de verzekerde alle informatie over iedere wijziging in zijn situatie die tot veranderingen in de rechten op prestaties kan leiden, bijv. staking of verandering van de activiteit in loondienst of als zelfstandige door de verzekerde, overbrenging van woon- of verblijfplaats van de werknemer of zelfstandige of van een lid van zijn gezin, verandering van de gezinssituatie of een wijziging van de regelgeving; (9) Omdat in sommige gevallen zoveel haken en ogen aan de mobiliteit van personen zitten, dient er een mechanisme te komen dat de organen in staat stelt zelf afzonderlijke gevallen te regelen waarin een uiteenlopende uitleg van Verordening (EEG) nr. 1408/71 en de toepassingsverordening de rechten van de betrokkene in gevaar brengt. Als geen oplossing wordt gevonden om alle rechten van de betrokkene te eerbiedigen, moet de mogelijkheid worden gecreëerd om de Administratieve Commissie in te schakelen; (10) Om de verordening aan de ontwikkeling van de informatieverwerkingstechnieken aan te passen waarvan de Europese kaart een essentieel onderdeel is omdat zij op den duur in alle lidstaten een elektronisch leesbare gegevensdrager moet worden, moet de redactie van de artikelen 2 en 117 van Verordening (EEG) nr. 574/72 zo worden aangepast dat onder het woord "document" wordt verstaan "iedere inhoud, ongeacht de drager ervan (op papier, in elektronische vorm, als geluids-, beeld- of audiovisuele opname)", HEBBEN DE VOLGENDE VERORDENING VASTGESTELD: Artikel 1 Verordening (EEG) nr. 1408/71 wordt als volgt gewijzigd: 1) Artikel 22 wordt als volgt gewijzigd: a) In lid 1 wordt a) vervangen door: b) Het volgende lid wordt ingevoegd: 1 bis. De Administratieve Commissie stelt een lijst van verstrekkingen vast voor de verlening waarvan tijdens een verblijf in een andere lidstaat om praktische redenen een voorafgaand akkoord tussen de betrokkene en de zorgverlenende instelling noodzakelijk is . c) In lid 3 wordt de eerste alinea vervangen door: De bepalingen leden 1, 1 bis en 2 zijn van overeenkomstige toepassing op de gezinsleden van een werknemer in loondienst of een zelfstandige. 2) Artikel 22 bis wordt vervangen door: Bijzondere regels voor bepaalde groepen van personen In afwijking van artikel 2 van deze verordening is artikel 22, lid 1, onder a), c) en 1 bis) eveneens van toepassing op personen die onderdaan zijn van een der lidstaten en die verzekerd zijn ingevolge de wetgeving van een lidstaat, alsmede op hun inwonende gezinsleden. 3) Artikel 22 ter wordt geschrapt. 4) Artikel 25 wordt als volgt gewijzigd: Lid 1 wordt vervangen door: 1. Een werkloze werknemer of zelfstandige op wie de bepalingen van artikel 69, lid 1, of artikel 71, lid 1, onder b) ii), tweede zin, van toepassing zijn en die eventueel met inachtneming van de bepalingen van artikel 18, voldoet aan de door de wettelijke regeling van de bevoegde staat gestelde voorwaarden voor het recht op verstrekkingen en uitkeringen, heeft gedurende het in artikel 69, lid 1, onder c) genoemde tijdvak recht op: b) Het volgende lid wordt ingevoegd: 1 bis. De bepalingen van artikel 22, lid 1 bis zijn mutatis mutandis van toepassing. 5) Artikel 31 wordt vervangen door: Artikel 31 Verblijf van de rechthebbende en/of zijn gezinsleden in een andere staat dan die waarin zij hun woonplaats hebben 1. De rechthebbende op een pensioen of rente, verschuldigd krachtens de wettelijke regeling van een lidstaat , of op pensioenen of renten, verschuldigd krachtens de wettelijke regelingen van twee of meer lidstaten , die recht heeft op prestaties krachtens de wettelijke regeling van één dezer lidstaten , alsmede zijn gezinsleden hebben, bij verblijf op het grondgebied van een andere lidstaat dan die op het grondgebied waarvan zij wonen, recht op: 2. De bepalingen van artikel 22, lid 1 bis zijn naar analogie van toepassing. 6) Artikel 34 bis wordt vervangen door: Artikel 34 bis Bijzondere bepalingen inzake studenten en hun gezinsleden De artikelen 18, 19, 22, lid 1, onder a) en c) en artikel 22, lid 1 bis, artikel 22, lid 2, tweede alinea, artikel 22, lid 3, de artikelen 23 en 24 en de secties 6 en 7 zijn, voorzover vereist, mutatis mutandis van toepassing op studenten en hun gezinsleden. 8) Het volgende artikel wordt ingevoegd: Artikel 84 bis Betrekkingen tussen de organen en de onder deze verordening vallende personen 1. De organen en de personen die onder deze verordening vallen, zijn met het oog op de goede toepassing van deze verordening verplicht elkaar inlichtingen te verstrekken en samen te werken. De organen reageren, overeenkomstig het beginsel van goed bestuur, binnen een redelijke termijn op alle aanvragen en verstrekken in verband hiermee aan de betrokkenen alle benodigde informatie om de door deze verordening verleende rechten te kunnen uitoefenen . De betrokkenen stellen het bevoegde orgaan/de bevoegde organen van de terzake bevoegde staat en van de staat van de woonplaats zo spoedig mogelijk van iedere verandering in hun persoonlijke of gezinssituatie die hun recht op verstrekkingen ingevolge deze verordening beïnvloedt, in kennis. 2. Indien niet voldaan wordt aan de informatieplicht, als bedoeld in lid 1, derde alinea, kunnen overeenkomstig het nationale recht evenredige maatregelen worden getroffen. Deze maatregelen moeten gelijkwaardig zijn aan de maatregelen die in soortgelijke onder de nationale rechtsorde vallende situaties van toepassing zijn en mogen in de praktijk de uitoefening van de door deze verordening aan de betrokkenen verleende rechten niet onmogelijk of buitengewoon moeilijk maken. 3. Als zich moeilijkheden voordoen bij de uitleg en de toepassing van deze verordening die de rechten van de hieronder vallende betrokkene in gevaar kunnen brengen, neemt het orgaan van de terzake bevoegde staat of van de staat van de woonplaats van de betrokkene , contact op met het orgaan of de organen van de betrokken lidsta(a)t(en) . Als binnen een redelijke termijn geen oplossing wordt gevonden, kunnen de betrokken autoriteiten de Administratieve Commissie inschakelen . Artikel 2 Verordening (EEG) nr. 574/72 wordt als volgt gewijzigd: 1) In artikel 2 wordt lid 1 vervangen door : "1. De modellen van de documenten die voor de toepassing van de verordening en de toepassingsverordening nodig zijn, worden door de Administratieve Commissie vastgesteld. Deze documenten kunnen door de organen worden uitgewisseld in de vorm van formulieren op papier of in een andere vorm of via telematicadiensten in de vorm van elektronische standaardformulieren overeenkomstig Titel VI bis. Over het gebruik van telematicavoorzieningen bij de uitwisseling van gegevens wordt tussen de bevoegde autoriteiten of door de bevoegde autoriteiten daartoe aangewezen instanties van de verzendende en van de ontvangende lidstaat een overeenkomst gesloten. 2) In artikel 17 worden de leden 6 en 7 geschrapt. 3) In artikel 19 bis wordt lid 2 door de volgende tekst vervangen: 2. De bepalingen van artikel 17, lid 9, van de toepassingsverordening zijn van overeenkomstige toepassing. 4) Artikel 20 wordt geschrapt. 5) Artikel 21 wordt door de volgende tekst vervangen: Artikel 21 Verstrekkingen in geval van verblijf in een andere lidstaat dan de bevoegde staat 1. Om in aanmerking te komen voor verstrekkingen krachtens artikel 22, lid 1, onder a), i) van de verordening legt de werknemer of zelfstandige aan de zorgverlener een document van het bevoegde orgaan voor waarin verklaard wordt dat de betrokkene recht heeft op verstrekkingen. Dit document is opgesteld in overeenstemming met artikel 2. Als de betrokkene genoemd document niet kan overleggen, wendt hij zich tot het orgaan van de verblijfplaats die dan aan het bevoegde orgaan een gecertificeerde verklaring vraagt waarin wordt aangetoond dat de betrokkene recht heeft op verstrekkingen. Een door het bevoegde orgaan uitgegeven document dat recht geeft op verstrekkingen overeenkomstig artikel 22, lid 1, a), i) van de verordening heeft in ieder individueel geval in kwestie dezelfde gevolgen ten aanzien van de zorgverlener als nationale bewijsstukken inzake de rechten van de verzekerde personen bij het orgaan van de woonplaats. 2. De bepalingen van artikel 17, lid 9, van de toepassingsverordening zijn mutatis mutandis van toepassing. 6) In artikel 22 wordt lid 2 door vervangen door : 2. De bepalingen van artikel 17, lid 9 van de toepassingsverordening zijn mutatis mutandis van toepassing. 7) In artikel 23 wordt de tweede alinea vervangen door : In de in artikel 22, lid 3, tweede alinea, van de verordening bedoelde gevallen worden evenwel het orgaan van de woonplaats en de wettelijke regeling van het land van woonplaats van de gezinsleden beschouwd als respectievelijk het bevoegde orgaan en de wettelijke regeling van de staat die voor de toepassing van de artikelen 17, lid 9, 21 en 22 van de toepassingsverordening bevoegd is. 8) Artikel 26 wordt als volgt gewijzigd : a) Lid 1 wordt vervangen door : 1. Om voor verstrekkingen krachtens artikel 25, lid 1, onder a) en artikel 25, lid 1 bis, van de verordening in aanmerking te komen legt de werkloze of het gezinslid dat hem vergezelt, aan de zorgverlener een document van het bevoegde orgaan over waaruit blijkt dat hij recht heeft op verstrekkingen. Dit document wordt opgesteld in overeenstemming met artikel 2. Als de betrokkene dit document niet kan overleggen, wendt hij zich tot het orgaan van de plaats waarheen hij zich heeft begeven, die dan aan het bevoegde orgaan een verklaring vraagt waarin verklaard wordt dat de betrokkene recht heeft op verstrekkingen. Een door het bevoegde orgaan uitgegeven document dat recht geeft op verstrekkingen overeenkomstig artikel 25, lid 1, onder a) van de verordening, heeft in ieder individueel geval in kwestie dezelfde gevolgen ten aanzien van de zorgverlener als nationale bewijsstukken inzake de rechten van de verzekerde personen bij het orgaan waartoe de werkloze zich gewend heeft. b) Het volgende lid wordt ingevoegd: 1 bis. Om voor zich zelf en voor zijn gezinsleden in aanmerking te komen voor uitkeringen krachtens artikel 25, lid 1, onder b) van de verordening, is de werkloze verplicht aan het orgaan van de plaats waarheen hij zich heeft begeven een gecertificeerde verklaring over te leggen die vóór zijn vertrek bij het bevoegde orgaan moet worden aangevraagd . Indien de werkloze deze gecertificeerde verklaring niet overlegt, verzoekt het orgaan van de plaats waarheen hij zich heeft begeven het bevoegde orgaan hierom. Deze gecertificeerde verklaring moet uitwijzen dat hij recht heeft op de bedoelde prestaties op de voorwaarden, vermeld in artikel 69, lid 1, onder a), van de verordening, de duur van dit recht aangeven met inachtneming van artikel 69, lid 1, onder c), van de verordening, en het bedrag van het eventueel gedurende genoemde tijdsduur in geval van arbeidsongeschiktheid of opneming in het ziekenhuis te betalen ziekengeld vermelden. c) Lid 3 wordt vervangen door : 3. De bepalingen van artikel 17, lid 9 van de toepassingsverordening zijn van overeenkomstige toepassing. 9) Artikel 31 wordt vervangen door : Artikel 31 Verstrekkingen aan pensioen- en rentetrekkers en aan hun gezinsleden ingeval de verblijfplaats in een ander lidstaat ligt dan de staat waar zij hun woonplaats hebben 1. Om in aanmerking te komen voor verstrekkingen krachtens artikel 31 van de verordening legt de pensioen- of rentetrekker aan de zorgverlener een gecertificeerd document over van het orgaan van de woonplaats dat recht geeft op verstrekkingen. Dit document is opgesteld in overeenstemming met artikel 2. Als de betrokkene dit document niet kan overleggen, wendt hij zich tot het orgaan van de verblijfplaats, die dan aan het orgaan van de woonplaats een verklaring vraagt waaruit blijkt dat de betrokkene recht heeft op verstrekkingen. Een door het bevoegde orgaan uitgegeven document dat recht geeft op verstrekkingen overeenkomstig artikel 31 van de verordening, heeft in ieder individueel geval in kwestie dezelfde gevolgen ten aanzien van de zorgverlener als nationale bewijsstukken inzake de rechten van de bij het orgaan van de verblijfplaats verzekerde personen. 2. De bepalingen van artikel 17, lid 9 van de toepassingsverordening zijn van overeenkomstige toepassing. 3. De leden 1 en 2 zijn mutatis mutandis van toepassing voor de toekenning van verstrekkingen aan de in artikel 31 van de verordening bedoelde gezinsleden. Als deze op het grondgebied van een andere lidstaat wonen dan de pensioen- of rentetrekker, wordt het in lid 1 bedoelde document afgegeven door het orgaan van hun woonplaats. In artikel 117 wordt lid 1 vervangen door : 1. De Administratieve Commissie stelt, op basis van de studies en voorstellen die haar worden voorgelegd door de in artikel 117 quarter van de toepassingsverordening bedoelde Technische Commissie, vast hoe de modellen van documenten aan de nieuwe technieken voor electronische gegevensverwerking worden aangepast en welke routingskanalen en procedures gevolgd worden bij de voor de toepassing van de verordening en de toepassingsverordening vereiste gegevensoverdrachten. Artikel 3 De lidstaten waarborgen dat passende informatie inzake veranderingen in de rechten en verplichtingen ingevolge deze verordening wordt verstrekt. Artikel 4 Voor het doel van de tenuitvoerlegging van deze verordening waarborgen de instellingen in de lidstaat van verblijf dat alle zorgverleners volledig bekend zijn met de criteria als vermeld in artikel 22, lid 1, onder a), i) van Verordening (EEG) nr. 1408/71. Artikel 5 Deze verordening treedt in werking op ... (9) De directe toegang tot zorgverleners moet uiterlijk op 1 juli 2004 zijn gegarandeerd. Deze verordening is verbindend in al haar onderdelen en is rechtstreeks toepasselijk in elke lidstaat . Gedaan te Voor het Europees Parlement Voor de Raad De Voorzitter De voorzitter (Raadplegingsprocedure) Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan de Raad ( COM(2003) 14 ) (1) , – gelet op artikel 37 van het EG-Verdrag, op grond waarvan het Parlement door de Raad is geraadpleegd (C5&nbhy;0021/2003), – gelet op artikel 67 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling en het advies van de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbeleid ( A5-0392/2003 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan het Commissievoorstel, als geamendeerd door het Parlement; 2. verzoekt de Commissie haar voorstel krachtens artikel 250, lid 2 van het EG&nbhy;Verdrag dienovereenkomstig te wijzigen; 3. verzoekt de Raad, wanneer deze voornemens is af te wijken van de door het Parlement goedgekeurde tekst, het Parlement hiervan op de hoogte te stellen; 4. wenst opnieuw te worden geraadpleegd ingeval de Raad voornemens is ingrijpende wijzigingen aan te brengen in het voorstel van de Commissie; 5. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. (Raadplegingsprocedure) Het Europees Parlement , – gezien het voorstel voor een verordening van de Raad ( COM(2003) 419 ) (1) , – gelet op artikel 37 en artikel 300, lid 2 van het EG&nbhy;Verdrag, – gelet op artikel 300, lid 3, eerste alinea van het EG-Verdrag, op grond waarvan het Parlement door de Raad is geraadpleegd (C5&nbhy;0354/2003), – gelet op artikel 67 en artikel 97, lid 7 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie visserij en de adviezen van de Begrotingscommissie en de Commissie ontwikkelingssamenwerking (A5&nbhy;0406/2003), 1. keurt het voorstel voor een verordening van de Raad , als geamendeerd en de sluiting van de overeenkomst goed; 2. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie, alsook aan de regeringen en parlementen van de lidstaten en van Mozambique. (Raadplegingsprocedure) Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan de Raad ( COM(2003) 397 ) (1) , – gelet op artikel 93 van het EG&nbhy;Verdrag, op grond waarvan het Parlement door de Raad is geraadpleegd (C5&nbhy;0359/2003), – gelet op artikel 67 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Economische en Monetaire Commissie en het advies Commissie industrie, externe handel, onderzoek en energie(A5&nbhy;0410/2003), 1. hecht zijn goedkeuring aan het Commissievoorstel, zoals geamendeerd door het Parlement; 2. verzoekt de Commissie haar voorstel krachtens artikel 250, lid 2, van het EG&nbhy;Verdrag dienovereenkomstig te wijzigen; 3. verzoekt de Raad, wanneer hij voornemens is af te wijken van de door het Parlement goedgekeurde tekst, het Parlement hiervan op de hoogte te stellen; 4. wenst opnieuw te worden geraadpleegd ingeval de Raad voornemens is ingrijpende wijzigingen aan te brengen in het voorstel van de Commissie; 5. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Het Europees Parlement , – gelet op de verklaringen van de Raad en de Commissie over de voorbereiding van de Europese Raad in Brussel op 12-13 december 2003, – gelet op artikel 37, lid 4 van zijn Reglement, Economische groei 1. steunt het standpunt dat de Europese Unie zich op een kritiek punt in haar ontwikkeling bevindt na een langdurige economische stagnatie en met een hoog werkloosheidsniveau; betreurt dat de Europese Unie in een dergelijke situatie niet in staat is te spreken en te handelen op basis van een gezamenlijke strategie; 2. uit zijn bezorgdheid over de besluiten die de ECOFIN-Raad op 25 november 2003 heeft genomen met betrekking tot de tenuitvoerlegging van het Pact voor Stabiliteit en Groei; is van opvatting dat stabiliteit een publiek goed is dat moet worden verdedigd en dat economische groei leidt tot grotere stabiliteit; 3. is van mening dat het economisch beleid gericht moet blijven op het creëren van werkgelegenheid scheppende en duurzame groei; juicht het Europese groei-initiatief toe; betreurt dat tien jaar na het Witboek van Delors over groei, concurrentievermogen, werkgelegenheid - naar de 21e eeuw: wegen en uitdagingen ( COM(93) 700 ), en drie jaar na de lancering van de Lissabon-strategie de noodzakelijke besluiten om de economische groei te bevorderen op zich laten wachten; roept de Europese Raad ertoe op dit proces een nieuwe impuls te geven; 4. dringt er bij de Europese Raad op aan de rechten van het Europees Parlement in het medebeslissingsproces ten behoeve van de herziening van de trans-Europese netwerken (TEN's) te eerbiedigen bij het vaststellen van het zogeheten "quick-start"-programma en het beschrijven van projecten voor investeringen in TEN's, energie, telecommunicatie, IT- en O&O-infrastructuurprojecten van de Europese Unie; betreurt dat het "quick-start"-programma alleen reeds goedgekeurde maar nog niet uitgevoerde projecten omvat die uitsluitend gericht zijn op investeringen in infrastructuur; 5. roept nogmaals op tot volledige integratie van de milieu- en duurzaamheidsaspecten van het "quick-start"-programma; verzoekt voorts om een ambitieus plan voor het ontwikkelen van schone en milieuvriendelijke technologieën; herhaalt dat de milieugevolgen van alle beleidsmaatregelen van de EU goed beoordeeld moeten worden voordat enigerlei actie wordt ondernomen in het kader van het Lissabon- en het Göteborg-proces; 6. benadrukt dat het opvoeren van investeringen in sleutelprojecten noch de onmiddellijke noch de lange-termijnproblemen waarmee de Europese economie momenteel wordt geconfronteerd kan oplossen; is van oordeel dat de Europese Raad zich in december dient te concentreren op het behalen van de bestaande doelstellingen van de Lissabon-agenda, om ervoor te zorgen dat de Unie in 2010 de meest concurrerende kenniseconomie ter wereld is; 7. is van mening dat het daadwerkelijk aanjagen van de productiviteit en het economisch potentieel van de Europese Unie een herschikking vereist van de begrotingstoewijzingen, teneinde doeltreffender investeringen in geheel Europa te ondersteunen; 8. acht het voor het welslagen van het Europese groei-initiatief van essentieel belang dat de nadruk wordt gelegd op projecten die duurzaam en economisch en financieel haalbaar zijn, een hoge mate van cofinanciering kennen en een duidelijke Europese waarde hebben; wenst dat de Europese Raad en de lidstaten, naast TEN's en O&O-projecten, ook overeenkomen om de investeringen in menselijk kapitaal in de gehele Europese economie te verhogen en - samen met de EIB - de hulpbronnen te herschikken ten behoeve van vaardigheden en maatregelen voor levenslang leren; is van mening dat investeringen in menselijk kapitaal de hoogste prioriteit moeten krijgen teneinde de doelstellingen van Lissabon te halen; 9. benadrukt in dit verband het fundamentele belang van het voltooien van doeltreffende EU-wetgeving om de markt voor post- en passagiersdiensten te openen, rekening houdend met de noodzaak tegelijkertijd de universele toegang tot publieke diensten te waarborgen; roept ertoe op het Europese luchtruim opnieuw in te delen door middel van het creëren van één Europees luchtruim; roept de Raad ertoe op eensgezinder op te treden om de concurrentie bij de toewijzing van "slots" op communautaire luchthavens te verbeteren; 10. wijst erop dat het Europese groei-initiatief ook afhankelijk is van het wegnemen van wettelijke en bestuurlijke belemmeringen voor tal van aspecten van grensoverschrijdende samenwerking en onderstreept hiermee dat er nog veel moet worden gedaan ter voltooiing van een uitgebreide interne markt die bevorderlijk is voor onderzoek, innovatie en ondernemerschap in heel Europa; verzoekt om het uitvoeren van effectbeoordelingen voor alle nieuwe Europese wetgeving, teneinde extra lasten voor het MKB te vermijden; is in dit verband ingenomen met het verzoek van de Commissie om gedurende het gehele besluitvormingsproces mededingingseffectbeoordelingen te laten uitvoeren; 11. herinnert eraan dat Europa's slechte staat van dienst op het gebied van O&O en investeringen specifiek de slechte prestaties van de particuliere sector weerspiegelt, roept het Europese bedrijfsleven er derhalve toe op in te spelen op dit initiatief door de bereidheid te tonen om de publiek-private partnerschappen aan te gaan die noodzakelijk zijn om meer groei en werkgelegenheid in Europa te bewerkstelligen; 12. is ingenomen met de inzet voor volledige werkgelegenheid, kwaliteit en productiviteit op het werk, alsmede een inclusieve arbeidsmarkt in zowel de oude als de nieuwe lidstaten; neemt nota van het verlangen de arbeidsmarkten flexibeler te maken en werknemers tegelijkertijd een passend niveau van zekerheid te bieden; 13. wijst erop dat hervormingen van de arbeidsmarkt moeten leiden tot betere arbeidsplaatsen, teneinde een op kennis gebaseerde economie tot stand te creëren; verlangt dat deze hervormingen worden uitgevoerd in nauwe samenwerking met de sociale partners, daar economische en sociale vooruitgang elkaar dienen te ondersteunen; roept de sociale partners op Europees niveau ertoe op hun gezamenlijke meerjarige werkprogramma te versterken, met name ten aanzien van industriële verandering en het aanpassingsvermogen van werknemers en bedrijven; 14. herhaalt zijn steun voor de Europese richtsnoeren voor de werkgelegenheid en de huidige Strategie voor de werkgelegenheid als efficiënt instrument om de werkgelegenheid in Europa te bevorderen met eerbiediging en versterking van het Europese sociale model; stelt vast dat de Europese Taakgroep Werkgelegenheid de noodzaak het aanpassingsvermogen van ondernemingen en werknemers te vergroten, heeft aangewezen als een van vier essentiële terreinen voor hervorming; is voornemens rekening te houden met alle bevindingen van de Taakgroep alsook met het resultaat van de Tripartiete Sociale Top in de context van het pakket werkgelegenheidsrichtsnoeren voor 2004; is van opvatting dat de sociale partners een belangrijke rol kunnen spelen bij het behalen van de doelstellingen van Lissabon; Vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid 15. neemt kennis van het recente voorstel van de Commissie voor het oprichten van een Europees Agentschap voor grensbewaking om de operationele samenwerking tussen de lidstaten te verbeteren; benadrukt echter dat de Commissie en het Parlement volledig moeten worden betrokken bij het opzetten van enigerlei structuur hiervoor; 16. stelt vast dat slechts drie lidstaten (Denemarken, Spanje en Portugal) het Europees arrestatiebevel in nationaal recht hebben omgezet; verzoekt de Europese Raad met klem er bij de overige lidstaten op aan te dringen de uiterste termijn van 31 december 2003 in acht te nemen; roept de Raad er voorts toe op een kaderbesluit betreffende gemeenschappelijke normen voor het procesrecht aan te nemen; 17. betreurt dat de leiders van de EU en het voorzitterschap van de Raad niet hebben gesproken over het recht van de gevangenen in Guantánamo op een eerlijk proces; verlangt dat de Europese Raad en het voorzitterschap toezeggen dat zij deze kwestie op het hoogste niveau bij de Amerikaanse regering ter sprake zullen brengen; 18. betreurt dat er tijdens de jongste JBZ-Raad geen overeenstemming is bereikt over een gemeenschappelijke Europese asielregeling ondanks de termijn die hiervoor door de Europese Raad was gesteld; dringt aan op actie (vroeg tijdens het Ierse voorzitterschap) op basis van vereisten voor een hoge mate van bescherming; 19. beklemtoont de noodzaak grote voortgang te maken met het vaststellen en uitvoeren van een alomvattend Europees immigratiebeleid, overeenkomstig de voorstellen die in Tampere zijn gedaan en sindsdien door de Commissie verder zijn ontwikkeld; 20. neemt nota van de wens van de Raad om betrekkingen te ontwikkelen met de landen van oorsprong of doorgang van migratiestromen; merkt echter nogmaals op dat de vooruitgang bij de onderhandelingen over terugname-overeenkomsten op Europees niveau gering is; 21. herinnert aan zijn bezorgdheid met betrekking tot de behoefte aan daadwerkelijke en omvattende maatregelen van derde landen van oorsprong of doorgang in verband met het beheer van hun migratiestromen, teneinde een einde te maken aan de tragedies die dagelijks voor de Middellandse-Zeekust plaatsvinden; 22. dringt aan op het integreren van migratiekwesties in de betrekkingen van de Unie met derde landen; is van opvatting dat stabilisatieprogramma's, in de vorm van positieve economische en handelsgerelateerde maatregelen, voor landen van oorsprong en doorgang een prikkel kunnen zijn om naleving van vrijwillige terugkeerregelingen te waarborgen; 23. onderschrijft het belang dat de Raad hecht aan de strijd tegen de drugshandel, die erop gericht moet zijn de financiering van illegale activiteiten van drugshandelaren en criminele of terroristische organisaties te ondermijnen; Uitbreiding 24. stelt vast dat de 10 toetredende landen grote vorderingen hebben gemaakt bij de goedkeuring, tenuitvoerlegging en naleving van het acquis , maar dat er tussen nu en de toetreding nog enkele belangrijke taken moeten worden uitgevoerd; verheugt zich erop de nieuwe lidstaten op 1 mei 2004 in de Unie te verwelkomen; merkt op dat de tekortkomingen met betrekking tot de mate van aanpassing aan EU-wetgeving en -beleid een gevaar inhouden met betrekking tot de mogelijkheden voor de toetredende landen om EU-subsidies te ontvangen en levensmiddelen te exporteren; vertrouwt erop dat de uitbreiding onder gunstige omstandigheden plaatsvindt; 25. dringt er bij de Europese Raad op aan ervoor te zorgen dat het kader voor de afronding van de toetredingsonderhandelingen met Bulgarije en Roemenië deze landen in staat zal stellen om in 2007 tot de Unie toe te treden indien is voldaan aan de toetredingscriteria; is van opvatting dat het financiële kader voor de toetreding van Bulgarije en Roemenië gebaseerd dient te zijn op dezelfde beginselen als die welke van toepassing zijn op de landen die in 2004 toetreden, alsook op het beginsel dat toetreding niet mag leiden tot een verslechtering van de netto begrotingssituatie in vergelijking met het jaar voorafgaand aan de toetreding; 26. onderstreept dat het halen van de streefdatum zal afhangen van de werkelijke vooruitgang die niet alleen in de onderhandelingen maar ook in de praktijk wordt geboekt, hetgeen betekent dat hun inspanningen en voorbereidingen aanzienlijk moeten worden opgevoerd; 27. roept de Europese Raad ertoe op zijn rol te vervullen en ervoor te zorgen dat alle betrokken partijen volledig bijdragen tot het zoeken naar een alomvattende regeling voor de kwestie-Cyprus; neemt kennis van de verkiezingen die op 14 december in het noordelijk deel van Cyprus zullen plaatsvinden; hoopt dat deze kunnen bijdragen tot vooruitgang in het vredesproces in het kader van de Verenigde Naties op basis van het plan van de secretaris-generaal van de VN; 28. is er, in dit kader, van overtuigd dat de oplossing van de kwestie-Cyprus en de hereniging van het eiland ten goede zullen komen aan alle bewoners ervan en zullen meewegen in de besluitvorming over de mogelijke opening van toetredingsonderhandelingen met Turkije; Buitenlandse zaken Turkije 29. roept de Raad ertoe op bijzondere aandacht te schenken aan de verdere ontwikkelingen en de voortgang van de hervormingen in Turkije; spreekt, in de nasleep van de recente verschrikkelijke bomaanslagen, zijn medeleven uit met alle families van slachtoffers en gewonden; verwacht dat de Raad zijn betrokkenheid bij Turkije voortzet en onderhoudt, teneinde uitdrukking te geven aan de volledige solidariteit van de Europese Unie; Irak 30. spreekt zijn diepe bezorgdheid uit over de situatie in Irak; ziet de voorstellen van de Amerikaanse regering en de Voorlopige Raad voor een duidelijk tijdschema voor de soevereiniteitsoverdracht aan de Iraakse vertegenwoordigers als een eerste positieve stap; herhaalt zijn verzoek aan de Raad om de EU-initiatieven voor de naoorlogse situatie nadruk te geven door middel van het vaststellen van een gemeenschappelijk standpunt; 31. herbevestigt zijn inzet voor de meest recente, unaniem goedgekeurde resolutie van de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties over Irak; is ingenomen met de toezegging van de Europese Unie om een belangrijke rol te spelen bij de politieke en economische wederopbouw van dat land; 32. neemt kennis van de resultaten van de donorconferentie voor Irak in Madrid; verzoekt de Raad en de Commissie te zorgen voor volledige en publieke toegang tot informatie over alle activiteiten die met geld van de Europese belastingbetalers worden gefinancierd via het internationale fonds voor wederopbouw en/of de begroting van de Europese Unie; Midden-Oosten 33. roept de Raad en de Commissie ertoe op zo spoedig mogelijk te zorgen voor voortgang met het initiatief van het Kwartet met het oog op de tenuitvoerlegging van de routekaart, die ook wordt ondersteund in resolutie 1515 van de Veiligheidsraad van de VN, en volledige steun uit te spreken voor het initiatief van Genève, dat een concreet en duurzaam voorstel voor het bereiken van vrede bevat; Georgië 34. roept de Raad en de Commissie ertoe op de ontwikkeling van de situatie in Georgië nauwlettend te volgen en de autoriteiten alle noodzakelijke financiële en technische bijstand te verlenen om het staatsbestel te steunen, te stabiliseren en opnieuw op te bouwen, een strategie voor de hervormingen uit te werken, en voorbereidingen te treffen voor parlements- en presidentsverkiezingen; 35. ziet de benoeming door de Raad van een Speciale Vertegenwoordiger voor de zuidelijke Kaukasus als een goed initiatief met het oog op een actievere rol van de EU in deze regio; verzoekt de Raad alles in het werk te stellen om de drie vredesprocessen die reeds lang vastzitten opnieuw op gang te brengen, teneinde stabiliteit in de regio te brengen; De OVSE-Top in Maastricht 36. betreurt het feit dat er op de OVSE-Top als gevolg van verschillen van mening over de situatie in Moldavië geen conclusies zijn bereikt; verzoekt de Europese Raad zich te buigen over deze en andere verdeeldheid teweegbrengende kwesties in het kader van de betrekkingen tussen de EU en Rusland; EU-veiligheidsstrategie 37. benadrukt het belang van de goedkeuring van het document dat moet worden voorgelegd door Javier Solana, de Hoge Vertegenwoordiger voor het GBVB, en aan de hand waarvan de EU moet komen tot een duidelijke vaststelling van de prioriteiten met betrekking tot haar belangen en doelstellingen in het kader van het buitenlands en veiligheidsbeleid; onderstreept dat een veiligheidsstrategie van de EU alleen kan worden ontwikkeld op basis van multilateralisme en binnen het kader van de VN; is overtuigd van de grote bijdrage die een dergelijke strategie, gebaseerd op een mondiale context die de strikt militaire dimensie te boven gaat en gepaard gaat met de inzet van een heel pakket van politieke, economische, sociale en militaire maatregelen, kan leveren tot het voorkomen en oplossen van conflicten; EVDB 38. geeft uiting aan zijn waardering voor de eerste drie crisisoperaties die in het kader van de EVDB succesvol zijn uitgevoerd; is ingenomen met de oprichting van een Europees defensie-agentschap; roept de Raad ertoe op een alomvattende en geloofwaardige Europese defensie-identiteit verder te bevorderen, met inbegrip van een Europese collectieve capaciteit voor de planning en bevelvoering over EU-operaties die los van de NAVO kan optreden zonder echter het bondgenootschap te ondermijnen en zonder een onnodige verdubbeling van structuren; is ingenomen met de voorstellen van de ministersconferentie van Napels; verlangt vooraf te worden geraadpleegd over besluiten betreffende EVDB-operaties; wijst erop dat alleen een goed ingelicht Parlement in staat is om snel en efficiënt de noodzakelijke besluiten te nemen; Massavernietigingswapens 39. verzoekt om volledige tenuitvoerlegging van het EU-actieplan tegen de proliferatie van massavernietigingswapens; verzoekt de Raad en de Commissie voort te gaan met de werkzaamheden in verband met de vast te stellen EU-strategie inzake de proliferatie van massavernietigingswapens, zoals genoemd in de conclusies van het voorzitterschap na de Top van Thessaloniki en de fundamentele beginselen waarover op 16 juni 2003 overeenstemming is bereikt, door zich met name te richten op: Anti-personeelmijnen 40. roept de Raad ertoe op de huidige en toekomstige lidstaten te verzoeken zo spoedig mogelijk toe te treden tot het Verdrag inzake het verbod van het gebruik, de aanleg van voorraden, de productie en de overdracht van anti-personeelmijnen en inzake de vernietiging van deze wapens, teneinde de Europese Unie in staat te stellen een volledige en actieve rol te spelen bij de eerste conferentie tot herziening van dit verdrag in 2004 met het oog op universalisering, consolidatie en volledige tenuitvoerlegging ervan; Guantánamo Bay 41. herhaalt zijn oproep aan het voorzitterschap van de Raad om het recht van de gevangenen in Guantánamo Bay op een eerlijk proces bij de Amerikaanse instanties ter sprake te brengen en deze kwestie op de agenda voor de eerstvolgende top tussen de EU en de Verenigde Staten te plaatsen; 42. verzoekt de Raad een "amicus brief" naar het Amerikaanse Hooggerechtshof te zenden, met name om te pleiten voor de EU-burgers die in Guantánamo Bay gevangen worden gehouden; Transatlantische dimensie 43. verzoekt de Europese Raad om zodra de IGC is afgerond de Commissie te verzoeken de regeringen van de Verenigde Staten en Canada te betrekken bij een gezamenlijke herziening van de transatlantische betrekkingen, teneinde de NTA vóór 2007 te vervangen door een transatlantische partnerschapsovereenkomst die beantwoordt aan de werkelijke gemeenschappelijke belangen en capaciteiten van de partners; o o o 44. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Europese Raad, de Raad en de Commissie, alsmede aan de parlementen van de lidstaten. Het Europees Parlement , – gezien het door de Europese Conventie opgestelde ontwerpverdrag tot vaststelling van een Grondwet voor Europa van 18 juli 2003, – onder verwijzing naar zijn resolutie van 24 september 2003 over het ontwerpverdrag tot vaststelling van een Grondwet voor Europa en houdende advies van het Europees Parlement inzake de bijeenroeping van de Intergouvernementele Conferentie (IGC) (1) , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 20 november 2003 over de financiële bepalingen in het ontwerpverdrag tot vaststelling van een Grondwet voor Europa (2) , – gezien de voorstellen van het Italiaanse voorzitterschap (IGC 52/1/03), – gelet op artikel 37 van zijn Reglement, A. overwegende dat de Conventie was samengesteld uit vertegenwoordigers van de nationale parlementen, de Europese instellingen en de Europese regeringen, die samen moeizaam compromissen hebben bereikt over een groot aantal delicate kwesties in verband met het evenwicht in de constitutionele structuur, en dat ingrijpende wijzigingen die door regeringen eenzijdig worden doorgevoerd onaanvaardbaar zijn, B. overwegende dat de tekst van het ontwerpverdrag tot vaststelling van een Grondwet voor Europa de basis moet blijven voor het uiteindelijke algehele akkoord van de IGC, C. overwegende dat bepaalde Raadsformaties met eigen suggesties komen, waardoor afbreuk wordt gedaan aan de basis voor solide onderhandelingen, 1. doet een beroep op de staatshoofden en regeringsleiders om hun inspanningen voort te zetten en hun meningsverschillen bij te leggen teneinde op 13 december 2003 een evenwichtig en positief resultaat te bereiken; 2. is verontrust over het feit dat bepaalde lidstaten de voorstellen van de Conventie inzake de institutionele hervormingen op losse schroeven zetten; wijst erop dat elke oplossing die aangedragen wordt voor de hervorming van de drie instellingen, het evenwicht tussen vertegenwoordiging en efficiency moet respecteren; 3. verklaart nogmaals achter de in de ontwerpgrondwet vervatte voorstellen betreffende de definitie van de gekwalificeerde meerderheid te staan; is evenwel van oordeel dat er een compromis mogelijk is ten aanzien van de voorgestelde cijfers, op voorwaarde dat hierbij de hand wordt gehouden aan het beginsel van de dubbele meerderheid en aan de in Nice afgesproken verlaging van de drempel; 4. is ingenomen met het voorstel van het Italiaanse voorzitterschap de besluitvorming bij gekwalificeerde meerderheid van stemmen op het vlak van het GBVB te verruimen om tot een globaal evenwichtig resultaat inzake besluitvormingsprocedures te komen; 5. stemt in met de voorstellen van het Voorzitterschap, met name wat betreft de invoering van een horizontale clausule over het sociaal beleid (artikel III-2bis), de erkenning van de bevoegdheid van de lidstaten op het vlak van de diensten van algemeen belang (artikel III-6) en de opneming in artikel I-2 van de gelijkheid van vrouwen en mannen, met dien verstande dat die echter als een waarde moet worden gekenmerkt en niet uitsluitend als een beginsel; 6. dringt erop aan dat de voorstellen van de Conventie aangaande een weloverwogen uitbreiding van de besluitvorming bij gekwalificeerde meerderheid niet van de tafel geveegd worden; onderstreept het belang van de tekst van de Conventie betreffende vereenvoudigde procedures voor besluitvorming bij gekwalificeerde meerderheid van stemmen in plaats van eenparigheid van stemmen of voor toepassing van de gewone wetgevingsprocedure in plaats van de bijzondere wetgevingsprocedure (algemene "passerelle"-clausule); 7. betreurt dat schijnt te zijn besloten de Raad Wetgeving af te schaffen; de instelling van deze Raad had tot doel de wetgevende functies van de Raad duidelijker te scheiden van zijn uitvoerende functies en volledige transparantie van het wetgevingsproces te waarborgen; hoopt dat ten minste de optie zal worden gehandhaafd om de Raad Wetgeving in een later stadium in te stellen; 8. waarschuwt de IGC ervoor het algemene evenwicht dat in de Conventie met betrekking tot de financiële en budgettaire bepalingen was bereikt, op losse schroeven te zetten; wijst elke poging van de hand om aan de bestaande begrotingsbevoegdheden van het Parlement te tornen, aangezien dit neerkomt op een grove aantasting van de door het Parlement gehuldigde kernbeginselen; 9. verklaart nogmaals achter de in de ontwerpgrondwet vervatte voorstellen betreffende de samenstelling van de Commissie te staan; is van oordeel dat, indien aan elke lidstaat één commissaris wordt toegewezen, de Commissie een intergouvernementeel karakter dreigt te krijgen; 10. verzoekt de IGC vast te houden aan het in de Conventie bereikte compromis volgens hetwelk de minister van Buitenlandse Zaken van de Unie, als volwaardige vice-voorzitter van de Commissie, aan het hoofd staat van een gemeenschappelijke bestuursstructuur binnen de Commissie bestaande uit ambtenaren van de Commissie, van de Raad en van de nationale regeringen, en tevens de Raad Buitenlandse Zaken voorzit; 11. is van oordeel dat een voorstel tot beperking van de bevoegdheden van de openbaar aanklager tot bestrijding van fraude waardoor de financiële belangen van de Unie worden geschaad, vergezeld moet gaan van toepassing van de gewone wetgevingsprocedure; 12. wijst op het belang van een lichte en flexibele procedure voor wijziging van deel III van de Grondwet; 13. is groot voorstander van het voornemen om een conferentie ter herziening van het Euratom-Verdrag bijeen te roepen teneinde achterhaalde en verouderde bepalingen van het Verdrag in te trekken, met name inzake het gebrek aan democratische besluitvormingsprocedures; 14. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan het Italiaanse voorzitterschap, de Raad, de Commissie, de nationale parlementen en de Intergouvernementele Conferentie. Het Europees Parlement, - gezien de mededeling van de Commissie ( COM(2002) 709 ), - gelet op artikel 47, lid 2 en artikel 163 van zijn Reglement, - gezien het verslag van de Commissie constitutionele zaken en de adviezen van de Commissie juridische zaken en interne markt en de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbeleid ( A5-0401/2003 ), A. overwegende dat de regionale en lokale autoriteiten een steeds belangrijker rol spelen, mede door hun traditionele betrokkenheid bij de tenuitvoerlegging van het communautaire beleid op alle terreinen en met name op dat van het milieubeleid, gezien de regionale aard ervan, B. overwegende dat het Witboek over Europees bestuur het begrip tripartiete contracten introduceert, onder meer met het oog op de uitbreiding van de rol van de regionale en lokale autoriteiten zelf en versterking van hun participatie in de tenuitvoerlegging van de wetgeving, C. overwegende dat de Commissie er in haar voornoemde mededeling, met verwijzing naar de inachtneming van de lokale omstandigheden, op wijst dat het Verdrag bepaalt dat daarmee rekening moet worden gehouden op bepaalde terreinen met een sterke territoriale invloed, zoals het cohesie- of het milieubeleid, en dat zij de flexibiliteit inherent acht aan de beginselen die voor deze terreinen gelden, D. overwegende, bovendien, dat de Commissie in haar mededeling opnieuw het begrip "partnerschap" bevestigt als model dat rekening houdt met de bestaande verscheidenheid aan situaties in de diverse regio's van de Gemeenschap en tevens de vereiste flexibiliteit voor actie creëert, E. overwegende dat de Commissie er in haar mededeling terecht op wijst dat op tripartiete doelstellingencontracten en -overeenkomsten in principe de algemene verplichting tot overeenstemming met de Verdragen van toepassing is en dat zij meer bepaald in geen geval handelsbelemmeringen in de Gemeenschap mogen veroorzaken of in stand houden, F. overwegende dat de Commissie terecht overweegt tripartiete doelstellingenovereenkomsten in een eerste fase op proef op te zetten en dat zij na evaluatie daarvan en het trekken van conclusies, het Europees Parlement een verslag dient voor te leggen waarin de werking van deze overeenkomsten wordt beoordeeld en wordt nagegaan in hoeverre zij hebben bijgedragen tot een betere uitvoering en transparantie van het communautair beleid, G. overwegende dat, zoals de Commissie opmerkt, van tripartiete doelstellingencontracten en -overeenkomsten slechts sprake kan zijn binnen het kader van de constitutionele stelsels van de lidstaten, H. overwegende dat bepalingen op bepaalde beleidsterreinen uiteenlopende gevolgen kunnen hebben in klimatologische of geografische omstandigheden die belangrijk verschillen van een verondersteld normaal geval, I. overwegende dat tripartiete doelstellingencontracten en -overeenkomsten een oplossing kunnen bieden voor dit probleem; dat zij de Commissie, een lidstaat, een territoriale autoriteit of de autoriteiten van een lidstaat een methode kunnen bieden om - bij inachtneming van het uniforme Gemeenschapsrecht en op een lokaal aangepaste wijze - de problemen aan te pakken waarvoor bij eenvoudige toepassing van gemeenschappelijke Europese bepalingen een minder bevredigende oplossing zou ontstaan, J. overwegende dat tripartiete contracten van wettelijk bindende aard niet strijdig mogen zijn met bepalingen van het afgeleide recht die op het grondgebied van de Europese Unie van toepassing zijn, K. overwegende dat het niet dienstig is in de overeenkomsten subsidies toe te zeggen aangezien immers de regio's tot naleving van het Gemeenschapsrecht verplicht zijn, 1. geeft nogmaals uiting aan zijn in zijn resolutie van 14 januari 2003 over de rol van de regionale en lokale autoriteiten bij de Europese opbouw (1) geuite tevredenheid over het feit dat de Commissie haar voorstel inzake de toepassing van tripartiete contracten en overeenkomsten, te beginnen met tripartiete overeenkomsten op experimentele basis, heeft ingediend; 2. is bijgevolg ingenomen met de mededeling van de Commissie inzake het creëren van een daartoe strekkend kader; 3. spoort de Commissie aan vaart te zetten achter de uitvoering van haar pilot-programma in een reeks gevallen die zich ertoe lenen om de voorgestelde methode ter verwezenlijking van flexibiliteit ten aanzien van de middelen waarin voorzien is voor de tenuitvoerlegging van de wetgeving, op een voldoende representatieve en rigoureuze wijze te testen; 4. spoort de Commissie aan te waarborgen dat er voldoende controle wordt uitgeoefend op de vooruitgang van het pilot-programma, dat het Parlement hierover volledige informatie ontvangt en dat dit over passende mogelijkheden de beschikking krijgt om zelf evaluaties dienaangaande uit te voeren; 5. spoort de Commissie aan te waarborgen dat de belanghebbende territoriale autoriteiten door adequate publiciteit volledige en redelijk kansen krijgen om, in nauw overleg met hun respectieve lidstaten, deel te nemen aan het pilot-programma; 6. doet een beroep op de Commissie om te waarborgen dat er adequate financiële middelen beschikbaar zijn ter uitvoering van deze publiciteit alsmede voor een analyse op Europees niveau en een vergelijking van de proefprojecten die de opstelling van algemene richtsnoeren mogelijk maken ingeval deze proefprojecten slagen; 7. doet een beroep op de Commissie om bij de aan elk toekomstig wetgevingsvoorstel toe te voegen subsidiariteitsverklaring een beoordeling op te nemen van de noodzaak om in het voorstel een machtigingsclausule op te nemen ter vereenvoudiging van het gebruik van een tripartiet contract; 8. doet een beroep op de Commissie om ten aanzien van de reeds van kracht zijnde wetgeving op de relevante beleidsterreinen te beoordelen of wetgeving tot vaststelling van algemene machtigingsbepalingen voor tripartiete contracten in samenhang met de desbetreffende verordeningen of richtlijnen of gespecificeerde onderdelen ervan van potentieel nut kan zijn; 9. doet een beroep op de Commissie om rekening te houden met de noodzaak om te waarborgen dat gebruikmaking van tripartiete contracten of overeenkomsten slechts vereenvoudigd wordt voor reëel ongebruikelijke gevallen en omstandigheden; anders zou, daar er een grote verscheidenheid aan relevante territoriale autoriteiten in de Unie bestaat, een instrument om het beheer van de wetgeving te vereenvoudigen en voldoende flexibel te maken, kunnen leiden tot een uiterst grote complexiteit en uitholling van het doel van de regeling; 10. verwelkomt en steunt in dezelfde geest de energieke verklaringen van de Commissie inzake haar voornemen om gelijke concurrentievoorwaarden in geheel Europa te handhaven teneinde de naleving van de bepalingen van het Verdrag te allen tijde te waarborgen, belemmeringen voor de intracommunautaire handel te voorkomen en verstoringen van de gemeenschappelijke markt door toepassing van deze instrumenten te verhinderen; 11. waarschuwt er echter voor dat door het sluiten van tripartiete contracten of overeenkomsten het bindende karakter of de uniforme toepassing van het Gemeenschapsrecht beslist niet in gevaar mag worden gebracht; 12. acht het noodzakelijk dat in gevallen waarin tripartiete doelstellingscontracten of -overeenkomsten worden gesloten het de burger duidelijk moet blijven bij wie de politieke verantwoordelijkheid berust; 13. verzoekt de Commissie haar pilot-programma voortvarend van start te laten gaan en het Parlement over de vorderingen daarbij in te lichten; 14. hecht zijn goedkeuring aan het voornemen van de Commissie om deze experimentele strategie na een succesvolle voltooiing van de experimentele fase tot andere beleidsterreinen uit te breiden; 15. benadrukt dat tripartiete contracten niet de wijziging van de bestaande communautaire wetgeving beogen, noch een handig instrument voor de omzetting van richtlijnen in nationaal recht zijn; daar de lidstaten daarbij als belangrijkste partners betrokken zijn mogen deze contracten niet in strijd zijn met de constitutionele stelsels van de lidstaten en mogen zij de bevoegdheden van de overheidsautoriteiten niet wijzigen; 16. raadt de Commissie aan om zowel tripartiete contracten als tripartiete overeenkomsten, behoudens andersluidende bepalingen in de nationale constitutionele wetgeving, te laten sluiten op basis van het beginsel dat de verantwoordelijkheid voor de tenuitvoerlegging van de communautaire rechtsregels in laatste instantie bij de lidstaten ligt, en dat deze zich onder geen enkel beding kunnen verschuilen achter de niet-inachtneming van desbetreffende rechtsregels door de regionale en lokale autoriteiten; 17. is van mening dat de doelstellingen van de overeenkomsten en contracten duidelijk moeten worden bepaald, evenals de maximale looptijd en de resultaten die moeten zijn behaald aan het einde van de vastgestelde termijn; 18. is van mening dat tripartiete overeenkomsten, aangezien deze niet zijn afgeleid van bindend Gemeenschapsrecht en bijgevolg niet zijn onderworpen aan een wetgevingsprocedure waarbij het Parlement en de Raad zijn betrokken, tot aangelegenheden inzake een verbeterde tenuitvoerlegging van het Gemeenschapsrecht moeten worden beperkt; meent voorts dat het Europees Parlement via zijn bevoegde commissies op de hoogte moet worden gesteld van de ondertekening van deze overeenkomsten; 19. acht het verstandig dat de Commissie voornemens is om in een eerste fase alleen tripartiete doelstellingenovereenkomsten op proef te sluiten, en verzoekt de Commissie, nadat zij de overeenkomsten heeft geëvalueerd en de nodige conclusies heeft getrokken, aan het Europees Parlement een verslag voor te leggen waarin de werking wordt geëvalueerd en waarin wordt toegelicht hoe ze hebben bijgedragen tot verbetering van de tenuitvoerlegging en transparantie van de communautaire beleidsmaatregelen; 20. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Commissie, de Raad, het Hof van Justitie, de Ombudsman en aan de parlementen van de lidstaten met het verzoek aan laatstgenoemde om de resolutie door te zenden aan de betrokken regio's. Het Europees Parlement , – gezien het verslag van de Commissie ( COM(2003) 154 ), – gezien het advies 2/03 van het Comité van toezicht van OLAF inzake het verslag van de Commissie (1) , – gezien de activiteitenverslagen van het bureau en van het Comité van toezicht van OLAF, – gelet op artikel 280 van het EG-Verdrag, – gezien Verordening (EG) nr. 1073/1999 van het Europees Parlement en de Raad van 25 mei 1999 betreffende onderzoeken door het Europees Bureau voor fraudebestrijding (OLAF) (2) , – gelet op artikel 47, lid 2 en artikel 163 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie begrotingscontrole (A5&nbhy;0393/2003), A. overwegende dat het EG-Verdrag de Gemeenschap en de lidstaten ertoe verplicht fraude en andere tegen de financiële belangen van de Gemeenschap gerichte onwettige handelingen te bestrijden met maatregelen die een afschrikkend effect hebben en een doeltreffende bescherming bieden, B. overwegende dat in artikel 1 van Verordening (EG) nr. 1073/1999 drie taakgebieden voor OLAF worden omschreven: C. overwegende dat uit de structuur en inhoud van de verordening duidelijk blijkt dat de wetgever het zwaartepunt heeft gelegd op de onderzoekactiviteiten van het bureau, D. overwegende dat het doel van de onderzoeken van OLAF is persoonlijke verantwoordelijkheden duidelijk te maken, de omvang van financiële verliezen of valse betalingsclaims of douaneaangiften te verifiëren en bewijzen te leveren die voor de rechter standhouden of in tuchtprocedures kunnen worden gebruikt, E. overwegende dat OLAF derhalve noch als een auditdienst, noch als een informatiedienst mag optreden, F. overwegende dat de in mei 1999 aangenomen Verordening (EG) nr. 1073/1999 enkele provisorische elementen bevatte in afwachting van een wijziging van het juridisch kader, waardoor een betere controle op de wettigheid van de onderzoeken mogelijk zou worden, en in afwachting van een wijziging van het Statuut van de ambtenaren, ter verduidelijking van de plichten en ter bescherming van de rechten van de ambtenaren en overige personeelsleden, G. overwegende dat de Commissie bij de aanvaarding van haar ambt in openbare verklaringen heeft gezegd een beleid van " zero tolerance " te zullen voeren ten aanzien van fraude en onregelmatigheden, maar dat de uitvoering in de praktijk van dit voornemen tot dusverre grotendeels mislukt is en dat daarom een krachtige en geloofwaardige koerswijziging nodig is, H. overwegende dat de Commissie op grond van artikel 15 van Verordening (EG) nr. 1073/1999 in de loop van het derde jaar volgend op de inwerkingtreding van de verordening aan het Europees Parlement en de Raad een evaluatieverslag over de werkzaamheden van het bureau moet voorleggen, samen met het advies van het Comité van toezicht van OLAF en, in voorkomend geval, voorstellen tot aanpassing of uitbreiding van de taken van het bureau, I. overwegende dat bij de beoordeling van OLAF moet worden bekeken hoe het zich heeft gekweten van de hem toegewezen taken, J. overwegende dat de huidige directeur van OLAF zijn functie in maart 2000 heeft aanvaard , sindsdien meer dan drieënhalf jaar tijd had voor het opzetten van het bureau en dat van de zijde van het Europees Parlement iedere gewenste ondersteuning mogelijk was ter verbetering van de onderzoekactiviteiten van het bureau, K. overwegende dat de zaak EUROSTAT zwakke punten in de onderzoekactiviteiten van het bureau zichtbaar heeft gemaakt: Het bureau heeft ernstige fouten gemaakt bij de inzet van zijn middelen: het voor dergelijke interne gevallen beoogde aantal onderzoekers is met thans minder dan twintig man volledig ontoereikend om snel betrouwbare en bruikbare resultaten te boeken. L. overwegende dat de zwakke punten van OLAF geenszins een verontschuldiging kunnen zijn voor de fouten en communicatieproblemen binnen de Commissie: de diensten van de Commissie waren sinds 1999/2000 in het bezit van alle relevante informatie in de zaak EUROSTAT, M. overwegende dat OLAF naar eigen zeggen sinds de oprichting meer dan 3.000 zaken heeft behandeld, waaronder 1426 van zijn voorganger UCLAF overgenomen zaken, dat echter slechts een klein deel daarvan werkelijk onderwerp van echte administratieve onderzoekingen in de zin van de OLAF-Verordening (EG) nr. 1073/1999 was, N. overwegende dat alleen al in het jaar 2002 onregelmatigheden en fraude ten koste van de Gemeenschap te bedrage van ongeveer 2 miljard EUR werden vastgesteld en dat men er bovendien van moet uitgaan dat daarnaast nog een aanzienlijke grijze zone bestaat, 1. uit scherpe kritiek op het feit dat de Commissie het voortgangsverslag overeenkomstig artikel 15 van het de OLAF-verordening met meer dan een jaar vertraging pas op 31 juli 2003 officieel aan het Europees Parlement en de Raad heeft doen toekomen; constateert dat het verslag reeds door de gebeurtenissen is ingehaald, omdat het geen antwoord geeft op ernstige problemen bij de onderzoekactiviteiten van het bureau, waarvan reeds lange tijd tekenen aanwezig waren en die nu door de zaak EUROSTAT overduidelijk zijn geworden; beschouwt dit als bijkomend bewijs dat het onverstandig is geweest om de bevoegdheden inzake opstelling van de begroting en boekhouding en de bevoegdheden inzake fraudebestrijding bij een en dezelfde Commissaris neer te leggen, omdat dit tot een onvermijdelijk belangenconflict leidt; eist dat een dergelijk belangenconflict in de toekomst wordt vermeden; 2. neemt kennis van de aankondiging van Commissievoorzitter Prodi, met betrekking tot het wetgevings- en werkprogramma voor 2004, dat de Commissie wetgevingsvoorstellen zal doen om vooruitgang te boeken bij het idee van de Europees openbaar aanklager en OLAF een volledig autonome status te geven; 3. juicht de aankondiging van Commissievoorzitter Romano Prodi van 18 november 2003 toe dat de Commissie wetgevingsvoorstellen zal doen die door het Parlement en de Raad nog vóór de Europese verkiezingen kunnen worden afgehandeld opdat daarmee een bijdrage wordt geleverd aan het herstel van het vertrouwen van het publiek; steunt in dit verband de voorstellen van de Commissievoorzitter om aan de belangrijkste taken van OLAF grotere prioriteit toe te kennen, vast te houden aan de bevoegdheid van OLAF voor het verrichten intern onderzoek, de informatie-uitwisseling tussen OLAF en de instellingen te verbeteren, de rechten op verdediging van diegenen op wie het onderzoek betrekking heeft, beter te waarborgen en de rol van het Comité van toezicht te vergroten; verwacht van de Commissie dergelijke wetgevingsvoorstellen uiterlijk voor zijn vergaderperiode van december; dringt er bij de Commissie op aan daarbij de in deze resolutie omschreven adviezen ter harte te nemen en te volgen; Reikwijdte van het verslag van de Commissie 4. acht het onbegrijpelijk dat de Commissie problemen en moeilijkheden (inefficiëntie van het onderzoek, gebrek aan bescherming van de rechten van de betrokkenen) in haar verslag niet heeft aangesproken, hoewel zij reeds in vroegere verslagen, adviezen en protocollen van het Comité van toezicht van OLAF duidelijk waren beschreven; 5. onderstreept dat de Commissie tot dusver niet heeft erkend dat zij politieke verantwoordelijkheid voor de werkzaamheden van OLAF draagt; wijst erop dat de Commissie weliswaar niet gemachtigd is invloed uit te oefenen op de koers van het onderzoek, dat onder de exclusieve verantwoordelijkheid van de directeur van OLAF wordt uitgevoerd, maar dat zij overeenkomstig artikel 12, lid 4 van de OLAF-verordening na raadpleging van het Comité van toezicht gebruik moet maken van haar disciplinaire bevoegdheden indien zich onregelmatigheden voordoen ; 6. verzoekt de Commissie in dit kader oplossingen voor te stellen waarmee voor alle instellingen en organen in gelijke mate de tot dusver opgetreden problemen kunnen worden opgelost, die als volgt kunnen worden samengevat: 7. is van mening dat OLAF niet mag worden gezien als voortzetting van de voormalige eenheid voor fraudebestrijding van de Commissie (UCLAF), maar moet worden beschouwd als een onderzoeksinstantie die samenwerkt met Europol, Eurojust en het Europees justitieel netwerk en die in de toekomst zou kunnen samenwerken met de Europese openbare aanklager voor financiële aangelegenheden; Constatering van het Comité van toezicht van OLAF 8. neemt met grote bezorgdheid kennis van de constatering van het Comité van toezicht van OLAF, dat vier jaar na de oprichting van OLAF en meer dan drie jaar na de benoeming van de directeur nog steeds niet is voldaan aan essentiële voorwaarden voor een succesvol functioneren van het bureau; 9. deelt de inschatting van het Comité van toezicht dat de door Parlement en Raad vastgestelde doelstellingen alleen onder de volgende voorwaarden kunnen worden verwezenlijkt: 10. deelt de opvatting van het Comité van toezicht dat het "geen comité van de Commissie is, maar een onafhankelijk college dat verslag uitbrengt aan alle organen" (punt IV, lid 5 van het advies); is er zeer mee ingenomen dat het Comité van toezicht (schrapping) op volkomen transparante wijze tewerk gaat en dat het niet alleen zijn verslagen en adviezen, maar ook de gedetailleerde notulen van zijn beraadslagingen voor alle instellingen toegankelijk maakt; beschouwt dit als een waardevolle ondersteuning van zijn werkzaamheden; 11. onderstreept hoe nuttig het is gebleken dat in het Comité van toezicht van OLAF externe, onafhankelijke personen zijn benoemd die in hun eigen land aan de eisen voor het vervullen van belangrijke taken in verband met de activiteiten van OLAF voldoen; onderstreept daarnaast dat dit beginsel onschendbaar is en een onontbeerlijke voorwaarde blijft voor doeltreffend en geloofwaardig werk van het Comité van toezicht; 12. ziet zich tevens door het advies van het Comité van toezicht bevestigd in zijn veronderstelling dat een fors aantal ernstige problemen is ontstaan door het niet correct uitvoeren van Verordening (EG) nr. 1073/1999; 13. wijst in dit verband op artikel 11, lid 7 van de genoemde verordening, waarin is bepaald dat het Comité van toezicht door de directeur van het Bureau in kennis moet worden gesteld van de gevallen waarin gegevens aan de gerechtelijke autoriteiten van een lidstaat moeten worden verstrekt; stelt vast dat OLAF dit voorschrift omzeilt door het Comité van toezicht steeds pas te informeren wanneer de gegevens al aan de gerechtelijke autoriteiten zijn verstrekt; Prioriteiten voor de komende zes maanden 14. verwacht van de Commissie op basis van artikel 280 van het EG-Verdrag tijdig vóór zijn plenaire vergaderperiode van december 2003 wetgevingsvoorstellen voor de volgende verbeteringen van de OLAF-verordening: 15. is ingenomen met advies nr. 3/03 van het Comité van toezicht van OLAF inzake een grotere rol voor dit comité; is met name ingenomen met het voorstel tot instelling van een advocaat ter verdediging van individuele rechten, die het comité bij de uitoefening van zijn extra taken zal ondersteunen en die tot taak heeft de adviezen van het comité inzake de overeenkomstig artikel 14 van de OLAF-verordening tot de directeur van OLAF gerichte klachten voor te bereiden; 16. wijst op artikel 10 van de OLAF-verordening, waarin de directeur van OLAF uitdrukkelijk opgedragen wordt de gerechtelijke autoriteiten inlichtingen te doen toekomen over aangelegenheden die mogelijk tot een rechtszaak leiden; onderstreept dat de verordening de directeur op dit gebied geen discretionaire bevoegdheden toekent, noch de mogelijkheid biedt om informatie aan derden te doen toekomen; 17. is uitermate bezorgd over de constatering van het Comité van toezicht dat het ontbreken van nauwkeurige procedurele regels een "niet te verwaarlozen risico met zich meebrengt voor de bescherming van de fundamentele rechten van de onderzochte personen" (hoofdstuk V van het advies) vormt; verzoekt de directeur van OLAF duidelijk en precieze procedurele regels uit te werken en ze na een positief advies van het Comité van toezicht onverwijld van kracht te laten worden; 18. verwacht dat OLAF de drie in de OLAF-verordening vastgestelde taken (administratief onderzoek met het doel bewijs voor onregelmatigheden te leveren; ondersteuning van de diensten van de lidstaten; planning en ontwikkeling van fraudebestrijdingsmethoden) duidelijker voor ogen houdt en er ook rekening mee houdt dat de wetgever het zwaartepunt heeft gelegd op de onderzoekactiviteiten van het bureau. Daarbij moet in de organisatie van het bureau en bij de vaststelling van zijn programma van werkzaamheden van 2004 rekening worden gehouden met de volgende punten: 19. verwacht van de Commissie onverwijld ook wetgevingsvoorstellen om reeds zichtbare zwakke punten in het nieuwe Financieel Reglement uit de weg te ruimen, die thans het fraudegevaar vergroten; dringt er in dit verband met name op aan de voorschriften zo te wijzigen dat bedrijven kunnen worden uitgesloten van de gunning van opdrachten als zij weigeren duidelijkheid over hun eigendomsstructuren te verschaffen; 20. dringt er verder op aan in het Financieel Reglement effectievere controles op de directeuren-generaal in hun hoedanigheid van ordonnateur op te nemen om machtsmisbruik te voorkomen. Stelt in dit verband voor dat de rekenplichtige van de Commissie tenminste steekproefsgewijs de informatie moet controleren die hij van de ordonnateurs krijgt. Stelt verder voor de zogenaamde interne auditcapaciteiten in de directoraten-generaal niet langer te laten ressorteren onder de directeuren-generaal, maar onder de interne controleurs; is van mening dat de posten van rekenplichtige en intern controleur moeten worden opgevuld via een open uitnodiging tot inschrijving; 21. verzoekt de Commissie nog vóór het einde van dit jaar de nodige wetgevingsvoorstellen tot wijziging van het Financieel Reglement, resp. tot wijziging van de desbetreffende uitvoeringsbepalingen in te dienen; Prioriteiten voor het werk van het bureau en voor de fraudebestrijding 22. verzoekt de Commissie het Europees Parlement uiterlijk in april 2004 via een mededeling te informeren welke maatregelen de kandidaat-lidstaten hebben genomen ter bescherming van de financiële belangen van de Gemeenschap en of zij deze voldoende acht; herinnert de Commissie en OLAF eraan dat het Europees Parlement herhaaldelijk de wens heeft uitgesproken dat er in de kandidaat-lidstaten OLAF-antennes worden opgezet (3) ; 23. vindt het in dit verband onbegrijpelijk dat de functie van hoofdadviseur voor de coördinatie van de fraudebestrijding in de kandidaat-lidstaten nooit is bezet, hoewel de begroting hierin sedert 2000 voorziet; 24. verzoekt Italië, Luxemburg en Oostenrijk het tweede protocol bij de Overeenkomst inzake de bescherming van de financiële belangen onverwijld te ratificeren; 25. dringt bij de Raad aan op goedkeuring van de richtlijn betreffende de bescherming van de financiële belangen (4) ; 26. verzoekt alle organen, instellingen en instanties die dit nog niet gedaan hebben, onverwijld toe te treden tot het Interinstitutioneel Akkoord dat het Europees Parlement, de Raad en de Commissie op 25 mei 1999 (5) hebben ondertekend; is van mening dat de interne besluiten beslist in overeenstemming moeten zijn met de formulering van het standaardbesluit in de bijlage van het Interinstitutioneel Akkoord; hecht er waarde aan dat iedere ambtenaar zich rechtstreeks tot OLAF kan wenden zonder zijn meerderen op de hoogte te stellen; dringt erop aan dat de Commissie uiterlijk 31 december 2003 een verslag voorlegt over de vraag in hoeverre dit akkoord in het licht van de jurisprudentie van het Hof van Justitie, de besluiten van de Ombudsman en de herziening van het Statuut van de ambtenaren, moet worden aangepast; 27. stelt vast dat het Hof van Justitie in zijn arresten van 10 juli 2003 (6) tegen de Europese Investeringsbank en de Europese Centrale Bank gewezen heeft op de wettigheid en conformiteit met de rechtsstaatbeginselen van de onderzoeksbevoegdheden die bij Verordening (EG) nr. 1073/1999 aan OLAF zijn toegekend; 28. wenst dat vanaf januari 2004 bij OLAF een audit wordt uitgevoerd ter controle van de effectiviteit en efficiency van zijn onderzoeksactiviteiten; constateert dat het voor de hand ligt dat een dergelijke audit uitsluitend onder de rechtstreekse controle van het Comité van toezicht van OLAF moet worden uitgevoerd; 29. verzoekt de gerechtelijke autoriteiten van de lidstaten OLAF in kennis te stellen van de resultaten van strafrechtelijke procedures die op grond van onderzoek van OLAF zijn ingesteld; 30. verzoekt OLAF uiterlijk in mei 2004 een mededeling aan het Europees Parlement voor te leggen waarin wordt uiteengezet hoe de samenwerking met Interpol en Europol, Eurojust en derde landen is geregeld; 31. steunt de Commissie in haar streven om tijdens onderhandelingen over samenwerking, associatie en de voorbereiding van toetreding ook bepalingen inzake de bestrijding van valsmunterij aan de orde stellen; Onderzoeken 32. hoopt dat OLAF in staat zal zijn de zaken die het uit de periode vóór 1999 van UCLAF heeft overgenomen en waarvan er nog 150 openstaan, vóór eind 2003 af te ronden en uiterlijk in mei 2004 een eindverslag aan het Europees Parlement voor te leggen; 33. wenst dat de onderzoeksverslagen van OLAF zodanig worden opgesteld dat zij gebruikt kunnen worden door de nationale instanties voor strafvervolging, respectievelijk door de diensten van de Europese instellingen die bevoegd zijn voor tuchtrechtelijke aangelegenheden; hierbij dient er rekening mee te worden gehouden dat verschillende onderzoekmethoden en rechtsgrondslagen van toepassing kunnen zijn op de OLAF-onderzoeken en tuchtprocedures; 34. wenst verder dat in het eindverslag van OLAF, wanneer fraude in de hand zou kunnen zijn gewerkt door gebrekkige bestuurlijke structuren, een diepgaand onderzoek van deze structuur door de terzake bevoegde diensten moet worden aanbevolen, maar dat een dergelijk onderzoek niet de taak van OLAF kan zijn; 35. constateert dat van de circa 3.000 bij OLAF aanhangige gevallen meer dan 2.300 gevallen betrekking hebben op de sectoren structuurfondsen, handel, douane, externe hulp, landbouw en directe uitgaven; constateert verder dat het onderzoek op deze gebieden vaak twee jaar in beslag neemt; verzoekt OLAF de specifieke kenmerkende eigenschappen en de ontwikkelingen in de verschillende sectoren nauwkeurig te analyseren om telkens de meest geschikte strategieën voor de beperking van de fraude te kunnen ontwikkelen; Interne onderzoeken 36. wenst dat het Bureau voor fraudebestrijding en het Europees Parlement vertrouwelijk worden geïnformeerd over het resultaat, wanneer een Europese instelling op basis van OLAF-onderzoek een tuchtrechtelijke procedure instelt; 37. neemt er met onbegrip nota van dat OLAF in een aantal gevallen het onderzoek niet binnen de gestelde termijn van negen maanden kon beëindigen; stelt bijvoorbeeld vast dat er sinds oktober 2000 twee zaken bij Eurostat in behandeling zijn en dat in het geval van de vertegenwoordiging van de Commissie in Wenen het onderzoek weliswaar op 7 augustus 2001 is begonnen, maar twee jaar later nog steeds niet kon worden afgerond; 38. komt tot de volgende conclusies op basis van het in het Europees Parlement uitgevoerde interne onderzoek: 39. wijst erop dat het in de rapportageperiode juni 2001 tot juni 2002 in slechts 63 van de 552 gevallen (11%) om interne onderzoeken ging en dat OLAF in slechts 2 van de 241 gevallen (1%) vervolgmaatregelen heeft genomen; Externe onderzoeken 40. stelt voor dat de toetsing van verordeningen, richtlijnen en beschikkingen op fraudebestendigheid, principieel wordt overgelaten aan de Commissie, die eventueel de OLAF-afdeling "beleid, wetgeving en juridische zaken" om ondersteuning kan verzoeken; 41. stelt vast dat bij externe onderzoeken uiteenlopende juridische instrumenten worden toegepast; verzoekt daarom de Commissie voor mei 2004 in een mededeling uiteen te zetten hoe voor deze juridische instrumenten een gemeenschappelijk kader kan worden gecreëerd, in het bijzonder op de gebieden waarin de lidstaten niet over specifieke bevoegdheden beschikken, zoals directe uitgaven en intern onderzoek; 42. onderstreept dat het van belang is dat OLAF in actie komt wanneer de lidstaten geen mogelijkheid hebben om zelf in te grijpen of niet in actie willen komen, bijvoorbeeld bij rechtstreekse uitgaven; 43. wenst uiterlijk in mei 2004 door OLAF te worden geïnformeerd hoe de samenwerking met de lidstaten verloopt en hoe deze zou kunnen worden verbeterd (b.v. via een serviceplatform); met name de nationale instanties zouden, overeenkomstig het subsidiariteitsbeginsel, een grotere rol moeten gaan spelen bij het onderzoek in verband met fraude en andere illegale activiteiten (b.v. controles ter plaatse); dringt er bij de lidstaten die tot dusverre nog niet hebben gedaan aan te geven welke nationale autoriteiten OLAF bij controles ter plaatse moeten bijstaan voor elke uitgavensector; 44. stelt voor dat wordt nagegaan in hoeverre afspraken over samenwerking tussen OLAF en Commissiediensten, met name diensten die budgetten beheren, enerzijds en tussen OLAF en de Europese Rekenkamer anderzijds tot een verbetering zouden kunnen leiden in de operationele werkzaamheden van OLAF; Doorgifte van informatie tussen OLAF en Europese instellingen 45. wenst dat de kennisgeving aan OLAF overeenkomstig artikel 2 van het standaardbesluit (7) in het Statuut wordt verankerd en dat informanten ("klokkenluiders") noch op persoonlijk vlak noch in hun beroep nadelen ondervinden; stelt met bezorgdheid vast dat in het voorliggende ontwerp voor de hervorming van het ambtenarenstatuut de desbetreffende rechten en plichten van ambtenaren en overige personeelsleden onvoldoende geregeld zijn; 46. verzoekt in dit verband de Commissie en OLAF na te gaan of het wellicht zinvol is de functie van "vertrouwensadvocaat" (onafhankelijke derde) te creëren, om zo de volledige anonimiteit van een informant te kunnen waarborgen; 47. herinnert aan artikel 4 van Verordening (EG) nr. 1073/1999, waarin de voorwaarden en nadere regels voor een intern onderzoek vermeld staan; 48. neemt nota van de door de Commissie opgestelde ontwerpgedragscode (8) , die de informatie-uitwisseling tussen OLAF en de Commissie in verband met interne onderzoeken moet regelen; 49. wijst het onderhavige ontwerp van de hand aangezien hiermede zo diepgaand in de geldende verordening en daarmee in de bevoegdheid van OLAF wordt ingegrepen dat eventueel de doorgifte van informatie in de verordening zelf opnieuw dient te worden geregeld; houdt eraan vast dat de directeur van OLAF de inhoud van de informatie bepaalt; hij moet zich laten leiden door de bescherming van de rechten van de betrokkene(n), door de noodzaak van een doelmatig en doeltreffend onderzoek alsmede door de taak om de Europese instellingen te behoeden voor eventuele financiële schade, ook in de toekomst; hoe de Europese instellingen omgaan met de informatie die zij van OLAF ontvangen, regelen zij onder hun eigen verantwoordelijkheid; Beheer van OLAF 50. is ervan overtuigd dat het werk van OLAF het noodzakelijk maakt dat het bureau beschikt over een maximale onafhankelijkheid in het personeelsbeheer; daarbij moet het voldoen aan de in het Statuut gestelde eisen, maar ook aan de voorschriften en eisen van de begrotingsautoriteit en wel met name bij het gebruik van tijdelijke posten; 51. wenst dat de directeur van OLAF zijn begroting rechtstreeks voorlegt aan de begrotingsinstanties en dat OLAF in de begroting 2004, net als de Ombudsman, afzonderlijk wordt vermeld; 52. verwacht van het Comité van toezicht dat het in de toekomst een grotere rol gaat spelen; 53. stelt vast dat het Comité van toezicht door een versterking van zijn secretariaat in staat moet worden gesteld om adviezen uit te brengen 54. wenst dat de onafhankelijkheid en de slagvaardigheid van het Comité van toezicht worden versterkt door zijn secretariaat administratief los te maken van de Commissie en organisatorisch alsmede budgettair toe te voegen aan het Europees Parlement; 55. herinnert eraan dat de procedure voor de benoeming van de directeur zeer veel tijd heeft gekost; herinnert eraan dat de ambtsperiode van de huidige directeur in maart 2005 afloopt; verzoekt de Commissie het vacant worden van de functie van directeur in het voorjaar van 2004 in het Publicatieblad te publiceren, dat de terzake bevoegde commissie van het Europees Parlement in de herfst van 2004 op basis van een voorstel van het Comité van toezicht de geschikte kandidaten kan horen; richt reeds thans een uitdrukkelijke waarschuwing tot de Raad en de Commissie zich niet in het openbaar voor bepaalde kandidaten uit te spreken voordat deze hoorzittingen in het Parlement hebben plaatsgevonden; 56. herinnert eraan dat de procedure voor de herbenoeming van het Comité van toezicht zeer veel tijd heeft gekost en dat het uiterst moeilijk was in de Raad tot een akkoord te komen; verzoekt de Commissie een voorstel voor te leggen voor de benoemingsprocedure van de leden van het Comité van toezicht van OLAF; Perspectief: OLAF als deel van een uitgebreidere structuur voor criminaliteitsbestrijding 57. is er vast van overtuigd dat de nu bestaande gemengde status van OLAF - administratief onderdeel van de Commissie en onafhankelijk in zijn onderzoeken - op den duur onhoudbaar is; OLAF moet in de toekomst een onderdeel worden van een uitgebreidere structuur voor criminaliteitsbestrijding; 58. verzoekt OLAF de maatregelen die het Bureau in het licht van de administratieve en management-audit wil nemen, te bespreken met het Comité van toezicht en het Europees Parlement; 59. wenst dat de activiteiten van OLAF in 2007 opnieuw worden geëvalueerd, waarbij de bepalingen van artikel 15 van verordening (EG) nr. 1073/1999 dienen te worden toegepast; o o o 60. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, het Comité van toezicht alsmede OLAF. Het Europees Parlement , – gelet op artikel 163 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie vrijheden en rechten van de burger, justitie en binnenlandse zaken (A5&nbhy;0362/2003), A. overwegende dat momenteel elke bepaling ontbreekt die de repatriëring van een overledene van een lidstaat naar een andere op uniforme wijze voor het hele grondgebied van de Europese Unie regelt, B. overwegende dat het grensoverschrijdend vervoer van stoffelijke overschotten wegens het ontbreken van dergelijke bepalingen geregeld wordt door twee documenten van internationaal recht, de Overeenkomst van Berlijn (1937) en de in 1973 onder auspiciën van de Raad van Europa gesloten Overeenkomst van Straatsburg, waartoe slechts een deel van de lidstaten is toegetreden en die op verschillende punten geheel achterhaald zijn, C. constaterend dat de formaliteiten die moeten worden vervuld op grond van deze overeenkomsten in geval van overlijden van een EU-burger in een andere staat dan zijn land van herkomst complexer zijn, de termijnen voor de begrafenis of verassing langer en de kosten hoger zijn dan wanneer het overlijden in het land van herkomst had plaatsgevonden, D. overwegende dat het aantal EU-burgers die in een ander land dan hun land van herkomst overlijden alleen maar kan toenemen gelet op de groei van het toerisme binnen de Europese Unie, het toenemend aantal gepensioneerden die in een ander land dan het hunne gaan wonen en, meer in het algemeen, het toegenomen verkeer van personen binnen de Europese Unie, E. eraan herinnerend dat de Commissie onlangs nogmaals heeft verklaard dat "voor het verkeer en het verblijf van de burgers van de Unie in de lidstaten, mutatis mutandis, dezelfde voorwaarden moeten gelden als voor de burgers van een lidstaat die zich binnen hun eigen land verplaatsen en van woonplaats veranderen" en dat "de uitoefening van het recht van vrij verkeer en verblijf zo veel mogelijk vergemakkelijkt moet worden door de administratieve formaliteiten tot het strikt noodzakelijke minimum te beperken" (1) , F. vaststellend dat in de huidige situatie in geval van overlijden deze gelijkstelling van burgers uit een ander EU-land met burgers die in eigen land overleden zijn, echter ver te zoeken is zoals verscheidene leden van het Europees Parlement hebben aangestipt in vragen aan de Commissie en de Raad, waarin zij er bij wijze van voorbeeld op wijzen dat voor het repatriëren van het lichaam van een overledene van Salzburg naar Freilassing (10 km) een zinken kist vereist is, maar niet voor het overbrengen van een lichaam van Ivalo naar Helsinki (1120 km) (2) , 1. herinnert eraan dat de vrijheid van verkeer en verblijf een grondrecht is in de Europese Unie, dat dit recht past in een ruimere context, namelijk de interne markt, waarin geen grenzen mogen bestaan en waar deze vrijheid niet mag worden beknot, en dat dit recht bovendien verankerd is in het Europees Handvest van de grondrechten, waarvan de Europese Conventie heeft voorgesteld om het in de nieuwe grondwet op te nemen; 2. is van mening dat de repatriëring van een stoffelijk overschot zonder buitensporige kosten en administratieve formaliteiten moet kunnen plaatsvinden in geval van overlijden van een EU-burger in een ander land dan het land waar de begrafenis of verassing zal plaatsvinden en dat recht op repatriëring moet worden beschouwd als een afgeleid recht van het recht van elke Europese burger om zich vrij op het grondgebied van de lidstaten te bewegen en er te verblijven; 3. is van oordeel dat de bepalingen van de Overeenkomst van Straatsburg, die in strikte voorschriften voorzien voor het grensoverschrijdend transport van stoffelijke overschotten, een onrechtstreekse discriminatie inhouden omdat zij in hoofdzaak op niet-ingezetenen van toepassing zijn en derhalve indruisen tegen de communautaire logica; 4. verzoekt de Commissie als hoedster van de Verdragen na te gaan of dit document van internationaal recht verenigbaar is met het Gemeenschapsrecht en zo nodig maatregelen te nemen om de naleving van het Gemeenschapsrecht te garanderen; 5. verzoekt de Commissie voorts de procedures en voorschriften te harmoniseren voor het grensoverschrijdend transport van overledenen op het gehele grondgebied van de Unie en ervoor te ijveren dat EU-burgers zo veel mogelijk op gelijke voet met de eigen burgers worden behandeld; 6. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie, alsook aan het Europees Verbond van begrafenisondernemers.