Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan het Parlement en de Raad ( COM(2011)0339 – C7-0160/2011), – gezien het Interinstitutioneel Akkoord van 17 mei 2006 tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie betreffende de begrotingsdiscipline en een goed financieel beheer (1) (IIA van 17 mei 2006), en met name punt 28 hiervan, – gezien Verordening (EG) nr. 1927/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 20 december 2006 tot oprichting van een Europees fonds voor aanpassing aan de globalisering (2) (EFG-verordening), – gezien de trialoogprocedure overeenkomstig punt 28 van het IIA van 17 mei 2006, – gezien het schrijven van de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken, – gezien het verslag van de Begrotingscommissie ( A7-0279/2011 ), A. overwegende dat de Europese Unie passende wetgevings- en begrotingsinstrumenten in het leven heeft geroepen om extra steun te geven aan werknemers die de gevolgen van grote structurele veranderingen in de wereldhandelspatronen ondervinden, ten einde hen te helpen bij hun terugkeer op de arbeidsmarkt, B. overwegende dat het EFG sinds 1 mei 2009 ook is opengesteld voor aanvragen om bijstand voor werknemers die zijn ontslagen als gevolg van de wereldwijde financiële en economische crisis, C. overwegende dat financiële steun van de Unie aan ontslagen werknemers flexibel moet zijn en zo snel en efficiënt mogelijk ter beschikking moet worden gesteld, overeenkomstig de gezamenlijke verklaring van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie die is goedgekeurd op het overleg van 17 juli 2008, en met eerbiediging van het IIA van 17 mei 2006 wat betreft het nemen van besluiten om gebruik te maken van het EFG, D. overwegende dat Oostenrijk om steun heeft gevraagd in verband met 167 gedwongen ontslagen (waarvan 74 waarvoor om steun wordt gevraagd) bij het bedrijf AT&T, dat gespecialiseerd is de productie van printplaten, in het district Leoben in het Oosten van de deelstaat Obersteiermark, E. overwegende dat de aanvraag voldoet aan de criteria voor subsidiabiliteit van de EFG-verordening, 1. verzoekt de betrokken instellingen zich de nodige inspanningen te getroosten om de procedurele en budgettaire regelingen te verbeteren ten einde de beschikbaarstelling van middelen uit het EFG te bespoedigen; waardeert in dit opzicht de verbeterde procedure die de Commissie heeft aangenomen naar aanleiding van het verzoek van het Parlement voor het versnellen van de toekenning van subsidies, met als doel de begrotingsautoriteit de beoordeling door de Commissie van de subsidiabiliteit van een EFG-aanvraag voor te leggen samen met het voorstel voor de beschikbaarstelling van middelen uit het EFG; hoopt dat verdere verbeteringen aan de procedure zullen worden aangebracht in het kader van de komende herzieningen van het EFG en dat grotere doelmatigheid, transparantie en zichtbaarheid van het EFG zullen worden bereikt; 2. brengt in herinnering dat de instellingen zich ertoe verbonden hebben een probleemloze en snelle procedure te garanderen voor de goedkeuring van de besluiten betreffende de beschikbaarstelling van middelen uit het EFG, met als doel tijdelijk en eenmalig individuele steun te verlenen aan werknemers die als gevolg van de globalisering en de financiële en economische crisis werkloos geworden zijn; benadrukt de rol die het EFG kan vervullen om ontslagen werknemers te helpen bij hun terugkeer op de arbeidsmarkt; 3. beklemtoont dat het EFG overeenkomstig artikel 6 van de EFG-verordening moet bijdragen tot de re-integratie van elke afzonderlijke ontslagen werknemer; onderstreept daarnaast dat de met middelen van het EFG gefinancierde maatregelen tot langetermijnwerkgelegenheid moeten leiden; herhaalt dat uit het EFG afkomstige steun niet in de plaats mag komen van maatregelen waartoe bedrijven verplicht zijn krachtens hun nationale wetgeving of collectieve overeenkomsten, of van maatregelen ter herstructurering van bedrijven of bedrijfstakken; 4. wijst erop dat de informatie die is ontvangen over het gecoördineerde pakket met op het individu afgestemde diensten die door het EFG moeten worden gefinancierd, gegevens bevat over de complementariteit met acties die worden gefinancierd uit de structuurfondsen; herhaalt zijn oproep aan de Commissie om in zijn jaarverslagen ook een vergelijkende evaluatie van deze gegevens op te nemen; 5. is verheugd over het feit dat er, na herhaalde verzoeken van het Parlement, voor het eerst 47 608 950 EUR aan betalingskredieten is opgenomen onder begrotingslijn 04 05 01 van het EFG in de begroting voor 2011; herinnert eraan dat het EFG gecreëerd is als een afzonderlijk specifiek instrument met eigen doelstellingen en termijnen, en dat het bijgevolg ook een specifieke toewijzing verdient, waardoor wordt vermeden dat, zoals in het verleden gangbaar was, een beroep wordt gedaan op overschrijvingen van andere begrotingslijnen, die schadelijk kunnen zijn voor de verwezenlijking van de verschillende beleidsdoelen; 6. hecht zijn goedkeuring aan het bij deze resolutie gevoegde besluit; 7. verzoekt zijn Voorzitter dit besluit samen met de voorzitter van de Raad te ondertekenen en zorg te dragen voor publicatie ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie; 8. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie, met inbegrip van de bijlage, te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. BIJLAGE BESLUIT VAN HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD betreffende de beschikbaarstelling van middelen uit het Europees Fonds voor aanpassing aan de globalisering, overeenkomstig punt 28 van het Interinstitutioneel Akkoord van 17 mei 2006 tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie betreffende de begrotingsdiscipline en een goed financieel beheer (aanvraag EGF/2010/008 AT/AT&S, Oostenrijk) (De tekst van de bijlage wordt hier niet weergegeven, aangezien deze overeenkomt met de definitieve handeling: Besluit 2011/653/EU.) Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan het Parlement en de Raad ( COM(2011)0340 – C7-0159/2011), – gezien het Interinstitutioneel Akkoord van 17 mei 2006 tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie betreffende de begrotingsdiscipline en een goed financieel beheer (1) (IIA van 17 mei 2006), en met name punt 28 hiervan, – gezien Verordening (EG) nr. 1927/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 20 december 2006 tot oprichting van een Europees fonds voor aanpassing aan de globalisering (2) (EFG-verordening), – gezien de trialoogprocedure overeenkomstig punt 28 van het IIA van 17 mei 2006, – gezien het schrijven van de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken, – gezien het verslag van de Begrotingscommissie ( A7-0277/2011 ), A. overwegende dat de Europese Unie passende wetgevings- en begrotingsinstrumenten in het leven heeft geroepen om extra steun te geven aan werknemers die de gevolgen van grote structurele veranderingen in de wereldhandelspatronen ondervinden, teneinde hen te helpen bij hun terugkeer op de arbeidsmarkt, B. overwegende dat het EFG sinds 1 mei 2009 ook is opengesteld voor aanvragen om bijstand voor werknemers die zijn ontslagen als gevolg van de wereldwijde financiële en economische crisis, C. overwegende dat financiële steun van de Unie aan ontslagen werknemers flexibel moet zijn en zo snel en efficiënt mogelijk ter beschikking moet worden gesteld, overeenkomstig de gezamenlijke verklaring van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie die is goedgekeurd op het overleg van 17 juli 2008, en met eerbiediging van het IIA van 17 mei 2006 wat betreft het nemen van besluiten om gebruik te maken van het EFG, D. overwegende dat Oostenrijk om steun heeft gevraagd in verband met 1.180 gedwongen ontslagen (waarvan 356 waarvoor om steun wordt gevraagd) in 54 bedrijven die vallen onder afdeling 23 van de NACE Rev. 2 (vervaardiging van metalen in primaire vorm) in de NUTS II-regio Steiermark (Stiermarken AT 22) en Niederösterreich (Neder-Oostenrijk AT 12) in Oostenrijk, E. overwegende dat de aanvraag voldoet aan de criteria voor subsidiabiliteit van de EFG-verordening, 1. verzoekt de betrokken instellingen zich de nodige inspanningen te getroosten om de procedurele en budgettaire regelingen te verbeteren ten einde de beschikbaarstelling van middelen uit het EFG te bespoedigen; waardeert in dit opzicht de verbeterde procedure die de Commissie heeft aangenomen naar aanleiding van het verzoek van het Parlement voor het versnellen van de toekenning van subsidies, met als doel de begrotingsautoriteit de beoordeling door de Commissie van de subsidiabiliteit van een EFG-aanvraag voor te leggen samen met het voorstel voor de beschikbaarstelling van middelen uit het EFG; hoopt dat verdere verbeteringen aan de procedure zullen worden aangebracht in het kader van de komende herzieningen van het EFG en dat grotere doelmatigheid, transparantie en zichtbaarheid van het EFG zullen worden bereikt; 2. brengt in herinnering dat de instellingen zich ertoe verbonden hebben een probleemloze en snelle procedure te garanderen voor de goedkeuring van de besluiten betreffende de beschikbaarstelling van middelen uit het EFG, met als doel tijdelijk en eenmalig individuele steun te verlenen aan werknemers die als gevolg van de globalisering en de financiële en economische crisis werkloos geworden zijn; benadrukt de rol die het EFG kan vervullen om ontslagen werknemers te helpen bij hun terugkeer op de arbeidsmarkt; 3. beklemtoont dat het EFG, overeenkomstig artikel 6 van de EFG-verordening, moet bijdragen tot de re-integratie in de arbeidsmarkt van elke afzonderlijke ontslagen werknemer; onderstreept daarnaast dat de met middelen van het EFG gefinancierde maatregelen tot langetermijnwerkgelegenheid moeten leiden; herhaalt dat uit het EFG afkomstige steun niet in de plaats mag komen van maatregelen waartoe bedrijven verplicht zijn krachtens hun nationale wetgeving of collectieve overeenkomsten, of van maatregelen ter herstructurering van bedrijven of bedrijfstakken; 4. wijst erop dat de informatie die is ontvangen over het gecoördineerde pakket met op het individu afgestemde diensten die door het EFG moeten worden gefinancierd, gegevens bevat over de complementariteit met acties die worden gefinancierd uit de structuurfondsen; herhaalt zijn oproep aan de Commissie om in zijn jaarverslagen ook een vergelijkende evaluatie van deze gegevens op te nemen; 5. is verheugd over het feit dat er, na herhaalde verzoeken van het Parlement, voor het eerst 47 608 950 EUR aan betalingskredieten is opgenomen onder begrotingslijn 04 05 01 van het EFG in de begroting voor 2011; herinnert eraan dat het EFG gecreëerd is als een afzonderlijk specifiek instrument met eigen doelstellingen en termijnen, en dat het bijgevolg ook een specifieke toewijzing verdient, waardoor wordt vermeden dat, zoals in het verleden gangbaar was, een beroep wordt gedaan op overschrijvingen van andere begrotingslijnen, die schadelijk kunnen zijn voor de verwezenlijking van de verschillende beleidsdoelen; 6. hecht zijn goedkeuring aan het bij deze resolutie gevoegde besluit; 7. verzoekt zijn Voorzitter dit besluit samen met de voorzitter van de Raad te ondertekenen en zorg te dragen voor publicatie ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie; 8. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie, met inbegrip van de bijlage, te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. BIJLAGE BESLUIT VAN HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD betreffende de beschikbaarstelling van middelen uit het Europees Fonds voor aanpassing aan de globalisering, overeenkomstig punt 28 van het Interinstitutioneel Akkoord van 17 mei 2006 tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie betreffende de begrotingsdiscipline en een goed financieel beheer (aanvraag EGF/2010/007 AT/Stiermarken en Neder-Oostenrijk, Oostenrijk) (De tekst van de bijlage wordt hier niet weergegeven, aangezien deze overeenkomt met de definitieve handeling: Besluit 2011/652/EU.) Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan het Parlement en de Raad ( COM(2011)0358 – C7-0167/2011), – gezien het Interinstitutioneel Akkoord van 17 mei 2006 tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie betreffende de begrotingsdiscipline en een goed financieel beheer (1) (IIA van 17 mei 2006), en met name punt 28 hiervan, – gezien Verordening (EG) nr. 1927/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 20 december 2006 tot oprichting van een Europees Fonds voor aanpassing aan de globalisering (2) , – gezien de trialoogprocedure overeenkomstig punt 28 van het IIA van 17 mei 2006, – gezien het schrijven van de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken, – gezien het verslag van de Begrotingscommissie ( A7-0270/2011 ), A. overwegende dat de Europese Unie passende wetgevings- en begrotingsinstrumenten in het leven heeft geroepen om extra steun te geven aan werknemers die de gevolgen van grote structurele veranderingen in de wereldhandelspatronen ondervinden, teneinde hen te helpen bij hun terugkeer op de arbeidsmarkt, B. overwegende dat de Commissie het EFG toepast in overeenstemming met de algemene regels zoals neergelegd in Verordening (EG, Euratom) nr. 1605/2002 van de Raad van 25 juni 2002 houdende het Financieel Reglement van toepassing op de algemene begroting van de Europese Gemeenschappen (3) en de regels die deze vorm van uitvoering van de begroting van toepassing zijn, C. overwegende dat financiële steun van de Unie aan ontslagen werknemers flexibel moet zijn en zo snel en efficiënt mogelijk ter beschikking moet worden gesteld, overeenkomstig de gezamenlijke verklaring van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie die is goedgekeurd op het overleg van 17 juli 2008, en met eerbiediging van het IIA van 17 mei 2006 wat betreft het nemen van besluiten om gebruik te maken van het EFG, D. overwegende dat op initiatief van de Commissie jaarlijks maximaal 0,35% van het EFG gebruikt kan worden voor technische steun, ter financiering van toezicht, informatie, administratieve en technische bijstand, boekhoudkundige controle en evaluatiewerkzaamheden die nodig zijn voor de tenuitvoerlegging van de EFG-verordening, zoals vastgelegd in artikel 8, lid 1, van die verordening, met inbegrip van het verstrekken van informatie en richtsnoeren aan de lidstaten voor het gebruik van, het toezicht op en de evaluatie van het EFG en het verstrekken van informatie aan de Europese en nationale sociale partners over het gebruik van het EFG (artikel 8, lid 4, van de EFG-verordening), E. overwegende dat de Commissie krachtens artikel 9, lid 2, „Voorlichting en publiciteit” van de EFG-verordening een internetsite moet opzetten, beschikbaar in alle talen, ter verstrekking van informatie over toepassingen, waarbij de rol van de begrotingsautoriteit wordt benadrukt, F. overwegende dat de Commissie op grond van deze artikelen gevraagd heeft middelen uit het EFG vrij te maken om de administratieve kosten te kunnen dekken die verband houden met de controle op en voorlichting over de uitvoering van het EFG, de totstandbrenging van een kennisbasis waarmee de aanvragen sneller kunnen worden verwerkt, administratieve en technische bijstand, uitwisseling van succesvolle praktijken tussen de lidstaten en een tussentijdse evaluatie van het EFG, G. overwegende dat de aanvraag voldoet aan de criteria voor subsidiabiliteit van de EFG-verordening, 1. verzoekt de betrokken instellingen zich de nodige inspanningen te getroosten om de procedurele en budgettaire regelingen te verbeteren ten einde de beschikbaarstelling van middelen uit het EFG te bespoedigen; waardeert in dit opzicht de verbeterde procedure die de Commissie heeft aangenomen naar aanleiding van het verzoek van het Parlement voor het versnellen van de toekenning van subsidies, met als doel de begrotingsautoriteit de beoordeling door de Commissie van de subsidiabiliteit van een EFG-aanvraag voor te leggen samen met het voorstel voor de beschikbaarstelling van middelen uit het EFG; hoopt dat verdere verbeteringen aan de procedure zullen worden aangebracht in het kader van de komende herzieningen van het EFG en dat grotere doelmatigheid, transparantie en zichtbaarheid van het EFG zullen worden bereikt; 2. is verheugd over het feit dat er, na herhaalde verzoeken van het Parlement, voor het eerst 47 608 950 EUR aan betalingskredieten is opgenomen onder begrotingslijn 04 05 01 van het EFG in de begroting voor 2011; herinnert eraan dat het EFG gecreëerd is als een afzonderlijk specifiek instrument met eigen doelstellingen en termijnen, en dat het bijgevolg ook een specifieke toewijzing verdient, waardoor wordt vermeden dat, zoals in het verleden gangbaar was, een beroep wordt gedaan op overschrijvingen van andere begrotingslijnen, die schadelijk kunnen zijn voor de verwezenlijking van de verschillende beleidsdoelen; 3. hecht zijn goedkeuring aan het bij deze resolutie gevoegde besluit; 4. verzoekt zijn Voorzitter dit besluit samen met de voorzitter van de Raad te ondertekenen en zorg te dragen voor publicatie ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie; 5. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie, met inbegrip van de bijlage, te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. BIJLAGE BESLUIT VAN HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD betreffende de beschikbaarstelling van middelen uit het Europees fonds voor aanpassing aan de globalisering, overeenkomstig punt 28 van het Interinstitutioneel Akkoord van 17 mei 2006 tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie betreffende de begrotingsdiscipline en een goed financieel beheer (EGF/2011/000 TA 2011 – technische bijstand op initiatief van de Commissie) (De tekst van de bijlage wordt hier niet weergegeven, aangezien deze overeenkomt met de definitieve handeling: Besluit 2011/658/EU.) Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan het Parlement en de Raad ( COM(2011)0388 – C7-0172/2011), – gezien het Interinstitutioneel Akkoord van 17 mei 2006 tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie betreffende de begrotingsdiscipline en een goed financieel beheer (1) (IIA van 17 mei 2006), en met name punt 28, – gezien Verordening (EG) nr. 1927/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 20 december 2006 tot oprichting van een Europees Fonds voor aanpassing aan de globalisering (2) (EFG-verordening), – gezien de trialoogprocedure overeenkomstig punt 28 van het IIA van 17 mei 2006, – gezien het schrijven van de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken, – gezien het verslag van de Begrotingscommissie ( A7-0303/2011 ), A. overwegende dat het Europees Fonds voor aanpassing aan de globalisering (EFG) is opgericht om extra steun te verlenen aan werknemers die worden ontslagen als gevolg van door de globalisering veroorzaakte grote structurele veranderingen in de wereldhandelspatronen en om hen te helpen bij hun terugkeer op de arbeidsmarkt, B. overwegende dat het EFG sinds 1 mei 2009 ook is opengesteld voor aanvragen om bijstand voor werknemers die zijn ontslagen als gevolg van de wereldwijde financiële en economische crisis, C. overwegende dat financiële steun van de Unie aan ontslagen werknemers flexibel moet zijn en zo snel en efficiënt mogelijk ter beschikking moet worden gesteld, overeenkomstig de gezamenlijke verklaring van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie die is goedgekeurd op het overleg van 17 juli 2008, en met eerbiediging van het IIA van 17 mei 2006 wat betreft het nemen van besluiten om gebruik te maken van het EFG, D. overwegende dat Nederland om steun heeft gevraagd in verband met 800 gedwongen ontslagen, waarbij voor alle betrokkenen om steun wordt gevraagd, in 52 bedrijven die vallen onder afdeling 18 van de NACE Rev. 2 („Drukkerijen, reproductie van opgenomen media”) in de NUTS II-regio's Zuid-Holland (NL33) en Utrecht (NL31) in Nederland, E. overwegende dat de aanvraag voldoet aan de criteria voor subsidiabiliteit van de EFG-verordening, 1. verzoekt de betrokken instellingen zich de nodige inspanningen te getroosten om de procedurele en budgettaire regelingen te verbeteren ten einde de beschikbaarstelling van middelen uit het EFG te bespoedigen; waardeert in dit opzicht de verbeterde procedure die de Commissie heeft aangenomen naar aanleiding van het verzoek van het Parlement voor het versnellen van de toekenning van subsidies, met als doel de begrotingsautoriteit de beoordeling door de Commissie van de subsidiabiliteit van een EFG-aanvraag voor te leggen samen met het voorstel voor de beschikbaarstelling van middelen uit het EFG; hoopt dat verdere verbeteringen aan de procedure zullen worden aangebracht in het kader van de komende herzieningen van het EFG en dat grotere doelmatigheid, transparantie en zichtbaarheid van het EFG zullen worden bereikt; 2. brengt in herinnering dat de instellingen zich ertoe verbonden hebben een probleemloze en snelle procedure te garanderen voor de goedkeuring van de besluiten betreffende de beschikbaarstelling van middelen uit het EFG, met als doel tijdelijk en eenmalig individuele steun te verlenen aan werknemers die als gevolg van de globalisering en de financiële en economische crisis werkloos geworden zijn; benadrukt de rol die het EFG kan vervullen om ontslagen werknemers te helpen bij hun terugkeer op de arbeidsmarkt; 3. beklemtoont dat het EFG overeenkomstig artikel 6 van de EFG-verordening moet bijdragen tot de re-integratie van elke afzonderlijke ontslagen werknemer; herhaalt dat uit het EFG afkomstige steun niet in de plaats mag komen van maatregelen waartoe bedrijven verplicht zijn krachtens hun nationale wetgeving of collectieve overeenkomsten, of van maatregelen ter herstructurering van bedrijven of bedrijfstakken; benadrukt bovendien dat de maatregelen die uit het EFG worden gefinancierd, moeten leiden tot blijvende arbeidsplaatsen; 4. wijst erop dat de informatie die is ontvangen over het gecoördineerde pakket met op het individu afgestemde diensten die door het EFG moeten worden gefinancierd, gegevens bevat over de complementariteit met acties die worden gefinancierd uit de structuurfondsen; herhaalt zijn oproep aan de Commissie om in zijn jaarverslagen ook een vergelijkende evaluatie van deze gegevens op te nemen; 5. is verheugd over het feit dat er, na herhaalde verzoeken van het Parlement, in de begroting voor 2011 voor het eerst 47 608 950 EUR aan betalingskredieten is opgenomen op begrotingslijn 04 05 01 van het EFG; herinnert eraan dat het EFG gecreëerd is als een afzonderlijk specifiek instrument met eigen doelstellingen en termijnen, en dat het bijgevolg ook een specifieke toewijzing verdient, waardoor wordt vermeden dat, zoals in het verleden gangbaar was, een beroep wordt gedaan op overschrijvingen van andere begrotingslijnen, die schadelijk kunnen zijn voor de verwezenlijking van de verschillende beleidsdoelen; 6. verzoekt de Commissie een gedetailleerde kwalitatieve beoordeling van het EFG uit te voeren; 7. hecht zijn goedkeuring aan het aan deze resolutie gehechte besluit; 8. verzoekt zijn Voorzitter dit besluit samen met de voorzitter van de Raad te ondertekenen en zorg te dragen voor publicatie ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie; 9. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie, met inbegrip van de bijlage, te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. BIJLAGE BESLUIT VAN HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD betreffende de beschikbaarstelling van middelen uit het Europees Fonds voor aanpassing aan de globalisering, overeenkomstig punt 28 van het Interinstitutioneel Akkoord van 17 mei 2006 tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie betreffende de begrotingsdiscipline en een goed financieel beheer (aanvraag EGF/2010/029 NL/Zuid-Holland en Utrecht, afdeling 18, Nederland) (De tekst van de bijlage wordt hier niet weergegeven, aangezien deze overeenkomt met de definitieve handeling: Besluit 2011/656/EU.) Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan het Parlement en de Raad ( COM(2011)0386 – C7-0173/2011), – gezien het Interinstitutioneel Akkoord van 17 mei 2006 tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie betreffende de begrotingsdiscipline en een goed financieel beheer (1) (IIA van 17 mei 2006), en met name punt 28, – gezien Verordening (EG) nr. 1927/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 20 december 2006 tot oprichting van een Europees Fonds voor aanpassing aan de globalisering (2) (EFG-verordening), – gezien de trialoogprocedure overeenkomstig punt 28 van het IIA van 17 mei 2006, – gezien het schrijven van de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken, – gezien het verslag van de Begrotingscommissie ( A7-0304/2011 ), A. overwegende dat het Europees Fonds voor aanpassing aan de globalisering (EFG) is opgericht om extra steun te verlenen aan werknemers die worden ontslagen als gevolg van door de globalisering veroorzaakte grote structurele veranderingen in de wereldhandelspatronen en om hen te helpen bij hun terugkeer op de arbeidsmarkt, B. overwegende dat het EFG sinds 1 mei 2009 ook is opengesteld voor aanvragen om bijstand voor werknemers die zijn ontslagen als gevolg van de wereldwijde financiële en economische crisis, C. overwegende dat financiële steun van de Unie aan ontslagen werknemers flexibel moet zijn en zo snel en efficiënt mogelijk ter beschikking moet worden gesteld, overeenkomstig de gezamenlijke verklaring van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie die is goedgekeurd op het overleg van 17 juli 2008, en met eerbiediging van het IIA van 17 mei 2006 wat betreft het nemen van besluiten om gebruik te maken van het EFG, D. overwegende dat Nederland om steun heeft gevraagd in verband met 199 gedwongen ontslagen, waarbij voor alle betrokkenen om steun wordt gevraagd, in 14 bedrijven die vallen onder afdeling 18 van de NACE Rev. 2 („'Drukkerijen, reproductie van opgenomen media”) in de NUTS II-regio Noord-Brabant (NL41) in Nederland, E. overwegende dat de aanvraag voldoet aan de criteria voor subsidiabiliteit van de EFG-verordening, 1. verzoekt de betrokken instellingen zich de nodige inspanningen te getroosten om de procedurele en budgettaire regelingen te verbeteren ten einde de beschikbaarstelling van middelen uit het EFG te bespoedigen; waardeert in dit opzicht de verbeterde procedure die de Commissie heeft aangenomen naar aanleiding van het verzoek van het Parlement voor het versnellen van de toekenning van subsidies, met als doel de begrotingsautoriteit de beoordeling door de Commissie van de subsidiabiliteit van een EFG-aanvraag voor te leggen samen met het voorstel voor de beschikbaarstelling van middelen uit het EFG; hoopt dat verdere verbeteringen aan de procedure zullen worden aangebracht in het kader van de komende herzieningen van het EFG en dat grotere doelmatigheid, transparantie en zichtbaarheid van het EFG zullen worden bereikt; 2. brengt in herinnering dat de instellingen zich ertoe verbonden hebben een probleemloze en snelle procedure te garanderen voor de goedkeuring van de besluiten betreffende de beschikbaarstelling van middelen uit het EFG, met als doel tijdelijk en eenmalig individuele steun te verlenen aan werknemers die als gevolg van de globalisering en de financiële en economische crisis werkloos geworden zijn; benadrukt de rol die het EFG kan vervullen om ontslagen werknemers te helpen bij hun terugkeer op de arbeidsmarkt; 3. beklemtoont dat het EFG overeenkomstig artikel 6 van de EFG-verordening moet bijdragen tot de re-integratie van elke afzonderlijke ontslagen werknemer; herhaalt dat uit het EFG afkomstige steun niet in de plaats mag komen van maatregelen waartoe bedrijven verplicht zijn krachtens hun nationale wetgeving of collectieve overeenkomsten, of van maatregelen ter herstructurering van bedrijven of bedrijfstakken; benadrukt bovendien dat de maatregelen die uit het EFG worden gefinancierd, moeten leiden tot blijvende arbeidsplaatsen; 4. wijst erop dat de informatie die is ontvangen over het gecoördineerde pakket met op het individu afgestemde diensten die door het EFG moeten worden gefinancierd, gegevens bevat over de complementariteit met acties die worden gefinancierd uit de structuurfondsen; herhaalt zijn oproep aan de Commissie om in zijn jaarverslagen ook een vergelijkende evaluatie van deze gegevens op te nemen; 5. is verheugd over het feit dat er, na herhaalde verzoeken van het Parlement, voor het eerst 47 608 950 EUR aan betalingskredieten zijn opgenomen onder begrotingslijn 04 05 01 van het EFG in de begroting voor 2011; herinnert eraan dat het EFG gecreëerd is als een afzonderlijk specifiek instrument met eigen doelstellingen en termijnen, en dat het bijgevolg ook een specifieke toewijzing verdient, waardoor wordt vermeden dat, zoals in het verleden gangbaar was, een beroep wordt gedaan op overschrijvingen van andere begrotingslijnen, die schadelijk kunnen zijn voor de verwezenlijking van de verschillende beleidsdoelen; 6. verzoekt de Commissie een gedetailleerde kwalitatieve beoordeling uit te voeren van het EFG; 7. hecht zijn goedkeuring aan het aan deze resolutie gehechte besluit; 8. verzoekt zijn Voorzitter dit besluit samen met de voorzitter van de Raad te ondertekenen en zorg te dragen voor publicatie ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie; 9. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie, met inbegrip van de bijlage, te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. BIJLAGE BESLUIT VAN HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD betreffende de beschikbaarstelling van middelen uit het Europees Fonds voor aanpassing aan de globalisering, overeenkomstig punt 28 van het Interinstitutioneel Akkoord van 17 mei 2006 tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie betreffende de begrotingsdiscipline en een goed financieel beheer (aanvraag EGF/2010/027 NL/Noord-Brabant, afdeling 18, Nederland) (De tekst van de bijlage wordt hier niet weergegeven, aangezien deze overeenkomt met de definitieve handeling: Besluit 2011/654/EU.) Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan het Parlement en de Raad ( COM(2011)0387 – C7-0174/2011), – gezien het Interinstitutioneel Akkoord van 17 mei 2006 tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie betreffende de begrotingsdiscipline en een goed financieel beheer (1) (IIA van 17 mei 2006), en met name punt 28 hiervan, – gezien Verordening (EG) nr. 1927/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 20 december 2006 tot oprichting van een Europees Fonds voor aanpassing aan de globalisering (2) (EFG-verordening), – gezien de trialoogprocedure overeenkomstig punt 28 van het IIA van 17 mei 2006, – gezien de brief van de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken, – gezien het verslag van de Begrotingscommissie ( A7-0305/2011 ), A. overwegende dat het Europees Fonds voor aanpassing aan de globalisering (EFG) is opgericht om extra steun te verlenen aan werknemers die worden ontslagen als gevolg van door de globalisering veroorzaakte grote structurele veranderingen in de wereldhandelspatronen en om hen te helpen bij hun terugkeer op de arbeidsmarkt, B. overwegende dat het EFG sinds 1 mei 2009 ook is opengesteld voor aanvragen om bijstand voor werknemers die zijn ontslagen als gevolg van de wereldwijde financiële en economische crisis, C. overwegende dat financiële steun van de Unie aan ontslagen werknemers flexibel moet zijn en zo snel en efficiënt mogelijk ter beschikking moet worden gesteld, overeenkomstig de gezamenlijke verklaring van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie die is goedgekeurd op het overleg van 17 juli 2008, en met eerbiediging van het IIA van 17 mei 2006 wat betreft het nemen van besluiten om gebruik te maken van het EFG, D. overwegende dat Nederland om steun heeft gevraagd in verband met 214 gedwongen ontslagen, waarbij voor alle betrokkenen om steun wordt gevraagd, in negen bedrijven die vallen onder afdeling 18 van de NACE Rev. 2 („Drukkerijen, reproductie van opgenomen media”) in de NUTS II-regio Overijssel (NL21) in Nederland, E. overwegende dat de aanvraag voldoet aan de criteria voor subsidiabiliteit van de EFG-verordening, 1. verzoekt de betrokken instellingen zich de nodige inspanningen te getroosten om de procedurele en budgettaire regelingen te verbeteren ten einde de beschikbaarstelling van middelen uit het EFG te bespoedigen; waardeert in dit opzicht de verbeterde procedure die de Commissie heeft aangenomen naar aanleiding van het verzoek van het Parlement voor het versnellen van de toekenning van subsidies, met als doel de begrotingsautoriteit de beoordeling door de Commissie van de subsidiabiliteit van een EFG-aanvraag voor te leggen samen met het voorstel voor de beschikbaarstelling van middelen uit het EFG; hoopt dat verdere verbeteringen aan de procedure zullen worden aangebracht in het kader van de komende herzieningen van het EFG en dat grotere doelmatigheid, transparantie en zichtbaarheid van het EFG zullen worden bereikt; 2. brengt in herinnering dat de instellingen zich ertoe verbonden hebben een probleemloze en snelle procedure te garanderen voor de goedkeuring van de besluiten betreffende de beschikbaarstelling van middelen uit het EFG, met als doel tijdelijk en eenmalig individuele steun te verlenen aan werknemers die als gevolg van de globalisering en de financiële en economische crisis werkloos geworden zijn; benadrukt de rol die het EFG kan vervullen om ontslagen werknemers te helpen bij hun terugkeer op de arbeidsmarkt; 3. beklemtoont dat het EFG overeenkomstig artikel 6 van de EFG verordening moet bijdragen tot de re-integratie van elke afzonderlijke ontslagen werknemer; herhaalt dat uit het EFG afkomstige steun niet in de plaats mag komen van maatregelen waartoe bedrijven verplicht zijn krachtens hun nationale wetgeving of collectieve overeenkomsten, of van maatregelen ter herstructurering van bedrijven of bedrijfstakken; benadrukt bovendien dat de maatregelen die uit het EFG worden gefinancierd, moeten leiden tot blijvende arbeidsplaatsen; 4. wijst erop dat de informatie die is ontvangen over het gecoördineerde pakket met op het individu afgestemde diensten die door het EFG moeten worden gefinancierd, gegevens bevat over de complementariteit met acties die worden gefinancierd uit de structuurfondsen; herhaalt zijn oproep aan de Commissie om in zijn jaarverslagen ook een vergelijkende evaluatie van deze gegevens op te nemen; 5. is verheugd over het feit dat er, na herhaalde verzoeken van het Parlement, voor het eerst 47 608 950 EUR aan betalingskredieten zijn opgenomen onder begrotingslijn 04 05 01 van het EFG in de begroting voor 2011; herinnert eraan dat het EFG gecreëerd is als een afzonderlijk specifiek instrument met eigen doelstellingen en termijnen, en dat het bijgevolg ook een specifieke toewijzing verdient, waardoor wordt vermeden dat, zoals in het verleden gangbaar was, een beroep wordt gedaan op overschrijvingen van andere begrotingslijnen, die schadelijk kunnen zijn voor de verwezenlijking van de verschillende beleidsdoelen; 6. verzoekt de Commissie een gedetailleerde kwalitatieve beoordeling uit te voeren van het EFG; 7. hecht zijn goedkeuring aan het aan deze resolutie gehechte besluit; 8. verzoekt zijn Voorzitter dit besluit samen met de voorzitter van de Raad te ondertekenen en zorg te dragen voor publicatie ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie; 9. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie, met inbegrip van de bijlage, te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. BIJLAGE BESLUIT VAN HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD betreffende de beschikbaarstelling van middelen uit het Europees fonds voor aanpassing aan de globalisering, overeenkomstig punt 28 van het Interinstitutioneel Akkoord van 17 mei 2006 tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie betreffende de begrotingsdiscipline en een goed financieel beheer (aanvraag EGF/2010/028 NL/Overijssel, afdeling 18, Nederland) (De tekst van de bijlage wordt hier niet weergegeven, aangezien deze overeenkomt met de definitieve handeling: Besluit 2011/655/EU.) Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan het Parlement en de Raad ( COM(2011)0389 – C7-0175/2011), – gezien het Interinstitutioneel Akkoord van 17 mei 2006 tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie betreffende de begrotingsdiscipline en een goed financieel beheer (1) (IIA van 17 mei 2006), en met name punt 28, – gezien Verordening (EG) nr. 1927/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 20 december 2006 tot oprichting van een Europees fonds voor aanpassing aan de globalisering (2) (EFG-verordening), – gezien de trialoogprocedure overeenkomstig punt 28 van het IIA van 17 mei 2006, – gezien het schrijven van de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken, – gezien het verslag van de Begrotingscommissie ( A7-0306/2011 ), A. overwegende dat het Europees Fonds voor aanpassing aan de globalisering (EFG) is opgericht om extra steun te verlenen aan werknemers die worden ontslagen als gevolg van door de globalisering veroorzaakte grote structurele veranderingen in de wereldhandelspatronen en om hen te helpen bij hun terugkeer op de arbeidsmarkt, B. overwegende dat het EFG sinds 1 mei 2009 ook is opengesteld voor aanvragen om bijstand voor werknemers die zijn ontslagen als gevolg van de wereldwijde financiële en economische crisis, C. overwegende dat financiële steun van de Unie aan ontslagen werknemers flexibel moet zijn en zo snel en efficiënt mogelijk ter beschikking moet worden gesteld, overeenkomstig de gezamenlijke verklaring van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie die is goedgekeurd op het overleg van 17 juli 2008, en met eerbiediging van het IIA van 17 mei 2006 wat betreft het nemen van besluiten om gebruik te maken van het EFG, D. overwegende dat Nederland om steun heeft gevraagd in verband met 551 gedwongen ontslagen, waarbij voor alle betrokkenen om steun wordt gevraagd, in 26 bedrijven die vallen onder afdeling 18 van de NACE Rev. 2 („'Drukkerijen, reproductie van opgenomen media”) in de NUTS II-regio's Noord-Holland (NL32) en Flevoland (NL23) in Nederland, E. overwegende dat de aanvraag voldoet aan de criteria voor subsidiabiliteit van de EFG-verordening, 1. verzoekt de betrokken instellingen zich de nodige inspanningen te getroosten om de procedurele en budgettaire regelingen te verbeteren ten einde de beschikbaarstelling van middelen uit het EFG te bespoedigen; waardeert in dit opzicht de verbeterde procedure die de Commissie heeft aangenomen naar aanleiding van het verzoek van het Parlement voor het versnellen van de toekenning van subsidies, met als doel de begrotingsautoriteit de beoordeling door de Commissie van de subsidiabiliteit van een EFG-aanvraag voor te leggen samen met het voorstel voor de beschikbaarstelling van middelen uit het EFG; hoopt dat verdere verbeteringen aan de procedure zullen worden aangebracht in het kader van de komende herzieningen van het EFG en dat grotere doelmatigheid, transparantie en zichtbaarheid van het EFG zullen worden bereikt; 2. brengt in herinnering dat de instellingen zich ertoe verbonden hebben een probleemloze en snelle procedure te garanderen voor de goedkeuring van de besluiten betreffende de beschikbaarstelling van middelen uit het EFG, met als doel tijdelijk en eenmalig individuele steun te verlenen aan werknemers die als gevolg van de globalisering en de financiële en economische crisis werkloos geworden zijn; benadrukt de rol die het EFG kan vervullen om ontslagen werknemers te helpen bij hun terugkeer op de arbeidsmarkt; 3. beklemtoont dat het EFG overeenkomstig artikel 6 van de EFG-verordening moet bijdragen tot de re-integratie van elke afzonderlijke ontslagen werknemer; herhaalt dat uit het EFG afkomstige steun niet in de plaats mag komen van maatregelen waartoe bedrijven verplicht zijn krachtens hun nationale wetgeving of collectieve overeenkomsten, of van maatregelen ter herstructurering van bedrijven of bedrijfstakken; benadrukt bovendien dat de maatregelen die uit het EFG worden gefinancierd, moeten leiden tot blijvende arbeidsplaatsen; 4. wijst erop dat de informatie die is ontvangen over het gecoördineerde pakket met op het individu afgestemde diensten die door het EFG moeten worden gefinancierd, gegevens bevat over de complementariteit met acties die worden gefinancierd uit de structuurfondsen; herhaalt zijn oproep aan de Commissie om in zijn jaarverslagen ook een vergelijkende evaluatie van deze gegevens op te nemen; 5. is verheugd over het feit dat er, na herhaalde verzoeken van het Parlement, voor het eerst 47 608 950 EUR aan betalingskredieten zijn opgenomen onder begrotingslijn 04 05 01 van het EFG in de begroting voor 2011; herinnert eraan dat het EFG gecreëerd is als een afzonderlijk specifiek instrument met eigen doelstellingen en termijnen, en dat het bijgevolg ook een specifieke toewijzing verdient, waardoor wordt vermeden dat, zoals in het verleden gangbaar was, een beroep wordt gedaan op overschrijvingen van andere begrotingslijnen, die schadelijk kunnen zijn voor de verwezenlijking van de verschillende beleidsdoelen; 6. verzoekt de Commissie een gedetailleerde kwalitatieve beoordeling uit te voeren van het EFG; 7. hecht zijn goedkeuring aan het aan deze resolutie gehechte besluit; 8. verzoekt zijn Voorzitter dit besluit samen met de voorzitter van de Raad te ondertekenen en zorg te dragen voor publicatie ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie; 9. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie, met inbegrip van de bijlage, te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. BIJLAGE BESLUIT VAN HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD betreffende de beschikbaarstelling van middelen uit het Europees Fonds voor aanpassing aan de globalisering overeenkomstig punt 28 van het Interinstitutioneel Akkoord van 17 mei 2006 tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie betreffende de begrotingsdiscipline en een goed financieel beheer (aanvraag EGF/2010/030 NL/Noord-Holland en Flevoland, afdeling 18, Nederland) (De tekst van de bijlage wordt hier niet weergegeven, aangezien deze overeenkomt met de definitieve handeling: Besluit 2011/657/EU.) (Gewone wetgevingsprocedure: eerste lezing) Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan het Parlement en de Raad ( COM(2010)0726 ), – gezien artikel 294, lid 2, en artikel 194, lid 2, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C7-0407/2010), – gezien artikel 294, lid 3, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité van 16 maart 2011 (1) , – na raadpleging van het Comité van de Regio's, – gezien de schriftelijke toezegging van de vertegenwoordiger van de Raad van 29 juni 2011 om het standpunt van het Europees Parlement goed te keuren, overeenkomstig artikel 294, lid 4, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien artikel 55 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie industrie, onderzoek en energie en de adviezen van de Commissie economische en monetaire zaken en de Commissie interne markt en consumentenbescherming ( A7-0273/2011 ), 1. stelt onderstaand standpunt in eerste lezing vast; 2. hecht zijn goedkeuring aan de gemeenschappelijke verklaring van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie die als bijlage bij onderhavige resolutie is gevoegd; 3. verzoekt om hernieuwde voorlegging indien de Commissie voornemens is ingrijpende wijzigingen in dit voorstel aan te brengen of dit door een nieuwe tekst te vervangen; 4. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en aan de Commissie alsmede aan de nationale parlementen. Standpunt van het Europees Parlement in eerste lezing vastgesteld op 14 september 2011 met het oog op de aanneming van Verordening (EU) nr. .../2011 van het Europees Parlement en de Raad betreffende de integriteit en transparantie van de groothandelsmarkt voor energi (Aangezien het Parlement en de Raad tot overeenstemming zijn geraakt, komt het standpunt van het Parlement overeen met de definitieve rechtshandeling, Verordening (EU) nr. 1227/2011). BIJLAGE Europees Parlement/Raad/Commissie Gemeenschappelijke verklaring over sancties De Commissie zal haar werkzaamheden ter versterking van de sanctieregelingen in de financiële sector voortzetten en is voornemens voorstellen in te dienen om de nationale sanctieregelingen op consistente wijze te versterken, in het kader van de komende wetsvoorstellen voor de financiële dienstensector. De uit hoofde van deze verordening vast te stellen sancties zullen de definitieve besluiten weerspiegelen die de wetgever heeft genomen met betrekking tot bovengenoemde voorstellen van de Commissie. Het Europees Parlement , – gezien het Interinstitutioneel Akkoord „Beter wetgeven” (1) , – gezien het zevenentwintigste jaarlijkse verslag over de controle op de toepassing van het EU-recht (2009) ( COM(2010)0538 ), – gezien de werkdocumenten van de diensten van de Commissie (SEC(2010)1143 en SEC(2010)1144), – gezien het verslag van de Commissie met als titel „Evaluatieverslag EU-Pilot” ( COM(2010)0070 ), – gezien de mededeling van de Commissie over de toepassing van artikel 260, lid 3, VWEU (SEC(2010)1371), – gezien de mededeling van de Commissie van 5 september 2007 met als titel „Een Europa van resultaten - toepassing van het gemeenschapsrecht” ( COM(2007)0502 ), – gezien de mededeling van de Commissie van 20 maart 2002 betreffende betrekkingen met de klager inzake inbreuken op het gemeenschapsrecht ( COM(2002)0141 ), – gezien zijn resolutie van 25 november 2010 over het zesentwintigste jaarlijkse verslag over de controle op de toepassing van het gemeenschapsrecht (2008) (2) , – gezien het antwoord van de Commissie op zijn resolutie van 25 november 2010 over het zesentwintigste jaarlijkse verslag over de controle op de toepassing van het gemeenschapsrecht (2008), – gezien artikel 119, lid 1, van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie juridische zaken en de adviezen van de Commissie interne markt en consumentenbescherming en de Commissie verzoekschriften ( A7-0249/2011 ), A. overwegende dat het Verdrag van Lissabon, dat op 1 december 2009 in werking is getreden, voorziet in een aantal nieuwe rechtsgronden met als doel de tenuitvoerlegging, toepassing en handhaving van het EU-recht te vereenvoudigen, B. overwegende dat overeenkomstig artikel 298 VWEU de instellingen, organen en instanties van de Unie bij de vervulling van hun taken op een open, doeltreffend en onafhankelijk Europees ambtenarenapparaat steunen, 1. is van mening dat op grond van artikel 17 VEU aan de Commissie de essentiële rol van hoedster van de Verdragen wordt toegekend; merkt in dit kader op dat de bevoegdheid en de plicht van de Commissie inbreukprocedures in gang te zetten tegen lidstaten die een van de krachtens de Verdragen op hen rustende verplichtingen niet zijn nagekomen, waaronder verplichtingen met betrekking tot de grondrechten van burgers, een hoeksteen van de rechtsorde van de EU vormt en als zodanig strookt met het concept van een op het beginsel van de rechtstaat gegrondveste Unie; 2. onderstreept het fundamentele belang van de rechtstaat als een voorwaarde niet alleen voor de legitimiteit van eender welke vorm van bestuur en administratie en voor een daadwerkelijke democratie waarin specifieke acties voldoen aan de algemene vastgelegde normen, maar ook voor de voorspelbaarheid en objectieve juistheid van besluiten en als een garantie dat burgers ten volle en effectief hun bij wet bepaalde rechten kunnen genieten; 3. benadrukt dat uit het zevenentwintigste jaarverslag over de controle op de toepassing van het EU-recht blijkt dat ondanks een daling van het aantal door de Commissie ingeleide inbreukprocedures, zij eind 2009 nog ongeveer 2 900 klachten en inbreukdossiers in behandeling had en dat de lidstaten nog steeds in meer dan de helft van de gevallen achterlopen met hun omzetting van richtlijnen, een situatie die allesbehalve bevredigend is en waarvoor de lidstaten de grootste verantwoordelijkheid dragen; 4. merkt op dat een inbreukprocedure uit twee fasen bestaat: een bestuursrechterlijke (onderzoeks)fase en een gerechtelijke fase bij het Hof van Justitie; is van mening dat de rol van de burgers als klagers tijdens de bestuursrechtelijke fase van wezenlijk belang is met het oog op de naleving van het recht van de Unie in de maatschappij, hetgeen de Commissie in haar bovengenoemde mededeling van 20 maart 2002 opnieuw erkent; is dan ook van oordeel dat het uiterst belangrijk is dat wordt gewaarborgd dat de procedures die de burgers in staat stellen inbreuken op het recht van de Unie op te sporen en deze onder de aandacht van de Commissie te brengen, transparant, eerlijk en betrouwbaar zijn; 5. neemt er nota van dat de Commissie er met het project EU Pilot naar streeft inzet, samenwerking en partnerschap tussen de Commissie en de lidstaten te versterken (3) en met de autoriteiten van de lidstaten een gezamenlijke inspanning levert om te zorgen voor een correcte toepassing van de wetgeving van de EU; constateert dat dit initiatief gedeeltelijk beantwoordt aan de nieuwe behoefte aan samenwerking tussen alle instellingen van de Europese Unie na de goedkeuring van het Verdrag van Lissabon, maar verzoekt de Commissie met klem ervoor te zorgen dat er altijd rekening wordt gehouden met de burger in het kader van het toezicht op de naleving van het EU-recht; 6. merkt op dat aan de ene kant wordt erkend dat burgers een belangrijke rol spelen bij de naleving van het EU-recht in de maatschappij (4) , terwijl zij aan de andere kant - in het project EU Pilot - het risico lopen steeds meer van deelname aan alle verdere procedures te worden uitgesloten; is van mening dat dit resultaat moet worden vermeden door EU-Pilot te zien als een „mediatie”-achtig alternatief waarbij de burger volledig betrokken en ingepast blijft als rechtzoekende partij; is van mening dat dit beter zou beantwoorden aan de doelstellingen in de Verdragen dat „besluiten in zo groot mogelijke openheid en zo dicht mogelijk bij de burger worden genomen” , dat „de instellingen [...] van de Unie in een zo groot mogelijke openheid” werken en dat „de Unie [...] in al haar activiteiten het beginsel [eerbiedigt] van gelijkheid van haar burgers, die gelijke aandacht genieten van haar instellingen” ; 7. neemt kennis van het aantal verzoekschriften waarvoor geen oplossing kan worden gevonden in het kader van het afgeleide EU-recht of direct toepasselijke verdragsbepalingen, maar die toch aangeven dat er sprake is van schendingen van de beginselen die een voorwaarde vormen voor toetreding tot de Unie en die overeenkomen met de waarden die zijn vastgelegd in artikel 2 VEU, waarbij artikel 7 VEU de procedures regelt om deze waarden te handhaven; 8. merkt op dat de uit hoofde van de Verdragen aan de Commissie toevertrouwde discretionaire bevoegdheid om inbreukprocedures te leiden moet worden uitgeoefend met inachtneming van de rechtsstaat, de verplichting van transparantie en openheid en het beginsel van proportionaliteit, en nooit het hoofddoel van deze bevoegdheid, namelijk de tijdige en juiste toepassing van het recht van de Unie, in gevaar mag brengen; herhaalt dat „absolute discretie gepaard aan een absoluut gebrek aan transparantie [...] volledig in strijd met de rechtsstaat” is (5) ; 9. vraagt de Commissie om te zorgen voor meer transparantie in de lopende inbreukprocedures en voor een zo snel mogelijke en adequate informatie aan de burger over de actie die naar aanleiding van hun klachten wordt ondernomen; spoort de Commissie aan een streeftermijn voor te stellen waarin de lidstaten aan een arrest van het Hof van Justitie gevolg moeten geven; 10. merkt op dat de Commissie om het EU-Pilot-initiatief te kunnen uitvoeren een vertrouwelijke online databank heeft opgericht voor de communicatie tussen diensten van de Commissie en de autoriteiten van de lidstaten; herhaalt dat het in het project EU Pilot aan transparantie ten opzichte van klagers ontbreekt en herinnert aan het verzoek van het Parlement om toegang tot de databank waarin alle klachten worden opgeslagen om het in staat te stellen toezicht te houden op de rol van de Commissie als hoedster van de Verdragen; 11. juicht de toezeggingen van de Commissie toe, maar vindt dat verdere inspanningen nodig zijn van alle betrokken partijen – de lidstaten, de Commissie, de Raad en het Parlement – om van de Unie en haar binnenmarkt een tastbare realiteit te maken voor burgers, hun organisaties en ondernemingen; 12. is van mening dat het EU-Pilot-initiatief een bijdrage zou kunnen leveren aan de oplossing van problemen waarmee burgers en bedrijven op de binnenmarkt te maken krijgen en verzoekt de Commissie om de reikwijdte van dit initiatief van 24 naar 27 lidstaten uit te breiden; 13. is ermee ingenomen dat de Commissie de nadruk legt op de noodzaak om inbreuken beter te voorkomen door alle bestaande instrumenten te gebruiken en ervoor te zorgen dat er voldoende middelen beschikbaar zijn; 14. benadrukt dat, om de consequentie te behouden bij de toepassing van EU-recht door de lidstaten en de rol van het Hof van Justitie in dit verband te verzekeren, de Commissie grondig onderzoek zou moeten verrichten en indien nodig een inbreukprocedure moet inleiden wanneer een verzoekschrift of klacht betrekking heeft op een weigering van een nationale rechtbank om een prejudiciële vraag te stellen, wanneer deze krachtens de verdragen en het acquis daartoe verplicht was; 15. juicht het toe dat de termijnen voor het onderzoek van vermeende inbreuken dankzij het gebruik van de proefprojectmethode verkort zijn, maar vindt dat de Commissie meer toelichting en nadere informatie moet geven, zodat het Parlement kan oordelen over het succes van deze methode vanuit het oogpunt van effectieve naleving door de lidstaten; 16. merkt op dat in het antwoord van de Commissie op zijn resolutie van 25 november 2010 uitsluitend wordt verwezen naar zaken die aanhangig zijn gemaakt bij het Hof (6) die zouden bevestigen dat haar diensten documenten betreffende inbreukprocedures en onderzoeken voorafgaande aan inbreukprocedures met vertrouwelijkheid moeten behandelen; herinnert de Commissie eraan dat het Hof van Justitie in deze zaken nooit heeft ontkend dat een hoger openbaar belang de toegang tot documenten evenwel kan rechtvaardigen; merkt bovendien op dat de Ombudsman blijk heeft gegeven van een positieve aanpak wat betreft van het vrijgeven van documenten betreffende inbreukprocedures (7) ; 17. vindt dat meer toegang tot informatie over inbreukdossiers kan worden gegeven zonder het doel van het onderzoek in het gedrang te brengen en meent dat een hoger openbaar belang de toegang tot deze dossiers kan rechtvaardigen, met name in gevallen waarin de menselijke gezondheid en onherstelbare schade aan het milieu op het spel kunnen staan; zou het op prijs stellen indien de toegang tot openbaar beschikbare informatie over inbreukdossiers vergemakkelijkt wordt; 18. verzoekt de Commissie dan ook nogmaals een voorstel in te dienen voor een procedurele wet in de vorm van een verordening op grond van de nieuwe rechtsgrond van artikel 298 VWEU, waarin de verschillende aspecten van de inbreukprocedure worden vastgelegd, waaronder kennisgevingen, bindende termijnen, het recht op verdediging, de motiveringsplicht en het recht van eenieder op toegang tot haar/zijn dossier, teneinde de rechten van de burgers te versterken en transparantie te waarborgen; 19. merkt op dat vele verzoekschriften betrekking hebben op belangenconflicten tussen besluitmakers en is sterk voorstander van de goedkeuring van een verordening inzake administratieve procedures van de EU, die ook algemene beginselen inzake inbreukprocedures moet bevatten; 20. wijst in dit verband op het antwoord van de Commissie op het verzoek van het Parlement om een procedurele wet, waarin zij haar twijfels uit over de mogelijkheid een verordening aan te nemen op basis van artikel 298 VWEU vanwege de uit hoofde van de Verdragen aan de Commissie toevertrouwde discretionaire bevoegdheid om zelf te bepalen hoe zij inbreukprocedures voert en maatregelen neemt om te waarborgen dat het EU-recht op de juiste wijze wordt toegepast; is ervan overtuigd dat een dergelijke procedurele wet op geen enkele wijze de discretionaire bevoegdheid van de Commissie zou beperken, maar uitsluitend zou waarborgen dat de Commissie bij het uitoefenen van haar bevoegdheid de beginselen voor „een open, doeltreffend en onafhankelijk Europees ambtenarenapparaat” eerbiedigt waarnaar wordt verwezen in artikel 298 VWEU en artikel 41 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie; 21. is ingenomen met het besluit van de Commissie juridische zaken om verzoekschrift 1028/2009, waarin wordt aangedrongen op bindende normen inzake inbreukprocedures, op te nemen in de werkzaamheden van de werkgroep die zij heeft opgericht rond artikel 298 VWEU; 22. herinnert de Commissie eraan dat in bovengenoemde mededeling van 20 maart 2002 betreffende betrekkingen met de klager inzake inbreuken op het gemeenschapsrecht verschillende fasen in de procedure worden genoemd die de Commissie aanvaardbaar vindt wat betreft de inrichting van haar discretionaire bevoegdheid en dat er dan ook geen belemmering bestaat voor het baseren van een verordening op dit instrument; wijst op het voornemen van de Commissie deze mededeling te herzien; verzoekt de Commissie met klem geen gebruik te maken van zachte wetgeving op het gebied van de inbreukprocedure, maar een verordening voor te stellen opdat het Parlement als medewetgeving volledig wordt betrokken bij een dergelijk belangrijk onderdeel van de rechtsorde van de EU; 23. wijst er in het bijzonder op dat de Commissie voornemens haar algemene beleid inzake de registratie van klachten en de betrekkingen met indieners van klachten bij te stellen in het licht van de ervaring met de nieuwe methoden die momenteel worden getest; is bezorgd over het feit dat de Commissie de inbreukprocedure niet langer gebruikt als een onmisbaar instrument om te waarborgen dat de lidstaten het recht van de Unie tijdig en op de juiste wijze toepassen; benadrukt dat het hier om een verplichting van de Commissie op grond van de Verdragen gaat waarvan niet eenzijdig afstand kan worden gedaan; verzoekt de Commissie met klem het verklaarde succes van deze „nieuwe methoden” te bewijzen aan de hand van consistente en uitvoerige gegevens betreffende de periode voor en na het project EU Pilot en in de toekomstige verordening beginselen en voorwaarden betreffende de registratie van klachten en andere rechten van klagers op te nemen; 24. is verheugd over het nieuwe element dat is opgenomen in artikel 260 VWEU op basis waarvan de Commissie het Hof van Justitie kan verzoeken een lidstaat financiële sancties op te leggen vanwege te late omzetting van een richtlijn wanneer zij bij het Hof een zaak aanhangig maakt op grond van artikel 258 VWEU; dringt er bij de Commissie op aan om, met het oog op een betere transparantie, informatie te verstrekken over het gebruik dat van deze nieuwe discretionaire bevoegdheid wordt gemaakt; 25. is van mening dat het uiterst belangrijk is dat de Commissie hiervan gebruik maakt en van alle andere mogelijke middelen om te waarborgen dat de lidstaten de wetgeving van de Unie tijdig en op de juiste wijze omzetten, in het bijzonder wanneer het om het milieu gaat; 26. benadrukt dat een tijdige omzetting van richtlijnen van de EU van essentieel belang is voor een soepel functioneren van de binnenmarkt, in het belang van de consumenten en de ondernemingen in de EU; is verheugd over de vooruitgang die op deze weg geboekt is, maar maakt zich zorgen over het hoge aantal inbreukzaken wegens te late omzetting van richtlijnen; 27. stelt zich achter de initiatieven die de lidstaten hebben genomen om de omzetting van binnenmarktrichtlijnen optimaal te laten verlopen, zoals geschikte incentieven voor de desbetreffende departementen en waarschuwingssystemen ter attendering op de naderende verstrijkdatum van de omzettingstermijn; 28. vraagt de Commissie, voortbouwend op zijn aanbeveling van 29 juni 2009 over maatregelen voor een betere werking van de binnenmarkt (8) , de „beste praktijken” bij de omzetting van binnenmarktrichtlijnen te blijven promoten; 29. stelt vast dat nationale rechtbanken een essentiële rol vervullen bij de toepassing van het EU-recht en verleent zijn volledige steun aan de inspanningen van de EU om justitiële opleidingen voor nationale rechters, juristen en ambtenaren bij de nationale overheden te bevorderen en te coördineren; 30. benadrukt dat de Commissie misschien wel gelijk heeft met haar opmerking dat het in de eerste plaats de taak is van de rechtssystemen van de lidstaten om op te treden in geval van inbreuken op de EU-wetgeving, maar dat burgers vaak met enorme moeilijkheden te kampen hebben ten gevolge van nationale gerechtelijke procedures, die duur of te lang kunnen zijn; meent derhalve dat de in het programma van Stockholm vastgelegde richtsnoeren moeten worden gevolgd; 31. is ermee ingenomen dat de Commissie meer gebruik maakt van onderzoeksmissies om inbreuken ter plaatse te onderzoeken en vindt dat moet worden gestreefd naar coördinatie en synergie met de missies die door het EP worden uitgevoerd, met name door de Commissie verzoekschriften, met eerbiediging van de onafhankelijkheid van elke instelling; 32. wijst erop dat de mogelijkheid die burgers, ondernemingen en belangengroepen hebben om een zaak betreffende de toepassing van het EU-recht voor een nationaal bestuurlijk beroepsorgaan/bestuursrechter of rechterlijke instantie te brengen los staat en onafhankelijk is van en niet in strijd is met het voeren van inbreukprocedures door de Commissie; 33. betreurt dat te veel inbreukprocedures lang voortduren voordat zij worden afgesloten of aan het Hof van Justitie worden voorgelegd; roept de lidstaten en de Commissie op tot grotere inspanningen om inbreukprocedures op te lossen en vraagt de Commissie om meer systematiek en transparantie in de prioriteiten die zij ten aanzien van inbreuken in de verschillende sectoren hanteert; 34. is bezorgd over het hoge aantal inbreuken op het terrein van erkenning van beroepskwalificaties, diensten en openbare aanbesteding; is van oordeel dat nadere verduidelijking van de rechtskaders op deze terreinen van waarde zou zijn om de nationale autoriteiten te helpen bij het omzettingsproces; 35. is blij met de aanleg van een openbare databank met wetgeving en rechtspraak op het gebied van oneerlijke handelspraktijken; is van mening dat dergelijke initiatieven ook voor andere gebieden in overweging moeten worden genomen; 36. herinnert aan het belang van het SOLVIT-netwerk dat consumenten en ondernemingen in de EU erbij helpt van hun rechten in het kader van de binnenmarkt gebruik te maken; is blij met de vooruitgang die is geboekt voor een beter functioneren van SOLVIT en vraagt de Commissie en de lidstaten om SOLVIT verder te versterken; 37. acht het belangrijk dat de EU-burgers vollediger en op een praktische manier over hun rechten op de binnenmarkt worden geïnformeerd; steunt de verdere ontwikkeling van de centrale webpagina Uw Europa; 38. wijst erop dat gerechtelijke procedures kostbaar en tijdverslindend zijn, zowel voor particuliere burgers als voor ondernemingen, en dat zij een zware last vormen voor de Europese en nationale gerechtshoven, die toch al overbelast zijn; onderstreept het belang van preventieve maatregelen en deugdelijke regelingen voor alternatieve geschillenbeslechting, waarmee deze belasting kan worden verlicht; 39. merkt op dat burgers, maatschappelijke organisaties en ondernemingen gebruik blijven maken van het verzoekschriftenmechanisme vooral om verslag uit te brengen en te klagen over de niet-naleving van EU-recht door de autoriteiten van de lidstaten op diverse niveaus, waarbij het meestal gaat over kwesties in verband met het milieu en de binnenmarkt, vaak in verband met vrij verkeer, grondrechten en burgerschap; 40. stelt vast dat vele verzoekschriften verwijzen naar het Handvest van de grondrechten ook al is het Handvest niet van toepassing op handelingen van de lidstaten, terwijl in andere verzoekschriften een beroep wordt gedaan op de waarden waarop de EU is gegrondvest; vreest dat de burgers zich misleid voelen over de eigenlijke werkingssfeer van het Handvest en vindt het uiterst belangrijk dat het toepassingsgebied en de handhaving van het Handvest van de grondrechten worden toegelicht; benadrukt dat het subsidiariteitsbeginsel, dat een van de hoekstenen is van de Europese Unie, behoorlijk moet worden uitgelegd zodat de burgers niet in de war zijn over de toepasselijkheid van het Handvest; 41. is verheugd over het specifieke hoofdstuk over verzoekschriften in het zevenentwintigste jaarlijkse verslag, waarom het Parlement had verzocht, waarin de Commissie een overzicht geeft van de nieuwe verzoekschriften die zijn ontvangen en stelt dat, hoewel de meeste verzoekschriften geen betrekking hebben op inbreuken, zo aan het Parlement en de Commissie toch nuttige informatie wordt verstrekt over wat de burger beroert; 42. verzoekt de Raad om overeenkomstig zijn eigen verklaring in punt 34 van het Interinstitutioneel Akkoord „Beter wetgeven” de lidstaten verplicht te stellen tabellen die het verband weergeven tussen de richtlijnen en de nationale omzettingsmaatregelen op te stellen en deze openbaar te maken; benadrukt dat dergelijke tabellen van wezenlijk belang zijn voor een efficiënt toezicht door de Commissie op de omzettingsmaatregelen in alle lidstaten; 43. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, het Hof van Justitie, de Europese Ombudsman en de parlementen van de lidstaten. Het Europees Parlement , – gezien de artikelen 1, 10 en 16 van het EU-Verdrag (VEU) en de artikelen 15 en 298 van het Verdrag betreffende de werking van de EU (VWEU), – gezien het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, en in het bijzonder de artikelen 41 (behoorlijk bestuur) en 42 (recht op toegang tot documenten), – gezien Verordening (EG) nr. 1049/2001 van het Europees Parlement en de Raad van 30 mei 2001 inzake de toegang van het publiek tot documenten van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie (1) , – gezien Verordening (EG, Euratom) nr. 1700/2003 van de Raad van 22 september 2003 tot wĳziging van Verordening (EEG, Euratom) nr. 354/83 inzake het voor het publiek toegankelĳk maken van de historische archieven van de Europese Economische Gemeenschap en de Europese Gemeenschap voor Atoomenergie (2) , – gezien Verordening (EG) nr. 1367/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 6 september 2006 betreffende de toepassing van de bepalingen van het Verdrag van Aarhus betreffende toegang tot informatie, inspraak bij besluitvorming en toegang tot de rechter inzake milieuaangelegenheden op de communautaire instellingen en organen (3) , – gezien de jurisprudentie van het Hof van Justitie en het Gerecht over de toegang tot documenten en met name de arresten van het Hof in de zaken Turco (gevoegde zaken C-39/05 P en C-52/05 P) (4) , Bavarian Lager ( zaak C-28/08) (5) , Volker und Marcus Schecke ( gevoegde zaken C-92/09 en C-93/09) (6) , Technische Glaswerke Ilmenau - TGI (C-139/07 P) (7) en API ( gevoegde zaken C-514/07 P, C-528/07 P en C-532/07 P) (8) , en de arresten van het Gerecht in de zaken Access Info Europe (T-233/09) (9) , MyTravel (zaak T-403/05) (10) , Borax (zaken T-121/05 en T-166/05) (11) , Joséphidès (zaak T-439/08) (12) , Co-Frutta (gevoegde zaken T-355/04 en T-446/04) (13) , Terezakis (zaak T-380/04) (14) , Agrofert Holdings (zaak T-111/07) (15) en Editions Jacob (zaak T-237/05) (16) , – gezien de activiteiten en verslagen van de Europese Ombudsman met betrekking tot de toegang tot documenten en van de Europese Toezichthouder voor gegevensbescherming over het juiste evenwicht tussen transparantie en gegevensbescherming, – gezien het voorstel van de Commissie van 30 april 2008 voor een verordening van het Europees Parlement en de Raad betreffende de toegang van het publiek tot documenten van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie ( COM(2008)0229 ), – gezien het voorstel van de Commissie van 20 maart 2011 voor een verordening van het Europees Parlement en de Raad tot wijziging van Verordening (EG) nr. 1049/2001 inzake de toegang van het publiek tot documenten van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie ( COM(2011)0137 ), – gezien het Verdrag betreffende toegang tot informatie, inspraak bij besluitvorming en toegang tot de rechter inzake milieuaangelegenheden van 1998 (Verdrag van Aarhus), – gezien het verdrag van de Raad van Europa betreffende de toegang tot officiële documenten van 2008, – gezien de jaarverslagen van de Raad, de Commissie en het Europees Parlement over 2009 en 2010 betreffende de toegang tot documenten overeenkomstig artikel 17 van Verordening (EG) nr. 1049/2001, – gezien het herziene kaderakkoord van 2010 over de betrekkingen tussen het Europees Parlement en de Commissie (17) , – gezien het Interinstitutioneel Akkoord van 20 november 2002 tussen het Europees Parlement en de Raad over de toegang van het Europees Parlement tot gevoelige gegevens van de Raad op het gebied van het veiligheids- en defensiebeleid (18) , – gezien zijn resoluties van 14 januari 2009 over de toegang van het publiek tot documenten van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie (19) , van 25 november 2010 over het jaarverslag over de activiteiten van de Europese Ombudsman in 2008 (20) , en van 17 december 2009 over verbetering van het wettelijk kader voor de toegang tot documenten die nodig is na de inwerkingtreding van het Verdrag van Lissabon, Verordening (EG) nr. 1049/2001 (21) , – gezien artikel 48 en artikel 104, lid 7, van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken ( A7-0245/2011 ), A. overwegende dat bij het Verdrag van Lissabon een nieuw constitutioneel raamwerk voor de institutionele transparantie in de EU tot stand is gebracht met de verankering – vanuit het oogpunt van een open, doeltreffend en onafhankelijk Europees ambtenarenapparaat – van een fundamenteel recht op toegang tot de documenten van de instellingen, organen en instanties van de EU; overwegende dat dit recht, dat krachtens het Verdrag niet alleen geldt voor de burgers van de Unie, maar ook voor elke natuurlijke of rechtspersoon met verblijfplaats of statutaire zetel in een lidstaat, dient te worden uitgeoefend met inachtneming van de algemene beginselen en beperkingen (ter bescherming van bepaalde openbare en particuliere belangen) die vastgelegd zijn in de verordeningen van het Europees Parlement en de Raad , B. overwegende dat de algemene regel thans inhoudt dat wetgevingsdocumenten volledig toegankelijk zijn en dat uitzonderingen voor niet-wetgevingsdocumenten beperkt moeten worden; overwegende dat de twee benaderingen elkaar niet mogen ondermijnen, C. overwegende dat in de nieuwe Verdragen niet meer wordt gerept van het behoud van de „doeltreffendheid van het besluitvormingsproces” van de Raad (art. 255 en 207, lid 3, van het voormalige EG-Verdrag) - de zogeheten „ruimte om na te denken” - als mogelijk argument om het recht op inzage wat wetgevingsprocedures betreft in te perken; overwegende dat voor administratieve procedures de „ruimte om na te denken” afgestemd moet worden op artikel 1 VEU en artikel 298 VWEU, op grond waarvan een open, doeltreffend en onafhankelijk Europees ambtenarenapparaat vereist is, D. overwegende dat transparantie een essentieel onderdeel van de participerende democratie is - als aanvulling op de representatieve democratie, waarop de werking van de Unie gegrond is, zoals uitdrukkelijk genoemd in de artikelen 9 tot en met 11 VEU - waarmee de burger inbreng heeft in de besluitvorming en de openbare controle, zodat de legitimiteit van het democratische politieke bestel gewaarborgd wordt, E. overwegende dat de burgers aandringen op meer democratie, grotere transparantie en meer openheid van de kant van instellingen en politieke actoren en op een sterkere corruptiebestrijding; overwegende dat het verlenen van toegang tot documenten en informatie een manier is om ervoor te zorgen dat burgers in het democratische proces kunnen participeren en dat corruptie wordt voorkomen en bestreden, F. overwegende dat de EU steeds meer kritiek dreigt te zullen oogsten wegens het aanhoudende gebrek aan transparantie, openheid en toegang tot documenten en informatie voor de burgers, dat wordt geïllustreerd door het feit dat het vanwege de weigering van de Commissie om de amendementen van het Parlement te aanvaarden onmogelijk is gebleken een nieuwe verordening inzake het recht van toegang tot documenten vast te stellen, alsmede door het feit dat de lidstaten niet bereid zijn om hun documenten, discussies en beraadslagingen toegankelijk te maken voor het publiek en het Parlement, G. overwegende dat op EU-niveau aanvullende en strengere maatregelen tegen corruptie moeten worden genomen om ervoor te zorgen dat de EU-instellingen op alle niveaus en alle locaties corruptievrij blijven, en overwegende dat het Europees Parlement lering moet trekken uit recente slechte ervaringen door regels voor de betrekkingen tussen Parlementsleden en EP-personeel enerzijds en lobbyisten en belangengroepen anderzijds te formuleren met inbegrip van regels die voor grotere transparantie zorgen, H. overwegende dat de burgers, om nakoming van de verantwoordingsplicht en de legitimiteit van een democratisch politiek bestel te waarborgen, het recht hebben om te weten hoe hun vertegenwoordigers zich gedragen als zij eenmaal verkozen of benoemd zijn tot lid van een openbaar orgaan of hun lidstaat op Europees of internationaal niveau vertegenwoordigen (beginsel van de verantwoordingsplicht), hoe het besluitvormingsproces in zijn werk gaat (met inbegrip van documenten, amendementen, tijdschema's, betrokken partijen, uitgebrachte stemmen, enz.) en hoe de openbare middelen worden toegewezen en besteed en met welke resultaten (beginsel van de traceerbaarheid van middelen), I. overwegende dat de vigerende Verordening (EG) nr. 1049/2001 op verscheidene belangrijke punten geen heldere definities geeft, zoals het vetorecht van de lidstaten en de inperkingen van de „ruimte om na te denken”, en evenmin een duidelijke afbakening van de uitzonderingen, de rubricering van documenten en het evenwicht tussen openheid en gegevensbescherming, J. overwegende dat de EU met de inwerkingtreding van het Verdrag van Lissabon nieuwe bevoegdheden op het gebied van strafrechtelijke en politiële samenwerking heeft gekregen (art. 82 en 83 VWEU); overwegende dat die nieuwe bevoegdheden voor de elementaire mensenrechten van belang kunnen zijn en tot een opener wetgevingsprocedure zouden kunnen nopen, K. overwegende dat artikel 15 VWEU en artikel 42 van het Handvest van de grondrechten het begrip „document” ruim definiëren, namelijk als informatie, ongeacht de informatiedrager, L. overwegende dat Verordening (EG) nr. 1049/2001 blijkens de statistisch aantoonbare verschillen tussen de instellingen niet uniform wordt toegepast; overwegende dat de cijfers in de jaarverslagen over 2009 met betrekking tot de toepassing van Verordening (EG) nr. 1049/2001 door de EU-instellingen globaal een daling laten zien in het aantal en percentage afwijzingen, namelijk tot 12% (33 gevallen) (22) bij het Parlement (tegen 16% in 2008), 22,5% (2254 gevallen) (23) bij de Raad (tegen 28% in 2008) en 11,65% (589 gevallen) bij de Commissie (tegen 13,99% in 2008), waarbij de redenen voor afwijzing in 2009 van instelling tot instelling varieerden met als voornaamste argument bescherming van het besluitvormingsproces (39,74% bij het Parlement (24) , 39,2% van de initiële verzoeken bij de Raad (25) en 26% bij de Commissie (26) ), M. overwegende dat het Hof met zijn arrest in de zaak Toland/Parliament (27) het besluit van het Europees Parlement vernietigde om geen toegang te verlenen tot een verslag van de Dienste interne audit van 9 januari 2008 getiteld „Audit van de vergoeding voor parlementaire bijstand”, N. overwegende dat de Commissie en het Parlement in 2009 geen gevoelige documenten in hun registers hebben opgenomen, terwijl de Raad 157 gevoelige documenten als „CONFIDENTIEL UE” of „SECRET UE” heeft gerubriceerd, van de 445 als zodanig gerubriceerde documenten, O. overwegende dat internationale overeenkomsten in de Europese rechtsorde vergelijkbare gevolgen hebben als de interne EU-wetgeving en dat de burgers over internationale overeenkomsten geïnformeerd moeten worden en toegang tot de desbetreffende documenten moeten krijgen, P. overwegende dat Verordening (EG) nr. 1049/2001 aan de instellingen de verplichting oplegt te overwegen om een document gedeeltelijk toegankelijk te maken indien het document slechts gedeeltelijk onder een uitzondering op het recht van toegang valt; overwegende dat in gevallen van gedeeltelijk toegankelijk gemaakte documenten de toegang daartoe vaak te beperkt is en zich alleen uitstrekt tot de titel of de inleidende paragrafen, terwijl inzage in de belangrijkste paragrafen wordt geweigerd, Q. overwegende dat in artikel 41 van het Handvest van de grondrechten het recht van eenieder is verankerd „om inzage te krijgen tot het hem betreffende dossier, met inachtneming van het gerechtvaardigde belang van de vertrouwelijkheid en het beroeps- en het zakengeheim” en overwegende dat er nog steeds sprake is van ernstige tekortkomingen bij de naleving van dit recht hetgeen ertoe leidt dat druk wordt uitgeoefend om de regels inzake de toegang van de burgers tot de hen betreffende dossiers toe te passen, R. overwegende dat alle instellingen, organen en instanties van de Unie krachtens artikel 15 VWEU verplicht zijn om „in een zo groot mogelijke openheid” te werken; overwegende dat deze verplichting ook geldt voor de comités die de Commissie bijstaan bij de uitvoering van haar taken; overwegende dat het standaardreglement van orde voor comités niet aan deze verplichting voldoet, aangezien daarin is bepaald dat alle beraadslagingen en documenten betreffende zogenoemde comitéprocedures vertrouwelijk zijn, Toegang tot documenten als grondrecht 1. wijst er andermaal op dat transparantie de algemene regel is en dat het Verdrag van Lissabon (en het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, nu dat juridisch bindend is geworden) dit tot een wettelijk grondrecht van de burger heeft gemaakt; wijst erop dat besluiten tot afwijzing van een verzoek om inzage daarom gebaseerd moeten zijn op duidelijk en nauwkeurig omschreven uitzonderingsgronden en met redenen omkleed en gegrond moeten zijn, zodat de burger begrijpt waarom het verzoek is afgewezen en daadwerkelijk gebruik kan maken van de beschikbare beroepsmogelijkheden; 2. is van oordeel dat de EU inzake openbaarheid van bestuur en moderne democratie een voorbeeldfunctie moet vervullen voor de lidstaten en derde landen; 3. herinnert eraan dat transparantie de beste manier is om corruptie, fraude, belangenconflicten en wanbeheer te voorkomen; 4. verzoekt alle instellingen, organen en instanties van de Unie, met inbegrip van de onlangs opgerichte Europese Dienst voor extern optreden, Verordening (EG) nr. 1049/2001 met onmiddellijke ingang volledig toe te passen, zoals de Verdragen verlangen, en daarover een jaarverslag te publiceren, zoals artikel 17 van Verordening (EG) nr. 1049/2001 voorschrijft; 5. wijst erop dat stappen van het Hof van Justitie, de Europese Ombudsman en de Europese Toezichthouder voor gegevensbescherming, die zich vooral in individuele gevallen uitspreken, niet de plaats van wetgeving kunnen innemen als het gaat om rechtszekerheid en rechtsgelijkheid; betreurt het dat ook door het Hof verkondigde duidelijke beginselen, zoals in het arrest in de zaak-Turco over transparantie in de wetgeving, niettemin niet worden nageleefd; roept de instellingen derhalve andermaal op om het arrest-Turco inzake in het kader van het wetgevingsproces opgestelde adviezen van juridische diensten in acht te nemen; wijst er nogmaals op dat de wetgever de in de rechtspraak van het Hof van Justitie gesignaleerde problemen moet aanpakken en oplossen en het recht op toegang tot documenten ten volle en met ruimere strekking gestalte moet geven, in de geest van de recente Verdragswijzigingen die duidelijk in een grondrecht op toegang tot documenten voorzien; 6. is van oordeel dat herziening van Verordening (EG) nr. 1049/2001 noodzakelijk is om een aantal bepalingen te verduidelijken, de uitzonderingsgronden af te bakenen en in te perken en te bereiken dat de door de Verdragen en het Handvest gegarandeerde transparantie door de uitzonderingsgronden niet ondermijnd wordt; meent dat deze herziening tot versterking van het recht van toegang tot documenten moet leiden, zonder de bestaande normen voor de bescherming van dat recht op enigerlei wijze te af te zwakken, en dat de jurisprudentie van het Hof bij de herziening in acht moet worden genomen; benadrukt in dit verband dat de herziene verordening eenvoudig en inzichtelijk voor de burgers moet zijn opdat zij hun recht daadwerkelijk kunnen uitoefenen; 7. stelt dat het Commissievoorstel uit 2008 ter herziening van Verordening (EG) nr. 1049/2001 de transparantie van de Unie niet op het niveau brengt dat volgens het Verdrag van Lissabon vereist is, en dat veel van de door de Commissie voorgestelde wijzigingen het huidige niveau zelfs verlagen; is van mening dat met name de door de Commissie voorgestelde wijziging van artikel 3, die de definitie van „document” aanzienlijk inperkt, in strijd is met het Verdrag van Lissabon; verzoekt de Commissie een herzien voorstel tot wijziging van Verordening (EG) nr. 1049/2001 in te dienen waarin volledig recht wordt gedaan aan het vereiste van sterkere transparantie zoals dat neergelegd is in het Verdrag van Lissabon en tot uiting komt in de jurisprudentie van het Hof en de eerdere documenten van het Parlement; 8. wijst erop dat het Hof in de zaak Zweden/Commissie (C-64/05 P) (28) heeft geoordeeld dat de lidstaten niet beschikken over een absoluut vetorecht ten aanzien van documenten die van hen afkomstig zijn, maar alleen over de mogelijkheid van een conform advies, om na te gaan of een van de uitzonderingsgronden als bedoeld in Verordening (EG) nr. 1049/2001 van toepassing is (29) ; is van oordeel dat verduidelijking in de wetgeving nodig is om de juiste naleving van deze rechterlijke uitspraak te waarborgen en om vertragingen en controverses te voorkomen, die zich nog steeds voordoen zoals blijkt uit de zaak- IFAW (30) ; 9. wijst erop dat artikel 9 van Verordening (EG) nr. 1049/2001 inzake gevoelige documenten een compromis is dat niet meer beantwoordt aan de nieuwe constitutionele en wettelijke verplichtingen nu het Verdrag van Lissabon in werking is; 10. beklemtoont dat rubricering van gevoelige documenten rechtstreeks van invloed is op het recht van toegang van de burger; wijst erop dat het huidige rubriceringssysteem louter op interinstitutionele afspraken gebaseerd is en overrubricering in de hand werkt; dringt aan op gemeenschappelijke regels voor rubricering in de vorm van een verordening; 11. dringt er met name bij de Raad op aan dat het Parlement volledig inzage krijgt in gerubriceerde documenten die verband houden met internationale overeenkomsten, zoals bepaald in artikel 218 VWEU, en in gerubriceerde documenten die verband houden met evaluatieprocedures van de EU, teneinde interinstitutionele problemen te voorkomen zoals die zich onder meer hebben voorgedaan in verband met de toetreding van de EU tot het EVRM, de Schengen-evaluatie betreffende Bulgarije en Roemenië, de handelsovereenkomst ter bestrijding van namaak (ACTA) en de mensenrechtendialoog EU-China; 12. benadrukt het belang van goede rubriceringsregels voor een oprechte interinstitutionele samenwerking; is in dat verband ingenomen met de interinstitutionele afspraken inzake rubricering van en toegang tot documenten, ofschoon die niet de plaats van wetgeving kunnen innemen; verzoekt de Raad en de Europese Dienst voor extern optreden in dit verband het voorbeeld van het nieuwe IIA tussen Parlement en Commissie te volgen en spoedig een vergelijkbaar akkoord met het Parlement te sluiten; 13. verlangt dat de EU-instellingen gaan werken aan transparantere Europese regels inzake vrijheid van informatie, waarin volledig recht wordt gedaan aan de voorstellen in dit verslag, de recente jurisprudentie en de nieuwe Verdragen; 14. wijst erop dat het Hof in zijn arrest in de gevoegde zaken Zweden en Turco/Raad de plicht tot openheid in het wetgevingsproces heeft bekrachtigd met het volgende argument: „Transparantie ter zake draagt bij tot de versterking van de democratie door de burgers in staat te stellen, alle informatie te controleren die aan een wetgevingshandeling ten grondslag heeft gelegen.” (31) ; stelt derhalve dat alle uitzonderingsgronden die op het wetgevingsproces betrekking hebben, met inbegrip van juridische adviezen, nauwkeurig afgebakend moeten worden en dat de zogeheten „ruimte om na te denken” zorgvuldig gedefinieerd dient te worden (32) ; 15. beklemtoont dat dit duidelijke beginsel nog steeds niet in praktijk wordt gebracht, zoals moge blijken uit het recente arrest in de zaak- Access Info Europe (33) betreffende de weigering van de Raad om de standpunten van de lidstaten over de voorgestelde herschikking van Verordening (EG) nr. 1049/2001 bekend te maken, en de zaak- ClientEarth/Raad (34) , die bij het Gerecht in behandeling is, over een juridisch advies inzake de herschikking van Verordening (EG) nr. 1049/2001; merkt op dat de openbaarmaking van de standpunten van de lidstaten tijdens de onderhandelingen over Verordening (EG) nr. 1049/2001 en tal van daarna vastgestelde maatregelen de besluitvaardigheid van de Raad op generlei wijze heeft ondermijnd, aangezien die openbaarmaking de succesvolle afronding van de desbetreffende wetgevingsprocedures niet in de weg heeft gestaan; 16. dringt er bij de Raad op aan zijn regels te herzien en meer transparantie te betrachten met betrekking tot de wetgevingsprocedures in zijn werkgroepen en interne organen door ten minste de roosters, agenda's, notulen van de beraadslagingen, behandelde documenten, amendementen, goedgekeurde documenten en besluiten en ledenlijsten bekend te maken en de delegaties der lidstaten bij naam te noemen, met dien verstande dat de mogelijkheid van inroeping van de uitzonderingsgronden van artikel 4, lid 1, van Verordening (EG) nr. 1049/2001 ten aanzien van de publicatie van die lijsten gehandhaafd blijft; verzoekt de Raad de besluiten van die organen voor het publiek toegankelijk te maken; is gekant tegen het gebruik van documenten met beperkte inzage („limited”), een term die in Verordening (EG) nr. 1049/2001 niet voorkomt, alsook van niet-geregistreerde documenten, zoals vergaderdocumenten; 17. meent dat de commissies van het Parlement steeds ten minste een oriënterende stemming moeten houden voordat zij deelnemen aan een trialoog met de Raad, teneinde het wetgevingsproces beter controleerbaar, inzichtelijker en toegankelijker voor het publiek te maken; meent dat de Raad van zijn kant telkens een „algemene benadering” dient vast te stellen of het in het Coreper overeengekomen onderhandelingsstandpunt dient goed te keuren alvorens deel te nemen aan een trialoog met het Parlement en dat al de betrokken documenten van het Parlement en de Raad onmiddellijk voor het publiek toegankelijk moeten zijn; 18. verzoekt de Commissie de agenda's, notulen en opgaven van belangen van de deskundigengroepen en de namen van de leden en de werkzaamheden en stemmingen van de „comitologiecomités” bekend te maken, evenals de documenten die door dergelijke groepen en comités worden behandeld, met inbegrip van ontwerpen van gedelegeerde handelingen en ontwerpuitvoeringshandelingen; dringt er bij het Parlement op aan om, ook intern, een transparanter en opener procedure vast te stellen voor de behandeling van dergelijke documenten; 19. wijst erop dat de door de Verdragen verlangde transparantie niet beperkt is tot de wetgevingsprocedures maar ook voor de niet-wetgevingsactiviteiten van de instellingen, organen en instanties van de EU geldt; beklemtoont dat Verordening (EG) nr. 1049/2001 de enige wettelijke grondslag is om na te gaan of er een recht op toegang tot een document is en dat andere regelingen, zoals de interne reglementen en oprichtingsverordeningen van instellingen, organen en instanties, geen extra gronden voor weigering van toegang kunnen invoeren; 20. betreurt dat de onlangs tussen de EU-instellingen gevoerde onderhandelingen met het oog op gemeenschappelijke overeenstemming inzake gedelegeerde handelingen en over een nieuwe kaderovereenkomst tussen de Commissie en het Parlement niet volledig transparant waren; verbindt zich ertoe zijn onderhandelingen met de Raad en de Commissie over lopende en toekomstige interinstitutionele akkoorden en vergelijkbare overeenkomsten volledig transparant te maken; 21. spreekt andermaal zijn waardering uit voor de inzet van de Europese Ombudsman voor transparantie in de EU, wetende dat ongeveer een derde van de zaken die hij behandelt op dit terrein ligt, zoals blijkt uit het jaarverslag 2009 van de Ombudsman, en wijst in dit verband op zijn rol bij de wijziging in het openheidsbeleid van het Europees Geneesmiddelenbureau EMA ten aanzien van de openbaarmaking van meldingen over bijwerkingen (35) en de rapporten over klinisch onderzoek (36) ; benadrukt dat gegevens van EU-instanties in de regel openbaar dienen te zijn; 22. wijst erop dat het Hof in een aantal recente uitspraken, zoals in de zaken- API en - TGI (zie boven), het bestaan van „algemene aannames” heeft vastgesteld, waarmee de Commissie in sommige gevallen wordt ontheven van de plicht om de gevraagde documenten een voor een te onderzoeken; beklemtoont dat dit wezenlijk indruist tegen de kernbeginselen van Verordening (EG) nr. 1049/2001; wijst erop dat het Hof in zijn uitspraken ook benadrukt dat er een herziening nodig is van de regels voor de toegang van rechtstreeks betrokken partijen tot hun eigen bestanden die bij de instellingen berusten; 23. wijst erop dat artikel 15 VEU slechts specifiek voor de administratieve documenten van het Hof van Justitie geldt, maar dat het Hof krachtens artikel 1 VEU evenals alle andere instellingen, organen en instanties van de Unie „in een zo groot mogelijke openheid” dient te werken; verzoekt het Hof na te gaan hoe zijn rechterlijke werkzaamheden transparanter kunnen worden, omdat er niet alleen „recht moet worden gedaan”, maar het „recht doen” ook zichtbaar moet zijn (37) , en zich wat zijn administratieve werkzaamheden betreft volledig aan Verordening (EG) nr. 1049/2001 te houden; 24. wijst nogmaals op het belang van het beginsel van de traceerbaarheid van middelen, dat moet waarborgen dat de burgers inzicht hebben in de manier waarop openbare middelen worden toegewezen en besteed en met welke resultaten, en dringt er bij de EU-instellingen op aan dit beginsel toe te passen op alle niveaus van het beheer van de instellingen, hun beleidsmaatregelen en de voor de tenuitvoerlegging daarvan toegekende middelen; Uitzonderingen 'Ruimte om na te denken„ 25. wijst erop dat er in de nieuwe Verdragen niet meer wordt gerept van de taak van de Raad om de gevallen te omschrijven waarin hij geacht moet worden als wetgever op te treden en om de doeltreffendheid van het besluitvormingsproces te behouden (art. 207, lid 3, van het voormalige EG-Verdrag) - de zogeheten „ruimte om na te denken” - en dat het „overleven” van dit begrip, voor wat wetgevingsprocedures betreft, louter gebaseerd is op artikel 4, lid 3, van Verordening (EG) nr. 1049/2001; 26. wijst erop dat volgens de normen van toonaangevende internationale ngo's (38) een weigering om een document openbaar te maken moet worden gemotiveerd aan de hand van een strenge drieledige toets: 1) de in het document vervatte informatie heeft betrekking op een in de wetgevingshandeling genoemde legitieme doelstelling, 2) openbaarmaking van het document zou de verwezenlijking van die doelstelling op ernstige wijze belemmeren, en 3) het belang van het publiek bij openbaarmaking van de in het document vervatte informatie weegt niet op tegen de gevolgen van het belemmeren van de verwezenlijking van die doelstelling; 27. herinnert eraan dat Verordening (EG) nr. 1049/2001 aan de instellingen de duidelijke verplichting oplegt om alle delen van een document toegankelijk te maken die niet onder een van de uitzonderingen vallen; merkt op dat in geval van gedeeltelijk toegankelijk gemaakte documenten de toegang daartoe vaak te beperkt is en benadrukt dat ernstig dient te worden overwogen ook de belangrijke delen van documenten toegankelijk te maken die voor de verzoeker van belang zijn; 28. wijst erop dat de definitie van het huidige artikel 4, lid 3, van Verordening (EG) nr. 1049/2001 gericht is op het inperken van de zogeheten „ruimte om na te denken” door te bepalen dat de toegang tot een document alleen kan worden geweigerd als de verspreiding ervan het besluitvormingsproces „ernstig” zou ondermijnen, waarbij enkel „ondermijnen” niet volstaat, en dat openbaarmaking toch kan worden toegestaan indien er sprake is van een „hoger openbaar belang”; beklemtoont evenwel dat, in weerwil van deze overwegingen, de definitie van het huidige artikel 4, lid 3, van Verordening (EG) nr. 1049/2001 niet erg vastomlijnd is, geen duidelijke voorwaarden voor de toepassing geeft en de jurisprudentie van het Hof niet meeweegt; dringt omwille van de rechtszekerheid aan op een adequate definitie die het begrip strikter afbakent; 29. beklemtoont dat trialogen en bemiddelingen (zoals expliciet opgesomd in artikel 294 VWEU) een wezenlijk stadium van de wetgevingsprocedure vormen en geen afzonderlijke „ruimte om na te denken”; is met name van mening dat de huidige procedures voor de trialoog voorafgaand aan een eventuele eerste lezing niet voor voldoende transparantie en toegang tot documenten zorgen, noch intern voor het Parlement, noch extern voor de burgers en de publieke opinie; verlangt derhalve dat de documenten die daarbij worden opgesteld, zoals agenda's, overzichten van resultaten, en de in vier kolommen opgemaakte werkdocumenten die dienstig voor de onderhandelingen zijn, in beginsel niet anders mogen worden behandeld dan andere wetgevingsdocumenten en dat ze bij een trialoog voorafgaand aan een eventuele eerste lezing openbaar moeten zijn; draagt zijn bevoegde organen derhalve op deze procedure te standaardiseren en dringt er bij de andere instellingen op aan dit eveneens te doen; Gegevensbescherming en transparantie 30. wijst erop dat er een juist evenwicht gevonden moet worden tussen transparantie en gegevensbescherming (39) , zoals duidelijk is geworden uit de zaak- Bavarian Lager , en benadrukt dat gegevensbescherming niet mag worden misbruikt voor verdoezeling van belangenconflicten of ongepaste beïnvloeding van beheer en besluitvorming door de EU; wijst erop dat het arrest van het Hof in de zaak- Bavarian Lager gestoeld is op de huidige formulering van Verordening (EG) nr. 1049/2001 en geen beletsel vormt voor wijziging van de formulering, wat dringend noodzakelijk is, vooral nu het recht op toegang tot documenten in de Verdragen en het Handvest van de grondrechten verankerd is; 31. is ingenomen met de overeenstemming tussen de Europese Toezichthouder voor gegevensbescherming en de Europese Ombudsman over het juiste evenwicht tussen gegevensbescherming en transparantie, met name wat betreft de proactieve benadering, die inhoudt dat instellingen nagaan in hoeverre de verwerking van gegevens tot openbaarmaking leidt of kan leiden en dat zij de betrokkenen daarvan vóór, doch in elk geval gelijktijdig met de gegevensvergaring, in kennis stellen (40) ; Verdrag van Aarhus 32. wijst erop dat er verscheidene discrepanties bestaan tussen Verordening (EG) nr. 1049/2001 het en Verdrag van Aarhus zoals toegepast middels Verordening (EG) nr. 1367/2006, waaronder het ontbreken in het Verdrag van Aarhus van „absolute” weigeringsgronden en uitzonderingen op grond van militaire aangelegenheden of het financieel, monetair of economisch beleid van de Unie of een lidstaat, juridisch advies of inspecties, onderzoeken en audits, en de beperking van de uitzondering op grond van commerciële belangen tot gevallen waarin de vertrouwelijkheid wettelijk beschermd is om een legitiem economisch belang te beschermen; 33. verzoekt alle instellingen, organen en instanties van de Unie Verordening (EG) nr. 1049/2001 op een manier toe te passen die consistent is met het Verdrag van Aarhus; dringt bij de Commissie aan op openbaarmaking van de normcontrolestudies inzake de omzetting van de Europese milieurichtlijnen (41) en van wetenschappelijke rapporten, bijv. over de effecten van biobrandstof (42) , en verzoekt het Europees Chemicaliënagentschap ECHA zich volledig te houden aan artikel 119 van Verordening (EG) nr. 1907/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 18 december 2006 inzake de registratie en beoordeling van en de autorisatie en beperkingen ten aanzien van chemische stoffen (REACH) (43) wat betreft toegang van het publiek langs elektronische weg, slechts verzoeken om vertrouwelijkheid in te willigen die duidelijk gegrond zijn in de zin van artikel 119, lid 2, van de REACH-verordening, en de informatie die overeenkomstig artikel 118, lid 2, van de REACH-verordening normaliter geacht wordt de bescherming van commerciële belangen in gevaar te brengen, strikt te interpreteren en zonder iets af te doen aan zijn verplichting ingevolge Verordening (EG) nr. 1049/2001 om verlening van de vertrouwelijke status per geval af te wegen tegen een mogelijk hoger openbaar belang; 34. beklemtoont dat bij elke wijziging van Verordening (EG) nr. 1049/2001 het Verdrag van Aarhus ten volle geëerbiedigd moet worden en dat hetzelfde moet gelden voor enigerlei ontheffing; Internationale betrekkingen 35. beklemtoont dat documenten betreffende internationale overeenkomsten, met inbegrip van documenten die goedgekeurd zijn door of voorgelegd zijn aan organen die tot taak hebben die overeenkomsten ten uitvoer te leggen of op de toepassing ervan toe te zien, voor het publiek toegankelijk moeten worden gemaakt, aangezien zij niet categorisch van openbaarmaking zijn uitgesloten, en benadrukt dat toegang tot dergelijke documenten alleen mag worden geweigerd indien de internationale betrekkingen dreigen te worden geschaad, en met inachtneming van artikel 4, lid 4, van Verordening (EG) nr. 1049/2001 inzake raadpleging van derden; wijst erop dat internationale overeenkomsten bindende gevolgen hebben en dat de toepassing van uitzonderingen daarom afhankelijk moet worden gesteld van een openbaarbelangtoets; wijst erop dat voor het door de Europese burgers gekozen Europees Parlement krachtens de Verdragen een institutionele rol weggelegd is bij de behartiging van het algemeen belang; is vastbesloten erop toe te zien dat de nieuwe institutionele bevoegdheden op het gebied van internationale overeenkomsten die het Parlement bij het Verdrag van Lissabon heeft gekregen ten volle geëerbiedigd worden en dat bilaterale overeenkomsten met derde landen dat niet mogen doorkruisen; Behoorlijk bestuur 36. beklemtoont dat transparantie nauw verbonden is met het recht op behoorlijk bestuur zoals bedoeld in artikel 298 VWEU en artikel 41 van het Handvest van de grondrechten; benadrukt dat openbaarheid van bestuur garandeert dat er democratische controle op de uitoefening van de administratieve taken van de EU, de deelneming van het maatschappelijk middenveld en de bevordering van behoorlijk bestuur kan worden uitgeoefend; 37. wijst erop dat het thans nog ontbreekt aan een samenhangend bestuursrecht voor de instellingen, organen en instanties van de Unie, waaronder regels betreffende de kennisgeving van administratieve besluiten waartegen beroep mogelijk is (44) , en een duidelijke omschrijving van „administratieve taken” als bedoeld in artikel 15, lid 3, VWEU; dringt er daarom bij de EU-instellingen op aan dat zij met spoed overeenkomstig artikel 298 VWEU een gemeenschappelijk Europees bestuursrecht formuleren en een gemeenschappelijke, horizontaal toepasbare omschrijving van „administratieve taak” geven, met name voor de Europese Centrale Bank, de Europese Investeringsbank en het Hof van Justitie; verzoekt de Commissie overeenkomstig artikel 225 VWEU hierover een wetgevingsvoorstel in te dienen waarin onder meer aandacht wordt besteed aan transparantie en verantwoordingsplicht jegens klagers, het Parlement en het publiek in het kader van door de Commissie ingeleide inbreukprocedures; 38. benadrukt dat Verordening (EG) nr. 1049/2001 strikte termijnen geeft voor de afhandeling van verzoeken om toegang tot documenten (45) ; moet tot zijn grote verontrusting vaststellen dat de Commissie zich niet aan die termijnen houdt, zelfs met betrekking tot de aanbeveling en strenge maatregelen van de Europese Ombudsman, bijvoorbeeld bij zaak 676/2008/RT (de „zaak-Porsche”); stelt tot zijn teleurstelling vast dat de situatie sinds het laatste verslag van het Parlement (in 2009) niet is veranderd, getuige de twee zaken die ClientEarth e.a. hebben aangespannen (T-120/10 en T-449/10); 39. wijst erop dat in verscheidene gevallen de trage afhandeling ertoe heeft geleid dat de zaak voor het Hof is gebracht wegens het uitblijven van een reactie, waarna de Commissie alsnog reageerde, zodat de rechtszaak kwam te vervallen en de betrokkene gedwongen was de procedure van voren af aan te beginnen (46) ; dringt er bij de Commissie op aan de in Verordening (EG) nr. 1049/2001 gestelde termijnen geheel en al in acht te nemen; stelt voor dat aan niet-naleving van de termijnen consequenties worden verbonden, zoals verplichte openbaarmaking van de documenten; 40. verlangt dat in de jaarverslagen die overeenkomstig artikel 17 van Verordening (EG) nr. 1049/2001 worden opgesteld en gepubliceerd, tevens verslag wordt gedaan van de gemiddelde afhandelingstijd van verzoeken, zoals de Raad heeft gedaan in zijn jaarverslag 2009 inzake toegang tot documenten; 41. wijst erop dat aan behoorlijk bestuur de begrippen „toegang tot documenten” en „toegang tot informatie” gekoppeld zijn; dringt aan op wijziging van de huidige wetgeving waarmee het bepaalde in artikel 6, leden 2 en 4, van Verordening (EG) nr. 1049/2001 betreffende verduidelijking van een verzoek en assistentie aan de burger wordt toegepast op „verzoeken om informatie” wanneer er documenten bestaan die voor het bewuste verzoek relevant zijn; 42. wijst erop dat transparantie niet alleen een zaak is van passief reageren door instellingen, organen of instanties van de EU maar ook een proactieve benadering vereist, zoals de Europese Ombudsman meermalen heeft benadrukt; dringt er bij de EU-instellingen op aan om zoveel mogelijk categorieën documenten (zoals begrotingen en overzichten van door de instellingen in de afgelopen drie jaar gegunde opdrachten) standaard op hun website te publiceren; beklemtoont dat met een proactieve benadering kan worden voorkomen dat er procedures worden gevoerd, hetgeen leidt tot ondoelmatig gebruik van belastinggeld en nodeloze vertraging, kosten en rompslomp voor degene die om informatie verzoekt; 43. verzoekt de Commissie om bij het beheer van Europese middelen voor transparantie te zorgen door op één website in een van de werktalen van de EU gestandaardiseerde gegevens te publiceren over alle begunstigden van die middelen; 44. stelt dat er „brandpunten” voor toegang tot documenten moeten komen en dat er een gerichte opleiding moet worden gegeven aan ambtenaren in elk DG of vergelijkbare afdeling bij de instellingen om tot een zo goed mogelijke proactieve aanpak te komen, om de verzoeken op de efficiëntste manier te beoordelen en om erop toe te zien dat alle termijnen die in Verordening (EG) nr. 1049/2001 vastgelegd zijn volledig in acht worden genomen; 45. stelt nogmaals dat het Parlement bij de proactieve benadering inzake openbaarmaking, transparantie, openheid en toegang tot documenten het voortouw moet nemen; onderstreept in dat verband het succes van de webstreaming van hoorzittingen en commissievergaderingen, naast de plenaire vergaderingen, en is van mening dat dit de norm moet worden en dat het „Legislative Observatory” (OEIL) in alle officiële EU-talen beschikbaar moet zijn en, zowel met betrekking tot de parlementaire commissies als tot de plenaire vergadering, tevens informatie moet bevatten als amendementen, adviezen van andere commissies, adviezen van de Juridische Dienst, stemlijsten, hoofdelijke stemmingen, aanwezige EP-leden en EP-leden die hun stem hebben uitgebracht, interinstitutionele correspondentie, namen van schaduwrapporteurs, een zoekfunctie op trefwoord, meertalige zoekmogelijkheden, indieningstermijnen, RSS feeds, een uiteenzetting van de wetgevingsprocedure, links naar webstreams van overleg, enz., zodat de burgers alomvattende informatie krijgen, d.w.z. toegang tot de documenten plus samenvattingen van wetgevingsvoorstellen in meerdere talen en samenvattingen van de bestaande EU-wetgeving (SCADplus), eveneens met goede zoek- en bladermogelijkheden zoals hierboven beschreven; 46. wijst er andermaal op dat de onafhankelijkheid van de EP-leden beschermd moet worden; is voorts van mening dat transparantie ook dient te gelden voor het functioneren van de officiële organen van het Parlement (zoals de Conferentie van voorzitters, het Bureau (47) en de Quaestoren) en voor de werkzaamheden van de leden, zoals de deelname aan parlementaire werkzaamheden en aanwezigheid bij vergaderingen, volgens de criteria die het Parlement in zijn resolutie van 14 januari 2009 heeft bepleit; is van oordeel dat het vraagstuk van de vergoedingen van de leden op transparante wijze aangepakt moet worden, met volledige inachtneming van de regels inzake bescherming van persoonsgegevens; 47. is van mening dat de transparantie op EU-niveau moet worden weerspiegeld bij de omzetting door de lidstaten van EU-wetgeving in nationaal recht, met name door het opstellen van concordantietabellen, waarbij de leidraad gevormd wordt door de openheid die gestalte krijgt via e-parlement en e-overheid; 48. benadrukt dat het recht van burgers op informatie meestal wordt ondermijnd wanneer zij in aanraking komen met instanties in de lidstaten, en verzoekt daarom de Commissie met inachtneming van het beginsel van behoorlijk bestuur de bepalingen in de lidstaten inzake de toegang tot documenten te bestuderen, en voorts de lidstaten ertoe aan te sporen regelgeving op te stellen die zo transparant mogelijk is en de toegang van burgers tot documenten bevordert; 49. stelt dat er enige verbetering te bespeuren valt bij de registers van de Raad maar dat het nog steeds schort aan coördinatie en interoperabiliteit tussen de instellingen, doordat er geen gemeenschappelijk informatiemodel voor de registers bestaat, zodanig dat de burgers de gezochte documenten en informatie op één punt zouden kunnen vinden of met behulp van een gemeenschappelijke zoekmachine, die met name volledig geïntegreerd is met het „Legislative Observatory” (OEIL), de documenten die op één wetgevingsprocedure betrekking hebben gegroepeerd zouden kunnen oproepen; 50. dringt er bij de Raad en de Commissie op aan onderhandelingen te voeren met het Parlement teneinde daartoe de Gemeenschappelijke Verklaring over de wijze van uitvoering van de medebeslissingsprocedure en het Interinstitutioneel Akkoord inzake beter wetgeven te wijzigen; verbindt zich ertoe in de tussentijd zijn Reglement te wijzigen, met inbegrip van de daaraan gehechte gedragscode voor onderhandelingen over dossiers volgens de medebeslissingsprocedure, teneinde deze beginselen volledig bindend te maken; 51. is van oordeel dat het interinstitutioneel comité dat ingevolge artikel 15, lid 2, van Verordening (EG) nr. 1049/2001 is opgericht, zijn werkzaamheden moet opvoeren en aan de ter zake bevoegde commissies verslag moet uitbrengen over de besproken onderwerpen, de standpunten van het Parlement, de problemen die door de andere instellingen worden aangekaart, en over de eventueel geboekte resultaten; verzoekt het comité derhalve regelmatiger en ten minste eenmaal per jaar bijeen te komen en de interne discussies en beraadslagingen transparant te maken door deze open te stellen voor het publiek en door het maatschappelijk middenveld en de Europese Toezichthouder voor gegevensbescherming om suggesties te vragen en deze te bespreken; stelt dat het comité dient mee te werken aan een jaarlijkse audit inzake transparantie en openheid bij de EU, die door de Europese Ombudsman moet worden opgesteld; verzoekt het comité de in deze resolutie geschetste problemen met spoed te behandelen; o o o 52. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie, de regeringen en parlementen van de lidstaten, de Europese Ombudsman, de Europese Toezichthouder op de gegevensbescherming en de Raad van Europa. Het Europees Parlement, – gezien de voorstellen tot wijziging van zijn Reglement ( B7-0480/2010 , B7-0481/2010 en B7-0482/2010 ), – gezien het kaderakkoord over de betrekkingen tussen het Europees Parlement en de Commissie (1) , – gezien de artikelen 211 en 212 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie constitutionele zaken ( A7-0240/2011 ), A. overwegende dat de goedkeuring van de Commissie door het Parlement in februari 2010 gebaseerd was op een uitgebreid proces van hoorzittingen teneinde de gehele voorgedragen Commissie op een open, eerlijke en coherente wijze te beoordelen, B. overwegende dat er uit de goedkeuringsprocedure evenwel – in samenwerking met de Commissie – een aantal conclusies kan worden getrokken volgens welke eventuele verdere wijzigingen zowel noodzakelijk als wenselijk zijn, 1. neemt kennis van de recente herziening door de Commissie van haar gedragscode voor de commissarissen, en met name de bepalingen betreffende de opgave van financiële belangen van commissarissen; is van plan de toepassing van de nieuwe gedragscode in het oog te houden, opdat de Europese Unie in staat is zo hoog mogelijke bestuursnormen te bereiken; 2. besluit onderstaande wijzigingen in zijn Reglement op te nemen; 3. wijst erop dat deze wijzigingen op de eerste dag van de eerstvolgende vergaderperiode in werking treden; 4. verzoekt zijn Voorzitter dit besluit ter informatie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Het Europees Parlement , – gezien de ministersverklaring van Doha van de Wereldhandelsorganisatie (WTO) van 14 november 2001, – gezien het rapport van de Verenigde Naties over de millenniumdoelstellingen voor ontwikkeling, – gezien de ministersverklaring van Hongkong van de WTO van 18 december 2005, – gezien zijn resolutie van 4 april 2006 over de evaluatie van de Doha-ronde na de ministersconferentie van de WTO in Hongkong (1) , – gezien zijn eerdere resoluties over de ontwikkelingsagenda van Doha (DDA), met name die van 9 oktober 2008 (2) en 16 december 2009 (3) , – gezien het slotdocument van de jaarlijkse zitting van de Parlementaire Conferentie van 2011 over de WTO, dat op 22 maart 2011 bij consensus in Genève is goedgekeurd, – gezien de informele bijeenkomsten van het Comité voor handelsbesprekingen op 31 mei 2011, 22 juni 2011 en 26 juli 2011, alsmede de op 21 april 2011 voorgelegde documenten van de onderhandelingsvoorzitters, – gezien de verklaring van de directeur-generaal van de WTO, Pascal Lamy, tijdens de informele bijeenkomst van de Commissie voor handelsbesprekingen op 26 juli 2011, – gezien de verklaring van de voorzitter tijdens de vergadering van de Algemene Raad op 27 juli 2011, – gezien artikel 110, lid 2, van zijn Reglement, A. overwegende dat het startschot voor de Doha-ronde in 2001 werd gegeven met het doel nieuwe kansen voor de handel te creëren, de multilaterale handelsregelingen te versterken, de onevenwichtigheden van het handelssysteem aan te pakken, de handel in dienst te stellen van duurzame ontwikkeling, en de nadruk te leggen op de economische integratie van de ontwikkelingslanden, met name de minst ontwikkelde landen, vanuit de overtuiging dat een multilateraal systeem, gebaseerd op eerlijkere en billijkere regels, kan bijdragen tot een eerlijke en vrije handel ten dienste van de ontwikkeling van alle continenten, B. overwegende dat multilaterale, plurilaterale en bilaterale overeenkomsten gezien moeten worden als onderdelen van een gemeenschappelijk instrumentarium voor internationale aangelegenheden en dus als standaardkenmerken van evenwichtige en complementaire politieke en handelsbetrekkingen, C. overwegende dat de WTO-ministersbesprekingen ter afronding van de Doha-ronde eind juli 2008 zijn vastgelopen, D. overwegende dat aan het begin van 2011 vooruitgang in de onderhandelingen is geboekt, zoals blijkt uit de rapporten van de onderhandelingsvoorzitters die op 21 april 2011 zijn voorgelegd, maar dat uit die rapporten tevens blijkt dat het zeer moeilijk zal zijn om nog in 2011 tot een overeenkomst te komen, zoals eerder in het Comité voor handelsbesprekingen was besproken, E. overwegende dat de achtste ministersconferentie van de Wereldhandelsorganisatie (MC 8) van 15 tot en met 17 december 2011 in Genève zal plaatsvinden; overwegende dat de voorzitter van de Algemene Raad op 27 juli 2011 heeft verklaard dat „er een algemeen gevoel heerst dat de ministersconferentie niet moet nalaten de ontwikkelingsagenda van Doha aan de orde te stellen” en dat „ontwikkelingskwesties en met name kwesties met betrekking tot de minst ontwikkelde landen binnen de MC 8 centraal moeten blijven staan”, 1. schaart zich andermaal volledig achter het multilaterale handelssysteem en de Wereldhandelsorganisatie als waarborg voor een op regels gebaseerd handelssysteem; is van mening dat de Wereldhandelsorganisatie een sleutelrol speelt bij het garanderen van een betere omgang met de globalisering, een rechtvaardigere verdeling van de baten daarvan en een evenwichtige economische groei; spreekt opnieuw zijn volledige steun uit voor een evenwichtige en rechtvaardige afronding van de ontwikkelingsagenda van Doha, hetgeen een belangrijk signaal zou zijn van politiek vertrouwen in de toekomst van een rechtvaardig en op regels gebaseerd mondiaal handelssysteem; 2. wijst er op dat de onderhandelingen over de ontwikkelingsagenda van Doha hoofdzakelijk zouden moeten zijn gericht op de behoeften van de minst ontwikkelde landen; is van mening dat het resultaat van de ontwikkelingsagenda van Doha bij moet dragen tot de uitbanning van armoede en de verwezenlijking van de millenniumdoelstellingen voor ontwikkeling; 3. is zich ten volle bewust van de problemen rond het beginsel van de algemeen geldende verbintenis; 4. betreurt dat het tijdens de achtste ministersconferentie die van 15 t/m 17 december 2011 in Genève wordt gehouden, niet mogelijk zal zijn overeenstemming te bereiken over de nog hangende kwesties op de ontwikkelingsagenda van Doha; onderstreept dat het belangrijk is om niettemin resultaten te behalen en tastbare vooruitgang te boeken, zodat het multilaterale handelssysteem en zijn regelgevende rol niet worden ondermijnd; 5. spreekt opnieuw zijn krachtige steun uit voor het streven om ontwikkeling in het middelpunt van de ontwikkelingsagenda van Doha te plaatsen en dringt er bij de WTO-leden op aan werk te maken van de verwezenlijking van de doelstellingen zoals opgenomen in de ministersverklaring van Doha van 2001 en de toezeggingen die tijdens de ministersconferentie van de WTO in Hongkong in 2005 zijn gedaan; is stellig van mening dat bij de achtste ministersconferentie van de WTO op zijn minst resultaten moeten worden geboekt ten bate van de minst ontwikkelde landen; 6. is van oordeel dat een overeenkomst inzake een zo vroeg mogelijke tenuitvoerlegging, overeenkomstig de bepalingen van paragraaf 47 van de ministersverklaring van Doha ten minste een veelomvattend pakket voor de minst ontwikkelde landen moet omvatten met de volgende onderdelen: 7. doet een beroep op alle ontwikkelde landen en geavanceerde ontwikkelingslanden om het model van het EU-initiatief „alles behalve wapens” te volgen door het waarborgen van markttoegang voor de minst ontwikkelde landen die volkomen vrij van rechten en quota is, aangezien de tarieflijnen die buiten de overeenkomst van Hongkong vielen een aantal voor de arme landen cruciale producten betreffen, waardoor de voordelen voor de minst ontwikkelde landen aanzienlijk worden beperkt; 8. wijst nogmaals op de wereldwijd grote verschillen in nationale economische groei, alsook op de aanhoudende verschuivingen in internationale handelsstromen; spoort de opkomende economieën aan hun verantwoordelijkheid als economische actoren op het wereldtoneel te nemen en concessies te doen die evenredig zijn aan hun ontwikkelingsniveau en concurrentievermogen; 9. is voorts van mening dat de vooruitgang die tot dusverre tijdens de onderhandelingen over handelsbevordering is geboekt, het mogelijk kan maken op dit terrein spoedige overeenstemming te bereiken, aangezien een verbetering van de WTO-regels inzake handelsbevordering alle WTO-leden ten goede zal komen doordat de rechtszekerheid wordt verbeterd, de kosten van handelstransacties worden verlaagd en misbruik wordt voorkomen; 10. wijst nogmaals op het belang van betere toegang tot groene goederen en technologieën met het oog op de verwezenlijking van doelstellingen inzake duurzame ontwikkeling; 11. is vanwege de aanhoudende patstelling met betrekking tot de oorspronkelijke opzet en doelstellingen van de ontwikkelingsagenda van Doha van mening dat het nu meer dan ooit noodzakelijk is het debat over het toekomstig functioneren van de WTO te hervatten, inclusief een mogelijke hervorming van het nieuwe multilaterale handelssysteem; verzoekt de Commissie vooraf met het Parlement te overleggen over een gezamenlijke visie op de opzet van een toekomstig wereldhandelssysteem; dringt er, tegen de achtergrond van de economische en maatschappelijke crises, bij de WTO op aan om, ook als de ontwikkelingsagenda van Doha niet wordt afgerond, samen met andere internationale organisaties de nieuwe mondiale uitdagingen waarbij handel een rol speelt, zoals voedselzekerheid, energie, duurzame ontwikkeling en „hulp voor handel”, op consistente wijze en met urgentie aan te pakken; 12. is er absoluut van overtuigd dat de Wereldhandelsorganisatie als onderdeel van een mondiaal systeem voor economische beleidsaansturing uiterst belangrijk is voor de wereld; dringt er bij alle WTO-leden op aan verder bij te dragen tot een allesomvattende, ambitieuze en evenwichtige ontwikkeling van de WTO met het oog op wereldwijde economische groei en armoedebestrijding; 13. benadrukt dat moet worden nagegaan of de veranderde omstandigheden sinds het begin van Doha-ronde, met name ten aanzien van de rol van de BRIC-landen in de wereldeconomie, geen onoverkomelijke belemmering vormen voor de verwezenlijking van de oorspronkelijke doelstellingen van de Doha-ronde; 14. spoort ontwikkelde en vergevorderde ontwikkelingslanden aan om de capaciteit van de minst ontwikkelde landen, te ondersteunen, volledig deel te nemen aan dit reflectieproces met betrekking tot de ontwikkelingsagenda van Doha, alsook aan iedere routekaart voor de resterende onderhandelingen, en te waarborgen dat hun belangen worden verdedigd; 15. benadrukt dat de recente schommelingen in de voedselprijzen ertoe nopen dat de internationale handelsregels een grotere voedselzekerheid waarborgen; 16. betreurt dat veel landen uitvoerbeperkingen handhaven voor natuurlijke hulpbronnen die beperkt voorradig zijn; is van mening dat de internationale handelsregels paal en perk moeten stellen aan deze restricties; 17. roept de WTO-leden op de totstandbrenging van sterke institutionele banden tussen de WTO en andere internationale organisaties (zoals de IAO, de FAO, UNCTAD, UNFCCC en andere VN-organisaties) te ondersteunen; 18. betreurt dat het tot op heden niet mogelijk is gebleken bij multilaterale handelsbesprekingen rekening te houden met aspecten zoals klimaat- en milieubescherming; 19. verzoekt de Commissie en de Raad om het Parlement nauw te betrekken bij de voorbereidingen voor de achtste ministersconferentie die van 15 t/m 17 december 2011 in Genève zal plaatsvinden; 20. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de regeringen en parlementen van de lidstaten en de directeur-generaal van de Wereldhandelsorganisatie. Het Europees Parlement , – gezien het Interinstitutioneel Akkoord „Beter wetgeven” (1) , – gezien zijn standpunt van 15 december 2010 over het voorstel voor een verordening van het Europees Parlement en de Raad over het burgerinitiatief (2) , – gezien zijn resolutie van 9 februari 2010 over een herzien kaderakkoord tussen het Parlement en de Commissie voor de volgende zittingsperiode (3) , – gezien zijn resolutie van 9 september 2010 over „De wetgeving verbeteren” overeenkomstig artikel 9 van het Protocol betreffende de toepassing van de beginselen van subsidiariteit en evenredigheid (vijftiende jaarverslag van de Commissie) (4) , – gezien zijn resolutie van 25 november 2010 over het 26ste jaarlijkse verslag over de controle op de toepassing van het gemeenschapsrecht (5) , – gezien zijn resolutie van 8 juni 2011 over het garanderen van onafhankelijke effectbeoordelingen (6) , – gezien zijn resolutie van 14 september 2011 over het 27ste jaarlijkse verslag van de Commissie over de controle op de toepassing van het EU-recht (7) , – gezien de „Politieke richtsnoeren voor de volgende Commissie” van 3 september 2009, opgesteld door de voorzitter van de Commissie, – gezien de mededeling van de Commissie getiteld „Slimme regelgeving in de Europese Unie” ( COM(2010)0543 ), – gezien het verslag van de Commissie over subsidiariteit en evenredigheid (17e verslag „De wetgeving verbeteren” 2009) ( COM(2010)0547 ), – gezien de mededeling van de Commissie getiteld „Derde strategische evaluatie op het gebied van betere regelgeving in de Europese Unie” ( COM(2009)0015 ), – gezien het werkdocument van de Commissie getiteld „De administratieve lasten in de Europese Unie verlagen – Voortgangsverslag 2008 en vooruitzichten voor 2009” ( COM(2009)0016 ), – gezien het werkdocument van de Commissie getiteld „Derde voortgangsverslag over de strategie voor de vereenvoudiging van de regelgeving” ( COM(2009)0017 ), – gezien de mededeling van de Commissie getiteld „Actieprogramma ter vermindering van de administratieve lasten in de EU - Sectorale plannen ter vermindering van de lasten en acties in 2009” ( COM(2009)0544 ), – gezien het verslag van 17 september 2009 van de Groep van onafhankelijke belanghebbenden op hoog niveau inzake de administratieve lasten, – gezien de conclusies van de Raad Mededinging van 30 mei 2011 over slimme regelgeving, – gezien artikel 48 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie juridische zaken en de adviezen van de Commissie interne markt en consumentenbescherming en de Commissie constitutionele zaken ( A7-0251/2011 ), A. overwegende dat de agenda voor slimme regelgeving werd ingevoerd als deel van de Europa 2020-strategie, die tot doel heeft tegen het jaar 2020 te komen tot „slimme, duurzame en inclusieve groei”, in de eerste plaats door de vermindering van administratieve lasten voor bedrijven door middel van een betere kwaliteit en vereenvoudiging van de bestaande Europese regelgeving, B. overwegende dat een correcte toepassing van de beginselen van subsidiariteit en evenredigheid bijzonder belangrijk is voor een goede werking van de Europese Unie en om ervoor te kunnen zorgen dat de werkzaamheden van haar instellingen beantwoorden aan de verwachtingen van burgers, op de interne markt opererende ondernemingen en nationale en lokale overheden, en dat besluiten zo dicht mogelijk bij de burger worden genomen, C. overwegende dat de kwestie van slimme regelgeving niet alleen binnen de context van het wetgevingsprogramma van de Commissie moet worden beschouwd, maar ook in ruimere zin, die verband houdt met de voortgezette uitvoering van de nieuwe aspecten van het Verdrag van Lissabon die een invloed hebben op de wetgevende procedures, D. overwegende dat het Verdrag van Lissabon tot doel had het machtsevenwicht tussen de Europese instellingen te herstellen, en dat het Parlement erdoor op gelijke voet is geplaatst met de Raad voor wat regelgeving betreft krachtens de gewone wetgevingsprocedure, E. overwegende dat de nationale parlementen na de inwerkingtreding van het Verdrag van Lissabon formeel betrokken zijn geworden bij de bewaking van de toepassing van het subsidiariteitsbeginsel, en dat er tot dusver meer dan 300 bijdragen werden ontvangen, F. overwegende dat raadpleging van alle belanghebbenden, met name kleine en middelgrote ondernemingen (kmo's) en andere relevante belanghebbenden, bij de voorbereiding van de ontwerpwetgeving, met inbegrip van effectbeoordelingen, van fundamenteel belang is, G. overwegende dat het programma ter vermindering van de administratieve lasten als gevolg van de EU-regelgeving, dat sinds 2005 loopt, tot doel heeft de lasten tegen 2012 met 25% te verminderen, wat overeen zou komen met een verhoging van het BBP met 1,4%, H. overwegende dat de Commissie volgens het jaarverslag van de dienst voor effectbeoordelingen (IAB) slechts 27% van de dat jaar uitgevoerde effectbeoordelingen op een omvattende manier kwantitatief heeft onderbouwd, I. overwegende dat, hoewel de Commissie maatregelen heeft voorgesteld om de administratieve lasten te verminderen die verder gaan dan het streefcijfer, het Parlement en de Raad nog steeds voorafgaande maatregelen moeten goedkeuren die overeenstemmen met ongeveer een kwart van de beoogde 25%, J. overwegende dat de nulmeting van de administratieve kosten gebaseerd op het zogenaamde standaardkostenmodel een essentieel onderdeel van dit programma is, K. overwegende dat herschikking en codering, twee technieken die instaan voor de vereenvoudiging en codificatie van de bestaande wetgeving, de uitgevoerde wijzigingen leesbaarder maken en voor cohesie zorgen, L. overwegende dat een juiste en tijdige tenuitvoerlegging door de lidstaten van groot belang is waar het gaat om de EU-richtlijnen, evenals het nog steeds actuele probleem van „vergulding” van wetgeving (invoering van verplichtingen die verder gaan dan de Europese wetgeving verlangt), M. overwegende dat afwijkingen veroorzaakt door een verschillende tenuitvoerlegging zorgen voor grote uitdagingen voor de efficiënte en effectieve werking van de interne markt, en ertoe leiden dat drie groepen lidstaten ontstaan, bestaande uit lidstaten gekenmerkt door onjuiste tenuitvoerlegging, onvolledige tenuitvoerlegging of onnauwkeurige tenuitvoerlegging, waardoor Europese ondernemingen en consumenten worden benadeeld, wat ten koste gaat van verdere groei, N. overwegende dat de „kmo-toets” werd ingevoerd in het kader van de Small Business Act, maar tot dusver slechts in een zeer beperkt aantal van de mogelijke gevallen werd toegepast, O. overwegende dat de vice-voorzitter van de Commissie, de heer Maroš Šefčovič, tijdens de gedachtewisseling in de vergadering van de Commissie juridische zaken van 27 januari 2011 heeft verklaard zich met kracht te zullen inzetten voor de agenda voor slimme regelgeving, P. overwegende dat met het Verdrag van Lissabon een nieuw systeem is ingevoerd met gedelegeerde handelingen en uitvoeringshandelingen, opgenomen in artikelen 290 en 291 van het VWEU, die respectievelijk onderworpen zijn aan een consensus en een verordening, Algemene opmerkingen 1. benadrukt dat het noodzakelijk is eenvoudige en duidelijke wetgeving op te stellen die toegankelijk en gemakkelijk te begrijpen is met het oog op de vrijwaring van het beginsel van transparantie van de Europese regelgeving, het waarborgen van een effectievere tenuitvoerlegging ervan, en het garanderen dat EU-burgers hun rechten op een eenvoudigere manier kunnen uitoefenen; 2. benadrukt dat de Europese instellingen zich bij het formuleren van voorstellen moeten houden aan de beginselen van subsidiariteit en evenredigheid en de criteria die vervat zijn in Protocol nr. 2 bij het VWEU; 3. steunt de strategische benadering van de Commissie in haar mededeling betreffende slimme regelgeving in de Europese Unie, waarin slimme regelgeving een centrale rol krijgt in het politieke besluitvormingsproces, van het voorstel voor een rechtshandeling tot en met de omzetting, tenuitvoerlegging, evaluatie en herziening ervan; 4. wijst erop dat alle Europese institutionele actoren een rol spelen bij de bevordering en de opstelling van betere regelgeving, in overeenstemming met de beginselen en richtsnoeren die zijn opgenomen in de agenda voor slimme regelgeving en het Interinstitutioneel Akkoord „Beter wetgeven”; is van mening dat door alle betrokken partijen blijk moet worden gegeven van een hernieuwde gehechtheid aan deze beginselen; 5. benadrukt dat, in navolging van het verslag Monti, in het kader van minder en betere wetgeving meer gebruik gemaakt zou moeten worden van verordeningen bij wetgevingsvoorstellen; 6. dringt er bij de komende voorzitterschappen en de Commissie op aan het proces van heronderhandeling van het Interinstitutioneel Akkoord „Beter wetgeven” op te starten; wijst op de punten in zijn resolutie van 9 februari 2010 betreffende het Kaderakkoord over de betrekkingen tussen het Parlement en de Commissie die kenmerkend zijn voor deze kwestie, met name de gezamenlijke toezegging van beide instellingen om overeenstemming te bereiken over wezenlijke veranderingen bij de voorbereidingen voor toekomstige onderhandelingen met de Raad van Ministers inzake de aanpassing van het Interinstitutioneel Akkoord „Beter wetgeven” aan de nieuwe bepalingen van het Verdrag van Lissabon; 7. beklemtoont dat alles in het werk moet worden gesteld om ervoor te zorgen dat het Parlement en de Raad in het kader van het wetgevingsproces als gelijken worden behandeld, zodat aldus het in het Verdrag van Lissabon verankerde beginsel van gelijke behandeling van de beide instellingen in praktijk wordt gebracht; 8. verwelkomt het Europees burgerinitiatief als een nieuwe vorm van deelname van het publiek aan de beleidsvorming van de Europese Unie; kijkt uit naar de inwerkingtreding ervan in april 2012, en moedigt de Commissie aan ervoor te zorgen dat de burgers bewust worden gemaakt van de toepasselijke regels en voorschriften, zodat ze dit instrument van bij het begin op een effectieve manier kunnen gebruiken; 9. verzoekt de Commissie een garantie te geven voor de termijn waarbinnen zij zal reageren op verzoeken van het Parlement ex artikel 225 VWEU, en doelt daarbij specifiek op de in de kaderovereenkomst vastgelegde toezegging om binnen drie maanden na goedkeuring van een wetgevingsinitiatiefverslag in de plenaire vergadering een rapport uit te brengen over de concrete verdere behandeling van alle verzoeken om wetgevingsinitiatieven en uiterlijk binnen een jaar met een wetgevingsvoorstel te komen; Nationale parlementen 10. waardeert het dat de nationale parlementen nauwer bij het EU-wetgevingsproces worden betrokken, in het bijzonder bij de toetsing van wetgevingsvoorstellen aan het subsidiariteitsbeginsel; 11. stelt dat het bij het gebruik van de instrumenten subsidiariteitsbezwaar en klacht op grond van schending van het subsidiariteitsbeginsel ontbreekt aan materiële criteria om vast te stellen of het subsidiariteits- of evenredigheidsbeginsel geschonden is, en beklemtoont dat het op EU-niveau tot een materiële concretisering van deze beginselen moet komen; 12. wijst erop dat de nationale parlementen pas aan hun verdragsrechtelijke verantwoordelijkheid voor de toetsing van wetgevingsvoorstellen op subsidiariteit en evenredigheid kunnen voldoen als de Commissie zich van haar kant terdege kwijt van haar verplichting wetgevingsvoorstellen vergezeld te doen gaan van een subsidiariteits- en evenredigheidsmemorandum, zoals bepaald in artikel 5 van het Protocol betreffende de toepassing van de beginselen van subsidiariteit en evenredigheid; 13. bepleit in dezen dat de nationale parlementen bij het uitbrengen van een advies zoveel mogelijk onderscheid maken tussen de subsidiariteits- en de evenredigheidsaspecten; Vermindering van administratieve lasten en zorgen voor een correcte tenuitvoerlegging 14. spreekt zijn bezorgdheid uit over de mogelijkheid dat de doelstelling in het kader van het programma voor de vermindering van de administratieve lasten om deze lasten tegen 2012 met 25% te verminderen niet zal worden bereikt, en wijst erop dat het Parlement en de Raad snel moeten optreden om voorgestelde maatregelen te overwegen en goed te keuren; wijst in dit opzicht op het feit dat het nuttig kan zijn meer beroep te doen op versnelde procedures om deze voorstellen aan te nemen; verbindt zich ertoe wetgevingsvoorstellen met betrekking tot dergelijke maatregelen snel te behandelen en roept de Raad op al het mogelijke te doen om ervoor te zorgen dat de in het kader van het programma geïdentificeerde maatregelen ter vermindering van de administratieve lasten worden goedgekeurd; 15. neemt kennis van de positieve inbreng van de Groep van onafhankelijke belanghebbenden op hoog niveau inzake de administratieve lasten in het programma ter vermindering van de administratieve lasten dat door de Europese Commissie wordt uitgevoerd; benadrukt evenwel dat de groep evenwichtiger dient te zijn samengesteld, door daarin ook deskundigen uit het maatschappelijk middenveld en deskundigen uit andere lidstaten op te nemen; 16. spoort de Groep van onafhankelijke belanghebbenden op hoog niveau inzake de administratieve lasten aan een dialoog op te starten met kmo's uit heel Europa om te identificeren welke obstakels volgens hen het meest de handel met andere lidstaten binnen de interne markt belemmeren, en maatregelen voor te stellen om deze obstakels voor meer groei weg te werken of te verkleinen; 17. benadrukt dat het nodig is het programma na 2012 voort te zetten om de ambtstermijn van de huidige Commissie te omvatten, met een ambitieuzer en duidelijker gedefinieerd streefcijfer en een uitgebreide opdracht om toe te laten dat het programma verder gaat dan enkel administratieve lasten en om regelgevingslasten en kosten die voortvloeien uit het geheel van EU-regelgeving aan te pakken, met inbegrip van door regelgeving veroorzaakte „overlast”; 18. verzoekt de lidstaten consequent te werken aan de vermindering van administratieve lasten, en hoopt in dit verband op verdere constructieve samenwerking met de nationale parlementen; 19. wijst erop dat de bestaande en toekomstige programma's voor vermindering van de lasten slechts kunnen slagen als de Commissie actief gaat samenwerken met de lidstaten om interpretatieverschillen en zogenaamde „vergulding” van de wetgeving (de toevoeging van strengere vereisten aan de nationale uitvoeringswetgeving die niet voortvloeien uit het EU-recht) te vermijden; 20. roept de Commissie en de lidstaten op meer informatie op te nemen in de rapportageverplichtingen na de tenuitvoerlegging van specifieke regelgeving, om het probleem van „vergulding” aan te pakken; is van mening dat de tegenstrijdigheden aanzienlijk kunnen worden verminderd indien voor de lidstaten de verplichting zou gelden met redenen omklede adviezen te verstrekken om hun beslissing uit te leggen verder te gaan dan de in de uit te voeren richtlijnen opgenomen normen; 21. spoort de Commissie aan door te gaan met de uitvoering van sectorale planningsmaatregelen ter vermindering van de administratieve lasten; 22. is van mening dat het proces ter vermindering van de administratieve lasten en ter vereenvoudiging van de regelgeving niet mag leiden tot minder strenge normen dan in de huidige wetgeving; Beleidsformulering 23. roept de Commissie op beter gebruik te maken van witboeken waarin ontwerpwetgeving ter overweging wordt voorgesteld; is van mening dat dit ervoor zou zorgen dat voorstellen minder frequent aanzienlijk, of zelfs volledig, herzien moeten worden in de loop van het wetgevingsproces; is verder van mening dat dit gunstig zou zijn voor de beoordeling van de proportionaliteit van voorgestelde wetgeving, die vaak wordt bemoeilijkt door het feit dat slechts ontwerpen van voorstellen worden gepresenteerd in de vorm van groenboeken; 24. is van mening dat, voor een beter functioneren van de Europese wetgeving, de communicatie over het wetgevingsproces en de wetgevingsvoorstellen verbeterd zou moeten worden, omdat door de berichtgeving vanuit de instellingen het voor bedrijven en burgers vaak onduidelijk is welke wetgeving uiteindelijk precies is aangenomen; 25. is verheugd over het engagement van de Commissie om haar raadplegingsprocedures te herzien, en steunt het genomen besluit om de minimumperiode voor raadpleging uit te breiden tot 12 weken; benadrukt echter dat het nodig is te zorgen voor een grotere betrokkenheid van alle belanghebbenden en is van mening dat de Commissie manieren kan verkennen om inclusieve bewustmakingsprocedures in te voeren; is van oordeel dat in het kader van dergelijke procedures nationale en Europese belanghebbenden kunnen worden geïdentificeerd die relevant zijn voor bepaalde beleidsterreinen en voorstellen en ernaar kan worden gestreefd hen rechtstreeks te betrekken bij het raadplegingsproces; 26. benadrukt dat een open, transparante en regelmatige dialoog onontbeerlijk is om ervoor te zorgen dat het maatschappelijk middenveld sterker betrokken wordt bij het wetgevings- en beleidsvormingsproces; 27. is van mening dat een systematische methode als deze alle relevante belanghebbende partijen in staat zou stellen te voorzien in een brede analyse van de mogelijke sociale, economische en milieueffecten van voorgestelde regelgeving, wat de beleidsformulering ten goede zou komen, en in overeenstemming is met de beginselen van een geïntegreerde aanpak; 28. is van mening dat de huidige asymmetrische methoden en vormen van raadpleging geen antwoorden van alle betrokken belanghebbenden aanmoedigen; wijst erop dat respondenten vaak ontevreden zijn met de vorm en inhoud van online vragenlijsten; is van oordeel dat een gemeenschappelijke aanpak met inbegrip van een standaardformulier voor reacties op raadplegingen voor vereenvoudiging zou kunnen zorgen voor respondenten en zou kunnen leiden tot de ontvangst van een meer gedetailleerde en onderbouwde reeks antwoorden, die de verscheidenheid aan mogelijke beleidskwesties en –opties dekt die aan bod komen in de raadpleging; 29. roept in het bijzonder de Commissie op effectief te zorgen voor meertaligheid in het kader van de uitvoering en de publicatie van de resultaten van openbare raadplegingen, als noodzakelijke voorwaarde voor de extensieve betrokkenheid van alle Europese belanghebbenden; 30. uit zijn bezorgdheid over de toenemende complexiteit van de raadplegingsdocumenten, en is van mening dat inspanningen moeten worden geleverd, met inbegrip van een groter gebruik van witboeken, om deze documenten te vereenvoudigen, om op die manier de relevante belanghebbenden aan te moedigen te reageren en hen hierbij te helpen, terwijl de toegankelijkheid voor burgers van deze documenten tegelijkertijd wordt verhoogd; stelt de Commissie voor te onderzoeken of een „duidelijkheidstoets” kan worden ingevoerd om ervoor te zorgen dat raadplegingsdocumenten eenvoudig te verstaan zijn en er makkelijk op kan worden geantwoord; 31. betreurt dat het antwoord en de feedback van de Commissie op raadplegingen momenteel vaak als ontoereikend worden beschouwd door de respondenten; dringt er bij de Commissie op aan haar communicatie na de raadplegingsperiode te verbeteren en te zorgen voor feedback bij de belangrijkste kwesties die door alle respondenten werden aangekaart; 32. benadrukt dat het belangrijk is de onafhankelijkheid en geloofwaardigheid van de uitgevoerde analyses in het kader van de effectbeoordelingen van de Commissie te waarborgen om de algemene doelstellingen van de agenda voor slimme regelgeving veilig te stellen, en herhaalt het standpunt dat het Parlement heeft uitgedrukt in zijn resolutie van 8 juni 2011 over deze kwestie; 33. stelt in de context van de versterking van het Europese concurrentievermogen voor dat alle effectbeoordelingen specifieke gevolgen, zowel positieve als negatieve, moeten identificeren die de maatregelen zouden hebben voor het concurrentievermogen en de groei binnen de Europese Unie; is van mening dat deze gevolgen voor zover dit mogelijk is volledig moeten worden gekwantificeerd; 34. zegt zijn krachtige steun toe aan het voorstel om ervoor te zorgen dat wanneer nieuwe wetten zorgen voor kosten voor bedrijven, er gelijkwaardige kostcompensaties moeten worden geïdentificeerd, die de regelgevingslast elders zo goed mogelijk zouden verminderen; is van mening dat dit een wezenlijk onderdeel is van toekomstige programma's ter vermindering van obstakels en ter verbetering van het gehele regelgevingskader voor bedrijven; 35. wijst erop dat de administratieve lasten en regelgevingsdruk niet in bruto- maar in nettocijfers moeten worden uitgedrukt; 36. verzoekt de Commissie bij het opstellen van nieuwe regelgeving het grootste belang te hechten aan de mogelijke impact ervan op kmo's; vraagt de Commissie ernaar te streven kmo's vrij te stellen van regelgeving wanneer de bepalingen hen onevenredig zwaar zouden treffen en er geen krachtige reden bestaat om hen op te nemen in het toepassingsgebied van de wetgeving; is er ten stelligste van overtuigd dat dergelijke mitigerende bepalingen een positieve invloed zouden hebben op de uitvoering en bruikbaarheid van regelgeving, met name voor kmo's; dringt er bij alle EU-instellingen op aan zich te houden aan artikel 153, lid 2, onder b), van het VWEU, waarin bepaald wordt dat zij vermijden wetgeving aan te nemen die administratieve, financiële en juridische verplichtingen oplegt waardoor de oprichting en ontwikkeling van kleine en middelgrote ondernemingen zou kunnen worden belemmerd; 37. is in dit opzicht van mening dat de met de Small Business Act ingevoerde „kmo-toets” hierbij een belangrijke rol kan spelen, en verwacht dat de Commissie ten volle gebruikmaakt van deze toets; benadrukt dat het nodig is dat de Commissie ervoor zorgt dat de „kmo-toets” op een consistente manier wordt toegepast in al haar directoraten, en spoort de lidstaten aan gelijkaardige overwegingen op te nemen in hun nationale besluitvormingsprocessen; dringt er bij de parlementaire commissies op aan de beginselen van de „kmo-toets” toe te passen op alle wetgevingsverslagen, zodra deze door de betrokken commissie zijn aangenomen en ze ter goedkeuring worden voorgelegd aan de plenaire vergadering; 38. neemt kennis van de intentie van de Commissie om nog in de loop van het jaar 2011 een wetgevingsvoorstel in te dienen over de toepassing van alternatieve geschillenbeslechtingsprocedures om ervoor te zorgen dat partijen snel en effectief toegang hebben tot procedures voor de extrajustitiële beslechting van geschillen; Vereenvoudiging en evaluatie achteraf 39. vraagt de Raad, in overeenstemming met zijn verklaring in punt 34 van het Interinstitutioneel Akkoord „Beter wetgeven”, de lidstaten te verplichten concordantietabellen op te stellen en te publiceren waaruit het verband blijkt tussen richtlijnen en nationale omzettingsmaatregelen; benadrukt dat dergelijke concordantietabellen van wezenlijk belang zijn om te zorgen voor transparantie op het vlak van de manier waarop de verplichtingen in de EU-richtlijnen worden omgezet in nationale regelgeving; benadrukt dat het gebruik van concordantietabellen nuttig kan zijn bij de identificatie van tegenstrijdigheden en gevallen van vergulding; 40. dringt er bij de Commissie op aan dat zij voortbouwt op de succesrijke programma's voor beter wetgeven en bestuurlijke vereenvoudiging in de lidstaten, waaronder een ruim gebruik van elektronische procedures; 41. onderstreept dat de methode van herschikking steeds moet worden gebruikt bij wijziging van de wetgeving; erkent en respecteert tevens de rechten van de Commissie in het wetgevingsproces; 42. dringt erop aan dat de EUR-Lex-databank verbeterd wordt om haar inzichtelijker en meer gebruikersvriendelijk te maken; 43. verzoekt de Raad en de Commissie op een constructieve manier samen te werken met het Parlement om ervoor te zorgen dat het nieuwe systeem met gedelegeerde handelingen en uitvoeringshandelingen vlot functioneert in de praktijk; 44. is verheugd over het toegenomen gebruik van evaluaties achteraf van toegepaste wetgeving; benadrukt echter dat dergelijke evaluaties moeten worden gebruikt voor alle gewichtige wetgeving, en niet enkel voor belangrijke sectoren; merkt in dit opzicht op dat gedelegeerde handelingen en uitvoeringshandelingen eveneens moeten worden geëvalueerd; verzoekt de Commissie de evaluaties achteraf voor zover mogelijk uit te breiden tot alle beleidsterreinen, en is van mening dat het vaker opnemen van „beëindigingsbepalingen” – in de eerste plaats in de vorm van verplichte herzieningstermijnen, met de mogelijkheid om, indien dit passend en wenselijk is, te voorzien in het automatische verval van in de regelgeving opgenomen bepalingen – een nuttige manier kan zijn om te waarborgen dat verordeningen die van kracht zijn nodig en evenredig zijn; 45. vraagt de Commissie om met name alle subsidieregelingen te herzien om de administratieve lasten voor aanvragers van EU-subsidies terug te dringen, om de gehele aanvraagprocedure efficiënter te maken; Zorgen voor leiderschap en blijvende waakzaamheid 46. is verheugd over de persoonlijke steun die de voorzitter van de Commissie heeft uitgesproken voor de agenda voor slimme regelgeving; is van mening dat de kwestie voldoende belangrijk is om waar politiek leiderschap te vereisen van de Commissie om ervoor te zorgen dat deze kwestie hoog op de politieke agenda blijft, en stelt in dit opzicht voor de agenda op te nemen als belangrijk onderdeel van de portefeuille van een van de commissarissen; merkt op dat het Parlement op zijn beurt manieren moet onderzoeken om het belang dat binnen zijn commissies wordt gehecht aan betere wetgeving te verhogen, en is van mening dat verder moet worden overwogen of gebruik moet worden gemaakt van vergaderingen tussen commissies om deze kwestie aan te pakken; 47. waardeert dat de Commissie aan de hand van afzonderlijke „belangrijke zaken” blijft nagaan of de beginselen van subsidiariteit en evenredigheid door de EU-instellingen en de nationale parlementen worden toegepast, hetgeen ten goede komt aan de helderheid van het verslag „De wetgeving verbeteren”; 48. verbindt zich ertoe waakzaam te blijven bij het houden van toezicht op de uitvoering door de Commissie van de agenda voor slimme regelgeving, en ziet uit naar het voortgangsverslag dat gepland is voor de tweede helft van 2012; o o o 49. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie en de nationale parlementen. Het Europees Parlement , – gezien zijn eerdere resoluties over de beraadslagingen van de Commissie verzoekschriften, – gezien de artikelen 24, 227, 258 en 260 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien de artikelen 10 en 11 van het Verdrag betreffende de Europese Unie, – gezien artikel 48 en artikel 202, lid 8, van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie verzoekschriften ( A7-0232/2011 ), A. overwegende dat de verzoekschriftprocedure en de specifieke kenmerken daarvan de Commissie verzoekschriften in staat moeten stellen oplossingen te bieden en de Europese burgers die zich tot het Parlement richten te verdedigen, B. overwegende dat de burgers meer moeten deelnemen in het besluitvormingsproces van de Europese Unie teneinde haar legitimiteit en verantwoordelijkheid te verhogen, C. overwegende dat de burgers van de EU rechtstreeks worden vertegenwoordigd door het Parlement, en dat het petitierecht hen in staat stelt zich tot hun vertegenwoordigers te richten wanneer zij van mening zijn dat hun rechten worden geschonden en wanneer het onderwerp van hun verzoekschrift onder de bevoegdheden van de Europese Unie valt, D. overwegende dat de toepassing van de Europese wetgeving rechtstreeks van invloed is op de burgers en inwoners van de EU en dat zij de meest aangewezen personen zijn om de doeltreffendheid en tekortkomingen van de EU te beoordelen, alsook om te signaleren welke lacunes nog moeten worden gedicht zodat de EU-wetgeving beter door de lidstaten kan worden toegepast, en overwegende dat de Commissie verzoekschriften het eerste aanspreekpunt moet worden, E. overwegende dat het Parlement, middels zijn Commissie verzoekschriften, verplicht is deze kwesties te onderzoeken en de burgers oplossingen te bieden, en dat deze commissie haar samenwerking met de Europese Commissie, de Europese ombudsman, andere parlementaire commissies en organen, EU-agentschappen en -netwerken en de lidstaten daartoe blijft verbeteren, F. overwegende dat de lidstaten soms weigeren actief met de bevoegde commissie samen te werken, en bijvoorbeeld niet aan haar vergaderingen deelnemen of haar brieven niet beantwoorden; overwegende dat dit getuigt van een gebrek aan loyale samenwerking met het Parlement, G. overwegende echter dat veel lidstaten wel goed meewerken, en samen met het Parlement streven naar het vinden van oplossingen voor de kwesties die burgers via de verzoekschriftprocedure aankaarten, H. overwegende dat de diensten van de Commissie een aanzienlijke bijdrage leveren aan de verzoekschriftprocedure, door te voorzien in voorlopige beoordelingen van veel van de ontvangen verzoekschriften, I. overwegende dat de soms zeer specialistische aard van de verzoekschriften, evenals de veelzijdigheid van de behandelde onderwerpen, vragen om een nauwere samenwerking met de overige parlementaire commissies, aangezien hun advies van essentieel belang is voor een goede afhandeling van de verzoekschriften, J. overwegende dat het aantal door het Parlement ontvangen verzoekschriften in 2010 licht gedaald is ten opzichte van 2009 (van 1 924 naar 1 655 verzoekschriften, een afname van 14%), K. overwegende dat de goede samenwerking in 2010 met de bevoegde diensten van het Parlement ertoe heeft geleid dat 91 door burgers ingediende klachten (4,7%) zijn afgewezen omdat zij niet voldeden aan de minimumvoorwaarden om te worden aangemerkt als verzoekschrift, conform de aanbeveling uit het jaarverslag 2009 om verzoekschriften zonder de minimumvereisten niet te registreren, L. overwegende dat de inspanningen om de burgers beter te informeren over de bevoegdheden van de Commissie verzoekschriften en de functies van de verschillende instellingen van de Unie moeten worden voortgezet, gezien het aantal niet-ontvankelijk verklaarde verzoekschriften in 2010 (40%), M. overwegende dat de verzoekschriftprocedure een aanvulling kan zijn op andere EU-instrumenten die de burgers ter beschikking staan, zoals de mogelijkheid een klacht in te dienen bij de Europese ombudsman of de Commissie, N. overwegende dat de burgers recht hebben op snel en oplossingsgericht herstel, en dat het Parlement de Commissie herhaaldelijk heeft gevraagd gebruik te maken van haar bevoegdheden als hoedster van de Verdragen en op te treden tegen door indieners aan de kaak gestelde schendingen van de Europese wetgeving, met name wanneer de schending voortvloeit uit een incorrecte omzetting van EU-wetgeving naar nationale wetgeving, O. overwegende dat in talrijke verzoekschriften nog steeds kwesties ter sprake worden gebracht in verband met de omzetting en de tenuitvoerlegging van de Europese wetgeving op het gebied van de interne markt en het milieu, en dat de Commissie verzoekschriften de Commissie al herhaaldelijk heeft gevraagd de controles op de wetshandhaving op deze terreinen te versterken en doeltreffender te maken, P. overwegende dat – hoewel de Commissie de naleving van de EU-wetgeving pas ten volle kan controleren wanneer de nationale autoriteiten een eindbesluit hebben genomen – met name ten aanzien van milieukwesties in een vroeg stadium moet worden nagegaan of alle relevante door de EU-wetgeving voorgeschreven procedures correct door de lokale, regionale en nationale autoriteiten worden uitgevoerd; overwegende dat het in dit kader zelfs wenselijk kan zijn het voorzorgsbeginsel toe te passen, Q. overwegende dat vele verzoekschriften betrekking hebben op projecten met mogelijke milieueffecten waarnaar een openbaar onderzoek loopt, en dat de Commissie verzoekschriften zou moeten streven naar een snellere behandeling van dit soort verzoekschriften, zowel omwille van de indiener als van de voortgang van het project in kwestie, R. overwegende dat verdere onherstelbare schade aan de biodiversiteit moet worden voorkomen, met name in Natura 2000-gebieden, en dat de lidstaten hebben toegezegd te zullen toezien op de bescherming van de speciale zones die onder de habitatrichtlijn (92/43/EEG) en de vogelrichtlijn (79/409/EEG) vallen, S. overwegende dat uit de verzoekschriften blijkt dat de Europese wetgeving van grote invloed is op het dagelijkse leven van EU-burgers, en dat dan ook alle noodzakelijke stappen moeten worden ondernomen om de gemaakte vorderingen op het gebied van de versterking van de rechten van EU-burgers te consolideren, T. overwegende dat een groot aantal verzoekschriften nog niet is behandeld als gevolg van door de Commissie aanhangig gemaakte inbreukprocedures, en dat de Commissie verzoekschriften daarom in haar vorige activiteitenverslag en in haar advies inzake het jaarverslag van de Commissie over de controle op de toepassing van het gemeenschapsrecht heeft verzocht regelmatig te worden geïnformeerd over de voortgang van inbreukprocedures die verband houden met verzoekschriften, U. overwegende dat de Commissie verzoekschriften naar aanleiding van de studiebezoeken in Huelva (Spanje), Campanië (Italië) en Vorarlberg (Oostenrijk) aanbevelingen heeft gedaan met betrekking tot de verwerking van giftig en stedelijk afval en de omzetting naar nationale wetgeving van de richtlijn milieu-effectbeoordeling, V. overwegende paragraaf 32 van zijn resolutie van 6 juli 2010 betreffende de beraadslagingen van de Commissie verzoekschriften in 2009 (1) over het verzoek van het Parlement om het registratieproces voor verzoekschriften te herzien, W. overwegende dat de Commissie juridische zaken advies heeft uitgebracht over verzoekschrift 0163/2010 van P.B. (Duitse nationaliteit), over de toegang van derden tot het Europese Hof van Justitie bij prejudiciële verwijzingen, 1. hoopt dat het Parlement en zijn Commissie verzoekschriften nauw zullen worden betrokken bij de ontwikkeling van het burgerinitiatief, zodat de gestelde doelstellingen ten volle kunnen worden bereikt en grotere transparantie in het EU-besluitvormingsproces kan worden gewaarborgd, door burgers in staat te stellen verbeteringen of aanvullingen op EU-wetgeving voor te stellen; wijst erop dat er wel voor moet worden gewaakt dat dit openbare podium slechts voor publiciteitsdoeleinden wordt gebruikt; 2. meent dat de Commissie verzoekschriften de meest geschikte commissie is om een vervolg te geven aan de Europese burgerinitiatieven die bij de Commissie worden ingediend; 3. hoopt dat burgerinitiatieven waarvoor binnen de gestelde termijn geen miljoen handtekeningen is verzameld voor een uitvoeriger behandeling naar de Commissie verzoekschriften kunnen worden doorverwezen; 4. wenst dat de Commissie verzoekschriften wordt aangewezen als vertegenwoordiger van het Parlement tijdens de openbare hoorzittingen van het Parlement en de Commissie met vertegenwoordigers van Europese burgerinitiatieven waarvoor een miljoen handtekeningen is verzameld, zodat zij met haar ervaring en legitimiteit een waardevolle bijdrage kan leveren aan deze hoorzitting; 5. vestigt de aandacht op Verordening (EU) nr. 211/2011 van het Europees Parlement en de Raad van 16 februari 2011 over het burgerinitiatief (2) , een nieuw instrument waarmee de burgers aan het EU-beleid kunnen deelnemen; 6. merkt op dat het Parlement verzoekschriften ontvangt die verband houden met campagnes waarvoor meer dan een miljoen handtekeningen is verzameld, wat blijk geeft van zijn ruime ervaring in de betrekkingen met burgers; benadrukt echter dat de burgers moeten worden geïnformeerd over het verschil tussen dit soort verzoekschriften en het toekomstige burgerinitiatief; 7. herinnert eraan dat het Handvest van de grondrechten als gevolg van de inwerkingtreding van het Verdrag van Lissabon een juridisch bindend karakter heeft gekregen, en onderstreept de belangrijke rol van dit Handvest, aangezien het een nieuwe impuls heeft gegeven aan het optreden van de Unie en de lidstaten op het gebied van de grondrechten; vertrouwt erop dat de Commissie – als hoedster van de Verdragen – alles in het werk zal stellen om een goede implementatie van de in het Handvest verankerde grondrechten te waarborgen; 8. neemt kennis van de mededeling van de Commissie „Strategie voor een doeltreffende tenuitvoerlegging van het Handvest van de grondrechten door de Europese Unie”, en is van oordeel dat er een echte cultuur van grondrechten moet worden ontwikkeld die wordt bevorderd en versterkt in de instellingen van de Unie, maar eveneens in de lidstaten, met name wanneer zij de EU-wetgeving toepassen en ten uitvoer leggen; meent dat de in de strategie genoemde informatiecampagnes over de rol en de bevoegdheden van de Unie op het gebied van de grondrechten specifiek en alomvattend moeten zijn, teneinde te voorkomen dat de bevoegdheden in de toekomst willekeurig heen en weer zullen worden geschoven tussen de Commissie en de lidstaten, en vooral bij gevoelige onderwerpen; 9. onderstreept echter dat de Commissie, ondanks het grote aantal verzoekschriften dat betrekking heeft op de rechten in het Handvest, stelselmatig weigert op te treden om flagrante schendingen van de grondrechten in de lidstaten te voorkomen, aangezien de rechtsinstrumenten daartoe haar ontbreken; 10. juicht toe dat de Unie is toegetreden tot het Europees Verdrag voor de rechten van de mens, aangezien het Europees Hof voor de rechten van de mens op grond van dit verdrag bevoegd is om de handelingen van de Unie te onderzoeken; 11. is ermee ingenomen dat de Commissie het jaar 2013 heeft uitgeroepen tot Europees Jaar van het burgerschap, met als doel het debat over het Europese burgerschap aan te wakkeren en de Europese burgers voor te lichten over hun rechten en over de democratische instrumenten die hun ter beschikking staan om deze rechten daadwerkelijk te doen gelden; meent dat het Europees Jaar van het burgerschap moet worden gebruikt voor een brede verspreiding van informatie over het nieuwe Europese burgerinitiatief, om van het begin af aan te vermijden dat een groot aantal initiatieven niet-ontvankelijk moet worden verklaard, zoals bij de verzoekschriften nog altijd het geval is; gelooft dat tegelijkertijd de discussie moet worden aangezwengeld over het beperkte toepassingsgebied van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie; 12. is verheugd over het creëren van één loket voor burgers die via het portaal „Uw rechten in de EU” advies vragen, bezwaar maken of een klacht indienen; is ingenomen met de door de Commissie ondernomen stappen tot vereenvoudiging van de bestaande openbare ondersteuningsdiensten die bedoeld zijn om de burgers voor te lichten over hun EU-rechten en de beschikbare middelen tot herstel in geval van een schending van deze rechten; onderstreept dat de Europese instellingen meer informatie en transparantie moeten bieden, met name door de toegang tot documenten te vereenvoudigen; 13. wijst op zijn resolutie over de activiteiten van de Europese ombudsman in 2009 en dringt er bij de Europese ombudsman op aan dat de toegang tot informatie moet worden verzekerd en het recht op behoorlijk bestuur moet worden geëerbiedigd, aangezien dit basisvoorwaarden zijn voor het vertrouwen van de burgers in de instellingen; ondersteunt de aanbeveling van de ombudsman aan de Commissie met betrekking tot klacht 676/2008/RT betreffende de grote vertragingen bij het verstrekken van antwoorden aan de ombudsman; 14. constateert dat de in 2010 ontvangen verzoekschriften nog steeds vooral betrekking hadden op milieu, grondrechten, justitie en de interne markt; merkt daarnaast op dat vanuit geografisch oogpunt de meeste verzoekschriften betrekking hadden op één lidstaat in het bijzonder, namelijk Spanje (16%), dan wel de hele Unie als geheel (16%), gevolgd door Duitsland, Italië en Roemenië; 15. erkent dat de inspanningen van de indieners van verzoekschriften van groot belang zijn voor de bescherming van het milieu in de Unie, aangezien het merendeel van de verzoekschriften betrekking had op milieueffectbeoordelingen, de natuur, afvalwater, het beheer van de waterkwaliteit en de bescherming van natuurlijke rijkdommen, de luchtkwaliteit, geluidsoverlast, afvalbeheer en industriële emissies; 16. onderstreept het belang van samenwerking tussen de Commissie en de lidstaten, en geeft uiting aan zijn ongenoegen over het feit dat een aantal lidstaten de Europese milieuwetgeving onvoldoende toepassen en handhaven; 17. is van oordeel dat de Commissie de eerbiediging en de tenuitvoerlegging van de geldende Europese milieuwetgeving beter moet controleren, en wel in elk stadium van de procedure en niet alleen op het moment dat een definitief besluit wordt genomen; 18. deelt de bezorgdheid van vele indieners van verzoekschriften over het feit dat de Europese Unie er niet in is geslaagd het actieplan voor biodiversiteit 2010 doeltreffend ten uitvoer te leggen; is verheugd over de mededeling van de Commissie van 19 januari 2010 met de titel „Opties voor een EU-visie en een EU-doel voor biodiversiteit na 2010” ( COM(2010)0004 ); 19. is van mening dat de Commissie moet zorgen voor een correcte tenuitvoerlegging van de richtlijn milieueffectbeoordeling, de richtlijn strategische milieueffectbeoordeling en de habitat- en de vogelrichtlijn door de lidstaten, en zich daarbij moet baseren op de aanbevelingen van de eigen bevoegde commissie van het Parlement, waarmee de Commissie verzoekschriften graag nauw samenwerkt om ervoor te zorgen dat toekomstige milieumaatregelen beter beantwoorden aan de wensen van de burgers; 20. is ingenomen met de mededeling van de Commissie van 2 juli 2009 over richtsnoeren voor een betere omzetting en toepassing van richtlijn 2004/38/EG betreffende het recht van vrij verkeer en verblijf op het grondgebied van de lidstaten voor de burgers van de Unie en hun familieleden ( COM(2009)0313 ), omdat deze ingaat op de problemen die vaak in verzoekschriften worden aangekaart met betrekking tot de omzetting van deze richtlijn naar nationale wetgeving en de toepassing daarvan in het dagelijks leven van de burgers; 21. erkent de belangrijke rol van het SOLVIT-netwerk bij het oplossen van problemen op het gebied van de toepassing van de regels voor de interne markt, die vaak in verzoekschriften aan de orde worden gesteld; wenst dat de Commissie verzoekschriften op de hoogte wordt gehouden van gevallen waarin de EU-wetgeving gebrekkig wordt toegepast, aangezien de verzoekschriftprocedure kan bijdragen aan een verbetering van de wetgeving; 22. erkent dat de Commissie een centrale rol speelt bij de werkzaamheden van de Commissie verzoekschriften, die blijft steunen op haar expertise wanneer zij verzoekschriften beoordeelt, inbreuken op de Europese wetgeving vaststelt en zoekt naar middelen tot herstel; waardeert dat de Commissie haar best doet om sneller te reageren (gemiddeld binnen vier maanden) wanneer de Commissie verzoekschriften haar vraagt een onderzoek in te stellen, zodat door burgers gemelde kwesties zo snel mogelijk kunnen worden opgelost; 23. is ingenomen met de deelname aan zijn vergaderingen van verschillende Commissieleden die nauw en doeltreffend met de Commissie verzoekschriften hebben samengewerkt en zo een belangrijk communicatiekanaal tussen de burgers en de EU-instellingen tot stand hebben gebracht; 24. betreurt echter dat de Commissie nog geen gevolg heeft gegeven aan de herhaalde verzoeken van de Commissie verzoekschriften om haar op de hoogte te houden van de vorderingen van inbreukprocedures met betrekking tot lopende verzoekschriften, aangezien de maandelijkse publicatie van de besluiten van de Commissie inzake inbreukprocedures, overeenkomstig de artikelen 258 en 260 van het Verdrag, geen adequaat antwoord vormt; 25. wijst erop dat problemen in verband met de omzetting en handhaving van Europese wetgeving vaak via verzoekschriften aan het licht zijn gekomen, en erkent dat het instellen van inbreukprocedures niet noodzakelijk een onmiddellijke oplossing biedt voor de problemen van burgers; merkt op dat er echter wel andere controle- en drukmiddelen zouden kunnen worden toegepast; 26. verzoekt de Commissie bij de controle op de praktische toepassing van het gemeenschapsrecht naar behoren rekening te houden met de rol van verzoekschriften, aangezien deze vaak een eerste aanwijzing vormen dat de lidstaten achterlopen met de uitvoering van de wettelijke maatregelen; 27. is ingenomen met de aanwezigheid van de Raad bij de vergaderingen van de Commissie verzoekschriften, maar betreurt dat deze aanwezigheid zich niet vertaalt in een actievere samenwerking, waardoor de behandeling van verzoekschriften die zijn vastgelopen op een gebrek aan samenwerking tussen de lidstaten zou kunnen worden hervat; 28. beklemtoont dat de participatie van en de intensieve en stelselmatige samenwerking met de lidstaten van uitzonderlijk belang is voor de werkzaamheden van de Commissie verzoekschriften; moedigt de lidstaten aan een proactieve rol te spelen bij de behandeling van verzoekschriften die verband houden met de toepassing en handhaving van de Europese wetgeving, en hecht zeer veel belang aan de aanwezigheid en actieve participatie van de vertegenwoordigers van de lidstaten op de vergaderingen van de Commissie verzoekschriften; 29. is van oordeel dat de Commissie verzoekschriften nauwer moet samenwerken met soortgelijke commissies in de nationale en regionale parlementen van de lidstaten en op onderzoeksmissies moet gaan, om het wederzijdse begrip van verzoekschriften over Europese kwesties te verhogen en om inzicht te krijgen in de verschillende werkwijzen van de verzoekschriftencommissies op nationaal niveau, zodat de Commissie verzoekschriften van het Europees Parlement, wanneer het verzoekschriften op basis van bevoegdheidsaspecten afwijst, over een goede besluitvormingsbasis beschikt; 30. merkt op dat een aantal indieners van verzoekschriften zich tot het Parlement richt voor herstel in kwesties die buiten de bevoegdheden van de EU vallen, zoals de tenuitvoerlegging van arresten van nationale rechtbanken en de passiviteit van verschillende nationale overheden, en probeert dit te verhelpen door deze klachten door te verwijzen naar de bevoegde nationale of regionale instanties; is verheugd over de nieuwe door DG Presidium en DG IPOL ingestelde procedure voor de registratie van verzoekschriften; 31. wijst erop dat de afwikkeling van verzoekschriften transparanter moet worden: zowel intern, door de leden via de toepassing „e-Petition” directe toegang te verschaffen tot verzoekschriftendossiers, de interne procedure te vereenvoudigen en te zorgen voor een nauwe samenwerking tussen de leden, de voorzitter en het secretariaat van de Commissie verzoekschriften, als extern, door een interactief webportaal te creëren voor de indieners van verzoekschriften; Daarnaast moeten de leden via de toepassing „e-Petition” toegang hebben tot de verzoekschriften waarvan de indieners om geheimhouding van hun identiteit hebben gevraagd; 32. verzoekt om de onmiddellijke oprichting van een webportaal dat speciaal gewijd is aan verzoekschriften, met een interactief model voor de registratie van verzoekschriften, informatie over de bevoegdheden van het Parlement ter zake en over wat burgers met het indienen van een verzoekschrift kunnen bereiken, en links naar alternatieve middelen tot herstel op Europees en op nationaal niveau; wenst dat de verantwoordelijkheden van de Unie op dit webportaal zo gedetailleerd mogelijk worden omschreven, teneinde verwarring tussen de bevoegdheden van de EU en die van de lidstaten uit te sluiten; 33. vraagt de relevante administratieve diensten van het Parlement met klem actief samen te werken met de Commissie verzoekschriften om hiervoor de meest geschikte oplossingen te vinden, aangezien een dergelijk portaal de contacten tussen het Parlement en de EU-burgers aanzienlijk zal verbeteren en de burgers in staat zal stellen hun elektronische handtekening onder een verzoekschrift te plaatsen of juist te verwijderen (overeenkomstig artikel 202 van het Reglement); 34. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie en het verslag van de Commissie verzoekschriften te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de Europese ombudsman, de regeringen en de parlementen van de lidstaten, alsmede aan hun verzoekschriftencommissies en hun ombudsbureaus of andere soortgelijke ter zake bevoegde organen. Het Europees Parlement , – gezien zijn verklaringen van 22 april 2008 over het uit de wereld helpen van dakloosheid (1) en van 16 december 2010 over een EU-strategie inzake dakloosheid (2) , – gezien het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, met name artikel 34 hiervan, – gezien het herziene Europees Sociaal Handvest van de Raad van Europa, met name artikel 31 hiervan, – gezien het gezamenlijk verslag van de Commissie en de Raad inzake sociale bescherming en sociale uitsluiting van 2010, – gezien de verklaring van de Raad van 6 december 2010 over het Europees Jaar van de bestrijding van armoede en sociale uitsluiting: samenwerken voor armoedebestrijding in 2010 en daarna, – gezien de slotaanbevelingen van de Europese Consensusconferentie over dak- en thuisloosheid van 9 en 10 december 2010, – gezien de mededeling van de Commissie van 16 december 2010 over het Europees platform tegen armoede en sociale uitsluiting: een Europees kader voor sociale en territoriale samenhang ( COM(2010)0758 ), – gezien de adviezen van het Comité van de Regio's van 3 juni 1999 over huisvesting en daklozen (CdR 376/98 fin), van 6 oktober 2010 over de bestrijding van dakloosheid (CdR 18/2010 fin) en van 31 maart 2011 over het Europees platform tegen armoede en sociale uitsluiting (CdR 402/2010 fin), – gezien de vraag van 11 juli 2011 aan de Commissie over een EU-strategie inzake dakloosheid ( O-000153/2011 – B7-0421/2011), – gezien artikel 115, lid 5, en artikel 110, lid 2, van zijn Reglement, A. overwegende dat dakloosheid nog altijd in alle EU-lidstaten voorkomt en een ontoelaatbare schending van de menselijke waardigheid vormt, B. overwegende dat dakloosheid een van de meest extreme vormen van armoede en behoeftigheid is en de afgelopen jaren is toegenomen in een aantal EU- lidstaten, C. overwegende dat 2010 het Europees Jaar van de bestrijding van armoede en sociale uitsluiting was, D. overwegende dat dakloosheid een duidelijke prioriteit is geworden binnen het beleid voor sociale integratie van de EU, E. overwegende dat de beleidscoördinatie op EU-niveau op het gebied van dakloosheid in het kader van de open coördinatiemethode voor sociale bescherming en insluiting de nationale, regionale en plaatselijke inspanningen van de afgelopen tien jaar heeft versterkt en gerevaloriseerd en overwegende dat deze werkzaamheden moeten worden voortgezet in het kader van een meer strategische aanpak, F. overwegende dat dakloosheid per definitief vele verschillende vormen kent en dat het beleidsantwoord hierop dan ook veelzijdig moet zijn, G. overwegende dat de strategie EU 2020 en het hoofddoel hiervan om het risico op armoede en sociale uitsluiting voor ten minste 20 miljoen mensen vóór 2020 mensen weg te nemen, een nieuwe impuls geeft aan de bestrijding van alle vormen van armoede en sociale uitsluiting, waaronder dakloosheid, H. overwegende dat het vlaggenschipinitiatief van het Europees platform tegen armoede en sociale uitsluiting een van de belangrijkste onderdelen van de strategie EU 2020 vormt, I. overwegende dat dit kader versterkte en ambitieuzere inspanningen op het gebied van dakloosheid op EU-niveau mogelijk maakt doordat er methoden en middelen worden vastgesteld voor de optimale voortzetting van de werkzaamheden die de Commissie is begonnen op het gebied van dakloosheid, waarbij rekening wordt gehouden met de resultaten van de consensusconferentie van december 2010, J. overwegende dat het Comité van de Regio's de grote lijnen van een Europese agenda voor sociale huisvesting heeft vastgesteld gericht op de coördinatie van maatregelen betreffende de financiering van sociale huisvesting, het gebruik van de structuurfondsen en verbeterde energie-efficiency; overwegende dat de EU-strategie inzake dakloosheid een bedrage aan deze agenda zou moeten leveren, 1. verzoekt de lidstaten met klem vooruitgang te boeken met het oog op het doel om vóór 2015 een einde te maken aan dakloosheid; 2. verzoekt om de ontwikkeling van een ambitieuze, geïntegreerde EU-strategie, ondersteund door nationale en regionale strategieën met als langetermijndoelstelling een einde te maken aan dakloosheid binnen het bredere kader van sociale insluiting; 3. verzoekt de Commissie een werkgroep op te richten voor een EU-strategie inzake dakloosheid en alle belanghebbenden bij de strijd tegen dakloosheid te betrekken, met inbegrip van nationale, regionale en plaatselijke beleidsmakers, onderzoekers, ngo's die diensten aan dak- en thuislozen aanbieden, daklozen en verwante beleidssectoren op het gebied van huisvesting, werkgelegenheid en volksgezondheid; 4. verlangt dat rekening wordt gehouden met de European Typology of Homelessness and Housing Exclusion (ETHOS) bij de ontwikkeling van de EU-strategie; verzoekt het Europees Comité voor sociale bescherming en zijn subgroep indicatoren in de lidstaten overeenstemming te bevorderen over de toepassing van deze definitie; verzoekt EUROSTAT om gegevens over dakloosheid in de EU te verzamelen in het kader van de EU-statistieken over inkomen en leefomstandigheden (EU-SILC); 5. verzoekt om een door de Commissie en de lidstaten goedgekeurd kader voor toezicht op de ontwikkeling van nationale en regionale strategieën inzake dakloosheid, als centraal onderdeel van de EU-strategie inzake dakloosheid; verzoekt in dit kader om een strategie voor jaarlijkse of halfjaarlijkse verslaglegging over de geboekte vooruitgang; 6. is van mening dat toezicht moet worden gehouden op de volgende hoofdonderdelen van de strategieën inzake dakloosheid (beschreven in het gezamenlijk verslag inzake sociale bescherming en sociale uitsluiting van 2010) en dat hierover verslag moet worden uitgebracht: 7. verlangt in het bijzonder dat door middel van dit kader toezicht wordt gehouden op de door de lidstaten geboekte vooruitgang bij het uit de wereld helpen van (langetermijn)dakloosheid; 8. verlangt dat in het kader van de EU-strategie inzake dakloosheid niet alleen toezicht wordt gehouden en verslag wordt uitgebracht, maar eveneens activiteiten worden ontwikkeld ter ondersteuning van de ontwikkeling en het behoud van doeltreffende nationale en regionale strategieën inzake dakloosheid; 9. verzoekt om een sterke onderzoeksagenda ter ontwikkeling van kennis en begrip in het kader van de EU-strategie inzake dakloosheid, en een constant wederzijds leerproces en uitwisseling tussen de lidstaten over belangrijke aspecten van de bestrijding van dakloosheid; 10. verzoekt om een bijzondere nadruk op op huisvesting gerichte benaderingen overeenkomstig het doel van sociale innovatie van het Europees platform tegen armoede en sociale uitsluiting, teneinde de feitenbasis inzake doeltreffende combinaties van ondersteuning op het gebied van huisvesting en andersoortige ondersteuning van ex-daklozen te versterken en op feiten gebaseerde praktijken en beleidontwikkeling te bevorderen; 11. verlangt dat in de EU-strategie inzake dakloosheid de nadruk komt te liggen op de bevordering van kwaliteitsdiensten voor daklozen en verzoekt de Commissie met klem om een vrijwillig kwaliteitskader te ontwikkelen zoals vastgesteld in de mededeling over het Europees platform tegen armoede; 12. verzoekt om de ontwikkeling van sterke banden tussen de EU-strategie inzake dakloosheid en de EU-financieringsstromen, in het bijzonder de structuurfondsen; verzoekt de Commissie het gebruik van de EFRO-financieringsfaciliteit te bevorderen , eveneens voor de huisvesting van gemarginaliseerde groepen in de strijd tegen dakloosheid in de verschillende EU-lidstaten; 13. wenst dat als onderdeel van de bestrijding van armoede en sociale uitsluiting op verschillende relevante beleidsgebieden rekening wordt gehouden met dakloosheid; 14. is van mening dat de EU-strategie inzake dakloosheid volledig in overeenstemming moet zijn met het Verdrag van Lissabon, waarin „de essentiële rol en de ruime discretionaire bevoegdheid van de nationale, regionale en lokale autoriteiten om diensten van algemeen economisch belang te verrichten, te doen verrichten en te organiseren op een manier die zoveel mogelijk in overeenstemming is met de behoeften van de gebruikers”, zijn vastgesteld; is van mening dat het aan de lidstaten is om de taken van betaalbare en sociale huisvesting vast te stellen en dat de EU-strategie inzake dakloosheid volledig in overeenstemming moet zijn met het beleid inzake sociale huisvesting van de lidstaten, waarin het beginsel van de bevordering van sociale menging en de bestrijding van sociale tweedeling juridisch is vastgelegd; 15. verzoekt het Bureau van de Europese Unie voor de grondrechten met klem meer aandacht te besteden aan de gevolgen van extreme armoede en sociale uitsluiting wat betreft de toegang tot en de uitoefening van de grondrechten, waarbij rekening wordt gehouden met het feit dat de uitoefening van het recht op huisvesting van essentieel belang is voor de uitoefening van een aanzienlijk aantal andere rechten, waaronder politieke en sociale rechten; 16. verzoekt de Raad werkgelegenheid, sociaal beleid, volksgezondheid en consumentenzaken met klem te bespreken hoe een EU-strategie inzake dakloosheid kan worden ontwikkeld; 17. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, het Comité van de Regio's, het Europees Economisch en Sociaal Comité, het Europees Comité voor sociale bescherming en de Raad van Europa. Het Europees Parlement , – gezien het Kyoto-protocol van het Raamverdrag van de Verenigde Naties inzake klimaatverandering (UNFCCC) en het Montreal-protocol van het Verdrag van Wenen ter bescherming van de ozonlaag, – gezien het klimaat- en energiepakket van de EU van december 2008 en Verordening (EG) nr. 842/2006 inzake bepaalde gefluoreerde broeikasgassen, – gezien de mededelingen van de Commissie COM(2010)0265 met een analyse van de opties voor een broeikasgasemissiereductie van meer dan 20% en een beoordeling van het risico van koolstoflekkage, COM(2010)0086 over het internationale klimaatbeleid na Kopenhagen: De wereldwijde actie tegen klimaatverandering moet onmiddellijk nieuw leven worden ingeblazen, en COM(2011)0112 met een routekaart naar een concurrerende koolstofarme economie in 2050, – gezien zijn vorige resoluties over klimaatverandering, met name zijn resolutie van 4 februari 2009 over 2050: De toekomst begint vandaag - Aanbevelingen voor het toekomstig geïntegreerd beleid van de EU inzake klimaatverandering (1) , die van 10 februari 2010 over de resultaten van de Conferentie van Kopenhagen over de klimaatverandering (COP 15) (2) en die van 25 november 2010 over de klimaatveranderingsconferentie in Cancún (COP16) (3) , – gezien mondelinge vraag O-000135/2011 – B7-0418/2011 die overeenkomstig artikel 115 van zijn Reglement is ingediend door de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en voedselveiligheid, alsmede de verklaringen van de Raad en de Commissie, – gezien artikel 115, lid 5, en artikel 110, lid 2, van zijn Reglement, A. overwegende dat de wetenschappelijke bewijzen omtrent klimaatverandering en de effecten daarvan eenduidig zijn, zodat snelle, gecoördineerde en ambitieuze maatregelen op Europees en internationaal niveau een dwingende noodzaak zijn geworden om dit mondiale probleem het hoofd te kunnen bieden, B. overwegende dat de doelstelling om de gemiddelde jaarlijkse stijging van de oppervlaktetemperatuur van de aarde tot 2ºC te beperken („de 2ºC-doelstelling”) na de afspraken van Cancún tijdens de COP16 een internationale doelstelling is geworden, C. overwegende dat de broeikasgassen die voor de opwarming van de aarde verantwoordelijk zijn slechts gedeeltelijk door het Kyoto-protocol van het UNFCCC worden gedekt, zoals kooldioxide (CO 2 ), methaan (CH 4 ), distikstofoxide (N 2 O), fluorkoolwaterstoffen (HFK's), perfluorkoolwaterstoffen (PFK's) en zwavelhexafluoride (SF 6 ), terwijl andere halonen die de temperatuurstijging sterk in de hand werken, door het Montreal-protocol worden gedekt omdat deze de ozonlaag kunnen aantasten, D. overwegende dat broeikasgassen een uiteenlopend opwarmeffect hebben (instralingsversterking uitgedrukt in watt per vierkante meter) wegens hun uiteenlopende stralingseigenschappen en levensduur in de atmosfeer; overwegende dat volgens het IPCC 4AR van 2007 dit opwarmeffect 1,66W/m 2 voor CO 2 , 0,48W/m 2 voor CH 4 , 0,16W/m 2 voor N 2 O en 0,35W/m 2 voor halonen bedraagt, E. overwegende dat verontreinigende gassen zoals koolmonoxide (CO), stikstofoxiden (NOx), methaan en andere vluchtige organische verbindingen (VOC's) ozon vormen in de eerste 10-15 km boven de grond (troposfeer); overwegende dat omdat methaan, CO, VOC's en NOx sinds het pre-industriële tijdperk sterk zijn toegenomen, troposferische ozon met ongeveer 30% is gestegen en zijn bijdrage aan de opwarming van de aarde 20% bedraagt van de bijdrage van CO 2 hieraan (0,36W/m 2 ), F. overwegende dat zwarte koolstof (roet), een aerosol en een bestanddeel van de zwevende deeltjes die vrijkomen bij een onvolledige verbranding van fossiele brandstoffen en biomassa, op twee wijzen opwarming veroorzaakt: in de atmosfeer absorbeert roet zonnestraling waardoor de omgevingslucht wordt opgewarmd, terwijl zijn depositie in de lucht sneeuw en ijs zwart kan maken en het smeltproces kan versnellen (0,10W/m 2 ), G. overwegende dat het niet verwezenlijken van de 2ºC-doelstelling o.a. tot omvangrijke gevolgen voor het milieu en hoge economische kosten zal leiden, zodat het steeds waarschijnlijker wordt dat omslagpunten worden bereikt waarop temperatuurniveaus ertoe leiden dat CO 2 en CH 4 vrijkomen uit putten als bossen en permafrost, en de capaciteit van de natuur om koolstof in de oceanen te absorberen wordt beperkt, H. overwegende dat het Montreal-protocol volgens het verslag van 2010 van het wetenschappelijke evaluatiepanel UNEP/WMO in ruime mate heeft bijgedragen aan de algemene verlaging van broeikasgassenemissies; overwegende dat in 2010 de afname van de jaarlijkse uitstoot van ozonafbrekende stoffen (ODS's) onder het protocol van Montreal naar schatting ongeveer 10 gigaton aan vermeden CO2-uitstootequivalent per jaar bedroeg, hetgeen vijfmaal zoveel is als de jaarlijkse doelstelling voor uitstootvermindering over de eerste verbintenisperiode (2008-2012) van het Kyoto-protocol, I. overwegende dat de Commissie momenteel Verordening (EG) nr. 842/2006 inzake bepaalde gefluoreerde broeikasgassen herziet, 1. constateert dat het Europees en internationaal klimaatbeleid zich vooral op de vermindering van de CO 2 -uitstoot op lange termijn heeft gericht via bijvoorbeeld meer energie-efficiëntie, hernieuwbare energiebronnen en andere koolstofarme strategieën; 2. pleit voor een alomvattend Europees klimaatbeleid dat rekening houdt met alle opwarmingsbronnen en alle opties om hier paal en perk aan te stellen; benadrukt dat dit beleid niet alleen naar de vermindering van de CO 2 -uitstoot moet streven, maar ook strategieën moet ontwikkelen om zo snel mogelijk op klimaatveranderingen te reageren; 3. constateert dat er regelgevende strategieën bestaan om snel actie te ondernemen om de productie en het verbruik van HFK's geleidelijk af te bouwen en de uitstoot van zwarte koolstof en gassen die tot de vorming van troposferische ozon leiden, te reduceren; met de toepassing hiervan kan binnen 2 à 3 jaar worden begonnen en binnen 5 à 10 jaar kunnen deze strategieën ten uitvoer worden gelegd zodat binnen enkele decennia of nog eerder de gewenste klimaateffecten kunnen worden bereikt; vooral bij sommige HFK's kan dit worden gedaan tegen een prijs van niet meer dan 5 tot 10 cent per ton, terwijl de koolstofprijs nu meer dan 13 EUR per ton bedraagt; 4. wijst erop dat de EU-acties betreffende gefluoreerde gassen in het kader van de verordening inzake gefluoreerde broeikasgassen lang niet aan de verwachtingen voldoen en dat dit, als niets wordt gedaan aan de tekortkomingen, de onderhandelingspositie van de EU in het kader van het UNFCCC aanzienlijk zal verzwakken; 5. verzoekt de Commissie de verordeningen inzake gefluoreerde broeikasgassen te herzien en voorstellen te doen om de productie en het verbruik van HFK's snel af te bouwen, chloorfluorkoolwaterstoffen (HCFC's) in diverse producten en toepassingen sneller te elimineren en de ozonlaag aantastende broeikasgassen in afgedankte producten en apparaten te verwijderen en te vernietigen; 6. is ingenomen met de verbintenis die de Europese Unie is aangegaan om maatregelen betreffende HFK's onder het Protocol van Montreal te steunen, als schoolvoorbeeld van een niet marktgerichte benadering met als doel de broeikasgasuitstoot tegen COP-17 in Durban te verminderen; 7. wijst erop dat, tijdens de laatste vergadering van de partijen bij het Protocol van Montreal, de Commissie als onderhandelaar namens de EU haar steun heeft toegezegd aan het principe van de voorstellen van de Noord-Amerikaanse landen en de Federale Staten van Micronesië om het gebruik van HFK's geleidelijk op te heffen en alle HFK-23 die als nevenproduct worden geproduceerd te vernietigen, en dat, tijdens de laatste vergadering van de partijen bij het UNFCCC in Cancun, de EU een voorstel voor een besluit heeft ingediend waarin de partijen zich ertoe verbinden in het kader van het Protocol van Montreal hierover overeenstemming na te streven zonder afbreuk te doen aan de doelstelling van het UNFCCC; 8. verzoekt de Commissie met klem met het oog op het recentelijk aan het licht gekomen misbruik van de HFK-23-kredieten in het kader van het mechanisme voor schone ontwikkeling (CDM), manieren te verkennen om op internationaal niveau een onmiddellijk verbod te stimuleren via het succesvolle Protocol van Montreal, in plaats van via flexibele mechanismen die deel uitmaken van het Protocol van Kyoto; 9. dringt aan op onmiddellijke actie om roetuitstoot terug te brengen, als een snelle interventiemethode om het smelten van gletsjers tegen te gaan, waarbij prioriteit wordt gegeven aan uitstoot die sneeuw- en ijsgebieden aantast, waaronder het noordpoolgebied, Groenland en de Himalayaanse-Tibetaanse gletsjers; 10. verzoekt de EU bestaande technologieën te bevorderen die de roetuitstoot drastisch verminderen; dringt tevens aan op de aanneming van maatregelen die erop zijn gericht de tactiek van het kappen en verbranden (slash-and-burn) in bossen te voorkomen en stringente en geregelde emissieproeven voor voertuigen verplicht te stellen; 11. dringt aan op een stringente algemene tenuitvoerlegging van de luchtvervuilingsvoorschriften en beschikbare technologieën die de NOx- en CO-uitstoot kunnen verminderen waardoor het antropogeen troposferisch ozon, een belangrijk broeikasgas, zal afnemen; 12 spoort de Commissie met klem aan het Europees Parlement in kennis te stellen van alle stappen die zij in deze richting onderneemt en de verloren tijd in te halen door deze beleidsopties onverwijld in het wetgevingsproces op te nemen; 13. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie en de regeringen en parlementen van de lidstaten.