(Raadplegingsprocedure) Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan de Raad ( COM(2002) 436 ), – geraadpleegd door de Raad overeenkomstig artikel 308 van het EG&nbhy;Verdrag (C5&nbhy;0401/2002), – gelet op artikel 67 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie industrie, externe handel, onderzoek en energie (A5&nbhy;0317/2002), 1. hecht zijn goedkeuring aan het Commissievoorstel, als geamendeerd door het Parlement; 2. verzoekt de Commissie haar voorstel krachtens artikel 250, lid 2 van het EG-Verdrag dienovereenkomstig te wijzigen; 3. verzoekt de Raad, wanneer deze voornemens is af te wijken van de door het Parlement goedgekeurde tekst, het Parlement hiervan op de hoogte te stellen; 4. wenst opnieuw te worden geraadpleegd ingeval de Raad voornemens is ingrijpende wijzigingen aan te brengen in het voorstel van de Commissie; 5. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. (Raadplegingsprocedure) Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan de Raad ( COM(2002) 437 ), – geraadpleegd door de Raad overeenkomstig artikel 308 van het EG&nbhy;Verdrag (C5&nbhy;0402/2002), – gelet op artikel 67 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie industrie, externe handel, onderzoek en energie (A5&nbhy;0318/2002), 1. hecht zijn goedkeuring aan het Commissievoorstel, als geamendeerd door het Parlement; 2. verzoekt de Commissie haar voorstel krachtens artikel 250, lid 2 van het EG-Verdrag dienovereenkomstig te wijzigen; 3. verzoekt de Raad, wanneer deze voornemens is af te wijken van de door het Parlement goedgekeurde tekst, het Parlement hiervan op de hoogte te stellen; 4. wenst opnieuw te worden geraadpleegd ingeval de Raad voornemens is ingrijpende wijzigingen aan te brengen in het voorstel van de Commissie; 5. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Het Europees Parlement , – gelet op artikel 274 van het EG-Verdrag, – gelet op artikel 2 van het Financieel Reglement van toepassing op de algemene begroting van de Europese Gemeenschappen zoals gewijzigd bij Verordening (EG, Euratom, EGKS) nr. 2333/95 van de Raad (1) , – gezien het jaarlijks evaluatieverslag 2001 (SEC(2002) 337) (2) , 2000 (SEC(2001) 152) (3) , 1999 (4) en 1998 (5) , – gezien de mededeling van de Commissie van 8 mei 1996 over concrete maatregelen voor degelijke bestuurspraktijken in al haar diensten (SEC(1996) 659) (6) , – gezien de mededeling van de Commissie over een doordachter uitgavenpolitiek ter uitvoering van haar evaluatiebeleid (SEC(1999) 69/4) (7) , – gezien het memorandum van mevrouw Schreyer aan de Commissie over het evaluatiebeleid en de evaluatiewerkzaamheden van de Commissie in 1999 en 2000 (8) , – gezien de mededeling aan de Commissie van mevrouw Schreyer, in overleg met de heer Kinnock en de voorzitter, over resultaten als allereerste aandachtspunt: betere evaluatie van de werkzaamheden van de Commissie (SEC(2000) 1051) (9) , – gelet op artikel 163 van zijn Reglement, – gezien het verslag van zijn Commissie begrotingscontrole (A5&nbhy;0284/2002), A. overwegende dat de Commissie zich volgens het Verdrag en het Financieel Reglement bij het opstellen en de uitvoering van Europese uitgavenprogramma's aan de principes van gezond financieel beheer te houden heeft, B. overwegende dat voor een resultaatgerichte leiding van de overheidssector een doelmatige en onafhankelijke evaluerende instantie onmisbaar is, C. overwegende dat de Commissie in mei 1996 naar aanleiding van het SEM 2000-initiatief een beleid van stelselmatige evaluatie van de uitgavenprogramma's en -verrichtingen van de Europese Unie heeft vastgesteld, D. overwegende dat dit beleid o.a. van de volgende algemene principes uitgaat: 1. is ervan overtuigd dat het één van de belangrijkste taken van de instellingen van de Europese Unie is om doelmatig antwoord te geven op de vraag van de Europese belastingbetaler naar duidelijkheid, openheid en doorzichtigheid in de gebruikmaking van zijn bijdragen tot de Europese begroting; 2. deelt volkomen de mening dat stelselmatige evaluatie een uitstekend instrument is om bij de uitgaven uit de Europese begroting waar voor zijn geld te krijgen; 3. meent dat de kwaliteit van invloed is op de bruikbaarheid van de informatie die uitgewisseld wordt, en op de manier waarop ze door de tegenpartij in ontvangst genomen wordt; 4. erkent en verheugt zich over de inspanningen van de Commissie om in haar schoot een algemene evaluatiecultuur tot stand te brengen; 5. vraagt de Commissie om zich te houden aan strikte criteria voor kosten-batenanalyses wanneer ze evaluatieverslagen vraagt en te zorgen dat hun aantal zich niet al te zeer vermenigvuldigt, vooral niet voor zeer kleinschalige projecten; Taakverdeling 6. neemt nota van de bestaande evaluatiepraktijk binnen de Commissie, waarbij de uitvoerende DG's en diensten verantwoordelijk zijn voor regelmatige evaluatie van hun programma's en de nodige schikkingen moeten treffen om de evaluatie van hun werkzaamheden te plannen en te laten doorvoeren; 7. neemt ook nota van het feit dat de centrale diensten, te weten DG begroting en het Secretariaat-generaal met de ondersteuning en coördinatie van de evaluatie belast zijn; 8. erkent dat de taakverdeling op het eerste gezicht in de algemene lijn van de hervorming van de Commissie ligt, die naar meer verantwoordelijkheid voor de directeuren-generaal streeft; 9. meent niettemin dat er goede redenen kunnen zijn om de centrale diensten meer zeggenschap te geven bij het bepalen van de prioriteiten van het jaarlijks evaluatieprogramma en de ontwikkeling van een systeem voor betere vergelijkbaarheid van verslagen en hun resultaten op verschillende uitvoeringsniveaus; zou een advies van de Rekenkamer daarover met belangstelling tegemoet zien; 10. vraagt de Commissie om haar evaluatiewerkzaamheden beter te benutten door meer aandacht te besteden aan coördinatie, meer in het bijzonder door bijvoorbeeld een regelmatig bijgewerkte lijst op maandbasis van alle evaluatieverslagen bij te houden die afgewerkt, gepland of in voorbereiding zijn; 11. beschouwt evaluatie als een normale en systematische taak van de Commissie en ook de andere instellingen; in afzonderlijke gevallen kunnen er zo nodig wel externe evaluaties plaatsvinden, waarbij de onafhankelijkheid van de gekozen evaluator tegenover de Europese instellingen van kapitaal belang is; vraagt de Commissie dan ook om een einde te maken aan de praktijk van de zogenaamde "kaderovereenkomsten" en na te gaan of er goede redenen zijn om de bestaande in stand te houden; Betere integratie in het besluitvormingsproces 12. gaat ervan uit dat de evaluatie als voornaamste functie heeft om de uitbouw van het beleid te ondersteunen en de doelmatigheid van de beleidsvoering te verbeteren; denkt tegelijk dat de moeilijkste opgave is om de bevindingen van de evaluatie in te werken in de verdere beleidsvoering, de budgettaire beleidskeuzen en de toewijzing van de middelen; 13. vraagt de Commissie om alle nodige maatregelen te treffen om de kwaliteit van de evaluatie te verbeteren en de interne gebruikmaking van evaluatieverslagen te verruimen, en vandaar ook hun bruikbaarheid voor de vastlegging en uitvoering van programma's; verheugt zich over de vooruitplanning van de evaluaties als middel om de beoordelingsprocedures voor de beleidsvoering te verbeteren; 14. vraagt de Commissie om de evaluatie een belangrijke plaats te geven in het activiteitsgericht beheer (ABM - Activity Based Management), om de band tussen evaluatieresultaten en de besluitvorming over beleidsprioriteiten en de overeenkomstige toezegging van middelen te versterken; 15. vraagt de Commissie om na te gaan of in haar diensten het debat over de voornaamste evaluatieverslagen wel op het juiste niveau plaatsvindt; meent dat de resultaten van kritische evaluaties in de bevoegde parlementaire commissies besproken moeten worden, zowel als er veranderingen in de beleidsvoering overwogen worden als wanneer ze niet moeten leiden tot herziening van de bestedingen, die eventueel politieke inbreng kan vereisen; 16. wijst op een aantal beleidsonderdelen die opvallen door bijzonder strenge kritiek, zoals de landbouwgronden die uit de productie genomen worden, de internationale visserijovereenkomsten, de samenwerking met Azië en Latijns-Amerika en de EU-steun voor NGO-structuren; verwacht van de Commissie dat ze terdege rekening houdt met de kritiek bij de lopende herziening van de beleidsvoering op al die terreinen; Terugkerende conclusies 17. vraagt de Commissie om in haar verschillende evaluatieverslagen herhaling van dezelfde standaardzinnen met algemene strekking te vermijden en precieze en concrete punten van kritiek en voorstellen voor te leggen; vraagt haar om het jaarlijks evaluatieverslag 2002 leesbaarder en concreter te maken dan dat van 2001; 18. stelt met bezorgdheid vast dat verschillende evaluerende instanties al meerdere jaren voor verschillende beleidsonderdelen gelijklopende kritiek uiten (11) , zoals veel te uitgebreide administratieve verplichtingen voor de begunstigden, ingewikkelde procedures, geen duidelijke strategie en doelstellingen, geen samenhang tussen de afzonderlijke beleidsdaden, en gebrek aan doelmatigheid; 19. vraagt de Commissie om verder onderzoek te doen naar de achtergrond en redenen voor die terugkerende kritiek en haar bevindingen in het volgende overzicht van de evaluatieprocedure mee te delen; 20. wijst erop dat een bruikbaar evaluatiesysteem een systeem is dat in staat is om vlug te reageren; vraagt de Commissie om na te gaan of haar mogelijkheden om te reageren op de bevindingen van een evaluatie en haar beleidsvoering in overeenkomstige zin te herzien, niet verbeterd moeten worden; 21. stipt aan dat de speciale verslagen van de Rekenkamer de programma's vooral vanuit een financiële doorlichting beoordelen, maar dikwijls ook de doeltreffendheid van de werking en het budgettair beheer bekritiseren en dus ook van belang kunnen zijn voor de evaluatieverslagen; dringt erop aan dat de beide beoordelingsprocedures aanvullend werken om verkwisting en ondoeltreffend gebruik van middelen te elimineren; Openheid en doorzichtigheid 22. wenst de Commissie geluk met haar webpagina evaluatie, die op een overzichtelijke manier toegang biedt tot de voornaamste documenten en verbindingen met andere evaluatiepagina's tot stand brengt; vraagt haar om haar informatie en informatieverspreiding over de evaluatiewerkzaamheden te blijven uitbreiden en regelmatig bij te werken; 23. verheugt zich over het feit dat de Commissie op verzoek van het Parlement vanaf nu twee maal per jaar - bij voorkeur in januari en juli - zijn bevoegde commissie nadere bijzonderheden zal meedelen over de eerstvolgende evaluatieverslagen; 24. stelt vast dat de meeste evaluatieverslagen op de webpagina's van de verschillende DG's gepubliceerd staan maar betreurt dat zijn bevoegde commissie niet rechtstreeks geïnformeerd wordt naarmate en wanneer de evaluatieverslagen afgesloten worden; dringt er bij de Commissie op aan om ook voor die informatie te zorgen; 25. stelt met ongenoegen vast dat het jaarlijks evaluatieverslag 2001 een lange lijst evaluatieverslagen bevat die niet beschikbaar zijn; wijst erop dat het volgens Verordening (EG) nr. 1049/2001 van het Europees Parlement en de Raad inzake de toegang van het publiek tot documenten (12) enkel in uitzonderingsgevallen, die nader aangegeven worden in artikel 4, mogelijk is dat de Commissie inzage in haar documenten weigert; vraagt de Commissie om aan de hand van het bewuste artikel 4 voor elk afzonderlijk geval aan te geven om welke redenen ze weigert om inzage in het verslag te geven; 26. beschouwt het feit dat evaluaties ex ante op een groot aantal bijzonder gevoelige beleidsterreinen door de nationale of regionale autoriteiten en projectleiders uitgevoerd worden, als potentieel zwakke schakel in de evaluatieprocedures, omdat ze dikwijls gevestigde belangen in de voortzetting van de programma's of projecten hebben; vraagt de Commissie te onderzoeken welke mogelijkheden en middelen er moeten bestaan om alle belangrijke programma's van de Gemeenschap tijdens hun looptijd minstens éénmaal aan onafhankelijke evaluatie te onderwerpen en de bevindingen mee te delen aan het Europees Parlement; o o o 27. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de regeringen van de lidstaten, de Raad, de Commissie en de Rekenkamer. Het Europees Parlement , – gezien het verslag van de Commissie ( COM(2002) 345 ), – gezien de mededeling van de Commissie over de sociale verantwoordelijkheid van bedrijven: een bijdrage ven het bedrijfsleven aan duurzame ontwikkeling ( COM(2002) 347 ), – gezien het Besluit van de Commissie van 10 december 2001 (1) inzake de implementatie van de financiële instrumenten van het MAP, – gelet op artikel 47, lid 2, en artikel 163 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken en het advies van de Commissie industrie, externe handel, onderzoek en energie (A5&nbhy;0304/2002), A. overwegende dat het cruciale belang van de stimulering van met name kleine en middelgrote ondernemingen (KMO) en de totstandbrenging van een regelgevend klimaat dat bevorderlijk is voor investeringen, innovatie en ondernemerschap in het algemeen, als prioriteit bevestigd werden op de Europese Raad van Lissabon op 23 en 24 maart 2000 en nogmaals in die van Barcelona van 15 en 16 maart 2002, B. overwegende dat de Europese Raad van Santa Maria de Feira op 19 en 20 juni 2000 zijn steun heeft uitgesproken voor het Europees Handvest voor kleine ondernemingen en dat de meerderheid van de regeringen van de kandidaatlanden ook hun goedkeuring hebben gehecht aan het Handvest, dat in deze landen als basis moet dienen voor een beleid voor de ontwikkeling van kleine ondernemingen, C. overwegende dat micro-ondernemingen een belangrijke beleidsprioriteit vormen en een veel groter percentage zouden moeten vormen van de KMO die gebruikmaken van de communautaire financieringsinstrumenten, D. overwegende dat de Europese Raad van Sevilla op 21 en 22 juni 2002 erkend heeft dat er een eind is gekomen aan de recente vertraging van de economische activiteit en dat dit het reeds ingezette herstel van de groei en het scheppen van werkgelegenheid zal ondersteunen, E. overwegende dat de KMO een essentiële rol spelen bij de concrete verwezenlijking van een duurzame en sociaal verantwoorde ontwikkeling, welke het kernstuk vormt van het Actieplan e-Europa 2005, F. overwegende dat de KMO niet altijd op de hoogte zijn van de mogelijkheden die worden geboden door de financiële instrumenten en de steun die op Europees niveau beschikbaar zijn om hun activiteiten te steunen, G. overwegende dat voor de KMO in geval van economische schade door onvoorziene natuurrampen onverwijld een versoepelde en niet door bureaucratische rompslomp belemmerde toegang wordt verleend tot financiële middelen uit buitengewone kredietprogramma's (b.v. programma's van de EIB) om hun activiteiten te steunen en arbeidsplaatsen te behouden, H. overwegende dat er tussen de Europese KMO en de KMO in de USA een kloof bestaat voor wat betreft de toegang tot risicokapitaal, hetgeen tot gevolg heeft dat de deelname van de Europese KMO in de wereldeconomie beperkt is, en overwegende dat er dispariteiten bestaan in de lidstaten tussen de KMO die van de drie instrumenten gebruikmaken, wat het gevaar doet ontstaan dat de economische en sociale samenhang binnen de EU verzwakt, I. overwegende dat de banken niet altijd belangstelling hebben getoond om als bemiddelaar op te treden tussen de KMO en het Europees Investeringsfonds (EIF) in het kader van de KMO-Garantiefaciliteit , ten nadele vooral van de KMO die opereren in EU-regio's met een lager inkomenspercentage, J. overwegende dat het Groei- en Werkgelegenheidsinitiatief in 1998 van start ging als meerjarenprogramma, mede gestimuleerd door het besluit van het Europees Parlement om in eerste instantie een bedrag van €420 miljoen voor dit doel uit te trekken, K. overwegende dat de Raad op 20 december 2000 bij Beschikking 2000/819/EG (2) besloten heeft de financiële instrumenten van het Groei- en Werkgelegenheidsinitiatief uit te breiden op basis van een nieuwe rechtsgrondslag, het meerjarenprogramma voor ondernemingen en ondernemerschap (MAP), met name door introductie van een nieuwe maatregel: de Startkapitaalactie, L. overwegende dat over geen van deze besluiten tevoren door het Parlement beraadslaagd is, en dat deze evenmin naderhand aan het Palement werden medegedeeld, tot de publicatie van het verslag van de Commissie over het jaar in kwestie, M. overwegende dat in het oorspronkelijke Besluit 98/347/EG van de Raad van 19 mei 1998 (3) duidelijk verklaard werd dat er passende regelingen getroffen dienden te worden om de Rekenkamer van de Europese Gemeenschap in staat te stellen haar taak te verrichten en de integriteit van de gedane betalingen te verifiëren, N. overwegende dat de Rekenkamer op 10 juli 2001 een controlebericht aan de Commissie gezonden heeft naar aanleiding van controlebezoeken in drie lidstaten bij vijf durfkapitaalfondsen in verband met de Startersregeling van de Europese Technologiefaciliteit (ETF), O. overwegende dat de Rekenkamer op 25 januari 2002 een controlebericht aan de Commissie gezonden heeft naar aanleiding van controlebezoeken in zes lidstaten bij negen financiële intermediairs inzake de KMO-Garantiefaciliteit, P. overwegende dat geen van deze brieven beschikbaar gesteld zijn aan het Parlement, ondanks het feit dat gewezen was op de noodzaak van dergelijke controleactiviteiten in beide voorgaande resoluties van 16 januari 2001 (4) en van 11 december 2001 (5) van het Parlement, Q. overwegende dat in het verslag van de Commissie over 1999 werd opgemerkt dat het Europees Investeringsfonds (EIF) verwachtte dat de ETF-Startersregeling 25 à 30 durfkapitaalfondsen uit alle vijftien lidstaten zou omvatten, R. overwegende dat Frankrijk en Duitsland nog steeds ongeveer 40% van de benutte investeringen in het kader van zowel de ETF-Startersregeling als de KMO-Garantiefaciliteit voor hun rekening nemen, S. overwegende dat ingevolge artikel 7, lid 2, van het Besluit 98/347/EG van de Raad de Commissie voor eind mei 2002 met een evaluatie van het programma dient te komen, met name voor wat betreft het algemene gebruik en de directe gevolgen ervan voor de schepping van werkgelegenheid en de vooruitzichten voor de werkgelegenheid op langere termijn, T. overwegende dat het totaal aantal KMO dat profiteert van de KMO-Garantiefaciliteit in 2001 verdubbeld is tot 92.408 in vergelijking met 40.778 in 2000 en 7.223 het jaar ervoor, en dat deze KMO thans een werkgelegenheidsgroei voorspellen van 111.378 banen binnen twee jaar, U. overwegende dat het Parlement in zijn voornoemde resolutie van 11 december 2001 er de aandacht op vestigde dat 15% van de KMO-uitkeringsgerechtigden in 1999 via de KMO-Garantiefaciliteit startkapitaal ontvingen voor de oprichting van ondernemingen in 2000, maar dat al deze ondernemingen op 6 na (t.w. 2.269) zich in Frankrijk en Duitsland bevonden, en erop wees dat hun succes in het volgende verslag van de Commissie aan een gedetailleerde analyse onderworpen diende te worden, V. overwegende dat de ETF-Startersregeling in die KMO die voor eind 2000 investeringsgelden ontvingen, een feitelijke toeneming met 858 banen te zien gaf, met andere woorden een toeneming op jaarbasis van 20%, W. overwegende dat KMO in de hightechsector 88% uitmaken van het totale aantal KMO die zich momenteel in de portefeuilles van de risicokapitaalfondsen bevinden, X. overwegende dat het programma van het Europees samenwerkingsverband (JEV) in de huidige vorm bewezen heeft voor de KMO van gering belang te zijn en een beperkte invloed op de werkgelegenheid te hebben, Y. overwegende dat het Parlement in zijn resoluties van 16 januari 2001 en 11 december 2001 over de verslagen van de Commissie over de jaren 1999 en 2000 verzocht heeft de volgende jaarverslagen van de Commissie jaarlijks vroeger dan eind mei aan het Parlement beschikbaar te stellen, Z. overwegende dat een recent onderzoek van het Europees Network for SME Research (ENSR) over KMO en sociale en milieuverantwoordelijkheid (Waarnemingspost voor het Europese MKB, 2002 nr. 4) aangeeft dat 50% van de onderzochte KMO sociale en milieuverantwoordelijkheid toepassen, maar dat er in de praktijk nog barrières bestaan, 1. complimenteert de Commissie met het feit dat zij haar ontwerpverslag over 2001 zes volle weken eerder geproduceerd heeft dan het verslag over 2000, maar is ontevreden dat het officiële verslag pas op 1 juli verschenen is, en dringt erop aan deze vertraging in de komende jaren niet opnieuw te laten optreden; 2. complimenteert de Commissie en het EIF met de aanzienlijke vooruitgang die geboekt is met de ontwikkeling van de benutting van met name de KMO-Garantiefaciliteit, en met de uitbreiding van de werkgelegenheid en de werkgelegenheidsvooruitzichten; 3. pleit voor een toezegging van de Commissie om een kopie van een vollediger evaluatie van de invloed van dit initiatief op de werkgelegenheid, uiterlijk eind mei 2002, vergezeld van eventuele andere vergelijkbare documentatie, voorzover nodig, automatisch en rechtstreeks ter informatie toe te zenden aan het Parlement; 4. wijst erop dat de ETF-Startersregeling thans 16 door het EIF ondertekende contracten omvat, terwijl er een nog steeds in behandeling is, en andere contracten, die in principe reeds waren goedgekeurd, bij de slotonderhandelingen werden afgewezen; is ingenomen met de opneming van Italië, Portugal en Oostenrijk, waardoor het werkgebied is uitgebreid tot 11 lidstaten en spreekt de hoop uit dat completering tot alle vijftien lidstaten in de loop van 2002 kan worden gerealiseerd; 5. wijst op het feit dat er landen in de EU zijn die geen steun hebben ontvangen uit de ETF-startregeling en van het steunmechanisme voor de KMO; dringt er bij de Commissie op aan om passende maatregelen te nemen om een volledige geografische dekking en een doelmatige steun aan de KMO in alle lidstaten te garanderen; 6. steunt de herzieningen van de MAP in december 2001 door de Raad, maar wijst er met zorg op dat er over deze voorstellen tevoren geen debat met het Parlement heeft plaatsgevonden en wijst er met klem op dat het recht van Parlement om volledig betrokken te worden bij toekomstige beraadslagingen dient te worden erkend; 7. wijst erop dat het Parlement zijn taken om verslag uit te brengen over dit initiatief niet volledig kan uitoefenen, tenzij er naar zijn overtuiging voldoende controle heeft plaatsgevonden, in welk geval het redelijkerwijs mag verlangen onmiddellijk toegang te krijgen tot de brieven van de Rekenkamer teneinde haar evaluaties te kunnen bestuderen; 8. vraagt om uitleg waarom het formele verzoek van het Parlement om nadere analyse van de prestartfinanciering van KMO genegeerd is; 9. wijst erop dat de KMO-Garantiefaciliteit een groei voorspelt over twee jaar van 25.000 banen bij uitkeringsgerechtigde KMO in Spanje, een uitbreiding met meer dan 100% en veruit de grootste toeneming van alle lidstaten, en verzoekt om een meer volledige analyse van deze ontwikkeling in het volgende verslag; 10. verzoekt om een vollediger analyse van de standaardleningen in het volgende verslag; 11. verzoekt om een vollediger analyse in het volgende verslag om welke reden Frankrijk nog steeds bijna 30% van de totale opneming van de ETF-Startersregeling aantrekt; 12. verzoekt de Commissie aan te geven hoe zij de eenzijdige aandacht voor KMO in de hightechsector denkt te gaan ombuigen zodat de beschikbare kredieten niet uitsluitend besteed worden aan KMO die zich bezighouden met geavanceerde technologie en op kennis gebaseerde bedrijfsactiviteiten, maar dat kleine ambachtelijke, commerciële, toeristische en andere dienstverlenende bedrijven, met inbegrip van de derde sector, ook alle kansen krijgen om van deze kredieten te profiteren; 13. wijst erop dat het JEV-programma zoals dat tot op heden is vormgegeven twijfels oproept daar KMO die in andere lidstaten investeren bij voorkeur dochterondernemingen creëren in plaats van samenwerkingsverbanden of minder strakke samenwerkingsovereenkomsten aangaan zonder de verplichting om een nieuwe rechtspersoon te creëren; wijst er derhalve op dat het JEV-programma in zijn huidige vorm niet langer verantwoord is en verzoekt de Commissie met nieuwe voorstellen te komen om de KMO te stimuleren om bedrijfsverbanden over de nationale grenzen heen te ontwikkelen en daarbij met name steun te verlenen voor het opzetten van samenwerkingsverbanden en het stimuleren van het ondernemerschap in de nieuwe lidstaten; 14. herhaalt dat door het accent te leggen op startkapitaal en het starten van nieuwe bedrijven, er nog steeds een relatief groot tekort aan steun blijft bestaan voor een belangrijk deel van het KMO-bedrijfsleven, namelijk voor verdere bedrijfsontwikkeling, eerste openbare aanbieding of latere verkoop; verzoekt nogmaals te overwegen of deze vervolgfasen moeten worden geëvalueerd en vraagt om een concreet antwoord van de Europese Commissie op dit punt; 15. wijst erop dat in het verslag van de Commissie over 2000 weliswaar gerefereerd wordt aan het streven om de communautaire doelstellingen van groei en werkgelegenheid te realiseren, zowel in de huidige lidstaten als in de toetredende landen, welk streven door het Parlement wordt toegejuicht, maar dat in het verslag over 2001 slechts minimaal melding gemaakt wordt van de kandidaat-lidstaten; verzoekt om uitleg ter zake en om bevestiging van de proactiviteit op dit terrein in het komen jaar; 16. wijst op het belang van het stimuleren van investeringen en ondernemerschap in de kandidaat-lidstaten en vraagt de Commissie om de ervaringen met de huidige instrumenten voor de stimulering van werkgelegenheid in de KMO volop in te zetten om het instrumentarium te verbeteren en optimaal in de nieuwe lidstaten te kunnen gebruiken; 17. verzoekt de Commissie vroegtijdig verslag uit te brengen aan het Parlement over het onderwerp van de KMO en de bevordering van de sociale verantwoordelijkheid; 18. herinnert eraan dat een evenwichtige toegang tot krediet voor alle Europese KMO essentieel is om vertragingen te vermijden op het gebied van de sociale en economische cohesie; 19. herinnert eraan dat het Europees Handvest voor kleine ondernemingen als bijlage gehecht is aan de beschikking betreffende een meerjarenprogramma voor ondernemingen en ondernemerschap; 20. verzoekt de Raad en de lidstaten aan het Handvest rechtsgeldigheid toe te kennen door middel van een officieel Raadsbesluit; zonder een dergelijke rechtsgeldigheid zal er weinig belang aan het Handvest worden gehecht, zodat er geen vooruitgang op dit gebied zal worden geboekt; 21. vraagt de bankstelsels van alle EU-lidstaten meer open te staan voor KMO, in het bijzonder wanneer deze door onvoorziene natuurrampen failliet gegaan zijn en voor de noodzaak van een wederopbouw staan; verzoekt de Commissie en de lidstaten hen aan te moedigen om hun rol van bemiddelaar te spelen in het kader van de KMO-Garantiefaciliteit door leningen toe te kennen aan KMO; 22. verzoekt de Commissie en de lidstaten om bijzonder zorgvuldig de intermediaire instanties voor elke financiële steunmaatregel te selecteren, welke goed bekend moeten zijn met de realiteiten waarmee de KMO worden geconfronteerd; 23. onderstreept de noodzaak om de financiële bemiddelaars aan een onderzoek te onderwerpen, de financieringsprocedures te vereenvoudigen en de administratieve rompslomp weg te werken, om zodoende de deelname van KMO aan nieuwe projecten te vereenvoudigen; 24. vestigt de aandacht van de lidstaten op de tendens bij sommige overheidsadministraties om zodanige voorwaarden en vereisten voor de KMO vast te stellen om voor steun in aanmerking te komen dat er meer ondernemingen worden uitgesloten dan er steun ontvangen; 25. verzoekt de Commissie en in het bijzonder de lidstaten campagnes te lanceren om KMO duidelijke en eenvoudige informatie te verschaffen over de manier waarop zij gebruik kunnen maken van de EU-financieringsinstrumenten en van andere kansen die de EU op het gebied van het ondernemerschap biedt; 26. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Commissie, de Raad, het Europees Investeringsfonds (EIF) en de Rekenkamer. (Medebeslissingsprocedure: tweede lezing) Het Europees Parlement , – gezien het gemeenschappelijk standpunt van de Raad (8094/2/2002 – C5&nbhy;0268/2002) (1) , – gezien zijn in eerste lezing geformuleerde standpunt (2) inzake het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2001) 226 (3) ), – gezien het gewijzigde voorstel van de Commissie ( COM(2002) 192 (4) ), – gelet op artikel 251, lid 2 van het EG&nbhy;Verdrag, – gelet op artikel 80 van zijn Reglement, – gezien de aanbeveling voor de tweede lezing van de Commissie industrie, externe handel, onderzoek en energie (A5&nbhy;0297/2002), 1. wijzigt het gemeenschappelijk standpunt als volgt; 2. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Standpunt van het Europees Parlement, in tweede lezing vastgesteld op 10 oktober 2002, met het oog op de aanneming van Richtlijn 2002/…../EG van het Europees Parlement en de Raad betreffende de energieprestaties van gebouwen HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, en met name op artikel 175, lid 1, Gezien het voorstel van de Commissie (5) , Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité (6) , Gezien het advies van het Comité van de regio's (7) , Handelend volgens de procedure van artikel 251 van het Verdrag (8) , Overwegende hetgeen volgt: (1) In artikel 6 van het Verdrag is bepaald dat de eisen inzake milieubescherming moeten worden geïntegreerd in de omschrijving en uitvoering van het beleid en het optreden van de Gemeenschap. (2) De natuurlijke hulpbronnen waarvan het behoedzame en rationele gebruik in artikel 174 van het Verdrag is vermeld, omvatten aardolieproducten, aardgas en vaste brandstoffen die essentiële energiebronnen, maar tevens de belangrijkste emissiebronnen van kooldioxide zijn. (3) Verbetering van de energie-efficiëntie vormt een belangrijk onderdeel van het beleid en de maatregelen die nodig zijn ter naleving van het Protocol van Kyoto, en moet deel uitmaken van elk geheel van maatregelen om aan verdere verbintenissen te voldoen. (4) Het beheer van de vraag naar energie is voor de Gemeenschap een belangrijk instrument om invloed uit te oefenen op de wereldenergiemarkt en daarmee op de continuïteit van de energievoorziening op middellange en lange termijn. (5) De Raad heeft in zijn conclusies van 30 mei 2000 en 5 december 2000 het actieplan voor energie-efficiëntie van de Commissie onderschreven en verzocht om specifieke maatregelen in de bouwsector. (6) Meer dan 40% van het eindverbruik van energie in de Gemeenschap komt voor rekening van de woon- en tertiaire sector, die grotendeels uit gebouwen bestaat en die zich nog steeds uitbreidt, een tendens die ongetwijfeld tot een hoger energieverbruik en derhalve tot meer uitstoot van kooldioxide door deze sector zal leiden. (7) Richtlijn 93/76/EEG van de Raad van 13 september 1993 tot beperking van kooldioxide-emissies door verbetering van de energie&nbhy;efficiëntie (SAVE) (9) , die vereist dat lidstaten programma's op het gebied van energie-efficiëntie in de bouwsector opstellen en ten uitvoer leggen alsmede daarover verslag uitbrengen, begint nu een aantal belangrijke positieve effecten te sorteren. Er is echter een aanvullend wettelijk instrument nodig om concretere acties vast te stellen ten einde het aanzienlijke, nog niet gerealiseerde potentieel voor energiebesparingen te benutten en de grote verschillen tussen de resultaten van de lidstaten in deze sector te verminderen. (8) Richtlijn 89/106/EEG van de Raad van 21 december 1988 betreffende de onderlinge aanpassing van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen der lidstaten inzake voor de bouw bestemde producten (10) schrijft voor dat bouwwerken en de temperatuurregelings&nbhy; en ventilatie-installaties ervan zodanig moeten worden ontworpen en uitgevoerd dat een, gezien de plaatselijke klimatologische omstandigheden, gering energieverbruik voldoende is om het thermische comfort van de bewoners te verzekeren. (9) Bij de maatregelen voor de verdere verbetering van de energieprestaties van gebouwen moet rekening worden gehouden met de klimatologische en plaatselijke omstandigheden, alsmede met de binnenklimaateisen en de kosteneffectiviteit. De maatregelen mogen geen beletsel vormen voor andere essentiële eisen die aan gebouwen worden gesteld, zoals toegankelijkheid, veiligheid, gezondheid en de gebruiksbestemming van het gebouw. (10) De energieprestaties van gebouwen dienen te worden berekend volgens een methode, die op regionaal niveau mag worden gedifferentieerd, en die behalve thermische isolatie ook andere factoren in aanmerking neemt welke een steeds belangrijker rol spelen, zoals installaties voor verwarming en airconditioning, de toepassing van hernieuwbare energiebronnen en het ontwerp van het gebouw. Een gemeenschappelijke benadering van dit proces, uit te voeren door gekwalificeerd personeel en/of erkende deskundigen, wier onafhankelijkheid op basis van objectieve criteria wordt gegarandeerd, zal bijdragen tot gelijke voorwaarden wat betreft de inspanningen die in de lidstaten worden gedaan om energie in de gebouwensector te besparen en zal toekomstige eigenaars of gebruikers duidelijkheid verschaffen over de energieprestaties op de communautaire onroerendgoedmarkt. (11) De Commissie is voornemens om normen zoals EN 832 of prEN 13790 verder te ontwikkelen en daarbij ook rekening te houden met airconditioningsystemen en verlichting. (12) Gebouwen zijn van invloed op het energieverbruik op lange termijn en nieuwe gebouwen zouden daarom moeten voldoen aan minimumeisen inzake energieprestaties die zijn aangepast aan het plaatselijke klimaat. In dit verband dienen goede praktijken een optimaal gebruik van de elementen ter verbetering van de energieprestaties mogelijk te maken. Aangezien de mogelijke toepassing van alternatieve systemen van energievoorziening in het algemeen niet volledig wordt onderzocht, moet de technische, ecologische en economische haalbaarheid van alternatieve systemen van energievoorziening worden nagegaan; dit kan in een keer door de lidstaat bepaald worden door middel van een studie op basis waarvan tegen de gemiddelde plaatselijke marktvoorwaarden een lijst van maatregelen voor energiebehoud wordt vastgesteld die aan de criteria inzake kosteneffectiviteit voldoen. Alvorens met de bouw wordt aangevangen, kunnen specifieke studies worden gevraagd als de maatregelen haalbaar worden geacht. (13) Ingrijpende renovaties van bestaande gebouwen boven een bepaalde grootte moeten worden beschouwd als een goede gelegenheid om kosteneffectieve maatregelen te nemen ter verbetering van de energieprestaties. Ingrijpende renovaties zijn gevallen zoals die waarbij de totale kosten van de renovatie met betrekking tot de buitenschil of energie-installaties zoals verwarming, warmwatervoorziening, airconditioning, ventilatie en verlichting hoger zijn dan 25% van de waarde van het gebouw, exclusief de waarde van de grond waarop het gebouw zich bevindt, dan wel die waarbij meer dan 25% van de buitenschil van het gebouw gerenoveerd wordt. (14) De verbetering van de totale energieprestatie van een bestaand gebouw betekent echter niet noodzakelijk een totale renovatie van het gebouw, maar zou beperkt kunnen blijven tot die delen die het meeste relevant zijn voor de energieprestatie van het gebouw en die kosteneffectief zijn. (15) De renovatie-eisen voor bestaande gebouwen mogen niet onverenigbaar zijn met de beoogde functie, de hoedanigheid of het karakter van het gebouw; het moet mogelijk zijn door grotere energiebesparingen de aan zo'n renovatie verbonden extra kosten binnen een, gezien de verwachte technische levensduur van de investering, redelijke termijn terug te verdienen. (16) De certificering kan ondersteund worden door programma's ter vergemakkelijking van een gelijke toegang tot verbeterde energieprestaties, gebaseerd worden op overeenkomsten tussen organisaties van belanghebbenden en een door de lidstaat aangewezen instantie, of uitgevoerd worden door energieservicefirma's die bereid zijn zich ertoe te verbinden de vastgestelde investeringen te doen. De controle en follow-up van de regelingen dient te worden uitgevoerd door de lidstaten. Deze moeten tevens de toepassing van stimuleringsmaatregelingen vergemakkelijken. Het certificaat zou zoveel mogelijk de bestaande energieprestatiesituatie van het gebouw moeten beschrijven en kan dienovereenkomstig herzien worden. Overheidsgebouwen en gebouwen die veelvuldig door het publiek worden bezocht, dienen een voorbeeldfunctie te vervullen op het gebied van zorg voor het milieu en energiegebruik en daarom dient voor die gebouwen regelmatig energiecertificering plaats te vinden. De verspreiding van informatie over die energieprestaties onder het publiek kan worden verbeterd door die energiecertificaten op een opvallende plaats aan te brengen. Bovendien dient het duidelijk aangeven van officieel aanbevolen binnentemperaturen, samen met de werkelijke gemeten temperatuur, het onjuiste gebruik van systemen voor verwarming, airconditioning en ventilatie tegen te gaan. Dit zou ertoe moeten bijdragen dat onnodig energieverbruik wordt vermeden en comfortabele klimaatomstandigheden binnenshuis (thermisch comfort) ten opzichte van de buitentemperatuur worden gewaarborgd. (17) Voor het stimuleren van betere energieprestaties kunnen lidstaten ook gebruikmaken van niet in deze richtlijn genoemde middelen/maatregelen. De lidstaten dienen goed energiebeheer te stimuleren, rekening houdend met de gebruiksintensiteit van gebouwen. (18) De laatste jaren is het aantal airconditioningsystemen in de zuidelijke landen van Europa toegenomen. Dit veroorzaakt in deze landen aanzienlijke problemen op het gebied van piekbelasting, waardoor de kostprijs voor elektrische energie stijgt en de energiebalans in het gedrang komt. Er moet prioriteit worden verleend aan strategieën die bijdragen tot betere thermische prestaties van gebouwen tijdens de zomer. Met name technieken voor passieve koeling en in het bijzonder technieken die bijdragen tot het verbeteren van de kwaliteit van het binnenklimaat en van het microklimaat rond gebouwen moeten verder worden ontwikkeld. (19) Regelmatig onderhoud van verwarmingsketels en airconditioningsystemen door gekwalificeerd personeel draagt bij tot handhaving van de correcte afstelling ervan in overeenstemming met de productspecificatie en zal leiden tot optimale prestaties uit milieu-, veiligheids&nbhy; en energieoogpunt. Een onafhankelijke beoordeling van de gehele verwarmingsinstallatie is op zijn plaats wanneer vervanging op basis van kosteneffectiviteit te overwegen zou zijn. (20) Facturering aan bewoners van appartementencomplexen van de kosten van verwarming, klimaatregeling en warm tapwater, die naar evenredigheid op basis van het werkelijke verbruik worden berekend, kan bijdragen tot energiebesparing in de woonsector. Bewoners dienen in staat te worden gesteld hun eigen gebruik van verwarming en warm tapwater te regelen, mits dergelijke maatregelen kosteneffectief zijn. (21) In overeenstemming met de beginselen van subsidiariteit en evenredigheid, als vastgelegd in artikel 5 van het Verdrag, dienen er op communautair niveau algemene beginselen te worden vastgesteld voor een systeem van energieprestatie-eisen en de doelstellingen daarvan, maar de gedetailleerde uitvoering dient aan de lidstaten te worden overgelaten, zodat elke lidstaat het systeem kan kiezen dat het meest op zijn specifieke situatie is toegesneden. Deze richtlijn is beperkt tot het minimum dat is vereist om deze doelstellingen te verwezenlijken en gaat niet verder dan voor dat doel noodzakelijk is. (22) Er dient te worden voorzien in de mogelijkheid om de methode voor de berekening van de energieprestatie van gebouwen snel aan te passen en om de lidstaten de minimumeisen op het gebied van de energieprestatie van gebouwen op gezette tijden te laten evalueren met betrekking tot de vooruitgang van de techniek , o.a. ten aanzien van de isolatiewaarde (c.q. isolatiekwaliteit) van het bouwmateriaal, en toekomstige ontwikkelingen op het gebied van de normalisatie. (23) De voor de uitvoering van deze richtlijn vereiste maatregelen dienen te worden vastgesteld overeenkomstig Besluit 1999/468/EG van de Raad van 28 juni 1999 tot vaststelling van de voorwaarden voor de uitoefening van de aan de Commissie verleende uitvoeringsbevoegdheden (11) , HEBBEN DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD: Artikel 1 Doel Doel van deze richtlijn is het stimuleren van verbeterde energieprestatie van gebouwen in de Gemeenschap - rekening houdend met zowel de klimatologische en plaatselijke omstandigheden buiten het gebouw als met de eisen voor het binnenklimaat -, en de kosteneffectiviteit. Deze richtlijn voorziet in eisen met betrekking tot Artikel 2 Definities In deze richtlijn zijn de volgende definities van toepassing Artikel 3 Vaststelling van een berekeningsmethodiek De lidstaten passen op nationaal of regionaal niveau voor de berekening van de energieprestatie van gebouwen een methodiek toe op basis van het algemene kader in de bijlage. De delen 1 en 2 van dit kader worden volgens de procedure van artikel 14, lid 2, en met inachtneming van de in de lidstaten vigerende normen aan de stand van de techniek aangepast. Deze methode wordt vastgesteld op nationaal of op regionaal niveau. De energieprestatie van een gebouw wordt op transparante wijze uitgedrukt en kan een indicator voor de CO 2 -uitstoot omvatten. Artikel 4 Vaststelling van de eisen voor de energieprestatie (1) De lidstaten nemen de noodzakelijke maatregelen opdat minimumeisen voor de energieprestatie van gebouwen worden vastgesteld volgens de in artikel 3 bedoelde methodiek. Bij het vaststellen van de eisen kunnen de lidstaten onderscheid maken tussen nieuwe en bestaande gebouwen alsmede verschillende categorieën gebouwen. In de eisen wordt rekening gehouden met de algemene binnenklimaatsituatie - om eventuele negatieve neveneffecten zoals onvoldoende ventilatie te voorkomen - met de plaatselijke omstandigheden, met de gebruiksbestemming en met de ouderdom van het gebouw. De eisen dienen regelmatig en ten minste om de 5 jaar te worden getoetst, en zo nodig aan de technische vooruitgang in de bouwsector te worden aangepast. (2) De eisen voor de energieprestatie worden toegepast overeenkomstig de artikelen 5 en 6. (3) De lidstaten kunnen beslissen om ten aanzien van de volgende categorieën gebouwen geen eisen als bedoeld in lid 1 vast te stellen of toe te passen: Artikel 5 Nieuwe gebouwen De lidstaten nemen de noodzakelijke maatregelen om ervoor te zorgen dat nieuwe gebouwen aan de in artikel 4 bedoelde minimumeisen voor de energieprestatie voldoen. Waar het gaat om nieuwe gebouwen met een totale bruikbare vloeroppervlakte van meer dan 1000 m 2 zorgen de lidstaten ervoor dat de technische, milieutechnische en economische haalbaarheid van alternatieve systemen zoals alvorens met de bouw wordt begonnen in aanmerking worden genomen. Artikel 6 Bestaande gebouwen De lidstaten nemen de noodzakelijke maatregelen om ervoor te zorgen dat wanneer bestaande gebouwen met een totale bruikbare vloeroppervlakte van meer dan 1000 m 2 een ingrijpende renovatie ondergaan, de energieprestatie ervan tot het niveau van de minimumeisen wordt opgevoerd, voorzover dit technisch, functioneel en economisch haalbaar is. Zij leiden deze minimumeisen voor de energieprestatie af uit de overeenkomstig artikel 4 vastgestelde energieprestatie-eisen. De eisen kunnen worden vastgesteld hetzij voor het gerenoveerde gebouw in zijn geheel, hetzij voor de gerenoveerde systemen of bestanddelen, wanneer deze deel uitmaken van een renovatie die binnen een bepaald tijdsbestek moet worden uitgevoerd, met het eerder genoemde doel de totale energieprestatie van het gebouw te verbeteren. Artikel 7 Energieprestatiecertificaat (1) De lidstaten zorgen ervoor dat bij de bouw, verkoop of verhuur van een gebouw aan de eigenaar, of door de eigenaar aan de toekomstige koper of huurder, naar gelang van het geval, een energieprestatiecertificaat wordt verstrekt. Het certificaat is niet langer dan tien jaar geldig. De certificering van appartementen of van voor apart gebruik ontwikkelde eenheden die deel uitmaken van een blok is mogelijk op basis van: of De lidstaten kunnen de in artikel 4, lid 3, bedoelde categorieën van de toepassing van dit lid uitsluiten. (2) Het energieprestatiecertificaat voor gebouwen bevat referentiewaarden, zoals geldende wettelijke normen en benchmarks, waarmee de consumenten de energieprestatie van gebouwen kunnen vergelijken en beoordelen. Het certificaat gaat vergezeld van aanbevelingen voor de kosteneffectieve verbetering van de energieprestatie. De certificaten zijn louter informatief. De eventuele werking ervan voor gerechtelijke of andere procedures wordt bepaald door de nationale voorschriften. (3) De lidstaten nemen maatregelen om ervoor te zorgen dat in gebouwen met een totale bruikbare vloeroppervlakte van meer dan 1000 m 2 waarin overheidsdiensten en instellingen die aan een groot aantal personen overheidsdiensten verstrekken gevestigd zijn, en die derhalve vaak door die personen bezocht worden, een energiecertificaat dat niet ouder is dan tien jaar wordt aangebracht op een opvallende plaats die duidelijk zichtbaar is voor het publiek. Voor die gebouwen kunnen het bereik van de aanbevolen en actuele binnentemperaturen en, indien van toepassing, andere relevante klimaatfactoren eveneens duidelijk worden aangegeven. Artikel 8 Keuring van c.v.-ketels Met het oog op de vermindering van het energieverbruik en de beperking van kooldioxide-emissies: dienen c.v.-ketels met een nominaal vermogen van meer dan 100 kW ten minste om de twee jaar gekeurd te worden; voor gasketels kan deze periode verlengd worden tot 4 jaar; stellen de lidstaten voor verwarmingsinstallaties met ketels met een nominaal vermogen van meer dan 20 kW die ouder zijn dan 15 jaar, de noodzakelijke maatregelen vast voor een eenmalige keuring van de gehele verwarmingsinstallatie. Aan de hand van deze keuring, die een beoordeling dient te omvatten van het rendement van de ketel en van de ketelgrootte ten opzichte van de verwarmingsbehoeften van het gebouw, adviseren de deskundigen de gebruikers over vervanging van de ketels, andere wijzigingen van het verwarmingssysteem en alternatieve oplossingen; of Artikel 9 Keuring van airconditioningsystemen Met het oog op de vermindering van het energieverbruik en de beperking van kooldioxide-emissies nemen de lidstaten de nodige maatregelen voor het instellen van regelmatige keuring van airconditioningsystemen met een nominaal koelvermogen van meer dan 12 kW. De keuring omvat een beoordeling van het rendement van de airconditioning en van de dimensionering ervan gelet op de koelingsbehoefte van het gebouw. De gebruikers wordt nuttig advies verstrekt over mogelijke verbetering of vervanging van het airconditioningsysteem en over alternatieve oplossingen. Artikel 10 Onafhankelijke deskundigen De lidstaten zorgen ervoor dat de certificering van gebouwen en de daarbij behorende aanbevelingen, alsmede de keuring van c.v.-ketels en airconditioningsystemen, op onafhankelijke wijze worden uitgevoerd door gekwalificeerde en/of erkende deskundigen die hetzij zelfstandig hetzij in dienst zijn van een openbaar of particulier orgaan optreden. Artikel 11 Evaluatie De Commissie, bijgestaan door het bij artikel 14 ingestelde comité, voert een evaluatie van deze richtlijn uit in het licht van de ervaring die is opgedaan met de toepassing ervan en doet zo nodig voorstellen voor onder andere: Artikel 12 Informatie De lidstaten kunnen de nodige maatregelen nemen om de gebruikers van gebouwen te informeren over de verschillende methoden en praktijken om de energieprestatie te verbeteren. Op verzoek assisteert de Commissie de lidstaten bij deze voorlichtingcampagnes, die kunnen worden opgezet in de vorm van communautaire programma's. Artikel 13 Aanpassing van het kader De delen 1 en 2 van de bijlage worden regelmatig, doch niet vaker dan elke twee jaar, herzien. De wijzigingen die nodig zijn om de delen 1 en 2 van de bijlage aan de technische vooruitgang aan te passen, worden vastgesteld volgens de in artikel 14, lid 2, bedoelde procedure. Artikel 14 Comité (1) De Commissie wordt bijgestaan door een comité. (2) Wanneer naar dit lid wordt verwezen, zijn de artikelen 5 en 7 van Besluit 1999/468/EG van toepassing, met inachtneming van artikel 8 van dat besluit. De in artikel 5, lid 6, van Besluit 1999/468/EG bedoelde termijn wordt vastgesteld op drie maanden. (3) Het comité stelt zijn reglement van orde vast. Artikel 15 Omzetting (1) De lidstaten doen de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden om uiterlijk ... (12) aan deze richtlijn te voldoen. Zij stellen de Commissie hiervan onverwijld in kennis. Wanneer de lidstaten deze bepalingen vaststellen, wordt in die bepalingen zelf of bij de officiële bekendmaking daarvan naar deze richtlijn verwezen. De regels voor de verwijzing worden vastgesteld door de lidstaten. (2) Bij gebrek aan gekwalificeerde en/of erkende deskundigen beschikken de lidstaten over een extra termijn van drie jaar voor de integrale toepassing van de artikelen 7, 8 en 9 van deze richtlijn. Wanneer de lidstaten van deze mogelijkheid gebruikmaken, stellen zij de Commissie daarvan in kennis, onder opgave van hun redenen en van een tijdschema voor de verdere toepassing van de richtlijn. Artikel 16 Inwerkingtreding Deze richtlijn treedt in werking op de dag van haar bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen. Artikel 17 Adressaten Deze richtlijn is gericht tot de lidstaten. Gedaan te Voor het Europees Parlement Voor de Raad De Voorzitter De Voorzitter BIJLAGE Algemene kaderrichtsnoeren voor het berekenen van energieprestaties van gebouwen 1. Bij de toepassing van de methode voor het berekenen van de energieprestaties van gebouwen worden ten minste de volgende aspecten in aanmerking genomen: 2. Bij deze berekening wordt, indien van toepassing, rekening gehouden met de positieve invloed van de volgende aspecten: 3. Ten behoeve van deze berekening worden gebouwen op een geschikte wijze onderverdeeld in categorieën als: (Medebeslissingsprocedure: tweede lezing) Het Europees Parlement , – gezien het gemeenschappelijk standpunt van de Raad (8328/1/2002 – C5-0267/2002) (1) , – gezien zijn in eerste lezing geformuleerde standpunt (2) inzake het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2001) 256 (3) ), – gelet op artikel 251, lid 2 van het EG&nbhy;Verdrag, – gelet op artikel 80 van zijn Reglement, – gezien de aanbeveling voor de tweede lezing van de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbeleid (A5&nbhy;0285/2002), 1. wijzigt het gemeenschappelijk standpunt als volgt; 2. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Standpunt van het Europees Parlement in tweede lezing vastgesteld op 10 oktober 2002 met het oog op de aanneming van Richtlijn 2002/.../EG van het Europees Parlement en de Raad tot drieëntwintigste wijziging van Richtlijn 76/769/EEG van de Raad inzake de beperking van het op de markt brengen en van het gebruik van bepaalde gevaarlijke stoffen en preparaten (stoffen die als kankerverwekkend, mutageen of vergiftig voor de voortplanting zijn ingedeeld) HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, inzonderheid op artikel 95, Gezien het voorstel van de Commissie (4) , Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité (5) , Overeenkomstig de procedure van artikel 251 van het Verdrag (6) , Overwegende hetgeen volgt: (1) Artikel 14 van het Verdrag bepaalt dat er een ruimte zonder binnengrenzen tot stand wordt gebracht, waarin het vrije verkeer van goederen, personen, diensten en kapitaal is gewaarborgd. (2) Het Europees Parlement en de Raad hebben op 29 maart 1996 Besluit nr. 646/96/EG tot vaststelling van een actieplan voor kankerbestrijding in het kader van de actie op het gebied van de volksgezondheid (1996&nbhy;2000) (7) aangenomen. (3) Om de bescherming van de gezondheid en de veiligheid van de consument te verbeteren, mogen stoffen die als kankerverwekkend, mutageen of vergiftig voor de voortplanting zijn ingedeeld en preparaten die dergelijke stoffen bevatten, niet in de handel worden gebracht om door het grote publiek te worden gebruikt. De Commissie dient zo spoedig mogelijk een voorstel in te dienen voor een verbod op het gebruik van producten die dergelijke stoffen bevatten wanneer wetenschappelijk bewezen is dat deze stoffen uit producten vrijkomen, waardoor het grote publiek eraan wordt blootgesteld. (4) Bij Richtlijn 94/60/EG van het Europees Parlement en de Raad van 20 december 1994 tot veertiende wijziging van Richtlijn 76/769/EEG (8) wordt in de vorm van een aanhangsel voor de punten 29, 30 en 31 van bijlage I van Richtlijn 76/769/EEG (9) , een lijst vastgesteld met stoffen die zijn ingedeeld als kankerverwekkend, mutageen of vergiftig voor de voortplanting van categorie 1 of 2. Deze stoffen en preparaten die deze stoffen bevatten, mogen niet in de handel worden gebracht om door het grote publiek te worden gebruikt. (5) In Richtlijn 94/60/EG is bepaald dat de Commissie uiterlijk zes maanden na de publicatie van een aanpassing aan de vooruitgang van de techniek van bijlage I van Richtlijn 67/548/EEG van de Raad van 27 juni 1967 betreffende de aanpassing van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen inzake de indeling, de verpakking en het kenmerken van gevaarlijke stoffen (10) , waarin stoffen als kankerverwekkend, mutageen of vergiftig voor de voortplanting van categorie 1 of 2 worden ingedeeld, een voorstel bij het Europees Parlement en de Raad indient om deze lijst uit te breiden. (6) Richtlijn 98/98/EG van de Commissie van 15 december 1998 tot vijfentwintigste aanpassing aan de vooruitgang van de techniek van Richtlijn 67/548/EEG van de Raad (11) , en meer in het bijzonder bijlage I daarvan, bevat 20 nieuwe stoffen die als kankerverwekkend, mutageen of vergiftig voor de voortplanting van categorie 1 of 2 zijn ingedeeld, en Richtlijn 2000/32/EG van de Commissie van 19 mei 2000 tot zesentwintigste aanpassing aan de vooruitgang van de techniek van Richtlijn 67/548/EEG van de Raad (12) , en meer in het bijzonder bijlage I daarvan, bevat twee nieuwe stoffen die als kankerverwekkend, mutageen of vergiftig voor de voortplanting van categorie 1 of 2 zijn ingedeeld. Deze stoffen dienen aan de punten 29, 30 en 31 van het aanhangsel van bijlage I bij Richtlijn 76/769/EEG te worden toegevoegd. (7) Er is rekening gehouden met de risico's en de voordelen van de nieuwe stoffen die aldus zijn ingedeeld. (8) Deze richtlijn laat de communautaire wetgeving waarbij minimale voorschriften voor de bescherming van werknemers zijn vastgelegd, vervat in Richtlijn 89/391/EEG van de Raad van 12 juni 1989 betreffende de tenuitvoerlegging van maatregelen ter bevordering van de verbetering van de veiligheid en de gezondheid van werknemers op het werk (13) en daarop gebaseerde bijzondere richtlijnen, met name Richtlijn 90/394/EEG van de Raad van 28 juni 1990 betreffende de bescherming van de werknemers tegen de risico's van blootstelling aan carcinogene agentia op het werk (14) , onverlet, HEBBEN DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD: Artikel 1 De stoffen die zijn opgenomen in de bijlage, worden toegevoegd aan de stoffen die zijn opgenomen in het aanhangsel bij de punten 29, 30 en 31 van bijlage I van Richtlijn 76/769/EEG. Artikel 2 1. De lidstaten dragen zorg er zorg voor dat uiterlijk op ... (15) de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen worden aangenomen en bekendgemaakt om aan deze richtlijn te voldoen. Zij stellen de Commissie daarvan onverwijld in kennis. Zij passen deze bepalingen toe vanaf ... (16) *. 2. Wanneer de lidstaten deze bepalingen aannemen, wordt in die bepalingen zelf of bij de officiële bekendmaking daarvan naar deze richtlijn verwezen. De regels voor deze verwijzing worden vastgesteld door de lidstaten. Artikel 3 Deze richtlijn treedt in werking op de twintigste dag volgende op die van haar bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen. Artikel 4 Deze richtlijn is gericht tot de lidstaten. Gedaan te voor het Europees Parlement voor de Raad de Voorzitter de Voorzitter BIJLAGE Punt 29 – Kankerverwekkende stoffen: categorie 2 Stoffen Catalogus-nummer EG-nummer CAS-nummer Kobaltdichloride 027-004-00-5 231-589-4 7646-79-9 Kobaltsulfaat 027-005-00-0 233-334-2 10124-43-3 Cadmiumfluoride 048-006-00-2 232-222-0 7790-79-6 Chryseen 601-048-00-0 205-923-4 218-01-9 Benzo[ e ]pyreen 601-049-00-6 205-892-7 192-97-2 2,2"-Bioxirane; 1,2:3,4-diepoxybutaan 603-060-00-1 215-979-1 1464-53-5 2,3-Epoxypropaan-1-ol; glycidol 603-063-00-8 209-128-3 556-52-5 2,4-Dinitrotolueen [1]; dinitrotolueen [2]; dinitrotolueen, technische kwaliteit 609-007-00-9 204-450-0 [1] 246-836-1 [2] 121-14-2 [1] 25321-14-6 [2] 2,6-Dinitrotolueen 609-049-00-8 210-106-0 606-20-2 Hydrazine-tri-nitromethaan 609-053-00-X 414-850-9 - Azobenzeen 611-001-00-6 203-102-5 103-33-3 Azokleurstoffen op basis van o -dianisidine; 4,4'-diarylazo-3,3'-dimethoxybiphenylkleurstoffen met uitzondering van die welke elders in bijlage I van Richtlijn 67/548/EEG genoemd worden 611-029-00-9 - - Kleurstoffen op basis van o -tolidine; 4,4'-diarylazo-3,3'-dimethylbiphenylkleurstoffen, met uitzondering van die welke elders in bijlage I van Richtlijn 67/548/EEG genoemd worden 611-030-00-4 - - 1,4,5,8-Tetraaminoanthraquinone; C.I. Disperse Blue 1 611-032-00-5 219-603-7 2475-45-8 Punt 30 – Mutagene stoffen: categorie 2 Stoffen Catalogus-nummer EG-nummer CAS-nummer Cadmiumfluoride 048-006-00-2 232-222-0 7790-79-6 Cadmiumchloride 048-008-00-3 233-296-7 10108-64-2 2,2"-Bioxirane; 1,2:3,4-diepoxybutaan 603-060-00-1 215-979-1 1464-53-5 Punt 31 – Voor de voortplanting vergiftige stoffen : categorie 2 Stoffen Catalogus-nummer EG-nummer CAS-nummer Cadmiumfluoride 048-006-00-2 232-222-0 7790-79-6 Cadmiumchloride 048-008-00-3 233-296-7 10108-64-2 2,3-Epoxypropaan-1-ol; glycidol 603-063-00-8 209-128-3 556-52-5 2-Methoxypropanol 603-106-00-0 216-455-5 1589-47-5 4,4"-isobutylethylidenediphenol; 2,2-bis (4"-hydroxyphenyl)-4-methylpentane 604-024-00-8 401-720-1 6807-17-6 2-Methoxypropylacetaat 607-251-00-0 274-724-2 70657-70-4 Tridemorph (ISO); 2,6-dimethyl-4-tridecylmorpholine 613-020-00-5 246-347-3 24602-86-6 Cycloheximide 613-140-00-8 200-636-0 66-81-9 (Medebeslissingsprocedure: eerste lezing) Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2001) 581 (1) ), – gelet op artikel 251, lid 2 en artikel 175, lid 1 van het EG&nbhy;Verdrag, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C5&nbhy;0578/2001), – gelet op artikel 67 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbeleid en de adviezen van de Economische en Monetaire Commissie, de Commissie juridische zaken en interne markt en de Commissie industrie, externe handel, onderzoek en energie (A5&nbhy;0303/2002), 1. hecht zijn goedkeuring aan het Commissievoorstel, als geamendeerd door het Parlement; 2. verzoekt om hernieuwde voorlegging indien de Commissie voornemens is ingrijpende wijzigingen in dit voorstel aan te brengen of dit door een nieuwe tekst te vervangen; 3. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Standpunt van het Europees Parlement, in eerste lezing vastgesteld op 10 oktober 2002, met het oog op de aanneming van Richtlijn 2002/.../EG van het Europees Parlement en de Raad tot vaststelling van een regeling voor de handel in broeikasgasuitstootrechten binnen de Gemeenschap en tot wijziging van Richtlijn 96/61/EG van de Raad HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, inzonderheid op artikel 175, lid 1, Gezien het voorstel van de Commissie (2) , Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité (3) , Gezien het advies van het Comité van de regio's (4) , Volgens de procedure van artikel 251 van het Verdrag (5) , Overwegende hetgeen volgt: (1) Het Groenboek over de handel in broeikasgasemissierechten binnen de Europese Unie (6) heeft in geheel Europa een discussie op gang gebracht over de geschiktheid en het mogelijk functioneren van de handel in de uitstoot van broeikasgas binnen de Europese Unie: In het Europees Programma inzake Klimaatverandering (7) zijn communautaire beleidsplannen en &nbhy;maatregelen overwogen door middel van een proces met vele belanghebbenden, waaronder een kaderregeling voor de handel in broeikasgasuitstootrechten in de Gemeenschap op basis van het Groenboek. In zijn conclusies van 8 maart 2001 erkende de Raad het bijzondere belang van het Programma inzake Klimaatverandering en het werk op basis van het Groenboek en onderstreepte hij de dringende noodzaak van concrete acties op communautair niveau. (2) Het zesde milieuactieprogramma: Milieu 2010: Onze toekomst, onze keuze (8) noemt de klimaatverandering als prioriteit voor actie en voorziet in de invoering van een voor de gehele Gemeenschap geldende regeling voor de handel in uitstootrechten tegen 2005. Dit programma erkent dat de Gemeenschap gehouden is in de periode van 2008 tot en met 2012 8% minder broeikasgassen uit te stoten dan in 1990 en dat op langere termijn het niveau van de mondiale uitstoot van broeikasgassen vergeleken met dat van 1990 met omstreeks 70% moet worden verminderd. (3) Het uiteindelijke doel van het Raamverdrag van de Verenigde Naties inzake klimaatverandering, dat is goedgekeurd bij Besluit 94/69/EG van de Raad van 15 december 1993 betreffende het sluiten van het Raamverdrag van de Verenigde Naties inzake klimaatverandering (9) , is te komen tot stabilisering van de concentraties broeikasgas in de atmosfeer op een peil dat gevaarlijke antropogene verstoring van het klimaatsysteem voorkomt. (4) Het protocol van Kyoto, dat is goedgekeurd bij Besluit 2002/358/EG van de Raad van 25 april 2002 betreffende de goedkeuring, namens de Europese Gemeenschap, van het protocol van Kyoto bij het Raamverdrag van de Verenigde Naties inzake klimaatverandering en de gezamenlijke nakoming van de daaruit voortvloeiende verplichtingen (10) zal, zodra het in werking is getreden, de Gemeenschap en de lidstaten ertoe verplichten hun totale antropogene uitstoot van broeikasgassen als vermeld in Bijlage A bij het protocol, in de periode van 2008 tot en met 2012 ten opzichte van het peil van 1990 met 8% te verlagen. (5) De Gemeenschap en haar lidstaten zijn overeengekomen gezamenlijk aan hun verplichtingen krachtens het protocol van Kyoto, om de antropogenede uitstoot van broeikasgassen te verminderen, te voldoen, overeenkomstig Besluit 2002/358/EG . (6) In zijn standpunt van 6 februari 2002 heeft het Europees Parlement met grote meerderheid ingestemd met het voorstel voor een besluit van de Raad betreffende de goedkeuring, namens de Europese Gemeenschap, van het protocol van Kyoto bij het Raamverdrag van de Verenigde Naties inzake klimaatverandering en de gezamenlijke nakoming van de daaruit voortvloeiende verplichtingen. Het Europees Parlement drong erop aan dat de in juni 1998 gesloten "Burden Sharing Agreement" volledig zou worden nageleefd. (7) De lidstaten dienen prioritair ter plaatse aan hun nationale reductieverplichtingen te voldoen, en wel met de middelen die zij daarvoor adequaat achten. (8) Beschikking 93/389/EEG van de Raad van 24 juni 1993 inzake een bewakingssysteem voor de uitstoot van CO 2 en andere broeikasgasemissies (11) , gewijzigd bij, voorziet in een systeem voor de bewaking van de broeikasgasuitstoot en de evaluatie van de vooruitgang die wordt geboekt met de nakoming van de ten aanzien van deze uitstoot aangegane verplichtingen. Dit systeem zal de lidstaten bijstaan bij de vaststelling van de totale hoeveelheid door hen toe te wijzen rechten. (9) Het uitstootprobleem dient op het niveau van de Europese Unie te worden aangepakt en niet door elke lidstaat afzonderlijk, aangezien er een interne markt bestaat en talrijke EU-bedrijven productie-installaties hebben in meer dan een lidstaat. (10) Gemeenschapsbepalingen inzake de toewijzing van uitstootrechten door de lidstaten zijn noodzakelijk om de integriteit van de interne markt te helpen bewaren en om mededingingsvervalsingen te voorkomen. Om de concurrentieverstoring binnen dezelfde sectoren in verschillende landen tot een minimum te beperken, dienen de uitstootrechten te worden toegewezen op basis van de beste beschikbare technieken, hetgeen, voorzover mogelijk, waarborgt dat installaties met vergelijkbare milieuprestaties gelijk worden behandeld. De lidstaten dienen ervoor te zorgen, dat de exploitanten van bepaalde activiteiten hun uitstoot van in verband met deze activiteiten gespecificeerde broeikasgassen bewaken en hierover verslag uitbrengen. (11) De lidstaten dienen regels vast te leggen inzake de straffen die van toepassing zijn op schendingen van de bepalingen van deze richtlijn en er zorg voor te dragen dat zij worden uitgevoerd. Deze straffen moeten doeltreffend, evenredig en afschrikkend zijn. (12) Ter wille van doorzichtigheid, dient het publiek toegang te hebben tot informatie over de toewijzing van uitstootrechten en tot de resultaten van de uitstootbewaking, zulks enkel onder voorbehoud van de in Richtlijn 90/313/EEG van de Raad van 7 juni 1990 inzake de vrije toegang tot milieu&nbhy;informatie (12) voorziene beperkingen. (13) De lidstaten moeten een verslag indienen over de tenuitvoerlegging van deze richtlijn, dat is opgesteld op grond van Richtlijn 91/692/EEG van de Raad van 23 december 1991 tot standaardisering en rationalisering van de verslagen over bepaalde richtlijnen op milieugebied (13) . (14) De lidstaten dienen ervoor te zorgen dat in de nationale toewijzingsplannen rekening wordt gehouden met indirecte mechanismen ter verlaging van de CO 2 -uitstoot, zoals warmtekrachtkoppeling. (15) Daar de nodige maatregelen ter uitvoering van de onderhavige richtlijn maatregelen van algemene strekking zijn in de zin van artikel 2 van het Besluit 1999/468/EG van de Raad van 28 juni 1999 tot vaststelling van de voorwaarden voor de uitoefening van de aan de Commissie verleende uitvoeringsbevoegdheden (14) , dienen de deze maatregelen volgens de de regelgevingsprocedure van artikel 5 van genoemd besluit te worden vastgesteld. (16) Richtlijn 96/61/EG van de van 24 september 1996 inzake geïntegreerde preventie en bestrijding van verontreiniging (15) behelst een algemene kaderregeling inzake de preventie en bestrijding van verontreiniging, waarbinnen vergunningen voor broeikasgasemissies kunnen worden verleend. Richtlijn 96/61/EG dient aldus te worden gewijzigd, dat geen emissiegrenswaarden worden vastgesteld voor de directe broeikasgasemissies van een installatie die onder deze richtlijn valt, onverminderd andere eisen uit hoofde van Richtlijn 96/61/EG. (17) Daar de doelstellingen van het overwogen optreden, de invoering van een regeling voor de handel in broeikasgasuitstootrechten in de Gemeenschap, niet voldoende door de lidstaten kunnen worden verwezenlijkt en derhalve wegens de omvang en de gevolgen van het overwogen optreden beter door de Gemeenschap kunnen worden verwezenlijkt, kan de Gemeenschap, overeenkomstig het in artikel 5 van het Verdrag neergelegde subsidiariteitsbeginsel, maatregelen nemen. Overeenkomstig het in hetzelfde artikel neergelegde evenredigheidsbeginsel gaat deze richtlijn niet verder dan nodig is om deze doelstellingen te verwezenlijken. (18) Deze richtlijn is verenigbaar met het VN&nbhy;Klimaatveranderingsverdrag en het protocol van Kyoto. Zij dient in het licht van de ontwikkelingen op dit gebied te worden geëvalueerd om rekening te kunnen houden met de ervaring die met de tenuitvoerlegging ervan wordt opgedaan en met de vooruitgang die met de bewaking van de uitstoot van broeikasgassen wordt geboekt. (19) De Gemeenschap dient de onderhandelingen met het oog op toezeggingen van haar belangrijkste handelspartners voort te zetten om te komen tot een internationale regeling voor de handel in emissierechten voor broeikasgassen. In afwachting daarvan dient de Gemeenschap de wereld een goed voorbeeld te geven door het voortouw te nemen bij het terugdringen van de uitstoot van broeikasgassen. (20) De handel in uitstootrechten dient een flexibel en aanvullend onderdeel te vormen van een alomvattend, samenhangend pakket van beleidsplannen en -maatregelen die door de lidstaten en op Gemeenschapsvlak worden uitgevoerd en een aanzienlijke reductie van de emissies opleveren in alle sectoren van de economie van de Unie. Deze richtlijn beoogt dit te bewerkstelligen voor de energie-intensieve bedrijfstakken en nutsbedrijven, maar ook voor andere sectoren, zoals de niet energie-intensieve fabricage, kleine en middelgrote ondernemingen en de sectoren vervoer, dienstverlening, landbouw, overheid en huisvesting moeten vergelijkbare streefcijfers worden vastgesteld en instrumenten ontwikkeld. De handel in broeikasgasuitstootrechten en het belasten van energie dienen te worden gezien als elkaar aanvullende instrumenten. Onverminderd de toepassing van de artikelen 87 en 88 van het Verdrag is het derhalve , wanneer activiteiten onder de communautaire regeling voor de handel in uitstootrechten vallen, passend rekening te houden met het niveau van belastingen waarmee dezelfde doelstellingen worden nagestreefd. Bij de herziening van de richtlijn dient te worden nagegaan in hoeverre deze doelstellingen zijn bereikt. (21) In de lidstaten en op communautair niveau dienen in alle sectoren van de economie van de Europese Unie, en niet alleen in de industrie en de energiesector beleidsplannen en –maatregelen te worden uitgevoerd om een substantiële vermindering van de uitstoot te bereiken. De lidstaten dienen ervoor te zorgen dat keuze en invulling van de beleidsplannen en –maatregelen niet leiden tot een ongelijke en daardoor concurrentievervalsende behandeling van ondernemingen in een bepaalde sector, als dit niet op objectieve gronden, bijvoorbeeld voor- en nadelen voor het klimaat, gerechtvaardigd is. (22) De handel in uitstootrechten mag de huidige heffingen op energie en CO 2 -uitstoot niet vervangen maar dient de heffingsregeling aan te vullen en te waarborgen dat o.m. de verplichtingen van de lidstaten inzake de beperking van de uitstoot van broeikasgassen worden vervuld. (23) Deze richtlijn is alleen van toepassing op het gebruik van gefluoreerde gassen bij industriële activiteiten genoemd in Bijlage 1. Het gebruik en de opsluiting van gefluoreerde gassen in consumentenartikelen moet worden behandeld in het toekomstige voorstel voor kaderwetgeving inzake gefluoreerde gassen. (24) Ondanks de veelzijdige mogelijkheden die marktmechanismen bieden, dient de strategie van de Europese Unie tegen klimaatverandering gegrondvest zijn op een evenwichtige combinatie van de regeling voor handel in uitstootrechten en andersoortige communautaire, binnenlandse en internationale maatregelen. (25) Deze richtlijn eerbiedigt de grondrechten en neemt de beginselen in acht die met name zijn erkend in het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie. (26) Wederzijdse erkenning van rechten tussen de communautaire regeling voor de handel in broeikasgas uitstootrechten en andere programma's voor de handel in broeikasgasuitstootrechten overeenkomstig artikel 26 is een unieke gelegenheid om partijen zoals de Verenigde Staten die het protocol van Kyoto nog niet hebben geratificeerd, weer bij het proces te betrekken, HEBBEN DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD: Artikel 1 Onderwerp Deze richtlijn behelst een gemeenschapsregeling voor de handel in broeikasgasuitstootrechten, teneinde de uitstoot van broeikasgassen op een kosten-efficiënte wijze te verminderen. De richtlijn draagt ertoe bij dat de Europese Unie en haar lidstaten doeltreffender en met zo weinig mogelijk schade voor de economische ontwikkeling en de werkgelegenheidssituatie aan hun verplichtingen voldoen. Artikel 2 Toepassingsgebied 1. Deze richtlijn is van toepassing op de uitstoot als gevolg van de in Bijlage I genoemde activiteiten, van in verband met deze activiteiten gespecificeerde broeikasgassen. De lidstaten kunnen het stelsel evenwel uitbreiden tot andere sectoren, activiteiten en installaties, indien dit niet in strijd is met artikelen 87 en 88 van het Verdrag. Voor de in artikel 12, lid 1 genoemde periode wordt een lijst van aanvullende sectoren, activiteiten en installaties uiterlijk op 31 maart 2004 aan de Commissie voorgelegd. Voor latere perioden wordt de lijst van aanvullende sectoren, activiteiten en installaties ten minste 18 maanden voor het begin van de desbetreffende periode aan de Commissie voorgelegd. Binnen drie maanden na de kennisgeving kan de Commissie de lijst van aanvullende sectoren, activiteiten en installaties geheel of gedeeltelijk verwerpen op grond van het feit dat deze in strijd is met artikelen 87 en 88 van het Verdrag. 2. Deze richtlijn is van toepassing, onverminderd eventuele uit Richtlijn 96/61/EG voortvloeiende vereisten met betrekking tot energie&nbhy;efficiëntie. Artikel 3 Voorwaarden voor de opname van broeikasgassen Alle in Bijlage II vermelde broeikasgassen vallen onder de gemeenschapsregeling voor handel in broeikasgasuitstootrechten, mits Artikel 4 Definities In deze richtlijn wordt verstaan onder: Artikel 5 Vergunningen voor broeikasgasuitstoot De lidstaten dragen ervoor zorg dat vanaf 1 januari 2005 , geen enkele installatie een in Bijlage I genoemde activiteit verricht welke een uitstoot van broeikasgas tot gevolg heeft die met deze activiteit verband houdt, tenzij haar exploitant in het bezit is van een door een bevoegde autoriteit overeenkomstig de artikelen 6 en 7 verleende vergunning. Bij de toewijzing van de rechten aan exploitanten houden de lidstaten, gebruik makend van het Europese richtsnoer inzake het koolstofequivalent, dat door de Commissie vóór de inwerkingtreding van de regeling wordt opgesteld, rekening met de dienovereenkomstige koolstofwaarde van via investeringen in warmtekrachtkoppeling en de vervanging van brandstof door afvalbrandstoffen tot stand gebrachte besparingen. Artikel 6 Aanvragen van vergunningen Een tot de bevoegde autoriteit gerichte aanvraag van een vergunning voor broeikasgasuitstoot omvat een beschrijving van: De aanvraag omvat tevens een niet-technische samenvatting van de in de eerste alinea bedoelde gegevens. Artikel 7 Voorwaarden voor en inhoud van de vergunning 1. Onverminderd andere in de nationale of communautaire wetgeving vastgelegde vereisten verleent de bevoegde autoriteit een vergunning waarin toestemming wordt verleend broeikasgas uit de gehele installatie of een deel daarvan uit te stoten, indien zij ervan overtuigd is dat de exploitant in staat is de uitstoot te bewaken en hierover verslag uit te brengen. Een vergunning kan betrekking hebben op een of meer installaties op dezelfde plaats, die door dezelfde exploitant wordt geëxploiteerd. 2. Vergunningen voor broeikasgasuitstoot bevatten: Artikel 8 Wijzigingen in installaties De exploitant stelt de bevoegde autoriteit in kennis van elke voorgenomen wijziging in de aard of de werking, dan wel van een voorgenomen uitbreiding van de installatie. Zo nodig past de bevoegde autoriteit de vergunning in overleg met de exploitant aan . Bij een verandering in de identiteit van de exploitant van de installatie, informeert de nieuwe exploitant de bevoegde autoriteit binnen een maand . Artikel 9 Coördinatie met Richtlijn 96/61/EC De lidstaten treffen de nodige maatregelen om ervoor te zorgen dat wanneer installaties activiteiten verrichten die in Bijlage I bij Richtlijn 96/61/EC zijn vermeld, de voorwaarden van en de procedure voor het verlenen van een vergunning voor broeikasgasuitstoot worden gecoördineerd met die voor de in die richtlijn bepaalde vergunning. De in de artikelen 6, 7 en 8 van de onderhavige Richtlijn vastgestelde eisen kunnen worden opgenomen in de in Richtlijn 96/61/EG vastgelegde procedure of procedures. Artikel 10 Nationaal toewijzingsplan 1. Voor elke in artikel 12 , leden 1 en 2, bedoelde termijn stelt elke lidstaat een nationaal plan op, waarin hij het totale aantal uitstootrechten vermeldt dat hij voornemens is voor die periode toe te wijzen, alsmede de manier waarop hij voornemens is deze rechten toe te wijzen. Het plan wordt gebaseerd op de objectieve en doorzichtige criteria die in Bijlage III zijn vermeld. Voor de in artikel 12 , lid 1, genoemde termijn wordt het plan uiterlijk op 31 maart 2004 gepubliceerd en aan de Commissie en de overige lidstaten medegedeeld. Voor latere perioden, wordt het plan ten minste achttien maanden voor de aanvang van de desbetreffende periode gepubliceerd en aan de Commissie en de andere lidstaten medegedeeld. 2. Het in lid 1 bedoelde totale aantal mag niet meer bedragen dan x% 1 van de uitstoot van de lidstaat, vastgesteld in tonnen kooldioxide-equivalent overeenkomstig Besluit 2002/358/EG. Alvorens deze vaststelling heeft plaatsgevonden, mag het in lid 1 bedoelde totale aantal niet meer bedragen dan x% (16) van de hoeveelheid uitstoot die in de desbetreffende periode zou worden geproduceerd indien de ontwikkeling rechtlijnig zou verlopen van de uitstoot van de lidstaat in het basisjaar naar het in dat besluit gestelde streefdoel. 3. Aan recente toetreders (d.w.z. installaties die na 1990 gebouwd zijn) worden overeenkomstig het bepaalde in artikel 11 emissierechten toegewezen die gelijk zijn aan de gemiddelde emissies van installaties van hetzelfde of zeer soortgelijke type in het jaar van inbedrijfstelling, die gebouwd zijn volgens de beste beschikbare werkmethoden (wat betreft de uitstoot van CO 2 ). De Commissie maakt vóór 2004 gedetailleerde richtsnoeren ter zake bekend en werkt deze ieder jaar bij. 4. De nationale toewijzingsplannen worden bestudeerd door het in artikel 24 , lid 1, bedoelde comité. 5. Het comité vergelijkt de nationale toewijzingsplannen en beoordeelt deze toewijzingsplannen op marktverstorende en concurrentiebelemmerende elementen binnen de Europese Unie. Het comité geeft hierover advies aan de Commissie . 6. Uiterlijk drie maanden na de mededeling van een nationaal toewijzingsplan door een lidstaat krachtens lid 1, kan de Commissie het plan, of een deel daarvan, verwerpen indien het niet met de in Bijlage III genoemde criteria of met artikel 11 verenigbaar is. De lidstaten nemen pas een besluit krachtens artikel 12 , lid 1 of lid 2, indien de voorgestelde wijzigingen door de Commissie zijn aanvaard. De Commissie houdt rekening met de vraag of een en ander verenigbaar is met andere, in de lidstaten reeds bestaande regelingen voor de handel in uitstootrechten voor broeikasgasuitstootrechten. Artikel 11 Toewijzingsmethode Voor de termijn van drie jaar die op 1 januari 2005 een aanvang neemt, en de periode van vijf jaar die op 1 januari 2008 een aanvang neemt, wijzen de lidstaten 15% van de uitstootrechten tegen betaling toe en het resterende deel om niet. Bij het verkopen van de rechten trachten de lidstaten elke verhoging van de totale financiële lasten voor exploitanten te voorkomen, met name wanneer er energiebelastingen worden geheven, om een neutrale situatie te bereiken. Artikel 12 Toewijzing en verlening van uitstootrechten 1. Voor de termijn van drie jaar die op 1 januari 2005 een aanvang neemt, neemt iedere lidstaat , na de totale hoeveelheid rechten voor die periode overeenkomstig artikel 10 te hebben berekend, een besluit over de toewijzing van deze uitstootrechten aan de exploitant van elke installatie. Dit besluit wordt ten minste zes maanden voor het begin van die periode genomen en is gebaseerd op het nationale toewijzingsplan dat is ontwikkeld volgens artikel 10 en in overeenstemming met artikel 11 , met inachtneming van de opmerkingen van het publiek. 2. Voor de termijn van vijf jaar die op 1 januari 2008 een aanvang neemt en voor elke volgende termijn van vijf jaar, neemt iedere lidstaat , na de totale hoeveelheid rechten voor die periode overeenkomstig artikel 10 te hebben berekend, een besluit over de toewijzing van die uitstootrechten aan de exploitant van elke installatie. Dit besluit wordt ten minste twaalf maanden voor het begin van die termijn genomen en is gebaseerd op het nationale toewijzingsplan dat is ontwikkeld volgens artikel 10 en in overeenstemming met artikel 11 , met inachtneming van de opmerkingen van het publiek. 3. Nieuwe marktdeelnemers ontvangen hun uitstootrechten voor de in lid 1 en lid 2 genoemde perioden op dezelfde wijze als alle andere marktdeelnemers. Het totale aantal uitstootrechten voor de in lid 1 en lid 2 genoemde perioden wordt overeenkomstig artikel 10, lid 2 aangepast. Het in dit lid bepaalde ten aanzien van nieuwe marktdeelnemers geldt op dezelfde wijze voor bestaande marktdeelnemers die hun installaties uitbreiden. De aanpassing vindt een jaar na de komst van de nieuwe marktdeelnemer plaats, waarbij ook rekening wordt gehouden met gesloten installaties. 4. Krachtens lid 1 of lid 2 genomen besluiten zijn in overeenstemming met de eisen van het Verdrag, inzonderheid met de artikelen 87 en 88. Bij hun besluit over de toewijzing houden de lidstaten rekening met de noodzaak uitstootrechten beschikbaar te houden voor nieuwkomers. 5. De bevoegde autoriteit kent elk jaar tegen 28 februari van dat jaar voor de in lid 1 of 2 bedoelde termijn een percentage toe van de totale hoeveelheid uitstootrechten. 6. In verband met de toetreding van nieuwe landen wordt de in artikel 11 bedoelde totale hoeveelheid rechten na herziening door de Commissie verlaagd, zodat gewaarborgd is dat er niet te veel rechten worden aangeboden. Artikel 13 Overdracht, afgifte en intrekking van rechten 1. De lidstaten dragen ervoor zorg dat tussen personen binnen de Gemeenschap uitstootrechten kunnen worden overgedragen, zonder andere beperkingen dan die welke opgenomen zijn in of vastgesteld krachtens deze richtlijn. Met name uitstootrechten die zijn toegewezen aan installaties in één lidstaat die eigendom zijn van hetzelfde bedrijf, mogen onbeperkt binnen het bedrijf worden overgedragen. 2. De lidstaten dragen ervoor zorg, dat de door een bevoegde autoriteit van een andere lidstaat toegekende rechten als geldig worden erkend voor de nakoming van de verplichtingen van een exploitant ingevolge lid 3. 3. De lidstaten dragen ervoor zorg dat, uiterlijk op 31 maart van ieder jaar, de exploitant van iedere installatie een aantal uitstootrechten afgeeft dat gelijk is aan de totale uitstoot van die installatie gedurende het voorafgaande kalenderjaar, zoals geverifieerd overeenkomstig artikel 17 , en dat deze vervolgens worden ingetrokken. 4. De lidstaten nemen de noodzakelijke maatregelen om ervoor zorg te dragen dat uitstootrechten op elk moment kunnen worden ingetrokken op verzoek van de persoon die deze in zijn bezit heeft. 5. De lidstaten trekken de uitstootrechten van installaties in 6. Het systeem dat de lidstaten invoeren voor het overdragen, afgeven en intrekken van uitstootrechten moet ervoor zorgen dat op elk moment duidelijk is wie dergelijke rechten bezit en welke transacties tussen bedrijven binnen en buiten de lidstaten plaatsvinden. 7. De lidstaten zorgen ervoor dat de exploitanten van installaties uitstootrechten die niet zijn gebruikt of verkocht, in de volgende periode kunnen gebruiken. 8. De lidstaten zorgen ervoor dat exploitanten van installaties binnen de termijnen zoals bedoeld in artikel 12, lid 1 en lid 2, op de uitstootrechten vooruit kunnen lopen en deze voor een daaropvolgend jaar in reserve kunnen houden. Artikel 14 Beëindiging van de activiteiten Wanneer een installatie gedurende de periode waarnaar wordt verwezen in artikel 12, lid 1 of lid 2 een in Bijlage I genoemde activiteit beëindigt, kan de bevoegde autoriteit besluiten geen verdere uitstootrechten te verlenen aan de exploitant van die installatie voor de rest van die periode voor wat betreft die installatie, tenzij de exploitant kan aantonen dat de sluiting verband houdt met een nieuwe investering in de Gemeenschap. Artikel 15 Geldigheid van uitstootrechten 1. Uitstootrechten zijn geldig voor de uitstoot in de in artikel 12 , lid 1 of lid 2, bedoelde termijn waarvoor zij zijn verleend. 2. Drie maanden na het begin van de eerste termijn van vijf jaar als bedoeld in artikel 12 , lid 2, worden uitstootrechten die niet meer geldig zijn en die niet overeenkomstig artikel 13 , lid 3, zijn afgegeven en ingetrokken, door de bevoegde autoriteit ingetrokken. De lidstaten kunnen personen uitstootrechten toekennen voor de lopende termijn, ter vervanging van uitstootrechten die zij bezaten en die krachtens de eerste alinea zijn ingetrokken. 3. Drie maanden na het begin van elke volgende termijn van vijf jaar als bedoeld in artikel 12 , lid 2, worden uitstootrechten die niet meer geldig zijn en die niet overeenkomstig artikel 13 , lid 3, zijn afgegeven en ingetrokken, door de bevoegde autoriteit ingetrokken. De lidstaten kennen personen uitstootrechten toe voor de lopende termijn, ter vervanging van uitstootrechten die zij bezaten en die krachtens de eerste alinea zijn ingetrokken. Artikel 16 Richtsnoeren voor de bewaking van en het uitbrengen van verslagen over de uitstoot 1. De Commissie stelt richtsnoeren vast voor de bewaking van en het uiitbrengen van verslagen over de uitstoot, als gevolg van de in Bijlage I genoemde activiteiten, van met deze activiteiten samenhangende broeikasgassen, overeenkomstig de in artikel 24 , lid 2, bedoelde procedure. De richtsnoeren worden gebaseerd op de in Bijlage IV vermelde beginselen voor de bewaking en verslaguitbrenging. 2. De lidstaten dragen ervoor zorg dat de uitstoot wordt bewaakt volgens de richtsnoeren. 3. De lidstaten dragen ervoor zorg dat iedere exploitant van een installatie over de uitstoot van de installatie in elk kalenderjaar drie maanden na het eind van dat jaar verslag uitbrengt aan de bevoegde autoriteit overeenkomstig de richtsnoeren. Artikel 17 Verificatie De lidstaten dragen ervoor zorg dat de door de exploitanten overeenkomstig artikel 16 , lid 3, ingediende verslagen worden geverifieerd volgens de in Bijlage V vermelde criteria en dat de bevoegde autoriteit daarvan in kennis wordt gesteld. De lidstaten dragen ervoor zorg dat een exploitant wiens verslag over de uitstoot tijdens het voorafgaande jaar, overeenkomstig de in Bijlage V genoemde criteria tegen 31 maart van het lopende jaar niet als bevredigend is geverifieerd, geen uitstootrechten meer mag overdragen, totdat een verslag van die exploitant als bevredigend is geverifieerd. Artikel 18 Straffen 1. De lidstaten stellen de regels vast inzake de straffen die van toepassing zijn op schendingen van de ter uitvoering van deze richtlijn vastgestelde nationale bepalingen en nemen alle maatregelen die nodig zijn om de uitvoering van deze straffen te verzekeren. De aldus vastgestelde straffen moeten doeltreffend, evenredig en afschrikkend zijn. De lidstaten delen deze bepalingen uiterlijk op 31 december 2003 aan de Commissie mede en melden onverwijld eventuele wijzigingen daarvan. 2. De lidstaten maken de namen bekend van exploitanten die niet hebben voldaan aan hun plicht uitstootrechten af te geven in overeenstemming met deze richtlijn. 3. De lidstaten dragen ervoor zorg dat aan elke exploitant die tegen 31 maart van elk jaar niet voldoende uitstootrechten heeft afgegeven ter dekking van zijn uitstoot in het voorafgaande jaar, een boete wegens een bovenmatige uitstoot wordt opgelegd. De boete wegens bovenmatige uitstoot bedraagt 100 EUR voor elke ton door de installatie uitgestoten kooldioxide&nbhy;equivalent waarvoor de exploitant geen uitstootrechten heeft afgegeven. De betaling van de boete wegens bovenmatige uitstoot ontslaat de exploitant niet van de verplichting, bij de afgifte van uitstootrechten in verband met het volgende kalenderjaar, een hoeveelheid uitstootrechten af te geven die gelijk is aan deze bovenmatige uitstoot. 4. In de driejarige termijn die op 1 januari 2005 een aanvang neemt, leggen de lidstaten een lagere boete wegens bovenmatige uitstoot op; deze bedraagt 50 EUR voor elke ton door de installatie uitgestoten kooldioxide&nbhy;equivalent waarvoor de exploitant geen uitstootrechten heeft afgegeven. De betaling van de boete ontslaat de exploitant niet van de verplichting, bij de afgifte van uitstootrechten in verband met het volgende kalenderjaar, een hoeveelheid uitstootrechten af te geven die gelijk is aan deze bovenmatige uitstoot. 5. De lidstaten brengen verslag uit over de fiscale behandeling van boetes en de aankoop van extra uitstootrechten voor de vaststelling van het bedrijfsresultaat. 6. De opbrengst van de in de leden 3 en 4 genoemde boeteregeling wordt aangewend voor emissiereductie door aankoop van uitstootrechten door de lidstaat voor aanvullende projecten in het kader van gezamenlijke implementatie of het mechanisme voor schone ontwikkeling, teneinde de mondiale beleidsinspanningen voor het klimaat verder te versterken. 7. De lidstaten harmoniseren de fiscale behandeling van de handel in uitstootrechten en de bijbehorende boetes door middel van de open coördinatiemethode. Artikel 19 Toegang tot informatie De besluiten tot toewijzing van uitstootrechten en de krachtens de broeikasgasuitstootvergun-ning vereiste uitstootverslagen welke in het bezit zijn van de bevoegde autoriteit, worden voor het publiek beschikbaar gesteld, behoudens de in Richtlijn 2002/.../EG van het Europees Parlement en de Raad van ... [ over de toegang van het publiek tot milieuinformatie en houdende intrekking van Richtlijn 90/313/EEG van de Raad] (17) vastgelegde beperkingen. Artikel 20 Bevoegde autoriteit en toegang tot justitie De lidstaten zorgen voor de nodige administratieve regelingen, met inbegrip van de aanwijzing van de passende bevoegde autoriteit of autoriteiten, voor de tenuitvoerlegging van deze richtlijn. Wanneer meer dan één bevoegde autoriteit wordt aangewezen, moet het werk van deze autoriteiten uit hoofde van deze richtlijn worden gecoördineerd. De lidstaten dragen er zorg voor dat in overeenstemming met de toepasselijke nationale rechtssystemen, exploitanten en anderen die deelnemen aan de handel in emissierechten beroep kunnen aantekenen voor een gerecht of een andere bij wet ingestelde onafhankelijke en onpartijdige instantie om de materiële of formele wettigheid van besluiten, handelingen of nalatigheden in het kader van deze richtlijn aan te vechten. Artikel 21 Registers 1. De lidstaten stellen een register in en houden dat bij, teneinde te zorgen voor de nauwkeurige registratie van de verlening, het bezit en de overdracht en intrekking van uitstootrechten. De lidstaten kunnen hun registers in een geconsolideerd systeem samen met een of meer andere lidstaten onderhouden. 2. Elke persoon kan uitstootrechten bezitten. De registers houden afzonderlijke rekeningen bij om de uitstootrechten te registreren die iedere persoon wie uitstootrechten worden verleend of overgedragen, bezit. 3. Voor de tenuitvoerlegging van deze richtlijn stelt de Commissie overeenkomstig de in artikel 24 , lid 2, bedoelde procedure een verordening vast inzake een gestandaardiseerd en beveiligd stelsel van registers in de vorm van elektronische gegevensbanken, die gemeenschappelijke gegevens bevatten om de verlening, het bezit, de overdracht en de intrekking van uitstootrechten te volgen, om voor de nodige geheimhouding te zorgen en om te waarborgen dat er geen overdrachten geschieden met uit het protocol van Kyoto voortvloeiende verplichtingen onverenigbaar zijn. Artikel 22 Centrale administrateur 1. De Commissie benoemt een centrale administrateur voor het bijhouden van een onafhankelijk transactieregister waarin de verlening, het bezit, de overdracht en de intrekking van uitstootrechten worden vastgelegd. 2. De centrale administrateur oefent via het onafhankelijk transactieregister een geautomatiseerde controle uit op elke transactie in de registers, om te verzekeren dat er bij de verlening, de overdracht en de intrekking van uitstootrechten geen onregelmatigheden geschieden. 3. Wanneer bij de geautomatiseerde controle onregelmatigheden worden vastgesteld, stelt de centrale administrateur de betrokken lidstaat of lidstaten daarvan in kennis, welke de onderhavige transactie of alle verdere transacties in verband met de betrokken uitstootrechten niet registreren totdat de onregelmatigheden zijn opgelost. Artikel 23 Uitbrenging van verslagen door de lidstaten 1. Elk jaar brengen de lidstaten de Commissie verslag uit over de tenuitvoerlegging van deze richtlijn. In dit verslag wordt bijzondere aandacht besteed aan de regelingen voor de toewijzing van uitstootrechten, het functioneren van de nationale registers, de toepassing van richtsnoeren voor bewaking en verslaguitbrenging, de verificatie en aangelegenheden die met de naleving van de richtlijn verband houden. Het eerste verslag wordt tegen 31 mei 2005 aan de Commissie toegezonden. Het verslag wordt opgesteld aan de hand van een vragenlijst of ontwerp dat door de Commissie is uitgewerkt in overeenstemming met de procedure van artikel 6 van Richtlijn 91/692/EEG. De vragenlijst of het ontwerp wordt ten minste zes maanden voor de uiterste termijn voor het inzenden van het eerste verslag aan de lidstaten toegezonden. 2. De Commissie publiceert op basis van de in lid 1 bedoelde verslagen binnen drie maanden na ontvangst van de verslagen van de lidstaten een verslag over de tenuitvoerlegging van deze richtlijn. 3. De Commissie organiseert een uitwisseling, tussen de bevoegde autoriteiten van de lidstaten, van gegevens betreffende ontwikkelingen in verband met de verlening van uitstootrechten, het functioneren van de registers, de bewaking, de verslaguitbrenging, de verificatie en de naleving. Artikel 24 Comité 1. De Commissie wordt bijgestaan door het bij artikel 8 van Beschikking 93/389/EEG ingestelde comité. 2. In de gevallen waarin naar dit artikel wordt verwezen, is de regelgevende procedure van artikel 5 van Besluit 1999/468/EG van toepassing met inachtneming van de artikelen 7 en 8 daarvan . 3. De in artikel 5, lid 6 van Besluit 1999/468/EG bedoelde termijn wordt op drie maanden vastgesteld. Artikel 25 Tijdelijke uitsluiting van bepaalde installaties 1. De lidstaten mogen bij de Commissie een aanvraag indienen voor de tijdelijke uitsluiting van bepaalde installaties van de gemeenschapsregeling voor de handel in broeikasgasuitstootrechten tot 31 december 2007. Dergelijke aanvragen bevatten de namen van de desbetreffende installaties en worden openbaar gemaakt. 2. De Commissie willigt de aanvraag van een lidstaat voor tijdelijke uitsluiting van bepaalde installaties in, mits de installaties 3. De lidstaten nemen informatie over de onder lid 2 vallende installaties op in de nationale toewijzingsplannen die zij overeenkomstig artikel 10 opstellen. Deze informatie omvat een beschrijving van de betrokken installaties en gegevens inzake het beleid of de maatregelen ter beperking van hun uitstoot. Artikel 26 Raakpunten met andere regelingen voor de handel in broeikasgasuitstoot 1. De Gemeenschap kan op basis van de overeenkomsten in het kader van het protocol van Kyoto overeenkomstig artikel 300 van het Verdrag overeenkomsten met in Bijlage B van het protocol van Kyoto vermelde andere landen die dit protocol hebben geratificeerd, sluiten om te zorgen voor de wederzijdse erkenning van uitstootrechten op grond van de communautaire regeling voor de handel in uitstootrechten voor broeikasgassen en andere regelingen voor de handel in uitstootrechten voor broeikasgassen. Indien overeenkomsten van de Gemeenschap met de kandidaat-lidstaten betreffende de wederzijdse erkenning van uitstootrechten niet in de toetredingsonderhandelingen aan de orde komen, sluit de Gemeenschap dergelijke overeenkomsten met de kandidaat-lidstaten. 2. Wanneer een overeenkomst als bedoeld in lid 1 is gesloten, stelt de Commissie overeenkomstig de in artikel 24 , lid 2, bedoelde procedure alle noodzakelijke bepalingen in verband met de wederzijdse erkenning van uitstootrechten op. De in lid 1 bedoelde overeenkomsten inzake de wederzijdse erkenning van uitstootrechten tussen de Gemeenschapsregeling voor de handel in broeikasgasuitstootrechten en andere regelingen inzake de handel in broeikasgasuitstootrechten blijven beperkt tot de uitstootreductierechten en het gebruik van koolstofputten is binnen deze regeling verboden. Artikel 27 Raakpunten met de in het protocol van Kyoto bedoelde projectmechanismen 1. In de eerste, in 2005 beginnende periode vallen kredieten verkregen uit projecten op basis van de bepalingen van het protocol van Kyoto buiten het toepassingsgebied van deze richtlijn. 2. De handel in uitstootrechten overeenkomstig deze richtlijn mag alleen worden gekoppeld aan kredieten verkregen uit projecten op basis van de bepalingen inzake het mechanisme voor schone ontwikkeling en gemeenschappelijke implementatie die niet berusten op koolstofputten en kernenergie. Artikel 28 Wijziging van Richtlijn 96/61/EG Aan lid 3 van artikel 9 van Richtlijn 96/61/EG wordt de volgende alinea toegevoegd: Wanneer broeikasgasemissies vanuit een installatie in Bijlage I bij Richtlijn 2002/.../EG van het Europees Parlement en de Raad van ..., [ tot vaststelling van een regeling voor de handel in broeikasgasuitstootrechten binnen de Gemeenschap en tot wijziging van Richtlijn 96/61/EG van de Raad] * in verband met een in die installatie verrichte activiteit worden vermeld, omvat de vergunning geen emissiegrenswaarde voor directeemissies van dat gas, tenzij het noodzakelijk is te verzekeren dat geen significante plaatselijke verontreiniging wordt veroorzaakt. Waar nodig schrappen de bevoegde autoriteiten de emissiegrenswaarde uit de vergunning. ____________________ * PB L … . Artikel 29 Evaluatie 1. Uitgaande van de bij de bewaking van broeikasgasuitstoot gemaakte vooruitgang, legt de Commissie voor 30 juni 2006 het Europees Parlement en de Raad een voorstel voor om Bijlage I zodanig te wijzigen dat deze ook andere sectoren en activiteiten omvat. 2. Uitgaande van de ervaring in de op 1 januari 2005 beginnende periode van drie jaar en de bij de bewaking van broeikasgasuitstoot gemaakte vooruitgang, alsmede in het licht van de ontwikkelingen in internationaal verband, stelt de Commissie een verslag over de toepassing van deze richtlijn op, zo nodig vergezeld van voorstellen, en beziet daarbij: De Commissie dient dit verslag tegen 30 juni 2006 bij het Europees Parlement en de Raad in, zo nodig vergezeld van voorstellen. Artikel 30 Tenuitvoerlegging De lidstaten doen de nodige wettelijke, bestuursrechtelijke en administratiefrechtelijke bepalingen in werking treden om uiterlijk op 31 december 2003 aan deze richtlijn te voldoen. Zij stellen de Commissie daarvan onverwijld in kennis. De Commissie stelt de andere lidstaten van deze wettelijke, bestuursrechtelijke, administratiefrechtelijkre bepalingen in kennis. Wanneer de lidstaten deze bepalingen aannemen, wordt in die bepalingen of bij de officiële bekendmaking van die bepalingen naar deze richtlijn verwezen. De regels voor deze verwijzing worden vastgesteld door de lidstaten. Artikel 31 Inwerkingtreding Deze richtlijn treedt in werking op de twintigste dag volgende op die van haar bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen. Artikel 32 Adressaten Deze richtlijn is gericht tot de lidstaten. Gedaan te Voor het Europees Parlement Voor de Raad De Voorzitter De Voorzitter BIJLAGE I CATEGORIEËN ACTIVITEITEN ALS BEDOELD IN DE ARTIKELEN 2 (LID 1), 4, 5, 16 (LID 1) EN 29 1. Installaties of delen van installaties, gebruikt voor onderzoek, ontwikkeling en beproeving van nieuwe producten vallen niet onder deze richtlijn. 2. Onderstaande grenswaarden hebben over het algemeen betrekking op productie of productiecapaciteit. Wanneer een exploitant verscheidene activiteiten verricht die, in dezelfde installatie of op hetzelfde bedrijfsterrein, onder dezelfde subrubriek vallen, worden de capaciteiten van dergelijke activiteiten bij elkaar opgeteld. Activiteiten Energieactiviteiten Verbrandingsinstallaties met een nominaal thermisch ingangsvermogen van meer dan 20 MW (met uitzondering van installaties voor het verbranden van gevaarlijke stoffen of stadsafval) Olieraffinaderijen Cokesovens Productie en verwerking van ferrometalen Roost- of sinterinstallaties voor metaalerts (waaronder sulfide&nbhy;erts) Installaties voor de vervaardiging van ruwijzer of staal (primaire of secundaire smelting) inclusief continugieten, met een capaciteit van meer dan 2,5 ton per uur Installaties voor de productie en verwerking van aluminium Installaties die onder deze categorie activiteiten vallen, worden uitsluitend in het toepassingsgebied van deze richtlijn opgenomen indien de totale hoeveelheid broeikasgassen meer bedraagt dan 50.000 ton kooldioxide-equivalent per jaar Delfstoffenindustrie Installaties voor de vervaardiging van cementklinkers in draaiovens met een productiecapaciteit van meer dan 500 ton per dag of de bereiding van kalk in draaiovens met een productiecapaciteit van meer dan 50 ton per dag, dan wel in andere ovens met een productiecapaciteit van meer dan 50 ton per dag Installatie voor de vervaardiging van glas, inclusief glasvezel, met een smeltcapaciteit van meer dan 20 ton per dag Installaties voor de vervaardiging van ceramische producten door vuren, in het bijzonder dakpannen, bakstenen, vuurvaste stenen, tegels, aardewerk of porselein, met een productiecapaciteit van meer dan 75 ton per dag en/of met een ovencapaciteit van meer dan 4 m³ en met een zetdichtheid per oven van meer dan 300 kg/ m³ Chemische industrie Installaties die onder deze categorie activiteiten vallen, worden uitsluitend in het toepassingsgebied van deze richtlijn opgenomen indien de totale hoeveelheid broeikasgassen meer bedraagt dan 50.000 ton kooldioxide equivalent per jaar Overige activiteiten Fabrieken voor de vervaardiging van a) pulp uit hout of andere vezelhoudende materialen b) papier en karton met een productiecapaciteit van meer dan 20 ton per dag BIJLAGE II BROEIKASGASSEN ALS BEDOELD IN DE ARTIKELEN 4 EN 29 Kooldioxide (CO 2 ) Methaan (CH 4 factor 23 ) Lachgas (N 2 O factor 310 ) Fluorkoolwaterstoffen (HFC's) Perfluorkoolstof (PFC's) Zwavelhexafluoride (SF 6 factor 23.900 ) BIJLAGE III CRITERIA VOOR NATIONALE TOEWIJZINGSPLANNEN ALS BEDOELD IN ARTIKEL 10 1. De hoeveelheden toe te wijzen uitstootrechten moeten overeenstemmen met de technologische mogelijkheden van de installaties om de uitstoot terug te dringen , rekening houdend met emissievermindering als gevolg van technologische vernieuwingen dankzij vroegtijdige maatregelen. Van het beginsel van beste beschikbare technieken afgeleide "benchmarks" moeten worden gebruikt om eerdere en toekomstige prestaties te belonen en de toewijzing van bovenmatig veel of weinig uitstootrechten te verhinderen. De benchmarks worden in onderling overleg door de lidstaten en de Commissie vastgesteld. De benchmarks moeten een afspiegeling zijn van gelijkwaardige inspanningen van alle sectoren en installatietypen. 2. De lidstaten beginnen pas met de toewijzing van uitstootrechten voor andere broeikasgassen dan CO 2 wanneer de normale of aanvaarde methoden overeenkomstig Bijlage IV volledig zijn ontwikkeld en op het niveau van de Europese Unie zijn erkend en dezelfde meetzekerheid bieden als voor energiegerelateerde CO 2 . 3. Het plan moet in overeenstemming zijn met andere wetgevende en beleidsinstrumenten van de EG. Met name mogen geen uitstootrechten worden toegewezen ter dekking van uitstoot die zou worden verminderd of beëindigd als gevolg van communautaire wetgeving inzake hernieuwbare energie bij de elektriciteitsproductie, om een opeenhoping van financiële vergoedingen te voorkomen , terwijl er ook rekening moet worden gehouden met de onvermijdelijke toename van uitstoot als gevolg van nieuwe wettelijke eisen. De lidstaten nemen ten aanzien van de betrokken sectoren geen cumulatieve, met broeikasgassen verband houdende maatregelen (zoals energieheffingen of CO 2 -heffingen). 4. Het toewijzingsplan mag geen zodanig onderscheid maken tussen ondernemingen of sectoren dat bepaalde ondernemingen of activiteiten onrechtmatig worden bevoordeeld, en geen enkele installatie mag meer aan uitstootrechten krijgen toegewezen dan zij naar verwachting nodig zal hebben , tenzij daarmee al eerder plaatsgevonden verlagingen van de uitstoot worden beloond . 5. Het plan moet informatie bevatten over de manier waarop nieuwkomers aan de regeling voor de handel in broeikasgasuitstootrechten in de lidstaat in kwestie kunnen gaan deelnemen, met name door de toewijzing van rechten, zonder dat de mededinging wordt verstoord, en hoe nieuwe productiecapaciteit bij de toewijzing van uitstootrechten in aanmerking wordt genomen . 6. Het plan moet informatie bevatten over de manier waarop de lidstaten aan hun verplichting voldoen om met eerdere , tussen 1990 en 2004 uitgevoerde acties rekening te houden . 7. Het plan moet bepalingen bevatten inzake door het publiek te maken opmerkingen, alsmede informatie over de regelingen die zijn getroffen om, alvorens een besluit over de toewijzing van uitstootrechten wordt genomen, terdege met deze opmerkingen rekening te kunnen houden. 8. Het plan moet een lijst bevatten met de installaties die in deze richtlijn worden opgenomen en hun vergunningen voor uitstoot. BIJLAGE IV BEGINSELEN VOOR DE BEWAKING EN VERSLAGUITBRENGING BEDOELD IN ARTIKEL 16 , LID 1 Bewaking van kooldioxide&nbhy;uitstoot De uitstoot moet door middel van berekeningen of metingen worden bewaakt. Berekeningen De uitstoot wordt met behulp van de volgende formule berekend: Activiteitsgegevens x uitstootfactor x oxidatiefactor Activiteitsgegevens (gebruikte brandstof, productieomvang, enz.) worden bewaakt op basis van toevoergegevens of metingen Er worden geaccepteerde uitstootfactoren gebruikt. Voor de activiteit specifieke uitstootfactoren zijn voor alle brandstoffen aanvaardbaar. Default&nbhy;factoren zijn aanvaardbaar voor alle brandstoffen, behalve voor niet&nbhy;commerciële (afvalbrandstoffen zoals banden en industriële procesgassen). Laagspecifieke defaults voor steenkool, alsook voor de EU of het producentland specifieke defaults worden verder uitgewerkt. IPCC&nbhy;defaults zijn voor raffinaderijproducten aanvaardbaar. De uitstootfactor voor biomassa is nul. Als de uitstootfactor geen rekening houdt met het feit dat een deel van de koolstof niet wordt geoxideerd, wordt een oxidatiefactor gebruikt. Als voor de activiteit specifieke uitstootfactoren zijn berekend die al rekening houden met oxidatie, behoeft geen oxidatiefactor te worden toegepast. Er worden default&nbhy;oxidatiefactoren overeenkomstig Richtlijn 96/61/ EG gebruikt, tenzij de exploitant kan aantonen, dat voor de activiteit specifieke factoren nauwkeuriger zijn. Voor elke activiteit en voor elk brandstof wordt een afzonderlijke berekening gemaakt. Metingen Bij de meting van de uitstoot wordt gebruik gemaakt van genormaliseerde of aanvaarde methoden en moet het resultaat worden bevestigd door een ondersteunende uitstootberekening. Bewaking van de uitstoot van andere broeikasgassen Er moeten door de Commissie in samenwerking met alle belanghebbenden genormaliseerde methoden worden ontwikkeld en volgens de in artikel 24, lid 2 bedoelde procedure worden goedgekeurd. Verslaguitbrenging betreffende de uitstoot Elke exploitant neemt in zijn verslag over een installatie onderstaande informatie op: A. Gegevens ter identificatie van de installatie, zoals: B. Voor elke activiteit ex Bijlage I die wordt verricht op het terrein waar de uitstoot worden berekend: C. Voor elke activiteit ex Bijlage I die wordt verricht op het terrein waar de uitstoot worden gemeten: D. Voor de uitstoot als gevolg van verbranding ten behoeve van energieproductie, wordt in het verslag ook de oxidatiefactor vermeld, tenzij bij de ontwikkeling van een voor de activiteit specifieke uitstootfactor al met de oxidatie rekening is gehouden. De lidstaten treffen de nodige maatregelen om de rapportagevereisten te coördineren met eventuele reeds bestaande vereisten inzake verslaguitbrenging, ten einde het bedrijfsleven in dit opzicht zo veel mogelijk werk te besparen. BIJLAGE V CRITERIA VOOR DE VERIFICATIE BEDOELD IN ARTIKEL 17 Algemene beginselen 1. De uitstoot van elke in Bijlage I genoemde activiteit moet aan een verificatie worden onderworpen. 2. Bij het verificatieproces moeten het verslag uit hoofde van artikel 16 , lid 3 en de bewaking tijdens het voorafgaande jaar worden bezien. Hierbij wordt gekeken naar de betrouwbaarheid, de geloofwaardigheid en de nauwkeurigheid van de bewakingssystemen en de gerapporteerde gegevens, alsmede naar informatie inzake de uitstoot en in het bijzonder naar: 3. De uitstoot waarover verslag is uitgebracht kan alleen worden gevalideerd als betrouwbare, geloofwaardige gegevens en informatie het mogelijk maken de uitstoot te bepalen met een hoge mate van zekerheid. Voor een hoge mate van zekerheid moet de exploitant aantonen dat: 4. De verificateur krijgt toegang tot alle bedrijfsterreinen en tot alle informatie in verband met het onderwerp van de verificatie. 5. De verificateur houdt rekening met de vraag of de installatie geregistreerd is in het kader van EMAS (het communautaire milieubeheer&nbhy;en milieuauditsysteem ). Methode Strategische analyse 6. De verificatie moet worden gebaseerd op een strategische analyse van alle in de installatie verrichte activiteiten. Hiertoe heeft de verificateur een overzicht nodig van alle activiteiten en hun betekenis voor het uitstootniveau van de installatie. Procesanalyse 7. De verificatie van de overgelegde informatie vindt, zo nodig, plaats op het terrein van de installatie. De verificateur neemt steekproeven om de betrouwbaarheid van de gerapporteerde gegevens en informatie vast te stellen. Risicoanalyse 8. De verificateur moet alle bronnen van broeikasgasemissies in de installatie evalueren met het oog op de betrouwbaarheid van de gegevens van elke bron die tot de totale uitstoot van de installatie bijdraagt. 9. Aan de hand van deze analyse identificeert de verificateur de bronnen met een groot foutenpotentieel en andere aspecten van de bewakings&nbhy; en rapportageprocedure die waarschijnlijk zullen bijdragen tot fouten bij de bepaling van de totale uitstoot. Het betreft hier met name de keuze van de uitstootfactoren en de berekeningen die nodig zijn om de uitstoot van afzonderlijke uitstootbronnen vast te stellen. Bijzondere aandacht wordt besteed aan bronnen met een groot foutenpotentieel en aan de desbetreffende aspecten van de bewakingsprocedure. 10. De verificateur houdt rekening met alle risicobeheersingsmethoden die de exploitant toepast om de mate van onzekerheid zo klein mogelijk te houden. Verslag 11. De verificateur stelt een verslag op over het valideringsproces, waarin wordt vermeld of het verslag bedoeld in artikel 16 , lid 3 bevredigend is. In dit verslag komen alle onderwerpen aan de orde die voor het verrichte werk van belang zijn. Er kan worden verklaard dat het verslag bedoeld in artikel 16 , lid 3 bevredigend is, als, naar de mening van de verificateur, de totale uitstoot t niet wezenlijk verkeerd zijn weergegeven. Aan de bevoegdheid van de verificateur te stellen minimumeisen 12. De verificateur is onafhankelijk van de exploitant, voert zijn werk uit op een objectieve, professionele wijze en begrijpt: Het Europees Parlement , – gezien de voorstellen voor een besluit van de Raad en de Commissie ( COM(2002) 157 ), – gezien het ontwerp voor een Euromediterranene Associatieovereenkomst tussen de Europese Gemeenschappen en haar lidstaten enerzijds en de Democratische Volksrepubliek Algerije anderzijds, – gezien zijn instemming op 10 oktober 2002 betreffende de sluiting van deze overeenkomst (10819/2002 - ( COM(2002) 157 – C5-0362/2002 - 2002/0077(AVC) ) (1) , A. gezien het belang van de politieke, economische en culturele banden die de Europese Unie van oudsher onderhoudt met de Democratische Volksrepubliek Algerije, B. overwegende dat Algerije momenteel een kritische fase doormaakt, gekenmerkt door een periode van overgang waarbij nog steeds allerlei vormen van geweld optreden, een politieke, economische en maatschappelijke onzekerheid, C. overwegende dat de nieuwe overeenkomst mogelijkheden biedt als instrument voor politieke samenwerking en versterking van de banden tussen de Europese Unie en de Democratische Volksrepubliek Algerije en daarnaast als stimulans voor maatschappelijke, economische en culturele ontwikkeling in een klimaat van wederzijds respect, D. overwegende dat de economische samenwerking die de overeenkomst voorziet, absoluut het hoofd moet bieden aan de werkelijke noden van Algerije op het gebied van werkgelegenheid, huisvesting en watervoorziening en moet bijdragen aan ontwikkeling van publieke diensten op het terrein van gezondheid en onderwijs ter wille van een maatschappelijke territoriale cohesie, E. overwegende dat de verwijzing naar de politieke dialoog tussen het Europees Parlement en de Nationale Volksvergadering van Algerije volstrekt ontoereikend is; overwegende dat het doel van deze dialoog zou moeten zijn de parlementaire controle te waarborgen op de toepassing van de nieuwe associatieovereenkomst, F. overwegende dat het Algerijnse volk jarenlang heeft geleden onder schending van de mensenrechten, G. overwegende dat artikel 2 van de Associatieovereenkomst bepaalt dat eerbiediging van de democratische beginselen en de fundamentele rechten van de mens ten grondslag moet liggen aan het binnenlands en buitenlands beleid van de partijen en een kernelement vormt van de overeenkomst, H. overwegende dat de evaluatie-instrumenten voor de toepassing van artikel 2 van de overeenkomst (eerbiediging van de mensenrechten en de democratische beginselen als essentieel onderdeel) ontoereikend zijn en dat noch het Europees Parlement noch de Nationale Volksvergadering van Algerije betrokken zijn bij deze evaluatie, I. overwegende dat het decreet inzake de noodtoestand van 9 februari 1992 alsook alle decreten en wetsteksten die hieruit voortvloeien, nog steeds van kracht zijn, J. overwegende dat er gestreefd moet worden naar garanties voor eerbiediging van de mensenrechten, verbetering van de verdedigings- en beschermingsmechanismen voor de fundamentele vrijheden alsook bij de ontwikkeling en consolidering van een krachtige onafhankelijke civil society die het gebruik van geweld afwijst en efficiënt bijdraagt aan het proces van democratisering en verzoening in het land, K. overwegende dat het voortbestaan van de huidige straffeloosheid nog steeds een groot struikelblok is voor herstel van de rechtsstaat in Algerije, L. overwegende dat terrorisme en georganiseerde misdaad beide een bedreiging vormen voor de verwezenlijking van de doelstellingen van de overeenkomst, M. gelet op de enorme potentiële economische rijkdommen van Algerije in vergelijking met de maatschappelijke situatie van de bevolking die zich buiten de prijzen voor economische overgang gehouden voelt en in het bijzonder gelet op de treurige situatie waarin de jeugd verkeert, N. overwegende dat de uitslagen van de derde pluriforme parlementsverkiezingen in Algerije (30 mei 2002) werden gekenmerkt door de laagste participatiegraad tot nu toe (volgens officiële bronnen 46%); het betreurend dat de verkiezingen zonder de aanwezigheid van internationale waarnemers zijn gehouden, 1. is verheugd over het sluiten van een ontwerp-Euromediterrane Associatieovereenkomst door de Raad en hoopt dat deze overeenkomst ertoe kan bijdragen dat de politieke en economische hervormingen een beslissende impuls krijgen omdat deze nodig zijn wil de economische en maatschappelijke situatie in Algerije beter worden; 2. verzoekt de Raad en de Commissie met klem om samen met Algerije plannen en maatregelen te ontwikkelen ter bestrijding van de extreem hoge werkloosheid, vooral in verband met de jongere generatie; 3. verklaart nogmaals dat eerbiediging van de mensenrechten, o.a. een oplossing van het tragisch probleem van de verdwenenen en het opheffen van elke vorm van straffeloosheid, en essentieel onderdeel vormt van de nieuwe Associatieovereenkomst; 4. vindt het een randvoorwaarde voor vestiging van de rechtsstaat en dus voor de tenuitvoerlegging van artikel 2 van de overeenkomst dat de noodtoestand wordt opgeheven; 5. verzoekt de Algerijnse autoriteiten positief te reageren op de herhaalde verzoeken van diverse speciale afgezanten van de Verenigde Naties en de speciale rapporteur van de Commissie rechten van de mens over het recht op onderwijs alsook de internationale NGO's die toegang wensen te krijgen tot het Algerijnse grondgebied (zij moeten verslag uitbrengen over standrechtelijke executies, geweld tegen vrouwen, foltering, verdwijningen en adequate huisvesting); 6. verzoekt de Algerijnse autoriteiten hun inspanningen voort te zetten en op te voeren om de fundamentele rechten beter nageleefd te krijgen, o.a. persvrijheid, vrijheid van vereniging en vrijheid van vakbond overeenkomstig de internationale overeenkomsten en pacten waar Algerije deel van uitmaakt en dringt aan op zo snel mogelijke toepassing van de aanbevelingen die geformuleerd zijn door de organen die toezicht houden op deze conventies; 7. dringt er bij de Algerijnse autoriteiten op aan om op korte termijn wetgevende maatregelen goed te keuren en te implementeren ter bevordering van een gedecentraliseerd besluitvormingsproces en de taalkundige en culturele verscheidenheid van het Algerijnse volk; 8. legt nogmaals de nadruk op de noodzaak om het leger terug te trekken uit de politieke besluitvorming en versterking van de politieke instellingen; 9. verzoekt Algerije open te staan voor steun van de Europese Unie bij de strijd tegen het verwoestende "fundamentalistische" terrorisme en verzoekt de Raad en de Commissie om elke organisatie of steun voor dit terrorisme vanuit Europa te bestrijden; 10. verklaart zich solidair met de gezinsleden van slachtoffers en het gehele Algerijnse volk en herhaalt zijn veroordeling van het terrorisme in elke vorm en zijn steun aan de oproep van de Verenigde Naties voor een internationale conferentie die een algemene conventie moet opstellen over terrorisme en dringt er bij de Algerijnse autoriteiten op aan onverwijld alle internationale verdragen te ondertekenen, ratificeren en toe te passen die de georganiseerde misdaad bestrijden, met volledige eerbiediging van de democratische beginselen en de fundamentele rechten zoals genoemd in de Universele Verklaring voor de rechten van de mens; 11. betreurt het dat in de tekst van de overeenkomst geen verwijzing staat naar de interparlementaire dialoog en de betrekkingen tussen het Europees Parlement en de nieuwe Nationale Volksvergadering van Algerije die op 30 mei 2002 is gekozen, en hoopt dat de oprichting van een nieuwe Euromediterrane Parlementaire Vergadering, zoals voorgesteld in Valencia, ertoe kan bijdragen dat de nieuwe associatieovereenkomst volledige democratische legitimiteit krijgt; 12. steunt de rol van de civil society en haar verenigingen bij het vooruitzicht op vrede en democratie in Algerije en moedigt hun betrekkingen met de civil society en de Europese en internationale organisaties aan; 13. verzoekt de Raad, de lidstaten en de Commissie om immigratie en asielbeleid te bevorderen dat zich houdt aan de mensenrechten, gebaseerd is op vrijheid van verkeer en verbetering van het asielrecht, die compatibel moeten zijn met de bepalingen inzake vrij verkeer van personen zoals vervat in de nieuwe overeenkomst, en met de verworven rechten van de legale immigranten van Algerijnse afkomst die in de Unie wonen , die moeten kunnen rekenen op gelijke behandeling inzake economische, maatschappelijke en culturele rechten en erkenning van de politieke rechten; 14. verzoekt de Commissie en de Raad al het mogelijke te doen opdat de Associatieovereenkomst verbetering mogelijk maakt van de economische en maatschappelijke situatie van het Algerijnse volk en in het bijzonder de jeugd; 15. is ongerust over de corruptie in verschillende sectoren in Algerije en verzoekt de Algerijnse autoriteiten en de Commissie om alle mogelijke maatregelen te nemen om dit verschijnsel de wind uit de zeilen te nemen en uit te roeien, vooral met het oog op de opening van de markten die door de overeenkomst wordt mogelijk gemaakt; 16. verzoekt de nieuwe Nationale Volksvergadering van Algerije de doodstraf af te schaffen en zo snel mogelijk een nieuw rechtvaardig en billijk juridisch bestek te creëren voor essentiële vraagstukken zoals de positie van de vrouw (met herziening van het gezinsrecht), het gezinsrecht en onderwijshervorming; 17. verzoekt de Algerijnse autoriteiten een oplossing te zoeken voor de crisis in Kabilië door vervolging van agenten van wie vast staat dat zij zich schuldig hebben gemaakt aan onderdrukking; 18. verzoekt de Commissie bij te dragen aan de ontwikkelingssamenwerking op het terrein van publieke diensten (vervoer, energie, telecom, onderwijs, gezondheid) om beter in te kunnen spelen op de behoeften van de Algerijnse bevolking; 19. verzoekt de Commissie regelmatig de economische, sociale en milieugevolgen te evalueren van de tenuitvoerlegging van de associatieovereenkomst; 20. verzoekt de Algerijnse autoriteiten tevens om de penitentiaire wetgeving te verbeteren zodat er waarborgen zijn voor een echte onafhankelijkheid van Justitie, overeenkomstig de internationale normen en dat men doorgaat met consolidatie van de rechtsstaat; 21. verzoekt de Commissie om garanties te bieden dat onafhankelijke organisaties kunnen deelnemen aan de uitwerking en tenuitvoerlegging van de Euromediterrane programma's, met name de MEDA-democratieprogrammma's; 22. is van mening dat alle ondertekenaars van de Verklaring van Barcelona concrete maatregelen moeten beloven om alle aspecten van het partnerschap verder uit te bouwen en te implementeren; dringt er in dit verband bij alle partijen op aan om duidelijke mechanismen te definiëren in verband met de implementatie van artikel 2 van de Associatieovereenkomsten; 23. verzoekt de Raad en de Commissie om mechanismen op te zetten voor een gestructureerde politieke dialoog en een periodieke evaluatie van de implementatie van artikel 2 door alle partijen van de overeenkomst, o.a. het Europees Parlement, de Nationale Volksvergadering van Algerije en de Algerijnse civil society; 24. verzoekt de Commissie alle in deze resolutie genoemde punten als referentie te gebruiken bij een toekomstige evaluatie van de naleving van de mensenrechtenclausule; 25. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Commissie en de Raad, alsook aan de regering en de Nationale Volksvergadering van Algerije. (Instemmingsprocedure) Het Europees Parlement , − gezien het voorstel voor een besluit van de Raad ( COM(2002) 157 ), − gezien het ontwerp voor een Europees-mediterrane overeenkomst waarbij een associatie tot stand wordt gebracht tussen de Europese Gemeenschap en haar lidstaten, enerzijds, en de Democratische Volksrepubliek Algerije, anderzijds (10819/2002), − gezien het verzoek van de Raad om instemming overeenkomstig artikel 300, lid 3, tweede alinea juncto artikel 310 van het EG&nbhy;Verdrag (C5&nbhy;0362/2002), − gelet op de artikelen 86 en 97, lid 7 van zijn Reglement, − gezien de aanbeveling van de Commissie buitenlandse zaken, mensenrechten, gemeenschappelijke veiligheid en defensiebeleid (A5&nbhy;0299/2002), 1. stemt in met de sluiting van de overeenkomst; 2. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie, alsmede aan de regeringen en parlementen van de lidstaten en de Democratische Volksrepubliek Algerije. (Raadplegingsprocedure) Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan de Raad ( COM(2002) 514 ), – geraadpleegd door de Raad overeenkomstig artikel 159, lid 3 van het EG&nbhy;Verdrag (C5&nbhy;0441/2002), – gelet op artikel 67 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie regionaal beleid, vervoer en toerisme en het advies van de Begrotingscommissie (A5&nbhy;0341/2002), 1. hecht zijn goedkeuring aan het Commissievoorstel, als geamendeerd door het Parlement; 2. verzoekt de Commissie haar voorstel overeenkomstig artikel 250, lid 2 van het EG-Verdrag dienovereenkomstig te wijzigen; 3. verzoekt de Raad, wanneer deze voornemens is af te wijken van de door het Parlement goedgekeurde tekst, het Parlement hiervan op de hoogte te stellen; 4. wenst opnieuw te worden geraadpleegd ingeval de Raad voornemens is ingrijpende wijzigingen aan te brengen in het voorstel van de Commissie; 5. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. (Raadplegingsprocedure) Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan de Raad ( COM(2002) 108 (1) ), – geraadpleegd door de Raad overeenkomstig artikel 37 van het EG&nbhy;Verdrag (C5&nbhy;0135/2002), – gelet op artikel 67 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie visserij (A5&nbhy;0307/2002), 1. hecht zijn goedkeuring aan het Commissievoorstel, als geamendeerd door het Parlement; 2. verzoekt de Commissie haar voorstel krachtens artikel 250, lid 2 van het EG-Verdrag dienovereenkomstig te wijzigen; 3. verzoekt de Raad, wanneer deze voornemens is af te wijken van de door het Parlement goedgekeurde tekst, het Parlement hiervan op de hoogte te stellen; 4. wenst opnieuw te worden geraadpleegd ingeval de Raad voornemens is ingrijpende wijzigingen aan te brengen in het voorstel van de Commissie; 5. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Wetenschappe-lijke benaming Gewone benaming Wetenschappe-lijke benaming Gewone benaming Aphanopus carbo Zwarte haarstaartvis Aphanopus carbo Zwarte haarstaartvis Apristuris spp. Ijslandse hondsbaai Apristuris spp. IJslandse hondsbaai Argentina silus Grote zilvervis Argentina silus Grote zilvervis Beryx spp. Bericyden Beryx spp. Bericyden Brosme brosme Torsk Schrappen Centrophorus granulosus Ruwe doornhaai Centrophorus granulosus Ruwe doornhaai Centrophorus squamosus Donkere doornhaai Centrophorus squamosus Donkere doornhaai Centroscyllium fabricii Spaanse hondshaai Centroscyllium fabricii Spaanse hondshaai Centroscymnus coelolepis Portugese hondshaai Centroscymnus coelolepis Portugese hondshaai Coryphaenoides rupestris Grenadiersvis Coryphaenoides rupestris Grenadiersvis Dalatias licha Zwarte haai Dalatias licha Zwarte haai Deania calceus (Birdbeak dogfish) Deania calceus (Birdbeak dogfish) Etmopterus princeps Grote lantaarnhaai Etmopterus princeps Grote lantaarnhaai Etmopterus spinax Zwarte doornhaai Etmopterus spinax Zwarte doornhaai Galeus melastomus Spaanse hondshaai Galeus melastomus Spaanse hondshaai Galeus murinus (Mouse catshark) Galeus murinus (Mouse catshark) Hoplostethus atlanticus Atlantische slijmkop Hoplostethus atlanticus Atlantische slijmkop Molva dypterigia Blauwe leng Molva dypterigia Blauwe leng Molva molva Leng Schrappen Pagellus bogaraveo Zeebrasem Pagellus bogaraveo Zeebrasem Phycis spp. Gaffelkabel-jauwen Phycis spp. Gaffelkabel-jauwen Het Europees Parlement , - gezien de mededeling van de Commissie ( COM(2002) 72 – C5&nbhy;0287/2002), - gelet op de artikelen 39, 40, 149 en 150 van het EEG-Verdrag, - gezien Verordening (EEG) nr. 1408/71 van de Raad van 14 juni 1971 (1) en Verordening (EEG) nr. 574/72 van de Raad van 29 maart 1972 (2) betreffende de toepassing van de socialezekerheidsregelingen op loontrekkenden en hun gezinnen, die zich binnen de Gemeenschap verplaatsen, - gezien Richtlijn 98/49/EG van de Raad van 29 juni 1998 betreffende de bescherming van de rechten op aanvullend pensioen van werknemers en zelfstandigen die zich binnen de Gemeenschap verplaatsen (3) , - gezien het verslag van de "Task Force op hoog niveau voor vaardigheden en mobiliteit" van 14 december 2001, - gezien het werkdocument van de diensten van de Commissie betreffende "De sociale situatie in de Europese Unie (2002)" (SEC(2002) 593), - gezien de mededeling van de Commissie aan de Raad betreffende "Nieuwe Europese arbeidsmarkten, open voor allen, met toegang voor allen" ( COM(2001) 116 ), - onder verwijzing naar zijn resolutie van 13 december 2001 over de mededeling van de Commissie aan de Raad betreffende "Nieuwe Europese arbeidsmarkten, open voor allen, met toegang voor allen" (4) , - onder verwijzing naar zijn resolutie van 4 juli 2002 over de mededeling van de Commissie "Een sterkere lokale dimensie voor de Europese werkgelegenheidsstrategie" ( COM(2001) 629 ) (5) , - gezien de conclusies van de Europese Raad van Stockholm van 23 en 24 maart 2001, van de Europese Raad van Barcelona van 15 en 16 maart 2002 en van de Europese Raad van Sevilla van 21 en 22 juni 2002, - gelet op artikel 47, lid 1 van zijn Reglement, - gezien het verslag van de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken en de adviezen van de Commissie cultuur, jeugd, onderwijs, media en sport en de Commissie rechten van de vrouw en gelijke kansen (A5&nbhy;0313/2002), A. overwegende dat in artikel 15 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie (6) wordt bepaald dat eenieder het recht heeft te werken en een vrijelijk gekozen of aanvaard beroep uit te oefenen en dat iedere burger van de Unie vrij is om werk te zoeken, te werken, zich te vestigen of diensten te verrichten in iedere lidstaat, B. overwegende dat de Europese Raad van Stockholm heeft gewezen op het belang van de uitvoering van maatregelen om belemmeringen voor de mobiliteit van werknemers tussen lidstaten weg te nemen teneinde Europese arbeidsmarkten te scheppen die openstaan voor allen, en heeft besloten om het verwerven van vaardigheden door de werknemers van de Unie te stimuleren, C. overwegende dat de beroepsstructuur en het kwalificatieniveau van de beroepsbevolking belangrijke verklarende factoren zijn voor de verschillen die tussen de Europese regio's bestaan ten aanzien van het scheppen van nieuwe banen, D. overwegende dat innovatieve bedrijven in de sector dienstverlening en milieu een wezenlijke bijdrage kunnen leveren tot het mobiliseren van het kennispotentieel van de maatschappij ten einde hoogwaardige werkgelegenheid te scheppen, E. overwegende dat de verantwoordelijkheid voor de uitvoering van levenslang leren binnen de ondernemingen hoofdzakelijk bij de sociale partners ligt en dat collectieve onderhandelingen bij uitstek het instrument zijn om de voorwaarden vast te stellen voor het bevorderen van de toegang tot opleiding en de ontwikkeling van kwalificaties en vaardigheden voor alle werknemers, F. overwegende dat sectoren met een geavanceerde technologie worden gedomineerd door mannen en dat mannen vrijwel tweederde van het personeel daar uitmaken, G. overwegende dat de grensoverschrijdende mobiliteit nog steeds aanzienlijke hinder ondervindt van belemmeringen op het gebied van de aanvullende pensioenregelingen en dat de coördinatie op het gebied van de sociale zekerheid in de EU moet worden versterkt via modernisering, vereenvoudiging en uitbreiding van Verordening (EEG) nr. 1408/71 (die evenwel niet geldt voor niet-verplichte beroepspensioenregelingen) en dat Richtlijn 98/49/EG slechts enkele problemen regelt; dat daarnaast sprake is van belemmeringen die verband houden met de verscheidenheid van de belastingstelsels die met name voor grensarbeiders gelden, H. overwegende dat de EU zich op de Europese Raad van Lissabon en op de Europese Raad van Barcelona ten doel heeft gesteld om "de meest concurrerende en dynamische kenniseconomie van de wereld te worden die in staat is tot duurzame economische groei met meer en betere banen en een hechtere sociale samenhang"; dat een groter aantal Europeanen vaardigheden op het gebied van de nieuwe informatie- en communicatietechnologieën moeten verwerven, I. overwegende dat bij de behandeling van elk wetsvoorstel en met name van regelingen betreffende arbeid en sociale aangelegenheden, terdege rekening gehouden moet worden met de noodzaak om de mobiliteit te bevorderen, J. overwegende dat intracommunautaire migratiestromen weliswaar gering blijven, maar dat zij de laatste jaren in een aantal lidstaten wel zijn toegenomen en dat migratie steeds noodzakelijker zal worden om de daling van de beroepsbevolking ten minste gedeeltelijk op te vangen, K. overwegende dat het ontbreken van banen een probleem is voor meer dan 18 miljoen werklozen in de EU en niet onvoldoende beroepsmobiliteit, een geringe mate van geografische mobiliteit en onvoldoende toegang tot informatie over mobiliteit, L. overwegende dat de werkloosheid in de LMOE voor een groot deel te wijten is aan de structurele problemen die bedrijven ondervinden wanneer zij moeite hebben om hoog gekwalificeerde werknemers te vinden omdat er een "brain drain" uit deze landen naar EU-lidstaten plaatsvindt, M. overwegende dat de Commissie in haar mededeling betreffende de erkenning van beroepskwalificaties (7) heeft erkend dat verdere vooruitgang moet worden geboekt op het gebied van de wederzijdse erkenning van kwalificaties, N. overwegende dat tijdelijk werk de mobiliteit kan helpen bevorderen zoals door de Commissie voorgesteld in haar mededeling betreffende de arbeidsvoorwaarden van uitzendkrachten (8) , 1. complimenteert de Commissie met dit nieuwe actieplan en met de samenhang ervan met haar aanbeveling betreffende de globale richtsnoeren voor het economisch beleid 2002, waarin opnieuw wordt gewezen op het belang van het opheffen van hindernissen voor de geografische en de arbeidsmobiliteit; spreekt de hoop uit dat de lidstaten rekening houden met dit actieplan door alle noodzakelijke structurele wijzigingen aan te brengen om het volledig te doen slagen; verzoekt de Commissie een bijlage bij de mededeling te voegen waarin wordt gepreciseerd hoe zij de gendermainstreaming heeft opgenomen in alle beleidsmaatregelen, plannen en acties van de mededeling; 2. betreurt het ontbreken van harde tijdschema's voor de verwezenlijking van de doelstellingen en werkzaamheden van het actieplan; roept de Europese Commissie op het Europees Parlement te informeren over de vaststelling van dergelijke tijdsschema's; 3. steunt alle maatregelen die de geografische mobiliteit bevorderen, mits zij berusten op een vrijwillige beslissing van de werknemer, want het streven naar vermindering van de regionale ongelijkheid en de waarborging van de rechten van de werknemers op kwaliteitsarbeid met overeenkomstige rechten staan voorop; 4. onderstreept de noodzaak tot uitbreiding, modernisering en vereenvoudiging van de coördinatie op het gebied van de sociale zekerheid door vaart te zetten achter de herziening van Verordening (EEG) nr. 1408/71; benadrukt opnieuw dat de Commissie een dialoog met de sociale partners, met inbegrip van die uit de kandidaat-lidstaten, op gang dient te brengen om de mogelijkheid te onderzoeken voor het vaststellen van een "statuut voor Europese werknemers", een Europees systeem van arbeidswetgeving en sociale zekerheid voor werknemers met een permanente mate van mobiliteit; 5. verzoekt de Commissie de bestaande communautaire wetgeving inzake wederzijdse erkenning van kwalificaties strenger te handhaven door een snellere verwijzing naar het Gerecht van eerste aanleg en het Hof van Justitie in geval van voortdurende schending van deze wetgeving door de overheden in de lidstaten en verzoekt alle lidstaten de richtlijn betreffende de erkenning van beroepskwalificaties in nationaal recht om te zetten; 6. vestigt de aandacht van de Commissie op de noodzaak om territoriale initiatieven en afspraken over opleiding en mobiliteit te bevorderen; 7. dringt er bij de Commissie en de lidstaten op aan speciaal aandacht te besteden aan vroegtijdige schoolverlaters waarvan de percentages in de lidstaten uiteenlopen van 8% tot meer dan 40%; 8. meent dat de lokale overheden een strategische rol moeten spelen bij de totstandbrenging van een netwerk van advieslichamen voor het bedrijfsleven en het onderwijs teneinde de wereld van het werk en de onderwijssystemen nader tot elkaar te brengen; 9. begroet de voorstellen van de Commissie om meer geld uit te trekken voor het bevorderen van de uitwisseling van jongeren in grensregio's, maar is van mening dat er andere doeltreffender maatregelen nodig zijn om de regionale ongelijkheid te verminderen, 10. verzoekt de Commissie in het kader van de volgende richtsnoeren voor de werkgelegenheid en van haar programma's om de lidstaten voor te stellen concrete initiatieven te nemen om de totstandkoming van innoverende bedrijven en de uitvoering van projecten inzake het scheppen van arbeidsplaatsen, met name in de sector dienstverlening en milieu te bevorderen, 11. verzoekt de lidstaten het onderdeel "ondernemerschap" van de richtsnoeren voor de werkgelegenheid naar behoren ten uitvoer te leggen; de lidstaten moeten het ondernemerschap met passende middelen stimuleren en de coördinatie op het gebied van de opleiding versterken om de vorming van zelfstandigen, bedrijfshoofden en ondersteunende voorzieningen specifiek voor hen te versterken; 12. is verheugd over het voorstel van de Commissie om tegen 2004 een netwerk van advieslichamen voor het bedrijfsleven en het onderwijs tot stand te brengen om de samenwerking tussen de wereld van het werk en de onderwijssystemen als geheel te versterken en verzoekt de Commissie na te gaan hoe een dergelijk netwerk kan bijdragen aan het aanpakken van het probleem dat een groot deel van de bevolking in de EU de school zonder officiële kwalificaties verlaat; 13. verzoekt de Europese ondernemingsraden (9) om het overleg energiek te hervatten en een nieuwe dialoog tussen de gekozen vakbonds- en Europese instanties op gang te brengen teneinde vast te stellen welke evaluatierichtsnoeren een daadwerkelijke omzetting van kwalificaties en werkervaringen mogelijk kunnen maken; aldus kan aanzienlijk worden bijgedragen aan de mobiliteit van de werknemers en de beroepsopleiding; 14. is verheugd over het initiatief van de sociale partners om in het kader van een raamwerk voor levenslang leren jaarlijks verslag uit te brengen over de nationale maatregelen die prioriteit hebben: vaststelling van de behoeften, erkenning en validering, steun en oriëntatie, resources; verzoekt de lidstaten niettemin eigen nationale regelingen voor permanente educatie op te stellen in nauwe samenwerking met de sociale partners en de lokale en regionale overheden; 15. beklemtoont het belang van de rol van de ondernemingen op sociale grondslag en de sociale partners op Europees, nationaal en regionaal niveau gedurende de hele periode van tenuitvoerlegging van de strategie en wenst dat zij betrokken worden bij de monitoring en de follow-up van het actieplan en de afzonderlijke initiatieven; verzoekt de sociale partners in de ondernemingen op alle arbeidsniveaus overeenkomsten te sluiten met het oog op uitwisseling en detachering, met name bij ondernemingen met vestigingen in verschillende lidstaten; 16. verzoekt de Commissie rekening te houden met het feit dat artikel 6 van Verordening (EG) nr. 1784/1999 van het Europees Parlement en de Raad van 12 juli 1999 betreffende het Europees Sociaal Fonds (10) , door middel van het opnieuw vaststellen van de thematische prioriteiten, een belangrijk instrument kan zijn voor het vinden van innovatieve oplossingen ter bevordering van mobiliteit; 17. is van mening dat bij de vaststelling van territoriale initiatieven en afspraken over opleiding in het kader van het partnerschap gestreefd moet naar steun voor opleidingen in de beroepssector waarin vrouwen het minst vertegenwoordigd zijn en de invoering van ICT en nieuwe leersystemen die de prioritaire toegang van vrouwen verzekeren, terwijl ook moet worden gezorgd voor opleidings- en scholingsmogelijkheden voor oudere werknemers, gehandicapten en andere achtergestelde groepen; 18. beschouwt telearbeid als een van de voornaamste middelen om te profiteren van de innovaties op het gebied van de nieuwe informatie- en communicatietechnologieën, en wel om ongewenste geografische mobiliteit van werknemers te voorkomen, op voorwaarde dat de betrokken werknemers adequate sociale bescherming genieten; 19. stelt met tevredenheid vast dat de nadruk wordt gelegd op intercultureel onderwijs als middel om jongeren voor te bereiden op mobiliteit binnen de Europese Unie; verzoekt de lidstaten zorg te dragen voor voorlichting en opleiding van directeuren van scholen en onderwijsinstellingen in verband met de mogelijkheden van de bestaande programma's; 20. acht het van wezenlijk belang dat de vakbonden kunnen beschikken over relevante informatie over de elektronische communicatiemaatschappij en de gevolgen daarvan voor de traditionele organisatie van de arbeid, de werkgelegenheid en de vakbondspraktijk; als zij weten wat er aan de hand is, zijn zij beter in staat om positief op dergelijke veranderingen te reageren; 21. staat positief tegenover het streven om grensoverschrijdende deelname aan pensioenfondsen mogelijk te maken; begroet het zeer recente besluit van de Commissie om overleg met de sociale partners te voeren over de overdracht van aanvullende pensioenrechten in de Unie; en wenst daar ten volle bij te worden betrokken; 22. onderstreept dat er een oplossing dient te worden gevonden voor het probleem van de uitermate lange proeftijd die doorlopen moet worden voordat rechten op aanvullende pensioenverzekering ontstaan, wat resulteert in lagere pensioenrechten voor mobiele werknemers en discriminatie van vrouwen; 23. is samen met de Commissie van mening dat er succes moet worden geboekt betreffende de portabiliteit van aanvullende pensioenaanspraken van migrerende werknemers; onderstreept nogmaals het belang van opheffing van dubbele belasting op en het nastreven van eenzelfde systeem van belastingheffing op de inkomsten uit pensioenen en vrijstelling of vermindering op de bijdragen; 24. dringt er bij de Commissie op aan om spoedig te komen met de in Richtlijn 96/71/EG van het Europees Parlement en de Raad van 16 december 1996 betreffende de terbeschikkingstelling van werknemers met het oog op het verrichten van diensten (11) afgesproken evaluatie - die in december 2001 al had moeten plaatsvinden; 25. is verheugd dat de Commissie in haar actieplan een belangrijk initiatief heeft opgenomen dat de burgers van de Europese Unie niet zal ontgaan, namelijk de invoering van een Europese kaart voor ziektekostenverzekeringen; verwacht dat deze begin 2003 wordt gepresenteerd om in 2004 van kracht te worden; 26. wijst erop dat bepaalde lidstaten nu reeds zijn begonnen met het actief aanwerven van onderdanen van derde landen buiten de EU; is in dit verband van mening dat de toelating van migrerende werknemers een belangrijke bijdrage kan leveren aan de Europese werkgelegenheidsstrategie en verzoekt de Commissie en de Raad derhalve te handelen in de geest van het mandaat van de Europese Raad van Tampere en hun economische, sociale en politieke integratie te waarborgen; 27. bepleit de oprichting van Europese databanken die inzicht geven in alle vormen van mobiliteit op het gebied van onderwijs en beroepsopleiding (mobiliteitsprogramma's, verblijf in het buitenland op eigen initiatief enz., buiten en binnen de EU); 28. verzoekt de Commissie de mobiliteitsprogramma's die de jongeren in hun opleidingsprogramma's (universitaire of technische opleiding) worden aangeboden, nauwlettend te volgen en de lidstaten te verzoeken dienovereenkomstige voorwaarden voor opvang (huisvesting, verschillende diensten) te creëren; vestigt de aandacht van de Commissie op het feit dat de kosten van deze uitwisselingen een objectieve belemmering voor de mobiliteit vormen en tot een echte selectie van de jongeren op grond van hun financiële middelen leiden; 29. wenst dat de Commissie doeltreffende voorstellen voor modernisering van het EURES- systeem en voor de integratie daarvan in de diensten voor arbeidsbemiddeling van de lidstaten doet, daarbij rekening houdende met de wezenlijke betrokkenheid van de lokale en regionale overheden en sociale partners, zodat het zwaartepunt van het EURES systeem niet centraal maar in de betrokken grensregio's blijft liggen; 30. onderstreept dat het in dit verband belangrijk is de interregionale vakbondsraden, die een substantiële bijdrage leveren tot het functioneren van het EURES-systeem, te laten voortbestaan, maar dat hun voortbestaan niet mag worden overgelaten aan de verschillende belanghebbende nationale regeringen; 31. verzoekt de Commissie in de werkgelegenheidsrichtsnoeren criteria op te nemen voor het beheer van de migratiestromen alsook doelstellingen en acties ter bevordering van de integratie van immigranten door middel van arbeid en hen en hun gezinnen via levering van eersteklas openbare diensten te helpen te integreren in de plaatselijke gemeenschap; 32. ondersteunt het streven van de Commissie om in 2003 een verslag uit te brengen over de wisselwerking tussen het immigratiebeleid, werkgelegenheidsbeleid en sociaal beleid; 33. onderschrijft de oproep van de Commissie aan de Raad om vaart te maken met goedkeuring van de diverse richtlijnen genoemd in het actieplan en wijst er tevens op dat ook in verordeningen zoals Verordening (EEG) nr. 1612/68 van 15 oktober 1968 betreffende het vrije verkeer van werknemers binnen de Gemeenschap (12) en Verordening (EEG) nr. 1408/71 rekening gehouden moet worden met derdelanders; 34. acht het van belang dat de Commissie de LMOE in het kader van de pretoetredingsstrategie helpt om prioriteiten voor gerichte acties vast te stellen om een hoog kwalificatieniveau van de werknemers en werkzoekenden te bewerkstelligen; 35. meent dat het ook belangrijk is dat de LMOE met steun van de programma's van de Commissie eigen structuren voor vernieuwing en onderzoek scheppen om te vermijden dat zij hooggekwalificeerde werknemers kwijtraken; dat ook de lidstaten deels met steun van de programma's van de Commissie duidelijk meer moeten doen aan de uitwisseling van ervaringen met deze landen en bereid moeten zijn tot nauwe samenwerking ter ondersteuning van maatregelen om de groei van de economie en de werkgelegenheid en het scheppen van arbeidsplaatsen op lokaal niveau te stimuleren; 36. verzoekt de Europese instellingen het goede voorbeeld te geven door de hervorming van de arbeidsvoorwaarden en bezoldiging van de ambtenaren en andere personeelsleden van de Europese instellingen om bijvoorbeeld de overdracht van in een vorige baan verworven pensioenrechten naar de communautaire pensioenregeling te vergemakkelijken; 37. betreurt dat het geen gelegenheid heeft gehad zijn commentaar op de mededeling te geven voordat deze aan de Europese Raad van Barcelona werd voorgelegd; 38. geeft zijn voornemen te kennen om, wanneer de Commissie haar voorstellen op deze wijze blijft indienen, daaruit zijn conclusies te trekken en dienovereenkomstig te zullen handelen in het kader van de begrotingsprocedure; 39. is van mening dat onderwijsstelsels bredere en meer menselijke doelstellingen hebben dan alleen scholingsstelsels; een tijdelijke schaarste van bepaalde vaardigheden mag niet bepalend zijn voor de inhoud van het onderwijs; meent voorts dat onderwijsstelsels, naast beroepsvaardigheden ook inzicht in cultuurverschillen, taalvaardigheid en burgerzin moeten bijbrengen, die op hun beurt de mobiliteit ten goede komen; 40. benadrukt in dit verband het belang van de initiatieven van de Gemeenschap e-Europe en e-learning; Specifieke acties 41. Actiepunt 1 : benadrukt het belang van voldoende goed gemotiveerde leerkrachten met behoorlijke vaardigheden (met name voor ICT) en van het bevorderen van uitwisseling van leerkrachten tussen de lidstaten, met inbegrip van de kandidaatlanden; 42. Actiepunt 2 : verzoekt de Commissie de programma's op nationaal en regionaal niveau aan te wijzen waarmee succes is geboekt bij het interesseren van jonge mensen, vooral jonge vrouwen, in wiskunde, natuurkunde, en technologie; verzoekt de Commissie voorts om voorbeelden van goede praktijken algemeen te verbreiden; 43. Actiepunt 3 : vestigt de aandacht op de rol van e-learning voor de verbetering van het te bereiken opleidingsniveau voor leerlingen in afgelegen landelijke gebieden; 44. Actiepunt 4 : benadrukt dat het door de Commissie tot stand te brengen netwerk voor advieslichamen voor bedrijfsleven en onderwijs de verbreiding van goede praktijken tot doel moet hebben; 45. Actiepunt 6 : wijst op de noodzaak van een informatiecampagne om werkgevers erop attent te maken dat er prijzen kunnen worden toegekend op het gebied van levenslang leren, die hun reputatie ten goede komen omdat de resultaten waarvoor zij worden toegekend, daardoor bekend worden; 46. Actiepunt 18 : wijst op de noodzaak om verder te bouwen op de resultaten van het Europees Jaar van de talen 2001; brengt onder de aandacht dat het leren van vreemde talen moet worden gestimuleerd onder de leerlingen in het beroepsonderwijs, bij wie de internationale mobiliteit lager ligt dan bij degenen die hoger onderwijs hebben genoten, en noemt het van essentieel belang dat de Commissie en de lidstaten alles in het werk stellen om te bevorderen dat met het leren van een vreemde taal reeds op jonge leeftijd wordt begonnen; 47. Actiepunt 19 : beschouwt het Socrates- en het Leonardo da Vinci-programma als uitstekende voorbeelden van internationale mobiliteit; is echter van mening dat bij de inspanningen ter bevordering van mobiliteit meer aandacht moet worden gegeven aan de lager opgeleiden. o o o 48. verzoekt de Commissie volledig rekening te houden met de conclusies van de Top van Lissabon, in het bijzonder met de doelstelling die inhoudt dat 60% van de vrouwen in 2010 aan de arbeidsmarkt zouden moeten deelnemen; 49. wijst erop dat de nieuwe herziene en goedgekeurde Richtlijn 76/207/EEG van de Raad van 9 februari 1976 betreffende de tenuitvoerlegging van het beginsel van gelijke behandelling van mannen en vrouwen ten aanzien van de toegang tot het arbeidsproces, de beroepsopleiding en de promotiekansen, en ten aanzien van de arbeidsvoorwaarden (13) de lidstaten de mogelijkheid geeft positieve maatregelen te nemen inzake beroepopleiding en toegang tot arbeidsplaatsen wanneer een van de geslachten ondervertegenwoordigd is, en verzoekt de Commissie dit aspect in haar voorstellen op te nemen; 50. is van mening dat de mobiliteit van werknemers met kinderen, met name vrouwen, voor een groot deel afhangt van de beschikbaarheid en de kosten van voorzieningen zoals kinderopvang en kwalitatief goede onderwijsfaciliteiten, die zowel tussen als binnen de lidstaten variëren; dringt aan op flankerende maatregelen op die terreinen ten einde de doelstellingen van het actieplan te verwezenlijken; 51. verzoekt de Commissie om in het kader van haar bevoegdheden te waarborgen dat mannen en vrouwen gelijkelijk vertegenwoordigd zijn in het netwerk van adviesorganen uit de bedrijfs- en onderwijssector en alle andere adviesorganen die in het kader van dit actieplan worden opgericht; 52. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie, alsmede aan de parlementen van de lidstaten. Het Europees Parlement , – onder verwijzing naar zijn eerdere resoluties over Ivoorkust, – gezien de verklaring van de Veiligheidsraad en de secretaris-generaal van de Verenigde Naties, – gezien de verklaring van de Afrikaanse Unie, – gezien de verklaring van het fungerend voorzitterschap van de Raad, namens de Europese Unie, – gezien de verklaring van de Voorzitter van het Europees Parlement, – gezien de verklaring van de medevoorzitters van de Paritaire Parlementaire Vergadering ACS-EU, A. overwegende dat de poging tot staatsgreep die sinds 19 september 2002 in Ivoorkust wordt ondernomen de constitutionele rechtsorde en de eenheid van het land aanzienlijk schaadt, B. betreurende dat bij deze poging tot staatsgreep doden zijn gevallen, ook onder de burgerbevolking, C. bezorgd over de risico's van botsingen tussen verschillende bevolkingsgroepen en het klimaat van sociale en politieke instabiliteit waarmee het land wordt geconfronteerd, D. overwegende dat deze crisis in de hele subregio een destabiliserend effect kan hebben op politiek, economisch en humanitair gebied, E. overwegende dat de etnische, godsdienstige en politieke verscheidenheid een rijkdom is, voorzover daarbij gelijkheid en broederschap heersen, F. overwegende dat de staatshoofden en regeringsleiders van de Economische Gemeenschap van West-Afrikaanse Staten (CEDEAO), in buitengewone vergadering in Accra bijeen, besloten hebben een contactgroep op hoog niveau op te richten om te proberen tussen de regering en de rebellen te bemiddelen, 1. veroordeelt met klem de poging tot staatsgreep en betreurt het voortduren van de vijandelijkheden en de verliezen aan mensenlevens in Ivoorkust; 2. betreurt ten zeerste dat de bemiddelingspoging van de CEDEAO voorlopig is mislukt; 3. roept op tot een onmiddellijk staakt-het-vuren en bevestigt zijn gehechtheid aan een politieke oplossing van de crisis, met alle betrokken partijen, in een geest van nationale verzoening op basis van een proces dat in oktober 2001 op gang is gebracht, met eerbiediging van de democratische instellingen en de eenheid van het nationale grondgebied van de Republiek Ivoorkust; 4. verzoekt de Afrikaanse Unie en de CEDEAO opnieuw tussenbeide te komen teneinde de crisis te helpen oplossen; 5. bevestigt zijn steun aan de democratisch gekozen president Laurent Gbagbo en de regering van nationale eenheid van de Republiek Ivoorkust, die instaat voor de democratische legitimiteit en de eenheid van het land; 6. vraagt president Gbagbo zijn regering en het leger van Ivoorkust ertoe te manen alle groepen van de burgerbevolking, van welke etnische origine ook, te beschermen, en hun actie ter bevordering van de integratie en de verzoening van alle geledingen van de Ivoriaanse samenleving te versterken; 7. dringt er bij de Europese Unie op aan haar samenwerking met Ivoorkust te intensiveren en haar ontwikkelingsbeleid in het bijzonder te richten op het noordelijke deel van het land; 8. dringt aan op een radicale verbetering van de conflictpreventiemechanismen, aangezien het duidelijk is dat deze tekort zijn geschoten; 9. dringt aan op de oprichting van een internationale commissie van onderzoek, die opheldering moet verschaffen over de van beide kanten gepleegde mensenrechtenschendingen; 10. gelast zijn Commissie ontwikkelingssamenwerking de ontwikkelingen in Ivoorkust nauwlettend te volgen en wenst dat er spoedig een delegatie van het Europees Parlement naar dit land gestuurd wordt om de pogingen tot nationale verzoening te ondersteunen, waarbij ernaar moet worden gestreefd beide conflictpartijen te ontmoeten; 11. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Commissie en de Raad, de secretarissen-generaal van de Verenigde Naties, de Organisatie voor Afrikaanse Eenheid (OAE) en de CEDEAO, en de president en de regering van de Republiek Ivoorkust. Het Europees Parlement , – gezien de mededeling van de Commissie (SEC(2001)2029 – C5&nbhy;0158/2002), – gezien de 239ste zitting van de Raad - Justitie, Binnenlandse Zaken en Civiele Bescherming - op 6/7 december 2001 tot oprichting van Eurojust, – gezien het Groenboek van de Commissie betreffende de strafrechtelijke bescherming van de financiële belangen van de Gemeenschap en het instellen van de Europese Strafvervolger ( COM(2001) 715 ), – gezien zijn resolutie van 13 december 2000 over de mededeling van de Commissie inzake de bescherming van de financiële belangen van de Gemeenschappen - Fraudebestrijding: Naar een algemene strategische aanpak ( COM(2000) 358 - C5-0578/2000 - 2000/2279(COS) ) (1) , – gezien zijn resolutie van 29 november 2001 over het jaarverslag van de Commissie inzake de bescherming van de financiële belangen van de Gemeenschappen en fraudebestrijding ( COM(2001) 255 - C5-0469/2001 - 2001/2186(COS) ) en over de mededeling van de Commissie Bescherming van de financiële belangen van de Gemeenschappen - Fraudebestrijding, Actieplan voor 2001-2003 ( COM(2001) 254 - C5-0470/2001 - 2001/2186(COS) ) (2) , – gezien het Witboek over de hervorming van de Commissie (Deel II, actie 94) ( COM(2000) 200 ), – gezien Verordening (EG) nr. 1073/1999 (3) van het Europees Parlement en de Raad van 25 mei 1999 betreffende onderzoeken door het Europees Bureau voor fraudebestrijding (OLAF), – gezien artikel 280 van het EG-Verdrag, – gezien artikel 47, lid 1, van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie begrotingscontrole ( A5-0283/2002 ), A. overwegende dat de omvang van de door de lidstaten en het Europees Bureau voor fraudebestrijding vastgestelde gevallen van fraude en onregelmatigheid (OLAF) in het jaar 2000 dramatisch is toegenomen ook in 2001 met een bedrag van circa 1,25 miljard EUR duidelijk boven het gemiddelde van de afgelopen jaren lag, B. overwegende dat de bescherming van de financiële belangen van de Gemeenschap zowel de lidstaten als de instellingen van de Gemeenschap aangaat, C. overwegende dat het zoveel mogelijk fraudebestendig maken van wetgeving en contractbeheer tot doel heeft fraude van meet af aan te voorkomen of althans tot een minimum te beperken door de mogelijkheden voor fraude te verminderen, D. overwegende dat maatregelen ter bescherming tegen fraude niet de aandacht mogen afleiden van de eigenlijke taak van OLAF, nl. fraudebestrijding, E. overwegende dat het fraudebestendig maken ook moet worden gezien in het bredere verband van bescherming van de financiële belangen van de Gemeenschap, waaronder de noodzakelijke versterking van het Europees wettelijk kader, F. overwegende dat de scheiding der machten gerespecteerd dient te worden en dat de vaststelling van wetgeving (1), de uitvoering en handhaving ervan (2) en de controle op de uitvoering en handhaving (3) derhalve door verschillende, van elkaar helder gescheiden organen, instellingen of instanties dient te geschieden, 1. is verheugd over de mededeling van de Commissie inzake het fraudebestendig maken en contractbeheer en beschouwt deze als een noodzakelijke bijdrage ter bescherming van de financiële belangen van de Gemeenschap, die echter onderdeel van het algehele concept moet zijn; 2. bekrachtigt in dit verband zijn eis van een Europese financiële strafvervolger als kernonderdeel van een dergelijk algeheel concept; 3. is met name verheugd dat de voorgestelde maatregelen gericht zijn op het voorkomen van fraude door het verminderen van de mogelijkheden voor fraude in plaats van het bestrijden van fraude achteraf, wat altijd minder efficiënt en minder effectief is; wijst de Commissie er echter op dat een vastberaden optreden ingeval van verdenking van fraude, corruptie en nepotisme het effectiefste middel ter voorkoming van fraude is, omdat alleen zo een afschrikkende werking kan worden bereikt; 4. beklemtoont in dit verband dat een beleid van "nul-tolerantie" een essentiële voorwaarde voor bescherming tegen fraude is; 5. beklemtoont dat fraudebestrijding de voornaamste taak van OLAF is; 6. verzoekt de Raad meer belangstelling te tonen voor fraudebestendigheid en verzoekt de lidstaten om op dit terrein ten volle met de Commissie samen te werken; verzoekt met name de lidstaten te zorgen dat soortgelijke maatregelen ter bescherming tegen fraude worden genomen als zij EG-wetgeving omzetten in nationaal recht om de mogelijkheden voor misbruik zo klein mogelijk te maken; 7. merkt op dat OLAF jaarlijks al bijna 300 verzoeken om overleg met andere diensten inzake onderzoek naar fraudebestendigheid ontvangt; 8. is in verband met de hervorming van de Commissie en de grotere verantwoordelijkheid voor financieel beheer van haar directoraten-generaal verheugd over het instellen van een netwerk van "correspondenten" dat als tussenschakel bij het OLAF fungeert; 9. wijst op de noodzaak van het opstellen van een "anti-fraude handboek" en de specifieke modules voor beroepsopleiding ten behoeve van de betrokken diensten; 10. merkt op dat OLAF momenteel criteria opstelt om te helpen met de voorlopige aanwijzing van sectoren met een hoog risico; wenst dat bijzondere aandacht wordt geschonken aan de volgende beleidsterreinen vanwege hun budgettair belang: landbouw en visserij, structuurfondsen, handel, steun voor toetreding, onderzoek en douane; 11. acht fraudebestendigheid een essentieel middel in de strijd tegen fraude, maar meent dat dit niet tot nieuwe wetgeving beperkt kan blijven; dringt erop aan dat sectoren met een hoog risico die door OLAF en de speciale werkgroep worden genoemd, aan een beoordeling achteraf op fraudebestendigheid worden onderworpen en dat eventuele zwakke punten van bestaande wetgeving speciaal worden gecorrigeerd of de betrokken wettelijke bepalingen worden ingetrokken; herinnert in dit verband bijvoorbeeld aan het wijdverbreide misbruik van preferentiële overeenkomsten en de exportrestituties in verband met de zogeheten carrousel-fraudes; meent dat de Commissie er wellicht goed aan doet uit te gaan van de boekhoudkundige controles en speciale verslagen van de Rekenkamer bij het aangeven van financieel zwakke punten van bestaande programma's; 12. dringt erop aan dat de Commissie bestaande EU-wetgeving aanwendt om fraude en onregelmatigheden te minimaliseren; betreurt dat dit niet altijd gebeurt; herinnert de Commissie aan de richtlijn van de Raad 92/50/EEG betreffende de coördinatie van de procedures voor het plaatsen van overheidsopdrachten voor dienstverlening (4) die een dienstverlener kan uitsluiten van deelneming aan een contract indien de dienstverlener onjuiste informatie verstrekt of zich schuldig maakt aan belastingfraude; betreurt dat Eurostat deze richtlijn niet heeft gebruikt om bepaalde dienstverleners uit te sluiten; 13. wenst voor het eind van 2002 op de hoogte te worden gesteld van de gekozen criteria en de aangewezen sectoren met een hoog risico; begrijpt dat deze lijsten in het licht van de opgedane ervaring kunnen worden gewijzigd; 14. dringt erop aan dat OLAF van meet af aan wordt betrokken bij de opstelling van Europese wetgeving in de aangewezen sectoren met een hoog risico en dat de door de wetgever gewijzigde wetgeving op overeenkomstige wijze wordt onderzocht op mogelijke fraude en misbruik alvorens zij van kracht wordt; 15. verzoekt OLAF echter erop toe te zien dat onderzoek naar fraudebestendigheid de opstelling van Europese wetgeving niet onnodig vertraagt en om de "reactietijd" bij raadpleging duidelijk aan te geven; 16. wenst dat in alle aan het Europees Parlement voorgelegde wetgevingsvoorstellen duidelijk wordt vermeld of zij door OLAF op fraudebestendigheid zijn onderzocht en, zo ja, wat de bevindingen van OLAF waren en tot welke wijzigingen dit heeft geleid; 17. acht het verstandig de resultaten van lopende en nog niet afgesloten onderzoeken van OLAF te gebruiken om nieuwe en bestaande wettelijke voorschriften te controleren; dringt erop aan dat de onderzoekstaken van OLAF absolute prioriteit krijgen om de kwaliteit van de door OLAF verrichte onderzoeken verder te verbeteren; beklemtoont in dit verband dat pas over de OLAF ter beschikking staande financiële en personele middelen kan worden beslist zodra OLAF een programma van activiteiten in de zin van artikel 11, lid 7 (EG-verordening nr. 1073/1999) heeft ingediend; 18. dringt erop aan dat de Commissie bij het gunnen van contracten de normale procedure van openbare aanbesteding volgt voor het selecteren van ontvangers; 19. is verheugd over het instellen van standaardcontracten en -overeenkomsten die in een centrale databank van de Commissie worden bijgehouden, op basis van de beste praktijken, die de opstelling van contracten, de naspeurbaarheid van verrichtingen en de controle van contractanten vergemakkelijken; 20. verlangt dat in standaardcontracten en -overeenkomsten de clausule wordt opgenomen dat partners die zich aan fraude hebben schuldig gemaakt, van gunning van toekomstige contracten worden uitgesloten; 21. wenst dat met ingang van 2003 een hoofdstuk inzake onderzoek naar fraudebestendigheid van wetgeving en contractbeheer wordt opgenomen in het jaarverslag van de Commissie inzake de bescherming van de financiële belangen van de Gemeenschap en de fraudebestrijding; 22. beklemtoont dat een controle vooraf van alle contracten en toewijzingen van budgettaire middelen onontbeerlijk is, wil een hoge mate van bescherming tegen fraude worden bereikt; meent dat een dergelijke controle vooraf moet worden verricht door andere ambtenaren dan die welke voor de aanvankelijke beslissing verantwoordelijk zijn en die niet aan hen ondergeschikt zijn; 23. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de directeur van OLAF, de voorzitter van het Comité van toezicht van OLAF, de Commissie en de Rekenkamer.