(Raadplegingsprocedure) Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan de Raad ( COM(2005)0089 ) (1) , – gelet op artikel 93 van het EG-Verdrag, op grond waarvan het Parlement door de Raad is geraadpleegd (C6-0100/2005), – gelet op artikel 51 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie economische en monetaire zaken en het advies van de Commissie begrotingscontrole ( A6-0209/2006 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan het Commissievoorstel, als geamendeerd door het Parlement; 2. verzoekt de Commissie haar voorstel krachtens artikel 250, lid 2 van het EG-Verdrag dienovereenkomstig te wijzigen; 3. verzoekt de Raad, wanneer deze voornemens is af te wijken van de door het Parlement goedgekeurde tekst, het Parlement hiervan op de hoogte te stellen; 4. wenst opnieuw te worden geraadpleegd ingeval de Raad voornemens is ingrijpende wijzigingen aan te brengen in het voorstel van de Commissie; 5. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Het Europees Parlement, – gezien de Mededeling van de Commissie aan de Raad, het Europees Parlement en het Europees Economisch en Sociaal Comité van 2 maart 2006, getiteld "Een EU-Caribisch partnerschap voor groei, stabiliteit en ontwikkeling" ( COM(2006)0086 ) (hierna de "Mededeling van de Commissie"), – gezien het evaluatieverslag over de regionale strategie van de Commissie voor het Caribisch gebied, deel 1 en 2, van april 2005, – gezien de conclusies van de Raad Algemene Zaken en Externe Betrekkingen van 10 april 2006 en de hierin opgenomen bevestiging van het gemeenschappelijk standpunt over Cuba van 2 december 1996, – gezien de gemeenschappelijke verklaring van de Raad en de vertegenwoordigers van de lidstaten in het kader van de Raad bijeen, het Europees Parlement en de Commissie betreffende het ontwikkelingsbeleid van de Europese Unie: "De Europese consensus" (1) , – gezien de verklaring van Wenen betreffende het derde Civil Society Forum voor Europa, Latijns-Amerika en het Caribisch gebied van 1 april 2006, – onder verwijzing naar zijn resolutie van 23 maart 2006 over de invloed van de economische partnerschapsovereenkomsten (EPO) op de ontwikkeling (2) , – gelet op artikel 45 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie ontwikkelingssamenwerking ( A6-0211/2006 ), A. overwegende dat sommige Caribische landen tegen 2020 tot de ontwikkelde landen zullen toetreden, maar dat anderen dreigen verder af te zakken van de categorie gemiddelde-lonen landen naar de categorie lage-lonen landen, B. overwegende dat deze kleine eilanden uiterst kwetsbaar zijn voor natuurrampen en andere externe schokken, C. overwegende dat er een dialoog is gestart tussen de Commissie en de vertegenwoordigers van het CARIFORUM (3) over de Mededeling van de Commissie, toen deze nog in de ontwerpfase was, D. overwegende dat de totstandbrenging, via een zelfbeschikkingsproces, van de Caribische gemeenschappelijke markt en economie (CSME), een belangrijk instrument voor regionale integratie vormt, E. overwegende dat de staten van het CARIFORUM de EPO-onderhandelingen met een duidelijke ontwikkelingspolitieke dimensie gepaard willen laten gaan, teneinde in staat te zijn de toenemende armoede en ongelijkheid aan banden te leggen, sociale cohesie te bevorderen en de millenniumontwikkelingsdoelstellingen (MOD's) te verwezenlijken, F. overwegende dat meer dan 60% van de bevolking van dit gebied jonger is dan 30 jaar en dat in alle Caribische staten, met uitzondering van Cuba, de toegang tot onderwijs voor iedereen een onopgelost probleem is, G. overwegende dat de Belgische regering de kritische dialoog en de ontwikkelingssamenwerking met de Cubaanse regering positief heeft beoordeeld, H. overwegende dat de programmeringsfase voor de kredieten van het 10e Europese Ontwikkelingsfonds van start is gegaan en dat deze steun voortaan sneller, efficiënter en beter afgestemd op de behoeften van de landen in dit gebied dient te worden uitbetaald, 1. juicht de deelname van de CARIFORUM-groep aan het debat over de ontwerpmededeling van de Commissie toe en is verheugd over het feit dat in de mededeling de meeste door de landen van het gebied voorgelegde knelpunten in acht zijn genomen; 2. is verheugd dat de Commissie haar strategie baseert op de ethische grondbeginselen van gelijkheid, partnerschap en eigendom; 3. is van mening dat de feitelijke marginalisering van het Europees Parlement door een tijdschema dat de deelname van het Parlement aan de formulering van de samenwerkingsstrategie voor het Caribisch gebied onmogelijk maakte, een uiterst te betreuren breuk is met het eensgezinde optreden van de drie Europese instellingen, dat zowel in de formulering van de Afrika-strategie als in de Europese consensus over het ontwikkelingsbeleid van de Europese Unie zijn sporen reeds had verdiend; 4. betreurt dat de Commissie onvoldoende rekening heeft gehouden met de aanbevelingen in haar evaluatieverslag; 5. is het eens met de analyse van de Commissie over het feit dat de samenwerking van beide gebieden tot dusver niet met een gepaste politieke dialoog gepaard ging; acht de handelswijze waarbij de trojka van de Europese Unie en de regeringsleiders van het CARIFORUM elkaar ééns in de twee jaar één uur ontmoeten, onvoldoende en juicht het voorstel toe om in de toekomst op elk niveau de nodige tijd aan een dergelijke dialoog te besteden; 6. juicht de geplande participatie van de Franse overzeese departementen in het gebied (Guadeloupe, Frans-Guyana en Martinique) en de andere overzeese Caribische landen en gebieden (LGO) aan de komende politieke dialoog toe; steunt in dat verband echter de opvatting van de Caribische staten volgens welke de modaliteiten van deze participatie eerst moeten worden besproken met de staten die in het kader van de Overeenkomst van Cotonou (4) de overeenkomst betreffende de methodologie van de politieke dialoog hebben ondertekend; 7. deelt de mening van de staten in Afrika, het Caribisch gebied en de Stille oceaan (ACS), volgens welke de definitie van een afzonderlijke EU-beleid voor de drie ACS-gebieden in geen geval tot de ondermijning van de algehele betrekkingen tussen de Europese Unie en de ACS-landen mag leiden; juicht het bijkomende forum van de politieke dialoog toe, dat door de topontmoetingen tussen de Europese Unie en de landen van Latijns-Amerika en het Caribisch gebied (LAC-landen) tot stand wordt gebracht; dringt er nochtans op dat aan de afspraken in de Overeenkomst van Cotonou voorrang wordt verleend; 8. juicht het in de Mededeling van de Commissie vermelde voornemen toe om betrouwbare instellingen te versterken en goed bestuur en transparantie op het gebied van financiën, belasting en justitie in de Caribische staten te bevorderen; verzoekt alle Caribische staten het VN-Verdrag ter bestrijding van grensoverschrijdende georganiseerde criminaliteit en het VN-Verdrag tegen corruptie te ratificeren; 9. is het eens met de Commissie om aan de bevordering van de nieuw tot stand gebrachte CSME voorrang te verlenen; bevestigt opnieuw zijn opvatting dat bij de EPO-onderhandelingen de ontwikkelingsdoelstellingen centraal moeten staan, dat de jonge Caribische interne markt handelsgebonden en capaciteitverhogende ondersteuning nodig heeft en dat de handelsliberalisering naar behoren in etappes moet verlopen; 10. verzoekt de Commissie te verzekeren dat EPO's zo worden gestructureerd dat rekening wordt gehouden met de regionale situaties en beperkingen, zodat indien nodig een beroep kan worden gedaan op een variabele configuratie; wenst dat verbintenissen, aangegaan in het kader van de EPO-onderhandelingen, nauwgezet aansluiten bij het verlenen van EPO-gebonden ontwikkelingssteun voor de voornaamste aandachtspunten van de regeringen in kwestie, waaronder economische herstructurering om de competitiviteit, fiscale aanpassing en handelsbevorderende ondersteuning te vergroten; 11. beklemtoont opnieuw de belangrijke betekenis die de douane-inkomsten voor de begroting en de investeringsmogelijkheden van een aantal Caribische staten hebben en concludeert hieruit dat maatregelen die tot deze thans fiscaal niet te compenseren inkomensverliezen leiden, niet zonder de nodige compensatie dienen te worden getroffen; benadrukt echter dat de groei van de handel tussen de Caribische landen en tussen ontwikkelingslanden in het algemeen zou kunnen helpen om verliezen van inkomsten uit douanetarieven te compenseren en zou kunnen bijdragen aan stabielere inkomensbronnen; 12. is het eens met de Commissie over het feit dat vooral de kleine open economieën van het gebied gevoelig zijn voor de krachten van de wereldmarkten; merkt daarbij echter op dat een geleidelijke handelsliberalisering, met adequate beveiligingsmechanismen en met voldoende aanpassingstijd, de ontwikkeling bevordert en derhalve een hulpmiddel kan zijn om armoede te bestrijden; 13. is van mening dat handelsgebonden, capaciteitverhogende maatregelen de beperkingen aan toeleveringszijde moeten aanpakken, onder andere door de fabricage van basisproducten en diversificatie van de productie te steunen, overleg met en steun voor kleine en middelgrote ondernemingen aan te moedigen, bureaucratische investeringsbelemmeringen op te heffen en zo de businessontwikkeling in het gebied te bevorderen; 14. verzoekt de Commissie met aandrang aanbeveling nr. 7 van het evaluatieverslag van de Commissie in aanmerking te nemen, rekening te houden met de beginselen van het Small Island Developing States Network van de Verenigde Naties; verzoekt de Commissie het onderzoek dat is verricht naar de gevolgen van handelsliberalisering en globalisering voor de duurzame ontwikkeling van dergelijke staten, openbaar te maken; 15. is van mening dat de compensatie- en aanpassingsprogramma's voor het verzachten van de gevolgen van marktveranderingen voor suiker en bananen ondergefinancierd zijn en vreest, onder verwijzing naar de recente demonstraties in het gebied, dat de sociale cohesie, die een samenwerkingsdoelstelling vormt, ernstig zal worden bedreigd; 16. verzoekt de Commissie programma's te ontwikkelen voor de bevordering van de agrarische conversie, teneinde in overeenstemming met de doelstellingen van sociaal beleid en het beleid op het gebied van voedselveiligheid, energie en milieu, het behoud en het scheppen van menswaardige arbeidplaatsen in bestaande traditionele en niet-concurrentiegerichte landbouwbedrijven mogelijk te maken; 17. pleit voor grotere aandacht voor de sociale, culturele en milieurelevante gevolgen van de samenwerkingsstrategie en voor intensivering van een effectbeoordelingssysteem en evaluatie op basis van de indicatoren van de MOD's; 18. juicht de opname van belangrijke milieubeschermingstaken in de ontwikkelingssamenwerking met het Caribisch gebied toe en verzoekt om een sterke subsidiëring voor de toename van het gebruik van duurzame energie en energie-efficiëntie ter verhindering van de vernietigende gevolgen van de prijsstijging van aardolie en ter vertraging van de klimatologische veranderingen; 19. deelt de bezorgdheid van de Commissie dat als gevolg van de wereldklimaatverandering de frequentie en omvang van weerrampen in het gebied zelfs nog zullen toenemen en steunt de doelstelling voor een beter natuurrampenmanagement; betreurt echter het ontbreken van een verwijzing naar de in 2005 in het leven geroepen EU-ACS-faciliteit voor natuurrampen; verzoekt de Commissie de permanente vestiging op lange termijn van deze faciliteit te ondersteunen; verzoekt de Commissie om een regelmatige follow-up van dit proces voor te leggen aan de Commissie ontwikkelingssamenwerking van het Europees Parlement en aan de Commissie sociale zaken en milieu van de Paritaire parlementaire vergaderring ACS-EU; vestigt de aandacht op de kwetsbaarheid van de economieën van de Caribische staten voor natuurrampen en juicht de aankondiging van de Commissie toe om voor de hulp voor wederopbouw nieuwe en snellere uitbetalingsmodaliteiten toe te passen, die in een verplichte voorfinanciering voorzien; 20. hekelt het feit dat de strategie voor het Caribisch gebied zich veel te weinig op een oplossing voor de jongerenwerkloosheid en de groeiende frustratie bij jongeren richt; vreest dat deze situatie nog zal verergeren wegens de nakende crisis in de Caribische landbouw; 21. benadrukt de fundamentele rol van de ontwikkeling van duurzaam toerisme als hefboom van de economische ontwikkeling en dringt aan op een continue financiële begeleiding voor de bouw van de nodige infrastructuur (wegen, havens, luchthavens, enz.); wijst er echter op dat de Commissie heeft nagelaten te erkennen dat regionaal en plaatselijk verankerde eigendom van toeristische bezienswaardigheden fundamenteel is voor deze duurzaamheid en moet worden gestimuleerd, teneinde te voorkomen dat ontvangen winst weer wegvloeit, dat de plaatselijke bevolking een louter ondergeschikte rol speelt en dat landschappen uiteindelijk worden vernietigd; 22. juicht het voorstel van de Commissie toe om de deur voor een politieke dialoog met Cuba op een kier te zetten; bekritiseert nochtans de nauwe afbakening van zo'n dialoog op basis van het Gemeenschappelijk Standpunt van 1996; 23. wijst erop dat het succesvol optreden van de VS door de Europese Unie, dat leidt tot de opheffing van het embargobeleid, aanzienlijke economische voordelen voor het volledige gebied kan genereren; dringt met het oog op de voortzetting van een op politieke, sociale, individuele en economische mensenrechten gericht beleid aan op de opening van een kritische dialoog met de Cubaanse regering; 24. beklemtoont het belang van de afstemming van ontwikkelingsplannen met niet-Europese actoren in het gebied, vooral ook met Canada, China, Brazilië en Venezuela en betreurt in dit verband dat de Commissie nogal wantrouwig staat tegenover het aantonen van het engagement van andere actoren; 25. beklemtoont de heterogeniteit van het gebied en raadt een grotere differentiëring in de samenwerkingsstrategie aan; verzoekt de Commissie tegen deze achtergrond voor elke Caribische staat afzonderlijk na te gaan, onder andere op basis van haar mate van transparantie, sterke en onafhankelijke instellingen en goed overheidsbestuur, of de concentratie op budgettaire hulp de gepaste manier is om de ontwikkelingsdoelstellingen te bereiken; 26. verwijst uitdrukkelijk naar de bijzondere noodsituatie van Haïti en verzoekt de Commissie en de lidstaten een speciaal programma voor Haïti te ontwikkelen dat de algemene samenwerking met het Caribisch gebied overstijgt en waarvoor extra middelen noodzakelijk zullen zijn; juicht het over het algemeen bevredigende verloop van de in februari en april 2006 in Haïti gehouden presidents- en parlementsverkiezingen toe; 27. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie, de regeringen en parlementen van de EU-lidstaten, alsmede aan de regeringen en parlementen van de Caribische staten. Het Europees Parlement , – gelet op artikel 192, lid 2 van het EG-Verdrag, – gelet op de artikelen 39, 45 en 168 van zijn Reglement, – gezien Richtlijn 89/391/EEG van de Raad van 12 juni 1989 betreffende de tenuitvoerlegging van maatregelen ter bevordering van de verbetering van de veiligheid en de gezondheid van de werknemers op het werk (1) , – gezien Richtlijn 89/655/EEG van de Raad van 30 november 1989 betreffende minimumvoorschriften inzake veiligheid en gezondheid bij het gebruik door werknemers van arbeidsmiddelen op de arbeidsplaats (2) , – gezien Richtlijn 2000/54/EG van het Europees Parlement en de Raad van 18 september 2000 betreffende de bescherming van de werknemers tegen de risico's van blootstelling aan biologische agentia op het werk (3) , – gezien de mededeling van de Commissie betreffende de praktische tenuitvoerlegging van de bepalingen van de richtlijnen inzake de gezondheid en veiligheid op het werk ( COM(2004)0062 ), – gezien het "European Competitiveness Report" voor 2004 (SEC(2004)1397), – gezien de mededeling van de Commissie - Zich aanpassen aan de veranderingen in werk en samenleving: een nieuwe communautaire gezondheids- en veiligheidsstrategie 2002-2006 ( COM(2002)0118 ), – onder verwijzing naar zijn resolutie van 24 februari 2005 over de bevordering van de gezondheid en de veiligheid op het werk (4) , – gezien het verslag van de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken ( A6-0137/2006 ), – gezien het tweede verslag van de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken ( A6-0218/2006 ), A. overwegende dat bij prikaccidenten meer dan 20 levensbedreigende virussen kunnen worden overgedragen, waaronder hepatitis B, hepatitis C en HIV/aids, en dat deze derhalve een ernstig probleem vormen voor de volksgezondheid, B. overwegende dat hepatitis B, hepatitis C en HIV steeds meer voorkomen en dat het aidsbestrijdingsprogramma van de Verenigde Naties (UNAIDS) gewag maakte van wereldwijd meer dan 40 miljoen gevallen van HIV en meer dan 5 miljoen gevallen van hepatitis C, C. overwegende dat uit onafhankelijk onderzoek is komen vast te staan dat de meeste prikaccidenten kunnen worden vermeden door betere opleiding, betere arbeidsvoorwaarden en het gebruik van veilige medische instrumenten, D. overwegende dat de bestaande EG- wetgeving ter bescherming van gezondheidswerkers tegen prikaccidenten nagenoeg ineffectief is gebleken, E. overwegende dat er een ernstig tekort bestaat aan verplegend personeel en dat uit onderzoek in Frankrijk en het Verenigd Koninkrijk is gebleken dat de dagelijkse risico's van het vak een van de voornaamste factoren zijn die het beroep van verpleger onaantrekkelijk maken; voorts overwegende dat het snel toenemende tekort aan gezondheidswerkers volgens het reeds aangehaalde "European Competitiveness Report" voor 2004 wordt erkend als een voor de Europese Unie bijzonder zorgwekkend verschijnsel, F. overwegende dat de Commissie er nooit in is geslaagd bevredigende antwoorden te geven op de door diverse leden van het Europees Parlement gestelde parlementaire vragen waarin werd gewezen op de urgente behoefte aan concrete stappen ter bescherming van gezondheidswerkers, G. overwegende dat de Commissie er nogmaals op attent gemaakt moet worden dat dergelijke stappen in overeenstemming zouden zijn met het initiatief voor betere wetgeving, en dat in het kader daarvan ook moet worden overgegaan tot aanpassing van wetgeving die ineffectief is gebleken, H. overwegende dat de levensbedreigende beroepsrisico's die besmette naalden voor personeel in de gezondheidszorg met zich mee kunnen brengen reeds diverse malen onder de aandacht van de Commissie zijn gebracht, o.a. zeer recent nog in zijn bovenvermelde resolutie van 24 februari 2005, waarin erop wordt aangedrongen Richtlijn 2000/54/EG in dier voege te herzien dat specifieke maatregelen worden getroffen ter bescherming tegen de risico's van het werken met naalden en andere scherpe medische instrumenten, I. overwegende dat er nog steeds geen voorstel als bedoeld in artikel 39, lid 2 van zijn Reglement in voorbereiding is, hoewel nu reeds meer dan 12 maanden zijn verstreken sedert het verzoek van het Parlement om de bestaande wetgeving te verbeteren, en er zich inmiddels bij gezondheidswerkers in de EU vermoedelijk al ongeveer een miljoen nieuwe prikaccidenten hebben voorgedaan, waarvan er vele hadden kunnen worden voorkomen; overwegende dat een aantal van die incidenten zal leiden tot infecties met potentieel levensgevaarlijke, door bloed overgedragen virussen en in nog veel meer gevallen zullen de betrokken gezondheidswerkers en hun familieleden maandenlang moeten leven met de angst en de onzekerheid of zij al dan niet een levensbedreigende infectie hebben opgelopen, 1. verzoekt de Commissie het Parlement binnen drie maanden na de aanneming van deze resolutie, op basis van de artikelen 137 en 251 van het Verdrag een wetgevingsvoorstel voor te leggen voor een richtlijn tot wijziging van Richtlijn 2000/54/EG; 2. constateert dat het model dat tot dusver in de Bondsrepubliek Duitsland gangbaar was, in combinatie met de in Spanje opgedane ervaringen als grondslag kan dienen voor een wetgevingsvoorstel; 3. verzoekt de Commissie uniforme EU-normen voor de rapportage en registratie van prikaccidenten te ontwikkelen; 4. constateert dat deze aanbevelingen in overeenstemming zijn met het subsidiariteitsbeginsel en de grondrechten van de burger; 5. is van oordeel dat het verlangde voorstel geen financiële gevolgen heeft; 6. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie en bijgaande gedetailleerde aanbevelingen te doen toekomen aan de Commissie en de Raad. BIJLAGE GEDETAILLEERDE AANBEVELINGEN OMTRENT DE INHOUD VAN HET VERLANGDE VOORSTEL 1. ACHTERGRONDSITUATIE 1.1 Een prikaccident bij een gezondheidswerker doet zich voor wanneer de huid per ongeluk wordt aangeprikt met een naald die mogelijkerwijs is besmet met bloed van een patiënt. Via besmette naalden kunnen meer dan 20 gevaarlijke, door bloed overgebrachte ziekteverwekkers worden overgedragen, waaronder hepatitis B, hepatitis C en HIV. Tot de ergst getroffen categorieën behoren doorgaans verplegers en verpleegsters, evenals artsen en ander medisch personeel. Ook niet-medisch personeel zoals schoonmakers en wasserijpersoneel en andere, indirect betrokken medewerkers lopen gevaar. 1.2 Nagenoeg 10% van de werknemers in de EU zijn werkzaam in de gezondheidszorg en de welzijnssector, en een belangrijk deel daarvan werkt in ziekenhuizen. De gezondheidszorg behoort dan ook tot de grootste werkverschaffers in Europa. Het percentage arbeidsongevallen in de sectoren gezondheidszorg en sociale dienstverlening is 30% hoger dan het EU-gemiddelde (5) . Op de lijst van risicofactoren neemt blootstelling aan biologische agentia zoals met name HIV en het hepatitis B- en C-virus een prominente plaats in. 1.3 De voornaamste weg waarlangs gezondheidswerkers beroepsmatig worden blootgesteld aan door bloed overgedragen en potentieel dodelijke ziekten is via percutane inoculatie door holle, scherpe instrumenten waarin zich bloed bevindt. Naar schatting doen er zich in Europa jaarlijks ca. 1 miljoen prikaccidenten voor (6) . 1.4 Tot de meest riskante handelingen moeten worden gerekend: bloedafnames, intraveneuze infusen en percutane injecties. Zelfs kleine hoeveelheden bloed kunnen al leiden tot potentieel levensbedreigende infecties. Het risico voor infectie wordt door diverse factoren bepaald, zoals het infectiestadium en de virale belasting van de patiënt, de immuunstatus van het betrokken personeelslid, de diepte van de wond, de hoeveelheid overgedragen bloed, de tijd die verstreken is tussen de verwonding en het desinfecteren van de wond, alsook de beschikbaarheid en het gebruik van profylaxe na blootstelling. 1.5 Dergelijke infecties doen zich veel vaker voor bij mensen in de gezondheidszorg dan onder de bevolking in het algemeen (7) . 1.6 Het risico voor besmetting met hepatitis B kan worden teruggebracht door middel van vaccinatie, en wanneer de patiënt kort na blootstelling aan het hiv-virus profylactisch wordt behandeld, kan dit het besmettingsrisico verlagen. Voor hepatitis C zijn dergelijke maatregelen echter niet effectief. 1.7 Uit onderzoek is gebleken dat de invoering van veiliger instrumenten het aantal prikaccidenten duidelijk kan doen verminderen; los daarvan kunnen echter ook regelmatige cursussen en organisatorische maatregelen het aantal prikaccidenten duidelijk doen teruglopen; daarom moet naast de toepassing van beveiligde apparatuur ook de nadruk liggen op organisatorische maatregelen zoals vaste protocollen, training en opleiding van personeel en bewustmaking voor handelingen waaraan een hoog risico is verbonden (8) . 2. BESTAANDE WETGEVING 2.1 Richtlijn 2000/54/EG (de zevende bijzondere richtlijn in de zin van artikel 16, lid 1 van Richtlijn 89/391/EEG) bevat een aantal bepalingen ter bescherming van werknemers tegen de risico's van blootstelling aan biologische agentia op het werk. In dit verband zijn met name de volgende bepalingen relevant: 2.2 Richtlijn 89/655/EEG van de Raad (tweede bijzondere Richtlijn in de zin van artikel 16, lid 1, van Richtlijn 89/391/EEG) is in dit verband eveneens relevant. Artikel 3 daarvan legt de werkgever namelijk de volgende verplichtingen op: Daarnaast moeten de werknemers de voor het gebruik van de bewuste arbeidsmiddelen benodigde informatie en opleiding ontvangen, ook met betrekking tot de risico's die daaraan kunnen zijn verbonden (artikelen 6 en 7). 3. WAAROM EEN WETGEVINGSSTRATEGIE NOODZAKELIJK IS 3.1 Hoewel de bestaande wetgeving in theorie een oplossing zou moeten bieden voor het risico van prikaccidenten, is dat in de praktijk niet het geval geweest. De mededeling van de Commissie betreffende de praktische tenuitvoerlegging van de bepalingen van de Richtlijnen inzake de gezondheid en veiligheid op het werk ( COM(2004)0062 ) maakt specifiek gewag van de problemen in de overheidssector, waaronder ook in ziekenhuizen. 3.2 Richtsnoeren, bewustmakingscampagnes en andere niet-wetgevingsinitiatieven kunnen hieraan slechts ten dele bijdragen, maar deze kunnen wel naast en ter ondersteuning van richtlijnen worden gebruikt (9) . 3.3. Ook in het "European Competitiveness Report" voor 2004 wordt met bezorgdheid geconstateerd dat er in heel Europa sprake is van een snel groeiend tekort aan gezondheidswerkers. Er zijn tal van redenen waarom beroepen in de gezondheidssector niet als aantrekkelijk worden beschouwd, maar beroepsmatige veiligheidsrisico's op de werkplek zijn daarbij zeker een verzwarende factor. 4. FINANCIELE GEVOLGEN 4.1 In tal van onafhankelijke studies zijn de voordelen op korte en lange termijn van de invoering van veiliger werkmethoden en medische instrumenten ter preventie van prikaccidenten onderzocht en al deze onderzoeken leveren de conclusie op dat dergelijke investeringen economische besparingen opleveren (10) . 5. SPECIFIEKE BEPALINGEN 5.1 In Richtlijn 2000/54/EG dienen de volgende bepalingen te worden ingelast: Artikel 2, lid 1, letter c bis) (nieuw) "scherpe medische instrumenten": o.a. holle naalden (b.v. in injectiespuiten, lancetten, speciale instrumenten voor het afnemen van bloed, vleugelnaalden en intraveneuze katheters), hechtnaalden, scalpels en andere medische snij-instrumenten." Artikel 15, lid 1, letter c bis) (nieuw) "het risico voor verwonding met naalden en andere scherpe medische instrumenten die met bloed zijn besmet." Artikel 15, lid 2 bis "Om de patiënten niet in gevaar te brengen moet veilige apparatuur worden gebruikt ter voorkoming van snij- en steekwonden. Onverminderd het bepaalde in lid 2 en met medewerking van de verantwoordelijke artsen, dient in inrichtingen voor gezondheidszorg en diergeneeskunde te worden gewerkt in de richting van specifieke preventiemaatregelen om werknemers te beschermen tegen door naalden of andere scherpe medische instrumenten veroorzaakt letsel: (a) voorzover deze voorhanden zijn, moeten veilige en doelmatige systemen worden ingezet om het gebruik van injectienaalden tot een minimum te beperken, bijvoorbeeld infuusnaalden; (b) op basis van risicoanalyse dienen stappen te worden gezet om ervoor te zorgen dat toepassingen met veiligheidskenmerken, voorzover deze bestaan, efficiënt en doelgericht worden gebruikt op plekken met een hoog risico op besmetting of prikaccidenten, rekening houdend met de kosten/baten verhouding; (c) werkmethoden waaraan een risico voor prikincidenten is verbonden, moeten worden aangepast om ze veiliger te maken en herplaatsing van beschermkapjes op naalden mag niet meer worden toegestaan; (d) alle personeel - met name werknemers die infusen verrichten - moeten worden opgeleid in het veilig omgaan met naalden en andere scherpe medische instrumenten en het opbergen daarvan in speciaal daarvoor bestemde recipiënten, alsook in het adequaat verpakken van in dergelijke recipiënten te deponeren afval; (e) indien er in de onmiddellijke nabijheid van de plaats waar naalden worden gebruikt geen apart recipiënt voor naalden of andere scherpe medische instrumenten voorhanden is, moet de werknemer een wegwerpbakje bij zich hebben dat vervolgens in een vergaarbak voor klinisch afval dient te worden gedeponeerd teneinde besmetting door bloedvlekken te voorkomen; (f) op het werk moeten schriftelijke instructies worden verstrekt en waar nodig moet via plakkaten worden aangegeven welke procedures bij ongevallen of incidenten met naalden of andere scherpe medische instrumenten moeten worden gevolgd; (g) er dient te worden gezorgd voor een effectieve respons en nazorg bij ongevallen en incidenten, en voor een snelle profylactische behandeling na blootstelling aan ziekteverwekkers; (h) alle werknemers die in contact kunnen komen met naalden en andere scherpe medische instrumenten moet vaccinatie tegen hepatitis B worden aangeboden; (i) verwondingen met naalden of andere scherpe medische instrumenten moeten in een apart register worden genoteerd; (j) de Commissie controleert uiterlijk [4 jaar na de inwerkingtreding van de aanbevolen wijzigingen in richtlijn 2000/54/EG] of de invoering van veiligheidsinstrumenten in de zin van lid 2 bis, letter b) daadwerkelijk heeft plaatsgevonden. Daarbij moet worden nagegaan in hoeverre het aantal verwondingen en infecties als gevolg van de verplichte invoering van dergelijke instrumenten in omgevingen met een verhoogd infectierisico effectief is teruggelopen en of er nog andere omgevingen zijn die onder de toepassing van dit artikel zouden moeten vallen. Hierbij moet ook worden beoordeeld welke instrumenten voor de werknemers het meest effectief en bruikbaar zijn." Artikel 22, lid 1 bis (nieuw) "De in artikel 15, lid 1, onder c bis), en lid 2 bis bedoelde bepalingen treden twee jaar na de bekendmaking ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie in werking." (Medebeslissingsprocedure: eerste lezing) Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2004)0628 ) (1) , – gelet op artikel 251, lid 2 en de artikelen 179 en 181 A van het EG-Verdrag, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C6-0129/2004), – gelet op de verklaring van de Commissie betreffende de democratische controle en de samenhang van externe acties, gehecht aan het Interinstitutioneel Akkoord van 17 mei 2006 tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie betreffende de begrotingsdiscipline en een goed financieel beheer (2) en de daarop betrekking hebbende briefwisseling, – gelet op artikel 51 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie buitenlandse zaken en de adviezen van de Commissie regionale ontwikkeling, de Commissie ontwikkelingssamenwerking, de Commissie internationale handel, de Begrotingscommissie, de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken, de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en voedselveiligheid, de Commissie industrie, onderzoek en energie, de Commissie cultuur en onderwijs en de Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken ( A6-0164/2006 ), 1. wijst erop dat de in het wetgevingsvoorstel vermelde kredieten voor na 2006 afhangen van het besluit over het volgende financiële meerjarenkader; 2. verzoekt de Commissie om na de aanneming van het volgende financiële meerjarenkader een voorstel voor de aanpassing van het financiële referentiebedrag van het programma in te dienen; 3. hecht zijn goedkeuring aan het Commissievoorstel, als geamendeerd door het Parlement; 4. verzoekt om hernieuwde voorlegging indien de Commissie voornemens is ingrijpende wijzigingen in dit voorstel aan te brengen of dit door een nieuwe tekst te vervangen; 5. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Standpunt van het Europees Parlement in eerste lezing vastgesteld op 6 juli 2006 met het oog op de aanneming van Verordening (EG) nr. …/2006 van het Europees Parlement en de Raad houdende algemene bepalingen tot invoering van een Europees nabuurschaps- en partnerschapsinstrument HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, en met name op de artikelen 179 en 181A, Gezien het voorstel van de Commissie, Handelend volgens de procedure van artikel 251 van het Verdrag (3) , Overwegende hetgeen volgt: (1) Voor het plannen en bieden van bijstand wordt een nieuw raamwerk voorgesteld teneinde de externe bijstand van de Gemeenschap doeltreffender te maken. Deze verordening is één van de algemene instrumenten voor de rechtstreekse ondersteuning van het buitenlands beleid van de Europese Unie. (2) De Europese Raad heeft op zijn bijeenkomst te Kopenhagen op 12 en 13 december 2002 bevestigd dat uitbreiding van de Europese Unie een belangrijke kans biedt om de betrekkingen met de naburige landen te verbeteren op basis van gemeenschappelijke politieke en economische waarden, en dat de Unie vastbesloten blijft nieuwe scheidslijnen in Europa te vermijden en stabiliteit en welvaart aan deze en gene zijde van de nieuwe grenzen van de Unie te bevorderen. (3) De Europese Raad heeft op zijn bijeenkomst te Brussel op 17 en 18 juni 2004 andermaal gewezen op het belang dat hij hecht aan versterking van samenwerking met die buurlanden, op basis van partnerschap en gemeenschappelijke inbreng en van gemeenschappelijke waarden zoals democratie en eerbied voor de mensenrechten. (4) In de bevoorrechte betrekkingen tussen de Europese Unie en haar buurlanden dient het nastreven van gemeenschappelijke waarden voorop te staan, waaronder democratie, de rechtsstaat, goed bestuur en naleving van de mensenrechten, alsmede de beginselen van de markteconomie, open, op regels gebaseerde en eerlijke handel, duurzame ontwikkeling en bestrijding van armoede. (5) Het is van belang dat de bijstand van de Gemeenschap uit hoofde van deze verordening wordt verleend overeenkomstig de internationale overeenkomsten en verdragen waarbij de Gemeenschap, de lidstaten en de partnerlanden partij zijn en rekening houdende met de algemene beginselen van het internationale recht die door alle partijen worden aanvaard. (6) In Oostelijk Europa en de Zuidelijke Kaukasus bieden de partnerschaps- en samenwerkingsovereenkomsten de grondslag voor op overeenkomst berustende betrekkingen. In het Middellandse-Zeegebied biedt het euromediterrane partnerschap (het "Proces van Barcelona") een regionaal raamwerk voor samenwerking dat door een netwerk van associatieovereenkomsten wordt aangevuld. (7) Uit hoofde van het Europees nabuurschapsbeleid stellen de Europese Unie en de partnerlanden gezamenlijk een reeks prioriteiten vast die moeten worden opgenomen in een reeks gezamenlijk overeengekomen actieplannen; zij omvatten een aantal kerngebieden voor specifiek optreden, zoals een politieke dialoog en hervormingen, handel en economische hervormingen, billijke sociale en economische ontwikkelingen, justitie en binnenlandse zaken, energie, vervoer, de informatiemaatschappij, het milieu, onderzoek en innovatie, ontwikkeling van het maatschappelijk middenveld, alsmede contacten tussen gemeenschappen. Het geleidelijk voldoen aan deze prioriteiten zal het volledig potentieel van de partnerschaps- en samenwerkingsovereenkomsten en van de associatieovereenkomsten helpen verwezenlijken. (8) Om de partnerlanden bij te staan in het nastreven van gemeenschappelijke waarden en beginselen en in hun inspanningen bij de tenuitvoerlegging van de actieplannen, dient de Gemeenschap in staat te zijn deze landen bijstand te verlenen en verschillende vormen van samenwerking tussen deze landen onderling en tussen hen en de lidstaten te steunen ten behoeve van een ruimte van gemeenschappelijke stabiliteit, veiligheid en welvaart, met een aanzienlijke mate van economische integratie en politieke samenwerking. (9) De bevordering van politieke, economische en sociale hervormingen in het omringende gebied is een belangrijke doelstelling van de bijstand van de Gemeenschap. In het Middellandse-Zeegebied wordt deze doelstelling verder nagestreefd in het kader van het mediterrane gedeelte van het "Strategisch partnerschap met het Middellandse-Zeegebied en het Midden-Oosten". Bij de betrekkingen met de mediterrane buurlanden in Noord-Afrika wordt rekening gehouden met relevante elementen van de EU-strategie voor Afrika. (10) Het is van belang dat de steun aan naburige ontwikkelingslanden in het kader dat door het Europees nabuurschapsbeleid wordt geleverd, samenhang vertoont met de doelstellingen en beginselen van het ontwikkelingsbeleid van de Gemeenschap zoals uiteengezet in de gemeenschappelijke verklaring "De Europese consensus over ontwikkeling" (4) die op 20 december 2005 is afgelegd door de Raad en de vertegenwoordigers van de lidstaten in de Raad bijeen, het Europees Parlement en de Commissie. (11) De Europese Unie en Rusland hebben ertoe besloten hun specifieke strategische partnerschap via de instelling van vier gemeenschappelijke ruimten verder te ontwikkelen, waarbij communautaire bijstand zal worden gebruikt om de ontwikkeling van dit partnerschap te ondersteunen en om grensoverschrijdende samenwerking aan de grens tussen Rusland en zijn buren van de Europese Unie te bevorderen. (12) De Noordelijke Dimensie verschaft een kader voor de samenwerking tussen de Europese Unie, Rusland, Noorwegen en IJsland en het is van groot belang dat steun van de Gemeenschap ook wordt aangewend ter ondersteuning van activiteiten die een bijdrage leveren aan de uitvoering van dit kader. De nieuwe doelstellingen van dit beleid zullen uiteengezet worden in een politieke verklaring. Een document voor het beleidskader zal worden opgesteld op basis van de richtsnoeren die verstrekt werden door de ministervergadering van de Noordelijke Dimensie van 21 november 2005. (13) Voor de mediterrane partners zou bijstand en samenwerking plaats moeten vinden in het kader van het euromediterrane partnerschap dat is opgericht met de Verklaring van Barcelona van 28 november 1995 en is bevestigd op de tiende verjaardag van de euromediterrane top van 28 november 2005, waarbij rekening dient te worden gehouden met de overeenkomst die in dat verband is bereikt inzake het tot stand brengen tegen het jaar 2010 van een vrijhandelsruimte voor goederen en het begin van een proces van asymmetrische liberalisering. (14) Het is belangrijk dat samenwerking wordt bevorderd, zowel aan de buitengrenzen van de Europese Unie als tussen de partnerlanden, in het bijzonder de partnerlanden die geografisch in elkaars nabijheid liggen. (15) Om te vermijden dat er nieuwe scheidslijnen ontstaan is het van bijzonder belang om belemmeringen voor daadwerkelijk grensoverschrijdende samenwerking langs de buitengrenzen van de Europese Unie te verwijderen. Grensoverschrijdende samenwerking dient bij te dragen aan geïntegreerde en duurzame regionale ontwikkeling tussen aanliggende grensregio's en harmonieuze territoriale integratie overal in de Gemeenschap en met buurlanden. Deze doelstelling kan het best worden bereikt door doelstellingen van het buitenlands beleid te combineren met op milieugebied duurzame economische en sociale cohesie. (16) Om de partner-buurlanden te helpen hun doelstellingen te bereiken en de samenwerking tussen hen en lidstaten te bevorderen is het wenselijk een enkel beleidsgestuurd instrument tot stand te brengen ter vervanging van een aantal bestaande instrumenten, daarmee samenhang verzekerend en programmering en beheer van de bijstand vereenvoudigend. (17) Dit instrument dient tevens grensoverschrijdende samenwerking tussen partnerlanden en de lidstaten te steunen doordat de efficiëntie aanzienlijk wordt verhoogd dankzij het feit dat wordt gewerkt met een enkel beheersmechanisme en met een enkele reeks procedures. Het instrument zal voortbouwen op de ervaringen bij de tenuitvoerlegging van de nabuurschapsprogramma's in de periode 2004-2006 en werken aan de hand van beginselen zoals meerjarenprogrammering, partnerschap en medefinanciering. (18) Het is van belang dat grensregio's van landen van de Europese Economische Ruimte (EER) die deelnemen aan grensoverschrijdende samenwerking met lidstaten en partnerlanden, deze deelneming kunnen voortzetten op basis van hun eigen middelen. (19) Deze verordening stelt voor de periode 2007-2013 de financiële middelen vast die voor de begrotingsautoriteit het voornaamste referentiepunt vormen in de zin van artikel 37 van het Interinstitutioneel Akkoord van 17 mei 2006 tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie over de begrotingsdiscipline en goed financieel beheer (5) . (20) De voor de uitvoering van deze verordening vereiste maatregelen dienen te worden vastgesteld overeenkomstig Besluit 1999/468/EG van de Raad van 28 juni 1999 tot vaststelling van de voorwaarden voor de uitoefening van de aan de Commissie verleende uitvoeringsbevoegdheden (6) . (21) De beheersprocedure moet worden toegepast wanneer de uitvoeringsmaatregelen worden vastgesteld voor de uitvoering van grensoverschrijdende samenwerking en wanneer strategiedocumenten, actieprogramma's en niet in strategiedocumenten voorziene bijzondere maatregelen waarvan de waarde 10 000 000 EUR overschrijdt, worden goedgekeurd. (22) Daar de doelstellingen van deze verordening, namelijk meer samenwerking en geleidelijke economische integratie tussen de Europese Unie en de buurlanden te bevorderen, niet voldoende door de lidstaten kunnen worden verwezenlijkt en derhalve wegens de omvang van het optreden beter door de Gemeenschap kunnen worden verwezenlijkt, kan de Gemeenschap overeenkomstig het in artikel 5 van het Verdrag neergelegde subsidiariteitsbeginsel maatregelen nemen. Overeenkomstig het in hetzelfde artikel neergelegde evenredigheidsbeginsel gaat deze verordening niet verder dan nodig is om deze doelstellingen te verwezenlijken. (23) Deze verordening noopt tot intrekking van Verordening (EEG) nr. 1762/92 van de Raad van 29 juni 1992 betreffende de toepassing van de protocollen inzake de financiële en technische samenwerking tussen de Gemeenschap en de mediterrane derde landen (7) , Verordening (EG) nr. 1734/94 van de Raad van 11 juli 1994 betreffende de financiële en technische samenwerking met de Westoever en de Gazastrook (8) en Verordening (EG) nr. 1488/96 van de Raad van 23 juli 1996 inzake financiële en technische maatregelen ter ondersteuning van de hervorming van de economische en maatschappelijke structuren in het kader van het Europees-Mediterrane partnerschap (MEDA) (9) . Deze verordening komt voorts in de plaats van Verordening (EG, Euratom) nr. 99/2000 van de Raad van 29 december 1999 betreffende bijstand aan de partnerstaten in Oost-Europa en Centraal-Azië (10) , die op 31 december 2006 afloopt, HEBBEN DE VOLGENDE VERORDENING VASTGESTELD: TITEL I DOELSTELLINGEN EN BEGINSELEN Artikel 1 Onderwerp en toepassingsgebied 1. Bij deze verordening wordt een nabuurschaps- en partnerschapsinstrument in het leven geroepen teneinde bijstand van de Gemeenschap te bieden voor de ontwikkeling van een gebied van welvaart en goede nabuurschap waarbij zowel de Europese Unie als de landen en gebieden die zijn vermeld in de bijlage (hierna de "partnerlanden" te noemen) zijn betrokken. 2. De bijstand van de Gemeenschap is bedoeld voor de partnerlanden. Bijstand van de Gemeenschap kan tot gemeenschappelijk voordeel van de lidstaten en de partnerlanden en hun regio's worden gebruikt om grensoverschrijdende en transregionale samenwerking als omschreven in artikel 6 te bevorderen. 3. De Europese Unie is gegrondvest op de waarden van vrijheid, democratie, eerbiediging van de mensenrechten en de fundamentele vrijheden en de rechtsstaat; zij streeft ernaar via dialoog en samenwerking in partnerlanden te bereiken dat deze landen zich bij deze waarden aansluiten. Artikel 2 Toepassingsgebied van de bijstand van de Gemeenschap 1. Bijstand van de Gemeenschap dient meer samenwerking en geleidelijke economische integratie tussen de Europese Unie en de partnerlanden te bevorderen en met name bij te dragen tot de tenuitvoerlegging van partnerschaps- en samenwerkingsovereenkomsten, associatieovereenkomsten en andere bestaande en toekomstige overeenkomsten. Tevens worden de inspanningen van de partnerlanden met het oog op goed bestuur en een billijke sociaal-economische ontwikkeling ondersteund. 2. De bijstand van de Gemeenschap wordt gebruikt om maatregelen te steunen op de volgende samenwerkingsgebieden: Artikel 3 Beleidskader 1. De partnerschaps- en samenwerkingsovereenkomsten, de associatieovereenkomsten en andere bestaande dan wel toekomstige overeenkomsten waarbij een betrekking met partnerlanden tot stand wordt gebracht, alsook de relevante mededelingen van de Commissie en conclusies van de Raad waarin de richtsnoeren voor het beleid van de Europese Unie jegens de genoemde landen uiteen worden gezet, vormen voor de programmering van de bijstand van de Gemeenschap uit hoofde van deze verordening een alomvattend beleidskader. Gemeenschappelijk overeengekomen actieplannen of andere gelijkwaardige documenten zijn belangrijke referentiepunten bij het stellen van bijstandsprioriteiten. 2. Aan landen waarmee de Europese Unie niet dergelijke overeenkomsten heeft gesloten, kan bijstand van de Gemeenschap worden verleend als dit dienstig is om beleidsdoelen van de Unie na te streven. In dat geval wordt de bijstand gepland op basis van deze doelen. Artikel 4 Complementariteit, partnerschap en medefinanciering 1. Bijstand van de Gemeenschap uit hoofde van deze verordening is gewoonlijk als aanvulling op of bijdrage aan overeenkomstige nationale, regionale of plaatselijke strategieën en maatregelen. 2. Bijstand van de Gemeenschap uit hoofde van deze verordening wordt gewoonlijk in een partnerschap tussen de Commissie en de begunstigden tot stand gebracht. Het partnerschap omvat, in voorkomend geval, nationale, regionale en plaatselijke autoriteiten, economische en sociale partners, het maatschappelijk middenveld en andere terzake doende instanties. 3. De begunstigde landen betrekken de relevante partners op het geëigende territoriale niveau, vooral op regionaal en plaatselijk niveau, bij de voorbereiding, tenuitvoerlegging en het toezicht op programma's en projecten. 4. Bijstand van de Gemeenschap uit hoofde van deze verordening wordt gewoonlijk medegefinancierd door de begunstigde landen via openbare middelen, bijdragen van de begunstigden dan wel andere geldbronnen. Van cofinancieringseisen kan worden afgeweken in naar behoren gerechtvaardigde gevallen en wanneer dit nodig is om de ontwikkeling van het maatschappelijk middenveld en niet-overheidsactoren te steunen bij maatregelen ter bevordering van de mensenrechten en fundamentele vrijheden en de democratisering. Artikel 5 Samenhang, verenigbaarheid en coördinatie 1. Krachtens deze verordening gefinancierde programma's en projecten dienen verenigbaar te zijn met het beleid van de Europese Unie. Zij dienen zich te onderschikken aan de overeenkomsten die door de Gemeenschap en haar lidstaten met de partnerlanden zijn gesloten en aan hetgeen waartoe zij zich krachtens de multilaterale overeenkomsten en internationale verdragen waar zij partij bij zijn, met inbegrip van toezeggingen inzake mensenrechten, democratie en een goed overheidsbestuur, hebben verbonden. 2. De Commissie en de lidstaten zorgen voor samenhang tussen de bijstand van de Gemeenschap die uit hoofde van deze verordening wordt geboden en de financiële bijstand die door de Gemeenschap en de lidstaten wordt geboden via andere interne of externe financieringsinstrumenten of die door de Europese Investeringsbank (EIB) wordt geboden. 3. De Commissie en de lidstaten zorgen voor coördinatie van hun onderscheidenlijke bijstandsprogramma's, teneinde de doeltreffendheid en doelmatigheid van de geleverde bijstand overeenkomstig de vastgelegde richtsnoeren voor de versterking van de operationele coördinatie op het gebied van externe bijstand, en voor de harmonisering van hun beleid en procedures, te vergroten. De coördinatie omvat geregelde raadplegingen en veelvuldige uitwisselingen van relevante informatie tijdens de diverse stadia van de bijstandscyclus, met name op operationeel niveau, en vormt een belangrijke stap in het programmeringsproces van de lidstaten en de Gemeenschap. 4. De Commissie doet, in overleg met de lidstaten, het nodige voor een goede coördinatie en samenwerking met multilaterale en regionale organisaties en entiteiten zoals internationale financiële instellingen, de agentschappen, fondsen en programma's van de Verenigde Naties, alsmede niet-EU-donoren. TITEL II PROGRAMMERING EN TOEWIJZING VAN FONDSEN Artikel 6 Soort programma's 1. Bijstand van de Gemeenschap uit hoofde van deze verordening wordt uitgevoerd door middel van: 2. Op meer landen gerichte programma's kunnen maatregelen voor transregionale samenwerking omvatten. Onder transregionale samenwerking in de zin van deze richtlijn wordt verstaan samenwerking tussen lidstaten en partnerlanden waarbij gemeenschappelijke uitdagingen worden aangegaan met het oog op hun gemeenschappelijk voordeel, en die overal op het grondgebied van de lidstaten en van de partnerlanden plaatsvindt. Artikel 7 Programmering en toewijzing van fondsen 1. Voor op één of meer landen gerichte programma's worden strategiedocumenten goedgekeurd volgens de procedure bedoeld in artikel 26, lid 2. Strategiedocumenten zijn een weerspiegeling van het beleidskader en de actieplannen bedoeld in artikel 3 en zijn consistent met de beginselen en modaliteiten als bedoeld in de artikelen 4 en 5. Strategiedocumenten worden opgesteld voor een periode die verenigbaar is met de in het beleidskader gestelde prioriteiten en bevatten indicatieve meerjarenprogramma's met daarin indicatieve financiële toewijzingen voor meerdere jaren en prioritaire doelstellingen per land of regio die consistent zijn met de in artikel 2, lid 2, genoemde doelstellingen. Zij worden tussentijds of steeds wanneer dit nodig is opnieuw bezien en kunnen volgens de procedure bedoeld in artikel 26, lid 2 , worden herzien. 2. De Commissie bepaalt bij het vaststellen van op één of meer landen gerichte programma's de toewijzingen voor elk programma, gebruikmakend van transparante en objectieve criteria en rekening houdend met de specifieke kenmerken en behoeften van het betrokken land of de betrokken regio, het streefniveau van het partnerschap van de Unie met een bepaald land, de vooruitgang met de implementatie van vastgestelde doelen, met inbegrip van goed bestuur en hervormingen en het vermogen om de hulp van de Gemeenschap te beheren en op te nemen. 3. Alleen voor grensoverschrijdende samenwerking worden om de lijst van gezamenlijke operationele programma's bedoeld in artikel 9, lid 1, de respectievelijke indicatieve meerjarentoewijzingen en de territoriale eenheden die in aanmerking komen om aan elk programma deel te nemen, vast te stellen, één dan wel zonodig meer specifieke strategiedocumenten goedgekeurd volgens de procedure bedoeld in artikel 26, lid 2. Deze specifieke strategiedocumenten worden opgesteld met inachtneming van de beginselen en modaliteiten die zijn vastgelegd in de artikelen 4 en 5 en omspannen in beginsel een periode van ten hoogste zeven jaar, van 1 januari 2007 tot en met 31 december 2013. 4. De Commissie bepaalt de toewijzing van de middelen voor programma's voor samenwerking met grensregio's op basis van objectieve criteria zoals de bevolking van de in aanmerking komende regio's, alsmede andere factoren die van invloed zijn op de mate van samenwerking, bijvoorbeeld de bijzondere kenmerken van een grensregio en de capaciteit voor het beheren en absorberen van de bijstand van de Gemeenschap. 5. Het Europees Fonds voor Regionale Ontwikkeling zal bijdragen aan de programma's voor grensoverschrijdende samenwerking die uit hoofde van de bepalingen van deze verordening worden vastgesteld en ten uitvoer gelegd. De bijdrage van het Europees Fonds voor Regionale Ontwikkeling voor grenzen met partnerlanden is vermeld in de relevante bepalingen van Verordening (EG) nr. 1083/2006 van de Raad van 11 juli 2006 houdende algemene bepalingen inzake het Europees Fonds voor Regionale Ontwikkeling, het Europees Sociaal Fonds en het Cohesiefonds (11) voor de grenzen met partnerlanden. 6. In omstandigheden van crisis, bedreiging van de democratie, de rechtsstaat, de mensenrechten en de fundamentele vrijheden, natuurlijke of door de mens veroorzaakte rampen kan een spoedprocedure worden gevolgd voor een ad hoc-herziening van de strategiedocumenten. Bij deze herziening dient te worden gezorgd voor samenhang tussen de bijstand van de Gemeenschap die uit hoofde van deze verordening wordt geboden en bijstand uit hoofde van andere financiële instrumenten van de Gemeenschap, waaronder Verordening (EG) nr. .../2006 van ... tot invoering van een stabiliteitsinstrument (12) (13) . TITEL III GRENSOVERSCHRIJDENDE SAMENWERKING Artikel 8 In aanmerking komende geografische gebieden 1. De programma's voor grensoverschrijdende samenwerking bedoeld in artikel 6, lid 1, onder a), punt ii), kunnen elk van de volgende grensregio's omvatten: 2. Om de voortzetting van bestaande samenwerking te verzekeren en in andere goed gemotiveerde gevallen kunnen ook territoriale eenheden gelegen naast die van lid 1 deelnemen aan de programma's voor grensoverschrijdende samenwerking onder de voorwaarden vastgesteld in de specifieke strategiedocumenten bedoeld in artikel 7, lid 3. 3. Wanneer overeenkomstig lid 1, onder b), programma's worden opgesteld, kan de Commissie met instemming van de partners voorstellen om de deelname uit te breiden tot de gehele NUTS-II territoriale eenheid op het gebied waarvan de betrokken NUTS-III territoriale eenheid gelegen is. 4. De lijst van zeeverbindingen van aanmerkelijk belang wordt door de Commissie gedefinieerd in het strategiedocument bedoeld in artikel 7, lid 3, aan de hand van afstand en andere ter zake doende geografische en economische criteria. Artikel 9 Programmering 1. Grensoverschrijdende samenwerking uit hoofde van deze verordening wordt ten uitvoer gelegd in het kader van meerjarenprogramma's die samenwerking voor een grens of een cluster van grenzen omvatten en meerjarenmaatregelen behelzen die een consistente reeks prioriteiten nastreven en die met hulp van de bijstand van de Gemeenschap ten uitvoer kunnen worden gelegd (hierna de "gemeenschappelijke operationele programma's" te noemen). De gemeenschappelijke operationele programma's berusten op het (de) specifieke strategiedocument(en) bedoeld in artikel 7, lid 3. 2. Gemeenschappelijke operationele programma's voor landgrenzen en zeeverbindingen van significant belang worden per grens vastgesteld door het geëigende territoriale niveau en omvatten in aanmerking komende territoriale eenheden die tot een of meer lidstaten en een of meer partnerlanden behoren. 3. Gemeenschappelijke operationele programma's voor zeebekkens zijn multilateraal en omvatten in aanmerking komende territoriale eenheden die tot diverse deelnemende landen behoren, waaronder tenminste één lidstaat en een partnerland, daarbij rekening houdend met de institutionele systemen en het beginsel van partnerschap. Zij kunnen bilaterale acties omvatten die de samenwerking tussen één lidstaat en één partnerland ondersteunen. Deze programma's moeten zorgvuldig worden gecoördineerd transnationale samenwerkingsprogramma's met een gedeeltelijk overlappende geografische dekking vastgesteld in de Europese Unie op grond van Verordening (EG) nr. 1083/2006. 4. Gemeenschappelijke operationele programma's worden vastgesteld door de lidstaten en de betreffende partnerlanden, in nauwe samenwerking met regionale en lokale organen, en worden verwezenlijkt op het daarvoor bestemde territoriale niveau en overeenkomstig hun institutionele stelsel en rekening houdend met het partnerschapsbeginsel. Deze programma's hebben normaal gesproken een looptijd van 7 jaar, van 1 januari 2007 tot 31 december 2013. 5. Andere landen dan de deelnemende landen die aan een gemeenschappelijk zeebekken grenzen waar een gemeenschappelijk operationeel programma tot stand wordt gebracht, kunnen met dit gemeenschappelijke operationeel programma worden geassocieerd en bijstand van de Gemeenschap genieten onder de voorwaarden die zijn bepaald in de uitvoeringsvoorschriften bedoeld in artikel 11. 6. Binnen één jaar na de goedkeuring van het strategiedocumenten bedoeld in artikel 7, lid 3, leggen de deelnemende landen gezamenlijk voorstellen voor gemeenschappelijke operationele programma's aan de Commissie voor. De Commissie keurt elk gemeenschappelijk operationeel programma goed nadat zij heeft beoordeeld of het in overeenstemming is met de uitvoeringsvoorschriften ervan. 7. Gemeenschappelijke operationele programma's kunnen op initiatief van de deelnemende landen, deelnemende grensregio's of van de Commissie worden bijgesteld om rekening te houden met wijzigingen in de samenwerkingsprioriteiten, sociaal-economische ontwikkelingen, resultaten van de tenuitvoerlegging van de betrokken voorschriften en het proces van toezicht en evaluatie, en met de noodzaak om de voor de hulp beschikbare bedragen aan te passen en de middelen te heralloceren. 8. Na de goedkeuring van de gemeenschappelijke operationele programma's sluit de Commissie een financieringsovereenkomst af met de partnerlanden, in overeenstemming met de relevante bepalingen van Verordening (EG, Euratom) nr. 1605/2002 van de Raad van 25 juni 2002, houdende het Financieel Reglement van toepassing op de algemene begroting van de Europese Gemeenschappen (14) . De financiële overeenkomst omvat de juridische bepalingen die nodig zijn voor de uitvoering van het gemeenschappelijke operationele programma en wordt ook ondertekend door de Gemeenschappelijke Beheersautoriteit genoemd in artikel 10. 9. De deelnemende landen kiezen, rekening houdend met het beginsel van partnerschap, gezamenlijk acties die verenigbaar zijn met de prioriteiten en voorschriften van het gemeenschappelijk operationeel programma dat bijstand van de Gemeenschap zal ontvangen. 10. In specifieke en naar behoren gemotiveerde gevallen kan de Commissie, wanneer na raadpleging van de lidsta(a)t(en), de nodige maatregelen nemen om de betrokken lidstaat in staat te stellen om gebruik te maken van de bijdrage van het EFRO aan het programma overeenkomstig Verordening (EG) nr. 1083/2006. Artikel 10 Programmabeheer 1. Gemeenschappelijke operationele programma's worden in beginsel ten uitvoer gelegd door een gemeenschappelijke beheersautoriteit, die in een lidstaat gevestigd is. De gemeenschappelijke beheersautoriteit kan worden bijgestaan door een gemeenschappelijk technisch secretariaat. 2. De deelnemende landen kunnen de Commissie voorstellen de gemeenschappelijke beheersautoriteit te vestigen in een partnerland, mits de aangewezen instantie in staat is de criteria, vastgelegd in de relevante bepalingen van Verordening (EG, Euratom) nr. 1605/2002, ten volle toe te passen. 3. Voor de toepassing van deze verordening wordt onder "gemeenschappelijke beheersautoriteit" verstaan elke openbare of particuliere autoriteit of instantie, daaronder ook de Staat zelf, op nationaal, regionaal of plaatselijk niveau, gezamenlijk door de lidstaat of lidstaten en het partnerland of de partnerlanden die door een gemeenschappelijk operationeel programma worden bestreken, aangewezen, beschikkende over de financiële en administratieve capaciteit om de bijstand van de Gemeenschap te beheren en met de juridische competentie om de ten dienste van deze verordening noodzakelijke overeenkomsten te sluiten. 4. De gemeenschappelijke beheersautoriteit is verantwoordelijk voor beheer en tenuitvoerlegging van het gemeenschappelijk operationeel programma, in overeenstemming met het beginsel van goed technisch en financieel beheer, en voor het verzekeren van de wettigheid en regelmatigheid van de verrichtingen. Hiertoe zal zij de geschikte beheers-, controle- en boekhoudsystemen en -normen in het leven roepen. 5. Het systeem voor beheer en toezicht van een gemeenschappelijk operationeel programma moet voorzien in een duidelijke scheiding tussen de taken van beheer, certificering en financiële controle, ofwel door een duidelijke scheiding van taken binnen de beheersautoriteit, ofwel door de oprichting van afzonderlijke organen voor certificering en financiële controle. 6. Om een adequate voorbereiding van de uitvoering van de gemeenschappelijke operationele programma's mogelijk te maken, na de goedkeuring van een gemeenschappelijk operationeel programma en nog vóór de ondertekening van het financieringsakkoord, kan de Commissie de gemeenschappelijke beheersautoriteit de mogelijkheid verstrekken om gebruik te maken van een deel van het programmabudget om een begin te maken met de financiering van activiteiten in het kader van het programma, zoals de operationele uitgaven voor de beheersautoriteit, technische bijstand en andere voorbereidende acties. De gedetailleerde modaliteiten voor deze voorbereidende fase zullen worden opgenomen in de uitvoeringsvoorschriften genoemd in artikel 11. Artikel 11 Uitvoeringsvoorschriften 1. Uitvoeringsvoorschriften waarin specifieke bepalingen voor de uitvoering van deze titel zijn vermeld, worden volgens de procedure bedoeld in artikel 26, lid 2, goedgekeurd. 2. De uitvoeringsvoorschriften omvatten onder meer criteria en procedures voor de toewijzing van fondsen, de mate van medefinanciering, het opstellen van gemeenschappelijke programma's, de aanwijzing en de functies van de gemeenschappelijke autoriteiten, het stuurcomité/comité van toezicht en het gemeenschappelijk secretariaat, de selectie van in aanmerking komende uitgaven, de selectie van gemeenschappelijke projecten, technisch en financieel beheer van de bijstand van de Gemeenschap, financiële controle en audit, toezicht en evaluatie, zichtbaarheid en voorlichting aan potentiële begunstigden. TITEL IV TENUITVOERLEGGING Artikel 12 Goedkeuring van de actieprogramma's 1. Actieprogramma's die zijn opgesteld op basis van de strategiedocumenten bedoeld in artikel 7, lid 1, worden, gewoonlijk op jaarbasis, goedgekeurd overeenkomstig de procedure van artikel 26, lid 2. Bij wijze van uitzondering, bijvoorbeeld ingeval een actieprogramma nog niet is goedgekeurd, kan de Commissie op basis van de strategiedocumenten en indicatieve meerjarenprogramma's bedoeld in artikel 7 maatregelen goedkeuren buiten de actieprogramma's om, volgens dezelfde regels en procedures als voor de actieprogramma's. 2. In de actieprogramma's worden de nagestreefde doelstellingen, de gebieden waarop maatregelen worden genomen, de verwachte resultaten, de beheersprocedures en het totale bedrag van de geplande financiering bepaald. Hierin wordt tevens rekening gehouden met de lessen die zijn geleerd uit de uitvoering van de bijstand van de Gemeenschap in het verleden. Zij bevatten een omschrijving van de te financieren acties, een indicatie van de voor elke actie toegewezen bedragen en een indicatief tijdschema voor de tenuitvoerlegging. Zij omvatten een definitie van de soorten indicatoren van de behaalde resultaten waarop wordt toegezien bij de uitvoering van de maatregelen die in het kader van het programma worden gefinancierd. 3. Voor grensoverschrijdende samenwerking keurt de Commissie gemeenschappelijke programma's goed volgens de procedures bedoeld in artikel 9. 4. De Commissie legt de actieprogramma's en de gemeenschappelijke programma's uiterlijk één maand na goedkeuring ervan ter informatie aan het Europees Parlement en de lidstaten voor. Artikel 13 Goedkeuring van bijzondere maatregelen die niet in de strategiedocumenten en de indicatieve meerjarenprogramma's zijn opgenomen 1. In geval van onvoorziene en naar behoren gemotiveerde behoeften of omstandigheden keurt de Commissie bijzondere maatregelen goed waarin in de strategiedocumenten en de indicatieve meerjarenprogramma's niet was voorzien, hierna "bijzondere maatregelen" te noemen. Bijzondere maatregelen kunnen eveneens acties financieren waarmee de overgang van noodhulp naar op langere termijn gerichte ontwikkelingsactiviteiten kan worden vergemakkelijkt, daaronder ook de acties om de bevolkingen beter voor te bereiden op crises die zich herhaaldelijk voordoen. 2. Wanneer de kosten van dergelijke maatregelen meer bedragen dan 10 000 000 EUR, worden de bijzondere maatregelen door de Commissie goedgekeurd volgens de procedure van artikel 26, lid 2. Voor wijzigingen van de bijzondere maatregelen, zoals technische aanpassingen, verlenging van de uitvoeringstermijn, herallocatie van de kredieten binnen de geraamde begroting of verhoging van de begroting met een bedrag van minder dan 20% van de aanvankelijke begroting, hoeft geen beroep te worden gedaan op de procedure bedoeld in artikel 26, lid 2, mits deze wijzigingen geen afbreuk doen aan de aanvankelijke doelstellingen zoals deze in het besluit van de Commissie uiteen waren gezet. 3. In de bijzondere maatregelen worden de nagestreefde doelstellingen, de gebieden waarop maatregelen worden genomen, de verwachte resultaten, de beheersprocedures en het totale bedrag van de geplande financiering bepaald. Zij bevatten een beschrijving van de te financieren acties, een indicatie van de voor elke actie toegewezen bedragen en een indicatief tijdschema voor de tenuitvoerlegging. Zij omvatten een definitie van de soorten indicatoren van de behaalde resultaten waarop moet worden toegezien bij de uitvoering van de bijzondere maatregelen. 4. De Commissie zendt de bijzondere maatregelen waarvan de kosten 10 000 000 EUR niet overschrijden uiterlijk één maand na haar besluit ter informatie toe aan het Europees Parlement en de lidstaten. Artikel 14 In aanmerking komende entiteiten 1. In het kader van de uitvoering van de actieprogramma's, de gemeenschappelijke programma's voor grensoverschrijdende samenwerking of bijzondere maatregelen komen de volgende entiteiten in aanmerking voor financiering uit hoofde van deze verordening: 2. Wanneer dit absoluut noodzakelijk is om de doelstellingen van de onderhavige verordening te bereiken, kan bijstand van de Gemeenschap worden verleend aan entiteiten of actoren die niet expliciet in dit artikel worden genoemd. Artikel 15 Soorten maatregelen 1. Bijstand van de Commissie wordt aangewend ter financiering van programma's, projecten en elke soort van maatregel waarmee aan de doelstellingen van deze verordening wordt bijgedragen. 2. Bijstand van de Gemeenschap kan eveneens worden aangewend: 3. In principe mag bijstand van de Gemeenschap niet worden aangewend ter financiering van belastingen, douanerechten en andere fiscale lasten. Artikel 16 Steunmaatregelen 1. De communautaire financiering kan tevens de kosten dekken van voorbereidende werkzaamheden, follow-up, toezicht, audits en evaluaties die rechtstreeks noodzakelijk zijn voor de uitvoering van deze verordening en het verwezenlijken van de doelstellingen daarvan, bijvoorbeeld studies, bijeenkomsten, informatie-, voorlichtings-, publiciteits- en opleidingscampagnes, met inbegrip van opleidings- en onderwijsmaatregelen voor partners om hen in staat te stellen deel te nemen aan de verschillende stadia van de programma's, kosten van informaticanetwerken voor de uitwisseling van informatie, en alle andere kosten van technische en administratieve bijstand waarop de Commissie voor het beheer van het programma een beroep doet. Dit omvat ook de uitgaven voor administratieve ondersteuning door de delegaties van de Commissie die zich bezighouden met het beheer van de in het kader van deze verordening gefinancierde projecten. 2. Deze ondersteunende maatregelen hoeven niet noodzakelijkerwijs in de meerjarenprogrammering te worden opgenomen en kunnen derhalve buiten de strategiedocumenten en de indicatieve meerjarenprogramma's om worden gefinancierd. Zij kunnen evenwel ook worden gefinancierd uit een indicatief meerjarenprogramma. De Commissie keurt ondersteunende maatregelen die niet in een indicatief meerjarenprogramma zijn opgenomen goed overeenkomstig artikel 13. Artikel 17 Medefinanciering 1. Maatregelen die uit hoofde van deze verordening worden gefinancierd, kunnen worden medegefinancierd, met name door: 2. In geval van parallelle medefinanciering wordt het project of programma in meerdere, duidelijk te onderscheiden subprojecten opgedeeld die elk worden gefinancierd door de verschillende partners die de medefinanciering verstrekken, en wel zo dat de bestemming van de financiering altijd traceerbaar is. In geval van gemeenschappelijke medefinanciering worden de totale kosten van het project of programma verdeeld tussen de partners die de medefinanciering verzorgen en worden de geldmiddelen gemeenschappelijk ingebracht, dusdanig dat het niet mogelijk is de financieringsbron van een specifieke activiteit in het kader van het project of programma na te gaan. 3. In geval van gemeenschappelijke medefinanciering kan de Commissie voor de uitvoering van gezamenlijke acties middelen ontvangen en beheren namens de in lid 1, onder a), b) en c), bedoelde entiteiten. Dergelijke fondsen worden behandeld als bestemmingsontvangsten overeenkomstig artikel 18 van Verordening (EG, Euratom) nr. 1605/2002 van de Raad. Artikel 18 Beheersprocedures 1. De Commissie voert de acties uit hoofde van deze verordening uit in overeenstemming met Verordening (EG, Euratom) nr. 1605/2002. 2. De Commissie kan overheidstaken en in het bijzonder taken tot uitvoering van de begroting toevertrouwen aan de in artikel 54, lid 2, onder c), van Verordening (EG, Euratom) nr. 1605/2002 genoemde entiteiten, indien deze een internationaal erkende reputatie hebben, voldoen aan internationaal erkende beheers- en controlesystemen en onder overheidstoezicht staan. 3. De Commissie kan met partnerlanden kaderovereenkomsten afsluiten waarin alle nodige maatregelen zijn vastgesteld voor de daadwerkelijke tenuitvoerlegging van de bijstand van de Gemeenschap en de bescherming van de financiële belangen van de Gemeenschap. 4. Bij een gedecentraliseerd beheer kan de Commissie ertoe besluiten de procedures voor plaatsing van opdrachten of toekenning van subsidies van het begunstigde partnerland of de begunstigde partnerregio te volgen, op voorwaarde dat: Artikel 19 Vastleggingen 1. Begrotingsvastleggingen geschieden op basis van besluiten die door de Commissie zijn genomen uit hoofde van de artikelen 9, lid 6, 12, lid 1, 13, lid 1, en 16, lid 2. 2. Begrotingsvastleggingen voor maatregelen die zich over verschillende financiële jaren uitstrekken kunnen in jaartranches over verschillende jaren worden verdeeld. 3. De financieringen van de Gemeenschap nemen onder meer de navolgende juridische vormen aan financieringsovereenkomsten, subsidieovereenkomsten, plaatsing van opdrachten, arbeidsovereenkomsten. Artikel 20 Bescherming van de financiële belangen van de Gemeenschap 1. Alle overeenkomsten die uit deze verordening voortvloeien, dienen bepalingen te bevatten ter bescherming van de financiële belangen van de Gemeenschap, met name ten aanzien van onregelmatigheden, fraude, corruptie en andere illegale activiteiten, overeenkomstig Verordening (EG, Euratom) nr. 2988/95 van de Raad van 18 december 1995 betreffende de bescherming van de financiële belangen van de Europese Gemeenschappen (15) , Verordening (Euratom, EG) nr. 2185/96 van de Raad van 11 november 1996 betreffende de controles en verificaties ter plaatse die door de Commissie worden uitgevoerd ter bescherming van de financiële belangen van de Europese Gemeenschappen tegen fraudes en andere onregelmatigheden (16) en Verordening (EG) nr. 1073/1999 van het Europees Parlement en de Raad van 25 mei 1999 betreffende onderzoeken door het Europees Bureau voor fraudebestrijding (OLAF) (17) . 2. Overeenkomsten dienen uitdrukkelijk te bepalen dat de Commissie en de Rekenkamer het recht wordt verleend om auditcontroles uit te voeren, ook controles op basis van documenten of ter plaatse, van alle contractanten of subcontractanten die middelen van de Gemeenschap hebben ontvangen. Voorts dienen zij tevens de Commissie er uitdrukkelijk toe te machtigen controles en verificaties ter plaatse uit te voeren, overeenkomstig Verordening (Euratom, EG) nr. 2185/96. 3. Alle overeenkomsten die voortvloeien uit de uitvoering van de bijstand van de Gemeenschap dienen de Commissie en de Rekenkamer het in lid 2 bedoelde recht veilig te stellen zowel tijdens als na de uitvoering van de overeenkomst. Artikel 21 Deelneming aan aanbestedingen en overeenkomsten 1. Deelneming aan de gunning van overeenkomsten voor de plaatsing van opdrachten of de toekenning van subsidies die uit hoofde van deze verordening worden gefinancierd, staat open voor alle natuurlijke personen die onderdaan zijn van en rechtspersonen die gevestigd zijn in een lidstaat van de Europese Gemeenschap, een land dat onder deze verordening valt, een land dat in aanmerking komt voor een instrument inzake pretoetredingssteun ingevoerd bij Verordening (EG) nr. 1085/2006 van de Raad van 17 juli 2006 tot invoering van een instrument voor pretoetredingssteun (18) of een lidstaat van de EER. 2. De Commissie kan in naar behoren gemotiveerde gevallen de deelneming toestaan van natuurlijke personen die onderdaan zijn van en rechtspersonen die gevestigd zijn in een land met traditionele economische, handels- of geografische banden met buurlanden, evenals het gebruik van leveranties en materialen van afwijkende oorsprong. 3. Deelneming aan de gunning van overeenkomsten voor de plaatsing van opdrachten of de toekenning van subsidies die uit hoofde van deze verordening worden gefinancierd, staat ook open voor alle natuurlijke personen die onderdaan zijn van en rechtspersonen die gevestigd zijn in een ander land dan de in lid 1 genoemde, in die gevallen waarin wederzijdse toegang tot buitenlandse hulp tot stand is gebracht. Wederzijdse toegang wordt verleend indien een land op gelijke voorwaarden toegang verleent aan de lidstaten en het betreffende ontvangende land. Wederzijdse toegang tot de buitenlandse hulp van de Gemeenschap komt tot stand door een specifiek besluit over een bepaald land of regionale groep van landen. Een dergelijk besluit wordt door de Commissie genomen volgens de procedure van artikel 26, lid 2, en blijft ten minste één jaar van kracht. De verlening van wederzijdse toegang tot buitenlandse hulp van de Gemeenschap wordt gebaseerd op een vergelijking tussen de Gemeenschap en andere donors en geldt voor een bepaalde sector of een heel land, ongeacht de vraag of het een donor- of een ontvangend land is. Het besluit over de toekenning van wederkerigheid aan een donorland wordt gebaseerd op de transparantie, consistentie en evenredigheid van de door die donor verleende hulp, kwantitatief zowel als kwalitatief gezien. Begunstigde landen worden bij het in dit lid beschreven proces geraadpleegd. 4. De deelneming aan de gunning van overeenkomsten voor de plaatsing van opdrachten of de toekenning van subsidies die uit hoofde van deze verordening worden gefinancierd staat open voor internationale organisaties. 5. Deskundigen die worden voorgesteld in de context van procedures voor de gunning van overeenkomsten behoeven niet aan de bovengenoemde eisen inzake nationaliteit te voldoen. 6. Alle leveranties en materialen die worden aangekocht uit hoofde van overeenkomsten die krachtens deze verordening worden gefinancierd, zijn van oorsprong uit de Gemeenschap of uit een land dat uit hoofde van dit artikel in aanmerking komt. De in deze verordening gebezigde term "van oorsprong" wordt gedefinieerd in de desbetreffende communautaire wetgeving over de regels van oorsprong inzake douane-aangelegenheden. 7. De Commissie kan in naar behoren gemotiveerde gevallen de deelneming toestaan van natuurlijke personen die onderdaan zijn van, en van rechtspersonen die gevestigd zijn in andere dan de in lid 1, 2 en 3 bedoelde landen, of het gebruik van leveranties of de aankoop van materialen van andere oorsprong, dan die bedoeld in lid 6. Afwijkingen kunnen gebillijkt worden op grond van het niet beschikbaar zijn van producten en diensten op de markten van de desbetreffende landen, in gevallen van uiterste nood, of als de selectievoorwaarden de verwerkelijking van een project, een programma of een actie onmogelijk of extreem problematisch zouden maken. 8. Wanneer de Gemeenschap een actie financiert die wordt uitgevoerd via een internationale organisatie, staat de deelname aan de desbetreffende contractprocedures open voor alle natuurlijke en rechtspersonen, die daarvoor volgens de leden 1, 2 en 3 in aanmerking komen, en voor alle natuurlijke en rechtspersonen die daarvoor volgens de regels van de bedoelde organisatie in aanmerking komen, waarbij ervoor gezorgd moet worden dat alle donoren een gelijke behandeling ontvangen. Dezelfde regels zijn van toepassing voor leveranties, materialen en deskundigen. Wanneer de Gemeenschap met medefinanciering van een lidstaat een actie met een derde land financiert, in het kader van het wederkerigheidsbeginsel als bedoeld in lid 2, of met een regionale organisatie, staat deelname aan de desbetreffende contractprocedures open voor alle natuurlijke personen en rechtspersonen die daarvoor volgens de leden 1, 2 en 3 in aanmerking komen en voor alle natuurlijke personen en rechtspersonen die daarvoor volgens de regels van bedoelde lidstaat, het derde land of de regionale organisatie in aanmerking komen. Dezelfde regels gelden voor leveranties, materialen en deskundigen. 9. Ingeval bijstand van de Gemeenschap krachtens deze verordening wordt beheerd door een gemeenschappelijke beheersautoriteit als bedoeld in artikel 10, zijn de regels inzake de plaatsing van opdrachten, die welke zijn vastgelegd in de in artikel 11 bedoelde uitvoeringsvoorschriften. 10. Inschrijvers aan wie in het kader van deze verordening contracten worden gegund, moeten zich houden aan basisarbeidsvoorwaarden zoals vastgelegd in de desbetreffende overeenkomsten van de Internationale Arbeidsorganisatie. 11. De leden 1 tot en met 10 laten de deelneming onverlet van categorieën van organisaties die daarvoor, gezien de doelstellingen van de actie, door hun karakter of hun vestigingsplaats, in aanmerking komen. Artikel 22 Voorfinanciering Interesten die worden verkregen uit voorfinancieringsbetalingen aan de begunstigden worden van de uiteindelijke betaling afgetrokken. Artikel 23 Fondsen ter beschikking gesteld van de Europese Investeringsbank of andere financiële intermediairs 1. De fondsen bedoeld in artikel 15, lid 2, onder c), worden beheerd door financiële intermediairs, door de Europese Investeringsbank of andere banken of organisaties die in staat zijn deze te beheren. 2. De Commissie keurt de bepalingen voor de uitvoering van lid 1 per geval goed, met name de regels voor de verdeling van de risico's, de beloning van de intermediair die met de uitvoering is belast, het gebruik en de invordering van de opbrengsten van het fonds en de afsluiting van de operatie. Artikel 24 Evaluatie 1. De Commissie evalueert geregeld de resultaten van de geografische en grensoverschrijdende thematische beleidsmaatregelen en programma's en van het sectoriële beleid, alsmede de doeltreffendheid van de programmering, om na te gaan of de doelstellingen zijn bereikt en aanbevelingen ter verbetering van toekomstige operaties uit te werken. 2. De Commissie zendt belangrijke evaluatieverslagen ter behandeling toe aan het in artikel 26 bedoelde comité. Bij het opzetten van programma's en de middelentoewijzing wordt met deze verslagen en behandeling rekening gehouden. TITEL V SLOTBEPALINGEN Artikel 25 Jaarverslag De Commissie onderzoekt de vooruitgang bij de tenuitvoerlegging van de uit hoofde van deze verordening genomen maatregelen en legt het Europees Parlement en de Raad een jaarverslag over de uitvoering van de bijstand van de Gemeenschap voor. Dit verslag wordt tevens voorgelegd aan het Europees Economisch en Sociaal Comité en het Comité van de Regio's. Het bevat gegevens over de gefinancierde maatregelen, de resultaten van toezicht en evaluatie en de tenuitvoerlegging van begrotingsvastleggingen en betalingen, betrekking hebbende op het voorafgaande jaar, opgesplitst naar land, regio en sector van samenwerking. Artikel 26 Comité 1. De Commissie wordt bijgestaan door een comité. 2. Wanneer naar dit lid wordt verwezen, zijn de artikelen 4 en 7 van Besluit 1999/468/EG van toepassing. De in artikel 4, lid 3, van dat besluit bedoelde termijn bedraagt 30 dagen. 3. Het comité stelt zijn reglement van orde vast. 4. Een waarnemer van de Europese Investeringsbank neemt deel aan de vergaderingen van het comité waar kwesties met betrekking tot de Bank aan de orde komen. 5. Om de dialoog met het Europees Parlement te vergemakkelijken, stelt de Commissie het Europees Parlement regelmatig op de hoogte van de vergaderingen van het comité en levert de desbetreffende documentatie zoals agenda's, ontwerpmaatregelen en beknopte verslagen van vergaderingen, overeenkomstig artikel 7, lid 3, van Besluit 1999/468/EG. Artikel 27 Deelneming van een derde land dat niet in bijlage wordt genoemd 1. Om de samenhang en doelmatigheid van de bijstand van de Gemeenschap te verzekeren kan de Commissie, bij de goedkeuring van de soort actieprogramma's bedoeld in artikel 12 of de bijzondere maatregelen bedoeld in artikel 13, ertoe besluiten dat de landen, gebieden en regio's die uit hoofde van andere Gemeenschapsinstrumenten voor externe steun en het EOF voor bijstand in aanmerking komen, alsmede de landen en gebieden overzee die met de Gemeenschap geassocieerd zijn, in aanmerking komen voor maatregelen uit hoofde van deze verordening wanneer het ten uitvoer gelegde project of programma een mondiaal, horizontaal, regionaal of grensoverschrijdend karakter heeft. 2. Deze mogelijkheid van financiering kan worden opgenomen in de strategiedocumenten die bedoeld zijn in artikel 7. 3. De bepalingen van artikel 14 betreffende in aanmerking komende entiteiten en de bepalingen van artikel 21 betreffende de deelneming aan procedures voor de plaatsing van opdrachten worden aangepast om deelneming van de landen, gebieden of regio's in kwestie mogelijk te maken. 4. Wanneer het gaat om programma's die krachtens de bepalingen van verschillende instrumenten van de Gemeenschap voor extreme bijstand worden gefinancierd, kan de deelneming aan procedures voor de plaatsing van opdrachten openstaan voor alle natuurlijke personen of rechtspersonen van de landen die krachtens de verschillende verordeningen in aanmerking komen. Artikel 28 Opschorting van de bijstand van de Gemeenschap 1. Onverminderd de bepalingen met betrekking tot de opschorting van de bijstand in de partnerschaps- en samenwerkingsovereenkomsten en associatieovereenkomsten die met partnerlanden en partnerregio's zijn gesloten, kan de Raad, wanneer de beginselen die bedoeld zijn in artikel 1 door een partnerland niet worden geëerbiedigd, op voorstel van de Commissie met gekwalificeerde meerderheid de nodige maatregelen nemen met betrekking tot elke aan het partnerland uit hoofde van deze verordening toegekende bijstand van de Gemeenschap. 2. In dergelijke gevallen zal communautaire bijstand in de eerste plaats worden besteed aan steun voor particuliere actoren, voor maatregelen ter bevordering van de mensenrechten en de fundamentele vrijheden en ter ondersteuning van het democratiseringsproces in partnerlanden. Artikel 29 Financieel referentiebedrag 1. De financiële middelen voor de uitvoering van deze verordening bedragen voor de periode 2007-2013 11 181 000 000 EUR, op te splitsen als volgt: 2. Door de begrotingsautoriteit worden binnen de grenzen van het financieel kader jaarlijkse kredieten toegestaan. Artikel 30 Herziening De Commissie legt het Europees Parlement en de Raad uiterlijk op 31 december 2010 een verslag voor over de uitvoering van deze verordening in de eerste drie jaar en eventueel een wetgevingsvoorstel met de nodige wijzigingen ervan, bijvoorbeeld in de onderverdeling van artikel 29, lid 1. Artikel 31. Intrekkingen 1. Met ingang van 1 januari 2007 worden de volgende verordeningen ingetrokken: (EEG) nr. 1762/92, (EG) nr. 1734/94 en (EG) nr. 1488/96 van de Raad. 2. De ingetrokken verordeningen blijven van toepassing voor de rechtshandelingen en vastleggingen voor de begrotingsjaren die aan 2007 voorafgaan. Artikel 32 Inwerkingtreding Deze verordening treedt in werking op de twintigste dag volgende op die van haar bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese Unie. Zij is van toepassing van 1 januari 2007 tot en met 31 december 2013. Deze verordening is verbindend in al haar onderdelen en is rechtstreeks toepasselijk in elke lidstaat. Gedaan te Voor het Europees Parlement Voor de Raad De voorzitter De voorzitter BIJLAGE Partnerlanden bedoeld in artikel 1 Algerije Armenië Azerbeidzjan Belarus Egypte Georgië Israël Jordanië Libanon Libië Marokko Moldavië Oekraïne Palestijnse Autoriteit van de Westoever en de Gazastrook Russische Federatie Syrië Tunesië (Medebeslissingsprocedure: eerste lezing) Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2004)0630 ) (1) , – gelet op artikel 251, lid 2 en de artikelen 179 en 181 A van het EG-Verdrag, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C6-0251/2004), – gelet op het advies van de Commissie juridische zaken over de voorgestelde rechtsgrondslag, – gezien de verklaring van de Commissie voor het democratisch toezicht op en de coherentie van externe acties, gehecht aan het Interinstitutioneel Akkoord van 17 mei 2006 van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie betreffende de begrotingsdiscipline en een goed financieel beheer (2) en de bijbehorende briefwisseling, – gezien de verklaring van de Commissie betreffende de verstrekking aan het Parlement van informatie in verband met uitzonderlijke steunmaatregelen en over samenwerkingsmaatregelen voor de bestrijding van terrorisme die aan deze wetgevingsresolutie is gehecht en die samen met het besluit in het Publicatieblad van de Europese Unie zal worden gepubliceerd, – gezien de brief van Commissielid Benita Ferrero-Waldner d.d. 7 juni 2006 over de instelling van een partnerschap voor het stichten van vrede, – gezien de brief van Commissielid Benita Ferrero Waldner d.d. 23 juni 2006 met een nadere uiteenzetting van de kredieten die voor de verschillende instrumenten zijn toegewezen, waarin de Commissie aangeeft bereid te zijn alle nodige initiatieven te nemen om via de verschillende beschikbare budgettaire mogelijkheden - waaronder de reserve voor noodhulp en het flexibiliteitsinstrument - te zorgen voor aanvullende kredieten voor het stabiliteitsinstrument als de fondsen daarvan ontoereikend mochten blijken, – gelet op de artikelen 51 en 35 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie buitenlandse zaken en de adviezen van de Commissie ontwikkelingssamenwerking, de Commissie internationale handel en de Begrotingscommissie ( A6-0157/2006 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan het Commissievoorstel, als geamendeerd door het Parlement; 2. verzoekt om hernieuwde voorlegging indien de Commissie voornemens is ingrijpende wijzigingen in dit voorstel aan te brengen of dit door een nieuwe tekst te vervangen; 3. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Standpunt van het Europees Parlement in eerste lezing vastgesteld op 6 juli 2006 met het oog op de aanneming van Verordening (EG) nr. …/2006 van het Europees Parlement en de Raad tot invoering van een stabiliteitsinstrument HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, met name op artikel 179, lid 1, en artikel 181A, Gezien het voorstel van de Commissie, Handelend volgens de procedure van artikel 251 van het Verdrag (3) , Overwegende hetgeen volgt: (1) De Gemeenschap verleent veel economische, financiële, technische, humanitaire en macro-economische hulp aan derde landen. Een van de belangrijkste doelstellingen van het externe optreden van de EU (hierna "EU" genoemd) waar de communautaire instrumenten voor buitenlandse hulp aan bijdragen, is het scheppen van een stabiel klimaat voor menselijke en economische ontwikkeling en het bevorderen van mensenrechten, democratie en fundamentele vrijheden. In hun conclusies over de doeltreffendheid van het externe optreden van de EU van november 2004 stelden de Raad en de vertegenwoordigers van de lidstaten, in het kader van de Raad bijeen, dat vrede, veiligheid en stabiliteit samen met mensenrechten, democratie en good governance essentiële elementen voor duurzame economische groei en de uitbanning van armoede zijn. (2) In het EU-programma ter voorkoming van gewelddadige conflicten, dat door de Europese Raad is bekrachtigd, wordt benadrukt dat "politieke inzet van de EU voor conflictpreventie een van de belangrijkste doelstellingen van het buitenlandse beleid van de EU is" en aangegeven dat de instrumenten van de communautaire ontwikkelingssamenwerking een bijdrage kunnen leveren aan de verwezenlijking hiervan en aan de ontwikkeling van de EU tot wereldspeler. (3) Maatregelen die krachtens deze verordening genomen worden voor de verwezenlijking van de doelstellingen van de artikelen 177 en 181A van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap (hierna "EG-Verdrag" genoemd) kunnen complementair zijn met en dienen aan te sluiten bij de maatregelen die de EU heeft goedgekeurd voor de verwezenlijking van de doelstellingen van het Gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid in het kader van Titel V en maatregelen die zijn goedgekeurd in het kader van Titel VI van het Verdrag betreffende de Europese Unie (hierna "EU-Verdrag" genoemd). De Raad en de Commissie dienen samen te werken om deze consistentie te garanderen, elk in overeenstemming met hun eigen bevoegdheden. (4) De Europese consensus inzake ontwikkeling, die door de Raad en de vertegenwoordigers van de regeringen der lidstaten, in het kader van de Raad bijeen, het Europees Parlement en de Commissie op 22 november 2005 werd goedgekeurd en door de Europese Raad op 15-16 december 2005 werd verwelkomd, zegt dat de Gemeenschap, binnen de respectieve bevoegdheden van haar instellingen, een alomvattende preventiebenadering zal ontwikkelen ten aanzien van de problematiek van zwakke staten, conflicten, natuurrampen en andere soorten crises, en dat deze verordening daar een bijdrage aan dient te leveren. (5) De Europese Raad heeft op 12 december 2003 goedkeuring gehecht aan de Europese veiligheidsstrategie. (6) Volgens de verklaring van de Europese Raad over terrorismebestrijding van 25 maart 2004 moeten doelstellingen in verband met terrorismebestrijding geïntegreerd worden in de programma's voor buitenlandse hulp. Ook in de EU-Millenniumstrategie inzake het voorkomen en controleren van georganiseerde misdaad, die op 27 maart 2000 door de Raad werd goedgekeurd, werd opgeroepen tot nauwere samenwerking met derde landen. (7) Stabilisatie na een crisis vergt langdurige en flexibele inzet van de internationale gemeenschap, met name de eerste jaren na een crisis, op basis van geïntegreerde overgangsstrategieën. (8) De uitvoering van hulpprogramma's in tijden van crisis en politieke instabiliteit vereist specifieke maatregelen om voldoende flexibiliteit in de besluitvorming en de toewijzing van financiële middelen te garanderen, evenals versterkte maatregelen om de samenhang met bilaterale hulp en de bundeling met andere donormiddelen te garanderen, waaronder de overdracht van overheidstaken door middel van onrechtstreeks gecentraliseerd beheer. (9) In de resoluties van het Europees Parlement en de conclusies van de Raad naar aanleiding van de mededelingen van de Commissie inzake de samenhang van noodhulp, rehabilitatie en ontwikkeling wordt benadrukt dat de maatregelen in het kader van verschillende communautaire financieringsinstrumenten in crisissituaties goed op elkaar moeten aansluiten. (10) Om de bovengenoemde kwesties doelmatig en tijdig te kunnen aanpakken zijn specifieke financiële middelen en instrumenten nodig die een aanvulling kunnen vormen op humanitaire hulp en de samenwerkingsinstrumenten voor de lange termijn. Humanitaire hulp moet ook in de toekomst verleend worden uit hoofde van Verordening (EG) nr. 1257/96 van de Raad van 20 juni 1996 betreffende humanitaire hulp (4) . (11) Naast de maatregelen die met de partnerlanden zijn overeengekomen in het kader van het samenwerkingsbeleid op basis van de samenhangende communautaire instrumenten voor externe hulp, moet de Gemeenschap hulp kunnen verlenen gericht op belangrijke mondiale en transnationale problemen die potentieel destabiliserend zijn. (12) In de "Richtsnoeren voor de versterking van de operationele samenwerking tussen de Gemeenschap, vertegenwoordigd door de Commissie, en de lidstaten op het gebied van ontwikkelingssamenwerking" van 2001 wordt benadrukt dat de buitenlandse hulp van de EU beter op elkaar afgestemd moet worden. (13) Deze verordening stelt voor de periode 2007-2013 de financiële middelen vast die voor de begrotingsautoriteit het voornaamste referentiepunt vormen in de zin van punt 37 van de Interinstitutionele Overeenkomst van 17 mei 2006 tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie betreffende de begrotingsdiscipline en een gezond financieel beheer (5) . (14) De voor de uitvoering van deze verordening vereiste maatregelen worden vastgesteld overeenkomstig Besluit 1999/468/EG van de Raad van 28 juni 1999 tot vaststelling van de voorwaarden voor de uitoefening van de aan de Commissie verleende uitvoeringsbevoegdheden (6) . (15) Deze verordening bestrijkt het terrein en komt in de plaats van een aantal bestaande verordeningen betreffende de externe hulpverlening van de Gemeenschap; die verordeningen moeten dan ook worden ingetrokken. (16) Aangezien de doelstellingen van deze verordening niet voldoende door de lidstaten kunnen worden verwezenlijkt vanwege de noodzakelijke multilaterale respons op de in deze verordening beschreven terreinen, kunnen zij vanwege de omvang en de gevolgen van het voorgenomen optreden beter door de Gemeenschap worden verwezenlijkt. De Gemeenschap kan maatregelen nemen overeenkomstig het in artikel 5 van het EG-Verdrag neergelegde subsidiariteitsbeginsel. Overeenkomstig het in hetzelfde artikel neergelegde evenredigheidsbeginsel gaat deze verordening niet verder dan nodig is om deze doelstellingen te verwezenlijken, HEBBEN DE VOLGENDE VERORDENING VASTGESTELD: TITEL I DOELSTELLINGEN EN WERKINGSSFEER Artikel 1 Doelstellingen 1. De Gemeenschap neemt maatregelen op het gebied van ontwikkelingssamenwerking en van financiële, economische en technische samenwerking met derde landen overeenkomstig de in deze verordening genoemde voorwaarden. 2. Overeenkomstig de doelstellingen van deze samenwerking en binnen de in het EG-Verdrag getrokken grenzen, heeft de verordening als specifieke doelstellingen: 3. De maatregelen uit hoofde van dit instrument kunnen een aanvulling vormen op en dienen consistent te zijn met de maatregelen uit hoofde van Titel V en Titel VI van het EU-Verdrag. Artikel 2 Aanvullend karakter van de communautaire steun 1. De krachtens deze verordening verleende gemeenschapssteun is een aanvulling op de steun die uit hoofde van verwante communautaire instrumenten voor buitenlandse hulp wordt geboden. Deze steun wordt slechts verleend voorzover geen adequate en effectieve reactie uit hoofde van bovengenoemde instrumenten mogelijk is. 2. De Commissie ziet erop toe dat in het kader van deze verordening genomen maatregelen stroken met het algemene beleidskader van de Gemeenschap voor het partnerland, en met name met de doelen van de in lid 1 bedoelde instrumenten, alsook met andere relevante maatregelen van de Gemeenschap. 3. Ter verhoging van de doelmatigheid en de samenhang van communautaire en nationale steunmaatregelen, dient de Commissie een nauwe coördinatie tussen haar eigen activiteiten en die van de lidstaten op het niveau van de besluitvorming en in het veld te bevorderen. Te dien einde maken de lidstaten en de Commissie gebruik van een systeem voor de uitwisseling van gegevens. Artikel 3 Hulp in respons op crises of dreigende crises 1. Ter uitvoering van de in artikel 1, lid 2, onder a), geformuleerde specifieke doelstellingen kan de Gemeenschap technische en financiële hulp bieden in respons op noodsituaties, crises of dreigende crises, situaties die een gevaar betekenen voor de democratie, de rechtsstaat en de openbare orde, de bescherming van de mensenrechten en fundamentele vrijheden of voor de veiligheid van personen, of situaties die dreigen te escaleren tot gewapende geschillen of die dreigen het derde land of de derde landen in kwestie te destabiliseren. Dit soort maatregelen kan eveneens gericht zijn op situaties waarin de Gemeenschap met een beroep op de clausule "essentiële elementen" van internationale overeenkomsten de samenwerking met derde landen geheel of gedeeltelijk opschort. 2. De in lid 1 bedoelde technische en financiële hulp bestrijkt de volgende terreinen: Er wordt alleen steun verleend voor zover deze nodig is voor herstel van de voorwaarden voor sociale en economische ontwikkeling van de betrokken bevolkingen, in een situatie van crisis of dreigende crisis in de zin van lid 1. Hierin is geen steun begrepen voor maatregelen om de verspreiding van wapens tegen te gaan; 3. In de onder lid 1 genoemde uitzonderlijke en onvoorziene situaties kan de Gemeenschap ook technische en financiële hulp bieden die niet uitdrukkelijk wordt genoemd onder de specifieke in lid 2 genoemde gebieden van hulpverlening. Deze hulp blijft beperkt tot buitengewone steunmaatregelen in de zin van artikel 6, lid 2, die: Artikel 4 Bijstand in het kader van stabiele samenwerkingsvoorwaarden De Gemeenschap verleent ter verwezenlijking van de in artikel 1, lid 2, letter b), bedoelde specifieke doelstellingen technische en financiële bijstand op de volgende gebieden: De bijstand dekt: Er wordt prioriteit verleend aan transregionale samenwerking waarbij derde landen betrokken zijn die duidelijk de politieke wil hebben getoond om deze problemen aan te pakken. Maatregelen op dit gebied leggen specifiek de nadruk op goed bestuur en moeten in overeenstemming zijn met het internationaal recht, met name het humanitair recht en het internationaal humanitair recht. Op het gebied van bijstand aan autoriteiten die betrokken zijn bij de strijd tegen het terrorisme, wordt prioriteit verleend aan ondersteunende maatregelen voor de ontwikkeling en de versterking van de wetgeving tegen het terrorisme, de toepassing en de uitoefening van het financieel recht, het douanerecht en het immigratierecht en voor de ontwikkeling van internationale procedures voor rechtshandhaving. Op het gebied van bijstand inzake het drugsprobleem wordt de nodige aandacht besteed aan internationale samenwerking gericht op de bevordering van de beste praktijken op het gebied van terugdringing van de vraag, de productie en de schade; Op dit gebied getroffen maatregelen leggen specifiek de nadruk op trans-regionale samenwerking en de toepassing van internationale normen inzake risicobewustzijn, kwetsbaarheidsanalyse, paraatheid voor noodsituaties, beheer van alarmtoestanden en van de gevolgen ervan; Hierbij wordt de nadruk specifiek gelegd op de planning van noodsituaties, het beheer van vaccin- en geneesmiddelenvoorraden, internationale samenwerking en vroegtijdige waarschuwings- en alarmsystemen. De bijstand dekt: Voor de in punt b) en d) genoemde maatregelen wordt de nadruk specifiek gelegd op bijstand aan regio's of landen waar er nog voorraden van de aldaar bedoelde materialen of stoffen zijn en er een risico voor verspreiding van deze materialen bestaat. Steun voor langetermijnmaatregelen gericht op de opbouw en de versterking van de capaciteit van internationale, regionale en lokale organisaties en overheids- en particuliere actoren met betrekking tot hun inspanningen op het gebied van: De in dit punt genoemde maatregelen omvatten de overdracht van knowhow, de uitwisseling van informatie, de beoordeling van risico's/bedreigingen, onderzoek en analyse, vroegtijdige waarschuwingssystemen en opleiding. De maatregelen kunnen, waar nodig, ook betrekking hebben op financiële en technische bijstand voor de uitvoering van de aanbevelingen van de VN-commissie voor vredesopbouw die onder de doelstellingen van het communautair samenwerkingsbeleid vallen. TITEL II TENUITVOERINGLEGGING Artikel 5 Algemeen kader van tenuitvoerlegging De communautaire hulpverlening in het kader van deze verordening wordt uitgevoerd door middel van de volgende maatregelen: Artikel 6 Buitengewone steunmaatregelen en interimresponsprogramma's 1. De communautaire steunverlening uit hoofde van artikel 3 wordt uitgevoerd door middel van buitengewone steunmaatregelen en van interimresponsprogramma's. 2. De Commissie kan buitengewone steunmaatregelen vaststellen in crisissituaties als bedoeld in artikel 3, lid 1, en in uitzonderlijke en onvoorziene situaties bedoeld in artikel 3, lid 3, indien de doelmatigheid van de maatregelen afhangt van snelle of soepele tenuitvoerlegging. Dergelijke maatregelen hebben een duur van ten hoogste 18 maanden. De duur van individuele maatregelen kan worden verlengd met nogmaals 6 maanden wanneer de tenuitvoerlegging stuit op objectieve en onvoorziene hindernissen, mits het aan de maatregel verbonden financiële bedrag niet hoger wordt. 3. Wanneer de kosten van een buitengewone steunmaatregel het bedrag van 20 000 000 EUR te boven gaan, wordt die maatregel goedgekeurd volgens de in artikel 22, lid 2, genoemde procedure. 4. De Commissie kan interimresponsprogramma's vaststellen voor het scheppen of herstellen van de essentiële voorwaarden voor de normale uitvoering van het beleid van de Gemeenschap op gebeid van buitenlandse samenwerking. Met deze interimresponsprogramma's wordt voortgebouwd op buitengewone steunmaatregelen. Zij worden goedgekeurd volgens de in artikel 22, lid 2, genoemde procedure. 5. De Commissie houdt de Raad regelmatig op de hoogte van de planning van communautaire steunverlening als bedoeld in artikel 3. Alvorens buitengewone steunmaatregelen waarmee minder dan 20 000 000 EUR is gemoeid, vast te stellen of te verlengen, brengt de Commissie de Raad op de hoogte van aard en doel en van die maatregelen en het voorziene bedrag. Omwille van de samenhang van het buitenlandse optreden van de EU houdt zij bij de planning en de uitvoering van deze maatregelen rekening met de door de Raad gevolgde beleidsmatige aanpak. Zij stelt de Raad eveneens op de hoogte voordat zij wijzigingen van betekenis aanbrengt in reeds vastgestelde buitengewone steunmaatregelen. 6. Zo spoedig mogelijk, en in ieder geval binnen zeven maanden na de goedkeuring van buitengewone steunmaatregelen, brengt de Commissie verslag uit aan de Raad en het Europees Parlement, waarbij zij een overzicht verschaft van bestaande en geplande communautaire respons, met inbegrip van de bijdrage uit hoofde van andere communautaire financieringsinstrumenten, de stand van zaken met betrekking tot bestaande op één of meer landen gerichte strategiedocumenten en de rol van de Gemeenschap in breder internationaal en multilateraal verband. In dit verslag vermeldt de Commissie ook of en hoe lang zij de buitengewone steunmaatregelen denkt te zullen voortzetten. Artikel 7 Op meer landen gerichte strategiedocumenten, strategiedocumenten en indicatieve meerjarenprogramma's 1. Op meer landen gerichte strategiedocumenten vormen de algemene basis voor de tenuitvoerlegging van hulp uit hoofde van artikel 4. 2. In op meer landen gerichte strategiedocumenten wordt de strategie van de Gemeenschap voor de betrokken landen uiteengezet met inachtneming van de behoeften van de betrokken landen, de prioriteiten van de Gemeenschap, de internationale situatie en de activiteiten van de belangrijkste partners. 3. Op meer landen gerichte strategiedocumenten en alle herzieningen of uitbreidingen daarvan worden goedgekeurd overeenkomstig de procedure van artikel 22, lid 2. Zij beslaan aanvankelijk een periode van maximaal de periode van toepassing van deze verordening en worden halverwege herzien. 4. Strategiedocumenten dienen in overeenstemming te zijn met op een of meer landen gerichte of thematische strategiedocumenten die uit hoofde van andere communautaire instrumenten voor buitenlandse hulp worden goedgekeurd, waarbij onderlinge overlapping wordt voorkomen. Zij worden in voorkomende gevallen gebaseerd op een dialoog met het (de) desbetreffende partnerland(en) of partnerregio, alsmede met de burgermaatschappij, teneinde nationale ontwikkelingsstrategieën te ondersteunen en de deelneming en betrokkenheid van het (de) desbetreffende partnerland(en) of partnerregio te waarborgen. Daarnaast vindt waar nodig gezamenlijk overleg plaats tussen de Commissie, de lidstaten en andere donors zodat de samenwerkingsactiviteiten van de Gemeenschap goed op die van de lidstaten en andere donors afgestemd zijn. Waar nodig kunnen ook andere belanghebbenden hierbij betrokken worden. 5. Elk op meer landen gericht strategiedocument gaat in voorkomende gevallen vergezeld van een indicatief meerjarenprogramma waarin een samenvatting wordt gegeven van de prioritaire terreinen die voor communautaire financiering zijn geselecteerd, de specifieke doelstellingen, de verwachte resultaten en het tijdpad voor de communautaire steun en de indicatieve financiële toewijzing, een en ander in zijn algemeenheid en voor elk prioritair beleidsterrein afzonderlijk. De financiële toewijzingen kunnen zich zo nodig binnen bepaalde marges bewegen. 6. In de indicatieve meerjarenprogramma's worden de financiële toewijzingen voor elk programma vastgesteld met gebruikmaking van transparante criteria, op basis van de behoeften en de prestaties van de betrokken partnerlanden of -regio's en met inachtneming van de specifieke problemen die worden ondervonden door landen of regio's die zich in een crisis of een conflict bevinden. 7. Indicatieve meerjarenprogramma's en alle herzieningen of uitbreidingen daarvan worden goedgekeurd overeenkomstig de procedure van artikel 22, lid 2. Zij worden in voorkomende gevallen vastgelegd in overleg met het (de) betrokken partnerland(en) of regio's. 8. De omvang van de financiële bedragen voor indicatieve meerjarenprogramma's kan naar aanleiding van evaluaties worden verhoogd of verlaagd, met inachtneming van wijzigingen in de situatie, de prestaties en de behoeften van een land en overeenkomstig de procedure als bedoeld in lid 7. Artikel 8 Jaarlijkse actieprogramma's 1. In de jaarlijkse actieprogramma's worden maatregelen goedgekeurd op basis van de op meer landen gerichte strategiedocumenten en indicatieve meerjarenprogramma's als bedoeld in artikel 7. 2. In de jaarlijkse actieprogramma's worden de nagestreefde doelstellingen, de interventiegebieden, de verwachte resultaten, de wijzen van beheer en het totale bedrag aan geplande financiering beschreven. Zij bevatten een beknopte omschrijving van de te financieren acties, een raming van de benodigde financieringsbedragen en een indicatief tijdschema voor de tenuitvoerlegging ervan. In voorkomende gevallen omvatten zij ook de resultaten van eventuele lering die is getrokken uit eerdere hulp. Doelstellingen moeten meetbaar zijn. 3. Jaarlijkse actieprogramma's en elke uitbreiding of herziening daarvan worden goedgekeurd overeenkomstig de procedure van artikel 22, lid 2. Artikel 9 Bijzondere maatregelen 1. In geval van onvoorziene behoeften of gebeurtenissen en onverminderd de artikelen 7 en 8 keurt de Commissie bijzondere maatregelen goed waarin niet was voorzien in de in artikel 7 bedoelde op meer landen gerichte strategiedocumenten of de in artikel 8 bedoelde indicatieve meerjarenprogramma's. 2. In de bijzondere maatregelen worden de nagestreefde doelstellingen, de interventiegebieden, de verwachte resultaten, de beheerswijzen en het totale bedrag van de geplande financiering beschreven. Zij bevatten een omschrijving van de te financieren acties, een raming van de benodigde financieringsbedragen en een indicatief tijdschema voor de tenuitvoerlegging ervan. 3. Wanneer de kosten van bijzondere maatregelen meer dan 5 000 000 EUR bedragen, worden de maatregelen door de Commissie goedgekeurd overeenkomstig de in artikel 22, lid 2, beschreven procedure. 4. De Commissie stelt het bij artikel 22, lid 1, opgerichte comité binnen een maand na het besluit in kennis van bijzondere maatregelen die een bedrag vertegenwoordigen van minder dan 5 000 000 EUR. TITEL III BEGUNSTIGDEN EN FINANCIERINGSVORMEN Artikel 10 Voorwaarden 1. De volgende entiteiten komen met het oog op de tenuitvoerlegging van de buitengewone steunmaatregelen en de interimresponsprogramma's als bedoeld in artikel 6, de jaarlijkse actieprogramma's als bedoeld in artikel 8 en de bijzondere maatregelen als bedoeld in artikel 9 in aanmerking voor financiering in het kader van deze verordening: 2. Niet-overheidsactoren die uit hoofde van deze verordening in aanmerking komen voor financiële hulp zijn met name: niet-gouvernementele organisaties, organisaties van inheemse bevolkingsgroepen, lokale burgergroeperingen en beroepsgroepen, coöperaties, vakbonden, organisaties die economische en sociale actoren vertegenwoordigen, plaatselijke organisaties (en netwerken daarvan) die actief zijn op het gebied van gedecentraliseerde regionale samenwerking en integratie, consumentenorganisaties, vrouwen- of jongerenorganisaties, onderwijs-, cultuur-, onderzoeks- en wetenschappelijke organisaties, universiteiten, kerken en religieuze verenigingen of gemeenschappen, de media, en alle niet-gouvernementele organisaties en private en publieke stichtingen die een bijdrage kunnen leveren aan de ontwikkeling of de externe dimensie van het interne beleid. 3. Andere entiteiten of actoren die in de leden 1 en 2 niet worden genoemd, kunnen worden gefinancierd wanneer zulks noodzakelijk is ter verwezenlijking van de doelstellingen van deze verordening. Artikel 11 Soorten maatregelen 1. De communautaire hulp kan gefinancierd worden in de vorm van: 2. Communautaire financiering wordt in beginsel niet gebruikt voor het betalen van belastingen, heffingen of andere financiële lasten in begunstigde landen. 3. Activiteiten die vallen onder Verordening (EG) nr. 1257/96 en uit hoofde daarvan in aanmerking komen voor financiering, kunnen niet in het kader van deze verordening gefinancierd worden. Artikel 12 Ondersteunende maatregelen 1. De communautaire financiering kan de kosten dekken van voorbereidende werkzaamheden, follow-up, audits en evaluaties die rechtstreeks noodzakelijk zijn voor de uitvoering van deze verordening en het verwezenlijken van de doelstellingen daarvan. Dit omvat ook de uitgaven voor administratieve steun door de delegaties van de Commissie die zich bezighouden met het beheer van de in het kader van deze verordening gefinancierde projecten. 2. Steun kan buiten de indicatieve meerjarenprogramma's om worden gefinancierd. De Commissie keurt dergelijke ondersteunende maatregelen goed overeenkomstig artikel 9. Artikel 13 Medefinanciering 1. Maatregelen die uit hoofde van deze verordening worden gefinancierd, kunnen worden medegefinancierd, met name door: 2. In geval van parallelle medefinanciering wordt het project of programma in meerdere, duidelijk te onderscheiden subprojecten opgedeeld die elk worden gefinancierd door de verschillende partners die de medefinanciering verstrekken, en wel zo dat de bestemming van de financiering altijd traceerbaar is. In geval van gemeenschappelijke medefinanciering worden de totale kosten van het project of programma verdeeld tussen de partners die de medefinanciering verzorgen en worden de geldmiddelen gemeenschappelijk ingebracht, dusdanig dat het niet mogelijk is de financieringsbron van een specifieke activiteit in het kader van het project of programma na te gaan. 3. In geval van gemeenschappelijke medefinanciering kan de Commissie voor de tenuitvoerlegging van gezamenlijke acties middelen ontvangen en beheren namens de entiteiten bedoeld in lid 1, onder a), b) en c). In dergelijke gevallen voert de Commissie de maatregelen op gecentraliseerd niveau uit, rechtstreeks dan wel onrechtstreeks, door de taak over te dragen aan communautaire agentschappen of door de Gemeenschap ingestelde organen. Dergelijke middelen worden behandeld als ontvangsten die in overeenstemming met artikel 18 van Verordening (EG, Euratom) nr. 1605/2002 van de Raad van 25 juni 2002 houdende het Financieel Reglement van toepassing op de algemene begroting van de Europese Gemeenschappen (7) een bestemming hebben gekregen. Artikel 14 Beheersprocedure 1. De krachtens deze verordening gefinancierde maatregelen worden beheerd en onderworpen aan toezicht, evaluatie en verslaglegging overeenkomstig Verordening (EG, Euratom) nr. 1605/2002. 2. De Commissie kan overheidstaken, met name taken tot uitvoering van de begroting, toevertrouwen aan de in artikel 54, lid 2, onder c), van Verordening (EG, Euratom) nr. 1605/2002 genoemde entiteiten, met name als zij een goede internationale reputatie genieten, internationaal erkende beheers- en controlesystemen hanteren en gecontroleerd worden door de overheid. 3. Bij gedecentraliseerd beheer kan de Commissie besluiten de aanbestedings- en subsidieprocedures van het begunstigde partnerland of de partnerregio te volgen. Artikel 15 Vastleggingen 1. De begrotingsvastleggingen vinden plaats op basis van de besluiten die door de Commissie krachtens de artikelen 6, 8, 9 en 12 zijn genomen. 2. De communautaire financiering kan de volgende juridische vormen aannemen: Artikel 16 Bescherming van de financiële belangen van de Gemeenschap 1. Alle overeenkomsten die uit deze verordening voortvloeien, dienen bepalingen te bevatten ter bescherming van de financiële belangen van de Gemeenschap, met name ten aanzien van fraude, corruptie en andere onregelmatigheden, overeenkomstig Verordening (EG, Euratom) nr. 2988/95 van de Raad van 18 december 1995 betreffende de bescherming van de financiële belangen van de Europese Gemeenschappen (8) , Verordening (Euratom, EG) nr. 2185/96 van de Raad van 11 november 1996 betreffende de controles en verificaties ter plaatse die door de Commissie worden uitgevoerd ter bescherming van de financiële belangen van de Europese Gemeenschappen tegen fraudes en andere onregelmatigheden (9) en Verordening (EG) nr. 1073/1999 van het Europees Parlement en de Raad van 25 mei 1999 betreffende onderzoeken door het Europees Bureau voor fraudebestrijding (OLAF) (10) . 2. De in lid 1 bedoelde overeenkomsten dienen uitdrukkelijk te bepalen dat de Commissie en de Rekenkamer het recht hebben om op basis van documenten of ter plaatse auditcontroles uit te voeren bij alle contractanten en subcontractanten die middelen van de Gemeenschap hebben ontvangen. Voorts dienen zij de Commissie er uitdrukkelijk toe te machtigen controles en verificaties ter plaatse uit te voeren, overeenkomstig Verordening (Euratom, EG) nr. 2185/96. 3. Alle overeenkomsten die voortvloeien uit de uitvoering van de hulp dienen het in lid 2 bedoelde recht van de Commissie en de Rekenkamer te waarborgen, zowel tijdens als na de uitvoering van de overeenkomst. Artikel 17 Deelname en oorsprongsregels 1. Aan de aanbesteding van leverings- of subsidiecontracten die worden gefinancierd uit hoofde van deze verordening mag worden deelgenomen door alle natuurlijke of rechtspersonen uit de lidstaten van de Europese Gemeenschap. 2. Aan de aanbesteding van leverings- of subsidiecontracten die worden gefinancierd uit hoofde van deze verordening mag worden deelgenomen door alle natuurlijke en rechtspersonen uit: 3. In geval van maatregelen in een derde land dat volgens de OESO-criteria tot de minst ontwikkelde landen behoort, staat de aanbesteding van leverings- of subsidiecontracten algemeen open. 4. In geval van buitengewone steunmaatregelen en interimresponsprogramma's zoals bedoeld in artikel 6, staat de aanbesteding van leverings- of subsidiecontracten algemeen open. 5. Aan de aanbesteding van leverings- of subsidiecontracten die worden gefinancierd uit hoofde van deze verordening mag in geval van maatregelen ter bereiking van de doelstellingen van artikel 4 worden deelgenomen door alle natuurlijke en rechtspersonen van een ontwikkelingsland of een land in overgang zoals bepaald door de OESO, en door natuurlijke of rechtspersonen uit alle andere landen die uit hoofde van de strategie in aanmerking komen. 6. Aan de aanbesteding van leverings- of subsidiecontracten die worden gefinancierd uit hoofde van deze verordening mag worden deelgenomen door internationale organisaties. 7. Deskundigen die worden voorgesteld in het kader van de aanbesteding van contracten hoeven niet aan de in dit artikel genoemde nationaliteitseisen te voldoen. 8. Alle leveringen en materialen die worden aangekocht op grond van een contract uit hoofde van deze verordening, moeten van oorsprong zijn uit de Gemeenschap of uit een land dat op grond van lid 2 tot en met 5 voor subsidie in aanmerking komt. 9. De deelname van natuurlijke en rechtspersonen uit derde landen of gebieden met traditionele economische, handels- of aardrijkskundige banden met het partnerland wordt per geval beoordeeld. De Commissie kan daarnaast in naar behoren gemotiveerde gevallen de deelname toestaan van natuurlijke en rechtspersonen uit andere landen, of het gebruik van leveringen en materialen van een andere oorsprong. Artikel 18 Voorfinanciering De uit voorfinancieringsbetalingen aan de begunstigde verkregen rente wordt afgetrokken van de uiteindelijke betaling. Artikel 19 Subsidies Overeenkomstig artikel 114 van Verordening (EG, Euratom) nr. 1605/2002 kunnen natuurlijke personen subsidie ontvangen. Artikel 20 Middelen die de Europese Investeringsbank of andere financiële tussenpersonen ter beschikking zijn gesteld De in artikel 11, lid 1, onder d), bedoelde middelen worden beheerd door financiële tussenpersonen, de Europese Investeringsbank (hierna "EIB) of andere banken of organisaties die in staat zijn deze te beheren. De Commissie dient per geval uitvoeringsbepalingen goed te keuren voor dit artikel, met name over de verdeling van de risico's, de beloning van de tussenpersoon die met de tenuitvoerlegging is belast, het gebruik en de invordering van de opbrengsten van het fonds en de afsluiting van de operatie. Artikel 21 Evaluatie De Commissie beoordeelt geregeld de resultaten en doelmatigheid van beleidslijnen en programma's en de doeltreffendheid van de programmering, om na te gaan of de doelstellingen zijn verwezenlijkt en aanbevelingen op te stellen om toekomstige maatregelen te verbeteren. De Commissie zendt inhoudelijke beoordelingsverslagen ter behandeling aan het overeenkomstig artikel 22, lid 1, ingestelde comité. De resultaten worden in aanmerking genomen bij de opstelling van programma's en de toewijzing van middelen. TITEL IV SLOTBEPALINGEN Artikel 22 Comité 1. De Commissie wordt bijgestaan door een comité. 2. Wanneer naar dit lid verwezen wordt, zijn artikelen 4 en 7 van Besluit 1999/468/EG van toepassing. De in artikel 4, lid 3, van Besluit 1999/468/EG bedoelde termijn wordt vastgesteld op 30 dagen. 3. Het comité stelt zijn reglement van orde vast. 4. Een waarnemer van de EIB neemt deel aan de werkzaamheden van het comité voor wat betreft kwesties die betrekking hebben op de Bank. Artikel 23 Verslaglegging De Commissie onderzoekt de vooruitgang bij de uitvoering van de maatregelen die krachtens deze verordening zijn genomen en legt het Europees Parlement en de Raad een jaarverslag over de uitvoering van de hulp voor. Zij zendt deze verslagen ook aan het Europees Economisch en Sociaal Comité en het Comité van de Regio's. Het verslag bevat gegevens met betrekking tot het voorafgaande jaar over de gefinancierde maatregelen, de resultaten van het toezicht en de beoordeling, en de uitvoering van de begroting wat betreft vastleggingen en betalingen per partnerland en -regio en per samenwerkingsterrein. Artikel 24 Financiële middelen De financiële middelen voor de uitvoering van deze verordening gedurende de periode 2007-2013 bedragen 2 062 000 000 EUR. De jaarlijkse kredieten worden toegestaan door de begrotingsautoriteit binnen de grenzen van het financieel kader. In de periode 2007-2013: Artikel 25 Herziening De Commissie legt het Europees Parlement en de Raad vóór 31 december 2010 een verslag voor met een evaluatie van de uitvoering van deze verordening gedurende de eerste drie jaar, zo nodig vergezeld van een voorstel met wijzigingen in de verordening. Artikel 26 Intrekkingen 1. Met ingang van 1 januari 2007 worden de volgende verordeningen ingetrokken: 2. De ingetrokken verordeningen blijven van toepassing voor rechtshandelingen en vastleggingen voor de begrotingsjaren voorafgaande aan 2007. Artikel 27 Inwerkingtreding Deze verordening treedt in werking op de twintigste dag volgende op die van haar bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese Unie. Zij is van toepassing van 1 januari 2007 tot en met 31 december 2013. Deze verordening is verbindend in al haar onderdelen en is rechtstreeks toepasselijk in elke lidstaat. Gedaan te Straatsburg, Voor het Europees Parlement Voor de Raad De voorzitter De voorzitter Bijlage Stabiliteitsinstrument Verklaring van de Commissie De Commissie stelt het Parlement ten gepasten tijde in kennis van de goedgekeurde uitzonderlijke steunmaatregelen. De Commissie ziet erop toe dat de maatregelen die in het kader van artikel 4, lid 1, onder a), voor de strijd tegen het terrorisme en de georganiseerde misdaad worden getroffen, conform het internationale recht zijn. Deze maatregelen hebben betrekking op landen die een duidelijke politieke wil laten blijken om deze problemen op een manier aan te gaan die een absoluut respect garandeert van hun internationale verplichtingen inzake de rechten van de mens en het toepasselijke humanitaire recht. De Commissie ziet nauwgezet toe op de tenuitvoerlegging van deze maatregelen teneinde het respect voor deze principes te garanderen. (Raadplegingsprocedure) Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan de Raad ( COM(2004)0627 ) (1) , – gelet op artikel 181 A van het EG-Verdrag, op grond waarvan het Parlement door de Raad is geraadpleegd (C6-0047/2005), – gelet op de verklaring van de Commissie betreffende de democratische controle en de samenhang van externe acties, gehecht aan het Interinstitutioneel Akkoord van 17 mei 2006 tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie betreffende de begrotingsdiscipline en een goed financieel bheer (2) en de daarop betrekking hebbende briefwisseling, – gelet op de verklaring van de Commissie in de plenaire vergadering van het Europees Parlement van 17 mei 2006, dat de Commissie een eventueel verzoek van het Europees Parlement aan de Commissie tot indiening van een voorstel om de steun van de Gemeenschap op te schorten of te hervatten naar behoren in aanmerking zal nemen en onverwijld en voldoende gedetailleerd zal beantwoorden, – gelet op artikel 51 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie buitenlandse zaken en de adviezen van de Commissie internationale handel, de Begrotingscommissie, de Commissie regionale ontwikkeling en de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling ( A6-0155/2006 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan het Commissievoorstel, als geamendeerd door het Parlement; 2. verzoekt de Commissie haar voorstel krachtens artikel 250, lid 2 van het EG-Verdrag dienovereenkomstig te wijzigen; 3. verzoekt de Raad, wanneer deze voornemens is af te wijken van de door het Parlement goedgekeurde tekst, het Parlement hiervan op de hoogte te stellen; 4. wenst opnieuw te worden geraadpleegd ingeval de Raad voornemens is ingrijpende wijzigingen aan te brengen in het voorstel van de Commissie; 5. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Het Europees Parlement , – gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese gemeenschap, in het bijzonder het derde streepje van artikel 202 daarvan, – gezien het Besluit 1999/468/EG van de Raad van 28 juni 1999 tot vaststelling van de voorwaarden voor de uitoefening van de aan de Commissie verleende uitvoeringsbevoegdheden (1) , – gezien het voorstel van de Commissie voor een besluit van de Raad tot wijziging van Besluit 1999/468/EG ( COM(2002)0719 ) (2) , – gezien de verklaring van vorige voorzitter van de Commissie, de heer Prodi in het Europees Parlement op 5 februari 2002 ("de verklaring-Prodi" ), – gezien zijn standpunt van 2 september 2003 (3) , – verwijzend naar zijn resolutie van 5 februari 2002 over de tenuitvoerlegging van de financiële-dienstenwetgeving (4) , – gezien het gewijzigde voorstel van de Commissie ( COM(2004)0324 ) (5) , – gezien het voorstel van besluit van de Raad (10126/1/2006 - C6-0190/2006)) (6) , – gezien het ontwerp van gezamenlijke verklaring (10125/2006 - C6-0208/2006), – gelet op artikel 120, lid 1 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie constitutionele zaken ( A6-0237/2006 ), Overwegende dat A. de Raad en de Commissie vorige herfst instemden met open gesprekken over de mogelijkheden om de hervorming van de comitologieprocedures uit te voeren op basis van het gewijzigde voorstel van de Commissie, B. de Conferentie van voorzitters op 10 november 2005 besloot om gesprekken te beginnen met de Raad en de Commissie over de comitologieprocedures en daartoe opdracht gaf aan de voorzitter van de Conferentie van comitévoorzitters en de rapporteur van het verantwoordelijke comité, die werd vernieuwd op 19 januari 2006, C. deze gesprekken geleid hebben tot een ontwerp voor een nieuwe procedure en ontwerpverklaringen in verband met het besluit dat over deze procedure moet worden genomen, D. het besluit een nieuwe procedure zal invoeren in het besluit van 1999 inzake comitologie, bekend als de "Regelgevingsprocedure met toetsing", die het Europees Parlement en de Raad het recht zullen geven om "quasi-wetgevende" maatregelen te onderzoeken waarbij een volgens medebeslissing aangenomen besluit op voet van gelijkheid wordt uitgevoerd en om die maatregelen te verwerpen, E. het Verdrag tot vaststelling van een Grondwet voor Europadat door alle staatshoofden en regeringsleiders is ondertekend, aan het Parlement het recht verleend om de delegatie van bevoegdheden in te trekken (artikel I-36); dat de definitieve compromistekst van een nieuwe regelgevingsprocedure met toetsing niet in een dergelijk recht voor het Parlement voorziet; dat het recht om een delegatie van bevoegdheden in te trekken derhalve een fundamenteel verzoek van het Europees Parlement blijft, iets wat met name via het Constitutioneel Verdrag kan worden ingewilligd; F. het besluit vergezeld zal gaan van een gezamenlijke verklaring van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie, een verklaring van de Commissie, op te nemen in de notulen van de Raad en verklaringen van de Commissie betreffende de tenuitvoerlegging en toepassing van de nieuwe procedure, G. deze verklaringen belangrijke punten weergeven die in de onderhandelingen werden ingebracht door de drie instellingen; dat zonder deze verklaringen het compromis over de nieuwe procedure niet bereikt zou zijn en het praktische gevolg ervan niet zou zijn gewaarborgd, 1. keurt het sluiten van de overeenkomst goed die de vorm aanneemt van een gezamenlijke verklaring, bijgevoegd bij dit besluit; 2. neemt kennis van de verklaring van de Commissie betreffende haar belofte om transparantiemaatregelen te nemen, gedaan in verband met de gezamenlijke verklaring; 3. neemt kennis van de verklaringen van de Commissie betreffende het taalregime en het beginpunt van de periode voor onderzoek en de afstemming van de vigerende bepalingen, gedaan bij dezelfde gelegenheid; 4. verzoekt zijn Voorzitter dit besluit ter informatie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Verklaring van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie 1. Het verheugt het Europees Parlement, de Raad en de Commissie dat het besluit van de Raad tot wijziging van Besluit 1999/468/EG van de Raad van 28 juni 1999 tot vaststelling van de voorwaarden voor de uitoefening van de aan de Commissie verleende uitvoeringsbevoegdheden (7) binnenkort wordt aangenomen. De opneming in het besluit van 1999 van een nieuwe procedure, gekend als "regelgevingsprocedure met toetsing", zal de wetgever de mogelijkheid bieden "quasi-wetgevende" maatregelen ter uitvoering van een volgens de medebeslissingsprocedure aangenomen besluit vooraf te toetsen. 2. Het Europees Parlement, de Raad en de Commissie beklemtonen dat dit besluit binnen het bestek van het huidige verdrag een bevredigende horizontale oplossing biedt voor het verzoek van het Europees Parlement, de uitvoering van de volgens de medebeslissingsprocedure aangenomen wetgevingsbesluiten te toetsen. 3. Onverminderd de prerogatieven van de wetgevingsautoriteiten, zijn het Europees Parlement en de Raad het erover eens dat de beginselen van goede wetgeving vereisen dat aan de Commissie uitvoeringsbevoegdheden van onbeperkte duur worden verleend. Het Europees Parlement, de Raad en de Commissie zijn evenwel van oordeel dat, wanneer een aanpassing binnen een bepaalde termijn z'n beslag moet krijgen, de door de wetgever uitgeoefende controle zou kunnen worden versterkt door de opneming van een clausule waarin de Commissie wordt verzocht een voorstel tot herziening of intrekking van de bepalingen betreffende de delegatie van uitvoeringsbevoegdheden in te dienen. 4. Deze nieuwe procedure zal vanaf de inwerkingtreding worden toegepast op de "quasi-wetgevende" maatregelen waarin zal worden voorzien bij de besluiten die volgens de medebeslissingsprocedure zullen worden aangenomen, waaronder ook de maatregelen waarin wordt voorzien bij de besluiten die in de toekomst zullen worden aangenomen op het gebied van de financiële diensten ("Lamfalussy"-besluiten). Daarentegen vergt de toepassing van deze procedure op reeds geldende, volgens de medebeslissingsprocedure aangenomen besluiten dat deze besluiten volgens de geldende procedures worden aangepast, teneinde de in artikel 5 van Besluit 1999/468/EG bedoelde regelgevingsprocedure te vervangen door de regelgevingsprocedure met toetsing, telkens wanneer het gaat om maatregelen die onder de werkingssfeer van laatstgenoemde procedure vallen. 5. Volgens het Europees Parlement, de Raad en de Commissie moeten de volgende besluiten dringend worden aangepast: a) Verordening van het Europees Parlement en de Raad inzake voedings- en gezondheidsclaims voor levensmiddelen (nog niet verschenen in het Publicatieblad) b) Richtlijn 2006/49/EG van het Europees Parlement en de Raad van 14 juni 2006 tot herschikking van Richtlijn 93/6/EEG van de Raad van 15 maart 1993 inzake de kapitaaltoereikendheid van beleggingsondernemingen en kredietinstellingen (nog niet verschenen in het Publicatieblad) c) Richtlijn 2006/48/EG van het Europees Parlement en de Raad van 14 juni 2006 tot herschikking van Richtlijn 2000/12/EG van het Europees Parlement en de Raad van 20 maart 2000 betreffende de toegang tot en de uitoefening van de werkzaamheden van kredietinstellingen (nog niet verschenen in het Publicatieblad) d) Richtlijn 2006/43/EG van het Europees Parlement en de Raad van 17 mei 2006 betreffende de wettelijke controles van jaarrekeningen en geconsolideerde jaarrekeningen, tot wijziging van de Richtlijnen 78/660/EEG en 83/349/EEG van de Raad en houdende intrekking van Richtlijn 84/253/EEG van de Raad (PB L 157 van 9.6.2006, blz. 87) e) Verordening (EG) nr. 562/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 15 maart 2006 tot vaststelling van een communautaire code betreffende de overschrijding van de grenzen door personen (Schengengrenscode) (PB L 105 van 13.4.2006, blz. 1) f) Richtlijn 2005/60/EG van het Europees Parlement en de Raad van 26 oktober 2005 tot voorkoming van het gebruik van het financiële stelsel voor het witwassen van geld en de financiering van terrorisme (PB L 309 van 25.11.2005, blz. 15) g) Richtlijn 2005/32/EG van het Europees Parlement en de Raad van 6 juli 2005 betreffende de totstandbrenging van een kader voor het vaststellen van eisen inzake ecologisch ontwerp voor energieverbruikende producten en tot wijziging van Richtlijn 92/42/EEG van de Raad en de Richtlijnen 96/57/EG en 2000/55/EG van het Europees Parlement en de Raad (PB L 191 van 22.7.2005, blz. 29) h) Richtlijn 2005/1/EG van het Europees Parlement en de Raad van 9 maart 2005 tot wijziging van de Richtlijnen 73/239/EEG, 85/611/EEG, 91/675/EEG, 92/49/EEG en 93/6/EEG van de Raad en de Richtlijnen 94/19/EG, 98/78/EG, 2000/12/EG, 2001/34/EG, 2002/83/EG en 2002/87/EG met het oog op de instelling van een nieuwe comitéstructuur voor financiële diensten (PB L 79 van 24.3.2005, blz. 9) i) Verordening (EG) nr. 396/2005 van het Europees Parlement en de Raad van 23 februari 2005 tot vaststelling van maximumgehalten aan bestrijdingsmiddelenresiduen in of op levensmiddelen en diervoeders van plantaardige en dierlijke oorsprong en houdende wijziging van Richtlijn 91/414/EEG van de Raad (PB L 70 van 16.3.2005, blz. 1) j) Richtlijn 2004/109/EG van het Europees Parlement en de Raad van 15 december 2004 betreffende de transparantievereisten die gelden voor informatie over uitgevende instellingen waarvan effecten tot de handel op een gereglementeerde markt zijn toegelaten en tot wijziging van Richtlijn 2001/34/EG (PB L 390 van 31.12.2004, blz. 38) k) Richtlijn 2004/39/EG van het Europees Parlement en de Raad van 21 april 2004 betreffende markten voor financiële instrumenten, tot wijziging van de Richtlijnen 85/611/EEG en 93/6/EEG van de Raad en van Richtlijn 2000/12/EG van het Europees Parlement en de Raad en houdende intrekking van Richtlijn 93/22/EEG van de Raad (PB L 145 van 30.4.2004, blz. 1) l) Richtlijn 2003/71/EG van het Europees Parlement en de Raad van 4 november 2003 betreffende het prospectus dat gepubliceerd moet worden wanneer effecten aan het publiek worden aangeboden of tot de handel worden toegelaten en tot wijziging van Richtlijn 2001/34/EG (PB L 345 van 31.12.2003, blz. 64) m) Verordening (EG) nr. 1829/2003 van het Europees Parlement en de Raad van 22 september 2003 inzake genetisch gemodificeerde levensmiddelen en diervoeders (PB L 268 van 18.10.2003, blz. 1) n) Richtlijn 2003/41/EG van het Europees Parlement en de Raad van 3 juni 2003 betreffende de werkzaamheden van en het toezicht op instellingen voor bedrĳfspensioenvoorziening (PB L 235 van 23.9.2003, blz. 10) o) Richtlijn 2003/6/EG van het Europees Parlement en de Raad van 28 januari 2003 betreffende handel met voorwetenschap en marktmanipulatie (marktmisbruik) (PB L 96 van 12.4.2003, blz. 16) p) Richtlijn 2002/96/EG van het Europees Parlement en de Raad van 27 januari 2003 betreffende afgedankte elektrische en elektronische apparatuur (AEEA) (PB L 37 van 13.2.2003, blz. 24) q) Richtlijn 2002/95/EG van het Europees Parlement en de Raad van 27 januari 2003 betreffende beperking van het gebruik van bepaalde gevaarlijke stoffen in elektrische en elektronische apparatuur (PB L 37 van 13.2.2003, blz. 19) r) Richtlijn 2002/87/EG van het Europees Parlement en de Raad van 16 december 2002 betreffende het aanvullende toezicht op kredietinstellingen, verzekeringsondernemingen en beleggingsondernemingen in een financieel conglomeraat en tot wijziging van de Richtlijnen 73/239/EEG, 79/267/EEG, 92/49/EEG, 92/96/EEG, 93/6/EEG en 93/22/EEG van de Raad en van de Richtlijnen 98/78/EG en 2000/12/EG van het Europees Parlement en de Raad (PB L 35 van 11.2.2003, blz. 1) s) Verordening (EG) nr. 1606/2002 van het Europees Parlement en de Raad van 19 juli 2002 betreffende de toepassing van internationale standaarden voor jaarrekeningen (PB L 243 van 11.9.2002, blz. 1) t) Richtlijn 2001/107/EG van het Europees Parlement en de Raad van 21 januari 2002 tot wijziging van Richtlijn 85/611/EEG van de Raad tot coördinatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen betreffende bepaalde instellingen voor collectieve belegging in effecten (icbe's) met het oog op de reglementering van beheermaatschappijen en vereenvoudigde prospectussen (PB L 41 van 13.2.2002, blz. 20) u) Richtlijn 2001/83/EG van het Europees Parlement en de Raad van 6 november 2001 tot vaststelling van een communautair wetboek betreffende geneesmiddelen voor menselijk gebruik (PB L 311 van 28.11.2001, blz. 67) v) Richtlijn 2001/18/EG van het Europees Parlement en de Raad van 12 maart 2001 inzake de doelbewuste introductie van genetisch gemodificeerde organismen in het milieu en tot intrekking van Richtlijn 90/220/EEG van de Raad (PB L 106 van 17.4.2001, blz. 1) w) Richtlijn 2000/60/EG van het Europees Parlement en de Raad van 23 oktober 2000 tot vaststelling van een kader voor communautaire maatregelen betreffende het waterbeleid (PB L 327 van 22.12.2000, blz. 1) x) Richtlijn 2000/53/EG van het Europees Parlement en de Raad van 18 september 2000 betreffende autowrakken (PB L 269 van 21.10.2000, blz. 34) y) Richtlijn 98/8/EG van het Europees Parlement en de Raad van 16 februari 1998 betreffende het op de markt brengen van biociden (PB L 123 van 24.4.1998, blz. 1). De Commissie heeft te kennen gegeven dat zij daartoe bij het Europees Parlement en de Raad voorstellen tot wijziging van de bovengenoemde besluiten zal indienen, teneinde er de regelgevingsprocedure met toetsing in op te nemen en, als gevolg daarvan, eventuele bepalingen van deze besluiten die in een beperking in de tijd van de delegatie van de uitvoeringsbevoegdheden aan de Commissie voorzien, in te trekken. Het Europees Parlement en de Raad zullen erop toezien dat deze voorstellen met de grootste spoed worden aangenomen. 6. Overeenkomstig het Interinstitutioneel akkoord "Beter wetgeven" (8) van 16 december 2003 herinneren het Europees Parlement, de Raad en de Commissie aan de belangrijke rol van de uitvoeringsmaatregelen in de wetgeving. Zij zijn tevens van oordeel dat de algemene beginselen van het Interinstitutioneel akkoord van 22 december 1998 betreffende de gemeenschappelijke richtsnoeren voor de redactionele kwaliteit van de communautaire wetgeving (9) in elk geval van toepassing dienen te zijn op de maatregelen van algemene strekking die volgens de nieuwe regelgevingsprocedure met toetsing worden aangenomen. (Raadplegingsprocedure – hernieuwde raadpleging) Het Europees Parlement, – gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap en in het bijzonder het derde streepje van artikel 202 daarvan, – gelet op Artikel I-36, van het Verdrag tot vaststelling van een Grondwet voor Europa (1) , – gezien het voorstel van besluit van de Raad (10126/1/2006) (2) , – gezien het voorstel van de Commissie aan de Raad ( COM(2002)0719 ) (3) en het gewijzigde voorstel ( COM(2004)0324 ) (4) , – gezien zijn standpunt van 2 september 2003 (5) , – andermaal geraadpleegd door de Raad overeenkomstig artikel 202 van het EG-Verdrag (C6-0190/2006), – gelet op artikel 51 en artikel 55, lid 3 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie constitutionele zaken ( A6-0236/2006 ), 1. keurt het voorstel van besluit van de Raad goed; 2. verzoekt de ten principale bevoegde commissie te onderzoeken of het nodig is het Reglement te veranderen, in het bijzonder artikel 81, teneinde het Parlement in staat te stellen gebruik te maken van zijn rechten volgens de nieuwe regelgevingsprocedure met toetsing volgens de best mogelijke voorwaarden; 3. verzoekt zijn Voorzitter dit standpunt te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. (Medebeslissingsprocedure: eerste lezing) Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2005)0343 ) (1) , – gelet op artikel 251, lid 2 en artikel 95 van het EG-Verdrag, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C6-0246/2005), – gelet op artikel 51 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken en het advies van de Commissie economische en monetaire zaken ( A6-0196/2006 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan het Commissievoorstel, als geamendeerd door het Parlement; 2. verzoekt om hernieuwde voorlegging indien de Commissie voornemens is ingrijpende wijzigingen in dit voorstel aan te brengen of dit door een nieuwe tekst te vervangen; 3. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Standpunt van het Europees Parlement in eerste lezing vastgesteld op 6 juli 2006 met het oog op de aanneming van Verordening (EG) nr. .../2006 van het Europees Parlement en de Raad betreffende bij geldovermakingen te voegen informatie over de betaler (Voor de EER relevante tekst) HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, en met name op artikel 95, Gezien het voorstel van de Commissie, Gezien het advies van de Europese Centrale Bank (2) , Handelend volgens de procedure van artikel 251 van het Verdrag (3) , Overwegende hetgeen volgt: (1) Zwartgeldstromen kunnen de stabiliteit en de reputatie van de financiële sector aantasten en een gevaar betekenen voor de interne markt. Terrorisme ondergraaft de fundamenten van onze maatschappij. De soliditeit, integriteit en stabiliteit van kredietinstellingen en financiële instellingen en het vertrouwen in het financiële stelsel als geheel kunnen ernstig in gevaar worden gebracht door de pogingen van criminelen en hun medeplichtigen om hetzij de herkomst van de opbrengsten van misdrijven te verhullen, hetzij rechtmatig verkregen gelden aan te wenden voor terroristische doeleinden. (2) Witwassers en terrorismefinanciers kunnen, ter vergemakkelijking van hun criminele activiteiten, van de aan de geïntegreerde financiële ruimte inherente liberalisering van het kapitaalverkeer en van het verrichten van financiële diensten trachten te profiteren, indien niet op communautair niveau bepaalde coördinerende maatregelen worden genomen. Grootschalig optreden van de Gemeenschap kan een uniforme omzetting in de gehele Europese Unie waarborgen van speciale aanbeveling VII betreffende elektronische overmakingen (Special Recommendation VII - SR VII) van de Financiële Actiegroep Witwassen van Geld en Terrorismefinanciering (FATF), ingesteld bij de G7 Conferentie van Parijs van 1989, waarbij met name geen discriminatie mag optreden tussen binnenlandse betalingen in een lidstaat en grensoverschrijdende betalingen tussen lidstaten. Een ongecoördineerd optreden door individuele lidstaten op het gebied van grensoverschrijdende geldovermakingen kan ernstige negatieve gevolgen hebben voor de goede werking van betalingssystemen op EU-niveau en aldus een schadelijk effect sorteren op de interne markt voor financiële diensten. (3) In de nasleep van de terroristische aanslagen in de Verenigde Staten op 11 september 2001 heeft de Europese Raad op zijn buitengewone bijeenkomst van 21 september 2001 herhaald dat de strijd tegen het terrorisme een prioritaire doelstelling van de Europese Unie is. De Europese Raad heeft zijn goedkeuring gehecht aan een actieplan met het oog op de versterking van de politiële en justitiële samenwerking, de ontwikkeling van internationale rechtsinstrumenten om terrorisme tegen te gaan, de voorkoming van terrorismefinanciering, de versterking van de veiligheid in de luchtvaart en het bewerkstelligen van een betere samenhang tussen alle relevante beleidsterreinen van de Unie. Dit actieplan is door de Europese Raad herzien naar aanleiding van de terroristische aanslagen van 11 maart 2004 te Madrid en is er thans specifiek op gericht te waarborgen dat het wetgevingskader dat de Gemeenschap heeft ingesteld met het oog op de bestrijding van het terrorisme en de verbetering van de justitiële samenwerking, wordt aangepast aan de negen speciale aanbevelingen inzake de financiering van terrorisme welke zijn aangenomen door de FATF. (4) Ter voorkoming van de financiering van terrorisme zijn maatregelen genomen om de financiële en economische middelen van bepaalde personen, groepen en entiteiten te bevriezen, zoals Verordening (EG) nr. 2580/2001 (4) en Verordening (EG) nr. 881/2002 van 27 mei 2002 (5) . Met hetzelfde doel voor ogen zijn maatregelen genomen om het financiële stelsel te beschermen tegen de aanwending van financiële en economische middelen voor terroristische doeleinden. Richtlijn 2005/60/EG (6) bevat een aantal maatregelen dat erop gericht is het misbruik van het financiële stelsel voor het witwassen van geld en terrorismefinanciering tegen te gaan. Geen van deze maatregelen maken het terroristen en andere criminelen echter volkomen onmogelijk om zich toegang te verschaffen tot betalingssystemen voor het doorsluizen van hun gelden. (5) Ter bevordering van een coherente internationale aanpak van de bestrijding van het witwassen van geld en terrorismefinanciering dient in toekomstige communautaire maatregelen rekening te worden gehouden met de ontwikkelingen op dat terrein, namelijk de negen door de FATF aangenomen speciale aanbevelingen inzake de financiering van terrorisme, en met name SR VII, alsook de herziene interpretatieve nota voor de tenuitvoerlegging van deze aanbeveling. (6) De volledige traceerbaarheid van geldovermakingen kan een bijzonder belangrijk en nuttig hulpmiddel zijn bij de voorkoming van, het onderzoek naar en de opsporing van het witwassen van geld of terrorismefinanciering. Om te waarborgen dat de informatie over de betaler door heel de hele betalingsketen wordt doorgegeven, verdient het bijgevolg aanbeveling te voorzien in een systeem dat betalingsdienstaanbieders ertoe verplicht bij geldovermakingen accurate en betekenisvolle informatie over de betaler te voegen. (7) Het bepaalde in deze verordening is van toepassing onverminderd Richtlijn 95/46/EG (7) . Bijvoorbeeld mag informatie die in het kader van deze verordening wordt vergaard en bijgehouden, niet voor commerciële doeleinden worden gebruikt. (8) Personen die alleen maar papieren documenten in elektronische vorm omzetten en op contractbasis werkzaam zijn bij een betalingsdienstaanbieder, vallen niet onder de werkingssfeer van deze verordening; hetzelfde geldt voor natuurlijke of rechtspersonen die betalingsdienstaanbieders alleen maar een berichtensysteem of andere ondersteuningssystemen voor de overdracht van fondsen en/of clearing- en afwikkelingssystemen bieden. (9) Als bij geldovermakingen het witwasrisico of het risico van terrorismefinanciering klein is, verdient het aanbeveling dergelijke geldovermakingen van het toepassingsgebied van deze verordening uit te sluiten. Deze ontheffingen betreffen krediet- of debetkaarten, opnames bij geldautomaten, automatische overmakingen, ingehouden cheques, betalingen van belastingen, boetes of andere heffingen en geldovermakingen, waarbij de betalers en begunstigden beiden betalingsdienstaanbieders zijn die voor eigen rekening handelen. Voorts mogen de lidstaten, om recht te doen aan de kenmerken van de nationale betalingssystemen, elektronische betalingen uitzonderen, op voorwaarde dat het altijd mogelijk is de betaler via de geldovermakingen te traceren. Indien de lidstaten de ontheffing voor elektronisch geld in het kader van Richtlijn 2005/60/EG hebben toegepast, moeten zij die ontheffing in het kader van deze richtlijn toepassen, op voorwaarde dat het bedrag van de elektronische overmaking niet hoger is dan 1 000 EUR. (10) De ontheffing voor elektronisch geld, zoals omschreven in Richtlijn 2000/46/EG (8) , geldt voor elektronisch geld, ongeacht het feit of de uitgevende instelling van dergelijk geld krachtens artikel 8 van deze richtlijn al dan niet ontheffing is verleend. (11) Om de doeltreffendheid van de betalingssystemen niet te hinderen, dienen de vereisten voor verificatie van geldovermakingen die via een rekening gebeuren worden gescheiden van de geldovermakingen die niet via een rekening gebeuren. Om te zorgen voor een juist evenwicht tussen, enerzijds het risico dat transacties in de clandestiniteit worden gedrongen doordat al te strikte identificatieverplichtingen worden opgelegd en, anderzijds, de potentiële terroristische dreiging die van kleine geldovermakingen uitgaat, in geval van geldovermakingen die niet via een rekening gebeuren, dient enkel bij individuele geldovermakingen die 1 000 EUR overschrijden, de verplichting om te verifiëren of de informatie over de betaler accuraat is, te worden toegepast, onverminderd de verplichtingen van Richtlijn 2005/60/EG. Voor geldovermakingen via een rekening wordt er van de betalingsdienstaanbieders niet vereist dat ze voor elke geldovermaking, waarbij aan de verplichtingen van Richtlijn 2005/60/EG is voldaan, de informatie over de betaler nagaan. (12) Tegen de achtergrond van Verordening (EG) nr. 2560/2001 (9) de ededeling van de Commissie betreffende een nieuw rechtskader voor betalingen in de interne markt (10) , is het voldoende om bij geldovermakingen binnen de Gemeenschap een minimum aan informatie over de betaler te verstrekken. (13) Teneinde de voor de bestrijding van het witwassen van geld of terrorismefinanciering in derde landen verantwoordelijke autoriteiten in staat te stellen de herkomst te traceren van de gelden die voor deze doeleinden worden gebruikt, dient bij geldovermakingen vanuit de Gemeenschap naar buiten de Gemeenschap volledige informatie over de betaler te worden gevoegd. Aan deze autoriteiten mag alleen toegang tot de volledige informatie over de betaler worden verleend voor de voorkoming van, het onderzoek naar en de opsporing van het witwassen van geld of terrorismefinanciering. (14) Opdat geldovermakingen van een enkele betaler aan meerdere begunstigden op goedkope wijze kunnen worden verzonden in batchbestanden waarin de afzonderlijke geldovermakingen vanuit de Gemeenschap naar buiten de Gemeenschap zijn opgenomen, dient het mogelijk te zijn dat bij deze afzonderlijke geldovermakingen alleen het rekeningnummer van de betaler of een unieke identificatiecode wordt gevoegd, mits het batchbestand de volledige informatie over de betaler bevat. (15) Om na te gaan of de vereiste informatie over de betaler bij de geldovermakingen is gevoegd en om verdachte transacties te helpen opsporen, dient de betalingsdienstaanbieder van de begunstigde over effectieve procedures te beschikken om op te merken dat informatie over de betaler ontbreekt. (16) Vanwege de potentiële dreiging van terrorismefinanciering die van anonieme geldovermakingen uitgaat, verdient het aanbeveling de betalingsdienstaanbieder van de begunstigde ertoe in staat te stellen dergelijke situaties te vermijden of recht te zetten wanneer hij zich rekenschap geeft van het ontbreken of de onvolledigheid van de informatie over de betaler. In dit verband dient op grond van de risicogevoeligheid evenwel enige flexibiliteit te worden toegestaan ten aanzien van de reikwijdte van de informatie over de betaler. Voorts dient de verantwoordelijkheid voor de correctheid en volledigheid van de informatie over de betaler bij de betalingsdienstaanbieder van de betaler te blijven berusten. Ingeval de betalingsdienstaanbieder van de betaler buiten het grondgebied van de Gemeenschap is gevestigd, dienen overeenkomstig Richtlijn 2005/60/EG uitgebreide "ken-uw-cliënt"-maatregelen te worden toegepast ten aanzien van grensoverschrijdende correspondentbankrelaties met deze betalingsdienstaanbieder. (17) Als er richtsnoeren van de bevoegde nationale instanties bestaan in verband met de verplichtingen om alle overdrachten te verwerpen van een betalingsdienstaanbieder die regelmatig nalaat de vereiste informatie over de betaler te verstrekken of om al dan niet de zakelijke relatie met deze betalingsdienstaanbieder te beperken of te beëindigen, moeten deze onder meer gebaseerd zijn op de convergentie van de beste praktijken en moeten ze tevens rekening houden met het feit dat de herziene interpretatieve nota bij SR VII van de FATF derde landen toelaat een drempel van 1 000 EUR of 1 000 USD te stellen voor de verplichting om informatie over de betaler toe te sturen, zonder daarbij afbreuk te doen aan de doelstelling om het witwassen van geld en terrorismefinanciering doeltreffend te bestrijden. (18) De betalingsdienstaanbieder van de begunstigde dient op basis van een risicobeoordeling hoe dan ook bijzondere waakzaamheid aan de dag te leggen wanneer hij zich rekenschap geeft van het ontbreken of de onvolledigheid van de informatie over de betaler en dient verdachte transacties aan de bevoegde autoriteiten te melden overeenkomstig de meldingsplicht in Richtlijn 2005/60/EG en in de nationale uitvoeringsmaatregelen. (19) De bepalingen over geldovermakingen waarbij informatie over de betaler ontbreekt of onvolledig is, gelden onverminderd eventuele verplichtingen van betalingsdienstaanbieders om geldovermakingen waarbij civiel-, bestuurs- of strafrechtelijke bepalingen worden overtreden, stop te zetten of te weigeren. (20) Totdat de technische beperkingen zijn opgeheven die intermediaire betalingsdienstaanbieders kunnen beletten te voldoen aan de verplichting om alle ontvangen informatie over de betaler door te geven, dienen deze intermediaire betalingsdienstaanbieders deze informatie te bewaren. Deze technische beperkingen zouden moeten zijn opgeheven zodra de betalingssystemen zijn gemoderniseerd. (21) Aangezien het bij een strafrechtelijk onderzoek mogelijk is dat pas maanden of zelfs jaren nadat de oorspronkelijke geldovermaking heeft plaatsgevonden, kan worden uitgemaakt welke de benodigde gegevens of wie de betrokken personen zijn, verdient het aanbeveling dat betalingsdienstaanbieders informatie over de betaler te bewaren met het oog op de voorkoming van, het onderzoek naar en de opsporing van het witwassen van geld of terrorismefinanciering. Deze informatie dient gedurende een beperkte periode te worden bewaard. (22) Om snel te kunnen optreden in het kader van de terrorismebestrijding, dienen betalingsdienstaanbieders ook onverwijld te kunnen reageren op verzoeken om informatie over de betaler van de voor de bestrijding van het witwassen van geld of terrorismefinanciering verantwoordelijke autoriteiten van de lidstaat waar zij gevestigd zijn. (23) Het aantal werkdagen in de lidstaat van de betalingsdienstaanbieder van de betaler is bepalend voor het aantal dagen om te reageren op verzoeken om informatie over de betaler. (24) Gezien het belang van de bestrijding van het witwassen van geld en terrorismefinanciering dienen de lidstaten in hun nationale recht in doeltreffende, evenredige en afschrikkende sancties te voorzien ter bestraffing van de niet-naleving van deze verordening. (25) De voor de uitvoering van deze verordening vereiste maatregelen worden vastgesteld overeenkomstig Besluit 1999/468/EG van de Raad van 28 juni 1999 tot vaststelling van de voorwaarden voor de uitoefening van de aan de Commissie verleende uitvoeringsbevoegdheden (11) . (26) Een aantal landen en gebieden dat niet tot het grondgebied van de Gemeenschap behoort, heeft een monetaire unie met of maakt deel uit van de valutazone van een lidstaat of heeft een monetaire overeenkomst met de Europese Gemeenschap, vertegenwoordigd door een lidstaat, ondertekend, en heeft betalingsdienstaanbieders die rechtstreeks of onrechtstreeks deelnemen aan de betalings- en afwikkelingssystemen van die lidstaat. Om te vermijden dat de toepassing van deze verordening op geldovermakingen tussen de betrokken lidstaat en deze landen of gebieden een groot negatief effect heeft op de economie van deze landen en gebieden, verdient het aanbeveling te voorzien in de mogelijkheid om dergelijke geldovermakingen als geldovermakingen binnen de betrokken lidstaten te behandelen. (27) Om giften voor liefdadigheidsdoeleinden niet te ontmoedigen, verdient het aanbeveling de lidstaten toe te staan op hun grondgebied gevestigde betalingsdienstaanbieders voor geldovermakingen tot een maximumbedrag van 150 EUR die op het grondgebied van die lidstaat worden uitgevoerd, te ontheffen van de verzameling, verificatie, bewaring of toezending van informatie over de betaler. Het verdient eveneens aanbeveling deze mogelijkheid afhankelijk te stellen van het vervullen van een aantal voorwaarden door non-profitorganisaties, zodat de lidstaten zich ervan kunnen vergewissen dat terroristen deze ontheffing niet aangrijpen om dergelijke organisaties te misbruiken als dekmantel of hulpmiddel voor de financiering van hun activiteiten. (28) Aangezien de doelstellingen van deze verordening niet voldoende door de lidstaten kunnen worden verwezenlijkt en derhalve vanwege de omvang of de gevolgen van de maatregel beter door de Gemeenschap kunnen worden verwezenlijkt, kan de Gemeenschap, overeenkomstig het in artikel 5 van het Verdrag neergelegde subsidiariteitsbeginsel, maatregelen nemen. Overeenkomstig het in hetzelfde artikel neergelegde evenredigheidsbeginsel, gaat deze verordening niet verder dan wat nodig is om deze doelstellingen te verwezenlijken. (29) Om tot een coherente aanpak van de bestrijding van het witwassen van geld en terrorismefinanciering te komen, is het aangewezen dat de belangrijkste bepalingen van deze verordening met ingang van dezelfde datum van toepassing worden als de desbetreffende bepalingen die op internationaal niveau zijn aangenomen, HEBBEN DE VOLGENDE VERORDENING VASTGESTELD: Hoofdstuk I Onderwerp, definities en toepassingsgebied Artikel 1 Onderwerp Bij deze verordening worden voorschriften vastgesteld met betrekking tot de bij geldovermakingen te voegen informatie over de betalers van deze gelden met het oog op de voorkoming van, het onderzoek naar en de opsporing van het witwassen van geld en terrorismefinanciering. Artikel 2 Definities Voor de toepassing van deze verordening wordt verstaan onder: Artikel 3 Toepassingsgebied 1. Deze verordening is van toepassing op in om het even welke valuta luidende geldovermakingen die worden verzonden of ontvangen door een betalingsdienstaanbieder die in de Gemeenschap is gevestigd. 2. Deze verordening is niet van toepassing op geldovermakingen die met behulp van een krediet- of debetkaart worden verricht, mits 3. Wanneer een lidstaat ervoor kiest de in artikel 11, lid 5, onder d), van Richtlijn 2005/60/EG bedoelde ontheffing toe te passen, is deze verordening niet van toepassing op geldovermakingen die worden verricht met elektronisch geld dat valt onder deze afwijking, tenzij het bedrag van de transactie hoger is dan 1 000 EUR. 4. Onverminderd lid 3, is deze verordening niet van toepassing op geldovermakingen die via een mobiele telefoon of een ander digitaal of Informatie Technologie (IT)-toestel werden verricht, indien dergelijke geldovermakingen vooraf zijn betaald en de 150 EUR niet overschrijden. 5. Deze verordening is niet van toepassing op geldovermakingen die met behulp van een mobiele telefoon of een ander digitaal of IT-toestel worden verricht, indien dergelijke geldovermakingen achteraf worden betaald en aan de volgende voorwaarden voldoen: 6. Lidstaten kunnen beslissen deze verordening niet toe te passen op geldovermakingen binnen zijn grondgebied naar de rekening van een begunstigde waarmee betalingen voor de levering van goederen of de verrichting van diensten kunnen worden gedaan, indien: De lidstaten die van deze ontheffing gebruik maken, stellen de Commissie daarvan in kennis. 7. Deze verordening is niet van toepassing op Hoofdstuk II Verplichtingen van de betalingsdienstaanbieder van de betaler Artikel 4 Volledige informatie over de betaler 1. De volledige informatie over de betaler bestaat uit zijn naam, adres en rekeningnummer. 2. Het adres mag worden vervangen door de geboorteplaats en –datum van de betaler, zijn cliëntidentificatienummer of zijn nationaal identiteitsnummer. 3. Bij gebreke van het rekeningnummer van de betaler vervangt de betalingsdienstaanbieder van de betaler dit door een unieke identificatiecode aan de hand waarvan de transactie terug kan worden getraceerd naar de betaler. Artikel 5 Bij geldovermakingen te voegen informatie en bewaren van bewijsstukken 1. Betalingsdienstaanbieders zorgen ervoor dat de volledige informatie over de betaler bij de geldovermakingen wordt gevoegd. 2. Alvorens de gelden over te maken, verifieert de betalingsdienstaanbieder van de betaler de volledige informatie over de betaler aan de hand van documenten, gegevens of informatie afkomstig van een betrouwbare en onafhankelijke bron. 3. Bij de overmaking van gelden vanaf een rekening wordt de verificatie geacht te hebben plaatsgevonden indien: 4. Onverminderd artikel 7, onder c), van Richtlijn 2005/60/EG verifieert de betalingsdienstaanbieder, ingeval van geldovermakingen die niet via een rekening gebeuren, de informatie over de betaler evenwel slechts indien het bedrag 1 000 EUR overschrijdt, behalve als de transactie in verschillende verrichtingen gebeurt waartussen een verband lijkt te bestaan, en deze samen hoger zijn dan 1 000 EUR. 5. De betalingsdienstaanbieder van de betaler bewaart gedurende vijf jaar de volledige informatie over de betaler welke bij geldovermakingen wordt gevoegd. Artikel 6 Geldovermakingen binnen de Gemeenschap 1. In afwijking van artikel 5, lid 1, wordt bij geldovermakingen waarbij zowel de betalingsdienstaanbieder van de betaler als de betalingsdienstaanbieder van de begunstigde in de Gemeenschap is gevestigd, alleen het rekeningnummer van de betaler gevoegd of een unieke identificatiecode aan de hand waarvan de transactie terug kan worden getraceerd naar de betaler. 2. Indien de betalingsdienstaanbieder van de begunstigde daarom verzoekt, stelt de betalingsdienstaanbieder van de betaler evenwel uiterlijk drie werkdagen na ontvangst van dit verzoek de volledige informatie over de betaler ter beschikking van de betalingsdienstaanbieder van de begunstigde. Artikel 7 Geldovermakingen vanuit de Gemeenschap naar buiten de Gemeenschap 1. Wanneer de betalingsdienstaanbieder van de begunstigde buiten de Gemeenschap is gevestigd, wordt bij geldovermakingen de volledige informatie over de betaler gevoegd. 2. Wanneer de betalingsdienstaanbieders van de begunstigden buiten de Gemeenschap zijn gevestigd, is bij blokovermakingen die afkomstig zijn van één betaler lid 1 niet van toepassing op de gebundelde afzonderlijke geldovermakingen, mits het batchbestand de in dat lid bedoelde informatie bevat en bij de afzonderlijke geldovermakingen het rekeningnummer van de betaler of een unieke identificatiecode is gevoegd. Hoofdstuk III Verplichtingen van de betalingsdienstaanbieder van de begunstigde Artikel 8 Opmerken van het ontbreken van informatie over de betaler De betalingsdienstaanbieder van de begunstigde moet opmerken of de velden voor informatie over de betaler in het berichtensysteem of het betalings- en afwikkelingssysteem dat voor de geldovermaking gebruikt wordt, zijn ingevuld met karakters of invoer die toegelaten zijn volgens de procedures van het berichten- of het betalings- en afwikkelingssysteem. Deze betalingsdienstaanbieder beschikt over effectieve procedures om het ontbreken van de volgende informatie over de betaler op te merken: Artikel 9 Ontbrekende of onvolledige informatie over de betaler bij geldovermakingen 1. Ingeval de betalingsdienstaanbieder van de begunstigde bij de ontvangst van geldovermakingen constateert dat de krachtens deze verordening vereiste informatie over de betaler onvolledig is, moet hij de overmaking weigeren of om de volledige informatie over de betaler verzoeken. De betalingsdienstaanbieder van de begunstigde voegt zich hoe dan ook naar alle toepasselijke wettelijke of bestuursrechtelijke bepalingen betreffende het witwassen van geld en terrorismefinanciering, en met name Verordening (EG) nr. 2580/2001, Verordening (EG) nr. 881/2002 en Richtlijn 2005/60/EG, alsmede de nationale uitvoeringsmaatregelen daarvan. 2. Wanneer een betalingsdienstaanbieder regelmatig nalaat de vereiste informatie over de betaler te verstrekken, onderneemt de betalingsdienstaanbieder van de begunstigde stappen, die aanvankelijk kunnen bestaan uit het sturen van waarschuwingen of het opleggen van uiterste termijnen, alvorens te besluiten alle toekomstige geldovermakingen van deze betalingsdienstaanbieder te weigeren of te besluiten zijn zakelijke relatie met deze betalingsdienstaanbieder al dan niet te beperken of te beëindigen. De betalingsdienstaanbieder van de begunstigde meldt dit feit aan de voor de bestrijding van het witwassen van geld of terrorismefinanciering verantwoordelijke autoriteiten. Artikel 10 Risicobeoordeling De betalingsdienstaanbieder van de begunstigde neemt ontbrekende of onvolledige informatieverstrekking over de betaler in aanmerking bij de beoordeling of de geldovermaking, dan wel enigerlei daarmee verband houdende transactie, verdacht is en of dit overeenkomstig de verplichtingen neergelegd in Hoofdstuk III van Richtlijn 2005/60/EG aan de voor de bestrijding van het witwassen van geld of terrorismefinanciering verantwoordelijke autoriteiten moet worden gemeld. Artikel 11 Bewaren van bewijsstukken De betalingsdienstaanbieder van de begunstigde houdt alle over de betaler ontvangen informatie gedurende vijf jaar bij. Hoofdstuk IV Verplichtingen van intermediaire betalingsdienstaanbieders Artikel 12 Het bij de overmaking houden van informatie over de betaler Intermediaire betalingsdienstaanbieders zorgen ervoor dat alle ontvangen informatie over de betaler welke bij een geldovermaking is gevoegd, bij de overmaking blijft. Artikel 13 Technische beperkingen 1. Dit artikel is van toepassing wanneer de betalingsdienstaanbieder van de betaler buiten de Gemeenschap is gevestigd en de intermediaire betalingsdienstaanbieder in de Gemeenschap is gevestigd. 2. Tenzij de intermediaire betalingsdienstaanbieder bij de ontvangst van een geldovermaking constateert dat de krachtens deze verordening vereiste informatie over de betaler ontbreekt of onvolledig is, kan hij een betalingssysteem met technische beperkingen gebruiken dat belet dat de informatie over de betaler bij de geldovermaking blijft om de geldovermakingen naar de betalingsdienstaanbieder van de begunstigde te sturen. 3. Wanneer de intermediaire betalingsdienstaanbieder bij ontvangst van een geldovermaking constateert dat de krachtens deze verordening vereiste informatie over de betaler ontbreekt of onvolledig is, gebruikt hij enkel een betalingssysteem met technische beperkingen als het de betalingsdienstaanbieder van de begunstigde hierover kan inlichten, hetzij binnen een berichten- of betalingssysteem dat voorziet in de melding van dit feit, hetzij via een andere procedure, op voorwaarde dat deze communicatiewijze door beide betalingsdienstaanbieders is aanvaard of overeengekomen. 4. Wanneer de intermediaire betalingsdienstaanbieder een betalingssysteem met technische beperkingen gebruikt, stelt hij op verzoek van de betalingsdienstaanbieder van de begunstigde uiterlijk drie werkdagen na ontvangst van dit verzoek alle ontvangen informatie over de betaler ter beschikking van deze betalingsdienstaanbieder, ongeacht het feit of die informatie volledig is of niet. 5. In de in leden 2 en 3 vermelde gevallen bewaart de intermediaire betalingsdienstaanbieder alle ontvangen informatie gedurende vijf jaar. Hoofdstuk V Algemene verplichtingen en uitvoeringsbevoegdheden Artikel 14 Medewerkingsplicht Een betalingsdienstaanbieder reageert ten volle en onverwijld, overeenkomstig de procedurevereisten die in de nationale wetgeving van de lidstaat waar hij gevestigd is, zijn vastgelegd, op verzoeken die afkomstig zijn van de voor de bestrijding van het witwassen van geld of terrorismefinanciering verantwoordelijke autoriteiten van die lidstaat en die betrekking hebben op de bij geldovermakingen te voegen informatie over de betaler en op de desbetreffende bewijsstukken. Deze autoriteiten, die handelen in overeenstemming met het nationale strafrecht en de fundamentele rechten, mogen deze informatie uitsluitend gebruiken voor de voorkoming van, het onderzoek naar of de opsporing van het witwassen van geld of terrorismefinanciering. Artikel 15 Sancties en toezichtuitoefening 1. De lidstaten stellen de voorschriften vast ten aanzien van de sancties die gelden voor overtredingen van de bepalingen van deze verordening en nemen de nodige maatregelen om ervoor te zorgen dat deze sancties worden toegepast. Deze sancties moeten doeltreffend, evenredig en afschrikkend zijn. Ze zijn van toepassing vanaf 15 december 2007. 2. De lidstaten stellen de Commissie uiterlijk op 14 december 2007 in kennis van de in lid 1 bedoelde voorschriften en van de voor de toepassing ervan verantwoordelijke autoriteiten, en delen eventuele latere wijzigingen daarop zo spoedig mogelijk mee. 3. De lidstaten dragen de bevoegde autoriteiten op om effectief toezicht uit te oefenen en de nodige maatregelen te nemen met het oog op de naleving van de vereisten van deze verordening. Artikel 16 Comitéprocedure 1. De Commissie wordt bijgestaan door het bij Richtlijn 2005/60/EG ingestelde Comité voor de voorkoming van het witwassen van geld en terrorismefinanciering, hierna "het Comité" te noemen. 2. Wanneer naar dit lid wordt verwezen, zijn de artikelen 5 en 7 van Besluit 1999/468/EG van toepassing, met inachtneming van artikel 8 van dat besluit en op voorwaarde dat de maatregelen die in overeenstemming met deze procedure zijn aangenomen de essentiële bepalingen van deze verordening niet wijzigen. De in artikel 5, lid 6, van Besluit 1999/468/EG bedoelde termijn wordt vastgesteld op drie maanden. Hoofdstuk VI Afwijkingen Artikel 17 Overeenkomsten met landen of gebieden die niet tot het grondgebied van de Gemeenschap behoren 1. De Commissie kan elke lidstaat machtigen op grond van nationale regelingen met een land of gebied dat niet tot het in artikel 299 van het Verdrag omschreven grondgebied van de Gemeenschap behoort, overeenkomsten te sluiten waarin bepalingen voorkomen die van deze verordening afwijken, zodat geldovermakingen tussen dat land of gebied en de lidstaat als geldovermakingen binnen de betrokken lidstaat worden behandeld. Dergelijke overeenkomsten kunnen slechts worden toegestaan indien: 2. Een lidstaat die een overeenkomst als bedoeld in lid 1 wenst te sluiten, dient een verzoek in bij de Commissie en verschaft haar alle nodige gegevens. Wanneer de Commissie een dergelijk verzoek van een lidstaat ontvangt, worden geldovermakingen tussen de betrokken lidstaat en het betrokken land of gebied tijdelijk als geldovermakingen binnen die lidstaat behandeld totdat een besluit is genomen volgens de in dit artikel beschreven procedure. Indien de Commissie meent niet over alle nodige gegevens te beschikken, neemt zij binnen twee maanden na ontvangst van het verzoek contact op met de betrokken lidstaat en deelt zij hem mee welke aanvullende gegevens vereist zijn. Zodra de Commissie over alle gegevens beschikt die zij nodig acht voor de beoordeling van het verzoek, stelt zij de verzoekende lidstaat binnen één maand daarvan in kennis en zendt zij het verzoek aan de overige lidstaten. 3. Binnen drie maanden na toezending van de in lid 2, vierde alinea, bedoelde gegevens besluit de Commissie volgens de in artikel 16, lid 2, bedoelde procedure of zij de betrokken lidstaat machtigt de in lid 1 van dit artikel bedoelde overeenkomst te sluiten. Het in de eerste alinea bedoelde besluit wordt in ieder geval genomen binnen achttien maanden na ontvangst van het verzoek door de Commissie. Artikel 18 Geldovermakingen aan non-profitorganisaties binnen een lidstaat 1. Een lidstaat kan op zijn grondgebied gevestigde betalingsdienstaanbieders ontheffing verlenen van de in artikel 5 neergelegde verplichtingen in het geval van geldovermakingen aan non-profitorganisaties die liefdadige, religieuze, culturele, opvoedkundige, sociale, wetenschappelijke of sociëteitsactiviteiten ontplooien, op voorwaarde dat deze organisaties aan vereisten op het gebied van de verslaglegging en de externe accountantscontrole moeten voldoen of onder toezicht van een overheidsinstantie of een in het nationale recht erkend zelfregulerend orgaan staan, en dat deze geldovermakingen beperkt blijven tot een maximumbedrag van 150 EUR per overmaking en uitsluitend binnen het grondgebied van de betrokken lidstaat plaatsvinden. 2. De lidstaten die van dit artikel gebruik maken stellen de Commissie in kennis van de maatregelen die zij hebben genomen om van de bij de eerste alinea geboden mogelijkheid gebruik te maken, waaronder een lijst van organisaties waarop de ontheffing van toepassing is, de namen van de natuurlijke personen die zeggenschap hebben over die organisaties en uitleg over de wijze waarop de lijst zal worden bijgehouden. Deze informatie wordt ook ter beschikking gesteld van de voor de bestrijding van witwassen en terrorismefinanciering verantwoordelijke autoriteiten. 3. Een actuele lijst van organisaties waarop de ontheffing van toepassing is, wordt door de betrokken lidstaat ter kennis gebracht van de betalingsdienstaanbieders die in die lidstaat actief zijn. Artikel 19 Herzieningsclausule 1. Uiterlijk ... (12) legt de Commissie het Europees Parlement en de Raad een verslag voor met een volledige economische en juridische beoordeling van deze verordening, indien nodig vergezeld van een voorstel tot wijziging of intrekking ervan. 2. Dit verslag behandelt met name: Hoofdstuk VII Slotbepalingen Artikel 20 Inwerkingtreding Deze verordening treedt in werking op de twintigste dag volgend op de dag van haar bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese Unie, doch in geen geval voor 1 januari 2007. Deze verordening is verbindend in al haar onderdelen en rechtstreeks toepasselijk in elke lidstaat. Gedaan te Voor het Europees Parlement Voor de Raad De voorzitter De voorzitter (Raadplegingsprocedure) Het Europees Parlement, – gezien het voorstel van de Commissie aan de Raad ( COM(2005)0181 ) (1) , – gelet op artikel 279 van het EG-Verdrag en artikel 183 van het Euratom-Verdrag, op grond waarvan het Parlement door de Raad is geraadpleegd (C6-0234/2005), – gelet op artikel 51 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Begrotingscommissie en de adviezen van de Commissie ontwikkelingssamenwerking en de Commissie begrotingscontrole ( A6-0057/2006 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan het Commissievoorstel, als geamendeerd op 15 maart 2006 (2) ; 2. verzoekt de Commissie haar voorstel krachtens artikel 250, lid 2 van het EG-Verdrag en artikel 119, lid 2 van het Euratom-Verdrag dienovereenkomstig te wijzigen; 3. verzoekt de Raad, wanneer deze voornemens is af te wijken van de door het Parlement goedgekeurde tekst, het Parlement hiervan op de hoogte te stellen; 4. wenst dat de overlegprocedure als bedoeld in de gemeenschappelijke verklaring van 4 maart 1975 wordt ingeleid ingeveal de Raad voornemens is af te wijken van de door het Parlement goedgekeurde tekst; 5. wenst opnieuw te worden geraadpleegd ingeval de Raad voornemens is ingrijpende wijzigingen aan te brengen in het voorstel van de Commissie; 6. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. (Raadplegingsprocedure) Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie ( COM(2005)0480 ) (1) , – gelet op artikel 66 van het EG-Verdrag, – gelet op artikel 67 van het EG-Verdrag, op grond waarvan het Parlement door de Raad is geraadpleegd (C6-0335/2005), – gezien het advies van de Commissie juridische zaken inzake de rechtsgrondslag, – gelet op artikel 51, artikel 41, lid 4 en artikel 35 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken ( A6-0186/2006 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan het Commissievoorstel, als geamendeerd door het Parlement; 2. verzoekt de Commissie haar voorstel krachtens artikel 250, lid 2 van het EG-Verdrag dienovereenkomstig te wijzigen; 3. verzoekt de Raad, wanneer deze voornemens is af te wijken van de door het Parlement goedgekeurde tekst, het Parlement hiervan op de hoogte te stellen; 4. wenst opnieuw te worden geraadpleegd ingeval de Raad voornemens is ingrijpende wijzigingen aan te brengen in het voorstel van de Commissie; 5. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Het Europees Parlement , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 23 juni 2005 over de wijziging van zijn besluit van 4 juni 2003 houdende aanneming van het Statuut van de leden van het Europees Parlement (1) , – gezien de verklaring van 3 juni 2005 van de vertegenwoordigers van de lidstaten, in het kader van de Raad bijeen, waarin zij toezegden "dat wanneer een instrument tot vaststelling van de voorschriften en algemene voorwaarden voor de vervulling van de taken van de leden van het Europees Parlement wordt aangenomen krachtens artikel 190, lid 5, van het Verdrag, zij zich zullen beraden over het verzoek van het Parlement om de desbetreffende bepalingen van het Protocol betreffende de voorrechten en immuniteiten van de Europese Gemeenschappen van 1965 te herzien voorzover dit de leden van het Europees Parlement betreft, teneinde zo spoedig mogelijk tot een conclusie te komen", – gelet op artikel 108, lid 5 van zijn Reglement, A. overwegende dat het in zijn resolutie van 23 juni 2005 heeft verklaard dat het de verklaring van 3 juni 2005 als een essentieel element beschouwt voor een compromis met de Raad over het Statuut, B. overwegende dat het in zijn resolutie van 23 juni 2005 heeft "onderstreept dat het globaal compromis ten aanzien van het Statuut van de leden van het Europees Parlement de volgende elementen bevat: 1. herinnert aan de toezegging van de Raad om een wijziging te onderzoeken van het Protocol betreffende de voorrechten en immuniteiten van de Europese Gemeenschappen van 1965, voor wat betreft de bepalingen die betrekking hebben op de leden van het Europees Parlement, teneinde zo spoedig mogelijk tot een conclusie te komen; spreekt voorts de wens uit dat in het kader van de wijziging een clausule wordt opgenomen die het Europees Parlement in staat zal stellen om met het oog op de bescherming van de in het Protocol vastgelegde voorrechten en immuniteiten het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen in te schakelen; 2. bevestigt dat de basis voor deze wijziging het door het Europees Parlement op 3 en 4 juni 2003 goedgekeurde Statuut moet zijn; 3. verzoekt de Raad zorg te dragen voor een passende betrokkenheid van het Europees Parlement bij deze intergouvernementele conferentie; 4. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Het Europees Parlement , – gezien het Handvest van de sociale grondrechten van de werknemers van 1989 en het hieraan gerelateerde actieprogramma, – gezien Richtlijn 75/129/EEG van de Raad van 17 februari 1975 betreffende de aanpassing van de wetgevingen van de lidstaten inzake collectief ontslag (1) , – gezien Richtlijn 94/45/EG van de Raad van 22 september 1994 inzake de instelling van een Europese ondernemingsraad of van een procedure in ondernemingen of concerns met een communautaire dimensie ter informatie en raadpleging van de werknemers (2) (Richtlijn betreffende de Europese ondernemingsraden), – gezien de snelle transformaties en economische veranderingen die gevolgen kunnen hebben voor bedrijven in alle lidstaten, zowel in positieve als in negatieve zin, – onder verwijzing naar zijn resolutie van 14 maart 2006 over bedrijfsverplaatsingen in het kader van de regionale ontwikkeling (3) , zijn resolutie van 15 maart 2006 over herstructureringen en werkgelegenheid (4) , en zijn talrijke vroegere resoluties over bedrijfsherstructureringen, bedrijfsverplaatsingen, fusies en bedrijfssluiting en met name die van 13 maart 2003 over de sluiting van ondernemingen nadat financiële steun van de EU is ontvangen (5) , – gezien Richtlijn 2002/14/EG van het Europees Parlement en de Raad van 11 maart 2002 betreffende de informatie en de raadpleging van de werknemers (6) , – gelet op artikel 103, lid 2 van zijn Reglement, A. overwegende dat bedrijven directiebesluiten dienen te nemen die de zakelijke groei van hun bedrijf veilig te stellen, en dat bij herstructurering van ondernemingen de sociale en economische vooruitgang moet worden gehandhaafd doordat bij de noodzakelijke wijzigingen ook rekening wordt gehouden met de vereiste van bevordering van de ontwikkeling van een duurzame economie in combinatie met een vastbeslotenheid om sociaal welzijn en het milieu te beschermen; B. overwegende dat de Lissabon-strategie erop is gericht om van EU de meest concurrerende en meest dynamische kenniseconomie ter wereld te maken, met een duurzame economische groei, meer en betere werkgelegenheid en meer sociale samenhang, C. overwegende dat de herstructurering op een sociaal en ecologisch verantwoorde wijze moet worden ingericht, hetgeen soms in conflict kan komen met de strategie van Lissabon, die gericht is op de bevordering van volledige werkgelegenheid, hoogwaardige arbeidsplaatsen, sociale en territoriale samenhang en duurzame ontwikkeling, 1. verzoekt de Commissie, als in zijn resolutie van 12 februari 2004 over de crisis in de staalsector (7) , vastberadener op te treden in verband met industriële herstructureringen en de sociale gevolgen ervan; 2. is van mening dat overheidssteun moet worden gekoppeld aan langetermijnafspraken met directies van bedrijven met betrekking tot werkgelegenheid en plaatselijke ontwikkeling; 3. verzoekt de Commissie en de lidstaten om subsidies uit steunprogramma's in te trekken en terugbetaling te eisen indien bedrijven hun verplichtingen niet nakomen; 4. dringt er bij de Commissie en de lidstaten op aan een Europese dialoog te bevorderen over industriële herstructurering, alsmede over structurele hervormingen van de arbeidsmarkt, om de voordelen van de globalisering veilig te stellen en tegelijkertijd de negatieve sociale gevolgen zoveel mogelijk te beperken; 5. herinnert de Commissie aan het belang van een goedfunctionerende richtlijn inzake de Europese Ondernemingsraad, die een grondige voorlichting en raadpleging van de werknemers garandeert; 6. dringt er bij de Commissie op aan om erop toe te zien dat ondernemingen hun sociale en financiële verantwoordelijkheden nakomen, als ondernemer op verantwoordelijke wijze optreden, eerlijk zijn tegenover alle "stakeholders", met inbegrip van de plaatselijke en regionale autoriteiten en de gemeenschappen waar zij zijn gevestigd; 7. dringt er bij de Commissie op aan met spoed een evaluatie op te stellen over de toepassing van Richtlijn 75/129/EEG en met voorstellen te komen voor doeltreffende sancties; 8. verheugt zich over het komende Europees fonds voor aanpassing aan de globalisering, dat steun aan werknemers zal verlenen en zal zorgen voor een betere sociale en onderwijskundige infrastructuur met betrekking tot collectieve ontslagen, en dringt er bij de Raad op aan om zijn gemeenschappelijk standpunt zo spoedig mogelijk na de eerste lezing van het Parlement goed te keuren en ervoor te zorgen dat het met terugwerkende kracht kan worden toegepast, wanneer de effecten van de huidige sluitingen ook nog in 2007 te voelen zijn; 9. geeft uitdrukking aan zijn solidariteit met alle werknemers die door ontslagen worden getroffen en met hun gezinnen en gemeenschappen; 10. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de regeringen en de parlementen van de lidstaten, alsmede aan het Europees Vakverbond en de European Trade Union Confederation. Het Europees Parlement , - gezien zijn resolutie van 15 december 2005 over het vermeende gebruik van Europese landen door de CIA voor het vervoer en de illegale detentie van gevangenen (1) , - gezien zijn besluit van 18 januari 2006 over de oprichting van een Tijdelijke Commissie verondersteld gebruik door de CIA van Europese landen voor het vervoer en illegaal vasthouden van gevangenen (2) , - gelet op artikel 175 van zijn Reglement, - gezien het interimverslag van de Tijdelijke Commissie verondersteld gebruik door de CIA van Europese landen voor het vervoer en illegaal vasthouden van gevangenen ( A6-0213/2006 ), A. overwegende dat de taak van de Tijdelijke Commissie er voornamelijk in bestaat na te gaan of in het kader van de aan de kaak gestelde feiten de Europese Unie (EU) en haar lidstaten in hun optreden de grondbeginselen van artikel 6 van het Verdrag betreffende de Europese Unie (VEU) hebben nageleefd en met name de bescherming van de grondrechten hebben gegarandeerd zoals die onder andere zijn vastgelegd in het Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden, dat door de Europese Raad op 4 november 1950 is goedgekeurd (hierna het "EVRM" genoemd), B. overwegende dat het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie (3) , dat door het Parlement, de Raad en de Commissie tijdens de Europese Raad van Nice op 7 december 2000 is afgekondigd en in deel II van het Verdrag tot vaststelling van een Grondwet voor Europa is opgenomen, in Europa een van de referentieteksten vormt, niet alleen voor het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen maar ook voor de constitutionele en andere rechtscolleges van de lidstaten, C. overwegende dat de strijd tegen het terrorisme niet kan worden gewonnen door dezelfde beginselen op te offeren die het terrorisme probeert te vernietigen en dat met name de bescherming van de grondrechten nooit in gevaar mag worden gebracht; overwegende dat het terrorisme met legale middelen moet worden bestreden en dat het terrorisme moet worden verslagen met inachtneming van het internationaal en nationaal recht en dat regeringen en publieke opinie hun verantwoordelijkheid moeten kennen, D. overwegende dat het beginsel van de onschendbaarheid van de menselijke waardigheid in artikel 1 van het Handvest van de grondrechten is verankerd en de basis van elk ander grondrecht vormt, met name het recht op leven , het verbod van folteringen en van onmenselijke of vernederende behandelingen of bestraffingen , het recht op bescherming bij verwijdering, uitzetting en uitlevering en het recht op een doeltreffende voorziening in rechte en op een onpartijdig gerecht , en dat dat beginsel zowel in tijden van vrede als van oorlog niet aan beperkingen mag worden onderworpen, zelfs niet om te voldoen aan veiligheidseisen, E. overwegende dat volgens internationale mensenrechtennormen, als vervat in de Universele Verklaring van de rechten van de mens van de Verenigde Naties (VN), het Internationaal Verdrag inzake burgerrechten en politieke rechten en de daarbijbehorende instrumenten, en vooral volgens het EVRM, de lidstaten van de Europese Unie ertoe verplicht zijn te verzekeren dat elk individu dat onder hun rechterlijke bevoegdheid valt, de internationaal toegekende grondrechten kan genieten, inclusief het verbod op uitlevering aan of deportatie naar een staat waar een risico op foltering of onmenselijke behandeling bestaat, F. overwegende dat de communautaire en internationale mensenrechtenwetgeving gedwongen verdwijningen verbiedt, met inbegrip van geheime detentie – waarbij een persoon zonder enige vorm van proces en afgesneden van de buitenwereld wordt vastgehouden, zonder dat zijn of haar familie of het publiek van zijn of haar lot of verblijfplaats in kennis worden gesteld, G. overwegende dat naast de bepalingen van het EVRM, de lidstaten in het kader van de aan de kaak gestelde feiten ook aansprakelijk kunnen worden gesteld indien ze in strijd handelen met: H. overwegende dat ter bestrijding van het terrorisme, een zo nauw mogelijke samenwerking nodig is tussen de Europese, de Amerikaanse en alle andere regeringen van de wereld die zich voor dat doel inzetten, I. overwegende dat een zo nauw mogelijk overleg en een zo nauw mogelijke samenwerking tussen de Tijdelijke Commissie en de Raad van Europa, de Hoge Commissaris van de Verenigde Naties voor de Mensenrechten en de autoriteiten van de lidstaten en met name de nationale parlementen noodzakelijk zijn, J. overwegende dat dit overleg en deze samenwerking met reeds uitgevoerde activiteiten en onderzoeken rekening moeten houden, en in het bijzonder met: K. overwegende dat vanuit dezelfde optiek bijzondere aandacht moet worden besteed aan het interimverslag van de secretaris-generaal van de Raad van Europa (8) dat is opgesteld naar aanleiding van het onderzoek dat uit hoofde van artikel 52 van het EVRM is gevoerd, alsook aan zijn verklaringen tijdens de persconferentie van 12 april 2006 na de gedetailleerde antwoorden van de lidstaten van de Raad van Europa (9) en dus ook van de lidstaten van de Europese Unie; eveneens overwegende dat de secretaris-generaal verklaart dat het duidelijk vaststaat dat uitleveringsvluchten hebben plaatsgevonden en dat zo goed als geen enkele lidstaat over eigen wettelijke en administratieve maatregelen beschikt om op een doeltreffende manier zijn onderdanen te beschermen tegen inbreuken op de rechten van de mens die worden begaan door op hun grondgebied opererende agenten van veiligheidsdiensten uit bevriende derde landen, en dat hij een antwoord heeft gekregen waarin officieel wordt erkend dat personen aan buitenlandse agenten zijn overgedragen via procedures die niet stroken met de vereiste normen en maatregelen van het EVRM en andere juridische instrumenten van de Raad van Europa (10) , L. overwegende dat deze eerste fase van de werkzaamheden van de Tijdelijke Commissie het mogelijk heeft gemaakt een coherent informatiedossier samen te stellen, met name uit: M. overwegende dat, ondanks het gebrek aan enige quasi-juridische onderzoeksbevoegdheid en ondanks het feit dat vermeende activiteiten van inlichtingendiensten geheim worden gehouden door de nationale autoriteiten, de Tijdelijke Commissie gedegen informatie heeft vergaard over enkele illegale praktijken op Europees grondgebied waarvan Europese burgers en ingezetenen de dupe zijn geworden, en in overweging van het feit dat de commissie de bewijslast derhalve bij de regeringen van de lidstaten legt, die dienen aan te tonen dat zij hun verplichtingen tot bescherming van de mensenrechten overeenkomstig artikel 6 VEU en in overeenstemming met het EVRM zijn nagekomen, N. overwegende dat de tot dusver door de Tijdelijke Commissie verrichte werkzaamheden de gegrondheid van het besluit van 18 januari 2006 tot oprichting van die commissie bevestigen, maar eveneens aantonen dat het noodzakelijk is dat bijkomende verificaties worden verricht en aanvullende informatie wordt verzameld, en dat bijgevolg haar werkzaamheden moeten worden voortgezet zodat ze het haar toevertrouwde mandaat volledig kan uitvoeren, O. overwegende dat het besluit van 18 januari 2006 in lid 3 bepaalt dat de Tijdelijke Commissie het Parlement een interimverslag moet overleggen met gedetailleerde voorstellen voor de organisatie van de voortzetting van haar werkzaamheden, P. overwegende dat, in onderhavige resolutie, onder "Europese landen" de lidstaten en de toetredende landen, kandidaat-lidstaten en geassocieerde landen dienen te worden verstaan, zoals bepaald in het op 18 januari 2006 goedgekeurde mandaat van de Tijdelijke Commissie, Q. overwegende dat de onderhavige resolutie betrekking heeft op drie verschillende soorten maatregelen die de Verenigde Staten schijnen te hebben getroffen: Over de informatie die de Tijdelijke Commissie tot dusver heeft verkregen 1. maakt zich de conclusies eigen die de secretaris-generaal van de Raad van Europa heeft getrokken na het onderzoek dat uit hoofde van artikel 52 van het EVRM is gevoerd; 2. neemt in dit verband tevens goede nota van het advies nr. 363/2005 dat door de Europese Commissie voor democratie door middel van het recht (zogenaamde Commissie van Venetië) (11) aan de parlementaire vergadering van de Raad van Europa is uitgebracht, en in het bijzonder van de volgende elementen: 3. betreurt dat de regelgeving betreffende de activiteiten van de geheime diensten in verschillende lidstaten ongeschikt lijkt, waardoor de invoering van meer doeltreffende controles noodzakelijk wordt, in het bijzonder met betrekking tot de activiteiten van buitenlandse geheime diensten op hun grondgebied en ook op buitenlandse militaire bases, en is van mening dat op EU-niveau regels voor de samenwerking dienen te worden vastgesteld; 4. betreurt dat de Noord-Atlantische Verdragsorganisatie (NAVO) tot op heden de Tijdelijke Commissie geen inzage heeft willen verlenen in de volledige tekst van het besluit van de NAVO-raad van 4 oktober 2001 over de tenuitvoerlegging van artikel 5 van het Verdrag van Washington; vraagt de NAVO met aandrang om toegang te verlenen tot de volledige tekst van het besluit om deze kwestie op te helderen; 5. erkent het belang van een nauwe samenwerking tussen de inlichtingendiensten van de lidstaten en die van hun bondgenoten, maar benadrukt dat een dergelijke samenwerking niet mag worden verward met het prijsgeven van de soevereiniteit over het grondgebied en het luchtruim van de EU; 6. neemt kennis van de bijdragen van de EU-coördinator voor terrorismebestrijding, de heer De Vries, en de hoge vertegenwoordiger voor het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid, de heer Solana, die beiden hebben verklaard dat hun niets bekend was over enigerlei schending van nationaal, Europees of internationaal recht door lidstaten die met de CIA samenwerken, maar daarbij wel opmerkten dat zij ingevolge het EU-recht niet bevoegd zijn bij de lidstaten informatie terzake op te vragen; Over de onrechtmatige gevangennemingen, verwijderingen, aanhoudingen, kidnappingen, buitengewone uitleveringen en geheime opsluitingen die door de CIA, door andere organen of diensten van de VS of veiligheidsdiensten uit derde landen worden uitgevoerd 7. is verontrust over het feit dat, gezien de elementen die in de lidstaten, de Raad van Europa en de werkzaamheden van de Tijdelijke Commissie reeds aan het licht zijn gekomen, sedert 11 september 2001 in het kader van de onvermijdelijke strijd tegen het terrorisme herhaaldelijk ernstige en ontoelaatbare inbreuken zijn gepleegd op de grondrechten van de mens, met name met betrekking tot het EVRM, het VN-Verdrag tegen foltering, het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie en het Internationaal Verdrag inzake burgerrechten en politieke rechten; 8. is op grond van het aan de Tijdelijke Commissie voorgelegde bewijs, overtuigd dat geheime diensten van de VS in enkele gevallen direct verantwoordelijk zijn geweest voor de illegale gevangenneming, verwijdering, kidnapping en opsluiting van verdachten van terrorisme op het grondgebied van de lidstaten, toetredingslanden en kandidaat-lidstaten, alsook voor de buitengewone uitlevering van onder andere Europese onderdanen of ingezetenen; wijst erop dat deze acties niet stroken met bestaande internationale wetten en in strijd zijn met de grondbeginselen van de wetgeving inzake mensenrechten; 9. betreurt dat de Tijdelijke Commissie geen inzage heeft gekregen in bepaalde, door de VS en de Europese landen getroffen geheime overeenkomsten; 10. veroordeelt buitengewone uitleveringen die erop gericht zijn verdachten niet aan een proces te onderwerpen maar wel naar derde landen over te brengen met het oog op ondervraging, waar zij gefolterd zouden kunnen worden, en detentie in faciliteiten die onder toezicht van de Verenigde Staten of lokale autoriteiten staan; vindt het, in overeenstemming met de conclusies van Manfred Nowak, de speciale VN-rapporteur voor foltering, onaanvaardbaar dat sommige regeringen de eigen aansprakelijkheid beperken door diplomatieke garanties te vragen van landen waarvan om gegronde redenen wordt aangenomen dat daar folteringen plaatsvinden; vindt bovendien dat buitengewone uitlevering naar plaatsen waar folterpraktijken aan de orde van de dag zijn, een schending is van het beginsel van 'non-refoulement', zoals verankerd in artikel 3 van het VN-Verdrag tegen foltering; 11. is van oordeel dat diplomatieke garanties, voor zover daarin een afwijking van de normen wordt verlangd, neerkomen op een stilzwijgende erkenning van het feit dat in derde landen folteringen plaatsvinden, en acht dergelijke garanties derhalve in strijd met de verantwoordelijkheden van de EU zoals vastgelegd in de door de Raad van 9 april 2001 goedgekeurde "richtsnoeren voor een EU-beleid ten aanzien van derde landen inzake foltering en andere vormen van wrede, onmenselijke of onterende behandeling of bestraffing"; 12. is verontrust over de voor de Tijdelijke Commissie afgelegde getuigenverklaring van de Canadese staatsburger Maher Arar, die door de VS-autoriteiten werd gearresteerd en door de CIA via een Europese luchthaven werd overgebracht naar Syrië, waar hij werd gefolterd; neemt daarbij ter kennis dat de Amerikaanse rechtsdeskundige John Bellinger tijdens het werkbezoek van de Tijdelijke Commissie aan de VS heeft verklaard dat de zaak-Arar onder de Amerikaanse immigratie- en douanewet viel en niets met de veronderstelde uitleveringen van doen had; 13. is zeer bezorgd over het feit dat alle tot nu toe verrichte werkzaamheden van de Tijdelijke Commissie erop lijken te wijzen dat CIA-dekmantelfirma's gebruik hebben gemaakt van het Europese luchtruim en Europese luchthavens, om de wettelijke verplichtingen inzake staatsluchtvaartuigen, zoals vastgesteld in het Verdrag van Chicago te omzeilen om terrorismeverdachten illegaal over te brengen en over te dragen aan de CIA of de strijdkrachten van de VS of aan andere landen, zoals Egypte, Jordanië, Syrië en Afghanistan die tijdens ondervragingen vaak gebruik maken van foltering, zoals ook de regering van de Verenigde Staten toegeeft (12) ; 14. constateert dat de werkzaamheden van de Tijdelijke Commissie tot dusver geen enkel bewijs voor het bestaan van geheime gevangenissen in de EU hebben opgeleverd; is evenwel van oordeel dat de Tijdelijke Commissie zich de komende maanden meer met dit onderwerp moet bezighouden; 15. is verheugd over de reactie van het Congres van de VS, dat het amendement-McCain heeft goedgekeurd, dat erop is gericht vermeende terroristen beter te beschermen tegen onrechtmatige behandeling door overheidsorganen; Over het feit dat de lidstaten, toetredingslanden en kandidaat-lidstaten door hun optreden of niet-ingrijpen mogelijk bij arrestaties, onrechtmatige gevangennemingen, verwijderingen, kidnappingen, uitzettingen, buitengewone uitleveringen en geheime opsluitingen betrokken zijn of hieraan medeplichtig zijn 16. acht het, op basis van de tot dusver verzamelde getuigenissen en documenten, onwaarschijnlijk dat bepaalde Europese regeringen geen weet hadden van de activiteiten in verband met buitengewone uitleveringen die op hun grondgebied plaatsvonden; acht het met name geheel ongeloofwaardig dat enkele honderden vluchten door het luchtruim van verschillende lidstaten en een al even groot aantal bewegingen naar en van Europese luchthavens zouden hebben kunnen plaatsvinden buiten medeweten van ofwel de veiligheidsdiensten of de inlichtingendiensten en zonder dat leidinggevende ambtenaren van die diensten niet ten minste zijn ondervraagd over het verband tussen deze vluchten en de praktijk van buitengewone uitleveringen; merkt op dat deze veronderstelling wordt geschraagd door het feit dat hooggeplaatste vertegenwoordigers van de regering van de VS steeds hebben verklaard dat zij hebben gehandeld zonder inbreuk te maken op de nationale soevereiniteit van de Europese staten; 17. vindt het, gezien de resultaten van de gerechtelijke onderzoeken, de getuigenissen en de onderzochte documenten, eveneens onwaarschijnlijk dat de kidnapping op 17 februari 2003 in Milaan door CIA-agenten van de Egyptische onderdaan Abu Omar, die vervolgens naar Aviano en Ramstein is overgebracht, georganiseerd en uitgevoerd werd zonder dat de Italiaanse regeringsinstanties of veiligheidsdiensten hierover vooraf waren ingelicht; 18. roept, in de veronderstelling dat de omstandigheden die haar tot haar vroegere beslissing hebben bewogen niet langer van toepassing zijn, de Italiaanse regering op, om uitlevering te verzoeken van de 22 CIA-agenten die betrokken waren bij de ontvoering van Abu Omar, teneinde de lopende gerechtelijke procedure te ondersteunen en ertoe bij te dragen de waarheid aan het licht te brengen; 19. veroordeelt de ontvoering door de CIA van de Duitse onderdaan Khaled al-Masri, die van januari tot mei 2004 in Afghanistan werd vastgehouden en daar aan een onterende en onmenselijke behandeling werd onderworpen; stelt voorts vast dat de verdenking nog niet is weerlegd dat Khaled al-Masri in de tijd daarvoor, van 31 december 2003 tot 23 januari 2004, onrechtmatig in de Voormalige Joegoslavische Republiek Macedonië werd vastgehouden en dat hij van daaruit op 23-24 januari 2004 naar Afghanistan werd overgebracht; acht de maatregelen die de FYROM beweert te hebben genomen om de zaak te onderzoeken ontoereikend; 20. verwelkomt de door de Duitse Bundestag ingestelde parlementaire enquête en ziet uit naar de uiteindelijke resultaten van zijn enquêtecommissie; 21. benadrukt de noodzaak van een grotere democratische en juridische controle op de EU-maatregelen tegen terrorisme; is van mening dat de werkgroep van de Raad ter bestrijding van het terrorisme zich tijdens zijn vergaderingen systematisch over de bescherming van de mensenrechten moet buigen en een jaarlijks verslag over deze kwestie moet publiceren; 22. verzoekt het toekomstige Bureau voor de grondrechten speciale aandacht te besteden aan gevallen waarin het gaat om de uitlevering van vermeende verdachten van terrorisme uit de lidstaten naar derde landen; 23. betreurt dat de Zweedse staat op 18 december 2001 op het vliegveld van Bromma de controle over de wetshandhaving heeft afgestaan bij de uitvoering van het regeringsbesluit om twee Egyptische onderdanen, Mohammed Al Zary en Ahmed Agiza uit te zetten, door agenten van de VS openbaar gezag te laten uitoefenen op Zweeds grondgebied, wat volgens de Zweedse Ombudsman niet verenigbaar is met het Zweedse recht; 24. betreurt dat de uitzetting in december 2001 van de Egyptische onderdanen Mohammed Al Zary en Ahmed Agiza door Zweden alleen was gebaseerd op diplomatieke garanties van de kant van de Egyptische regering, die geen doeltreffende bescherming tegen foltering bieden; 25. dringt erop aan dat het onderzoek wordt voortgezet naar de rol van de Amerikaanse militairen van de door de NAVO geleide stabilisatiemacht (SFOR) bij de ontvoering en overbrenging naar Guantanamo Bay van zes Bosnische onderdanen en/of ingezetenen van Algerijnse afkomst, in weerwil van een bindend interim-besluit van de mensenrechtenkamer voor Bosnië en Herzegovina en van het besluit van het Bosnische hooggerechtshof tot vrijlating van de verdachten, zoals bevestigd door Manfred Nowak, die destijds lid was van de kamer voor de rechten van de mens voor Bosnië-Herzegovina; roept ertoe op de mogelijke rol van de Bosnische regering in deze zaak nader te onderzoeken; wijst op de noodzaak voor meer informatie over de mogelijke betrokkenheid van de NAVO in de internationale politiemacht (IPTF) in dit verband; 26. dringt erop aan dat verder onderzoek wordt gedaan om opheldering te brengen in het vermeende bestaan van een geheime detentiefaciliteit in Kosovo en de mogelijke betrokkenheid van de vredesmacht voor Kosovo (KFOR) bij de illegale detentie van terrorismeverdachten; 27. stelt voor de secretaris-generaal van de NAVO uit te nodigen voor een hoorzitting van de Tijdelijke Commissie om onder andere opheldering te verschaffen omtrent de mogelijke betrokkenheid van SFOR- en KFOR-troepen bij de onrechtmatige arrestatie, uitlevering en detentie van terrorismeverdachten; 28. herinnert de lidstaten eraan dat, volgens de rechtspraak van het Europees Hof voor de rechten van de mens, de lidstaten uit hoofde van zowel het materieel als het formeel recht positieve verplichtingen hebben met betrekking tot de mensenrechten, dat zij wetgevende maatregelen dienen te treffen om te voorkomen dat op hun grondgebied schendingen van de mensenrechten plaatsvinden en dat zij tevens vermeende schendingen moeten onderzoeken en de verantwoordelijken moeten straffen indien zich dergelijke schendingen hebben voorgedaan; merkt voorts op dat zij, in het geval inbreuken op het EVRM, verantwoordelijk kunnen worden gesteld voor de niet-nakoming van die positieve verplichtingen; benadrukt bijgevolg dat de lidstaten de verplichting hebben een onderzoek in te stellen om vast te stellen of gebruik is gemaakt van hun grondgebied of hun luchtruim bij schendingen van de mensenrechten, zij het door de lidstaten zelf of door derde landen met de nodige directe of indirecte samenwerking door de lidstaten, en dat zij tevens alle noodzakelijke wetgevende maatregelen dienen te treffen om een herhaling van dergelijke schendingen te voorkomen; Over het gebruik van foltering 29. beklemtoont dat het verbod op foltering en wrede, onmenselijke en onterende behandeling, zoals gedefinieerd in artikel 1 van het VN-Verdrag tegen foltering, absoluut is en geen uitzonderingen kent, ook niet in geval van oorlog of oorlogsdreiging, binnenlandse politieke instabiliteit of ander uitzonderlijke situaties; wijst erop dat gevallen van eenzame opsluiting, kidnapping en buitengewone uitlevering inbreuken op grondrechten vormen uit hoofde van het internationaal recht, met name de artikelen 3 en 5 van het EVRM, vooral voorzover deze handelingen neerkomen op foltering of onmenselijke en onterende behandeling; 30. beklemtoont dat verklaringen of bekentenissen die onder foltering of wrede, onmenselijke en onterende behandeling worden afgelegd in geen enkel geval als geldig of toelaatbaar bewijs voor een rechtbank mogen worden beschouwd, zoals is bepaald in het VN-Verdrag tegen foltering, noch op andere wijze dienen te worden gebruikt; wijst opnieuw op de wijdverbreide scepsis ten aanzien van de betrouwbaarheid van bekentenissen die onder foltering worden verkregen en ten aanzien van hun waarde voor de voorkoming en onderdrukking van terrorisme, zoals onder andere de voormalige Britse ambassadeur in Oezbekistan, de heer Craig Murray, tijdens een hoorzitting voor de Tijdelijke Commissie heeft verklaard; 31. vraagt de lidstaten alsmede de toetredingslanden en kandidaat-lidstaten met aandrang om artikel 3 van het VN-Verdrag tegen foltering strikt na te leven, en met name het beginsel van niet-uitwijzing dat stelt dat "geen enkele Staat die partij is bij dit Verdrag een persoon mag uitzetten of terugzenden naar of uitleveren aan een andere Staat wanneer er gegronde redenen zijn om aan te nemen dat hij daar gevaar zou lopen te worden onderworpen aan foltering"; verzoekt de Verenigde Staten bovendien hun interpretatie van het beginsel van niet-uitwijzing, zoals vastgelegd in voornoemd artikel 3, te herzien; 32. verzoekt de lidstaten om, overeenkomstig de aanbeveling van Manfred Nowak, niet langer te vertrouwen op diplomatieke garanties tegen foltering; 33. roept de Raad op een gemeenschappelijk standpunt in te nemen tegen het gebruik door de lidstaten van diplomatieke garanties van derde landen in gevallen waarin er gegronde redenen zijn om aan te nemen dat personen daar gevaar lopen aan foltering of mishandeling te worden blootgesteld; Over het gebruik van het Europese luchtruim en de Europese luchthavens door de CIA 34. is van mening dat bij vele van de vluchten met CIA-vliegtuigen of vliegtuigen die door de CIA zijn gehuurd, waarbij het luchtruim en de luchthavens van lidstaten zijn gebruikt herhaaldelijk het Verdrag van Chicago is geschonden omdat de verplichting om daarvoor toestemming te verkrijgen conform artikel 3 van dat verdrag met betrekking tot overheidsvluchten, niet werd nageleefd; 35. betreurt ten zeerste dat geen enkele lidstaat en geen enkel toetredings- of kandidaat-lidstaat procedures heeft goedgekeurd om na te gaan of civiele toestellen worden gebruikt voor doelen die onverenigbaar zijn met de internationaal erkende normen op het gebied van mensenrechten; 36. is van mening dat de Europese wetgeving inzake het gemeenschappelijk Europees luchtruim, het gebruik, de controle en het beheer van het nationale luchtruim, het gebruik van de luchthavens van lidstaten en Europese luchtvaartmaatschappijen tekortschiet; beklemtoont dat het noodzakelijk is dat nieuwe nationale, Europese en internationale normen worden vastgelegd; verzoekt de Commissie vanaf heden de wetgeving te verbeteren door een richtlijn voor te stellen om de nationale wetgevingen inzake de controle van de niet-commerciële civiele luchtvaart te harmoniseren; 37. verzoekt de Commissie om aanbevelingen aan de lidstaten te doen ter verbetering van de normen inzake de controle op de activiteiten van particulier gecharterde vliegtuigen die gebruik maken van Europese luchthavens en het luchtruim van de EU; 38. acht het noodzakelijk opheldering te verschaffen over de ware inhoud van de op 22 januari 2003 in Athene ondertekende overeenkomst met betrekking tot de nieuwe transatlantische agenda waarin sprake is van "meer gebruikmaking van Europese doorgangsfaciliteiten ter ondersteuning van de terugkeer van criminele/ontoelaatbare vreemdelingen"; 39. acht het noodzakelijk om vast te stellen op welke wijze het luchtruim, civiele en militaire vliegvelden en bases van de NAVO en de VS feitelijk door de geheime diensten van de VS zijn gebruikt; 40. acht het noodzakelijk om vast te stellen of er enig bewijs bestaat voor de gebruikmaking van geheime gevangenissen in enkele Europese landen, zoals in verschillende onderzoeken van journalisten en gerenommeerde NGO's wordt beweerd; Over de tot dusver ondernomen missies van de Tijdelijke Commissie 41. is van oordeel dat de twee officiële missies naar de Voormalige Joegoslavische Republiek Macedonië en de Verenigde Staten van Amerika essentiële informatie ten behoeve van de werkzaamheden van de Tijdelijke Commissie hebben opgeleverd en het mogelijk hebben gemaakt om de versie van de politieke autoriteiten en de zienswijze van de burgermaatschappij rechtstreeks na te trekken; 42. veroordeelt het feit dat de Duitse onderdaan Khaled al-Masri in 2004 gedurende meer dan vier maanden onrechtmatig werd gedetineerd in Afghanistan; betreurt de onwil van de autoriteiten van de Voormalige Joegoslavische Republiek Macedonië om te bevestigen dat al-Masri in Skopje was en daar vermoedelijk werd vastgehouden voor zijn uitlevering aan Afghanistan door CIA-agenten; 43. betreurt de zeer restrictieve interpretatie van het Verdrag tegen foltering die de regering van de VS erop na houdt, met name wat betreft het verbod op uitleveringen die tot gevolg kunnen hebben dat overgeleverde personen aan foltering of onterende, wrede en onmenselijke behandeling worden blootgesteld; Over de toekomstige werkzaamheden van de Tijdelijke Commissie 44. acht het noodzakelijk dat de werkzaamheden van de Tijdelijke Commissie worden voortgezet en dat de evaluatie van de desbetreffende feiten wordt verdiept teneinde na te gaan of een of meerdere lidstaten een inbreuk op artikel 6 van het Verdrag betreffende de Europese Unie hebben gepleegd; beklemtoont tevens dat het goed zou zijn om het onderzoek uit te breiden tot feiten en landen die niet expliciet in onderhavige resolutie worden vermeld; 45. beslist bijgevolg dat de Tijdelijke Commissie haar werkzaamheden gedurende de resterende periode van het voorgeschreven mandaat van twaalf maanden zal voortzetten, onverminderd de bepalingen van artikel 175 van zijn Reglement met betrekking tot een eventuele verlenging; 46. is van mening dat op het niveau van de EU en de Raad van Europa zo snel mogelijk moet worden begonnen met het voorbereidend wetgevend werk om te zorgen voor een geschikte juridische bescherming voor personen die onder de rechterlijke bevoegdheid van de lidstaten vallen, alsook om een doeltreffende parlementaire controle van de inlichtingendiensten te garanderen, zowel op nationaal als op Europees niveau; acht het daartoe van essentieel belang om het Bureau voor de mensenrechten van de Europese Unie op te richten en zijn werkzaamheden te laten beginnen; 47. betreurt de grote verschillen van aanpak die tot dusver aan het licht zijn gekomen tussen de Amerikaanse en het Europese rechtsopvattingen over de zaken die binnen het mandaat van de tijdelijke commissie vallen; beseft echter dat het internationale terrorisme een van de belangrijkste bedreigingen is voor de veiligheid en stabiliteit van de EU en de internationale gemeenschap als geheel en dat deze bedreiging alleen bestreden kan worden met legale middelen in nauwe samenwerking met de VS, wijst erop dat het dringend noodzakelijk is om buitengewone uitleveringen in het kader van het internationaal recht duidelijk te verbieden en dat de Europese instellingen dringend een gemeenschappelijk standpunt moeten vaststellen over deze kwestie en daarover met de betrokken derde landen overleg moeten plegen; 48. is van mening dat de Tijdelijke Commissie aan het eind van haar werkzaamheden tevens de beginselen moet aangeven die in aanmerking moeten worden genomen, met name: 49. verzoekt zijn Bureau de nodige maatregelen te nemen om de Tijdelijke Commissie, rekening houdend met de zeer specifieke aard van haar bevoegdheden, in staat te stellen ten volle het haar toegekende mandaat te vervullen, door tot aan het eind van haar werkzaamheden elke passende afwijking van de interne regelgeving van het Parlement toe te staan, met name wat betreft: 50. is verheugd over het optreden van de Raad van Europa, met name van dat van de rapporteur van zijn Commissie juridische zaken en mensenrechten, en over de samenwerking tussen de Raad van Europa en de Tijdelijke Commissie; 51. nodigt de Raad en elk van zijn leden, en met name zijn voorzitter, uit om volledige ondersteuning te verlenen aan de werkzaamheden van de Tijdelijke Commissie, conform het beginsel van loyale samenwerking zoals vastgelegd in de verdragen en door de rechtspraak van het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen; 52. roept de lidstaten op om sterker aan te sturen op de sluiting van het detentiecentrum in Guantánamo Bay en om een proactievere rol te spelen teneinde een oplossing te vinden voor gedetineerden tegen wie geen juridische procedure wordt ingesteld en die niet naar hun oorsprongsland of land van vestiging kunnen terugkeren omdat zij staatloos zijn geworden of gevaar lopen aan foltering of een andere wrede, onmenselijke of onterende behandeling te worden blootgesteld; 53. dringt er bij de lidstaten op aan om alle Europese burgers en vroegere ingezetenen van de EU die thans in Guantánamo zijn gedetineerd, alle nodige ondersteuning en hulp, met name juridische bijstand, te doen toekomen; 54. moedigt het Comité inzake de voorkoming van foltering (CPT) van de Raad van Europa aan ernaar te streven dat elke lidstaat van de Raad van Europa zijn verplichting (13) nakomt om het CPT over iedere detentiefaciliteit op zijn grondgebied te informeren en toegang te verlenen tot dergelijke faciliteiten; 55. moedigt de Commissie aan om de Tijdelijke Commissie verder te blijven ondersteunen in alle stappen die zij moet ondernemen; 56. herinnert aan het essentiële belang van volledige samenwerking met de parlementen van de lidstaten, de toetredingslanden, de kandidaat-lidstaten en de geassocieerde landen, in het bijzonder met diegenen die werkzaamheden hebben ondernomen met betrekking tot hetzelfde onderwerp; o o o 57. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de regeringen en parlementen van de lidstaten en de toetredingslanden, de kandidaat-lidstaten en de geassocieerde landen, alsook aan de Raad van Europa en aan de regering en de beide kamers van het Congres van de Verenigde Staten van Amerika. Het Europees Parlement , – gelet op het Europees Verdrag inzake bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden (EVRM), inzonderheid artikel 8, – gelet op het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, inzonderheid de artikelen 7 en 8, – gelet op Verdrag nr. 108 van de Raad van Europa tot bescherming van personen met betrekking tot de geautomatiseerde verwerking van persoonsgegevens, – gelet op artikel 6 van het EU-Verdrag en artikel 286 van het EG-Verdrag, – gelet op Richtlijn 95/46/EG van het Europees Parlement en de Raad van 24 oktober 1995 betreffende de bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens en betreffende het vrije verkeer van die gegevens (1) , – gelet op Verordening (EG) nr. 45/2001 van het Europees Parlement en de Raad van 18 december 2000 betreffende de bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens door de communautaire instellingen en organen en betreffende het vrije verkeer van die gegevens (2) , – gezien het voorstel voor een verordening betreffende bij geldoverdrachten te voegen informatie over de betaler ( COM(2005)0343 ), – gezien de klachten die Privacy International in 33 landen bij instanties voor de bescherming van gegevens en de persoonlijke levenssfeer heeft ingediend en waarin wordt gesteld dat de SWIFT-gegevens zijn doorgegeven zonder acht te slaan op de wetgeving inzake gegevensbescherming en dat de gegevens zonder enige rechtsgrondslag of machtiging openbaar zijn gemaakt, – gelet op artikel 103, lid 2 van zijn Reglement, A. overwegende dat Europese en Amerikaanse media onlangs het bestaan hebben onthuld van het door de regering van de VS opgezette Terrorist Finance Tracking Program, waarmee de Amerikaanse autoriteiten toegang kregen tot alle financiële gegevens die waren opgeslagen door SWIFT (Society for Worldwide Interbank Financial Telecommunications), een in België gevestigde coöperatie van de bankensector, bestaande uit meer dan 8000 handelsbanken en instellingen in 200 landen, waaronder een aantal centrale banken, B. overwegende dat de door SWIFT opgeslagen informatie, waartoe de Amerikaanse autoriteiten toegang hebben gekregen, honderdduizenden EU-burgers betreft, aangezien de Europese banken gebruik maken van het SWIFT-berichtensysteem voor wereldwijde geldovermakingen tussen banken en SWIFT dagelijks miljoenen overschrijvingen en banktransacties genereert, C. overwegende dat elke overdracht van gegevens die op het grondgebied van de EU zijn gegenereerd en bestemd zijn voor gebruik buiten het grondgebied van de EU, minimaal onderworpen dient te worden aan een beoordeling over het passend karakter, zoals bepaald in Richtlijn 95/46/EG, D. zich ervan bewust dat de toegang tot de door SWIFT beheerde gegevens het niet alleen mogelijk maakt overmakingen die verband houden met ongeoorloofde activiteiten op te sporen, maar ook informatie betreffende economische activiteiten van individuen en landen, wat kan leiden tot grootschalige vormen van economische en industriële spionage, 1. herinnert aan zijn vastbeslotenheid om het terrorisme te bestrijden, en is van mening dat het juiste evenwicht moet worden gevonden tussen veiligheidsmaatregelen en de bescherming van de burgerlijke vrijheden en grondrechten; spreekt er zijn ernstige bezorgdheid over uit dat er een klimaat wordt geschapen waarin het respect voor de persoonlijke levenssfeer en de gegevensbescherming afneemt; 2. onderstreept dat de Europese Unie gegrondvest is op de beginselen van de rechtsstaat en dat elke overdracht van persoonsgegevens onderworpen is aan nationale en Europese wetgeving inzake gegevensbescherming, die bepaalt dat elke overdracht door een gerechtelijke instantie moet worden goedgekeurd en dat elke afwijking van dit beginsel evenredig moet zijn en gebaseerd moet zijn op een wet of een internationale overeenkomst; 3. is van mening dat de lidstaten alleen wanneer zij artikel 8 van het EVRM toepassen, zich binnen de grenzen van het Gemeenschapsrecht bewegen en artikel 13 van Richtlijn 95/46/EG in acht nemen, kunnen afwijken - in het belang van de staatsveiligheid, de openbare orde en veiligheid - van het beginsel van de finaliteit van gegevens, dat de doorgifte van commerciële gegevens verbiedt en de enige legitieme basis vormt voor het opslaan van persoonsgegevens door particulieren, en zodoende het niveau van de gegevensbescherming alleen mogen verlagen als dit noodzakelijk, evenredig en met een democratische samenleving verenigbaar is; 4. 4, neemt kennis van het reeds aangehaalde voorstel voor een verordening, die kan bijdragen tot het scheppen van een rechtskader voor de overdracht van deze informatie; betreurt het dat het Europees Parlement - in weerwil van het beginsel van loyale en constante samenwerking tussen de communautaire instellingen - tijdens de onderhandelingen en trilogen van de andere instellingen, met name de Europese Centrale Bank (ECB), niet op de hoogte is gesteld van het bestaan van de overdracht van SWIFT-gegevens; 5. wenst dat de Commissie, de Raad en de ECB volledig uiteenzetten in hoeverre zij op de hoogte waren van de geheime afspraak tussen SWIFT en de regering van de VS; 6. verlangt in dit verband opheldering over de rol en het functioneren van de ECB, en verzoekt de Europese toezichthouder voor gegevensbescherming zo spoedig mogelijk na te gaan of de ECB uit hoofde van Verordening (EG) nr. 45/2001 verplicht was te reageren op de mogelijke schending van de gegevensbescherming waarvan de ECB kennis had gekregen; 7. herinnert eraan dat de ECB moet waarborgen dat centrale banken alleen binnen een juridisch kader toegang hebben tot het SWIFT-systeem; 8. wenst dat de lidstaten ervoor zorgen en zich ervan vergewissen dat er nationaal geen juridische leemte bestaat en dat de communautaire wetgeving inzake gegevensbescherming ook van toepassing is op de centrale banken; verzoekt de lidstaten de resultaten van dit onderzoek toe te zenden aan de Commissie, de Raad en het Europees Parlement; 9. wenst dat de Raad met spoed het voorstel voor een kaderbesluit over de bescherming van persoonsgegevens die worden verwerkt in het kader van de politiële en justitiële samenwerking in strafzaken ( COM(2005)0475 ) behandelt en goedkeurt, om te waarborgen dat Europese burgers op het gehele grondgebied van de Unie eenzelfde hoog niveau van gegevensbescherming genieten; 10. vestigt de aandacht van de Raad met name op de amendementen 26 en 58 in het standpunt van het Parlement aangenomen op 14 juni 2006 (3) over het vermelde voorstel voor kaderbesluit, waarin een regeling staat voor de behandeling van gegevens die worden overgedragen aan particulieren in het openbaar belang; 11. spreekt opnieuw zijn grote teleurstelling uit over het feit dat de Raad niet bereid is beweging te brengen in de huidige wetgevingssituatie, waarin twee verschillende procedurele kaders gelden voor de bescherming van de grondrechten, al naar gelang of het om de eerste of de derde pijler gaat; herhaalt daarom zijn wens dat dit tweeledige kader wordt afgeschaft door gebruikmaking van de overbruggingsclausule in artikel 42 van het EU-Verdrag; 12. verzoekt de Commissie alle goedkeurde antiterreurwetgeving van de EU te toetsen op efficiëntie, noodzaak, evenredigheid en eerbiediging van de grondrechten; dringt er bij de Commissie en de Raad met klem op aan na te denken over de maatregelen die moeten worden genomen om herhaling van dergelijke ernstige inbreuken op de persoonlijke levenssfeer in de toekomst te voorkomen; 13. spreekt zijn sterke afkeuring uit over alle geheime operaties op het grondgebied van de EU die de persoonlijke levenssfeer van de EU-burgers raken; vindt het uiterst verontrustend dat dergelijke operaties plaatsvinden zonder dat de burgers van Europa en hun parlementaire vertegenwoordiging hiervan op de hoogte zijn gesteld; dringt er bij de VS en hun inlichtingen- en veiligheidsdiensten op aan in een geest van goede samenwerking te handelen en hun bondgenoten in kennis te stellen van de veiligheidsoperaties die zij op het grondgebied van de EU willen uitvoeren; 14. verzoekt zijn Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken om, tezamen met zijn Commissie economische en monetaire zaken, zo spoedig mogelijk een gemeenschappelijke hoorzitting te organiseren met de ECB, de Commissie, de Raad, de Europese Toezichthouder voor gegevensbescherming en andere particuliere en openbare partijen die bij deze kwestie betrokken zijn, om er achter te komen van welke informatie zij wellicht op de hoogte waren; 15. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de Europese Centrale Bank, de regeringen en parlementen van de lidstaten, de toetredingslanden en de kandidaat-lidstaten, alsmede aan de regering van de Verenigde Staten en de twee kamers van het Congres. Het Europees Parlement , – gezien de mededeling van de Commissie van 1 september 2005, getiteld "Een gemeenschappelijke agenda voor integratie - Kader voor de integratie van onderdanen van derde landen in de Europese Unie" ( COM(2005)0389 ), – gelet op artikel 13 van het EG-Verdrag, – gezien het EG-Verdrag dat de Gemeenschap bevoegdheden en verantwoordelijkheden op het gebied van immigratie en asiel verleent en met name gelet op artikel 63, lid 3, letter a) van dat Verdrag, – gezien de conclusies van het voorzitterschap van de Europese Raad van Tampere van 15 en 16 oktober 1999, van de Europese Raad van Laken van 14 en 15 december 2001, van de Europese Raad van Sevilla van 21 en 22 juni 2002 en van de Europese Raad van Thessaloniki van 19 en 20 juni 2003, die het belang benadrukken om samenwerking en uitwisseling van informatie te ontwikkelen binnen het kader van het recent opgerichte netwerk van nationale contactpunten voor integratie met het oog op in het bijzonder de versterking van de coördinatie van het relevant beleid op nationaal niveau en op het niveau van de EU, – gezien het op 4 november 2004 door de Europese Raad aangenomen Haags Programma, waarin de doelstellingen worden bepaald die op het gebied van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid in de periode 2005-2010 ten uitvoer moeten worden gelegd, – gezien de informele ministeriële bijeenkomst in Groningen op 9 november 2004, waar de voor het integratiebeleid verantwoordelijke ministers voor het eerst bij elkaar kwamen, – gezien de gemeenschappelijke basisbeginselen voor het beleid inzake de integratie van immigranten in de Europese Unie die op 19 november 2004 door de Raad van de Europese Unie zijn aangenomen (1) , – gezien het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie en met name gelet op artikel 18, 20, 21 en 22 daarvan, – gelet op artikel 45 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken en het advies van de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken ( A6-0190/2006 ), A. overwegende dat de integratie van immigranten een uitdaging is waar de EU al eerder raad mee wist; overwegende dat een kwarteeuw geleden de meesten van de immigranten in de EU Zuid-Europeanen waren; overwegende dat vandaag de dag Zuid-Europa een welvarend deel van de Unie is en dat de burgers van dat gebied niet langer worden gezien als immigranten, hoewel ze destijds door velen werden gezien als vreemdelingen die niet in staat waren tot integratie; overwegende dat de toetreding van hun landen van herkomst tot de Unie de EU als geheel sterker heeft gemaakt; overwegende dat de burgers van de nieuwe lidstaten nu op dezelfde manier ook volwaardige EU-burgers zijn, B. overwegende dat de Unie nu te maken heeft met een integratie-uitdaging van een andere soort, omdat er nu niet langer vanuit kan worden gegaan dat de meeste immigranten uiteindelijk door de toetreding van hun landen van herkomst in de Unie zullen integreren, C. overwegende dat het aantal immigranten in de EU op 40 miljoen wordt geschat en dat hun nakomelingen in totaal met nog miljoenen meer zijn; overwegende dat deze groeiende bevolking buitengewoon divers is, maar met vergelijkbare problemen kampt: hun arbeidsparticipatie ligt ver onder het gemiddelde en hun slaagpercentages op school zijn aanzienlijk lager; overwegende dat zij op alle regeringsniveaus politiek ondervertegenwoordigd zijn, ook in de politieke partijen in de lidstaten en in Europese instellingen, D. overwegende, echter, dat deze meer dan 40 miljoen immigranten kunnen worden beschouwd als de 26e (en qua bevolkingsaantal op vier na grootste) lidstaat van de EU en dat de bezorgdheid en inspanningen van de EU om deze bevolking te integreren even groot moeten zijn als het engagement van de EU om toetredingslanden te integreren; dat de Unie zeer weinig middelen heeft ingezet om deze integratie-uitdaging met succes aan te gaan en dat het mislukken ervan de EU in sociaal, economisch en politiek opzicht zou ondermijnen; overwegende dat er niet alleen langetermijnfinanciering moet worden toegewezen aan het nieuwe Europees Fonds voor de integratie van onderdanen van derde landen ( COM(2005)0123 ), maar dat er ook voor moet worden gezorgd dat de desbetreffende DG's van de Commissie een gedeelte van hun financiering oormerken voor het integratiebeleid van de EU, E. overwegende dat het engagement van de EU voor integratie lange tijd is achtergebleven door het wijdverspreide idee dat "integratie plaatselijk is"; overwegende dat integratie ook globale consequenties heeft, vooral wanneer deze mislukt, aangezien het mislukken van een succesvolle tenuitvoerlegging van het integratiebeleid door individuele lidstaten negatieve gevolgen kan hebben voor de Unie als geheel, bijvoorbeeld: F. overwegende dat het welslagen van integratie de economie van de Unie ten opzichte van de internationale concurrentie zal versterken; overwegende dat de Unie, ermee rekening houdend dat brain drain moet worden voorkomen, hierdoor arbeidskrachten en ondernemers zal aantrekken die haar economieën nodig hebben, evenals wetenschappers en studenten die aan de basis van haar innovatievermogen staan; overwegende dat de Europese steden hierdoor veiliger en de gemeenschappen sterker zullen zijn als een gericht, consequent en adequaat integratiebeleid wordt toegepast; overwegende dat de neiging tot rassenhaat hierdoor zal afnemen en het respect voor de grondrechten van eenieder zal worden versterkt; overwegende dat de positie van Europa in de wereld zal worden verbeterd, G. overwegende dat de rol van de lokale, regionale en nationale autoriteiten van essentieel belang is; deze hebben verantwoordelijkheden in onder meer het domein stedenbouwkunde, huisvesting en onderwijs die directe gevolgen hebben voor het integratieproces; dringt er bij deze autoriteiten op aan hun deelname aan het Europese debat te verbeteren; benadrukt de belangrijke steun van de EU aan op die niveaus genomen initiatieven via de structurele communautaire fondsen, H. overwegende dat niet zoiets bestaat als een eenduidige oplossing voor succesvolle integratie in de EU; overwegende dat plaatselijke, regionale en nationale autoriteiten (en in het bijzonder stedelijke centra, waar de meerderheid van de migranten woont) over de mogelijkheden en fondsen zouden moeten beschikken om welomschreven integratiemaatregelen te bepalen en ten uitvoer te leggen en dat de lidstaten en de Unie zich moeten beijveren om integratiestrategieën te ontwikkelen en de doeltreffendheid en om resultaten van deze integratiemaatregelen op een actievere en doeltreffendere manier te controleren, waarmee zij zorgen voor de tenuitvoerlegging van integratiestrategieën waarvan de resultaten de gemeenschappelijke belangen van de Unie bevorderen, en met het oog hierop moet de Commissie het voorgestelde onderzoek uitvoeren om de niveaus van deelname en integratie in de hele EU in kaart te brengen; I. overwegende dat integratie een "tweerichtingsproces" is dat zowel de bereidheid veronderstelt van de immigranten en hun verantwoordelijkheid om zich in de gastmaatschappij te integreren als de bereidheid van de burgers om migranten te aanvaarden en in hun midden op te nemen, evenals geïntegreerde acties inhoudt om het gedrag van zowel immigranten als ontvangende gemeenschappen op alle relevante niveaus te beïnvloeden en om aan beide zijden middelen te mobiliseren teneinde beleidsonderdelen ten uitvoer te leggen; overwegende dat dit tweerichtingsproces een wederzijds engagement impliceert, bestaande uit rechten en plichten, zowel voor de ontvangende maatschappij als voor de immigranten; J. overwegende dat de prioriteiten die de EU-acties in de praktijk sturen, de volgende zaken moeten omvatten: terwijl de EU-instellingen dienen te verzekeren dat hun goedbedoelde initiatieven niet eenvoudigweg veranderen in een symbolisch beleid zonder toegevoegde waarde, K. overwegende dat de bevordering van de mensenrechten, de gelijkheid van kansen voor iedereen en de afwezigheid van discriminatie de sleutelelementen van integratie zijn; dat het voorstel om het jaar 2007 om te dopen tot Europees Jaar voor Gelijkheid van Kansen voor Iedereen en het project om van 2008 het Europees Jaar van de Interculturele Dialoog te maken, grootschalige sensibilisatie-initiatieven zijn die bijdragen tot het bereiken van deze doelstellingen, L. overwegende dat er een duidelijk verband is tussen een succesvol integratiebeleid van de EU en de pogingen van de Europese Unie om een wettelijk immigratie- en migratiebeleid te ontwikkelen; overwegende dat de eerste praktische stap de verbetering van de coördinatie dient te zijn tussen de autoriteiten die verantwoordelijk zijn voor de toelating van immigranten en de autoriteiten die verantwoordelijk zijn voor de integratie van immigranten, 1. dringt er bij de Commissie op aan te zorgen voor de effectieve tenuitvoerlegging van de bestaande richtlijnen in verband met integratie en dan met name Richtlijn 2003/86/EG van de Raad van 22 september 2003 inzake het recht op gezinshereniging (2) , Richtlijn 2003/109/EG van de Raad van 25 november 2003 betreffende de status van langdurig ingezeten onderdanen van derde landen (3) , Richtlijn 2000/43/EG van de Raad van 29 juni 2000 houdende toepassing van het beginsel van gelijke behandeling van personen ongeacht ras of etnische afstamming (4) en Richtlijn 2000/78/EG van de Raad van 27 november 2000 tot instelling van een algemeen kader voor gelijke behandeling in arbeid en beroep (5) ; overwegende dat veel lidstaten achterlopen bij de daadwerkelijke tenuitvoerlegging van deze richtlijnen, en dat het van groot belang is dat de Commissie krachtiger toeziet op zowel de omzetting van integratiegerelateerde richtlijnen als op de doeltreffendheid van bestuurlijke praktijken waarmee de desbetreffende wetgeving in het dagelijks leven van immigranten ten uitvoer wordt gelegd; 2. is verheugd over het bovengenoemde voorstel van de Commissie om het Europees Fonds voor de integratie van onderdanen van derde landen voor de periode 2007-2013 in te stellen en dringt met klem aan op het gebruik van dit fonds voor de tenuitvoerlegging van zes concrete beginselen, namelijk: 3. is ingenomen met het feit dat in de hierboven vermelde mededeling van de Commissie wordt verwezen naar de gemeenschappelijke basisbeginselen; is ervan overtuigd dat deze gemeenschappelijke basisbeginselen een goed pakket van aanbevelingen vormen die het fundament moeten zijn van het integratiebeleid van de EU; betreurt dat lidstaten hebben nagelaten om de gemeenschappelijke basisbeginselen sinds de goedkeuring daarvan in 2004 op een zinvolle manier ten uitvoer te leggen; verzoekt het Finse voorzitterschap om de gemeenschappelijke basisbeginselen weer een centrale plaats op de agenda te geven, en dan met name de beginselen betreffende werkgelegenheid (3), interactie (7) en participatie (9); 4. verwelkomt het voorstel van de Commissie om een jaarlijks Integratieforum te stimuleren om de uitwisseling van beste werkwijzen te vergemakkelijken, in het bijzonder wat betreft het beleid waar de EU een beperkte rol speelt maar waar sommige lidstaten een beleid voeren dat als richtsnoer kan dienen voor andere lidstaten; is van oordeel dat met dit Forum de deelname moet worden bevorderd van de vertegenwoordigers van alle autoriteiten die te maken hebben met integratie, of dat nu plaatselijke, regionale, nationale of Europese autoriteiten zijn, evenals van immigranten zelf; 5. roept de Commissie op om in alle DG's de verantwoordelijkheden voor integratie te verduidelijken, uit te breiden en te coördineren, inclusief het reactiveren en in stand houden van een DG-overschrijdende werkgroep over integratie en het definiëren van de precieze integratieverantwoordelijkheden tussen de verschillende DG's; roept verder op tot het ondernemen van actie om het nieuwe Europese Integratiefonds en het Europees Sociaal Fonds complementair te maken; 6. is ingenomen met het feit dat de Commissie erkent dat onderzoek moet worden gedaan naar het integratiebeleid van de lidstaten en het niveau van de participatie van immigranten en dat een en ander in kaart moet worden gebracht; is van oordeel dat deze informatie een absolute voorwaarde is voor elk EU-beleid dat gericht is op bevordering van integratie in de EU en dat, wil een dergelijke inventarisatie zinvol zijn, de voorwaarden van het EU-integratiedebat moeten worden verduidelijkt, omdat alleen al het woord "integratie" zelf op een groot aantal verschillende manieren kan worden geïnterpreteerd; 7. roept de Commissie op een permanente contactgroep van vertegenwoordigers van immigranten, deskundigen, NGO's en anderen op te richten om haar over alle beleidsonderdelen in verband met integratie te adviseren; 8. roept de Commissie op bijzondere nadruk te leggen op de bevordering van immigratie en diversiteit in de EU en op het ten allen tijde stroomlijnen van de integratie door middel van haar communicatiestrategie en –initiatieven; nodigt de Commissie en de lidstaten uit om informatie- en sensibilisatiecampagnes te lanceren om de migratiestromen beter te begrijpen, evenals de economische en sociale bijdrage van immigranten aan een maatschappij; 9. roept de Commissie op om strenge controlemechanismen in het leven te roepen voor de evaluatie van de integratieprogramma's in de lidstaten, ook door onafhankelijke deskundigen in te schakelen, en om een nauwgezet en praktisch tweejaarlijks verslag over migratie en integratie in te voeren: 10. spoort de Commissie aan om in voorkomende gevallen gemeenschappen van migranten te raadplegen bij de vaststelling en de tenuitvoerlegging van Europese steun en ontwikkelingsbeleid in hun thuislanden; 11. vraagt de Commissie om meer onderzoeks- en analyse-initiatieven, zodat kan worden achterhaald wat er werkt bij integratie en zodat op ambitieuze wijze doeltreffende inspanningen kunnen worden uitgebreid om in samenwerking met lidstaten en plaatselijke autoriteiten de beste werkwijzen te verspreiden, niet alleen via de voorgestelde website, maar met zoveel mogelijk andere redelijke middelen; 12. verzoekt de Commissie en de lidstaten het brede potentieel van de delegaties van de Commissie en de consulaire autoriteiten in de gehele wereld te gebruiken om te helpen bij het integreren van potentiële immigranten door hen bekend te maken met de cultuur, de geschiedenis, de taal en de civiele rechten en verantwoordelijkheden van burgers in de EU en de lidstaten; 13. benadrukt hoe belangrijk het is dat de samenstelling van het personeel van de Europese instellingen en de overheden van de lidstaten de samenstelling van de bevolkingen van de Unie en de lidstaten weerspiegelt; 14. dringt er bij de Raad op aan om volgens artikel 67, lid 2, tweede streepje van het Verdrag de passerelle -clausule te gebruiken om het Parlement medebeslissingsbevoegdheden te geven over integratie en legale migratie en stemming met gekwalificeerde meerderheid in de Raad; is van oordeel dat het van belang is dat de leden van het Europees Parlement medebeslissingsbevoegdheid inzake het integratiebeleid hebben, omdat zij de politieke stem van de EU vertegenwoordigen, en is daarom van mening dat zij de standpunten van zowel immigranten als burgers moeten verwoorden en in het EU-wetgevingsproces gezamenlijke verantwoordelijkheid moeten dragen voor het vormgeven van het integratiebeleid; 15. dringt er bij de Raad op aan om de jaarlijkse vergadering van voor integratie verantwoordelijke ministers, die in november 2004 door het Nederlandse voorzitterschap van de Europese Raad in Groningen werd ingevoerd, permanent te maken; 16. verzoekt de lidstaten bij hun definitieve besluitvorming over het EU-Bureau voor de grondrechten ernstig stil te staan bij een rol voor een dergelijk bureau die erop neerkomt dat het werkt aan de bevordering van vertrouwen en goede betrekkingen binnen buurten en aan de feitelijke uitwerking van deze rol door middel van de opeenvolgende jaarlijkse programma's die het bureau volgens de plannen zal opstellen; 17. dringt er bij de Raad op aan opnieuw na te denken over het voorstel van de Commissie om de open methode van coördinatie op het integratiebeleid toe te passen; roept er in dit verband toe op het Europees Parlement bij de hele procedure te betrekken; 18. dringt er bij de Raad op aan een allesomvattende en toekomstgerichte kaderrichtlijn over legale migratie op te stellen waarbij voldoende aandacht wordt geschonken aan de noodzaak van integratie; 19. moedigt de lidstaten aan binnen hun kabinet één minister verantwoordelijk te stellen voor het toezicht op het beleid inzake de integratie van immigranten, zodat dit beleid in alle agentschappen en op alle regeringsniveaus wordt gestroomlijnd, en om na te denken over de aanstelling van een hoge commissaris voor integratie of een integratieombudsman in elke lidstaat om de tenuitvoerlegging van het beleid te coördineren, informatie aan migranten te verstrekken, klachten van migranten te behandelen en acties te ondernemen om problemen op te lossen; 20. roept elke lidstaat op te voorzien in een controle van alle regeringsagentschappen op elk niveau die verantwoordelijkheden in verband met de integratie van immigranten hebben of zouden moeten hebben; 21. verzoekt de Commissie onderzoek te doen naar de mogelijkheid van opneming van het vraagstuk van de integratie van onderdanen van derde landen in de toekomstige meerjarenprogramma's van het Bureau voor de grondrechten; 22. roept de lidstaten op om de politieke participatie van immigranten aan te moedigen en hun politieke en sociale uitsluiting te ontmoedigen; roept de Commissie er in dit verband toe op een wettelijke herziening uit te voeren van bestaande bepalingen die te maken hebben met het Europees burgerlijk burgerschap in de verschillende lidstaten evenals van de praktijken in de huidige lidstaten betreffende het recht van langdurige ingezetene immigranten om in de plaatselijke en gemeentelijke verkiezingen te stemmen; 23. roept de lidstaten op om transparante, menselijke, snelle en redelijke procedures op te stellen voor de toekenning van een status aan langdurig ingezeten immigranten, voor gezinshereniging en voor de naturalisatie van langdurig ingezeten immigranten en hun kinderen, waarbij vooral rekening moet worden gehouden met het feit dat veel van die kinderen op het grondgebied van een lidstaat geboren zijn; 24. vestigt de aandacht van de lidstaten op de afhankelijke wettelijke status van vrouwen van immigranten die zich in het kader van gezinshereniging bij hun echtgenoten vroegen, en verzoekt de lidstaten hun wetgeving te herzien teneinde te waarborgen dat echtgenoten en kinderen zo spoedig mogelijk een individuele status en werkvergunning krijgen, onafhankelijk van die van de primaire houder van een wettelijke status, teneinde hun rechten volledig te garanderen en te beschermen, en hun sociale integratie te bevorderen; 25. moedigt de politieke partijen, de vakbonden en het maatschappelijk middenveld op nationaal niveau als geheel aan om immigranten op alle niveaus van hun respectieve structuren als volwaardige leden in hun midden op te nemen; 26. spreekt zich positief uit over de door een aantal lidstaten toegepaste integratieprogramma's in het kader waarvan sprake is van een wederzijds engagement van gastlanden en immigranten; spreekt de hoop uit dat de immigranten zich op die manier bewust worden van de fundamentele waarden van de EU en tegelijkertijd basiskennis kunnen verwerven over het functioneren van de gastsamenleving; beklemtoont dat het van belang is om het leren van de taal van de gastsamenleving en de organisatie van cursussen burgereducatie te bevorderen; 27. moedigt de lidstaten aan om antidiscriminatie- en antiracismewetten te versterken en bestaande wetten te handhaven, en om op alle van toepassing zijnde gebieden een passende wetgeving inzake positieve actie ten aanzien van migranten te overwegen en zich daarbij te richten naar de lidstaten waar positieve actie een succes is gebleken; 28. verzoekt de lidstaten om, teneinde met name de potentiële mishandeling van vrouwen van immigranten tegen te gaan, hen gemakkelijk toegankelijke informatie te verschaffen met betrekking tot de wetgeving van het gastland inzake gelijke rechten van mannen en vrouwen en de rechten en de bescherming die uit die wetgeving voortvloeien, met inbegrip van de beschikbare juridische en bestuurlijke rechtsmiddelen; 29. verzoekt de lidstaten en de regionale en lokale autoriteiten om interactie tussen immigranten en hun gastsamenleving te stimuleren door de bevordering van onder andere gedeelde fora, interculturele dialoog, seminars, tentoonstellingen en culturele en sportactiviteiten; dringt er bovendien op aan nieuwe structuren te creëren of bestaande te ondersteunen zodat immigranten in de gastsamenleving kunnen integreren ter voorkoming van de sociale uitsluiting van nieuwkomers en van diegenen die zich reeds in het land hebben gevestigd, maar die het moeilijk hebben om te integreren, verzoekt verder om steun te verlenen aan migrantenorganisaties op hun grondgebied en om de betrekkingen met de landen van herkomst van migranten te versterken; 30. spoort de lidstaten aan om tijdens de opvangfrase te zorgen voor integratiegerelateerde maatregelen voor vluchtelingen, zoals taalcursussen of vrijwilligerswerk, waarbij rekening moet worden gehouden met het feit dat het integratieproces voor vluchtelingen al tijdens de opvangfrase begint; 31. benadrukt het belang van het ontwikkelen van een allesomvattend kader voor Europees burgerlijk burgerschap met medewerking van het Parlement, de Raad en de Commissie; 32. benadrukt het belang van het invoeren van jaarlijkse hoorzittingen over integratie met medewerking van het Europees Parlement en nationale parlementen en de burgermaatschappij, in het bijzonder NGO's en immigrantenverenigingen, om de doeltreffendheid te evalueren van de integratiepogingen van de Unie, om de ontwikkelingen te beoordelen betreffende de integratie van migranten op het niveau van de lidstaten; 33. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, alsmede aan de regeringen van de lidstaten. Het Europees Parlement , – gezien de mededeling van de Commissie aan de Raad, het Europees Parlement, het Europees Economisch en Sociaal Comité en het Comité van de Regio's, getiteld "Migratie en ontwikkeling: een aantal concrete ideeën" ( COM(2005)0390 ), – gezien het voorstel voor een richtlijn van het Europees Parlement en de Raad over gemeenschappelijke normen en procedures in de lidstaten voor de terugkeer van onderdanen van derde landen die illegaal op hun grondgebied verblijven ( COM(2005)0391 ), – gezien de mededelingen van de Commissie aan de Raad en het Europees Parlement getiteld "Prioritaire acties om een antwoord te bieden op de uitdagingen van de migratie – Eerste follow-up van Hampton Court" ( COM(2005)0621 ), "EU-strategie voor de aanpak van het tekort aan gezondheidswerkers in ontwikkelingslanden" ( COM(2005)0642 ) en "Thematisch programma voor de samenwerking met derde landen op het gebied van migratie en asiel" ( COM(2006)0026 ), – gezien punt IV van de conclusies van het voorzitterschap van de Europese Raad van Brussel van 15 en 16 december 2005, getiteld "Migratie: globale aanpak", – onder verwijzing naar de resoluties A/RES/58/208, A/RES/59/241 en A/RES/60/205 van de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties waarin tijdens haar 61e zitting in 2006 een dialoog op hoog niveau is gepland over het vraagstuk van de internationale migratie en ontwikkeling, – gezien de Partnerschapsovereenkomst tussen de leden van de groep van Staten in Afrika, het Caribisch gebied en de Stille Oceaan (ACS) enerzijds en de Europese Gemeenschap en haar lidstaten anderzijds, ondertekend te Cotonou op 23 juni 2000 (Overeenkomst van Cotonou) (1) , gewijzigd op 25 juni 2005 (2) in Luxemburg, en met name artikel 13 over migratie, – gezien de verklaring en het actieplan van Brussel die op 13 april 2006 door de eerste vergadering van de met asiel-, migratie- en mobiliteitskwesties belaste ACS-ministers zijn goedgekeurd, – gezien het Verdrag van de Verenigde Naties tegen grensoverschrijdende georganiseerde misdaad en de bijhorende protocollen, – gezien Besluit nr. 4/2005 van de ACS-EG-Raad van ministers van 13 april 2005 betreffende het gebruik van de reserve van de middelen voor langetermijnontwikkeling van het negende Europees Ontwikkelingsfonds (3) , – gezien het verslag van de Secretaris-generaal van de Verenigde Naties, getiteld "World Survey on the Role of Women in Development: Women and International Migration" (A/59/287/Add.1), – gezien het verslag van de Wereldbank, getiteld "Global Economic Prospects 2006: Economic Implications of Remittances and Migration" (4) , – gezien het verslag van oktober 2005 van de Wereldcommissie voor internationale migratie, getiteld "Migration in an Interconnected World: New Directions for Action" (5) , – gezien het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, met name de artikelen 18, 19 en 21, – gezien de in 2005 door de lidstaten gedane toezeggingen, met name dat: – gezien aanbeveling nr. 151 van de IAO betreffende migrerende werknemers, – gezien de gemeenschappelijke verklaring van de Raad en de regeringsvertegenwoordigers van de lidstaten verenigd in de Raad, van het Europees Parlement en de Commissie over ontwikkelingsbeleid, getiteld "Europese consensus" (7) van 20 december 2005, waarin het algemene actiekader van de Gemeenschap inzake ontwikkeling is vastgelegd, – gezien de verklaring van Wenen van 12 mei 2006 op de 4e top Europese Unie/Latijns-Amerika, – onder verwijzing naar zijn resoluties van 17 november 2005 over een ontwikkelingsstrategie voor Afrika (8) , van 15 november 2005 over de sociale dimensie van de globalisering (9) , van 26 oktober 2005 over de EU-aanpak van het beheer van economische migratiestromen (10) , van 9 juni 2005 over de samenhang tussen legale en illegale immigratie en de integratie van migranten (11) en van 12 april 2005 over de rol van de Europese Unie in de verwezenlijking van de millenniumdoelstellingen voor ontwikkeling (MDG's) (12) , – gezien Verordening (EG) nr. 2836/98 van de Raad van 22 december 1998 over de integratie van genderkwesties in ontwikkelingssamenwerking (13) , – gelet op artikel 45 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie ontwikkelingssamenwerking en het advies van de Commissie buitenlandse zaken, de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken, de Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken en de Commissie rechten van de vrouw en gendergelijkheid ( A6-0210/2006 ), A. overwegende dat 40% van de 175 miljoen migranten (3% van de wereldbevolking) in ontwikkelingslanden leeft, B. overwegende dat migratie geen nieuw fenomeen is, maar voor de internationale gemeenschap een belangrijk politiek thema is geworden door de omvang van het fenomeen in het kader van de mondialisering en het feit dat alle internationale actoren zich ervan bewust worden, C. overwegende dat immigratie sinds de jaren tachtig aanzienlijk is toegenomen zonder dat er op het niveau van de Europese Unie echter een gemeenschappelijk en coherent antwoord is geformuleerd, D. overwegende dat de Europese Unie immigranten uit vrijwel alle ontwikkelingslanden ontvangt, dat veel van die immigranten afkomstig zijn uit Azië, Afrika en Latijns-Amerika en dat de omvang van dit fenomeen de komende jaren waarschijnlijk niet zal afnemen, E. overwegende dat gemeenschappelijke acties van formaat door de internationale gemeenschap om op de toestand in te spelen op zich laten wachten, F. overwegende dat de internationale gemeenschap een globaal antwoord dient te geven op het migratievraagstuk en dat de Europese Unie tot op heden geen algemeen politiek antwoord heeft geformuleerd en zich ook niet met de middelen heeft uitgerust die noodzakelijk zijn om deze problematiek aan te pakken, G. overwegende dat er geen gemeenschappelijk beleid is inzake de regeling van migratiestromen, hetgeen de lidstaten in staat stelt unilaterale besluiten te nemen waardoor het moeilijk wordt een coherent, gemeenschappelijk standpunt in te nemen, H. overwegende dat een oplossing voor het fenomeen van de immigratie ligt in een zo breed mogelijke consensus binnen de Europese Unie, I. gezien de dialoog op hoog niveau over internationale migratie en ontwikkeling die op 14 en 15 september 2006 tijdens de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties zal plaatsvinden, J. overwegende dat de Afrikaanse Unie migratie tot hoofdthema van haar optreden heeft gemaakt, onder de bescherming van de voorzitter van de Commissie van de Afrikaanse Unie, de heer Alpha Oumar Konaré, K. overwegende dat de uiteenlopende beweegredenen en bijgevolg de verschillende categorieën migranten een hindernis vormen voor de tenuitvoerlegging van coherente en globale beleidslijnen die migratie tot een hefboom voor ontwikkeling moeten maken, L. overwegende dat de belangrijkste centra ter wereld van waaruit mensen migreren Azië en Latijns-Amerika zijn, maar dat Afrika opvalt door de omvang van de negatieve gevolgen van de migratiestroom, M. overwegende dat hoofdzakelijk de gastlanden in het noordelijk halfrond in de analyse worden opgenomen, terwijl 60% van de migranten het zuidelijk halfrond niet verlaten, N. overwegende het engagement om vooruitgang te boeken bij de globale dialoog en om de samenwerking inzake migratiezaken tussen de Europese Unie en Latijns-Amerika te versterken, zoals in de verklaring van Wenen is neergelegd, O. overwegende dat een simpele verhoging van de officiële ontwikkelingshulp geen oplossing voor het vraagstuk van de samenhang tussen migratie en ontwikkeling biedt, maar dat tevens specifieke en innoverende middelen moeten worden ontwikkeld opdat de rol van de migranten in de strijd tegen armoede en voor ontwikkeling duidelijker wordt gemaakt en wordt bevorderd, P. overwegende dat het zoeken naar een antwoord op dit fenomeen integraal deel moet uitmaken van de nationale en internationale strategieën inzake armoedebestrijding, opdat de millenniumontwikkelingsdoelstellingen worden verwezenlijkt, Q. overwegende dat het recht van de landen uit het Zuiden om een autonoom migratiebeleid te voeren, moet worden erkend en gesteund, R. overwegende dat voor de landen uit het Zuiden migratie het vertrek van de best opgeleide of meest ondernemende burgers betekent en dat de braindrain de verlening en de kwaliteit van diverse essentiële diensten, met name in de gezondheidszorg of het onderwijs, in het gedrang brengt, S. overwegende dat de braindrain wordt aangemoedigd door het selectieve toetredingsbeleid voor migranten dat in het Noorden onder de noemer "selectieve migratie" wordt toegepast en dat de kennisvlucht die veel landen uit het Zuiden treft, alleen maar verder vergroot, T. overwegende dat volgens de voorzitter van de Commissie van de Afrikaanse Unie, de heer Alpha Oumar Konaré, een dergelijk beleid Afrika het recht op ontwikkeling ontzegt, U. overwegende dat circulaire migratie, waarbij mensen heen en weer kunnen reizen tussen hun land van herkomst en hun land van bestemming, enorme ontwikkelingsmogelijkheden voor de gastlanden en de landen van herkomst biedt, V. overwegende dat co-ontwikkeling, die wordt omschreven als de verwezenlijking van het potentieel dat migrantengemeenschappen in de ontwikkelde landen vertegenwoordigen ten voordele van de ontwikkeling in hun land van herkomst, migratie tot een hefboom voor ontwikkeling en wederzijdse hulp tussen de volkeren maakt, W. overwegende dat de geldoverdracht van migranten naar hun land van herkomst belangrijke ontwikkelingsmogelijkheden biedt, dat het totaalbedrag van die overdracht wereldwijd ruimschoots de officiële ontwikkelingshulp (ODA) overstijgt en dat de financiële kostprijs en de bankkosten van dergelijke overmakingen in de meeste gevallen extreem hoog zijn, waarbij de overdracht soms onvoldoende doorzichtig is; voorts echter benadrukkend dat dit geld in de eerste plaats in de dagelijkse gezinsconsumptie wordt gestoken en dat slechts een klein deel wordt gebruikt om investeringen en de ontwikkeling te financieren, X. overwegende dat dergelijke overmakingen echter niet ter vervanging van de officiële ontwikkelingshulp mogen dienen of een aanleiding tot vermindering daarvan mogen vormen, Y. overwegende dat de wereld in 2005 bijna 9,2 miljoen vluchtelingen en 25 miljoen "ontheemden in eigen land" telde, waarvan de helft in Afrika, die geen enkele internationale bescherming genieten waardoor een ontoelaatbare slachtofferhiërarchie ontstaat, Z. overwegende de toename van het aantal "ecologische" vluchtelingen en ontheemden, dat volgens het Hoog Commissariaat van de Verenigde Naties voor vluchtelingen (UNHCR) over enkele jaren de 50 miljoen zal overschrijden, AA. overwegende dat de integratie van migranten een tweerichtingsproces is op grond van de gemeenschappelijke rechten én plichten van legale migranten en het gastland, met als doel ervoor te zorgen dat de immigranten aan de samenleving kunnen deelnemen, AB. overwegende dat de migranten, die het slachtoffer van mensenhandel, discriminatie en sociale onzekerheid zijn, een groep blijven die over het algemeen onvoldoende door de internationale gemeenschap en een aantal nationale wetgevingen wordt beschermd, AC. overwegende dat de Internationale conventie over de bescherming van de rechten van alle migrantenwerkers door geen enkele lidstaat is geratificeerd, AD. overwegende dat de Europese Unie sinds 1999 slechts 15 miljoen EUR (ofwel 0,5 EUR AE. overwegende dat de Europese Unie van de strijd tegen aan migratie verbonden mensenhandel en tegen handel in en seksuele uitbuiting van vrouwen en kinderen een prioriteit moet maken, AF. overwegende dat overwegende dat vrouwen 51% van alle migranten in de ontwikkelde wereld uitmaken en 46% in de ontwikkelingslanden (14) ; voorts overwegende dat onvoldoende informatie over de risico's van illegale emigratie wordt verspreid en in de wetenschap dat vrouwelijke migranten vaker het slachtoffer zijn van seksuele uitbuiting, geweld, discriminatie en uitbuiting op de werkplek; en dat ten slotte het migratiebeleid geen rekening houdt met de specifieke rol van de vrouw, AG. overwegende dat dankzij migratie vrouwen hun leefomstandigheden kunnen verbeteren, hun zelfstandigheid kunnen vergroten, de thuis achtergeblevenen kunnen helpen en kunnen ontsnappen aan knellende maatschappelijke banden, AH. echter overwegende dat vrouwen vaak worden gedwongen tot migratie door problemen zoals gedwongen huwelijken, armoede of gewapende conflicten, AI. overwegende dat migrerende vrouwen kwetsbaarder zijn voor seksuele uitbuiting, discriminatie, uitbuiting op het werk en "brain waste", geweld en gezondheidsrisico's, maatschappelijk isolement en mensenhandel, AJ. overwegende dat een groot aantal migranten zonder papieren momenteel in de EU verblijft waardoor het risico van uitbuiting op de werkplek toeneemt alsook het gevaar van blootstelling aan seksuele uitbuiting en geweld, 1. is ervan overtuigd dat de Europese Unie een hoofdrol moet spelen om van migratie een hefboom voor ontwikkeling te maken; 2. benadrukt dat de Unie een globale beleidsoplossing voor het vraagstuk van de samenhang tussen ontwikkeling en migratie moet bieden, met een regionale insteek en met bijzondere aandacht voor Afrika en de zuid-zuidmigratie; wenst dat het migratievraagstuk boven aan de agenda van de politieke dialoog tussen Europa en de verschillende regio's waarmee het betrekkingen onderhoudt wordt geplaatst en schaart zich achter de organisatie van een Europees-Afrikaanse top om een gezamenlijke beleidsoplossing te vinden; 3. meent dat het Europees migratie- en ontwikkelingsbeleid eerst en vooral gebaseerd moet zijn op de beginselen van solidariteit met derde landen en gezamenlijke ontwikkeling teneinde de onderliggende beweegredenen voor migratie aan te pakken en in het bijzonder de armoede uit te bannen; 4. herhaalt zijn steun voor de gedachte dat mobiliteit van mensen een mensenrecht moet zijn en in geen geval een verhandelbaar goed mag zijn; onderstreept dat in elk beleid terzake mobiliteit moet worden bevorderd als een kwestie van vrije keuze en niet van verplichting; 5. benadrukt dat op Europees niveau alleen een geschikte oplossing voor het fenomeen van de immigratie kan worden gevonden indien een gemeenschappelijke strategie wordt opgesteld waarbij duidelijke doelstellingen worden bepaald, alsook welke mechanismen de lidstaten ter beschikking hebben om dit fenomeen samen en in een geest van solidariteit aan te pakken; 6. herinnert eraan dat de strijd tegen uitbuiting en mensenhandel een plicht is voor alle lidstaten; herinnert tevens aan het bestaan van multilaterale instrumenten zoals het Verdrag van de Verenigde Naties tegen grensoverschrijdende georganiseerde misdaad, die een doeltreffend instrument kunnen zijn bij de bestrijding van mensenhandel en uitbuiting van immigranten, bij de bescherming van hun grondrechten en bij de gerechtelijke vervolging van diegenen die zich schuldig maken aan deze criminele activiteiten; dringt erop aan dat de lidstaten die dit verdrag nog niet hebben geratificeerd of ondertekend, dat zo spoedig mogelijk doen; 7. moedigt de integratie van het migratievraagstuk in het buitenlands beleid van de EU aan, naar het voorbeeld van het Barcelona-proces; 8. juicht het voorstel van de Raad toe om in 2006 een ministeriële vergadering van EuroMed over migratie te houden; is ook ingenomen met de Euro-Afrikaanse Top over migratie die in juli 2006 in Rabat plaatsvindt om over het vraagstuk van de migratie uit de Maghreb en Subsaharaans Afrika naar Europa te debatteren; 9. juicht alle verdere stappen voor een beter migratiebeleid toe en beklemtoont de behoefte aan een veelomvattende benadering met een duidelijk beeld van de belangrijkste migratiebeleidsmaatregelen die moeten worden genomen, teneinde een versnipperd beleid in dezen te voorkomen; 10. raadt de Raad aan de nodige maatregelen te nemen om de samenwerking en coördinatie tussen de verantwoordelijke migratiediensten en de verantwoordelijke ontwikkelingsdiensten in elke lidstaat te verbeteren; 11. benadrukt dat de verhoging van de ontwikkelingshulp weliswaar noodzakelijk is, maar op zichzelf ontoereikend is om van migratie een hefboom voor ontwikkeling te maken; verzoekt de Europese Unie en de lidstaten de toezeggingen van 2005 te realiseren; 12. raadt aan dat met migratie en haar invloed op ontwikkeling transversaal rekening wordt gehouden bij de ideeën en acties om de millenniumdoelstellingen voor ontwikkeling te realiseren; brengt in herinnering dat een globale strategie slechts zal lonen indien zowel op het niveau van de Europese Unie als op het niveau van de landen van herkomst een passend juridisch kader wordt geschapen; 13. onderstreept dat het migratiefenomeen beter in het ontwikkelingsbeleid en ontwikkelingsplannen moet worden geïntegreerd en beveelt aan migratie op nationaal niveau in de strategiedocumenten voor armoedebestrijding (PRSP) op te nemen; 14. erkent het belang van de diaspora bij het versterken van de relaties tussen de EU en de landen van herkomst, vooral wat migratie betreft; roept op tot nauwere samenwerking tussen instellingen in de ontwikkelingslanden en de EU-lidstaten, onder meer door gezamenlijke ontwikkelingsprojecten uit te voeren; 15. is van oordeel dat co-ontwikkeling, die de erkenning en ondersteuning van de rol van de diaspora ten gunste van de ontwikkeling van hun landen van herkomst inhoudt, op Europese schaal ten volle moet worden erkend; 16. benadrukt dat migratie alleen een hefboom voor ontwikkeling kan worden als de Europese Unie twee prioritaire instrumenten hanteert: 17. is van mening dat het AENEAS-programma, net als zijn opvolger vanaf 2007, voor een ontwikkelingsstrategie moet worden aangewend, in het bijzonder via financiering van co-ontwikkelingsprogramma's, en dat deze doelstelling strikt dient te worden geëerbiedigd, zodat bijvoorbeeld geen fondsen aan de beveiliging van de buitengrenzen van de Unie worden besteed; 18. onderstreept dat dit programma de doeltreffendheid van de beheersystemen voor migratiestromen en voor hulp aan de landen van herkomst en de transitlanden moet verbeteren; beveelt hiertoe de volgende kenmerken voor het programma aan: 19. stelt geïntegreerde regionale ontwikkelingsplannen voor die vooral op de belangrijkste migratiegebieden in Afrika zijn gericht, teneinde: ook kunnen soortgelijke acties worden ondernomen in de belangrijkste centra van waaruit mensen emigreren in Latijns-Amerika en Azië; 20. vestigt met nadruk de aandacht op de moeilijkheden die immigranten bij geldovermakingen naar hun land van herkomst ondervinden en de hoge kosten die daarmee gemoeid zijn; onderstreept bovendien het gebrek aan transparantie van het extrabancaire systeem; bevestigt dat een veilig systeem dient te worden ingevoerd dat de bescherming van de gegevens van de afzender en de ontvanger waarborgt, teneinde gegroepeerde zendingen via gereglementeerde overmakingen aan te moedigen, in de wetenschap dat bepaalde alternatieve systemen waarop de immigranten een beroep doen, soms echte woekersystemen zijn; 21. verzoekt de Commissie, de lidstaten en de nationale en internationale financiële instellingen beleidsmaatregelen te nemen om: 22. verzoekt de Commissie een voorstel voor een reglementair kader uit te werken dat tot doel heeft de kosten te verminderen en de transparantie van de geldovermakingen van migranten naar hun land van herkomst te vergroten; herhaalt dat dergelijke geldovermakingen de tweede externe financieringsbron voor ontwikkelingslanden zijn en dat de kosten voor de overdracht kunnen oplopen tot 20% van het totaalbedrag; 23. onderkent het belang van de rol die de KMO's bij het scheppen van banen en bij de bijdrage aan ontwikkeling spelen; dringt er bij de Commissie op aan om in samenwerking met de Europese Investeringsbank programma's te ontwikkelen die migranten ertoe aanzetten grotere bedragen in dergelijke bedrijven te investeren; 24. verzoekt de Commissie en de lidstaten programma's uit te werken om de opgeleide personen van de diaspora te mobiliseren met het oog op ontwikkeling door de loonverschillen voor hoogopgeleide migranten die naar hun land van herkomst willen terugkeren, aan te pakken, of door "gedeelde werkregelingen" voor overheidspersoneel uit het Zuiden (leraren, onderzoekers, dokters) uit te werken; verzoekt de Commissie de experimenten met "gedeelde werkregelingen" in de lidstaten te onderzoeken; 25. roept de Commissie en de lidstaten op te onderzoeken welke maatregelen kunnen worden genomen om de overdracht van pensioen- en socialezekerheidsrechten van naar hun land van herkomst terugkerende migranten zeker te stellen; 26. juicht het voorstel van de Commissie toe om maatregelen te overwegen betreffende de overheveling van pensioenrechten, de erkenning van kwalificaties en de werking van mechanismen om de mobiliteit van onderzoekers en andere professionals te vergemakkelijken zodat ze desgewenst naar hun land van oorsprong kunnen terugkeren en goed kunnen reïntegreren; 27. verzoekt de Europese Unie en de lidstaten circulaire of pendelmigratie aan te moedigen: 28. juicht het voorstel van de Commissie toe om circulaire migratie te bevorderen, waarbij migranten tussen hun land van herkomst en bestemming heen en weer reizen en zo alle kennis en ervaring die ze hebben opgedaan, naar hun land van oorsprong terugvloeit; wijst erop dat het noodzakelijk is circulaire migratie te koppelen aan integratiemaatregelen voor vertrekkende en terugkerende migranten; wijst op de rol van het maatschappelijk middenveld, de NGO's en sociale partners in dit proces; 29. juicht ook de voorstellen van de Commissie toe om een dialoog te voeren over aangelegenheden die met verblijfs- en werkvergunningen te maken hebben en om mobiliteitsprogramma's voor arbeidsmigranten in het leven te roepen met behulp waarvan de beschikbare vaardigheden van de migranten op de behoeften van het ontwikkelingsland kunnen worden afgestemd; 30. nodigt de overheidsinstanties van het Noorden en het Zuiden uit in de opvoeding en opleiding van de burgers te investeren; herhaalt zijn steun aan doelstelling "20/20": 20% van de officiële hulp van het Noorden en 20% van de nationale begrotingen van het Zuiden worden aan sociale basisdiensten besteed; 31. nodigt de landen uit het Zuiden uit strategieën voor "opleiding en behoud" te ontwikkelen, in het bijzonder door de sociale beroepsopleidingen opnieuw tegen het licht te houden en door de nadruk te leggen op de situatie van de vrouw, die vaak het slachtoffer is van genderdiscriminatie; 32. verzoekt de Unie om de bevordering van fatsoenlijk werk concreet op de Europese ontwikkelingsagenda te plaatsen en om in het bijzonder: vraagt echter dat dit instrument niet door het Noorden wordt aangewend als "niet-tarifaire hindernis" voor de toegang tot hun markt; 33. verzoekt de Europese Unie en haar lidstaten beleidsmaatregelen te nemen om de negatieve economische en sociale invloed van braindrain op de landen uit het Zuiden te verzachten: 34. bepleit de invoering van een "Europese gedragscode" en nationale codes in de lidstaten voor de omkadering van wervingen; 35. juicht het voornemen van de Commissie toe om een specifiek programma voor te stellen dat het tekort aan personele middelen in de gezondheidssector in Afrika zal aanpakken; 36. is ingenomen met het plan om een uitgebreide en coherente aanpak te ontwikkelen voor het ethisch aanwerven van werknemers in sectoren die bijzonder gevoelig zijn voor de braindrain; 37. verwelkomt de conclusies van het voorzitterschap van de Europese Raad van 15/16 december 2005 over een "globale aanpak van migratie", alsmede de recente voorstellen van de Commissie over braindrain, overmakingen, diaspora, tijdelijke/circulaire migratie, socialezekerheidsrechten, visa voor meervoudige binnenkomsten, enz.; 38. benadrukt dat "hersencirculatie" belangrijk is om de positieve bijdrage van migratie aan ontwikkeling te versterken, als men zich bedenkt dat de ontwikkelingslanden volop bijdragen aan de uitwisseling van bekwaamheden op de arbeidsmarkt; raadt de Commissie en de lidstaten aan resoluut deze weg in te slaan door maatregelen voor te stellen: 39. wijst op het feit dat bepaalde beroeps- en/of academische kwalificaties van werknemers van derde landen ofwel helemaal niet worden erkend, ofwel slechts met veel moeite, wat het voor dergelijke werknemers moeilijk maakt om op gelijke voet op de arbeidsmarkt van de EU-lidstaten toe te treden; is van oordeel dat migranten die in de EU werken, toegang dienen te hebben tot opleidingsprogramma's zodat ze hun professionele competenties verder kunnen ontwikkelen; 40. roept de Commissie op initiatieven voor te stellen die de erkenning van beroepskwalificaties vergemakkelijken en minimumnormen vast te leggen inzake de instelling van een Europees systeem voor de gelijkwaardigheid van buitenlandse diploma's; 41. wil dat er meer rekening wordt gehouden met de specifieke rol van vrouwen in migratie en ontwikkeling en vooral dat: 42. verzoekt de lidstaten om de manieren te promoten waarlangs vrouwelijke migrerende werknemers socio-politieke, economische en psychologische macht, met name t.o.v. hun familieleden kunnen verwerven door de rol te versterken van op vrouwen gerichte NGO's en netwerken voor migrerende vrouwen; 43. verzoekt de lidstaten toe te zien op toepassing van het beginsel van niet-discriminatie bij de toegang en deelname van migrerende vrouwen tot de communautaire arbeidsmarkt en garant te staan voor eerbiediging van hun sociale en economische rechten, vooral gelijke beloning; 44. verzoekt de lidstaten speciale aandacht te schenken aan de kinderen van migrerende vrouwen opdat deze een hoog beschermingsniveau genieten en makkelijk toegang krijgen tot gezondheidszorg en onderwijs; 45. steunt het voorstel voor de verklaring en het actieplan van Brussel die op 13 april 2006 door de met asiel-, migratie- en mobiliteitskwesties belaste ACS-ministers zijn goedgekeurd, waarbij wordt verzocht om de oprichting van een virtuele waarnemingspost voor migraties in de ACS-landen, teneinde alomvattende en onafhankelijke gegevens te verzamelen om binnen de ACS-landen oplossingen voor de uitdagingen van de migratie te vinden; 46. is verheugd over de invoering van de ACS-EU-faciliteit voor migratie tegen eind 2006; verzoekt de Commissie echter om haar doelstellingen te verduidelijken en te waarborgen dat dit instrument niet van zijn ontwikkelingsdoelstelling wordt afgeleid; 47. plaatst vraagtekens bij de geschiktheid en doeltreffendheid van de akkoorden en clausules voor hertoetreding waarbij de financiële en technische hulp afhankelijk wordt gemaakt van de "prestaties" van de derde landen inzake hertoetreding; onderstreept dat een dergelijk "voor wat hoort wat"-beleid de landen die migranten voortbrengen, dreigt te verarmen; 48. verzoekt de Commissie maatregelen voor te stellen ter bevordering van de capaciteitsopbouw van de landen uit het Zuiden op het gebied van het beheer van een autonoom migratiebeleid in het kader van het Europees fonds voor migratie of de ACS-EU-faciliteit; 49. benadrukt dat de Afrikaanse Unie en de regionale Afrikaanse organisaties een grote rol kunnen spelen bij het in goede banen leiden van de economische migratiestromen in Afrika, bijvoorbeeld via samenwerkingsakkoorden voor co-ontwikkeling tussen de Europese Unie en de landen van herkomst van de migranten of in het kader van bi- en multilaterale akkoorden, met clausules betreffende de eerbiediging van de mensenrechten en de IAO-normen, en is van mening dat de Europese Unie de initiatieven in die zin moet steunen; 50. vindt dat het ACS-EU-partnerschap een bevoorrecht kader biedt om op grond van artikel 13 van de Overeenkomst van Cotonou gemeenschappelijke oplossingen voor het migratievraagstuk voor te stellen; verzoekt de Commissie in de lopende onderhandelingen over de Economische Partnerschapsakkoorden (EPA) of in eventuele onderhandelingen over hertoetreding de volgende doelstellingen te integreren; 51. verzoekt de Commissie samen met de betrokken landen een strategie op te stellen ter ondersteuning van de landen van bestemming en transitlanden die aanzienlijke migratiestromen te verwerken krijgen, en actieprogramma's voor migranten in de aangemerkte "migratiegebieden" en transitgebieden te bestuderen en daarbij bijzondere aandacht te schenken aan de meest kwetsbare migrantengroepen (vrouwen, ama's), met de volgende doelstellingen: 52. wenst dat de actieprogramma's in het bijzonder aandacht besteden aan de analyse van de psychische gevolgen van migratie en uitzetting, alsook aan de steun en psychologische begeleiding van vrouwen en kinderen die dergelijke negatieve gevolgen ondervinden; 53. verzoekt de Unie de initiatieven van de internationale gemeenschap te steunen die tot doel hebben de begrippen politiek vluchteling, economisch vluchteling en milieuvluchteling te verduidelijken en aan elke categorie aangepaste bescherming en hulp te bieden; is van mening dat ontheemden dezelfde bescherming als vluchtelingen dienen te genieten, zoals in het Verdrag betreffende de status van vluchtelingen van 28 juli 1951 is bepaald; verzoekt de lidstaten en de internationale gemeenschap te waken over de naleving van de "richtsnoeren inzake interne verplaatsingen" (Guiding Principles on Internal Displacement) van de Verenigde Naties en beveelt aan deze normen ter bescherming van ontheemden in een internationaal verdrag te bekrachtigen; 54. maakt zich zorgen over de financiële moeilijkheden waarmee het Hoog Commissariaat voor de vluchtelingen (UNHCR) te kampen heeft; is van mening dat de Commissie haar financiële steun voor projecten die door het UNHCR worden georganiseerd, moet opschroeven en dat de Europese Unie, die de grootste bijdrage aan de begroting van het UNHCR levert, meer druk op de andere donateurs moet uitoefenen opdat het UNHCR over voldoende middelen beschikt om zijn opdracht zo goed mogelijk uit te voeren; 55. verzoekt de Commissie samen met het Hoog Commissariaat voor de vluchtelingen en de betrokken landen of regionale organisaties projecten te ontwikkelen voor: 56. moedigt de doorreislanden en de landen van herkomst aan actief deel te nemen aan de nieuwe aanpak van migratie en ontwikkeling; 57. verzoekt de Commissie een dialoog aan te gaan met de landen van herkomst en deze op te roepen dat zij de praktijken verbieden die in strijd zijn met de mensenrechten zoals besnijdenis van de vrouwelijke genitaliën, gedwongen huwelijken, veelwijverij en echtscheiding zonder wederzijdse instemming; 58. verzoekt de Commissie om een kwantitatieve en kwalitatieve evaluatie van de uitgaven en van de ontwikkelingshulpprogramma's in derde landen alsook een balans van de daarmee behaalde resultaten ten behoeve van de verbetering van de positie van de vrouw in de landen van herkomst van de migranten; 59. verzoekt de lidstaten meer in het bijzonder na te denken over de gevolgen die door conflicten veroorzaakte verhuizingen kunnen hebben voor de maatschappelijke, fysieke en psychologische toestand van migrerende vrouwen die door het precaire karakter van hun positie, des te meer kans lopen het slachtoffer te worden van geweld; 60. verzoekt de lidstaten en de Europese Unie ervoor te zorgen dat migrerende vrouwen die het slachtoffer zijn van geweld, volledig worden geïnformeerd over hun rechten, daadwerkelijk toegang hebben tot juridische bijstand en een onafhankelijke wettelijke status, verblijfsvergunning en werkvergunning kunnen verwerven; 61. verzoekt de Commissie en de Raad middels de vertegenwoordigingen en ambassades ter plekke vrouwen die naar de EU willen emigreren, stelselmatig te informeren over de voorwaarden die gesteld zijn aan legale immigratie, de rechten en plichten die zij krijgen, en de principes en fundamentele waarden die de Europese maatschappijen onderbouwen; 62. verzoekt daarom de lidstaten om ontwikkelingsbeleid en specifieke programma's te ontwikkelen opdat medische, maatschappelijke en psychologische zorg wordt verstrekt aan vrouwen die het slachtoffer zijn van door conflicten veroorzaakte verhuizingen, en aan andere vrouwelijke migranten die lijden onder de mentale, fysieke en maatschappelijke gevolgen van hun verhuizing; 63. beklemtoont hoe belangrijk uitwisseling van goede praktijken is, zowel tussen de lidstaten onderling als met derde landen, in het bijzonder ontwikkelingslanden; 64. betreurt het feit dat de Commissie onvoldoende rekening houdt met de genderbenadering in haar mededeling over "migratie en ontwikkeling: enkele concrete richtsnoeren"; stelt voor om een permanente interinstitutionele task force op hoog niveau in te stellen die belast is met het controleren van de ontwikkeling van een Europees immigratiebeleid vanuit een genderperspectief, in het bijzonder het ontwikkelen van genderimpactevaluatie-instrumenten alvorens maatregelen op het gebied van immigratiebeleid worden goedgekeurd; 65. verzoekt de Raad en de Commissie EU-richtsnoeren goed te keuren en concrete doelgerichte genderdoelstellingen en indicatoren goed te keuren op het gebied van het immigratiebeleid, o.a. bewustmakingsacties op nationaal niveau, zodat de integratie van een genderperspectief in het immigratiebeleid mogelijk wordt en een regelmatige evaluatie van het beleid vanuit genderperspectief; 66. verzoekt de Raad, de Commissie en de lidstaten een juridisch kader te creëren dat migrerende vrouwen het recht garandeert op een eigen paspoort en verblijfsvergunning en dat het mogelijk moet maken dat degene die deze documenten ontvreemdt, wordt geacht zich schuldig te maken aan een misdrijf; 67. verzoekt de Commissie en de lidstaten de dialoog te intensiveren met de landen van herkomst van migrerende vrouwen opdat de eerbiediging van de rechten van de vrouw en gelijkheid van man en vrouw kan worden bevorderd alsook de bestrijding van armoede en economische afhankelijkheid van vrouwen; 68. wijst erop dat migratie en integratie nauw met elkaar verbonden zijn en dat migratie alleen kan slagen en voor alle betrokken partijen positief kan uitpakken als de migratiestrategieën gepaard gaan met holistische multidimensionale integratiestrategieën; 69. betreurt dat er sinds de top van Tampere in 1999 geen vooruitgang is geboekt op het gebied van integratie en is van mening dat de Europese Unie voortaan haar verantwoordelijkheid op dit gebied dient te nemen; verheugt zich in dit verband over de instelling van het Europees Fonds voor de integratie van onderdanen van derde landen; is voorstander van de snelle oprichting van een Europese waarnemingspost inzake migratie teneinde de inspanningen van de Europese Unie en de lidstaten op het gebied van integratie te versnellen; 70. benadrukt dat migranten voor de gastlanden een aanwinst zijn en dringt erop aan dat deze rol beter wordt erkend en versterkt; wijst met klem op het feit dat zowel de Europese burgers als de migrantenwerkers rechten en plichten hebben die te allen tijde dienen te worden nageleefd; 71. nodigt de lidstaten uit deze positieve aspecten in hun nationale voorlichtingscampagnes op te nemen; 72. roept de lidstaten op een eerlijke en doorzichtige procedure aan te nemen om het voor migranten gemakkelijker te maken toegang te krijgen tot werkgelegenheid met degelijke gezondheids- en veiligheidsvoorwaarden en om te voorzien in wervingsvoorwaarden voor bedrijven; 73. roept de Commissie en de lidstaten op verschillende jeugduitwisselingsprogramma's te ontwikkelen, in het kader van het zevende kaderprogramma van de Europese Gemeenschap voor activiteiten op het gebied van onderzoek, technologische ontwikkeling en demonstratie (2007-2013) initiatieven te ontplooien, het aanhalen van de culturele en educatieve banden met de desbetreffende landen te stimuleren, de samenwerking tussen onderwijsinstellingen in de EU en de ontwikkelingslanden te verbeteren en steun te geven aan herintegratiemaatregelen; 74. roept de Commissie op om (in samenwerking met de lidstaten) uitwisselingsprogramma's voor studenten en jonge afgestudeerden uit ontwikkelingslanden te bevorderen en te ontwikkelen, waardoor net als bij de programma's Erasmus, Erasmus-Mundus, Comenius, Sócrates en Leonardo da Vinci (die redelijk goede resultaten hebben bereikt) de doelstellingen van tijdelijke migratie mede kunnen worden gerealiseerd en waardoor lessen en gedegen werkwijzen kunnen worden overgebracht naar de landen van herkomst van de studenten en afgestudeerden; 75. roept de Commissie en de lidstaten op de niet-financiële, maatschappelijk-professionele bijdrage aan de ontwikkeling te verbeteren, de rol van jongeren te evalueren en de integratie en het burgerschap te verbeteren, evenals contacten te leggen tussen de desbetreffende belanghebbenden op het gebied van economische migratie, zoals niet-gouvernementele organisaties en sociale partners in landen van herkomst en bestemming; 76. dringt er bij de Europese Unie en de lidstaten op aan het migratievraagstuk in hun betrekkingen met derde landen niet als een verlengstuk van hun restrictieve migratiebeleid te zien; verwerpt elke "externalisatie" van het migratiebeleid van de Unie en haar lidstaten waarbij de verantwoordelijkheid inzake migratievraagstukken uitsluitend op de landen uit het Zuiden wordt afgeschoven; 77. wijst er ook op dat de beheersing van migratiestromen geen voorwaarde mag zijn voor een associatieovereenkomst; 78. verlangt dat de Commissie en de lidstaten praktische voorstellen doen om de toegang tot legale migratiekanalen te bevorderen en aldus de illegale arbeidsmarkt en de uitbuiting waarvan arbeidsmigranten het slachtoffer zijn te bestrijden; 79. verzoekt de lidstaten een echt toelatingsbeleid in te voeren dat op de eerbiediging van de mensenrechten en het volkenrecht gestoeld is; 80. spoort alle EU-lidstaten aan de internationale conventie over de bescherming van de rechten van migrantenwerkers te ratificeren en hun internationale toezeggingen inzake de bescherming van migranten en hun families volledig na te komen; 81. merkt op dat steeds meer arbeidsmigranten worden uitgebuit en roept de lidstaten op erop te letten dat de Europese en nationale arbeidswetgeving ten uitvoer wordt gelegd en alle arbeidsmigranten in wettelijk en civiel opzicht tegen misbruik en uitbuiting te beschermen; 82. verzoekt de Unie en de lidstaten de kloof tussen de status van legale vreemdelingen in de Europese Unie en van de eigen burgers van de lidstaten te verkleinen, hun maximale rechtszekerheid te bieden en te streven naar een Europees burgerschap dat voor mensen van buiten de Gemeenschap openstaat; 83. erkent dat het zeer belangrijk is om voor onderdanen van derde landen ten minste een gemeenschappelijk minimumniveau van rechten in heel Europa te garanderen; juicht daarom de plannen toe om de belemmeringen uit de weg te ruimen voor alle immigranten die de arbeidsmarkt van de Unie betreden; 84. is ingenomen met het plan om een eerlijke en transparante toelatingsprocedure voor seizoensarbeiders op te stellen en deze mensen rechten te verlenen; meent dat de nodige aandacht moet uitgaan naar semi-geschoolde en laaggeschoolde migranten; is van mening dat het belangrijk is om deze bijzonder kwetsbare werknemerscategorie tegen discriminatie en uitbuiting te beschermen; 85. verzoekt de lidstaten ervoor te zorgen dat een zelfstandige status en werkvergunning worden verleend aan de echtgeno(o)t(e) en kinderen van de belangrijkste wettelijke statushouder zodra de aanvragen voor gezinshereniging is geaccepteerd opdat hun rechten volledig zijn gewaarborgd en worden beschermd en opdat hun maatschappelijke integratie kan worden vergemakkelijkt; 86. verzoekt de lidstaten na te denken over de benoeming van een "speciale gesprekspartner" (ombudsman) op nationaal of lokaal niveau die de verzoeken en klachten van de immigranten over hun arbeidsomstandigheden, hun rechtszekerheid of discriminerende behandeling zal behandelen; verzoekt tevens de Commissie de nationale en regionale beste werkwijzen van de lidstaten terzake te bestuderen; 87. betreurt het dat te weinig de verbanden worden erkend tussen mensenhandel en migratie; constateert dat veel vrouwen die slachtoffer zijn van mensenhandel, geen toegang hebben tot wettelijke of maatschappelijke bescherming; verzoekt de Commissie en de lidstaten om bij hun antimensenhandelstrategie de aandacht te richten op het voorkomen en de bescherming van de slachtoffers; verzoekt de lidstaten deze vrouwen de mogelijkheid te bieden van een langdurige verblijfsvergunning; 88. verzoekt de Commissie en de Raad binnen de Europese Unie voorrang te verlenen aan de strijd tegen aan migratie verbonden mensenhandel en hiervoor in de nodige financiële middelen te voorzien; is van mening dat het actieplan dat wordt voorbereid, deze voorrang dient te weerspiegelen, bijzondere aandacht dient te schenken aan de meest kwetsbare personen (in het bijzonder vrouwen en minderjarigen) en dient aan te dringen op de nodige samenwerking met de landen van herkomst en de transitlanden; 89. verwacht van de Commissie dat zij bij het treffen van maatregelen tegen georganiseerde mensenhandel uit ontwikkelingslanden de slachtoffers niet als criminelen behandelt, maar dat de bestraffing van de daders voorop staat; merkt op dat veel vrouwen die de dupe van mensenhandel worden, geen toegang hebben tot wettelijke of sociale bescherming; roept de lidstaten op deze vrouwen uitzicht te bieden op een verblijfsvergunning voor een lange periode; 90. verzoekt de Raad de aanbevelingen van onderhavige resolutie op te nemen in het gemeenschappelijk standpunt dat wordt voorbereid, met het oog op de dialoog op hoog niveau over internationale migratie en ontwikkeling die in september 2006 door de Verenigde Naties wordt georganiseerd; 91. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie, alsmede aan de regeringen van de EU-lidstaten en van de ACS-landen, de ACS-EU-Raad en de Paritaire Parlementaire Vergadering ACS-EU. Het Europees Parlement , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 2 juli 1998 over eerlijke handel (1) , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 10 april 2003 over de crisis op de internationale koffiemarkt (2) , – gezien de mededeling van de Commissie aan de Raad en het Europees Parlement van 12 februari 2004, getiteld "Ketens van landbouwbasisproducten, afhankelijkheid en armoede - Voorstel voor een EU-actieplan" ( COM(2004)0089 ), – gezien de mededeling van de Commissie aan de Raad van 29 november 1999, over "Fair trade" ( COM(1999)0619 ), – gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité van 27 oktober 2005 over ethische handel en garantiesystemen voor consumenten (3) , – gezien de Verklaring en het actieplan over Afrikaanse exportgoederen dat tijdens de bijeenkomst van de ministers van Handel van de Afrikaanse Unie in Arusha is aangenomen (21-23 november 2005), – gezien de Sao Paulo Consensus van de elfde Vergadering van de conferentie van de Verenigde Naties over handel en ontwikkeling (UNCTAD) (13-18 juni 2004 in São Paulo), – gelet op artikel 177-181 van het EG-Verdrag, – gezien de partnerschapsovereenkomst tussen de leden van de groep van Staten in Afrika, het Caribisch gebied en de Stille Oceaan enerzijds en de Europese Gemeenschap en haar lidstaten anderzijds, ondertekend te Cotonou op 23 juni 2000 (Cotonou-overeenkomst) (4) en gewijzigd in Luxemburg op 25 juni 2005 (5) , met name artikel 23, letter g, – gezien het in 2001 door de Commissie uitgegeven Compendium over samenwerkingsstrategieën bij de Cotonou-overeenkomst, – gezien het "Handbook on environmental public procurement" van de Europese Commissie, getiteld "Buying Green!" (2004) – gezien het project van de AFNOR van 9 december 2005, getiteld "Les critères applicables à la démarche de commerce équitable", – gelet op artikel 45 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie over ontwikkelingssamenwerking en het advies van de Commissie internationale handel ( A6-0207/2006 ), A. overwegende dat het Fair Trade-systeem een effectieve mogelijkheid tot het bevorderen van duurzame ontwikkeling biedt, B. overwegende dat zowel fair trade als andere onafhankelijk gecontroleerde handelsinitiatieven die de maatschappelijke en milieunormen helpen opkrikken, erop zijn gericht producten die aan bepaalde sociale, milieu- en ontwikkelingscriteria voldoen te marketen en te verkopen en de handel in deze producten te stimuleren, C. overwegende dat Fair Trade en andere onafhankelijk gecontroleerde handelsinitiatieven die de maatschappelijke en milieunormen helpen opkrikken, belangrijke instrumenten zijn om de millenniumdoelstellingen voor ontwikkeling te halen, met name het uitbannen van armoede en het wereldwijde partnerschap voor ontwikkeling, D. overwegende dat tussen 1970 en 2000 de prijs voor menig belangrijk landbouwexportproduct van ontwikkelingslanden, zoals suiker, katoen, cacao en koffie, 30 tot 60% gedaald is, waardoor kleine boeren gedwongen worden hun producten onder de kostprijs te verkopen en het inkomen van de armste landen lager wordt, en dat Fair Trade oplossingen kan bieden, E. overwegende dat de artikelen XXXVI-XXXVIII van de Algemene Overeenkomst over Tarieven en Handel (GATT) leden van de Wereldhandelsorganisatie (WTO) verplichten gezamenlijk actie te ondernemen om, waar mogelijk, de stabilisatie van exportproductprijzen te bereiken; voorts overwegende dat de Afrikaanse Unie erop aandringt om het exportgoederenprobleem op de agenda van de lopende WTO-onderhandelingen te plaatsen, F. overwegende dat artikel 23, letter g van de Cotonou-overeenkomst steun garandeert aan de bevordering van eerlijke handel en dat in het Compendium over samenwerkingsstrategieën is vastgelegd dat "samenwerking steun zal bieden aan zowel de producentengroepen in ontwikkelingslanden als aan NGO's in de EU door middel van begrotingslijnen en EOF's. Deze steun zal worden aangewend voor het opstarten van nieuwe productlijnen, bewustwordingscampagnes voor consumenten, onderwijsactiviteiten en capaciteitsopbouw", G. overwegende dat Fair Trade twee onlosmakelijke doelstellingen nastreeft: het bieden van ontwikkelingsmogelijkheden aan kleinschalige producenten en werknemers in ontwikkelingslanden en het beïnvloeden van het internationale handelsstelsel en van particuliere ondernemingen zodat deze rechtvaardiger worden en aan duurzame ontwikkeling bijdragen; overwegende dat de internationale Fair Trade-beweging de laatste doelstelling nastreeft door zelf het goede voorbeeld te geven en druk uit te oefenen op regeringen, internationale organisaties en bedrijven, H. overwegende dat een aantal andere onafhankelijk gecontroleerde handelsinitiatieven die de maatschappelijke en milieunormen helpen opkrikken, doelen nastreven waardoor een duurzame ontwikkeling ten behoeve van producenten en werknemers in ontwikkelingslanden wordt ondersteund en particuliere ondernemingen in staat worden gesteld actief tot duurzame ontwikkeling bij te dragen en deze effectief te ondersteunen, I. overwegende dat Fair Trade-organisaties een belangrijke rol spelen bij het verhogen van het bewustzijn van de noord-zuidrelaties, met name door publieke campagnes en het versterken van de samenwerking tussen burgers, evenals door het concept van Fair Trade-steden en -universiteiten, J. overwegende dat de verkoop van Fair Trade-producten in Europa sinds 2000 met gemiddeld 20% per jaar is gestegen, waarvan meer dan een miljoen producenten en hun gezinnen profiteren en wat aantoont dat Europese consumenten steeds meer interesse hebben voor verantwoorde aankopen; overwegende dat de groei binnen de EU-lidstaten uiteenloopt en dat het algehele marktaandeel van Fair Trade-producten nog klein is, maar zich snel ontwikkelt en internationale trends eveneens bemoedigend zijn, K. overwegende dat steeds meer Europese detailhandelaren Fair Trade en andere onafhankelijk gecontroleerde handelsinitiatieven die de maatschappelijke en milieunormen helpen opkrikken, steunen door de bijbehorende waarden uit te dragen en in hun winkels producten van deze initiatieven aan te bieden, L. overwegende dat miljoenen producenten zich bij het Fair Trade-systeem en andere onafhankelijk gecontroleerde handelsinitiatieven die de maatschappelijke en milieunormen helpen opkrikken, willen aansluiten voorts overwegende dat er weliswaar een enorm potentieel voor verdere groei is, maar dat het internationale handels- en landbouwbeleid problemen veroorzaakt, met name voor het midden- en kleinbedrijf in ontwikkelingslanden, waaronder ook Fair Trade-producenten, M. overwegende dat het bewustzijn van de Europese burgers omtrent het positieve effect van Fair Trade op de sociaal-economische situatie van de producenten en hun lokale gemeenschappen moet worden vergroot, N. overwegende dat producenten en consumenten profijt trekken van het reeds ingevoerde uniforme en herkenbare Fair Trade Etiket, O. overwegende dat in het kader van Fair Trade in het bijzonder aandacht moet worden geschonken aan de rol van vrouwen, die als belangrijkste economische marktdeelnemers een instrumentele rol bij duurzame ontwikkeling spelen, P. overwegende dat Fair Trade een effectief instrument is om de autochtone bevolking te steunen door hun de kans te geven hun goederen direct op de Europese markt te verkopen, terwijl ze hun traditionele levensstijl en productiemethoden kunnen voortzetten, Q. overwegende dat Fair Trade-producten op twee verschillende manieren op de markt worden gebracht: a) de geïntegreerde manier waarbij de (voornamelijk ambachtelijke) producten door Fair Trade-organisaties worden geïmporteerd en vooral via speciale Fair Trade-winkels (Wereldwinkels) worden gedistribueerd en b) de keurmerkmanier waarbij producten van speciale Fair Trade-certificeringsinstanties een keurmerk krijgen dat aantoont dat de productieketens in overeenstemming zijn met de Fair Trade-beginselen, R. overwegende dat de internationale Fair Trade-beweging (georganiseerd in de internationale Fair Trade-organisaties FLO, IFAT, NEWS en EFTA) de afgelopen vijftig jaar internationaal geharmoniseerde vrijwillige normen voor Fair Trade-producten en -organisaties met en zonder keurmerk heeft ontwikkeld, S. overwegende dat Fair Trade een doorslaand succes is dat echter te weinig juridische bescherming geniet, en dat daardoor het risico bestaat dat het concept kan worden misbruikt door bedrijven die zich op de Fair Trade-markt begeven zonder aan de relevante criteria te voldoen; dat hierdoor de voordelen voor de arme en gemarginaliseerde producenten in ontwikkelingslanden kunnen afnemen, de transparantie voor consumenten kan verminderen en afbreuk kan worden gedaan aan hun recht op juiste productinformatie, T. overwegende dat enkele lidstaten wetgevende processen in gang hebben gezet om het gebruik van de term Fair Trade en de criteria voor Fair Trade-organisaties te reguleren, U. overwegende dat de Commissie geen duidelijk beleid met betrekking tot Fair Trade en andere onafhankelijk gecontroleerde handelsinitiatieven die de maatschappelijke en milieunormen helpen opkrikken, voert en de werkzaamheden van de verschillende directoraten-generaal niet structureel op elkaar worden afgestemd, V. overwegende dat de huidige assistentie en steun voor Fair Trade en onafhankelijk gecontroleerde handelsinitiatieven die de maatschappelijke en milieunormen helpen opkrikken, en andere duurzame en ethische handelsinitiatieven in Europa beperkt en versnipperd is, W. overwegende dat in de instellingen van de Europese Gemeenschap steeds meer Fair Trade-producten worden aangeboden, X. overwegende dat er WTO-compatibele middelen bestaan waarmee regeringen Fair Trade kunnen steunen, mits deze niet onderling discriminerend zijn voor de WTO-lidstaten, 1. spoort de Commissie aan een aanbeveling over Fair Trade op te stellen, in de wetenschap dat een niet-bindende wetgevingshandeling op dit punt de aangewezen manier is die het risico op overregulering vermijdt en te overwegen met een aanbeveling te komen over andere onafhankelijk gecontroleerde handelsinitiatieven die de maatschappelijke en milieunormen helpen opkrikken; 2. is van mening dat het risico op misbruik alleen kan worden uitgesloten als Fair Trade minimaal aan alle onderstaande criteria voldoet: 3. benadrukt dat het grootste deel van de toegenomen verkoop van fair trade is bereikt met geëtiketteerde producten en dat Fair Trade-etiketteringsinitiatieven in de meeste Europese landen zijn ontwikkeld; 4. constateert dat Europa de grootste markt is voor Fair Trade-producten met naar schatting 60 à 70% van de mondiale verkoop en dat het potentieel bestaat voor verdere groei; 5. herinnert eraan dat de vestiging van een vrij en eerlijk multilateraal handelsstelsel het beste instrument is om de globalisering daadwerkelijk aan iedereen ten goede te laten komen; wijst erop dat het eerlijke handelsstelsel een belangrijk instrument is als het gaat om het terugdringen van armoede en het bevorderen van duurzame ontwikkeling; meent dat het ontwikkelingslanden op de lange termijn kan helpen om op voet van gelijkheid aan het multilaterale handelsstelsel deel te nemen, de ontwikkelingslanden stabiele en duurzame toegang tot de Europese markt kan bieden en de bewustwording bij de consument kan verhogen; 6. herinnert eraan dat handelsovereenkomsten voor de arme landen niet het gewenste resultaat hebben, maar dat het Fair Trade-systeem op doeltreffende wijze tot armoedebestrijding en duurzame ontwikkeling bijdraagt; is van mening dat dit systeem er op lange termijn toe kan leiden dat ontwikkelingslanden volledig kunnen deelnemen aan het multilaterale handelssysteem; 7. roept de Commissie en de Raad op om Fair Trade en andere onafhankelijk gecontroleerde handelsinitiatieven die de maatschappelijke en milieunormen helpen opkrikken, te steunen als effectieve middelen om de MOD's te halen en om de belangrijke rol te erkennen die Fair Trade-organisaties en andere onafhankelijk gecontroleerde handelsinitiatieven die de maatschappelijke en milieunormen helpen opkrikken, spelen bij het ondersteunen van kleine, gemarginaliseerde producenten in ontwikkelingslanden en bij het kweken van bewustzijn bij de Europese consument voor duurzame en ethische noord-zuidrelaties in het algemeen en in verband met Fair Trade in het bijzonder; 8. herinnert eraan dat het Europees handelsbeleid de toegang tot de markt voor kleine producenten in het Zuiden moet verbeteren; 9. verzoekt de Commissie om onderzoek te verrichten om na te gaan hoe eerlijke handel kan worden omgevormd tot een model voor een duurzaam handelsbeleid dat evenwichtige handel tussen Noord en Zuid kan bevorderen, en om na te gaan welke handelsbelemmeringen de armen in de wereld het zwaarst treffen; 10. roept de Commissie op te erkennen dat er naast de Fair Trade-beweging en onder de paraplu van de Internationale alliantie voor accreditering en etikettering op sociaal en milieugebied (ISEAL) ook andere geloofwaardige initiatieven zijn die samenwerken om in het kader van certificering door derden sociale en milieunormen vast te stellen; 11. roept de Commissie en de lidstaten op de nodige maatregelen te nemen om ervoor te zorgen dat consumenten over voldoende informatie beschikken om een verantwoorde keuze te maken; is van mening dat consumenten recht hebben op transparante wijze en in begrijpelijke taal gestelde informatie over de producten die zij willen kopen; 12. verzoekt de Commissie in contact te treden met de internationale eerlijke handelsbeweging ter ondersteuning van duidelijke en algemeen toepasbare criteria ter beoordeling van de garantiesystemen voor consumenten zodat het vertrouwen van de consument in dergelijke regelingen wordt vergroot en de voortbrenging van eerlijke handelsproducten wordt versterkt; 13. verzoekt de Commissie op te roepen tot het doen van specifieke op eerlijke handel gerichte voorstellen ter vergroting van de bewustwording van de consument, ter ondersteuning van garantiesystemen en etikettering alsmede van systematische verzameling van gegevens en effectrapportage in de gehele EU; 14. roept de Commissie op de activiteiten die de verschillende directoraten-generaal (Ontwikkeling, Handel, Werkgelegenheid, sociale zaken en gelijke kansen, Gezondheid en consumentenbescherming, Interne markt en diensten en Landbouw en plattelandsontwikkeling) op het gebied van Fair Trade en andere onafhankelijk gecontroleerde handelsinitiatieven die de maatschappelijke en milieunormen helpen opkrikken, ontplooien, beter op elkaar af te stemmen en Fair Trade en andere onafhankelijk gecontroleerde handelsinitiatieven die de maatschappelijke en milieunormen helpen opkrikken, tot vast onderdeel van het beleid op die gebieden te maken; 15. verzoekt de Commissie en de Raad de mogelijkheid te bestuderen en te overwegen om voor Fair Trade-producten een verlaagd BTW-tarief in te voeren en om Fair Trade-producten uit ontwikkelingslanden vrij te stellen van invoerrechten; benadrukt dat producten waarop een verlaagd BTW-tarief wordt toegepast nauwlettend moeten worden gecontroleerd teneinde misbruik te voorkomen; 16. spoort die lidstaten aan die momenteel bezig zijn met wetgeving inzake Fair Trade en andere onafhankelijk gecontroleerde handelsinitiatieven die de maatschappelijke en milieunormen helpen opkrikken, of met wetgeving die gevolgen kan hebben voor Fair Trade-organisaties en andere duurzame en ethische handelsinitiatieven, om de desbetreffende criteria te baseren op de kennis en ervaring van de relevante belanghebbenden, met inbegrip van de internationale Fair Trade-beweging, en om als eerste stap grondig te analyseren welke risico's van overregulering bestaan, evenals te bekijken wat de mogelijke gevolgen van een dergelijke regelgeving voor kleine en gemarginaliseerde producenten zullen zijn; 17. spoort de Commissie aan om artikel 23, letter g van de Cotonou-overeenkomst en de bepalingen in het Compendium over samenwerkingsstrategieën bij die overeenkomst en met name artikel 61-64 ten uitvoer te leggen; 18. roept de Commissie op om binnen haar structuur een contactpunt te openen dat voor een geregelde coördinatie inzake Fair Trade-kwesties tussen haar verschillende diensten zorgt; 19. roept de Commissie op Fair Trade op de volgende niveaus steun te bieden: 20. nodigt de Commissie uit om na overleg met de relevante belanghebbenden een voorstel voor de nodige maatregelen en subsidiëring op het gebied van Fair Trade en andere onafhankelijk gecontroleerde handelsinitiatieven die de maatschappelijke en milieunormen helpen opkrikken, aan het Parlement voor te leggen; 21. verzoekt de Commissie te zoeken naar middelen om de bewustwording over Fair Trade en andere onafhankelijk gecontroleerde handelsinitiatieven die de maatschappelijke en milieunormen helpen opkrikken, te vergroten, met name op en via scholen; 22. roept de openbare autoriteiten in Europa op om Fair Trade-criteria in al hun aanbestedingen en in hun aankoopbeleid te integreren en verzoekt de Commissie dit te bevorderen door bijvoorbeeld inkooprichtlijnen voor Fair Trade-producten op te stellen; 23. wijst erop dat met name territoriale publiekrechtelijke lichamen hoge investeringen in de goederenmarkt doen; dringt er dan ook bij deze lichamen op aan bij hun aanbestedingen bijzonder aandacht te schenken aan producten van eerlijke handel; 24. is blij met de toegenomen inspanningen van in het bijzonder het Europees Parlement om Fair Trade-producten aan te bieden en benadrukt dat alle Europese instellingen in hun interne diensten Fair Trade-producten zouden moeten gebruiken; 25. benadrukt dat Fair Trade en andere onafhankelijk gecontroleerde handelsinitiatieven die de maatschappelijke en milieunormen helpen opkrikken, een succesvol middel kan zijn om bedrijven sociaal bewust en verantwoordelijk te maken; 26. benadrukt het belang om Europees beleid inzake de sociale verantwoordelijkheid van bedrijven alomvattender te maken door forums met meerdere stakeholders, waaronder Fair Trade-organisaties, te blijven houden en uit te breiden; 27. spoort de Commissie aan mechanismen te steunen om, waar haalbaar, producenten te betrekken bij en deel te laten nemen aan het vaststellen van prijzen, zoals in paragraaf 63 van het Compendium over samenwerkingsstrategieën van de Cotonou-overeenkomst is bepaald; 28. spoort de Commissie aan de Afrikaanse Unie te steunen om het probleem van de prijs van exportgoederen hoog op de agenda van de huidige handelsonderhandelingen te plaatsen, in het bijzonder de GATT-artikelen XXXVI-XXXVIII; 29. verzoekt de Commissie om, overeenkomstig artikel XXXVIII, lid 2, sub a), van de GATT maatregelen te formuleren om de marktvoorwaarden voor basisproducten van bijzonder belang voor minder ontwikkelde landen te stabiliseren en te verbeteren, waaronder maatregelen om te komen tot stabiele, billijke en lonende prijzen voor de export van dergelijke producten; 30. is verheugd over de nieuwe speciale sociale en milieuclausules krachtens GSP+, maar acht het noodzakelijk het monitoringmechanisme te versterken; 31. spoort de Commissie aan een samenhangend beleid te ontwikkelen voor de bevordering en bescherming van kleine en gemarginaliseerde producenten, met inbegrip van Fair Trade-producenten en andere onafhankelijk gecontroleerde handelsinitiatieven die de maatschappelijke en milieunormen helpen opkrikken, waarbij hun meningen bij bilaterale, regionale en multilaterale handelsonderhandelingen worden meegenomen, zoals over de Economische Partnerschapsovereenkomsten; 32. roept de Commissie op bij het formuleren van het EU-handelsbeleid rekening te houden met de Fair Trade-aanpak en andere onafhankelijk gecontroleerde handelsinitiatieven die de maatschappelijke en milieunormen helpen opkrikken; 33. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie, alsmede aan de IAO, het milieuprogramma van de Verenigde Naties, de UNCTAD en de WTO. Het Europees Parlement, – gezien de bijeenkomst op hoog niveau van de bijzondere zitting van de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties (UNGASS) op 2 juni 2006 over HIV/AIDS en de op deze bijeenkomst aangenomen politieke verklaring, – gezien de toezeggingsverklaring ('Declaration of Commitment') van de VN over HIV/AIDS : "Global Crisis - Global Action" (Mondiale crisis, mondiale actie), die de Algemene Vergadering op 27 juni 2001 tijdens haar 26ste bijzondere zitting heeft aangenomen, – gezien het VN-document ('position paper') "Preventing the Transmission of HIV among Drugs Abusers" (Voorkoming van de overdracht van HIV bij gebruikers van verdovende middelen), – gezien de internationale conferentie over "HIV/AIDS: Time to deliver" (tijd om te handelen) die in augustus 2006 in Toronto wordt gehouden, – gezien de Abuja-verklaring van 27 april 2001 over HIV/AIDS, tuberculose en andere verwante besmettelijke ziekten, het gemeenschappelijk standpunt van Afrika tijdens de UNGASS-bijeenkomst op hoog niveau van 2006 en de op 4 mei 2006 door de Afrikaanse Unie in Abuja ondertekende oproep voor versnelde maatregelen met het oog op algemene toegang tot dienstverlening in verband met HIV en AIDS, tuberculose en malaria in Afrika, – gezien het verslag van UNAIDS uit 2006 over de wereldwijde AIDS-epidemie, – gelet op artikel 103, lid 2 van zijn Reglement, A. overwegende dat meer dan 65 miljoen mensen ter wereld met HIV zijn besmet, dat meer dan 25 miljoen mensen aan AIDS zijn gestorven, dat 15 miljoen kinderen als gevolg van AIDS wees zijn geworden en dat van de 40 miljoen mensen die momenteel met het HIV-virus leven meer dan 95% in de ontwikkelingslanden leeft, waarvan meer dan 70% in Afrika bezuiden de Sahara alleen, B. overwegende dat onbeschermde heteroseksuele geslachtsgemeenschap momenteel de belangrijkste factor is met betrekking tot de verspreiding van HIV-besmettingen op mondiaal niveau en dat de helft van alle nieuwe HIV-besmettingen jonge mensen betreft die nog geen 25 jaar oud zijn, C. overwegende dat de helft van alle mensen die met AIDS leven, en 60% van de mensen die in Afrika met AIDS leven thans vrouwen zijn, en dat vrouwen 2 tot 4 maal meer kans maken de ziekte op te lopen dan mannen, D. overwegende dat vrouwen en meisjes, jongeren, ouderen, mannen die geslachtsgemeenschap hebben met mannen, mensen die al dan niet via injecties drugs nemen, werknemers in de sekssector, mensen die van geslacht zijn veranderd, gevangenen, migrerende werknemers, wezen, mensen in gebieden waar conflicten zijn (of geweest zijn), inheemse volkeren, vluchtelingen en in eigen land ontheemden, alsook veldwerkers in de HIV/AIDS-sector het meest kwetsbaar zijn voor HIV/AIDS en de gevolgen van de pandemie, E. overwegende dat verwezenlijking van mensenrechten en fundamentele vrijheden voor iedereen van wezenlijke betekenis is om de kwetsbaarheid voor HIV/AIDS terug te dringen, F. overwegende dat tal van organisaties die de UNGASS-bijeenkomst op hoog niveau van 2006 over HIV/AIDS bijwoonden het feit meldden en laakten dat de politieke en economische belangen van enkelen zwaarder wogen dan de behoeften van miljoenen mensen in ontwikkelingslanden, met het gevolg dat er een slappe verklaring werd afgelegd zonder duidelijke doelen of financiële toezeggingen, G. overwegende dat de landen die het meest door HIV en AIDS zijn getroffen de millenniumontwikkelingsdoelstellingen niet zullen kunnen bereiken en verder zullen verzwakken, waardoor de sociale stabiliteit in gevaar komt, H. overwegende dat het Wereldfonds ter bestrijding van HIV/AIDS, tuberculose en malaria ("het Wereldfonds") tot dusver indrukwekkende resultaten heeft opgeleverd: meer dan 540.000 mensen met HIV hebben nu toegang tot levensreddende aidsremmers via programma's die door dit fonds worden gefinancierd; I. overwegende dat in de Verklaring van Doha de bescherming van de volksgezondheid boven de bescherming van particuliere handelsbelangen is gesteld en dat is bevestigd dat ontwikkelingslanden het recht hebben gebruik te maken van beschermingsmechanismen voorzien in de TRIPS-Overeenkomst, zoals dwanglicenties om octrooien buiten werking te stellen als dit noodzakelijk is voor de bescherming van de volksgezondheid en de bevordering van de algemene beschikbaarheid van geneesmiddelen, J. overwegende dat het huidige prijsvormingsstelsel, dat gebaseerd is op de praktijk dat ondernemingen vrijwillig kortingen verlenen op geneesmiddelen voor ontwikkelingslanden, niet de betaalbaarheid van de geneesmiddelen waarborgt, en dat sommige farmaceutische specialiteiten met één leverancier zelfs met korting nog te duur zijn; dat sommige kortingen niet beschikbaar zijn omdat producenten zich in sommige landen niet geregistreerd hebben of hun producten er niet op de markt brengen, en dat sommige ondernemingen aan landen met modale inkomsten helemaal geen kortingen aanbieden, 1. spreekt zijn waardering uit voor het feit dat de wereldleiders zich op de bijeenkomst van 2005 van de G8-naties en op de wereldtop van september 2005 van de Verenigde Naties tot een massieve intensivering van de preventie, behandeling en zorg op het gebied van HIV hebben verplicht, ten einde vóór 2010 zo dicht mogelijk het doel te bereiken van een algemene toegang tot een behandeling voor allen die deze nodig hebben, en dat deze toezeggingen werden bevestigd op de vergadering van 2006 van de Groep op Hoog Niveau voor AIDS; 2. spreekt zijn waardering uit voor de UNGASS-verklaring van 2 juni 2006, met name voor de verwijzing daarin naar de bevordering van algemene beschikbaarheid van geneesmiddelen, hetgeen de productie omvat van generieke anti-retrovirale geneesmiddelen en andere geneesmiddelen die van wezenlijk belang zijn voor besmettingen in verband met AIDS; 3. betreurt echter dat de verklaring geen streefcijfers en streefdata omvat in verband met behandeling, middelen en preventie en evenmin voorziet in een uitvoerbaar actieplan om het doel te helpen realiseren dat tegen 2010 alle met HIV besmette personen algemene toegang tot behandeling hebben; 4. verzoekt de internationale gemeenschap tijdens de conferentie in augustus in Toronto haar beloften na te komen, en verzoekt de Commissie en de lidstaten erop toe te zien dat de uitgaven voor gezondheidszorg in ontwikkelingslanden niveaus bereiken die evenredig zijn aan de politieke toezeggingen die zijn gedaan; 5. is ernstig bezorgd over het feit dat de helft van alle nieuwe HIV-besmettingen kinderen en jongeren betreffen; 6. is teleurgesteld dat er, hoewel besmetting zeer vaak plaats vindt door gemeenschappelijk gebruik van naalden door drugsgebruikers, in veel landen, waaronder ook lidstaten, nog steeds geen doeltreffende programma's worden uitgevoerd voor de verstrekking van schone naalden aan verslaafden; 7. dringt aan op maatregelen ter beperking van het aantal naaldprikken en andere verwondingen door scherpe voorwerpen die gezondheidswerkers oplopen; 8. wijst erop dat het, om de verspreiding van HIV/AIDS daadwerkelijk te stoppen en te keren, van fundamentele betekenis is adequate maatregelen te richten op de belangrijkste kwetsbare groepen; 9. blijft ten zeerste verontrust over de algemene uitbreiding van de pandemie en het feit dat zij vooral vrouwen treft, hetgeen ertoe leidde dat thans 50% van alle mensen ter wereld die met het HIV-virus zijn besmet en 60% van de mensen in Afrika die door het HIV-virus zijn besmet, vrouwen zijn; 10. wijst erop dat rechten inzake seksuele en reproductieve gezondheidszorg van centrale betekenis zijn voor de bestrijding van HIV/AIDS, en verzoekt de Commissie en partnerlanden om met klem in strategiedocumenten voor bepaalde landen voorrang te verlenen aan brede preventiestrategieën, o.m. programma's ter bevordering van het condoomgebruik en op jonge mensen afgestemde voorlichting inzake HIV/AIDS; 11. laakt de slechte prestaties van de Commissie wat betreft de besteding van ontwikkelingskredieten in de sector gezondheidszorg; wijst er bij voorbeeld op dat in 2003 en 2002 slechts 5,2% resp. 4% van het EOF bestemd was om te worden uitgegeven aan gezondheidszorg, en betreurt het dat de Commissie voornemens is voor te stellen slechts 6% van de ontwikkelingskredieten in het kader van het nieuwe instrument voor ontwikkelingssamenwerking te bestemmen voor de ontwikkeling van mens en maatschappij, hetgeen niet alleen de gezondheidszorg, HIV/AIDS, seksuele en reproductieve gezondheidszorg omvat, maar eveneens alle andere vormen van sociale ontwikkeling met inbegrip van programma's voor kinderen, onderwijs en op de genderproblematiek gerichte programma's; 12. verzoekt de Commissie haar begroting voor de gezondheidszorg in ontwikkelingslanden in het kader van het instrument voor ontwikkelingssamenwerking te verdubbelen en ernaar te streven dat ten minste 50% van alle ODA (officiële ontwikkelingsbijstand) wordt uitgegeven aan verwezenlijking van de Millenniumontwikkelingsdoelstellingen; 13. onderstreept dat de Commissie met een totale bijdrage van 522 miljoen EUR gedurende de periode 2002-2006 een van de voornaamste donoren is van het Wereldfonds; verzoekt de Commissie een verhoging van haar bijdrage aan het fonds in overweging te nemen; 14. erkent de betekenis van voldoende politiek draagvlak in een land en verzoekt de ontwikkelingslanden voorrang te geven aan uitgaven voor de volksgezondheid in het algemeen en ter bestrijding van HIV/AIDS in het bijzonder; verzoekt de Commissie de toezeggingen te steunen die door de ontwikkelingslanden zijn gedaan (d.w.z. de toezegging van Abuja ten minste 15% van de algemene begroting uit te geven aan gezondheidszorg) en de partnerlanden te stimuleren het verlenen van voorrang aan de gezondheidszorg als sleutelelement in de strategiedocumenten per land aan te moedigen; 15. verzoekt de Commissie om, waar nodig en op strikte voorwaarden, aanzienlijke opvoering toe te staan van de sectoriële begrotingssteun aan sectoren van de gezondheidszorg, met name om belangrijke gezondheidswerknemers in de ontwikkelingslanden te houden en dringt aan op de bespoediging van de werving en opleiding van gezondheidswerknemers op alle niveaus; 16. dringt aan op de bevordering op internationaal, regionaal, nationaal en lokaal niveau van de toegang tot HIV/AIDS-voorlichting, informatie, vrijwillige adviesinwinning, tests en aanverwante diensten met volledige bescherming van de vertrouwelijkheid en met instemming van de betrokkene op basis van voldoende informatie ('informed consent'), en wenst de bevordering van een sociaal en wettelijk milieu dat positief staat tegenover de vrijwillige openbaarmaking van een HIV-besmetting en dat daarvoor ook de veiligheid biedt; 17. benadrukt het belang van locale actie en onderstreept het feit dat een aanpak gebaseerd op preventie, behandeling en zorg ook betrokkenheid van de plaatselijke gemeenschap vereist; 18. stelt vast dat de TRIPS-Overeenkomst van de WTO sinds 1 januari 2005 in India ten uitvoer wordt gelegd, waardoor het land gedwongen is productoctrooien op geneesmiddelen te erkennen; stelt met verontrusting vast dat recentere geneesmiddelen, met name de duurdere tweedelijnsbehandelingen, niet uitsluitend mogen worden geproduceerd door octrooihouders, die een monopolieprijs zouden kunnen vaststellen welke ontwikkelingslanden zich niet kunnen veroorloven; 19. heeft kritiek op bilaterale en regionale handelsovereenkomsten waardoor de middels de Verklaring van Doha ingestelde beschermingsmechanismen worden beperkt, of zelfs te niet gedaan; benadrukt dat het primaat van gezondheidsoverwegingen boven handelsbelangen moet worden verzekerd; wijst op de verantwoordelijkheid van een aantal landen, de Verenigde Staten voorop, die de ontwikkelingslanden onder druk zetten om dit soort vrijhandelsovereenkomsten te tekenen; 20. dringt er bij de Commissie en de lidstaten op aan om met UNAIDS samen te werken bij het ondersteunen van en voortbouwen op de nationale inspanningen gericht op de invoering van op integratie gerichte, transparante procedures en ambitieuze streefcijfers op het gebied van preventie en behandeling van HIV en zorg en steun voor de personen die daaraan lijden; 21. dringt aan op een uitgebreide evaluatie van de vooruitgang die is bereikt bij de verwezenlijking van de "Declaration of Commitment" inzake HIV/AIDS in 2008 en 2011 in het kader van de jaarlijkse evaluatie door de Algemene Vergadering van de VN; 22. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de regeringen van de lidstaten, de secretaris-generaal van de VN, UNAIDS en de Wereldgezondheidsorganisatie. Het Europees Parlement , – gezien zijn eerdere resoluties over de situatie in Somalië, – gezien de vroegere verklaringen over Somalië van de Hoge Vertegenwoordiger voor het Buitenlands en Veiligheidsbeleid, Javier Solana, en van Commissaris Louis Michel, – gezien het convenant dat op 28 maart 2006 in Brussel werd ondertekend door de president van Somalië, Abdullahi Yusuf Ahmed en de Voorzitter van de Commissie, Manuel Barroso, de eerste minister van Somalië, Ali Mohamed Ghedi en Commissaris Louis Michel, – gelet op artikel 115, lid 5 van zijn Reglement, A. overwegende dat de voortdurende burgeroorlog in Somalië en de gevolgen daarvan voor de vrede en het verzoeningsproces in dat land, alsmede voor de veiligheidssituatie en de stabiliteit in de Hoorn van Afrika als geheel, aanleiding geeft tot grote bezorgdheid; B. overwegende dat de milities van de Unie van islamitische rechtbanken een groot deel van zuidelijk Somalië, met inbegrip van de hoofdstad Mogadishu, op 4 juni 2006 onder hun gezag hebben gebracht, toen zij de clanleiders verdreven, die Mogadishu sinds 1991 onder controle hadden, nadat zij het bewind van Muhammad Siyad Barre omver hadden geworpen; C. overwegende dat het betreurenswaardig is dat Somalië al 15 jaar lang feitelijk geen centraal gezag heeft gekend en dat de Unie van islamitische rechtbanken begonnen is met de oprichting van radicale islamitische gerechtshoven in gebieden waarvoor zij zeggenschap heeft, om er de leiding te nemen, maar dat er nog altijd spanningen heersen als gevolg van loyaliteit aan de clan bij delen van de bevolking; D. overwegende dat de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties in reactie op een verzoek van de Afrikaanse Unie om een gedeeltelijke opheffing van het wapenembargo ter ondersteuning van de vredesmissie onder VN-mandaat, de goedkeuring heeft verlangd van een nationaal veiligheidsplan; E. overwegende dat de vrees bestaat dat de Unie van islamitische rechtbanken groeperingen omvat die banden onderhouden met Al-Qaida en het internationale terrorisme, wat niet alleen een gevaar kan vormen voor de veiligheid van de buurlanden, maar ook voor de Europese Unie en de rest van de wereld; F. overwegende dat de Arabische Liga op 22 juni 2006 in Khartoum een dialoog tot stand heeft gebracht tussen de federale overgangsinstellingen en de Unie van islamitische rechtbanken, waar de federale overgangsregering de "realiteit" van de Unie van islamitische rechtbanken heeft erkend, die op haar beurt de "wettigheid" van de regering heeft erkend en waar werd overeengekomen dat zij elkaar niet zouden bestrijden maar de dialoog zouden voortzetten om te komen tot vrede en verzoening; G. overwegende dat de recente ontmoeting tussen een delegatie van de Unie van islamitische rechtbanken en Amerikaanse hoogwaardigheidsbekleders in Khartoum nieuwe perspectieven heeft geopend voor vertrouwenwekkende maatregelen van de diverse partijen; 1. spreekt een scherpe veroordeling uit van de recente gevechten in en rond Mogadishu en van de gebeurtenissen in Jowhar en elders in het land, waarbij vele Somalische burgers om het leven kwamen en Martin Adler, een Zweedse freelance fotograaf tijdens een betoging ter ondersteuning van de islamitische rechtbanken werd vermoord; 2. doet een beroep op alle betrokken partijen zich te onthouden van acties die de al bestaande spanning kunnen opvoeren, het pad van de dialoog te blijven bewandelen en bij de noodzakelijke samenwerking ook de federale overgangsregering en het parlement te betrekken als de wettige centrale overheid in Somalië, die optreedt binnen het kader van het federale overgangshandvest; 3. dringt erop aan dat als de internationale gemeenschap, in afwachting van vrije verkiezingen waarbij de burgers en burgeressen van Somalië zich kunnen uitspreken, alleen de overgangsinstellingen als wettig beschouwt, zij hun dan ook de middelen verschaft om instellingen zoals een politiemacht op te kunnen richten; 4. steunt de initiatieven van de Afrikaanse Unie (AU), de Arabische Liga en de InterGovernmental Authority on Development (IGAD), zoals het communiqué dat werd uitgegeven door de bijzondere vergadering van de raad van ministers van de IGAD, die op 13 juni 2006 in Nairobi werd gehouden - en de centrale rol die ze spelen bij de pogingen een duurzaam vredes- en verzoeningsproces in Somalië tot stand te brengen; 5. dringt er bij de federale overgangsinstellingen en de Unie van islamitische rechtbanken op aan ten volle de verantwoordelijkheid te dragen voor de voortgang van de dialoog waartoe in Khartoum het initiatief is genomen; 6. dringt er bij de onlangs opgerichte internationale contactgroep Somalië, bestaande uit de Afrikaanse Unie (AU), de Verenigde Naties (VN), de Europese Unie (EU), de Verenigde Staten (VS), Zweden, Noorwegen, Italië, Tanzania e.a., op aan zich te richten op kwesties van bestuur en institutionele opbouw, humanitaire hulp voor het gehele Somalische volk en versterking van de regionale stabiliteit en veiligheid als middel tot een betere beleidscoördinatie tussen de leden van de internationale gemeenschap; 7. dringt er bij de EU op aan, in coördinatie met de AU, en in nauwe samenwerking met de IGAD en de Arabische Liga de politieke, financiële en logistieke ondersteuning te bieden die nodig is voor een soepel verloop van het vredesproces, zoals de inzet van de vredesmissie van de AU, die op de jongste AU-top in juli 2006 werd bevestigd; 8. doet een beroep op de internationale gemeenschap en op de EU in het bijzonder, de humanitaire hulpverlening aan de binnenlandse ontheemden en de in nood verkerende bevolkingsgroepen uit te breiden; 9. doet een beroep op alle betrokken partijen het internationaal humanitair recht te eerbiedigen en hulporganisaties toegang te verlenen tot in nood verkerende bevolkingsgroepen en te zorgen voor de bescherming van de hulpverleners; 10. dringt aan op strikte toepassing van en controle op het wapenembargo tegen Somalië waartoe de VN in 1992 heeft besloten en dat slecht wordt nageleefd; en dringt er voorts op aan dat een gedeeltelijke opheffing van het embargo in geen geval gekoppeld mag worden aan een eventuele vredesmissie onder VN-mandaat; 11. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie alsmede aan de secretarissen-generaal van de VN, de AU en de IGAD, de voorzitter van de nationale overgangsregering van Somalië en de voorzitter van de Unie van islamitische rechtbanken alsmede aan het pan-Afrikaanse parlement. Het Europees Parlement , – gezien de partnerschapsovereenkomst die op 23 juni 2000 in Cotonou is ondertekend door de leden van de groep van staten van Afrika, de Caraïben en het Pacifisch gebied enerzijds, en de Europese Gemeenschap en haar lidstaten anderzijds (hierna de Overeenkomst van Cotonou genoemd), en met name artikel 96 daarvan, – onder verwijzing naar de op 24 november 2005 in Edinburgh (Verenigd Koninkrijk) door de Paritaire Parlementaire Vergadering ACS-EU aangenomen resolutie over de situatie in West-Afrika (1) , – gezien de 24 verbintenisssen die de Islamitische Republiek Mauritanië is aangegaan naar aanleiding van de raadplegingen met de ACS-landen over de Islamitische Republiek Mauritanië uit hoofde van artikel 96 van de Overeenkomst van Cotonou (Brussel, 30 november 2005), – gezien het verslag van de informatie- en studiemissie van de Paritaire Parlementaire Vergadering ACS-EU in Mauritanië, van 23 tot 27 februari 2006, – gezien het verslag van de werkgroep van de Delegatie van het Europees Parlement voor de betrekkingen met de Maghreblanden en de Unie van de Arabische Maghreb (inclusief Libië), die van 3 tot 5 mei 2006 een bezoek heeft gebracht aan Mauritanië, – gezien het besluit van de raad voor vrede en veiligheid van de Afrikaanse Unie van 21 juni 2006, – gezien de verklaring van het voorzitterschap, namens de Europese Unie, inzake het op 28 juni 2006 in Mauritanië georganiseerde referendum, – gelet op artikel 115, lid 5 van zijn Reglement, A. overwegende dat de omverwerping van de voormalige president Ould Taya, op 3 augustus 2005, zonder bloedvergieten is verlopen, B. overwegende dat de militaire raad voor rechtvaardigheid en democratie (CMJD) uiting heeft gegeven aan zijn wil een einde te maken aan de totalitaire praktijken van het vorige regime en zich ertoe verbonden heeft democratie in Mauritanië tot stand te brengen, C. overwegende dat de politieke partijen en het maatschappelijk middenveld het erover eens zijn dat het huidige proces moet worden ondersteund, D. overwegende dat een nationale onafhankelijke verkiezingscommissie (CENI) is opgericht en een tijdschema voor verkiezingen is vastgesteld met het oog op het organiseren van een grondwettelijk referendum alsmede parlements-, gemeenteraads- en presidentsverkiezingen, E. overwegende dat de overgangsautoriteiten tot nu toe hun verbintenissen zijn nagekomen wat betreft het tijdschema voor verkiezingen, met name het houden van een volkstelling met het oog op het organiseren van verkiezingen, die op 30 april 2006 is voltooid, F. overwegende dat bij het referendum van 25 juni 2006 76,36% van de stemgerechtigden hun stem hebben uitgebracht, en dat 96,96% van de stemmers zich hebben uitgesproken vóór grondwettelijke hervormingen, G. overwegende dat grote delen van de Mauritaanse bevolking evenwel niet in staat zijn geweest hun identiteit te bewijzen met het oog op het verkrijgen van een oproepingskaart, conform de verkiezingswet die een kopie eist van de geboorteakte van de ouders en de grootouders, H. overwegende dat een groot aantal burgers geen identiteitsbewijzen hebben kunnen verkrijgen en dan ook niet hebben kunnen deelnemen aan de stemming van 25 juni 2006 als gevolg van materiële omstandigheden en de korte termijn waarbinnen de verkiezingen zijn georganiseerd, I. overwegende dat in de praktijk kon worden vastgesteld dat er een einde is gekomen aan de censuur op de media, J. overwegende dat in april 2006 een begin is gemaakt met de aardolie-exploitatie, en dat er begin juni 2006 terzake een nieuw akkoord is gesloten tussen de Mauritaanse overgangsregering en het Australische exploitatiebedrijf Woodside, K. overwegende dat de overgangsautoriteiten zich ertoe verbonden hebben corruptie te bestrijden en de desbetreffende internationale verdragen te onderschrijven, L. overwegende dat de migratiestromen vanaf de kusten van Mauritanië naar de Europese Unie aanzienlijk zijn, M. overwegende dat de tussen de Europese Unie en Mauritanië gesloten visserijovereenkomst op 31 juli 2006 afloopt, 1. neemt met voldoening kennis van de verbintenissen die de overgangsautoriteiten zijn aangegaan wat de totstandbrenging van democratie in Mauritanië betreft; spoort de overgangsautoriteiten ertoe aan dit democratiseringsproces tot een goed einde te brengen, met volledige naleving van de aangegane verbintenissen, en beklemtoont dat het het verloop van dit proces tot het einde toe nauwlettend zal volgen; 2. verheugt zich over het goede verloop van het referendum van 25 juni 2006, dat de internationale waarnemers die ter plaatse aanwezig waren positief hebben beoordeeld, en onderstreept dat het feit dat de overgrote meerderheid van de Mauritaniërs zich hebben uitgesproken vóór de nieuwe grondwet een beslissende stap is in het proces van overgang naar democratie en aantoont dat de bevolking vastbesloten is een echte democratische rechtsstaat op te bouwen; 3. dringt erop aan dat alle Mauritaniërs in het bezit worden gesteld van identiteitsbewijzen, zodat zij aan de komende verkiezingen kunnen deelnemen; 4. pleit ervoor dat alles in het werk wordt gesteld om de in het buitenland verblijvende Mauritaniërs in staat te stellen bij toekomstige verkiezingen hun stem uit te brengen; 5. verheugt zich erover dat de stuwende krachten van het land, de politieke partijen en het maatschappelijk middenveld, over het algemeen geloven in de oprechtheid van de actoren van het overgangsproces; 6. juicht het toe dat er een tijdschema is vastgesteld voor het houden van een grondwettelijk referendum alsmede parlements-, gemeenteraads- en presidentsverkiezingen, en verzoekt de autoriteiten dit tijdschema in acht te nemen; 7. juicht het toe dat een CENI is ingesteld die tot taak heeft een volkstelling te houden teneinde verkiezingen mogelijk te maken, en de komende verkiezingen te organiseren; 8. verzoekt de CMJD, de overgangsregering en de CENI ertoe te besluiten de volkstelling aan te vullen en oproepingskaarten te verstrekken tussen het referendum en de andere geplande verkiezingen, teneinde de kloof tussen de volkstelling van 1995 en de huidige verkiezingslijst te dichten, waarbij getuigenissen moeten worden geaccepteerd als middel om de identiteit van teruggekeerde vluchtelingen te bewijzen; verheugt zich wat dat betreft over de openheid waarvan de voorzitter van de CENI op 30 mei 2005 in Brussel blijk heeft gegeven; 9. constateert de oprichting van een groot aantal politieke partijen na 3 augustus 2005 en een tendens naar groepering in coalities; pleit ervoor dat verkiezingsplatforms worden opgericht die concrete voorstellen kunnen doen om de economische en sociale situatie in het land te verbeteren; 10. 10 pleit ervoor dat de politieke partijen worden gefinancierd op grond van hun vertegenwoordiging bij de gemeenteraadsverkiezingen, aangezien het stelsel van evenredige vertegenwoordiging een beter beeld geeft van de diversiteit van het land, en stelt voor dat een deel van deze financiering wordt verschaft in de vorm van materiële hulp, teneinde de politieke partijen in staat te stellen onder goede omstandigheden deel te nemen aan de verkiezingscampagne; 11. verheugt zich over het door de overgangsautoriteiten ingenomen principiële standpunt dat de vluchtelingen in staat moeten worden gesteld terug te keren, maar constateert met bezorgdheid dat in de praktijk maar weinig gebruik is gemaakt van dit recht, en dit om twee redenen: de uiterst beperkt economische middelen en het feit dat een groot aantal betrokkenen hun Mauritaanse nationaliteit onmogelijk kunnen aantonen; 12. verzoekt bijgevolg de overgangsautoriteiten serieus te overwegen bij de parlements- en de presidentsverkiezingen in de ambassades en de vluchtelingenkampen in Mali en Senegal stembureaus te openen voor in het buitenland verblijvende Mauritaniërs; 13. neemt kennis van het besluit 20% van de kandidaatsposten te bestemmen voor vrouwen, en ziet in dit besluit het bewijs dat er vooruitgang is geboekt ten aanzien van de vroegere situatie; vreest evenwel dat deze regel in de praktijk geen effect zal sorteren indien de partijen vrouwen aanwijzen in verkiezingskringen waarvan ze van tevoren weten dat zij er niet kunnen winnen, of op niet-verkiesbare plaatsen in de kandidatenlijsten opnemen; 14. verzoekt de Commissie te besluiten een verkiezingswaarnemingsmissie van de Europese Unie (EUEOM) te sturen; 15. verheugt zich over de afschaffing van de censuur op de media, die in de praktijk kon worden geverifieerd; 16. verheugt zich over de vrijheid van meningsuiting die de vertegenwoordigers van de politieke partijen en het maatschappelijk middenveld in Mauritanië genieten, wat een voorteken is van een levendige en dynamische democratie; 17. verzoekt de CMJD en de overgangsregering, die weliswaar niet alle problemen van het verleden kunnen oplossen, toch sterke daden te stellen wat betreft de kwestie van het humanitaire tekort, de vluchtelingen en de nasleep van de slavernij, en het ongestraft blijven van economische misdrijven; 18. juicht het toe dat de leden van de CMJD hebben toegezegd geen kandidaat te zullen zijn bij de komende verkiezingen; 19. verzoekt de huidige en de toekomstige Mauritaanse autoriteiten de kwestie van de ongelijke verdeling van de rijkdommen aan te pakken en te zorgen voor een minimum aan sociale rechtvaardigheid in Mauritanië; 20. verheugt zich over de afsluiting van de raadplegingen uit hoofde van het nieuwe artikel 96 van de Overeenkomst van Cotonou en over de volledige hervatting van de samenwerking tussen de Europese Unie en de Islamitische Republiek Mauritanië, en over het feit dat de Islamitische Republiek Mauritanië daardoor niet gestraft geweest is voor de gebeurtenissen van 3 augustus 2005; 21. verzoekt de Mauritaanse autoriteiten te profiteren van de nieuwe aardolievoorraad om te voorzien in de behoeften van de bevolking, met name op het gebied van gezondheidszorg en onderwijs; 22. juicht het toe dat de overgangsautoriteiten hebben toegezegd de beginselen van het EITI-initiatief ( Extractive Industries Transparency Initiative ) te zullen toepassen; 23. juicht het toe dat de overgangsregering zich ertoe verbonden heeft corruptie te bestrijden en de desbetreffende internationale verdragen te ratificeren; 24. juicht het toe dat de Mauritaanse autoriteiten blijk geven van hun wil tot samenwerking bij de bestrijding van illegale immigratie, wat de sluiting van belangrijke overeenkomsten tussen de EU en Mauritanië mogelijk gemaakt heeft, waaronder het Atlantis-project, dat medegefinancierd wordt door de Commissie, en waarbij samenwerking tot stand wordt gebracht tussen de EU-landen en Mauritanië bij de bewaking van de Mauritaanse kusten door gemengde Spaans-Mauritaanse patrouilles; 25. verzoekt de Commissie en de Mauritaanse autoriteiten de onderhandelingen over de sluiting van de visserijovereenkomst tijdig af te sluiten, en een adequaat beleid ten uitvoer te leggen met het oog op de bescherming van de visbestanden en de instandhouding van de biodiversiteit van de in de nabijheid van de exploitatiezones gelegen bank van Arguin, en dit zowel in zee als op het land, 26. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie, alsmede aan de CMJD, de overgangsregering van de Islamitische Republiek Mauretanië en de Paritaire Parlementaire Vergadering ACS-EU alsmede aan het pan-Afrikaanse parlement. Het Europees Parlement , – onder verwijzing naar zijn eerdere resoluties over de situatie van de mensenrechten in de wereld, – onder verwijzing naar zijn eerdere resoluties over de mensenrechten en de persvrijheid en de evaluatie van de Wereldtop over de informatiemaatschappij in Tunis van december 2005, – gelet op artikel 19 van de Universele Verklaring van de rechten van de mens, – gelet op artikel 10 van het Europees Verdrag voor de rechten van de mens, – gelet op de richtsnoeren van de EU voor de mensenrechtendialoog (2001) en de mensenrechtenverdedigers (2004) en op de eerste evaluatie ervan onder Oostenrijks voorzitterschap, – gelet op de beginselverklaring die de Wereldtop over de informatiemaatschappij op 12 december 2003 heeft aangenomen, – gelet op de gezamenlijke verklaring van 21 december 2005 die de speciale VN-rapporteur voor de vrijheid van mening en meningsuiting, de OVSE-vertegenwoordiger voor vrijheid van de media en de speciale rapporteur van de OAS voor vrijheid van meningsuiting hebben afgelegd, – gezien het in december 2005 door de Raad goedgekeurde EU-beleid inzake mensenrechten en democratisering in derde landen, – gezien het Europees initiatief voor de democratie en de mensenrechten (EIDHR), – gelet op artikel 115, lid 5 van zijn Reglement, A. overwegende dat artikel 19 van de Universele Verklaring van de rechten van de mens bepaalt dat eenieder het recht heeft op vrijheid van mening en meningsuiting; dat dit recht de vrijheid omvat om zonder inmenging een mening te koesteren en met alle middelen en ongeacht grenzen inlichtingen en denkbeelden op te sporen, te ontvangen en door te geven, B. overwegende dat de Wereldtop in Tunis van 16-18 november 2005 een verklaring heeft afgelegd over het essentiële belang van de informatiemaatschappij voor de democratie en de eerbiediging van de mensenrechten en de fundamentele vrijheden, met name de vrijheid van mening en meningsuiting alsook de vrijheid om informatie te ontvangen en de vrijheid van toegang tot informatie, C. overwegende dat de strijd om de vrijheid van meningsuiting momenteel grotendeels online wordt gevoerd aangezien het internet is uitgegroeid tot een geliefd expressiemiddel van politieke dissidenten, democratie-activisten, mensenrechtenverdedigers en onafhankelijke journalisten waar ook ter wereld, D. overwegende dat de toegang tot het internet de democratie kan versterken en kan bijdragen aan de economische en sociale ontwikkeling van een land en dat het beperken van deze toegang onverenigbaar is met het recht op vrijheid van meningsuiting, E. overwegende dat het gebruik van internet alleen maar zou mogen worden beperkt als er sprake is van illegale activiteiten, zoals het aanzetten tot haat, geweld en racisme, totalitaire propaganda en de toegang van kinderen tot porno of seksueel misbruik van kinderen, F. overwegende dat volgens "journalisten zonder grenzen" autoritaire regimes en regeringen werken aan steeds verdergaande methodes om het internet te controleren, waarbij vooral gebruik wordt gemaakt van steeds geraffineerdere filteringtechnologie en toezicht op elektronische communicatie en de invoering van cyberpolitie, G. overwegende dat volgens mensenrechtenorganisaties een groot aantal cyberdissidenten gevangen zitten - waarvan de meeste in China -, waaronder Hao Wu, een Chinese blogger en maker van documentaires; Yang Zili, een Chinese cyberdissident; Shi Tao, Chinees journalist van de krant Dangdai Shangbao; Motjaba Saminejad, een Iraanse weblogger; Mohammed Abbou, een Tunesische jurist; Pham Hong Son, een Vietnamese arts, en Habib Saleh, een Syrische online journalist; dat de recentste gevallen de Egyptische bloggers Mohammed Sharkawy en Karim El-Shaer betreffen, H. overwegende dat volgens het laatste rapport van "journalisten zonder grenzen" een aantal landen kunnen worden beschouwd als vijanden van de vrijheid van meningsuiting online, waaronder China, Wit-Rusland, Myanmar, Cuba, Iran, Libië, Malediven, Nepal, Noord-Korea, Oezbekistan, Saoedi-Arabië, Syrië, Tunesië, Turkmenistan en Vietnam, I. overwegende dat in democratische landen gevestigde bedrijven deze landen de middelen verstrekken om het web te censureren en de elektronische communicatie te controleren, J. overwegende dat de Chinese regering met succes bedrijven als Yahoo, Google en Microsoft heeft overgehaald om het censureren van hun diensten op de Chinese internetmarkt te vergemakkelijken; voorts dat andere regeringen middelen voor censuur van andere bedrijven hebben geëist, K. overwegende dat door westerse bedrijven als Cisco Systems, Telecom Italia en Wanadoo, een dochteronderneming van France Telecom, geleverde uitrusting en technologie is gebruikt door regeringen om internet te censureren en de vrije meningsuiting te belemmeren, L. overwegende dat de wetgever in de VS in februari 2006 een ontwerpwet heeft ingediend, de Global On-line Freedom Act, die tot doel heeft de activiteiten van internetbedrijven te regelen wanneer zij in repressieve landen actief zijn, M. overwegende dat de EU moet tonen dat de rechten van internetgebruikers haar na aan het hart liggen en dat zij bereid is de vrije meningsuiting online te bevorderen, 1. herhaalt dat de vrijheid van meningsuiting een essentiële waarde is die alle lidstaten delen en dat zij concrete stappen moeten ondernemen om deze vrijheid te verdedigen; 2. verzoekt in dit verband de Raad en de lidstaten een gezamenlijke verklaring goed te keuren waarin zij hun toezegging bevestigen om de rechten van internetgebruikers te beschermen en de vrije meningsuiting op het internet wereldwijd te bevorderen, 3. herhaalt dat het de beginselen onderschrijft die op de top van Tunis werden bevestigd, te weten: 4. veroordeelt ten zeerste beperkingen op internetinhoud, zowel voor de verspreiding als voor de ontvangst van informatie, die zijn opgelegd door regeringen en niet strikt in overeenstemming zijn met de waarborg op vrijheid van meningsuiting; veroordeelt ten zeerste het intimideren en opsluiten van journalisten en andere personen die hun mening op het internet uiten; verzoekt in dit verband de Raad en de Commissie tegen de autoriteiten van de betrokken landen de nodige maatregelen te treffen om ervoor te zorgen dat alle gedetineerde internetgebruikers onmiddellijk worden vrijgelaten; 5. verzoekt de Commissie en de Raad een vrijwillige gedragscode op te stellen die beperkingen oplegt aan de activiteiten van bedrijven in repressieve landen; 6. verzoekt de Commissie en de Raad erop toe te zien dat de EU aanwezig blijft en actief blijft deelnemen aan en gemeenschappelijke standpunten blijft indienen bij met name de economische en sociale raad van de VN (ECOSOC), Internationale Telecommunicatie-unie (ITU), Organisatie van de VN voor onderwijs, wetenschap en cultuur (UNESCO) en het Ontwikkelingsprogramma van de VN (UNDP); 7. verzoekt de Raad en de Commissie in de EU-programma's voor bijstand aan derde landen rekening te houden met de noodzaak tot onbelemmerde toegang tot internet voor burgers; 8. is verheugd over de op initiatief van "journalisten zonder grenzen" afgelegde gezamenlijke investeerdersverklaring over de vrijheid van meningsuiting en internet; benadrukt dat bedrijven die zoek-, chat-, publishing- of andere diensten op het internet aanbieden de verantwoordelijkheid hebben ervoor te zorgen dat de rechten van gebruikers worden geëerbiedigd; 9. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie en de regeringen en de parlementen van de lidstaten. Het Europees Parlement , – gezien Verordening (EG) nr. 980/2005 van de Raad van 27 juni 2005 houdende toepassing van een schema van algemene tariefpreferenties (1) , – gezien Richtlijn 2005/29/EG van het Europees Parlement en de Raad van 11 mei 2005 betreffende oneerlijke handelspraktijken van ondernemingen jegens consumenten op de interne markt (2) , – gezien de artikelen IX en XXIV:5 van de Algemene Overeenkomst betreffende Tarieven en Handel (GATT 1994), – gezien zijn resolutie van 13 oktober 2005 over devooruitzichten voor handelsbetrekkingen tussen de EU en China (3) , – gezien Verordening (EEG) nr. 2913/92 van de Raad van 12 oktober 1992 tot vaststelling van het communautair douanewetboek (4) en Verordening (EEG) nr. 2454/93 van de Commissie van 2 juli 1993 (5) houdende vaststelling van, onder andere, het stelsel van non-preferentiële oorsprongsregels van de Europese Gemeenschap, – gezien Verordening (EEG) nr. 918/83 van de Raad van 28 maart 1983 betreffende instelling van een communautaire regeling inzake douanevrijstellingen (6) , – gezien de Mededeling van de Commissie "De toekomst van de textiel- en kledingssector in de Europese Unie na de uitbreiding" ( COM(2003)0649 ), – gelet op artikel 108, lid 5 van zijn Reglement, A. overwegende dat de EU op dit moment geen geharmoniseerde regels of uniforme praktijken inzake oorsprongsaanduiding heeft; dat verschillen tussen toepasselijke regelingen in de lidstaten, alsmede het ontbreken van duidelijke communautaire regels op dit gebied tot een gefragmenteerd juridisch kader leiden, B. overwegende dat nationale maatregelen tot vaststelling van een verplichte oorsprongsaanduiding op goederen geïmporteerd uit andere lidstaten verboden zijn, terwijl er geen beperking geldt voor een verplichte oorsprongsaanduiding op goederen geïmporteerd uit derde landen, C. overwegende dat de EU zich in de Agenda van Lissabon tot doel heeft gesteld de economie in de EU te versterken door, onder andere, het concurrentievermogen van de EU-industrie in de wereldeconomie te verbeteren; dat, voor bepaalde categorieën goederen, concurrentievermogen wellicht te maken heeft met het feit dat hun productie in de EU geassocieerd wordt met een reputatie van kwaliteit en hoge productienormen, D. overwegende dat een regeling voor oorsprongsaanduiding de consument in de EU in staat zou stellen volledig op de hoogte te zijn van het land van oorsprong van de producten die hij koopt; dat de consument aldus in staat zou zijn de producten te identificeren met de sociale, milieu- en veiligheidsnormen die in de regel met dat land worden geassocieerd, E. overwegende dat het voorstel houdende vaststelling van een verplicht systeem van oorsprongsaanduiding in de EU beperkt is tot een klein aantal geïmporteerde producten, zoals textiel, juwelen, kleding, schoenen, lederwaren, lampen en lichtarmaturen, glaswaren, keramiek en handtassen, waarvoor de verplichte "made in"-aanduiding essentiële en waardevolle informatie biedt voor de definitieve keuze van de consument, F. overwegende dat een aantal van de belangrijkste handelspartners van de EU, zoals de Verenigde Staten, China, Japan en Canada, regelingen voor verplichte oorsprongsaanduiding hebben ingevoerd; G. overwegende dat het van cruciaal belang is voor de terugkeer naar een situatie van gelijke concurrentievoorwaarden met dergelijke handelspartners, H. overwegende dat een groter bewustzijn van de consument, resulterend in een grotere attractiviteit van producten uit de EU, met name het MKB ten goede zou komen, alsmede sectoren die met mondiale concurrentie worden geconfronteerd, I. overwegende dat de Kaderovereenkomst inzake de betrekkingen tussen het Europees Parlement en de Commissie van 26 mei 2005 de Commissie verplicht het Europees Parlement volledig en onverwijld over haar wetgevingsvoorstellen te informeren, 1. neemt nota van het voorstel voor een verordening van de Raad tot invoering van een verplichte aanduiding van het land van oorsprong van bepaalde, uit derde landen in de Europese Unie geïmporteerde producten ("oorsprongsaanduiding"); 2. betreurt het feit dat, hoewel de Commissie en de Raad volledig op de hoogte zijn van het belang dat het Europees Parlement aan oorsprongsaanduiding toekent, de Commissie de voorgestelde verordening niet formeel ter informatie aan het Parlement heeft toegezonden; begrijpt dat raadpleging van het Parlement ten aanzien van dit voorstel niet verplicht is; wijst er evenwel met klem op dat het Europees Parlement altijd in de gelegenheid dient te worden gesteld tijdig zijn standpunten kenbaar te maken over elk relevant initiatief van andere Gemeenschapsinstellingen; 3. herinnert aan de verplichting van de Commissie overeenkomstig de reeds aangehaalde Kaderovereenkomst om het Parlement erbij te betrekken, zodat zo veel mogelijk rekening kan worden gehouden met de standpunten van het Parlement; 4. dringt er bij de Commissie en de Raad op aan het Parlement onverwijld te informeren over de resultaten van elke verdere uitgevoerde effectbeoordeling en juridische analyse, in het bijzonder in verband met vermeende inconsistenties van de voorgestelde verordening met bestaande communautaire wetgeving en WTO-regels; 5. dringt er bij de Commissie en de Raad op aan bijzondere nadruk te leggen op het bevorderen van het imago van de EU-industrie binnen en buiten de Gemeenschap, het waarborgen van zijn identiteit en specifieke kenmerken, en ervoor te zorgen dat de algemene goede reputatie van het communautaire bedrijfsleven en het imago en de attractiviteit van hoogwaardige producten uit de EU niet te lijden hebben onder inaccurate of misleidende oorsprongsaanduidingen; 6. benadrukt dat consumentenbescherming transparante en consistente handelsregels vergt, o.a. met betrekking tot de oorsprongsaanduiding; 7. dringt er bij de Commissie en de Raad op aan alle nodige stappen te zetten om te zorgen voor een situatie van gelijke concurrentievoorwaarden met de handelspartners die verplichtingen inzake oorsprongsaanduidingen hanteren; 8. dringt er bij de Commissie en de Raad op aan gedegen douanetoezichts- en handhavingsmechanismen in het leven te roepen; 9. dringt er bij de lidstaten op aan een consistente communautaire benadering van dit onderwerp te volgen, hetgeen de consument in de EU in staat zou stellen completere en accuratere informatie te ontvangen; 10. dringt er bij de Commissie op aan om samen met de lidstaten het nodige te doen voor het verdedigen van de legitieme rechten en verwachtingen van de consument in gevallen waarin er bewijs is van namaak en/of het gebruik van frauduleuze of misleidende oorsprongsaanduidingen door producenten en importeurs van buiten de EU; 11. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie.