Dit initiatief wordt verworpen. (Raadplegingsprocedure) Het Europees Parlement, - gezien het initiatief van de Republiek Finland (12488/1999), - geraadpleegd door de Raad overeenkomstig artikel 63, lid 3, sub b) van het EG-Verdrag (C5-0319/1999 ), - gelet op artikel 67 van zijn Reglement, - gezien het verslag van de Commissie vrijheden en rechten van de burger, justitie en binnenlandse zaken en het advies van de Commissie juridische zaken en interne markt ( A5-0110/2000 ), 1. verwerpt het initiatief van de Republiek Finland; 2. is van oordeel dat het initiatief van de Republiek Finland zowel qua vorm als qua inhoud de procedure voor de raadpleging van het Europees Parlement dusdanig uitholt dat een bevredigend resultaat zal uitblijven; 3. verzoekt de Republiek Finland het initiatief in te trekken; 4. dringt er bij de Commissie op aan de nodige stappen te ondernemen om de conclusies van de Europese Raad van Tampere met betrekking tot de wederzijdse verplichtingen van de lidstaten wat betreft overname van onderdanen van derde staten zo spoedig en zo volledig mogelijkt en uitvoer te leggen; 5. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad, de Commissie en de regering van de Republiek Finland. Het Europees Parlement, - gezien de mededeling van de Commissie ( COM(1998) 726 - C5-0123/1999 ) - onder verwijzing naar zijn resoluties van 11 juni 1986 over geweld jegens vrouwen (1) , van 14 april 1989 over prostitutie en mensenhandel (2) , van 16 september 1993 over vrouwenhandel (3) , van 18 januari 1996 over de mensenhandel (4) en van 16 september 1997 over de noodzaak van een campagne in de gehele Europese Unie ter bestrijding van geweld tegen vrouwen (5) , - onder verwijzing naar zijn resolutie van 16 december 1997 over de mededeling van de Commissie aan de Raad en het Europees Parlement inzake vrouwenhandel voor seksuele exploitatie ( COM(96) 567 - C4-0638/96 ) (6) , - gelet op het Verdrag van de Verenigde Naties inzake de uitbanning van alle vormen van discriminatie van vrouwen (CEDAW) van 18 december 1979, en in het bijzonder artikel 6 daarvan, gezien de VN-verklaring inzake de uitbanning van geweld tegen vrouwen (1993) en gelet op de VN-overeenkomst inzake de rechten van het kind (1989), - gezien de verklaring en het actieplatform van de vierde VN-Wereldvrouwenconferentie in Peking (september 1995), met name het bijzonder probleemgebied D, - gezien de ministeriële verklaring inzake Europese richtsnoeren voor effectieve maatregelen tot preventie en bestrijding van vrouwenhandel voor seksuele exploitatie (Den Haag, 24-26 april 1997), en gezien het feit dat slechts één lidstaat een nationale rapporteur voor de bestrijding van vrouwenhandel heeft aangesteld, - gezien het gemeenschappelijk optreden van 24 februari 1997 ter bestrijding van mensenhandel en seksuele uitbuiting van kinderen (7) , door de Raad aangenomen op grond van artikel K.3 van het Verdrag betreffende de Europese Unie, waarbij de lidstaten zijn overeengekomen hun nationale wetgeving te toetsen om te verzekeren dat een aantal gedragingen strafbaar worden gesteld en sancties te introduceren op het gebied van mensenhandel voor seksuele exploitatie, - gezien aanbeveling 1325 (1997) aangenomen door de Parlementaire Assemblée van de Raad van Europa op 23 april 1997, - gezien het Actieplan ter bestrijding van de georganiseerde criminaliteit, dat werd goedgekeurd door de Europese Raad van Amsterdam van 16 en 17 juni 1997 (8) , - gezien de Internationale Conferentie over vrouwenhandel die op 20-21 oktober 1998 in Wenen heeft plaatsgehad, - gezien het Actieplan over hoe de bepalingen van het Verdrag van Amsterdam inzake de totstandbrenging van een ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid het best kunnen worden uitgevoerd, goedgekeurd door de Europese Raad van Wenen van 3 december 1998 (9) , - gelet op Besluit 293/2000/EG van het Europees Parlement en de Raad van 24 januari 2000 tot vaststelling van een communautair actieprogramma (het programma-DAPHNE) (2000-2003) betreffende preventieve maatregelen ter bestrijding van geweld tegen kinderen, jongeren en vrouwen (10) , - gezien de conclusies van de Europese Raad van Tampere van 15 en 16 oktober 1999, - gezien het Stabiliteitspact voor Zuidoost-Europa, goedgekeurd in Keulen op 19 juni 1999, - onder verwijzing naar de resolutie over vrouwen- en kinderhandel, aangenomen door de Parlementaire Assemblée van de OVSE in juli 1999, - gezien het ontwerpprotocol voor de preventie, bestrijding en bestraffing van mensenhandel, met name vrouwen- en kinderhandel, dat het VN-Verdrag ter bestrijding van grensoverschrijdende georganiseerde misdaad moet aanvullen, - gezien de resultaten van de openbare hoorzitting van 23 februari 2000 over de strijd tegen de vrouwenhandel, - gelet op artikel 47, lid 1 van zijn Reglement, - gezien het verslag van de Commissie rechten van de vrouw en gelijke kansen en het advies van de Commissie vrijheden en rechten van de burger, justitie en binnenlandse zaken ( A5-0127/2000 ), A. overwegende dat volgens de schattingen van de Verenigde Naties en de Internationale Organisatie voor Migratie (IOM) per jaar wereldwijd vier miljoen mensen het slachtoffer worden van mensenhandel, waarvan er 500.000 West-Europa binnenkomen; overwegende ook dat alles erop wijst dat het aantal slachtoffers toeneemt en de toevloed uit de landen van Midden- en Oost-Europa dramatisch is gestegen, bovenop de al bestaande stroom uit Afrika, Latijns-Amerika, het Caribisch gebied en Azië, B. overwegende dat prostitutie doorgaans niet het resultaat is van een zelfgekozen levenswijze maar een verschijnsel dat nauw is verbonden met de economische, sociale, politieke en culturele mogelijkheden van vrouwen in een gegeven maatschappelijke realiteit, en dat zij op enigerlei manier aan personen die zich prostitueren wordt opgedrongen en dat seksuele uitbuiting een ernstig misdrijf is; overwegende derhalve dat meer inspanningen en financiële middelen moeten worden geconcentreerd op de bestrijding van gedwongen prostitutie en mensenhandel, in het bijzonder vrouwenhandel met het oog op seksuele uitbuiting, C. overwegende dat een groot aantal van de slachtoffers van mensenhandel zijn gekidnapt door internationale organisaties, terwijl anderen door hun familieleden worden verkocht of worden gelokt met valse beloften over werk, D. overwegende dat vrouwen en kinderen bijzonder kwetsbaar zijn voor deze hedendaagse vorm van slavernij, die ook seksuele exploitatie inhoudt, waarbij de slachtoffers worden beroofd van alle elementaire rechten, geen wettelijke status hebben en door middel van bedreigingen en geweld in een staat van extreme afhankelijkheid terechtkomen, E. overwegende dat veel vrouwen die het slachtoffer van mensenhandel zijn geworden, zich tegenwoordig op het grondgebied van de EU bevinden en dat verreweg de meesten van hen geen enkele toegang tot sociale zekerheid hebben, F. overwegende dat ook andere sectoren dan de seksindustrie betrokken zijn bij mensenhandel in het algemeen, en bij de handel in vrouwen en kinderen in het bijzonder, G. overwegende dat vrouwenhandel een tak is van de georganiseerde misdaad, waar uitstekend georganiseerde netwerken gigantische winsten maken uit de exploitatie van mensen, terwijl zij vaak ook betrokken zijn bij andere criminele activiteiten zoals drugs- en wapenhandel en relatief geringe straffen krijgen, H. overwegende dat de slachtoffers steeds meer geweld en psychologische wreedheden moeten ondergaan en er een enorme toename is van geweld tussen rivaliserende bendes, I. van oordeel dat het directe en indirecte verbod op prostitutie dat in de meeste lidstaten van kracht is, een verborgen markt in de hand werkt die wordt beheerst door de georganiseerde misdaad, en waardoor de betrokken personen, en dan vooral de immigranten, worden blootgesteld aan geweld en uitsluiting, J. overwegende dat het Verdrag van Amsterdam het bestrijden van de mensenhandel tot een van de doelstellingen heeft gemaakt voor de totstandbrenging van een ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid, K. overwegende dat de conclusies van de Europese Raad van Tampere een duidelijk mandaat bevatten voor een EU-actie voor de bestrijding van mensenhandel, met name de seksuele uitbuiting van vrouwen en kinderen, aangezien dit een van de sectoren is waar de inspanningen moeten worden versterkt voor een snelle en prioritaire vaststelling van gemeenschappelijke definities, strafbaarstelling en sancties, L. overwegende dat de ministers van Justitie in de ministeriële verklaring van den Haag van 26 april 1997 aan alle lidstaten hebben gevraagd een nationale rapporteur aan te stellen die de regering op de hoogte moet houden over de ontwikkelingen inzake de omvang, de aard en de methodes van de vrouwenhandel, M. overwegende dat de Europese Raad in Tampere zijn vaste voornemen heeft bevestigd om de illegale immigratie een halt toe te roepen en degenen die zich bezig houden met mensenhandel en de economische uitbuiting van migranten, te bestrijden, en dat hij heeft aangedrongen op de aanneming van wetgeving waarin op deze ernstige vorm van criminaliteit strenge straffen worden gesteld, N. overwegende dat de beloftes en beleidsverklaringen niet adequaat vertaald zijn in strafwetten; overwegende dat de mensenhandelaren in staat worden gesteld ongestraft te opereren door het gebrek aan specifieke wettelijke bepalingen inzake vrouwenhandel in een aantal lidstaten en kandidaatlanden, alsook door de divergenties in de rechtssystemen en het gebrek aan samenwerking binnen en tussen de gerechtelijke autoriteiten in de landen van oorsprong, transit en bestemming, O. overwegende dat het ontbreken van een gemeenschappelijke definitie van mensenhandel een belangrijk obstakel is voor coherente actie en beleidsmaatregelen ter bestrijding van deze misdaad, P. overwegende dat de beschikbare internationale rechtsinstrumenten, en met name het Verdrag van de Verenigde Naties van 1949 betreffende de afschaffing van de mensenhandel en de uitbuiting van de prostitutie van derden, ontoereikend zijn en er geen internationaal instrument is dat betrekking heeft op alle aspecten van de mensenhandel; dat het feit dat dergelijke instrumenten nu ontoereikend worden geacht echter mede is te wijten aan een gebrek aan politieke wil en bereidheid om aan deze vraagstukken voorrang te verlenen, Q. overwegende dat vrouwenhandel een complex verschijnsel is, waarin de volgende aspecten een rol spelen: schendingen van de mensenrechten, bestrijding van de georganiseerde misdaad, migratie- en visumbeleid, ongelijkheid tussen man en vrouw, armoede en sociaal-economische ongelijkheden binnen en tussen landen; opmerkend dat er een consensus bestaat over de noodzaak van een multidisciplinaire aanpak waarbij alle actoren betrokken zijn, en ook over de noodzaak van nationale en internationale samenwerking tussen de landen van oorsprong, transit en bestemming, R. overwegende dat de Europese Unie moet zorgen voor een gecoördineerd en coherent communautair optreden in diverse internationale fora, zoals de Verenigde Naties, de Raad van Europa, de OVSE, het evaluatieproces van Peking, het stabiliteitspact voor Zuidoost-Europa en de G8, 1. veroordeelt de handel in vrouwen en kinderen als een onduldbare schending van de fundamentele mensenrechten en derhalve als een criminele handeling en wijst erop dat dergelijke schendingen in toenemende mate en herhaaldelijk plaatsvinden op het grondgebied van de Europese Unie; 2. verwelkomt de mededeling van de Commissie, die een bevestiging betekent van het vaste voornemen om de strijd tegen de vrouwen- en kinderhandel bovenaan op de politieke agenda van de Unie te plaatsen, en verwacht praktische acties/initiatieven; 3. wijst op de verbanden tussen mensenhandel, migratie en asielbeleid; verzoekt de Commissie na te gaan in welke mate immigratiewetten en -praktijken in de EU de mensenhandel in de hand werken en vraagt om een specifieke aanpak van de vrouwenhandel, los van andere kwesties met betrekking tot illegale migratie; 4. verzoekt de Commissie bij de bestrijding van mensenhandel met het oog op seksuele uitbuiting alle mogelijkheden die worden geboden door de artikelen 30, 31 en 34 van het Verdrag betreffende de Europese Unie, volledig te benutten; 5. roept de IGC op in het Verdrag een duidelijke rechtsgrondslag op te nemen voor de bestrijding van alle vormen van geweld tegen vrouwen met inbegrip van vrouwenhandel, en tevens de politiële en justitiële samenwerking in de communautaire pijler onder te brengen, teneinde tot een grotere coherentie op wetgevend gebied en strengere democratische controle te komen; 6. pleit voor een gemeenschappelijk EU-beleid dat is toegespitst op een wettelijk kader en rechtshandhaving, repressie en bestraffing van overtreders, alsook op preventie en bescherming van en steun aan slachtoffers; 7. gelooft dat een duidelijke en geharmoniseerde definitie van mensenhandel een voorwaarde is voor de doeltreffende bestrijding van vrouwenhandel en dat een dergelijke definitie naast gedwongen prostitutie en seksuele uitbuiting alle praktijken moet dekken die als slavernij kunnen worden beschouwd, bijvoorbeeld dwangarbeid en gedwongen huwelijken; 8. vraagt de lidstaten en de kandidaatlanden 9. verzoekt de Commissie ingevolge de gebrekkige uitvoering van het gemeenschappelijk optreden van 1997 en in overeenstemming met de conclusies van Tampere, specifieke voorstellen in te dienen voor de harmonisering van de nationale wetten en methodes van opsporing en vervolging, om te komen tot: 10. onderstreept de cruciale rol van Europol in misdaadpreventie, -analyses en -onderzoek, en vraagt de Raad de nodige steun en middelen ter beschikking te stellen en verzoekt de Commissie in samenwerking met de lidstaten de - personele en financiële - middelen uit te breiden waarover Europol beschikt ter bestrijding van de vrouwenhandel; 11. roept de lidstaten op adequaat op te treden tegen de tendens om nieuwe technologieën, met name het Internet, te gebruiken voor de verspreiding van vraag- en aanbodinformatie door netwerken van mensenhandelaars met inbegrip van verkoop van vrouwen per postorder; 12. verzoekt de Commissie in samenwerking met de lidstaten en de kandidaatlanden, onmiddellijke en doeltreffende maatregelen te nemen op de volgende gebieden: en jaarlijks uitbrengen van een gemakkelijk algemeen toegankelijk verslag over de vooruitgang die op deze gebieden is geboekt; 13. verzoekt Interpol regelmatig vanaf eind 2000 overzichten te publiceren inzake wetgeving en straffen met betrekking tot gedwongen prostitutie en vrouwenhandel en inzake politiemethodes in de strijd tegen de mensenhandel, welke moeten worden getoetst en aangevuld met informatie over alle lidstaten en kandidaatlanden; 14. vraagt de lidstaten de verklaring van den Haag uit te voeren en onverwijld een nationaal rapporteur voor de vrouwenhandel aan te stellen, 15. verzoekt de Raad, in samenwerking met de lidstaten een verbindingsofficier aan te stellen in een van de ambassades van de lidstaten in de kandidaatlanden en in de landen van oorsprong van de vrouwen- en kinderhandel; 16. wijst op het ontstaan van nieuwe trends in de mensenhandel en op de situatie van vrouwen in gebieden waar conflicten zijn of geweest zijn, waar de politieke, sociale en economische ontwrichting en een grote internationale aanwezigheid de voorwaarden creëren waarin de mensenhandel zich kan ontwikkelen en roept de internationale organisaties op hun personeel dat in deze gebieden is ingezet, bewust te maken van dit probleem; 17. roept de lidstaten op in samenwerking met plaatselijke/regionale autoriteiten en NGO's, aan slachtoffers van mensenhandel die niet over voldoende middelen beschikken gratis de volgende steun te verlenen: 18. onderstreept dat personen die seksueel worden uitgebuit als slachtoffers moeten worden beschouwd; en dat gezien de enorme moeilijkheden die zij ondervinden om zich uit hun situatie los te maken de Unie evenals de lidstaten de nodige middelen voor hun reïntegratie ter beschikking moeten stellen, door het vrijmaken van communautaire middelen en door het opstellen van programma's ter bestrijding van sociale uitsluiting, alsmede door specifieke maatregelen voor de reïntegratie van prostituees; 19. verzoekt de Commissie de voorgestelde maatregelen aan te vullen met: een initiatief tot bevordering, met het oog op een multidisciplinaire aanpak, van de samenwerking tussen alle protagonisten die hulp kunnen bieden aan slachtoffers van vrouwen- en mannenhandel: NGO's die actief zijn op dit gebied en justitiële en politionele instanties in de lidstaten en in de kandidaatlanden, Europol en Interpol; 20. wijst op de cruciale rol die de NGO's vervullen; roept de regeringen en de Commissie op maatregelen goed te keuren om hun capaciteit te vergroten en beginnende plaatselijke NGO's te steunen, met name in de kandidaatlanden; 21. is van oordeel dat de landen van bestemming de slachtoffers van mensenhandel een tijdelijke verblijfsvergunning moeten verlenen, ongeacht hun bereidheid om tijdens de gerechtelijke procedure te getuigen dat zij het slachtoffer van mensenhandel zijn geweest; verzoekt de lidstaten bovendien om in het kader van terugnameovereenkomsten een speciale, definitieve verblijfsvergunning op humanitaire gronden te verlenen aan vrouwen die het slachtoffer zijn van mensenhandel; stelt voor de NGO's met een gevestigde reputatie op het gebied van de bijstand aan slachtoffers van vrouwenhandel de bevoegdheid te geven om negatief of positief te adviseren in procedures voor het verlenen van verblijfsvergunningen; 22. verwelkomt het voornemen van de Commissie om voor het einde van het Portugese voorzitterschap een voorstel in te dienen voor wetgevende maatregelen voor slachtoffers; 23. is van oordeel dat slachtoffers van vervolging om redenen van geslacht, en met name van vrouwenhandel, in aanmerking moeten komen voor toekenning van de vluchtelingenstatus; 24. verzoekt de Commissie 25. verzoekt de Commissie met name haar komende voorstellen enerzijds uit te breiden tot mensensmokkel in het algemeen en de handel met mannen en kinderen hierin op te nemen en anderzijds tot de mensenhandel met personen die afkomstig zijn uit de lidstaten van de Europese Unie; 26. wijst er met nadruk op dat voor een doeltreffend EU-beleid ter bestrijding van vrouwenhandel en geweld tegen vrouwen een adequate financiering nodig is en dringt erop aan dat in de EU-begroting voldoende kredieten worden opgevoerd; 27. roept de Commissie en de Raad op 28. vestigt de aandacht op de gebieden van herkomst, zoals de ACS-landen, Latijns-Amerika en Azië; roept de Commissie en de lidstaten op de onderliggende oorzaken aan te pakken door middel van genderspecifieke armoedebestrijdingsprogramma's en instrumenten voor ontwikkelingssamenwerking die een duurzame ontwikkeling vanuit de basis verzekeren en voorlichtingscampagnes te organiseren, 29. verzoekt de Commissie, de Raad en de ondertekenende regeringen bij de controle op de naleving van de democratische clausule in het kader van de samenwerkingsovereenkomsten, rekening te houden met de noodzakelijke aanpassing van de wetgeving en de bestrijding van de mensenhandel in de landen van oorsprong; 30. vraagt de Raad een EU-rapporteur voor mensenhandel aan te stellen; 31. verzoekt de Commissie zich bij de onderhandelingen over het VN-protocol inzake mensenhandel toe te spitsen op de definitie van mensenhandel, de erkenning van mensenhandel als een nationale en internationale misdaad, alsook op samenhang met de nationale wetgeving en de bestaande verdragen; 32. verzoekt de Europese Unie het initiatief te nemen tot een VN-Verdrag voor de bestraffing van personen die zich schuldig maken aan aanstichting tot of de organisatie, dan wel uitvoering van de een of andere vorm van mensenhandel; 33. beveelt de interparlementaire delegaties van het Europees Parlement aan regelmatig discussies te organiseren over het probleem van de mensenhandel ter gelegenheid van bijeenkomsten met leden van andere parlementen en met vertegenwoordigers van het maatschappelijk middenveld; 34. vraagt de communicatiemedia een beroepscode toe te passen waarbij advertenties in verband met seksuele handel worden beperkt of geweerd, teneinde de netwerken voor vrouwenhandel zoveel mogelijk tegen te werken; 35. onderstreept dat het Internationaal Strafhof een effectief instrument kan worden ter bestrijding van de mensenhandel en doet een beroep op de lidstaten het Verdrag inzake het Internationaal Strafhof te ratificeren; 36. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie en de regeringen en de parlementen van de lidstaten en de kandidaatlanden. Dit voorstel wordt als volgt gewijzigd: (Raadplegingsprocedure) Het Europees Parlement, - gezien het voorstel van de Commissie aan de Raad ( COM(1999) 570 (2) ), - geraadpleegd door de Raad overeenkomstig 37 van het EG-Verdrag (C5-0041/2000 ), - gelet op artikel 67 van zijn Reglement, - gezien het verslag van de Commissie visserij ( A5-0101/2000 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan het aldus gewijzigde Commissievoorstel; 2. verzoekt de Commissie haar voorstel krachtens artikel 250, lid 2 van het EG-Verdrag dienovereenkomstig te wijzigen; 3. verzoekt de Raad, wanneer deze voornemens is af te wijken van de door het Parlement goedgekeurde tekst, het Parlement hiervan op de hoogte te stellen; 4. wenst dat de overlegprocedure wordt ingeleid ingeval de Raad voornemens is af te wijken van de door het Parlement goedgekeurde tekst; 5. wenst opnieuw te worden geraadpleegd ingeval de Raad voornemens is ingrijpende wijzigingen aan te brengen in het voorstel van de Commissie; 6. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Dit voorstel wordt als volgt gewijzigd: (Raadplegingsprocedure) Het Europees Parlement, - gezien het voorstel van de Commissie aan de Raad ( COM(1999) 636 ) (2) , - geraadpleegd door de Raad overeenkomstig artikel 37 van het EG-Verdrag (C5-0038/2000 ), - gelet op artikel 67 van zijn Reglement, - gezien het verslag van de Commissie visserij ( A5-0103/2000 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan het aldus gewijzigde Commissievoorstel; 2. verzoekt de Commissie haar voorstel krachtens artikel 250, lid 2 van het EG-Verdrag dienovereenkomstig te wijzigen; 3. verzoekt de Raad, wanneer deze voornemens is af te wijken van de door het Parlement goedgekeurde tekst, het Parlement hiervan op de hoogte te stellen; 4. wenst opnieuw te worden geraadpleegd ingeval de Raad voornemens is ingrijpende wijzigingen aan te brengen in het voorstel van de Commissie; 5. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Het Europees Parlement, - gezien het verslag van de Commissie aan de Raad en het Europees Parlement ( COM(1999) 192 - C5-0254/1999 ), - gezien verordening (EEG) nr. 3932/92 van de Commissie betreffende de toepassing van artikel 85, lid 3 van het Verdrag op bepaalde groepen van overeenkomsten, besluiten en onderling afgestemde feitelijke gedragingen van de verzekeringssector (1) , - gezien het advies van de Economisch en Sociaal Comité van 9 december 1999 (CES 1139/1999), - gelet op artikel 47, lid 1 van het Reglement, - gezien het verslag van de Economische en Monetaire Commissie alsmede het advies van de Commissie juridische zaken en interne markt ( A5-0104/2000 ), 1. is verheugd over het verslag van de Commissie over de vrijstellingsverordening voor de verzekeringssector, hoewel het met vertraging en niet binnen de beoogde termijn van zes jaar werd voorgelegd; 2. aanvaardt de positieve beoordeling van de Commissie als kennelijk goed onderbouwd, maar stelt vast dat het raadplegingsproces dat thans volgt het mogelijk maakt deze beoordeling verder te toetsen; 3. deelt de mening van de Commissie dat de vrijstellingsverordening voor de verzekeringssector in grote lijnen goed heeft gefunctioneerd, hoewel ten aanzien van sommige sectoren, zoals de overeenkomsten tot vorming van medeverzekeringsgroepen of medeherverzekeringsgroepen, een groot aantal vragen onbeantwoord blijft; 4. stelt vast dat eventuele aanpassingen en verbeteringen worden overwogen in de vier sectoren waarop verordening (EEG) nr. 3932/92 momenteel van toepassing is; 5. spreekt de aanbeveling uit dat de Commissie actieve maatregelen neemt om ervoor te zorgen dat er op basis van goede voorlichting een maatschappelijke discussie wordt gevoerd over haar verslag, in het kader waarvan de verzekeringsindustrie, consumentenorganisaties, de wetenschap (met name wetenschappers die omvangrijk onderzoek hebben verricht naar de economie van verzekeringen en verzekeringswetgeving) en andere betrokken groepen uit het maatschappelijk middenveld actief worden betrokken bij het proces van overleg en verdere discussie, opdat de Commissie voorstellen doet voor een uitgebreide verordening van soortgelijke strekking als (EEG) 3932/92, zodat de wetgevingsprocedure in 2003 zijn loop kan hebben; 6. constateert tot zijn tevredenheid dat de vrijstellingsverordening voor de verzekeringssector een bijdrage levert aan een decentrale toepassing van het communautaire mededingingsrecht; is het echter eens met de Commissie dat een systematisch overzicht van de nationale toepassing in de praktijk noodzakelijk is voor een zinvolle verdere ontwikkeling van de verordening; 7. onderstreept dat de samenwerking bij de premieberekening voor gelijksoortige risico's en het verzamelen van de daarvoor noodzakelijke betrouwbare statistische gegevens zowel voor tamelijk kleine als voor grotere ondernemingen in de verzekeringssector noodzakelijk en zinvol is; 8. onderstreept dat de vrijstelling voor de in artikel 7, lid 1, sub a) tot en met c) genoemde clausules alleen mag worden gegeven als er een openingsclausule is of als het op grond van artikel 6, lid 1 voor iedere verzekeraar afzonderlijk toegestaan is ervan af te wijken (vrijblijvendheidsregel); 9. verzoekt de Commissie, aangezien de huidige vrijstelling overeenkomstig de artikelen 10 t/m 13 slechts een gering gedeelte van de medeverzekerings- en medeherverzekeringsgroepen omvat, de vrijstelling overeenkomstig haar verder ontwikkelde, drie fasen omvattende economische aanpak uit te breiden; 10. acht het noodzakelijk in artikel 11 bij de medeverzekeringsgroepen of medeherverzekeringsgroepen een wijziging aan te brengen ten aanzien van de drempelwaarden en het niet-meerekenen van de "hoofdverzekeraar”; ten aanzien van de definitie van de relevante wereldmarkt, als de gedekte risico's meer dan 20% buitenlandse risico's omvatten en ten aanzien van het recht tot opzegging voor de verzekeringsmaatschappij, in die zin dat de termijn van zes maanden tot een jaar moet worden verlengd; 11. begroet met instemming de informatie die de Commissie verstrekt over evaluatie van de "de minimis” dimensie voor de gemeenschappelijk dekking van bepaalde categorieën risico's, een praktijk die niet rechtstreeks voortkomt uit de bepalingen van de verordening, maar die door de Commissie ten uitvoer wordt gelegd om haar beoordeling van situaties te "verfijnen”, en acht de invoering hiervan in de verordening correct; 12. verzoekt de Commissie de werkzaamheden van de Europese verzekeraars op het gebied van veiligheidsvoorzieningen in overweging te nemen en stelt voor deze geharmoniseerde specificaties op Europees niveau gelijk te stellen aan CEN- en CENELEC-normen; 13. verzoekt de Commissie de interne samenwerking tussen de ter zake bevoegde directoraten-generaal te verbeteren om eindelijk een gemeenschappelijke harmoniseringsgrondslag voor echte Europese normen te kunnen vaststellen die rekening houdt met de ingediende voorstellen van de Europese verzekeringssector; 14. is van mening dat de sector van de schadeafwikkeling, ondanks het ontbreken van ervaringen, bij de komende herziening in 2003 moet worden opgenomen in de vrijstellingsverordening, om tot regelingen op de Europese interne markt te komen die zo gunstig mogelijk zijn voor de consumenten en stelt in dit verband voor dat ten behoeve van de consumenten ook rechtstreekse afwikkeling door de eigen verzekeraar moet worden toegestaan; 15. is evenwel van mening dat overeenkomsten over de afwikkeling van de schade niet mogen leiden tot de verhoging van de premies en tot een ongewenste verschuiving van de financiële verantwoordelijkheid van de veroorzakers naar de verzekeringsgroepen; 16. onderstreept dat verordening (EEG) nr. 3932/92 weliswaar over het geheel genomen goed heeft gefunctioneerd, maar dat bij een verdere ontwikkeling in 2003 gebruik moet worden gemaakt van de opgedane ervaringen en de voorstellen van het Parlement; 17. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie aan de Commissie en de Raad te doen toekomen.