(Medebeslissingsprocedure: eerste lezing) Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2006)0687 ), – gelet op artikel 251, lid 2 en artikel 285 van het EG­Verdrag, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C6-0427/2006), – gelet op artikel 51 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie economische en monetaire zaken en de adviezen van de Begrotingscommissie, de Commissie regionale ontwikkeling en de Commissie rechten van de vrouw en gendergelijkheid ( A6-0240/2007 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan het Commissievoorstel, als geamendeerd door het Parlement; 2. is van oordeel dat het in het wetgevingsvoorstel vermelde referentiebedrag verenigbaar moet zijn met het maximum van rubriek 1a van het nieuwe meerjarig financieel kader (MFK) en wijst erop dat het jaarlijkse bedrag zal worden vastgesteld in het kader van de jaarlijkse begrotingsprocedure overeenkomstig de bepalingen van punt 37 van het IIA van 17 mei 2006; 3. verzoekt om hernieuwde voorlegging indien de Commissie voornemens is ingrijpende wijzigingen in dit voorstel aan te brengen of dit door een nieuwe tekst te vervangen; 4. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Standpunt van het Europees Parlement in eerste lezing vastgesteld op 12 juli 2007 met het oog op de aanneming van Beschikking nr. .../2007/EG van het Europees Parlement en de Raad betreffende het communautair statistisch programma voor de periode 2008-2012 (Aangezien het Parlement en de Raad tot overeenstemming zijn geraakt, komt het standpunt van het Parlement in eerste lezing overeen met het definitieve wetsbesluit: Beschikking nr. 1578/2007/EG.) Het Europees Parlement , – onder verwijzing naar zijn eerdere resoluties over de situatie in Darfur, met name die van 16 september 2004 (1) , 23 juni 2005 (2) , 6 april 2006 (3) , 28 september 2006 (4) en 15 februari 2007 (5) , – gezien de op 5 mei 2006 in Abuja (Nigeria) ondertekende vredesovereenkomst inzake Darfur (DPA), – gezien de op 28 en 29 april 2007 in Tripoli goedgekeurde Consensus van Tripoli inzake het politieke proces voor Darfur, – gezien het in april 2004 door de Afrikaanse Unie (AU) genomen besluit om in Soedan een Missie van de Afrikaanse Unie op te zetten (AMIS), – gezien VN-resolutie 1706(2006), waarin wordt voorgesteld in Darfur een 22.000 man sterke vredesmacht te stationeren, – gezien het op 12 maart 2007 door de Missie op hoog niveau van de VN-Mensenrechtenraad in Darfur uitgebrachte rapport over de mensenrechtensituatie in Darfur, – gezien het eindverslag dat op 11 oktober 2006 is uitgebracht door de Groep van deskundigen inzake Soedan, die bij resolutie 1591(2005) van de VN-Veiligheidsraad is benoemd, – gezien het VN-Verdrag inzake de rechten van het kind, dat bindend en zonder uitzondering van toepassing is, – gezien de bevindingen van de delegatie van de Ontwikkelingscommissie voor Darfur, die van 30 juni tot 5 juli 2007 een bezoek heeft gebracht aan Soedan en Tsjaad, – gelet op artikel 91 van zijn Reglement, A. ernstig verontrust over de mensenrechtensituatie in Darfur, die gekenmerkt wordt door talloze gevallen van misbruik van mensenrechten, waaronder massaverkrachtingen, ontvoeringen en deportaties en schendingen van het internationale humanitaire recht, zoals aangegeven in het verslag van de Missie op hoog niveau van de VN-Mensenrechtenraad in Darfur, B. ernstig verontrust over het feit dat het conflict in deze regio, waarbij zowel reguliere troepen als regeringsgezinde milities en rebellen zijn betrokken, tenminste 400 000 mensenlevens heeft gekost en in de loop van de laatste drie jaar meer dan 2,5 miljoen vluchtelingen en ontheemden heeft veroorzaakt, in weerwil van het feit dat bovenvermelde DPA is ondertekend, C. overwegende dat het aantal mensen dat te lijden heeft gehad onder het conflict in Darfur thans ruim 4 miljoen bedraagt - het hoogste aantal ooit - waartoe ook 2,2 miljoen binnenlandse ontheemden moeten worden gerekend, overwegende dat ruim 500 000 personen niet voor humanitaire werkers bereikbaar zijn; voorts overwegende dat Soedan thans, met ruim 5 miljoen binnenlandse ontheemden en internationale vluchtelingen, de grootste vluchtelingenpopulatie ter wereld kent, D. overwegende dat het in Ndjamena overeengekomen staakt-het-vuren van 8 april 2004 niet wordt nageleefd of gerespecteerd en dat er sedert het mislukken van de DPA een toename te constateren valt van rechteloosheid en onveiligheid; overwegende dat er sprake is van een voortdurende versplintering van rebellengroeperingen, waarvan er inmiddels ruim 20 bestaan, hetgeen de distributie van humanitaire hulp belemmert en de vredesonderhandelingen nog verder zal bemoeilijken, E. overwegende dat de crisis in Darfur momenteel door de VN wordt beschouwd als de ergste humanitaire crisis in de wereld, F. overwegende dat de werkomgeving voor humanitaire organisaties nog nooit zo slecht is geweest en dat er voortdurend willekeurige aanvallen plaatsvinden op burgers en hulpverleners; overwegende dat er in 2006 19 humanitaire werkers zijn vermoord, en dat er daarnaast nog 18 AMIS-soldaten zijn gedood, van wie negen in de afgelopen maand, terwijl er dit jaar alleen al 74 humanitaire voertuigen in een hinderlaag zijn gevallen en 82 humanitaire werkers tijdelijk zijn ontvoerd, G. overwegende dat seksueel geweld tegen vrouwen en kinderen wordt erkend als een misdaad tegen de menselijkheid, maar dat verkrachtingen nog steeds ongestraft als een oorlogswapen worden gebruikt door de partijen bij het conflict in Darfur; overwegende dat slachtoffers die de situatie aanklagen, onder het Soedanese recht dreigen te worden vervolgd, aangezien de bevestiging van vier mannelijke getuigen nodig is om verkrachtingen te kunnen bewijzen, H. overwegende dat foltering en gedwongen inlijving bij het leger van volwassenen en kinderen een kenmerk zijn geworden van de mensenrechtenschendingen en inbreuken op het internationale humanitaire recht die in Darfur worden gepleegd, terwijl de slachtoffers te bang zijn om misbruiken te melden, I. overwegende dat de beschermingsverplichtingsdoctrine van de VN voorschrijft dat wanneer de nationale autoriteiten van een land er klaarblijkelijk niet in slagen hun bevolking in bescherming te nemen tegen genocide, oorlogsmisdrijven, etnische zuiveringen en misdaden tegen de menselijkheid, anderen de verplichting op zich moeten nemen om de benodigde bescherming te bieden, J. overwegende dat het AMIS-mandaat tot eind 2007 is verlengd en dat de hybride troepenmacht pas op zijn vroegst in 2008 zal kunnen worden ingezet; overwegende dat, zolang de hybride troepenmacht nog niet is gestationeerd, de AMIS ter plekke de enige autoriteit is met een mandaat om de burgers te beschermen, K. zeer ernstig verontrust over de voortgaande leveranties van diverse soorten wapens en militair materieel aan Soedan en de wijze waarop dergelijke apparatuur bij de huidige mensenrechten- en humanitaire ramp in de Soedanese provincie Darfur wordt ingezet, zoals blijkt uit recente rapporten van de bovengenoemde VN-Groep van deskundigen en van Amnesty International, L. overwegende dat het conflict in Darfur en het feit dat de daders ongestraft hun gang kunnen gaan de stabiliteit in de regio steeds zwaarder aantasten en derhalve een bedreiging vormen voor de algemene vrede en veiligheid aldaar, M. overwegende dat de crisis in Tsjaad deel uitmaakt van een breder regionaal conflict, dat de crisis haar eigen dynamiek heeft gekregen en moet worden beschouwd als een op zichzelf staand fenomeen; overwegende dat de Tsjadische regering te kort schiet in haar verantwoordelijkheid burgers te beschermen, en dat er momenteel 230 000 Soedanese vluchtelingen in kampen in Tsjaad verblijven en dat 190 000 Tsjadiërs gedwongen zijn hun huizen te verlaten, N. overwegende dat de VN in 2006 een mandaat heeft doen uitgaan voor het sturen van een multidimensionale strijdmacht naar Tsjaad, maar dat er sindsdien geen vooruitgang is geboekt bij de inzet van deze strijdmacht, hoewel de behoefte aan bescherming onder burgers steeds verder toeneemt en steeds scherpere vormen aanneemt, O. overwegende dat het Internationaal Strafhof (ICC) in 2005 een onderzoek heeft ingesteld naar de in Darfur begane misdrijven en dat het op 2 mei 2007 een arrestatiebevel heeft uitgevaardigd tegen Harun Mohammed Harun en Ali Kushayb, die als verdachten worden aangemerkt bij 51 aanklachten wegens oorlogsmisdrijven en misdaden tegen de menselijkheid, waaronder moord, verkrachting, foltering en vervolging van burgers in Darfur, P. overwegende dat China op 10 mei 2007 Liu Giujin als speciale gezant naar Darfur heeft afgevaardigd; overwegende dat China zich bereid heeft verklaard ingenieurs naar de regio te sturen ter ondersteuning van de onder auspiciën van de VN opererende vredesmacht, nadat China eind 2006 zijn steun had uitgesproken voor de AU-VN-hybride troepenmacht; overwegende dat China als gastheer optreedt bij de Olympische Spelen van 2008, een geprivilegieerde handelspartner van Soedan is en als permanent lid van de VN-Veiligheidsraad een speciale verantwoordelijkheid draagt voor de handhaving van de vrede in Soedan, Q. overwegende dat de woestijnen in de regio zich volgens het laatste milieurapport van de VN de afgelopen 40 jaar met gemiddeld 100 km hebben uitgebreid, en dat er de afgelopen 15 jaar nagenoeg 12% van het beboste oppervlak verloren is gegaan en de kwetsbare bodem in Soedan wordt overbegraasd; R. overwegende dat de olie-inkomsten de nationale begroting van Soedan in 1999 hebben laten oplopen tot 900 miljoen USD en in 2003 tot 2,5 miljard USD, en dat ze in 2007 naar verwachting 11,7 miljard USD zal belopen, S. overwegende dat de algehele vredesovereenkomst (CPA) voorziet in het houden van verkiezingen in 2009, 1. betreurt de mensenrechtensituatie in Darfur, waar het conflict directe consequenties heeft voor ruim 4,5 miljoen mensen en waar meer dan 3 miljoen mensen zijn aangewezen op voedselhulp; 2. roept de VN overeenkomstig haar beschermingsverplichtingsdoctrine op haar optreden te baseren op het onvermogen van de Soedanese regering om haar bevolking in Darfur te beschermen tegen oorlogsmisdrijven en misdaden tegen de menselijkheid, alsook op haar onvermogen om haar bevolking van humanitaire hulp te voorzien; 3. roept de lidstaten, de Raad en de Commissie op hun verantwoordelijkheden op zich te nemen en alles in het werk te stellen om de bevolking van Darfur effectief te vrijwaren voor een humanitaire ramp; 4. roept de Soedanese regering en de rebellenbewegingen op veilige en ongehinderde humanitaire toegang te verlenen aan al degenen die onder het conflict te lijden hebben en het internationale humanitaire recht te respecteren; uit zijn voldoening over het op 28 maart 2007 door de Soedanese regering en de VN ondertekende gezamenlijk communiqué inzake de facilitering van humanitaire activiteiten in Darfur en dringt aan op de volledige tenuitvoerlegging daarvan; 5. roept alle partijen op het staakt-het-vuren met onmiddellijke ingang te respecteren, veroordeelt iedere schending van overeenkomsten over een staakt-het-vuren, en met name iedere vorm van geweld tegen de burgerbevolking en het belemmeren van humanitaire hulp; dringt erop aan dat de regering van Soedan de bombardementen in de regio Darfur staakt en de Janjaweed-militie ontwapent; onderstreept dat er zonder veiligheid geen sprake kan zijn van een concreet ontwikkelingsbeleid ten behoeve van en in Soedan; 6. 6 uit zijn voldoening over het feit dat de Soedanese regering op 12 juni 2007 heeft ingestemd met het sturen van een AU-VN-hybride troepenmacht, maar wijst erop dat de regering van Soedan al eerder niet-nagekomen verplichtingen is aangegaan om in Darfur een hybride troepenmacht toe te laten; onderstreept het belang van het treffen van adequate voorbereidingen voor de hybride troepenmacht, van het zo snel mogelijk stationeren daarvan en van de onafgebroken samenwerking die de Soedanese autoriteiten daaraan moeten verlenen; dringt derhalve aan op de spoedige stationering van de AU-VN-hybride troepenmacht, die een mandaat moet krijgen waardoor zij in staat wordt gesteld burgers effectief te beschermen; wijst erop dat het conflict alleen langs politieke en niet langs militaire weg kan worden opgelost; 7. herinnert de Soedanese regering eraan dat zij de primaire verantwoordelijkheid draagt voor de binnenlandse veiligheid en dat zij het optreden van de internationale gemeenschap niet als voorwendsel mag hanteren om haar eigen verantwoordelijkheid van zich af te schuiven; 8. geeft er zich rekenschap van dat het zelfs bij een spoedige stationering van de troepenmacht onwaarschijnlijk is dat er vóór het voorjaar van 2008 een beduidend groter aantal troepen kan worden ingezet en dat de moorden en andere misstanden in die tussentijd waarschijnlijk gewoon door zullen gaan; 9. roept de EU en andere internationale donoren derhalve op dringend aanvullende steun aan de AMIS zoals zij thans is opgezet te verlenen, o.a. in de vorm van financieringsverplichtingen voor de lange termijn en van de broodnodige technische steun die moet worden geboden in de overgangsperiode tot de hybride troepenmacht volledig is geïnstalleerd; dringt erop aan dat een diepgaand onderzoek wordt ingesteld naar het feit dat althans een aantal AMIS-soldaten al sinds vele maanden geen enkele vorm van bezoldiging meer hebben ontvangen; 10. is van mening dat er boven Darfur met onmiddellijke ingang een militaire "no-fly"-zone moet worden ingesteld om de burgerbevolking en de humanitaire hulpverleners te beschermen, om te bewerkstelligen dat de distributie van hulp voortgang kan vinden en om te waarborgen dat de regering van Soedan haar toezeggingen om onvoorwaardelijk een hybride troepenmacht toe te laten nakomt; 11. roept de EU en de internationale gemeenschap op nieuwe vredesbesprekingen te organiseren om de DPA inhoudelijk te verbeteren en voor alle partijen acceptabel te maken; roept de internationale actoren op alle partijen aansprakelijk te stellen voor het nakomen van de daaruit voortvloeiende overeenkomst; roept alle partijen bij het conflict in Darfur ertoe op te laten zien dat zij zich voor een vreedzame oplossing van de crisis sterk willen maken door de overeenkomst onverwijld ten uitvoer te leggen; 12. roept de EU, de VN en de AU op een gemeenschappelijk front te vormen in hun pogingen om het conflict in Darfur tot een oplossing te brengen en voorrang te geven aan een alomvattend vredesproces, waarbij alle stammen uit Darfur, alle binnenlandse ontheemdengemeenschappen, vrouwengroeperingen en andere maatschappelijke organisaties, alle politieke partijen - met inbegrip van de oppositiepartijen - en alle relevante regionale actoren moeten worden geraadpleegd en zijn vertegenwoordigd ten einde de totstandkoming van een duurzame vrede te vergemakkelijken; 13. roept de Soedanese Volksbevrijdingsbeweging (SPLM) op alle rebellenfacties in Darfur te helpen verenigen, zodat ze deel kunnen nemen aan internationale onderhandelingen, roept de internationale gemeenschap op de rebellengroeperingen onder druk te zetten om zich te verenigen en roept de Soedanese regering voorts op om de rebellen in staat te stellen zich te hergroeperen; 14. dringt er bij de Soedanese regering op aan dringend met een draaiboek op te stellen voor de hervestiging van binnenlandse ontheemden en vluchtelingen, voor de teruggave van hun eigendommen en het bieden van compensatie, voor de instelling van een speciaal fonds voor de slachtoffers van verkrachting, voor vrouwen die door hun familie zijn verstoten of kinderen die bij een verkrachting zijn verwekt, en voor de rehabilitatie van mensen in dergelijke situaties; 15. roept de regeringen van Tsjaad en Soedan op hun nog onlangs bevestigde verbintenissen na te komen om geen hulp meer te bieden aan gewapende bewegingen en te streven naar verbetering van hun betrekkingen; 16. dringt aan op de spoedige stationering van een internationale troepenmacht in Tsjaad, die in staat moet zijn om zowel vluchtelingen als binnenlandse ontheemden, alsook andere kwetsbare gemeenschappen metterdaad tegen geweld te beschermen en de veiligheidssituatie zodanig te stabiliseren dat humanitaire organisaties er betere toegang toe krijgen; dringt er bij de internationale gemeenschap op aan haar diplomatieke inspanningen op te voeren om president Deby ertoe aan te sporen in te stemmen met de stationering van een VN-troepenmacht in Tsjaad; 17. dringt er bij de Soedanese regering op aan volledig met het ICC samen te werken om paal en perk te stellen aan de heersende straffeloosheid; dringt er derhalve bij de Soedanese regering op aan minister van Humanitaire Zaken Ahmad Mohammed Harun en Janjaweed-leider Ali Kushayb te arresteren en deze aan het ICC uit te leveren; dringt er bij de AU en de Arabische Liga op aan de Soedanese regering onder druk te zetten om daartoe over te gaan; 18. acht het van essentieel belang dat de alomvattende vredesovereenkomst met Zuid-Soedan correct wordt uitgevoerd, en wijst er in dat verband op dat er nog geen overeenstemming is bereikt omtrent de verdeling van rijkdommen en grensafbakening; wijst erop dat de succesvolle implementatie van de DPA en het onlangs met Oost-Soedan gesloten akkoord bevorderlijk zouden zijn voor het creëren van het vertrouwen dat nodig is voor de totstandbrenging van een duurzaam politiek akkoord inzake Darfur; 19. veroordeelt de flagrante schending van het VN-wapenembargo door de regering van Soedan; 20. roept de lidstaten op onverwijld strengere controle- en verificatieprocedures in te stellen om de naleving af te dwingen van de bovenvermelde resolutie 1591(2005) van de VN-Veiligheidsraad en van Gemeenschappelijk Standpunt 2005/411/GBVB van de Raad van de EU van 30 mei 2005 inzake de instelling van beperkende maatregelen tegen Soedan, zodat de bewuste maatregelen van toepassing zijn op EU-ingezetenen, in de EU geregistreerde ondernemingen, EU-fondsen en in de EU geregistreerde schepen en vliegtuigen, alsook op ondernemingen die binnen het territoriale bevoegdheidsgebied van de EU opereren met betrekking tot: 21. roept de EU en andere internationale actoren ertoe op, tegen iedere partij - inclusief de regering - gerichte sancties toe te passen, met inbegrip van maatregelen om zakelijke activiteiten tegen te gaan waardoor het conflict wordt aangewakkerd, waardoor het staakt-het-vuren wordt geschonden of burgers, vredeshandhavers of militaire operaties worden aangevallen, en alles in het werk te stellen om een einde te maken aan de straffeloosheid door middel van gerichte economische sancties, met inbegrip van reisverboden en bevriezing van tegoeden; 22. steunt de verklaring van emeritus aartsbisschop Desmond Tutu dat de regering van Soedan "thans moet worden onderworpen aan strenge en effectieve sancties totdat het lijden ophoudt"; roept de AU op deze actie tegen degenen die verantwoordelijk zijn voor het voortduren van het geweld in Soedan te steunen; 23. roept secretaris-generaal van de VN Ban Ki-moon op meer druk op de Soedanese regering uit te oefenen om de uitspraken van de VN-Veiligheidsraad te respecteren en er nadrukkelijk op te wijzen dat het negeren van de door de VN gedane oproepen zal resulteren in strafmaatregelen; 24. acht het positief dat er signalen zijn dat China thans meer bereid is om vrede in Darfur te bevorderen, en roept China als afnemer van 80% van de Soedanese olie-export op zijn significante invloed in de regio op een verantwoorde manier aan te wenden om Soedan aan zijn in het kader van de CPA en de DPA aangegane verbintenissen te houden; roept China voorts op een einde te maken aan de export van wapens naar Soedan en op te houden met het blokkeren van besluiten in de VN-Veiligheidsraad omtrent de instelling van gerichte sancties tegen de Soedanese regering; 25. roept de Soedanese regering op, met een oplossing te komen voor de milieuproblemen in het land, en met name het milieueffect van haar olie-industrie en van de toegepaste landbouwmethoden te beperken en het ontstaan van lokale conflicten over natuurlijke rijkdommen te voorkomen; 26. roept de Soedanese regering op de omvang van haar olie-inkomsten op een transparante manier openbaar te maken en roept de lidstaten op het onttrekken van investeringen door Europese ondernemingen en van financiële middelen aan Soedan aan te moedigen; 27. wijst erop dat de recente uitbreiding van macht en welvaart als gevolg van de olie-inkomsten zeer sterk zijn geconcentreerd in het centrum van het land, ten nadele van de periferie; 28. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Commissie, de staatshoofden en regeringsleiders van de lidstaten van de EU, de regering en het parlement van Soedan, de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties, de staatshoofden en regeringsleiders van de Arabische Liga, de regeringen van de groep van staten in Afrika, het Caribisch gebied en de Stille Oceaan (ACS), de Paritaire Parlementaire Vergadering ACS-EU en de instellingen van de Afrikaanse Unie. Het Europees Parlement , – onder verwijzing naar het Groenboek van de Commissie "Naar een toekomstig maritiem beleid voor de Unie: Een Europese visie op de oceanen en zeeën" ( COM(2006)0275 ), – gelet op artikel 299, 2e lid van het EU-Verdrag, – gezien zijn resolutie van 15 maart 2007 over de eilanden en natuurlijke en economische beperkingen in het kader van het regionale beleid (1) , – gelet op artikel 45 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie vervoer en toerisme en de adviezen van de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en voedselveiligheid, de Commissie industrie, onderzoek en energie, de Commissie visserij en de Commissie regionale ontwikkeling ( A6-0235/2007 ), A. overwegende dat de zeeën en oceanen een wezenlijke bijdrage leveren aan de geografische omvang en rijkdom van de EU en via de randgebieden aan de EU een kustlijn "bieden" van 320.000 kilometer, waar een derde deel van de bevolking van Europa woont, waarvan 14 miljoen mensen op eilanden, B. overwegende dat de maritieme industrie en dienstverlening, de grondstoffen buiten beschouwing gelaten, 3-6% en de kustregio's in totaal 40% bijdragen tot het bruto binnenlands product; overwegende dat 90% van de buitenlandse handel en 40% van de interne handel in de EU over zee gaat en overwegende dat de Europese vloot een aandeel van 40% van de wereldvloot heeft, C. overwegende dat de toepassing van de strategie van Lissabon op het maritieme beleid niet alleen betrekking heeft op doelstellingen ter zake van het verbeteren van de competitiviteit, maar ook een invloed moet hebben op andere pijlers van de strategie, zoals het tot stand brengen van een duurzamere en hoogwaardigere maritieme werkgelegenheid in de EU, D. overwegende dat door de oceanen en zeeën van Europa grote transportroutes lopen waarlangs een aanzienlijk aandeel van het transportvolume plaatsvindt; overwegende dat de oceanen en zeeën mondiaal gezien nog over een groot potentieel aan capaciteit beschikken; overwegende dat de oceanen en zeeën derhalve niet alleen een belangrijke ecologische, maar ook een sociale en economische waarde hebben, E. overwegende dat het scheepsverkeer een aandeel van circa 4% in de wereldwijde CO2-uitstoot heeft, wat overeenkomt met ongeveer 1 000 miljoen ton en overwegende dat maritieme emissies geen deel uitmaken van het Protocol van Kyoto; overwegende dat volgens een studie van de Internationale Maritieme Organisatie (IMO) de maritieme emissies van klimaatgassen tot 2020 met meer dan 70% zullen stijgen; overwegende dat naast CO2 ook grote hoeveelheden andere broeikasgassen jaarlijks uit de koelsystemen aan boord ontsnappen; F. overwegende dat bij veel maritieme activiteiten de verbetering van de prestaties een gevolg is van innoverende ideeën met betrekking tot de scheepvaart; overwegende dat de Europese scheepsbouw- en scheepsreparatieindustrie samen met haar uitgebreide netwerk van producenten en dienstverleners over de hele wereld de drijvende kracht is achter de vernieuwing van maritieme uitrusting, G. overwegende dat de scheepvaart minder broeikasgassen per tonkilometer produceert dan enige andere vervoerswijze en dat de efficiency binnen deze sector door technologische ontwikkeling voortdurend wordt verbeterd; overwegende dat er een sterke politieke wil bestaat om de scheepvaart te bevorderen als middel om de uitstoot van broeikasgassen door het goederenvervoer te reduceren, H. overwegende dat volgens ramingen van het milieuprogramma van de Verenigde Naties circa 80% van de vervuiling van de zee door lozingen vanaf het land wordt veroorzaakt, I. overwegende dat het zeevervoer ook verantwoordelijk is voor de lozing van aanzienlijke hoeveelheden uiteenlopende afvalwateren in zee, waaronder afvalwater van het reinigen van tanks, afvalwater van de boordkeukens, wasserijen en sanitaire installaties, ballastwater, onbedoelde olielozingen tijdens de vaart; overwegende dat ook de meest uiteenlopende vaste afvalstoffen bij de exploitatie van een schip ontstaan, en dat slechts een gering deel daarvan in de havenontvangstinstallaties wordt afgegeven, en het merendeel hetzij in volle zee wordt verbrand of eenvoudig over boord wordt gegooid, J. overwegende dat grote schepen inmiddels grote hoeveelheden bunkerolie bij zich hebben, en dat deze olie bij een ongeluk of incident aanzienlijke milieuschade kan aanrichten en reeds aanzienlijke milieuschade heeft aangericht, met weinig mogelijkheden voor het aanwenden van rechtsmiddelen, K. overwegende dat volgens officiële ramingen circa 80% van de ongevallen op zee het rechtstreeks gevolg is van menselijk falen, L. overwegende dat thans het merendeel van de grote schepen aan het eind van hun gebruik in sloopwerven in ontwikkelingslanden onder onaanvaardbare sociale en ecologische omstandigheden wordt gesloopt, en dat in de meeste gevallen de verkoop van deze schepen aan opkopers buiten Europa bedoeld is om het Verdrag van Bazel inzake de beheersing van de grensoverschrijdende afvalstoffen en de verwijdering ervan te omzeilen, op grond waarvan deze schepen als gevaarlijk afval een exportvergunning zouden moeten hebben, M. overwegende dat het zeewaterpeil is gestegen, waardoor de kustgebieden, alsmede de daar wonende bevolking en hun economische activiteiten, zoals het kusttoerisme, worden bedreigd, N. overwegende dat de diversiteit van de activiteiten op zee en langs de kusten een flexibele ruimtelijke ordening door de lidstaten en hun autoriteiten vereist, O. overwegende dat de EU zich als het gaat om de beperking van de uitstoot van schadelijke stoffen door andere middelen van vervoer wereldwijd in de voorste linies bevindt en dat daardoor de Europese industrie tot de meest innovatieve en wereldwijd meest vooraanstaande behoort, en dat een duurzame toekomst van de Europese industrie op lange termijn alleen door innovatie kan worden gewaarborgd, P. overwegende dat de EU verschillende agentschappen heeft, waaronder het Europees Agentschap voor maritieme veiligheid (EMSA), het Europees Agentschap voor het beheer van de operationele samenwerking aan de buitengrenzen (FRONTEX), het Visserijagentschap en het Milieuagentschap diverse agentschappen van de EU, die alle uiteenlopende, de zeeën betreffende taken hebben en dat er tussen deze agentschappen blijkbaar geen officiële uitwisseling van gegevens bestaat, Q. overwegende dat de snelwegen op zee sinds 2004 tot de 30 prioritaire projecten van het TEN-vervoersnetwerk behoren, maar dat er nauwelijks vooruitgang geboekt is, R. overwegende dat de oceanen en zeeën de basis vormen van alle leven op aarde en een belangrijke rol spelen bij de verandering van het klimaat; overwegende dat bescherming en duurzame waarborging van hun hulpbronnen een belangrijk doel van een geïntegreerd zeebeleid zou moeten zijn; overwegende dat een kwart van de mariene visbestanden gevaar loopt en dat van dit kwart 17% overbevist en 7% sterk achteruitgegaan is; overwegende dat slechts 1% van de bestanden zich langzaam herstelt en overwegende dat 52% van de visbestanden reeds zodanig overbevist zijn dat hun aantallen niet meer kunnen worden aangevuld, en dat wetenschappers waarschuwen dat de commerciële visvangst in het midden van deze eeuw (2048) zou kunnen instorten, S. overwegende dat de visserij een sterk gereguleerde economische sector is en er daarom maatregelen moeten genomen worden om ervoor te zorgen dat de regelgeving leidt tot een goede werkwijze en goede resultaten; overwegende dat ter wille van de duurzaamheid van visbestanden rekening moet worden gehouden met de vele uiteenlopende factoren die van invloed zijn op de situatie van de visbestanden, zoals klimaatverandering, de aanwezigheid van predatoren, verontreiniging, aardolie- en aardgasexploratie en -boringen, windmolenparken op zee, en zand- en grindwinning, T. overwegende dat de visserijsector van de EU over twintig jaar als gevolg van externe factoren zoals klimaatverandering en door menselijk toedoen een metamorfose zal hebben ondergaan, en overwegende dat het van cruciaal belang is de oorzaken van de klimaatverandering effectief aan te pakken, aangezien de situatie met betrekking tot de kabeljauw in de Noordzee duidelijk maakt dat deze transformatie al een feit is, U. overwegende dat de zee en de oceanen een belangrijke rol spelen in de productie van energie uit alternatieve bronnen en de mogelijkheden voor een meer zekere energievoorziening verruimen, V. overwegende dat de specifieke kenmerken van de Europese randgebieden en eilanden dient te worden onderkend, met name illegale immigratie, natuurrampen, transport en ook de gevolgen ervan voor de biodiversiteit, W. overwegende dat een groot deel van de buitengrenzen van de EU door zee wordt gevormd en de bewaking en de bescherming daarvan voor de aan zee gelegen lidstaten hogere kosten met zich meebrengen, X. overwegende dat de Middellandse Zee en de Zwarte Zee worden gedeeld door lidstaten van de EU en derde landen en dat laatstgenoemde over minder middelen beschikken om regelgeving op het gebied van milieu, beveiliging en veiligheid uit te voeren, 1. begroet de presentatie van voormeld Groenboek en steunt de geïntegreerde opzet voor het zeebeleid, waarin in een eerste aanzet maritieme beleidsterreinen als werven, scheepvaart, scheepsveiligheid, toerisme, visserij, havenbeleid, zeemilieu, onderzoek, industrie, ruimtelijke ordening en andere worden geschetst en hun wederzijdse afhankelijkheid wordt beklemtoond; ziet hierin voor de EU en de lidstaten een kans om een op de toekomst georiënteerd maritiem beleid te ontwikkelen, dat bestaat uit een slimme combinatie van de bescherming van het zeemilieu en een innovatief, intelligent gebruik van de zeeën, waarbij het waarborgen van duurzaamheid in het maritiem beleid centraal blijft staan; gelooft dat de EU de kans heeft een voortrekkersrol te gaan spelen bij een innovatief en duurzaam maritiem beleid, hetgeen een gemeenschappelijke wil van de lidstaten impliceert; stelt vast dat het Parlement in de toekomst elk Raadsvoorzitterschap zal afrekenen op vooruitgang op het gebied van het Europees maritiem beleid; 2. begroet een maritiem beleid dat vraagt om de integratie van beleid, maatregelen en beslissingen die met maritieme kwesties verband houden en een betere coördinatie, een grotere openheid en meer samenwerking stimuleert tussen alle partijen van wie de maatregelen een effect op de Europese oceanen en zeeën hebben; 3. stelt vast dat men, aangezien de verantwoordelijkheid voor het beleid en de maatregelen met betrekking tot de zeeën verdeeld is over de autoriteiten van de EU, de nationale regeringen en regionale en lokale autoriteiten, op alle bestuursniveaus zou moeten streven naar een meer gecoördineerde aanpak, zodat kan worden gegarandeerd dat er bij de door hen genomen maatregelen ten volle rekening gehouden wordt met de veelvuldige interacties tussen hen; 4. verzoekt de Commissie om de diverse aanbevelingen zoals vermeld in bovengenoemde resolutie van 15 maart 2007 over te nemen, en met name om bij wijze van prioriteit bij de Commissie een administratieve eenheid voor de eilanden in te stellen teneinde de langverwachte trans-sectoriële aanpak van de problemen van deze gebieden te ontwikkelen, en om de eilanden in het statistische programma van de EU goed herkenbaar te maken, als het gaat om het toekomstige maritiem beleid; 5. ondersteunt het principe om het Europees maritiem beleid in de strategie van Lissabon te verankeren teneinde economische groei en werkgelegenheid te bevorderen op een duurzame wijze die is gebaseerd op wetenschappelijke inzichten; onderstreept het belang van de zeescheepvaart in termen van transportvolume en economische effecten; moedigt de Commissie aan om bestaande wetgeving te herzien in de geest en de context van het initiatief van de Commissie voor betere regelgeving, en van de strategie van Lissabon; onderstreept dat voorrang dient te worden gegeven aan een betere toepassing van bestaande wetgeving en de verbetering daarvan door de Europese Commissie en de lidstaten; wijst met nadruk op de toegevoegde waarde van Europa bij practische initiatieven, bijvoorbeeld om te komen tot betere coördinatie en samenwerking tussen de lidstaten om mogelijke overlappingen of contradicties te voorkomen; Klimaatverandering als grootste uitdaging van het maritiem beleid 6. onderstreept met het oog op de huidige discussie over klimaatverandering en de eerste publicaties van het vierde evaluatieverslag van het Intergouvernementeel Panel over Klimaatverandering, dat alle betrokkenen zich ervan bewust moeten zijn dat de tijd om te handelen al lang gekomen is en dat de Gemeenschap nog maar dertien jaar heeft om door nieuwe technologieën een klimaatramp te voorkomen; stelt vast dat specifieke scenario's volgens het verslag gaan over de stijging van de zeespiegel, die vooral voor de aan zee gelegen landen schadelijk zijn, hittegolven, overstromingen, stormen, bosbranden en droogtes in de hele wereld; onderstreept dat er ook een potentieel probleem is met betrekking tot klimaatvluchtelingen, alsmede andere problemen op het gebied van internationale veiligheid, die het gevolg zijn van mogelijke conflicten over gemeenschappelijke hulpbronnen; 7. onderstreept dat de EU in de strijd tegen klimaatverandering een vooraanstaande en richtinggevende rol moet spelen; onderstreept dat de Gemeenschap gebruik moet maken van haar sterke kanten op het gebied van onderzoek en innovatie, een voortrekkersrol moet spelen en op internationaal niveau doortastend moet optreden; 8. wijst erop dat op het land en op zee opgewekte windenergie zeer omvangrijke ontwikkelingsmogelijkheden omvat en in aanzienlijke mate kan bijdragen tot bescherming van het klimaat, en verzoekt de Commissie derhalve om maatregelen door een staf- of coördinatiepunt voor windenergie op te zetten en een actieprogramma voor windenergie op gang te brengen; 9. wijst erop dat het Europees maritiem beleid een aanzienlijke bijdrage moet leveren aan de bestrijding van de klimaatverandering, door ten minste drie beleidsvormen: ten eerste moeten de emissies van schepen, zoals CO2, SO2 en stikstofoxide drastisch worden teruggebracht; ten tweede dient de emissiehandel ook in de scheepvaart te worden geïntroduceerd; ten derde moet het gebruik en de bevordering van duurzame vormen van energie op schepen, zoals wind en zon, een feit worden; dringt er bij de Commissie op aan dat zij wetgevingsvoorstellen indient om de broeikasgasemissies in zee effectief te verminderen en roept voorts de Europese Unie op maatregelen van doorslaggevende betekenis te nemen om de maritieme sector in de internationale klimaatovereenkomsten op te nemen; 10. is verontrust over berichten dat de uitstoot van koolstofdioxide ten gevolge van activiteiten op zee omvangrijker zou zijn dan voorheen werd aangenomen; deze staat momenteel voor 5% van de mondiale uitstoot en neemt naar verwachting in de komende 15 tot 20 jaar toe tot niet minder dan 75% tenzij maatregelen worden genomen om de ontwikkeling te keren; wijst erop dat de uitstoot van broeikasgassen door vissersvaartuigen aanzienlijk is; merkt het gebrek aan vooruitgang binnen de IMO ter zake op ondanks de taak die haar tien jaar geleden in het Protocol van Kyoto is toegewezen; 11. erkent dat, wil de mariene strategie de 'milieupijler' van het maritiem beleid worden, de uiteenlopende vormen van beleid elkaar volkomen dienen aan te vullen om te waarborgen dat de EU-aanpak consequent is; beseft dat de opslag van koolstofdioxide in geologische structuren onder de zeebodem deel kan vormen van een pakket maatregelen ter reductie van de uitstoot van broeikasgassen in de atmosfeer en verzoekt om het opzetten van een duidelijk wet- en regelgevend kader voor het inzetten van deze technologie; 12. wijst er met klem op dat bij de planning van projecten, met name stadsontwikkeling, industrielocatie, havens en jachthavens, recreatielocaties, enz. langs de lange kust van de Gemeenschap uitdrukkelijk rekening moet worden gehouden met de gevolgen van de klimaatverandering en de hiermee verband houdende stijging van de zeespiegel, waaronder het toenemende aantal en de toenemende kracht van stormen en de grotere golfhoogte; 13. beklemtoont het belang van een geïntegreerde aanpak zoals ICZM om te zorgen dat maatregelen effectief zijn; De betere Europese scheepvaart met het betere Europese schip 14. onderstreept dat zeevervoer een onmisbaar bestanddeel is van het wereldwijd economisch systeem, en dat het vervoer van goederen per schip thans voor het milieu een van de minst schadelijke vervoerswijzen is; is niettemin van mening dat scheepvaart aanzienlijke milieuvervuiling teweegbrengt en dat daarom een duurzaam evenwicht tussen milieubescherming en economisch gebruik van de Europese oceanen absoluut noodzakelijk is, waarbij het waarborgen van duurzaamheid de hoogste prioriteit dient te hebben; verzoekt de Commissie om dat evenwicht bij het uitwerken van (toekomstige) voorstellen inzake maritiem en havenbeleid te waarborgen; 15. benadrukt dat het aanmoedigen van maritiem vervoer als duurzame vervoerswijze de ontwikkeling en uitbreiding van havens en havengebieden noodzakelijk maakt; merkt op dat havens veelal samenvallen met of grenzen aan locaties van Natura 2000 die krachtens de vogel (2) - en habitat (3) richtlijnen worden beschermd, en beklemtoont de noodzaak van een constructieve aanpak en gezamenlijke initiatieven van havenexploitanten en instanties voor natuurbehoud om te komen tot oplossingen die aanvaardbaar zijn voor havenautoriteiten, regelgevende instanties en de bredere maatschappij en die de geest en de doelstellingen van de richtlijnen respecteren, waarbij de havens een centrale rol als mondiale poort kunnen blijven spelen; 16. is van mening dat Europees maritiem beleid erop gericht dient te zijn de positie van de Europese maritieme bedrijfstakken en gespecialiseerde activiteiten te versterken en elk beleid te vermijden dat ertoe leidt dat men uitwijkt naar vlaggen van derde landen, die de veiligheid en de bescherming van de zeeën in gevaar brengt en een verarming van de Europese economie met zich meebrengt en onderstreept dat de bescherming van het mariene milieu beter kan worden bereikt via een internationale regelgeving die geldt voor alle schepen, ongeacht de vlag waaronder ze varen en de havens waar ze aanlopen; 17. is van mening dat een innovatieve en concurrerende Europese scheepsbouw van cruciaal belang is voor een duurzame groei overeenkomstig de strategie van Lissabon; onderstreept dat, gezien de toenemende productiecapaciteit elders, de positieve ontwikkelingen van de laatste jaren op de Europese scheepswerven niet tot zelfgenoegzaamheid mogen leiden, en verlangt derhalve verdere inspanningen om de concurrentie te verbeteren en gelijke voorwaarden te waarborgen; 18. doet een beroep op de Commissie om de Europese scheepswerven, die voortdurend worden blootgesteld staan aan oneerlijke concurrentie van Aziatische scheepsbouwers, te ondersteunen op WTO-niveau; 19. verwelkomt het werkdocument van de Commissie "LeaderSHIP 2015 Voortgangsverslag" ( COM(2007)0220 ), en wijst in het bijzonder op het success van de nieuwe, alomvattende aanpak van industriebeleid, waarin LeaderSHIP2015 als een van de eerste sectorale initiatieven een pioniersrol vervulde; 20. benadrukt dat een betere (grensoverschrijdende) coördinatie en samenwerking tussen zeehavens en een meer evenwichtige verdeling van verantwoordelijkheden tussen havens op Europees niveau in aanzienlijke mate kunnen bijdragen tot het vermijden van niet-duurzaam vervoer over land; 21. beschouwt de voortrekkersrol van de EU met betrekking tot het opleggen van strengere grenswaarden niet als een belemmering, maar als een kans voor de Europese industrie; dringt er in dit verband dan ook bij de lidstaten en de Gemeenschap op aan, het onderzoek naar en de ontwikkeling van efficiënte en schone scheeps- en haventechnieken sterker te stimuleren; 22. erkent dat de uitstoot van luchtverontreinigende stoffen vanaf schepen binnen afzienbare tijd omvangrijker zal zijn dan die vanaf het land, verzoekt de Commissie en de lidstaten in het kader van de thematische strategie voor de luchtkwaliteit nogmaals spoedig maatregelen te nemen om de uitstoot door de scheepvaartsector te beperken en verzoekt de Commissie voorstellen te doen om 23. ziet grote mogelijkheden tot vermindering van het gebruik van fossiele brandstoffen en de uitstoot van CO2 in het maritieme vervoer, in het bijzonder door fiscale prikkels om dergelijke brandstoffen te gebruiken en het geven van meer stimulansen aan onderzoek en ontwikkeling en, onder meer door het gebruik van en het verdere onderzoek naar biobrandstoffen, alsmede het gebruik van windenergie voor de aandrijving van schepen te bevorderen; benadrukt evenwel de noodzaak van een bindende ecologische en sociale certificatie van biobrandstoffen om erop toe te zien dat hun afbreekbaarheid, klimaatefficiëntie en CO2-balans onbetwist zijn; 24. is van mening dat inspanningen met het oog op de preventie en aanpak van door schepen veroorzaakte vervuiling niet beperkt dienen te blijven tot de verontreiniging door olie, maar zich uit dienen te strekken tot alle typen vervuiling, in het bijzonder die welke veroorzaakt worden door gevaarlijke en giftige stoffen; stelt vast dat de rol van het Europees Agentschap voor de veiligheid van de zeevaart daarbij van wezenlijk belang is en dat het geleidelijk meer taken zou moeten krijgen, ook al zouden deze altijd aanvullend moeten zijn ten opzichte van de taken welke door de lidstaten bij de preventie en aanpak van vervuiling worden vervuld; is daarom van oordeel dat een passende financiering van de taken die aan het EMSA zijn toevertrouwd dient te worden gewaarborgd; 25. neemt met instemming kennis van de komst van het CleanSeaNet operationele systeem voor bewaking en opsporing van vervuiling door schepen, waardoor het de kuststaten makkelijker wordt gemaakt om vervuilers in gebieden die onder hun jurisdictie vallen te lokaliseren en te identificeren; dringt bij de lidstaten aan op een spoedige aanpassing van Richtlijn 2005/35/EG van het Europees Parlement en de Raad van 7 september 2005 zodat deze ook van toepassing wordt op vervuiling afkomstig van schepen, en op de invoering van straffen voor overtredingen (4) ; 26. waardeert de activiteiten van de Commissie op het gebied van scheeps- en zeeveiligheid na de scheepsrampen met de "Erika" en de "Prestige" die vooral zijn gebleken uit de pakketten maatregelen ten behoeve van de maritieme veiligheid; 27. verzoekt de Raad "Vervoer" nadrukkelijk zich snel te buigen over het "derde pakket wetgeving ten behoeve van de maritieme veiligheid" en samen met het Europees Parlement een besluit te nemen om te voorkomen dat er een gebrek aan geloofwaardigheid ontstaat; 28. verzoekt de Commissie om in geval van ongelukken of incidenten alle middelen met betrekking tot de burgerlijke en strafrechtelijke verantwoordelijkheid in te zetten in overstemming met het subsidiariteitsbeginsel, het beginsel van verdeling der bevoegdheden en het internationaal juridisch kader; 29. herinnert aan zijn resolutie van 21 april 2004 over de verbetering van de veiligheid op zee (5) (Mare-commissie) en verzoekt de Commissie bij verdere maatregelen meer rekening te houden met de menselijke factor; 30. stelt verontrust vast dat de Oostzee momenteel een van de meest vervuilde zeeën ter wereld is en wijst de Commissie andermaal op zijn vorige verzoek om een aanbeveling op te stellen voor een EU-strategie voor de Oostzee, waarin maatregelen worden voorgesteld ter verbetering van de milieusituatie van de Oostzee, teneinde met name de eutrofiëring van de Oostzee te beperken en de lozing in zee van olie en andere giftige en schadelijke stoffen te voorkomen; wijst er nogmaals op dat bestaande samenwerkingsinstrumenten zoals INTERREG-programma's ten volle moeten worden ingezet bij de tenuitvoerlegging van interregionale projecten ter verbetering van de situatie van de Oostzee; 31. verlangt voor ecologisch gevoelige en uit navigatieoogpunt moeilijke maritieme gebieden in de Oostzee, met name voor de Kadet vaargeul, het Sagerrak/Kattegatt, de Grote Belt en de Sont, de invoering van speciale zones, die niet meer door zeeschepen, vooral olietankers, zonder loods mogen worden bevaren, en dringt er bij de Commissie en de lidstaten op aan de aanzet te geven dat de nodige stappen door de bevoegde internationale instanties, met name de IMO, worden genomen; 32. herinnert de Commissie aan zijn eis om zo spoedig mogelijk een voorstel voor te leggen aan het Parlement en de Raad, om ervoor te zorgen dat bunkerolie die gebruikt wordt als brandstof in nieuwe schepen in veilige dubbelwandige tanks wordt opgeslagen, omdat vracht- of containerschepen vaak zware stookolie als brandstof hebben, waarvan de hoeveelheid vaak veel groter kan zijn dan de vracht van kleine olietankers; vooraleer een dergelijk voorstel voor te leggen, dient de Commissie eerst na te gaan of de bestaande IMO-regels, zoals vastgelegd in resolutie MEPC.141(54) al dan niet voldoende zijn om het veilig vervoer van bunkerolie die als brandstof gebruikt wordt te garanderen; 33. verzoekt de Commissie om een verscherpte waakzaamheid waar het gaat om de toepassing van de regelgeving inzake het verplicht gebruik van dubbelwandige casco's; 34. verlangt dat alle schepen die Europese havens aandoen aan de hoogste veiligheidsnormen voldoen en pleit in dit verband voor een voortrekkersrol voor Europa; is zich bewust van het feit dat deze eisen niet kunnen worden uitgebreid tot alle schepen in de 2000-mijlszone; 35. is bezorgd over het feit dat steeds minder goed opgeleide jonge Europeanen als officieren en manschappen op Europese schepen werken, waardoor gevreesd moet worden voor een enorme brain drain; is van mening dat betere arbeidsvoorwaarden, conform de bepalingen zoals neergelegd door de Internationale Arbeidsorganisatie (ILO) en de IMO, ertoe kunnen bijdragen dat meer Europeanen voor een carrière op zee worden gewonnen; 36. spoort de lidstaten en de actoren in de maritieme sector aan om de loopbaanplanning en de mogelijkheden voor een opleiding gedurende het hele leven in de maritieme sector te herzien, om ten eerste het mogelijk te maken de verworven competenties en ervaring in praktijk te brengen, en ten tweede systemen te introduceren waardoor het mogelijk wordt over te stappen tussen werk aan zee of op de wal, zodat de vakkennis bewaard blijft en de loopbaanperspectieven aantrekkelijker worden; 37. 37 zegt zijn steun toe aan de lopende onderhandelingen met het oog op het sluiten van een overeenkomst tussen de sociale partners in de Europese Unie inzake de uitvoering van het ILO-verdrag van 2006 betreffende maritieme arbeidsnormen met inachtneming van de daarin verankerde "niet-verlagingsclausule"; pleit ervoor dat de lidstaten er zich in het kader van het toekomstig maritiem beleid van de Unie toe verbinden dit verdrag te ratificeren en uit te voeren; verzoekt de Commissie alle denkbare relaties in te schakelen om ervoor te zorgen dat de goedkeuring van het ILO-verdrag over de arbeid in de visserijsector, die in 2005 gestrand is, in 2007 met succes kan worden bekroond; 38. is van mening dat, zoals voorgesteld in bovengenoemd Groenboek, de uitsluiting van zeevarenden van sociale richtlijnen door de sociale partners dient te worden herzien; 39. 39 blijft op het standpunt staan dat vissers en zeelieden op tal van vlakken buiten de Europese sociale wetgeving vallen (bijvoorbeeld Richtlijn 98/59/EG (6) inzake collectief ontslag, Richtlijn 2001/23/EG (7) betreffende het behoud van de rechten van de werknemers bĳ overgang van ondernemingen, vestigingen of onderdelen van ondernemingen of vestigingen, Richtlijn 2002/14/EG (8) betreffende de informatie en de raadpleging van de werknemers en Richtlijn 96/71/EG betreffende de terbeschikkingstelling van werknemers met het oog op het verrichten van diensten) (9) ; en verzoekt de Commissie in nauwe samenwerking met de sociale partners deze uitzonderingsregelingen onder de loep te nemen; 40. verzoekt lidstaten en reders om voor de opleiding van goede zeelieden en officieren een partnerschap aan te gaan, zoals in Denemarken reeds met succes wordt gedaan, en door hun opleidings- en trainingsbeleid de kennis van en het enthousiasme voor het maritieme erfgoed te vergroten en extra prikkels te geven om te kiezen voor activiteiten en beroepen die met de zee samenhangen; verlangt dat de Commissie de nodige voorwaarden schept om deze partnerschappen financieel en met advies te steunen; 41. verlangt de invoering van een Europees kwaliteitsmerk voor schepen, conform het classificatieschema van de witte lijst van de IMO, dat voldoet aan de nieuwste veiligheids- en sociale normen, waardoor deze schepen een prioritaire behandeling in het kader van de havenstaatcontrole krijgen; 42. wijst op de schaarste van deskundige en goed opgeleide beroepsmensen in de sector; stelt voor speciale opleidingscursussen te ontwikkelen voor schippers en bemanningen van vissersvaartuigen, zodat zij een basiskennis verwerven van de takken van wetenschap die voor hun sector van belang zijn, waaronder inzicht in het belang van milieuzorg en -duurzaamheid ter ondersteuning van de progressieve ontwikkeling van een ecosysteemgerichte aanpak van succesvol visserijbeheer; 43. dringt er bij de Commissie op aan beroepsomscholingsprogramma's voor vissers te creëren, waarbij ze worden aangemoedigd om zich te concentreren op nieuwe praktijken die de benutting van de kennis inzake werken op zee bevorderen; wijst de aquacultuur op volle zee en ecotoerisme aan als mogelijke doelgroepen; 44. wijst op het belang van verbetering van het imago van de visserijsector, die momenteel laag in aanzien staat; is van mening dat een betere bescherming van de gezondheids- en veiligheidsvoorwaarden aan boord van vissersvaartuigen en een betere salariëring en betere arbeidsvoorwaarden voor bemanningen alleen kunnen worden bewerkstelligd als de sector duurzaam en winstgevend kan opereren, en dat er meer middelen moeten worden besteed aan onderzoek en opleiding ter verbetering van kennis en vaardigheden; 45. merkt op dat de totstandbrenging van voorwaarden die de hygiëne, de veiligheid en het comfort van de werknemers in de visserijsector garanderen, zowel voor de vissers zelf als voor de werknemers in de toeleverende en afnemende sectoren, een hoofddoelstelling is van een beleid voor de zeeën en oceanen; 46. is van mening dat het denkbeeld van maatschappelijk verantwoord ondernemerschap in verband met het behoud van het mariene milieu van beperkte waarde is vergeleken met wetgeving, en dat een adequate wetgevende basis het Gemeenschapsprogramma voor milieubehoud daarom ook in de toekomst moet blijven onderbouwen en dat het kan worden versterkt door vrijwillige maatregelen van bedrijven die willen laten zien dat zij verantwoord te werk gaan; 47. veroordeelt de voorwaarden waaronder thans schepen in de ontwikkelingswereld worden gesloopt, en dringt er bij de Commissie op aan voorstellen te ontwikkelen om de werkomstandigheden in de werven waar de betrokken schepen worden ontmanteld, te verbeteren en alle mogelijkheden na te gaan welke het Hof van Justitie op strafrechtelijk gebied biedt, waarbij, zoals ook in andere branches, het beginsel "de vervuiler betaalt" moet worden toegepast; spreekt zijn voldoening uit over de publicatie van het Groenboek betreffende een veiligere ontmanteling van schepen ( COM(2007)0269 ); verzoekt de Commissie in dit verband een voorstel voor een "Groen paspoort" te ontwikkelen, dat bij de scheepspapieren moet worden bewaard en waarin alle giftige stoffen die bij de constructie van een schip zijn gebruikt zijn vermeld en is van mening dat de Unie moet streven naar harmonisatie van de internationale normen op dit gebied; is van mening dat de Unie het probleem van de recycling van schepen dient aan te pakken door te komen tot een bindende internationale overeenkomst – voorzien voor 2008 of 2009 – en zich vooralsnog aan de richtlijnen van de IMO dient te houden; 48. is van mening dat de sectoren van de scheepswerven en de uitrusting van zeeschepen in de Unie erin zijn geslaagd concurrerend te blijven door te investeren in innovatieve producten en processen en door op kennis gebaseerde nichemarkten te ontwikkelen; is van mening dat een Europese maritieme strategie omstandigheden moet creëren die ertoe leiden dat de leidende positie van de Unie op deze markten wordt behouden, daarbij bijvoorbeeld een stimulans gevend aan de ontwikkeling van mechanismen voor de overdracht van maritieme technologie ; 49. spoort de lidstaten aan maximaal te profiteren van de communautaire richtlijnen inzake overheidssteun met betrekking tot de kosten van arbeid en belastingen, met nadruk ophet tonnage belastingsysteem; is van mening dat het LeaderSHIP 2015 voortgangsrapport positieve gevolgen heeft gehad en dat de maritieme sector in aanmerking moet blijven komen voor overheidssteun ter bevordering van innovatie; 50. dringt erop aan het overladen van olie of andere toxische stoffen via zee voortaan te beperken tot zorgvuldig afgebakende zones die worden bewaakt, zodat in geval van lozing gemakkelijker kan worden vastgesteld wie voor het lozen van vervuilende stoffen in zee verantwoordelijk is; stelt vast dat de scheepvaart door de introductie in zeeën en oceanen van uitheemse soorten via geloosd ballastwater en het gebruik van chemische stoffen in aangroeiwerende verf die de hormoonhuishouding van vissen verstoort bijdraagt aan de mariene vervuiling en potentieel ook aan de verstoring van het ecosysteem; benadrukt dat ook olievlekken een ernstige bedreiging vormen voor het mariene milieu; 51. verzoekt om opleiding en informatie door het bijeenbrengen, analyseren en verspreiden van goede praktijken, technieken, middelen om het legen van tanks te volgen en innovaties om vervuiling door olie en schadelijke en gevaarlijke stoffen te bestrijden, en ook om de ontwikkeling van technische oplossingen, met gebruikmaking van inspectie en satellietbewaking, om al dan niet opzettelijke lozingen te volgen; Het beter Europees kustbeleid met betere Europese havens 52. benadrukt het belang van de bijdrage die territoriale samenwerking en netwerken van kustregio's kunnen leveren aan een holistisch maritiem beleid door middel van de bevordering van gezamenlijke strategieën ter verbetering van het concurrentievermogen van de kustgebieden; acht het bijgevolg voor het welslagen van een Europees maritiem beleid absoluut noodzakelijk de regionale en lokale actoren (stakeholder) te betrekken en is ingenomen met de steeds nauwere samenwerking tussen en vervlechting van de Europese kustregio's; 53. acht met name speciale inspanningen van de Commissie, de lidstaten en de regio's voor een groter maritiem bewustzijn noodzakelijk; is van mening dat daartoe bijvoorbeeld onderscheidingen voor voorbeeldige toerismeprojecten, milieuvriendelijke scheepvaart of bijzondere bijdragen aan de maritieme opleiding behoren; stelt daarom voor prijzen toe te kennen aan voorbeeldige maritieme regio's en zo de beste praktijk te bevorderen; onderstreept het belang van het voorstel, dat door de Commissie moet worden gesteund, tot instelling van een jaarlijks te vieren Europese maritieme dag; benadrukt dat door universiteiten met steun van de Commissie pilot studies "maritieme pedagogiek" zouden moeten worden aangeboden; 54. stelt met nadruk dat het voor de ontwikkeling van eilanden en kustgebieden van het allergrootste belang is dat er kwantitatieve grenzen worden gesteld aan de uitstoot van fosfor en stikstof in de Oostzee, omdat een goede toestand van deze zee voor het toerisme en aanverwante sectoren van fundamenteel belang is; benadrukt dat er behoefte is aan een duidelijk, eenvoudig te begrijpen geheel van regels en een handboek waarin duidelijk uitleg wordt gegeven van de stimuleringsmaatregelen en hun consequenties; 55. beveelt de regio's en de lidstaten aan de instrumenten van het cohesiebeleid te gebruiken om het maritiem beleid en het kustbeleid beter op elkaar af te stemmen, het ondernemerschap en de oprichting van kleine en middelgrote ondernemingen te bevorderen teneinde zo het probleem van de seizoensgebonden werkgelegenheid in deze gebieden te overwinnen; roept er met name toe op een netwerk van vooraanstaande maritieme regio's te creëren in het kader van de doelstelling inzake Europese territoriale samenwerking; 56. acht het van groot belang dat er een vroegtijdig waarschuwingssystemen komen langs de kusten van de Atlantische Oceaan die mogelijk door een tsunami kunnen worden getroffen; 57. benadrukt het fundamentele belang van de havens en hun rol als sluis voor de afwikkeling van de internationale handel, als economische aanjagers en werkverschaffers voor de kustregio's en als overslagplaatsen voor de visserij en als punten die voor veiligheidscontrole van cruciaal belang zijn; 58. verzoekt de lidstaten en de Commissie, met het oog op de luchtvervuiling in vele havensteden en regio's, de stimulansen voor het gebruik van energievoorziening vanaf het land voor in de haven aangemeerde schepen duidelijk te verbeteren wanneer dit kosteneffectief is en voor het milieu voordelen met zich meebrengt; verlangt derhalve een herziening van Richtlijn 2003/96/EG van de Raad van 27 oktober 2003 tot herstructurering van de communautaire regeling voor de belasting van energieproducten en elektriciteit (10) om de lidstaten die profiteren van de mogelijkheid van fiscale vrijstelling voor bunkerolie zoals bepaald in artikel 14 van deze richtlijn, te verplichten in dezelfde mate ook de stroom vanaf het land van belasting vrij te stellen; 59. verlangt een herziening van Richtlijn 2000/59/EG van het Europees Parlement en de Raad van 27 november 2000 inzake havenontvangstinstallaties voor scheepsafval en opslag (11) , zodat alle schepen die de havens van een lidstaat aandoen, worden verplicht hun vaste en vloeibare afvalstoffen voor 100% te verwijderen; 60. ziet toekomstige knelpunten voor het goederenvervoer minder in de opnamecapaciteiten van de havens maar veeleer in de koppeling van de havens aan de Europese vervoersnetwerken over land; vindt een optimale aansluiting aan het achterland van de Europese havens essentieel voor een optimaal gebruik van de beschikbare mogelijkheden van het maritiem vervoer en verlangt daarom, waar nodig, deze uit te breiden en daarbij vooral gebruik te maken van de milieuvriendelijkere vervoersmiddelen trein en binnenschip; 61. is van mening dat een nieuwe Europese maritieme strategie, gezien het grote belang van zeevervoer zowel binnen de interne markt als tussen de Unie en haar de handelspartners, een havenstrategie moet omvatten die de havens in staat stelt om zich te ontwikkelen conform de ontwikkelingen en de vraag op de markt en met inachtname van de relevante wetgeving, met het doel een gunstig klimaat te scheppen voor investeringen teneinde een havencapaciteit mogelijk te maken welke voldoende is om de groeiende stromen zeevracht af te handelen; verlangt dat een dergelijke strategie wordt uitgewerkt in samenhang met het thans gaande zijnde debat over een Europees havenbeleid, zodat dubbel werk wordt voorkomen; 62. merkt op dat Europa een populaire regio is voor jachttoerisme, de cruisevaart en het onderwatertoerisme; moedigt de maritieme gebieden aan te investeren in hun jachthaveninfrastructuur en andere toeristische infrastructuur, teneinde te profiteren van deze groeiende markt, maar daarbij te zorgen voor de bescherming van habitats, planten- en diersoorten en mariene ecosystemen in het algemeen; spoort de Commissie aan geharmoniseerde normen te helpen vaststellen voor faciliteiten en technische uitrusting, teneinde in de hele Unie een hoog dienstenniveau te verzekeren; 63. is voorstander van de creatie van meer maritieme clusters, waarbij gebruik gemaakt wordt van de positieve ervaringen en de goede praktijken die reeds op dit gebied bestaan en is van mening dat deze voorbeelden dienen te worden nagevolgd en bevorderd; verzoekt de lidstaten maatregelen te nemen ter versterking van het economische concurrentievermogen van kustgebieden door het aanmoedigen van zowel onderzoek, de oprichting van topcentra op het gebied van mariene wetenschap, technologische ontwikkeling en innovatie, als samenwerkingsverbanden tussen bedrijven (netwerken, clusters, publieke partners) en de verschaffing van betere ondersteuningsdiensten met het doel de afhankelijkheid van die gebieden van een zeer beperkt aantal (traditionele) economische activiteiten te verkleinen; 64. bevestigt andermaal zijn standpunt van 14 november 2006 over de Richtlijn mariene strategie (12) met name voor wat betreft de verboden van en/of de criteria voor stelselmatige/opzettelijke lozing van vaste stoffen, vloeistoffen of gassen in de waterzuil, of zeebodem/ondergrond; is voorts van mening dat de opslag van koolstofdioxide in de zeebodem en ondergrond afhankelijk moet zijn van toestemming overeenkomstig de internationale wetgeving, een voorafgaande milieueffectrapportage overeenkomstig Richtlijn 85/337/EEG van de Raad van 27 juni 1985 betreffende de milieueffectbeoordeling van bepaalde openbare en particuliere projecten (13) en relevante internationale overeenkomsten, alsook van periodiek toezicht en controle; 65. is er dan ook van overtuigd dat duurzame reserves in het mariene milieu duurzaam kunnen en moeten worden gebruikt zodat de exploitatie ervan en de daaruit voortkomende economische voordelen op lange termijn behouden kunnen blijven; benadrukt dat het daarom nodig is dat de diverse betrokken beleidsmaatregelen worden aangepast aan de eisen van een gezond marien milieu; dringt in dit verband eveneens aan op intensiever gebruik van op het land en op zee opgewekte windenergie, teneinde de mogelijkheden daarvan voor het werkgelegenheids- en economisch beleid duurzaam te gebruiken; 66. wijst er echter met klem op dat één van de kerndoelen van het beheer van de kustgebieden het behoud van het mariene milieu dient te zijn en niet het symbolisch aanwijzen van een paar beschermingsgebieden, met name gelet op Aanbeveling 2002/413/EG van het Europees Parlement en de Raad van 30 mei 2002 betreffende de uitvoering van een geïntegreerd beheer van kustgebieden in Europa (14) ; 67. is het in dit verband met de Commissie eens dat er wat betreft bevolkingsdichtheid en industrieactiviteit een natuurlijke grens is aan de menselijke activiteit die kustgebieden kunnen verdragen zonder dat het milieu ernstig en wellicht onomkeerbaar wordt aangetast; steunt derhalve het standpunt van de Commissie dat er een algemeen onderzoek nodig is om deze grenzen beter te kunnen bepalen en dienovereenkomstige prognoses en plannen op te stellen; 68. merkt op dat het driedimensionaal in kaart brengen van de zeebodem van zeer grote waarde zal blijken te zijn, niet alleen voor de visserij-industrie maar ook voor de energiesector, voor milieubeschermers en zelfs voor het defensieapparaat; is van mening dat het duidelijk is dat dergelijke kaarten van grote commerciële betekenis zijn en dat zij dus wellicht zelfs aan de financiering van dergelijke activiteiten kunnen helpen bijdragen; wanneer de hele mariene sector betere toegang krijgt tot de beschikbare gegevens, kunnen er wellicht ook betere weersprognoses worden opgemaakt, en komt er meer informatie beschikbaar omtrent verwachte golfhoogtes en over diverse andere aspecten, hetgeen ten goede zou komen aan de veiligheid en andere ontwikkelingen; 69. roept op tot de ontwikkeling van alle nodige maatregelen ter voorkoming en beheersing van het risico op schade aan kustgebieden als gevolg van natuurrampen zoals overstromingen, erosie, stormen en vloedgolven; benadrukt verder dat er communautaire maatregelen moeten worden genomen om gevaren voor Europese kustecosystemen die worden veroorzaakt door uiteenlopende menselijke activiteiten het hoofd te kunnen bieden; 70. is van mening dat de bouw van zeeweringen ter bescherming tegen de stijgende zeespiegel kan leiden tot de teloorgang van habitats, terwijl de stijging van de zeespiegel zelf al leidt tot "inklemming" van kwelders en slikwadden en erosie van zandduinen, die alle fungeren als waardevolle habitats voor flora en fauna; dringt aan op een langetermijnstrategie tot behoud van kustweringen, ter bescherming tegen de stijgende zeespiegel en om de teloorgang van habitats tot een minimum te beperken; 71. steunt de ontwikkeling van nieuwe netwerken voor de implementatie van projecten en activiteiten in de vorm van partnerschappen tussen de particuliere sector, non-gouvernementele organisaties (NGO's), lokale overheden en regio's, met het oog op het ontwikkelen van meer dynamiek, vernieuwingen en efficiëntie, alsmede het verbeteren van de kwaliteit van leven in de kustgebieden; 72. beklemtoont dat de aantrekkingskracht van kustregio's niet alleen als gebieden om zich te ontspannen, maar ook als gebieden om in te wonen, te werken en te investeren, moet worden vergroot door de bereikbaarheid en de interne vervoersinfrastructuur te verbeteren; verzoekt verder om de invoering van maatregelen ter verbetering van diensten van algemeen belang (gezondheidszorg, onderwijs, water en energie, informatie, communicatietechnologieën (ICT), postdiensten, afvalwater- en afvalverwerking), daarbij rekening houdend met seizoensgebonden demografische veranderingen; 73. verzoekt de lidstaten, met het oog op het significante aandeel van de maritieme vervuiling vanaf het land in de totale vervuiling van de Europese zeeën, met klem alle vigerende en toekomstige Europese wetten terzake spoedig om te zetten; dringt er daarnaast bij de Commissie op aan een actieplan voor de vermindering van deze vervuiling in te dienen; is van mening dat daarbij ook de financiële steun voor projecten ter beperking van vervuiling in derde landen van belang is, omdat in deze landen het niveau van de filter- en zuiveringssystemen vaak ver achterblijven bij de Europese normen en dat daarom financiële investeringen een groter effect kunnen hebben; 74. stelt vast dat de verontreiniging van het mariene milieu meestal afkomstig is van het vasteland, bij voorbeeld maar niet uitsluitend: afvoer van landbouwactiviteiten en uitstoot door de industrie, die met name vernietigende gevolgen hebben voor ingesloten en halfopen zeeën; wijst erop dat de EU bijzondere aandacht moet schenken aan deze gebieden en maatregelen moet nemen om verdere vervuiling te beperken en te voorkomen; is eveneens van mening dat de nieuwe Technologie voor wereldwijd toezicht ten behoeve van milieu en veiligheid (GMES) met succes voor dat doel kan worden gebruikt; 75. is, gezien het feit dat de maritieme sector een van de weinige gebieden is waar het beginsel dat de vervuiler betaalt niet van toepassing is, van mening dat bedrijven die afvalwater lozen, bedrijven die betrokken zijn bij de zand- en grindwinning, op zee actieve energiebedrijven en alle andere bedrijven die, hoewel op het land gelegen, als een bron van verontreiniging van het mariene milieu kunnen worden beschouwd, zouden moeten bijdragen in een EU-fonds dat zich richt op de instandhouding van de mariene flora en fauna, waaronder het herstel van de visbestanden, en dat de Commissie grotere inspanningen moet doen voor een meer uniforme en effectieve toepassing van het principe dat de vervuiler betaalt; 76. roept de Commissie op tot maatregelen ter beperking van het gebruik van (tot mariene vervuiling leidende) verontreinigende stoffen die het gevolg zijn van afstroming uit landbouwgebieden, lozing van riool- of industrieel afvalwater en van vuilnis die vaak de vorm van plastic afval heeft en, waarin zeezoogdieren, schildpadden en vogels kunnen verstikken; dit soort milieuverontreiniging vormt een steeds grotere bedreiging, die ernstige gevolgen heeft voor de visserijsector en voor het toerisme en ook de kwaliteit en de gezondheid van de visserijproducten voor menselijke consumptie aantast; verzoekt de Commissie met betrekking tot de zeescheepvaart, de lidstaten aan te sporen tot de tenuitvoerlegging van bijlage V bij het IMO MARPOL-Verdrag, die het dumpen in zee van plastic afval en as van de verbranding van plastic verbiedt; verzoekt de Commissie om Richtlijn 2000/59/EG betreffende havenontvangstvoorzieningen te amenderen om de geschiktheid en beschikbaarheid van deze voorzieningen in de EU te verbeteren en uiteindelijk de afvaldumping in de zee te verminderen; 77. verlangt dat de Europese Unie in het kader van het internationaal maritiem beleid en het Verdrag van de Verenigde Naties inzake het recht van de zee van 10 december 1982 en van de Overeenkomst van 28 juli 1994 inzake de toepassing daarvan (15) , en met name voor het verbeteren van de internationale regelingen ten aanzien van de veiligheid van de zeescheepvaart, het voorkomen van vervuiling van de zee en de bescherming en het behoud van het mariene milieu; verbetert ; verlangt bovendien dat de EU-autoriteiten in het bijzonder bevorderen dat de lidstaten effectief gebruik maken van de bindende arbitrage door het Internationaal Hof voor het Recht van de Zee, dat op grond van het Verdrag van de Verenigde Naties inzake het recht van de zee in 1996 werd opgericht en is gevestigd in Hamburg, aangezien de lidstaten geschillenbeslechting door het Internationaal Hof voor het Recht van de Zee tot nu toe helaas uit de weg gaan; 78. moedigt de Commissie aan om in de maritieme regio's onder andere specifiek wetenschappelijk milieukundig en socio-economisch statistisch onderzoek te doen, zodat de effecten van de ontwikkeling van economische activiteiten en van sport en recreatie in deze gebieden kunnen worden gecontroleerd en beheerd; 79. is bezorgd over het gebrek aan goed opgeleide arbeidskrachten in belangrijke maritieme bedrijfstakken op het land; is van mening dat gezamenlijke werkgelegenheidsoffensieven van de lidstaten met de betrokken ondernemingen zouden kunnen bijdragen aan een verzachting van het probleem; 80. roept de Commissie en de lidstaten op om alle partijen in alle stadia van verbetering van het Europese maritieme beleid te maken hebben, bij zowel de toepassing en handhaving van bestaande wetgeving als in het ontwerpen van nieuwe voorstellen te betrekken; Duurzaam kusttoerisme 81. benadrukt dat toerisme, indien het verstandig wordt ontwikkeld, een duurzame bron van inkomsten vormt voor lokale economieën, die bovendien zorgt voor de bescherming en verbetering van het milieu en de promotie en het behoud van culturele, historische en natuurlijke kenmerken, ambachten en duurzaam maritiem toerisme; roept daarom in het bijzonder op tot investeringen in toeristische infrastructuur voor activiteiten als zeilen, duiken en cruises, en de bescherming en promotie van archeologische vondsten; 82. beklemtoont dat voor toeristisch beleid het subsidiariteitsbeginsel van toepassing is; onderstreept de noodzaak om nationale plannen die op ervaring en beste praktijken zijn gebaseerd, te respecteren; 83. onderstreept dat het ontbreken van bruikbare en vergelijkbare gegevens een van de kernproblemen is bij het verzamelen van betrouwbare informatie over de werkgelegenheid in de kusttoerisme-industrie; 84. voegt daaraan toe dat een schoon milieu en een goede lucht- en waterkwaliteit van cruciaal belang zijn voor het voortbestaan van de sector en dat daarom bij alle toekomstige Europese toerismeprojecten dient te worden nagegaan in hoeverre ze ecologisch verantwoord en duurzaam zijn; 85. stelt vast dat Europa een geliefde bestemming is voor cruises, onderstreept dat het dienstenaanbod op zodanige wijze dient te worden georganiseerd dat vrije concurrentie wordt gewaarborgd en dat tevens aan de behoefte van deze bedrijfstak aan betere infrastructuren moet worden tegemoetgekomen; 86. is van mening dat de traditionele seizoensgebonden bedrijvigheid zou moeten worden uitgebreid tot een programma voor het hele jaar; onderstreept dat de sector zou moeten durven kiezen voor duurzame toeristische activiteiten voor het hele jaar; is van mening dat uitbreiding van het seizoen werkgelegenheid en economisch profijt kan opleveren; benadrukt dat toeristische concepten die vanuit het oogpunt van duurzaamheid en milieueducatie voorbeelden zijn van "best practices" een grote invloed kunnen hebben op het concept toerisme; wijst erop dat de hoofddoelstelling erin bestaat dat zowel de sector als het milieu in de kustregio profiteren van een uitbreiding van de periode voor seizoensgebonden bedrijvigheid; 87. is van mening dat in de Europese Agenda 21 voor de duurzaamheid van het Europese toerisme rekening moet worden gehouden met het specifieke karakter van het kusttoerisme en eilandtoerisme en dat daarin nuttige initiatieven moeten worden gepresenteerd en alle goede praktijken worden vermeld die effectief zijn bij de bestrijding van het seizoensgebonden karakter van het toerisme, bijvoorbeeld door ontwikkeling van het seniorentoerisme; 88. dringt er bij de Commissie op aan om op basis van een geïntegreerde beleidsaanpak een voorstel te ontwikkelen voor een Europese strategie voor duurzaam maritiem toerisme; Duurzaam maritiem milieu 89. verwijst andermaal naar zijn resolutie van 14 november 2006 over een thematische strategie inzake de bescherming en het behoud van het mariene milieu (16) en herhaalt met name dat 90. erkent dat een gezond marien milieu de grondslag vormt voor de duurzame ontwikkeling van de scheepvaartsector in de EU en wijst er andermaal op dat de EU zich heeft verplicht tot verwerking van de milieudimensie in alle aspecten van het Gemeenschapsbeleid; 91. wijst er met nadruk op dat een schoon marien milieu, met voldoende biologische verscheidenheid om het naar behoren functioneren van de samenstellende ecosystemen te waarborgen, voor Europa van levensbelang is; wijst er voorts op dat vanwege de intrinsieke waarde van zeegebieden de voordelen van een goede status van het mariene milieu in de EU veel verder gaan dan het mogelijke economische gewin van uitbating van de diverse bestanddelen van de zeeën, kustwateren en rivierbekkens en dat het mariene milieu in de EU derhalve behouden en in veel gevallen hersteld moet worden; 92. wijst andermaal op het beginsel dat ten grondslag ligt aan de ecosysteembenadering van het beheer van menselijke activiteiten als een van de centrale elementen van de thematische strategie voor het mariene milieu; dringt erop aan dit beginsel eveneens met betrekking tot het maritieme beleid toe te passen; 93. kan er niet sterk genoeg op wijzen dat de normen die worden gebruikt voor een bevredigende milieusituatie voldoende strikt moeten zijn, daar deze kwaliteitsdoelen de actieprogramma's waarschijnlijk langdurig zullen bepalen; 94. is eveneens van mening dat snel maatregelen ter verbetering van de waterkwaliteit moeten worden vastgesteld en is dan ook verontrust over de duur van het tijdschema dat in het voorstel voor een richtlijn inzake een mariene strategie wordt voorgesteld; 95. dringt er met klem op aan de totstandbrenging van een net van beschermde zeegebieden te versnellen; 96. is ervan overtuigd dat een schoon marien milieu van doorslaggevende betekenis is voor in zee levende soorten - zowel voor de handel bestemde vis als andere soorten die niet commercieel worden geëxploiteerd - en dat herstel van uitgeputte bestanden afhankelijk is van beperking van de vervuiling van de zee en van de visserijactiviteiten; is van mening dat vervuilende elementen in zee moeten worden beperkt om te waarborgen dat in de EU gebruikt vismeel niet verontreinigd is; 97. wijst op de soms rampzalige gevolgen die exotische organismen hebben voor het ecosysteem in de zee en erkent dat vreemde soorten die het systeem binnendringen een zeer belangrijke bedreiging vormen voor de biologische verscheidenheid in de zee; verzoekt de Commissie dringend maatregelen te nemen om het overbrengen van organismen in ballastwater te voorkomen en doelmatige controle in te voeren op het lozen van ballastwater in EU-wateren; 98. is van mening dat het concept "clustering" gunstige gevolgen kan hebben voor het mariene milieu, als behoud van habitats, beheersing van vervuiling en andere milieutechnologieën vanaf de planningsfase worden opgenomen in ontwerp en de tenuitvoerlegging van clusters; 99. spreekt er zijn waardering voor uit dat de Commissie erkent dat een algemeen stelsel van ruimtelijke ordening noodzakelijk is om een stabiel regelgevingsklimaat en een wettelijk bindende grondslag voor besluitvorming te waarborgen; acht het een wezenlijk criterium voor doelmatige op het ecosysteem gebaseerde ruimtelijke ordening dat activiteiten zodanig worden opgezet dat de gevolgen van voor het milieu schadelijke activiteiten voor ecologisch gevoelige gebieden worden verminderd en tegelijkertijd grondstoffen in alle andere sectoren op milieutechnisch duurzame wijze worden gebruikt; dringt in dit verband aan op gebruik van het instrument van de strategische milieubeoordeling krachtens Richtlijn 2001/42/EG van het Europees Parlement en de Raad van 27 juni 2001 betreffende de beoordeling van de gevolgen voor het milieu van bepaalde plannen en programma's (17) ; beklemtoont dat elk systeem van mariene ruimtelijke ordening op EU-niveau een toegevoegde waarde moet hebben voor nationale systemen en plannen, voor zover die bestaan, gebaseerd moet zijn op het niveau van mariene regio's en subregio's als voorgesteld in de Richtlijn mariene strategie en een instrument moet zijn ter bevordering van de toepassing van een ecosysteemgerichte benadering van het beheer van het mariene milieu en de doelen die krachtens de Richtlijn mariene strategie worden gesteld ten aanzien van een goede milieutoestand; 100. stelt vast dat de verwezenlijking van een bevredigende milieustatus eveneens vereist dat buiten ecologisch gevoelige gebieden verrichte menselijke activiteiten strikt aan regels gebonden zijn, zodat eventuele ongunstige gevolgen voor het mariene milieu tot een minimum beperkt blijven; Geïntegreerd visserijbeleid 101. is van mening dat ook de visserij moet bijdragen aan het behoud van levensvatbare kustgemeenschappen; onderstreept dat dit kan worden verwezenlijkt door de visserij zowel voor kustvissers en kleine vissers als voor hengelaars open te stellen en dat dergelijke visserijactiviteiten het toerisme bevorderen, ons rijke erfgoed aan kustlandschappen beschermen en bijdragen aan de interne samenhang van onze kustgemeenschappen; 102. stelt met bezorgdheid vast dat de sector als gevolg van de bijkomende beperkingen die kunnen voortvloeien uit het Natura 2000-netwerk en andere beschermde mariene gebieden weliswaar bereid is een ecosysteemgerichte aanpak van het visserijbeheer te ontwikkelen, maar dat de onbeperkte toegang tot en de uitoefening van visserijactiviteiten in die gebieden wellicht zullen worden bemoeilijkt; stelt zich op het standpunt dat de ontwikkeling van visserijactiviteiten waardoor de beschermingsdoelstellingen niet in gevaar komen, binnen de beschermde mariene gebieden zouden moeten worden toegestaan; stelt zich tevens op het standpunt dat er wat betreft de visserijactiviteiten die de beschermingsdoelstellingen van de beschermde mariene gebieden schaden of zouden kunnen schaden, grotere inspanningen moeten worden gedaan, onder andere door onderzoek en ontwikkeling, om de visserijmethodes milieuvriendelijker te maken, zodat de toegang tot deze gebieden vergemakkelijkt kan worden wanneer dit verantwoord is; 103. merkt evenwel op dat de visserij in de toekomst overeenkomstig de voorzorgsaanpak zal moeten worden beperkt om de instandhouding van gezonde ecosystemen te waarborgen en om zeldzame, kwetsbare en waardevolle soorten en habitats te beschermen, en dat dit onvermijdelijk in een strengere milieubescherming zal resulteren dan voorheen, waarbij moet worden gedacht aan de instelling van een netwerk van beschermde mariene gebieden overeenkomstig de regels die zijn vastgelegd in het kader van het gemeenschappelijk visserijbeleid en aan een systeem van geïntegreerd beheer van kustgebieden, om te zorgen dat er een halt wordt toegeroepen aan de zinloze aantasting van habitats en de sterke achteruitgang van de biodiversiteit; 104. verzoekt de Commissie om naar behoren rekening te houden met eerder succesvol visserijbeheer door plaatselijke en regionale overheden, zodat deze ervaringen kunnen worden gebruikt als model voor andere gebieden, inzonderheid de ervaringen die geïntegreerd en duurzaam zeebeheer omvatten, door een verbod op niet-selectieve vistuigen, afstemming van de grootte van de vissersvloten op de beschikbare bestanden, kustplanning, regulering van toeristische activiteiten zoals walvisexcursies, opstellen van beheerplannen voor sites van het Natura 2000-netwerk en uitroeping tot beschermde gebieden; 105. onderstreept dat de waardevolle adviesrol van de regionale adviesraden moet worden erkend en de regionale adviesraden moeten geconsulteerd worden inzake marien beheer; 106. steunt het engagement dat de EU is aangegaan op de Wereldmilieutop in 2002 in Johannesburg en heeft herhaald in de recente mededeling van de Commissie "verduurzaming van de EU-visserij op basis van de maximale duurzame opbrengst" ( COM(2006)0360 ) om de vispopulaties waar mogelijk tegen 2015 te herstellen tot niveaus die een maximale duurzame opbrengst kunnen produceren; is van mening dat dit het best gebeurt door geen gebruik te maken van willekeurige referentiepunten die gebaseerd zijn op eenvoudige wiskundige modellen; is van mening dat een alternatieve interpretatie van maximale duurzame opbrengst, waarbij gebruik gemaakt wordt van een concept als het maximaliseren van de gecumuleerde vangsten over een vaste tijdsperiode (eventueel een decennium), een realistische en haalbare manier kan zijn om de toestand van de visserij in de EU te verbeteren; 107. is van mening dat een belangrijke manier om het overboord zetten te beperken, erin bestaat de selectiviteit te verbeteren door de vistuigen en vistechnieken aan te passen; beseft dat de samenwerking en kennis van vissers terzake van essentieel belang is en dat vissers die in deze zin innovatief zijn, moeten worden beloond; 108. dringt aan op meer maatregelen om een einde te maken aan de schandelijke praktijk waarbij ongewenste bijvangsten overboord worden gezet, en die een ernstig gevolg is van het in het kader van het GVB gangbare stelsel van totaal toegestane vangsten (TAC's) en van de daarbij toegepaste quotaregeling; stelt zich op het standpunt dat het nodeloos als bijvangst opofferen van zeezoogdieren, zeevogels en schildpadden een verfoeilijke praktijk, en dat hieraan een halt moet worden toegeroepen, en dat de schade die aan kwetsbare zeebodems en diepzeehabitats, zoals koudwater-koraalriffen, onderzeegebergten en sponsvelden wordt aangericht door vistuigen bovendien noopt tot speciale beschermingsmaatregelen tegen vistuig; wijst erop dat ook het achterlaten van visnetten leidt tot spookvisserij, hetgeen kan resulteren in ernstige aantasting van visbestanden en schade aan habitats; 109. is er diep van overtuigd dat er dringend behoefte is aan de bevordering en implementatie van een karterings- en ruimtelijk planningsprogramma voor de communautaire wateren om te voldoen aan de noodzaak van instandhouding van een duurzame en geografisch representatieve visserijsector; is van mening dat het in kaart brengen van zones een goede voorbereiding is voor de bouw van offshorewindturbineparken of voor energieproductie, kooldioxideopslag en voor zand- en grindwinning of aquacultuur en dat het in kaart brengen van beschermde mariene gebieden, waaronder Natura 2000-gebieden en andere gevoelige habitats en soorten zou leiden tot een efficiënter en duurzamer gebruik van het mariene milieu; onderstreept dat, om een efficiënte ruimtelijke planning mogelijk te maken, gebieden met visserijactiviteit in kaart moeten worden gebracht, en dit moet worden vergemakkelijkt door het verbeteren en standaardiseren van de volgsystemen voor vissersvaartuigen en de logboekgegevens van alle lidstaten; is van mening dat planningsbeslissingen betreffende communautaire wateren moeten worden genomen in volledig overleg met de visserijsector en de rechtstreeks daarbij betrokken gemeenschappen; 110. wijst op het toenemende sociaal-economische belang van de visteelt, nu de mariene visbestanden over de hele wereld teruglopen; is van mening dat de jaarlijkse verkoop van aquacultuurproducten de verkoop van de wilde vangst spoedig zal overtreffen; onderstreept dat de EU in deze spannende wedloop voorop loopt en moet trachten haar leiderschapspositie veilig te stellen en verdere ontwikkelingen in deze branche moet aanmoedigen op een manier die verenigbaar is met andere toepassingen in kust- en maritieme gebieden; onderstreept het belang van de visteelt voor vaak afgelegen, landelijke gemeenschappen waar voor de rest weinig werkgelegenheid voorhanden is; wijst erop dat binnen de context van een geïntegreerd beheer van kustgebieden, duidelijk afgebakende gebieden waar visteeltbedrijven kunnen worden gegroepeerd, bevorderd moeten worden en dat dit gekoppeld moet worden aan een vereenvoudigde regelgeving die ondernemingszin en duurzaamheid aanmoedigt; is van oordeel dat in de aquacultuursector nieuwe technieken dienen te worden ontwikkeld teneinde een beter kwaliteitsbeheer mogelijk te maken, de naspeurbaarheid over de volledige productie- en toegevoegdewaardeketens te waarborgen en te komen tot de algemene erkenning van de visteelt als kernactiviteit in de maritieme sector; 111. vestigt de aandacht op het feit dat bepaalde aquacultuurpraktijken bijdragen tot de aantasting van sommige bestanden; wijst erop dat het vangen van jonge vissen van sommige soorten in de zee met het oog op vetmesting, ertoe leidt dat deze zich niet kunnen voortplanten om aldus het biologisch evenwicht tussen de soorten in stand te houden; is van mening dat de hoge prijzen die betaald worden voor sommige van deze soorten op bepaalde wereldmarkten er de oorzaak van zijn dat de noodzaak bepaalde mariene ecosystemen in stand te houden compleet wordt genegeerd; 112. merkt op dat ook militaire operaties van invloed zijn op de visserijsector, stelt vast dat mariene schietterreinen gesloten zijn voor de visserij en andere vormen van scheepvaart, maar uit een oogpunt van biodiversiteit wel degelijk als een soort toevluchtsoord kunnen fungeren; benadrukt echter dat het gebruik van ultralagefrequentiesonar door met name onderzeeërs ernstige gevolgen heeft voor zeezoogdieren en visbestanden en strikt moet worden gereglementeerd en beperkt tot bepaalde zones; 113. benadrukt de noodzaak om toe te zien op de visvangst in internationale wateren, aangezien dit van invloed is op de visbestanden in de Exclusieve Economische Zone (EEZ) binnen de EU; Marien onderzoek, energie, technologie en innovatie 114. is van mening dat de meeste uitdagingen op het vlak van milieu en duurzaamheid een antwoord behoeven waarbij een juist gebruik wordt gemaakt van wetenschappelijke en technologische kennis die voor dat doel op de juiste wijze en met voldoende financiële middelen door de Gemeenschap en de lidstaten dient te worden ondersteund; verzoekt de Commissie een strategie te ontwikkelen voor Europees maritiem onderzoek en voor een betere coördinatie en beter functionerende netwerken van Europese instituten voor marien onderzoek; steunt daarom krachtig de oprichting van een "Europees marien wetenschappelijk netwerk waarin door alle relevante Europese instellingen voor marien onderzoek wordt deelgenomen en dat steun ontvangt van de EU; dringt erop aan dat alle verworven kennis wordt ingevoerd en opgeslagen in een Europese mariene database waartoe alle mariene onderzoeksinstituten toegang hebben; pleit in dit verband voor het instellen van een regelmatig te houden Europese maritieme conferentie om daarmee aan onderzoekers en industrie een forum te bieden; 115. erkent dat goed beheer van het mariene milieu een stevige informatiebasis vergt; wijst daarom met klem op het belang van degelijke wetenschappelijke kennis van het mariene milieu om bij te dragen tot kostenbesparende besluitvorming en om te voorkomen dat er maatregelen worden genomen die geen waarde toevoegen; dringt er daarom op aan het onderzoek van de zee bijzonder te behandelen bij de toewijzing van middelen teneinde duurzame en doelmatige verbeteringen aan het milieu mogelijk te maken; 116. roept de Commissie en de lidstaten op een programma voor het verkennen van de Europese zeebodem en de Europese kustwateren op te stellen en te effectueren, op basis waarvan een Europese zeeatlas kan worden ontwikkeld; 117. is het eens met het standpunt van het Groenboek dat er aanzienlijke en ernstige problemen bestaan in verband met de gegevens die beschikbaar zijn over de toestand van het mariene milieu en de activiteiten die daar worden uitgevoerd of of daarvoor gevolgen hebben; steunt daarom het verzoek om veel betere programma's voor de verzameling van gegevens, cartografie en toezicht, het volgen van vaartuigen enz. in deze gebieden, waarbij de lidstaten, de Zeeverdragen, de Commissie en andere organen van de Gemeenschap zoals het Europees milieuagentschap en het EMSA worden betrokken; benadrukt de betekenis van uitwisseling van optimale werkmethoden op nationaal, regionaal en Europees niveau; 118. verlangt dat het maritiem onderzoek als een sectoroverschrijdend thema in het zevende kaderprogramma voor onderzoek van de EU en als een thematische prioriteit in toekomstige kaderprogramma's voor onderzoek wordt opgenomen; dringt erop aan om de potentiële bijdrage die de zeeën kunnen leveren aan het oplossen van de energieproblemen van Europa, tot de topprioriteit van te subsidiëren onderzoek te maken; 119. benadrukt dat de offshore-windenergie een zeer groot ontwikkelingspotentieel heeft en in aanzienlijke mate ertoe kan bijdragen dat Europa minder afhankelijk van energie-importen wordt en een bijdrage kan leveren aan de klimaatsbescherming, maar dat er nog enorme inspanningen noodzakelijk zijn om dit potentieel volledig te exploiteren; dringt er daarom bij de Commissie op aan om een actieplan voor offshore-windenergie op te stellen om een doelmatige Europese aanzet tot de offshore-technologie te geven, bij te dragen tot een verdergaande netwerkvorming en perspectieven aan te geven hoe tot het jaar 2020 hiermee een vermogen van tenminste 50 GW kan worden bereikt; spreekt daarom de verwachting uit dat een "one-stop shop"-aanpak wordt gekozen en dat een intelligente offshore netwerkinfrastructuur wordt bevorderd; stemt in met het voorstel van de Commissie om een Europees strategisch plan voor energietechnologie uit te werken en verlangt dat daarbij met name de grootschalige ontwikkeling van offshore-windenergie centraal zal staan; 120. erkent de betekenis van de kustgebieden voor de ontwikkeling en exploitatie van duurzame energie die een essentieel en onlosmakelijk deel vormt van de EU-acties ter bestrijding van de mondiale klimaatverandering; wijst erop dat adequate ruimtelijke ordening in de zin van een ruimtelijke indeling van de zee om de ontwikkeling van locaties voor het gebruik van wind-, getijden- en andere vormen van energie mogelijk te maken daarom noodzakelijk is teneinde botsingen met andere gebruikers van het mariene milieu zo veel mogelijk te beperken en om milieubeschadiging te voorkomen, rekening houdend met milieueffectrapportage (MER); juicht het toe dat door de groeiende industrie van duurzame energie aanzienlijke kansen worden geboden voor de schepping van werkgelegenheid en de totstandbrenging van technische deskundigheid in de EU; 121. wijst erop dat slechte praktijken weliswaar moeten worden geweerd, maar dat ook niet-visserijgerelateerde ontwikkelingen die compatibel zijn met de visserijsector een belangrijke rol kunnen vervullen, b.v. projecten voor het ontwerpen van energieproductie- of windturbineplatforms die een goed gedijend ecosysteem helpen bevorderen en in stand houden, en zo de totstandkoming van kraamgebieden of paaigronden voor mariene soorten in zones waar geen visserij is toegestaan te stimuleren; 122. ondersteunt de overgang naar een koolstofvrije energieopwekking, met dien verstande dat het ontwerp en de locatie van installaties voor de opwekking van duurzame energie voldoende veiligheidsgaranties bieden voor het leven in zee; verzoekt daarom om een zorgvuldige planning van maritieme installaties voor de opwekking van duurzame energie; stelt vast dat er aan energieproductie veel risico's verbonden zijn die moeten worden vermeden; wijst erop dat structuren die zijn bedoeld om de energie van wind of golven in te vangen gevolgen kunnen hebben voor de natuurlijke cycli in de diepere lagen van de zee; onderstreept dat estuaria hun waarde als foerageerplaatsen voor vogels tijdens laagwater kunnen verliezen wanneer er dammen worden aangelegd die het getijdenverschil verminderen; benadrukt dat op soortgelijke wijze veranderingen in de kracht van getijdenstromingen invloed kunnen hebben op paarden- en vijlmosselbanken, koraalalgen, zeeanemonen en zachte koralen; 123. is van mening dat er nog ruime mogelijkheden bestaan om de ontziltingstechnologie om de vervuiling van kustwateren te vermijden, te verbeteren in het bijzonder als deze gebieden deel uitmaken van het Natura 2000-netwerk; roept de bevoegde autoriteiten op het milieueffect van deze ontziltingsinstallaties te evalueren, vooral in de gebieden waar men met duurzamere middelen waterreserves kan opbouwen; 124. neemt kennis van de buitengewone ontwikkeling van zeewaterontziltingsinstallaties, die tonnen pekel en andere producten in zee lozen, en is van oordeel dat de Commissie een studie moet verrichten naar het effect van deze installaties op het plankton en de zeebodems en op de veranderingen en mutaties in het ecosysteem; 125. is ervan overtuigd dat het satellietnavigatiesysteem Galileo en GMES grote mogelijkheden bieden voor de maritieme sector; moedigt de Commissie aan de toepassing van deze systemen in het kader van de mariene strategie krachtiger te stimuleren; 126. onderstreept het belang van ICT in de havenlogistiek; is ervan overtuigd dat de nieuwe wetgevingsvoorstellen, zoals die inzake identificatie met radiogolven (RFID), erop moeten zijn gericht aan de toepassing van deze technologieën te bevorderen; verzoekt de Commissie communautaire ICT-standaarden voor alle havens in de Gemeenschap op te stellen en het voortouw te nemen in de onderhandelingen over de vaststelling van internationale technologiestandaarden; 127. wijst erop dat aangezien de meest perifere regio's zijn gelegen in gebieden van de Atlantische en Indische Oceaan en gunstig zijn gesitueerd voor het waarnemen van verschijnselen die verband houden met bijvoorbeeld weercycli en vulkanisme, en voorts oceanografie, biodiversiteit, de kwaliteit van het milieu, het beheer van natuurlijke hulpbronnen, energie en water, volksgezondheid, gezondheidswetenschappen en nieuwe telecommunicatiesystemen en -diensten bij uitstek Europese onderzoeksgebieden vormen, er bij het plannen van toekomstige onderzoeks- en ontwikkelingsprogramma's met deze regio's rekening moet worden gehouden; 128. beschouwt de blauwe biotechnologie als een van de meest veelbelovende technologieën van de komende decennia, met een groot aantal toepassingsmogelijkheden in farmaceutica en cosmetica, de voedingsindustrie en de milieusanering; is ervan overtuigd dat het onderzoek op dit terrein moet worden uitgebreid, en dat lidstaten profijt zouden kunnen hebben van de invoering van blauwe investeringsfondsen, zoals in het Groenboek wordt voorgesteld en dat meer synergie kan worden bereikt wanneer de inspanningen van de lidstaten op dit terrein beter worden gecoördineerd; benadrukt dat elke ontwikkeling in de blauwe technologie sterk moet worden gereguleerd en op de juiste manier geëvalueerd om overexploitatie en verdere schade aan nu reeds kwetsbare en bedreigde mariene ecosystemen te voorkomen; 129. wijst erop dat sedimenten op de oceaanbodem grote hoeveelheden gashydraten bevatten die een aanvulling op, of een vervanging voor traditionele koolwaterstofproducten kunnen vormen; onderstreept dat het veiligstellen van de toegang tot deze hulpbronnen, het schatten van de omvang daarvan en het ontwikkelen van manieren om ze te exploiteren een belangrijke uitdaging vormen die door Europa grondig dient te worden onderzocht; is van mening dat de uitbreiding op grond van artikel 76 van het Montego Bay-Verdrag door de lidstaten van de EU van hun deel van het continentaal plat tot meer dan 200 zeemijlen een gelegenheid biedt om de toegang tot deze potentiële aanvullende reserves zeker te stellen; Een gemeenschappelijk maritiem beleid 130. wijst op de belangrijke verwezenlijkingen van de EU in de afgelopen jaren op het gebied van maritieme veiligheid en milieubescherming (ERIKA I en II-pakketten en andere wetgevingsmaatregelen); vraagt de Raad zo snel mogelijk gemeenschappelijke standpunten goed te keuren over de wetgevingsvoorstellen van het "3e Pakket maritieme veiligheid," waarover nu pas een politieke overeenkomst is bereikt; 131. houdt vol dat de transnationale zeeregio een belangrijk terrein is voor eventuele partnerschappen en overleg tussen de bij het sectorieel beleid (vervoer, milieu, maritieme veiligheid, beheer van de visstand, enz.) betrokken spelers en dringt er bij de Commissie op aan om deze vorming van netwerken aan te moedigen met steun van het programma voor territoriale samenwerking 2007-2013 en het programma voor de "zeeregio's" van het nieuwe nabuurschapsbeleid; meent dat de specifieke geografische ligging van de perifere regio's op generlei wijze uitsluit dat zij onderdeel van deze zeeregio's vormen, en meent dat zij derhalve een legitieme rol moeten spelen in de dynamiek van de zeebekkens; 132. is het met de Commissie eens dat de schepping van een gemeenschappelijke maritieme ruimte kan leiden tot een aanzienlijk effectiever beheer van de internationale wateren en is van mening dat een dergelijke maritieme ruimte zal bijdragen tot de integratie van de interne markt voor maritiem vervoer en dienstverlening binnen de EU, in het bijzonder met betrekking tot de vereenvoudiging van douane- en administratieve procedures, en gelet op het Verdrag van de Verenigde Naties inzake het recht van de zee en de IMO-Verdragen, met inbegrip van de "vrijheid van scheepvaart" en het "recht van onschuldige doorvaart" binnen de EEZ in internationale wateren (op volle zee); neemt er kennis van dat door de communautaire wetgeving reeds belangrijke stappen in die richting zijn gezet, maar dat de toepassing in de lidstaten in sommige gevallen nog achterloopt; verzoekt de lidstaten de Europese wetten onverwijld toe te passen; 133. wijst met nadruk op de voordelen en het potentieel van de kustvaart als een duurzame en efficiënte vervoerswijze die knelpunten op het land gemakkelijk omzeilt en voldoende groeicapaciteit bezit; verzoekt derhalve de Commissie om de kustvaart te ondersteunen en te bevorderen door de maatregelen betreffende de kustvaart volledig uit te voeren; acht het feit dat de korte vaart juridisch nog altijd als internationaal vervoer wordt gezien, een belemmering voor de groei ervan; verzoekt de Commissie daarom een voorstel in te dienen om deze korte verbindingsroutes in de Europese interne markt te integreren; onderstreept dat dit niet in strijd mag zijn met de overeenkomsten van het UNCLS en de IMO, met inbegrip van de "vrijheid van scheepvaart" en het "recht van onschuldige doorvaart" binnen de EEZ in internationale wateren (op hoge zee); 134. is teleurgesteld over de tot dusverre trage tenuitvoerlegging van TEN-project nr. 21 inzake maritieme snelwegen; verzoekt de Commissie een coördinator aan te stellen teneinde de realisering van maritieme snelwegen te versnellen; 135. is van oordeel dat in het nieuwe maritieme beleid van de Europese Unie ook het accent moet liggen op de bescherming en bevordering van onderzeese archeologische schatten; de opneming in de "Europese zeeënatlas" van een cartografische inventaris van onderzeese scheepswrakken en archeologische vindplaatsen zou de kennis en de studie ervan vergemakkelijken, en ertoe bijdragen dat de bevoegde autoriteiten van elke lidstaat hun historisch en cultureel erfgoed beter beschermen; 136. is van mening dat volledige en tijdige tenuitvoerlegging van alle milieuwetgeving van de EU (o.m. waterkaderrichtlijn (18) , habitat- en wildevogelrichtlijn en nitraatrichtlijn (19) , zwavelrichtlijn (20) en richtlijn sancties voor verontreiniging vanaf schepen) dringend geboden is om de kwaliteit van het mariene milieu te behouden en dat de Commissie alle noodzakelijk druk moet uitoefenen om de lidstaten hiertoe te stimuleren en zo nodig zelfs gerechtelijke procedures moet aanspannen; 137. is ervan overtuigd dat het voorzorgsbeginsel overeenkomstig artikel 174, lid 2 van het Verdrag de basis moet vormen van alle soorten uitbating van de maritieme gebieden van de EU; wijst er met nadruk op dat het ontbreken van wetenschappelijke zekerheid daarom niet mag worden gebruikt als excuus om preventieve maatregelen te vertragen; meent anderzijds dat de spoed die bij preventieve acties geboden is, het gebruik van wetenschappelijke informatie niet in de weg mag staan; 138. stelt vast dat er in het groenboek enkele nuttige bijdragen worden vermeld die door de strijdkrachten zouden kunnen worden geleverd, o.m zoek- en reddingsacties, hulp bij rampen en toezicht op zee; betreurt echter dat er geen melding wordt gemaakt van de milieuschade die kan worden veroorzaakt door defensie, zoals het testen van wapens, de bouw van marinebases en het gebruik van systemen van zeer intensieve onderwater sonar die voor walvisachtigen schadelijke gevolgen kunnen hebben met als gevolg doofheid, beschadiging van inwendige organen en massale strandingen met dodelijke afloop;dringt er in dit verband op aan militaire activiteiten volledig op te nemen in het maritiem beleid en hierop de milieueffectrapportage en aansprakelijkheid volledig toe te passen. 139. verzoekt de Commissie en de lidstaten in het kader van het maritiem beleid grondig onderzoek te doen naar de in de Europese zeeën gedumpte munitie uit vroegere oorlogen en de daaraan verbonden risico's voor mens en milieu en na te gaan welke veiligheids- en bergingsmaatregelen kunnen worden genomen; 140. dringt aan op een grotere rol van de Gemeenschap in internationale organisaties; benadrukt dat de Gemeenschap de lidstaten niet kan vertegenwoordigen, laat staan vervangen, en dat ook niet moet doen; herhaalt evenwel dat de Gemeenschap de status van waarnemer moet krijgen bij de IMO; 141. wijst er nadrukkelijk op dat de EU zich actief moet opstellen met betrekking tot maritiem beheer op internationaal niveau ter bevordering van eerlijke mededingingsvoorwaarden binnen de maritieme economie zonder haar doelen inzake de milieutechnische duurzaamheid van maritieme activiteiten in gevaar te brengen; 142. wijst er met nadruk op dat de naleving en de handhaving van wetgeving door de IMO, de IAO en de EU hebben geleid tot een veiligere, schonere en economisch meer levensvatbare maritieme sector; juicht het toe dat op 1 januari 2007 de herziene Bijlagen I en II van het MARPOL-Verdrag in werking zijn getreden; dringt bij de EU-lidstaten aan op een snelle ratificatie van alle relevante IMO- en ILO-verdragen, met name Bijlage VI van het MARPOL-Verdrag, het Internationaal Verdrag inzake wettelijke aansprakelijkheid bij verontreinigingsschade als gevolg van olie uit scheepsbunkers, het Internationaal Verdrag inzake de beperking van schadelijke aangroeiwerende verfsystemen op schepen en het Internationaal Verdrag inzake aansprakelijkheid en vergoeding voor schade in samenhang met het vervoer over zee van gevaarlijke en schadelijke stoffen (GSS); stelt voor ratificatie of niet-ratificatie als een criterium te hanteren voor scheepsinspecties tijdens de havenstaatcontrole; 143. spoort de lidstaten en de Commissie aan actief deel te nemen aan discussies die onder auspiciën van het Internationaal Compensatiefonds voor verontreiniging door olie (IOPCF) worden gevoerd om het varen met schepen die niet aan de normen voldoen aan te pakken en de kwalitatief hoogwaardige scheepvaart te bevorderen; onderstreept dat op middellange termijn zou moeten worden nagedacht over herziening van het Verdrag inzake wettelijke aansprakelijkheid en het Internationaal fonds voor vergoeding van schade wegens verontreiniging door olie; 144. is van mening dat EMSA, FRONTEX, het Visserijagentschap en het Milieuagentschap over verscheidene instrumenten beschikken die op een nuttige manier kunnen worden gecombineerd om effectieve ondersteuning te bieden aan een Europees maritiem beleid; dringt er daarom bij de Commissie op aan niet alleen de belemmeringen voor samenwerking tussen deze agentschappen weg te nemen, maar deze samenwerking ook te formaliseren teneinde het volgende te bereiken: 145. verwacht dat het Europees Nabuurschapsbeleid terdege rekening houdt met het maritieme beleid van de Unie en de noodzaak om met de buurlanden van de EU samen te werken op het vlak van milieu en veiligheid van de zeeën en op zee; 146. is van oordeel dat illegale, niet-aangegeven en niet-gereglementeerde (IUU) visvangst een ernstig en steeds belangrijker wordend probleem is dat leidt tot de aantasting van waardevolle visbestanden en tot oneerlijke concurrentie tussen enerzijds de vissers die zich aan de regels houden en anderzijds de vissers die dat niet doen; merkt op dat met betrekking tot bepaalde visserij-industrieën in de EU, de illegale vangst een significant deel van de totale vangst uitmaakt; kijkt uit naar de volgende mededelingen en voorstellen van de Commissie ter bestrijding van de illegale visvangst en actualisering van het Actieplan van 2002 van de EU; 147. verzoekt om ook in de toekomst te streven naar een geïntegreerde aanpak van een Europees maritiem beleid; onderstreept dat daartoe in ieder geval regelmatig coördinerend overleg tussen de verantwoordelijke leden van de Commissie dient plaats te vinden alsmede een regelmatige publieke gedachtewisseling met de andere stakeholders, bijvoorbeeld gedurende tweejaarlijkse conferenties; dringt erbij de toekomstige Raadsvoorzitters op aan in hun werkprogramma in te gaan op het maritieme beleid; verzoekt daarnaast de Europese Commissie jaarlijks een overzicht te geven van alle met EU-middelen gesteunde maritieme projecten; 148. merkt op dat het concept van een geïntegreerd maritiem beleid nu in praktijk moet worden gebracht en vraagt de Commissie dat zij haar beleidskader versterkt, een omvattend onderzoek uitvoert inzake maritieme aangelegenheden en de maatregelen neemt die daarop van invloed zijn, met de verzekering dat in elk sectorieel beleid ten volle rekening wordt gehouden met de interacties en dat zij indien nodig op elkaar zullen worden afgestemd; verwelkomt de stappen die zijn ondernomen door alle communautaire instellingen en regeringen van lidstaten als sectoroverschrijdende reactie op het Groenboek inzake maritiem beleid en verzoekt hen verdere stappen in deze richting te ondernemen; 149. dringt erop aan een begrotingspost "Modelprojecten maritiem beleid" te creëren ter bevordering van modelprojecten voor de integratie van verschillende systemen voor maritieme controle, voor het verzamelen van wetenschappelijke gegevens over de zee en ter verspreiding van netwerken en beste praktijken op het gebied van maritiem beleid en de economie van kustgebieden; pleit ervoor het maritiem beleid na 2013 in de budgettaire structuur van beleidsvormen en instrumenten van de EU op passende wijze in aanmerking te nemen; o o o 150. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie, alsmede aan het Economisch en Sociaal Comité en het Comité van de regio's. Het Europees Parlement , – gezien het verslag van de Commissie aan het Europees Parlement, de Raad, het Europees Economisch en Sociaal Comité en het Comité van de regio's over de tenuitvoerlegging van het eerste spoorwegpakket ( COM(2006)0189 ) en het bijgaande werkdocument van de Commissie (SEC(2006)0530), – onder verwijzing naar Richtlijn 2001/12/EG van het Europees Parlement en de Raad van 26 februari 2001 tot wijziging van Richtlijn 91/440/EEG van de Raad betreffende de ontwikkeling van de spoorwegen in de Gemeenschap (1) , – onder verwijzing naar Richtlijn 2001/13/EG van het Europees Parlement en de Raad van 26 februari 2001 tot wijziging van Richtlijn 95/18/EG van de Raad betreffende de verlening van vergunningen aan spoorwegondernemingen (2) , – onder verwijzing naar Richtlijn 2001/14/EG van het Europees Parlement en de Raad van 26 februari 2001 inzake de toewijzing van spoorweginfrastructuurcapaciteit en de heffing van rechten voor het gebruik van spoorweginfrastructuur alsmede inzake veiligheidscertificering (3) , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 15 juni 2006 over de invoering van het Europees signaleringssysteem voor spoorwegen ERTMS/ETCS (4) , – gelet op artikel 45 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie vervoer en toerisme ( A6-0219/2007 ), A. overwegende dat het eerste spoorwegpakket deze sector nieuw leven dient in te blazen als eerste stap in de totstandbrenging van een geïntegreerde Europese spoorverkeersruimte, en de "modal shift", het verleggen van het goederenvervoer van de weg naar het spoor, dient aan te zwengelen, B. overwegende dat het Parlement de Commissie in de eerste lezing van het derde spoorwegpakket heeft verzocht verslag te doen van de gevolgen van het eerste en tweede spoorwegpakket, C. overwegende dat de vervoerssector in de EU verantwoordelijk is voor 15 tot 30 procent van de totale CO2-uitstoot, zodat gezorgd moet worden voor een sterkere verlegging van het vervoer van de weg naar het spoor en de binnenvaart, die een minder negatief effect hebben op het klimaat, D. overwegende dat de ontwikkeling naar een modal shift en de optimalisatie van intermodale vervoersketens tot dusver niet toereikend waren en het eerste spoorwegpakket nog niet de gewenste resultaten heeft opgeleverd, E. overwegende dat de raamvoorwaarden voor de concurrentie en coöperatie tussen het spoor, het wegvervoer, het luchtverkeer en de scheepvaart onvermijdelijk gevolgen zal hebben voor het prestatievermogen van elke vervoersmodaliteit en om deze reden een faire intramodale mededinging steeds het uitgangspunt dient te zijn van elke discussie over efficiency en de mate van mededinging binnen een vervoersmodaliteit, F. overwegende dat het milieuschadelijke wegvervoer wordt bevoordeeld aangezien de EU-wijde tolsystemen met een vastgelegde bovengrens alleen op vrijwillige basis, meestal slechts op snelwegen en alleen op vrachtverkeer, worden toegepast, zonder internalisering van de externe kosten, G. overwegende dat het tolgeld - bijvoorbeeld in Zwitserland - een opmerkelijke verschuiving van het verkeer van de weg naar het spoor bewerkstelligt en een voorbeeld van groot belang is voor het Europese verkeersbeleid, ook omdat de kosten voor de consument met slechts 0,5% zijn gestegen dankzij de verbeterde efficiency van het wegvervoer, H. overwegende dat de EU in de overeenkomst met Zwitserland en ook in het kader van de Alpenconventie vervoersprotocollen heeft getekend en zodoende een sterkere verschuiving van het transalpijns verkeer van de weg naar het spoor tot toekomstig Europees vervoersbeleid heeft verklaard, I. overwegende dat met het oog op de mate waarin de markt werd geopend en het aantal nieuwe ondernemingen op deze markt er zeer uiteenlopende ervaringen zijn opgedaan, zowel binnen als buiten Europa, zowel in de kleine als in de grote lidstaten, zowel in de nieuwe als in de oude lidstaten; dat de concurrentie in landen waar ze werd ingevoerd, in elk opzicht aan de verwachtingen voldoet en kleine spoorwegondernemingen vaak succesvol zijn in marktniches die voor grote ondernemingen onrendabel waren, J. overwegende dat de uitbreiding van 15 naar 25 en nu naar 27 lidstaten tot gevolg heeft gehad dat de EU nu ook landen omvat waarvan de structuur van de spoorsector zich deels duidelijk onderscheidt van die van de oude lidstaten, wat overeenkomstige kansen, maar ook risico's met zicht mee brengt voor de spoorsector; dat de EU-uitbreiding en het Europese nabuurschapsbeleid nieuwe uitdagingen vormen voor een gedifferentieerd Europees spoorwegbeleid voor wat betreft een aangepaste intermodaliteit, K. overwegende dat in sommige nieuwe lidstaten, met name in de Baltische staten, het vrachtvervoer van en naar derde landen goed is voor bijna de helft van de totale omzet; overwegende dat de liberalisering in de spoorsector wordt belemmerd door de verschillende wetgevingskaders van de buurlanden van de EU, evenals door een gebrek aan actieve dialoog tussen de EU en deze staten; overwegende dat traditionele spoorwegondernemingen dientengevolge een marktbeheersende positie innemen ten opzichte van samenwerkingsverbanden met spoorwegexploitanten van buiten de EU, L. overwegende dat het openstellen van de netten één van de factoren is die ertoe hebben geleid dat het goederenvervoer per spoor bijvoorbeeld in het Verenigd Koninkrijk met 60 procent, in Nederland met 42,5 procent, in Polen met meer dan 30 procent en in Duitsland met 25 procent is toegenomen, terwijl het goederenvervoer in bijvoorbeeld Frankrijk, waar de staatsspoorwegen tot dusver nauwelijks aan concurrentie onderhevig waren, met 28 procent is afgenomen; dat dit ook gevolgen voor de werkgelegenheid en de kwaliteit van de aangeboden diensten zal hebben en niet in de laatste plaats ook voor het klimaat, aangezien de goederen die niet per spoor worden vervoerd nu via de weg worden getransporteerd, M. overwegende dat er ook met name een verband bestaat met het feit dat op de Duitse markt 274, waar de vooropgestelde datum voor de vrijmaking van de markt werd vervroegd, vergunde goederenvervoerders hun diensten aanbieden en in Polen 60, terwijl het er in Frankrijk, waar de termijnen voor de openstelling van de markt strikter werden toegepast, slechts vijf zijn, om nog maar te zwijgen van landen zoals Finland en Slovenië waar vanwege het staatsmonopolie nog helemaal geen concurrentie bestaat, N. overwegende dat een fair en transparant tariefsysteem binnen de spoorweginfrastructuur een onontbeerlijke voorwaarde is voor elke vorm van mededinging in deze sector; dat Richtlijn 2001/14/EG weliswaar het beginsel van marginale kosten tot basis heeft verklaard voor de berekening van de tarieven, maar marges toelaat bij het heffen van tolgeld, wat zal leiden tot zeer uiteenlopende tariefsystemen en tarieven in de lidstaten; dat de uiteenlopende investeringen van de lidstaten in de nationale spoorweginfrastructuren zich zullen weerspiegelen in de verschillende heffingsniveaus van de infrastructuurbeheerders, O. overwegende dat de ervaringen tot dusver en de huidige concurrentie aantonen dat het spoorwegsysteem functioneert, ook wanneer er een formele scheiding bestaat tussen het infrastructuurbeheer en de vervoersdiensten, P. overwegende dat het wagonladingenvervoer met een aandeel van ruim 50 procent een belangrijke pijler van het Europese goederenvervoer per spoor vormt waarop tal van klanten van de spoorwegondernemingen zijn aangewezen, Q. overwegende dat de beschikbare gegevens over treinongevallen ondanks hun onvolledigheid ook na de opening van de markt van het goederenvervoer een positieve trend vertonen: de lidstaten die deze markt het meest resoluut hebben geopend, kunnen geen verslechtering van de veiligheid vaststellen; dat het verkrijgen van veiligheidscertificeringen in de praktijk al te zeer bemoeilijkt wordt door problemen bij de omzetting in nationaal recht, een gemis aan transparantie en organisatorische dan wel administratieve belemmeringen, Intermodale raamvoorwaarden 1. herinnert eraan dat de totstandbrenging van een nieuwe dynamiek in het spoorvervoer tegen de achtergrond van toenemende verkeersstromen, stijgende emissies, beperkte energiereserves en duizenden verkeersslachtoffers een kernpunt vormt van het Europese verkeersbeleid en verzoekt de Commissie dit feit ook in aanmerking te nemen bij de tenuitvoerlegging van het eerste spoorwegpakket; 2. is van mening dat de "Eurovignet 2"-richtlijn een eerste stap is op weg naar een faire, intermodale concurrentie – faire concurrentie is niet mogelijk indien op alle spoorwegtrajecten en op alle treinen EU-wijd heffingen van toepassing zijn, terwijl het geplafonneerde tolgeld slechts op basis van vrijwilligheid wordt gehanteerd op de Europese wegen, zonder internalisering van de externe kosten, meestal slechts op snelwegen en voor vrachtwagens; daarom wordt de Commissie dringend verzocht voor 2008 eenvoorstel voor een richtlijn in te dienen (zie artikel 1, lid 9, van Richtlijn 2006/38/EG van het Europees Parlement en de Raad van 17 mei 2006 tot wijziging van Richtlijn 1999/62/EG betreffende het in rekening brengen van het gebruik van bepaalde infrastructuurvoorzieningen aan zware vrachtvoertuigen (5) ) waarin het Eurovignet wordt aangepast aan het systeem van tarieven op trajecten, waarbij een tolgeld zonder ontduikingsmogelijkheden dwingend wordt voorgeschreven voor alle Europese wegen en alle vrachtwagens vanaf 3,5 t, waarbij de externe kosten worden geïnternaliseerd; 3. verzoekt de Commissie dringend de grondslagen van de vervoersprotocollen in het kader van de overeenkomst met Zwitserland en de Alpenconventie om te zetten in maatregelen die wat betreft het transalpijns goederenvervoer door de Alpen tot een verschuiving leiden van de weg naar het spoor; 4. merkt op dat de concurrentieverhouding tussen het spoor en het vliegtuig is verstoord; is van mening dat de belastingvrijstelling van kerosine en van BTW op internationale vliegtickets dringend op de internationale en EU-agenda geplaatst dient te worden; 5. acht het onverenigbaar met de doelstelling van het Europese verkeersbeleid indien lidstaten hoge tarieven op trajecten voor spoorvrachtvervoer heffen, tegelijk echter geen tolgeld heffen voor het wegvervoer met vrachtwagens; 6. benadrukt dat het gebrek aan interoperabiliteit van de spoornetten nog steeds de belangrijkste hinderpaal vormt voor de totstandbrenging van een geïntegreerde Europese spoorverkeersruimte en verwelkomt het besluit van de Commissie om in dit verband met een nieuw initiatief te komen; is van oordeel dat de liberalisering hand in hand had moeten gaan met de ontwikkeling van de interoperabiliteit en betreurt dat deze beide processen in verschillend tempo verlopen; wijst erop dat het openstellen van de netwerken voor mededinging alleen resultaten zal opleveren indien er sprake is van een daadwerkelijk geïntegreerd trans-Europees netwerk; roept ertoe op deze kwestie in de toekomst met prioriteit te behandelen; 7. roept de Commissie op intermodale infrastructuur te moderniseren en te ontwikkelen, met name knooppunten met haveninfrastructuren; Intramodale raamvoorwaarden 8. benadrukt dat de interoperabiliteit tussen de spoornetten verder verbeterd dient te worden teneinde het concurrentievermogen van de spoorwegen te verhogen; eist in dit verband dat de zes corridors waarover de EU met coördinator Karel Vinck tot een akkoord gekomen is met de spoorwegondernemingen en de lidstaten (A: Rotterdam–Genua, B: Napels–Berlijn–Stockholm, C: Antwerpen–Basel/Lyon, D: Sevilla–Lyon–Turijn–Triest–Ljubljana, E: Dresden–Praag–Brno–Wenen–Boedapest, F: Duisburg–Berlijn–Warschau), spoedig en volledig worden uitgerust met ERTMS; 9. moedigt de Commissie aan om het positieve voorbeeld op het gebied van staatssteun voor het rollende materiaal, zoals mogelijk werd gemaakt voor de inrichting/verbetering van de ERMTS-uitrusting in treinen, ook toe te passen op de lawaaireductie van goederentrucks aangezien dit tot besparingen leidt bij de infrastructuurinvesteringen; 10. ziet de optie van een bevoorrechting van het personenvervoer per spoor ten koste van het goederenvervoer per spoor via extreem hoge tarieven op de trajecten als een factor die van negatieve invloed is op het concurrentievermogen van dit goederenvervoer; wijst erop dat deze handelwijze van de spoorwegondernemingen het directe gevolg is van ontoereikende financiële steun door de lidstaten voor deze ondernemingen; verzoekt de Commissie daarom dringend om alle juridische stappen te ondernemen om een einde te maken aan deze praktijk; 11. verzoekt de Commissie op te treden tegen een praktijk die behelst dat EU-subsidies op verkeersgebied worden verstrekt aan lidstaten die daarmee vrijwel uitsluitend hun wegennet financieren en het spoornet verwaarlozen; is van mening dat bij cofinancieringen ten minste 40 procent van de middelen ten goede dient te komen aan de spoorweginfrastructuur; 12. constateert dat de drie Baltische lidstaten de EU-wetgeving ten uitvoer hebben gelegd en bezig zijn hun markten te liberaliseren, terwijl dit in hun buurland Rusland niet het geval is; is van mening dat het verslag van de Commissie rekening had moeten houden met deze bijzondere situatie; 13. ondersteunt de Commissie bij haar inspanningen om het trans-Europese goederenvervoersnetwerk verder te ontwikkelen en verwacht dat met name steun wordt verleend aan de prioritaire trans-Europese netwerken; 14. verzoekt de Commissie aanbevelingen te doen voor een duurzame sanering van de financiële structuur van de spoorwegondernemingen (zie artikel 9 van Richtlijn 91/440/EEG van de Raad); 15. stelt voor dat de Commissie een plan uitwerkt ten aanzien van de vraag hoe de heropbouw van spoorwegaansluitingen van bedrijven aan het spoorwegnet financieel gestimuleerd kan worden en bestaande aansluitingen behouden kunnen blijven; 16. vraagt de Commissie de mogelijkheid te onderzoeken om voor meer transparantie en voorspelbaarheid van de tarieven op trajecten te zorgen door het beginsel van minimumharmonisatie in te voeren voor de tarieven op de internationale corridors waarin spoorwegondernemingen ten behoeve van een grotere interoperabiliteit investeren; Regelgeving inzake de scheiding van het infrastructuurbeheer en de vervoersdienst 17. beschouwt de scheiding van de spoorweginfrastructuur en de vervoersdienst, gelet op de centrale rol die de infrastructuurbeheerders spelen in deze sector, als een kernpunt van het spoorwegbeleid en verbindt dit tegelijk met de absolute noodzaak tot de oprichting van een transparante regelgevende instantie die overeenkomstig toegerust moet worden; 18. beschouwt zowel het scheidings- als het integratiemodel als zijnde in overeenstemming met het Gemeenschapsrecht voor zover de onafhankelijkheid van de essentiële functies in de zin van Richtlijn 2001/14/EG is gewaarborgd; is van mening dat dat nog niet volledig het geval is, zoals blijkt uit talloze klachten van ondernemers die zich voor het eerst op deze markt begeven, waar ze met gevestigde, nationale spoorwegondernemingen moeten concurreren; hun klachten houden, c.q. hielden bijvoorbeeld in dat: 19. stelt vast dat de markttoegang voor nieuwe spoorwegondernemingen op het gebied van wagonladingenvervoer afhankelijk is van een efficiënt en goed functionerend systeem van rangeerstations; acht een neutraal beheer van de rangeerstations noodzakelijk om een niet-discriminerende behandeling van alle spoorwegondernemingen te waarborgen en verzoekt de Commissie een overeenkomstige aanvulling van de EU-wetgeving voor te bereiden; 20. verzoekt de Commissie het systeem van nationale spoorwegnetten zodanig te veranderen dat elke spoorwegonderneming die aan de wettelijke en technische eisen van een lidstaat voldoet, wordt toegestaan binnen het gehele Europese net vervoerdiensten aan te bieden (cross-acceptance), zodat niet alleen het trans-Europese vervoer, maar ook het grensoverschrijdende regionale vervoer wordt gestimuleerd, benadrukts dat opdeze manier ook het reeds sinds jaren heersende voordeel van het wegvervoer en luchtverkeer wordt opgeheven; 21. roept de Commissie op onmiddellijk juridische stappen te nemen tegen de lidstaten die het eerste en/of het tweede spoorwegpakket niet binnen de gestelde termijn in nationaal recht hebben omgezet; 22. stelt vast dat volledige prioriteit moet worden gegeven aan de volwaardige implementatie van het eerste spoorwegpakket, inclusief de door de Commissie vastgestelde toetsingscriteria in de bijlagen van het verslag van de Commissie over de tenuitvoerlegging van het eerste spoorwegpakket; 23. stelt vast dat het aandeel van het spoor op de vervoermarkt in de EU-25 zich sinds 2001 heeft gestabiliseerd en dat – afgezien van de Baltische staten, die van hun zeer specifieke geografische ligging en de aard van de getransporteerde goederen profiteren – de beste resultaten worden geboekt in lidstaten die, vooruitlopend op de communautaire richtlijnen en de openstelling van de markt, als eerste zijn begonnen met de hervorming van hun spoorwegindustrie; 24. merkt op dat capaciteitstekorten op het spoor in Europa een negatief effect hebben op het functioneren van het spoor in verhouding tot andere modaliteiten; verzoekt de Commissie voor het einde van 2007 de werking te onderzoeken van de artikelen 22, 25 en 26 van Richtlijn 2001/14/EG met betrekking tot de voorgeschreven capaciteitsanalyse en het voorgeschreven capaciteitsvergrotingsplan bij overbelaste infrastructuur; 25. benadrukt dat een versterking van het concurrentievermogen van de sector door de openstelling van de markt toekomstige investeringen zal bevorderen en daarmee in lijn met de Lissabonstrategie voor groei en werkgelegenheid wordt gezorgd; is van mening dat de Gemeenschap daarnaast door haar bijdrage aan de ontwikkeling van milieuvriendelijk vervoer bewust kiest voor de ontwikkeling van duurzaam vervoer; 26. benadrukt het belang van een zelfstandige rol van spoorwegondernemingen, zoals ook in artikel 5 van Richtlijn 91/440/EEG is opgenomen met betrekking tot technisch, organisatorisch, commercieel en financieel beheer, en wijst op de positieve effecten daarvan op de ontwikkeling van het spoor als modaliteit; 27. onderstreept het belang van de Europese sociale dialoog wanneer het erom gaat te voorkomen dat het liberaliseringsproces de weg vrijmaakt voor sociale dumping; o o o 28. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Het Europees Parlement, – gezien de mededeling van de Commissie aan de Raad en het Europees Parlement: "Europa duurzaam in beweging: duurzame mobiliteit voor ons continent – Tussentijdse evaluatie van het Witboek Vervoer van 2001 van de Commissie" ( COM(2006)0314 ), – gezien de synthese van de tussentijdse evaluatie van het Witboek Vervoer van 2001 van de Commissie door het Finse voorzitterschap, die een weergave is van de beraadslagingen tijdens de Raad Vervoer van 12 oktober 2006 (Raadsdocument 13847/06 – TRANS 257), – gelet op artikel 45 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie vervoer en toerisme en het advies van de Commissie industrie, onderzoek en energie ( A6-0190/2007 ), A. overwegende dat de bovengenoemde mededeling van de Commissie inmiddels is gepubliceerd na uitgebreide beraadslagingen met de betrokken partijen; dat het volledig actueel is en in overeenstemming is met de Lissabon-doelstellingen en binnen het kader van de duurzame ontwikkeling van Europa valt, B. overwegende dat het Parlement de resultaten onderkent die op sommige terreinen van het Europees vervoersbeleid zijn bereikt en het belang onderstreept van voordurende inspanningen zoals: C. overwegende dat het Parlement het belangrijk vindt dat het Europees vervoersbeleid aan de volgende nieuwe uitdagingen het hoofd biedt: D. overwegende dat de vervoersindustrie goed is voor ongeveer 7% van het Europese BBP en de vervoersopbrengsten voortdurend gegroeid zijn; voorts met name overwegende dat een efficiënt vervoer niet alleen bijdraagt tot de economische groei, maar ook van cruciaal belang is voor investeringen in beschikbare technologieën die commercieel levensvatbaar en economisch duurzaam zijn; wijst erop dat de congestie in het verkeer is toegenomen en de EU ongeveer 1% van haar BBP kost, terwijl de vervoerssector goed is voor 5% van de werkgelegenheid, hetgeen betekent dat ruim 10 miljoen mensen in transportgerelateerde sectoren werkzaam zijn; meent in dit kader dat de tussentijdse evaluatie het Parlement in de gelegenheid stelt de doelstellingen van het Europees vervoersbeleid explicieter, ondubbelzinniger en doelgerichter onder woorden te brengen met het oog op een duurzame mobiliteit, 1. benadrukt het belang van een intensievere samenwerking op Europees, nationaal, regionaal en lokaal niveau, ook met betrekking tot de effectieve toepassing van gemeenschappelijke regels en doeltreffender manieren voor de handhaving hiervan; benadrukt ook de noodzaak voor pragmatische en op samenwerking berustende verbindingen tussen vervoer en andere beleidsterreinen, zoals energie, milieu en innovatie; pleit ervoor het vervoersbeleid volledig in de strategie van Lissabon te integreren en bij de jaarlijks door de lidstaten in het kader van hun nationale plannen in te dienen evaluaties en aanbevelingen in aanmerking te nemen om zo de vooruitgang op dit gebied te kunnen meten en vergelijken; 2. onderstreept de noodzaak van een pragmatische en op samenwerking gerichte koppeling tussen de vervoerssector en andere takken van nationaal en communautair beleid, zoals energie, milieu en innovatie; beklemtoont dat in deze beleidssectoren ook rekening moet worden gehouden met de eisen inzake klimaatbescherming, met name beperking van de CO2-emissies in de vervoerssector met 20% tegen 2020, als een prioriteit; is van mening dat alleen een geïntegreerde aanpak op dit gebied kan leiden tot positieve resultaten in termen van minder slachtoffers en minder emissies en van verbetering van de veiligheid en het milieu, zoals die bijvoorbeeld zijn neergelegd in de werkgroep op hoog niveau CARS 21; wijst er voorts op dat de politieke en industriële besluitvormers en de burgers in hun hoedanigheid van beïnvloeders van de markt van transportgebruikers gerichte informatie moeten krijgen en moeten worden aangemoedigd om zich verantwoordelijker te gedragen; 3. is het er volledig mee eens dat de communautaire wetgeving zich, in overeenstemming met het beginsel van betere regelgeving en met het subsidiariteitsbeginsel, dient te richten op nieuwe gebieden zoals het stedelijk vervoer, waar wetgeving noodzakelijk is en dat beleidsmaatregelen op EU-niveau alleen moeten worden genomen waneer zij duidelijk toegevoegde waarde leveren en om de administratieve rompslomp te ondervangen die de nationale rechtsvoorschriften van 27 lidstaten op dat terrein met zich meebrengen, maar verzoekt de Commissie en de lidstaten tegelijkertijd zorg te dragen voor de tenuitvoerlegging, gemeenschappelijke interpretatie en handhaving van de bestaande Europese vervoerswetgeving; verzoekt de Commissie voorts voor een regelmatige monitoring te zorgen om te kunnen controleren of de maatregelen effectief bijdragen tot de verwezenlijking van de doelstellingen, en om zonodig correcties te kunnen aanbrengen; 4. betreurt de binnen de Raad heersende voorwaarden voor de tenuitvoerlegging van het verkeersbeleid van de Unie en verlangt een snellere besluitvorming binnen de Raad in het kader van de wetgevingsprocedure, evenals een snellere en beter gecoördineerde nationale omzetting in intern recht daarvan; roept de Commissie op alles in het werk te stellen om hiervoor te zorgen; 5. merkt op dat de communautaire middelen voor het financieren van trans-Europese vervoersprojecten beperkt blijven, en dat de toegevoegde waarde van het TEN-V-programma derhalve niet kan worden gerealiseerd tenzij het volledige netwerk wordt voltooid; wijst met nadruk op het belang van de financiering van infrastructuurprojecten (met name daar waar er significante congestieproblemen bestaan), grensoverschrijdende projectgedeelten en vervoershubs; is van mening dat er bij prioritaire investeringsprojecten minder vooruitgang wordt geboekt dan was verwacht; beklemtoont dat de voornaamste TEN-V-projecten - die onder het toezicht staan van de daarvoor bevoegde coördinatoren - moeten worden geselecteerd op hun financiële haalbaarheid en met name op basis van de financiële tegemoetkomendheid van de betrokken lidstaten en hun regio's, en voorts in overeenstemming met hun technische haalbaarheid op grond van de vooruitgang die bij de technische planning ervan is gemaakt, ten einde te waarborgen dat de intentieverklaringen concreet in de investeringsplannen worden verwerkt welke in de begrotingen van de lidstaten dienen te worden opgenomen; is van mening dat deze projecten dan wel een duidelijk aantoonbare "pan-Europese meerwaarde" moeten opleveren voor de verwezenlijking van een waarachtig op integratie en interoperabiliteit gebaseerd trans-Europees vervoersnetwerk, om te voorkomen dat er een lappendeken van nationale netwerken ontstaat; 6. onderstreept dat het langdurig uitblijven van financiële activiteit op het gebied van de infrastructuur een aanzienlijk risico vormt voor de economische groei in Europa; roept de Commissie op om tijdens de evaluatie van de zevenjarige EU-begrotingsperiode in 2008 voorstellen te doen over de mogelijke uitbreiding van nieuwe alternatieve manieren van financiering - waarbij ook rekening moet worden gehouden met het rapport over de eigen middelen van de Europese Unie in de toekomst - alsook over extra middelen voor vervoer en daaraan gerelateerd onderzoek; onderstreept dat daarbij ook moet worden gezocht naar middelen voor investeringen in de vervoerssector, met name ook naar billijke tariferingsregelingen op basis van het beginsel dat de gebruiker betaalt en de mogelijkheid tot toepassing van het principe dat de vervuiler betaalt, op voorwaarde dat de ontvangsten worden geherinvesteerd in de vervoerssector; is van mening dat de Commissie en de lidstaten zich samen moeten beraden over de financiële problemen op lange termijn van de bouw van het TEN-V-netwerk in zijn geheel en de manieren om dit operationeel te maken, waarbij in aanmerking dient te worden genomen dat de aanleg minstens twee begrotingsperioden van elk zeven jaar zal beslaan en dat de levensduur van de nieuwe infrastructuur minstens ettelijke decennia dient te beslaan; 7. is ingenomen met de oprichting van het garantiefonds, maar verwacht meer soortgelijke initiatieven, met name wanneer de publiek-private samenwerkingen - binnen een passend rechtskader - bij de financiering daarvan een rol kunnen spelen, maar dan alleen wanneer deze economisch en financieel duidelijk levensvatbaar zijn; benadrukt in dat verband ook de rol van de EIB, die evenwel ook verenigbaar moet zijn met de bredere betrokkenheid van het Europees banken- en financieel stelsel bij infrastructuur- en vervoersprojecten; 8. wijst erop dat de geografische uitbreiding van de Unie gepaard is gegaan met een aanzienlijk toegenomen diversiteit en dat daarom de Unie, voordat er wetgeving komt, via diepgaande effectenstudies bewust moet worden gemaakt van het mogelijke effect hiervan op de individuele lidstaten, met name op de nieuwkomers; roept de communautaire instellingen en de lidstaten op zich in te zetten om alle voor vervoersinfrastructuur beschikbare middelen volledig te benutten, omdat, wanneer er sprake is van een gebrek aan capaciteit en infrastructuur, geen kwalitatieve vooruitgang naar doelmatiger en duurzamer vervoer geboekt kan worden met behulp van horizontale maatregelen, zoals co-modaliteit en intelligent vervoer; 9. stemt ermee in een meer realistische koers te volgen dan in het verleden en optimaal gebruik te maken van de beperkte capaciteiten, en onderstreept het belang van een efficiënt en innovatiegericht gebruik van de verschillende vervoerswijzen, ongeacht of zij afzonderlijk worden geëxploiteerd dan wel op multimodale wijze zijn geïntegreerd; wijst er met nadruk op dat de ontwikkeling van co-modaliteit gepaard moet gaan met een beperking van het effect van het vervoer op het milieu; merkt op dat iedere vervoersmodaliteit zich op basis van haar eigen verdiensten en in overeenstemming met de geldende milieunormen moet ontwikkelen en haar eigen kosten moet dragen, zodat de mobiliteit verbetert als gevolg van toenemende efficiëntie van alle vervoersmodaliteiten; onderstreept dat co-modaliteit ruimte biedt voor een optimale en duurzame benutting van middelen, die moet worden bereikt door middel van een effectief mobiliteitsbeheer in de vervoerslogistiek en door intermodale koppeling van de verschillende vervoersmodaliteiten, waardoor de verkeersintensiteit zou kunnen worden gereduceerd en het gehele systeem van de aldus ontstane overschotcapaciteit zou kunnen profiteren; 10. is van mening dat de snelle voltooiing van het TEN-V-netwerk de beste manier is om de voorwaarden te scheppen voor een betere co-modaliteit; merkt op dat modal shift op verschillende markten van essentieel belang is om het milieueffect van de vervoerssector te verminderen, en dat zelfs een beperkte modal shift de verkeerscongestie kan helpen terugbrengen; wijst erop dat moet worden overgeschakeld op milieuvriendelijker vervoerswijzen zoals spoor- of busvervoer, scheepsvervoer en binnenvaart, en meent dat daarbij de nadruk moet komen te liggen op weinig gebruikte vervoerswijzen, die dus nog over een enorm potentieel beschikken; wijst erop dat moet worden overgeschakeld op milieuvriendelijker vervoerswijzen zoals spoor- of busvervoer, carpooling en carsharing, lopen en fietsen, scheepsvervoer en binnenvaart, en dat daarbij de nadruk moet komen te liggen op vervoerswijzen die vaak nog geen belangrijk aandeel in de transportsector vertegenwoordigen, en die dus nog over een enorm potentieel beschikken; 11. wijst erop terwijl met de TEN-V-projecten steeds meer vorderingen worden gemaakt, de grenzen van de conventionele maatregelen in zicht komen; beklemtoont derhalve het potentieel van intelligente transportsystemen, technologische innovaties en investeringen in telematica om de vervoersefficiency te verbeteren, de verkeerscongestie terug te dringen en de prestaties op het gebied van veiligheid en milieu te verbeteren; wijst erop dat de voordelen van intelligente systemen en technologische innovaties (SESAR (luchtvervoer), ERTMS (spoorvervoer), RIS (rivierinformatiesysteem), Galileo (satellietnavigatie) e.d.) concreet moeten worden benut; onderstreept dat de voornaamste taak van zowel de Gemeenschap als de bedrijfssector erin bestaat de markt voor nieuwe innovatieve oplossingen te ondersteunen en hiervoor een passend juridisch en technisch kader te creëren, o.a. door middel van vereenvoudigde toepassingen van de nieuwe technologieën via overheidsopdrachten; 12. stelt vast dat er ook nieuwe taken ontstaan door de mondialisering van de logistiek, een essentieel onderdeel van het concurrentievermogen van de Europese economie; steunt de ontwikkeling van een kaderstrategie voor de goederenlogistiek in Europa en is van mening dat aan een dergelijke strategie de gedachte ten grondslag dient te liggen dat logistiek louter een domein is van ondernemingen en dat regulering zich derhalve dient te beperken tot het creëren van adequate raamvoorwaarden voor een efficiënt vrachtvervoer; benadrukt dat bij de uitbreiding en integratie van havens de logistiek en de ontwikkeling van logistieke platforms geïntegreerd moeten worden in het Europese vervoersbeleid; moedigt het toepassen van multimodale logistieke oplossingen en van het Europees modulair systeem, infrastructuurverbindingen en geavanceerde informatica aan; 13. benadrukt het belang van samenwerking en EU-overeenkomsten met derde landen, zowel afzonderlijk als in het kader van internationale organisaties, op het gebied van vervoer, energie, milieu en veiligheid; spreekt de wens uit actief bij deze onderhandelingen en overeenkomsten te worden betrokken; 14. juicht de voor de komende jaren in het Werkboek, opgenomen in bijlage I bij de reeds vernoemde mededeling van de Commissie, opgenomen plannen toe: 15. benadrukt dat, waar het vervoersbeleid van het herenigde Europa voor nieuwe problemen is komen te staan en nog steeds staat, in de tussentijdse evaluatie van het Witboek Vervoer 2001 geen doelstellingen en antwoorden op de lange termijn staan opgetekend of antwoorden worden verstrekt waarin een integrale aanpak voor het Europese vervoersbeleid van de toekomst wordt beschreven; roept de Commissie derhalve op terstond te gaan werken aan een goed onderbouwd Europees vervoersbeleid voor ná 2010, dat op duurzame wijze een antwoord formuleert op de nieuwe problemen; 16. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Het Europees Parlement , – gelet op artikel 152 van het Verdrag, – gezien de conclusies van het Raad "Werkgelegenheid, sociaal beleid, volksgezondheid en consumentenbescherming" van 1 en 2 juni 2004 (1) , – gezien het voorstel van de Commissie voor een communautair actieprogramma op het gebied van gezondheid 2007-2013 ( COM(2006)0234 ), – onder verwijzing naar zijn resolutie van 15 december 2005 over het wetgevings- en werkprogramma van de Commissie voor 2006 (2) , – gezien de "European Strategy for the Prevention and Control of Noncommunicable Diseases" van de Wereldgezondheidsorganisatie (3) , – gezien de conclusies en de strategische doelstellingen inzake vrouwen en gezondheid van de Verklaring en het Actieplatform van Beijing, aangenomen op de 4de VN-Wereldvrouwenconferentie van 15 september 1995, – gezien de Europese richtsnoeren over de preventie van hart- en vaatziekten (4) , – gezien de verklaring aangenomen op de conferentie over hartgezondheid van 28 en 29 juni 2005 in Luxemburg (5) , – gezien de conferentie "Women's Health at Heart" van 7 maart 2006 in Brussel (6) , – gezien het Europese Handvest voor Hartgezondheid van juni 2007 (7) – gezien het initiatief "Gezondheid op alle beleidsgebieden" van het Finse voorzitterschap in 2006 (8) , – gezien het zevende kaderprogramma voor onderzoek (2007-2013) (9) , – gelet op artikel 108, lid 5 van zijn Reglement, A. overwegende dat, volgens Europese statistieken over hart- en vaatziekten over 2005, hart- en vaatziekten in de Europese Unie met 1,9 miljoen slachtoffers zowel onder mannen als onder vrouwen doodsoorzaak nummer één zijn; overwegende dat vrouwen en mannen op verschillende manieren met hart- en vaatziekten te maken krijgen; overwegende dat vrouwen vaker dan mannen sterven aan een beroerte of een hartaanval; overwegende dat hart- en vaatziekten bij vrouwen vaak niet worden gediagnosticeerd en niet goed worden behandeld (10) , B. overwegende dat hart- en vaatziekten verantwoordelijk zijn voor nagenoeg de helft (42%) van het totale sterftecijfer in de EU (11) , C. overwegende dat hart- en vaatziekten met 18% de op een na belangrijkste oorzaak van de ziektelast (ziekte plus mortaliteit) in de EU zijn (12) , D. overwegende dat de totale kosten van hart- en vaatziekten in de EU 169 miljard EUR bedragen, waarvan 105 miljard EUR voor de behandeling van de ziekte en 64 miljard EUR voor de gevolgen van productiviteitsverlies en voor informele zorg (13) , E. overwegende dat gezondheid een toestand van volledig fysiek, geestelijk en sociaal welbevinden is, waarbij het niet alleen maar gaat om het niet aanwezig zijn van ziekten of gebreken, F. overwegende dat als gevolg van de demografische veranderingen in de EU het werkzame leven noodzakelijkerwijze langer wordt en dat ongeschiktheid wegens hoge bloeddruk en hart- en vaatziekten een negatieve impact heeft op de arbeidsmarkt (14) , G. overwegende dat uit de OESO-indicatoren voor 2005 (15) blijkt dat slechts ongeveer drie procent van de huidige volksgezondheidsuitgaven besteed wordt aan preventie- en volksgezondheidsprogramma's, H. overwegende dat belangrijke risicofactoren voor de ontwikkeling van hart- en vaatziekten voornamelijk samenhangen met de consumptie van tabak en alcohol, met een overmaat aan visceraal vet die kan leiden tot stofwisselingsstoornissen, met een hoog glucose-, lipiden- en cholesterolgehalte in het bloed en met een hoge bloeddruk, I. overwegende dat de meeste hart- en vaatziekten kunnen worden voorkomen door een verandering in levensstijl gekoppeld aan tijdige identificatie van personen met een hoog risico alsook nauwkeurige diagnose, J. overwegende dat de Wereldgezondheidsorganisatie erkent dat op de gehele bevolking gerichte acties die een combinatie zijn van effectief beleid en omvattende maatregelen ter bevordering van de gezondheid de meest rendabele methode zijn voor het verminderen van de risico's onder de gehele bevolking (16) , K. overwegende dat het geheel en al ontbreekt aan een tastbare Europese strategie voor het aanpakken van het probleem van hart- en vaatziekten, L. overwegende dat in de conclusies van de conferentie "Women's Health at Heart" van maart 2006 de Raad ertoe wordt opgeroepen een aanbeveling over een concrete in de gehele EU te volgen strategie voor de gezondheid van het hart- en vaatstelsel aan te nemen, op basis van een voorstel van de Commissie dat de volgende aspecten bestrijkt: bevordering van de gezondheid van het hart- en vaatstelsel, mechanismen ter ondersteuning van de strategieën en acties van de lidstaten, richtsnoeren met betrekking tot risicoanalyse, optimale preventiemethodes, behandeling, revalidatie en screening, en opleiding van artsen door artsen, M. overwegende dat er tussen de lidstaten onderling grote verschillen bestaan op het gebied van de prevalentie, de preventie en de behandeling van hart- en vaatziekten, en dat de EU als taak heeft deze verschillen tegen te gaan en de kloof te dichten, N. overwegende dat gender een belangrijke factor is bij de ontwikkeling, de diagnose, de behandeling en de preventie van hart- en vaatziekten; overwegende dat in de volksgezondheidssector niet voldoende aandacht wordt geschonken aan gender, hetgeen negatieve gevolgen heeft voor de behandeling van vrouwen voor hart- en vaatziekten, O. overwegende dat het Parlement in zijn bovenvernoemde resolutie van 15 december 2005 de Commissie vraagt te zorgen voor een goede follow-up van haar mededelingen inzake bestrijding van zwaarlijvigheid, hartziekten en diabetes, kanker, psychische aandoeningen en HIV/AIDS", P. overwegende dat de behandeling van andere ernstige ziekten in 2006 ruime steun van het Europees Parlement hebben gekregen in de vorm van de verklaring van 27 april 2006 over diabetes (17) en de resolutie van 25 oktober 2006 over borstkanker in de uitgebreide Europese Unie (18) , terwijl momenteel niets bestaat over hart- en vaatziekten, doodsoorzaak nummer één in Europa, 1. verzoekt de Commissie een voorstel in te dienen voor een aanbeveling over hart- en vaatziekten, waarin ook aandacht wordt besteed aan de problemen van hoge bloeddruk, vroegtijdige identificatie van personen met een hoog risico en preventiestrategieën in Europa, met inachtneming van genderverschillen teneinde gendergelijkheid in de gezondheidssector te waarborgen; 2. doet een beroep op de EU om een onderzoek op gang te brengen om aan te moedigen dat grote openbare plaatsen, zoals spoorweg- en metrostations, luchthavens en sportstadions, worden uitgerust met eerste-hulpsystemen, zoals voorzieningen voor vroegtijdige defibrillatie voor slachtoffers van hartstilstand (cardiale fibrillatie); 3. verzoekt de lidstaten hun systemen voor de monitoring van risicofactoren verder te ontwikkelen en te versterken; 4. roept de lidstaten ertoe op nationale volksgezondheidsstrategieën te implementeren of die te herzien en daarbij aandacht te besteden aan de bevordering van de gezondheid, een bevolkingsgerichte aanpak en strategieën voor de vroegtijdige opsporing van personen met een hoog risico op het gebied van hart- en vaatziekten en het beheer ervan, alsook gezondheidseffectonderzoeken te ontwikkelen om de druk ervan op de nationale stelsels van gezondheidszorg te meten, met inachtneming van genderverschillen teneinde gendergelijkheid in de gezondheidssector te waarborgen; 5. verzoekt de lidstaten nationale richtsnoeren op te stellen voor de preventie van hart- en vaatziekten, met inbegrip van standaardrichtsnoeren voor beste praktijken voor het identificeren van personen met een hoog risico; 6. verzoekt de Commissie en de lidstaten streefdoelen overeen te komen voor het beheer van het screenen en het controleren van hoge bloedruk; 7. spoort de lidstaten ertoe aan beleidsmaatregelen uit te werken en te implementeren voor de bevordering van de gezondheid van het hart- en vaatstelsel, de vroegtijdige identificatie van risicogroepen en preventiestrategieën, aangezien bewezen is dat dit de meest doeltreffende wapens zijn in de strijd tegen hart- en vaatziekten; 8. dringt bij de lidstaten aan op een multisectorale aanpak bij de bevordering van de gezondheid van het hart- en vaatstelsel en bij hun preventiestrategieën, in overleg met alle relevante belanghebbenden; 9. verzoekt de lidstaten hun actieplannen met betrekking tot levensstijlgerelateerde gezondheidsdeterminanten verder te ontwikkelen ten einde een gezonde levensstijl te bevorderen; 10. dringt aan op voortzetting van de financiële steun voor verder onderzoek op lokaal, nationaal en Europees niveau op het gebied van de preventie van hart- en vaatziekten en voor de bevordering van de gezondheid van het hart- en vaatstelsel, met inbegrip van onderzoek naar de risicofactoren van hart- en vaatziekten, prevalentie, en genetische factoren; 11. verzoekt de lidstaten voorlichtingsprogramma's te realiseren om de bevolking bewuster te maken van de risicofactoren van hart- en vaatziekten, alsook gespecialiseerde programma's voor bijscholing van gezondheidswerkers; 12. verzoekt de lidstaten de prevalentie van hart- en vaatziekten onder hun bevolking te meten en hun nationale programma's aan een evaluatie te onderwerpen met als doel benchmarkcijfers te identificeren aan de hand waarvan de nationale gezondheidsinstanties concrete streefdoelen kunnen vaststellen voor specifieke initiatieven; 13. verzoekt de lidstaten en de Commissie steun te verlenen aan de uitvoering van de meest recente Europese richtsnoeren betreffende de preventie van hart- en vaatzieken, die zijn opgesteld door de Joint European Task Force; 14. verzoekt de Commissie initiatieven en samenwerkingsverbanden met belanghebbenden aan te moedigen, met als doel de bevordering van de gezondheid van het hart- en vaatstelsel door middel van maatregelen zoals verdere beperking van de consumptie van tabak en alcohol, verbetering van eetgewoonten en het stimuleren van lichaamsbeweging, allemaal middelen om zwaarlijvigheid en hoge bloedruk en alle daaraan verbonden complicaties te voorkomen; 15. dringt erop aan dat de Commissie haar eerdere initiatieven met betrekking tot de uitwisseling van beste praktijken op het gebied van de preventie van hart- en vaatziekten tussen de lidstaten voortzet; 16. verzoekt de Commissie de regelmatige uitwisseling van ervaring, informatie en cijfers over de gezondheid van het hart- en vaatstelsel te bevorderen tussen al wie betrokken is bij de preventie van hart- en vaatziekten; 17. verzoekt de Commissie de vergelijkbaarheid van de cijfers te verbeteren door de totstandkoming aan te moedigen van een databank voor de monitoring van de prevalentie van hart- en vaatziekten, de mortaliteit, de morbiditeit en de risicofactoren in de lidstaten; 18. dringt erop aan dat de Commissie gezondheidseffectevaluaties uitvoert om de druk die hart- en vaatziekten en hoge bloeddruk leggen op de economische productiviteit van Europa in alle lidstaten te meten, zoals is voorgesteld in de conclusies van de Raad over gezondheid op alle beleidsgebieden; 19. juicht het onlangs door de Commissie aangekondigde plan toe om werk te maken van een gezondheidsstrategie en dringt erop aan dat de Commissie hierbij aandacht schenkt aan het bieden van garanties voor een billijke toegang tot preventie, behandeling, diagnose en controle van ziekten voor alle Europeanen, ongeacht hun nationaliteit; 20. verzoekt de Commissie de lidstaten te informeren over de beschikbare subsidies voor screening en preventie van hart- en vaatziekten en hoge bloeddruk alsook voor diepgaander onderzoek op het gebied van hart- en vaatziekten, zoals door middel van het Zevende Kaderprogramma voor onderzoek, de structuurfondsen en het Europees Ontwikkelingsfonds; 21. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie en de parlementen van de lidstaten. Het Europees Parlement , – gezien artikel 6 van het Verdrag betreffende de Europese Unie, artikel 8 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie en artikel 8 van het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden, – gezien zijn aanbeveling aan de Raad van 7 september 2006 (1) en zijn resolutie van 14 februari 2007 (2) over PNR, – gezien de eerdere PNR-overeenkomsten tussen de Europese Gemeenschap en de Verenigde Staten van Amerika van 28 mei 2004 en tussen de Europese Unie en de Verenigde Staten van Amerika van 19 oktober 2006, – gezien de ontwerpovereenkomst van 28 juni 2007 tussen de Europese Unie en de Verenigde Staten van Amerika over de verwerking en overdracht van PNR-gegevens door luchtvaartmaatschappijen aan het Ministerie voor Binnenlandse Veiligheid (DHS) van de Verenigde Staten, informeel verzonden door de Fungerend Voorzitter van de Raad, de heer Schäuble, aan de voorzitter van de commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken, – gezien het arrest van het Hof van Justitie van 30 mei 2006 in de gevoegde zaken C-317/04 en C-318/04, – gezien de brief van het DHS van 28 juni 2007 over de garanties betreffende het bewaren van ontvangen PNR-gegevens, informeel verzonden door de Fungerend Voorzitter van de Raad, de heer Schäuble, aan de voorzitter van de commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken, – gezien de brief van de Europese toezichthouder voor gegevensbescherming van 27 juni 2007, over de nieuwe PNR-overeenkomst met de VS (de nieuwe PNR-overeenkomst) gericht aan de Fungerend Voorzitter van de Raad, de heer Schäuble, en de antwoorden die hij respectievelijk op 29 juni en 3 juli 2007 ontvangen heeft vanwege minister Schäuble en de directeur-generaal van het directoraat-generaal justitie, vrijheid en veiligheid van de Commissie, de heer Jonathan Faull, – gezien artikel 2 van het aanvullend protocol van de Raad van Europa bij het Verdrag tot bescherming van personen met betrekking tot de geautomatiseerde verwerking van persoonsgegevens, aangaande toezichthoudende autoriteiten en grensoverschrijdende datastromen, – gezien Richtlijn 2004/82/EG van de Raad van 29 april 2004 betreffende de verplichting voor vervoerders om passagiersgegevens door te geven (3) , – gelet op artikel 103, lid 2 van zijn Reglement, A. overwegende dat het verklaarde doel van de nieuwe PNR-overeenkomst is om de rechtsgrondslag te leveren voor de overdracht van EU-PNR-gegevens aan de VS enerzijds en het zorgen voor voldoende bescherming van persoonsgegevens en procedurele waarborgen voor EU onderdanen anderzijds, B. overwegende dat de PNR-overeenkomst bedoeld is als hulpmiddel bij de preventie van en in de strijd tegen het terrorisme en de internationale misdaad, C. overwegende dat de nieuwe PNR-overeenkomst niet aan de tweede doelstelling voldoet, aangezien zij aanzienlijke gebreken vertoont wat betreft de rechtszekerheid, de bescherming van gegevens en het recht van verhaal voor EU-onderdanen, met name door de open en vage omschrijvingen en de meervoudige mogelijkheden voor uitzonderingen, D. overwegende dat de PNR-overeenkomst een rechtskader biedt voor de overdracht van PNR-gegevens aan de VS en aldus de luchtvaartmaatschappijen een basis geeft om hun bedrijfsactiviteit in de VS uit te oefenen, E. overwegende dat voldoende bescherming van de privacy en de burgerlijke vrijheden van individuele burgers alsmede controles van de kwaliteit van de gegevens noodzakelijk zijn wil het delen van gegevens en informatie een waardevol en betrouwbaar hulpmiddel zijn in de strijd tegen het terrorisme, In het algemeen 1. erkent de moeilijke omstandigheden waaronder de PNR-onderhandelingen hebben plaatsgevonden en is zich in beginsel bewust van het voordeel van één enkele PNR-overeenkomst tussen de EU en de VS boven 27 bilaterale overeenkomsten tussen de lidstaten en de VS; 2. betreurt sterk het gebrek aan enigerlei democratische controle, aangezien door de eisen van de VS de onderhandelingen zijn verlopen en de nieuwe PNR-overeenkomst is gesloten zonder enige inspraak van het Europees Parlement en er onvoldoende gelegenheid aan de nationale parlementen is gegeven om invloed uit te oefenen op het onderhandelingsmandaat, de voorgestelde nieuwe PNR-overeenkomst grondig te beoordelen of om wijzigingen voor te stellen; 3. is bezorgd over het blijvende gebrek aan rechtszekerheid omtrent de gevolgen en de reikwijdte van de verplichtingen die aan de luchtvaartmaatschappijen zijn opgelegd en over het juridisch verband tussen de nieuwe PNR-overeenkomst en de brief van het DHS; 4. heeft kritiek op het feit dat de nieuwe PNR-overeenkomst geen afdoende bescherming van PNR-gegevens biedt, en betreurt het ontbreken van duidelijke en proportionele bepalingen omtrent het delen van informatie, het houden van gegevens en het toezicht door instanties voor gegevensbescherming; is bezorgd over het grote aantal bepalingen dat naar eigen inzicht van het DHS wordt toegepast; 5. dringt er derhalve bij de nationale parlementen van de lidstaten op aan om het ontwerp voor een nieuwe PNR-overeenkomst zorgvuldig en in het licht van de in deze resolutie opgenomen opmerkingen te bestuderen ; Ten aanzien van het rechtskader 6. is bezorgd dat het hanteren, verzamelen, gebruik en opslagen van PNR-gegevens door het DHS niet is gebaseerd op een echte overeenkomst, maar uitsluitend op niet verbindende verzekeringen die op ieder moment eenzijdig door het DHS kunnen worden gewijzigd en die geen enkele persoon of partij enige rechten of voordelen bieden; 7. betreurt het ontbreken van een duidelijke beperking van de doelstelling in de brief van het DHS, waarin staat dat de PNR-gegevens kunnen worden gebruikt voor de strijd tegen het terrorisme en aanverwante misdaden, maar ook voor een reeks niet gespecificeerde andere doeleinden waaronder "de bescherming van vitale belangen van het gegevenssubject of andere personen, of bij gerechtelijke strafprocedures of andere door de wet vereiste procedures"; 8. is verheugd over de bereidheid van het DHS om in beginsel uiterlijk op 1 januari 2008 over te schakelen op het PUSH-systeem, maar betreurt dat deze overschakeling - die reeds in de PNR-overeenkomst van 2004 was voorzien - jarenlang is uitgesteld ook lang nadat aan de voorwaarden van technische haalbaarheid was voldaan; meent dat het PUSH-systeem voor alle vervoerders een conditio sine qua non moet zijn als het gaat om enigerlei overdracht van PNR-gegevens; beklemtoont dat het gelijktijdig bestaan van "PUSH-" en "PULL"-systemen kan leiden tot concurrentievervalsing tussen EU-vervoerders; 9. dringt erop aan dat de gezamenlijke periodieke herziening door het DHS en de EU alomvattend moet zijn en jaarlijks moet plaatsvinden en dat de resultaten moeten worden gepubliceerd; dringt erop aan dat de herziening ook een beoordeling bevat van de doelmatigheid van de maatregelen als het om meer veiligheid gaat; betreurt het feit dat de herziening niet voorziet in enigerlei inspraak van nationale of Europese toezichthouders voor gegevensbescherming zoals wel het geval was bij de eerdere PNR-overeenkomst; 10. dringt erop aan dat passagiers naar behoren moeten worden voorgelicht over het gebruik van hun gegevens en hun rechten, met name met het oog op het recht van verhaal en het recht ingelicht te worden over de gronden waarop een reiziger niet wordt doorgelaten, en dat dit een verplichting van de luchtvaartmaatschappijen is; meent dat het DHS en de Commissie de verantwoordelijkheid moeten nemen voor de informatie die aan passagiers wordt verstrekt en stelt voor om de "Korte mededeling over reizen tussen de Europese Unie en de Verenigde Staten" zoals voorgesteld door de werkgroep krachtens artikel 29 (WP 132) ter beschikking van alle passagiers wordt gesteld; 11. betreurt het feit dat er bij de onderhandelingen van de EU met de VS geen rekening is gehouden met Richtlijn 2004/82/EG noch met de PNR-overeenkomsten van de EU met Australië en Canada, die hogere normen voor de bescherming van persoonsgegevens aanleggen; 12. herinnert eraan dat de administratieve overeenkomst tussen de EU en de VS geen verlaging tot gevolg mag hebben van de mate van bescherming van persoonsgegevens die door de nationale wetgevingen van de lidstaten worden verzekerd, en betreurt het vooruitzicht van verdere verwarring over de verplichtingen van de luchtvaartmaatschappijen van de EU en de fundamentele rechten van EU-onderdanen; Ten aanzien van de gegevensbescherming 13. is verheugd dat de "Privacy Act" (wet op de privésfeer) van de VS administratief wordt uitgebreid tot EU-onderdanen; 14. betreurt dat het DHS zich het recht voorbehoudt op grond van de Wet op de vrijheid van informatie vrijstellingen vast te stellen; 15. betreurt dat de nieuwe PNR-overeenkomst geen precieze criteria bevat voor de omschrijving van de bescherming van persoonsgegevens die aan het DHS zijn overgemaakt, als zijnde afdoende overeenkomstig EU-normen; 16. betreurt in dit verband het feit dat PNR-gegevens van EU-onderdanen uitsluitend overeenkomstig de VS-wetgeving kunnen worden behandeld, zonder voldoende beoordeling of enige indicatie omtrent de specifieke VS-wetgeving die van toepassing is; 17. betreurt dat de duur van het houden van PNR-gegevens wordt verlengd van 3,5 jaar tot 15 jaar en tevens met terugwerkende kracht tot gegevens die krachtens de vorige PNR-overeenkomsten zijn verzameld; hekelt het feit dat er na de periode van 15 jaar voor het houden van gegevens, bestaande uit een "actieve" periode van 7 jaar en een "slapende" periode van 8 jaar, geen garantie is dat de gegevens definitief worden gewist; 18. neemt er kennis van dat het aantal datavelden is teruggebracht van 34 tot 19, maar wijst erop dat deze vermindering grotendeels cosmetisch is vanwege de samenvoeging en gewijzigde naamgeving van datavelden in plaats van een echte weglating; 19. merkt met bezorgdheid op dat gevoelige gegevens (d.w.z. persoonsgegevens omtrent ras of etnische afkomst, politieke meningen, religieuze of filosofische opvattingen, lidmaatschap van vakbonden en gegevens omtrent de gezondheid of het seksleven van de personen) aan het DHS ter beschikking worden gesteld en dat deze gegevens in uitzonderlijke gevallen door het DHS kunnen worden gebruikt; 20. is bezorgd dat gegevens 7 jaar lang worden bewaard in "actieve analytische databanken", wat een groot risico inhoudt van grootscheepse profilering en datamining, hetgeen niet verenigbaar is met fundamentele Europese beginselen en bovendien een praktijk is die in het Congres van de VS ter discussie staat; Ten aanzien van het delen van informatie 21. betreurt dat de nieuwe PNR-overeenkomst niet precies omschrijft welke autoriteiten in de VS mogelijk toegang tot PNR-gegevens hebben; 22. is bezorgd over de beoogde overdracht van analytische informatie uit PNR-gegevens van de VS-autoriteiten naar politiële en gerechtelijke instanties in de lidstaten, en mogelijk naar Europol en Eurojust, buiten specifieke gerechtelijke procedures of politieonderzoek om, zoals in de brief van het DHS staat vermeld, omdat dit alleen mag worden toegestaan krachtens de bestaande overeenkomsten tussen de EU en de VS inzake wederzijdse rechtsbijstand en uitlevering; 23. is sterk gekant tegen de bepaling dat derde landen in het algemeen toegang kunnen krijgen tot PNR-gegevens mits zij zich houden aan door het DHS vastgestelde voorwaarden en dat derde landen in uitzonderlijke gevallen, in niet nader gespecificeerde noodgevallen, toegang kunnen krijgen tot PNR-gegevens zonder de verzekering dat de gegevens worden behandeld volgens het overeenkomstige niveau van gegevensbescherming van het DHS; 24. betreurt het feit dat de EU zich erbij neergelegd heeft dat zij geen bemoeienis heeft met bescherming van de PNR-gegevens van EU-onderdanen die de VS met derde landen kan delen; 25. merkt op dat de nieuwe PNR-overeenkomst het DHS toestaat om in de specifieke gevallen en al naar gelang de aard van de zaak PNR-gegevens aan andere binnenlandse VS-regeringsinstanties te verstrekken; betreurt dat de nieuwe PNR-overeenkomst geen enkele vermelding bevat omtrent de VS-autoriteiten die toegang krijgen tot PNR-gegevens en dat de in artikel I van de brief van het DHS genoemde doelen zeer ruim zijn; Ten aanzien van een Europees PNR-systeem 26. merkt op dat de nieuwe PNR-overeenkomst verwijst naar een mogelijk toekomstig PNR-systeem op het niveau van de EU of van een of meer lidstaten en de bepaling dat eventuele PNR-gegevens van een dergelijk systeem aan het DHS ter beschikking kunnen worden gesteld; 27. verlangt dat de Commissie de stand van zaken opheldert met betrekking tot een PNR-systeem van de EU, waaronder de beschikbaarstelling van het haalbaarheidsonderzoek dat zij beloofd heeft te zullen verrichten; 28. herhaalt de punten van zorg die de werkgroep uit hoofde van artikel 29 heeft geuit omtrent het gebruik van PNR-gegevens voor het doel van rechtshandhaving, en verzoekt de Commissie met name duidelijk aan te geven: 29. dringt erop aan dat het Parlement bij alle relevante ontwikkelingen inspraak krijgt overeenkomstig artikel 71, lid 1, sub c), en artikel 251 van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap; 30. herinnert eraan dat de nieuwe PNR-overeenkomst uiteindelijk zal moeten worden herzien in het licht van de toekomstige institutionele hervormingen van de EU als genoemd in de conclusies van de Europese Raad van juni 2007 en het mandaat voor de volgende IGC; 31. is voornemens te laten onderzoeken of de nieuwe PNR-overeenkomst juridisch gezien in overeenstemming met de nationale en EU-wetgeving is en verzoekt de krachtens artikel 29 ingestelde werkgroep en de Europese Toezichthouder voor de gegevensbescherming hierover uitgebreide adviezen uit te brengen; o o o 32. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en aan de Commissie alsmede aan de regeringen en de parlementen van de lidstaten en aan het Congres van de Verenigde Staten. Het Europees Parlement , – gezien de mededeling van de Commissie over de jaarlijkse verklaring over de eurozone 2007 ( COM(2007)0231 ), – gezien de economische voorjaarsraming van de Commissie van 7 mei 2007, – onder verwijzing naar zijn resolutie van 26 april 2007 over overheidsfinanciën in de EMU in 2006 (1) , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 15 februari 2007 over de situatie van de Europese economie: voorbereidend verslag over de globale richtsnoeren van het economisch beleid voor 2007 (2) , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 15 februari 2007 over de macro-economische gevolgen van de energieprijsstijging (3) , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 1 juni 2006 over de uitbreiding van de Eurozone (4) , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 14 maart 2006 over de herziening van de strategie van het Internationaal Monetair Fonds (5) , – gezien het Jaarverslag 2006 van de Europese Centrale Bank (ECB), – gezien de verslagen van de ECB van maart 2007 over de financiële integratie in Europa, – gelet op artikel 45 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie economische en monetaire zaken ( A6-0264/2007 ), A. overwegende dat het BBP van de Eurozone in 2006 met 2,7% is gestegen, tegen 1,4% in 2005, en daarmee het beste resultaat bereikte sinds 2000, terwijl het inflatiepercentage ten opzichte van het jaar 2005 ongewijzigd op 2,2,% bleef, B. overwegende dat het begrotingstekort in 2006 daalde tot 1,6% van het BBP, van 2,5% van het BBP in 2005, C. overwegende dat het werkloosheidspercentage terugliep tot 7,6% aan het einde van 2006, het laagste niveau sinds 15 jaar, D. overwegende dat het lidmaatschap van de eurozone de onderlinge economische afhankelijkheid van de lidstaten versterkt en dat hun economisch beleid daarom beter moet worden gecoördineerd om structurele zwakke punten te verhelpen, toekomstige uitdagingen tegemoet te treden en de eurozone aan te passen aan een in toenemende mate geglobaliseerde economie, E. overwegende dat de eurozone een stabiele kern vormt in de globale economie, Macro-economische ontwikkelingen 1. is ingenomen met de gunstige economische ontwikkeling in 2006 wat betreft groei en werkgelegenheid, die heeft geleid tot 2 miljoen nieuwe banen en lagere begrotingstekorten; wijst er echter op dat de hoge werkloosheidsgraad en de lage participatie op de arbeidsmarkt in Europa het onmogelijk maken op een succesvolle manier te reageren op huidige en toekomstige uitdagingen in de wereldeconomie; 2. herinnert er in dit verband aan dat artikel 111 van het Verdrag de verantwoordelijkheid voor het wisselkoersbeleid aan de Raad toekent zonder een nadere omschrijving te geven van de middelen waarmee deze bevoegdheid moet worden uitgeoefend; doet een beroep op de Eurogroep, de Raad en de ECB om volledig gebruik te maken van hun respectieve bevoegdheden; 3. wijst erop dat een deel van het herstel het gevolg is van structurele verbeteringen en juicht het toe dat de arbeidsproductiviteit in een hoger tempo groeit; meent echter dat het nog te vroeg is om definitieve conclusies te trekken over de cyclische dan wel structurele aard van het herstel; dringt in dit opzicht aan op voorzichtigheid; 4. is verheugd over het feit dat de leden van de eurozone een gezamenlijke inspanning hebben geleverd om buitensporige begrotingstekorten weg te werken in overeenstemming met het vernieuwde Groei- en Stabiliteitspact; benadrukt het feit dat de Commissie van mening is dat in de gehele eurozone de kwaliteit van de aanpassing erop vooruit is gegaan, er minder wordt gerekend op eenmalige maatregelen en de overheidsuitgaven dalen; benadrukt in het bijzonder dat de combinatie van pogingen tot consolidering, met name in landen met buitensporige tekorten, en verbeterde economische ontwikkelingen gezorgd hebben voor een daling van het begrotingstekort in de eurozone tot 1,6% van het BBP in 2006, in vergelijking met 2,5% van het BBP in 2005; 5. beklemtoont dat een gezond begrotingsbeleid een absolute voorwaarde is voor duurzame groei en toename van de werkgelegenheid, aangezien lage begrotingstekorten en een lage overheidsschuld zorgen voor lage en stabiele inflatieverwachtingen en bijdragen tot het laag houden van rentevoeten; waarschuwt tegen een herhaling van de beleidsfouten van de jaren 1999 - 2001; dringt er dan ook op aan het gunstige tij op twee manieren te gebruiken, namelijk om het volgende te bereiken: het wegwerken van tekorten en de accumulatie van overschotten, die het schuldenniveau zouden verlagen, alsook de verbetering van de kwaliteit van de overheidsfinanciën door meer te investeren in onderwijs, beroepsopleiding, infrastructuur en onderzoek en innovatie, wat zou kunnen bijdragen tot het aanpakken van de uitdagingen die verband houden met de vergrijzingsproblematiek; is in dit verband verheugd over het feit dat de Eurogroep op 20 april 2007 oriëntaties heeft aangenomen voor het begrotingsbeleid in de lidstaten van de eurozone, rekening houdend met de verbintenis om op een actieve manier de overheidsfinanciën te consolideren wanneer het goed gaat en onverwachte extra inkomsten te gebruiken om tekorten en schulden weg te werken; 6. benadrukt de risico's van een procyclisch beleid in een aantal lidstaten; neemt nota van de pogingen tot begrotingsconsolidering die in de gehele eurozone zijn waar te nemen; benadrukt evenwel dat de verplichting om de doelstelling op middellange termijn, zoals vastgelegd in het vernieuwde Groei- en Stabiliteitspact, te verwezenlijken vereist dat de lidstaten zorgen voor een overschot wanneer het goed gaat; meent dat de consolideringsinspanningen moeten worden versterkt, in het licht van onder andere de toekomstige demografische uitdaging; wijst erop dat het vernieuwde Groei- en Stabiliteitspact expliciet begrotingsconsolidering gedurende de gehele economische cyclus vereist; wijst erop dat regels voor procedures en streefcijfers op het terrein van begrotingen en onafhankelijke begrotingsinstanties de begrotingsconsolidatie bevorderen en bijdragen aan het vermijden van procyclisch beleid; 7. neemt kennis van het besluit van de ECB in 2006 om de rentetarieven verder te verhogen; merkt op dat de inflatie weliswaar beperkt bleef ondanks een stijging van de energieprijzen, maar dat het groeipercentage van het monetair aggregaat M3 sinds 2001 stelselmatig ruimschoots de referentiewaarde van 4,5% overschrijdt, zonder dat de inflatie toeneemt; dringt er bij de ECB op aan een duidelijker verklaring voor deze discrepantie te geven en te laten weten of dit een symptoom is van toenemende liquiditeit die het gevaar in zich bergt de inflatie aan te wakkeren of veroorzaakt wordt door andere factoren zoals de verdieping van de financiële markten, financiële innovatie en de in toenemende mate internationale rol van de euro; 8. merkt op dat de stijging van de prijzen van activa zich in versneld tempo voortzet, met name bij het onroerend goed, wat wellicht een normaal symptoom van een gezonde economie is, maar ook de kans op heftige aanpassingen doet toenemen; is van mening dat deze versnelde stijging van de prijzen van activa de behoefte aan een behoedzaam financieel beleid versterkt in lidstaten die dergelijke ontwikkelingen te zien geven, maar ook aan een structureel beleid van de lidstaten dat gericht is op voorkoming van dergelijke onevenwichtigheden, zoals een betere prudentiële regelgeving; verzoekt nationale wetgevers en regelgevende instanties de ontwikkeling van de vastgoedmarkt nauwgezet te evalueren; wijst op een gedifferentieerde aanpak die recht doet aan de specifieke situatie in lidstaten op het vlak van groei en begroting; 9. merkt op dat de nominale stijging van de wisselkoers van de euro met 11,4% tegenover de Amerikaanse dollar, 12,4% tegenover de yen en 8% tegenover de Chinese renminbi slechts tot een geringe toename van 3,5% van de reële wisselkoers in 2006 heeft geleid en tot dusverre de uitvoer en de groei op het niveau van de eurozone niet heeft belemmerd; meent echter dat de gevolgen voor de diverse lidstaten uiteenlopen, afhankelijk van hun economische structuren en de elasticiteit van de reactie van hun reële sector op wijzigingen van de wisselkoers; dringt er bij de lidstaten op aan stappen te ondernemen om hun flexibiliteit te vergroten; benadrukt dat het nodig is rekening te houden met de gevolgen die een verdere stijging van de rentevoeten kunnen hebben op de wisselkoers van de euro en het concurrentievermogen van de Europese economie; Het functioneren van de EMU 10. is van mening dat uiteenlopende tendensen bij groei, inflatie, reële wisselkoersen en werkgelegenheid in de lidstaten kunnen worden veroorzaakt door verschillende ontwikkelingen, zoals demografische tendensen, een verschillende mate van vooruitgang op het vlak van structurele hervormingen, verschillen in groeipotentieel en inhaalbewegingen; beklemtoont echter dat het omvangrijke tekort op de lopende rekening in een aantal lidstaten een symptoom is van uiteenlopende tendensen op het punt van het concurrentievermogen en dat dergelijke verschillen kunnen worden verklaard door de uiteenlopende manieren waarop het economische beleid in de verschillende lidstaten wordt gevoerd; 11. merkt op dat de verschillen wat betreft het internationaal concurrentievermogen van de economieën van de eurozone ten dele worden veroorzaakt door uiteenlopende trends bij de loonkosten per eenheid product, die een weerspiegeling zijn van verschillende ontwikkelingen op het vlak van productiviteit en de ontwikkeling van de lonen; wijst erop dat de stijging van de lonen de laatste jaren onder het niveau van de productiviteitsstijging is gebleven; wijst met nadruk op de behoefte aan een eerlijkere verdeling van de voordelen die de groei oplevert; dringt er bij aandeelhouders en bestuurders van ondernemingen op aan vast te houden aan een verantwoord beleid ten aanzien van bezoldigingspakketten en bonussen aan de top van bedrijven, waarvan de stijging veelal niet in verhouding staat tot die van het niveau van normale salarissen, en bijgevolg verkeerde signalen uitzendt en de steun voor een verantwoord loonbeleid ontmoedigt; merkt op dat lage inflatiecijfers ook een belangrijke invloed hebben op de gunstige ontwikkeling van de loonkosten per eenheid product; 12. dringt in deze context aan op een verdere integratie van de goederen- en dienstenmarkt, om de bestaande versnippering van de EMU-markt in nationale markten te overwinnen en te komen tot een hogere graad van synchronisatie van de economische cycli van de deelnemende nationale economieën; 13. wijst erop dat de euro zijn sterkte en geloofwaardigheid op de internationale financiële markten op lange termijn slechts kan behouden indien de landen van de eurozone nog verder naar elkaar toegroeien op alle terreinen die van belang zijn voor monetaire stabiliteit; dringt er bij de landen van de eurozone, en bovenal de sociale partners, op aan in deze context verdere inspanningen te leveren en om de ontwikkeling van de productiviteit te verbeteren, wat ook belangrijk is om de doelstellingen van de Lissabon-strategie te verwezenlijken; 14. wijst erop dat het monetair beleid van de ECB nooit volledig kan zijn toegesneden op de situatie in een bepaalde lidstaat; merkt op dat in landen met een hoge groei de inflatie structureel hoger is en de reële rentetarieven lager en eventueel zelfs negatief zijn; acht dergelijke situaties onvermijdelijk in een monetaire unie en dringt aan op een degelijk begrotingsbeleid om de stabiliteit te handhaven, vooral wat betreft de behoefte aan voorzorgsmaatregelen tegen demografische risico's; 15. is van mening dat een lakse belastingpolitiek in combinatie met een restrictief monetair beleid dat wordt bepaald door rentestijgingen en appreciatie van de wisselkoers, leidt tot een ontoereikende beleidsmix, waardoor stabilisatie geweldige macro-economische kosten met zich kan brengen; is van mening dat een strakkere belastingpolitiek de druk op het monetaire beleid zou verlichten en ruimte zou bieden voor een betere beleidsmix die kan zorgen voor een snellere groei van de economie bij een bepaald inflatiecijfer; Structurele hervormingen in de interne markt 16. merkt op dat een geïntegreerde Europese financiële markt van wezenlijk belang is om te zorgen voor de goede werking van de EMU; benadrukt daarom dat het nodig is de integratie van de financiële markt te vervolledigen en de overblijvende obstakels op weg naar financiële integratie uit de weg te ruimen teneinde een doeltreffend financieel stelsel te scheppen en de mogelijkheid van de eurozone om om te gaan met economische crises te verbeteren; vestigt de aandacht op het feit dat financiële integratie ook een risico kan betekenen voor de financiële stabiliteit indien de procedures voor de preventie, het beheer en de oplossing van crises op nationaal niveau gesegmenteerd blijven, waardoor maatregelen op het niveau van de eurozone worden bemoeilijkt; wijst in deze context bijgevolg opnieuw met nadruk op de behoefte aan een geïntegreerd Europees systeem van samenwerkende toezichthouders als een belangrijk element om te komen tot de volledige integratie van de financiële markt; 17. is van mening dat het tempo van de structurele hervormingen in de product-, diensten-, arbeids- en financiële markten moet worden opgevoerd en dat de voltooiing van de interne markt een wezenlijk element is voor de bevordering van economische groei en het scheppen van nieuwe werkgelegenheid; 18. wijst erop dat de dienstensector ongeveer 70% uitmaakt van het BBP van de eurozone en de beste kansen biedt voor groei van de werkgelegenheid; merkt op dat de inflatie in de dienstensector een hardnekkig bestanddeel vormt van de kerninflatie; wijst er daarom met nadruk op dat meer concurrentie in de dienstensector tot een lagere inflatie zou leiden; dringt dan ook aan op een volledig operationele interne dienstenmarkt en een spoedige tenuitvoerlegging van Richtlijn 2006/123/EG van het Europees Parlement en de Raad van 12 december 2006 betreffende diensten op de interne markt (6) ; 19. is ervan overtuigd dat de concrete en volledige uitvoering van de Lissabon-strategie de sleutel is tot het bereiken van een hoger groeipotentieel; betreurt dat de prestaties op het vlak van innovatie van de eurozone, zoals bij de uitgaven van het bedrijfsleven voor onderzoek en ontwikkeling, lager liggen dan in de VS en Japan; betreurt eveneens dat de totale uitgaven op het vlak van onderzoek en ontwikkeling van de openbare en de privé-sector in de eurozone stagneren bij ongeveer 2% van het BBP, en daarmee ver achterblijven bij de doelstelling van de Europese Raad van Barcelona van 15 en 16 maart 2002, namelijk het bereiken van 3% van het BBP tegen 2010; dringt bijgevolg aan op een consistent beleid ter bevordering van op innovatie gebaseerde groei; wijst erop dat een dergelijk beleid meer investeringen vereist in infrastructuur, onderzoek, innovatie, levenslang leren en in het onderwijs, meer concurrentie op product- en dienstenmarkten, beter ontwikkelde financiële sectoren en flexibeler arbeidsmarkten waarbij ervoor wordt gezorgd dat de vereiste graad van sociale zekerheid ("flexicurity") gewaarborgd is in overeenstemming met de vernieuwde Lissabon-strategie, maar ook wordt gezorgd voor aanvullend beleid ter correctie van al te grote ongelijkheden die door de hervormingen ontstaan; Uitbreiding van de eurozone 20. is ingenomen met de toetreding van Slovenië tot de eurozone op 1 januari 2007 en de soepele overgang van de tolar naar de euro; 21. dringt er bij de andere nieuwe lidstaten op aan de inspanningen ter voorbereiding van hun toetreding tot de eurozone voort te zetten; wijst met nadruk op de voordelen van het convergentieproces en van de uiteindelijke invoering van de euro, zowel voor de nieuwe lidstaten als voor de eurozone als geheel; is van mening dat kwesties die betrekking hebben op de eurozone zich niet enkel moeten concentreren op de nieuwe lidstaten en wijst op het vraagstuk van de "opt outs"; 22. wijst met nadruk op de behoefte aan een akkoord tussen Parlement, Raad en Commissie over een duidelijk stappenplan voor de aanvraagprocedure om lid te worden van de eurozone, om te zorgen voor een periode van beoordeling en voorbereiding die voor alle betrokken instellingen lang genoeg is, wat het vertrouwen van burgers en lidstaten in het overschakelingsproces zou doen toenemen; 23. erkent dat de definitie van prijsstabiliteit die wordt toegepast bij de beoordeling van de convergentiecriteria niet overeenkomt met de definitie van prijsstabiliteit die de ECB hanteert in haar monetair beleid, aangezien de convergentiecriteria vooral dienen ter beoordeling van in het verleden behaalde resultaten, terwijl de door de ECB gehanteerde definitie zich richt op in de toekomst te leveren prestaties; betreurt het dat het in het Verdrag neergelegde inflatiecriterium wordt beoordeeld in relatie tot alle lidstaten, in plaats van zich te concentreren op de lidstaten die thans deel uitmaken van de eurozone; 24. dringt aan op meer doeltreffende actie om het witwassen van geld en fraude aan te pakken en merkt de gebrekkige informatie op in de regelmatige verslagen van de Commissie over offshore-bedrijven of over hun rol en betekenis, en wenst informatie over dit onderwerp; 25. gaat ervan uit dat de nieuwe lidstaten voor uitdagingen geplaatst kunnen worden bij hun toetreding tot de eurozone, vooral voor wat het criterium inzake prijsstabiliteit betreft, omdat inflatie een onderdeel kan vormen van het inhaalproces; dringt er dan ook bij de Raad en de Commissie op aan een onderzoek in te stellen naar de convergentiecriteria door een verdere analyse van en een beleidsdiscussie over de toepassing van de convergentiecriteria op toekomstige nieuwe lidstaten van de eurozone en wel in het licht van de nieuwe realiteit en de verschillen in economische ontwikkeling; beklemtoont dat de convergentiecriteria overeenkomstig het Verdrag moeten worden toegepast en dat het concurrentievermogen van de eurozone in geen geval op het spel mag komen te staan; 26. wijst erop dat het nodig is in een vroegtijdig stadium uitgebreide informatiecampagnes ten uitvoer te leggen voor burgers in kandidaat-lidstaten, om zo het vertrouwen in het overschakelingsproces op te krikken en om ervoor te zorgen dat de overgangsfase op een eerlijke manier wordt beheerd door alle betrokkenen, met als doel van de euro een succes te maken; is van oordeel dat het gebrek aan informatie voor burgers moet worden verholpen en dat het gebruik van de media om informatiecampagnes op te zetten al in een vroeg stadium moet worden georganiseerd; Governance 27. is van oordeel dat het van essentieel belang is het begrotingsbeleid van de diverse lidstaten in de cyclus beter op elkaar af te stemmen, en dat deze afstemming met name gebaseerd moet zijn op een gemeenschappelijke agenda en gemeenschappelijke macro-economische uitgangspunten; dringt aan op een strikte en effectieve tenuitvoerlegging van het Groei- en Stabiliteitspact; 28. is van mening dat de specifieke eurozone-dimensie van structureel toezicht in verband met de Lissabon-strategie moet worden versterkt door maatregelen ter verbetering van het functioneren van de EMU; juicht het toe dat als eerste stap in deze richting in het jaarlijks voortgangsverslag van de Commissie over de stand van zaken betreffende de uitvoering van de Lissabon-strategie, de nadruk is komen te liggen op de eurozone; 29. benadrukt dat het belangrijk is governance en het Europese integratieproces te versterken, in het bijzonder binnen de eurozone, aangezien dit de enige manier is om globale economische uitdagingen aan te pakken; roept bijgevolg de Raad en de Commissie op ervoor te zorgen dat het jaarlijkse verslag over de eurozone in de toekomst een aantal beleidsaanbevelingen aanreikt met instrumenten voor een diepgaande dialoog tussen de verschillende communautaire organen die betrokken zijn bij het versterken van de economische governance in de Unie; 30. wijst erop dat het nodig is de doeltreffendheid van de Lissabon-strategie te vergroten door consolidering van inhoud en timing van de economische beleidsinstrumenten die nog steeds afzonderlijk worden aangewend, met als doel een doordachte groeistrategie die de verslaggeving en evaluatie op het gebied van de nationale hervormingsprogramma's meer centraliseert, maar daarbij ook is afgestemd op de nationale stabiliteits- en convergentieprogramma's; 31. is ervan overtuigd dat de Eurogroep een stappenplan moet opstellen over wat de komende twee jaar in de eurozone moet worden bereikt; meent dat de Eurogroep in het belang van een versterkte economische coördinatie moet overgaan van een informeel naar een formeler institutioneel kader, met inbegrip van degelijke infrastructuren; Externe vertegenwoordiging 32. benadrukt dat de euro de belangrijkste munteenheid na de US-dollar geworden is; is met name van oordeel dat het wijdverspreide gebruik van de euro op internationale obligatiemarkten een belangrijk teken is van de internationale rol die de euro speelt; betreurt dat de Eurogroep, de Commissie en de ECB nog steeds in heel uiteenlopende mate vertegenwoordigd zijn in de verschillende internationale instellingen en fora; neemt met belangstelling kennis van het feit dat de Eurogroep en de ECOFIN-Raad voorstellen hebben behandeld ter versterking van de externe vertegenwoordiging van de eurozone en ter verbetering van de interne coördinatie op het wereldtoneel; is van mening dat verdere stappen noodzakelijk zijn vooraleer de externe vertegenwoordiging van de eurozone in verhouding staat tot haar groeiende belang in de wereldeconomie; is van mening dat het bestaan van een echt gemeenschappelijk economisch beleid binnen de eurozone een absolute voorwaarde is voor een gemeenschappelijke externe vertegenwoordiging; bevestigt dat de instelling van één enkel voorzitterschap van de eurozone de beste optie blijft voor de vertegenwoordiging van de eurozone in de belangrijkste internationale financiële fora en instellingen; o o o 33. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de voorzitter van de Eurogroep, de Raad, de Commissie en de Europese Centrale Bank. Het Europees Parlement , – gezien het jaarverslag 2006 van de Europese Centrale Bank (ECB), – gelet op artikel 113 van het EG-Verdrag, – gezien artikel 15 van het aan het Verdrag gehechte Protocol betreffende de statuten van het Europees Stelsel van centrale banken en van de Europese Centrale Bank, – onder verwijzing naar zijn resolutie van 2 april 1998 over democratische verantwoording in de derde fase van de EMU (1) . – onder verwijzing naar zijn resolutie van 14 maart 2006 over de herziening van de strategie van het Internationaal Monetair Fonds (2) , – onder verwijzing naar zijn resoluties van 6 juli 2006 over het onderscheppen door de Amerikaanse geheime diensten van bankoverschrijvingsgegevens van het SWIFT-systeem (3) en van 14 februari 2007 over SWIFT, de PNR-overeenkomst en de transatlantische dialoog over deze kwesties (4) , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 15 februari 2007 over de situatie van de Europese economie: voorbereidend verslag over de globale richtsnoeren van het economisch beleid voor 2007 (5) , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 26 april 2007 over openbare financiën in de EMU 2006 (6) , – gezien de mededeling van de Commissie over vijf jaar eurobiljetten en –munten ( COM(2006)0862 ), – gezien de mededeling van de Commissie over de jaarlijkse verklaring over de eurozone 2007 ( COM(2007)0231 ), – gezien het rapport van de ECB betreffende financiële stabiliteit van december 2006 en haar verslag over de financiële integratie in Europa van maart 2007, – gezien de economische voorjaarsprognose van de Commissie van 7 mei 2007, – gelet op artikel 45 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie economische en monetaire zaken ( A6-0266/2007 ), A. overwegende dat het BBP van de eurozone in 2006 met 2,7% is gestegen, tegenover 1,4% in 2005, en dat hoewel dit het beste resultaat was sinds 2000, dit nog geen reden is voor zelfvoldaanheid, terwijl de inflatie 2,2% bedroeg, ongewijzigd ten opzichte van 2005, B. overwegende dat de interne vraag, met name investeringen, de belangrijkste motor was achter de toegenomen groei in de eurozone, C. overwegende dat de stijging van de energieprijzen die in 2005 begon niet uitmondde in interne inflatiedruk, aangezien de salarisstijgingen gematigd zijn gebleven en er geen tweederonde-effecten zijn waargenomen, D. overwegende dat nog geen rekening is gehouden met de aanbevelingen van het Europees Parlement in diens eerdere resoluties over het jaarverslag van de ECB, ten aanzien van de transparantie van de stemmingsuitslagen en de publicatie van kort samengevatte vergaderverslagen, E. overwegende dat het Parlement wenst bij te dragen tot de versterking van de rol en de internationale autoriteit van de ECB en de eurozone op internationaal vlak, F. overwegende dat er veel kandidaten zijn die in aanmerking komen voor benoeming in een verantwoordelijke functie binnen het Internationaal Monetair Fonds (IMF), de Wereldhandelsorganisatie of de Organisatie voor economische samenwerking en ontwikkeling, nog geheel afgezien van zulke functies bij de Wereldbank, G. overwegende dat de ECB in 2006 is doorgegaan met het aanpassen van de rente en dat de rente sinds december 2005 acht keer is verhoogd, en wel met 200 basispunten tot het huidige niveau van 4%, H. overwegende dat de groei naar verwachting ietwat zal inzakken tot 2,6% in 2007, hetgeen de inperking weerspiegelt van de monetaire accommodatie, met een tot 1,9% dalende inflatie, I. overwegende dat het tekort op de lopende rekeningen van de VS in 2006 is blijven stijgen tot 6,5% van het BBP en dat het eurostelsel de risico's en onzekerheden in verband met het voortduren van het grote onevenwicht op de lopende rekeningen in de wereld is blijven onderstrepen, J. overwegende dat de grote onevenwichtigheden in de wereld een risico blijven vormen voor de ontwikkelingen van de wisselkoers en de wereldwijde economische groei, en overwegende dat deze risico's moeten worden aangepakt, K. overwegende dat de wisselkoers van de euro tegenover de dollar in 2006 met 11,4% steeg, tegenover de yen met 12,4% en tegenover de Chinese renminbi met 8%, Monetaire en economische ontwikkelingen 1. stelt vast dat het economisch herstel in de eurozone een zichzelf oin stand houdend proces is geworden met de binnenlandse vraag als voornaamste drijvende kracht; stelt vast dat in 2006 2 miljoen banen zijn gecreëerd en dat de werkloosheid is gedaald van 8,4% tot 7,6%; stelt echter vast dat structurele obstakels, met name de geringe particuliere en overheidsinvesteringen in een aantal sleutelsectoren zoals onderzoek, onderwijs en opleiding, blijven bijdragen aan dit onaanvaardbaar hoge niveau van werkloosheid en dat de participatie op de arbeidsmarkt internationaal gezien nog altijd laag is; 2. onderstreept dat in het licht van het recente herstel een verdere verhoging van de rentetarieven met de nodige voorzichtigheid moet gebeuren om de economische groei niet in gevaar te brengen; wijst erop dat de lidstaten ter ondersteuning van het economische herstel zowel de nodige structurele hervormingen als investeringen moeten doorvoeren; 3. is van mening dat het nog te vroeg is om bij dit herstel de cyclische trend te kunnen onderscheiden van de structurele trend; is echter van mening dat bepaalde structurele hervormingen, groter dan gewoonlijk geraamd, reeds kunnen hebben bijgedragen aan de groei; is van mening dat een dergelijk herstel moet worden gezien als stimulans om in elk land op maat gesneden nationale hervormingen door te voeren, met name op het gebied van onderzoek, innovatie en onderwijs, teneinde het groeipotentieel in de eurozone te vergroten; 4. wijst op de geringe groei van de arbeidsproductiviteit en acht het van cruciaal belang dat salarisstijgingen gelijke tred houden met de ontwikkeling van de productiviteit, teneinde het concurrentievermogen van de lidstaten te behouden en het creëren van banen mogelijk te maken in een non-inflationaire omgeving; onderstreept evenwel de noodzaak de vruchten van de groei eerlijker te verdelen; merkt op dat de groei van de salarissen de laatste jaren is achtergebleven bij de productiviteitstoename; roept aandeelhouders en leidinggevenden in het bedrijfsleven ertoe op een verantwoord beleid te blijven voeren inzake de bezoldigingspakketten en gratificaties die aan personen worden uitgekeerd, en die in vergelijking met gewone salarisniveaus uit de hand dreigen te lopen, waardoor verkeerde signalen worden afgegeven en de steun voor een verantwoorde loonpolitiek dreigt weg te zakken; 5. constateert dat volgens de ECB de loonsontwikkeling een opwaarts risico in zich bergt voor de prijsstabiliteit; wijst in dit verband op het feit dat uit het jaarverslag 2007 van de Commissie over de eurozone (SEC(2007)0550) blijkt dat de lonen in de eurozone matig zijn blijven stijgen ondanks een scherpe stijging van de olieprijzen; 6. onderstreept dat in het Verdrag een nadrukkelijk onderscheid wordt gemaakt tussen de doelstellingen van prijsstabiliteit en de ondersteuning van het algemeen economisch beleid, en dat bijgevolg beide doelstellingen niet slechts als onderling vervangbaar kunnen worden gezien; 7. is van mening dat begrotingsconsolidatie van centraal belang is en des te noodzakelijker in voorspoedige tijden, teneinde groei op lange termijn mogelijk te maken, en zorgvuldig moet worden opgezet ter verhoging van de kwaliteit van overheidsuitgaven; is van mening dat de gulden regel volgens welke een fiscaal tekort alleen door investeringen kan worden goedgemaakt, een belangrijke stap is in deze richting; 8. stelt vast dat bepaalde economieën van de eurozone aanzienlijk beter hebben gepresteerd dan andere op het gebied van groei, waarbij met name Ierland, Luxemburg, Griekenland, Finland en Spanje een hoger groeitempo hebben bereikt dan het gemiddelde van de eurozone; merkt op dat een sterkere groei zich tevens voordeed in bepaalde Europese landen buiten de eurozone; is van mening dat nuttige lessen kunnen worden geleerd van dergelijke ontwikkelingen en dat het nuttig zou zijn indien de ECB een studie zou uitvoeren naar de achterliggende oorzaken van deze trends; 9. merkt op dat de economische cycli die de economieën van de lidstaten van de eurozone doormaken zich in verschillende stadia bevinden; verzoekt de ECB te onderzoeken of zulk uiteenlopend gedrag in één enkele monetaire zone in de toekomst niet tot problemen kan leiden op het stuk van stabiliteit en economische groei; 10. spreekt zijn bezorgdheid uit over de voortdurende waardevermeerdering van de euro ten opzichte van de meeste buitenlandse munteenheden; wijst er in dit verband op dat op grond van artikel 111 van het Verdrag de Raad verantwoordelijk is voor het wisselkoersbeleid, zonder dat evenwel nader wordt aangegeven op welke wijze aan deze bevoegdheid inhoud dient te worden gegeven; verzoekt de Eurogroep, de Raad en de ECB hun respectieve bevoegdheid ten volle uit te oefenen; stelt vast dat deze waardevermeerdering tot nu toe niet nadelig is geweest voor de uitvoer op het niveau van de eurozone, maar dat de gevolgen tussen de lidstaten uiteenlopen; benadrukt de risico's die verbonden zijn aan ernstige mondiale onevenwichtigheden op de lopende rekeningen die kunnen uitmonden in extra stijgingen van de wisselkoers van de euro; stelt vast dat er momenteel onder beleidsmakers een brede consensus bestaat over de aanpak van het probleem van wereldwijde onevenwichtigheden; stelt vast dat de inspanningen van de internationale gemeenschap en de internationale financiële instellingen bij lange na niet toereikend zijn geweest; hoopt dat de tenuitvoerlegging van maatregelen om in de VS het begrotingstekort terug te dringen en het particuliere sparen te bevorderen, en om een grotere wisselkoersflexibiliteit te verwezenlijken in een aantal overschotlanden in het opkomende Azië, met name China, waarop het IMF toezicht moet houden, een grote bijdrage zal leveren tot het geleidelijk wegnemen van de mondiale onevenwichtigheden; 11. stelt vast dat in de hele eurozone de onroerendgoedprijzen al 10 jaar lang sterk stijgen met weinig uitzonderingen, waarvan Duitsland de opvallendste is; constateert dat er weliswaar tekenen zijn dat deze ontwikkeling afzwakt, maar dat de kredietverstrekking aan huishoudens voor de aankoop van onroerend goed nog steeds met 10% per jaar stijgt; merkt op dat de Amerikaanse huizenprijzen zijn gezakt en dat de hypotheekmarkt onlangs is verslechterd, hetgeen een weerslag op de reële economie kan hebben; is van oordeel dat een dergelijke ontwikkeling als een waarschuwing moet worden gezien voor hetgeen zich in de eurozone nog kan voordoen; verzoekt de ECB deze ontwikkelingen goed in het oog te houden, aangezien deze mogelijk gevolgen hebben voor de reële economie; verzoekt de ECB mogelijke stappen met de daaraan verbonden voordelen te presenteren, zoals het opnemen van onroerend goed in de geharmoniseerde index van consumentenprijzen of het ontwikkelen van een specifiek soort indicator, of specifieke maatregelen voor te stellen die op nationaal niveau genomen kunnen worden, met het oog op de verschillen die tussen de nationale markten bestaan; 12. is bezorgd dat de rentetarieven op consumptieve leningen voor huishoudens het hoogste niveau van spreiding vertoonden; stelt in het bijzonder vast dat de rentetarieven op voorschotten in rekening-courant aanzienlijk uiteenlopen binnen de eurozone, van minder dan 7% tot 13,5% of meer, en beveelt verder onderzoek van het ECB naar de redenen hiervoor aan; Governance 13. merkt op dat de ECB en haar directie onafhankelijk zijn; onderstreept de noodzaak om het grondbeginsel te eerbiedigen dat is vastgelegd in artikel 112, lid 2, onder b) van het Verdrag; betuigt andermaal zijn steun voor de onafhankelijkheid van de ECB, en voor het nastreven van de doelstelling van het behoud van de prijsstabiliteit en de bescherming van haar taak ten aanzien van de inflatiebestrijding; 14. is van oordeel dat alle bij het Europees wisselkoersmechanisme betrokkenen partijen thans zover zijn dat zij makkelijker een "policy mix" zouden moeten kunnen opstellen die de daadwerkelijke verwezenlijking van de nodige structurele aanpassingen begeleidt, waarvan iedere stijging van het groeipotentieel in de eurozone afhankelijk is; pleit voor een actievere macro-economische dialoog tussen de Raad, de Commissie, de ECB, het Parlement en de Europese sociale partners en steunt de daartoe strekkende inspanningen van de Eurogroep; Financiële stabiliteit en integratie 15. juicht de publicatie van een nieuw jaarverslag van de ECB over de financiële integratie in Europa toe als een nuttige bijdrage tot het bevorderen van de financiële integratie in Europa; 16. ondersteunt ten volle de inspanningen van het ECB om de financiële integratie in de eurozone te stimuleren, met name door te fungeren als katalysator voor initiatieven van de particuliere sector, zoals de Europese betalingsruimte (SEPA) en de Short-Term European Paper (STEP); erkent het belang van verdere financiële integratie om de Europese Unie te helpen beschermen tegen externe economische crises; 17. is van mening dat ECB-diensten de Europese financiële integratie kunnen stimuleren en merkt in dit verband op dat Target heeft bijgedragen aan het verwezenlijken van een verregaande integratie van de geldmarkten en de repo-markt; is van mening dat het project "Target 2 Securities" zou kunnen bijdragen aan de stimulering van de integratie, de doeltreffendheid en de veiligheid van de infrastructuren voor de clearing en afwikkeling van effecten, die momenteel gekenmerkt worden door een onvoldoende mate van integratie en interoperabiliteit; onderstreept echter dat de ECB hierdoor een actieve marktdeelnemer wordt, hetgeen een passend toezicht op de ECB buiten haar bevoegdheidsterrein in het monetaire beleid vereist; herinnert eraan dat de voorstellen voor een geschikt beheerskader er al hadden moeten zijn; neemt derhalve met belangstelling nota van het project "Target 2 Securities" en zal de ontwikkeling van dit project nauwlettend in het oog blijven houden; acht het van wezenlijk belang dat voor een passend beheerskader wordt gezorgd; 18. is zich terdege bewust van de snelle opkomst van alternatieve investeringsinstrumenten (hedge funds en private equity); beseft dat zij voor liquiditeit en diversifiëring op de markt zorgen en een mogelijkheid bieden om de efficiëntie van bedrijven te verbeteren, maar deelt ook de bezorgdheid van sommige centrale banken en toezichthouders dat zij gepaard kunnen gaan met systeemrisico's en een hoge mate van risicoblootstelling bij andere financiële instellingen; juicht de recente studies van de Commissie over hedge funds en private equity toe, maar betreurt het dat het in die studies tot dusverre alleen is gegaan om de belemmeringen van dergelijke fondsen voor de groei; verzoekt de Commissie toezicht te houden op eventuele gaten in het beleid, en vraagt om een bredere en kritischer benadering van de vraag in hoeverre hedge funds een risico voor de financiële stabiliteit vormen, en van het risicobeheer bij een bepaald niveau van hefboomwerking en diversifiëring; dringt er bij de Commissie op aan de kwaliteit van het toezicht op offshore-locaties te beoordelen en de samenwerking met de toezichthouders in deze jurisdicties te intensiveren; 19. stelt vast dat niet-bancaire leningverstrekkers (private equity) een steeds grotere rol spelen in de leveraged sector in de Europese Unie en in vele gevallen bereid zijn een groter risico aan te gaan dan traditionele bankinstellingen; stelt voorts vast dat niet-bancaire leningverstrekkers significant hebben bijgedragen tot meer werkgelegenheid en groei in de ondernemingen van hun branche; is van mening dat het problemen kan opleveren wanneer de kredietcyclus de volgende ronde ingaat en kan leiden tot een veel complexere cyclus van omvangrijke herstructurering van schulden van ondernemingen; verzoekt de ECB en andere betrokken organen de doeltreffendheid van de huidige processen voor herstructurering van schulden te beoordelen in dit nieuwe kader; 20. neemt nota van het uitgesproken standpunt van de ECB tegen gedetailleerde plannen voor het financieel bijspringen door de overheid van een in moeilijkheden verkerende bank in de Europese Unie; is van mening dat meer inspanningen verricht moeten worden ter verbetering van de samenwerking en de planning van stresstests, maar dat het juist is de morele risico's zo klein mogelijk te houden door eraan vast te houden dat prioriteit wordt verleend aan oplossingen door de particuliere sector op het gebied van crisismanagement, teneinde banken niet aan te moedigen slecht doordachte risico's te nemen; 21. herhaalt zijn oproep aan de Raad en de ECB in het kader van de gegevensoverdrachten door SWIFT aan de autoriteiten van de VS om samen na te denken over de manier waarop het systeem van toezicht van SWIFT verbeterd moet worden, alsmede zijn oproep aan de ECB om activiteiten te ontplooien in haar rol met betrekking tot SWIFT als toezichthouder, gebruiker en beleidsmaker; Externe rol van de euro 22. stelt vast dat de euro zich succesvol heeft ontwikkeld tot een wereldwijd gebruikte reserve- en referentievaluta; wijst erop dat verdere stappen nodig zijn om de positieve ontwikkeling van de euro als contant geld voort te zetten (bijv. facturering van lucht- en ruimtevaartgoederen en grondstoffen in euro); 23. wijst andermaal op zijn verzoek om de eurozone bij de internationale financiële instellingen op uniforme wijze te vertegenwoordigen teneinde de belangen ervan zodanig te behartigen dat dit in verhouding staat tot het economische gewicht van de eurozone; 24. verzoekt de ECB om met aandacht toe te zien op de ontwikkeling van het gebruik van de euro als reservevaluta door de centrale banken en om, in het kader van haar jaarverslag over de internationale rol van de euro, aan te geven om welke hoeveelheden het gaat en de gevolgen daarvan, met name op het gebied van de wisselkoersen, te analyseren; Democratische controle 25. is van oordeel dat, ten aanzien van de procedure voor het benoemen van directieleden van de ECB, de democratische verantwoording vooraf en de transparantie erop vooruit zouden gaan als de Raad diverse potentiële kandidaten beoordeelt en het Parlement vervolgens bij stemming zijn goedkeuring hecht aan de kandidaat die door de Raad wordt voorgesteld; onderstreept zijn bereidheid om samen met de andere instellingen de mogelijke verbeteringen van de benoemingsprocedure te bestuderen voordat de directie in 2010 moet worden vervangen; 26. benadrukt dat de geloofwaardigheid van de ECB ook afhangt van een hoge mate van transparantie van haar besluitvormingsprocedures; vraagt derhalve andermaal dat vlak na de vergaderingen van de Raad van bestuur van de ECB, een beknopt verslag van deze vergaderingen gepubliceerd wordt met een duidelijke weergave van de argumenten voor en tegen de genomen besluiten, en of die besluiten al dan niet met algemene stemmen zijn genomen; 27. herinnert eraan dat het het voor de besluiten van de Raad van bestuur geldende systeem van roulerende stemrechten, zoals het in 2003 werd aangenomen, heeft verworpen als zijnde te complex; is van oordeel dat het met het oog op de verdere uitbreidingen van de eurozone dienstig zou zijn een systeem in te voeren waarin rechtvaardigheid en efficiëntie samengaan; 28. verzoekt de ECB in haar communicatiebeleid een speciale plaats toe te kennen aan de hoorzittingen van de president van de ECB met de Commissie voor economische en monetaire zaken van het Parlement; 29. verzoekt de ECB het Europees Parlement en het publiek een jaaroverzicht te bezorgen van de maatregelen die zijn getroffen om de door haar geleverde prestaties in overeenstemming met de onderhavige resolutie verder te verbeteren; Vijf jaar eurobiljetten en -munten 30. stelt vast dat de waarde van de in omloop zijnde eurobankbiljetten sterk is blijven stijgen en in 2006 uitkwam op + 11,2%; wijst erop dat deze gestage stijging voornamelijk toe te schrijven bleef aan bankbiljetten met een hoge waarde, met name bankbiljetten van 500 EUR, waarvan het in circulering zijnde aantal met 13,2% is gestegen; verzoekt de ECB andermaal na te gaan wat de oorzaken van deze ingrijpende stijging zijn en de aard van de met deze biljetten verrichte transacties te onderzoeken, alsmede de vraag per land uit te splitsen teneinde hiermee gepaard gaande potentiële risico's te identificeren; o o o 31. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de voorzitter van de Eurogroep en de Europese Centrale Bank. Het Europees Parlement , – onder verwijzing naar zijn eerdere resoluties over het Midden-Oosten, en met name die van 7 september 2006 over de situatie in het Midden-Oosten (1) , die van 16 november 2006 over de situatie in de Gazastrook (2) en die van 21 juni 2007 over het MEDA-programma en de financiële steun aan Palestina: evaluatie, uitvoering en controle (3) , – gelet op de resoluties van de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties 242 (1967), 338 (1973), 1559 (2004), 1701 (2006) en 1757 (2007), – gelet op de conclusies van de zitting van de Raad Externe Betrekkingen van 18 juni 2007, – gelet op de verklaringen van het Kwartet van 16 juni 2007 en 27 juni 2007, – gezien de resultaten van de Top van Sharm el Sheikh van 25 juni 2007, – gezien het verslag van mei 2007 van Alvaro de Soto aan het eind van zijn mandaat als speciaal coördinator van de VN voor het vredesproces in het Midden-Oosten en persoonlijke gezant van de secretaris-generaal van de VN bij de PLO en de Palestijnse Autoriteit, – gelet op artikel 103, lid 4 van zijn Reglement, A. overwegende dat het Midden-Oosten 40 jaar na de oorlog van 1967 die uitliep op de bezetting door Israël van de Gazastrook, de westelijke Jordaanoever en de Golanhoogte, onder diverse conflicten gebukt gaat en er vrijwel geen resultaten te zien zijn van de inspanningen om een rechtvaardige en duurzame vrede tot stand te brengen tussen Israëli's en Palestijnen en tussen Israël en de Arabische landen, B. overwegende dat Hamas besloten heeft met militaire middelen de macht in Gaza te grijpen en leden van de veiligheidstroepen van Fatah en de Palestijnse Autoriteit heeft gedood, ondanks de recente vorming door de Palestijnse Wetgevende Raad en het Palestijnse presidentschap – beide democratisch gekozen instanties - van een eenheidsregering op grond van de Verklaring van Mekka, C. overwegende dat deze dramatische ontwikkeling vooral het gevolg is van de politieke instabiliteit en de steeds groter wordende verdeeldheid tussen de Palestijnen onderling, en voorts van het ontbreken van een perspectief voor een werkelijk vredesproces voor het Palestijnse volk, dat nog altijd onder een bezetting leeft, mede ten gevolge van de benadering van het Kwartet, D. overwegende dat de bevolking van de Palestijnse Gebieden en met name in de Gazastrook nog nooit zo'n ernstige crisis heeft doorgemaakt op het vlak van armoede, werkloosheid, toegang tot gezondheidszorg, onderwijs, veiligheid en vrijheid van personenverkeer, E. overwegende dat de beperkingen op het verkeer van goederen en personen, de inhouding van belasting- en douane-ontvangsten en het besluit om de rechtstreekse steun aan de Palestijnse Autoriteit op te schorten bijgedragen hebben tot de verheviging van de crisis, ondanks het tijdelijke internationale mechanisme (TIM) en de verhoging van de projecthulp die door de EU wordt verstrekt, F. overwegende dat de Raad verklaard heeft dat de Europese Unie onmiddellijk normale betrekkingen met de Palestijnse Autoriteit zal hervatten en voorwaarden zal formuleren voor dringende praktische en financiële bijstand, met inbegrip van rechtstreekse financiële steun aan de regering, steun aan de Palestijnse civiele politie door hervatting van EUPOL COPPS en hervatting van de EU-grensbijstandsmissies te Rafah, G. overwegende dat het steeds dringender wordt voortgang te maken met een geloofwaardig vredesproces dat de Palestijnse bevolking uitzicht biedt op een onafhankelijke, democratische en levensvatbare staat naast Israël en binnen veilige en internationaal erkende grenzen en dat het Midden-Oosten vrede en stabiliteit brengt, H. overwegende dat de hervatting van het Arabische vredesinitiatief op de Top van de Arabische Liga op 29 maart 2007 in Riyad een nieuwe en geloofwaardige kans biedt voor een alomvattende regeling in de regio, I. overwegende dat bij resolutie 1757(2007) van de VN-Veiligheidsraad een internationaal tribunaal is opgericht voor de berechting van de verantwoordelijken voor de moord op voormalig premier Rafik Hariri en andere politieke moorden in Libanon, J. verontrust over de verslechtering van de situatie in Libanon die blijkt uit de aanval op het Spaanse UNIFIL-contingent, die zes mensenlevens heeft geëist, de moord op het parlementslid Walid Eido en de botsingen in het Palestijnse vluchtelingenkamp Nahr el Bared, 1. geeft uiting aan zijn diepe ongerustheid over mogelijke ernstige gevolgen van de huidige crisis in het Midden-Oosten, zoals verdere militaire en terroristische aanvallen en een toegenomen radicalisering, waardoor de fragiele politieke situatie in de regio wordt ondermijnd; 2. is ten zeerste verontrust over de jongste gebeurtenissen in de Gazastrook; veroordeelt de militaire machtsovername door Hamas in de Gazastrook; dringt aan op hervatting van de politieke dialoog tussen de Palestijnen onderling in een geest van verzoening en nationale eenheid teneinde een geografische en politieke scheiding tussen de westelijke Jordaanoever en de Gazastrook te voorkomen; 3. geeft, gezien de ernst van de situatie, uiting aan zijn begrip en steun voor de uitzonderlijke besluiten van president Abbas en benadrukt dat de steun die door de internationale gemeenschap aan president Abbas gegeven wordt, vergezeld moet gaan van een concreet en realistisch plan dat tot een permanente regeling leidt; is van oordeel dat de huidige crisis geen excuus is om een vredesperspectief te ondermijnen en een nieuwe basis kan bieden voor het opstellen van een duidelijke agenda voor een alomvattende overeenkomst tussen Israël en de Palestijnse Autoriteit die uitgaat van het bestaan van twee democratische, soevereine en levensvatbare staten waarvan de bevolking vreedzaam naast elkaar leeft binnen veilige en internationaal erkende grenzen overeenkomstig de desbetreffende resoluties van de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties; 4. is ingenomen met het besluit van de Raad van 18 juni 2007 om de betrekkingen met de Palestijnse Autoriteit onverwijld te normaliseren en met het oog daarop de voorwaarden te formuleren voor dringende praktische en financiële bijstand, met inbegrip van rechtstreekse financiële steun aan de nieuwe regering, en er tevens voor te zorgen dat spoedhulp en humanitaire hulp aan de bevolking van de Gazastrook wordt verleend; beklemtoont dat de isolatie van de Gazastrook dramatische humanitaire en politieke gevolgen heeft; 5. dringt er bij de Raad en de Commissie op aan de Palestijnse autoriteiten en alle partijen te betrekken bij de pogingen humanitaire noodhulp te vergemakkelijken en het mogelijk te maken dat humanitaire noodhulp de bevolking van de Gazastrook bereikt; 6. veroordeelt de veelvuldige aanvallen met Qassam-raketten die vanuit de Gazastrook in het wilde weg op Israëlisch grondgebied worden afgeschoten, en roept de Palestijnse regering en alle Palestijnse leiders op hun uiterste best te doen om een einde te maken aan deze aanvallen die voornamelijk tegen burgers gericht zijn; 7. neemt kennis van het feit dat de Israëlische regering besloten heeft opnieuw te beginnen met een gedeeltelijke overdracht van de ingehouden belasting- en douane-ontvangsten; dringt aan op volledige en behoorlijke overdracht van deze ontvangsten; veroordeelt de jongste militaire actie van het Israëlische leger; verzoekt de Israëlische regering het militaire optreden tegen het Palestijnse volk onmiddellijk stop te zetten; 8. benadrukt dat een reeks vertrouwenwekkende maatregelen moet worden genomen door zowel de Israëli's als de Palestijnen, en dat de internationale gemeenschap hierbij moet helpen; is van mening dat deze maatregelen ondermeer moeten omvatten: de onmiddellijke vrijlating van alle in hechtenis genomen voormalige Palestijnse ministers, parlementsleden en burgemeesters en van de Israëlische korporaal Gilad Shalit; is verheugd over de vrijlating van de BBC-journalist Alan Johnston en beschouwt dit als een stap in de goede richting; 9. dringt er bij de Israëlische regering op aan dat de sinds september 2000 opgerichte wegversperringen worden verwijderd en dat er een eind wordt gemaakt aan de uitbreiding van de nederzettingen op de westelijke Jordaanoever en in Oost-Jeruzalem en de bouw van de muur buiten de grenzen van 1967; 10. is verheugd over het besluit van de Israëlische regering om 250 Palestijnse gevangenen vrij te laten; dringt, aangezien duizenden Palestijnen nog steeds worden vastgehouden, erop aan dat er meer gevangenen worden vrijgelaten, met inbegrip van vooral minderjarigen; 11. roept de Europese Unie, Israël en Egypte op om alles in het werk te stellen om de grensovergang Rafah onverwijld te heropenen, vooral omdat 6 000 Palestijnen daar in de meest dramatische omstandigheden vast zitten, en om ervoor te zorgen dat het verkeer van personen en goederen tussen Gaza en Israël gemakkelijker verloopt; 12. is verheugd over het besluit van de Veiligheidsraad van de VN om een internationaal tribunaal op te richten voor de berechting van de verantwoordelijken voor de moord op de Libanese premier Rafik Hariri en andere politieke moorden in Libanon; doet een beroep op de Raad en de Commissie om alle noodzakelijke middelen te verstrekken om dit tribunaal in staat te stellen doeltreffend te werken en zijn opdracht uit te voeren; dringt er bij alle partijen in Libanon op aan het internationaal tribunaal te steunen en dringt er bij Syrië op aan dat het zijn volledige medewerking verleent; 13. spreekt zijn krachtige veroordeling uit van de terroristische aanval waarvan het Spaanse contingent van UNIFIL het slachtoffer is geworden en die heeft geleid tot de dood van zes soldaten en een aantal gewonden, en verzoekt de Libanese autoriteiten al het mogelijke te doen om onmiddellijk een duidelijk onderzoek in te stellen teneinde de verantwoordelijken voor het gerecht te brengen; betuigt zijn medeleven met de nabestaanden van de slachtoffers; 14. benadrukt dat politieke stabiliteit in Libanon noch op geweld noch op invloed van buiten kan worden gegrondvest; dringt in dit verband aan op hervatting van de dialoog voor nationale eenheid om verschillen te overbruggen en een bestuursvacuüm te voorkomen in de aanloop naar de presidentsverkiezingen die dit najaar moeten plaatsvinden; onderstreept nog eens de belangrijke rol die UNIFIL hierbij speelt; 15. verzoekt de Libanese regering alles in het werk te stellen om een einde te maken aan elke vorm van discriminatie jegens de Palestijnse vluchtelingen; is verheugd over de snelle reactie van de Commissie die heeft besloten 370 000 EUR uit te trekken voor humanitaire hulp aan hen, teneinde in de eerste levensbehoeften te voorzien; beklemtoont dat deze noodsituatie nogmaals aantoont dat er een rechtvaardige en alomvattende oplossing voor het probleem van de Palestijnse vluchtelingen nodig is; 16. verlangt dat de ontvoerders van de Israëlische soldaten Eldad Regev en Ehud Goldwasser aanwijzingen geven dat de twee nog in leven zijn en dringt aan op onmiddellijke vrijlating; 17. is van oordeel dat de regionale dimensie en een regionale benadering de juiste basis vormen voor alle inspanningen om duurzame vrede in het Midden-Oosten te bereiken, en herinnert er daarbij aan dat voorwaarden vooraf of een unilaterale benadering daarvoor niet bevorderlijk zijn; acht in dit verband de rol van Syrië en de dialoog met dat land een van de cruciale factoren; 18. herinnert in dat verband aan de waardevolle bijdrage van het Arabische vredesinitiatief, dat een reële kans inhoudt om een omvattende en duurzame vrede in de regio tot stand te brengen; verzoekt de Israëlische regering de kans die dit initiatief biedt aan te grijpen; beklemtoont de betekenis van de aangekondigde aanstaande missie van de Arabische Liga naar Israël, die geen precedent kent; dringt aan op intensievere samenwerking tussen het Kwartet en de contactgroep van de Arabische Liga; 19. acht het het overwegen waard om onder de hoede van de VN een internationaal korps met civiele functionarissen, politieagenten en soldaten te stationeren op de basis van een overeengekomen vredesplan waar Israëli's en Palestijnen partij bij zijn en van een akkoord tussen de Palestijnen onderling; 20. verzoekt de Raad ervoor te zorgen dat de EU met één stem spreekt, ook in het kader van het Kwartet, bij de inspanningen die gericht zijn op het opnieuw op gang brengen van werkelijke onderhandelingen over de diverse onderdelen van het vredesproces in het Midden-Oosten; benadrukt dat deze onderdelen niet noodzakelijkerwijze allemaal tegelijkertijd ter sprake hoeven worden gebracht, maar dat ze wel nauw met elkaar samenhangen; benadrukt dat in dit politieke kader het streven naar een internationale vredesconferentie voor het Midden-Oosten een haalbaar perspectief moet worden; verzoekt de Raad in deze zin te opereren in het kader van het Kwartet; 21. steunt toekomstig intensiever optreden van het Kwartet in de regio; beschouwt de brief van 6 juli 2007 van de ministers van Buitenlandse Zaken van de mediterrane EU-lidstaten aan de onlangs benoemde speciale gezant van het Kwartet, Tony Blair, als een bemoedigende boodschap en ondersteuning voor zijn opdracht; 22. heeft kennis genomen van de lopende onderhandelingen over vertrouwenwekkende maatregelen tussen de Palestijnse premier Sallam Fayyad en de regering van de staat Israël in de vorm van een driesporenbenadering van politieke, economische en veiligheidsaspecten alsook de hernieuwing van de onderlinge samenwerking op veiligheidsgebied; 23. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de Hoge Vertegenwoordiger voor het GBVB, de president van de Palestijnse Autoriteit, de Palestijnse Wetgevende Raad, de Knesset en de regering van Israël, het parlement en de regering van Libanon, het parlement en de regering van Syrië en de secretaris-generaal van de Liga van Arabische Staten. Het Europees Parlement , – gezien de samenwerkingsovereenkomst tussen de Europese Gemeenschap en de Islamitische Republiek Pakistan inzake partnerschap en samenwerking van 24 november 2001 (ook wel samenwerkingsovereenkomst van de derde generatie genoemd), inzonderheid artikel 1, waarin wordt verklaard dat "De eerbiediging van de rechten van de mens en de democratische beginselen ... een essentieel onderdeel van deze overeenkomst [vormt]" (1) , – gezien de gemeenschappelijke verklaring van de EU en Pakistan na afloop van de ministeriële bijeenkomt in Berlijn op 8 februari 2007 en de eerste bijeenkomst van de Gemengde Commissie Pakistan-EG in het kader van de samenwerkingsovereenkomst tussen Pakistan en de EG op 24 mei 2007 in Islamabad, waar beide partijen zich ertoe hebben verbonden een brede formele politieke dialoog op gang te brengen, en hun nauwe samenwerking bij een breed spectrum aan regionale en internationale vraagstukken hebben bevestigd, – gezien het feit dat er voor later dit jaar parlementsverkiezingen, provinciale verkiezingen en presidentsverkiezingen op het programma staan, – gezien het bezoek van de SAARC-delegatie van het Parlement aan Pakistan in december 2006 en de ontmoeting met generaal Musharraf in Lahore, – onder verwijzing naar zijn vroegere resoluties over mensenrechten en democratie in Pakistan, in het bijzonder die van 10 februari 2004 (2) en 22 april 2004 (3) , – gelet op artikel 103, lid 4 van zijn Reglement, A. overwegende dat de bestorming van de Rode Moskee in Islamabad een groot aantal levens heeft geëist; B. overwegende dat de botsingen in en rond de Rode Moskee een duidelijk bewijs waren van de gevaren die uitgaan van de radicale islamitische beweging, waartegen president Musharraf wellicht niet snel en kordaat genoeg heeft opgetreden, C. overwegende dat het politieke systeem in Pakistan door een reeks grondwettelijke wijzigingen tijdens de regering-Musharraf ingrijpend is gewijzigd, waardoor het mogelijk is geweest het regeringsstelsel om te vormen van een parlementair in een presidentieel systeem, waar de president de macht heeft beslissingen van het parlement naast zich neer te leggen of het heen te zenden, D. overwegende dat de strijdkrachten en de geheime dienst een te sterke invloed blijven uitoefenen op politiek, regering en economie van Pakistan, hetgeen haaks staat op het beginsel van de routekaart voor het herstel van de democratie, in het kader waarvan het de bedoeling was dat de macht door de strijdkrachten zou worden teruggegeven aan een burgerlijk bestuur, E. overwegende dat de recente gebeurtenissen, waaronder de schorsing op 9 maart 2007 van opperrechter Iftikhar Mohammad Chaudhry op grond van tot dusver niet bewezen beschuldigingen van wangedrag, en de aanhoudende protesten van de bevolking naar aanleiding van deze actie, het nog dringender nodig hebben gemaakt dat de kwestie van de democratie en de rechtsstaat in Pakistan aan de orde wordt gesteld, F. overwegende dat de regering van de Verenigde Staten de druk op Pakistan heeft opgevoerd omdat het heeft nagelaten het terrorisme stevig aan te pakken, G. overwegende dat de Europese Unie aanzienlijke steun verleent aan Pakistan voor armoedebestrijding, gezondheidsvoorlichting en openbaar onderwijs, 1. spreekt zijn solidariteit uit met het Pakistaanse volk, dat het slachtoffer is van het geweld dat door gewapende extremisten wordt gepleegd; is diep bezorgd over de berichten dat een aantal mensen mogelijk in de Rode Moskee gegijzeld werden; erkent de uitdaging die de bezetting voor de Pakistaanse regering inhield; uit zijn diepe bezorgdheid over het nog onbekende aantal slachtoffers en spreekt zijn steun uit voor de inspanningen om de verantwoordelijken voor de rechtbank te brengen; 2. verzoekt de regering van Pakistan weer een democratisch regeringsstelsel in te voeren door tegen het eind van het jaar vrije, eerlijke en democratische verkiezingen te houden en waarschuwt tegen het opleggen van de staat van beleg en andere maatregelen die de vrijheid van meningsuiting, vereniging, vergadering of de bewegingsvrijheid verstikken; 3. moedigt president Musharraf ertoe aan de bestaande grondwet te eerbiedigen door de nieuwe volksvertegenwoordigingen in staat te stellen presidentsverkiezingen te houden, en afstand te doen van zijn functie als opperbevelhebber van het leger, waarmee hij eerder in een toezegging aan de EU akkoord was gegaan; 4. verzoekt de Pakistaanse strijdkrachten vrije en eerlijke verkiezingen toe te staan en ook politieke leiders in ballingsschap de gelegenheid te bieden naar Pakistan terug te keren en zich kandidaat te stellen; dringt aan op maatregelen ter beperking van de invloed van de strijdkrachten en andere gewapende groepen op het politieke en democratische proces; 5. spreekt zijn waardering uit voor het feit dat de EU de parlementsverkiezingen in Pakistan begeleidt en dat het Parlement zal deelnemen aan de waarnemingsmissie; is echter verontrust over enkele aspecten in de aanloop naar deze verkiezingen, met name: 6. roept de Raad en de Commissie ertoe op president Musharraf de duidelijke boodschap over te brengen dat een overgang naar een civiel bestuur door middel van versterking van de democratische instellingen en processen de enige aanvaardbare weg is om uit de huidige crisis te komen; 7. dringt er bij de Raad en de Commissie op aan zich krachtig op te stellen bij de verdediging van alle in de samenwerkingsovereenkomst verankerde beginselen, met name de clausule over democratie en mensenrechten; verwelkomt de ministeriële bijeenkomst van 8 februari 2007 en de vergadering van de Gemengde Commissie Pakistan-EG van 24 mei 2007 als positieve stappen op weg naar hechtere betrekkingen tussen de EU en Pakistan; onderstreept dat de betrekkingen tussen de EU en Pakistan gebaseerd zijn op de beginselen die in de samenwerkingsovereenkomst zijn neergelegd: het nastreven van democratie, vrede en stabiliteit, ontwikkeling, de bevordering van de handelsbetrekkingen, o.a. in Zuid-Azië via regionale samenwerking, en inachtneming van de mensenrechten; roept op tot een intensieve politieke dialoog over deze kwesties; 8. betreurt de schorsing van opperrechter Chaudhry van het Hooggerechtshof in verband met beschuldigingen van vermeend wangedrag, hetgeen in brede kring wordt beschouwd als een poging van de Pakistaanse regering om in een verkiezingsjaar de controle te houden over de rechterlijke macht; wenst dat de onafhankelijkheid van de rechterlijke macht en de rechtsstaat worden geëerbiedigd; dringt er bij de Pakistaanse regering op aan de noodzakelijke stappen te nemen om de huidige negatieve tendens op dit gebied te keren en af te zien van elke politieke inmenging in de zaak die momenteel voor het Hooggerechtshof dient; neemt kennis van de sterke solidariteit die de gehele juridische stand in Pakistan heeft getoond; 9. betreurt ten diepste de dood van 41 burgers tijdens politieke demonstraties in Karachi op 12 mei 2007; veroordeelt het gebruik van geweld voor politieke doeleinden, of het nu uitgaat van aan de regering gelieerde troepen, of van leden van politieke partijen van de oppositie; 10. is evenzeer bezorgd over berichten dat drie Chinese arbeiders zijn doodgeschoten door vermeende islamitische militanten in Peshawar, een daad die mogelijk verband houdt met het beleg van de Rode Moskee; 11. veroordeelt alle pogingen van de Pakistaanse regering om de vrijheid van de media te beknotten door de invoering van wijzigingen in omroepvergunningen, beperking van rechtstreekse uitzendingen van gebeurtenissen die buiten plaatsvinden en het uitvaardigen van richtsnoeren voor media en omroeporganisaties; veroordeelt alle vormen van bedreiging, dwang en intimidatie van journalisten en omroepmedewerkers; 12. is verontrust over de talrijke "verdwijningen" waarvoor een aanzienlijke hoeveelheid bewijsmateriaal bestaat en waarbij terreurverdachten, journalisten, studenten, leden van nationalistische bewegingen uit Balochistan en andere politieke activisten betrokken zijn, en wijst er met klem op dat ontvoeringen, standrechtelijke executies en gevangenzetting zonder proces indruisen tegen de beginselen van het volkenrecht, waaronder het recht op leven en een behoorlijke proces; 13. is verheugd over de Europese consensus over ontwikkeling (4) en de duidelijke toezegging van de EU om zich te richten op landen waar sprake is van conflicten of een kwetsbare staat, en over haar even duidelijke verbintenis om de millenniumdoelstellingen voor ontwikkeling te verwezenlijken, ook op het gebied van onderwijsbeleid; verzoekt de Pakistaanse regering om een aanzienlijke verhoging van de financiële steun om in het hele land, met inbegrip van de tribale gebieden, een openbaar onderwijsstelsel met een breed curriculum op te zetten en te ontwikkelen; roept de Pakistaanse regering op om haar toezeggingen na te komen en echte controle uit te oefenen op de koranscholen die momenteel door extremisten worden gecontroleerd; 14. neemt met verontrusting kennis van de aanhoudende meldingen over onderdrukking van godsdienstige minderheden en het gebruik van de wetten inzake godslastering tegen godsdienstige minderheden; 15. is bezorgd dat president Musharraf weliswaar op internationaal niveau heeft toegezegd het terrorisme en het extremisme aan te pakken, maar dat de binnenlandse politieke allianties tussen regering, leger en religieuze fundamentalisten een belemmering kunnen vormen voor het vermogen van de regering om de kwestie van extremisme en fundamentalisme aan te pakken; dringt er bij de Pakistaanse regering op aan onmiddellijk doeltreffende stappen te ondernemen om te voorkomen dat een politieke beweging of gewapende krachten het Pakistaanse grondgebied als toevluchtsoord gebruiken en als uitvalsbasis voor operaties in Afghanistan; 16. is bezorgd over de toenemende instabiliteit en de verspreiding van met oproer verband houdend geweld in de tribale gebieden en met name in Waziristan en neemt in het bijzonder kennis van een aantal zelfmoordaanslagen, waaronder een moordaanslag op de minister van Binnenlandse Zaken in Peshawar op 28 april 2007; roept de Pakistaanse regering op het tij te keren door de rechtsstaat te ondersteunen en te stimuleren dat de politieke en burgerrechten ook naar dit gebied worden uitgebreid; 17. roept op tot een versterkte dialoog met provinciale en lokale leiders over de mogelijkheid van grotere autonomie voor de provincies en betere behartiging van de belangen van de provincies op nationaal niveau; veroordeelt het repressieve beleid van de Pakistaanse regering in Balochistan, waar de roep om grotere provinciale autonomie en meer regionale zeggenschap over de aanzienlijke natuurlijke hulpbronnen van dit gebied aanhoudt; 18. verzoekt de Pakistaanse regering de aanbevelingen van het Pakistaanse Hooggerechtshof ten uitvoer te leggen en de grondrechten en politieke vrijheden ook in de noordelijke gebieden toe te passen; 19. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de regeringen en parlementen van de lidstaten en de regering en het parlement van Pakistan. Het Europees Parlement , – gelet op de conclusies van het Voorzitterschap van de Europese Raad van Thessaloniki van 19-20 juni 2003, waarin alle westelijke Balkanlanden is toegezegd dat zij op lange termijn tot de Europese Unie kunnen toetreden, – gezien het besluit van de Europese Raad van 16 december 2005 om de voormalige Joegoslavische Republiek Macedonië de status van kandidaat-lidstaat van de EU toe te kennen, en de conclusies van de Europese Raad van 15-16 juni 2006 en 14-15 december 2006, – gezien de conclusies van de tweede bijeenkomst van de Stabilisatie- en Associatieraad tussen de EU en de voormalige Joegoslavische Republiek Macedonië van 18 juli 2005 en van de derde bijeenkomst van deze Raad van 11 december 2006, – gelet op Besluit 2006/57/EG van de Raad van 30 januari 2006 inzake de beginselen, prioriteiten en voorwaarden die zijn opgenomen in het Europees Partnerschap met de voormalige Joegoslavische Republiek Macedonië en tot intrekking van Besluit 2004/518/EG (1) , – gelet op het voortgangsverslag van 2006 van de Commissie over de voormalige Joegoslavische Republiek Macedonië (SEC(2006)1387), – onder verwijzing naar zijn resolutie van 13 december 2006 over de mededeling van de Commissie over de uitbreidingsstrategie en de belangrijkste uitdagingen voor 2006-2007 (2) , – gezien de aanbevelingen van de Gemengde Parlementaire Commissie EU-voormalige Joegoslavische Republiek Macedonië van 29-30 januari 2007, – gelet op artikel 45 van zijn Reglement, – gelet op het verslag van de Commissie buitenlandse zaken ( A6-0214/2007 ), A. overwegende dat verdere uitbreiding van de Europese Unie geen doel op zich is, dat van lidstaten een strikte naleving van de Kopenhagen-criteria wordt verlangd en dat iedere kandidaat-lidstaat op zijn eigen merites zal worden beoordeeld, B. overwegende dat de voormalige Joegoslavische Republiek Macedonië met goed resultaat betrokken is geweest bij onderhandelingen die mede de relatie tot de Europese Unie betreffen, zoals de Stabilisatie en Associatieovereenkomst (SAA), de Centraal Europese Vrijhandelsassociatie (CEFTA), de inspanningen van de Europese Unie met betrekking tot het op vreedzame wijze overbruggen van binnenlandse meningsverschillen in 2001 en de voorbereidingen voor de omzetting van het EU-acquis in de periode tot 2011, C. overwegende dat sinds de toekenning van de status van kandidaat-lidstaat van de EU op 16 december 2005 nog geen begin is gemaakt met de toetredingsonderhandelingen met de voormalige Joegoslavische Republiek Macedonië, D. overwegende dat de beginselen van de kaderovereenkomst van Ohrid van 13 augustus 2001 inmiddels in het grondwettelijk en wettelijk kader van het land zijn verankerd, maar dat een niet-aflatende inspanning nodig is om de bepalingen van deze overeenkomst volledig ten uitvoer te leggen, met name wat betreft de voortzetting van het decentraliseringsproces en de gelijke vertegenwoordiging van niet-majoritaire gemeenschappen op nationaal en lokaal niveau, E. overwegende dat de conclusies van het voorzitterschap van de Europese Raad van Thessaloniki van 19-20 juni 2003 diens vastberadenheid bevestigden om volledige en doelgerichte steun te verlenen aan het Europees perspectief van de westelijke Balkanlanden, die een integrerend bestanddeel van de EU zullen worden zodra zij aan de vastgestelde criteria voldoen, F. overwegende dat het welslagen van de bevordering van economische hervormingen uiteindelijk alleen verzekerd is indien allereerst politieke consensus en interetnisch vertrouwen kunnen worden bereikt, G. overwegende dat de conclusies van het voorzitterschap van de Europese Raad van Brussel van 14-15 december 2006 vermeldden dat de EU haar verplichtingen ten opzichte van de bij het uitbreidingsproces betrokken landen zal nakomen, en bevestigden dat de vooruitgang van elk land op weg naar Europese integratie afhankelijk is van zijn inspanningen om te voldoen aan de criteria van Kopenhagen en de voorwaarden van het stabilisatie- en associatieproces, H. overwegende dat de door alle ministers van Buitenlandse Zaken van de Europese Unie en de landen van de westelijke Balkan in Salzburg op 11 maart 2006 unaniem aangenomen EU/Westelijke Balkan-verklaring het belang bevestigt van goede nabuurschapsbetrekkingen en van de noodzaak om voor alle partijen aanvaardbare oplossingen te vinden voor lopende kwesties met buurlanden, 1. is verheugd over de vooruitgang die de voormalige Joegoslavische Republiek Macedonië sinds zijn verzoek om toetreding tot de Europese Unie heeft geboekt op weg naar de vervulling van de politieke criteria van Kopenhagen en bij de omzetting van de aanbevelingen van het Europees Partnerschap 2004, de tenuitvoerlegging van de bepalingen van de Stabilisatie- en Associatieovereenkomst en de beantwoording aan de eisen van het stabilisatie- en associatieproces; wijst erop dat de dynamiek van de hervormingen moet worden gehandhaafd en dat de aangenomen wetgeving nu naar behoren en snel moeten worden uitgevoerd, met name op het gebied van de politie, het rechtswezen, het openbaar bestuur en de bestrijding van corruptie, teneinde een daadwerkelijke markteconomie te ontwikkelen, economische groei en werkgelegenheid te stimuleren en het bedrijfsklimaat te verbeteren; 2. beklemtoont dat het begin van toetredingsonderhandelingen zal afhangen van de in dit verband geboekte vooruitgang; moedigt alle betrokkenen aan om het momentum te handhaven en benadrukt dat zowel de regering als de oppositie moeten voortgaan met het uitvoeren van de hervormingen die voor de integratie in de EU vereist zijn; 3. prijst de regering van de voormalige Joegoslavische Republiek Macedonië voor haar medewerking op het gebied van het Gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid (GBVB) en het Europese veiligheids- en defensiebeleid (EVDB), met name voor haar deelname aan de EU-missie ALTHEA en haar bereidheid om een bijdrage te leveren tot de ontwikkeling van EVDB-capaciteiten en tot toekomstige civiele en militaire crisisbeheersingsmissies onder de leiding van de EU; 4. stelt met tevredenheid vast dat na het binnenlandse conflict van 2001 in goede samenwerking met de EU middels de Ohrid-kaderovereenkomst oplossingen zijn gevonden voor het in gelijkwaardigheid vreedzaam samenleven van alle inwoners, ongeacht hun etnische achtergrond, door middel van versterking van het gebruik van minderheidstalen in het bestuur en onderwijs, door gemeentelijke herindeling en door middel van de toepassing van het beginsel van dubbele meerderheid (Badinter-beginsel) dat in de parlementaire besluitvorming de positie van niet-majoritaire gemeenschappen beschermt; wijst erop dat in 2007 overeenstemming is bereikt over de nationale feestdagen van de verschillende etnische en religieuze groepen; 5. benadrukt dat de kaderovereenkomst van Ohrid het land heeft veranderd door de volledige erkenning van het multi-etnische en multiculturele karakter ervan, zodat aan een centraal deel van de politieke Kopenhagen-criteria voor toetreding tot de EU is voldaan; wijst erop dat de naleving van letter en geest van de overeenkomst van cruciaal belang blijft voor het voortschrijden van het land op de weg naar de toetreding tot de EU; benadrukt nogmaals dat het Badinter-beginsel volledig in acht moet worden genomen en dat alle partijen de met zoveel nationale inspanningen opgebouwde democratische instellingen dienen te eerbiedigen en binnen het kader daarvan dienen te opereren; 6. benadrukt dat het Badinter-beginsel, zoals vastgelegd in de Grondwet van de voormalige Joegoslavische Republiek Macedonië, is bedoeld als middel voor dialoog en consensus in een multi-etnische staat; betreurt dat begin 2007, uit onvrede over de toepassing van het Badinter-beginsel, de grootste Albanese oppositiepartij alle parlementaire werkzaamheden heeft gestopt; is verheugd dat het overleg tussen de regering en de oppositie geresulteerd heeft in een overeenkomst over de lijst van wetten die met toepassing van het Badinter-beginsel moeten worden goedgekeurd, het gebruik van het Albanees in overheidsinstellingen, de socialezekerheidsstatus van voormalige Albanese guerillastrijders en de samenstelling van het Comité inzake interetnische betrekkingen, waardoor alle gekozen leden in staat worden gesteld hun parlementaire taken te hervatten en politieke verantwoordelijkheid te tonen; bepleit dat, na het uitvoeren van de overeenkomst, op zo kort mogelijke termijn de in 2005 toegekende status van kandidaat-lidstaat van de EU zal worden aangevuld met de daadwerkelijke start van toetredingsonderhandelingen; roept ten slotte alle partijen op te blijven proberen hun geschillen via dialoog op te lossen en gezamenlijk de hervormingsagenda door te voeren die essentieel is voor de Europese vooruitzichten van het land; 7. uit zijn ongenoegen over het boycotten van parlementaire activiteit en wijst erop dat dergelijke praktijken onverenigbaar zijn met de goed functionerende parlementaire instellingen waarover alle kandidaat-lidstaten en alle landen die tot de EU willen toetreden dienen te beschikken; 8. herinnert eraan dat de consistente toepassing van het Badinter-beginsel garant staat voor een voortzetting van de interetnische samenwerking en op vertrouwen gebaseerde betrekkingen tussen alle partijen; betreurt in dit verband het recente geval van de stemming over de amendementen op de omroepwet, waarbij weliswaar de wet zelf in overeenstemming met het Badinter-beginsel werd aangenomen, maar de amendementen slechts bij eenvoudige meerderheid werden goedgekeurd; dringt aan op het behoud en de consequente toepassing van de in de wet van november 2005 vastgelegde onafhankelijkheid van de publieke omroep, die - anders dan de voorafgaande situatie van politieke inmenging - voldoet aan de Europese medianormen; 9. beveelt het land aan om te leren van Europese beste praktijken in bestuur en onderwijs die rekening houden met etnische en linguïstische verschillen; roept daarnaast op tot verdere overeenstemming over de wijze waarop de twee grootste etnische gemeenschappen en de verschillende minderheden op een gelijkwaardige en harmonieuze wijze met elkaar kunnen samenleven; roept er in dit verband toe op de grondwettelijke bepalingen ter waarborging van een gelijke vertegenwoordiging van minderheidsgemeenschappen in het openbaar bestuur volledig ten uitvoer te leggen; 10. vestigt de aandacht op het feit dat specifieke en urgente maatregelen moeten worden getroffen om de situatie van de Roma te verbeteren met behulp van de nationale strategie inzake de Roma, waarbij de goed ontwikkelde maatschappelijke organisaties van de Roma als belangrijkste partner dienen te worden betrokken; is van oordeel dat het combineren van overheidsfondsen met fondsen van het instrument voor pretoetredingssteun (3) en de institutionele erkenning van de Roma Adviesgroep zou moeten bijdragen aan de verbetering van de sociale integratie van de Roma in de voormalige Joegoslavische Republiek Macedonië; 11. herinnert eraan dat in Europa verschillende staten bestaan waarvan de naam samenvalt met die van een deel van het grondgebied van een buurstaat en dat elke staat in vrijheid zijn naam kiest; juicht toe dat de voormalige Joegoslavische Republiek Macedonië zijn nationale vlag heeft veranderd en de grondwet heeft gewijzigd om te bevestigen dat het geen aanspraak maakt op het grondgebied van buurlanden; betreurt de recente naamswijziging van de nationale luchthaven in "Alexander de Grote"; 12. betreurt dat sinds de toelating van de voormalige Joegoslavische Republiek Macedonië tot de VN in 1993, bij welke gelegenheid ten behoeve van de internationale erkenning de voorlopige benaming "voormalige Joegoslavische Republiek Macedonië" werd gebruikt, en sinds het interim-akkoord van 13 september 1995 nog geen overeenstemming is bereikt met buurstaat Griekenland; spoort de voormalige Joegoslavische Republiek Macedonië en Griekenland aan om de gesprekken over deze kwestie onder auspiciën van de VN zo snel mogelijk succesvol af te ronden; roept de Raad op deze onderhandelingen te faciliteren; 13. wijst er in dit verband op dat een aantal landen waaronder de VS, de Russische Federatie en China, alsmede bepaalde lidstaten van de EU de voormalige Joegoslavische Republiek Macedonië reeds onder zijn grondwettelijke naam hebben erkend, herinnert eraan dat een aantal van die landen herhaaldelijk heeft gesteld de mogelijke resultaten van onderhandelingen over de naamkwestie onder auspiciën van de VN te zullen accepteren; is van mening dat, overeenkomstig de bepalingen van het interim-akkoord van 1995, de naamkwestie geen obstakel vormt voor het openen van onderhandelingen voor toetreding tot de EU en dat de integratie van het land in de EU net als in het geval van alle andere kandidaat-lidstaten uitsluitend zal afhangen van de vervulling van de criteria van Kopenhagen, de voorwaarden van het kader van stabilisatie en associatie en de capaciteit van de EU om nieuwe landen op te nemen; 14. constateert dat de speciale afgezant van de Verenigde Naties, Matthew Nimitz, openlijk heeft verklaard dat hij binnenkort zijn inspanningen zal hervatten om zo spoedig mogelijk te komen tot een wederzijds acceptabele oplossing van de kwestie, en dat hij heeft verzocht om duidelijke steun voor zijn inspanningen; 15. wijst erop dat het interim-akkoord van 1995 tot een aanzienlijke verbetering in de bilaterale betrekkingen tussen de voormalige Joegoslavische Republiek Macedonië en Griekenland heeft geleid en dat het voor beide partijen verplichtingen en rechten bevat, waaronder bepalingen bevat betreffende het lidmaatschap van de voormalige Joegoslavische Republiek Macedonië van internationale, multilaterale en regionale organisaties en instellingen; 16. constateert verder dat de reikwijdte van de economische betrekkingen tussen de twee landen sinds de sluiting van het interim-akkoord van 1995 significant is toegenomen, in die zin dat Griekenland de grootste buitenlandse investeerder in de voormalige Joegoslavische Republiek Macedonië is, terwijl zij ook hun handelsbetrekkingen aanzienlijk hebben uitgebreid; 17. is verheugd over de constructieve opstelling van de voormalige Joegoslavische Republiek Macedonië met betrekking tot de toekomstige status van Kosovo; betreurt dat in afwachting van de toekomstige status van Kosovo geen nieuwe grensafbakening heeft kunnen plaatsvinden; vertrouwt dat over deze technische kwestie zeer spoedig overeenstemming zal worden bereikt en juicht toe dat de betrokken boeren kunnen blijven beschikken over die delen van hun land die aan de andere kant van de grens liggen; 18. wijst op de wenselijkheid van de goedkeuring van maatregelen ter vergemakkelijking van het grensverkeer met Kosovo, om zo de samenwerking op het gebied van onderwijs, cultuur en werk te versterken en familierelaties in stand te houden; 19. dringt er bij de autoriteiten van de voormalige Joegoslavische Republiek Macedonië op aan de regionale samenwerking en de ontwikkeling van goede nabuurschapsbetrekkingen te bevorderen; 20. is in dit verband ingenomen met de rol van de voormalige Joegoslavische Republiek Macedonië op het gebied van regionale samenwerking, met zijn inzet voor de ontwikkeling van bilaterale betrekkingen en met zijn actieve rol in regionale samenwerkingsprocessen zoals de totstandbrenging van de Regionale Samenwerkingsraad, de CEFTA, het Energiegemeenschapsverdrag en het gemeenschappelijk Europees luchtruim; 21. wijst op de noodzaak om de waterkwaliteit van de rivier Vardar, waarop het grootste deel van het land afwatert en die zich op Grieks grondgebied voortzet als Axíos, te beschermen tegen de verontreiniging die wordt veroorzaakt door industrie en stedelijke woongebieden; 22. dringt aan op verbetering en behoud van de waterkwaliteit en het waterpeil in de grensmeren Ohridsko Ezero, Prespansko Ezero en Dojransko Ezero en goede afspraken daarover met de buurstaten Albanië en Griekenland; 23. wijst op de noodzaak om de algemene houding ten opzichte van het milieu te verbeteren, onder andere door illegale stort langs wegen, rivieroevers en bosranden tegen te gaan door middel van een zo veel mogelijk gescheiden inzameling van afval; 24. verzoekt de autoriteiten van de voormalige Joegoslavische Republiek Macedonië de aanpassing aan de milieuwetgeving en de milieunormen van de EU voort te zetten en de geldende wetgeving toe te passen en te handhaven; 25. herinnert eraan dat alle EU-lidstaten zowel vrijheid van godsdienst als vrijheid van vereniging in religieuze organisaties garanderen; 26. benadrukt dat speciale aandacht moet worden besteed aan mensenhandel en dat het in de strijd tegen de internationale georganiseerde misdaad noodzakelijk wordt de regionale samenwerking, onder meer via het Zuid-Europese samenwerkingsinitiatief, te versterken; 27. spreekt zijn ernstige bezorgdheid uit over het feit dat er nog steeds sprake is van een extreem hoge werkloosheid en verzoekt de regering met het oog op de enorme uitdagingen op dit terrein een doeltreffend beleid te ontwikkelen ter bestrijding van verarming en sociale tegenstellingen; onderstreept de noodzaak van het gelijkberechtigd naast elkaar kunnen bestaan van verschillende vakcentrales, en wijst erop dat de huidige verplichting voor vakbonden om 33% van de betrokken werknemers te organiseren voordat zij contractpartner kunnen zijn, ertoe leidt dat hun actuele ledentallen door belanghebbenden voortdurend in twijfel trekken worden getrokken; 28. beveelt aan dat bij de verdeling van overheidsmiddelen en Europese gelden rekening wordt gehouden met bestaande regionale en etnische ongelijkheden; is van mening dat de bestaande regionale en etnische verschillen moeten worden verkleind door toepassing van de beginselen van solidariteit en samenhang, teneinde een versnelde ontwikkeling van onderontwikkelde regio's te bewerkstelligen; 29. gaat ervan uit dat toelating van buitenlandse banken dient te berusten op voor eenieder gelijke criteria, zoals het voldoen aan wettelijke eisen op het gebied van valutaverkeer, belastingen en consumentenbescherming, en verwerpt begunstiging van bepaalde bedrijven of van de staten waarin zij hun hoofdzetel hebben; 30. herinnert eraan dat de opbouw van een moderne grensoverschrijdende infrastructuur een belangrijke impuls en garantie vormt voor de stabiliteit en welvarendheid van de gehele Zuid-Europese regio en wijst derhalve op het belang van het behoud en de verbetering van het spoorwegnet, het binnenlandse spoorverkeer en de transitfunctie tussen Griekenland en een groot aantal andere EU-lidstaten; juicht het herstel van de spoorverbinding met Kosovo toe en betreurt het gebrek aan vooruitgang inzake de geplande rechtstreekse spoorverbinding met Bulgarije en ziet uit naar verdere vooruitgang wat betreft de Europese vervoerscorridors VIII en X; 31. acht het ongewenst dat ambtenaren bij regeringswisselingen hun functie verliezen of worden gestimuleerd om te vertrekken en verwacht in het bijzonder dat ambtenaren die speciaal zijn opgeleid om te kunnen voldoen aan de vereisten van het EU-acquis hun werk voortzetten; 32. wijst er nogmaals op dat van de autoriteiten onderzoek wordt verlangd naar de omstandigheden waaronder de Duitse staatsburger Khaled El-Masri in 2003 werd ontvoerd naar Afghanistan en van de voormalige Joegoslavische Republiek Macedonië op openbaarmaking van de resultaten daarvan; dringt er bij het nationale parlement op aan om zo spoedig mogelijk een enquêtecommissie in te stellen om deze aangelegenheid uit te diepen, en om volledige medewerking te verlenen aan het onderzoek van het Duitse parlement, teneinde de waarheid aan het licht te brengen; 33. is verheugd over de parafering van de visum- en overnameovereenkomsten met de EU als voorlopige stap op weg naar een visumvrije regeling voor verkeer op basis van wederkerigheid en verzoekt de Commissie om hiertoe een routeplan voor de verhoging van de mobiliteit op te stellen, met inbegrip van een sterkere deelname aan projecten voor levenslang leren en culturele uitwisseling, en de regering van de voormalige Joegoslavische Republiek Macedonië om zich te blijven inzetten om aan de Europese normen op het gebied van justitie, vrijheid en veiligheid te voldoen; juicht de invoering van de nieuwe paspoorten met biometrische veiligheidskenmerken door de voormalige Joegoslavische Republiek Macedonië toe; neemt kennis van de moeilijkheden die de burgers van de voormalige Joegoslavische Republiek Macedonië ondervinden vanwege het niet erkennen van haar paspoorten door een lidstaat van de EU; herinnert eraan dat deze kwestie aan de orde is gesteld en in detail is besproken tijdens de onderhandelingen over het akkoord betreffende het verlenen van visa; wijst erop dat een gezamenlijke verklaring is goedgekeurd en bij de geparafeerde tekst is gevoegd; verzoekt alle betrokken partijen terstond overeenkomstig genoemde verklaring te handelen zodra aan de voorwaarden voor de tenuitvoerlegging ervan is voldaan; 34. wijst op de nuttige lering die kan worden getrokken uit de eerdere onderhandelingen met Slovenië en Kroatië, die dezelfde gemeenschappelijke wetten en praktijkervaringen uit voormalig Joegoslavië hebben geërfd; onderstreept het duidelijke vooruitzicht van de voormalige Joegoslavische Republiek Macedonië op EU-lidmaatschap en wenst dat de onderhandelingen daarover zo spoedig mogelijk beginnen; 35. roept de nieuwe lidstaten op een actieve rol te spelen bij de inspanningen die de voormalige Joegoslavische Republiek Macedonië zich getroost op weg naar toetreding tot de Europese Unie en het land te laten profiteren van hun ervaringen met hervormingen; 36. betreurt het feit dat de voormalige Joegoslavische Republiek Macedonië een bilateraal immuniteitsverdrag met de VS heeft ondertekend waardoor Amerikaanse burgers en militairen buiten de jurisdictie van het Internationaal Strafhof (ICC) vallen; wijst erop dat het ICC een hoeksteen van het internationaal recht vormt en dat het Statuut van Rome krachtig wordt gesteund door de EU; roept de regering van de voormalige Joegoslavische Republiek Macedonië in dit verband op naar een manier te zoeken om die bilaterale overeenkomst, die de effectiviteit van het ICC beperkt, te beëindigen; 37. herhaalt de doelstelling van een volwaardig EU-lidmaatschap van de voormalige Joegoslavische Republiek Macedonië en alle andere landen van de westelijke Balkan, in overeenstemming met de agenda van Thessaloniki; is van mening dat de belofte van toetreding tot de EU gestand moet worden gedaan teneinde de stabiliteit en de vrede in de regio te kunnen consolideren; 38. is van oordeel dat het onderwijs- en opleidingsstelsel, de investeringen in menselijk kapitaal en de toegang van de bevolking tot het internet moeten worden verbeterd om aan de behoeften van de samenleving te beantwoorden; 39. verzoekt zijn voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie, alsmede aan regeringen en de parlementen van de lidstaten, de regering en het parlement van de voormalige Joegoslavische Republiek Macedonië en de andere kandidaat-lidstaten en aan de Secretaris-Generaal van de VN. Het Europees Parlement , – onder verwijzing naar zijn resoluties van 20 juni 2007 over de Millenniumdoelstellingen voor ontwikkeling – halverwege (1) , van 23 mei 2007 over economische partnerschapsovereenkomsten (2) , en van 30 november 2006 over AIDS (3) , – gezien het voorstel voor een besluit van de Raad tot aanvaarding, namens de Europese Gemeenschap, van het Protocol tot wijziging van de Overeenkomst inzake de handelsaspecten van de intellectuele eigendom (TRIPS), ondertekend te Genève op 6 december 2005 ( COM(2006)0175 ), – gezien Verordening (EG) nr. 816/2006 van 17 mei 2006 van het Europees Parlement en de Raad betreffende de verlening van dwanglicenties voor octrooien op de vervaardiging van farmaceutische producten voor uitvoer naar landen met volksgezondheidsproblemen (4) , – gezien de Overeenkomst inzake de handelsaspecten van de intellectuele eigendom ("TRIPS-overeenkomst") aangenomen in Marrakesh op 15 april 1994, – gezien de Verklaring van Doha over de TRIPS-overeenkomst en de volksgezondheid, die op 14 november 2001 door de ministerconferentie van de Wereldhandelsorganisatie (WTO) goedgekeurd is ("Verklaring van Doha") (5) , – gezien het besluit van 30 augustus 2003 van de algemene raad van de WTO ("WTO-besluit") aangenomen in uitvoering van punt 6 van de Verklaring van Doha, – gezien het Protocol tot wijziging van de Overeenkomst inzake de handelsaspecten van de intellectuele eigendom (TRIPS), ondertekend te Genève op 6 december 2005 ("Protocol"), – gelet op artikel 108, lid 5 van zijn Reglement, A. overwegende dat meer dan 95 % van de 39,5 miljoen mensen ter wereld die aan aids/hiv lijden, in ontwikkelingslanden wonen, vooral in Afrika, en dat de wereld naar schatting 15 miljoen wezen als gevolg van hiv/aids telt, waarvan 12,3 miljoen in Afrika ten zuiden van de Sahara, B. overwegende dat vóór de inwerkingtreding van de TRIPS-overeenkomst in 1994 sommige ontwikkelingslanden met een middeninkomen steeds beter in staat waren om tegen geringe kosten generieke geneesmiddelen te produceren, en dat zelfs zeer arme landen de mogelijkheid begonnen te krijgen om tegen geringe kosten generieke geneesmiddelen op de wereldmarkt te kopen, ongeacht of de producten nog onder octrooi stonden of niet, C. overwegende dat de Verklaring van Doha de zogenaamde flexibiliteiten in de TRIPS-overeenkomst bekrachtigt en verder uitbreidt met behulp van juridische hefbomen, die landen die niet de mogelijkheden hebben om generieke substituten voor dure geoctrooieerde medicijnen onder dwanglicenties voor de binnenlandse markt te vervaardigen, in staat stelt om geneesmiddelen in te voeren uit landen die hen kunnen en willen helpen zonder inmenging van de octrooihouders, D. overwegende dat die oplossing, aanvankelijk neergelegd in een ontheffingsclausule die bekend staat als het WTO-besluit, een permanent karakter kan krijgen in de vorm van een protocol bij de TRIPS-overeenkomst, waarvan de goedkeuring momenteel bij het Parlement in behandeling is, E. overwegende dat artikel 30 van de TRIPS-overeenkomst bepaalt dat de leden kunnen voorzien in beperkte uitzonderingen op de door een octrooi verleende exclusieve rechten, mits de uitzonderingen niet op onredelijke wijze strijdig zijn met de normale exploitatie van het octrooi en de legitieme belangen van de houder van het octrooi niet op onredelijke wijze schaden, rekening houdend met de legitieme belangen van derden; overwegende, aangezien het hulpverlenend land de medicijnen uitvoert naar het importland, dat er geen economische gevolgen van betekenis voor de lokale markt van het exporterend land zullen zijn, F. overwegende dat tot nog toe geen enkel land de TRIPS-Raad officieel kennis gegeven heeft van zijn voornemen om gebruik te maken van het mechanisme voor de invoer van goedkopere geneesmiddelen, dat door het WTO-besluit ingesteld is, G. overwegende dat de procedurele en materiële vereisten voor de afgifte van dwanglicenties door importlanden (indien van toepassing) en exportlanden, en de voorwaarden en kennisgevingen voor de afgifte van die licenties, de belangrijkste potentiële obstakels voor de daadwerkelijke benutting van het WTO-besluit vormen, H. overwegende dat de lidstaten het WTO-besluit reeds in intern recht omgezet hebben en dat uitstel van aanvaarding van het protocol tot na 1 december 2007 bijgevolg geen juridisch vacuüm creëert, I. overwegende dat de Europese Unie uitdrukkelijk moet streven naar volledige toepassing van de flexibiliteiten van de TRIPS-overeenkomst in de ontwikkelingslanden, zoals erkend in de Verklaring van Doha "ter bevordering van de beschikbaarheid van medicijnen voor iedereen", J. overwegende dat de uitvoeringsverordening van het WTO-besluit nauwelijks aandacht besteedt aan kwesties als technologie-overdracht en capaciteitsopbouw, K. overwegende dat de Europese Unie met de onderhandelingen over economische partnerschapsovereenkomsten en andere bilaterale of regionale vrijhandelsakkoorden voorstelt om de landen van Afrika, het Caribisch gebied en de Stille Oceaan (ACS), andere arme ontwikkelingslanden en de minst ontwikkelde landen nieuwe "WTO+"-verplichtingen voor de intellectuele eigendom op te leggen, o.a. toetreding tot of aanvaarding van de verplichtingen van het Octrooisamenwerkingsverdrag (PCT) en het Verdrag inzake het octrooirecht (PLT), en overname van de bepalingen van Richtlijn 2004/48/EG van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 op de handhaving van intellectuele eigendomsrechten (6) ; dat de EU ook voorwaarden stelt voor de manier waarop de verdragsluitende partijen de uitputting van de rechten kunnen regelen, 1. onderstreept dat de toegang tot betaalbare farmaceutische producten in arme ontwikkelingslanden en de minst ontwikkelde landen van essentieel belang is om de beoogde EU-ontwikkelingsdoelstellingen te bereiken en bijdraagt tot vermindering van de armoede, verhoging van de menselijke veiligheid, verbetering van de mensenrechten en duurzame ontwikkeling; 2. is van oordeel dat het EU-beleid moet streven naar maximale beschikbaarheid van farmaceutische producten tegen betaalbare prijzen in de ontwikkelingswereld; 3. verzoekt de Raad om te erkennen dat de EU dringend aanvullende maatregelen moet treffen om de overdracht van technologie, onderzoek, capaciteitsversterking, regionale bevoorradingssystemen en hulp bij registratie aan te moedigen, om de productie van farmaceutische producten door de ontwikkelingslanden zelf te vergemakkelijken en op te voeren; 4. verzoekt de Commissie en de lidstaten om concrete financiële steun te verlenen voor de overdracht van farmaciegerelateerde technologie en capaciteitsopbouw voor de ontwikkelingslanden en de lokale productie van farmaceutische producten in alle ontwikkelingslanden, vooral de minst ontwikkelde, door ze van de verplichtingen van artikel 66, lid 2 van de TRIPS-overeenkomst te ontslaan; 5. verzoekt de Raad om zich vast te leggen op een bepaald niveau van financiering om de farmaceutische productiefaciliteiten van lokale eigenaars in ontwikkelingslanden (inclusief de minst ontwikkelde landen) te verbeteren of op te bouwen en het aandeel van de EU in de financiering van publiek-private partnerschappen die zich bezighouden met onderzoek en ontwikkeling van medicijnen van speciaal belang voor de ontwikkelingslanden, te verhogen; 6. verzoekt de Commissie om bij te dragen in de financiering van onderzoek en ontwikkeling voor tropische, verwaarloosde en armoedeziekten over een breed spectrum van plaatsen, o.a. publiek-private partnerschappen en andere mogelijke financieringsconstructies, en onderzoeksinstituten te steunen die bereid zijn om bij te dragen tot volksgezondheidsinitiatieven in die zin; 7. verzoekt de Raad om het idee te onderschrijven dat het mechanisme dat met het WTO-besluit en het Protocol bij de TRIPS-overeenkomst ontstaan is, slechts een klein deel van de oplossing van het probleem van de beschikbaarheid van betaalbare medicijnen voor de volksgezondheid vertegenwoordigt, en dat andere maatregelen om de gezondheidszorg en -infrastructuur te verbeteren, even onmisbaar zijn; 8. verzoekt de Raad om steun te verlenen aan de ontwikkelingslanden die gebruik maken van de zogenaamde flexibiliteiten in de TRIPS-overeenkomst die door de verklaring van Doha erkend zijn, zodat de landen in kwestie tegen betaalbare prijzen over de medicijnen kunnen beschikken die absoluut noodzakelijk zijn voor hun binnenlandse volksgezondheidsprogramma's; 9. moedigt de ontwikkelingslanden aan om alle middelen in te zetten die hun in de TRIPS-overeenkomst ter beschikking staan, zoals dwanglicenties en het mechanisme van artikel 30; 10. verzoekt de Raad om een gezamenlijke beleidsverklaring met het Parlement op te stellen in de zin dat het de lidstaten vrij blijft staan om in hun nationaal octrooirecht gebruik te maken van alle uitzonderingsbepalingen van de TRIPS-overeenkomst om productie en export ten behoeve van de volksgezondheid in de importerende landen toe te staan, en verzoekt de Raad ervoor te zorgen dat de Commissie zich van inmenging op dit beleidsterrein te onthoudt; 11. verzoekt de Raad zijn toezeggingen over de Verklaring van Doha na te komen en het mandaat van de Commissie te beperken in de zin dat er niet onderhandeld kan worden over farmaciegerelateerde TRIPS-plus bepalingen die van invloed zijn op de volksgezondheid en de beschikbaarheid van geneesmiddelen, zoals bescherming van gegevens, uitbreiding van octrooien en beperkingen op de gronden van dwanglicenties, in het kader van de onderhandelingen over economische partnerschapsovereenkomsten met de ACS-landen en andere bilaterale en regionale overeenkomsten met ontwikkelingslanden in de toekomst; 12. verzoekt de Commissie om bekendmaking van de bron en herkomst van uitvindingen die afgeleid zijn uit biologisch materiaal en de overeenkomstige traditionele kennis die in de ontwikkelingslanden aanwezig is, door de octrooi-aanvragers aan te moedigen, om te zorgen dat de voordelen en technologie die uit dat materiaal en die kennis gewonnen worden, eerlijk gedeeld worden met de landen die ze geleverd hebben ; 13. verzoekt de Commissie om steun te geven voor strategieën van gegroepeerde aankopen op grond van artikel 31(b) van de TRIPS-overeenkomst, en voor andere strategieën die door landen of landengroepen aangewend kunnen worden om grotere koopkracht en schaalvoordelen bij de productie van generieke geneesmiddelen tegen betaalbare prijzen te verkrijgen, en rechtstreekse investeringen in lokale productiefaciliteiten in een regio te stimuleren; 14. verzoekt de Raad om de Commissie op te dragen om het werk van de Intergouvernementele Werkgroep volksgezondheid, innovatie en intellectuele eigendom (IGWG) bij de Wereldgezondheidsorganisatie te steunen en regelmatig over de werkzaamheden van de werkgroep te rapporteren aan het Europees Parlement; 15. moedigt de farmaceutische ondernemingen aan om prijsalternatieven aan de hand van grote hoeveelheden en kleine marges na te streven, die de beschikbaarheid van geneesmiddelen kunnen verbeteren; 16. wijst erop dat namaak van medicijnen als zodanig geen kwestie van octrooi is; onderstreept dat maatregelen tegen namaak in de misdaadbestrijding (strafrecht) te zoeken zijn en in de reglementering van geneesmiddelen door de regelgevende bevoegdheden van de nationale overheden uit te breiden, en niet in krachtiger bescherming van intellectuele eigendom; 17. vraagt de minst ontwikkelde en andere arme landen om de nodige maatregelen te treffen om te voorkomen dat geneesmiddelen die onder dwanglicentie geproduceerd worden, het land verlaten, en om zeker te zijn dat de geneesmiddelen de noodlijdende plaatselijke bevolking bereiken; 18. verzoekt zijn Voorzitter om deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de regeringen van de lidstaten en de ACS-landen, de WTO en de leiding van het Joint United Nations Programme on HIV/AIDS (UNAIDS), het United Nations Development Programme (UNDP) en het United Nations Population Fund (UNFPA). Het Europees Parlement , – gelet op artikel 103, lid 2 van zijn Reglement, A. overwegende dat het Parlement begonnen is aan een proces van democratische controle op de uitvoering van Verordening (EG) nr. 1905/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 18 december 2006 tot invoering van een financieringsinstrument voor ontwikkelingssamenwerking (1) (DCI), B. overwegende dat overeenkomstig artikel 2, lid 1 van het DCI "het uitbannen van armoede in de partnerlanden (...), met inbegrip van de verwezenlijking van de millenniumdoelstellingen voor ontwikkeling" de overkoepelende doelstelling van samenwerking is van dit instrument, C. overwegende dat het Parlement drie resoluties (2) aangenomen heeft overeenkomstig artikel 81 van zijn Reglement, waarin het de Commissie aangeeft dat deze in een aantal ontwerpbeschikkingen tot vaststelling van strategiedocumenten haar uitvoeringsbevoegdheden overschreden heeft, D. overwegende dat de conclusies van de parlementaire controle op de ontwerpen van landen-, thematische en regionale strategiedocumenten aan de Commissie werden toegezonden in de vorm van een begeleidende brief (3) waarin het accent wordt gelegd op de voornaamste problemen van horizontale aard die het Parlement aan de orde wenst te stellen, en met meer dan 150 bladzijden waarin het oordeel van het Europees Parlement over de individuele strategiedocumenten wordt samengevat en de Commissie wordt verzocht specifieke informatie te verschaffen over individuele gevallen, E. overwegende dat de Commissie heeft geantwoord in de vorm van een brief d.d. 26 maart 2007 van commissarissen Ferrero-Waldner en Michel aan de Commissie ontwikkelingssamenwerking, die dient te worden beschouwd als een "geconsolideerd antwoord op zowel de brief als de resolutie" (4) , F. overwegende dat de commissarissen verklaren dat de millenniumdoelstellingen voor ontwikkeling niet kunnen worden verwezenlijkt door zich uitsluitend te richten op basisdiensten, maar terzelfder tijd hun toezegging bevestigen de doelstelling van toewijzing van 20% van de steun uit de DCI-landenprogramma's aan basis- en secundair onderwijs en eerstelijnsgezondheidszorg tegen 2009 te verwezenlijken, G. overwegende dat de Commissie voorts stelt dat samenwerking op het gebied van hoger onderwijs op zich zal bijdragen aan de vorming van een nationaal professioneel kader dat in staat is de noodzakelijke beleidsmaatregelen inzake uitroeiing van armoede en duurzame ontwikkeling te beheren en te genereren, H. overwegende dat de Commissie erop wijst dat zij aan het onderzoeken is hoe het proces van raadpleging van de diverse belanghebbenden kan worden verbeterd en dat bij de opstelling van de jaarlijkse actieprogramma's de voorgestelde maatregelen zullen worden onderworpen aan een gendereffectbeoordeling, voor zover zulks relevant is, I. overwegende dat mainstreaming van transsectorale kwesties, zoals bevordering van de mensenrechten, gendergelijkheid, democratie, behoorlijk bestuur, de rechten van het kind, van gehandicapten en van inheemse bevolkingen, milieuduurzaamheid en bestrijding van HIV/AIDS, in alle programma's dient te worden uitgevoerd, J. overwegende in artikel 25, lid 1, letter b) van het DCI wordt gesteld dat de financiering de vorm kan aannemen van begrotingssteun "als het partnerland het beheer van de overheidsuitgaven op voldoende transparante wijze controleert" en dat de Commissie "inspanningen van de partnerlanden ter ontwikkeling van de parlementaire controle- en auditcapaciteit" dient te ondersteunen, 1. verwelkomt de brief van 26 maart 2007 van de commissarissen Ferrero-Waldner en Michel aan de Commissie ontwikkelingssamenwerking, maar betreurt dat daarin geen concreet antwoord wordt gegeven op de specifieke vragen die in de brief van het Europees Parlement zijn gesteld en dat tot nu toe geen antwoord is ontvangen op de specifieke kwesties die in de conclusies van het Parlement over de individuele strategiedocumenten aan de orde zijn gesteld; 2. verzoekt de Commissie met aandrang zich verder in te zetten voor de uitroeiing van armoede en de verwezenlijking van de millenniumdoelstellingen voor ontwikkeling, met name door sterk het accent te leggen op eerstelijnsgezondheidszorg en basisonderwijs; onderstreept dat voor landen waar deze sectoren niet bij voorrang voor hulp in aanmerking komen, de Commissie gedetailleerde informatie moet verschaffen over andere donoractiviteiten, die aantoont dat het partnerland op weg is naar de verwezenlijking van de millenniumdoelstellingen voor ontwikkeling tegen het jaar 2015; 3. betreurt dat de landenstrategiedocumenten onvoldoende middelen bestemmen voor het overkoepelende DCI-doel de armoede uit te roeien en de millenniumdoelstellingen voor ontwikkeling te verwezenlijken; betreurt in het bijzonder dat het helemaal niet duidelijk is hoe de EU de "benchmark 20% van haar in het kader van de DCI-landenprogramma's verleende steun te bestemmen voor basis- en secundair onderwijs en eerstelijnsgezondheidszorg" tegen 2009 zal halen; verzoekt de Commissie met aandrang gedetailleerd aan te geven hoe zij deze verbintenis zal naleven en of in dit verband instructies zijn gegeven aan deskofficers en delegaties en een specifieke statistische basis werd vastgesteld; 4. erkent het belang van sommige niet-ontwikkelingsactiviteiten, zoals de versterking van de zichtbaarheid van de EU in het buitenland, en bepaalde acties in verband met hoger onderwijs, regionale integratie, handel en civiele luchtvaart, aangezien deze positieve effecten kunnen hebben op de betrekkingen tussen de EU en haar partnerlanden, maar herinnert eraan dat het DCI een specifiek ontwikkelingsinstrument is waarbij wettelijk voorgeschreven is dat de volledige financiering uit hoofde van de geografische programma's en minstens 90% van de financiering uit hoofde van de thematische programma's openbare ontwikkelingshulp (ODA) conform de OECD/DAC-criteria moet zijn; wijst erop dat niet-ODA-activiteiten uit andere bronnen dienen te worden gefinancierd; 5. verzoekt de Commissie gedetailleerde informatie te verschaffen over het effect van alle in het kader van het DCI geplande activiteiten op de verwezenlijking van de millenniumdoelstellingen voor ontwikkeling, en in volgorde van prioriteit aan te geven welke criteria zij toepast voor de toewijzing van kredieten aan de diverse geografische DCI-programma's, en voor de vaststelling van strategiedocumenten voor bepaalde landen en regio's, en niet voor andere; 6. waardeert en steunt de inspanningen van de Commissie wat betreft de verdeling van de taken en de donorcoördinatie, maar wijst op de noodzaak van een algemeen overzicht van alle donoractiviteiten, en verzoekt de Commissie dan ook het Parlement voor elk land en elke regio een gedetailleerde up-to-date "donor matrix" te verschaffen; 7. verzoekt de Commissie het Parlement te laten weten hoe zij zal zorgen voor werkelijke en doeltreffende raadpleging van alle belanghebbenden in alle fasen van het programmeringsproces, in het bijzonder wanneer zij van plan is nieuwe activiteiten in te voeren; 8. betreurt dat in de strategiedocumenten en de indicatieve programma's niet is gezorgd voor duidelijke mainstreaming van transsectorale kwesties en verzoekt de Commissie dan ook met aandrang deze op werkelijk horizontale wijze op te nemen in haar jaarlijkse actieprogramma's en duidelijke ijkpunten voor mainstreaming en/of impactindicatoren over de geplande activiteiten te verschaffen; 9. dringt er bij de Commissie op aan de criteria voor het verlenen van begrotingssteun strikt toe te passen en met name af te zien van dit soort acties in landen waar de doorzichtigheid van de overheidsuitgaven niet kan worden gegarandeerd; verzoekt de Commissie het Parlement tevens aanvullende informatie te verschaffen, met name over de wijze waarop zij in alle landen die profiteren van begrotingssteun tegemoet komt aan de wettelijke verplichting bedoeld in artikel 25, lid 1, letter b) van het DCI "de inspanningen van de partnerlanden ter ontwikkeling van de parlementaire controle- en auditcapaciteit" te ondersteunen; 10. verzoekt de Commissie het Parlement alle informatie over de geografische en thematische programma's toe te sturen, samen met de volledige lijst van de leden van het DCI-comité, en de leden van het DCI-comité onmiddellijk en systematisch alle conclusies van de controle door het Parlement toe te zenden, in hun volledige versie; 11. verwacht dat de Commissie tegemoet zal komen aan de bezorgdheden die het Parlement in de conclusies van de controle op de strategiedocumenten heeft geuit, en bij de opstelling van de jaarlijkse actieplannen ten volle rekening zal houden met de aanbevelingen en verzoeken van het Parlement; 12. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de regeringen en parlementen van de lidstaten en de leden van het DCI-comité. Het Europees Parlement , – gezien de door Michał Tomasz Kamiński namens de UEN-Fractie ingediende ontwerpaanbeveling aan de Raad betreffende het onderhandelingsmandaat voor een nieuw akkoord inzake intensievere samenwerking tussen de Europese Gemeenschap en haar lidstaten enerzijds en Oekraïne anderzijds ( B6-0022/2007 ), – gelet op het besluit van de Raad van 22 januari 2007 om met Oekraïne in onderhandeling te treden over een nieuw akkoord inzake intensievere samenwerking, – onder verwijzing naar zijn eerdere resoluties over Oekraïne, met name die van 13 januari 2005 over de resultaten van de presidentsverkiezingen (1) , die van 6 april 2006 over de parlementsverkiezingen (2) en die van 19 januari 2006 over het Europees nabuurschapsbeleid (3) , – gezien de mededeling van de Commissie van 12 mei 2004 over het Europees nabuurschapsbeleid ( COM(2004)0373 ) en de recente mededeling van de Commissie van 4 december 2006 betreffende de versterking van het Europees nabuurschapsbeleid ( COM(2006)0726 ), – gezien het op 21 februari 2005 gezamenlijk aangenomen actieplan EU-Oekraïne en het onlangs op 4 december 2006 door de Commissie uitgebrachte voortgangsrapport over het Europees nabuurschapsbeleid (SEC(2006)1505/2), – gezien de gezamenlijke verklaring van de Top EU-Oekraïne van 1 december 2005 en de gezamenlijke verklaring van de Top EU-Oekraïne van 27 oktober 2006, – gezien de hulp die in het kader van het Europees nabuurschaps- het partnerschapsinstrument (4) aan Oekraïne moet worden verleend ter ondersteuning van zijn hervormingsagenda, – gelet op artikel 49 van het EU-Verdrag, – gezien de ondertekening op 18 juni 2007 van de overeenkomsten tussen de Europese Unie en Oekraïne over de versoepeling van de afgifte van visa en over de terugname van illegale immigranten, – gelet op artikel 114, lid 3 en artikel 83, lid 5 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie buitenlandse zaken ( A6-0217/2007 ), A. overwegende dat Oekraïne sterke historische, culturele en economische banden heeft met de EU, dat het een van de belangrijkste partners van de EU is in haar oostelijke nabuurschapsomgeving, en dat het een belangrijke invloed uitoefent op de veiligheid, de stabiliteit en de welvaart van het gehele continent, B. overwegende dat Oekraïne een omvangrijk pakket wettelijke maatregelen en wetswijzigingen heeft aangenomen die nodig zijn om lid te worden van de Wereldhandelsorganisatie, C. overwegende dat de Commissie in haar ENB-voortgangsrapport over 2006 heeft erkend dat Oekraïne belangrijke stappen heeft gezet om de eerbiediging van de mensenrechten en de rechtsstaat concreet gestalte te geven, maar daarnaast tevens aanstipte dat er nog meer hervormingen nodig zijn, D. overwegende dat Oekraïne het voornemen te kennen heeft gegeven door te gaan op de weg naar verdere Europese integratie en naar het lidmaatschap van de EU, en dat er onder alle spelers op het politieke toneel van het land nog steeds consensus bestaat over deze doelstelling, E. overwegende dat het Parlement de Raad, de Commissie en de lidstaten heeft opgeroepen de mogelijkheid te overwegen om Oekraïne een duidelijk Europees perspectief te bieden, F. overwegende dat de Europese Unie de Europese aspiraties van Oekraïne heeft erkend en haar voldoening over de keuze van Oekraïne voor Europa tot uiting heeft gebracht in de conclusies van de Raad van 21 februari 2005, alsmede in het Actieplan EU-Oekraïne, dat een duidelijk Europees perspectief voor de toekomst niet uitsluit, G. overwegende dat de Raad bij zijn besluit omtrent het te verlenen onderhandelingsmandaat de mogelijkheid heeft overwogen om met Oekraïne een nauwere relatie tot stand te brengen; overwegende dat de Raad er echter beter aan zou hebben gedaan hiervoor een tastbaar perspectief aan te reiken en de vorm die de relatie middels het akkoord zou moeten aannemen nader te benoemen, H. overwegende dat het nieuwe akkoord Oekraïne ertoe zou moeten aanzetten om verdere politieke, economische en sociale hervormingen door te voeren en de tussen de beide partners bestaande samenwerking te versterken, 1. is ingenomen met het besluit van de Raad om onderhandelingen aan te gaan over een nieuw akkoord dat erop gericht is de politieke samenwerking te intensiveren en de geleidelijke economische integratie van Oekraïne in de interne markt van de EU te bewerkstelligen; 2. spreekt zijn ongerustheid uit over de thans heersende politieke spanningen en roept alle betrokken spelers ertoe op zich te houden aan het op 27 mei 2007 bereikte akkoord en te zoeken naar een alomvattende en duurzame politieke oplossing die alle partijen insluit, zonder dat Oekraïne daarbij de weg naar Europese integratie verlaat; 3. roept de Oekraïense leiding, alsook de Raad en de Commissie, ertoe op alles in het werk te stellen om gedaan te krijgen dat de in maart 2007 begonnen onderhandelingen kunnen worden voortgezet; is echter van mening dat er - alvorens de onderhandelingen worden afgerond en een nieuwe, nauwere relatie tussen de EU en Oekraïne tot stand wordt gebracht - de huidige crisis op een vreedzame manier moet worden opgelost, het stelsel van onderlinge controles en waarborgen kunnen worden hersteld en de rechtsstaat moet worden gehandhaafd; 4. erkent dat Oekraïne en de EU zich met succes hebben gekweten van de bij de Partnerschaps- en Samenwerkingsovereenkomst (PSO) afgesproken taken en effectief gebruik hebben gemaakt van de door die formule geboden mogelijkheden; is ervan overtuigd dat het niveau van de samenwerking tussen Oekraïne en de EU en de rol die Oekraïne te vervullen heeft in de hedendaagse Europese verhoudingen nopen tot een nieuwe invulling van de betrekkingen, die de in het kader van de PSO aangegane verbintenissen verre te boven gaat; 5. is zich bewust van het essentiële belang van symbolen en perspectieven voor het verzekeren van publieke steun voor de tenuitvoerlegging van een ambitieuze hervormingsagenda, en is van mening dat de te voeren onderhandelingen zouden moeten resulteren in de sluiting van een associatieovereenkomst die op efficiënte en geloofwaardige wijze bijdraagt tot de Europese vooruitzichten van de Oekraïne en het bijhorende proces op gang brengt; daaronder begrepen de mogelijkheid van een lidmaatschap; 6. is van oordeel dat de snelheid en diepgang van dit gemeenschappelijke Europese proces nauw moeten aansluiten bij het vermogen tot hervorming in de Oekraïne en de EU; 7. stelt zich op het standpunt dat de nieuw te sluiten overeenkomst gebaseerd dient te zijn op artikel 310 van het EG-Verdrag; 8. is van mening dat de overeenkomst dient te voorzien in de stapsgewijze ontwikkeling van de betrekkingen, met concrete voorwaarden en tijdschema's waaraan moet worden voldaan; verlangt tevens dat wordt voorzien in een toetsing van de overeenkomst, om ruimte te laten voor de dynamische ontwikkelingen in Oekraïne en in de bilaterale relatie met de EU; 9. dringt er bij de politieke leiding van Oekraïne op aan zich krachtig in te zetten voor de tenuitvoerlegging van de hervormingen, en roept alle spelers op het politieke toneel en in de burgersamenleving in Oekraïne op, aan te sturen op de totstandbrenging van een brede politieke consensus over een stabiele constitutionele regeling en over hervormingen, die als basis moeten fungeren voor de Europese aspiraties van hun land; beveelt aan de nieuwe Oekraïense wetgeving inzake politieke partijen en de financiering van politieke campagnes, die overeenkomt met de praktijk in de EU, aan te nemen en uit te voeren alsook duidelijke wetgeving die een scheiding aanbrengt tussen ondernemerschap van macht en regels bevat voor gevallen van strijdige belangen; 10. spoort de Oekraïense leiders ertoe aan trouw te blijven aan hun verbintenis ten aanzien van de beginselen van vrijheid, democratie, de rechtsstaat en eerbiediging van de mensenrechten en de fundamentele vrijheden, zoals die in december 2004 door het Oekraïense volk zijn verdedigd; 11. doet een beroep op de regering van Oekraïne om de nadruk te leggen op het belang van intensivering van de strijd tegen corruptie en op de noodzaak de hervorming van het overheidsapparaat op basis van Europese standaards voort te zetten, ten einde de transparantie te bevorderen en de verantwoordingsplicht van de staatsorganen te versterken, waartoe het benodigde wetgevingskader moet worden geschapen; 12. onderstreept dat bij de aanpak van de problemen waarmee Oekraïne zal worden geconfronteerd wanneer het moet voldoen aan de verplichtingen die uit het akkoord voortvloeien, de voor 2008-2009 geplande herziening van de financiële perspectieven 2007-2013 alsmede van het Europees nabuurschaps- en partnerschapsinstrument te baat moet worden genomen opdat de financiële bijstand van de EU aan Oekraïne - die momenteel per hoofd van de bevolking berekend tamelijk bescheiden is - wordt verhoogd; spoort Oekraïne ertoe aan effectiever deel te nemen aan Europese projecten; 13. benadrukt het belang van multilaterale samenwerking in de Zwarte-Zeeregio; roept op tot het creëren van een gemeenschap EU-Zwarte Zee, naar het voorbeeld van de Noordelijke Dimensie, om de dialoog te bevorderen en te intensiveren en daardoor te komen tot een stabieler, veiliger en democratischer nabuurschap, en erkent de essentiële rol die Oekraïne bij dergelijke initiatieven zou moeten spelen, vooral op de gebieden van economische samenwerking, continuïteit van de energievoorziening, migratie en milieu; 14. verwelkomt het besluit van de UEFA om Polen en Oekraïne in 2012 gezamenlijk het Europees Voetbalkampioenschap te laten organiseren; ziet deze stap als een duidelijke uiting van vertrouwen in Oekraïne, als waardevol lid van de Europese democratische gemeenschap, en denkt dat dit voor de Oekraïense leiding een extra stimulans zal zijn om de hervormingen krachtig voort te zetten; 15. benadrukt de belangrijke rol die de parlementaire samenwerkingscommissie EU-Oekraïne speelt bij de bevordering van de samenwerking tussen de EU en Oekraïne en dringt aan op verdere versterking van de parlementaire dimensie van de betrekkingen tussen de EU en Oekraïne; roept de diverse EU-instellingen ertoe op de coördinatie van hun beleid ten aanzien van Oekraïne te verbeteren; 16. doet de Raad de volgende aanbevelingen en verzoekt hem de Commissie opdracht te geven daarmee bij de te voeren onderhandelingen rekening te houden: 17. verzoekt de Raad en de Commissie zijn terzake bevoegde organen regelmatig en uitvoerig op de hoogte te houden omtrent de bij de onderhandelingen geboekte vooruitgang; 18. verzoekt zijn Voorzitter deze aanbeveling te doen toekomen aan de Raad en de Commissie, alsmede aan de regeringen en parlementen van de lidstaten en aan de Verchovna Rada van Oekraïne, de Oekraïense regering en de president van Oekraïne. Het Europees Parlement, – gelet op artikel 16, artikel 87, lid 3, de artikelen 137, 141 en 158 en artikel 299, lid 2 van het EG-Verdrag, – gelet op Verordening (EG) nr. 1083/2006 van de Raad van 11 juli 2006 houdende algemene bepalingen inzake het Europees Fonds voor Regionale Ontwikkeling, het Europees Sociaal Fonds en het Cohesiefonds (1) , – gelet op het Beschikking 2006/702/EG van de Raad van 6 oktober 2006 betreffende communautaire strategische richtsnoeren inzake cohesie (2) , – gelet op de conclusies van de Europese Raad van Lissabon van 23 en 24 maart 2000 en die van Gotenburg van 15 en 16 juni 2001, – gezien de mededeling van de Commissie van 30 mei 2007 getiteld "Vierde verslag over de economische en sociale cohesie" ( COM(2007)0273 , – gezien de mededeling van de Commissie van 12 juni 2006 getiteld "De groei- en banenstrategie en de hervorming van het Europees cohesiebeleid: Vierde voortgangsverslag over cohesie" ( COM(2006)0281 ), – gezien de mededeling van de Commissie van 1 maart 2006 getiteld "Een routekaart voor de gelijkheid van vrouwen en mannen 2006-2010" ( COM(2006)0092 ), – gezien de mededeling van de Commissie van 5 juli 2005 getiteld "Cohesiebeleid ter ondersteuning van groei en werkgelegenheid - Communautaire strategische richtsnoeren 2007-2013" ( COM(2005)0299 ), – gezien de mededeling van de Commissie van 17 mei 2005 getiteld "Derde voortgangsverslag over cohesie: Naar een nieuw partnerschap voor groei, werkgelegenheid en cohesie" ( COM(2005)0192 ), – gezien de mededeling van de Commissie van 26 mei 2004 getiteld "Een versterkt partnerschap voor de ultraperifere regio's" ( COM(2004)0343 ), – gezien de mededeling van de Commissie van 21 februari 1996 getiteld "Integratie van de gelijke kansen voor vrouwen en mannen in alle communautaire beleidsvormen en acties" ( COM(1996)0067 ), – gelet op speciaal verslag nr. 10/2006 van de Europese Rekenkamer over de evaluaties achteraf van de programma's voor de doelstellingen 1 en 3 1994-1999 (Structuurfondsen) (3) , – gelet op artikel 45 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie regionale ontwikkeling ( A6-0241/2007 ), A. overwegende dat artikel 158 van het EG-Verdrag stipuleert dat de Gemeenschap zich ten doel stelt bij te dragen aan een harmonische ontwikkeling en de verschillen tussen de ontwikkelingsniveaus van de onderscheiden regio's en de achterstand van de minst begunstigde regio's te verminderen door economische groei te stimuleren, B. overwegende dat de armste EU-regio's behoren tot de regio's die vallen onder de convergentiedoelstelling van het cohesiebeleid, en waarvan het BBP per hoofd minder dan 75% is van het gemiddelde BBP per hoofd van de gehele EU, C. overwegende dat het begrip cohesie niet duidelijk is omschreven en dat er verschillende activiteiten onder vallen die harmonische economische, sociale en territoriale ontwikkeling bevorderen in de EU-regio's, D. overwegende dat in de conclusies van zijn resolutie van 24 april 2007 over de gevolgen van de toekomstige uitbreidingen voor de effectiviteit van het cohesiebeleid (4) wordt gesteld dat de huidige financieringsstructuur voor cohesiebeleid dient te worden herzien met het oog op toekomstige uitbreidingen; overwegende dat tevens wordt voorgesteld de financiering van regionaal concurrentievermogen en territoriale samenwerking meer moet zijn gericht op integratie van regionale economieën en infrastructuur van Europees belang en bijstand aan regio's, zodat zij beter kunnen omgaan met globalisering en demografische veranderingen, E. overwegende dat een van de fundamentele beginselen van de Europese Unie het solidariteitsbeginsel is, en dat dit principe dient om de ongelijkheden in de regionale ontwikkeling binnen de Unie te verminderen, F. overwegende dat het cohesiebeleid van de EU tot dusver een effectieve bijdrage heeft geleverd aan de ontwikkeling van veel regio's in de voormalige cohesielanden (Ierland, Griekenland, Portugal en Spanje), hoewel sommige regio's nog zeer onderontwikkeld zijn, en overwegende dat het effect hiervan wat betreft de convergentie van de armste regio's mede heeft bijgedragen aan de welvaartsgroei van de gehele EU, G. overwegende dat het cohesiebeleid tot doel heeft lidstaten en regio's economisch levensvatbaar te maken, zodat zij niet meer afhankelijk zijn van externe hulp, hoewel het ontvangen van steun uit de structuurfondsen niet gebonden is aan beperkingen in de tijd, H. overwegende dat er geen gedetailleerde informatie en vergelijkende onderzoeken voorhanden zijn met ranglijsten over de vooruitgang van regio's die middelen uit de structuurfondsen ontvangen, I. overwegende dat de EU sinds de uitbreidingen 27 lidstaten telt, met een bevolking die thans bijna 493 miljoen (5) bedraagt, waarvan circa 30% (6) woont in de huidige 100 regio's die onder de convergentiedoelstelling vallen, en overwegende dat de regionale verschillen in termen van BBP in de EU-27 op dit moment aanzienlijk groter zijn dan ten tijde van de EU-15, met een gemiddeld BBP per hoofd dat varieert van 24% (zuidoost-Roemenië) tot 303% (Londen-centrum) van het gemiddelde BBP van de EU, J. overwegende dat de armste regio's van de EU-27 die onder de convergentiedoelstelling vallen zich voornamelijk bevinden in de nieuwe lidstaten, waar de tenuitvoerlegging van het cohesiebeleid nog in de kinderschoenen staat en daarom niet kan worden beoordeeld in hoeverre ongelijke verhoudingen hiermee effectief worden rechtgetrokken, K. overwegende dat in de armste lidstaten de economische groei onevenredig verdeeld is en vaak geconcentreerd is rond stedelijke gebieden, terwijl een groot deel van de bevolking in deze landen in plattelandsgebieden woont, L. overwegende dat mensen sneller wegtrekken uit regio's waar economische armoede heerst als gevolg van het ontbreken van een basisinfrastructuur, van beperkte toegang tot openbare diensten en van een hoge werkeloosheid, dan uit andere regio's, en dat deze regio's daardoor minder goed in staat zijn daadwerkelijke tot ontwikkeling te komen, M. overwegende dat de Gemeenschap krachtens artikel 299, lid 2 van het EG-Verdrag haar beleid moet aanpassen en speciale en specifieke maatregelen dient te treffen ten behoeve van de ultraperifere regio's, gezien de specifieke situatie van deze regio's, waarvan de meeste moeten worden gerekend tot de armste van de EU, een factor waardoor zij ernstig in hun ontwikkeling worden beknot, mede als gevolg van de gecombineerde en blijvende effecten van structurele en geografische handicaps, N. overwegende dat in een aantal nieuwe lidstaten gedurende de periode 2004-2006 weinig gebruik werd gemaakt van de fondsen ten behoeve van de armste regio's die onder het cohesiebeleid vallen, O. overwegende dat nauwe coördinatie tussen de autoriteiten op plaatselijk, regionaal, landelijk en communautair niveau is vereist teneinde de structuurfondsen met succes te kunnen inzetten, hetgeen noodzakelijk is om substantiële economische groei voor de armste regio's te waarborgen, om deze regio's in staat te stellen geleidelijk de meer ontwikkelde regio's in te halen voor wat betreft het BBP per hoofd van de bevolking, P. overwegende dat het feit dat financiële steun is toegewezen nog niet per definitie garandeert dat deze ook goed wordt gebruikt, en overwegende dat het de autoriteiten in de arme regio's vaak ontbreekt aan adequate capaciteit en ervaring en aan de nodige eigen financiële middelen om in staat te zijn ten volle gebruik te maken van de cohesiefinanciering waar zij recht op hebben, Q. overwegende dat er een aantal redenen zijn voor de economische achterstand van bepaalde regio's, en overwegende dat in de armste regio's van de EU bovenal de basisinfrastructuur ontbreekt die essentieel is voor een evenwichtige duurzame ontwikkeling, verdere investeringen, geschikte personele hulpbronnen en adequate stimulansen voor onderwijs, permanente vorming en innovatie, R. overwegende dat particuliere aandelen, durfkapitaal, roterende fondsen en microkredieten voor startende ondernemingen een essentiële rol spelen als motor voor ondernemerschap, innovatie en werkgelegenheid, S. aangezien sociale uitsluiting en extreem hoge langdurige werkloosheid vooral in de armste regio's veel voorkomen, met name onder vrouwen en ouderen, gehandicapten en kwetsbare etnische groepen, T. overwegende dat gelijke toegang voor mannen en vrouwen tot alle voorzieningen, gelijke kansen op de arbeidsmarkt en gelijke toegang tot onderwijs, cultuur, gezondheidszorg en sociale diensten behoren tot de fundamentele burgerrechten, 1. dringt erop aan dat er vastberaden actie wordt ondernomen om de meest acute ontwikkelingsachterstanden in de armste EU-regio's aan te pakken, en merkt in het bijzonder op dat de nieuwe lidstaten, waarop sinds 2004 het cohesiebeleid van toepassing is, bijzondere steun behoeven vanwege de institutionele, administratieve en economische problemen waarmee zij nog steeds te kampen hebben; 2. onderstreept dat de historische ontwikkeling in de cohesielanden van de EU-15 nader dient te worden geanalyseerd; roept de Commissie er, in samenwerking met de betrokken lidstaten, hun regio's, lokale overheden en andere betrokken partijen toe op speciaal de aandacht te vestigen op enerzijds groeibevorderende maatregelen in de succesvolle gebieden (zoals Ierland) en anderzijds ook te attenderen op de voornaamste hinderpalen die nog bestaan in achtergebleven regio's, zodat deze obstakels zich niet opnieuw voordoen in de regio's van de nieuwe lidstaten; 3. wijst de Commissie en de lidstaten op de toestand van regio's die weliswaar behoren tot de armste in de EU-15 en waar de ontwikkelingssituatie niet is verbeterd, maar die om louter statistische redenen desalniettemin niet meer worden beschouwd als de armste regio's van de EU-27; pleit ervoor de nodige aandacht te besteden aan de specifieke situatie van deze regio's; 4. is van mening dat met name de nieuwe lidstaten serieuze en urgente problemen ondervinden om de juiste fondsen te kunnen aanspreken, en dat zij er daarbij moeite mee blijken te hebben om te voldoen aan de ingewikkelde eisen die in het kader van het cohesiebeleid worden gesteld, en vaak niet over voldoende eigen particulier of overheidskapitaal blijken te beschikken om communautaire subsidies te kunnen voorfinancieren als gevolg van de complexe procedures en tijdsrestricties waaraan bij de uitvoering van projecten moet worden voldaan, en waardoor potentiële begunstigden niet in staat zijn subsidies te verkrijgen of zelfs maar aan te vragen waar ze goed gebruik van zouden kunnen maken; 5. is bezorgd over het feit dat de communautaire steun in sommige regio's niet voldoende doelgericht is, zodat de situatie in deze regio's ondanks jarenlange subsidiëring niet wil verbeteren en dat Gemeenschapsgelden worden verkwist; 6. pleit ervoor in het kader van het EU-cohesiebeleid naar behoren rekening te houden met de uiteenlopende behoeften van de armste regio's, waarbij de steun dient te worden aangepast aan hun eigen specifieke kenmerken en voorwaarden en waarbij hun potentieel op een zodanige wijze kan worden benut dat er projecten kunnen worden uitgevoerd die blijvende resultaten en een stabiele groei opleveren, die gebaseerd is op meerjarige ontwikkelingsplannen waarin ook naar behoren rekening wordt gehouden met de plannen op het gebied van ruimtelijke ordening en andere beleidslijnen van de Gemeenschap; 7. beveelt aan het cohesiebeleid van de EU middels speciale en specifieke maatregelen aan te passen aan de ultraperifere regio's als omschreven in artikel 299, lid 2 van het EG-Verdrag; steunt de strategie van de EU ten behoeve van de ultraperifere regio's, en verzoekt de Commissie op korte termijn nader aan te geven wat het "versterkte partnerschap" dat zij heeft aangekondigd precies behelst, in het bijzonder met betrekking tot de verbetering van het concurrentievermogen van de ultraperifere regio's en het EU- actieplan voor de bredere nabuurschapsomgeving; 8. beveelt de regio's en de lidstaten, inzonderheid met het oog op de versnelling van de economische groei, verdere investeringen en een evenwichtige, duurzame ontwikkeling in de armste regio's, aan dat prioriteit wordt gegeven aan projecten die regio's beter toegankelijk maken door ze te voorzien van een basisinfrastructuur, met name op het gebied van vervoer en ICT, waarbij afdoende rekening moet worden gehouden met de sociale en ecologische gevolgen van dergelijke projecten; 9. verzoekt de lidstaten en regionale en lokale autoriteiten om bij het plannen van toekomstige regionale ontwikkelingsprogramma's afdoende rekening te houden met de behoefte aan evenwichtige ontwikkeling binnen de individuele regio's zelf; is van mening dat bijzonder groot belang dient te worden gehecht aan de specifieke behoeften van stedelijke gebieden, waarbij moet worden gestreefd naar een adequaat stadsbeleid waarin ook ruimte wordt gelaten voor huisvestingsmaatregelen ten behoeve van "arme buurten", en voor de implementatie van een passend plattelandsontwikkelingsbeleid; 10. acht het van bijzonder belang dat steden meer bevoegdheden krijgen op het gebied van cohesiebeleid, zodat zij als partner kunnen inspelen op de specifieke behoeften van stedelijke gebieden, en verzoekt de Commissie en de lidstaten in dit verband volledig gebruik te maken van de mogelijkheden van geïntegreerde ontwikkelingsplannen, waarbij het cohesiebeleid rechtstreeks kan worden gekoppeld aan ruimtelijke ordening in steden; 11. moedigt de lidstaten ertoe aan de aantrekkingskracht van de armste regio's op investeerders te vergroten door te attenderen op de natuurlijke en culturele kwaliteiten van die regio's en zo de traditionele vormen van economische activiteit verder te ontwikkelen daarnaast strevend naar een evenwichtige stedelijke en plattelandsontwikkeling; dringt er bij de Commissie dan ook op aan zich meer te richten op de toepassing en ondersteuning van maatregelen voor het behoud van de specifieke vaardigheden en gebruiken die nog bestaan in geïsoleerde Europese achterstandsregio's; 12. beschouwt het als positief dat het cohesiebeleid als een essentieel instrument wordt gepresenteerd om het innovatievermogen van de Gemeenschap in de periode 2007-2013 te versterken; merkt op dat deze doelstelling ook dient te gelden voor de armste regio's; wijst met nadruk op de noodzaak de grote technologische verschillen binnen en tussen de regio's en de lidstaten te verminderen door de totstandbrenging van netwerken voor technologische samenwerking te bevorderen; 13. wijst de Commissie en de lidstaten erop dat, hoe de Unie er na eventuele nieuwe uitbreidingen in de toekomst ook komt uit te zien, het cohesiebeleid moet worden beoordeeld op de verbeteringen en innovaties waartoe het heeft geleid; merkt op dat de aandacht vooral moet uitgaan naar nieuwe concepten voor regionale ontwikkeling, en meer in het bijzonder naar specifieke ideeën om rond stedelijke gebieden en andere regionale clusters de ontwikkeling van regionale kritieke massa te ondersteunen; attendeert tevens op de noodzaak van een gedifferentieerde benadering in het gebruik van specifiek op de behoeften van alle regio's toegesneden structuurfondsen; 14. roept de Commissie en de lidstaten op projecten te ondersteunen die bevorderlijk zijn voor het vermogen van de regio's om nieuwe technologieën te genereren en te integreren, in het bijzonder die welke betrekking hebben op milieubescherming en de ontwikkeling van natuurlijke hulpbronnen en die zich richten op de verspreiding van modellen die gebaseerd zijn op een lager energieverbruik en op de aanwending van hernieuwbare energiebronnen, zodat deze regio's het voortouw kunnen nemen op het gebied van ecologische innovatie, zonder de negatieve gevolgen te hoeven ondervinden van niet-duurzame ontwikkelingsaspecten waarmee andere regio's bij hun ontwikkeling te maken hebben gehad; 15. onderstreept het belang van regionale samenwerking (grensoverschrijdend, transnationaal en interregionaal) in het kader van het cohesiebeleid van de EU voor evenwichtige groei; moedigt in dit verband het opzetten van regionale en sectorale samenwerkingsverbanden aan, waarbij vooral de armste regio's moeten worden betrokken; 16. moedigt de Commissie, de lidstaten en de plaatselijke autoriteiten aan om het ondernemerschap in de armste regio's te bevorderen door middel van een geïntegreerd systeem van economische en sociale stimuleringsmaatregelen voor investeerders, en wijst op de noodzaak de administratieve procedures te vereenvoudigen, in het bijzonder als het gaat om het opstarten van nieuwe en de uitbreiding van al bestaande economische activiteiten; 17. moedigt de lidstaten ertoe aan het ondernemerschap op scholen aan te prijzen en om opleidingen voor toekomstige ondernemers te steunen die met name gericht zijn op jongeren, vrouwen, ouderen en met maatschappelijke uitsluiting geconfronteerde minderheden; 18. staat positief tegenover nieuwe instrumenten en initiatieven zoals Joint European Resources for Micro to medium Enterprises (JEREMIE) en Joint European Support for Sustainable Investment in City Areas (JESSICA); wijst er evenwel op dat van deze instrumenten pas in een laat stadium ten volle gebruik is gemaakt en dat men zich nog steeds maar nauwelijks bewust is van de mogelijkheden om deze op plaatselijk en regionaal niveau in te zetten; vestigt de aandacht op de dringende noodzaak om dergelijke instrumenten op lidstaatniveau zo breed mogelijk bekend te maken en toe te passen overeenkomstig de reële situatie per lidstaat, waarbij rekening moet worden gehouden met de daadwerkelijke behoeften van de potentiële begunstigden en hun capaciteit om van deze instrumenten in de praktijk gebruik te maken; 19. roept de Commissie op zich meer in te zetten voor de technische ondersteuning van lidstaten en regio's door een adequaat opleidingsprogramma op te zetten; uit zijn waardering voor het JASPERS-initiatief (Joint Assistance in Supporting Projects in European Regions), waarmee ondersteuning wordt verleend bij de uitvoering van grote projecten; 20. verwelkomt het onlangs onder de naam "Regio's voor economische verandering" gelanceerde initiatief en uit zijn voldoening over de daarin gedane toezegging zich te zullen inzetten voor de verspreiding van goede praktijken, die in het verleden duidelijk positieve resultaten hebben opgeleverd en hebben bijgedragen aan de regionale economische groei; verzoekt de Commissie dan ook erop toe te zien dat de armste EU-regio's zullen worden betrokken bij het te ontwikkelen netwerk voor de uitwisseling van beste praktijken, en tevens in alle officiële EU-talen een beschrijving van deze praktijken te publiceren op een openbare website; 21. moedigt de lidstaten ertoe aan publiek-private partnerschappen (PPP's) op te zetten als een effectieve manier om privékapitaal te betrekken bij de financiering van regionale ontwikkelingsprojecten; pleit in dat verband voor de formulering van eenvoudige en transparante regels voor het opzetten van dergelijke partnerschappen, gezien de langdurige effecten daarvan op de overheidsfinanciën; 22. verzoekt de Commissie er zich nog meer op toe te leggen richtlijnen, regelingen en richtsnoeren begrijpelijker te maken teneinde verkeerde interpretaties te voorkomen en de uitvoering van programma's te vergemakkelijken; 23. spoort de lidstaten en de communautaire instellingen ertoe aan de procedures om te waarborgen dat de beschikbare middelen op een transparante en efficiënte manier worden toegewezen en snel bij de uiteindelijke begunstigden terechtkomen verder te vereenvoudigen; pleit er in dit verband tevens voor optimaal gebruik te maken van het systeem van éénloketten en de controleprocedures voor het gebruik van de gelden te verscherpen; moedigt de lidstaten er voorts toe aan zich te schikken naar de normen van het Europees Transparantie-Initiatief en naar het gezag van de beheersautoriteit die verantwoordelijk is voor de publicatie langs elektronische of andere weg van de lijst van begunstigden, de namen van de concrete acties en de daarvoor uitgetrokken bedragen aan overheidsgeld, zoals bepaald in artikel 7, lid 2, letter (d) van Verordening (EG) nr. 1828/2006 van de Commissie (7) die Verordening (EG) nr. 1083/2006 van de Raad uitvoert; 24. verzoekt de lidstaten met het oog op een goed beheer van gelden te zorgen voor effectieve politieke, technische en administratieve coördinatie en daadwerkelijke naleving van het partnerschapsbeginsel; geeft uiting aan zijn bezorgdheid omtrent het ontbreken van goed functionerende coördinatie- en partnerschapsmechanismen in de armste regio's; 25. wijst de Commissie en de lidstaten erop dat het ter wille van een evenwichtige ontwikkeling zaak is om synergieën tot stand te brengen tussen de economische, sociale en ecologische aspecten van het cohesiebeleid, uitgaande van een analyse van de oorzaken van economische achterstand, waarbij in het bijzonder aandacht moet worden besteed aan werkloosheid en de daaraan ten grondslag liggende structuren in met name de armste regio's; 26. onderstreept dat het werkloosheidspercentage in sommige van de armste EU-regio's hoger is dan 20%; uit zijn bezorgdheid over het feit dat vooral de armste regio's getroffen worden door dit werkloosheidsprobleem, en dat het nog steeds meer voorkomt bij vrouwen en met sociale uitsluiting geconfronteerde minderheden; roept de lidstaten op meer ondersteuning te bieden aan vrouwen op de arbeidsmarkt en om de salarisverschillen tussen vrouwen en mannen weg te werken; dringt er voorts op aan meer aandacht te besteden aan de zeer specifieke situatie van de Roma-bevolking, voor wie het probleem van langdurige werkloosheid uitermate ernstig is; 27. benadrukt de noodzaak om het Europees Sociaal Fonds te benutten voor investeringen in menselijk potentieel in de armste regio's, zodat een beter onderwijsaanbod en een geleidelijke verbetering van het opleidingsniveau kan worden bewerkstelligd, in het bijzonder voor jongeren, vrouwen, ouderen en met sociale uitsluiting geconfronteerde minderheden, en te investeren in begeleidende maatregelen en relevante diensten voor ondersteuning en gemeenschaps- en zorgvoorzieningen die ten goede komen aan de tewerkstelling; 28. benadrukt dat in alle stadia van de formulering en uitvoering van projecten die onder het cohesiebeleid van de EU vallen, gelijke kansen voor vrouwen en mannen dienen te worden bevorderd; 29. merkt op dat 2007 is uitgeroepen tot het Europees Jaar van gelijke kansen voor iedereen, en verzoekt de Commissie en de lidstaten om projecten te bevorderen die het publiek beter bewust maken van gendermainstreaming binnen alle programma's van de Gemeenschap, in het bijzonder die welke gevolgen hebben voor de economische en sociale cohesie; 30. verzoekt de Commissie om aan het Parlement voortdurend betrouwbare statistische analyses te doen toekomen over de specifieke situatie van vrouwen en mannen in de armste regio's van de EU zodat precies kan worden opgevolgd wat de gevolgen van het cohesiebeleid zijn op het punt van verbetering van de levensomstandigheden van alle maatschappelijke groepen; 31. verzoekt de Commissie het systeem waarmee het cohesiebeleid wordt beoordeeld, te verbeteren en een nieuwe methode te ontwikkelen om regionale ontwikkeling te meten, niet alleen op basis van het BBP, maar ook van andere indicatoren, zoals het werkloosheidspercentage en andere kwantitatieve en kwalitatieve indicatoren, en tevens de methodologie ter berekening van koopkrachtpariteiten te verbeteren, met name door de ontwikkeling van regionale in plaats van nationale indicatoren; 32. verzoekt de Commissie het Parlement regelmatig te voorzien van actuele, betrouwbare en vergelijkbare statistische gegevens, zodat de voortgang in de ontwikkeling van de armste EU-regio's op een nauwkeurige manier kan worden beoordeeld; 33. verzoekt de Commissie het effect van het cohesiebeleid te analyseren en de oorzaken van ieder ongewenst resultaat dat het gevolg is van beleidsmaatregelen van de Gemeenschap, te onderzoeken in het kader van de tussentijdse herziening van de communautaire begroting in 2009 en in het volgende verslag over economische en sociale cohesie, ten einde te waarborgen dat het cohesiebeleid zo effectief mogelijk wordt uitgevoerd tijdens de gehele programmaperiode 2007-2013; 34. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Het Europees Parlement , – onder verwijzing naar zijn eerdere resoluties over de rechten van vluchtelingen die internationale bescherming behoeven, – onder verwijzing naar zijn eerdere resoluties over de situatie in Irak en met name zijn resolutie van 15 februari 2007 over de humanitaire situatie van Iraakse vluchtelingen (1) , – onder verwijzing naar het Verdrag van de Verenigde Naties betreffende de status van vluchtelingen van 1951 (Vluchtelingenverdrag) en het Protocol van de VN betreffende de status van vluchtelingen van 1967, – onder verwijzing naar de dringende oproep van de Hoge Commissaris voor vluchtelingen van de VN (UNHCR) van 7 februari 2007 om de internationale steun te verhogen voor die landen die vluchtelingen uit Irak opnemen, de internationale conferentie over Irak van 17-18 april 2007 in Genève, bedoeld om de deelnemers te doordringen van de omvang van de humanitaire nood in Irak en de regio, de oproep van de UNHCR van 5 juni 2007 om te zorgen dat alle grenzen openblijven voor degenen die bescherming behoeven, alsook naar het advies inzake terugkeer en standpunt over de behoeften aan internationale bescherming van Irakezen buiten Irak van de UNHCR, d.d. 18 december 2006, en het UNHCR-document 'Supplementary Appeal Iraq Situation Response' (Aanvullend verzoek om fondsen voor Irak) van 8 januari 2007, – onder verwijzing naar de richtsnoeren van 11 februari 1998 over in eigen land ontheemden (Guiding Principles of Internal Displacement) van de bijzondere vertegenwoordiger van de secretaris-generaal van de VN inzake binnenlands ontheemden, – onder verwijzing naar Richtlijn 2004/83/EG van de Raad van 29 april 2004 over minimumnormen voor de erkenning van onderdanen van derde landen en staatlozen als vluchteling of als persoon die anderszins internationale bescherming behoeft, en de inhoud van de verleende bescherming (2) (de 'erkenningsrichtlijn'), – gelet op de besluiten die de Europese Gemeenschap en haar lidstaten op het gebied van asiel en immigratie hebben genomen; – gelet op het feit dat het aantal Irakese asielzoekers in de eerste zes maanden van 2007 is verdubbeld ten opzichte van dezelfde periode van het voorgaande jaar, – gelet op artikel 115, lid 5 van zijn Reglement, A. overwegende dat de algemene humanitaire en mensenrechtensituatie in Irak verder verslechtert, zoals blijkt uit de regelmatige rapporten van de UNAMI (United Nations Assistance Mission for Iraq) en andere VN- vertegenwoordigingen in het land, volgens welke per dag gemiddeld 100 mensen omkomen en 200 gewond raken, 50% van de bevolking moet leven van minder dan 1 USD per dag, de werkeloosheid meer dan 80% van de bevolking treft, 70% van de bevolking geen toegang heeft tot een toereikende watervoorziening en 81% geen toegang heeft tot werkende sanitaire voorzieningen, 3 miljoen mensen met voedselschaarste moeten rekenen wanneer de distributie uitvalt, hetgeen in sommige gebieden reeds is gebeurd, 80% van de artsen de ziekenhuizen hebben verlaten, 75% van de kinderen niet naar school gaan en 30% tot 70% van de scholen, afhankelijk van de regio, zijn gesloten, B. overwegende dat het geweld en de criminele activiteiten in Irak bestaan uit gewapende overvallen, ontvoeringen voor een losprijs, bedreiging, moord op personen die bij het politieke proces betrokken zijn of meewerken aan de wederopbouw, sabotageaanslagen op burgerinfrastructuren zoals elektriciteitsvoorzieningen of oliepijplijnen, en grootschalige aanslagen met het ongerichte gebruik van bommen en/of andere explosieven tegen burgers, met als gevolg dat vele Irakezen nog steeds vluchten, vooral naar Jordanië en Syrië, maar ook Egypte, Libanon, Turkije, Iran en verder, C. overwegende dat meer dan 2 miljoen mensen thans in eigen land zijn ontheemd, dat er sinds februari 2006 nog eens 822 000 mensen zijn ontheemd, en aangenomen wordt dat daar per dag nog 2 000 ontheemden bijkomen; en dat het aantal binnenlands ontheemden volgens schatting van de UNHCR vóór het einde van 2007 waarschijnlijk 2,3-2,5 miljoen zal bedragen, D. overwegende dat behalve de binnenlands ontheemden er nog ongeveer 42 000 niet-Irakeze vluchtelingen in Irak verblijven (waaronder ongeveer 15 000 Palestijnen die specifiek in gevaar verkeren, en voorts Soedanezen, Turkse Koerden, Iraniërs en anderen), E. overwegende dat vele bestuursgebieden in Irak de toegang voor nieuwe binnenlands ontheemden beperken, waardoor deze hun kansen op het vinden van tijdelijke vrijhavens binnen het land drastisch zien beperkt, F. overwegende dat binnenlands ontheemden zich niet mogen inschrijven voor voedseldistributie, wat het gevaar voor een humanitaire crisis nog vergroot, G. overwegende dat naar schatting 2 miljoen Irakezen als vluchteling in buurlanden verblijven zonder in deze gastlanden een officiële beschermde status te genieten: Syrië met 1,2 tot 1,5 miljoen, Jordanië met 500 tot 750 000 Irakezen, een hoog aantal in verhouding tot de eigen bevolking, Egypte (meer dan 80 000), Libanon (naar schatting 20 000), Iran (meer dan 50 000), het Golfgebied (meer dan 200 000) en Turkije (naar schatting 5 100), H. overwegende dat onder de vluchtelingen in de buurlanden 560 000 kinderen zijn met schoolleeftijd en dat de toegang tot openbaar onderwijs of gesubsidieerde gezondheidszorg in veel gebieden moeilijk is of bij wet uitgesloten, I. overwegende dat volgens internationaal gewoonterecht een juridische verplichting bestaat om vluchtelingen niet terug te sturen als zij vervolgd worden of ernstig bedreigd worden, en asielzoekers die op de vlucht zijn voor grootschalige mensenrechtenschendingen en wijdverbreid geweld althans tijdelijk in het betrokken land toe te laten, om na te gaan of zij voor de vluchtelingenstatus in aanmerking komen, J. overwegende dat de meeste lidstaten en de VS zich nogal terughoudend opstellen waar het gaat om erkenning van de behoefte van Irakese vluchtelingen aan bescherming, K. overwegende dat er sprake is van grote discrepanties tussen de lidstaten in de manier waarop zij de asielaanvragen van Irakezen behandelen, hetgeen illustreert hoe weinig vooruitgang er is geboekt met de ontwikkeling van een gemeenschappelijk Europees Asielstelsel dat op hoge gemeenschappelijke normen is gebaseerd en dat bescherming kan bieden aan degenen die in nood verkeren, L. overwegende dat buurlanden de toegang voor vluchtelingen aanzienlijk hebben beperkt, waardoor velen gedwongen worden naar Irak terug te keren of bij de grens vast komen te zitten, en restrictieve verblijfsvoorwaarden opleggen, zoals verkorting van de verblijfsperiode en/of zodanige bemoeilijking van visaverlenging dat de meeste Irakezen hun juridische status als snel verliezen, M. overwegende dat Brazilië een van de weinige landen is die hebben aangeboden een aantal Palestijnse vluchtelingen op te nemen die daarvoor in Irak verbleven in het kader van de solidariteits-hervestigingsprogramma's, N. overwegende dat de UNHCR de laatste hand legt aan een verzoek om de Aanvullende Begroting voor de situatie in Irak van 60 miljoen USD tot 115 miljoen USD te verhogen, O. overwegende dat joden, mandaeërs en christenen (waaronder ook de Assyrische, Armeense, Grieks-orthodoxe en andere christelijke minderheden) steeds vaker discriminatie ondervinden waar het gaat om toegang tot de arbeidsmarkt of tot elementaire sociale diensten en velen van hen bang zijn voor vervolging door opstandige groeperingen of door islamistische militias die in Irakese steden en dorpen hele wijken in handen hebben; overwegende dat mede als gevolg van de toenemende spanningen tussen soenniten en sjiieten, iemand alleen al doelwit kan worden omdat hij deel uitmaakt van een etnische of religieuze minderheid, 1. is verheugd over de solidariteit die de buurlanden van Irak aan de dag leggen tegenover Irakese vluchtelingen en vraagt deze landen de internationale gemeenschap te laten weten welke steun zij nodig hebben om de situatie aan te kunnen; 2. erkent de verbeterde situatie waar het gaat om de medewerking van de regionale Koerdise autoriteiten bij de hulpverlening aan niet-moslimgemeenschappen die binnen het land zijn ontheemd; 3. sluit zich aan bij de Hoge Commissaris voor Vluchtelingen van de VN, bij zijn oproep voor een duurzame, alomvattende en gecoördineerde internationale respons om de nood te lenigen van miljoenen mensen die zijn ontworteld door een humanitaire crisis die niet langer kan worden genegeerd; acht de steun van de internationale gemeenschap van vitaal belang om het lijden te verminderen van honderdduizenden Irakese vluchtelingen en binnenlands ontheemden of degenen die het land ontvluchten, evenals meer aanmoediging en bijstand voor landen als Syrië en Jordanië die samen een belangrijk aantal Irakese vluchtelingen opnemen; 4. erkent ook de inspanningen van landen die niet aan Irak grenzen, zoals Egypte, om Irakezen te helpen; vraagt deze landen hun inspanningen ten behoeve van de Irakese vluchtelingen voort te zetten door hun grenzen open te houden en de omstandigheden voor hen te verbeteren, onder eerbiediging van hun grondrechten en waarborging van toegang tot basisdiensten zoals gezondheidszorg en onderwijs, met de steun van de internationale gemeenschap; 5. betreurt het dat de buurlanden, op enkele en beperkte uitzonderingen na, hun grenzen gesloten hebben gehouden voor Palestijnen die op de vlucht waren voor het geweld en de bedreigingen tegen hen in Irak, veroordeelt de oproep van de Irakeze minister voor migratie om alle Palestijnen uit Irak te verdrijven; veroordeelt de beslissing van de Irakese regering om de Palestijnen omslachtige registratieverplichtingen op te leggen die een legaal verblijf in Irak voor hen bemoeilijken; 6. vraagt de Irakese regering alsmede de plaatselijke, regionale en religieuze autoriteiten en de multinationale troepenmacht in Irak om onmiddellijke maatregelen ter verbetering van de veiligheid voor alle vluchtelingen en binnenlands ontheemden in Irak en beëindiging van discriminerende praktijken; 7. verwerpt met kracht de bedreigingen met uitzetting en afsnijden van brandstof- en drinkwatervoorziening die enkele hogere ambtenaren in de Irakese regering hebben geuit tegen 4 000 leden van de Iraanse oppositie, die al 20 jaar als politiek vluchteling in Irak verblijven en de juridische status van "beschermde personen krachtens het vierde verdrag van Genève" genieten; roept de Irakese regering op hun rechten uit hoofde van het internationale recht te eerbiedigen; 8. roept de lidstaten op hun dadenloze houding jegens de situatie van de Irakese vluchtelingen te laten varen en te voldoen aan hun verplichtingen uit hoofde van het internationale en communautaire recht om Irakezen in de lidstaten de gelegenheid te geven een asielaanvraag in te dienen en deze zo snel mogelijk, onder eerbiediging van procedurele waarborgen te laten behandelen, en vluchtelingenstatus of aanvullende of tijdelijke bescherming te verlenen aan degenen die goede gronden hebben om vervolging of ernstige consequenties te vrezen; 9. dringt er bij de lidstaten op mensen niet krachtens de Dublin II-verordening (3) over te dragen aan een andere staat, wanneer bekend is dat dat land Irakese asielaanvragen niet naar behoren in behandeling neemt; verwijst erop dat lidstaten hierbij een beroep op artikel 3, lid 2, van de Dublin II-verordening kunnen doen; 10. moedigt de lidstaten aan om Irakezen die niet in aanmerking komen voor een beschermde status maar ook niet kunnen worden teruggestuurd, een juridische status te verlenen (tijdelijk of permanent, naargelang hun omstandigheden) en te zorgen voor adequate omstandigheden en fundamentele rechten; 11. stelt met bezorgdheid vast dat er in het jaar 2005 en het jaar 2006, 400 tot 500 gevallen van gedwongen terugkeer naar Irak zijn geregistreerd, en vraagt de lidstaten alle gedwongen terugzendingen naar enig deel van Irak voorlopig op te schorten; 12. vraagt de lidstaten en de internationale gemeenschap met klem om als blijk van gedeelde internationale verantwoordelijkheid, substantieel bij te dragen aan de herhuisvesting van Irakese vluchtelingen en statenloze personen, met inbegrip van de Palestijnse vluchtelingen die nog in Irak zijn of vandaar zijn gevlucht en nu in de regio gestrand zijn, met prioriteit voor de meest kwetsbare gevallen overeenkomstig de richtsneren van de UNHCR voor hervestiging van Irakese vluchtelingen; vraagt de Europese Gemeenschap en haar lidstaten een mechanisme in het leven te roepen om deze verantwoordelijkheidsverdeling te organiseren en de lidstaten daarbij te steunen; 13. stelt zich achter de aanbeveling van de UNHCR om Irakese asielzoekers uit zuidelijk en centraal Irak welwillend te behandelen en hen te beschouwen als vluchtelingen krachtens het Vluchtelingenverdrag, en wanneer zij niet als vluchteling worden erkend, hun een aanvullende vorm van bescherming te verlenen tenzij de betrokkenen onder de uitsluitingscriteria van het Vluchtelingenverdrag vallen; 14. roept de Europese Commissie op zich met spoed te beraden op andere mogelijkheden om humanitaire steun te verlenen aan binnenlands ontheemden in Irak, met de nodige flexibiliteit bij de uitlegging van de geldende regels, en de buurlanden te helpen bij hun inspanningen om de vluchtelingenbevolking op te nemen; 15. verwelkomt de eerste stappen die het directoraat-generaal voor humanitaire hulp (ECHO) van de Europese Commissie heeft ondernomen; hekelt evenwel de omslachtige procedures als gevolg van de bijzondere beperkende omstandigheden vna het land; 16. vraagt de Commissie snel voorbereidingen te treffen voor de inrichting van post-traumatische centra voor Irakese vluchtelingen en binnenlands ontheemden alsmede om "werkgelegenheids"-projecten te ontwikkelen, met name voor ontheemden in de landbouwsector in gebieden van Irak waar dat mogelijk is; 17. vraagt de Commissie dringend het Parlement en met name zijn Commissie begrotingscontrole in haar vergadering van 16 juli 2007 informatie te verschaffen over de wijze waarop de voor Irak toegewezen middelen worden gebruikt, met name via het Internationale Wederopbouwfonds voor Irak (IRFFI), en herinnert de Commissie aan de prioriteiten die zij zelf heeft gesteld in haar mededeling van 7 juni 2006 ( COM(2006)0283 ), waaronder (1) steun aan een democratische regering en (2) versterking van de veiligheid op basis van het rechtsstaatbeginsel en de bevordering van een klimaat waarin de mensenrechten worden geëerbiedigd; herinnert eraan dat het Parlement van oordeel is dat hier sprake is van een extreme noodsituatie en in zijn hoger vermelde resolutie van 15 februari 2007 erop heeft aangedrongen dat een belangrijk deel van de EU-begroting bestemd voor programma's met Irak voor de vluchtelingen wordt bestemd; deze presentatie dient een exacte opsplitsing te bevatten naar type activiteit en naar de op de begroting opgevoerde, vastgelegde en betaalde activiteiten, waarbij de voor de Irakese vluchtelingen en ontheemden bestemde programma's ook duidelijk te onderscheiden moeten zijn; 18. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de regeringen en parlementen van de lidstaten, de Hoge Commissaris voor de vluchtelingen van de VN, de regeringen en parlementen van Irak, Syrië, Jordanië, Libanon, Egypte, Turkije, Palestina en de Arabische Liga. Het Europees Parlement , – gezien zijn eerdere resoluties over de situatie in de Republiek Moldavië en in het bijzonder Transnistrië (1) , – gelet op de partnerschaps- en samenwerkingsovereenkomst tussen de Republiek Moldavië en de Europese Unie, die op 1 juli 1998 in werking is getreden, – gelet op het actieplan voor de Republiek Moldavië, dat op de zevende samenwerkingsraad EU-Moldavië op 22 februari 2005 werd goedgekeurd, – gelet op de interim-resolutie die op 1 maart 2006 door het Comité van ministers van de Raad van Europa werd goedgekeurd naar aanleiding van het arrest van het Europese Hof voor de Mensenrechten (EHMR) van 8 juli 2004 over de zaak Ilascu en anderen tegen Moldavië en de Rusland, – gelet op de verklaringen van de Organisatie voor veiligheid en samenwerking in Europa (OVSE)-top te Istanbul van 1999 en de Ministerraad van de OVSE te Porto in 2002, – gelet op de Conventies van Genève van 12 augustus 1949 met betrekking tot de bescherming van oorlogsslachtoffers, met name de bepalingen daarvan inzake de rechten van dode mensen, – gelet op artikel 115, lid 5 van zijn Reglement, A. overwegende dat de oorlog van 1992 in de Transnistrische regio van de Republiek Moldavië geleid heeft tot de oprichting van een separatistisch, niet-legitiem en autoritair regime in dit gebied; overwegende dat de situatie van een bevroren conflict blijft voortduren en dat er nog steeds sprake is van ernstige, wijdverbreide schendingen van de mensenrechten, B. overwegende dat er nog geen definitieve oplossing is gevonden voor het Transnistrische conflict, ondanks bovengenoemde internationale besluiten, en dat deze situatie leidt tot een voortdurende verslechtering van de naleving van de mensenrechten in deze regio, C. overwegende dat het laatste voorbeeld van mensenrechtenschendingen in Transnistrië dat is van Tudor Popa en Andrei Ivantoc, die aan vernederende behandeling werden onderworpen en die verhinderd werden om terug te keren naar hun woonplaats, D. overwegende dat de arrestatie en detentie onder beschuldigingen van terrorisme van alle leden van de zogenaamde groep Ilascu een illegale daad vormt van het separatistische regime van Transnistrië, welke niet beantwoordt aan de internationale normen met betrekking tot een eerlijk proces, de rechtstaat, respect voor de rechten van gevangenen en verhindering van folter en onmenselijke behandeling, E. overwegende dat er aan het arrest van het Europees Hof voor Mensenrechten (EHMR) van 8 juli 2004 in de zaak Ilascu en anderen tegen Moldavië en Rusland nog geen uitvoering is gegeven en dat het door het separatistische regime van Transnistrië volkomen wordt genegeerd, F. overwegende dat ernstige schendingen van de mensenrechten in Transnistrië blijven voortduren, waarbij met name moet worden gewezen op het ontzeggen van rechten aan de Roemeense bevolking, zoals door de sluiting van Roemeenstalige scholen en het schenden van een Roemeens kerkhof in Transnistrië, alsmede op de schending van de politieke rechten en vrijheden van de gehele bevolking van dit gebied, die tot gevolg heeft dat mensenhandel en georganiseerde misdaad hier een grote vlucht hebben genomen, G. overwegende dat er nog steeds geen uitvoering is gegeven aan de besluiten van de OVSE-top te Istanbul van 1999 en de Ministerraad van de OVSE te Porto in 2002, H. overwegende dat de Europese Unie belangrijke stappen heeft gedaan om zich intensiever met de Republiek Moldavië te bemoeien en een oplossing voor het Transnistrische conflict te zoeken, door het openen van een permanente delegatie van de Europese Commissie te Chisinau, door de benoeming van een speciale vertegenwoordiger van de EU (EUSR) voor de Republiek Moldavië, die gemandateerd is om een bijdrage te leveren aan het zoeken naar een duurzame regeling voor het Transnistrische conflict, en door de oprichting van de missie van de EU (EUBAM) die de Republiek Moldavië en Oekraïne ondersteunt bij het bewaken van hun grenzen, I. overwegende dat Transnistrië een regio van de Republiek Moldavië is en dat de onderhandelingen over deze regio sinds 1992 lopende zijn, in het zogenaamde 5+2 formaat, waarbij de Republiek Moldavië, de Transnistrische regio van de Republiek Moldavië, de Russische Federatie, Oekraïne en de OVSE betrokken zijn, terwijl de EU en de Verenigde Staten van Amerika sinds 2005 hierbij waarnemer zijn; overwegende dat de onderhandelingen in april 2006 zijn vastgelopen, J. overwegende dat de Republiek Moldavië Europese aspiraties heeft en dat de situatie in Transnistrië plaatsvindt in de onmiddellijke nabuurschap van de EU; benadrukkend dat het de territoriale integriteit van de Republiek Moldavië erkent en bij alle partijen erop aandringend om de hereniging van deze staat als politieke prioriteit te beschouwen, 1. betreurt ten diepste het feit dat de mensenrechten en de menselijke waardigheid niet worden gerespecteerd in Transnistrië, zoals blijkt uit het proces en de arrestatie van de groep Ilascu, het schenden van de vrijheden van de bevolking die in dat gebied leeft, het ontzeggen van het recht op toegang tot informatie en onderwijs, hetgeen ertoe leidt dat mensenhandel en georganiseerde misdaad een grote vlucht hebben genomen; 2. is ingenomen met de invrijheidstelling van de heer Andrei Ivantoc en de heer Tudor Popa, maar betreurt het feit dat door het separatistische regime van Tiraspol als argument voor hun invrijheidstelling werd aangevoerd dat de duur van hun gevangenisstraf was verstreken, en niet dat het een resultaat was van de tenuitvoerlegging van het arrest van het EHMR; veroordeelt het feit dat Andrei Ivantoc bij zijn invrijheidstelling onderworpen werd aan geweld en aanvallen op de menselijke waardigheid, zoals blijkt uit filmopnamen die gemaakt werden door personen die getuigen waren van deze invrijheidstelling; 3. veroordeelt de voortdurende repressie en pesterijen tegen, en de intimidatie van vertegenwoordigers van de onafhankelijke media, de NGO's en de maatschappelijke organisaties door het separatistische regime van Transnistrië; 4. eist de beëindiging van de vrijheidsberoving van personen om wille van hun politieke activiteiten; veroordeelt in dit verband de arrestatie op 2 juni 2007 van het heer Valentin Besleag, een burgemeesterskandidaat in een rechtmatige lokale verkiezing in Corjova, en de wijze waarop deze man vervolgens werd behandeld; 5. dringt aan op een snelle en definitieve regeling van het bevroren conflict in Transnistrië, waardoor democratie en respect voor de mensenrechten op het gehele grondgebied van de Republiek Moldavië zullen worden verzekerd, in overeenstemming met de internationale beginselen; 6. benadrukt de krachtige steun van de EU voor de territoriale integriteit van de Republiek Moldavië; benadrukt dat het onwettige regime van Tiraspol geen enkele autoriteit heeft om burgers van de Republiek Moldavië te verhinderen om het gebied aan de linkeroever van de rivier Nistru te betreden en geen gezag heeft om besluiten te nemen waarbij bepaalde mensen tot "persona non grata" worden verklaard; 7. doet een beroep op de Commissie en de Raad om te overwegen in sterkere mate te participeren aan het onderhandelingsproces en een oplossing te zoeken voor het bovengenoemde conflict; neemt kennis van de succesvolle gezamenlijke grensmissie van de EU en Oekraïne, die vanuit Odessa opereert, en doet een beroep op de regering van Oekraïne om haar steun aan de missie voort te zetten; 8. dringt aan op een grotere betrokkenheid van de EU bij het zoeken naar een oplossing voor dit conflict in haar onmiddellijke nabuurschap en is van oordeel dat de status van de EU hierbij moet worden verhoogd tot die van een onderhandelingspartner; 9. herinnert alle partijen eraan dat het separatistische regime van Transnistrië grote ruimte laat voor de georganiseerde misdaad, met inbegrip van wapenhandel, mensenhandel, smokkel en het witwassen van geld, en wijst erop dat dit een aanzienlijk risico voor de stabiliteit van de regio met zich meebrengt; 10. dringt aan op de onmiddellijke en volledige tenuitvoerlegging van de conclusies van de OVSE-top van Istanbul in 1999 en de Ministerraad van de OVSE te Porto in 2002 en het arrest van het EHMR van 8 juli 2004 in de zaak Ilascu en anderen tegen Moldavië en Rusland; doet een beroep op de EU om de kwestie van de terugtrekking van de Russische troepen uit Transnistrië aan de orde te stellen in het kader van haar betrekkingen met Rusland; 11. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Commissie, de Raad, de regeringen en parlementen van de lidstaten, de regering en het parlement van de Republiek Moldavië, de regering en het parlement van Rusland en de secretaris-generaal van de Raad van Europa. Het Europees Parlement , – onder verwijzing naar zijn voorgaande resoluties over Vietnam, – gezien de verklaring van het Voorzitterschap namens de Europese Unie van 15 mei 2007 over de veroordeling van strijders voor de mensenrechten in Vietnam, – gezien de Samenwerkingsovereenkomst van 1995 tussen de Europese Unie en de Socialistische Republiek Vietnam, – gezien het Internationaal Verdrag inzake burgerrechten en politieke rechten, dat Vietnam in 1982 heeft geratificeerd, – gelet op artikel 115, lid 5 van zijn Reglement, A. overwegende dat sinds maart 2007 meer dan 15 dissidenten zijn veroordeeld tot zware gevangenisstraffen en huisarrest, B. overwegende dat deze repressie één jaar na de politieke opening van Vietnam in 2006 plaatsvindt, waarin onafhankelijke en democratische politieke partijen het licht hebben gezien, tal van Vietnamezen (geleerden, advocaten, journalisten, kunstenaars, priesters en gewone burgers) belangstelling hebben getoond voor de democratische zaak en tal van oproepen tot meer democratie zijn gedaan, C. overwegende dat het door 118 activisten ondertekende web-verzoekschrift van het Bloc 8406 voor democratie en hervormingen, waarin wordt opgeroepen tot meer democratie, de stoot heeft gegeven tot een echte democratische beweging op het internet, D. overwegende dat de tolerantie van het Vietnamese regime voor deze stroom van democratische dissidenten grote verwachtingen heeft gewekt en het mogelijk heeft gemaakt dat de Socialistische Republiek Vietnam in de Wereldhandelsorganisatie is opgenomen, van de Amerikaanse lijst van landen die de godsdienstvrijheid schenden (CPC - Countries of Particular Concern) is geschrapt en van het Amerikaanse Congres de status van normale en permanente handelsbetrekkingen (PNTR) heeft gekregen, E. overwegende dat de patriarch van de Verenigde Boeddhistische Kerk van Vietnam Thich Huyen Quang (87 jaar) en zijn naaste medewerker Thich Quang Do (79 jaar), die is bekroond met de Rafto-prijs 2006 voor strijders voor de mensenrechten, al sinds 1982 zonder vorm van proces hun klooster niet uit mogen, alleen omdat zij zich hadden uitgesproken voor godsdienstvrijheid, mensenrechten en democratie; overwegende dat de leden van provinciale comités die deze kerk naar 20 arme provincies had gezonden om de allerarmsten te helpen, alleen vanwege het feit dat zij tot de Verenigde Boeddhistische Kerk van Vietnam behoren lastig worden gevallen en voortdurend worden verhoord, geïntimideerd en bedreigd, F. overwegende dat de erkenning van religieuze bewegingen door registratie maar mondjesmaat en met onderscheid gebeurt, zodat bijvoorbeeld maar 50 protestantse "huiskerken" zijn erkend van de 4 000 die daarom hebben verzocht, en dat de registratie van deze congregaties elk jaar verlengd moet worden, G. overwegende dat in februari 2007 een betoging van 200 boeddhistische leiders van de Khmers Krom voor godsdienstvrijheid gewelddadig is onderdrukt in de provincie Soc Trang; dat vijf van hen op 10 mei 2007 zijn veroordeeld tot gevangenisstraffen van 2 tot 4 jaar vanwege "verstoring van de openbare orde"; en dat de Khmers Krom niet alleen aan religieuze vervolging blootstaan, maar ook worden gedwongen tot assimilatie, H. overwegende dat de etnische minderheden op de hoogvlaktes in het noorden en midden van het land nog steeds gediscrimineerd worden, dat hun land wordt geconfisqueerd en hun godsdienstvrijheid geschonden, en dat in het noordwesten slechts 38 religieuze groepen zijn erkend; dat noch onafhankelijke NGO's noch journalisten vrije toegang hebben tot deze hoogvlaktes om zich rekenschap te geven van de werkelijke situatie van uit Cambodja gerepatrieerde bergbewoners (Montagnards), I. overwegende dat alle dissidenten die sinds maart 2007 zijn gearresteerd vastzitten op beschuldiging van overtreding van de wetgeving inzake de "nationale veiligheid", van "propaganda tegen de Socialistische Republiek Vietnam" (artikel 88 van het Wetboek van strafrecht) of van poging tot het "omverwerpen van de regering" ; overwegende dat de beschuldigingen op grond van "inbreuk op de nationale veiligheid" onverenigbaar met internationaal recht zijn geacht door de Mensenrechtencommissie van de VN, de Speciaal Rapporteur voor religieuze intolerantie en de Werkgroep willekeurige detentie, die allen hebben opgeroepen tot het intrekken of wijzigen van deze beschuldigingen; J. overwegende dat Vietnam financiële steun ontvangt van de Europese Unie en haar lidstaten in het kader van de "strategie voor de ontwikkeling van het rechtsstelsel" en de "strategie voor hervorming van de rechterlijke macht", K. overwegende dat in Vietnam nog steeds processen worden gevoerd zonder dat sprake is van een vermoeden van onschuld, rechten van de verdediging of onafhankelijkheid van de rechters, zoals is gebleken bij de processen die werden gevoerd tegen de katholieke priester Nguyen Van Ly (30 maart 2007) en tegen de advocaten Nguyen Van Dai en Le Thi Cong Nhan (11 mei 2007), L. overwegende dat weliswaar het besluit 31/CP van 1997 over "administratieve detentie" is ingetrokken, maar dat de ordonnantie 44/2002/PL-UBTVQH10 over sancties voor administratieve overtredingen" nog steeds van kracht is, dat hierin de mogelijkheden om dissidenten zonder vorm van proces vast te houden zijn uitgebreid en de vroegere sinistere praktijk is hervat om dissidenten in een psychiatrisch ziekenhuis op te nemen, zoals is gebeurd met de advocaat Bui Thi Kim Thanh, die sinds november 2006 vastzit omdat hij hulp had verleend aan boeren die onrechtmatig behandeld werden, M. overwegende dat de Europese Unie de belangrijkste handelspartner van Vietnam is en dat dit land profiteert van het stelsel van veralgemeende preferenties (SGP) van de Europese Unie, N. overwegende dat de Commissie in maart 2007 heeft besloten om de steun voor Vietnam voor de periode 2007-2013 met 30% te verhogen (304 miljoen euro), voor een aanzienlijk deel bestemd voor de verbetering van het bestuur en de mensenrechten, 1. uit zijn grote bezorgdheid over de nieuwe golf van repressiemaatregelen tegen dissidenten in Vietnam; 2. eist de onmiddellijke en onvoorwaardelijke invrijheidstelling van alle personen die worden vastgehouden alleen omdat zij op vreedzame en legitieme wijze gebruik maken van hun recht op meningsuiting, persvrijheid en godsdienstvrijheid, onder meer de katholieke priester Nguyen Van Ly (8 jaar gevangenis), Nguyen Phong (6 jaar), Nguyen Binh Thanh (5 jaar), de advocaat Nguyen Van Dai (5 jaar) - allen lid van het webblok 8406 voor democratie en hervormingen - en de advocaat Le Thi Cong Nhan (4 jaar) - woordvoerder van de Vooruitgangspartij -, Tran Quoc Hien (5 jaar) - vertegenwoordiger van de Verenigde Organisatie van arbeiders en landbouwers - , de voorzitter van de Democratische Volkspartij (PDP) Le Nguyen Sang (5 jaar), Nguyen Bac Truyen (4 jaar), Huynh Nguyen Dao (3 jaar), de boeddhisten Hoa Hao Duong Thi Tron (6 jaar), Le Van Soc (6 jaar) en Nguyen Van Thuy (5 jaar), Nguyen Van Tho (4 jaar), de patriarch van de Verenigde Boedistische Kerk van Vietnam Thich Huyen Quang, Thich Quang Do en Bui Thi Kim Tanh; 3. roept de Vietnamese regering op om een eind te maken aan alle vormen van repressie tegen personen die gebruik maken van hun recht op vrije meningsuiting, vrijheid van denken en vrijheid van vergadering overeenkomstig de internationale mensenrechtennormen; roept de autoriteiten nogmaals op om de bepalingen inzake de nationale veiligheid met spoed te hervormen en ervoor te zorgen dat deze worden ingetrokken of aangepast zodat zij stroken met het internationale recht; 4. verzoekt Vietnam echte politieke en institutionele hervormingen uit te voeren om een echte democratie en rechtsstaat tot stand te brengen, te beginnen met de invoering van een meerpartijenstelsel, een vrije pers en vrije vakbonden; 5. verzoekt de Vietnamese regering de godsdienstvrijheid te respecteren en de rechtspositie van alle religieuze gemeenschappen te herstellen, met name van de Verenigde Boeddhistische Kerk van Vietnam; 6. verzoekt de Vietnamese regering een eind te maken aan de discriminatie van de Montagnard-gemeenschap; 7. begroet de intrekking van het decreet 31/CP als eerste stap in de richting van een hervorming van het rechtsstelsel en verzoekt de Vietnamese regering elke vorm van detentie zonder juridische waarborgen af te schaffen en in het bijzonder de ordonnantie 44 van 2002; 8. verzoekt de Vietnamese autoriteiten gevolg te geven aan de aanbevelingen van de VN en met name aan de conclusies van het Comité voor de mensenrechten van 2002 door wetgeving die in strijd is met de mensenrechten in te trekken en de grondrechten van de Vietnamese burgers echt te eerbiedigen in de zin van het Internationaal Verdrag inzake burgerrechten en politieke rechten en het Internationaal Verdrag inzake economische, sociale en culturele rechten; 9. benadrukt dat de dialoog tussen de Europese Unie en Vietnam over de mensenrechten moet resulteren in concrete verbeteringen in Vietnam; verzoekt de Raad en de Commissie het beleid voor samenwerking met Vietnam opnieuw te bezien in het licht van artikel 1 van de samenwerkingsovereenkomst van 1995, op grond waarvan deze samenwerking stoelt op de eerbiediging van de democratische beginselen en de grondrechten; 10. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de regeringen van de lidstaten van de ASEAN, de secretaris-generaal van de Verenigde Naties, de Hoge Commissaris van de VN voor de mensenrechten en de regering en het parlement van Vietnam.