Het Europees Parlement , – gezien de mededeling van de Commissie getiteld "Publieke en particuliere middelen mobiliseren voor een wereldwijde toegang tot klimaatvriendelijke, betaalbare en zekere energiediensten: het Wereldfonds voor energie-efficiëntie en hernieuwbare energie" ( COM(2006)0583 ), – gelet op de conclusies van het voorzitterschap van de Europese Raad van Brussel van 8 en 9 maart 2007, – onder verwijzing naar zijn resolutie van 25 september 2007 over de routekaart voor hernieuwbare energie in Europa (1) , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 1 juni 2006 over het Groenboek inzake energie-efficiëntie'Meer doen met minder" (2) , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 14 december 2006 over de strategie inzake biomassa en biobrandstoffen (3) , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 29 september 2005 over het aandeel van hernieuwbare energie in de EU en voorstellen voor concrete acties (4) , – gelet op artikel 45 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie industrie, onderzoek en energie en de adviezen van de Commissie ontwikkelingssamenwerking en de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en voedselveiligheid ( A6-0006/2008 ), A. overwegende dat, in het kader van de beperking van de stijging van de gemiddelde wereldtemperaturen tot maximaal 2°C, hernieuwbare energiebronnen en maatregelen ter verbetering van de energie-efficiëntie moeten worden gestimuleerd opdat de wereldwijde emissies na het bereiken van de piek in 2015 zullen afnemen, B. overwegende dat uit het Stern-rapport van oktober 2006 over de economische gevolgen van klimaatverandering en uit verslagen van het Intergouvernementeel Panel inzake klimaatverandering (IPCC) blijkt dat de armste landen en volkeren het eerst en het zwaarst zullen worden getroffen door de gevolgen van klimaatverandering, C. overwegende dat hernieuwbare energiebronnen en energiebesparing van cruciaal belang zijn voor een duurzame beschikbaarheid van energie en bijdragen tot: D. overwegende dat de wereldleiders op de wereldtop over duurzame ontwikkeling in 2002 zijn overeengekomen het aantal mensen (thans 1,6 miljard) dat verstoken is van elementaire energievoorzieningen met de helft te verminderen; overwegende dat deze doelstelling nooit wordt gehaald wanneer de huidige trend zich voortzet, E. overwegende dat de energieproblemen waarmee de ontwikkelingslanden geconfronteerd worden duurzaam moeten worden opgelost door meer gebruik te maken van hernieuwbare energiebronnen en door grotere verbeteringen op het gebied van energie-efficiëntie en energiebesparing, F. overwegende dat transparantie en aansprakelijkheid ten aanzien van de particuliere en overheidsinvesteerders van doorslaggevend belang zijn voor de evaluatie en mogelijke verdere uitbreiding van de steun die wordt aangeboden door het Wereldfonds voor energie-efficiëntie en hernieuwbare energie, en overwegende dat dit fonds, vooral de eerste jaren van de tenuitvoerlegging ervan, scherp in de gaten zal worden gehouden, 1. is ingenomen met het voorstel van de Commissie voor een Wereldfonds voor energie-efficiëntie en hernieuwbare energie (GEEREF); 2. is van mening dat een duurzame ontwikkeling, met name in ontwikkelingslanden en opkomende economieën, met lage broeikasgasemissies, schone lucht en een duurzame energietoevoer, alleen kan worden gerealiseerd wanneer ervoor wordt gezorgd dat bij het inzetten van technologieën voor hernieuwbare energie gebruik wordt gemaakt van lokale energiebronnen en wanneer de toegang tot energie wordt verbeterd door bevordering van investeringen in afgelegen en decentraal gelegen voorraden; 3. is van oordeel dat de hoofddoelstellingen van dit fonds gelegen moeten zijn in de bevordering van energie-efficiëntie, energiebesparing en hernieuwbare energie, het terugdringen van de uitstoot van broeikasgassen en andere risico's, de verbetering van de toegang tot energievoorzieningen in de armste landen en de diversificatie van energiebronnen in de ontwikkelingslanden; 4. is met name verheugd over het feit dat het fonds erop is gericht om via de beschikbaarstelling van risicokapitaal een hefboomeffect voor particuliere investeringen te creëren, aangezien dit van doorslaggevend belang is voor een succesvolle langetermijnontwikkeling van projecten op het gebied van duurzame energie in de ontwikkelingslanden; 5. verzoekt de Commissie ervoor te zorgen dat alle steun aan projecten en iedere keuze van technologie afhankelijk wordt gesteld van de volledige naleving van algemeen geformuleerde duurzaamheidscriteria, van de bijdrage die wordt geleverd tot duurzame ontwikkeling, en van geografische kenmerken en beschikbare regionale reserves; 6. dringt er bij de Commissie op aan zich bij de uitvoering van het fonds op kleinschalige projecten te concentreren, die de meeste moeite hebben om investeringen uit de particuliere sector aan te trekken; is van oordeel dat de Commissie de bovengrens van 10 miljoen EUR per investering voor een project op gezette tijden dient te herzien en ten minste een derde van de beschikbare kredieten dient te reserveren voor kleinschalige projecten van minder dan 1 miljoen EUR; 7. verzoekt de Commissie ervoor te zorgen dat alle biogasprojecten in de ontwikkelingslanden, waaronder water- en afvalwaterbehandeling, alleen worden gesteund indien deze aan strenge duurzaamheidscriteria voldoen die waarborgen dat uitsluitend de meest duurzame technologieën worden bevorderd, waarbij rekening wordt gehouden met de gevolgen die biomassa gedurende de hele levensduur heeft voor broeikasgasemissies, luchtkwaliteit, plattelandsbeheer, sociale en economische omstandigheden, en biodiversiteit, waaronder het behoud van natuurbossen en het waarborgen van de algehele voedselvoorziening door de verbetering van de optimale werkwijzen van de plaatselijke landbouw; 8. dringt er bij de Commissie op aan om ervoor te zorgen dat met het GEEREF fotovoltaïsche projecten worden ondersteund en verzoekt haar om steun te verlenen aan de ontwikkeling van technologieën voor intelligent netbeheer; moedigt met name investeringen aan die aansluiten bij de behoeften van de armen op het platteland, zoals elektrificatie door middel van hernieuwbare energie (inclusief water-, zonne- en windenergie en biomassa), zonneverwarmingselementen, pasteurisatieapparatuur die op zonne-energie werkt, kooktoestellen die op zonne-energie werken, windpompen en verbeterde kooktoestellen, alsook steun aan programma's voor microkredieten om de plaatselijke deelname aan energieprojecten te bevorderen; 9. staat erop dat het GEEREF niet wordt gebruikt ter ondersteuning van omvangrijke projecten van meer dan 1 miljoen EUR voor het gebruik van conventionele energiebronnen en voor het bijstoken van biomassa in bestaande of nieuwe kolencentrales, de kleinschalige toepassing van fossiele brandstoffen (bijvoorbeeld in dieselgeneratoren) of voor de grootschalige productie van biobrandstof; dringt er bij de Commissie op aan om erop toe te zien dat deze technologieën niet worden ondersteund via investeringen uit de subfondsen die met middelen uit het GEEREF worden gefinancierd; verzoekt de Commissie dan ook ervoor te zorgen dat deze technologieën worden uitgesloten van desbetreffende beheerscontracten en de selectiecriteria voor projecten; 10. is van oordeel dat de steun zoveel mogelijk moet zijn gericht op projecten die hernieuwbare energietechnologieën met een verhoogde energie-efficiëntie combineren, bijvoorbeeld projecten ter verbetering van het gebouwenbestand, verlichting en de koelketen; 11. dringt aan op volledige coördinatie tussen het GEEREF en de toekomstige werkzaamheden in het kader van het door de Commissie voorgestelde platform voor internationale samenwerking inzake energie-efficiëntie, met als doel de samenwerking op het gebied van onderzoek en ontwikkeling, en benchmarking te verbeteren; 12. dringt er bij de Commissie op aan ervoor te zorgen dat het fonds wordt gebruikt om de ontwikkeling van lokale markten, productieactiviteiten en capaciteiten in de ontwikkelingslanden te bevorderen, bijvoorbeeld door de ondersteuning van het lokale MKB opdat dit in staat is in een bepaalde regio nieuwe technologieën op de markt te brengen; 13. is van oordeel dat het fonds eveneens dient te worden gebruikt om vooral het MKB uit de lidstaten de mogelijkheid te bieden zijn technische kennis in te zetten voor de ontwikkeling en de toepassing van duurzame energietechnologieën in ontwikkelingslanden; 14. verzoekt de Commissie ervoor te zorgen dat het fonds aansluit bij en een aanvulling vormt op ander ontwikkelingsbeleid en energie-initiatieven voor de ontwikkelingslanden van de lidstaten en de EU; 15. verzoekt de Commissie erop toe te zien dat het fonds een aanvulling vormt op en effect sorteert naast de vele reeds bestaande internationale initiatieven en fondsen ter ondersteuning van projecten voor duurzame energie in de ontwikkelingslanden, met inbegrip van de programma's van de Wereldbank en regionale ontwikkelingsbanken en de op de wereldtop over duurzame ontwikkeling van 2002 in het leven geroepen initiatieven; 16. verzoekt de Commissie ervoor te zorgen dat het Fonds bijdraagt tot het wegnemen van belemmeringen die in bepaalde landen, met name de minst ontwikkelde, het gebruik van het mechanisme voor schone ontwikkeling (CDM) in de weg staan en dat zij die CDM-projecten verder aanmoedigt die werkelijk toegevoegde waarde bezitten, een positief effect op duurzame ontwikkeling hebben en voldoen aan de criteria van de Gold Standard; 17. verzoekt de Commissie te onderzoeken hoe de middelen van het Fonds kunnen worden uitgebreid in het kader van een toekomstige regeling voor ná 2012 uit hoofde van het Raamverdrag inzake klimaatverandering van de Verenigde Naties, waarbij in aanmerking wordt genomen dat de toepassing van duurzame energie in ontwikkelingslanden voor het bereiken van de doelstelling van dit verdrag cruciaal is; 18. betreurt dat de voorgestelde minimale financieringsdoelstelling van 100 miljoen EUR – met een bijdrage van slechts 15 miljoen EUR voor elk van de jaren 2007 en 2008 – ernstig tekortschiet als bijdrage van het GEEREF, althans indien de doelstelling bestaat uit "het vergroten van het aantal projecten ter bevordering van de energie-efficiëntie en hernieuwbare energie en het leveren van een wezenlijke bijdrage aan de duurzame ontwikkeling" en dat tot dusver slechts enkele landen hebben besloten een financiële bijdrage aan het fonds te leveren; verzoekt de Commissie daarom met klem haar bijdrage te vergroten en tegelijkertijd zowel de lidstaten als de multilaterale financiële instellingen ertoe te bewegen hun krachten te bundelen om zo de omvang van het fonds aanzienlijk te vergroten; dringt erop aan dat veel meer lidstaten financiële steun aanbieden; 19. meent dat het in de eerste jaren van het GEEREF, dat voor onbepaalde tijd zou worden ingesteld, van cruciaal belang is om voorbeeldprojecten te ontwikkelen die de aanzet kunnen geven tot verdere bijdragen, teneinde in ontwikkelingslanden en overgangseconomieën meer investeringen in hernieuwbare energie en energie-efficiëntie aan te trekken en veel meer mensen te behoeden voor energiegebrek dan de verwachte 1 tot 3 miljoen; 20. benadrukt dat het GEEREF prioriteit dient te geven aan het bevredigen van de specifieke behoeften van de minst ontwikkelde landen en aan projecten die aantoonbaar nauw verband houden met armoedebestrijding; constateert dat het GEEREF gericht zal zijn op de ondersteuning van regionale subfondsen voor landen in Afrika bezuiden de Sahara, het Caribisch gebied en de Stille Oceaan, de landen van het Europees nabuurschap (inclusief Noord-Afrika en de Oost-Europese niet-EU-landen), Latijns-Amerika en Azië; verzoekt er evenwel om bijzondere aandacht te besteden aan de behoeften van de ACS-landen; verzoekt de Commissie bij de verdeling van de middelen ervoor te zorgen dat deze niet aan slechts één of twee subfondsen worden toebedeeld; adviseert met nadruk dat eventuele in het fonds opgenomen subfondsen voor Rusland en China niet alle beschikbare middelen dienen op te slokken en dat zij een belangrijke rol moeten spelen als proefprojecten; 21. beseft evenwel dat het GEEREF, zoals het momenteel wordt opgezet, wellicht moeilijk aan de door de commissie voor ontwikkelingsbijstand van de OESO met betrekking tot officiële ontwikkelingshulp gestelde criteria kan voldoen, aangezien de investeringen veeleer zullen worden gestuurd door vooruitzichten op rendement dan door ontwikkelingsbehoeften; onderkent het risico dat armoedebestrijding - die als een specifiek doel voor het GEEREF wordt vermeld - voor het fonds slechts een doelstelling van ondergeschikt belang zou kunnen worden; benadrukt daarom dat de Commissie niet alleen heldere ontwikkelingscriteria moet opstellen om projecten die in aanmerking komen voor steun uit het GEEREF op hun geschiktheid te toetsen, maar daarnaast ook de op subsidies gebaseerde ontwikkelingshulp aanzienlijk moet verhogen om de armsten duurzame energiediensten te verschaffen; 22. verzoekt de Commissie regelmatig verslag te doen over de vorderingen bij de uitvoering van het fonds en over de gefinancierde projecten; verzoekt de Commissie met name om het Parlement een jaarlijks tussentijds verslag voor te leggen; 23. verzoekt de Commissie voorstellen te doen ter verbetering van intensieve communicatie en de uitwisseling van ervaringen in verband met de diverse projecten, de specifieke resultaten ervan en hun bijdrage tot duurzame ontwikkeling; 24. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Het Europees Parlement , Wetgeving op het gebied van ontwikkelingssamenwerking – gelet op de artikelen 177 tot en met 181 van het EG-Verdrag, – gelet op de partnerschapsovereenkomst tussen de leden van de groep van staten in Afrika, het Caribisch gebied en de Stille Oceaan enerzijds, en de Europese Gemeenschap en haar lidstaten anderzijds, ondertekend te Cotonou op 23 juni 2000 (1) , als gewijzigd bij de Overeenkomst tot wijziging van de Partnerschapsovereenkomst, ondertekend in Luxemburg op 25 juni 2005 (2) , – gezien de Millenniumverklaring die door de Verenigde Naties in 2000 werd goedgekeurd, het VN-rapport uit 2005 getiteld "Investing in Development" en de millenniumdoelstellingen voor ontwikkeling (MDG), – gezien de Verklaring van Parijs over de doeltreffendheid van hulp die op 2 maart 2005 werd aangenomen, – gezien de Consensus van Monterrey van 2002 over ontwikkelingsfinanciering, – gezien de Gemeenschappelijke verklaring van de Raad en de vertegenwoordigers van de regeringen der lidstaten, in het kader van de Raad, het Europees Parlement en de Commissie bijeen, over het ontwikkelingsbeleid van de Europese Unie: "De Europese Consensus" ("De Europese Consensus inzake ontwikkeling") (3) , – gezien de gezamenlijke verklaring van de Raad en de vertegenwoordigers van de regeringen van de lidstaten, in het kader van de Raad bijeen, het Europees Parlement en de Commissie getiteld "De Europese Consensus over humanitaire hulp" (4) , – gezien de conclusies van de Raad en de vertegenwoordigers van de regeringen van de lidstaten, in het kader van de Raad bijeen van 15 mei 2007, over de EU-gedragscode inzake de complementariteit en de taakverdeling binnen het ontwikkelingsbeleid, – gezien de mededeling van de Commissie getiteld "Samenhang in het ontwikkelingsbeleid. Sneller vorderingen boeken om de millenniumdoelstellingen voor ontwikkeling te bereiken" ( COM(2005)0134 ), – gezien de mededeling van de Commissie getiteld "Sneller vorderingen boeken om de ontwikkelingsdoelstellingen van het millennium te bereiken – Financiering met het oog op de doeltreffendheid van ontwikkelingshulp" ( COM(2005)0133 ), – gezien de mededeling van de Commissie getiteld "EU-bijstand: meer, beter en sneller helpen"( COM(2006)0087 ) en de conclusies van de Raad Algemene Zaken en Externe Betrekkingen van 11 april 2006 die erop zijn gebaseerd, – gezien de mededeling van de Commissie getiteld "Jaarverslag 2006 over het communautaire ontwikkelingsbeleid en de tenuitvoerlegging van de buitenlandse hulp" ( COM(2006)0326 ), – gelet op Verordening (EG) nr. 1905/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 18 december 2006 tot invoering van een financieringsinstrument voor ontwikkelingssamenwerking (DCI) (5) , – gezien de mededeling van de Commissie getiteld "Het bestuur binnen de Europese consensus over het ontwikkelingsbeleid: naar een geharmoniseerde aanpak in de Europese Unie" ( COM(2006)0421 ), – gezien het beleid inzake internationale ontwikkelingssamenwerking van de Republiek Tsjechië, waaronder het Plan voor bilaterale ontwikkelingssamenwerking 2007 en de landenstrategiedocumenten voor Angola en Zambia, – gezien het beleid inzake internationale ontwikkelingssamenwerking van Hongarije, – gezien het beleidsprogramma inzake ontwikkelingssamenwerking voor de periode 2006-2010 van Letland, – gezien het beleid inzake ontwikkelingssamenwerking voor de periode 2006-2010 van Litouwen, – gezien de strategie voor ontwikkelingssamenwerking en humanitaire hulp van Estland voor de periode 2006-2010, – gezien de strategie voor de ontwikkelingssamenwerking van Polen die in 2003 werd gepubliceerd en het Poolse hulpprogramma voor 2007, – gezien de nationale strategie van Roemenië inzake internationale ontwikkelingssamenwerking, – gezien de middellangetermijnstrategie inzake officiële ontwikkelingshulp (ODA) van Slowakije voor 2003-2008 en zijn officiële nationale programma voor ontwikkelingshulp voor 2006, – gezien de Sloveense ontwikkelingssamenwerking voor 2002-2004, – gezien het Aid Watch rapport uit 2007 getiteld "Hold the Applause! EU governments risk breaking aid promises" van de Europese confederatie van NGO's voor hulp en ontwikkeling (CONCORD), waarin een evaluatie door die NGO's is opgenomen van de uitgaven van elk EU-land aan ODA, – gezien de EU-strategie voor Centraal-Azië (Strategie voor een nieuw partnerschap) voor 2007-2013, – gezien "De Europese Consensus inzake ontwikkeling: de bijdrage van voorlichting over ontwikkelingssamenwerking en bewustmaking", een strategisch kader dat is opgesteld door vertegenwoordigers van de Europese instellingen, de lidstaten, het maatschappelijk middenveld en andere belanghebbenden en dat is gepresenteerd tijdens de Europese Ontwikkelingsdagen in Lissabon in november 2007, – gezien de European Consensus over NGO-Communicatie van 7, 8 en 9 november 2006, – gezien de resolutie van de Raad (Ontwikkelingssamenwerking) van 8 november 2001 over de ontwikkelingsopvoeding en de bewustmaking van de Europese publieke opinie inzake ontwikkelingssamenwerking, – gezien de Verklaring van Maastricht van het van 15 tot 17 november 2002 gehouden Europabrede Global Education Congress, een vertegenwoordiging van parlementariërs, lokale en regionale overheidsinstanties en organisaties uit het maatschappelijk middenveld van de lidstaten van de Raad van Europa, inzake een "European Strategy Framework for Improving and Increasing Global Education in Europe to the Year 2015", – gezien het zogenoemde "Palermo-proces" van 2003, dat werd gelanceerd met het oog op de oprichting van een informeel forum waarin de deelnemers konden discussiëren over belangrijke ontwikkelingen en kwesties op het gebied van de Europese ontwikkelingshulp om zo een informele aanvulling te vormen op de officiële raadplegingsprocedures van de Commissie, – gezien de European Conference on Awareness-Raising and Development Education for North-South Solidarity die op 19 en 20 mei 2005 te Brussel werd gehouden, – gezien de Helsinki Conference on European Development Education die op 3 en 4 juli 2006 werd gehouden, – gezien het 18 maanden-programma inzake het beleid op het gebied van ontwikkelingssamenwerking van het Duitse, Portugese en Sloveense voorzitterschap van de EU, – gelet op artikel 49 van het Verdrag betreffende de Europese Unie, – gezien de mededeling van de Commissie getiteld "De grotere Europese nabuurschap: een nieuw kader voor de betrekkingen met de oostelijke en zuidelijke buurlanden" ( COM(2003)0104 ) en onder verwijzing naar zijn resolutie van 20 november 2003 over "De grotere Europese nabuurschap: een nieuw kader voor de betrekkingen met de oostelijke en zuidelijke buurlanden" (6) , – gezien het document "Een veilig Europa in een betere wereld: de Europese veiligheidsstrategie", goedgekeurd door de Europese Raad in Brussel op 12 december 2003, – gezien de mededeling van de Commissie getiteld "Europees Nabuurschapsbeleid - Strategiedocument" ( COM(2004)0373 ), – gezien de mededeling van de Commissie getiteld "Inzake de voorstellen van de Commissie voor actieplannen in het kader van het Europese nabuurschapsbeleid(ENB)" ( COM(2004)0795 ), – gezien de mededeling van de Commissie getiteld "Europees nabuurschapsbeleid - Aanbevelingen betreffende Armenië, Azerbeidzjan en Georgië en betreffende Egypte en Libanon" ( COM(2005)0072 ), – gezien de mededeling van de Commissie aan de Raad en het Europees Parlement getiteld "Betreffende de versterking van het Europees nabuurschapsbeleid" ( COM(2006)0726 ), – gezien het actieplan voor de zuidelijke Kaukasus (Armenië, Azerbeidzjan, Georgië) dat op 14 november 2006 door de Commissie werd aangenomen, – gezien het werkdocument van de diensten van de Commissie dat als begeleidend document is toegevoegd aan de hiervoor genoemde mededeling van de Commissie, getiteld "Betreffende de versterking van het Europees nabuurschapsbeleid" (SEC(2006)1504), – gezien het werkdocument van de diensten van de Commissie (SEC(2007)0840) dat aan de mededeling van de Commissie is gehecht, getiteld "Jaarverslag 2007 over het ontwikkelingsbeleid van de Europese Gemeenschap en de tenuitvoerlegging van de externe bijstand in 2006" ( COM(2007)0349 ), – gezien de voortgangsverslagen over het ENB over Oekraïne (SEC(2006)1505) en Moldavië (SEC(2006)1506), – gezien de publicatie van de Commissie getiteld "European Neighbourhood Policy: A Year of Progress" ("Europees Nabuurschapsbeleid: een jaar van vooruitgang") (IP/05/1467) van 24 november 2005, – gezien de mededeling aan het College van commissaris Ferrero-Waldner getiteld "Implementing and Promoting the European Neighbourhood Policy" ("Tenuitvoerlegging en stimulering van het Europees Nabuurschapsbeleid") (SEC(2005)1521), – gelet op Verordening (EG) nr. 1638/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 24 oktober 2006 houdende algemene bepalingen tot invoering van een Europees nabuurschaps- en partnerschapsinstrument (7) (ENPI), – gelet op Besluit 2006/62/EG van de Raad van 23 januari 2006 waardoor landen die onder het Europees nabuurschapsbeleid vallen en ook Rusland, kunnen profiteren van het programma voor technische bijstand en informatie-uitwisseling (TAIEX) (8) , – gelet op Besluit 2005/47/EG van de Raad van 22 december 2004 tot wijziging van Besluit 2000/24/EG in het licht van de uitbreiding van de Europese Unie en het Europese nabuurschapsbeleid (9) , – gezien het rapport getiteld "European Neighbourhood and Partnership Instrument" voor respectievelijk Belarus, Moldavië, Oekraïne, Armenië, Azerbeidzjan en Georgië: het Landenstrategiedocument 2007-2013 en het Nationaal Indicatief Programma 2007-2010, – gezien het EC-ENPI Eastern Regional Programme Strategy Paper 2007-2013 (RSP) dat een aanvulling vormt op de landenstrategiedocumenten die door de Commissie zijn aangenomen, – gezien het ENPI Eastern Regional Indicative Programme 2007-2010 waarin meer in detail wordt beschreven wat de aandachtsgebieden voor interventie zijn in het kader van de regionale portefeuille voor Oost-Europa van het nieuwe ENPI, – gezien de mededeling van de Commissie getiteld "Synergie voor het Zwarte Zeegebied - Een nieuw regionaal samenwerkingsinitiatief" ( COM(2007)0160 ), – gezien de mededeling van de Commissie getiteld "Over de algemene aanpak om de ENB-partnerlanden te laten deelnemen aan communautaire agentschappen en programma's" ( COM(2006)0724 ), – gezien de studie van juni 2006, deel van de reeks Occasional Papers van het directoraat-generaal Economische en Financiële Zaken, getiteld "European Neighbourhood Policy: Economic Review of ENP Countries", – gezien het Capaciteitsopbouwprogramma II ter ondersteuning van de nieuwe lidstaten en de kandidaat-lidstaten op het gebied van ontwikkelingssamenwerking, door de Commissie gestart in juli 2007, – onder verwijzing naar zijn resolutie van 19 januari 2006 over het Europees nabuurschapsbeleid (10) , – gelet op de partnerschaps- en samenwerkingsovereenkomsten, – gelet op artikel 45 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie ontwikkelingssamenwerking ( A6-0036/2008 ), Algemene opmerkingen A. overwegende dat de EU in 2006 voor 47 524 miljoen EUR aan ODA heeft verstrekt, hetgeen 57% van de mondiale ODA uitmaakt, een bedrag dat naar verwachting zal stijgen tot 78 626 miljoen EUR in 2010, B. overwegende dat de nieuwe lidstaten zich ertoe hebben verplicht om in 2010 0,17% van hun bruto nationaal inkomen (BNI) en in 2015 0,33% van hun BNI aan ODA te besteden, waarbij de toekomstige bijdragen de rol van de EU op het gebied van de internationale ontwikkelingssamenwerking moeten versterken, C. overwegende dat de ontwikkelingshulp van de nieuwe lidstaten zowel betrekking heeft op het Europese beleid inzake ontwikkelingssamenwerking als op het ENB, D. overwegende dat de prioriteitslanden waarop de ontwikkelingssamenwerking van de nieuwe lidstaten zich richt de landen van de Gemeenschap van Onafhankelijke Staten (GOS), de westelijke Balkanlanden en enkele landen die lid zijn van de groep staten in Afrika, het Caribische gebied en de Stille Oceaan (ACS) zijn, E. overwegende dat het institutioneel kader voor de nieuwe lidstaten een van de belangrijkste uitdagingen blijft van doelmatige ontwikkelingssamenwerking, F. overwegende dat een van de belangrijkste uitdagingen voor de nieuwe lidstaten de noodzaak is van het opbouwen van partijoverschrijdende politieke en publieke steun voor ontwikkelingssamenwerking, waaronder steun voor de minst ontwikkelde landen van de wereld, G. overwegende dat de bekendheid met onderwerpen op het gebied van ontwikkelingssamenwerking in de meeste lidstaten verder moet worden verbeterd, H. overwegende dat het recht van lidstaten om een ontwikkelingsstrategie te volgen die is vastgesteld in overeenstemming met hun nationale prioriteiten, een volkomen rechtmatige uiting van hun soevereiniteit is en altijd als zodanig dient te worden erkend en gerespecteerd, Prioriteitslanden voor de nieuwe lidstaten I. overwegende dat het grootste deel van de bilaterale ODA van Estland en Letland gericht is op de GOS-landen, met name op Georgië, Moldavië en Oekraïne, en op Afghanistan; overwegende dat Estland in 2005 0,08% van zijn BNI aan ODA heeft besteed en Letland 0,07%, J. overwegende dat het grootste deel van de bilaterale ODA van Litouwen gericht is op Belarus, Oekraïne, Moldavië, de landen van de zuidelijke Kaukasus, Afghanistan (de provincie Ghor) en Irak, en op slechts één ACS-land, Mauritanië; voorts overwegende dat Litouwen in 2005 0,06% van zijn BNI aan ODA heeft besteed, K. overwegende dat het grootste deel van de bilaterale ODA van Polen gericht is op Belarus, Oekraïne, Moldavië en Georgië, en dat de uitgaven van Polen aan ODA in 2005 overeenkwamen met 0,07% van zijn BNI, L. overwegende dat het grootste deel van de bilaterale ODA van Hongarije gericht is op de westelijke Balkanlanden (Montenegro, Servië en Bosnië-Herzegovina), en dat Hongarije in 2005 0,11% van zijn BNI aan ODA heeft besteed, M. overwegende dat het grootste deel van de bilaterale ODA van Roemenië gericht is op Moldavië, Servië en Georgië, en dat de uitgaven van Roemenië aan ODA in 2006 overeenkwamen met 0,04% van zijn BNI, N. overwegende dat het grootste deel van de bilaterale ODA van Slovenië gericht is op de westelijke Balkanlanden (Bosnië-Herzegovina, Montenegro, Servië, de Voormalige Joegoslavische Republiek Macedonië (FYROM), Albanië) en Moldavië, en dat Slovenië in 2005 0,11% van zijn BNI aan ODA heeft besteed, O. overwegende dat het grootste deel van de bilaterale ODA van Slowakije gericht is op Servië, Montenegro, Kirgizië, Kazachstan, Oekraïne en Belarus, en dat Slowakije in 2005 0,12% van zijn BNI aan ontwikkelingshulp heeft besteed, P. overwegende dat het grootste deel van de bilaterale ODA van de Republiek Tsjechië gericht is op Bosnië Herzegovina, Moldavië, Mongolië, Servië, Montenegro en Vietnam, en dat de Republiek Tsjechië in 2005 0,11% van zijn BNI aan ODA heeft besteed, Q. overwegende dat Bulgarije pas eind 2007 een samenhangende nationale strategie heeft goedgekeurd voor internationale ontwikkelingssamenwerking en zijn prioriteiten liggen bij Albanië, FYROM, Bosnië Herzegovina, Oekraïne en Moldavië, en dat het in 2005 naar schatting ongeveer 0,04% van zijn BNI aan ODA heeft besteed, hetgeen gelijk is aan zijn bijdrage aan multilaterale instellingen, Betrekkingen tussen de nieuwe lidstaten en de ACS-landen R. overwegende dat Estland, Letland en Roemenië zich op geen enkel ACS-land richten in het kader van het Europese beleid inzake ontwikkelingssamenwerking, hoewel Estland de mogelijkheid niet uitsluit dat het in de toekomst bilaterale samenwerking zal opzetten met tenminste één van de minst ontwikkelde Afrikaanse landen beneden de Sahara, S. overwegende dat Bulgarije van plan is zich te richten op Afrikaanse landen waarmee het vóór 1989 een bilaterale overeenkomst had, zoals met Ghana, T. overwegende dat de Republiek Tsjechië zich op Angola en Zambia richt, waarbij Angola 8% (956 000 EUR in 2007) en Zambia 4% (775 000 EUR in 2007) van de toegewezen gelden ontvangt; overwegende dat het programma's in Angola financiert in de sectoren landbouw en plattelandsontwikkeling en onderwijs en sectoroverschrijdende programma's, zoals het opruimen van mijnen, het versterken van de capaciteit van de publieke sector, het versterken van het maatschappelijk middenveld en het bevorderen van de gelijkheid tussen de seksen en ook van een beter milieu; en overwegende dat zij in Zambia programma's financiert op het gebied van gezondheidszorg, gericht op het bereiken van de MDG's, zoals lagere kindersterfte, verbetering van de gezondheid van moeders en bestrijding van hiv/aids en andere ziektes, die zijn gericht op de westelijke provincie, die een bijzonder vijandige natuurlijke omgeving kent, U. overwegende dat Hongarije zich op Ethiopië richt en Polen zich voornamelijk op Angola en Tanzania richt, V. overwegende dat Slowakije zich op Kenia, Soedan en Mozambique richt, op het bedrijfsleven en de gezondheidssector in Kenia, en ondersteuning biedt voor het gebruik van duurzame bronnen; en overwegende dat zijn ontwikkelingssamenwerking met Soedan onder andere schuldenverlichting inhoudt en gericht is op de technische infrastructuur, zoals watermanagement, en op de sociale sector, in het bijzonder op het bevorderen van basisonderwijs en elementaire gezondheidszorg, W. overwegende dat Slovenië zich wil gaan richten op Madagaskar, Niger, Mali, Burkina Faso, Oeganda en Malawi via Sloveense niet-gouvernementele organisaties voor ontwikkelingssamenwerking (NGDO's) en lokale gemeenschappen bijstand wil gaan verlenen in sectoren als de infrastructuur, het onderwijs, watermanagement, afvalverwerking en een duurzame energievoorziening, X. overwegende dat Litouwen in 2006 zijn eerste bilaterale project heeft opgezet in Mauritanië (bijstand voor de ontwikkeling van natuurlijke hulpbronnen), Y. overwegende dat in alle nieuwe lidstaten een aanzienlijk deel van de ontwikkelingshulp wordt gegeven via multilaterale kanalen, waaronder de EU, en dat al deze landen derhalve indirect een bijdrage leveren aan de ontwikkeling van de ACS-landen, Betrekkingen tussen de nieuwe lidstaten en hun buurlanden Z. overwegende dat het ENB een van de voornaamste prioriteiten is van de externe betrekkingen van de EU, met als doel bestuur en economische ontwikkeling in de landen rond de EU te bevorderen en daarmee de politieke economische en sociale verschillen tussen de lidstaten en hun buren te verkleinen, AA. overwegende dat de ENB-actieplannen voor de drie zuidelijke Kaukasusstaten (Georgië, Armenië en Azerbeidzjan) op 14 november 2006 werden gepubliceerd ondanks het feit dat de opname van de zuidelijke Kaukasuslanden in het ENB aanvankelijk was verworpen in een voetnoot in de eerdergenoemde mededeling van de Commissie over een groter Europa, AB. overwegende dat de actieplannen op maat gesneden behoren te zijn voor elk land; AC. overwegende dat de EU traditioneel de voorkeur geeft aan een regionale benadering bij haar externe betrekkingen, AD. overwegende dat de Georgische regering de hoop heeft uitgesproken dat Georgië wordt opgenomen in de Zwarte Zeeregio, net als Oekraïne en Moldavië, en niet in de Zuidelijke Kaukasusregio, hetgeen ook is vastgelegd in het actieplan, AE. overwegende dat uit het actieplan EU-Georgië blijkt dat de EU bereid is Georgië wat meer politieke steun te bieden op het gebied van conflictbeheersing, die tot nu toe is afgewezen, AF. overwegende dat de nieuwe lidstaten betrokken zijn geweest bij de ontwikkeling van het ENB vóór hun lidmaatschap van de EU, AG. overwegende dat de nieuwe lidstaten geen invloed hadden op het actieplan, noch betrokken waren bij de besluitvorming en de procedure vóór het lidmaatschap, AH. overwegende dat, teneinde lid te kunnen worden van het ENB, buurlanden een contractuele verbintenis moeten hebben, zoals een partnerschaps- en samenwerkingsovereenkomst of een associatieovereenkomst, en dat derhalve Belarus, Libië en Syrië uitgesloten zijn van het ENB, omdat zij een dergelijke contractuele verbintenis niet hebben, AI. overwegende dat de EU zich richt op een evenwichtige bilaterale en regionale aanpak van Centraal-Azië, AJ. overwegende dat de betrekkingen tussen Kazachstan, Kirgizië, de Russische Federatie, Tadzjikistan, Turkmenistan, Oezbekistan en de EU gebaseerd zijn op partnerschaps- en samenwerkingsovereenkomsten en samenwerkingskaders zoals het BAKU-initiatief, alsmede een aantal instrumenten van het gemeenschappelijk buitenlands- en veiligheidsbeleid, AK. overwegende dat alle buurlanden van de EU, ongeacht een eventueel lidmaatschap, gelijke mogelijkheden hebben voor het aangaan van geprivilegieerde betrekkingen met de EU op basis van gemeenschappelijke belangen en waarden, overeenkomstig hun eigen verlangens, AL. overwegende dat het belangrijkste voordeel van het actieplan is dat landen geholpen kunnen worden bij het vaststellen van hun prioriteiten en dat de steun van de EU hierop gericht kan worden, AM. overwegende dat Bulgarije en Roemenië reeds deel uitmaken van de grensoverschrijdende samenwerking met relevante ENB-partners, AN. overwegende dat van de rol van de nieuwe lidstaten bij het delen van ervaringen met de overgang naar het lidmaatschap gebruik zal worden gemaakt en dat deze zal bijdragen aan de expertise in de "oude" lidstaten door middel van de TAIEX- en jumelageprogramma's, Bewustmaking van de bevolking AO. overwegende dat het huidige uitgavenniveau van de meeste landen van de Organisatie voor Economische Samenwerking en Ontwikkeling (OESO) aan bewustmaking van de bevolking met betrekking tot kwesties op het gebied van ontwikkelingssamenwerking in totaal ongeveer 190 miljoen EUR bedraagt, ofwel 0,25% van de totale ODA, AP. overwegende dat alle nieuwe lidstaten, met uitzondering van Polen en Malta, voorlichting over ontwikkelingssamenwerking voor hun nationale NGO's voor ontwikkelingssamenwerking als een prioriteit beschouwen, AQ. overwegende dat nog geen van de nieuwe lidstaten beschikt over een nationale strategie inzake ontwikkelingseducatie, AR. overwegende dat slechts 12% van de burgers van de OESO-landen van de Millenniumdoelstellingen voor ontwikkeling (MDG) heeft gehoord en dat 62% van hen niet weet wat die MDG inhouden, 17% van de Europese burgers niet weet of ontwikkelingshulp zin heeft, gegeven de bestaande corruptie en het beeld dat de hulp niet bij de arme bevolking terechtkomt (een percentage dat in Portugal 34% bedraagt, 24% in Italië, 23% in Ierland en 22% in Spanje), AS. overwegende dat slechts 29% van de Europese bugers denkt dat in 2015 extreme armoede en honger (substantieel) zal zijn afgenomen, waarbij gebrek aan geld of middelen (18%), het ontbreken van de wil (18%) en de omvang van de voorliggende taak (14%) het vaakst als obstakels worden genoemd, AT. overwegende dat in een verslag van het Ontwikkelingsprogramma van de Verenigde Naties (UNDP) wordt voorgesteld dat de Commissie en de lidstaten toewerken naar 3% of meer van de ODA als minimale doelstelling voor publieke bewustmaking en ontwikkelingseducatie, 1. benadrukt dat het beleid inzake ontwikkelingssamenwerking volledig deel uitmaakt van het acquis communautaire en herinnert aan de internationale verplichtingen die de nieuwe lidstaten op dit gebied zijn aangegaan; benadrukt dat de EU de nieuwe lidstaten dient te begeleiden en te helpen bij het omzetten van het acquis communautaire in nationale wetgeving; 2. neemt in overweging dat de tien nieuwe lidstaten de Europese Consensus inzake ontwikkeling binnen een jaar na hun toetreding hebben onderschreven, waardoor ze ermee hebben ingestemd om een ambitieus ontwikkelingsmodel ten uitvoer te brengen en te werken aan het bereiken van de MDG's binnen het gestelde tijdskader; 3. spreekt zijn bezorgdheid uit over het feit dat vele nieuwe lidstaten niet op koers liggen om de doelstelling van 0,17% van het BNI te behalen die in 2010 aan ODA moet worden besteed, hoewel in sommige landen de daling van de ODA gelijke tred houdt met de ingrepen in de algemene begroting vanwege de noodzaak de de overheidsschuld terug te brengen; 4. benadrukt de eigen ervaring van de nieuwe lidstaten, met name tijdens het overgangsproces, en is van mening dat good governance en de bevordering van democratie voor de EU prioriteit moeten hebben bij kwesties inzake ontwikkelingssamenwerking; roept de instellingen van de EU op om, teneinde haar ontwikkelingsbeleid te verrijken, te profiteren van de ervaringen die de nieuwe lidstaten op dit gebied hebben opgedaan; 5. is van mening dat dankzij een actief samenwerkingsbeleid de nieuwe lidstaten zullen bijdragen aan het bevorderen van respect voor de fundamentele rechten en solidariteit met de toekomstige generaties in derde landen in het kader van het ENB, 6. benadrukt het concrete voordeel dat de nieuwe lidstaten behalen door deel te nemen aan het beleid inzake ontwikkelingssamenwerking, in het bijzonder op het gebied van de economische ontwikkeling en handel; 7. is ingenomen met de nieuwe aanpak van de Commissie om verder te gaan dan het traditionele ontwikkelingsbeleid en nieuwe partnerschapsrelaties met ontwikkelingslanden aan te gaan; 8. neemt met instemming kennis van het feit dat de internationale gemeenschap bereid is het beginsel van "gezamenlijke verantwoordelijkheid" te aanvaarden met betrekking tot humanitaire noodsituaties; 9. suggereert dat de nieuwe en oude lidstaten proactiever moeten samenwerken binnen de EU om ervoor te zorgen dat de situatie in bepaalde landen binnen het ENB eerder in het oog wordt gehouden, zodat de EU flexibeler kan reageren in haar beleid met betrekking tot deze landen; 10. benadrukt het verband tussen ontwikkeling en migratie, dat een van de grotere uitdagingen is voor de meeste nieuwe lidstaten die aan de buitengrenzen van de EU liggen; 11. erkent dat de nieuwe lidstaten vooruitgang hebben geboekt bij hun ontwikkeling van ontvangend land naar donorland en is zich bewust van de uitdagingen die nog voor hen liggen; 12. merkt op dat de prioriteiten van de nieuwe lidstaten na de overgangsperiode worden bepaald door hun historische betrekkingen en banden met hun buurlanden en dat het grootste deel van de begroting voor ontwikkelingssamenwerking van de nieuwe lidstaten op hun onmiddellijke buurlanden en de GOS landen is gericht; roept de EU op de toetreding van deze nieuwe lidstaten aan te grijpen om de strategische aanwezigheid van de EU in Oost-Europa, Centraal-Azië en de Kaukasus te versterken, aangezien de Europese hulp tot nu toe minder gericht was op deze regio's van de wereld, die evenwel voor talloze problemen gesteld staan op het gebied van ontwikkeling; 13. benadrukt dat een doelmatige aanpak van de bevordering van de democratie en van de rechtsstaat, centrale actieterreinen van de nieuwe lidstaten, ook een manier is om op termijn invloed uit te oefenen op de armoedevermindering, een prioritaire doelstelling van het Europees ontwikkelingsbeleid, zoals vastgesteld in het DCI; 14. herinnert aan de "oostelijke dimensie" van de externe betrekkingen van de EU en is van mening dat een nieuwe vergadering van EU-landen en buurlanden (vergelijkbaar met de Paritaire Parlementaire Vergadering ACS-EU, het Euromediterrane Partnerschap (Euromed) en de Parlementaire Vergadering EU-Latijns-Amerika (Eurolat)) kan profiteren van historische ervaringen, een impuls kan geven aan de bijdrage van de nieuwe lidstaten aan de beleidsbepaling van de EU, mede vorm kan geven aan het ENB en nabuurlanden bewuster kan maken van nieuwe beleidsterreinen; 15. erkent dat de meeste lidstaten binnen hun ministerie van Buitenlandse zaken een afdeling hebben die specifiek over ontwikkelingssamenwerking gaat, maar beveelt hen niettemin aan voor een betere coördinatie te zorgen, zowel binnen hun eigen ministerie, als tussen hun ministeries onderling en met die van de andere lidstaten voor zover dit door de nationale parlementen en de lokale autoriteiten in het besluitvormingsproces wordt goedgekeurd; 16. erkent dat het ontwikkelen van de relevante instellingen en het ten uitvoer brengen van het beleid een tijdrovend proces is; 17. ziet in dat de grootste uitdaging voor de nieuwe lidstaten in de komende jaren ligt in het laten toenemen van de budgetten en activiteiten op het gebied van bewustmaking; 18. is ingenomen met het bovengenoemde strategisch kader "Europese Consensus inzake ontwikkeling: de bijdrage van voorlichting over ontwikkelingssamenwerking en bewustmaking" en benadrukt dat het Parlement een belangrijke rol dient te spelen bij het benadrukken van de huidige en de potentiële rol van voorlichting over en bewustmaking van ontwikkelingssamenwerking binnen het formele en niet-formele onderwijs in de nieuwe lidstaten; 19. is van mening dat langetermijnprojecten die selectief zijn gericht op partners en sectoren waarin de nieuwe lidstaten een relatief voordeel hebben en hun ervaringen kunnen overdragen uitermate nuttig zijn om de wereldwijde armoede uit te roeien; 20. roept ertoe op de taken tussen de lidstaten te verdelen met het oog op de toegevoegde waarde die de inbreng van iedere actor oplevert en met als doel efficiënt samen te werken; 21. is van mening dat een grote meerderheid van de nieuwe lidstaten een grotere prioriteit aan hun ontwikkelingsbeleid zou kunnen geven en bovendien voor een betere interne gecoördineerde aanpak van strategieplanning zou kunnen zorgen (met uitzondering van Litouwen, waar het ministerie van Buitenlandse zaken de leiding heeft bij de planning en het management van de ODA); 22. verklaart dat de EU niet alleen van de ervaringen van de nieuwe lidstaten wil profiteren maar ook hun rol als nieuwe donor wil helpen versterken; spoort de oude en de nieuwe lidstaten derhalve aan samen een realistisch tijdschema op te stellen waarbinnen de nieuwe lidstaten zich aan de Europese doelstellingen voor ontwikkelingshulp kunnen aanpassen, en daarbij naar behoren rekening te houden met zowel de mogelijkheden als de grenzen van het partnerschap tussen de oude en de nieuwe lidstaten; 23. benadrukt dat de nieuwe lidstaten volledig betrokken moeten worden bij de uitwisseling van ervaring en bij specifieke training met betrekking tot het programmeren, ten uitvoer leggen en evalueren van het beleid inzake ontwikkelingssamenwerking; herinnert aan de verschillende ervaringen met het instrument ter versterking van de capaciteiten (Capacity Building Scheme) en roept op tot verdere verbeteringen om een einde te maken aan bijvoorbeeld het verloop onder ambtenaren; 24. herinnert aan het belang van een blijvende dialoog met overheidsfunctionarissen die verantwoordelijk zijn voor de nieuwe lidstaten en de toetredende of kandidaat-lidstaten; onderstreept het belang van de door Europe Aid verleende technische bijstand bij het organiseren van cursussen, seminars, conferenties en specifieke technische bijstand om tegemoet te komen aan de behoeften die deze landen aangegeven hebben; onderstreept het belang van de activiteiten die worden gefinancierd door het directoraat-generaal Ontwikkelingssamenwerking van de Commissie in dit opzicht; 25. betreurt dat de speciale werkgroep inzake de capaciteitsopbouw van de nieuwe lidstaten niet meer is bijeengekomen in 2007, hoewel de behoefte aan grotere capaciteit van de nieuwe lidstaten op het gebied van ontwikkelingssamenwerking dringend is en het proces van uitbreiding van de EU nog altijd aan de gang is; 26. verzoekt deze werkgroep weer met haar werkzaamheden te laten beginnen en ervoor te zorgen dat bij deze werkzaamheden vertegenwoordigers van de Commissie ontwikkelingssamenwerking van het Parlement (of van het secretariaat daarvan) en van TRIALOG (een project waarin nauw wordt samengewerkt met Europese NGO's op het gebied van ontwikkelingssamenwerking) betrokken zijn en dat de taken van de werkgroep zo worden uitgebreid dat zij de specifieke problemen van de nieuwe lidstaten op het gebied van ontwikkelingssamenwerking omvatten; 27. benadrukt het belang van projecten voor "jumelage" en "jumelage-light" voor het trainen van personeel van de nieuwe lidstaten door van technische steun van hoge kwaliteit, om de financiering waarvan slechts Hongarije en Slowakije hebben verzocht; 28. verzoekt om halfjaarlijkse interparlementaire bijeenkomsten tussen het Parlement en de parlementen van de nieuwe lidstaten waarin kwesties rond ontwikkeling en samenwerking centraal staan, en om met dit doel een specifiek netwerk op te zetten; 29. gelooft dat deelname van de nieuwe lidstaten aan het comité van het Europees Ontwikkelingsfonds de discussies een extra dimensie zou geven en dat het een bijdrage zou leveren aan de opbouw van hun technische capaciteiten; 30. neemt nota van het gebrek aan publieke erkenning van prioriteiten op het gebied van ontwikkelingssamenwerking in enkele nieuwe lidstaten en verzoekt met klem om een algehele informatie- en voorlichtingsstrategie om een einde aan deze situatie te maken; benadrukt dat het belangrijk is bewustmaking ten aanzien van ontwikkelingssamenwerking op te nemen in de onderwijsprogramma's en benadrukt de belangrijke rol die de media spelen bij het opmerkzaam maken van de bevolking en het creëren van een internationale traditie van vrijwilligerswerk; 31. is overtuigd van het belang van een rapport betreffende sensibilisering ter zake van voorlichting over ontwikkelingssamenwerking en de rol hiervan in de uitvoering van "De Europese Consensus inzake ontwikkeling", waarbij de nadruk wordt gelegd op de effectieve en potentiële rol van voorlichting over ontwikkelingssamenwerking en bewustmaking in het formele en niet-formele onderwijs in Europa, in het bijzonder in de nieuwe lidstaten; 32. overwegende dat de bevolking van de nieuwe lidstaten reeds bekend is met kwesties op het gebied van humanitaire hulp, getuige hun massale optreden na de tsunami in 2004 en dat dit goed kan helpen om de bevolking er bewust van te maken dat concrete langetermijnverbintenissen in een doeltreffend ontwikkelingsbeleid noodzakelijk zijn; 33. verzoekt de Commissie met klem om een specifieke voorlichtingscampagne te lanceren waarin de relatieve voordelen en toegevoegde waarde van de nieuwe lidstaten met betrekking tot samenwerking en ontwikkeling centraal staan; 34. verzoekt de desbetreffende nationale belanghebbenden met klem om tot een betere onderlinge coördinatie te komen en NGO's en lokale autoriteiten waar nodig te betrekken bij de ontwikkeling van processen voor het scheppen van nationaal beleid; 35. verzoekt de Commissie de nieuwe lidstaten actief te betrekken bij de voorbereiding van, de onderhandeling over en de controle op de uitvoering van de actieplannen; 36. merkt op dat de nieuwe lidstaten, door hun ontwikkelingshulp volledig te ontkoppelen, een positief voorbeeld kunnen zijn voor de overige lidstaten; 37. merkt op dat alle lidstaten termijnen moeten vaststellen voor de ontkoppeling van hun ontwikkelingshulp, omdat gekoppelde steun op de lange termijn ongunstig is voor de kwaliteit van het bestuur en de efficiënte toewijzing van middelen, en niet bijdraagt aan de doelstellingen van ontwikkelingssamenwerking; 38. merkt op dat de onderlinge banden tussen de private sector en ontwikkelingssamenwerking de nieuwe lidstaten veelbelovende nieuwe mogelijkheden bieden en dat, wanneer particuliere bedrijven uit die landen actiever deelnemen aan overheidsopdrachten op EU-niveau voor projecten op het gebied van ontwikkelingssamenwerking, dit tot een grotere bewustwording ten aanzien van ontwikkelingssamenwerking zou kunnen leiden; o o o 39. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie, en de regeringen en parlementen van de lidstaten. (Medebeslissingsprocedure: eerste lezing) Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2007)0329 ), – gelet op artikel 251, lid 2 en de artikelen 169 en 172, lid 2 van het EG­Verdrag, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C6-0178/2007), – gelet op artikel 51 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie industrie, onderzoek en energie en het advies van de Commissie rechten van de vrouw en gendergelijkheid ( A6-0027/2008 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan het Commissievoorstel, als geamendeerd door het Parlement; 2. verzoekt om hernieuwde voorlegging indien de Commissie voornemens is ingrijpende wijzigingen in dit voorstel aan te brengen of dit door een nieuwe tekst te vervangen; 3. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Standpunt van het Europees Parlement in eerste lezing vastgesteld op 13 maart 2008 met het oog op de aanneming van Beschikking nr. .../2008/EG van het Europees Parlement en de Raad over de deelneming van de Gemeenschap aan een door verscheidene lidstaten opgezette onderzoeks- en ontwikkelingsprogramma dat de levenskwaliteit van ouderen beoogt te verbeteren door middel van het gebruik van nieuwe informatie en communicatietechnologieën (Aangezien het Parlement en de Raad tot overeenstemming zijn geraakt, komt het standpunt van het Parlement in eerste lezing overeen met het definitieve wetsbesluit: Beschikking nr. ... /2008/EG.) (Raadplegingsprocedure) Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan de Raad (COM(2007)0052), – gelet op artikel 93 van het EG­Verdrag, op grond waarvan het Parlement door de Raad is geraadpleegd (C6-0109/2007), – gelet op artikel 51 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie economische en monetaire zaken (A6-0030/2008), 1. hecht zijn goedkeuring aan het Commissievoorstel, als geamendeerd door het Parlement; 2. verzoekt de Commissie haar voorstel krachtens artikel 250, lid 2 van het EG-Verdrag dienovereenkomstig te wijzigen; 3. verzoekt de Raad, wanneer deze voornemens is af te wijken van de door het Parlement goedgekeurde tekst, het Parlement hiervan op de hoogte te stellen; 4. wenst opnieuw te worden geraadpleegd ingeval de Raad voornemens is ingrijpende wijzigingen aan te brengen in het voorstel van de Commissie; 5. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. 1 januari 2004 1 januari 2010 1 januari 2012 1 januari 2014 Loodvrije benzine (euro per 1 000 l) GN-codes 2710 11 31, 2710 11 41, 2710 11 45 en 2710 11 49 359 359 359 380 Gasolie (euro per 1 000 l) GN-codes 2710 19 41 tot en met 2710 19 49 302 330 359 380 1 januari 2004 1 januari 2010 1 januari 2012 1 januari 2015 Loodvrije benzine (euro per 1 000 l) GN-codes 2710 11 31, 2710 11 41, 2710 11 45 en 2710 11 49 359 359 359 359 Gasolie (euro per 1 000 l) GN-codes 2710 19 41 tot en met 2710 19 49 302 330 340 359 Het Europees Parlement , – onder verwijzing naar de ontwerpaanbeveling aan de Raad, ingediend door Ana Maria Gomes namens de PSE, over de rol van de Europese Unie in Irak ( B6-0328/2007 ), – onder verwijzing naar zijn eerdere resoluties over Irak, als laatste die van 25 oktober 2007 (1) , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 12 juli 2007 over de humanitaire situatie van Iraakse vluchtelingen (2) , – gezien de besluiten van zijn Conferentie van voorzitters van 15 november en 6 december 2007 over de samenstelling en het mandaat van een ad-hoc delegatie voor betrekkingen met Irak, – gezien de conclusies van de Raad Algemene Zaken en Externe Betrekkingen over de betrokkenheid van de EU in Irak van 23-24 april, 15-16 oktober en 19-20 november 2007, – gezien de Mededeling van de Commissie van 7 juni 2006 getiteld "Aanbevelingen voor een hernieuwd engagement van de Europese Unie met Irak" ( COM(2006)0283 ), – gezien het op 3 mei 2007 in Sharm el-Sheik (Egypte) gelanceerde "International Compact with Iraq", – gelet op resoluties 1546(2004) van 8 juni 2004 , 1770(2007) van 10 augustus 2007 en 1790(2007), van 18 december 2007 inzonderheid Bijlagen I en II daarvan van de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties, – gelet op het Gemeenschappelijk Optreden 2005/190/GBVB van de Raad van 7 maart 2005 inzake de geïntegreerde rechtsstaatmissie van de Europese Unie voor Irak, EUJUST LEX (3) , gebaseerd op het Europees veiligheids- en defensiebeleid (EVDB), en op latere gemeenschappelijke optredens waarbij dit is gewijzigd en waarbij het mandaat voor de missie is uitgebreid, – gezien de Europese veiligheidsstrategie "Een veiliger Europa in een betere wereld" van 12 december 2003, – gezien de Europese consensus inzake ontwikkeling van 22 november 2005, – onder verwijzing naar zijn resolutie van 1 juni 2006 over de situatie van vrouwen in gewapende conflicten en hun rol in de wederopbouw erna (4) , – gezien de Vierde Conventie van Genève van 12 augustus 1949 betreffende de bescherming van burgers in oorlogstijd en de eraan gehechte protocollen I en II, en met name bezorgd over het geweld waarvan humanitair personeel en degenen die werkzaam zijn in de gezondheids- of geestelijke zorg, bij de uitoefening van hun taken het slachtoffer zijn, – onder verwijzing naar zijn resolutie van 1 juni 2006 over kleine en middelgrote ondernemingen in ontwikkelingslanden (5) , – gelet op artikel 114, lid 3 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie buitenlandse zaken over de rol van de Europese Unie in Irak ( A6-0052/2008 ), A. overwegende dat de Republiek Irak sinds 2005 twee meerpartijenverkiezingen heeft gehouden, een grondwet heeft aangenomen per referendum, de basis heeft gelegd voor een federale staat en is begonnen aan het moeilijke proces van het opbouwen van democratische instellingen, B. overwegende dat zowel de Iraakse samenleving als haar politieke leiderschap ten diepste verdeeld is en dat de veiligheidssituatie in sommige delen van het land uiterst precair blijft, C. overwegende dat Irak gebukt gaat onder sektarische strijd en oproer en ook wordt geteisterd door algehele wetteloosheid, D. overwegende dat er een verbetering heeft plaatsgevonden in de veiligheidssituatie in de Republiek Irak, maar dat de Iraakse troepen voor de uitdaging gesteld blijven om deze verbetering te ondersteunen en te consolideren met internationale steun; overwegende voorts dat serieuze pogingen tot wederopbouw en duurzame ontwikkeling en het vermogen van de EU om het Iraakse volk te helpen afhankelijk blijven van een voortdurende verbetering van de politieke en veiligheidssituatie, E. overwegende dat het Iraakse openbare bestuur gedurende decennia van dictatoriaal gezag meer gericht was op het onder de duim houden van de bevolking dan op openbare diensten en dat de jaren van strikt gecentraliseerd bestuur door de Ba'ath-partij hebben geleid tot ernstige tekortkomingen in het vermogen van de Irakezen om de begroting te beheren en op gepaste wijze om te gaan met de financiële middelen met als gevolg dat de publieke sector tegenwoordig kwetsbaar en verzwakt is en geen volledig ontwikkelde cultuur heeft waarin het verlenen van openbare diensten aan de burgers van Irak de prioriteit heeft, F. overwegende dat de buurlanden zich moeten onthouden van elke vorm van inmenging in de binnenlandse aangelegenheden van Irak en respect moeten hebben voor de onafhankelijkheid, soevereiniteit en territoriale integriteit van het land en voor de wens van de Iraakse bevolking om op eigen kracht het constitutionele en politieke stelsel van het land op te bouwen, G. overwegende dat dit conflict inmiddels heeft geleid tot de ontheemding van 2,4 miljoen mensen in Irak en 2,28 miljoen vluchtelingen in buurlanden, vooral Syrië en Jordanië, H. overwegende dat de Koerdische regio in Irak een regio is waar een mate van veiligheid en stabiliteit is gegarandeerd en waar internationale ontwikkelingssamenwerking en particuliere investeringen stijgen, I. overwegende dat de EU als wereldwijde speler haar verantwoordelijkheden zou moeten nemen voor het opbouwen van een nieuw democratisch Irak en overwegende dat het beleid van de EU ten aanzien van Irak zou moeten worden gezien binnen de bredere context van het strategische partnerschap van de EU met het Middellandse Zeegebied en het Midden-Oosten, J. overwegende dat de EU een meer strategische aanpak nodig heeft voor het steunen van Irak in het proces van het opbouwen van een democratische federale staat; overwegende dat de EU erkent dat haar vermogen om effectieve steun te kunnen verlenen staat of valt met een sterk partnerschap met het Iraakse volk en met een blijvende verbintenis van de regering van Irak om zorg te dragen voor de veiligheid van haar bevolking, verzoening, bereidheid tot samenwerken, inspanningen voor het opbouwen van capaciteiten en democratie en het bestrijden van corruptie, en het waarborgen van transparantie en effectiviteit, daar dit fundamentele voorwaarden zijn voor een grotere rol van de Europese Unie in Irak; overwegende dat de belangrijkste uitdagingen voor de wederopbouw op het institutionele en maatschappelijke vlak liggen, namelijk de capaciteitsopbouw van instellingen en bestuursorganen, versterking van de rechtsorde, wetshandhaving en respect voor de mensenrechten, K. overwegende dat de EU heeft gewezen op de noodzaak van de tenuitvoerlegging van een meerjarenplanning van de werkzaamheden, die verder gaat dan de huidige jaarlijkse planning op basis van bijzondere maatregelen, om de effectiviteit van haar hulp te kunnen verbeteren, L. overwegende dat de EU het gebruik van haar middelen moet afstemmen op de specifieke interne, regionale en humanitaire uitdagingen waarvoor Irak wordt gesteld; overwegende dat effectiviteit, transparantie en zichtbaarheid fundamentele voorwaarden zijn voor een grotere rol van de EU in Irak, M. overwegende dat Irak er nu slechter voorstaat dan in de jaren zeventig van de vorige eeuw toen het een land met een gemiddeld inkomensniveau was en dat de EU de inzet van haar middelen dienovereenkomstig dient aan te passen, N. overwegende dat de Commissie sinds december 2005 een kleine delegatie in Bagdad heeft, waarvan de operationele afdeling is gevestigd in Amman, en het erg moeilijk vindt om te werken in bepaalde gebieden, met name Bagdad, als gevolg van militaire maatregelen en de veiligheidssituatie, O. overwegende dat de Commissie sinds 2003 meer dan 800 miljoen EUR heeft uitgetrokken om Irak te helpen (voornamelijk door middel van de Faciliteit inzake een internationaal wederopbouwfonds voor Irak (IRFFI)), en overwegende dat de EU sinds 2005 rechtstreeks betrokken is geweest bij het verbeteren van de rechtsorde in het land door middel van haar EVDB-missie EUJUST LEX; overwegende dat het mandaat van EUJUST LEX nog één keer is verlengd, P. overwegende dat de Iraakse regering , de Wereldbank en de Verenigde Naties op 3 mei 2007 overeenstemming hebben bereikt over het "International Compact with Iraq" als de visie van de Iraakse regering voor de komende vijf jaar en als voornaamste referentie voor de betrokkenheid van de internationale gemeenschap bij het land, met de volledige steun van de Europese Unie als een van de belangrijkste donoren, Q. overwegende dat het mandaat van de VN-missie in Irak onlangs aanzienlijk is uitgebreid door de bovengenoemde resolutie 1770(2007) van de Veiligheidsraad van de VN, R. overwegende dat de jaren van het Ba'ath-regime en de tientallen jaren oorlog een samenleving hebben achtergelaten die getraumatiseerd is door oorlog, repressie en etnische zuivering (onder meer door middel van aanvallen met chemische wapens zoals in Halabja) en internationale onverschilligheid tegenover deze misdaden, en voorts overwegende dat de internationale gemeenschap en in het bijzonder die landen die de invasie hebben gesteund, de wettelijke en morele plicht en ook een veiligheidsbelang hebben om de Iraakse bevolking te steunen en dat de Europese Unie, in samenwerking met andere internationale donoren, snel en creatief alle relevante tot haar beschikking staande instrumenten moet mobiliseren om haar bijdrage te leveren, S. overwegende dat het Europees Parlement vastbesloten is zijn betrekkingen met de Iraakse Raad van Vertegenwoordigers verder te ontwikkelen, onder meer door middel van formele banden, 1. beveelt de Raad aan: 2. beklemtoont dat het gehecht is aan de beginselen en de praktijk van de parlementaire democratie; verwijst in dit verband naar zijn initiatief in de begroting voor 2008 voor het steunen van de opbouw van democratie met parlementen in derde landen, zijn toezegging om actief steun te verlenen aan de Iraakse Raad van Vertegenwoordigers door hulp te bieden bij de capaciteitsopbouw en zijn inzet om door middel van zijn ad hoc-delegatie voor Irak de bilaterale betrekkingen te stimuleren; is dan ook vastbesloten om de verdere ontwikkeling van de Iraakse Raad van Vertegenwoordigers te steunen door: 3. verzoekt zijn Voorzitter deze aanbeveling te doen toekomen aan de Raad en, ter kennisgeving, aan de Commissie en de regeringen en parlementen van de lidstaten en de regering en de Raad van Vertegenwoordigers van de Republiek Irak. Het Europees Parlement , – gelet op artikel 103, lid 4 van zijn Reglement, A. overwegende dat de Gedragscode van de EU betreffende wapenuitvoer (hierna: gedragscode) in 2008 tien jaar bestaat, B. overwegende dat het Coreper meer dan twee jaar geleden, op 30 juni 2005, op technisch niveau overeenstemming heeft bereikt over de tekst van een gemeenschappelijk standpunt die het resultaat was van een langdurig proces om de gedragscode te herzien teneinde deze code te veranderen in een doeltreffend instrument voor de controle op de wapenuitvoer vanaf het grondgebied van de EU en door bedrijven in de EU, C. overwegende dat door de aanneming van het gemeenschappelijk standpunt de gedragscode voor alle lidstaten een juridisch bindend instrument voor controle op de wapenuitvoer zal worden, D. overwegende dat het Parlement zich herhaaldelijk zeer verheugd heeft getoond over dit gemeenschappelijk standpunt, met name in zijn resolutie van 18 januari 2007 over het zevende en achtste jaarrapport van de Raad uit hoofde van uitvoeringsbepaling nr. 8 van de Gedragscode van de Europese Unie betreffende wapenuitvoer (1) , E. overwegende dat de Raad sinds 2005 evenwel niet in staat is gebleken dit gemeenschappelijk standpunt op politiek niveau aan te nemen, F. overwegende dat de redenen hiervoor nooit officieel zijn verklaard, maar blijkbaar verband houden met de wens van sommige lidstaten om het huidige embargo van de EU op de uitvoer van wapens naar de Volksrepubliek China af te schaffen, G. overwegende dat dit vraagstuk een extra urgente dimensie heeft gekregen vanwege de volgende ontwikkelingen: H. overwegende dat de positieve inspanningen van COARM (werkgroep van de Raad inzake wapens) om de gedragscode en de toepassing ervan te verbeteren worden ondermijnd door de wapenuitvoer uit lidstaten naar landen die in een situatie van conflict of instabiliteit verkeren of waar de mensenrechten niet worden geëerbiedigd, en derhalve volgens de gedragscode als "onverantwoorde bestemming" moeten worden beschouwd, I. overwegende dat het ontbreken van politieke wil om de gedragscode in een gemeenschappelijk standpunt om te zetten in tegenspraak is met de voortrekkersrol van de Europese Unie en haar lidstaten bij de bevordering van juridische instrumenten die zijn gericht op het controleren van alle internationale, openbare en particuliere wapentransacties, met name het verdrag inzake de wapenhandel, 1. betreurt de huidige politieke impasse rond de aanneming van dit gemeenschappelijk standpunt in het licht van het feit dat de gedragscode reeds tien jaar bestaat; 2. dringt erop aan dat het Sloveense voorzitterschap de aanneming van dit gemeenschappelijk standpunt als permanent punt op de agenda van de bijeenkomsten van de Raad Algemene Zaken zet totdat de kwestie is opgelost; 3. dringt er bij de lidstaten die tegen een juridisch bindende gedragscode gekant zijn, op aan hun standpunt te heroverwegen; 4. gelooft dat de bijdrage van de EU aan een internationaal bindend verdrag inzake de wapenhandel aan geloofwaardigheid zal winnen zodra haar eigen stelsel voor de wapenuitvoer juridisch bindend wordt; 5. is ervan overtuigd dat gelijktijdig met de aanneming van het gemeenschappelijk standpunt onder andere de volgende maatregelen moeten worden genomen met het oog op: 6. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie, alsmede aan de regeringen en parlementen van de lidstaten. Het Europees Parlement, – gelet op de artikelen 6 en 7 van het EU-Verdrag en artikel 4 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, ondertekend op 12 december 2007 (1) , die betrekking hebben op de bescherming van de mensenrechten, – gelet op de Universele Verklaring van de rechten van de mens, met name artikel 5 daarvan, het Internationaal Verdrag inzake burgerrechten en politieke rechten, met name artikel 7 daarvan, het Europees Verdrag ter voorkoming van foltering en onmenselijke of vernederende behandeling of bestraffing van 1987 en het facultatief Protocol tot vaststelling van een regeling voor regelmatige bezoeken aan detentie-inrichtingen door onafhankelijke internationale en nationale organen, – gelet op artikel 3 van het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden, de protocollen daarbij en de jurisprudentie van het Europees Hof voor de rechten van de mens, – gelet op voornoemd Europees Verdrag ter voorkoming van foltering en onmenselijke of vernederende behandeling of bestraffing, waarbij het Europees Comité is opgericht voor de voorkoming van marteling en onmenselijke of onterende straf of behandeling van de Raad van Europa, alsmede de verslagen van dit Comité – gezien het geheel van minimumregels van de Verenigde Naties voor de behandeling van gedetineerden van 1957 en de door de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties aangenomen verklaringen en beginselen ter zake, – gelet op het Verdrag van de Verenigde Naties inzake de rechten van het kind van 20 november 1989, – gezien de resoluties en aanbevelingen van het Comité van ministers van de Raad van Europa, en met name resolutie (73)5 over het geheel van minimumregels voor de behandeling van gedetineerden, aanbeveling R(87)3 inzake de Europese penitentiaire voorschriften en aanbeveling R(2006)2 inzake de Europese penitentiaire voorschriften, – gezien de aanbevelingen van de Parlementaire Assemblee van de Raad van Europa en met name aanbeveling R(2006)1747 inzake de opstelling van een Europees Penitentiair Handvest, alsmede aanbeveling R(2000)1469 inzake moeders en baby's in gevangenissen, – onder verwijzing naar zijn resolutie van 26 mei 1989 over vrouwen en kinderen in de gevangenis (2) , zijn resolutie van 18 januari 1996 over slechte omstandigheden in gevangenissen in de Europese Unie (3) , zijn resolutie van 17 december 1998 over de detentievoorwaarden in de Europese Unie: verbeteringen en vervangende straffen (4) en zijn aanbeveling van 9 maart 2004 aan de Raad betreffende de rechten van gedetineerden in de Europese Unie (5) , – gelet op artikel 45 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie rechten van de vrouw en gendergelijkheid ( A6-0033/2008 ), A. overwegende dat krachtens de internationale (6) en Europese verdragen elke gevangene met inachtneming van de mensenrechten dient te worden behandeld en dat de detentieomstandigheden in overeenstemming moeten zijn met de beginselen van waardigheid van de menselijke persoon, niet-discriminatie en eerbiediging van het privé- en gezinsleven en geregeld door onafhankelijke instanties moeten worden beoordeeld, B. overwegende dat bij gerechtelijke beslissingen, in de strafwetgeving en door de penitentiaire inrichtingen van de lidstaten rekening dient te worden gehouden met de specifieke behoeften en situatie van vrouwelijke gevangenen, C. overwegende dat concrete en op de specifieke behoeften van vrouwen aangepaste maatregelen getroffen moeten worden, met name op het gebied van de toepassing van alternatieve straffen, D. overwegende dat zwangere vrouwen in een gevangenissituatie moeten kunnen beschikken over ondersteuning, informatie en de essentiële voorwaarden die nodig zijn voor het goede verloop van hun zwangerschap en moederschap, met name evenwichtige voeding, passende hygiënische omstandigheden, frisse lucht, lichaamsbeweging en pre- en postnatale zorg, E. overwegende dat alle gedetineerden, mannen en vrouwen, gelijke toegang tot gezondheidszorg behoren te krijgen, maar dat in het detentiebeleid speciale aandacht moet worden geschonken aan het voorkomen, opvolgen en behandelen op fysiek en mentaal niveau van specifieke gezondheidsproblemen van vrouwen, F. overwegende dat de geestelijke en lichamelijke gezondheid van de moeder als verbonden moet worden gezien met die van het kind, G. overwegende dat een groot aantal vrouwelijke gedetineerden verslaafd zijn of zijn geweest aan verdovende middelen of andere stoffen die psychische en gedragsstoornissen kunnen veroorzaken, zodat medische behandeling nodig is alsmede passende sociale en psychologische hulp in het kader van een algemeen gezondheidsbeleid voor gevangenissen, H. overwegende dat het tegenwoordig bekend is dat een groot deel van de vrouwelijke gevangenen slachtoffer is geweest van geweldplegingen, seksueel misbruik of mishandeling in de huiselijke kring of binnen hun relatie en dat deze vrouwen zich in een situatie van grote economische en psychologische afhankelijkheid bevinden; overwegende dat al deze elementen direct verband houden met hun criminele verleden en het feit dat er vaak sprake is van lichamelijke en psychische nawerkingen, zoals posttraumatische stress, I. overwegende dat het gevangenispersoneel voldoende scholing moet krijgen voor het in aanmerking nemen van de gelijkheid van vrouwen en mannen en de specifieke behoeften en omstandigheden van vrouwelijke gedetineerden, en daarvan bewust moet worden gemaakt; overwegende dat extra aandacht gewenst is voor de meest kwetsbaren onder hen, te weten de minderjarigen en gehandicapten, J. overwegende dat de instandhouding van de gezinsbanden een essentieel middel vormt om recidive te voorkomen en maatschappelijke re-integratie te bewerkstelligen en een recht is van alle gedetineerden, hun kinderen en andere gezinsleden, en dat vrouwen dit recht vaak heel moeilijk kunnen uitoefenen door het gebrek aan en bijgevolg de mogelijke geografische afstand van detentiecentra voor vrouwen, K. overwegende dat het belang van het kind altijd in aanmerking moet worden genomen bij besluiten over de vraag of het al dan niet bij de gevangen ouder kan blijven, gezien het feit dat het, in alle gevallen, wenselijk is, ervoor te zorgen dat de andere ouder in kwestie de gelegenheid krijgt zijn ouderlijk gezag uit te oefenen, en de juiste procedures aan te wenden om de affectieve banden met de oorspronkelijke gezinssituatie in stand te houden (broers en zussen, grootouders en andere familieleden), L. overwegende dat met de ondertekening van bovengenoemd Verdrag inzake de rechten van het kind (alsmede overigens van andere internationale instrumenten) de staten die partij zijn, zich ertoe hebben verplicht te waarborgen dat alle kinderen, zonder enige vorm van discriminatie en onafhankelijk van de wettelijke status van hun ouders, alle in dit verdrag genoemde rechten kunnen genieten en vooral het recht op passende gezondheidszorg, op recreatie en op onderwijs, en dat deze verplichting eveneens moet gelden voor kinderen die bij hun gevangen ouder verblijven, M. overwegende dat de penitentiaire inrichtingen zich behalve op de bestraffing van een onwettige handeling, ook moeten toeleggen op maatschappelijke en professionele re-integratie, gezien de sociale uitsluiting en armoede die een groot aantal vrouwelijke en mannelijke gedetineerden in het verleden hebben ervaren, N. overwegende dat een groot aantal vrouwelijke gevangenen op het ogenblik van hun detentie, verwikkeld zijn in lopende juridische procedures (afstandsprocedure, procedure voor tijdelijke opvang of adoptie van minderjarigen, een echtscheidings- of scheidingsprocedure of een uithuiszettingsprocedure enz.) waardoor hun positie kwetsbaar is en ze zich een permanente staat van onzekerheid en stress bevinden, O. overwegende dat gevangenen vaak niet op de hoogte zijn van de bestaande sociale vangnetten en dat ze, in veel gevallen, in de praktijk moeite hebben om aanspraak te maken op hun rechten als EU-onderdaan, omdat ze niet beschikken over de in hun situatie benodigde papieren (identiteitskaart, verzekeringspasje, trouwboekje, enz.) ofwel omdat ze die verloren hebben ofwel omdat die verlopen zijn, P. overwegende dat gelijke toegang van mannelijke en vrouwelijke gedetineerden tot werk, beroepsopleidingen en recreatie gedurende hun gevangenschap van fundamenteel belang is voor hun psychologisch evenwicht en hun re-integratie in de samenleving en de arbeidswereld, Q. overwegende dat het niet voldoende is aan mannelijke en vrouwelijke gevangenen enkel de gelegenheid te geven op aanbiedingen in te gaan, hoe veelzijdig deze ook mogen zijn, op het gebied van onderwijs, opleiding, werk, recreatie en individuele bijstand, en dat het noodzakelijk is begeleidingsprogramma's op te zetten die de gevangenen actief betrekken bij de voorbereiding en de uitvoering van hun integratietraject, R. overwegende dat vrouwelijke gevangenen zonder enige discriminatie toegang moeten kunnen krijgen tot betaald werk en vrijwilligerswerk en tot een breed scala aan beroepsopleidingen en maatschappelijke vorming die hun re-integratie na het uitzitten van de straf bevorderen en die zijn afgestemd op de eisen van de arbeidsmarkt, S. overwegende dat het welslagen van de maatschappelijke re-integratie van mannelijke en vrouwelijke gedetineerden en het voorkomen van recidive afhankelijk zijn van de kwaliteit van de begeleiding die tijdens de gevangenschap wordt gegeven en vooral van de samenwerkingsverbanden met ondernemingen en instellingen die sociale bijstand verlenen, en van het toezicht en de sociaalprofessionele ondersteuning die na het uitzitten van de straf worden geboden, T. overwegende dat er een ernstige behoefte bestaat aan uitgebreide, vergelijkende en geactualiseerde gegevens en statistieken die op geslacht worden uitgesplitst, Detentieomstandigheden 1. moedigt de lidstaten aan voldoende middelen te investeren in de modernisering en aanpassing van hun penitentiaire infrastructuren en bovengenoemde aanbeveling R(2006)2 van de Raad van Europa uit te voeren teneinde te zorgen voor zodanige detentieomstandigheden dat de menselijke waardigheid en de grondrechten worden gerespecteerd, vooral op het gebied van huisvesting, gezondheid, hygiëne, voeding, ventilatie en licht; 2. herhaalt zijn verzoek aan de Commissie en de Raad om aanneming, uit hoofde van artikel 6 van het EU-Verdrag, van een kaderbesluit inzake minimumnormen voor de bescherming van de rechten van gedetineerden (zoals ook door de Raad van Europa in zijn bovengenoemde aanbeveling R(2006)2 wordt aanbevolen) en nodigt de Raad uit de regels van de Raad van Europa voor strafinrichtingen te verspreiden en de implementatie daarvan te stimuleren om te komen tot een grotere harmonisering van de detentieomstandigheden in Europa, waarbij met name rekening wordt gehouden met de specifieke behoeften van vrouwen en de rechten en plichten van mannelijke en vrouwelijke gedetineerden worden bevestigd; 3. verzoekt de Commissie in haar jaarlijkse verslag over de mensenrechten een beoordeling op te nemen van de eerbiediging van de grondrechten van mannelijke en vrouwelijke gedetineerden en van de bijzondere detentieomstandigheden voor vrouwen; 4. spoort de lidstaten en de kandidaat-lidstaten ertoe aan het facultatief Protocol bij het Europees Verdrag ter voorkoming van foltering en onmenselijke of vernederende behandeling of bestraffing tot instelling van een systeem voor onafhankelijk toezicht in de detentie-inrichtingen te ratificeren, en verzoekt de Raad en de Commissie de ratificatie van dit verdrag en het bijbehorende protocol in het kader van het buitenlandse beleid van de Europese Unie te bevorderen; 5. herinnert eraan dat middels regelmatige inspecties door de bevoegde instanties moet worden vastgesteld of het beheer van de detentiecentra strookt met de nationale en internationale rechtsnormen; 6. verzoekt de lidstaten de noodzakelijke maatregelen te nemen om de goede orde in de penitentiaire inrichtingen te waarborgen, alsmede de veiligheid van het personeel en van alle gevangenen te garanderen door een einde te maken aan situaties van geweldpleging en mishandeling, waarvoor met name vrouwen en personen behorende tot etnische en sociale minderheden kwetsbaar zijn; 7. verzoekt iedere lidstaat om vrouwelijke gedetineerden de toegang te vergemakkelijken tot publieksgerichte preventiecampagnes die zich bezighouden met zaken als de vroegtijdige opsporing van borstkanker en baarmoederhalskanker, en ervoor te zorgen dat zij dezelfde toegang hebben tot nationale programma's inzake gezinsplanning; 8. herinnert aan het "specifieke karakter" van vrouwengevangenissen en dringt aan op het opzetten van speciaal voor vrouwen ontwikkelde veiligheids- en re-integratiestructuren; herinnert er verder aan dat voor vrouwen die misbruikt, geëxploiteerd en geïsoleerd werden herintegratieregelingen in een ondersteunende en op hun individuele behoeften afgestemde omgeving belangrijk zijn; 9. verzoekt de lidstaten de gelijkheid van vrouwen en mannen in hun gevangenisbeleid en in hun detentiecentra te integreren en meer rekening te houden met de seksespecifieke behoeften van vrouwen en met het vaak traumatische verleden van vrouwelijke gedetineerden, met name door bewustmaking en passende scholing van het medische personeel en het gevangenispersoneel en door de re-educatie van de vrouwen op het stuk van de fundamentele waarden: 10. roept de lidstaten op vrouwen een gelijke en niet-discriminerende toegang te waarborgen tot elke vorm van gezondheidszorg, die een gelijkwaardige kwaliteit moet hebben vergeleken met de zorgverlening aan de rest van de bevolking, zodat specifieke vrouwenziekten doeltreffend kunnen worden voorkomen en behandeld; 11. wijst op de noodzaak maatregelen te treffen om beter rekening te houden met de specifieke hygiënebehoeften van vrouwelijke gevangenen op het niveau van de penitentiaire infrastructuren en noodzakelijke hygiënebenodigdheden; 12. verzoekt de lidstaten om een algemeen gezondheidsbeleid voor gevangenissen vast te stellen waarbij fysieke en psychische stoornissen onmiddellijk na opsluiting in de gevangenis worden opgespoord en behandeld en om alle verslaafde mannelijke en vrouwelijke gedetineerden medische en psychologische hulp te verlenen evenwel met inachtneming van de specifieke behoeften van vrouwen; 13. verzoekt de lidstaten om alle noodzakelijke maatregelen te treffen om psychologische bijstand te verschaffen aan alle vrouwelijke gevangenen, in het bijzonder aan de vrouwen die het slachtoffer zijn geweest van seksueel geweld en/of mishandeling, alsmede aan alleenstaande moeders en minderjarige vrouwelijke delinquenten, met het doel om deze vrouwen een betere bescherming te bieden en hun gezinsbanden en sociale relaties te verbeteren, alsmede hun mogelijkheden van re-integratie; beveelt aan om het gevangenispersoneel op te leiden en bewust te maken van de bijzondere kwetsbaarheid van deze gedetineerden; 14. beveelt aan de detentie van zwangere vrouwen en van moeders die hun jonge kind of jonge kinderen bij zich hebben slechts als uiterste middel te overwegen en hun in dit extreme geval een ruimere, en indien mogelijk eigen cel te geven, en bijzondere aandacht aan hun te schenken, vooral op het gebied van voeding en hygiëne; is bovendien van oordeel dat zwangere vrouwen voor en na de bevalling goed begeleid moeten worden en een ouderschapscursus moeten krijgen van gelijke kwaliteit als het buiten de gevangeniscontext gebruikelijk is; 15. onderstreept dat wanneer de bevalling in de gevangenis normaal verlopen is, het kind over het algemeen binnen 24 tot 72 uur na de geboorte bij de moeder wordt weggehaald en roept de Commissie en de lidstaten op om andere oplossingen te overwegen; 16. onderstreept dat het rechtssysteem over de rechten van het kind dient te waken als er problemen worden verwacht omtrent de detentie van de moeder; 17. verzoekt de lidstaten om volledige eerbiediging van de ontwikkeling van de seksuele geaardheid en de verschillende vormen van gezinsleven mits zij binnen het kader van de wet blijven; 18. onderstreept de noodzaak een einde te maken aan de detentie van meisjes en jongens van 18 jaar en jonger in gevangenissen voor volwassenen; Instandhouding van de gezinsbanden en sociale relaties 19. beveelt aan vaker te opteren voor straffen ter vervanging van detentie, zoals in de maatschappij verankerde alternatieven, vooral voor moeders, wanneer de straf en het gevaar voor de openbare veiligheid beperkt zijn, wanneer opsluiting kan leiden tot een ernstige verstoring van het gezinsleven, met name als zij aan het hoofd van eenoudergezinnen staan of jonge kinderen hebben of de verantwoordelijkheid dragen voor mensen die afhankelijk of gehandicapt zijn; herinnert eraan dat de gerechtelijke instanties bij de keuze van de straf met deze aspecten rekening dienen te houden, vooral met het belang van het kind van de vervolgde ouder; beveelt eveneens aan de mogelijkheid te overwegen om ook mannelijke gevangenen die de verantwoordelijkheid hebben voor minderjarige kinderen of andere verantwoordelijkheden dragen binnen het gezin, de gelegenheid te geven van vergelijkbare maatregelen als die voor moeders gebruik te maken; 20. onderstreept dat de gevolgen van het isolement en de druk op de gezondheid van zwangere vrouwen in gevangenschap schadelijk, ja zelfs gevaarlijk kunnen zijn voor het kind en dat hiermee zeer ernstig rekening moet worden gehouden bij de beslissing tot detentie van een vrouw; 21. benadrukt bovendien de noodzaak voor de gerechtelijke instanties om zich te informeren over het bestaan van kinderen alvorens te besluiten iemand in voorlopige hechtenis te nemen, of op het moment van de veroordeling, en zich ervan te verzekeren dat er maatregelen genomen zijn om het geheel van hun rechten te beschermen; 22. verzoekt de lidstaten het aantal detentiecentra voor vrouwen te vergroten en deze beter over hun grondgebied te spreiden om het voor vrouwelijke gevangenen gemakkelijker te maken hun gezins- en vriendschapsbanden in stand te houden en hen de mogelijkheid te geven aan religieuze plechtigheden deel te nemen; 23. beveelt de lidstaten aan de penitentiaire inrichtingen te stimuleren om soepele regels vast te stellen voor de vorm, de frequentie, de duur en de tijdstippen van de bezoeken van gezinsleden, vrienden en derden; 24. verzoekt de lidstaten het contact tussen de gezinsleden te vergemakkelijken, vooral tussen gedetineerde ouders en hun kinderen, tenzij dat in strijd is met het belang van het kind, door bezoeken mogelijk te maken waarbij geen gevangenissfeer heerst en waarbij gezamenlijke activiteiten en passende affectieve contacten kunnen worden gerealiseerd; 25. spoort de lidstaten ertoe aan hun internationale verplichtingen na te komen door kinderen die bij hun gedetineerde ouder wonen, gelijke rechten en een gelijke behandeling te geven, en levensomstandigheden te creëren die zijn afgestemd op hun behoeften in volledig onafhankelijke eenheden zo ver mogelijk weg van de gewone gevangenisomgeving, waarbij ze de gelegenheid krijgen kinderopvang of klassieke schoolinstellingen te bezoeken en waarbij er wordt voorzien in een ruim en soepel uitgaansregime in gezelschap van familieleden of het personeel van kinderbeschermingsorganisaties, zodat zij de gelegenheid krijgen zich in fysiek, psychisch, moreel en sociaal opzicht goed te ontwikkelen en over aangepaste infrastructuren en gekwalificeerd personeel beschikken dat de gedetineerde moeders kan begeleiden bij hun opvoedingsverantwoordelijkheden en zorgtaken; beveelt eveneens aan dat, in het geval van minderjarige kinderen in de gevangenis, de uitoefening van het ouderlijk gezag door de andere betrokken ouder vergemakkelijkt wordt; 26. moet met spijt constateren dat een groot aantal van de vrouwelijke gevangenen alleenstaande moeders zijn en dat zij, soms voorgoed, het contact met hun kinderen verliezen; vraagt de Commissie en de lidstaten om een alternatief beleid op te stellen en ten uitvoer te leggen om een volledige scheiding van moeder en kind te voorkomen; 27. verzoekt de lidstaten alle gedetineerden gratis juridische bijstand te verlenen; deze bijstand moet zich richten op strafrechtelijke vragen en, als het om vrouwelijke gevangenen gaat, ook gespecialiseerd zijn in familierecht om vragen in verband met opvang, adoptie, scheiding, seksegerelateerd geweld enz. te kunnen beantwoorden; 28. raadt aan dat er informatie- en oriëntatiecampagnes worden opgezet met betrekking tot de door de gemeenschap geleverde sociale voorzieningen en de procedures die er gevolgd moeten worden om de papieren in verband met hun persoonlijke en maatschappelijke situatie en hun gezinssituatie bij te werken, zodat de vrouwelijke gevangenen volledig gebruik kunnen maken van hun burgerrechten; 29. verzoekt de lidstaten maatregelen voor psychosociale begeleiding ten uitvoer te leggen om de scheiding van het kind en de gedetineerde moeder zo goed mogelijk voor te bereiden en de negatieve weerslag ervan te beperken; Maatschappelijke en professionele re-integratie 30. beveelt de lidstaten aan de noodzakelijke maatregelen te treffen om alle mannelijke en vrouwelijke gedetineerden de mogelijkheid te bieden naar behoren betaald en gediversifieerd werk te vinden die persoonlijke ontplooiing mogelijk maakt, vrij van elke segregatie op grond van geslacht en elke andere vorm van discriminatie en met dit doel samenwerkingsverbanden aan te gaan met bedrijven; 31. verzoekt de lidstaten meer middelen te investeren, bijvoorbeeld door het gebruik van de communautaire financiële instrumenten die betrekking hebben op werkgelegenheid en sociale integratie zoals het Europees Sociaal Fonds en Progress, voor de ontwikkeling, binnen de strafinrichtingen, van alfabetiseringsprogramma's, programma's voor een leven lang leren en beroepsopleidingen die zijn afgestemd op de behoeften van de arbeidsmarkt en met een diploma worden afgesloten; 32. onderstreept dat deze programma's zouden moeten bestaan uit o.a. talencursussen, waaronder het leren van de nationale taal (of ten minste één van de nationale talen) voor buitenlandse mannelijke en vrouwelijke gedetineerden, informaticacursussen en cursussen omtrent gedrag in sociale en werkgerelateerde situaties; 33. onderstreept de essentiële rol van niet-gouvernementele organisaties op het gebied van de maatschappelijke en professionele re-integratie van gevangenen en in het bijzonder die van vrouwen, en verzoekt de lidstaten derhalve de ontwikkeling van de activiteiten van die organisaties in het gevangenismilieu aan te moedigen, met name door deze organisaties meer middelen toe te kennen, de toegangsvoorwaarden van hun leden tot de penitentiaire gebouwen te versoepelen en het gevangenispersoneel bewuster te maken van de noodzaak op een prettige manier met deze personen samen te werken; 34. is van oordeel dat maatschappelijke en professionele re-integratie eenvoudiger worden wanneer er op grotere schaal gebruik wordt gemaakt van regimes van semivrijheid waarbij de gedetineerden buiten de gevangenis kunnen werken of een beroepsopleiding kunnen volgen, tenzij de risico's voor de openbare veiligheid groot zijn en in het geval er een zware straf is opgelegd; 35. onderstreept dat de werkomstandigheden van mannelijke en vrouwelijke gevangenen, en vooral die van zwangere of net bevallen vrouwen, in overeenstemming moeten zijn met de nationale en communautaire wetgeving en regelmatig door de bevoegde autoriteiten moeten worden gecontroleerd; 36. onderstreept de noodzaak om de inzet van mannelijke en vrouwelijke gevangenen in het arbeidsproces en de maatschappelijke re-integratie te stimuleren, met name door de balans van hun persoonlijke situatie op te maken en deze inzet jaarlijks met hen te evalueren; 37. is van oordeel dat er in ieder detentiecentrum voorrang moet worden gegeven aan het opzetten van begeleidingsprogramma's en individuele ondersteuningsprogramma's die op vrijwillige basis toegankelijk zijn voor alle mannelijke en vrouwelijke gevangenen, die ook na het ontslag uit de gevangenis doorlopen en die de gevangenen helpen hun persoonlijke ontwikkelingsplannen en terugkeer in de maatschappij onder woorden te brengen, uit te voeren en tot een goed einde te brengen; 38. herinnert eraan dat de gevangenen gedurende de detentieperiode en daarna moeten kunnen rekenen op sociale bijstand om hen voor te bereiden op de terugkeer in de maatschappij, en vooral bij het zoeken naar een woning en werk, zodat sociale uitsluiting of recidive voorkomen wordt; 39. onderstreept het belang voor zowel mannelijke als vrouwelijke gevangenen om contacten met de buitenwereld te onderhouden en te ontwikkelen, met name via de toegang die gevangenen hebben tot de geschreven pers en de media, alsmede via de communicatie die zij onderhouden met sociale hulpinstanties, NGO's en verenigingen van culturele, artistieke of andere aard mits daarmee is ingestemd door het gevangenisbestuur; 40. herinnert eraan dat regelmatige toegang van alle gevangenen tot sportieve en recreatieve activiteiten en tot mogelijkheden van artistieke en culturele vorming, fundamenteel is voor het behoud van hun psychologisch evenwicht en hun kansen op een succesvolle maatschappelijke re-integratie vergroot; 41. verzoekt de Commissie speciale aandacht te besteden aan de gevangenispopulatie in het kader van haar actieprogramma ter bestrijding van sociale uitsluiting; 42. beveelt de lidstaten aan speciale aandacht te besteden aan de mannelijke en vrouwelijke gevangenen van buitenlandse afkomst, met name op het niveau van het taalverschil en de culturele verschillen, en hun de gelegenheid te geven contacten met hun naasten te onderhouden en met hun consulaten in contact te treden, alsmede toegang te krijgen tot de hulpmiddelen en de programma's van de gevangenis, en tot informatie die ze kunnen begrijpen; beveelt hun tevens aan rekening te houden met de specifieke situatie van buitenlandse vrouwen bij de programmering van de gevangenisactiviteiten, de gevangenisbeambten zowel binnen de penitentiaire inrichtingen als daarbuiten in een multiculturele omgeving op te leiden en zowel binnen als buiten de penitentiaire inrichtingen bemiddelingsdiensten op te zetten; 43. verzoekt de lidstaten er alles aan te doen om de maatschappelijke en professionele re-integratie te bevorderen en in dat kader de noodzakelijke maatregelen te treffen om regels in de nationale wetgeving op te nemen die de aanwerving op de arbeidsmarkt van oud-gedetineerden, zowel in de publieke als in de private sector, zullen stimuleren, in het bijzonder voor alleenstaande moeders en minderjarige vrouwelijke gevangenen; 44. moedigt de lidstaten aan informatie en goede praktijken uit te wisselen over de detentieomstandigheden, vooral die van vrouwen, en over de doeltreffendheid van maatregelen op het gebied van beroepsopleidingen en maatschappelijke re-integratie; acht het, in dat kader, belangrijk de deelname van instanties en directe spelers aan de ontwikkeling van innoverende programma's met goede praktijken en aan congressen en nationale en internationale debatten aan te moedigen en te financieren bij wijze van motivatieprikkel en generator van positieve energie; 45. verzoekt de Commissie om, in samenwerking met de lidstaten, onderzoek naar het gevangenismilieu met nadruk op de genderdimensie aan te moedigen en onderzoeken te financieren naar de oorzaken van criminaliteit, de context waarin crimineel gedrag plaatsvindt, alsmede naar de doeltreffendheid van nationale strafrechtstelsels om de participatie van mannelijke en vrouwelijke gedetineerden aan het maatschappelijke, gezins- en beroepsleven te verbeteren; o o o 46. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie, alsmede aan de parlementen en regeringen van de lidstaten en de kandidaat-lidstaten. Het Europees Parlement , – gezien de mededeling van de Commissie van 8 maart 2007, getiteld over gelijke kansen voor vrouwen en mannen en versterking van de positie van vrouwen binnen de ontwikkelingssamenwerking ( COM(2007)0100 ), – gezien de conclusies van de Raad Algemene Zaken en Externe Betrekkingen en de vertegenwoordigers van de regeringen der lidstaten, in het kader van de Raad bijeen, van 14 mei 2007 inzake "Gelijke kansen voor vrouwen en mannen en versterking van de positie van vrouwen binnen de ontwikkelingssamenwerking", – gelet op Verordening (EG) nr. 806/2004 van het Europees Parlement en de Raad van 21 april 2004 betreffende de bevordering van gendergelijkheid in de ontwikkelingssamenwerking (1) , – gelet op de artikelen 2, 3, lid 2, 137 en 141 van het EG-Verdrag, – gelet op het in 2000 afgekondigde Handvest van de grondrechten van de Europese Unie (2) en met name artikel 23 daarvan, – gelet op het VN-Verdrag van 18 december 1979 inzake de uitbanning van alle vormen van discriminatie van vrouwen (CEDAW), – gelet op de in september 1995 in Beijing gehouden Vierde Wereldvrouwenconferentie, de Verklaring en het Actieplatform die in Beijing zijn vastgesteld, alsmede de op de daaropvolgende, als Beijing+5 en Beijing+10 bekend staande speciale zittingen van de Verenigde Naties aangenomen slotdocumenten inzake verdere maatregelen en initiatieven ter uitvoering van de Verklaring en het Actieplatform van Beijing, die respectievelijk op 9 juni 2000 en 11 maart 2005 zijn goedgekeurd, – gelet op de millenniumdoelstellingen voor ontwikkeling (MDG's) zoals goedgekeurd op de Millenniumtop van de Verenigde Naties in september 2000, en in het bijzonder de MDG betreffende de bevordering van gendergelijkheid en de versterking van de positie van vrouwen als een vereiste om honger, armoede en ziekte te overwinnen, waarbij naar gelijkheid wordt gestreefd op alle onderwijsniveaus en op elk gebied van werkgelegenheid, gelijke controle over hulpmiddelen en gelijke vertegenwoordiging in het openbare en politieke leven, – gelet op het verslag van de Commissie over "De millenniumdoelstellingen voor ontwikkeling 2000-2004" (SEC(2004)1379), – gelet op de conclusies van voorzitterschap van de zitting van de Europese Raad op 16 en 17 december 2004 in Brussel, waarin werd bevestigd dat de Europese Unie zich volledig schaart achter de MDG's en de samenhang in het ontwikkelingsbeleid, – onder verwijzing naar zijn resoluties van 12 april 2005 over de rol van de Europees Unie bij het bereiken van de MDG's (3) en van 20 juni 2007 over de millenniumdoelstellingen voor ontwikkeling – halverwege (4) , – onder verwijzing naar zijn resoluties van 17 november 2005 over een ontwikkelingsstrategie voor Afrika (5) en van 25 oktober 2007 over de stand van zaken in de betrekkingen tussen de Europese Unie en Afrika (6) , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 29 november 2007 over "Nieuwe impulsen voor de Afrikaanse landbouw" (7) , – gelet op resolutie 1325(2000) van de VN-Veiligheidsraad van 31 oktober 2000 over vrouwen, vrede en veiligheid (UNSCR 1325 (2000)), en met name paragraaf 1 daarvan, waarin de lidstaten ertoe worden opgeroepen een ruimere vertegenwoordiging van vrouwen te verzekeren op alle besluitvormingsniveaus, in nationale, regionale en internationale instellingen, – gelet op de op 20 december 2005 ondertekende gemeenschappelijke verklaring van de Raad en de vertegenwoordigers van de regeringen der lidstaten, in het kader van de Raad bijeen, het Europees Parlement en de Europese Commissie betreffende het ontwikkelingsbeleid van de Europese Unie: De Europese consensus (de Europese consensus inzake ontwikkeling) (8) en de Europese consensus inzake humanitaire hulp van december 2007 (9) , – gelet op de Partnerschapsovereenkomst tussen de leden van de groep van Staten in Afrika, het Caribisch gebied en de Stille Oceaan, enerzijds, en de Europese Gemeenschap en haar lidstaten, anderzijds, ondertekend te Cotonou op 23 juni 2000 (10) , zoals gewijzigd bij de Overeenkomst tot wijziging van de Partnerschapsovereenkomst ondertekend te Luxemburg op 25 juni 2005 (11) , (Overeenkomst van Cotonou). – gelet op de verklaring van Rome over de harmonisatie, aangenomen op 25 februari 2003 aan het slot van het Forum op hoog niveau over de harmonisatie, en de verklaring van Parijs over de efficiëntie van de ontwikkelingssamenwerking van 2 maart 2005, – gelet op de internationale conferentie over de financiering van de ontwikkeling te Monterrey in maart 2002 en de wereldtop over duurzame ontwikkeling in Johannesburg in september 2002, – gelet op het in maart 2005 tijdens de 49ste zitting van de Commissie inzake de positie van de vrouw van de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties goedgekeurde eindrapport, – gelet op het rapport uit 2006 van het ontwikkelingsprogramma van de VN, getiteld "En Route to Equality", – gelet op de rapporten van het "Bevolkingsfonds van de VN (UNFPA) over de "State of World Population" uit 2005 en 2006, respectievelijk getiteld "The promise of Equality: Gender Equity, Reproductive Health and the Millennium Development Goals" en "A Passage to Hope: Women and International Migration", – gelet op Verordening (EG) nr. 1905/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 18 december 2006 tot invoering van een financieringsinstrument voor ontwikkelingssamenwerking (12) (DCI), – gelet op de statistieken op basis van cijfers van de leden van de Commissie voor Ontwikkelingsbijstand van de Organisatie voor Economische Samenwerking en Ontwikkeling (OESO), over de gender equality policy marker 2004-2005, die in juni 2007 gepubliceerd zijn, en op het OESO-rapport over gendergelijkheid en hulpverlening uit 2006, – gelet op de Lissabon-strategie voor groei en werkgelegenheid, goedgekeurd in maart 2000, – gelet op het protocol inzake de rechten van vrouwen in Afrika ("Maputo Protocol"), dat op 26 oktober 2005 van kracht werd, – gelet op de conclusies van de Raad van 5 en 6 december 2007 inzake de herziening van de tenuitvoerlegging van het Actieplatform van Beijing door de lidstaten en de Europese instellingen en in het bijzonder het begeleidende rapport met indicatoren over vrouwen en armoede dat door het Portugese voorzitterschap werd opgesteld, – gelet op de Internationale Conferentie over Bevolking en Ontwikkeling (ICPD) van de VN in Caïro in september 1994, het actieprogramma dat in Caïro werd aangenomen, alsmede de op de daaropvolgende, als Caïro+5 bekend staande, speciale zitting van de Verenigde Naties in 1999, aangenomen slotdocumenten inzake verdere maatregelen ter uitvoering van het actieprogramma, – gelet op de Brussels Call to Action to Address Sexual Violence in Conflict and Beyond (juni 2006), – gelet op het Maputo-actieplan voor de operationalisering van het Continentale beleidskader voor seksuele en reproductieve gezondheidszorg en rechten 2007-2010, dat op de speciale zitting van de Afrikaanse Unie in september 2006 werd aangenomen, – gelet op het Brusselse kader voor acties en aanbevelingen betreffende gezondheid voor een duurzame ontwikkeling, dat door de ministers van Volksgezondheid van de groep van staten uit Afrika, het Caribisch gebied en de Stille Oceaan (ACS) in oktober 2007 in Brussel werd aangenomen, – gelet op de verklaring getiteld "Gendergelijkheid: een essentiële kwestie in een veranderende samenleving", alsook het daarmee samenhangende actieprogramma, beide aangenomen op de vijfde Europese ministersconferentie, – gelet op de verklaring van de conferentie van ministers verantwoordelijk voor Gendergelijkheid, op 4 februari 2005 te Luxemburg bijeen, – gelet op het op 7 december 2004 vastgestelde Besluit nr. 14/04 van de Organisatie voor Veiligheid en Samenwerking in Europa (OVSE) inzake het OVSE-actieplan 2004 ter bevordering van gendergelijkheid, – gezien het actieplan 2005-2015 voor gendergelijkheid van het Gemenebest, – gelet op artikel 45 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie ontwikkelingssamenwerking en het advies van de Commissie rechten van de vrouw en gendergelijkheid ( A6-0035/2008 ), A. overwegende dat in de op 25 juni 1993 door de VN-Wereldconferentie over mensenrechten aangenomen Verklaring van Wenen wordt gesteld dat de mensenrechten van vrouwen en meisjes een onvervreemdbaar, volwaardig en ondeelbaar deel uitmaken van de universele mensenrechten, B. overwegende dat gendergelijkheid volgens de Europese consensus inzake ontwikkeling een gemeenschappelijk beginsel is en dat in de consensus wordt verklaard dat "de EU een sterke gendercomponent [zal] opnemen in al haar beleidsmaatregelen en praktijken die verband houden met ontwikkelingslanden" (deel I, paragraaf 19); overwegende dat de Overeenkomst van Cotonou de waarde van gendergelijkheid duidelijk benadrukt en dat in artikel 31 onder meer het volgende staat: "De samenwerking draagt bij tot de verbetering van de toegang van vrouwen tot alle nodige hulpbronnen voor de volwaardige uitoefening van hun fundamentele rechten.", C. overwegende dat de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties de universele toegang tot reproductieve gezondheid vóór 2015 als subdoel in de lijst van MDG's heeft opgenomen, D. overwegende dat gendermainstreaming door het Actieplatform van Beijing als doeltreffende strategie ter bevordering van gendergelijkheid is aangewezen en dat regeringen en andere actoren werden opgeroepen te werken aan een actief en zichtbaar beleid voor het integreren van gelijkheid van vrouwen en mannen in alle beleidsmaatregelen en programma's, zodat voorafgaand aan beslissingen een analyse wordt gemaakt van de invloed daarvan op vrouwen, respectievelijk mannen, E. overwegende dat ruwweg tweederde deel van het werk in de wereld door vrouwen en meisjes wordt gedaan, die daarvoor maar 5% van het inkomen krijgen; overwegende dat vrouwen de helft van het voedsel in de wereld produceren en dat 74% van de vrouwen zonder baan zich in hoofdzaak met het huishouden en de zorg voor de familie bezighhoudt tegenover 27% van de werkloze mannen, F. overwegende dat 70% van de 1,3 miljard in absolute armoede levende mensen vrouwen zijn en dat armoede niet alleen een symptoom maar ook een oorzaak van de ongelijke verdeling van inkomen, bezit, hulpmiddelen, marktinvloed en beschikkingsbevoegdheid over eigendom is; overwegende dat de EU gendergelijkheid en vrouwenrechten in de ontwikkelingssamenwerking bevordert via een tweesporenbeleid van gendermainstreaming en gerichte acties voor de bevordering van de rechten van de vrouw en de versterking van de positie van vrouwen, G. overwegende dat ter bestrijding van de armoede economische groei onmisbaar maar niet voldoende is, omdat daardoor niet voldoende nieuwe kansen voor het starten van ondernemingen en het scheppen van werkgelegenheid worden gecreëerd, H. overwegende dat ongelijkheid tussen mannen en vrouwen kan leiden tot verdere ongelijkheid, met nadelige gevolgen voor het welzijn van vrouwen, hun gezinnen en de gemeenschappen waarvan zij deel uitmaken, alsook voor hun persoonlijke ontplooiingsmogelijkheden, I. overwegende dat in de meeste landen gendergerelateerde activiteiten geen hoge prioriteit hebben, omdat gender als een ondergeschikte kwestie wordt beschouwd, en culturele, religieuze, sociale en economische praktijken als excuses aangevoerd worden om de vorderingen op het gebied van gendergelijkheid en de rechten van de vrouw te belemmeren, J. overwegende dat is aangetoond dat de versterking van de positie van vrouwen het verwezenlijken van alle andere MDG's bespoedigt door het terugdringen van armoede en het verbeteren van demografische, sociale en economische indicatoren, K. overwegende dat gendermainstreaming ertoe kan bijdragen dat samenlevingen billijker en democratischer worden in de zin dat vrouwen en mannen in alle opzichten als gelijken beschouwd worden, maar dat het niet in de plaats kan komen van specifiek op gelijkheid gericht beleid en positieve actie als onderdeel van een tweesporenbeleid gericht op gendergelijkheid, L. overwegende dat onderwijs en scholing (inclusief uitgebreide seksuele voorlichting) in een vroeg stadium essentieel zijn voor de strijd tegen armoede en veel voorkomende ziekten, en dat vrouwen aldus hun kennis, vaardigheden en vertrouwen kunnen uitbreiden om een volwaardige inbreng in samenleving en politiek te kunnen hebben, M. overwegende dat de volwaardige beleving door vrouwen van hun seksuele en reproductieve gezondheid en rechten een vereiste is voor gendergelijkheid, aangezien het voor de versterking van de positie van vrouwen fundamenteel is dat zij zelf hun vruchtbaarheid kunnen controleren, aangezien vrouwen die aan gezinsplanning kunnen doen, ook de rest van hun leven kunnen plannen, aangezien gezonde vrouwen productiever kunnen zijn en aangezien de bescherming van de reproductieve rechten, zoals gezinsplanning, en meer bepaald planning van het tijdstip en de spreiding van geboortes, en het beslissen over reproductie zonder te vrezen voor discriminatie, dwang en geweld, zorgt voor de vrijheid om op een meer volwaardige en gelijke manier aan de samenleving deel te nemen, N. overwegende dat het van groot belang is dat er financiële en technische bijstand aan vrouwenorganisaties wordt verleend met het oog op de bevordering van programma's voor de kwetsbaarste mensen, zoals ook de migrantenvrouwen, de in eigen land ontheemde vrouwen en gevluchte vrouwen, met name in de vorm van beschikbaarstelling van materieel en bruikbare technologie voor voedselverwerking en verlichting van de werkdruk, betere mogelijkheden voor vrouwen om over land te beschikken en meer mogelijkheden voor meisjes om naar school te gaan, O. overwegende dat vrouwen gemakkelijk het slachtoffer zijn van discriminatie in huwelijkse aangelegenheden en op het vlak van beschikking over onroerend goed, grondeigendom en toegang tot en beheer van middelen van bestaan, P. overwegende dat veel vrouwen toegang ontzegd wordt tot basisgezondheidszorg, onderwijs op alle niveaus, economische onafhankelijkheid, carrière en deelname aan het besluitvormingsproces, Q. overwegende dat bepaalde culturen nog steeds traditionele en religieuze vooroordelen kennen waardoor meisjes en jonge vrouwen inzake de toegang tot onderwijs worden beperkt of gediscrimineerd, R. overwegende dat ten minste 130 miljoen vrouwen gedwongen zijn geweest om genitale verminking of andere gewelddadige traditionele gebruiken te ondergaan en dat elk jaar nog eens 2 miljoen vrouwen het gevaar lopen deze ernstige inbreuk op hun lichamelijke integriteit en hun mensenrechten te moeten verduren, S. overwegende dat migrantenvrouwen eerder dwangarbeid of seksuele uitbuiting moeten ondergaan dan mannen en ook eerder precaire arbeidsomstandigheden moeten accepteren, T. overwegende dat in landen waar een eind gekomen is aan gewapende strijd en waar wederopbouw en re-integratie gaande is, institutionele mechanismen en inzet voor gendergelijkheid doeltreffende initiële stappen op weg naar bescherming en bevordering van de rechten van de vrouw vormen; overwegende dat de inzet van alle betrokkenen, zoals regeringen en volksvertegenwoordigers, NGO's, maatschappelijke organisaties en academici, alsook de directe inbreng van vrouwengroepen en -netwerken een essentiële voorwaarde is, wil er een gezamenlijke en duurzame ontwikkeling op gang komen, U. overwegende dat 57% van de volwassen met hiv/aids in Afrika bezuiden de Sahara vrouwen zijn en dat jonge vrouwen tussen de 15 en de 24 meer dan drie keer zoveel kans op besmetting lopen als jonge mannen, V. overwegende dat er een discrepantie tussen mannen en vrouwen bestaat wat betreft kennis over overdracht van hiv/aids en preventiemaatregelen, hetgeen nog versterkt wordt door een klimaat van discriminatie en gendergerelateerd geweld; overwegende dat onderwijs en voorlichting over seksuele en reproductieve gezondheid en toegang tot reproductieve gezondheidszorg de beste waarborgen voor de preventie van hiv/aids en andere seksueel overdraagbare ziekten zijn, W. overwegende dat er jaarlijks nog 536 000 vrouwen in het kraambed sterven (waarvan 95% in Afrika en Azië), en dat tegenover elke vrouw die sterft, minstens 20 andere met ernstige complicaties te maken krijgen, variërend van chronische infecties tot handicaps zoals obstetrische fistels, die gemakkelijk kunnen worden voorkomen door alle vrouwen op de wereld toegang te verlenen tot verloskundige basis- en eerstelijnsverzorging en tot reproductieve gezondheidszorg, X. overwegende dat er blijkens een studie van het International Food Policy Research Institute een sterke correlatie bestaat tussen de voedingssituatie van kinderen en de beslissingsmacht van vrouwen in het gezin, terwijl bovendien vrouwen met een lage status en zonder stem in familieaangelegenheden ook zelf vaker ondervoed zijn; overwegende dat door betere voeding een groot deel van de sterfgevallen onder kinderen zou kunnen worden voorkomen, waarmee het MDG de kindersterfte terug te dringen een stap dichterbij zou komen, Y. overwegende dat de doelmatigheid van sommige projecten die tot dusverre ten uitvoer zijn gelegd, belemmerd is door de specifieke tekortkomingen van bepaalde landen, zoals instabiel bestuur op lokaal en nationaal niveau, corrupte regeringen en een gebrek aan deskundigheid en opgeleid personeel om een oplossing te vinden voor de problemen op het gebied van het versterken van de positie van vrouwen en gendergelijkheid, Z. overwegende dat een grotere kans op natuurrampen en een proces van degradatie op plaatselijke en regionale schaal van hulpbronnen de achterstandsgroepen disproportioneel treffen, 1. is verheugd over de bovengenoemde mededeling van de Commissie over gelijke kansen voor vrouwen en mannen en versterking van de positie van vrouwen binnen de ontwikkelingssamenwerking, die hij beschouwt als een verder vervolg op het actieprogramma 2001-2006 voor de horizontale integratie van het gendergelijkheidsaspect in de ontwikkelingssamenwerking van de Gemeenschap; 2. betreurt dat er te weinig gebeurd is sinds de Raad in zijn resolutie van 20 december 1995 voor de eerste keer het genderperspectief in de ontwikkelingssamenwerking als grondbeginsel van het ontwikkelingsbeleid van de Gemeenschap en de lidstaten bestempelde; 3. wijst erop dat de opvattingen van het algemene publiek over de maatschappelijke rol van vrouwen na afloop van oorlogen en hun bijdrage tot de na-oorlogse wederopbouw verder moeten gaan dan het globale verhaal van de "ervaring van vrouwen met oorlog" en dat de specifieke en uiteenlopende ervaringen van vrouwen erkenning moeten krijgen; 4. betreurt dat de meeste landenstrategiedocumenten in het kader van het financieringsinstrument voor ontwikkelingssamenwerking (DCI) naar gender verwijzen als een horizontaal aspect en dat zij geen specifieke genderdoelstellingen of -activiteiten vermelden; pleit er sterk voor dat in toekomstige strategieën genderdoelstellingen of -activiteiten worden opgenomen; 5. is verheugd over de oproep van de Commissie aan de EU om derde landen te steunen bij het nakomen en uitvoeren van internationale verbintenissen zoals het CDAW, het Actieprogramma van Caïro, het Actieplatform van Beijing en de Milleniumverklaring van de VN; 6. ondersteunt het standpunt van de Commissie dat de specifieke financiële middelen voor de integratie van de genderdimensie in ontwikkelingssamenwerking verwaarloosbaar zijn vergeleken met de middelen die voor andere horizontale maatregelen uitgetrokken zijn; betreurt dat slechts 5% van de DCI-fondsen voor het thematische programma "Investeren in mensen (2007-2013) is toegekend aan gendergelijkheid en dat regionale en landenstrategiedocumenten geen overzicht geven van de middelen die voor gendergelijkheid worden aangewend omdat gender slechts als een horizontaal aspect wordt behandeld en er dus geen financiële details worden over gegeven; 7. is bezorgd over het nieuwe steunsysteem van de Commissie dat voorkeur geeft aan begrotingssteun, aangezien de vooruitgang op het gebied van gendergelijkheid daardoor nog moeilijker zou kunnen worden beoordeeld; 8. looft de algemene aanpak van de Europese Commissie als een goede basis van waaruit de EU en de lidstaten de gendergelijkheid kunnen integreren in hun programma's voor ontwikkelingssamenwerking, teneinde gendergelijkheid en de emancipatie van vrouwen te bewerkstelligen als belangrijkste middel voor de bevordering van de mensenrechten en het bestrijden van de armoede; merkt echter op dat er ruimte is voor verbetering, met name op het gebied van de analyse van gegevens, zodat maatregelen die de positie van vrouwen zouden kunnen schaden, kunnen worden vermeden; 9. is van mening dat de doeltreffendheid van de integratie van gelijke kansen voor vrouwen en mannen in het ontwikkelingssamenwerkingsbeleid afhankelijk is van de ontvankelijkheid voor genderkwesties van de kant van de lidstaten en de betrokken instellingen van de EU; is van mening dat dit inhoudt dat het verwezenlijken van de doelstellingen van de routekaart voor de gelijkheid van vrouwen en mannen 2006-2010 ( COM(2006)0092 ) binnen de Unie een noodzakelijk eerste voorwaarde vormt voor doelmatige integratie van gelijke kansen voor vrouwen en mannen in de ontwikkelingssamenwerking; 10. benadrukt de noodzaak om niet alleen de aandacht te richten op vrouwen, maar tevens op genderverhoudingen, in het bijzonder de sociale verhoudingen tussen mannen en vrouwen die leiden tot het ontstaan en het voortbestaan van genderongelijkheden; is van mening dat projecten bijgevolg zowel op mannen als op vrouwen gericht dienen te zijn; 11. 11 benadrukt dat globaliseringsprocessen voor arme landen nieuwe kansen met zich zouden moeten meebrengen en rekening zouden moeten houden met de specifieke behoeften van vrouwen omdat zij veelal als ongeschoolde arbeidskrachten werken en reeds daarom een sociale achterstand hebben; 12. verzoekt de Commissie concreet uiteen te zetten hoe in de context van een steeds verder globaliserende wereld werkgelegenheid en concrete bestaansmogelijkheden voor de grote hoeveelheid ongeschoolde vrouwen in de ontwikkelingslanden geschapen kunnen worden; 13. verzoekt de Commissie en de lidstaten om maatregelen te nemen op het gebied van de ontwikkelingssamenwerking, die concrete en meetbare effecten hebben op de genderverhoudingen (wijziging van wetten, van instellingen en van bestaande patriarchale patronen, verhoging van de financiële middelen en verbetering van de sociale en economische omstandigheden van vrouwen); 14. roept de lidstaten en de Commissie op, als werkgevers in ontwikkelingslanden rekening te houden met het beginsel van waardig werk, door een verhoging van de lonen in overeenstemming met Aanbeveling 135 van de Internationale Arbeidsorganisatie van 22 juni 1970 inzake de vaststelling van minimumlonen, in het bijzonder in ontwikkelingslanden; 15. is verheugd over de voorstellen ter bevordering van de bescherming van arbeids- en burgerrechten van tijdelijke arbeidskrachten en de bevordering van de participatie van vrouwen in de vakbeweging zodat de problemen van vrouwen op het werk kunnen worden verminderd; 16. verzoekt de Commissie met klem om bij het opstellen van het beleid inzake ontwikkelingssamenwerking maatregelen te steunen ter versterking van de rechtspositie van vrouwen, ten einde de gelijke toegang tot waardig werk en de fundamentele menselijke en sociale rechten verder te bevorderen, met bijzondere aandacht voor het stijgende aantal vrouwelijke migranten en het toenemende kwetsbaarheid, om zo te voorkomen dat vrouwen de nieuwe uitgebuite bevolkingsgroep worden; 17. verzoekt de Commissie om vanuit het genderperspectief de mogelijke gevolgen van de economische partnerschapsovereenkomsten te onderzoeken; 18. verzoekt de Commissie en de lidstaten om te zorgen voor samenhang tussen het ontwikkelingssamenwerkingsbeleid en andere beleidsterreinen van de Gemeenschap (bijv. op het gebied van handel en landbouw) om te voorkomen dat deze elkaar op nadelige wijze beïnvloeden, met name ten aanzien van de maatregelen ter versterking van de positie van vrouwen; 19. wijst erop dat de invloed van vrouwen op hun levensloop van hun schoolopleiding afhangt; benadrukt het belang van gendersensitieve opleidingsprogramma's voor zowel vrouwen als mannen; 20. verzoekt de Commissie in elk stadium van beleidsontwikkeling, -uitvoering en -evaluatie een genderanalyse uit te voeren om ervoor te zorgen dat alle vormen van genderdiscriminatie weggenomen worden en om de mensenrechten van vrouwen te beschermen en bevorderen; 21. verzoekt de Commissie de gevolgen te evalueren die de nieuwe steuninstrumenten hebben gehad voor de situatie van vrouwen en daarbij rekening te houden met het feit dat de aandacht voor vrouwen en gendergelijkheid is afgenomen, deels als gevolg van deze nieuwe ontwikkelingstendens; 22. is verheugd over de vraag van de Commissie om genderbewuste prestatie-indicatoren te laten ontwikkelen en verzoekt om deze indicatoren op te nemen in alle DCI- en Europees Ontwikkelingsfonds-landenstrategiedocumenten alsmede in de beoordeling van de resultaten van de tussentijdse en slotevaluatie van deze strategieën; verzoekt de Commissie goedkope, transparante en eenvoudig te interpreteren parameters in de vorm van kwantitatief meetbare en kwalitatieve indicatoren te ontwikkelen zodat zij de vooruitgang bij gendergelijkheid en de versterking van de positie van vrouwen regelmatig op efficiënte wijze kan evalueren; nodigt de Commissie uit om derde landen tijdens dialogen te wijzen op het belang van vergelijkbare gegevens over zowel mannen als vrouwen; steunt de naar gender uitgesplitste indicatoren in de bijlage (VII) (SEC(2007)0332) bij de bovengenoemde mededeling van de Commissie over gelijke kansen voor vrouwen en mannen en versterking van de positie van vrouwen binnen de ontwikkelingssamenwerking als een goede basis om een gedetailleerd instrument te ontwikkelen voor de beoordeling van resultaten; 23. is blij dat de Commissie in haar strategieën rekening houdt met het fenomeen van op geslacht gebaseerd geweld; 24. benadrukt dat geweld tegen vrouwen een aanpak vergt die niet alleen gericht is op vrouwen, maar ook op mannen; verwelkomt programma's die zich op vrouwelijke slachtoffers richten, maar verzoekt de Commissie en de lidstaten met klem om programma's te ontwikkelen die zich richten op de mannen die zich schuldig maken aan vrouwenmishandeling, om zo naast de gevolgen ook de oorzaken van dit verschijnsel te bestrijden; 25. verwelkomt het initiatief van de Commissie om het geweld tegen vrouwen meer onder de aandacht te brengen middels toenemende media-aandacht daarvoor en opleiding van militair, met wetshandhaving belast en justitieel personeel; verzoekt echter met klem meer aandacht te besteden aan maatregelen ter bestrijding van de mensensmokkel, foltering en schadelijke tradities, en vooral aandacht te besteden aan de genitale verminking van vrouwen, eremoorden en vroegtijdige en gedwongen huwelijken; dringt aan op het verhogen van het aantal vrouwelijke medewerkers binnen de instellingen die rechtstreekse hulp verlenen aan slachtoffers van deze praktijken; 26. is erover verheugd dat de bovengenoemde mededeling van de Commissie over gelijke kansen voor vrouwen en mannen en versterking van de positie van vrouwen binnen de ontwikkelingssamenwerking de toename van de besmetting van vrouwen met hiv/aids benadrukt; is van mening dat het nog beter zou zijn geweest als er daarnaast ook een expliciete oproep aan de lidstaten was gedaan om hun financiële beloften op dit punt na te komen; 27. nodigt de Europese Commissie en de lidstaten uit om specifieke, tijdgebonden en meetbare afspraken op te stellen - daarvoor de nodige middelen uit te trekken - om ervoor te zorgen dat tegen 2010 alle vrouwen en meisjes ter wereld toegang hebben tot hiv/aids-preventie, -behandeling, -verzorging en –ondersteuning; 28. is blij dat er in de bovenvermelde mededeling van de Commissie over gelijke kansen voor vrouwen en mannen en versterking van de positie van vrouwen binnen de ontwikkelingssamenwerking opnieuw een sterke koppeling bestaat tussen hiv/aids-beleidslijnen en –programma's en beleidslijnen en diensten op het gebied van seksuele en reproductieve gezondheidszorg en rechten (SRHR); 29. verzoekt de Commissie om haar leidinggevende politieke rol op het gebied van SRHR-beleid te versterken en om meer middelen vrij te maken voor SRHR teneinde landen te helpen om de MDG's te behalen, meer bepaald de universele toegang tot reproductieve gezondheid als onderdeel van de MDG tot verbetering van de gezondheid van moeders (MDG 5), en een oplossing te zoeken voor de thans verwaarloosde problemen bij vrouwen op het gebied van SRHR zoals obstetrische en traumatische fistels; 30. wijst erop dat discriminatie van vrouwen en meisjes bijdraagt tot een verhoogd hiv/aids-risico aangezien vrouwen en meisjes door hun lage sociale rang moeite hebben op seksueel gebied zelf te bepalen wat er gebeurt; 31. betreurt ten zeerste de feitelijk onderworpen positie van de vrouw in de sharia en is van mening dat deze onderdrukking lijnrecht staat tegenover elk beginsel dat het Parlement van het hoogste belang acht; 32. is erover verheugd dat in de bijlage bij de bovengenoemde mededeling van de Commissie over gelijke kansen voor vrouwen en mannen en versterking van de positie van vrouwen binnen de ontwikkelingssamenwerking wordt erkent dat het belangrijk is om onderzoek naar microbiciden en vaccins, de meest belovende technologieën voor vrouwen, te steunen en verzoekt de EU om het onderzoek naar en de ontwikkeling van het hiv/aidsvaccin en microbiciden op te nemen in de agenda's voor bredere ruimere ontwikkeling en gendergelijkheid; 33. is van mening dat de versterking van de positie van vrouwen middels het garanderen van volledige toegang tot voorlichting, diensten en voorzieningen op het gebied van seksuele en reproductieve gezondheid vrouwen beter in staat stelt veilige geslachtsgemeenschap te eisen en zichzelf te beschermen tegen seksueel overdraagbare aandoeningen (SOA's), waaronder hiv/aids; ondersteunt de maatregelen die door de Commissie zijn voorgesteld tot bescherming van vrouwen tegen SOA, met name de financiële steun voor de ontwikkeling van microbiciden en vaccinaties, alsmede de maatregelen ter bevordering van reproductieve gezondheid en rechten; 34. moedigt de lidstaten aan om te bevorderen dat de preventie van prenatale overdracht wordt opgenomen in het geheel van alomvattende maatregelen ter bestrijding van hiv/aids; 35. benadrukt dat het van groot belang is vrouwen een centrale rol toe te kennen bij het beleid ter zake van watervoorziening, sanitaire voorzieningen en hygiëne en onderstreept daarom het belang van een betere toegang tot veilig drinkwater, goede sanitaire voorzieningen en water voor productiedoeleinden; 36. heeft scherpe kritiek op het feit dat de maatregelen ter bestrijding van traditioneel geweld tegen vrouwen geen deel uitmaken van de strategie van de Commissie; veroordeelt alle wettelijke, culturele en religieuze praktijken die vrouwen discrimineren, hen uitsluiten van deelname aan het politieke en openbare leven en hen in het dagelijkse leven afzonderen, alsook de tolerantie van verkrachting, huiselijk geweld, gedwongen huwelijk, ongelijke rechten in echtscheidingsprocedures, eermoord, elke verplichting van vrouwen om tegen hun wil om bepaalde kledingvoorschriften toe te passen, intimidatie wanneer gendergerelateerde normen of regels niet worden nageleefd, mensenhandel en gedwongen arbeid; roept de Commissie en de lidstaten op om deze praktijken in het beleid voor ontwikkelingssamenwerking te bestrijden; verzoekt de Commissie om bij landenprogrammering zware inspanningen te leveren om informatieve en advocay-programma's te steunen die het publiek bewuster maken en de publieke opinie kunen ombuigen en om maatregelen te nemen ter bestrijding van alle vormen van geweld tegen vrouwen, alsook traditionele, pijnlijke praktijken, te beschouwen als een criterium van goed bestuur voor partnerlanden; 37. neemt met verontrusting kennis van het "State of World Population"-rapport van het UNFPA van vorig jaar waaruit blijkt dat er over de hele wereld een tekort is van 60 miljoen vrouwen en dat dit tekort te wijten is aan genderselectie voor de geboorte, abortus, en overlijden tijdens de jeugd- en kinderjaren; 38. verzoekt de Commissie en de lidstaten om het Verzoek tot actie van Brussel om seksueel geweld tijdens conflicten en daarbuiten aan te pakken, uit te voeren; 39. roept de Commissie op om tijdens humanitaire acties, maar ook tijdens de naoorlogse wederopbouw, prioriteit te geven aan SRHR in crisis- en conflictgebieden, met inbegrip van de strijd tegen seksueel geweld; 40. acht het noodzakelijk dat het beeld van vrouwen als kwetsbare slachtoffers aangevuld wordt met het beeld van vrouwen als sterk gedifferentieerde groep sociale actoren die over waardevolle hulpmiddelen en capaciteiten beschikken en die hun eigen weg willen bewandelen; wijst erop dat vrouwen de loop der gebeurtenissen beïnvloeden en met hun inzet vorm moeten geven aan het ontwikkelingsproces; 41. is van mening dat de betrokkenheid van vrouwen op alle niveaus van het besluitvormingsproces een noodzakelijke voorwaarde is voor goed bestuur en verwelkomt alle steunmaatregelen, zoals stimulansen voor het behalen van quota, steun voor vrouwenbewegingen en -organisaties, actieve bevordering van de rechten van vrouwen in de landenstrategiedocumenten, enz.; herhaalt de noodzaak om de rol van vrouwen in het politieke besluitvormingsproces te vergroten, en erop toe te zien dat vrouwen volledig betrokken worden bij alle inspanningen ter bevordering van vrede en conflictoplossing; steunt voorts de aanbevelingen van resolutie 1325(2000) van de Veiligheidsraad van de VN; 42. verzoekt de EU om meer inspanningen te leveren voor de uitvoering van resolutie 1325(2000) van de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties, waarin tot een grotere deelname van vrouwen wordt opgeroepen op alle besluitvormingniveaus bij conflictoplossing en vredesprocessen; 43. benadrukt dat verkrachting is gebruikt als een oorlogswapen en dat dit fenomeen moet worden aangepakt door hulpprogramma's voor de slachtoffers; 44. verzoekt de Commissie zich er sterk voor in te zetten dat gendergelijkheid bij de landenprogrammering een volwaardige plaats krijgt; wijst erop dat er nog steeds zeer veel moet worden gedaan aan de horizontale integratie van het gendergelijkheidsaspect in de dagelijkse praktijk van de ontwikkelingssamenwerking van de EU; verzoekt de Commissie een genderevenwicht na te streven bij de delegaties van de Commissie door meer vrouwelijk personeel aan te werven, ook in topfuncties zoals hoofd van een delegatie; 45. benadrukt het potentieel van microkredieten als een middel dat bij een ontwikkelingssamenwerkingsbeleid kan worden gebruikt om de ontwikkeling van lokale gemeenschappen en empowerment van vrouwen te bevorderen; 46. verzoekt de Commissie om beleidslijnen te ontwikkelen die vrouwen aanmoedigen om zelfhulpgroepen op te zetten en autonoom te worden, en in samenwerking met internationale instanties (zoals Finance PlaNet) het microfinancieringsnetwerk uit te breiden, zodat meer vrouwen leningen kunnen krijgen om zo hun economische positie te verbeteren; 47. verzoekt de Commissie om duidelijke informatie te verschaffen over de beschikbare mechanismen om de uitvoering van de huidige strategie te controleren en te evalueren, onder meer door middel van controle van de financiële en personele hulpmiddelen die zullen worden toegekend ter waarborging van een efficiënte uitvoering daarvan; 48. wijst erop dat gendergelijkheid op nationaal niveau eerder kan worden bereikt indien er voldoende financiële hulpmiddelen en, met name op lokaal niveau, gekwalificeerde specialisten in gendergelijkheid zijn die deel uitmaken van een projectteam; 49. roept de Commissie op om aan haar personeel in ontwikkelingslanden een gendertraining te geven; 50. verwelkomt de maatregelen die de Commissie op het gebied van onderwijs heeft voorgesteld, aangezien de versterking van de positie van vrouwen door middel van een hoger opleidingsniveau bijdraagt aan de verbetering van de positie van zowel vrouwen als hun kinderen; 51. benadrukt de noodzaak van verdere bevordering van de toegang van meisjes tot onderwijs en beroepsopleiding op alle niveaus, om vroegtijdige schoolverlating te voorkomen, alsmede van de ondersteuning van een rechtvaardig en hoogwaardig onderwijsbeleid door het onderwijzend personeel op te leiden in gendergerelateerde aangelegenheden en door de onderwijsprogramma's zodanig te hervormen dat ze onderwerpen als gendergelijkheid, seksuele en reproductieve gezondheid, en versterking van de positie van vrouwen behelzen, daar in het merendeel van de ontwikkelingslanden meisjes nog steeds gediscrimineerd worden met betrekking tot de toegang tot het onderwijs; 52. wijst erop dat in de strategie op het gebied van "EU-optreden op internationaal en regionaal niveau" helaas geen EU-standpunt inzake de hervorming van de VN op het gebied van gendergelijkheid is geformuleerd; 53. is ingenomen met het EC/VN-partnerschap inzake gendergelijkheid voor ontwikkeling en vrede (13) ; benadrukt het belang dat het erbij heeft te worden geïnformeerd over en betrokken worden bij het werk van dit partnerschap.; 54. benadrukt dat het belangrijk is om donorcoördinatie voor gendermainstreaming aan te moedigen en via een betere dialoog en communicatie tot een gemeenschappelijke overeenstemming over genderconcepten en de juiste methodologie te komen; 55. verzoekt de Raad een Europees gezant voor de rechten van vrouwen te benoemen die de inzet van de EU als het gaat om de "empowerment" van vrouwen in het buitenlands en ontwikkelingsbeleid versterkt, en die het bereiken van de Millenniumdoelstellingen bevordert door zich te richten op de gelijkheid van mannen en vrouwen in de gehele wereld, en op vermindering van moedersterfte en bestrijding van armoede; 56. verwelkomt het voornemen van de Commissie om de uitbetaling van middelen voor begrotingssteun te koppelen aan prestatienormen welke worden beoordeeld op basis van naar gender uitgesplitste prestatie-indicatoren; dringt er echter op aan dat besluiten ter bestraffing van incompetente overheidsinstanties op zorgvuldige wijze dienen te worden genomen om te voorkomen dat de uiteindelijk begunstigden van de steun, dat wil zeggen vrouwen, benadeeld worden; 57. wijst erop dat het terugdringen van ongelijkheid van vrouwen niet door participatie alleen tot stand wordt gebracht, maar alleen door gerichte, effectieve inspanningen aan de basis de belemmeringen voor participatie van vrouwen uit de weg kunnen ruimen; 58. wijst erop dat goed bestuur de fundamentele vrijheden respecteert en de rechten van de vrouw en gendergelijkheid als een fundamenteel basisrecht beschouwt en dat dit essentieel is om de MDG's en andere ontwikkelingsdoelstellingen te behalen; 59. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie, alsmede aan de regeringen en parlementen van de lidstaten. Het Europees Parlement , – onder verwijzing naar zijn vorige resoluties over Armenië en de Zuidelijke Kaukasus en met name naar de resolutie van 17 januari 2008 over een effectiever EU-beleid voor de zuidelijke Kaukasus: van beloften naar maatregelen (1) , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 17 januari 2008 over een regionale beleidsaanpak voor het Zwarte -Zeegebied (2) , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 15 november 2007 over het Europese nabuurschapsbeleid (ENB) (3) , – gezien de partnerschaps- en samenwerkingsovereenkomst tussen de Europese Gemeenschappen en hun lidstaten enerzijds en de Republiek Armenië anderzijds (4) , die op 1 juli 1999 van kracht is geworden, – gezien het ENB-actieplan dat door de Samenwerkingsraad EU-Armenië op 14 november 2006 is goedgekeurd en dat het mogelijk maakt een hele reeks hervormingen door te voeren met steun van de EU, – gezien de verklaring over de voorlopige bevindingen en conclusies van de internationale waarnemingsmissie bij de verkiezingen van 20 februari 2008, alsook het tussentijds verslag van 3 maart 2008 na de verkiezingen, – gezien de verklaring van het Voorzitterschap namens de EU op 5 maart 2008 over de situatie in Armenië op 1 maart 2008 na de presidentsverkiezingen, alsook de verklaring van het Voorzitterschap namens de EU op 25 februari 2008 over de presidentsverkiezingen in Armenië van 19 februari 2008, – gezien de verklaring van 2 maart 2008 van Javier Solana, de Hoge Vertegenwoordiger van de EU voor het GBVB, en de verklaringen van 21 februari 2008 en 4 maart 2008 van Commissaris Ferrero-Waldner, – gelet op artikel 115, lid 5 van zijn Reglement, A. overwegende dat de Europese Unie zich zal blijven inzetten voor de verdere ontwikkeling van haar relaties met Armenië en het land zal blijven steunen in haar inspanningen om de noodzakelijke politieke en economische hervormingen door te voeren alsook om maatregelen te nemen om krachtige en efficiënte democratische instellingen te vestigen en de corruptie te bestrijden; overwegende dat het ENB-actieplan Armenië de gelegenheid geeft om nader tot de EU te komen en de grondbeginselen waarop deze is gebouwd te omarmen en te delen, B. overwegende dat de hoger genoemde internationale waarnemingsmissie bij de verkiezingen heeft verklaard dat de presidentsverkiezingen van 19 februari 2008 "voor het grootste deel verliepen volgens de verplichtingen en normen van de OVSE en de Raad van Europa", maar dat eveneens een aantal bezorgdheden werden geuit, met name met betrekking tot de taak van de media om onpartijdige informatie te verstrekken, C. overwegende dat om de overblijvende problemen aan te pakken bijkomende kwesties moeten worden opgelost (zoals het ontbreken van een duidelijke scheiding tussen staat en partijfuncties, het verzekeren van een gelijke behandeling van de verkiezingskandidaten en de afhandeling van de telling van de stemmen) en het vertrouwen van het publiek in het verkiezingsproces moet worden hersteld, D. overwegende dat met de bekendmaking van de officiële resultaten van de presidentsverkiezingen in Armenië op 19 februari 2008 premier Serzh Sarkisian werd aangeduid als winnaar in de eerste ronde, maar dat deze resultaten wegens vermeende fraude werden aangevochten door oppositieleider Levon Ter-Petrosian; overwegende dat het Constitutioneel Hof de verzoeken van de oppositie heeft onderzocht en tot de slotsom is gekomen dat, hoewel er wel degelijk onregelmatigheden waren voorgevallen, er onvoldoende bewijs was om de resultaten van de verkiezingen in twijfel te trekken, E. overwegende dat aanhangers van de oppositie op 20 februari 2008 in Jerevan op een vreedzame manier begonnen met demonstreren om te protesteren tegen de resultaten van de verkiezingen en om nieuwe verkiezingen te eisen; overwegende dat op 1 maart 2008, nadat aanhangers van de oppositie elf dagen hadden gedemonstreerd, 's avonds geweld is uitgebroken wanneer de politie de demonstranten die hun tenten hadden opgeslagen op het Plein van de Vrede in het centrum van Jerevan probeerde uiteen te drijven, wat resulteerde in acht doden, waaronder één politieofficier, en tientallen gewonden; overwegende dat op 1 maart 2008 de noodtoestand werd afgekondigd, waardoor de persvrijheid en de vrijheid van vergadering werden beknot en beperkingen werden opgelegd aan de politieke partijen, F. overwegende dat televisiezenders, gecontroleerd door de overheid, de demonstraties vrijwel hebben genegeerd; overwegende dat door de noodtoestand plaatselijke journalisten geen informatie meer kunnen verspreiden die niet afkomstig is van de overheid; overwegende dat, als een gevolg hiervan, zeven toonaangevende kranten (enkele onafhankelijke en enkele verbonden aan de oppositie) weigerden om met dergelijke voorwaarden te werken en hun publicatie opschortten; overwegende dat de internet- en satellietverbindingen van bepaalde onafhankelijke kranten werden geblokkeerd, G. overwegende dat veel personen gearresteerd zijn en een aantal onder hen werd beschuldigd van het aanzetten tot en deelnemen aan massale ordeverstoring en van poging tot staatsgreep; overwegende dat het Armeens parlement op 4 maart 2008 de onschendbaarheid van vier van zijn leden heeft opgeheven zodat ze strafrechtelijk kunnen worden vervolgd, H. overwegende dat de Armeense economie en de stabiliteit in de regio nog steeds worden geschaad door de afsluiting van de grenzen met Turkije; I. overwegende dat de Republiek Armenië verwikkeld is in een onopgelost conflict met de Republiek Azerbeidzjan over het statuut van Nagorno Karabach, 1. drukt zijn bezorgdheid uit over de recente ontwikkelingen in Armenië, waar de politie op een gewelddadige manier demonstranten van de oppositie heeft onderdrukt, waarbij acht burgers, waaronder één politieofficier, de dood hebben gevonden en meer dan honderd gewonden zijn gevallen, en roept alle betrokken partijen op tot openheid en terughoudendheid, tot het temperen van hun verklaringen en tot het opstarten van een constructieve en vruchtbare dialoog met als doel de democratische instellingen te steunen en te vrijwaren; 2. roept op tot een snel, diepgaand, transparant, onafhankelijk en onpartijdig onderzoek van de gebeurtenissen op 1 maart 2008, met inbegrip van een onafhankelijk onderzoek naar het politieoptreden tijdens het uiteendrijven van de demonstratie; roept op alle verantwoordelijken te berechten en te straffen voor wangedrag en gewelddaden; roept de Raad en de Commissie op EU-steun te verlenen aan de Armeense autoriteiten om dergelijk onderzoek uit te voeren; 3. roept de Armeense autoriteiten op de noodtoestand, op 10 maart 2008 ingesteld door een presidentieel besluit, op te heffen, de persvrijheid te herstellen en alle nodige maatregelen te nemen om opnieuw te komen tot een normale situatie; dringt er bovendien bij hen op aan rekening te houden met de tekortkomingen aangestipt in het officieel verslag van de ombudsman van de Republiek Armenië, en deze aan te pakken; 4. roept de Armeense autoriteiten op de burgers vrij te laten die worden vastgehouden omdat ze hun recht van vreedzame vergadering hebben doen gelden; 5. onderstreept dat prioriteit 1 van het ENB-actieplan te maken heeft met de versterking van de democratische structuren en de rechtstaat; dringt er in deze context bij de Commissie op aan haar hulp aan Armenië toe te spitsen op de onafhankelijkheid van de rechterlijke macht en de opleiding van politie en veiligheidstroepen; roept de Armeense autoriteiten op alle overblijvende aanbevelingen van de internationale waarnemingsmissie bij de verkiezingen spoedig te implementeren; 6. steunt Peter Semneby, de Speciale Vertegenwoordiger van de EU in de zuidelijke Kaukasus, bij het vergemakkelijken van de dialoog tussen de politieke groeperingen en het zoeken naar mogelijke manieren om de politieke crisis in Armenië op te lossen; is verheugd over de tussenkomst van de speciale gezant van de OVSE, ambassadeur Heikki Talvitie, die veel ervaring heeft in de zuidelijke Kaukasus; roept de Armeense autoriteiten op hun volwaardige medewerking te verlenen aan de internationale gemeenschap om tot een gezamenlijke oplossing te komen; 7. betreurt het recente verlies van mensenlevens aan de "controlelijn" tijdens gevechten tussen Armeense en Azerbeidjaanse troepen; roept partijen langs beide zijden op zich te onthouden van verder geweld en opnieuw plaats te nemen aan de onderhandelingstafel; 8. herhaalt dat de EU zich op een uitgesproken manier inzet om nauwere banden te smeden met Armenië en de landen in de zuidelijke Kaukasus, met name door het verder ontwikkelen en versterken van het ENB; benadrukt echter dat nauwere samenwerking met de EU gefundeerd moet zijn op reële en tastbare vooruitgang en hervormingen en op het zich volledig inzetten voor de democratie en de rechtstaat; roept de Commissie op inspanningen te blijven steunen die tot doel hebben de politieke cultuur in Armenië te verbeteren, de dialoog te versterken en de hoog oplopende spanningen tussen de regeringspartijen en de oppositie te ontladen; 9. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de regeringen en parlementen van de lidstaten, de voorzitter en het parlement van Armenië, de OVSE en de Raad van Europa. Het Europees Parlement , – gezien de nagestreefde consolidatie van de democratie en de politieke vrijheden in de Russische Federatie zoals neergelegd in de partnerschaps- en samenwerkingsovereenkomst tussen de Europese Gemeenschappen en de lidstaten enerzijds en de Russische Federatie anderzijds (1) , welke in 1997 in werking is getreden en in 2007 afliep, – gezien het overleg tussen de EU en Rusland over de mensenrechten, – gezien de doelstelling van de EU en Rusland zoals uiteengezet in de gezamenlijke verklaring die is uitgegeven na de elfde EU-Rusland-Top van St. Petersburg op 31 mei 2003 om een gemeenschappelijke economische ruimte, een gemeenschappelijke ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid, een gemeenschappelijke ruimte van samenwerking op het gebied van externe veiligheid en een gemeenschappelijke ruimte op het gebied van onderzoek en onderwijs, met inbegrip van culturele aspecten, op te zetten, – onder verwijzing naar zijn eerdere resolutie over Rusland, met name die van 25 oktober 2006 over de moord op de Russische journaliste Anna Politkovskaya (2) , die van 26 april 2007 (3) , die van 14 november 2007 over de Top EU/Rusland (4) en die van 13 december 2006 over de Top EU/Rusland in Helsinki op 24 november 2006 (5) , – gelet op artikel 115, lid 5 van zijn Reglement, A. overwegende dat versterkte samenwerking en goede nabuurschapsbetrekkingen tussen de EU en Rusland van fundamenteel belang zijn voor de stabiliteit, de veiligheid en de welvaart van geheel Europa; overwegende dat de sluiting van een strategische partnerschapsovereenkomst tussen de EU en de Russische Federatie van uitermate groot belang blijft voor de verdere ontwikkeling en intensivering van de samenwerking tussen de twee partners, met name wat betreft samenwerking op politiek en economisch terrein en op het gebied van veiligheid en energie, maar ook wat betreft de eerbiediging van de rechtsstaat, de democratische beginselen en procedures en de fundamentele mensenrechten, B. overwegende dat de Russische Federatie behalve lid van de Verenigde Naties ook volwaardig lid is van de Raad van Europa en de Organisatie voor veiligheid en samenwerking in Europa (OESO) en zich derhalve heeft gecommitteerd aan de door deze organisaties vastgestelde beginselen van democratie, democratische verkiezingen en eerbiediging van de vrijheid van meningsuiting en vergadering; overwegende dat deze beginselen en waarden eveneens de basis vormen voor het strategisch partnerschap tussen de EU en Rusland, C. overwegende dat het OESO-agentschap voor democratische instellingen en mensenrechten (ODIHR), als toezichthouder op de internationale verkiezingsnormen, haar geplande controlemissie voor de verkiezingen in Rusland heeft moeten annuleren wegens de ernstige beperkingen die de Russische regering haar waarnemers heeft opgelegd, D. overwegende dat de leider van de waarnemers van de Parlementaire Vergadering van de Raad van Europa heeft verklaard dat de toegangsvoorwaarden van de kandidaten tot de media niet zijn verbeterd en betwijfelt of de verkiezingen eerlijk verlopen zijn, E. overwegende dat Mikhail Kasyanov, voormalig premier en huidig leider van de Democratische Volksunie, zich op 14 december 2007 als kandidaat heeft geregistreerd, maar later door de centrale kiescommissie van Rusland werd gediskwalificeerd met als argument dat te veel van de 2 miljoen handtekeningen ter ondersteuning van zijn kandidatuur waren vervalst; overwegende dat Mikhail Kasyanov tegen dit besluit beroep heeft ingesteld bij het Hooggerechtshof dat het beroep op 6 februari 2008 heeft verworpen, F. overwegende dat de Russische autoriteiten volgens berichten van vooraanstaande oppositieleden in de aanloop naar de parlements- en presidentsverkiezingen de druk op oppositiegroeperingen en niet-gouvernementele organisaties hebben opgevoerd om zich te onthouden van tegen de president en de regering gerichte activiteiten en om de media te beletten over dergelijke activiteiten verslag uit te brengen, G. overwegende dat de democratie in Rusland is verzwakt, vooral omdat alle belangrijke tv-stations en de meeste radiozenders onder controle van de regering zijn geplaatst, de zelfcensuur bij de gedrukte media is toegenomen, nieuwe beperkingen van het recht om openbare demonstraties te organiseren zijn opgelegd en het klimaat voor NGO's is verslechterd, H. overwegende dat "het Andere Rusland", een coalitie van oppositiepartijen, op 3 maart 2008 een protestmars heeft georganiseerd om te protesteren tegen de presidentsverkiezingen van 2 maart 2008 in Rusland; overwegende dat de stedelijke autoriteiten geen toestemming hebben gegeven voor het protest, met als argument dat de pro-Kremlin groep "Jong Rusland" al bijeenkomsten had gepland op alle grote ontmoetingspunten in de hoofdstad; overwegende dat "het Andere Rusland" heeft besloten door te gaan met de mars en heeft verklaard dat het in beroep zal gaan tegen het besluit van de stad, I. overwegende dat verschillende demonstranten van de oppositie zijn gearresteerd toen de oproerpolitie en milities met helmen en schilden de bijeenkomst op het Turgenevskayaplein in centraal Moskou uiteen hebben gejaagd; overwegende dat Nikita Belykh, leider van de Unie van rechtse krachten, tot de gearresteerden behoorde; overwegende dat Maksim Reznik, leider van de Vabloko-Partij in St. Petersburg, ook werd gearresteerd, 1. veroordeelt het onevenredig gebruik van geweld door de politie, de oproerpolitie en milities tegen de demonstranten op 3 maart 2008 en roept de autoriteiten op een onderzoek naar deze incidenten in te stellen en de verantwoordelijken te berechten; 2. verzoekt om de onmiddellijke vrijlating van alle demonstranten die nog gevangen worden gehouden; 3. betreurt dat met name de aanloop naar de presidentsverkiezingen werd gekenmerkt door illegale behandeling van de kandidaten van de oppositie; betreurt dat van de recente verkiezingen geen gebruik is gemaakt om de democratie en de rechtsstaat in Rusland te versterken; 4. betreurt dat de Russische autoriteiten de voorgenomen controlemissie van de OVSE/ODIHR als inmenging in binnenlandse aangelegenheden beschouwt; spreekt zijn krachtige steun uit voor de belangrijke werkzaamheden van deze missie en herinnert Rusland aan zijn verplichtingen en verantwoordelijkheden als lid van de OVSE en van de Raad van Europa, met inbegrip van de vrijheid van vereniging en het recht op vreedzame demonstratie; 5. is verheugd over de toezegging van de nieuwgekozen president van Rusland om de rechtsstaat en de democratie te eerbiedigen en spreekt de hoop uit dat de heer Medvedev prioriteit zal geven aan verdieping van de betrekkingen met de Europese Unie; 6. doet een beroep op de nieuwgekozen Russische president om de behandeling te herzien van vooraanstaande gevangenen (waaronder Mihail Khodorkovsky en Platon Lebedev) wier gevangenneming door de meeste waarnemers als politiek gemotiveerd wordt beoordeeld; onderstreept dat dit de geloofwaardigheid van de Russische autoriteiten zal versterken en een nauwer partnerschap tussen Rusland en de Europese Unie zal bevorderen; 7. dringt er bij de Raad en de lidstaten op aan de volledige naleving door Rusland van de arresten van het Europees Hof van Justitie tot topprioriteit op alle niveaus van de dialoog met Rusland te maken; 8. doet een beroep op de nieuwe Russische president en de regering om samen met de Europese Unie de nodige voorwaarden te scheppen voor een spoedig begin van de onderhandelingen over een nieuwe partnerschaps- en samenwerkingsovereenkomst tussen de EU en Rusland; onderstreept in dit verband andermaal dat de rechtsstaat, de democratie en de mensenrechten een belangrijk onderdeel dienen uit te maken van een toekomstige overeenkomst met Rusland; 9. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de regeringen en parlementen van de lidstaten en de Russische Federatie, de president van de Russische Federatie, de Raad van Europa en de Organisatie voor veiligheid en samenwerking in Europa. Het Europees Parlement , – onder verwijzing naar zijn eerdere resoluties over Afghanistan, – gezien de in 2004 goedgekeurde Afghaanse grondwet, – gezien de resolutie van de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties van 18 december 2007 waarin wordt verzocht om een wereldwijd moratorium op het gebruik van de doodstraf (A/RES/62/149), – gelet op de Universele Verklaring van de mensenrechten van de Verenigde Naties, het Internationaal Verdrag inzake burgerrechten en politieke rechten en het Internationaal Verdrag inzake economische, sociale en culturele rechten, – gelet op artikel 115, lid 5 van zijn Reglement, A. overwegende dat op 22 januari 2008 een regionale rechtbank in de Noord-Afghaanse provincie Balkh de 23-jarige Afghaanse journalist Sayed Perwiz Kambakhsh ter dood veroordeelde wegens de verspreiding van een artikel over vrouwenrechten in de islam dat hij had gedownload van het internet; overwegende dat de rechtbank oordeelde dat het artikel godslasterlijk was en de heer Kambakhsh ter dood veroordeelde, B. overwegende dat de heer Kambakhsh rechtsbijstand is geweigerd en dat zijn veroordeling is uitgesproken zonder dat hij naar behoren is gehoord, overwegende dat hij zou zijn geslagen en bedreigd met terechtstelling tot hij een bekentenis ondertekende, C. overwegende dat een delegatie van de Vereniging van onafhankelijke journalisten in Afghanistan (Afghanistan Independent Journalists Association, AIJA) op 6 februari 2008 in Kabul een ontmoeting heeft gehad met de Afghaanse president Hamid Karzai, waarbij zij hem details over de zaak-Kambakhsh heeft verstrekt en hem gevraagd in deze zaak tussenbeide te komen, D. overwegende dat artikel 34 van de Afghaanse grondwet duidelijk het recht op vrije meningsuiting garandeert, overeenkomstig de Universele Verklaring van de mensenrechten, en bepaalt dat de vrijheid van meningsuiting onschendbaar is en dat iedere Afghaan het recht heeft gedachten te uiten zowel mondeling als in geschriften en illustraties, alsmede via andere middelen overeenkomstig de bepalingen van deze grondwet, E. overwegende dat journalisten in Afghanistan, in het bijzonder vrouwen, steeds meer te maken krijgen met intimidatie, doodsbedreigingen, ontvoering en geweld, F. overwegende dat de doodstraf tegen de heer Kambakhsh is uitgesproken ondanks de goedkeuring door de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties van de hoger vermelde resolutie waarin wordt opgeroepen tot een wereldwijd moratorium op het gebruik van de doodstraf en op een moment dat in totaal 135 landen de doodstraf in hun rechtsstelsel of in de praktijk hebben afgeschaft, 1. herhaalt onvoorwaardelijk tegen de doodstraf te zijn gekant en aan de eerbiediging van de rechtsstaat te zijn gehecht; 2. veroordeelt de arrestatie van Perwiz Kambakhsh en het besluit van de rechtbank van eerste aanleg van de provincie Balkh om hem ter dood te veroordelen wegens godslastering; roept op tot de vrijlating van de heer Kambakhsh; 3. verzoekt de Afghaanse autoriteiten met aandrang te tonen dat zij aan mensenrechten en democratische rechten zijn gehecht door alles te doen wat in hun mogelijkheden ligt om de terechtstelling van de betrokkene te voorkomen en diens zaak te laten herzien; verzoekt president Hamid Karzai zijn gratierecht uit te oefenen ingeval de terdoodveroordeling door de beroepsinstantie zou worden bevestigd; 4. herinnert aan de garanties met betrekking tot de veiligheid van de heer Kambakhsh die president Karzai op 6 februari 2008 aan de AIJA-delegatie heeft gegeven; 5. spreekt zijn solidariteit uit met al degenen die zich inzetten voor onafhankelijke journalistiek in Afghanistan; 6. verzoekt de president en het parlement van Afghanistan adequate stappen te ondernemen om de ontwikkeling van een functioneel strafrechtelijk en gerechtelijk stelsel op basis van internationale normen en beste praktijken te bespoedigen; is tevreden met de aankondiging van de EU-commissaris voor externe betrekkingen op de conferentie van Rome over de rechtsstaat in Afghanistan in juli 2007 dat onmiddellijke financiële steun zou worden verstrekt om Afghanistan te helpen de rechtsstaat te versterken en zijn gerechtelijk stelsel te hervormen; 7. verzoekt de Afghaanse regering de Universele Verklaring van de mensenrechten van de Verenigde Naties onverkort te eerbiedigen en ervoor te zorgen dat de vrijheid van meningsuiting volledig is gegarandeerd en volledig wordt gehandhaafd voor alle burgers in Afghanistan; 8. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de regeringen en parlementen van de lidstaten en de regering van de Islamitische Republiek Afghanistan. Het Europees Parlement , – gelet op het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens (EVRM), inzonderheid artikel 3 daarvan, waarin wordt bepaald dat "niemand mag worden verwijderd of uitgezet naar dan wel uitgeleverd aan een staat waarin een ernstig risico bestaat dat hij aan de doodstraf, aan folteringen of aan andere onmenselijke of vernederende behandelingen of bestraffingen wordt onderworpen", – gelet op het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, inzonderheid de artikelen 18 en 19 daarvan, betreffende asielrecht en bescherming bij verwijdering, uitzetting of uitlevering, – gelet op het Verdrag van Genève van 28 juli 1951 en het Protocol van 31 januari 1967 betreffende de status van vluchtelingen, – gelet op Richtlijn 2004/83/EG van de Raad van 29 april 2004 inzake minimumnormen voor de erkenning van onderdanen van derde landen en staatlozen als vluchteling of als persoon die anderszins internationale bescherming behoeft en de inhoud van de verleende bescherming (minimumnormenrichtlijn) (1) , op Verordening (EG) nr. 343/2003 van de Raad van 18 februari 2003 tot vaststelling van de criteria en instrumenten om te bepalen welke lidstaat verantwoordelĳk is voor de behandeling van een asielverzoek dat door een onderdaan van een derde land bĳ een van de lidstaten wordt ingediend (Dublin-verordening) (2) , en op andere EU-rechtsmiddelen betreffende asielrecht, – gezien de brief van 10 september 2007 van zijn Voorzitter aan de Britse premier over de zaak Pegah Emambakhsh, een lesbische Iraanse vrouw die dreigde te worden teruggestuurd naar Iran nadat haar asielaanvraag was geweigerd, – gelet op artikel 115, lid 5 van zijn Reglement, A. overwegende dat Seyed Mehdi Kazemi, een negentienjarige homoseksuele Iraanse onderdaan, in het Verenigd Koninkrijk om asiel had verzocht en zijn verzoek werd afgewezen; overwegende dat hij, uit vrees voor deportatie, naar Nederland was gevlucht en daar asiel had aangevraagd; overwegende dat de Nederlandse autoriteiten na onderzoek van zijn dossier besloten hebben hem terug te sturen naar het Verenigd Koninkrijk, B. overwegende dat de autoriteiten van het Verenigd Koninkrijk nu het definitieve besluit moeten nemen over zijn asielaanvraag en zijn mogelijke deportatie naar Iran, C. overwegende dat de Iraanse autoriteiten als regel mensen gevangen nemen, folteren en terechtstellen, met name homoseksuelen; overwegende dat de voormalige partner van Seyed Mehdi Kazemi al is terechtgesteld en dat zijn vader hem met de dood heeft bedreigd, D. overwegende dat de autoriteiten van het Verenigd Koninkrijk in het vergelijkbare geval van Pegah Emambakhsh onder internationale druk besloten hebben haar niet naar Iran terug te sturen, hoewel er nog steeds geen zekerheid bestaat omtrent haar verder lot, E. overwegende dat de woordvoerder van de Britse premier weliswaar geen commentaar heeft geleverd op de zaak Seyed Mehdi Kazemi maar toch algemene waarborgen heeft gegeven dat de Britse asielprocedures in overeenstemming met de internationale verplichtingen zijn en het mogelijk is om voor een onafhankelijke rechtbank tegen asielbesluiten beroep aan te tekenen, alsook dat de autoriteiten niemand zullen verwijderen die bij zijn of haar terugkeer gevaar zou lopen, F. overwegende dat meer aandacht moet worden besteed aan de correcte toepassing van de Europese asielwetgeving in de lidstaten met betrekking tot seksuele geaardheid, 1. spreekt zijn ernstige bezorgdheid uit over het lot van Seyed Mehdi Kazemi; 2. dringt aan op de correcte en volledige implementatie van de "minimumnormenrichtlijn", waarin vervolging op grond van seksuele geaardheid wordt erkend als reden voor het verlenen van asiel en waarin wordt bepaald dat de lidstaten rekening moeten houden met individuele gevallen en met de situatie in het land van herkomst, met inbegrip van de wetten en voorschriften, en de manier waarop zij worden toegepast; 3. is van mening dat de EU en haar lidstaten de EU- en nationale wetten en procedures niet op die manier mogen toepassen dat burgers worden uitgezet naar een derde land waar zij het risico lopen te worden vervolgd, gefolterd of ter dood gebracht, aangezien dit een schending zou inhouden van de Europese en de internationale mensenrechtenverbintenissen; 4. roept de betrokken lidstaten ertoe op gezamenlijk een oplossing uit te werken die Seyed Mehdi Kazemi asielrecht of bescherming op het grondgebied van de Europese Unie waarborgt en verhindert dat hij wordt teruggestuurd naar Iran, waar hij zeker zou worden terechtgesteld, zodat wordt gegarandeerd dat artikel 3 van het EVRM volledig wordt nageleefd door alle Europese autoriteiten en in dit geval met name het Verenigd Koninkrijk; verzoekt de Commissie en de Raad in deze zaak volledig samen te werken met de lidstaten; 5. verzoekt de instellingen van de EU en de lidstaten maatregelen te nemen om soortgelijke situaties in de toekomst te voorkomen door middel van onderlinge samenwerking en toepassing van EU-richtsnoeren om in soortgelijke gevallen oplossingen uit te werken; verzoekt de Commissie de toepassing van de EU-asielwetgeving in de lidstaten te controleren en te beoordelen, in het bijzonder met betrekking tot gevallen waarin de seksuele geaardheid een rol speelt, en hierover aan het Parlement verslag uit te brengen; onderstreept dat de Commissie voor 2008 wijzigingen op de Dublin-verordening en de minimumnormenrichtlijn heeft aangekondigd die specifiek op de vraagstukken van deze resolutie zullen inspelen; 6. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Commissie, de Raad, de regeringen en de parlementen van de lidstaten, de Hoge Commissaris van de VN voor de Vluchtelingen, en aan Seyed Mehdi Kazemi.