Het Europees Parlement, – gezien zijn eerdere verslagen en resoluties over Turkije, – gezien de World Press Freedom Index (wereldindex voor persvrijheid) van 2024, waarop Turkije op de 158e plaats staat van in totaal 180 landen, – gezien artikel 150, lid 5, en artikel 136, lid 4, van zijn Reglement, A. overwegende dat Bülent Mumay, een Turkse journalist en het hoofd van het bureau in Istanbul van Deutsche Welle Turkije, op 6 mei 2023 tot 20 maanden gevangenisstraf is veroordeeld vanwege berichten die hij op sociale media had geplaatst over een schandaal waarbij een bedrijf met nauwe banden met de regering zich in de periode dat de AKP aan de macht was heeft verrijkt met geld dat voor de metro van de stad Istanbul bestemd was; overwegende dat het door hem aangetekende beroep is afgewezen en zijn tweets zijn verwijderd; B. overwegen dat de 26e arrondissementsrechtbank van Istanbul, waar het beroep diende, de veroordeling op 20 augustus 2024 heeft bekrachtigd en de Autoriteit voor informatie- en communicatietechnologieën opdracht heeft gegeven de toegang tot nieuwsberichten over de bekrachtiging van de eerdere uitspraak te blokkeren; C. overwegende dat de uitspraak en de zich steeds opnieuw voordoende gevallen van censuur de escalerende druk op de persvrijheid in Turkije blootleggen, waarbij de zaak van Bülent Mumay niet op zichzelf staat, maar past in een breder patroon van gerechtelijke intimidatie en censuur tegen de onafhankelijke media in Turkije; D. overwegende dat Turkije, als lid van de Raad van Europa en kandidaat-lidstaat van de EU, gehouden is uitvoering te geven aan de hoogste democratische normen en praktijken, waaronder eerbiediging van mensenrechten, de rechtsstaat, fundamentele vrijheden (zoals de persvrijheid en de vrijheid van meningsuiting), het universele recht op een eerlijk proces en strikte eerbiediging van het beginsel van het vermoeden van onschuld en het recht op een eerlijke procesgang; 1. veroordeelt de uitspraak tegen Bülent Mumay, die past in een breder patroon van het monddood maken van kritische journalisten; verzoekt de Turkse autoriteiten de aanklacht tegen Bülent Mumay en alle willekeurig vastgehouden mediawerkers en journalisten, alsook politieke tegenstanders, mensenrechtenverdedigers, ambtenaren en academici, te laten vallen; 2. maakt zich grote zorgen over de steeds verdere verslechtering van de democratische normen in Turkije, de nietsontziende onderdrukking van elk kritisch geluid en de repressie tegen onafhankelijke journalisten, activisten en leden van de oppositie, zoals naar voren komt uit de vele meldingen van juridische intimidatie, censuur en financiële dwang als middel om kritische en onderzoeksjournalistiek het zwijgen op te leggen; 3. betreurt het feit dat de Turkse regering een ingewikkeld web aan wetgeving, zoals de socialemediawet van 2020, de antiwitwaswet van 2021 en de desinformatiewet van 2022, heeft ontwikkeld als instrument om journalisten stelselmatig te controleren en het zwijgen op te leggen; maakt zich grote zorgen over de nieuwe “regeling inzake buitenlandse agenten”, die naar verluidt nog dit jaar van kracht zal worden; 4. veroordeelt eens te meer het gebrek aan onafhankelijkheid van het openbaar ministerie en justitie, alsook de politieke instrumentalisering van het justitieel apparaat in Turkije, en roept de Turkse autoriteiten op terug te keren naar een situatie waarin de rechtbanken onafhankelijk zijn, de persvrijheid gegarandeerd is, en de internationale mensenrechtenverplichtingen worden nageleefd; 5. verzoekt de EDEO passende steun te bieden aan de EU-delegatie in Turkije met het oog op een intensievere observatie van vastgehouden journalisten en mediawerkers en het bij de Turkse autoriteiten op alle niveaus onder de aandacht brengen van hun dossiers, naast het onderhouden van nauwe contacten met het maatschappelijk middenveld; 6. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de EDEO, alsmede aan de president, de regering en het parlement van Turkije, en deze in het Turks te laten vertalen. Het Europees Parlement, – gezien de artikelen 4 en 36 van de grondwet van de Volksrepubliek China (VRC), – gezien artikel 150, lid 5, en artikel 136, lid 4, van zijn Reglement, A. overwegende dat Ilham Tohti in 2014 werd veroordeeld op grond van politiek gemotiveerde beschuldigingen van “separatisme” en een levenslange gevangenisstraf kreeg opgelegd; overwegende dat hij zich inzette voor de bevordering van de dialoog tussen Oeigoeren en Han‑Chinezen; overwegende dat hij de Sacharovprijs van 2019 toegekend heeft gekregen; B. overwegende dat Gulshan Abbas een straf van 20 jaar uitzit op grond van valse beschuldigingen van terrorisme in verband met de activiteiten van haar zus, een verdediger van de mensenrechten van vervolgde Oeigoeren in de VRC; C. overwegende dat dit een voorbeeld is van de systematische onderdrukking van Oeigoeren in de Oeigoerse autonome regio Xinjiang (XUAR) door de Chinese autoriteiten; overwegende dat Oeigoeren willekeurig worden vastgehouden in interneringskampen en gedwongen worden afstand te doen van hun etnische identiteit en religieuze overtuigingen; D. overwegende dat de verdediging van de mensenrechten, de democratie en de rechtsstaat centraal moet staan in de betrekkingen tussen de EU en de Volksrepubliek China; 1. veroordeelt met klem de schendingen door de Volksrepubliek China van de mensenrechten van Oeigoeren en mensen in Tibet, Hongkong, Macau en op het Chinese vasteland; 2. dringt er bij de Volksrepubliek China op aan Ilham Tohti en Gulshan Abbas onmiddellijk en onvoorwaardelijk vrij te laten, evenals de anderen die willekeurig in China worden vastgehouden en degenen die door de EU tijdens de 57e zitting van de Mensenrechtenraad van de VN genoemd zijn, hun toegang tot medische zorg en advocaten te garanderen, informatie over hun verblijfplaats te verstrekken en de bezoekrechten van familieleden te waarborgen; verzoekt de EU en de lidstaten in dit verband bij elk contact op hoog niveau druk uit te oefenen; 3. verzoekt de EU en de lidstaten aanvullende sancties vast te stellen tegen hooggeplaatste functionarissen en entiteiten die betrokken zijn bij mensenrechtenschendingen in de VRC; 4. eist dat de autoriteiten van de VRC een einde maken aan de onderdrukking van de Oeigoeren en de onrechtmatige beleidsmaatregelen waarvan zij slachtoffer zijn, zoals intensief toezicht, dwangarbeid, sterilisatie, geboortepreventiemaatregelen en de vernietiging van de Oeigoerse identiteit, welke neerkomen op misdaden tegen de menselijkheid en een ernstig risico op genocide vormen; dringt aan op de sluiting van alle interneringskampen; 5. veroordeelt met klem de Volksrepubliek China voor het niet uitvoeren van de aanbevelingen van het Bureau van de Hoge Commissaris voor de mensenrechten (OHCHR); roept de Volksrepubliek China op het OHCHR onafhankelijke toegang te verlenen tot XUAR en verzoekt het OHCHR een uitgebreid analyse van de huidige situatie en een actieplan te presenteren om de Volksrepubliek China ter verantwoording te roepen; 6. betreurt het gebrek aan betrokkenheid van de Volksrepubliek China bij de mensenrechtendialoog en het uitblijven van resultaten; 7. verzoekt de lidstaten en de internationale gemeenschap uitleveringsverdragen met de Volksrepubliek China en Hongkong op te schorten, het beginsel van non-refoulement te eerbiedigen en het verslag van het OHCHR ten uitvoer te leggen; 8. dringt er bij de lidstaten op aan de transnationale onderdrukking van Chinese dissidenten en Oeigoeren op hun grondgebied aan te pakken en de verantwoordelijke personen te vervolgen; 9. is ingenomen met de EU-verordening inzake dwangarbeid en dringt aan op de volledige tenuitvoerlegging ervan; roept de bedrijven die actief zijn in de VRC, met name in XUAR, op hun zorgvuldigheidsverplichtingen inzake mensenrechten na te leven; 10. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de autoriteiten van de Volksrepubliek China, de VV/HV, de Commissie, de lidstaten alsmede aan de Verenigde Naties. Het Europees Parlement, – gezien zijn eerdere resoluties over Irak, – gezien artikel 150, lid 5, en artikel 136, lid 4, van zijn Reglement, A. overwegende dat het Iraakse parlement zeer restrictieve amendementen uitwerkt op wet 188/1959 (de wet inzake het personenrecht), die gevolgen hebben voor de rechten van vrouwen; overwegende dat familieaangelegenheden, onder meer huwelijk, echtscheiding en voogdij over kinderen, feitelijk onder de bevoegdheid van religieuze rechtbanken, en niet van civiele rechtbanken, komen te vallen, wat volgens VN-deskundigen verontrustende discrepanties langs religieuze scheidslijnen tot gevolg zou hebben; overwegende dat de wettelijke minimumleeftijd voor het sluiten van een huwelijk voor meisjes negen jaar en voor jongens vijftien jaar zou zijn, en dat gevreesd wordt dat geweld tegen vrouwen in de toekomst toeneemt; overwegende dat 22 % van de niet-geregistreerde huwelijken meisjes onder de veertien jaar betreffen; overwegende dat de ontwerpamendementen vrouwelijke kinderen, met name wezen en kinderen uit gezinnen met een laag inkomen, kwetsbaarder maken en het risico vergroten dat zij het slachtoffer worden van mensenhandel en uitbuiting door voogden en/of familieleden; overwegende dat het Hooggerechtshof de grondwettelijkheid van de meest problematische amendementen heeft bekrachtigd voordat een derde lezing plaatsvond, die tot 2 oktober 2024 werd uitgesteld; overwegende dat de situatie op het gebied van vrouwenrechten in Irak reeds heftig bekritiseerd is; B. overwegende dat de VN-missie UNITAD, die onderzoek deed naar de door Da’esh begane seksuele misdrijven tegen vrouwen, met name jezidi-vrouwen, op 17 september 2024 moest worden beëindigd nadat vorig jaar met steun van Rusland en China werd besloten om het mandaat van de VN-Veiligheidsraad niet te verlengen; overwegende dat UNAMI, de VN-missie voor Irak, ook zal moeten worden beëindigd in 2025; C. overwegende dat de Sacharovprijs voor de vrijheid van meningsuiting in 2016 is toegekend aan Nadia Murad en Lamiya Aji Bashar, twee Iraakse jezidivrouwen die strijden tegen conflictgerelateerd seksueel geweld; D. overwegende dat in artikel 14 van de Iraakse grondwet is bepaald dat “de burgers van Irak gelijk zijn voor de wet, zonder discriminatie op grond van geslacht”; E. overwegende dat 73 % van de door een Iraaks enquêteteam ondervraagde personen “sterk gekant zijn” tegen de wijzigingen van wet 188/1959; 1. dringt erop aan dat het Iraakse parlement de voorgestelde wijzigingen van wet 188/1959 (de wet inzake het personenrecht) volledig en onmiddellijk verwerpt; onderstreept met grote bezorgdheid dat de wetswijzigingen in strijd zijn met de internationale verplichtingen van Irak met betrekking tot de grondrechten van vrouwen, een aanzienlijke achteruitgang vormen, negatief zullen uitwerken op de internationale reputatie van het land en het onthouden van bepaalde hulp uit het buitenland van bilaterale en multilaterale organisaties tot gevolg zullen hebben; 2. prijst de vrouwen, waaronder leden van het Iraakse parlement, die de hervorming hebben veroordeeld, en de ngo’s, activisten en leden van het maatschappelijk middenveld die sinds 1959 hebben gestreden voor het behoud van een van de meest progressieve wetten in de regio; 3. verzoekt de VV/HV en de lidstaten de voorgestelde wijzigingen te veroordelen; verzoekt de EU-delegatie in Irak alleen ontwikkelingssubsidies te verstrekken wanneer voorzien wordt in een justitiële opleiding op het gebied van seksueel en gendergerelateerd geweld en in opvangcentra voor vrouwen; verzoekt Irak nadrukkelijk een nationaal actieplan aan te nemen om kindhuwelijken uit te bannen, verkrachting binnen het huwelijk strafbaar te stellen, huiselijk geweld te bestrijden en de rechten van vrouwen en meisjes te versterken, in overeenstemming met het VN-Verdrag inzake de uitbanning van alle vormen van discriminatie van vrouwen; dringt aan op een intensiever partnerschap met de mensenrechtencommissie in het Iraakse parlement, in overeenstemming met de internationale verplichtingen van Irak; 4. herinnert eraan dat de huidige wet inzake het personenrecht vereist dat kinderen met ten minste één tot de islam bekeerde ouder zelf moslim worden; betreurt dat de voorgestelde wetswijzigingen, indien deze worden aangenomen, tot een nog radicalere toepassing van de sharia zouden leiden; stelt dat deze nieuwe bepalingen ook de Iraakse staat ondermijnen en de minderheden in het land treffen; spreekt zijn diepe bezorgdheid uit over de gevolgen van deze wetswijzigingen voor de christelijke gemeenschappen in Irak; 5. verzoekt de lidstaten meer steun te verlenen aan de voorvechters van vrouwen- en kinderrechten in Irak; 6. is uitermate bezorgd over het feit dat het wetboek van strafrecht niet voorziet in rechtsbescherming bij huiselijk geweld tegen vrouwen en kinderen en dringt aan op verbeteringen; 7. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie in het Arabisch te laten vertalen en te doen toekomen aan het parlement en de regering van Irak, de VV/HV en de lidstaten.