Het Europees Parlement, – gezien zijn eerdere resoluties over Uganda, – gezien zijn eerdere resoluties over discriminatie wegens seksuele gerichtheid, met name die van 4 februari 2014 over de EU-routekaart tegen homofobie en discriminatie wegens seksuele gerichtheid of genderidentiteit (1) , en die van 14 februari 2019 over de toekomst van de LGBTI-lijst van acties (2019-2024) (2) , – gezien de gezamenlijke verklaring van de hoge vertegenwoordiger van de Europese Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid en de secretaris-generaal van de Raad van Europa van 9 oktober 2019 over de Europese dag en Werelddag tegen de doodstraf, – gezien de verklaring van de hoge vertegenwoordiger, Federica Mogherini, namens de Europese Unie, van 17 mei 2019 ter gelegenheid van de Internationale Dag tegen homofobie, transfobie en bifobie, – gezien het jaarverslag van de EU inzake mensenrechten en democratie in de wereld in 2018 – Uganda, dat op 13 mei 2019 door de Europese Raad is aangenomen, – gezien artikel 2, artikel 3, lid 5, en de artikelen 21, 24, 29 en 31 van het Verdrag betreffende de Europese Unie (VEU) en de artikelen 10 en 215 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU), die de Unie en haar lidstaten in hun betrekkingen met de rest van de wereld verplichten tot handhaving en bevordering van de universele mensenrechten en de bescherming van het individu en tot het nemen van beperkende maatregelen in geval van ernstige schending van de mensenrechten, – gezien de verplichtingen ingevolge internationale overeenkomsten op het gebied van de mensenrechten zoals de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens en het Europees Verdrag tot bescherming van de mensenrechten en de fundamentele vrijheden, – gezien de door de Raad van de Europese Unie aangenomen toolkit voor de bevordering en bescherming van alle mensenrechten van lesbiennes, homoseksuelen, biseksuelen en transgenders (LGBTI-toolkit), – gezien de EU-richtsnoeren inzake de bevordering en bescherming van de uitoefening van alle mensenrechten door LGBTI personen, – gezien de respectieve EU-richtsnoeren inzake de doodstraf, foltering en andere wrede, onmenselijke of onterende behandeling of bestraffing, en mensenrechtenverdedigers, – gezien de recentste universele periodieke doorlichting van de VN-Mensenrechtenraad over Uganda, – gezien het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, en met name artikel 21, dat discriminatie wegens seksuele gerichtheid verbiedt, – gezien het Internationaal Verdrag inzake burgerrechten en politieke rechten van 1966 (IVBPR), waarbij Uganda sinds 1995 partij is, – gezien de door 70 EP-leden van meerdere fracties ondertekende brief van 15 oktober 2019 over de vervolging van de LGBTI-gemeenschap in Uganda, – gezien zijn resolutie van 13 maart 2014 over raadplegingen met betrekking tot opschorting van het lidmaatschap van Uganda en Nigeria van de Overeenkomst van Cotonou in het licht van hun recente wetgeving tot verdere strafbaarstelling van homoseksualiteit (3) , – gezien de ACS-EU-partnerschapsovereenkomst (de Overeenkomst van Cotonou), en met name artikel 8, lid 4, over non-discriminatie, – gezien de beginselen van Yogyakarta (beginselen en staatsverplichtingen betreffende de toepassing van het internationaal recht inzake de mensenrechten met betrekking tot seksuele gerichtheid, genderidentiteit, genderexpressie en geslachtskenmerken), aangenomen in november 2006, en de tien bijkomende beginselen (“plus 10”), aangenomen op 10 november 2017, – gezien de grondwet van de Republiek Uganda, – gezien artikel 144, lid 5, en artikel 132, lid 4, van zijn Reglement, A. overwegende dat er de afgelopen weken in Uganda een toename te merken is van uiterst homofobe retoriek door de autoriteiten, met name van Simon Lokodo, de Oegandese staatsminister voor ethiek en integriteit, die op 10 oktober 2019 het voornemen aankondigde om de wet tegen homoseksualiteit opnieuw in te voeren, met inbegrip van de doodstraf wegens “erge vormen van homoseksualiteit”; overwegende dat meerdere leden van het Oegandese Parlement dit nieuwe wetsvoorstel steunen; B. overwegende dat regeringswoordvoerder Ofwono Opondo op 12 oktober heeft bevestigd dat de regering niet van plan is nieuwe wetgeving in te voeren met betrekking tot LGBTI-activiteiten, aangezien “de huidige bepalingen van het strafwetboek volstaan”; overwegende dat dit werd bevestigd door de hoogste perssecretaris van president Museveni; C. overwegende dat de huidige bepalingen van het strafwetboek de mensenrechten schenden en homoseksualiteit strafbaar stellen; overwegende dat seksuele handelingen met personen van hetzelfde geslacht illegaal blijven en kunnen worden bestraft met levenslange opsluiting uit hoofde van de artikelen 145 en 146 van het Oegandese strafwetboek, die onder meer de “vleselijke kennis van personen tegen de orde der natuur in” strafbaar stellen, en dat veel bestaande wetten discriminatie van LGBTI-personen toelaten, waardoor hun toegang tot werkgelegenheid, huisvesting, sociale zekerheid, onderwijs of gezondheidszorg wordt beperkt; D. overwegende dat de antihomowet, die het bevorderen van homoseksualiteit verbiedt en de doodstraf voor homoseksuele handelingen oplegt, reeds in 2014 werd ingevoerd op initiatief van president Museveni, maar uiteindelijk door het Oegandese grondwettelijk hof nietig is verklaard; overwegende dat de internationale gemeenschap in het algemeen deze wet krachtig heeft veroordeeld, en dat vele donoren, waaronder EU-lidstaten, de Verenigde Staten en de Wereldbank hebben besloten hun ontwikkelingshulp aan het land op te schorten; E. overwegende dat dit voorval helaas de ontstellende situatie van LGBTI-personen in Uganda aan het licht brengt, waar homofobe standpunten wijdverbreid zijn; overwegende dat mensenrechtenorganisaties geregeld klagen over maatschappelijke discriminatie, haatmisdrijven en antihomocampagnes, met inbegrip van intimidatie, afranseling, afpersing, uitzetting, willekeurige arrestatie en detentie, en moord; F. overwegende dat er volgens mensenrechtengroeperingen in Uganda sprake is van een alarmerende toename van aanvallen op LGBTI-personen; overwegende dat er volgens Sexual Minorities Uganda, een alliantie van LGBTI-organisaties, dit jaar drie homoseksuele mannen en een vrouwelijke transgender om het leven zijn gebracht, waarbij het laatste slachtoffer LGBTI-activist Brian Wasswa was, die op 4 oktober 2019 thuis werd aangevallen; G. overwegende dat de Oegandese grondwet discriminatie op een aantal gronden verbiedt, maar dit verbod niet uitbreidt tot discriminatie wegens seksuele gerichtheid; H. overwegende dat het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid (GBVB) van de Europese Unie het volgende ten doel heeft: ontwikkeling en versterking van de democratie en de rechtsstaat, alsmede eerbiediging van de mensenrechten en de fundamentele vrijheden; overwegende dat de ontwikkelingshulp van de EU aan Uganda 578 miljoen EUR bedraagt in het kader van het nationaal indicatief programma voor de periode 2014-2020; overwegende dat de bevordering en vrijwaring van goed bestuur en de eerbiediging van de mensenrechten hierbij centraal staan; I. overwegende dat voor de begunstigden van het Europees Ontwikkelingsfonds strenge voorwaarden gelden met betrekking tot de eerbiediging van de mensenrechten, de rechtsstaat, de vrijheid van godsdienst en de bescherming van minderheden; J. overwegende dat Uganda en de Europese Unie in mei 2019, overeenkomstig artikel 8 van de Partnerschapsovereenkomst van Cotonou, hun nauwe partnerschap hebben bevestigd in een politieke dialoog; K. overwegende dat de internationale samenwerking van de EU de inspanningen van de ACS-landen moet ondersteunen bij het ontwikkelen van ondersteunende juridische en beleidskaders en bij het uitbannen van bestraffende wetten, beleid en praktijken, stigmatisering en discriminatie die de mensenrechten ondermijnen; L. overwegende dat in 32 van de in totaal 54 Afrikaanse landen seksuele betrekkingen tussen mensen van hetzelfde geslacht strafbaar zijn, en dat in Mauritanië, Soedan, Noord-Nigeria en Somalië op homoseksualiteit de doodstraf staat; 1. is ten zeerste bezorgd over het feit dat de antihomowet opnieuw opduikt in het Oegandese politieke debat; veroordeelt met klem de retoriek van Simon Lokodo die homofobie en haat aanwakkert, en herhaalt dat het fel gekant is tegen alle vormen van discriminatie op grond van seksuele gerichtheid en tegen het aansporen tot haat en geweld jegens LGBTI-personen; 2. neemt kennis van de verklaring van de woordvoerder van president Museveni, waarin het voornemen van de regering voor een nieuw wetsvoorstel wordt ontkend, en roept de Oegandese regering op zich aan deze verklaring te houden; 3. benadrukt dat discriminatie van LGBTI-personen de meest fundamentele mensenrechtenbeginselen uit de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens ondermijnt; herhaalt dat seksuele gerichtheid en genderidentiteit zaken zijn die onder het recht op bescherming van de persoonlijke levenssfeer vallen, zoals gewaarborgd door het internationale recht en nationale grondwetten; 4. verwerpt nadrukkelijk het gebruik van de doodstraf in alle omstandigheden, met inbegrip van alle wetgeving die de doodstraf voor homoseksualiteit zou opleggen; verzoekt de EU en haar lidstaten er bij de Oegandese regering te blijven op aandringen om haar standpunt over de doodstraf te herzien; 5. betreurt dat het Oegandese recht LGBTI-personen nog steeds in hoge mate discrimineert en dringt er bij de Oegandese autoriteiten op aan alle wetten te herzien die homoseksualiteit en LGBTI-activisme strafbaar stellen, met name uit hoofde van de artikelen 145 en 146 van het strafwetboek; 6. herinnert de Oegandese regering aan haar verplichtingen uit hoofde van het internationaal recht en de Overeenkomst van Cotonou, die de eerbiediging van de universele rechten van de mens eisen; 7. is ernstig bezorgd over de algemene verslechtering van de mensenrechtensituatie van LGBTI-personen in Uganda, onder meer de toenemende schendingen van hun sociale rechten, de vrijheid van meningsuiting, de rechten inzake gendergelijkheid en het recht op huisvesting; veroordeelt de recente moord op Brian Wasswa en betreurt het alarmerende aantal slachtoffers op grond van seksuele gerichtheid, onder meer door toedoen van de nationale veiligheidstroepen; dringt er bij de Oegandese autoriteiten op aan alle gewelddaden en aanvallen tegen LGBTI-personen grondig en onpartijdig te onderzoeken en de daders ter verantwoording te roepen; 8. roept de Oegandese regering op de verhaalmechanismen binnen de politie voor schendingen van de mensenrechten te versterken, om ervoor te zorgen dat politieagenten hun plicht nakomen om de rechten van alle mensen, met inbegrip van leden van de LGBTI-gemeenschap, te beschermen, en om te waarborgen dat alle mensenrechtenverdedigers en ngo’s die namens de LGBTI-gemeenschap in Uganda actief zijn hun legitieme activiteiten in alle omstandigheden kunnen voortzetten, met inbegrip van hun recht op vrijheid van vereniging, en dit zonder angst voor represailles en zonder enige beperking; 9. herinnert Uganda aan zijn verplichtingen uit hoofde van de Overeenkomst van Cotonou en het internationaal recht om de mensenrechten en de fundamentele vrijheden te eerbiedigen; 10. verzoekt de EU-delegatie in Uganda om de situatie van LGBTI-personen op de voet te blijven volgen en organisaties uit het maatschappelijk middenveld, mensenrechtenverdedigers en LGBTI-personen ter plaatse actief te steunen; benadrukt het belang van bewustmaking en begrip voor de situatie van LGBTI-personen en hun familie; 11. verzoekt de EU in haar dialoog met de Oegandese autoriteiten daadwerkelijk ten volle gebruik te maken van de politieke dialoog waarin is voorzien in artikel 8 van de Overeenkomst van Cotonou, alsook van de LGBTI-toolkit en de bijbehorende richtsnoeren, om te helpen om homoseksualiteit uit het strafrecht te halen, geweld en discriminatie terug te dringen en verdedigers van de mensenrechten van LGBTI-personen te beschermen; 12. herhaalt zijn eerdere oproepen aan de Commissie en de Raad om het begrip non-discriminatie op grond van seksuele gerichtheid op te nemen in de toekomstige overeenkomst ter vervanging van de Overeenkomst van Cotonou; 13. verzoekt de EU de verdediging en de bevordering van de mensenrechten in Uganda te versterken, met name via gerichte steun aan organisaties van het maatschappelijk middenveld en via de integrale toepassing van de EU-richtsnoeren inzake mensenrechtenverdedigers; 14. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de vicevoorzitter van de Commissie/hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid, de president van Uganda, het parlement van Uganda, en de Afrikaanse Unie en haar instellingen. Het Europees Parlement, – gezien zijn eerdere resoluties over Egypte, met name die van 17 juli 2014 over de vrijheid van meningsuiting in Egypte (1) , die van 15 januari 2015 over de situatie in Egypte (2) , die van 10 maart 2016 over Egypte, met name de zaak Giulio Regeni (3) , die van 8 februari 2018 over executies in Egypte (4) , en die van 13 december 2018 over Egypte, met name de situatie van mensenrechtenactivisten (5) , – gezien de conclusies van de Raad Buitenlandse Zaken (RBZ) over Egypte van augustus 2013 en februari 2014, – gezien de associatieovereenkomst EU-Egypte van 2001, die in 2004 in werking is getreden en werd geconsolideerd door het actieplan van 2007; gezien de prioriteiten van het partnerschap EU-Egypte voor de periode 2017-2020, die op 25 juli 2017 formeel werden goedgekeurd, de gezamenlijke verklaring die werd afgelegd na de Associatieraad EU-Egypte van 2017, en de gezamenlijke verklaring over de zesde vergadering van het subcomité EU-Egypte voor politieke zaken, mensenrechten en democratie in juni 2019, – gezien de verklaring van de EU bij punt 4 in de vergadering van de VN-Mensenrechtenraad van 19 september 2019, waarin Egypte wordt genoemd, – gezien het nieuwe strategisch EU-kader en EU-actieplan voor mensenrechten en democratie, dat erop gericht is de bescherming van en het toezicht op de mensenrechten centraal te stellen in alle beleidsterreinen van de EU, – gezien de EU-richtsnoeren over de doodstraf, foltering, vrijheid van meningsuiting en mensenrechtenverdedigers, – gezien het Internationaal Verdrag inzake burgerrechten en politieke rechten (ICCPR), het Internationaal Verdrag inzake economische, sociale en culturele rechten (ICESCR), het Verdrag tegen foltering en andere wrede, onmenselijke of onterende behandeling of bestraffing, en het Verdrag inzake de rechten van het kind, die alle geratificeerd zijn door Egypte, – gezien de verklaring van de Hoge Commissaris van de Verenigde Naties voor de mensenrechten, Michelle Bachelet, van 27 september 2019 over de protesten in Egypte, – gezien de grondwet van Egypte, en met name artikel 52 (over het verbod op alle vormen van foltering), artikel 73 (over de vrijheid van vergadering) en artikel 93 (over het bindend karakter van het internationaal recht inzake de mensenrechten), – gezien het Afrikaanse Handvest van de rechten van de mens en de volkeren van 1981, dat door Egypte op 20 maart 1984 werd geratificeerd, – gezien het Arabisch Handvest van de rechten van de mens, waarbij Egypte partij is, – gezien resolutie 2473 (2019) van de VN-Veiligheidsraad, aangenomen in juni 2019, tot verlenging van de maatregelen ter uitvoering van het wapenembargo tegen Libië, – gezien artikel 144, lid 5, en artikel 132, lid 4, van zijn Reglement, A. overwegende dat de Egyptische autoriteiten de voorbije weken naar verluidt meer dan 4 300 willekeurige arrestaties hebben uitgevoerd (waarvan 3000 arrestanten nog steeds in voorlopige hechtenis zitten), waaronder ten minste 114 vrouwen – en volgens Amnesty International en de Belady Foundation ten minste 111 minderjarigen – als reactie op vreedzame demonstraties die op 20 september 2019 van start gingen; overwegende dat de politie- en veiligheidsdiensten naar verluidt buitensporig geweld hebben gebruikt om de demonstranten uiteen te drijven; B. overwegende dat bij de antiregeringsdemonstraties werd geprotesteerd tegen bezuinigingsmaatregelen, endemische overheidscorruptie en systematische onderdrukking, en dat het ontslag van de Egyptische president Abdel Fattah al‑Sisi werd geëist; C. overwegende dat de recente acties van de Egyptische autoriteiten neerkomen op een ondermijning van de fundamentele vrijheden van meningsuiting, vereniging en vergadering, die allemaal zijn verankerd in de Egyptische grondwet en in het internationaal recht inzake de mensenrechten; overwegende dat dit deel uitmaakt van een breder optreden tegen het maatschappelijk middenveld en de grondrechten in Egypte, met name de vrijheid van meningsuiting, zowel online als offline, van vereniging en van vergadering, politiek pluralisme en de rechtsstaat; D. overwegende dat de Egyptische autoriteiten de vreedzame democratische oppositiepartijen in Egypte zijn blijven onderdrukken, in strijd met het recht om deel te nemen aan publieke aangelegenheden en de vrijheid van meningsuiting, onder meer door de willekeurige gevangenneming van tientallen burgers in de zaak “Hope” en de arrestatie van tientallen andere leden van vreedzame politieke partijen sinds september 2019; E. overwegende dat mensenrechtenadvocaten, journalisten, activisten en oppositieleden in de gevangenis zijn beland op grond van ernstige beschuldigingen, onder meer terrorismegerelateerde misdrijven; overwegende dat vreedzame andersdenkenden, voorvechters van de democratie en verdedigers van de mensenrechten gevaar lopen door als terroristen te worden bestempeld; overwegende dat deze arrestaties enkel berusten op hun vreedzame en gerechtvaardigde werkzaamheden ter verdediging van de mensenrechten; F. overwegende dat de gedwongen verdwijning van mensenrechtenverdedigers een systematische praktijk van de Egyptische autoriteiten aan het worden is, waarbij de meesten later weer opduiken in de handen van het openbaar ministerie, zoals in het geval van Alaa Abdel Fattah, Asmaa Daabes, Esraa Abdel Fattah, Eman Al-Helw, Mohamed Ibrahim, Abdelrahman Tarek, Ezzat Ghoneim, Haytham Mohamadeen en Ibrahim Metwally Hegazy; overwegende dat van sommigen, waaronder Ibrahim Ezz El-Din, nog steeds geen spoor is; G. overwegende dat voorlopige preventieve hechtenis en conservatoire maatregelen buitensporig veel worden gebruikt om verdedigers van de mensenrechten en hun advocaten, zoals Mahienour El-Masry, Mohamed El-Baqer, Esraa Abdel Fattah en Mohamed Ramadan, te verhinderen hun legitieme werkzaamheden op het gebied van de mensenrechten in Egypte uit te voeren; H. overwegende dat er door belemmeringen van de Egyptische autoriteiten geen vooruitgang kon worden geboekt in het onderzoek naar en het aan het licht brengen van de waarheid over de ontvoering, foltering en het vermoorden van de Italiaanse onderzoeker Giulio Regeni; overwegende dat het Italiaanse parlement zijn diplomatieke betrekkingen met het Egyptische parlement heeft opgeschort en de parlementen van de lidstaten ertoe heeft opgeroepen zich solidair op te stellen; I. overwegende dat Verslaggevers zonder grenzen bewijsmateriaal heeft verzameld over gevallen van ten minste 31 mediamedewerkers die momenteel in Egypte vanwege hun werk in hechtenis zitten op basis van politiek gemotiveerde aanklachten, waarbij de regels voor een eerlijk proces herhaaldelijk zijn geschonden; overwegende dat zes van die journalisten zijn gearresteerd in verband met de recente protesten; overwegende dat ook buitenlandse mediamedewerkers het doelwit zijn, en dat verschillende internationale mediacorrespondenten zijn gedeporteerd of dat hen de toegang tot Egypte is ontzegd; overwegende dat internationale organisaties melding hebben gemaakt van het blokkeren van websites van nieuwsmedia en het blokkeren of beperken van de toegang tot onlinediensten voor het sturen van berichten, met name in de voorbije weken; J. overwegende dat krachtens de Egyptische ngo-wet van 2019 gevangenisstraffen weliswaar worden ingetrokken en een einde wordt gemaakt aan de zwaar beveiligde tussenkomst die eerder was ingevoerd om buitenlandse financiering goed te keuren en te controleren, maar dat de wet het maatschappelijk middenveld niettemin aanzienlijk dreigt in te perken, nieuwe problematische beperkingen inhoudt van het recht op vrijheid van vereniging en de activiteiten van zowel binnenlandse als buitenlandse ngo’s sterk aan banden legt; K. overwegende dat vrouwelijke mensenrechtenverdedigers in Egypte nog steeds te maken krijgen met verschillende vormen van intimidatie van staatswege, met name door lastercampagnes en gerechtelijke vervolging; overwegende dat activisten die opkomen voor de rechten van LHBTIQ’s en vrouwen voortdurend te maken krijgen met repressie, onder meer onder het mom van de bescherming van de “openbare zeden”; L. overwegende dat de rechterlijke macht in Egypte ernstige schendingen van het recht op leven blijft begaan, met de uitvaardiging en uitvoering van een ongezien groot aantal doodstraffen tegen tal van personen – waarbij zelfs kinderen zijn veroordeeld – onder meer in de nasleep van militaire en massaprocessen waarbij geen sprake was van minimumgaranties voor een eerlijk proces; overwegende dat strafrechtbanken en militaire rechtbanken sinds 2014 meer dan 3 000 doodstraffen hebben uitgevaardigd en dat 50 mensen onmiddellijk gevaar lopen te worden geëxecuteerd; M. overwegende dat het Bureau van de Hoge Commissaris voor de mensenrechten van de Verenigde Naties (OHCHR) heeft verklaard dat er bij de rechtbanken verscheidene zaken aanhangig zijn van personen die zijn veroordeeld op basis van bewijsmateriaal dat zou zijn verkregen onder foltering en dat deze personen de doodstraf wacht; overwegende dat deze veroordelingen rechtstreeks in strijd lijken te zijn met zowel Egyptische als internationale rechtspraktijken en procedures; N. overwegende dat de Egyptische veiligheidstroepen zo goed als geen verantwoording moeten afleggen voor ernstige mensenrechtenschendingen en dat er tegen het leger geen behoorlijk onderzoek wordt gevoerd naar beschuldigingen van corruptie; O. overwegende dat tijdens de protesten op het Rabaa-plein in 2013 ten minste 900 mensen door de Egyptische veiligheidstroepen zijn gedood; overwegende dat er tijdens het daaropvolgende proces weliswaar tal van onregelmatigheden aan de kaak zijn gesteld en dat de Hoge Commissaris van de Verenigde Naties voor de mensenrechten het proces beschreef als een ernstige gerechtelijke dwaling, maar dat niettemin niemand van de verantwoordelijken voor het bloedbad voor de rechter is verschenen; P. overwegende dat de universele periodieke doorlichting (UPR) van Egypte naar aanleiding van de VN-Mensenrechtenraad, die in november 2019 van start gaat, de internationale gemeenschap een unieke kans biedt om Egyptes staat van dienst op het gebied van de mensenrechten grondig te controleren en aanbevelingen voor verbeteringen te formuleren; Q. overwegende dat veel mensenrechtenactivisten te maken krijgen met repressieve maatregelen, soms als vergelding voor deelname aan de UPR van Egypte van 2014; overwegende dat de activiteiten van tien mensenrechtenverdedigers en zeven ngo’s die worden genoemd in zaak 173/2011 (de “buitenlandse-financieringszaak”) zijn lamgelegd door een bevriezing van vermogensbestanddelen; overwegende dat nog steeds ten minste 31 bij zaak 173/2011 betrokken mensenrechtenverdedigers en medewerkers van onafhankelijke Egyptische mensenrechten-ngo’s een reisverbod wordt opgelegd, hoewel 43 medewerkers van buitenlandse maatschappelijke organisaties die in 2013 in dezelfde zaak werden veroordeeld inmiddels zijn vrijgesproken; R. overwegende dat Egypte sinds de revolutie van 2011 met diverse moeilijke ontwikkelingen te kampen heeft gehad en dat de internationale gemeenschap het land steunt bij het oplossen van zijn talrijke problemen; overwegende dat de veiligheidssituatie in Egypte fragiel is, met een hoog risico op terroristische aanslagen op het schiereiland Sinaï en in grote steden in het hele land door verschillende islamistische organisaties, ondanks het gebruik van agressieve en soms brute methoden van de regering om deze te bestrijden; overwegende dat een groot aantal onschuldige burgers, waaronder kopten, om het leven is gekomen bij terroristische aanslagen; overwegende dat de militaire operaties in het noorden van Sinaï sinds eind 2013 zijn blijven escaleren en dat de regering massale vernielingen en de gedwongen uitzetting van tienduizenden inwoners heeft uitgevoerd, terwijl onafhankelijke berichtgeving wordt verhinderd door een bijna-absolute mediablack-out en beperkingen op het verkeer van en naar Sinaï; S. overwegende dat er geen officiële, krachtige en eensgezinde publieke reactie van de EU en haar lidstaten is gekomen op het harde optreden van september-oktober 2019 in Egypte; overwegende dat een gezamenlijke gehechtheid aan de universele waarden van democratie, de rechtsstaat en eerbiediging van de mensenrechten een leidend beginsel is van de in juni 2017 goedgekeurde prioriteiten van het partnerschap EU-Egypte voor de periode 2017-2020 en dat die prioriteiten een hernieuwd kader vormen voor politieke verbintenissen en nauwere samenwerking op gebieden als veiligheid, hervorming van de rechtspraak en terrorismebestrijding, met inachtneming van de mensenrechten en de fundamentele vrijheden; overwegende dat de pogingen van de EU om Egypte ertoe aan te zetten de ergste gevallen van mensenrechtenschendingen aan te pakken nog geen merkbare resultaten hebben opgeleverd; T. overwegende dat Egypte een belangrijke partner is voor de Europese Unie en haar lidstaten op een groot aantal gebieden, waaronder handel, veiligheid en interpersoonlijke contacten; overwegende dat de Raad Buitenlandse Zaken de hoge vertegenwoordiger op 21 augustus 2013 heeft belast met de herziening van de EU-bijstand aan Egypte; overwegende dat de Raad besloot dat de EU-samenwerking met Egypte zal worden bijgesteld naar gelang van de ontwikkelingen ter plaatse; overwegende dat de EU en Egypte in juni 2017 partnerschapsprioriteiten hebben vastgesteld die tot doel hebben de samenwerking op een groot aantal gebieden, waaronder de strijd tegen terrorisme, te intensiveren, met inachtneming van de mensenrechten en de fundamentele vrijheden; U. overwegende dat in de RBZ-conclusies van 21 augustus 2013 staat dat “de lidstaten zijn [...] overeengekomen dat zij de vergunningen voor de uitvoer naar Egypte van uitrusting die voor binnenlandse repressie kan worden gebruikt, opschorten en dat zij de vergunningen voor de uitvoer van uitrusting die onder Gemeenschappelijk Standpunt 2008/944/GBVB valt, opnieuw zullen beoordelen en hun bijstand aan Egypte op veiligheidsgebied opnieuw zullen bekijken”; overwegende dat bedrijven in verschillende EU-lidstaten bewakingstechnologie en andere veiligheidsuitrusting zijn blijven uitvoeren naar Egypte, hetgeen hacking, het gebruik van malware en andere vormen van aanvallen op mensenrechtenverdedigers en activisten van het maatschappelijk middenveld zowel fysiek als online in de hand heeft gewerkt; overwegende dat dit heeft geleid tot onderdrukking van de vrijheid van meningsuiting online; 1. veroordeelt krachtig het harde optreden van de afgelopen weken en de voortdurende beperkingen van de grondrechten in Egypte, met name de vrijheid van meningsuiting, zowel online als offline, de vrijheid van vereniging en vergadering, politiek pluralisme en de rechtsstaat; veroordeelt het buitensporige gebruik van geweld tegen demonstranten en herinnert Egypte eraan dat elke reactie van de veiligheidstroepen in overeenstemming moet zijn met de internationale normen en met de eigen grondwet; 2. roept op tot onmiddellijke beëindiging van alle daden van geweld, opruiing, haatzaaiende taal, pesterijen, intimidatie, gedwongen verdwijningen en censuur jegens mensenrechtenactivisten, advocaten, demonstranten, journalisten, bloggers, vakbondsleden, studenten, kinderen, vrouwenrechtenactivisten, LGBTI’s, organisaties uit het maatschappelijk middenveld, politieke tegenstanders en minderheden door overheidsinstanties, veiligheidstroepen en -diensten en andere groeperingen in Egypte; dringt aan op een onafhankelijk en transparant onderzoek naar alle schendingen van de mensenrechten en eist dat de verantwoordelijken ter verantwoording worden geroepen; onderstreept dat eerbiediging van de mensenrechten de enige manier is om de stabiliteit en veiligheid van Egypte op de lange termijn te waarborgen; 3. verzoekt de Egyptische autoriteiten om de onmiddellijke en onvoorwaardelijke vrijlating van alle mensenrechtenverdedigers die zijn gevangengenomen of veroordeeld louter wegens het uitvoeren van hun legitieme en vreedzame werkzaamheden op het gebied van de mensenrechten, waaronder Eman Al-Helw, Mohamed Ibrahim, Mohamed Ramadan, Abdelrahman Tarek, Ezzat Ghoneim, Haytham Mohamadeen, Alaa Abdel Fattah, Ibrahim Metwally Hegazy, Mahienour El-Masry, Mohamed El-Baqer en Esraa Abdel Fattah, en om zich onmiddellijk te vergewissen van de verblijfplaats van Ibrahim Ezz El-Din; dringt voorts aan op de vrijlating van mensenrechtenverdedigers, academici en anderen in voorlopige hechtenis in het kader van de zaak “Coalition Hope”, waaronder Zyad el-Elaimy, Hassan Barbary en Ramy Shaath, alsook leden van de “Brood en Vrijheid”-partij, de Al-Dostour-partij en de Egyptische Sociaal-Democratische Partij, die onlangs zonder geloofwaardige gronden zijn gevangengenomen met het oog op strafrechtelijke vervolging; roept Egypte ertoe op om in afwachting van hun vrijlating hun verblijfplaats te onthullen, hun volledige toegang te verlenen tot familie, advocaten van hun keuze en adequate medische zorg, en om een geloofwaardig onderzoek in te stellen naar alle beschuldigingen van mishandeling of foltering; 4. benadrukt hoe belangrijk het is de gelijkheid van alle Egyptenaren te waarborgen, ongeacht hun geloof of overtuigingen; roept Egypte ertoe op zijn wetgeving inzake godslastering te herzien en te zorgen voor de bescherming van religieuze minderheden; is ingenomen met de verklaringen waarin wordt opgeroepen tot een vernieuwing van het islamitische discours om extremisme en radicalisering aan te vechten; verzoekt de Egyptische autoriteiten, met inbegrip van het leger en de veiligheidstroepen, om de rechten van christenen te eerbiedigen, hen te beschermen tegen geweld en discriminatie en ervoor te zorgen dat de verantwoordelijken voor dergelijke daden worden vervolgd; 5. steunt het verlangen van de meerderheid van de Egyptische bevolking om een vrij, stabiel, welvarend, inclusief en democratisch land tot stand te brengen dat zijn nationale en internationale verbintenissen op het gebied van de mensenrechten en de fundamentele vrijheden nakomt; herhaalt dat het recht op vreedzame meningsuiting en het uiten van kritiek moet worden gewaarborgd; 6. dringt er bij de Egyptische autoriteiten op aan een einde te maken aan het blokkeren van de websites van lokale en internationale nieuwsorganisaties en mensenrechtenorganisaties, en alle mediamedewerkers die vanwege hun journalistieke werk vastzitten vrij te laten; 7. toont zich diep bezorgd over de vergeldingsacties tegen personen die samenwerken of proberen samen te werken met internationale mensenrechtenorganisaties of de mensenrechtenorganen van de Verenigde Naties; verzoekt de Egyptische autoriteiten zaak 173/2011 (de “buitenlandse-financieringszaak”) af te sluiten, alle reisverboden die in het kader van de zaak zijn opgelegd aan ten minste 31 mensenrechtenverdedigers en medewerkers van mensenrechten-ngo’s op te heffen – evenals alle andere willekeurig opgelegde reisverboden – en Egyptische mensenrechtenactivisten die in Egypte zijn gevestigd toe te staan te reizen, zodat zij persoonlijk kunnen deelnemen aan de universele periodieke doorlichting van Egypte die op 13 november 2019 van start gaat; 8. dringt erop aan dat de onlangs aangenomen ngo-wet wordt ingetrokken en wordt vervangen door een nieuw wetgevingskader dat wordt opgesteld in daadwerkelijk overleg met maatschappelijke organisaties en in overeenstemming is met de Egyptische grondwet en internationale normen; 9. betreurt het gebrek aan een geloofwaardig onderzoek naar, en verantwoordingsplicht voor, de ontvoering, foltering en het vermoorden in 2016 van de Italiaanse onderzoeksassistent Giulio Regeni; herhaalt zijn verzoek aan de Egyptische autoriteiten om licht te werpen op de omstandigheden rond de dood van Giulio Regeni en Eric Lang en de verantwoordelijken ter verantwoording te roepen, in volledige samenwerking met de autoriteiten van de lidstaten die bij deze zaken betrokken zijn; 10. eist dat de autoriteiten wetgeving wijzigen, aannemen en effectief uitvoeren om alle vormen van discriminatie jegens vrouwen en meisjes uit te bannen en alle vormen van geweld jegens vrouwen en meisjes strafbaar te stellen, onder meer door de wet inzake het personenrecht te wijzigen en door wettelijke bepalingen in te voeren die gendergerelateerd geweld en seksuele intimidatie, aanvallen en verkrachting verbieden; dringt er voorts bij de autoriteiten op aan de nationale strategie ter bestrijding van geweld tegen vrouwen daadwerkelijk uit te voeren in samenwerking met onafhankelijke maatschappelijke organisaties met erkende deskundigheid op dit gebied; 11. uit zijn bezorgdheid over het feit dat het gebruik van de doodstraf in Egypte sterk is toegenomen sinds president Sisi aan de macht is gekomen; dringt er bij de Egyptische autoriteiten op aan een moratorium op terechtstellingen in te stellen met het oog op de afschaffing van de toepassing van de doodstraf in Egypte, en herhaalt zijn oproep aan Egypte om het Tweede Facultatieve Protocol bij het Internationaal Verdrag inzake burgerrechten en politieke rechten, gericht op de afschaffing van de doodstraf, te ondertekenen en te ratificeren; 12. betuigt zijn oprechte medeleven met de nabestaanden van slachtoffers van terrorisme; toont zich solidair met het Egyptische volk en bevestigt nogmaals dat het zal blijven strijden tegen de verspreiding van radicale ideologieën en terreurgroepen; verzoekt de Egyptische autoriteiten ervoor te zorgen dat hun lopende militaire operaties in Sinaï worden uitgevoerd in overeenstemming met de internationale mensenrechtennormen, alle vormen van misbruik grondig te onderzoeken en het noorden van Sinaï onmiddellijk open te stellen voor onafhankelijke hulporganisaties en onafhankelijke waarnemers en journalisten; 13. betreurt het uitblijven van een officiële reactie van de hoge vertegenwoordiger of van de lidstaten op de laatste golf van arrestaties; verzoekt de VV/HV en de lidstaten eensgezind en vastberaden te reageren op het huidige harde optreden en de schendingen van de mensenrechten; verwacht van de EDEO dat zij prioriteit geeft aan de situatie van mensenrechtenverdedigers in Egypte en aan het Parlement verslag uitbrengt over haar betrekkingen met Caïro over deze kwestie, onder meer over de individuele gevallen die in deze resolutie aan de orde worden gesteld; dringt er bij de VV/HV en de lidstaten op aan alle tot hun beschikking staande middelen te gebruiken, met inbegrip van bilaterale en multilaterale instrumenten, handelsbesprekingen, het Europees nabuurschapsbeleid, steun en, indien nodig, gerichte beperkende maatregelen, om het harde optreden van het land een halt toe te roepen en concrete vooruitgang te boeken met betrekking tot de mensenrechtensituatie in Egypte; 14. dringt aan op een grondige en alomvattende herziening van zijn betrekkingen met Egypte; is van mening dat de mensenrechtensituatie in Egypte een ingrijpende herziening van de begrotingssteunmaatregelen van de Commissie noodzakelijk maakt, waarbij deze in de eerste plaats moeten worden beperkt tot ondersteuning van het maatschappelijk middenveld; 15. dringt er met klem op aan dat de toezeggingen die zijn gedaan in de prioriteiten van het partnerschap EU-Egypte voor de periode 2017-2020 worden nagekomen en dringt erop aan dat deze volledig en naar behoren worden uitgevoerd; verzoekt de EU om, met het oog op de onderhandelingen over nieuwe partnerschapsprioriteiten, duidelijke benchmarks vast te stellen die verdere samenwerking met Egypte afhankelijk stellen van de vooruitgang in verband met de hervorming van de democratische instellingen, de rechtsstaat en de mensenrechten, en in alle gesprekken met de Egyptische autoriteiten aandacht te besteden aan de mensenrechten; herhaalt dat de mensenrechten niet mogen worden ondermijnd door migratiebeheer of terrorismebestrijding; 16. herhaalt zijn oproep aan de EU-lidstaten om gevolg te geven aan hun conclusies van 21 augustus 2013 waarin de opschorting wordt aangekondigd van de vergunningen voor de uitvoer van alle uitrusting die kan worden gebruikt voor binnenlandse repressie, in overeenstemming met Gemeenschappelijk Standpunt 2008/944/GBVB, en veroordeelt de aanhoudende niet-naleving van deze verbintenissen door de EU-lidstaten; verzoekt hen daarom de uitvoer naar Egypte van bewakingstechnologie en andere veiligheidsapparatuur die aanvallen op mensenrechtenverdedigers en activisten van het maatschappelijk middenveld – ook op sociale media – en andere vormen van binnenlandse repressie in de hand kunnen werken, stop te zetten; verzoekt de VV/HV verslag uit te brengen over de huidige stand van de militaire en veiligheidssamenwerking van de lidstaten met Egypte; roept de EU op haar exportcontroles ten aanzien van Egypte volledig uit te voeren waar het gaat om goederen die kunnen worden gebruikt voor repressie, foltering of terechtstellingen; 17. benadrukt hoe belangrijk het is ervoor te zorgen dat elke regeling tussen de EU en Egypte inzake migratie strikt in overeenstemming is met internationale mensenrechtennormen, de grondrechten van migranten en vluchtelingen eerbiedigt en voldoende transparantie en verantwoordingsplicht garandeert; 18. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de vicevoorzitter van de Commissie/hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid, de parlementen en regeringen van de lidstaten, de regering en het parlement van Egypte, en de Afrikaanse Commissie voor de rechten van de mens en volken. Het Europees Parlement, – gezien zijn eerdere resoluties over Indonesië, – gezien de partnerschaps- en samenwerkingsovereenkomst (PSO) tussen de EU en Indonesië, die op 1 mei 2014 in werking is getreden, – gezien de zevende mensenrechtendialoog tussen de EU en Indonesië, die op 1 februari 2018 plaatsvond, – gezien de achtste onderhandelingsronde over het vrijhandelsakkoord tussen de EU en Indonesië, die plaatsvond in juni 2019, – gezien het op 15 september 2019 gepresenteerde ontwerp-strafwetboek, – gezien de beginselen van Yogyakarta, – gezien de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens van 10 december 1948, – gezien het Internationaal Verdrag inzake burgerrechten en politieke rechten (IVBPR) van 1966, dat Indonesië in 2006 heeft geratificeerd, – gezien het Verdrag tegen foltering en andere wrede, onmenselijke of onterende behandeling of bestraffing van 1987, – gezien de richtsnoeren van de EU inzake de doodstraf, – gezien artikel 144, lid 5, en artikel 132, lid 4, van zijn Reglement, A. overwegende dat Indonesië het op drie na volkrijkste land, een stabiele democratie in de regio en het land met de grootste moslimbevolking is, en een diverse samenleving heeft van 265 miljoen burgers met verschillende religies, etniciteiten, talen en culturen; B. overwegende dat de regering van Indonesië een ontwerp-strafwetboek heeft voorgesteld ter wijziging van het huidige wetboek van strafrecht; overwegende dat op 15 september 2019 de laatste hand is gelegd aan dit ontwerp-strafwetboek; C. overwegende dat het ontwerp-strafwetboek artikelen bevat waarmee de rechten van vrouwen, religieuze minderheden en lhbti’ers worden geschonden, evenals de vrijheid van meningsuiting en vereniging; D. overwegende dat in september duizenden mensen, waaronder studenten, zich door heel Indonesië hebben verzameld om te protesteren tegen het ontwerp-strafwetboek en te eisen dat de wetgevingsprocedure wordt opgeschort; E. overwegende dat de president van Indonesië naar aanleiding van de grootschalige protesten het parlement op 20 september 2019 heeft bevolen de aanneming van het wetsvoorstel uit te stellen; overwegende dat het besluit over de aanneming nu in handen ligt van de Indonesische kamer van volksvertegenwoordigers; F. overwegende dat artikel 2 van het ontwerp-strafwetboek, waarin wordt verwezen naar “levende wetten”, gezien wordt als onduidelijk, aangezien het artikel geen opsomming van strafbare feiten bevat, en zou kunnen worden gebruikt om talloze bestaande en discriminatoire shariawetten op lokaal niveau te legitimeren; G. overwegende dat in het ontwerp-strafwetboek seks buiten het huwelijk strafbaar wordt gesteld en de gevangenisstraf hiervoor kan oplopen tot een jaar; overwegende dat met deze bepaling in feite alle seksuele handelingen tussen personen van hetzelfde geslacht strafbaar worden gesteld; overwegende dat door dit artikel alle mensen die werkzaam zijn in de seksindustrie worden blootgesteld aan strafrechtelijke vervolging; H. overwegende dat in het voorgestelde strafwetboek is bepaald dat ongetrouwde stellen die samenwonen kunnen worden veroordeeld tot zes maanden gevangenisstraf; I. overwegende dat relaties tussen personen van hetzelfde geslacht niet formeel worden erkend door de Indonesische autoriteiten en dat het ontwerp-strafwetboek daarom uitdrukkelijk gericht is tegen deze relaties; overwegende dat er in Indonesië sprake is van een ongekend hoog aantal gewelddadige en discriminerende aanvallen tegen lhbti’ers, dat lhbti’ers vaak worden geïntimideerd, en dat er steeds vaker venijnige uitspraken worden gedaan over lhbti’ers; J. overwegende dat bepalingen van het ontwerp-strafwetboek een uitbreiding vormen op de huidige wet tegen godslastering; overwegende dat sinds de wet tegen godslastering in 1965 is ingevoerd, meer dan 150 mensen, waarvan het merendeel behoort tot een religieuze minderheid, op grond van deze wet zijn veroordeeld; overwegende dat religieuze minderheden door de wet tegen godslastering gevaar lopen, terwijl in Indonesië de intolerantie jegens minderheden toeneemt; K. overwegende dat met het ontwerp-strafwetboek de informatievoorziening over anticonceptie en de hulpverlening bij anticonceptie aan iedereen onder de 18 jaar worden beperkt; overwegende dat beperkte toegang tot anticonceptie bijzonder ernstige gevolgen heeft voor gemarginaliseerde groepen, die reeds het hardst worden getroffen door de hiv-epidemie in Indonesië; L. overwegende dat in het voorgestelde strafwetboek is bepaald dat vrouwen die abortus hebben laten plegen veroordeeld kunnen worden tot een gevangenisstraf van maximaal vier jaar; overwegende dat iedereen die hulp verleent aan een zwangere vrouw die abortus laat plegen veroordeeld kan worden tot een gevangenisstraf van maximaal vijf jaar; M. overwegende dat Indonesië in september een controversiële wet heeft aangenomen waarmee de nationale commissie ter bestrijding van corruptie (KPK), die sinds haar oprichting in 2002 honderden politici succesvol heeft vervolgd, wordt verzwakt; overwegende dat bepalingen van het huidige strafwetboek, de wet inzake elektronische informatie en transacties en de antiterrorismewetgeving zijn gebruikt om het werk van mensenrechtenverdedigers naar willekeur te beperken; N. overwegende dat mensenrechtenverdedigers tot doelwit zijn gemaakt omdat zij mensenrechtenschendingen aan de kaak stellen, vooral met betrekking tot de protesten in West-Papoea; overwegende dat sinds het begin van de protesten ten minste 40 mensen zijn gedood en meer dan 8 000 inheemse Papoea’s en andere Indonesiërs hun woonplaats in West-Papoea zijn ontvlucht; overwegende dat journalisten en onafhankelijke VN-organen telkens de toegang tot de regio is ontzegd; O. overwegende dat Jakub Fabian Skrzypski, een EU-staatsburger uit Polen, op 2 mei 2019 door de districtsrechtbank van Wamena is veroordeeld tot vijf jaar gevangenisstraf voor zijn vermeende betrokkenheid bij de Papoease afscheidingsbeweging; P. overwegende dat tussen 2015 en 2018 meer dan 40 mensen ter dood zijn veroordeeld, en meer dan 300 gevangenen in Indonesië nog in de dodencel zitten; overwegende dat de doodstraf een wrede, onmenselijke en onterende bestraffing is die in strijd is met het recht op leven; 1. is ingenomen met het feit dat de betrekkingen tussen de EU en Indonesië berusten op de gedeelde waarden van democratie en goed bestuur, eerbiediging van mensenrechten, en de bevordering van vrede, stabiliteit en economische vooruitgang; 2. maakt zich ernstige zorgen over de bepalingen in het voorgestelde herziene strafwetboek van Indonesië, die ruimte laten voor discriminatie op basis van geslacht, religie en seksuele oriëntatie en discriminatie jegens minderheden; 3. is verheugd over het bevel van president Widodo om de aanneming van de wet uit te stellen; roept het Indonesische parlement op om het voorgestelde strafwetboek grondig te herzien om ervoor te zorgen dat het wetboek voldoet aan de internationale mensenrechtennormen, en om alle discriminatoire bepalingen te schrappen; 4. verzoekt de Indonesische autoriteiten om alle wettelijke bepalingen waarmee fundamentele rechten en vrijheden worden beknot af te schaffen, en alle wetten in overeenstemming te brengen met de internationale mensenrechtennormen en de internationale verplichtingen van Indonesië; 5. roept de autoriteiten van Indonesië op om de rechten van lhbti’ers te beschermen door alle daden van vervolging jegens lhbti’ers gerechtelijk te vervolgen en homoseksualiteit te decriminaliseren door het wetboek van strafrecht te wijzigen; roept Indonesische ambtenaren op om zich te onthouden van opruiende uitspraken over lhbti’ers die deze groep alleen maar verder zullen stigmatiseren; spoort de Indonesische autoriteiten aan om de politieke dialoog met belangrijke belanghebbenden uit het maatschappelijk middenveld aan te moedigen, om zo de universele toepassing van mensenrechten te bevorderen en te waarborgen; 6. dringt aan op de herziening van de bepalingen over de wet tegen godslastering omdat deze bepalingen religieuze minderheden en atheïsten in gevaar brengen; onderschrijft de aanbevelingen van de VN om de artikelen 156 en 156(a) van het wetboek van strafrecht, de wet inzake het voorkomen van misbruik en belastering van religie en de wet inzake elektronische transacties en data in te trekken, de antiterrorismewetgeving aan te passen, en de aanklachten jegens en vervolging van degenen die van godslastering worden beschuldigd stop te zetten; 7. merkt met bezorgdheid op dat met het ontwerp-strafwetboek de vrije verspreiding van belangrijke informatie over seksuele gezondheid wordt beperkt; pleit voor toegang tot ongecensureerde informatie over anticonceptie en gezinsplanning voor vrouwen en meisjes; 8. benadrukt dat toegang tot gezondheidszorg, inclusief seksuele en reproductieve gezondheidszorg, een mensenrecht is; benadrukt dat goede en betaalbare seksuele en reproductieve gezondheidszorg gegarandeerd moet worden, inclusief seksuele voorlichting, informatie over gezinsplanning, voorbehoedsmiddelen, en veilige en legale abortus; wijst erop dat deze voorzieningen belangrijk zijn om vrouwenlevens te redden, zuigelingen- en kindersterfte terug te dringen en seksueel overdraagbare ziekten zoals hiv en aids te voorkomen; 9. roept de autoriteiten nogmaals op om opnieuw een officieel moratorium op executies in te stellen, met het oog op de afschaffing van de doodstraf; merkt op dat deze aanbeveling door Indonesië is aanvaard tijdens de laatste ronde van de universele periodieke doorlichting in 2017, roept de EU en de Franse regering op er alles aan te doen om te voorkomen dat Olivier Jover ter dood veroordeeld wordt; 10. dringt erop aan de mensenrechtensituatie in Indonesië nauwlettend te blijven volgen, met name via regelmatige verslaggeving door de delegatie van de Europese Unie in Indonesië en Brunei; verzoekt de delegatie van de Europese Unie in Indonesië en Brunei, en de lidstaten, alles in het werk te stellen om noodbescherming en ondersteuning te bieden aan mensen die in gevaar verkeren; 11. betreurt de invoering van nieuwe wetgeving tegen corruptie, waarmee de KPK een overheidsagentschap zal worden in plaats van een onafhankelijk orgaan, en dringt aan op herziening van deze wetgeving; 12. uit zijn bezorgdheid over het geweld in West-Papoea; roept de autoriteiten van Indonesië op om een onafhankelijk onderzoek in te stellen naar de recente protesten in West-Papoea; dringt aan op terughoudendheid bij de inzet van veiligheidstroepen in de regio; dringt er bij de Indonesische regering op aan de situatie in West-Papoea aan de orde te stellen door middel van politieke dialoog; roept de autoriteiten op VN-functionarissen, ngo’s en journalisten onbelemmerde toegang te geven tot West-Papoea; 13. uit zijn bezorgdheid over de zaak van Jakub Fabian Skrzypski, een Pools staatsburger, die als politieke gevangene vastzit in Indonesië; vreest, in het licht van de recente gebeurtenissen in Papoea, dat als hij in Wamena blijft er het risico bestaat dat zijn grondrechten worden geschonden, en dat zelfs zijn leven gevaar kan lopen; verzoekt de Europese Dienst voor extern optreden de zaak van de heer Skrzypski aan te kaarten tijdens de komende dialogen met Indonesië, en eist van de Indonesische autoriteiten dat zij toestaan dat hij wordt overgebracht naar Polen; 14. verzoekt Indonesië een vaste uitnodiging te verstrekken aan alle speciale procedures van de VN-Mensenrechtenraad, hetgeen tevens vrije toegang tot het gehele land zou moeten omvatten; 15. dringt er bij de Indonesische regering op aan haar verplichtingen na te komen en de in het IVBPR verankerde rechten en vrijheden te beschermen en te eerbiedigen; 16. benadrukt dat het belangrijk is om bindende en afdwingbare bepalingen over mensenrechten op te nemen in het vrijhandelsakkoord tussen de EU en Indonesië waarover momenteel wordt onderhandeld; 17. is ingenomen met de permanente jaarlijkse mensenrechtendialoog tussen de EU en Indonesië en ziet uit naar de komende dialoog in november; 18. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de vicevoorzitter van de Commissie/hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid, de regeringen en parlementen van de lidstaten, de regering en het parlement van Indonesië, de secretaris-generaal van de Associatie van Zuidoost-Aziatische staten (ASEAN), de Intergouvernementele Commissie inzake mensenrechten van de ASEAN en de VN-Mensenrechtenraad. (Gewone wetgevingsprocedure: eerste lezing) Het Europees Parlement, – gezien het ontwerp van uitvoeringsbesluit van de Commissie tot gedeeltelijke verlening van een autorisatie voor een vorm van gebruik van chroomtrioxide overeenkomstig Verordening (EG) nr. 1907/2006 van het Europees Parlement en de Raad (Cromomed S.A. en andere) (D063690/01), – gezien Verordening (EG) nr. 1907/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 18 december 2006 inzake de registratie en beoordeling van en de autorisatie en beperkingen ten aanzien van chemische stoffen (Reach), tot oprichting van een Europees Agentschap voor chemische stoffen, houdende wijziging van Richtlijn 1999/45/EG en houdende intrekking van Verordening (EEG) nr. 793/93 van de Raad en Verordening (EG) nr. 1488/94 van de Commissie alsmede Richtlijn 76/769/EEG van de Raad en de Richtlijnen 91/155/EEG, 93/67/EEG, 93/105/EG en 2000/21/EG van de Commissie (“de Reach-verordening”) (1) , en met name artikel 64, lid 8, – gezien de adviezen van het Comité risicobeoordeling (RAC) en het Comité sociaaleconomische analyse (SEAC) van het Europees Agentschap voor chemische stoffen (2) , overeenkomstig artikel 64, lid 5, derde alinea, van de Reach-verordening, – gezien de artikelen 11 en 13 van Verordening (EU) nr. 182/2011 van het Europees Parlement en de Raad van 16 februari 2011 tot vaststelling van de algemene voorschriften en beginselen die van toepassing zijn op de wijze waarop de lidstaten de uitoefening van de uitvoeringsbevoegdheden door de Commissie controleren (3) , – gezien de uitspraak van het Gerecht in zaak T-837/16 van 7 maart 2019 (4) , – gezien de ontwerpresolutie van de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en voedselveiligheid, – gezien artikel 112, leden 2 en 3, van zijn Reglement, A. overwegende dat chroomtrioxide in 2010 is toegevoegd aan de lijst van stoffen die in aanmerking komen om te worden ingedeeld als zeer zorgwekkende stof uit hoofde van de Reach-verordening (5) omdat het is ingedeeld als kankerverwekkend (categorie 1A) en mutageen (categorie 1B); B. overwegende dat chroomtrioxide in 2013 in bijlage XIV bij de Reach-verordening is opgenomen (6) wegens die indeling, de grote hoeveelheden die toen in gebruik waren, het grote aantal locaties waar het in de Unie werd gebruikt en het risico van een aanzienlijke blootstelling van werknemers (7) ; C. overwegende dat Cromomed S.A. en vier andere ondernemingen (“de aanvragers”) gezamenlijk een aanvraag voor een autorisatie hebben ingediend overeenkomstig artikel 62 van de Reach-verordening voor het gebruik van chroomtrioxide voor functioneel verchromen in een breed scala van toepassingen, met inbegrip van algemene techniek en staalproductie (8) ; D. overwegende dat de Commissie de adviezen van het RAC en het SEAC heeft ontvangen in december 2016; overwegende dat het ontwerp van uitvoeringsbesluit van de Commissie pas is voorgelegd aan het Reach-comité eind augustus 2019; E. overwegende dat de primaire doelstelling van de Reach-Verordening, in het licht van overweging 16 ervan, zoals uitgelegd door het Hof van Justitie van de Europese Unie (9) , is om een hoog niveau van bescherming van de menselijke gezondheid en het milieu te waarborgen; F. overwegende dat overeenkomstig artikel 55 en in het licht van overweging 12 van de Reach-verordening, een centrale doelstelling van de autorisatie bestaat in de vervanging van zeer zorgwekkende stoffen door veiliger alternatieve stoffen of technologieën; G. overwegende dat het RAC heeft bevestigd dat het niet mogelijk is een afgeleide dosis zonder effect voor de carcinogene eigenschappen van chroomtrioxide te bepalen; overwegende dat chroomtrioxide dus beschouwd wordt als “stof zonder drempelwaarde”, d.w.z. een stof waarvoor geen “veilig niveau van blootstelling” kan worden geschat; H. overwegende dat in geval van een dergelijke “stof zonder drempelwaarde” in de Reach-verordening wordt bepaald dat het risico standaard niet kan worden beschouwd als “afdoende beheerst” in de zin van artikel 60, lid 2, van die verordening, en dat in dat geval alleen een autorisatie mag worden verleend als voldaan is aan de voorwaarden van artikel 60, lid 4; I. overwegende dat in artikel 60, lid 4, van de Reach-verordening wordt bepaald dat een autorisatie alleen mag worden verleend wanneer de aanvrager onder andere aantoont dat er voor elke vorm van gebruik waarvoor een aanvraag wordt ingediend, geen geschikte alternatieve stoffen of technieken zijn; overwegende dat de Commissie, overeenkomstig artikel 60, lid 5, van die verordening, bij haar beoordeling van de vraag of er geschikte alternatieve stoffen of technieken beschikbaar zijn, rekening moet houden met alle relevante aspecten, met inbegrip van de vraag of alternatieven voor de aanvrager technisch en economisch haalbaar zijn; J. overwegende dat de door de aanvragers gepresenteerde analyse van alternatieven gebaseerd is op de werkzaamheden die zijn uitgevoerd door het Chromium Trioxide Authorisation Consortium (CTAC) (10) ; overwegende dat de onzekerheden in de beoordeling door het CTAC een belangrijke reden waren voor het Parlement om bezwaar te maken tegen het overeenkomstige ontwerp van uitvoeringsbesluit van de Commissie (11) ; K. overwegende dat de analyse van alternatieven door de aanvragers gebaseerd is op de veronderstelling dat een technisch haalbaar alternatief alleen een volstrekt equivalente stof kan zijn (12) , d.w.z. één stof of technologie die de zeer zorgwekkende stof kan vervangen in alle verschillende sectoren en toepassingen waarin deze wordt gebruikt (13) ; L. overwegende dat deze benadering, in een autorisatieaanvraag voor zeer verschillende sectoren en gebruiksvormen met zeer verschillende prestatievereisten (14) , het onmogelijk maakt dat één alternatief voldoet aan alle vereisten, zoals uitdrukkelijk erkend door het SEAC (15) ; M. overwegende dat, als deze benadering wordt gevolgd, ten onrechte alternatieven worden gediscrimineerd die beschikbaar zijn in bepaalde sectoren of voor bepaalde gebruiksvormen en aan de aanvragers een onrechtmatige afwijking wordt toegestaan van hun verplichting om aan te tonen dat er voor elk gebruik waarvoor een aanvraag wordt ingediend, geen alternatief is; overwegende dat met deze benadering geen rekening wordt gehouden met de in artikel 55 van de Reach-verordening vastgelegde doelstelling van vervanging, en innovatie niet wordt aangemoedigd; N. overwegende dat het SEAC heeft verklaard dat de door de aanvragers verstrekte analyse van de vraag of er technisch geschikte alternatieven beschikbaar waren, niet grondig genoeg was en een duidelijke focus ontbeerde (16) ; overwegende dat het SEAC heeft verklaard dat de bewering van de aanvragers dat er geen alternatieven voor verchromingstoepassingen beschikbaar zijn, niet overtuigde en dat het bovendien zelf weet had van bestaande alternatieven die technisch haalbaar kunnen zijn voor sommige toepassingen waarvoor een aanvraag werd ingediend (17) ; overwegende dat het SEAC heeft verklaard meer informatie nodig te hebben om tot een conclusie te komen over de economische haalbaarheid van alternatieven (18) ; O. overwegende dat dit aantoont dat de aanvragers niet hebben voldaan aan de bewijslast, hetgeen in strijd is met de vereisten van de Reach-verordening, zoals bevestigd door het Gerecht (19) ; P. overwegende dat het SEAC vervolgens evenwel op basis van zijn eigen aannames heeft geoordeeld dat alternatieven, indien en voor zover technisch haalbaar, waarschijnlijk niet economisch haalbaar zullen zijn (20) ; overwegende dat het ten eerste niet aan het SEAC toebehoort om hiaten in de aanvraag op te vullen met zijn eigen aannames, en dat ten tweede de term “onwaarschijnlijk” laat zien dat er nog onzekerheden zijn; Q. overwegende dat het advies van het SEAC dat alternatieven technisch en economisch niet haalbaar zijn, niet strookt met zijn eigen bevindingen en dat zulke conclusie niet kan worden getrokken in het licht van de tekortkomingen van de aanvraag; R. overwegende dat het Gerecht duidelijk heeft gemaakt dat het uitsluitend aan de Commissie toebehoort om na te gaan of aan de voorwaarden van artikel 60, lid 4, van de Reach-verordening is voldaan (21) , dat zij niet gebonden is door de adviezen van het SEAC of het RAC en dat zij deze adviezen niet hoeft te volgen, als de motivering daarin niet volledig, consistent en relevant is (22) ; S. overwegende dat de Commissie, door in het ontwerp van uitvoeringsbesluit van de Commissie in te stemmen met het inconsistente standpunt van het SEAC (23) , haar verplichtingen zoals uiteengezet door het Gerecht, niet is nagekomen; T. overwegende dat in het ontwerp van uitvoeringsbesluit van de Commissie in overweging 8 uitdrukkelijk wordt verwezen naar het feit dat het SEAC niet kon uitsluiten dat er eventueel onzekerheid zou ontstaan over de technische haalbaarheid van alternatieven voor bepaalde specifieke toepassingen die onder het toepassingsgebied van het beoogde gebruik vallen; U. overwegende dat het Gerecht heeft bepaald dat wanneer er, ondanks de presentatie van bewijs door de verschillende bij de autorisatieprocedure betrokken actoren, nog steeds onzekerheid bestaat over de voorwaarde inzake de onbeschikbaarheid van alternatieven, de conclusie moet worden getrokken dat de aanvrager niet heeft voldaan aan de bewijslast, zodat de autorisatie niet mag worden verleend (24) ; V. overwegende dat het ontwerp van uitvoeringsbesluit van de Commissie, gezien de in overweging 8 bedoelde onzekerheid, in strijd is met het arrest van het Gerecht; W. overwegende dat de Commissie haar besluit probeert te rechtvaardigen door te stellen dat de voorwaarden – die volgens haar het toepassingsgebied van de toegestane gebruiksvormen beperken (25) – het probleem van de tekortkomingen van de aanvraag met betrekking tot de analyse van alternatieven remediëren; X. overwegende dat de vaststelling van voorwaarden rechtmatig en passend is wanneer zij het toepassingsgebied van de autorisatie daadwerkelijk beperken door de specifieke gebruiksvormen te vermelden waarvoor de Commissie op het moment van de autorisatie van mening was dat er geen geschikte alternatieven voor bestaan; Y. overwegende dat de Commissie in dit geval de definitie van het toepassingsgebied van de autorisatie evenwel open heeft gelaten (26) , hetgeen aangeeft dat zij geen definitief besluit heeft genomen over de vraag voor welke gebruiksvormen op de datum van het besluit geen geschikte alternatieven bestonden; overwegende dat de Commissie integendeel, door deze voorwaarden vast te stellen, aan de aanvragers haar exclusieve bevoegdheid heeft gedelegeerd om per geval de definitieve beoordeling over het toepassingsgebied van de autorisatie uit te voeren en het definitieve besluit hierover te nemen; Z. overwegende dat het Gerecht deze benadering onrechtmatig heeft geacht (27) ; AA. voorts overwegende dat volgens het Gerecht, indien uit de beschikbare informatie blijkt dat er in het algemeen geschikte alternatieven voorhanden zijn, maar dat deze alternatieven voor de aanvrager technisch of economisch niet haalbaar zijn, de aanvrager een vervangingsplan moet voorleggen, om voor een rechtmatig verstrekte autorisatie te zorgen (28) ; AB. overwegende dat, hoewel informatie over alternatieven beschikbaar was vóór de vaststelling van het advies van het SEAC (29) , de aanvragers deze alternatieven volgens het advies van het SEAC niet verder onderzocht hebben en evenmin gedetailleerdere plannen hebben voorgelegd voor de follow-up van de vooruitgang op het gebied van onderzoek en ontwikkeling (O&O) (30) ; AC. overwegende dat de Commissie heeft voorgesteld de autorisatie te verlenen op grond van het feit dat de beschikbare alternatieven voor de aanvragers in het algemeen technisch of economisch niet haalbaar zijn, ondanks het feit dat de aanvragers noch voldoende informatie hebben verstrekt over de economische haalbaarheid, zoals opgemerkt door het SEAC, noch een vervangingsplan hebben voorgelegd, hetgeen in strijd is met artikel 62, lid 4, onder f), van de Reach-verordening; AD. overwegende dat, overeenkomstig artikel 60, lid 7, van de Reach-verordening, een autorisatie uitsluitend wordt verleend indien de aanvraag in overeenstemming is met de voorschriften van artikel 62 van de verordening; AE. overwegende dat het ontwerp van uitvoeringsbesluit van de Commissie in strijd is met het arrest van het Gerecht en met artikel 60, lid 4 en lid 7, van de Reach-verordening; 1. is van mening dat het ontwerp van uitvoeringsbesluit van de Commissie een overschrijding inhoudt van de uitvoeringsbevoegdheden waarin is voorzien in Verordening (EG) nr. 1907/2006; 2. verzoekt de Commissie haar ontwerp van uitvoeringsbesluit in te trekken en een nieuw ontwerp voor te leggen om de autorisatie uitsluitend te verlenen voor de specifiek omschreven gebruiksvormen waarvoor geen geschikte alternatieven beschikbaar zijn; 3. verzoekt de Commissie met betrekking tot deze toepassing en andere die betrekking hebben op dezelfde stof, snel besluiten te nemen, in volledige overeenstemming met de Reach-verordening; 4. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie, alsmede aan de regeringen en parlementen van de lidstaten. Het Europees Parlement, – gezien artikel 6, onder d), van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU), – gezien artikel 195 van het VWEU, – gezien de verklaring van de Commissie van 21 oktober 2019 over de gevolgen van het faillissement van reisorganisatie Thomas Cook, – gezien Verordening (EG) nr. 261/2004 van het Europees Parlement en de Raad van 11 februari 2004 tot vaststelling van gemeenschappelĳke regels inzake compensatie en bĳstand aan luchtreizigers bĳ instapweigering en annulering of langdurige vertraging van vluchten en tot intrekking van Verordening (EEG) nr. 295/91 (1) , – gezien de mededeling van de Commissie van 19 oktober 2007 getiteld “Een agenda voor een duurzaam en concurrerend Europees toerisme” ( COM(2007)0621 ), – gezien de mededeling van de Commissie van 30 juni 2010 getiteld “Europa, toeristische topbestemming in de wereld – een nieuw beleidskader voor het toerisme in Europa” ( COM(2010)0352 ), – gezien Richtlijn 2011/83/EU van het Europees Parlement en de Raad van 25 oktober 2011 betreffende consumentenrechten, tot wijziging van Richtlijn 93/13/EEG van de Raad en van Richtlijn 1999/44/EG van het Europees Parlement en de Raad en tot intrekking van Richtlijn 85/577/EEG en van Richtlijn 97/7/EG van het Europees Parlement en de Raad (2) , – gezien Verordening (EG) nr. 1008/2008 van het Europees Parlement en de Raad van 24 september 2008 inzake gemeenschappelijke regels voor de exploitatie van luchtdiensten in de Gemeenschap (3) , en met name artikel 8 over de geldigheid van een exploitatievergunning en artikel 9 over de schorsing en intrekking van een exploitatievergunning, – gezien zijn resolutie van 29 oktober 2015 over nieuwe uitdagingen en concepten voor de bevordering van toerisme in Europa (4) , – gezien zijn resolutie van 29 maart 2012 over de werking en toepassing van verworven rechten van luchtreizigers (5) , – gezien zijn resolutie van 25 november 2009 over schadevergoeding voor passagiers bij faillissement van luchtvaartmaatschappijen (6) , – gezien de mededeling van de Commissie van 18 maart 2013 getiteld “Passagiersbescherming in geval van insolventie van luchtvaartmaatschappijen” ( COM(2013)0129 ), waarin zij de maatregelen ter verbetering van de bescherming van passagiers in geval van insolventie van luchtvaartmaatschappijen uiteenzet, waaronder een betere handhaving van Verordening (EG) nr. 261/2004 van het Europees Parlement en de Raad, – gezien Verordening (EU) nr. 1309/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 17 december 2013 betreffende het Europees Fonds voor aanpassing aan de globalisering (2014-2020) en tot intrekking van Verordening (EG) nr. 1927/2006 (EFG-verordening) (7) , – gezien de mededeling van de Commissie van 20 februari 2014 getiteld “Een Europese strategie voor meer groei en werkgelegenheid in kust- en maritiem toerisme” ( COM(2014)0086 ), – gezien zijn op 5 februari 2014 in eerste lezing vastgestelde standpunt over het voorstel voor een verordening van het Europees Parlement en de Raad houdende wijziging van Verordening (EG) nr. 261/2004 tot vaststelling van gemeenschappelijke regels inzake compensatie en bijstand aan luchtreizigers bij instapweigering en annulering of langdurige vertraging van vluchten en Verordening (EG) nr. 2027/97 betreffende de aansprakelijkheid van luchtvervoerders voor het luchtvervoer van passagiers en hun bagage (8) , – gezien Richtlijn (EU) 2015/2302 van het Europees Parlement en de Raad van 25 november 2015 betreffende pakketreizen en gekoppelde reisarrangementen, houdende wijziging van Verordening (EG) nr. 2006/2004 en van Richtlijn 2011/83/EU van het Europees Parlement en de Raad, en tot intrekking van Richtlijn 90/314/EEG van de Raad (9) , – gezien de Mededeling van de Commissie van 1 maart 2019 getiteld “Luchtvaartstrategie voor Europa: handhaving en bevordering van hoge sociale normen” ( COM(2019)0120 ), – gezien zijn resolutie van 14 november 2018 over het meerjarig financieel kader voor de jaren 2021-2027 – Standpunt van het Parlement met betrekking tot een akkoord (10) , – gezien de conclusies van de Raad van 27 mei 2019 over het concurrentievermogen van de toeristische sector als motor voor duurzame groei, banen en sociale cohesie in de EU voor het volgende decennium, – gezien artikel 132, leden 2 en 4, van zijn Reglement, A. overwegende dat het faillissement van het Britse bedrijf Thomas Cook, de op één na grootste reisorganisator en één van de oudste reisorganisatoren in de wereld, enorme negatieve gevolgen heeft voor de economie, de interne markt van de EU, de werkgelegenheid, het consumentenvertrouwen en het vrij verkeer van personen in de EU en daarbuiten; B. overwegende dat de liquidatie van Thomas Cook wereldwijd 22 000 banen op het spel zet, waarvan 9 000 in het VK, 2 500 in Spanje en meer dan 1 000 in Griekenland; overwegende dat dit, ook al is de toekomst van deze banen nog onzeker, waarschijnlijk een aanzienlijk sneeuwbaleffect zal hebben, met niet alleen gevolgen voor de toerisme- en de vervoerssector, maar ook voor de gehele economie van de EU; C. overwegende dat het faillissement van Thomas Cook verschillende oorzaken heeft, waaronder het feit dat het bedrijf er niet in is geslaagd zijn bedrijfsmodel te veranderen en te innoveren om in de digitale economie te kunnen concurreren; overwegende dat Britse autoriteiten al goed op de hoogte waren van de financiële situatie van Thomas Cook; D. overwegende dat de beëindiging van de activiteiten van Thomas Cook, die hotels, resorts en luchtvaartmaatschappijen in 16 landen exploiteerde en 19 miljoen mensen per jaar bediende, een enorme repatriëringsoperatie van meer dan 600 000 mensen uit verschillende locaties op de wereld nodig heeft gemaakt, naar hun plaats van herkomst; E. overwegende dat alleen al dit jaar een aantal luchtvaartmaatschappijen insolvent is verklaard, wat ernstige gevolgen heeft gehad voor bedrijven, toerisme en consumenten; overwegende dat de burgerluchtvaartautoriteit van het Verenigd Koninkrijk Thomas Cook in april 2019 nog een exploitatievergunning van twaalf maanden heeft verleend; F. overwegende dat meerdere lidstaten gerichte maatregelen hebben aangekondigd om hun toerismebranche te beschermen teneinde de negatieve gevolgen van het faillissement van Thomas Cook te verzachten; overwegende dat tot nu toe geen EU-steunmechanisme in werking is gesteld; G. overwegende dat het toerisme zo’n 4 % van het bbp van de EU voor zijn rekening neemt, naar schatting werk biedt aan 12,3 miljoen werknemers en ten minste 5 % van alle banen uitmaakt (meer dan 27 miljoen werknemers en bijna 12 % van alle banen wanneer de verbinding met andere sectoren wordt meegerekend); overwegende dat Europa de belangrijkste toeristische bestemming ter wereld is, met een marktaandeel van 50,8 % in 2018; overwegende dat toerisme (rechtstreeks en onrechtstreeks) 10,3 % van het totale bbp van de EU-28 genereert – een cijfer dat tegen 2027 naar verwachting zal stijgen tot 11,2 % van het bbp; H. overwegende dat de toeristische sector een grote diversiteit aan diensten en beroepen omvat, waarin mobiliteit een essentiële rol speelt, en door de persoonlijke aard van de werkzaamheden in de sector veel werknemers vergt; overwegende dat vanuit het toerisme een krachtige stimulans uitgaat naar andere sectoren van de economie; overwegende dat de sector vooral wordt gedomineerd door kleine en middelgrote ondernemingen (kmo’s), en zelfstandigen, wier activiteiten werkgelegenheid en welvaart creëren in regio’s die zeer afhankelijk van het toerisme zijn; overwegende dat de toeristische sector bijzonder kwetsbaar is voor zowel door de mens als door de natuur veroorzaakte gevaren, die niet zijn te voorspellen; I. overwegende dat de EU sinds de inwerkingtreding van het Verdrag van Lissabon bevoegd is het optreden van de lidstaten op het gebied van toerisme te ondersteunen of aan te vullen; overwegende dat het toerisme echter geen specifieke lijn in de EU-begroting heeft, zoals gevraagd door het Parlement in zijn resolutie van 14 november 2018 over het meerjarig financieel kader 2021-2027, waarin het Parlement aandringt op de invoering van een specifieke toewijzing voor duurzaam toerisme; J. overwegende dat er bij de toerismesector grote vraag is naar meer coördinatie op EU-niveau en een duidelijk EU-toerismebeleid met de nodige begrotingssteun; K. overwegende dat toerisme een belangrijke factor is voor de economie en de werkgelegenheid in de EU en dat de prioriteiten van de nieuwe Commissie, met name “een economie die werkt voor de mensen”, het belang en de behoeften van de sector moeten weerspiegelen; L. overwegende dat de stopzetting van de activiteiten van Thomas Cook ernstige economische schade heeft toegebracht aan de toeristische sector, de werkgelegenheid en lokale gemeenschappen, en betekent dat sommige regio’s van de lidstaten van de EU niet langer per vliegtuig bereikbaar zijn; overwegende dat dit passende maatregelen vergt ter verbetering van het concurrentievermogen van de sector en ter handhaving van de positie van Europa als toeristische bestemming nummer één in de wereld, als motor voor de groei en duurzame ontwikkeling van steden en regio’s; M. overwegende dat passagiers recht hebben op de verlening van diensten als gepland, te meer daar zij reeds de prijs van het ticket hebben betaald voordat de dienst is verleend; overwegende dat het van essentieel belang is aan passagiers begrijpelijke, nauwkeurige en tijdige informatie te bieden die voor iedereen toegankelijk is; overwegende dat het voor veel consumenten niet duidelijk was of zij recht hadden op een schadevergoeding en welke delen van hun boeking door hun verzekering gedekt waren; N. overwegende dat het Parlement, in zijn resolutie van 15 januari 2013 met aanbevelingen aan de Commissie betreffende informatie voor en raadpleging van werknemers, anticipatie en beheer van herstructurering (11) , de Commissie heeft verzocht na raadpleging van de sociale partners een voorstel voor een rechtshandeling in te dienen over de informatievoorziening en raadpleging van werknemers, anticipatie en beheer van herstructurering; 1. is zeer verontrust over de 600 000 mensen die ver van huis vastzitten en van wie er velen op hun bestemming zijn gestrand zonder dat ze een alternatieve terugreis kregen aangeboden, wat enorme juridische onzekerheid voor de sector en een aanzienlijk gebrek aan bescherming voor de consument met zich mee heeft gebracht; is evenzeer bezorgd over de duizenden werknemers in heel Europa die hun baan hebben verloren, over de duizenden plaatselijke dienstverleners en dochterondernemingen, waarvan de meeste kmo’s, die in ernstige financiële moeilijkheden zijn geraakt als gevolg van de ineenstorting van Thomas Cook, alsmede over de schadelijke gevolgen hiervan voor lokale economieën en gemeenschappen en voor het imago en de reputatie van Europa als belangrijkste toeristische bestemming van de wereld; 2. wijst erop dat de reisorganisatie Thomas Cook zich bezighield met verscheidene activiteiten, zoals accommodatie, vervoer en vrijetijdsactiviteiten, voor verschillende soorten consumenten en bedrijven en dat de ineenstorting van het bedrijf daarom onder verschillende EU- en nationale wetgevingen valt; 3. verzoekt de bevoegde autoriteiten in de getroffen lidstaten ervoor te zorgen dat de reeds verdiende salarissen volledig worden uitbetaald aan de ontslagen medewerkers van Thomas Cook; 4. prijst de lidstaten voor de snelheid waarmee zij noodplannen voor de repatriëring van de betrokken reizigers hebben geïmplementeerd, en neemt nota van de andere maatregelen gericht op het beperken van de gevolgen van het faillissement van Thomas Cook voor de werknemers in de toeristische sector; roept de Commissie ertoe op te beoordelen hoe de bestaande EU-wetgeving en de respectieve wetten in de lidstaten een antwoord hebben geboden op deze enorme reddingsoperatie en roept de Commissie op na te gaan op welke wijze zij snel en doeltreffend kan ingrijpen wanneer zich in de toekomst een vergelijkbare situatie voordoet; 5. verzoekt de bevoegde autoriteiten de oorzaken van de liquidatie van Thomas Cook te analyseren, rekening houdend met het feit dat de negatieve evolutie van de financiële situatie van het bedrijf reeds bekend was bij de Britse autoriteiten, teneinde te bepalen of preventieve maatregelen hadden kunnen worden getroffen om deze plotselinge ineenstorting te voorkomen; is ervan overtuigd dat dit bijdraagt tot het anticiperen op toekomstige crises en het vaststellen van beleidsmaatregelen ter beperking van de risico’s in een sector die zo belangrijk is voor de EU; 6. onderstreept dat de nationale controle-instanties de financiële gezondheid van luchtvaartmaatschappijen beter in de gaten moeten houden om te voorkomen dat Europese passagiers het slachtoffer worden van faillissementen als dat van Thomas Cook, in de wetenschap dat sinds het begin van 2017 32 luchtvaartmaatschappijen de boeken hebben moeten sluiten; wijst erop dat Verordening (EG) nr. 1008/2008 op dit moment het onderwerp van een effectbeoordeling is, waaronder een deel betreffende de verplichting voor luchtvaartmaatschappijen om een vergunning te verkrijgen; verzoekt de Commissie te overwegen deze verordening te herzien, teneinde de autoriteiten instrumenten te bieden om de financiële situatie van luchtvaartmaatschappijen beter te kunnen monitoren en controleren, en om in het geval van ernstige problemen te kunnen ingrijpen; 7. verzoekt de Commissie om vast te stellen met welke financiële instrumenten van de EU de aan de sector toegebrachte schade kan worden gecompenseerd en welke financiële instrumenten van de EU kunnen bijdragen tot verbetering van het concurrentievermogen van de sector, te zorgen voor snelle en doeltreffende toegang tot deze financiële instrumenten, en een hoog niveau van consumentenbescherming te waarborgen; merkt op dat de crisis door het faillissement van Thomas Cook geen geïsoleerde gebeurtenis is en in de toekomst nog kan voorvallen; roept de Commissie er daarom toe op te beoordelen of het haalbaar is specifieke acties en/of maatregelen in te voeren om te voorkomen dat dergelijke situaties zich opnieuw voordoen, teneinde de bescherming van de consument en de rechten van passagiers te verbeteren; 8. verzoekt de Commissie toerisme op te nemen in de lijst van prioriteiten van haar strategie, en de portefeuille Vervoer om te dopen tot portefeuille Vervoer en Toerisme; 9. wijst op de mogelijkheden die het Europees Fonds voor aanpassing aan de globalisering (EFG) biedt voor werknemers die hun baan verliezen als gevolg van grote structurele veranderingen; verzoekt de lidstaten die met de gevolgen van het faillissement van Thomas Cook worden geconfronteerd volledig van die mogelijkheden gebruik te maken, met name wat collectieve aanvragen van kmo’s betreft; verzoekt de Commissie deze aanvragen zo snel mogelijk te behandelen binnen de door de EFG-verordening vastgestelde termijnen, en de lidstaten in kwestie de noodzakelijke ondersteuning te bieden wanneer zij daarom vragen; 10. benadrukt dat de toerismediensten in toeristische regio’s, met name hotels, hun aanbod van diensten al vóór de ineenstorting van Thomas Cook hadden gepland en ze al veel reservaties hadden voor het volgende toeristische seizoen, en merkt derhalve op dat de lidstaten steun moeten verlenen om de negatieve gevolgen hiervan voor veel bedrijven aan te pakken; moedigt bovendien de lidstaten en de plaatselijke en regionale autoriteiten ertoe aan gebruik te maken van de instrumenten die worden geboden door het Europees Sociaal Fonds en andere nationale, regionale, plaatselijke en EU-instrumenten; verzoekt de Commissie en de lidstaten regelmatig speciale openbare aanbestedingen uit te schrijven in verband met de toeristische sector op basis van de in de respectieve fondsen vastgelegde prioriteiten; 11. herhaalt eens te meer het belang van het ontwikkelen van een EU-strategie voor duurzaam toerisme met gecoördineerde en concrete maatregelen, bijvoorbeeld een mechanisme voor crisisbeheersing en mechanismen voor doeltreffende samenwerking in de toeristische sector; verzoekt de Commissie in haar volgende ontwerpbegroting een specifieke begrotingslijn voor toerisme te creëren, zoals gevraagd door het Parlement voor het volgende meerjarig financieel kader 2021-2027; 12. dringt er bij de lidstaten en de Commissie op aan pas in laatste instantie maatregelen van staatssteun te overwegen waarmee de negatieve economische uitwerking op bedrijven, steden, regio’s en bestemmingen, alsmede de ernstige gevolgen voor de werkgelegenheid kunnen worden verlicht; 13. verzoekt de Commissie en de lidstaten ervoor te zorgen dat werknemers die met een insolventie worden geconfronteerd daadwerkelijk worden betaald voor reeds verricht werk en hun pensioenrechten niet verliezen; 14. onderstreept hoe belangrijk het is een goed functionerende markt voor vervoersdiensten te waarborgen, een hoog niveau van consumenten- en werknemersbescherming te handhaven en het concurrentievermogen van bedrijven in de toeristische sector te verbeteren; 15. is van mening dat de Europese toeristische sector veel beter gebruik moet maken van de uitstekende mogelijkheden die worden geboden door digitale technologieën en de digitale eengemaakte markt; roept de Commissie er in dit verband toe op de nodige steun te verlenen om EU-bedrijven te helpen de overgang naar de digitale economie en nieuwe bedrijfsmodellen te maken, zowel door middel van relevante financiering en opleiding als door middel van het aanmoedigen van een digitale bedrijfsgeest; 16. benadrukt het belang van een sterke sociale dialoog op alle niveaus op basis van wederzijds vertrouwen en gedeelde verantwoordelijkheid, aangezien dit een van de beste manieren is om tot op consensus gebaseerde oplossingen en gezamenlijke benaderingen te komen bij het voorzien, voorkomen en beheren van herstructureringsprocessen; doet een beroep op de lidstaten om de sociale partners te raadplegen bij de uitwerking van alle relevante maatregelen; verzoekt de Commissie de goede praktijken van de nationale, regionale en plaatselijke autoriteiten, alsook die van kmo’s van de sector, in kaart te brengen, met het oog op het ontwikkelen van een gemeenschappelijke EU-strategie voor de toeristische sector; verzoekt de Commissie eens te meer om, na raadpleging van de betrokken sociale partners, een voorstel in te dienen voor een rechtshandeling inzake het recht van werknemers op voorlichting en raadpleging en de anticipatie op en het beheer van herstructurering, overeenkomstig de gedetailleerde aanbevelingen in de resolutie van het Parlement van 15 januari 2013 over voorlichting en raadpleging van werknemers, anticipatie en beheer van herstructurering (12) ; 17. verzoekt de Commissie en de Raad alle maatregelen te evalueren en vast te stellen die nodig zijn om de belangen van de EU te verdedigen en soortgelijke situaties in de toekomst te voorkomen, alsmede om uit deze ervaring lering te trekken die kan worden toegepast in het kader van de onderhandeling over toekomstige overeenkomsten inzake luchtdiensten; 18. verzoekt de Commissie het Parlement op de hoogte te stellen van elke nieuwe relevante informatie over het faillissement van Thomas Cook; onderstreept in dit verband dat het belangrijk is te weten of de betrokken vergunningverlenende autoriteiten de financiële situatie van Thomas Cook hebben doorgelicht, of er financiële problemen werden vastgesteld en of maatregelen genomen hadden kunnen worden om te voorkomen dat duizenden passagiers ver van huis zijn komen vast te zitten; 19. verzoekt de Commissie verdere maatregelen te overwegen om bij faillissementen van bedrijven een hoog niveau van consumenten- en werknemersbescherming te handhaven; dringt er bij de Raad op aan zo snel mogelijk zijn standpunt te bepalen over de wijziging van Verordening (EG) nr. 261/2004 inzake de handhaving van de rechten van luchtvaartpassagiers en de beperking van de aansprakelijkheid van luchtvervoerders, en om het door het Parlement in februari 2014 ingenomen standpunt te steunen; betreurt het feit dat de Raad in de afgelopen vijf jaar niet in staat is geweest overeenstemming te bereiken; 20. wijst, ten aanzien van de wijziging van Verordening (EG) nr. 261/2004 inzake de handhaving van de rechten van luchtpassagiers en de aansprakelijkheid van luchtvervoerders, andermaal op de noodzaak van verplichte mechanismen om het huidige beschermingsniveau van passagiers te handhaven in het geval van insolventie of faillissement, mede middels het opzetten van garantiefondsen of verzekeringscontracten door luchtvaartmaatschappijen waarmee bijstand, terugbetaling, compensatie en herroutering worden gewaarborgd; beklemtoont dat passagiers die een losse dienst, zoals een enkele vlucht, hebben geboekt recht hebben op dezelfde bescherming als passagiers die een pakketreis boeken, in het bijzonder omdat consumenten steeds vaker een seat only-vliegticket kopen; pleit daarom voor harmonisatie van de hoogste normen op het gebied van consumentenrechten in de vervoers- accommodatie- en toeristische sector; 21. verzoekt de Commissie te overwegen de uitwisseling van goede praktijken tussen de lidstaten te bevorderen met betrekking tot de wijze waarop het best met bedrijfssluitingen kan worden omgegaan, en de lidstaten ertoe aan te sporen in wettelijke bepalingen te speuren naar voorbeelden om, voor zover dat mogelijk is, te proberen het zoeken naar een koper te organiseren, zodat bedrijven hun activiteiten kunnen voortzetten ook al hebben de oorspronkelijk eigenaars besloten deze stop te zetten; 22. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie, alsmede aan de regeringen en parlementen van de lidstaten. Het Europees Parlement, – gezien het voorstel voor een richtlijn van het Europees Parlement en de Raad tot wijziging van Richtlijn 2013/34/EU wat betreft de openbaarmaking van informatie over de winstbelasting door bepaalde ondernemingen en bijkantoren ( COM(2016)0198 ), dat op 12 april 2016 door de Commissie is gepresenteerd, de zogeheten openbare verslaglegging per land, – gezien zijn op 4 juli 2017 goedgekeurde amendementen op het voorstel voor een richtlijn van het Europees Parlement en de Raad tot wijziging van Richtlijn 2013/34/EU wat betreft de openbaarmaking van informatie over de winstbelasting door bepaalde ondernemingen en bijkantoren (1) , – gezien zijn standpunt van 27 maart 2019 over het voorstel voor een richtlijn van het Europees Parlement en de Raad tot wijziging van Richtlijn 2013/34/EU wat betreft de openbaarmaking van informatie over de winstbelasting door bepaalde ondernemingen en bijkantoren (2) , – gezien artikel 294, leden 2 en 3, en artikel 50, lid 1, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU), op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C8-0146/2016), – gezien het advies van de Commissie juridische zaken van januari 2017 inzake de voorgestelde rechtsgrond, – gezien zijn vraag met verzoek om mondeling antwoord aan de Raad van 6 februari 2018 (3) , – gezien de hoorzittingen van de voorgedragen uitvoerend vicevoorzitters van de Europese Commissie, Valdis Dombrovskis (4) en Margrethe Vestager (5) , – gezien Richtlijn 2013/36/EU van het Europees Parlement en de Raad van 26 juni 2013 betreffende toegang tot het bedrijf van kredietinstellingen en het prudentieel toezicht op kredietinstellingen en beleggingsondernemingen, tot wijziging van Richtlijn 2002/87/EG en tot intrekking van de Richtlijnen 2006/48/EG en 2006/49/EG, de zogeheten vierde richtlijn kapitaalvereisten (RKV IV) (6) , – gezien artikel 132, lid 2, van zijn Reglement, A. overwegende dat artikel 50, lid 1, VWEU de rechtsgrond vormt voor het voorstel voor een richtlijn van het Europees Parlement en de Raad tot wijziging van Richtlijn 2013/34/EU wat betreft de openbaarmaking van informatie over de winstbelasting door bepaalde ondernemingen en bijkantoren, de zogeheten openbare verslaglegging per land; B. overwegende dat het Parlement reeds op 4 juli 2017 aan zijn rapporteurs een mandaat heeft gegeven om op basis van een gezamenlijk verslag van de Commissie economische en monetaire zaken en de Commissie juridische zaken de interinstitutionele “trialoog” te openen; C. overwegende dat een technisch rijpe compromistekst het niveau van het Coreper nog niet heeft bereikt, ondanks 18 vergaderingen van werkgroepen en attachés bij de Raad tijdens de vorige voorzitterschappen van de Raad; overwegende dat de Raad bijgevolg nog geen trialoogonderhandelingen is aangegaan; D. overwegende dat het Parlement zijn standpunt in eerste lezing uiteindelijk op 27 maart 2019, voor het einde van de vorige zittingsperiode, heeft vastgesteld; E. overwegende dat de lidstaten krachtens artikel 89 van de vierde richtlijn kapitaalvereisten, die het Europees Parlement en de Raad reeds in 2013 hebben aangenomen, van kredietinstellingen en beleggingsondernemingen moeten verlangen dat zij jaarlijks, op geconsolideerde basis voor het boekjaar, uitgesplitst naar lidstaat en naar derde land waarin zij een vestiging hebben, informatie verstrekken over onder meer de aard en de geografische locatie van de activiteiten, de omzet, het aantal werknemers, de winst of het verlies vóór belasting, de belasting over winst of verlies en de ontvangen overheidssubsidies; 1. verzoekt de lidstaten met klem de impasse in de Raad te doorbreken en hun eerste lezing van het voorstel betreffende de openbare verslaglegging per land af te ronden en interinstitutionele onderhandelingen met het Parlement aan te knopen om het wetgevingsproces zo spoedig mogelijk te voltooien en het beginsel van loyale samenwerking, zoals neergelegd in artikel 4, lid 3, van het Verdrag betreffende de Europese Unie (VEU), te eerbiedigen; 2. dringt er ten stelligste bij het Finse voorzitterschap op aan om op basis van het standpunt in eerste lezing van het Parlement opnieuw werk te maken van het voorstel betreffende de openbare verslaglegging per land en dit met prioriteit te behandelen, zodat het Coreper er zich kan over uitspreken; 3. is ingenomen met het feit dat de nieuwe Commissie haar volledige steun heeft uitgesproken voor een snelle goedkeuring van het voorstel betreffende de openbare verslaglegging per land; 4. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie en de regeringen en parlementen van de lidstaten. Het Europees Parlement, – gezien de conclusies van de Europese Raad van 17 oktober 2019 over Turkije, – gezien de conclusies van de Raad Buitenlandse Zaken van 14 oktober 2019 over Syrië, – gezien de relevante verklaringen van de vicevoorzitter van de Commissie/hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid (VV/HV), met name haar verklaring van 9 oktober 2019 over de recente ontwikkelingen in het noordoosten van Syrië en haar opmerkingen bij aankomst op en tijdens de persconferentie na de bijeenkomst van de Raad Buitenlandse Zaken van 14 oktober 2019, – gezien zijn eerdere resoluties over Syrië en zijn resolutie van 14 maart 2019 over een Europese sanctieregeling voor mensenrechtenschendingen (1) , – gezien de gezamenlijke verklaring van de voorzitters van de commissies voor buitenlandse zaken van Duitsland, Frankrijk, het Verenigd Koninkrijk, het Europees Parlement en het Huis van Afgevaardigden van de Verenigde Staten van Amerika van 18 oktober 2019, – gezien de gezamenlijke verklaring van Turkije en de VS van 17 oktober 2019 over het noordoosten van Syrië, – gezien de verklaringen van de woordvoerder van de Hoge Commissaris van de VN voor de mensenrechten, Rupert Colville, van 11 en 15 oktober 2019 over Syrië, – gezien de verklaring van de secretaris-generaal van de VN van 14 oktober 2019, – gezien het communiqué van de Arabische Liga van 12 oktober 2019 over de militaire operatie van Turkije in het noordoosten van Syrië, – gezien de gezamenlijke mededeling van de Commissie en de hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid van 14 maart 2017 over elementen voor een EU-strategie voor Syrië (JOIN(2017)0011) en de conclusies van de Raad van 3 april 2017 over een EU-strategie voor Syrië, – gezien het Handvest van de Verenigde Naties en alle VN-verdragen waarbij Turkije en Syrië partij zijn, – gezien de relevante resoluties van de VN-Veiligheidsraad, met name Resolutie 2254 (2015) van 18 december 2015, en het Communiqué van Genève van 2012, – gezien resolutie 71/248 van de Algemene Vergadering van de VN van 21 december 2016 tot instelling van een internationaal, onpartijdig en onafhankelijk mechanisme ter ondersteuning van het onderzoek naar en de vervolging van de personen die, uit hoofde van internationale wetgeving, verantwoordelijk zijn voor de ernstigste misdrijven die sinds maart 2011 in de Arabische Republiek Syrië zijn gepleegd, – gezien het Statuut van Rome en de oprichtingsdocumenten van het Internationaal Gerechtshof, en het precedent dat is geschapen door de oprichting van internationale tribunalen zoals het Internationaal Straftribunaal voor het voormalige Joegoslavië, het Internationaal Straftribunaal voor Rwanda en het Speciale Tribunaal voor Libanon, – gezien het memorandum over de totstandbrenging van de-escalatiegebieden in de Syrische Arabische Republiek, dat op 6 mei 2017 is ondertekend door Iran, Rusland en Turkije, – gezien de Verdragen van Genève van 1949 en de aanvullende protocollen hierbij, – gezien het NAVO-Verdrag van 1949, – gezien het Verdrag inzake chemische wapens van 1993, – gezien de conclusies van de Raad van 16 maart 2015 over de regionale strategie van de EU voor Syrië en Irak en de dreiging die uitgaat van IS/Da’esh, – gezien zijn resolutie van 13 maart 2019 over het Commissieverslag 2018 over Turkije (2) , waarin het de Commissie en de Raad aanbeveelt om in overeenstemming met het onderhandelingskader de toetredingsonderhandelingen met Turkije formeel op te schorten, – gezien artikel 132, leden 2 en 4, van zijn Reglement, A. overwegende dat Turkije, na het besluit van de Amerikaanse president Donald Trump om de Amerikaanse troepen uit het noordoosten van Syrië terug te trekken, op 9 oktober 2019 in strijd met het internationale recht een militaire invasie (Operatie Ontluikende Vrede) is gestart in gebieden die door de Syrische Democratische Strijdkrachten (SDF) worden gecontroleerd; overwegende dat dit heeft geleid tot een groot aantal slachtoffers onder burgers en militairen aan beide zijden van de grens en, volgens VN-bronnen, de ontheemding van ten minste 300 000 burgers, waaronder 70 000 kinderen; overwegende dat de VN-Veiligheidsraad tot op heden niet op de crisis heeft gereageerd, ondanks het eensgezinde standpunt van de EU; B. overwegende dat de VS en Turkije op 18 oktober 2019 een onmiddellijk vijfdaags staakt-het-vuren hebben afgekondigd in de grensstreek van Syrië; overwegende dat dit akkoord tijdelijk is, aangezien Turkije niet heeft toegezegd zijn strijdkrachten terug te trekken uit het noordoosten van Syrië; overwegende dat het nog onduidelijk is in welke mate uitvoering wordt gegeven aan het staakt-het-vuren; overwegende dat op 22 oktober 2019 een ontmoeting tussen de presidenten Erdoğan en Poetin plaatsvond; C. overwegende dat de Raad de Turkse operatie heeft veroordeeld en ervoor heeft gepleit een aantal eerste maatregelen te nemen met betrekking tot de wapenverkoop aan Turkije; overwegende dat een aantal EU-lidstaten de verkoop van wapens aan Turkije reeds formeel heeft opgeschort, overeenkomstig de bepalingen van Gemeenschappelijk Standpunt 2008/944/GBVB van de Raad van 8 december 2008 tot vaststelling van gemeenschappelijke voorschriften voor de controle op de uitvoer van militaire goederen en technologie (3) ; D. overwegende dat de Raad, gezien de situatie in Syrië, een reeks beperkende maatregelen heeft genomen tegen personen die verantwoordelijk zijn voor de onderdrukking van de burgerbevolking in Syrië en personen en entiteiten die banden met hen hebben; overwegende dat de VS sancties heeft opgelegd aan Turkse ministeries en hoge regeringsfunctionarissen als reactie op het militaire offensief van het land in het noorden van Syrië; E. overwegende dat deze eenzijdige militaire operatie van Turkije geen rechtsgrondslag heeft en het conflict in Syrië dat al acht jaar lang woedt alleen maar verergert; overwegende dat de gevolgen van de operatie de inspanningen tenietdoen van de wereldwijde coalitie tegen IS, waarin de SDF momenteel nog steeds een cruciale rol spelen door hun strijd tegen de nog actieve IS-strijders; F. overwegende dat de EU, volgens haar officiële standpunt, blijft hechten aan de eenheid, soevereiniteit en territoriale integriteit van de Syrische staat; overwegende dat deze doelstellingen uitsluitend kunnen worden gewaarborgd door middel van een daadwerkelijke politieke transitie in overeenstemming met Resolutie 2254 van de VN‑Veiligheidsraad en het Communiqué van Genève van 2012, dat het resultaat is van onderhandelingen tussen de Syrische partijen binnen het door de VN geleide proces van Genève; overwegende dat onder auspiciën van de Verenigde Naties door de regering van de Arabische Republiek Syrië en de Syrische onderhandelingscommissie overeen is gekomen om een geloofwaardige, evenwichtige en inclusieve constitutionele commissie op te richten die een politieke oplossing voor de oorlog in Syrië moet bevorderen, en die als gevolg van het unilaterale militaire optreden van Turkije mogelijk niet bijeen kan komen; G. overwegende dat er specifieke meldingen zijn van moorden, intimidatie, mishandeling, ontvoering, plundering en inbeslagname van huizen van burgers door gewapende groepen die Turkse steun krijgen, waarbij burgers die worden beschuldigd van banden met specifieke Koerdische groepen naar verluidt onder dwang uit hun huizen worden gezet of bij controleposten worden gearresteerd; overwegende dat er volgens de VN meldingen zijn van standrechtelijke executies door strijders van de gewapende groep Ahrar al-Sharqiya, een bondgenoot van Turkije; overwegende dat Hevrin Khalaf, een bekende Koerdische vrouwelijke politicus, naar verluidt is gefolterd en geëxecuteerd door strijders van Ahrar al-Sharqiya; H. overwegende dat de troepen van Bashar al-Assad na de terugtrekking van de Amerikaanse troepen op 14 oktober 2019 voor het eerst in zeven jaar een aantal steden in het noordoosten van Syrië zijn binnengetrokken, nadat de Koerdische troepen hadden ingestemd met een door Rusland bemiddeld akkoord in een poging een Turkse aanval tegen te houden; overwegende dat de precieze details van het akkoord tussen Damascus en de Koerden nog niet duidelijk zijn; overwegende dat er volgens nog niet bevestigde berichten Russische troepen patrouilleren aan de frontlinies tussen de Turkse en Syrische strijdkrachten om deze uit elkaar te houden; I. overwegende dat door Turkije gesteunde strijdkrachten naar verluidt witte fosfor bevattende munitie hebben gebruikt; overwegende dat op fotomateriaal en videobeelden uit ziekenhuizen in Tal Tamar en al-Hasakah kinderen te zien zijn met ernstige chemische brandwonden; overwegende dat Turkije deze aantijgingen heeft ontkend; overwegende dat de SDF internationale organisaties hebben opgeroepen deskundigen te sturen om de kwestie te onderzoeken; overwegende dat VN-inspecteurs voor chemische wapens hebben gemeld dat zij naar aanleiding van deze beschuldigingen zijn begonnen met het verzamelen van informatie; J. overwegende dat de inbreuken die tijdens het conflict in Syrië gepleegd zijn door het regime van Assad en zijn bondgenoten, IS/Da’esh en andere terroristische groepen, onder andere bestonden in aanvallen met chemische wapens, aanvallen op burgers, wederrechtelijk doden, foltering en mishandeling, gedwongen verdwijningen, massale en willekeurige arrestaties, collectieve straffen, aanvallen op medisch personeel en het ontzeggen van voedsel, water en medische hulp; overwegende dat deze misdaden neerkomen op oorlogsmisdaden, misdaden tegen de menselijkheid en genocide en tot nu toe onbestraft zijn gebleven; K. overwegende dat honderden vermeende Da’esh-leden, onder wie EU-burgers, en hun families naar verluidt tijdens het Turkse offensief zijn ontsnapt uit de door de SDF bewaakte gevangenissen; overwegende dat het voor de veiligheid in de regio en in de EU een belangrijke prioriteit is om te voorkomen dat deze ontsnapte gevangenen de strijd hervatten en opnieuw terreur zaaien; overwegende dat de SDF beweren zo’n 10 000 strijders van Islamitische Staat vast te houden; overwegende dat de grote meerderheid van de duizenden Europese kinderen van IS-strijders zich momenteel bevinden in drie verschillende kampen in het noordoosten van Syrië, al-Hol, al-Roj en Ain Issa, die zwaar getroffen zijn door het Turkse offensief; L. overwegende dat het creëren van veilige zones in Syrië ernstige zorgen oproept over de veiligheid van mensen die tijdens het conflict ontheemd zijn geraakt en degenen die vanuit Turkije niet konden worden hervestigd; overwegende dat de gedwongen ontheemding van mensen, onder meer met het oog op demografische veranderingen, een duidelijke schending van het internationaal humanitair recht en een misdaad tegen de menselijkheid vormt en tot demografische en etnische veranderingen kan leiden; overwegende dat “veilige zones” in de context van militaire conflicten vaak “oorlogszones” voor burgers worden; M. overwegende dat in diverse provincies sinds juli 2019 geloofwaardige meldingen binnenkomen van willekeurige detentie en gedwongen uitzetting door de Turkse autoriteiten van tientallen Syriërs naar het noordoosten van Syrië, hetgeen een schending vormt van de internationale verplichting van Turkije om geen mensen terug te sturen naar een plaats waar zij een reëel gevaar lopen te worden vervolgd, gefolterd, mishandeld of gedood; N. overwegende dat de Turkse autoriteiten sinds het begin van de militaire interventie met gebruikmaking van Turkse antiterrorismewetten hard optreden tegen iedereen die kritiek uit op de militaire operatie; overwegende dat de Turkse autoriteiten een onderzoek hebben ingesteld naar meer dan 500 socialemedia-accounts, die zij ervan beschuldigen “terroristische propaganda” te verspreiden; overwegende dat volgens de Turkse minister van Binnenlandse Zaken al 121 mensen zijn gearresteerd wegens berichten op sociale media waarin ze vraagtekens zetten bij de operatie; overwegende dat sinds het begin van de operatie meer dan 150 leden van de Democratische Volkspartij (HDP) zijn gearresteerd; O. overwegende dat de meeste internationale hulporganisaties zich om veiligheidsredenen gedwongen zagen hun werkzaamheden op te schorten en hun internationaal personeel te evacueren; overwegende dat het opwerpen van obstakels voor de veilige, onbelemmerde en aanhoudende verstrekking van humanitaire hulp, evacuatie en medische zorg tevens een schending vormt van het internationaal humanitair recht en van diverse resoluties van de VN-Veiligheidsraad; overwegende dat de VN en haar partners humanitaire hulpgoederen blijven leveren aan tienduizenden mensen die door het geweld ontheemd zijn geraakt; P. overwegende dat het de verantwoordelijkheid van de internationale gemeenschap en de afzonderlijke landen is om degenen die verantwoordelijk zijn voor schendingen van de internationale mensenrechten en het humanitaire recht tijdens het conflict in Syrië ter verantwoording te roepen, onder meer door de toepassing van het beginsel van universele jurisdictie en het nationaal recht; overwegende dat dit ofwel voor bestaande nationale en internationale rechterlijke instanties, ofwel voor nog op te richten internationale ad-hoctribunalen kan worden gedaan; Q. overwegende dat de douane-unie tussen Turkije en de EU in 1995 in werking is getreden en sindsdien ongewijzigd is gebleven; overwegende dat de bilaterale handel als gevolg hiervan meer dan verviervoudigd is; overwegende dat Turkije in 2018 de op vier na grootste handelspartner van de EU was, terwijl de EU voor Turkije veruit de belangrijkste handelspartner vormt en de grootste bron van buitenlandse directe investeringen (BDI’s); overwegende dat het initiatief om de douane-unie te moderniseren in 2018 door de EU werd opgeschort vanwege de zorgwekkende politieke ontwikkelingen in Turkije; R. overwegende dat Turkije nog altijd een belangrijke partner van de EU en NAVO-lid is, en een belangrijke rol speelt in de Syrische crisis en de regio; overwegende dat in artikel 1 van het NAVO-Verdrag is vastgelegd dat de partijen bij dit Verdrag zich ertoe verbinden om alle internationale geschillen waarin zij mochten worden gewikkeld met vreedzame middelen te beslechten op zodanige wijze dat de internationale vrede en veiligheid en gerechtigheid niet in gevaar worden gebracht, en zich in hun internationale betrekkingen te onthouden van bedreiging met of gebruik van geweld op enige wijze die onverenigbaar is met de doelstellingen van de Verenigde Naties; 1. veroordeelt krachtig de eenzijdige Turkse militaire interventie in het noordoosten van Syrië, die een ernstige schending vormt van het internationaal recht, de stabiliteit en veiligheid van de gehele regio ondermijnt, nog meer leed veroorzaakt voor mensen die reeds door de oorlog zijn getroffen, leidt tot massale ontheemding van burgers en kan bijdragen tot een heropleving van Da’esh, hetgeen een veiligheidsdreiging blijft voor Syrië, Turkije, de ruimere regio, de EU en de wereld, en de toegang tot humanitaire hulp belemmert; 2. roept Turkije op onmiddellijk en definitief een einde te maken aan zijn militaire operatie in het noordoosten van Syrië en al zijn troepen uit Syrië terug te trekken; onderstreept dat de militaire interventie van Turkije geen oplossing biedt voor de onderliggende veiligheidszorgen van het land; dringt aan op volledige eerbiediging van het humanitaire recht, met inbegrip van de bescherming van burgers, en op ongehinderde toegang voor lokale en internationale humanitaire organisaties; 3. verklaart zich solidair met het Koerdische volk en alle andere inwoners van de regio; wijst op de cruciale bijdrage die de SDF, en met name vrouwen, hebben geleverd als bondgenoot in de strijd tegen Da’esh en de bevestiging van het belang van vrijheid en burgerrechten in de ontwikkeling van het sociale, politieke en culturele leven in de overwegend Koerdische regio van Syrië; 4. verzoekt de VV/HV het standpunt van de EU aan de Turkse autoriteiten mee te delen en de basis te leggen voor een krachtige en alomvattende reactie van de EU op deze crisis; dringt er bij de VV/HV op aan een dialoog aan te gaan met de Turkse autoriteiten om te zorgen voor een snelle de‑escalatie van de situatie en het vinden van een duurzame oplossing voor de crisis; benadrukt dat de EU zich, in samenwerking met haar internationale partners in het kader van de VN, op alle mogelijke opties moet beraden; 5. neemt kennis van het akkoord tussen de VS en Turkije van 17 oktober 2019 over een tijdelijk staakt-het-vuren; uit echter zijn bezorgdheid over het feit dat de bepalingen ervan de Turkse bezetting van de “veilige zone” in het noordoosten van Syrië rechtvaardigen; spreekt bovendien de ernstige zorg uit dat het akkoord niet alleen voorziet in de ontheemding van de lokale bevolkingsgroepen zoals Koerden, jezidi’s en Assyriërs, alsook van Turkmeense, Armenische, Arabische en andere minderheden, maar ook in hun hervestiging in overwegend Arabische gebieden, hetgeen zou leiden tot nieuwe spanningen en de veiligheid van de burgerbevolking in gevaar zou brengen; 6. benadrukt nogmaals dat er een algehele politieke oplossing voor het Syrische conflict moet worden gevonden, op basis van de erkenning van de eenheid, soevereiniteit en territoriale integriteit van de Syrische staat, met volledige eerbiediging van de rechten van alle etnische en religieuze groepen die deel uitmaken van de Syrische samenleving, binnen het kader van Resolutie 2254 van de VN-Veiligheidsraad en het communiqué van Genève van 2012, waarover door de Syrische partijen werd onderhandeld in het kader van het door de VN geleide proces van Genève en dat de basis vormt voor een daadwerkelijke politieke transitie; 7. is in dit verband ingenomen met de oprichting van de constitutionele commissie en de inspanningen van Geir O. Pedersen, de speciale gezant van de secretaris-generaal van de VN voor Syrië, die een geloofwaardige, evenwichtige en inclusieve basis zouden moeten bieden voor een politiek proces tussen Syriërs zonder inmenging van buitenaf; dringt erop aan dat alle relevante actoren uit het noordoosten van Syrië ten volle bij dit proces worden betrokken; herinnert eraan dat er geen duurzame militaire oplossing voor het conflict bestaat, en verzoekt alle partijen zich volledig aan de resoluties van de VN‑Veiligheidsraad te houden, waarin wordt aangedrongen op onmiddellijke beëindiging van de vijandelijkheden, opheffing van alle belegeringen, volledige en onbelemmerde toegang voor humanitaire hulp in het hele land, en bescherming van humanitaire hulpverleners door alle partijen; verzoekt de lidstaten de VN‑Veiligheidsraad nogmaals te vragen een resolutie aan te nemen die hem in staat stelt gericht te handelen, met als uiteindelijk doel een door de VN geleide veiligheidszone in het noorden van Syrië ten behoeve van de mensen die daar wonen; 8. wijst nogmaals op de ernstige gevolgen die verdere escalatie en destabilisatie in de regio met zich meebrengen, zowel voor de regio zelf als voor de EU, waaronder toenemende veiligheidsrisico’s, humanitaire crises en migratiestromen; dringt er daarom bij de Commissie op aan de EU in al haar aspecten voor te bereiden om zo goed mogelijk te reageren op alle situaties die zich kunnen voordoen en het Europees Parlement op de hoogte te stellen van de consequenties van verdere escalatie en destabilisatie in de regio; 9. betreurt dat de Raad Buitenlandse Zaken het op 14 oktober 2019 niet eens kon worden over een EU-wapenembargo tegen Turkije; is niettemin verheugd over het besluit van verschillende EU-lidstaten om de verlening van vergunningen voor de uitvoer van wapens naar Turkije stop te zetten, maar dringt erop aan dat deze opschorting ook zou gelden voor reeds goedgekeurde en nog niet uitgevoerde leveringen; wijst met name nogmaals op de noodzaak van een strikte toepassing door alle lidstaten van de regels die zijn vastgelegd in Gemeenschappelijk Standpunt 2008/944/GBVB van de Raad betreffende wapenuitvoer, met inbegrip van de strikte toepassing van criterium 4 inzake regionale stabiliteit; dringt er bij de VV/HV op aan om, zo lang de Turkse militaire operatie en aanwezigheid in Syrië voortduren, het initiatief te nemen voor het opleggen van een volledig EU-breed wapenembargo tegen Turkije, met inbegrip van goederen en technologieën voor tweeërlei gebruik, in het licht van de ernstige beschuldigingen van schendingen van het internationaal recht; 10. verzoekt de Raad een reeks gerichte sancties en een visumverbod op te leggen aan Turkse functionarissen die verantwoordelijk zijn voor mensenrechtenschendingen tijdens de huidige militaire interventie, alsmede een vergelijkbaar voorstel in te dienen voor de Turkse functionarissen die verantwoordelijk zijn voor de onderdrukking van de grondrechten in Turkije; verzoekt alle lidstaten met klem volledig uitvoering te geven aan Besluit 2013/255/GBVB (4) van de Raad betreffende beperkende maatregelen tegen Syrië, en in het bijzonder de vermogens van de in dat besluit genoemde personen te bevriezen en de toegang te beperken van de personen die voordeel hebben van of steun verlenen aan het regime in Syrië; 11. wijst de plannen van Turkije om langs de grens in het noordoosten van Syrië een zogenaamde veilige zone in te richten, krachtig van de hand; benadrukt dat het gedwongen overbrengen van Syrische vluchtelingen of intern ontheemde personen naar dit gebied een ernstige schending zou vormen van het vastgelegde internationaal vluchtelingenrecht, het internationaal humanitair recht en het beginsel van non-refoulement; herinnert eraan dat een eventuele terugkeer van vluchtelingen veilig, vrijwillig en waardig dient te gebeuren, en dat een dergelijke terugkeer onder de huidige omstandigheden volstrekt ondenkbaar is; benadrukt dat de EU geen stabilisatie- of ontwikkelingshulp aan deze gebieden zal bieden; onderstreept dat etnische en religieuze groepen in Syrië het recht hebben om waardig en veilig te blijven wonen of terug te keren naar hun historische en traditionele thuisland; 12. verzoekt de Raad te overwegen om tegen Turkije passende en gerichte economische maatregelen vast te stellen, die echter geen nadelige gevolgen mogen hebben voor het maatschappelijk middenveld of voor mensen die reeds zwaar zijn getroffen door de economische crisis in het land, voor de situatie van Syrische vluchtelingen of voor de deelname van Turkse studenten aan Europese uitwisselingsprogramma’s als Erasmus+; dringt er bij de Raad op aan om, met het oog op een afschrikkende werking teneinde een escalatie in het noordoosten van Syrië te voorkomen, de handelspreferenties in het kader van de overeenkomst over landbouwproducten op te schorten, en als laatste redmiddel, de douane-unie tussen de EU-en Turkije op te schorten; 13. wijst erop dat het Parlement zich de afgelopen jaren proactief heeft ingezet voor een beperking van de middelen uit het instrument voor pretoetredingssteun II (IPA), uit bezorgdheid over een gebrek aan eerbiediging van de mensenrechten; concludeert dat de stappen die de Turkse autoriteiten recentelijk hebben ondernomen in strijd zijn met de Europese waarden; verzoekt de Commissie erop toe te zien dat er geen EU-middelen worden gebruikt om de lopende militaire operatie te financieren of de gedwongen terugkeer van Syrische vluchtelingen naar de zogenaamde “veilige zone” te faciliteren; 14. is uiterst bezorgd over de beschuldigingen ten aanzien van het gebruik van witte fosfor tegen burgers door Turkse troepen en/of aan hen gelieerde gewapende groeperingen, hetgeen volgens internationaal recht verboden is; staat volledig achter het werk van de Organisatie voor het verbod van chemische wapens (OPCW), die een onderzoek naar het mogelijk gebruik van witte fosfor is begonnen; dringt erop aan dat degenen die verantwoordelijk zijn worden berecht; 15. verzoekt Turkije ervoor te zorgen dat gelieerde gewapende groeperingen ter verantwoording worden geroepen over gepleegde wreedheden, waaronder de moord op Hevrin Khalaf en andere standrechtelijke executies; vraagt de EU en haar lidstaten alle schendingen in het noordoosten van Syrië te helpen documenteren en erop aan te dringen dat ze grondig en op onpartijdige wijze worden onderzocht en dat de daders worden vervolgd; 16. is zeer bezorgd over berichten dat honderden IS-gevangenen, onder wie veel buitenlandse strijders, ontsnappen uit kampen in het noorden van Syrië als gevolg van het Turkse offensief, wat het risico op een heropleving van IS vergroot; dringt er bij de EU-lidstaten op aan noodplannen op te stellen voor veiligheidsdreigingen als gevolg van de mogelijke terugkeer van buitenlandse IS-strijders, en deze personen overeenkomstig de internationale normen te berechten voor de wreedheden die zij hebben begaan; verzoekt de nationale inlichtingen- en veiligheidsdiensten waakzaamheid te betrachten met betrekking tot de mogelijke terugkeer van buitenlandse strijders en hun gezinnen; 17. is bezorgd over de dramatische situatie en het lot van Europese kinderen van IS-strijders in het noorden van Syrië; verzoekt de lidstaten bijzondere aandacht te geven aan de situatie en behoeften van deze kinderen teneinde ervoor te zorgen dat hun grondrechten worden geëerbiedigd; verzoekt de lidstaten om bij alle beslissingen met betrekking tot kinderen het belang van het kind voorop te stellen; 18. spreekt nogmaals zijn steun uit voor de inspanningen van de wereldwijde coalitie tegen Da’esh, waarvan Turkije een partner is; onderstreept dat de coalitie en de Syrische partnertroepen aanzienlijke vooruitgang hebben geboekt in het offensief om Da’esh in Syrië te verslaan, maar is bezorgd dat deze vooruitgang wordt ondermijnd door het eenzijdige militaire optreden van Turkije; 19. is ingenomen met de steun van de EU voor lopende humanitaire hulp aan de buurlanden van Syrië, met name Jordanië, Libanon, Turkije, Irak en Egypte, die nog steeds miljoenen vluchtelingen opvangen; vindt het onaanvaardbaar dat de Turkse president Recep Tayyip Erdoğan vluchtelingen als wapen gebruikt en hen inzet als chantagemiddel tegen de EU; dringt er bij de lidstaten op aan zich krachtiger in te zetten voor het delen van verantwoordelijkheden, om zo de vluchtelingen die de oorlogsgebieden in Syrië ontvluchten, in staat te stellen om bescherming te vinden buiten de direct aangrenzende regio, door middel van hervestiging; onderstreept dat het beginsel van non-refoulement volledig in acht moet worden genomen; dringt er bij de EU en de lidstaten op aan te zorgen voor extra financiering voor de Koerdische regionale regering in Irak, om haar te helpen de instroom van vluchtelingen vanuit Syrië het hoofd te bieden; 20. erkent dat Turkije legitieme veiligheidszorgen heeft, maar benadrukt eens te meer dat deze moeten worden aangepakt met politieke en diplomatieke middelen, niet met militair optreden, en in overeenstemming met het internationaal humanitair recht; 21. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de vicevoorzitter van de Commissie/hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid, de Raad, de Commissie, de regeringen en parlementen van de lidstaten, de Verenigde Naties, Turkije, de leden van de Internationale Steungroep voor Syrië en alle partijen die betrokken zijn bij het conflict, en ook te zorgen voor vertaling van deze tekst in het Arabisch en het Turks. Het Europees Parlement, – gezien de conclusies van de Europese Raad van 28 juni 2018, waarin de conclusies van de Raad van 26 juni 2018 over uitbreiding en het stabilisatie- en associatieproces zijn onderschreven en waarmee de weg werd vrijgemaakt voor de opening van toetredingsonderhandelingen in juni 2019, – gezien de conclusies van de Raad van 18 juni 2019, waarin de Raad heeft besloten om uiterlijk in oktober 2019 terug te komen op de kwestie van de aanbevelingen van de Commissie om toetredingsonderhandelingen te openen met Noord-Macedonië en Albanië, – gezien de conclusies van de Europese Raad van 17 en 18 oktober 2019, waarin de Raad heeft besloten om vóór de top EU-Westelijke Balkan in mei 2020 te Zagreb op de uitbreidingskwestie terug te komen, – gezien de mededeling van de Commissie van 29 mei 2019 over het EU-uitbreidingsbeleid ( COM(2019)0260 ) en de bijbehorende werkdocumenten van de diensten van de Commissie getiteld “Albania 2019 Report” (SWD(2019)0215) en “North Macedonia 2019 Report” (SWD(2019)0218), – gezien zijn eerdere resoluties over Albanië en de voormalige Joegoslavische Republiek Macedonië, met name die van 15 februari 2017 (1) en 29 november 2018 (2) over de verslagen van de Commissie over Albanië uit 2016 en 2018, en van 14 juni 2017 (3) en 29 november 2018 (4) over de verslagen van de Commissie over de voormalige Joegoslavische Republiek Macedonië/Noord-Macedonië uit 2016 en 2018, – gezien de mededeling van de Commissie van 6 februari 2018 getiteld “Een geloofwaardig vooruitzicht op toetreding en een grotere EU-betrokkenheid bij de Westelijke Balkan” ( COM(2018)0065 ), – gezien de toetreding van Albanië tot de NAVO in 2009 en het feit dat Noord-Macedonië momenteel op weg is het dertigste lid van de NAVO te worden, – gezien de verklaring van Sofia van de top EU-Westelijke Balkan van 17 mei 2018 en de hieraan gehechte prioriteitenagenda van Sofia, – gezien de gezamenlijke brief d.d. 3 oktober 2019 van voorzitters Tusk, Sassoli en Juncker en nieuwgekozen voorzitter von der Leyen over het openen van toetredingsonderhandelingen met Noord-Macedonië en Albanië, – gezien de mededeling van de Commissie van 16 oktober 2013 met als titel “Uitbreidingsstrategie en voornaamste uitdagingen 2013-2014” ( COM(2013)0700 ), – gezien de conclusies van het voorzitterschap van de Europese Raad van Thessaloniki van 19 en 20 juni 2003 over het vooruitzicht van de landen van de Westelijke Balkan op toetreding tot de Europese Unie, – gezien het proces van Berlijn, dat op 28 augustus 2014 is gestart, – gezien de definitieve overeenkomst van 17 juni 2018 voor de regeling van geschillen als beschreven in Resoluties 817 (1993) en 845 (1993) van de VN-Veiligheidsraad, de beëindiging van het interim‑akkoord van 1995 en de oprichting van een strategisch partnerschap tussen Griekenland en de voormalige Joegoslavische Republiek Macedonië, de zogenoemde Overeenkomst van Prespa, – gezien het besluit van de Europese Raad van 16 december 2005 om Noord-Macedonië de status van kandidaat voor EU-lidmaatschap toe te kennen, en gezien de conclusies van de Europese Raad van 26-27 juni 2014 om Albanië de status van kandidaat-lidstaat toe te kennen, – gezien de stabilisatie- en associatieovereenkomsten (SAO’s) tussen de Europese Gemeenschappen en hun lidstaten, enerzijds, en de twee landen in kwestie, Albanië en Noord-Macedonië, anderzijds, – gezien de politieke overeenkomst (de zogenoemde “Pržino-overeenkomst”) die op 2 juni en 15 juli 2015 in Skopje werd gesloten tussen de vier belangrijkste politieke partijen, evenals de vierpartijenovereenkomst over de tenuitvoerlegging ervan van 20 juli en 31 augustus 2016, – gezien artikel 132, leden 2 en 4, van zijn Reglement, A. overwegende dat de Europese Raad van Thessaloniki in 2003 zijn steun uitsprak voor de toekomstige integratie van de landen van de Westelijke Balkan in de Europese structuren, en verklaarde dat hun uiteindelijke lidmaatschap van de Unie hoog op de agenda staat voor de EU en dat de Balkan integraal deel zal uitmaken van een verenigd Europa; B. overwegende dat de EU tijdens de top tussen de EU en de Westelijke Balkan op 17 mei 2017 haar ondubbelzinnige steun bevestigde voor het vooruitzicht van EU-lidmaatschap voor de Westelijke Balkan; C. overwegende dat het vooruitzicht van het EU-lidmaatschap een cruciale stimulans is geweest voor hervormingen in de landen van de Westelijke Balkan; overwegende dat het uitbreidingsproces een beslissende rol heeft gespeeld bij de stabilisering van de Westelijke Balkan, een regio die van strategisch belang is voor de EU; D. overwegende dat in zowel Noord-Macedonië als Albanië politieke consensus over en een breed draagvlak voor het EU-toetredingsproces bestaan; E. overwegende dat regionale samenwerking en goede nabuurschapsbetrekkingen van essentieel belang zijn voor de vorderingen van de landen op weg naar EU-toetreding; F. overwegende dat elke kandidaat-lidstaat afzonderlijk op zijn eigen verdiensten wordt beoordeeld en dat de snelheid en kwaliteit van de hervormingen het tijdspad voor de toetreding en het ritme van de onderhandelingen moeten bepalen; G. overwegende dat Albanië in 2009 een verzoek tot EU-lidmaatschap heeft ingediend en in 2014 de status van kandidaat-lidstaat heeft gekregen; overwegende dat de Commissie in 2016 heeft aanbevolen de toetredingsonderhandelingen met Albanië te openen; overwegende dat Noord-Macedonië in 2004 het EU-lidmaatschap heeft aangevraagd en in 2005 de status van kandidaat-lidstaat heeft gekregen; overwegende dat de Commissie sinds 2009 meermaals heeft aanbevolen om de formele toetredingsonderhandelingen met Noord-Macedonië te openen; H. overwegende dat dit de derde keer is, na de toppen van juni 2018 en juni 2019, dat de Europese Raad niet in staat is gebleken een positief besluit over de uitbreiding te nemen; overwegende dat de Europese Raad heeft besloten om vóór de top tussen de EU en de Westelijke Balkan in mei 2020 te Zagreb op de uitbreidingskwestie terug te komen; I. overwegende dat Noord-Macedonië onder zijn vroegere naam in augustus 2017 het zogenoemde Vriendschapsverdrag met Bulgarije heeft ondertekend, waarmee een einde kwam aan de conflicten tussen de twee landen en ze nader tot elkaar kwamen dankzij een op de EU gericht partnerschap, gevolgd door de Overeenkomst van Prespa met Griekenland; J. overwegende dat een grote vooruitgang is geboekt met de hervorming van het gerechtelijke apparaat in Albanië, waarmee wordt beoogd de onafhankelijkheid, verantwoordingsplicht, professionaliteit en doeltreffendheid van de gerechtelijke instanties van het land te vergroten en het vertrouwen van de bevolking in de rechterlijke instanties aan te wakkeren; overwegende dat de hervormingen moeten worden gezien als de meest alomvattende inspanningen op dit gebied, ook ten opzichte van wat alle andere landen in de regio zullen moeten verwezenlijken op hun weg naar EU-lidmaatschap; K. overwegende dat Noord-Macedonië vervroegde verkiezingen heeft aangekondigd vanwege het uitgestelde besluit om de onderhandelingen met het land te openen; 1. is diep teleurgesteld dat de EU vanwege het verzet van Frankrijk, Denemarken en Nederland niet heeft ingestemd met het openen van toetredingsonderhandelingen met Noord-Macedonië en Albanië, aangezien beide landen aanzienlijke inspanningen hebben geleverd en voldoen aan de eisen van de EU voor het openen van toetredingsonderhandelingen; 2. prijst Noord-Macedonië voor de historische en bevredigende regeling van de moeilijke, onopgeloste bilaterale kwesties en de bevordering van goede nabuurschapsbetrekkingen, met name door de Overeenkomst van Prespa met Griekenland en het Verdrag inzake vriendschap, goed nabuurschap en samenwerking met Bulgarije; verzoekt de Raad rekening te houden met de positieve boodschappen van deze overeenkomsten en de negatieve gevolgen van zijn besluit voor de politieke stabiliteit, de regionale samenwerking en de vreedzame co-existentie; prijst de Republiek Noord-Macedonië voorts voor zijn bijdrage aan de vrede in de Balkan en ziet het land als lichtend voorbeeld voor het vinden van een vreedzame oplossing voor langlopende geschillen; dringt erop aan dat de Jean Monnetdialoog met het parlement van Noord-Macedonië wordt voortgezet, aangezien deze een belangrijk steuninstrument is; 3. is verheugd dat Albanië blijk heeft gegeven van vastberadenheid om vooruitgang te boeken met de hervormingsagenda van de EU, en dat het tastbare en duurzame resultaten heeft behaald, en is eveneens ingenomen met de door Albanië uitgevoerde hervormingen van de rechterlijke macht; staat volledig achter de aanbeveling van de Commissie over Albanië, bij wijze van erkenning van deze bemoedigende hervormingsinspanningen; is van mening dat een spoedige start van het doorlichtingsproces en de toetredingsonderhandelingen de hervormingsdynamiek op peil zal houden en zelfs zal aanwakkeren; is van mening dat de opening van de onderhandelingen een extra impuls zal geven aan de uitvoering van hervormingen en de consolidatie van democratische instellingen, en zal helpen om het toezicht door de EU, de verantwoordingsplicht en de volledige eerbiediging van de rechten van minderheden in zowel Albanië als Noord-Macedonië te versterken; 4. benadrukt dat het besluit om niet te beginnen met de toetredingsonderhandelingen een strategische fout is en de geloofwaardigheid van de EU aantast, aangezien de integratie van landen die voldoen aan de toetredingsvoorwaarden de EU helpt haar internationale rol te handhaven en haar belangen te beschermen, terwijl de weg naar toetreding tot de EU ook een transformerend effect heeft op de kandidaat-lidstaten zelf; stelt daarnaast dat het uitbreidingsbeleid van de EU het meest doeltreffende instrument van het buitenlands beleid van de Unie is geweest en dat de verdere ontmanteling ervan kan leiden tot een steeds onstabielere situatie in de onmiddellijke nabijheid van de EU; 5. merkt op dat een mogelijke hervorming van het uitbreidingsproces geen belemmering mag vormen voor de landen die reeds voldoen aan de vereisten voor het openen van toetredingsonderhandelingen; merkt verder op dat de kandidaat-lidstaten moeten worden beoordeeld op basis van hun eigen verdiensten en van objectieve criteria in plaats van op overwegingen van binnenlands beleid in de afzonderlijke lidstaten, en dat de snelheid en de kwaliteit van de hervormingen het tijdspad voor de toetreding bepalen; 6. brengt de nieuwe consensus over uitbreiding in herinnering, die door de Europese Raad in december 2006 is goedgekeurd en daarna in de conclusies van de Europese Raad van juni 2016 werd onderschreven; 7. benadrukt dat het verzuim van de EU om de toetredingsonderhandelingen te openen ertoe heeft geleid dat er vervroegde verkiezingen zijn uitgeschreven in Noord-Macedonië met als gevolg dat de partijen die compromissen hebben gesloten niet meer geloofwaardig zijn; is van oordeel dat dit, wat goede nabuurschapsbetrekkingen betreft, een negatief signaal geeft aan potentiële kandidaat-lidstaten; stelt met bezorgdheid vast dat dit andere buitenlandse actoren, waarvan de activiteiten mogelijk niet in overeenstemming zijn met de waarden en belangen van de EU, de gelegenheid kan geven de banden met zowel Noord-Macedonië als Albanië aan te halen; 8. prijst de conclusies van de bijeenkomst die de leiders van Noord-Macedonië op 20 oktober 2019 hebben gehouden, waarin opnieuw wordt bevestigd dat het land naar toetreding tot de EU blijft streven en wordt benadrukt dat er geen alternatieve optie bestaat voor Noord-Macedonië; 9. benadrukt dat dit besluit een waarschuwingssignaal vormt voor andere kandidaat-lidstaten en potentiële kandidaat-lidstaten in de Westelijke Balkan en de deur openzet voor andere invloeden, en de uitvoering van pro-Europese hervormingen in andere toetredingslanden kan vertragen of zelfs volledig kan stopzetten; 10. wijst erop dat de jongeren in de regio hoge verwachtingen hebben van de toetreding tot de EU en is van mening dat een toekomst zonder een duidelijk perspectief kan leiden tot migratie uit de regio; 11. betreurt het dat dit besluit de inspanningen van het Europees Parlement in het uitbreidingsproces en de strategie voor de Westelijke Balkan ondermijnt; 12. betreurt het dat de lidstaten niet in staat zijn gebleken om tot een unaniem besluit over de opening van de onderhandelingen te komen; verzoekt de lidstaten verantwoordelijkheid te tonen jegens Albanië en Noord-Macedonië en een unaniem positief besluit te nemen over het openen van de onderhandelingen tijdens hun volgende bijeenkomst, waarbij zij de gevolgen van niets doen in het achterhoofd moeten houden; 13. is van mening dat de nieuwe Commissie onmiddellijk de balans van het uitbreidingsbeleid moet opmaken, daarbij rekening houdend met de gevolgen van het recente besluit van de Raad, en de nadruk moet leggen op de voordelen van de uitbreiding, zowel voor de kandidaat-lidstaten als voor de lidstaten; vindt bovendien dat de Commissie de strategie voor de Westelijke Balkan van februari 2018 moet herevalueren en wijzigen; 14. wijst er nogmaals op dat artikel 49 VEU bepaalt dat elke Europese staat kan verzoeken lid te worden van de Europese Unie, op voorwaarde dat deze staat de criteria van Kopenhagen en de democratische beginselen in acht neemt, de fundamentele vrijheden, mensenrechten en rechten van minderheden eerbiedigt, en het functioneren van de rechtsstaat garandeert; 15. verzoekt het Parlement zijn activiteiten voor democratieondersteuning (Jean Monnetdialogen en capaciteitsopbouw) in de regio op te voeren om ervoor te zorgen dat de parlementen ten volle hun rol spelen als motor van democratische hervormingen en bijdragen tot de verwezenlijking van de Europese aspiraties van de burgers in de regio; 16. verzoekt het Parlement in dit verband en naar aanleiding van de impasse in de Europese Raad om met de leiders van de parlementen van de Westelijke Balkan een regionale parlementaire dialoog tot stand te brengen teneinde een strategie te ontwikkelen inzake de rol van de parlementen om vooruitgang te boeken met de hervormingsagenda van de EU en om concrete maatregelen te treffen voor de verwezenlijking van de Europese aspiraties van de burgers in de regio; 17. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de vicevoorzitter van de Commissie/hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid, de Raad, de Commissie, de regeringen en parlementen van de EU-lidstaten, en de regering en het parlement van Noord-Macedonië en Albanië en alle andere toetredingslanden.