Het Europees Parlement, – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2021)0618 – C9‑0377/2021), – gezien Verordening (EU) 2021/691 van het Europees Parlement en de Raad van 28 april 2021 betreffende het Europees Fonds voor aanpassing aan de globalisering voor ontslagen werknemers (EFG) en tot intrekking van Verordening (EU) nr. 1309/2013 (1) (de “EFG-verordening”), – gezien Verordening (EU, Euratom) 2020/2093 van de Raad van 17 december 2020 tot bepaling van het meerjarig financieel kader voor de jaren 2021-2027 (2) , en met name artikel 8, – gezien het Interinstitutioneel Akkoord van 16 december 2020 tussen het Europees Parlement, de Raad van de Europese Unie en de Europese Commissie betreffende begrotingsdiscipline, samenwerking in begrotingszaken en goed financieel beheer, alsmede betreffende nieuwe eigen middelen, met inbegrip van een routekaart voor de invoering van nieuwe eigen middelen (3) , en met name punt 9, – gezien het advies van de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken, – gezien de brief van de Commissie regionale ontwikkeling, – gezien het verslag van de Begrotingscommissie ( A9-0319/2021 ), A. overwegende dat de Unie wetgevings- en begrotingsinstrumenten in het leven heeft geroepen om extra steun te verlenen aan werknemers die de gevolgen ondervinden van de globalisering en van technologische en milieuveranderingen, zoals verschuivingen in de wereldhandelsstromen, handelsgeschillen, significante verschuivingen in de handelsbetrekkingen van de Unie of de samenstelling van de interne markt en financiële of economische crises, alsook de overgang naar een koolstofarme economie of als gevolg van de digitalisering of automatisering; B. overwegende dat Spanje aanvraag EGF/2021/001 ES/País Vasco metal heeft ingediend voor een financiële bijdrage uit het Europees Fonds voor aanpassing aan de globalisering (EFG) naar aanleiding van het ontslag van 491 werknemers in de NUTS 2-regio País Vasco (ES21) in Spanje, met als referentieperiode voor de aanvraag de periode van 2 juni 2020 tot en met 2 december 2020; C. overwegende dat de aanvraag betrekking heeft op in totaal 491 ontslagen werknemers wier werkzaamheden zijn beëindigd en dat voor 192 van hen geldt dat de autoriteiten in kennis zijn gesteld van hun collectieve ontslag in zes bedrijven (4) ; D. overwegende dat de aanvraag is ingediend op grond van de criteria voor steunverlening van artikel 4, lid 2, punt b), van de EFG-verordening, waarin is bepaald dat de beëindiging van de werkzaamheden van ten minste tweehonderd ontslagen werknemers binnen een referentieperiode van zes maanden moet hebben plaatsgevonden in bedrijven die actief zijn in dezelfde NACE Rev. 2-afdeling en gevestigd zijn in één of twee aan elkaar grenzende regio’s van NUTS 2-niveau in een lidstaat; E. overwegende dat de COVID-19-pandemie en de strenge lockdownmaatregelen die in het tweede kwartaal van 2020 in Spanje werden ingevoerd evenals de daaruit voortvloeiende tekorten aan voorraden en grondstoffen negatieve gevolgen hebben gehad voor de metaalsector in het land; F. overwegende dat de sector van de vervaardiging van producten van metaal in de regio Baskenland 27,4 % van de bruto toegevoegde waarde van de industrie uitmaakt (5) , terwijl het EU-28-gemiddelde 18,8 % bedraagt (6) ; G. overwegende dat de productie van 18 % van de metaalbedrijven in Spanje in 2020 met meer dan 50 % is gedaald ten opzichte van 2019, dat de omzet van 16 % van de bedrijven in hetzelfde jaar met meer dan 50 % is gedaald en dat in een derde van de metaalbedrijven zowel de productie als de omzet met 30 % tot 50 % is gedaald (7) ; H. overwegende dat de Commissie, in het licht van de COVID-19-pandemie en de sociale en economische gevolgen daarvan, de rol van het EFG als noodinstrument heeft versterkt en onderstreept (8) en het mogelijk heeft gemaakt om financiering uit het EFG te verstrekken in het geval van dossiers die rechtstreeks verband houden met de pandemie; I. overwegende dat Spanje verslag uitbrengt over zijn naleving van de aanbevelingen van het EU-kwaliteitskader voor anticipatie op veranderingen en herstructurering (9) en de aandacht vestigt op de voornaamste concepten van het Baskische beroepsopleidingsplan, de Baskische werkgelegenheidsstrategie en het programma voor groene banen; 1. is het met de Commissie eens dat voldaan is aan de criteria die zijn vastgelegd in artikel 4, lid 2, punt b), van de EFG-verordening en dat Spanje recht heeft op een financiële bijdrage ter hoogte van 1 214 607 EUR uit hoofde van die verordening, oftewel 85 % van de totale kosten van 1 428 950 EUR, waarvan 1 384 950 EUR voor gepersonaliseerde diensten en 44 000 EUR voor de uitvoering van het EFG (10) ; 2. stelt vast dat de Spaanse autoriteiten de aanvraag op 25 juni 2021 hebben ingediend en dat de Commissie haar beoordeling op 7 oktober 2021 heeft afgerond en het Parlement hiervan diezelfde dag nog in kennis heeft gesteld; 3. stelt vast dat de aanvraag betrekking heeft op in totaal 491 ontslagen werknemers wier werkzaamheden zijn beëindigd en dat voor 192 van hen geldt dat de autoriteiten in kennis zijn gesteld van hun collectieve ontslag in zes bedrijven (11) ; stelt voorts vast dat Spanje verwacht dat driehonderd van alle in aanmerking komende begunstigden zullen deelnemen aan de maatregelen (beoogde begunstigden); 4. herinnert eraan dat de sociale gevolgen van de ontslagen naar verwachting aanzienlijk zullen zijn voor de werknemers en voor de gehele regio Baskenland, waar het aantal werklozen tussen maart en augustus 2020 met 25 % is gestegen (12) en waar de langdurige werkloosheid in mei 2021 55,6 % van de totale werkloosheid uitmaakte (3,6 procentpunten hoger dan in januari 2021) en waar 60,8 % van de werklozen hoogstens basisonderwijs heeft genoten; herinnert er tevens aan dat de loonkloof tussen mannen en vrouwen 22,6 % bedraagt en dat het percentage tijdelijke banen in Baskenland 25,8 % bedraagt: 11,6 procentpunten boven het gemiddelde van de Unie, dat 14,2 % bedraagt; 5. wijst erop dat de meeste ontslagen werknemers zich in de tweede helft van hun loopbaan bevinden en een laag formeel kwalificatieniveau hebben; 6. stelt vast dat Spanje op 11 juni 2021 is begonnen met het verlenen van gepersonaliseerde diensten aan de beoogde begunstigden, wat betekent dat de periode om in aanmerking te komen voor een financiële bijdrage uit het EFG zal lopen van 11 juni 2021 tot 24 maanden na de datum van inwerkingtreding van het financieringsbesluit; 7. wijst erop dat de gepersonaliseerde diensten die aan de ontslagen werknemers en zelfstandigen worden verleend ingevolge het besluit de volgende maatregelen omvatten: profileringssessies, loopbaanbegeleiding, hulp bij het zoeken naar werk, steun bij en een bijdrage voor het oprichten van een bedrijf, omscholing, bijscholing en opleiding op de werkplek, alsmede toelagen voor deelname; merkt op dat de maatregelen zo zijn gepland dat ze in de Spaanse strategie voor de circulaire economie passen en dat de opleidingen de digitale transformatie in de sector stimuleren; 8. stelt vast dat Spanje op 1 februari 2021 is begonnen met administratieve uitgaven voor de uitvoering van het EFG en dat de uitgaven voor activiteiten op het vlak van voorbereiding, beheer, voorlichting, publiciteit, controle en rapportage derhalve van 1 februari 2021 tot 31 maanden na de datum van inwerkingtreding van het financieringsbesluit voor een financiële bijdrage uit het EFG in aanmerking zullen komen; 9. is ingenomen met het feit dat het gecoördineerde pakket gepersonaliseerde diensten door Spanje in overleg met de sociale partners is samengesteld (13) ; merkt daarbij op dat de sociale partners bij het proces zijn betrokken via hun vertegenwoordigers in de raad van bestuur van Lanbide, die bestaat uit vertegenwoordigers van de regionale overheid, vakbonden en werkgeversorganisaties; 10. is verheugd dat het gecoördineerde pakket gepersonaliseerde diensten zal bijdragen tot de verspreiding van de horizontale vaardigheden die vereist zijn in het digitale industriële tijdperk, alsook in een hulpbronnenefficiënte economie, overeenkomstig artikel 7, lid 2, van de EFG-verordening; 11. herinnert eraan dat de voorgestelde maatregelen actieve arbeidsmarktbeleidsmaatregelen betreffen die behoren tot de in artikel 7 van de EFG‑verordening vastgestelde subsidiabele maatregelen, en niet in de plaats komen van maatregelen die gericht zijn op passieve sociale bescherming; 12. benadrukt dat de Spaanse autoriteiten hebben bevestigd dat voor de subsidiabele maatregelen geen steun uit andere fondsen of financieringsinstrumenten van de Unie wordt ontvangen; 13. stelt vast dat Spanje heeft meegedeeld dat de financiële bijdrage zal worden beheerd en gecontroleerd door dezelfde instanties die de financiering uit het Europees Sociaal Fonds Plus beheren en controleren; 14. herhaalt dat steun uit het EFG geen vervanging mag zijn voor maatregelen die bedrijven uit hoofde van de nationale wetgeving of collectieve arbeidsovereenkomsten moeten nemen, noch voor toelagen of rechten van de ontvangers van een toewijzing uit het EFG, om de volledige additionaliteit van de toewijzing te waarborgen; 15. hecht zijn goedkeuring aan het besluit dat als bijlage bij deze resolutie is gevoegd; 16. verzoekt zijn Voorzitter dit besluit samen met de voorzitter van de Raad te ondertekenen en zorg te dragen voor publicatie ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie ; 17. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie, met inbegrip van de bijlage, te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. BIJLAGE BESLUIT VAN HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD betreffende de beschikbaarstelling van middelen uit het Europees Fonds voor aanpassing aan de globalisering voor ontslagen werknemers (aanvraag van Spanje – EGF/2021/001 ES/País Vasco metal) (De tekst van de bijlage wordt hier niet weergegeven, aangezien deze overeenkomt met de definitieve handeling: Besluit (EU) 2021/2159.) Het Europees Parlement, – gezien artikel 225 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien artikel 3, lid 2, van het Verdrag betreffende de Europese Unie, – gezien artikel 79 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, en met name artikel 45, – gezien de Europese pijler van sociale rechten, en met name de beginselen 5, 10, 12 en 16, – gezien het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden, en met name artikel 2 van Protocol 4, – gezien het tussen 2003 en 2021 ontwikkelde Unie-acquis inzake legale migratie waarin de toegangs- en verblijfsvoorwaarden en de rechten van onderdanen van derde landen die in de Unie werkzaam zijn worden geregeld, en dat onder meer de volgende richtlijnen omvat: – Richtlijn (EU) 2021/1883 van het Europees Parlement en de Raad van 20 oktober 2021 betreffende de voorwaarden voor toegang en verblijf van onderdanen van derde landen met het oog op een hooggekwalificeerde baan, en tot intrekking van Richtlijn 2009/50/EG van de Raad (1) , – Richtlijn (EU) 2016/801 van het Europees Parlement en de Raad van 11 mei 2016 betreffende de voorwaarden voor toegang en verblijf van derdelanders met het oog op onderzoek, studie, stages, vrijwilligerswerk, scholierenuitwisseling, educatieve projecten of au-pairactiviteiten (2) , – Richtlijn 2014/36/EU van het Europees Parlement en de Raad van 26 februari 2014 betreffende de voorwaarden voor toegang en verblijf van onderdanen van derde landen met het oog op tewerkstelling als seizoenarbeider (3) , – Richtlijn 2014/66/EU van het Europees Parlement en de Raad van 15 mei 2014 betreffende de voorwaarden voor toegang en verblijf van onderdanen van derde landen in het kader van een overplaatsing binnen een onderneming (4) , – Richtlijn 2011/98/EU van het Europees Parlement en de Raad van 13 december 2011 betreffende één enkele aanvraagprocedure voor een gecombineerde vergunning voor onderdanen van derde landen om te verblijven en te werken op het grondgebied van een lidstaat, alsmede inzake een gemeenschappelijk pakket rechten voor werknemers uit derde landen die legaal in een lidstaat verblijven (5) , – Richtlijn 2009/52/EG van het Europees Parlement en de Raad van 18 juni 2009 tot vaststelling van minimumnormen inzake sancties en maatregelen tegen werkgevers van illegaal verblijvende onderdanen van derde landen (6) , – Richtlijn 2003/109/EG van de Raad van 25 november 2003 betreffende de status van langdurig ingezeten onderdanen van derde landen (7) , – Richtlijn 2003/86/EG van de Raad van 22 september 2003 inzake het recht op gezinshereniging (8) , – gezien Richtlijn 2011/95/EU van het Europees Parlement en de Raad van 13 december 2011 inzake normen voor de erkenning van onderdanen van derde landen of staatlozen als personen die internationale bescherming genieten, voor een uniforme status voor vluchtelingen of voor personen die in aanmerking komen voor subsidiaire bescherming, en voor de inhoud van de verleende bescherming (9) , – gezien Verordening (EU) 2016/589 van het Europees Parlement en de Raad van 13 april 2016 inzake een Europees netwerk van diensten voor arbeidsvoorziening (EURES), de toegang van werknemers tot mobiliteitsdiensten en de verdere integratie van de arbeidsmarkten en tot wijziging van Verordeningen (EU) nr. 492/2011 en (EU) nr. 1296/2013 (10) , – gezien Verordening (EU) 2019/1149 van het Europees Parlement en de Raad van 20 juni 2019 tot oprichting van een Europese Arbeidsautoriteit, tot wijziging van de Verordeningen (EG) nr. 883/2004, (EU) nr. 492/2011 en (EU) 2016/589, en tot intrekking van Besluit (EU) 2016/344 (11) , – gezien de conclusies van de Europese Raad over COVID-19 en migratie van 24 juni 2021, en met name nr. 12, – gezien het EU-noodtrustfonds voor Afrika, – gezien het werkdocument van de diensten van de Commissie van 29 maart 2019, getiteld “Fitness Check on EU Legislation on legal migration” (de “geschiktheidscontrole”), – gezien de mededeling van de Commissie van 13 mei 2015, getiteld “Een Europese migratieagenda”, – gezien de mededeling van de Commissie van 24 november 2020, getiteld “Actieplan voor integratie en inclusie 2021-2027”, – gezien de mededeling van de Commissie van 6 april 2016, getiteld “Naar een hervorming van het gemeenschappelijk Europees asielstelsel en een verbetering van de legale mogelijkheden om naar Europa te komen”, – gezien de mededeling van de Commissie van 12 september 2018, getiteld “Meer legale mogelijkheden voor migratie naar Europa: onmisbaar voor een evenwichtig en omvattend migratiebeleid”, – gezien de mededeling van de Commissie van 23 september 2020 over een nieuw migratie- en asielpact, – gezien het actieplan en de beleidsverklaring, goedgekeurd tijdens de top EU-Afrika over migratie in Valletta op 11 en 12 november 2015, en met name de respectieve onderdelen over legale migratie en mobiliteit, – gezien het persbericht van de Commissie van 11 juni 2021, getiteld “Talent Partnerships: Commission launches new initiative to address EU skills shortages and improve migration cooperation with partner countries”, – gezien de studie van het Gemeenschappelijk Centrum voor onderzoek van de Commissie van 23 april 2020, getiteld “Immigrant Key Workers: Their Contribution to Europe’s COVID-19 Response”, en zijn technisch rapport van 19 mei 2020, getiteld “A vulnerable workforce: Migrant workers in the COVID-19 pandemic”, – gezien zijn resolutie van 12 april 2016 over de situatie in het Middellandse Zeegebied en de noodzaak van een holistische EU-aanpak van migratie (12) , – gezien zijn resolutie van 19 juni 2020 over Europese bescherming van grensoverschrijdende en seizoenarbeiders in het kader van de COVID-19-crisis (13) , – gezien zijn resolutie van 20 mei 2021 over nieuwe wegen voor legale arbeidsmigratie, gebaseerd op een initiatiefverslag van de Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken (14) , – gezien de studie van de beleidsondersteunende afdeling voor Rechten van de burger en Constitutionele Zaken van zijn directoraat-generaal Intern Beleid van september 2015, getiteld “Exploring new avenues for legislation for labour migration to the European Union”, – gezien de studie van de beleidsondersteunende afdeling Rechten van de burger en Constitutionele Zaken van zijn directoraat-generaal Intern Beleid van oktober 2015, getiteld “EU cooperation with third countries in the field of migration”, – gezien de studie van de Onderzoeksdienst van het Europees Parlement van maart 2019, getiteld “The cost of non-Europe in the area of legal migration”, – gezien de studie van de Onderzoeksdienst van het Europees Parlement van september 2021, getiteld “Legal migration policy and law – European added value Assessment”, – gezien de studies van het Europees migratienetwerk, – gezien de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens, en met name artikel 13, – gezien het mondiaal pact inzake veilige, ordelijke en reguliere migratie van 19 december 2018, – gezien de internationale arbeidsnormen inzake arbeidsmigratie die zijn vastgesteld door de Internationale Arbeidsconferentie van de Internationale Arbeidsorganisatie, – gezien het Internationale Verdrag inzake de bescherming van de rechten van alle migrerende werknemers en hun gezinsleden, dat op 18 december 1990 werd aangenomen door de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties, – gezien de studies over legale migratie van de Organisatie voor Economische Samenwerking en Ontwikkeling, – gezien de werkzaamheden en de rapporten van de speciale rapporteur van de Verenigde Naties voor de mensenrechten van migranten, – gezien de studie van het Center for Global Development van 15 juli 2019, getiteld “Maximizing the Shared Benefits of Legal Migration Pathways: Lessons from Germany’s Skills Partnerships”, – gezien het “Africa Migration Report: Challenging the narrative” van oktober 2020 van de Internationale Organisatie voor Migratie, – gezien de studie van de Onderzoeksdienst van het Europees Parlement van augustus 2021, getiteld “The European Commission’s New Pact on Migration and Asylum – Horizontal substitute impact assessment”, – gezien de artikelen 47 en 54 van zijn Reglement, – gezien het advies van de Commissie ontwikkelingssamenwerking, – gezien het verslag van de Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken ( A9-0314/2021 ), A. overwegende dat adequate tenuitvoerlegging van de bestaande rechtshandelingen inzake arbeidsmigratie even belangrijk is als het voorstellen van nieuwe wetgevingshandelingen; B. overwegende dat in artikel 79, lid 1, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU) staat dat “[d]e Unie een gemeenschappelijk immigratiebeleid [ontwikkelt], dat erop gericht is in alle stadia te zorgen voor een efficiënt beheer van de migratiestromen, een billijke behandeling van onderdanen van derde landen die legaal op het grondgebied van de lidstaten verblijven, en een preventie en intensievere bestrijding van illegale immigratie en mensenhandel”; C. overwegende dat de Unie een van de belangrijkste investeerders in de ontwikkeling van menselijk kapitaal in buurlanden is; D. overwegende dat het creëren van aanvullende mogelijkheden voor legale migratie op Unieniveau zou kunnen helpen de lidstaten te voorzien van een instrument om verwachte demografische uitdagingen het hoofd te bieden, te voorzien in de behoeften van de arbeidsmarkten waarin de binnenlandse beroepsbevolking niet kan voorzien, en om de afstemming van vaardigheden op de arbeidsmarkten te verbeteren; E. overwegende dat in 2020 23 miljoen onderdanen van derde landen legaal verblijf hielden in de lidstaten, waarmee zij ongeveer 5,1 % van de totale bevolking van de Unie uitmaakten (15) ; F. overwegende dat het lage afgiftepercentage van vergunningen tot langdurig verblijf erop duidt dat het wellicht noodzakelijk is de aantrekkelijkheid van deze vergunningen te verhogen, hetgeen kan worden gerealiseerd door middel van een herziening van Richtlijn 2003/109/EG, waarmee duidelijk wordt wat de voordelen zijn van een EU‑vergunning tot langdurig verblijf en waarmee nationale wettelijke regelingen onderling worden aangepast; G. overwegende dat volgens het verslag van de Commissie van 17 juni 2020 over de gevolgen van de demografische veranderingen (16) de mediane leeftijd van de bevolking van de EU-27 momenteel 44 is, deze leeftijd al enkele jaren stijgt en ten minste de komende twee decennia nog verder zal stijgen; H. overwegende dat dit betekent dat de Unie in de komende decennia te maken zal krijgen met een groeiend percentage van de bevolking dat 65 jaar en ouder is, terwijl het bevolkingspercentage in de werkende leeftijd naar verwachting in dezelfde periode zal afnemen; I. overwegende dat in de geschiktheidscontrole wordt opgemerkt dat de huidige Unieregels inzake legale migratie een beperkte invloed hadden op het aantrekken van de vaardigheden en talenten die nodig zijn voor de arbeidsmarkt en economie van de Unie, en dat het huidige rechtskader “versnipperd is en een aantal tekortkomingen heeft, en er problemen bij de uitvoering bestaan”; J. overwegende dat in de belangrijkste bevindingen van de geschiktheidscontrole benadrukt wordt dat doeltreffend beleid inzake legale migratie essentieel is voor het beheer van migratiestromen; K. overwegende dat lid van de Commissie Ylva Johansson tijdens het openingsevenement van de talentpartnerschappen op 11 juni 2021 opmerkte dat de strategische doelstelling van de Commissie erin bestaat irreguliere migratie te vervangen door legale migratiemogelijkheden (17) ; L. overwegende dat visummaatregelen een positieve stimulans kunnen vormen voor de betrekkingen met derde landen; overwegende dat de volledige tenuitvoerlegging van de onlangs herziene Visumcode (18) en aanvullende inspanningen op het gebied van visumversoepeling met derde landen onderdeel zijn van een alomvattende aanpak van het migratiebeleid, zoals uiteengezet in het nieuwe migratie- en asielpact; overwegende dat meer samenwerking en uitwisseling van informatie zou helpen om visummisbruik op te sporen; M. overwegende dat de partnerschapskaders tussen de lidstaten en derde landen kunnen dienen als cruciaal instrument bij de versnelling van wederzijdse erkenning van vaardigheden en kwalificaties van legale arbeidsmigranten; N. overwegende dat verschillende lidstaten reeds succesvolle partnerschappen zijn aangegaan met derde landen om legale mogelijkheden voor arbeidsmigratie te creëren, alsook om op kleine schaal te voorzien in de behoeften van de arbeidsmarkt door middel van proefprojecten; overwegende dat talentpartnerschappen moeten voortbouwen op positieve lessen die uit deze projecten kunnen worden getrokken; O. overwegende dat in het kader van het vernieuwde Europese partnerschap voor integratie met de sociale en economische partners wordt nagegaan hoe toekomstige samenwerking op het gebied van arbeidsmigratie kan worden uitgebreid; P. overwegende dat de discrepantie tussen de vraag naar en het aanbod van vaardigheden op de arbeidsmarkten van de lidstaten zeer duur is gebleken voor de Unie en de economie volgens een studie van het Europees Economisch en Sociaal Comité van 2018 als gevolg hiervan per jaar 2 % aan productiviteit verliest (19) ; overwegende dat in dezelfde studie wordt opgemerkt dat deze discrepantie zich voordoet op alle vaardigheidsniveaus, van koks en vrachtwagenchauffeurs tot artsen en leerkrachten; overwegende dat in deze studie wordt gesteld dat de huidige wettelijke regelingen onvoldoende zijn om het economische concurrentievermogen van de Unie op korte, middellange en lange termijn te verzekeren en om tegemoet te komen aan de behoeften van de nationale arbeidsmarkten; Q. overwegende dat er in 2017 ongeveer 3,1 miljoen onderdanen van derde landen beschikten over een EU‑vergunning tot langdurig verblijf, tegenover ongeveer 7,1 miljoen onderdanen van derde landen die houder waren van een nationale vergunning tot langdurig verblijf (20) ; R. overwegende dat de twee belangrijkste doelstellingen van Richtlijn 2011/98/EU de vergemakkelijking van de aanvraagprocedures voor een gecombineerde werk- en verblijfsvergunning en gelijke behandeling zijn; overwegende dat bij de evaluatie van deze richtlijn als onderdeel van de geschiktheidscontrole en het uitvoeringsverslag hiervan een aantal tekortkomingen werd vastgesteld met betrekking tot de verwezenlijking van deze doelstellingen; overwegende dat de Commissie in het nieuwe migratie- en asielpact een aantal nieuwe initiatieven heeft voorgesteld om deze tekortkomingen aan te pakken, waaronder een herziening van die richtlijn; S. overwegende dat technische ontwikkelingen de manier waarop de wereld functioneert hebben veranderd en tot een situatie hebben geleid waarin veel werknemers en zelfstandigen in de Unie op afstand werken; overwegende dat werknemers op afstand zich momenteel in een juridisch grijs gebied bevinden omdat zij geen gangbare werkvergunning in een lidstaat kunnen aanvragen (21) ; T. overwegende dat een aantal lidstaten “visa voor digitale nomaden” heeft ingevoerd, die gericht zijn op het vergemakkelijken van het verblijf in een lidstaat van werknemers of zelfstandigen die op afstand werken, en die hen in staat stellen te werken (22) ; U. overwegende dat de Unie zich momenteel bevindt in een fase van economisch herstel na een pandemie; overwegende dat verbeterde wettelijke regelingen inzake legale arbeidsmigratie een doorslaggevende factor zijn voor het economische herstel van de Unie; V. overwegende dat gemiddeld 13 % van de voor samenlevingen belangrijke werknemers immigranten in de Unie zijn, zoals blijkt uit de studie van het Gemeenschappelijk Centrum voor onderzoek van de Commissie van 23 april 2020, getiteld “Immigrant Key Workers: Their Contribution to Europe’s COVID-19 Response”; overwegende dat hieruit blijkt dat deze immigranten een cruciale rol hebben gespeeld wat de omgang met de COVID-19-pandemie in de EU betreft; W. overwegende dat het directe verband tussen het verblijfsrecht van legaal verblijvende onderdanen van derde landen en hun werkgever hen blootstelt aan mogelijke arbeidsuitbuiting; overwegende dat ertoe is opgeroepen dit soort vergunningen geleidelijk af te schaffen en in plaats daarvan legaal verblijvende onderdanen van derde landen toe te staan van werkgever te veranderen zonder dat zij hun werkvergunning verliezen (23) ; X. overwegende dat Richtlijn 2009/52/EG voorziet in sancties en maatregelen die kunnen worden gebruikt tegen werkgevers die werkende illegaal verblijvende onderdanen van derde landen uitbuiten; overwegende dat onderdanen van derde landen die de Unie legaal zijn binnengekomen ook kunnen worden uitgebuit; overwegende dat zij hetzelfde niveau van bescherming moeten genieten; Y. overwegende dat de Europese Arbeidsautoriteit haar grensoverschrijdende operationele capaciteiten heeft opgevoerd ter ondersteuning en versterking van de nationale arbeidsinspecties en -autoriteiten, evenals de sociale partners, teneinde eerlijke arbeidsmobiliteit te bevorderen en grensoverschrijdende fraude en misbruik aan te pakken; 1. is van mening dat de Unie, om het hoofd te bieden aan de komende demografische uitdagingen in de lidstaten – waarbij uit gegevens blijkt dat naar schatting ongeveer een derde van de bevolking van de Unie tegen 2050 65 jaar of ouder zal zijn (24) , hetgeen tot aanzienlijke tekorten aan arbeidskrachten op alle niveaus zal leiden (25) – nieuwe wegen voor legale arbeidsmigratie naar de Unie moet presenteren, en daarbij tevens rekening moet houden met het feit dat de arbeidsmarkten van de lidstaten verschillend zijn en met verschillende soorten arbeidstekorten en uitdagingen worden geconfronteerd; meent dat deze nieuwe wegen absoluut noodzakelijk zullen blijken om het economische concurrentievermogen van de Unie en haar mondiale invloed te vergroten als pleitbezorger van democratie, de rechtsstaat, mensenrechten en vrije handel in goederen en diensten, en als voortrekker in de strijd tegen klimaatverandering; wijst erop dat deze nieuwe wegen moeten zorgen voor fatsoenlijke arbeidsomstandigheden en de uitbuiting van werknemers uit derde landen moeten terugdringen; merkt voorts op dat het bbp op de lange termijn in de Unie 74 miljard EUR per jaar hoger kan worden (26) wanneer de belemmeringen voor legale arbeidsmigratie worden afgebouwd en werknemers uit derde landen minder worden gediscrimineerd op de arbeidsmarkt; is bezorgd over het feit dat de grote belemmeringen voor legale arbeidsmigratie ertoe leiden dat de Unie minder aantrekkelijk wordt in de wereldwijde concurrentiestrijd om werknemers van alle vaardigheidsniveaus; benadrukt dat het invoeren van nieuwe legale kanalen voor migranten die de Unie willen betreden met het oog op werk tot 37,6 miljard EUR aan bbp per jaar zou kunnen opleveren (27) ; 2. verzoekt de Commissie vóór 31 januari 2022, op basis van artikel 79, lid 2, VWEU, en met name de punten a) en b), een voorstel voor een rechtshandeling in te dienen die fungeert als een pakket voorstellen ter vergemakkelijking, harmonisering en bevordering van de toegang tot en de mobiliteit binnen de Unie van legaal migrerende onderdanen van derde landen die solliciteren naar een baan of die reeds een werkvergunning hebben, en die ertoe strekt de bureaucratie te verminderen, de harmonisatie te vergroten, de grondrechten – waaronder gelijke behandeling – te bevorderen en arbeidsuitbuiting te voorkomen door de bepalingen van de bestaande richtlijnen inzake legale migratie op elkaar af te stemmen aan de hand van de aanbevelingen die in de bijlage van dit verslag zijn opgenomen; merkt op dat een dergelijke nieuwe handeling ter ondersteuning van legale arbeidsmigratie uit derde landen en een grotere mate van mobiliteit een van de belangrijkste antwoorden blijft op de huidige discrepantie tussen vraag en aanbod op de arbeidsmarkt; 3. is van oordeel dat de oprichting van een Unietalentenpool voor onderdanen van derde landen die werk zoeken en legaal willen migreren naar een lidstaat, alsook voor werkgevers in de Unie die op zoek zijn naar potentiële werknemers in derde landen, een essentieel instrument zou zijn om het doel van de voorgestelde rechtshandeling te verwezenlijken, en verzoekt de Commissie de oprichting van een dergelijke talentenpool in haar voorstel op te nemen; stelt voor dat de Commissie een Unienetwerk van talent op afstand in de talentenpool opneemt dat onderdanen van derde landen in staat stelt op afstand te werken in een andere lidstaat dan die waar zij verblijven; stelt tevens voor dat de Commissie en de lidstaten samenwerken om beter inzicht te krijgen in de voordelen en uitdagingen van het op afstand in dienst nemen van talent uit derde landen, en dat zij eerlijke aanwerving van internationaal talent op afstand bevorderen; wijst erop dat het gebruik van dit netwerk voor de lidstaten facultatief zou zijn; 4. schaart zich achter de opmerking van de Commissie in haar mededeling van 23 september 2020 over een nieuw migratie- en asielpact met betrekking tot de bevordering van bonafide kortlopende mobiliteit als aanvulling op legale trajecten, met name voor onderzoeks- of studiedoeleinden, teneinde de upstreamsamenwerking met derde landen te verbeteren, en verzoekt de Commissie deze mogelijkheid verder te onderzoeken; 5. verzoekt de Commissie rekening te houden met artikel 15, lid 1, van het gedeeltelijk voorlopig akkoord van het Parlement en de Raad over de herschikking van de richtlijn opvangvoorzieningen, teneinde de negatieve gevolgen van gedwongen inactiviteit tot afronding van de asielprocedure te beperken; 6. is ingenomen met Richtlijn (EU) 2021/1883 (de herziene blauwekaartrichtlijn) , maar acht deze ontoereikend omdat de arbeidsmarkten in de Unie ook behoefte hebben aan laag- en middelhoogopgeleide werknemers, ook al lopen deze behoeften uiteen; merkt op dat essentiële sectoren in de Unie zoals de landbouw en de gezondheidszorg reeds afhankelijk van hen zijn (28) ; verzoekt de Commissie daarom met prioriteit een ambitieuze toelatingsregeling voor laag- en middelhoogopgeleide werknemers uit derde landen in haar voorstel op te nemen en daarbij overleg te plegen met de sociale partners en het maatschappelijk middenveld, en de behoeften van de lidstaten hierin tot uitdrukking te brengen; verzoekt de Commissie een kader op te nemen voor de validatie en erkenning van de vaardigheden en kwalificaties van onderdanen van derde landen op basis van objectieve en uniforme criteria, waaronder hun beroepsopleiding, zodat het gemakkelijker wordt hen vroeg te integreren op de arbeidsmarkt; verlangt dat het kader voor de validatie en erkenning van vaardigheden en kwalificaties waarborgt dat onderdanen van derde landen tijdens het validatie- en erkenningsproces consequent eerlijk worden behandeld, dat het kader efficiënte regelingen en procedures mogelijk maakt en dat het gemakkelijker wordt om efficiënt en eenvoudig informatie in te winnen; verzoekt de Commissie erop aan te dringen dat de nationale autoriteiten informatie en optimale praktijken blijven uitwisselen; verzoekt de Commissie voorts met alle mogelijke middelen, onder meer gerichte campagnes, de herziene blauwekaartrichtlijn ingang te doen vinden, ook in start-ups en in de IT-sector, waar vaardigheden op gelijke wijze worden erkend als de kwalificaties die zijn vastgelegd in artikel 26 van, gelezen in samenhang met bijlage I bij, deze richtlijn; herinnert er evenwel aan dat in artikel 79, lid 5, VWEU, staat: “dit artikel laat het recht van de lidstaten onverlet, zelf te bepalen hoeveel onderdanen van derde landen, afkomstig uit derde landen, tot hun grondgebied worden toegelaten teneinde daar al dan niet in loondienst arbeid te verrichten”; 7. is van mening dat de Unie meer zelfstandigen en ondernemers moet aantrekken en innovatie moet bevorderen, bijvoorbeeld door middel van jongerenmobiliteit en “nomadenregelingen”; verzoekt de Commissie om in haar voorstel een voor de hele Unie geldende toelatingsregeling op te nemen voor de toegang en het verblijf van zelfstandigen en ondernemers op basis van objectieve en uniforme criteria, met name voor personen die kleine en middelgrote ondernemingen en start-ups willen oprichten, en voor zeer mobiele zelfstandigen uit derde landen, zoals kunstenaars en professionals uit de culturele sector, zodat de Unie relevant en concurrerend blijft op de wereldmarkt, de flexibiliteit, robuustheid, stabiliteit en groei van haar economie vergroot en tegelijkertijd nieuwe economische activiteiten en werkgelegenheid creëert; dringt erop aan dat de voorgestelde regelingen maatregelen omvatten die de grondrechten versterken en gelijke behandeling van werknemers uit derde landen bevorderen; is van mening dat de Commissie een visum van vijf jaar moet invoeren voor meervoudige toegang dat deze categorie onderdanen van derde landen in staat stelt maximaal 90 dagen per jaar de Unie binnen te komen; 8. verlangt dat de Commissie in haar voorstel een kader opneemt voor talentpartnerschappen met derde landen, waaraan de lidstaten vrijwillig kunnen deelnemen, dat is afgestemd op de situatie in en het nut voor de herkomstlanden en de gastlanden in kwestie, en dat op vaardigheden gebaseerde beroepsopleidingsprogramma’s omvat, met name bekwaamheidsproeven en observatie en simulaties op de werkvloer; verzoekt de Commissie dit kader zo op te stellen dat het Parlement zijn toezichthoudende en evaluerende taken ten volle kan uitoefenen en verlangt dat het voorstel adequate mechanismen bevat om arbeidsuitbuiting te voorkomen en gelijke behandeling te waarborgen; benadrukt dat bestaande, op vaardigheden gebaseerde overeenkomsten in de lidstaten inspiratie kunnen bieden voor de talentpartnerschappen en dat deze partnerschappen moeten worden ontwikkeld in overleg met relevante organisaties in zowel de lidstaten als in derde landen; 9. benadrukt dat het van essentieel belang is de betrekkingen tussen de Unie en derde landen op het gebied van migratie anders en evenwichtiger aan te pakken; verzoekt de Unie te streven naar formele overeenkomsten met partnerlanden over migratiemobiliteit; 10. is ingenomen met de door de Commissie geplande herziening van Richtlijn 2011/98/EU; merkt op dat vereenvoudiging en harmonisering van de momenteel in de lidstaten geldende regels inzake vergunningen en bevordering van gelijke behandeling tot de doelstellingen van deze richtlijn behoren; wijst erop dat deze doelstellingen niet volledig zijn verwezenlijkt, aangezien sommige bepalingen van deze richtlijn op verschillende manieren ten uitvoer zijn gelegd in de Unie; is voorts van oordeel dat de Commissie de noodzakelijke stappen moet zetten om in de eerste plaats te waarborgen dat de richtlijn naar behoren in de lidstaten ten uitvoer wordt gelegd, ten tweede om de richtlijn te wijzigen zodat het mogelijk wordt om aanvragen voor een gecombineerde vergunning zowel vanuit een lidstaat als vanuit een derde land in te dienen, en ten derde om – met het oog op een verdere vereenvoudiging en harmonisering van de regels – de procedure voor het verkrijgen van een inreisvisum duidelijk te regelen, zodat de situatie vermeden wordt waarin aanvragers de vereiste documenten voor een gecombineerde vergunning twee keer moeten indienen en de afhankelijkheid van werknemers en het risico op uitbuiting beperkt worden; wijst erop dat het indienen van een aanvraag vanuit een lidstaat alleen mogelijk mag zijn indien de onderdaan van een derde land op het moment van indienen in het bezit is van een verblijfstitel; verzoekt de Commissie dergelijke wijzigingen van de richtlijn in haar voorstel op te nemen; 11. verzoekt de Commissie in haar voorstel te voorzien in de oprichting van een door de Commissie te beheren transnationaal netwerk van adviesdiensten voor legale arbeidsmigranten uit derde landen, waarbij elke lidstaat een leidende instantie aanwijst voor het behandelen van aanvragen en voor het coördineren van de verstrekking van advies en informatie aan onderdanen van derde landen die werk zoeken in de Unie of die reeds in bezit zijn van een werkvergunning; benadrukt dat de leidende instanties verantwoordelijk moeten zijn voor het uitwisselen van informatie over werknemers uit derde landen tussen lidstaten, dat zij moeten optreden als aanspreekpunt voor werknemers en werkgevers in verband met de talentenpool, en dat zij relevante informatie moeten verstrekken aan onderdanen van derde landen die geïnteresseerd zijn in legale migratie naar de Unie met het oog op werk; wijst erop dat dergelijke informatie hetzij virtueel, hetzij via relevante instanties in derde landen, zoals ambassades van lidstaten of delegaties van de Unie, kan worden doorgegeven; verlangt dat de leidende instanties tevens verantwoordelijk worden voor nauwe onderlinge afstemming met betrekking tot aanvragen voor een gecombineerde werk- en verblijfsvergunning overeenkomstig Richtlijn 2011/98/EU, teneinde dubbele aanvragen te voorkomen, werkgevers aan te moedigen de mogelijkheid van het aanvragen van deze vergunning in overweging te nemen, en hen hierbij te ondersteunen; wijst erop dat het vergaren van gegevens, statistieken en bewijs vergemakkelijkt moet worden, en dat het uitwisselen van informatie tussen de lidstaten noodzakelijk is om de efficiëntie en de doeltreffendheid van het acquis inzake legale migratie te verbeteren; 12. verzoekt de Commissie in haar voorstel een wijziging van Richtlijn 2014/36/EU op te nemen, zodat houders van een werkvergunning uit hoofde van die richtlijn toestemming krijgen om, nadat zij zijn vertrokken bij hun vorige werkgever, gedurende een periode van drie maanden een nieuwe baan te zoeken zonder dat daarbij hun werkvergunning wordt ingetrokken en zij legaal in de betrokken lidstaat mogen verblijven totdat hun verblijfsperiode afloopt, maar niet langer dan negen maanden, zoals bepaald in deze richtlijn, op voorwaarde dat zij gedurende deze periode bij een andere werkgever solliciteren; verzoekt de Commissie voorts de lidstaten aan te moedigen deze bepaling volledig toe te passen, zodat verblijfsvergunningen worden losgekoppeld van de werkgever en de baan, teneinde arbeidsuitbuiting te voorkomen; verzoekt de Commissie in haar voorstel een wijziging van deze richtlijn op te nemen die de lidstaten in staat stelt werkvergunningen met het oog op seizoenarbeid te vernieuwen voor een periode van maximaal vijf jaar; 13. verzoekt de Commissie in haar voorstel een wijziging van Richtlijn 2009/52/EG op te nemen om het toepassingsgebied ervan zodanig aan te passen dat ook legaal verblijvende, in de Unie werkende onderdanen van derde landen die het slachtoffer zijn van omstandigheden die hun gezondheid en veiligheid aantasten en hun menselijke waardigheid schenden onder de richtlijn komen te vallen, en om de handhaving van de bepalingen inzake gelijke behandeling te verbeteren, zoals toegankelijke en doeltreffende klachtenmechanismen en toegang tot de rechter voor alle werknemers in geval van uitbuiting en andere strafbare feiten; 14. is van oordeel dat Richtlijn 2003/109/EG – die momenteel te beperkt wordt gebruikt en niet voorziet in een effectief recht op mobiliteit binnen de Unie – moet worden gewijzigd om onderdanen van derde landen die langdurig ingezetenen van een lidstaat zijn, de mogelijkheid te bieden permanent te verblijven in een andere lidstaat vanaf de dag van afgifte van hun vergunning, onder vergelijkbare voorwaarden als EU-burgers, alsmede om het aantal verblijfsjaren dat vereist is voor de status van langdurig ingezetene van de EU te verminderen van vijf tot drie jaar, en verzoekt de Commissie deze wijzigingen op te nemen in de komende herziening van deze richtlijn; erkent dat ononderbroken verblijf in een lidstaat een van de aspecten is die bevorderend zijn voor de goede integratie van een persoon in een gemeenschap voordat deze persoon besluit in een andere lidstaat te verblijven; verzoekt de Commissie deze wijzigingen in haar voorstel op te nemen; 15. is van oordeel dat er voldoende financiering nodig is voor de in dit verslag geformuleerde voorstellen en is van mening dat de financiële gevolgen van het verlangde voorstel moeten worden gedekt door de desbetreffende toewijzing uit de EU-begroting; 16. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie en bijgaande aanbevelingen te doen toekomen aan de Commissie, de Raad en de nationale parlementen. BIJLAGE BIJ DE RESOLUTIE: AANBEVELINGEN BETREFFENDE DE INHOUD VAN HET VERLANGDE VOORSTEL Aanbeveling 1 (over de oprichting van een EU-talentenpool voor onderdanen van derde landen die legaal naar de Unie willen migreren) – Het Europees Parlement is van mening dat de vast te stellen wetgevingshandeling moet voorzien in de oprichting van een EU- talentenpool en bijbehorend platform voor kandidaat-werknemers uit derde landen die legaal naar een lidstaat willen migreren, alsook voor werkgevers in de Unie die op zoek zijn naar potentiële werknemers in derde landen, en de toelating en het vrije verkeer van werknemers uit derde landen moet vergemakkelijken. Afstemming van vraag en aanbod op de arbeidsmarkt via de EU-talentenpool moet op vrijwillige basis plaatsvinden. Het Europees Parlement is van mening dat een dergelijke EU-talentenpool moet zorgen voor synergieën met het bestaande kader en dat de wetgevingshandeling daarom Verordening (EU) 2016/589 moet wijzigen om het huidige toepassingsgebied van het bij die verordening opgerichte Eures-portaal uit te breiden; – De uit hoofde van de wetgevingshandeling opgerichte EU-talentenpool moet onderdanen van derde landen de mogelijkheid bieden hun belangstelling voor werk kenbaar te maken en zich kandidaat te stellen, alsook werkgevers in staat stellen te zoeken naar potentiële werknemers. Onderdanen van derde landen moeten zich, na het doorlopen van een door de Unie gefaciliteerde transparante en niet-discriminatoire aanvraagprocedure en een eerste screening, kandidaat kunnen stellen voor werk wanneer er sprake is van een tekort op de arbeidsmarkten van de lidstaten. De EU-talentenpool kan een optioneel instrument voor de lidstaten zijn om tegemoet te komen aan de behoeften en tekorten op de nationale arbeidsmarkten waaraan de binnenlandse beroepsbevolking niet kan voldoen. De EU-talentenpool moet gepaard gaan met een betere coördinatie tussen de deelnemende nationale instanties, waarbij openbare diensten voor arbeidsvoorziening en lokale instanties betrokken zijn, en afgestemd zijn op de specifieke kenmerken en uiteenlopende behoeften van de nationale arbeidsmarkten. De bevordering van de EU-talentenpool en het gebruik ervan zouden kunnen worden verbeterd door gericht informatie te verspreiden, waarmee de EU-talentenpool en het bijbehorende platform in derde landen en deelnemende lidstaten worden bevorderd. In die geest moet het in aanbeveling 6 bedoelde EU-brede transnationale netwerk van adviesdiensten het beheer van de EU-talentenpool vergemakkelijken en fungeren als aanspreekpunt voor de talentenpool van de lidstaten. Het gebruik van dit netwerk, dat gebaseerd is op de harmonisatie van toepassingen, draagt bij aan vermindering van de bureaucratie op het niveau van de lidstaten. Binnen de EU-talentenpool moet een EU-netwerk voor talent op afstand worden opgezet om onderdanen van derde landen in staat te stellen op afstand te werken in een andere lidstaat dan die waar zij verblijven, waarbij deze werknemers op afstand gelijk behandeld moeten worden. Aanbeveling 2 (over een toelatingsregeling voor laag- en middelhoogopgeleide werknemers uit derde landen) – Gezien de demografische uitdagingen en de wereldwijde concurrentiestrijd om talent is het voor veel lidstaten dringend noodzakelijk om hun aantrekkingskracht te vergroten en toelatingsregelingen op te zetten voor alle geschoolde werknemers uit derde landen, en niet alleen voor hoogopgeleide werknemers. Met de vervanging van Richtlijn 2009/50/EG van de Raad door Richtlijn (EU) 2021/1883 (de herziene blauwekaartrichtlijn) heeft de Unie grote stappen genomen om dit doel te verwezenlijken voor hoogopgeleide werknemers uit derde landen. Dit doel moet echter ook worden verwezenlijkt voor werknemers die worden beschouwd als laag- en middelhoogopgeleid, zodat vacatures kunnen worden ingevuld en de uiteenlopende vraag en het aanbod op de nationale arbeidsmarkten beter op elkaar afgestemd, zoals vastgesteld door de lidstaten zelf, waarbij de waarden van de Unie consequent moeten worden toegepast. Dit zal het economische concurrentievermogen van de Unie verder versterken. – Om deze kwestie naar behoren aan te pakken, verzoekt het Europees Parlement de Commissie om in de vast te stellen wetgevingshandeling bepalingen op te nemen met betrekking tot een toelatingsregeling met voorwaarden voor de toegang en het verblijf van laag- en middelhoogopgeleide werknemers uit derde landen. Deze regeling moet gelijke behandeling waarborgen in overeenstemming met het bestaande Unie-acquis inzake arbeidsmigratie en vergezeld gaan van een kader voor een gedegen erkennings- en validatieproces van de vaardigheden en kwalificaties van werknemers uit derde landen, zodat zij deze kunnen inzetten op de nationale arbeidsmarkten. Om misbruik van werknemers uit derde landen te voorkomen en ervoor te zorgen dat zij gelijk worden behandeld wanneer zij werken of kandidaat-werknemers in de Unie zijn, dringt het Europees Parlement aan op de correcte tenuitvoerlegging van Richtlijn 2009/52/EG en de bijbehorende monitoringmechanismen, en op wijziging van de richtlijn, zodat legaal verblijvende werknemers uit derde landen onder het toepassingsgebied ervan komen te vallen, zoals uiteengezet in aanbeveling 8. Voorts roept het Europees Parlement de lidstaten ertoe op het relevante huidige rechtskader inzake legale arbeidsmigratie naar behoren ten uitvoer te leggen. Aanbeveling 3 (over een toelatingsregeling voor ondernemers en zelfstandigen) – Doorgaans worden werkvergunningen alleen afgegeven op de plaats waar onderdanen van derde landen reeds een baan aangeboden hebben gekregen. Het Europees Parlement is echter van mening dat de grondslag voor afgifte van werkvergunningen verbeterd en verder uitgewerkt kan worden. In dezelfde geest heeft de Commissie verklaard meer mensen te willen aanmoedigen om ondernemer te worden, met het doel de innovatie en creativiteit in de Unie te versterken en de economie aan te zwengelen (29) . Onderdanen van derde landen die werkzaam zijn als zelfstandige of ondernemer kunnen de omstandigheden in hun land van herkomst ervaren als niet bevorderlijk voor het opstarten van hun eigen bedrijf of hun activiteiten als ondernemer. Door middel van een EU-brede toelatingsregeling kunnen deze onderdanen uit derde landen de mogelijkheid krijgen om legaal naar de Unie te migreren, zich in een lidstaat te vestigen en daar hun bedrijf op te richten. Met de maatregelen op Unieniveau moet gestreefd worden naar een gunstig klimaat voor ondernemerschap, ook voor onderdanen van derde landen, en naar hoge gemeenschappelijke normen met betrekking tot de grondrechten van ondernemers en zelfstandigen. – Daartoe is het Europees Parlement van mening dat de vast te stellen wetgevingshandeling een toelatingsregeling moet bevatten met voorwaarden voor de toegang en het verblijf van zelfstandigen en ondernemers, in het bijzonder voor onderdanen van derde landen die kleine en middelgrote ondernemingen en start-ups oprichten. Tevens moet de toelatingsregeling solide waarborgen bevatten en gelijke behandeling en bescherming van de grondrechten garanderen. In de Unie lopen de definities van “zelfstandige” en “ondernemer” uiteen en deze termen moeten door elke lidstaat nader worden gedefinieerd in overeenstemming met de nationale rechtstradities en rechtsspraak. Aanbeveling 4 (over de voorbereiding van een kader voor talentpartnerschappen tussen de lidstaten en derde landen) – Het Europees Parlement verzoekt de Commissie om een kader op maat uit te werken voor talentpartnerschappen waaraan de lidstaten vrijwillig kunnen deelnemen, en dit op te nemen in de vast te stellen wetgevingshandeling. Deze talentpartnerschappen moeten openstaan voor werknemers uit derde landen van alle opleidingsniveaus, met inbegrip van studenten en afgestudeerden, en kunnen voor de lidstaten een efficiënt instrument zijn om de vaardigheden van werknemers uit derde landen te koppelen aan de behoeften van de nationale arbeidsmarkt waarin de eigen beroepsbevolking niet kan voorzien. Het doel van deze talentpartnerschappen is onderdanen van derde landen die om arbeidsredenen naar de Unie willen migreren, een nieuw legaal kanaal te bieden, en tekorten en discrepanties tussen vraag en aanbod op de Europese arbeidsmarkt weg te werken, waardoor een viervoudige winst wordt geboekt: voor de Unie, voor derde landen, voor werkgevers en voor migrerende werknemers. In de praktijk steunen deze talentpartnerschappen op een nauwe samenwerking tussen de nationale instanties, arbeidsmarktinstellingen, actoren van het maatschappelijk middenveld en de sociale partners. De Commissie moet het Europees Parlement in staat stellen om de werking van de talentpartnerschappen regelmatig te controleren en te evalueren, alsook om aanbevelingen te doen ter verbetering van de algehele werking van het kader voor talentpartnerschappen. – Een versterkte en bredere aanpak zou samenwerking met partnerlanden mogelijk maken en de wederzijds voordelige internationale mobiliteit helpen stimuleren. Het is belangrijk dat de lidstaten en derde landen gelijke kansen hebben om de talentpartnerschappen te ontwikkelen en in staat zijn een transparant en toegankelijk proces voor aanvragers op te zetten. De talentpartnerschappen moeten inclusief zijn en nauwe samenwerking tot stand brengen tussen de betrokken instellingen, bijvoorbeeld nationale ministeries van Arbeid en Onderwijs, werkgevers, sociale partners en aanbieders van onderwijs en opleidingen. Het is belangrijk dat de lidstaten zich sterk inzetten voor de talentpartnerschappen, dat de particuliere sector – met name bedrijven in de Unie, sociale partners en relevante actoren van het maatschappelijk middenveld – erbij betrokken wordt en dat de partnerlanden een zinvol besef van eigen verantwoordelijkheid hebben. Aanbeveling 5 (over de vereenvoudiging en verbetering van Richtlijn 2011/98/EU) – Het Europees Parlement is van mening dat de procedures met betrekking tot Richtlijn 2011/98/EU verder moeten worden geharmoniseerd opdat deze richtlijn, en met name de bepalingen inzake gelijke behandeling, volledig efficiënt en naar behoren ten uitvoer wordt gelegd. Het Europees Parlement is dan ook van mening dat de vast te stellen wetgevingshandeling daarom moet voorzien in een wijziging van deze richtlijn zodat het mogelijk wordt om aanvragen voor een gecombineerde vergunning zowel in een lidstaat als vanuit een derde land in te dienen. Daarbij moeten zowel de lidstaten als de derde landen betrokken zijn bij de informatie-uitwisseling en coördinatie met betrekking tot de ingediende aanvragen, waarbij de EU-normen voor gegevensbescherming volledig worden nageleefd. Om een aanvraag voor een gecombineerde vergunning te kunnen indienen vanuit het grondgebied van een lidstaat moet de onderdaan van een derde land bij de indiening van de aanvraag echter wel over een geldige verblijfstitel beschikken. Daarnaast dringt het Europees Parlement aan op het duidelijk reguleren en stroomlijnen van de aanvraagprocedure voor een inreisvisum, om de situatie te vermijden waarin aanvragers de vereiste documenten voor een gecombineerde vergunning twee keer moeten indienen. Voorts verzoekt het Europees Parlement de Commissie om het onderzoeken en terugdringen van de administratieve vereisten voor en inefficiëntie bij vergunningsprocedures, die ertoe leiden dat migratie langs legale trajecten niet kan voorzien in de reële behoeften van de arbeidsmarkt. Tot slot is het Europees Parlement van mening dat de aan te nemen wetgevingshandeling wijzigingen moet bevatten ter verlichting van de moeilijkheden waarmee onderdanen van derde landen die over een werkvergunning beschikken te maken krijgen wanneer zij van baan veranderen, aangezien zij momenteel te afhankelijk zijn van de werkgever en daarmee kwetsbaar voor arbeidsuitbuiting. Aanbeveling 6 (over de oprichting van een Uniebreed transnationaal netwerk van adviesdiensten voor werknemers die legaal naar de Unie willen migreren) – Om de mogelijkheden voor legale arbeidsmigratie te verbeteren, is het volgens het Europees Parlement noodzakelijk dat de autoriteiten van de lidstaten en van derde landen op dat vlak systematisch samenwerken. Met dat doel voor ogen is het Europees Parlement van oordeel dat de vast te stellen wetgevingshandeling moet voorzien in de oprichting van een door de Commissie beheerd transnationaal netwerk van adviesdiensten voor werknemers uit derde landen. Daarbij moet elke lidstaat een leidende instantie belasten met de coördinatie van het verstrekken van advies en informatie aan onderdanen uit derde landen die legaal naar de Unie willen migreren om te solliciteren naar werk. Het transnationale netwerk van adviesdiensten moet voortbouwen op bestaande netwerken en diensten en, indien nodig, het toepassingsgebied van dergelijke bestaande netwerken en diensten uitbreiden. De instanties in de lidstaten zijn ook verantwoordelijk voor nauwe onderlinge afstemming bij aanvragen voor een gecombineerde vergunning voor werk en verblijf in de Unie overeenkomstig Richtlijn 2011/98/EU, teneinde dubbele aanvragen te voorkomen. Het transnationale netwerk van adviesdiensten moet tevens afgestemd zijn op de specifieke kenmerken en de uiteenlopende behoeften van de nationale arbeidsmarkten. – Bovendien is elke lidstaat verantwoordelijk voor het opvragen van informatie bij werkgevers over werknemers uit derde landen, met volledige inachtneming van het Unierecht inzake gegevensbescherming. Op die manier kunnen onderdanen van derde landen in contact worden gebracht met de bevoegde autoriteiten en ondersteuningsdiensten, zodat het gemakkelijker wordt om werknemers uit derde landen te beschermen en in sterkere mate te waarborgen dat zij gelijke rechten hebben en gelijk behandeld worden. Daarnaast moet de vast te stellen wetgevingshandeling ervoor zorgen dat werkgevers werknemers uit derde landen nauwkeurige en tijdige informatie verstrekken over hun rechten, de bevoegde autoriteiten en de beschikbare diensten. Het transnationale netwerk van adviesdiensten dient ertoe het beheer van de talentenpool te vergemakkelijken, zoals beschreven in aanbeveling 1. Tevens moeten relevante maatschappelijke organisaties, met inbegrip van diasporagemeenschappen, worden geraadpleegd bij de ontwikkeling van het transnationale netwerk van adviesdiensten. Aanbeveling 7 (tot wijziging van Richtlijn 2014/36/EU om seizoenarbeiders de mogelijkheid te bieden van werkgever te veranderen) – Wanneer de Unie de beroepsmobiliteit wil bevorderen voor onderdanen uit derde landen die legaal in een lidstaat werken en verblijven, is het ook haar taak om deze werknemers te beschermen tegen uitbuiting. Veel werknemers uit derde landen, met name laagopgeleide werknemers, blijven ondanks het feit dat ze uitgebuit worden, toch bij een werkgever, omdat ze anders hun werkvergunning en hun verblijfsrecht in de Unie zouden verliezen. Dit blijkt momenteel uit de hopeloze situatie waarin veel werknemers in verschillende sectoren in de hele Unie verkeren, bijvoorbeeld werknemers in de catering, het hotelwezen en het amusement, alsmede in de zorg (30) . Houders van een werkvergunning uit hoofde van Richtlijn 2014/36/EU zijn bijzonder kwetsbaar voor uitbuiting omdat zij vaak in sectoren belanden waarin vooral laagopgeleide werknemers werkzaam zijn. – Daarom is het Europees Parlement van oordeel dat de vast te stellen wetgevingshandeling Richtlijn 2014/36/EU zodanig moet wijzigen dat houders van een werkvergunning uit hoofde van die richtlijn na vertrek bij hun vorige werkgever in staat worden gesteld om binnen een periode van drie maanden een nieuwe baan te zoeken zonder dat hun vergunning wordt ingetrokken. De vergunninghouders moeten toestemming krijgen om in de Unie te verblijven tot het einde van hun verblijfsperiode, maar niet langer dan negen maanden, zoals bepaald in de richtlijn. Het Europees Parlement adviseert de Commissie zich tegelijkertijd te buigen over andere passende wijzigingen van de richtlijn, zodat deze geactualiseerd wordt en in overeenstemming wordt gebracht met andere, recentere Uniewetgeving inzake legale migratie – waaronder het bieden van de mogelijkheid om een aanvraag in te dienen vanuit het grondgebied van de lidstaat – en om de aanhoudende arbeidsuitbuiting van seizoenarbeiders verder aan te pakken. Aanbeveling 8 (over het wijzigen van Richtlijn 2009/52/EG, zodat legaal verblijvende onderdanen van derde landen onder de richtlijn komen te vallen en het probleem van arbeidsuitbuiting wordt aangepakt) – Richtlijn 2009/52/EG bevat verschillende instrumenten die kunnen worden ingezet ter ondersteuning van illegaal verblijvende onderdanen van derde landen die in de Unie werken. Het feit dat deze richtlijn alleen van toepassing is op illegaal verblijvende werknemers uit derde landen, is echter een belangrijke tekortkoming. Legaal verblijvende werknemers uit derde landen genieten weliswaar betere bescherming, voornamelijk op grond van hun wettelijke verblijfsrecht in de Unie, maar ook op andere manieren. Dat neemt niet weg dat zij ook kunnen worden uitgebuit en kwetsbaarder blijven dan EU-burgers. Het Europees Parlement acht het dan ook noodzakelijk om Richtlijn 2009/52/EG te wijzigen met het oog op handhaving van een horizontale bepaling die in sterkere mate voorziet in daadwerkelijke toegang tot arbeidsrechten en tot doeltreffende rechtsmiddelen door middel van klachtenmechanismen en juridische procedures, en om ervoor te zorgen dat deze richtlijn van toepassing is op alle onderdanen van derde landen die in de Unie werken. Aanbeveling 9 (over de noodzaak om Richtlijn 2003/109/EG te herzien) – Houders van een EU-vergunning tot langdurig verblijf stuiten op een aantal belemmeringen bij de uitoefening van hun recht om te verhuizen naar en te verblijven in andere lidstaten voor werk, studie of andere doeleinden. De reden hiervoor is dat langdurig ingezetenen van de EU in veel gevallen aan vergelijkbare voorwaarden voor mobiliteit moeten voldoen als onderdanen van derde landen die een eerste aanvraag voor een vergunning voor langdurig verblijf indienen. In 2017 waren in de 25 lidstaten die gebonden zijn aan Richtlijn 2003/109/EG ongeveer 3,1 miljoen onderdanen van derde landen in het bezit van een EU-vergunning tot langdurig verblijf, tegenover circa 7,1 miljoen onderdanen van derde landen die houder zijn van een nationale vergunning tot langdurig verblijf. Hieruit kan worden afgeleid dat onderdanen van derde landen te beperkt gebruikmaken van de EU-vergunning tot langdurig verblijf en dat velen van hen niet profiteren van de voordelen die verbonden zijn aan de Uniestatus, ook al komen zij hiervoor wel in aanmerking. Uit het uitvoeringsverslag over Richtlijn 2003/109/EG blijkt dat de meeste lidstaten het gebruik van EU-vergunningen tot langdurig verblijf niet actief hebben bevorderd, en dat er bijgevolg geen gelijk speelveld bestaat tussen de wettelijke regelingen van de Unie en het nationale equivalent daarvan (31) . – Daarom is het Europees Parlement van oordeel dat de vast te stellen wetgevingshandeling Richtlijn 2003/109/EG moet wijzigen, zodat onderdanen van derde landen die langdurig ingezetene van een lidstaat zijn vanaf de dag dat hun vergunning wordt afgegeven onder vergelijkbare voorwaarden als burgers van de Unie permanent in een andere lidstaat kunnen verblijven. Het Europees Parlement moedigt de Commissie aan zich tegelijkertijd te buigen over andere passende wijzigingen van de richtlijn, teneinde deze te actualiseren en in overeenstemming te brengen met andere, recentere Uniewetgeving inzake legaal in de Unie verblijvende onderdanen van derde landen. Het Europees Parlement verzoekt de Commissie om in haar voorstel ten minste het aantal vereiste jaren voor het verkrijgen van een EU-vergunning tot langdurig verblijf terug te brengen van vijf naar drie jaar, met name om de mobiliteit te vergroten en de procedures te vereenvoudigen en te harmoniseren. Met dergelijke wijzigingen maakt Richtlijn 2003/109/EG zowel de mobiliteit binnen de Unie als de internationale mobiliteit van en naar de Unie en derde landen gemakkelijker. Ten slotte moedigt het Europees Parlement de Commissie aan een studie te verrichten naar het verloop van onderdanen van derde landen binnen de Unie teneinde beter inzicht te krijgen in de redenen voor vertrek uit een de lidstaat in de eerste drie jaar na aankomst. Het Europees Parlement, – gezien artikel 3 van het Verdrag betreffende de Europese Unie, – gezien artikel 153 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU), – gezien zijn resolutie van 14 januari 2014 over doeltreffende arbeidsinspecties als middel om de arbeidsomstandigheden in Europa te verbeteren (1) , – gezien zijn resolutie van 19 januari 2017 over een Europese pijler van sociale rechten (2) , – gezien zijn resolutie van 17 december 2020 over een sterk sociaal Europa voor rechtvaardige transities (3) , – gezien zijn resolutie van 22 oktober 2020 over het werkgelegenheids- en sociaal beleid van de eurozone 2020 (4) , – gezien zijn resolutie van 20 januari 2021 over het versterken van de eengemaakte markt: de toekomst van het vrij verkeer van diensten (5) , – gezien zijn resolutie van 20 mei 2021 over de gevolgen van de EU-regelgeving voor het vrije verkeer van werknemers en diensten: arbeidsmobiliteit binnen de EU als instrument om de behoeften van en vaardigheden voor de arbeidsmarkt op elkaar af te stemmen (6) , – gezien zijn resolutie van 19 juni 2020 over Europese bescherming van grensoverschrijdende en seizoenarbeiders in het kader van de COVID-19-crisis (7) , – gezien vraag E-001132/2021 van 25 februari 2021 en het schriftelijke antwoord daarop, namens de Commissie ingediend door de commissaris voor Werkgelegenheid en Sociale Rechten op 28 april 2021 (8) , – gezien Richtlijn 2008/104/EG van 19 november 2008 van het Europees Parlement en de Raad betreffende uitzendarbeid (9) , – gezien Verordening (EU) 2019/1149 van het Europees Parlement en de Raad van 20 juni 2019 tot oprichting van een Europese Arbeidsautoriteit (10) , – gezien Verordening (EG) nr. 883/2004 van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 betreffende de coördinatie van socialezekerheidsstelsels (11) , – gezien Verordening (EG) nr. 987/2009 van het Europees Parlement en de Raad van 16 september 2009 tot vaststelling van de wijze van toepassing van Verordening (EG) nr. 883/2004 betreffende de coördinatie van de socialezekerheidsstelsels (12) , – gezien Richtlijn 96/71/EG van het Europees Parlement en de Raad van 16 december 1996 betreffende de terbeschikkingstelling van werknemers met het oog op het verrichten van diensten (13) , – gezien Richtlijn (EU) 2018/957 van het Europees Parlement en de Raad van 28 juni 2018 tot wijziging van Richtlijn 96/71/EG betreffende de terbeschikkingstelling van werknemers met het oog op het verrichten van diensten (14) , – gezien Richtlijn 2014/67/EU van het Europees Parlement en de Raad van 15 mei 2014 inzake de handhaving van Richtlijn 96/71/EG betreffende de terbeschikkingstelling van werknemers met het oog op het verrichten van diensten en tot wijziging van Verordening (EU) nr. 1024/2012 betreffende de administratieve samenwerking via het Informatiesysteem interne markt (“de IMI-verordening”) (15) , – gezien Richtlijn (EU) 2020/1057 van het Europees Parlement en de Raad van 15 juli 2020 tot vaststelling van specifieke regels met betrekking tot Richtlijn 96/71/EG en Richtlijn 2014/67/EU wat betreft de detachering van bestuurders in de wegvervoersector en tot wijziging van Richtlijn 2006/22/EG wat betreft de handhavingsvoorschriften en Verordening (EU) nr. 1024/2012 (16) , – gezien Verordening (EU) 2020/1054 van het Europees Parlement en de Raad van 15 juli 2020 tot wijziging van Verordening (EG) nr. 561/2006 wat betreft de minimumeisen voor maximale dagelijkse en wekelijkse rijtijden, minimumonderbrekingen en dagelijkse en wekelijkse rusttijden, en Verordening (EU) nr. 165/2014 wat betreft positionering door middel van tachografen (17) , – gezien Verordening (EU) 2020/1055 van het Europees Parlement en de Raad van 15 juli 2020 houdende wijziging van Verordeningen (EG) nr. 1071/2009, (EG) nr. 1072/2009 en (EU) nr. 1024/2012 teneinde ze aan te passen aan ontwikkelingen in de wegvervoersector (18) , – gezien Richtlijn (EU) 2019/1152 van het Europees Parlement en de Raad van 20 juni 2019 betreffende transparante en voorspelbare arbeidsvoorwaarden in de Europese Unie (19) , – gezien het arrest van het HvJ-EU in zaak C-55/18, waarin wordt gesteld dat elke lidstaat werkgevers moet verplichten om een systeem op te zetten waarmee de dagelijkse arbeidstijd wordt geregistreerd (20) , – gezien de Europese pijler van sociale rechten, die in november 2017 werd afgekondigd door de Europese Raad, het Parlement en de Commissie, – gezien het voorstel van de Commissie van 3 juni 2021 voor een verordening van het Europees Parlement en de Raad tot wijziging van Verordening (EU) nr. 910/2014 betreffende een Europees kader voor een digitale identiteit ( COM(2021)0281 ), “een betrouwbare en beveiligde Europese e-ID”, – gezien de mededeling van de Commissie van 30 maart 2020 betreffende richtsnoeren voor de uitoefening van het vrije verkeer van werknemers tijdens de uitbraak van COVID-19, – gezien de mededeling van de Commissie van 16 juli 2020 over richtsnoeren betreffende seizoenarbeiders in de EU in het kader van de uitbraak van COVID-19, – gezien de mededeling van de Commissie van 4 maart 2021 getiteld “Het actieplan voor de Europese pijler van sociale rechten” ( COM(2021)0102 ), – gezien de vraag aan de Commissie over de invoering van een Europese socialezekerheidspas voor het verbeteren van de digitale handhaving van socialezekerheidsrechten en billijke mobiliteit ( O-000071/2021 – B9-0041/2021), – gezien artikel 136, lid 5, en artikel 132, lid 2, van zijn Reglement, – gezien de door de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken ingediende ontwerpresolutie, A. overwegende dat de arbeidsmobiliteit binnen de EU de laatste jaren een opwaartse trend vertoont; overwegende dat in 2019 17,9 miljoen mensen uit de EU-28 naar een ander EU-land zijn verhuisd; overwegende dat 13 miljoen van deze verhuizers zich in de beroepsgeschikte leeftijdscategorie bevonden en dat 78 % van hen een baan had; overwegende dat er in 2019 1,5 miljoen grensoverschrijdende werknemers waren in de EU (21) ; overwegende dat de actieve arbeidsmigranten in 2019 goed waren voor 4,3 % van de totale beroepsbevolking in de EU-28-lidstaten; overwegende dat de gegevens van de Commissie van 2017 zwartwerk ramen op ongeveer 11,6 % van de totale input van arbeid in de particuliere sector in de EU en op 16,4 % van de bruto toegevoegde waarde (22) ; overwegende dat in 2019 in de Unie 4,6 miljoen draagbare documenten A1 zijn afgegeven, hetgeen goed is voor naar schatting 3,06 miljoen werknemers; overwegende dat gedetacheerde werknemers moeten beschikken over een A1-formulier wanneer ze werkzaam zijn in een andere lidstaat; overwegende dat het A1-formulier informatie verstrekt over het socialezekerheidsstelsel waaronder een werknemer valt; overwegende dat A1-formulieren geen actuele informatie in realtime verstrekken over de socialezekerheidsdekking; B. overwegende dat uit gegevens van Eurofound blijkt dat de perioden van mobiliteit binnen de EU korter worden: 50 % van de arbeidsmigranten blijft één tot vier jaar in het gastland; overwegende dat ook de terugkeermobiliteit is toegenomen (23) : voor elke vier personen die een lidstaat verlieten in 2017, keerden er drie terug (24) ; overwegende dat kortere en herhaalde perioden van mobiliteit het voor mobiele werknemers nog noodzakelijker maken om hun socialezekerheidsbijdragen en pensioenrechten op te volgen; C. overwegende dat in artikel 48 VWEU het Parlement en de Raad de bevoegdheid wordt verleend om volgens de gewone wetgevingsprocedure de maatregelen vast te stellen welke op het gebied van de sociale zekerheid noodzakelijk zijn voor de totstandkoming van het vrije verkeer van werknemers; overwegende dat zij daartoe regelingen moeten treffen waardoor het mogelijk is voor al dan niet in loondienst werkzame migrerende werknemers en hun rechthebbenden socialezekerheidsrechten te waarborgen; overwegende dat artikel 153, lid 1, VWEU aan de Unie de bevoegdheid toekent om het optreden van de lidstaten op het gebied van de sociale zekerheid te ondersteunen en aan te vullen; overwegende dat artikel 153, lid 2, VWEU bepaalt dat de Raad op het gebied van de sociale zekerheid volgens een bijzondere wetgevingsprocedure met eenparigheid van stemmen besluit, na raadpleging van het Parlement, het Europees Economisch en Sociaal Comité en het Comité van de Regio’s; D. overwegende dat mobiele werknemers en burgers bijdragen aan de rijkdom van het sociaal-economische weefsel in de grensgebieden, die 40 % van het grondgebied van de EU; overwegende dat het daarom noodzakelijk is te zorgen voor een gelijk speelveld en billijke mobiliteitsvoorwaarden voor burgers door hun de juiste instrumenten te bieden om hun rechtszekerheid, bescherming van hun rechten en socialeszekerheidsdekking te waarborgen; overwegende dat het belangrijk is buitensporige administratieve lasten voor ondernemingen, met name kleine en middelgrote ondernemingen (kmo’s), te voorkomen; E. overwegende dat beginsel 12 van de Europese pijler van sociale rechten bepaalt dat ongeacht de aard en de duur van hun arbeidsrelatie werknemers en, onder vergelijkbare voorwaarden, zelfstandigen recht hebben op adequate sociale bescherming; F. overwegende dat de uitdagingen met betrekking tot oneerlijke concurrentie als gevolg van arbeidsuitbuiting, frauduleuze contractvormen en oneerlijke praktijken zoals sociale dumping in diverse lidstaten nog steeds een probleem zijn en hoogst problematisch zijn voor de Europese bedrijven, werknemers en maatschappijen; overwegende dat diverse vormen van contractwerk het meest getroffen lijken te zijn door frauduleus gebruik; overwegende dat er een gebrek is aan betrouwbare gegevens om de omvang van het probleem vast te stellen, met name in de context van de detachering van werknemers (25) ; overwegende dat een van de oorzaken het gebrek is aan effectieve monitoring en handhaving van het toepasselijke recht van de Unie, met name wat het beginsel betreft van gelijke behandeling en het beginsel van gelijk loon voor gelijk werk op dezelfde werkplek, dat niet gewaarborgd kan worden indien het beginsel van traceerbaarheid en overdraagbaarheid van rechten niet wordt geëerbiedigd, en dat verbeterd moet worden; G. overwegende dat de COVID-19-pandemie de onzekere arbeids- en levensomstandigheden van vele mobiele werknemers en grensarbeiders in de EU heeft blootgelegd en verergerd; overwegende dat de crisis heeft aangetoond dat solide, stabiele socialezekerheidsstelsels belangrijk zijn, om ervoor te zorgen dat niemand achterblijft omdat hij gebruik heeft gemaakt van zijn recht op vrij verkeer; overwegende dat bij de uitbraak van de pandemie de maatregelen van de lidstaten leidden tot onzekerheid voor mobiele werknemers ten aanzien van de toepasselijke voorschriften inzake sociale zekerheid en dat velen moeite hadden om op afstand een werkloosheidsuitkering aan te vragen; overwegende dat de pandemie de bijzondere kwetsbaarheid duidelijk heeft gemaakt van zwartwerkers en seizoenarbeiders zonder sociale zekerheid, en dat misbruik en frauduleus gebruik van reddingspakketten met financiële steun op korte termijn in verband met COVID-19 hebben geleid tot meer zwartwerk en gedeeltelijk zwartwerk, met inbegrip van nieuwe vormen van steun voor zwartwerk (26) ; H. overwegende dat digitalisering een ongeziene kans biedt om arbeidsmobiliteit te vergemakkelijken, en er tegelijkertijd voor zorgt dat de naleving van de toepasselijke EU-bepalingen sneller en makkelijker kan worden gecontroleerd; overwegende dat er geen systematische gegevensverzameling in de hele EU plaatsvindt om adequate gegevens over mobiele werknemers te verstrekken of om de overdraagbaarheid van socialezekerheidsrechten over de grenzen heen te vergemakkelijken door middel van realtime verificatie van de socialezekerheidsdekking en -uitkeringen van werknemers door bevoegde actoren en instellingen; overwegende dat toegang tot informatie over de toepasselijke regels, in combinatie met doeltreffende naleving, controle en handhaving, noodzakelijke voorwaarden zijn voor billijke mobiliteit en de bestrijding van misbruik; overwegende dat digitale technologie, waarmee het toezicht op en de handhaving van wetgeving kan worden gefaciliteerd, ter bescherming van de rechten van mobiele werknemers en met een vermindering van de administratieve kosten voor bedrijven en nationale instanties, bijgevolg moet worden bevorderd en gebruikt, met inachtneming van de regels inzake gegevensbescherming; I. overwegende dat de nationale sociale partners in diverse sectoren in de lidstaten verschillende vormen van nationale kaarten of vergelijkbare instrumenten op het gebied van het arbeidsrecht hebben ontwikkeld, hetzij in samenwerking met de lokale autoriteiten, hetzij via een optreden van de nationale autoriteiten; overwegende dat deze verschillende initiatieven een essentieel kenmerk gemeen hebben: een identificatienummer of een persoonlijke kaart die werknemers, autoriteiten en de belangrijkste aanbieders een doeltreffend instrument verschaft om socialezekerheidsdekking en behoorlijke lonen en arbeidsomstandigheden op de werkplek te waarborgen; overwegende dat deze initiatieven voor bewustwording zorgen van de arbeidvoorwaarden en -omstandigheden voor alle werknemers en de handhaving verbeteren; J. overwegende dat het Parlement de Commissie in zijn resolutie van 14 januari 2014 over doeltreffende arbeidsinspecties heeft verzocht de voordelen te onderzoeken van de invoering van een fraudebestendige Europese socialezekerheidskaart of een ander elektronisch EU-document op Europees niveau, waarop alle gegevens opgeslagen zijn die voor het controleren van de arbeidsrelatie relevant zijn, zoals bijzonderheden inzake sociale zekerheid en arbeidstijden, en waarvoor strenge regels van gegevensbescherming gelden; overwegende dat het Parlement in zijn resolutie van 19 januari 2017 over de Europese pijler van sociale rechten heeft gewezen op het potentieel van toegankelijke e-governmentoplossingen, met eventueel ook een Europese socialezekerheidskaart, met sterke garanties voor gegevensbescherming, die de coördinatie van de EU op het gebied van de socialezekerheidsstelsels kan verbeteren en het individuele bewustzijn kan vergroten; overwegende dat het Parlement de Commissie in zijn resolutie van 22 oktober 2020 over het werkgelegenheids- en sociaal beleid van de eurozone 2020 heeft verzocht om, na een gedegen, op feiten gebaseerde effectbeoordeling, een voorstel in te dienen voor een digitaal EU‑socialezekerheidsnummer; overwegende dat het Parlement de Commissie in zijn resolutie van 17 december 2020 over een sterk sociaal Europa voor rechtvaardige transities eens te meer heeft verzocht een voorstel in te dienen voor een digitaal EU-socialeverzekeringsnummer, (ESSN) en voor een mogelijk controlemechanisme zoals een persoonlijke arbeidskaart, en heeft gesteld dat de werknemers en hun vertegenwoordigers alsook de inspectiediensten up-to-date toegang moeten hebben tot informatie over hun werkgevers en hun loonrechten en sociale en arbeidsrechten; overwegende dat het Parlement in zijn resolutie van 20 mei 2021 over de arbeidsmobiliteit binnen de EU heeft benadrukt dat de digitalisering van de gegevensuitwisseling tussen de lidstaten het vrije verkeer van werknemers op eerlijke en rechtvaardige basis kan vergemakkelijken en kan zorgen voor de handhaving van de desbetreffende Unieregels; K. overwegende dat in het werkprogramma van de Commissie voor 2018 van 24 oktober 2017 het voornemen is aangekondigd om een ESSN in te voeren met als doel bij te dragen aan de algemene doelstelling van het waarborgen van billijke arbeidsvoorwaarden voor mobiele werknemers, het handhaven van sociale normen voor alle mobiele burgers en het toezien op de correcte naleving ervan; overwegende dat de Commissie tussen 27 november 2017 en 7 januari 2018 belanghebbenden en burgers heeft geraadpleegd over de invoering van een ESSN; overwegende dat de Commissie in haar aanvangseffectbeoordeling van 2017 voor een ESSN de mogelijkheid heeft overwogen voor de langere termijn om het gebruik van het Europees socialezekerheidsnummer uit te breiden tot andere beleidsterreinen dan de coördinatie van de sociale zekerheid; overwegende dat de Commissie in haar jaarlijkse lastenoverzicht 2019, gepubliceerd op 13 augustus 2020, heeft bevestigd te werken aan een initiatief inzake een ESSN; overwegende dat Commissievoorzitter Ursula von der Leyen in haar Staat van de Unie op 16 september 2020 heeft aangekondigd dat de Commissie snel een betrouwbaar en beveiligd Europees e-identiteitssysteem zou voorstellen; overwegende dat de Commissie in het actieplan voor de Europese pijler van sociale rechten heeft aangekondigd te zullen starten met een proefproject in 2021 om de invoering te onderzoeken van een Europese socialezekerheidskaart uiterlijk in 2023, voortbouwend op het initiatief voor een Europese e-ID; L. overwegende dat het Europees Verbond van Vakverenigingen het ESSN beschouwt als een waardevol instrument om fraude en misbruik met betrekking tot sociale zekerheid te bestrijden; overwegende dat Business Europe op 12 januari 2018 een nota heeft gepubliceerd waarin wordt gewezen op het potentieel van het ESSN om de coördinatie van de sociale zekerheid in de EU te verbeteren, en tegelijkertijd tegemoet te komen aan de bezorgdheid in verband met de diversiteit van de nationale socialezekerheidsstelsels, mogelijke problemen inzake gegevensbescherming en extra administratieve lasten; overwegende dat de sociale partners in de bouwsector hebben aangedrongen op doeltreffende digitale instrumenten om de handhaving van de toepasselijke wetgeving te waarborgen, met inbegrip van een Europese aanpak van persoonlijke arbeidskaarten (27) ; M. overwegende dat de Europese Arbeidsautoriteit (ELA) is opgericht in juni 2019; overwegende dat geen ESSN is opgenomen in de ELA-verordening; overwegende dat de Europese Arbeidsautoriteit tot doel heeft billijke arbeidsmobiliteit te waarborgen door de lidstaten en de Commissie bij te staan bij de doeltreffende toepassing en handhaving van de Uniewetgeving inzake arbeidsmobiliteit en de coördinatie van de socialezekerheidsstelsels; 1. herinnert eraan dat het Parlement de Commissie sinds 2014 herhaaldelijk heeft verzocht de voordelen te onderzoeken van de invoering van een wetgevingsvoorstel voor een ESSN om een digitaal instrument voor de hele EU voor de coördinatie van de sociale zekerheid te creëren en billijke arbeidsmobiliteit voor mobiele werknemers te garanderen; betreurt dat de Commissie nog geen voorstel voor een ESSN heeft ingediend, hoewel zij zich hier diverse malen toe heeft verplicht; herhaalt zijn verzoek aan de Commissie om een verklaring te geven waarom zij dit nog niet heeft gedaan; 2. verzoekt de Commissie de ontwerpeffectbeoordeling van het ESSN, die in 2017/2018 aan de Raad voor regelgevingstoetsing (RSB) is voorgelegd, met het Parlement te delen en ook het advies van de RSB over deze ontwerpeffectbeoordeling met het Parlement te delen; verzoekt de Commissie alle andere documenten die hebben bijgedragen tot haar besluit om niet verder te gaan met het voorstel voor een ESSN, te delen met het Parlement; 3. is ingenomen met het voornemen van de Commissie in het actieplan voor de Europese pijler van sociale rechten om een proefproject te starten om de invoering van een digitale Europese socialezekerheidskaart te onderzoeken; is ingenomen met het opstarten van proefprojecten om digitale oplossingen te verkennen, en verzoekt de Commissie het Parlement naar behoren te informeren over de resultaten en de eventuele moeilijkheden die zich tijdens de uitvoeringsfase hebben voorgedaan; onderstreept dat het proefproject voor een Europese socialezekerheidskaart sterk gericht moet zijn op het waarborgen van billijke mobiliteit; verzoekt de Commissie haar ambitie op het gebied van inhoud en timing op te voeren en een behoorlijke evaluatie op te starten parallel met het proefproject op basis van het tot dusver verrichte werk, met het oog op het initiëren van een wetgevingsvoorstel over de Europese socialezekerheidskaart vóór eind 2022, teneinde de overdraagbaarheid en traceerbaarheid van werknemersrechten zo snel mogelijk te waarborgen; 4. neemt kennis van het voorstel van de Commissie betreffende een Europees kader voor een digitale identiteit; verzoekt de Commissie het Parlement op de hoogte te houden van de invoering van de e-ID; is van mening dat het initiatief inzake een Europese socialezekerheidskaart, dat in het e-ID-kader moet worden verankerd, verplicht moet zijn voor alle lidstaten; 5. wijst op de rol die mobiele werknemers hebben gespeeld tijdens de COVID-19-pandemie, met name in bepaalde cruciale sectoren, en op de dringende noodzaak om deze werknemers niet alleen waardige werkomstandigheden te garanderen, maar ook gelijke voorwaarden voor gelijkwaardig werk op dezelfde werkplek; 6. is van mening dat het opstarten van een initiatief voor een Europese socialezekerheidskaart gericht moet zijn op: het zorgen voor effectieve identificatie, traceerbaarheid, samentelling en overdraagbaarheid van socialezekerheidsrechten; het op billijke en doeltreffende wijze verbeteren van de handhaving van de EU-regels inzake arbeidsmobiliteit, en de coördinatie van de sociale zekerheid op de arbeidsmarkt om een gelijk speelveld in de EU te waarborgen; het mogelijk maken van realtime verificatie van de verzekeringsstatus en -bijdragen van mobiele werknemers door de bevoegde nationale autoriteiten, zoals arbeids- en socialezekerheidsinspecties en sociale partners, wanneer zij arbeids- en socialezekerheidsinspecties uitvoeren of daaraan deelnemen; het beter voorkomen van oneerlijke praktijken zoals misbruik en sociale fraude en zo het leveren van een bijdrage aan de bestrijding van zwartwerk en de niet-naleving van de loonvormingsmechanismen in het gastland en de verplichtingen in verband met socialezekerheidsbijdragen; wijst erop dat een Europese socialezekerheidskaart het ook gemakkelijker zou maken voor werknemers om hun socialezekerheidsbijdragen en -rechten, zoals pensioenrechten, te volgen en uitbetaling ervan te vorderen, hetgeen de overdraagbaarheid ervan zou vergemakkelijken; wijst erop dat de Europese socialezekerheidskaart voortbouwend op de Europese e-ID zowel een element van identificatie van de mobiele burger en werknemer als een element van realtime verificatie van hun socialezekerheidsrechten moet omvatten; 7. benadrukt dat een initiatief voor een Europese socialezekerheidskaart erop gericht moet zijn sociale rechten te waarborgen door de informatieverstrekking over en de handhaving van de toepasselijke voorschriften inzake de coördinatie van de sociale zekerheid en de arbeidsmobiliteit in grensoverschrijdende situaties te bevorderen; is van mening dat het voorstel van de Commissie voor een initiatief inzake een Europese socialezekerheidskaart duidelijke voordelen moet opleveren voor alle belanghebbenden die betrokken zijn bij het mobiliteitsproces, zoals mobiele burgers en werknemers, bedrijven, met inbegrip van kmo’s, werkgevers en vakbonden, alsook nationale autoriteiten zoals arbeids- en socialezekerheidsinspecties; is van mening dat een initiatief inzake een Europese socialezekerheidskaart erop gericht moet zijn de interactie te vereenvoudigen en deze belanghebbenden in grensoverschrijdende situaties dichter bij elkaar te brengen, met als doel mobiele burgers en werknemers en hun rechten beter te beschermen en al deze belanghebbenden duidelijke informatie te verschaffen om de voorspelbaarheid te verbeteren en de administratieve procedures soepel en zonder tijdverlies te laten verlopen; herinnert eraan dat een initiatief inzake een Europese socialezekerheidskaart in overeenstemming moet zijn met het subsidiariteitsbeginsel en dus niet ten koste mag gaan van de nationale socialezekerheidsstelsels en hun diversiteit, de nationale arbeidsmarktmodellen en de autonomie van de sociale partners, met inachtneming van de tradities van elke lidstaat; benadrukt dat een initiatief inzake een Europese socialezekerheidskaart geen vereiste mag zijn om zijn recht van vrij verkeer te kunnen uitoefenen, maar erop gericht moet zijn de toegang tot informatie te vergemakkelijken en de handhaving van de toepasselijke voorschriften inzake coördinatie van de sociale zekerheid en arbeidsmobiliteit in grensoverschrijdende situaties te verbeteren; 8. verzoekt de Commissie in nauwe samenwerking met de ELA en na een gedegen beoordeling een wetgevingsvoorstel voor een Europese socialezekerheidskaart in te dienen om nationale autoriteiten, zoals arbeids- en socialezekerheidsinspecties en de sociale partners, waar zij arbeids- en socialezekerheidsinspecties uitvoeren of daarbij betrokken zijn, een realtime instrument te bieden om de nationale en EU-wetgeving effectief te handhaven; is van mening dat de Europese socialezekerheidskaart een realtime controle mogelijk moet maken van de werkplek, de standplaats, de arbeidsrelatie en de identiteit van de werknemers, evenals gestandaardiseerde socialezekerheidsuitkeringen, -bepalingen en -certificaten, zoals vastgesteld in Verordening (EG) nr. 883/2004; verzoekt de Commissie na te gaan of met de Europese socialezekerheidskaart de controle mogelijk kan worden gemaakt van andere relevante informatie, zonder afbreuk te doen aan de regels inzake gegevensbescherming en met eerbiediging van de gelijke behandeling; 9. is van mening dat de Europese socialezekerheidskaart betrekking moet hebben op alle mobiele EU-burgers en -werknemers, met inbegrip van zelfstandigen, alsook op alle mobiele onderdanen van derde landen die onder de EU-regels inzake mobiliteit binnen de EU vallen; 10. is van mening dat de invoering van een Europese socialezekerheidskaart een systeem moet omvatten van realtime verificatie en monitoring en informatie-uitwisseling via kruisverwijzingen tussen nationale databanken met strikte naleving van de EU-regels inzake de bescherming van persoonsgegevens, teneinde volledig functioneel te zijn en een hoog niveau van betrouwbaarheid van de gegevens en van certificering van de identificatoren te handhaven en fouten en frauduleus gebruik te voorkomen; benadrukt dat de socialezekerheidsgegevens en persoonsgegevens alleen ter beschikking mogen worden gesteld van de betrokken persoon en de betrokken bevoegde nationale autoriteiten, en niet mogen worden gedeeld voor andere doeleinden dan de handhaving van de EU-voorschriften inzake coördinatie van de sociale zekerheid en arbeidsmobiliteit binnen de EU, met absolute naleving van de regels inzake gegevensbescherming; is van mening dat de sociale partners in lidstaten waar zij arbeidsinspecties uitvoeren of bij de arbeidsinspecties betrokken zijn, toegang moeten hebben tot de socialezekerheidsgegevens van werknemers uit andere lidstaten, zonder de naleving van de bepalingen inzake gegevensbescherming in gevaar te brengen; 11. is ingenomen met de initiatieven in diverse lidstaten om de doeltreffende handhaving van het recht van de Unie te verbeteren door middel van nationale kaarten of vergelijkbare instrumenten op het gebied van het arbeidsrecht (28) ; wijst erop dat deze initiatieven weliswaar voor bewustwording zorgen van de loon- en werkomstandigheden voor alle werknemers en de handhaving verbeteren, maar dat zij geen uitwisseling kunnen faciliteren van geldige en nauwkeurige informatie die ook betrekking heeft op de arbeidsverhoudingen en -rechten over de grenzen heen; verzoekt de Commissie ervoor te zorgen dat het initiatief inzake een Europese socialezekerheidskaart de lidstaten de mogelijkheid biedt gebruik te maken van de informatie die beschikbaar wordt gesteld door de verbeterde identificatie- en verificatiemogelijkheden die worden geboden door nationale kaarten of vergelijkbare instrumenten op het gebied van het arbeidsrecht in landen waar deze initiatieven bestaan; benadrukt dat de integratie van de Europese socialezekerheidskaart in de nationale kaarten of vergelijkbare instrumenten op het gebied van het arbeidsrecht deze nationale praktijken niet mag vervangen maar ze moet aanvullen, en dat alleen de relevante informatie aan de bevoegde autoriteiten mag worden verstrekt; benadrukt dat geen afbreuk mag worden gedaan aan de autonomie van de nationale sociale partners en de arbeidsvoorwaarden die zijn vastgelegd in toepasselijke collectieve arbeidsovereenkomsten overeenkomstig de nationale wetgeving en praktijken; is van mening dat de Europese socialezekerheidskaart en de integratie ervan met nationale kaarten of vergelijkbare instrumenten op het gebied van het arbeidsrecht waar deze bestaan, de basis kunnen vormen voor toekomstige handhavingsinspanningen op EU-niveau; 12. is van mening dat alle werknemers, sociale partners en nationale arbeids- en socialezekerheidsinspecties toegang moeten hebben tot actuele informatie over de arbeidsrelaties, de loonrechten en de arbeids- en sociale rechten, overeenkomstig de toepasselijke collectieve overeenkomst of nationale wetgeving; 13. merkt op dat het draagbare document A1 (portable document (PD) A1) belangrijk is, maar dat het momenteel het enige instrument is voor de verificatie van de socialezekerheidsdekking van mobiele werknemers; erkent de beperkingen en uitdagingen in verband met de PD A1-procedure, met name wat het gebruik betreft van PD A1-formulieren door werkgevers, afhankelijk van de mate van digitalisering van de socialezekerheidsstelsels in de lidstaten, en de verificatie daarvan door de bevoegde nationale autoriteiten in het kader van de verlening van diensten in een andere lidstaat, maar ook met betrekking tot het verkrijgen van nauwkeurige informatie over het aantal gedetacheerde werknemers in de EU en hun kenmerken; verzoekt de Commissie en de lidstaten het verificatieproces van PD A1-formulieren verder te verbeteren en is van mening dat er snelle procedures tussen de lidstaten moeten worden ontwikkeld om op frauduleuze wijze verkregen of gebruikte PD A1-certificaten aan te pakken; merkt op dat de beperkingen en uitdagingen in verband met PD A1 een belemmering vormen voor het verkrijgen van nauwkeurige informatie over het aantal gedetacheerde werknemers in de EU en hun kenmerken; wijst erop dat het initiatief inzake een Europese socialezekerheidskaart realtime informatie zou verstrekken over de socialezekerheidsdekking van mobiele werknemers op de dag van een arbeidsinspectie in de ontvangende lidstaat; verzoekt de Commissie ervoor te zorgen dat het proefproject inzake een Europese socialezekerheidskaart de socialezekerheidsdekking vergemakkelijkt door de procedures voor het aanvragen, afgeven en controleren van PD A1 te vereenvoudigen teneinde fraude te bestrijden; 14. is van mening dat de Europese socialezekerheidskaart moet voortbouwen en een aanvulling vormen op de Europese e-ID, de Europese ziekteverzekeringskaart (European Health Insurance Card, EHIC) en de elektronische uitwisseling van socialezekerheidsgegevens (Electronic Exchange of Social Security Information, EESSI), tevens met het oog op uitbreiding tot andere gebieden van de coördinatie van de sociale zekerheid en het EU-arbeidsrecht; verzoekt de Commissie en de lidstaten ervoor te zorgen dat de EESSI zo spoedig mogelijk volledig operationeel wordt, en de mogelijkheden die bestaande EU-fondsen bieden om de tenuitvoerlegging te faciliteren van de nationale plannen in het kader van de faciliteit voor herstel- en veerkracht te gebruiken om de EESSI volledig uit te voeren en de overheidsdiensten verder te digitaliseren, de uitwisseling van informatie tussen socialezekerheidsinstellingen te vergemakkelijken, de afhandeling van individuele gevallen te versnellen en de handhavingscapaciteit van de ELA en de relevante nationale bevoegde autoriteiten te verbeteren; verzoekt de Commissie de rol te verduidelijken die de ELA zal spelen bij de opzet en uitvoering van de Europese socialezekerheidskaart; benadrukt dat de toegenomen digitalisering niet mag leiden tot een ondermijning van de bestaande nationale waarborgen ter bestrijding van sociale fraude; 15. verzoekt de Commissie nauw samen te werken met de sociale partners en de relevante nationale socialezekerheidsinstellingen en arbeidsinspecties bij de ontwikkeling en invoering van een initiatief inzake een Europese socialezekerheidskaart, met volledige eerbiediging van de autonomie van de sociale partners en de nationale arbeidsmarktmodellen; is van mening dat een Europese socialezekerheidskaart met realtime toegang tot gegevens de bevoegde nationale autoriteiten en sociale partners in staat zou stellen de socialezekerheidsdekking van werknemers op elk willekeurig moment te verifiëren en aldus de arbeidsinspecties zou versterken en het verzamelen van bewijsmateriaal bij gezamenlijke grensoverschrijdende arbeidsinspecties ondersteunen (29) ; 16. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, het Europees Economisch en Sociaal Comité en de regeringen en parlementen van de lidstaten. Het Europees Parlement, – gezien de overeenkomst van Marrakesh van 15 april 1994 tot oprichting van de Wereldhandelsorganisatie (WTO), – gezien de ministeriële verklaring van Doha van de WTO van 14 november 2001 (1) , – gezien zijn eerdere resoluties over de WTO, met name die van 15 november 2017 over multilaterale onderhandelingen met het oog op de elfde Ministeriële Conferentie van de WTO (2) van 29 november 2018 getiteld “WTO: de weg vooruit” (3) , en van 28 november 2019 over de crisis van de WTO-Beroepsinstantie (4) , – gezien zijn resolutie van 20 mei 2021 getiteld “Snellere vooruitgang boeken en ongelijkheden aanpakken om een einde te maken aan aids als bedreiging voor de volksgezondheid tegen 2030” (5) , – gezien zijn resolutie van 10 juni 2021 over de omgang met de uitdaging van de wereldwijde COVID-19-pandemie: gevolgen van een opschorting van de TRIPS-overeenkomst van de WTO voor COVID-19-vaccins en de behandeling, uitrusting en productiecapaciteit in ontwikkelingslanden (6) , – gezien het slotdocument dat op 7 december 2018 bij consensus werd goedgekeurd tijdens de jaarlijkse bijeenkomst van de Parlementaire Conferentie over de WTO in Genève (7) , – gezien de resultaten van de elfde Ministeriële Conferentie in Buenos Aires in december 2017, waaronder een reeks ministeriële besluiten, maar waar geen ministeriële verklaring kon worden aangenomen, – gezien de verklaring van Buenos Aires over vrouwen en handel van 12 december 2017, alsook de gezamenlijke verklaringen over elektronische handel, bevordering van investeringen, en micro-, kleine en middelgrote ondernemingen (mkmo’s), die op 13 december 2017 in Buenos Aires werden aangenomen, – gezien de VN-doelstellingen inzake duurzame ontwikkeling (SDG’s), – gezien de Overeenkomst van Parijs binnen het Raamverdrag van de Verenigde Naties inzake klimaatverandering (UNFCCC), die sinds november 2016 van kracht is, – gezien de op 14 januari 2020 aangenomen gezamenlijke verklaring over de trilaterale vergadering van de ministers van Handel van de Verenigde Staten, Japan en de Europese Unie, – gezien het ministerieel besluit van Bali van 7 december 2013 inzake overheidsvoorraden met het oog op voedselzekerheid, – gezien de conceptnota van de Commissie van 18 september 2018 over modernisering van de WTO, – gezien de evaluatie van het handelsbeleid door de Commissie en de bijlage daarbij getiteld “Hervorming van de WTO: naar een duurzaam en doeltreffend multilateraal handelsstelsel”, – gezien het initiatief inzake handel en gezondheid van de Groep van Ottawa (8) , – gezien de mededeling van de EU aan de Algemene Raad van de WTO van 4 juni 2021 getiteld “urgent trade policy responses to the COVID-19 crisis”, – gezien het zesde beoordelingsverslag van de Intergouvernementele Werkgroep inzake klimaatverandering (IPCC) (9) , – gezien artikel 132, lid 2, van zijn Reglement, – gezien de ontwerpresolutie van de Commissie internationale handel, A. overwegende dat de WTO opgericht is om de liberalisering van de handel in goederen en diensten te bevorderen, het multilateralisme te versterken, en een open, inclusief, op regels gebaseerd en niet-discriminerend multilateraal handelssysteem te bevorderen; overwegende dat handel van vitaal belang is en een essentieel instrument vormt om de inspanningen ter bevordering van duurzame groei en verbetering van de levensstandaard te ondersteunen en aan te vullen, waarbij wordt gezorgd voor volledige werkgelegenheid en een groot en gestaag groeiend volume aan reëel inkomen, overeenkomstig de doelstelling van duurzame ontwikkeling; B. overwegende dat het op regels gebaseerde multilaterale handelsstelsel momenteel een ernstige crisis doormaakt, hetgeen een bedreiging vormt voor de fundamentele taken van de organisatie, namelijk het vaststellen van de essentiële regels en structuur voor de internationale handel en het zorgen voor een doeltreffende geschillenbeslechting en handhaving; C. overwegende dat de Beroepsinstantie van de WTO per 11 december 2019 niet langer operationeel is, waardoor de functionele, onafhankelijke en onpartijdige beroepsfase buiten werking is gesteld; D. overwegende dat de WTO in het kader van SDG 14.6 een duidelijk mandaat heeft om te onderhandelen over visserijsubsidies teneinde tot een overeenkomst te komen waarin bepaalde vormen van visserijsubsidies die bijdragen tot overcapaciteit van de vloot en overbevissing worden verboden, met het oog op de bevordering van een duurzaam beheer van de visbestanden; E. overwegende dat de COVID-19-pandemie het multilaterale handelsstelsel voor uitzonderlijke uitdagingen heeft gesteld en tegelijkertijd het cruciale vraagstuk van de samenhang tussen handel en gezondheid op de voorgrond heeft geplaatst; F. overwegende dat handel en het multilaterale systeem, ondanks expliciete of impliciete exportbeperkingen, in het algemeen een positieve rol hebben gespeeld bij het aanpakken van de pandemie; overwegende dat de pandemie met name de zwakke plekken en kwetsbaarheden binnen de essentiële bevoorradingsketens aan het licht heeft gebracht; overwegende dat de toezichthoudende functie van de WTO in dit verband haar nut heeft bewezen doordat de WTO erop heeft aangedrongen dat de leden transparantie verschaffen over de maatregelen die in het kader van COVID-19 zijn genomen met betrekking tot de handel en handelsgerelateerde aangelegenheden; G. overwegende dat de twaalfde Ministeriële Conferentie van de WTO (MC12) van 30 november t/m 3 december 2021 zal plaatsvinden in Genève, Zwitserland; 1. herhaalt zich volledig te zullen blijven inzetten voor het multilateralisme, dat van blijvende waarde is, en onderstreept dat een multilateraal systeem voor het regelen van de wereldhandel van essentieel belang is; roept ertoe op een handelsagenda te formuleren die gebaseerd is op eerlijke en op regels gebaseerde handel in ieders belang, die bijdraagt tot duurzame economische groei en welvaart en die aldus de vrede en de veiligheid versterkt; benadrukt het belang van de SDG’s, van sociale, milieu- en mensenrechten en van het waarborgen van de universele toepassing van multilateraal overeengekomen en geharmoniseerde regels; 2. waarschuwt dat de toekomst van de WTO gevaar loopt als niet alle leden zich committeren aan een succesvol resultaat van de MC12; is van oordeel dat de MC12 het officiële startpunt moet zijn voor de vooruitgang en de modernisering van de WTO, zodat deze een rol kan spelen bij het aangaan van de uitdagingen van de 21e eeuw, met inbegrip van vraagstukken zoals klimaatverandering en duurzaamheid; dringt er bij alle leden op aan om, in verband met het herstel na COVID, hun inspanningen op te voeren om zich te concentreren op een aantal concrete kernresultaten die aantonen dat de WTO de huidige uitdagingen kan aangaan; verzoekt de leden ten minste een multilateraal akkoord te bereiken over een verbod op niet-duurzame visserijsubsidies, alsmede over de reactie op pandemieën, een beperkt pakket maatregelen op landbouwgebied, en over het starten van werkzaamheden met het oog op institutionele hervormingen, met inbegrip van een proces dat uiterlijk op de MC13 moet leiden tot een volledig functionerend systeem voor geschillenbeslechting; waarschuwt ervoor dat indien tijdens de MC12 geen substantiële resultaten worden geboekt sommige leden misschien naar alternatieve fora voor het vaststellen van regels zouden kunnen gaan kijken, hetgeen de toekomst van het multilaterale handelssysteem op de helling zou kunnen zetten; is ingenomen met de benoeming van een nieuwe directeur-generaal van de WTO en prijst haar grote inzet voor het multilateralisme; 3. benadrukt dat het voor de geloofwaardigheid van de WTO als multilaterale instelling van cruciaal belang is dat een overeenkomst wordt bereikt over schadelijke visserijsubsidies die daadwerkelijk leidt tot een snelle en aanzienlijke verlaging van bepaalde vormen van visserijsubsidies die bijdragen tot overcapaciteit en overbevissing, en een einde maakt aan subsidies die bijdragen tot illegale, ongemelde en ongereglementeerde visserij (IOO), teneinde het duurzame gebruik van mariene hulpbronnen te waarborgen; benadrukt in dit verband dat het beginsel van gemeenschappelijke maar gedifferentieerde verantwoordelijkheden naargelang van de omvang van de schadelijke subsidies moet worden toegepast, waarbij een speciale en gedifferentieerde behandeling in overeenstemming met SDG 14.6. noodzakelijk is; wijst erop dat meer dan 39 miljoen mensen rechtstreeks afhankelijk zijn van de visvangst, terwijl nog eens vele miljoenen mensen ervan afhankelijk zijn in de verwerkende industrie; acht een dergelijke overeenkomst van essentieel belang, niet alleen voor de geloofwaardigheid van de WTO bij het bereiken van multilaterale overeenkomsten, maar ook als voorwaarde om het onmiskenbare verband tussen het multilaterale handelssysteem en de SDG’s aan te tonen; benadrukt dat de EU haar standpunt en interne regels moet verduidelijken om haar geloofwaardigheid te vergroten; 4. onderkent dat het handelsbeleid een cruciale rol heeft gespeeld tijdens de COVID-19-pandemie; verwijst nogmaals naar zijn resolutie van 10 juni 2021 over de omgang met de uitdaging van de wereldwijde COVID-19-pandemie: gevolgen van een opschorting van de TRIPS-overeenkomst van de WTO voor COVID-19-vaccins en de behandeling, uitrusting en productiecapaciteit in ontwikkelingslanden; benadrukt in dit verband de noodzaak om een basisakkoord uit te werken met het oog op de afschaffing van de tarieven op farmaceutische en medische goederen, de afschaffing van uitvoerbeperkingen en voorschriften inzake transparantie en wereldwijde samenwerking in crisistijd, een en ander in een ministeriële verklaring in het verlengde van het Initiatief voor handel en gezondheid; is van mening dat een dergelijk akkoord van het grootste belang is om aan te tonen dat de WTO een relevante organisatie is; dringt aan op de oprichting van een nieuwe permanente commissie inzake handel en gezondheid tijdens de MC12, met als mandaat het bijstaan van regeringen bij de toepassing van de bestaande uitzonderingen en flexibiliteiten in het internationale handelsrecht, en het leggen van het fundament voor een handelspijler voor onderhandelingen over een toekomstig internationaal verdrag inzake herstel na een pandemie; merkt op dat tal van landen – met name ontwikkelingslanden – te maken hebben met problemen bij de toepassing van de flexibiliteiten van de TRIPS-overeenkomst, met name artikel 31 bis; herinnert eraan dat de EU actief moet deelnemen aan onderhandelingen over een tijdelijke TRIPS-ontheffing; dringt er in dat verband op aan dat de EU haar steun verleent aan het toekennen van een tijdelijke ontheffing van een aantal bepalingen van de Trips-Overeenkomst voor COVID-19, teneinde de tijdige wereldwijde toegang tot betaalbare COVID-19-vaccins, geneesmiddelen en diagnosemiddelen te verbeteren door wereldwijde productiebeperkingen en tekorten in de voorziening aan te pakken; 5. roept alle WTO-leden op hun toezeggingen inzake transparantie in alle landbouwpijlers na te komen, en overeenstemming te bereiken over systematische verbeteringen, zoals voorgesteld in het mede door de EU ingediende voorstel voor een ministerieel besluit inzake de verbetering van de transparantie in de landbouw in document JOB/AG/213; benadrukt het belang van de goedkeuring van een werkplan inzake handelsverstorende nationale steun, met inbegrip van een permanente oplossing voor het aanhouden van overheidsvoorraden, overeenkomstig het mandaat van de ministeriële verklaring van Bali, met een verplicht kennisgevingssysteem dat gebaseerd is op een doeltreffend mechanisme van technische bijstand en capaciteitsopbouw om ervoor te zorgen dat de programma’s voor het aanhouden van voorraden in verhouding staan tot en stroken met de doelstelling van voedselzekerheid en om handelsverstoringen en nadelige gevolgen voor de voedselzekerheid van andere leden tot een minimum te beperken; benadrukt dat het Landbouwakkoord moet worden aangepast om de uitdagingen van de huidige tijd aan te gaan en te zorgen voor eerlijker concurrentievoorwaarden door rekening te houden met de productiewijzen; steunt directeur-generaal Okonjo-Iweala in haar oproep tot vaststelling van een voedselzekerheidspakket van de WTO; 6. is van oordeel dat het dringend noodzakelijk is over te gaan tot een grondige hervorming van de WTO in het licht van de diepe crisis waarin de organisatie verkeert, maar ook vanwege het langdurige gebrek aan vooruitgang met betrekking tot de ontwikkelingsagenda van Doha (DDA), en onderstreept dat de relevante punten van de DDA op de agenda moeten blijven staan; verzoekt de leden van de WTO werk te maken van een fundamentele herziening van meerdere aspecten van de organisatie, in het bijzonder haar monitoring-, onderhandelings- en geschillenbeslechtingsfuncties, teneinde de doeltreffendheid, inclusiviteit, transparantie en legitimiteit te vergroten; dringt er bij alle WTO-leden op aan zich te richten op een constructief veranderingsproces om de WTO te moderniseren en uit te rusten met instrumenten waarmee de handelsuitdagingen van de 21e eeuw doeltreffend kunnen worden aangepakt, en een institutioneel mechanisme en een duidelijk tijdschema vast te stellen om de hervormingsagenda tijdens de MC12 uit te voeren, met als doel uiterlijk tijdens de MC13 concrete resultaten te bereiken; 7. is ingenomen met de opmerkingen van VS-ambassadeur Tai over de WTO van 14 oktober 2021, en met name met de duidelijke toezegging om alle drie de functies van de organisatie te hervormen; verwacht dat de Verenigde Staten met concrete voorstellen zullen komen om vooruitgang te boeken; dringt er bij de Verenigde Staten op aan zich ertoe te verbinden om tijdens de MC12 een constructief proces op gang te brengen voor onderhandelingen over hervormingen van het mechanisme voor geschillenbeslechting, zodat er uiterlijk tegen de MC13 een volledig functionerend systeem ingevoerd is; 8. betreurt ten zeerste dat de beroepsinstantie van de WTO in een impasse is geraakt, waardoor het wereldwijde handelsstelsel verstoken blijft van een afdwingbaar systeem voor geschillenbeslechting; waarschuwt dat zonder een functionerende beroepsinstantie de WTO tandeloos is en de neiging om zich niet aan multilaterale akkoorden te houden alleen maar verder zal toenemen; merkt op dat er momenteel meer dan 15 zaken voor beroep zijn gemeld, zonder mogelijkheid tot herziening; dringt er met klem bij alle WTO-leden op aan zich volledig in te zetten en te werken aan oplossingen om ervoor te zorgen dat er zo spoedig mogelijk weer een volledig functionerend tweeledig systeem voor geschillenbeslechting met een volledig functionerende en onafhankelijke beroepsinstantie komt; is groot voorstander van recente EU-initiatieven om met onze belangrijkste handelspartners regelingen te treffen die, op voorlopige basis, een functionerende geschillenbeslechtingsprocedure handhaven onder de WTO-leden die aan die procedure deelnemen; herinnert eraan dat een bindend, tweeledig en onafhankelijk proces de kerndoelstelling van de strategie van de EU moet blijven; beklemtoont dat de hervorming alleen succesvol kan zijn indien rekening wordt gehouden met de gerechtvaardigde zorgen van alle betrokken partijen en compromisbereidheid aan de dag wordt gelegd; dringt er bij de betrokken belanghebbenden op aan om tegen het einde van de MC12 overeenstemming te bereiken over een agenda voor verdere werkzaamheden op het gebied van hervormingen op de middellange tot lange termijn, waarvan sommige vóór de volgende Ministeriële Conferentie moeten zijn afgerond (MC13); steunt het recente voorstel van de Commissie voor de hervorming van de handhavingsverordening, om ervoor te zorgen dat de EU over de juiste instrumenten beschikt om de verbintenissen van derde landen te handhaven; 9. roept de Commissie en de Raad op met alle WTO-leden samen te werken om een discussie op gang te brengen over de vaststelling van nieuwe regels om de huidige lacunes in de regelgeving inzake oneerlijke handelspraktijken, vervalsingen, marktverstorende subsidies, staatsbedrijven en gedwongen technologieoverdracht aan te pakken; 10. is ervan overtuigd dat het huidige onderscheid tussen ontwikkelde en ontwikkelingslanden niet de economische realiteit weerspiegelt, en is van mening dat dit een belemmering kan vormen om vooruitgang te boeken tijdens de Doha-ronde; dringt er bij de meer geavanceerde ontwikkelingslanden op aan hun deel van de verantwoordelijkheid op zich te nemen en bijdragen te leveren die in verhouding staan tot hun ontwikkelingsniveau; roept ertoe op om het mechanisme voor bijzondere en gedifferentieerde behandeling opnieuw te onderzoeken en te herzien, waarbij alle WTO-leden moeten worden betrokken, zodat het beter de indices voor menselijke ontwikkeling weerspiegelt en tegelijkertijd de beleidsruimte voor het aanpakken van oneerlijke handel wordt beschermd; onderstreept echter dat het zelf bepalen van de ontwikkelingsstatus als enig criterium tot oneerlijke handel zou kunnen leiden; 11. verwacht dat de hervorming van de WTO het gemakkelijker zal maken om binnen de multilaterale architectuur van de WTO open plurilaterale overeenkomsten te sluiten, zodat vooruitgang geboekt kan worden op gebieden waar nog niet alle leden aan toe zijn; verzoekt alle leden na te denken over een manier om een nieuw systeem voor nauwere samenwerking te ontwikkelen, zoals dat in de Europese Unie wordt gebruikt, met duidelijke regels voor een minimumaantal leden dat aan een plurilateraal initiatief moet deelnemen, en op die basis een eenvoudig mechanisme in te stellen waarmee de resulterende overeenkomsten in de WTO-structuur kunnen worden opgenomen; 12. verwelkomt en steunt het brede lidmaatschap, de ambitieuze onderhandelingsagenda en de tot dusver geboekte vooruitgang tijdens de plurilaterale WTO-onderhandelingen over e-handel; roept ertoe op de onderhandelingen over de naleving van de WTO-regels af te ronden; herinnert aan zijn standpunt dat een mogelijke overeenkomst de markttoegang voor met e-handel verband houdende goederen en diensten in derde landen moet waarborgen, evenals de bescherming van consumenten- en arbeidsrechten; beklemtoont dat innovatie en gegevensstromen van bedrijven moeten worden bevorderd, met volledige inachtneming van de EU-wetgeving inzake privacy en gegevensbescherming; erkent de mogelijke juridische onzekerheid waarmee bedrijven en onderzoekers die persoonsgegevens gebruiken, te maken hebben, en het mogelijke effect daarvan op innovatie; dringt aan op het snel nemen van maatregelen ter vergroting van de rechtszekerheid voor belanghebbenden die afhankelijk zijn van het gebruik van gegevens voor procedures voor het vooraf goedkeuren van het gebruik van gegevens, alsmede voor pseudonimisering en anonimisering; benadrukt dat de WTO-leden hun onverminderde steun voor de onderhandelingen en een helder tijdpad voor verdere vooruitgang kenbaar moeten maken; is er voorstander van het WTO-moratorium op elektronische overdrachten permanent te maken; 13. roept ertoe op dringend de mogelijkheden te onderzoeken om de gegevensstromen met strategisch belangrijke derde landen te vergemakkelijken; merkt op dat Europese bedrijven die in bepaalde derde landen actief zijn, steeds vaker te maken krijgen met ongerechtvaardigde belemmeringen en digitale beperkingen; benadrukt dat daartoe in voorkomend geval lokalisatievoorschriften moeten worden vermeden, dat gegevens onder de vrijhandelsovereenkomsten van de EU moeten vallen, en dat de inspanningen om met derde landen besluiten te nemen over de adequaatheid van de gegevens moeten worden opgevoerd; 14. merkt op dat de handel als gevolg van wettelijke voorschriften nog steeds berust op een aanzienlijke hoeveelheid papieren documenten, hetgeen kostbaar en inefficiënt is en een risico vormt tijdens wereldwijde crises; benadrukt dat het gebruik van elektronische handelsdocumenten moet worden onderzocht, hetgeen de efficiëntie en veiligheid zal vergroten en de impact op het milieu zal verminderen; benadrukt dat het internationaal recht moet worden aangepast om het gebruik van elektronische documenten in de handel mogelijk te maken; 15. dringt met klem aan op verlenging van de uitbreiding van de informatietechnologieovereenkomst (ITA); erkent dat de ITA de wereldwijde digitalisering van de productie bevordert en verder moet worden ontwikkeld om een groter scala van producten te omvatten; dringt aan op meer inspanningen om tarieven voor de handel in ICT-producten af te schaffen; benadrukt de positieve gevolgen voor de handel van een uitbreiding van de geografische dekking naar meer landen; 16. is van oordeel dat de MC12 zou moeten resulteren in een op acties gebaseerde agenda voor een handelsbeleid dat de SDG’s 2030 en de Overeenkomst van Parijs schraagt; moedigt de WTO-leden nadrukkelijk aan alle mogelijke maatregelen in overweging te nemen om bij te dragen tot de beperking van broeikasgasemissies in overeenstemming met het UNFCCC, de afstemming op het Akkoord van Parijs en klimaatneutraliteit te versterken, en de samenwerking in het kader van de WTO met betrekking tot in eigen land genomen maatregelen te versterken, met inbegrip van de invoering van taxonomieën op basis van groene boekhoudnormen om de particuliere en de openbare sector te helpen duurzame economische activiteiten, activiteiten die aanzienlijke schade berokkenen en maatregelen voor de aanpak van koolstoflekkage te identificeren; verwelkomt het voorstel van de Commissie voor een initiatief inzake handel en klimaat; verzoekt de Commissie specifieke voorstellen ter zake in te dienen; benadrukt daarnaast dat vooruitgang moet worden geboekt in de discussie over goederen en diensten die milieu- en klimaatuitdagingen helpen aanpakken; benadrukt dat vooruitgang moet worden geboekt in de onderhandelingen over de overeenkomst over milieugoederen die de vergroening van industrieën en een op fatsoenlijk werk gerichte aanpak van de overgang naar klimaatvriendelijke technologieën ondersteunt; pleit voor een betere coördinatie tussen de WTO en andere internationale instellingen, zoals de Organisatie voor Economische Samenwerking en Ontwikkeling en het Internationaal Monetair Fonds, met betrekking tot de aanpak van koolstoflekkage; 17. wijst nogmaals op het verband tussen gendergelijkheid en inclusieve ontwikkeling, en benadrukt dat zelfredzaamheid van vrouwen de sleutel is tot de uitbanning van armoede en dat het voor de economische ontwikkeling van cruciaal belang is dat tegelijkertijd de belemmeringen voor de deelneming van vrouwen aan de handel worden weggenomen en de nadelige gevolgen van de huidige handelsvoorschriften voor de meervoudige rol van vrouwen worden aangepakt; spoort alle leden van de WTO aan hun handtekening te zetten onder de verklaring van Buenos Aires van 2017 over handel en economische empowerment van vrouwen, en roept de 123 landen die dit reeds gedaan hebben op invulling te geven aan hun toezeggingen; verzoekt de Commissie met klem te werken aan een robuuste ministeriële verklaring die als routekaart zou kunnen dienen voor de tenuitvoerlegging van de verklaring van Buenos Aires van 2017; 18. is verheugd over de geboekte vooruitgang en dringt aan op de definitieve afronding van de plurilaterale besprekingen over de binnenlandse regelgeving inzake diensten, aangezien dit een belangrijke stap voorwaarts zou betekenen en zou bewijzen dat ook binnen de WTO-context ruimte is voor plurilateraal overleg; 19. vindt dat een ministeriële verklaring moet worden gepresenteerd met een beoordeling van de vooruitgang die geboekt is in de onderhandelingen over de bevordering van investeringen; 20. is ook ingenomen met de vorderingen met het in Buenos Aires gelanceerde gezamenlijke initiatief inzake mkmo’s en de goedkeuring van het mkmo-pakket in december 2020; stelt vast dat de COVID-19-pandemie aanzienlijke negatieve gevolgen heeft gehad voor mkmo’s, en spreekt zijn steun uit voor het mkmo-werkprogramma van de WTO, waarin het beginsel “denk eerst klein” in de WTO-regels wordt verankerd; roept alle WTO-leden op zich bij dit initiatief aan te sluiten; 21. roept de Commissie en de Raad op met andere WTO-leden samen te werken om ervoor te zorgen dat de WTO actief bijdraagt tot een grotere eerbiediging van de rechten van werknemers overal ter wereld, met name op basis van de arbeidsnormen van de Internationale Arbeidsorganisatie (IAO), en met concrete voorstellen ter zake te komen; herinnert aan het belang van de verspreiding van beste praktijken inzake zorgvuldigheid; juicht het voorstel van de VS inzake dwangarbeid toe als onderdeel van een bredere inspanning om arbeidsnormen in de WTO op te nemen, waarmee op internationaal niveau een gelijk speelveld tot stand zou worden gebracht, en benadrukt dat er een akkoord nodig is dat daarvoor zorgt; beveelt aan een werkgroep inzake arbeidsrechten in het leven te roepen, als eerste stap om ten aanzien van deze agenda vooruitgang te boeken; 22. benadrukt dat transparantie cruciaal is voor het garanderen van een stabiel handels- en investeringsklimaat; vindt het belangrijk dat ten aanzien van de toezichtsprocedures voor meer transparantie wordt gezorgd door meer stimulansen voor de WTO-leden in te voeren om te voldoen aan de vereisten inzake kennisgeving, door ze minder complex te maken, en door voor capaciteitsopbouw te zorgen, en meent dat opzettelijke niet-naleving moet worden ontmoedigd en tegengegaan; verzoekt de leden van de WTO te overwegen in dit verband de rol van het WTO-secretariaat te versterken; 23. roept de Commissie en de Raad op ervoor te zorgen dat het Parlement nauw betrokken blijft bij de voorbereidingen van de MC12, en voortdurend op de hoogte wordt gehouden en wordt geraadpleegd tijdens de Ministeriële Conferentie 2021; 24. verzoekt de leden van de WTO voor democratische legitimiteit en transparantie te zorgen door de parlementaire dimensie van de WTO en de parlementaire conferentie te versterken; beklemtoont het belang van het werk van de gezamenlijke parlementaire conferentie van het Europees Parlement en de Interparlementaire Unie over de WTO; onderstreept de noodzaak ervoor te zorgen dat parlementsleden beter toegang hebben tot handelsonderhandelingen en dat zij worden betrokken bij het opstellen en uitvoeren van besluiten van de WTO; 25. roept de WTO-leden op de uitwisseling met alle belanghebbenden, inclusief het maatschappelijk middenveld en bedrijfsorganisaties, te intensiveren en de samenwerking met andere internationale organisaties, zoals de IAO en meer in het algemeen het VN-stelsel, te intensiveren; verwacht van regeringsleiders dat zij op verschillende niveaus intensiever communiceren over de voordelen van op regels gebaseerde handel; 26. steunt de inspanningen die erop gericht zijn de toetredingsonderhandelingen met landen met de status van waarnemer, met name Servië, Kosovo en Bosnië en Herzegovina, nieuw leven in te blazen; dringt erop aan de onderhandelingen over de respectieve ontwerpverslagen van de werkgroepen snel af te ronden; 27. roept dringend op tot grotere inspanningen om het lidmaatschap van de algemene overeenkomst inzake overheidsopdrachten van de WTO uit te breiden, met name tot China en andere opkomende economieën; 28. dringt aan op hernieuwde inspanningen om niet-preferentiële oorsprongsregels te harmoniseren, zoals bepaald in de Overeenkomst betreffende oorsprongsregels; 29. verzoekt alle WTO-leden bijlage K bij de Overeenkomst van Kyoto van de Werelddouaneorganisatie te ratificeren teneinde de bureaucratie met betrekking tot de douane te verminderen; 30. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de regeringen en de parlementen van de lidstaten en de directeur-generaal van de WTO. (Raadpleging) Het Europees Parlement, – gezien het voorstel voor een besluit van de Raad ( COM(2021)0359 ), – gezien artikel 38, vierde alinea, van het Verdrag van Den Haag van 1980 betreffende de burgerrechtelijke aspecten van internationale ontvoering van kinderen, – gezien artikel 81, lid 3, en artikel 218, lid 6, tweede alinea, punt b), van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, op grond waarvan het Parlement door de Raad is geraadpleegd (C9-0361/2021), – gezien het advies van het Hof van Justitie (1) over de exclusieve externe bevoegdheid van de Europese Unie voor een verklaring van aanvaarding van toetreding tot het Verdrag van Den Haag van 1980 betreffende de burgerrechtelijke aspecten van internationale ontvoering van kinderen, – gezien artikel 82 en artikel 114, lid 8, van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie juridische zaken ( A9‑0300/2021 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan de machtiging van de lidstaten van de Europese Unie om, in het belang van de Europese Unie, de toetreding van de Filippijnen tot het Verdrag van Den Haag van 1980 betreffende de burgerrechtelijke aspecten van internationale ontvoering van kinderen te aanvaarden; 2. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en aan de Commissie, alsmede aan de regeringen en parlementen van de lidstaten en het Permanent Bureau van de Haagse Conferentie voor Internationaal Privaatrecht. (Raadpleging) Het Europees Parlement, – gezien het voorstel voor een besluit van de Raad ( COM(2021)0363 ), – gezien artikel 38, vierde alinea, van het Verdrag van Den Haag van 1980 betreffende de burgerrechtelijke aspecten van internationale ontvoering van kinderen, – gezien artikel 81, lid 3, en artikel 218, lid 6, tweede alinea, punt b), van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, op grond waarvan het Parlement door de Raad is geraadpleegd (C9-0334/2021), – gezien het advies van het Hof van Justitie (1) over de exclusieve externe bevoegdheid van de Europese Unie voor een verklaring van aanvaarding van toetreding tot het Verdrag van Den Haag van 1980 betreffende de burgerrechtelijke aspecten van internationale ontvoering van kinderen, – gezien artikel 82 en artikel 114, lid 8, van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie juridische zaken ( A9‑0299/2021 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan de machtiging van de lidstaten van de Europese Unie om, in het belang van de Europese Unie, de toetreding van Jamaica tot het Verdrag van Den Haag van 1980 betreffende de burgerrechtelijke aspecten van internationale ontvoering van kinderen te aanvaarden; 2. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie, alsmede aan de regeringen en parlementen van de lidstaten en het Permanent Bureau van de Haagse Conferentie voor Internationaal Privaatrecht. (Raadpleging) Het Europees Parlement, – gezien het voorstel voor een besluit van de Raad ( COM(2021)0369 ), – gezien artikel 38, vierde alinea, van het Verdrag van Den Haag van 1980 betreffende de burgerrechtelijke aspecten van internationale ontvoering van kinderen, – gezien artikel 81, lid 3, en artikel 218, lid 6, tweede alinea, punt b), van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, op grond waarvan het Parlement door de Raad is geraadpleegd (C9-0336/2021), – gezien het advies van het Hof van Justitie (1) over de exclusieve externe bevoegdheid van de Europese Unie voor een verklaring van aanvaarding van toetreding tot het Verdrag van Den Haag van 1980 betreffende de burgerrechtelijke aspecten van internationale ontvoering van kinderen, – gezien artikel 82 en artikel 114, lid 8, van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie juridische zaken ( A9-0307/2021 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan de machtiging van de lidstaten van de Europese Unie om, in het belang van de Europese Unie, de toetreding van Bolivia tot het Verdrag van Den Haag van 1980 betreffende de burgerrechtelijke aspecten van internationale ontvoering van kinderen te aanvaarden; 2. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie, alsmede aan de regeringen en parlementen van de lidstaten en het Permanent Bureau van de Haagse Conferentie voor Internationaal Privaatrecht. (Raadpleging) Het Europees Parlement, – gezien het voorstel voor een besluit van de Raad ( COM(2021)0368 ), – gezien artikel 38, vierde alinea, van het Verdrag van Den Haag van 1980 betreffende de burgerrechtelijke aspecten van internationale ontvoering van kinderen, – gezien artikel 81, lid 3, en artikel 218, lid 6, tweede alinea, punt b), van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, op grond waarvan het Parlement door de Raad is geraadpleegd (C9-0335/2021), – gezien het advies van het Hof van Justitie (1) over de exclusieve externe bevoegdheid van de Europese Unie voor een verklaring van aanvaarding van toetreding tot het Verdrag van Den Haag van 1980 betreffende de burgerrechtelijke aspecten van internationale ontvoering van kinderen, – gezien artikel 82 en artikel 114, lid 8, van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie juridische zaken ( A9-0308/2021 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan de machtiging van de lidstaten van de Europese Unie om, in het belang van de Europese Unie, de toetreding van Pakistan tot het Verdrag van Den Haag van 1980 betreffende de burgerrechtelijke aspecten van internationale ontvoering van kinderen te aanvaarden; 2. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en aan de Commissie, alsmede aan de regeringen en parlementen van de lidstaten en het Permanent Bureau van de Haagse Conferentie voor Internationaal Privaatrecht. (Raadpleging) Het Europees Parlement, – gezien het voorstel voor een besluit van de Raad ( COM(2021)0371 ), – gezien artikel 38, vierde alinea, van het Verdrag van Den Haag van 1980 betreffende de burgerrechtelijke aspecten van internationale ontvoering van kinderen, – gezien artikel 81, lid 3, en artikel 218, lid 6, tweede alinea, punt b), van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, op grond waarvan het Parlement door de Raad is geraadpleegd (C9-0337/2021), – gezien het advies van het Hof van Justitie (1) over de exclusieve externe bevoegdheid van de Europese Unie voor een verklaring van aanvaarding van toetreding tot het Verdrag van Den Haag van 1980 betreffende de burgerrechtelijke aspecten van internationale ontvoering van kinderen, – gezien artikel 82 en artikel 114, lid 8, van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie juridische zaken ( A9-0309/2021 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan de machtiging van de lidstaten van de Europese Unie om, in het belang van de Europese Unie, de toetreding van Tunesië tot het Verdrag van Den Haag van 1980 betreffende de burgerrechtelijke aspecten van internationale ontvoering van kinderen te aanvaarden; 2. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en aan de Commissie, alsmede aan de regeringen en parlementen van de lidstaten en het Permanent Bureau van de Haagse Conferentie voor Internationaal Privaatrecht. Het Europees Parlement, – gezien de artikelen 2 en 3 van het Verdrag betreffende de Europese Unie, – gezien de artikelen 4, 26, 67, 73, 87, 88 en 91 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien Richtlijn 2008/96/EG van het Europees Parlement en de Raad van 19 november 2008 betreffende het beheer van de verkeersveiligheid van weginfrastructuur (1) , als gewijzigd bij Richtlijn (EU) 2019/1936 van het Europees Parlement en de Raad van 23 oktober 2019 tot wijziging van Richtlijn 2008/96/EG betreffende het beheer van de verkeersveiligheid van weginfrastructuur (2) , – gezien Richtlijn 2010/40/EU van het Europees Parlement en de Raad van 7 juli 2010 betreffende het kader voor het invoeren van intelligente vervoerssystemen op het gebied van wegvervoer en voor interfaces met andere vervoerswijzen (3) , – gezien Gedelegeerde Verordening (EU) nr. 885/2013 van de Commissie van 15 mei 2013 ter aanvulling van Richtlijn 2010/40/EU van het Europees Parlement en de Raad met betrekking tot het verstrekken van informatiediensten voor veilige en beveiligde parkeerplaatsen voor vrachtwagens en bedrijfsvoertuigen (4) , – gezien Verordening (EU) nr. 1315/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 11 december 2013 betreffende richtsnoeren van de Unie voor de ontwikkeling van het trans-Europees vervoersnetwerk en tot intrekking van Besluit nr. 661/2010/EU (5) , – gezien Besluit nr. 585/2014/EU van het Europees Parlement en de Raad van 15 mei 2014 inzake de uitrol van de interoperabele eCall-dienst in de hele EU (6) , – gezien Verordening (EU) 2021/1153 van het Europees Parlement en de Raad van 7 juli 2021 tot vaststelling van de Connecting Europe Facility en tot intrekking van de Verordeningen (EU) nr. 1316/2013 en (EU) nr. 283/2014, en met name artikel 9, lid 2, punt b), vii) (7) , – gezien Verordening (EU) 2020/1054 van het Europees Parlement en de Raad van 15 juli 2020 tot wijziging van Verordening (EG) nr. 561/2006 wat betreft de minimumeisen voor maximale dagelijkse en wekelijkse rijtijden, minimumonderbrekingen en dagelijkse en wekelijkse rusttijden, en Verordening (EU) nr. 165/2014 wat betreft positionering door middel van tachografen (8) , – gezien de beraadslagingen van de Commissie verzoekschriften over verzoekschrift nr. 0549/2021 van haar vergadering van 15 juli 2021, – gezien artikel 227, lid 2, van zijn Reglement, A. overwegende dat de Commissie verzoekschriften verzoekschrift nr. 0549/2021 heeft ontvangen, waarin 22 735 medeondertekenaars zich bezorgd tonen over parkeerterreinen voor vrachtwagens op het wegennet van de EU en pleiten voor preventieve maatregelen om het risico en de omvang van de veiligheidsproblemen op deze parkeerterreinen terug te dringen; B. overwegende dat bij vrachtdiefstal vaak criminele organisaties betrokken zijn, die zich regelmatig richten op hoogwaardige producten zoals elektronica, tabak en geneesmiddelen, wat tot aanzienlijke economische verliezen leidt (9) (circa 52 miljoen EUR tussen 2017 en 2019); overwegende dat deze cijfers onvolledig zijn vanwege de gebrekkige verslaglegging en uitwisseling van relevante gegevens met betrekking tot vrachtmisdrijven; C. overwegende dat deze criminele organisaties steeds georganiseerder te werk gaan, geavanceerde technologie gebruiken en in veel gevallen op verzoek handelen; overwegende dat het gebruik van geweld door criminelen die bij zware en georganiseerde misdaad betrokken zijn volgens de dreigingsevaluatie van Europol van zware en georganiseerde criminaliteit 2021 in de EU lijkt toe te nemen, en dat slachtoffers zonder aanzien des persoons tot doelwit worden gemaakt, ongeacht hun betrokkenheid of status, waardoor onschuldige omstanders vaak schade wordt berokkend; D. overwegende dat de Europese Unie misdaad en georganiseerde misdaad op haar wegennet moet tegengaan en het doeltreffend verkeer van goederen op een veilige manier moet bevorderen, zonder dat daarbij extra kosten komen kijken in verband met overmatige blootstelling wat betreft het risico op aanvallen; E. overwegende dat bestuurders van internationaal wegvervoer langere perioden van huis en gezin doorbrengen en dat de beschikbaarheid van veilige, beveiligde en goed uitgeruste parkeervoorzieningen in de hele EU daarom van cruciaal belang is voor de lichamelijke en geestelijke gezondheid van deze bestuurders; F. overwegende dat de werk- en rusttijden en de pauzes van bestuurders van internationaal goederenvervoer onderworpen zijn aan strenge regels die tot doel hebben een veilige, efficiënte en sociaal verantwoordelijke sector wegvervoer tot stand te brengen in de Europese Unie; overwegende dat het de verantwoordelijkheid is van zowel de EU-instellingen als de lidstaten om te voorzien in geschikte en toegankelijke parkeervoorzieningen in de hele EU, opdat de regels inzake werk- en rusttijden evenredig en haalbaar zijn; G. overwegende dat de slechte rustomstandigheden en het hoge misdaad- en aanvalsrisico de voornaamste factoren zijn die het beroep van bestuurder zo onaantrekkelijk maken; overwegende dat het gebrek aan bestuurders een steeds groter probleem vormt voor de doeltreffende werking van de eengemaakte markt, de logistiek en toeleveringsketens, alsook voor andere sectoren, zoals de verwerkende industrie en de detailhandel; 1. merkt op dat er in een studie van de Commissie van 2019 op wordt gewezen dat de EU naar schatting 100 000 overnachtingsparkeerplaatsen voor vrachtwagens tekortkomt en dat dit tekort nog groter is wanneer wordt gekeken naar gecertificeerde, beveiligde parkeerterreinen (10) ; 2. verklaart dat veilige en beveiligde parkeerterreinen voor vrachtwagens nodig zijn om te zorgen voor sociaal rechtvaardige voorwaarden voor beroepsbestuurders tijdens verplichte rustpauzes; wijst erop dat de sector wegvervoer kampt met een acuut tekort aan bestuurders; verzoekt de Commissie de beschikbaarheid van voldoende hoogwaardige parkeerterreinen voor vrachtwagens en de evenredige oplegging van sancties door de lidstaten nauwlettend in het oog te houden; onderstreept dat er actie moet worden ondernomen in geval van oneerlijke behandeling van of discriminatie ten aanzien van vrachtwagenbestuurders en vervoersbedrijven uit de EU; 3. betreurt het dat bestuurders worden aangevallen op parkeerterreinen voor vrachtwagens en dat daarbij soms zelfs doden vallen; wijst erop dat deze aanvallen vaak worden gepleegd door goed georganiseerde en goed uitgeruste bendes die soms op bestelling goederen stelen en de opbrengst van deze misdrijven vaak gebruiken om andere vormen van zware criminaliteit te financieren; 4. betreurt het dat deze voorvallen een xenofobisch of racistisch element kunnen hebben; 5. beaamt dat vermogensmisdrijven tegen vrachtwagens steeds vaker grensoverschrijdend van aard zijn en de voornaamste bedreiging vormen voor de veiligheid van vrachtwagenbestuurders; benadrukt dat nauwere samenwerking vereist is om deze misdrijven naar behoren aan te pakken; pleit voor meer structurele informatie-uitwisseling en operationele coördinatie tussen de rechtshandhavingsinstanties van de lidstaten, met de steun van Europol, alsook voor nauwere samenwerking met particulieren, zoals de Transported Asset Protection Association en de European Secure Parking Organisation; 6. roept de lidstaten op om systematisch aangifte te doen van misdrijven bij Europol om een samenhangende respons te waarborgen door middel van operationele en analytische ondersteuning; verzoekt de Commissie het vermogen van Europol op dit vlak verder te versterken door meer middelen en personeel ter beschikking te stellen; 7. verzoekt de Commissie de toename van het aantal beschikbare parkeerterreinen voor vrachtwagens te stimuleren en de kwaliteit, veiligheid en connectiviteit van deze parkeerterreinen te verbeteren met behulp van wetgevingsinitiatieven, programma’s van de Europese structuur- en investeringsfondsen, mechanismen ter bevordering van de samenwerking tussen de bevoegde instanties van de lidstaten en andere beschikbare instrumenten, zoals het financieringsprogramma van de Connecting Europe Facility; 8. verzoekt de Commissie en de Raad met klem de maatregelen te nemen die nodig zijn om politiële samenwerking tot stand te brengen en te ontwikkelen waarbij de bevoegde instanties van alle lidstaten betrokken zijn, om misdrijven op de wegen en op parkeerterreinen te voorkomen, op te sporen en te onderzoeken; 9. verzoekt de Commissie en de lidstaten doelstellingen en benaderingen ter verhoging van het aantal parkeerterreinen voor vrachtwagens op te nemen in de definitieve partnerschapsovereenkomsten betreffende de Europese structuur- en investeringsfondsen, alsmede in de bijbehorende programma’s; 10. is ingenomen met de totstandbrenging van de deskundigengroep van de Commissie voor de verkeersveiligheid van weginfrastructuur, die, onder meer ter voorbereiding van niet-wetgevingshandelingen, het advies en de deskundigheid moet inwinnen van de lidstaten en andere betrokken belanghebbenden op dit gebied; is bovendien verheugd over de totstandbrenging van de groep op hoog niveau inzake verkeersveiligheid, die strategisch advies en regelmatige feedback moet verstrekken; verzoekt de Commissie met klem de werkzaamheden op dit gebied te bespoedigen en te coördineren met de lidstaten om concrete verbeteringen voor vrachtwagenbestuurders in de EU teweeg te brengen; 11. onderstreept het belang van de uitvoering van projecten die gericht zijn op de bevordering van de nationale en internationale samenwerking bij de bestrijding van vrachtdiefstal, aangezien op deze manier een overzicht kan worden gemaakt van lopende procedures en de werkzaamheden in verband met zaken op operationeel niveau kunnen worden geoptimaliseerd; 12. wijst erop hoe belangrijk het is om te zorgen voor prioritaire financiering voor de totstandbrenging en verbetering van parkeerterreinen voor vrachtwagens in de EU door gebruik te maken van alle beschikbare financieringsprogramma’s van de EU en de lidstaten; 13. verzoekt de lidstaten de primaire verantwoordelijkheid op zich te nemen voor de verbetering van de veiligheid van parkeerterreinen voor vrachtwagens door middel van beproefde, in actie- en uitvoeringsplannen opgenomen nationale verkeersveiligheidsstrategieën en concrete maatregelen, die ten grondslag liggen aan een echte Europese verkeersveiligheidscultuur; 14. verzoekt de Commissie en de lidstaten hun krachten te bundelen om de kwaliteit van de diensten die op parkeerterreinen voor vrachtwagens worden aangeboden, te bevorderen, onder meer door betaalbare basisvoorzieningen aan te bieden, en om de beveiliging van deze parkeerterreinen te verbeteren; vraagt de Commissie en de lidstaten er daarbij voor te zorgen dat voor alle beveiligde parkeerterreinen voor vrachtwagens die binnen het systeem vallen, op basis van gemeenschappelijke EU-normen audits worden uitgevoerd door derde partijen om te waarborgen dat de voorzieningen aan de veiligheids- en beveiligingsnormen van de EU voldoen en bijvoorbeeld in overeenstemming zijn met Richtlijn 2008/96/EG betreffende het beheer van de verkeersveiligheid van weginfrastructuur; 15. betreurt het dat de normen voor parkeerveiligheid en -beveiliging evenals de certificeringseisen nog altijd op verschillende manieren worden uitgelegd en beklemtoont het belang van de totstandbrenging van een geharmoniseerde EU-norm met duidelijke, ondubbelzinnige regels inzake veiligheids- en comfortniveaus; 16. verzoekt de Commissie de in Verordening (EU) 2020/1054 verankerde verbintenissen na te komen en normen en certificeringsprocedures vast te stellen voor veilige en beveiligde parkeervoorzieningen voor vrachtwagens in de EU; 17. onderstreept dat EU-normen waarin het niveau van op parkeerterreinen voor vrachtwagens verleende diensten en beveiliging wordt uiteengezet, alsmede procedures voor de certificering van deze parkeerterreinen, verplicht moeten worden gesteld om te zorgen voor en te voorzien in een consistente definitie van “beveiligde parkeerterreinen voor vrachtwagens” en een samenhangend wetgevingskader; 18. pleit voor de verbetering van de dekking en doeltreffendheid van noodhulpdiensten en diensten voor onmiddellijke respons, alsook voor de invoering van oproepsystemen voor kennisgeving aan de bevoegde instanties in alle officiële talen; dringt er bij de lidstaten op aan een systeem voor onmiddellijke respons in te voeren voor gevallen waarin een misdrijf ten aanzien van een vrachtwagenbestuurder of vrachtwagen wordt gepleegd dat binnen hun nationale rechtsbevoegdheid valt, en te voorkomen dat bestuurders niet tijdig te hulp worden geschoten door de nationale instanties voor openbare veiligheid vanwege de kleine schaal van het misdrijf of wegens een taalbarrière of andere redenen; 19. vraagt dat er regelmatige beveiligings- en/of politiepatrouilles worden ingevoerd op parkeerterreinen waar al eerder bestuurders zijn aangevallen, maar geen doorlopende beveiligingsdiensten kunnen worden verleend; 20. vestigt de aandacht op het belang van de versterking van de mechanismen voor gegevensverzameling, informatie-uitwisseling en analytische ondersteuning; verzoekt de lidstaten doeltreffende modellen in te voeren voor de geautomatiseerde verzameling, verwerking en uitwisseling van gegevens om de operationele respons van politiediensten op grensoverschrijdende misdaad te verbeteren; 21. wijst erop dat informatie over de locatie van parkeerterreinen voor vrachtwagens op een gebruiksvriendelijke manier aan bestuurders en aan de gehele logistieke keten moet worden doorgegeven met behulp van digitale instrumenten; vraagt de Commissie dit doel na te streven door een basis te leggen voor interoperabele ICT-oplossingen die bestuurders in staat zullen stellen beveiligde parkeerterreinen te vinden en te boeken en hun reizen op basis daarvan te plannen; 22. verzoekt de Commissie en de lidstaten bestaande veiligheidssystemen in voertuigen te verbeteren en intelligente waarschuwingsinstrumenten evenals de verbinding daarvan met politie- en hulpdiensten te bevorderen; 23. verzoekt de Commissie maatregelen voor te stellen voor de herziening van Gedelegeerde Verordening (EU) nr. 885/2013 van de Commissie en Verordening (EU) nr. 1315/2013; 24. verzoekt de Commissie en de lidstaten op zoek te gaan naar en voorstellen te doen voor concrete maatregelen ter bescherming van slachtoffers van misdrijven op onbeschermde parkeerterreinen voor vrachtwagens en bijvoorbeeld te voorzien in medische bijstand, juridisch advies en tolkendiensten; 25. is ingenomen met het besluit van de Commissie verzoekschriften om een onderzoeksmissie op te zetten om de in verzoekschrift nr. 0549/2021 omschreven feiten onder de loep te nemen, nieuwe informatie te vergaren over de veiligheid van parkeerterreinen voor vrachtwagens en de problemen ter plaatse te beoordelen; 26. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie, alsmede aan de regeringen en parlementen van de lidstaten. Het Europees Parlement, – gezien zijn eerdere resoluties over Somalië, – gezien de gemeenschappelijke strategie Afrika-EU, – gezien de Overeenkomst van Cotonou, – gezien de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens, – gezien het Verdrag van de Afrikaanse Unie betreffende de bescherming en ondersteuning van intern ontheemden in Afrika, – gezien het Verdrag van de Verenigde Naties inzake de rechten van het kind van 1989, – gezien het nationaal indicatief programma EU-Somalië voor de Federale Republiek Somalië 2014-2020, – gezien de verklaring van de missie van de Afrikaanse Unie in Somalië (Amisom) van 8 november 2017, waarin Amisom het voornemen aankondigde zijn troepen vanaf december 2017 geleidelijk uit Somalië terug te trekken en deze terugtrekking in 2020 te willen afronden, – gezien de verklaring van hoge vertegenwoordiger Josep Borrell van 18 september 2021 over de politieke situatie in Somalië, – gezien resolutie 2568 van de VN-Veiligheidsraad van 12 maart 2021 over de situatie in Somalië, – gezien artikel 144, lid 5, en artikel 132, lid 4, van zijn Reglement, A. overwegende dat de humanitaire situatie in Somalië blijft verslechteren en dat er sprake is van meerdere crises, waaronder politieke instabiliteit, terroristische activiteiten, voedselonzekerheid, droogte, de klimaatcrisis en COVID-19, die de stabiliteit, het menselijk welzijn en de bestaansmiddelen bedreigen en die grootschalige ontheemding in het hele land en de hele regio veroorzaken; B. overwegende dat internationale hulporganisaties hebben gewaarschuwd dat er Somalië op de rand van een humanitaire ramp staat met naar schatting 5,9 miljoen mensen die humanitaire hulp nodig hebben en meer dan 2,7 miljoen mensen die geconfronteerd worden met een noodsituatie op het gebied van voedselonzekerheid in het hele land, waaronder meer dan 800 000 kinderen jonger dan vijf jaar, die het risico lopen op acute ondervoeding; overwegende dat 2 miljoen mensen te kampen hebben met een ernstig gebrek aan water; overwegende dat de VN heeft verklaard dat Somalië geconfronteerd wordt met het ergste financieringstekort in zes jaar; overwegende dat humanitaire partners schatten dat 7,7 miljoen Somaliërs in 2022 humanitaire hulp nodig zullen hebben en dat ongeveer 1,2 miljoen kinderen jonger dan vijf jaar in 2022 waarschijnlijk acuut ondervoed zullen zijn als zij niet onmiddellijk worden behandeld; C. overwegende dat Somalië niet in staat is geweest te reageren op de COVID-19-pandemie als gevolg van het ontbreken van een functionerend gezondheidszorgstelsel en een gebrek aan beademingstoestellen, geneesmiddelen en personeel; overwegende dat Somalië, net als veel Afrikaanse landen, niet in staat is geweest zijn bevolking te vaccineren door een gebrek aan beschikbare vaccins, en dat slechts circa 3 % van de bevolking volledig gevaccineerd is; D. overwegende dat de onderwijssector zwaar getroffen is door de COVID-19-pandemie en dat veel kinderen, met name kinderen die in kampen voor intern ontheemden wonen, als gevolg van omstandigheden, zoals het verlies van bestaansmiddelen en doeltreffende inkomstenbronnen door hun ouders, niet in staat zijn formeel onderwijs te blijven volgen; E. overwegende dat opstandige groepen de grootste bron van onveiligheid in het land blijven, willekeurige aanvallen op Somaliërs uitvoeren en betrokken zijn bij ontvoeringen en gedwongen rekrutering van kinderen voor gewapende conflicten; overwegende dat tot dusver in 2021 ongeveer 1 000 burgers bij gewapende conflicten om het leven zijn gekomen of gewond zijn geraakt, en dat Al-Shabaab verantwoordelijk is voor de meeste burgerslachtoffers; overwegende dat militanten hun aanvallen en moorden op regeringsfunctionarissen hebben opgevoerd in een poging het verkiezingsproces van 2021 te verstoren; F. overwegende dat kwetsbare groepen nog steeds het belangrijkste doelwit zijn van misbruik en geweld, waaronder vrouwen, kinderen, ouderen, intern ontheemden, lhbtq- en andere minderheden; overwegende dat seksueel en gendergerelateerd geweld, evenals conflictgerelateerd geweld, zich nog steeds op grote schaal ongestraft voordoen, met name in conflictgebieden; G. overwegende dat volgens het verslag van de secretaris-generaal van de VN van 2021 over kinderen en gewapende conflicten kinderen in Somalië nog steeds ernstig worden misbruikt en dat in 2020 ten minste 1 087 kinderen zijn gedood en verminkt; overwegende dat Al-Shabaab de belangrijkste ronselaar van kinderen is en dat Al-Shabaab, veiligheidstroepen van de regering, regionale veiligheidstroepen en clanmilities vorig jaar samen 1 716 kinderen hebben gerekruteerd; H. overwegende dat het parlement in Mogadishu in augustus 2020 een nieuwe wet inzake misdrijven in verband met geslachtsgemeenschap heeft ingediend, die kindhuwelijken mogelijk maakt doordat een kind wordt gedefinieerd op basis van lichamelijke rijpheid in plaats van leeftijd, en die overlevenden zwakke procedurele bescherming biedt; overwegende dat de nieuwe wet inzake misdrijven in verband met geslachtsgemeenschap in strijd is met internationale en regionale mensenrechtenverplichtingen; I. overwegende dat de vrijheid van meningsuiting nog steeds ernstig wordt ingeperkt, waarbij journalisten en mensenrechtenactivisten worden bedreigd, willekeurig gevangen worden gehouden en geen waarborgen voor een eerlijke rechtsbedeling en een eerlijk proces krijgen; overwegende dat mediakanalen door de autoriteiten op regionaal en federaal niveau zijn gesloten; overwegende dat de autoriteiten zelden gevallen van moord of aanvallen op journalisten onderzoeken of de daders vervolgen; J. overwegende dat in de aanloop naar de verkiezingen de veiligheidstroepen van de federale regering van Somalië, de regionale autoriteiten, met name in Puntland, en Al-Shabaab de aanvallen op journalisten hebben geëscaleerd door middel van intimidatie, pesterijen en willekeurige arrestaties; overwegende dat onafhankelijke media een essentieel onderdeel vormen van een eerlijk verkiezingsproces; overwegende dat talrijke journalisten in de loop van 2021 op onrechtmatige wijze zijn gedood, onder wie de zeer ervaren journalist Abdiaziz Mohamud Guled, directeur van Radio Mogadishu, die op 20 november 2021 in Mogadishu door Al-Shabaab werd vermoord; K. overwegende dat naar schatting 2,9 miljoen Somaliërs intern ontheemd zijn; overwegende dat van augustus tot oktober 2021 55 000 mensen gedwongen waren hun huis te ontvluchten, waarbij 80 % van hen vluchtte als gevolg van conflicten en 20 % als gevolg van klimaatgerelateerde gebeurtenissen; overwegende dat in Kenia verschillende vluchtelingenkampen zijn, waaronder de kampen van Kakuma en Dadaab met ongeveer 520 000 geregistreerde vluchtelingen en asielzoekers, en dat zij sinds de burgeroorlog in Somalië in 1991 Somalische vluchtelingen en asielzoekers verwelkomen; overwegende dat de leefomstandigheden in de kampen onveilig zijn en dat met name vrouwen, kinderen en lhbtq’ers te maken hebben met herhaaldelijk misbruik en geweld; overwegende dat de Hoge Commissaris van de Verenigde Naties voor de Vluchtelingen (UNHCR) en de Keniaanse regering op 29 april 2021 overeenstemming hebben bereikt over een routekaart, waarbij de sluiting van de kampen Kakuma en Dadaab is uitgesteld tot 30 juni 2022; L. overwegende dat Somalië nog steeds een van de gevaarlijkste Afrikaanse landen is voor vakbondsleden, die stelselmatig het slachtoffer zijn van geweld en intimidatie; overwegende dat Somalische werknemers voortdurend fundamentele mensen- en arbeidsrechten worden ontzegd, dat hun gezondheid en veiligheid op het werk regelmatig in gevaar worden gebracht en dat zij slecht worden betaald, ook door buitenlandse contractanten; M. overwegende dat het verkiezingsproces oorspronkelijk in oktober 2021 zou worden afgerond met de presidentsverkiezingen; overwegende dat het verkiezingsproces echter voortdurend is gestagneerd na vertragingen vanuit de federale lidstaten bij het houden van verkiezingen voor de leden van beide kamers van het federale parlement van Somalië, dat op zijn beurt de president van Somalië zou kiezen; overwegende dat hoe meer vertraging het verkiezingsproces oploopt, des te meer middelen voor andere dan belangrijke nationale prioriteiten, zoals het reageren op humanitaire noodsituaties, zullen worden gebruikt; N. overwegende dat de afgevaardigden van clans in totaal 275 parlementsleden zullen benoemen in het Lagerhuis, terwijl de vijf wetgevende organen van Somalië alle 54 senatoren voor het Hogerhuis al hebben gekozen; overwegende dat de autoriteiten hebben toegezegd de verkiezingen voor het Lagerhuis uiterlijk op 24 december 2021 af te ronden; overwegende dat het op geloofwaardige wijze afronden van de verkiezingsprocessen van cruciaal belang zal zijn om de veiligheid en de langetermijnontwikkeling van Somalië te waarborgen; O. overwegende dat 26 % van de in het Hogerhuis gekozen personen vrouw is, wat een positieve ontwikkeling is op weg naar gendergelijkheid in Somalië; overwegende dat verdere inspanningen nodig zijn om het overeengekomen quotum van 30 % voor het Lagerhuis te halen en ervoor te zorgen dat vrouwen volledig deelnemen aan de politieke, sociale en economische besluitvorming in Somalië; P. overwegende dat buitenlandse inmenging in de interne politieke processen en de organisatie van de verkiezingen de tijdige afronding ervan heeft belemmerd; overwegende dat de VN-Veiligheidsraad op 15 november 2021 resolutie 2607 (2021) heeft aangenomen, waarbij het wapenembargo tegen Somalië wordt verlengd; Q. overwegende dat het VN-mandaat van Amisom op 31 december 2021 afloopt; overwegende dat de federale regering van Somalië en de Afrikaanse Unie (AU) geen overeenstemming hebben kunnen bereiken over de reorganisatie van een door de AU geleide missie, zoals bepaald in resolutie 2568 (2021) van de VN-Veiligheidsraad; overwegende dat de EU sinds 2007 via diverse instrumenten de grootste financiële bijdrage levert aan de activiteiten van Amisom en de AU in Somalië; R. overwegende dat de Raad in december 2020 de mandaten van zijn drie missies en operaties in het kader van het gemeenschappelijk veiligheids- en defensiebeleid (GVDB) in Somalië, de missie voor capaciteitsopbouw van de EU (EUCAP) in Somalië, de opleidingsmissie van de EU (EUTM) in Somalië, en de EU NAVFOR-operatie Atalanta, heeft verlengd tot en met 31 december 2022; S. overwegende dat Somalië op 5 november 2021 gezant Simon Mulongo tot persona non grata van de AU heeft verklaard en hem heeft opgedragen het land binnen zeven dagen te verlaten op beschuldiging van betrokkenheid bij activiteiten die onverenigbaar zijn met het mandaat van Amisom; T. overwegende dat de EU in het kader van het nationaal indicatief programma in de periode 2014-2020 286 miljoen EUR aan Somalië heeft toegezegd, waarbij de nadruk ligt op ondersteuning van de rechtsstaat, veiligheid, voedselzekerheid en onderwijs; overwegende dat de EU in 2021 45,3 miljoen EUR heeft uitgetrokken voor humanitaire projecten in Somalië, waaronder 2,8 miljoen EUR ter ondersteuning van de nationale COVID-19-vaccinatiecampagne; overwegende dat de EU en haar lidstaten samen meer dan 35 % van alle humanitaire hulp aan Somalië verstrekken; 1. spreekt zijn ernstige bezorgdheid uit over de steeds erger wordende humanitaire crisis in Somalië; veroordeelt alle schendingen van de mensenrechten en willekeurige aanvallen op burgers, humanitaire hulpverleners, journalisten, verkiezingsfunctionarissen en Amisom door terroristische groeperingen, met name Al-Shabaab; roept alle bij de diverse conflicten in Somalië betrokken partijen ertoe op de schendingen van de mensenrechten onmiddellijk een halt toe te roepen en concrete stappen te zetten om de verantwoordelijken voor de rechter te brengen en een eerlijk proces te bieden; dringt met klem aan op beëindiging van de vijandelijkheden en, waar mogelijk, op het voeren van een alomvattende dialoog om politieke verschillen aan te pakken; 2. brengt in herinnering dat blijvende stabiliteit en vrede in Somalië alleen tot stand kunnen worden gebracht door sociale inclusie en behoorlijk bestuur op grond van de beginselen van democratie en rechtsstatelijkheid; dringt er daarom bij de Somalische leiders op aan meer inspanningen te leveren om het verkiezingsproces van het land tot een einde te brengen en vóór eind 2021 inclusieve en geloofwaardige verkiezingen voor het Lagerhuis af te ronden, zodat de presidentsverkiezingen zo spoedig mogelijk gehouden kunnen worden; onderstreept dat het verkiezingsproces vreedzaam moet verlopen, in overeenstemming met het eerder overeengekomen tijdschema van 27 mei 2021; roept de Somalische leiders er voorts toe op terughoudendheid te betrachten en zich te onthouden van acties die de politieke spanningen of het geweld kunnen doen escaleren, teneinde stabiliteit tot stand te brengen en Al-Shabaab de kans te ontnemen politieke invloed te verwerven; dringt aan op volledige eerbiediging van de grondrechten tijdens de campagne en de verkiezingsperioden, met inbegrip van het recht op vreedzame vergadering, en vrijheid van verkeer, van vereniging en van meningsuiting; veroordeelt al het buitensporig gebruik van geweld door regeringstroepen tegen de politieke oppositie of tegen demonstranten; waarschuwt voor verdere initiatieven die leiden tot verlenging van eerdere mandaten zonder de brede ondersteuning van Somalische belanghebbenden, en is gekant tegen parallelle processen of tussentijdse verkiezingen; 3. dringt er bij de EU, haar lidstaten en internationale partners op aan de humanitaire hulp in overeenstemming met de vereisten dringend op te voeren en aanvullende ondersteuning te bieden aan de COVID-19-respons, met name door het delen van vaccins en het verstrekken van essentiële medische benodigdheden en farmaceutische producten; onderstreept dat de internationale gemeenschap ertoe moet bijdragen om alles te doen wat nodig is om de COVID-19-pandemie in Somalië en de regio onder controle te krijgen, onder meer door verdeling van vaccins op ruimere schaal en opvoering van de productiecapaciteit van vaccins; 4. verlangt dat de Somalische autoriteiten alle willekeurige arrestaties stopzetten en alle personen vrijlaten die onwettig en ongerechtvaardigd gevangengenomen zijn, dat zij optreden tegen pesterijen en intimidatie van burgers door veiligheidstroepen, politici en lokale autoriteiten, en dat zij erop toezien dat de verantwoordelijken rekenschap afleggen; dringt er met klem op aan dat de autoriteiten een halt toeroepen aan de executies in opdracht van militaire rechtbanken, een moratorium instellen en de doodstraf afschaffen; dringt er bij de Somalische regering op aan de rechtsstaat te versterken en een onafhankelijk en onpartijdig rechtsstelsel in te stellen, en te zorgen voor schadeloosstelling van de slachtoffers van buitengerechtelijk en buitensporig geweld; verzoekt de Somalische autoriteiten nadrukkelijk om snelle goedkeuring van het beleid inzake de bescherming van burgers en de nationale wet inzake terrorismebestrijding, en erop toe te zien dat deze volledig in overeenstemming zijn met de internationale normen en standaarden op het gebied van de mensenrechten; 5. is uiterst bezorgd over het aantal vluchtelingen en intern ontheemden in Somalië, alsook over hun welzijn; verlangt dat de EU en internationale partners samenwerken met de federale regering van Somalië om bescherming, bijstand en blijvende oplossingen te bieden, in overeenstemming met de internationale verplichtingen; is verheugd over het feit dat de federale regering van Somalië het Verdrag van de Afrikaanse Unie voor de bescherming en bijstand van intern ontheemden in Afrika heeft geratificeerd, en verzoekt de Commissie Somalië bij te staan bij het ontwikkelen van nationale rechtskaders en het waarborgen van de veiligheid van intern ontheemden en vluchtelingen, met bijzondere aandacht voor de meest kwetsbare personen, zoals vrouwen, kinderen en personen die behoren tot minderheidsgroepen, die het grootste risico lopen slachtoffer te worden van geweld, misbruik en schendingen van rechten; 6. is zeer bezorgd over de sociale en economische schade als gevolg van de klimaatverandering, met inbegrip van extreem weer en de sprinkhanenplaag; is ingenomen met de toezeggingen die Somalië tijdens de VN-klimaatconferentie van 2021 (COP26) heeft gedaan voor een rechtvaardige transitie op basis van sociale dialoog en de prioritering van hernieuwbare energie om in de energiebehoeften van Somalië te voorzien; roept op tot het nemen van dringende maatregelen en behoorlijke tenuitvoerlegging van actieplannen ter voorkoming en beperking van klimaatgerelateerde rampen, zoals het Desert Locust Crisis Action Plan van de Voedsel- en Landbouworganisatie (FAO); 7. betreurt het dat humanitaire hulpverleners worden aangevallen door terroristische groeperingen, dat infrastructuur wordt vernietigd en hulp bij de verkeerde personen belandt; herinnert eraan dat uit hoofde van het internationaal recht ongehinderde toegang moet worden gewaarborgd voor organisaties die humanitaire hulp verstrekken aan personen in nood in heel Somalië; 8. spreekt nogmaals zijn krachtige steun uit voor alle mensenrechtenverdedigers en milieuactivisten in Somalië en voor het werk dat zij verrichten; verzoekt de EU-delegatie en de vertegenwoordigingen van lidstaten in het land hun steun aan het maatschappelijk middenveld in het kader van hun betrekkingen met de Somalische autoriteiten te versterken, en alle beschikbare instrumenten te gebruiken om hun steun voor het werk van mensenrechtenverdedigers en milieuactivisten op te voeren, en waar nodig de afgifte van noodvisa te vergemakkelijken en tijdelijk onderdak in de lidstaten te bieden; 9. erkent dat Amisom heeft bijgedragen aan het tot stand brengen van meer veiligheid in het licht van de dreiging die uitgaat van Al-Shabaab en opstandige groeperingen; spreekt zijn steun uit voor het transitieplan voor Somalië (Somalia Transition Plan – STP) met betrekking tot Amisom-operaties, en dringt aan op de tijdige uitvoering ervan; verlangt dat de belangrijkste Somalische veiligheidsactoren overeenstemming bereiken over de strategische doelstellingen, de omvang en de samenstelling van een toekomstig Amisom dat de transitie op het gebied van veiligheid in Somalië moet gaan ondersteunen, zodat voortgang kan worden geboekt bij de tenuitvoerlegging van het STP; dringt aan op een sterkere nationale veiligheidsstructuur met het oog op bescherming van de bevolking; verzoekt de federale regering van Somalië, Amisom en de geallieerde troepen erop toe te zien dat hun militaire campagnes tegen Al-Shabaab worden uitgevoerd in strikte overeenstemming met het internationaal humanitair recht en het internationaal recht inzake de mensenrechten; 10. onderstreept dat de Somalische autoriteiten in eerste instantie verantwoordelijk moeten zijn voor waarborging van de veiligheid in hun land, maar daar nog niet toe in staat zijn in de strijd tegen Al-Shabaab en opstandige groeperingen; herinnert eraan dat het – in overeenstemming met Resolutie 2568 (2021) van de VN-Veiligheidsraad – van belang is om met spoed een plan uit te werken over de vorm die de aangepaste aanwezigheid van de AU na 2021 moet aannemen; herinnert er in dit verband aan dat de VN, de AU en de federale regering van Somalië primair verantwoordelijk zijn voor de uitwerking van een dergelijk plan, waarbij zij ondersteund worden door internationale partners; 11. dringt er bij alle buitenlandse actoren op aan de lopende inspanningen op het gebied van staats- en vredesopbouw niet in gevaar te brengen, de stabiliteit te bevorderen en tegelijkertijd de eenheid van het land te bewaren; herinnert alle partijen aan het wapenembargo tegen Somalië, dat door de VN-Veiligheidsraad is aangenomen en nog altijd van kracht is; 12. is ingenomen met de grotere vertegenwoordiging van vrouwen bij de parlementsverkiezingen, maar merkt op dat de vertegenwoordiging van vrouwen nog altijd niet voldoende is; benadrukt dat vrouwen een belangrijke rol spelen bij conflictoplossing en vredesopbouw; dringt aan op de volledige, gelijkwaardige en betekenisvolle participatie en betrokkenheid van vrouwen op alle niveaus, in overeenstemming met het Somalische Vrouwenhandvest; 13. veroordeelt het aanhoudende seksueel en gendergerelateerd geweld tegen vrouwen en meisjes in Somalië en dringt aan op voortdurende en gecoördineerde nationale inspanningen om seksueel en gendergerelateerd geweld aan te pakken, met inbegrip van de daadwerkelijke omzetting in nationale wetgeving en toepassing van Verdrag nr. 190 van de Internationale Arbeidsorganisatie (IAO) over geweld en intimidatie op het werk, dat Somalië heeft geratificeerd, de ratificatie van het Verdrag inzake de uitbanning van alle vormen van discriminatie van vrouwen, en de vaststelling van progressieve wetgeving tegen vrouwelijke genitale verminking, zowel op nationaal als op federaal niveau; dringt er bij de Somalische regering op aan concrete maatregelen te nemen om seksueel geweld tegen vrouwen en kinderen te voorkomen; 14. verzoekt de Somalische autoriteiten de bepalingen van de gewijzigde mediawet van 2020 in te trekken, die de vrijheid van de media en de vrijheid van meningsuiting ernstig beperkt en niet in overeenstemming is met de internationale normen inzake de vrijheid van meningsuiting; 15. betreurt de recente aanvallen op journalisten en voor de media werkzame personen, die een legitieme rol spelen bij de opbouw van de staat en het verkiezingsproces, en die zonder angst of intimidatie hun werk moeten kunnen doen; verzoekt de Somalische autoriteiten onderzoeken te doen naar alle moorden op journalisten in het jaar 2021 en deze onderzoeken af te ronden, met inbegrip van de moord op Jamal Farah Adan, en de verantwoordelijken voor de rechter te brengen; 16. dringt er bij de federale regering van Somalië en haar federale lidstaten op aan onverwijld een moratorium af te kondigen op de arrestatie en gevangenneming van journalisten tijdens de uitvoering van hun journalistieke taken, zoals voorgesteld door Verslaggevers zonder Grenzen en de Nationale Unie van Somalische journalisten, en een einde te maken aan het voortdurende gebruik van het oude en archaïsche wetboek van strafrecht van Somalië voor het straffen van journalisten en het beknotten van de mediavrijheid en de vrijheid van meningsuiting; 17. verzoekt de federale regering van Somalië, haar federale lidstaten en de internationale gemeenschap erop toe te zien dat buitenlandse of multinationale ondernemingen die in Somalië actief zijn, de internationale mensenrechtenverdragen en andere rechtsinstrumenten, waaronder de voorlopige grondwet en wetten van Somalië, alsook de leidende beginselen van de VN inzake bedrijfsleven en mensenrechten en de belangrijkste IAO-verdragen volledig eerbiedigen en toepassen; onderstreept dat maatregelen tegen de financiën van Al-Shabaab noodzakelijk zijn en dat het genereren van illegale inkomsten, onder meer uit grondstoffen, moet worden voorkomen; 18. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de vicevoorzitter van de Commissie / hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid, de Afrikaanse Unie, de president, de premier en het parlement van Somalië, de secretaris-generaal van de Verenigde Naties, de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties, de Mensenrechtenraad van de Verenigde Naties en de Paritaire Parlementaire Vergadering ACS-EU. Het Europees Parlement, – gezien zijn eerdere resoluties en aanbevelingen, met name zijn resolutie van 4 juli 2017 over particuliere beveiligingsondernemingen (1) , zijn resolutie van 16 september 2020 over de samenwerking tussen de EU en Afrika op het gebied van veiligheid in de Sahelregio, West-Afrika en de Hoorn van Afrika (2) , zijn aanbeveling van 16 september 2021 betreffende de koers van de politieke betrekkingen tussen de EU en Rusland (3) en zijn resolutie van 5 juli 2018 over Somalië (4) , – gezien Verordening (EU) 2020/1998 van de Raad van 7 december 2020 betreffende beperkende maatregelen tegen ernstige schendingen van de mensenrechten (5) (de wereldwijde EU-sanctieregeling voor de mensenrechten), – gezien de Verdragen van Genève van 1949 en de bijbehorende aanvullende protocollen, – gezien het Verdrag van de Organisatie van Afrikaanse Eenheid van 1977 inzake de uitbanning van huurlingschap in Afrika, – gezien het Internationaal Verdrag van 1989 tegen de aanwerving, het inzetten, de financiering en de opleiding van huurlingen, – gezien het document van Montreux van 17 september 2008 over relevante internationale juridische verplichtingen en goede praktijken voor staten in verband met de operaties van particuliere militaire en beveiligingsbedrijven tijdens gewapende conflicten, – gezien het verslag van 1 oktober 2021 van de onafhankelijke onderzoeksmissie van de VN-Mensenrechtenraad in Libië, – gezien de verklaringen van deskundigen van de VN-Mensenrechtenraad van 31 maart 2021 over Russische instructeurs en van 27 oktober 2021 over de Wagner Group in de Centraal-Afrikaanse Republiek, – gezien de verklaring van 12 november 2021 van de internationale conferentie over Libië in Parijs, – gezien de VN-richtsnoeren inzake het gebruik van de diensten voor gewapende beveiliging van particuliere beveiligingsondernemingen, – gezien de leidende beginselen van de VN inzake bedrijfsleven en mensenrechten, – gezien de verslagen, persberichten en brieven betreffende aantijgingen van de VN‑werkgroep inzake het gebruik van huurlingen als een middel om de mensenrechten te schenden en de uitoefening van het zelfbeschikkingsrecht van volkeren te belemmeren (hierna “de VN-werkgroep inzake het gebruik van huurlingen”), met name die van 24 maart 2021 en 27 oktober 2021, – gezien de brief van 25 juni 2021 van het deskundigenpanel inzake de Centraal-Afrikaanse Republiek naar aanleiding van resolutie 2536(2020), gericht aan de voorzitter van de Veiligheidsraad, – gezien de intergouvernementele werkgroep voor onbepaalde duur voor het uitwerken van een internationaal regelgevingskader, zonder vooruit te lopen op de aard daarvan, met betrekking tot de activiteiten van particuliere militaire en beveiligingsondernemingen, – gezien de internationale gedragscode voor aanbieders van particuliere veiligheidsdiensten, – gezien artikel 144, lid 5, en artikel 132, lid 4, van zijn Reglement, A. overwegende dat particuliere militaire en beveiligingsondernemingen (hierna (“PMSC’s” genoemd) particuliere zakelijke entiteiten zijn die militaire en/of beveiligingsdiensten verlenen, waaronder gewapende bewaking, onderhoud en exploitatie van wapensystemen, detentie van gevangenen en advies of opleiding voor plaatselijke strijdkrachten en beveiligingspersoneel; overwegende dat overheids- en niet-overheidsactoren in conflictgebieden de afgelopen jaren steeds vaker een beroep doen op PMSC’s; overwegende dat bij de conflicten van de 21e eeuw, te beginnen met de oorlogen in Afghanistan en Irak, steeds PMSC’s betrokken waren op alle niveaus, van logistieke steun tot intensieve operaties; B. overwegende dat de huidige regelgeving voor deze sector een reeks onsamenhangende regels omvat die van land tot land enorm verschillen; overwegende dat de uiteenlopende nationale wetgevingen en de zelfregulering die sommige PMSC’s zich opleggen niet volstaan om misbruik te voorkomen – aangezien sancties ontbreken – en een grote invloed kunnen hebben op de manier waarop PMSC’s te werk gaan bij multilaterale interventies en in conflictgebieden; C. overwegende dat PMSC’s die deelnemen aan vijandelijkheden gebonden zijn aan het internationaal recht, met name de Verdragen van Genève die door alle VN-lidstaten zijn geratificeerd; overwegende dat de wettelijke bepalingen van de Verdragen van Genève worden erkend als internationaal gewoonterecht; overwegende dat artikel 47 van Aanvullend Protocol I bij de Verdragen van Genève een definitie van de term huurlingen bevat; overwegende dat huurlingen op basis daarvan worden gedefinieerd als burgers en als zodanig niet aan conflicten mogen deelnemen; overwegende dat huurlingschap in het Internationaal Verdrag tegen de aanwerving, het inzetten, de financiering en de opleiding van huurlingen wordt verboden; D. overwegende dat wordt gewerkt aan de regulering van PMSC’s, met name in de intergouvernementele werkgroep voor onbepaalde duur van de VN voor het uitwerken van een internationaal regelgevingskader, zonder vooruit te lopen op de aard daarvan, met betrekking tot de activiteiten van particuliere militaire en beveiligingsondernemingen; overwegende dat er een plan is om in april 2022 een ontwerpregelgevingskader voor PMSC’s in te dienen; overwegende dat de EU is verkozen tot lid van de Groep vrienden van het voorzitterschap van het Forum inzake het document van Montreux; E. overwegende dat talloze leden van PMSC’s die als huurlingen optreden grove schendingen van de mensenrechten hebben begaan, waaronder oorlogsmisdaden, zowel tegen strijders als tegen burgers, in voorbije, recente en lopende conflicten; overwegende dat de meeste van deze schendingen onbestraft zijn gebleven en geen aanleiding hebben gegeven tot onderzoek, vervolging of veroordeling; F. overwegende dat sommige landen, zoals Rusland, Turkije en de Verenigde Arabische Emiraten, via PMSC’s aanwezig zijn in verschillende conflict- of postconflictgebieden over de hele wereld; G. overwegende dat de Wagner Group een netwerk is van paramilitairen en bedrijven die met elkaar verbonden zijn door overlappingen in eigenaarschap en logistieke netwerken; overwegende dat de Wagner Group zich in verschillende opzichten van andere PMSC’s onderscheidt, onder meer door haar gemelde banden met de hoogste echelons van de Russische staat, haar gemelde aanwezigheid in talrijke staten, de omvang van haar activiteiten, met naar schatting 10 000 werknemers, en de grove mensenrechtenschendingen die zijn gedocumenteerd en waarvan zij beschuldigd is; overwegende dat de Russische wet het gebruik van huurlingen verbiedt op grond van artikel 359 van het wetboek van strafrecht, hetgeen het Kremlin in staat stelt om zich publiekelijk van de illegale activiteiten van PSMC’s zoals de Wagner Group te distantiëren, en tegelijkertijd achterpoortjes open laat om PSMC’s te gebruiken als een belangrijk politiek en militair instrument in conflicten over de hele wereld; H. overwegende dat de banden van de Wagner Group met de Russische autoriteiten door onafhankelijke organisaties zoals Bellingcat zijn gedocumenteerd in verslagen die tussen januari 2019 en november 2021 zijn gepubliceerd; overwegende dat de Wagner Group naar verluidt gebruik maakt van Russische militaire apparatuur, een basis deelt met het Russische leger, wordt vervoerd door Russische militaire vliegtuigen en gebruik maakt van militaire gezondheidsdiensten; overwegende dat de groep gedeeltelijk wordt gefinancierd via miljoenencontracten voor catering en bouwprojecten voor de Russische strijdkrachten die worden gegund aan bedrijven die banden hebben met Jevgeny Prigozhin, een naaste bondgenoot van de Russische president Vladimir Poetin; overwegende dat de Russische militaire inlichtingendienst GRU, het Russische Ministerie van Defensie en de consulaire diensten volledig betrokken zijn bij de financiering, aanwerving, opleiding en bescherming van medewerkers van de Wagner Group; I. overwegende dat de EU sancties heeft opgelegd aan de heer Prigozhin wegens zijn betrokkenheid bij het conflict in Libië; overwegende dat de VS tegen verschillende bedrijven die onder zijn controle staan sancties heeft uitgevaardigd, volgens het Amerikaanse Ministerie van Financiën omdat zij de paramilitaire activiteiten van Rusland ondersteunen, autoritaire regimes in stand houden en natuurlijke hulpbronnen exploiteren; J. overwegende dat het gebruik van PMSC’s door het Kremlin voortbouwt op de lange traditie van de Sovjet-Unie om in het buitenland oorlog op afstand te voeren door duizenden militaire specialisten als zogezegde “adviseurs” naar conflicten in de hele wereld te sturen, en tegelijkertijd officieel elke Russische betrokkenheid te ontkennen; overwegende dat president Poetin op 11 april 2012 in zijn toespraak voor de Russische Doema heeft verklaard dat een groep particuliere militaire ondernemingen een doeltreffend instrument zou zijn om nationale doelstellingen te verwezenlijken zonder de Russische staat daar rechtstreeks bij te betrekken; overwegende dat het gebruik van de naam Wagner Group geleidelijk wordt afgebouwd, om publieke controle te vermijden en afstand te nemen van de heer Prigozhin en president Poetin, en dat de groep wordt vervangen door andere entiteiten onder andere namen; overwegende dat het Kremlin via deze constructies, en omdat de Wagner Group geen wettelijke status heeft, probeert om de mogelijkheid van plausibele ontkenning ten aanzien van de activiteiten en misdaden van de groep te handhaven; K. overwegende dat het gebruik van PMSC’s zoals de Wagner Group, E.N.O.T. Corp, de Kozakken en andere in de context van de Russische agressie tegen Oekraïne mogelijk gericht is op het verhullen van militaire inmenging, door slachtoffers onder de reguliere militaire troepen te voorkomen en zo de menselijke kosten van de militaire agressie voor het Russische publiek te verbergen; L. overwegende dat de Wagner Group voor het eerst werd geïdentificeerd in 2014, toen zij pro-Russische separatisten steunde en het Russische leger hielp bij oorlogsvijandelijkheden in de Donbas-regio in Oekraïne en bij de illegale invasie en annexatie van de tot Oekraïne behorende Krim; overwegende dat de groep sindsdien betrokken is geweest bij conflicten in Syrië, Sudan, Mozambique, Libië, de Centraal-Afrikaanse Republiek en Venezuela; M. overwegende dat in de Centraal-Afrikaanse Republiek VN-deskundigen van de werkgroepen inzake het gebruik van huurlingen, inzake bedrijfsleven en mensenrechten en inzake gedwongen verdwijningen, alsook de speciale VN-rapporteurs inzake foltering en inzake buitengerechtelijke, standrechtelijke en willekeurige executies, in oktober 2021 gezamenlijk tot de conclusie zijn gekomen dat de Wagner Group grove en systematische schendingen van de mensenrechten heeft begaan, waaronder massale standrechtelijke executies, willekeurige aanhoudingen, seksueel geweld, plundering, gedwongen verdwijningen en foltering tijdens ondervragingen; N. overwegende dat de Wagner Group betrokken is geweest bij de agressieve overname van essentiële inkomstenbronnen zoals mijnbouw en douaneopbrengsten, waardoor ontwikkelingslanden worden verzwakt en hun essentiële publieke middelen worden ontnomen; overwegende dat bijvoorbeeld na de ondertekening in 2018 van een militaire overeenkomst tussen Rusland en de Centraal-Afrikaanse Republiek, het bedrijf Lobaye Invest, dat tot de Wagner Group behoort, de exploratierechten voor goud en diamanten op verschillende mijnbouwlocaties heeft gekregen; overwegende dat uit een CNN‑verslag van juni 2021 is gebleken dat Russische huurlingen burgers hebben geëxecuteerd en plaatselijke bewoners in de mijnbouwgebieden hebben verdreven; O. overwegende dat de Wagner Group in Libië sinds ten minste 2018 betrokken is geweest bij logistieke steun en gevechtshandelingen ter ondersteuning van de Libische rebellengeneraal Khalifa Haftar; overwegende dat de Wagner Group volgens het verslag van de VN-onderzoeksmissie in Libië van oktober 2021 betrokken is geweest bij oorlogsmisdaden, waaronder standrechtelijke executies van burgers en gedetineerden, slavernij, het leggen van internationaal verboden antipersoneelmijnen en het doden en verminken van burgers, waaronder kinderen, bijvoorbeeld in het dorp al-Sbeaa ten zuiden van Tripoli; overwegende dat in het verslag melding wordt gemaakt van talrijke en herhaalde schendingen van het VN-wapenembargo en gevallen waarbij de Wagner Group gebruik heeft gemaakt van Russische militaire vrachtvliegtuigen; overwegende dat de steun van Russische huurlingen en militaire instructeurs aan radicale gewapende groeperingen de zuidelijke buurlanden van de EU verder heeft gedestabiliseerd; P. overwegende dat de deelnemende landen aan de conferentie over Libië in Parijs op 12 november 2021 hebben verklaard dat zij gekant zijn tegen elke buitenlandse inmenging in Libische aangelegenheden en hun steun hebben uitgesproken voor de uitvoering van het actieplan voor de terugtrekking van huurlingen, buitenlandse strijders en buitenlandse troepen uit het Libische grondgebied; overwegende dat Turkije begin november 2021 ongeveer 150 extra Syrische huurlingen naar Libië heeft gestuurd, bovenop de 7 000 huurlingen die al in het land aanwezig waren en die loyaal zijn aan Turkije, ondanks lokale en internationale verzoeken om alle buitenlandse troepen terug te trekken vóór de parlements- en presidentsverkiezingen die gepland zijn voor 24 december 2021; overwegende dat volgens het eindverslag van het deskundigenpanel inzake Libië naar aanleiding van Resolutie 1973 (2011), dat in september 2019 werd gepubliceerd, de onderneming Black Shield Security Services uit de Verenigde Arabische Emiraten Sudanese onderdanen heeft gerekruteerd om in het Libische conflict te vechten; Q. overwegende dat er sinds eind 2015 medewerkers van de Wagner Group naar Syrië zijn gezonden om het Russische leger te ondersteunen bij zijn interventie met het oog op de redding van het Assad-regime; overwegende dat huurlingen gruwelijke misdaden hebben gepleegd en gefilmd jegens de Syrische bevolking, zoals marteling, moord en de onthoofding van burgers bij Palmyra; overwegende dat een Syrische private luchtvaartmaatschappij, Cham Wings, betrokken is geweest bij het vervoer van huurlingen van Rusland naar Libië en meer recent bij het vervoer van migranten naar Minsk; R. overwegende dat de VN-werkgroep inzake het gebruik van huurlingen berichten heeft ontvangen dat Azerbeidzjan, met hulp van Turkije Syrische huurlingen heeft ingezet ter ondersteuning van zijn militaire operaties in het conflictgebied Nagorno-Karabach; S. overwegende dat op 30 juli 2018 drie bekroonde Russische journalisten zijn vermoord terwijl zij onderzoek deden naar de mijnbouwactiviteiten van de Wagner Group in de Centraal-Afrikaanse Republiek; overwegende dat de dood in maart 2018 van de Russische journalist Maxim Borodin, die verslag uitbracht over de activiteiten van de Wagner Group in Syrië, volgens het Comité voor de Bescherming van Journalisten paste binnen een patroon in Rusland van journalisten die stierven terwijl zij verslag uitbrachten van gevoelige kwesties die mogelijk gevolgen zouden hebben voor de autoriteiten; T. overwegende dat de vicevoorzitter van de Commissie / hoge vertegenwoordiger van de Unie Josep Borrell op 15 november 2021 heeft aangekondigd dat de EU-ministers van Buitenlandse Zaken overeen zijn gekomen om tijdens de komende Raad Buitenlandse Zaken van december 2021 beperkende maatregelen te treffen tegen de Wagner Group; overwegende dat hij op 20 september 2021 ook heeft gewaarschuwd tegen mogelijke betrokkenheid van de Wagner Group in Mali; U. overwegende dat de Wagner Group en de Malinese autoriteiten volgens berichten een overeenkomst hebben gesloten met het plan om 1000 contractanten in het land in te zetten; overwegende dat de EU in het kader van haar gemeenschappelijk veiligheids- en defensiebeleid (GVDB) missies uitvoert in Mali; V. overwegende dat de Raad op 7 december 2020 Verordening (EU) 2020/1998 tot vaststelling van de wereldwijde EU-sanctieregeling voor de mensenrechten heeft aangenomen, op grond waarvan de EU beperkende maatregelen kan opleggen tegen personen, entiteiten en instanties – met inbegrip van statelijke en niet-statelijke actoren – die verantwoordelijk zijn voor of betrokken zijn bij ernstige schendingen van de mensenrechten wereldwijd; overwegende dat het belangrijk is te benadrukken dat de EU een verantwoordelijkheid heeft om bij mensenrechtenschendingen gebruik te maken van deze verordening; 1. toont zich uitermate bezorgd over de aanhoudende meldingen van allerlei schendingen van de mensenrechten en het internationaal humanitair recht in het kader van de almaar toenemende activiteiten van PMSC’s en waarvoor tot op heden nog haast niemand ter verantwoording is geroepen; 2. veroordeelt de gruwelijke misdrijven van de Wagner Group en daaraan gerelateerde particuliere militaire eenheden in de scherpste bewoordingen; onderstreept dat er sterke aanwijzingen zijn dat de Russische staat verantwoordelijk is voor de financiering, de opleiding, het beheer en de operationele leiding van die paramilitaire groepen; onderstreept dat de activiteiten van de Wagner Group gelijk oplopen met de verspreiding van de invloed van Rusland in conflictgebieden; is er stellig van overtuigd dat de Wagner Group en andere beveiligingsondernemingen onder leiding van Rusland behandeld moeten worden als gemachtigde organisaties van de Russische staat; 3. dringt bij de Russische autoriteiten aan op handhaving van het Russische strafwetboek, en met name artikel 359, dat een verbod inhoudt op de rekrutering, opleiding, financiering of materiële bevoorrading van huurlingen, alsook op hun optreden in een gewapend conflict; verzoekt de Russische autoriteiten in dit verband om ook staatsbedrijven te verbieden particuliere militaire ondernemingen in te zetten bij activiteiten van huurlingen die in strijd zijn met het internationaal humanitair recht; 4. onderstreept hoe belangrijk het is de strategie van de Wagner Group en de daarbij aangesloten ondernemingen tegen te gaan, vooral als het gaat om het verdoezelen van hun identiteit door verschillende namen te gebruiken, met als doel om internationaal toezicht te vermijden; 5. verzoekt alle staten die gebruikmaken van de diensten van de Wagner Group en de daarbij aangesloten ondernemingen, met name de Centraal-Afrikaanse Republiek, alle banden met de groep en haar werknemers te verbreken; verzoekt alle staten hun verantwoordelijkheid te nemen wat betreft de handhaving van het internationaal recht, gemelde schendingen van de mensenrechten te onderzoeken en op hun grondgebied gevestigde ondernemingen te vervolgen wanneer zij zich bezighouden met activiteiten die in strijd zijn met het internationaal recht; steunt in dit verband de inspanningen van mensenrechtengroeperingen en activisten om de leden van de Wagner Group ter verantwoording te roepen voor de misdaden die zij in Oekraïne, Syrië, Libië en de Centraal-Afrikaanse Republiek hebben gepleegd; 6. is zeer verontrust over aanwijzingen dat de Malinese overgangsautoriteit overweegt gebruik te maken van particuliere militaire ondernemingen, in het bijzonder de Wagner Group; verzoekt Mali met klem niet voor deze aanpak te kiezen; is er stellig van overtuigd dat de betrokkenheid van de Wagner Group in strijd zou zijn met de hoofddoelen van de GVDB-missies van de EU en van de EU-lidstaten die handelen op verzoek van de Malinese autoriteiten, namelijk het herstellen van de vrede, veiligheid en stabiliteit in Mali en het beschermen van het Malinese volk; 7. is van oordeel dat EU-missies en ‑operaties geen vrede, veiligheid en stabiliteit teweeg kunnen brengen in partnerlanden wanneer in diezelfde landen tegelijkertijd particuliere beveiligingsondernemingen die beschuldigd worden van ernstige schendingen van de mensenrechten actief zijn; wijst op gerichte desinformatiecampagnes tegen EU-missies en ‑operaties in Afrika die het werk zouden kunnen zijn van de Wagner Group en de daarbij aangesloten ondernemingen, in het kader van Ruslands moderne hybride oorlogsvoering; verzoekt de relevante eenheden van de taskforce Stratcom van de Europese Dienst voor extern optreden (EDEO) om verslag uit te brengen over deze desinformatiecampagnes; 8. verzoekt de EU en de lidstaten alle mogelijkheden te benutten om de landen in kwestie te informeren over de risico’s van aansluiting bij of samenwerking met de Wagner Group en de daarbij aangesloten ondernemingen, en om de barslechte staat van dienst op het gebied van de mensenrechten van deze groep te benadrukken; spoort regeringen ertoe aan strenge bepalingen te waarborgen op het gebied van de naleving van het internationaal humanitair recht, democratische controle en verantwoordingsplicht in overeenkomsten met buitenlandse PMSC’s voor militaire bijstand en beveiligingsdiensten; spoort staten aan tot volledige transparantie op het gebied van de gebruikmaking van militaire ondersteuningsdiensten, met name wat betreft het aantal, de taken en de commandoketens van de op hun grondgebied aanwezige PMSC’s, evenals de gebruikte uitrusting om aan de overeenkomsten te voldoen; 9. verzoekt de EDEO een verslag op te stellen over de activiteiten van de Wagner Group om de verschillende schendingen waaraan zij zich schuldig heeft gemaakt duidelijk in kaart te brengen, wat zou helpen om de groep ter verantwoording te roepen voor haar misdaden en om de weg te effenen voor de vervolging van de schuldigen door internationale rechtbanken; verklaart dat het Parlement de kwestie nauwlettend zal blijven volgen via een verslag en mogelijk hoorzittingen; 10. verzoekt de EU-lidstaten en hun bondgenoten meer inlichtingen uit te wisselen over de Wagner Group en de daarbij aangesloten ondernemingen; 11. verzoekt de Commissie ervoor te zorgen dat EU-middelen in geen geval door de begunstigde landen kunnen worden gebruikt om particuliere militaire ondernemingen met een dergelijke staat van dienst op het gebied van de mensenrechten te financieren; verzoekt de Commissie dit onderwerp aan te kaarten in haar bilaterale dialoog met alle landen in kwestie; 12. eist dat landen waar GVDB-missies en andere EU-operaties worden uitgevoerd ter ondersteuning van de overheidscapaciteitsopbouw hun overeenkomsten met PMSC’s die de mensenrechten schenden beëindigen; verzoekt de Commissie EU-steun aan regeringen en overheidsinstellingen die in verband worden gebracht met de Wagner Group kritisch te herzien; verzoekt de lidstaten en de Commissie af te zien van nieuwe samenwerkingsprojecten waarmee rechtstreekse begrotingssteun wordt verleend aan regeringen die banden hebben met de Wagner Group; dringt er bij de lidstaten en de Commissie op aan deze begrotingssteun te verleggen naar maatschappelijke organisaties en projecten die rechtstreeks ten goede komen aan de bevolking van deze landen; 13. herinnert eraan dat de EU en haar lidstaten uitsluitend gebruik mogen maken van particuliere beveiligingsondernemingen in conflictgebieden om hun faciliteiten te beschermen of de vervoersveiligheid te waarborgen, en alleen als zij de mensenrechten en het internationaal humanitair recht volledig eerbiedigen; beklemtoont dat aan PMSC’s geen activiteiten mogen worden uitbesteed waarbij geweld moet worden gebruikt en/of sprake is van deelname aan vijandelijkheden, met uitzondering van gevallen van zelfverdediging, en dat PMSC’s in elk geval het recht moeten hebben deel te nemen aan verhoren of deze te leiden; is er stellig van overtuigd dat het in de eerste plaats de overheid is die moet instaan voor veiligheid en defensie; 14. dringt erop aan dat de kwestie van de activiteiten van de Wagner Group en andere particuliere militaire ondernemingen in Afrika tijdens de komende EU-Afrika-top grondig wordt besproken; 15. herhaalt de oproep van 12 november 2021 tijdens de internationale conferentie over Libië in Parijs aan alle buitenlandse strijders, met inbegrip van huurlingen, om het Libische grondgebied te verlaten; verzoekt Rusland, Turkije, de Verenigde Arabische Emiraten en alle andere landen met klem aan deze oproep gevolg te geven, onmiddellijk te stoppen met het sturen van huurlingen naar Libië en de huurlingen die momenteel in het land aanwezig zijn, terug te trekken; 16. verzoekt de Russische autoriteiten met klem alle huurlingen uit Oost-Oekraïne en de Krim terug te trekken; steunt de inspanningen van de Oekraïense autoriteiten om leden van de Wagner Group die actief zijn op de Krim en in de Donbas-regio voor een Oekraïense rechtbank te brengen en roept Interpol op tot nauwe samenwerking in deze en andere soortgelijke zaken; 17. is ingenomen met de verklaring van de VV/HV over de komende vaststelling door de Raad Buitenlandse Zaken van gerichte EU-sancties tegen de bij de Wagner Group aangesloten personen en entiteiten in kwestie, evenals personen en entiteiten die met de groep samenwerken, met gebruik van bestaande EU-sanctieregelingen zoals de wereldwijde EU-sanctieregeling voor de mensenrechten; dringt erop aan dat deze sancties reisverboden en bevriezing van tegoeden voor medewerkers van de Wagner Group omvatten; verzoekt partnerlanden, met inbegrip van de lidstaten van de Afrikaanse Unie, soortgelijke sancties te treffen; verzoekt de EU beperkende maatregelen voor te bereiden en vast te stellen voor andere PMSC’s die de mensenrechten schenden; 18. verzoekt alle VN-leden om de aanvullende protocollen bij de Verdragen van Genève volledig te ratificeren en uit te voeren, en om het internationaal recht ten aanzien van het daadwerkelijk verbod op huurlingen aan te scherpen, en daarbij voort te borduren op de geest van het Verdrag van de Organisatie van Afrikaanse Eenheid van 1977 inzake de uitbanning van huurlingschap in Afrika, het Internationaal Verdrag van 1989 tegen de aanwerving, het inzetten, de financiering en de opleiding van huurlingen, en het document van Montreux van 2008 ; 19. verzoekt de EU en haar lidstaten een duidelijk en bindend regelgevingskader voor PMSC’s te waarborgen, met name in het kader van de intergouvernementele werkgroep voor onbepaalde duur van de VN en met betrekking tot grote projecten in niet-EU-landen wanneer deze worden gefinancierd door in de EU gevestigde investeerders of financiële instellingen, en erop toe te zien dat dergelijke projecten transparant worden gemonitord; kijkt uit naar de bekendmaking van het ontwerpkader hiervoor in april 2022; pleit voor verplichte zorgvuldigheidseisen voor instanties die PMSC’s inhuren; 20. steunt de werkzaamheden van de VN-werkgroep; verzoekt landen waar melding is gemaakt van ernstige schendingen van de mensenrechten door PMSC’s de VN-werkgroep inzake het gebruik van huurlingen officieel uit te nodigen om bij wijze van spoed landenbezoeken uit te voeren; 21. verzoekt de EU en haar lidstaten resoluut op te treden om het gebrek aan verantwoordingsplicht van PMSC’s te verhelpen, ook wat betreft de controle en monitoring van de transparantie; herinnert alle landen aan hun verplichting om erop toe te zien dat PMSC’s die actief zijn binnen hun jurisdictie of op hun grondgebied de mensenrechten eerbiedigen; onderstreept dat er moet worden voorzien in daadwerkelijke rechtsmiddelen, met inbegrip van strafrechtelijke sancties, voor mensenrechtenschendingen die voortvloeien uit de activiteiten van PMSC’s; eist onbelemmerde toegang tot de rechter en verhaal voor alle slachtoffers van schendingen, met inbegrip van misbruik, door Russische huurlingen; verzoekt de EU een bijdrage te leveren aan inspanningen binnen nationale en internationale jurisdicties om strafrechtelijke procedures op te starten teneinde PMSC’s ter verantwoording te roepen voor hun schendingen van de mensenrechten; verzoekt Rusland daartoe volledige medewerking te verlenen aan de VN, de EU en landen waar de Wagner Group strafbare feiten zou hebben gepleegd; 22. is van oordeel dat het versterken van opleidingsmissies van de EU (EUTM’s) doeltreffender zou bijdragen tot de hervorming van de beveiligingssector in partnerlanden; meent dat een snelle tenuitvoerlegging van de Europese Vredesfaciliteit, met volledige inachtneming van het gemeenschappelijk standpunt van de Raad (6) betreffende de controle op de wapenuitvoer, het internationaal recht betreffende de mensenrechten, het internationaal humanitair recht en doeltreffende transparantiebepalingen, met inbegrip van een gedetailleerde lijst van uitrusting die in het kader van de faciliteit is verstrekt, de invloed van de EU op de capaciteitsopbouw van de strijdmacht van partnerlanden zou vergroten en zou kunnen voorkomen dat zij beroep doen op PMSC’s die onze waarden niet delen; 23. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de vicevoorzitter van de Commissie/hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid, de regeringen en parlementen van de lidstaten, en het parlement van de Russische Federatie. Het Europees Parlement, – gezien zijn eerdere resoluties over Kameroen, en met name die van 18 april 2019 (1) , – gezien het situatieverslag van het VN-Bureau voor de Coördinatie van Humanitaire Aangelegenheden van 5 november 2021 over Kameroen en het jaarverslag 2020 van de EU over mensenrechten en democratie in de wereld – landverslag Kameroen van 21 juni 2021, – gezien de ACS-EU-Partnerschapsovereenkomst (de “Overeenkomst van Cotonou”), – gezien de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens van 1948, – gezien het Internationaal Verdrag inzake burgerrechten en politieke rechten van 1966, – gezien het Verdrag inzake de rechten van het kind, dat in 1993 door Kameroen is geratificeerd, – gezien het Afrikaans Handvest van de rechten van de mens en de volkeren van 1981, – gezien de grondwet van de Republiek Kameroen, – gezien artikel 144, lid 5, en artikel 132, lid 4, van zijn Reglement, A. overwegende dat de aanvankelijk vreedzame protesten van het Cameroon Anglophone Civil Society Consortium tegen de marginalisering, door de federale regering, van de Engelstalige regio’s van Kameroen in 2016 met bruut geweld de kop in werden gedrukt door de overheidsinstanties, hetgeen de steun voor separatistische bewegingen aanwakkerde, de opkomst van verscheidene separatistische milities in de hand werkte die voor een nieuwe staat, Ambazonia, pleitten, en tot een bloedig militair conflict leidde; B. overwegende dat dialoog een voorwaarde is voor vrede, maar dat de regering van president Paul Biya herhaaldelijk heeft geweigerd rechtstreeks het gesprek aan te gaan met separatistische leiders uit de Engelstalige regio’s; C. overwegende dat Kameroen met verschillende politieke en veiligheidskwesties kampt, waaronder dreigementen van Boko Haram in de regio Extrême-Nord en een interne gewapende separatistische opstand in de Engelstalige regio’s Noordwest- en Zuidwest-Kameroen, die al bijna vijf jaar aan de gang is; D. overwegende dat leraren en advocaten uit de Engelstalige regio’s in 2016 vreedzame stakingen hebben gehouden in Noordwest- en Zuidwest-Kameroen in protest tegen de oplegging van het Franse rechtsstelsel en de Franse taal in hun rechtbanken en klaslokalen, hetgeen de crisis heeft teweeggebracht; overwegende dat het gewapende conflict, dat sinds 2017 aan de gang is, duizenden mensen het leven heeft gekost en tot een regelrechte humanitaire crisis heeft geleid in de Engelstalige regio’s van Kameroen; E. overwegende dat tot op heden meer dan 3 000 burgers en honderden leden van de veiligheidstroepen om het leven zijn gekomen; overwegende dat ruim een miljoen mensen binnenlands ontheemd zijn geraakt als gevolg van het aanhoudende conflict in Kameroen; overwegende dat meer dan 2,2 miljoen mensen humanitaire hulp nodig hebben en ruim 66 000 mensen toevlucht hebben gezocht in buurland Nigeria; overwegende dat in Kameroen meer dan 447 000 vluchtelingen en asielzoekers worden opgevangen; overwegende dat West-Kameroen en de regio Littoral de gevolgen ondervinden van de overloopeffecten van deze crisis; F. overwegende dat de rechtsstaat niet door Kameroen wordt geëerbiedigd en dat al eerder door onafhankelijke waarnemers, waaronder Human Rights Watch en Amnesty International, is vastgelegd hoe militaire rechtszaken door ernstige materiële en procedurele gebreken worden verstoord en hoe daarbij het vermoeden van onschuld, het recht op een adequate verdediging en de onafhankelijkheid van processen en van de rechterlijke macht in het algemeen stuk voor stuk ernstig worden ondermijnd; G. overwegende dat er steeds vaker conflicten plaatsvinden tussen de gewapende separatistische Engelstalige groeperingen en de veiligheidstroepen van de regering, en dat deze conflicten in hevigheid toenemen; overwegende dat ook de humanitaire hulp in de getroffen regio’s een flinke klap heeft gekregen als gevolg van inmenging door niet-statelijke gewapende groeperingen en lockdownmaatregelen, waardoor mensen in deze regio’s kampen met ernstige voedselonzekerheid en tienduizenden mensen geen toegang hebben tot wezenlijke zorg; overwegende dat bij de invoering van de lockdownmaatregelen maar weinig uitzonderingen zijn gemaakt voor humanitaire activiteiten en dat de hulpverlening daardoor aanzienlijk is verstoord; overwegende dat de agentschappen van de VN zich, ondanks de aanvullende kwetsbaarheden die de COVID-19-pandemie met zich heeft meegebracht, gedwongen hebben gezien hun humanitaire activiteiten op te schorten; H. overwegende dat burgers het zwaarst door het geweld en het conflict tussen de regering en de separatistische krachten worden getroffen en dat veruit de meeste slachtoffers onder burgers vallen; overwegende dat de regering en de separatistische krachten continu vergeldingsacties tegen elkaar ondernemen en zich daarbij doelbewust op burgers en kwetsbare bevolkingsgroepen richten; I. overwegende dat mensenrechtenadvocaat, vooraanstaand verdediger van de rechten van de Engelstalige minderheid en voorstander van de vreedzame oplossing van de crisis Felix Agbor Nkongho meerdere doodsbedreigingen heeft ontvangen van de gewapende separatistische groeperingen; overwegende dat hij niet de enige is die wordt aangevallen en geïntimideerd; J. overwegende dat de politieke spanningen sinds de verkiezingen van 2018 zijn uitgemond in haatzaaiende uitlatingen op grond van etnische afkomst en politieke overtuiging, die op hun beurt op de sociale media worden versterkt; K. overwegende dat regeringstroepen zich als gevolg van de vijandelijkheden of vermoedelijke samenwerking met separatisten schuldig hebben gemaakt aan de buitengerechtelijke executie van burgers, waaronder vrouwen en kinderen, foltering en mishandeling, seksueel geweld, waaronder verkrachting, gendergerelateerd geweld, vernieling van eigendommen, waaronder dorpen, huizen, zorgvoorzieningen en ziekenhuizen, plundering, en willekeurige arrestatie en detentie van burgers; L. overwegende dat in de eerste vijf maanden van 2021 ten minste 27 aanvallen zijn gepleegd door gewapende separatisten en dat daarbij in 13 steden geïmproviseerde explosieven werden geplaatst, wat meer is dan in alle voorgaande jaren van de crisis opgeteld; overwegende dat honderden mensen, waaronder vrouwen, humanitaire hulpverleners, leraren en kinderen, met geweld zijn bejegend en zijn verkracht, gedood, gefolterd, bedreigd en ontvoerd; overwegende dat wordt vermoed dat de daders samenwerken met het leger; M. overwegende dat kinderen naar verhouding zwaarder door het conflict worden getroffen en dat 700 000 leerlingen het recht op onderwijs is ontzegd als gevolg van een gedwongen boycot op school in alle Engelstalige regio’s; overwegende dat 28 % van alle slachtoffers van gendergerelateerd geweld in Kameroen kind is (cijfers vanaf augustus 2021) en dat kinderen in het land een verhoogd risico lopen om als kindsoldaat of kindarbeider te worden gerekruteerd of te worden misbruikt; overwegende dat naar verluidt 50 % van de kinderen in Kameroen is misbruikt; overwegende dat volgens het Bevolkingsfonds van de VN 38 % van de vrouwen in Kameroen tussen de 20 en 24 jaar voor de leeftijd van 18 jaar getrouwd is en 13 % voor de leeftijd van 15 jaar; N. overwegende dat president Biya als reactie op internationale druk een onderzoekscommissie heeft ingesteld om de moorden in Ngarbuh te onderzoeken, waarna de regering heeft toegegeven dat haar veiligheidstroepen in dit verband enige verantwoordelijkheid dragen en heeft laten weten de betrokken personen te zullen arresteren; overwegende dat hierover echter geen verdere informatie beschikbaar is; O. overwegende dat de lockdown streng is gehandhaafd en dat in het kader daarvan onder meer bijna alle scholen en leercentra zijn gesloten; overwegende dat iedereen die weigerde zich aan de lockdownmaatregelen te houden, waaronder kinderen en leraren, met geweld werd bejegend; overwegende dat er scholen, universiteiten en ziekenhuizen zijn aangevallen, hetgeen de schendingen van het recht op onderwijs alleen maar heeft verergerd en verlengd en geleid heeft tot de ontzegging van essentiële gezondheidsdiensten; P. overwegende dat de spanningen in het land sinds de presidentsverkiezingen van 2018 zijn opgelopen; overwegende dat president Biya in september 2019 een nationale dialoog heeft gelanceerd met als doel om het conflict tussen de strijdkrachten en de separatistische rebellen in de Engelstalige regio’s op te lossen; overwegende dat de tenuitvoerlegging van de bij deze dialoog overeengekomen maatregelen twee jaar later weinig resultaat heeft opgeleverd; overwegende dat verschillende pogingen in 2020 en 2021 om de crisis in Kameroen op te lossen zijn mislukt; Q. overwegende dat er een aantal presidentiële decreten zijn opgesteld die voorzien in de overdracht van bevoegdheden en de geleidelijke overheveling van personele en financiële middelen naar de gedecentraliseerde autoriteiten met het oog op de praktische tenuitvoerlegging van het decentralisatieproces, maar dat de ondertekening van deze decreten nog hangende is; R. overwegende dat de regering de vrijheid van meningsuiting en de vrijheid van vereniging blijft beperken en politieke tegengeluiden steeds meer onderdrukt; overwegende dat honderden leden en aanhangers van oppositiepartijen zijn gearresteerd na demonstraties waarin werd opgeroepen tot een vreedzame oplossing van de crisis in de Engelstalige regio’s; overwegende dat stelselmatig beperkingen worden opgelegd aan politieke tegenstanders, demonstranten, journalisten en het maatschappelijk middenveld; S. overwegende dat het Kameroense wetboek van strafrecht maximaal vijf jaar gevangenisstraf stelt op seksuele relaties tussen mensen van hetzelfde geslacht; overwegende dat in de afgelopen jaren en maanden melding is gemaakt van talloze gevallen van arrestatie en intimidatie van lhbtqi’ers; T. overwegende dat Kameroen in de regio Extrême-Nord wordt bedreigd door Boko Haram en de West-Afrikaanse provincie van de Islamitische Staat (ISWAP); overwegende dat de aanvallen van de islamistische gewapende groepering Boko Haram dagelijkse moorden, ontvoeringen, roofovervallen en vernielingen van eigendommen omvatten, waarbij ernstige schendingen van de mensenrechten en van het internationaal recht en het internationaal humanitair recht zijn begaan; overwegende dat bij dergelijke aanvallen ook sprake is geweest van kindsoldaten en zelfmoordaanslagen door kinderen; overwegende dat Boko Haram sinds december 2020 ten minste 80 burgers heeft gedood en dat in augustus 2021 meer dan 340 000 mensen binnenlands ontheemd waren; overwegende dat de vermoedelijke dood van Abubakar Shekau, de leider van Boko Haram, tijdens een confrontatie in Nigeria met de splintergroepering ISWAP ertoe heeft bijgedragen dat de ISWAP haar macht heeft kunnen consolideren, waardoor de onveiligheid in de regio Extrême-Nord van Kameroen is toegenomen; overwegende dat de regeringstroepen niet bij machte zijn de getroffen bevolking adequaat te beschermen; 1. is ernstig bezorgd over de mensenrechtensituatie in Kameroen; onderstreept het recht van de Kameroense burgers op vrijheid van meningsuiting, vergadering en vereniging; roept op tot eerbiediging van de mensenrechten en dringt er bij de regering van Kameroen op aan alle nodige stappen te zetten om haar verplichtingen met betrekking tot de bescherming van deze rechten na te komen; 2. dringt er zowel bij de Kameroense regering als bij de politieke en militaire leiders van de separatistische groeperingen op aan een humanitair staakt-het-vuren overeen te komen en moedigt de partijen bij het conflict aan in te stemmen met maatregelen die het wederzijds vertrouwen versterken, zoals de vrijlating van niet-gewelddadige politieke gevangenen en de beëindiging van de boycots van scholen; dringt er bij de regering van president Biya en de Engelstalige separatisten op aan de vredesbesprekingen onmiddellijk te hervatten; dringt er bij de internationale gemeenschap, met name de Afrikaanse Unie, de Centraal-Afrikaanse staten en de EU op aan de dialoog te vergemakkelijken door aan te bieden om als bemiddelaar op te treden; onderstreept het belang van regionale samenwerking en dringt er bij de Kameroense regering op aan nauw samen te werken met de Afrikaanse Unie en de Economische Gemeenschap van Centraal-Afrikaanse Staten; betreurt dat beide partijen in het conflict hebben gefaald om werkelijk zinvolle vredesbesprekingen te voeren om het conflict op te lossen, en daartoe ook niet bereid zijn; is ervan overtuigd dat een politieke dialoog waarbij wordt gestreefd naar het sluiten van compromissen, werkelijke politieke participatie en inclusie voor alle betrokken partijen, de enige manier is om duurzame vrede te bereiken; roept de Kameroense regering en de leiders van de separatistische groeperingen op om onmiddellijk rechtstreekse onderhandelingen te starten door gebruik te maken van het aanbod van bemiddeling dat door derden is gedaan; 3. veroordeelt de schendingen van de mensenrechten en van het internationaal recht en het internationaal humanitair recht door de partijen in het gewapende conflict en onderstreept hoe belangrijk het is straffeloosheid te bestrijden; roept de Kameroense autoriteiten op ervoor te zorgen dat er overeenkomstig het internationale recht en de internationale normen onafhankelijke, doeltreffende, transparante en onpartijdige onderzoeken worden ingesteld en dat de ernstige schendingen en vergrijpen door zowel overheids- als niet-overheidsactoren worden vervolgd, zodat degenen die verantwoordelijk zijn voor mensenrechtenschendingen ter verantwoording worden geroepen en in een eerlijk proces voor de rechter worden gebracht, om de onafhankelijkheid van de rechterlijke macht en een einde aan de straffeloosheid te waarborgen, aangezien dit kernelementen zijn van de rechtsstaat en het fundament vormen van een goed functionerende democratische staat; 4. verzoekt de Kameroense regering het Statuut van Rome inzake het Internationaal Strafhof te ratificeren; dringt er bij de EU op aan alle politieke invloed die ontwikkelingshulp en andere bilaterale programma’s met zich meebrengen aan te wenden om de verdediging van de mensenrechten in Kameroen te ondersteunen; 5. is gekant tegen het gebruik van militaire rechtbanken voor de berechting van burgers; herinnert aan de internationale verplichtingen met betrekking tot een eerlijke procesvoering waaraan Kameroen gebonden is, herinnert Kameroen aan zijn verplichting om het recht van alle burgers op een eerlijk proces voor onafhankelijke rechtbanken te handhaven, en herinnert eraan dat militaire rechtbanken geen jurisdictie over de burgerbevolking mogen hebben; 6. roept de Kameroense autoriteiten op burgers niet langer voor militaire rechtbanken te brengen, met een vooraf bepaalde uitkomst en met oplegging van de doodstraf, hetgeen onwettig is volgens de internationale mensenrechtenwetgeving; herinnert eraan dat de doodstraf sinds 1997 niet meer is toegepast in Kameroen en dat dit een mijlpaal is op weg naar de volledige afschaffing van de doodstraf in het land; herhaalt dat de EU sterk gekant is tegen de doodstraf, in alle gevallen en zonder uitzondering; verzoekt de regering van Kameroen ervoor te zorgen dat de doodstraf wordt afgeschaft; verzoekt de regering van Kameroen het tweede facultatieve protocol bij het Internationaal Verdrag inzake burgerrechten en politieke rechten, gericht op de afschaffing van de doodstraf, te bekrachtigen; dringt er bij de rechtbanken op aan voortaan van een dergelijk vonnis af te zien en te bevestigen dat zij de doodstraf niet meer zullen opleggen; 7. betreurt het gebruik van geweld, met name tegen kinderen, en is uiterst bezorgd over de gevolgen die de crisis voor hen heeft; roept beide partijen in het conflict op niet langer opzettelijk burgers als doelwit te kiezen en dringt er bij de separatisten op aan onmiddellijk een einde te maken aan de aanvallen op scholen en aan alle gedwongen boycots van het onderwijs, en ervoor te zorgen dat alle studenten en leerkrachten weer veilig naar school kunnen; 8. roept de Kameroense autoriteiten op alle vrouwen in het land te beschermen, met name in de conflictgebieden, en gendergelijkheid en de zelfredzaamheid van vrouwen te bevorderen door de deelname van vrouwen en vrouwenrechtenorganisaties aan het openbare en politieke leven te stimuleren; roept op tot de ontwikkeling van specifieke EU-acties ter versterking van de rechten van verschillende groepen vrouwen, met bijzondere aandacht voor jongeren, migranten, vrouwen met hiv, lhbtqi-personen en mensen met een handicap; 9. is van mening dat het proces van decentralisatie, als systeem van economisch, sociaal en politiek bestuur, een essentieel instrument is om de diverse uitdagingen op het gebied van ontwikkeling aan te gaan, met name door een grotere verantwoordingsplicht van lokale politici en van het lokale bestuur ten opzichte van betrokken burgers; verwelkomt de steun van de EU aan dit proces; 10. veroordeelt het buitensporig en oneigenlijk gebruik van geweld tegen politieke tegenstanders en vreedzame demonstranten; betreurt de toepassing van lockdown-maatregelen, zoals uitgaansverboden of een verbod op openbare bijeenkomsten, onder het mom van bestrijding van de COVID-19-pandemie, teneinde de vrijheid van meningsuiting, de persvrijheid en het recht op vreedzame vergadering aan banden te leggen; spreekt zijn bezorgdheid uit over de aantasting van de vrijheid van meningsuiting en de persvrijheid in Kameroen; betreurt de willekeurige arrestatie en intimidatie van journalisten en politici van de oppositie en het smoren van politieke tegengeluiden; roept de autoriteiten van Kameroen op politieke tegenstanders, demonstranten en alle andere burgers die uitsluitend om politieke redenen willekeurig zijn gearresteerd en worden vastgehouden, onmiddellijk en onvoorwaardelijk vrij te laten; veroordeelt de schendingen van de fundamentele vrijheden; 11. roept de socialemediaplatforms op met de regering, de oppositie en het maatschappelijk middenveld samen te werken om ervoor te zorgen dat hun webpagina’s worden gecontroleerd en om opruiende inhoud, haatzaaiende taal of verkeerde informatie, die de betrekkingen tussen de gemeenschappen verder verstoren, te beperken; 12. betreurt het feit dat aan meer dan 40 000 mensen voedselhulp is onthouden als gevolg van de onveilige situatie en de wegblokkades in de regio’s Noordwest en Zuidwest, alsook de recente aanvallen op gezondheidsfaciliteiten en gezondheidswerkers, en het feit dat humanitaire activiteiten tijdens de lockdown werden verboden; veroordeelt het tegenhouden van humanitaire hulp en de ontvoering en intimidatie van en de moord op humanitaire hulpverleners in de regio’s Noordwest en Zuidwest-Kameroen, en veroordeelt evenzeer de toenemende intimidatie van onafhankelijke waarnemers en mensenrechtenverdedigers, met name vrouwenrechtenverdedigers, wier werk belangrijker is dan ooit in de context van de ernstige schendingen van de mensenrechten door alle partijen in dit conflict; dringt erop aan dat alle partijen in het conflict onmiddellijk vrije toegang voor humanitaire hulp verlenen; roept de regering van Kameroen op ervoor te zorgen dat de humanitaire hulp de crisisgebieden bereikt; 13. verzoekt de VN en de EU de humanitaire situatie te blijven volgen en te blijven beoordelen waar behoefte aan is; vraagt de internationale gemeenschap, met inbegrip van de EU en haar lidstaten, dringend humanitaire steun te verlenen, zodat doeltreffend kan worden gereageerd en aan de dringende behoeften van de bevolking kan worden voldaan; is van mening dat een onderzoeksmissie van de VN-Mensenrechtenraad naar Kameroen zinvol zou zijn om vast te stellen in welke mate en door wie de internationale mensenrechtenwetgeving en het internationale humanitaire recht zijn geschonden; 14. veroordeelt de terroristische acties van Boko Haram in Kameroen; heeft waardering voor de inspanningen van de Kameroense autoriteiten om deze groepering te bestrijden; roept de internationale gemeenschap op alle inspanningen ter bestrijding van Boko Haram te ondersteunen; beklemtoont dat terrorisme alleen doeltreffend kan worden bestreden als de oorzaken en de specifieke problemen die verband houden met ongelijkheid worden aangepakt; 15. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Commissie, de Raad, de vicevoorzitter van de Commissie/hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid, de secretaris-generaal van de Verenigde Naties, de regering en het parlement van Kameroen, en de covoorzitters van de Paritaire Parlementaire Vergadering ACS-EU.