Het Europees Parlement, – gezien artikel 14, lid 3, van Verordening (EU) 2017/1939 van de Raad van 12 oktober 2017 betreffende nauwere samenwerking bij de instelling van het Europees Openbaar Ministerie (“EOM”) (1) , – gezien het voorstel van de Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken ( B9-0290/2022 ), – gezien zijn Reglement, A. overwegende dat Margreet Fröberg voldoet aan de voorwaarden als bedoeld in artikel 14, lid 3, van Verordening (EU) 2017/1939 van de Raad; 1. stelt voor Margreet Fröberg te benoemen tot lid van de selectiecommissie; 2. verzoekt zijn Voorzitter dit besluit te doen toekomen. (Goedkeuring) Het Europees Parlement, – gezien het ontwerp van besluit van de Raad (06531/2022), – gezien het verzoek om goedkeuring dat de Raad heeft ingediend krachtens artikel 189 en artikel 218, lid 6, tweede alinea, punt a), v), van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (C9‑0147/2022), – gezien artikel 105, leden 1 en 4, en artikel 114, lid 7, van zijn Reglement, – gezien de aanbeveling van de Commissie industrie, onderzoek en energie ( A9-0153/2022 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan de verlenging van de overeenkomst; 2. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, alsmede aan de regeringen en parlementen van de lidstaten en de Verenigde Staten van Amerika. Het Europees Parlement, – gezien de mededeling van de Commissie van 19 oktober 2021 inzake het uitbreidingsbeleid van de EU ( COM(2021)0644 ) en het bijbehorende verslag van 2021 over Turkije (SWD(2021)0290), – gezien Verordening (EU) 2021/1529 van het Europees Parlement en de Raad van 15 september 2021 tot vaststelling van het instrument voor pretoetredingssteun (IPA III) (1) , – gezien het kader voor onderhandelingen met Turkije van 3 oktober 2005 en gezien het feit dat Turkije net als alle andere toetredingslanden de criteria van Kopenhagen volledig moet naleven en zijn betrekkingen met alle EU-lidstaten, met inbegrip van de Republiek Cyprus, moet normaliseren om tot de EU te kunnen toetreden, – gezien de verklaring van de Europese Gemeenschap en haar lidstaten van 21 september 2005 naar aanleiding van de verklaring die Turkije op 29 juli 2005 heeft afgelegd bij de ondertekening van het Aanvullend Protocol bij de Overeenkomst van Ankara, waarin onder meer is bepaald dat de erkenning van alle lidstaten een noodzakelijk aspect is in het kader van de onderhandelingen en dat Turkije moet overgaan tot normalisering van zijn betrekkingen met alle lidstaten en het Aanvullend Protocol bij de Overeenkomst van Ankara volledig moet uitvoeren ten aanzien van alle lidstaten, door zonder vooroordelen of discriminatie alle belemmeringen voor het vrij verkeer van goederen weg te nemen, waaronder beperkingen met betrekking tot vervoersmiddelen, – gezien de Verklaringen EU-Turkije van 18 maart 2016 en 29 november 2015, – gezien de overeenkomst tussen de Europese Unie en de Republiek Turkije inzake de overname van personen die zonder vergunning op het grondgebied verblijven (2) (overnameovereenkomst tussen de EU en Turkije), – gezien de conclusies van de Raad van 26 juni 2018, 18 juni 2019 en 14 december 2021 over uitbreiding en het stabilisatie- en associatieproces, de conclusies van de Raad van 15 juli en 14 oktober 2019 over de illegale booractiviteiten van Turkije in het oostelijke deel van de Middellandse Zee, en de conclusies van de Europese Raad van 12 december 2019, 1-2 en 15-16 oktober 2020 en 24 juni 2021, en gezien alle andere relevante conclusies van de Raad en de Europese Raad, de verklaring van de ministers van Buitenlandse Zaken van de EU van 15 mei 2020 en de belangrijkste resultaten van hun videoconferentie van 14 augustus 2020 over de situatie in het oostelijke Middellandse Zeegebied, het resultaat van de informele bijeenkomst van de ministers van Buitenlandse Zaken van de EU in Gymnich van 27-28 augustus 2020, en de verklaring van de leden van de Europese Raad van 25 maart 2021 over het oostelijke Middellandse Zeegebied, – gezien Besluit (GBVB) 2019/1894 van de Raad van 11 november 2019 betreffende beperkende maatregelen in het licht van ongeoorloofde booractiviteiten van Turkije in het oostelijk deel van de Middellandse Zee (3) , zoals verlengd bij Besluit (GBVB) 2020/1657 van de Raad van 6 november 2020 (4) en Besluit (GBVB) 2021/1966 van de Raad van 11 november 2021 (5) , – gezien het lidmaatschap van Turkije van de Raad van Europa en de NAVO, – gezien de mededeling van de Commissie van 26 mei 2021 met het vijfde jaarverslag over de Faciliteit voor vluchtelingen in Turkije ( COM(2021)0255 ), – gezien de brief van de Commissaris voor de Mensenrechten van de Raad van Europa van 25 februari 2021 over de beperking van de activiteiten van ngo’s en de vrijheid van vereniging onder het mom van terrorismebestrijding en de brief van de Commissaris voor de Mensenrechten van de Raad van Europa van 17 juni 2021 over de mensenrechten van lhbti-personen, – gezien de desbetreffende resoluties van het Comité van Ministers van de Raad van Europa, met inbegrip van de tussentijdse resoluties van 2 februari 2022 en 2 december 2021 over de uitvoering van het arrest van het Europees Hof voor de Rechten van de Mens in de zaak Kavala / Turkije , de tussentijdse resolutie van 2 december 2021 over de uitvoering van het arrest van het Europees Hof voor de Rechten van de Mens in de zaak Selahattin Demirtaș / Turkije (nr. 2), de tussentijdse resolutie van 16 september 2021 over de uitvoering van het arrest van het Europees Hof voor de Rechten van de Mens in de zaak Cyprus / Turkije , de resolutie van 17 oktober 2007, de tussentijdse resolutie van 9 maart 2009 en de negen latere besluiten over de uitvoering van het arrest van het Europees Hof voor de Rechten van de Mens in de zaak Ülke / Turkije , – gezien artikel 46 van het Europees Verdrag voor de rechten van de mens waarin staat dat de verdragsluitende partijen zich ertoe verbinden zich te houden aan de einduitspraak van het Europees Hof voor de Rechten van de Mens in de zaken waarbij zij partij zijn, en gezien de daaruit voortvloeiende verplichting van Turkije om alle uitspraken van het Europees Hof voor de Rechten van de Mens ten uitvoer te leggen, – gezien de desbetreffende resoluties van de VN-Veiligheidsraad over Cyprus, met inbegrip van Resolutie 186(1964) van 4 maart 1964, waarin de soevereiniteit van de Republiek Cyprus wordt bevestigd, resolutie 550(1984) van 11 mei 1984 over separatistische acties op Cyprus en resolutie 789(1992) van 25 november 1992, waarin alle betrokkenen bij de kwestie-Cyprus worden opgeroepen zich in te zetten voor de vertrouwenwekkende maatregelen die in de resolutie zijn opgenomen, wordt gesteld dat pogingen om welk deel van Varosha dan ook te laten bewonen door andere mensen dan de eigen inwoners, onaanvaardbaar zijn, en wordt opgeroepen om het gebied onder VN-bestuur te brengen, – gezien wet nr. 7262 van december 2020 inzake het voorkomen van de financiering van de verspreiding van massavernietigingswapens, op grond waarvan terrorismebestrijdingsmaatregelen als wapen tegen het maatschappelijk middenveld worden gebruikt, – gezien het verslag van de Commissie juridische zaken en rechten van de mens van de Parlementaire Vergadering van de Raad van Europa van 6 januari 2021 over beperkingen van de activiteiten van ngo’s in lidstaten van de Raad van Europa, – gezien de verklaring van Unesco van 10 juli 2020 over de Hagia Sophia in Istanbul, – gezien de wereldindex voor persvrijheid 2022 van Verslaggevers zonder Grenzen, waarin Turkije op de 149e plaats staat van 180 landen, het verslag 2020/21 van Amnesty International, en het World Report 2022 van Human Rights Watch, – gezien zijn voorgaande resoluties, met name die van 19 mei 2021 over de Commissieverslagen 2019-2020 over Turkije (6) , die van 8 juli 2021 over de onderdrukking van de oppositie in Turkije, met name de Democratische Partij van de Volkeren (HDP) (7) , die van 21 januari 2021 over de mensenrechtensituatie in Turkije, met name het geval van Selahattin Demirtaș en andere politieke gevangenen (8) , die van 26 november 2020 over de escalerende spanningen in Varosha na de illegale acties van Turkije en de dringende noodzaak om de gesprekken te hervatten (9) , die van 15 april 2015 over de honderdjarige herdenking van de Armeense genocide (10) , die van 7 oktober 2021 over het verslag over de uitvoering van de EU-trustfondsen en de faciliteit voor vluchtelingen in Turkije (11) en die van 24 november 2021 over het standpunt van de Raad inzake het ontwerp van gewijzigde begroting nr. 5/2021 van de Europese Unie voor het begrotingsjaar 2021 – Humanitaire hulp aan vluchtelingen in Turkije (12) , – gezien artikel 54 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie buitenlandse zaken ( A9-0149/2022 ), A. overwegende dat Turkije als kandidaat-lidstaat voor toetreding tot de EU een belangrijke economische partner, een belangrijk buurland en een belangrijke strategische partner is voor de EU op essentiële gebieden van gemeenschappelijk belang, zoals handel, migratie, volksgezondheid, klimaat, de groene transitie, veiligheid en terrorismebestrijding; B. overwegende dat de economische integratie van Turkije met de EU in 2020 aanzienlijk bleef, aangezien het land de op vijf na grootste handelspartner van de EU was, en overwegende dat de EU verreweg de grootste handelspartner van Turkije blijft en de grootste bron van directe buitenlandse investeringen; overwegende dat Turkije momenteel in economische en financiële moeilijkheden verkeert, waardoor de economische gevolgen van de pandemie nog worden verergerd; C. overwegende dat de werkzaamheden van de EU op veiligheidsgebied de laatste tijd zowel structureel als inhoudelijk vorderen, en overwegende dat Turkije een uiterst waardevolle partner is als NAVO-bondgenoot en een strategische partner die een belangrijke plaats inneemt in Europa en een essentiële geostrategische rol speelt in de veiligheidsarchitectuur van de Zwarte Zee en met name voor de veiligheid van Oekraïne, dat geconfronteerd wordt met de Russische agressie; overwegende dat Turkije terughoudend is geweest en politieke voorwaarden heeft voorgesteld om Finland en Zweden bij de NAVO te verwelkomen; overwegende dat het belangrijk is dat alle NAVO-bondgenoten onder de huidige ernstige omstandigheden vooruitkijken en de toetredingsprotocollen van Finland en Zweden snel ratificeren; D. overwegende dat Turkije het grootste aantal vluchtelingen ter wereld opvangt – bijna 4 miljoen geregistreerde vluchtelingen uit Syrië, Irak en Afghanistan –, en overwegende dat de EU-financiering voor deze gemeenschappen waardevol is gebleken om Turkije bij te staan bij een snelle respons op de humanitaire en ontwikkelingsbehoeften van vluchtelingen en hun gastgemeenschappen; E. overwegende dat de Europese Raad, na stappen met het oog op de de-escalatie van de spanningen tussen de EU en Turkije evenals tussen Turkije en een aantal EU-lidstaten in het oostelijke Middellandse Zeegebied, heeft aangeboden een positievere dynamiek in de betrekkingen tussen de EU en Turkije te bevorderen, op voorwaarde dat hiertoe nog steeds constructieve inspanningen zouden worden geleverd; overwegende dat de Europese Raad zich met name bereid heeft verklaard op een aantal gebieden van gemeenschappelijk belang op een gefaseerde, proportionele en omkeerbare wijze met Turkije samen te werken, mits de de-escalatie van de recente spanningen tussen de EU en Turkije, met name in verband met de situatie in het oostelijke Middellandse Zeegebied, aanhoudt en Turkije zich constructief opstelt en voldoet aan de vastgestelde voorwaarden die in eerdere conclusies van de Europese Raad zijn geformuleerd, met name wat betreft goed nabuurschap en eerbiediging van de mensenrechten en het internationaal recht; F. overwegende dat er van een kandidaat-lidstaat wordt verwacht dat deze bereid is in alle opzichten steeds meer in de buurt te komen van het EU-acquis en zich geleidelijk aan te passen aan dit acquis, met inbegrip van de waarden, de belangen, de normen en het beleid, dat deze de criteria van Kopenhagen eerbiedigt en handhaaft, zich aanpast aan het beleid en de doelstellingen van de EU, en zonder discriminatie goede nabuurschapsbetrekkingen met de EU en al haar lidstaten nastreeft en onderhoudt; overwegende dat uit een analyse van de verslagen van de EU van de afgelopen jaren blijkt dat Turkije nog ver van de waarden en het normatief kader van de EU is verwijderd, dat de kloof tussen Turkije en de EU zelfs toeneemt op fundamentele gebieden, zoals de eerbiediging van het internationaal recht, de rechtsstaat, de mensenrechten, individuele vrijheden, burgerrechten en vrijheid van meningsuiting, alsook goede nabuurschapsbetrekkingen en regionale samenwerking; overwegende dat de banden tussen het Turks maatschappelijk middenveld en prodemocratische krachten en de EU nog steeds sterk zijn, aangezien de EU haar uiterste best doet om steun te verlenen aan de Turkse burgers en organisaties die de Europese normen en waarden bevorderen; G. overwegende dat de betrekkingen tussen de EU en Turkije het afgelopen jaar doorgaans stabiel zijn gebleven, aangezien zij aan de ene kant nauwer zijn gaan samenwerken en er een versterkte dialoog over een aantal kwesties heeft plaatsgevonden, maar er aan de andere kant ook regelmatig conflicten en spanningen zijn geweest; overwegende dat deze situatie in deze resolutie wordt weerspiegeld doordat enerzijds de positieve ontwikkelingen worden toegejuicht en er wordt gewezen op het verdere potentieel van de betrekkingen en anderzijds de resterende problemen worden gesignaleerd, met name die op het gebied van de rechtsstaat en de grondrechten, die in strijd zijn met de criteria van Kopenhagen, schendingen van het internationaal recht of voortdurende provocatie van de Republiek Cyprus; overwegende dat deze resolutie bedoeld is om naar behoren te beoordelen in hoeverre Turkije in de kern van het toetredingsproces vooruitgang heeft geboekt op het gebied van de mensenrechten en de rechtsstaat en dat het belangrijk is de concrete mechanismen te beschrijven waarmee de vrijheden worden uitgehold en die tezamen tot deze algehele achteruitgang ten opzichte van de Europese normen leiden; overwegende dat een dergelijke aanpak inhoudt dat naast alleen het opstellen van een lange lijst van burgers en groepen die onder deze beslissingen gebukt gaan, de actoren en overheidsinstanties moeten worden achterhaald die binnen hun actieradius verantwoordelijk zijn voor deze zorgwekkende situatie; overwegende dat kritiek eerder specifiek moet zijn dan algemeen; Algemene beoordeling en de meest recente ontwikkelingen 1. spreekt nogmaals zijn bezorgdheid uit over de aanhoudende kloof tussen Turkije en de EU wat waarden en normen betreft en over het aanhoudende gebrek aan politieke wil om de noodzakelijke hervormingen door te voeren teneinde met name de ernstige punten van zorg over de rechtsstaat en de grondrechten weg te nemen, waardoor het toetredingsproces nog altijd op negatieve wijze wordt beïnvloed, ondanks het feit dat Turkije herhaaldelijk heeft aangegeven nog steeds tot de EU te willen toetreden; benadrukt dat er de afgelopen twee jaar sprake is geweest van een voortdurende terugval ten aanzien van de toezeggingen van Turkije met betrekking tot het toetredingsproces; is van mening dat het Parlement zonder duidelijke en substantiële vooruitgang op dit gebied niet kan overwegen de toetredingsonderhandelingen met Turkije, die sinds 2018 feitelijk stilstaan, te hervatten; herinnert eraan dat het toetredingsproces een op verdiensten gebaseerd proces is en zal blijven dat volledig afhankelijk is van de objectieve vooruitgang dat het land in kwestie boekt; 2. merkt op dat de algemene betrekkingen tussen de EU en Turkije het afgelopen jaar, en met name de afgelopen maanden, weliswaar enigszins zijn verbeterd, aangezien de Turkse regering zich meer bereid heeft getoond om samen te werken, er nauwer is samengewerkt en een dialoog heeft plaatsgevonden over een aantal kwesties, maar dat er daarnaast regelmatig conflicten hebben plaatsgevonden en dat de betrekkingen met naburige EU-lidstaten, met name Griekenland en de Republiek Cyprus, problematisch zijn gebleven; spreekt de hoop uit dat de huidige problemen kunnen worden opgelost en dat er plaats kan worden gemaakt voor een blijvende en oprecht positieve dynamiek; is verheugd over de dialoog op hoog niveau tussen de EU en Turkije van 16 september 2021 over de klimaatverandering en over het feit dat Turkije zijn eigen versie van de Green Deal heeft opgesteld, een ambitieus binnenlands klimaatbeleid heeft ingevoerd en de Overeenkomst van Parijs op 6 oktober 2021 heeft bekrachtigd; is verheugd over de dialoog op hoog niveau van 12 oktober 2021 over migratie en veiligheid, waarbij de nadruk lag op het versterken van de samenwerking op het gebied van migratiebeheer, de strijd tegen mensenhandel en de georganiseerde criminaliteit, en de preventie van terroristische aanvallen; is verheugd over de dialoog op hoog niveau van 1 december 2021 over volksgezondheid, waarbij de discussies gericht waren op een nauwere samenwerking bij grensoverschrijdende gezondheidsbedreigingen, met op de korte termijn de strijd tegen de COVID-19-pandemie; prijst in dit verband de wederzijdse erkenning van COVID-19-certificaten in augustus 2021; 3. merkt op dat de toetredingsgesprekken weliswaar stilliggen, maar dat Turkije zijn nationale actieplan voor toetreding tot de EU heeft bijgewerkt voor de periode 2021-2023; neemt voorts nota van de vorderingen die Turkije heeft gemaakt wat betreft een nauwere afstemming op het EU-acquis op gebieden als de mededingingswetgeving, zijn nationale kwalificatiesysteem en de Europese Onderzoeksruimte, alsook van de betere prestaties van Turkije binnen Horizon 2020 als gevolg van deze vorderingen; 4. herhaalt zijn vaste overtuiging dat Turkije een land van strategisch belang is op politiek en economisch gebied en op het gebied van buitenlands beleid, een partner die essentieel is voor de stabiliteit in de ruimere regio en een belangrijke bondgenoot, onder andere binnen de NAVO, met wie de EU op basis van dialoog, respect en wederzijds vertrouwen aan het herstel van de betrekkingen wil werken; is in dit verband ingenomen met de recente verklaringen die de Turkse autoriteiten op het hoogste niveau hebben afgelegd over het hernieuwde engagement van de Turkse regering ten aanzien van de EU, maar dringt er bij de Turkse autoriteiten op aan deze woorden in de praktijk te brengen en dit engagement aan te tonen met specifieke feiten en besluiten; is van mening dat de dialoog met de Turkse autoriteiten en hun tegenhangers op alle niveaus, voor zover de omstandigheden dat toelaten, verder moet worden versterkt als manier om te helpen het vertrouwen te herstellen en om de kans op toekomstige confrontaties te verkleinen, wat in het verlengde ligt van het standpunt van de Europese Raad over het op een gefaseerde, proportionele en omkeerbare wijze met Turkije samenwerken; verzoekt de Raad in dit verband om de opgeschorte politieke dialoog op hoog niveau en de sectorale dialogen op hoog niveau over de economie, energie en het vervoer, alsook de Associatieraad van de EU en Turkije weer te hervatten, en daarnaast verbeteringen in de situatie betreffende de fundamentele vrijheden en de rechtsstaat door te voeren; 5. uit zijn ernstige bezorgdheid over de huidige economische situatie in Turkije, waardoor een steeds groter aantal mensen door de devaluatie van de munteenheid, de scherpe inflatie en de voortdurend stijgende kosten van het levensonderhoud in tegenspoed en armoede verkeert; merkt op dat de huidige situatie in de loop van een aantal jaren is ontstaan, maar in december 2021 is uitgelopen op een valutacrisis, waardoor de bestaande economische gevolgen van de pandemie nog eens worden verergerd; maakt zich zorgen over het ingrijpen van de president en het daaruit voortvloeiende gebrek aan vertrouwen in naar verluidt onafhankelijke lichamen, zoals de centrale bank en het Turkse bureau voor de statistiek (TÜIK); merkt in dit verband op dat de operationele onafhankelijkheid van beide instellingen een belangrijk criterium voor toetreding tot de EU is; wijst er voorts op dat de slechte prestaties van Turkije met betrekking tot de eerbiediging van de rechtsstaat ook ernstige gevolgen hebben voor de reputatie van het land en dat het gebrek aan rechtszekerheid serieuze gevolgen kan hebben voor het vermogen van het land om buitenlandse investeringen aan te trekken; is van mening dat sterkere en nauwere betrekkingen met de EU de tegenspoed deels kunnen verlichten en kunnen bijdragen aan de verbetering de levensstandaard van de Turkse bevolking; 6. merkt op dat de Financiële-actiegroep Turkije in oktober 2021 heeft toegevoegd aan de lijst van rechtsgebieden die niet in staat worden geacht het witwassen van geld, de financiering van terrorisme en de financiering van proliferatie aan te pakken; spreekt de hoop uit dat Turkije snel de nodige vooruitgang kan laten zien met betrekking tot de uitvoering van de relevante maatregelen op het gebied van de bestrijding van het witwassen van geld en de financiering van terrorisme (AML/CFT); 7. verklaart zich bereid om de wederzijdse kennis van verenigingen in Turkije en de EU-lidstaten te verdiepen en het wederzijds begrip van deze verenigingen te versterken, culturele groei en sociaal-culturele uitwisselingen te bevorderen en alle manifestaties van maatschappelijke, religieuze, etnische en culturele vooroordelen tegen te gaan; verklaart zich ten volle te zullen blijven inzetten voor de ondersteuning van het onafhankelijk maatschappelijk middenveld in Turkije, ongeacht de omstandigheden en het kader voor de betrekkingen die de toekomst zal brengen; De rechtsstaat en de grondrechten 8. betreurt de aanhoudende verslechtering van de mensenrechtensituatie in Turkije, met inbegrip van de achteruitgang wat de fundamentele vrijheden, de democratie en de rechtsstaat betreft; is van mening dat de huidige repressieve bestuursvorm, waarvan misbruik van het rechtskader – met name door de toepassing van aanklachten van terrorisme en het inperken van de vrijheid van meningsuiting – en een gebrek aan onafhankelijkheid van de rechterlijke macht de belangrijkste pijlers zijn, doelbewust, niet-aflatend en systematisch regeringsbeleid is, dat is ontwikkeld om kritieke activiteiten rechtstreeks of door het afschrikkende effect ervan te onderdrukken; stelt ontzet vast dat de Turkse autoriteiten om dit beleid te kunnen voeren bereid zijn op flagrante en hardnekkige wijze hun internationale en binnenlandse juridische verplichtingen terzijde te schuiven, zoals die welke voortvloeien uit het lidmaatschap van Turkije van de Raad van Europa; 9. dringt erop aan dat dit cruciale gebied van grondrechten en fundamentele vrijheden, dat de kern van het toetredingsproces vormt, niet los kan worden gezien van de algemene betrekkingen met de EU en benadrukt dat dit voor het Parlement nog altijd een ernstige belemmering vormt voor verdere vooruitgang op eender welke positieve agenda die aan Turkije kan worden aangeboden, die tevens afhankelijk moet worden gesteld van de volledige eerbiediging van het internationaal recht en het grondbeginsel van goed nabuurschap en regionale samenwerking; 10. verzoekt Turkije alle uitspraken van het Europees Hof voor de Rechten van de Mens volledig ten uitvoer te leggen overeenkomstig artikel 46 van het Europees Verdrag voor de rechten van de mens, een onvoorwaardelijke verplichting die voortvloeit uit het lidmaatschap van Turkije van de Raad van Europa en die is verankerd in zijn grondwet; veroordeelt in de krachtigste bewoordingen de recente uitspraak van het 13e Hof voor zware strafzaken in Istanbul, waarbij Osman Kavala een verzwaarde levenslange gevangenisstraf werd opgelegd na meer dan vierenhalf jaar onrechtvaardige en onwettige detentie; is van mening dat de heer Kavala op grond van onterechte aanklachten is veroordeeld teneinde kritische stemmen in Turkije het zwijgen op te leggen en af te schrikken; herhaalt zijn oproep aan de Turkse autoriteiten om in overeenstemming met hun internationale en binnenlandse verplichtingen te handelen, en zich te houden aan de definitieve uitspraak van het Europees Hof voor de Rechten van de Mens in deze zaak en de heer Kavala onmiddellijk vrij te laten; veroordeelt en betreurt de voortdurende inspanningen en pogingen om de heer Kavala nog langer gevangen te houden door middel van een reeks complexe ontwijkende gerechtelijke tactieken, waaronder het samenvoegen en splitsen van dossiers en het constant begaan van onregelmatigheden; is ontzet over het feit dat de door de rechtbank opgelegde verzwaarde levenslange gevangenisstraf is gebaseerd op artikel 312 van het Turkse Wetboek van Strafrecht (een poging om de regering onder dwang en met geweld omver te werpen), ondanks het feit dat het Europees Hof voor de Rechten van de Mens deze beschuldiging duidelijk had verworpen in zijn uitspraken; wijst erop dat het Comité van Ministers van de Raad van Europa meermalen op de vrijlating van de heer Kavala heeft aangedrongen, wat uitliep op de historische inzet van de inbreukprocedure tegen Turkije in de vorm van tussentijdse resoluties in december 2021 en februari 2022 aangaande de weigering van Turkije om zich aan de definitieve uitspraak van het Europees Hof voor de Rechten van de Mens te houden; wijst erop dat de inbreukprocedure de ernst onderstreept van de schendingen door Turkije van zijn verplichtingen als lid van de Raad van Europa en als kandidaat-lidstaat van de EU; 11. herhaalt zijn krachtige veroordeling en teleurstelling over de terugtrekking van Turkije, bij presidentieel decreet, uit het Verdrag van de Raad van Europa inzake het voorkomen en bestrijden van geweld tegen vrouwen en huiselijk geweld (het Verdrag van Istanbul), een besluit dat bijzonder alarmerend is gezien het grote aantal femicides en andere vormen van geweld in het land, een grote tegenslag met betrekking tot de inspanningen om de rechten van vrouwen in het land te bevorderen; herhaalt zijn oproep aan de Turkse regering om dit onbegrijpelijke besluit, dat een flagrante schending van de fundamentele Europese waarden vormt en deel zal uitmaken van de evaluatie van het toetredingsproces van Turkije, ongedaan te maken; verzoekt de Turkse autoriteiten in dit verband een nultolerantiebeleid te voeren en geweld tegen alle vrouwen en meisjes te voorkomen en te bestrijden, de overlevende slachtoffers te ondersteunen en de daders ter verantwoording te roepen door in de tussentijd Turkse wet nr. 6284 inzake de bescherming van het gezin en de preventie van geweld tegen vrouwen en alle maatregelen die zijn vastgesteld in de desbetreffende jurisprudentie van het Europees Hof voor de Rechten van de Mens volledig ten uitvoer te leggen; is ernstig bezorgd over de tenlastelegging van het bureau voor intellectuele en industriële criminaliteit van het Openbaar Ministerie van Istanbul, dat streeft naar de sluiting van het We Will Stop Femicides Platform (KCDP), het platform van een van de grootste en meest prominente vrouwenrechtengroepen in Turkije die gendergerelateerd geweld bestrijdt, en dat deze groep ervan beschuldigt de openbare zedelijkheid te schenden; 12. wijst erop hoe belangrijk het is in Turkije de in de grondwet verankerde vrijheid van vergadering en demonstratie te handhaven, wat een positieve verplichting is die voortvloeit uit de status van Turkije als partij bij het Europees Verdrag voor de rechten van de mens; betreurt de ernstige achteruitgang met betrekking tot de vrijheid van vergadering en demonstratie, die steeds meer onder druk komt te staan in het licht van het routinematig gebruik ervan en de uitbreiding van het verbod op protesten en demonstraties door provinciegouverneurs, het buitensporige gebruik van geweld tegen vreedzame demonstranten en journalisten tegen de achtergrond van de algemene straffeloosheid van rechtshandhavingsambtenaren, en de administratieve boetes die aan demonstranten worden opgelegd en de vervolgingen van demonstranten op basis van beschuldiging van terroristische activiteiten; maakt zich met name zorgen over het verbod dat is opgelegd door de gouverneur van de provincie Van, dat al meer dan vijf jaar van kracht is in Van; betreurt dat journalisten bij openbare protesten het mikpunt zijn van de Turkse politie, mede ingegeven door de richtsnoer van het algemene veiligheidsdirectoraat van Turkije uit april 2021, waarin de Turkse politie wordt opgedragen om te voorkomen dat de pers opnames van protesten en demonstraties maakt, maar die later is opgeschort door de Turkse Raad van State; doet nogmaals een beroep op de autoriteiten om de aanklachten tegen de studenten van de Boğaziçi Universiteit, die vervolgd worden omdat zij gebruikmaakten van hun recht op vreedzame vergadering, in te trekken, en wijst erop hoe belangrijk het is om de academische vrijheid en de autonomie van universiteiten te waarborgen; maakt zich in dit verband zorgen om de recente beslissing om drie gekozen decanen van de Boğaziçi Universiteit uit hun functie te ontheffen, terwijl de huidige rector bij presidentieel decreet in augustus 2021 is aangesteld; is verheugd over de verklaring van de Europese Dienst voor extern optreden (EDEO) van 4 februari 2021 waarin wordt gesteld dat de COVID-19-pandemie niet mag worden gebruikt om kritische stemmen het zwijgen op te leggen en waarin de haatzaaiende uitlatingen door hoge functionarissen tegen lhbti-studenten worden veroordeeld; veroordeelt met klem het recente gewelddadige optreden van de politie tijdens de negende Pride-optocht bij de Boğaziçi Universiteit, waarbij onrechtmatig en buitensporig geweld werd gebruikt tegen studenten en talrijke deelnemers werden vastgehouden; 13. spreekt nogmaals zijn ernstige bezorgdheid uit over de onevenredige en willekeurige maatregelen die de vrijheid van meningsuiting inperken; neemt nota van de verdere daling van het aantal gedetineerde journalisten in Turkije en van het onlangs toegenomen aantal vrijspraken in rechtszaken tegen journalisten; eist de vrijlating en vrijspraak van alle journalisten, schrijvers, mediamedewerkers en gebruikers van sociale media die louter wegens de uitoefening van hun beroep en burgerrechten onrechtmatig worden vastgehouden; is verheugd over recente uitspraken van de Turkse Raad van State om de uitvoering van bepaalde artikelen in de voorschriften voor perskaarten en de opdracht aan de politie om bij openbare demonstraties geen audiovisuele opnames toe te staan, tegen te gaan; spreekt tegelijkertijd zijn ernstige bezorgdheid uit over de aanhoudende willekeurige arrestaties van journalisten, mediamedewerkers en gebruikers van sociale media, het systematische gebruik van vage strafbare feiten van terroristische aard om hen het zwijgen op te leggen, de toenemende beperkingen en censuur die worden opgelegd aan socialemediaplatforms en de praktijk om mensen te onderzoeken en te vervolgen op basis van beschuldigingen van bijvoorbeeld schending van de islamitische waarden; is met name ontzet over het grove misbruik van artikel 299 in het Turkse Wetboek van Strafrecht waarin belediging van de president wordt aangemerkt als een strafbaar feit waarop één tot vier jaar gevangenisstraf staat; acht het buiten alle verhoudingen dat sinds 2014 (het eerste ambtsjaar van president Erdoğan) meer dan 160 000 onderzoeken zijn ingesteld, meer dan 35 500 rechtszaken zijn aangespannen en meer dan 12 800 veroordelingen zijn uitgesproken vanwege belediging van de president; roept de Turkse autoriteiten op de wet inzake belediging van de president te wijzigen overeenkomstig de uitspraken van het Europees Hof voor de Rechten van de Mens toe te passen en de aanbevelingen van de Commissie van Venetië te volgen teneinde het Turks recht op dit gebied af te stemmen op het Europees Verdrag voor de rechten van de mens; is met name ontzet over de zaak van journalist Sedef Kabaş, die onlangs door de 36e strafrechtbank van Istanbul is veroordeeld tot twee jaar en vier maanden gevangenisstraf wegens vermeende belediging van de president op een live-uitzending van TELE1 TV op 14 januari 2022; betreurt de behandeling die zij sinds haar arrestatie tijdens een inval om middernacht op 22 januari 2022 heeft ontvangen nadat zij publiekelijk het doelwit was geweest van hoge regeringsfunctionarissen en 49 dagen in voorlopige hechtenis had doorgebracht, en hekelt het feit dat in de aanklacht van het openbaar ministerie van Istanbul 12 jaar en 10 maanden gevangenisstraf werd geëist voor verschillende strafbare feiten; vindt dit geval een duidelijk voorbeeld van misbruik van artikel 299 met als doel om journalisten en burgers die kritiek zouden kunnen uitoefenen op de president of de regering af te schrikken; spreekt zijn bezorgdheid uit over het presidentiële decreet over pers- en uitzendactiviteiten dat op 28 januari 2022 is gepubliceerd, aangezien dit onwettige beperkingen van grondrechten en fundamentele vrijheden kan inhouden; is bezorgd over het feit dat Turkije van alle leden van de Raad van Europa in 2021 bij het Europees Hof voor de Rechten van de Mens de meeste uitspraken had over schendingen van de vrijheid van meningsuiting en betreurt dat Turkije nog steeds een van de landen is waar de persvrijheid het vaakst wordt aangevallen; 14. stelt dat de voortdurende vervolging, censuur en intimidatie van journalisten en onafhankelijke media in Turkije een punt van zorg blijft en onverwijld moet worden aangepakt, aangezien dit het democratische hart van de Turkse samenleving raakt; is bovendien bezorgd over de aanvallen op journalisten en tegenstanders in de Europese Unie; roept de voorzitter van RTÜK (de Turkse hoge raad voor radio en televisie) op om te stoppen met het buitensporig vaak opleggen van boetes en uitzendverboden, waardoor de legitieme vrijheid van meningsuiting van Turkse journalisten en omroepen aan banden wordt gelegd; maakt zich zorgen over het dreigement van RTÜK om de internationale mediakanalen Deutsche Welle, Euronews en Voice of America te blokkeren wanneer zij geen uitzendlicentie aanvragen, waardoor het bewakingscircuit inzage in de content van die media zou krijgen; dringt er bij RTÜK op aan zijn discriminerende strafmaatregelen tegen onafhankelijke omroepen stop te zetten; betreurt dat er sprake is van een toenemende concentratie van economische macht bij de overheid, met inbegrip van een gebrek aan transparantie met betrekking tot de verdeling van overheidsmiddelen (reclame, aanbestedingen), wat haar een vrijwel complete controle over de massamedia geeft; is bezorgd over de verspreiding van staatspropaganda van door de staat geleide en regeringsgezinde mediakanalen; roept de voorzitter van BİK (het Turkse agentschap voor reclame in de pers) op om erop toe te zien dat verboden op openbare reclames niet worden gebruikt om de onafhankelijke verslaggeving in de media te onderdrukken, zoals is gebeurd met het dagblad “Evrensel”, een dieptepunt in de geschiedenis van de Turkse pers; roept de directeur Communicatie van het Turkse presidentschap op om te waarborgen dat perskaartaanvragen snel worden afgehandeld en om journalisten niet meer te bestoken met strafrechtelijke aanklachten en een oorlogszuchtige retoriek; roept de Grote Nationale Assemblee van Turkije op om opvolging te geven aan de uitspraak van het Turkse Constitutioneel Hof van januari 2022 inzake een verzoek om artikel 9 van de internetwet te herformuleren teneinde de vrijheid van meningsuiting en de persvrijheid te beschermen; is met name verontrust over de zaak van de Turks-Cypriotische journalist Ali Kişmir, die recentelijk de toegang tot Turkije is ontzegd en wordt aangeklaagd wegens het uiten van kritiek aan het adres van Ankara; 15. neemt kennis van de vaststelling in 2021 van het vierde en vijfde pakket van justitiële hervormingen in Turkije, die weliswaar een stap in de goede richting zijn, maar te bescheiden zijn en geen oplossing bieden voor de hoofdproblemen; stelt echter dat de huidige problemen niet alleen voortvloeien uit problematische wetgeving, maar vaak ook worden veroorzaakt door het ontbreken van de politieke wil om reeds bestaande, toereikende bepalingen uit te voeren; blijft bezorgd over de aanhoudende uitholling van de rechtsstaat en de onafhankelijkheid en onpartijdigheid van de rechterlijke macht in Turkije, in combinatie met het remmende effect van de massaontslagen door de regering in de afgelopen jaren en de publieke verklaringen van leidinggevenden over lopende rechtszaken, waardoor de onafhankelijkheid, onpartijdigheid en het algehele vermogen van de rechterlijke macht om een doeltreffende voorziening in rechte te bieden tegen mensenrechtenschendingen worden ondermijnd; betreurt dat in dit verband de justitiële hervormingen geen afdoende oplossing voor deze fundamentele tekortkomingen vormen; benadrukt dat dit een ernstig punt van zorg is voor ons, aangezien dit de hoeksteen van een goed werkend democratisch stelsel is dat in dienst staat van het volk en zijn belangen; wijst op de aanstelling bij het Turkse Constitutioneel Hof in januari 2021 van een rechter die slechts twintig dagen bij het Turkse Hof van Cassatie had gewerkt en daarvoor eerste openbaar aanklager in Istanbul was geweest, waar hij betrokken is geweest bij controversiële rechtszaken tegen onder meer Osman Kavala, de protestanten in Gezi Park en de journalisten Can Dündar en Erdem Gül; wijst erop dat de HSK (de Turkse raad van rechters en openbaar aanklagers) het belangrijkste punt van zorg is met betrekking tot het gebrek aan onafhankelijkheid van de rechterlijke macht; herhaalt dat de tekortkomingen met betrekking tot de structuur en het proces voor selectie van leden van deze raad moeten worden aangepakt om de onafhankelijkheid van dit orgaan te waarborgen en een einde te maken aan de willekeurige besluiten ervan; veroordeelt met klem het ontslag en het gedwongen vertrek van een groot aantal Turkse rechters en openbaar aanklagers; herinnert eraan dat ontslagen en benoemingen binnen de rechterlijke macht uiterst zorgvuldig moeten worden getoetst, dat het de uitvoerende macht verboden is om in te grijpen in de rechterlijke macht of te proberen deze te beïnvloeden, en dat bij benoemingen in de rechterlijke macht de beginselen van onafhankelijkheid en onpartijdigheid moeten worden geëerbiedigd; is ontzet door berichten over de kennelijk bewuste vervolging van advocaten die personen vertegenwoordigen die beschuldigd worden van terrorisme, waarbij zij worden aangeklaagd wegens dezelfde strafbare feiten als hun cliënten of aanverwante strafbare feiten, in situaties waarin dit een duidelijke belemmering vormt voor de uitoefening van het recht op een eerlijk proces en toegang tot de rechter; roept de Turkse regering met klem op om ervoor te zorgen dat advocaten onafhankelijk hun werk kunnen blijven doen en om iedereen vrij te laten die illegaal gevangen is gezet, alleen omdat zij hun wettelijke plichten vervulden; stelt met grote bezorgdheid vast dat, ondanks de formele opheffing van de noodtoestand in juli 2018, de gevolgen ervan voor de democratie en de grondrechten nog steeds sterk voelbaar zijn en behalve door de ruim 152 000 ambtenaren nog steeds worden ondervonden door burgers, waaronder docenten, dokters, (vredes)wetenschappers, advocaten, rechters en openbare aanklagers, die op willekeurige gronden zijn ontslagen en aan wie een permanent verbod is opgelegd om in de publieke sector of zelfs in hun vakgebied te werken; wijst erop dat veel van deze ontslagen nog altijd verwoestende gevolgen hebben voor de ontslagen personen en hun families, waaronder een blijvend sociaal en professioneel stigma; heeft ernstige twijfels over de werking van de onderzoekscommissie voor de maatregelen in verband met de noodtoestand als interne beroepsinstantie vanwege haar gebrek aan onafhankelijkheid en onpartijdigheid; merkt op dat de willekeurige intrekking van paspoorten, ondanks een aantal marginale verbeteringen, een ernstige inbreuk blijven vormen op de vrijheid van verkeer; 16. uit zijn bezorgdheid over het groeiende aantal bij het Constitutioneel Hof ingediende aanvragen met betrekking tot schendingen van grondwettelijke rechten en het uitblijven van veranderingen wanneer dergelijke schendingen aan het licht komen; neemt nota van de recente uitspraken van de voorzitter van het Turkse Constitutioneel Hof waarin deze onderkent dat ruim 73 % van de meer dan 66 000 aanvragen die in 2021 zijn ontvangen het recht op een eerlijk proces betrof en dit als een bedroevende situatie omschrijft; plaatst vraagtekens bij de rechtmatigheid van de wijzigingen in de procedureregels van de rechtbank op grond waarvan besluiten met een jaar kunnen worden uitgesteld; 17. beschouwt de vaststelling van een nieuw actieplan inzake mensenrechten in maart 2021 door de Turkse autoriteiten in principe als een goede ontwikkeling; merkt echter op dat het een aantal onderliggende problemen onbeantwoord laat en dat de inzet van de regering zal worden afgemeten aan de mate waarin dit actieplan wordt uitgevoerd en de hervormingen worden doorgevoerd om ervoor te zorgen dat het zonder discriminatie voor alle burgers wordt toegepast; dringt er bij de Turkse autoriteiten op aan hun inspanningen op te voeren om de erbarmelijke situatie van Koerden, Armeniërs, Assyriërs en met name de huisvesting en het onderwijs van de Romagemeenschap, die nog steeds te kampen heeft met relatief veel armoede, werkloosheid, discriminatie en uitsluiting, doeltreffend aan te pakken; 18. dringt aan op de volledige tenuitvoerlegging van de uitspraken van het Europees Hof voor de Rechten van de Mens en de tussentijdse resoluties van het Comité van Ministers van de Raad van Europa over gewetensbezwaren; wijst in dit verband op het actieplan dat de Turkse autoriteiten bij het Comité van Ministers hebben ingediend en spoort hen aan om meer maatregelen te treffen teneinde door middel van de nodige wetgeving te zorgen voor een eerlijke en toegankelijke uitoefening van het recht op dienstweigering op grond van gewetensbezwaren; uit zijn bezorgdheid over het stijgende aantal zaken betreffende dienstweigering op grond van gewetensbezwaren dat sinds de allereerste zaak in 2017 aan het Turkse Constitutioneel Hof is voorgelegd en dat wordt aangehouden zonder enige essentiële communicatie met de verzoekende partijen; dringt erop aan dat de nodige wetswijzigingen worden aangebracht om een einde te maken aan de cyclus van vervolging en bestraffing en aan alle beperkingen die van toepassing zijn op gewetensbezwaarden; 19. roept de Turkse autoriteiten op positieve en doeltreffende hervormingen op het gebied van de vrijheid van gedachte, geweten en godsdienst te bevorderen door religieuze gemeenschappen in staat te stellen rechtspersoonlijkheid en het recht op onderwijs te verwerven, en door de aanbevelingen van de Commissie van Venetië over de status van religieuze gemeenschappen en alle desbetreffende arresten van het Europees Hof voor de Rechten van de Mens en resoluties van de Raad van Europa ter harte te nemen, zo ook over de Grieks-orthodoxe bevolking van de eilanden Gökçeada (Imbros) en Bozcaada (Tenedos); roept de Turkse regering op om de aanhoudende inspanningen in verband met onder meer de publieke erkenning van de alevitische identiteit en de wettelijke status van cemevi’s en hun financiering op te voeren, in overeenstemming met de relevante uitspraken van het Europees Hof voor de Rechten van de Mens over verplichte godsdienst- en ethieklessen en alevitische plaatsen van godsdienstige verering; roept de Turkse autoriteiten op het historische en culturele karakter van culturele en religieuze monumenten en symbolen volledig te eerbiedigen, met name de monumenten en symbolen die door Unesco als werelderfgoed zijn aangemerkt; neemt met bezorgdheid kennis van de recente ontwikkelingen met betrekking tot het historische Panagia Soumela-klooster, dat op de Voorlopige Lijst van potentieel werelderfgoed van Unesco staat; benadrukt de noodzaak om de beperkingen van de opleiding, benoeming en opvolging van geestelijken op te heffen, de heropening van het Halki-seminarie, dat al sinds 1971 dicht is, toe te staan en alle obstakels voor de goede werking ervan weg te nemen; herhaalt zijn verzoek aan Turkije om de rol te erkennen van het Oecumenisch Patriarchaat voor orthodoxe christenen over de hele wereld en de rechtspersoonlijkheid ervan en het algemeen gebruik van de kerkelijke titel van de oecumenische patriarch te erkennen; betreurt het feit dat er na de nietigverklaring het verkiezingsreglement voor niet-islamitische stichtingen in 2013, nog altijd geen nieuw verkiezingsreglement is gepubliceerd, hetgeen ernstige problemen heeft veroorzaakt voor het behoorlijke bestuur van deze stichtingen, aangezien er geen verkiezingen kunnen plaatsvinden; stelt met bezorgdheid vast dat er nog steeds haatzaaiende uitlatingen en haatmisdrijven tegen religieuze minderheden, met name alevieten, christenen en joden, worden gemeld en dat onderzoeken ondoeltreffend zijn gebleven; dringt er bij de Turkse autoriteiten met klem op aan om de daders effectief te vervolgen en alle religieuze minderheden voldoende te beschermen; 20. betreurt de aanhoudende wettelijke en administratieve druk die de Turkse regering uitoefent op het maatschappelijk middenveld en mensenrechtenverdedigers, advocaten, journalisten, academici, vakbondsleden, etnische en religieuze minderheden en talloze Turkse burgers en de voortdurende inperking van de ruimte om vrij activiteiten te ontplooien in Turkije; veroordeelt de willekeurige sluiting van maatschappelijke organisaties, waaronder prominente mensenrechten-ngo’s en mediakanalen; verzoekt Turkije kritische of afwijkende stemmen, waaronder die van mensenrechtenactivisten, advocaten, academici en journalisten, te beschouwen als waardevolle bijdragen aan de sociale dialoog, in plaats van als destabiliserende krachten, om hen in staat te stellen te functioneren in overeenstemming met hun taken en binnen hun bevoegdheden en reikwijdte, en hun beroep vrij uit te oefenen, aangezien dit zorgt voor een gezondere democratie en een gezondere samenleving in het algemeen; herhaalt zijn oproep aan de Turkse regering om een herziening van de nieuwe wet inzake het voorkomen van de financiering van de verspreiding van massavernietigingswapens van december 2020, waarin het Turkse ministerie van Binnenlandse Zaken en de president uitgebreide bevoegdheden krijgt toegewezen om de activiteiten van ngo’s, zakelijke partnerschappen, onafhankelijke groeperingen en verenigingen terug te dringen en die erop gericht lijkt te zijn het maatschappelijk middenveld verdere beperkingen op te leggen en nog meer te controleren; maakt zich bezorgd over de opmerkingen van zowel de Commissaris voor de Mensenrechten als van de Parlementaire Vergadering van de Raad van Europa, die erop hebben gewezen dat mensenrechtenorganisaties als eerste uit hoofde van deze wet werden gecontroleerd; verzoekt de EU en haar lidstaten om meer druk uit te oefenen op de Turkse regering en om mensenrechtenverdedigers en het onafhankelijk middenveld in Turkije meer te steunen, ook door middel van relevante financiële instrumenten; verzoekt de Commissie om via het instrument voor pretoetredingssteun (IPA III) en relevante programma’s van het instrument voor nabuurschapsbeleid, ontwikkeling en internationale samenwerking – Europa in de wereld genoeg financiering te bieden voor het maatschappelijk middenveld, niet-staatsactoren en persoonlijke contacten om prodemocratische inspanningen prioriteit te geven, die zouden kunnen helpen bij het genereren van de politieke wil die nodig is om de betrekkingen tussen de EU en Turkije te versterken; verzoekt de Commissie om de financiering van projecten van wederzijds belang door lokale overheden te onderzoeken; benadrukt dat de financiële steun in het kader van IPA III gebaseerd is op voorwaarden die verband houden met de “eerst de basis”-benadering en herhaalt in dit verband zijn eis dat de IPA-financiering voor hervormingen in Turkije volledig transparant moet worden uitbetaald en rechtstreeks moet worden beheerd door de EU of een erkende internationale instelling; 21. spreekt zijn diepe bezorgdheid uit over de door de staat gesteunde verslechtering van de mensenrechtensituatie voor lhbti-personen en verwijst daarbij met name naar de fysieke aanvallen – in het bijzonder tegen transgenders – en het aanhoudende verbod op Pride-optochten in het hele land, de beperkingen van de vrijheid van vergadering, vereniging en meningsuiting, en de censuur in de media, en spoort de Turkse regering aan hun gelijke en juridische rechten te beschermen; herinnert eraan dat er maatregelen moeten worden vastgesteld om te waarborgen dat alle burgers deze vrijheden op veilige wijze kunnen genieten; betreurt de steeds meer homofobe houding van de regering van Turkije en de haatzaaiende uitlatingen tegen lhbti-personen door hoge functionarissen, hetgeen tot doel heeft de lhbti-gemeenschap te stigmatiseren en criminaliseren en als een voedingsbodem voor haatmisdrijven en een krachtige katalysator voor meer intimidatie, discriminatie en mogelijk geweld kan dienen; herinnert eraan dat de verplichtingen van Turkije uit hoofde van de Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens de verantwoordelijkheid met zich brengen om discriminatie van en geweld tegen lhbti-personen te bestrijden en spoort de Turkse autoriteiten aan deze verplichtingen na te komen; dringt erop aan seksuele geaardheid, genderidentiteit en geslachtskenmerken op te nemen als gronden voor bescherming in het artikel inzake non-discriminatie van de arbeidswetgeving; wijst erop dat er een patroon bestaat waarbij gerechtelijke procedures worden gebruikt om mensenrechtenverdedigers, ngo’s en advocaten het zwijgen op te leggen en het activisme te beperken, met name waar het verdedigers van lhbti-rechten betreft; maakt zich zorgen over de strafrechtelijke onderzoeken tegen de orde van advocaten van Istanbul, Ankara en Diyarbakir, en de zaak betreffende de deelnemers aan de Pride-optocht bij de Technische Universiteit van het Midden-Oosten in 2019; is verheugd over het feit dat deze deelnemers zijn vrijgesproken; volgt met grote bezorgdheid het lopende proces tegen het dagelijks bestuur en de voorzitter van de orde van advocaten van Ankara, in welke zaak het Openbaar Ministerie in Ankara tot twee jaar gevangenisstraf eist voor vermeend “beledigen van een ambtenaar” wegens het uiten van kritiek op het hoofd van het Presidium voor Godsdienstzaken (de Diyanet), die op 14 april 2020 openlijk homofobe uitspraken heeft gedaan namelijk dat “de islam homoseksualiteit vervloekt [...] omdat dit verspreiding van ziekten en degeneratie met zich meebrengt”; dringt er bij de Turkse autoriteiten op aan de nodige juridische maatregelen in het leven te roepen om een eind te maken aan discriminatie op grond van seksuele geaardheid en genderidentiteit in overeenstemming met artikel 21 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie; verzoekt de autoriteiten de strafwetgeving met betrekking tot homofobe en transfobe haatmisdrijven in overeenstemming te brengen met algemene beleidsaanbeveling nr. 7 van de Europese Commissie tegen Racisme en Onverdraagzaamheid; dringt er bij Turkije op aan alle aanklachten tegen de vreedzame deelnemers van lhbti-evenementen in te trekken en het aanhoudende verbod op Pride-evenementen op te heffen; 22. is ernstig bezorgd over de voortdurende aanvallen op oppositiepartijen, met name de HDP en andere partijen, met inbegrip van de Republikeinse Volkspartij (CHP), bijvoorbeeld door het uitoefenen van druk, hen te dwingen de deuren te sluiten en hun leden gevangen te nemen, hetgeen de goede werking van het democratische bestel ondermijnen; benadrukt dat democratie een klimaat vergt waarin politieke partijen, het maatschappelijk middenveld en de media kunnen functioneren zonder bedreigingen of willekeurige beperkingen; 23. stelt met grote bezorgdheid vast dat de HDP, haar gekozen burgemeesters en haar partijorganen, met inbegrip van haar jongerenorganisatie, specifiek en aanhoudend het doelwit zijn geweest van en gecriminaliseerd zijn door de Turkse autoriteiten, wat ertoe heeft geleid dat momenteel meer dan 4 000 HDP-leden in de gevangenis zitten; blijft zich met afschuw uitspreken over het feit dat Selahattin Demirtaș en Figen Yüksekdağ, voormalige covoorzitters van de HDP, al sinds november 2016 in hechtenis zitten en verzoekt om hun onmiddellijke vrijlating; stelt met ontzetting vast dat de Turkse autoriteiten de arresten van het Europees Hof voor de Rechten van de Mens waarin wordt opgeroepen Selahattin Demirtaș onmiddellijk vrij te laten, naast zich neer blijven leggen en hier geen gehoor aan geven; is sterk gekant tegen de tenlastelegging van de procureur-generaal van het Turkse Hof van Cassatie, die tot doel heeft de HDP te ontbinden en 451 HDP-politici, waaronder het merendeel van de huidige leiding van de HDP, uit het politieke leven te verbannen, en die in juni 2021 unaniem is aanvaard door het Turks Grondwettelijk Hof, en hen verbiedt de komende vijf jaar enige vorm van politiek te bedrijven; wijst erop dat het Grondwettelijk Hof in het verleden zes pro-Koerdische politieke partijen heeft verboden; stelt met grote bezorgdheid vast dat de ontbinding van de HDP het sluitstuk is van al jaren durende onderdrukking van de partij, en herhaalt dat een verbod op de partij een ernstige politieke fout zou zijn en een onomkeerbare slag zou toebrengen aan pluralisme en democratische beginselen; wijst voorts op de rol van het 22e Hof voor zware strafzaken in Ankara in de zogenaamde zaak Kobane tegen 108 personen, waaronder talrijke HDP-politici; wijst op de bijzondere rol van de openbare aanklager en vraagt om duidelijkheid, met name over de vermeende politieke inmenging die in het dossier wordt gedocumenteerd; zet voorts vraagtekens bij de manier waarop de rechtbank een 3 530 bladzijden tellend document in een week tijd kon doornemen en aanvaarden, zonder de gedaagden te horen; 24. maakt zich zorgen over de lopende zaak tegen de vicevoorzitter van de CHP, Gökçe Gökçen, in het kader van een onderzoek naar het gehele dagelijks bestuur van de partij in verband met de publicatie en distributie van een folder; is geschokt dat het Openbaar Ministerie in Ankara mevrouw Gökçen in een van de drie rechtszaken die tegen haar zijn aangespannen ten laste heeft gelegd dat ze de president fysiek zou hebben aangevallen in verband met de publicatie van de folder, een misdrijf waar minstens vijf jaar gevangenisstraf op staat; merkt op dat deze rechtszaak weliswaar niet ontvankelijk is verklaard door de 18e rechtbank voor hoge strafzaken van Ankara, maar dat de andere twee rechtszaken wegens laster, aanzetting tot geweld en smaad tegen de president, nog altijd lopen; blijft ernstig bezorgd over de voortdurende politieke en gerechtelijke intimidatie van Canan Kaftancıoğlu, voorzitter van de CHP in de provincie Istanbul, in de vorm van een toenemend aantal rechtszaken dat tegen haar is aangespannen; veroordeelt het recente besluit van het Hof van Cassatie om drie van de vijf veroordelingen tegen haar van vier jaar en elf maanden gevangenisstraf te handhaven en mevrouw Kaftancıoğlu een politiek verbod op te leggen; maakt zich zorgen over het arbitraire karakter van de vertraging van het registratieproces van de Groene partij van Turkije die op de dag van oprichting in september 2020 een aanvraag voor certificering van de oprichting van de partij hebben ingediend bij het Turkse ministerie van Binnenlandse Zaken, maar deze tot dusver niet hebben ontvangen; 25. veroordeelt het herhaaldelijk gebruik van intrekking van de parlementaire status van parlementsleden van de oppositie, waardoor het imago van het Turkse parlement als democratische instelling ernstig wordt geschaad; herinnert in dit kader aan het recente arrest van het Europees Hof van de Rechten van de Mens van 1 februari 2022 waarin is geoordeeld dat het opheffen van de immuniteit van 40 HDP-parlementariërs in 2016 een inbreuk vormde op hun recht op vrijheid van meningsuiting en vrijheid van vergadering; volgt met bezorgdheid de zaak van het parlementslid voor de HDP Diyarbakır Semra Güzel, die wordt beschuldigd van “lidmaatschap van een terroristische organisatie” in verband met foto’s die vijf jaar geleden zijn genomen, en wier wettelijke immuniteit op 1 maart 2022 is opgeheven; 26. spreekt zich opnieuw uit tegen het besluit van de Turkse autoriteiten om meer dan 150 democratisch verkozen burgemeesters op basis van dubieus bewijsmateriaal uit hun ambt te ontzetten en willekeurig te vervangen door niet-gekozen, door de centrale overheid benoemde vertrouwelingen; wijst er met afschuw op dat alleen al sinds de lokale verkiezingen van 31 maart 2019 48 van de 65 democratisch verkozen HDP-burgemeesters in het zuidoosten van Turkije door de regering uit hun ambt zijn ontzet en een groot aantal is vervangen door vertrouwelingen; is ervan overtuigd dat deze onwettige besluiten de democratie op lokaal niveau ondermijnen en een rechtstreekse aanval vormen op de meest elementaire beginselen daarvan, waardoor miljoenen kiezers democratisch verkozen vertegenwoordiging wordt ontnomen; roept Turkije op om de afgezette burgemeesters in hun ambt te herstellen; wijst op de politieke, wetgevende en administratieve maatregelen die de Turkse regering heeft genomen om gemeenten die worden bestuurd door een burgemeester van een oppositiepartij in Istanbul, Ankara en Izmir lam te leggen; 27. neemt kennis van de recente electorale hervormingen die zonder consensus tussen de partijen zijn doorgevoerd, en van de verlaging van de kiesdrempel van 10 % naar 7 %, die nog steeds te hoog is; neemt met bezorgdheid kennis van de wijzigingen in de selectieprocedure voor de provinciale verkiezingscommissies die verantwoordelijk zijn voor het tellen van de stemmen en de beroepsprocedures, die tot nu toe uit de hoogste rechters bestonden, maar nu door een loterij zullen worden geselecteerd; herhaalt zijn oproep aan Turkije om het bredere klimaat voor verkiezingen in het hele land op alle niveaus te verbeteren door te zorgen voor een vrij en eerlijk speelveld voor alle kandidaten en partijen en door te voldoen aan de aanbevelingen van de Commissie van Venetië en de Organisatie voor Veiligheid en Samenwerking in Europa; 28. beaamt dat Turkije legitieme veiligheidsbelangen heeft en het recht heeft om terrorisme te bestrijden; benadrukt evenwel dat de rechtsstaat, de mensenrechten en de fundamentele vrijheden daarbij volledig moeten worden geëerbiedigd; veroordeelt nogmaals krachtig en ondubbelzinnig de gewelddadige terroristische aanslagen van de Koerdische arbeiderspartij (PKK), die al sinds 2002 op de EU-lijst van terroristische organisaties staat; wijst op het belang voor Turkije, de Unie en haar lidstaten van een nauwe samenwerking bij de bestrijding van terrorisme, waaronder Da’esh; spoort de Turkse autoriteiten ertoe aan om zich te blijven inzetten om een nauwe samenwerking met de EU te ontwikkelen op het gebied van de bestrijding van terrorisme, witwassen en terrorismefinanciering, en om hun wetgeving met betrekking tot terrorisme en bijbehorende praktijken aan te passen aan de Europese regels; neemt kennis van de lopende onderhandelingen over een internationale overeenkomst inzake de uitwisseling van persoonsgegevens tussen Europol en de bevoegde Turkse autoriteiten in de strijd tegen criminaliteit en terrorisme; spreekt de hoop uit dat bij deze onderhandelingen de Europese normen inzake gegevensbescherming en grondrechten in acht worden genomen; herhaalt zijn verzoek aan Turkije om zijn wetgeving inzake gegevensbescherming af te stemmen op de EU-normen teneinde samenwerking met Europol mogelijk te maken, en om de regelgeving inzake de bestrijding van witwassen, de financiering van terrorisme en cybercriminaliteit te verbeteren; 29. benadrukt dat de bepalingen inzake terrorismebestrijding in Turkije nog steeds te ruim geformuleerd zijn en op discretionaire wijze worden gebruikt om de uitoefening van grondrechten en ieder kritisch geluid in het land, zoals van journalisten, activisten en politieke tegenstanders, te onderdrukken, en wijst erop dat de autoriteiten door de antiterreurwetgeving te misbruiken de ernst van deze altijd aanwezige dreiging bagatelliseren; merkt op dat er in dit verband nog steeds sprake is van gedwongen verdwijningen; maakt zich ernstig zorgen over het besluit van de minister van Binnenlandse Zaken om een speciaal onderzoek in te stellen naar ruim 550 medewerkers van het gemeentebestuur van Istanbul in verband met vermeende terroristische banden, en de hernieuwde gerechtelijke intimidatie van Öztürk Türkdoğan, een gerenommeerde mensenrechtenactivist en medevoorzitter van de Mensenrechtenvereniging İHD, die werd berecht door de 19e rechtbank voor zware strafzaken van Ankara op beschuldiging van “lidmaatschap van een illegale gewapende organisatie” naar aanleiding van de door het Openbaar Ministerie in Ankara ingediende tenlastelegging, maar uiteindelijk is vrijgesproken; 30. blijft ernstig bezorgd over de situatie van de Koerdische bevolking in het land en situatie in het zuidoosten van Turkije wat de bescherming van de mensenrechten, de vrijheid van meningsuiting en de politieke participatie betreft; maakt zich met name zorgen over de talrijke meldingen over rechtshandhavingsfunctionarissen die zich schuldig maken aan het folteren en mishandelen van gedetineerden als reactie op vermeende en beweerde veiligheidsdreigingen in het zuidoosten van Turkije; veroordeelt de voorlopige inhechtenisneming door de politie van prominente figuren uit het maatschappelijk middenveld en politieke tegenstanders in het zuidoosten van Turkije, en roept Turkije op de bescherming en veiligheid van mensenrechtenactivisten te waarborgen en onmiddellijk een onafhankelijk onderzoek naar deze zaken in te stellen; veroordeelt de onderdrukking van etnische en religieuze minderheden, met inbegrip van het feit dat volgens de Turkse grondwet de talen van groeperingen als de Koerdische gemeenschap in het onderwijs en bij alle aspecten van het openbare leven niet als moedertaal mogen worden gebruikt; herinnert ervan dat dit een schending is van het internationaal recht, dat personen het recht geeft om als lid van een etnische of religieuze minderheid naar buiten te treden en zich in de traditionele taal van die minderheid uit te drukken; benadrukt dat er dringend een geloofwaardig politiek proces op gang moet worden gebracht, waarbij alle relevante partijen en democratische krachten worden betrokken en dat leidt tot een vreedzame oplossing van de Koerdische kwestie; 31. spreekt zich krachtig uit tegen de gedwongen uitleveringen, kidnappings en ontvoeringen van niet in Turkije wonende Turkse burgers, hetgeen in strijd is met de beginselen van de rechtsstaat en fundamentele mensenrechten; dringt er bij de EU op aan deze zorgwekkende praktijk zowel in haar eigen lidstaten als in de kandidaat-lidstaten en geassocieerde landen aan te pakken; maakt zich zorgen over pogingen van de Turkse regering om leden van de Turkse diaspora in de EU te beïnvloeden, met name via de “Presidency for Turks Abroad and Related Communities” (YTB) en de “Turkish-Islamic Union for Religious Affairs” (DITIB), en die de democratische processen in sommige lidstaten kunnen verstoren; veroordeelt in dit verband de recente onaanvaardbare aanvallen door Turkse regeringsgezinde media op verschillende Zweedse politici, waaronder EP-lid Evin Incir, met inbegrip van desinformatie en ongegronde beschuldigingen, waaronder beschuldigingen van banden met terrorisme; is bezorgd dat de racistische rechts-extremistische beweging Ülkücü Ocakları, ook wel bekend als de Grijze Wolven, die nauwe banden heeft met de MHP-partij in de regeringscoalitie (de Partij van Nationalistische Actie), niet alleen in Turkije zelf, maar ook in de EU-lidstaten steeds meer aanhang krijgt; verzoekt de EU en de lidstaten na te gaan of het mogelijk is hun afdelingen in de EU-landen te verbieden; verzoekt de lidstaten de racistische activiteiten van deze organisatie nauwlettend te volgen en haar invloed terug te dringen; verzoekt de afdeling strategische communicatie van de EDEO om vermoedens in verband met Turkse desinformatie, met name in Afrika, de Westelijke Balkan en het Midden-Oosten en Noord-Afrika, te documenteren en haar bevindingen mee te delen aan het Europees Parlement; vindt het zorgelijk dat Oeigoeren in Turkije steeds meer risico lopen te worden aangehouden en te worden gedeporteerd naar andere landen die ze vervolgens mogelijk aan China zullen uitleveren, waar hun waarschijnlijk zware vervolging te wachten staat; roept de Turkse autoriteiten op de ratificatie van zijn uitleveringsverdrag met China op te schorten; 32. spreekt nogmaals zijn zorg uit over de weigering van Turkije de aanbevelingen van het Europees Comité van de Raad van Europa inzake de voorkoming van folteringen en onmenselijke of vernederende behandelingen of bestraffingen, op te volgen; verzoekt Turkije een nultolerantiebeleid te voeren ten aanzien van foltering en de aanhoudende en geloofwaardige meldingen van foltering, mishandeling en onmenselijke of vernederende behandeling in bewaring, tijdens verhoren of in hechtenis naar behoren te onderzoeken, om een einde te maken aan de straffeloosheid en de verantwoordelijken rekenschap te doen afleggen; is verheugd over het feit dat bij de recente wijziging van de verordening inzake gevangenissen, “visitatie” is vervangen door “grondige fouillering” en verzoekt het directoraat-generaal voor gevangenissen en penitentiaire inrichtingen de volledige uitvoering ervan te waarborgen “met eerbiediging van de menselijke waardigheid en eer”, zoals bepaald in de gewijzigde verordening, nu er nog steeds geloofwaardige beschuldigingen worden geuit dat deze praktijk nog altijd bestaat, onder meer ten aanzien van minderjarigen die gevangenissen bezoeken; maakt zich grote zorgen over de situatie in de overbevolkte Turkse gevangenissen, waardoor het dodelijke gevaar van de COVID-19-pandemie voor de gedetineerden nog groter wordt; maakt zich ernstig zorgen over de arbitraire beperkingen van het recht van gevangenen op medische behandeling en bezoek; merkt op dat er volgens gegevens van de Turkse mensenrechtenvereniging (IHD) momenteel 1 605 gevangenen ziek zijn, waarvan 604 ernstig ziek; betreurt het feit dat voormalig parlementslid Aysel Tuğlukc nog altijd gevangen zit, ondanks haar zeer slechte gezondheidstoestand die is vastgesteld in medische verslagen welke vervolgens terzijde zijn gelegd door de door de staat beheerde Forensisch Medische Raad (ATK); roept op tot de onmiddellijke vrijlating van Aysel Tuğlukc; is ontzet door de berichten over de aanhouding van zwangere en pas bevallen vrouwen, en verzoekt Turkije met klem alle betreffende vrouwen vrij te laten en te stoppen met het arresteren van vrouwen vlak voor of vlak na hun bevalling; maakt zich zorgen over de intimidatie van HDP-lid Ömer Faruk Gergerlioğlu, die onlangs verboden werd naar het buitenland te reizen en naar wie het Openbaar Ministerie in Kandıra in een recentelijk ingetrokken zaak een onderzoek had ingesteld naar aanleiding van een aanklacht wegens “belediging van de staat en zijn organen”, “beïnvloeding van de deskundige” en “het prijzen van de misdaad en de misdadiger”, nadat hij had opgeroepen tot de vrijlating van Aysel Tuğluk; 33. is ontzet over de oorverdovende stilte van de Turkse ombudsman met betrekking tot de ernstige situatie omtrent de grondrechten in bovenstaand land; verzoekt de Nationale ombudsman van Turkije ervoor te zorgen dat deze instelling tot een nuttig instrument voor de burgers van Turkije uitgroeit en een actieve rol speelt bij het versterken van de cultuur om gebruik te maken van rechtsmiddelen, zoals de instelling zich ten doel heeft gesteld; betreurt het feit dat noch de ombudsman noch het Turkse Instituut voor de mensenrechten en gelijkheid (HREI), als de twee belangrijkste mensenrechteninstellingen in het land, vanuit operationeel, structureel of financieel opzicht onafhankelijk zijn; spoort de Turkse autoriteiten aan passende maatregelen te nemen om ervoor te zorgen dat deze instellingen in voorkomend geval voldoen aan de beginselen van Parijs en de aanbeveling van de Commissie betreffende normen voor organen voor gelijke behandeling (13) ; betreurt het feit dat van bepaalde leden van het Instituut voor de mensenrechten en gelijkheid een negatieve houding ten aanzien van fundamentele mensenrechten is gebleken, onder meer ten aanzien van gelijkheid, vrouwenrechten en lhbtiq-rechten, en hun steun hebben uitgesproken voor de terugtrekking van Turkije uit het Verdrag van Istanbul; verzoekt de onderzoekscommissie inzake mensenrechten van de Grote Nationale Vergadering van Turkije haar uitgebreide bevoegdheden volledig in te zetten voor een onderzoek naar en het vinden van de verantwoordelijken voor de mensenrechtenschendingen in het land, en wetgevende aanpassingen voor te stellen om de nationale wetgeving af te stemmen op de internationale verdragen inzake mensenrechten waarbij Turkije partij is; 34. herinnert eraan dat vakbondsvrijheid en sociale dialoog van cruciaal belang zijn voor de ontwikkeling en welvaart van een pluralistische samenleving; betreurt in dit verband de hardnekkige tekortkomingen in de wetgeving inzake arbeids- en vakbondsrechten, en benadrukt dat het vakverenigingsrecht, het recht op collectieve onderhandelingen en het stakingsrecht fundamentele rechten van werknemers zijn; maakt zich voorts zorgen over de voortdurende zware discriminatie van vakbondsleden door werkgevers en de ontslagen, intimidatie en gevangenneming waarmee de leiders en leden van sommige vakbonden nog steeds worden geconfronteerd; is ook bezorgd over de systematische ontslagen van werknemers die proberen zich te organiseren; roept de Turkse autoriteiten op tot naleving van de fundamentele normen van de Internationale Arbeidsorganisatie waartoe het land zich heeft verbonden, belemmeringen weg te nemen die de uitoefening van vakbondsrechten beperken en doeltreffend gebruik te maken van de sociale dialoog, onder meer voor sociaal-economische herstelmaatregelen in verband met COVID-19; De ruimere betrekkingen tussen de EU en Turkije en het Turkse buitenlands beleid 35. uit zijn oprechte waardering voor de duidelijke steun van de Turkse autoriteiten aan de onafhankelijkheid, soevereiniteit en territoriale integriteit van Oekraïne en voor hun veroordeling van de ongerechtvaardigde Russische invasie en militaire agressie tegen Oekraïne; benadrukt het cruciale belang van een krachtige samenwerking tussen de EU en Turkije op het gebied van buitenlands en veiligheidsbeleid in deze moeilijke tijden, en is in dit verband verheugd over het feit dat Turkije zich volledig achter de NAVO en EU schaart; benadrukt dat Turkije een NAVO-bondgenoot en een strategische partner is met wie wij voorname belangen delen; prijst het besluit van Turkije om een beroep te doen op het Verdrag van Montreux uit 1936 en van alle al dan niet aan de Zwarte Zee gelegen landen te eisen geen gebruik meer te maken van de doorgang van de Turkse zeestraten; is bovendien ingenomen met de lopende financiële en humanitaire bijstand van Turkije aan Oekraïne, alsook met de bereidheid van de Turkse regering om als bemiddelaar op te treden tussen de partijen bij het conflict; verzoekt Turkije zich aan te sluiten bij de sancties die de EU heeft toegepast op en de beperkende maatregelen die de EU heeft genomen tegen de Russische en Belarussische autoriteiten en de personen die verantwoordelijk zijn voor de illegale agressie tegen Oekraïne en de vele schendingen van het internationaal recht die hebben plaatsgevonden sinds het begin van de oorlog; benadrukt in dit opzicht zijn verwachting dat Turkije, in overeenstemming met zijn standpunt over de Russische agressie tegen Oekraïne, zal vermijden een toevluchtsoord te worden voor Russisch kapitaal en investeringen, waardoor de EU-sancties duidelijk worden omzeild; spoort Turkije aan zijn luchtruim te sluiten voor Russische luchtvaartuigen; 36. prijst de inspanningen van Turkije om het grootste aantal vluchtelingen ter wereld te blijven opvangen; juicht in dit verband toe dat de EU middelen blijft verstrekken voor vluchtelingen en gastgemeenschappen in Turkije, en zegt toe deze steun in de toekomst te blijven verlenen; verzoekt de Commissie volledige transparantie en nauwkeurigheid te waarborgen bij de toewijzing van fondsen onder de paraplu van de opvolger van de EU-faciliteit voor vluchtelingen in Turkije, en ervoor te zorgen dat deze fondsen in de eerste plaats rechtstreeks aan de vluchtelingen en gastgemeenschappen worden gegeven en worden beheerd door organisaties die verantwoordingsplicht en transparantie garanderen; steunt een objectieve beoordeling van de samenwerking tussen de EU en Turkije op het gebied van vluchtelingen en migratie en onderstreept hoe belangrijk het is dat beide partijen hun respectieve toezeggingen in het kader van de gezamenlijke verklaring EU‑Turkije van 2016 en de overnameovereenkomst tussen de EU en Turkije ten aanzien van alle lidstaten nakomen, met inbegrip van de hervatting van de overname van repatrianten van de Griekse eilanden, die in maart 2020 werd onderbroken, of de activering van de vrijwillige regeling voor toelating op humanitaire gronden; stelt met klem dat eerbiediging van de fundamentele vrijheden centraal moet staan bij het uitvoeringsproces van de Verklaring EU-Turkije; prijst ten zeerste de essentiële bijdrage van het maatschappelijk middenveld en lokale autoriteiten in Turkije aan de integratie van vluchtelingen; is voorstander van betere en meer toegang tot beschermingsdiensten voor specifieke kwetsbare groepen; verzoekt de Turkse regering de toegang tot de arbeidsmarkt voor Syrische vluchtelingen te verbeteren en maatregelen te nemen om het risico van staatloosheid voor een generatie Syrische kinderen die in Turkije zijn geboren, te voorkomen; erkent de migratiedruk waar Turkije aan wordt blootgesteld, maar is fel tegenstander van de instrumentalisering van migranten door de Turkse regering; is bezorgd over de aanhoudende meldingen van onverwijlde pushbacks van Afghanen en anderen die zijn aangehouden om de grens over te steken, en over willekeurige deportaties naar Syrië; betreurt de mensensmokkel en schendingen van de mensenrechten waaraan vluchtelingen in Turkije zijn blootgesteld; dringt erop aan dat de terugkeer van vluchtelingen alleen op vrijwillige basis en in veiligheid mag plaatsvinden, en dringt er bij Turkije op aan internationale en nationale organisaties betere toegang tot uitzettingscentra te bieden om toezicht te houden op en bijstand te verlenen aan degenen die zich in het terugkeerproces bevinden; neemt met bezorgdheid kennis van tekenen van toenemende racistische en xenofobe aanvallen op buitenlanders, alsook van het gebruik van een antivluchtelingendiscours en een toenemend anti-immigratiesentiment in de Turkse politiek en samenleving; merkt op dat in 2021 op Cyprus een aanhoudende toename van het aantal asielaanvragen werd geregistreerd en herinnert aan de verplichting van Turkije om alle nodige maatregelen te nemen om te voorkomen dat er nieuwe zee- of landroutes worden gecreëerd voor illegale migratie vanuit Turkije naar de EU; 37. herhaalt zijn steun voor de douane-unie en verzoekt Turkije zijn verplichtingen na te komen, onder meer door het wegnemen van niet-tarifaire belemmeringen voor het vrije verkeer; is van mening dat versterking van de handelsbetrekkingen concrete voordelen kan opleveren voor de burgers in Turkije en de EU en steunt derhalve het voorstel van de Commissie om onderhandelingen te beginnen over het opwaarderen van de wederzijds voordelige douane-unie, vergezeld van een doeltreffend en doelmatig mechanisme voor geschillenbeslechting; waarschuwt echter dat een dergelijke modernisering van de douane-unie gebaseerd zou moeten zijn op strenge voorwaarden wat de mensenrechten en fundamentele vrijheden, eerbiediging van het internationale recht en goede nabuurschapsbetrekkingen betreft, en dat dit slechts kan worden bereikt als Turkije het aanvullend protocol bij de Overeenkomst van Ankara zonder voorbehoud en op niet-discriminerende wijze ten aanzien van alle lidstaten toepast; benadrukt dat beide partijen zich vanaf het begin van de onderhandelingen ten volle bewust moeten zijn van deze democratische voorwaarde, aangezien het Parlement geen toestemming voor de definitieve overeenkomst zal geven wanneer er geen resultaten zijn geboekt op dit gebied; 38. wijst erop dat visumliberalisering een belangrijke stap zou zijn voor de bevordering van interpersoonlijke contacten en dat dit van groot belang is voor de Turkse burgers, met name voor studenten, academici, vertegenwoordigers van het bedrijfsleven en mensen met familiebanden in de EU-lidstaten; verklaart nogmaals zijn steun aan het proces van visumliberalisering zodra aan de vastgestelde voorwaarden is voldaan, en moedigt de Turkse regering aan zijn visumbeleid met dat van de EU in overeenstemming te brengen, en ten opzichte van alle lidstaten op niet-discriminerende wijze volledig te voldoen aan de 72 criteria zoals vastgesteld in de visumroutekaart; benadrukt dat er zeer weinig daadwerkelijke vorderingen zijn gemaakt ten aanzien van de door Turkije te behalen zes resterende benchmarks; merkt op dat het nieuwe actieplan inzake mensenrechten in een versnelde verwezenlijking van de resterende benchmarks voorziet; benadrukt dat de herziening van de Turkse wetgeving op het gebied van terrorismebestrijding en de wet inzake de bescherming van persoonsgegevens essentiële voorwaarden zijn voor het waarborgen van de grondrechten en fundamentele vrijheden; 39. betreurt de recente organisatorische wijzigingen in het directoraat-generaal Nabuurschapsbeleid en Uitbreidingsonderhandelingen (DG NEAR) van de Commissie door commissaris Varhélyi, waarbij de afdeling die belast is met Turkije en de afdelingen die verantwoordelijk zijn voor het zuidelijke nabuurschap zijn samengevoegd; ziet deze stap, die zou zijn genomen om redenen van doelmatigheid en om de interne organisatie te stroomlijnen, als een grote politieke fout waarop een golf van kritiek is gevolgd, niet alleen van de regering van Turkije, maar ook van alle pro-Europese Turkse actoren; 40. is ingenomen met de beslissing van de Turkse regering om de Overeenkomst van Parijs te ratificeren, met haar belofte koolstofneutraliteit te bereiken tegen 2053, alsook met haar aankondiging tot afstemming op de Europese Green Deal; ziet de uitvoering van de Europese Green Deal als belangrijke kans voor de EU en Turkije om hun handels- en klimaatbeleid op elkaar af te stemmen, en roept de EU op om in dit kader nauw samen te werken met Turkije en het land te ondersteunen bij ambitieuze klimaatbeschermingsmaatregelen; wijst op de constructieve rol die de EU-agentschappen en de industriële allianties van de EU kunnen vervullen bij de samenwerking tussen de EU en Turkije inzake de groene transformatie; verzoekt Turkije zich te blijven inspannen voor de afstemming op de EU-richtlijnen en het acquis met betrekking tot de milieu- en klimaatacties; verzoekt de Turkse regering gevolg te geven aan haar aankondiging en een nationale strategie en een actieplan te ontwikkelen om de CO 2 -uitstoot op zinvolle wijze terug te dringen; prijst het werk van milieurechtactivisten en waarschuwt voor de schadelijke milieueffecten van grote openbare infrastructuurprojecten; merkt op dat in 2021 een begin is gemaakt met de aanleg van het Istanbul-kanaal en wijst op de waarschuwingen door milieuactivisten en de Kamer van Milieutechnici dat het kanaal de zwakke watervoorziening van Istanbul in gevaar zal brengen en het omringende ecosysteem zal vernietigen, waaronder het natuurlijk evenwicht tussen de Zwarte Zee en de Zee van Marmara; roept de Turkse autoriteiten op onmiddellijk maatregelen te nemen om de Zee van Marmara te beschermen en een verbod in te stellen op infrastructuurprojecten die de verontreiniging van het waterlichaam verder zouden doen toenemen; is in dit kader verheugd over de beslissing van de Turkse regering om een speciale milieubeschermingsstatus toe te kennen aan de Zee van Marmara; herhaalt zijn oproep aan de Turkse regering om een einde te maken aan haar plannen voor de kerncentrale Akkuyu, en de regeringen van omliggende landen te raadplegen over eventuele verdere ontwikkelingen in het Akkuyu-project, dat zal worden uitgevoerd in een regio die gevoelig is voor ernstige aardbevingen en daardoor niet alleen voor Turkije, maar ook voor het Middellandse Zeegebied als geheel een grote bedreiging vormt; 41. beaamt dat Turkije zijn eigen buitenlands beleid kan voeren in overeenstemming met zijn eigen belangen en doelstellingen, maar verwacht dat dit beleid wordt verdedigd via diplomatie en in een dialoog op basis van het internationaal recht en, aangezien Turkije een kandidaat-lidstaat is, dat dit steeds meer wordt afgestemd op dat van de EU; is van mening dat de samenwerking tussen de EU en Turkije op het gebied van buitenlands en veiligheidsbeleid van essentieel belang is en dat toekomstige EU-veiligheidsstructuren, met name in het Europees nabuurschap, strategische samenwerking en betere samenwerking met Turkije vergen om doeltreffend te kunnen zijn; is van mening dat op verschillende terreinen van het buitenlandse beleid, bijvoorbeeld met betrekking tot Oekraïne en Afghanistan, een betere samenwerking tussen de EU en Turkije tot stand kan worden gebracht; herinnert er voorts aan dat de EU en de NAVO voor Turkije de betrouwbaarste langetermijnpartners op het gebied van internationale veiligheidssamenwerking blijven en roept Turkije op om, gezien zijn rol als lid van de NAVO en zijn status van kandidaat-lidstaat van de EU, de politieke samenhang op het gebied van buitenlands en veiligheidsbeleid te behouden; verzoekt de Turkse regering om de aanvragen voor NAVO-lidmaatschap van Finland en Zweden te goeder trouw te behandelen, constructief mee te werken aan het oplossen van mogelijke openstaande kwesties in overeenstemming met de waarden en wettelijke vereisten van de EU, en gedurende dit proces geen onnodige druk uit te oefenen; betreurt in dit verband het feit dat van alle kandidaat-lidstaten Turkije het land is waarvan het beleid het minst aansluit (14 %) op het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid (GBVB) en het gemeenschappelijk veiligheids- en defensiebeleid (GVDB), en herhaalt zijn oproep aan Turkije om deze trend met voorrang om te buigen, gezien het grote potentieel van gezamenlijk optreden met betrekking tot de verschillende uitdagingen in de regio en wereldwijd; stelt in dit verband met bezorgdheid vast dat het buitenlands beleid van Turkije de afgelopen jaren in strijd is geweest met de prioriteiten van de EU in het kader van het GBVB, onder meer wat betreft de Kaukasus, Syrië, Libië en Irak; 42. prijst de recente toenadering tussen Turkije en Armenië in de vorm van de beslissing om bilaterale contacten te leggen, speciale vertegenwoordigers te benoemen en de vluchten tussen de twee landen te hervatten; beschouwt deze poging als een zeer positieve ontwikkeling die een positief effect heeft op de welvaart en veiligheid in de regio; moedigt beide partijen aan deze inspanningen voort te zetten teneinde hun betrekkingen volledig te normaliseren en roept de EU op dit proces actief te ondersteunen; moedigt Turkije aan de weg vrij te maken voor daadwerkelijke verzoening tussen het Turkse en het Armeense volk, onder meer door het geschil over de Armeense genocide op te lossen, en zijn verplichtingen om het Armeense en ander cultureel erfgoed te beschermen volledig na te komen; hoopt dat dit tot een dynamiek kan leiden voor het normaliseren van de betrekkingen in de zuidelijke Kaukasus; is voorts verheugd over de diplomatieke inspanningen van Turkije om de betrekkingen met verschillende landen in het Midden-Oosten, met name met Israël, te normaliseren; spoort Turkije nogmaals aan de Armeense genocide te erkennen; 43. stelt vast dat er, ondanks enkele tekenen van de-escalatie in het oostelijke Middellandse Zeegebied sinds het laatste verslag over Turkije, onlangs een nieuwe piek is waargenomen; blijft zich er ten volle van bewust dat een positieve dynamiek gemakkelijk op elk moment kan omslaan zolang de onderliggende problemen onopgelost blijven; betreurt in dit kader de recente verklaringen van Turkse ambtenaren waarin zij de Griekse soevereiniteit over een aantal Griekse eilanden betwisten, welke contraproductief zijn en de veiligheidsomgeving in dat gebied ondergraven; blijft er bij Turkije en alle betrokken belanghebbenden op aandringen zich te goeder trouw in te zetten voor de vreedzame beslechting van geschillen, en af te zien van alle unilaterale activiteiten of bedreigingen; blijft met name alle partijen oproepen om collectief de oprechte bereidheid te tonen te goeder trouw te onderhandelen over de afbakening van EEZ’s en het continentaal plat, met volledige inachtneming van het internationaal recht en de internationale beginselen; veroordeelt in dit verband de intimidatie door Turkse oorlogsschepen van onderzoeksschepen die binnen de door de Republiek Cyprus afgebakende EEZ inspecties verrichten; veroordeelt voorts de schendingen door Turkije van het nationale Griekse luchtruim, met inbegrip van vluchten over bewoonde gebieden en grondgebied, handelingen die in strijd met het internationaal recht zowel de soevereiniteit als de soevereine rechten van EU-lidstaten schenden; betuigt zijn volledige solidariteit met Griekenland en de Republiek Cyprus; herbevestigt het recht van de Republiek Cyprus om bilaterale overeenkomsten te sluiten over haar EEZ en haar natuurlijke rijkdommen te exploreren en exploiteren in volledige overeenstemming met het internationaal recht; betreurt het feit dat de door de Turkse Grote Nationale Vergadering in 1995 aan Griekenland verklaarde casus belli nog steeds niet is ingetrokken; is verheugd over de voortzetting van de verkennende gesprekken tussen Griekenland en Turkije betreffende de afbakening van de EEZ en het continentaal plat in overeenstemming met het internationaal recht; herhaalt zijn verzoek aan de Turkse regering om het VN-Verdrag inzake het recht van de zee, dat deel uitmaakt van het acquis van de Europese Unie, te ondertekenen en te ratificeren; steunt de uitnodiging van de regering van Cyprus aan Turkije om te goeder trouw de onderhandelingen te starten over de maritieme afbakening tussen hun respectieve kusten, waarbij men zich indien nodig kan wenden tot het Internationaal Gerechtshof, en roept Turkije op de uitnodiging van Cyprus aan te nemen; is verheugd over de Turkse bijdrage aan de gasvoorzieningszekerheid door de aansluiting tussen de trans-Anatolische gaspijpleiding (TANAP) en de voltooide trans-Adriatische pijpleiding (TAP); herhaalt zijn steun voor het voorstel van de Europese Raad voor een multilaterale conferentie over het oostelijke Middellandse Zeegebied en benadrukt dat de Green Deal en de energietransitie belangrijke kansen kunnen bieden voor het verwezenlijken van coöperatieve, duurzame en inclusieve energieoplossingen in het Middellandse Zeegebied; pleit ervoor het oostelijke Middellandse Zeegebied tot echte katalysator te maken binnen de externe dimensie van de Green Deal; 44. betreurt het dat de kwestie-Cyprus nog altijd niet is opgelost en benadrukt dat een oplossing in overstemming met de resoluties van de VN-Veiligheidsraad over deze kwestie en binnen het overeengekomen kader een positieve impact op de betrekkingen tussen de EU en Turkije zal hebben; herhaalt met klem zijn standpunt dat de enige duurzame oplossing voor de kwestie-Cyprus bestaat uit een billijke, alomvattende en uitvoerbare regeling, met inbegrip van de externe aspecten binnen het VN-kader, die gebaseerd is op een federatie van twee gemeenschappen en twee zones met één internationale rechtspersoonlijkheid, één soevereiniteit, één burgerschap en politieke gelijkheid, overeenkomstig de resoluties van de VN-Veiligheidsraad over deze kwestie en het internationaal recht, en met inachtneming van de beginselen waarop de Unie is gegrondvest; betreurt het feit dat de Turkse regering afstand heeft gedaan van de overeengekomen basis van de oplossing en van het VN-kader om als enige een tweestatenoplossing op Cyprus te verdedigen; roept Turkije op af te zien van dit onaanvaardbare voorstel voor een tweestatenoplossing; roept Turkije voorts op zijn troepen terug te trekken uit Cyprus en zich te onthouden van unilateraal optreden dat ervoor zorgt dat de permanente opdeling van het eiland dichterbij komt en geen handelingen te verrichten die het demografische evenwicht wijzigen; veroordeelt de ondertekening van het zogeheten economisch en financieel protocol door Turkije en de niet door de regering gecontroleerde gebieden van Cyprus; vindt het verwerpelijk dat Turkije de resoluties 550 (1984) en 789 (1992) van de VN-Veiligheidsraad blijft schenden, waarin Turkije wordt opgeroepen het gebied Varosha onder tijdelijk bestuur van de VN over te dragen aan zijn rechtmatige bewoners, door de openstelling van de stad Varosha voor het publiek te steunen; is van mening dat deze stap het wederzijds vertrouwen ondermijnt en daarmee het vooruitzicht van een hervatting van rechtstreekse besprekingen over een alomvattende oplossing voor het Cypriotische probleem; spreekt in dit verband zijn ernstige bezorgdheid uit over de recente, nieuwe illegale activiteiten in het omheinde gebied van Varosha in verband met de opening van een nieuw deel van het strand, alsook over de recente ondertekening van het zogeheten economisch en financieel protocol, door middel waarvan Turkije projecten voor de wederopbouw van Varosha zal financieren; verzoekt de Turkse regering terug te keren naar een dialoog op basis van het VN-model, dat de enige haalbare weg naar verzoening is; dringt erop aan de onderhandelingen inzake de hereniging van Cyprus onder toezicht van de secretaris-generaal van de VN zo snel mogelijk te hervatten op het punt waar ze in 2017 in Crans-Montana zijn afgebroken; verzoekt Turkije nogmaals te voldoen aan zijn verplichting van een volledige, niet-discriminatoire uitvoering van het aanvullend protocol bij de Overeenkomst van Ankara ten aanzien van alle lidstaten, met inbegrip van de Republiek Cyprus; betreurt het feit dat Turkije nog steeds geen vorderingen maakt in de richting van de normalisering van zijn betrekkingen met de Republiek Cyprus; onderstreept dat op gebieden als justitie en binnenlandse zaken, luchtvaartwetgeving en luchtverkeerscommunicatie, samenwerking met alle EU-lidstaten, met inbegrip van de Republiek Cyprus, van essentieel belang blijft; 45. verzoekt Turkije in dit kader de Turks-Cypriotische gemeenschap de nodige ruimte te geven om overeenkomstig haar rol als rechtmatige gemeenschap van het eiland te kunnen optreden, een recht dat is vastgelegd in de grondwet van de Republiek Cyprus; roept de Commissie op haar inspanningen op te voeren met betrekking tot de samenwerking met de Turks-Cypriotische gemeenschap en haar eraan te herinneren dat zij bij de Europese Unie hoort; roept alle partijen op meer moed aan de dag te leggen bij het samenbrengen van de gemeenschappen; benadrukt dat na de alomvattende oplossing van het Cypriotische probleem het EU-acquis op het hele eiland ten uitvoer moet worden gelegd, en wijst tegelijkertijd erop dat de Republiek Cyprus verantwoordelijk is voor het opvoeren van haar inspanningen om de betrokkenheid van Turks-Cyprioten bij de EU te vergemakkelijken; prijst het belangrijke werk van het onder de twee gemeenschappen ressorterende Comité vermiste personen (CMP) en uit nogmaals zijn waardering voor het feit dat Turkije, na de ergste fase van de pandemie, het CMP geleidelijk weer toegang verleent tot de relevante locaties, waaronder militaire gebieden; roept Turkije op zijn inspanningen op te voeren om cruciale informatie uit zijn militaire archieven en toegang tot getuigen in afgesloten gebieden te verstrekken; roept Turkije op samen te werken met de relevante internationale organisaties, met name de Raad van Europa, teneinde de illegale handel in en de opzettelijke vernieling van het culturele erfgoed te bestrijden; 46. veroordeelt nogmaals de Turkse militaire interventies in Syrië die een schending vormen van het internationaal recht en de stabiliteit en veiligheid van de hele regio ondermijnen; roept Turkije op een eind te maken aan zijn illegale bezetting van Noord-Syrië en Afrin en herhaalt dat veiligheidsoverwegingen niet als rechtvaardiging kunnen worden aangevoerd voor het uitvoeren van unilaterale militaire acties in een ander land; hekelt het feit dat Turkije en lokale Syrische groeperingen de rechten van burgers schenden en ongestraft hun vrijheden in de door Turkije bezette gebieden beperken; laakt de illegale overbrenging van Syrische vluchtelingen naar Noord-Syrië met als doel het demografische karakter van een voornamelijk door Koerden bewoond gebied in Syrië te veranderen; veroordeelt het feit dat Turkije Syrische staatsburgers op onwettige wijze naar Turkije blijft overbrengen om daar op beschuldigingen van terrorisme berecht te worden, met mogelijk een levenslange gevangenisstraf tot gevolg; veroordeelt de aanhoudende aanvallen door Turkije en zijn militaire aanwezigheid op Iraaks grondgebied, met name de aanvallen op de voornamelijk door jezidi’s bewoonde regio Sinjar, als gevolg waarvan de jezidi’s en christenen die in 2014 voor Daesh zijn gevlucht, niet kunnen terugkeren; 47. roept Turkije op zich volledig in te zetten voor een vreedzame oplossing van het conflict in Libië onder de auspiciën van de VN; stelt vast dat de aanhoudende buitenlandse inmenging in Libië voor ernstige problemen blijven zorgen met betrekking tot de uitvoering van het door de VN geleide proces van Berlijn; dringt er bij Turkije op aan zich volledig te houden aan het door de VN-Veiligheidsraad opgelegde wapenembargo, volledig samen te werken met de door de EU geleide zeemacht in het kader van de militaire operatie in het Middellandse Zeegebied (EUNAVFOR MED) IRINI en een efficiënte samenwerking mogelijk te maken tussen deze operatie en de operatie Sea Guardian van de NAVO; herhaalt zijn veroordeling van de ondertekening van de twee memoranda van overeenstemming tussen Turkije en Libië over alomvattende samenwerking op het gebied van veiligheid en militaire samenwerking en over de afbakening van maritieme zones, die onderling verbonden zijn en duidelijke schendingen zijn van zowel het internationaal recht als de desbetreffende resoluties van de VN-Veiligheidsraad en de soevereine rechten van de EU-lidstaten; verzoekt Turkije een constructievere aanpak te hanteren voor de stabilisering van Somalië en zijn politieke en operationele coördinatie met de EU op dit gebied te intensiveren; Te volgen koers in de betrekkingen tussen de EU en Turkije 48. hamert erop dat ongeacht het kader democratie, rechtsstaat en grondrechten centraal moeten blijven staan in de betrekkingen tussen de EU en Turkije, die stevig moeten worden geschraagd door de beginselen van internationaal recht, multilateralisme en goede nabuurschapsbetrekkingen; herhaalt dat het toetredingsproces met zijn op waarden gebaseerde benadering nog steeds het belangrijkste kader vormt voor de betrekkingen tussen de EU en Turkije, het krachtigste instrument is om normatieve druk uit te oefenen, en het beste kader is om de democratische en pro-Europese aspiraties van de Turkse samenleving te ondersteunen en convergentie met de EU te bevorderen; merkt op dat het in dit stadium geen argumenten kan bedenken om zijn voorwaardelijke standpunt ten aanzien van de formele opschorting van de toetredingsonderhandelingen met Turkije te wijzigen; merkt op dat de huidige Turkse regering, door te besluiten de bindende uitspraken van het Europees Hof voor de Rechten van de Mens met betrekking tot de zaak van Osman Kavala e.a. openlijk te negeren, elk streven naar heropening van het EU-toetredingsproces in de huidige omstandigheden bewust heeft tenietgedaan; moedigt beide partijen aan de huidige stand van hun betrekkingen te evalueren door middel van een alomvattende dialoog op hoog niveau en te zoeken naar aanvullende manieren naast het toetredingsproces, zoals een gemoderniseerde associatieovereenkomst, om opnieuw deel te nemen aan een vernieuwd, evenwichtig en wederkerig partnerschap dat sterk afhankelijk is van democratie, de rechtsstaat en de grondrechten en fundamentele vrijheden; 49. merkt op dat de huidige stand van de betrekkingen tussen de EU en Turkije moeilijk bevredigende resultaten kan opleveren; dringt aan op een nieuw evenwicht in de betrekkingen door voort te bouwen op de solide basis voor samenwerking tot wederzijds voordeel, door het vertrouwen dat nu ontbreekt, weer op te bouwen, en zich te onthouden van unilaterale acties of opruiende verklaringen; 50. is van mening dat de EU moet blijven streven naar alle mogelijke vormen van dialoog, consensus en toenadering met Turkije; verzoekt Turkije om te goeder trouw een constructieve dialoog aan te gaan – onder meer over kwesties in verband met buitenlands beleid waarbij Turkije en de EU lijnrecht tegenover elkaar staan – teneinde opnieuw overeenstemming en een consensus te bereiken met de EU, de dialoog en samenwerking inzake goede nabuurschapsbetrekkingen te hervatten en het hervormingsproces in Turkije nieuw leven in te blazen; wijst erop dat de prioriteiten van de EU-instellingen die in de bestaande kaders voor de betrekkingen tussen de EU en Turkije zijn vastgesteld, uiteenlopen en dat het bijgevolg erg moeilijk is om op doeltreffende wijze vooruitgang te boeken; betreurt het gebrek aan een langetermijnstrategie, een samenhangend beleid en consistent leiderschap ten aanzien van Turkije in de EU; roept de voorzitters van de Commissie en de Europese Raad en de vicevoorzitter van de Commissie/hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid op krachtiger, meer strategisch en op waarden gebaseerd leiderschap te tonen, en daarover op passende wijze verantwoording af te leggen aan het Parlement; dringt er bij de EU-instellingen en de lidstaten op aan een coherente en gestroomlijnde aanpak van deze kwestie te formuleren, aangezien het gaat om een van onze grootste buren en belangrijkste partners, met inbegrip van nauwe samenwerking tussen alle EU-instellingen; verzoekt de EDEO de trans-Atlantische dialoog en samenwerking met de regering-Biden inzake de betrekkingen met Turkije te intensiveren; 51. is van mening dat voor het verbeteren van de status van de betrekkingen beide partijen respectvol taalgebruik moeten bezigen, zich moeten inspannen voor de bestrijding van bestaande vooroordelen en misvattingen, en ruimte moeten laten voor een objectievere en completere beschouwing van het beeld dat ze van de andere partij hebben op grond van de publieke opinie, teneinde de slechter geworden wederzijdse beeldvorming bij te stellen; verzoekt de Commissie in dit kader een communicatiebeleid voor de Turkse samenleving op te zetten met tot doel meer bekendheid met de EU te creëren; benadrukt dat een oorlogszuchtige, revisionistische en agressieve retoriek extreme standpunten aan beide kanten alleen maar versterkt, en dat een louter confronterende aanpak zij die verdeeldheid willen zaaien tussen Turkije en de EU in de kaart speelt; 52. pleit ervoor Turkije als buurland verder te integreren in de toekomstgerichte EU-beleidsagenda’s voor de lange termijn inzake de cruciale groene en digitale transities alsook op gezondheidsgebied, en verzoekt de Commissie open te blijven staan voor eventuele andere beleidsterreinen die voor beide partijen van belang kunnen worden geacht, bijvoorbeeld met betrekking tot de wijze waarop Turkije verder in de waardeketens van de EU kan worden geïntegreerd; is verheugd over de aanhoudend sterke deelname van de Turkse samenleving aan EU-programma’s, met name op het gebied van onderwijs, innovatie, jongeren en sport, aangezien deze programma’s nauwere interpersoonlijke partnerschappen tot stand brengen en de groene en digitale transitie tussen de EU en Turkije helpen synchroniseren; is in dit verband verheugd over de overeenkomsten uit hoofde waarvan Turkije de status van met het programma geassocieerd derde land heeft verkregen met betrekking tot Horizon Europa, Erasmus+ en het Europees Solidariteitskorps voor de periode 2021-2027; neemt kennis van de oprichting door de Commissie van een investeringsplatform voor Turkije; dringt erop aan dat dit platform volledig wordt afgestemd op de beleidsprioriteiten en -conditionaliteit van de EU in het kader van het onlangs opgerichte Europees Fonds voor duurzame ontwikkeling+ (EFDO+), zodat Europese en internationale financiële instellingen passende investeringsmogelijkheden kunnen identificeren en coördineren, zowel op nationaal als op lokaal niveau, met het oog op de groene en digitale transities; benadrukt dat de nauwe betrokkenheid van het Parlement bij de strategische raad van het EFSD+, die verantwoordelijk is voor de sturing van investeringen en het goedkeuren van de totstandbrenging van EFSD+-investeringsvensters, van cruciaal belang is voor het waarborgen van het democratisch toezicht op dit proces; 53. is ingenomen met het feit dat de Grote Nationale Vergadering van Turkije eindelijk heeft ingestemd met de organisatie van een bijeenkomst van de Gemengde Parlementaire Commissie EU-Turkije, deze bijeenkomst, die in maart 2022 heeft plaatsgevonden, was de eerste sinds december 2018; blijft van mening dat de parlementaire dialoog een cruciaal onderdeel blijft van de betrekkingen tussen de EU en Turkije en spreekt de hoop uit dat de Gemengde Parlementaire Commissie EU-Turkije weer naar behoren zal blijven functioneren; o o o 54. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de voorzitter van de Europese Raad, de Raad, de Commissie, alsook de president, de regering en het parlement van de Republiek Turkije, en vraagt deze resolutie in het Turks te laten vertalen. Het Europees Parlement, – gezien titel V van het Verdrag betreffende de Europese Unie (VEU), en met name de artikelen 42 en 43, – gezien de doelstellingen van de EU op het gebied van koolstofneutraliteit tegen 2030 en 2050, – gezien de routekaart voor klimaatverandering en defensie van 9 november 2020, – gezien het concept voor een geïntegreerde aanpak van klimaatverandering en veiligheid van 5 oktober 2021, – gezien het EU-concept voor milieubescherming en energieoptimalisering in het kader van door de EU geleide militaire operaties en missies, – gezien Verordening (EU) 2021/697 van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2021 tot oprichting van het Europees Defensiefonds (1) , met name overweging 60, waarin wordt verwezen naar het streven dat 30 % van de begrotingsuitgaven van de Unie klimaatdoelen ondersteunen, en overweging 61, waarin wordt gerefereerd aan de ambitie om tot 2027 7,5 % en 10 % van de jaarlijkse uitgaven aan biodiversiteitsdoelstellingen te besteden, – gezien Verordening (EU) 2021/947 van het Europees Parlement en de Raad van 9 juni 2021 tot vaststelling van het instrument voor nabuurschapsbeleid, ontwikkeling en internationale samenwerking – Europa in de wereld (2) (de NDICI-verordening), met name overweging 49 ten aanzien van de klimaatbijdrage van 30 %, – gezien de mededeling van de Commissie van 8 juli 2020 over een waterstofstrategie voor een klimaatneutraal Europa ( COM(2020)0301 ), – gezien het actieplan van de NAVO inzake klimaatverandering en veiligheid, – gezien het strategiedocument van de EDEO van juni 2016 “Een integrale strategie voor het buitenlands en veiligheidsbeleid van de Europese Unie” en de bijbehorende vervolgverslagen, – gezien de conclusies van de Raad van 22 januari 2018 over de geïntegreerde aanpak van externe conflicten en crises, – gezien de conclusies van de Raad van 10 december 2018 over vrouwen, vrede en veiligheid, – gezien de conclusies van de Raad van 20 januari 2020 over klimaatdiplomatie, – gezien de conclusies van de Raad van 25 januari 2021 over klimaat- en energiediplomatie – verwezenlijking van de externe dimensie van de Europese Green Deal, – gezien de conclusies van de Raad van 17 juni 2020 en van 10 mei 2021 over veiligheid en defensie, – gezien de gezamenlijke mededeling van de Commissie en de hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid van 7 juni 2017 getiteld “Een strategische aanpak van weerbaarheid in het externe optreden van de EU” (JOIN(2017)0021), – gezien het jaarlijks activiteitenverslag van de Commissie 2020 – Defensie-industrie en Ruimtevaart, – gezien de mededeling van de Commissie van 24 februari 2021, getiteld “Een klimaatveerkrachtig Europa tot stand brengen – de nieuwe EU-strategie voor aanpassing aan de klimaatverandering” ( COM(2021)0082 ), – gezien de duurzameontwikkelingsdoelstellingen van de VN, – gezien het onderzoeksverslag van de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties van 21 juni 2021 over klimaatverandering, – gezien de besluiten van NAVO-leiders in juni 2021 op het gebied van klimaat en veiligheid, – gezien het mondiaal klimaat- en veiligheidsverslag (World Climate and Security Report) van de International Military Council on Climate and Security van juni 2021, – gezien het eindverslag uit 2021 van het BIOSEC-project “Biodiversiteit en veiligheid”, dat tijdens de periode 2016-2020 werd gefinancierd door de Europese Onderzoeksraad, – gezien het project van de denktank Adelphi “Weathering Risk: A Climate and Security Risk and Foresight Assessment”, – gezien door de EU medegefinancierde projecten, zoals “FREXUS: Improving security and climate resilience in a fragile context through the water-energy-food security Nexus” in de Sahel, – gezien VN-documenten over menselijke veiligheid en over de verantwoordelijkheid om te beschermen, – gezien zijn resolutie van 7 juli 2021 over de samenwerking tussen de EU en de NAVO in het kader van de trans-Atlantische betrekkingen (3) , – gezien zijn resolutie van 3 juli 2018 over klimaatdiplomatie (4) , – gezien artikel 54 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie buitenlandse zaken ( A9-0084/2022 ), A. overwegende dat de Russische aanvalsoorlog tegen Oekraïne de Europese veiligheidsorde op ongekende wijze op de proef stelt en alle sectoren van de Unie en haar lidstaten dwingt sterker, veerkrachtiger en minder afhankelijk te worden, met name op het gebied van defensie, veiligheid, cyberveiligheid en kritieke infrastructuur, maar ook op het gebied van energie, met inbegrip van energie-efficiëntie; B. overwegende dat omgevingsfactoren de menselijke en de staatsveiligheid op verschillende directe en indirecte manieren kunnen beïnvloeden; C. overwegende dat klimaatverandering en klimaatgerelateerde effecten, waaronder milieuaantasting, biodiversiteitsverlies, ontbossing, woestijnvorming, extreme weersomstandigheden, water- en voedselschaarste, luchtverontreiniging en natuurrampen, het ontstaan van conflicten of crisissen in de hand werken en al een bedreiging vormen voor de lokale, regionale en internationale veiligheid, stabiliteit en vrede; overwegende dat klimaatverandering, waarvan de gevolgen reeds duidelijk zijn en volgens voorspellingen op de middellange en lange termijn zullen toenemen, een steeds dominantere risicoverhogende factor is geworden, voor zover zij voordien bestaande crisisfactoren mee kan versterken (zoals een toename van de economische ongelijkheid of sterke politieke onderdrukking), en een nieuwe veiligheidsuitdaging vormt die om adequate middelen vraagt, samen met hybride en cyberdreigingen; D. overwegende dat de verbanden tussen klimaatverandering en conflicten complex kunnen zijn en dat concrete gevolgen van klimaatverandering voor conflicten meestal specifiek van de context afhangen; overwegende dat een meer systematische en uitgebreide uitwisseling en kruisbestuiving tussen de wetenschappelijke gemeenschappen die aan het verband tussen klimaat en veiligheid werken, moeten worden ondersteund; E. overwegende dat klimaatverandering centraal blijft staan in de agenda voor vrede en veiligheid als ultieme “verveelvoudiging van de bedreigingen”, die de bestaande sociale, economische en milieurisico’s vergroot die de onrust kunnen aanwakkeren en mogelijk tot gewelddadige conflicten kunnen leiden; overwegende dat de milieu- en klimaatveranderingen en de gevolgen ervan, in combinatie met andere factoren, de voordien bestaande kwetsbaarheden, spanningen en risico’s verergeren in plaats van altijd een aanleiding of een rechtstreekse oorzaak te zijn van gewapende conflicten tussen staten of internationale conflicten; overwegende dat klimaatverandering de veiligheid van mensen verschillend kan beïnvloeden, afhankelijk van hun gender, sociaal-economische status, leeftijd, seksuele gerichtheid, etniciteit, godsdienst (of het ontbreken daarvan), handicap, bekwaamheid enz.; overwegende dat met name gemarginaliseerde groepen vaak onevenredig zwaar worden getroffen door klimaatverandering; overwegende dat met de klimaatverandering gerelateerde veiligheidsrisico’s vooral economisch achtergestelde bevolkingsgroepen treffen en sociaaleconomische gevolgen hebben; overwegende dat klimaatverandering negatieve gevolgen heeft voor het culturele en natuurlijke erfgoed van de getroffen gebieden; F. overwegende dat de klimaatcrisis zowel de veiligheid van mensen als die van staten onder druk zet; overwegende dat de klimaatverandering verschillende draagvlakken heeft met politieke, etnische en sociaal-economische dynamieken, en een directe aanjager van conflicten is aangezien zij bijdraagt tot een hoger rampenrisico en extra druk legt op ecosystemen, en een bedreiging vormt voor het levensonderhoud van mensen, de water- en voedselzekerheid en de kritieke infrastructuur, onder meer doordat zij verandering in landgebruik en milieuaantasting met zich meebrengt; G. overwegende dat de stijgende zeespiegel reeds heeft geleid tot overstromingen en verzilting, hetgeen een groot veiligheids- en existentieel risico voor laaggelegen kustgebieden en eilanden met zich meebrengt; overwegende dat volgens het geactualiseerde Groundswell-verslag van 2021 van de Wereldbank 216 miljoen mensen zich tegen 2050 door klimaatverandering genoodzaakt kunnen zien om binnen hun land te verhuizen; overwegende dat in het verslag ook wordt gesteld dat onmiddellijke en concrete maatregelen de omvang van klimaatmigratie aanzienlijk kunnen verminderen; overwegende dat waterschaarste een veelzijdige impact heeft op de menselijke veiligheid en de sociaal-politieke stabiliteit; overwegende dat de watervoorziening als gevolg van klimaatverandering zal worden beïnvloed, met name in ontwikkelingslanden, terwijl de mondiale vraag naar water zal toenemen; overwegende dat klimaatverandering het risico op droogte en overstromingen vergroot; overwegende dat de gevolgen van klimaatverandering voor voedselprijzen bestaansmiddelen ondermijnen en ontheemding, ziekten en hongersnood in de hand werken, hetgeen leidt tot migratie op een ongekende schaal; H. overwegende dat de gevolgen van veranderende klimatologische omstandigheden voor de beschikbaarheid van natuurlijke hulpbronnen in de Sahel, in combinatie met factoren als bevolkingsgroei, zwak bestuur en uitdagingen op het gebied van grondbezit, hebben geleid tot een grotere concurrentiestrijd om schaarse natuurlijke hulpbronnen – met name vruchtbare grond en water – en hebben geresulteerd in spanningen en conflicten tussen gemeenschappen en bestaansgroepen; I. overwegende dat klimaatverandering een bepalende factor voor de strategische omgeving is omdat zij risico’s versterkt en beperkingen creëert; overwegende dat de klimaatnoodtoestand gevolgen heeft gecreëerd voor het internationale systeem, waar hij geopolitieke spanningen kan verergeren en het evenwicht tussen grote mogendheden kan verschuiven; overwegende dat de klimaatveranderingsthematiek door kwaadwillende actoren wordt uitgebuit om hun invloed te vergroten of vijandelijkheden aan te moedigen; overwegende dat het smelten van de poolijskappen geopolitieke spanningen doet toenemen, met name rond de Noordpool; J. overwegende dat de Amerikaanse strijdmacht meer militair materieel en infrastructuur heeft verloren aan natuurrampen dan aan gewapende conflicten in Afghanistan en Irak samen; overwegende dat de regering van Biden positieve inspanningen heeft geleverd om klimaatverandering te bestrijden, onder meer door zich opnieuw aan te sluiten bij de Overeenkomst van Parijs en door klimaatverandering op te nemen in haar tussentijdse strategische richtsnoeren voor nationale veiligheid; K. overwegende dat strijdmachten een van de grootste verbruikers van fossiele brandstoffen ter wereld zijn; L. overwegende dat de binnenlandse olie- en gasproductie van de Unie gestaag afneemt; overwegende dat de Unie sterk en in toenemende mate afhankelijk is van energie, waarbij alle lidstaten netto-importeurs zijn van energie uit een beperkt aantal derde landen en dat de energieafhankelijkheid in de periode 2000-2019 is gestegen van 56 % tot 61 %; overwegende dat in een recente studie de koolstofvoetafdruk van de militaire sector in de lidstaten – inclusief zowel de nationale strijdmachten als de militaire technologie-industrie in de EU – in 2019 werd geraamd op ongeveer 24,8 miljoen ton CO 2 -equivalent; overwegende dat voor de energietransformatie alsmede voor geavanceerde wapensystemen toegang nodig is tot kritieke grondstoffen, waarvan de toeleveringsketens in sommige gevallen nieuwe kwetsbaarheden met zich meebrengen, ook voor gespecialiseerde kmo’s in de Europese defensiesector, met name indien deze ketens door een beperkt aantal derde landen worden gedomineerd; M. overwegende dat vervoersbrandstoffen volgens het Europees Defensieagentschap (EDA) goed waren voor 52 % van het energieverbruik van de 22 lidstaten die gegevens hebben verstrekt voor 2016 en 2017 (landen die 96,9 % van de totale defensie-uitgaven van de EDA-lidstaten vertegenwoordigen); overwegende dat militaire infrastructuur en gebouwen volgens dezelfde EDA-enquête eveneens grootverbruikers zijn van energie, waarbij in 2017 alleen al verwarming goed was voor gemiddeld 32 % van het energieverbruik van de strijdmacht van de lidstaten, en 75 % van deze energie werd opgewekt met olie en aardgas; N. overwegende dat de Unie en haar lidstaten vanwege de Russische aanvalsoorlog tegen Oekraïne een einde willen maken aan de invoer van fossiele brandstoffen uit Rusland; overwegende dat de Russische aanval op de Europese veiligheidsorde er ook toe leidt dat de Europese strijdkrachten minder afhankelijk moeten worden van de invoer van fossiele brandstoffen, terwijl hun militaire kracht en de doeltreffendheid van hun missies tegelijkertijd moeten worden vergroot; O. overwegende dat sommige EU-lidstaten hun uitgestrekte militair aangewezen gebieden gebruiken om de biodiversiteit te beschermen, bijvoorbeeld door helikoptervluchten boven broedgebieden te vermijden; P. overwegende dat milieucriminaliteit een veel voorkomende criminele activiteit in de wereld is en een belangrijk veiligheidsprobleem vormt; overwegende dat er op dit gebied nauwere samenwerking nodig is tussen de EU en de partnerlanden door landen te ondersteunen bij het ontwikkelen van hun capaciteiten om milieucriminaliteit aan te pakken; Q. overwegende dat milieucriminaliteit de op drie na grootste, opbrengsten genererende criminaliteitssector ter wereld is geworden, die drie keer zo snel is gegroeid als de wereldeconomie; overwegende dat in een verslag van Interpol en het Milieuprogramma van de VN van 2016 wordt geschat dat de opbrengsten van milieucriminaliteit jaarlijks goed zijn voor 258 miljard USD, met inbegrip van illegale handel in wilde dieren en planten, misdrijven op het gebied van bosbouw en visserij, illegale handel in afvalstoffen en illegale mijnbouw; R. overwegende dat in een verslag van Interpol, RHIPTO en het wereldwijde initiatief tegen transnationale georganiseerde misdaad van 2018 is vastgesteld dat milieucriminaliteit de grootste financiële aanjager van conflicten is en de grootste bron van inkomsten is voor niet-statelijke gewapende groeperingen en terroristische organisaties, nog vóór traditionele illegale activiteiten zoals ontvoering voor losgeld en drugshandel; S. overwegende dat de defensiesector niet wordt genoemd in de Overeenkomst van Parijs van 2015, en dat het aan de nationale regeringen is om te beslissen of zij de inspanningen tot beperking van de klimaatverandering van de defensiesector opnemen in hun nationale toezeggingen in het kader van het Raamverdrag van de Verenigde Naties inzake klimaatverandering (UNFCCC); overwegende dat alle sectoren moeten bijdragen tot de vermindering van emissies en zich tegelijkertijd moeten aanpassen aan klimaatverandering om de doelstellingen van de Unie op het gebied van koolstofneutraliteit te verwezenlijken en operationele doeltreffendheid te handhaven; overwegende dat Frankrijk in september 2020 zijn nieuwe defensie-energiestrategie heeft bekendgemaakt met 34 aanbevelingen om het energieverbruik van zijn strijdmachten te verminderen en te optimaliseren en zijn energiezekerheid te vergroten; T. overwegende dat zelfs een klein nucleair conflict dramatische humanitaire gevolgen zou hebben en het klimaat op zeer negatieve wijze zou beïnvloeden met als gevolg hongersnood en kortere groeiperioden gedurende meerdere jaren; U. overwegende dat veiligheid centraal moet staan in het milieudenken, met het oog op realistische, langdurige en efficiënte duurzameontwikkelingsoplossingen die de menselijke veiligheid en wereldwijde stabiliteit waarborgen; overwegende dat bijgevolg in het externe optreden van de Unie steeds meer rekening moet worden gehouden met klimaatverandering en milieuoverwegingen als een belangrijk veiligheidsrisico, en derhalve strategieën en concepten, procedures, civiele en militaire hardware en infrastructuur, vermogensopbouw met inbegrip van opleiding en, in voorkomend geval, haar institutionele kader en verantwoordingsmechanismen moeten worden aangepast; overwegende dat het veiligheids- en defensiebeleid van de Unie en haar instrumenten direct moeten bijdragen tot het voorkomen en verminderen van de negatieve veiligheidseffecten van de klimaatnoodtoestand; overwegende dat het verband tussen klimaat en veiligheid moet worden aangepakt door de volledige uitrusting van instrumenten voor governance en vredesopbouw; V. overwegende dat klimaatveiligheidsmaatregelen, met name het anticiperen op en zich aanpassen aan de effecten van klimaatverandering op de strategische omgeving en de missies van de strijdmachten, en de financiering daarvan, gezien de veiligheidseffecten van klimaatverandering en klimaatgerelateerde gevolgen, ook beschouwd moeten worden als een bijdrage aan defensie en veiligheid; overwegende dat het NDICI een uitgavenstreefcijfer heeft van 30 % van zijn begroting van 80 miljard EUR over een periode van zeven jaar ter ondersteuning van klimaatacties, en tussen 7,5 en 10 % per jaar voor milieubescherming en biodiversiteitsdoelstellingen; Strategie en concept 1. merkt op dat artikel 21 VEU een passende rechtsgrondslag biedt om het extern optreden en het gemeenschappelijk veiligheids- en defensiebeleid (GVDB) van de Unie uit te rusten voor de grootste uitdagingen van de 21e eeuw, waarvan klimaatverandering en klimaatgerelateerde factoren belangrijke aanjagers zijn; herinnert eraan dat de Unie op grond van artikel 21 VEU gehouden is tot: “c) handhaving van de vrede, voorkoming van conflicten en versterking van de internationale veiligheid; [...] f) het leveren van een bijdrage tot het uitwerken van internationale maatregelen ter bescherming en verbetering van de kwaliteit van het milieu en het duurzaam beheer van de mondiale natuurlijke rijkdommen...; [en] g) het verlenen van hulp aan volkeren, landen en regio’s die te kampen hebben met natuurrampen of door de mens veroorzaakte rampen”; wijst erop dat de integratie van conflictsensitieve beperking van en aanpassing aan klimaatverandering in het extern, buitenlands, veiligheids- en defensiebeleid van de Unie, met name het GVDB, dringend moet worden versneld en verdiept; stelt dat de GVDB-missies en -operaties overeenkomstig artikel 42, lid 1, en artikel 43, lid 1, VEU in de eerste plaats gericht zijn op vredeshandhaving, conflictpreventie en versterking van de internationale veiligheid in de gebieden waar zij worden ingezet, terwijl hun volledige operationele efficiëntie moet worden gewaarborgd; 2. benadrukt dat er dringend lering moet worden getrokken uit de veranderde veiligheidssituatie in Europa als gevolg van de Russische aanvalsoorlog tegen Oekraïne, dat de militaire vermogens sneller moeten worden ontwikkeld, dat de militaire technologie dringend minder afhankelijk moet worden van fossiele brandstoffen en dat tegelijkertijd de doeltreffendheid van de missies en de gevechtskracht moeten worden vergroot; 3. onderstreept dat de levering van energie aan de Europese strijdkrachten gezien de aanhoudende oorlog op het Europese continent te allen tijde moet worden gewaarborgd om de goede verdediging van het grondgebied en de burgers van de Unie te garanderen; onderkent dat voor de voorzieningszekerheid flexibele kortetermijnmaatregelen nodig kunnen zijn; 4. is er vast van overtuigd dat militaire activiteiten en technologie moeten bijdragen tot de verwezenlijking van de doelstellingen van de Unie op het gebied van koolstofneutraliteit om bij te dragen tot de strijd tegen klimaatverandering zonder dat deze doelstelling de veiligheid van missies in het gedrang brengt en zonder dat de operationele capaciteit van de strijdmachten wordt aangetast; benadrukt in dit verband dat de Unie in haar extern optreden en de strijdmachten van de lidstaten ernaar moeten streven hun eigen koolstofvoetafdruk en de negatieve effecten daarvan op natuurlijke hulpbronnen en de biodiversiteit te beperken; 5. beklemtoont dat meer moet worden ingezet op prognose om de gevolgen van de veranderende ecosystemen en klimaatverandering te voorkomen wanneer deze de druk op de strijdmachten zouden kunnen vergroten of regionale spanningen zouden kunnen doen ontstaan; 6. benadrukt dat dringend moet worden geïnvesteerd in slimme, geïntegreerde oplossingen voor de hele samenleving om de uitstoot aanzienlijk te verminderen, de ergste gevolgen van de klimaatverandering te vermijden en ook zwaar te investeren in de klimaatveerkracht van landen die deze nodig hebben om instabiliteit, conflicten en grote humanitaire rampen te voorkomen; 7. dringt er bij de vicevoorzitter van de Commissie/hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid (VV/HV) op aan ervoor te zorgen dat milieubescherming, de strijd tegen klimaatverandering en klimaatgerelateerde gevolgen naar behoren worden geïntegreerd en gemainstreamd in het extern optreden van de Unie, naar het voorbeeld van de NDICI-verordening; pleit voor de ontwikkeling van klimaatspecifieke acties, beleidsmaatregelen, procedures en vermogens; verzoekt de VV/HV erop toe te zien dat de ontwikkeling van een EU-beleid op het gebied van klimaatveiligheid en defensie ook uitgaat van de aanpak van menselijke veiligheid; is ingenomen met het voornemen van de EDEO dat civiele en militaire GVDB-missies en -operaties een reeks acties ontwikkelen en opnemen om milieuaspecten in hun werkzaamheden doeltreffend uit te voeren; steunt het versterken van de vermogens van de lidstaten door milieuaspecten in de opleidingsprogramma’s van civiele en militaire missies op te nemen en door beste praktijken en deskundigheid uit te wisselen; 8. pleit voor de ontwikkeling van concrete benchmarks voor het meten van de vooruitgang in de aanpak van de verbanden tussen klimaatverandering enerzijds en conflict anderzijds; verzoekt de VV/HV halfjaarlijks verslag uit te brengen aan het Parlement over de geboekte vooruitgang bij het gebruik en de naleving van deze benchmarks en indicatoren; verzoekt de lidstaten om kennis van de gevolgen voor de veiligheid van het klimaat op te nemen in programma’s voor buitenlandse militaire bijstand; 9. onderstreept hoe belangrijk het is zich in het kader van het strategische kompas te richten op de verbanden tussen klimaatverandering, veiligheid en defensie, met het oog op de vaststelling van duidelijke doelen en concrete maatregelen voor de lidstaten om de energie-efficiëntie van de strijdmachten te versterken en zich aan te passen aan de algemene veiligheidseffecten van klimaatverandering op middellange tot lange termijn, variërend van strategische prognose, opleiding en innovatie tot vermogensopbouw binnen het EU-kader; 10. herinnert eraan dat onveiligheid voortvloeit uit tal van verschillende onderling verbonden onderliggende oorzaken, zoals armoede, kwetsbaarheid van staten, gebrek aan openbare infrastructuur en diensten, zeer beperkte toegang tot basisgoederen, gebrek aan onderwijs, corruptie enz., waaronder ook klimaatverandering; 11. herinnert eraan dat in Afrika, en met name in de Sahel, de wisselwerking tussen klimaatverandering en de traditionele conflictfactoren (waaronder falende overheid, ontbreken van openbare diensten en verslechtering van de veiligheidstoestand) geweld en terrorisme in de hand werkt; 12. dringt aan op meer steun voor inspanningen om klimaatverandering aan te pakken en klimaatneutrale alternatieven in de onmiddellijke omgeving van de EU, namelijk de Westelijke Balkan, het Oostelijk Partnerschap en het zuidelijk nabuurschap, te verbeteren teneinde mogelijke veiligheidsuitdagingen te voorkomen; 13. wijst erop dat het noordpoolgebied als gevolg van klimaatverandering de afgelopen vijftig jaar gemiddeld drie keer zo snel als de rest van de planeet is opgewarmd; benadrukt hoe klimaatverandering de geopolitieke situatie in het noordpoolgebied heeft veranderd en een geopolitieke uitdaging voor de EU vormt; wijst erop dat het noordpoolgebied van strategisch en politiek belang is voor de EU en onderstreept de toezegging van de EU om een verantwoordelijke actor te zijn en te streven naar een duurzame en vreedzame ontwikkeling van de regio op de lange termijn; wijst erop dat het noordpoolgebied een gebied van vreedzame samenwerking moet blijven en dringt aan op maatregelen om stappen in de richting van toenemende militarisering te vermijden; herinnert eraan dat de EU-landen Finland, Zweden en Denemarken lid zijn van de Arctische Raad; De routekaart voor klimaatverandering en defensie 14. is ingenomen met de routekaart voor klimaatverandering en defensie (hierna “de routekaart”) en verzoekt de EDEO waar passend samen met de bevoegde diensten van de Commissie en het EDA te zorgen voor een alomvattende uitvoering van de drie werkterreinen – de operationele dimensie, vermogensopbouw en partnerschappen; pleit ervoor de tijdschema’s voor het herzien van de routekaart opnieuw te bekijken, en in het bijzonder om de algemene doelstellingen veel eerder dan 2030 te herzien; verzoekt de lidstaten nationale structuren te ontwikkelen ter ondersteuning van hun doelstellingen; dringt er bij alle actoren op aan dit proces als een van hun prioriteiten te behandelen en initiatieven te ontwikkelen en uit te voeren die in overeenstemming zijn met de geïntegreerde aanpak; benadrukt de belangrijke rol van de strijdmachten met betrekking tot niet alleen aanpassing aan, maar ook beperking van hun invloed op klimaatverandering en het milieu, onder meer door de ecologische voetafdruk van strijdmachten uitgebreid te meten en in kaart te brengen, zoals voorgesteld in de routekaart; dringt er bij de VV/HV op aan de lidstaten een onmiddellijk actieprogramma voor te stellen dat bestaat uit in de routekaart omschreven prioritaire acties die op korte termijn kunnen worden uitgevoerd; 15. is met name ingenomen met de maatregelen voor onmiddellijke en kortetermijneffecten van de routekaart voor 2020-2021, met name de ontwikkeling van een eenvoudige verslagleggingsprocedure – gekoppeld aan de ontwikkeling van meetcapaciteiten – die gebaseerd is op indicatoren voor vooruitgang op het gebied van de ecologische voetafdruk, met inbegrip van energie-, water- en afvalbeheer van GBVB-missies en -operaties; benadrukt dat er in 2024 uitvoeriger evaluaties moeten worden geproduceerd, rekening houdend met de getrokken lering en beste praktijken, en dat strengere eisen moeten worden opgenomen voor passende technische specificaties als onderdeel van aanbestedingen om een levenscyclusbenadering te beperken, zoals opgenomen in het militair concept van 2012 inzake milieubescherming en energie-efficiëntie voor militaire operaties onder leiding van de EU; benadrukt dat klimaat- en milieuoverwegingen systematisch moeten worden opgenomen in militaire technologie, onderzoek, aanbestedingen en infrastructuur; 16. is ingenomen met de recente initiatieven van de Commissie, de Raad en de EDEO op het gebied van klimaatdiplomatie, veiligheid en defensie, in het bijzonder het beleidskader voor klimaatdiplomatie, de routekaart en het concept voor een geïntegreerde aanpak van klimaatverandering en veiligheid; verzoekt de HV/VV ervoor te zorgen dat alle verschillende concepten degelijk op elkaar aansluiten en geharmoniseerd zijn binnen een samenhangend en consistent kader; wijst erop dat dit een prioriteit moet worden, en verzoekt de VV/HV tegen juni 2023 verslag uit te brengen over de vorderingen; 17. betreurt dat de routekaart geen nadruk legt op de verwachte toekomstige hoge vraag van de Unie naar concurrentiële hernieuwbare energie en alternatieve brandstoffen, die zich kan voordoen als win-win-mogelijkheid, met nieuwe fora voor samenwerking en dialoog, wederzijdse economische voordelen, verhoogde voorzieningszekerheid en internationale stabiliteit; onderstreept dat schone waterstof een kandidaat is om fossiele brandstoffen te vervangen en de uitstoot van broeikasgassen in de strijdmachten te verminderen; 18. verzoekt de VV/HV, teneinde de basis te leggen voor een bijdrage aan de beperking van klimaatverandering, om medio 2023 met een evaluatie te komen van de koolstofvoetafdruk en de milieueffecten van het extern optreden van de EU; houdt rekening met de gevoelige aard van de beoordeelde informatie, die werd verstrekt door GVDB-missies en -operaties, maar benadrukt dat uiterlijk in 2023 een zinvolle methode moet worden ontwikkeld om de uitstoot van broeikasgassen van alle veiligheids- en defensieactiviteiten van de Unie in kaart te brengen, met inbegrip van de uitstoot afkomstig van productie, bezit en ontmanteling, ook om het huidige gebrek aan betrouwbare en internationaal vergelijkbare gegevens aan te pakken; is van oordeel dat de routekaart moet worden gebruikt als stimulans voor de ontwikkeling van een strategie en voor duidelijke nationale toezeggingen om de militaire uitstoot te verlagen, met verplichte verslaglegging over de militaire uitstoot aan het UNFCCC en nationale parlementen, aangezien er zonder verslaglegging en transparantie geen druk is om de uitstoot te verlagen en het resultaat van de toezeggingen alleen op deze manier kan worden vastgesteld; 19. dringt aan op het vaststellen van vrijwillige doelstellingen om de broeikasgasemissie-intensiteit van militaire missies en operaties te verminderen en zich te begeven op een pad naar klimaatneutraliteit tegen 2050, terwijl daarbij de operationele doeltreffendheid verder wordt verbeterd; 20. stelt voor een proefproject op te starten voor het meten en in kaart brengen van de broeikasgasemissies van GVDB-missies en -operaties; is van mening dat EUFOR Althea in dat opzicht een goede keuze zou zijn; Een alomvattende en consistente aanpak 21. dringt aan op gecoördineerde actie om zowel de schaal als de reikwijdte van klimaatverandering snel te verminderen door de uitstoot drastisch te verlagen, teneinde significante, ernstige of catastrofale gevolgen voor de wereldwijde veiligheid in de toekomst te voorkomen; benadrukt dat alle veiligheidselementen, met inbegrip van infrastructuur, instellingen en beleid, klimaatbestendig moeten zijn en dat zij snel moeten worden aangepast aan de gevolgen ervan; 22. is zeer verheugd over het feit dat het nieuwe EU-instrument Europa in de wereld (NDICI) goed weerspiegelt hoe urgent en belangrijk snelle, krachtige en uitgebreide externe klimaatactie is; is in dit verband verheugd over het feit dat het NDICI klimaatactie mainstreamt en ervoor zal zorgen dat 30 % van zijn begroting van 80 miljard EUR voor zeven jaar klimaatacties ondersteunt; verzoekt de Commissie deze doelstellingen volledig na te leven en in haar berekeningen alleen maatregelen met een duidelijke klimaatdimensie op te nemen; is ingenomen met het feit dat investeringen in fossiele brandstoffen en maatregelen met schadelijke of aanzienlijke negatieve gevolgen voor het milieu en het klimaat uitgesloten zijn van financiering; staat zeer positief tegenover het NDICI-klimaatveiligheidsbeleid (zie punt 3.1, d), van bijlage III bij de NDICI-verordening); verzoekt de Commissie prioriteit te verlenen aan maatregelen die gericht zijn op alomvattende en inclusieve resultaten door de beperking van en de aanpassing aan klimaatverandering te koppelen aan conflictpreventie en vredesopbouw; is ingenomen met het programma inzake milieu en klimaatverandering van het NDICI en benadrukt dat kwetsbare en in conflict verwikkelde landen beter moeten worden ondersteund op het gebied van milieugovernance, ook door middel van institutionele opbouw; dringt erop aan dat het volledige potentieel voor milieugerelateerde vredesopbouw wordt ontsloten in het kader van het NDICI-programma voor vrede, stabiliteit en conflictpreventie; is van mening dat de aanpak van het NDICI inzake klimaatveiligheid een referentiepunt moet zijn voor al het andere externe optreden van de Unie en verzoekt de VV/HV ervoor te zorgen dat met name het GVDB op die aanpak wordt afgestemd; verzoekt de Commissie en de EDEO gebruik te maken van de resultaten van bestaand onderzoek naar opkomende kwetsbaarheden op het gebied van klimaatveiligheid, met name in de Sahel, het Midden-Oosten en Oost-Afrika; 23. is van mening dat klimaatveiligheid volledig moet worden geïntegreerd in het instrumentarium voor conflictpreventie en crisisbeheersing van de Unie teneinde de veerkracht van fragiele staten en getroffen bevolkingsgroepen te versterken; 24. onderstreept dat het noodzakelijk is om het vermogen van de Unie voor strategische prognose, vroegtijdige waarschuwing, situationeel bewustzijn en conflictanalyse te verbeteren met behulp van kwalitatieve en kwantitatieve gegevens en innovatieve methoden van verschillende bronnen; benadrukt dat de ruimteprogramma’s van de Unie, het Satellietcentrum van de EU (Satcen) en het Inlichtingen- en situatiecentrum van de EU (Intcen), de eenheid conflictpreventie van de EDEO, nationale onderzoekscentra, denktanks, nationale inlichtingendiensten en het Gemeenschappelijk Onderzoekscentrum, naast stelselmatige samenwerking met maatschappelijke organisaties, ook een bijdrage moeten leveren aan strategische prognose, vredesopbouw, klimaat- en conflictonderzoek; is van mening dat het van het grootste belang is dat deze kennis wordt gebruikt om toekomstige missies, operaties en acties goed op te zetten, rekening houdend met parameters die variëren van veranderende weersomstandigheden tot de lokale politieke context; prijst de essentiële rol van Europese ruimtevaartprogramma’s zoals Copernicus bij het begrijpen van klimaatverandering en het monitoren van broeikasgasemissies; herinnert eraan dat de gedecentraliseerde agentschappen van de EU, en in het bijzonder Satcen, over unieke mogelijkheden beschikken om gegevens te verzamelen over klimaatverandering en de veiligheidsaspecten ervan in de hele wereld; merkt op dat het ruimteprogramma van de EU eveneens een cruciale rol speelt bij de aanpak van de veiligheidsaspecten van klimaatverandering; is ingenomen met de huidige inspanningen van Satcen op dit gebied; 25. beklemtoont dat het beginsel van op gegevens gebaseerde beleidsmaatregelen en programma’s binnen klimaatveiligheidsprogramma’s centraal moet staan; is zich tegelijkertijd bewust van de beperkingen van bigdatabenaderingen en kwantitatieve milieubelastingsindicatoren als het gaat om conflictvoorspelling, aangezien daarbij mogelijk onvoldoende rekening wordt gehouden met de lokale maatschappelijke context; herinnert aan het gebrek aan betrouwbare gegevens in sommige kwetsbare landen, ook als gevolg van corruptie en zwakke bestuursstructuren, en dat in dergelijke gevallen gebruik kan worden gemaakt van proxygegevens; is van mening dat de kennis en initiatieven van de lokale bevolking en het maatschappelijk middenveld een sleutelrol spelen bij de inspanningen van de Unie om de gevolgen van klimaatverandering voor conflicten aan te pakken; 26. verzoekt de EDEO en de Commissie ervoor te zorgen dat vroegtijdige waarschuwing en conflictanalyse op passende wijze worden gekoppeld aan vroegtijdige maatregelen en reacties, en dat er een betekenisvolle strategische prognosecapaciteit voorhanden is; is in dit verband ingenomen met de lopende conflictanalyse van ongeveer zestig landen door de EDEO; herinnert eraan dat het van essentieel belang is dat klimaatmaatregelen conflictsensitief zijn om te vermijden onbedoeld schade toe te brengen en om waar mogelijk bij te dragen aan vrede; 27. wijst erop dat er behoefte is aan een gevalsgewijze aanpak, met inbegrip van regiospecifieke analyses en lokaal aangestuurde initiatieven, die is aangepast aan de specifieke situatie ter plaatse; benadrukt dat het belangrijk is gemeenschappen weerbaarder te maken, en dat het ondersteunen van eigen plaatselijke inbreng en inclusieve lokale bestuursstructuren cruciaal is om duurzame resultaten te waarborgen; onderstreept dat een inclusieve en doorzichtige benadering van lokale bevolkingen en doeltreffendere maatregelen inzake milieubescherming, bijvoorbeeld toegang tot vitale hulpbronnen, ook bijdragen tot de veiligheid van EU-troepen en -personeel (veiligheid van missies); spreekt zijn volledige steun uit voor milieuactivisten, aangezien zij in delen van de wereld te maken krijgen met toenemende repressie; beklemtoont dat staten die de mogelijkheden van milieuactivisten om op te treden beperken, schade berokkenen aan tal van mensen wier vaardigheden het hardst nodig zijn en daardoor de belangen van de EU schaden; 28. dringt aan op internationale samenwerking om de uitdagingen in verband met milieumigratie aan te pakken, teneinde gemeenschappelijke oplossingen te ontwikkelen; roept ertoe op bijzondere aandacht te besteden aan het verlenen van passende bijstand aan kinderen en jongeren; 29. meent dat milieugerelateerde vredesopbouw moet worden versterkt, aangezien deze een van de algemene duurzame en eerlijke oplossingen is voor het tegengaan van de effecten van klimaatverandering en het bestendigen van vrede, door dialoog en samenwerking op lokaal, nationaal en internationaal niveau te bevorderen (bijvoorbeeld ten aanzien van het beheer van natuurlijke hulpbronnen, de toegang tot land en water, milieubescherming, rampenrisicovermindering, het opvangen van klimaatvluchtelingen enz.) en kansen te bieden voor een op verandering gerichte aanpak om het hoofd te bieden aan de onderliggende oorzaken van conflict en de structurele factoren voor marginalisering; benadrukt dat de initiatieven voor bemiddeling voorafgaand aan conflicten moeten worden opgevoerd, ook door de financiering via het NDICI te verhogen; wijst erop dat het milieu gedurende de volledige conflictcyclus moet worden aangepakt en dat ook de situatie na een conflict op passende wijze moet worden aangepakt, aangezien dit de bevolking kwetsbaarder kan maken voor milieurisico’s of kan leiden tot een toename van milieucriminaliteit of verwoesting (zoals ontbossing) in onbeheerde gebieden; 30. onderstreept dat de klimaatactie van de Unie inclusief moet zijn, gendergelijkheid moet bevorderen, de op mensenrechten gebaseerde EU-benadering moet toepassen, goed bestuur moet stimuleren en de agenda voor jongeren, vrede en veiligheid en de agenda voor vrouwen, vrede en veiligheid ten uitvoer moet leggen, in overeenstemming met het genderactieplan III van de EU; pleit met name voor de ondersteuning van de initiatieven van basisorganisaties voor vrouwen, jongeren en inheemse bevolkingen en voor het trekken van lering uit deze initiatieven; 31. onderstreept eveneens dat het noodzakelijk is klimaatveiligheidsdeskundigen in te zetten binnen de GVDB-missies en -operaties, waarbij de lidstaten worden aangemoedigd deze inspanningen te ondersteunen door dergelijke deskundigen ter beschikking te stellen; stelt voor om EU-delegaties specifiek te belasten met het verbeteren van de verslaglegging over het beheer van land en natuurlijke hulpbronnen, alsmede over de daarmee verband houdende sociaal-economische en politieke ontwikkelingen; benadrukt dat het van belang is de bevoegde EU-actoren ook op te dragen de situatie in regio’s die zwaar worden getroffen door klimaatverandering en milieuaantasting, zoals de Sahel, de Hoorn van Afrika en het gebied van de Stille Oceaan, nauwlettend in het oog te houden en dankzij de ontwikkeling van mechanismen de impact, de getrokken lering en de beste praktijken van inspanningen te monitoren, te evalueren, te documenteren en openbaar te maken teneinde alomvattende resultaten te bereiken door aanpassing aan klimaatverandering en vredesopbouw met elkaar te verbinden; 32. is ingenomen met de toegenomen nadruk op het verband tussen klimaat en veiligheid en de deelname van secretaris-generaal van de NAVO, Jens Stoltenberg, aan de 26e VN-Conferentie van de Partijen inzake klimaatverandering in Glasgow (COP26), en dringt aan op concrete samenwerking tussen de EU en de NAVO in dit opzicht; De operationele dimensie aanpakken 33. erkent dat veel GVDB-missies worden uitgevoerd in gebieden die zwaar worden getroffen door klimaatverandering, waardoor de uitdagingen voor deze missies toenemen; 34. benadrukt dat klimaatverandering ook tot volksverhuizingen kan leiden en uitdagingen kan vormen voor de operatiegebieden; dringt aan op een duidelijk bewustzijn van de veiligheidsaspecten van klimaatverandering als een cruciale factor waarmee militairen te maken zullen krijgen, niet alleen vanwege de gevolgen ervan voor militaire operaties, maar ook om te anticiperen op toenemende door het klimaat veroorzaakte interne ontheemding, die al groter is dan de ontheemding door conflicten; merkt echter op dat de strijdmachten onvoldoende voorbereid zijn op de veiligheidsimplicaties van het veranderende klimaat in de wereld; 35. pleit voor de integratie van een klimaatsensitieve aanpak en is er vast van overtuigd dat de lidstaten alle missies en -operaties en alle acties van de Europese Vredesfaciliteit (EVF) dringend het mandaat moeten geven om beter bij te dragen tot de geïntegreerde aanpak van veiligheidsuitdagingen op het gebied van de klimaatverandering, met name in de Sahel en de Hoorn van Afrika, om de kostprijs van de operaties (lager energieverbruik, gebruik van nieuwe energiebronnen) te doen dalen en tegelijk de operationele efficiëntie van de missies te vergroten; 36. benadrukt dat GVDB-missies en -operaties en EVF-acties kunnen bijdragen tot het vergroten van de klimaatweerbaarheid van de gastlanden en onderstreept dat in hun exitstrategie een positief resultaat moet worden beoogd wat betreft de lokale voetafdruk, zonder afbreuk te doen aan hun belangrijkste veiligheids- en defensietaken en zonder de levensvatbaarheid en operationele doeltreffendheid van de missie of de veiligheid van militair en civiel personeel op het spel te zetten; benadrukt dat het verminderen van de operationele afhankelijkheid van fossiele brandstoffen voordelen oplevert qua operationele efficiëntie en doeltreffendheid, onder meer door de veiligheid van missiepersoneel te verbeteren door logistieke toeleveringsketens te verkorten, en de geloofwaardigheid van het GVDB-optreden te versterken met het oog op de leidersrol van de EU in de wereld op het gebied van klimaat; 37. herinnert eraan dat alle civiele en militaire GVDB-missies en -operaties en EVF-acties deel moeten uitmaken van een bredere politieke strategie die is ontworpen om bij te dragen aan de menselijke veiligheid en ernaar moeten streven het niveau van veiligheid en stabiliteit lokaal te verhogen; wijst erop dat klimaatveiligheid en milieugerelateerde vredesopbouw moeten worden geïntegreerd in geactualiseerde EU-concepten inzake hervorming van de veiligheidssector en ontwapening, demobilisatie en re-integratie, waarbij de veerkracht van de betrokken lokale bestuursstructuren moet worden versterkt, met name wat betreft de kwaliteit van veiligheidsdiensten, inclusiviteit (vooral met betrekking tot de participatie en de rechten van vrouwen, jongeren en gemarginaliseerde groepen in al hun diversiteit), verantwoordingsplicht en transparantie; 38. benadrukt dat de belangrijkste effecten van de klimaatverandering momenteel pleiten voor meer missies ter bevordering van de burgerveiligheid, hetgeen niet tot de kerntaak van de strijdmachten behoort; 39. verzoekt de EDEO te waarborgen dat civiele missies en militaire operaties klimaatsensitief door ontwerp zijn; benadrukt dat dringend moet worden voorkomen dat de activiteiten van de Unie in kwetsbare derde landen bijdragen tot schaarste van hulpbronnen, stijgende prijzen van vitale hulpbronnen of milieuaantasting en -verontreiniging; benadrukt dat voor missies een infrastructuur en toeleveringsketen moeten worden ontwikkeld die klimaat- en milieuveerkrachtig en -sensitief en zo geoptimaliseerd qua energie en koolstofneutraal mogelijk zijn; is van mening dat het absoluut noodzakelijk is massaal te investeren in onderzoek naar en ontwikkeling van koolstofneutrale brandstoffen en aandrijfsystemen voor militaire middelen voor vervoer op land, over zee en in de lucht en gebruik te maken van nieuwe technologie als mobiele zonnesystemen, met name voor statische elementen, teneinde de afhankelijkheid van fossiele brandstoffen te verkleinen, en dat daarbij moet worden gestreefd naar een zo goed mogelijk evenwicht tussen operationele prestaties en milieuefficiëntie zonder nieuwe afhankelijkheden van buitenlandse actoren te creëren; 40. stelt voor een leerplan op te stellen voor een cursus aan de Europese Veiligheids- en defensieacademie voor de opleiding van opleiders om klimaat- en milieukwesties te integreren in het gewone militaire opleidingssysteem op tactisch en strategisch niveau; is van mening dat dergelijke cursussen verplichte opleiding voorafgaand aan de missie moeten vormen voor klimaatveiligheidsadviseurs voor GVDB-missies en -operaties alsmede EU-delegaties; 41. is van mening dat de koolstofvoetafdruk van militaire infrastructuur kan worden geoptimaliseerd door meer in te zetten op energie-efficiëntie, via renovatie en het passende gebruik van hernieuwbare energie; 42. is ingenomen met de moderniseringsinspanningen om de apparatuur bestand te maken tegen de extreme temperatuurschommelingen ten gevolge van de klimaatverandering, en in het bijzonder met de cellen voor ecodesign om de duurzaamheid van de apparatuur te waarborgen; 43. benadrukt dat de milieugerelateerde vredesopbouw en klimaatveiligheid van de EU moeten worden versterkt door taken en ondersteuning op te nemen op het gebied van bemiddeling, dialoog, burgerbescherming, conflictoplossing en verzoening ter verlichting van door het klimaat veroorzaakte spanningen tussen verschillende gemeenschappen die strijden om schaarse hulpbronnen, zoals landbouwgrond of water, en die de positie van gewelddadige gewapende en extremistische groepen gemakkelijk kunnen versterken of kunnen uitmonden in gewapende conflicten of zelfs interstatelijke oorlogen; wijst er in dit verband op dat aangepaste missies onder meer gericht moeten zijn op geïntegreerde vredesopbouw, milieugerelateerde vredesopbouw en maatregelen voor aanpassing aan klimaatverandering, alsmede op het versterken van civiele capaciteiten voor conflictpreventie; stelt voor dergelijke aangepaste missies te richten op: Klimaatverandering integreren in de militaire vermogensopbouw 44. stelt dat alle door de Unie en haar lidstaten gebruikte militaire vermogens en diensten moeten bijdragen tot de verwezenlijking van de klimaatdoelstellingen van de EU en zich moeten aanpassen aan steeds uitdagender klimaatomstandigheden, onder meer om de voltooiing van hun taken thuis en in het buitenland te kunnen waarborgen; is ten aanzien van aanpassing aan klimaatverandering van mening dat het dringend noodzakelijk is dat de strijdmachten van de lidstaten hun vermogens aanpassen aan de steeds moeilijker wordende klimaatomstandigheden; 45. dringt aan op een evaluatie van de impact van door klimaatverandering veroorzaakte veranderende weerspatronen en van frequentere extreme weersomstandigheden op de operationele doeltreffendheid van de strijdmachten en de vermogensvereisten die daar mogelijk het gevolg van zijn; 46. onderstreept dat een toename van de defensie-uitgaven, rekening houdend met de noodzaak om het ambitieniveau van onze legers te handhaven, niet mag leiden tot een stijging van de uitstoot, dat een deel van de defensie-uitgaven bestemd moet zijn voor investeringen in technologieën en capaciteiten die de uitstoot aanzienlijk verlagen, zoals elektrificatie en het gebruik van koolstofneutrale brandstoffen, en dat klimaat- en milieuoverwegingen een belangrijke drijvende kracht zijn geworden; herinnert eraan dat militaire strategen en planners van de EU en de NAVO zich al meer dan een decennium buigen over de vraag hoe strijdmachten hun koolstofvoetafdruk kunnen verkleinen; verzoekt de EU en de NAVO een gemeenschappelijke methode te ontwikkelen om bondgenoten te helpen de broeikasgasemissies van militaire activiteiten en installaties te meten en emissiereductiedoelstellingen vast te stellen; herinnert eraan dat een verminderde energetische voetafdruk en brandstofbehoefte ook een positief effect hebben op de veiligheid en efficiëntie van missies; is in dit verband ingenomen met de activiteiten van het EDA, met name het Go Green-beleid, het Groene Defensie-initiatief, de energie- en milieuwerkgroep, het overlegforum over duurzame energie in de defensie- en veiligheidssector en het incubatieforum inzake circulaire economie op het gebied van Europese defensie; pleit voor een versnelling en uitbreiding van dergelijke projecten en voor een onafhankelijke externe evaluatie daarvan; 47. merkt op dat het EDA heeft geconcludeerd dat de daaruit voortvloeiende verlaging van het verbruik van fossiele brandstoffen ook leidt tot lagere kosten, minder uitstoot en minder afhankelijkheid van niet-Europese bronnen, en dat het aantal slachtoffers aanzienlijk kan worden verlaagd aangezien er veel minder brandstofkonvooien zijn die tegenstanders kunnen aanvallen, waardoor tegelijkertijd middelen vrijkomen die anders gebruikt worden om de konvooien te beschermen, en dat het algehele vermogen doeltreffender wordt gemaakt door meer uithoudingsvermogen, mobiliteit en autonomie; herinnert eraan dat de toename van het aandeel koolstofvrije brandstoffen in het leger niet alleen kan bijdragen tot klimaatneutraliteit, maar ook de voorzieningszekerheid en strategische autonomie kan helpen vergroten; benadrukt dat een grote vraag naar fossiele brandstoffen en lange aanvoerroutes de kosten voor missies en operaties doen toenemen en het veiligheidsrisico voor personeel en contractanten van missies vergroten; 48. verzoekt DG DEFIS, de lidstaten, EDEO en het EDA bij de besteding van EU-middelen te kiezen voor een benadering met een lage ecologische, energie- en koolstofvoetafdruk door ontwerp en regelmatig verslag uit te brengen over de vorderingen; benadrukt dat een gecoördineerde aanpak op EU-niveau van bijzonder belang is bij het introduceren van initiatieven op het gebied van onderzoek, ontwikkeling, modernisering of het bundelen en delen van initiatieven, met name op het gebied van technologie en vermogens voor militair en voor tweeërlei gebruik; herinnert eraan dat het strategisch van belang is alle technologische aspecten te ontwikkelen en de kosten van de hele economische levensduur aan te pakken, samen met normalisatie en certificering op EU-niveau, om ervoor te zorgen dat uitrusting geschikt is om de gevolgen van de klimaatcrisis aan te pakken; is ingenomen met het feit dat het EDF bijdraagt tot de integratie van klimaatacties in het beleid van de Unie en tot de verwezenlijking van een globale doelstelling om 30 % van de begrotingsuitgaven van de Unie aan klimaatdoelstellingen te besteden, wat het streefcijfer is voor de EU-begroting 2021‑2027; herinnert eraan dat onderzoeks- en ontwikkelingsactiviteiten gericht kunnen zijn op oplossingen om de efficiëntie te verbeteren, de koolstofvoetafdruk te verkleinen en duurzame beste praktijken te verwezenlijken; is ingenomen met de investeringen van 133 miljoen EUR die hiervoor in het eerste jaarlijkse werkprogramma zijn uitgetrokken, maar merkt op dat dit slechts 11 % van de totale jaarlijkse EDF-begroting is; herinnert aan de rol van NextGenerationEU voor klimaatactie en verzoekt de lidstaten middelen uit hun nationale herstelplannen te gebruiken teneinde te investeren in de groene transitie van hun militaire infrastructuur; 49. benadrukt dat meer moet worden geïnvesteerd in “groene” defensie, met name door een groter aandeel van uit de EU-begroting gefinancierde militaire O&O en dual-use technologische innovaties (materialen, energie enz.) te wijden aan koolstofneutrale brandstoffen en aandrijfsystemen voor militaire vliegtuigen, schepen en andere voertuigen, vooral met betrekking tot toekomstige zware wapensystemen (zoals het toekomstige Europese luchtgevechtssysteem (FCAS) en de Europese gevechtstank (EMBT)) en andere systemen die binnen de door de EU verstrekte kaders worden ontwikkeld; onderstreept dat dergelijke investeringen, gezien hun tweeledige karakter, een krachtig positief overloopeffect hebben naar de civiele sector, met name de noodlijdende burgerluchtvaartsector die op zoek is naar minder energie-intensieve en kosteneffectievere bedrijfsmodellen en -technologieën; is van mening dat meer gebruik kan worden gemaakt van ecodesign om de milieueffecten van militaire apparatuur tijdens de levensduur ervan te beperken en dat daarbij moet worden gestreefd naar een zo goed mogelijk evenwicht tussen operationele prestaties en milieuefficiëntie; is van oordeel dat de stroomvoorziening van militaire technologie verder moet worden bevorderd en uitgebreid moet worden gefinancierd via in het kader van het EDF toegekende Europese subsidies, met name wat betreft wapensystemen, maar ook als het gaat om huisvesting, kazernes en de daarvoor bestemde verwarmings- en koelsystemen, hetzij in de lidstaten, hetzij in militaire kampen waar zij worden ingezet; herinnert eraan dat de verantwoordelijkheid voor de aanpassing van defensiemiddelen en het gebruik ervan aan klimaatverandering in de eerste plaats bij de lidstaten ligt en dat de EU als zodanig nog niet over haar eigen capaciteiten beschikt; 50. benadrukt dat de EU continu waakzaam moet blijven voor alle elementen die de EU kwetsbaar en/of afhankelijk kunnen maken ten gevolge van de “elektrificatie” van de Europese strijdmachten en deze moet beperken, in het bijzonder wat betreft de toegang tot essentiële grondstoffen; beklemtoont dat de “vergroening” en de digitalisering van de Europese strijdmachten de EU in geen geval op een nieuwe manier kwetsbaar mogen maken of de veiligheid van Europa of de Europese burgers in gevaar mogen brengen; 51. dringt erop aan energie-efficiëntiecriteria en beginselen van de circulaire economie te integreren in programma’s voor vermogensontwikkeling en aanbestedingsrichtsnoeren, op basis van de ervaring en getrokken lering van de lidstaten en in het kader van activiteiten van het EDA; verzoekt de lidstaten te werken aan procesoptimalisering, milieuvriendelijk systeemontwerp, bouw en exploitatie op basis van circulariteitsbeginselen, met name met betrekking tot operationele hoofdkwartieren en veldkantoren; dringt aan op de versterking van de rol van het EDA, het EDF en permanente gestructureerde samenwerking (PESCO) bij het ondersteunen van de lidstaten, het verspreiden van nationale beste praktijken en het organiseren van regelmatige peer-to-peeruitwisselingen over groene defensie en beperking van klimaatverandering; 52. is van mening dat het tijd is om nieuwe PESCO-projecten te ontwikkelen die gericht zijn op het vaststellen van normen en benchmarks voor energie-efficiëntie, het creëren van nieuwe capaciteiten of het bundelen en moderniseren van bestaande capaciteiten; verzoekt de lidstaten na te gaan of het uitvoerbaar is om gebruik te maken van PESCO om een korps van militaire ingenieurs op te zetten dat zich richt op de aanpak van door het klimaat veroorzaakte natuurrampen en de bescherming van infrastructuur in kwetsbare landen; wijst erop dat het belangrijk is om periodieke evaluaties op te nemen om de voortgang van dergelijke projecten te beoordelen en tekortkomingen zo vroeg mogelijk aan te pakken; prijst de rol van gezamenlijke operaties om burgers te redden bij natuurrampen, zoals de Frans-Nederlandse Hurex-oefeningen op het gebied van rampenbeheersing in het Caribisch gebied; 53. beklemtoont dat klimaatverandering en milieuaantasting moeten worden aangekaart bij de toekomstige herziening van het pact inzake het civiele GVDB, met name wat betreft de integratie van klimaat- en milieuaspecten in de operationele taken en het opleidingsbeleid; De internationale samenwerking intensiveren en het multilateralisme versterken 54. wijst op het belang van samenwerking als kernelement van de voortrekkersrol van de EU bij het aanpakken van klimaatverandering, zoals verankerd in de routekaart; staat positief tegenover personeelsuitwisselingen tussen de VN en de NAVO, en benadrukt dat nauwere samenwerking op dit gebied noodzakelijk is; verzoekt de EDEO en de bevoegde diensten van de Commissie nader in dialoog te treden met andere partners, zoals de Afrikaanse Unie, de Organisatie voor Veiligheid en Samenwerking in Europa, Canada en de Verenigde Staten; benadrukt dat het huidige gebrek aan betrouwbare en internationaal vergelijkbare gegevens over energieverbruik en broeikasgasemissies in de defensiesector eveneens moet worden verholpen; 55. benadrukt dat klimaatveiligheidsbeleid niet alleen gericht moet zijn op aanpassing aan onrust, tekorten aan hulpbronnen en hogere niveaus van onvoorspelbaarheid, maar ook op het bevorderen van de diepere veranderingen die nodig zijn om de ecologische stabiliteit en het evenwicht op mondiaal niveau te herstellen; 56. dringt erop aan het verband tussen klimaat en veiligheid op te nemen als een nieuw prioritair gebied voor het strategisch partnerschap tussen de VN en de EU inzake vredesoperaties en crisisbeheersing; 57. neemt kennis van de door de NAVO geuite ambitie om tegen 2050 koolstofneutraliteit te bereiken; onderstreept dat 22 lidstaten NAVO-lid zijn en verzoekt de VV/HV erop toe te zien dat doelstellingen, benchmarks en methoden op het gebied van emissieverlaging op elkaar zijn afgestemd tussen de lidstaten, aangezien zij maar over één strijdmacht beschikken; meent dat de NAVO en de EU ervoor moeten kiezen om klimaatveiligheid te behandelen als een nieuw terrein voor samenwerking en concrete acties; dringt er met name op aan klimaatverandering en -veiligheid op te nemen als een nieuw en zeer concreet samenwerkingsgebied in de derde gezamenlijke verklaring van de EU en de NAVO; 58. benadrukt de belangrijke rol van parlementaire diplomatie bij het versterken van de internationale banden met het oog op de bestrijding van klimaatverandering, onder meer door middel van de werkzaamheden van de commissies en delegaties van het Europees Parlement, en dringt aan op meer aandacht voor het verband tussen klimaat en veiligheid; 59. wijst erop dat het gebrek aan klimaatfinanciering een belangrijke belemmering vormt voor het op zinvolle wijze aanpakken van klimaatverandering en het opbouwen van klimaatveiligheid; betreurt het feit dat de internationale gemeenschap in 2009 100 miljard USD aan klimaatfinanciering voor ontwikkelingslanden heeft toegezegd, maar dat deze toezegging nog steeds niet was nagekomen tegen de COP26; o o o 60. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de vicevoorzitter van de Commissie/hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid, de Raad en de Commissie. Het Europees Parlement, – gezien zijn resolutie van 16 september 2021 over een nieuwe EU-strategie ten aanzien van China (1) , – gezien zijn resolutie van 1 maart 2022 over de aanval van Rusland op Oekraïne (2) , – gezien Resolutie ES-11/L.1 van de Algemene Vergadering van de VN van 2 maart 2022, waarin de aanval van Rusland op Oekraïne wordt betreurd, – gezien Resolutie ES-11/L.2 van de Algemene Vergadering van de VN van 24 maart 2022 over de humanitaire gevolgen van de agressie tegen Oekraïne, – gezien het door de Europese Raad op 24 maart 2022 goedgekeurde strategisch kompas van de EU, – gezien de gezamenlijke verklaring van de Russische Federatie en de Volksrepubliek China van 4 februari 2022 over internationale betrekkingen in een nieuw tijdperk en wereldwijde duurzame ontwikkeling, – gezien het ministerieel forum voor samenwerking in de Indo-Pacifische regio van 22 februari 2022, – gezien zijn resolutie van 15 december 2021 over de uitdagingen en vooruitzichten voor multilaterale regelingen inzake wapenbeheersing en ontwapening met betrekking tot massavernietigingswapens (3) , – gezien zijn aanbeveling van 21 oktober 2021 aan de vicevoorzitter van de Commissie/hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid (VV/HV) betreffende de politieke betrekkingen en samenwerking tussen de EU en Taiwan (4) , – gezien zijn aanbeveling van 21 oktober 2020 aan de Raad en de VV/HV ter voorbereiding van het tiende toetsingsproces van het Verdrag inzake de niet-verspreiding van kernwapens (NPV), kernwapenbeheersing en mogelijkheden voor nucleaire ontwapening (5) , – gezien zijn resolutie van 21 januari 2021 over connectiviteit en de betrekkingen EU-Azië (6) , – gezien zijn resolutie van 18 april 2018 betreffende het ontwerp van besluit van de Raad betreffende de sluiting namens de Unie van de kaderovereenkomst tussen de Europese Unie en haar lidstaten, enerzijds, en Australië, anderzijds (7) , – gezien zijn resolutie van 3 oktober 2017 over politieke betrekkingen tussen de EU en ASEAN (8) , – gezien zijn aanbeveling van 29 april 2021 aan de Raad, de Commissie en de VV/HV over de betrekkingen tussen de EU en India (9) , – gezien zijn standpunt van 12 december 2018 over het ontwerp van besluit van de Raad inzake de sluiting, namens de Europese Unie, en de voorlopige toepassing van de strategische partnerschapsovereenkomst tussen de Europese Unie en haar lidstaten, enerzijds, en Japan, anderzijds (10) , – gezien zijn resolutie van 7 oktober 2021 over de stand van de cyberdefensievermogens van de EU (11) , – gezien de conclusies van de Europese Raad van 21 en 22 oktober 2021, – gezien de gezamenlijke mededeling van de Commissie en de VV/HV van 16 september 2021 over de EU-strategie voor samenwerking in de Indo-Pacifische regio (JOIN(2021)0024), – gezien de bijgewerkte versie van de strategie van Frankrijk voor de Indo-Pacifische regio van juli 2021, getiteld “De Indo-Pacifische regio: een prioriteit voor Frankrijk”, – gezien het overleg op hoog niveau tussen de EU en de VS over de Indo-Pacifische regio van 3 december 2021, – gezien de gezamenlijke mededeling van de Commissie en de VV/HV van 1 december 2021 over de Global Gateway (JOIN(2021)0030), – gezien de 13e Ontmoeting Azië‑Europa (ASEM-top) van 25 en 26 november 2021, – gezien het concept voor een geïntegreerde aanpak van klimaatverandering en veiligheid van 5 oktober 2021, – gezien de conclusies van de Raad van 16 april 2021 over de EU-strategie voor samenwerking in de Indo-Pacifische regio, – gezien het AUKUS-veiligheidspact van 15 september 2021, – gezien het communiqué van de NAVO-top op 14 juni 2021 in Brussel, – gezien de conclusies van de Raad van 17 juni 2020 en van 10 mei 2021 over veiligheid en defensie, – gezien het op 8 mei 2021 overeengekomen connectiviteitspartnerschap tussen de EU en India, – gezien Besluit (GBVB) 2020/2188 van de Raad van 22 december 2020 tot wijziging van Gemeenschappelijk Optreden 2008/851/GBVB inzake de militaire operatie van de Europese Unie teneinde bij te dragen tot het ontmoedigen, voorkomen en bestrijden van piraterij en gewapende overvallen voor de Somalische kust (12) , – gezien de gezamenlijke ministeriële verklaring van de EU en de ASEAN over connectiviteit van 1 december 2020, – gezien de top EU-China van 1 april 2022, – gezien het bezoek van Commissievoorzitter Ursula von der Leyen aan India van 24 tot en met 25 april 2022, – gezien de top EU-Japan van 12 mei 2022, – gezien het door de ministers van Buitenlandse Zaken van de G7 bekendgemaakte gezamenlijk communiqué van 14 mei 2022, – gezien de Nederlandse strategie voor de Indo-Pacifische regio van 13 november 2020, getiteld “Indo-Pacific: een leidraad voor versterking van de Nederlandse en EU-samenwerking met partners in Azië”, – gezien de routekaart voor klimaatverandering en defensie van 9 november 2020, – gezien de “Beleidsrichtsnoeren voor de Indo-Pacifische regio” van de Duitse Bondsregering van september 2020, – gezien het Partnerschap tussen de EU en Japan betreffende duurzame connectiviteit en hoogwaardige infrastructuur van 27 september 2019, – gezien de bijdrage van de Commissie en de HV/VV aan de Europese Raad van 12 maart 2019, getiteld “EU-China – een strategische visie”, – gezien het EU-actieplan tegen desinformatie van 5 december 2018, – gezien het besluit genomen tijdens de ministeriële bijeenkomst EU-ASEAN van 21 januari 2019 om een strategisch partnerschap EU-ASEAN tot stand te brengen, – gezien de partnerschaps- en samenwerkingsovereenkomst tussen de EU en Singapore, die op 19 oktober 2018 is ondertekend in Brussel, – gezien de gezamenlijke mededeling van de Commissie en de HV/VV van 19 september 2018, getiteld “Versterken van de banden tussen Europa en Azië – Bouwstenen voor een EU-strategie” (JOIN(2018)0031), – gezien de conclusies van de Raad van 28 mei 2018 over nauwere samenwerking op het gebied van veiligheid in en met Azië, – gezien het actieplan 2018-2022 van de ASEAN en de EU, – gezien de partnerschapsovereenkomst op het gebied van betrekkingen en samenwerking tussen Nieuw-Zeeland en de Europese Unie van 5 oktober 2016, – gezien het gezamenlijk voorstel voor een besluit van de Raad van 14 april 2016 betreffende de ondertekening namens de Europese Unie en de voorlopige toepassing van de kaderovereenkomst tussen de Europese Unie en haar lidstaten, enerzijds, en Australië, anderzijds (JOIN(2016)0008), – gezien de EU-strategie voor maritieme veiligheid van 24 juni 2014, – gezien de kaderovereenkomst van 23 januari 2013 tussen de Europese Unie en haar lidstaten, enerzijds, en de Republiek Korea, anderzijds, – gezien het communiqué over de topontmoeting van 14 juni 2021, afgegeven door de staatshoofden en regeringsleiders die deelnamen aan de vergadering van de Noord-Atlantische Raad in Brussel, – gezien de uitspraak van het Permanente Hof van Arbitrage van 12 juli 2016 in het kader van de arbitrage inzake de Zuid-Chinese Zee (Republiek der Filipijnen tegen Volksrepubliek China), – gezien de allereerste persoonlijke top van leiders van 24 september 2021 in het kader van de quadrilaterale veiligheidsdialoog (QUAD), bestaande uit de politieke leiders van de Verenigde Staten, Australië, Japan en India, – gelet op het VN-Verdrag inzake het recht van de zee (UNCLOS), – gezien artikel 54 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie buitenlandse zaken ( A9-0085/2022 ), A. overwegende dat de EU de Indo-Pacifische regio beschouwt als een gebied dat zich uitstrekt van de oostkust van Afrika tot de eilandstaten in de Stille Oceaan; overwegende dat de Indo-Pacifische regio divers is, die 60 % van de wereldbevolking herbergt en zeven leden van de G20 telt, en een belangrijke speler is in de mondiale internationale orde en landen omvat die steeds belangrijkere politieke, handels- en veiligheidspartners voor de EU zijn; B. overwegende dat circa 90 % van de externe handel van de Unie over zee plaatsvindt; overwegende dat zich in de Indo-Pacifische regio belangrijke vaarroutes bevinden die van vitaal belang zijn voor de handelsactiviteiten van de Unie, zoals de Straat van Malakka, de Zuid-Chinese Zee en de Straat van Bab el Mandeb; C. overwegende dat de EU en landen in de Indo-Pacifische regio met soortgelijke veiligheidsuitdagingen te maken hebben, maar ook niet-traditionele uitdagingen; overwegende dat de visie van de EU op de regio een afspiegeling is van de politieke erkenning van de noodzaak meer verantwoordelijkheid te nemen bij het aanpakken van de mondiale veiligheidsuitdagingen; D. overwegende dat op uitnodiging van president Xi Jinping op 4 februari 2022 een gezamenlijke tekst van de presidenten van China en Rusland is ondertekend voorafgaand aan de openingsceremonie van de Olympische Winterspelen in Peking; overwegende dat in de gezamenlijke verklaring onder meer werd verklaard dat de vriendschap tussen beide staten “geen grenzen kent”, en dat China zich met deze verklaring voor het eerst officieel aansloot bij de Russische eis om de uitbreiding van de NAVO een halt toe te roepen; E. overwegende dat volgens berichten in de media Chinese functionarissen tijdens de top van 4 februari 2022 hoge Russische functionarissen hebben verzocht Oekraïne niet binnen te vallen voor het einde van de Olympische Winterspelen in Peking; overwegende dat dit zou betekenen dat hoge Chinese ambtenaren tot op zekere hoogte direct op de hoogte waren van de Russische oorlogsplannen of -intenties voordat de aanval op 24 februari 2022 begon; F. overwegende dat de EU tijdens de top EU-China van 1 april 2022 China heeft gewezen op zijn verantwoordelijkheid als mondiale speler om zich in te zetten voor vrede en stabiliteit, en China ertoe heeft opgeroepen steun te verlenen aan de inspanningen om onmiddellijk een einde te maken aan het bloedvergieten in Oekraïne, in overeenstemming met de rol van China in de wereld als permanent lid van de VN-Veiligheidsraad en zijn unieke nauwe betrekkingen met Rusland; G. overwegende dat als reactie op de oorlog van Rusland tegen Oekraïne, die op 24 februari 2022 met een militaire invasie is begonnen, de Algemene Vergadering van de VN op 2 maart 2022 resolutie ES-11/1 heeft aangenomen, waarin de aanval van Rusland op Oekraïne wordt betreurd, met een meerderheid van 141 stemmen voor, 5 tegen, 35 onthoudingen en 12 landen die niet hebben gestemd; overwegende dat geen enkel land in de Indo-Pacifische regio tegen de resolutie heeft gestemd en dat alleen China, India, Madagaskar, Mozambique, Laos, Zuid-Afrika, Sri Lanka, Tanzania en Vietnam zich van stemming over de definitieve tekst hebben onthouden; H. overwegende dat de onlangs aangenomen gezamenlijke mededeling over een EU-strategie voor samenwerking in de Indo-Pacifische regio, die gebaseerd is op een principiële betrokkenheid met een langetermijnperspectief, een vergaande en noodzakelijke verandering weerspiegelt in de manier waarop de EU tegen haar belangen, de mogelijkheden en uitdagingen in de Indo-Pacifische regio aankijkt, alsmede haar ambitie om een grotere rol te spelen bij de handhaving van haar waarden en belangen in deze regio van toenemend geopolitiek en economisch belang; overwegende dat het bevorderen van een open, stabiele en op regels gebaseerde regionale veiligheidsarchitectuur en het opbouwen van nauwe betrekkingen, duurzame handelsrelaties en samenwerking op veiligheidsgebied met regionale organisaties en landen in de Indo-Pacifische regio centraal staan in de strategie; overwegende dat op het ministerieel forum voor samenwerking in de Indo-Pacifische regio van 22 februari 2022 de ministers van Buitenlandse Zaken van de EU-lidstaten en ongeveer dertig landen uit de Indo-Pacifische regio bijeengekomen zijn, en dat de EU en haar lidstaten op de bijeenkomst hun steun voor een grotere en langdurige betrokkenheid bij de Indo-Pacifische regio onderstreept hebben, door middel van concrete acties en door de veiligheids- en defensiedialoog en de bilaterale betrekkingen met partners in de regio te versterken; I. overwegende dat de gezamenlijke mededeling over de Global Gateway tot doel heeft tot 300 miljard EUR aan investeringen te mobiliseren om slimme, schone en veilige verbindingen op digitaal, energie- en vervoersgebied te stimuleren en de gezondheids-, onderwijs- en onderzoekssystemen in de hele wereld te versterken; J. overwegende dat de ontwikkelingen in de regio, en in het bijzonder die in verband met de Volksrepubliek China, de afgelopen jaren hebben geleid tot intense geopolitieke spanningen en wedijver, die worden weerspiegeld door een toename van de militaire uitgaven, de militaire opbouw en een agressievere retoriek, waardoor de op regels gebaseerde internationale orde wordt bedreigd; overwegende dat zich derhalve in de Indo-Pacifische regio een nieuw zwaartepunt voor de regionale en wereldwijde concurrentie heeft gevormd; overwegende dat er noch een overkoepelende regionale veiligheidsorde noch een vertrouwenwekkend mechanisme bestaat die de daarmee gepaard gaande uitdagingen en spanningen kan temperen; overwegende dat deze ontwikkelingen een ernstige bedreiging vormen voor de stabiliteit en de veiligheid van de regio en de internationale gemeenschap, met een directe impact op de strategische belangen van de EU als belangrijke politieke en economische partner van de landen in de regio; overwegende dat de ideologische strijd in de regio tussen autoritarisme en democratie de uitkomst van soortgelijke gevechten wereldwijd, ook in de nabijheid van de Europese Unie, kan beïnvloeden; overwegende dat een stabiele en vreedzame Indo-Pacifische regio, gebaseerd op eerbiediging van het internationaal recht, van cruciaal belang is voor het veiligstellen van de veiligheid en de belangen van de EU; overwegende dat het aanpakken van de diepere oorzaken van instabiliteit, zoals armoede, sociale onrechtvaardigheid en schendingen van de mensenrechten, een eerste vereiste is om vrede en veiligheid in de Indo-Pacifische regio te waarborgen; overwegende de EU zich inzet voor menselijke veiligheid, vrede en het internationaal recht en de mensenrechten; K. overwegende dat de EU de grootste buitenlandse investeerder en verstrekker van ontwikkelingshulp is in de Indo-Pacifische regio; overwegende dat de EU een belangrijke handelspartner is en al vrijhandelsovereenkomsten heeft gesloten, en daarover onderhandelt, met diverse landen in de regio; overwegende dat de EU al kan rekenen op een uitgebreid netwerk van partnerschappen en overeenkomsten met een groot aantal landen, zoals Japan, de Republiek Korea, Australië, India, Nieuw-Zeeland, Vietnam en Singapore, en met regionale organisaties, zoals de Associatie van Zuidoost-Aziatische Staten (ASEAN) en de Organisatie van staten in Afrika, het Caribisch gebied en de Stille Oceaan (OACPS); overwegende dat de EU in de regio aanwezig is via haar lidstaat Frankrijk, met name via de Franse overzeese departementen La Réunion en Mayotte, alsook via de Franse Zuidelijke en Zuidpoolgebieden in de Indische Oceaan, en in de Stille Oceaan via Nieuw-Caledonië, alsmede via de Franse autonome overzeese gemeenschappen Frans-Polynesië en Wallis en Futuna; overwegende dat in deze Franse gebieden ongeveer 1,6 miljoen EU-burgers wonen, waaronder meer dan 7 000 militairen; overwegende dat de EU bijgevolg een gevestigde speler in de Indo-Pacifische regio is; L. overwegende dat in de Zuid-Chinese Zee meer dan de helft van alle vissersschepen ter wereld actief is en dat alleen de vangsten daar al goed zijn voor 12 % van de mondiale visvangsten; overwegende dat de EU verschillende partnerschapsovereenkomsten inzake duurzame visserij heeft gesloten met landen in de Indo-Pacifische regio (Federale Staten van Micronesië, Cookeilanden, Salomonseilanden, Kiribati, Madagaskar, Mauritius, Mozambique en de Seychellen) en dat de vissersvloot van de Unie zowel in de Indische Oceaan als in de Stille Oceaan aanwezig is; overwegende dat de EU actief lid is van verscheidene regionale organisaties voor visserijbeheer (ROVB’s) in de Indo-Pacifische regio (Commissie voor de tonijnvisserij in de Indische Oceaan, Visserijovereenkomst voor de Zuid-Indische Oceaan, Commissie voor de visserij in de westelijke en centrale Stille Oceaan, en de ROVB voor de zuidelijke Stille Oceaan); overwegende dat het verzoek tot toetreding van de EU tot de Commissie voor de visserij in de noordelijke Stille Oceaan op 25 februari 2021 werd aanvaard en dat zij dialogen op hoog niveau over het gebruik van de oceanen en visserijaangelegenheden voert met Australië, Indonesië, Japan en Nieuw-Zeeland; overwegende dat de EU een samenwerkingsovereenkomst met China heeft gesloten betreffende de governance van de oceanen; overwegende dat zij ook dialogen onderhoudt en samenwerkt in werkgroepen over illegale, ongemelde en ongereglementeerde visserij met Zuid-Korea, Thailand en Taiwan; M. overwegende dat het waarborgen van stabiliteit en vrijheid van scheepvaart in de wateren van de Indo-Pacifische regio van cruciaal belang is voor mondiale en regionale duurzaamheid en vrede en voor het veiligstellen van de strategische belangen van de EU; overwegende dat de EU betrokken is bij de ondersteuning van de regionale maritieme veiligheid door middel van operatie EUNAVFOR Atalanta in het kader van het gemeenschappelijke veiligheids- en defensiebeleid; overwegende dat de partners in de Indo-Pacifische regio ingenomen zijn met operatie Atalanta en met het feit dat deze gericht is op het voorkomen van piraterij en gewapende overvallen, alsmede op het toezicht op wapen- en drugshandel; overwegende dat de EU en haar lidstaten zich ertoe hebben verbonden hun permanente maritieme aanwezigheid in de regio uit te breiden, onder meer via het concept “gecoördineerde maritieme aanwezigheid”; N. overwegende dat Frankrijk permanent militaire middelen in Azië en de Stille Oceaan gestationeerd heeft; overwegende dat het zinvol kan zijn na te denken over manieren waarop deze permanente Franse aanwezigheid, met name in de vorm van de Forces armées en Polynésie française (FAPF – Strijdkrachten in Frans-Polynesië) en de Forces armées de la Nouvelle-Calédonie (FANC – Strijdkrachten van Nieuw-Caledonië), zo nodig bij potentiële Europese acties kan worden benut; O. overwegende dat de snelle militaire opbouw van China, zijn steeds assertievere en expansionistischere gedrag in de Indo-Pacifische regio, zijn militaire activiteiten in de Straat van Taiwan en in de Oost- en Zuid-Chinese Zee, waaronder acties om de vrijheid van scheepvaart door de Chinese kustwacht en de maritieme militie te belemmeren, de spanningen in de Indo-Pacifische regio doen toenemen, evenals zijn opzettelijke en herhaalde schendingen van de identificatiezone voor de luchtverdediging van Taiwan, zijn acties om een einde te maken aan de onafhankelijkheid en de autonomie van Hongkong, zijn militaire opbouw aan de Chinees-Indiase grens, zijn steeds agressievere retoriek en zijn manipulatieve desinformatie- en mediacampagnes; roept de EU op een strategie op basis van de realiteit ter plaatse uit te stippelen die haar in staat stelt indien nodig te reageren; waarschuwt voor het gevaar van een versnelde wapenwedloop in de regio; P. overwegende dat de assertiviteit van China in de regio niet beperkt blijft tot het militaire domein, maar zich ook heeft gemanifesteerd in de vorm van agressieve handelspraktijken op basis van diplomatieke dwang en een oorlogszuchtig schulddiplomatiebeleid; overwegende dat de economische en financiële expansie van China in de Indo-Pacifische regio en in Europa investeringen in kritieke infrastructuur impliceert; overwegende dat China via zijn economische belangen probeert politieke invloed te verkrijgen; overwegende dat de COVID-19-crisis het belang van betrouwbare toeleveringsketens en evenwichtigere economische banden met China heeft aangetoond; Q. overwegende dat het Permanente Hof van Arbitrage op 12 juli 2016 in een baanbrekende zaak oordeelde dat er geen bewijs was dat China van oudsher exclusieve controle had uitgeoefend over de gebieden die het opeist in de Zuid-Chinese Zee; overwegende dat China deze uitspraak naast zich neer heeft gelegd en onder meer militaire basissen op kunstmatige eilanden heeft opgericht; R. overwegende dat China zich niet transparant opstelt en terughoudend is bij het aangaan van gesprekken over zijn mogelijke deelname aan multilaterale instrumenten voor de beheersing van kernwapens, waardoor het ongehinderd een groot arsenaal aan technologisch geavanceerde ballistische raketten voor de middellange afstand, zoals de Dong-Feng 26, heeft kunnen aanleggen; S. overwegende dat de digitale transformatie een steeds grotere impact heeft op de structuur van het internationale systeem; overwegende dat het vaststellen van internationale normen en baanbrekende innovaties in speerpunttechnologieën zoals artificiële intelligentie, kwantumcomputing, 5G en 6G van strategisch belang zijn voor de EU en haar digitale toekomst en overwegende dat er een toenemende wereldwijde competitie is voor technologische suprematie, waarin China aanzienlijk investeert; T. overwegende dat de leiders van de Verenigde Staten, Australië, India en Japan op 24 mei 2022 tijdens de recente Quad-top in een gezamenlijke verklaring de beginselen voor vrijheid en openheid in de Indo-Pacifische regio opnieuw hebben benadrukt: vrijheid, de rechtsstaat, de democratische waarden, soevereiniteit en territoriale integriteit; overwegende dat de leiders een reeks nieuwe initiatieven hebben aangekondigd om de samenwerking in de regio te verdiepen, waaronder het Indo-Pacifisch Partnerschap voor maritiem omgevingsbewustzijn; U. overwegende dat de Amerikaanse president Biden op 23 mei 2022 heeft verklaard dat de Verenigde Staten militair zouden ingrijpen indien China zou proberen Taiwan met geweld in te nemen; V. overwegende dat op 24 mei 2022 vier Chinese H-6-bommenwerpers en twee Russische Tu-95-bommenwerpers gezamenlijke vluchten rond Japan en de Republiek Korea hebben uitgevoerd, wat beide landen ertoe heeft gedreven gevechtsvliegtuigen te laten opstijgen om toezicht te houden op die vluchten; overwegende dat de gezamenlijke vluchten plaatsvonden op de dag waarop Amerikaans president Biden in het kader van de Quad zijn collega’s heeft ontmoet in Tokio; W. overwegende dat de Verenigde Staten, Australië, Brunei Darussalam, India, Indonesië, Japan, de Republiek Korea, Maleisië, Nieuw-Zeeland, de Republiek der Filipijnen, Singapore, Thailand en Vietnam op 23 mei 2022 het proces hebben opgestart voor de totstandbrenging van een Indo-Pacifisch economisch kader voor welvaart, dat moet bijdragen tot samenwerking, stabiliteit, welvaart, ontwikkeling en vrede in de regio; overwegende dat het Indo-Pacifisch economisch kader voor welvaart een alternatief biedt voor de toenemende commerciële aanwezigheid van China in de hele regio; X. overwegende dat China en de Salomonseilanden in april 2022 een pact voor samenwerking op veiligheidsgebied hebben ondertekend, dat internationaal de aandacht heeft getrokken en dat heeft geleid tot grotere diplomatieke aanwezigheid en samenwerking met de eilandstaten in de Stille Oceaan; overwegende dat China op 30 mei 2022 tijdens een bezoek van de Chinese minister van Buitenlandse Zaken Wang Yi aan tien eilandstaten in de Stille Oceaan en naar aanleiding van toenemende bezorgdheid in deze landen heeft aangekondigd de geplande regionale overeenkomst met de eilandstaten in de Stille Oceaan met de naam “Gemeenschappelijke visie van China en de eilandstaten in de Stille Oceaan op ontwikkeling” stop te zetten, die gericht was op vrije handel en samenwerking op veiligheidsgebied, onder meer wat politieopleiding, cyberveiligheid, maritieme kartering en toegang tot hulpbronnen betreft; overwegende dat de president van de Federale Staten van Micronesia, David Panuelo, het voorstel het meest ingrijpende voorstel voor een overeenkomst in de Stille Oceaan van ons hele leven heeft genoemd en heeft verklaard dat het in het beste geval tot een nieuwe koude oorlog dreigt te leiden en in het slechtste geval tot een wereldoorlog; overwegende dat China weliswaar geen overeenstemming over deze verregaande overeenkomst heeft kunnen bereiken, maar tijdens de regionale bezoeken van Wang wel een aantal kleinere bilaterale overeenkomsten met landen in de Stille Oceaan heeft ondertekend; Y. overwegende dat de klimaatnoodtoestand gevolgen heeft voor het internationale systeem, waar hij geopolitieke spanningen kan verergeren; overwegende dat in het externe optreden van de EU steeds meer rekening moet worden gehouden met klimaatverandering en achteruitgang van het milieu als een risicomultiplicator, en dat de Unie haar strategieën, concepten en procedures dienovereenkomstig moet aanpassen, ook in de Indo-Pacifische regio; Z. overwegende dat de lidstaten van de ASEAN op 15 december 1995 het Verdrag inzake een kernwapenvrije zone in Zuidoost-Azië (SEANWFZ-verdrag) hebben ondertekend als verbintenis om de Zuidoost-Aziatische regio te behouden als een regio die vrij is van kernwapens en andere massavernietigingswapens; De respons van de EU op de veiligheidsuitdagingen in de Indo-Pacifische regio 1. is ingenomen met de onlangs vastgestelde gezamenlijke mededeling over een EU-strategie voor samenwerking in de Indo-Pacifische regio; erkent de toegevoegde waarde van de strategie als eerste bouwsteen van een gezamenlijke aanpak van de EU in de regio, en prijst het inclusieve en veelzijdige karakter van de strategie en de opname van veiligheid en defensie als een van de zeven prioritaire gebieden ervan; roept de EU op de strategie te gebruiken als een instrument om haar aanwezigheid en invloed in de regio effectief te vergroten door de strategische banden met gelijkgestemde landen en organisaties in de regio aan te halen en de inclusieve dialoog en samenwerking op het gebied van veiligheids- en defensiegerelateerde aangelegenheden te verdiepen; is van mening dat een grotere op waarden gebaseerde betrokkenheid van de EU in de regio kan bijdragen aan de veiligheid en welvaart in de regio, regionale spanningen kan helpen overwinnen en evenwichtiger betrekkingen tussen regionale spelers tot stand kan helpen brengen; herinnert eraan dat de strategie een Team Europa-project is en dat bilaterale overeenkomsten de EU-aanpak moeten bevorderen, alsook het vermogen van de EU om gemeenschappelijke antwoorden op veiligheidsuitdagingen te formuleren; beklemtoont dat de instandhouding van vrede, stabiliteit en de vrijheid van scheepvaart in de Indo-Pacifische regio van essentieel belang blijft voor de belangen van de EU en haar lidstaten; 2. onderstreept dat de Indo-Pacifische regio zeer divers is en dat er geen universele aanpak kan worden toegepast; waardeert de holistische aanpak en de positieve agenda die in de EU-strategie worden gepresenteerd en benadrukt dat de strategie voortdurend moet worden aangepast aan de snel veranderende machtsverhouding, terwijl zij stevig verankerd blijft in de Europese waarden, beginselen en normen, met name artikel 21 van het Verdrag betreffende de Europese Unie, die moeten dienen als normatief kader voor de betrokkenheid van de EU in de Indo-Pacifische regio; onderstreept het belang van het verband tussen veiligheid, ontwikkeling en humanitaire hulp; 3. benadrukt dat de onwettige en niet-uitgelokte Russische aanvalsoorlog op Oekraïne, die op 24 februari 2022 is begonnen, ingrijpende en blijvende gevolgen zal hebben voor de internationale betrekkingen; beklemtoont dat de EU derhalve haar internationale verbintenissen verder moet consolideren, zoals is bepaald in het strategisch kompas, met name op het strategisch belangrijke gebied van de Indo-Pacifische regio; erkent dat Rusland en China nauwere betrekkingen onderhouden, zoals onder meer blijkt uit hun gezamenlijke verklaring van 4 februari 2022, maar spreekt zijn grote bezorgdheid uit over het uitblijven van een duidelijke veroordeling door het Chinese leiderschap van deze onwettige oorlog, die alle internationale normen en wetten schendt en reeds heeft geleid tot de dood van duizenden militairen en duizenden onschuldige burgers; doet een dringend beroep op het Chinese leiderschap om zijn verantwoordelijkheden als permanent lid van de VN-Veiligheidsraad na te komen en niet alleen deze flagrante schending door de Russische Federatie te veroordelen, maar ook zijn nauwe contacten met de Russische president aan te wenden om er bij hem op aan te dringen deze gewelddadige aanvalsoorlog onmiddellijk te staken, alle troepen van het Oekraïense grondgebied te verwijderen en de onafhankelijkheid van Oekraïne en de wil van het Oekraïense volk om in vrede en vrijheid te leven, volledig te eerbiedigen; 4. is verheugd over de overweldigende steun die de landen van de Indo-Pacifische regio hebben betuigd bij de stemmingen tijdens de Algemene Vergadering van de VN op 2 maart 2022 over Resolutie ES-11/L.1, waarin de aanval van Rusland op Oekraïne wordt betreurd, en op 24 maart over Resolutie ES-11/L.2 over de humanitaire gevolgen van de agressie tegen Oekraïne; herinnert eraan dat geen enkel land in de regio tegen de resolutie heeft gestemd; is van mening dat hiermee een zeer krachtig signaal wordt gegeven van de algemene steun voor het internationaal recht, de vrede en de internationale samenwerking in de regio; betreurt niettemin dat, naast China, ook India, Madagaskar, Mozambique, Laos, Zuid-Afrika, Sri Lanka, Tanzania en Vietnam hebben besloten zich van stemming over de definitieve tekst te onthouden; moedigt deze landen aan hun ogen niet te sluiten voor de realiteit in Oekraïne, de flagrante schending van het internationaal recht en het verschrikkelijke lijden en doden van onschuldige burgers, en derhalve hun standpunten te herzien en zich aan te sluiten bij de overgrote meerderheid van de internationale gemeenschap, die de Russische aanvalsoorlog duidelijk veroordeelt, en deel te nemen aan internationale inspanningen om vrede in Oekraïne te bewerkstelligen en onschuldige burgers te beschermen; 5. benadrukt dat de eenheid van de EU als absolute voorwaarde moet worden gewaarborgd om het streven van de EU naar open strategische soevereiniteit te kunnen verwezenlijken te midden van de Russische aanvalsoorlog tegen Oekraïne en de veelzijdige dreigingen en toenemende concurrentie tussen grootmachten, met name de Verenigde Staten, Rusland en China; roept op tot meer eenheid in de Raad van de Europese Unie over de goedkeuring van maatregelen om het antidemocratische beleid en agressieve gedrag van China aan te pakken, dat de soevereiniteit van zijn buren en de stabiliteit van de Indo-Pacifische regio in gevaar brengt; herinnert eraan dat de eendrachtige aanpak van de EU moet worden geschraagd door een pragmatisch, principieel en op waarden gebaseerd buitenlands en veiligheidsbeleid, dat erop gericht is zo mogelijk met partners samen te werken en zo nodig alleen op te treden, teneinde de strategische solidariteit en soevereiniteit van de EU na te streven, en vergezeld moet gaan van geloofwaardige instrumenten voor het buitenlands beleid, alsmede van een hervorming van haar besluitvormingsproces, met name door over te schakelen op stemming met gekwalificeerde meerderheid, waardoor het gemakkelijker zou worden snel te reageren op ernstige veiligheidsproblemen en resultaten te boeken op het gebied van vrede, menselijke veiligheid, duurzame ontwikkeling en democratie; wijst erop dat de toenemende betrokkenheid van de VS in de Indo-Pacifische regio gevolgen heeft voor de Europese veiligheid en herhaalt derhalve dat een slagvaardige Europese defensie-Unie nodig is; benadrukt dat de EU, teneinde met partners in de Indo-Pacifische regio te kunnen samenwerken, en rekening houdend met de Russische aanvalsoorlog tegen Oekraïne, haar strategische autonomie moet versterken, wil zij een doeltreffende mondiale partner zijn; ondersteunt derhalve de ambitie om capaciteit voor snelle inzet te creëren; 6. wijst erop dat de EU vastbesloten is een open, stabiele en op regels gebaseerde regionale veiligheidsarchitectuur te bevorderen, die gebaseerd is op eerbiediging van de democratie, de rechtsstaat, de mensenrechten en het internationaal recht, met inbegrip van veilige maritieme communicatielijnen, capaciteitsopbouw en een versterkte maritieme aanwezigheid in de Indo-Pacifische regio, in overeenstemming met het rechtskader dat is vastgesteld bij het Verdrag van de VN inzake het recht van de zee (Unclos); verzoekt de EU vruchtbare bilaterale betrekkingen na te streven met partners in de regio, waaronder de Afrikaanse landen in de Indo-Pacifische regio, en ook nauw samen te werken met andere liberale democratieën en historische bondgenoten, zoals de NAVO, de VS en het VK, met name in de context van de Russische aanvalsoorlog tegen Oekraïne en een steeds assertiever en agressiever China, teneinde beter het hoofd te bieden aan gemeenschappelijke regionale en mondiale veiligheidsuitdagingen; benadrukt dat de gemeenschappelijke doelstelling van duurzaamheid en voorspoed moet worden bevorderd en dat het multilateralisme via de VN en andere internationale organisaties moet worden versterkt; herinnert eraan dat niet-naleving of de bewuste schending van deze waarden en beginselen negatieve gevolgen zou hebben voor de vitale economische en veiligheidsbelangen van de EU alsook haar deelname aan bilaterale en regionale partnerschappen, en kan leiden tot sancties; 7. dringt er bij de EU op aan volledig gebruik te maken van haar positie en reputatie als geloofwaardige, betrouwbare en autonome mondiale speler voor vrede te midden van de groeiende geopolitieke wedijver tussen mondiale en regionale mogendheden in de Indo-Pacifische regio; herinnert eraan dat de toegevoegde waarde van de betrokkenheid van de EU bij de Indo-Pacifische regio ligt in haar ruime civiele en militaire steunmaatregelen, waaronder goed ontwikkelde niet-militaire steun; herinnert eraan dat de EU beschikt over een breed scala aan diplomatieke middelen om dialoog, bemiddeling, conflictpreventie, conflictoplossing, wapenbeheersing, ontwapening, non-proliferatie en denuclearisatie te vergemakkelijken, alsmede over juridische oplossingen en deskundigheid op het gebied van multilateralisme en het opzetten van vertrouwenwekkende maatregelen, en maatregelen ter bestrijding van corruptie, die ook kunnen worden gedeeld met partners die handelen in een geest van goede trouw; acht het noodzakelijk het diplomatieke en consulaire netwerk van de lidstaten in de regio te versterken en de waarden en belangen van de EU en haar lidstaten te verdedigen; verzoekt de EU haar bijdragen aan de landen in de regio en haar diplomatieke inspanningen beter te koppelen aan haar waarden en belangen; verzoekt de EU de communicatie over de strategie voor de Indo-Pacifische regio te intensiveren en de partnerlanden bij het uitvoeringsproces te betrekken, teneinde de veiligheidsbetrekkingen te versterken en bij te dragen tot de verwezenlijking van de in de strategie vervatte doelstellingen; 8. moedigt de EU aan om zich samen met haar partners in de Indo-Pacifische regio sterker in te zetten voor de uitvoering van Resolutie 1325 van de VN-Veiligheidsraad over vrouwen, vrede en veiligheid, alsook van de Resoluties 2250, 2419 en 2535 van de VN-Veiligheidsraad over jongeren, vrede en veiligheid, met passende begrotingstoewijzingen voor een doeltreffende uitvoering; benadrukt het belang en de positieve toegevoegde waarde van de deelname van vrouwen aan vredeshandhaving en vredesopbouw, waaronder bij onderhandelingen en missies; Strategische soevereiniteit op basis van multilateralisme en een op regels gebaseerde internationale orde 9. is van mening dat de Russische aanvalsoorlog tegen Oekraïne, die een flagrante schending van het internationaal recht vormt, alsook de Russische weigering om bemiddeling te aanvaarden en eerlijk onderhandelingen te voeren, een ernstige bedreiging vormen voor de mondiale veiligheid, vrede en stabiliteit en voor een vrije en open communicatie op maritiem, lucht-, ruimte- en cybergebied, die van essentieel belang zijn voor vrede en voor het behoud van regionale en mondiale handelsroutes; spoort de bevoegde diensten van de Europese Dienst voor extern optreden aan de gevolgen van de Russische aanvalsoorlog tegen Oekraïne voor het EU-beleid inzake de Indo-Pacifische regio te analyseren, alsook de mogelijke gevolgen van een regionaal conflict voor de economische en veiligheidsbelangen van de EU, en na te gaan hoe de EU zou kunnen reageren op een verslechterende veiligheidssituatie in de Indo-Pacifische regio; uit zijn diepe bezorgdheid over de gevolgen van de oorlog in Oekraïne voor de nationale economieën van de landen in de Indo-Pacifische regio, met name wat de stijgende prijzen van graan, energie en meststoffen betreft; wijst nogmaals op de stabiliserende rol die de EU in de regio zou kunnen spelen; 10. toont zich diep bezorgd over de snelle militaire opbouw van China, met inbegrip van de recent blootgelegde test van een hypersonische raket, en het steeds assertievere gedrag van China, dat er onder meer op gericht is zijn territoriale aanspraken in de Oost- en de Zuid-Chinese Zee te doen gelden; benadrukt dat hotspots en onopgeloste problemen op veiligheidsgebied, zoals het nucleaire programma van de Democratische Volksrepubliek Korea, de recente grensgeschillen tussen China en India, het harde optreden tegen de democratie in Hongkong en Macau, het onvermogen van China om zijn verplichtingen in het kader van nationale en internationale wetgeving met betrekking tot mensenrechten na te leven, waaronder de rechten van minderheden in Xinjiang, Tibet en Binnen-Mongolië en de bedreiging door China van de territoriale integriteit van Taiwan, gerealiseerd door militaire acties, de regionale veiligheid en stabiliteit verder onder druk zetten; veroordeelt de diplomatie van intimidatie van China en zijn manipulatieve desinformatiecampagnes; spreekt voorts zijn bezorgdheid uit over de toegenomen aanwezigheid van China op andere strategische gebieden, zoals de Indische Oceaan, het gebied van de Stille Zuidzee en Oceanië, en de Arabische Zee; 11. herinnert eraan dat de verdeeldheid in het verleden het vermogen van de EU om een gemeenschappelijk standpunt ten aanzien van China in te nemen, heeft verzwakt; benadrukt dat de aanpak van de EU ten aanzien van China eensgezind, pragmatisch, veelzijdig en principieel moet zijn, onder meer door samen te werken bij aangelegenheden van gemeenschappelijk belang met een mondiale impact, zoals de strijd tegen klimaatverandering, op basis van de mensenrechten en het internationaal recht, door met China te wedijveren wanneer het erom gaat derde landen economische, politieke en strategische alternatieven te bieden, en de confrontatie met China aan te gaan en eventueel sancties op te leggen aan China in het geval van kwesties waarover onze respectieve standpunten wezenlijk verschillen, bijvoorbeeld bij het beschermen van EU-waarden zoals eerbiediging van democratie en mensenrechten, en bij het zich uitspreken tegen gewelddadige agressie jegens onafhankelijke landen en het veroordelen van de daders van dergelijke schendingen, met inbegrip van degenen die verantwoordelijk zijn voor het doden van onschuldige burgers door oorlogshandelingen, waarvan de internationale gemeenschap momenteel getuige is bij het optreden van Rusland in Oekraïne; 12. is ingenomen met de zeer opportune nieuwe dialoog tussen de EU en de VS over China en de totstandkoming van overleg tussen de EU en de VS over de Indo-Pacifische regio, en dringt aan op een gecoördineerde aanpak voor het verdiepen van samenwerking op het gebied van veiligheidsaangelegenheden, waaronder via een trans-Atlantische parlementaire dialoog ter versterking van multilaterale instellingen en regionale organisaties, ter bevordering van de democratie en ter vergroting van de democratische weerbaarheid in de Indo-Pacifische regio en daarbuiten; is verheugd over het voornemen van de VS om de regionale stabiliteit, veerkracht en veiligheid te versterken; is zeer ingenomen met de sterke eensgezindheid van de trans-Atlantische gemeenschap in haar reactie op de Russische aanvalsoorlog tegen Oekraïne, en beschouwt dit als een zeer krachtig signaal aan de hele wereld dat wij gehecht zijn aan onze waarden en bereid zijn deze te verdedigen als zij op de proef worden gesteld; 13. neemt kennis van de recente totstandkoming van het trilaterale veiligheidspact AUKUS; betreurt het gebrek aan voorafgaand overleg in dit proces en herhaalt haar solidariteit met Frankrijk; is er vast van overtuigd dat sterke betrekkingen tussen de EU en Australië, gestoeld op wederzijds vertrouwen en overleg, belangrijk zijn voor de stabiliteit in de regio en dat deze verder moeten worden bevorderd en niet mogen worden beïnvloed door de totstandkoming van AUKUS; beschouwt AUKUS en de QUAD als belangrijke onderdelen van de regionale veiligheidsarchitectuur en onderstreept dat voor een doeltreffende regionale veiligheid een open en inclusieve dialoog nodig is waarbij de relevante regionale, betrokken extraterritoriale en ook internationale actoren betrokken zijn; verzoekt de VV/HV derhalve om met de betrokken partners na te gaan of een permanente dialoog met AUKUS en een vertegenwoordiging bij de bijeenkomsten van de leden van de QUAD ook op niet-militaire gebieden, zoals klimaatverandering, technologie, gezondheid en handel, tot stand kunnen worden gebracht, teneinde de inspanningen op elkaar af te stemmen en synergieën tussen onze respectieve strategieën voor de Indo-Pacifische regio te versterken; benadrukt de noodzaak om het samenwerkingskader tussen de EU en het VK verder te ontwikkelen en versterken, ook op het gebied van het buitenlands en veiligheidsbeleid; neemt nota van het gebrek aan belangstelling van het VK om dit te doen, tot dusver; 14. Wijst op de fundamentele rol die connectiviteit speelt in de geopolitieke betrekkingen van de EU en haar lidstaten, en is ingenomen met de in december 2021 gepresenteerde gezamenlijke mededeling van de Commissie en de VV/HV over de Global Gateway-strategie, die gericht is op meer duurzame samenwerking met gelijkgestemde staten en op het gebruik van zachte krachten om de Europese waarden te bevorderen en sterke en duurzame partnerschappen tot stand te brengen; is van mening dat dit initiatief een aantrekkelijk alternatief voor de Chinese strategie inzake connectiviteit kan zijn voor de partners van de EU in de Indo-Pacifische regio en daarbuiten; benadrukt het belang van samenwerking op het gebied van connectiviteit om de EU en de Indo-Pacifische regio in staat te stellen met succes het hoofd te bieden aan de nieuwe veiligheidsuitdagingen, waaronder cyberbeveiliging, digitale connectiviteit en kritieke infrastructuur, en is van oordeel dat dit ook inspanningen moet omvatten om de veiligheid van de mondiale internetinfrastructuren, met inbegrip van onderzeese kabels, te waarborgen; onderstreept dat het belangrijk is klimaatveiligheid en duurzame ontwikkeling via investeringen op het gebied van connectiviteit te versterken; verzoekt de Commissie deze strategie zo snel mogelijk in de Indo-Pacifische regio uit te voeren, waaronder door middel van de tenuitvoerlegging van concrete en zichtbare projecten; 15. onderkent dat de Indo-Pacifische regio in het strategisch kompas van de EU wordt aangemerkt als een regio van groot strategisch belang voor de EU, en dat daarin tevens een concrete reeks doelstellingen wordt vastgesteld die in de regio moeten worden bereikt, evenals de benodigde capaciteiten om deze doelstellingen te behalen, op basis van de gezamenlijke dreigingsbeoordeling; benadrukt dat de EU, wil zij een geloofwaardige speler zijn op het gebied van veiligheid, zowel in de regio als internationaal, haar gezamenlijke inspanningen op het gebied van vermogensontwikkeling, met name op maritiem gebied, verder moet opvoeren, waarbij zij zich richt op projecten van strategisch belang; beveelt verdere samenwerking tussen de EU en de NAVO aan om een antwoord te bieden op de veiligheidsuitdagingen voor de Indo-Pacifische regio, zoals uiteengezet in het strategisch kompas van de EU; Verbetering van partnerschappen met regionale organisaties en democratische landen 16. herhaalt dat het versterken van bestaande partnerschappen met regionale actoren en het opbouwen van nieuwe partnerschappen een essentieel kenmerk van de strategie is; benadrukt dat een gezamenlijk optreden van de EU en haar traditionele bondgenoten in de regio de sleutel is tot het bereiken van stabiliteit; is ingenomen met het feit dat de EU voornemens is haar dialoog met partners inzake veiligheid en defensie te intensiveren, onder meer op het gebied van bestrijding van terrorisme, cyberbeveiliging, non-proliferatie en ontwapening, capaciteitsopbouw, hybride dreigingen, maritieme veiligheid en bestrijding van inmenging en desinformatie, met name door het uitwisselen van beste praktijken, het verbeteren van de strategische communicatie en het verzamelen van bewijsmateriaal om de collectieve toerekening en sancties te verbeteren, het verbeteren van klimaatveiligheid en crisisrespons, en het zorgen voor een doeltreffende multilaterale respons op de COVID-19-crisis en toekomstige wereldwijde gezondheidscrises, naast dialogen met betrekking tot veiligheid op het gebied van ruimtevaart en zeevaart; is voorts ingenomen met het feit dat de EU militaire adviseurs uitvaardigt naar EU-delegaties in de regio, zoals zij dat heeft gedaan in China en Indonesië; 17. benadrukt de langdurige samenwerking tussen de EU en de ASEAN inzake veiligheids- en defensievraagstukken, en is verheugd over de recente opwaardering van de bilaterale betrekkingen tot een strategisch partnerschap; herhaalt dat het vastbesloten is de centrale rol van de ASEAN en een inclusieve multilaterale architectuur te ondersteunen; roept de EU op haar aanwezigheid in de regio te verankeren en uit te breiden door de samenwerking met de ASEAN en haar leden te verdiepen; verzoekt de ASEAN de EU te betrekken bij de bijeenkomst van de Ministers van Defensie van de ASEAN – Plus (ADMM-Plus) en de Oost-Aziatische top; onderstreept de fundamentele rol van parlementaire diplomatie bij het versterken van de democratie en het bevorderen van de mensenrechten in de regio, en pleit derhalve voor de oprichting van een Parlementaire Vergadering EU-ASEAN en meer en regelmatiger parlementaire uitwisselingen met de regio, ook tijdens de top ter gelegenheid van het 45-jarig bestaan in Brussel in 2022; benadrukt dat de EU moet nagaan of met de ASEAN capaciteitsopbouwende maatregelen kunnen worden genomen op gebieden als civiele conflictpreventie, bemiddeling, vredesopbouw en verzoening, onder meer door met andere regionale partners samen te werken aan dergelijke maatregelen; 18. is zeer ingenomen met de nauwe coördinatie met Australië, Japan, de Republiek Korea en Nieuw-Zeeland als reactie op de Russische oorlog tegen Oekraïne, en is verheugd over de nauwe afstemming tussen de EU en deze vier landen wat betreft het opleggen van sancties aan Rusland en Belarus voor hun onwettige en onmenselijke acties; is verheugd over de versterkte dialoog tussen de NAVO en haar vier partners in de Indo-Pacifische regio, te weten Australië, Japan, de Republiek Korea en Nieuw-Zeeland, te intensiveren teneinde sectoroverschrijdende veiligheidskwesties en mondiale uitdagingen aan te pakken en het gemeenschappelijke situationele bewustzijn van de veiligheidsontwikkelingen in de Euro-Atlantische en de Indo-Pacifische regio te vergroten, met name vergaderingen van ambassadeurs tussen de Noord-Atlantische Raad van de NAVO en deze vier landen in de Indo-Pacifische regio, ook gekend als het NAC+4 formaat; verzoekt de EU een soortgelijke dialoog te ontwikkelen met de vier partners in Azië en de Stille Oceaan; benadrukt dat de prioritaire gebieden voor samenwerking met partners zich moeten toespitsen op capaciteitsopbouw, hybride dreigingen, non-proliferatie en crisisrespons, cyberdefensie, civiele paraatheid en de VN-agenda “Vrouwen, vrede en veiligheid”; verzoekt de NAVO haar reflectieproces over 2030 te gebruiken om de samenwerking met haar partners te versterken, teneinde gedeelde waarden te verdedigen en democratie in de regio te versterken, de weerbaarheid te versterken en de op regels gebaseerde internationale orde te handhaven, en daarbij te zorgen voor een grotere samenhang in het beleid ten aanzien van China met volledige inachtneming van de autonomie in besluitvorming en optreden van de Europese Unie; 19. is verheugd over het project “Versterking van de veiligheidssamenwerking in en met Azië” en moedigt, ter ondersteuning van de uitvoering ervan, regelmatige uitwisselingen en studiereizen voor militaire officieren aan om het wederzijds begrip te bevorderen en een gemeenschappelijke strategische aanpak aan te moedigen; 20. wijst nogmaals op het belang van het langlopende strategische partnerschap tussen de EU en Japan en benadrukt ons partnerschap op het gebied van veiligheid, defensie en connectiviteit; merkt op dat Japan als enige partner in de Indo-Pacifische regio specifiek wordt genoemd in het strategisch kompas van de EU; is ingenomen met het resultaat van de 28e top EU-Japan van 12 mei 2022, waarop de leiders hebben bevestigd dat zij de samenwerking willen versterken met het oog op vrijheid en openheid in de Indo-Pacifische regio op basis van gedeelde waarden en complementaire strategieën voor de regio; wijst erop dat Japan van oudsher expertise en kennis heeft opgebouwd met betrekking tot samenwerking met landen in de Indo-Pacifische regio; dringt er daarom bij de EU op aan nauwer met Japan samen te werken om de samenwerking op het gebied van maritieme veiligheid in de regio doeltreffend te versterken, met name met de Asean; is zeer verheugd over de deelname van Japan aan internationale inspanningen om piraterij te bestrijden in de Golf van Aden door oefeningen te verrichten met operatie EUNAVFOR Atalanta; roept beide partners op de samenwerking op het gebied van maritieme veiligheid te versterken en de samenwerking op gebieden als inlichtingen, capaciteitsopbouw en cyberbeveiliging in het kader van het GVDB verder te ontwikkelen; is ingenomen met de toezegging van de EU en Japan om het overleg over ontwapening en non-proliferatie te intensiveren en om in de context van de oorlog in Oekraïne het Verdrag inzake de niet-verspreiding van kernwapens verder te versterken; verzoekt de EU en Japan het overleg over hybride dreigingen verder uit te breiden, onder meer in de vorm van dialogen over de bestrijding van desinformatie en inmenging door statelijke en niet-statelijke actoren; is zeer ingenomen met de nauwe samenwerking en de afstemming tussen Japan en de EU en de VS bij de reactie op de oorlog van Rusland tegen Oekraïne en de uitvaardiging van sancties als reactie op deze flagrante schending van het internationaal recht; is ingenomen met de snelle opbouw van samenwerking en coördinatie tussen de EU en Japan om de stabiliteit van de mondiale energiemarkten te handhaven en spreekt zijn waardering uit voor de solidariteit die Japan heeft getoond in de vorm van betaalbare leveringen van vloeibaar aardgas aan de EU; 21. roept de EU op haar strategisch partnerschap met India verder te versterken; is dan ook ingenomen met de toezeggingen van de EU en India op het gebied van veiligheid en defensie, en de dialoog over maritieme veiligheid die zij recentelijk zijn aangegaan; verzoekt beide partijen hun operationele samenwerking op zee verder te versterken, met inbegrip van gezamenlijke marine-oefeningen en havenbezoeken, alsmede acties ter bescherming en bevordering van communicatielijnen over zee, ook als onderdeel van het onlangs opgerichte connectiviteitspartnerschap tussen de EU en India; roept de EU en India voorts op de wederzijdse coördinatie en uitwisseling te versterken teneinde het maritieme bewustzijn in de Indo-Pacifische regio te vergroten; is ingenomen met het bezoek van Commissievoorzitter Ursula von der Leyen aan India van 24 en 25 april 2022; onderstreept dat dit een positieve stap is met het oog op versterking van de toekomstige partnerschappen en verdieping van de bilaterale samenwerking in de Indo-Pacifische regio; wijst erop dat India een belangrijke partner is bij de totstandbrenging van een maritieme veiligheidsomgeving; herhaalt dat de stabilisatie van Centraal- en Zuid-Azië het hoofddoel moet zijn van de samenwerking tussen de EU en India; betreurt het uitblijven van een duidelijke veroordeling door de Indiase regering van de onwettige oorlog van Rusland tegen Oekraïne en roept de Indiase regering op haar standpunt te herzien in het licht van de duidelijk aangetoonde schendingen van het internationale recht door Rusland; roept India, als grootste democratie ter wereld, op om niet werkeloos toe te zien hoe Oekraïne, een van de grootste Europese democratieën, op brute wijze wordt aangevallen, en roept de Indiase regering op zich uit te spreken tegen het doden van onschuldige burgers en tegen de revisionistische en wrede acties van Vladimir Poetin; 22. benadrukt dat de betrekkingen tussen de Europese Unie en Australië diep geworteld zijn in de geschiedenis en persoonlijke banden en gebaseerd zijn op gemeenschappelijke waarden en beginselen, zoals vrede en veiligheid en de eerbiediging van de democratie, de mensenrechten, de gelijkheid van mannen en vrouwen en de rechtsstaat, waaronder het internationaal recht; is ingenomen met de positieve ontwikkelingen bij de samenwerking tussen de EU en Australië op het gebied van veiligheid en defensie in de afgelopen tien jaar en over de betrokkenheid van Australië bij crisisbeheersingsoperaties van de EU; roept beide partners op tot verdere verbetering van de coördinatie en de synergieën met het oog op de bevordering van de veiligheid en de stabiliteit in de Indo-Pacifische regio, ook wat de vrijheid van scheepvaart betreft, en tot het aangaan van besprekingen met het oog op het vaststellen van gebieden van gemeenschappelijk belang voor toekomstige samenwerking op het gebied van veiligheids- en defensiegerelateerde aangelegenheden; merkt echter op dat het wederzijds vertrouwen is geschaad door het gebrek aan overleg en informatie over de AUKUS-overeenkomst; spreekt de wens uit dat er in de toekomst een goede wederzijdse samenwerking op defensiegebied wordt gerealiseerd; is zeer ingenomen met de nauwe samenwerking en de afstemming tussen Australië en de EU en de VS bij de reactie op de oorlog van Rusland tegen Oekraïne en de uitvaardiging van sancties als reactie op deze flagrante schending van het internationale recht; 23. uit zijn bezorgdheid over de recente veiligheidsovereenkomst van China met de Salomonseilanden, die gevolgen kan hebben voor de veiligheid in de Indo-Pacifische regio; onderstreept dat de mogelijke aanwezigheid van de Chinese marine op de Salomonseilanden voor Australië de toegang tot maritieme routes zou kunnen belemmeren, zowel voor handels- als voor militaire doeleinden; benadrukt dat de vrije scheepvaart in de Indo-Pacifische wateren van essentieel belang is voor mondiale en regionale vrede, waarbij de strategische belangen van de EU en haar partners worden gewaarborgd; 24. is verheugd over de goede samenwerking tussen de EU en de Republiek Korea, onder meer op het gebied van veiligheid en defensie, en waarschuwt dat de nucleaire activiteiten van de Democratische Volksrepubliek Korea een ernstige bedreiging vormen voor de internationale vrede en veiligheid, alsmede voor de wereldwijde ontwapenings- en non-proliferatie-inspanningen; veroordeelt met klem de toegenomen provocaties door de Democratische Volksrepubliek Korea sinds begin 2022, aangezien het land onder meer drie ballistische korteafstandsraketten heeft afgevuurd vanuit het district Sunan van Pyongyang op 12 mei en drie ballistische raketten heeft afgevuurd op 25 mei na het vertrek van Amerikaans president Biden uit de Republiek Korea; betreurt dat dit de 17e grote wapenproef van dit jaar is; wijst op de cruciale rol die de Republiek Korea speelt bij de ondersteuning van de inspanningen voor een volledige, controleerbare en onomkeerbare ontmanteling van het nucleaire programma en het programma voor ballistische raketten van de Democratische Volksrepubliek Korea; verzoekt de VV/HV en de lidstaten hun geloofwaardigheid en deskundigheid aan te wenden om effectief bij te dragen aan deze inspanningen, onder meer door in nauwe coördinatie met onze internationale partners steun te verlenen aan een vreedzame en diplomatieke oplossing met de Democratische Volksrepubliek Korea; veroordeelt met klem de proeven met ballistische raketten en kernwapens en andere activiteiten op het gebied van nucleaire proliferatie van de Democratische Volksrepubliek Korea; verzoekt de Democratische Volksrepubliek Korea het Alomvattend Kernstopverdrag (CTBT) te ondertekenen en te ratificeren en zich opnieuw aan het Verdrag inzake de niet-verspreiding van kernwapens en de integrale-waarborgovereenkomst van de Internationale Organisatie voor Atoomenergie (IAEA) te houden en het aanvullend protocol bij de integrale-waarborgovereenkomst in werking te doen treden; benadrukt dat de samenwerking tussen de EU en de Republiek Korea op het gebied van cyberbeveiliging een doeltreffend instrument is gebleken bij het aanpakken van cyberaanvallen vanuit de Democratische Volksrepubliek Korea en andere landen in de regio; roept de EU en de Republiek Korea op de gezamenlijke inspanningen ter bestrijding van cybercriminaliteit en voor de opbouw van veerkrachtige infrastructuur verder op te voeren; verzoekt de EU en de Republiek Korea hun samenwerking op het gebied van ruimtevaartbeleid en technologische aangelegenheden te versterken; is zeer ingenomen met de nauwe samenwerking en de afstemming tussen de Republiek Korea en de EU en de VS bij de reactie op de oorlog van Rusland tegen Oekraïne en de uitvaardiging van sancties als reactie op deze flagrante schending van het internationale recht; 25. beschouwt Taiwan als een belangrijke partner en democratische bondgenoot in de Indo-Pacifische regio en steunt krachtig de democratische weg die Taiwan is ingeslagen; onderstreept de nauwe steun van de EU aan en haar vriendschap met Taiwan en weerlegt, mede in het licht van de Russische oorlog tegen Oekraïne, met klem elke poging van de Chinese propaganda om gelijkenissen te trekken tussen de Russische oorlog in Oekraïne en de algemene veiligheidssituatie van Taiwan, aangezien deze situaties aanzienlijk verschillen, zowel historisch gezien als wanneer men de rol van Taiwan in de regionale en mondiale context analyseert; is ingenomen met de positieve rol die Taiwan speelt bij het bevorderen van vrede en veiligheid in de Indo-Pacifische regio en specifiek in de Straat van Taiwan; onderstreept dat er nauwer moet worden samengewerkt met gelijkgestemde partners om vrede en stabiliteit te handhaven in de Straat van Taiwan; herhaalt dat de betrekkingen tussen China en Taiwan constructief moeten worden ontwikkeld door middel van dialoog, zonder dwang of destabiliserende tactieken van een van beide zijden; benadrukt dat het zich verzet tegen unilaterale acties die de status quo van de Straat van Taiwan kunnen ondermijnen en herhaalt dat elke wijziging in de betrekkingen tussen China en Taiwan niet tegen de wil van de Taiwanese burgers mag worden doorgevoerd; roept de EU op het bestaande partnerschap met Taiwan te versterken om gemeenschappelijke waarden zoals democratie, mensenrechten, de rechtsstaat en goed bestuur in Indo-Pacifische regio te bevorderen, samen te werken op gebieden zoals veilige maritieme communicatielijnen en een open en veilig luchtruim, en zich gezamenlijk in te zetten voor de aanpak van de klimaatverandering; steunt nauwere samenwerking tussen relevante Europese en Taiwanese agentschappen, ngo’s en denktanks, en herhaalt zijn steun voor de deelname van Taiwan als waarnemend lid aan internationale organisaties, waaronder de Wereldgezondheidsorganisatie; is zeer ingenomen met de nauwe samenwerking en de afstemming tussen Taiwan en de EU en de VS bij het reageren op de oorlog van Rusland tegen Oekraïne en het uitvaardigen van sancties als reactie op deze flagrante schending van het internationaal recht; 26. is verheugd over de positieve rol die Nieuw-Zeeland speelt in regionale vrede en veiligheid; waardeert het dat in de partnerschapsovereenkomst inzake betrekkingen en samenwerking tussen de EU en Nieuw-Zeeland sterk de nadruk wordt gelegd op het tegengaan van de verspreiding van massavernietigingswapens en het bestrijden van de illegale handel in handvuurwapens en lichte wapens, onder meer door het aanpakken van de verzwakte economische weerbaarheid, die een belangrijke veiligheidsrisicofactor vormt; prijst de bijdrage van Nieuw-Zeeland aan EU-missies zoals operatie EUNAVFOR Atalanta; is ingenomen met het onlangs door het gemengd comité genomen besluit om na te gaan hoe de samenwerking in de Indo-Pacifische regio verder kan worden versterkt, met name op het gebied van maritieme veiligheid, en om de uitwisseling van informatie over de bestrijding van terrorisme, gewelddadig extremisme en terroristische online-inhoud, alsook buitenlandse inmenging en desinformatie op te voeren; ziet ernaar uit samen te werken om het internationaal recht in de regio te handhaven; is zeer verheugd over de nauwe samenwerking en de afstemming van Nieuw-Zeeland met de EU en de VS bij de reactie op de oorlog van Rusland tegen Oekraïne en de uitvaardiging van sancties als reactie op deze flagrante schending van het internationale recht; 27. roept de EU op de samenwerking met de staten in de Stille Oceaan te intensiveren, zowel via het Pacific Islands Forum als via de nieuwe overeenkomst tussen de EU en de OACPS; stelt voor dat de nieuwe Paritaire Parlementaire Vergadering EU-OACPS, en in het bijzonder haar Regionale Parlementaire Vergadering EU-Stille Oceaan, bij de EU-strategie voor de Indo-Pacifische regio wordt betrokken; 28. benadrukt het belang van de bijdrage, en de mogelijke vergroting ervan, van de partners in de Indo-Pacifische regio aan de GVDB-missies en -operaties van de EU door middel van kader- en partnerschapsovereenkomsten met Australië, Nieuw-Zeeland, de Republiek Korea en Vietnam, en roept op tot het sluiten van verdere kader- en partnerschapsovereenkomsten met partnerlanden; ondersteunt de inspanningen van de partners in de Indo-Pacifische regio om hun eigen capaciteit inzake vredeshandhaving te ontwikkelen; 29. verzoekt de EU gelijkgestemde partners in de Indo-Pacifische regio uit te nodigen om deel te nemen aan geselecteerde projecten voor permanente gestructureerde samenwerking, op voorwaarde dat de deelname van derde landen uitzonderlijk is en per geval wordt besloten op basis van een overeengekomen reeks politieke, inhoudelijke en juridische voorwaarden; benadrukt dat dergelijke samenwerking in het strategische belang van de EU kan zijn, onder meer wanneer het gaat om het verlenen van technische expertise of het leveren van extra capaciteiten en interoperabiliteit en samenhang kan verbeteren, voornamelijk in het geval van strategische partners zoals democratieën in de Indo-Pacifische regio; 30. is ingenomen met het communiqué van de ministers van Buitenlandse Zaken van de G7 van 14 mei 2022, waarin wordt benadrukt dat het belangrijk is dat de Indo-Pacifische regio vrij, open en inclusief blijft en dat de waarden van de fundamentele vrijheden, de rechtsstaat, de democratische beginselen, de territoriale integriteit en de vreedzame en inclusieve beslechting van geschillen er centraal staan; staat volledig achter de toezegging van de G7-landen om hiernaar te streven door de op regels gebaseerde internationale orde te beschermen en te bevorderen, de regionale connectiviteit te verbeteren en de nationale veerkracht te vergroten; Bescherming van de toegankelijkheid van wereldwijde publieke goederen: de fundamentele grondslag voor de betrekkingen tussen de EU en de Indo-Pacifische regio Maritieme veiligheidsdimensie 31. benadrukt dat maritieme veiligheid en de vrijheid van scheepvaart, die moeten worden gewaarborgd overeenkomstig het internationaal recht en in het bijzonder het Unclos, tot de belangrijkste uitdagingen in de Indo-Pacifische regio behoren; roept op tot meer extern optreden van de EU, in het bijzonder diplomatieke inspanningen, om de rechtsstaat op zee te versterken en ook de maritieme samenwerking met landen in de Indo-Pacifische regio te versterken; roept alle staten die dit nog niet hebben gedaan, op het Unclos spoedig te ratificeren; zou tevens verheugd zijn over de totstandbrenging van systematische en gecoördineerde kaders, onder meer voor gezamenlijke oefeningen, havenbezoeken en inspanningen voor het bestrijden van piraterij, wat de diplomatieke betrekkingen op marinegebied ten goede komt en bijdraagt tot de regionale maritieme veiligheid; 32. roept de EU en haar lidstaten op hun eigen maritieme capaciteiten in de regio op een gecoördineerde en autonome manier op te voeren, onder meer door na te gaan hoe de permanente en overtuigende aanwezigheid van Europese marineschepen in de Indische Oceaan kan worden gewaarborgd; wijst erop dat de capaciteit van de EU als effectieve garant van maritieme veiligheid moet worden vergroot, en beklemtoont dat moet worden gesproken en besloten over een selectie van de meest relevante en dringende uitdagingen die op realistische wijze kunnen worden aangepakt met de hulp van de EU in nauwe samenwerking met partners in de regio, mede ter bescherming van haar schepen en de bemanningen daarvan; beklemtoont het feit dat Frankrijk de enige lidstaat is met een permanente militaire aanwezigheid in de Indische Oceaan; is ingenomen met het feit dat Nederland en Duitsland fregatten naar de regio hebben gestuurd; benadrukt dat er in de toekomst meer marinemissies, waaronder missies op EU-niveau, kunnen worden uitgevoerd en nodig zullen zijn, ingebed in een gecoördineerde en alomvattende aanpak van regionale veiligheid; is ingenomen met de gezamenlijke marine-oefeningen die EUNAVFOR Atalanta tot dusver met Japan, de Republiek Korea, India, Vietnam, Oman en Djibouti heeft gehouden, en moedigt de uitbreiding van dergelijke gezamenlijke oefeningen aan; onderstreept dat EUNAVFOR Atalanta een belangrijke rol te vervullen heeft in de maritieme diplomatie; is ingenomen met zijn krachtige bijdrage aan de regionale veiligheid in de Indische Oceaan, met name door de succesvolle bescherming van schepen van het Wereldvoedselprogramma en de beteugeling van piraterij, en prijst de synergieën die met EUCAP Somalia en EUTM Somalia tot stand zijn gebracht; prijst ook de samenwerking met Nieuw-Zeeland en de Amerikaanse marine, en werkzaamheden die gezamenlijk zijn uitgevoerd in het kader van de NAVO-operatie Ocean Shield en met operatie Agenor, de militaire component van het door Europa geleide initiatief voor maritiem situationeel bewustzijn in de Straat van Hormuz; Verzoekt alle aan zee grenzende lidstaten hun militaire marinecapaciteiten te versterken teneinde de aanwezigheid en zichtbaarheid van de EU in de mondiale maritieme sector te vergroten, en roept de EU op het geografische bereik van EUNAVFOR Atalanta verder uit te breiden in de Indische Oceaan; roept de lidstaten die reeds hun maritieme aanwezigheid in de Indo-Pacifische regio hebben verhoogd op hun aanpak in EU-fora te coördineren; is in dit verband ingenomen met het recente besluit van de Raad Buitenlandse Zaken om een aanvang te maken met de uitvoering van het concept “gecoördineerde maritieme aanwezigheid” in het noordwestelijke deel van de Indische Oceaan door een maritieme zone van belang in te stellen die het zeegebied van de Straat van Hormuz tot de zuidelijke tropen en van het noorden van de Rode Zee tot het midden van de Indische Oceaan bestrijkt, voortbouwend op de individuele troeven van de lidstaten; verzoekt om sterke synergieën met EUVNAFOR Atalanta; is verheugd over de snelle lancering van EUTM Mozambique; 33. herinnert eraan dat voor een doeltreffende maritieme veiligheid een bredere visie op maritieme stabiliteit nodig is, waarbij rekening wordt gehouden met de problemen aan land op het gebied van corruptie, de rechtsstaat, de diepere oorzaken van illegale visserij, illegale drugs- en wapenhandel en mensenhandel en piraterij, en de gevolgen voor het milieu van commerciële en industriële maritieme activiteiten, waaronder de winning van fossiele energiebronnen; roept de EU op deze problemen aan te pakken in samenhang met traditionelere maatregelen op het gebied van maritieme veiligheid; 34. is ingenomen met gezamenlijke marineactiviteiten en roept de EU en de partners in de Indo-Pacifische regio op om voort te bouwen op de bestaande kaders voor maritieme samenwerking; roept de EU op om samen met haar partners de noodzaak te evalueren van het opzetten van een monitoringsysteem voor inbreuken op het internationale zeerecht in de Indo-Pacifische regio; benadrukt de meerwaarde voor de EU van deelname aan regionale samenwerkingsfora, zoals de EU/ASEAN-dialoog op hoog niveau over maritieme veiligheidssamenwerking, de Ontmoeting Azië-Europa en het regionaal forum van de ASEAN; 35. roept de EU op haar maritieme aanwezigheid aan te vullen met programma’s voor versterkte maritieme capaciteitsopbouw voor gelijkgestemde partners, onder meer door voortzetting van de uitvoering van de projecten Crimario I en II als onderdeel van het programma kritieke zeeroutes van de EU, en door uitbreiding van de samenwerking bij acties ter verbetering van het maritieme omgevingsbewustzijn en de informatie-uitwisseling; verzoekt de EU na te gaan of het geografische bereik van Crimario kan worden uitgebreid tot het zuidelijk deel van de Stille Oceaan; 36. wijst erop dat visserijbeheer een relevant aspect is van het maritieme milieu; verzoekt de Unie de governance van de oceanen in de regio en het duurzaam beheer van mariene rijkdommen te blijven bevorderen door toepassing van partnerschapsovereenkomsten inzake duurzame visserij en haar deelname aan regionale organisaties voor visserijbeheer; verzoekt de EU haar samenwerking met gelijkgezinde internationale partners te versterken om overbevissing, overcapaciteit en illegale, ongemelde en ongereglementeerde visserij in de Indo-Pacifische regio te bestrijden en visserijbeheer systematisch op de agenda te plaatsen van dialogen met betrekking tot veiligheid op het gebied van zeevaart met haar partners in de Indo-Pacifische regio; verzoekt de EU zich te blijven inspannen voor de verbetering van de levens- en arbeidsomstandigheden van vissers in de Indo-Pacifische regio in overeenstemming met de verdragen en overige regelgeving van de Internationale Arbeidsorganisatie; verzoekt de Commissie bijzondere aandacht te besteden aan veiligheid en defensie in haar volgende mededeling over internationale oceaangovernance, die voor 2022 gepland staat; Technologische, cyber-, luchtvaart- en ruimtedimensie 37. benadrukt het belang van informatie en cyberbeveiliging als onderdeel van de kritieke infrastructuur van de wereldeconomie en voor de bescherming van democratieën tegen desinformatie en kwaadaardige aanvallen; is ingenomen met de inspanningen van de EU om de samenwerking op het gebied van cybercriminaliteit en de opbouw van cyberweerbaarheidscapaciteit voor partners in de regio verder te versterken; verzoekt de EU en de partners in de Indo-Pacifische regio nauwer samen te werken in de strijd tegen hybride dreigingen, waaronder desinformatiecampagnes; benadrukt dat de EU met gelijkgestemde partners in de Indo-Pacifische regio moet samenwerken aan collectieve toerekening en aan mechanismen die gericht zijn op het delen van bewijs en inlichtingen die als basis kunnen dienen voor de uitvaardiging van cybersancties; verzoekt de EU en de NAVO hun respectieve strategieën op elkaar af te stemmen met het oog op een adequate reactie op cyberaanvallen vanuit de regio; verzoekt de Raad en de Commissie de uitdaging van desinformatie op soortgelijke wijze aan te pakken als desinformatie die afkomstig is van de oostelijke flank van de EU; stelt voor om, ingebed in de EU-delegatie in de regio, een onafhankelijke EU-hub voor strategische communicatie op te zetten in de Indo-Pacifische regio met gespecialiseerde medewerkers en middelen; 38. is ingenomen met de samenwerking tussen de EU en diverse partners in de Indo-Pacifische regio op het gebied van cyberbeveiliging en defensie; roept de EU op vaart te zetten achter de oprichting van een EU-netwerk voor cyberdiplomatie, ter bevordering van normen en rechtskaders voor cyberbeveiliging in de regio; roept de EU en gelijkgestemde landen in de Indo-Pacifische regio op een op regels gebaseerde, vrije, open en beveiligde cyberspace te bevorderen en de internationale regulering van de cybersfeer te versterken, onder meer via het Verdrag van Boedapest, en initiatieven in het kader van de VN te bevorderen; 39. dringt er bij de EU op aan regionale en mondiale partnerschappen te ontwikkelen met regionale democratische producenten van kritieke technologieën met het streven naar het ontwikkelen van een wereldwijde alliantie van technologisch geavanceerde democratieën voor de totstandbrenging van eerlijke, open en op waarden gebaseerde normen en standaarden voor een op regels gebaseerd, ethisch en op de mens gericht gebruik van technologieën, waarbij de privacy van individuele gebruikers wordt geëerbiedigd, met name wat betreft artificiële intelligentie en het beheer van het internet; dringt aan op nauwe samenwerking en coördinatie tussen de EU en de landen in de Indo-Pacifische regio bij het reageren op en het verzachten van mogelijke spanningen in de mondiale toeleveringsketens als gevolg van internationale sancties tegen Russische bedrijven en economische sectoren; roept op tot versterkte samenwerking met democratische partners in de Indo-Pacifische regio bij de ontwikkeling van mondiale normen voor het militair gebruik van artificiële intelligentie en een wereldwijd verbod op volledig autonome wapensystemen; verzoekt om een gecoördineerde strategische aanpak van de regio op Europees niveau met het oog op het veiligstellen van kritieke technologie en materialen en het versterken van het vermogen van de democratische partners om deze te produceren; verzoekt om strenge eisen, zowel politieke als technische, voor de aankoop van dergelijke technologieën van niet-democratische staten in de regio, zoals China; 40. dringt aan op gelijke en onbelemmerde toegang tot het luchtruim op basis van volledige eerbiediging van het internationaal recht; steunt het streven naar open en vrij verkeer door middel van initiatieven zoals de uitgebreide luchtvervoersovereenkomst tussen de EU en de ASEAN; 41. benadrukt het toenemende belang van de ruimtedimensie van internationale samenwerking en veiligheid; uit haar bezorgdheid over de toenemende ontwikkeling en proliferatie van ruimtewapens, waardoor het gevaar van een wapenwedloop toeneemt; onderstreept dat de regionale en mondiale samenwerking en dialoog over ruimteaangelegenheden moeten worden versterkt, onder meer via het VN-Bureau voor ruimteaangelegenheden, als middel om spanningen te de-escaleren en de bewapening van de ruimte te voorkomen; verzoekt de EU een vruchtbare samenwerking inzake ruimtebeleid en technologie met de Republiek Korea en Japan op te bouwen en samenwerking inzake ruimtevaardigheden en technologie met andere regionale partners op te bouwen; Niet-traditionele veiligheidsuitdagingen 42. benadrukt dat de strijd tegen gewelddadig extremisme en propaganda van gezamenlijk belang is voor de EU en de landen in de Indo-Pacifische regio, maar ook voor de internationale gemeenschap; verzoekt de EU een project voor de preventie en bestrijding van gewelddadig extremisme (PCVE) op te zetten, waaronder acties gericht op het versterken van de veerkracht tegen gewelddadig extremisme, zoals een verenigd platform voor de bestrijding van extremisme in de Indo-Pacifische regio; verzoekt de EU en gelijkgestemde partners in de Indo-Pacifische regio de samenwerking tussen inlichtingendiensten voor terrorismebestrijding te versterken, onder meer door intensievere academische uitwisselingen; benadrukt dat de samenwerking tussen Europol en Aseanapol, alsook tussen Europol en nationale rechtshandhavingsinstanties, verder moet worden bevorderd teneinde de uitwisseling van goede praktijken en expertise op belangrijke gebieden, zoals terrorismebestrijding, bestrijding van grensoverschrijdende criminaliteit, mensenhandel en illegale wapenhandel en migrantensmokkel, te vergemakkelijken; herinnert eraan dat mensenhandel in de gehele Indo-Pacifische regio een probleem blijft; verzoekt de EU om regionale partners te ondersteunen bij het uitvoeren van het VN-Mensenhandelprotocol en regionale initiatieven zoals het Verdrag van de ASEAN inzake de voorkoming van handel in mensen, met name vrouwen en kinderen; 43. roept op tot nauwere samenwerking met de landen in de Indo-Pacifische regio bij het aanpakken van de veiligheidsproblemen die na de machtsovername door de taliban in Afghanistan zijn ontstaan, waaronder terrorisme en drugs- en mensenhandel, en bij het aanpakken van de humanitaire crisis en bedreigingen voor de menselijke veiligheid; 44. benadrukt dat het risico van de proliferatie van kernwapens en de snelle opbouw en opstelling van nieuwe technologisch geavanceerde nucleaire middelen en rakettechnologieën in de Indo-Pacifische regio belangrijke regionale en mondiale veiligheidskwesties blijven; geeft uiting aan zijn diepe bezorgdheid over de voortdurende aantasting van de ontwapenings- en wapenbeheersingsarchitectuur; verzoekt de EU en gelijkgestemde partnerlanden om de samenwerking inzake nucleaire veiligheid en non-proliferatie van nucleaire, chemische en biologische wapens te vergroten en de tenuitvoerlegging en universalisering van het Wapenhandelsverdrag in de Indo-Pacifische regio te ondersteunen; roept de EU op tot coördinatie met gelijkgezinde partners om een intensieve diplomatie met China te voeren, rekening houdend met de voortdurende modernisering van zijn nucleaire arsenaal, met inbegrip van hypersonische kernraketten, teneinde te komen tot een universele nieuwe regeling voor wapenbeheersing en een doeltreffende architectuur voor ontwapening en non-proliferatie, met name wat betreft een mogelijke opvolger voor het Verdrag ter vernietiging van de kernwapens voor de middellange en de korte afstand en het New START-verdrag, dat in 2026 verstrijkt, teneinde de belangen van de EU en de internationale veiligheid te beschermen; roept ertoe op de bestaande internationale verdragen en instrumenten inzake ontwapening en non-proliferatie te handhaven en in stand te houden; verzoekt de landen buiten het kader van het Verdrag inzake de niet-verspreiding van kernwapens die over kernwapens beschikken, zich te onthouden van de proliferatie van enige nucleaire technologie met mogelijkheden voor militair gebruik en zich bij het Verdrag aan te sluiten; prijst het EU-initiatief inzake kenniscentra voor de beperking van chemische, biologische, radiologische en nucleaire defensierisico’s, dat uit hoofde van het instrument voor nabuurschapsbeleid, ontwikkeling en internationale samenwerking wordt gefinancierd, en roept de Europese Dienst voor extern optreden op de opleiding en capaciteitsopbouw van onze partners in de Indo-Pacifische regio te blijven versterken; steunt het Verdrag inzake een kernwapenvrije zone in Zuidoost-Azië (SEANWFZ-verdrag) als een regio die vrij is van kernwapens en andere massavernietigingswapens, en met name de doelstelling om nucleaire ontwapening te bevorderen; 45. herinnert eraan dat de Indo-Pacifische regio in hoge mate is blootgesteld aan klimaatverandering, die ernstige veiligheidsrisico’s meebrengt; moedigt de partners van de EU in de Indo-Pacifische regio aan hun maatregelen ter bestrijding van de klimaatverandering te intensiveren in overeenstemming met de doelstellingen van de Overeenkomst van Parijs, en spoort de EU aan deze partners te steunen bij het realiseren van lagere emissies en bij de uitvoering van maatregelen ter beperking van de klimaatverandering en hun vermogen te vergroten om risico’s voor de klimaatveiligheid te beoordelen, erop te anticiperen en ze te beheren; verzoekt de EU om klimaatgerelateerde veiligheidsrisico’s hoog op de agenda van de samenwerking tussen de EU en de Indo-Pacifische regio te plaatsen en de routekaart voor klimaatverandering en defensie van de EU in haar betrokkenheid in de regio volledig uit te voeren; 46. is ingenomen met het plan van de EU om haar betrokkenheid bij de Indo-Pacifische regio te versterken op het gebied van humanitaire hulp en het vermogen om rampen te bestrijden; roept de EU en haar partners in de Indo-Pacifische regio op om rampenpreventie en weerbaarheid tot een prioriteit te maken en de uitvoering van het kader van Sendai voor rampenrisicovermindering 2015-2030 te bespoedigen; o o o 47. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de Europese Dienst voor extern optreden en de vicevoorzitter van de Commissie/hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid. Het Europees Parlement, – gezien de artikelen 174, 175 en 349 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU), – gezien Verordening (EU) 2021/1058 van het Europees Parlement en de Raad van 24 juni 2021 inzake het Europees Fonds voor regionale ontwikkeling en het Cohesiefonds (1) , – gezien Verordening (EU) 2021/1056 van het Europees Parlement en de Raad van 24 juni 2021 tot oprichting van het Fonds voor een rechtvaardige transitie (2) , – gezien de slotverklaring van de 40e jaarlijkse algemene vergadering van de commissie Eilanden van de Conferentie van perifere en maritieme regio’s van de Europese Unie (CPRM) van 15 april 2021, – gezien het 7e milieuactieprogramma (MAP) en de daarin vervatte concepten, – gezien de conclusies van de Raad van 16 oktober 2020 over de EU-biodiversiteitsstrategie voor 2030, – gezien de in maart 2021 bekendgemaakte studie die is uitgevoerd voor de Commissie regionale ontwikkeling van het Parlement, getiteld “Islands of the European Union: State of play and future challenges” (Eilanden van de Europese Unie: stand van zaken en toekomstige uitdagingen), – gezien de in maart 2021 bekendgemaakte studie die is uitgevoerd voor de Commissie regionale ontwikkeling van het Parlement, met als titel “Cohesion Policy and Climate Change” (Cohesiebeleid en klimaatverandering), – gezien het herstelinstrument NextGenerationEU, – gezien de slotverklaring van de 26e conferentie van voorzitters van de ultraperifere gebieden, ondertekend te Ponta Delgada op 18 november 2021, – gezien het advies van het Europees Comité van de Regio’s van 10 december 2020 over het verslag van de Commissie betreffende de uitvoering van de mededeling van de Commissie over een nieuw en sterker strategisch partnerschap met de ultraperifere gebieden van de EU (3) , – gezien de goedkeuring van de Raad van 7 december 2021 van een algemene aanpak voor het actualiseren van de EU-regels inzake btw-tarieven, – gezien zijn resolutie van 18 mei 2021 over de herziening van het Solidariteitsfonds van de Europese Unie (4) , – gezien zijn resolutie van 17 april 2018 over de versterking van de economische, sociale en territoriale cohesie in de Europese Unie: het zevende verslag van de Europese Commissie (5) , – gezien zijn resolutie van 17 april 2020 over gecoördineerde maatregelen van de Europese Unie om de COVID-19-pandemie en de gevolgen ervan te bestrijden (6) , – gezien zijn resolutie van 15 januari 2020 over de Europese Green Deal (7) , – gezien zijn resolutie van 14 september 2021 over een sterker partnerschap met de ultraperifere gebieden van de EU (8) , – gezien zijn resolutie van 28 november 2019 over de noodsituatie op het gebied van klimaat en milieu (9) , – gezien artikel 54 van zijn Reglement, – gezien de adviezen van de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken en de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling, – gezien het advies van het Europees Comité van de Regio’s van 14 oktober 2020 over een duurzaam gebruik van natuurlijke hulpbronnen op de eilanden in de Middellandse Zee, – gezien het verslag van de Commissie regionale ontwikkeling ( A9-0144/2022 ), A. overwegende dat de eilandgebieden in de EU naar schatting meer dan 20 miljoen inwoners tellen (4,6 % van de totale bevolking van de EU); overwegende dat de Europese eilandbevolking verspreid is over ongeveer 2 400 eilanden die toebehoren aan 13 lidstaten; B. overwegende dat de meeste Europese eilanden met een aanzienlijk aantal structurele problemen conform de nomenclatuur van territoriale eenheden voor de statistiek (NUTS) reeds geclassificeerd zijn als regio’s van NUTS-niveau 2 of 3; C. overwegende dat eilanden vaak meerdere en permanente structurele nadelen bezitten, zoals een kleine oppervlakte, een doorgaans lage bevolkingsdichtheid, demografische problemen zoals een seizoensgebonden demografische druk, kleine markten, dubbele insulaire ligging (archipeleilanden), een gecompliceerde topografie die sterk lijkt op die van berggebieden, afhankelijkheid van zee- en luchtvervoer en afhankelijkheid van een klein aantal producten; D. overwegende dat de demografische veranderingen niet alle landen en regio’s in dezelfde mate treffen en grotere gevolgen hebben voor regio’s die reeds een achterstand hebben, waardoor bestaande territoriale en sociale ongelijkheden worden verergerd; overwegende dat plattelandsgebieden en perifere en ultraperifere regio’s het zwaarst te lijden hebben onder de ontvolking en dat met name jongeren en vrouwen die gebieden verlaten, met als gevolg dat het percentage oudere inwoners toeneemt, waardoor het risico op sociaal isolement kan toenemen; E. overwegende dat de specifieke kenmerken van eilanden worden erkend in artikel 174 VWEU maar dat dit artikel nog steeds niet concreet wordt toegepast met betrekking tot de eilandgebieden van de EU; overwegende dat deze kenmerken in aanmerking moeten worden genomen in het Eu-beleid en er met name een specifieke strategie, een Europees actieplan en een beleidsagenda voor eilanden met duidelijk omschreven actieprioriteiten moeten worden opgesteld; F. overwegende dat eilandgebieden verhoudingsgewijs minder ontwikkeld zijn dan de regio’s op het vasteland van hun lidstaat en een lager bbp per hoofd van de bevolking hebben; G. overwegende dat drie van de EU-lidstaten eilanden zijn; H. overwegende dat de fysieke afscheiding van eilanden en hun afgelegen ligging ten opzichte van het vasteland extra beperkingen met zich meebrengen, onder meer op het gebied van werkgelegenheid, duurzame transportverbindingen en mobiliteit, de invoer van grondstoffen en consumentenproducten, de toegang van eilandproducten tot naburige externe markten, onderwijs, gezondheidszorg, economische activiteiten, toegang tot water en sanitaire voorzieningen, energievoorziening en afvalbeheervoorzieningen; overwegende dat deze geografische afscheiding de groene transitie van deze gebieden naar een klimaatneutrale economie aanzienlijk bemoeilijkt; I. overwegende dat gelijke toegang tot inclusieve opleiding, bijscholing en omscholing van goede kwaliteit, tot informatie over vaardigheden, middelen advies, onderwijs en beroepsopleiding voor eenieder, inclusief de bevolking van dunbevolkte en ontvolkte plattelandsgebieden, perifere gebieden en eilanden, een conditio sine qua non is voor duurzaam concurrentievermogen, sociale rechtvaardigheid en veerkracht; J. overwegende dat de EU voor de ultraperifere gebieden, die voor het overgrote deel uit eilanden bestaan, overeenkomstig artikel 349 van het Verdrag specifieke maatregelen moet nemen die erop gericht zijn de voorwaarden vast te leggen voor de toepassing van het gemeenschappelijk EU-beleid in die gebieden, met name op terreinen zoals douane- en handelsbeleid, fiscaal beleid, vrije zones, landbouw- en visserijbeleid, voorwaarden voor de levering van grondstoffen en essentiële consumptiegoederen, staatssteun en voorwaarden voor toegang tot structuurfondsen en tot horizontale programma’s van de Unie; overwegende dat specifieke maatregelen op al deze terreinen bijdragen tot de versterking van de economische, sociale en territoriale cohesie in de EU; K. overwegende dat seizoenarbeiders en gedetacheerde werknemers tijdens de COVID-19-pandemie vaak geen toegang hadden tot basisgezondheidszorg, deugdelijke huisvesting, persoonlijke beschermingsmiddelen en toereikende informatie; overwegende dat zij vaak gebrekkige of helemaal geen toegang hadden tot socialezekerheidsstelsels in de ontvangende lidstaten, inclusief ziektegeld en regelingen voor kortdurende werkloosheid; overwegende dat de mobiliteit van werknemers in grote mate afhankelijk is van de beschikbare vervoermiddelen en dat vooral werknemers die op een eiland of in een ultraperifeer gebied van de Unie wonen hier last van hebben; L. overwegende dat de sociale, economische, ecologische en culturele gevolgen op lange termijn van de COVID-19-crisis voor de eilandgebieden van de EU bijzonder zorgwekkend zijn en dat het Europese herstel de eilanden moet omvatten en geen aanleiding mag geven tot bijkomende regionale verschillen; overwegende dat de COVID-19-crisis heeft aangetoond dat eilandeconomieën zeer kwetsbaar zijn voor dergelijke gebeurtenissen; M. overwegende dat de vaak hoge werkloosheidscijfers op eilanden, die over het algemeen hoger zijn dan op het vasteland, ernstig zijn verslechterd door de COVID-19-crisis en dat vooral jongeren hiervan het slachtoffer zijn; N. overwegende dat eilanden en ultraperifere gebieden als eersten getroffen worden door de klimaatverandering, die zich uit in een stijging van de zeespiegel, kusterosie, de opwarming en verzuring van zeeën en oceanen, en een toename van de frequentie en het geweld van natuurrampen zoals cyclonen, vulkaanuitbarstingen, bosbranden en stormen, overstromingen, droogte en woestijnvorming, die negatieve gevolgen kunnen hebben voor de landbouw en de voedselvoorziening en talrijke vormen van economische, sociale en milieuschade kunnen veroorzaken; overwegende dat zij uitstekende laboratoria kunnen zijn voor verschillende ecologische transitieprocessen en dat veel eilanden en ultraperifere gebieden aan de hand van hernieuwbare energiebronnen autonomie op het gebied van energie pogen te verwerven; O. overwegende dat eilanden veel troeven hebben die beter moeten worden benut; P. overwegende dat de biodiversiteit en ecosystemen van eilanden bijzonder rijk zijn; overwegende dat de ecosystemen van eilanden sterk worden bedreigd door de gevolgen van de klimaatverandering en moeten worden beschermd; Q. overwegende dat het binnenland op veel eilanden achterblijft bij de kustgebieden voor wat de economische ontwikkeling en de toegankelijkheid van diensten betreft; R. overwegende dat landbouwbedrijven op eilanden meestal klein zijn en moeilijkheden ondervinden als gevolg van hun afgelegen ligging, hun insulaire karakter en milieukenmerken; hun afhankelijkheid van het vasteland voor wat energie betreft, een beperkte productiediversiteit vanwege plaatselijke en klimatologische omstandigheden, en een grote afhankelijkheid van lokale markten, en overwegende dat zij eveneens te kampen hebben met de klimaatcrisis, aantasting van het milieu, het verlies van biodiversiteit en gebrek aan basisinfrastructuur zoals wegen, watervoorziening, afvalbeheer en digitale en gezondheidsinfrastructuur; overwegende dat deze structurele problemen vaak nog worden verscherpt door het ontbreken van goed ontwikkelde diensten van algemeen belang; S. overwegende dat eilanden, en met name de ultraperifere gebieden, heel kwetsbaar zijn voor sociaal-economische crises en natuurrampen zoals extreme weersomstandigheden en vulkanische activiteit; overwegende dat eilanden als gevolg van hun geografische ligging en de problematische toegang tot basisvoorzieningen van het vasteland, zoals brandstof of water, zwaarder lijden onder fenomenen zoals de COVID-19-pandemie, die met name landbouwers in grote problemen brengen; overwegende dat eilandgebieden in de Unie goed zijn voor 80 % van de Europese biodiversiteit, talrijke endemische Europese soorten herbergen en als toevluchtsoord kunnen fungeren voor soorten die dreigen uit te sterven, en overwegende dat zij bovendien vitale overwinteringsgebieden, tussenstoppunten en flessenhalzen vormen voor trekvogels, zoogdieren en ongewervelde dieren, en waardevolle landschaps- en milieuelementen bezitten die specifieke bescherming vereisen; T. overwegende dat een aanzienlijk deel van de sociaal-economische ontwikkeling van eilanden gebaseerd is op sterk seizoensgebonden sectoren, zoals landbouw en toerisme; overwegende dat landbouwers in eilandgebieden vooral lijden onder een lager concurrentievermogen doordat zij hoge vervoerskosten moeten dragen en niet kunnen profiteren van schaalvoordelen, aangezien grond op veel eilanden schaars is; overwegende dat de eilanden van de EU de “van boer tot bord”-strategie, die een essentieel onderdeel vormt van de Europese Green Deal, moeten naleven om eerlijke, gezonde en milieuvriendelijke voedselvoorzieningssystemen te ontwikkelen; overwegende dat deze gebieden aanzienlijke nadelen kunnen ondervinden van de concurrentie uit niet-EU-landen, waar vaak niet dezelfde productienormen op het gebied van milieu en voedselveiligheid worden nageleefd en de arbeidskosten veel lager zijn; U. overwegende dat de “van boer tot bord”-strategie ernstige gevolgen kan hebben voor de landbouwproductie van de EU in deze gebieden vanwege hun lage concurrentievermogen ten aanzien van invoer uit het buitenland en vanwege de problemen waarmee zij worden geconfronteerd wanneer het gaat om productiediversificatie; V. overwegende dat de mariene en terrestrische biodiversiteit van eilanden grotendeels inheems is, en bijgevolg kwetsbaar; overwegende dat eilanden problemen kunnen ondervinden door de vervuiling van zeeën en kustgebieden alsook overbevissing en illegale, ongemelde en ongereglementeerde visserij, die immers een steeds grotere milieudruk veroorzaken voor eilanden en ernstige gevolgen hebben voor de werkgelegenheid, de ambachtelijke visserijsector en de lokale gemeenschappen; W. overwegende dat de ultraperifere gebieden en eilanden het potentieel hebben om bij te dragen aan het verzekeren van een duurzame toekomst voor Europa in strategische sectoren zoals schone energie, biodiversiteit en ecotoerisme; Specifieke kenmerken van de eilanden van de Europese Unie 1. erkent een insulaire positie als een permanente structurele handicap; stelt vast dat het om deze reden noodzakelijk is integratiestrategieën te ontwikkelen die eilanden in staat stellen de uitdagingen en de beperkingen die voortvloeien uit hun insulaire ligging het hoofd te bieden en te overwinnen; 2. herinnert eraan dat in artikel 174 VWEU staat dat de Unie bijzondere aandacht moet besteden aan de Europese eilanden; 3. benadrukt dat Europese eilanden weliswaar met gemeenschappelijke uitdagingen worden geconfronteerd maar over verschillende geografische kenmerken en institutionele structuren beschikken, hetgeen betekent dat het van cruciaal belang is om flexibele oplossingen toe te passen waarin rekening wordt gehouden met deze specifieke kenmerken; 4. betreurt het gebrek aan visie van de EU voor wat de Europese eilanden betreft en pleit voor de uitwerking van een Europese eilandvisie en voor de benutting van de troeven van eilanden; 5. wijst erop dat in artikel 349 VWEU ook het insulaire karakter wordt erkend als een van de oorzaken die de ontwikkeling van de negen ultraperifere gebieden in de weg staan, en het insulaire karakter wordt genoemd als een van de omstandigheden die hun structureel kwetsbare sociale en economische situatie verergeren; herinnert eraan dat artikel 349 VWEU voorziet in specifieke maatregelen voor deze ultraperifere gebieden; dringt aan op de invoering van een specifieke verordening betreffende de gemeenschappelijke marktordening (GMO) voor de ultraperifere gebieden, teneinde rekening te houden met de specifieke ecologische, geografische en sociale kenmerken van de gebieden die onder artikel 349 VWEU vallen; 6. benadrukt dat het bbp en het ontwikkelingsniveau van de Europese eilanden lager liggen dan het EU-gemiddelde en het gemiddelde van de landen waartoe zij behoren; 7. benadrukt dat de geomorfologische en natuurlijke situatie van eilanden een van hun grootste nadelen vormt; merkt op dat eilanden over het algemeen een dubbele of drievoudige natuurlijke handicap hebben, namelijk hun insulaire positie, een bergachtig reliëf en hun ligging in een archipel; 8. herinnert eraan dat een insulaire positie structurele problemen met zich meebrengt qua afhankelijkheid van zee- en luchtvervoer, een openbare dienst die van cruciaal belang is voor het dagelijkse leven van de Europese eilandbewoners, hetgeen tot extra kosten leidt voor de in- en uitvoer van goederen, grondstoffen, energie en consumptieproducten en voor het personenvervoer; 9. benadrukt dat het insulaire karakter van archipels dubbel en soms drie keer zo groot is en deze problemen nog vergroot; 10. benadrukt de tekortkomingen van eilanden op het gebied van bevolking, grondstoffen en hulpbronnen van allerlei aard, en wijst erop dat de beschikbaarheid van drinkbaar water en sanitaire voorzieningen voor met name huishoudens op veel eilanden een centrale kwestie vormt en eveneens essentieel is voor de ontwikkeling van de landbouw, de productie van energie, de toekomst van het eiland en de toeristische mogelijkheden; 11. benadrukt dat het isolement van eilanden inhoudt dat zij afhankelijk zijn van de markten op het vasteland en op het continent, en meer moeten betalen voor bepaalde diensten, zoals afvalbeheer, en voor bepaalde goederen, en wijst erop dat dit nog meer het geval is voor kleine eilanden die sterk afhankelijk zijn van invoer; 12. benadrukt dat eilandeconomieën gericht zijn op de primaire en tertiaire sector en dat hyperspecialisatie het economische weefsel verzwakt en kwetsbaarder maakt voor recessies en crises; is bezorgd over langetermijnontwikkelingen die ertoe kunnen leiden dat de economische activiteit op veel eilanden in de EU zich beperkt tot het toerisme, met seizoensgebonden kwetsbaarheden tot gevolg, zoals een onevenwicht in financiële inkomsten tussen het hoogseizoen en het laagseizoen; benadrukt bijgevolg dat de economie van eilanden moet worden gediversifieerd middels een versterking van hun secundaire sectoren, met het oog op een goed evenwicht en een veelzijdige arbeidsmarkt; 13. neemt met bezorgdheid kennis van de huidige en langetermijneffecten van de COVID-19-crisis, die de in veel opzichten reeds precaire situatie van de EU-eilanden nog verergeren; stelt met bezorgdheid vast dat een geestelijkegezondheidsproblemen gezien de afgelegenheid van en beperkte keuzemogelijkheden op eilanden een grote risicofactor vormen voor precariteit; 14. benadrukt dat de gevolgen van de COVID-19-crisis op veel eilanden en in de ultraperifere gebieden nog acuter zijn dan op het vasteland, onder meer wegens de sterke stijging van de prijzen voor zeetransport, en beklemtoont dat de structurele sociale en economische moeilijkheden die deze gebieden kenmerken, hierdoor nog worden verergerd; merkt op dat de huidige prijsstijgingen deze moeilijkheden alleen maar zullen versterken; 15. herinnert de lidstaten eraan dat de herstel- en veerkrachtfaciliteit ernaar moet streven de kloof betreffende het niveau van economische, sociale en territoriale ontwikkeling tussen eilanden en ultraperifere gebieden enerzijds en de meest ontwikkelde regio’s anderzijds te verkleinen; verzoekt de Commissie om bij de voorlegging van het onderzoeksverslag aan het Europees Parlement verslag uit te brengen over de naleving van deze bepaling in de nationale hervormingsprogramma’s; Uitdagingen voor de Europese eilanden Klimaatverandering en biodiversiteit 16. wijst erop dat de biodiversiteit op eilanden wordt gekenmerkt door unieke biogeografische, fylogenetische en functionele kenmerken, dat eilanden een aanzienlijk deel van de biodiversiteit in de wereld herbergen en onderdak bieden aan grote broedgroepen van belangrijke soorten, maar dat ook het biodiversiteitsverlies op eilanden onevenredig groot is; benadrukt dat er gerichte regionale beleidsmaatregelen en acties nodig zijn, zoals meer gecoördineerde technische bijstand om de unieke biodiversiteit van de eilanden te beschermen en te herstellen en hun schaarse natuurlijke hulpbronnen zoals grond en water in stand te houden, teneinde de landbouwproductie van eilanden, met name voor wat duurzame traditionele producten betreft, en de bestaansmiddelen van hun bewoners veilig te stellen en tegelijkertijd bij te dragen aan de verwezenlijking van de doelstellingen van de Europese Green Deal; verzoekt de Commissie en de lidstaten meer steun te verlenen aan landbouwers die biodiversiteitsvriendelijke praktijken hanteren, onder meer door middel van hogere financierings- en medefinancieringspercentages; 17. benadrukt dat veel eilanden een kwetsbaar milieu en een inheemse mariene en terrestrische biodiversiteit bezitten en dat de ontwikkeling van het toerisme, met name op bepaalde eilanden in de Middellandse Zee, de door mensen veroorzaakte druk op de biodiversiteit nog doet toenemen; 18. dringt aan op gerichte, duurzame en efficiënte regionale beleidsmaatregelen en maatregelen voor eilanden die eilanden beter in staat moeten stellen hun unieke biodiversiteit te beschermen en te herstellen, die een op duurzaam toerisme en duurzame visserij gerichte blauwe economie bevorderen en die zeebodemonderzoek ondersteunen; verzoekt de Commissie bovendien om de gevolgen van de klimaatverandering voor eilanden te beoordelen; 19. wijst erop dat eilanden als eerste getroffen worden door de klimaatverandering, die zich met name uit in een stijging van de zeespiegel, de opwarming en verzuring van zeeën en oceanen, de groeiende impact van woestijnvorming en een toename van het aantal natuurrampen; 20. verzoekt de Commissie na te gaan of het nodig is het Solidariteitsfonds van de Europese Unie te verbeteren om het aan te passen aan nieuwe realiteiten en dreigingen, zoals natuurrampen of de gevolgen van klimaatverandering, teneinde realistischer om te gaan met de gevolgen van deze verschijnselen; 21. verzoekt de Commissie zich onverwijld te buigen over het belang van de aanpassing van de bestaande noodmechanismen waarmee het hoofd kan worden geboden aan steeds ernstigere natuurrampen, zoals de uitbarsting van de vulkaan op het eiland La Palma (Spanje) – een ongekende sociale en economische uitdaging die een respons vereist die in verhouding staat tot de veroorzaakte schade; 22. toont zich ongerust over de gevaren van overbevissing en vervuiling van zeeën en kustgebieden; dringt in het kader van de Overeenkomst van Parijs, de Europese Green Deal en de klimaatwet aan op specifieke steun voor eilanden, aangezien dergelijke steun essentieel is om eilanden voldoende flexibel, weerbaar en vooruitziend te maken in het kader van de strijd tegen en de aanpassing aan de klimaatverandering; pleit voor het inzetten van compensatie-instrumenten voor de negatieve sociale gevolgen van de tenuitvoerlegging van de Europese Green Deal in eilandgebieden; 23. dringt aan op een beoordeling van de strategieën ter voorkoming van de risico’s van natuurrampen, de maatregelen ter aanpassing aan de klimaatverandering en het beleid inzake ruimtelijke ordening met als doel de vermeerdering van woningen en infrastructuur in overstromingskustgebieden of in gebieden die gevoelig zijn voor aardverschuivingen te verhinderen; Toegang tot water en waterbeheer 24. is van mening dat eilanden een formidabel laboratorium voor duurzaamheidspraktijken kunnen zijn in sectoren zoals schone energie, de circulaire economie, slimme mobiliteit, afvalbeheer en de blauwe economie; acht het noodzakelijk om met name de distributieketens te verkorten teneinde de emissies van het vervoer van grondstoffen te verminderen en de circulaire economie te bevorderen, hetgeen van groot belang is om eilanden concurrerender en zelfvoorzienend te maken; 25. benadrukt dat de natuurlijke hulpbronnen van nagenoeg alle eilanden er steeds slechter voor staan, met name de watervoorraden; verzoekt de Europese Commissie in dit verband extra middelen vrij te maken om de eilandgebieden beter te ondersteunen voor de toegang tot en het beheer van water, en een gemeenschappelijk beleid inzake het waterbeheer op eilanden vast te stellen; 26. benadrukt dat de zuivering van water, met name afvalwater, moet worden bevorderd en dat er moet worden gezorgd voor een duurzame waterkringloop; herinnert eraan dat ontzilting vaak kostbaar is en geen efficiënte manier vormt om een heel eiland van water te voorzien; herinnert eveneens aan de uitdagingen van het afvalbeheer in eilandgebieden, die over beperkte middelen beschikken om afval op te slaan en te verwerken, met name in het toeristische hoogseizoen, waarin de afvalproductie toeneemt; wijst bovendien op de strategische rol van de circulaire economie, die moet worden uitgebreid tot de inzameling en economische recycling van afval uit zee; Energietransitie 27. dringt aan op specifieke regels en financiële steun om eilanden te helpen bij de verwezenlijking van de doelstellingen inzake klimaatneutraliteit, rekening houdend met de extra kosten die samenhangen met sectoren als energie en vervoer, maar ook met de impact van mobiele technologie op hun energiesystemen; erkent dat er verhoudingsgewijs zeer grote investeringen nodig zijn om variabele hernieuwbare energiebronnen te beheren; dringt erop aan dat deze kosten in aanmerking worden genomen in het wetgevingspakket “Fit for 55”; 28. benadrukt de noodzaak van het wetgevingspakket “Fit for 55” en de kansen die eruit voortvloeien; is echter van mening dat de concrete uitvoering van deze wetgevende maatregelen hand in hand moet gaan met de bevordering van economische, sociale en territoriale cohesie, aangezien eilanden volledig afhangen van het lucht- en zeevervoer; 29. dringt vanwege hun afhankelijkheid van de luchtvaart en de maritieme sector aan op concrete maatregelen ter compensatie van eventuele negatieve gevolgen van de transitie naar een schonere economie en samenleving voor de economische, sociale en territoriale cohesie van eilanden; 30. is van mening dat nauwlettend toezicht belangrijk is om eilanden volledig te integreren in de ontwikkeling van een groene maritieme infrastructuur; dringt erop aan dat eilanden een prioriteit worden bij de ontwikkeling van infrastructuur die gericht is op het koolstofvrij maken van het lucht- en zeevervoer; benadrukt dat de structurele handicaps van eilanden de eilandbewoners en -bedrijven meer blootstellen aan stijgende prijzen; 31. herinnert eraan dat eilanden vanwege hun geringe omvang en geïsoleerde energiesystemen voor een grote uitdaging staan wat betreft hun energievoorziening, aangezien ze doorgaans afhankelijk zijn van de invoer van fossiele brandstoffen voor het opwekken van elektriciteit en voor vervoer en verwarming; 32. is van mening dat het gebruik van hernieuwbare energie, met inbegrip van getijdenenergie, een prioriteit moet zijn, aanzienlijke voordelen oplevert voor eilanden en rekening houdt met de behoeften van lokale gemeenschappen, onder meer het behoud van de traditionele architectuur en lokale habitats van eilanden; pleit daarom voor de ontwikkeling van een breed scala aan hernieuwbare energiebronnen die moeten worden ondersteund, afhankelijk van de geografische kenmerken van eilanden; is ingenomen met de programma’s voor groene waterstof die op de eilanden van start zijn gegaan; 33. dringt aan op een doelstelling voor autonomie op het gebied van energie op basis van hernieuwbare energiebronnen voor alle Europese eilanden, die moet worden ondersteund met gepaste financiële middelen en moet plaatsvinden via de geleidelijke afschaffing van fossiele brandstoffen en de invoering van maatregelen ter vergroting van het potentieel van duurzame en hernieuwbare energiebronnen; roept op tot aanvullend onderzoek om mariene hernieuwbare energie betaalbaarder te maken en geschikt te maken voor de geografische kenmerken van de verschillende zeebekkens; 34. benadrukt dat het voor een doeltreffende milieutransitie van cruciaal belang is de bestuurlijke capaciteit van de lokale instellingen van de Europese eilanden te versterken en hun potentieel te ontwikkelen, als aanjagers van economisch, sociaal en territoriaal concurrentievermogen en ook als aanjagers van klimaatvriendelijk gedrag onder burgers; wijst erop dat deze transitie ook afhangt van degelijk beleid en degelijke initiatieven op het gebied van onderzoek en innovatie, die de samenwerking tussen lokale belanghebbenden stimuleren en een bredere benutting van onderzoeksfaciliteiten in insulaire gebieden bevorderen; 35. herinnert de lidstaten eraan dat hun nationale overgangsplannen in het kader van het Fonds voor een rechtvaardige transitie een specifieke studie en analyse voor elk van hun eilanden moeten omvatten; Economische en sociale ontwikkeling 36. benadrukt dat het belangrijk is het lokale economische weefsel op de Europese eilanden te ondersteunen, in het bijzonder micro-ondernemingen en kleine en middelgrote ondernemingen (kmo’s); 37. verzoekt de lidstaten gebruik te maken van middelen uit het Europees Sociaal Fonds Plus (ESF+) en het Europees Fonds voor regionale ontwikkeling (EFRO) om de schepping van hoogwaardige banen te ondersteunen, een beter evenwicht tussen werk en privéleven te bevorderen en arbeidskansen te bieden in regio’s die worden bedreigd door ontvolking, waarbij speciale aandacht moet uitgaan naar een betere arbeidsmarktparticipatie van vrouwen; benadrukt het belang van adviesdiensten, een leven lang leren en programma’s voor bij- en omscholing voor werknemers van alle leeftijden; 38. dringt aan op dringende maatregelen om de ontvolking en het verdwijnen van kennis en vaardigheden van eilanden te beperken en de levenskwaliteit van eilandbewoners te verbeteren, de toegankelijkheid van eilanden voor kwetsbare bevolkingsgroepen te verbeteren, lokale bedrijven te ondersteunen, banen te beschermen en de vergrijzing aan te pakken; dringt er eveneens op aan dat de ontwikkeling van centra voor onderwijs, bijscholing, omscholing, innovatief en duurzaam ondernemerschap en werkgelegenheid voor eilandbewoners wordt aangemoedigd, met name voor vrouwen, wier arbeidsparticipatie in nagenoeg alle eilandgebieden van de EU lager ligt dan die van mannen, en voor jongeren; 39. wijst erop dat het noodzakelijk is de overeenkomst van de Raad van 7 december 2021 om de EU-regels inzake btw-tarieven te actualiseren, waar toepasselijk uit te breiden tot alle eilandgebieden in de EU; 40. herinnert eraan dat de COVID-19-crisis de kwetsbaarheid van veel Europese eilanden op het gebied van gezondheid aan het licht heeft gebracht; wijst bijgevolg op het belang van de ontwikkeling en verbetering van gezondheidsinfrastructuur, de toegang tot gezondheidszorg, en de verlening van steun om gezondheidswerkers ertoe aan te moedigen zich met name in de meest afgelegen eilandgebieden te vestigen; 41. wijst op de noodzaak van de aanmoediging op plaatselijk niveau van nauwe samenwerking, mobiliteit en kennisuitwisseling tussen instellingen voor onderwijs, onderzoek en technologische innovatie, bedrijven en individuele burgers; verzoekt de Commissie er dan ook voor te zorgen dat de bewoners van Europese eilanden, met name die eilanden die het verst van het vasteland verwijderd zijn, ten volle en op gelijke wijze kunnen deelnemen aan Europese mobiliteitsprogramma’s zoals Erasmus+, het Europees Solidariteitskorps, DiscoverEU en het nieuwe ALMA-programma (Aim, Learn, Master, Achieve); 42. herinnert aan het belang van EU-programma’s zoals de jongerengarantie; vraagt de lidstaten dit programma snel uit te voeren, in nauwe samenhang met EU-fondsen zoals het ESF+, om de situatie van jongeren die geen baan hebben en geen onderwijs of opleiding volgen, aan te pakken, met bijzondere aandacht voor zulke jongeren in plattelandsgebieden en regio’s met natuurlijke of demografische beperkingen op de arbeidsmarkt, zoals eilanden, om ervoor te zorgen dat alle jongeren onder de 30 jaar een kwalitatief hoogwaardig aanbod krijgen voor werk, voortgezet onderwijs, beroepsonderwijs of beroepsopleiding, de vaardigheden kunnen ontwikkelen die ze nodig hebben om kans te maken op een baan in tal van sectoren, of binnen vier maanden nadat ze werkloos zijn geworden of het formeel onderwijs hebben verlaten, een bezoldigd leercontract of een bezoldigde stage aangeboden krijgen; 43. is ingenomen met de inspanningen om de jongerengarantie inclusiever te maken en elke vorm van discriminatie te voorkomen, ook de discriminatie van jongeren die in afgelegen, landelijke of achtergestelde stedelijke gebieden of in overzeese gebieden en eilandregio’s wonen; Cultuur 44. is van mening dat cultuur en de ontwikkeling van de culturele sector op eilanden van fundamenteel belang zijn; is van mening dat de culturele en taalkundige identiteit van eilanden moet worden beschermd en bevorderd, ook binnen het kader van het onderwijs, aangezien deze identiteit op vele vlakken bijdraagt tot de valorisatie van eilanden en van de gehele EU; 45. verzoekt de Commissie om 2024 uit te roepen tot het Europees Jaar van het eiland; Landbouw en visserij 46. verzoekt de Commissie na te gaan of er nood is aan een verordening met specifieke maatregelen op het gebied van landbouw voor alle eilanden van NUTS-niveau 2 en 3, met als doel autonomie op voedselgebied te bereiken en het concurrentievermogen van hun productie te vergroten, zonder dat hiermee afbreuk wordt gedaan aan bestaande instrumenten zoals het Programma van speciaal op een afgelegen en insulair karakter afgestemde maatregelen (Posei) en de verordening houdende specifieke maatregelen op landbouwgebied ten behoeve van de kleinere eilanden in de Egeïsche Zee (10) ; 47. dringt aan op acties ter overbrugging van de economische kloof tussen binnenland en kustgebieden, die in insulaire gebieden nog heel vaak voorkomt; 48. merkt op dat op de eilanden geproduceerde landbouwproducten en levensmiddelen van unieke kwaliteit zijn vanwege de specifieke microklimatologische en topografische omstandigheden van de eilanden; benadrukt dat de consumptie van landbouwproducten uit insulaire en perifere gebieden moet worden bevorderd door middel van het cohesiebeleid; dringt er bij de Commissie en de lidstaten op aan duurzame oplossingen te ontwikkelen voor het vervoer van landbouwproducten tussen de meeste eilanden en het vasteland; is van mening dat dit het concurrentievermogen van met name kleinere eilanden zal vergroten en de positie van kleine landbouwers zal versterken; 49. benadrukt dat er, binnen de ecologische grenzen en met inachtneming van een gezond marien en bodemmilieu, op eilanden meer steun moet komen voor duurzame ontwikkeling van landbouw, bosbeheer en -behoud, veehouderij, aquacultuur, duurzame visserij, lokale productie en de blauwe economie, onder meer via de Europese samenwerkingsprogramma’s; acht het noodzakelijk de EU-steun voor de modernisering van de landbouwactiviteiten op eilanden te versterken, onder meer door de bevordering van precisielandbouw, teneinde deze gebieden te helpen de doelstellingen van de Green Deal te verwezenlijken; 50. wijst erop dat de ontwikkelingsachterstand van landelijke eilandgebieden nog wordt vergroot door het feit dat de meeste eilanden geen levendige steden bezitten en bijgevolg niet kunnen profiteren van stedelijke financiële overloopeffecten; merkt op dat dit leidt tot een verminderd concurrentievermogen, met name wat betreft het vermogen van kmo’s om schaalvoordelen te verkennen; 51. wijst op het belang van ruimtelijke ordening die gericht is op doeltreffend en doelmatig grondgebruik; 52. benadrukt dat het belangrijk is om mensen in plattelands- en afgelegen gebieden te bereiken en bij- en omscholingskansen toegankelijker te maken voor en beter af te stemmen op mensen die werkzaam zijn in de landbouw, visserij, bosbouw en andere banen in deze gebieden, om hen te voorzien van de groene, digitale en alle andere noodzakelijke vaardigheden om huidige en toekomstige kansen in het kader van de groene en blauwe economie beter te kunnen aangrijpen, en om hen in staat te stellen een belangrijke bijdrage te leveren aan de instandhouding van het milieu; 53. benadrukt het gebrek aan duurzame oplossingen voor het vervoer van landbouwproducten tussen de meeste eilanden en het vasteland en voor de uitvoer en invoer van landbouwproducten van en naar eilanden, en verzoekt de Commissie en de lidstaten om vernieuwende projecten voor groenere verbindingen te ondersteunen in hun ontwikkelingsplannen voor de eilanden van de EU; 54. verzoekt de lidstaten alle beschikbare instrumenten in het kader van het cohesiebeleid te gebruiken, mogelijkheden voor complementariteit en synergie tussen de verschillende Europese beleidsmaatregelen en fondsen in kaart te brengen en te bevorderen teneinde de voedselzekerheid te vergroten en de eilanden meer zelfvoorzienend te maken, onder meer door het gebruik van energie uit hernieuwbare bronnen te bevorderen, en de eilanden integraal te betrekken bij de transitie naar duurzame, circulaire voedselsystemen en slimme plattelandsgebieden, zodat hun geografische beperkingen worden omgevormd tot kansen; is van mening dat de bevordering van de rol van de eilanden in een duurzame voedselketen door middel van EU-beleidsinstrumenten, waaronder het cohesiebeleid, extra banen kan opleveren en de ontvolkingstrend in eilandgebieden een halt kan toeroepen; 55. benadrukt de noodzaak van ondersteuning van rendabele en milieuvriendelijke korte ketens en de ontwikkeling van een landbouwsector die in de eerste plaats gericht is op traditionele productie met een hoge toegevoegde waarde, op lokale consumptie en op groene oplossingen, en die bijdraagt tot het bereiken van voedselautonomie; 56. benadrukt dat bij de verder uitvoering van de Cork II-verklaring betreffende een betere levenskwaliteit in plattelandsgebieden moet worden nagedacht over de huidige uitdagingen en kansen voor de Europese eilanden; dringt erop aan dat in de langetermijnvisie voor plattelandsgebieden de bijzonderheden van de ultraperifere gebieden en de eilanden in de Egeïsche Zee specifiek worden geïntegreerd; verzoekt de Commissie om in het kader van de regionale planning het beleid ten aanzien van de eilanden te bevorderen om duurzame landbouw, de voedselproductie, agrotoerisme, de blauwe economie en de connectiviteit te ondersteunen, onder meer middels extra financiering bovenop die uit het Europees Landbouwfonds voor plattelandsontwikkeling (Elfpo), zodat de klimaatverandering wordt aangepakt, de biodiversiteit wordt beschermd, een circulaire economie wordt ingevoerd en de overstap wordt gemaakt naar hernieuwbare energie; dringt eveneens aan op een raming van de werkelijke kosten die worden veroorzaakt door het insulaire karakter en de “dubbele insulariteit” van archipels, rekening houdend met de sterktes en zwaktes van eilanden en met name ultraperifere gebieden; is van mening dat de werkelijke kosten die worden veroorzaakt door het insulaire karakter van de eilandgebieden, in het cohesiebeleid van de EU rekening in aanmerking moeten worden genomen, en dat er tegelijkertijd een effectbeoordeling van de EU-initiatieven en -acties op de eilanden moet worden uitgevoerd op basis van actuele en geharmoniseerde gegevens; wijst erop dat de waarnemingspost voor het platteland een unieke kans biedt voor de productie van adequate en geactualiseerde gegevens van hoge kwaliteit voor insulaire gebieden die onder meer gericht zijn op de toegang tot grond en de grondslagen leggen voor een holistische ontwikkeling van de landbouw en economie op eilanden; 57. is van mening dat het vervoer van levende dieren over zee moet blijven doorgaan, aangezien de landbouwsector van sommige eilanden, in het bijzonder de kleinste eilanden, sterk afhankelijk is van de uitvoer, en de beperkte omvang van deze sector en het daaruit voortvloeiende gebrek aan infrastructuur het onmogelijk maken om geslachte dieren te vervoeren; 58. acht het noodzakelijk de EU-steun voor de modernisering van de landbouwactiviteiten op de eilanden te versterken, onder meer door de bevordering van precisielandbouw, teneinde deze gebieden te helpen de doelstellingen van de Green Deal te verwezenlijken; 59. wijst er evenwel op dat, nu de “van boer tot bord”-strategie het gebruik van gewasbeschermingsproducten in de Unie nog verder beperkt, er ook rekening moet worden gehouden met de specifieke kenmerken van de teelt van tropische en subtropische gewassen in de ultraperifere gebieden en dat de toegang tot de markten van de Unie van producten die niet aan de EU-normen voldoen, moet worden beperkt; 60. is van mening, in het bijzonder wat de ultraperifere gebieden betreft, dat er moet worden gestreefd naar cohesie binnen de EU door: artikel 349 VWEU te versterken, met name door het “EU-acquis” dat in die gebieden van toepassing is, te consolideren; het Posei en de bijbehorende begroting te handhaven en te versterken, met name door het programma ook toe te passen op andere sectoren dan de landbouw, zoals visserij, vervoer, toerisme enz.; te zorgen voor een gedifferentieerde behandeling van de producten van ultraperifere gebieden bij de heronderhandelingen over alle economische partnerschapsovereenkomsten en vrijhandelsovereenkomsten en door gevoelige landbouwproducten zoals bananen, tomaten, suiker en melk in het kader van die onderhandelingen volledig te beschermen; 61. dringt aan op versterking via het Posei van specifieke mechanismen in het kader van het GLB die het mogelijk maken de afhankelijkheid van de ultraperifere gebieden van de invoer van landbouw- en agrovoedingsproducten te verminderen en de voedselzekerheid te vergroten, evenals het vermogen van deze gebieden om toegang te krijgen tot de benodigde markten, zij het op hun eigen grondgebied of elders in de Unie; verzoekt in dit verband de Posei-begroting met ingang van 2027 te verhogen om te voorzien in de toenemende behoeften en de ontwikkeling van de lokale productie in deze afgelegen en insulaire gebieden, die te maken hebben met aanzienlijke extra productiekosten; 62. verzoekt de Commissie het medefinancieringspercentage op lange termijn voor de ultraperifere gebieden op 85 % voor het Elfpo te handhaven teneinde de sociaal-economische ontwikkeling van deze gebieden te waarborgen en zo de problemen als gevolg van hun afgelegen ligging te verlichten; 63. dringt aan op strikte naleving van de Europese milieunormen en sociale normen die van toepassing zijn op tropische goederen uit niet-EU-landen, en op de systematische invoering van invoerquota voor tropische producten van oorsprong uit deze landen, op basis van de bestaande handelsstromen; is van mening dat er specifieke toezicht- en sanctiemechanismen moeten komen om de naleving van deze voorwaarden te controleren; beveelt aan het conformiteitsbeginsel op te leggen voor de invoer uit niet-EU-landen, met name wat biologische producten betreft; 64. erkent dat kustregio’s en ultraperifere regio’s van oudsher van visserij afhankelijk zijn en financieel ondersteund moeten worden, teneinde de werkgelegenheid in de visserijsector te handhaven en nieuwe sectoren te ontwikkelen, alsook om nieuwe banen te scheppen, met name in de kleinschalige visserij; verzoekt de lidstaten gericht beleid te ontwikkelen om bestaande werkgelegenheid te beschermen, diverse nieuwe banen te scheppen en digitalisering te bevorderen; beklemtoont het belang van het voorkomen van elke vorm van discriminatie op de arbeidsmarkt en van het ondersteunen van kwetsbare en achterstandsgroepen; steunt het gecombineerde gebruik van de Europese structuur- en investeringsfondsen om synergie-effecten tot stand te brengen, waarbij overlappingen moeten worden vermeden; 65. is heel bezorgd over de lichamelijke en geestelijke gezondheid van de werknemers in de visserijsector, die vaak in gevaar is, niet alleen vanwege het risico dat inherent is aan het werken op volle zee, maar ook door vaartuigen die niet aan de huidige veiligheidsregels voldoen, hetgeen hun blootstelling aan arbeidsongevallen, met inbegrip van ernstige ongevallen, vergroot; roept de bevoegde autoriteiten in dit verband op te zorgen voor veilige en fatsoenlijke arbeidsomstandigheden voor alle werknemers in de sector, alsook voor een gelijk speelveld en eerlijke concurrentie tussen visserijondernemingen wereldwijd, zonder de Europese normen naar beneden toe bij te stellen; verzoekt de lidstaten passende steun toe te kennen voor het verbeteren van de vlootveiligheid en de arbeidsomstandigheden, in overeenstemming met de milieuduurzaamheidsvereisten en met bijzondere aandacht voor de kleinschalige visserij, met name in eiland- en ultraperifere regio’s, waar de gemiddelde leeftijd van schepen veel hoger ligt dan in de industriële visserij; juicht het toe dat de Commissie het initiatief heeft genomen om tot overeenstemming te willen komen over de veiligheid van vissersschepen; Toerisme 66. merkt op dat de toeristische sector in termen van inkomen en werkgelegenheid de voornaamste bijdrage levert aan de economische groei van eilandregio’s; verzoekt de Commissie dan ook om specifieke aanvullende financiële steun te verlenen voor duurzaam toerisme op eilanden, met als doel oplossingen te vinden voor het probleem van seizoensgebonden toerisme en innovatieve proefprojecten te ondersteunen ter bevordering van meer ecologische en digitale oplossingen overeenkomstig de doelstellingen van de Europese Green Deal, en om eilanden die sterk afhankelijk zijn van toerisme te helpen hun economie te diversifiëren; verzoekt de Commissie bovendien om een Europees label voor duurzaam toerisme in het leven te roepen waarmee de troeven en inspanningen van eilanden en eilandgebieden op dit gebied kunnen worden uitgespeeld; 67. benadrukt dat de geïntegreerde aanpak van territoriale ontwikkeling ten aanzien van de eilanden, zoals geïntegreerde territoriale investeringen en vanuit de gemeenschap geleide lokale ontwikkeling, alsook initiatieven zoals slimme dorpen en Europese digitale-innovatiehubs voor eilanden moeten worden versterkt om duurzame landbouw, een duurzame voedselproductie en duurzaam agrotoerisme te ondersteunen, met bijzondere aandacht voor milieuvriendelijke praktijken; benadrukt dat het belangrijk is slim gebruik van energie en water te bevorderen om ervoor te zorgen dat op de eilanden optimaal gebruik wordt gemaakt van de schaarse beschikbare hulpbronnen; Toegang tot publieke diensten 68. dringt aan op de ontwikkeling en verbetering van de vervoersinfrastructuur op eilanden, ter bevordering van duurzaam vervoer, en op ondersteuning voor de modernisering en vergroening van weg-, luchthaven- en haveninfrastructuur, met garantie van een sociaal rechtvaardige transitie; dringt met name aan op steun voor milieuvriendelijk openbaar en particulier vervoer; 69. dringt erop aan prioriteit te geven aan meer investeringen in de basisinfrastructuur om de toegang van alle huishoudens tot drinkwater en sanitaire voorzieningen te verbeteren; 70. benadrukt dat de territoriale continuïteit van alle eilanden moet worden gewaarborgd door middel van duurzaam zee- en luchtvervoer, en dat monopoliesituaties hierbij absoluut moeten worden vermeden, behalve indien er in een situatie van vrije concurrentie een tekort is aan reguliere vervoersdiensten, waarvoor openbaredienstcontracten vereist zijn; onderstreept dat het belangrijk is de vervoerskosten voor passagiers en goederen te verlagen, onder meer onder meer door eilandbewoners voordeeltarieven aan te bieden, en de veiligheid en geschiktheid van landbruggen en wegverbindingen te waarborgen; 71. verzoekt de Commissie ervoor te zorgen dat het werkprogramma van de Connecting Europe Facility 2021-2023 en Europese samenwerkingsprogramma’s bijdragen tot de territoriale toegankelijkheid van eilanden; merkt op dat een betere toegankelijkheid van eilanden en de uitbouw van duurzame vervoersverbindingen met en tussen eilanden van cruciaal belang zijn voor hun ontwikkeling en voor de verlening van essentiële openbare diensten zoals onderwijs, gezondheidszorg en sociale zorg; is van mening dat dergelijke verbeteringen niet beperkt mogen blijven tot het vasteland of, in voorkomend geval, tot de EU-lidstaten; 72. benadrukt, met name in de context van de COVID-19-crisis, het belang van betere gezondheidsinfrastructuur, versterkte diensten op het gebied van telegeneeskunde en telepsychiatrie, en verbetering van de eerstelijnsgezondheidszorg en van de toegang tot geneesmiddelen op de eilanden van de EU; 73. onderstreept dat gelijke kansen voor iedereen van cruciaal belang zijn, en verzoekt de Commissie en de lidstaten prioriteit te geven aan het dichten van de kloof op het gebied van digitale vaardigheden door ervoor te zorgen dat de inwoners van kwetsbare regio’s, inclusief plattelands- en afgelegen gebieden, en misdeelde burgers toegang hebben tot digitaal onderwijs en digitale opleiding, basishardware, internetverbinding, digitale ondersteuning en andere technologische leerinstrumenten; onderstreept dat deze steun noodzakelijk is om ervoor te zorgen dat deze mensen de digitale vaardigheden ontwikkelen die zij nodig hebben om te slagen, en om de toenemende ongelijkheid tegen te gaan, en benadrukt dat niemand aan zijn lot mag worden overgelaten; 74. onderstreept dat digitalisering en efficiënte digitale connectiviteit voor eilanden topprioriteiten zijn, met name om de geografische nadelen waarmee zij worden geconfronteerd te helpen overwinnen en om het aanbod van digitale technologieën en infrastructuur, onderwijs- en opleidingsdiensten, e-gezondheidszorg, inclusief telegeneeskunde en telepsychiatrie, en andere essentiële overheidsdiensten voor burgers en kmo’s die positieve effecten hebben op bedrijfsstrategieën en -activiteiten, te verbeteren; 75. wijst op het belang van het behoud van de digitale infrastructuur die de eilanden van de EU met de rest van de wereld verbindt, met name door voldoende Europese financiering te reserveren voor de vervanging van verouderde onderzeese kabels; 76. is van mening dat het met name op kleine eilanden moeilijk is voor kmo’s om gemakkelijk toegang te krijgen tot alle informatie over de bevordering van ondernemerschap, de ontwikkeling van vaardigheden en door de EU gefinancierde kansen; dringt in dit verband aan op meer financiële steun en op het aanbieden van uitgebreidere informatiesessies, adviesdiensten en opleiding op maat; Migratie 77. merkt op dat op sommige eilanden grote aantallen migranten aankomen, die soms veel talrijker zijn dan de plaatselijke bevolking, en dat deze eilanden niet in staat zijn de nodige middelen voor huisvesting en bijstand te verstrekken; 78. vestigt de aandacht op de specifieke en buitensporig grote druk op de asiel- en opvangstelsels van eilanden, perifere eilanden en ultraperifere gebieden; dringt erop aan dat in het Europees actieplan voor eilanden rekening wordt gehouden met deze situatie op het vlak van asiel en migratie, die gecoördineerde oplossingen op Europees niveau vereist waarmee zowel het welzijn en de waardigheid van individuen worden geëerbiedigd als oplossingen worden geboden om de genoemde druk te verminderen; Herbeoordeling van staatssteunregelingen en maatregelen om het ontwikkelingstekort terug te dringen 79. verzoekt de Commissie een analyse uit te voeren van de omvang van de staatssteun die wordt toegekend aan ondernemingen op eilanden in de EU; erkent de inspanningen van de EU en de lidstaten, maar is van mening dat het van essentieel belang is vast te stellen of en in welke mate ondernemingen in eilandgebieden van dergelijke steunmaatregelen hebben geprofiteerd, en om de staatssteunregels dienovereenkomstig opnieuw te beoordelen; benadrukt in dit verband het belang van flexibelere staatssteun voor lucht- en zeevervoersmaatschappijen in deze eilandgebieden, aangezien die gebieden volledig afhankelijk zijn van deze vervoersmiddelen; 80. dringt erop aan dat elke toekomstige herziening van het wetgevingskader inzake staatssteun wordt onderworpen aan effectbeoordelingen op basis van specifieke indicatoren, met als doel de concurrentieachterstand van de economieën van eilandgebieden te evalueren, ook ten aanzien van de gevolgen van het “Fit for 55”-pakket op deze gebieden, en een specifieke degressieve regeling voor eilandgebieden uit te werken wanneer de buitengewone maatregelen waarin de tijdelijke kaderregeling voor staatssteun voorziet, op 31 december 2021 aflopen; 81. dringt gezien hun specifieke kenmerken aan op de invoering van een subcategorie “eilanden” met betrekking tot de toepassing van de regels inzake regionale staatssteun voor de periode 2021-2027, en op de afschaffing van de de-minimisplafonds voor de Europese eilanden en ultraperifere gebieden, waarboven toestemming van de Commissie vereist is; 82. wijst op de noodzaak van een flexibelere aanpak om te zorgen voor een doeltreffendere inzet van Europese financiering in eilandgebieden en ultraperifere gebieden, zonder afbreuk te doen aan de relevante kwaliteitsnormen en toezichtprocedures; 83. merkt op dat de huidige de-minimisregel het concurrentievermogen beperkt en problemen veroorzaakt op respectievelijk in Europese eilanden en ultraperifere gebieden; is van mening dat alle eilanden van de EU moeten worden vrijgesteld van uit hoofde van de de-minimisregel toepasselijke plafonds, zodat hun situatie minder nadelig wordt; verzoekt de Commissie voorts de regels inzake staatssteun aan te passen om ervoor te zorgen dat subsidies om het insulaire karakter te verhelpen niet als staatssteun worden beschouwd, maar als compensatie om de Europese eilanden en ultraperifere gebieden op gelijke voet te stellen met hun tegenhangers op het vasteland; 84. pleit voor een herbeoordeling van het afstandscriterium (150 km) voor de indeling van eilanden bij de grensregio’s die in aanmerking komen voor financiering uit hoofde van de grensoverschrijdende samenwerkingsprogramma’s in het kader van de territoriale samenwerkingsdoelstelling van het cohesiebeleid dan wel in het kader van het Europees nabuurschapsbeleid, met inachtneming van de situatie van eilanden; is van mening dat, mocht er behoefte zijn aan de vaststelling van een grenswaarde, het wellicht de voorkeur zou verdienen de territoriumgrensoverschrijdingsnorm voor insulaire regio’s toe te passen op zeebekkenniveau; Een specifiek en op maat gesneden EU-beleid voor eilanden 85. benadrukt dat het gebrek aan statistische gegevens over eilanden de ontwikkeling van gericht beleid belemmert; verzoekt de Commissie om in het kader van artikel 174 VWEU een Europees Instituut voor achtergestelde gebieden op te richten, dat als taak zou hebben om op alle administratieve niveaus betrouwbare en geaggregeerde statistische gegevens te verzamelen, met inbegrip van naar geslacht uitgesplitste gegevens, en deze gegevens regelmatig te actualiseren aan de hand van geharmoniseerde criteria; roept de Commissie ertoe op de verzameling van statistische gegevens op de Europese eilanden te verbeteren en in effectbeoordelingen van haar voorstellen territoriale toetsing in te voeren, teneinde gerichte beleidsmaatregelen uit te werken en te beoordelen wat de impact zou zijn van voorgestelde wetgeving op burgers en bedrijven in verschillende gebieden; 86. benadrukt dat eilanden momenteel niet allemaal onder de EU-wetgeving inzake territoriale classificatie vallen; verzoekt de Commissie een discussie hierover op gang te brengen met als doel eilanden op te nemen in de gemeenschappelijke nomenclatuur van territoriale eenheden voor de statistiek, en de opzetting te overwegen van een programma zoals het Stedelijk Europa-initiatief ter ondersteuning van partnerschappen tussen de Europese eilanden, teneinde innovatieve benaderingen uit te werken voor eilandspecifieke problemen, goede praktijken uit te wisselen en oplossingen toe te passen die in het voordeel zijn van burgers en bedrijven; 87. verzoekt de Commissie kennis te nemen van de reeds door de Europese eilanden uitgevoerde studies over de uitdagingen en extra kosten waarmee zij als gevolg van hun insulaire positie worden geconfronteerd, en interdisciplinaire analyses te initiëren met betrekking tot de demografische, geografische, economische, sociale en ecologische kenmerken van eilandgebieden, teneinde ervoor te zorgen dat deze regio’s geen concurrentienadeel ondervinden op grond van hun geografische toestand; 88. dringt aan op de invoering van een aanvullend budget in het kader van het toekomstige cohesiebeleid 2028-2034 om de Europese eilanden te helpen de uitdagingen en ongelijkheden waarmee zij worden geconfronteerd aan te gaan en de extra kosten in verband met hun insulaire karakter te dekken; stelt voor het contactpunt voor eilanden uit te breiden door binnen het directoraat-generaal Regionaal Beleid en Stadsontwikkeling van de Commissie een taskforce voor eilanden op te richten; 89. verzoekt de Commissie een toewijzing van de begroting op basis van het bbp per hoofd van de bevolking te overwegen, teneinde alle verschillen tussen eilanden te bestrijken; Een Eilandenpact en een Europees actieplan voor eilanden 90. verzoekt de Commissie om op basis van artikel 174 VWEU een echte agenda voor de Europese eilanden uit te werken, dit artikel aan een dynamische beoordeling te onderwerpen en op basis van dit verslag een Europese strategie voor eilanden te ontwikkelen, die overeenkomt met de lokale behoeften en de realiteit ter plaatse en waarin rekening wordt gehouden met de specifieke kenmerken van elk van de zeebekkens van de EU; verzoekt de Commissie een studie uit te voeren naar de verschillende situaties van eilandgebieden en een strategie voor eilanden met concrete voorstellen te overwegen; 91. dringt erop aan om zo snel mogelijk samen met de belangrijkste belanghebbenden, namelijk nationale, regionale en lokale overheden, economische en sociale actoren, het maatschappelijk middenveld, de academische wereld en niet-gouvernementele organisaties, een Eilandenpact op te stellen en uit te voeren, naar het voorbeeld van het Stadspact en het toekomstige Plattelandspact; 92. benadrukt dat de dialoog met en tussen eilandgemeenschappen essentieel is om de betrokkenheid bij het Europese project te bevorderen, bruggen te slaan tussen culturen, belangstelling te wekken voor besluitvormingsprocessen en de opbouw van de Europese Unie op zich te bevorderen; o o o 93. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie, aan het Europees Economisch en Sociaal Comité, het Comité van de Regio’s en de nationale en regionale parlementen van de lidstaten. Het Europees Parlement, – gezien artikel 3, lid 3, van het Verdrag betreffende de Europese Unie en de artikelen 3, 11, 38, 120 en 191 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien Richtlijn 2008/56/EG van het Europees Parlement en de Raad van 17 juni 2008 tot vaststelling van een kader voor communautaire maatregelen betreffende het beleid ten aanzien van het mariene milieu (Kaderrichtlijn mariene strategie) (1) , – gezien Verordening (EU) nr. 1380/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 11 december 2013 inzake het gemeenschappelijk visserijbeleid, tot wijziging van Verordeningen (EG) nr. 1954/2003 en (EG) nr. 1224/2009 van de Raad en tot intrekking van Verordeningen (EG) nr. 2371/2002 en (EG) nr. 639/2004 van de Raad en Besluit 2004/585/EG van de Raad (2) (GVB-verordening), en met name artikel 17, – gezien het standpunt van het Europees Parlement dat in eerste lezing werd vastgesteld op 28 april 2021 met het oog op de vaststelling van Verordening (EU) 2021/... van het Europees Parlement en de Raad tot vaststelling van een meerjarig beheersplan voor blauwvintonijn in het oostelijke deel van de Atlantische Oceaan en de Middellandse Zee, tot wijziging van Verordeningen (EG) nr. 1936/2001, (EU) 2017/2107 en (EU) 2019/833 en tot intrekking van Verordening (EU) 2016/1627 (3) , – gezien Verordening (EU) 2021/1139 van het Europees Parlement en de Raad van 7 juli 2021 tot oprichting van het Europees Fonds voor maritieme zaken, visserij en aquacultuur en tot wijziging van Verordening (EU) 2017/1004 (4) , – gezien de mededeling van de Commissie van 20 mei 2020, getiteld “EU‑biodiversiteitsstrategie voor 2030: de natuur terug in ons leven brengen” ( COM(2020)0380 ), – gezien zijn resolutie van 9 juni 2021 over de EU-biodiversiteitsstrategie voor 2030: de natuur terug in ons leven brengen (5) , – gezien de mededeling van de Commissie van 20 mei 2020 getiteld “Een “van boer tot bord”-strategie voor een eerlijk, gezond en milieuvriendelijk voedselsysteem” ( COM(2020)0381 ), – gezien zijn resolutie van 20 oktober 2021 over een “van boer tot bord”-strategie voor een eerlijk, gezond en milieuvriendelijk voedselsysteem (6) , – gezien het verslag van de Commissie van 25 juni 2020 over de uitvoering van de kaderrichtlijn mariene strategie (Richtlijn 2008/56/EG) ( COM(2020)0259 ), – gezien het verslag van het Wetenschappelijk, Technisch en Economisch Comité voor de visserij (WTECV) van de Commissie van 30 september 2019 getiteld “Social data in the EU fisheries sector” (Maatschappelijke gegevens in de EU-visserijsector), – gezien het verslag van het WTECV van 17 december 2020 getiteld “Social dimension of the CFP” (Sociale dimensie van het GVB), – gezien het op 8 december 2021 gepubliceerde economisch jaarverslag 2021 van het WETCV over de visserijvloot van de EU, – gezien het verslag van het WTECV van 28 april 2021 over criteria en indicatoren voor de opname van duurzaamheidsaspecten voor visserijproducten in de marketingnormen uit hoofde van de gemeenschappelijke marktordening, – gezien de studie van 2015 naar de criteria voor het verlenen van toegang tot visserij in de EU, uitgevoerd in opdracht van de Commissie visserij, – gezien de uitspraak van de administratieve rechtbank van Montpellier van 15 juli 2021 in zaak nr. 1801790, – gezien het verslag van de New Economics Foundation (NEF) van september 2021 getiteld “Who gets to fish in the EU? A 2021 update of how EU Member States allocate fishing opportunities” (Wie mag er vissen in de EU? Een update in 2021 van de manier waarop de EU-lidstaten vangstmogelijkheden toewijzen), – gezien het verslag van het Wereld Natuur Fonds van 2018 getiteld “Evaluating Europe’s course to sustainable fisheries by 2020” (Beoordeling van het traject van Europa richting duurzame visserij in 2020), – gezien het verslag van Low Impact Fishers of Europe and Our Fish van 27 oktober 2021 getiteld “How the EU can Transition to Low Environmental Impact, Low Carbon, Socially Just Fishing” (Hoe de EU kan overgaan tot koolstofarme, sociaal rechtvaardige visserij met beperkte gevolgen voor het milieu), – gezien het verslag van 2020 van de werkgroep betreffende elektrische sleepnetvisserij van de Internationale Raad voor het onderzoek van de zee (ICES) en het speciaal advies van ICES van 20 mei 2020 als antwoord op het verzoek van Nederland met betrekking tot de gevolgen van de elektrische visserij voor het ecosysteem en het milieu van de tongvisserij ( Solea solea ) in de Noordzee, – gezien artikel 6.18 van de Gedragscode voor een verantwoorde visserij van de Voedsel- en Landbouworganisatie van de VN met betrekking tot de bescherming van de rechten van de ambachtelijke en kleinschalige visserij en hun preferentiële toegang, waar passend, tot traditionele visgronden en hulpmiddelen, – gezien artikel 54 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie visserij ( A9-0152/2022 ), A. overwegende dat de GVB-verordening er borg voor staat dat “de activiteiten in het kader van de visserij en de aquacultuur uit ecologisch oogpunt langdurig duurzaam zijn en worden beheerd op een manier die strookt met de doelstellingen voordelen te realiseren op economisch en sociaal gebied en op het gebied van werkgelegenheid alsmede bij te dragen tot de beschikbaarheid van voedselvoorraden”, dat in het kader van het GVB de voorzorgsbenadering wordt “toegepast op het visserijbeheer” en dat ernaar wordt gestreefd “dat de levende biologische rijkdommen van de zee zo worden geëxploiteerd dat de populaties van de gevangen soorten boven een niveau worden gebracht en behouden dat de maximale duurzame opbrengst kan opleveren”, en dat “de ecosysteemgerichte benadering” op het visserijbeheer wordt toegepast, “om ervoor te zorgen dat de negatieve gevolgen van visserijactiviteiten voor het mariene ecosysteem tot een minimum worden beperkt”, dat er wordt bijgedragen aan “een redelijke levensstandaard voor degenen die van visserijactiviteiten afhankelijk zijn, met aandacht voor de kustvisserij en de sociaaleconomische aspecten” en dat de kustvisserij wordt gestimuleerd, “met inachtneming van sociaaleconomische aspecten”; B. overwegende dat in doelstelling 14.b van de duurzameontwikkelingsdoelstellingen (SDG’s) van de VN wordt verzocht om het verlenen van toegang aan kleinschalige ambachtelijke vissers tot mariene hulpmiddelen en markten; C. overwegende dat de Raad verantwoordelijk is voor de vaststelling van vangstmogelijkheden (het totale aantal toegestane vangsten of de totale visserij-inspanning), die vervolgens aan de lidstaten worden toegewezen, waarbij het beginsel van relatieve stabiliteit wordt gewaarborgd; overwegende dat relatieve stabiliteit een belangrijk onderdeel van het GVB is dat op lange termijn betrouwbaar is gebleken en vissers zichtbaarheid geeft, en dat niet mag worden ondermijnd; overwegende dat elke lidstaat deze vangstmogelijkheden overeenkomstig het subsidiariteitsbeginsel onder zijn vissers en producentenorganisaties verdeeld; D. overwegende dat de lidstaten overeenkomstig het subsidiariteitsbeginsel verantwoordelijk zijn voor het toewijzen van vangstmogelijkheden; overwegende dat er grote verschillen kunnen bestaan tussen de sectoren in verschillende landen, waardoor een uniforme benadering niet gewenst is; E. overwegende dat de lidstaten overeenkomstig artikel 17 van de GVB-verordening bij de toewijzing van de hun ter beschikking staande vangstmogelijkheden, bedoeld in artikel 16 van de GVB-verordening, gebruik moeten maken van transparante en objectieve criteria van onder meer ecologische, sociale en economische aard; overwegende dat die criteria betrekking kunnen hebben op de gevolgen van de visserij voor het milieu, de naleving in het verleden, de bijdrage aan de lokale economie en vangstniveaus uit het verleden; F. overwegende dat de recreatievisserij in artikel 17 niet wordt uitgesloten van het toepassingsgebied ervan en dat het aan de lidstaten is om te besluiten hoe de vangstmogelijkheden op nationaal niveau worden toegewezen; G. overwegende dat in artikel 17 staat dat de “lidstaten trachten, binnen het kader van de hun toegewezen vangstmogelijkheden, te zorgen voor stimulansen voor vissersvaartuigen die zijn uitgerust met selectief vistuig of die gebruikmaken van minder milieubelastende visserijtechnieken, zoals een lager energieverbruik of minder schade aan de habitats”; H. overwegende dat de lidstaten volgens artikel 16 moeten beslissen over de methode van toewijzing van de vangstmogelijkheden die aan hen zijn toegewezen die niet onder een systeem van overdraagbare visserijconcessies vallen, en dat elke lidstaat de toewijzingsmethode aan de Commissie moet meedelen; I. overwegende dat de bekendmaking van gegevens over de toewijzing van vangstquota moet plaatsvinden in overeenstemming met de toepasselijke verordeningen inzake gegevensbescherming; J. overwegende dat uit de beoordeling van de sociale dimensie van het GVB door het WTECV blijkt dat in 2020 16 van de 23 kustlidstaten gehoor hebben gegeven aan het verzoek van de Commissie om informatie over de gebruikte toewijzingsmethode; K. overwegende dat de EU er niet in is geslaagd de termijn te behalen voor het ten laatste in 2020 bereiken van een goede milieustatus voor de mariene wateren van de EU, zoals bedoeld in artikel 1, lid 1, van de kaderrichtlijn mariene strategie; overwegende dat in het in 2020 door de Commissie goedgekeurde verslag over de eerste cyclus van de uitvoering van de kaderrichtlijn mariene strategie, rekening houdend met de holistische aard hiervan, is vastgesteld dat het EU-stelsel voor de bescherming een van de meest ambitieuze stelsels ter wereld is en is geconcludeerd dat het moet worden verbeterd om problemen aan te pakken zoals de overbevissing in sommige zeeën en niet-duurzame visserijpraktijken, kunststof afval, het teveel aan voedingsstoffen, lawaai onder water en andere soorten vervuiling; L. overwegende dat de EU de termijn van 2020 voor het bereiken van het exploitatiepercentage voor een maximale duurzame opbrengst (MDO) voor alle visbestanden niet heeft gehaald; overwegende dat er echter aanzienlijke vooruitgang is geboekt bij de verwezenlijking van de MDO-doelstelling, met name in het noordoostelijke deel van de Atlantische Oceaan en de Oostzee, waar in 2020 99 % van de aanlandingen die uitsluitend door de EU worden beheerd en waarvoor wetenschappelijk advies beschikbaar was, op duurzame wijze beheerde bestanden waren; M. overwegende dat de EU zich ertoe heeft verbonden resultaten te boeken met betrekking tot de Agenda 2030 van de VN, die SDG 14 omvat: “Behoud en maak duurzaam gebruik van oceanen, zeeën en maritieme hulpbronnen”; N. overwegende dat het Parlement de Commissie en de lidstaten in zijn resolutie over de “van boer tot bord”-strategie heeft verzocht de overgang naar visserij met een lage impact te ondersteunen, onder andere “door het percentage van de nationale quota voor kleinschalige kustvisserij te verhogen”; O. overwegende dat “kleinschalige kustvisserij” in de verordening tot oprichting van het Europees Fonds voor maritieme zaken, visserij en aquacultuur wordt gedefinieerd als visserijactiviteiten door zee- en binnenvisserijvaartuigen met een lengte over alles van minder dan twaalf meter die geen gebruikmaken van gesleept vistuig, of door vissers te voet, met inbegrip van schelpdiervissers; P. overwegende dat de EU-biodiversiteitsstrategie voor 2030 de doelstelling omvat van het verminderen van de negatieve gevolgen van visserij- en winningsactiviteiten voor gevoelige mariene habitats en soorten, waaronder de zeebodem, teneinde tot een goede milieustatus te komen; Q. overwegende dat de doelstellingen van de EU-biodiversiteitsstrategie de beperking omvat van de bijvangst van soorten tot een zodanig niveau dat het herstel en de instandhouding van deze soorten mogelijk worden gemaakt; R. overwegende dat de EU-visserij een strategische sector van de Unie is en zorgt voor een aanzienlijk aantal directe en indirecte banen in visserij- en kustgebieden, waarmee een duurzame economie in stand wordt gehouden door werkgelegenheid en de inkomstenbronnen van de bevolking te verbinden met het gebied en met de instandhouding van culturele tradities; S. overwegende dat het EFMZVA voorziet in financiële steun voor jonge vissers die met visserijactiviteiten beginnen, terwijl hierop geen garantie volgt voor het verkrijgen van vangstmogelijkheden; T. overwegende dat de visserij een essentiële bijdrage levert aan de voedselzekerheid van de Unie; U. overwegende dat de visserij zowel op zee als op het land voor werkgelegenheid zorgt; overwegende dat sommige regio’s afhankelijk zijn van lokale aanlandingen om de levensvatbaarheid van veel bedrijven te waarborgen en levendige kustgemeenschappen in stand te houden; V. overwegende dat er geen uitgebreid verslag is over de tenuitvoerlegging van artikel 17 van de GVB-verordening door de Commissie, wat betekent dat de enige beschikbare evaluaties voor deze initiële beoordeling van de tenuitvoerlegging de evaluaties zijn die zijn gepubliceerd door het WTECV, liefdadigheidsinstellingen, de visserijsector zelf, ngo’s en belanghebbenden; W. overwegende dat het verzoek van de Commissie van 2020 aan de lidstaten om informatie te verstrekken over hun toewijzingssysteem volgens de laatste beoordeling van het WTECV over de sociale dimensie van het GVB een vraag over een effectbeoordeling bevatte en slechts twee lidstaten (Zweden en Denemarken) meldden dat zij een dergelijke beoordeling hadden uitgevoerd; overwegende dat in het beoordelingsverslag naar voren kwam dat in 2020 slechts 16 van de 23 kustlidstaten gehoor hebben gegeven aan het verzoek van de Commissie om informatie over de gebruikte toewijzingsmethode; overwegende dat enkele van de antwoorden van de kustlidstaten van beperkt nut waren, aangezien deze alleen uitgebreide beschrijvingen bevatten van de nationale vissersvloot of hierin eenvoudigweg de intentie van hun toewijzingen werd benadrukt zonder dat daarbij de “transparante en objectieve criteria” uiteen werden gezet; X. overwegende dat de toewijzing van het quotum voor blauwvintonijn aan kleinschalige vissersvaartuigen in het visseizoen in 2020 3,03 % bedroeg in Italië, 11,6 % in Kroatië, 11,89 % in Frankrijk, 13,68 % in Portugal, en 36,93 % in Spanje; Y. overwegende dat de meeste bestanden voornamelijk aan verschillende vloottypes worden toegewezen, maar dat sommige zowel aan kleine als grote vloten worden toegewezen; Z. overwegende dat de EU, door uitvoering te geven aan artikel 17 van de GVB-verordening en door vangstquota toe te wijzen op basis van transparante en objectieve criteria van ecologische, sociale of economische aard, een rechtvaardige transitie kan maken naar een koolstofarme vissersvloot met een lage impact; overwegende dat deze doelstelling echter hand in hand moet gaan met de doelstelling “voordelen te realiseren op economisch en sociaal gebied en op het gebied van werkgelegenheid alsmede bij te dragen tot de beschikbaarheid van voedselvoorraden”; AA. overwegende dat de Commissie werkt aan een actieplan voor het in stand houden van de visserijbestanden en het beschermen van de mariene ecosystemen, dat bij moet dragen aan een van de voornaamste doelstellingen van de Europese Green Deal door de duurzaamheid van de visserij en de adequate bescherming van de mariene ecosystemen en hun biodiversiteit te waarborgen; AB. overwegende dat het Parlement, de Raad en de Commissie op 10 november 2020 overeenstemming hebben bereikt over de verordening tot vaststelling van een meerjarig beheersplan voor blauwvintonijn in het oostelijke deel van de Atlantische Oceaan en de Middellandse Zee; overwegende dat deze overeenkomst vervolgens werd verworpen door de Raad, waarmee in werd gegaan tegen een besluit dat reeds met de twee andere instellingen was overeengekomen; AC. overwegende dat de Brexit ook gevolgen heeft gehad voor de verdeling van de vangstrechten in de EU; 1. herinnert eraan dat visbestanden een natuurlijke publieke hulpbron zijn, dat visserijactiviteiten en -beheer een troef zijn die op deze hulpbron is gebaseerd en tot ons gemeenschappelijk erfgoed behoren, en dat visbestanden moeten worden beheerd op een manier die de grootste voordelen op lange termijn voor de samenleving oplevert en waarbij de gevolgen voor ecosystemen tot een minimum wordt beperkt en de voedselzekerheid wordt gewaarborgd door te zorgen voor gezond voedsel; herinnert eraan dat de economische rendabiliteit van de Europese vloot moet worden gewaarborgd door middel van een ecologisch, economisch en sociaal duurzame exploitatie en gebaseerd moet zijn op betrouwbaar wetenschappelijk advies en het voorzorgsbeginsel; 2. onderstreept dat de aandelen van de quota en de vangstmogelijkheden het recht op een openbare hulpbron vertegenwoordigen; benadrukt in dit verband dat, binnen de bevoegdheid van de lidstaten om vangstmogelijkheden toe te wijzen en rekening houdend met de beginselen van stabiliteit en voorspelbaarheid, geen enkele actor een recht voor onbepaalde tijd mag krijgen op een bepaald quotum of een bepaalde vangstmogelijkheid; 3. benadrukt dat het probleem van knelsoorten bij visserij op basis van het beheer van quota het potentieel heeft om de visserijactiviteiten voor het einde van het seizoen stil te leggen, met mogelijk aanzienlijke economische gevolgen voor vissers; onderstreept in dit verband dat een goed quotasysteem een eerlijke mate van flexibiliteit moet omvatten, aangezien dit vissers die extra quota nodig hebben voor een knelsoort en vissers die beschikbare quota hebben in staat zou stellen tot een wederzijds voordelige oplossing te komen; 4. benadrukt dat het aan de lidstaten is om te bepalen welke criteria zij gebruiken bij de toewijzing van vangstmogelijkheden; 5. merkt op dat de Commissie tegen geen enkele lidstaat een inbreukprocedure is gestart in verband met de niet-navolging van artikel 17 van de GVB-verordening; Gebruik van objectieve en transparante criteria 6. benadrukt dat er geen studie van de Commissie bestaat waarin de toepassing van de criteria voor de toewijzing van quota in het kader van de artikelen 16 en 17 van het GVB wordt geanalyseerd; merkt op dat er sprake is van een gebrek aan transparantie en dat verschillende lidstaten niet bekendmaken welke criteria zij toepassen bij de verdeling van vangstmogelijkheden en spoort hen aan deze criteria openbaar en gemakkelijk toegankelijk te maken; herinnert eraan dat een objectieve toewijzingsmethode een duidelijke en ondubbelzinnige beschrijving inhoudt van duidelijk omschreven toewijzingscriteria, met inbegrip van een duidelijke beschrijving van de relatieve weging van de criteria of de voorwaarden voor het gebruik ervan in het geval van meerdere toewijzingscriteria; 7. spoort de Commissie aan indien nodig een verslag op te stellen over de toepassing van de criteria van de artikelen 16 en 17 van de GVB-verordening door elk van de lidstaten; 8. verzoekt de Commissie inbreukprocedures in te leiden tegen lidstaten die hun verplichtingen met betrekking tot de transparantie van de toewijzing van vangstmogelijkheden niet nakomen; 9. benadrukt dat transparante toewijzingscriteria een van de parameters vormen die het mogelijk maken om te voorzien in stabiliteit en rechtszekerheid voor de marktdeelnemers; onderstreept dat het wenselijk is in de hele Unie vooruitgang te boeken op het gebied van transparantie met betrekking tot de criteria en de praktische toepassing ervan; benadrukt derhalve dat informatie over de werking van het systeem van vangstmogelijkheden, met inbegrip van de toewijzingsmethode, gemakkelijk toegankelijk moet zijn en moet kunnen worden begrepen door iedereen, en met name door marktdeelnemers en belanghebbenden, teneinde een consistente, op regels gebaseerde toewijzingsmethode te faciliteren die een beter toezicht, gelijke kansen voor alle geïnteresseerde partijen en meer voorspelbaarheid voor vissers mogelijk maakt; 10. verzoekt de lidstaten hun respectieve methoden voor het verdelen van de vangstmogelijkheden openbaar te maken, met inachtneming van de toepasselijke wetgeving inzake gegevensbescherming; 11. is van mening dat de Commissie, in haar hoedanigheid als hoedster van de Verdragen, verplicht is de volledige naleving te waarborgen van de voorschriften die zijn verankerd in artikel 17 van de GVB-verordening; verzoekt de Commissie in dit verband te zorgen voor de juiste toepassing door alle lidstaten van de bindende transparantiebepaling van artikel 17 met betrekking tot nationale processen voor de toewijzing van quota door middel van actieve en constante monitoring en, indien nodig, een inbreukprocedure in te leiden tegen die lidstaten die deze vereiste niet naleven; 12. is van oordeel dat producentenorganisaties (PO’s), coöperaties en quota-eigenaren op vrijwillige basis hun quotatoewijzing openbaar mogen maken, maar dat dit vanwege de wetgeving inzake gegevensbescherming geenszins verplicht kan zijn; 13. herinnert eraan dat PO’s en vissersgildes een essentiële rol vervullen bij de verdeling en het beheer van de vangstquota van de verschillende vaartuigen; merkt op dat in veel lidstaten maar relatief weinig kleinschalige vissers lid zijn van PO’s en nog minder kleinschalige vissers hun eigen speciale PO hebben, waardoor hun vermogen om dit kanaal te gebruiken voor de toegang tot vangstquota wordt beperkt; spoort de Commissie en de lidstaten aan de oprichting van PO’s voor en door kleinschalige vissers te vergemakkelijken; 14. is van mening dat de toewijzingsmethoden moeten worden ontwikkeld in samenwerking met visserijgemeenschappen, regionale autoriteiten en andere relevante belanghebbenden, waarbij ervoor moet worden gezorgd dat alle vlootsegmenten, PO’s, vissersgildes en werknemersorganisaties eerlijk vertegenwoordigd zijn, op basis van het beste beschikbare wetenschappelijke advies, en dat zij waarborgen moeten omvatten, zoals kennisgevingstermijnen, om vissers in staat te stellen zich aan te passen indien de lidstaten besluiten hun toewijzingsmethode te wijzigen; 15. verzoekt de lidstaten toewijzingssystemen op zodanige wijze te ontwerpen dat de eenvoud ervan wordt gewaarborgd, dat ingewikkelde bureaucratische processen worden vermeden en dat marktdeelnemers en belanghebbenden uiteindelijk in staat zijn de toewijzingscriteria en het toewijzingsproces te monitoren; 16. verzoekt de lidstaten een gelijk speelveld en gelijke kansen voor alle vissers te waarborgen om hun eerlijke toegang tot mariene rijkdommen te geven; Gebruik van ecologische, sociale en economische criteria 17. merkt op dat er sinds het hervormde GVB en artikel 17 van de GVB-verordening in werking zijn getreden geen verslagen van de Commissie zijn ingediend over gevallen waarin lidstaten hun toewijzingsmethoden hebben gewijzigd en dat hier ook geen melding van is gemaakt, wat erop wijst dat de hervorming van het GVB in 2013 geen grote gevolgen heeft gehad voor de toewijzingsmethoden; merkt op dat het WTECV in zijn verslag over de sociale dimensie van het GVB erop wijst dat de lidstaten in het algemeen weliswaar geen directe lijn hebben getrokken tussen artikel 17 van de GVB-verordening en hun nationale systemen voor de toewijzing van quota, maar dat zij bij het toewijzingsproces wel criteria hanteren of hebben gebruikt die als sociale criteria kunnen worden aangemerkt; 18. merkt op dat historische vangstniveaus momenteel de meest gebruikelijke criteria zijn die door de lidstaten worden toegepast voor de verdeling van de vangstmogelijkheden; is van mening dat dergelijke criteria stabiliteit bieden en erkent dat de vloot en de visserijgemeenschappen afhankelijk zijn van de visbestanden en dat het voor vloten en visserijgemeenschappen van belang is stabiele en voorspelbare toegang tot de visbestanden te hebben; 19. merkt op dat uit de beschikbare gegevens blijkt dat slechts enkele lidstaten criteria van ecologische, sociale en economische aard gebruiken voor de verdeling van de vangstmogelijkheden en dat ze, indien gebruikt, weinig gewicht in de schaal leggen bij de uiteindelijke verdeling; 20. herinnert eraan dat in artikel 17 van de GVB-verordening wordt gesteld dat de lidstaten bij de toewijzing van de hun ter beschikking staande vangstmogelijkheden, bedoeld in artikel 16, gebruikmaken van transparante en objectieve criteria van onder meer ecologische, sociale en economische aard; merkt op dat de Engelse versie het woord “shall” (moeten) bevat; merkt op dat er verschillen bestaan tussen de verschillende taalversies, wat kan leiden tot uiteenlopende interpretaties van de wettelijk bindende verplichting van dit element; merkt echter op dat het Hof van Justitie van de Europese Unie in zijn arrest in de zaak Spika (C-540/16) (7) concludeert dat de lidstaten “transparante en objectieve criteria” moeten hanteren bij de toewijzing van de vangstmogelijkheden waarover zij op grond van artikel 16 van de GVB-verordening beschikken; verzoekt de Commissie deze kwestie aan te pakken in haar volgende verslag over de werking van het GVB; 21. is ingenomen met het feit dat de huidige methoden voor de toewijzing van vangstmogelijkheden, die grotendeels zijn gebaseerd op historische rechten, voor een bepaalde mate van economische stabiliteit in de visserijsector zorgen, waardoor marktdeelnemers wellicht duurzamere technieken kunnen ontwikkelen en toepassen, maar erkent dat deze technieken in sommige gevallen bijdragen aan een versterking van trends, zoals economische concentratie in de visserijsector, waardoor de mededinging wordt verstoord, belemmeringen voor nieuwkomers worden opgeworpen en de sector onaantrekkelijk wordt gemaakt voor nieuwe jonge vissers; is daarnaast van oordeel dat deze methoden in sommige gevallen niet voldoende stimulansen bieden aan vissers die visserijpraktijken met een verminderd milieueffect toepassen en geen eerlijke kansen opleveren voor de vissers, met inbegrip van kleinschalige vissers; spoort de lidstaten in dit verband aan een eerlijke verdeling van de quota over de verschillende vlootsegmenten te waarborgen, rekening houdend met de behoeften van alle vissers; 22. merkt op dat voor bestanden waarvoor het totale aantal toegestane vangsten toeneemt, bijvoorbeeld in het geval van een goed bestandsbeheer of een succesvol herstelplan, de lidstaten kunnen overwegen de extra quota te verdelen op basis van economische, sociale en milieucriteria, overeenkomstig artikel 17; 23. benadrukt dat de ambachtelijke en traditionele visserij en hun verenigingen, zoals vissersgildes, een fundamenteel kenmerk van de lokale samenleving, economie, cultuur en traditie van veel kustgebieden en eilanden in de EU vormen en is daarom van mening dat deze speciale aandacht en een speciale behandeling verdienen, met inbegrip van ad-hocquota, met name in het geval van een toename van de totale voorraad door goed voorraadbeheer of een succesvol herstelplan; 24. is van oordeel dat het gebruik van alle soorten criteria die in artikel 17 worden genoemd (economische, sociale en ecologische criteria) bij de toewijzing van vangstmogelijkheden belangrijk is om de doelstellingen als bedoeld in de GVB-verordening, de kaderrichtlijn mariene strategie en de biodiversiteitsstrategie voor 2030 ten volle te verwezenlijken; herinnert eraan dat de lidstaten verantwoordelijk zijn voor de ontwikkeling en toepassing van de toewijzingscriteria; 25. herinnert eraan dat kwaliteitsgegevens over de ecologische, sociale en economische gevolgen van de recreatievisserij vaak ontbreken of onvolledig zijn, wat betekent dat criteria van ecologische, sociale en economische aard niet kunnen worden ontwikkeld zoals vereist op grond van artikel 17; 26. dringt er bij de Commissie op aan de verzameling van dergelijke gegevens voor de recreatievisserij te verbeteren en te versterken door middel van een verbeterd kader voor gegevensverzameling en andere beleidsinstrumenten; 27. verzoekt de Commissie ervoor te zorgen dat elke betrokken lidstaat bij het verdelen van de vangstmogelijkheden in overeenstemming met de GVB-verordening, en met name artikel 17, gebruikmaakt van transparante en objectieve criteria, met inbegrip van criteria van ecologische, sociale en economische aard; is van mening dat elke lidstaat, in overeenstemming met het subsidiariteitsbeginsel, ervoor moet zorgen dat de criteria duurzaam en evenwichtig zijn om rekening te houden met lokale specifieke kenmerken en problemen die moeten worden aangepakt; 28. is van mening dat de soorten visserij en de realiteit waarmee zij worden geconfronteerd in de EU sterk uiteenlopen en dat er daarom geen uniforme criteria van economische, ecologische of sociale aard zijn die in de hele EU op uniforme wijze kunnen worden toegepast; 29. herinnert eraan dat er lidstaten en (in meerdere landen) PO’s zijn die quotareserves hebben aangelegd die op basis van ecologische, economische en sociale criteria over vissers zouden kunnen worden verdeeld; 30. verzoekt de lidstaten vissers te stimuleren om gebruik te maken van de meest duurzame en milieuvriendelijke visserijpraktijken, vangstmethoden en innovaties op visserijgebied; is van mening dat dergelijke stimulansen in overweging moeten worden genomen bij het ontwerpen van de toewijzingsmethode overeenkomstig artikel 17 en spoort de lidstaten aan om bij hun toewijzingsprocessen rekening te houden met hun klimaat en ecosysteem, op basis van een reeks transparante criteria; herinnert eraan dat de lidstaten volgens artikel 17 voor stimulansen trachten te zorgen voor vissersvaartuigen die zijn uitgerust met selectief vistuig of die gebruikmaken van minder milieubelastende visserijtechnieken, zoals een lager energieverbruik of minder schade aan de habitats; 31. verzoekt de lidstaten marktdeelnemers door middel van hun toewijzingsprocessen te stimuleren om te zorgen voor een sociale dialoog met vakbonden en werknemersorganisaties en die te versterken, en collectieve arbeidsovereenkomsten volledig toe te passen teneinde de sociale duurzaamheid en eerlijke arbeidsomstandigheden in de visserijsector te bevorderen; 32. herinnert eraan dat de lidstaten trachten te zorgen voor stimulansen voor vissersvaartuigen die zijn uitgerust met selectief vistuig of die gebruikmaken van minder milieubelastende visserijtechnieken; merkt op dat sommige lidstaten in dergelijke stimulansen voorzien; verzoekt de overige lidstaten in dergelijke stimulansen te voorzien; 33. benadrukt dat de toewijzing van vangstmogelijkheden met gebruik van criteria zoals een beperkter milieueffect en het in aanmerking nemen van de reputatie van marktdeelnemers op het vlak van naleving kan bijdragen aan het herstel van de visbestanden tot een duurzaam niveau en de bescherming van de biodiversiteit kan verbeteren; 34. verzoekt de lidstaten om, in overeenstemming met artikel 17 van de GVB-verordening, de toegang van jonge en nieuwe vissers tot de arbeidsmarkt te ondersteunen, teneinde de toegangsbelemmeringen te verminderen, marktfalen te corrigeren en uiteindelijk de broodnodige generatievernieuwing in de visserijsector te vergemakkelijken; verzoekt de lidstaten voorts gebruik te maken van alle mogelijkheden binnen het EFMZVA om de kwestie van generatievernieuwing aan te pakken; 35. verzoekt de Commissie op meer proactieve wijze samen te werken met de betrokken lidstaten bij de uitvoering van de bepalingen van artikel 17 van de GVB-verordening; verzoekt de Commissie de lidstaten te blijven bijstaan bij het volledig benutten van transparante en objectieve criteria, met inbegrip van die van economische, sociale en ecologische aard, bij het ontwerpen van hun methodologie voor de toewijzing van vangstmogelijkheden, bijvoorbeeld door richtsnoeren te publiceren; benadrukt dat moet worden overwogen om vissers economische stabiliteit en toekomstperspectieven te bieden; 36. verzoekt de Commissie in aan aangekondigde verslag over de werking van het GVB in kaart te brengen hoe het staat met de toepassing van artikel 17 van de GVB-verordening door de lidstaten en voorstellen te formuleren over hoe deze toepassing kan worden verbeterd; 37. benadrukt dat de EU nog steeds niet beschikt over een wetgevingsinstrument voor de uitvoering van de beslissingen die door de Internationale Commissie voor de instandhouding van Atlantische tonijnen tijdens haar laatste vergaderingen zijn genomen; benadrukt met ernstige bezorgdheid dat een dergelijke normatieve leemte de toewijzing van belangrijke quota voor de EU-visserijsector in gevaar kan brengen; dringt er derhalve bij het voorzitterschap van de Raad op aan een alternatief voorstel te doen voor de reeds tussen de partijen gesloten overeenkomst dat in overeenstemming is met het standpunt van het Parlement; o o o 38. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie.