(Medebeslissingsprocedure: eerste lezing) Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2003) 350 ) (1) , – gelet op artikel 251, lid 2 en artikel 95 van het EG&nbhy;Verdrag, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C5&nbhy;0272/2003), – gelet op artikel 67 en artikel 158, lid 1 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie regionaal beleid, vervoer en toerisme (A5&nbhy;0308/2003), 1. hecht zijn goedkeuring aan het voorstel van de Commissie; 2. verzoekt om hernieuwde voorlegging indien de Commissie voornemens is ingrijpende wijzigingen in haar voorstel aan te brengen of dit door een nieuwe tekst te vervangen; 3. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. (Raadplegingsprocedure) Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan de Raad ( COM(2003) 372 ) (1) , – gelet op artikel 149, lid 2 van het EG&nbhy;Verdrag, op grond waarvan het Parlement door de Raad is geraadpleegd (C5&nbhy;0324/2003), – gelet op artikel 67 en artikel 158, lid 1van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling (A5&nbhy;0317/2003), 1. hecht zijn goedkeuring aan het voorstel van de Commissie; 2. verzoekt de Raad, wanneer deze voornemens is af te wijken van de door het Parlement goedgekeurde tekst, het Parlement hiervan op de hoogte te stellen; 3. wenst opnieuw te worden geraadpleegd ingeval de Raad voornemens is ingrijpende wijzigingen aan te brengen in het voorstel van de Commissie; 4. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. (Raadplegingsprocedure) Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan de Raad ( COM(2003) 472 ) (1) , – gelet op artikel 37, lid 2 van het EG&nbhy;Verdrag, op grond waarvan het Parlement door de Raad is geraadpleegd (C5&nbhy;0437/2003), – gelet op artikel 67 en artikel 158, lid 1 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling (A5&nbhy;0318/2003), 1. hecht zijn goedkeuring aan het voorstel van de Commissie; 2. verzoekt de Raad, wanneer deze voornemens is af te wijken van de door het Parlement goedgekeurde tekst, het Parlement hiervan op de hoogte te stellen; 3. wenst opnieuw te worden geraadpleegd ingeval de Raad voornemens is ingrijpende wijzigingen aan te brengen in het voorstel van de Commissie; 4. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. (Medebeslissingsprocedure: tweede lezing) Het Europees Parlement , – gezien het gemeenschappelijk standpunt van de Raad (8478/1/2003 – C5-0278/2003) (1) , – gezien zijn in eerste lezing geformuleerde standpunt (2) inzake het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad (COM(2002) 8) (3) , – gezien het gewijzigde voorstel van de Commissie (COM(2002) 664) (4) , – gelet op artikel 251, lid 2 van het EG-Verdrag, – gelet op artikel 80 van zijn Reglement, – gezien de aanbeveling voor de tweede lezing van de Commissie regionaal beleid, vervoer en toerisme (A5-0301/2003), 1. wijzigt het gemeenschappelijk standpunt als volgt; 2. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Standpunt van het Europees Parlement in tweede lezing vastgesteld op 9 oktober 2003 met het oog op de aanneming van Richtlijn 2003/…/EG van het Europees Parlement en de Raad inzake de veiligheid van luchtvaartuigen uit derde landen die gebruik maken van luchthavens in de Gemeenschap HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, en met name op artikel 80, lid 2, Gezien het voorstel van de Commissie (5) , Gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité (6) , Gezien het advies van het Comité van de regio's, Handelend volgens de procedure van artikel 251 van het Verdrag (7) , Overwegende hetgeen volgt: (1) In de resolutie van het Europees Parlement van 15 februari 1996 over de vliegramp voor de kust van de Dominicaanse Republiek (8) wordt erop gewezen dat de Gemeenschap een actievere houding dient aan te nemen en een strategie dient te ontwikkelen om de veiligheid van vliegtuigpassagiers en omwonenden van luchthavens te verhogen. (2) De Commissie heeft een mededeling aan het Europees Parlement en de Raad gepubliceerd, getiteld "Vaststelling van een communautaire strategie tot verbetering van de veiligheid in de luchtvaart". (3) In deze mededeling is duidelijk aangegeven dat de veiligheid wezenlijk kan worden verbeterd door ervoor te zorgen dat luchtvaartuigen volledig beantwoorden aan de internationale veiligheidsnormen opgenomen in de bijlagen bij het op 7 december 1944 te Chicago ondertekende Verdrag inzake de Internationale Burgerluchtvaart ("Verdrag van Chicago"). (4) Teneinde in Europa een hoog uniform niveau van veiligheid in de burgerluchtvaart te bereiken en te handhaven, dient een geharmoniseerde aanpak voor de effectieve handhaving van internationale veiligheidsnormen binnen de Gemeenschap te worden ingevoerd. Hiervoor moeten de voorschriften en procedures voor platforminspecties van luchtvaartuigen uit derde landen die in de lidstaten gelegen luchthavens aandoen, worden geharmoniseerd. (5) Een geharmoniseerde aanpak van de effectieve handhaving van de internationale veiligheidsnormen door de lidstaten voorkomt concurrentievervalsing. Een gemeenschappelijke houding tegenover luchtvaartuigen uit derde landen die niet voldoen aan de internationale veiligheidsnormen zal de positie van de lidstaten versterken. (6) Luchtvaartuigen die landen op in de lidstaten gelegen luchthavens dienen aan een inspectie te worden onderworpen, wanneer de verdenking bestaat dat zij niet aan de internationale veiligheidsnormen voldoen. (7) Ook wanneer geen specifieke verdenking bestaat, kan steekproefsgewijs inspectie plaatsvinden mits het gemeenschapsrecht en het internationale recht in acht worden genomen. De inspecties dienen met name op niet-discriminerende wijze te geschieden. (8) Luchtvaartuigen waarbij in het verleden reeds vaak gebreken zijn geconstateerd, of luchtvaartuigen van luchtvaartmaatschappijen waarvan de luchtvaartuigen vaak zijn opgevallen, kunnen vaker aan dergelijke inspecties worden onderworpen. (9) De in elke lidstaat verzamelde informatie moet ter beschikking van de overige lidstaten en de Commissie worden gesteld, teneinde het toezicht op de naleving van de internationale veiligheidsnormen door luchtvaartuigen uit derde landen zo doeltreffend mogelijk te maken. (10) Om deze redenen is er behoefte aan vaststelling van een procedure op Gemeenschapsniveau voor de beoordeling van luchtvaartuigen uit derde landen, en van bijbehorende mechanismen voor samenwerking tussen de bevoegde autoriteiten van de lidstaten met het oog op de uitwisseling van informatie. (11) Gezien het gevoelige karakter van informatie met betrekking tot de veiligheid dienen de lidstaten, overeenkomstig hun interne recht, de nodige maatregelen te nemen om een gepaste vertrouwelijkheid van de door hen ontvangen informatie te waarborgen. (12) Onverminderd het recht van toegang tot Commissiedocumenten overeenkomstig Verordening (EG) nr. 1049/2001 van het Europees Parlement en de Raad van 30 mei 2001 inzake de toegang van het publiek tot documenten van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie (9) , dient de Commissie maatregelen aan te nemen betreffende de verspreiding van dergelijke informatie onder belanghebbende partijen en de voorwaarden waaronder dit geschiedt. (13) Aan luchtvaartuigen die corrigerende maatregelen behoeven moet, indien de geconstateerde gebreken een kennelijk gevaar voor de veiligheid opleveren, een vliegverbod worden opgelegd totdat zij weer aan de internationale veiligheidsnormen voldoen. (14) Het is mogelijk dat de luchthaven van inspectie niet over toereikende faciliteiten beschikt, zodat de bevoegde autoriteit genoodzaakt is het luchtvaartuig door te laten vliegen naar een geschikte luchthaven, mits aan de voorwaarden voor een veilige vlucht wordt voldaan. (15) Om haar taken uit hoofde van deze richtlijn uit te voeren moet de Commissie worden bijgestaan door het comité dat is ingesteld bij artikel 12 van Verordening (EEG) nr. 3922/91 van de Raad van 16 december 1991 inzake de harmonisatie van technische voorschriften en administratieve procedures op het gebied van de burgerluchtvaart (10) . (16) De voor de uitvoering van deze richtlijn vereiste maatregelen worden vastgesteld overeenkomstig Besluit 1999/468/EG van de Raad van 28 juni 1999 tot vaststelling van de voorwaarden voor de uitoefening van de aan de Commissie verleende uitvoeringsbevoegdheden (11) . (17) De Commissie moet het comité dat is ingesteld bij artikel 12 van Verordening (EEG) nr. 3922/91 ook in het bezit stellen van in het kader van andere communautaire maatregelen verzamelde gegevens en informatie over specifieke voorvallen, die relevant zouden kunnen zijn voor de opsporing van gebreken die een gevaar voor de veiligheid van de luchtvaart vormen. (18) Er dient r ekening te worden gehouden met de samenwerking en informatie-uitwisseling in het kader van de JAA (Gezamenlijke Luchtvaartautoriteiten) en de ECAC (Europese Burgerluchtvaartconferentie). Bovendien moet er zoveel mogelijk gebruik worden gemaakt van de bestaande deskundigheid inzake SAFA-procedures (veiligheidsevaluatie van buitenlandse vliegtuigen). (19) Er moet rekening worden gehouden met de rol van het EASA (Europees agentschap voor de veiligheid van de luchtvaart) in het veiligheidsbeleid voor de burgerluchtvaart, met inbegrip van de vaststelling van procedures waarmee een hoog, uniform niveau van veiligheid in de burgerluchtvaart in Europa wordt bereikt en gehandhaafd. (20) Op 2 december 1987 zijn het Koninkrijk Spanje en het Verenigd Koninkrijk te Londen in een gemeenschappelijke verklaring van hun respectieve ministers van Buitenlandse Zaken regelingen overeengekomen inzake een betere samenwerking betreffende het gebruik van de luchthaven van Gibraltar; deze regelingen moeten nog in werking treden, HEBBEN DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD: Artikel 1 Werkingssfeer en doel 1. In het kader van de algemene strategie van de Gemeenschap voor de totstandbrenging en instandhouding van een hoog uniform veiligheidsniveau in de burgerluchtvaart in Europa, wordt bij deze richtlijn binnen de Gemeenschap een geharmoniseerde aanpak van de doeltreffende handhaving van de internationale veiligheidsnormen ingevoerd door middel van harmonisering van de regels en procedures voor platforminspecties van luchtvaartuigen uit derde landen die op in de lidstaten gelegen luchthavens landen. 2. Deze richtlijn doet geen afbreuk aan het recht van de lidstaten om niet onder deze richtlijn vallende inspecties te verrichten en om overeenkomstig de communautaire en de internationale wetgeving een vliegverbod, een exploitatieverbod of voorwaarden voor het landen op hun luchthavens op te leggen aan luchtvaartuigen. 3. Staatsluchtvaartuigen als gedefinieerd in het Verdrag van Chicago en luchtvaartuigen met een maximum startgewicht van minder dan 5.700 kg die niet gebruikt worden voor commercieel luchtverkeer, vallen buiten de werkingssfeer van deze richtlijn 4. De toepassing van deze richtlijn op de luchthaven van Gibraltar laat onverlet de rechtsopvattingen van respectievelijk het Koninkrijk Spanje en het Verenigd Koninkrijk betreffende het geschil inzake de soevereiniteit over het grondgebied waarop de luchthaven is gelegen. 5. De toepassing van deze richtlijn op de luchthaven van Gibraltar wordt opgeschort totdat de regelingen van de gezamenlijke verklaring van de ministers van Buitenlandse Zaken van het Koninkrijk Spanje en het Verenigd Koninkrijk van 2 december 1987 in werking zijn getreden. De regeringen van Spanje en van het Verenigd Koninkrijk zullen de Raad van de datum van inwerkingtreding in kennis stellen. Artikel 2 Definities In deze richtlijn wordt verstaan onder: Artikel 3 Inwinning van informatie De lidstaten stellen een mechanisme in voor het inwinnen van de informatie die zij van nut achten om het doel van artikel 1 te bereiken. Deze informatie omvat onder meer: Deze informatie wordt opgenomen in een standaardrapport dat de in het modelformulier van bijlage I vermelde punten bevat. Artikel 4 Platforminspectie 1. Iedere lidstaat treft de nodige voorzieningen om luchtvaartuigen uit derde landen, die ervan verdacht worden niet aan de internationale veiligheidsnormen te voldoen, aan platforminspecties te kunnen onderwerpen, wanneer zij op één van hun voor internationaal luchtverkeer openstaande luchthavens landen. Bij de toepassing van dergelijke procedures besteedt de bevoegde autoriteit speciale aandacht aan luchtvaartuigen: 2. Lidstaten kunnen regels opstellen om luchtvaartuigen ook wanneer er geen directe verdenking bestaat, aan steekproefsgewijze platforminspecties te onderwerpen, mits deze regels stroken met het communautaire en internationale recht. Deze procedure wordt evenwel op niet-discriminerende wijze toegepast. 3. De lidstaten zorgen ervoor dat passende platforminspecties en andere controlemaatregelen waartoe in het kader van artikel 8, lid 3, wordt besloten, worden uitgevoerd. 4. De platforminspectie wordt uitgevoerd volgens de in bijlage II beschreven procedure, met behulp van een inspectierapportformulier, dat tenminste de punten bevat uit het aan bijlage II gehechte formulier. Na voltooiing van de platforminspectie dienen de bevindingen van de platforminspectie aan de gezagvoerder of een vertegenwoordiger van de exploitant van het luchtvaartuig te worden medegedeeld, en indien er belangrijke gebreken aan het licht zijn getreden, dient het rapport aan de exploitant van het luchtvaartuig en aan de betrokken bevoegde autoriteiten te worden toegezonden. 5. Bij de uitvoering van een platforminspectie uit hoofde van deze richtlijn dient de betrokken bevoegde autoriteit al het mogelijke te doen om te voorkomen dat het geïnspecteerde luchtvaartuig onredelijke vertraging oploopt. Artikel 5 Uitwisseling van informatie 1. De bevoegde autoriteiten van de lidstaten wisselen onderling informatie uit. Deze informatie omvat op verzoek van een bevoegde autoriteit een lijst van voor internationaal luchtverkeer openstaande luchthavens van de betrokken lidstaat, met de vermelding, per kalenderjaar, van het aantal verrichte platforminspecties, en van het aantal vliegbewegingen van luchtvaartuigen uit derde landen voor elke op de lijst vermelde luchthaven. 2. De standaardrapporten als bedoeld in artikel 3 en de platforminspectierapporten als bedoeld in artikel 4, lid 4, worden onverwijld ter beschikking gesteld van het Europees agentschap voor de veiligheid van de luchtvaart (EASA), van de Commissie en, desgevraagd, van de bevoegde autoriteiten van de lidstaten. 3. Wanneer uit een standaardrapport blijkt dat er potentieel gevaar voor de veiligheid bestaat, of indien uit een platforminspectierapport blijkt dat een luchtvaartuig niet aan de internationale veiligheidsnormen voldoet en een potentieel gevaar voor de veiligheid vormt, wordt het rapport onverwijld toegezonden aan de bevoegde autoriteiten van de lidstaten en aan de Commissie. Artikel 6 Bescherming en verspreiding van informatie 1. De lidstaten nemen, overeenkomstig hun nationale wetgeving, de nodige maatregelen om ervoor te zorgen dat de vertrouwelijkheid van informatie die zij overeenkomstig artikel 5 ontvangen, op passende wijze wordt beschermd. Zij gebruiken de informatie uitsluitend voor de doeleinden van deze richtlijn. 2. De Commissie publiceert jaarlijks een voor het publiek en de belanghebbenden in de bedrijfstak toegankelijk verslag met geaggregeerde gegevens, dat een analyse van alle overeenkomstig artikel 5 ontvangen informatie bevat. Die analyse is eenvoudig, begrijpelijk en voor slechts één uitleg vatbaar en geeft aan of er bij bepaalde typen luchtvaartuigen, exploitanten en staten waar luchtvaartuigen ingeschreven zijn of staten die verantwoordelijk zijn voor de exploitatie van luchtvaartuigen sprake is van een verhoogd veiligheidsrisico voor luchtreizigers. In die analyse wordt de informatiebron geanonimiseerd. 3. Onverminderd het recht van het publiek op toegang tot de documenten van de Commissie, als neergelegd in Verordening (EG) nr. 1049/2001, neemt de Commissie volgens de procedure van artikel 10 , lid 2, eigener beweging maatregelen voor de verspreiding aan de belanghebbende partijen van de in lid 1 bedoelde informatie en de daarvoor geldende voorwaarden. Deze maatregelen, die algemeen of individueel van aard kunnen zijn, zijn gebaseerd op de noodzaak om: 4. Wanneer informatie betreffende gebreken van luchtvaartuigen vrijwillig is verstrekt, wordt de bron ervan in de in artikel 4, lid 4, bedoelde platforminspectierapporten geanonimiseerd. Artikel 7 Vliegverbod voor luchtvaartuigen 1. Wanneer niet-naleving van internationale veiligheidsnormen duidelijk de vliegveiligheid in gevaar brengt, moet de exploitant van luchtvaartuigen maatregelen nemen om voor het vertrek van de vlucht de gebreken te herstellen. Indien de bevoegde autoriteit die de platforminspectie uitvoert er niet van overtuigd is dat de gebreken vóór de vlucht zullen worden hersteld, houdt zij het luchtvaartuig aan de grond, totdat het gevaar is weggenomen en stelt zij de bevoegde autoriteiten van de betrokken exploitant en van de staat waar het luchtvaartuig ingeschreven is daarvan onmiddellijk in kennis. 2. De bevoegde autoriteit van de lidstaat waar de inspectie is uitgevoerd, kan in overleg met de staat die verantwoordelijk is voor de exploitatie van het betrokken luchtvaartuig of de staat waar het luchtvaartuig ingeschreven is, bepalen onder welke voorwaarden het luchtvaartuig mag doorvliegen naar een luchthaven waar de gebreken kunnen worden hersteld. Indien het gebrek de geldigheid van het bewijs van luchtwaardigheid in gevaar brengt, mag het vliegverbod alleen worden opgeheven indien de exploitant de toestemming krijgt van de staat of staten waar het luchtvaartuig overheen zal vliegen. Artikel 8 Maatregelen ter verhoging van de veiligheid en uitvoeringsmaatregelen 1. De lidstaten delen de Commissie mee welke operationele maatregelen zij hebben getroffen voor de uitvoering van de bepalingen van de artikelen 3, 4 en 5. 2. Op grond van de krachtens lid 1 ingewonnen informatie kan de Commissie, volgens de procedure van artikel 10, lid 2, alle nodige maatregelen treffen om de uitvoering van de bepalingen van de artikelen 3, 4 en 5 te vergemakkelijken, zoals: 3. Op grond van de krachtens de artikelen 3, 4 en 5 ontvangen informatie, en overeenkomstig de procedure van artikel 10, lid 2, kan een besluit worden genomen over passende platforminspecties en andere controlemaatregelen, met name ten aanzien van een of meer exploitanten uit een bepaald derde land, in afwachting van de vaststelling door de bevoegde autoriteit van dat land van toereikende regelingen voor het treffen van corrigerende maatregelen. 4. De Commissie kan alle passende maatregelen nemen voor samenwerking met en het verlenen van assistentie aan derde landen om hun capaciteit voor toezicht op de veiligheid van de luchtvaart te verbeteren. Artikel 9 Oplegging van een verbod of operationele voorwaarden Indien een lidstaat besluit om een of meer exploitanten uit een bepaald derde land de toegang tot zijn luchthavens te ontzeggen of om daarvoor operationele voorwaarden op te leggen of dit slechts onder bepaalde voorwaarden toestaat, totdat de bevoegde autoriteit van dat derde land de nodige herstellingsmaatregelen heeft genomen:: Artikel 10 Comitéprocedure 1. De Commissie wordt bijgestaan door het comité dat is ingesteld bij artikel 12 van Verordening (EEG) nr. 3922/91. 2. Wanneer naar dit lid wordt verwezen, zijn de artikelen 5 en 7 van Besluit 1999/468/EG van toepassing, met inachtneming van artikel 8 van dat besluit. De in artikel 5, lid 6, van Besluit 1999/468/EG bedoelde termijn wordt vastgesteld op drie maanden. 3. Wanneer naar dit lid wordt verwezen, zijn de artikelen 3 en 7 van Besluit 1999/468/EG van toepassing, met inachtneming van artikel 8 van dat besluit. 4. Het comité stelt zijn reglement van orde vast. 5. Voorts kan het Comité door de Commissie worden geraadpleegd over elke andere met de toepassing van deze richtlijn verband houdende aangelegenheid. Artikel 11 Uitvoering De lidstaten doen de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden om uiterlijk op ... (12) aan deze richtlijn te voldoen. Zij stellen de Commissie daarvan onverwijld in kennis. Wanneer de lidstaten deze bepalingen aannemen, wordt in die bepalingen naar de onderhavige richtlijn verwezen of wordt hiernaar verwezen bij de officiële bekendmaking van die bepalingen. De regels voor deze verwijzing worden vastgesteld door de lidstaten. Artikel 12 Wijziging van de bijlagen De bijlagen bij deze richtlijn kunnen volgens de procedure van artikel 10, lid 2, worden gewijzigd. Artikel 13 Verslag Uiterlijk op ... (13) dient de Commissie bij het Europees Parlement en de Raad een verslag in over de toepassing van de richtlijn, en met name over artikel 9, waarin onder meer rekening wordt gehouden met de ontwikkelingen in de Europese Gemeenschap en in internationale fora. Dit verslag kan vergezeld gaan van voorstellen voor herziening van deze richtlijn. Artikel 14 Inwerkingtreding Deze richtlijn treedt in werking op de dag van haar bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese Unie. Artikel 15 Deze richtlijn is gericht tot de lidstaten. Gedaan te Voor het Europees Parlement Voor de Raad De Voorzitter De Voorzitter BIJLAGE I Nationale luchtvaartautoriteit (Naam) (Staat) SAFA Standaardrapport 1 Nr.: _._._._._._._._-._._-._._._._ 2 Type inspectie 3 Datum......................... ._._._._._._._ 4 Plaats: ..........................._._._._ 5 (niet gebruikt) 6 Maatschappij: ......................... _._._ 7 AOC nummer: ........... _._._._._._._._._._._._._._ 8 Staat:.......................................... _._ 9 Route: van .......... _._._._ 10 Vluchtnummer:. ........................ _._._._._._ 11 Route: naar . ..... _._._._ 12 Vluchtnummer: ........................ _._._._._._ 13 Gecharterd door maatschappij*: ...._._._ 14 Staat van de chartermaatschappij: ........._._ * (indien van toepassing) 15 Type luchtvaartuig: ........................ _._._._ 16 Registratie _._._._._._._._ 17 Constructienummer _._._._._._._._ 18 Cockpit bemanning: Staat van brevetering: ............................. _._ 19 Opmerkingen: . . . . . . . 20 Genomen maatregelen: . . . . . . . 21 (niet gebruikt) 22 Naam nationale coördinator 23 Handtekening BIJLAGE II I. De platforminspectie moet, afhankelijk van de beschikbare tijd, alle of een aantal van onderstaande punten omvatten: 1. Controle van de aanwezigheid en geldigheid van de voor internationale vluchten vereiste bescheiden zoals: bewijs van inschrijving, logboek, bewijs van luchtwaardigheid, bewijzen van bevoegdheid van het boordpersoneel, vergunning radiotelefonie, lijst van passagiers en lading, enz. 2. Controleren of de samenstelling en de kwalificaties van het cockpit personeel voldoen aan de voorschriften van bijlage 1 en bijlage 6 bij het Verdrag van Chicago (ICAO-bijlagen). 3. Controle van de operationele bescheiden (vluchtinformatie gegevens, operationeel vliegplan, logboek) en van de voorbereiding van de vlucht, die moet uitwijzen dat de vlucht overeenkomstig de voorschriften van ICAO-bijlage 6 is voorbereid. 4. Controle van de aanwezigheid en toestand van de volgens ICAO-bijlage 6 voor internationale navigatie vereiste zaken: 5. Controleren of met de staat waarin luchtvaartuig en uitrusting verkeren (met inbegrip van beschadigingen en reparaties) nog steeds aan de normen van ICAO-bijlage 8 wordt voldaan. II. Na de platforminspectie moet een inspectierapport worden opgesteld, dat bovenstaande algemene gegevens moet bevatten, alsmede een lijst van gecontroleerde punten, met voor elk punt vermelding van de eventueel geconstateerde gebreken, en eventuele specifieke opmerkingen. Nationale luchtvaartautoriteit (Naam) (Staat) SAFA Platforminspectierapport 1 Nr.:_._._._._._._._-._._-._._._._ 2 Bron: RI 3 Datum: ._._._._._._._ 4 Plaats: _._._._ 5 Plaatselijke tijd:............................ _._:_._ 6 Maatschappij:.............................. _._._ 7 AOC nummer: ...... __._._._._._._._._._._._ 8 Staat: ........................................ _._ 9 Route: van.............. _._._ 10 Vluchtnummer: ............... _._._._._._ 11 Route: naar ....... _._._ 12 Vluchtnummer:................ ._._._._._._ 13 Gecharterd door maatschappij*......... _._._ 14 Staat van de chartermaatschappij: ._._ * (indien van toepassing) 15 Type luchtvaartuig...................... _._._._ 16 Registratie _._._._._._._._._. 17 Constructienummer _._._._._._._._._._ 18 Cockpit personeel: Staat van brevetering: .............................. _._ 19 Opmerkingen: Code / Standaard / Opmerking _._._ _ . _._._ _ _._._ _ _._._ _ _._._ _ _._._ _ _._._ _ _._._ _ _._._ _ 20 Genomen maatregelen: 21 Namen inspecteur(s): Dit rapport geeft een indruk van de toestand zoals die bij deze gelegenheid werd aangetroffen. Hieruit mag niet worden geconcludeerd dat het luchtvaartuig geschikt is voor de voorgenomen vlucht. 22 Naam nationale coördinator 23 Handtekening Nationale luchtvaartautoriteit (Naam) (Staat) Punt Gecontroleerd Opmerkingen A. Cockpit Algemeen 1. Algemene toestand cockpit 1 1 2. Nooduitgang 2 2 3. Technische uitrusting 3 3 Documenten 4. Handboeken 4 4 5. Checklists 5 5 6. Radionavigatiekaarten 6 6 7. Minimumuitrustingslijst 7 7 8. Inschrijvingsbewijs 8 8 9. Geluidshindercertificaat (indien van toepassing) 9 9 10. AOC of daarmee gelijkgesteld bewijs 10 10 11. Vergunning radiotelefonie 11 11 12. Bewijs van luchtwaardigheid 12 12 Vluchtgegevens 13. Vliegplan 13 13 14. Beladingsdiagram 14 14 Veiligheidsuitrusting 15. Brandblussers 15 15 16. Reddingvesten/zwemuitrusting 16 16 17. Veiligheidgordels 17 17 18. Zuurstofvoorziening 18 18 19. Zaklantaarn 19 19 Cockpitpersoneel 20. Cockpitpersoneel 20 20 Logboek / Technisch journaal of daarmee gelijkgesteld logboek 21. Logboek 21 21 22. Onderhoudsverklaring 22 22 23. Uitgesteld onderhoud 23 23 24. Inspectie van het vliegtuig voor de vlucht 24 24 B.Veiligheid/Cabine 1. Algemene toestand van de cabine 1 1 2. Zitplaatsen cabinepersoneel 2 2 3. EHBO–kit 3 3 4. Brandblussers 4 4 5. Reddingsvesten/zwemuitrusting 5 5 6. Veiligheidsgordels 6 6 7. Nooduitgang, noodverlichting en markering, zaklampen 7 7 8. Glijbanen/reddingvlotten (naar gelang vereist) 8 8 9. Zuurstofvoorziening(bemanning en passagiers) 9 9 10. Veiligheidsinstructies 10 10 11. Voldoende cabinepersoneel 11 11 12. Toegang tot nooduitgangen 12 12 13. Veiligheid van de bagage van de passagiers 13 13 14. Voldoende zitplaatsen 14 14 C. Toestand van het vliegtuig 1. Algemene uitwendige toestand 1 1 2. Deuren en luiken 2 2 3. Besturingssystemen 3 3 4. Wielen en banden 4 4 5. Onderstel 5 5 6. Wielruimte 6 6 7. Inlaat en uilaat 7 7 8. Rotorbladen 8 8 9. Propellers 9 9 10. Zichtbare reparaties 10 10 11. Zichtbare (niet herstelde) schade 11 11 12. Lekkage 12 12 D. Lading 1. Algemene toestand van het laadruim 1 1 2. Gevaarlijke goederen 2 2 3. Beveiliging van de lading aan boord 3 3 Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie voor een besluit van het Europees Parlement en de Raad ( COM(2003) 431 - C5-0323/2003), – gezien het voorstel van de Commissie voor een besluit van het Europees Parlement en de Raad ( COM(2003) 529 - C5-0418/2003), – gelet op het Interinstitutioneel Akkoord van 6 mei 1999 tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie over de begrotingsdiscipline en de verbetering van de begrotingsprocedure (1) , – gelet op het Interinstitutioneel Akkoord van 7 november 2002 tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie over de financiering van het solidariteitsfonds van de Europese Unie ter aanvulling van het Interinstitutioneel Akkoord van 6 mei 1999 over de begrotingsdiscipline en de verbetering van de begrotingsprocedure (2) , – gezien Verordening (EG) nr. 2012/2002 van de Raad van 11 november 2002 tot oprichting van het Solidariteitsfonds van de Europese Unie (3) , – gezien zijn standpunt van 10 oktober 2002 over het voorstel voor een verordening van de Raad tot oprichting van het Solidariteitsfonds van de Europese Unie (4) , – gezien de resultaten van de triloog van 23 september 2003, – gezien het verslag van de Begrotingscommissie ( A5-0315/2003 ), A. overwegende dat de Europese Unie de passende institutionele en budgettaire instrumenten heeft ingesteld om schadevergoedingen uit te keren aan de slachtoffers van grote natuurrampen, B. overwegende dat Italië en Spanje een aanvraag hebben ingediend om vergoeding van de schade die ontstaan is door het vergaan van de olietanker Prestige, de aardbevingen in Molise en Apulië en de uitbarsting van de vulkaan Etna eind 2002, C. overwegende dat Portugal een aanvraag heeft ingediend om vergoeding van de schade die is veroorzaakt door de bosbranden welke het gevolg waren van de uitzonderlijke droogte in de zomer van 2003, 1. verzoekt de Commissie om een beknopte kwantitatieve en kwalitatieve evaluatie van de eerste interventies van het solidariteitsfonds, en met name van de uitkeringscriteria hiervan overeenkomstig artikel 12 van Verordening (EG) nr. 2012/2002, zodat het Parlement het functioneren van het fonds kan beoordelen; 2. stelt vast dat de door de natuurrampen veroorzaakte schade geheel of gedeeltelijk voorkomen had kunnen worden en een prikkel zou moeten zijn voor de ontwikkeling en implementatie van preventieve beleidsmaatregelen en adequate wetgeving voor bestemming en juist gebruik van grond; Met betrekking tot de schade veroorzaakt door de tanker Prestige, de aardbevingen in Molise en Apulië en de uitbarsting van de vulkaan Etna ( COM(2003) 431 ) 3. vraagt zich af of het feit dat sommige aanvragen om steun zo laat binnenkomen te wijten is aan de al te ingewikkelde regelingen van het fonds, of aan een slechte coördinatie tussen de nationale overheid en de Gemeenschap; verzoekt de Commissie dan ook mee te delen wat de reden van deze vertraging is; Met betrekking tot de bosbranden in Portugal ( COM(2003) 529 ) 4. verzoekt de Commissie mee te delen hoe het staat met het gebruik van de bestaande Gemeenschapssteun voor de bescherming van de bossen in de EU; 5. verzoekt de Raad zijn goedkeuring te hechten aan de verzoeken van het Europees Parlement betreffende het programma Forest Focus, dat zich momenteel in de bemiddelingsfase bevindt; o o o 6. hecht zijn goedkeuring aan de bij deze resolutie gevoegde besluiten betreffende de beschikbaarstelling van middelen uit het Solidariteitsfonds van de EU, overeenkomstig punt 3 van het eerder genoemde Interinstitutioneel Akkoord van 7 november 2002; 7. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie, inclusief de bijlagen, te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. BIJLAGE 1 BESLUIT VAN HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD van 9 oktober 2003 betreffende de beschikbaarstelling van middelen uit het Solidariteitsfonds van de EU, overeenkomstig punt 3 van het Interinstitutioneel Akkoord van 7 november 2002 tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie over de financiering van het solidariteitsfonds van de Europese Unie, ter aanvulling van het Interinstitutioneel Akkoord van 6 mei 1999 over de begrotingsdiscipline en de verbetering van de begrotingsprocedure (schade veroorzaakt door de tanker Prestige, de aarbevingen in Molise en Apulië en uitbarsting van de vulkaan Etna) HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, Gelet op het Interinstitutioneel Akkoord van 7 november 2002 tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie over de financiering van het solidariteitsfonds van de Europese Unie ter aanvulling van het Interinstitutioneel Akkoord van 6 mei 1999 over de begrotingsdiscipline en de verbetering van de begrotingsprocedure (5) , en met name op punt 3, Gelet op Verordening (EG) nr. 2012/2002 van de Raad van 11 november 2002 tot oprichting van het Solidariteitsfonds van de Europese Unie (6) , Gezien het voorstel van de Commissie, Overwegende hetgeen volgt: (1) De Europese Unie heeft een Solidariteitsfonds van de Europese Unie ("het fonds") opgericht om solidariteit te betonen met de bevolking van door rampen getroffen regio's. (2) Het Interinstitutioneel Akkoord van 7 november 2002 maakt het mogelijk het fonds in te zetten binnen het jaarlijks maximum van 1 miljard EUR. (3) Verordening (EG) nr. 2012/2002 omvat voorwaarden waaronder middelen uit het fonds beschikbaar kunnen worden gesteld. (4) De schade veroorzaakt door de tanker Prestige, de aardbevingen in Molise en Apulië en de uitbarsting van de vulkaan Etna voldoet aan de voorwaarden om middelen uit het fonds beschikbaar te stellen, BESLUITEN: Artikel 1 Voor de algemene begroting van de Europese Unie voor het begrotingsjaar 2003 wordt op het Solidariteitsfonds van de Europese Unie een beroep gedaan voor een bedrag van 56,250 miljoen EUR aan vastleggingskredieten. Artikel 2 Dit besluit wordt bekendgemaakt in het Publicatieblad van de Europese Unie . Gedaan te Brussel, Voor het Europees Parlement Voor de Raad De voorzitter De voorzitter BIJLAGE 2 BESLUIT VAN HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD van 9 oktober 2003 betreffende de beschikbaarstelling van middelen uit het Solidariteitsfonds van de EU, overeenkomstig punt 3 van het Interinstitutioneel Akkoord van 7 november 2002 tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie over de financiering van het solidariteitsfonds van de Europese Unie, ter aanvulling van het Interinstitutioneel Akkoord van 6 mei 1999 over de begrotingsdiscipline en de verbetering van de begrotingsprocedure (bosbranden in Portugal) HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, Gelet op het Interinstitutioneel Akkoord van 7 november 2002 tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie over de financiering van het solidariteitsfonds van de Europese Unie ter aanvulling van het Interinstitutioneel Akkoord van 6 mei 1999 over de begrotingsdiscipline en de verbetering van de begrotingsprocedure (7) , en met name op punt 3, Gelet op Verordening (EG) nr. 2012/2002 van de Raad van 11 november 2002 tot oprichting van het Solidariteitsfonds van de Europese Unie (8) , Gezien het voorstel van de Commissie, Overwegende hetgeen volgt: (1) De Europese Unie heeft een Solidariteitsfonds van de Europese Unie ("het fonds") opgericht om solidariteit te betonen met de bevolking van door rampen getroffen regio's. (2) Portugal heeft op 13 augustus 2003 een verzoek ingediend om bijstand uit het fonds in verband met een ramp als gevolg van branden. (3) Het Interinstitutioneel Akkoord van 7 november 2002 maakt het mogelijk het fonds in te zetten binnen het jaarlijks maximum van 1 miljard EUR. (4) De ramp als gevolg van de branden in Portugal voldoet aan de voorwaarden om middelen uit het fonds beschikbaar te stellen, BESLUITEN: Artikel 1 Voor de algemene begroting van de Europese Unie voor het begrotingsjaar 2003 wordt op het Solidariteitsfonds van de Europese Unie een beroep gedaan voor een bedrag van 48,539 miljoen EUR aan vastleggingskredieten. Artikel 2 Dit besluit wordt bekendgemaakt in het Publicatieblad van de Europese Unie . Gedaan te Brussel, op Voor het Europees Parlement Voor de Raad De voorzitter De voorzitter Het Europees Parlement , – gelet op artikel 272 van het EG&nbhy;Verdrag en artikel 177 van het Euratom&nbhy;Verdrag, – gelet op Verordening (EG, Euratom) nr. 1605/2002 van de Raad van 25 juni 2002 houdende het Financieel Reglement van toepassing op de algemene begroting van de Europese Gemeenschappen (1) , inzonderheid de artikelen 37 en 38, – gelet op de algemene begroting van de Europese Unie voor het begrotingsjaar 2003, definitief vastgesteld op 19 december 2002 (2) , – gelet op het Interinstitutioneel Akkoord van 6 mei 1999 tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie over de begrotingsdiscipline en de verbetering van de begrotingsprocedure (3) , – gelet op het Interinstitutioneel Akkoord van 7 november 2002 tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie over de financiering van het solidariteitsfonds van de Europese Unie ter aanvulling van het Interinstitutioneel Akkoord van 6 mei 1999 over de begrotingsdiscipline en de verbetering van de begrotingsprocedure (4) , – gezien de voorontwerpen van gewijzigde begroting nrs. 5/2003 en 6/2003 van de Europese Unie voor het begrotingsjaar 2003, door de Commissie ingediend op respectievelijk 30 juli en 25 september 2003 (SEC(2003) 886 en SEC(2003) 1059), – gezien het ontwerp van gewijzigde begroting nr. 5/2003 van de Europese Unie voor het begrotingsjaar 2003, door de Raad opgesteld op 7 oktober 2003 (13014/2003 - C5-0449/2003), – gezien de besluiten van het Europees Parlement en de Raad van 9 oktober 2003 (5) om voor respectievelijk 56,25 miljoen EUR en 48,539 miljoen EUR gebruik te maken van het flexibiliteitsinstrument ten behoeve van het Solidariteitsfonds van de Europese Unie, – gelet op artikel 92 en bijlage IV van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Begrotingscommissie (A5&nbhy;0316/2003), A. overwegende dat de Europese Unie een gebaar van solidariteit dient te maken door hulp te verlenen bij de werkzaamheden na de schade die werd veroorzaakt door het zinken van de olietanker Prestige, de aardbeving in Molise en Apulië, de uitbarsting van de Etna eind 2002 en de bosbranden in Portugal in 2003, B. overwegende dat voor de financiering hiervan passende begrotingsmiddelen zijn vrijgemaakt in overeenstemming met de bepalingen van Verordening (EG) nr. 2012/2002 van de Raad van 11 november 2002 tot oprichting van het Solidariteitsfonds van de Europese Unie (6) en met het eerder genoemde Interinstitutioneel Akkoord van 7 november 2002 met betrekking tot de financiering ervan, C. overwegende dat het doel van gewijzigde begroting nr. 5/2003 is deze begrotingsmiddelen formeel op te nemen op de begroting voor 2003, 1. geeft uiting aan zijn tevredenheid over gewijzigde begroting nr. 5/2003, die tot doel heeft de begrotingsmiddelen die zijn vrijgemaakt in het kader van het Solidariteitsfonds van de Europese Unie zo snel mogelijk op te nemen op de begroting voor 2003, zodat hulp kan worden verleend aan hen die getroffen zijn door deze natuurrampen; 2. is verheugd dat de goedkeuring van gewijzigde begroting nr. 5/2003 in één lezing (alsook het besluit van de Europese instellingen om de twee oorspronkelijk geplande procedures in één procedure samen te voegen) heeft geleid tot de snelst mogelijke hulpverlening uit de EU-begroting, na indiening van de aanvragen, aan de betrokken landen en regio's; 3. hecht zijn goedkeuring aan het ontwerp van gewijzigde begroting nr. 5/2003; 4. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. (Medebeslissingsprocedure: eerste lezing) Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad (COM(2002) 769 (1) ), – gelet op artikel 251, lid 2 en artikel 71, lid 1 van het EG-Verdrag, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C5-0635/2002), – gelet op artikel 67 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie regionaal beleid, vervoer en toerisme (A5-0311/2003), 1. hecht zijn goedkeuring aan het Commissievoorstel, als geamendeerd door het Parlement; 2. verzoekt om hernieuwde voorlegging indien de Commissie voornemens is ingrijpende wijzigingen in dit voorstel aan te brengen of dit door een nieuwe tekst te vervangen; 3. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Standpunt van het Europees Parlement in eerste lezing vastgesteld op 9 oktober 2003 met het oog op de aanneming van Richtlijn 2003/…/EG van het Europees Parlement en de Raad inzake minimale veiligheidseisen voor tunnels in het trans-Europese wegennet HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, inzonderheid op artikel 71, lid 1, Gezien het voorstel van de Commissie (2) , Gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité (3) , Gezien het advies van het Comité van de regio's (4) , Volgens de procedure van artikel 251 van het Verdrag (5) , Overwegende hetgeen volgt: (1) De Commissie kondigt in haar witboek over vervoersbeleid (6) aan dat zij minimale veiligheidseisen zal voorstellen voor tunnels die behoren tot het trans-Europese wegennetwerk. (2) Het transportsysteem, met name het trans-Europese transportnetwerk zoals dat gedefinieerd is in Beschikking nr. 1692/96/EG van het Europees Parlement en de Raad van 23 juli 1996 betreffende communautaire richtsnoeren voor de ontwikkeling van een trans-Europees vervoersnet (7) , is van groot belang voor de ondersteuning van de Europese integratie en de waarborging van een hoog niveau van welzijn van Europese burgers. De Europese Gemeenschap heeft de verantwoordelijkheid om borg te staan voor een hoog, uniform en constant niveau van veiligheid, dienstverlening en gebruikersvriendelijkheid op het trans-Europese wegennetwerk. (3) Lange tunnels met een lengte van meer dan 500 m zijn belangrijke structuren die communicatie tussen grote gebieden in Europa mogelijk maken en een doorslaggevende rol spelen bij de functionering en ontwikkeling van regionale economieën. (4) De Europese Raad heeft verscheidene malen, met name op 14 en 15 december 2001 in Laeken, de urgentie benadrukt van maatregelen die getroffen dienen te worden teneinde de veiligheid in tunnels te verbeteren. (5) Op 30 november 2001 hebben de Ministers van Verkeer van Oostenrijk, Frankrijk, Duitsland, Italië en Zwitserland elkaar ontmoet in Zürich. Zij hebben een Gemeenschappelijke Verklaring aangenomen waarin wordt aanbevolen om de nationale wetgevingen inzake de meest recente geharmoniseerde eisen ter verbetering van de veiligheid in lange tunnels op één lijn te brengen. (6) Aangezien de doelstellingen van de voorgestelde actie, namelijk het verwezenlijken van een gemeenschappelijk afdoend veiligheidsniveau in tunnels binnen het trans-Europese wegennet , niet voldoende door de lidstaten kunnen worden verwezenlijkt en derhalve , vanwege het vereiste niveau van harmonisering, beter door de Gemeenschap kunnen worden verwezenlijkt, kan de Gemeenschap, overeenkomstig het in artikel 5 van het Verdrag neergelegde subsidiariteitsbeginsel, maatregelen nemen. Overeenkomstig het in hetzelfde artikel neergelegde evenredigheidsbeginsel gaat deze richtlijn niet verder dan wat nodig is om deze doelstellingen te verwezenlijken. (7) Recente ongelukken in tunnels benadrukken hun menselijk, economisch en cultureel belang. (8) Sommige lang geleden in gebruik gestelde tunnels in Europa zijn ontworpen in een tijd waarin de technische mogelijkheden en de vervoersomstandigheden sterk verschilden van die van tegenwoordig. De veiligheidsniveaus daar zijn dus niet te vergelijken en moeten worden verhoogd. (9) Veiligheid in tunnels vereist een aantal maatregelen, ondermeer met betrekking tot geometrie en ontwerp van de tunnel, beveiligingsapparatuur inclusief verkeerstekens, verkeersbeheersing, training van alarmdiensten, interventieprogramma's, informatie voor gebruikers over gedrag in tunnels en betere communicatie tussen de verantwoordelijke autoriteiten en alarmdiensten zoals politie, brandweer en reddingsteams. (10) Zoals de werkzaamheden van de Economische Commissie voor Europa van de Verenigde Naties (UNECE) reeds duidelijk hebben aangetoond is het gedrag van de gebruikers van doorslaggevend belang voor de veiligheid van tunnels. Deze aspecten komen in deze richtlijn slechts in beperkte mate aan de orde, daar zij in andere communautaire regelingen reeds behandeld zijn of nog behandeld zullen worden, te weten Richtlijn 2003/59/EG (8) . (11) Teneinde tot een gebalanceerde aanpak te komen en vanwege de hoge kosten van de maatregelen, dient men bij de vaststelling van de minimale veiligheidsvoorzieningen voor elke tunnel te kijken naar het tunneltype en het verwachte verkeersvolume. Met het oog hierop dienen voor de voorzieningen klassen te worden gedefinieerd met verschillende niveaus. (12) Internationale organen zoals de Permanente Internationale Vereniging voor Wegencongressen (AIPCR) en de UNECE hebben sinds lange tijd aanbevelingen van onschatbare waarde verstrekt teneinde de veiligheidsvoorzieningen en verkeersregels in wegtunnels te helpen verbeteren en harmoniseren. Omdat deze aanbevelingen echter niet bindend zijn, kan hun volledige potentieel pas volledig worden gemaximaliseerd, indien de daarin geformuleerde eisen bindend worden gemaakt door middel van wetgeving. (13) Het waarborgen van een hoog veiligheidsniveau vereist een goed onderhoud van de veiligheidsvoorzieningen in tunnels. De informatieuitwisseling over moderne veiligheidstechnologieën en gegevens over ongelukken/incidenten tussen de lidstaten dient systematisch te worden georganiseerd. (14) Teneinde te garanderen dat de eisen van deze richtlijn op de juiste wijze worden toegepast door de tunnelleiding , dienen de lidstaten één of meer autoriteiten aan te wijzen op nationaal, regionaal of lokaal niveau die de naleving van de verplichtingen uit hoofde van deze richtlijn toetsen en tevens verantwoordelijk zijn voor de tunnelveiligheid . (15) Voor de implementatie van deze richtlijn is een flexibel en progressief tijdpad vereist. Op deze wijze kunnen de meest urgente werkzaamheden worden voltooid zonder grote verstoringen in het transportsysteem of knelpunten in openbare werken in de lidstaten te veroorzaken. (16) De kosten voor de herinrichting van bestaande tunnels verschillen aanzienlijk per lidstaat, met name om geografische redenen. Het dient de lidstaten te worden toegestaan de herinrichtingswerkzaamheden die nodig zijn om aan de eisen van de richtlijn te voldoen te spreiden, indien de tunneldichtheid op hun grondgebied ver boven het Europese gemiddelde ligt. (17) Onderzocht moet worden in hoeverre bij de ingevolge deze richtlijn vereiste bouwkundige aanpassingen van de betrokken tunnels van het trans-Europese wegennet tevens de TEN-financiering kan worden betrokken. Daarbij moet bovendien tolheffing kunnen worden toegepast. (18) Voor reeds in gebruik gestelde tunnels of tunnels die niet binnen 18 maanden na de inwerkingtreding van deze richtlijn voor het publiek zijn opengesteld dient het de lidstaten te worden toegestaan om als alternatief voor de eisen van de richtlijn risico-verminderende maatregelen te nemen, wanneer verbouwing van een tunnel tegen redelijke kosten niet mogelijk is. (19) Met het oog op de aanstaande uitbreiding van de Gemeenschap wordt ook in de toetredende landen gestreefd naar een snelle toepassing van deze richtlijn. (20) Verdere technologische vooruitgang is nog steeds noodzakelijk voor de verbetering van tunnelveiligheid. Er dient een procedure te worden geïntroduceerd waarmee de Commissie de eisen van deze richtlijn aan de technologische vooruitgang kan aanpassen. Die procedure dient tevens te worden gebruikt bij het aannemen van een geharmoniseerde analysemethode. (21) De maatregelen die noodzakelijk zijn voor implementatie van deze richtlijn dienen te worden vastgesteld overeenkomstig Besluit 1999/468/EG van de Raad van 28 juni 1999 tot vaststelling van de voorwaarden voor de uitoefening van de aan de Commissie verleende uitvoeringsbevoegdheden (9) . (22) De lidstaten dienen bij de Commissie een verslag in te dienen over de maatregelen die zij van plan zijn te nemen om aan de eisen van deze richtlijn te voldoen, teneinde de werkzaamheden op Gemeenschapsniveau te kunnen synchroniseren en zo het aantal verkeersstoringen te beperken. (23) De lidstaten worden gestimuleerd om vergelijkbare veiligheidsnormen voor de op hun grondgebied gelegen verkeerstunnels die geen onderdeel uitmaken van het trans-Europese wegennet en daardoor niet onder het toepassingsgebied van deze richtlijn vallen, toe te passen. HEBBEN DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD: Artikel 1 Onderwerp en toepassingsgebied 1. Deze richtlijn heeft tot doel een gemeenschappelijk afdoend veiligheidsniveau in tunnels binnen het trans-Europese wegennet te verwezenlijken . 2. Ze is van toepassing op alle tunnels in het transeuropese wegennet met een lengte van meer dan 500 m, ongeacht of deze in gebruik zijn, in aanbouw zijn, of in de ontwerpfase verkeren. Artikel 2 Definities Voor de toepassing van deze richtlijn wordt verstaan onder: Artikel 3 Veiligheidsmaatregelen 1. De lidstaten garanderen dat tunnels in hun territorium voldoen aan de minimale veiligheidseisen van bijlage I. Zij moeten in het bijzonder aandacht schenken aan de veiligheid van gehandicapten. Met name voor rolstoelgebruikers dient het mogelijk te zijn om de eerste deur die leidt naar een nooduitgang te passeren. 2. Indien alleen aan de structurele eisen van bijlage I kan worden voldaan met technische oplossingen die substantieel duurder zijn dan gelijkwaardige nieuwe tunnels kan het toezichtsorgaan als bedoeld in artikel 4 de uitvoering van risicobeperkende maatregelen bij wijze van alternatief voor deze eisen accepteren, voorzover alternatieve maatregelen tot een gelijkwaardige of een betere bescherming leiden . De doeltreffendheid van die maatregelen wordt aangetoond met een risicoanalyse conform de bepalingen van artikel 13. De lidstaten informeren de Commissie over de getroffen alternatieve risicobeperkende maatregelen en geven daarvoor rechtvaardiging. Dit lid is niet van toepassing op tunnels in de ontwerpfase, als gedefinieerd in artikel 9 . 3. Lidstaten mogen strengere eisen specificeren, mits deze niet strijdig zijn met de eisen van deze richtlijn. Artikel 4 Toezichtsorgaan 1. De lidstaten wijzen toezichtsorganen aan, hierna " toezichtsorgaan " genoemd, die zich overtuigen van de inachtneming van alle veiligheidsaspecten van een tunnel, met name van de naleving van de bepalingen van deze richtlijn, en die als contactpunt voor de Commissie en andere lidstaten zullen fungeren. 2. Een toezichtsorgaan kan op nationaal, regionaal of lokaal niveau worden opgericht. 3. Alle tunnels die zich op het grondgebied van één lidstaat bevinden vallen onder de verantwoordelijkheid van één enkel toezichtsorgaan . Voor tunnels die zich op het grondgebied van twee lidstaten bevinden, kan elk van beide lidstaten een toezichtsorgaan aanwijzen. In dit geval moet er een samenwerkingsprotocol tot stand komen tussen beide toezichtsorganen. 4. Het toezichtsorgaan neemt de nodige maatregelen om de naleving van deze richtlijn te verzekeren voor alle tunnels die onder zijn bevoegdheid vallen . 5. Voor de openstelling van een nieuwe tunnel of de herbouw van een tunnel is voorafgaande toestemming van het toezichtsorgaan vereist. 6. Het toezichtsorgaan is bevoegd om het gebruik van een tunnel op te schorten of te beperken, als niet voldaan wordt aan de veiligheidsvoorwaarden. Indien er voor deze aanwijzing reeds als zodanig aangewezen bestuursorganen bestonden, mogen deze bestuursorganen hun eerdere verantwoordelijkheden blijven uitoefenen, mits zij deze richtlijn naleven. Artikel 5 Inspectiedienst 1 . De lidstaten waarborgen dat inspecties, evaluaties en tests worden uitgevoerd door inspectiediensten . Deze functie kan ook door het toezichtsorgaan zelf worden uitgeoefend. Iedere dienst die inspecties, evaluaties en tests uitvoert, moet een hoog niveau van deskundigheid en gedegen procedurekennis hebben en functioneel onafhankelijk zijn van de tunnelleiding . 2. Voor tunnels die op het grondgebied van twee lidstaten liggen, benoemen die lidstaten gemeenschappelijke inspectiediensten om de in lid 1 vermelde taken uit te voeren. Artikel 6 Tunnelleiding 1. Voor elke tunnel wordt door het toezichtsorgaan één tunnelleiding erkend. De tunnelleiding is het openbaar of particulier lichaam dat verantwoordelijk is voor de veiligheid van de tunnel. In het bijzonder is zij verantwoordelijk voor de concipiëring, de verwezenlijking, de aanvaarding en de exploitatie van de tunnel. Zij kan het beheer van de tunnel zelf uitoefenen of aan een derde overdragen, maar draagt te allen tijde de volledige uiteindelijke verantwoordelijkheid voor de genoemde taken, onafhankelijk van de wijze van uitvoering ervan. Voor tunnels die zich op het grondgebied van twee lidstaten bevinden, erkennen de toezichtsorganen één en dezelfde tunnelleiding . 2. In geval van ernstige incidenten of ongelukken in een tunnel stelt de tunnelleiding een toelichtend verslag op , dat een advies van de in artikel 7 bedoelde veiligheidscoördinator. Dit verslag wordt aan het toezichtsorgaan en de alarmdiensten toegestuurd binnen een periode van maximaal twee maanden . Artikel 7 Veiligheidscoördinator 1. Voor elke tunnel benoemt de tunnelleiding op eigen gezag één veiligheidscoördinator , die onder zijn toezicht belast is met de supervisie en die toeziet op de coherentie van alle preventieve maatregelen en veiligheidsmaatregelen ter verzekering van de veiligheid van tunnelgebruikers en tunnelpersoneel. De veiligheidscoördinator waarborgt de coördinatie met de alarmdiensten. De veiligheidscoördinator kan lid zijn van het tunnelpersoneel. Zijn verantwoordelijkheid kan zich uitstrekken tot meerdere tunnels in een regio. 2. De veiligheidscoördinator Artikel 8 Aanmelding van het toezichtsorgaan en de inspectiedienst De lidstaten stellen de Commissie uiterlijk op ...* in kennis van de namen en adressen van bestuursorganen en inspectiediensten. Eventuele latere wijzigingen daarvan berichten zij binnen drie maanden. De Commissie kan lidstaten vragen om indien van toepassing meer informatie over deze organisaties te verstrekken. Artikel 9 Tunnels in de ontwerpfase 1. Voor tunnels waarvan het ontwerp niet op ... (10) door het toezichtsorgaan is goedgekeurd gelden de eisen van deze richtlijn. 2. De tunnel wordt in gebruik gesteld volgens de procedure van bijlage II. Artikel 10 Nog niet in bedrijf genomen tunnels 1. Voor tunnels die op ... (11) nog niet voor het openbaar verkeer zijn opengesteld, analyseert het toezichtsorgaan de naleving van de eisen van deze richtlijn . 2. Indien het toezichtsorgaan concludeert dat een tunnel niet voldoet aan de bepalingen van deze richtlijn, stelt het de tunnelleiding ervan in kennis dat passende maatregelen ter verbetering van de veiligheid moeten worden genomen. 3. De tunnel wordt vervolgens in gebruik genomen volgens de procedure van bijlage II. Artikel 11 Reeds in gebruik zijnde tunnels 1. Het toezichtsorgaan beoordeelt tunnels die op ... * worden opengesteld voor het verkeer, binnen 18 maanden op hun conformiteit aan de vereisten van bijlage I . 2. Waar noodzakelijk stelt de tunnelleiding aan het toezichtsorgaan een plan tot aanpassing van de tunnel aan de voorschriften van deze richtlijn voor. 3. Het toezichtsorgaan keurt de corrigerende maatregelen goed of verlangt dat deze worden gewijzigd . 4. Daarna wordt de tunnel opnieuw in gebruik gesteld volgens de procedure van bijlage II. 5. Lidstaten dienen uiterlijk op ... (12) * een verslag in bij de Commissie, waarin zij aangeven hoe zij aan de eisen van deze richtlijnen denken te voldoen, welke maatregelen zij gepland hebben en, indien nodig, wat de gevolgen zijn van openstelling of afsluiting van de belangrijkste toegangswegen naar de tunnels. Om de verstoringen in het verkeer op Europees niveau tot een minimum te beperken, kan de Commissie commentaar geven op het tijdschema van de werkzaamheden die ervoor moeten zorgen dat de tunnel aan de eisen van deze richtlijn voldoet. 6. De herinrichting van tunnels wordt uitgevoerd volgens een schema dat niet meer dan tien jaar mag omvatten. Tenminste 10% van alle in gebruik zijnde tunnels in elke lidstaat moet binnen drie jaar na inwerkingtreding van de richtlijn voldoen aan de eisen van deze richtlijn, 50% binnen 6 jaar en 100% binnen 10 jaar. 7. Indien de totale boorlengte van bestaande tunnels gedeeld door de totale lengte van het deel van het trans-Europese wegennetwerk dat zich op hun territoria bevindt het Europese gemiddelde overschrijdt, kunnen lidstaten de in bovenstaand lid vastgestelde perioden met 50% verlengen. Artikel 12 Periodieke inspecties 1. Het toezichtsorgaan organiseert regelmatig inspecties om ervoor te zorgen dat alle tunnels die onder deze richtlijn vallen aan de bepalingen ervan voldoen. Een eerste inspectie van al deze tunnels vindt op ... (13) plaats . 2. De periode tussen twee achtereenvolgende inspecties van een willekeurige tunnel mag niet langer zijn dan vijf jaar. 3. Indien het toezichtsorgaan aan de hand van het resultaat van de inspectie concludeert dat een tunnel niet voldoet aan de bepalingen van deze richtlijn, stelt het de tunnelleiding ervan in kennis dat maatregelen ter verbetering van de veiligheid van de tunnel moeten worden genomen . 4. Na de herinrichting wordt de tunnel opnieuw in gebruik gesteld volgens de procedure van bijlage II. Artikel 13 Risicoanalyse 1. Risicoanalyses worden uitgevoerd door een van de tunnelleiding onafhankelijk orgaan, op verzoek en onder verantwoordelijkheid van het toezichtsorgaan . Een risicoanalyse is een analyse van de risico's van een gegeven tunnel, waarbij rekening wordt gehouden met alle ontwerpaspecten en verkeersomstandigheden die van invloed zijn op de veiligheid, met name verkeerskarakteristiek, tunnellengte, type verkeer en tunnelgeometrie, alsmede het voorspelde aantal vrachtwagens per dag. 2. De lidstaten zorgen ervoor dat er op nationaal niveau een gedetailleerde en goed gedefinieerde methodologie wordt gebruikt, die correspondeert met de beste beschikbare praktijken, en informeren de Commissie en de andere lidstaten over de toegepaste methodologie. 3. Uiterlijk op ... (14) stelt de Commissie een verslag op inzake de in de lidstaten toegepaste praktijk. Waar nodig zal zij voorstellen doen voor de invoering van een algemene geharmoniseerde methodologie voor risicoanalyse volgens de in artikel 16, lid 2 genoemde procedure. Artikel 14 Afwijking voor innovatieve technieken 1. Om installatie van innovatieve veiligheidsvoorzieningen of gebruik van innovatieve veiligheidsprocedures mogelijk te maken die een gelijkwaardig of beter beschermingsniveau bieden en een betere kosten-batenverhouding dan de in deze richtlijn voorgeschreven huidige technologieën hebben , kan het toezichtsorgaan een afwijking van de eisen van de richtlijn toestaan op basis van een naar behoren gedocumenteerd verzoek van de tunnelleiding . 2. Indien het toezichtsorgaan van plan is de afwijking toe te staan, dient de lidstaat eerst een aanvraag voor afwijking in bij de Commissie, met daarbij het oorspronkelijke verzoek en het advies van de inspectiedienst. 3. De Commissie antwoordt volgens de in artikel 16, lid 2 bedoelde procedure. Indien het verzoek wordt afgewezen, geeft het toezichtsorgaan geen toestemming voor de afwijking. Artikel 15 Aanpassing aan de technische vooruitgang De Commissie past de bijlagen van deze richtlijn aan de technologische vooruitgang aan volgens de procedure genoemd in artikel 16, lid 2. Artikel 16 Comitéprocedure 1. De Commissie wordt in de uitvoering van deze taken bijgestaan door een Comité van vertegenwoordigers van de lidstaten, dat voorgezeten wordt door de Commissie. 2. Indien er naar dit lid wordt verwezen, zijn de artikelen 5 en 7 van Beschikking 1999/468/EG van toepassing, met betrekking tot de bepalingen van artikel 8 daarvan. 3. De in artikel 5, lid 6 van Beschikking 1999/468/EG genoemde periode bedraagt drie maanden. 4. Het Comité stelt zijn reglement van orde vast. Artikel 17 Omzetting 1. De lidstaten doen uiterlijk op ... (15) de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden om aan deze richtlijn te voldoen. Zij stellen de Commissie daarvan onverwijld in kennis. 2. Wanneer de lidstaten die bepalingen aannemen, wordt in die bepalingen naar deze richtlijn verwezen of wordt hiernaar verwezen bij de officiële bekendmaking van die bepalingen. De regels voor deze verwijzing worden vastgesteld door de lidstaten. Artikel 18 Inwerkingtreding Deze richtlijn treedt in werking op de twintigste dag volgende op die van haar bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese Unie. Artikel 19 Deze richtlijn is gericht aan de lidstaten. Gedaan te Voor het Europees Parlement Voor de Raad De Voorzitter De Voorzitter Bijlage I Veiligheidsmaatregelen 1. Infrastructurele maatregelen De bijlage bevat minimumveiligheidsvereisten voor tunnels in het trans-Europese wegennet met een lengte van meer dan 500 meter 1.1. Veiligheidsparameters 1.1.1. Een risicoanalyse overeenkomstig artikel 13 wordt indien noodzakelijk verricht, waarbij rekening wordt gehouden met de veiligheid in tunnels verband houdende parameters, zoals: De risicoanalyse stelt vast of aanvullende veiligheidsmaatregelen en/of aanvullende uitrusting noodzakelijk zijn/is om een hoog niveau van tunnelveiligheid te waarborgen. 1.1.2. "Verkeersintensiteit": is het jaarlijkse gemiddelde van het dagelijkse verkeer door een tunnel per rijbaan, zoals dit berekend wordt aan het begin van elk jaar over een voortschrijdende periode van drie jaar. Ter bepaling van de verkeersintensiteit wordt elk motorvoertuig geteld als een eenheid. 1.2. Aantal buizen en rijstroken 1.2.1. De belangrijkste criteria voor de beslissing of een tunnel met één of twee buizen zal worden gebouwd zijn de geraamde verkeersintensiteit en de veiligheid, daarbij rekening houdend met aspecten als het percentage vrachtverkeer, helling en lengte. 1.2.2 In elk geval waarin voor tunnels in de ontwerpfase uit een raming over een periode van 15 jaar blijkt dat de verkeersintensiteit meer dan 10.000 voertuigen per dag en per rijstrook zal bedragen, is er een tunnel met twee buizen met eenrichtingsverkeer beschikbaar op het tijdstip waarop deze waarde zal worden overschreden. 1.2.3. Met uitzondering van de vluchtstrook wordt hetzelfde aantal rijstroken binnen en buiten de tunnel gehandhaafd. Elke wijziging in het aantal rijstroken geschiedt op een voldoende afstand voor de tunnelingang; deze afstand bedraagt tenminste de afstand die door een voertuig tegen de toegestane maximumsnelheid in 10 seconden wordt afgelegd. Indien de geografische omstandigheden verhinderen dat deze afstand in acht genomen wordt, worden er aanvullende en/of versterkte maatregelen ter verbetering van de veiligheid genomen. 1.3 Tunnelhellingen 1.3.1 Longitudinale hellingen van meer dan 5% zijn niet toegestaan in nieuwe tunnels, tenzij er geografisch gezien geen andere oplossing mogelijk is. 1.3.2 In tunnels met hellingen van meer dan 3% worden aanvullende en/of versterkte maatregelen ter verbetering van de veiligheid genomen. 1.4 Vluchtroutes en nooduitgangen 1.4.1 In nieuwe tunnels zonder vluchtstroken zijn noodvoetpaden voor tunnelgebruikers beschikbaar met het oog op een storing of een ongeval. 1.4.2 In bestaande tunnels waar noch een vluchtstrook noch een noodvoetpad aanwezig is worden aanvullende en/of versterkte maatregelen genomen in het belang van de veiligheid. 1.4.3 Nooduitgangen worden zo ontworpen dat tunnelgebruikers deze kunnen benutten om de tunnel zonder hun voertuig te verlaten en een veilige plaats kunnen bereiken in geval van een ongeval of brand, en bieden tevens toegang te voet tot de tunnel voor alarmdiensten via: 1.4.4. Schuilplaatsen zonder uitgang naar vluchtroutes naar de open lucht, worden niet meer gebouwd. 1.4.5. Indien er nooduitgangen aanwezig zijn bedraagt de afstand tussen twee nooduitgangen niet meer dan 500 meter. 1.4.6. Er worden nooduitgangen opgenomen indien, gelet op de rookuitbreidings- en verspreidingssnelheid onder lokale omstandigheden, uit een analyse van de relevante risico's ingevolge artikel 13 blijkt dat de ventilatie- en andere veiligheidsbepalingen tekortschieten om de veiligheid van de weggebruikers te waarborgen. 1.4.7. In elk geval worden er in nieuwe tunnels met een verkeersintensiteit van meer dan 2000 voertuigen per rijstrook nooduitgangen opgenomen. 1.4.8. In bestaande tunnels van meer dan 1000 meter met een hogere verkeersintensiteit dan 2000 voertuigen per rijstrook wordt de haalbaarheid en doeltreffendheid van de toepassing van nieuwe nooduitgangen geëvalueerd. 1.4.9. Passende middelen zoals deuren achter nooduitgangen dienen de verspreiding van rook en hitte naar de vluchtroutes te voorkomen, zodat de tunnelgebruikers veilig de openlucht kunnen bereiken en de alarmdiensten toegang tot de tunnel kunnen krijgen. 1.5 Nooddoorgangen voor alarmdiensten 1.5.1 In tunnels met twee buizen wordt tenminste om de 1500 meter een dwarsverbinding opgenomen voor gebruik door de alarmdiensten. 1.5.2 Overal waar dit geografisch gezien mogelijk is wordt het oversteken van de middenberm mogelijk gemaakt ter hoogte van ieder portaal van een tunnel met twee of meer buizen. Deze maatregel stelt de alarmdiensten in staat onmiddellijk toegang tot beide buizen te krijgen. 1.6 Uitwijkhavens 1.6.1. In nieuwe tunnels met tweerichtingsverkeer die langer zijn dan 1500 meter en met een verkeersintensiteit van meer dan 2000 voertuigen per rijstrook worden, indien vluchtstroken ontbreken, uitwijkhavens opgenomen met een onderlinge tussenruimte van maximaal 1000 meter. 1.6.2. Voor bestaande tunnels met tweerichtingsverkeer die langer zijn dan 1500 meter en met een verkeersintensiteit van meer dan 2000 voertuigen per rijstrook en waarbij vluchtstroken ontbreken, wordt de haalbaarheid en doeltreffendheid van uitwijkhavens geëvalueerd. 1.6.3. Uitwijkhavens zijn voorzien van een eerstehulppost. 1.7. Drainage 1.7.1. Afvoer van ontvlambare vloeistoffen is mogelijk via goed ontworpen goten of andere maatregelen in de dwarssecties van de tunnel waar het vervoer van gevaarlijke stoffen is toegestaan. Bovendien wordt het drainagesysteem zo ontworpen en onderhouden dat brand voorkomen wordt en dat verhinderd wordt dat brandbare en giftige vloeistoffen zich binnen een buis of tussen de buizen onderling verspreiden. 1.7.2. Indien in bestaande tunnels aan deze vereisten niet kan worden voldaan wordt daarmee rekening gehouden bij de beslissing of het vervoer van gevaarlijke stoffen overeenkomstig punt 2.7 moet worden toegestaan. 1.8 Vuurbestendigheid van constructies Voor de hoofdstructuur van alle tunnels waar een lokale instorting van de structuur catastrofale gevolgen kan hebben, bijvoorbeeld voor onderzeese tunnels, die weer de instorting van belangrijke aangrenzende structuren kan veroorzaken, dient een voldoende mate van vuurbestendigheid gewaarborgd te worden. 1.9 Verlichting 1.9.1. In tunnels met een verkeersintensiteit van meer dan 2000 voertuigen per rijstrook is een normale verlichting permanent aanwezig teneinde een redelijk zicht voor de bestuurders te waarborgen. Indien er geen permanente verlichting aanwezig is worden er in het belang van de veiligheid maatregelen genomen, zoals het plaatsen van borden over het gebruik van koplampen, maximumsnelheden of markeerlichten. 1.9.2. In verlichte tunnels wordt veiligheidsverlichting aangebracht om een minimumzicht voor tunnelgebruikers ingeval van een stroomstoring te garanderen. 1.9.3. In verlichte tunnels is evacuatieverlichting aanwezig op een hoogte van maximaal 1,5 m ten behoeve van tunnelgebruikers om de tunnel in geval van nood te voet te verlaten. 1.10 Ventilatie 1.10.1 Bij het ontwerp, de bouw en de werking van het ventilatiesysteem wordt rekening gehouden met: 1.10.2. Er wordt een mechanisch ventilatiesysteem geïnstalleerd in alle tunnels die langer zijn dan 1000 m en met een hogere verkeersintensiteit dan 2000 voertuigen per rijstrook. 1.10.3. In tunnels met tweerichtingsverkeer en/of stagnerend eenrichtingsverkeer wordt slechts longitudinale ventilatie toegepast indien uit een risicoanalyse overeenkomstig artikel 13 blijkt dat het aanvaardbaar is en/of worden er specifieke maatregelen genomen, zoals een betere verkeersregulering, geringere afstanden naar de nooduitgangen en rookafzuiginstallaties op bepaalde afstanden. 1.10.4. Dwars- of semi-dwarsventilatiesystemen worden gebruikt in tunnels waar een mechanisch ventilatiesysteem noodzakelijk is en longitudinale ventilatie ingevolge punt 1.10.3 niet geoorloofd is. Deze systemen dienen in geval van brand voor rookafvoer te kunnen zorgen. 1.10.5. Voor tunnels met tweerichtingsverkeer en meer dan 3000 m lengte, met een controlecentrum en dwarsventilatie en/of semi-dwarsventilatie worden de volgende minimummaatregelen getroffen met betrekking tot ventilatie: 1.11. Veiligheidsnissen 1.11.1 Veiligheidsnissen kunnen bestaan uit een uitsparing in de zijwand of bij voorkeur een nis in de zijwand. Deze zijn tenminste uitgerust met een noodtelefoon en twee brandblussers. 1.11.2. Voor bestaande tunnels worden veiligheidsnissen ingericht bij de portalen en aan de binnenzijde met een onderlinge afstand van maximaal 250 m. Indien de veiligheidsnissen gelokaliseerd zijn op een onderlinge afstand van meer dan 150 m worden er aanvullende en/of versterkte maatregelen ter verbetering van de veiligheid genomen. 1.11.3. Voor nieuwe tunnels worden veiligheidsnissen ingericht bij de portalen en aan de binnenzijde met een onderlinge afstand van maximaal 150 m. 1.12 Watervoorziening 1.12.1. In alle tunnels is een watervoorziening aanwezig alsmede hydranten bij de portalen aan de binnenzijde op een onderlinge afstand van maximaal 150 m. Indien er geen watervoorziening aanwezig is moet worden geverifieerd dat er voldoende water via andere middelen beschikbaar is. 1.12.2. In bestaande tunnels mag deze onderlinge afstand niet meer bedragen dan 250 m. 1.13 Verkeerstekens Er worden speciale tekens gebruikt voor alle veiligheidsvoorzieningen voor tunnelgebruikers. Een lijst met tekens, panelen en pictogrammen voor gebruik in tunnels is weergegeven in Bijlage III. 1.14. Controlecentrum 1.14.1. Er wordt een controlecentrum ingericht voor alle tunnels die langer zijn dan 3000 m en met een verkeersintensiteit van meer dan 2000 voertuigen per rijstrook. 1.14.2. De controle inzake diverse tunnels kan worden gecentraliseerd in één enkel controlecentrum. 1.15. Bewakingssystemen 1.15.1. Videobewakingssystemen en een systeem dat automatisch incidenten (zoals stagnerend verkeer) en/of branden kan detecteren, worden geïnstalleerd in alle tunnels met een controlecentrum. 1.15.2. Automatische branddetectiesystemen worden geïnstalleerd in alle tunnels zonder controlecentrum en die langer zijn dan 1000 meter. 1.16. Apparatuur om de tunnel te sluiten 1.16.1. In alle tunnels die langer zijn dan 1000 m, worden verkeerslichten geïnstalleerd voor de ingangen zodat de tunnel in geval van nood kan worden gesloten. Extra middelen, zoals variabele informatieborden en slagbomen, kunnen worden geïnstalleerd om een passende naleving te waarborgen. 1.16.2. Binnen alle tunnels die langer zijn dan 2000 m met een controlecentrum en een verkeersintensiteit van meer dan 2000 voertuigen per rijstrook verdient het aanbeveling apparatuur te installeren om voertuigen tot stilstand te brengen in geval van een noodsituatie, met een onderlinge afstand van maximaal 1000 meter. Deze apparatuur dient te bestaan uit verkeerslichten en eventueel aanvullende middelen, zoals luidsprekers, variabele informatieborden en slagbomen. 1.17. Communicatiesystemen 1.17.1. Radiorelayapparatuur voor gebruik door alarmdiensten wordt geïnstalleerd in alle tunnels die langer zijn dan 1000 m en met een verkeersintensiteit van meer dan 2000 voertuigen per rijstrook. 1.17.2. Indien er een controlecentrum aanwezig is, is het mogelijk radiorelayuitzendingen van kanalen die bestemd zijn voor tunnelgebruik, voorzover aanwezig, te onderbreken om alarmboodschappen door te geven. 1.17.3. Schuilplaatsen en andere faciliteiten waar tunnelgebruikers bij een evacuatie moeten wachten voor zij de openlucht kunnen bereiken, worden uitgerust met luidsprekers om de gebruikers in te lichten. 1.18. Stroomvoorziening en elektrische circuits 1.18.1. Alle tunnels zijn uitgerust met een noodenergievoorziening die kan waarborgen dat de veiligheidsapparatuur functioneert totdat alle gebruikers de tunnel verlaten hebben. 1.18.2. Elektrische meet- en controlecircuits worden zodanig ontworpen dat een lokale panne, bijvoorbeeld door brand, geen intacte circuits aantast. 1.19. Vuurbestendigheid van apparatuur Bij de bepaling van de mate van vuurbestendigheid van alle tunnelapparatuur wordt rekening gehouden met de technologische mogelijkheden en wordt gestreefd naar handhaving van de noodzakelijke veiligheidsfuncties in geval van brand. 1.20. Tabel inzake minimumuitrusting De minimumuitrusting is weergegeven in de volgende tabel: TABEL MINIMUMUITRUSTING Categorie uitrusting Type uitrusting Verkeersintensiteit Tunnellengte Opmerkingen Structurele maatregelen vluchtroutes (voetpaden) meer dan 2000 voertuigen/dag/rijstrook slechts voor nieuwe tunnels zonder vluchtstrook nooduitgangen meer dan 2000 voertuigen/dag/rijstrook voor bestaande tunnels langer dan 1000 m ten minste om de 500 m nooddoorgangen voor voertuigen van alarmdiensten voor nieuwe tunnels met 2 buizen en langer dan 2000 m ten minste om de 1.500 m uitwijkhavens meer dan 2000 voertuigen/dag/rijstrook voor nieuwe tunnels langer dan 1500 m ten minste om de 1.000 m vuurbestendigheid van constructies waar lokale pannes catastrofes kunnen veroorzaken Verlichting normale verlichting meer dan 2000 voertuigen/dag/rijstrook veiligheidsverlichting meer dan 2000 voertuigen/dag/rijstrook evacuatieverlichting meer dan 2000 voertuigen/dag/rijstrook Ventilatie meer dan 2000 voertuigen/dag/rijstrook voor tunnels langer dan 1000 m Semi-dwarsventilatie meer dan 2000 voertuigen/dag/rijstrook voor tunnels met tweerichtingsverkeer, langer dan 3000 m Categorie uitrusting Type uitrusting Verkeersintensiteit Tunnellengte Opmerkingen Vluchtruimtes noodtelefoon meer dan 2000 voertuigen/dag/rijstrook ten minste om de 150 m (uitzonderingen) brandblussers meer dan 2000 voertuigen/dag/rijstrook ten minste om de 150 m (uitzonderingen) manuele alarmfaciliteiten Watervoorziening meer dan 2000 voertuigen/dag/rijstrook voor tunnels langer dan 1000 m ten minste om de 150 m (uitzonderingen) Controlecentrum meer dan 2000 voertuigen/dag/rijstrook voor tunnels langer dan 3000 m Bewakingssystemen CCTV gesloten televisiecircuit slechts voor tunnels met een controlecentrum automatische incidentdetectie voor tunnels zonder controlecentrum branddetectiesystemen voor tunnels zonder controlecentrum Apparatuur om de tunnel te sluiten buiten de tunnel slechts voor tunnels langer dan 1000 m Apparatuur om voertuigen binnen de tunnel tot stilstand te brengen aanbevolen bij meer dan 2000 voertuigen/dag/rijstrook voor tunnels langer dan 2000 m slechts voor tunnels met een controlecentrum variabele informatieborden aanbevolen bij meer dan 2000 voertuigen/dag/rijstrook slechts voor tunnels langer dan 1000 m Communicatiesystemen radiorelayuitzendingen meer dan 2000 voertuigen/dag/rijstrook voor tunnels langer dan 2000 m Stroomvoorziening meer dan 2000 voertuigen/dag/rijstrook Vuurbestendigheid van apparatuur meer dan 2000 voertuigen/dag/rijstrook 2. Operationele maatregelen 2.1. Operationele middelen De operatie wordt georganiseerd met adequate middelen teneinde de continuïteit en de veiligheid van het verkeer door de tunnel te waarborgen. Het bij de operatie betrokken personeel alsmede de alarmdiensten krijgen een adequate eerste opleiding en continue bijscholing. 2.2. Rampenplannen Rampenplannen dienen voor alle tunnels aanwezig te zijn. In tunnels die aanvangen en eindigen in verschillende lidstaten, worden de beide landen betrokken bij een binationaal rampenplan. 2.3. Rol van het toezichtsorgaan Op organisatorisch niveau omvatten de taken van het toezichtsorgaan , met het oog op de coördinatie en het toezicht op interventieprogramma's in wegentunnels, het opstellen van eisen voor de inspectie van tunnels vanuit het oogpunt van veiligheid. 2.4. Tunnelwerkzaamheden 2.4.1. Volledige of gedeeltelijke afsluiting van rijstroken vanwege bouw- of onderhoudswerkzaamheden die van tevoren gepland zijn begint en eindigt altijd buiten de tunnel. 2.4.2. De afsluiting van rijstroken wordt aangegeven voordat de weg de tunnel binnenkomt. 2.5. Interventieprogramma's 2.5.1. Bij ernstige incidenten sluit de tunnelleiding de tunnel (alle buizen) onmiddellijk af. Dit geschiedt door gelijktijdige activering van de hierboven vermelde voorzieningen voor de portalen, en de variabele informatieborden, verkeerslichten en mechanische afsluitbomen in de tunnel, indien aanwezig, zodat al het verkeer buiten en binnen de tunnel zo spoedig mogelijk kan worden gestopt. 2.5.2. De toegangstijd voor alarmdiensten bij tunnelincidenten wordt gemeten tijdens periodieke oefeningen. Deze dient met inachtneming van de omstandigheden ter plaatse geminimaliseerd te worden. De ontwikkeling ervan dient te worden geobserveerd en voorzover mogelijk dienen er voorstellen ter beperking ervan te worden geformuleerd 2.6. Activiteit van het controlecentrum 2.6.1. Voorzover er in een controlecentrum is voorzien , berust de controle op elk moment volledig en uitsluitend bij dit controlecentrum. Dit geldt eveneens voor tunnels die in verschillende lidstaten beginnen en eindigen. 2.6.2. Met name de afstand tussen voertuigen en de snelheid van voertuigen in tunnels is onderworpen aan meer controle, teneinde een regelmatige doorstroom van het verkeer en een verhoogde veiligheid in tunnels te bereiken. 2.6.3. Het verkeer wordt op zodanige wijze beheerst dat voertuigen die niet bij het incident betrokken zijn en niet in het verkeer vastzitten de tunnel na een incident snel kunnen verlaten. 2.7. Tunnelafsluiting 2.7.1. Bij (lang of kort durende) tunnelafsluitingen informeren de lidstaten de gebruikers over de beste alternatieve rijroutes, door middel van makkelijk toegankelijke informatiesystemen. 2.7.2. Deze alternatieve rijroutes maken deel uit van systematische rampenplannen. Zij moeten erop gericht zijn de doorstroom van het verkeer zo goed mogelijk te handhaven en de secundaire gevolgen voor de veiligheid in omringende gebieden zoveel mogelijk te beperken. 2.7.3. Bij incidenten in tunnels met twee buizen wordt het verkeer gestopt en omgeleid in beide buizen, zodat de incidentvrije buis gebruikt kan worden als ontsnappings- en reddingsroute. 2.8. Vervoer van gevaarlijke stoffen 2.8.1. De lidstaten en hun toezichtsorganen passen met betrekking tot toegang tot tunnels voor voertuigen die gevaarlijke stoffen vervoeren de volgende maatregelen toe: 2.9. Inhalen in tunnels Er wordt een risicoanalyse verricht om te bepalen of vrachtwagens in tunnels mogen inhalen. 2.10. Afstand tussen voertuigen Met de toegestane maximumsnelheid rijdende weggebruikers houden een minimumafstand aan tot het voertuig vóór hen - 50 m voor personenwagens en 100 m voor vrachtwagens. 2.10.1. In tunnels moet, wanneer het verkeer tot stilstand komt, tenminste de helft van de bovenstaande afstanden worden gehouden. 2.11. Vervoerbeleid De lidstaten zijn in het algemeen verplicht verkeersregulerende maatregelen alternatief en aanvullend in dienst van de tunnelveiligheid te stellen. 2.12. Ontheffing Voor tunnels in stadswegennetten die vallen onder het toepassingsgebied van de deze richtlijn kan het toezichtsorgaan ontheffing verlenen van de voorschriften, met name voor wat betreft de sluiting van rijstroken buiten de tunnel en de onderlinge afstand tussen voertuigen. 3. Maatregelen betreffende voertuigen in wegentunnels 3.1. Alle door wegtunnels rijdende vrachtwagens, bussen en touringcars dienen te zijn uitgerust met brandblusapparatuur. 3.2. De lidstaten handhaven deze voorschriften door uitvoering van willekeurige controles. 4. Maatregelen ter informatie van tunnelgebruikers 4.1. Voorlichtingscampagnes 4.1.1. De lidstaten organiseren, in samenwerking met belanghebbenden, regelmatig voorlichtingscampagnes over veiligheid in tunnels op basis van het geharmoniseerde werk van internationale organisaties. 4.1.2. Tijdens deze campagnes krijgen de weggebruikers voorlichting over hoe zij een tunnel moeten in- en doorrijden, met name in geval van motorpech, een verkeersopstopping, ongeluk of brand. Informatie over de beschikbare veiligheidsvoorzieningen en hoe weggebruikers zich in een tunnel dienen te gedragen wordt op rustplaatsen voor tunnels en bij tunnelingangen getoond aan stilstaand verkeer (bijvoorbeeld bij tolpoorten). 4.2. Communicatie 4.2.1. Tunnels dienen zodanig te worden uitgerust dat een continue werking van in het voertuig ingebouwde communicatieapparatuur (dat wil zeggen: radio's, navigatie- en positioneringssystemen, mobiele telefoons) is gewaarborgd. 4.2.2. Indien een gebruiker vanuit een tunnel met een mobiele telefoon het alarmnummer 112 belt, bereikt deze informatie direct de tunnelleiding en de alarmdiensten. Bijlage II Goedkeuring van het ontwerp, veiligheidsdocumentatie, ingebruikname van een tunnel, wijzigingen en periodieke oefeningen 1. Goedkeuring van het ontwerp 2. Veiligheidsdocumentatie - De tunnelleiding dient te allen tijde voor elke tunnel veiligheidsdocumentatie bij te houden. Hij dient een kopie van de veiligheidsdocumentatie aan de veiligheidscoördinator te verstrekken. - De veiligheidsdocumentatie omvat de preventieve maatregelen en veiligheidsmaatregelen die noodzakelijk zijn om de veiligheid van personen te waarborgen, rekening houdende met de aard van de route , met inbegrip van toegangswegen voor mensen met een beperkte mobiliteit en gehandicapten , de opbouw van de constructie, de omgeving, de aard van het verkeer en de actieradius van de externe alarmdiensten. - De veiligheidsdocumentatie voor een tunnel in de ontwerpfase omvat: - Bij tunnels die in aanbouw zijn bevat de veiligheidsdocumentatie tevens maatregelen die zijn getroffen om de veiligheid van de op de bouwlocatie werkzame personen te waarborgen . - De veiligheidsdocumentatie voor een in gebruik zijnde tunnel omvat: 3. Openstelling - Bij het voor de eerste maal openstellen van een tunnel voor het openbaar verkeer moet het toezichtsorgaan zijn goedkeuring verlenen volgens onderstaande procedure. - Deze procedure moet ook worden gevolgd bij openstelling van een tunnel voor het openbaar verkeer na ingrijpende wijzigingen in de constructie of exploitatie, of na een belangrijke verbouwing van de tunnel waardoor bepaalde onderdelen van de veiligheidsdocumentatie ingrijpend gewijzigd zouden moeten worden. - Hiervoor zal de tunnelleiding volledige veiligheidsdocumentatie samenstellen. Deze documentatie omvat: - De tunnelleiding stuurt deze veiligheidsdocumentatie naar de veiligheidscoördinator , die zijn advies geeft inzake de openstelling van de tunnel voor het openbaar verkeer. De tunnelleiding stuurt de veiligheidsdocumentatie met het advies van de veiligheidscoördinator naar het toezichtsorgaan , dat kan besluiten de inspectiedienst te raadplegen. Na ontvangst van het commentaar van de inspectiedienst beslist het toezichtsorgaan of de tunnel voor het openbaar verkeer kan worden opengesteld en of hierbij beperkende voorwaarden moeten gelden. Het toezichtsorgaan informeert vervolgens de tunnelleiding . Een kopie van dit besluit wordt toegestuurd aan de alarmdiensten. 4. Wijzigingen - De tunnelleiding licht de veiligheidscoördinator in over alle wijzigingen in constructie en werking die van invloed zouden kunnen zijn op delen van de veiligheidsdocumentatie. Verder voorziet de tunnelleiding , alvorens aanpassingswerkzaamheden aan de tunnel te laten plaatsvinden, de veiligheidscoördinator eerst van beschrijvende informatie . - De veiligheidscoördinator onderzoekt de gevolgen van de aanpassing en stelt de tunnelleiding in kennis van zijn conclusies. Kopieën van deze mededeling worden toegezonden aan de alarmdiensten en het toezichtsorgaan . - Het toezichtsorgaan kan indien nodig de tunnelleiding verzoeken de tunnel opnieuw open te stellen volgens de procedure die is beschreven in punt 3 van "Openstelling". 5. Periodieke oefeningen Tenminste één keer per jaar organiseert de tunnelleiding in samenwerking met de veiligheidscoördinator oefeningen voor het tunnelpersoneel en de alarmdiensten. - Die oefeningen: De veiligheidscoördinator houdt toezicht op deze oefeningen, stelt een verslag op en stelt eventueel verdere acties voor aan de tunnelleiding . Bijlage III Verkeersborden voor tunnels 1. Algemene eisen De in dit hoofdstuk genoemde verkeerstekens staan, tenzij gespecificeerd, beschreven in het Verdrag van Wenen inzake verkeerstekens. 1.1. Er worden verkeerstekens gebruikt voor aanduiding van de volgende ontsnappingsroutes en veiligheidsvoorzieningen in tunnels: Nooduitgangen: hetzelfde bord wordt gebruikt bij de ingang of de rechtstreekse uitgangen naar buiten, en de verbindingen met de andere tunnelbuis of een veiligheidsgang; Ontsnappingsroutes naar nooduitgangen: de weg naar de twee dichtstbijzijnde nooduitgangen wordt tenminste om de 25 m met wegwijzers op een hoogte van 1,1 tot 1,5 m op de tunnelwanden aangeduid, onder vermelding van de afstanden; Veiligheidsnissen: met aanduiding van de aanwezigheid van een noodtelefoon en een brandblusapparaat op minder dan 150 m afstand; Uitwijkhavens: tenminste om de 1000 m; deze worden systematisch van tevoren aangegeven; in een uitwijkhaven zijn per definitie een noodtelefoon en minstens twee brandblusapparaten aanwezig; Radiofrequenties: deze worden aangegeven op een bord bij de ingang van de tunnel, en in lange tunnels op borden om de 1000 m. 1.2. Al deze borden zijn zo ontworpen en geplaatst dat ze duidelijk zichtbaar zijn voor naderende weggebruikers; ze worden permanent verlicht. 2. Beschrijving van borden, panelen en pictogrammen De borden dienen conform de volgende specifieke voorschriften te zijn, zowel wat betreft de bordkeuze als de gebruikte materialen. 2.1. Verticale borden - Verplichte verticale borden in de waarschuwingszone vóór een tunnel zijn onder andere: - Verplichte verticale borden in de tunnel zijn: - Verplichte verticale borden ná de tunnel zijn: - Voor verticale borden worden opvallende, hoogwaardige en retro-reflecterende materialen gebruikt: 2.2. Horizontale verkeerstekens (wegmarkeringen) - De rand van de rijbaan moet op 10 tot 20 cm van de wegrand voorzien zijn van overlangse markering. Dit moeten strepen zijn met een breedte van 25 cm . De middenstrepen moeten minimaal 15 cm breed zijn. - In tunnels met tweerichtingsverkeer moeten aan beide zijden van de middenstreep (enkele of dubbele streep) retro-reflecterende wegpunaises ("kattenogen") worden aangebracht, zodat, gemeten vanaf de buitenrand van iedere streep, een 10 tot 15 cm brede scheiding tussen de twee rijstroken wordt verkregen. De afstand tussen de retro-reflecterende wegpunaises mag volgens de nationale voorschriften inzake maximumhoogte en afmetingen ten hoogste 20 m bedragen. Wanneer de tunnel zich in een bocht bevindt, moet de onderlinge afstand voor de eerste 10 reflectoren vanaf de tunnelingang worden verkort tot 8 meter. - Voor horizontale verkeerstekens moeten opvallende, hoogwaardige en retro-reflecterende materialen gebruikt worden: 2.3. Variabele informatieborden 2.4. Borden, panelen en pictogrammen voor het signaleren van voorzieningen Beschrijvend paneel Het bord E11 beschreven in het Verdrag van Wenen zal bij elk tunnelportaal worden geplaatst. Veiligheidsnissen In veiligheidsnissen bevinden zich diverse veiligheidsvoorzieningen, met name noodtelefoons en brandblusapparatuur. Ze zijn echter niet bedoeld om weggebruikers te beschermen bij brand. De borden geven de voorzieningen voor weggebruikers aan: Noodtelefoon De kleuren zijn de in CEN-norm EN 12899 van januari 2001 gedefinieerde kleuren Brandblusapparaat Het pictogram is als gedefinieerd in ISO-norm 6309 In veiligheidsnissen geeft een duidelijk leesbare tekst in verscheidene talen aan dat de veiligheidsnis geen bescherming biedt bij brand. Hieronder vindt u een voorbeeld: DEZE NIS BIEDT GEEN BESCHERMING BIJ BRAND Volg de borden naar de nooduitgang Uitwijkhavens Uitwijkhavens zijn wegverbredingen waar weggebruikers in noodsituaties kunnen stoppen. Deze worden met onderstaande borden aangegeven; de kleur van de achtergrond kan ook groen zijn; de uitwijkhaven dient voorzien te zijn van een telefoon en een brandblusapparaat, hetgeen wordt aangegeven op een extra paneel. Deze informatie kan tevens op het bord zelf zijn aangegeven. Nooduitgangen De borden voor "Nooduitgangen" dienen conform te zijn met de pictogrammen zoals die zijn voorgesteld door de norm ISO 6309 of de CEN-norm EN 12899 van januari 2001. De achtergrondkleur is groen. Hieronder vindt u een aantal voorbeelden: Het is tevens noodzakelijk om ongeveer om de 25 m op een hoogte van 1,1 tot 1,5 m op de tunnelwanden aan te geven waar zich de twee dichtstbijzijnde uitgangen bevinden. Hieronder vindt u een aantal voorbeelden. Radiofrequentie Stem uw radio af op de aangegeven frequentie. Pictogrammen voor variabele informatieborden De hier weergegeven borden en pictogrammen zijn nog niet gedefinieerd in internationale wettelijke instrumenten Let op verkeerslichten en borden(Borden kunnen in de tunnel veranderen) Pech Ongeluk Brand in voertuig Rij naar een vluchtstrook, een uitwijkhaven of tenminste naar de verharde berm of de rand van de weg Schakel uw waarschuwingsknipperlichten in In geval van verkeersopstopping motor afzetten Het Europees Parlement , – gezien het besluit van de Conferentie van voorzitters van 5 juni 2003, – gezien het schrijven van zijn Voorzitter van 17 juni 2003, – gezien het verslag over de sluiting van het interinstitutioneel akkoord "Beter wetgeven" tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie, – gelet op artikel 54, lid 1 van het Reglement, – gezien het verslag van de Commissie constitutionele zaken en het advies van de Commissie juridische zaken en interne markt ( A5-0313/2003 ), 1. is van oordeel dat het nooit mag instemmen met goedkeuring van wetgevingsbesluiten waarvoor via coreguleringsprocedures genomen toepassingsmaatregelen noodzakelijk zijn, indien op deze besluiten niet expliciet de bepalingen inzake controle en herroeping ("call-back") van artikel 18 van het akkoord van toepassing zijn verklaard; 2. behoudt zich het recht voor overeenkomstig artikel 230, tweede en derde alinea van het Verdrag bij het Hof van Justitie in beroep te gaan tegen een volgens de zelfreguleringsmethode vastgestelde wettelijke maatregel, indien deze een inbreuk vormt op de prerogatieven van de wetgevingsautoriteit, en daarmee op die van het Europees Parlement; 3. hecht zijn goedkeuring aan de sluiting van het in bijlage gevoegde akkoord; 4. verzoekt zijn Voorzitter dit besluit ter informatie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. BIJLAGE INTERINSTITUTIONEEL AKKOORD "BETER WETGEVEN" HET EUROPEES PARLEMENT, DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE EN DE COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN, Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, met name op artikel 5 en het aan dat verdrag gehechte Protocol betreffende de toepassing van het subsidiariteits- en het evenredigheidsbeginsel, Gelet op het Verdrag betreffende de Europese Unie, Onder verwijzing naar Verklaring nr. 18 betreffende de geraamde kosten van Commissievoorstellen en Verklaring nr. 19 betreffende de tenuitvoerlegging van het Gemeenschapsrecht, beide gehecht aan de Slotakte van Maastricht, Onder verwijzing naar de Interinstitutionele Akkoorden van 25 oktober 1993 over de procedures voor de tenuitvoerlegging van het subsidiariteitsbeginsel (1) , 20 december 1994 voor een versnelde werkmethode voor de officiële codificatie van wetteksten (2) , 22 december 1998 betreffende de gemeenschappelijke richtsnoeren voor de redactionele kwaliteit van de communautaire wetgeving (3) , en 28 november 2001 over een systematischer gebruik van de herschikking van besluiten (4) , Gezien de conclusies van het voorzitterschap van de bijeenkomsten van de Europese Raad in Sevilla, op 21 en 22 juni 2002, en in Brussel, op 20 en 21 maart 2003, Beklemtonend dat dit akkoord wordt gesloten ongeacht de resultaten van de Intergouvernementele Conferentie in aansluiting op de Conventie over de toekomst van Europa, NEMEN HET VOLGENDE AKKOORD AAN: Gemeenschappelijke verbintenissen en doelstellingen 1. Het Europees Parlement, de Raad van de Europese Unie en de Commissie van de Europese Gemeenschappen komen overeen de kwaliteit van de wetgeving te verbeteren door middel van een aantal in dit interinstitutioneel akkoord omschreven initiatieven en procedures. 2. In het kader van de uitoefening van hun bevoegdheden en met inachtneming van de in de Verdragen vastgestelde procedures komen de drie instellingen, wijzend op het belang dat zij aan de communautaire methode hechten, overeen dat zij algemene beginselen zoals democratische legitimiteit, subsidiariteit en evenredigheid, en rechtszekerheid in acht zullen nemen. Voorts komen zij overeen eenvoud, duidelijkheid en coherentie bij de opstelling van wetteksten, alsmede maximale transparantie van het wetgevingsproces te bevorderen. Zij verzoeken de lidstaten toe te zien op een juiste en snelle omzetting, binnen de voorgeschreven termijnen, van het Gemeenschapsrecht in hun nationale wetgeving, overeenkomstig de conclusies van het voorzitterschap van de Europese Raad tijdens zijn bijeenkomsten in Stockholm, Barcelona en Sevilla. Betere coördinatie van het wetgevingsproces 3. De drie instellingen komen overeen de algemene coördinatie van hun werkzaamheden op wetgevingsgebied te verbeteren, als essentiële voorwaarde voor een betere wetgeving van de Europese Unie. 4. De drie instellingen komen overeen hun voorbereidende en wetgevingswerkzaamheden in het kader van de medebeslissingsprocedure beter te coördineren, en te zorgen voor adequate openbaarmaking ervan. De Raad stelt het Europees Parlement tijdig in kennis van het ontwerp van zijn strategisch meerjarenprogramma dat hij ter goedkeuring voorlegt aan de Europese Raad. De drie instellingen stellen elkaar in kennis van hun respectieve jaarlijkse wetgevingsprogramma's, met het oog op de vaststelling van een gemeenschappelijke jaarplanning. Het Europees Parlement en de Raad streven er met name naar voor elk wetgevingsvoorstel een indicatief tijdschema vast te stellen van de diverse fasen die moeten leiden tot de uiteindelijke aanneming van dat voorstel. Indien het meerjarenprogramma interinstitutionele gevolgen heeft, brengen de drie instellingen samenwerking op gang langs de geëigende wegen. Het jaarlijkse wetgevings- en werkprogramma van de Commissie bevat voor zover mogelijk informatie over de keuze van de wetgevingsinstrumenten en de beoogde rechtsgrondslag van elk voorstel. 5. Ter wille van de doeltreffendheid zorgen de drie instellingen voor zover enigszins mogelijk voor een betere onderlinge afstemming bij de behandeling van gemeenschappelijke dossiers op het niveau van de voorbereidende organen (5) van elke tak van de wetgevingsautoriteit (6) . 6. De drie instellingen houden elkaar tijdens het gehele wetgevingsproces voortdurend op de hoogte van hun werkzaamheden, door toepassing van passende procedures, met name een dialoog tussen de commissies en de plenaire vergadering van het Europees Parlement enerzijds, en het voorzitterschap van de Raad en de Commissie anderzijds. 7. De Commissie brengt elk jaar verslag uit over de stand van haar wetgevingsvoorstellen. 8. De Commissie ziet erop toe dat haar leden in de regel deelnemen aan de besprekingen in de parlementaire commissies en de debatten ter plenaire vergadering over de onder hun verantwoordelijkheid vallende wetgevingsvoorstellen. De Raad gaat voort met het onderhouden van intensieve contacten met het Europees Parlement door middel van regelmatige deelneming aan de debatten ter plenaire vergadering, voor zover mogelijk door de betrokken ministers. De Raad streeft er tevens naar regelmatig deel te nemen aan de werkzaamheden van de parlementaire commissies en de andere vergaderingen, op een passend, bij voorkeur ministerieel niveau. 9. De Commissie houdt rekening met de door het Europees Parlement of de Raad op grond van respectievelijk artikel 192 en artikel 208 van het EG-Verdrag gedane verzoeken om indiening van wetgevingsvoorstellen. Zij geeft de bevoegde parlementaire commissies en de voorbereidende organen van de Raad een snel en gepast antwoord. Meer transparantie en betere toegankelijkheid 10. De drie instellingen bevestigen het belang dat zij hechten aan meer transparantie en betere voorlichting van de burgers tijdens het verloop van hun werkzaamheden op wetgevingsgebied, rekening houdend met hun reglement van orde. Zij zorgen met name voor maximale verspreiding van de openbare debatten op politiek niveau, door systematisch gebruik te maken van de nieuwe communicatietechnologie, onder meer satellietuitzending en videostreaming op het Internet. De drie instellingen zien er tevens op toe dat het publiek ruimere toegang krijgt tot EUR-Lex. 11. Zodra de drie instellingen in een medebeslissingsprocedure overeenstemming hebben bereikt, in eerste of tweede lezing dan wel na een bemiddelingsprocedure, houden zij een gezamenlijke persconferentie om de positieve afloop van het wetgevingsproces aan te kondigen. Keuze van het wetgevingsinstrument en rechtsgrondslag 12. De Commissie deelt het Europees Parlement en de Raad de redenen voor de keuze van een wetgevingsinstrument mede, zo mogelijk in het kader van haar jaarlijkse werkprogramma of de gebruikelijke dialoogprocedures, en in elk geval in de toelichtingen bij haar initiatieven. Zij behandelt tevens elk verzoek van de wetgevingsautoriteit terzake, en houdt rekening met het resultaat van de eventuele aan de indiening van haar voorstellen voorafgaande raadplegingen. Zij zorgt ervoor dat het door haar voorgestelde optreden zo eenvoudig is als een adequate verwezenlijking van de doelstelling van de maatregel en een doeltreffende tenuitvoerlegging toelaten. 13. De drie instellingen herinneren aan de definitie van een richtlijn (artikel 249 van het EG-Verdrag) en de relevante bepalingen van het Protocol betreffende de toepassing van het subsidiariteits- en het evenredigheidsbeginsel. De Commissie ziet erop toe dat in haar voorstellen voor richtlijnen een gepast evenwicht tussen algemene beginselen en gedetailleerde bepalingen in acht wordt genomen, teneinde een overmatig gebruik van communautaire uitvoeringsmaatregelen te voorkomen. 14. De Commissie geeft een duidelijke en uitvoerige motivering voor de rechtsgrondslag van elk voorstel. In geval van wijziging van de rechtsgrondslag na indiening van een voorstel door de Commissie, wordt het Europees Parlement opnieuw naar behoren door de betrokken instelling geraadpleegd, met volledige inachtneming van de rechtspraak van het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen. 15. In de toelichting bij haar voorstellen geeft de Commissie steeds de communautaire bepalingen aan die op het betrokken gebied bestaan. Voorts rechtvaardigt de Commissie in haar toelichtingen de voorgestelde maatregelen ten aanzien van het subsidiariteits- en het evenredigheidsbeginsel. Zij houdt ook rekening met de draagwijdte en de resultaten van haar voorafgaande raadplegingen en haar effectbeoordelingen. Toepassing van alternatieve reguleringswijzen 16. De drie instellingen wijzen er nogmaals op dat de Gemeenschap slechts wetgeving uitvaardigt voorzover zulks nodig is, overeenkomstig het Protocol betreffende de toepassing van het subsidiariteits- en het evenredigheidsbeginsel. Zij erkennen het nut van de toepassing van alternatieve reguleringsmechanismen, in daarvoor in aanmerking komende gevallen, wanneer het EG-Verdrag het gebruik van een rechtsinstrument niet expliciet voorschrijft. 17. De Commissie ziet erop toe dat de toepassing van coregulerings- en zelfreguleringsmechanismen steeds in overeenstemming is met het Gemeenschapsrecht en dat de criteria van transparantie (met name openbaarmaking van de akkoorden) en representativiteit van de betrokken partijen daarbij steeds in acht worden genomen. De toepassing van deze mechanismen moet bovendien steeds een toegevoegde waarde voor het algemeen belang hebben. Deze mechanismen mogen niet worden toegepast wanneer het grondrechten of belangrijke beleidskeuzen betreft of in situaties waarin de regels in alle lidstaten op eenvormige wijze dienen te worden toegepast. Zij moeten een snelle en flexibele regulering tot doel hebben, die de mededingingsbeginselen en de eenheid van de interne markt niet aantast. · Coregulering 18. Onder coregulering wordt verstaan het mechanisme waarbij een communautair wetsbesluit de verwezenlijking van de door de wetgevingsautoriteit omschreven doelstellingen overlaat aan de erkende betrokken partijen op dit gebied (met name economische subjecten, sociale partners, niet-gouvernementele organisaties en verenigingen). Dit mechanisme kan worden toegepast op basis van in het wetsbesluit omschreven criteria, teneinde de wetgeving aan de problemen en de betrokken sectoren aan te passen, het wetgevingswerk te verlichten door zich te concentreren op de essentiële aspecten, en te profiteren van de ervaring van de betrokken partijen. 19. Het wetsbesluit moet het in het EG-Verdrag neergelegde evenredigheidsbeginsel eerbiedigen. De tussen sociale partners gesloten overeenkomsten moeten in overeenstemming zijn met de artikelen 138 en 139 van het EG-Verdrag. In de toelichting bij haar voorstellen deelt de Commissie de bevoegde wetgevingsautoriteit mede waarom zij voorstelt een dergelijk mechanisme toe te passen. 20. Binnen het door het basiswetsbesluit vastgestelde kader kunnen de bij het wetsbesluit betrokken partijen vrijwillige overeenkomsten sluiten om de wijze van uitvoering vast te stellen. De Commissie zendt de ontwerpovereenkomsten toe aan de wetgevingsautoriteit. Overeenkomstig haar verantwoordelijkheden onderzoekt de Commissie of deze ontwerpovereenkomsten in overeenstemming zijn met het Gemeenschapsrecht (met name het basiswetsbesluit). In het basiswetsbesluit kan, met name op verzoek van het Europees Parlement of de Raad, naar gelang van het geval en afhankelijk van het onderwerp, worden bepaald dat elk van de instellingen nadat zij in kennis zijn gesteld van een ontwerpovereenkomst twee maanden de tijd heeft om wijzigingen voor te stellen, indien de ontwerpovereenkomst niet in overeenstemming met de door de wetgevingsautoriteit omschreven doelstellingen wordt geacht, of om zich tegen de inwerkingtreding ervan te verzetten en eventueel de Commissie te verzoeken een voorstel voor een wetsbesluit in te dienen. 21. Het wetsbesluit dat als basis dient voor de toepassing van een coreguleringsmechanisme geeft de mogelijke reikwijdte van de coregulering op het desbetreffende gebied aan. De bevoegde wetgevingsautoriteit stelt in genoemd besluit de nodige maatregelen vast voor het toezicht op de tenuitvoerlegging, ingeval de overeenkomst door een of meer van de betrokken partijen niet wordt nageleefd, of indien de overeenkomst mislukt. Daarbij kan bijvoorbeeld worden bepaald dat de Commissie de wetgevingsautoriteit regelmatig zal informeren over het toezicht op de tenuitvoerlegging, of kan worden voorzien in een herzieningsbepaling op grond waarvan de Commissie na een bepaalde termijn verslag uitbrengt en eventueel een wijziging van het wetsbesluit of een andere adequate wettelijke maatregel voorstelt. · Zelfregulering 22. Onder zelfregulering wordt verstaan de mogelijkheid dat economische subjecten, de sociale partners, de niet-gouvernementele organisaties of de verenigingen, onderling en voor henzelf gemeenschappelijke richtsnoeren op Europees niveau vaststellen (met name gedragscodes of sectorale overeenkomsten). Deze vrijwillige initiatieven impliceren in de regel geen stellingname van de instellingen, met name niet wanneer zij betrekking hebben op onderwerpen die niet onder de Verdragen vallen of waarover de Unie nog geen wetgeving heeft aangenomen. De Commissie onderzoekt in het kader van haar verantwoordelijkheden of de betrokken zelfregulering strookt met de bepalingen van het EG-Verdrag. 23. De Commissie brengt het Europees Parlement en de Raad op de hoogte van de vormen van zelfregulering waarvan zij meent dat zij enerzijds bijdragen aan de verwezenlijking van de doelstellingen van het EG-Verdrag en in overeenstemming zijn met de bepalingen ervan, en anderzijds bevredigend zijn ten aanzien van de representativiteit van de betrokken partijen, de sectorale en geografische dekking en de toegevoegde waarde van de aangegane verbintenissen. Zij onderzoekt niettemin de mogelijkheid een voorstel voor een wetsbesluit in te dienen, met name op verzoek van de bevoegde wetgevingsautoriteit of in geval van niet-naleving van de betrokken zelfregulering. Uitvoeringsbepalingen (comitéprocedure) 24. De drie instellingen onderstrepen de belangrijke rol die de uitvoeringsbepalingen in de wetgeving vervullen. Zij verwijzen naar de resultaten van de Conventie over de toekomst van Europa met betrekking tot de vaststelling van voorschriften voor de uitoefening van de aan de Commissie verleende uitvoeringsbevoegdheden. Het Europees Parlement en de Raad onderstrepen dat zij met inachtneming van hun respectieve bevoegdheden het voorstel tot wijziging van Besluit 1999/468/EG van de Raad (7) , dat de Commissie op 11 december 2002 heeft aangenomen, in behandeling hebben genomen. Verbetering van de kwaliteit van de wetgeving 25. De drie instellingen zien in de uitoefening van hun respectieve bevoegdheden toe op de kwaliteit van de wetgeving, dat wil zeggen de duidelijkheid, de eenvoud en de doeltreffendheid ervan. Zij zijn van oordeel dat een verbetering van het aan het indienen van wetgevingsvoorstellen voorafgaand raadplegingsproces en frequentere effectbeoordelingen, zowel vooraf als achteraf, zullen bijdragen tot de verwezenlijking van deze doelstelling. Zij zijn vastbesloten het Interinstitutioneel Akkoord van 22 december 1998 betreffende de gemeenschappelijke richtsnoeren voor de redactionele kwaliteit van de communautaire wetgeving ten volle toe te passen. (a) Voorafgaande raadpleging 26. Voorafgaand aan de indiening van wetgevingsvoorstellen houdt de Commissie zo breed mogelijke raadplegingen, waarover zij het Europees Parlement en de Raad informeert, en waarvan de resultaten openbaar worden gemaakt. In sommige gevallen kan de Commissie, indien zij zulks wenselijk acht, een raadplegingsdocument ter voorbereiding van het wetgevingsvoorstel voorleggen aan het Europees Parlement en de Raad, die terzake desgewenst advies kunnen uitbrengen. (b) Effectbeoordelingen 27. Overeenkomstig het Protocol betreffende de toepassing van het subsidiariteits- en het evenredigheidsbeginsel houdt de Commissie in haar wetgevingsvoorstellen terdege rekening met de financiële en bestuurlijke gevolgen, met name voor de Unie en haar lidstaten. Voorts houden de drie instellingen, elk voor zover het haar aangaat, rekening met de doelstelling een adequate en doeltreffende toepassing in de lidstaten te garanderen. 28. De drie instellingen erkennen de positieve bijdrage van effectbeoordelingen aan de verbetering van de kwaliteit van de communautaire wetgeving, ten aanzien van zowel de werkingssfeer als de inhoud ervan. 29. De Commissie blijft het geïntegreerde proces van voorafgaande effectbeoordeling toepassen bij belangrijke wetgevingsvoorstellen, waarbij de effectbeoordelingen met betrekking tot onder meer de economische, sociale en milieuaspecten in één enkele beoordeling worden bijeengebracht. De resultaten van deze beoordelingen worden volledig en vrij ter beschikking gesteld van het Europees Parlement, de Raad en het publiek. In de toelichtingen bij haar voorstellen geeft de Commissie aan in hoeverre de effectbeoordelingen deze hebben beïnvloed. 30. Wanneer de medebeslissingsprocedure van toepassing is, kunnen het Europees Parlement en de Raad eveneens, op basis van gezamenlijk vastgestelde criteria en procedures, effectbeoordelingen laten verrichten voorafgaand aan de aanneming van een belangrijk amendement, hetzij in eerste lezing, hetzij in de bemiddelingsfase. De drie instellingen maken na aanneming van dit akkoord zo spoedig mogelijk de balans op van hun respectieve ervaringen en onderzoeken de mogelijkheid een gemeenschappelijke methode te bepalen. (c) Coherentie van teksten 31. Het Europees Parlement en de Raad treffen alle nodige maatregelen voor een nog grondiger bestudering, door hun respectieve diensten, van de formulering van de met toepassing van de medebeslissingsprocedure aangenomen teksten, teneinde onnauwkeurigheden of incoherenties te voorkomen. De instellingen kunnen te dien einde een korte termijn overeenkomen om deze juridische controle vóór de uiteindelijke aanneming van een besluit mogelijk te maken. Verbetering van de omzetting en de toepassing 32. De drie instellingen beklemtonen het belang van de naleving door de lidstaten van artikel 10 van het EG-Verdrag, verzoeken de lidstaten toe te zien op een juiste en snelle omzetting, binnen de voorgeschreven termijnen, van het Gemeenschapsrecht in hun nationale wetgeving, en achten deze omzetting onontbeerlijk voor een samenhangende en doeltreffende toepassing van deze wetgeving door de rechter, het overheidsbestuur, de burgers en de economische en sociale subjecten. 33. De drie instellingen zorgen ervoor dat alle richtlijnen een bindende termijn bevatten voor de omzetting van de bepalingen ervan in nationaal recht. Zij stellen in richtlijnen een omzettingstermijn vast die zo kort mogelijk is, in de regel niet langer dan twee jaar. De drie instellingen wensen dat de lidstaten een extra inspanning leveren om de richtlijnen binnen de daarin genoemde termijnen om te zetten. In dit verband nemen het Europees Parlement en de Raad er nota van dat de Commissie voornemens is de samenwerking met de lidstaten te versterken. De drie instellingen herinneren eraan dat het EG-Verdrag de Commissie de mogelijkheid biedt een inbreukprocedure in te leiden ingeval een lidstaat de omzettingstermijn niet naleeft; het Europees Parlement en de Raad nemen nota van de verbintenissen die de Commissie terzake is aangegaan (8) . 34. De Commissie stelt jaarverslagen op over de omzetting van richtlijnen in de diverse lidstaten, met tabellen van de omzettingspercentages. Deze verslagen worden toegezonden aan het Europees Parlement en de Raad en worden openbaar gemaakt. De Raad spoort de lidstaten ertoe aan voor zichzelf en in het belang van de Gemeenschap hun eigen tabellen op te stellen, die voor zover mogelijk het verband weergeven tussen de richtlijnen en de omzettingsmaatregelen, en deze openbaar te maken. Hij verzoekt de lidstaten die zulks nog niet hebben gedaan onverwijld een coördinator voor de omzetting aan te wijzen. Vereenvoudiging en beperking van het volume van de wetgeving 35. Teneinde de toepassing van de communautaire wetgeving te vergemakkelijken en de leesbaarheid ervan te verbeteren, komen de drie instellingen overeen deze bij te werken en het volume ervan te beperken, en voorts de bestaande wetgeving aanzienlijk te vereenvoudigen. Zij gaan daarbij uit van het meerjarenprogramma van de Commissie. De bijwerking van de wetgeving en de beperking van het volume ervan geschieden onder meer door middel van intrekking van besluiten die niet meer worden toegepast en door codificatie of herschikking van de andere besluiten. Vereenvoudiging van de wetgeving heeft tot doel de wetgeving te verbeteren en aan te passen, door de besluiten en bepalingen die te log en te ingewikkeld zijn te wijzigen of te vervangen, met het oog op de toepassing ervan. Dit kan geschieden door herschikking van bestaande besluiten of via nieuwe wetgevingsvoorstellen, zonder de inhoud van het communautaire beleid aan te tasten. De Commissie geeft in deze context aan welke terreinen van de huidige wetgeving voor vereenvoudiging in aanmerking komen, op basis van in overleg met de wetgevingsautoriteit vastgestelde criteria. 36. Binnen zes maanden na de inwerkingtreding van dit akkoord dienen het Europees Parlement en de Raad, die als wetgevingsautoriteit de voorstellen voor vereenvoudigde besluiten uiteindelijk zullen moeten aannemen, hun werkmethoden te wijzigen, door bijvoorbeeld te voorzien in ad hoc-structuren die specifiek belast zijn met de vereenvoudiging van de wetgeving. Tenuitvoerlegging en toezicht op het akkoord 37. De Technische Groep op hoog niveau voor de interinstitutionele samenwerking ziet toe op de tenuitvoerlegging van dit akkoord. 38. De drie instellingen treffen de nodige maatregelen om hun bevoegde diensten gepaste middelen en instrumenten ter beschikking te stellen voor de adequate tenuitvoerlegging van dit akkoord. Het Europees Parlement , – gezien het Groenboek van de Commissie over het Europees ruimtevaartbeleid ( COM(2003) 17 ), – gezien de conclusies van de Europese Raad van Thessaloniki van 19 en 20 juni 2003, – gezien het op 13 juni 2003 door de Europese Conventie aangenomen constitutioneel ontwerpverdrag, – gezien het op de interministeriële bijeenkomst van 26 mei 2003 bereikte akkoord tussen de lidstaten van het ESA, – gezien de resolutie van de Raad van Ministers van 13 mei 2003 over "De ontwikkeling van een overkoepelend Europees ruimtevaartbeleid" (1) , – gezien de mededeling van de Commissie over "Investeren in onderzoek: een actieplan voor Europa" ( COM(2003) 226 ), – gezien de mededeling van de Commissie over het industriebeleid na de uitbreiding ( COM(2002) 714 ), – gezien het Zesde Kaderprogramma voor onderzoek en technologische ontwikkeling (2) , – onder verwijzing naar zijn resoluties van 17 januari 2002 (3) , 3 oktober 2001 (4) en 7 februari 2002 (5) , – gezien resolutie 49/74 van de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties, aangenomen op 15 december 1994, over de 'Preventie van een wapenwedloop in de ruimte', met name artikel 4 ervan, – gelet op artikel 163 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie industrie, externe handel, onderzoek en energie en het advies van de Commissie regionaal beleid, vervoer en toerisme ( A5-0294/2003 ), A. overwegende dat de ruimte voor Europa van strategisch belang is, in het bijzonder voor zijn veiligheid en zijn zelfstandige toegang tot informatie, twee factoren die absoluut noodzakelijk zijn voor de wetenschappelijke ontwikkeling en de politieke besluitvorming, en dat het instrument van de ruimtevaart onontbeerlijk is voor het bereiken van de doelstellingen van de kenniseconomie, mede in het licht van de wetenschappelijke, technologische en industriële aspecten die daaraan noodzakelijkerwijs zijn verbonden in het kader van het Europa dat na de uitbreiding ontstaat, B. overwegende dat de ruimtevaartsector als geheel onvoldoende winstgevend is om een krachtige, investerende en innoverende industrie te zijn die invulling kan geven aan de door de Commissie geformuleerde strategische betekenis; van mening dat de Commissie een nadere analyse moet maken van deze marginale winstgevendheid en de gevolgen daarvan voor de Europese positie in een mondiale context; de Commissie verzoekende om passende maatregelen te treffen, C. overwegende dat Europa, vooral dankzij het ESA, de nationale ruimtevaartagentschappen en zijn industrie, op het gebied van onderzoek en productiecapaciteit over een hoogwaardig potentieel beschikt, D. overwegende dat de ruimtevaart ook in de toekomst een krachtige stimulans zal betekenen voor de politieke en technologische samenwerking en dat in het kader van de internationale samenwerking gebruik zal moeten worden gemaakt van de beschikbare middelen en capaciteiten, E. overwegende dat de vooruitzichten voor de Europese ruimtevaartsector dreigen te worden vertroebeld door de vertraagde uitvoering van de programma's in het kader van het internationaal ruimtestation ISS, door het teruglopen van de vraag naar satellieten voor de telecommunicatiesector en door de geringe vraag van institutionele kant en de scherpe oneerlijke internationale concurrentie op het gebied van draagraketten, F. overwegende dat de rechtstreekse en indirecte inbreng van de overheidssector van doorslaggevend belang zal blijven voor de ontwikkeling van ruimtevaartprogramma's, aangezien de vraag van overheidszijde hoe dan ook bepalend is voor de investeringen in basisinfrastructuur (met name wetenschappelijke, navigatie-, weer- en observatiesatellieten), in draagraketten en met name in bemande vluchten, G. overwegende dat de overheidsuitgaven voor het ruimtevaartbeleid van de Verenigde Staten en van Europa steeds verder uiteenlopen, zowel voor civiele als voor militaire doeleinden, H. overwegende dat in artikel III-155 van de door de Conventie opgestelde ontwerpgrondwet de specifieke rol van het Europees ruimtevaartbeleid wordt erkend, waarmee als het ware reeds de rechtsgrondslag wordt gelegd voor een "communautair" beleid ter ondersteuning van de met het Galileo-programma ingezette beleidsstrategie, I. overwegende dat het volgens artikel III-212 van de ontwerpgrondwet op te richten Europees Bureau voor bewapening en strategisch onderzoek concreet uitvoering kan geven aan de structurele samenwerking tussen de lidstaten op het gebied van defensietechnologie, en aldus een gunstig klimaat kan helpen creëren voor een concurrentiebestendiger Europese ruimtevaartindustrie die samenwerkt met het ESA op het gebied van onderzoek, technologieontwikkeling, groei van het industriële aanbod en Europese onafhankelijkheid op het gebied van strategische technologieën, J. overwegende dat de ruimte niet mag worden gebruikt voor aanvalswapens, overeenkomstig de resolutie van de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties over de 'Preventie van een wapenwedloop in de ruimte', met name artikel 4 ervan, K. overwegende dat de impuls die volgens het Groenboek aan het Europees ruimtevaartbeleid moet worden gegeven opnieuw aantoont dat de Commissie de betrekkingen tussen de Europese Unie en het ESA moet herdefiniëren onder erkenning van: L. overwegende dat de ontwerpraamovereenkomst tussen de Europese Gemeenschap en het Europese ruimtevaartagentschap een nieuwe belangrijke etappe vormt in de samenwerking tussen de EG en de ESA die moet leiden tot een vreedzaam gebruik van de ruimte, met erkenning van het feit dat beide partijen elkaar aanvullen en versterken, dat doublures vermeden moeten worden en dat de vraag naar en het aanbod van ruimtevaartsystemen op elkaar moeten aansluiten in het kader van een strategisch partnerschap, 1. looft het werk dat de Commissie sinds 1999 heeft verricht om het denken over een geleidelijke totstandbrenging van een communautair ruimtevaartbeleid op gang te brengen; is met name verheugd over de snelheid waarmee de Commissie heeft gereageerd op de wensen die het Parlement uitte in zijn resolutie van 17 januari 2002 door het Groenboek te publiceren; wacht met ongeduld op de publicatie van de resultaten van het op basis van het Groenboek gevoerde overleg en de publicatie van het Witboek eind 2003; 2. uit zijn voldoening over het feit dat de ontwerpgrondwet van de Conventie de Europese Unie in artikel III-155 een specifieke rol toebedeelt op het gebied van het ruimtevaartbeleid en haar de mogelijkheid biedt gemeenschappelijke initiatieven te nemen ter ondersteuning van onderzoek en technologische ontwikkeling en de initiatieven te coördineren die noodzakelijk zijn voor de verkenning en het gebruik van de ruimte; verzoekt de Intergouvernementele Conferentie met klem om zich hierbij aan te sluiten; 3. bevestigt dat Europa op het internationale toneel een voortrekkersrol dient te vervullen en in staat moet zijn zich zonder hulp van buitenaf toegang te verschaffen tot de ruimte en de daarvoor benodigde technologieën te ontwikkelen, waarbij de tot de Europese Unie toegetreden landen actief moeten worden betrokken; onderstreept in dit verband dat een zelfstandige toegang van Europa tot de ruimte in de lijn ligt van de doelstelling van Lissabon om Europa tot de meest concurrerende economie van de wereld te maken door middel van de beheersing en ontwikkeling van een krachtig industrieel en technologisch concurrentievermogen; 4. onderstreept dat de ongekende crisis die de ruimtevaartsector doormaakt ten koste dreigt te gaan van het potentieel van de ruimtevaartindustrie, waardoor de reeds op de wereldmarkt bestaande wanverhouding nog zou worden versterkt; 5. verheugt zich over de besluiten van de ESA-raad met betrekking tot Ariane en de reorganisatie van de Europese ruimtevaartsector; 6. betuigt zijn tevredenheid over het akkoord dat is bereikt met betrekking tot het satellietnavigatieprogramma Galileo, met dien verstande evenwel dat de Commissie wordt geacht de gestelde termijnen in acht te nemen, gezien het belang van het Galileo-programma voor de veiligheid van de burgers, voor een beter beheer van het luchtruim en de totstandbrenging van een Europese luchtverkeersleiding, voor het vervoer over land (vooral de toekomstige toepassing ervan bij de berekening van tolgeld voor het gebruik van infrastructuur, snelheidsbeperkingen, plaatsbepaling per satelliet, enz.) en het beleid op het gebied van milieu en ruimtelijke ordening; verzoekt de industrie zo snel mogelijk concrete diensten te ontwikkelen die van het Galileo-programma gebruik maken en op deze wijze hun medeverantwoordelijkheid voor het welslagen van het project te nemen; 7. onderstreept het belang van het gebruik van satelliettechnologieën en de maritieme toepassingen daarvan voor de versterking van de naleving van de regels inzake maritieme veiligheid door de uitrusting van de schepen met AIS (Automated Identification System), bijvoorbeeld het toezicht op volle zee en in de kustwateren, de opsporing van verontreiniging, de positiebepaling van schepen; 8. verzoekt de Commissie het GMES-initiatief te bespoedigen en de vraag naar satellietobservatiediensten te bevorderen en te organiseren door het aanbod van satellietdata op milieu- en veiligheidsgebied in juiste banen te leiden, zodat Europa op dit gebied een eigen strategie en een eigen beheersorgaan kan ontwikkelen (instrumenten voor observatie, meteorologie, grootschalige telecommunicatie, gegevensverzameling, voorspelling, analyse, noodoproepen, enz.), mede gelet op de toenemende internationale belangstelling hiervoor; 9. is van mening dat de ontwikkeling van telecommunicatiesystemen via kabel of satelliet - mede onder gebruikmaking van de structuurfondsen - in de EU-toetredingslanden kan worden gestimuleerd; is met name van mening dat telecommunicatie per satelliet een bijzonder nuttig instrument kan zijn om een eind te maken aan uitsluiting in de informatiemaatschappij (digital divide) en verzoekt de lidstaten en de Commissie door te gaan met het investeren van middelen, in het bijzonder in het vooruitzicht op de uitbreiding van de Europese Unie en het beleid van samenwerking van de Unie met de landen aan de zuidkust van de Middellandse Zee; 10. verzoekt de Commissie een nader onderzoek in te stellen naar de gemeenschappelijke beleidssectoren (vervoer, onderzoek en technologie, landbouw, milieu en veiligheid) die door het ruimtevaartbeleid worden ondersteund en die als de voornaamste pijlers fungeren voor de publieke vraag, aangezien niet kan worden ontkend dat voor de investeringen in het ruimtevaartbeleid overal ter wereld overheidsmiddelen nodig zijn, maar dat deze situatie kan worden verbeterd door de particuliere sector erbij te betrekken; verzoekt met name de Commissie de mogelijkheden inzake innovatievere en goedkopere ruimteconcepten te onderzoeken, bijvoorbeeld door een prijs uit te reiken, zoals de prijs in de VS voor een succesvolle suborbitale passagiersvlucht ; 11. wijst op het belang van internationale samenwerking, met name waar het onderzoek voor hulpverlening aan ruimtevaartuigen in een baan om de aarde en interplanetaire vluchten betreft, en acht het essentieel dat de Europese Unie de technische, wetenschappelijke en economische samenwerking in de sfeer van het ruimtevaartbeleid met de Verenigde Staten, Rusland (plus Oekraïne), China en Japan verder tot ontwikkeling brengt; is van mening dat de ontwikkelingslanden te zijner tijd bij deze samenwerking moeten worden betrokken; 12. onderstreept dat de kwaliteit van de samenwerking in het kader van internationale akkoorden met name wordt bepaald door de wetenschappelijk-technologische capaciteiten die kunnen worden ingebracht en door de omvang van de middelen die ter beschikking kunnen worden gesteld; 13. onderstreept dat de handelsbelemmeringen en -barrières waardoor Europese bedrijven geen toegang krijgen tot de markt en hun producten niet vrij kunnen uitvoeren naar de Verenigde Staten als afzetmarkt voor componenten, moeten worden opgeheven, en is van mening dat de samenwerking tussen de Europese Unie en de Verenigde Staten alleen tot volle bloei kan komen door complete liberalisering van de markt; 14. maakt zich zorgen dat vele uiterst belangrijke technologieën in de ruimtevaart alleen in de Verenigde Staten van Amerika ontwikkeld worden dan wel aanwezig zijn en daarmee de afhankelijkheid van deze Amerikaanse technologieën groter wordt en roept de Commissie op om met de sector te zoeken naar passende maatregelen om hierop antwoord te geven; 15. uit zijn voldoening over het voorstel dat de Commissie de Raad heeft gedaan betreffende de raamovereenkomst waarin de rol van het ESA in het ruimtevaartbeleid opnieuw wordt gedefinieerd in het kader van een Europees ruimtevaartprogramma (waarvan Galileo het eerste voorbeeld is) en wordt getracht een oplossing te vinden voor de verschillen in bevoegdheden, waarbij moet worden erkend dat ESA wel degelijk positieve resultaten heeft bereikt bij de organisatie van het onderzoek en het technologische en industriële aanbod in Europa om te komen tot een geleidelijke opneming van de technologische vaardigheden die in Europa zowel door ESA als door de nationale bureaus zijn ontwikkeld in een netwerk van centra die ten dienste van de Europese programma's staan; verzoekt de Commissie in dit verband aan te geven welke institutionele vraag er in de verschillende politieke sectoren van de Unie bestaat; 16. verzoekt de Commissie de nodige internationale samenwerking tot stand te brengen om "on-orbit" diensten te ontwikkelen en verzoekt het ESA prioritair een onderzoeks-, ontwikkelings- en demonstratieprogramma voor "on-orbit" diensten op te stellen daar dit de Europese ruimtevaartsector eventueel een strategisch voordeel kan opleveren; 17. is van mening dat het door de Conventie geopperde denkbeeld van een Europees Bureau voor bewapening, onderzoek en militaire vermogens, waartoe alle lidstaten volgens het gestructureerde samenwerkingsmodel kunnen toetreden, een bijdrage kan leveren tot de verwezenlijking van het industrieel en technologisch ruimtevaartpotentieel in samenwerking met ESA, waarbij ervoor gewaakt moet worden dat de bevoegdheden van beide organisaties elkaar niet overlappen; wijst op het tweeledige karakter van de ruimteactiviteiten en op de noodzaak om te profiteren van de synergieën tussen civiele en militaire ruimteactiviteiten om de kosten van het onderzoek omlaag te brengen en het concurrentievermogen van commerciële lanceerondernemingen te verbeteren; bevordert de werkzaamheden van het nieuwe bureau overeenkomstig de resolutie van de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties over de preventie van een wapenwedloop in de ruimte; 18. wijst op het belang van het militair gebruik van satellietsystemen voor het uitvoeren van operaties ter handhaving van de vrede; 19. verzoekt de Commissie en de lidstaten bij de invulling van het beleid ter bevordering van onderzoek en investeringen in geavanceerde technologieën en bij de uitwerking van het volgende kaderprogramma onderzoek bijzondere aandacht te besteden aan de ruimtevaartsector, gezien de strategische rol die deze vervult in tal van industrietakken, met inbegrip van de toekomstige ruimtetoerisme-industrie ; wenst dat kleine en middelgrote bedrijven ook in de ruimtesector een gegarandeerd aandeel blijven houden en dat initiatieven ter ondersteuning van kleine en middelgrote bedrijven worden aangemoedigd, zoals startercentra voor bedrijven en investerings- en steunfondsen voor het starten van nieuwe innoverende bedrijven (Start-up); 20. is van mening dat in de volgende begrotingen voor "Onderzoek" van de Unie steeds een begrotingslijn voor "lucht- en ruimtevaart" behouden moet blijven overeenkomstig de hiervoor genoemde prioriteiten; is evenwel van mening dat dit niet ten koste mag gaan van een specifieke begrotingslijn "Ruimte" die dient voor de financiering van duidelijk omschreven Europese programma's van civiele zowel als militaire aard; 21. verlangt dat de voortrekkersrol van de Europese ruimtevaartwetenschap wordt erkend, dat in het kader daarvan meer aandacht wordt besteed aan de kwalificatie van het daarbij betrokken personeel en dat het fundamenteel onderzoek op dit terrein kan blijven rekenen op meer steun, onder andere met als doel stabiele banen te creëren en te waarborgen en bij de jongeren opnieuw belangstelling te wekken voor wetenschappelijke en ingenieursberoepen; 22. herhaalt het al meermaals geformuleerde voorstel om in 2005 een Europese ruimtevaartconferentie bijeen te roepen om de werking van Europa op dat terrein uit te breiden en te verdiepen; 23. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Commissie en de Raad. (Raadplegingsprocedure) Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan de Raad ( COM(2002) 711 ) (1) , – gelet op artikel 83 en artikel 308 van het EG&nbhy;Verdrag, op grond waarvan het Parlement door de Raad is geraadpleegd (C5&nbhy;0005/2003), – onder verwijzing naar zijn resolutie van 4 juli 2002 over het Groenboek van de Commissie over de herziening van Verordening (EEG) nr. 4064/89 van de Raad (2) , – gelet op artikel 67 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Economische en Monetaire Commissie en het advies van de Commissie juridische zaken en interne markt (A5&nbhy;0257/2003), 1. hecht zijn goedkeuring aan het Commissievoorstel, als geamendeerd door het Parlement; 2. verzoekt de Commissie haar voorstel krachtens artikel 250, lid 2 van het EG&nbhy;Verdrag dienovereenkomstig te wijzigen; 3. verzoekt de Raad, wanneer deze voornemens is af te wijken van de door het Parlement goedgekeurde tekst, het Parlement hiervan op de hoogte te stellen; 4. wenst opnieuw te worden geraadpleegd ingeval de Raad voornemens is ingrijpende wijzigingen aan te brengen in het voorstel van de Commissie; 5. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Het Europees Parlement , – gelet op artikel 42, lid 5 van zijn Reglement, A. gezien zijn resolutie van 13 maart 2003 over de overdracht van persoonsgegevens door luchtvaartmaatschappijen bij transatlantische vluchten (1) , B. overwegende dat de VS sinds 11 september 2001 verschillende maatregelen hebben genomen ter versterking van de controle aan hun grenzen, dat met ingang van 1 oktober 2003 passagiers zonder visum alleen met een voor de computer leesbaar paspoort zonder visum de VS kunnen binnenkomen en dat in de nabije toekomst van passagiers een paspoort met biometrische gegevens wordt verlangd, C. gezien het onderzoek dat de Commissie in de afgelopen maanden, op administratief en politiek niveau, heeft uitgevoerd om vast te stellen of de maatregelen die de Amerikaanse autoriteiten hebben genomen of voornemens zijn te nemen een behoorlijke gegevensbescherming waarborgen, die in overeenstemming is met de bepalingen van Richtlijn 95/46/EG (2) en met de beginselen die vervat zijn in het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden en het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, D. gezien de informatie die door de Commissie is verstrekt en het feit dat het op het ogenblik niet mogelijk is de gegevensbescherming die door de Amerikaanse autoriteiten wordt geboden als adequaat te beschouwen, aangezien: E. ervan overtuigd dat passagiers, luchtvaartmaatschappijen en boekingssystemen dringend behoefte hebben aan duidelijke informatie over de maatregelen die genomen moeten worden in verband met de eisen van de Amerikaanse autoriteiten; F. overwegende dat in artikel 232 van het EG-Verdrag wordt voorzien in de mogelijkheid voor het Europees Parlement om beroep bij het Hof van Justitie in te stellen wegens nalaten te handelen, in strijd met het Verdrag, G. gezien de aanbevelingen van de International Conference for Data Protection and Privacy Commissioners (Sydney, 10 - 12 september 2003), waarin wordt voorgesteld dat een internationale overdracht van gegevens dient plaats te hebben binnen het kader van internationale verdragen, waarin het volgende wordt vastgesteld: 1. juicht het in beginsel toe dat de dialoog met de VS op het hoogste politieke niveau plaatsvindt; verzoekt de Commissie niettemin te zorgen voor echte samenwerking tussen de betrokken commissarissen, met name mevrouw de Palacio, de heer Bolkestein, de heer Vitorino en de heer Patten, ten einde alle aspecten van de onderhandelingen met de VS te bestrijken; 2. verzoekt de Commissie derhalve, overeenkomstig artikel 232 van het EG-Verdrag, binnen 2 maanden na de goedkeuring van deze resolutie de nodige maatregelen te nemen ter uitvoering van verordening (EEG) 2299/89, met name artikel 11; 3. verzoekt de Commissie dan ook om: 4. dringt erop aan dat een groep voor direct contact tussen de leden van het Europees Parlement en de leden van het Amerikaanse Congres wordt opgericht om informatie uit te wisselen en de strategie voor lopende en toekomstige zaken te bespreken; 5. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en aan de Commissie, alsook aan de regeringen en parlementen van de lidstaten en aan het Congres van de Verenigde Staten. Het Europees Parlement , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 13 december 2001 over het verslag van de Commissie betreffende de toepassing van Verordening (EG) nr. 1221/97 van de Raad houdende algemene regels voor de uitvoering van de maatregelen tot verbetering van de productie en de afzet van honing, (1) – onder verwijzing naar zijn resolutie van 30 mei 2002 over het verslag van de Commissie inzake de beoordeling van de werkzame stoffen in gewasbeschermingsmiddelen, (2) in het bijzonder paragraaf 20, – onder verwijzing naar zijn resolutie van 27 maart 2003 "Op weg naar een thematische strategie voor een duurzaam gebruik van pesticiden", (3) met name paragrafen 38 en 39, – onder verwijzing naar schriftelijke vraag E-1578/02 over de toestand in de bijenteelt in de Europese Unie, – onder verwijzing naar schriftelijke vraag P-1804/02 over urgente maatregelen ten behoeve van de bijenteelt, – onder verwijzing naar mondelinge vraag H-0892/02 over de alarmerende situatie van de Europese bijenteeltsector, A. overwegende dat de Europese bijenteelt altijd te maken heeft gehad met problemen ten gevolge van meteorologische omstandigheden, ziekten (o.a. de varroamijtziekte sinds 25 jaar) en zeer moeilijke marktomstandigheden, B. overwegende dat de bijenhouders sinds een aantal jaren met ernstige problemen te kampen hebben in verband met de sterfte onder hun bijenvolk (tot meer dan 80%) en een sterk teruglopende honingopbrengst, waardoor hun inkomen aanzienlijk is gedaald, C. overwegende dat deze aanzienlijke sterfte onder de bijenstaat jaarlijks erger wordt, D. overwegende dat de achteruitgang van de bijenstaat dezelfde symptomen vertoont in verschillende landen van de Europese Unie, E. overwegende dat de symptomen geografisch en qua tijdvak samenvallen met de ontwikkeling van resistenties bij varroamijten en een gelijktijdige toename van secundaire infecties (bijv. virussen en spiroplasmen), F. overwegende dat deze symptomen de afgelopen tijd verergerd zijn, en er bepaalde nieuwe symptomen zijn opgetreden, die dan ook moeilijk te behandelen zijn voor de bijenhouders; G. overwegende dat de bijenhouders in bepaalde regio's van de EU menen dat er een oorzakelijk verband kan bestaan tussen deze symptomen en de pesticiden die worden gebruikt voor de behandeling van zaaigoed: H. overwegende dat voor fytosanitaire producten goedkeuringsprotocollen gelden, en dat in het kader van deze protocollen ook experimenten moeten worden uitgevoerd met bijenvolken, in samenwerking met bijenspecialisten, alsmede analyses met betrekking tot eventuele residuen in levensmiddelen; I. overwegende dat tot iedere prijs vermeden dient te worden dan de boeren nogmaals te maken krijgen met een schandaal in verband met besmette voedingsmiddelen waarvoor zij niet verantwoordelijk maar waarvan zij wel de eerste slachtoffers zouden zijn, J. overwegende dat de gezondheid van de bij een bron van bezorgdheid is voor de bijenhouders en tegelijk een aanwijzing vormt voor de toestand van het milieu in het algemeen, en van de bestuivende insecten in het bijzonder, K. overwegende dat de Europese bijenteelt intensief moet worden gesteund om passende maatregelen te kunnen ontwikkelen, ten einde de actuele problemen het hoofd te bieden en de gezondheid van de bijen duurzaam te verbeteren, L. overwegende dat een hoge kwaliteitsstandaard voor honing het concurrentievermogen van de Europese bijenteelt versterkt, 1. verzoekt om preventieve maatregelen met betrekking tot het gebruik van nieuwe generaties van producten met een neurotoxische werking die niet afgebroken worden in het milieu; 2. verzoekt de Commissie onderzoek uit te voeren naar de belangrijkste factoren, namelijk bijenziekten, bijenteeltmethoden, landbouwmethoden, fytosanitaire producten, klimatologische omstandigheden etc., die van invloed zijn op de gezondheid van bijen, 3. dringt aan op ondersteuning van goede bijenteeltmethoden door middel van richtlijnen en cursusprogramma's om de bijengezondheid en de kwaliteitsstandaard van Europese honing duurzaam te versterken, 4. verzoekt de Commissie een comité op te richten van deskundigen die gespecialiseerd zijn in de bijenteelt en internationale bekendheid genieten; 5. dringt erop aan dat de Europese bijenhouders vertegenwoordigd zijn in dit comité; 6. verzoekt de Commissie de bevoegdheden van dit comité te definiëren, zoals de uitwerking van bijenteeltmethoden en de toekomstige aanpassing van de goedkeuringsprotocollen met betrekking tot fytosanitaire producten aan de problemen in verband met de gezondheid van de bijenstaat en met de verontreiniging van voedingsmiddelen; 7. verzoekt de Commissie te zorgen voor een Europese onderzoekssamenwerking met betrekking tot een diepgaande onderzoek naar alle factoren die een rol spelen in de gezondheid van bijen; 8. stelt voor maatregelen te ontwikkelen ter bevordering van bijen en andere bestuivende insecten in agrarische gebieden; 9. dringt erop aan dat er snel een oplossing wordt gevonden om de bijenhouders die een groot deel van hun bijenstaat hebben verloren schadeloos te stellen en te helpen deze weer op te bouwen; 10. acht het waarschijnlijk dat de bijensterfte wijst op problemen in de hedendaagse bijenteelt waarin meerdere factoren een rol spelen en is bezorgd over het verlies aan biodiversiteit ten gevolge van deze sterfte onder insecten en in het bijzonder bestuivende insecten; 11. verlangt dat er criteria worden vastgesteld om de actuele situatie te volgen, alsmede de ontwikkeling in de Europese bijenteelt in het algemeen en de bijengezondheid in het bijzonder; 12. geeft uiting aan zijn bezorgdheid over de gevolgen voor de bijenteelt van de grote bosbranden van de afgelopen zomer, met name in Portugal; verzoekt de Commissie een onderzoek te verrichten naar de directe en indirecte schade die de bosbranden hebben veroorzaakt voor deze sector, en tevens de noodzakelijke communautaire steunmaatregelen voor te stellen; is van mening dat de bijenteeltsector een plaats moet krijgen in de strategie ter voorkoming van bosbranden; 13. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Europese Raad, de Commissie, alsmede aan de regeringen en parlementen van de lidstaten en de kandidaat-lidstaten. Het Europees Parlement, - gelet op de mededeling van de Commissie ( COM (2002) 637 ), - gelet op de conclusies van de Raad voor de visserij van 30 oktober 1997, - gelet op zijn resolutie van 6 november 1997 over het gemeenschappelijk visserijbeleid na het jaar 2002 (1) , - gelet op zijn resolutie van 15 november 2000 over de Mededeling van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad over deelneming van de Europese Gemeenschap aan Regionale Visserijorganisaties (RVO's), - gelet op zijn resolutie van 25 oktober 2001 over de Mededeling van de Commissie over visserij en armoedebestrijding (2) , - gelet op zijn resolutie van 17 januari 2002 inzake het Groenboek van de Commissie over de toekomst van het gemeenschappelijk visserijbeleid (3) , - gelet op zijn resolutie van 20 november 2002 over de Mededeling van de Commissie "Actieplan van de Gemeenschap ter bestrijding van illegale, niet-aangegeven en niet-gereglementeerde visserij" (4) en over de Mededeling van de Commissie betreffende de hervorming van het gemeenschappelijk visserijbeleid (de "Roadmap") (5) , - gelet op zijn resolutie van 16 januari 2003 over de visserij in internationale wateren in het kader van de externe dimensie van het gemeenschappelijk visserijbeleid (6) , - gelet op de verbintenissen die zijn aangegaan op de topconferentie van 2002 in Johannesburg, gericht op het herstel van de uitgedunde visbestanden tegen 2015, - gelet op de artikelen 47, lid 2, en 163 van zijn Reglement, - gelet op het verslag van de Commissie visserij en het advies van de Commissie ontwikkelingssamenwerking (A5&nbhy;0303/2003), A. overwegende dat internationale akkoorden een fundamenteel onderdeel vormen van de visserijactiviteit van de communautaire vloot, die directe werkgelegenheid biedt aan 30.000 mensen en een aanzienlijke economische activiteit ontplooit in gebieden die in belangrijke mate afhankelijk zijn van de visserij, B. overwegende dat, ondanks de problemen waarmee de sluiting en hernieuwing van akkoorden met derde landen gepaard gaan, dergelijke akkoorden van fundamenteel economisch belang zijn voor de instandhouding van de werkgelegenheid in de perifere en ultraperifere visserijregio's van de Europese Unie die afhankelijk zijn van de visserijsector en waar weinig werkgelegenheidsalternatieven voor de visserij beschikbaar zijn, C. overwegende dat de Europese Unie een grote hoeveelheid visserijproducten uit derde landen invoert ter bevoorrading van haar markten en dat de vangsten van de communautaire vloten veel lager zijn dan de EU-consumptie, D. overwegende dat de activiteiten van alle vloten die in verafgelegen wateren vissen, met inbegrip van die van de Gemeenschap, in wateren van derde landen op een rationele en verantwoorde wijze dienen te geschieden, overeenkomstig de bepalingen van het VN-Zeerechtverdrag, het Akkoord inzake grensoverschrijdende visbestanden en over grote afstanden trekkende vissoorten en de FAO-Gedragscode voor een verantwoorde visserij, E. overwegende dat een aanzienlijk aantal van de internationale visserijakkoorden van de EU gesloten is met ontwikkelingslanden en dat moet worden erkend dat de externe betrekkingen in het kader van het gemeenschappelijk visserijbeleid verenigbaar dienen te zijn met de ontwikkelingsbeginselen van de EU, zoals vastgelegd in Titel XX van het Verdrag en dat daarbij de belangen van de visserijsector in deze ontwikkelingslanden geëerbiedigd moeten worden, F. overwegende dat moet worden gezorgd voor samenhang, complementariteit en coördinatie tussen het Gemeenschappelijke Visserijbeleid en het beleid voor ontwikkelingssamenwerking van de EU en dat beide beleidsonderdelen moeten voldoen aan de beginselen van een duurzame ontwikkeling en moeten bijdragen tot het verminderen van de armoede in de betreffende landen, G. overwegende dat de EU zich op de Wereldtop van Johannesburg over duurzame ontwikkeling als algemeen doel heeft gesteld zich in te zetten voor een duurzame visserij in de wereld, en dat zij als specifieke doelstelling heeft het behoud van visbestanden of het herstel daarvan tot een niveau waarbij de maximale duurzame opbrengst wordt verkregen, met het streven dit doel voor uitgeputte visbestanden snel te bereiken en waar mogelijk niet later dan 2015, H. overwegende dat de EU zich tevens als algemeen doel heeft gesteld dat het GVB het uit economisch, sociaal en milieuoogpunt duurzame beheer van de visserijhulpbronnen moet garanderen, ook buiten de communautaire wateren en met name in het kader van met derde landen gesloten partnerschapsovereenkomsten op visserijgebied, zonder te vergeten dat het legitieme doel van het GVB is om de communautaire aanwezigheid in de verre visserij te handhaven en de communautaire visserijbelangen te beschermen, I. eraan herinnerende dat de EU zich als lid van de FAO heeft aangesloten bij de gedragscode voor een verantwoorde visserij, waarvan de beginselen evenwel nog niet volledig van toepassing zijn, J. overwegende dat de basis voor de verwerving van visserijrechten in ruil voor een financiële bijdrage van commerciële aard is, K. overwegende dat de kosten van de visserijakkoorden eerlijk gedeeld dienen te worden tussen de Gemeenschap en de eigenaren van de schepen ter vergoeding voor de visserijrechten, ongeacht het derde land waarmee het akkoord gesloten is, daarbij in aanmerking nemend dat de EU-bijdrage beschouwd moet worden als een bijdrage aan een commercieel akkoord en als ontwikkelingshulp, L. overwegende dat de begrotingspost voor het visserijbeleid die gereserveerd was voor internationale visserijakkoorden in het kader van het GVB, ten bedrage van € 278,5 miljoen in 1996 gedaald is tot minder dan € 200 miljoen in 2003 en dat er voor 2004 geen verhoging gepland is; dat het beleid van de Commissie gericht is op uitbreiding van het huidige aantal visserijakkoorden, terwijl hernieuwing van protocollen steeds duurder wordt, M. overwegende dat joint ventures en tijdelijke samenwerkingsverbanden tussen bedrijven een belangrijke rol spelen bij de bevoorrading van de communautaire markt en de ontwikkeling van de samenwerking tussen de visserijsectoren van de Gemeenschap en derde landen, N. overwegende dat de regionale visserijorganisaties potentieel het meest doeltreffende instrument voor een verantwoord regionaal visserijbeheer en een van de meest doeltreffende middelen voor de bestrijding van ongewenste verschijnselen, zoals visserij door piratenschepen of door schepen die een goedkope vlag voeren, vormen, O. overwegende dat zijn democratische recht is om geïnformeerd te worden en adequaat betrokken te worden bij de voorbereidingen voor nieuwe akkoorden, de hernieuwing van bestaande akkoorden, alsmede de tenuitvoerlegging van akkoorden, met inbegrip van gerichte acties voor de ontwikkeling van de lokale visserijindustrie, P. overwegende dat er bij visserijakkoorden met derde landen een aanvaardbaar evenwicht moet worden gevonden tussen de eerbiediging van de soevereiniteit van de kuststaten en de controlebevoegdheid, 1. wijst op het sociaal-economische belang van de visserijakkoorden voor de communautaire visserijsector en dringt er derhalve op aan om de externe aspecten van het gemeenschappelijk visserijbeleid te versterken daar dit van essentieel belang is om het hoofd te bieden aan het handelstekort en om de directe en indirecte werkgelegenheid op het terrein van de visserij en de daarmee gerelateerde industrieën te beschermen; 2. is ingenomen met het voorstel van de Commissie en haar streven om milieu- en ontwikkelingsaspecten beter in de externe betrekkingen van het GVB te integreren en wijst erop dat akkoorden, ook al zijn deze van commerciële aard, de duurzame ontwikkeling van de visserijindustrie van het ontwikkelingsland in kwestie moeten eerbiedigen; 3. steunt het voorstel van de Commissie om te zorgen voor een geleidelijke verschuiving van de door de Gemeenschap gesloten bilaterale toegangsovereenkomsten over de toegang tot wateren naar partnerschapsovereenkomsten, om bij te dragen tot een verantwoorde visserij in het wederzijdse belang van de betrokken partijen; 4. wijst erop dat het de exclusieve bevoegdheid van het ontvangende land is om naar eigen keuze de bijdrage te besteden die het ontvangt in ruil voor de verlening van visserijrechten aan de EU, zij het dat het Parlement de aanpak van de Commissie steunt om een deel van de financiële bijdrage voor de ontwikkeling van de lokale visserijindustrie te reserveren; dringt in dit verband aan op een duidelijke scheiding tussen de voor toegang betaalde compensatie, de hiervoor genoemde bijdrage en meer algemene ontwikkelingshulp die deel uitmaakt van het akkoord (doelgerichte maatregelen); 5. dringt er bij de Commissie op aan de onderhandelingen over de vernieuwing van de visserijpartnerschapsovereenkomsten ervan te laten afhangen of op bevredigende wijze is aangetoond, dat de in het kader van de vorige overeenkomst voor doelgerichte maatregelen uitgekeerde bedragen conform de doelstelling zijn uitgegeven; 6. wijst erop dat het niveau van de visserijmogelijkheden bij voorkeur gebaseerd dient te zijn op betrouwbare wetenschappelijke gegevens of, indien deze ontbreken, op de aanpak via het voorzorgsbeginsel en benadrukt dat niet moet worden gestreefd naar een akkoord over de toegang tot visbestanden die al volledig worden geëxploiteerd of waar overbevissing dreigt; 7. wenst dat de Commissie verdere duurzaamheidsimpactbeoordelingen van de POV's verricht en daarvoor voldoende middelen uittrekt; 8. doet een beroep op de EU om de ontwikkeling van een actief beleid voort te zetten gericht op de ondertekening van internationale visserijakkoorden van commerciële aard met ontwikkelingslanden, gebaseerd op wederzijds belang en nut met het doel bij te dragen aan de visbevoorrading en aan de werkgelegenheid in de EU, alsmede aan de sociaal-economische ontwikkeling van de visserijsector en de daarmee verband houdende industrieën in derde landen; 9. bevestigt dat het ontwikkelings- en samenwerkingsbeleid op het gebied van de visserij ten doel heeft het aanmoedigen van de capaciteiten van de ontwikkelingslanden om hun maritieme hulpbronnen te ontwikkelen, hun lokale toegevoegde waarde te verhogen en de gunstigste prijs te krijgen voor toelatingsrechten van de vloten uit de Europese Unie in hun EEZ door buitenlandse vaartuigen, onverminderd de bescherming van de communautaire visserijbelangen; 10. dringt erop aan in dergelijke akkoorden maatregelen op te nemen om de kleinschalige inheemse visserij te beschermen, en ervoor te zorgen dat de toegang afhankelijk wordt gesteld van het gebruik van selectieve visserijmethoden; 11. dringt er bij de Commissie op aan om met het oog op de bevordering van de duurzame visserij de betrokken derde landen te verzoeken om dezelfde reeks bepalingen die zij toepast op de communautaire vloot, te laten gelden voor alle vloten van andere landen die in verafgelegen wateren vissen en die in de wateren van het betrokken land actief zijn, met eerbiediging van de in multilaterale akkoorden overeengekomen verplichtingen, met name de verplichting om de illegale visserij te bestrijden; 12. pleit ervoor bij de Commissie om een degelijk financieel hoofdstuk voor de financiering van de visserijakkoorden te formuleren, waarbij rekening dient te worden gehouden met de mogelijke budgettaire consequenties van een eventuele uitbreiding van het aantal akkoorden in de nabije toekomst en het eerlijk delen van de kosten tussen de Gemeenschap en de eigenaren van de schepen ter vergoeding voor de visserijrechten, ongeacht het derde land waarmee het akkoord gesloten is, daarbij in gedachten houdend dat de EU-bijdrage beschouwd moet worden als een bijdrage aan een commercieel akkoord en als ontwikkelingshulp; 13. verzoekt de Commissie de oprichting van joint ventures, die over een bevoorrechte toegang tot de communautaire markt beschikken, en tijdelijke samenwerkingsverbanden tussen bedrijven te bevorderen en een passend regelgevend kader te creëren, opdat deze hun doelstellingen voor wat betreft de bevoorrading van de communautaire markt en de bevordering van de samenwerking tussen de visserijsectoren van de Gemeenschap en derde landen naar behoren kunnen verwezenlijken; 14. dringt aan op maatregelen om te voorkomen dat de traditionele visserij van kustgemeenschappen wordt weggedrukt door andere ongepaste vangmethoden; 15. pleit ervoor deel te nemen aan traditionele verenigingen van lokale vissers en daarbij oog te hebben voor de rol van vrouwen bij de verwerking en verhandeling van visserijproducten; 16. pleit voor de overdracht van technologie, wetenschappelijke en andere kennis op lokaal niveau in de ACS-landen teneinde investeringen te bevorderen; 17. wenst dat het mogelijk wordt gemaakt dat aan de voorwaarden van de overeenkomsten wordt voldaan, zodat deze ook verlengd kunnen worden; 18. dringt er bij de Commissie op aan in de protocollen bij de akkoorden de sociale clausule op te nemen die op 19 december 2001 op de plenaire vergadering van het comité voor het bedrijfstakoverleg zeevisserij is aangenomen, om alle zeelieden aan boord van schepen van de Europese Unie vrijheid van vereniging, het recht op collectieve onderhandelingen, het uitbannen van discriminatie, een behoorlijk loon en soortgelijke levens- en arbeidsomstandigheden als zeelieden van de Europese Unie te garanderen; 19. is van mening dat de regionale visserijorganisaties een zeer belangrijke rol spelen bij het visserijbeheer en dringt er bij de Commissie op aan om deze organisaties in derde landen waarmee visserijakkoorden gesloten zijn, actief te laten participeren en voldoende personeel en materiële middelen voor de belangen van de communautaire visserijsector toe te wijzen; 20. verzoekt de Commissie bij het aanknopen van onderhandelingen over nieuwe akkoorden of hernieuwing van bestaande akkoorden rekening te houden met de legitieme rechten van de lidstaten die interesse getoond hebben om deel te nemen aan het akkoord in kwestie; en om dezelfde beginselen en regels toe te passen op alle typen visserijakkoorden, met name de financiële bepalingen en de ad hoc en tijdelijke overdracht van visserijrechten die door sommige lidstaten niet gebruikt worden; 21. dringt er bij de Commissie op aan om het Parlement in te lichten over het onderhandelingsmandaat dat de Raad haar verleent; 22. dringt er bij de Commissie op aan de bevoegde commissie van het Europees Parlement op de hoogte te houden van de voorbereidingen voor onderhandelingen of lopende onderhandelingen en het Parlement jaarverslagen toe te zenden over de mate van tenuitvoerlegging van de akkoorden, het gebruik van voor gerichte acties bestemde middelen alsmede gestandaardiseerde evaluatieverslagen, die dienen te beantwoorden aan de vereisten als vastgelegd door de Raad voor de visserij in oktober 1997, teneinde de verantwoordingsplicht van de Commissie tegenover het Parlement na te komen; 23. verzoekt de Commissie bij de sluiting van toekomstige akkoorden met derde landen de steun voor de uitvoering door derde landen van het internationale actieplan van de FAO ter bestrijding van illegale, niet-aangegeven en niet-gereglementeerde visserij tot één van belangrijkste prioriteiten te maken; 24. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie.