Het Europees Parlement, – gezien zijn eerdere resoluties over de Democratische Republiek Congo (DRC), – gezien het Internationaal Verdrag inzake burgerrechten en politieke rechten, dat in 1976 door de DRC is geratificeerd, en het Afrikaans Handvest van de rechten van de mens en de volkeren, – gezien de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens en de beginselen en richtsnoeren inzake het recht op een eerlijk proces en rechtsbijstand in Afrika, – gezien artikel 150, lid 5, en artikel 136, lid 4, van zijn Reglement, A. overwegende dat Jean-Jacques Wondo, een Belgisch-Congolese veiligheids-, militaire en politieke deskundige, in februari 2024 naar Kinshasa is uitgenodigd om er de hervormingen van de Congolese nationale inlichtingendienst, de ANR, te leiden; B. overwegende dat Wondo werd gearresteerd na een mislukte staatsgreep op 19 mei 2024 en werd beschuldigd het “brein” erachter te zijn, ondanks het feit dat hij zijn onschuld steeds staande heeft gehouden; overwegende dat de aanklachten gebaseerd waren op onder dwang afgelegde en onbetrouwbare getuigenissen; C. overwegende dat Wondo en 36 anderen op 13 september 2024 door een militaire rechterlijke instantie ter dood zijn veroordeeld, in een proces dat op grote schaal is bekritiseerd wegens ernstige schendingen van het recht op een eerlijke rechtsbedeling en het ontbreken van geloofwaardig bewijsmateriaal; D. overwegende dat de gezondheid van Wondo in gevangenschap ernstig is verslechterd en medische aandacht vereist; E. overwegende dat de DRC in maart 2024 een moratorium op de doodstraf heeft opgeheven, met als gevolg een sterke toename van het aantal terdoodveroordelingen, wat in strijd is met de verplichtingen die het land is aangegaan in het kader van het internationaal recht inzake de mensenrechten; 1. veroordeelt met klem de terdoodveroordeling van Wondo en anderen, en de ernstige schendingen van hun recht op een eerlijk proces; 2. dringt er bij de regering van de DRC op aan de terdoodveroordelingen onmiddellijk ongedaan te maken, opnieuw een moratorium op executies in te stellen en stappen te zetten in de richting van de volledige afschaffing van de doodstraf; 3. uit zijn diepe bezorgdheid over de verslechterende gezondheid van Wondo, vraagt dat hij onmiddellijk toegang krijgt tot medische behandelingen en dringt aan op zijn onmiddellijke vrijlating; 4. hekelt het misbruik van militaire rechterlijke instanties om Wondo te vervolgen en verzoekt de DRC haar gerechtelijke praktijken in overeenstemming te brengen met de op de internationaal en regionaal niveau aangegane verbintenissen op het gebied van de mensenrechten; 5. herhaalt onder alle omstandigheden categorisch gekant te zijn tegen de doodstraf en roept op tot de universele afschaffing ervan; 6. spoort de EU-delegatie in Kinshasa, de Europese Dienst voor extern optreden en de ministers van Buitenlandse Zaken van de lidstaten aan hun banden met de autoriteiten van de DRC aan te halen en daarbij te hameren op de eerbiediging van de mensenrechten, de onafhankelijkheid van de rechterlijke macht en de rechtsstaat; 7. roept op tot systemische hervormingen in de DRC teneinde de rechterlijke macht om te vormen tot een onafhankelijke, eerlijke en efficiënte instelling die een eerlijke rechtsbedeling en de bescherming van de grondrechten waarborgt; 8. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de vicevoorzitter van de Commissie/hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid, de regering en het parlement van de Democratische Republiek Congo, de Afrikaanse Unie, alsmede andere relevante internationale organen. Het Europees Parlement, – gezien zijn eerdere resoluties over Iran, – gezien artikel 150, lid 5, en artikel 136, lid 4, van zijn Reglement, A. overwegende dat de mensenrechtensituatie in Iran aanzienlijk is verslechterd, met een sterke toename van het aantal executies, in 2024 alleen al 900 personen, van wie velen vrouwen, politieke dissidenten en personen die betrokken waren bij de protesten die werden aangewakkerd door de moord op Jina Mahsa Amini; B. overwegende dat Koerdische activisten, maatschappelijk werker Pakhshan Azizi en pleitbezorger van vrouwenrechten Verisheh (Wrisha) Moradi, die in Koerdistan hebben gestreden tegen ISIS, ter dood zijn veroordeeld wegens “gewapende opstand tegen de staat”; overwegende dat hun een eerlijk proces is ontzegd en dat zij zijn gefolterd en vastgehouden in eenzame opsluiting; C. overwegende dat het Hooggerechtshof van Iran in januari 2025 Pakhshan Azizi en anderen ter dood heeft veroordeeld; D. overwegende dat tientallen onschuldige EU-onderdanen willekeurig in Iran worden vastgehouden, zonder toegang tot eerlijke processen, als onderdeel van de algemene Iraanse strategie van gijzeldiplomatie; 1. hekelt de ongebreidelde onderdrukking door het Iraanse regime van de mensenrechten, waarbij met name vrouwelijke activisten in het vizier worden genomen; veroordeelt met klem de doodstraf die is uitgesproken tegen Pakhshan Azizi en Wrisha Moradi; eist dat Iran alle onterecht opgesloten mensenrechtenverdedigers en politieke gevangenen, waaronder Pakhshan Azizi, Wrisha Moradi en ten minste 56 andere politieke gevangenen die ter dood veroordeeld zijn, onmiddellijk en onvoorwaardelijk vrijlaat; 2. herhaalt zijn krachtige verwerping van de doodstraf en verzoekt de Iraanse regering er onmiddellijk een moratorium op in te stellen en haar af te schaffen; 3. verzoekt de EU en haar lidstaten meer steun te verlenen aan Iraanse mensenrechtenverdedigers en betuigt zijn volledige steun en solidariteit met de Iraniërs die verenigd zijn in de beweging “Vrouwen, leven, vrijheid”; 4. dringt er bij de Iraanse autoriteiten op aan onmiddellijk alle aanklachten jegens EU-onderdanen, waaronder Olivier Grondeau, Cécile Kohler, Jacques Paris en Ahmadreza Djalali, in te trekken en hen onmiddellijk vrij te laten en veilig te repatriëren; veroordeelt ten stelligste het gebruik door Iran van gijzeldiplomatie; verzoekt de EU en haar lidstaten gezamenlijke diplomatieke inspanningen te leveren en gezamenlijk te werken aan de vrijlating van deze personen; 5. veroordeelt met klem de moord op Jamshid Sharmahd; dringt er bij het islamitische regime in Iran op aan details te verstrekken over de omstandigheden van zijn dood, en dat zijn stoffelijk overschot onmiddellijk aan zijn familie wordt overgedragen; 6. veroordeelt de stelselmatige onderdrukking door het Iraanse regime van mensenrechtenbewegingen en de stelselmatige vervolging van minderheden, waaronder Koerden, Beloetsjen, christenen, die na bekering worden vervolgd, en Baha’i’s, die alle geconfronteerd worden met etnische en religieuze discriminatie, arrestatie en schendingen van de grondrechten met als doel afwijkende meningen het zwijgen op te leggen; 7. herhaalt zijn verzoek aan de Raad om de Islamitische Revolutionaire Garde aan te merken als terroristische organisatie en de EU-sancties uit te breiden tot alle personen die verantwoordelijk zijn voor mensenrechtenschendingen, waaronder opperste leider Ali Khamenei, president Masoud Pezeshkian, opperrechter Gholam‑Hossein Mohseni‑Ej’i, procureur-generaal Mohammad Movahedi‑Azad en rechter Iman Afshari; 8. dringt er bij de Iraanse autoriteiten op aan de speciale rapporteur van de VN voor de mensenrechtensituatie in Iran en de onderzoeksmissie van de VN volledige en ongehinderde toegang te verlenen, zodat zij in staat zijn om hun mandaten uit te oefenen; roept de EU en de lidstaten op om de missie ten volle te steunen en zich uit te spreken voor verlenging van haar mandaat; 9. herhaalt zijn verzoek om meer financiële steun voor het Iraanse maatschappelijk middenveld; 10. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie en de VV/HV, alsmede aan de Islamitische Raadgevende Vergadering en de opperste leider van de Islamitische Republiek Iran. Het Europees Parlement, – gezien zijn eerdere resoluties over Algerije, – gezien artikel 150, lid 5, en artikel 136, lid 4, van zijn Reglement, A. overwegende dat de Algerijnse autoriteiten op 16 november 2024 de Frans-Algerijnse schrijver Boualem Sansal hebben gearresteerd, die zich openlijk zeer kritisch had uitgelaten over het autoritaire regime en heeft opgeroepen tot vrijheid van meningsuiting in Algerije; overwegende dat zijn verblijfplaats meer dan een week onbekend was en dat hem tijdens die week de toegang werd ontzegd tot zijn familie en advocaat, wat in strijd is met het internationaal recht; overwegende dat Sansal in afwezigheid van zijn advocaat werd ondervraagd, waardoor zijn recht op een eerlijk proces werd geschonden; overwegende dat hij vervolgens werd beschuldigd van misdrijven tegen de nationale veiligheid op grond van artikel 87 bis van het Algerijnse strafwetboek, een rechtsgrond die vaak wordt gebruikt tegen regeringscritici, waaronder mensenrechtenverdedigers; overwegende dat Sansal meerdere keren in het ziekenhuis werd opgenomen; B. overwegende dat Algerije de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens heeft ondertekend; overwegende dat Algerije zich ertoe heeft verbonden de vrijheid van meningsuiting te eerbiedigen en te bevorderen, met volledige inachtneming van zijn internationale verplichtingen, de partnerschapsprioriteiten EU-Algerije en zijn grondwet; overwegende dat het strafwetboek in 2024 opnieuw is gewijzigd waardoor de vrijheid van meningsuiting aanzienlijk werd ingeperkt; C. overwegende dat de vrijheid van meningsuiting in Algerije steeds meer aan banden wordt gelegd en dat het land in 2024 is gedaald tot de 139e plaats op de wereldindex voor persvrijheid; overwegende dat journalisten steeds meer onder druk worden gezet en vaak worden gearresteerd en vervolgd; overwegende dat volgens Algerijnse mensenrechtenverdedigers minstens 215 mensen in Algerije worden vastgehouden omdat ze hun mening hebben geuit; overwegende dat de onafhankelijke media steeds vaker worden gecensureerd, vervolgd en zwaar bestraft, vaak omdat ze ervan worden beschuldigd met buitenlandse mogendheden samen te spannen tegen de nationale veiligheid; D. overwegende dat de EU tussen 2021 en 2024 in het kader van het meerjarig indicatief programma 213 miljoen EUR aan Algerije heeft uitbetaald; 1. veroordeelt de arrestatie en detentie van Boualem Sansal en dringt aan op zijn onmiddellijke en onvoorwaardelijke vrijlating; 2. veroordeelt eveneens de arrestaties van alle andere activisten, politieke gevangenen, journalisten, mensenrechtenverdedigers en anderen die worden vastgehouden of zijn veroordeeld wegens de uitoefening van hun recht op vrijheid van mening en meningsuiting, waaronder journalist Abdelwakil Blamm en schrijver Tadjadit Mohamed, en roept op tot hun vrijlating; 3. dringt er bij de EU-instellingen en de EU-delegatie op aan hun bezorgdheid publiekelijk te delen met de Algerijnse autoriteiten en een medische missie te organiseren om de gezondheid van Sansal te beoordelen; 4. roept de Algerijnse autoriteiten op tot een herziening van alle repressieve wetten die de vrijheden beperken, met name de artikelen 87 bis, 95 bis en 196 bis van het Algerijnse strafwetboek, en een beoordeling van de onafhankelijkheid van de rechterlijke macht, ter bescherming van de persvrijheid die verankerd is in artikel 54 van de Algerijnse grondwet; 5. herhaalt het belang van de rechtsstaat om de vrijheid van meningsuiting te versterken, als verankerd in de partnerschapsprioriteiten EU-Algerije; benadrukt dat een verlenging van deze overeenkomst moet berusten op voortdurende en aanzienlijke vooruitgang op de bovengenoemde gebieden en onderstreept dat bij alle toekomstige uitbetalingen van EU-middelen rekening moet worden gehouden met de geboekte vooruitgang; 6. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie in het Arabisch te laten vertalen en te doen toekomen aan de Algerijnse autoriteiten, de Commissie en de VV/HV. Het Europees Parlement, – gezien zijn eerdere resoluties over de Russische aanvalsoorlog tegen Oekraïne, – gezien zijn eerdere resoluties over historische herinnering, – gezien het Handvest van de Verenigde Naties, – gezien het Statuut van Rome inzake het Internationaal Strafhof (ICC), – gezien de Verdragen van Genève, – gezien artikel 136, leden 2 en 4, van zijn Reglement, A. overwegende dat het Russische regime op 24 februari 2022 het begin van een “speciale militaire operatie” in Oekraïne aankondigde op basis van de valse bewering dat het burgers moest beschermen; B. overwegende dat Rusland in werkelijkheid sinds 24 februari 2022, in het verlengde van eerdere aanvallen sinds 2014, een niet-uitgelokte, ongerechtvaardigde en illegale aanvalsoorlog tegen Oekraïne voert, de beginselen van het VN-Handvest continu blijft schenden door middel van zijn niet-aflatende aanvallen op en schending van de soevereiniteit, onafhankelijkheid en territoriale integriteit van Oekraïne, en het internationaal humanitair recht, zoals vastgelegd in de Verdragen van Genève van 1949, schaamteloos en op grove wijze blijft schenden, met name door massaal gebruik te maken van gerichte aanvallen op de burgerbevolking, woonwijken en civiele infrastructuur; C. overwegende dat de Algemene Vergadering van de VN in haar resolutie van 2 maart 2022 de oorlog van Rusland tegen Oekraïne onmiddellijk heeft aangemerkt als een daad van agressie die in strijd is met artikel 2, lid 4, van het VN-Handvest, en in haar resolutie van 14 november 2022 heeft erkend dat de Russische Federatie ter verantwoording moet worden geroepen voor haar aanvalsoorlog en tevens juridisch en financieel aansprakelijk moet worden gesteld voor haar internationaal onrechtmatige handelingen, en dat Rusland herstelbetalingen moet doen voor de aangerichte schade; D. overwegende dat de Russische agressie tegen Oekraïne geen geïsoleerde daad is, maar een voortzetting van het imperialistische beleid van Rusland, dat onder meer bestond uit een oorlog tegen Tsjetsjenië en militaire agressie tegen Georgië in 2008 en de bezetting van de Krim en het begin van een oorlog in de Donbas in 2014; E. overwegende dat het begin van de grootschalige aanvalsoorlog van Rusland tegen buurland Oekraïne werd voorafgegaan door een aantal publieke verklaringen van de president van de Russische Federatie waarin hij het gebruik van geweld trachtte te rechtvaardigen door middel van historisch revisionisme, valse beweringen en onrechtmatige eisen om zijn exclusieve belangen in Oekraïne en andere buurlanden te doen erkennen; F. overwegende dat het Russische regime veelvuldig gebruikmaakt van desinformatie, onder andere op basis van verdraaide historische argumenten, en buitenlandse informatiemanipulatie en inmenging in een poging om zijn misdrijf agressie te rechtvaardigen, om de steun van de Russische bevolking voor zijn illegale regime en zijn illegale aanvalsoorlog tegen buurland Oekraïne te winnen, om zich in de democratische processen van andere landen te mengen en om de steun onder hun bevolking voor verdere internationale bijstand aan Oekraïne in het licht van de Russische aanvalsoorlog te doen afbrokkelen; overwegende dat het Russische regime de eigen nationale identiteit van Oekraïne ontkent met de onjuiste bewering dat die tot de Russische wereld (“Russkij mir”) behoort, een narratief dat zijn wortels heeft in de imperialistische ideologie; overwegende dat Rusland in de bezette gebieden van Oekraïne gedenktekens voor de Holodomor vernielt en afgebroken monumenten voor Lenin herstelt; G. overwegende dat Rusland niet alleen weigert te erkennen dat de Sovjet-Unie in de beginfase van de Tweede Wereldoorlog aanvankelijk een onvergeeflijke rol heeft gespeeld, bijvoorbeeld door het niet-aanvalsverdrag tussen nazi-Duitsland en de Unie van Socialistische Sovjetrepublieken (Sovjet-Unie) van 1939 en de geheime protocollen daarbij (ook bekend als het Molotov-Ribbentroppact van 1939), waarmee beide totalitaire regimes samenzwoeren om Europa in exclusieve invloedssferen te verdelen, en weigert de verantwoordelijkheid op zich te nemen voor de vele wreedheden en massale misdrijven die zijn begaan in door de Sovjet-Unie bezette gebieden, maar dat het huidige Russische regime ook de geschiedenis heeft geïnstrumenteerd en een cultus van “overwinning” rond de Tweede Wereldoorlog heeft gecreëerd om burgers ideologisch te mobiliseren en hen te manipuleren om een illegale aanvalsoorlog te steunen; H. overwegende dat Rusland een toenemende desinformatiecampagne van historisch revisionisme heeft opgezet om Oekraïne zijn nationale identiteit, soevereiniteit en bestaansrecht te ontzeggen en om de Russische aanspraken op exclusieve invloedssferen te rechtvaardigen, wat doet terugdenken aan hoe de Sovjet-Unie en nazi-Duitsland in het Molotov-Ribbentroppact overeenkwamen om delen van Polen en Roemenië, alsook Estland, Letland, Litouwen en Oekraïne binnen te vallen en te bezetten; overwegende dat Rusland door dit soort historisch revisionisme tegenwoordig vooral een bedreiging vormt voor Polen en de Baltische staten en hun soevereiniteit; I. overwegende dat de Dag van de overwinning, die elk jaar op 9 mei wordt gevierd, door het huidige Russische regime is omgevormd tot een instrument van oorlogspropaganda in Rusland, door het narratief van de “bevrijding van Europa van het nazisme” uit te buiten en zo de daaropvolgende Sovjetbezetting van de Baltische staten en de onderwerping van Midden-Europa te ignoreren; overwegende dat dit narratief van bevrijding van het nazisme tegenwoordig wordt gebruikt in de Russische aanvalsoorlog tegen Oekraïne; J. overwegende dat communistische symbolen en de symbolen van de aanhoudende Russische agressie in een aantal lidstaten bij wet verboden zijn; overwegende dat 23 augustus sinds 2009 overal in de EU wordt herdacht met de Europese herdenkingsdag voor de slachtoffers van alle totalitaire en autoritaire regimes; overwegende dat het Parlement sinds 2003 jaarlijks een herdenking houdt voor de slachtoffers van de massale deportaties door de Sovjet‑Unie; 1. veroordeelt nogmaals in de krachtigste bewoordingen de niet-uitgelokte, illegale en ongerechtvaardigde aanvalsoorlog van Rusland tegen Oekraïne; vraagt Rusland alle militaire acties in Oekraïne onmiddellijk te staken en alle strijdkrachten en gelieerde groeperingen en al het militair materieel volledig en onvoorwaardelijk uit het gehele internationaal erkende grondgebied van Oekraïne terug te trekken, te stoppen met de deportaties van Oekraïense burgers, en alle gevangengenomen en gedeporteerde Oekraïners, met name kinderen, vrij te laten; 2. verwerpt de verscheidene beweringen die door het Russische regime worden gedaan als vergeefse pogingen tot rechtvaardiging van een illegale aanvalsoorlog die een flagrante schending vormt van het VN-Handvest en van de verantwoordelijkheid van de Russische Federatie – als permanent lid van de VN-Veiligheidsraad – om vrede en stabiliteit te handhaven, en die onmiddellijk als zodanig is erkend door de overige permanente leden van de VN-Veiligheidsraad en door een overweldigende meerderheid in de Algemene Vergadering van de VN; herinnert eraan dat geen enkele overweging, van welke aard ook, of het nu gaat om politieke, economische, militaire, historische of andere overwegingen, als rechtvaardiging kan dienen voor de Russische agressie tegen Oekraïne; 3. hekelt het feit dat Rusland systematisch aan geschiedvervalsing doet en verdraaide historische argumenten, zoals die in verband met het Molotov-Ribbentroppact, gebruikt in een poging om de Russische publieke opinie te manipuleren zodat die criminele acties zoals de illegale aanvalsoorlog tegen buurland Oekraïne steunt, om de internationale steun voor en bijstand aan Oekraïne te ondermijnen en om de eigen culturele en historische identiteit van Oekraïne uit te wissen; hekelt de bewering van Rusland dat het recht heeft op zones van exclusief belang ten koste van de soevereiniteit en de territoriale integriteit van andere staten, omdat dit onverenigbaar is met het internationaal recht; 4. hekelt het feit dat de Russische Federatie geen rekenschap aflegt voor de misdrijven van de Sovjet-Unie en historisch onderzoek doelbewust belemmert door de Sovjetarchieven ontoegankelijk te maken en te sluiten, alsook het feit dat zij wetgeving heeft vastgesteld die de waarheidsgetrouwe weergave van door de Sovjet-Unie en Rusland begane misdrijven strafbaar stelt, maatschappelijke organisaties die onderzoek doen naar misdrijven van de Sovjet-Unie heeft vervolgd en het stalinistische totalitarisme heeft verheerlijkt en zijn methoden heeft overgenomen; stelt dat straffeloosheid en het ontbreken van een feitelijk correct historisch en publiek debat en educatie ertoe hebben bijgedragen dat het huidige Russische regime het imperialistische beleid nieuw leven in kan blazen en de geschiedenis kan instrumentaliseren voor zijn criminele doeleinden; spreekt zijn afkeur uit over de vervolging van maatschappelijke organisaties die onderzoek doen naar de misdrijven van de Sovjet-Unie of van huidige regime, zoals het opdoeken van International Memorial, Human Rights Centre Memorial en de Moscow Helsinki Group, en de gedwongen sluiting van het Sacharovcentrum; 5. herinnert eraan dat de doelbewuste aanvallen van de Russische Federatie op de burgerbevolking van Oekraïne, de vernieling van civiele infrastructuur, het gebruik van foltering, seksueel geweld en verkrachting als oorlogswapen, de deportatie van duizenden Oekraïense burgers naar het grondgebied van de Russische Federatie, de gedwongen overbrenging en adoptie van Oekraïense kinderen en andere ernstige schendingen van het internationaal humanitair recht en de mensenrechten oorlogsmisdrijven zijn waarvoor alle daders ter verantwoording moeten worden geroepen; 6. spreekt daarom andermaal zijn volledige steun uit voor het lopende onderzoek van de aanklager van het ICC naar de situatie in Oekraïne en vermeende oorlogsmisdrijven, misdrijven tegen de menselijkheid en genocide; verwelkomt de formele toetreding van Oekraïne tot het ICC op 1 januari 2025 als een belangrijke bijdrage aan de internationale inspanningen om daders van ernstige internationale misdrijven ter verantwoording te roepen; verzoekt de EU verdere diplomatieke inspanningen te leveren om de ratificatie van het Statuut van Rome en alle wijzigingen daarvan wereldwijd aan te moedigen; 7. vraagt voorts nogmaals dat er een speciaal tribunaal wordt opgericht om het door de leiders van de Russische Federatie gepleegde misdrijf agressie tegen Oekraïne te onderzoeken en te vervolgen; herhaalt zijn verzoek aan de Commissie, de Raad en de Europese Dienst voor extern optreden om alle nodige politieke, financiële en praktische steun te verlenen voor de oprichting van een speciaal tribunaal; spreekt zijn volledige steun uit voor het in Den Haag gevestigde Internationaal Centrum voor de vervolging van het misdrijf agressie tegen Oekraïne, dat de lopende inspanningen van het gemeenschappelijk onderzoeksteam ondersteunt, als zijnde een eerste concrete stap in de richting van de oprichting van het speciale tribunaal; 8. dringt er bij de EU en haar lidstaten met klem op aan om hun inspanningen, ook samen met gelijkgestemde partners, om Russische desinformatie, buitenlandse informatiemanipulatie en inmenging snel en nauwgezet tegen te gaan, verder op te voeren en te coördineren teneinde de integriteit van hun democratische processen te beschermen en de weerbaarheid van de Europese samenlevingen te versterken, onder meer door mediageletterdheid actief te bevorderen, door kwaliteitsmedia en professionele journalistiek – met name onderzoeksjournalistiek die Russische propaganda en de bijbehorende methoden en netwerken aan het licht brengt – te ondersteunen en door onderzoek naar nieuwe hybride beïnvloedingstechnologieën te steunen; 9. verzoekt de EU haar sancties tegen Russische mediakanalen die desinformatie en gemanipuleerde informatie verspreiden en de Russische aanvalsoorlog tegen Oekraïne steunen en rechtvaardigen, uit te breiden, en verzoekt de lidstaten deze sancties snel en grondig uit te voeren en voldoende middelen uit te trekken om deze hybride oorlogsvoering doeltreffend tegen te gaan; verzoekt de EU en de lidstaten meer steun te verlenen aan de onafhankelijke Russische media in ballingschap, zodat diverse stemmen in de Russischtalige media kunnen worden gehoord; 10. uit zijn diepe bezorgdheid over de recente aankondigingen van de leiders van socialemediabedrijven over het versoepelen van hun regels inzake factchecken en modereren en over hoe dit de Russische desinformatiecampagne over de hele wereld verder in de hand zal werken; verzoekt de Commissie en de lidstaten de digitaledienstenverordening strikt te handhaven naar aanleiding van deze aankondigingen door Meta en eerder door X, ook als belangrijk onderdeel van de strijd tegen Russische desinformatie; 11. roept EU-burgers op om informatie kritisch te beoordelen door vraagtekens te zetten bij de oorsprong en de achterliggende bedoelingen ervan, met name wanneer het gaat om narratieven die te maken hebben met Rusland, en om feiten te toetsen aan de hand van diverse en betrouwbare bronnen teneinde goed bestand te zijn tegen pogingen tot manipulatie door kwaadwillige buitenlandse actoren; 12. hekelt het feit dat Moskou de orthodoxe godsdienst gebruikt voor geopolitieke doeleinden, met name door de Russisch-orthodoxe kerk (het patriarchaat van Moskou) te instrumentaliseren om orthodoxe bevolkingsgroepen in Oekraïne, Georgië, Moldavië en Servië en andere landen te beïnvloeden en te controleren; 13. reageert op de verklaring van de Verkhovna Rada van Oekraïne van 2 mei 2023 over de ideologie van “ruscisme” door de nationalistische imperialistische ideologie, het beleid en de praktijken van het huidige Russische regime te veroordelen; benadrukt dat deze ideologie, dit beleid en deze praktijken onverenigbaar zijn met het internationaal recht en de Europese waarden; 14. is van mening dat de pogingen van Rusland om de geschiedenis van Oekraïne verkeerd voor te stellen, te herzien en te verdraaien, het collectieve geheugen en de identiteit van Europa als geheel ondermijnen en een bedreiging vormen voor de historische waarheid, de democratische waarden en de vrede in Europa; verzoekt de lidstaten daarom meer te investeren in onderwijs over en onderzoek naar de gemeenschappelijke geschiedenis van Europa en Europese herinnering, en projecten te steunen die bijdragen aan een beter inzicht in de gevolgen van de scheidslijn die tijdens de Koude Oorlog door Europa liep; spreekt zijn steun uit voor de bouw van een pan-Europees gedenkteken in Brussel voor de slachtoffers van totalitaire regimes in de 20e eeuw; betreurt het aanhoudende gebruik van symbolen van totalitaire regimes in de openbare ruimte en dringt aan op een verbod in de hele EU op het gebruik van zowel nazistische als Sovjetcommunistische symbolen, alsook van symbolen van de aanhoudende Russische agressie tegen Oekraïne; 15. spreekt de wens uit dat de EU en haar lidstaten een betere kennis en een beter begrip bevorderen van het menselijk lijden dat Europeanen in de 20e eeuw door het Sovjetregime is aangedaan; pleit in dit verband voor herdenking van en respect voor de slachtoffers van misdrijven van de Sovjet-Unie, zoals de massale deportaties, onder meer die van de Krim-Tataren en uit de Baltische landen, het goelagsysteem, de Holodomor, bloedbaden zoals dat in Katyn en de tragedie in Opper-Silezië; 16. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de vicevoorzitter van de Commissie/hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid, de Raad, de Commissie, de regeringen en parlementen van de lidstaten, de Raad van Europa, de Organisatie voor Veiligheid en Samenwerking in Europa, de president, de regering en het parlement van Oekraïne, alsmede aan de Russische instellingen. Het Europees Parlement, – gezien zijn eerdere resoluties over Venezuela, met name die van 19 september 2024 over de situatie in Venezuela (1) , – gezien de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens en andere mensenrechtenverdragen en -instrumenten van de VN, – gezien het Internationaal Verdrag inzake burgerrechten en politieke rechten, – gezien het Statuut van Rome van het Internationaal Strafhof (ICC), – gezien de grondwet van Venezuela, – gezien de verklaring van het Carter Center van 30 juli 2024 over de verkiezingen in Venezuela en die van 2 oktober 2024 waarbij de door de democratische oppositie aangedragen stemuitslagen rechtsgeldig werden bevonden, – gezien de gedetailleerde bevindingen van de onafhankelijke internationale onderzoeksmissie inzake de Bolivariaanse Republiek Venezuela van 14 oktober 2024, – gezien het rapport van de Inter-Amerikaanse Commissie voor de mensenrechten van 27 december 2024 over mensenrechtenschendingen sinds de verkiezingen in Venezuela, – gezien de verklaring van de hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid namens de Europese Unie van 10 januari 2025 over de gebeurtenissen op 10 januari 2025, – gezien de verklaring van de woordvoerder van de Europese Dienst voor extern optreden (EDEO) van 15 januari 2025 over de recente besluiten van de Venezolaanse autoriteiten, – gezien het deelakkoord over de bevordering van politieke rechten en verkiezingsgaranties voor iedereen, ondertekend in oktober 2023 door het regime van Nicolás Maduro en de alliantie van de Venezolaanse oppositie “Plataforma Unitaria” (het “Akkoord van Barbados”), – gezien artikel 136, leden 2 en 4, van zijn Reglement, A. overwegende dat het Venezolaanse volk op 28 juli 2024 vreedzaam en in groten getale naar de stembus is gegaan om de toekomst van het land te bepalen, waarmee het blijk heeft gegeven van een opmerkelijke burgerzin en buitengewoon democratisch gedrag; overwegende dat de door het regime gecontroleerde Nationale Kiesraad (Consejo Nacional Electoral – CNE). na de sluiting van de stembureaus heeft geweigerd het officiële register van de verkiezingsdocumenten (“actas”) te publiceren en de verkiezingsuitslag heeft vervalst door de nepoverwinning van Maduro aan te kondigen; overwegende dat miljoenen Venezolanen voor democratische verandering hebben gestemd door met een aanzienlijke meerderheid (67,05 % van de uitgebrachte stemmen) Edmundo González Urrutia te steunen, zoals blijkt uit openbaar beschikbare kopieën van verkiezingsdocumenten die zijn gestaafd door de enige geloofwaardige en onpartijdige internationale waarnemers, namelijk de VN-missie en het Carter Center; B. overwegende dat in de nasleep van de verkiezingen in het hele land vreedzame protesten hebben plaatsgevonden om het frauduleuze optreden van het regime van Maduro aan de kaak te stellen; overwegende dat het regime met extreem geweld en repressie op deze protesten heeft gereageerd, met minstens 23 doden en meer dan 2 500 arrestaties en gedwongen verdwijningen, onder wie ongeveer 120 kinderen, tot gevolg; overwegende dat Venezolaanse niet-gouvernementele organisaties hebben gemeld dat er op 1 januari 2025 ten minste 1 697 politieke gevangenen in het land waren; C. overwegende dat verschillende buitenlanders, waaronder EU-burgers, zich nog in hechtenis bevinden omdat zij het land zouden “destabiliseren”; D. overwegende dat de democratische oppositie tegen het regime al voor de verkiezingen van 28 juli 2024 te maken kreeg met voortdurende vervolging, maar dat deze intimidatie sindsdien aanzienlijk is toegenomen, met name door gedwongen verdwijningen en willekeurige arrestaties; overwegende dat María Corina Machado wegens doodsbedreigingen nog steeds ondergedoken moet leven, en dat Edmundo González Urrutia het land met zijn gezin heeft moeten ontvluchten als gevolg van ernstige bedreigingen; overwegende dat sinds 20 maart 2024 zes nauwe medewerkers van Vente Venezuela hun toevlucht hebben gezocht in de Argentijnse ambassade in Caracas, waar zij onverminderd te maken krijgen met toenemende druk en intimidatie door de Venezolaanse veiligheidstroepen; E. overwegende dat de schendingen van de mensenrechten voortduren, onder meer in de vorm van willekeurige detenties, buitensporig gebruik van geweld, onwettige executies, gedwongen verdwijningen, pesterijen, vervolging van burgers die hun recht op vreedzame vergadering en vrijheid van meningsuiting uitoefenen, en schendingen van het recht op een eerlijk proces; overwegende dat Venezuela naast de politieke en institutionele crisis ook te maken heeft met een diepe economische, sociale en demografische crisis die ernstige gevolgen heeft voor het leven van zijn burgers; F. overwegende dat het Parlement op 19 september 2024 Edmundo González Urrutia heeft erkend als de rechtmatige en democratisch verkozen president van Venezuela, en María Corina Machado als leider van de democratische krachten in Venezuela; overwegende dat andere democratische staten in de regio en overal ter wereld González als verkozen president hebben erkend; overwegende dat hij op 10 januari 2025 beëdigd had moeten worden; overwegende dat het Parlement op 17 december 2024 de Sacharovprijs voor de vrijheid van denken 2024 heeft toegekend aan María Corina Machado, als leider van de democratische krachten in Venezuela, en de nieuwgekozen president Edmundo González Urrutia, als vertegenwoordiger van alle Venezolanen in het land en daarbuiten die strijden voor de herinvoering van vrijheid en democratie; G. overwegende dat het regime enkele dagen voor 10 januari 2025 Rafael Tudares, de schoonzoon van Edmundo González, heeft ontvoerd en dat zijn verblijfplaats onbekend is; overwegende dat het regime ook de moeder van María Corina Machado in haar eigen huis heeft geïntimideerd; overwegende dat vele andere politici en medewerkers van de democratische oppositie tegen het regime ook te maken hebben gekregen met vervolging, willekeurige arrestaties en gedwongen verdwijningen, waaronder presidentskandidaat Enrique Márquez; H. overwegende dat het Venezolaanse volk op 9 januari 2025 onder leiding van María Corina Machado op straat is gekomen om te protesteren tegen de jongste poging van Nicolás Maduro om op onrechtmatige wijze de macht te grijpen; overwegende dat María Corina Machado, toen ze probeerde het protest te verlaten, door de troepen van het regime werd ontvoerd en later werd vrijgelaten, in een flagrante daad van doelgerichte intimidatie en pesterijen die internationaal breed werd veroordeeld; I. overwegende dat dictator Nicolás Maduro op 10 januari 2025 op onrechtmatige en frauduleuze wijze de macht heeft gegrepen, zonder enige democratische legitimiteit en controleerbaar bewijs betreffende de integriteit van de verkiezingen; overwegende dat geen democratisch verkozen staatshoofd of regeringsleider de ceremonie heeft bijgewoond; overwegende dat de grenzen van het land gesloten waren en het luchtruim zwaar bewaakt werd, waardoor Edmundo González Urrutia niet naar Venezuela kon reizen; J. overwegende dat het regime van Maduro sinds de frauduleuze en onrechtmatige machtsovername de diplomatieke aanwezigheid van sommige EU-lidstaten op willekeurige wijze aanzienlijk heeft ingeperkt, met als rechtvaardigingsgrond dat het daarmee reageert op “het vijandige gedrag van de regeringen van het Koninkrijk der Nederlanden, Frankrijk en Italië, dat wordt gekenmerkt door hun steun aan extremistische groeperingen en hun inmenging in binnenlandse aangelegenheden”; K. overwegende dat volgens het Bureau van de Hoge Commissaris van de Verenigde Naties voor de vluchtelingen (UNHCR) sinds 2014 ongeveer acht miljoen Venezolanen het land hebben verlaten, de grootste exodus in de recente geschiedenis van Latijns-Amerika en een van de grootste ontheemdingscrises ter wereld; L. overwegende dat de Raad op 10 januari 2025 heeft besloten een nieuw pakket gerichte sancties aan te nemen tegen 15 personen die verantwoordelijk zijn voor het ondermijnen van de democratie, de rechtsstaat of de mensenrechten in Venezuela; 1. veroordeelt in de krachtigste bewoordingen de toe-eigening van het presidentschap door Nicolás Maduro en benadrukt dat zijn regime onrechtmatig is en zijn toe-eigening van het presidentschap een wederrechtelijke poging vormt om met geweld aan de macht te blijven; 2. herinnert eraan dat het Parlement op basis van de stemuitslagen die door de democratische oppositie tegen het regime zijn aangedragen en die zijn bevestigd door de bij de verkiezingen van 28 juli 2024 aanwezige onafhankelijke internationale organisaties, namelijk de VN-missie en het Carter Center, Edmundo González Urrutia heeft erkend als de legitieme winnaar van de presidentsverkiezingen, een overwinning die door de EU en haar lidstaten is bekrachtigd; 3. herhaalt de oproep aan de door het regime gecontroleerde Nationale Kiesraad die het in zijn resolutie van september 2024 heeft gedaan en die ook de vicevoorzitter van de Commissie/hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid herhaaldelijk heeft gedaan, om de stemuitslagen van de verkiezingen van 28 juli 2024 te publiceren; 4. is net als de lidstaten van mening dat het Venezolaanse regime een belangrijke kans heeft gemist om de wil van de bevolking te eerbiedigen en een transparante democratische overgang in het land te waarborgen, en dat Maduro bijgevolg geen enkele democratische legitimiteit heeft, en daarom erkent het Parlement hem niet; 5. is ingenomen met de verklaring van de hoge vertegenwoordiger namens de EU-lidstaten waarin wordt erkend dat Edmundo González Urrutia met grote meerderheid de overwinning heeft behaald, en het Parlement is van mening dat hij op 10 januari 2025 de presidentiële eed had moeten afleggen; verwelkomt ook het voornemen van de EU om te blijven voorzien in de dringende behoeften van de Venezolaanse bevolking, die de gevolgen van de langdurige humanitaire crisis ondergaat; 6. prijst de veerkracht van de democratische oppositie en de inzet van het Venezolaanse volk voor democratie in het licht van repressie en tegenspoed; wijst er nogmaals op dat het respecteren van de wil van het Venezolaanse volk, zoals die tot uiting is gebracht bij de verkiezingen, de enige manier blijft voor Venezuela om de democratie te herstellen, een vreedzame en echte transitie mogelijk te maken en de huidige humanitaire en sociaal-economische crises op te lossen; dringt er bij het Venezolaanse regime op aan het ongegronde aanhoudingsbevel tegen Edmundo González Urrutia in te trekken; 7. is verheugd over het recente besluit van de Raad van 10 januari 2025 om de gerichte sancties uit te breiden tot 15 extra personen; dringt erop aan deze sancties aan te scherpen en te verruimen tot Nicolás Maduro, zijn naaste medewerkers en hun familieleden, met inbegrip van Jorge Rodríguez en Vladimir Padrino López, en al degenen die verantwoordelijk zijn voor mensenrechtenschendingen, de onrechtmatige uitoefening van gezag, de toe-eigening van officiële functies en alle repressieve handelingen in Venezuela; 8. spreekt zijn bezorgdheid uit over Alberto Trentini, een Italiaans staatsburger en vrijwilliger voor de niet-gouvernementele organisatie Humanity & Inclusion die mensen met een handicap helpt, die op 15 november 2024 tijdens een humanitaire opdracht is gearresteerd door de Venezolaanse autoriteiten en over wie sinds zijn arrestatie niets meer is vernomen; benadrukt dat Alberto Trentini ook te kampen heeft met gezondheidsproblemen en geen medicijnen of andere basisbenodigdheden bij zich heeft; 9. veroordeelt tevens de vervolging door het regime van de democratische oppositie tegen het regime, van het Venezolaanse volk en van veel EU-burgers die op willekeurige gronden zijn aangehouden en nog steeds ten onrechte gevangen zitten; dringt erop aan een einde te maken aan het systematische patroon van mensenrechtenschendingen; eist de onmiddellijke en onvoorwaardelijke vrijlating van alle politieke gevangenen en willekeurig vastgehouden personen; dringt er bij het regime van Maduro op aan zijn beleid van mensenrechtenschendingen stop te zetten, de daders ter verantwoording te roepen en erop toe te zien dat alle fundamentele vrijheden en mensenrechten volledig worden geëerbiedigd; 10. staat volledig achter het onderzoek van het Internationaal Strafhof naar de omvangrijke misdaden van en de repressie door het Venezolaanse regime; 11. dringt er bij de EU, haar lidstaten en alle democratische regionale en internationale actoren op aan om zich, vanuit een morele plicht, onvoorwaardelijk achter de democratische krachten van Venezuela te scharen en alles in het werk te stellen om de democratie in het land te herstellen, om zo blijk te geven van solidariteit met en respect voor het Venezolaanse volk en zijn legitieme wil en recht om in vrijheid en vrede in een democratisch systeem te leven; herhaalt dat het zich onverkort blijft inzetten voor de bevolking van Venezuela en blijft ijveren voor democratie, de rechtsstaat en de mensenrechten; is solidair met de Venezolaanse democratische krachten; 12. is ingenomen met de terugkeer naar Caracas van het Bureau van de Hoge Commissaris van de Verenigde Naties voor de mensenrechten (OHCHR); is van mening dat het OHCHR, de onafhankelijke internationale onderzoeksmissie van de VN voor Venezuela, het Internationaal Strafhof en de relevante regionale mechanismen, vrij en zonder inmenging moeten functioneren; 13. wijst erop dat het door de onrechtmatige machtsovername door Maduro van kwaad naar erger is gegaan met de reeds bestaande ernstige humanitaire crisis, die al meer dan acht miljoen Venezolanen ertoe had aangezet hun heil in het buitenland te zoeken, en die waarschijnlijk nog meer Venezolanen zal dwingen om te vluchten, waardoor vooral de directe buurlanden van Venezuela weer meer migratiedruk zullen ondervinden; wijst erop dat er langetermijnoplossingen gevonden moeten worden voor de situatie van Venezolaanse vluchtelingen en migranten; erkent de vele inspanningen van buurlanden om niet alleen voor voedsel en onderdak te zorgen, maar ook voor reguliere juridische documenten, onderwijs en medische hulp; verzoekt de EU alles in het werk te stellen om Venezolanen die hun land verlaten te helpen, in overeenstemming met de internationale normen en bestaande legale trajecten; 14. betreurt het besluit van de Venezolaanse autoriteiten van januari 2025 om het aantal geaccrediteerde diplomatieke personeelsleden van verschillende lidstaten in Caracas aanzienlijk te verlagen, en dringt erop aan deze onaanvaardbare unilaterale actie onmiddellijk terug te draaien; 15. is van mening dat er in het spanningsveld tussen democratie en dictatuur geen ruimte is voor dubbelzinnigheid of een middenweg, omdat je ofwel aan de kant staat van de democraten en degenen die lijden onder onderdrukking, ofwel aan de kant van de dictators; 16. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de vicevoorzitter van de Commissie/hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid, de deelnemers aan de top tussen de EU en de Gemeenschap van Latijns-Amerikaanse en Caribische Staten, de Euro-Latijns-Amerikaanse Parlementaire Vergadering, de Organisatie van Amerikaanse Staten, de secretaris-generaal van de Verenigde Naties en de autoriteiten van het Venezolaanse regime.