Het Europees Parlement, – gezien artikel 144, lid 5, en artikel 132, lid 4, van zijn Reglement, A. overwegende dat terroristen van Hamas op 7 oktober 2023 Israël hebben aangevallen en daarbij opzettelijk 1 139 Israëlische en buitenlandse burgers hebben vermoord; overwegende dat 134 gijzelaars nog steeds onder verschrikkelijke omstandigheden worden vastgehouden; B. overwegende dat het Parlement deze verachtelijke aanval herhaaldelijk heeft veroordeeld en het recht van Israël op zelfverdediging binnen de grenzen van het internationaal recht heeft bevestigd; overwegende dat de onevenredige reactie van Israël heeft geleid tot meer dan 30 000 doden en 70 000 gewonden in Gaza sinds deze aanval; C. overwegende dat er in Gaza sprake is van schrijnende voedselonzekerheid en dreigende hongersnood; overwegende dat volgens de WHO bijna 16 % van de kinderen in Gaza al aan acute ondervoeding lijdt; overwegende dat de Palestijnen geconfronteerd worden met verschrikkelijke, levensbedreigende omstandigheden omdat ze geen toegang hebben tot voldoende voedsel en andere basisbehoeften; D. overwegende dat op 29 februari 2024 meer dan 100 Palestijnen op tragische wijze om het leven kwamen en 700 anderen gewond raakten toen Israëlische troepen het vuur openden tijdens de verdeling van humanitaire hulp; overwegende dat de VN sinds 20 februari 2024 de levering van voedselhulp in het noorden van Gaza hebben opgeschort nadat konvooien werden aangevallen en geplunderd; 1. veroordeelt met klem de belemmering van humanitaire hulp en de aanvallen op humanitaire konvooien; veroordeelt met klem het kapen en plunderen van hulpkonvooien door Hamas; dringt er bij Israël op aan onmiddellijk volledige, ongehinderde en veilige verdeling van hulp toe te staan en te faciliteren over heel Gaza en via alle bestaande grensovergangen; is ingenomen met de maritieme humanitaire corridors, maar herinnert eraan dat de levering van hulp over land prioriteit moet krijgen; 2. veroordeelt ten stelligste de herhaalde aanvallen op burgers die hulp proberen te zoeken, alsook op humanitaire en medische voorzieningen en hulpverleners; betreurt de rampzalige gevolgen van deze aanvallen voor burgers in Gaza, in het bijzonder voor kinderen; dringt er bij alle partijen op aan deze aanvallen onmiddellijk te staken; vraagt een onafhankelijk internationaal onderzoek; 3. veroordeelt het doden van 161 VN-hulpverleners, 340 gezondheidswerkers, zeven humanitaire hulpverleners en 133 journalisten en mediawerkers; 4. herhaalt zijn oproep tot een onmiddellijk en permanent staakt-het-vuren zodat het dreigende risico op massale hongersnood in Gaza kan worden aangepakt, en tot de onmiddellijke en onvoorwaardelijke vrijlating van alle gijzelaars; veroordeelt met klem de toename van het geweld van extremistische kolonisten en de aanvallen van de Israëlische strijdkrachten tegen Palestijnen op de Westelijke Jordaanoever, waardoor al honderden Palestijnse burgers zijn omgekomen en duizenden gewond zijn geraakt; veroordeelt ten stelligste dat Palestijns land steeds sneller en op onwettige wijze wordt gekoloniseerd, in strijd met het internationaal recht; verzoekt het Internationaal Comité van het Rode Kruis onmiddellijk toegang te geven tot alle gijzelaars die in Gaza worden vastgehouden en hun de nodige medische zorg te bieden; 5. spreekt zijn diepe bezorgdheid uit over de rampzalige humanitaire situatie in Gaza, waaronder het imminente risico op hongersnood, de verspreiding van ziekten en de bevestigde dood van kinderen door ondervoeding en uitdroging; uit zijn bezorgdheid over de hulpverlening die in gevaarlijke omstandigheden plaatsvindt; onderstreept dat er dringend behoefte is aan snelle, veilige en ongehinderde humanitaire toegang; dringt er bij de Israëlische autoriteiten op aan de grensovergangen Rafah, Kerem Shalom, Karmi en Erez opnieuw te openen; erkent de onmisbare rol van de UNRWA in de regio; 6. spreekt zijn diepe bezorgdheid uit over het risico van een escalatie van het conflict, met name in Libanon; 7. roept Israël op de bepalingen van het internationaal humanitair recht te eerbiedigen en resolutie 2712 van de VN-Veiligheidsraad na te leven waarin het gebruik van alle beschikbare routes naar en door de hele Gazastrook wordt geëist om de hulpverlening te faciliteren; dringt aan op de tenuitvoerlegging van de uitspraak van het Internationaal Gerechtshof van 26 januari 2024, met inbegrip van onmiddellijke en effectieve maatregelen om de verstrekking van dringend noodzakelijke basisvoorzieningen en humanitaire hulp mogelijk te maken; 8. is ingenomen met het voornemen van de vicevoorzitter van de Commissie/hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid om met de ministers van Buitenlandse Zaken te debatteren over de naleving door Israël van de mensenrechtenclausule van de associatie‑overeenkomst (1) ; 9. eist dat de cruciale infrastructuur onmiddellijk wordt hersteld om te voorkomen dat de rampzalige hongersnood en voedselonzekerheid verergeren; herhaalt dat alles in het werk moet worden gesteld om te voorkomen dat onschuldige burgers om het leven komen; 10. is de vaste overtuiging toegedaan dat er geen vooruitzicht op vrede, veiligheid, stabiliteit en welvaart voor Gaza is, of op Palestijns-Israëlische verzoening, zolang Hamas en andere terroristische groepen enige rol spelen in de Gazastrook; herhaalt dat terrorisme, ophitsing en geweld onverenigbaar zijn met een vreedzame oplossing van het Israëlisch-Palestijnse conflict; 11. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de VN, de regering van Israël en de Palestijnse Autoriteit. Het Europees Parlement, – gezien zijn eerdere resoluties over Afghanistan, – gezien artikel 144, lid 5, en artikel 132, lid 4, van zijn Reglement, A. overwegende dat de Taliban sinds hun overname van het land het rechtsstelsel hebben ontmanteld, rechters hebben gelast de shariawetgeving volledig ten uitvoer te leggen, en openbare executies en wrede straffen, zoals geseling en steniging, opnieuw hebben ingevoerd; overwegende dat er sindsdien vijf openbare executies hebben plaatsgevonden, waarbij duizenden mensen aanwezig waren; B. overwegende dat de Taliban vrouwen en meisjes vrijwel geheel uit het openbare leven hebben verwijderd; overwegende dat hun rechten onder meer worden beperkt door hun toegang tot werk, reizen en gezondheidszorg zonder mannelijk familielid te ontzeggen, hun onderwijs na het zesde leerjaar te verbieden, hun toegang tot openbare plaatsen en sport te ontzeggen, op gewelddadige wijze strenge kledingvoorschriften te handhaven en het ondersteuningssysteem voor slachtoffers van geweld te ontmantelen; C. overwegende dat minderheden, zoals de Hazaren en de Tadzjieken, te maken hebben met toenemende repressie en discriminatie; 1. spreekt zijn ernstige bezorgdheid uit over de humanitaire en de mensenrechtencrisis in Afghanistan sinds de machtsovername door de Taliban; herinnert aan de internationale verplichtingen van Afghanistan op het gebied van de mensenrechten; spreekt nogmaals zijn onwrikbare inzet uit voor het Afghaanse volk en voor de verdediging van hun rechten en vrijheden die de afgelopen twintig jaar zijn gewaarborgd; 2. veroordeelt de radicale interpretatie en handhaving van de shariawetgeving door de Taliban en hun poging om vrouwen en meisjes uit het openbare leven te verbannen, wat neerkomt op gendervervolging en genderapartheid; dringt erop aan dat de volledige, gelijke en betekenisvolle deelname van vrouwen en meisjes aan het openbare leven onmiddellijk wordt hersteld, met name wat betreft hun toegang tot onderwijs en werk; prijst de moed van Afghaanse vrouwen en betoont zich solidair met hen; 3. verzoekt de feitelijke Afghaanse machthebbers het nationale ondersteuningssysteem voor slachtoffers van geweld tegen vrouwen en meisjes te herstellen en te zorgen voor mogelijkheden om onderdak, medische zorg, rechtsmiddelen en schadeloosstelling te verkrijgen; 4. dringt erop aan dat slachtoffers van geweld tegen vrouwen en meisjes uit de gevangenis worden vrijgelaten, waar zij in onmenselijke omstandigheden worden vastgehouden ten koste van hun geestelijke en lichamelijke gezondheid (1) ; 5. dringt er bij de feitelijke Afghaanse machthebbers op aan de doodstraf af te schaffen en onmiddellijk een einde te maken aan openbare executies, andere wrede of onmenselijke straffen en hun discriminatie en barbaarse vervolging van met name vrouwen en meisjes en lhbtiq+-, etnische en religieuze minderheden; 6. veroordeelt de willekeurige detentie van mensenrechtenverdedigers, onder wie Manizha Seddiqi, Ahmad Fahim Azimi, Sediqullah Afghan, Fardin Fedayee en Ezatullah Zwab; vraagt dat zij onmiddellijk en onvoorwaardelijk worden vrijgelaten; 7. dringt aan op het onderhouden van aan strikte voorwaarden gekoppelde betrekkingen met de Taliban op basis van de vijf door de Raad vastgestelde benchmarks en de aanbevelingen van de speciale rapporteur van de VN; 8. steunt de oproepen van het Afghaanse maatschappelijk middenveld om de feitelijke machthebbers voor hun misdaden ter verantwoording te roepen, met name via het onderzoek van het Internationaal Strafhof, door een onafhankelijk onderzoeksmechanisme van de VN in te stellen en de beperkende maatregelen van de EU uit te breiden; 9. dringt er bij de EU en de lidstaten op aan de humanitaire hulp en de financiering ter ondersteuning van basisbehoeften en bestaansmiddelen, en van het Afghaanse maatschappelijk middenveld te verhogen; dringt er bij de lidstaten op aan humanitaire visa af te geven aan vervolgde vrouwen en mensenrechtenverdedigers en de evacuatie van het achtergebleven plaatselijke Afghaanse personeel af te ronden; 10. verzoekt de internationale gemeenschap, en met name regionale actoren, druk te blijven uitoefenen op de feitelijke machthebbers van Afghanistan; benadrukt dat gedwongen terugkeer Afghanen in gevaar brengt; 11. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de vicevoorzitter van de Commissie/hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid, de lidstaten, de VN en de feitelijke machthebbers van Afghanistan. Het Europees Parlement, – gezien artikel 144, lid 5, en artikel 132, lid 4, van zijn Reglement, A. overwegende dat er in Venezuela meer dan 300 politieke gevangenen zijn; B. overwegende dat Rocío San Miguel, een advocate en mensenrechtenactiviste met de Spaanse nationaliteit, op 9 februari 2024 door het Venezolaanse regime is ontvoerd en op politieke gronden is veroordeeld voor vermoedelijke samenzwering tegen Nicolás Maduro en zijn regime; overwegende dat zij momenteel wordt vastgehouden in de gevangenis El Helicoide, die bekend staat om mensenrechtenschendingen zoals foltering; C. overwegende dat het regime van Maduro het VN-Bureau van de Hoge Commissaris voor de mensenrechten (OHCHR) heeft uitgezet omdat het zich volgens het regime schuldig zou maken aan “kolonialistisch wangedrag” en het aanwakkeren van politieke oppositie, nadat de VN-commissaris de arrestatie van San Miguel had veroordeeld; D. overwegende dat generaal Hernández Da Costa sinds augustus 2018 wordt vastgehouden als politiek gevangene; overwegende dat hij op 19 februari 2024 onder dwang is overgebracht naar de gevangenis El Rodeo 1, die wordt gebruikt voor het opsluiten van politieke gevangenen; overwegende dat een onbekend aantal gevangenen eveneens werd overgebracht, waaronder enkele EU-burgers; overwegende dat de generaal aan medische aandoeningen lijdt en hierdoor behoefte heeft aan continue behandeling, en dat deze behandeling hem wordt ontzegd; E. overwegende dat vier campagnemedewerkers van de oppositiekandidaat voor de presidentsverkiezingen, María Corina Machado, ook op politieke gronden zijn opgepakt en in absolute afzondering worden vastgehouden, namelijk Juan Freites, Luis Camacaro, Guillermo Lopez en Emil Brandt; F. overwegende dat de niet-erkende Nationale Vergadering zich in januari 2024 opnieuw heeft gebogen over een wet die tot doel heeft niet-gouvernementele organisaties in te perken, strafbaar te stellen en te ontbinden; 1. veroordeelt ten stelligste het regime van Maduro voor het opsluiten van honderden politieke gevangenen; 2. betreurt dat deze gevangenen worden vastgehouden in omstandigheden die niet voldoen aan de standaardminimumregels van de VN voor de behandeling van gevangenen; 3. eist de onmiddellijke en onvoorwaardelijke vrijlating van alle politieke gevangenen en personen die willekeurig worden vastgehouden, met volledig herstel van hun rechten; dringt er bij het regime op aan een einde te maken aan zijn repressieve beleid en de aanvallen op het maatschappelijk middenveld en de oppositie; 4. spoort de Chileense autoriteiten aan een diepgaand onderzoek in te stellen naar de moord op Ronald Ojeda, een voormalig politiek gevangene die ontsnapt was aan het regime van Maduro; 5. verzoekt de VV/HV en de Raad verdere sancties aan te nemen tegen het regime, waaronder tegen hoge ambtenaren, leden van de veiligheidstroepen en het Hooggerechtshof van het regime, en tegen Nicolás Maduro zelf; 6. dringt er bij het Internationaal Strafhof op aan bij zijn onderzoek naar de vermeende misdaden tegen de menselijkheid van het regime van Maduro, ook rekening te houden met de aanhoudende mensenrechtenschendingen en willekeurige detentie; 7. spoort de internationale gemeenschap aan de terugkeer naar de democratie in Venezuela te ondersteunen, in het bijzonder met het oog op de komende verkiezingen, waaraan oppositieleider María Corina Machado volledig moet kunnen deelnemen; 8. dringt er bij de Venezolaanse autoriteiten op aan het OHCHR opnieuw toe te laten en te verzekeren dat het bureau toegang krijgt tot gevangenissen, alsook mandaathouders van speciale VN-procedures ongehinderde toegang te verlenen; 9. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de VV/HV, de lidstaten, de Gemeenschap van Latijns-Amerikaanse en Caribische Staten, de Organisatie van Amerikaanse Staten, de secretaris-generaal van de VN en het Venezolaanse regime. (Gewone wetgevingsprocedure: eerste lezing) Het Europees Parlement, – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2024)0042 ), – gezien artikel 294, lid 2, en artikel 212 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C9-0009/2024) – gezien artikel 294, lid 3, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien de door de vertegenwoordiger van de Raad bij brief van 28 februari 2024 gedane toezegging om het standpunt van het Europees Parlement overeenkomstig artikel 294, lid 4, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie goed te keuren, – gezien de artikelen 59 en 163 van zijn Reglement, 1. stelt onderstaand standpunt in eerste lezing vast; 2. verzoekt de Commissie om hernieuwde voorlegging aan het Parlement indien zij haar voorstel vervangt, ingrijpend wijzigt of voornemens is het ingrijpend te wijzigen 3. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie, alsmede aan de nationale parlementen, Standpunt van het Europees Parlement in eerste lezing vastgesteld op 14 maart 2024 met het oog op de vaststelling van Besluit (EU) 2024/... van het Europees Parlement en de Raad over de inschrijving door de Europese Unie op nieuwe aandelen in het kapitaal van de Europese Bank voor Wederopbouw en Ontwikkeling (EBWO) en tot wijziging van de Overeenkomst tot oprichting van de EBWO wat betreft de uitbreiding van het geografische toepassingsgebied van de werkzaamheden van de EBWO tot Sub-Saharaans Afrika en Irak, en de opheffing van de statutaire kapitaalbeperking ten aanzien van gewone werkzaamheden (Aangezien het Parlement en de Raad tot overeenstemming zijn geraakt, komt het standpunt van het Parlement overeen met de definitieve rechtshandeling: Besluit (EU) 2024/1246.) (Gewone wetgevingsprocedure – herschikking) Het Europees Parlement, – gezien het voorstel van de Commissie aan het Parlement en de Raad ( COM(2022)0223 ), – gezien artikel 294, lid 2, en artikel 322, lid 1, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie en artikel 106 bis van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap voor Atoomenergie, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C9‑0179/2022), – gezien artikel 294, lid 3, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien het advies van de Rekenkamer van 31 oktober 2022 (1) , – gezien het Interinstitutioneel Akkoord van 28 november 2001 over een systematischer gebruik van de herschikking van besluiten (2) , – gezien de brief d.d. 25 april 2023 van de Commissie juridische zaken aan de Begrotingscommissie en de Commissie begrotingscontrole overeenkomstig artikel 110, lid 3, van zijn Reglement, – gezien het overeenkomstig artikel 74, lid 4, van zijn Reglement door de bevoegde commissies goedgekeurde voorlopig akkoord en de door de vertegenwoordiger van de Raad bij brief van 20 december 2023 gedane toezegging om het standpunt van het Europees Parlement overeenkomstig artikel 294, lid 4, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie goed te keuren, – gezien de gezamenlijke beraadslagingen van de Begrotingscommissie en de Commissie begrotingscontrole krachtens artikel 58 van het Reglement, – gezien de artikelen 110 en 59 van zijn Reglement, – gezien het advies van de Commissie regionale ontwikkeling, – gezien de brief van de Commissie industrie, onderzoek en energie, – gezien het verslag van de Begrotingscommissie en de Commissie begrotingscontrole ( A9-0180/2023 ), A. overwegende dat het voorstel van de Commissie volgens de adviesgroep van de juridische diensten van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie geen andere inhoudelijke wijzigingen bevat dan die welke als zodanig in het voorstel worden vermeld en dat met betrekking tot de codificatie van de ongewijzigde bepalingen van de eerdere besluiten met die wijzigingen kan worden geconstateerd dat het voorstel louter een codificatie van de bestaande besluiten behelst, zonder inhoudelijke wijzigingen; 1. stelt onderstaand standpunt in eerste lezing vast, rekening houdend met de aanbevelingen van de adviesgroep van de juridische diensten van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie; 2. hecht zijn goedkeuring aan de gezamenlijke verklaring van het Europees Parlement en de Raad die als bijlage bij deze resolutie is gevoegd en in de C-serie van het Publicatieblad van de Europese Unie zal worden gepubliceerd; 3. hecht zijn goedkeuring aan de gezamenlijke verklaring van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie die als bijlage bij deze resolutie is gevoegd en in de C-serie van het Publicatieblad van de Europese Unie zal worden gepubliceerd; 4. neemt kennis van de verklaringen van de Commissie die als bijlage bij deze resolutie is gevoegd; 5. verzoekt de Commissie om hernieuwde voorlegging aan het Parlement indien zij haar voorstel vervangt, ingrijpend wijzigt of voornemens is het ingrijpend te wijzigen; 6. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en aan de Commissie alsmede aan de nationale parlementen. Standpunt van het Europees Parlement in eerste lezing vastgesteld op 14 maart 2024 met het oog op de vaststelling van Verordening (EU, Euratom) 2024/... van het Europees Parlement en de Raad tot vaststelling van de financiële regels van toepassing op de algemene begroting van de Unie (herschikking) (Aangezien het Parlement en de Raad tot overeenstemming zijn geraakt, komt het standpunt van het Parlement overeen met de definitieve rechtshandeling: Verordening (EU, Euratom) 2024/2509.) BIJLAGE BIJ DE WETGEVINGSRESOLUTIE Gezamenlijke verklaring over de budgettaire behandeling van rente of andere heffingen die verschuldigd zijn op nietig verklaarde of verlaagde boeten, andere dwangsommen of sancties ter gelegenheid van de vaststelling van Verordening (EU, Euratom) 2024/2509 “Het Europees Parlement en de Raad zijn overeengekomen dat rente of andere heffingen die verschuldigd zijn op nietig verklaarde of verlaagde boeten, andere dwangsommen of sancties, voor de duur van het huidige meerjarige kader als negatieve ontvangsten zullen worden geboekt. Dit is een uitzondering op het verbod op negatieve ontvangsten, die beperkt is tot deze specifieke, onvoorzienbare situatie. Onverminderd ieders prerogatieven komen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie overeen om, rekening houdend met de ervaringen uit het verleden en de verwachte toekomstige ontwikkelingen, een met de begrotingsbeginselen van het Financieel Reglement strokende duurzame langetermijnoplossing voor de financiering van dergelijke rente of andere heffingen te onderzoeken die na 2027 zal worden toegepast, onder meer met betrekking tot de rentevoet die in dergelijke situaties over het bedrag van de terug te betalen boeten of andere dwangsommen moet worden betaald als een passende compensatie voor de begunstigde ondernemingen.” Gezamenlijke verklaring van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie over het centrale instrument voor datamining en risicoscores als bedoeld in artikel 36 van het Financieel Reglement ter gelegenheid van de vaststelling van Verordening (EU, Euratom) 2024/2509 “Het Europees Parlement, de Raad en de Commissie (“de drie instellingen”) erkennen het belang van een betere bescherming van de financiële belangen van de Unie, zoals aangegeven in het Interinstitutioneel Akkoord (“IIA”) van 16 december 2020 en zoals bepaald in artikel 325 VWEU. De drie instellingen zijn het erover eens dat het instrument verder moet worden ontwikkeld overeenkomstig de regels inzake IT-beveiliging en gegevensbescherming. Om de administratieve lasten te verminderen en onevenredige IT-kosten voor de lidstaten en de andere gebruikers te voorkomen, zal rekening worden gehouden met reeds bestaande goedgekeurde systemen in de lidstaten. De drie instellingen verbinden zich ertoe samen te werken aan de verdere ontwikkeling van het instrument. De Commissie bevestigt dat zij het instrument in overleg met de gebruikers verder zal ontwikkelen en dat zij de lidstaten bij technische vragen ondersteuning zal blijven bieden. De lidstaten zullen met de Commissie samenwerken om synergieën mogelijk te maken die nodig zijn voor de interoperabiliteit met relevante IT-systemen en databanken. Onverminderd hun respectieve bevoegdheden verbinden de drie instellingen zich ertoe het verplichte gebruik van het instrument tijdens het meerjarig financieel kader voor de periode na 2027 te onderzoeken en opnieuw te bespreken nadat de Commissie op basis van de in artikel 36, lid 6, van het Financieel Reglement bedoelde criteria heeft vastgesteld dat het instrument bedrijfsklaar is.” Unilaterale verklaring van de Commissie over vrijmakingen ter gelegenheid van de vaststelling van Verordening (EU, Euratom) 2024/2509 “In het kader van de voorbereiding van het meerjarig financieel kader voor de periode na 2027 zal de Commissie zich buigen over de uitbreiding van het toepassingsgebied van de wederopvoering van met vrijmakingen overeenstemmende kredieten. Dit laat het toekomstige voorstel van de Commissie over het meerjarig financieel kader voor de periode na 2027 en het recht van wetgevend initiatief van de Commissie, zoals vastgelegd in de Verdragen, onverlet.” Unilaterale verklaring van de Commissie over het systeem voor vroegtijdige opsporing en uitsluiting ter gelegenheid van de vaststelling van Verordening (EU, Euratom) 2024/2509 “De Europese Commissie erkent dat het belangrijk is de administratieve lasten voor de autoriteiten van de lidstaten tot een minimum te beperken bij de gerichte uitbreiding van het systeem voor vroegtijdige opsporing en uitsluiting (EDES) tot gedeeld beheer en direct beheer met de lidstaten. De Commissie zet zich in voor de ontwikkeling van uitgebreide richtsnoeren en het aanbieden van opleidingen aan de lidstaten over de uitvoering van het EDES en het gebruik van de EDES-databank. De Commissie zal de EDES-databank blijven verbeteren door bijvoorbeeld zoekopdrachten van meerdere entiteiten mogelijk te maken en de opmaak van de databank te verbeteren. De Commissie zal streven naar IT-interoperabiliteit tussen het EDES en relevante nationale systemen om het proces te stroomlijnen en snellere controles van de uitsluitingssituaties van betrokken personen of entiteiten mogelijk te maken. De Commissie bevestigt dat elk verzoek om aanvullende informatie ten behoeve van het EDES niet verder gaat dan wat strikt noodzakelijk en evenredig is, en zal worden behandeld in overeenstemming met de toepasselijke gegevensbeschermingsregels. Er wordt aan herinnerd dat in het advies van de Europese Toezichthouder voor gegevensbescherming over het voorstel van de Commissie voor een herschikking van het Financieel Reglement geen bezorgdheid werd geuit over het EDES. De Commissie is vastbesloten om te zorgen voor een soepele overgang naar de toepassing van het EDES, in volledige samenwerking met de lidstaten.” (Gewone wetgevingsprocedure: eerste lezing) Het Europees Parlement, – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2022)0666 ), – gezien artikel 294, lid 2, en artikel 118, lid 1, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C9‑0394/2022), – gezien artikel 294, lid 3, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité van 22 maart 2023 (1) , – gezien het overeenkomstig artikel 74, lid 4, van zijn Reglement door de bevoegde commissie goedgekeurde voorlopig akkoord en de door de vertegenwoordiger van de Raad bij brief van 20 december 2023 gedane toezegging om het standpunt van het Europees Parlement overeenkomstig artikel 294, lid 4, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie goed te keuren, – gezien artikel 59 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie juridische zaken ( A9-0315/2023 ), 1. stelt onderstaand standpunt in eerste lezing vast; 2. verzoekt de Commissie om hernieuwde voorlegging aan het Parlement indien zij haar voorstel vervangt, ingrijpend wijzigt of voornemens is het ingrijpend te wijzigen; 3. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en aan de Commissie alsmede aan de nationale parlementen. Standpunt van het Europees Parlement in eerste lezing vastgesteld op 14 maart 2024 met het oog op de vaststelling van Verordening (EU) 2024/... van het Europees Parlement en de Raad tot wijziging van Verordening (EG) nr. 6/2002 van de Raad betreffende Gemeenschapsmodellen en tot intrekking van Verordening (EG) nr. 2246/2002 van de Commissie (Aangezien het Parlement en de Raad tot overeenstemming zijn geraakt, komt het standpunt van het Parlement overeen met de definitieve rechtshandeling: Verordening (EU) 2024/2822.) (Gewone wetgevingsprocedure – herschikking) Het Europees Parlement, – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2022)0667 ), – gezien artikel 294, lid 2, en artikel 114, lid 1, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C9‑0395/2022), – gezien artikel 294, lid 3, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité van 22 maart 2023 (1) , – gezien het Interinstitutioneel Akkoord van 28 november 2001 over een systematischer gebruik van de herschikking van besluiten (2) , – gezien het overeenkomstig artikel 74, lid 4, van zijn Reglement door de bevoegde commissie goedgekeurde voorlopig akkoord en de door de vertegenwoordiger van de Raad bij brief van 20 december 2023 gedane toezegging om het standpunt van het Europees Parlement overeenkomstig artikel 294, lid 4, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie goed te keuren, – gezien de artikelen 110 en 59 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie juridische zaken ( A9-0317/2023 ), A. overwegende dat het voorstel van de Commissie volgens de adviesgroep van de juridische diensten van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie geen andere inhoudelijke wijzigingen bevat dan die welke als zodanig in het voorstel worden vermeld en dat met betrekking tot de codificatie van de ongewijzigde bepalingen van de eerdere besluiten met die wijzigingen kan worden geconstateerd dat het voorstel louter een codificatie van de bestaande besluiten behelst, zonder inhoudelijke wijzigingen; 1. stelt onderstaand standpunt in eerste lezing vast, rekening houdend met de aanbevelingen van de adviesgroep van de juridische diensten van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie; 2. verzoekt de Commissie om hernieuwde voorlegging aan het Parlement indien zij haar voorstel vervangt, ingrijpend wijzigt of voornemens is het ingrijpend te wijzigen; 3. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en aan de Commissie alsmede aan de nationale parlementen. Standpunt van het Europees Parlement in eerste lezing vastgesteld op 14 maart 2024 met het oog op de vaststelling van Richtlijn (EU) 2024/... van het Europees Parlement en de Raad inzake de rechtsbescherming van modellen (herschikking) (Aangezien het Parlement en de Raad tot overeenstemming zijn geraakt, komt het standpunt van het Parlement overeen met de definitieve rechtshandeling: Richtlijn (EU) 2024/2823.) (Gewone wetgevingsprocedure: eerste lezing) Het Europees Parlement, – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2023)0584 ), – gezien artikel 294, lid 2, en artikel 192, lid 1, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C9‑0385/2023), – gezien artikel 294, lid 3, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité van 13 december 2023 (1) , – na raadpleging van het Comité van de Regio’s, – gezien de door de vertegenwoordiger van de Raad bij brief van 21 februari 2024 gedane toezegging om het standpunt van het Europees Parlement overeenkomstig artikel 294, lid 4, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie goed te keuren; – gezien artikel 59 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en voedselveiligheid ( A9-0037/2024 ), 1. stelt onderstaand standpunt in eerste lezing vast; 2. verzoekt de Commissie om hernieuwde voorlegging aan het Parlement indien zij haar voorstel vervangt, ingrijpend wijzigt of voornemens is het ingrijpend te wijzigen; 3. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en aan de Commissie alsmede aan de nationale parlementen. Standpunt van het Europees Parlement in eerste lezing vastgesteld op 14 maart 2024 met het oog op de vaststelling van Besluit (EU) 2024/... van het Europees Parlement en de Raad tot wijziging van Richtlijn 2007/2/EG wat betreft bepaalde rapportagevoorschriften voor infrastructuren voor ruimtelijke informatie (Aangezien het Parlement en de Raad tot overeenstemming zijn geraakt, komt het standpunt van het Parlement overeen met de definitieve rechtshandeling: Besluit (EU) 2024/2829.) (Gewone wetgevingsprocedure: eerste lezing) Het Europees Parlement, – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2023)0639 ), – gezien artikel 294, lid 2, en artikel 114 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C9‑0381/2023), – gezien artikel 294, lid 3, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité van 13 december 2023 (1) , – gezien de door de vertegenwoordiger van de Raad bij brief van 28 februari 2024 gedane toezegging om het standpunt van het Europees Parlement overeenkomstig artikel 294, lid 4, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie goed te keuren; – gezien artikel 59 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en voedselveiligheid ( A9-0038/2024 ), 1. stelt zijn standpunt in eerste lezing vast en neemt het voorstel van de Commissie over; 2. verzoekt de Commissie om hernieuwde voorlegging aan het Parlement indien zij haar voorstel vervangt, ingrijpend wijzigt of voornemens is het ingrijpend te wijzigen; 3. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en aan de Commissie alsmede aan de nationale parlementen. Standpunt van het Europees Parlement in eerste lezing vastgesteld op 14 maart 2024 met het oog op de vaststelling van Richtlijn (EU) 2024/... van het Europees Parlement en de Raad tot wijziging van de Richtlijnen 1999/2/EG, 2000/14/EG, 2011/24/EU en 2014/53/EU wat betreft bepaalde rapportagevereisten op het gebied van voedsel en voedselingrediënten, geluidsemissies buitenshuis, patiëntenrechten en radioapparatuur (Aangezien het Parlement en de Raad tot overeenstemming zijn geraakt, komt het standpunt van het Parlement overeen met de definitieve rechtshandeling: Richtlijn (EU) 2024/2839.) (Goedkeuring) Het Europees Parlement, – gezien het ontwerp van besluit van de Raad (16005/2023), – gezien het ontwerpprotocol tot wijziging van de Overeenkomst tussen de Europese Unie en Japan betreffende een economisch partnerschap (16006/2023), – gezien het verzoek om goedkeuring dat de Raad heeft ingediend krachtens artikel 207, lid 4, eerste alinea, en artikel 218, lid 6, tweede alinea, punt a), v), van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (C9‑0018/2024), – gezien artikel 105, leden 1 en 4, en artikel 114, lid 7, van zijn Reglement, – gezien de aanbeveling van de Commissie internationale handel ( A9‑0081/2024 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan de sluiting van het protocol; 2. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie, alsmede aan de regeringen en parlementen van de lidstaten en aan de regering en het parlement van Japan. (Goedkeuring) Het Europees Parlement, – gezien het ontwerp van besluit van de Raad (11945/2023), – gezien de sluiting van de overeenkomst tussen de Europese Unie en de Republiek Albanië inzake operationele activiteiten van het Europees Grens- en kustwachtagentschap in de Republiek Albanië (11944/2023), – gezien het verzoek om goedkeuring dat de Raad heeft ingediend krachtens artikel 77, lid 2, punten b) en d), artikel 79, lid 2, punt c), en artikel 218, lid 6, tweede alinea, punt a), van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (C9-0344/2023), – gezien artikel 105, leden 1 en 4, en artikel 114, lid 7, van zijn Reglement, – gezien de aanbeveling van de Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken ( A9‑0036/2024 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan de sluiting van de overeenkomst; 2. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en aan de Commissie, alsmede aan de regeringen en parlementen van de lidstaten en de Republiek Albanië. (Raadpleging) Het Europees Parlement, – gezien artikel 286, lid 2, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, op grond waarvan het Parlement door de Raad is geraadpleegd (C9‑0008/2024), – gezien artikel 129 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie begrotingscontrole ( A9-0061/2024 ), A. overwegende dat de Raad bij schrijven van 17 januari 2024 het Europees Parlement heeft geraadpleegd over de benoeming van Carlo Alberto Manfredi Selvaggi tot lid van de Rekenkamer; B. overwegende dat zijn Commissie begrotingscontrole de kwalificaties van Carlo Alberto Manfredi Selvaggi heeft onderzocht, met name gelet op de in artikel 286, lid 1, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie vermelde voorwaarden; overwegende dat de commissie in het kader van dit onderzoek een curriculum vitae van Carlo Alberto Manfredi Selvaggi heeft ontvangen, alsmede de antwoorden van de kandidaat op de hem toegezonden schriftelijke vragenlijst; C. overwegende dat deze commissie Carlo Alberto Manfredi Selvaggi vervolgens op 22 februari 2024 heeft gehoord, waarbij hij een inleidende verklaring heeft afgelegd en daarna de door de leden van de commissie gestelde vragen heeft beantwoord; 1. brengt positief advies uit over de voordracht van de Raad voor de benoeming van Carlo Alberto Manfredi Selvaggi tot lid van de Rekenkamer; 2. verzoekt zijn Voorzitter dit besluit te doen toekomen aan de Raad en, ter informatie, aan de Rekenkamer, alsmede aan de overige instellingen van de Europese Unie en de controle-instellingen van de lidstaten. Het Europees Parlement, – gezien zijn eerdere resoluties over Rusland, – gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU), en met name de artikelen 6, 36 en 167, – gezien het Verdrag betreffende de Europese Unie (VEU), en met name de preambule en artikel 3, lid 3, – gezien het Haags Verdrag van 1954 inzake de bescherming van culturele goederen in geval van een gewapend conflict, – gezien advies 193 (1996) van de Parlementaire Vergadering van de Raad van Europa van 25 januari 1996 getiteld “Verzoek van Rusland om lidmaatschap van de Raad van Europa” en resolutie 1896 (2012) van de Parlementaire Vergadering van de Raad van Europa van 2 oktober 2012 getiteld “Naleving van de verplichtingen en verbintenissen door de Russische Federatie”, – gezien het Russisch-Roemeense Verdrag van 4 juli 2003 inzake vriendschappelijke betrekkingen en samenwerking en de bijbehorende gezamenlijke verklaring van de Roemeense en Russische ministers van Buitenlandse Zaken, waarbij de Roemeens-Russische Gemengde Commissie is opgericht om kwesties te bestuderen die voortvloeien uit de geschiedenis van de betrekkingen tussen beide landen, waaronder de kwestie van het Roemeense nationaal bezit, – gezien de Overeenkomst inzake de middelen om de onrechtmatige invoer, uitvoer of eigendomsoverdracht van culturele goederen te verbieden en te verhinderen, aangenomen door de Algemene Conferentie van de Unesco tijdens haar 16e zitting op 14 november 1970, – gezien de Unesco-Overeenkomst inzake de bescherming van het cultureel en natuurlijk erfgoed van de wereld van 16 november 1972, – gezien Richtlijn 2014/60/EU van het Europees Parlement en de Raad van 15 mei 2014 betreffende de teruggave van cultuurgoederen die op onrechtmatige wijze buiten het grondgebied van een lidstaat zijn gebracht, en houdende wijziging van Verordening (EU) nr. 1024/2012 (1) , – gezien de mededeling van de Commissie van 13 december 2022 over het EU-actieplan tegen de illegale handel in cultuurgoederen ( COM(2022)0800 ), – gezien het Kaderverdrag van de Raad van Europa van 27 oktober 2005 over de waarde van cultureel erfgoed voor de samenleving (CETS 199), – gezien het Verdrag van de Raad van Europa van 19 mei 2017 inzake misdrijven met betrekking tot cultuurgoederen (CETS 221), – gezien de door staten erkende algemene beginselen van internationaal recht, zoals het beginsel van soevereiniteit en niet-inmenging, het beginsel van goede trouw en het beginsel van vreedzame regeling van geschillen, – gezien artikel 132, leden 2 en 4, van zijn Reglement, A. overwegende dat de goudreserves van een staat een cruciaal financieel actief zijn, dat de munt stabiliteit geeft en het vertrouwen in de economische kracht van de natie versterkt; B. overwegende dat de goudreserves van een staat een unieke rol op de lange termijn spelen in financieel en economisch opzicht aangezien zij een belangrijk bestanddeel vormen van de valutareserves die landen aanhouden; overwegende dat goudreserves van centrale banken tijdens financiële crises fungeren als veilig actief in perioden van onrust op de markten; C. overwegende dat in de preambule van het VEU te lezen staat dat de ondertekenaars zijn “geïnspireerd door de culturele, religieuze en humanistische tradities van Europa” en ernaar verlangen “de solidariteit tussen hun volkeren te verdiepen met inachtneming van hun geschiedenis, cultuur en tradities”, en dat in artikel 6 VWEU cultuur wordt genoemd als een beleidsgebied dat onder de “categorieën en gebieden van bevoegdheden van de Unie” valt, met verschillende acties die de EU kan ondernemen om “het optreden van de lidstaten te ondersteunen, te coördineren of aan te vullen”; overwegende dat de lidstaten op grond van artikel 36 VWEU het prerogatief hebben om hun nationaal bezit binnen hun rechtsgebied te definiëren en de maatregelen te nemen die nodig zijn voor de bescherming ervan; D. overwegende dat het begrip “Roemeens nationaal bezit” 91,5 ton fijn goud omvat die deel uitmaken van de goudreserves van de Nationale Bank van Roemenië, collecties koninklijke juwelen en zeldzame munten waarvan de numismatische en culturele waarde losstaat van de waarde van het goud zelf, alsook culturele en religieuze goederen en archiefstukken die tot het nationale erfgoed van het land behoren; E. overwegende dat er rechtsgrondslagen zijn voor de teruggave van cultuurgoederen en nationaal bezit die op onrechtmatige wijze buiten het grondgebied van een EU-land zijn gebracht door een schending van de geldende wetgeving of van de voorwaarden waaronder tijdelijke toestemming voor hun overbrenging is verleend; overwegende dat Roemenië een juridisch waterdichte aanspraak maakt op zijn nationaal bezit dat in 1916-1917 in Rusland veilig is gesteld; F. overwegende dat het bezit in Rusland in bewaring is gegeven met de verzekering dat het volledig zal worden teruggegeven, in overeenstemming met de ondertekende documenten, die de waarde hebben van internationale verdragen; G. overwegende dat de illegale toe-eigening van het Roemeense nationaal bezit door Rusland een inbreuk vormt op het internationaal recht en het internationaal gewoonterecht, aangezien de overdracht van goudreserves en de omvangrijke collectie culturele en religieuze voorwerpen alsook archiefstukken met het oog op bewaring in uitzonderlijke omstandigheden werd gedekt door een naar behoren gedocumenteerde en rechtsgeldige officiële overeenkomst met wettelijke garanties voor teruggave, waarvan de vastgelegde verplichtingen werden genegeerd; H. overwegende dat beide partijen, naar aanleiding van de gezamenlijke verklaring van 4 juli 2003 door de Roemeense en Russische ministers van Buitenlandse Zaken, een Roemeens-Russische Gemengde Commissie hebben opgericht om kwesties te bestuderen die voortvloeien uit de geschiedenis van de betrekkingen tussen beide landen, waaronder de kwestie van het Roemeense nationaal bezit dat tijdens de Eerste Wereldoorlog in Moskou werd ondergebracht; overwegende dat deze Gemengde Commissie in een periode van 15 jaar slechts vijf keer bijeen is gekomen en de laatste bijeenkomst in 2019 plaatsvond; overwegende dat Rusland in de protocollen die aan het einde van deze bijeenkomsten zijn gesloten, de eisen van Roemenië ten aanzien van de Russische Federatie erkende en ermee akkoord ging dat de door Roemenië overgelegde documenten authentiek zijn en de status hebben van een internationaal verdrag, waaruit blijkt dat Roemenië zijn nationaal bezit, met inbegrip van de bezittingen van zijn Nationale Bank, in Rusland heeft ondergebracht; I. overwegende dat de Russische Federatie de rechtsopvolger is van de Sovjet-Unie, die op haar beurt de rechtspersoonlijkheid van het tsaristisch Rusland heeft overgenomen en derhalve verplicht is dit bezit dat Roemenië toebehoort, terug te geven; J. overwegende dat de teruggave van het Roemeense nationaal bezit dat Rusland zich heeft toegeëigend van groot belang is voor zowel het institutionele als het nationale geheugen van het land; overwegende dat de teruggave van cultureel erfgoed dat op onrechtmatige wijze uit het land van herkomst is verwijderd, van cruciaal belang is voor de bescherming van de universele waarde van cultureel erfgoed; K. overwegende dat de terugkeer van het Roemeense nationaal bezit een op maat gesneden Europese respons vereist; 1. betreurt dat Rusland heeft nagelaten het Roemeense nationaal bezit volledig aan Roemenië terug te geven, overeenkomstig de verplichting als bedoeld in de officiële bilaterale overeenkomsten tussen de twee landen en zoals op grond van het internationaal recht en de internationale normen verwacht wordt; 2. spoort de Russische Federatie met klem aan het resterende deel van het Roemeense nationaal bezit dat in 1916-1917 naar Moskou werd overgebracht voor bewaring, volledig aan Roemenië terug te geven; 3. wijst erop dat de illegale toe-eigening van het nationaal bezit van Roemenië door Rusland een uniek internationaal geval is waarin de monetaire goudreserves van een staat, samen met de culturele en religieuze voorwerpen en archiefstukken die deel uitmaken van het nationaal erfgoed van dat land, voor bewaring aan een andere staat zijn toevertrouwd op grond van een overeenkomst die is vastgelegd in juridisch geldige documenten die wettelijke garanties bieden voor teruggave, maar dat deze verplichtingen uiteindelijk werden geschonden, in strijd met het internationaal recht en het internationale gewoonterecht; 4. wijst erop dat het nationaal bezit dat in 1916 en 1917 in Rusland in bewaring werd gegeven tijdens de moeilijke tijden van de Eerste Wereldoorlog, waarbij de regering van het Russische keizerrijk garant stond voor de veiligheid van het transport, en een veilige opslag en de teruggave van het bezit aan Roemenië waarborgde, een ongeëvenaard internationaal geval is van illegale toe-eigening van goudreserves en voorwerpen die deel uitmaken van het nationaal erfgoed, en een voortdurende bron van zorg is voor de Roemeense samenleving; 5. merkt op dat de toenmalige Roemeense regering door de Eerste Wereldoorlog gedwongen was om het Roemeense nationaal bezit toe te vertrouwen aan een geallieerde staat ter bescherming tegen vernietiging; herinnert eraan dat tijdens de moeilijke oorlogstijd het grootste deel van het nationaal bezit van Roemenië, met een gedetailleerde inventarisatie van de goudreserves van de Nationale Bank van Roemenië, in tientallen treinwagons is vervoerd naar het tsaristische Rusland voor bewaring tot de vrede zou aanbreken, onder de Russische garantie van bescherming en teruggave, en dat andere staten daar getuige van waren; beklemtoont dat het nationaal bezit dat wettelijk in Russische bewaring is gegeven 91,5 ton fijn goud omvatte dat behoort tot de reserves van de Roemeense Nationale Bank, koninklijke collecties juwelen en zeldzame munten, samen met onbetaalbare culturele en historische activa zoals staatsarchieven, documenten, kostbare historische manuscripten, schilderijen die deel uitmaken van het nationaal erfgoed, zeldzame boeken en collecties van tal van openbare en particuliere instellingen die meer dan vijf eeuwen Roemeense geschiedenis beslaan; 6. benadrukt dat het Roemeense nationaal bezit, ondanks verschillende pogingen tot diplomatieke onderhandelingen in de nasleep van de Eerste Wereldoorlog, nooit volledig door Rusland is teruggegeven, zoals echter wettelijk is vastgelegd in de officiële bilaterale overeenkomst tussen de twee staten; 7. wijst erop dat een deel van de culturele en artistieke goederen en archiefstukken van het nationaal bezit dat Rusland zich illegaal had toegeëigend, in 1935 en 1956 aan Roemenië is teruggegeven; beklemtoont dat tot dusver evenwel nog geen enkele van de resterende 91,5 ton fijn goud, die deel uitmaken van de reserves van de Nationale Bank van Roemenië, is teruggegeven, in weerwil van de protocollen die zijn ondertekend op het moment dat het bezit naar Rusland werd overgebracht; 8. geeft uiting aan zijn bezorgdheid over het feit dat ondanks de oprichting van de Roemeens-Russische Gemengde Commissie van deskundigen, die de opdracht heeft gekregen besprekingen over deze kwestie mogelijk te maken, de pogingen om via bilaterale diplomatieke kanalen tussen Roemenië en Rusland te komen tot teruggave van het Roemeense nationaal bezit, waaronder de illegaal in beslag genomen goudreserves van de Nationale Bank van Roemenië, zijn gestuit op de weigering van Rusland om terug te geven wat vorige regimes onrechtmatig hebben achtergehouden in weerwil van de ondertekende restitutieprotocollen; 9. benadrukt dat bijzondere aandacht moet worden besteed aan het behoud van het nationaal bezit van de lidstaten, zoals bepaald in de EU-Verdragen; 10. is verheugd over de aanzienlijke inspanningen van de EU om het nationale, culturele en historische erfgoed te beschermen door wetgeving en samenwerkingsmechanismen ten uitvoer te leggen voor de teruggave van cultuurgoederen en voorwerpen van het nationaal erfgoed die op onrechtmatige wijze van het grondgebied van EU-landen zijn verwijderd, en is ingenomen met de inspanningen van de EU ter bestrijding van de handel in cultuurgoederen; 11. erkent dat Richtlijn 2014/60/EU de belangrijkste pijler is van de toezegging van de EU om nationaal bezit en cultuurgoederen te beschermen, terwijl het EU-actieplan tegen de illegale handel in cultuurgoederen de bredere inzet van de EU voor de bescherming van cultureel erfgoed onderschrijft; wijst erop dat cultuurgoederen die op onrechtmatige wijze buiten het grondgebied van de Unie zijn gebracht moeten worden teruggegeven, ongeacht of ze binnen de Unie zijn verplaatst of naar een niet-EU-land zijn overgebracht; merkt op dat volgens de desbetreffende bepalingen van het VWEU de huidige EU-wetgeving van toepassing is op de teruggave van cultuurgoederen en voorwerpen van het nationaal bezit die vóór 1 januari 1993 op onrechtmatige wijze door een lidstaat zijn overgebracht naar een andere lidstaat, maar dat de repatriëring van het Roemeense nationaal bezit een bijzonder geval blijft waarvoor nog een specifieke oplossing moet worden gevonden; benadrukt dat de uitzonderlijke aard van de illegale toe-eigening van het Roemeense nationaal bezit een aantal specifieke kenmerken vertoont die een op maat gemaakt Europees antwoord vereisen om de teruggave te vergemakkelijken, om zo de reikwijdte van de EU-aanpak voor de teruggave van goederen die op onrechtmatige wijze buiten het grondgebied van EU-landen zijn gebracht, uit te breiden; 12. benadrukt dat voor de teruggave van cultuurgoederen en nationaal bezit van een EU-lidstaat die onrechtmatig zijn toegeëigend door een niet-EU-land, een diepgaande diplomatieke dialoog nodig is, zowel bilateraal als binnen internationale fora; 13. verzoekt de Commissie de reikwijdte van het EU-beleid inzake de bescherming van cultuurgoederen zodanig uit te breiden dat ook de teruggave van nationaal bezit dat in oorlogstijd in het kader van bilaterale overeenkomsten tussen staten is verplaatst, daaronder valt; 14. verzoekt de Commissie en de Europese Dienst voor extern optreden de teruggave van het Roemeense nationaal bezit op de diplomatieke bilaterale agenda voor de betrekkingen tussen de EU en Rusland te plaatsen, zodra de regionale context de hervatting van de politieke dialoog tussen de partijen toelaat; 15. vraagt de Commissie concrete synergieën tot stand te brengen met de Roemeense staat, de Nationale Bank van Roemenië en andere relevante instituties om gecoördineerde inspanningen te ondernemen en alle diplomatieke middelen aan te wenden om te bemiddelen, de communicatie - in voorkomend geval - met de Russische evenknieën te bevorderen en oplossingen te zoeken om ervoor te zorgen dat het ontbrekende nationaal bezit zonder verdere vertraging wordt teruggebracht naar de plaats waar het thuishoort; 16. verzoekt de Commissie na te gaan of zij als partner kan optreden voor de Roemeense vertegenwoordigers die betrokken zijn bij de Roemeens-Russische Gemengde Commissie die de opdracht heeft gekregen de teruggave van het Roemeense nationaal bezit te bespreken; 17. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de Europese Dienst voor extern optreden, de regeringen en parlementen van de lidstaten, de Raad van Europa en zijn Parlementaire Vergadering, de Organisatie voor Veiligheid en Samenwerking in Europa, en de staatsinstituties van de Russische Federatie. Het Europees Parlement, – gezien het Verdrag betreffende de Europese Unie (VEU), en met name de artikelen 1, 9, 10, 11 en 16, – gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU), en met name de artikelen 15 en 228, – gezien het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, met name de artikelen 41 en 42, – gezien Verordening (EG) nr. 1049/2001 van het Europees Parlement en de Raad van 30 mei 2001 inzake de toegang van het publiek tot documenten van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie (1) , – gezien Verordening (EU, Euratom) 2021/1163 van het Europees Parlement van 24 juni 2021 inzake het statuut en de algemene voorwaarden voor de uitoefening van het ambt van de Europese Ombudsman (statuut van de Europese Ombudsman) en tot intrekking van Besluit 94/262/EGKS, EG, Euratom (2) , – gezien het besluit van de Europese Ombudsman van 18 september 2023 over de tijd die de Europese Commissie nodig heeft voor de behandeling van verzoeken om toegang van het publiek tot documenten (strategisch onderzoek OI/2/2022/OAM), – gezien het Speciaal verslag van de Europese Ombudsman van 21 september 2023 in het kader van het strategisch onderzoek naar de tijd die de Europese Commissie nodig heeft voor de behandeling van verzoeken om toegang van het publiek tot documenten (OI/2/2022/OAM), – gezien de jurisprudentie van het Hof van Justitie van de Europese Unie en van het Europees Hof voor de Rechten van de Mens, – gezien zijn resolutie van 13 juli 2023 over de toegang van het publiek tot documenten – jaarverslag voor de jaren 2019‑2021 (3) , – gezien artikel 132, lid 2, van zijn Reglement, A. overwegende dat de toegang van het publiek tot de documenten waarover de EU-instellingen beschikken een grondrecht is dat wordt beschermd door het Handvest van de grondrechten van de EU en de Verdragen; overwegende dat burgers dit recht proactief moeten kunnen uitoefenen, aangezien het hen in staat stelt hun recht om toezicht te houden op het werk en de activiteiten van de instellingen, organen en instanties van de EU, met name het wetgevingsproces, doeltreffend uit te oefenen; overwegende dat de instellingen, organen en instanties van de EU moeten streven naar de hoogst mogelijke normen van goed bestuur, verantwoordingsplicht, openheid, integriteit en transparantie in hun werking en in het besluitvormingsproces; overwegende dat deze normen een voorwaarde zijn voor het vertrouwen van de burgers in de EU-instellingen; B. overwegende dat Verordening (EG) nr. 1049/2001 tot doel heeft het publiek een zo ruim mogelijk recht van toegang tot de documenten van de instellingen te verlenen, zodat het publiek zijn recht om toezicht uit te oefenen op de werkzaamheden en activiteiten van de instellingen van de EU daadwerkelijk kan uitoefenen; overwegende dat moet worden voorzien in methoden om toezicht te houden waarbij democratisch toezicht, controle en monitoringactiviteiten worden gecombineerd; overwegende dat de Commissie wettelijk verplicht is documenten onverwijld en in overeenstemming met de duidelijke termijnen van Verordening (EG) nr. 1049/2001 openbaar te maken; C. overwegende dat artikel 228 VWEU en artikel 3 van het Statuut van de Europese Ombudsman de Ombudsman de opdracht geven om onderzoeken in te stellen wanneer zij daar redenen toe ziet, hetzij op basis van een klacht, hetzij op eigen initiatief, met name indien er sprake is van herhaaldelijke, stelselmatige of zeer ernstige gevallen van wanbeheer; overwegende dat op grond van artikel 4, lid 3, van het Statuut de Ombudsman een verslag moet zenden aan het Europees Parlement wanneer de aard of de omvang van het wanbeheer dat is geconstateerd zulks vereist; D. overwegende dat uit tal van klachten die de Ombudsman heeft ontvangen, blijkt dat er sprake is van aanzienlijke vertragingen voordat de Commissie een besluit neemt over verzoeken om toegang van het publiek tot documenten en zich niet houdt aan de in de desbetreffende wetgeving vastgestelde termijnen; overwegende dat uit het speciaal verslag van de Ombudsman in haar strategisch onderzoek naar de tijd die de Commissie nodig heeft om verzoeken om toegang van het publiek tot documenten te behandelen, blijkt dat haar suggesties niet stelselmatig in de praktijk worden gebracht en dat de Commissie heeft nagelaten de nodige veranderingen door te voeren om aan deze eis te voldoen; overwegende dat de Ombudsman op 28 november 2023 haar speciaal verslag en beoordeling van de situatie heeft voorgelegd aan de Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken; E. overwegende dat het antwoord van de Commissie de indruk wekt dat de verwerking van verzoeken om toegang tot documenten zonder noemenswaardige problemen verloopt; overwegende dat de Commissie in haar antwoord (4) op het verzoek om informatie van de Ombudsman over de tijd die de Commissie nodig heeft om verzoeken om toegang van het publiek tot documenten te behandelen, erkent dat het belangrijk is verzoeken tijdig te behandelen en heeft gewezen op de vele uitdagingen die de toename van het aantal verzoeken en de complexiteit ervan met zich meebrengen; overwegende dat het nieuwe portaal voor elektronische toegang tot documenten van de Commissie duidelijk een positieve stap is in de interactie van de Commissie met degenen die om toegang verzoeken en in de publicatie van alle openbaar gemaakte documenten; Toegang tot de Commissiedocumenten 1. herinnert eraan dat het recht van het publiek op toegang tot documenten die in het bezit zijn van de EU-instellingen is vastgelegd in de Verdragen en het Handvest van de grondrechten en dat dit recht een cruciale rol speelt bij het waarborgen van een transparante werking van de EU-instellingen, hetgeen de legitimiteit en het vertrouwen van het publiek in de EU en de geloofwaardigheid ervan ten goede komt; 2. benadrukt dat de EU-instellingen, met inbegrip van de Commissie, verplicht zijn artikel 15, lid 3, VWEU ten uitvoer te leggen in overeenstemming met de democratische beginselen, met name die welke zijn neergelegd in artikel 10, lid 3, VEU en artikel 42 van het Handvest van de grondrechten; benadrukt dat transparantie van fundamenteel belang is om verantwoordingsplicht en democratische controle van de EU-instellingen te waarborgen; 3. is ingenomen met de praktische aanbevelingen van de Ombudsman over de registratie van tekst- en chatberichten die door personeelsleden in hun professionele hoedanigheid worden verzonden en ontvangen (5) ; erkent dat werkgerelateerde tekst- en chatberichten “documenten” zijn in de zin van Verordening (EG) nr. 1049/2001 inzake de toegang van het publiek tot documenten, en verzoekt de andere instellingen, organen en instanties van de EU dit te erkennen, de aanbevelingen van de Ombudsman dienovereenkomstig op te volgen en deze opvolging openbaar te maken; 4. herinnert eraan dat verzoeken om toegang tot een document onverwijld moeten worden behandeld; spreekt nogmaals zijn bezorgdheid uit over het feit dat veel van de door de Ombudsman ontvangen klachten betrekking hebben op vertragingen bij het verkrijgen van toegang tot gevraagde documenten en dat de vertraagde toegang zich voordoet in gevallen van aanzienlijk openbaar belang; betreurt ten zeerste de bevindingen in het speciaal verslag van de Ombudsman van stelselmatige en aanzienlijke vertragingen bij de toegang tot documenten van de Commissie, met name het feit dat de Commissie in 85 % van de onderzochte gevallen geen besluit heeft genomen binnen de wettelijke termijnen en dat de vertraging in 60 % van de gevallen meer dan 60 werkdagen bedroeg; betreurt het dat de Commissie Verordening (EG) nr. 1049/2001 niet heeft nageleefd door stelselmatig de wettelijke termijnen voor de toegang van het publiek tot documenten niet in acht te nemen en haar besluit niet tijdig aan de aanvragers mee te delen, zoals blijkt uit het speciaal verslag van de Ombudsman; onderstreept dat deze vertragingen, in overeenstemming met de beoordeling van de Ombudsman, neerkomen op wanbeheer door de Commissie; 5. onderstreept dat de Europese Ombudsman een belangrijke rol speelt bij het vergemakkelijken van de toegang van burgers tot documenten, met name wanneer die toegang gedeeltelijk of volledig is geweigerd door een instelling, orgaan of instantie van de EU; staat volledig achter de aanbevelingen van de Ombudsman aan de Commissie om deze situatie met prioriteit recht te zetten; 6. herinnert er met grote bezorgdheid aan dat de Commissie in 2021, naar aanleiding van een verzoek om het publiek toegang te geven tot tekstberichten die waren verzonden tussen de voorzitter van de Commissie Ursula von der Leyen en de algemeen directeur van een farmaceutisch bedrijf over de aankoop door de Commissie van COVID-19-vaccins, heeft geweigerd te erkennen dat dergelijke tekstberichten binnen de definitie van “document” vallen in de zin van Verordening (EG) nr. 1049/2001; herinnert eraan dat de registratie van een document een gevolg is van, en geen voorwaarde voor, het bestaan van dat document; neemt kennis van de vaststelling door de Ombudsman van wanbeheer door de Commissie in dit geval; is bezorgd over het feit dat de Commissie heeft nagelaten gevolg te geven aan de naar aanleiding van het onderzoek van de Ombudsman geformuleerde aanbeveling om nogmaals te trachten relevante tekstberichten te achterhalen; verzoekt de Commissie onverwijld een volledig onderzoek naar deze berichten in te stellen; is zeer bezorgd over de steeds groter wordende kloof tussen de burgers en de EU-instellingen, die door deze situatie is vergroot; 7. stelt met grote bezorgdheid vast dat de Ombudsman veel klachten van burgers heeft ontvangen over extreme vertragingen bij het verkrijgen van toegang tot opgevraagde documenten; schaart zich achter het standpunt van de Ombudsman dat vertraagde toegang in feite neerkomt op geweigerde toegang en dat administratieve processen moeten worden gestroomlijnd om ervoor te zorgen dat burgers tijdig toegang krijgen tot documenten; 8. herinnert eraan dat de toegang tot documenten, met name wetgevingsdocumenten, volgens de Europese Ombudsman slechts mag worden beperkt in uitzonderlijke situaties waarin dit absoluut noodzakelijk is; herhaalt voorts dat besluiten om de toegang van het publiek tot documenten te weigeren, op duidelijk en streng omlijnde wettelijke uitzonderingen moeten stoelen en vergezeld moeten gaan van een gemotiveerde, specifieke toelichting om de burgers in staat te stellen de reden voor de weigering te begrijpen en doeltreffend gebruik te maken van de beschikbare rechtsmiddelen; is van mening dat een meer proactieve aanpak daadwerkelijke transparantie in de hand zou werken en dure en omslachtige juridische geschillen tussen burgers en instellingen zou helpen voorkomen; 9. benadrukt dat ervoor moet worden gezorgd dat burgers de besluitvormingsprocessen van de EU kunnen volgen, begrijpen en eraan kunnen deelnemen; benadrukt dat de Commissie, als grootste EU-instelling, het goede voorbeeld moet geven wat betreft de toegang tot documenten; onderstreept dat vertragingen bij het verlenen van toegang het vermogen van burgers om deel te nemen aan het democratische proces kunnen ondermijnen, aangezien de gevraagde documenten en informatie vaak tijdgevoelig zijn en voor de verzoeker hun relevantie kunnen verliezen als zich vertragingen voordoen; benadrukt dat vertragingen ook een ontmoedigend effect kunnen hebben, waardoor individuen ervoor kiezen hun grondrecht op toegang tot documenten niet uit te oefenen in de veronderstelling dat het te lang zal duren; onderstreept dat de toenemende omvang en complexiteit van verzoeken om toegang tot documenten de stelselmatige vertragingen van de kant van de Commissie niet kunnen rechtvaardigen; 10. is ervan overtuigd dat het proactief publiceren van documenten in het register de beste oplossing is om het aantal verzoeken om toegang tot documenten te verminderen en vertraging te vermijden; benadrukt dat een meer proactieve aanpak zou bijdragen tot daadwerkelijke transparantie en tot het voorkomen van onnodige juridische geschillen, die kunnen leiden tot onnodige kosten en lasten voor zowel de burgers als de instellingen; Aanbevelingen 11. dringt er bij de Commissie op aan de stelselmatige en aanzienlijke vertragingen bij de behandeling van verzoeken om toegang van het publiek tot documenten te verhelpen; 12. dringt aan op de onmiddellijke en volledige publicatie van alle contracten voor de aankoop van COVID-19-vaccins die geheel of gedeeltelijk met overheidsmiddelen zijn gefinancierd; 13. verzoekt de Commissie uitvoering te geven aan de aanbeveling en alle suggesties in het speciaal verslag van de Ombudsman, met name over de noodzaak van meer proactieve transparantie, meer specifieke personele middelen voor de behandeling van confirmatieve verzoeken en een meer open en constructieve houding ten aanzien van verzoekers; 14. verzoekt de Commissie haar beheer van de toegang van het publiek tot documenten te hervormen om het grote probleem van de vertragingen en de niet-naleving van de in de desbetreffende wetgeving vastgestelde termijnen aan te pakken; 15. verzoekt de Commissie proactief te werk te gaan bij de publicatie van documenten en statistieken over de wijze waarop zij verzoeken om toegang tot documenten behandelt, met inbegrip van informatie over de naleving van de in het EU-recht vastgestelde termijnen, aangezien dergelijke informatie van essentieel belang is om de democratische processen van de EU te versterken; 16. verzoekt de Commissie eindelijk en onmiddellijk de tekstberichten te publiceren die de voorzitter van de Commissie en de CEO van het farmaceutisch bedrijf Pfizer tijdens de onderhandelingen over de aankoop van 1,8 miljard doses COVID-19-vaccins hebben uitgewisseld, met name in het licht van de onverklaarde stijging van de prijs per dosis met 25 %, wat heeft geleid tot een totaal van 35 miljard EUR met publieke middelen gefinancierde kosten; 17. benadrukt dat, indien de Commissie de systematische en aanzienlijke vertragingen bij de behandeling van verzoeken om toegang van het publiek tot documenten niet aanpakt tegen de datum waarop het nieuwe college van commissarissen wordt geïnstalleerd, het Parlement zal overwegen alle beschikbare parlementaire instrumenten te gebruiken om deze kwestie aan te pakken; herinnert eraan dat het Parlement het recht heeft om bij het Hof van Justitie van de EU een procedure in te leiden tegen de Commissie wegens schending van de Verdragen, waaronder artikel 15, lid 3, VWEU inzake het recht van burgers en ingezetenen van de EU op toegang tot documenten; 18. verzoekt de Commissie het Parlement te informeren over de wijze waarop zij van plan is de termijnen na te leven die zijn vastgelegd in de desbetreffende EU-wetgeving; o o o 19. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Commissie. Het Europees Parlement, – gezien artikel 3, lid 3, van het Verdrag betreffende de Europese Unie en artikel 9 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien artikel 24 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, – gezien het VN-Verdrag inzake de rechten van het kind, – gezien de EU-Agenda voor de rechten van het kind ( COM(2011)0060 ), – gezien de EU-strategie voor de rechten van het kind ( COM(2021)0142 ), – gezien het herzien Europees handvest van de Raad van Europa over de deelname van jongeren aan het lokale en regionale leven, – gezien de resolutie van de Algemene Vergadering van de VN over de rechten van het kind, – gezien artikel 132, lid 2, van zijn Reglement, A. overwegende dat de rechten van het kind mensenrechten zijn; overwegende dat elk kind dezelfde rechten moet genieten en moet kunnen leven zonder op welke manier dan ook te worden gediscrimineerd of geïntimideerd; B. overwegende dat de bescherming en bevordering van de rechten van het kind een kerndoelstelling van de EU is; overwegende dat de EU ernaar streeft kinderen een zo goed mogelijk leven te bieden, zowel in de EU als wereldwijd; C. overwegende dat kinderen een cruciale rol spelen in onze samenlevingen; overwegende dat kinderen actief betrokken moeten worden bij het vormgeven en bouwen van kindvriendelijke steden om te bevorderen dat hun rechten op alle niveaus volledig worden gerealiseerd; overwegende dat kinderen een essentiële rol spelen bij de bewustwording omtrent milieuproblemen en klimaatverandering, de digitale transformatie, online veiligheid, discriminatie en onrechtvaardigheid; overwegende dat kinderen niet alleen de jongeren van vandaag vertegenwoordigen, maar ook de leiders van morgen; D. overwegende dat kinderen recht moeten hebben op een zo goed mogelijke start van hun leven en op volledige ontplooiing; overwegende dat dit het recht omvat om op een schone en gezonde planeet te leven, in een beschermende en zorgende omgeving, naast het recht op hoogwaardig onderwijs en op toegang tot kindvriendelijke recreatieve, culturele en artistieke activiteiten; E. overwegende dat toegang tot onderwijs een fundamenteel mensenrecht is; overwegende dat het voor de bevordering van gelijke kansen en de individuele ontplooiing van talenten en mogelijkheden noodzakelijk is dat kinderen toegang hebben tot formeel, niet-formeel en informeel onderwijs; F. overwegende dat de EU en haar lidstaten zich gezamenlijk sterk moeten maken om hun gedeelde verantwoordelijkheid voor de eerbiediging en bescherming van de rechten van ieder kind na te komen en samen met kinderen moeten bouwen aan meer inclusieve, gezondere en eerlijkere samenlevingen; G. overwegende dat alle kinderen recht hebben op bescherming tegen armoede en sociale uitsluiting; overwegende dat de Europese kindergarantie een EU-instrument is dat tot doel heeft sociale uitsluiting te voorkomen en te bestrijden door te zorgen voor vrije en doeltreffende toegang tot essentiële zorgdiensten voor kinderen in nood, zoals voor- en vroegschoolse educatie en opvang, onderwijs- en schoolactiviteiten, gezondheidszorg en ten minste één gezonde maaltijd per schooldag, alsmede tot gezonde voeding en adequate huisvesting; H. overwegende dat alle gezinnen en gemeenschappen de nodige steun moeten krijgen om het welzijn en de ontwikkeling van hun kinderen te waarborgen; I. overwegende dat kinderen, om deze doelstellingen te kunnen verwezenlijken, de kans moeten krijgen om elkaar regelmatig op te zoeken, elkaar te leren kennen en beter te leren begrijpen, en zo deel te nemen aan het vormgeven van de toekomst van het Europese project; J. overwegende dat de Europese Jongerenhoofdstad in 2009 is ingevoerd; overwegende dat adequate EU-financiering ervoor kan zorgen dat het volledige potentieel van de Jongerenhoofdstad wordt benut; overwegende dat de Europese Kinderhoofdsteden een aanvulling moeten vormen op en hand in hand moeten gaan met de Europese Jongerenhoofdstad; K. overwegende dat verder onderzoek en evaluaties nodig zijn om dit initiatief verder te ontwikkelen; overwegende dat de inbreng van lokale autoriteiten en niet-gouvernementele organisaties die zich inzetten voor kinderrechten van fundamenteel belang is voor de vormgeving ervan; 1. verzoekt de Commissie na te gaan of het mogelijk is een Europees initiatief op te zetten om jaarlijks Europese Kinderhoofdsteden aan te wijzen, in samenwerking met lokale autoriteiten en maatschappelijke organisaties die worden geleid door of werken met kinderen; 2. is van mening dat de Europese Kinderhoofdsteden moeten bijdragen aan de totstandkoming van een verantwoord kinderbeleid, waarbij kinderen worden betrokken en rekening wordt gehouden met hun standpunten, met name op het gebied van gelijke kansen, gezonde groei en toegang tot kwaliteitsonderwijs, een schoon milieu en stedelijke ontwikkeling; 3. onderstreept dat de Europese Kinderhoofdsteden tot doel moeten hebben om kinderen in de lidstaten dichter bij elkaar te brengen en hen te helpen elkaar beter te begrijpen; 4. is van mening dat het bevorderen van een beter begrip tussen mensen en verschillende culturen vanaf jonge leeftijd helpt om vooroordelen en stereotypen te doorbreken en de interculturele dialoog te bevorderen, wat een essentieel aspect is van de EU en haar waarden en doelstellingen; 5. is van mening dat kinderen, via kinderorganisaties en -clubs, moeten kunnen deelnemen aan de organisatie van de Europese Kinderhoofdsteden; benadrukt dat dit kan bijdragen aan de bevordering van de rechten van het kind, en is van mening dat de participatie van kinderen aan maatschappelijke processen en het onderwijs inzake Europees burgerschap vanaf jonge leeftijd gestimuleerd moeten worden, omdat daarmee wordt bijgedragen aan het begrip van jongeren en volwassenen van de waarden, doelstellingen en geschiedenis van de EU en van de Europese identiteit; 6. benadrukt dat de Europese Kinderhoofdsteden sociale inclusie, toegankelijkheid en gelijke kansen voor kinderen moeten bevorderen en dat alles in het werk moet worden gesteld om te zorgen voor een zo breed mogelijke betrokkenheid van alle geledingen van het maatschappelijk middenveld bij de voorbereiding en uitvoering van het initiatief, met bijzondere aandacht voor kansarme kinderen en de meest kwetsbare groepen; 7. is van mening dat de Europese Kinderhoofdsteden kunnen bijdragen aan de bestrijding van kinderarmoede, het uitvoeren van een alomvattend onderzoek naar de levensomstandigheden van kinderen en de doeltreffende tenuitvoerlegging van de Europese kindergarantie door de lidstaten, door ten volle gebruik te maken van de beschikbare middelen op nationaal en EU-niveau; is van mening dat dit kan worden bereikt door de uitwisseling van beste praktijken tussen maatschappelijke organisaties, met name organisaties voor kinderen, alsook ouders, steden, lokale overheden en lidstaten, en door alle relevante belanghebbenden hierbij te betrekken; pleit nogmaals voor een verhoging, op korte termijn, van de financiering voor de Europese kindergarantie, in die zin dat er wordt voorzien in een specifieke begrotingslijn voor de Europese kindergarantie ter hoogte van 20 miljard EUR; 8. is van mening dat de Europese Kinderhoofdsteden de gelegenheid moeten bieden om aan de EU gerelateerde educatieve, culturele en sportevenementen te organiseren, bijvoorbeeld in de vorm van workshops over onderwerpen die verband houden met het dagelijks leven, de bestrijding van discriminatie, seksueel misbruik van kinderen, armoede, sociale uitsluiting, gendergelijkheid, de digitale wereld, klimaatbescherming, mobiliteit, stadsontwikkeling, democratie, geschiedenis en vrijheid van godsdienst en overtuiging; 9. wijst erop dat het belangrijk is rekening te houden met de belangen van kinderen bij de digitale transformatie en bij alle maatregelen en besluiten op dit gebied die hen betreffen, met name hun lichamelijke en geestelijke gezondheid en veiligheid en hun welzijn, en tegelijkertijd digitaal onderwijs te bevorderen en de digitale geletterdheid te verbeteren; 10. benadrukt dat de jaarlijkse aanwijzing van de Europese Kinderhoofdstad, waarbij kinderen een voortrekkersrol spelen en in staat worden gesteld actief deel te nemen aan discussies als partners en toekomstige besluitvormers, ertoe zal bijdragen dat kinderen opgroeien tot volwassenen met een open instelling; 11. is van mening dat de Europese Kinderhoofdsteden ertoe zullen bijdragen om bestaande mechanismen voor kinderparticipatie op lokaal, nationaal en EU-niveau met elkaar te verbinden, met inbegrip van het EU-platform voor kinderparticipatie (1) en de Europese Jongerenhoofdstad, en kinderen zullen betrekken bij de besluitvormingsprocessen; 12. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de regeringen en parlementen van de lidstaten en de vicevoorzitter van de Commissie/hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid. Het Europees Parlement, – gezien de artikelen 174 en 349 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU), – gezien Verordening (EU) nr. 1303/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 17 december 2013 houdende gemeenschappelijke bepalingen inzake het Europees Fonds voor Regionale Ontwikkeling, het Europees Sociaal Fonds, het Cohesiefonds, het Europees Landbouwfonds voor plattelandsontwikkeling en het Europees Fonds voor maritieme zaken en visserij, en algemene bepalingen inzake het Europees Fonds voor Regionale Ontwikkeling, het Europees Sociaal Fonds, het Cohesiefonds en het Europees Fonds voor maritieme zaken en visserij, en tot intrekking van Verordening (EG) nr. 1083/2006 van de Raad (“verordening gemeenschappelijke bepalingen”) (1) , – gezien Verordening (EU) nr. 1301/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 17 december 2013 betreffende het Europees Fonds voor regionale ontwikkeling en specifieke bepalingen met betrekking tot de doelstelling “Investeren in groei en werkgelegenheid”, en tot intrekking van Verordening (EG) nr. 1080/2006 (2) , – gezien Verordening (EU) nr. 1300/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 17 december 2013 inzake het Cohesiefonds en tot intrekking van Verordening (EG) nr. 1084/2006 van de Raad (3) , – gezien Verordening (EU) nr. 1299/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 17 december 2013 betreffende specifieke bepalingen voor steun uit het Europees Fonds voor regionale ontwikkeling ter verwezenlijking van de doelstelling “Europese territoriale samenwerking” (4) , – gezien Verordening (EU) nr. 1304/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 17 december 2013 betreffende het Europees Sociaal Fonds en tot intrekking van Verordening (EG) nr. 1081/2006 van de Raad (5) , – gezien Verordening (EU) 2020/460 van het Europees Parlement en de Raad van 30 maart 2020 tot wijziging van Verordeningen (EU) nr. 1301/2013, (EU) nr. 1303/2013 en (EU) nr. 508/2014 wat betreft specifieke maatregelen om investeringen in de gezondheidszorgstelsels van de lidstaten en in andere sectoren van hun economieën vrij te maken als antwoord op de COVID-19-uitbraak (investeringsinitiatief coronavirusrespons) (6) , – gezien Verordening (EU) 2020/558 van het Europees Parlement en de Raad van 23 april 2020 tot wijziging van Verordeningen (EU) nr. 1301/2013 en (EU) nr. 1303/2013 wat betreft specifieke maatregelen met het oog op uitzonderlijke flexibiliteit bij het gebruik van de Europese structuur- en investeringsfondsen naar aanleiding van de uitbraak van COVID‐19 (investeringsinitiatief coronavirusrespons plus) (7) , – gezien Verordening (EU) 2022/562 van het Europees Parlement en de Raad van 6 april 2022 tot wijziging van Verordeningen (EU) nr. 1303/2013 en (EU) nr. 223/2014 wat betreft maatregelen uit hoofde van het cohesiebeleid ten behoeve van vluchtelingen in Europa (CARE) (8) , – gezien Verordening (EU) 2022/2039 van het Europees Parlement en de Raad van 19 oktober 2022 tot wijziging van Verordeningen (EU) nr. 1303/2013 en (EU) 2021/1060 met het oog op extra flexibiliteit om de gevolgen van de militaire agressie van de Russische Federatie op te vangen FAST (Flexible Assistance for Territories) – CARE (9) , – gezien de mededeling van de Commissie van 4 februari 2022 over het 8e cohesieverslag: Naar cohesie in Europa in 2050 ( COM(2022)0034 ), – gezien de mededeling van de Commissie van 17 januari 2023 getiteld “Het benutten van talent in Europa’s regio’s” ( COM(2023)0032 ), – gezien het voorstel van de Commissie van 29 mei 2018 voor een verordening van het Europees Parlement en de Raad betreffende een mechanisme om juridische en administratieve belemmeringen in een grensoverschrijdende context uit de weg te ruimen ( COM(2018)0373 ), – gezien het gewijzigde voorstel van de Commissie van 12 december 2023 voor een verordening van het Europees Parlement en de Raad betreffende een mechanisme om juridische en administratieve belemmeringen in een grensoverschrijdende context uit de weg te ruimen ( COM(2023)0790 ), – gezien de mededeling van de Commissie van 30 juni 2021, getiteld “Een langetermijnvisie voor de plattelandsgebieden van de EU — Naar sterkere, verbonden, veerkrachtige en welvarende plattelandsgebieden in 2040” ( COM(2021)0345 ), – gezien de Territoriale Agenda 2030 van de Europese Unie, die op 1 december 2020 is aangenomen tijdens de informele bijeenkomst van de ministers die verantwoordelijk zijn voor territoriale cohesie en/of territoriale ontwikkeling, – gezien het verslag van 2022 van de Intergouvernementele Werkgroep inzake klimaatverandering (IPCC), getiteld “Climate Change 2022: Mitigation of Climate Change. Contribution of Working Group III to the Sixth Assessment Report of the Intergovernmental Panel on Climate Change”, – gezien het speciaal verslag van het IPCC van 2018 getiteld “Global warming of 1.5 °C. An IPCC Special Report on the impacts of global warming of 1.5 °C above pre-industrial levels and related global greenhouse gas emission pathways, in the context of strengthening the global response to the threat of climate change, sustainable development, and efforts to eradicate poverty”, – gezien het speciaal verslag van het IPCC van 2019 getiteld “Climate change and land: an IPCC special report on climate change, desertification, land degradation, sustainable land management, food security, and greenhouse gas fluxes in terrestrial ecosystems”, – gezien het speciaal verslag van het IPCC van 2019 getiteld “IPCC Special Report on the Ocean and Cryosphere in a Changing Climate”, – gezien de overeenkomst die op de 21e Conferentie van de Partijen bij het Raamverdrag van de Verenigde Naties inzake klimaatverandering (COP21) op 12 december 2015 in Parijs is aangenomen (de Overeenkomst van Parijs), – gezien zijn resolutie van 23 november 2023 over het benutten van talent in Europa’s regio’s (10) , – gezien zijn resolutie van 9 mei 2023 over de rol van het cohesiebeleid bij de aanpak van multidimensionale milieu-uitdagingen in het Middellandse Zeegebied (11) , – gezien zijn resolutie van 15 september 2022 over economische, sociale en territoriale cohesie in de EU: het achtste cohesieverslag (12) , – gezien zijn resolutie van 15 september 2022 over EU-grensregio’s: levende laboratoria van de Europese integratie (13) , – gezien zijn resolutie van 15 februari 2022 over de uitdagingen voor stedelijke gebieden na COVID-19 (14) , – gezien zijn resolutie van 14 september 2021 over een sterker partnerschap met de ultraperifere gebieden van de EU (15) , – gezien zijn resolutie van 20 mei 2021 over demografische tendensen in de regio’s van de EU ombuigen met behulp van instrumenten van het cohesiebeleid (16) , – gezien zijn resolutie van 25 maart 2021 over het cohesiebeleid en regionale milieustrategieën in het kader van de strijd tegen de klimaatverandering (17) , – gezien zijn resolutie van 13 juni 2018 over cohesiebeleid en de circulaire economie (18) , – gezien zijn resolutie van 13 maart 2018 over achterstandsregio’s in de EU (19) , – gezien het advies van het Europees Comité van de Regio’s van 29 november 2023 getiteld “De toekomst van het cohesiebeleid na 2027” (20) , – gezien het EU-jaarverslag over de staat van de regio’s en steden 2022, – gezien de studie getiteld “EU lagging regions: state of play and future challenges”, die zijn directoraat-generaal Intern Beleid van de Unie heeft gepubliceerd op 26 oktober 2020 (21) , – gezien artikel 54 van zijn Reglement, alsmede artikel 1, lid 1, punt e), van en bijlage 3 bij het besluit van de Conferentie van voorzitters van 12 december 2002 betreffende de procedure inzake het verlenen van toestemming voor het opstellen van initiatiefverslagen, – gezien de brief van de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling, – gezien het verslag van de Commissie regionale ontwikkeling ( A9-0049/2024 ), A. overwegende dat het cohesiebeleid, het belangrijkste investeringsbeleid van de EU, in de programmeringsperiode 2014-2020 zijn op het Verdrag gebaseerde doelstelling van economische, sociale en territoriale cohesie in de hele EU heeft ondersteund; overwegende dat het cohesiebeleid ook een essentiële investeringspijler is geweest van de Europa 2020-strategie, door bij te dragen aan het doel van deze strategie om slimme, duurzame en inclusieve groei te verwezenlijken; overwegende dat het cohesiebeleid het enige ontwikkelingsinstrument is dat gericht is op regionale en lokale behoeften en onder meer gericht is op het aanpakken van de negatieve gevolgen van de klimaatverandering; B. overwegende dat de klimaatverandering gevolgen heeft voor alle regio’s van de EU en drastische veranderingen met zich meebrengt voor het leven van mensen; overwegende dat de klimaatverandering daarom een aanzienlijke bedreiging vormt voor de cohesie van de Unie; C. overwegende dat de investeringen in het kader van het cohesiebeleid in de hele EU hebben geleid tot ongekend positieve effecten op regio’s, steden en plattelands-, grens- en afgelegen gebieden; overwegende dat elke EU-lidstaat direct of indirect de positieve effecten van de financiering uit de EU-begroting heeft ervaren; overwegende dat de resultaten van de talrijke lokale projecten de onmisbare rol van regionale en lokale investeringen via het cohesiebeleid bevestigen en de rol en zichtbaarheid ervan in het meerjarig financieel kader (MFK) onderstrepen; D. overwegende dat de multiprioriteitsbenadering van het cohesiebeleid, in combinatie met het gedeelde beheer ervan, heeft bijgedragen tot de prioriteiten van de EU, namelijk steun voor kleine en middelgrote ondernemingen (kmo’s), onderzoek en innovatie, digitalisering, plattelandsontwikkeling, betere stedelijke infrastructuur, duurzaam toerisme, vervoersinfrastructuur, cultuur en onderwijs, gezondheidszorg, sociaal beleid, grensoverschrijdende projecten, de energietransitie, energie-efficiëntie, het klimaat en het milieu; E. overwegende dat het cohesiebeleid door middel van instrumenten zoals het investeringsinitiatief coronavirusrespons en het investeringsinitiatief coronavirusrespons plus (CRII en CRII+), maatregelen uit hoofde van het cohesiebeleid ten behoeve van vluchtelingen in Europa (CARE), flexibele bijstand aan gebieden (FAST-CARE) en ondersteuning van betaalbare energie (SAFE) heeft gefungeerd als een structureel bolwerk tegen de vele opeenvolgende crises die de Unie tijdens de programmeringsperiode 2014-2020 hebben getroffen, zoals de COVID-19-pandemie, tijdens welke het cohesiebeleid banen heeft veiliggesteld en de getroffen bedrijven heeft geholpen, en de vluchtelingen-, energie- en inflatiecrises als gevolg van de Russische aanvalsoorlog tegen Oekraïne; F. overwegende dat het cohesiebeleid de EU verbindt; overwegende dat een verlaging van de begroting en/of een hernationalisering ervan de EU kan verzwakken en het anti-EU-sentiment in de hele Unie kan aanwakkeren; G. overwegende dat de Europese stedelijke agenda, die gebaseerd is op het Handvest van Leipzig, de doelstellingen van de Territoriale Agenda 2030 ondersteunt; H. overwegende dat de uitdagingen waarmee de Europese regio’s worden geconfronteerd, op territoriaal niveau worden vastgesteld en aangepakt; overwegende dat het herhaalde gebruik van het cohesiebeleid om te reageren op crises en noodsituaties de levensvatbaarheid van het beleid in gevaar brengt; overwegende dat de Rekenkamer erop heeft gewezen dat de gevolgen van deze constante aantasting van de cohesiemiddelen voor de langetermijndoelstellingen van het beleid zorgvuldig moeten worden geanalyseerd (22) ; I. overwegende dat het cohesiebeleid een investeringsbeleid voor de lange termijn is en geen eerste bron van noodfinanciering mag worden voor het aanpakken van om het even welke uitdaging of onvoorziene gebeurtenis, aangezien dit de strategische benadering van het beleid ondermijnt; overwegende dat er voor het gebruik van de middelen van het cohesiebeleid duidelijke regels moeten worden vastgesteld, om zowel een structurele aanpak te waarborgen als het hoofd te kunnen bieden aan onvoorziene gebeurtenissen; J. overwegende dat er steeds meer fondsen en instrumenten zijn, die ondergebracht zijn in verschillende juridische en strategische kaders, met name de herstel- en veerkrachtfaciliteit, waarmee cohesieprioriteiten worden nagestreefd binnen een ander rechtskader en uitvoeringsmodel, en het Europees Landbouwfonds voor plattelandsontwikkeling (Elfpo), dat niet langer deel uitmaakt van de Europese structuur- en investeringsfondsen (ESI-fondsen); K. overwegende dat er een sluipende uitholling plaatsheeft van het beleid, met de opkomst van thematische fondsen en initiatieven die specifieke sectoren of doelstellingen ondersteunen en afhankelijk zijn van bijdragen van het cohesiebeleid, zoals het platform voor strategische technologieën voor Europa, de verordening ter ondersteuning van de productie van munitie, de herstelbijstand voor cohesie en de regio’s van Europa (React-EU) en REPowerEU; overwegende dat dit de territoriale benadering van het beleid verzwakt; L. overwegende dat een efficiënt beheer van de middelen van het cohesiebeleid van cruciaal belang is om te voldoen aan de doelstellingen en behoeften op het gebied van regionale en lokale ontwikkeling; M. overwegende dat het monitoringsysteem voor de middelen van het cohesiebeleid hoofdzakelijk is opgezet om fouten op te sporen, maar niet zo gemakkelijk fraude opspoort; N. overwegende dat fraudebestrijding gebaseerd moet zijn op intensievere en rechtstreekse samenwerking tussen de diensten van de Commissie en het Europees Openbaar Ministerie; overwegende dat het ontbreken van een duidelijk onderscheid tussen fouten, anomalieën en fraude het beheer en de uitvoering van het cohesiebeleid in aanzienlijke mate compliceert en omslachtiger maakt; O. overwegende dat de vertraagde goedkeuring van het MFK 2021-2027, de talrijke crises die zich sinds kort voordoen en de invoering van de instrumenten van NextGenerationEU de vlotte uitvoering van het cohesiebeleid in de hele EU hebben belemmerd, programmerings- en uitvoeringsuitdagingen hebben veroorzaakt en tot onzekerheid hebben geleid voor geplande regionale en lokale EU-investeringen; P. overwegende dat, aangezien de rechtsgrondslag voor de herstel- en veerkrachtfaciliteit artikel 175 VWEU is, de lidstaten en de Commissie de doelstellingen van economische, sociale en territoriale cohesie hadden moeten nastreven en doeltreffend hadden moeten coördineren met het cohesiebeleid; Q. overwegende dat de lidstaten de herstel- en veerkrachtfaciliteit vaak in concurrentie met het cohesiebeleid hebben uitgevoerd, vaak zonder overleg of samenwerking met de lokale en regionale overheden, zelfs niet om te kijken wat reeds was uitgevoerd; overwegende dat de regio’s van de EU vaak meer bereid en in staat zijn om deze financiering ten uitvoer te leggen dan de regeringen van de lidstaten; R. overwegende dat de laatste uitvoeringsfase van het MFK 2014-2020 bijzonder veeleisend was, aangezien het einde van de programmeringsperiode, de aanvullende financiering die werd verstrekt als reactie op de recente crises, onder meer via NextGenerationEU, en het begin van de programmeringsperiode 2021-2027 elkaar overlapten in de tijd en nationale, regionale en lokale overheden extra onder druk zetten, hetgeen het tempo van de uitvoering vertraagde en hun monitoring- en controlecapaciteit negatief beïnvloedde; overwegende dat de druk om in een heel kort tijdsbestek grote bedragen uit te geven volgens de Rekenkamer helaas kan hebben bijgedragen tot een toename van de hoeveelheid onregelmatige uitgaven (23) ; S. overwegende dat de uitvoeringspercentages voor het cohesiebeleid aanzienlijk verschillen tussen de lidstaten en tussen de financieringsprogramma’s; overwegende dat de uitvoeringspercentages van bepaalde lidstaten en regio’s constant laag zijn, waardoor meer aandacht moet worden besteed aan de doeltreffendheid van het beheer van deze programma’s; T. overwegende dat er ondanks de wettelijke verbeteringen die zijn ingevoerd in de programmeringsperiode 2014-2020 en de verbeteringen in het regelgevingskader 2021-2027 nog steeds diverse uitdagingen zijn; overwegende dat het beleid erg ingewikkeld om uit te voeren is gebleken voor de beheersautoriteiten, de bevoegde lokale en regionale organen en de eindbegunstigden; U. overwegende dat de regels inzake overheidsopdrachten in veel lidstaten, naast aanvullende nationale audits en monitoring, leiden tot extra lasten voor beheersautoriteiten en begunstigden; V. overwegende dat het volgen van een strategische aanpak gedurende de hele programmeringsperiode weliswaar van het grootste belang is, maar dat het mogelijk moet zijn deze aanpak halverwege de looptijd opnieuw te beoordelen en aan te passen; overwegende dat er niettemin voldoende flexibiliteit nodig is in de programmering van het cohesiebeleid om onverwachte gebeurtenissen tijdens de programmeringsperiode aan te pakken; W. overwegende dat financiering in het kader van het cohesiebeleid moet stroken met het Handvest van de grondrechten van de EU, de beginselen van de rechtsstaat en de Europese gedragscode inzake partnerschap (24) ; X. overwegende dat de beginselen van bestuur op verschillende niveaus en partnerschap aanzienlijk moeten worden versterkt om het lokale en regionale niveau effectief te betrekken bij het programmerings-, herprogrammerings- en uitvoeringsproces van de EU-fondsen; Y. overwegende dat het cohesiebeleid in de loop der jaren effectief heeft geholpen om de verschillen te verkleinen, maar dat er, zoals het achtste cohesieverslag duidelijk maakt, nog steeds een aantal ongelijkheden bestaat tussen de lidstaten, tussen en binnen regio’s, tussen verschillende soorten gebieden (als bedoeld in de artikelen 174 en 349 VWEU) en binnen de rijkste stedelijke gebieden; overwegende dat er ook nieuwe ongelijkheden zijn ontstaan, zoals de regionale innovatiekloof; Z. overwegende dat de ultraperifere gebieden en eilandgebieden met de status van landen en gebieden overzee te maken hebben met een aanzienlijk aantal structurele beperkingen en dat zij minder ontwikkeld zijn dan de continentale regio’s van de betrokken lidstaten; overwegende dat een stabiel en voorspelbaar regelgevingsklimaat met name belangrijk is voor een efficiënt beheer van de middelen van het cohesiebeleid in deze regio’s; AA. overwegende dat de groene en de digitale transitie zich in de hele EU voltrekken tegen zeer uiteenlopende snelheden en dat zij naar behoren moeten worden beheerd om te voorkomen dat bepaalde regio’s negatieve gevolgen ondervinden en dat er nog grotere verschillen ontstaan; AB. overwegende dat regio’s in het oosten van de EU weliswaar een inhaalslag hebben gemaakt, maar dat er stagnatie is in andere regio’s, met name in het zuiden van de EU; overwegende dat bepaalde regio’s zijn terechtgekomen in een ontwikkelingsval, die gekenmerkt wordt door lange perioden van trage of negatieve groei, met een lage productiviteit en een lage banencreatie; AC. overwegende dat de Russische aanvalsoorlog tegen Oekraïne met name de oostelijke grensregio’s van de EU heeft getroffen; AD. overwegende dat de vergrijzing in de EU als geheel heeft geleid tot een afname van de bevolking in de beroepsgeschikte leeftijd; overwegende dat diverse EU-regio’s geconfronteerd worden met het aanhoudende vertrek van hun jonge en geschoolde werknemers; overwegende dat met name landelijke, perifere en ultraperifere gebieden in de EU en regio’s in de EU die een industriële overgang doormaken, door deze zorgwekkende demografische trends worden getroffen; overwegende dat deze trends, indien zij niet worden aangepakt, ongewenste langetermijneffecten voor de EU zullen hebben; AE. overwegende dat in het kader van de pretoetredings- en uitbreidingsprocessen van de EU een evenwichtige en gerichte rol moet worden gespeeld door het beleid voor regionale ontwikkeling en het cohesiebeleid; Resultaten 1. merkt op dat uit de door de lidstaten uitgevoerde evaluaties van de resultaten van de investeringen in het kader van het cohesiebeleid in de periode 2014-2020 blijkt dat het cohesiebeleid in het algemeen positieve resultaten heeft opgeleverd op de gebieden die het ondersteunde (25) (26) ; merkt op dat dergelijke investeringen hebben bijgedragen tot de verwezenlijking van de doelstelling van de Europa 2020-strategie, namelijk slimme, duurzame en inclusieve groei; 2. is tevreden met de bijdrage van het cohesiefonds aan onderzoek en innovatie, aangezien hierdoor onder meer de samenwerking tussen de onderzoeksgemeenschap en bedrijven is versterkt en de bijdrage van het cohesiefonds heeft geholpen om onderzoek om te zetten in verhandelbare producten of diensten; merkt op dat volgens cijfers van de Commissie eind 2022 meer dan 75 000 ondernemingen hadden samengewerkt met onderzoeksinstellingen en ongeveer 37 000 ondernemingen nieuwe producten in de handel hadden gebracht dankzij ondersteuning door middel van het Europees Fonds voor regionale ontwikkeling (EFRO) (27) ; merkt ook op dat op dat moment meer dan 72 000 onderzoekers hun werk verrichten in betere voorzieningen (28) ; onderstreept dat het cohesiebeleid ook heeft geholpen de digitale kloof tussen regio’s te dichten door het ondersteunen van de ontwikkeling van ICT-infrastructuur in minder ontwikkelde regio’s; is ingenomen met het feit dat als gevolg daarvan 7,8 miljoen gezinnen eind 2022 betere breedbandtoegang hadden (29) ; 3. wijst erop dat de steun in het kader van het cohesiebeleid ook tastbare voordelen heeft opgeleverd voor duizenden kmo’s; benadrukt dat dit een van de best presterende domeinen van de EFRO-steun is geweest; onderstreept dat het EFRO eind 2022 steun had verleend aan meer dan 2,2 miljoen ondernemingen, waardoor 370 000 banen werden gecreëerd (30) ; merkt op dat evaluaties die zijn uitgevoerd in Tsjechië, Polen, Duitsland, Nederland en Oostenrijk voorbeelden bevatten van kmo’s die concurrerender en innovatiever zijn geworden, hun productiviteit hebben vergroot en betere toegang hebben gekregen tot de internationale markten (31) ; 4. onderstreept dat cohesie ook een essentiële rol heeft gespeeld in de transitie naar een koolstofarme economie; merkt op dat het verminderen van het energieverbruik in gebouwen een belangrijk onderdeel vormt van deze transitie en dat de steun op dit gebied in het kader van het cohesiebeleid al vruchten heeft afgeworpen; is ingenomen met het feit dat uit de beoordelingen van de lidstaten blijkt dat de maatregelen om de energie-efficiëntie te verhogen in de hele EU doeltreffend zijn geweest (32) ; merkt op dat het EFRO eind 2022 de energie-efficiëntie had helpen verbeteren bij 550 000 gezinnen; wijst erop dat er aanwijzingen zijn dat het cohesiebeleid investeringen in diverse steenkoolregio’s heeft ondersteund die hebben bijgedragen tot de decarbonisatie; merkt op dat de inspanningen in Asturië, Spanje, gericht waren op werkgelegenheid voor jongeren en vrouwen in plattelandsgebieden, met als doel het stimuleren van ondernemerschap en sociale inclusie; merkt tevens op dat in de regio Yugoiztochen in Bulgarije de middelen van het cohesiebeleid zijn ingezet voor energie-efficiëntie, de modernisering van kmo’s en de bevordering van de ontwikkeling van vaardigheden (33) ; stelt vast dat de maatregelen voor de productie van hernieuwbare energie ertoe hebben geleid dat de productiecapaciteit voor hernieuwbare energie in de EU eind 2022 was toegenomen met 6 000 MW, met een streefcijfer van 8 700 MW tegen eind 2023 (34) ; merkt op dat op dit gebied positieve resultaten worden gemeld, bijvoorbeeld in Estland en in regio’s van Frankrijk (35) ; 5. onderstreept dat uit de evaluaties van de inspanningen op het gebied van klimaataanpassing en risicopreventie blijkt dat er behoefte is aan grensoverschrijdende samenwerking om ervoor te zorgen dat de door het cohesiebeleid gefinancierde maatregelen echt doeltreffend zijn; onderstreept dat sommige landen reeds gezamenlijke maatregelen op het gebied van risicopreventie en civiele bescherming hebben genomen; merkt op dat een dergelijke samenwerking er is tussen Italië en Frankrijk, Tsjechië en Polen, en Italië en Oostenrijk (36) ; benadrukt met betrekking tot klimaataanpassing dat dankzij investeringen in het kader van het cohesiebeleid 29 miljoen mensen voortaan minder zijn blootgesteld aan overstromingen (37) ; 6. merkt op dat de cohesiesteun uit het EFRO en het Cohesiefonds er ook toe heeft geleid dat meer mensen een betere watervoorziening genieten (eind 2022 8,3 miljoen (38) ) en een beter beheer van hun stedelijk afval; merkt op dat het merendeel van de begunstigden die met de maatregelen ter verbetering van het drinkwater werden beoogd (70 %) wonen in Italië, Roemenië, Griekenland, Portugal, Bulgarije en Tsjechië; merkt ook op dat in Frankrijk en België de in het kader van het cohesiebeleid gefinancierde projecten hebben geholpen de circulaire economie te bevorderen (39) ; 7. benadrukt dat energie- en vervoersnetwerken aanzienlijke investeringen hebben ontvangen uit het EFRO en het Cohesiefonds; merkt op dat de gevolgen van dit soort infrastructuurprojecten weliswaar pas op langere termijn terdege kunnen worden beoordeeld, maar dat volgens in Polen en Tsjechië uitgevoerde evaluaties een aantal van de investeringen in het wegen- en spoorwegnet al hebben geleid tot minder ongevallen op de weg, kortere reistijden en minder verontreiniging (40) ; is ingenomen met het feit dat de modernisering van tramlijnen in Slowakije de verbindingen heeft verbeterd, de reistijd heeft verkort, de veiligheid heeft verbeterd en heeft bijgedragen tot minder lawaai en trillingen (41) ; merkt op dat de aardgasprojecten die gefinancierd zijn in lidstaten als Polen en Bulgarije bovendien een bijdrage hebben geleverd aan de strategische doelstelling om hun energievoorziening te diversifiëren (42) ; is ingenomen met het feit dat in Bulgarije de gasinterconnector tussen Griekenland en Bulgarije, ondersteund door het EFRO, in oktober van 2022 in gebruik is genomen en bijdraagt tot de strategische doelstellingen van de EU inzake zelfvoorziening op het gebied van energie en diversificatie van bronnen (43) ; 8. stelt vast dat cohesie, met name door middel van het Europees Sociaal Fonds (ESF) en het jongerenwerkgelegenheidsinitiatief, succesvolle maatregelen heeft ondersteund op het gebied van werk, sociale inclusie en onderwijs en beroepsopleiding; benadrukt dat eind 2022 6,8 miljoen mensen een baan hadden gevonden dankzij maatregelen die werden ondersteund door het ESF en het jongerenwerkgelegenheidsinitiatief, en 10,2 miljoen mensen een kwalificatie hadden behaald (44) ; 9. benadrukt dat uit evaluaties uit lidstaten zoals Italië, Duitsland, Polen en Ierland is gebleken dat personen, met name jongeren, die hebben deelgenomen aan opleidingsmaatregelen, leerlingplaatsen of stages die met middelen van het cohesiebeleid zijn ondersteund, duidelijk meer kans maakten op het vinden van een baan (45) ; merkt op dat Polen en Ierland goede resultaten hebben behaald met projecten die gericht waren op langdurig werklozen; merkt ook op dat uit een evaluatie van het jongerenwerkgelegenheidsinitiatief 2014-2020 die werd uitgevoerd in Hongarije (46) bleek dat het programma het in aanzienlijke mate waarschijnlijker had gemaakt voor de deelnemers om op korte termijn een baan te vinden, maar dat die impact na verloop van tijd afnam; benadrukt dat uit een andere evaluatie uit Hongarije (47) bleek dat de ondersteuningsregelingen voor arbeidsmarktintegratie die door middel van het ESF werden gefinancierd een positieve en aanzienlijke impact hadden op het vinden van een baan; merkt op dat in een evaluatie van het jongerenwerkgelegenheidsinitiatief die werd uitgevoerd in Zweden (48) in het algemeen positieve effecten werden vastgesteld wat banen voor de deelnemers betreft, met name deelnemers met een buitenlandse achtergrond; benadrukt dat opleidingsmaatregelen voor zowel leerlingen als docenten een positief effect hebben gehad op de percentages inzake vroegtijdig schoolverlaten, bijvoorbeeld in Duitsland, Portugal en Spanje (49) ; 10. merkt op dat het ESF ondernemers heeft geholpen nieuwe ondernemingen op te zetten en dat het opleiding heeft aangeboden zodat bedrijven zich beter kunnen aanpassen aan veranderingen op de markt; onderstreept dat het ESF-programma (50) in Thüringen, Duitsland, ter versterking van het ondernemerschap naast andere projecten ook het centrum voor startende ondernemingen en ondernemerschap van Thüringen (ThEx) heeft ondersteund; erkent dat het centrum eind 2021 ongeveer 2 900 personen had geholpen bij het starten van een nieuw bedrijf in de regio; merkt op dat vluchtelingen en migranten die aankwamen in Luxemburg, toegang hadden tot een specifiek door het ESF ondersteund ondernemerschapsprogramma (51) ; 11. benadrukt dat via financiële steun in het kader van het cohesiebeleid voor projecten in de gezondheidszorg, voornamelijk investeringen uit het ESF en het EFRO, eind 2022 in de hele EU 58,3 miljoen mensen toegang hadden tot verbeterde gezondheidsdiensten (52) ; onderstreept dat het bijvoorbeeld in Litouwen met in het kader van het cohesiebeleid gefinancierde projecten is gelukt om het risico op hart- en vaatziekten en het zelfmoordcijfer terug te dringen (53) ; 12. is ingenomen met de bijdrage van het cohesiebeleid aan territoriale samenwerking; merkt op dat dit specifieke doel van het EFRO heeft bijgedragen tot de financiering van grensoverschrijdende transnationale en interregionale projecten op gebieden zoals onderzoek, ontwikkeling en innovatie en het milieu; onderstreept dat, zoals gerapporteerd door de Commissie, zonder deze specifieke cohesiesteun de meeste van deze samenwerkingsprojecten niet zouden zijn uitgevoerd; benadrukt dat eind 2022 meer dan 40 000 ondernemingen hadden deelgenomen aan grensoverschrijdende transnationale of interregionale onderzoeksprojecten, en ongeveer 178 000 personen baat hadden gehad bij grensoverschrijdende mobiliteitsinitiatieven (54) ; wijst erop dat er volgens door de Commissie samengebrachte recente evaluaties voorbeelden zijn van succesvolle samenwerking op het gebied van thematische kwesties, zoals projecten op het gebied van informatie- en communicatietechnologie in verband met slimme steden in Griekenland en Cyprus (55) ; merkt bovendien op dat het Botnia-Atlantica-programma in Zweden-Finland-Noorwegen de kennis over de bescherming van zeeën en kustgebieden heeft vergroot (56) ; onderstreept dat uit de effectbeoordeling van het Interregprogramma 2014-2020 voor Centraal-Europa (57) , dat Oostenrijk, Kroatië, de Tsjechische Republiek, Duitsland, Hongarije, Italië Polen, Slowakije en Slovenië omvat, is gebleken dat eind 2021 met het programma positieve resultaten waren gerealiseerd op het gebied van innovatie, decarbonisatie, milieu, cultuur en vervoer; is ingenomen met het feit dat het Interreg-programma voor Roemenië-Servië ook heeft bijgedragen tot een versterking van de samenwerking van beide landen op alle relevante gebieden (58) , en dat het programma voor Kroatië-Servië de productie van hernieuwbare elektriciteit en een grotere energie-efficiëntie heeft ondersteund (59) ; vestigt de aandacht op de positieve resultaten van het Interreg-programma voor Zweden, Denemarken en Noorwegen op het gebied van de groene economie (60) ; 13. is ingenomen met de reactie van het cohesiebeleid op de meest recente crises; merkt op dat er in het kader van het CRII en het CRII+ meer dan 300 programmawijzigingen zijn goedgekeurd, waardoor bijna 28 miljard EUR aan middelen (61) zijn geheroriënteerd om de gevolgen van de COVID-19-crisis aan te pakken; onderstreept dat 13 miljard EUR werd geheroriënteerd om bedrijfsondersteuning te bieden aan de ondernemingen die het zwaarst door de COVID-19-crisis waren getroffen (62) ; merkt op dat er tot dusver slechts enkele evaluaties op dit gebied zijn uitgevoerd; merkt echter op dat de gefinancierde maatregelen in Nederland, Malta en Frankrijk (Grand Est) volgens de beschikbare evaluaties relevant werden geacht voor de behoeften van mensen en bedrijven (63) ; merkt ook op dat er bewijs is dat de door deze flexibiliteit mogelijk gemaakte bedrijfsondersteuning uit het EFRO in Hongarije een positief effect heeft gehad op de ondernemingen waarop zij gericht was (64) ; merkt op dat ook de voorlopige evaluatie van de Commissie (65) van de ondersteuning die werd geboden door het ESF en het Fonds voor Europese hulp aan de meest behoeftigen in het kader van het CRII en het CRII+ overwegend positief was; onderstreept dat de met het CRII en het CRII+ beoogde doelstellingen in de meeste lidstaten zijn verwezenlijkt, aangezien de lidstaten deze financieringsflexibiliteit hebben gebruikt om de resterende middelen op doeltreffende wijze opnieuw toe te wijzen aan de financiering van, afhankelijk van hun nationale context, werkregelingen voor de korte termijn, maatregelen inzake sociale inclusie en hun gezondheidszorgstelsel; benadrukt dat de regeringen dankzij het CRII en het CRII+ ook in staat waren in deze moeilijke periode hun aanbestedingen en uitgaven op peil te houden; merkt op dat de met REACT-EU verleende steun gericht was op herstelmaatregelen op basis van toekomstgerichte prioriteiten, zoals de groene en de digitale transitie; wijst voor een voorbeeld van deze steun op het project Green Change Zealand, waarmee twintig kmo’s in Denemarken zijn geholpen om hun energie- en materiaalverbruik door middel van groene omschakelingsplannen te verlagen; Toekomstig cohesiebeleid Algemene beginselen 14. benadrukt dat het cohesiebeleid vanwege zijn regionale focus, locatiegerichte aanpak, strategische planning en doeltreffende uitvoeringsmodel het belangrijkste investeringsinstrument van de EU moet blijven om ongelijkheden te verminderen, voor economische, sociale en territoriale cohesie te zorgen en duurzame regionale en lokale groei te stimuleren, en dat het een belangrijke bijdrage moet blijven leveren aan de ondersteuning van een sociaal rechtvaardige transitie en een sociaal rechtvaardig herstel na symmetrische en asymmetrische schokken en van de strijd tegen de klimaatverandering; 15. betreurt de vermindering van het aandeel van het MFK 2021-2027 dat bestemd is voor cohesie ten opzichte van de vorige programmeringsperiode; herinnert eraan dat de COVID-19-pandemie en de Russische aanvalsoorlog tegen Oekraïne nieuwe verschillen tussen regio’s hebben gecreëerd; is van mening dat er een reële toename moet zijn van het totale cohesiebudget en van het aandeel van het cohesiebeleid in het MFK ten opzichte van de programmeringsperiode 2021-2027; 16. is van mening dat cohesie-investeringen bij de programmering en uitvoering onder gedeeld beheer moeten blijven vallen, om te kunnen inspelen op de behoeften van lidstaten, regio’s en stedelijke, plattelands- en afgelegen gebieden; erkent dat gezamenlijke programmering, medefinanciering, medeverantwoordelijkheid en mede-eigenaarschap de meest effectieve methoden zijn voor een succesvolle uitvoering van een investeringsbeleid van de EU voor de lange termijn en door de EU gefinancierde projecten; 17. onderstreept dat de opkomst van instrumenten voor begrotingsondersteuning op basis van direct beheer en een eenvoudiger uitvoeringsmodel kan leiden tot een hernationalisering van het cohesiebeleid en een gevaar kan vormen voor een van de basisbeginselen ervan: bestuur op verschillende niveaus; verwerpt daarom elke vorm van hernationalisering van het cohesiebeleid; 18. benadrukt dat alle regio’s van de EU in aanmerking moeten blijven komen voor financiering in het kader van het cohesiebeleid; onderstreept dat dit de enige manier is om regionale uitdagingen aan te pakken, een evenwichtiger ontwikkelingspatroon te verwezenlijken in de hele EU en unieke regionale ontwikkelingsproblemen op te lossen op het terrein; 19. benadrukt dat in het kader van het toekomstige cohesiebeleid voort aandacht moet worden besteed aan regio’s die kampen met ernstige en permanente natuurlijke en demografische beperkingen, zoals dunbevolkte gebieden, eilanden, bergachtige gebieden en grensoverschrijdende regio’s, met volledige inachtneming van artikel 174 VWEU; merkt in deze context op dat de EU een stedelijke en een plattelandsagenda heeft opgesteld, en verwacht dat ook een agenda wordt gepubliceerd voor de eilanden; 20. verzoekt de Raad het dossier inzake het Europees grensoverschrijdend mechanisme te deblokkeren en zijn werk hieraan te starten; 21. onderstreept het feit dat het belangrijk is artikel 349 VWEU bij alle EU-beleid toe te passen, om de in dit artikel bepaalde doelstellingen te realiseren; wijst op de cruciale rol die het cohesiebeleid speelt in de ultraperifere gebieden; benadrukt het feit dat het belangrijk is voor deze gebieden op maat gesneden programma’s en maatregelen te ontwerpen en te behouden, aangezien de meeste ultraperifere gebieden nog steeds tot de minder ontwikkelde regio’s behoren of als zodanig moeten worden behandeld; verzoekt de Commissie hoge medefinancieringspercentages te garanderen, met name voor de ultraperifere gebieden, door al deze regio’s voor dit doel aan te wijzen als minder ontwikkelde regio’s; 22. benadrukt het feit dat onevenredige lasten, zoals de inherente structurele nadelen waarmee alle grensregio’s te kampen hebben, moeten worden gecompenseerd door een afzonderlijk systeem voor regionale steun dat specifiek voor grensregio’s is ontworpen; eist dat aan het begin van elke nieuwe programmeringsperiode, te beginnen met de periode 2028-2034, 0,26 % van de begroting voor het EU-cohesiebeleid exclusief wordt gereserveerd voor ontwikkeling in de grensregio’s (“borderland billion”); 23. is van mening dat de criteria inzake “geen ernstige afbreuk doen” maatregelen moeten voorkomen die schadelijk zijn voor het milieu, om de doelstelling van een koolstofneutraal Europa uiterlijk in 2050 te verwezenlijken; verzoekt de Commissie in het komende wettelijke kader voor het cohesiebeleid na 2027 strenge criteria in te voeren om de toepassing van het beginsel inzake “geen ernstige afbreuk doen” te verbeteren; vraagt voorts dat in het nieuwe kader minstens in hetzelfde niveau van klimaatgerelateerde uitgaven wordt voorzien, om de klimaatdoelstellingen van de Overeenkomst van Parijs te verwezenlijken en rekening te houden met de duurzameontwikkelingsdoelstellingen van de VN en de Europese Green Deal; 24. onderstreept dat het voornaamste doel van het cohesiebeleid van de EU is om ongelijkheden tussen de lidstaten en met name tussen en binnen regio’s in de lidstaten weg te nemen; onderstreept dat de begroting van het cohesiebeleid voornamelijk moet worden gebruikt voor de doelstellingen van het cohesiebeleid en niet voor nieuwe instrumenten en programma’s die buiten het cohesiebeleid vallen, zowel binnen als buiten het MFK, met inbegrip van facultatieve overdrachten; 25. erkent de noodzaak van ingebouwde crisisflexibiliteit; stelt voor een speciale pijler in het leven te roepen voor lokale en regionale overheden om nieuwe prioriteiten aan te pakken; benadrukt echter dat de herbestemming van financiering in het kader van het cohesiebeleid niet in gang mag worden gezet door nieuwe wetgevingsinitiatieven van de Commissie, maar in plaats daarvan moet worden geïnitieerd door een beheersautoriteit volgens een bottom-upproces, na verplicht overleg met regionale en lokale autoriteiten en met de nodige betrokkenheid van het maatschappelijk middenveld, zoals bepaald in de verordening gemeenschappelijke bepalingen en de gedragscode inzake partnerschap; onderstreept dat dit de meerjarenkoers van het beleid niet zal aantasten, maar zal helpen om het beleid zo goed mogelijk aan te passen aan deze snel veranderende tijd; 26. betreurt het dat vertragingen in de onderhandelingen over het MFK hebben geleid tot aanzienlijke vertragingen in de programmeringsperiode 2021-2027, met gevolgen voor begunstigden en met name beheersautoriteiten, die te maken kregen met een enorme last, doordat zij zowel de financieringsperiode 2014-2020 moesten afhandelen als de huidige financieringsperiode moesten opstarten; verzoekt de Commissie daarom na te gaan of het wettelijk mogelijk is om voor de programmeringsperiode na 2027 binnen de verordening gemeenschappelijke bepalingen twee afzonderlijke delen te creëren, namelijk het inhoudelijke deel (beleid) en het MFK-gerelateerde deel (financiële middelen); is van mening dat over het inhoudelijke deel moet worden onderhandeld en dat dit deel moet worden afgesloten vóór het MFK-gerelateerde deel, om de beheersautoriteiten in staat te stellen tijdig te beginnen met de voorbereiding, teneinde het beginsel van echt partnerschap te waarborgen en ervoor te zorgen dat de instrumenten van het cohesiebeleid worden gebruikt op doeltreffende wijze; 27. waarschuwt dat het bestaan van meerdere fondsen met cohesiedoelstellingen, soms met overlappende prioriteiten, een belemmering kan vormen voor de doeltreffende tenuitvoerlegging van het cohesiebeleid; pleit voor een duidelijke scheidingslijn tussen het cohesiebeleid en andere instrumenten, en vraagt dat deze op elkaar worden afgestemd en dat zij complementair zijn, om overlappingen en concurrentie tussen EU-instrumenten te voorkomen; benadrukt dat deze complementariteit moet worden vergroot door de mogelijkheid te versterken om gezamenlijke projecten te financieren; 28. vestigt de aandacht op de moeilijkheden die lokale, regionale en nationale overheden ondervinden om geschoold personeel aan te werven voor de uitvoering, het beheer en de controle van de middelen van het cohesiebeleid, die een van de redenen zijn voor de vertragingen bij de uitvoering van die middelen; verzoekt de lidstaten en hun regio’s maatregelen te starten om gespecialiseerd personeel op te leiden en aan te werven om de uitvoering, het beheer en de controle van de EU-fondsen in de toekomst te optimaliseren teneinde deze fondsen zo doeltreffend en efficiënt mogelijk te maken; 29. merkt op dat er, zoals gebleken is uit de analyses van de prestaties van de fondsen van het cohesiebeleid, onder meer door de Europese Rekenkamer, ruimte voor verbetering van de doeltreffendheid van de interventies van het cohesiebeleid is om de overkoepelende prioriteiten en territoriale uitdagingen van de EU, zoals het concurrentievermogen of de vergroening van de economie, uit te voeren; is van mening dat een breder opgezette aanpak, met de betrokkenheid van meer EU-beleidsterreinen en een doeltreffende en gerichte inzet van de middelen, daarom essentieel is om de geografisch bepaalde ontevredenheid te bestrijden; 30. is van mening dat het wetgevingsvoorstel voor het toekomstige cohesiebeleid pas mag worden uitgebracht als rekening is gehouden met de resultaten van een ruime raadpleging en een reeks evenementen, in diverse vormen, op het terrein in de hele EU, waarbij alle bestuursniveaus en alle andere belanghebbenden worden samengebracht; 31. onderstreept dat er behoefte is aan een alomvattende evaluatie van de impact van de ESI-fondsen in de lidstaten en in de begunstigde regio’s en gemeenten, waarbij niet alleen aandacht moet worden besteed aan de mate van uitvoering van de toegewezen middelen, maar veeleer aan de transformatieve aard van de investeringen en de impact ervan op de economie en de werkgelegenheid in het gebied; 32. merkt op dat in het regelgevingskader 2021-2027 reeds maatregelen zijn ingevoerd om de uitvoering en het beheer van het cohesiebeleid te vereenvoudigen; wijst erop dat er weliswaar reële vooruitgang is geboekt, maar dat er nog een lange weg af te leggen is wat vereenvoudiging van de procedures voor de eindbegunstigden en het bieden van rechtszekerheid voor de beheersautoriteiten betreft; benadrukt dat overlappende controles en audits van middelen moeten worden vermeden; benadrukt dat verdere vereenvoudiging ook een versnelde tenuitvoerleggings- en absorptietempo mogelijk moet maken; 33. onderstreept daarom dat vereenvoudiging een van de belangrijkste aanjagers van het toekomstige cohesiebeleid moet zijn; acht het noodzakelijk de procedures voor overheidsopdrachten te stroomlijnen, het cohesiebeleid beter af te stemmen op de staatssteunregels, het gebruik van vereenvoudigde kostenopties te vergroten, het beginsel van één audit toe te passen en “onestopshops” voor potentiële begunstigden vast te stellen; is van mening dat de toepassing van de regels voor de extrapolatie van het foutenpercentage onevenredige administratieve lasten voor de beheersautoriteiten met zich meebrengt en verzoekt de Commissie te overwegen deze regels te herzien; verzoekt de lidstaten overregulering te voorkomen om rechtszekerheid te waarborgen voor de begunstigden; 34. is van mening dat de architectuur van de financieringsinstrumenten van de EU verder moet worden gestroomlijnd in het kader van het Cohesiefonds, het EFRO, het ESF+ en het Fonds voor een rechtvaardige transitie, en mogelijk moet worden uitgebreid tot het Elfpo, aangezien dit onder de verordening gemeenschappelijke bepalingen moet vallen; merkt op dat een dergelijke stroomlijning de programmering en uitvoering van het beleid verder zou vereenvoudigen, de zichtbaarheid en doeltreffendheid ervan zou vergroten en de toegang van begunstigden tot financiering zou verbeteren; benadrukt dat het belangrijk is de afzonderlijke fondsspecifieke verordeningen te stroomlijnen, om meer vertragingen bij de uitvoering en de complexiteit van de programmering tot een minimum te beperken; merkt op dat bij het stroomlijnen van de fondsen de thematische oriëntatie ervan en de financieringsstromen voor de respectieve beleidsterreinen behouden moeten blijven; 35. erkent dat het prestatiekader dat in de periode 2014-2020 werd ingevoerd, een poging was om de resultaatgerichtheid van het beleid te verbeteren; dringt in dit verband aan op een grondige modernisering van het uitvoeringsmodel – een verschuiving van een activiteit-betalingscyclus naar een resultaatgerichte uitvoering, op basis van tastbare mijlpalen, samen met een koppeling aan lokale en regionale groeibevorderende hervormingen, overeenkomstig de fundamenten van het cohesiebeleid; benadrukt dat de resultaatgerichte aanpak niet zal werken als het regionaal en het lokaal niveau geen zeggenschap hebben over de bepaling van de streefdoelen waaraan het succes van het beleid zal worden getoetst; 36. onderstreept dat een dergelijke verschuiving naar een resultaatgerichte uitvoering de transparantie, verantwoordingsplicht en de bescherming van de financiële belangen van de Unie niet mag ondermijnen; merkt op dat de audit- en controlesystemen niettemin moeten worden aangepast aan het resultaatgerichte kader; 37. dringt aan op een ruimer gebruik van digitale technologieën en oplossingen in de lidstaten om de uitvoering, monitoring en rapportering te vereenvoudigen en zo bij te dragen tot een doelmatiger beheer en minder documentatie op papier; 38. merkt op dat overheidsgeld dat afkomstig is van de belastingbetaler niet mag worden misbruikt; vraagt de Commissie, de lidstaten en de regionale autoriteiten de bestaande mechanismen te gebruiken en te versterken om onregelmatigheden, fraude en corruptie in de financiering van het cohesiebeleid op te sporen en te bestrijden; 39. verzoekt de Commissie ervoor te zorgen dat alle lidstaten over een doeltreffend mechanisme beschikken om onregelmatigheden te rapporteren, in overeenstemming met Gedelegeerde Verordening (EU) 2015/1970 van de Commissie (66) ; pleit ervoor dat onregelmatigheden in het beheerssysteem voor onregelmatigheden (IMS) pas als afgesloten worden aangemerkt wanneer de ontbrekende bedragen ook op nationaal niveau zijn teruggevorderd in plaats van zodra de onregelmatige bedragen aan de Commissie zijn terugbetaald; beveelt de lidstaten aan er door middel van datamininginstrumenten zoals Arachne voor te zorgen dat de gegevens in het officiële verslag over onregelmatigheden en fraude in het IMS worden getoetst aan de gegevens voor de goedgekeurde projecten; 40. verzoekt de Commissie de bevoegdheden van het Europees Bureau voor fraudebestrijding (OLAF) en het Europees Openbaar Ministerie (EOM) om onregelmatigheden en fraude in verband met de middelen van het cohesiefonds te onderzoeken, beter op elkaar af te stemmen; 41. verzoekt de resterende lidstaten deel te nemen aan het Europees Openbaar Ministerie, om de strijd tegen corruptie en misbruik van EU-middelen te versterken; 42. steunt krachtig de tenuitvoerlegging van de conditionaliteit met betrekking tot de rechtsstaat in alle lidstaten; verwacht daarom van de Commissie dat zij bij de goedkeuring van partnerschapsovereenkomsten en programma’s in het kader van het cohesiebeleid ten volle rekening houdt met rechtsstatelijke aspecten, zodat er volledige overeenstemming is met de randvoorwaarden voor de doeltreffende toepassing en tenuitvoerlegging van het Handvest van de grondrechten, zoals uiteengezet in bijlage III bij de verordening gemeenschappelijke bepalingen; verwacht voorts dat de Commissie geen partnerschapsovereenkomsten of programma’s goedkeurt totdat deze grondige analyse van deze specifieke aspecten tot een hoge mate van zekerheid leidt dat er geen risico’s zijn; 43. herhaalt dat het belangrijk is over waarborgen te beschikken om een onterechte benadeling te voorkomen van begunstigden in landen waartegen het rechtsstaatmechanisme kan worden opgestart; verzoekt de Commissie na te gaan hoe zij de middelen kan bezorgen aan de eindbegunstigden ervan; 44. benadrukt dat het cohesiebeleid zich beter moet aanpassen aan de uitdagingen die worden veroorzaakt door de groene, de digitale en de industriële transitie en de sociale gevolgen hiervan, om relevant te blijven en de in de Verdragen vastgelegde doelstellingen te verwezenlijken; is van mening dat het om dit te bereiken belangrijk is om niet alleen lering te trekken uit de financieringsperiode 2014-2020, maar ook uit instrumenten als de herstel- en veerkrachtfaciliteit, om sociaal-economische uitdagingen in verband met recente crises aan te pakken en om passende steun te verlenen aan achtergestelde gebieden en gemeenschappen; 45. verzoekt de Commissie er in de verordeningen inzake het cohesiebeleid voor de periode na 2027 op te blijven wijzen dat het belangrijk is om thema’s aan te pakken als de beperking van en aanpassing aan de klimaatverandering, het verlies aan biodiversiteit en de bescherming van het milieu, met inbegrip van beter water- en afvalbeheer, hulpbronnen- en energie-efficiëntie, rampenbestendigheid en risicopreventie en -beheer; is in deze context van mening dat mechanismen voor de integratie van het klimaat in alle beleidsterreinen en de opbouw van klimaatbestendigheid een integrerend deel moeten uitmaken van de programmering en de uitvoering, met name bij de selectie van projecten; herinnert de Commissie er voorts aan dat passende steun, met name aan lokale en regionale overheden, om sociaal-economische uitdagingen in verband met recente crises aan te pakken en achtergestelde gebieden en gemeenschappen te helpen, een belangrijk element moet zijn bij de tenuitvoerlegging van de fondsen; 46. onderstreept het feit dat het belangrijk is om op het hele grondgebied van de EU te komen tot duurzamere mobiliteitsoplossingen, bijvoorbeeld via het beleid inzake het trans-Europees vervoersnetwerk (TEN-T); is van mening dat slimme en duurzame mobiliteitsoplossingen prioriteit moeten krijgen bij de toekenning van EU-financiering; 47. verzoekt de Commissie en de lidstaten ernaar te streven dat alle regio’s in de EU toegang hebben tot snelle breedbandverbindingen, zodat zij de digitale transitie op gelijke voet kunnen verwezenlijken; 48. benadrukt dat het voor investeringen in duurzame ontwikkeling nodig is de betrokkenheid aan te moedigen van de particuliere sector naast de publieke sector; onderstreept in dit opzicht de rol die kmo’s kunnen spelen op het gebied van innovatie; verzoekt de lidstaten en de Commissie maatregelen voor te stellen om het gebruik van marktrijpe innovaties door kmo’s te verbeteren; 49. dringt aan op betere toegang tot financiering voor lokale en regionale autoriteiten, en ook voor grensoverschrijdende en minder ontwikkelde regio’s, om investeringen mogelijk te maken in de lokale en regionale energietransitie, met inbegrip van energie-efficiëntie, gedecentraliseerde energiedistributie en een sterke focus op hernieuwbare energie en een duurzame circulaire economie; 50. is ervan overtuigd dat, gezien de structurele wijzigingen in verband met de dubbele transitie, de groene en de digitale, en de ongelijke economische en sociale gevolgen hiervan voor de regio’s van de EU, het beginsel van een rechtvaardige transitie, waarbij geen gebied of persoon in de steek wordt gelaten, een leidraad moet vormen voor de volgende programmeringsperiode van het cohesiebeleid; 51. erkent dat het belangrijk is bijzondere aandacht te schenken aan de regio’s die worden getroffen door de industriële transitie; is in dit verband ingenomen met de inspanningen van de Commissie om deze kwestie aan te pakken met het Fonds voor een rechtvaardige transitie, de eerste pijler van het mechanisme voor een rechtvaardige transitie; verzoekt de Commissie lering te trekken uit de uitvoering van dit fonds en de doelstellingen ervan verder te verduidelijken; 52. dringt aan op voortzetting van de financiering voor de rechtvaardige transitie, die volledig moet worden geïntegreerd in de verordening gemeenschappelijke bepalingen en voldoende financiële middelen moet omvatten voor de programmeringsperiode na 2027, en op de toepassing van de beginselen van gedeeld beheer en partnerschap; is van mening dat deze uitbreiding van het Fonds voor een rechtvaardige transitie gericht moet zijn op het passende NUTS-niveau (nomenclatuur van territoriale eenheden voor de statistiek), rekening moet houden met regionale specifieke kenmerken, een breder toepassingsgebied moet hebben dan het huidige Fonds voor een rechtvaardige transitie en zo ontworpen moet zijn dat er snel kan worden gereageerd op nieuwe opkomende uitdagingen in diverse sectoren en industrieën; dringt erop aan dat er in deze nieuwe generatie van financiering een onderscheid wordt gemaakt tussen klimaatmitigatie en klimaatadaptatie; benadrukt dat een deel van de financiering moet worden besteed aan de sociaal rechtvaardige transitie en aan het verkleinen van de koolstofvoetafdruk van de Unie; 53. dringt aan op de handhaving van een specifieke beleidsdoelstelling inzake het aanpakken van sociale ongelijkheden, aangezien de regionale convergentie is vertraagd en nieuwe oorzaken van ongelijkheid zijn ontstaan; 54. wijst op de cruciale rol die investeringen in het kader van het cohesiebeleid in hoogwaardige openbare diensten spelen voor het opbouwen van sociale veerkracht en het omgaan met economische, gezondheids- en sociale crises; 55. onderstreept dat het toepassingsgebied van de steun in het kader van het cohesiebeleid de integratie en inclusie omvat van meer dan 3 miljoen mensen die het risico lopen op sociale uitsluiting, met inbegrip van steun aan 600 000 mensen uit gemarginaliseerde groepen zoals met name Roma die in minder ontwikkelde EU-regio’s wonen; betreurt de onwil van lokale overheden in bepaalde lidstaten om middelen van het cohesiebeleid effectief te benutten om ervoor te zorgen dat deze mensen toegang hebben tot hoogwaardige diensten, bijvoorbeeld toegang tot water en behoorlijke leefomstandigheden; verzoekt de lidstaten met klem deze uiterst dringende kwesties, die een belangrijke bijdrage zullen leveren aan het verkleinen van de regionale ongelijkheden, aan te pakken; 56. vestigt de aandacht op de moeilijke situatie van regio’s die grenzen aan Rusland en Belarus na de opschorting van de samenwerking naar aanleiding van de Russische aanvalsoorlog tegen Oekraïne; verzoekt de Commissie nauw samen te werken met de getroffen lidstaten om duurzame oplossingen te vinden om de sociale en economische uitdagingen in die regio’s aan te pakken; 57. onderstreept het multidimensionale karakter van plattelandsontwikkeling, dat louter landbouw overstijgt; merkt op dat slechts 11,5 % van de inwoners van plattelandsgebieden werkzaam is in de landbouw, bosbouw en visserij; 58. herinnert eraan dat het Elfpo momenteel gekoppeld is aan het kader voor cohesiebeleid, en dat het voort verbonden moet blijven met de verordening gemeenschappelijke bepalingen, hetgeen nodig is om plattelandsgebieden ten volle te ontwikkelen; benadrukt dat de fondsen op het gebied van regionale ontwikkeling, met inbegrip van het Elfpo, verder moeten worden gestroomlijnd, aangezien dit zou kunnen zorgen voor synergieën en sterkere partnerschappen tussen stad en platteland voor investeringen in plattelandsgebieden die verder gaan dan de landbouw; benadrukt dat het Elfpo moet worden beheerd op regionaal niveau of met een beduidende regionale en lokale participatie, waarbij meer dan voorheen de nadruk moet worden gelegd op structurele beleidsmaatregelen in dunbevolkte gebieden; 59. dringt erop aan een mechanisme voor plattelandstoetsing in te voeren, om de gevolgen van EU-wetgevingsinitiatieven voor plattelandsgebieden te beoordelen; 60. wijst erop dat elke toekomstige uitbreiding van de Unie gevolgen zal hebben voor het niveau van cohesie binnen de Unie; wijst erop dat er waarschijnlijk gevolgen zullen zijn voor de huidige classificatie van de verschillende regio’s, aangezien het gemiddelde bbp per hoofd van de bevolking aanzienlijk zal dalen als gevolg van het statistische effect; 61. verzoekt de Commissie daarom een gedetailleerde beoordeling uit te voeren alvorens een nieuwe verordening voor te stellen voor het beleidskader inzake cohesie na 2027, om ervoor te zorgen dat het cohesiebeleid toegerust is om alle regio’s te blijven ondersteunen en dat eventuele ongunstige gevolgen voor de regio’s als gevolg van een statistisch effect op de subsidiabiliteit in het kader van het cohesiebeleid terdege kunnen worden aangepakt; verzoekt de Commissie bovendien in haar beoordeling een raming op te nemen van de extra behoeften inzake grensoverschrijdende samenwerking die een uitbreiding met zich mee kan brengen; roept op tot overleg en tot gestructureerde werkzaamheden tussen de Commissie en het Parlement over deze kwesties alvorens een nieuw wetgevingsvoorstel wordt ingediend; dringt erop aan dat er uiterlijk in 2030 een cohesiebeleid is dat klaar is voor uitbreiding; 62. onderstreept dat de bestaande begroting voor het cohesiebeleid gericht is op doelstellingen inzake convergentie; onderstreept dat, wat Oekraïne betreft, de begroting voor het cohesiebeleid niet kan en niet mag voorzien in de verwachte financieringsbehoeften voor wederopbouw; benadrukt dat eventuele doelstellingen inzake wederopbouw moeten worden verwezenlijkt door middel van aparte financieringsmechanismen, buiten het toepassingsgebied van het MFK, via rechtstreekse begrotingsbijdragen van de lidstaten, de particuliere sector en externe middelen; 63. verzoekt de Commissie de mogelijkheid te overwegen om overheidsuitgaven van de lidstaten en regionale en lokale overheden voor cohesie in het kader van de ESI-fondsen niet aan te merken als openbare of daarmee gelijkgestelde structurele uitgaven zoals bedoeld in de nieuwe regels voor economische governance, met name als zij de verwezenlijking van de doelstellingen van de Overeenkomst van Parijs niet ondermijnen; 64. benadrukt dat het cohesiebeleid en het economisch bestuur van de EU beter op elkaar moeten worden afgestemd, zonder daarbij bestraffend te werk te gaan; benadrukt dat het Europees Semester in overeenstemming moet zijn met de doelstellingen van het cohesiebeleid zoals vastgelegd in de artikelen 174 en 175 VWEU en de Europese pijler van sociale rechten; dringt aan op de deelname van de regio’s aan de uitvoering van de landspecifieke aanbevelingen en op een sterkere territoriale aanpak; dringt erop aan het concept van macro-economische conditionaliteit opnieuw te bekijken en de mogelijkheid te onderzoeken om het te vervangen door nieuwe vormen van conditionaliteit, zodat beter rekening wordt gehouden met de nieuwe uitdagingen die ons te wachten staan; 65. herinnert aan het beginsel “doe geen afbreuk aan de cohesie”, dat is ingevoerd in het achtste cohesieverslag en inhoudt dat er geen maatregelen mogen worden getroffen die het convergentieproces belemmeren of regionale verschillen vergroten; benadrukt dat dit beginsel sterker moet worden geïntegreerd als horizontaal beginsel in alle beleidsmaatregelen van de EU, zodat deze de doelstellingen ondersteunen van sociale, economische en territoriale cohesie, als bepaald in de artikel 3 en 174 VWEU; benadrukt dat het bevorderen van cohesie ook moet worden gezien als een manier om solidariteit en wederzijdse steun tussen de lidstaten en hun regio’s te bevorderen; 66. verzoekt de Commissie dit beginsel te versterken en te ontwikkelen in het kader van het Europees Semester en de lokale en regionale overheden te betrekken bij alle fasen van de procedures in verband met het Europees Semester en de bijbehorende landspecifieke aanbevelingen; 67. acht de horizontale beginselen van bestuur op verschillende niveaus en partnerschap erg belangrijk en is van mening dat zij na 2027 leidende beginselen van het cohesiebeleid moeten blijven; 68. verzoekt de Commissie, de lidstaten, de regio’s en de lokale overheden het beginsel van bestuur op verschillende niveaus rigoureus en effectief toe te passen; 69. benadrukt hoe belangrijk het is het beginsel van partnerschap in de hele programmering, uitvoering en monitoring van het EU-cohesiebeleid aan te houden en een sterke samenwerking tussen regionale en lokale overheden, ngo’s en andere belanghebbenden tot stand te brengen; dringt erop aan dat het partnerschapsbeginsel bindend blijft en verzoekt om de opname ervan in het Europees semester; verzoekt de Commissie en de Rekenkamer nauwgezet follow-ups uit te voeren, projecten te controleren, alsook corrigerende aanbevelingen te doen; 70. is ingenomen met de beslissing van de Commissie om de geldigheid van de gedragscode inzake partnerschappen in het kader van de ESI-fondsen te verlengen (Gedelegeerde Verordening nr. 240/2014); is van mening dat deze richtsnoeren een belangrijke bijdrage leveren aan een betere betrokkenheid van lokale en regionale overheden en andere belanghebbenden, maar dat zij moeten worden herzien om de doeltreffendheid ervan te vergroten en te zorgen voor een nauwere betrokkenheid van de partners, om plaatsgebonden maatregelen te bevorderen; 71. herinnert eraan dat in het beleidskader van het cohesiebeleid voor 2021-2027 gendergelijkheid en een genderperspectief zijn opgenomen en worden bevorderd in alle stadia van het proces inzake de voorbereiding, uitvoering, monitoring en evaluatie cohesieprogramma’s; wijst voorts op de specifieke rol van vrouwen, met name in afgelegen en plattelandsgebieden, aangezien zij belangrijke spelers zijn in het maatschappelijk middenveld en voor een duurzame economische groei; merkt echter op dat zij tegelijk vaak moeilijkheden ondervinden bij de toegang tot de arbeidsmarkt, openbare diensten, gezondheidszorg, kinderopvang en gelijke beloning; 72. onderstreept voorts dat het bijzonder belangrijk is het thema jeugd te mainstreamen in het cohesiebeleid; 73. verzoekt de Commissie en de lidstaten meer inspanningen te leveren om de realisatie van kinderrechten te bevorderen, door het ESF+ te gebruiken ter ondersteuning van effectieve maatregelen die bijdragen aan de verwezenlijking van deze doelstelling; 74. pleit voor een verdere versterking van de communicatie en zichtbaarheid van de programma’s en door de EU gefinancierde projecten in de lidstaten, door de doelstellingen, het doelpubliek, de communicatiekanalen, het bereik op sociale media, de geplande begroting en relevante indicatoren voor monitoring en evaluatie ervan te definiëren; Regionale en lokale focus 75. dringt erop aan investeringen in klimaatadaptatie en in rampenpreventie en -paraatheid te garanderen door middel van een specifieke beleidsdoelstelling, thematische concentratie of een specifieke randvoorwaarde om duurzame investeringen in lokale en regionale infrastructuur en risicobeheer in minder ontwikkelde stedelijke en plattelandsgebieden te waarborgen, met inbegrip van grensregio’s en ultraperifere gebieden; is van mening dat financiering gericht moet worden gebruikt voor risicoverlaging en -paraatheid ten aanzien van een brede waaier aan rampen (zowel klimaatgerelateerde als geologische, gezondheidsgerelateerde en door de mens veroorzaakte rampen); is van mening dat dit een sterke nadruk op klimaataanpassing, -mitigatie en -adaptatie moet omvatten, om lokale en regionale autoriteiten te helpen de risico’s beter te beheren en hun reactie voor te bereiden op de lokale gevolgen van de klimaatverandering, van geleidelijk optredende verschijnselen tot extreme weersomstandigheden, met inbegrip van kusterosie, woestijnvorming, een stijgend zeepeil, natuurbranden, overstromingen, aardverschuivingen, hittegolven en andere natuurrampen; 76. is van mening dat financiering in het kader van het cohesiebeleid op evenwichtige wijze zowel ten goede moet komen aan stedelijke als aan landelijke gebieden; pleit ervoor het cohesiebeleid te voorzien van een sterkere stedelijke en plattelandsdimensie, door gerichte investeringen zowel in stedelijke als in plattelandsgebieden, alsmede een sterkere koppeling tussen projecten en duurzame investeringen in steden en op het platteland, teneinde de demografische uitdaging, de ontwikkelingsval en de kloof tussen stad en platteland aan te pakken waarmee de EU-regio’s te maken krijgen; 77. dringt erop aan het aandeel van de nationale EFRO-toewijzingen dat bestemd is voor stedelijke ontwikkeling te verhogen; verzoekt de lidstaten ervoor te zorgen dat kleine gemeenten ook toegang kunnen krijgen tot de EFRO-middelen die bestemd zijn voor de financiering van duurzame en geïntegreerde stadsontwikkelingsprojecten; dringt er tevens op aan middelen te reserveren voor plattelandsgebieden en regio’s die kampen met ernstige en permanente natuurlijke of demografische belemmeringen; vraagt dat deze financiering samen wordt geprogrammeerd met de lokale en regionale overheden en dat zij ten goede komt aan de lokale gemeenschappen en de betrokken regio’s; 78. dringt aan op de vaststelling van een echt structuurbeleid voor plattelandsgebieden, met passende thematische doelstellingen op basis van de specifieke uitdagingen van deze gebieden, zoals woestijnvorming op het platteland, vergrijzing van de bevolking, ontvolking, leegloop van het platteland, achteruitgang van gemeenschappen in het algemeen en ontoereikende mogelijkheden op het gebied van gezondheidszorg en onderwijs; 79. moedigt synergieën aan tussen gezamenlijke projecten en samenwerkingsovereenkomsten tussen de verschillende bestuursniveaus, om te kunnen profiteren van gebundelde capaciteiten en schaalvoordelen bij EU-investeringen in infrastructuur, innovatie, beperking van/aanpassing aan de klimaatverandering en de groene en de digitale transitie; is van mening dat dit proces moet leiden tot een groter gevoel van verantwoordelijkheid voor projecten en de consolidering van duurzame investeringen, in plaats van versnippering en een gebrek aan synergie; 80. onderstreept de meerwaarde van territoriale samenwerking in het algemeen en van grensoverschrijdende samenwerking in het bijzonder; dringt aan op een verhoging van de begroting voor de programma’s voor Europese territoriale samenwerking, aangezien deze een uniek kader bieden voor interregionale, grensoverschrijdende en transnationale samenwerking en helpen gemeenschappelijke uitdagingen aan te pakken, waarbij partnerschappen worden gestimuleerd en economische ontwikkeling, sociale cohesie en milieuduurzaamheid worden bevorderd; stelt voor dat het “borderland billion” rechtstreeks wordt toevertrouwd aan de Europese groepering voor territoriale samenwerking, die moet worden belast met het onafhankelijke beheer ervan en de verdeling ervan over projecten; 81. is van mening dat de Territoriale Agenda 2030 een reëel en adequaat instrument is dat de cohesie van de EU waarborgt door middel van het beheer van elk van haar regio’s en hun specifieke eigenschappen; verzoekt de Commissie te overwegen om de rol van de Territoriale Agenda 2030 uit te breiden tot meer dan een richtsnoer voor territoriaal beheer; roept de lidstaten op hun territoriale agenda’s te ontwikkelen in overeenstemming met de Territoriale Agenda 2030, als basis voor de programmering van hun territoriale strategieën, rekening houdend met de specifieke kenmerken van elk van hun regio’s, en ze te gebruiken als stimulans, alsmede om het besluitvormingsproces en de opzet van territoriaal en stedelijk beleid te stimuleren; 82. erkent dat geïntegreerde territoriale ontwikkelingsinstrumenten van fundamenteel belang zijn voor de kwaliteit van de uitvoering en de absorptie van middelen; vraagt dat een deel van de middelen van het cohesiebeleid wordt bestemd voor de ontwikkeling van territoriale benaderingen in plattelandsgebieden of voor territoriale benaderingen voor de stad en het platteland, door middel van geïntegreerde territoriale investeringen, door de gemeenschap aangestuurde lokale ontwikkeling of andere mechanismen voor plattelandsontwikkeling buiten de landbouw, ter aanvulling van de maatregelen die worden ondersteund in het kader van de LEADER-benadering binnen het GLB, omdat dit ook een essentiële manier zal zijn om de geografisch bepaalde ontevredenheid aan te pakken; 83. is van mening dat het benutten van vrijgemaakte cohesiemiddelen voor reservemarges binnen het cohesiebeleid onder meer zou helpen om toekomstige inflatiestijgingen of schokken in de toeleveringsketen op te vangen; is van mening dat deze benutting een doorlopend karakter moet hebben, waarbij telkens wordt gekeken naar de noodzaak, en dat zij de meerjarige en de jaarlijkse vrijmakingscyclus moet volgen; 84. is van mening dat de afweging tussen de noodzakelijke plaatsgebonden oriëntatie en de ondersteuning van de thematische prioriteiten van de Unie kan worden aangepakt door middel van meer flexibiliteit en een keuzemenu van thematische doelstellingen en uitdagingen, waartoe regio’s en gemeenten toegang krijgen volgens hun ontwikkelingsniveau en behoeften, met inachtneming van de thematische concentratie op nationaal niveau; onderstreept dat een dergelijk model de complexiteit van het programmeringsproces vermindert en rekening houdt met regionale kenmerken; benadrukt dat het cohesiebeleid de lokale behoeften in de gaten moet houden, om die behoeften doeltreffend te kunnen aanpakken in het kader van het wegwerken van de regionale ongelijkheden in de EU; 85. onderstreept dat thematische concentratie een hoeksteen blijft van de verwezenlijking van de transitie naar een meer concurrerende, slimmere, socialere en meer veerkrachtige Unie, alsook een nettonulkoolstofeconomie; benadrukt evenwel dat zij aangepast moet zijn aan de reële behoeften van regio’s en steden en de manier waarop deze in de praktijk werken, van programmering en herprogrammering tot uitvoering en afsluiting; is er zeker van dat het belangrijkste principe een investeringsaanpak op maat moet zijn, afgestemd op de specifieke behoeften op het terrein; 86. verzoekt de Commissie bij de bepaling van het niveau van steun voor elke regio rekening te houden met bijkomende kenmerken, zoals gebieden binnen de regio die groeipotentieel hebben, de intensiteit van hun specifieke kenmerken, de mate waarin zij worden blootgesteld aan de gevolgen van transities die aan de gang zijn, zoals de groene, de digitale en de industriële transitie, en hun niveau van sociale vooruitgang, om het traject naar convergentie van elke regio beter te definiëren; benadrukt dat het bbp als enige indicator van ontwikkeling geen rekening houdt met al deze aspecten en dringt erop aan dat het wordt aangevuld met andere indicatoren, zoals de EU-index voor sociale vooruitgang en de index voor kwetsbaarheid voor de klimaatverandering; onderstreept dat het belangrijk is bijzondere aandacht te besteden aan de ondersteuning van regio’s die met een ontwikkelingsval te kampen hebben, zoals benadrukt in het 8e cohesieverslag; 87. dringt erop aan de intraregionale verschillen aan te pakken door meer aandacht te besteden aan de diversiteit van gebieden; verzoekt de Commissie de mogelijkheid te overwegen om de initiële toewijzingen en medefinancieringspercentages te beoordelen op basis van NUTS 3, zodat de financiering kan worden gericht op de gebieden waar deze het hardst nodig is en om het ontstaan van armoede- en onderontwikkelingsgebieden te voorkomen; onderstreept dat bij een dergelijke verschuiving rekening moet worden gehouden met mogelijke negatieve gevolgen voor de EU-financiering voor grotere stedelijke gebieden, zoals grootstedelijke gebieden; 88. is van mening dat bij de toewijzing van middelen voor lokale projecten in stedelijke en plattelandsgebieden de nadruk moet liggen op gezamenlijke projecten van gemeenschappelijk belang, waarbij ook de deelname van kmo’s moet worden bevorderd; dringt aan op de combinatie van kleinere regionale financiële instrumenten met grotere regionale initiatieven, om de efficiëntie en beleidsmatige impact ervan te vergroten; verzoekt de Commissie richtsnoeren en planningsondersteuning te bieden, met name voor geïntegreerde territoriale en kleine projecten, om vrijmakingen en herbestemming te voorkomen; benadrukt dat het belangrijk is de bottom-upbenadering van territoriale ontwikkeling, een instrument voor sociale innovatie en capaciteitsopbouw, te versterken; 89. onderstreept het feit dat goed bestuur op alle niveaus belangrijk is bij het beheer van het cohesiebeleid; benadrukt dat de kwaliteit van de bestuursstructuren bepalend kan zijn voor de optimale mix van investeringsprioriteiten voor de verwezenlijking van de noodzakelijke verticale en horizontale coördinatie op meerdere niveaus om strategieën voor geïntegreerde ontwikkeling te ontwerpen en uit te voeren; 90. dringt aan op een sterkere vertegenwoordiging van stedelijke en plattelandsautoriteiten in de toezichtcomités, die mee de doeltreffendheid van het beheer van de middelen kunnen beoordelen; herhaalt dat deze vertegenwoordigers onder meer de verantwoordelijkheid voor programmering en herprogrammering moeten delen, om bestuur op verschillende niveaus te eerbiedigen; 91. verzoekt de Commissie de nodige maatregelen te nemen om de tekortkomingen aan te pakken die zijn vastgesteld bij het beheer van de middelen van het cohesiebeleid door de beheersautoriteiten, en tegelijkertijd de toegang tot technische bijstand te vereenvoudigen, teneinde de administratieve en beheerscapaciteiten van de bevoegde entiteiten te versterken; 92. pleit voor een nauwere betrokkenheid van initiatieven van de Commissie zoals het Burgemeestersconvenant in het ontwerp- en uitvoeringsproces voor de nieuwe generatie van regels voor het cohesiebeleid; is van mening dat netwerken van steden een onmisbare rol spelen bij het dichten van de kloof tussen beleidsvorming en uitvoering op het terrein; merkt op dat beleids- en uitvoeringssteun, gericht op burgemeesters en lokale overheden, aanzienlijk betere resultaten oplevert in de context van de tenuitvoerlegging van het beleid; 93. benadrukt dat er verschillen bestaan tussen lidstaten wat de bevoegdheden van de lokale en regionale autoriteiten betreft; dringt aan op een meer plaatsgebonden aanpak om het beheer van het cohesiebeleid dichter bij het regionale en lokale niveau te brengen; benadrukt dat voorbereidende werkzaamheden toereikende administratieve capaciteit en institutionele steun onontbeerlijk zijn om de doeltreffendheid van het beleid te waarborgen, het aantal onregelmatigheden en fraudegevallen te verminderen en bijkomende administratieve lasten voor beheersautoriteiten, contractanten en eindbegunstigden te voorkomen; 94. is ervan overtuigd dat de bevordering van een groter gevoel van lokale en regionale verantwoordelijkheid, duurzame EU-projecten en een groter hefboomeffect van de EU-medefinanciering kunnen worden gerealiseerd door een grotere belastingcapaciteit voor regio’s en gemeenten; merkt op dat op deze manier de leencapaciteit van regio’s en gemeenten gekoppeld aan financiële instrumenten uit de EU-begroting kan worden verbeterd; onderstreept dat regionale en lokale begrotingen de gevolgen van inflatieschokken en mogelijke crises voor door de EU gecofinancierde projecten moeten kunnen compenseren; 95. pleit ervoor de EIB-groep nauwer te betrekken bij investeringen in het kader van het cohesiebeleid, met name in minder ontwikkelde regio’s, door steun te verlenen aan duurzame steden, duurzame energie, de circulaire economie, groene banen en lokale en regionale innovatieprojecten, onder meer door een intensiever gebruik van financiële instrumenten en steun voor investeringen door de particuliere sector; roept op tot uitbreiding van de lokale en regionale projectondersteuning en van de financiële instrumenten die de EU-subsidies aanvullen en waardoor de hefboomwerking van deze subsidies gerealiseerd wordt; erkent dat financiering door de EIB, zoals structuurprogrammaleningen, in veel lidstaten een belangrijke bijdrage levert aan de nationale medefinancieringsverplichtingen in het kader van het cohesiebeleid, hetgeen vervolgens de uitvoering van de programma’s vergemakkelijkt en versnelt; 96. benadrukt dat technische, financiële en administratieve capaciteit essentieel is om ervoor te zorgen dat beheersorganen en lokale en regionale overheden over technische kennis beschikken, met name wat de klimaatverandering betreft, die ze kunnen gebruiken voor stedelijke en plattelandsplanning en -beheer; is ervan overtuigd dat dit zal leiden tot een beter ontwerp en een betere beoordeling van projectvoorstellen, een effectievere toewijzing van middelen en een bevredigende uitvoering van de begroting zonder grote risico’s op vrijmakingen; 97. vraagt dat met de bestaande programma’s voor technische bijstand en advies specifiek gefocust wordt op kleinere gemeenten en grensoverschrijdende, afgelegen en plattelandsgebieden, alsook op ultraperifere gebieden en eilandregio’s, om hen te helpen het hoofd te bieden aan nieuwe uitdagingen, zoals de groene transitie en de klimaatverandering; onderstreept in dit verband dat het belangrijk is dat er door de EIB en de Commissie gezamenlijk instrumenten voor technische bijstand worden ontwikkeld, onder meer inzake energie-efficiëntie; verzoekt om gerichte steun in de vorm van 100 % EU-financiering voor technische, financiële en bestuurlijke capaciteitsopbouw, projectontwerp en -voorbereiding en identificatie en bouw van een projectpijplijn, alsook strategische planningscapaciteiten, inclusief planningsinstrumenten; is van mening dat het URBIS-platform, het ene aanspreekpunt voor gemeenten, verder moet worden ontwikkeld; 98. dringt aan op een kritische toetsing van de ad-hocinitiatieven van de Commissie en een grondige screening van nieuwe initiatieven wat de kwaliteit en kwantiteit ervan betreft; eist dat dit proces gezamenlijk en op basis van partnerschappen wordt beheerd, met een gegarandeerde vertegenwoordiging van het lokale niveau, met inbegrip van steden en plattelandsgebieden, alsmede van regio’s en maatschappelijke organisaties; waarschuwt dat de wildgroei aan ad-hocinitiatieven van de Commissie die met cohesiemiddelen worden gefinancierd, zonder meerwaarde voor het lokale en het regionale niveau, de doeltreffendheid dreigt te ondermijnen van de vooraf geplande algemene cohesiekredieten; dringt erop aan dat elk nieuw initiatief van de Commissie vergezeld gaat van een overeenkomstige verhoging van de begroting; o o o 99. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, het Europees Economisch en Sociaal Comité, het Europees Comité van de Regio’s en de nationale en regionale parlementen van de lidstaten. Het Europees Parlement, – gezien het Verdrag betreffende de Europese Unie (VEU), en met name artikel 14, – gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU), – gezien Verordening (EU) 2021/947 van het Europees Parlement en de Raad van 9 juni 2021 tot vaststelling van het instrument voor nabuurschapsbeleid, ontwikkeling en internationale samenwerking – Europa in de wereld, tot wijziging en intrekking van Besluit nr. 466/2014/EU van het Europees Parlement en de Raad en tot intrekking van Verordening (EU) 2017/1601 van het Europees Parlement en de Raad en Verordening (EG, Euratom) nr. 480/2009 van de Raad (1) (de “NDICI-Europa in de wereld-verordening”), – gezien de overeenkomst tussen het Europees Parlement en de Commissie van 3 juni 2008 over de voorwaarden voor de tenuitvoerlegging van Besluit 1999/468/EG van de Raad tot vaststelling van de voorwaarden voor de uitoefening van de aan de Commissie verleende uitvoeringsbevoegdheden, zoals gewijzigd bij Besluit 2006/512/EG (2) , – gezien Verordening (EU, Euratom) 2018/1046 van het Europees Parlement en de Raad van 18 juli 2018 tot vaststelling van de financiële regels van toepassing op de algemene begroting van de Unie, tot wijziging van Verordeningen (EU) nr. 1296/2013, (EU) nr. 1301/2013, (EU) nr. 1303/2013, (EU) nr. 1304/2013, (EU) nr. 1309/2013, (EU) nr. 1316/2013, (EU) nr. 223/2014, (EU) nr. 283/2014 en Besluit nr. 541/2014/EU en tot intrekking van Verordening (EU, Euratom) nr. 966/2012 (3) (Financieel Reglement), – gezien de Euro-mediterrane overeenkomst waarbij een associatie tot stand wordt gebracht tussen de Europese Gemeenschap en haar lidstaten, enerzijds, en de Republiek Tunesië, anderzijds (4) , – gezien zijn eerdere resoluties over Tunesië, met name die van 16 maart 2023 over recente aanvallen in Tunesië op de vrijheid van meningsuiting en vereniging en op de vakbonden, met name de zaak van journalist Noureddine Boutar (5) , – gezien de persverklaring van de voorzitter van de Commissie, Von der Leyen, de Italiaanse premier, Meloni, de premier van Nederland, Rutte, en de Tunesische president, Saied, van 11 juni 2023, – gezien het Memorandum of Understanding van 16 juli 2023 over een strategisch en globaal partnerschap tussen de EU en Tunesië, – gezien Uitvoeringsbesluit C(2023)9184) van de Commissie van 20 december 2023 over financiering van de bijzondere maatregel ten behoeve van Tunesië voor 2023, en het begeleidende document met maatregelen met betrekking tot het steunprogramma voor macro-economische hervormingen in Tunesië, – gezien artikel 136, lid 5, en artikel 132, lid 2, van zijn Reglement, – gezien de ontwerpresolutie van de Commissie buitenlandse zaken en de Commissie ontwikkelingssamenwerking, A. overwegende dat in artikel 21 VEU wordt gesteld dat "het internationaal optreden van de Unie berust en gericht is op de wereldwijde verspreiding van de beginselen die aan de oprichting, de ontwikkeling en de uitbreiding van de Unie ten grondslag liggen: de democratie, de rechtsstaat, de universaliteit en de ondeelbaarheid van de mensenrechten en de fundamentele vrijheden, de eerbiediging van de menselijke waardigheid, de beginselen van gelijkheid en solidariteit en de naleving van de beginselen van het Handvest van de Verenigde Naties en het internationaal recht”; B. overwegende dat in artikel 2 van de Euro-mediterrane overeenkomst staat dat “de betrekkingen tussen Partijen, evenals de bepalingen van de Overeenkomst zelf, gebaseerd moeten zijn op eerbiediging van de mensenrechten en democratische beginselen, hetgeen een richtsnoer vormt voor hun binnenlandse en internationale beleid en een essentieel element van deze Overeenkomst inhoudt”; C. overwegende dat artikel 29 van de NDICI-Europa in de wereld-verordening acties of maatregelen uitsluit die tot schending van de mensenrechten in partnerlanden kunnen leiden; overwegende dat in artikel 25, lid 5, van de verordening staat dat “de Commissie verwacht wordt vooraf effectbeoordelingen met betrekking tot de mensenrechten uit te voeren die in verhouding staan tot de doelstellingen en de bedragen van de beoogde acties en maatregelen”; overwegende dat in artikel 3, lid 4, van de verordening staat dat “ten minste 93 % van de financiering in het kader van het instrument voldoet aan de criteria voor ODA [officiële ontwikkelingshulp], [...] waardoor wordt bijgedragen aan de collectieve toezeggingen van de officiële ontwikkelingshulp”; D. overwegende dat in overweging 40 van de NDICI-Europa in de wereld-verordening staat dat “aangezien de eerbiediging van de democratie, de mensenrechten en de rechtsstaat essentieel is voor een goed financieel beheer en doeltreffende Uniefinanciering als bedoeld in het Financieel Reglement, steun kan worden geschorst als de democratie, de mensenrechten of de rechtsstaat in derde landen erop achteruitgaan”; E. overwegende dat Tunesië onder president Kais Saied steeds autocratischer is geworden en zich in het land een alarmerende verslechtering op het gebied van de democratie, de mensenrechten en de rechtsstaat heeft voltrokken; overwegende dat president Kais Saied het afgelopen jaar politici van de oppositie, rechters, journalisten en activisten van het maatschappelijk middenveld willekeurig heeft laten arresteren en vastzetten; F. overwegende dat de Commissie de bijzondere maatregel heeft goedgekeurd middels een urgente schriftelijke procedure; G. overwegende dat de Commissie zes maanden eerder in haar persverklaring van 11 juni 2023 begrotingssteun voor Tunesië ten belope van 150 miljoen EUR had aangekondigd; overwegende dat de aankondiging van deze begrotingssteun plaatsvond vóór de ondertekening van het Memorandum of Understanding tussen de EU en Tunesië; H. overwegende dat er geen informeel contact tussen de Commissie en het Parlement is geweest voorafgaand aan de goedkeuring van de bijzondere maatregel middels een urgente schriftelijke procedure, zoals bepaald in lid 12 van de overeenkomst tussen het Parlement en de Commissie van 3 juni 2008; I. overwegende dat in artikel 27, lid 4, van de NDICI-Europa in de wereld-verordening staat dat “wanneer begrotingssteun overeenkomstig artikel 236 van het Financieel Reglement wordt verleend, de Commissie duidelijke criteria bepaalt en monitort met betrekking tot de voorwaarden voor de begrotingssteun, zoals vorderingen op het gebied van hervormingen en transparantie, en zij de ontwikkeling ondersteunt van parlementaire controle, nationale auditcapaciteit en verbeterde transparantie van en publieke toegang tot informatie”; J. overwegende dat in artikel 218 VWEU de procedure wordt vastgesteld die moet worden gebruikt voor het voeren van onderhandelingen over en het sluiten van overeenkomsten tussen de EU en derde landen; overwegende dat deze procedure voorziet in passende procedurele waarborgen, alsook in parlementaire controle en rechterlijke toetsing, waardoor de verantwoordingsplicht en democratische legitimiteit worden vergroot; K. overwegende dat een delegatie van de Commissie buitenlandse zaken op 13 september 2023 de toegang tot Tunesië is geweigerd, waardoor het Parlement verminderd in staat is parlementaire controle uit te oefenen; L. overwegende dat de Tunesische autoriteiten op 26 september 2023 eenzijdig een bezoek van de Commissie hebben uitgesteld, slechts enkele dagen voordat het zou plaatsvinden; M. overwegende dat de Tunesische president in oktober 2023 een bedrag van 60 miljoen EUR aan begrotingssteun van de EU heeft geweigerd en teruggegeven; N. overwegende dat het een essentieel belang van de EU is de samenwerking met Tunesië voort te zetten, teneinde in dat land voor macro-economische stabiliteit te zorgen en de rechtsstaat en de mensenrechten te verdedigen; 1. betwijfelt de noodzaak van een urgente schriftelijke procedure voor de goedkeuring van de bijzondere maatregel ten behoeve van Tunesië, aangezien de Commissie de begrotingssteun ten belope van 150 miljoen EUR oorspronkelijk al op 11 juni 2023 had aangekondigd en er dus voldoende tijd was om de normale procedure te gebruiken; is van oordeel dat de timing van de start van deze urgente procedure getuigt van een gebrek aan respect voor parlementaire controle en de comitologieprocedure; 2. verzoekt de Commissie in het kader van de volgende geopolitieke dialoog op hoog niveau in detail en goed onderbouwd uit te leggen waarom er geen informeel contact tussen de Commissie en het Parlement is geweest voorafgaand aan de goedkeuring van de bijzondere maatregel middels een urgente schriftelijke procedure, zoals bepaald in lid 12 van de overeenkomst tussen het Parlement en de Commissie van 3 juni 2008; verwacht dan ook dat Tunesië tijdens de volgende geopolitieke dialoog op hoog niveau als prioritair land zal worden aangewezen; 3. is van oordeel dat de politieke toezegging in het Memorandum of Understanding om de begrotingssteun voor 2023 “volledig” uit te betalen ook geen rechtsgrond vormt voor de goedkeuring van deze maatregel, hetzij als bijzondere maatregel overeenkomstig artikel 23, lid 4, van de NDICI-Europa in de wereld-verordening hetzij middels een urgente schriftelijke procedure; 4. betreurt dat de Commissie de relevante financieringsovereenkomst, met de daarin vastgelegde bijzondere voorwaarden en vereisten, niet proactief aan het Parlement heeft doen toekomen, in overeenstemming met artikel 112, lid 4, en artikel 236 van het Financieel Reglement; 5. verlangt dat gedetailleerd wordt uitgelegd waarom de term “bevredigende vooruitgang”, die in punt 4.3.2 van het document met maatregelen met betrekking tot de bijzondere maatregel van de Commissie (met de criteria voor de uitbetaling van begrotingssteun) wordt gebruikt “een duidelijk gedefinieerd criterium met betrekking tot de voorwaarden voor begrotingssteun” vormt, zoals bedoeld in artikel 27, lid 4, van de NDICI-Europa in de wereld-verordening; 6. betwijfelt of in het geval van deze bijzondere maatregel sprake is van respect voor fundamentele beginselen bij externe acties of maatregelen met betrekking tot de democratie, de mensenrechten en de rechtsstaat, zoals bedoeld in artikel 21 VEU, verschillende bepalingen van de NDICI-Europa in de wereld-verordening, en artikel 2 van de Euro-mediterrane overeenkomst EU-Tunesië, gezien de aanzienlijke verslechtering van de fundamentele rechten in Tunesië sinds juli 2021 en gezien het feit dat een aanzienlijke verslechtering op het vlak van fundamentele waarden ertoe kan leiden dat de EU begrotingssteun voor partnerlanden opschort, reduceert of stopt; 7. verzoekt de Commissie derhalve op zo kort mogelijke termijn en in ieder geval vóór het eind van de parlementaire vergaderperiode schriftelijk aanvullende details te verstrekken over hoe en wanneer zij gaat beoordelen of aan de voorwaarden in punt 4.3.2 over de uitbetaling van begrotingssteun is of zal worden voldaan, en welke objectieve criteria zullen worden gebruikt om te bepalen of “bevredigende vooruitgang” is geboekt bij de naleving van de algemene voorwaarden zoals bedoeld in punt 4.3.2; 8. verzoekt de Commissie schriftelijk te verduidelijken wat haar beoordeling is van de naleving door Tunesië van de vereisten als bedoeld in punt 4.3.2, onder b), van het document met maatregelen met betrekking tot de bijzondere maatregel op het vlak van fundamentele waarden; 9. verzoekt de Commissie te verduidelijken waarom zij ervoor heeft gekozen de begrotingssteun ten belope van 150 miljoen EUR in één tranche uit te keren in plaats van in meerdere tranches op basis van het bereiken van concrete mijlpalen of stappen als bedoeld in artikel 236, lid 2, van het Financieel Reglement, waardoor het niet langer mogelijk was verdere uitbetalingen op te schorten in het geval van een overduidelijke uitholling van de fundamentele waarden; 10. verzoekt de Commissie uit te leggen hoe de bijzondere maatregel zal bijdragen tot verbetering van het bedrijfs- en investeringsklimaat in het licht van de verslechtering van de rechtsstaat in Tunesië sinds juli 2021, die een obstakel vormt voor economische ontwikkeling; 11. verzoekt de Commissie uit te leggen wat de redenen waren voor de Tunesische autoriteiten om 60 miljoen EUR aan begrotingssteun, die in oktober 2023 was uitbetaald in het kader van de COVID-faciliteit, te weigeren, en wat de Commissie ertoe brengt te denken dat de Tunesische autoriteiten de begrotingssteun waar deze bijzondere maatregel in voorziet, te accepteren; 12. verzoekt de Commissie uit te leggen welke garanties zij sinds september 2023 van de Tunesische autoriteiten heeft ontvangen dat het Parlement door de EU gefinancierde projecten in Tunesië mag bezoeken en aldus zijn recht op toezicht en controle kan uitoefenen, in overeenstemming met artikel 14 VEU; 13. verzoekt de Commissie helderheid met betrekking tot de ontstane situatie te verschaffen middels een duidelijke en alomvattende reactie op de vraag van het Parlement met verzoek om mondelinge beantwoording en deze begeleidende resolutie; 14. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Commissie, de vicevoorzitter van de Commissie/hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlands en veiligheidsbeleid, en de Raad.