Het Europees Parlement, – gezien zijn eerdere resoluties over Burundi, met name die van 18 september 2014 over Burundi, in het bijzonder de zaak Pierre Claver Mbonimpa (1) , – gezien de Overeenkomst van Cotonou, – gezien de verklaring van de VN-Veiligheidsraad van 10 april 2014 over de situatie in Burundi, – gezien de Overeenkomst van Arusha voor vrede en verzoening, – gezien de conclusies van de Raad van 22 juli 2014 over het gebied van de Grote Meren, – gezien de rapporten van het VN-bureau in Burundi, – gezien de EU-richtsnoeren over mensenrechtenverdedigers en vrijheid van meningsuiting, alsook de conclusies van de Raad van juni 2014 waarin wordt toegezegd dat de werkzaamheden met betrekking tot mensenrechtenverdedigers zullen worden geïntensiveerd; – gezien de Universele Verklaring van de rechten van de mens, – gezien het Afrikaanse Handvest voor democratie, verkiezingen en bestuur, – gezien het advies van 25 april 2013 van de nationale adviescommissie voor mensenrechten, – gezien de verklaring van de EU-delegatie in Burundi van 10 september 2014, – gezien het Internationaal Verdrag inzake burgerrechten en politieke rechten, – gezien het Afrikaanse Handvest van de rechten van de mens en de volkeren, – gezien artikel 135, lid 5, en artikel 123, lid 4, van zijn Reglement, A. overwegende dat de Burundese autoriteiten mensenrechtenverdediger Bob Rugurika, directeur van Radio Publique Africaine (RPA), op 20 januari 2015 hebben aangehouden en gevangengezet omdat hij weigerde zijn bronnen vrij te geven nadat zijn radiostation een paar dagen eerder een onderzoeksreportage had uitgezonden over de moord op de drie bejaarde Italiaanse nonnen Lucia Pulici, Olga Raschietti en Bernadetta Boggian in Kamenge, een stad ten noorden van Bujumbura, in september 2014; B. overwegende dat hooggeplaatste ambtenaren van de inlichtingendiensten in de reportage werden beschuldigd van betrokkenheid bij de moorden, en dat hun was aangeboden hierop te reageren vóór de uitzendingen; C. overwegende dat de Burundese autoriteiten geen bewijsmateriaal hebben overgelegd om de vasthouding van dhr. Rugurika, op grond van "schending van de openbare solidariteit, schending van het onderzoeksgeheim, bescherming van een misdadiger en medeplichtigheid aan moord", te rechtvaardigen; overwegende dat deze aanhouding deel uitmaakt van een patroon van aanvallen van de regering op de vrijheid van meningsuiting die gericht zijn tegen journalisten, activisten en leden van politieke partijen; overwegende dat dergelijke aanvallen zijn geëscaleerd in de aanloop naar de verkiezingen die in mei en juni 2015 in Burundi worden gehouden; D. overwegende dat in internationale mensenrechtenwetgeving, waaronder het Afrikaanse Handvest van de rechten van de mens en de volkeren en het Internationaal Verdrag inzake burgerrechten en politieke rechten, die beide door Burundi zijn ondertekend, duidelijk is vastgelegd dat voorlopige hechtenis gebaseerd moet zijn op een geloofwaardige en juridisch onderbouwde aanklacht; overwegende dat de Burundese autoriteiten de noodzaak van de vasthouding van Rugurika op geen enkele manier hebben bewezen; E. overwegende dat dit niet de eerste keer is dat de regering van Burundi de media en mensenrechtengroeperingen ervan tracht te weerhouden gevoelige informatie te publiceren en verslag uit te brengen over vermeend machtsmisbruik door de regering; overwegende dat journalisten, ondanks deze aanhoudende intimidatie, het documenteren en schrijven over controversiële onderwerpen niet uit de weg zijn gegaan, waaronder Pierre Claver Mbonimpa, een prominente mensenrechtenverdediger die in mei 2014 werd gearresteerd omdat hij bepaalde opmerkingen had gemaakt bij Radio Publique Africaine, die pas later werd vrijgelaten hoewel de aanklachten tegen hem niet zijn ingetrokken; F. overwegende dat Burundi in juni 2013 een restrictieve perswet heeft aangenomen waardoor de vrijheden van de media zijn ingeperkt, op grond waarvan journalisten niet over alle onderwerpen mogen schrijven en berichtgeving over onderwerpen als openbare orde en veiligheid strafbaar kan worden gesteld; overwegende dat de journalistenbond van Burundi deze zaak aan het Oost-Afrikaanse Gerechtshof heeft voorgelegd; G. overwegende dat de goedkeuring van een aantal restrictieve wetten in de aanloop naar de verkiezingen in 2015, waaronder de mediawet van april 2013, geleid heeft tot een verergering van de intimidatie en bedreigingen waarmee journalisten en anderen met kritische stemmen die politieke moorden, corruptie en slecht bestuur van het land aan de kaak stellen sinds 2010 worden geconfronteerd; H. overwegende dat de persvrijheidindex 2014 van Verslaggevers zonder Grenzen 180 landen omvat en dat Burundi de 142ste plaats inneemt; I. overwegende dat de speciale rapporteur voor mensenrechtenverdedigers in Afrika, Reine Alapini-Gansou, deze aanhouding heeft veroordeeld, de onmiddellijke vrijlating van Bob Rugurika heeft geëist en opnieuw heeft gewezen op de verantwoordelijkheden van de Burundese autoriteiten die voortvloeien uit de Verklaring inzake de beginselen betreffende vrijheid van meningsuiting in Afrika en de verklaringen van Kigali en Grand Bay; J. overwegende dat het recht op vrijheid van meningsuiting is verankerd in de Burundese grondwet en in door Burundi ondertekende internationale en regionale verdragen, alsook deel uitmaakt van de Nationale Strategie voor goed bestuur en de bestrijding van corruptie, en tevens een essentiële voorwaarde is om in 2015 vrije en eerlijke verkiezingen te kunnen houden waarbij de uitslag door alle deelnemers wordt geaccepteerd; K. overwegende dat een vrij, eerlijk, transparant en vreedzaam verkiezingsproces in 2015 het land, dat nog steeds in een postconflictsituatie verkeert, in staat zal stellen een uitweg te vinden uit de door het verkiezingsproces van 2010 veroorzaakte politieke impasse; L. overwegende dat EU-vertegenwoordigers, naar aanleiding van de resolutie van het Parlement van 18 september 2014 en met name de verwijzing daarin naar artikel 96 van de Overeenkomst van Cotonou, hebben gewezen op de noodzaak van inclusieve deelname aan het verkiezingsproces van alle politiek machten in het land, in overeenstemming met de routekaart en de gedragscode; M. overwegende dat de regering van Burundi heeft toegezegd ervoor te zullen zorgen dat de twee bovengenoemde documenten tijdens de onderhandelingen met alle politieke machten in het land worden geëerbiedigd, en de EU en haar lidstaten nogmaals heeft verzocht om materiële en financiële steun voor het huidige verkiezingsproces te verstrekken en om voorafgaand aan, tijdens en na afloop van de verkiezingen waarnemingsmissies naar Burundi te sturen; N. overwegende dat de EU Burundi kort geleden 432 miljoen euro uit het Europees Ontwikkelingsfonds 2014-2020 heeft toegekend ter ondersteuning van onder meer bestuurlijke verbeteringen en het maatschappelijk middenveld; O. overwegende dat Burundi nog altijd de ergste politieke crisis doormaakt sinds het eind van de twaalfjarige burgeroorlog in 2005, waardoor niet alleen de interne stabiliteit van Burundi in gevaar is maar ook de stabiliteit van de buurlanden in een toch al zo wankele Afrikaanse regio; 1. veroordeelt de ongerechtvaardigde vasthouding van Bob Rugurika en dringt aan op zijn onmiddellijke en onvoorwaardelijke vrijlating; verzoekt de autoriteiten tegelijkertijd hun onderzoek naar de tragische moord op de drie Italiaanse nonnen voort te zetten en de verantwoordelijken voor de rechter te brengen; verzoekt voorts om de instelling van een onafhankelijk onderzoek naar de moord op de drie nonnen; 2. veroordeelt alle mensenrechtenschendingen in Burundi en de invoering van restrictieve wetten in de aanloop naar de nationale presidentiële en parlementaire verkiezingen in 2015, met name die welke de oppositie, de media en het maatschappelijk middenveld benadelen door de inperking van de vrijheid van meningsuiting, vereniging en vergadering; 3. verzoekt de Burundese autoriteiten te zorgen voor een passend en eerlijk evenwicht tussen de vrijheid van de media, met inbegrip van de vrijheid van journalisten om onderzoek te doen naar en verslag uit te brengen over misdrijven, en de noodzaak om de integriteit van strafrechtelijke onderzoeken te waarborgen; 4. verzoekt de Burundese regering om een eerlijk en open politiek debat mogelijk te maken in de aanloop naar de verkiezingen in 2015 en om zich te houden aan de door alle Burundese politieke leiders ondertekende routekaart en gedragscode die tot stand zijn gekomen door onderhandelingen onder auspiciën van de VN; wijst er nogmaals op dat in de Burundese grondwet is vastgelegd dat de president van de Republiek wordt gekozen voor een termijn van vijf jaar die eenmaal kan worden verlengd en dat niemand meer dan twee ambtstermijnen als president kan fungeren; 5. verzoekt de Burundese regering de verkiezingskalender na te leven en de oppositiepartijen te betrekken bij het toezicht op de verkiezingen, inclusief de fase van gedeeltelijke registratie van nieuwe kiezers, zoals overeengekomen tussen de Onafhankelijke Nationale Kiescommissie (CENI) en de politieke partijen tijdens de evaluatievergadering inzake kiezersregistratie van 29 en 30 januari 2015; 6. spreekt zijn grote bezorgdheid uit over de inmenging van de regering in de interne organisatie van de oppositiepartijen, het gebrek aan vrijheid voor die partijen om campagne te voeren en het feit dat de rechterlijke macht steeds vaker oppositieleiders uitsluit van het verkiezingsproces; 7. dringt er bij de regering van Burundi op aan de jeugdbeweging van de CNDD-FDD aan banden te leggen en te voorkomen dat deze "tegenstanders" intimideert en aanvalt, en ervoor te zorgen dat degenen die dergelijke daden hebben gepleegd berecht worden; dringt aan op een onafhankelijk internationaal onderzoek naar de berichten dat de CNDD-FDD haar jeugdbeweging wapens en trainingen verstrekt; doet een beroep op de leiders van de oppositiepartijen om geweld tegen hun tegenstanders te voorkomen; 8. benadrukt het belang van de eerbiediging van de gedragscode voor verkiezingen ( Code de bonne conduite en matière électorale) en de onder auspiciën van de VN tot stand gekomen routekaart voor de verkiezingen die in 2013 door de politieke leiders is ondertekend, en geeft zijn volledige steun aan de VN en de internationale gemeenschap, die zich ervoor inzetten een verdere toename van het politiek geweld in de aanloop naar de verkiezingen in 2015 te voorkomen en veiligheid en vrede blijvend te herstellen; 9. verzoekt allen die betrokken zijn bij het verkiezingsproces, waaronder de organen die verantwoordelijk zijn voor de organisatie van de verkiezingen en de veiligheidsdiensten, de in de Overeenkomst van Arusha neergelegde verbintenissen na te komen, daar deze overeenkomst een einde heeft gemaakt aan de burgeroorlog en het fundament vormt van de Burundese grondwet; 10. onderstreept de prominente rol die de EU moet spelen bij het toezicht op de situatie voorafgaand aan de verkiezingen om te voorkomen dat beloftes niet worden nagekomen, hetgeen niet alleen ernstige gevolgen kan hebben voor het democratiseringsproces maar ook voor de vrede en veiligheid in Burundi en in het hele gebied van de Grote Meren; 11. benadrukt opnieuw dat Burundi gebonden is door de mensenrechtenclausule van de Overeenkomst van Cotonou, het Internationaal Verdrag inzake burgerrechten en politieke rechten en het Afrikaans Handvest van de rechten van de mens en de volkeren en op grond daarvan verplicht is de universele rechten van de mens, waaronder de vrijheid van meningsuiting, te eerbiedigen; dringt er bij de regering van Burundi op aan dat zij in de aanloop naar de verkiezingen in 2015 een echt, open politiek debat mogelijk maakt, waarbij niemand bang voor intimidatie hoeft te zijn, en wel door zich niet te mengen in de interne organisatie van de oppositiepartijen, door alle partijen zonder beperkingen campagne te laten voeren, met name op het platteland, en door geen misbruik van de rechterlijke macht te maken om politieke concurrenten de mond te snoeren; 12. verzoekt de Commissie, de vicevoorzitter / hoge vertegenwoordiger en de lidstaten te blijven werken aan een duidelijk en principieel EU-beleid tegenover Burundi om de aanhoudende ernstige mensenrechtenschendingen aan te pakken, in overeenstemming met het strategisch EU-kader voor de mensenrechten; verzoekt de Commissie na te gaan of er wellicht met Burundi overleg zoals bedoeld in artikel 96 van de Overeenkomst van Cotonou moet worden gestart met het oog op eventuele opschorting van de overeenkomst, en de nodige passende maatregelen te nemen voor de periode dat het overleg plaatsvindt; 13. verzoekt de vicevoorzitter / hoge vertegenwoordiger gebruik te maken van de geïntensiveerde politieke dialoog zoals bedoeld in artikel 8 van de partnerschapsovereenkomst van Cotonou met de Burundese regering, teneinde de sluiting van de politieke ruimte in Burundi concreet aan te pakken en duidelijke, concrete benchmarks vast te stellen om de ontwikkelingen te meten, alsook een strategie voor de aanpak ervan; 14. verzoekt de Burundese regering, de leiders van de oppositiepartijen en maatschappelijke activisten om alles in het werk te stellen om de vredes- en verzoeningscommissie op democratische en transparante wijze te ondersteunen, teneinde misdrijven uit het verleden af te handelen en vooruitgang te boeken met het oog op de toekomst; 15. verzoekt de Europese Unie en de lidstaten de middelen vrij te maken die nodig zijn om de humanitaire situatie in dit deel van de wereld het hoofd te bieden, en samen te werken met VN-organen, met name op het gebied van chronische ondervoeding; 16. verzoekt de Commissie haar middelen voor de periode 2014-2020 zo snel mogelijk toe te kennen aan de ngo's en internationale organisaties die rechtstreeks met de bevolking werken en druk uit te oefenen op de regering van Burundi om de hervormingen door te voeren die nodig zijn om de staat te consolideren; 17. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de lidstaten, de regering van Burundi, de regeringen van de landen van het gebied van de Grote Meren, de Afrikaanse Unie, de secretaris-generaal van de Verenigde Naties, de covoorzitters van de Paritaire Parlementaire Vergadering ACS-EU en het Pan-Afrikaanse Parlement. Het Europees Parlement, – gezien zijn vorige resoluties over Saudi-Arabië, met name de resoluties betreffende mensenrechten, en in het bijzonder zijn resolutie van 11 maart 2014 over Saudi-Arabië, zijn betrekkingen met de EU en zijn rol in het Midden-Oosten en Noord-Afrika (1) , – gezien de verklaring van 9 januari 2015 van de woordvoerder van de vicevoorzitter van de Commissie/hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid, Federica Mogherini, – gezien de verklaring van de Hoge Commissaris van de VN voor de mensenrechten, Zeid Ra'ad Al Hussein, waarin hij de Saudische autoriteiten verzoekt om de beëindiging van straf van Raif Badawi, – gezien artikel 18 van de Universele Verklaring van de rechten van de mens van 1948 en artikel 19 van het Internationaal Verdrag inzake burgerrechten en politieke rechten van 1966, – gezien het VN-Verdrag tegen foltering en andere wrede, onmenselijke of onterende behandeling of bestraffing, – gezien het Arabische Handvest inzake mensenrechten, geratificeerd door Saudi-Arabië in 2009, met name artikel 32, lid 1, waarin het recht op informatie en op vrijheid van mening en meningsuiting worden gewaarborgd, en artikel 8, waarin lichamelijke en psychische foltering, evenals wrede, onterende, vernederende en onmenselijke behandeling worden verboden, – gezien de EU-richtsnoeren inzake foltering en slechte behandeling, en inzake mensenrechtenverdedigers, – gezien artikel 135, lid 5, en artikel 123, lid 4, van zijn Reglement, A. overwegende dat de blogger en mensenrechtenverdediger Raif Badawi in mei 2014 door de correctionele rechtbank van Jeddah wegens godslastering is veroordeeld tot 10 jaar gevangenisstraf, 1 000 zweepslagen en een boete van 1 miljoen SAR (228 000 EUR) na de oprichting van de website "Free Saudi Liberals Network" voor maatschappelijk, politiek, en religieus debat, die de islam zou beledigen; overwegende dat op grond van deze uitspraak de heer Badawi bovendien geen mediakanalen mag gebruiken en gedurende tien jaar na zijn vrijlating niet naar het buitenland mag reizen; B. overwegende dat op 9 januari 2015 de heer Badawi de eerste 50 zweepslagen heeft ondergaan voor de al-Jafali moskee in Jeddah, waardoor hij zodanig diepe wonden heeft opgelopen dat artsen in een gevangeniskliniek tijdens zijn medische check-up hebben geconcludeerd dat hij een nieuwe reeks zweepslagen niet zou kunnen doorstaan; C. overwegende dat rechterlijke uitspraken op basis waarvan lijfstraffen, waaronder zweepslagen, worden opgelegd, streng verboden zijn op grond van de internationale mensenrechtenwetgeving, waaronder het door Saudi-Arabië geratificeerde VN-verdrag tegen foltering en andere wrede, onmenselijke of onterende behandeling of bestraffing; D. overwegende dat op 6 juli 2014 Raif Badawi's advocaat, de vooraanstaande mensenrechtenverdediger Waleed Abu al-Khair, door de bijzondere correctionele rechtbank is veroordeeld tot 15 jaar gevangenisstraf en een daaropvolgend reisverbod van 15 jaar, na de oprichting van de mensenrechtenorganisatie "Monitor of Human Rights in Saudi Arabia"; E. overwegende dat de zaak van de heer Badawi een van de vele zaken is waarin wrede straffen zijn opgelegd en intimidatie is ingezet tegen Saudische mensenrechtenverdedigers en andere voorvechters van hervormingen die zijn vervolgd vanwege de door hen geuite mening, en waarvan een aantal is veroordeeld, op grond van procedures die niet voldoen aan de internationale normen voor een eerlijk proces, zoals bevestigd door de Hoge Commissaris van de VN voor de mensenrechten in juli 2014; F. overwegende dat Saudi-Arabië een levendige gemeenschap van onlineactivisten en het grootste aantal Twittergebruikers van het Midden-Oosten heeft; overwegende dat het internet echter sterk wordt gecensureerd, dat duizenden websites geblokkeerd zijn en dat voor nieuwe blogs en websites een vergunning moet worden aangevraagd bij het Ministerie voor informatie; overwegende dat Saudi-Arabië op de lijst van "vijanden van het internet" van Verslaggevers zonder Grenzen staat vanwege de censuur van de media en het internet in het land en de bestraffing van diegenen die de regering of godsdienst bekritiseren; G. overwegende dat de vrijheid van meningsuiting en de pers- en de mediavrijheid, zowel online als offline, cruciale voorwaarden en katalysatoren voor democratisering en hervorming zijn, evenals essentiële aspecten van de controle op de macht; H. overwegende dat ondanks enkele voorzichtige hervormingen onder het bewind van wijlen koning Abdullah, het politieke en maatschappelijke stelsel van Saudi-Arabië zeer ondemocratisch blijft, vrouwen en sjiitische moslims tot tweederangsburgers maakt, de grote groep buitenlandse arbeidskrachten in het land zwaar discrimineert en critici ernstig onderdrukt; I. overwegende dat het aantal executies en het tempo waarin deze worden uitgevoerd grote zorgen baren; overwegende dat 87 personen in 2014 zijn geëxecuteerd, in de meeste gevallen door openbare onthoofding; overwegende dat ten minste 21 personen sinds begin 2015 zijn geëxecuteerd; overwegende dat verslag is gedaan van 423 executies tussen 2007 en 2012; overwegende dat de doodstraf kan worden opgelegd voor een breed scala aan overtredingen; J. overwegende dat het Koninkrijk Saudi-Arabië een invloedrijke politieke, economische, culturele en religieuze speler in het Midden-Oosten en de islamitische wereld is, evenals een stichtend en toonaangevend lid van de Samenwerkingsraad van de Golf en de G20; K. overwegende dat Saudi-Arabië in november 2013 tot lid van de VN-Mensenrechtenraad is verkozen voor een periode van drie jaar; L. overwegende dat de zogenaamde Islamitische Staat en Saudi-Arabië nagenoeg dezelfde straffen voorschrijven voor een groot aantal misdrijven, zoals de doodstraf voor godslastering, moord, homoseksuele handelingen, diefstal of hoogverraad, de doodstraf door steniging voor overspel, en de amputatie van handen en voeten voor roof; M. overwegende dat Saudi-Arabië een leidende rol speelt bij de financiering, verspreiding en wereldwijde bevordering van een bijzonder extremistische interpretatie van de islam; overwegende dat de meest sektarische visie van de islam als inspiratiebron heeft gediend voor terroristische organisaties zoals de zogenaamde Islamitische Staat en al-Qaeda; N. overwegende dat de Saudische autoriteiten beweren een partner te zijn van de lidstaten, met name in de wereldwijde strijd tegen terrorisme; overwegende dat een nieuwe terrorismebestrijdingswet aangenomen in januari 2014 bepalingen bevat op grond waarvan elk dissident geluid of elke vorm van onafhankelijke vereniging kan worden uitgelegd als een terroristisch misdrijf; 1. veroordeelt ten sterkste de zweepslagen tegen Raif Badawi die het beschouwd als een wrede en schokkende daad van de Saudische autoriteiten ; roept de Saudische autoriteiten ertoe op de eventuele volgende zweepslagen tegen Raif Badawi niet uit te voeren en hem onmiddellijk en onvoorwaardelijk vrij te laten, aangezien hij wordt beschouwd als een gewetensbezwaarde die uitsluitend is veroordeeld en gevangen gezet vanwege de uitoefening van zijn recht op vrijheid van meningsuiting; roept de Saudische autoriteiten ertoe op ervoor te zorgen dat zijn veroordeling, met inbegrip van zijn reisverbod, wordt verworpen; 2. roept de Saudische autoriteiten ertoe op ervoor te zorgen dat Raif Badawi wordt beschermd tegen foltering en andere slechte behandelingen, alle medische zorg krijgt die hij nodig heeft, en onmiddellijk en regelmatig zijn familie en advocaten naar keuze kan ontmoeten; 3. roept de Saudische autoriteiten ertoe op Raif Badawi's advocaat onvoorwaardelijk vrij te laten, evenals alle mensenrechtenverdedigers en andere gewetensbezwaarden die uitsluitend zijn veroordeeld en gevangen gezet vanwege de uitoefening van hun recht op vrijheid van meningsuiting; 4. veroordeelt ten sterkste alle vormen van lichamelijke bestraffing, die het beschouwd als onaanvaardbare en onterende behandeling in strijd met de menselijke waardigheid, en spreekt zijn bezorgdheid uit over de inzet door staten van zweepslagen; roept met klem op tot de strikte afschaffing van laatstgenoemde straf; roept de Saudische autoriteiten ertoe op het verbod op foltering te eerbiedigen, zoals in het bijzonder vastgesteld in het door Saudi-Arabië ondertekende en geratificeerde VN-Verdrag tegen foltering en andere wrede, onmenselijke of onterende behandeling of bestraffing; verzoekt Saudi-Arabië het Internationale Verdrag inzake burgerrechten en politieke rechten te ondertekenen; 5. benadrukt het proces van gerechtelijke hervormingen dat is ingezet in Saudi-Arabië met het oog op de versterking van de mogelijkheden voor verbeterde bescherming van individuele rechten, maar blijft ernstig bezorgd om de mensenrechtensituatie in Saudi-Arabië, dat nog steeds tot de meest repressieve landen ter wereld behoort; beschouwd de zaak van Raif Badawi als een symbool voor de aanval op de vrijheid van meningsuiting en vreedzame kritiek in het land, en meer in het algemeen voor het voor het koninkrijk kenmerkende beleid van onverdraagzaamheid en extremistische interpretatie van het islamitische recht; 6. roept de Saudische autoriteiten ertoe op de bijzondere correctionele rechtbank op te heffen die in 2008 is opgericht voor de berechting van terroristische daden, maar waar steeds vaker vreedzame dissidenten worden vervolgd om, zo lijkt het, politieke redenen, en in processen die strijdig zijn met het grondrecht op een eerlijk proces; 7. verzoekt de Saudische autoriteiten om onafhankelijke pers en media toe te staan en de vrijheid van meningsuiting, vereniging en vreedzame vergadering voor alle inwoners van het Saudi-Arabië te waarborgen; veroordeelt de onderdrukking van vreedzaam protesterende activisten en demonstranten; benadrukt dat op een vreedzame manier ijveren voor basisrechten in de wetgeving of het maken van kritische opmerkingen in de sociale media uitingen zijn van een onontvreemdbaar recht; 8. herinnert de leiders van Saudi-Arabië aan hun verbintenis om "zich te houden aan de hoogste normen met betrekking tot de bevordering en bescherming van de mensenrechten" gedaan in het kader van hun ingewilligde verzoek, uit 2013, om lidmaatschap van de VN-mensenrechtenraad; 9. meent dat Saudi-Arabië een geloofwaardigere en effectievere partner in de strijd tegen terroristische organisaties zoals de zogenaamde Islamitische Staat en al-Qaeda zou zijn als het land geen toevlucht zou nemen tot anachronistische en extremistische praktijken, zoals openbare onthoofdingen, steniging en andere vormen van foltering, die kunnen worden vergeleken met de door IS gebezigde praktijken; 10. verzoekt de Europese Dienst voor extern optreden en de Commissie maatschappelijke organisaties en personen die de mensenrechten verdedigen in Saudi-Arabië, op actieve en creatieve wijze te ondersteunen, onder andere door het organiseren van gevangenisbezoeken, toezicht op processen en openbare verklaringen; 11. draagt zijn Delegatie voor de betrekkingen met het Arabisch schiereiland op het vraagstuk betreffende Raif Badawi en de andere gewetensbezwaarden aan de kaart te stellen tijdens haar komende bezoek aan Saudi-Arabië, en verslag uit te brengen aan zijn Subcommissie mensenrechten; 12. roept de EU en haar lidstaten ertoe op hun betrekkingen met Saudi-Arabië zodanig te heroverwegen dat het zijn economische, energie- en veiligheidsbelangen kan blijven dienen, terwijl de geloofwaardigheid van zijn belangrijkste mensenrechtenverbintenissen niet wordt ondermijnd; 13. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de vicevoorzitter van de Commissie/hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid, de Europese Dienst voor extern optreden, de secretaris-generaal van de VN, de Hoge Commissaris van de VN voor de mensenrechten, Zijne Majesteit Koning Salman bin Abdulaziz, de regering van het Koninkrijk Saudi-Arabië, en de secretaris-generaal van het Centrum voor de nationale dialoog in het Koninkrijk Saudi-Arabië. Het Europees Parlement, – onder verwijzing naar zijn resolutie van 15 maart 2007 over vermiste personen op Cyprus (1) , – gezien de relevante verslagen van de secretaris-generaal van de VN (2) , de resoluties van de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties (3) en de internationale initiatieven die zijn genomen om het lot van vermiste personen op Cyprus te onderzoeken (4) , – gezien de arresten van het Europees Hof voor de Rechten van de Mens (EHRM) van 10 mei 2001 (5) en 10 januari 2008 (6) inzake vermiste personen op Cyprus en de uitspraak van de Grote Kamer van het EHRM in de zaak Cyprus v. Turkije van 12 mei 2014, – onder verwijzing naar zijn resolutie van 18 juni 2008 over vermiste personen op Cyprus (7) , – gezien het verslag van de Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken ( A6-0139/2008 ), – gezien zijn verklaring van 9 juni 2011 betreffende de werkzaamheden van het Comité vermiste personen op Cyprus, – gezien het internationaal humanitair recht, zowel verdragsrechtelijk als gewoonterechtelijk, over vermiste personen, – gezien zijn eerdere resoluties over Turkije, – gezien artikel 135, lid 5, en artikel 123, lid 4, van zijn Reglement, A. overwegende dat op 14 augustus 1974 het dorpje Ashia is gebombardeerd door de Turkse luchtmacht; dat op 21 augustus 1974 massale gedwongen evacuaties zijn uitgevoerd door het Turkse leger; dat op 28 augustus 1974 tenslotte alle inwoners uit het dorp zijn verdreven; B. overwegende dat totaal 106 bewoners van het dorp Ashia, in de leeftijd van 11 - 84 jaar, in 1974 vermist zijn geraakt; C. overwegende dat het Comité vermiste personen op Cyprus (CMP) in het voorjaar van 2009 een onderzoek heeft uitgevoerd rond Ornithi, een dorp op 4 km ten westen van Ashia; dat er vier begraafplaatsen zijn opengelegd, waarvan twee waterputten en twee plaatsen van massagraven; dat de overblijfselen die geïdentificeerd zijn door DNA-tests hebben bevestigd dat zij behoorden tot de lijst van 71 burgers die op 21 augustus 1974 vermist zijn geraakt in Ashia zoals hierboven gezegd; D. overwegende dat er bewijs is dat de twee massagraven eerder zijn opengelegd; overwegende dat de overblijfselen opzettelijk zijn verwijderd en overgebracht naar onbekende locaties; E. overwegende dat het leed van de families van de vermisten, die tientallen jaren onwetend zijn gebleven van het lot van hun geliefde familieleden, nog steeds voortduurt en dat derhalve alles in het werk moet worden gesteld om het onderzoek door het CMP te versnellen; F. overwegende dat het Europees Hof voor de Rechten van de Mens heeft geoordeeld dat er met betrekking tot de Grieks-Cypriotische vermiste personen en hun familieleden sprake is geweest van een voortdurende schending van artikel 2 (recht op leven) van het Verdrag, waar de Turkse autoriteiten in gebreke zijn gebleven om een effectief onderzoek in te stellen naar de verblijfplaats en het lot van de Grieks-Cypriotische vermiste personen die in levensbedreigende omstandigheden waren verdwenen; van een voortdurende schending van artikel 5 (recht op vrijheid en veiligheid) waar Turkije in gebreke is gebleven om een effectief onderzoek in te stellen naar de verblijfplaats en het lot van de Griekse-Cypriotische vermiste personen van wie met reden kon worden aangevoerd dat zij in Turkse hechtenis waren op het moment van hun verdwijning; en een voortdurende schending van artikel 3 (verbod van onmenselijke of vernederende behandeling) in de zin dat het stilzwijgen van de Turkse autoriteiten in reactie op de reële zorgen van de nabestaanden zo ernstig is geweest, dat dit alleen kan worden aangemerkt als een onmenselijke behandeling; G. overwegende dat de gevallen waarin slechts gedeeltelijke skeletresten kunnen worden overhandigd voor de begrafenis pas als gesloten kunnen worden beschouwd wanneer alle identificeerbare overblijfselen van alle vermiste personen zijn ontdekt; H. overwegende dat het Europees Hof voor de Rechten van de Mens heeft geoordeeld dat Turkije als de de-facto bezettingsmacht in het noordelijke deel van Cyprus verantwoordelijk is voor het onderzoek naar de verblijfplaats en het lot van de vermiste personen en het werk van het CMP moet vergemakkelijken; I. overwegende dat het probleem van de vermiste personen een humanitaire zaak is, die voortvloeit uit het recht van de familieleden van vermiste personen om te weten wat er met hen is gebeurd; J. overwegende dat de beproeving van de vermiste personen op Cyprus is begonnen in 1964, met een beperkt aantal vermiste personen uit beide gemeenschappen, en een hoogtepunt met bijna 2.000 vermisten heeft bereikt na de militaire invasie door Turkije in 1974, die nog steeds het eiland verdeeld houdt; K. overwegende dat een totaal van 2.001 Cyprioten al tientallen jaren vermist zijn, waaronder 1 508 Grieks-Cyprioten en 493 Turks-Cyprioten; 1. veroordeelt de verplaatsing van overblijfselen in Ornithi en soortgelijke acties als een groot gebrek aan respect voor de vermiste personen en een grove schending van de rechten van hun families om eindelijk de werkelijke omstandigheden van de dood van hun geliefden te kennen; betuigt zijn medeleven met de families van alle vermiste mensen, die nog in onzekerheid leven; 2. onderstreept dat de verplaatsing van overblijfselen en soortgelijke handelingen een belangrijke verstorende en complicerende factor kunnen vormen voor het ingewikkelde en moeilijke onderzoek naar het lot van alle vermiste personen op Cyprus; 3. wijst op het urgente karakter van de zaak met betrekking tot de families van de vermisten, 41 jaar na hun verdwijning, en benadrukt dat de tijd dringt om ze te vinden aangezien getuigen en familieleden komen te overlijden; dringt aan op onmiddellijk en volledig onderzoek naar het lot van de vermisten; 4. prijst het werk van het CMP en benadrukt dat zijn activiteiten moeten worden opgevoerd, daar de helft van alle vermiste personen nog moet worden gelokaliseerd en meer dan twee derde nog moet worden geïdentificeerd; 5. benadrukt dat het werk van het CMP afhankelijk is van de volledige steun en medewerking van alle betrokken partijen en verwelkomt in dit verband de middelen die door de EU ter beschikking zijn gesteld en pleit voor voortzetting hiervan; 6. merkt op dat het CMP een dringende oproep heeft gemaakt aan iedereen met informatie over mogelijke begraafplaatsen om contact op te nemen met de onderzoekers van het CMP; dringt er bij Turkije en zijn regering op aan onmiddellijk te staken met verwijdering van overblijfselen uit de massagraven en om te handelen in overeenstemming met het internationaal recht, het internationaal humanitair recht en de uitspraken van het EVRM en zo de inspanningen van het driepartijen-Comité vermiste personen te vergemakkelijken door volledige toegang te geven tot de militaire archieven en militaire zones voor opgraving; roept Turkije op om volledig zijn verplichting uit te voeren ingevolge de beslissing van het EVRM om de families van de vermisten te compenseren; 7. roept Turkije op om zonder opzettelijke vertraging de toegang tot de gebieden die als militair zijn gedefinieerd toe te staan als er informatie is dat er hier begraafplaatsen van vermiste personen zijn; onderstreept dat het Turkse leger oude militaire kaarten moet leveren en delen, en volledige toegang tot haar archieven geven, om de zoektocht naar nog niet bekendgemaakte begraafplaatsen te vergemakkelijken; 8. dringt er bij alle EU-lidstaten op aan prioriteit te geven aan de ratificatie van het Internationaal Verdrag voor de bescherming van alle personen tegen gedwongen verdwijning, en roept de Europese dienst voor extern optreden (EDEO) en de lidstaten op hun steun te geven aan het werk van het VN-Comité inzake gedwongen verdwijningen, dat is opgericht op grond van dit verdrag; 9. vraagt alle betrokken partijen en al degenen die beschikken, of in de positie verkeren dat zij kunnen beschikken over enige informatie of bewijzen, afkomstig uit eigen kennis, of uit archieven, verslagen van gevechten of lijsten van detentieplaatsen, deze onverwijld aan het CMP door te geven; 10. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de vicevoorzitter van de Commissie/hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid en de regering en het parlement van Turkije, en herinnert aan de onvoorwaardelijke verplichting van elke staat, op grond van het Europees Verdrag voor de rechten van de Mens, zich te houden aan definitieve beslissingen in zaken waarin het een partij is geweest. Het Europees Parlement, – gezien het voorstel van de Conferentie van voorzitters, – gezien het besluit van de Europese Commissie om de praktijk inzake fiscale rulings in alle lidstaten te toetsen aan de EU-regels inzake staatssteun, – gezien de verplichting van alle lidstaten krachtens de belastingregels van de EU om spontaan inlichtingen over belastingen met andere lidstaten uit te wisselen, met name als in een andere lidstaat een derving van belasting bestaat of als er belastingbesparing ontstaat door een kunstmatige verschuiving van winsten binnen een groep van ondernemingen, – gezien artikel 197 van zijn Reglement, 1. besluit tot instelling van een Bijzondere Commissie fiscale rulings en andere maatregelen van vergelijkbare aard of met vergelijkbaar effect, die moet onderzoeken hoe de staatssteun- en belastingwetgeving van de EU in de praktijk wordt toegepast met betrekking tot fiscale rulings en andere maatregelen van de lidstaten van vergelijkbare aard of met vergelijkbaar effect, als het kennelijk om een praktijk van een lidstaat of de Commissie gaat; 2. besluit dat de bijzondere commissie de volgende bevoegdheden krijgt: 3. besluit dat de bijzondere commissie 45 leden zal tellen; 4. besluit dat de ambtstermijn van de bijzondere commissie ingaat op de datum waarop dit besluit wordt vastgesteld en zes maanden zal duren; 5. acht het passend dat de bijzondere commissie een verslag indient dat door twee co-rapporteurs wordt opgesteld. Het Europees Parlement, – gezien zijn eerdere resoluties over Irak en Syrië, – gezien de conclusies van de Raad Buitenlandse Zaken over Irak en Syrië, in het bijzonder die van 15 december 2014, – gezien de conclusies van de Raad over Irak en Syrië van 30 augustus 2014, – gezien de verklaringen over Irak en Syrië van de vicevoorzitter van de Commissie/hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid (vv/hv), – gezien de gezamenlijke mededeling van de vv/hv en de Europese Commissie van 6 februari 2015 over de regionale strategie van de EU voor Syrië en Irak en de dreiging die uitgaat van Da'ish, – gezien Resoluties 2139 (2014), 2165 (2014) en 2170 (2014) van de VN-Veiligheidsraad en Resolutie S-22/1 van de VN-Mensenrechtenraad, – gezien het VN-rapport van de onafhankelijke internationale onderzoekscommissie voor de Arabische Republiek Syrië: "Rule of Terror: Living under ISIS in Syria" (Terreurheerschappij: leven onder ISIS in Syrië) van 14 november 2014, – gezien de afsluitende opmerkingen over de gecombineerde tweede t/m vierde periodieke rapporten over Irak, gepubliceerd door de VN-Commissie voor de rechten van het kind van 4 februari 2015, – gezien de verklaringen over Irak en Syrië van de secretaris-generaal van de VN, – gezien de recente verklaringen van António Guterres, Hoge Commissaris van de VN voor de mensenrechten, over de situatie van de Syrische en Iraakse vluchtelingen; – gezien de verklaring van de NAVO-top van 5 september 2014, – gezien de EU-richtsnoeren over het internationaal humanitair recht, mensenrechtenverdedigers en bevordering en bescherming van de vrijheid van godsdienst en overtuiging, – gezien de conclusies van de internationale conferentie over vrede en veiligheid in Irak, die op 15 september 2014 in Parijs is gehouden, – gezien de partnerschaps- en samenwerkingsovereenkomst tussen de Europese Unie en haar lidstaten enerzijds, en de Republiek Irak anderzijds, en zijn standpunt van 17 januari 2013 over die overeenkomst (1) , – gezien artikel 123, leden 2 en 4, van zijn Reglement, A. overwegende dat de voortdurende gewelddadige crisis in Syrië als gevolg van geweld door het Assad-regime en terroristen tot een humanitaire ramp heeft geleid met een omvang die zijn weerga niet kent in de geschiedenis, en dat daarbij meer dan 200 000 mensen – hoofdzakelijk burgers – zijn omgekomen, meer dan 7,6 miljoen mensen in eigen land ontheemd zijn, en meer dan 12,2 miljoen Syriërs dringend hulp nodig hebben in Syrië zelf; overwegende dat 211 500 mensen nog steeds worden belegerd – 185 000 door regeringstroepen en 26 500 door oppositietroepen; overwegende dat meer dan 3,8 miljoen Syriërs hun land ontvlucht zijn, vooral naar Libanon (1 160 468 vluchtelingen), Turkije (1 623 839), Jordanië (621 773) en Egypte/Noord-Afrika (160 772); B. overwegende dat de humanitaire situatie in Irak als gevolg van het voortdurende conflict en het geweld en de onderdrukking door de terreurorganisatie IS/Da'esh steeds verder verergert, en dat meer dan 5,2 miljoen mensen dringend humanitaire hulp nodig hebben en meer dan 2,1 Irakezen in eigen land ontheemd zijn geraakt; overwegende dat 3,6 miljoen mensen in door IS/Da'esh gecontroleerd gebied wonen, waarvan er 2,2 miljoen dringend behoefte aan hulp hebben, en dat deze mensen bijzonder moeilijk te bereiken zijn; overwegende dat Irak ook onderdak biedt aan meer dan 233 000 Syrische vluchtelingen; C. overwegende dat veel vluchtelingen en binnenlandse ontheemden niet geregistreerd zijn, waardoor veel niet-geregistreerde personen niet de humanitaire hulp en minimale beschermingsmaatregelen krijgen die ze zo hard nodig hebben; D. overwegende dat de terreurorganisatie IS/Da'esh met wreed en lukraak geweld delen van Noordwest-Irak heeft ingenomen, waaronder de tweede stad van Irak, Mosul, en overwegende dat dit werd gevolgd door standrechtelijke executies van Iraakse burgers, de invoering van een strenge interpretatie van de shariawetgeving, de vernieling van sjiitische, soennitische, jezidische, Koerdische, christelijke en soefi‑gebedshuizen en ‑heiligdommen, en barbaarse wreedheden tegen de burgerbevolking, waarvan vooral vrouwen en kinderen het slachtoffer waren; E. overwegende dat voormalige Ba'ath-militairen uit het Iraakse leger zich bij IS/Da'esh hebben aangesloten, en overwegende dat het leger zelf wordt geplaagd door wijdverbreide corruptie en politieke inmenging, wat een doeltreffend antwoord op IS/Da'esh in de weg staat; F. overwegende dat IS/Da'esh in de door hun veroverde gebieden zogeheten "shariarechtbanken" heeft opgericht, die wrede en onmenselijke straffen tegen mannen, vrouwen en kinderen ten uitvoer leggen; overwegende dat IS/Da'esh een strafwet heeft bekendgemaakt met een lijst van misdrijven die worden bestraft met amputatie, steniging en kruisiging; overwegende dat degenen die bestraft worden, beschuldigd worden van overtreding van de islamitische shariawetgeving in de extreme interpretatie van de groepering, of verdacht worden van gebrek aan loyaliteit; G. overwegende dat IS/Da'esh in Noord-Irak en Syrië begonnen is met systematische etnische zuiveringen en daarbij oorlogsmisdaden en zware schendingen van het internationaal humanitair recht begaat tegen etnische en religieuze minderheden, zoals massale standrechtelijke executies en ontvoeringen; overwegende dat de VN inmiddels bericht heeft over gerichte moorden, gedwongen bekeringen, ontvoeringen, verkrachtingen, smokkel en ontvoeringen van vrouwen, slavernij van vrouwen en kinderen, rekrutering van kinderen voor zelfmoordaanslagen, seksueel en lichamelijk misbruik en foltering; overwegende dat etnische en religieuze minderheden zoals christenen, Koerden, jezidi's, Turkmenen, Shabakken, kaka'i, Sabeeërs en sjiieten het doelwit geworden zijn van IS/Da'esh, net als vele Arabieren en soennitische moslims; H. overwegende dat volgens een op 4 februari 2015 uitgebracht verslag van de VN-commissie voor de rechten van het kind IS/Da'esh-strijders ontvoerde kinderen verkopen als seksslaven of vermoorden door hen te kruisigen of levend te begraven; overwegende dat de meeste vluchtelingenkinderen en ontheemde kinderen geen toegang hebben tot onderwijs; I. overwegende dat IS/Da'esh in Syrië en Irak grote aantallen vrouwen heeft gedood of ontvoerd; overwegende dat de ontvoerde vrouwen en meisjes volgens berichten verkracht en seksueel misbruikt worden, gedwongen worden om met strijders te trouwen, of verkocht worden voor seksuele slavernij; overwegende dat er vrouwen als slaaf verkocht zijn voor het luttele bedrag van 25 USD; overwegende dat vooral jezidi-vrouwen in Irak een doelwit zijn; overwegende dat er duidelijk gebrek is aan geïntegreerde diensten voor seksuele en reproductieve gezondheid/seksueel en gendergerelateerd geweld; J. overwegende dat opgeleide, werkende vrouwen, en met name vrouwen die zich kandidaat hebben gesteld bij verkiezingen voor een openbaar ambt gevaar lopen; overwegende dat er berichten zijn van de executie van drie vrouwelijke advocaten en van vier dokters in centraal-Mossul; overwegende dat het Bureau van de Hoge Commissaris voor de mensenrechten (OHCHR) de Mensenrechtenraad naar verwachting in maart 2015 een verlag zal presenteren over de door IS/Da'esh in Irak gepleegde schendingen van de mensenrechten; overwegende dat geloofsafvalligen het doelwit en het slachtoffer zijn geworden van onmenselijk geweld; K. overwegende dat LGBT-personen het slachtoffer zijn van geweld en moorden door IS/Da'esh, die volstrekt onbestraft blijven; overwegende dat LGBT-personen in de regio in een bijzonder kwetsbare positie verkeren omdat zij slechts weinig steun ontvangen van hun families en van de gemeenschap en door de overheid nauwelijks worden beschermd, en dat hun veiligheid in vluchtelingengemeenschappen en bepaalde gastgemeenschappen onvoldoende gewaarborgd wordt; L. overwegende dat broodnodige gerichte psychologische hulp voor slachtoffers van het conflict, zo ook van verkrachtingen, niet voorhanden is; M. overwegende dat het VN-vluchtelingenbureau (UNHCR) bekend heeft gemaakt dat bijna 50% van alle Syriërs zijn huis heeft moeten verlaten en dat 40% van de vluchtelingen gedwongen in ondermaatse omstandigheden leeft; overwegende dat volgens de VN driekwart van de Syriërs in armoede leeft en het werkeloosheidspercentage in het land boven de 50% ligt; overwegende dat ondanks grote inspanningen van de betrokken regeringen twee derde van de Syrische vluchtelingen in Jordanië onder de armoedegrens leeft en dat 55% van de vluchtelingen in Libanon in ondermaatse opvang leeft; overwegende dat in de gastlanden het geweld tegen en de discriminatie van vluchtelingen zijn toegenomen; N. overwegende dat het Midden-Oosten een strenge winter doormaakt en dat de UNHCR zijn winterhulp heeft uitgebreid met een programma ten belope van 206 miljoen USD om miljoenen kwetsbare personen in de regio de winter door te helpen; overwegende dat veel vluchtelingen ondanks de pogingen om hulp te bieden, in niet-afgebouwde huizen en ontoereikende noodopvang moeten leven, waarin zij blootstaan aan vorst, zware sneeuwval en harde wind; overwegende dat ongeveer 740 000 in eigen land ontheemde Irakezen een ondermaatse behuizing hebben en dat de UNHCR stappen onderneemt om aan 600 000 ontheemden in Irak winterhulp te verlenen; O. overwegende dat bij stijgende temperaturen het risico op epidemieën toeneemt als gevolg van de slechte sanitaire omstandigheden en de beperkte beschikbaarheid van veilig drinkwater, vooral in gemeenschappelijke en informele nederzettingen; P. overwegende dat Unicef aan 916 000 van de beoogde 1,3 miljoen kinderen in Syrië, Irak, Libanon, Jordanië en Turkije winterhulp verleent; overwegende dat Unicef en het Wereldvoedselprogramma (WVP) in januari 2015 met een wintercampagne voor financiële bijstand zijn gestart om aan 41 000 kwetsbare vluchtelingenkinderen in de kampen Za'atari en Azraq 14 Jordaanse dinar te verstrekken zodat hun gezin winterkleren voor hen kan kopen; Q. overwegende dat het WVP op 1 december 2014 een kritiek voedselhulpprogramma voor meer dan 1,7 miljoen Syrische vluchtelingen tijdelijk heeft moeten opschorten vanwege een internationale financieringscrisis; overwegende dat het WVP 88 miljoen USD heeft geworven na een dringende oproep, en daarmee voedselhulp zou kunnen bieden aan de vluchtelingen in Libanon, Jordanië, Egypte en Turkije; overwegende dat volgens schattingen van het WVP 2,8 miljoen mensen in Irak momenteel voedselhulp nodig hebben; overwegende dat het WVP alleen al dringend om 214,5 miljoen USD heeft gevraagd voor zijn operaties in Syrië en de regio, waarvan 112,6 miljoen USD nodig was om tegemoet te komen aan de voedselhulpbehoeften voor de komende vier maanden; R. overwegende dat de bij het conflict betrokken partijen collectieve bestraffing als oorlogswapen hebben ingezet en hulpgoederen hebben gestolen en illegaal verhandeld, waarmee ze de Verdragen van Genève hebben geschonden; S. overwegende dat volgens de Commissie ongeveer 276 000 vluchtelingen hebben geprobeerd de EU illegaal binnen te komen, van wie de meerderheid een gevaarlijke reis heeft ondernomen over de Middellandse Zee; overwegende dat volgens internationale organisaties bijna 2% van de vluchtelingen verdronken is tijdens de reis; overwegende dat criminele organisaties vluchtelingen vervoeren in "spookboten" die op de automatische piloot op de EU afstevenen; overwegende dat er op 9 december 2014 een conferentie over hervestiging werd gehouden in Genève, waarbij regeringen toezegden 100 000 Syrische vluchtelingen op te nemen; overwegende dat volgens de UNHCR de bijdragen nog steeds ontoereikend zullen zijn voor hervestiging in de regio; T. overwegende dat de EU en haar lidstaten ruim 3,3 miljard EUR hebben uitgetrokken voor noodhulp en hulp bij het herstel aan Syriërs in hun eigen land en aan de vluchtelingen en hun gastlanden; overwegende dat de EU en haar lidstaten alleen al in 2014 met 163 miljoen EUR aan verleende steun de op een na grootste donor voor Irak waren; overwegende dat het EU-mechanisme voor civiele bescherming op verzoek van de Iraakse regering geactiveerd is; overwegende dat de EU meer heeft uitgegeven dan gepland om humanitaire noden te lenigen, en overwegende dat fondsen die zijn toegezegd door diverse landen buiten de EU niet altijd daadwerkelijk zijn overgemaakt; U. overwegende dat de internationale gemeenschap ondanks diverse oproepen niet voorziet in de behoeften van de Syriërs en Irakezen en van de landen die de vluchtelingen hebben opgevangen; overwegende dat volgens Kang Kyung-wha, adjunct-secretaris-generaal van de VN voor humanitaire aangelegenheden, de VN-operaties met een gebrekkige financiering kampen omdat slechts 39% van de vereiste 2,3 miljard USD is ontvangen; overwegende dat de UNHCR heeft laten weten dat de verstrekking van noodhulp een absolute prioriteit blijft, nog steeds erg moeilijk is om ter plaatse op te treden om burgers en vluchtelingen de benodigde hulp te verlenen; overwegende dat VN-agentschappen die humanitaire programma's beheren, moeten toezien op een beter geïntegreerde en meer kostenefficiënte respons op de behoeften van alle volken die in nood verkeren; V. overwegende dat de internationale gemeenschap een evenredig antwoord moet bieden op de militaire inspanningen om het lijden van burgers als gevolg van het conflict te verzachten; overwegende dat rechtvaardigheid en verzoening nodig zijn als onderdeel van post-conflictmaatregelen en als een stap op weg naar de opbouw van een inclusief, representatief en democratisch bestuur; W. overwegende dat een aantal lidstaten het rechtmatige Iraakse leger en de Koerdische peshmerga's hulp biedt in de vorm van uitrusting en opleiding; overwegende dat een aantal lidstaten rechtstreeks aan de militaire acties van de coalitie tegen IS/Da'esh deelneemt; 1. veroordeelt ten stelligste de door het Assad-regime en de terroristen van IS/Da'esh en andere jihadistische groeperingen gepleegde gruwelijke, systematische en wijdverbreide schendingen van de mensenrechten in Irak en Syrië, waaronder het doden van gijzelaars, alle vormen van geweld tegen personen op grond van hun religieuze of etnische identiteit, en geweld tegen vrouwen en LGBTI; onderstreept andermaal dat het recht op vrijheid van denken, geweten en godsdienst een fundamenteel mensenrecht is; betreurt de oprichting van onwettige, zogeheten "shariarechtbanken" in het gebied dat IS/Da'esh in handen heeft; herhaalt zijn volstrekte veroordeling van foltering; spreekt zijn medeleven uit met de slachtoffers van de door het Assad-regime en de terroristen van IS/Da'esh en andere jihadistische groeperingen begane gruweldaden, en dringt aan op de onmiddellijke vrijlating van alle gijzelaars; veroordeelt het misbruik van kinderen door IS/Da'esh stellig; 2. geeft uiting aan zijn toenemende bezorgdheid over de verslechterende humanitaire en mensenrechtensituatie in Syrië en Irak en over de schendingen van het internationaal humanitair recht, vooral in de context van de opstand van IS/Da'esh; 3. onderstreept dat de aanhoudende oorlog in Syrië en de dreiging die uitgaat van IS/Da'esh een ernstig gevaar vormen voor de inwoners van Irak en Syrië, en het Midden-Oosten in ruimere zin; verzoekt de EU met een alomvattende regionale strategie te komen om IS/Da'esh te verslaan, en bij te dragen aan de gezamenlijke inspanningen om de humanitaire crisis te beteugelen en het conflict in Syrië en Irak te beëindigen; herinnert eraan dat er een samenhangend antwoord nodig is om alle aspecten van het engagement te coördineren, en gastlanden te ondersteunen, onder andere met veiligheids-, humanitaire, ontwikkelings- en macro-economische hulp; prijst de rol van de buurlanden bij het opvangen van vluchtelingen; onderstreept dat de EU een strategie nodig heeft die de activiteiten van de VN en de anti-IS/Da'esh-coalitie aanvult en die zich richt op de samenwerking met regionale partners om de financiering van het terrorisme, de wapenleveranties en de stroom van transnationale buitenlandse strijders aan te pakken; 4. benadrukt dat de verschillende etnische en religieuze minderheden in het Midden-Oosten tientallen jaren lang vreedzaam hebben samengeleefd; 5. steunt de wereldwijde campagne tegen IS/Da'esh en is verheugd over de vastbeslotenheid van de coalitiepartners om in het kader van een gemeenschappelijke, veelzijdige langetermijnstrategie samen te werken met het doel IS/Da'esh te verslaan; steunt de vastberadenheid van de koning van Jordanië om IS/Da'esh te bestrijden; is verheugd over de nederlaag van IS/Da'esh in de Syrische stad Kobani; benadrukt dat hulp aan de landen in de regio voor de bestrijding van gewelddadig extremisme, samen met instrumenten om de financiering van terrorisme tegen te gaan, onderdeel moet zijn van deze strategie; benadrukt in dit verband dat bij elke militaire campagne gericht op de bevrijding van de door IS/Da'esh gecontroleerde gebieden, het internationaal humanitair recht en de mensenrechten strikt in acht moeten worden genomen om te vermijden dat er nog meer mensen hun leven verliezen, hetgeen de extremisten in de kaart zou spelen, en ook om te voorkomen dat er nieuwe golven vluchtelingen en intern ontheemden ontstaan; 6. veroordeelt het gebruik en de exploitatie van olievelden en oliegerelateerde infrastructuur door IS/Da'esh en daarmee verbonden groepen, aangezien IS/Da'esh daarmee aanzienlijke inkomsten verwerft, en verzoekt alle landen met klem zich te houden aan Resoluties 2161 (2014) en 2170 (2014) van de VN-Veiligheidsraad, waarin elke vorm van directe of indirecte handel met IS/Da'esh en daarmee verbonden groepen wordt veroordeeld; 7. benadrukt de centrale rol die de bescherming van burgers moet innemen in zijn alomvattende regionale strategie, en de noodzaak om humanitaire en militaire/terreurbestrijdingsinspanningen gescheiden te houden; benadrukt het verband tussen conflicten en menselijk lijden en radicalisering; 8. is van mening dat het voor de bestrijding van terrorisme binnen de EU van cruciaal belang is dat het extremistische terreurgevaar dat in het Midden-Oosten en Noord-Afrika en daarbuiten terrein wint, wordt verslagen, omdat de opmars van deze terroristen een voedingsbodem vormt voor radicalisering in eigen land; 9. uit andermaal zijn bezorgdheid over het feit dat duizenden buitenlandse strijders, onder wie onderdanen van EU-lidstaten, zich bij de IS/Da'esh-opstand hebben aangesloten; verzoekt de lidstaten passende maatregelen te nemen om te voorkomen dat strijders van hun grondgebied vertrekken – in overeenstemming met Resolutie 2170 (2014) van de VN-Veiligheidsraad – en om een gemeenschappelijke strategie voor veiligheidsdiensten en EU-agentschappen te ontwikkelen voor het volgen en controleren van jihadisten; roept op tot samenwerking in de EU en op internationaal niveau met het oog op passende juridische stappen tegen eenieder die ervan verdacht wordt bij terroristische acties betrokken te zijn; roept de EU-lidstaten ertoe op hun samenwerking en de informatie-uitwisseling onderling en met EU-organen op te voeren; 10. is verheugd over de nieuwe strategie van de EU voor Syrië en Irak en de dreiging die uitgaat van IS/Da'esh, en met name over het pakket van 1 miljard EUR om "de vrede en de veiligheid te helpen herstellen" die volgens de vv/hr "al te lang door terrorisme en geweld teniet zijn gedaan"; 11. dringt er bij de internationale gemeenschap op aan meer humanitaire hulp en bijstand te bieden aan de mensen die door de crisis in Irak en Syrië zijn getroffen; verzoekt de EU te overwegen om een donorconferentie te beleggen; is verheugd over de toezeggingen die de lidstaten van de EU als grootste donor van financiële steun hebben gedaan en over hun toezeggingen voor de toekomst; verzoekt de EU druk uit te oefenen op alle donoren opdat zij hun beloften en toezeggingen op korte termijn naleven; dringt aan op verhoging van de bijdragen van de EU aan de humanitaire programma's van de VN, en pleit voor nauwere samenwerking van de EU met internationale organisaties; 12. benadrukt dat de verlichting van het lijden van miljoenen Syriërs en Irakezen die behoefte hebben aan basisgoederen en -diensten, gezien de ongeziene omvang van de crisis, een prioriteit moet zijn van de EU en de internationale gemeenschap als geheel; veroordeelt de stelselmatige tegenwerking van pogingen om humanitaire hulp te verlenen en verzoekt alle bij het conflict betrokken partijen de universele mensenrechten te eerbiedigen, de verlening van humanitaire hulp en bijstand via alle mogelijke kanalen te vergemakkelijken, ook over grenzen en conflictlijnen heen, en de veiligheid van alle medische en humanitaire hulpverleners te garanderen, zoals in de verschillende resoluties van de VN-Veiligheidsraad wordt geëist; 13. vraagt alle conflictpartijen het internationaal humanitair recht te eerbiedigen en ervoor te zorgen dat burgers worden beschermd, onbelemmerd toegang hebben tot medische voorzieningen en humanitaire bijstand, en gebieden waar geweld heerst, veilig en waardig kunnen verlaten; 14. is ervan overtuigd dat onmiddellijke humanitaire bijstand en bescherming een integraal onderdeel moeten vormen van langetermijnstrategieën om het menselijk leed ten gevolge van het conflict te lenigen en de sociaaleconomische rechten en bestaansmogelijkheden van teruggekeerde vluchtelingen, binnenlandse ontheemden en vluchtelingen, dus ook vrouwen, te ondersteunen, om verbeterd leiderschap en participatie te waarborgen, zodat zij voor duurzame oplossingen kunnen kiezen die aansluiten op hun behoeften; is van mening dat er aandacht moet worden geschonken aan de specifieke risico's en behoeften van verschillende groepen vrouwen en kinderen die meervoudige en elkaar overlappende vormen van discriminatie ondervinden; 15. dringt er bij de Commissie en de lidstaten op aan onmiddellijk specifieke maatregelen te nemen om de situatie van vrouwen en meisjes in Irak en Syrië aan te pakken, hun vrijheid en de eerbiediging van hun fundamentele rechten te garanderen, alsook maatregelen vast te stellen om uitbuiting en misbruik van en geweld tegen vrouwen en kinderen, in het bijzonder de gedwongen uithuwelijking van meisjes, te voorkomen; vindt de toename van alle vormen van geweld jegens vrouwen die door IS/Da'esh-leden gevangen genomen, verkracht, seksueel misbruikt en verkocht worden, buitengewoon zorgelijk; 16. dringt aan op hernieuwde aandacht voor de toegang tot onderwijs, afgestemd op de specifieke behoeften die voortkomen uit het voortdurende conflict; 17. vraagt de EU en de lidstaten in verband met Irak en Syrië ten volle gebruik te maken van de EU-richtsnoeren inzake bevordering en bescherming van alle mensenrechten van lesbiennes, homoseksuelen, biseksuelen, transgenders en interseksuelen (LGBTI's); 18. roept de internationale humanitaire organisaties die werkzaam zijn in Irak en Syrië, waaronder VN-agentschappen, om meer medische en adviesdiensten te verstrekken, waaronder psychologische behandelingen en ondersteuning, aan ontheemden die gevlucht zijn voor de opmars van IS/Da'esh, waarbij vooral aandacht moet worden besteed aan de behoeften van de meest kwetsbare groeperingen, d.w.z. de overlevenden van seksueel geweld en kinderen; vraagt dat er financiële bijstand ter beschikking wordt gesteld en dat er programma's worden opgezet om in de medische/psychologische en sociale behoeften van de overlevenden van seksueel en gendergerelateerd geweld bij het conflict te voorzien; 19. verzoekt alle lidstaten te zorgen voor een snellere afhandeling van de asielaanvragen van het toenemende aantal vluchtelingen dat de conflictgebieden ontvlucht; dringt er bij de EU op aan om werk te maken van het probleem van de vaak dodelijk verlopende reizen over de Middellandse Zee en een gecoördineerde strategie ten uitvoer te leggen om levens te redden en tevens steun te verlenen aan de lidstaten die het zwaarst worden getroffen door het feit dat niet-reguliere migranten en asielzoekers massaal hun kusten bereiken; 20. veroordeelt nogmaals ten stelligste de misdaden die het Syrische regime tegen zijn bevolking heeft begaan, waaronder het gebruik van chemische wapens en brandwapens tegen burgers, massale willekeurige detentie en een belegeringsstrategie die erin bestaat de burgerbevolking uit te hongeren; 21. wijst erop dat IS/Da'esh heeft kunnen gedijen dankzij de ondoeltreffende reactie op de instabiliteit in Syrië; uit zijn bezorgdheid over de toenemende betrokkenheid van extremistische islamitische groeperingen en buitenlandse strijders bij het conflict in Syrië; benadrukt dat voor een duurzame oplossing een politieke transitie nodig is via een door de Syriërs geleid inclusief politiek proces op basis van het communiqué van Genève van juni 2012 met de steun van de internationale gemeenschap; verzoekt de EU het initiatief te nemen voor diplomatieke inspanningen met dat doel voor ogen; verwelkomt en steunt de werkzaamheden van Staffan de Mistura, de speciale gezant van de Verenigde Naties voor Syrië, en zijn inspanningen om tot een onderbreking van de zware gevechten in steden zoals Aleppo te komen; 22. vraagt alle regionale actoren bij te dragen aan de inspanningen het oog op de-escalatie in Irak en Syrië; 23. verzoekt de nieuwe Iraakse leiders zich te houden aan hun belofte om een inclusieve regering te vromen die de legitieme belangen vertegenwoordigt en voorziet in de dringende humanitaire behoeften van alle Irakezen; vraagt de Iraakse autoriteiten en de internationale gemeenschap te voorkomen dat er wraak wordt genomen op de soennitische bevolking in de momenteel door IS/Da'esh gecontroleerde gebieden wanneer deze gebieden eenmaal van IS/Da'esh zijn bevrijd; onderstreept dat de eenheid, soevereiniteit en territoriale integriteit van Irak essentieel zijn voor de stabiliteit en de economische ontwikkeling van het land en de regio; 24. is ingenomen met de inspanningen die het kantoor van ECHO (DG van de Commissie voor Humanitaire Hulp en Civiele Bescherming) in Erbil, de hoofdstad van de Iraakse regio Koerdistan, zich getroost om de humanitaire situatie in de regio te verbeteren; benadrukt dat de coördinatie tussen ECHO en het DG van de Commissie voor Internationale Samenwerking en Ontwikkeling (DEVCO) moet worden uitgebreid en verbeterd om de bevolkingsgroepen in nood optimaal en zo effectief mogelijk te helpen; 25. is verheugd over de aankondiging van vv/hv Federica Mogherini over de opening van het EU-kantoor in Erbil, en wenst dat het optreden van de EU ter plaatse daardoor doeltreffender en zichtbaarder wordt, met onder meer een betere coördinatie van de humanitaire en ontwikkelingshulp; vraagt dat het EU-kantoor in Gaziantep (Turkije) versterking krijgt; 26. staat achter het verzoek van de VN-Mensenrechtenraad aan het OHCHR om dringend een missie naar Irak te sturen om de schendingen van het internationaal recht inzake de mensenrechten door IS/Da'esh en daarmee verbonden terroristische groeperingen te onderzoeken en de feiten en omstandigheden van die schendingen vast te stellen, teneinde straffeloosheid te voorkomen en een volledige verantwoordingsplicht te waarborgen; 27. blijft ervan overtuigd dat er geen duurzame vrede in Syrië en Irak mogelijk is zonder dat rekenschap wordt afgelegd voor de misdaden die tijdens het conflict zijn gepleegd, met name misdaden op religieuze of etnische gronden; herhaalt zijn oproep om degenen die worden verdacht van het plegen van misdaden tegen de menselijkheid in Syrië en Irak voor het Internationaal Strafhof te brengen en steunt alle initiatieven in deze richting, bijvoorbeeld in de VN-Veiligheidsraad; 28. verzoekt om gelijke verantwoordingsplicht voor alle partijen die betrokken zijn bij het conflict, en toegang tot rechtshulp voor alle slachtoffers van de alomtegenwoordige schendingen; is van mening dat het cruciaal is om de burgers te beschermen die geteisterd worden door geweld en geen veilig onderkomen kunnen vinden of die geen toegang hebben tot levensreddende humanitaire hulp; 29. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de vicevoorzitter van de Commissie/hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlands en veiligheidsbeleid, de Raad, de Commissie, de speciale vertegenwoordiger van de EU voor de mensenrechten, de regeringen en parlementen van de lidstaten, de regering en de Raad van Volksvertegenwoordigers van Irak, het regionale bestuur van Koerdistan, de secretaris-generaal van de Verenigde Naties, de VN-Mensenrechtenraad en alle partijen die betrokken zijn bij het conflict in Syrië.