(Gewone wetgevingsprocedure: eerste lezing) Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2012)0217 ), – gezien artikel 294, lid 2, en de artikelen 53, lid 1, en 62 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C7-0125/2012), – gezien artikel 294, lid 3, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien de schriftelijke toezegging van de vertegenwoordiger van de Raad van 20 juni 2012 om het standpunt van het Europees Parlement goed te keuren, overeenkomstig artikel 294, lid 4, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien de artikelen 55 en 46, lid 1, van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie economische en monetaire zaken ( A7-0198/2012 ), A. overwegende dat om redenen van urgentie het gerechtvaardigd is om tot stemming over te gaan vóór het verstrijken van de in artikel 6 van het Protocol nr. 2 betreffende de toepassing van de beginselen van subsidiariteit en evenredigheid bedoelde termijn van acht weken; 1. stelt onderstaand standpunt in eerste lezing vast; 2. verzoekt om hernieuwde voorlegging indien de Commissie voornemens is ingrijpende wijzigingen in haar voorstel aan te brengen of dit door een nieuwe tekst te vervangen; 3. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en aan de Commissie alsmede aan de nationale parlementen. Standpunt van het Europees Parlement in eerste lezing vastgesteld op 3 juli 2012 met het oog op de vaststelling van Richtlijn 2012/.../EU van het Europees Parlement en de Raad tot wijziging van Richtlijn 2009/138/EG (Solvabiliteit II) wat de datum van omzetting, de datum van toepassing en de datum van intrekking van bepaalde richtlijnen betreft (Aangezien het Parlement en de Raad tot overeenstemming zijn geraakt, komt het standpunt van het Parlement overeen met de definitieve rechtshandeling: Richtlijn 2012/23/EU.) (Bijzondere wetgevingsprocedure – raadpleging) Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan de Raad ( COM(2012)0061 ), – gezien artikel 203 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, op grond waarvan het Parlement door de Raad is geraadpleegd (C7-0054/2012), – gezien artikel 55 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie ontwikkelingssamenwerking ( A7-0169/2012 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan het Commissievoorstel; 2. verzoekt de Raad, wanneer deze voornemens is af te wijken van de door het Parlement goedgekeurde tekst, het Parlement hiervan op de hoogte te stellen; 3. wenst opnieuw te worden geraadpleegd ingeval de Raad voornemens is ingrijpende wijzigingen aan te brengen in de door het Parlement goedgekeurde tekst; 4. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en aan de Commissie alsmede aan de nationale parlementen. Het Europees Parlement , – gezien het operationeel programma MED 2007-2013, dat in december 2007 door de Commissie werd goedgekeurd, – gezien het ENPI-programma voor grensoverschrijdende samenwerking in het Middellandse Zeebekken 2007-2013, dat op 14 augustus 2008 door de Commissie werd goedgekeurd, – gezien het strategisch plan van Arco Latino 2010-2015 getiteld „Een gestructureerd en innovatief Middellandse Zeegebied”, – gezien zijn resolutie van 6 juli 2010 over de strategie van de Europese Unie voor het Oostzeegebied en de rol van macroregio's in het kader van het toekomstige cohesiebeleid (1) , – gezien zijn resolutie van 22 september 2010 over een Europese strategie voor de economische en sociale ontwikkeling van berggebieden, eilanden en dunbevolkte gebieden (2) , – gezien de mededeling van de Commissie van 9 november 2010 met als titel „Conclusies van het vijfde verslag over de economische, sociale en territoriale samenhang: de toekomst van het cohesiebeleid” ( COM(2010)0642 ), – gezien de mededeling van de Commissie van 8 december 2010 inzake de strategie van de Europese Unie voor de Donau-regio ( COM(2010)0715 ) en het bijbehorende indicatieve actieplan (SEC(2009)0712), – gezien zijn resolutie van 17 februari 2011 over de tenuitvoerlegging van de Europese strategie voor het Donaugebied (3) , – gezien het verslag van de ARLEM van 29 januari 2011 over de territoriale dimensie van de Unie voor het Middellandse Zeegebied – aanbevelingen voor de toekomst, – gezien zijn resolutie van 7 april 2011 over de herziening van het Europees nabuurschapsbeleid – de zuidelijke dimensie (4) , – gezien het verslag van de Commissie van 22 juni 2011 aan het Europees Parlement, de Raad, het Europees Economisch en Sociaal Comité en het Comité van de Regio's over de uitvoering van de strategie van de Europese Unie voor het Oostzeegebied ( COM(2011)0381 ), – onder verwijzing naar zijn resolutie van 23 juni 2011 over doelstelling 3: een uitdaging voor territoriale samenwerking – de toekomstige agenda voor grensoverschrijdende, transnationale en interregionale samenwerking (5) , – gezien de conclusies van de Europese Raad van 23 en 24 juni 2011, waarin de EU-strategie voor het Donaugebied werd bekrachtigd en de lidstaten werden verzocht tezamen met de Commissie verder te werken aan mogelijke toekomstige macroregionale strategieën, met name ten aanzien van de Adriatische en Ionische regio, – gezien het voorstel voor een verordening van het Europees Parlement en de Raad van 6 oktober 2011 betreffende specifieke bepalingen voor steun uit het Europees Fonds voor Regionale Ontwikkeling ter verwezenlijking van de doelstelling „Europese territoriale samenwerking” ( COM(2011)0611 ), – gezien het initiatiefadvies over territoriale samenwerking in het Middellandse Zeegebied via de Adriatisch-Ionische macroregio, dat op 11 oktober 2011 met algemene stemmen is aangenomen door de vergadering van het Comité van de Regio's, – gezien de slotverklaring van het voorzitterschap van het interinstitutioneel forum in Catania van 10 december 2011 over het onderwerp „Oude en nieuwe spelers in het steeds veranderende Middellandse Zeegebied: de rol van de volkeren, de lokale regio's en onderwerpen, de overheden en de supranationale instellingen in een geïntegreerde strategie voor een gedeelde ontwikkeling”, – gezien zijn resolutie van 14 december 2011 over de herziening van het Europees nabuurschapsbeleid (6) , – gezien zijn verklaring van 19 januari 2012 over de erkenning van het eilandenpact als officieel Europees initiatief (7) , overeenkomstig artikel 174 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien de mededeling van de Commissie van 23 maart 2012 aan het Europees Parlement, de Raad, het Europees Economisch en Sociaal Comité en het Comité van de Regio's inzake de strategie van de Europese Unie voor het Oostzeegebied ( COM(2012)0128 ), – gezien de verklaring van Belgrado, die tijdens de 14e bijeenkomst van de Adriatisch-Ionische Raad op 30 april 2012 is goedgekeurd, – gezien de mededeling van de Commissie aan het Europees Parlement, de Raad, het Europees Economisch en Sociaal Comité en het Comité van de Regio's, getiteld „Ontwikkeling van een maritieme strategie voor het gebied van de Atlantische Oceaan” ( COM(2011)0782 ), – gezien artikel 48 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie regionale ontwikkeling en de adviezen van de Commissie buitenlandse zaken en de Commissie cultuur en onderwijs ( A7-0219/2012 ), A. overwegende dat de macroregionale strategie voor het Oostzeegebied in 2009 werd bekrachtigd en dat de Commissie (verslag van 22 juni 2011 - COM(2011)0381 ) met betrekking tot deze strategie de nadruk heeft gelegd op „de waarde van [deze] nieuwe manier van samenwerken”; B. overwegende dat de Raad de Commissie op 13 april 2011 (8) heeft verzocht een voortrekkersrol te vervullen bij de strategische coördinatie van de macroregionale strategie voor het Donaugebied; C. overwegende dat de macroregionale strategie bedoeld is om een nieuw terrein voor het cohesiebeleid in Europa te ontsluiten, met als doelstelling een ontwikkeling op territoriale basis; D. overwegende dat de begrotingslijn „technische bijstand voor het Oostzeegebied” die op initiatief van het Europees Parlement werd aangenomen tijdens de goedkeuring van de EU-begroting 2011, heeft aangetoond dat dergelijke kredieten belangrijk zijn voor de goede ontwikkeling van een macroregionale strategie; E. overwegende dat de Commissie voorstelt het transnationale onderdeel van het territoriale samenwerkingsbeleid te versterken om zo nieuw macroregionaal beleid te ondersteunen ( COM(2010)0642 ); F. overwegende dat verscheidene macroregionale projecten al in een vergevorderd stadium verkeren en dat de Commissie, als coördinator, moet helpen om een duurzaam bestuur te creëren en gemeenschappelijke criteria en meetbare indicatoren moet definiëren waarmee de relevantie van de projecten kan worden beoordeeld; G. overwegende dat het Middellandse Zeegebied een belangrijke rol heeft gespeeld in de Europese geschiedenis; H. overwegende dat de zogenaamde Arabische Lente het strategische potentieel van de geografische, politieke en economische banden tussen beide zijden van de Middellandse Zee onder de aandacht heeft gebracht; I. wijzend op de geslaagde samenwerking in het kader van het Barcelona-proces en de Unie voor het Middellands Zeegebied en op de multi- en bilaterale samenwerkingsinitiatieven in het kader van EU-instrumenten en programma's zoals het MED en het ENPI die deel uitmaken van het Europees Nabuurschapsbeleid; J. wijzend op de huidige ontwikkeling van de Unie voor het Middellandse Zeegebied en overwegende dat het potentieel van deze Unie als katalysator in de regio zal toenemen; K. overwegende dat een macroregionale benadering de mogelijkheid zou bieden een allesomvattend project uit te werken met betrekking tot dit voor de toekomst van de Unie uiterst belangrijke gebied, met als doel uit de huidige crisis te raken en aan de verwachtingen van alle aan het gebied grenzende landen te beantwoorden, met name de landen ten zuiden van de Middellandse Zee; L. overwegende dat het Middellandse Zeegebied een samenhangend geheel is, dat één enkel cultuur- en milieubekken vormt en als gevolg van het „mediterrane klimaat” een groot aantal gemeenschappelijke eigenschappen en prioriteiten deelt: dezelfde landbouwproducten, een groot potentieel inzake hernieuwbare energie en met name zonne-energie, belang van het toerisme, dezelfde risico's met betrekking tot natuurrampen (branden, overstromingen, aardbevingen, waterschaarste) en dezelfde risico's als gevolg van menselijk gedrag, in het bijzonder de verontreiniging van de zee; M. overwegende dat het Middellandse Zeegebied een enorm gebied is dat zich van oost naar west over bijna 4000 kilometer uitstrekt en een groot aantal eilanden omvat, met grondgebieden die zee- en landgrenzen met Noord-Afrika hebben, en dat de creatie van een uitgestrekt netwerk van zeeroutes moet worden bevorderd, zodat het handelsverkeer verder kan worden ontwikkeld en de CO 2 -uitstoot kan worden verkleind; N. overwegende dat de Europese instellingen ondanks artikel 174 van het VWEU nog geen permanente strategie hebben aangenomen die rekening houdt met de specifieke behoeften van eilanden, en overwegende dat de probleemloze bereikbaarheid van de eilandgebieden in het Middellandse Zeegebied en een betere integratie van deze eilanden in de Europese interne markt het best kunnen worden verwezenlijkt door middel van de toewijzing van voldoende middelen en een geïntegreerde benadering van de eilandproblematiek, waarbij de structurele ongunstige situatie van eilandbewoners op het vlak van transport en energie in aanmerking wordt genomen; O. overwegende dat het projectvoorstel omtrent een Adriatisch-Ionische macroregionale strategie goed vordert, past in een lange traditie van samenwerking en solidariteit binnen een sterk samenhangend gebied rond de Adriatische en Ionische Zee en de steun heeft van de acht lidstaten van het Adriatisch-Ionische initiatief (AII), zoals meermaals is gebleken uit de verklaringen van de acht ministers van Buitenlandse Zaken die zijn aangesloten bij het Initiatief van Ancona (2010), Brussel (2011) en Belgrado (2012); P. overwegende dat er in het kader van de uitwerking van dit verslag overleg is gepleegd met talrijke betrokken regio's, met de Unie voor het Middellandse Zeegebied en met de verschillende organisaties die betrokken zijn bij het territoriale samenwerkingsbeleid van de Europese Unie; Over de macroregionale strategieën in het algemeen 1. steunt de macroregionale benadering van het beleid inzake territoriale samenwerking tussen gebieden die tot hetzelfde levensbekken behoren: een gedeelde zee, een gedeeld berggebied of rivierbekken; is van mening dat macroregionale strategieën een nieuw hoofdstuk in de Europese territoriale samenwerking betekenen doordat er een bottom-upbenadering wordt toegepast en de samenwerking zich dankzij een beter gebruik van beschikbare middelen naar steeds meer regio's verspreidt; adviseert om in het kader van de Europese territoriale samenwerking, die vanaf 2013 moet worden versterkt, meer aandacht te schenken aan macroregionale strategieën wegens de duidelijke Europese toegevoegde waarde ervan; 2. is van mening dat dit soort strategie voor territoriale samenwerking vooral nuttig is wanneer gebieden in de loop van de geschiedenis door landsgrenzen werden verdeeld, en de integratie van nieuwe lidstaten en hun regio's kan bevorderen; 3. vindt dat het totaalbeeld waar een macroregionale strategie voor zorgt, de territoriale samenwerkingsprojecten en het EGTS-instrument een grotere toegevoegde waarde zouden verlenen, en dat dit voor meer synergie zou zorgen met de grote communautaire strategieën, zoals de trans-Europese vervoersnetwerken of het geïntegreerd maritiem beleid; is van mening dat het eveneens makkelijker zou worden om andere Europese beleidsinstrumenten, bijvoorbeeld diegene die werden voorgesteld door de EIB, erbij te betrekken; meent dat het Europees beleid op transnationaal en interregionaal niveau op deze manier beter zou kunnen worden gecoördineerd; 4. raadt aan de macroregionale strategieën te laten steunen op een bestuur op meerdere niveaus en de betrokkenheid van het lokale en regionale niveau te garanderen en zoveel mogelijk partners en belanghebbenden bij de uitwerking en tenuitvoerlegging van macroregionale strategieën te betrekken om hun eigenaarschap op lokaal en regionaal niveau te vergroten; 5. onderstreept dat macroregio's een gunstig kader vormen voor het bevorderen van de betrokkenheid van lokale politieke actoren en niet-gouvernementele spelers, aangezien er op dat niveau efficiënte coördinatiesystemen ontstaan die bottom-upbenaderingen in de hand werken en zo het maatschappelijk middenveld werkelijk inspraak geven in de politieke besluitvorming, en voor het bundelen van bestaande initiatieven om het gebruik van middelen te optimaliseren en de betrokken spelers samen te brengen; 6. meent dat de macroregionale strategie het nabuurschapsbeleid en/of het pretoetredingsbeleid van de Unie in de richting van een grotere doeltreffendheid kan sturen; Over de lopende macroregionale strategieën 7. is verheugd over het feit dat de macroregionale strategie voor het Oostzeegebied grote voordelen oplevert voor Europa; merkt op dat deze strategie over een actieplan met duidelijke omlijnde prioriteiten beschikt, gesteund wordt door de Raad en de Commissie en door alle nationale, regionale en lokale belanghebbenden wordt gedeeld; 8. vraagt dat deze strategie wordt onderworpen aan een volledige evaluatie op basis van objectieve criteria en meetbare indicatoren voor elk van de prioritaire domeinen; 9. acht het voor welslagen van de strategie noodzakelijk dat de bestuursstructuur wordt opgenomen in de toekomstige programmaperiode 2014-2020, zodat deze structuur op lange termijn behouden blijft en wordt uitgebreid tot lokale en regionale autoriteiten; 10. verzoekt de Commissie en de Raad hun volledige steun te verlenen aan de gekozen benadering voor het stroomgebied van de Donau, die overigens ook aan evaluaties en regelmatige controles moet worden onderworpen; Over de toekomstige macroregionale strategieën 11. stelt de Commissie voor een proces van raadplegingen en gedachtewisselingen te coördineren met betrekking tot toekomstige macroregionale strategieën; is van mening dat de identificatie van prioritaire zones moet plaatsvinden op basis van een gebrek aan samenwerking of een behoefte aan versterking van de bestaande samenwerking tussen Europese gebieden die in verschillende lidstaten liggen maar tot hetzelfde levensbekken behoren; meent dat dit overleg moet uitmonden in de creatie van een kaart die een vooruitblik biedt op de Europese macroregio's, met name in samenwerking met de betrokken lidstaten en gebieden, die niet bindend mag zijn maar moet kunnen evolueren in functie van de lokale dynamiek; 12. meent dat er behoefte is aan een betere afstemming van de financiering voor de macroregionale strategieën, een efficiënter gebruik van de beschikbare middelen en coördinatie van de gebruikte instrumenten; is van mening dat de macroregionale strategieën weliswaar geen aanvullende middelen, institutionele instrumenten of nieuwe regelgeving behoeven, maar dat de controle ervan wel een financiële ondersteuning uit de Europese fondsen rechtvaardigt, in de vorm van kredieten voor technische bijstand, kredieten voor voorlopige beoordeling en inzameling van gegevens en opstartkredieten, en meent dat de macroregionale strategieën, rekening houdend met het meerjarig financieel kader 2014-2020, structurele projecten moeten aanmoedigen; 13. verzoekt de Commissie en de Raad rekening te houden met de macroregionale strategieën van de EU wanneer zij beslissingen nemen over begrotingstoewijzingen, zoals voor de Structuurfondsen en het Cohesiefonds, onderzoek en ontwikkeling en in het bijzonder regionale samenwerking; 14. vraagt dat de operationele programma's nauw aansluiten op de prioriteiten van de op die programma's betrekking hebbende macroregionale strategieën, zodat doelstellingen en middelen zo goed mogelijk op elkaar afgestemd worden; Vooruitzichten in het Middellandse Zeegebied 15. steunt de invoering van een macroregionale strategie voor het Middellandse Zeebekken met als doel een actieplan te bieden voor het aangaan van de gemeenschappelijke uitdagingen en problematiek waarmee de mediterrane landen en regio's worden geconfronteerd en dit voor de toekomst van Europa essentiële gebied een structuur te geven, en verzoekt de Raad en de Commissie om in dit verband snel op te treden; 16. is van mening dat de invoering van een macroregionale mediterrane strategie waarbij de Unie, nationale, regionale en lokale autoriteiten, regionale organisaties, financiële instellingen, ngo's aan de Europese zijde van de Middellandse Zee en de Unie voor het Middellandse Zeegebied betrokken zijn, en die openstaat voor de nabuurschapslanden en/of de pretoetredingslanden, ervoor kan zorgen dat het politieke en operationele niveau van de territoriale samenwerking in die regio aanzienlijk verbetert; onderstreept dat het belangrijk is om gebruik te maken van de ervaringen, beschikbare middelen en resultaten van de bestaande regionale organisaties; 17. benadrukt dat een mediterrane macroregio ervoor kan zorgen dat de verschillende EU-programma's voor het Middellandse Zeegebied elkaar aanvullen en dat bestaande financiering zo efficiënt mogelijk wordt gebruikt, en een duidelijke meerwaarde kan opleveren voor concrete projecten van de Unie voor het Middellandse Zeegebied, en relevante derde landen en regio's kan betrekken bij de fase van ontwikkeling van strategieën, met gebruikmaking van het financiële nabuurschaps- en partnerschapsinstrument, en altijd met strikte inachtneming van de rechtsstaat en op basis van eerbied voor de mensenrechten, de fundamentele vrijheden en de democratie, waarbij zo nodig het „meer voor meer”-beginsel wordt bevorderd; 18. benadrukt het belang van het Middellandse Zeegebied als decentrale samenwerkingsruimte - die de strikt geografische grenzen overschrijdt - voor het versterken van regio-overschrijdende besluitvorming en het uitwisselen van goede praktijken, met name inzake democratie, mensenrechten, de rechtsstaat, milieu, economische ontwikkeling, ecotoerisme alsook partnerschappen op het vlak van cultuur, onderzoek, onderwijs, jeugd en sport; onderstreept het specifieke belang van onderwijs als katalysator voor de overgang naar democratie; 19. is van mening dat de mediterrane macroregio zich moet ontwikkelen in overeenstemming met de internationale normen betreffende economische, sociale en culturele rechten, met name de Universele verklaring van de rechten van de mens en het Unesco-Verdrag inzake de bescherming en bevordering van de verscheidenheid van de culturele expressievormen; 20. vraagt de Raad met aandrang passende maatregelen te nemen naar aanleiding van zijn conclusies van 24 juni 2011 en rekening te houden met de bereidwilligheid die de betrokken gebieden op nationaal, regionaal en lokaal vlak tonen met betrekking tot de Adriatisch-Ionische macroregionale strategie, alsook met de historische banden tussen deze gebieden, tradities en al genomen initiatieven, en deze strategie in de loop van de komende maanden goed te keuren, als een eerste stap in de richting van een macroregionale strategie voor het Middellandse Zeegebied; 21. benadrukt dat de Adriatisch-Ionische macroregionale strategie een belangrijk element van verzoening tussen de westelijke Balkangebieden vormt en daardoor aan de integratie van deze landen in de EU kan bijdragen; 22. hoopt dat er in het westelijke en oostelijke deel van het Middellandse Zeegebied ook macroregionale strategieën worden ingevoerd, waarin voldoende aandacht wordt besteed aan het maritieme aspect en rekening wordt gehouden met de talrijke mediterrane kustgebieden en eilanden en hun behoeften op het vlak van ontwikkeling; is van mening dat er bij dergelijke toekomstige strategieën meer aandacht moet zijn voor milieubescherming, biodiversiteit en duurzaam toerisme; 23. vraagt dat de Commissie artikel 174 van het VWEU daadwerkelijk ten uitvoer legt aan de hand van een strategisch plan dat tot doel heeft de structurele handicaps van eilanden te ondervangen en de nodige voorwaarden voor economische groei en effectieve sociale en territoriale cohesie te garanderen; benadrukt dat er bijzondere aandacht moet worden besteed aan de onbelemmerde bereikbaarheid van deze gebieden en de territoriale continuïteit ervan met het vasteland, en dat hiervoor gepaste financiële middelen moeten worden vrijgemaakt; vraagt de Commissie bovendien maatregelen te nemen – zoals een verhoging van de drempel voor de-minimissteun voor eilanden, met bijzondere aandacht voor de landbouw-, transport- en visserijsector – die ertoe bijdragen dat eilandgebieden hetzelfde competitiviteit bereiken als regio's op het vasteland, zodat de kloof tussen de verschillende ontwikkelingsniveaus van de Europese regio's kleiner wordt en eilanden daadwerkelijk deel gaan uitmaken van de interne markt; 24. hoopt dat de Commissie een positief standpunt zal innemen tegenover de eilanddimensie van de macroregionale strategie voor het Middellandse Zeegebied, met name bij de overweging van overheidssteun als legitieme compensatie voor de handicaps van de insulaire positie en bij de aanpassing van het cohesiebeleid en het beleid inzake onderzoek en innovatie aan de specifieke behoeften van eilanden met als doel hun integratie in continentaal Europa te bevorderen; 25. benadrukt het belang van de cultuurindustrie en creatieve bedrijfstakken als fundamentele pijlers van ontwikkeling en werkgelegenheid in de insulaire regio's; 26. verzoekt de Commissie te bepalen welke instrumenten nodig zijn voor de beoordeling en de eventuele opstarting van nieuwe macroregionale initiatieven, zoals proefprojecten, in het westelijke en oostelijke deel van het Middellandse Zeegebied; 27. benadrukt dat belangrijke steunmaatregelen voor een mediterrane macroregio gericht moeten zijn op de geëigende subregionale niveaus voor samenwerking aan specifieke projecten en energienetwerken, wetenschappelijke samenwerking en innovatie, netwerken voor cultuur, onderwijs en opleiding, toerisme, handel, milieubescherming, duurzaam zeevervoer, maritieme veiligheid, maritieme beveiliging en bescherming van de Middellandse Zee tegen vervuiling, overbevissing en illegale visserij door middel van een geïntegreerd netwerk van meldings- en toezichtsystemen voor maritieme activiteiten, versterking van goed bestuur en een efficiënt openbaar bestuursapparaat, om de werkgelegenheid te bevorderen; 28. is van mening dat de coördinatie van deze drie macroregionale strategieën – westelijk Middellands Zeegebied, Adriatisch-Ionisch en oostelijk Middellands Zeegebied – het mogelijk zal maken om een totaalbeleid voor het hele Middellandse Zeebekken te voeren, in overeenstemming met de prioriteiten die door regionale en internationale organisaties en met name door de Unie voor het Middellandse Zeegebied gedefinieerd zijn, en om goede praktijken toe te passen die kunnen bijdragen tot het bereiken van de doelstellingen van de EU-strategie voor slimme en duurzame economische groei; 29. acht het van belang, in het bijzonder na de gebeurtenissen van de Arabische Lente, dat de nieuwe macroregio bijdraagt aan het definiëren van een nieuwe strategie met derde landen voor een behoorlijk beheer van migratiestromen, die afdoende rekening houdt met de wederzijdse voordelen van een toegenomen mobiliteit en berust op de bestrijding van armoede en de bevordering van werkgelegenheid en eerlijke handel, en aldus bijdraagt aan de stabiliteit in de macroregio; 30. meent, gezien het feit dat de mediterrane gebieden van de EU zee- en landgrenzen delen met Noord-Afrika, dat een macroregionale strategie de zuidelijke dimensie van het EU-nabuurschapsbeleid zou ondersteunen dankzij een concrete territoriale benadering die een beter beheer van migratiestromen zou garanderen en de economieën van de betrokken landen positief zou beïnvloeden; 31. is van mening dat een macroregionale strategie in het Middellandse Zeegebied de coördinatie vereist van de beschikbare financiële middelen van de EU, met name de financiële middelen voor het nabuurschapsbeleid, het cohesiebeleid en de territoriale samenwerking, opdat er projecten kunnen worden uitgevoerd die erop gericht zijn gemeenschappelijke uitdagingen zoals de bescherming en verbetering van het euromediterrane culturele erfgoed aan te gaan; herinnert aan het belang van een gecoördineerd en evenwichtig nabuurschapsbeleid voor het Zuiden en het feit dat door het EFRO gefinancierde culturele projecten in aanmerking komen om deze uitdagingen aan te gaan; 32. onderstreept het belang van de creatieve en culturele sector en meent dat deze sector van de economie steeds belangrijker zal worden voor de economische groei en werkgelegenheid in de regio; vraagt om bijzondere aandacht voor de uitvoering van culturele en universitaire uitwisselingsprogramma's en voor de versterking van culturele en stabiele toeristische verbanden; 33. is van mening dat cultureel toerisme een bijzonder effect kan hebben op het Middellandse Zeegebied, niet alleen vanuit economisch oogpunt maar ook als bevorderende factor voor wederzijdse kennis en intercultureel begrip; 34. wijst erop dat een mediterrane macroregio de interculturele dialoog en de verrijking van het gedeelde culturele erfgoed van de Europese Unie zou bevorderen, het maatschappelijk middenveld tot actie zou aanzetten en zodoende de ngo's en de inwoners van het Middellandse Zeegebied ertoe zou aanmoedigen om deel te nemen aan de cultuur- en onderwijsprogramma's van de Unie; 35. herinnert aan de fundamentele rol van het onderwijs voor democratie en sociale en economische ontwikkeling, en aan het belang van beroepsopleidingen voor de bestrijding van jeugdwerkloosheid; 36. onderstreept, in de context van de mediterrane macroregio en rekening houdend met de motivatie van jongeren, vooral in de zuidelijke landen, het belang van een sterkere samenwerking met betrekking tot de jeugd door de bevordering van Europese programma's en de totstandbrenging van synergieën met de werkzaamheden van het Mediterraan bureau voor de jeugd; 37. beklemtoont dat jongeren extra aandacht moeten krijgen, omdat zij de grondslag van een nieuwe generatie vormen en omdat zij het zijn die de meeste invloed zullen uitoefenen op de wijze waarop hun respectieve landen de toekomst tegemoetzien; 38. beveelt aan om, ter bevordering van uitwisselingsprogramma's, dynamisch onderzoek, innovatie en een leven lang leren, in de toekomstige mediterrane macroregio netwerken van hogere onderwijsinstellingen en onderzoeksinstellingen op te zetten en de onderwijsinfrastructuur in deze regio te ontwikkelen, alsook de belemmeringen weg te werken voor het vrije verkeer van studenten, personen in opleiding, jonge vrijwilligers, leerkrachten, opleiders, onderzoekers en administratief personeel; wijst op de noodzaak om de kwaliteit van onderwijs en onderzoek in deze netwerken te versterken door een adequate financiering van het Tempus- en het Erasmus Mundusprogramma, vooral gezien het lage aantal begunstigden van het Erasmus Mundusprogramma in het Middellandse Zeegebied; 39. meent dat de mobiliteit van kunstenaars en de kunsten in het euromediterrane gebied gehinderd wordt door tal van obstakels die volgens land en regio verschillen en die niet alleen verband houden met problemen om een visum te verkrijgen maar ook met het gebrek aan status waarmee kunstenaars te kampen hebben en met de omstandigheden waarmee zij als scheppers van artistiek werk geconfronteerd worden, vooral in zuidelijke landen; meent dat een mediterrane macroregio zou bijdragen tot de wederzijdse erkenning van de status van kunstenaars, kansen zou bieden om na te denken over mobiliteit en zou leiden tot een optimaal gebruik van opleidingsprogramma's en netwerken en vrij verkeer van culturele spelers, kunstenaars en kunsten; 40. roept op tot de uitvoering, tijdens de volgende programmeringsperiode, van een „Euromediterraan Erasmus”- programma, dat bedoeld is om de transnationale mobiliteit van studenten van beide zijden van de Middellandse Zee aan te moedigen, en van een „Euromediterraan Leonardo da Vinci”- programma voor jongeren die in het kader van een macroregionale strategie een beroepsopleiding in het buitenland willen volgen; 41. onderstreept de noodzaak van maatregelen om de toenemende hersenvlucht uit deze regio tegen te gaan; 42. roept ertoe op de historische en culturele verscheidenheid en de taalverscheidenheid van het Middellandse Zeegebied te benutten om de culturele en creatieve industrieën alsook de toeristische sector te vernieuwen en te ontwikkelen. roept ertoe op de samenwerking tussen musea en culturele instellingen aan te moedigen en te steunen; 43. herinnert eraan dat er in de landen rond de Middellandse Zee bijzondere belangstelling bestaat voor Europese films en audiovisuele producties, en dat dit aanzienlijke invloed blijft uitoefenen op de dialoog tussen de culturen in het gebied als onderdeel van het huidige stadium van democratische ontwikkeling van deze samenlevingen; 44. stelt voor te streven naar meer samenwerking en de handel met derde landen te versterken om de positie van de Europese productie in de wereldmarkt en met name in het Middellandse Zeegebied te verbeteren, en aldus culturele uitwisseling te bevorderen alsook de lancering van nieuwe initiatieven om de euromediterrane dialoog en de democratische vooruitgang in de hele regio aan te moedigen, vooral in het licht van de verplichtingen die tijdens de Euromediterrane filmconferentie zijn aangegaan; 45. verzoekt de betrokken lidstaten om de wil tot samenwerking waarvan zij tijdens de uitwerking van dit verslag blijk hebben gegeven, verder te stimuleren en vraagt het toekomstige Cypriotische voorzitterschap van de Unie met aandrang dit project te steunen, zodat de Commissie en de Raad zo snel mogelijk een actieplan voor een macroregionale strategie voor het Middellandse Zeegebied kunnen aannemen; wijst bovendien op het belang van intergouvernementele en interregionale samenwerking bij de ontwikkeling van een macroregionale strategie; o o o 46. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. (Gewone wetgevingsprocedure: tweede lezing) Het Europees Parlement , – gezien het standpunt van de Raad in eerste lezing (18581/2/2011 – C7-0268/2010), – gezien het gemotiveerde advies dat in het kader van protocol nr. 2 betreffende de toepassing van de beginselen van subsidiariteit en evenredigheid is uitgebracht door het Luxemburgse parlement, en waarin wordt gesteld dat het ontwerpwetgevingsbesluit niet strookt met het subsidiariteitsbeginsel, – gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité van 16 maart 2011 (1) , – gezien het advies van het Comité van de Regio's van 28 januari 2011 (2) , – gezien zijn in eerste lezing geformuleerde standpunt (3) inzake het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2010)0475 ), – gezien artikel 294, lid 7, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien artikel 66 van zijn Reglement, – gezien de aanbeveling voor de tweede lezing van de Commissie vervoer en toerisme ( A7-0196/2012 ), 1. stelt onderstaand standpunt in tweede lezing vast; 2. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad, de Commissie en de nationale parlementen. Standpunt van het Europees Parlement in tweede lezing vastgesteld op 3 juli 2012 met het oog op de vaststelling van Richtlijn 2012/…/EU van het Europees Parlement en de Raad tot instelling van één Europese spoorwegruimte (herschikking) (Aangezien het Parlement en de Raad tot overeenstemming zijn geraakt, komt het standpunt van het Parlement overeen met de definitieve rechtshandeling: Richtlijn 2012/34/EU.) (Gewone wetgevingsprocedure: eerste lezing) Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2011)0451 ), – gezien artikel 294, lid 2, en artikel 91 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C7-0205/2011), – gezien artikel 294, lid 3, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité van 7 december 2011 (1) , – gezien het standpunt van de Europese Toezichthouder voor gegevensbescherming van 5 oktober 2011 (2) , – na raadpleging van het Comité van de Regio's, – gezien artikel 55 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie vervoer en toerisme ( A7-0195/2012 ), 1. stelt onderstaand standpunt in eerste lezing vast; 2. verzoekt om hernieuwde voorlegging indien de Commissie voornemens is ingrijpende wijzigingen in haar voorstel aan te brengen of dit door een nieuwe tekst te vervangen; 3. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad, de Commissie alsmede aan de nationale parlementen. Standpunt van het Europees Parlement in eerste lezing vastgesteld op 3 juli 2012 met het oog op de vaststelling van Verordening (EU) nr. .../2012 van het Europees Parlement en de Raad tot wijziging van Verordening (EEG) nr. 3821/85 betreffende het controleapparaat in het wegvervoer en tot wijziging van Verordening (EG) nr. 561/2006 van het Europees Parlement en de Raad (Voor de EER relevante tekst) HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 91, Gezien het voorstel van de Europese Commissie, Na toezending van het ontwerp van wetgevingshandeling aan de nationale parlementen, Gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité (3) , Na raadpleging van het Comité van de Regio's, Gezien het advies van de Europese Toezichthouder voor gegevensbescherming (4) , Handelend volgens de gewone wetgevingsprocedure (5) , Overwegende hetgeen volgt: (1) Bij Verordening (EEG) nr. 3821/85 van de Raad (6) zijn bepalingen vastgesteld voor de constructie, de installatie, het gebruik en het testen van controleapparaten tachografen . De verordening is meermaals ingrijpend gewijzigd. Om meer duidelijkheid te scheppen, moeten de belangrijkste bepalingen dan ook worden vereenvoudigd en geherstructureerd. [Am. 8, dit amendement „tachograaf” is van toepassing op de gehele tekst.] (2) Uit ervaring blijkt dat bepaalde technische elementen en controleprocedures moeten worden verbeterd om Verordening (EEG) nr. 3821/85 zo efficiënt mogelijk te kunnen toepassen. (3) Sommige voertuigen zijn vrijgesteld van de bepalingen van Verordening (EG) nr. 561/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 15 maart 2006 tot harmonisatie van bepaalde voorschriften van sociale aard voor het wegvervoer (7) . Met het oog op meer coherentie moet de mogelijkheid worden gecreëerd deze voertuigen vrij te stellen van de toepassing van Verordening (EEG) nr. 3821/85. (4) Om meer coherentie te brengen in de verschillende uitzonderingen als bepaald in artikel 13 van Verordening (EG) nr. 561/2006 , en om de administratieve lasten voor vervoersondernemingen te verminderen, de bureaucratie te beperken en te waarborgen dat de tachograaf zich in lijn met de praktijk blijft ontwikkelen, rekening houdend met de doelstellingen van die verordening, dienen de daarin bepaalde, toelaatbare maximumafstanden te worden herzien. [Am. 2] (5) Door locatiegegevens te registreren kunnen de rij- en rusttijden gemakkelijker onderling worden vergeleken om onregelmatigheden en fraude op te sporen. Met een controleapparaat tachograaf dat op een satellietnavigatiesysteem (GNSS) is aangesloten, kunnen dergelijke gegevens op gepaste en kosteneffectieve wijze automatisch worden geregistreerd zodat de controleambtenaren er tijdens controles gebruik van kunnen maken. Een dergelijk apparaat is bijgevolg onontbeerlijk. (6) Krachtens Richtlijn 2006/22/EG van het Europees Parlement en de Raad van 15 maart 2006 inzake minimumvoorwaarden voor de uitvoering van de Verordeningen (EEG) nr. 3820/85 en (EEG) nr. 3821/85 van de Raad betreffende voorschriften van sociale aard voor het wegvervoer (8) zijn de lidstaten verplicht een minimumaantal wegcontroles uit te voeren. Daartoe moet worden voorzien in communicatie op afstand tussen het controleapparaat de tachograaf en de controle-instanties die gerichte wegcontroles gemakkelijker maakt en waardoor de administratieve lasten van willekeurige controles bij vervoersondernemingen worden verminderd. (7) Intelligente vervoerssystemen (Intelligent Transport Systems – ITS) kunnen helpen om de uitdagingen voor het Europese vervoersbeleid aan te pakken, waaronder de groei van het wegvervoer en de daaruit volgende congestie of het stijgende energieverbruik. Daarom moeten er in het controleapparaat de tachograaf gestandaardiseerde interfaces worden ingebouwd zodat het interoperabel is met andere ITS-toepassingen. (8) De veiligheid van het controleapparaat de tachograaf en het onderliggende systeem is van essentieel belang om betrouwbare gegevens te genereren. Fabrikanten moeten het controleapparaat een tachograaf bijgevolg tijdens de hele levensduur zo ontwikkelen, testen en onophoudelijk inspecteren dat veiligheidsgebreken gemakkelijk kunnen worden vastgesteld, voorkomen en verholpen. (9) Dankzij praktijktesten voor het controleapparaat een tachograaf waarvoor nog geen typegoedkeuring is verleend, kan het apparaat in reële situaties worden getest voordat het overal op de markt wordt gebracht. Op die manier kunnen ook sneller verbeteringen worden aangebracht. Praktijktesten moeten bijgevolg worden toegelaten op voorwaarde dat de deelname aan dergelijke testen en de naleving van Verordening (EG) nr. 561/2006 daadwerkelijk worden gecontroleerd. (10) Monteurs en werkplaatsen vervullen een belangrijke rol voor de veiligheid van het controleapparaat tachografen . Derhalve moeten bepaalde minimumvereisten voor hun goedkeuring en audit worden vastgesteld om belangenconflicten tussen werkplaatsen en vervoersondernemingen te voorkomen. (11) Om de bestuurderskaarten beter te kunnen analyseren en controleren en de taken van de controleambtenaren te vereenvoudigen, dienen er nationale elektronische registers te worden ingevoerd en voorbereidingen te worden getroffen om die registers met elkaar te verbinden. (12) Aangezien fraude en misbruik met rijbewijzen minder waarschijnlijk is dan met bestuurderskaarten, zou het systeem van het controleapparaat de tachograaf betrouwbaarder en effectiever zijn als de bestuurderskaart in de toekomst in het rijbewijs wordt geïntegreerd. Deze werkwijze zou ook de administratieve lasten voor bestuurders verminderen omdat ze niet langer twee verschillende documenten moeten aanvragen, ontvangen en bijhouden. Een wijziging aan Richtlijn 2006/126/EG van het Europees Parlement en de Raad van 20 december 2006 betreffende het rijbewijs (9) dient dienovereenkomstig te worden overwogen. (13) Om de administratieve lasten voor bestuurders en vervoersondernemingen te verminderen, dient te worden verduidelijkt dat er geen schriftelijk bewijs nodig is van de dagelijkse of wekelijkse rusttijden. Met het oog op de controle moeten perioden waarin voor de bestuurder geen activiteit wordt geregistreerd ook tot de rusttijden worden gerekend. (14) De controleambtenaren worden voortdurend met nieuwe uitdagingen geconfronteerd omdat het controleapparaat tachografen veranderen en er nieuwe manipulatietechnieken opduiken. Met het oog op een effectievere controle en een geharmoniseerd controlebeleid in de hele Europese Unie dient er een gemeenschappelijke methodiek te worden uitgewerkt voor de basisopleiding en bijscholing opleiding van de ambtenaren. (15) De registratie van gegevens door het controleapparaat tachografen , alsmede de ontwikkeling van technologieën voor de registratie van locatiegegevens, de communicatie op afstand en de interface met ITS brengen allemaal de verwerking van persoonsgegevens met zich mee. De EU-wetgeving inzake de bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens en betreffende het vrije verkeer van die gegevens, met name Richtlijn 95/46/EG van het Europees Parlement en de Raad van 24 oktober 1995 betreffende de bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens en betreffende het vrije verkeer van die gegevens (10) en Richtlijn 2002/58/EG van het Europees Parlement en de Raad van 12 juli 2002 betreffende de verwerking van persoonsgegevens en de bescherming van de persoonlijke levenssfeer in de sector elektronische communicatie (11) dient te worden toegepast. (16) Teneinde een eerlijke concurrentie op de interne markt voor wegvervoer te verzekeren en de bestuurders en vervoersondernemingen een duidelijke boodschap te geven, dient de de definitie van „zeer ernstige” inbreuken op deze verordening te worden geharmoniseerd en bindend te zijn en dient de hoogste categorie sancties van de lidstaten te worden opgelegd voor „zeer ernstige” inbreuken (als bepaald in Richtlijn 2009/5/EG van de Commissie van 30 januari 2009 tot wijziging van bijlage III bij Richtlijn 2006/22/EG van het Europees Parlement en de Raad inzake minimumvoorwaarden voor de uitvoering van de Verordeningen (EEG) nr. 3820/85 en (EEG) nr. 3821/85 van de Raad betreffende voorschriften van sociale aard voor het wegvervoer (12) ), zonder afbreuk te doen aan het subsidiariteitsbeginsel. Er moet naar worden gestreefd ervoor te zorgen dat de sancties die worden opgelegd voor inbreuken steeds „doeltreffend, afschrikkend en evenredig” zijn. Er moeten met name concrete stappen worden genomen om de praktijk van buitensporig hoge boetes voor kleine inbreuken te beëindigen. [Am. 3] (16 bis) Verschillende regels voor de berekening van de dagelijkse rijtijden leiden tot een gebrek aan uniformiteit bij de toepassing van Verordening (EG) nr. 561/2006 en creëren rechtsonzekerheid voor bestuurders en vervoersondernemingen in het internationale vervoer. Met het oog op duidelijke, doeltreffende, evenredige en uniforme handhaving van de socialezekerheidsvoorschriften in het wegvervoer is het essentieel dat de autoriteiten van de lidstaten de regels op uniforme wijze toepassen. [Am. 4] (17) Door aanpassingen van de Europese overeenkomst nopens de arbeidsvoorwaarden voor de bemanningen van motorrijtuigen in het internationale vervoer over de weg (AETR), die op 1 juli 1970 in Genève werd ondertekend, met inbegrip van de zes wijzigingen, als neergelegd bij de Secretaris-generaal van de Verenigde Naties, is het gebruik van het controleapparaat als vermeld in bijlage IB de digitale tachograaf nu ook verplicht voor voertuigen die in aangrenzende derde landen zijn geregistreerd. Aangezien deze landen rechtstreeks worden getroffen door veranderingen aan het controleapparaat de tachografen die door deze verordening worden geïntroduceerd, dienen zij aan de gesprekken over technische kwesties en de instelling van één enkel elektronisch systeem voor de uitwisseling van informatie over bestuurderskaarten te kunnen deelnemen. Bijgevolg dient er een tachograafforum te worden opgericht. [Am. 5, dit amendement „digitale tachograaf” is van toepassing op de gehele tekst.] (18) Om technische ontwikkelingen te kunnen weerspiegelen, moet de bevoegdheid om handelingen vast te stellen overeenkomstig artikel 290 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie aan de Commissie worden gedelegeerd voor de aanpassing van bijlagen I, IB en II aan de technische vooruitgang en voor de aanvulling van bijlage IB met de technische specificaties die vereist zijn om de automatische registratie van de locatiegegevens, de communicatie op afstand en een interface met ] ITS mogelijk te maken. Het is van bijzonder belang dat de Commissie tijdens haar voorbereidende werkzaamheden het nodige overleg pleegt, ook op deskundigenniveau. Bij het voorbereiden en opstellen van gedelegeerde handelingen dient de Commissie erop toe te zien dat de desbetreffende documenten gelijktijdig, tijdig en op passende wijze bij het Europees Parlement en de Raad worden ingediend. (19) Teneinde uniforme voorwaarden te waarborgen voor de uitvoering van deze verordening betreffende praktijktesten, de elektronische uitwisseling van informatie over bestuurderskaarten tussen de lidstaten en de opleiding van de controleambtenaren, dient de Commissie uitvoeringsbevoegdheden te krijgen. Deze bevoegdheden moeten worden uitgeoefend overeenkomstig Verordening (EU) nr. 182/2011 van het Europees Parlement en de Raad van 16 februari 2011 tot vaststelling van de algemene voorschriften en beginselen die van toepassing zijn op de wijze waarop de lidstaten de uitoefening van de uitvoeringsbevoegdheden door de Commissie controleren (13) . (20) De adviesprocedure dient te worden gevolgd voor de vaststelling van de procedures om praktijktesten uit te voeren en van de formulieren om die testen te controleren, alsook van de methodiek voor de basis- en voortgezette opleiding van de controleambtenaren. (21) De onderzoeksprocedure dient te worden gevolgd voor de vaststelling van de specificaties voor de elektronische uitwisseling van informatie over bestuurderskaarten tussen de lidstaten. (21 bis) Het vervoer van personen en goederen vindt plaats onder zeer uiteenlopende voorwaarden en omstandigheden. Daarom moet zo snel mogelijk en uiterlijk tegen eind 2013 een herziening van de vereisten voor tachografen en de regelingen inzake rij- en rusttijden voor het busvervoer worden voorgelegd. [Am. 6] (21 ter) Normen en specificaties moeten worden opgesteld als open standaarden die het, na beoordeling door de Commissie, mogelijk maken andere functies zoals ongevalregistratie en 112 e-call in één enkel apparaat te integreren. [Am. 7] (22) Verordening (EEG) nr. 3821/85 moet dienovereenkomstig worden gewijzigd, HEBBEN DE VOLGENDE VERORDENING VASTGESTELD: Artikel 1 Verordening (EEG) nr. 3821/85 wordt als volgt gewijzigd: -1) De titel wordt vervangen door: " Verordening (EEG) nr. 3821/85 van 20 december 1985 betreffende tachografen in het wegvervoer' [Am. 8] 1) Artikelen 1 tot en met 21 worden vervangen door: „HOOFDSTUK I Beginselen en , toepassingsgebied en voorschriften [Am. 9] Artikel 1 Onderwerp en beginsel beginselen [Am. 10] 1. Deze verordening bepaalt verplichtingen en de voorschriften voor met betrekking tot de constructie, de installatie, het gebruik en , het testen en de controle van controleapparaten tachografen die in het wegvervoer die worden gebruikt om de naleving te controleren van Verordening (EG) nr. 561/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 15 maart 2006 tot harmonisatie van bepaalde voorschriften van sociale aard voor het wegvervoer * , Richtlijn 2002/15/EG van het Europees Parlement en de Raad van 11 maart 2002 betreffende de organisatie van de arbeidstĳd van personen die mobiele werkzaamheden in het wegvervoer uitoefenen ** en Richtlijn 92/6/EEG van de Raad van 10 februari 1992 betreffende de installatie en het gebruik, in de Gemeenschap, van snelheidsbegrenzers in bepaalde categorieën motorvoertuigen *** . [Am. 11] 1 bis. Deze verordening bepaalt de voorwaarden en voorschriften waaronder de door een in artikel 2 bedoelde tachograaf geregistreerde, verwerkte of opgeslagen informatie en gegevens gebruikt mogen worden voor andere doeleinden dan de controle op de naleving van de wetgeving als bedoeld in lid 1 van dit artikel. [Am. 12] 2. De constructie, de installatie, het gebruik en het testen van controleapparaten tachografen dient aan de voorschriften van deze verordening te voldoen. Artikel 2 Definities 1. In deze verordening gelden de definities van artikel 4 van Verordening (EG) nr. 561/2006. 2. Naast de in lid 1 bedoelde definities wordt voor de toepassing van deze verordening verstaan onder: Artikel 3 Toepassingsgebied 1. Het controleapparaat De tachograaf moet zijn geïnstalleerd en worden gebruikt in voertuigen, bestemd voor het vervoer over de weg van personen of van goederen, die in een lidstaat zijn ingeschreven en die onder het toepassingsgebied van Verordening (EG) nr. 561/2006 vallen. De lidstaten mogen de in artikel 13, leden 1 en 3, van Verordening (EG) nr. 561/2006 bedoelde voertuigen van de toepassing van deze verordening vrijstellen. 3. De lidstaten kunnen, na machtiging door de Commissie, voertuigen die bestemd zijn voor het in artikel 14, lid 1, van Verordening (EG) nr. 561/2006 bedoelde vervoer van de toepassing van deze verordening vrijstellen. De lidstaten kunnen voertuigen die bestemd zijn voor het in artikel 14, lid 2, van Verordening (EG) nr. 561/2006 bedoelde vervoer van de toepassing van deze verordening vrijstellen; ze stellen de Commissie daar onmiddellijk van in kennis. 3 bis. Alle voertuigen die niet van de toepassing van deze verordening zijn vrijgesteld op grond van lid 2 en lid 3, moeten vóór 2020 worden uitgerust met een slimme tachograaf als bedoeld in onderhavige verordening. [Am. 38] 4. De lidstaten kunnen voor binnenlands vervoer eisen dat een controleapparaat tachograaf wordt geïnstalleerd en gebruikt in overeenstemming met deze verordening in alle voertuigen waarvoor de installatie en het gebruik van tachografen niet is vereist op grond van lid 1. Artikel 3 bis Essentiële eisen 1. Tachografen, tachograafkaarten en registratiebladen zijn onderworpen aan strenge technische, functionele en andere eisen om te waarborgen dat ze voldoen aan de in lid 2 genoemde essentiële eisen en dat de doelstellingen van deze verordening worden verwezenlijkt. 2. Om efficiënte controle van de naleving van de geldende sociale wetgeving mogelijk te maken, moet de tachograaf aan de volgende essentiële eisen beantwoorden. De tachograaf moet: 3. Tachografen moeten zodanig ontworpen en gebruikt worden dat de privacy en de bescherming van persoonsgegevens zijn gewaarborgd. 4. Tachografen moeten dusdanig in het voertuig worden geplaatst dat de bestuurder deze vanaf zijn gebruikelijke zitplaats kan bereiken en kan aflezen, tijdens het rijden gemakkelijk toegang heeft tot de noodzakelijke functies en deze vanaf een zitpositie op een veilige manier kan bedienen, zonder dat zijn aandacht van de weg wordt afgeleid. 5. Het overbrengen van gegevens moet gebeuren met minimale vertraging voor vervoersondernemingen of bestuurders. 6. Bij het overbrengen van gegevens mogen opgeslagen gegevens niet gewijzigd of gewist worden. Het overbrengen van gedetailleerde snelheidsgegevens hoeft niet nodig te zijn om te voldoen aan Verordening (EG) nr. 561/2006, maar kan niettemin geschieden met het oog op andere doeleinden, zoals het onderzoeken van ongevallen. [Am. 39] Artikel 3 ter Functies van de tachograaf De tachograaf moet onderstaande functies kunnen uitvoeren: Artikel 3 quater Te registreren gegevens 1. De digitale tachograaf registreert de volgende gegevens: 2. De analoge tachograaf registreert ten minste de gegevens bedoeld in lid 1, punten a), b) en e). 3. Toegang tot de op de tachograaf opgeslagen gegevens mag te allen tijde worden verleend aan: Toegang tot gegevens die persoonsgegevens bevatten, wordt alleen verleend nadat hiervoor passende toestemming is gegeven in overeenstemming met de wetgeving inzake gegevensbescherming. [Am. 41] Artikel 3 quinquies Weergeven 1. De tachograaf moet de volgende gegevens kunnen weergeven: 2. Aanvullende informatie kan door de tachograaf worden weergegeven, mits deze duidelijk is te onderscheiden van de hierboven vermelde vereiste informatie. 3. Wanneer geen andere informatie hoeft te worden weergegeven, moet de tachograaf standaard de volgende informatie weergeven: De gegevens met betrekking tot elke bestuurder moeten duidelijk, helder en ondubbelzinnig worden weergegeven. Wanneer de informatie met betrekking tot de bestuurder en de bijrijder niet tegelijkertijd kan worden getoond, geeft de tachograaf standaard de informatie weer met betrekking tot de bestuurder en kan de gebruiker de informatie met betrekking tot de bijrijder zichtbaar maken. 4. De tachograaf moet waarschuwingsinformatie overeenkomstig artikel 3 quinquies weergeven. Een letterlijke beschrijving van de waarschuwing kan in de voorkeurstaal van de bestuurder worden toegevoegd. [Am. 42] Artikel 3 sexies Waarschuwingen 1. De tachograaf moet de bestuurder waarschuwen als een voorval en/of fout wordt gedetecteerd. De tachograaf moet de bestuurder 15 minuten van tevoren waarschuwen bij een naderende overschrijding van de maximale ononderbroken rijtijdperiode, alsook op het tijdstip van overschrijding zelf. 2. De vorm van de waarschuwingssignalen is visueel. De visuele waarschuwingssignalen moeten voor de gebruiker duidelijk herkenbaar zijn, ze moeten in het gezichtsveld van de bestuurder worden weergegeven en zowel overdag als „s nachts duidelijk afleesbaar zijn. Naast visuele waarschuwingssignalen kunnen akoestische waarschuwingssignalen worden gegeven. 3. De waarschuwingssignalen moeten ten minste 30 seconden duren, tenzij de bestuurder op het signaal reageert door op een willekeurige toets van de tachograaf te drukken. 4. De reden van de waarschuwing moet op de tachograaf worden weergegeven en zichtbaar blijven totdat de bestuurder deze beantwoordt door op een specifieke toets van de tachograaf te drukken of door een opdracht te geven. Er kunnen aanvullende waarschuwingssignalen worden ingebouwd, mits de bestuurder hierdoor niet in verwarring wordt gebracht in vergelijking met de reeds gedefinieerde waarschuwingssignalen. [Am. 43] Artikel 3 septies Gegevensbescherming en privacy 1. De verwerking van persoonsgegevens in de context van deze verordening moet overeenkomstig Richtlijn 95/46/EG en Richtlijn 2002/58/EG gebeuren en onder toezicht van de openbare onafhankelijke autoriteit van de lidstaat zoals bedoeld in artikel 28 van Richtlijn 95/46/EG. 2. Alleen gegevens die strikt noodzakelijk zijn met het oog op het verwerkingsproces, worden verwerkt. 3. De specificaties waarnaar in deze verordening wordt verwezen, waarborgen de geheimhouding van de door de tachograaf geregistreerde, verwerkte en opgeslagen persoonsgegevens en de gegevensintegriteit, en voorkomen fraude en illegale manipulatie van deze gegevens. Er moeten passende veiligheidsmaatregelen worden genomen om te waarborgen dat persoonsgegevens in het bijzonder beschermd worden met betrekking tot: – de elektronische uitwisseling van informatie over bestuurderskaarten als bedoeld in artikel 26, 4. De eigenaren van voertuigen en/of vervoersondernemingen nemen de desbetreffende bepalingen inzake de bescherming van persoonsgegevens in acht. 5. Om goede gegevensbeschermingspraktijken te bevorderen moeten de Europese Toezichthouder voor gegevensbescherming en de in het kader van artikel 29 van de gegevensbeschermingsrichtlijn opgerichte Werkgroep voor gegevensbescherming deel uitmaken van het tachograafforum als bedoeld in artikel 41 van deze verordening. 6. Bij grensoverschrijdende uitwisselingen van gegevens met derde landen in de context van de toepassing van deze verordening moeten passende garanties voor gegevensbescherming ervoor zorgen dat een adequaat beschermingsniveau overeenkomstig artikelen 25 en 26 van Richtlijn 95/46/EG wordt gewaarborgd. [Am. 44] Artikel 3 octies Specificaties 1. De Commissie is bevoegd overeenkomstig artikel 39 gedelegeerde handelingen vast te stellen om de gedetailleerde specificaties goed te keuren die nodig zijn om de bijlagen bij deze verordening te wijzigen en aan te vullen, teneinde ervoor te zorgen dat de tachograaf, de tachograafkaarten en de door de controleambtenaren gebruikte software om de op de tachograaf opgeslagen gegevens te analyseren en te interpreteren, in overeenstemming zijn met de in deze verordening vastgelegde beginselen en voorschriften, in het bijzonder in hoofdstukken I en II. 2. De Commissie keurt de in lid 1 bedoelde gedetailleerde specificaties uiterlijk ... (14) goed. 3. Voor zover relevant, en afhankelijk van het onder de specificatie vallende gebied, bevat de specificatie een of meer: 4. De specificaties zijn, in voorkomend geval, gebaseerd op normen en waarborgen de interoperabiliteit en compatibiliteit tussen de verschillende versies en generaties van voertuigunits, tachograafkaarten en apparatuur van de handhavingsinstanties. 5. Met betrekking tot de uitvoering van de in hoofdstuk II genoemde functies van de slimme tachograaf, voorzien de specificaties in de noodzakelijke vereisten om de nauwkeurigheid en betrouwbaarheid te waarborgen van de gegevens die worden geleverd door het gebruik van externe, aan de tachograaf verbonden, apparatuur. 6. Gegevens die, draadloos dan wel elektronisch, vanaf de tachograaf kunnen worden overgedragen of verzameld, ongeacht of dit wettelijk verplicht is, moeten de vorm hebben van openbaar beschikbare protocollen. 7. De Commissie voert, voordat de specificaties als bedoeld in hoofdstuk II worden vastgesteld, een effectbeoordeling met kosten-batenanalyse uit. [Am. 45] HOOFDSTUK II Slimme controleapparaten tachografen Artikel 4 Registratie van locatiegegevens 1. Locatiegegevens worden geregistreerd om het begin- en eindpunt van de dagelijkse werkdag te kunnen bepalen. Ten einde het toezicht op de naleving van de relevante wetgeving te vergemakkelijken, wordt de positie van de beginlocatie en de eindlocatie van de dagelijkse werkdagen van elke vervoershandeling automatisch geregistreerd. Daartoe worden voertuigen die voor het eerst in het verkeer worden gebracht [48 maanden 24 maanden na de inwerkingtreding van deze verordening] de specificaties als bedoeld in dit artikel en in artikel 3 octies , uitgerust met een controleapparaat dat tachograaf die is verbonden is met een GNSS. [Am. 46] 1 bis. Wat betreft de aansluiting van de tachograaf op een GNSS als bedoeld in lid 1, wordt alleen gebruik gemaakt van aansluitingen op satellietpositioneringsdiensten die kosteloos satellietpositioneringdiensten aanbieden. Geen andere gegevens dan die welke zijn aangegeven, worden, wanneer mogelijk, in geografische coördinaten voor het bepalen van de begin- en eindlocatie als bedoeld in lid 1 in de tachograaf opgeslagen. [Am. 47] 2. De Commissie krijgt de bevoegdheid is bevoegd overeenkomstig artikel 39 gedelegeerde handelingen aan te nemen vast te stellen met betrekking tot het aanvullen van bijlage IB met de ontwikkeling van de gedetailleerde technische specificaties die nodig zijn om de in dit artikel bedoelde locatiegegevens die het controleapparaat de tachograaf van het GNSS ontvangt, te kunnen verwerken. De specificaties moeten met name voldoen aan de volgende voorwaarden: In de specificaties wordt vastgelegd welke voorvallen een automatische registratie van de positie in gang zetten en in welke situaties een handmatige registratie mogelijk moet blijven. In de specificaties worden de verschillende voorwaarden en vereisten opgenomen waaronder de GNSS-ontvanger zich buiten de tachograaf bevindt of ingebouwd is, en wanneer de ontvanger zich buiten de tachograaf bevindt, hoe het GNSS kan worden afgestemd op de andere bewegingsgegevens van het voertuig. [Am. 48] 2 bis. Ander gebruik van de door de tachograaf geregistreerde locatiegegevens geschiedt op vrijwillige basis voor vervoersondernemingen en moet in overeenstemming zijn met het in de Unie geldende juridisch kader inzake gegevensbescherming. [Am. 49] Artikel 5 Communicatie Vroegtijdige detectie op afstand voor controledoeleinden van manipulatie of misbruik [Am. 50] 1. Om de bevoegde controleautoriteiten te helpen gerichte controles uit te voeren, kan het controleapparaat dat de tachograaf die wordt geïnstalleerd in voertuigen die voor het eerst in het verkeer geregistreerd worden gebracht [48 24 maanden na de inwerkingtreding van deze verordening]wordt geïnstalleerd de in dit artikel en de in artikel 3 octies bedoelde specificaties , gegevens met deze autoriteiten uitwisselen met de autoriteiten terwijl het voertuig aan het rijden is. [Am. 51] 1 bis. De lidstaten rusten hun controleautoriteiten uit met apparatuur voor vroegtijdige detectie op afstand die noodzakelijk is om de in dit artikel bedoelde gegevensoverdracht mogelijk te maken. [Am. 52] 2. Een communicatieverbinding met het controleapparaat wordt De in lid 1 bedoelde gegevensoverdracht met de tachograaf vindt uitsluitend tot stand gebracht plaats op verzoek van het apparatuur van de controleautoriteiten. Het apparaat wordt beveiligd om de gegevensintegriteit en de authenticiteit van de tachograaf en de registratie- en controleapparatuur te verzekeren. waarborgen . De toegang tot de uitgewisselde gegevens wordt beperkt tot handhavende autoriteiten die gemachtigd zijn inbreuken op deze verordening en Verordening (EG) 561/2006 te controleren, en tot werkplaatsen voor zover het noodzakelijk is te controleren of de tachograaf goed functioneert. [Am. 53] 3. Tijdens de communicatie worden uitsluitend gegevens uitgewisseld die nodig zijn voor gerichte wegcontroles. Die gegevens hebben betrekking op de volgende voorvallen of gegevens die door de tachograaf zijn geregistreerd: Gegevens inzake de identiteit en de nationaliteit van de bestuurder , bestuurdersactiviteiten en snelheid worden niet meegedeeld. [Am. 54] 4. De uitgewisselde gegevens worden uitsluitend gebruikt om de naleving van deze verordening en Verordening (EG) nr. 561/2006 te controleren. De gegevens worden niet aan andere entiteiten doorgegeven dan de controleautoriteiten of gerechtelijke instanties, in het kader van een lopende gerechtelijke procedure . [Am. 55] 5. De controleautoriteiten mogen de gegevens enkel bewaren voor de duur van de wegcontrole en dienen deze ten laatste twee uur na afloop daarvan verwijderen. nadat ze zijn medegedeeld te wissen, tenzij de gegevens wijzen op mogelijke manipulatie of misbruik van de tachograaf . Indien bij de volgende wegcontrole de manipulatie of het misbruik niet wordt bevestigd, worden de doorgegeven gegevens gewist. Gegevens die verband houden met de voertuigidentificatie of met een technische parameter en die geen persoonsgegevens bevatten, kunnen door de controleautoriteiten voor statistische doeleinden worden gebruikt. [Am. 56] 6. De eigenaar of de houder van vervoersonderneming die het voertuig exploiteert, dient de chauffeur op de hoogte te brengen van de mogelijke communicatie op afstand. [Am. 57] 7. In geen geval zal communicatie voor controle op afstand van het in dit artikel beschreven type leiden tot automatische boetes of sancties voor de bestuurder of de onderneming. De bevoegde controleautoriteit kan, op basis van de uitgewisselde gegevens, beslissen het voertuig en het controleapparaat de tachograaf te controleren. Het resultaat van de communicatie op afstand mag de controleautoriteiten er niet van weerhouden willekeurige controles langs de weg uit te voeren, gebaseerd op het risicoclassificatiesysteem als geïntroduceerd in artikel 9 van Richtlijn 2006/22/EG van het Europees Parlement en de Raad van 15 maart 2006 inzake minimumvoorwaarden voor de uitvoering van de Verordeningen (EEG) nr. 3820/85 en (EEG) nr. 3821/85 van de Raad betreffende voorschriften van sociale aard voor het wegvervoer **** . [Am. 58] 8. De Commissie krijgt de bevoegdheid is bevoegd overeenkomstig artikel 39 gedelegeerde handelingen aan te nemen vast te stellen betreffende het aanvullen van bijlage IB met betrekking tot de ontwikkeling van gedetailleerde technische specificaties die nodig zijn om overeenkomstig dit artikel de communicatie vanop afstand tussen het controleapparaat de tachograaf en de bevoegde controleautoriteiten tot stand te brengen. De Commissie kan tevens de in lid 1 vermelde termijn verlengen, indien zij aan het einde van die termijn kan aantonen dat er nog geen geschikt apparaat beschikbaar is dat aan de vereiste specificaties voldoet. [Am. 59 en 122] Artikel 6 Intelligente vervoerssystemen (ITS) 1. Het in bijlage IB genoemde controleapparaat De digitale tachograaf is interoperabel met de toepassingen van ITS die zijn gedefinieerd in artikel 4 van Richtlijn 2010/40/EU van het Europees Parlement en de Raad van 7 juli 2010 betreffende het kader voor het invoeren van intelligente vervoerssystemen op het gebied van wegvervoer en voor interfaces met andere vervoerswijzen ***** . 1 bis. Alleen door de tachograaf geregistreerde gegevens die strikt noodzakelijk zijn voor verwerking in een ITS mogen toegankelijk zijn. Door de tachograaf geregistreerde gegevens mogen doorgegeven worden aan ITS-toepassingen, indien aan de volgende voorwaarden is voldaan: 2. Voor de toepassing van lid 1 worden voertuigen die 24 maanden na de inwerkingtreding van de in dit artikel bedoelde technische specificaties voor het eerst in het verkeer worden gebracht [48 maanden na de inwerkingtreding van deze verordening] , voorzien van een controleapparaat tachograaf uitgerust met een geharmoniseerde interface waardoor de geregistreerde of geproduceerde gegevens kunnen worden gebruikt voor toepassingen van een ITS. [Am. 61] 3. De Commissie is bevoegd overeenkomstig artikel 39 gedelegeerde handelingen vast te stellen met betrekking tot het aanvullen van bijlage IB met de ontwikkeling van de specificaties van de geharmoniseerde interface, toegangsrechten en de lijst van gegevens waartoe toegang wordt verleend. De Commissie kan tevens de in lid 1 vermelde termijn verlengen, indien zij aan het einde van die termijn kan aantonen dat er nog geen geschikt apparaat beschikbaar is dat aan de vereiste specificaties voldoet. Er wordt voorrang gegeven aan de ontwikkeling van een geharmoniseerde ITS-toepassing die bestuurders in staat stelt de door de tachograaf geregistreerde gegevens te interpreteren ten einde hen te helpen bij de naleving van de sociale wetgeving. [Am. 62 en 123] HOOFDSTUK III Typegoedkeuring Artikel 7 Toepassingen 1. Fabrikanten of hun agenten dienen een aanvraag voor EU-typegoedkeuring van een controleapparaat, voertuigunit , gewichtssensor, bewegingssensor, modelregistratieblad, of tachograafkaart of softwareprogramma dat door de bevoegde controleautoriteiten wordt gebruikt om gegevens te interpreteren, in bij de typegoedkeuringsinstanties die daartoe door alle lidstaten zijn ingesteld en waarvan de certificeringsvereisten zijn goedgekeurd door het beheercomité van het Senior Official Group Information Security (SOG-IS) binnen het kader van het Europees akkoord voor wederzijdse erkenning . De Commissie raadpleegt het beheercomité van het SOG-IS-akkoord vóór elke beslissing om instanties voor certificering uit derde landen te erkennen. [Am. 63 en 150] 2. De lidstaten delen de naam en de contactgegevens van de overeenkomstig lid 1 aangewezen autoriteiten uiterlijk drie maanden na ... (15) mee aan de Commissie. De Commissie publiceert de lijst van de voor de typekeuring aangewezen autoriteiten op haar website. [Am. 64] 2 bis. De typegoedkeuring van tachografen en tachograafkaarten omvat tests met betrekking tot de veiligheid, functietests en interoperabiliteitstests. Positieve testresultaten worden op een relevant certificaat vermeld. [Am. 65] 3. ‎Een aanvraag voor een typegoedkeuring gaat vergezeld van de gepaste specificaties en de in punt VIII van bijlage IB bedoelde certificaten. De Commissie stelt onafhankelijke beoordelaars aan om de veiligheidscertificaten af te geven. veiligheids-, functie- en interoperabiliteitscertificaten. De aanvraag bevat ook informatie over hoe de onderdelen van de tachograaf moeten worden verzegeld. [Am. 66] 3bis. Het veiligheidscertificaat waarin staat dat aan de veiligheidsdoelstellingen wordt voldaan, wordt afgegeven overeenkomstig de bepalingen van deze verordening. Het beveiligingscertificaat wordt afgegeven door een door de Commissie erkende certificeringsinstantie. Een functiecertificaat wordt alleen aan de fabrikant afgegeven nadat alle overeenkomstig deze verordening gespecificeerde functietests, die certificeren dat het geteste onderdeel voldoet aan de voorschriften met betrekking tot uitgevoerde functies, nauwkeurigheid van de metingen en milieukenmerken, succesvol zijn afgerond. De typegoedkeuringsautoriteit geeft het functiecertificaat af. Het interoperabiliteitscertificaat wordt in opdracht en onder verantwoordelijkheid van de Commissie door een laboratorium afgegeven. De interoperabiliteitstests die certificeren dat de tachografen of tachograafkaarten volledig interoperabel zijn met de vereiste tachograaf- en tachograafkaartmodellen, worden overeenkomstig deze verordening uitgevoerd. Het laboratorium voert geen interoperabiliteitstests uit voor tachografen of tachograafkaarten waarvoor geen veiligheidscertificaat en functionaliteitscertificaat is afgegeven, behalve in de in deze verordening beschreven uitzonderlijke omstandigheden. [Am. 67] 3 ter. De autoriteit die de typegoedkeuring voor het apparaat heeft verleend, moet vooraf op de hoogte worden gesteld van elke wijziging in de software of hardware van de tachograaf of in de aard van de voor de fabricage gebruikte materialen. Deze autoriteit moet de verlenging van de typegoedkeuring aan de fabrikant bevestigen of kan een actualisering of een bevestiging van de relevante functie-, veiligheids- en/of interoperabiliteitscertificaten eisen. [Am. 68] 4. Voor eenzelfde type van voertuigunit, bewegingssensor, modelregistratieblad of tachograafkaart kan slechts in één lidstaat een verzoek worden ingediend. Artikel 8 Verlenen van typegoedkeuring Een lidstaat verleent de EU-goedkeuring voor een type controleapparaat, voertuigunit , bewegingssensor, modelregistratieblad, tachograafkaart of software voor de interpretatie door de controleautoriteiten van de op de tachograaf opgeslagen gegevens, dat aan de voorschriften van bijlage I of IB de in deze verordening bedoelde specificaties voldoet, indien de lidstaat in de gelegenheid is erop toe te zien dat de geproduceerde apparaten of registratiebladen overeenkomen met het goedgekeurde model. [Am. 69] Voor wijzigingen van of toevoegingen aan een goedgekeurd model moet door de lidstaat die de eerste EU-typegoedkeuring heeft verleend, een aanvullende EU-typegoedkeuring worden gegeven. Artikel 9 Goedkeuringsmerk De lidstaten verlenen de aanvrager een EU-goedkeuringsmerk overeenkomstig het model in bijlage II voor elk type van voertuigunit, bewegingssensor, modelregistratieblad of tachograafkaart dat ze overeenkomstig artikel 8 goedkeuren. Artikel 10 Goedkeuring of weigering De bevoegde autoriteiten van de lidstaat waar typegoedkeuringsaanvraag werd ingediend, bezorgen de autoriteiten van de andere lidstaten voor elk type voertuigunit, bewegingssensor, modelregistratieblad, of tachograafkaart of software voor de interpretatie door de controleautoriteiten van de op de tachograaf opgeslagen gegevens dat ze goedkeuren binnen de een maand een afschrift van het goedkeuringscertificaat, samen met de afschriften van de documenten met de relevante specificaties , inclusief informatie over de verzegelingen . [Am. 70] Wanneer de bevoegde autoriteiten de aanvraag niet goedkeuren, brengen ze de autoriteiten van de andere lidstaten op de hoogte dat de typegoedkeuring is geweigerd en delen zij de redenen voor deze beslissing mee. Artikel 11 Overeenstemming van uitrusting met typegoedkeuring 1. Indien de lidstaat die de in artikel 8 bedoelde EU-typegoedkeuring heeft verleend, vaststelt dat controleapparaten, bewegingssensoren, registratiebladen of tachograafkaarten, voorzien van het door hem toegekende EU-goedkeuringsmerk, niet overeenstemmen met het door hem goedgekeurde model, neemt hij de nodige maatregelen teneinde te bewerkstelligen dat het productiemodel overeenstemt met het goedgekeurde model. Onder deze maatregelen kan, indien nodig, de intrekking van de EU-typegoedkeuring vallen. 2. De lidstaat die een EU-typegoedkeuring heeft verleend, moet deze intrekken indien het goedgekeurde controleapparaat, de bewegingssensor, het registratieblad of de tachograafkaart niet overeenstemt met deze verordening of bij het gebruik een gebrek van algemene aard vertoont waardoor het ongeschikt wordt voor het doel waarvoor het is bestemd. 3. Indien de lidstaat die een EU-typegoedkeuring heeft verleend, door een andere lidstaat in kennis wordt gesteld van het bestaan van een van de gevallen, bedoeld in de leden 1 en 2, neemt hij na overleg met deze lidstaat eveneens de in die leden bedoelde maatregelen, behoudens lid 5. 4. De lidstaat die het bestaan van een van de in lid 2 bedoelde gevallen heeft vastgesteld, kan het in de handel brengen en het in gebruik nemen van de controleapparaten, de bewegingssensoren, de registratiebladen of de tachograafkaarten tot nader aankondiging opschorten. Hetzelfde geldt in de gevallen bedoeld in lid 1 voor controleapparaten, bewegingssensoren, registratiebladen of tachograafkaarten die van de eerste EU-ijking zijn vrijgesteld, indien de fabrikant na ontvangen waarschuwing deze niet in overeenstemming brengt met het goedgekeurde model of met de voorschriften van deze verordening. In alle gevallen lichten de bevoegde instanties van de lidstaten elkaar en de Commissie binnen één maand over het intrekken van een verleende EU-typegoedkeuring of andere overeenkomstig de leden 1, 2 en 3 getroffen maatregelen in, alsmede over de redenen die hiertoe hebben geleid. 5. Indien de lidstaat die de EU-typegoedkeuring heeft verleend, het bestaan van de in de leden 1 en 2 bedoelde gevallen betwist, trachten de betrokken lidstaten het geschil bij te leggen. De Commissie wordt op de hoogte gehouden. Indien de betrokken lidstaten er niet in zijn geslaagd tot overeenstemming te komen binnen een termijn van vier maanden te rekenen vanaf de datum van de in lid 3 bedoelde kennisgeving, neemt de Commissie, na raadpleging van de deskundigen van alle lidstaten en na bestudering van alle daarop betrekking hebbende factoren, zoals bijvoorbeeld de economische en de technische, binnen een termijn van zes maanden na het verstrijken van die termijn van vier maanden een besluit, dat ter kennis wordt gebracht van de betrokken lidstaten en tegelijkertijd aan de andere lidstaten wordt medegedeeld. De Commissie stelt van geval tot geval de termijn voor het toepassen van haar besluit vast. Artikel 12 Goedkeuring van registratiebladen 1. De aanvrager van een EU-typegoedkeuring voor een modelregistratieblad moet op zijn aanvragen het (de) in bijlage I genoemde type(n) van de controleapparaten analoge tachografen aangeven waarvoor dit registratieblad ontworpen is om gebruikt te worden, en moet voor het testen van het blad een adequaat apparaat van het (de) passende type(n) beschikbaar stellen. 2. De bevoegde instanties van elke lidstaat geven op het goedkeuringscertificaat van het modelregistratieblad het (de) in bijlage I genoemde type(n) aan van de controleapparaten analoge tachografen waarvoor het registratiebladmodel kan worden gebruikt. Artikel 13 Rechtvaardiging van besluiten tot weigering Ieder besluit tot weigering of intrekking van een goedkeuring van een type van een controleapparaat, een bewegingssensor, een modelregistratieblad of een tachograafkaart, dat uit hoofde van deze verordening wordt genomen, wordt nauwkeurig gemotiveerd. Het wordt ter kennis van de betrokkene gebracht, onder vermelding van de middelen tot beroep die de in de lidstaten geldende wetgeving biedt, en van de termijnen waarbinnen dit beroep kan worden aangetekend. Artikel 14 Erkenning controleapparaten van tachografen waarvoor een typegoedkeuring is verleend De lidstaten mogen de inschrijving niet weigeren en het in het verkeer brengen of het gebruik van voertuigen, voorzien van een controleapparaat tachograaf , niet verbieden om redenen welke verband houden met een dergelijk apparaat, indien het apparaat is voorzien van het EU-typegoedkeuringsmerk, als bedoeld in artikel 9 en van het installatieplaatje als bedoeld in artikel 17, lid 4. Artikel 15 Veiligheid 1. Fabrikanten ontwerpen, testen en controleren voertuigunits, bewegingssensoren, gewichtssensoren en tachograafkaarten die worden geproduceerd om kwetsbaarheden op te sporen die tijdens alle fasen van het productieproces aan de oppervlakte komen en mogelijk misbruik daarvan te voorkomen of te bestrijden. De testfrequentie wordt vastgesteld door de lidstaat die het goedkeuringscertificaat heeft verleend, met een limiet van maximaal twee jaar. [Am. 71 en 151] 2. Hiertoe dienen fabrikanten de gepaste documentatie met het oog op een kwetsbaarheidsanalyse in bij de in artikel 7, lid 3 bis , bedoelde beoordelaar. certificeringsinstantie . [Am. 72] 3. Voor de toepassing van lid 1, voert de in artikel 7, lid 3 bis, bedoelde certificeringsinstantie Onafhankelijke beoordelaars voeren penetratietesten uit op voertuigunits, bewegingssensoren en tachograafkaarten om te bevestigen dat bekende kwetsbaarheden niet kunnen worden misbruikt door individuen die over publiek toegankelijke kennis beschikken. [Am. 73] 3 bis. Indien bij tests als bedoeld in de leden 1 en 3, kwetsbaarheden in voertuigunits, bewegingssensoren of tachograafkaarten aan het licht komen, worden die onderdelen niet op de markt gebracht. In dat geval trekt de lidstaat die de typegoedkeuring heeft verleend, conform artikel 11, lid 2 die goedkeuring in. [Am. 74] 3 ter. Wanneer een fabrikant of een certificerende instantie als bedoeld in artikel 7, lid 3 bis, een zeer ernstige kwetsbaarheid in de voertuigunit, bewegingssensor of tachograafkaarten vaststelt en deze onderdelen al op de markt zijn gebracht, brengt de fabrikant of de certificerende instantie als bedoeld in artikel 7, lid 3 bis, de bevoegde instanties van die lidstaat hiervan onverwijld op de hoogte. [Am. 75] 3 quater. De lidstaten nemen alle noodzakelijke maatregelen om ervoor te zorgen dat het in lid 3 ter bedoelde probleem wordt aangepakt, met name door de fabrikant, en informeert de Commissie zonder uitstel over de opgespoorde kwetsbaarheden en de beoogde of getroffen maatregelen. [Am. 76] Artikel 16 Praktijktesten 1. De lidstaten kunnen praktijktesten laten uitvoeren voor controleapparaten een tachograaf waarvoor nog geen typegoedkeuring werd verleend. Een door een lidstaat verleende toestemming voor de uitvoering van praktijktesten wordt door de andere lidstaten erkend. 2. Bestuurders en vervoersondernemingen die deelnemen aan een praktijktest moeten voldoen aan de vereisten van Verordening (EG) nr. 561/2006. Om aan te tonen dat zij aan deze vereisten voldoen, volgen de bestuurders de in artikel 31, lid 2, vastgelegde procedure. 3. De Commissie kan uitvoeringshandelingen aannemen waarin de te volgen procedures voor het uitvoeren van praktijktesten en de vormen die moeten worden gebruikt om deze praktijktesten te toetsen, worden vastgesteld. Deze uitvoeringshandelingen worden vastgesteld volgens de in artikel 40, lid 2, bedoelde raadplegingsprocedure. HOOFDSTUK IV Installatie en controle Artikel 17 Installatie en reparatie 1. Controleapparaten Tachografen mogen uitsluitend worden hersteld door installateurs of werkplaatsen die conform artikel 19 daartoe door de bevoegde instanties van de lidstaten zijn erkend. 2. De Erkende installateurs of werkplaatsen verzegelen de controleapparaten tachograaf in overeenstemming met de specificaties van het typegoedkeuringscertificaat bedoeld in artikel 10, na te hebben gecontroleerd of ze deze correct werken werkt en of geen enkele manipulatievoorziening met de geregistreerde gegevens kan knoeien of ze kan wijzigen. [Am. 77] 3. De erkende installateur of werkplaats brengt een bijzonder merk aan op de door hem aangebrachte verzegelingen en voert, voor de controleapparaten waarnaar in bijlage IB wordt verwezen digitale tachograaf , de elektronische veiligheidsgegevens in aan de hand waarvan de echtheidscontrole kan worden verricht. De bevoegde autoriteiten van elke lidstaat houden een register van gebruikte merken en van elektronische veiligheidsgegevens bij evenals van de aan erkende werkplaatsen en installateurs afgegeven kaarten. 4. Het overeenkomstig de bijlagen I en IB aangebrachte installatieplaatje, levert het bewijs dat het controleapparaat de tachograaf overeenkomstig de voorschriften van deze verordening is geïnstalleerd. 5. Een verzegeling mag alleen worden verwijderd door de installateurs of werkplaatsen die door de bevoegde instanties van de lidstaten zijn erkend overeenkomstig lid 1 of door met de controle belaste ambtenaren, dan wel in de in bijlage I, deel V, punt 4 of in bijlage IB, deel V, punt 3, omschreven omstandigheden. [Am. 78] Artikel 17 bis Verzegeling 1. De volgende onderdelen van de tachograaf worden verzegeld: 2. Een verzegeling mag alleen worden verwijderd door de installateurs of werkplaatsen die door de in artikel 17, lid 1, bedoelde bevoegde instanties zijn erkend of door gecertificeerde controleambtenaren, of onder de in deze verordening beschreven omstandigheden. 3. Iedere verbreking van deze zegels moet schriftelijk worden gemotiveerd en deze motivering moet beschikbaar zijn voor de bevoegde autoriteit. [Am. 79] Artikel 18 Inspecties van het controleapparaat de tachograaf Controleapparaten Tachografen worden regelmatig door erkende werkplaatsen geïnspecteerd. Routine-inspecties worden ten minste om de twee jaar uitgevoerd. Deze inspecties omvatten ten minste de volgende controles: De werkplaatsen stellen een inspectieverslag op ingeval onregelmatigheden in de werking van het controleapparaat de tachograaf moeten worden verholpen. Dat geldt zowel voor periodieke inspecties als inspecties op specifiek verzoek van de nationale bevoegde instantie. De werkplaatsen houden een lijst bij van alle opgestelde inspectieverslagen. De werkplaatsen bewaren de inspectieverslagen gedurende minstens twee jaar vanaf het moment dat het verslag werd opgesteld. Op vraag van de bevoegde autoriteit stellen de werkplaatsen de inspectie- en ijkingsverslagen voor de betreffende periode ter beschikking. Artikel 19 Goedkeuring van installateurs en werkplaatsen De lidstaten dienen de installateurs en werkplaatsen die de controleapparaten tachografen installeren, controleren, inspecteren en repareren, goed te keuren, regelmatig te controleren en te certificeren. 2. De lidstaten zorgen ervoor dat de installateurs en werkplaatsen bevoegd en betrouwbaar zijn. Daartoe bepalen en publiceren ze een aantal duidelijke nationale procedures en zorgen ze ervoor dat aan de volgende minimumcriteria wordt voldaan: 3. Audits van erkende installateurs of werkplaatsen worden als volgt uitgevoerd: 4. De lidstaten en hun bevoegde autoriteiten nemen gepaste maatregelen om belangenconflicten tussen installateurs of werkplaatsen en wegvervoersondernemingen te voorkomen. Zo mag een vervoersonderneming die ook als erkende Met name in geval van een ernstig risico op belangenverstrengeling, worden aanvullende specifieke maatregelen genomen om ervoor te zorgen dat de installateur of de werkplaats actief is, geen controleapparaten in haar eigen voertuigen installeren of ijken. aan de eisen van deze verordening voldoet [Am. 82] 5. De ter zake bevoegde autoriteiten van de lidstaten stellen de Commissie op de hoogte van de lijst van erkende installateurs en werkplaatsen, de aan hen afgegeven kaarten, alsook afschriften van de merken en van de noodzakelijke elementen met betrekking tot de gebruikte elektronische veiligheidsgegevens. De Commissie publiceert de lijsten van erkende installateurs en werkplaatsen op haar website. 6. De lidstaten trekken de goedkeuring van installateurs en werkplaatsen die hun verplichtingen onder deze verordening niet nakomen tijdelijk of permanent in. 6 bis. De lidstaten bewaken en vervolgen het groeiende aanbod aan frauduleuze installaties en de installatie van apparaten voor manipulatie van tachografen op internet. De lidstaten stellen in dit verband de Commissie op de hoogte van hun activiteiten; de Commissie stelt de informatie dan ter beschikking van alle andere controleautoriteiten in de EU om hen allen vertrouwd te maken met de nieuwste praktijken in frauduleuze installatie en manipulatie. [Am. 152] Artikel 20 Werkplaatskaarten 1. De administratieve geldigheidsduur van werkplaatskaarten mag een periode van een jaar niet overschrijden. Bij verlenging van de werkplaatskaart ziet de bevoegde instantie erop toe dat de installateur of werkplaats voldoet aan de in artikel 19, lid 2, opgesomde criteria. [Am. 83] 2. Bij verlenging, beschadiging, slechte werking, verlies of diefstal van de werkplaatskaart verstrekt de bevoegde autoriteit een nieuwe kaart binnen vijf werkdagen na ontvangst van een met redenen omkleed verzoek daartoe. De autoriteit die de kaart uitreikt, houdt een register bij van de verloren, gestolen of in ongerede geraakte kaarten. 3. Wanneer een lidstaat de goedkeuring van een installateur of werkplaats intrekt als bepaald in artikel 19, dient hij ook de uitgereikte werkplaatskaarten in te trekken. 4. De lidstaten nemen alle noodzakelijke maatregelen om ieder risico te voorkomen dat de aan de erkende installateurs en werkplaatsen verstrekte werkplaatskaarten worden vervalst. HOOFDSTUK V Bestuurderskaarten Artikel 21 Afgifte van bestuurderskaarten 1. De bestuurderskaart wordt op verzoek van de bestuurder afgegeven door de bevoegde autoriteit van de lidstaat waar de bestuurder zijn gewone verblijfplaats heeft. Ze wordt binnen één maand 15 dagen nadat het verzoek wordt ontvangen door de bevoegde autoriteit afgegeven. [Am. 84] 2. Uit hoofde van dit artikel betekent „gewone verblijfplaats” de plaats waar een natuurlijke persoon gewoonlijk verblijft, dit wil zeggen ten minste voor 185 dagen van elk kalenderjaar, wegens persoonlijke en beroepsmatige binding of, in het geval van personen zonder beroepsmatige bindingen, wegens persoonlijke bindingen die een sterk verband aantonen tussen de persoon en de plaats waar deze woont; de gewone verblijfplaats van een natuurlijke persoon die beroepsmatige bindingen heeft op een andere plaats dan de plaats waar hij zijn persoonlijke bindingen heeft en die afwisselend verblijft in twee of meer lidstaten wordt gezien als de plaats waar hij zijn persoonlijke bindingen heeft, op voorwaarde dat deze persoon er regelmatig terugkeert. Deze laatste voorwaarde vervalt wanneer de betrokkene in een lidstaat verblijft om een opdracht van bepaalde duur te vervullen. 3. De bestuurders tonen met passende middelen, met name met hun identiteitskaart of enig ander legitimatiebewijs, aan waar hun gewone verblijfplaats is. De bevoegde autoriteiten van de lidstaat waar de bestuurderskaart is afgegeven, kunnen, indien zij de juistheid van de afgelegde verklaring inzake de gewone verblijfplaats betwijfelen of met het oog op bepaalde specifieke controles, om aanvullende inlichtingen of bewijsstukken verzoeken. 3 bis. Ongeacht zijn gewone verblijfplaats, valt, teneinde de eerlijke mededinging in het internationale wegvervoer te waarborgen, de individuele arbeidsovereenkomst van een internationale bestuurder onder het recht van het land waarin, dan wel van waaruit de bestuurder gelet op alle zijn werkzaamheden kenmerkende factoren regelmatig het grootste deel van zijn verplichtingen jegens zijn werkgever bij de uitvoering van zijn arbeidsovereenkomst nakomt. [Am. 132] 4. De bevoegde autoriteiten van de lidstaat waar de bestuurderskaart is afgegeven, nemen gepaste maatregelen om te verzekeren dat een aanvrager niet reeds houder is van een geldige bestuurderskaart en personaliseren de bestuurderskaart overeenkomstig de bepalingen van bijlage IB. 5. Om administratieve redenen is de bestuurderskaart ten hoogste vijf jaar geldig. 6. Een geldige bestuurderskaart wordt niet ingetrokken of geschorst, tenzij de bevoegde autoriteiten van een lidstaat vaststellen dat de kaart werd vervalst of de bestuurder een kaart gebruikt waarvan hij niet de houder is of dat de kaart werd verkregen op basis van valse verklaringen en/of vervalste documenten. Indien de kaart door een andere lidstaat dan de lidstaat van afgifte wordt geschorst of ingetrokken, zendt de lidstaat die de kaart schorst of intrekt deze met opgave van redenen voor de intrekking of de schorsing zo spoedig mogelijk terug naar de autoriteit van de lidstaat die de kaart heeft afgegeven. [Am. 85] 7. Bestuurderskaarten worden alleen afgegeven aan aanvragers waarop Verordening (EG) nr. 561/2006 van toepassing is. 8. De lidstaten nemen alle nodige maatregelen om te voorkomen dat bestuurderskaarten worden vervalst. Artikel 22 Gebruik van bestuurderskaarten 1. De bestuurderskaart is persoonlijk. 2. Een bestuurder mag niet meer dan één geldige bestuurderskaart bezitten en mag uitsluitend zijn eigen gepersonaliseerde bestuurderskaart gebruiken. Hij mag geen defecte of verlopen kaart gebruiken. Artikel 23 Vernieuwing van bestuurderskaarten 1. Wanneer een bestuurder zijn bestuurderskaart wenst te vernieuwen, richt hij daartoe een verzoek aan de bevoegde autoriteiten van de lidstaat waarin hij zijn gewone verblijfplaats heeft, uiterlijk 15 werkdagen vóór de datum waarop de kaart verstrijkt. 2. Wanneer de autoriteiten van de lidstaat van zijn gewone verblijfplaats verschillen van de autoriteiten die de kaart hebben afgegeven, en de eerstgenoemde autoriteiten gevraagd wordt de bestuurderskaart te vernieuwen, brengen zij de autoriteiten die de oude kaart hebben afgegeven op de hoogte van de redenen voor vernieuwing. 3. Bij verzoek om vernieuwing van een bijna verlopen kaart verstrekt de bevoegde autoriteit vóór de vervaldatum een nieuwe kaart wanneer dat verzoek haar is toegezonden binnen de in lid 1 gestelde termijn. Artikel 24 Gestolen, verloren of defecte bestuurderskaarten 1. De autoriteit die de kaart afgeeft, houdt een register bij van de afgegeven, gestolen verloren en defecte kaarten, gedurende minstens de periode de administratieve geldigheid van de betrokken kaarten. 2. Indien een bestuurderskaart beschadigd is of slecht werkt, zendt de bestuurder de kaart terug naar de bevoegde autoriteit van de lidstaat waar hij zijn gewone verblijfplaats heeft. Van de diefstal van de kaart moet aangifte worden gedaan bij de bevoegde autoriteiten van het land waar de diefstal heeft plaatsgevonden. 3. Van het verlies van de bestuurderskaart moet aangifte worden gedaan bij de bevoegde autoriteiten van de lidstaat die de kaart heeft afgegeven, alsmede bij die van de lidstaat waar de houder zijn gewone verblijfplaats heeft, indien deze verschillen. 4. Bij beschadiging, slechte werking, verlies of diefstal van de bestuurderskaart moet de bestuurder bij de bevoegde autoriteiten van de lidstaat waar hij zijn gewone verblijfplaats heeft binnen zeven kalenderdagen om vervanging van de kaart verzoeken. Deze autoriteiten zullen in een vervangende kaart voorzien binnen vijf werkdagen na ontvangst van het gedetailleerd verzoek daartoe. 5. Onder de in lid 4 genoemde omstandigheden kan de bestuurder gedurende ten hoogste vijftien kalenderdagen of gedurende een langere periode als dit noodzakelijk is om het voertuig naar het bedrijf terug te rijden, zonder zijn kaart blijven rijden, mits hij bewijzen dat hij zijn kaart tijdens die periode niet kan tonen of gebruiken. Artikel 25 Onderlinge erkenning en omwisseling van bestuurderskaarten 1. De door de lidstaten afgegeven bestuurderskaarten worden onderling erkend. 2. Wanneer de houder van een door een lidstaat afgegeven geldige bestuurderskaart zijn gewone verblijfplaats in een andere lidstaat vestigt, kan hij verzoeken zijn kaart om te wisselen tegen een gelijkwaardige bestuurderskaart. Het is de verantwoordelijkheid van de lidstaat die de kaart omwisselt, om na te gaan of de ter omwisseling aangeboden kaart nog geldig is. 3. Een lidstaat die een kaart omwisselt, zendt de oude kaart met opgave van redenen terug aan de autoriteiten van de lidstaat die de kaart hebben afgegeven. 4. Wanneer een lidstaat een bestuurderskaart vervangt of omwisselt, wordt de vervanging of omwisseling alsmede iedere latere vervanging of omwisseling in die lidstaat geregistreerd. Artikel 26 Elektronische uitwisseling van de gegevens op bestuurderskaarten 1. Om te verzekeren dat een aanvrager niet reeds houder is van een geldige bestuurderskaart als bedoeld in artikel 21, lid 4, houden de lidstaten elektronische registers bij die de volgende gegevens van bestuurderskaarten bevatten, gedurende een periode die ten minste even lang is als de van administratieve geldigheid van de kaart: 2. De Commissie en de lidstaten nemen alle nodige maatregelen om ervoor te zorgen dat de elektronische registers met elkaar verbonden en in de hele Unie beschikbaar zijn met behulp van het TACHOnet-meldingssysteem of een compatibel systeem . [Am. 87] 3. Indien zij een bestuurderskaart afgeven, vernieuwen of vervangen, verifiëren de lidstaten via de elektronische uitwisseling van gegevens of de bestuurder niet reeds in het bezit is van een andere geldige bestuurderskaart. Slechts de gegevens die nodig zijn voor deze verificatie worden uitgewisseld. 4. Controleambtenaren krijgen moeten toegang krijgen tot het elektronisch register om de status van een bestuurderskaart na te gaan. [Am. 88] 5. De Commissie stelt uitvoeringshandelingen vast om de gemeenschappelijke procedures en specificaties voor de in lid 2 vastgelegde koppeling te bepalen, waaronder het formaat van de uitgewisselde gegevens, de technische procedures voor elektronische raadpleging van de nationale elektronische registers, de toegangsprocedures en veiligheidsmechanismen. Die uitvoeringshandelingen worden volgens de in artikel 40, lid 3, bedoelde onderzoeksprocedure vastgesteld. Artikel 27 Integratie van bestuurderskaarten in rijbewijzen Tot en met 18 januari 2018 worden Bestuurderskaarten worden afgegeven overeenkomstig de bepalingen van dit hoofdstuk. Vanaf 19 januari 2018 worden bestuurderskaarten geïntegreerd in rijbewijzen en worden deze afgegeven, vernieuwd, geruild en vervangen overeenkomstig de bepalingen van Richtlijn 2006/126/EG. De Commissie dient binnen 24 maanden na ... + een effectbeoordeling uit te voeren met betrekking tot de haalbaarheid en de voordelen van het bundelen van alle kaarten die door professionele bestuurders worden gebruikt, met name de bestuurderskaart met het rijbewijs. De Commissie dient in het bijzonder alle beschikbare technische oplossingen, compatibiliteitsproblemen met kaarten en aan gegevensbescherming gerelateerde kwesties te onderzoeken. De Commissie stelt het Europees Parlement binnen 30 maanden na ... (16) van haar bevindingen in kennis. [Am. 89] HOOFDSTUK VI Bepalingen ten aanzien van het gebruik Artikel 28 Correct gebruik van controleapparaten tachografen 1. De vervoersonderneming, de eigenaar van het voertuig en de bestuurders zorgen voor de correcte werking en het correcte gebruik van het controleapparaat de tachograaf en de bestuurderskaart wanneer een de bestuurder verplicht is een voertuig te besturen dat uitgerust is met het in bijlage IB bedoelde controleapparaat. een digitale tachograaf. Indien een analoge tachograaf wordt gebruikt, zorgen de vervoersonderneming en de bestuurder ervoor dat deze correct werkt en dat het registratieblad correct wordt gebruikt . [Am. 90] 1 bis. De digitale tachograaf dient niet zodanig ingesteld te zijn dat hij automatisch overschakelt naar een bepaalde weergave wanneer de motor of de ontsteking wordt uitgeschakeld. De bestuurder moet manueel een categorie kunnen kiezen, afhankelijk van zijn activiteit of rust nadat hij de motor of ontsteking heeft uitgeschakeld. [Am. 91] 2. Het is verboden de gegevens die op het registratieblad zijn geregistreerd, die op het controleapparaat de tachograaf of de bestuurderskaart zijn opgeslagen of de in bijlage IB genoemde afdrukken van het controleapparaat de digitale tachograaf te vervalsen, te verbergen, uit te wissen of te vernietigen. Manipulatie van het controleapparaat de tachograaf , het registratieblad of de bestuurderskaart die kan leiden tot het vervalsen, uitwissen of vernietigen van de gegevens en/of afgedrukte informatie is tevens verboden. In het voertuig mag geen voorziening aanwezig zijn die voor dergelijk misbruik kan worden aangewend. 3. Voertuigen worden niet uitgerust met meer dan één controleapparaat tachograaf uitgezonderd voor de in artikel 16 bedoelde praktijktesten. 4. De lidstaten verbieden de productie, de verdeling en de verkoop van, alsmede het maken van publiciteit voor apparaten die gebouwd en/of bedoeld zijn voor de manipulatie van controleapparaten tachografen . 4 bis. De lidstaten bewaken en vervolgen het groeiende aanbod aan frauduleuze installaties en de installatie van apparaten voor manipulatie van controleapparaten op internet. [Am. 153] Artikel 29 Verantwoordelijkheid van de onderneming -1. De vervoersonderneming: 1. De vervoersonderneming verstrekt de bestuurders van voertuigen die zijn uitgerust met een aan bijlage I beantwoordend controleapparaat analoge tachograaf voldoende registratiebladen, rekening houdend met het persoonlijke karakter van deze bladen, de duur van de dienst en de eis om eventueel beschadigde of door een met de controle belaste ambtenaar in beslag genomen bladen te vervangen. De vervoersonderneming verstrekt de bestuurders slechts registratiebladen van een goedgekeurd model, die geschikt zijn voor gebruik in het in het voertuig geïnstalleerde apparaat. Indien het voertuig is uitgerust met een controleapparaat dat in overeenstemming is met bijlage IB analoge tachograaf zien de vervoersonderneming en de bestuurder erop toe dat, rekening houdend met de duur van de dienst, de in bijlage IB bedoelde afdruk op verzoek in geval van controle correct kan gebeuren. 2. De vervoersonderneming moet de registratiebladen en afdrukken, indien er afdrukken zijn gemaakt om aan artikel 31 te voldoen, ten minste één jaar na het gebruik in chronologische volgorde en leesbare vorm bewaren; de onderneming verstrekt de betrokken bestuurders op hun verzoek een kopie. De vervoersonderneming verstrekt de betrokken bestuurders op hun verzoek ook een kopie van de gedownloade gegevens van de bestuurderskaart en papieren afdrukken daarvan. De registratiebladen, afdrukken en overgebrachte gegevens moeten op verzoek van de met de controle belaste ambtenaren worden overgelegd of overhandigd. 3. Een vervoersonderneming is aansprakelijk voor inbreuken op deze verordening die door bestuurders van het bedrijf of door ter beschikking gestelde bestuurders worden gepleegd. Onverminderd het recht van de Hoewel lidstaten vervoersondernemingen volledig aansprakelijk te kunnen houden, mogen de lidstaten niettemin alle bewijsstukken in overweging nemen die kunnen staven waaruit blijkt dat de vervoersonderneming redelijkerwijs niet aansprakelijk kan worden gesteld voor de begane inbreuk. De controlerende autoriteiten voeren overeenkomstig artikel 10, lid 4, van Verordening (EG) nr. 561/2006 regelmatige controles uit. [Am. 94, 124 en 133] Artikel 30 Gebruik van bestuurderskaarten en registratiebladen 1. De bestuurders moeten voor iedere dag dat zij rijden registratiebladen of bestuurderskaarten gebruiken vanaf het tijdstip waarop zij het voertuig overnemen. Het registratieblad of de bestuurderskaart wordt niet vóór het einde van de dagelijkse werktijd uit het apparaat genomen, tenzij zulks anderszins is toegestaan. Een registratieblad of bestuurderskaart mag niet worden gebruikt voor een langere periode dan die waarvoor dat blad of die kaart bestemd is. 2. Bestuurders zorgen voor een passende bescherming van de registratiebladen en gebruiken geen bevuilde of beschadigde bladen of kaarten. 3. Wanneer een bestuurder niet bij het voertuig is en daardoor het apparaat de tachograaf waarmee het voertuig is uitgerust, niet kan bedienen, moeten de in lid 5, onder b), ii) en iii), aangegeven perioden: Voor controledoeleinden worden perioden waarvoor geen activiteit werd geregistreerd, beschouwd als een rustpauze of onderbreking. De lidstaten mogen bestuurders zijn niet verplicht de dagelijkse of wekelijkse rustperioden waarin ze weg geweest zijn van verplichten tot het overleggen van documenten ter staving van hun activiteiten gedurende de tijd dat ze niet bij het voertuig te registreren. zijn . [Am. 95] 4. Indien het voertuig dat met een aan bijlage IB beantwoordend controleapparaat digitale tachograaf is uitgerust, door meer dan één bestuurder wordt bemand, zorgt elke bestuurder ervoor dat zijn bestuurderskaart in de juiste lezer in het controleapparaat de tachograaf is ingebracht. Indien het voertuig dat met een aan bijlage IB beantwoordend controleapparaat analoge tachograaf is uitgerust, door meer dan één bestuurder wordt bemand, brengen de bestuurders op de registratiebladen de nodige wijzigingen aan zodat de gegevens als bedoeld in deel II, punten a), b) en c), van bijlage I, worden geregistreerd op het blad van de bestuurder die daadwerkelijk het voertuig bestuurt. 5. De bestuurders: 6. Elke bestuurder moet op zijn registratieblad de volgende gegevens aanbrengen: 7. De bestuurder vermeldt in het in bijlage IB bedoelde controleapparaat de digitale tachograaf de symbolen van de landen waarin de werkperiode van die dag werd begonnen en beëindigd. Een lidstaat kan bestuurders van voertuigen die op zijn grondgebied binnenlands vervoer verrichten echter verplichten bij het landsymbool nadere geografische gegevens te verstrekken mits deze door de betrokken lidstaat vóór 1 april 1998 aan de Commissie zijn meegedeeld. [Am. 96] De bestuurder is niet verplicht deze gegevens in te voeren wanneer het controleapparaat de tachograaf overeenkomstig artikel 4 automatisch locatiegegevens registreert. Artikel 31 Beschadigde bestuurderskaarten of registratiebladen 1. Indien een blad waarop gegevens zijn geregistreerd of een bestuurderskaart, is beschadigd, moeten de bestuurders het beschadigde blad of de beschadigde bestuurderskaart te bewaren, samen met het reserveblad dat als vervanging wordt gebruikt. 2. Indien een bestuurderskaart beschadigd is, slecht functioneert of verloren of gestolen is, maakt de bestuurder: Artikel 32 Documenten die de bestuurder bij zich moet dragen 1. Wanneer de bestuurder rijdt met een voertuig dat is uitgerust met een controleapparaat analoge tachograaf als bedoeld in bijlage I, moet hij op verzoek van de met de controle belaste ambtenaar het volgende kunnen tonen: 2. Wanneer de bestuurder rijdt met een voertuig dat is uitgerust met het in bijlage IB bedoelde controleapparaat een digitale tachograaf , moet hij op verzoek van een controleambtenaar de volgende documenten kunnen tonen: 3. Een bevoegde gecertificeerde inspectieambtenaar kan de naleving van Verordening (EG) nr. 561/2006 controleren door onderzoek van de registratiebladen, de getoonde, of afgedrukte of gedownloade gegevens die door het controleapparaat de tachograaf of de bestuurderskaart zijn geregistreerd of, bij ontbreken daarvan, door analyse van elk ander bewijsdocument aan de hand waarvan de niet-naleving van een bepaling zoals deze neergelegd in artikelen 24, lid 2, en artikel 33, lid 2, kan worden gerechtvaardigd. [Am. 97] 3 bis. De Commissie dient een studie naar de handhavingsregelingen in alle lidstaten uit te voeren, binnen 18 maanden nadat de eerste certificaten voor handhavingsambtenaren zijn toegekend, om na te gaan hoeveel gecertificeerde handhavingsambtenaren er in elke lidstaat zijn. Vervolgens moeten de lidstaten jaarlijks verslag uitbrengen aan de Commissie met nadere informatie over de door de handhavingsambtenaren gevolgde opleiding en het aantal actieve handhavingsambtenaren die het Europees handhavingscertificaat hebben verkregen. [Am. 98] Artikel 33 Procedures in het geval van slecht werkende apparaten 1. Bij uitvallen of gebrekkige werking van het apparaat de tachograaf moet de vervoersonderneming het door een erkende installateur of een erkende werkplaats laten herstellen zodra de omstandigheden dit toelaten. Indien het voertuig pas na meer dan een week na het uitvallen van het apparaat of het constateren van de gebrekkige werking op de vestigingsplaats kan terugkeren, moet de herstelling onderweg worden uitgevoerd. De lidstaten kunnen bepalen in het kader van artikel 37 bepalen dat de bevoegde instanties het gebruik van het voertuig mogen verbieden, indien de problemen met het uitvallen of de gebrekkige werking van het apparaat niet overeenkomstig de eerste en de tweede alinea van dit artikel zijn opgelost. [Am. 99] De Commissie ziet in dit verband erop toe dat nationale en buitenlandse voertuigen op gelijke wijze worden behandeld ten einde discriminatie te voorkomen. [Am. 100] 2. Terwijl het controleapparaat de tachograaf onbruikbaar of defect is, zullen bestuurders gegevens optekenen zodat de bestuurder geïdentificeerd kan worden (naam, nummer van de bestuurderskaart of het rijbewijs), alsmede zijn handtekening, en gegevens voor de verschillende perioden die niet meer correct werden geregistreerd of afgedrukt door het controleapparaat de tachograaf : HOOFDSTUK VII Gegevensbescherming, Handhaving en sancties [Am. 101] Artikel 34 Bescherming van persoonsgegevens 1. De lidstaten zien erop toe dat persoonsgegevens in de context van deze verordening worden verwerkt overeenkomstig Richtlijnen 95/46/EG en 2002/58/EG en onder toezicht van de openbare onafhankelijke autoriteit van de lidstaat zoals bedoeld in artikel 28 van Richtlijn 95/46/EG. 2. De lidstaten zien in het bijzonder toe op de bescherming van persoonsgegevens met betrekking tot: 3. Het in bijalge IB genoemde controleapparaat wordt zodanig ontworpen dat de privacy wordt gegarandeerd. Alleen gegevens die strikt noodzakelijk zijn voor het oog op het verwerkingsproces, worden verwerkt. 4. De eigenaren van voertuigen en/of vervoersondernemingen nemen, waar van toepassing, de desbetreffende bepalingen inzake de bescherming van persoonsgegevens in acht. [Am. 102] Artikel 34 bis Controleambtenaren 1. Om naleving van deze verordening doeltreffend te kunnen controleren, dienen alle gecertificeerde controleambtenaren over een toereikende standaarduitrusting en passende wettelijke bevoegdheden te beschikken om hun taken in overeenstemming met deze verordening uit te voeren. Meer in het bijzonder: 2. Indien gecertificeerde controleambtenaren na het uitvoeren van een controle voldoende bewijs hebben gevonden voor een gegrond vermoeden van fraude, krijgen zij de bevoegdheid om het voertuig door te verwijzen naar een erkende werkplaats om aanvullende tests te verrichten en met name om te controleren: 3. Gecertificeerde controleambtenaren krijgen de bevoegdheid om erkende werkplaatsen opdracht te geven de in lid 2 bedoelde tests en specifieke tests uit te voeren om na te gaan of er manipulatie-instrumenten aanwezig zijn. Indien manipulatie-instrumenten worden ontdekt, kunnen de apparatuur, inclusief het instrument zelf, de voertuigunit of de onderdelen daarvan en de bestuurderskaart, uit het voertuig worden verwijderd en als bewijsmateriaal worden gebruikt overeenkomstig de nationale regelgeving betreffende procedures voor het behandelen van dergelijk bewijsmateriaal. 4. Bij een controle op het terrein van een onderneming maken gecertificeerde controleambtenaren gebruik van de mogelijkheid tachografen en bestuurderskaarten die ter plaatse aanwezig zijn, te controleren. 5. De Commissie is bevoegd overeenkomstig artikel 39 gedelegeerde handelingen vast te stellen met betrekking tot de ontwikkeling van technische en functionele specificaties van de in lid 1 van dit artikel bedoelde uitrusting. [Am. 103] Artikel 35 Opleiding van de met controle belaste ambtenaren 1. De lidstaten zorgen ervoor dat de met controle belaste ambtenaren naar behoren worden opgeleid voor de analyse van de geregistreerde gegevens en voor het toezicht op gebruikte controleapparaten tachografen . 2. De lidstaten stellen de Commissie uiterlijk ... (17) in kennis van de opleidingsvereisten voor hun met controle belaste ambtenaren. 2 bis. De Commissie stelt uiterlijk ... (18) + besluiten vast om een gemeenschappelijk stelsel voor de opleiding van controleambtenaren tot stand te brengen. [Am. 104] 3. De Commissie stelt maatregelen een methodiek vast voor de methodiek betreffende de basisopleiding en bijscholing van de met controle belaste ambtenaren, waaronder technieken voor de aanpak van controles en de opsporing van manipulatieve apparaten en fraude. Deze methodiek moet zijn gebaseerd op richtsnoeren die voorzien in een gemeenschappelijke uitlegging van deze verordening en van Verordening (EG) nr. 561/2006, ten einde in alle lidstaten een uniforme analyse van de door de tachograaf geregistreerde gegevens te waarborgen. Die uitvoeringshandelingen worden vastgesteld in overeenkomstig volgens de adviesprocedure als bedoeld in artikel 40, lid 2. 3, bedoelde onderzoeksprocedure vastgesteld . [Am. 105] 3 bis. Controleambtenaren dienen uiterlijk ... (19) een examen af te leggen teneinde een Europees handhavingscertificaat te krijgen. Deze geharmoniseerde certificering dient als bewijs dat zij over de juiste vaardigheden beschikken om hun controletaken, als vastgesteld in deze verordening, in het bijzonder in artikel 34 bis, doeltreffend uit te voeren. [Am. 106] 3 ter. De Commissie stelt besluiten vast met betrekking tot de eisen en de inhoud van het in lid 3 bis van dit artikel genoemde examen. Deze uitvoeringshandelingen worden vastgesteld overeenkomstig de in artikel 40, lid 3, bedoelde onderzoeksprocedure. [Am. 107] 3 quater. De Commissie brengt iedere twee jaar verslag uit aan het Parlement en de Raad met betrekking tot het aantal controleambtenaren in iedere lidstaat die de opleiding hebben gevolgd en het Europees handhavingscertificaat hebben behaald. [Am. 108] Artikel 35 bis Zeer ernstige inbreuken De volgende inbreuken in verband met de in deze verordening vastgestelde verplichtingen zullen, omwille van hun bijzondere ernst en de mogelijke gevolgen voor de verkeersveiligheid, worden beschouwd als zeer ernstige inbreuken op de wetgeving van de lidstaten: Artikel 36 Wederzijdse bijstand De lidstaten ondersteunen elkaar bij de toepassing van deze verordening en bij de controle op de naleving ervan. In het kader van deze wederzijdse bijstand bezorgen de bevoegde autoriteiten van de lidstaten elkaar regelmatig in het bijzonder alle beschikbare informatie met betrekking tot inbreuken op deze verordening door installateurs en werkplaatsen, soorten manipulatie en alle sancties die voor dergelijke inbreuken worden opgelegd. [Am. 110] Artikel 36 bis Telefonisch meldpunt De Commissie zet een website en een telefonisch meldpunt op voor de hele EU waar bestuurders of andere betrokken belanghebbenden gratis en anoniem terecht kunnen om fraude die onder het toepassingsgebied van deze verordening valt, aan te geven. [Am. 111] Artikel 37 Sancties 1. De lidstaten stellen de regels vast voor de sancties die van toepassing zijn op inbreuken op deze verordening en nemen alle nodige maatregelen om te waarborgen dat zij worden toegepast. Deze sancties moeten doeltreffend, evenredig, afschrikkend en niet-discriminerend zijn. Wanneer werkplaatsen de bepalingen van deze verordening overtreden, kan de goedkeuring van de werkplaats worden geannuleerd en de werkplaatskaart worden ingetrokken. 2. Geen enkele inbreuk op deze verordening wordt aan meerdere sancties of procedures onderworpen. 3. De sancties die door lidstaten worden vastgesteld voor heel belangrijke inbreuken, als gedefinieerd in Richtlijn 2009/5/EG artikel 35 bis van deze verordening , zijn van de hoogste categorie die in de lidstaat geldt voor inbreuken op wetgeving op het gebied van wegvervoer. [Am. 112] 4. De lidstaten stellen de Commissie uiterlijk op ... (20) in kennis van deze maatregelen en regels inzake sancties. Ze stellen de Commissie in kennis van alle daaropvolgende wijzigingen van deze maatregelen. HOOFDSTUK VIII Slotbepalingen Artikel 38 Aanpassing aan de technische vooruitgang De Commissie is bevoegd om in overeenstemming met artikel 39 gedelegeerde handelingen aan te nemen met het oog op het aanpassen van bijlagen I, IB en II aan de technische vooruitgang. De Commissie keurt de in de artikelen 4, 5 en 6 bedoelde gedetailleerde specificaties uiterlijk op ... (21) goed. Zij kan overeenkomstig artikel 39 gedelegeerde handelingen vaststellen om die termijn te verlengen, indien zij op die datum kan aantonen dat er nog geen geschikt apparaat beschikbaar is dat aan de vereiste specificaties voldoet. [Am. 125] Artikel 39 Uitoefening van de bevoegdheidsdelegatie 1. De bevoegdheid om gedelegeerde handelingen vast te stellen, wordt aan de Commissie toegekend onder de in dit artikel neergelegde voorwaarden. 2. De in artikel de artikelen 3 octies, 4, 5, 6 en 38 34 bis, bedoelde bevoegdheid om gedelegeerde handelingen vast te stellen, wordt aan de Commissie toegekend voor onbepaalde tijd verleend vanaf [datum een periode van inwerkingtreding van deze verordening] . vijf jaar met ingang van ... (22) . De Commissie stelt uiterlijk negen maanden voor het einde van de periode van vijf jaar een verslag op over de bevoegdheidsdelegatie. De bevoegdheidsdelegatie wordt stilzwijgend met termijnen van dezelfde duur verlengd, tenzij het Europees Parlement of de Raad zich uiterlijk drie maanden voor het einde van elke termijn tegen deze verlenging verzet . [Am. 113] 3. Het Europees Parlement of de Raad kan de in artikel de artikelen 3 octies, 4, 5, 6 en 38 34 bis bedoelde bevoegdheidsdelegatie te allen tijde intrekken. Een besluit tot intrekking beëindigt de delegatie van de in dat besluit genoemde bevoegdheid. Het besluit wordt van kracht op de dag na die van de bekendmaking ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie of op een in dat besluit bepaalde latere datum. Het besluit laat de geldigheid van de reeds van kracht zijnde gedelegeerde besluiten onverlet. [Am. 114] 4. Zodra de Commissie een gedelegeerde handeling aanneemt, stelt zij het Europees Parlement en de Raad daarvan gelijktijdig in kennis. 5. Een overeenkomstig artikel de artikelen 3 octies, 4, 5, 6 en 38 34 bis vastgestelde gedelegeerde handeling treedt alleen in werking indien het Europees Parlement noch de Raad binnen een termijn van twee maanden na de kennisgeving van de handeling aan het Europees Parlement en de Raad daartegen bezwaar heeft gemaakt, of indien zowel het Europees Parlement als de Raad beide voor het vestrijken van die termijn de Commissie hebben geïnformeerd dat zij daartegen geen bezwaar zullen maken. Die termijn wordt op initiatief van het Europees Parlement of de Raad met twee maanden verlengd. [Am. 115] Artikel 40 Comité 1. De Commissie wordt bijgestaan door een comité. Dat comité is een comité in de zin van Verordening (EU) nr. 182/2011. 2. Wanneer naar dit lid wordt verwezen, is artikel 4 van Verordening (EU) nr. 182/2011 van toepassing. Wanneer het advies van het comité via een schriftelijke procedure dient te worden verkregen, wordt die procedure zonder gevolg beëindigd indien, binnen de termijn voor het uitbrengen van het advies, de voorzitter van het comité daartoe besluit of een eenvoudige meerderheid van de leden van het comité daarom verzoekt. 3. Wanneer naar dit lid wordt verwezen, is artikel 5 van Verordening (EU) nr. 182/2011 van toepassing. Wanneer het advies van het comité via een schriftelijke procedure dient te worden verkregen, wordt die procedure zonder gevolg beëindigd indien, binnen de termijn voor het uitbrengen van het advies, de voorzitter van het comité daartoe besluit of een eenvoudige meerderheid van de leden van het comité daarom verzoekt. Artikel 41 Tachograafforum 1. Er wordt een tachograafforum opgezet ter ondersteuning van het overleg over technische aspecten in verband met de registratieapparatuur tachografen tussen deskundigen van de lidstaten en deskundigen uit derde landen die de registratieapparatuur tachografen gebruiken in het kader van de Europese Overeenkomst nopens de arbeidsvoorwaarden voor de bemanningen van motorrijtuigen in het internationale vervoer over de weg (AETR). 2. De lidstaten benoemen een deskundige voor het tachograafforum. 3. Het tachograafforum staat open voor deelname door deskundigen van geïnteresseerde partijen bij de AETR die niet tot de EU behoren. 4. Belanghebbenden, vertegenwoordigers van voertuigfabrikanten, tachograaffabrikanten en sociale partners worden uitgenodigd voor het tachograafforum. 5. Het tachograafforum stelt zijn eigen reglement van orde vast. 6. Het tachograafforum komt minstens één keer per jaar samen. Artikel 42 Mededeling van nationale maatregelen De lidstaten delen de Commissie de tekst mede van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen die zij op het onder deze verordening vallende gebied vaststellen, zulks binnen 30 dagen na aanneming van die bepalingen en de eerste keer uiterlijk ... (23) . * PB L 102 van 11.4.2006, blz. 1. ** PB L 80 van 23.3.2002, blz. 35. *** PB L 57 van 2.3.1992, blz. 27. **** PB L 102 van 11.4.2006, blz. 35. ***** PB L 207 van 6.8.2010, blz. 1. 2) Bijlage I wordt als volgt gewijzigd: 3) Bijlage IB wordt als volgt gewijzigd: Artikel 2 Verordening (EG) nr. 561/2006 wordt als volgt gewijzigd: -1) Artikel 2, lid 1, onder a), wordt als volgt gewijzigd: " 'a bis) voertuigen of combinaties van voertuigen die gebruikt worden voor het vervoer van materiaal, uitrusting of machines die de bestuurder nodig heeft voor de uitoefening van zijn beroep en die enkel in een straal van 100 km rond de vestigingsplaats van de onderneming worden gebruikt en alleen op voorwaarde dat het besturen van het voertuig niet de hoofdactiviteit van de bestuurder is;”. [Am. 126 en 135] '6 bis. In afwijking van lid 6 mag een bestuurder die in het passagiersvervoer wordt ingezet overeenkomstig Verordening (EG) nr. 1073/2009 van het Europees Parlement en de Raad van 21 oktober 2009 tot vaststelling van gemeenschappelijke regels voor de toegang tot de markt van internationale touringcar- en autobusdiensten, de wekelijkse rusttijd met maximaal 12 opeenvolgende perioden van 24 uur na een voorafgaande normale wekelijkse rusttijd uitstellen, als aan de volgende voorwaarden wordt voldaan: * PB L 300 van 14.11.2009, blz. 88. 1) In artikel 13 wordt lid 1 als volgt gewijzigd: " Mits geen afbreuk wordt gedaan aan de doelstellingen van artikel 1, mag elke lidstaat voor zijn eigen grondgebied of, met instemming van de betrokken staat, voor het grondgebied van een andere lidstaat uitzonderingen toestaan op de artikelen 5 tot en met 9, en deze uitzonderingen laten afhangen van bijzondere voorwaarden, voor vervoer dat wordt verricht met: [Am. 120] Artikel 3 Deze verordening treedt in werking op de dag na die van de bekendmaking ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie . Deze verordening is van toepassing vanaf [één jaar na inwerkingtreding] ... (24) . Deze verordening is verbindend in al haar onderdelen en is rechtstreeks toepasselijk in elke lidstaat. Gedaan te ..., Voor het Europees Parlement De voorzitter Voor de Raad De voorzitter (Gewone wetgevingsprocedure: eerste lezing) Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2011)0285 ), – gezien artikel 294, lid 2, en artikel 207 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C7-0139/2011), – gezien artikel 294, lid 3, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien artikel 55 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie interne markt en consumentenbescherming en de adviezen van de Commissie internationale handel en de Commissie juridische zaken ( A7-0046/2012 ), 1. stelt onderstaand standpunt in eerste lezing vast; 2. verzoekt om hernieuwde voorlegging indien de Commissie voornemens is ingrijpende wijzigingen in haar voorstel aan te brengen of dit door een nieuwe tekst te vervangen; 3. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en aan de Commissie alsmede aan de nationale parlementen. Standpunt van het Europees Parlement in eerste lezing vastgesteld op 3 juli 2012 met het oog op de vaststelling van Verordening (EU) nr. .../2012 van het Europees Parlement en de Raad inzake de handhaving van intellectuele-eigendomsrechten door de douane HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 207, Gezien het voorstel van de Europese Commissie, Gezien het advies van de Europese Toezichthouder voor gegevensbescherming (1) , Na toezending van het ontwerp van wetgevingshandeling aan de nationale parlementen, Handelend volgens de gewone wetgevingsprocedure (2) , Overwegende hetgeen volgt: (1) De Raad van de Europese Unie heeft in zijn resolutie van 25 september 2008 betreffende een algemeen Europees plan ter bestrijding van namaak en piraterij (3) verzocht om een evaluatie van Verordening (EG) nr. 1383/2003 van de Raad van 22 juli 2003 inzake het optreden van de douaneautoriteiten ten aanzien van goederen waarvan wordt vermoed dat zij inbreuk maken op bepaalde intellectuele-eigendomsrechten en inzake de maatregelen ten aanzien van goederen waarvan is vastgesteld dat zij inbreuk maken op dergelijke rechten (4) . (2) De verhandeling van goederen die inbreuk maken op intellectuele-eigendomsrechten, levert aanzienlijke schade op voor houders van rechten, bonafide fabrikanten en handelaren. Ook worden consumenten misleid en in sommige gevallen wordt hun gezondheid en veiligheid in gevaar gebracht. Dergelijke goederen moeten zoveel mogelijk buiten het douanegebied van de Unie en uit de handel worden gehouden en er zijn maatregelen nodig om aan deze illegale activiteiten een einde maken zonder de legitieme handel in het gedrang te brengen. De consumenten moeten derhalve naar behoren worden geïnformeerd over de risico's die de aankoop van dergelijke goederen met zich brengt. [Am. 1] (3) Uit de evaluatie van Verordening (EG) nr. 1383/2003 is gebleken dat bepaalde verbeteringen in het wetgevingskader nodig zijn om de handhaving van intellectuele-eigendomsrechten door douaneautoriteiten te versterken en passende rechtsduidelijkheid te garanderen, rekening houdende met ontwikkelingen op economisch, handels- en wetgevingsgebied. [Am. 2] (4) Om intellectuele-eigendomsrechten te handhaven, moeten de douaneautoriteiten goederen kunnen controleren die onder douanetoezicht zijn geplaatst of hadden moeten zijn geplaatst in het douanegebied van de Unie , inclusief goederen die aan een schorsingsregeling zijn onderworpen . Handhaving van intellectuele-eigendomsrechten aan de grens, ongeacht waar de goederen zich onder „douanetoezicht” bevinden of hadden moeten bevinden zoals omschreven bij Verordening (EEG) nr. 2913/92 van de Raad van 12 oktober 1992 tot vaststelling van het communautair douanewetboek (5) , vormt een goede aanwending van middelen. Wanneer goederen door de douane aan de grens worden vastgehouden, is er één wettelijke procedure nodig, terwijl er verschillende afzonderlijke procedures nodig zouden zijn voor dezelfde mate van handhaving ten aanzien van goederen die op de markt worden aangetroffen, omdat zij dan zouden zijn opgesplitst en aan kleinhandelaren zijn geleverd. Er dient een uitzondering te worden gemaakt voor goederen die voor een bijzondere bestemming in het vrije verkeer zijn gebracht, aangezien dergelijke goederen, hoewel ze in het vrije verkeer zijn gebracht, onder douanecontrole blijven. Het is ook passend deze verordening niet toe te passen op goederen die reizigers in hun persoonlijke bagage meevoeren indien deze voor hun eigen persoonlijke gebruik zijn bestemd en er geen aanwijzigen zijn dat er sprake is van handelsverkeer. [Am. 3] (5) Verordening (EG) nr. 1383/2003 is niet van toepassing op bepaalde intellectuele-eigendomsrechten en sluit bepaalde inbreuken uit. Teneinde de handhaving van intellectuele-eigendomsrechten te versterken, dient de douanecontrole daarom te worden uitgebreid tot andere vormen van inbreuken , zoals inbreuken ingevolge parallelhandel alsook andere inbreuken op rechten die reeds door de douaneautoriteiten worden gehandhaafd maar waarop Verordening (EG) nr. 1383/2003 niet van toepassing is. Met het oog op hetzelfde dat doel is het passend, in aanvulling op de rechten waarop Verordening (EG) nr. 1383/2003 reeds van toepassing is, het toepassingsgebied van deze verordening uit te breiden tot handelsbenamingen voor zover deze zijn beschermd als exclusieve eigendomsrechten krachtens nationaal recht, topografieën van halfgeleiderproducten, gebruiksmodellen en apparaten om technologische maatregelen te ontwijken, evenals exclusieve intellectuele-eigendomsrechten die bij EU-wetgeving zijn vastgesteld. [Am. 4] (5 bis) De lidstaten dienen voldoende middelen ter beschikking te stellen zodat de douaneautoriteiten hun uitgebreide takenpakket daadwerkelijk kunnen uitvoeren en douanebeambten de benodigde opleiding kunnen verschaffen. De Commissie en de lidstaten dienen richtsnoeren vast te stellen om ervoor te zorgen dat de douanecontrole op de verschillende soorten inbreuken die onder deze verordening vallen, juist en eenvormig wordt uitgevoerd. [Am. 5] (5 ter) Deze verordening moet, als zij volledig ten uitvoer is gelegd, verder bijdragen aan een eengemaakte markt die doeltreffender bescherming voor de houders van rechten waarborgt, creativiteit en innovatie aanwakkert en consumenten voorziet van betrouwbare en kwalitatief hoogwaardige producten, waardoor ook grensoverschrijdende transacties tussen consumenten, bedrijven en handelaren zouden worden versterkt. [Am. 6] (5 quater) De Commissie moet alle nodige maatregelen treffen om zonder onnodige vertraging een geharmoniseerde toepassing van het nieuwe juridische kader door de douaneautoriteiten in de hele Unie te garanderen, met het oog op een efficiënte handhaving van intellectuele-eigendomsrechten, waarmee de houders van rechten worden beschermd zonder een belemmering te vormen voor de handel. De uitvoering van het gemoderniseerde douanewetboek en in het bijzonder een interoperabel „eDouane”-systeem kan deze handhaving in de toekomst vergemakkelijken. [Am. 7] (5 quinquies) Lidstaten hebben steeds minder middelen beschikbaar op douanegebied. Daarom zou nieuwe regelgeving niet mogen resulteren in extra financiële lasten voor nationale instanties. Het bevorderen van nieuwe technologieën op het gebied van risicobeheersing en strategieën om zo veel mogelijk middelen ter beschikking te stellen aan nationale instanties, moet worden gesteund. [Am. 8] (6) Deze verordening bevat procedurele voorschriften voor de douaneautoriteiten. Dienovereenkomstig introduceert bevat deze verordening geen nieuw criterium voor de vaststelling van het bestaan van een inbreuk op de toepasselijke wetgeving inzake intellectueel eigendom. [Am. 9] (7) Deze verordening laat de bepalingen inzake de bevoegdheid van rechtbanken onverlet, met name die van Verordening (EG) nr. 44/2001 van de Raad van 22 december 2000 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken (6) . (8) Ieder persoon, ongeacht of hij houder is van een intellectuele-eigendomsrecht, die in eigen naam een rechtsprocedure inzake een mogelijke schending van dat recht kan inleiden, dient gerechtigd te zijn om een verzoek om optreden van de douaneautoriteiten in te dienen. (9) Teneinde te garanderen dat intellectuele-eigendomsrechten in de hele Unie worden gehandhaafd, is het passend te bepalen dat wanneer een persoon die gerechtigd is een verzoek om optreden van de douaneautoriteiten in te dienen, handhaving wil afdwingen van een intellectuele-eigendomsrecht voor het gehele grondgebied van de Unie, deze persoon de douaneautoriteiten van een lidstaat kan verzoeken een besluit te nemen op grond waarvan de douaneautoriteiten van die lidstaat en van iedere andere lidstaat waar hij de handhaving van het intellectuele-eigendomsrecht wil afdwingen, moeten optreden. (10) Ten behoeve van de snelle handhaving van intellectuele-eigendomsrechten dient te worden bepaald dat wanneer de douaneautoriteiten op basis van voldoende bewijs aanwijzingen vermoeden dat goederen onder hun toezicht inbreuk maken op intellectuele-eigendomsrechten, zij de vrijgave van deze goederen kunnen schorsen of de goederen kunnen vasthouden, op eigen initiatief dan wel op verzoek, teneinde de personen die gerechtigd zijn tot het indienen van een verzoek om optreden van de douaneautoriteiten, in staat te stellen een procedure in te leiden om te laten vaststellen of er sprake is van een inbreuk op een intellectuele-eigendomsrecht. [Am. 10] (10 bis) Als doorvoergoederen vermoedelijk een imitatie of kopie zijn van een product dat in de Unie wordt beschermd door een intellectuele-eigendomsrecht, moet de aangever of houder van de goederen worden belast met het leveren van het bewijs wat de eindbestemming van de goederen is. De eindbestemming van de goederen dient te worden geacht de uniale markt te zijn indien geen duidelijk en overtuigend bewijs van het tegendeel wordt geleverd door de aangever, de houder of de eigenaar van de goederen. De Commissie moet richtsnoeren vaststellen voor criteria waarmee douaneautoriteiten effectief het risico kunnen bepalen dat de producten toch op de markt van de Unie terechtkomen, daarbij rekening houdend met desbetreffende rechtspraak van het Hof van Justitie van de Europese Unie. [Am. 11] (11) Wanneer het bij de vermoedelijk inbreukmakende goederen geen namaak of piraterij betreft, kan het voor de douaneautoriteiten moeilijk zijn om op grond van uitsluitend visuele inspectie vast te stellen of inbreuk is gemaakt op een intellectuele-eigendomsrecht. Daarom is het passend te bepalen dat er procedures moeten worden ingeleid, tenzij de betrokken partijen, namelijk de houder van de goederen en de houder van het recht, ermee instemmen om de goederen af te staan voor vernietiging. Het is aan de bevoegde autoriteiten die met dergelijke procedures belast zijn, om te bepalen of er sprake is van een inbreuk op een intellectuele-eigendomsrecht en passende besluiten te nemen in verband met de inbreuken op de betrokken intellectuele-eigendomsrechten. [Am. 12] (12) Verordening (EG) nr. 1383/2003 heeft de lidstaten in staat gesteld om te voorzien in een procedure die het mogelijk maakt dat bepaalde goederen worden vernietigd, zonder enige verplichting tot het inleiden van een procedure ter vaststelling of er inbreuk op een intellectuele-eigendomsrecht is gemaakt. Zoals is erkend in de resolutie van het Europees Parlement van 18 december 2008 over de impact van namaak op de internationale handel (7) , is deze procedure zeer succesvol gebleken in de lidstaten waar zij beschikbaar is. Daarom dient een dergelijke procedure verplicht te worden gesteld voor de zichtbare alle soorten inbreuken die op grond van uitsluitend visuele inspectie door de douaneautoriteiten gemakkelijk zijn te herkennen, en op verzoek van de houder van het recht te worden toegepast in die gevallen waarin de houder van het recht de inbreuk op zijn intellectuele-eigendomsrecht heeft bevestigd en heeft ingestemd met vernietiging, en waarin de aangever of de houder van de goederen geen bezwaar tegen de vernietiging ervan heeft. [Am. 13] (13) Teneinde de administratieve kosten en lasten tot een minimum te beperken, dient er , onverminderd het recht van de eindverbruiker om binnen een redelijke termijn naar behoren te worden geïnformeerd over de rechtsgrond voor het optreden van de douaneautoriteiten, voor kleine zendingen van nagemaakte of door piraterij verkregen goederen een specifieke procedure te worden ingesteld, waarbij goederen zonder toestemming van de houder van het recht kunnen worden vernietigd ingeval de houder van het recht heeft verzocht om toepassing van de specifieke procedure. Ter vaststelling van de drempelwaarden waaronder zendingen als kleine zendingen dienen te worden aangemerkt, dient in deze verordening aan de Commissie de bevoegdheid te worden overgedragen om niet-wetgevingshandelingen van algemene strekking vast te stellen overeenkomstig artikel 290 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie. Het is zaak dat de Commissie tijdens haar voorbereidende werkzaamheden, inclusief op deskundigenniveau, passend overleg voert. [Am. 14] (14) Bij het voorbereiden en opstellen van gedelegeerde handelingen dient de Commissie te letten op een gelijktijdige, tijdige en behoorlijke toezending van relevante documenten aan het Europees Parlement en de Raad. [Am. 15] (15) Voor meer rechtsduidelijkheid en ter bescherming van de belangen van de legitieme handel tegen mogelijk misbruik van de handhavingsbepalingen aan de grenzen is het passend te voorzien in een wijziging van de termijnen voor de vasthouding van vermoedelijk inbreukmakende goederen, van de voorwaarden waaronder de douane informatie over zendingen aan de houders van het recht dient te verstrekken en van de toepassingsvoorwaarden voor de procedure waarbij vernietiging van de goederen onder douanecontrole is toegestaan in geval van vermoede inbreuken op intellectuele-eigendomsrechten anders dan wegens namaak of piraterij, alsook in . Als douaneautoriteiten actie ondernemen na toewijzing van een verzoek, is het tevens passend een bepaling op te nemen die de houder van de goederen de gelegenheid biedt zijn of haar standpunt kenbaar te maken voordat de douane een voor hem afwijzend besluit neemt. de vrijgave van goederen die niet zijn nagemaakt of via piraterij zijn verkregen, maar die vermoedelijk intellectuele-eigendomsrechten schenden, opschort of deze goederen vasthoudt, aangezien het moeilijk kan zijn voor de douaneautoriteiten om uitsluitend via visuele inspectie te bepalen of er eventueel een intellectuele-eigendomsrecht geschonden is . [Am. 16] (16) Rekening houdende met het voorlopige en preventieve karakter van de door de douaneautoriteiten op dit gebied genomen maatregelen en de tegenstrijdige belangen van de partijen die door de maatregelen worden getroffen, dienen bepaalde aspecten van de procedure te worden aangepast ten behoeve van een vlotte toepassing van de verordening met inachtneming van de rechten van de betrokken partijen. Wat de verschillende kennisgevingen betreft waarin deze verordening voorziet, dienen de douaneautoriteiten derhalve op basis van de documenten inzake de douanebehandeling dan wel de situatie waarin de goederen zich bevinden, de eerst aangewezen persoon in kennis te stellen. De termijnen die in deze verordening voor de noodzakelijke kennisgevingen zijn vastgelegd, dienen te worden gerekend vanaf het tijdstip dat ze door de douaneautoriteiten zijn verzonden, teneinde alle termijnen voor aan de betrokken partijen gezonden kennisgevingen gelijk te trekken. de kennisgeving is ontvangen . De termijn voor het recht om te worden gehoord voordat een afwijzend besluit wordt genomen vóór de schorsing van de vrijgave of de vasthouding van andere dan nagemaakte of door piraterij verkregen goederen , moet drie werkdagen gerekend van de datum van ontvangst bedragen, gelet op het feit dat als de houders van besluiten tot toewijzing van een verzoek om optreden de douaneautoriteiten vrijwillig om optreden hebben verzocht en dat de aangevers of de houders van de goederen zich bewust moeten zijn van de bijzondere situatie van hun goederen wanneer deze onder douanetoezicht zijn geplaatst. In het geval van de specifieke procedure voor kleine zendingen moet het recht om te worden gehoord worden toegekend voor alle soorten goederen en dient de termijn aanzienlijk om dat recht uit te oefenen, te worden verlengd, omdat het niet onwaarschijnlijk is dat consumenten hier rechtstreeks bij betrokken zijn en van hen niet dezelfde zorgvuldigheid kan worden verwacht als van marktdeelnemers die vaak douaneformaliteiten vervullen. Gezien de mogelijke hoeveelheid werk die de handhaving van intellectuele-eigendomsrechten door de douane krachtens deze verordening met zich meebrengt, moeten douaneautoriteiten grote zendingen bij voorkeur behandelen. [Am. 17] (17) Overeenkomstig de door de ministerconferentie van de Wereldhandelsorganisatie (WTO) op 14 november 2001 in Doha aangenomen verklaring over de Overeenkomst inzake de handelsaspecten van de intellectuele eigendom (TRIPs-Overeenkomst) en de volksgezondheid kan en moet de TRIPs-Overeenkomst worden uitgelegd en uitgevoerd op een wijze die het recht van de WTO-leden om de volksgezondheid te beschermen en met name de toegang tot geneesmiddelen voor iedereen te bevorderen, ten goede komt. Het is daarom van buitengewoon belang dat de douaneautoriteiten ervoor zorgen dat hun eventuele maatregelen in overeenstemming zijn met name ten aanzien de internationale verplichtingen van de Unie en haar beleid inzake ontwikkelingssamenwerking overeenkomstig artikel 208 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en dat zij generieke geneesmiddelen waarbij het vervoer over het grondgebied van de Europese Unie, met of zonder overlading, opslag in een entrepot, splitsing van lading dan wel verandering van vervoerwijze of vervoermiddel, slechts een onderdeel vormt van de gehele reis die begint en eindigt buiten het grondgebied van de Unie, dienen de douaneautoriteiten, wanneer het in hoge mate waarschijnlijk is dat deze goederen naar de EU-markt worden afgeleid, hiermee rekening te houden wanneer zij het risico van een inbreuk op intellectuele-eigendomsrechten beoordelen. niet vast houden of de vrijgave ervan niet opschorten indien er geen duidelijk en overtuigend bewijs bestaat dat deze zijn bestemd voor verkoop in de Unie . [Am. 109, 126 en 153] (17 bis) Geneesmiddelen met een vervalst handelsmerk of een vervalste handelsomschrijving geven een verkeerde voorstelling van hun herkomst en kwaliteitsniveau en dienen zodoende te worden behandeld als vervalste geneesmiddelen krachtens Richtlijn 2011/62/EU van het Europees Parlement en de Raad van 8 juni 2011 tot wijziging van Richtlijn 2001/83/EG tot vaststelling van een communautair wetboek betreffende geneesmiddelen voor menselijk gebruik, om te verhinderen dat vervalste geneesmiddelen in de legale distributieketen belanden (8) . Er moeten adequate maatregelen worden getroffen om te voorkomen dat dergelijke producten bij patiënten en consumenten terecht komen, zonder daarbij de doorvoer van legale generieke geneesmiddelen over het douanegebied van de Unie te belemmeren. De Commissie moet uiterlijk ... (9) een verslag presenteren waarin wordt geanalyseerd hoe doeltreffend de huidige douanemaatregelen ter bestrijding van de handel in vervalste geneesmiddelen zijn, en welke negatieve effecten zij in dit verband kunnen hebben op de toegang tot generieke geneesmiddelen. [Am. 110, 127 en 154] (17 ter) Teneinde de strijd tegen inbreuken op de intellectuele eigendom op te voeren dient het Europees Waarnemingscentrum voor inbreuken op intellectuele-eigendomsrechten een belangrijke rol te vervullen door de douaneautoriteiten nuttige informatie te verstrekken zodat deze snel en doeltreffend kunnen optreden. [Am. 20] (17 quater) Bestrijding van inbreuken op intellectuele-eigendomsrechten aan de buitengrenzen van de Unie moet gecombineerd worden met gerichte maatregelen aan de bron. Hiervoor is samenwerking zowel met derde landen als op international niveau vereist, waar de Commissie en de lidstaten naleving en bevordering van hoge normen van bescherming van intellectuele-eigendomsrechten moeten stimuleren. Het moet hierbij gaan om het ondersteunen van de opname en handhaving van intellectuele-eigendomsrechten in handelsovereenkomsten, technische samenwerking, bevordering van discussies in de diverse internationale fora, communicatie en uitwisseling van informatie, alsmede verdere stappen in de operationele samenwerking met derde landen en de betrokken bedrijfstakken. [Am. 21] (17 quinquies) Om de internationale handel in goederen die inbreuk maken op intellectuele-eigendomsrechten uit te roeien, bepaalt artikel 69 van de TRIPs-overeenkomst dat de WTO-leden de uitwisseling van informatie tussen douaneautoriteiten over handel in goederen die inbreuk maken op intellectuele eigendomsrechten moeten bevorderen. Met behulp van deze gegevensuitwisseling moeten handelsnetwerken kunnen worden opgespoord om in een eerder stadium van de aanvoerketen een einde te maken aan de productie en distributie van goederen die inbreuk maken op intellectuele eigendomsrechten. Daarom is het noodzakelijk de voorwaarden vast te stellen voor de uitwisseling van informatie tussen douaneautoriteiten in de Unie en relevante autoriteiten in derde landen, ook inzake gegevensbescherming. [Am. 22] (17 sexies) In overeenstemming met de doelstelling van de Unie om de internationale samenwerking in de strijd tegen namaak, piraterij en illegale parallelhandel in goederen die inbreuk maken op intellectuele-eigendomsrechten van geregistreerde houders van rechten te versterken, is een belangrijke rol weggelegd voor het Europees Waarnemingscentrum voor inbreuken op intellectuele-eigendomsrechten, die de douaneautoriteiten in de lidstaten tijdig de nodige informatie moet verstrekken om passende controles te kunnen verrichten van erkende importeurs en distributeurs van goederen die vermoedelijk inbreuk maken op een intellectuele-eigendomsrecht op de interne markt, alsook exporteurs van deze goederen naar buitenlandse markten. Die rol kan verder worden verbeterd door de oprichting van een gegevensbank van authentieke producten en diensten uit de Unie die door een geregistreerd handelsmerk, tekening of model, dan wel octrooi zijn beschermd, waartoe ook buitenlandse douaneautoriteiten die met het oog op een betere bescherming en handhaving van intellectuele-eigendomsrechten met de Unie samenwerken, toegang hebben. [Am. 23] (18) Omwille van efficiency dienen de bepalingen van Verordening (EG) nr. 515/97 van de Raad van 13 maart 1997 betreffende de wederzijdse bijstand tussen de administratieve autoriteiten van de lidstaten en de samenwerking tussen deze autoriteiten en de Commissie met het oog op de juiste toepassing van de douane- en landbouwvoorschriften (10) , van toepassing te zijn. (19) De aansprakelijkheid van de douaneautoriteiten moet worden geregeld bij de wetgeving van de lidstaten, maar de toewijzing van een verzoek om optreden door de douaneautoriteiten mag de houder van dat besluit geen recht op compensatie geven ingeval dergelijke goederen niet door een douanekantoor worden ontdekt en worden vrijgegeven of ingeval er geen maatregelen worden genomen om deze goederen vast te houden. (20) Aangezien de douaneautoriteiten na een voorafgaand verzoek optreden, dient de houder van het besluit tot toewijzing van een verzoek om optreden door de douaneautoriteiten alle door die autoriteiten gemaakte kosten bij het optreden ter handhaving van zijn intellectuele-eigendomsrechten te vergoeden. Dit dient voor De houder van het besluit dient evenwel geen beletsel te vormen het recht te hebben om compensatie te vorderen van de inbreukmaker of van andere personen die aansprakelijk kunnen worden gehouden volgens de wetgeving van de betrokken lidstaat , bijvoorbeeld bepaalde tussenpersonen zoals vervoerders . Ten aanzien van kosten en schade opgelopen door andere personen dan de douane als gevolg van een douaneoptreden waarbij goederen op grond van een eis van een derde partij in verband met intellectuele eigendom worden vastgehouden, moet de specifieke wetgeving in elk afzonderlijk geval van toepassing zijn. [Am. 24] (20 bis) Met deze verordening wordt voor douaneautoriteiten de mogelijkheid ingevoerd om voor vernietiging afgestane goederen onder douanetoezicht tussen verschillende plaatsen binnen het douanegebied van de Unie te laten verplaatsen. Douaneautoriteiten dienen te worden aangemoedigd om van deze mogelijkheid gebruik te maken om een economisch en milieutechnisch verantwoorde vernietiging van deze goederen mogelijk te maken, alsook voor educatieve of demonstratiedoeleinden, waarbij dient te worden voorzien in passende beveiligingsmaatregelen. [Am. 25] (21) Bij de handhaving van de wetgeving inzake intellectueel eigendom door de douane gegevens over besluiten inzake verzoeken om optreden worden uitgewisseld. Deze verwerking van gegevens omvat ook persoonsgegevens, waarvan de verwerking moet geschieden overeenkomstig het EU-recht, zoals met name vastgelegd bij Richtlijn 95/46/EG van het Europees Parlement en de Raad van 24 oktober 1995 betreffende de bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens en betreffende het vrije verkeer van die gegevens (11) en Verordening (EG) nr. 45/2001 van het Europees Parlement en de Raad van 18 december 2000 betreffende de bescherming van natuurlĳke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens door de communautaire instellingen en organen en betreffende het vrĳe verkeer van die gegevens (12) . (21 bis) De volgende elementen uit de gegevensbank moeten worden vastgelegd in de Uniewetgeving: de instelling die de gegevensbank zal controleren en beheren en de instelling die belast is met het waarborgen van de veiligheid van de verwerking van de gegevens die in de gegevensbank zijn opgenomen. De invoering van iedere vorm van interoperabiliteit of uitwisseling moet in de allereerste plaats aan het doelbindingsbeginsel voldoen, dat inhoudt dat gegevens moeten worden gebruikt voor het doel waarvoor de gegevensbank is opgezet, en geen enkele verdere uitwisseling of onderlinge koppeling die dat doel niet dient mag worden toegestaan. [Am. 26] (22) Teneinde uniforme voorwaarden te garanderen bij de tenuitvoerlegging van de bepalingen betreffende de formulieren inzake het verzoek om optreden van de douaneautoriteiten en het verzoek om verlenging van de termijn waarbinnen de douaneautoriteiten dienen op te treden, dient de uitvoeringsbevoegdheid te worden opgedragen aan de Commissie, namelijk om standaardformulieren vast te stellen.Deze bevoegdheden moeten worden uitgeoefend overeenkomstig Verordening (EU) nr. 182/2011 van het Europees Parlement en de Raad van 16 februari 2011 tot vaststelling van de algemene voorschriften en beginselen die van toepassing zijn op de wijze waarop de lidstaten de uitoefening van de uitvoeringsbevoegdheden door de Commissie controleren (13) . (23) Hoewel de uit te voeren bepalingen van deze verordening materieel onder het toepassingsgebied van de gemeenschappelijke handelspolitiek vallen, dienen zij vanwege de aard en de gevolgen van de uitvoeringshandelingen te worden aangenomen volgens de raadplegingsprocedure. (24) Verordening (EG) nr. 1383/2003 moet worden ingetrokken, HEBBEN DE VOLGENDE VERORDENING VASTGESTELD: HOOFDSTUK I ONDERWERP, TOEPASSINGSGEBIED EN DEFINITIES Artikel 1 Onderwerp en toepassingsgebied 1. Bij deze verordening worden de voorwaarden en procedures vastgesteld voor optreden door de douaneautoriteiten wanneer er een vermoeden bestaat dat goederen die in het douanegebied van de Unie onder douanetoezicht zijn of hadden moeten zijn geplaatst, inbreuk maken op een intellectuele-eigendomsrecht. 2. Deze verordening is niet van toepassing op goederen die in het vrije verkeer zijn gebracht in het kader van de regeling bijzondere bestemming in de zin van artikel 82 van Verordening (EEG) nr. 2913/92. 3. Deze verordening laat het recht van de lidstaten en van de Unie inzake intellectueel eigendom onverlet. 4. Deze verordening is niet van toepassing op goederen zonder handelskarakter die zich in de persoonlijke bagage van reizigers bevinden. 4 bis. Deze verordening is van toepassing op goederen die worden doorgevoerd via het douanegebied van de Unie, en die vermoedelijk inbreuk maken op een intellectuele-eigendomsrecht. [Am. 27] Artikel 2 Definities Voor de toepassing van deze verordening wordt verstaan onder: Artikel 3 Toepasselijk recht Onverminderd artikel 8 van Verordening (EG) nr. 864/2007 van het Europees Parlement en de Raad van 11 juli 2007 betreffende het recht dat van toepassing is op niet-contractuele verbintenissen („Rome II”) (23) is het recht van de lidstaat waarin de goederen zijn aangetroffen in een van de in artikel 1, lid 1, bedoelde situaties, van toepassing voor de beslissing of het gebruik van die goederen aanleiding geeft tot een vermoeden van inbreuk op een intellectuele-eigendomsrecht dan wel inbreuk op een intellectuele-eigendomsrecht heeft gemaakt. HOOFDSTUK II VERZOEK OM OPTREDEN VAN DE DOUANEAUTORITEITEN Afdeling 1 INDIENING VAN EEN VERZOEK OM OPTREDEN Artikel 4 Personen die gerechtigd zijn tot indiening van een verzoek 1. De volgende personen zijn gerechtigd om een nationaal of een EU-verzoek in te dienen: 2. Behalve de in lid 1 genoemde personen zijn de volgende personen gerechtigd om een nationaal verzoek in te dienen: 3. Behalve de in lid 1 genoemde personen is de houder van een exclusieve licentie die voor het douanegebied van de Unie geldt, gerechtigd om een EU-verzoek in te dienen. 4. Alle personen die gerechtigd zijn een verzoek in te dienen krachtens de leden 1, 2 en 3, moeten een procedure wegens inbreuk op intellectuele-eigendomsrechten kunnen inleiden in de lidstaat waar de goederen zijn aangetroffen. Artikel 5 Intellectuele-eigendomsrechten die voorwerp zijn van een EU-verzoek Een EU-verzoek kan worden ingediend voor alle intellectuele-eigendomsrechten die van toepassing zijn in de gehele Unie. Artikel 6 Indiening van een verzoek 1. De in artikel 4 bedoelde personen kunnen door indiening van een verzoek bij de bevoegde douanedienst verzoeken om optreden van de douaneautoriteiten wanneer wordt vermoed dat het gebruik van goederen inbreuk op een intellectuele-eigendomsrecht maakt. Het verzoek wordt gedaan met behulp van het in lid 3 bedoelde formulier. 1 bis. De in artikel 4 bedoelde personen mogen slechts één verzoek indienen voor elk in een lidstaat of in de Unie beschermd intellectuele-eigendomsrecht. [Am. 39] 2. Elke lidstaat wijst de douanedienst aan die bevoegd is voor het ontvangen en behandelen van verzoeken. De lidstaten stellen de Commissie hiervan in kennis en de Commissie maakt de lijst van de door de lidstaten aangewezen bevoegde douanediensten bekend. 3. De Commissie stelt een verzoekformulier op door middel van uitvoeringshandelingen. Deze uitvoeringshandelingen worden vastgesteld volgens de in artikel 29, lid 2, bedoelde raadplegingsprocedure. Bij de uitoefening van haar uitvoeringsbevoegdheden raadpleegt de Commissie de Europese Toezichthouder voor gegevensbescherming. [Am. 40] Met behulp van het formulier kan de aanvrager met name om de volgende informatie worden gevraagd: De aanvraag bevat de informatie die aan de betrokkene moet worden medegedeeld op grond van Verordening (EG) nr. 45/2001 en de nationale wetgeving tot uitvoering van Richtlijn 95/46/EG. [Am. 44] 4. Wanneer geautomatiseerde systemen beschikbaar zijn voor de ontvangst en verwerking van verzoeken, moeten deze worden ingediend met behulp van elektronische gegevensverwerkingstechnieken. De lidstaten stellen deze systemen uiterlijk op 1 januari 2014 beschikbaar. [Am. 45] 5. Wanneer een verzoek wordt ingediend nadat de douaneautoriteiten kennis hebben gegeven van de schorsing van de vrijgave of het vasthouden van de goederen krachtens artikel 17, lid 4, dient aan de volgende aanvullende eisen te worden voldaan: Afdeling 2 BESLUITEN OP EEN VERZOEK OM OPTREDEN Artikel 7 Behandeling van een verzoek 1. Wanneer de bevoegde douanedienst bij ontvangst van een verzoek van oordeel is dat het niet alle krachtens artikel 6, lid 3, vereiste informatie bevat, verzoekt hij de aanvrager binnen tien werkdagen na toezending van de kennisgeving de ontbrekende informatie te verstrekken. In dergelijke gevallen wordt de in artikel 8, eerste alinea, bedoelde termijn geschorst totdat de relevante informatie is ontvangen. 2. Wanneer de aanvrager de ontbrekende informatie niet binnen de in lid 1 bedoelde termijn verstrekt, wijst kan de bevoegde douanedienst het verzoek af afwijzen . In dat geval geeft de bevoegde douanedienst de redenen van zijn besluit en verstrekt hij informatie over de beroepsprocedure. [Am. 46] 3. De kosten van de administratieve afhandeling van het verzoek worden de aanvrager niet aangerekend. Artikel 8 Kennisgeving van besluiten waarbij verzoeken om optreden worden toegewezen of afgewezen De bevoegde douanedienst stelt de aanvrager binnen 30 werkdagen na ontvangst van het verzoek in kennis van zijn besluit tot toewijzing of afwijzing ervan. Wanneer de aanvrager echter eerder op de hoogte is gesteld van de schorsing van de vrijgave of de vasthouding van de goederen door de douaneautoriteiten, stelt de bevoegde douanedienst de aanvrager binnen één werkdag na ontvangst van het verzoek in kennis van zijn besluit tot toewijzing of afwijzing ervan. Artikel 9 Besluiten op een verzoek om optreden 1. Besluiten waarbij een nationaal verzoek wordt toegewezen, besluiten waarbij dergelijk besluiten worden ingetrokken of gewijzigd, en besluiten tot verlenging van de termijn waarbinnen de douaneautoriteiten moeten optreden, worden in de lidstaat waarin het nationale verzoek werd ingediend, van kracht vanaf de datum van vaststelling. 2. Besluiten waarbij een EU-verzoek wordt toegewezen, besluiten waarbij dergelijke besluiten worden ingetrokken of gewijzigd, en besluiten tot verlenging van de termijn waarbinnen de douaneautoriteiten moeten optreden, worden als volgt van kracht: Artikel 10 Termijn waarbinnen de douaneautoriteiten dienen op te treden 1. De bevoegde douanedienst specificeert bij de toewijzing van een verzoek de termijn waarbinnen de douaneautoriteiten dienen op te treden. Die termijn gaat in op de datum van vaststelling van het besluit waarbij het verzoek wordt toegewezen, en bedraagt maximaal een jaar. 2. Wanneer een verzoek dat is ingediend nadat de douaneautoriteiten kennis hebben gegeven van de schorsing van de vrijgave of het vasthouden van de goederen krachtens artikel 17, lid 4, niet de artikel 6, lid 3, onder g) tot i), bedoelde bijzonderheden bevat, wordt het uitsluitend toegewezen voor de schorsing van de vrijgave of de vasthouding van die goederen. 3. Wanneer een intellectuele-eigendomsrecht verstrijkt of de aanvrager om andere redenen niet meer gerechtigd is om een verzoek in te dienen, treden de douaneautoriteiten niet op. Het besluit waarbij het verzoek is toegewezen, wordt dienovereenkomstig ingetrokken of gewijzigd door de douaneautoriteiten die dat besluit hebben gegeven. Artikel 11 Verlenging van de termijn waarbinnen de douaneautoriteiten dienen op te treden 1. Na afloop van de termijn waarbinnen de douaneautoriteiten dienen op te treden, kan de termijn op verzoek van de houder van het besluit waarbij het verzoek is toegewezen, mits hij eerst alle bedragen heeft voldaan die hij krachtens deze verordening aan de douaneautoriteiten verschuldigd is, worden verlengd door de douanedienst die het oorspronkelijke besluit heeft genomen. 2. Wanneer het verzoek tot verlenging van de termijn waarbinnen de douaneautoriteiten dienen op te treden, minder dan 30 dagen voor de vervaldatum van dat besluit ligt, kan de bevoegde douanedienst de verlenging weigeren. 3. In het verzoek tot verlenging van de termijn waarbinnen de douaneautoriteiten dienen op te treden, worden de eventuele wijzigingen in de krachtens artikel 6, lid 3, verstrekte informatie vermeld. 4. De bevoegde douanedienst brengt zijn besluit met betrekking tot de verlenging ter kennis van de houder van het besluit waarbij het verzoek is toegewezen, binnen 30 werkdagen na ontvangst van het verzoek tot verlenging. 5. De verlengde termijn waarbinnen de douaneautoriteiten dienen op te treden, gaat in op de datum van vaststelling van het besluit waarbij de verlenging is toegewezen, en bedraagt maximaal een jaar. Wanneer een intellectuele-eigendomsrecht verstrijkt of de aanvrager om andere redenen niet meer gerechtigd is om een verzoek in te dienen, treden de douaneautoriteiten niet op. Het besluit tot toewijzing van de verlenging wordt dienovereenkomstig ingetrokken of gewijzigd door de douaneautoriteiten die het besluit hebben toegewezen. 6. De kosten van de administratieve afhandeling van het verzoek tot verlenging worden de houder van het besluit niet aangerekend. 7. De Commissie stelt door middel van uitvoeringshandelingen een aanvraagformulier op voor verlenging van de termijn. Deze uitvoeringshandelingen worden vastgesteld volgens de in artikel 29, lid 2, bedoelde raadplegingsprocedure. Artikel 12 Wijziging van het besluit wat betreft intellectuele-eigendomsrechten De bevoegde douanedienst die het besluit tot toewijzing van het verzoek heeft vastgesteld, kan op verzoek van de houder van dat besluit het overzicht van intellectuele-eigendomsrechten in dat besluit aanpassen. In het geval van een besluit waarbij een EU-verzoek is toegewezen, worden wijzigingen die bestaan in het toevoegen van intellectuele-eigendomsrechten, beperkt tot de intellectuele-eigendomsrechten die onder het toepassingsgebied van artikel 5 vallen. Artikel 13 Verplichtingen tot kennisgeving van de bevoegde douanedienst 1. De bevoegde douanedienst bij wie een nationaal verzoek is ingediend, zendt de volgende besluiten onmiddellijk na de vaststelling ervan toe aan de douanekantoren van zijn lidstaat: 2. De bevoegde douanedienst bij wie een EU-verzoek is ingediend, zendt de volgende besluiten toe aan de bevoegde douanedienst van de lidstaat of lidstaten die in het EU-verzoek zijn vermeld: De bevoegde douanedienst van de in het EU-verzoek vermelde lidstaat of lidstaten zendt deze besluiten vervolgens onmiddellijk toe aan zijn douanekantoren. 3. Zodra de in artikel 31, lid 3, bedoelde centrale gegevensbank van de Commissie operationeel is, geschiedt elke gegevensuitwisseling met betrekking tot besluiten inzake verzoeken om optreden, de bijgevoegde documenten en de kennisgevingen tussen de douaneautoriteiten van de lidstaten via die gegevensbank. Artikel 14 Verplichtingen tot kennisgeving van de houder van het besluit waarbij het verzoek is toegewezen De houder van het besluit waarbij het verzoek is toegewezen, stelt de bevoegde douanedienst die dat besluit heeft vastgesteld, binnen een termijn van vijf werkdagen in kennis van het volgende: [Am. 47] Artikel 15 Verzuim van de houder van het besluit waarbij het verzoek is toegewezen, om zijn verplichtingen na te komen 1. Wanneer de houder van het besluit waarbij het verzoek is toegewezen, de door de douaneautoriteiten verstrekte informatie gebruikt voor andere doeleinden dan die waarin artikel 19 voorziet, kan de bevoegde douanedienst: 2. De bevoegde douanedienst kan besluiten het optreden van de douaneautoriteiten te schorsen totdat de termijn waarbinnen deze autoriteiten dienen op te treden, is verstreken wanneer de houder van het besluit: In het geval van een EU-verzoek heeft het besluit tot schorsing van het optreden van de douaneautoriteiten slechts gevolgen in de lidstaat waar een dergelijk besluit is gegeven. HOOFSTUK III BEPALINGEN INZAKE HET OPTREDEN VAN DE DOUANEAUTORITEITEN Afdeling 1 SCHORSING VAN DE VRIJGAVE OF VASTHOUDING VAN GOEDEREN WAARVAN WORDT VERMOED DAT ZIJ INBREUK MAKEN OP EEN INTELLECTUELE-EIGENDOMSRECHT Artikel 16 Schorsing van de vrijgave of vasthouding van goederen na toewijzing van een verzoek 1. Wanneer de douaneautoriteiten van een lidstaat goederen aantreffen, in een van de in artikel 1, lid 1, bedoelde situaties, waarvan wordt vermoed dat zij inbreuk maken op een intellectuele-eigendomsrecht ten aanzien waarvan een besluit tot toewijzing van een verzoek om optreden is gegeven, nemen schorsen zij een besluit tot schorsing van de vrijgave van die goederen of tot de vasthouding ervan. houden zij ze vast . [Am. 50] 2. Alvorens te besluiten over de schorsing van de vrijgave van de goederen te schorsen of de vasthouding van de goederen vast te houden , kunnen de douaneautoriteiten de houder van het besluit waarbij het verzoek is toegewezen, vragen om hen alle relevante informatie te verstrekken. Ook kunnen verstrekken de douaneautoriteiten de houder van het besluit op zijn verzoek informatie verstrekken over het feitelijke of vermoedelijke aantal artikelen, de aard daarvan, en in voorkomend geval afbeeldingen. foto's . [Am. 51] 3. Alvorens te besluiten over de schorsing van de vrijgave of de vasthouding van de goederen, Wanneer goederen waarvan wordt vermoed dat ze inbreuk maken op een intellectuele-eigendomsrecht geen namaakgoederen of door piraterij verkregen goederen zijn , stellen de douaneautoriteiten de aangever of, wanneer de goederen zullen worden vastgehouden, de houder van de goederen in kennis van hun voornemen alvorens de vrijgave van de goederen te schorsen of ze vast te houden . De aangever of de houder van de goederen wordt in de gelegenheid gesteld om binnen drie werkdagen nadat hij deze kennisgeving hem is gedaan, heeft ontvangen , zijn standpunt kenbaar te maken. [Am. 52] 3 bis. Wanneer goederen waarvan wordt vermoed dat ze een imitatie of kopie zijn van een in de Unie door een intellectuele-eigendomsrecht beschermd product, onder een schorsingsregeling worden geplaatst, verzoeken de douaneautoriteiten de aangever of de houder van de goederen binnen drie werkdagen na ontvangst van dat verzoek voldoende bewijs te leveren dat de eindbestemming van de goederen zich buiten het douanegebied van de Unie bevindt. Wanneer zulks bewijs niet wordt geleverd, nemen de douaneautoriteiten aan dat de eindbestemming zich binnen het douanegebied van de Unie bevindt. 4. Binnen één werkdag na de vaststelling van hun besluit stellen de douaneautoriteiten de houder van het besluit waarbij het verzoek is toegewezen, en de aangever of de houder van de goederen in kennis van hun besluit tot de schorsing van de vrijgave of tot de vasthouding van de goederen. De douaneautoriteiten kunnen bij wijze van alternatief de houder van het besluit waarbij het verzoek is toegewezen, verzoeken de aangever of de houder van de goederen daarvan in kennis te stellen, indien de houder van het besluit waarbij het verzoek is toegewezen, toezegt dat hij de in de verordening vastgelegde termijnen en verplichtingen in acht zal nemen. [Am. 54] De kennisgeving aan de aangever of de houder van de goederen bevat informatie over de juridische gevolgen krachtens artikel 20 wat betreft andere dan nagemaakte of door piraterij verkregen goederen en krachtens artikel 23 wat betreft nagemaakte of door piraterij verkregen goederen . [Am. 55] 5. De douaneautoriteiten stellen de houder van het besluit waarbij het verzoek is toegewezen, en de aangever of de houder van de goederen in kennis van de feitelijke of geschatte hoeveelheid, de feitelijke of vermoedelijke aard en in voorkomend geval afbeeldingen foto's van de goederen waarvan de vrijgave is geschorst of die worden vastgehouden. [Am. 56] 6. Wanneer meerdere personen als houder van de goederen worden beschouwd, zijn de douaneautoriteiten niet verplicht om kennis te geven aan meer dan een persoon. Artikel 17 Schorsing van de vrijgave of vasthouding van goederen zonder toewijzing van een verzoek 1. Wanneer de douaneautoriteiten tijdens een optreden in een van de in artikel 1, lid 1, bedoelde situaties goederen aantreffen waarvan wordt vermoed dat zij inbreuk maken op een intellectuele-eigendomsrecht, kunnen zij de vrijgave van deze goederen schorsen of de goederen vasthouden voordat zij in kennis zijn gesteld van een besluit tot toewijzing van een verzoek met betrekking tot die goederen. 2. Alvorens te besluiten over de schorsing van de vrijgave of de vasthouding van de goederen, de vrijgave van de goederen te schorsen of ze vast te houden , kunnen de douaneautoriteiten, zonder enige andere informatie bekend te maken dan het feitelijke of vermoedelijke aantal artikelen, de aard daarvan en in voorkomend geval afbeeldingen foto's , aan iedere persoon die gerechtigd is om een verzoek in te dienen inzake de vermeende inbreuk op intellectuele-eigendomsrechten, vragen hen alle relevante informatie te verstrekken. [Am. 57] 3. Alvorens te besluiten over de schorsing van de vrijgave of de vasthouding van de goederen, stellen de douaneautoriteiten de aangever of, wanneer de goederen zullen worden vastgehouden, de houder van de goederen in kennis van hun voornemen. De aangever of de houder van de goederen wordt in de gelegenheid gesteld om binnen drie werkdagen nadat deze kennisgeving hem is gedaan, zijn standpunt kenbaar te maken. [Am. 58] 3 bis. Wanneer goederen waarvan wordt vermoed dat ze een imitatie of kopie zijn van een in de Unie door een intellectuele-eigendomsrecht beschermd product, onder een schorsingsregeling worden geplaatst, verzoeken de douaneautoriteiten de aangever of de houder van de goederen binnen drie werkdagen na het toezenden van dat verzoek voldoende bewijs te leveren dat de eindbestemming van de goederen zich buiten het douanegebied van de Europese Unie bevindt. Wanneer zulk bewijs niet wordt geleverd, nemen de douaneautoriteiten aan dat de eindbestemming zich binnen het douanegebied van de Unie bevindt. 4. Binnen één werkdag na de schorsing van de vrijgave of de vasthouding van de goederen stellen de douaneautoriteiten iedere persoon die gerechtigd is een verzoek in te dienen inzake de vermeende inbreuk op intellectuele-eigendomsrechten, in kennis van de schorsing van de vrijgave of de vasthouding van de goederen. 4 bis. Wanneer geen personen kunnen worden gevonden die gerechtigd zijn om een verzoek in te dienen, werken de douaneautoriteiten samen met de bevoegde autoriteiten om een persoon te vinden die gerechtigd is om een verzoek in te dienen. [Am. 60] 5. Onmiddellijk na de vervulling van alle douaneformaliteiten geven de douaneautoriteiten de goederen vrij of beëindigen zij de vasthouding ervan in de volgende gevallen: Binnen één werkdag na de vaststelling van hun besluit stellen de douaneautoriteiten de aangever of de houder van de goederen in kennis van hun besluit om van de schorsing van de vrijgave van de goederen te schorsen of de vasthouding van de goederen vast te houden . [Am. 61] 6. Dit artikel is niet van toepassing op aan bederf onderhevige goederen . [Am. 62] Artikel 18 Inspectie en monsterneming van goederen waarvan de vrijgave is geschorst of die worden vastgehouden 1. De douaneautoriteiten stellen de houder van het besluit waarbij het verzoek is toegewezen, en de aangever of de houder van de goederen in de gelegenheid tot inspectie van de goederen waarvan de vrijgave is geschorst of die worden vastgehouden. 2. De douaneautoriteiten kunnen monsters nemen die representatief zijn voor de hele partij, en de houder van het besluit waarbij het verzoek is toegewezen, op diens verzoek monsters verschaffen of toezenden , uitsluitend met het oog op analyse en het vergemakkelijken van het verdere verloop van de procedure in verband met nagemaakte of door piraterij verkregen goederen. De analyse van deze monsters wordt verricht onder volledige verantwoordelijkheid van de houder van het besluit waarbij het verzoek is toegewezen. [Am. 63] Wanneer de omstandigheden dat toestaan, worden deze monsters geretourneerd zodra de technische analyse is voltooid en voordat de goederen worden vrijgegeven of de vasthouding ervan wordt beëindigd. 3. De douaneautoriteiten stellen de houder van het besluit waarbij het verzoek is toegewezen, en in voorkomend geval, de rechtshandhavingsinstanties, op diens hun verzoek in kennis van de namen en adressen van de geadresseerde van de goederen, de afzender, de aangever of de houder van de goederen, mits deze bekend zijn, de douaneregeling en de oorsprong, herkomst en bestemming van de goederen waarvan wordt vermoed dat zij inbreuk maken op een intellectuele-eigendomsrecht. [Am. 64] 4. Iedere lidstaat stelt de voorwaarden vast waaronder de goederen tijdens de schorsing van de vrijgave of de vasthouding worden opgeslagen, met inbegrip van bepalingen inzake de kosten. Artikel 19 Toegestaan gebruik van bepaalde informatie door de houder van het besluit waarbij het verzoek is toegewezen Wanneer de houder van het besluit waarbij het verzoek is toegewezen, de in artikel 18, lid 3, bedoelde informatie heeft ontvangen, mag hij die informatie uitsluitend voor de volgende doeleinden gebruiken: Artikel 19 bis Uitwisseling van informatie en gegevens tussen douaneautoriteiten Mits wordt gelet op passende waarborgen voor gegevensbescherming, kan de Commissie besluiten dat informatie en gegevens die worden verzameld op grond van artikel 18, lid 3, tussen de douaneautoriteiten in de Unie en de betrokken autoriteiten in derde landen moet worden uitgewisseld, en de voorwaarden voor informatie-uitwisseling vaststellen. [Am. 71] Afdeling 2 VERNIETIGING VAN GOEDEREN, INLEIDING VAN PROCEDURES EN VERVROEGDE VRIJGAVE VAN GOEDEREN [Am. 72] Artikel 20 Vernietiging van goederen en inleiding van procedures [Am. 73] 1. Wanneer van andere dan onder de artikelen 23 en 24 vallende goederen wordt vermoed dat zij inbreuk maken op Goederen waarvan de vrijgave is opgeschort of die worden vastgehouden overeenkomstig artikel 16, mogen onder douanecontrole worden vernietigd zonder dat moet worden vastgesteld of er inbreuk op een intellectuele-eigendomsrecht leidt is gemaakt krachtens het recht van de lidstaat waar de goederen zijn aangetroffen, indien aan alle volgende voorwaarden is voldaan: In het geval van aan bederf onderhevige goederen waarvan wordt vermoed dat zij inbreuk maken op een intellectuele-eigendomsrecht, is de in de eerste alinea bedoelde termijn voor het inleiden van een procedure drie werkdagen na toezending van het besluit tot schorsing van de vrijgave of vasthouding van de goederen. [Am. 74] 2. Zodra alle douaneformaliteiten zijn vervuld, geven Wanneer de aangever of de houder van de goederen zijn instemming met vernietiging binnen de in lid 1, onder c), bedoelde termijnen niet heeft bevestigd, noch de douaneautoriteiten die tot schorsing van de vrijgave van de goederen onmiddellijk vrij of beëindigen zij de tot vasthouding ervan wanneer zij niet binnen de in lid 1 genoemde termijn door de houder van het besluit waarbij het verzoek is toegewezen, hebben besloten, in kennis zijn heeft gesteld van een van de volgende feiten: zijn bezwaar tegen vernietiging van de goederen, gaan de douaneautoriteiten ervan uit dat de aangever of de houder van de goederen met de vernietiging instemt . 3. In het geval van een in lid 2, onder b), bedoelde overeenkomst om de goederen voor vernietiging af te staan, wordt de De vernietiging wordt onder douanetoezicht uitgevoerd op kosten en onder verantwoordelijkheid van de houder van het besluit waarbij het verzoek is toegewezen, tenzij anders is bepaald in de wetgeving van de lidstaat waar de goederen worden vernietigd. Voorafgaand aan de vernietiging kunnen monsters worden genomen. [Am. 76] 4. De douaneautoriteiten kunnen in passende gevallen, op verzoek van Wanneer er geen sprake is van instemming met de vernietiging of wanneer de aangever of de houder van de goederen bezwaar maakt tegen de vernietiging, leidt de houder van het besluit waarbij het verzoek is toegewezen , de in lid 1, eerste alinea, bedoelde termijn verlengen met maximaal tien werkdagen. binnen twintig werkdagen of, in het geval van aan bederf onderhevige goederen, binnen drie werkdagen na ontvangst van de kennisgeving van de schorsing van de vrijgave van de goederen of de vasthouding ervan, een procedure in ter vaststelling of inbreuk op een intellectuele-eigendomsrecht is gemaakt . In het geval van aan bederf onderhevige goederen wordt de in lid 1, tweede alinea, bedoelde termijn niet verlengd. [Am. 77] 4 bis. Zodra alle douaneformaliteiten zijn vervuld, geven de douaneautoriteiten de goederen onmiddellijk vrij of, in voorkomend geval, beëindigen zij de vasthouding ervan wanneer zij niet door de houder van het besluit waarbij het verzoek is toegewezen, in kennis zijn gesteld van een van de volgende feiten: Artikel 21 Vervroegde vrijgave van goederen 1. Wanneer de douaneautoriteiten in kennis zijn gesteld van de inleiding van een procedure ter vaststelling of inbreuk is gemaakt op een recht inzake tekeningen of modellen, een octrooi, een gebruiksmodel of een kwekersrecht, en de in artikel 20 bepaalde periode is verstreken, kan de aangever of de houder van de goederen de douaneautoriteiten verzoeken om de goederen vrij te geven of de vasthouding ervan te beëindigen. De douaneautoriteiten geven de goederen vrij of beëindigen de vasthouding ervan uitsluitend wanneer aan alle volgende voorwaarden is voldaan: 2. De in lid 1, onder a), bedoelde zekerheid wordt gesteld door de aangever of de houder van de goederen binnen tien werkdagen na de datum waarop de douaneautoriteiten het in lid 1 bedoelde verzoek hebben ontvangen. 3. De douaneautoriteiten stellen de zekerheid vast op een voldoende hoog niveau om de belangen van de houder van het besluit waarbij het verzoek is toegewezen, te beschermen. 4. De zekerheidstelling laat de andere rechtsmiddelen die kunnen worden ingezet door de houder van het besluit waarbij het verzoek is toegewezen, onverlet. Artikel 22 Verboden douanebestemming en gebruik van voor vernietiging afgestane goederen 1. Voor vernietiging afgestane goederen krachtens de artikelen 20 , 23 of 24 mogen niet: [Am. 79] 1 bis. Bij wijze van uitzondering op het bepaalde in lid 1 mogen de douaneautoriteiten toestaan dat publieke of private organisaties die ten doel hebben namaak te bestrijden en die voorafgaand aan deze operaties afzonderlijk vergunning hebben gekregen, de in lid 1, onder a) tot en met f), opgesomde maatregelen toepassen. Vóór de vernietiging van de afgestane goederen kunnen de vergunninghoudende organisaties de goederen opslaan, onder de in de vergunning vermelde voorwaarden, met het oog op analyse en opname in een gegevensbank van informatie met het oog op de bestrijding van namaak. De vergunninghoudende organisaties worden op de website van de Commissie bekendgemaakt. [Am. 80] 2. De douaneautoriteiten kunnen toestaan dat de in lid 1 bedoelde goederen onder douanetoezicht worden vervoerd tussen verschillende plaatsen binnen het douanegebied van de Unie met het oog op de vernietiging ervan onder douanecontrole of voor gebruik ervan voor educatieve of demonstratiedoeleinden, vergezeld van de nodige beveiligingsmaatregelen . [Am. 81] Afdeling 3 NAGEMAAKTE OF DOOR PIRATERIJ VERKREGEN GOEDEREN [Am. 82] Artikel 23 Vernietiging en inleiding van procedures 1. Goederen waarvan wordt vermoed dat ze nagemaakt of door piraterij verkregen zijn, kunnen onder douanecontrole worden vernietigd zonder dat moet worden vastgesteld of er inbreuk op een intellectuele-eigendomsrecht is gemaakt krachtens de wetgeving van de lidstaat waar de goederen zijn aangetroffen, wanneer aan alle volgende voorwaarden is voldaan: 2. Wanneer de aangever of de houder van de goederen zijn instemming met vernietiging binnen de in lid 1, onder b), bedoelde termijnen niet heeft bevestigd noch de douaneautoriteiten die tot schorsing van de vrijgave van de goederen of tot vasthouding ervan hebben besloten, in kennis heeft gesteld van zijn bezwaar tegen vernietiging van de goederen, kunnen de douaneautoriteiten oordelen dat de aangever of de houder van de goederen met de vernietiging instemt. De douaneautoriteiten stellen de houder van het besluit waarbij het verzoek is toegewezen, dienovereenkomstig in kennis. Wanneer de aangever of de houder van de goederen bezwaar maakt tegen de vernietiging van de goederen, stellen de douaneautoriteiten de houder van het besluit waarbij het verzoek is toegewezen, in kennis van een dergelijk bezwaar. 3. De vernietiging wordt onder douanecontrole uitgevoerd op kosten en onder verantwoordelijkheid van de houder van het besluit waarbij het verzoek is toegewezen, tenzij anders is bepaald in de wetgeving van de lidstaat waar de goederen worden vernietigd. Voorafgaand aan de vernietiging kunnen monsters worden genomen. 4. Wanneer er geen sprake is van instemming met de vernietiging, leidt de houder van het besluit waarbij het verzoek is toegewezen, binnen tien werkdagen of, in het geval van aan bederf onderhevige goederen, binnen drie werkdagen nadat hem het besluit tot schorsing van de vrijgave van de goederen of tot vasthouding ervan is toegezonden, een procedure in ter vaststelling of inbreuk op een intellectuele-eigendomsrecht is gemaakt. De douaneautoriteiten kunnen in passende gevallen, op verzoek van de houder van het besluit waarbij het verzoek is toegewezen, de in de eerste alinea bedoelde termijnen verlengen met maximaal tien werkdagen. In het geval van aan bederf onderhevige goederen worden die termijnen niet verlengd. 5. Zodra alle douaneformaliteiten zijn vervuld, geven de douaneautoriteiten de goederen onmiddellijk vrij of beëindigen zij de vasthouding ervan wanneer zij niet door de houder van het besluit waarbij het verzoek is toegewezen, in kennis zijn gesteld van een van de volgende feiten: Artikel 24 Specifieke procedure voor de vernietiging van goederen in kleine zendingen 1. Dit artikel heeft betrekking op goederen waarbij aan alle volgende voorwaarden is voldaan: 2. Artikel 16, leden 3, 4 en 5, evenals artikel 18, lid 2, zijn niet van toepassing. [Am. 86] 3. Binnen één werkdag na de vaststelling van het besluit om de vrijgave van de goederen te schorsen of de goederen vast te houden, stellen de douaneautoriteiten de aangever of de houder van de goederen in kennis van het volgende: 4. De aangever of de houder van de goederen wordt in de gelegenheid gesteld om binnen twintig vijf werkdagen nadat hem hij het besluit tot schorsing van de vrijgave van de goederen of tot vasthouding ervan is toegezonden heeft ontvangen , zijn standpunt kenbaar te maken. [Am. 87] 5. De betrokken goederen kunnen worden vernietigd wanneer , binnen twintig werkdagen na toezending van het besluit tot schorsing van de vrijgave van de goederen of tot vasthouding ervan, de aangever of de houder van de goederen de douaneautoriteiten schriftelijk zijn instemming met de vernietiging heeft bevestigd. De vernietiging wordt uitgevoerd onder douanecontrole en op kosten van de houder van het besluit waarbij het verzoek is toegewezen. [Am. 88] 6. Wanneer de aangever of de houder van de goederen zijn instemming met de vernietiging binnen de in lid 5 bedoelde termijn niet heeft bevestigd noch het douanekantoor dat tot schorsing van de vrijgave van de goederen of tot vasthouding ervan heeft besloten, in kennis heeft gesteld van zijn bezwaar tegen de vernietiging van de goederen, kunnen de douaneautoriteiten oordelen dat de aangever of de houder van de goederen met de vernietiging instemt. 7. De vernietiging wordt onder douanecontrole en op kosten van de douaneautoriteiten uitgevoerd. [Am. 89] 7 bis. De douaneautoriteiten verlenen in voorkomend geval de houder van het besluit waarbij het verzoek is toegewezen toegang tot informatie over het daadwerkelijke of veronderstelde aantal vernietigde artikelen. [Am. 90] 8. Wanneer de aangever of de houder van de goederen bezwaar maakt tegen de vernietiging de douaneautoriteiten niet binnen tien werkdagen na ontvangst van het besluit tot schorsing van de vrijgave van de goederen of tot vasthouding ervan zijn instemming met de vernietiging heeft bevestigd of zijn bezwaar ertegen kenbaar heeft gemaakt , stellen de douaneautoriteiten de houder van het besluit waarbij het verzoek is toegewezen, in kennis van een dergelijk dergelijke ontbrekende instemming of bezwaar en van het aantal artikelen, de aard daarvan en in voorkomend geval afbeeldingen of monsters . [Am. 91] 9. Zodra alle douaneformaliteiten zijn vervuld, geven de douaneautoriteiten de goederen onmiddellijk vrij of beëindigen zij de vasthouding ervan wanneer zij niet binnen tien werkdagen na toezending van de in lid 8 bedoelde informatie door de houder van het besluit waarbij het verzoek is toegewezen, in kennis zijn gesteld van de inleiding van een procedure ter vaststelling of inbreuk op een intellectuele-eigendomsrecht is gemaakt. 10. De Commissie wordt voor de toepassing van dit artikel gemachtigd om gedelegeerde handelingen vast te stellen overeenkomstig artikel 30 wat betreft de drempelwaarden voor kleine zendingen . [Am. 92] HOOFDSTUK IV AANSPRAKELIJKHEID, KOSTEN EN BOETES Artikel 25 Aansprakelijkheid van de douaneautoriteiten Onverminderd de toepasselijke wetgeving van de lidstaten geeft het besluit tot toewijzing van een verzoek de houder ervan geen recht op compensatie in het geval dat de goederen waarvan wordt vermoed dat zij inbreuk maken op een intellectuele-eigendomsrecht, niet door een douanekantoor worden ontdekt en worden vrijgegeven of dat er geen maatregelen worden genomen om deze goederen vast te houden. Artikel 26 Aansprakelijkheid van de houder van het besluit waarbij het verzoek is toegewezen Wanneer een krachtens deze verordening naar behoren ingeleide procedure niet wordt voortgezet ingevolge een handeling of verzuim van de houder van het besluit waarbij het verzoek is toegewezen, of wanneer achteraf wordt vastgesteld dat de betrokken goederen geen inbreuk maken op een intellectuele-eigendomsrecht, is de houder van het besluit waarbij het verzoek is toegewezen, aansprakelijk jegens de personen die zijn betrokken in een situatie als bedoeld in artikel 1, lid 1, overeenkomstig de wetgeving van de lidstaat waar de goederen zijn aangetroffen. Artikel 27 Kosten 1. De houder van het besluit waarbij het verzoek is toegewezen, dient op verzoek van de douaneautoriteiten alle door de douane gemaakte kosten te vergoeden voor het bewaren van de goederen onder douanetoezicht overeenkomstig de artikelen 16 en 17 en voor het vernietigen van de goederen overeenkomstig de artikelen 20 en 23 24 . Op zijn verzoek verneemt de houder van het besluit van de douaneautoriteiten waar en op welke wijze de vastgehouden goederen worden opgeslagen en welke kosten hieraan verbonden zijn en wordt hij in staat gesteld zijn mening met betrekking tot de opslag te geven. [Am. 93] 2. Dit artikel laat het recht van de houder van het besluit waarbij het verzoek is toegewezen, om compensatie te vorderen van de inbreukmaker of andere personen overeenkomstig de wetgeving van de lidstaten waar de goederen zijn aangetroffen, onverlet. 2 bis. Wanneer de identiteit van de inbreukmaker niet kan worden vastgesteld, deze niet tastbaar is of niet in staat om de schade te vergoeden, kan de houder van het besluit schadeloosstelling eisen van de eigenaar van de goederen of van de persoon die een soortgelijk beschikkingsrecht over de goederen bezit. [Am. 94] 2 ter. Lid 2 bis is niet van toepassing op de in artikel 24 omschreven procedure. [Am. 95] 3. De houder van een besluit tot toewijzing van een EU-verzoek draagt zorg voor en betaalt alle noodzakelijke vertalingen voor de douaneautoriteiten die moeten optreden met betrekking tot de goederen waarvan wordt vermoed dat zij inbreuk maken op een intellectuele-eigendomsrecht. Artikel 28 Administratieve sancties Onverminderd het nationale recht passen de lidstaten stellen de voorschriften inzake administratieve sancties voor schending van de bepalingen van deze verordening vast toe en nemen zij alle benodigde maatregelen voor de tenuitvoerlegging ervan. De vastgestelde administratieve sancties dienen doeltreffend, evenredig en afschrikkend te zijn. [Am. 96] De lidstaten delen de Commissie uiterlijk zes maanden na de datum van inwerkingtreding van deze verordening de desbetreffende bepalingen mee en stellen haar onverwijld in kennis van alle latere wijzigingen die van invloed zijn op deze bepalingen. HOOFDSTUK V COMITÉ , DELEGATIE EN SLOTBEPALINGEN [Am. 97] Artikel 29 Comitéprocedure 1. De Commissie wordt bijgestaan door het Comité douanewetboek, dat is ingesteld bij de artikelen 247 bis en 248 bis van Verordening (EEG) nr. 2913/92. Het betreft een comité in de zin van Verordening (EU) nr. 182/2011. 2. Wanneer naar dit lid wordt verwezen, is artikel 4 van Verordening (EU) nr. 182/2011 van toepassing. Artikel 30 Uitoefening van de delegatie 1. De bevoegdheid tot vaststelling van gedelegeerde handelingen wordt aan de Commissie verleend onder de in dit artikel gestelde voorwaarden. 2. De in artikel 24, lid 10, bedoelde bevoegdheidsdelegatie wordt verleend voor onbepaalde duur vanaf de datum van inwerkingtreding van deze verordening. 3. De in artikel 24, lid 10, bedoelde bevoegdheidsdelegatie kan te allen tijde door het Europees Parlement of de Raad worden ingetrokken. Een besluit tot intrekking beëindigt de delegatie van de in dat besluit genoemde bevoegdheid. Het besluit treedt in werking op de dag na die van de bekendmaking ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie of op een latere datum die in het besluit wordt vermeld. Het besluit laat de geldigheid van de reeds van kracht zijnde gedelegeerde handelingen onverlet. 4. Wanneer de Commissie een gedelegeerde handeling vaststelt, stelt zij het Europees Parlement en de Raad daarvan gelijktijdig in kennis. 5. Een krachtens artikel 24, lid 10, vastgestelde gedelegeerde handeling treedt pas in werking als noch het Europees Parlement noch de Raad binnen een termijn van twee maanden na de datum van kennisgeving bezwaar heeft gemaakt tegen de gedelegeerde handeling, of als zowel het Europees Parlement als de Raad de Commissie voor het verstrijken van deze termijn heeft meegedeeld geen bezwaar te zullen maken. Die termijn wordt met twee maanden verlengd op initiatief van het Europees Parlement of de Raad. [Am. 98] Artikel 31 Uitwisseling van gegevens over besluiten inzake verzoeken om optreden tussen de lidstaten en de Commissie 1. De bevoegde douanediensten stellen de Commissie in kennis van het onderstaande de nodige informatie aangaande : 2. Onverminderd de bepalingen van artikel 24, onder g), van Verordening (EG) nr. 515/97 stellen de douaneautoriteiten, wanneer de vrijgave van goederen wordt geschorst of goederen worden vastgehouden, de Commissie in kennis van alle relevante informatie, met inbegrip van bijzonderheden over de goederen, het intellectuele-eigendomsrecht, de procedures en het vervoer. 3. Alle in de leden 1 en 2 bedoelde informatie wordt opgeslagen in een centrale gegevensbank van de Commissie. Zodra de centrale gegevensbank van de Commissie operationeel is, geschiedt de toezending van de in de leden 1 en 2 bedoelde informatie via die gegevensbank. [Am. 100] 4. De Commissie stelt de in de leden 1 en 2 bedoelde relevante informatie zo spoedig mogelijk doch niet later dan 1 januari 2015 in elektronische vorm ter beschikking van de douaneautoriteiten van de lidstaten. 4 bis. Om de veiligheid van de verwerking van de in de leden 1 en 2 bedoelde gegevens te verzekeren, wordt de in lid 3 bedoelde centrale gegevensbank opgezet in elektronische vorm. De centrale gegevensbank bevat de in de tweede alinea van artikel 6, lid 3, artikel 13 en leden 1 en 2 van dit artikel bedoelde gegevens, inclusief persoonsgegevens. 4 ter. De douaneautoriteiten van de lidstaten en de Commissie hebben toegang tot de gegevens van de centrale gegevensbank. 4 quater. De douaneautoriteit voert in de centrale gegevensbank de gegevens in met betrekking tot de bij de bevoegde douanedienst ingediende verzoeken. De douaneautoriteit die gegevens in de centrale gegevensbank heeft ingevoerd, zal deze gegevens indien nodig wijzigen, aanvullen, corrigeren of wissen. Elke begrotingsautoriteit die gegevens in de centrale gegevensbank heeft ingevoerd, is verantwoordelijk voor de nauwkeurigheid, juistheid en relevantie van die gegevens. 4 quinquies. De Commissie neemt passende technische en organisatorische maatregelen om een betrouwbare en veilige werking van de centrale gegevensbank te verzekeren. De douaneautoriteiten van de lidstaten nemen passende technische en organisatorische maatregelen om de vertrouwelijkheid en veiligheid van de gegevensverwerking te verzekeren, zowel ten aanzien van de verwerking door hun douaneautoriteiten als de op hun grondgebied geïnstalleerde terminals van de centrale gegevensbank. 4 sexies. De verwerking van persoonsgegevens in de centrale gegevensbank geschiedt in overeenstemming met artikel 32. [Am. 101] Artikel 32 Bepalingen inzake gegevensbescherming 1. De verwerking van persoonsgegevens in de centrale gegevensbank van de Commissie geschiedt in overeenstemming met Verordening (EG) nr. 45/2001 en onder het toezicht van de Europese Toezichthouder voor gegevensbescherming. In de vast te stellen uitvoeringsmaatregelen worden de functionele en technische kenmerken van de gegevensbank nader omschreven. [Am. 102] 2. De verwerking van persoonsgegevens door de bevoegde autoriteiten in de lidstaten geschiedt in overeenstemming met Richtlijn 95/46/EG en onder het toezicht van de in artikel 28 van die richtlijn bedoelde onafhankelijke toezichthoudende autoriteit van die lidstaat. 2 bis. Persoonsgegevens worden uitsluitend verzameld en gebruikt voor de toepassing van deze verordening. De aldus verzamelde persoonsgegevens zijn nauwkeurig en worden bijgewerkt. 2 ter. Elke douaneautoriteit die persoonsgegevens in de centrale gegevensbank heeft ingevoerd, is de toezichthoudende instantie voor de verwerking van die gegevens. 2 quater. Betrokkenen hebben recht van toegang tot de hen betreffende persoonsgegevens die in de centrale gegevensbank worden verwerkt, en in voorkomend geval het recht om deze persoonsgegevens overeenkomstig Verordening (EG) nr. 45/2001 of de nationale wetgeving tot uitvoering van Richtlijn 95/46/EG te laten corrigeren, uitwissen of afschermen. 2 quinquies. Alle verzoeken tot uitoefening van het recht van toegang, rectificatie, uitwissing of afscherming van gegevens worden ingediend bij en behandeld door de bevoegde douanedienst. Indien de betrokkene een verzoek tot uitoefening van het recht van toegang, rectificatie, uitwissing of afscherming heeft ingediend bij een ander kantoor van de douaneautoriteit of bij een kantoor van de Commissie, doet het kantoor dat het verzoek heeft ontvangen dit toekomen aan de bevoegde douanedienst. 2 sexies. Persoonsgegevens mogen niet langer worden bewaard dan zes maanden na de datum waarop het besluit tot toewijzing van het verzoek is ingetrokken of de termijn waarbinnen de douaneautoriteiten moeten optreden is verlopen. 2 septies. Indien de houder van het besluit tot toewijzing van het verzoek een procedure overeenkomstig artikel 20, lid 1, of artikel 24, lid 9 heeft ingeleid en de bevoegde douanedienst daarvan in kennis heeft gesteld, worden de persoonsgegevens bewaard tot zes maanden nadat de procedure definitief heeft aangetoond of inbreuk is gemaakt op een intellectuele-eigendomsrecht. [Am. 103] Artikel 33 Termijnen, data en aanvangs- en vervaltijden De in Verordening (EEG, Euratom) nr. 1182/71 van de Raad van 3 juni 1971 houdende vaststelling van de regels die van toepassing zijn op termijnen, data en aanvangs- en vervaltijden (26) vastgestelde voorschriften inzake termijnen, data en aanvangs- en vervaltijden zijn van toepassing. Artikel 34 Wederzijdse administratieve bijstand De bepalingen van Verordening (EG) nr. 515/97 zijn van toepassing. Artikel 35 Intrekking Verordening (EG) nr. 1383/2003 wordt ingetrokken met ingang van ... (27) Verwijzingen naar de ingetrokken verordening gelden als verwijzingen naar de onderhavige verordening. Artikel 36 Overgangsbepalingen Toegewezen verzoeken om optreden krachtens Verordening (EG) nr. 1383/2003 blijven geldig tijdens de in het besluit tot toewijzing van het verzoek gespecificeerde termijn waarbinnen de douaneautoriteiten dienen op te treden, en worden niet verlengd. Artikel 37 Inwerkingtreding en toepassing verslaglegging [Am. 104] Deze verordening treedt in werking op de twintigste dag na die van de bekendmaking ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie . Artikel 24, leden 1 tot 9, is evenwel met ingang van XX.XX.20XX van toepassing. [Am. 106] Deze verordening is verbindend in al haar onderdelen en is rechtstreeks toepasselijk in elke lidstaat. Gedaan te ..., Voor het Europees Parlement De voorzitter Voor de Raad De voorzitter Het Europees Parlement , – gezien Richtlijn 2000/60/EG van het Europees Parlement en de Raad van 23 oktober 2000 tot vaststelling van een kader voor communautaire maatregelen betreffende het waterbeleid (1) („de kaderrichtlijn water”), – gezien Richtlijn 2006/118/EG van het Europees Parlement en de Raad van 12 december 2006 betreffende de bescherming van het grondwater tegen verontreiniging en achteruitgang van de toestand (2) („de grondwaterrichtlijn”), – gezien Richtlijn 2008/105/EG van het Europees Parlement en de Raad van 16 december 2008 inzake milieukwaliteitsnormen op het gebied van het waterbeleid tot wijziging en vervolgens intrekking van de Richtlijnen 82/176/EEG, 83/513/EEG, 84/156/EEG, 84/491/EEG en 86/280/EEG van de Raad, en tot wijziging van Richtlijn 2000/60/EG van het Europees Parlement en de Raad (3) („de richtlijn milieukwaliteitsnormen”), – gezien Richtlijn 91/271/EEG van de Raad van 21 mei 1991 inzake de behandeling van stedelijk afvalwater (4) („de richtlijn stedelijk afvalwater”), – gezien Richtlijn 91/676/EEG van de Raad van 12 december 1991 inzake de bescherming van water tegen verontreiniging door nitraten uit agrarische bronnen (5) („de nitratenrichtlijn”), – gezien Richtlijn 2007/60/EG van het Europees Parlement en de Raad van 23 oktober 2007 over beoordeling en beheer van overstromingsrisico's (6) („de overstromingsrichtlijn”), – gezien Verordening (EG) nr. 1107/2009 van het Europees Parlement en de Raad van 21 oktober 2009 betreffende het op de markt brengen van gewasbeschermingsmiddelen (7) , – gezien Verordening (EG) nr. 1907/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 18 december 2006 inzake de registratie en beoordeling van en de autorisatie en beperkingen ten aanzien van chemische stoffen (REACH), tot oprichting van een Europees Agentschap voor chemische stoffen, houdende wijziging van Richtlijn 1999/45/EG en houdende intrekking van Verordening (EEG) nr. 793/93 van de Raad en Verordening (EG) nr. 1488/94 van de Commissie alsmede Richtlijn 76/769/EEG van de Raad en de Richtlijnen 91/155/EEG, 93/67/EEG, 93/105/EG en 2000/21/EG van de Commissie (8) („de REACH-verordening”), – gezien Richtlijn 2009/128/EG van het Europees Parlement en de Raad van 21 oktober 2009 tot vaststelling van een kader voor communautaire actie ter verwezenlijking van een duurzaam gebruik van pesticiden (9) , – gezien Richtlijn 92/43/EEG van de Raad van 21 mei 1992 inzake de instandhouding van de natuurlijke habitats en de wilde flora en fauna (10) en Richtlijn 2009/147/EG van het Europees Parlement en de Raad van 30 november 2009 inzake het behoud van de vogelstand (11) , – gezien Verordening (EU) nr.528/2012 van het Europees Parlement en de Raad van 22 mei 2012 betreffende het op de markt aanbieden en het gebruik van biociden (12) . – gezien de aanstaande „Blauwdruk voor het behoud van de Europese wateren” van de Commissie, – gezien de mededeling van de Commissie aan het Europees Parlement, de Raad, het Economisch en Sociaal Comité en het Comité van de Regio's betreffende „Onze levensverzekering, ons natuurlijk kapitaal: een EU-biodiversiteitsstrategie voor 2020” ( COM(2011)0244 ), – gezien de mededeling van de Commissie aan het Europees Parlement, de Raad, het Economisch en Sociaal Comité en het Comité van de Regio's betreffende het „Stappenplan voor een efficiënt hulpbronnengebruik in Europa” ( COM(2011)0571 ), – gezien het aanstaande Europese Innovatiepartnerschap betreffende water, – gezien de mededeling van de Commissie van 18 juli 2007 over de aanpak van waterschaarste en droogte in de Europese Unie ( COM(2007)0414 ), – gezien zijn resolutie van 15 maart 2012 (13) over het Zesde Wereldwaterforum in Marseille van 12 t/m 17 maart 2012, en het op dezelfde dag aangenomen platform van oplossingen en verbintenissen, – gezien zijn resolutie van 9 oktober 2008 over de aanpak van waterschaarste en droogte in de Europese Unie (14) , – gezien zijn resolutie van 6 mei 2010 over het Witboek van de Commissie getiteld „Aanpassing aan de klimaatverandering: naar een Europees actiekader” (15) , – gelet op artikel 48 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en voedselveiligheid en de adviezen van de Commissie industrie, onderzoek en energie en de Commissie verzoekschriften ( A7-0192/2012 ), A. overwegende dat de kaderrichtlijn water een kader heeft vastgesteld voor bescherming en herstel van schoon water in de EU en voor duurzaam gebruik van water op de lange termijn, en tot doel heeft uiterlijk in 2015 een „goede ecologische en chemische toestand” te bereiken, maar dat uit de herziening van de stroomgebiedbeheersplannen van de lidstaten, zoals voorgeschreven door deze richtlijn, blijkt dat een groot aantal waterlichamen van de EU als gevolg van zowel oudere als recente uitdagingen in 2015 geen „goede toestand” bereikt zullen hebben; B. overwegende dat de biodiversiteit in zoete wateren een crisis doormaakt in Europa: 37% van de Europese zoetwatervissoorten en 40% van de zoetwaterweekdieren worden beschouwd als bedreigd volgens de criteria van de rode lijst van de Internationale Unie voor Natuurbehoud (IUCN); C. overwegende dat water bijzonder kwetsbaar is voor klimaatverandering, hetgeen zou kunnen resulteren in een afname van de kwantiteit en de kwaliteit van het beschikbare water, met name drinkwater, en ook tot een stijging van de frequentie en intensiteit van overstromingen en droogtes; D. overwegende dat water een onvervreemdbaar collectief goed is, dat essentieel is voor het leven, en dat een eerlijk waterbeheer een belangrijke rol vervult in het behoud van het natuurlijke kapitaal en de ecosysteemdiensten van de wereld, evenals in alle aspecten van grondstoffengebruik en economische productie, en overwegende de toekomst van de industrie in Europa afhangt van een effectieve respons op de uitdagingen op het gebied van water en op een zowel verantwoordelijk als doelmatig beheer van bestaande waterreserves, die rechtstreeks van invloed zijn op volksgezondheid, energieproductie, landbouw en voedselzekerheid; E. overwegende dat Europa ongeveer 13% van zijn totale beschikbare zoetwater wint, waardoor reeds een zekere waterstress ontstaat, overwegende dat op veel plaatsen in Europa wateronttrekking de duurzame niveaus overschrijdt en dat in het wild levende dieren, de voorzieningszekerheid voor de samenleving en verschillende economische toepassingen in gevaar komen, en overwegende dat in sommige Zuid-Europese regio's de waterverbruiksindex boven 40% ligt, hetgeen een verhoogde stressbelasting inhoudt; F. overwegende dat het halfdroge klimaat in grote gebieden in Zuid-Europa zich zowel binnen het jaar als door de jaren heen tevens kenmerkt door een zeer ongelijke verdeling van de watervoorraden, en dat deze zeer ongelijkmatige verdeling zich door de klimaatverandering lijkt te versterken; G. overwegende dat de Europa 2020-strategie in een efficiënter gebruik van hulpbronnen voorziet, en dat tendensen in het watergebruik momenteel vaak niet duurzaam zijn als gevolg van ondoeltreffende praktijken die leiden tot waterverspilling, en overwegende dat waterinfrastructuur vaak verouderd is en er een gebrek is aan informatie over de feitelijke prestaties en verliezen; H. overwegende dat de overgang naar een groene economie slechts kan worden bereikt door rekening te houden met de waterproblematiek; I. overwegende dat onjuist gezuiverd afvalwater een niet-aflatende vervuiling van de Europese zeekusten veroorzaakt en het absoluut noodzakelijk is de invoering van een infrastructuur voor afvalwaterzuivering in de lidstaten te versnellen; Tenuitvoerlegging van de EU-waterwetgeving: successen en lacunes 1. erkent dat de kaderrichtlijn water een gedegen en ambitieuze wetgevende basis vormt voor geïntegreerd waterbeheer in de EU voor de lange termijn; is verheugd over de kwaliteitsverbetering van het Europese water en de verbetering van de afvalwaterzuivering in de voorbije jaren; merkt evenwel op dat de tenuitvoerlegging in de verschillende lidstaten en regio's langzaam en ongelijk verlopen is en dat de toepassing van de kaderrichtlijn water aanzienlijk verbeterd moet worden opdat alle Europese wateren uiterlijk in 2015 een goede watertoestand bereiken; 2. erkent dat water een gedeeld en collectief goed van de mensheid vormt en dat de toegang tot water een fundamenteel en universeel recht zou moeten zijn; benadrukt dat het duurzame gebruik van water noodzakelijk is voor het milieu en de volksgezondheid en een fundamentele rol speelt in de reguleringscyclus van het klimaat; wijst andermaal op de noodzaak om de internemarktregels af te stemmen op de specifieke kenmerken van de watersector en verzoekt de lidstaten in overeenstemming met het subsidiariteitsbeginsel het beheer van water en waterfaciliteiten overeenkomstig artikel 9 van de kaderrichtlijn water uit te voeren; 3. merkt op dat er, ondanks de vooruitgang die geboekt is bij de tenuitvoerlegging van de richtlijn inzake de behandeling van stedelijk afvalwater, nog steeds hiaten zijn ten aanzien van de nalevingspercentages voor opvangsystemen en/of waterzuivering; 4. onderstreept dat de grootste aandacht weliswaar dient te gaan naar de tenuitvoerlegging van de huidige wetgeving voor de watersector, maar dat er bepaalde lacunes bestaan die moeten worden opgevuld door aanpassing van de bestaande wetgeving aan prioriteiten op watergebied en door nieuwe wetgeving die gericht is op de impact van specifieke sectoren en activiteiten, en dat er aandacht dient te worden besteed aan de betekenis van samenwerking tussen de verschillende exploitanten en andere belanghebbende partijen ten behoeve van een duurzaam waterbeheer; 5. bevestigt zijn standpunt dat de Commissie een wetsvoorstel moet indienen naar analogie met de overstromingsrichtlijn, dat voorziet in een EU-beleid met betrekking tot waterschaarste, droogte en aanpassing aan de klimaatverandering; 6. beschouwt de aanstaande „Blauwdruk voor het behoud van de Europese wateren” van de Commissie als beleidsmatige reactie van de EU op de huidige en toekomstige uitdagingen op het gebied van water, met als doel te zorgen voor toereikende beschikbaarheid van water van goede kwaliteit voor duurzaam en eerlijk watergebruik tot 2050 zonder daarbij afbreuk te doen aan de nationale soevereine rechten met betrekking tot water; 7. herinnert de lidstaten aan hun verplichtingen overeenkomstig de kaderrichtlijn water om uiterlijk in 2015 een goede watertoestand te bereiken; dringt er bij de Commissie op aan dat zij doortastende maatregelen treft om een einde te maken aan overtredingen van de EU-waterwetgeving door de lidstaten; verzoekt tegelijkertijd om meer ondersteuning, bijvoorbeeld door middel van uitgebreide richtsnoeren en doeltreffende instrumenten, te ontwikkelen en beschikbaar te stellen die de capaciteitsopbouw bevordert, met name voor regionale autoriteiten en agentschappen per stroomgebied, gelijke spelregels te garanderen en de lidstaten bij te staan bij het realiseren van een betere naleving tijdens de toekomstige uitvoeringsstadia van het waterbeleid van de EU, om aldus de verbintenissen van dat waterbeleid na te komen; benadrukt dat in veel gevallen verzoekschriften problemen hebben aangetoond met de omzetting en de correcte implementatie van de EU-waterwetgeving en roept de Commissie op om meer vastberaden op te treden in haar onderzoeken, in het bijzonder bij het beoordelen van verzoekschriften; Waterefficiëntie en hulpbronnenbeheer 8. onderstreept het belang van een rationeel watergebruik; roept op tot een efficiënter watergebruik, met name in de sectoren die het meeste water verbruiken, zoals energie en landbouw; 9. onderstreept de samenhang tussen energieproductie, energie-efficiëntie en waterzekerheid; wijst erop dat op EU-niveau bijkomende strategieën en concepten, zoals bijvoorbeeld water als energiereserve, ingezet moeten worden om ervoor te zorgen dat de toenemende vraag naar energie de waterzekerheid niet in het gedrang brengt en dat het potentieel om het energiegebruik te verminderen door efficiënt watergebruik wordt benut; beklemtoont dat het watergebruik in aanmerking moet worden genomen bij de beoordeling van de duurzaamheid van zowel traditionele als koolstofarme energiebronnen, met name met inbegrip van bio-energie en waterkracht, en wijst op de risico's van nieuwe methoden voor aardgaswinning; 10. benadrukt dat de doeltreffendheid en duurzaamheid van het watergebruik door de landbouwsector verbeterd kunnen worden door de invoering van innoverende technologieën en praktijken en door landbouwers en eindgebruikers beter te informeren en bewuster te maken; onderstreept in dit verband dat samenwerking tussen landbeheerders en andere belanghebbenden bijzonder geschikt is om positieve resultaten in het waterbeheer te behalen; benadrukt voorts dat met het oog op de uitdagingen van klimaatverandering en voedselzekerheid voldoende water voor de landbouw beschikbaar gesteld moet worden, bijvoorbeeld door de wateropslag verder te ontwikkelen; merkt op dat het meeste water in de landbouwsector wordt verbruikt en onderstreept het belang van bescherming en duurzaam gebruik van water bij de huidige herziening van het GLB; 11. meent dat de groeiende vraag naar water tot investeringen dwingt in irrigatiesystemen, en vraagt de Commissie om oplossingen voor waterschaarste toegankelijk te maken, zoals het kunstmatig aanvullen van grondwaterlagen, de terugwinning van water en de ontwikkeling van alternatieve irrigatietechnieken; wijst tevens op het belang van overdracht van de kennis en de technologie voor die technieken, alsmede voor waterbesparing, wateropvang, grondwaterbeheer en afvalwaterzuivering; 12. benadrukt dat het grondwater grotendeels wordt aangevuld onder land- en bosbouwgrond en dat land- en bosbouwers nu al een grote verantwoordelijkheid dragen voor het schoon houden van kwalitatief hoogwaardig grondwater; erkent de inspanningen die landbouwers zich nu al getroosten om de kwaliteit van het grondwater te verbeteren; 13. onderstreept dat een milieuvriendelijk en economisch verantwoord beleid voor waterzuivering en afvalwaterbeheer de vervuiling aan de bron moet aanpakken, voordat alle verontreinigende stoffen zijn doorgevoerd naar het einde van het afvoerkanaal waar de behandeling duur uitkomt, met name wat betreft water dat door verontreinigde grond stroomt; moedigt het gebruik van afvalwater en bijproducten van de behandeling aan het einde van het afvoerkanaal, op basis van strenge kwaliteitseisen, aan als een nieuwe hulpbron; merkt op dat afvalwater als energiebron kan dienen door terugwinning van warmte of energie uit het organische materiaal dat het bevat, en dat deze mogelijkheid moet worden benut; 14. verzoekt de EU-waterwetgeving – waar nodig – te actualiseren zodat deze technologische verbeteringen voor hergebruik en recycling van water in aanmerking neemt met het oog op een kosten- en energie-efficiënt hergebruik van behandeld afvalwater voor irrigatie en de industrie, en hergebruik van grijs water in huishoudens mogelijk maakt; vraagt om maatregelen voor passende bewaking van de chemische en biologische kwaliteit van gezuiverd afvalwater; verzoekt de Commissie na te denken over formules voor het scheppen van stimulansen voor een algemener gebruik van behandeld afvalwater, grijs water en regenwater, om bij te dragen aan de vermindering van waterstress; 15. wijst erop dat vermindering van het watergebruik een prioritair punt zou moeten zijn; onderstreept het belang van ecologisch ontwerp en waterbesparende apparatuur en dringt erop aan om watermeters in alle sectoren en voor alle gebruikers in de hele EU verplicht te maken; roept de Commissie verder op de waterefficiëntie van toestellen voor agrarisch gebruik te reguleren; 16. herinnert eraan dat ca. 20% van het water in de EU verloren gaat als gevolg van inefficiëntie, zodat een verbeterde efficiëntie bij het gebruik van de watervoorraden een bepalende factor voor de duurzaamheid van het waterbeheer, met name om de problemen van waterschaarste en droogte aan te pakken; wijst erop dat het dringend nodig is de toestand van het Europees waternet te controleren op kwaliteit, mate van veroudering en onderlinge aansluiting, aangezien tot 70% van het water in de Europese steden verloren gaat ten gevolge van waterlekken, en dat investeringen in infrastructuur moeten worden aangemoedigd; Water en ecosystemen 17. merkt op dat water de kern van de meeste ecosysteemdiensten vormt en beklemtoont het belang van een degelijk waterbeheer voor het behalen van de biodiversiteitsstreefdoelen; benadrukt de behoefte aan maatregelen voor herbebossing en het herstel van wetlands in het beheer van watervoorraden; roept op tot een betere afstemming van de doelstellingen van de kaderrichtlijn water met Natura 2000; onderstreept dat de kennisbasis het begrip „milieustromen” dient te integreren en rekening moet houden met de door water ondersteunde ecosysteemdiensten; benadrukt dat rekening gehouden moet worden met het feit dat veranderingen in de waterkringloop afhangen van habitats en dat dit een invloed heeft op het percentage water dat hergebruikt wordt: de waterkringloop is niet overal dezelfde en er zijn verschillen tussen waterkringlopen in de tropen, het Middellandse Zeegebied en de middelste of hoge geografische breedten; 18. onderstreept dat de effecten van klimaatverandering een uitermate grote bedreiging vormen voor watervoorraden en de daarmee verbonden ecosystemen, hetgeen tot een achteruitgang in kwantiteit en kwaliteit van het beschikbare water, met name drinkwater, alsook tot een stijging in de frequentie en intensiteit van overstromingen en droogtes zou kunnen leiden; dringt erop aan dat bij beleidsmaatregelen voor aanpassing aan en ondervanging van klimaatverandering naar behoren rekening wordt gehouden met de impact ervan op de watervoorraden; onderstreept het belang van risicopreventie alsmede opvang- en responsstrategieën om watergerelateerde extreme verschijnselen tegen te gaan; 19. onderstreept de gevolgen die de klimaatverandering op de waterspecifieke ecosystemen kan hebben, waardoor drastische en systematische maatregelen noodzakelijk worden die gericht zijn op bescherming van de natuur en de biodiversiteit, en die invoering vereisen van behoedzame regelingen voor het beheer van getransformeerde watermassa's, in het bijzonder voor het beheer van stuwmeren en getransformeerde waterleidingsystemen, waarbij rekening moet worden gehouden met de competentie van de lidstaten op dat gebied; 20. merkt op dat sommige landen niet lijden aan watertekorten, maar moeilijkheden hebben met het beheer van het teveel aan water als gevolg van reguliere of zware regenval, overstromingen, riviererosie en vervuiling in stroom- en kustgebieden, evenals de gevolgen van deze fenomenen voor de lokale bevolking, wat blijkt uit de vele ontvangen verzoekschriften; vraagt de Commissie om een passende analyse uit te voeren van de mogelijkheden om de gevolgen van overstromingen tegen te gaan, gezien het merkbaar toenemende overstromingsgevaar waaraan de lidstaten de laatste jaren blootstaan; 21. onderstreept dat de Commissie de lidstaten zou moeten verzoeken de hervatting van milieuvriendelijke landbouwactiviteiten in bergachtige gebieden te bevorderen, ten einde de hydrologische verstoring te bestrijden en de waterloopregulering te bevorderen door herinvoering van goede werkwijzen, bijvoorbeeld het aanleggen van sloten, afvoerkanalen en dammen die bij zware regenbuien de negatieve gevolgen stroomafwaarts verminderen en er in geval van droogte voor zorgen dat er watervoorraden opgeslagen zijn, die bovendien in de strijd tegen bosbrand kunnen worden ingezet; 22. erkent de essentiële rol van ondergrondse watervoerende lagen in de waterkringloop en in een aantal belangrijke kwesties waaronder watervervuiling, maatregelen voor het opvangen van de gevolgen van overstromingen, zoutintrusie en landverzakking door de langdurige onttrekking van grondwater; roept de Commissie op voldoende nadruk te leggen op het belang van een duurzaam beheer van ondergrondse watervoerende lagen; 23. is bezorgd over de aanzienlijke risico's van het opsporen en winnen van schaliegas voor zowel het oppervlakte- als grondwater, en roept daarom de Commissie op te waarborgen dat dergelijke activiteiten gedekt worden door de richtlijn inzake milieueffectbeoordeling; roept de Commissie op onverwijld richtsnoeren op te stellen betreffende het verzamelen van referentiegegevens voor de controle van de waterkwaliteit vóór het fracken – zowel voor het opsporen als het winnen van schaliegas – en betreffende de criteria die gebruikt moeten worden voor het beoordelen van de gevolgen van fracken in verschillende geologische formaties, waaronder eventuele lekkage naar grondwaterreserves; 24. herinnert eraan dat bodembescherming cruciaal is voor het behoud van de waterkwaliteit; wijst erop dat bodemverschraling vooral lokale en regionale oorzaken heeft en dat bijgevolg het subsidiariteitsbeginsel moet worden toegepast; roept alle lidstaten op aan hun verplichtingen inzake het waarborgen van de bodemkwaliteit te voldoen en de bodem gezond te houden, en dringt er bij de lidstaten zonder bodembeschermingswetgeving op aan dat zij meer verantwoordelijkheid nemen; 25. wijst erop dat een geïntegreerd beheer van de watervoorraden en landinrichting op het niveau van stroomgebieden rekening dienen te houden met van water afhankelijke economische activiteiten en de waterbehoeften van alle gebruikers evenals met de noodzaak van een holistische benadering van waterschaarste, en de duurzaamheid van menselijke activiteiten op het water moeten waarborgen; 26. is van mening dat afvalwater uit stedelijke bronnen een van de belangrijkste factoren is in de verontreiniging van het aquatisch milieu, in rivieren en aan de kust, en dat de geslaagde tenuitvoerlegging van de richtlijn inzake de behandeling van stedelijk afvalwater een significante invloed zal hebben op de waterkwaliteit in alle lidstaten, en daardoor ook op de succesvolle tenuitvoerlegging van de kaderrichtlijn water; 27. vestigt de aandacht op de ernstige invloed die dergelijke vervuiling kan hebben op de menselijke gezondheid, zoals is gebleken uit verzoekschriften ontvangen uit Ierland (Galway), Frankrijk (Bretagne) en andere lidstaten; herinnert aan zijn resolutie van 2 februari 2012 over de kwesties die door indieners van verzoekschriften zijn aangekaart met betrekking tot de toepassing in de lidstaten van de richtlijn afvalbeheer en daaraan gerelateerde richtlijnen, die de aandacht vestigden op de gevaarlijke niveaus van watervervuiling als gevolg van slecht beheerde of illegale stortplaatsen en steengroeven, wat heeft geleid tot infiltratie en vervuiling van het grondwater en de grondwaterspiegel; 28. vestigt de aandacht op een aantal negatieve factoren die de indieners van de verzoekschriften hebben aangekaart - waaronder stortplaatsen, tekortschietende controles van de waterkwaliteit door bevoegde autoriteiten, onregelmatige of onwettige landbouw- of industriepraktijken en stedelijke en energiegerelateerde ontwikkeling, landbouw en industrie -, die gevolgen hebben voor het milieu en de menselijke gezondheid, en die verantwoordelijk zijn voor de slechte kwaliteit van water; verzoekt daarom om de vaststelling van beter gefocuste stimuleringsmaatregelen voor efficiënt waterbeheer en - met name voor arme bevolkingsgroepen en voor de plattelandsbevolking - betaalbare toegang tot water voor iedereen, en om distributie van water in gebieden die kampen met tekorten, met name gebieden die ver verwijderd zijn van grote stedelijke agglomeraties met waterinfrastructuurvoorzieningen; 29. is van mening dat nutriëntenverrijking een van de factoren is die verantwoordelijk zijn voor de vervuiling van oppervlaktewaterlichamen, wat gevolgen heeft voor de biodiversiteit en waardoor waardevolle ecosysteemdiensten afnemen; erkent dat de vastgestelde nutriëntensituatie wellicht verantwoordelijk is voor meer dan de helft van de verwachte mislukkingen bij het streven om tegen 2015 een „goede toestand” te bereiken in oppervlaktewaterlichamen; 30. dringt er bij de Commissie op aan om de strijd tegen de toename van verontreinigende stoffen zoals antibiotica- en drugsresiduen alsmede hormonenresiduen van anticonceptiepillen in het water op te voeren, daar deze residuen een negatieve invloed hebben op de menselijke gezondheid en het milieu; Kennis en innovatie 31. erkent dat het beleidskader van de EU de verzameling van minder versnipperde gegevens over water en een betere bewaking mogelijk heeft gemaakt; merkt echter op dat betrouwbare gegevens over waterhoeveelheid ontbreken, bijvoorbeeld over waterwinning en –lekkage; wijst op het potentieel voor beter gegevensbeheer, op basis van verbetering van statistische informatie en het gebruik van gegevensinzamelingsstations, het waterinformatiesysteem voor Europa (WISE) en GMES voor het monitoren van de toestand van de waterreserves en de druk van economische activiteit op deze reserves; verzoekt de Commissie om, in samenwerking met het Europees Milieuagentschap, een nieuwe reeks betrouwbare indicatoren voor waterrekeningen te ontwikkelen; benadrukt dat de kennisbasis het begrip „milieustromen” dient te integreren en rekening moet houden met de door water ondersteunde ecosysteemdiensten, alsmede met de door de watercyclus ontstaande verbanden tussen klimaat, gebied en grondwatervoorraden; 32. benadrukt dat de aandacht gericht moet zijn op de specifieke doelstellingen en activiteiten van het programma Horizon 2020 in de zin van een beter en duurzaam beheer van waterreserves en aquatische milieus in de EU en haar buurlanden; is van mening dat het EU-onderzoeksbeleid dient te beantwoorden aan de groeiende uitdagingen met betrekking tot waterbeheer voor landbouw, gebouwen, industrie, huishoudens en ambities ten aanzien van waterefficiëntie; wijst in dat verband op het BONUS-programma voor de Oostzee, als voorbeeld voor andere regio's; 33. acht het zaak dat onderzoek en innovatie op het vlak van water worden bevorderd en dat de ontwikkeling van Europese clusters op dit gebied wordt ondersteund; verzoekt de Commissie, de lidstaten en andere belanghebbenden om het Europees Innovatiepartnerschap betreffende water te ondersteunen als een effectief instrument dat de inspanningen inzake toonaangevend onderzoek en innovatie samenbrengt en dat de hinderpalen die een snelle overdracht en integratie van kennis, beste beschikbare technieken en technologische doorbraken naar de markt verhinderen, uit de weg ruimt en een interne markt voor watertechnologie helpt ontwikkelen; benadrukt het belang van ecologische innovaties voor het behoud van waterbronnen alsook van de biodiversiteit en evenwichtige ecosystemen; wijst op het potentieel voor de totstandbrenging van „groene” werkgelegenheid, een waterbeleid dat is gebaseerd op innovatie en kennis, beter waterbeheer en waterefficiëntie; verzoekt de Commissie om de effecten van haar maatregelen ter bevordering van meer O&O op watergebied op de werkgelegenheid te evalueren en te kwantificeren; Mainstreaming van water 34. beklemtoont de noodzaak van een betere samenhang en een betere integratie van watergerelateerde doelstellingen en de agenda voor hulpbronnenefficiëntie, die essentiële doelstellingen voor waterefficiëntie bevat, in de wetgeving op het niveau van de EU en op nationaal, regionaal en lokaal niveau; vraagt dat een volledige beoordeling van de effecten op watervoorraden in aanmerking wordt genomen bij het uitstippelen van overkoepelend economisch beleid zoals EU 2020 en van gemeenschappelijke EU-beleidsmaatregelen zoals de kaders voor het gemeenschappelijk landbouwbeleid en het cohesiebeleid, om aldus te komen tot een thematische concentratie van de beschikbare financiering voor waterproblemen en water als onderwerp te mainstreamen in alle beleidsdomeinen teneinde de waterkwaliteit in alle Europese regio's te verbeteren; 35. wijst erop dat er in de nieuwe financiële strategie van de EU ten aanzien van het cohesiefonds meer dan in het verleden rekening gehouden moet worden met investeringen in waterbouwkundige infrastructuur; 36. merkt op dat de normen die van toepassing zijn op landbouwers reeds streng zijn en nauwgezet in het oog worden gehouden; pleit voor verzwaring van de eco-conditionaliteit in het GLB op basis van bestaande verplichtingen; Water en de economie 37. vraagt de Commissie en lidstaten om ervoor te zorgen dat de beginselen „de vervuiler betaalt” en „de gebruiker betaalt” worden toegepast door middel van transparante en doeltreffende tariefstelsels die worden toegepast in alle waterverbruikende sectoren en die gericht zijn op terugwinning van de kosten van waterdiensten, met inbegrip van milieukosten en de kosten van hulpbronnen, zoals bepaald is in de kaderrichtlijn water; onderstreept echter dat bij het bepalen van watertarieven rekening moet worden gehouden met sociale vraagstukken en dat schoon water voor menselijke behoeften beschikbaar moet zijn tegen een betaalbare prijs; roept de Commissie en de lidstaten verder op subsidies die schadelijk zijn voor water, te evalueren en te herzien en verdere economische instrumenten te ontwikkelen en in te voeren om activiteiten die het milieu schaden te verminderen en een duurzamer gebruik van de watervoorraden te stimuleren; onderstreept dat de waterprijs de milieueffecten van afvalwaterzuivering dient te weerspiegelen; stelt vast dat hoewel de politieke wil aanwezig is, de economische crisis en de beperking van de publieke uitgaven het voor de lokale en regionale overheden moeilijker maken projecten voor de zuivering voor grijs water te financieren, en verzoekt de Commissie daarom te zorgen voor passende financiering van afvalwaterzuiveringsinstallaties; roept de Commissie op een strategie te ontwikkelen voor de internalisering van externe kosten, die ontstaan door waterverbruik, watervervuiling en afvalwaterbehandeling; 38. is van mening dat tweede woningen in dezelfde mate baat hebben bij de beschikking over water als de eigenlijke woning, en dat hun bijdrage voor de financiering van de watervoorziening dus ten minste even hoog moet zijn; 39. verzoekt de lidstaten de door de structuurfondsen, het Cohesiefonds en het Plattelandsontwikkelingsfonds geboden mogelijkheden te benutten en te investeren in de verbetering en vernieuwing van bestaande infrastructuren en technologieën om tot grotere efficiëntie bij het gebruik van watervoorraden te komen; 40. acht vraagbeheersing cruciaal om de waterschaarste aan te pakken en dringt erop aan dat plannen voor watervraagbeheersing en maatregelen op het vlak van de voorziening worden beschouwd als belangrijke criteria voor het toekennen van EU-financiering uit de structuurfondsen en het Cohesiefonds aan activiteiten in de watersector of waterintensieve activiteiten, en roept de lidstaten op om waterduurzaamheidsbeoordelingen een voorwaarde te maken voor het verlenen van vergunningen voor waterintensieve economische activiteiten zoals massatoerisme of bepaalde soorten landbouw; 41. verzoekt de Commissie ondernemingen aan te moedigen om materiaal te gebruiken dat minder water verbruikt, via steun voor O&O en via de structuurfondsen in die gebieden waar water het meest schaars is; 42. verzoekt de Commissie en de lidstaten administratieve maatregelen te treffen en financiële middelen te zoeken om de toegang voor de plattelandsbevolking tot de rioolnetwerken te vergemakkelijken; 43. spoort de Commissie en de lidstaten aan onverwijld concrete plannen aan te nemen voor het geleidelijk stopzetten van subsidies die schadelijk zijn voor het milieu tot 2020, en verslag uit te brengen over de vooruitgang via de nationale hervormingsprogramma's; Water en de samenleving 44. dringt er bij de Commissie, de lidstaten en de regionale autoriteiten op aan om de intersectorale dialoog alsook de dialoog tussen de verschillende economische subjecten en de burgers over watervraagstukken, en tussen de autoriteiten en de Commissie verzoekschriften wanneer deze laatste zich bezighoudt met de zorgen van Europese burgers betreffende waterproblematiek, te stimuleren en de volledige en transparante deelname van lokale gemeenschappen en belanghebbenden op alle niveaus van de ontwikkeling van het waterbeleid aan te moedigen; wijst met nadruk op het belang van een doeltreffend meerlagensysteem voor de aanpak van de waterproblematiek dat rekening houdt met de noodzaak van een geïntegreerd waterrentmeesterschap in de natuurlijke waterwingebieden en dat de uitwisseling van beste praktijken bevordert; 45. wijst erop dat een doeltreffend beleid voor waterbeheer dichter bij de hulpbron moet worden toegepast; verzoekt de Commissie om rekening te houden met gebieden met natuurlijke handicaps, zoals berggebieden, eilanden en ultraperifere gebieden; 46. roept op tot meer bewustmaking en educatie van de bevolking op het vlak van waterproblemen, om de consumenten, de zorgsector, beleidsmakers en besluitvormers een beter inzicht te verschaffen in het verband tussen water, ecosystemen, waterzuivering, hygiëne, gezondheid, voedselveiligheid, voedselzekerheid en rampenpreventie; benadrukt de belangrijke rol van regionale en lokale autoriteiten en maatschappelijke organisaties bij bewustmakingscampagnes en educatieve activiteiten; is van oordeel dat deze bewustmakingsprogramma's gericht moeten zijn op burgers van alle leeftijden, zodat dit openbaar en essentieel goed doeltreffender en efficiënter gebruikt kan worden; 47. benadrukt dat water en waterecosystemen geen administratieve grenzen kennen, en dat alle maatregelen ter bescherming en behoud ervan bijgevolg op consistente en gecoördineerde wijze moeten worden doorgevoerd, bij voorkeur door competente autoriteiten met bevoegdheden voor het gehele waterwingebied; 48. herhaalt dat de kaderrichtlijn water samenwerking voorschrijft tussen lidstaten met een gemeenschappelijk stroomgebied waar gebruik van water grensoverschrijdende gevolgen kan hebben, en dringt er daarom bij die lidstaten op aan om reguliere grensoverschrijdende communicatie en samenwerking aan te gaan om de implementatie van de kaderrichtlijn water te ondersteunen met betrekking tot prioritaire stoffen, prioritaire gevaarlijke stoffen en nutriëntenvervuiling; 49. stelt vast dat de kwaliteit van zwemwater gevolgen heeft voor het toerisme; verzoekt de blauwe-vlagregeling uit te breiden naar alle zwemgebieden in Europa, zoals rivieren, meren en vijvers; 50. onderstreept dat het begrip duurzaam toerisme een zuinige omgang met water veronderstelt; verzoekt om opleiding inzake waterbesparing en duurzaam watergebruik te bevorderen bij personen die actief zijn in de toeristische sector, in het bijzonder in kustgebieden en gebieden met warmwaterbronnen; 51. benadrukt hoe belangrijk het is gebouwen en openbare ruimtes te voorzien van goede watersystemen, teneinde de behoefte aan flessenwater te helpen verminderen; 52. merkt op dat sinds 1988 van alle bij de Commissie verzoekschriften ingediende verzoekschriften betreffende klachten die te maken hadden met het milieu, 601 verzoekschriften (Spanje 166, VK 129, Duitsland 97, Italië 60, Frankrijk 55, Griekenland 34, Nederland 16, Portugal 16, Ierland 12, Polen 4, Roemenië 4, Finland 3, Bulgarije 2, Hongarije 2 en Slovenië 1), soms medeondertekend door verschillende ondertekenaars (zie verzoekschrift 0784/2007, medeondertekend door 2036 ondertekenaars), betrekking hadden op de kwaliteit en kwantiteit van water in de lidstaten; ziet in deze verzoekschriften het bewijs dat water een belangrijk en ernstig probleem vormt voor de burgers van de Europese Unie; 53. neemt nota van het feit dat volgens een enquête van de Eurobarometer (maart 2012) 68% van de Europeanen vindt dat problemen betreffende waterkwaliteit en -kwantiteit ernstig zijn, 80% gelooft dat chemische verontreiniging een bedreiging vormt voor het watermilieu, 62% meent dat ze niet voldoende geïnformeerd zijn over de problemen omtrent grondwater, meren, rivieren en kustwateren in hun land, dat 67% denkt dat de meest doeltreffende manier om waterproblemen aan te pakken bewustmaking omtrent watergerelateerde problemen is, en dat 73% vindt dat de EU bijkomende maatregelen moet voorstellen om de waterproblemen in Europa aan te pakken; Water en de wereld 54. is ingenomen met de vroegtijdige verwezenlijking van de millenniumdoelstelling voor ontwikkeling van de VN op het gebied van de duurzame toegang tot veilig drinkwater; verzoekt de Commissie, de lidstaten en de bevoegde autoriteiten op alle niveaus zich nog meer in te zetten, actief bij te dragen aan het realiseren van de millenniumdoelstellingen inzake sanitaire basisvoorzieningen en rekening te houden met de desbetreffende resultaten van de Rio+20-Conferentie over duurzame ontwikkeling, door te waarborgen dat de toegang tot water als een grondrecht van mensen op een behoorlijke levensstandaard wordt aangemerkt, zoals in 2010 werd besloten door de algemene vergadering van de Verenigde Naties; 55. verwelkomt de actieve deelname van de Europese Unie aan het Zesde Wereldwaterforum, dat van 12 tot 17 maart 2012 plaatsvond in Marseille; verzoekt de Europese Unie om zich te blijven inzetten voor een wereldwijde verbetering van de toegang tot water, met name met het oog op het Zevende Wereldwaterforum, dat in 2015 in Zuid-Korea plaatsvindt; 56. wijst erop dat de EU een grote deskundigheid op gebied van water bezit die in de praktijk benut moet worden om de millenniumdoelstellingen inzake sanitaire basisvoorzieningen en andere duurzame ontwikkelingsdoelstellingen die verband houden met water, te behalen; dringt er bij de Commissie op aan om te wijzen op de goede werkwijzen van derde landen bij het gebruik van verzameld regenwater en het meerdere malen hergebruiken van afvalwater en daarmee waterschaarste te bestrijden, met name tijdens perioden van grote droogte; verzoekt om verdieping van de samenwerking op deze gebieden met derde landen die technologisch geavanceerd zijn in het gebruik van waterhulpbronnen; 57. is van mening dat er meer internationale ambitie aan de dag moet worden gelegd om tot duurzaam gebruik van water te komen via een geïntegreerd beleid inzake watervoorraden en een efficiënter gebruik van hulpbronnen; 58. moedigt de lokale overheden en andere bevoegde instanties aan om een gedeelte van de heffingen die zij van gebruikers innen voor de watervoorziening en sanitaire voorzieningen te besteden aan gedecentraliseerde samenwerkingsmaatregelen; vestigt tevens de aandacht op het beginsel van een 1%-solidariteitsheffing voor water dat door sommige lidstaten bij wijze van navolgbaar voorbeeld is ingevoerd; 59. verzoekt de Commissie om namens de Europese Unie en de lidstaten partij te worden bij het VN-Verdrag uit 1997 inzake internationale waterlopen, en tevens de inwerkingtreding van wijzigingen in het Verdrag van Helsinki van 1992 inzake de bescherming en het gebruik van grensoverschrijdende waterlopen en internationale meren te bevorderen, zodat de werkingssfeer van dit instrument tot buiten de landen van de VN/ECE kan worden uitgebreid, en op te roepen tot bredere ratificatie van het Protocol van Helsinki van 1992 betreffende water en gezondheid, om een gecoördineerd en eerlijk waterbeheer binnen de nationale en transnationale stroomgebieden te bevorderen; o o o 60. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, en de regeringen en parlementen van de lidstaten. Het Europees Parlement , – gezien de aanbeveling van de Commissie van 8 september 2011 ter ondersteuning van een EU-wijde eCall-dienst in elektronischecommunicatienetwerken voor de transmissie van op 112 gebaseerde noodoproepen uit voertuigen (eCalls) (1) , – gezien Richtlijn 2010/40/EU van het Europees Parlement en de Raad van 7 juli 2010 betreffende het kader voor het invoeren van intelligente vervoerssystemen op het gebied van wegvervoer en voor interfaces met andere vervoerswijzen (2) , – gezien Richtlijn 2002/22/EG van het Europees Parlement en de Raad van 7 maart 2002 inzake de universele dienst en gebruikersrechten met betrekking tot elektronische-communicatienetwerken en -diensten (Universeledienstrichtlijn) (3) , – gezien het werkdocument van de diensten van de Commissie „Samenvatting van de effectbeoordeling” – begeleidend document bij de aanbeveling van de Commissie ter ondersteuning van een EU-wijde eCall-dienst in elektronischecommunicatienetwerken voor de transmissie van op 112 gebaseerde noodoproepen uit voertuigen („eCall”) (SEC(2011)1020), – gezien de mededeling van de Commissie „Naar een Europese verkeersveiligheidsruimte – Strategische beleidsoriëntaties inzake de verkeersveiligheid voor de periode 2011-2020” ( COM(2010)0389 ), – gezien de mededeling van de Commissie „Een duurzame toekomst voor het vervoer: naar een geïntegreerd, technologiegeleid en gebruikersvriendelijk systeem” ( COM(2009)0279 ), – gezien de mededeling van de Commissie „eCall: tijd voor implementatie” ( COM(2009)0434 ), – gezien de mededeling van de Commissie „Naar een veiligere, schonere en meer doelmatige mobiliteit in Europa: Eerste verslag over ”De intelligente auto' ( COM(2007)0541 ), – gezien de mededeling van de Commissie over het initiatief „De intelligente auto – ICT-promotie ten behoeve van slimmere, veiligere en schonere voertuigen” ( COM(2006)0059 ), – gezien de mededeling van de Commissie „eCall terug op schema brengen - Actieplan (Derde Mededeling over eSafety)” ( COM(2006)0723 ), – gezien de mededeling van de Commissie „eCall naar de burger brengen” (Tweede mededeling over eSafety) ( COM(2005)0431 ), – gezien de mededeling van de Commissie „Informatie- en communicatietechnologie voor veilige en intelligente voertuigen” ( COM(2003)0542 ), – gezien de mededeling van de Commissie „Europees actieprogramma voor verkeersveiligheid – Terugdringing van het aantal verkeersslachtoffers met de helft in de periode tot 2010: een gedeelde verantwoordelijkheid” ( COM(2003)0311 ), – gezien het werkdocument betreffende de gevolgen van het eCall-initiatief vanuit het oogpunt van bescherming van gegevens en van de persoonlijke levenssfeer (groep gegevensbescherming artikel 29 – 1609/06/EN, WP 125), – gezien zijn resolutie van 25 oktober 2011 over mobiliteit en inclusie van mensen met een handicap en de Europese strategie voor mensen met een handicap 2010-2020 (4) , – gezien zijn resolutie van 27 september 2011 over de verkeersveiligheid in Europa 2011-2020 (5) , – gezien zijn schriftelijke verklaring van 17 november 2011 inzake de noodzaak van via nummer 112 toegankelijke noodhulpdiensten (6) , – gezien zijn resolutie van 6 juli 2010 over een duurzame toekomst voor het vervoer (7) , – gezien zijn resolutie van 5 juli 2011 over de universele dienst en het alarmnummer 112 (8) , – gezien zijn resolutie van 23 april 2009 over het actieplan intelligente vervoerssystemen (9) , – gezien zijn resolutie van 19 juni 2008 (10) inzake het eerste verslag over de intelligente auto, – gezien zijn resolutie van 18 januari 2007 over het derde Europees actieprogramma voor verkeersveiligheid – tussentijdse evaluatie (11) , – gezien zijn resolutie van 27 april 2006 over verkeersveiligheid: eCall naar de burger brengen (12) , – gezien zijn resolutie van 29 september 2005 over het Europees actieprogramma voor verkeersveiligheid – terugdringing van het aantal verkeersslachtoffers in de Europese Unie met de helft in de periode tot 2010: een gedeelde verantwoordelijkheid (13) , – gezien het gezamenlijk door de Wereldbank en de WHO in 2004 uitgebrachte verslag „World report on road traffic injury prevention”, – gezien artikel 48 van zijn Reglement, – gezien het gezamenlijke overleg van de Commissie interne markt en consumentenbescherming en de Commissie vervoer en toerisme overeenkomstig artikel 51 van het Reglement, – gezien het verslag van de Commissie interne markt en consumentenbescherming en de Commissie vervoer en toerisme ( A7-0205/2012 ), A. overwegende dat volgens prognoses van de Wereldbank en de WHO naar verwachting in alle delen van de wereld het aantal slachtoffers van verkeersongevallen zal stijgen (tegen 2020 zal het als doodsoorzaak van de negende naar de derde plaats opschuiven) en dat de verslechtering van de overlijdensratio voor 5- tot 14-jarigen voor zowel de ouders als de maatschappij een zware klap betekent; B. overwegende dat er volgens de gegevens over de Europese Unie voor 2004 jaarlijks meer dan 40 000 mensen om het leven komen door een ongeval en dat er 150 000 mensen permanent gehandicapt raken; C. overwegende dat het systeem voor noodoproepen (eCall) vanuit voertuigen tot doel heeft hulpdiensten in geval van een ernstig ongeval automatisch te alarmeren; er vallen immers minder dodelijke verkeersslachtoffers en de verwondingen zijn minder ernstig als gekwalificeerde en goed uitgeruste hulpdiensten sneller ter plekke zijn (het „gouden uur”-beginsel); D. overwegende dat een eCall-noodoproep automatisch wordt gegenereerd door in het voertuig ingebouwde sensoren die, wanneer zij worden geactiveerd, een gespreksverbinding en gegevensuitwisseling met een bepaald Public Safety Answering Point (publieke noodoproepcentrale of PSAP) tot stand brengen; E. overwegende dat er op basis van officiële statistische gegevens met betrekking tot eCall van wordt uitgegaan dat er na volledige implementatie van het systeem in auto's in de EU-landen jaarlijks tot wel 2500 mensenlevens zullen worden gered, waarbij bovendien de ernst van de verwondingen met 10 tot 15% zal afnemen; F. overwegende dat eCall ook voordelen oplevert voor weggebruikers die in eigen land of in het buitenland op reis zijn en bij een ongeval de weg en hun precieze locatie niet goed kennen; G. overwegende dat eCall het mogelijk maakt noodoproepen te versturen zonder taalbarrières dankzij de digitale gegevens in de vorm van een MSD-bericht (bericht met een minimumset basisgegevens), waardoor de kans op misverstanden en stress wordt verminderd, en helpt eventuele taalbarrières tussen de inzittenden en de PSAP-operator te overbruggen, wat belangrijk is in de veeltalige Europese omgeving; H. overwegende dat de implementatie van een EU-wijde eCall-dienst die in alle voertuigen en alle landen beschikbaar is, sinds 2002 voor de EU in de verkeersveiligheidscontext een belangrijke prioriteit is en dat deze dienst is opgenomen in het Europees actieprogramma voor verkeersveiligheid voor de periode 2011-2020 als middel om de verkeersveiligheid te verhogen en bij te dragen aan de doelstelling om het aantal doden en gewonden op de Europese wegen te verminderen; I. overwegende dat de „geharmoniseerde voorziening in de gehele Unie van een interoperabele eCall” is opgenomen onder de prioritaire acties van Richtlijn 2010/40/EU en dat de Commissie volgens deze richtlijn verplicht is om voor het einde van 2012 gemeenschappelijke specificaties vast te stellen voor de aanpassing van de PSAP's; J. overwegende dat de lidstaten verantwoordelijk blijven voor de keuze of PSAP's die eCalls ontvangen, worden georganiseerd in de vorm van een openbare organisatie of een commerciële organisatie waaraan door de overheid bevoegdheden worden gedelegeerd; K. overwegende dat het Memorandum van Overeenstemming (MvO) voor de totstandbrenging van een Europawijd in voertuigen ingebouwd interoperabel eCall-systeem tot dusver door 22 lidstaten, 5 geassocieerde staten en meer dan 100 organisaties is ondertekend; overwegende dat nog eens twee lidstaten hebben toegezegd een verplichte implementatie van eCall te steunen; L. overwegende dat het Parlement herhaaldelijk zijn steun heeft uitgesproken voor de invoering en de verplichte implementatie van eCall, wat de burgers tijdens het autorijden een groter veiligheidsgevoel zal geven; M. overwegende dat de Commissie sinds 2003 met haar beleid een vrijwillige benadering voor de implementatie van het systeem in de EU nastreeft, maar dat hierin tot op heden geen aanzienlijke vooruitgang is geboekt; N. overwegende dat de Commissie in haar mededeling van 2009 „eCall: tijd voor implementatie” aangaf dat, als tegen eind 2009 geen aanzienlijke vooruitgang zou zijn geboekt, zowel betreffende de beschikbaarheid van het eCall-systeem in voertuigen als betreffende de investeringen in de PSAP-infrastructuur, zij reguleringsmaatregelen zou voorstellen; O. overwegende dat volgens de resultaten van een in 2010 door de Commissie uitgevoerde openbare raadpleging over de implementatie van eCall meer dan 80% van de respondenten het eCall-systeem nuttig vindt en er een zou willen in zijn of haar voertuig; P. overwegende dat motorrijders tot de groep gebruikers behoren die de hulpdiensten het moeilijkst kunnen alarmeren als ze betrokken raken bij een verkeersongeval; Q. overwegende dat industriële voertuigen en landbouwvoertuigen, met name tractors, doorgaans in afgelegen en geïsoleerde gebieden opereren, waardoor zij vaak niet in staat zijn de hulpdiensten te alarmeren als zich een ongeval voordoet; R. overwegende dat er tegenwoordig commerciële noodoproepdiensten in voertuigen bestaan, maar dat geen van deze systemen dekking biedt over heel Europa en de marktpenetratie ervan onder de 0,4% van het wagenpark ligt, en dat sommige van deze diensten vanwege een gebrek aan commercieel succes opgedoekt zijn, waardoor de bestuurder voor de resterende levensduur van het voertuig de bewuste noodoproepdienst niet kan gebruiken; S. overwegende dat de technologie voorhanden is en dat er gemeenschappelijke EU-brede normen zijn overeengekomen en middels proefprojecten nog verder worden verbeterd en getest door de industrie en de overheid; T. overwegende dat de Commissie in 2011 heeft bekendgemaakt dat ze in het eerste kwartaal van 2012 een nieuwe verordening zal presenteren waarin eCall als aanvullende verplichting zal worden opgelegd binnen het regelgevingskader inzake de typegoedkeuring van motorvoertuigen; 1. is ingenomen met de aanbeveling van de Commissie van 8 september 2011 en dringt er bij de lidstaten en de mobiel-netwerkexploitanten op aan om uiterlijk eind 2014 de nodige maatregelen en aanpassingen te hebben uitgevoerd; betreurt evenwel dat slechts 18 lidstaten op tijd hebben gereageerd; roept de resterende lidstaten op dit zo spoedig mogelijk te doen; 2. betreurt de vertragingen en het gebrek aan vooruitgang die zich tot dusver bij de vrijwillige invoering van eCall blijken voor te doen, alsook het feit dat drie lidstaten het MvO voor eCall nog niet hebben ondertekend of nog niet hun steun hebben toegezegd voor de implementatie van eCall; dringt er derhalve bij de lidstaten die dat nog niet hebben gedaan, op aan de Mvo voor de ontwikkeling van een EU-brede interoperabele eCall-dienst in Europa te ondertekenen, en roept alle betrokken partijen ertoe op tegelijk werk te maken van het opzetten van deze dienst; 3. onderstreept het feit dat er sprake is van aanzienlijke tekortkomingen in de werking van het Europees alarmnummer 112, waarop eCall zal worden gebaseerd; roept de lidstaten ertoe op haast te maken met het verhelpen van deze tekortkomingen en verzoekt de Commissie op dit gebied meer controles uit te voeren; 4. is van oordeel dat eCall een openbaar noodoproepsysteem voor de gehele EU moet zijn, dat in het voertuig is ingebouwd en is gebaseerd op het nummer 112 en op gemeenschappelijke pan-Europese normen ter waarborging van de technologische neutraliteit, met als doel een betrouwbare, kwalitatief verantwoorde, betaalbare en gebruikersvriendelijke dienst te leveren die in heel Europa op een naadloze en interoperabele manier functioneert in alle auto's, ongeacht merk, land of huidige locatie van het voertuig, zodat de voordelen van eCall voor alle bestuurders worden geoptimaliseerd, ook voor gehandicapte mensen met speciale behoeften; 5. benadrukt de positieve gevolgen van eCall zoals een beter incidentbeheer, het verminderen van congestie ten gevolge van ongevallen en het voorkomen van secundaire ongevallen, maar ook en vooral het feit dat de noodhulpdiensten eerder ter plaatse zullen zijn waardoor zij het aantal sterfgevallen en de ernst van de verwondingen als gevolg van verkeersongevallen kunnen beperken, hetgeen het vertrouwen van de Europese burgers tijdens hun reizen in andere lidstaten ten goede komt; 6. is van mening dat eCall alleen ten goede zal komen aan personen die zich hoogwaardige voertuigen kunnen veroorloven als de invoering van het systeem wordt overgelaten aan de werking van de markt, terwijl verplichte invoering van een in alle voertuigen ingebouwd systeem tot lagere kosten en een universele implementatie in de hele EU zou resulteren; 7. herinnert eraan dat de effectbeoordeling door de Commissie heeft aangetoond dat de aanneming van regelgeving voor een verplichte invoering van eCall momenteel de enige optie vormt waarbij verwezenlijking van alle positieve effecten mogelijk is; 8. dringt er bij de Commissie op aan in het kader van Richtlijn 2007/46/EG een voorstel in te dienen voor de verplichte implementatie tegen 2015 van een openbaar, op 112 gebaseerd eCall-systeem in alle nieuwe typegoedgekeurde auto's in alle lidstaten; 9. is van mening dat de publieke eCall-dienst gratis en verplicht zou moeten zijn, en moet worden geïnstalleerd in alle nieuwe voertuigen die onder het toepassingsgebied van dit voorstel vallen; 10. is van mening dat de publieke eCall-dienst eenvoudig, betaalbaar, gebruiksklaar en voor iedereen in de gehele EU toegankelijk moet zijn, ongeacht het voertuig en de locatie daarvan; 11. kan zich niet vinden in het idee dat de voertuiggerelateerde aspecten van eCall geleidelijk over een langere periode kunnen worden geïmplementeerd; 12. roept de Commissie ertoe op alle reguleringsmaatregelen voor te stellen die zij nodig acht ter voorkoming van nog grotere vertraging, die zal leiden tot dodelijke ongevallen welke vermeden hadden kunnen worden; 13. is van mening dat het opmaken van kosten-batenanalyses weliswaar een belangrijk instrument kan zijn voor het genereren van gegevens waarop complexe besluitvorming met betrekking tot investeringen en de introductie van nieuwe technologie kan worden gebaseerd, maar dat de waarde van deze methode in twijfel kan worden getrokken wanneer de analyses voor een belangrijk deel berusten op schattingen van de waarde van een mensenleven; 14. verzoekt de Commissie bij de beoordeling van het effect van de implementatie van eCall in de EU niet alleen rekening te houden met investerings- en operationele kosten, maar ook met de positieve maatschappelijke effecten; 15. roept de Commissie op om duidelijke aansprakelijkheidsregels op te stellen voor de bij het eCall-systeem betrokken partijen; 16. verzoekt de Commissie de mogelijkheid te evalueren van vals alarm door eCall-systemen, de gevolgen daarvan voor het dagelijks werk van nooddiensten, de noodzaak om een onderscheid te maken tussen ernstige en minder ernstige ongevallen en tussen noodsignalen en andere informatie die aan de nooddiensten moeten worden doorgegeven om een efficiënte hulpverlening te waarborgen; verzoekt de Commissie zo nodig concrete oplossingen voor te stellen voor deze problemen; 17. is verheugd over de instelling van het Europees platform voor de implementatie van eCall en roept de betrokken partijen en vertegenwoordigers van de lidstaten ertoe op aan het platform deel te nemen om een geharmoniseerde introductie van eCall te waarborgen; 18. verzoekt de Commissie te onderzoeken of het eCall-systeem in de nabije toekomst dient te worden uitgebreid tot andere voertuigen, zoals zware vrachtwagens, bussen en touringcars en gemotoriseerde tweewielers, en na te gaan of het ook moet worden uitgebreid tot o.a. landbouwtractoren en industriële voertuigen; 19. spreekt zich ervoor uit het gebruik van nomadische eCall-apparatuur toe te staan voor bestaande voertuigen; PSAPs (Public Safety Answering Points): aan noodoproepen gelieerde aspecten 20. merkt op dat het essentieel is om alle PSAP's in alle lidstaten uit te rusten met hoogwaardige apparatuur, zodat hetzelfde niveau van bescherming kan worden geboden aan alle burgers van de Unie, en verzoekt de Commissie derhalve wetgeving voor te stellen die de lidstaten verplicht de infrastructuur van hun nooddiensten dusdanig aan te passen dat vanaf 2015 eCalls kunnen worden verwerkt op een manier die het beste past bij hun nationale structuren en dat zij voor iedereen toegankelijk zijn; 21. dringt er bij de Commissie op aan om voor eind 2012 in het kader van de ITS-richtlijn gemeenschappelijke specificaties voor PSAP's vast te stellen en een richtlijn inzake de implementatie van eCall voor te stellen; 22. stelt het op prijs dat de mobiel-netwerkexploitanten bereid zijn om eCalls als elke andere 112-oproep te behandelen, en stelt voor dat zij en de lidstaten op jaarbasis verslag uitbrengen aan de Commissie over de geboekte vooruitgang en de ondervonden problemen, met name met betrekking tot het eCall-signaal; 23. is ingenomen met het feit dat de totstandbrenging van een spraakverbinding tussen de inzittenden van voertuigen en PSAP-operators die noodoproepen afhandelen, waardoor onderlinge communicatie mogelijk wordt gemaakt, zowel het risico van inadequate reacties als de onnodige inzet van noodhulpdiensten helpt voorkomen, bijvoorbeeld bij lichte ongevallen; 24. benadrukt dat er steeds meer behoefte is aan een gemeenschappelijk datatransferprotocol voor het doorsturen van informatie naar publieke noodoproepcentrales en nooddiensten, ten einde het risico voor verwarring en verkeerde interpretatie van gegevens tegen te gaan; benadrukt dat mobiel-netwerkexploitanten de informatie op een transparante en niet-discriminerende manier naar de publieke noodoproepcentrales dienen door te sturen; 25. herinnert eraan dat het opslaan van elektronische gegevens in de PSAP's ook bijkomende voordelen kan opleveren, zoals het verschaffen van geavanceerde instructies om leden van de nooddiensten adequaat te informeren omtrent nieuwe risicobronnen waarmee zij mogelijk worden geconfronteerd als gevolg van de ontwikkeling van elektrische auto's en andere nieuwe aandrijfsystemen; 26. is van mening dat de communicatie tussen PSAP's en wegexploitanten moet worden bevorderd met het oog op een beter incidentbeheer, overeenkomstig de aanbevelingen van het Europees platform voor de implementatie van eCall (EeIP); 27. uit zijn waardering voor het vele werk dat in het kader van het HeERO-proefproject (Harmonised eCall European Pilot) wordt verricht met betrekking tot de grensoverschrijdende authenticatie van eCall; verzoekt de Commissie en de lidstaten de samenwerking tussen nationale PSAP's en noodoproepcentra te intensiveren, met name aan grensovergangen in Europa, en de ontwikkeling van gezamenlijke opleidingen en de uitwisseling van optimale praktijken te stimuleren, zodat over de hele keten van nooddienstverlening de effectiviteit verder kan worden verbeterd; 28. verzoekt de Commissie er tevens op toe te zien dat het eCall-systeem en de verbindingen met de PSAP's ook compatibel zijn met systemen die in interactie staan met de infrastructuur en met intelligente boordsystemen (zoals intelligente veiligheidsmechanismen die waarschuwen voor potentiële ongevallen, ingebouwde intelligente snelheidssystemen, enz.); Commerciële noodoproepdiensten 29. is van mening dat een publieke eCall-dienst voor de gehele EU kan bestaan naast commerciële noodoproepdiensten, op voorwaarde dat zowel door de openbare als door de commerciële dienst aan alle prestatienormen is voldaan, en op voorwaarde dat de openbare eCall-dienst – ook wanneer de koper van een voertuig voor een commerciële dienst kiest – in alle voertuigen wordt geïnstalleerd, zodat de continuïteit van de dienst in alle lidstaten kan worden gewaarborgd tijdens de volledige levensduur van het voertuig; 30. benadrukt dat het eCall-systeem gebruiksvriendelijk moet zijn, en wijst er met nadruk op dat de consumenten een realistisch totaalbeeld van het systeem en uitgebreide en betrouwbare informatie dienen te krijgen omtrent eventuele aanvullende functionaliteiten of diensten die bij de aangeboden commerciële boord- of noodoproepapparatuur in voertuigen worden geleverd, alsook omtrent de mate van dienstverlening die ze kunnen verwachten bij de aanschaf van dergelijke voorzieningen en over de daaraan verbonden kosten; 31. verlangt dat wanneer een consument ervoor kiest de commerciële noodoproepdienst uit te schakelen of naar een land reist waar een dergelijke dienst niet wordt aangeboden, de openbare 112 eCall-dienst automatisch beschikbaar wordt; 32. is van mening dat commerciële aanbieders van eCall-diensten ook te allen tijde de mogelijkheid dienen te hebben om over te schakelen op de Europawijde eCall-dienst, waarbij de mogelijkheid blijft bestaan hen te bellen voor andere diensten; 33. verzoekt de Europese ondernemingen om een actieve rol te spelen in de ontwikkeling van de nodige eCall-systeemtoepassingen, -diensten en -infrastructuur, om innovatie in de gehele EU te stimuleren; Gegevensbescherming 34. onderstreept dat het publieke eCall-systeem in geen geval in staat mag zijn voertuigen op hun traject te volgen, hetgeen betekent dat het een dormant systeem moet blijven totdat een noodoproep wordt gegenereerd, overeenkomstig de aanbevelingen van de Groep gegevensbescherming artikel 29; herinnert eraan dat de eCall-dienst als belangrijkste doel heeft het incidentbeheer te verbeteren, en dat de door de eCall-dienst aangeleverde gegevens op geen enkele wijze mogen worden gebruikt om iemands gangen te controleren en in de gaten te houden of zijn locatie te bepalen, tenzij de bewuste persoon bij een ongeval betrokken is geraakt; 35. wijst er met nadruk op dat voor de verwerking van persoonsgegevens met betrekking tot eCall-oproepen adequate voorschriften dienen te worden vastgesteld met inachtneming van de nodige transparantie, niet alleen voor mobiel-netwerkexploitanten, maar ook voor alle andere betrokken partijen, zoals voertuigfabrikanten, PSAP's en nooddiensten, teneinde de naleving van de beginselen inzake de persoonlijke levenssfeer en de bescherming van persoonsgegevens te waarborgen conform de Europese Richtlijnen 95/46/EG en 2002/58/EG en de nationale wetgeving; benadrukt dat eventuele nieuwe wetgeving meer duidelijkheid moet brengen in de uit Richtlijn 95/46/EG voortvloeiende verantwoordelijkheden van de verschillende bij eCall betrokken actoren en in de manier waarop aan de betrokkenen informatie wordt verstrekt in verband met hun persoonsgegevens en waarop de uitoefening van hun rechten kan worden gefaciliteerd; 36. benadrukt dat commerciële eCall-diensten de beginselen van gegevensbescherming en de persoonlijke levenssfeer in acht dienen te nemen, door met name geïnformeerde toestemming te vragen en de mogelijkheid te bieden om de dienst uit te schakelen, overeenkomstig de aanbevelingen van de Groep artikel 29; is van mening dat de geïnformeerde toestemming door de consument nadrukkelijk dient te zijn gebaseerd op volledige informatie omtrent de omvang van de vergaarde gegevens en de doeleinden waarvoor deze zijn vergaard, en dat de consument bovendien zijn toestemming te allen tijde moet kunnen intrekken; 37. benadrukt dat de eigenaar of huurder van een voertuig als geïnformeerde consument moet kunnen bepalen wie toegang krijgt tot de gegevens betreffende het voertuig in verband met commerciële eCall-diensten; Overige verwante aspecten 38. benadrukt dat het eCall-systeem gebruik maakt van technische componenten (plaatsbepaling met satellieten, verwerkings- en communicatiefuncties) die ook de basis kunnen vormen voor verscheidene toepassingen en diensten in het voertuig; 39. is van mening dat het in voertuigen ingebouwde eCall-systeem gratis en zonder discriminatie toegankelijk moet zijn voor alle belanghebbenden, zoals leveranciers van onderdelen voor vervolgmarktproducten en -diensten, leveranciers van uitrusting, reparatiebedrijven en onafhankelijke dienstverleners, en wegenwacht- en aanverwante diensten, ten einde een vrije keuze voor de consument te waarborgen; verzoekt de Commissie te waarborgen dat het eCall-systeem gebaseerd zal zijn op een interoperabel platform met open toegang voor potentiële toekomstige boordvoorzieningen en -diensten om innovatie te stimuleren en de concurrentiepositie van de Europese informatietechnologiesector op de wereldmarkten te bevorderen; benadrukt dat dergelijke toepassingen en diensten facultatief moeten blijven; 40. is van oordeel dat vrije keuze voor de consument en vrije toegang voor dienstverleners deel moeten uitmaken van de ontwerpcriteria van fabrikanten van originele apparatuur voor ingebouwde platformen en dat interfaces voor ingebouwde platformen moeten worden gestandaardiseerd om eerlijke concurrentie mogelijk te maken en innovatie op de Europese markt voor telematicadiensten te bevorderen; 41. benadrukt dat iedere aanvullende dienst die in het voertuig kan worden gebruikt – met name tijdens het rijden – moet voldoen aan duidelijke normen inzake veiligheid, beveiliging, gegevensbescherming en de persoonlijke levenssfeer, en dat de naleving van dergelijke normen moet worden getoetst en gecontroleerd; 42. herinnert eraan dat de European Geostationary Navigation Overlay Service (Egnos) en Galileo aanmerkelijk kunnen bijdragen tot de wegverkeerscontrole en noodhulpinterventies, en dat een informatiecampagne vereist is ter bevordering van het bredere gebruik van de mogelijkheden die dit systeem biedt met betrekking tot de eCall-toepassing; 43. is van mening dat het de lidstaten moet worden toegestaan ​​eCall-filtersystemen voor PSAP's in te voeren die snelle identificatie van dringende oproepen mogelijk maken​​, zodat wordt voorkomen dat oproepcentra overbelast raken en zodat tegelijkertijd de efficiëntie van de hulpdiensten wordt vergroot; is van mening dat de Commissie hieraan haar steun moet verlenen; 44. roept de lidstaten ertoe op in samenwerking met de Commissie nationale proefprogramma's uit te werken en te realiseren met betrekking tot het geautomatiseerde systeem voor noodoproepen vanuit voertuigen (eCall), zodat eventuele problemen kunnen worden geïdentificeerd en de weg kan worden geëffend voor de verplichte invoering van het systeem in alle lidstaten tegen 2015; 45. pleit ervoor dat in alle voertuigen een gestandaardiseerde eCall-interface, een zogenoemde „eCall-knop”, die ook voor personen met een handicap goed herkenbaar is, wordt aangebracht om misverstanden en mogelijk misbruik van het systeem te voorkomen; roept de Commissie en de Europese normalisatie-instellingen ertoe op om een geharmoniseerde norm voor een dergelijke handmatig te bedienen schakelaar voor te stellen; 46. verzoekt de Commissie de mogelijke impact van eCall op de uitgaven in de gezondheidszorg te evalueren; roept de lidstaten ertoe op in dit verband overeenstemming te bereiken over een geharmoniseerde definitie van „ernstige verwondingen”; 47. verzoekt de Commissie en de lidstaten zich actiever te beijveren voor de verstrekking van uitgebreide praktische informatie door middel van de ontwikkeling van een gerichte en brede communicatiestrategie, en voor de implementatie van gecoördineerde bewustmakingscampagnes betreffende het eCall-systeem en de voordelen daarvan, alsmede het gebruik en de functionaliteiten ervan, ook in termen van veiligheid voor de EU-burgers, teneinde zowel het publieke inzicht in als de vraag naar dergelijke noodhulpdiensten te vergroten, en het risico dat deze diensten worden misbruikt of verkeerd begrepen tot een minimum te beperken; 48. beveelt aan dat de Commissie erop toeziet dat de eCall-dienst interoperabel is met soortgelijke in voertuigen ingebouwde nooddiensten die in naburige regio's worden gestimuleerd, zoals ERA-GLONASS; o o o 49. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie en de regeringen en parlementen van de lidstaten. Het Europees Parlement , – gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name de artikelen 3, 4, 49, 50, 119, 219 en 282, – gezien het voorstel voor een richtlijn van de Raad betreffende een gemeenschappelijke geconsolideerde heffingsgrondslag voor de vennootschapsbelasting (CCCTB) – ( COM(2011) 0121 ), – gezien de OESO-verklaring inzake internationale investeringen en multinationale ondernemingen, evenals de OESO-richtsnoeren voor multinationale ondernemingen (bijgewerkt op 25 mei 2011), – gezien het op 9 mei 2010 gepubliceerde verslag-Monti over „Een nieuwe strategie voor de interne markt”, – gezien het World Investment Report 2011 van de Conferentie van de Verenigde Naties voor handel en ontwikkeling (UNCTAD), – gezien de mededeling van de Commissie getiteld „Naar een algemeen Europees internationaal investeringsbeleid” ( COM(2010)0343 ), – gezien het werkprogramma van de Commissie voor 2012 ( COM(2011)0777 ), – gezien de conclusies van de 3133 e bijeenkomst van de Raad over het forum voor de interne markt, – gezien Verordening (EU) nr. 1173/2011 van het Europees Parlement en de Raad inzake de effectieve handhaving van het begrotingstoezicht in het eurogebied (1) , – gezien Verordening (EU) nr. 1174/2011 van het Europees Parlement en de Raad betreffende handhavingsmaatregelen voor de correctie van buitensporige macro-economische onevenwichtigheden in het eurogebied (2) , – gezien Verordening (EU) nr. 1175/2011 van het Europees Parlement en de Raad over versterking van het toezicht op begrotingssituaties en het toezicht op en de coördinatie van het economisch beleid (3) , – gezien Verordening (EU) nr. 1176/2011 van het Europees Parlement en de Raad betreffende de preventie en correctie van macro-economische onevenwichtigheden (4) , – gezien Verordening (EU) nr. 1177/2011 van de Raad over de bespoediging en verduidelijking van de tenuitvoerlegging van de procedure bij buitensporige tekorten (5) , – gezien Verordening (EU) nr. 1311/2011 van het Europees Parlement en de Raad tot wijziging van Verordening (EG) nr. 1083/2006 van de Raad, met betrekking tot een aantal bepalingen betreffende het financieel beheer ten aanzien van bepaalde lidstaten die ernstige moeilijkheden ondervinden of dreigen te ondervinden op het gebied van financiële stabiliteit (6) , – gezien Richtlijn 2011/85/EU van de Raad tot vaststelling van voorschriften voor de begrotingskaders van de lidstaten (7) , – gezien het voorstel voor een verordening van het Europees Parlement en de Raad betreffende Europese durfkapitaalfondsen ( COM(2011)0860 ), – gezien het voorstel voor een richtlijn van het Europees Parlement en de Raad betreffende de toegang tot de werkzaamheden van kredietinstellingen en het bedrijfseconomisch toezicht op kredietinstellingen en beleggingsondernemingen en tot wijziging van Richtlijn 2002/87/EG van het Europees Parlement en de Raad betreffende het aanvullende toezicht op kredietinstellingen, verzekeringsondernemingen en beleggingsondernemingen in een financieel conglomeraat ( COM(2011)0453 ), – gezien de mededeling van de Commissie getiteld „Jaarlijkse groeianalyse 2012” ( COM(2011)0815 ), – gezien de mededeling van de Commissie getiteld „Single Market Act – Twaalf hefbomen om de groei aan te jagen en het vertrouwen te versterken – Samenwerken om nieuwe groei te creëren” ( COM(2011)0206 ), – gezien de mededeling van de Commissie over een strategie voor slimme, duurzame en inclusieve groei ( COM(2010)2020 ), – gezien de mededeling van de Commissie over een actieplan ter verbetering van de toegang tot financiering voor kmo's ( COM(2011)0870 ), – gezien het verslag van de Commissie aan de Europese Raad over handels- en investeringsbelemmingeringen 2011 ( COM(2011)0114 ), – gezien zijn resolutie van 13 december 2011 over handels- en investeringsbelemmeringen (8) – gezien het voorstel voor een richtlijn van de Raad betreffende een gemeenschappelijk stelsel van belasting op financiële transacties en tot wijziging van Richtlijn 2008/7/EG, ( COM(2011)0594 ), – gezien het Groenboek van de Commissie over de haalbaarheid van de invoering van stabiliteitsobligaties ( COM(2011)0818 ), – gezien de mededeling van de Commissie aan het Europees Parlement, de Raad, het Europees Economisch en Sociaal Comité en het Comité van de Regio's over een begroting voor Europa 2020 ( COM(2011)0500 , delen I en II), – gezien het werkdocument van de diensten van de Commissie over de effecten van tijdelijke staatssteunregels die zijn vastgesteld in de context van de financiële en economische crisis (SEC(2011)1126), – gezien het verslag van het directoraat-generaal Economische en financiële zaken van de Commissie getiteld „Ontwikkelingen op de arbeidsmarkt in Europa, 2011”, – gezien de rapporten van de OESO, de WTO en de UNCTAD over handels- en investeringsmaatregelen van de G20 (medio oktober 2010 tot april 2011), – gezien het onderzoek naar kredietverlening in het eurogebied voor januari 2012 van de Europese Centrale Bank, – gezien de macro-economische prognoses voor het eurogebied van de Europese Centrale Bank (december 2011), – gezien het verslag van de Europese Centrale Bank betreffende financiële integratie in Europa (mei 2011), – gezien het beleidskader voor investeringen van de OESO, – gezien het voorstel voor een verordening van het Europees Parlement en de Raad tot vaststelling van een programma voor het concurrentievermogen van ondernemingen en voor kleine en middelgrote ondernemingen (2014 – 2020) ( COM(2011)0834 ), – gezien zijn standpunt van 19 april 2012 over het voorstel voor een richtlijn van de Raad betreffende een gemeenschappelijke geconsolideerde heffingsgrondslag voor de vennootschapsbelasting (CCCTB) (9) , – gezien het verslag van de Commissie getiteld „Ondernemingsdynamiek: opstarten, bedrijfsoverdrachten en faillissement” (januari 2011), – gezien het verslag van de Wereldbank „Zaken doen 2012: zakendoen in een transparantere wereld”, – gezien de mededeling van de Commissie aan het Europees Parlement, de Raad, het Europees Economisch en Sociaal Comité en het Comité van de Regio's getiteld „Erasmus voor iedereen: het EU-programma voor onderwijs, opleiding, jongeren en sport” ( COM(2011)0787 ), – gezien het verslag van de Commissie getiteld „Tussentijdse beoordeling van het proefproject/de voorbereidende actie Erasmus voor jonge ondernemers (2011)”, – gezien het voorstel voor een richtlijn van het Europees Parlement en de Raad betreffende het gunnen van overheidsopdrachten ( COM(2011)0896 ), – gezien artikel 48 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie economische en monetaire zaken en de adviezen van de Commissie industrie, onderzoek en energie en de Commissie regionale ontwikkeling ( A7-0190/2012 ), A. overwegende dat de economische, financiële en begrotingscrisis in de EU de economische en sociale ongelijkheid tussen lidstaten en regio's aanzienlijk heeft vergroot, hetgeen heeft geleid tot een ongelijke verdeling van inkomende en uitgaande investeringen binnen de Europese Unie; B. overwegende dat het noodzakelijk is om een consistent kader voor stabiliteit te scheppen binnen het monetaire, het begrotings- en het handelsbeleid, teneinde de stroom van directe investeringen in alle lidstaten en regio's van de EU te bevorderen en aldus bij te dragen aan het verhelpen van de macro-economische onevenwichtigheden in de EU; C. overwegende dat op de informele bijeenkomst van de leden van de Europese Raad op 23 mei 2012 is benadrukt dat het EU-beleid moet worden ingezet om de groei optimaal te bevorderen, dat intensievere inspanningen nodig zijn om de economie door middel van investeringen te financieren, en dat de werkgelegenheid moet worden versterkt; D. overwegende dat de EU volgens de laatste tussentijdse prognoses van de Commissie kampt met een zwakke groei en dat de groeicijfers binnen de EU naar verwachting sterk uiteen zullen lopen, hetgeen verder wordt versterkt door aanhoudende onzekerheid en een gebrekkig consumenten- en marktvertrouwen; E. overwegende dat de Unie haar sterke punten, zoals de hoge niveaus van consumptie, onderwijs en levenskwaliteit, haar onderzoeks- en innovatiecapaciteit, de grote arbeidsefficiëntie en -productiviteit en een gunstig en motiverend ondernemersklimaat, beter zou moeten benutten om de begrotingscrisis aan te pakken en de groei en werkgelegenheid te bevorderen; F. overwegende dat de financiering van het overheidstekort van de lidstaten ten koste gaat van middelen voor investeringen, groei en werkgelegenheid, terwijl kapitaalvlucht uit bepaalde lidstaten naar bepaalde andere lidstaten en naar derde landen een verslechtering van de betalingsbalans van de EU tot gevolg kan hebben; G. overwegende dat kredietverstrekking door banken - die in het eurogebied de belangrijkste financieringsbron vormen en meer financieringen voor hun rekening nemen dan de aandelen- en obligatiefinanciering bij elkaar, terwijl in de VS en andere regio's in de wereld de bankkredieten een kleiner percentage van de totale financiering vertegenwoordigen - ernstig is getroffen door de recente ontwikkelingen; H. overwegende dat het groeipotentieel van sectoren als groene technologie, gezondheid en zorg, onderwijs en sociale economie, investeringen kan ontketenen en bevorderen door de wederzijdse vraag te verhogen, hetgeen een stimulans biedt voor investeringen; I. overwegende dat de effecten en de tenuitvoerlegging van de financiële regelgeving van de EU moeten worden gevolgd en geëvalueerd om ervoor te zorgen dat zij geen onnodige administratieve lasten met zich meebrengt en de directe buitenlandse investeringen in de EU niet belemmert; J. overwegende dat uit het recentste verslag van de UNCTAD blijkt dat de EU nog steeds over een groot potentieel beschikt om directe buitenlandse investeringen aan te trekken; K. overwegende dat interne investeringen binnen de Unie de markten voor directe buitenlandse investeringen aanzienlijk kunnen uitbreiden door middel van verbeteringen op het vlak van duurzame infrastructuur voor ondernemingen, onderwijs, onderzoek en ontwikkeling; L. overwegende dat investeringen uit twee pijlers bestaan - overheidsinvesteringen en particuliere investeringen - en dat de particuliere pijler bestaat uit binnenlandse en buitenlandse investeringen; M. overwegende dat bestrijding van de buitensporige afhankelijkheid van de invoer van aardolie, aardgas en andere niet-hernieuwbare hulpbronnen grote investeringen in hernieuwbare energie en in energie- en hulpbronnenefficiëntie vereist; N. overwegende dat de Europese overheidsschuld en doorrolrisico's, evenals tekortkomingen en belemmeringen voor de handel en de voltooiing van de interne markt, met inbegrip van niet-tarifaire belemmeringen en gegevensbeperkingen, wellicht het vermogen van het EU-gebied beperken om zowel Europese als internationale investeerders aan te trekken; O. overwegende dat de voornaamste uitdagingen voor ondernemingen in de Unie op het gebied van concurrentievermogen en ondernemerschap nog steeds betrekking hebben op de moeilijke toegang tot financiering voor KMO´s, zwakke ondernemingszin (slechts 45% van de Europeanen burgers zou zelfstandige willen zijn, tegenover 55% in bijvoorbeeld de Verenigde Staten), een ondernemersklimaat dat niet bevorderlijk is voor startende ondernemingen en groei en dat wordt gekenmerkt door aanhoudende versplintering van de regelgeving en bureaucratie, het beperkte vermogen van kmo´s om zich aan te passen aan een energie- en hulpbronnenefficiënte economie en hun activiteiten uit te breiden naar markten buiten hun thuisland, zowel binnen de interne markt als daarbuiten; P. overwegende dat de lidstaten van de EU volgens de laatste „Zakendoen”-index van de Wereldbank slechts 40% vormen (en de landen van de eurozone slechts 26%) van de landen in de top 35 voor ondernemerschap op mondiaal niveau; Q. overwegende dat, zoals uit het Waarschuwingsmechanismeverslag van de Commissie ( COM (2012)0068 ) is gebleken, budgettaire beperkingen op nationaal niveau en hoge werkloosheidscijfers de noodzaak blootleggen om doeltreffende structurele hervormingen door te voeren, in het bijzonder met betrekking tot de lopende rekeningen, exportmarktaandelen, particuliere schuld en overheidsschuld, teneinde het ondernemersklimaat te verbeteren, de bureaucratische rompslomp te beperken en de toegevoegde waarde van de structuurfondsen en de activiteiten van de Europese Investeringsbank te optimaliseren, ook in de landen die onder het Europees nabuurschapsbeleid vallen; R. overwegende dat gerichte sociale investeringen van cruciaal belang zijn om op de lange termijn een hoog werkgelegenheidsniveau te waarborgen, om de economie te stabiliseren, het menselijke kapitaal te versterken en het concurrentievermogen van de EU te vergroten; S. overwegende dat trends op het gebied van directe buitenlandse investeringen een van de kernindicatoren vormen die de Commissie gebruikt bij het scorebord voor het toezicht op macro-economische onevenwichtigheden; T. overwegende dat door het Milieuprogramma van de Verenigde Naties (UNEP) en de IAO uitgevoerde studies laten zien dat investeringen in het creëren van menselijk kapitaal van essentieel belang zijn om investeringen aan te trekken in de sectoren van de groene economie en om het grote groeipotentieel van deze sectoren te benutten; U. overwegende dat directe buitenlandse investeringen in de EU, in het bijzonder als zij erop zijn gericht de ongelijkheden tussen de lidstaten te verminderen, niet alleen een positieve invloed hebben op de reële economie en de betalingsbalans, op het concurrentievermogen, de werkgelegenheid en de sociale cohesie, maar ook een positieve stimulans vormen met betrekking tot technologische ontwikkelingen, innovatie, vaardigheden en de mobiliteit op de arbeidsmarkt; V. overwegende dat de bepaling van jaarlijkse nationale substreefcijfers die, overeenkomstig de OESO-parameters, gebieden omvatten die de grondslag vormen voor een aantrekkelijk en concurrerend klimaat voor internationale investeerders, zal helpen nationale sterke en zwakke punten voor het voetlicht te brengen, evenals mogelijkheden voor doelgerichte ingrepen; W. overwegende dat de doelstelling van het eurogebied en van de ECB om het inflatiecijfer in het eurogebied net onder de 2% te houden, bijdraagt aan de totstandbrenging van een stabiel kader dat het gemakkelijker maakt om investeringen aan te trekken; X. overwegende dat de ontwikkeling van de Europese obligatiemarkten voor een groot deel afhankelijk is van een uitbreiding van de investeringen; Y. overwegende dat de Commissie in haar voorstel betreffende een gemeenschappelijke geconsolideerde heffingsgrondslag voor de vennootschapsbelasting (CCCTB) niet voorziet in een verdere harmonisatie van vennootschapsbelastingtarieven, die onder de bevoegdheid van de lidstaten moeten blijven vallen, en er dus verdere stappen nodig zijn om het belastingstelsel in de Unie transparanter en minder complex te maken voor buitenlandse investeerders en tegelijkertijd de verschillende belastingstelsels in Europa te coördineren; Z. overwegende dat handelsprotectionisme wereldwijd toeneemt en dat de EU daarom, als marktleider op het gebied van binnenkomende buitenlandse investeringen, in het kader van de bescherming van haar concurrentievoordelen moet blijven onderhandelen over vrijhandelsovereenkomsten die open eerlijke handel, evenals internationale normen op het gebied van sociale en milieubescherming, bevorderen; AA. overwegende dat er in de Europese Unie nog steeds aanzienlijke belemmeringen bestaan voor de verlening van grensoverschrijdende diensten, hetgeen de werking van de vrije markt in de weg staat; AB. overwegende dat het gemeenschappelijke handelsbeleid, met inbegrip van directe buitenlandse investeringen, krachtens de EU-Verdragen tot de exclusieve bevoegdheid van de EU behoort en dat het Europees Parlement en de Raad op dat beleidsdomein op gelijke voet samenwerken aangezien de gewone wetgevingsprocedure wordt toegepast; 1. benadrukt dat de EU wereldwijd nog steeds de belangrijkste bestemming voor directe buitenlandse investeringen is en dat zij daarom moet blijven beantwoorden aan de verwachtingen van de investerende en begunstigde landen, waarbij zij tegelijkertijd de bredere economische, sociale en milieubeleidsdoelstellingen van de EU in acht dient te nemen, om zo haar leidende rol op Europees en nationaal niveau te beschermen; 2. is ervan overtuigd dat het cohesiebeleid van essentieel belang is om macro-economische en regionale onevenwichtigheden op Europees niveau aan te pakken, en een belangrijk onderdeel van het beleid met betrekking tot de interne markt zou moeten zijn om concurrentievermogen, productiviteit, groei en werkgelegenheid te bevorderen, hetgeen er op zijn beurt toe kan bijdragen dat investeren in de EU aantrekkelijker wordt; benadrukt dat de aantrekkelijkheid voor mogelijke investeerders aanzienlijk kan worden verhoogd door in het kader van het cohesiebeleid te investeren in infrastructuur en vaardigheden voor de arbeidsmarkt; 3. dringt er bij de Commissie op aan de internationale samenwerking op het gebied van regelgeving, onder meer in multilaterale fora, te verbeteren en de voorschriften beter op elkaar af te stemmen op basis van internationale normen, en indien mogelijk een dialoog over regelgeving aan te gaan teneinde de bestaande of mogelijk toekomstige handelsbelemmeringen het hoofd te bieden en aldus geschillen en de hiermee gepaard gaande handelskosten te vermijden; 4. is van mening dat er bij de consolidatie en stabilisering van de begroting evenals bij de voltooiing van de interne markt een evaluatie moet worden gemaakt van de toegevoegde waarde die zij kunnen bieden; is van oordeel dat een hechte samenwerking tussen economische instanties, evenals de totstandbrenging van meer complementariteit tussen EU-economieën, kunnen helpen om de regionale ongelijkheid op het gebied van buitenlandse investeringen te verminderen, teneinde de industriële basis van Europa te versterken en duurzame groei op de lange termijn te bevorderen, hetgeen een cruciale voorwaarde vormt voor succesvolle en effectieve begrotingsconsolidatie; 5. benadrukt dat het cruciaal is om ervoor te zorgen dat belangrijke Europese investeerders hun activiteiten in de EU willen blijven voortzetten, aangezien de bredere mondiale financiële en economische crisis in combinatie met de negatieve gevoelens en de onzekerheid als gevolg van de schuldencrisis en het uitblijven van snelle antwoorden hierop ertoe leiden dat investeerders hun belangen in de regio verminderen; benadrukt dat het ontbreken van gecoördineerde binnenlandse investeringen op de lange termijn de toekomstige aantrekkelijkheid van investeringen in de EU voor deze investeerders aanzienlijk zal schaden; erkent dat een meerlagige benadering ten aanzien van de beleidsaansturing, waarbij de plaatselijke gemeenschap in alle fases bij het proces wordt betrokken, van essentieel belang is om te waarborgen dat investeringen zijn gericht op het aanpakken van de specifieke behoeften van elke regio en elke lidstaat; 6. dringt er bij de Commissie op aan een mededeling op te stellen over de aantrekkelijkheid van investeren in Europa in vergelijking tot zijn belangrijkste partners en concurrenten, waarin de belangrijkste voordelen en zwakke punten van de EU als investeringsklimaat worden benoemd, alsmede met een geïntegreerde strategie te komen, met inbegrip van specifieke beleidsmaatregelen en aanbevelingen en, indien nodig, wetgevingsvoorstellen, teneinde het investeringsklimaat in de EU te verbeteren; 7. is ervan overtuigd dat de EU haar positie als „s werelds grootste gemeenschappelijke markt (met inbegrip van haar hoge levensstandaard, haar grote arbeidsproductiviteit, haar rechtszekerheid en haar onderzoeks- en innovatiecapaciteit), en als buitenlandse investeerder en handelaar ten volle moet benutten om de begrotingscrisis aan te pakken, en onderstreept dat efficiëntere instrumenten en methoden, nieuwe financieringsmechanismen en beleggingsregelingen, zoals EU-projectobligaties, nodig zijn teneinde de concurrentievoordelen van Europa en de complementariteit tussen haar lidstaten te benutten en de uitdagingen die voortvloeien uit de recessie en de trage groei het hoofd te bieden; 8. dringt er bij de EU op aan om investeringen te introduceren als essentieel onderdeel van alle vlaggenschipinitiatieven van de Europa 2020-strategie, teneinde tegemoet te komen aan de dringende behoefte aan groei en werkgelegenheid, en de belangrijke rol van investeringen bij de aanpak van de begrotingscrisis te benutten; roept de Commissie en de lidstaten met name op een ambitieuze, milieuefficiënte en duurzame industriële strategie voor de EU uit te werken teneinde de productiecapaciteit in de gehele EU te herstellen en binnen de EU hoogwaardige banen te scheppen; 9. wijst in het bijzonder op het enorme potentieel om directe buitenlandse investeringen aan te trekken door onderwijs, onderzoek en ontwikkeling te bevorderen en werkgelegenheid te creëren op het vlak van de terugdringing van de uitstoot van broeikasgassen, de ontwikkeling van hernieuwbare energiebronnen en vergroting van de energie-efficiëntie teneinde de Europa 2020-doelstellingen te verwezenlijken en van de EU een wereldleider op het gebied van groene technologie te maken; 10. herinnert eraan dat indien de overheidsinvesteringen als gevolg van de begrotingscrisis niet middels duurzame financiering worden verhoogd of zelfs worden verlaagd in essentiële sectoren, zoals gezondheidszorg, onderwijs, onderzoek en infrastructuur, dit negatieve gevolgen kan hebben voor het concurrentievermogen en de aantrekkelijkheid voor investeerders, met name wanneer dit op de lange termijn een patroon wordt; benadrukt dan ook dat de overheidsinvesteringen op duurzame wijze moeten worden verhoogd; 11. ondersteunt het recent voorgestelde programma „Erasmus voor iedereen”, dat een aanzienlijke bijdrage kan leveren aan het vrijmaken van meer middelen voor mobiliteit en de ontwikkeling van kennis, opleidingen en vaardigheden, teneinde de persoonlijke ontwikkeling van jongeren en hun vooruitzichten op een baan te bevorderen en zo bij te dragen aan de versterking van het menselijke potentieel en de aanpak van het probleem van de hoge werkloosheid onder jongeren in Europa; steunt „Erasmus voor ondernemingen” en in het bijzonder het uitwisselingsprogramma „Erasmus voor jonge ondernemers”, dat het opstarten van ondernemingen, grensoverschrijdende overdracht van kennis, samenwerking tussen kleine bedrijven, innovatie en het scheppen van banen beoogt te bevorderen; 12. stelt voor om de statistische databank voor directe investeringen te verbeteren en te verruimen, overeenkomstig de internationale modellen van de OESO en de Wereldbank, en om op nationaal niveau aanvullende investeringsdoelstellingen en indicatoren (stedelijk milieu, sociale infrastructuur) vast te stellen, teneinde de geboekte vooruitgang bij de totstandbrenging van een aantrekkelijk investeringsklimaat voor het voetlicht te brengen, en tegelijkertijd een evaluatie te maken van het investeringsbeleid en de positieve effecten daarvan op de reële economie en de werkgelegenheid in de verschillende landen en regio's; 13. is ervan overtuigd dat elke strategie die erop is gericht buitenlandse en lokale investeringen aan te trekken, moet worden gekoppeld aan de voltooiing van de interne markt, grensoverschrijdende investeringen en geldstromen, open markten, verbeterde markttoegang en eerlijke concurrentie voor vrije beroepen, gezien de hoeveelheid en de verscheidenheid aan nieuwe mogelijkheden; is in dit verband van mening dat de EU de trans-Europese netwerken en de mobiliteit van werknemers, studenten en onderzoekers moet bevorderen en de samenwerking en complementariteit tussen EU-economieën moet versterken; 14. benadrukt dat het dringend noodzakelijk is fiscale belemmeringen voor grensoverschrijdende werknemers en werkgevers te beperken, teneinde de mobiliteit van burgers te bevorderen en grensoverschrijdende investeringen te stimuleren; 15. dringt er bij de EU op aan om op mondiaal niveau en in het kader van de WTO, de G20 en de G8, te onderhandelen over de invoering van gemeenschappelijke regels die een eerlijke concurrentie en een gelijk speelveld waarborgen in het licht van internationale macro-economische onevenwichtigheden met betrekking tot financiële regulering en belastingen, teneinde het concurrentievermogen van de EU te beschermen en de eerbiediging van de sociale en milieudoelstellingen van de Unie af te dwingen; roept de Unie op een beslissende rol te spelen bij de onderhandelingen over en sluiting van alomvattende vrijhandelsovereenkomsten met belangrijke partners, teneinde nieuwe markten te openen voor goederen en diensten, meer investeringsmogelijkheden te creëren, open en eerlijke handel te faciliteren en een beter voorspelbaar beleidsklimaat te bevorderen; benadrukt dat het van groot belang is onderhandelingen te stimuleren over een belasting op financiële transacties op mondiaal niveau; 16. is van mening dat de oprichting van een ad hoc Europees Waarnemingscentrum voor directe buitenlandse investeringen, binnen het kader van de Europese Commissie, zou kunnen bijdragen aan een betere coördinatie tussen het beleid van de lidstaten op dat gebied, en tegelijkertijd zou kunnen zorgen voor een beter toezicht op de ten uitvoer gelegde beleidsmaatregelen en de macro-economische effecten daarvan, teneinde Europa op de kaart te zetten als bestemming voor investeringen; 17. dringt er bij de Commissie op aan het economisch, fiscaal en sociaal beleid van de lidstaten beter op elkaar af te stemmen teneinde buitenlandse investeringen aan te trekken, daarbij rekening houdend met de economische en sociale verschillen die tussen de landen van de eurozone en tussen de EU-lidstaten zijn geconstateerd; 18. is van mening dat de EU en haar lidstaten met name maatregelen moeten nemen ter verbetering van het gebruik van de middelen uit de structuurfondsen en het cohesiefonds als katalysator voor het aantrekken van aanvullende middelen van de Europese Investeringsbank, de Europese Bank voor Wederopbouw en Ontwikkeling en andere internationale financiële instellingen, alsmede van de private sector, en dat zij tevens initiatieven op basis van publiek-private partnerschappen (PPP) moeten stimuleren, zoals EU-projectobligaties; wijst erop dat met name kmo's kunnen profiteren van investeringen die de capaciteit, de infrastructuur en het menselijk kapitaal versterken; erkent het potentieel dat wordt geboden door de uitbreiding van het toepassingsgebied van innovatieve financieringsinstrumenten zodat deze beter gebruikt kunnen worden om toegang te krijgen tot financiering als aanvulling op traditionele financieringsmethoden; benadrukt dat de revolverende aard van de financieringsinstrumenten en een flexibele benadering ten aanzien van de integratie van zulke instrumenten op regionaal niveau het rendement van de EU-begroting zouden kunnen vergroten, publiek-private partnerschappen zouden kunnen stimuleren, alternatieve financieringsbronnen zouden kunnen aanboren en een aanzienlijke nieuwe financieringsstroom op gang zouden kunnen brengen voor strategische investeringen, ter ondersteuning van duurzame investeringen op de lange termijn in tijden van budgettaire krapte; 19. is ingenomen met de langerlopende herfinancieringstransacties (LTRO) van de ECB; dringt bij de ECB aan op een daadkrachtige aanpak van de huidige schuldencrisis in het eurogebied door vast te houden aan prijsstabiliteit en tegelijkertijd de negatieve overloopeffecten die de liquiditeitsproblemen in de bankensector zouden kunnen veroorzaken voor de reële economie en de investeringen, tot een minimum te beperken; is van mening dat de bankensector de noodzakelijke maatregelen moet nemen om zijn structurele tekortkomingen aan te pakken met het oog op liquiditeitsrisico´s op de langere termijn, teneinde het vertrouwen van investeerders te herstellen en te voorkomen dat de ECB in de toekomst opnieuw op dusdanig grootscheepse wijze moet ingrijpen; is van mening dat het operationele kader van banken moet worden vormgegeven op een manier die het mogelijk maakt dat een gedeelte van de subsidies wordt vrijgemaakt voor ontwikkelingsdoelstellingen en de ondersteuning van kleine en middelgrote ondernemingen; 20. vindt dat de komende hervorming van de richtlijn betreffende kapitaalvereisten ervoor moet zorgen dat de toename van kapitaalreserves om de stabiliteit van de bankensector op de lange termijn te bevorderen banken er niet van weerhoudt liquiditeit in de reële economie te injecteren, hetgeen van cruciaal belang is voor investeringen; 21. benadrukt dat het noodzakelijk is de Europese kapitaalmarkten te verdiepen teneinde de toegang tot financiering uit andere bronnen dan banken te waarborgen; 22. neemt kennis van de nieuwe voorstellen van de Commissie ter verbetering van de regelgeving betreffende de markt van ratingbureaus, in het bijzonder de wijziging van Verordening (EG) nr. 1060/2009 inzake ratingbureaus, en tot coördinatie van de wetten, verordeningen en bestuursrechtelijke bepalingen betreffende instellingen voor collectieve belegging in effecten (icbe's) en Richtlijn 2011/61/EU inzake beheerders van alternatieve beleggingsinstellingen, in het licht van het bovenmatige vertrouwen in kredietwaardigheidsbeoordelingen, en wijst op de noodzaak verdere stappen te ondernemen om een gezond ondernemersklimaat en eerlijke concurrentie te waarborgen; 23. verzoekt de Commissie om de vele resterende belemmeringen voor het verlenen en ontvangen van grensoverschrijdende diensten in afzonderlijke lidstaten, te evalueren; 24. wijst op het belang van de voorstellen van de Commissie om de Europese markt voor overheidsopdrachten te moderniseren; benadrukt dat een dynamische pan-Europese markt voor overheidsopdrachten belangrijke zakelijke kansen kan bieden voor Europese ondernemingen en aanzienlijk kan bijdragen aan de bevordering van een concurrerende Europese industrie, het aantrekken van investeringen en de stimulering van economische groei; 25. is bezorgd over de trend onder institutionele beleggers in het eurogebied om van aandelen in het eurogebied over te stappen op aandelen die elders in de wereld worden uitgegeven, met het oog op (i) hun groeiende rol in de financiële sector in het eurogebied en (ii) de afname van de totale deelnemingen van beleggingsfondsen in de vorm van aandelen en andere effecten die door ingezetenen van het eurogebied worden uitgegeven van 26% in 2009 naar 23% in 2010; 26. onderstreept de rol van staatsinvesteringsfondsen uit derde landen en benadrukt hoe belangrijk het is de beginselen van transparantie en verantwoordingsplicht te versterken, teneinde de synergieën tussen de EU en staatsinvesteringsfondsen te bevorderen; 27. verzoekt de Commissie en de lidstaten institutionele beleggers aan te sporen om deel te nemen aan Europese durfkapitaalfondsen en Europese sociaalondernemerschapsfondsen, en de beperkingen voor durfkapitaalfinanciering voor kleine en middelgrote ondernemingen op te heffen; 28. is van mening dat grensoverschrijdend ondernemerschap aanzienlijke voordelen oplevert voor zowel de EU-regio's, doordat het bijdraagt aan hun economische ontwikkeling, als voor individuele ondernemingen, doordat het hun toegangsmogelijkheden biedt tot nieuwe en grotere markten en toeleveringsbronnen, alsook tot nieuw kapitaal, nieuwe arbeidskrachten en nieuwe technologie; 29. uit zijn bezorgdheid over de hoge werkloosheidscijfers onder jongeren in diverse lidstaten en de sombere vooruitzichten ten aanzien van de werkgelegenheid; stelt bezorgd vast dat de Europese Unie slechts in beperkte mate in staat is menselijk kapitaal van hoge kwaliteit aan te trekken, terwijl er vanuit de EU een aanzienlijke uitstroom van menselijk kapitaal plaatsvindt in de richting van landen in de derde wereld; erkent dat de Europese Unie een groot potentieel herbergt op het gebied van menselijk kapitaal van hoge kwaliteit en dringt er bij de Commissie en de lidstaten op aan zich intensiever in te spannen om de jeugdwerkloosheid aan te pakken door middel van actieprogramma´s en concrete maatregelen op Europees en nationaal niveau; verwelkomt in dit verband de verklaring van de Europese Raad waarin de lidstaten worden opgeroepen nationale regelingen in te voeren naar het voorbeeld van de „jeugdgarantie”, en verzoekt de lidstaten aan deze oproep gehoor te geven en op nationaal niveau snelle en concrete maatregelen te nemen om ervoor te zorgen dat jongeren ofwel een degelijke baan hebben, ofwel degelijk onderwijs of degelijke (om)scholing krijgen; is van mening dat de Europese Unie haar inspanningen moet intensiveren om de werkgelegenheidsdoelstellingen van de Europa 2020-strategie voor slimme, duurzame en inclusieve groei te verwezenlijken, met inbegrip van lagere belastingen op arbeid teneinde meer investeringen aan te trekken in de arbeidsintensieve sectoren van de economie; 30. wijst op de uitdaging waaraan de Unie in haar geheel en de lidstaten afzonderlijk het hoofd moeten bieden met betrekking tot de vergrijzing van de bevolking; dringt er bij de lidstaten op aan consistente strategieën te ontwikkelen om de demografische uitdaging het hoofd te bieden en eventuele negatieve effecten te compenseren; 31. steunt de doelstellingen van de Innovatie-Unie; dringt er bij de lidstaten op aan zich te richten op investeringen in onderwijs, onderzoek en innovatie vanwege de positieve effecten die dit op middellange en lange termijn kan hebben op groei en ontwikkeling; is een voorstander van slimme specialisatie als een belangrijk beleidsbeginsel en een concept voor innovatiebeleid en een sterkere samenhang tussen onderzoek en ondernemerschap, bijvoorbeeld op het gebied van groene technologie; 32. wijst erop dat de strijd tegen belastingontduiking een topprioriteit van de Europese Unie dient te zijn, zeker in de huidige crisissituatie waarin belastingontduiking een enorme verliespost vormt voor nationale begrotingen, terwijl extra inkomsten zouden kunnen worden gebruikt voor meer overheidsinvesteringen; wijst op de noodzaak van een soepele samenwerking en coördinatie tussen de Commissie en de lidstaten teneinde dubbele belasting, dubbele niet-belasting, belastingfraude, belastingontduiking en fiscale dumping tegen te gaan en het gebruik van belastingparadijzen voor illegale doeleinden te bestrijden; dringt, meer in het algemeen, aan op een betere coördinatie van het begrotingsbeleid, zowel voor wat betreft de inkomsten als de uitgaven en met inbegrip van een soepele samenwerking en coördinatie tussen de belastingstelsels van de lidstaten; dringt voorts aan op vermindering van de zware administratieve lasten en de hoge fiscale nalevingskosten waar Europese bedrijven mee te maken hebben en die een ontmoedigende werking hebben met betrekking tot investeringen in de Europese Unie; is ingenomen met bovengenoemd standpunt over een gemeenschappelijke geconsolideerde heffingsgrondslag voor de vennootschapsbelasting (CCCTB), en kijkt uit naar de aanneming van de richtlijn door de Raad; 33. wijst erop dat moeilijkheden met betrekking tot de toegang tot financiering nog steeds tot de belangrijkste zorgen voor kmo's behoren; is met name bezorgd over het feit dat gezonde bedrijven niet de financiering kunnen krijgen waar zij op rekenen; dringt er bij de Commissie en de lidstaten op aan spoedig actie te ondernemen en regelgeving ten uitvoer te leggen om financiering voor kmo's te vergemakkelijken, zoals is voorgesteld in het Europees actieplan ter verbetering van de toegang tot financiering voor kmo's; benadrukt dat groei op plaatselijk niveau vaak in stand wordt gehouden door kmo's en sociale ondernemingen en dat financiering uit hoofde van het cohesiebeleid, die wordt verstrekt via een krachtige meerlagige bestuursbenadering, ervoor kan zorgen dat kmo's en sociale ondernemingen hun potentieel benutten en een waardevolle bijdrage aan het concurrentievermogen van de EU blijven leveren; 34. benadrukt de noodzaak van een alomvattende evaluatie van de economische effecten van de financiële regelgeving van de EU om ervoor te zorgen dat de tenuitvoerlegging ervan evenredig is en geen belemmering vormt voor investeringen; 35. is ingenomen met het programma voor het concurrentievermogen van ondernemingen en voor kmo's (COSME) dat door de Commissie werd voorgesteld voor de periode 2014-2020 als instrument om een cultuur van ondernemerschap te bevorderen en het oprichten van kmo's te stimuleren, hoofdzakelijk in nieuwe sectoren zoals diensten op het gebied van sociale media, groene economie en toerisme; 36. dringt aan op nieuwe, efficiënte faillissementswetgeving, met inbegrip van instrumenten voor vroegtijdige waarschuwing, teneinde een tweedekansbeleid tot stand te brengen dat erop is gericht ondernemerschap en het doorstarten van ondernemingen te stimuleren, aangezien het tweedekans-project van de EU (Second Chance) niet voldoende wordt erkend in de nationale wetgeving van de lidstaten; wijst op het belang van meer netwerkmogelijkheden tussen ondernemers en doorstartende ondernemers teneinde het tweedekans-project te bevorderen en op de noodzaak financieringsmoeilijkheden van doorstartende ondernemers aan te pakken; 37. verzoekt de Unie om de investeringsmogelijkheden in de EU en daarbuiten die voortvloeien uit het Europees nabuurschapsbeleid en de macroregionale strategieën ten volle te benutten; 38. verzoekt de Commissie om alle relevante indicatoren voor het meten van macro-economische onevenwichtigheden en hun effecten op de regio´s van de EU, mee te nemen in het scorebord; 39. herinnert aan het belang van een verdere ontwikkeling van partnerschappen die zijn gericht op milieusectoren die in toenemende mate in de belangstelling van investeerders staan, daarbij rekening houdend met de middelen en de capaciteit van de EU; 40. is ingenomen met het feit dat het aantal ondernemingen dat in de EU wil investeren in 2011 met 5% is toegenomen; betreurt evenwel dat het gemiddelde aantal nieuwe banen per investeringsproject gelijk is gebleven; 41. dringt bij de Commissie en de lidstaten aan op de tenuitvoerlegging van het Europese actieplan inzake e-overheid, dat zij kunnen aanwenden voor een doeltreffendere en goedkopere verlening van e-overheidsdiensten - onder meer aan bedrijven -, zowel op lokaal als op grensoverschrijdend niveau; 42. onderstreept dat de EU en haar lidstaten, willen zij meer investeringen aantrekken: 43. is verheugd over het voorstel van de Commissie voor een programma dat is gericht op het concurrentievermogen van ondernemingen en kmo´s; is ingenomen met de recente toename van durfkapitaal en kapitaal van particuliere investeerders in veel lidstaten, maar wijst er nogmaals op dat de EU de regelgeving en de toegang tot financiering voor kmo's en andere economische actoren moet vereenvoudigen, door effectieve systemen voor het aantrekken van durfkapitaal en kapitaal van particuliere investeerders in heel de EU te bevorderen en door de rol van particuliere en publieke risicokapitaalinvesteringen bij de financiering van bedrijfsgroei op de lange termijn te versterken; dringt er bij de Commissie op aan actiever met internationale financiële instellingen samen te werken bij het ontwikkelen van innovatieve mechanismen voor het financieren van kmo's; 44. onderstreept het belang van het bevorderen van normen die bijdragen aan het ontwikkelen van innovatie in nieuwe producten en diensten, aan het voltooien van de interne markt en aan het aantrekken van investeringen in de EU, en van het harmoniseren van de Europese normen met internationale normen; 45. stelt nogmaals voor dat de Commissie, in samenwerking met de EIB (gezien de kwaliteit van de personele middelen van die laatste en haar ervaring met het financieren van grote infrastructuurprojecten), een strategische analyse met betrekking tot investeringsfinanciering uitvoert, zonder daarbij mogelijke scenario's terzijde te schuiven en waarbij onder meer wordt ingegaan op subsidies, het vrijgeven van bedragen die door de lidstaten zijn ingeschreven op het kapitaal van de EIB, de EU-inschrijvingen op het kapitaal van de EIB, leningen, innovatieve instrumenten, financieringsinstrumenten voor langetermijnprojecten die niet onmiddellijk rendement opleveren, de ontwikkeling van garantiestelsels, de oprichting van een investeringsafdeling binnen de EU-begroting, financiële consortia van Europese, nationale en plaatselijke autoriteiten, en publiek-private partnerschappen; 46. verwelkomt de kerninitiatieven van de Europa 2020-strategie getiteld „Een geïntegreerd industriebeleid in een tijd van mondialisering”, „Een innovatie-Unie” en „Efficiënt gebruik van hulpbronnen”, en merkt op dat de Europa 2020-strategie zal helpen investeringen in de EU aantrekkelijker te maken, banen in de EU te creëren en het internationale concurrentievermogen van de EU te handhaven; 47. benadrukt dat het cohesiebeleid van de EU, gezien de huidige lage groeiniveaus en hoge werkloosheidscijfers, een belangrijke bijdrage levert aan de Europese economie, alsook aan het Europese onderzoek en de innovatie; onderstreept voorts dat het cohesiebeleid de belangrijkste uitgavenpost op de EU-begroting vormt voor investeringen in de reële economie en dat het aldus bijdraagt aan versterking van de economische, sociale en territoriale cohesie door regionale verschillen te verkleinen en aan de tenuitvoerlegging van de EU-strategie voor slimme, duurzame en inclusieve groei, die een aanzienlijke hefboomwerking biedt voor publieke en private investeringen op EU-, nationaal, regionaal en plaatselijk niveau; 48. benadrukt dat een discriminerende aanpak ten aanzien van grote bedrijven innovatie zou kunnen belemmeren en het concurrentievermogen van andere ondernemingen in de EU, in het bijzonder van kmo's, zou kunnen verminderen, doordat zij op deze manier worden afgesloten van vitale mondiale partnerschappen voor op samenwerking gebaseerde innovatie en worden beperkt in hun toegang tot geavanceerde technologie; 49. onderschrijft de economische redenering achter een lokaal/regionaal plaatsgebonden ontwikkelingsbeleid dat zijn wortels heeft in de fundamentele logica dat de interesse voor de minder ontwikkelde regio's van de Unie waarschijnlijk zal toenemen indien zij comparatieve voordelen op het gebied van concurrentievermogen (toereikende infrastructuur, gekwalificeerde personele middelen, enz.) en degelijke stimulansen kunnen bieden; verzoekt de Commissie in dit verband de lidstaten en regio's te ondersteunen in hun streven naar een eigen beleid ter stimulering van investeringen, vooral met betrekking tot langetermijninvesteringen, en zeker ook op grensoverschrijdend niveau, waarbij de nadruk moet liggen op infrastructuurprojecten; stelt teleurgesteld vast dat de minder ontwikkelde regio's van de EU steeds minder aantrekkelijk worden in vergelijking tot derde landen; verzoekt de bevoegde autoriteiten urgente maatregelen uit te werken om de huidige investeringen te behouden en nieuwe investeringen aan te trekken; 50. benadrukt dat de Europese steden over een enorm potentieel beschikken en dat grootschalige infrastructuurprojecten en innovatieve bedrijvenparken in de steden de grootste aantrekkingskracht op investeerders uitoefenen; dringt er bij de lidstaten op aan om op grote schaal te investeren in infrastructuur, nieuwe technologie en O&O, onder meer op het gebied van multimodale vervoersstelsels, teneinde de leefbaarheid en het concurrentievermogen van Europese steden te vergroten door voort te bouwen op hun traditioneel sterke punten en er tegelijkertijd voor te zorgen dat deze investeringen niet ten koste gaan van werkelijke territoriale cohesie en evenwichtige plattelandsontwikkeling; 51. benadrukt dat onderzoek en onderwijs niet alleen op lokaal niveau moeten worden verspreid en toegepast, maar dat hierin tevens op lokaal niveau moet worden geïnvesteerd; wijst erop dat het beschikbare menselijke potentieel - onderzoekers en academische stichtingen op plaatselijk niveau - volledig moet worden benut om zowel binnenlandse als directe buitenlandse investeringen aan te trekken; acht het in dit verband ook van belang dat er rekening wordt gehouden met de mobiliteit van docenten, onderzoekers en studenten; 52. is van mening dat onderontwikkelde regio's moeten blijven profiteren van aanzienlijke EU-financiering om investeerders naast lagere arbeidskosten, ook andere plaatselijke concurrentievoordelen te kunnen bieden; 53. merkt op dat de infrastructuur moet worden versterkt om de regionale samenhang en het concurrentievermogen van de regio's te bevorderen; benadrukt in dit verband het belang van de trans-Europese netwerken en het gebruik van aanvullende financieringsinstrumenten zoals projectobligaties en publiek-private partnerschappen; 54. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en aan de Commissie alsmede aan de nationale parlementen. Het Europees Parlement, – gezien de lopende onderhandelingen over de associatieovereenkomsten tussen de EU en respectievelijk Oekraïne, Moldavië, Georgië, Armenië en Azerbeidzjan, waarin onder meer belangrijke handelselementen zijn opgenomen, – gezien de conclusies van de Raad van 22 januari 2007, waarin de onderhandelingsrichtsnoeren zijn vastgesteld met betrekking tot de associatieovereenkomst tussen de EU en Oekraïne, die in een diepe en brede vrijhandelsruimte met Oekraïne voorziet, – gezien de conclusies van de Raad van 10 mei 2010, waarin de onderhandelingsrichtsnoeren zijn vastgesteld met betrekking tot de associatieovereenkomsten tussen de EU en Armenië en tussen de EU en Georgië, die in een diepe en brede vrijhandelsruimte met Oekraïne voorzien, – gezien de conclusies van de Raad van 15 juni 2009, waarin de onderhandelingsrichtsnoeren zijn vastgesteld met betrekking tot de associatieovereenkomst tussen de EU en Moldavië, en de door de Raad op 20 juni 2011 aangenomen aanvullende uitvoerige onderhandelingsrichtsnoeren voor de diepe en brede vrijhandelsruimte, – gezien de conclusies van de Raad van 10 mei 2010, waarin de onderhandelingsrichtsnoeren zijn vastgesteld met betrekking tot de associatieovereenkomst tussen de EU en Azerbeidzjan, – gezien de handels- en samenwerkingsovereenkomst die in 1989 is gesloten tussen de Europese Gemeenschap en de toenmalige Sovjet-Unie en die later door Wit-Rusland is bekrachtigd, – gezien de gezamenlijke mededeling van de Commissie en de hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid van 25 mei 2011 getiteld „Inspelen op de veranderingen in onze buurlanden” ( COM(2011)0303 ), – gezien de ontwikkeling van het Europees nabuurschapsbeleid (ENB) sinds 2004, en met name de voortgangsverslagen van de Commissie over de tenuitvoerlegging ervan, – gezien zijn aanbevelingen voor de onderhandelingen over associatieovereenkomsten met Moldavië, Georgië, Armenië en Azerbeidzjan; – gezien de actieplannen die gezamenlijk met Armenië, Azerbeidzjan, Georgië en Moldavië zijn aangenomen, alsook de met Oekraïne overeengekomen associatieagenda, – gezien de gezamenlijke verklaringen van de top van Praag van 7 mei 2009 en van de op 29 en 30 september 2011 in Warschau gehouden top van het Oostelijk Partnerschap, – gezien de oprichting van de Parlementaire Vergadering Euronest bij instellingsbesluit van 3 mei 2011, – gezien artikel 8 van het Verdrag betreffende de Europese Unie en artikel 207 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien artikel 48 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie internationale handel ( A7-0183/2012 ), A. overwegende dat de sluiting en tenuitvoerlegging van associatieovereenkomsten die in diepe en brede vrijhandelsruimtes (DCFTA's) voorzien, een prioritaire doelstelling en een centraal streven is van het herziene Europese nabuurschapsbeleid ten aanzien van de oostelijke partners; B. overwegende dat 4 van de 6 landen van het Oostelijke Partnerschap reeds lid zijn van de WTO, en dat de regeringen van Azerbeidzjan en Wit-Rusland slechts de status van waarnemer hebben; C. overwegende dat de belangstelling van de EU sinds de revolutionaire bewegingen die zich in 2011 in de zuidelijke nabuurschap van de EU hebben ontwikkeld en die inmiddels bekend staan als de „Arabische Lente”, naar de zuidelijke buurlanden uitgaat; overwegende dat de bij het Oostelijk Partnerschap aangesloten landen en de handelsbetrekkingen met deze partners de aandacht van de EU verdienen; D. overwegende dat de economische aanwezigheid van China in de landen van het Oostelijk Partnerschap blijft toenemen; E. overwegende dat de onderhandelingen over een DCFTA met Oekraïne in oktober 2011 zijn afgerond; overwegende dat de DCFTA pas zal worden ingesteld na sluiting van de associatieovereenkomst tussen de EU en Oekraïne, die op dit moment is opgeschort vanwege de ontevredenheid van de EU over de interne politieke ontwikkelingen in dat land en de werking van het gerechtelijk systeem; F. overwegende dat de Raad in december 2011 groen licht heeft gegeven voor onderhandelingen over een DCFTA met Georgië en Moldavië en dat de eerste onderhandelingsronde met deze landen gepland is voor het voorjaar van 2012; G. overwegende dat Armenië in 2011 belangrijke vooruitgang heeft geboekt om aan de voornaamste aanbevelingen te voldoen en dat de DCFTA-onderhandelingen tussen de EU en Armenië zijn gelanceerd in februari 2012 en op 6 maart 2012 van start gegaan; H. overwegende dat Azerbeidzjan sedert 1997 onderhandelingen voert over de toetreding tot de WTO, maar dat deze slechts in beperkte mate zijn gevorderd, wat een van de de belangrijkste obstakels is voor het openen van DCFTA-onderhandelingen met de EU; I. overwegende dat Wit-Rusland tot dusver slechts in beperkte mate heeft deelgenomen aan de verschillende platforms van het Oostelijk Partnerschap; overwegende dat dit de verwezenlijking van het uiteindelijke doel van het Oostelijk Partnerschap, namelijk versterking van de vooruitgang, de stabiliteit en de welvaart in de oostelijke buurlanden van de EU, in gevaar brengt; neemt kennis van de economische dynamiek van de nieuwe economische ruimte, bestaande uit Rusland, Kazachstan en Wit-Rusland, en spoort de leden aan hun handelsactiviteiten uit te voeren in overeenstemming met internationaal aanvaarde handelsregels en normen, namelijk die welke voortvloeien uit de WTO; J. overwegende dat alle oostelijke partners van de EU voormalige deelstaten van de voormalige USSR zijn en als zodanig een gemeenschappelijke historische en institutionele achtergrond hebben en in het politieke en sociaal-economische transformatieproces van de afgelopen twee decennia met soortgelijke uitdagingen zijn geconfronteerd; Algemene beschouwingen 1. wijst erop dat het vooruitzicht van de DCFTA's een van de belangrijkste stimulansen voor de partnerlanden is om hun hervormingen voort te zetten; beschouwt de DCFTA's als een van de meest ambitieuze instrumenten van het bilaterale handelsbeleid van de EU voor het bereiken van een stabiel, transparant en voorspelbaar economisch klimaat, met eerbiediging van de democratie, de grondrechten en de rechtsstaat, dat niet alleen voor een grotere economische integratie zorgt door een geleidelijke opheffing van handelsbarrières, maar ook voor een grotere convergentie van de regelgeving op gebieden die van invloed zijn op de handel in goederen en diensten, met name door versterking van de bescherming voor investeringen, stroomlijning van douane- en grensformaliteiten, vermindering van technische en andere niet-tarifaire handelsbelemmeringen, aanscherping van sanitaire en fytosanitaire voorschriften, verbetering van het dierenwelzijn, versterking van het rechtskader voor concurrentie en overheidsopdrachten en waarborging van duurzame ontwikkeling; is van mening dat de sluiting van DCFTA's van fundamenteel belang is voor de bestrijding van protectionistische tendensen op mondiaal niveau; 2. erkent dat DCFTA's een essentieel handelsinstrument zijn voor de EU om economische betrekkingen op lange termijn met derde landen op te bouwen; erkent de impact van DCFTA's op het gehele functioneren van landen die onze handelspartners zijn, die veel verder reikt dan louter handelskwesties en ook van invloed is op de toestand van de democratie, de rechtsstaat en andere gemeenschappelijke normen; 3. wijst erop dat het besluitvormingsproces om te beoordelen in hoeverre potentiële partners van de EU klaar zijn om handelsonderhandelingen te beginnen, vrij moet zijn van politieke vooroordelen en ruimer gezien moet afhangen van het werkelijke vermogen van de handelspartner om de voorwaarden van de DCFTA doeltreffend uit te voeren; 4. erkent het feit dat DCFTA's een essentieel onderdeel kunnen vormen van een ruimere politieke overeenkomst (associatieovereenkomsten); wijst er echter op dat in die gevallen waarin het niet mogelijk of raadzaam is om een associatieovereenkomst af te sluiten met een bepaald land, andere strategieën overwogen worden om de economische en handelsdoelstellingen van de Unie met het desbetreffende land op een doeltreffende manier na te streven; 5. benadrukt het belang van het alomvattende programma voor institutionele opbouw, het instrument voor technische bijstand en informatie-uitwisseling (TAIEX) en de jumelageprogramma's om de oostelijke partners te helpen aan de belangrijkste aanbevelingen te voldoen en hun uitvoeringscapaciteit te verhogen; 6. onderkent dat voor verdergaande integratie op handelsgebied, met de diepgaande veranderingen in economische structuren die dat vergt, de oostelijke partners op korte en middellange termijn belangrijke inspanningen moeten leveren, maar is ervan overtuigd dat de voordelen van een dergelijke integratie op de lange termijn deze inspanningen zullen compenseren; benadrukt dat de steun en betrokkenheid van het plaatselijke maatschappelijk middenveld en internationale NGO's bij voorlichting over de voordelen op de lange termijn, van cruciaal belang zijn voor het welslagen van hun hervormingsprocessen; 7. is voorstander van het versterken van de samenwerking tussen de EU en haar oostelijke partners in een aantal sectoren, in het bijzonder het bedrijfsleven, KMO's, ontwikkeling en innovatie, ICT en toerisme; 8. is van oordeel dat differentiatie, in combinatie met de toepassing van het „meer voor meer”-beginsel, zoals omschreven in de voornoemde gezamenlijke mededeling over inspelen op de veranderingen in onze buurlanden, een stap in de goede richting betekent voor de handelsbetrekkingen met de oostelijke partners, omdat de inspanningen de landen die de grootste vooruitgang boeken worden erkend en andere worden gemotiveerd om hun inspanningen op te voeren; is van mening dat handel veranderingen moet vergemakkelijken en wijst op het belang van clausules inzake voorwaarden en de handhaving daarvan; 9. is ervan overtuigd dat de economische integratie tussen de oostelijke partners en de EU niet op doeltreffende wijze kan worden uitgevoerd zonder politieke en sociale hervormingen, deelname van het maatschappelijk middenveld in het besluitvormingsproces en economische integratie tussen de oostelijke partners onderling; benadrukt dat de onderlinge economische integratie van deze landen open moet zijn, zodat voorgebouwd kan worden op de positieve effecten hiervan; betreurt in dit verband dat regionale bevroren conflicten sinds vele jaren de doeltreffendheid en de ontwikkeling van grensoverschrijdende handel hebben ondermijnd en enorme economische verliezen blijven veroorzaken voor sommige van de oostelijke partnerlanden en tot een economisch isolement van deze landen leiden; 10. acht het belangrijk dat de EU alle DCFTA-partners de flexibiliteit biedt waar zij krachtens de WTO-regels recht op hebben; 11. onderstreept het belang van conflictpreventie via economische en sociale cohesie; 12. verzoekt de Commissie om in het bijzonder flexibiliteit toe te kennen die de ontwikkeling van jonge industrieën in de DCFTA-partnerlanden bevordert; 13. is verheugd over het voorstel van de Commissie over het meerjarig financieel kader 2014-2020, waarin wordt voorgesteld de middelen voor het Europees nabuurschapsbeleid met 40% te verhogen; benadrukt zijn standpunt dat de oostelijke partners de lasten van de onderlinge aanpassing van de wetgeving en de noodzakelijke institutionele en structurele hervormingen niet alleen kunnen dragen en dat de financiële steun van de EU, die een aanvulling dient te zijn op hun eigen hervormingsinspanningen, tevens bijdraagt tot het succes; verzoekt de Raad in dit verband om de financiële voorstellen van de Commissie goed te keuren; 14. wijst met nadruk op de rol die de nationale parlementen van de oostelijke partners van de EU spelen bij de aanpassing van hun handelswetgeving aan het EU-acquis, die een voorwaarde vormt voor de sluiting en succesvolle tenuitvoerlegging van de toekomstige DCFTA-overeenkomsten; verzoekt de EU en haar lidstaten in dit verband de partnerlanden sterkere technische ondersteuning te bieden en roept in het bijzonder de nieuwe lidstaten van de EU op om de deskundigheid en beste praktijken met hen te delen die zij hebben verworven bij het afstemmen van hun eigen nationale wetgeving op het handelsgerelateerde acquis communautaire; 15. is verheugd over de toetreding van Oekraïne en Moldavië tot het Verdrag tot oprichting van de Energiegemeenschap, gezien de essentiële bijdrage die hun toetreding kan leveren tot de verwezenlijking van de EU-doelstellingen inzake de continuïteit van de energievoorziening en tot de energiezekerheid van die landen; 16. is ingenomen met alle inspanningen voor de versterking van het Oostelijk Partnerschap, met name de vlaggenschipinitiatieven van de Commissie inzake het MKB, met inbegrip van de mkb-faciliteit van het Oostelijk Partnerschap, en inzake regionale energiemarkten en energie-efficiëntie; 17. verzoekt de Commissie om de EU-strategie voor de Zwarte Zee verder te ontwikkelen, daar deze, gezien het geostrategische belang van de regio en haar grote potentieel met betrekking tot energiezekerheid en diversificatie van de voorziening, een belangrijk onderdeel vormt van de externe energiestrategie van de EU; 18. erkent het belang van de Parlementaire Vergadering Euronest, en met name haar Commissie economische integratie, wettelijke aanpassing en convergentie met EU-beleid en haar Commissie energiezekerheid, voor discussies tussen de leden van het Europees Parlement en nationale parlementariërs van de oostelijke partners van de EU over handelskwesties; hoopt dat binnen afzienbare tijd de voorwaarden zullen zijn vervuld opdat de leden van het Wit-Russische parlement aan de Parlementaire Vergadering Euronest kunnen deelnemen; 19. onderstreept dat een DCFTA niet bestaat uit bijstand aan de oostelijke partners, maar een handelsovereenkomst is die beide partijen wederzijdse voordelen en verplichtingen brengt; betreurt het dat de herziening van het Europees Nabuurschapsbeleid nog steeds niet uitwerkt hoe de ontwikkeling van een dergelijk handelsbeleid de economische belangen van de EU kan bevorderen en aanzienlijke voordelen kan opleveren voor consumenten, bedrijven en werknemers in de EU; benadrukt dat DCFTA's niet alleen economische voordelen opleveren voor de oostelijke partners, maar tevens kunnen institutionele hervormingen, modernisering en ontwikkeling kunnen versnellen; 20. neemt nota van het feit dat op 18 oktober 2011 een vrijhandelszone in het leven is geroepen waarbij de meerderheid van de Gemeenschap van Onafhankelijke Staten, waaronder de oostelijke partners van de EU, met uitzondering van Georgië en – voorlopig – Armenië, is aangesloten; is van mening dat het afsluiten van FTA's met andere landen de DCFTA's die de landen van het Oostelijke Partnerschap sluiten met de EU niet mag ondermijnen en benadrukt in dit verband dat de EU de oostelijke partnerlanden een aantrekkelijk en levensvatbaar alternatief moet bieden; 21. dringt erop aan dat de strategie van de EU met betrekking tot Rusland terdege rekening moet houden met de Russische invloed op de oostelijke partners; merkt op dat Rusland een douane-unie heeft gesloten met Kazachstan en met een oostelijke partner, Wit-Rusland; betreurt het dat Rusland de handelsonderhandelingen tussen de EU en verschillende oostelijke partners, in het bijzonder Oekraïne, mogelijk heeft ondermijnd door hen een alternatief aan te bieden gebaseerd op kortetermijnoplossingen, zoals lagere aardgasprijzen; is van mening dat deze alternatieven op de lange termijn contraproductief zullen blijken voor de oostelijke partners; 22. wijst er met klem op dat het welslagen van de DCFTA's in grote mate zal afhangen van de institutionele opbouw en een consequente tenuitvoerlegging van verbintenissen, die alleen kan worden gewaarborgd in een open, transparant en corruptievrij ondernemingsklimaat, dat absoluut noodzakelijk is voor een geslaagde tenuitvoerlegging van DCFTA's; 23. merkt op dat welvaart en stabiliteit in haar oostelijke buurlanden van het hoogste belang zijn voor de Unie en dat stabiele en betrouwbare betrekkingen tussen de EU en haar oostelijke partners ongetwijfeld een toename van het handelsverkeer in beide richtingen tot gevolg zullen hebben; 24. merkt tegelijkertijd op dat de EU de belangrijkste uitvoerpartner is voor de meeste landen van het Oostelijk Partnerschap; 25. wijst erop dat Georgië en Moldavië weliswaar voldoende vooruitgang hebben geboekt met het opvolgen van de belangrijkste aanbevelingen, die een voorwaarde zijn voor het openen van de DCFTA-onderhandelingen, maar dat zij nog moeten waarborgen dat hun inspanningen voor het hervormingsproces van duurzame aard zijn en dat zij tijdens de onderhandelingen aan consequente hervormingen blijven werken; onderstreept dat beide landen nog aanzienlijke vooruitgang moeten boeken met betrekking tot de hervorming van de wetgeving, met name op het gebied van technische handelsbarrières, sanitaire en fytosanitaire maatregelen, intellectuele-eigendomsrechten en het mededingingsrecht; 26. uit zijn bezorgdheid over de institutionele capaciteit van de oostelijke partners wat betreft de praktische tenuitvoerlegging van de DCFTA-overeenkomsten; benadrukt dat de sluiting van een DCFTA-overeenkomst op zichzelf nog geen garantie voor het welslagen ervan betekent, tenzij zij doeltreffend ten uitvoer gelegd wordt en vergezeld gaat van doeltreffende maatregelen ter bevordering van concurrentie en ter bestrijding van corruptie; 27. merkt op dat bij het sluiten van DCFTA's voldaan moet worden aan internationale arbeidsnormen; merkt op dat de naleving van fundamentele arbeidsrechten van de Internationale Arbeidsorganisatie een essentieel onderdeel vormt van de eerbiediging van de mensenrechten; 28. verzoekt om een ambitieuze aanpak voor het integreren van de economieën van de EU en van de landen van het Oostelijk Partnerschap via DCFTA's door andere aspecten die verband houden met vrije en eerlijke handel op te nemen; beveelt aan om in alle DCFTA's een bindend hoofdstuk over duurzame ontwikkeling met bepalingen inzake milieubescherming en internationale arbeidsrechten op te nemen; Armenië 29. juicht toe dat de Armeense regering in 2011 inspanningen heeft geleverd om aan de belangrijkste aanbevelingen te voldoen, zodat de DCFTA-onderhandelingen in februari 2012 konden worden afgesloten; 30. is ingenomen met de opening van DCFTA-onderhandelingen tussen Armenië en de EU in februari 2012 en de start op 6 maart 2012; spoort Armenië aan om het potentieel van DCFTA te benutten om een impuls te geven aan de zijn economie, de uitvoermogelijkheden en de toegang tot de markt van de EU, om de nodige hervormingen te versnellen en in het algemeen de normen van Armenië op hetzelfde niveau te brengen als die van Europa; benadrukt dat een nauwere economische integratie met de EU moet bijdragen tot het versterken van de politieke stabiliteit en de veiligheid in de regio; hoopt dat de DCFTA-onderhandelingen tussen Armenië en de EU snel worden afgerond; 31. is ingenomen met de opening van de DCFTA-onderhandelingen, die kansen zullen bieden om de economische betrekkingen tussen beide partijen te versterken; acht het nodig om hervormingen te ondersteunen om een stabiel en transparant economisch klimaat te scheppen dat buitenlandse investeringen zal aantrekken, de groei zal stimuleren en banen zal scheppen; 32. is van mening dat het afsluiten van een DCFTA de Armeense economie zal stimuleren door onder meer het mededingingsvermogen te verbeteren; 33. betreurt dat het conflict over Nagorno-Karabach nog doorspeelt in het feit dat de grenzen van Armenië met Azerbeidzjan en Turkije gesloten zijn, zodat het land vanwege ontbrekende toegangswegen in economisch isolement verkeert; benadrukt dat het openen van de grenzen een belangrijke voorwaarde is voor het aantrekken van buitenlandse investeringen; 34. is bezorgd over de aanwijzingen voor een aanhoudende nauwe verstrengeling van politieke en zakelijke kringen en voor aanzienlijke belemmeringen voor ondernemingen, waaronder een ondoorzichtig belastingstelsel en een gebrekkige bescherming van investeringen; erkent dat er een solide institutioneel kader voor overheidsopdrachten en het mededingingsbeleid nodig is, dat een doeltreffend handhavingsmechanisme moet omvatten; 35. is ingenomen met de beslissing van Armenië om in december 2011 opnieuw toe te treden tot de plurilaterale overeenkomsten inzake overheidsopdrachten van de WTO; is ervan overtuigd dat deze stap de reputatie van Armenië als betrouwbare handelspartner goed zal doen; 36. onderstreept dat de DCFTA een vaste verbintenis van Armenië moet inhouden om zijn regelgeving aan te passen aan de normen van de EU, en in dit kader ook doeltreffende maatregelen te nemen ter bestrijding van corruptie; 37. beveelt voorts aan om in de DCFTA maatregelen op te nemen die zijn gericht op een sterkere tenuitvoerlegging van het mededingingsrecht, om zo te waarborgen dat buitenlandse investeerders en ondernemingen met name toegang krijgen tot de bouw- en de energiesector van Armenië; 38. dringt er bij Armenië op aan om de naleving van de sanitaire en fytosanitaire EU-voorschriften te bespoedigen, zodat het zijn export kan diversifiëren en uitbreiden met landbouwproducten; 39. is van oordeel dat vermindering van de afhankelijkheid van Armenië van handels- en staatssteun van Rusland als gevolg van opening van zijn grenzen en versterking van de internationale samenwerking bevorderlijk zou zijn voor de economische groei in Armenië; meent dat de sluiting van een DCFTA met de EU met name op dit punt bijzonder positief zou zijn; Azerbeidzjan 40. erkent de inspanningen en prestaties van Azerbeidzjan bij de aanpassing aan het EU-acquis; is in dit verband ingenomen met de recente goedkeuring van de nieuwe douanewet en de nieuwe bouwwetgeving; 41. benadrukt dat de toetreding van Azerbeidzjan tot de WTO de belangrijkste voorwaarde is voor het openen van DCFTA-onderhandelingen en het aanhalen van de handelsbetrekkingen tussen de EU en Azerbeidzjan; merkt op dat de structuur van de Azerbeidzjaanse economie de overheid weinig prikkels biedt om te streven naar lidmaatschap van de WTO en sluiting van een DCFTA met de EU; onderstreept evenwel dat een DCFTA niet alleen voordelen van economische aard biedt, maar tevens de plaatselijke economie kan ontwikkelen zodat zij niet langer vooral afhankelijk is van de uitvoer van energie; dringt er daarom bij de Azerbeidzjaanse regering op aan haar inspanningen met het oog op toetreding tot de WTO op te voeren; verzoekt de EU om Azerbeidzjan de daarvoor nodige hulp te verlenen; 42. juicht toe dat Azerbeidzjan in de afgelopen jaren een opmerkelijke economische groei heeft gekend; wijst er echter op dat de oliesector goed is voor 50% van het BBP van Azerbeidzjan, 95% van zijn uitvoer en 60% van zijn begrotingsinkomsten, waardoor de Azerbeidzjaanse economie gevoelig is voor schommelingen van de olieprijs en voor veranderingen in de mondiale vraag; verzoekt de regering van Azerbeidzjan in dit verband te overwegen om doeltreffende en consequente maatregelen door te voeren met het oog op diversificatie van de nationale economie; 43. wijst erop dat Azerbeidzjan op het gebied van een concurrentiële landbouwproductie een ontwikkelingspotentieel heeft en beveelt de Azerbeidzjaanse regering aan aandacht te besteden aan deze sector en zo een mogelijk belangrijke stap te zetten op weg naar een diversificatie van de economie en uitvoer naar de EU, mits wordt voldaan aan de sanitaire en fytosanitaire vereisten van de Unie, en naar andere landen; 44. doet een beroep op de regering van Azerbeidzjan om grondig werk te maken van de corruptiebestrijding en de bestrijding van sociale ongelijkheden die tot sociale onrust kunnen leiden, en om de financieringsmogelijkheden voor ondernemingen te verbeteren, om de economie van het land zodoende meer concurrerend te maken en aantrekkelijker voor buitenlandse investeerders; 45. steunt krachtig de opwaardering van de handelscomponent van de toekomstige associatieovereenkomst tussen de EU en Azerbeidzjan tot een DCFTA wanneer aan alle voorwaarden is voldaan; Wit-Rusland 46. betreurt dat Wit-Rusland, ondanks zijn onmiskenbare potentieel, steeds verder afdrijft van de EU met betrekking tot de algemene politieke en economische normen, maar ook tot zijn economisch model; 47. onderstreept het strategische belang van Wit-Rusland voor de doorvoer van energie, in het bijzonder de levering van aardgas aan de EU; verzoekt Wit-Rusland daarom om snelle ratificatie en gedegen implementatie van het Energiehandvest; 48. herinnert eraan dat de EU de tweede grootste handelspartner is van Wit-Rusland, na Rusland; 49. beklemtoont dat de EU meer steun moet verlenen om de prestaties van de administratieve structuur te verbeteren, in het bijzonder met betrekking tot de noodzakelijke bestrijding van corruptie; 50. wijst op het feit dat de reële economische situatie in Wit-Rusland moeilijk kan worden beoordeeld, aangezien de officiële statistieken volgens onafhankelijke waarnemers de feitelijke omstandigheden versluieren en bijvoorbeeld verhullen dat naar verluidt 20% van de Wit-Russen onder de armoedegrens leeft; 51. constateert dat 80% van de bedrijven staatseigendom zijn en dat de ontwikkeling van de particuliere sector wordt belemmerd door discriminerende en willekeurige maatregelen, wetswijzigingen en hoge belastingen, die de particuliere sector dwingen om ten dele in de informele economie te opereren; 52. herinnert eraan dat het Internationaal Monetair Fonds en de Wereldbank hun voor Wit-Rusland bestemde kredieten in 1996 vanwege het negatieve politieke en economische klimaat in dat land hebben bevroren en dat de EU dit voorbeeld in 1997 is gevolgd; wijst erop dat dit buitenlandse investeerders heeft afgeschrikt en nog steeds afschrikt, zodat de directe buitenlandse investeringen inmiddels slechts 1% van het BBP van Wit-Rusland uitmaken; 53. is van mening dat de EU dient bij te dragen tot het versterkten van het maatschappelijk middenveld in Wit-Rusland door EU-middelen vrij te maken voor steun op dat vlak; 54. is ervan overtuigd dat grondige institutionele en structurele hervormingen moeten worden doorgevoerd om met de opbouw van een goed functionerende, transparante en open markteconomie te kunnen beginnen; 55. wijst erop dat de toetreding van het land tot de WTO een voorwaarde is voor de opening van onderhandelingen over welke vorm van vrijhandelsovereenkomst met de EU dan ook; roept Wit-Rusland in dit verband op om zich werkelijk in te zetten voor toetreding tot de WTO; wijst erop dat Wit-Rusland, dat lid is van de douane-unie met Rusland en Kazachstan lering kan trekken uit de ervaringen van Rusland met de toetreding tot de WTO; 56. is ervan overtuigd dat de EU alle mogelijke inspanningen moet leveren om Wit-Rusland tot een politieke en economische dialoog te bewegen en prikkels te bieden voor de hervormingen die onontbeerlijk zijn en van het grootste belang voor de Wit-Russische bevolking; neemt in dat verband nota van de huidige economische beperkende maatregelen van de EU tegen Wit-Rusland; is van mening dat de EU moet doorgaan met haar individuele beperkende maatregelen, maar tegelijk het maatschappelijk middenveld en de ondernemers moet steunen, niet alleen om de economische voorwaarden te verbeteren maar ook om de rechtstaat, transparantie en de bestrijding van corruptie te versterken; Georgië 57. wijst erop dat Georgië volgens de evaluatie van de Wereldbank wereldwijd tot de landen behoort die het snelst voor economische hervormingen zorgen, en de zestiende plaats inneemt op de lijst van landen die volgens de Wereldbank over het beste ondernemingsklimaat beschikken; 58. erkent de werkzaamheden van Georgië in het kader van de wederopbouw na de oorlog in 2008 en zijn openstelling van nieuwe markten; 59. erkent dat de Georgische regering tracht de bescherming van intellectuele-eigendomsrechten te verbeteren, maar wijst erop dat Georgië wereldwijd nog steeds het hoogste vermeende percentage illegale software (95%) kent; dringt er in dit verband bij de Georgische regering op aan om wetten uit te werken voor de handhaving van intellectuele-eigendomsrechten, waarbij zij echter rekening dient te houden met de mensenrechten en het evenredigheidsbeginsel; 60. neemt in aanmerking dat Georgië opmerkelijke economische groei- en investeringscijfers heeft laten zien en benadrukt dat de DCFTA een bijkomende factor zou zijn die een breed gefundeerde groei zou ondersteunen en buitenlandse investeringen zou aantrekken; 61. spoort Georgië aan om zijn wetgeving te perfectioneren, de doeltreffendheid van zijn instellingen te verbeteren en kwaliteitsnormen voor zijn producten te verzekeren om te voldoen aan de eisen van de Europese Commissie; 62. is verheugd over het door Georgië ingevoerde nieuwe systeem voor overheidsopdrachten, dat in e-aanbestedingen voor alle soorten contracten voorziet, ongeacht hun omvang of aard; wijst erop dat Georgië op dit gebied ook de lidstaten van de EU tot voorbeeld zou dienen te strekken; 63. verzoekt Georgië ervoor te zorgen dat na afronding van de DCFTA-onderhandelingen alleen producten uit regio's die formeel erkennen tot de Georgische staat te behoren in aanmerking komen voor handelspreferenties; Moldavië 64. constateert met genoegen dat Moldavië, ondanks zijn kwetsbare economie, de afgelopen jaren verregaande hervormingen heeft doorgevoerd en zijn economische prestaties sterk heeft verbeterd; wijst in dit verband op het cruciale belang van de financiële bijstand van het Internationaal Monetair Fonds en de macrofinanciële bijstand van de EU; 65. is van mening dat de DCFTA toegepast dient te worden op het volledige grondgebied van Moldavië dat formeel erkent tot de Moldavische staat te behoren; 66. merkt op dat het leeuwendeel van de Moldavische uitvoer momenteel nog uit landbouwproducten bestaat en om die reden wordt geconfronteerd met hevige concurrentie en de strenge eisen op de EU-markt; is van mening dat een DCFTA de Moldavische uitvoer moet helpen diversifiëren en het land concurrerender maken en Moldavië in staat zou stellen om buitenlandse investeringen aan te trekken om een einde te maken aan de afhankelijkheid van het land van overschrijvingen van emigranten en te veranderen in een markteconomie die kan concurreren op het vlak van uitvoer; 67. acht het van groot belang dat verder gewerkt wordt aan de afstemming van de Moldavische infrastructuur en stelsels voor technische regulering, normalisatie, conformiteitsbeoordeling, tests, markttoezicht en metrologie op die van de EU; 68. wijst op het feit dat er nog grote verbeteringen nodig zijn op het gebied van de dienstverlening en de bescherming van investeringen; 69. roept de EU-autoriteiten op zich meer in te zetten voor een vreedzame oplossing voor de problematiek van de territoriale re-integratie van Moldavië; Oekraïne 70. is ingenomen met de onlangs afgesloten DCFTA tussen de EU en Oekraïne, de allereerste vrijhandelsovereenkomst tussen de EU en een oostelijke partner; is ervan overtuigd dat deze wegbereidende overeenkomst, alsook de ervaringen die zijn opgedaan in het kader van de onderhandelingen ervoor, een nuttige leidraad zullen zijn bij toekomstige onderhandelingen over DCFTA's met andere landen; 71. wijst op het feit dat Oekraïne de grootste oostelijke partner is van de EU en dat de EU dankzij de DCFTA toegang krijgt tot een nieuwe markt van 46 miljoen consumenten; is van mening dat de grootste voordelen voor de EU van de uitvoering van de DCFTA in een stabieler en meer voorspelbaar handels- en investeringsklimaat in Oekraïne zullen liggen; 72. is ingenomen met de doelgerichte inspanningen van de Oekraïense autoriteiten om de sociale en geografische ongelijkheden, in het bijzonder tussen de hoofdstad en de regio's, weg te werken; 73. is teleurgesteld over de vertragingen bij de ondertekening van de associatieovereenkomst, een conditio sine qua non voor de inwerkingtreding van de DCTFA; hoopt dat de obstakels voor de ondertekening van de associatieovereenkomst snel uit de weg zullen worden geruimd; 74. neemt kennis van het feit dat de Commissie de mogelijkheid van een voorlopige toepassing van de DCFTA vóór de sluiting van de associatieovereenkomst en de goedkeuring van het Europees Parlement heeft uitgesloten; wijst erop dat de toepassing van zowel de associatieovereenkomst als de DCFTA structurele en politieke hervormingen zullen brengen en wenst derhalve dat beide snel worden uitgevoerd; 75. erkent dat met betrekking tot de integratie in Europese structuren Oekraïne begonnen is met de aanpassing van zijn rechtsstelsel aan de EU en internationale normen, en reeds grote vooruitgang heeft geboekt met de invoering van de OESO-standaarden en -normen; merkt echter op dat het bedrijfsklimaat in Oekraïne nog steeds de 152e plaats inneemt in het verslag van de Wereldbank „Doing Business” en dat de problemen ten aanzien van grensoverschrijdende handel zijn verslechterd; 76. wijst erop dat een geslaagde uitvoering van de DCFTA sterk zal afhangen van de politieke wil en het bestuurlijk vermogen om alle bepalingen tijdig en correct ten uitvoer leggen; is van mening dat dit nog een flinke dobber kan worden voor Oekraïne, gezien het feit dat het land nog altijd worstelt met de tenuitvoerlegging alle verbintenissen voortvloeiend uit het toetredingsproces tot de WTO, alsook met zijn verplichtingen jegens de Wereldbank en het Internationaal Monetair Fonds; 77. wijst opnieuw op de noodzaak de fundamentele economische, politieke en institutionele hervormingen, met een ruime en permanente participatie van organisaties en netwerken uit het maatschappelijk middenveld, te versnellen en op meer gedegen en meer samenhangende wijze uit te voeren, om tot een behoorlijke tenuitvoerlegging van de DCFTA te kunnen komen en de vruchten ervan te kunnen plukken; verzoekt in het bijzonder om de economische hervormingen in de sectoren landbouw, energie en vervoer voort te zetten; 78. is bezorgd over de negatieve berichten in verband met het ondernemings- en investeringsklimaat in Oekraïne als gevolg van uiteenlopende institutionele en systemische tekortkomingen zoals barrières voor markttoegang, de vergunningen, het excessieve aantal administratieve inspecties, ondoorzichtige belastings- en douanestelsels en het slechte beheer daarvan, zwak en corrupt openbaar bestuur, zwakke en corrupte rechtspraak, zwakke handhaving van verbintenissen, onvoldoende bescherming van eigendomsrechten, en tot slot onderontwikkeling en monopolisering van de infrastructuur; dringt er bij de Oekraïense regering op aan het hervormingsproces te versnellen teneinde bovengenoemde obstakels voor het bedrijfsleven en vrije en eerlijke handel uit de weg te ruimen; 79. erzoekt de regering van Oekraïne om de zorgen van de bedrijfswereld beter aan te pakken, in het bijzonder de toegang tot krediet en land, hypotheken, preferentieel krediet voor het ontwikkelen van kleine landbouwondernemingen, een vereenvoudigd en transparanter stelsel voor belastingeninning, terugbetaling van de belasting over de toegevoegde waarde aan uitvoerders, de formaliteiten voor douane-uitklaring en goedkeuring voor ingevoerde producten, bevordering van de mkb-sector, verbetering van de rechtshandhaving op het vlak van de bescherming van materiële activa en intellectuele eigendom; aangezien al die factoren rechtstreekse en onmiddellijk gevolgen hebben op de kwantiteit en kwaliteit van de handelsbetrekkingen met de EU en zijn instroom van directe buitenlandse investeringen in Oekraïne; 80. roept Oekraïne op zijn interne wetgeving dusdanig aan te passen dat de vrije en ononderbroken doorvoer van gas naar de lidstaten van de EU te allen tijde gewaarborgd is; merkt op dat dit proces een herstructurering van de aardgassector en de instelling van eerlijke regelgeving voor de energie-infrastructuren dient te omvatten om gelijke voorwaarden te creëren voor buitenlandse leveranciers, buitenlandse klanten en de plaatselijke vraag naar energie; verzoekt om versterkte samenwerking tussen de EU en Oekraïne in de energiesector, om de integratie van de Oekraïense energiesector in het Europese energiedomein en om het opzetten van gezamenlijke moderniserings- en ontwikkelingsprojecten op het vlak van energie-infrastructuur verzoekt de regering om het derde energiepakket ten uitvoer te leggen; 81. spreekt de hoop uit dat de Oekraïne voldoende politieke wil en moed zal weten op te brengen om alle politieke en regelgevende randvoorwaarden te scheppen voor een volledige en tijdige tenuitvoerlegging van de DCFTA met alle voordelen voor de bevolking van dien; 82. roept de EU-autoriteiten op meer steun te bieden voor de verbetering van de administratieve structuren van Oekraïne en de bevordering van de EU-standaarden op het vlak van goed overheidsbestuur aldaar; o o o 83. roept de Raad, de Commissie en de Europese dienst voor extern optreden op om bij de onderhandelingen over en de tenuitvoerlegging van de handelshoofdstukken van de associatieovereenkomsten met Armenië, Azerbeidzjan, Georgië, Moldavië en de Oekraïne alsook bij de opbouw van de handelsbetrekkingen van de EU met Wit-Rusland bovenstaande overwegingen en aanbevelingen terdege ter harte te nemen; 84. roept de Commissie op om op gezette tijden uitvoerig en volledig verslag uit te brengen aan het Europees Parlement over de voortgang van de onderhandelingen over de verschillende DCFTA's, alsmede over de tenuitvoerlegging van deze overeenkomsten eenmaal ze zijn afgesloten; 85. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de vicevoorzitter van de Commissie/hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid, de Europese Dienst voor extern optreden, de regeringen en parlementen van de lidstaten en de landen van het Oostelijk Partnerschap. Het Europees Parlement, – gezien de brief van 19 juni 2012 van de voorzitter van de Commissie constitutionele zaken, – gelet op artikel 211 van zijn Reglement, 1. besluit de volgende interpretatie op te nemen in artikel 156,lid 1, tweede alinea:" Amendementen kunnen langs elektronische weg ondertekend worden in het kader van een proefproject met een beperkt aantal parlementaire commissies op voorwaarde, enerzijds, dat de deelnemende commissies hun toestemming hebben gegeven en, anderzijds, dat gepaste maatregelen zijn getroffen om de authenticiteit van de handtekeningen te garanderen. 2. verzoekt zijn Voorzitter dit besluit ter informatie te doen toekomen aan de Raad en aan de Commissie.