Het Europees Parlement, – gezien zijn eerdere resoluties over de situatie op de Maldiven, met name die van 16 september 2004 (1) , 30 april 2015 (2) , 17 december 2015 (3) en 5 oktober 2017 (4) , – gezien de verklaringen van de woordvoerder van de EDEO van 2 februari 2018 over het besluit van 1 februari 2018 van het Hooggerechtshof van de Maldiven (5) , en van 6 februari 2018 over de situatie op de Maldiven (6) , – gezien de gezamenlijke plaatselijke verklaring van 30 januari 2018 van de Delegatie van de Europese Unie in overeenkomst met de hoofden van EU-missies in Colombo die bij de Maldiven zijn geaccrediteerd over de hernieuwde aanhouding van parlementslid Faris Maumoon (7) , – gezien het Internationaal Verdrag inzake burgerrechten en politieke rechten (IVBPR), waarbij de Maldiven partij zijn, – gezien het Internationaal Verdrag inzake economische, sociale en politieke rechten (IVBPR), waarbij de Maldiven partij zijn, – gezien de richtsnoeren van de EU inzake de doodstraf, – gezien het officiële werkbezoek aan de Maldiven van 29 tot 31 oktober 2017 van de Delegatie voor de betrekkingen met de landen van Zuid-Azië van het Europees Parlement, – gezien de verklaring van 7 februari 2018 van de hoge commissaris van de VN voor de mensenrechten, Zeid Ra'ad Al Hussein, – gezien de verklaring van 6 februari 2018 van het bureau van de Delegatie voor Zuid-Azië van het Europees Parlement over de situatie op de Maldiven, – gezien de conclusies van de Raad Buitenlandse Zaken over de Maldiven, als aangenomen door de Raad bij zijn 3598 e bijeenkomst op 26 februari 2018, – gezien de Universele Verklaring van de rechten van de mens, – gezien de ontmoeting van de secretaris-generaal van de VN met Mohamed Asim, minister van Buitenlandse Zaken van de Republiek der Maldiven, op 28 september 2017, waarbij bezorgdheid werd geuit over de politieke situatie in het land, – gezien de verklaring van de International Association of Lawyers (UIA) op 7 maart 2018, waarin ernstige bezorgdheid werd uitgedrukt over de rechtsstaat en de onafhankelijkheid van de rechtspraak op de Maldiven, – gezien artikel 135, lid 5, en artikel 123, lid 4, van zijn Reglement, A. overwegende dat de eerste democratische verkiezingen in 2008 en de aanneming van een nieuwe grondwet hadden geleid tot de hoge verwachting dat de Maldiven een eind zouden maken aan decennia van autoritair bestuur, en zouden overgaan tot een democratisch stelsel; overwegende dat de recente ontwikkelingen de verwezenlijking van dit vooruitzicht ernstig bedreigen; B. overwegende dat leden van oppositiepartijen, onafhankelijke journalisten en mensenrechtenactivisten melding maken van toegenomen bedreigingen en aanvallen van de kant van de autoriteiten, de politie en extremistische groeperingen; overwegende dat er bezorgdheid is geuit over de sterk gepolitiseerde rechterlijke macht van de Maldiven, die in de loop der jaren misbruik heeft gemaakt van haar bevoegdheden en de heersende partij heeft bevoordeeld en politici van de oppositie heeft tegengewerkt; overwegende dat er steeds meer aanwijzingen zijn dat de aanklachten tegen politieke tegenstanders van president Abdulla Yameen Abdul Gayoom (hierna: president Yameen) wellicht politiek gemotiveerd waren; overwegende dat voormalig president Maumoon Abdul Gayoom in februari 2018 gearresteerd werd; C. overwegende dat de eerste ronde voor de presidentsverkiezingen in september 2018 zal plaatsvinden; overwegende dat de president de internationale gemeenschap heeft uitgenodigd om de verkiezingen waar te nemen; D. overwegende dat het Hooggerechtshof van de Maldiven op 1 februari 2018 besloten heeft de strafrechtelijke procedures tegen vooraanstaande politici te annuleren en toegegeven heeft dat de processen tegen hen oneerlijk waren verlopen; overwegende dat in dit besluit de onmiddellijke vrijlating van negen personen geëist werd, waaronder acht leiders van de politieke oppositie, onder wie de verbannen Mohamed Nasheen, en opgeroepen werd om 12 geschorste parlementsleden in hun ambt te herstellen; overwegende dat de regering een meerderheid in het parlement behoudt zolang deze 12 parlementsleden niet terugkeren; E. overwegende dat president Yameen na het besluit van het Hooggerechtshof op 5 februari 2018 voor een periode van vijftien dagen de noodtoestand heeft uitgeroepen; overwegende dat als gevolg van de uitroeping van de noodtoestand een groot aantal in de grondwet vervatte mensenrechten en fundamentele vrijheden werd opgeschort, met inbegrip van het recht op vreedzame vergadering en de vrijheid van onwettige arrestatie of gevangenhouding; F. overwegende dat twee voorzittende rechters van het Hooggerechtshof, met inbegrip van de opperrechter, werden gearresteerd, met als gevolg dat de resterende voorzittende rechters het oorspronkelijke besluit hebben geannuleerd; overwegende dat leden van het justitieel apparaat en politieke tegenstanders willekeurig gearresteerd werden, wat een duidelijke schending van de onafhankelijkheid van de rechterlijke macht vormt; G. overwegende dat het parlement op 20 februari 2018, ondanks het vreedzame protest van honderden burgers, de noodtoestand toch nog met 30 dagen heeft verlengd, wat door de procureur-generaal van de Maldiven ongrondwettelijk werd bevonden, maar door het Hooggerechtshof in stand werd gehouden; overwegende dat de verlenging van de noodtoestand in het Parlement zonder het vereiste quorum werd goedgekeurd; H. overwegende dat de Raad Buitenlandse Zaken de recente verslechtering van de situatie op de Maldiven met bezorgdheid gevolgd heeft, en er bij iedereen in het land, met name de rechtshandhavingsinstanties, op heeft aangedrongen met terughoudendheid op te treden; overwegende dat tijdens de 37e zitting van de Mensenrechtenraad, op 8 maart 2018, namens 40 landen, waaronder alle EU-lidstaten, een gezamenlijke verklaring werd afgelegd, waarin de regering van de Maldiven werd opgeroepen om de grondwettelijke rechten en de onafhankelijkheid van de rechtbanken te herstellen, waarbij de Mensenrechtenraad zijn steun uitdrukte voor een behoorlijke werking van het parlement in het land en er bij de regering op aandrong de politieke gevangenen en hun families vrij te laten; I. overwegende dat maatschappelijke activisten en verdedigers van de mensenrechten op de Maldiven nog steeds geconfronteerd worden met bedreigingen en intimidatie door extremisten en gerechtelijke intimidatie door de autoriteiten, zoals in het geval van Shahindha Ismail, uitvoerend directeur van het Maldivian Democracy Network, die te maken kreeg met tegen haar gerichte nieuwsartikelen, doodsbedreigingen en een politieonderzoek, wegens haar verzet tegen religieus fundamentalisme en radicalisering; J. overwegende dat president Yameen herhaaldelijk heeft verklaard voornemens te zijn om de uitvoering van door de staat goedgekeurde executies te hervatten en daarmee een einde te maken aan een moratorium van 60 jaar; overwegende dat het Maldivische recht, in strijd met het internationale recht, toestaat dat minderjarigen worden veroordeeld tot een uitgestelde doodstraf die wordt uitgevoerd wanneer zij 18 worden; overwegende dat het Hooggerechtshof van de Maldiven minstens in drie zaken, met name die van Hussein Humaam Ahmed, Ahmed Murrath en Mohamed Nabeel, de doodstraf heeft bevestigd voor personen die veroordeeld waren na een proces dat niet aan de internationaal erkende normen voor een eerlijk proces voldeed, waardoor nu voor hen executie dreigt; K. overwegende dat de Maldiven de laatste jaren meer met radicale versies van de islam te maken krijgen; overwegende dat er ook bezorgdheid bestaat over de toenemende radicale islamistische strijdbaarheid en over het aantal geradicaliseerde jonge mannen en vrouwen die zich zouden hebben aangesloten bij ISIS; L. overwegende dat de Internationale Federatie van Journalisten (IFJ), Verslaggevers zonder Grenzen (VZG) en het comité ter bescherming van journalisten een gezamenlijke verklaring hebben gedaan op 15 februari 2018, waarin zij hun diepe bezorgdheid hebben geuit over de beperkingen van en bedreigingen tegen de media en de persvrijheid op de Maldiven; overwegende dat de vicevoorzitter van de Progressieve Partij van de Maldiven (PPM), Abdul Raheem Abdullah, op 4 februari 2018 de veiligheidstroepen heeft opgeroepen om Raajje TV onmiddellijk stil te leggen, omdat hij de zender beschuldigde van het geven van zendtijd aan de leiders van de oppositie; M. overwegende dat de EU reeds lang betrekkingen onderhoudt met de Maldiven, bijvoorbeeld over de strijd tegen de klimaatverandering, en dat honderdduizenden Europese toeristen per jaar naar de Maldiven reizen; 1. uit zijn grote bezorgdheid over de zwaar verslechterende politieke en mensenrechtensituatie op de Maldiven en het steeds autoritairdere bewind van president Yameen en zijn regering; neemt met instemming kennis van de conclusies van de Raad van 26 februari 2018 met betrekking tot de Maldiven; 2. roept de regering van de Maldiven op om de noodtoestand onmiddellijk op te heffen, de instellingen en hun bevoegdheden te respecteren zoals bepaald is in de grondwet, en de grondrechten van de bevolking te respecteren, met inbegrip van het recht op vrije meningsuiting en op vergadering, en van de rechtsstaat; drukt zijn steeds grotere bezorgdheid uit over de recente maatregelen van de regering, die de democratie zwaar beschadigen en ondermijnen, en die de grondwet van de Maldiven en de internationale mensenrechtenverplichtingen van het land schenden; veroordeelt de aanhoudende intimidatie van en bedreigingen tegen journalisten, bloggers en mensenrechtenactivisten op de Maldiven; spoort de autoriteiten op de Maldiven aan om de veiligheid van alle maatschappelijke activisten, mensenrechtenverdedigers en werknemers in de media in het land te verzekeren, alsook om het mogelijk te maken dat zij hun werk veilig en ongehinderd uitvoeren, om bedreigingen tegen hen te onderzoeken en daders te vervolgen; betreurt de aanval op politieke tegenstanders op de Maldiven, en roept de regering op om alle aanklachten tegen personen die om politieke redenen vastgehouden worden te laten vallen en hen vrij te laten, onmiddellijk en onvoorwaardelijk; 3. verneemt met instemming dat het Hooggerechtshof van de Maldiven op 1 februari 2018 besloten heeft de strafrechtelijke procedures tegen vooraanstaande politici te annuleren en 12 parlementsleden in hun ambt te herstellen; roept de Maldivische autoriteiten op om deze uitspraak na te leven; 4. betreurt ten zeerste elke vorm van inmenging in het werk van het Hooggerechtshof van de Maldiven en de arrestaties van de voorzittende rechters; vraagt hun onmiddellijke en onvoorwaardelijke vrijlating; is bezorgd over de toenemende vervaging van de scheiding van de uitvoerende, rechterlijke en andere machten op de Maldiven; verzoekt de verantwoordelijke autoriteiten om onmiddellijk maatregelen te nemen om de beginselen uit de grondwet weer in te voeren en te eerbiedigen; 5. herhaalt zijn oproep aan de regering om de volledige onafhankelijkheid en onpartijdigheid van de rechterlijke macht te garanderen en alle burgers het recht op eerlijke en transparante rechtspraak zonder politieke beïnvloeding te waarborgen; betreurt ten zeerste elke vorm van inmenging in het werk van het Hooggerechtshof en het optreden tegen het justitieel apparaat en de rechters; vraagt de regering te verzekeren dat advocaten al hun beroepstaken vrij van intimidatie, belemmeringen, pesterijen of ongepaste inmenging kunnen verrichten; 6. herhaalt zijn oproep aan de regering van de Maldiven om een inclusieve dialoog aan te gaan met de leiders van alle politieke partijen; herhaalt dat een dergelijke dialoog de weg vrijmaakt voor geloofwaardige, transparante en inclusieve verkiezingen; is van oordeel dat de EU er actief voor moet blijven ijveren dat de VN een dergelijke dialoog faciliteert; 7. roept de regionale actoren op om samen te werken met de EU-lidstaten om politieke en democratische stabiliteit op de Maldiven te helpen verwezenlijken; 8. is van mening dat de achteruitgang van de democratie, de mensenrechten en de fundamentele vrijheden in de Maldiven alleen kan worden verholpen door een echte dialoog met alle politieke partijen en andere leiders van burgerbewegingen; is daarnaast van oordeel dat de regering als een eerste stap in de richting van verzoening alle momenteel opgesloten politici van de oppositie moet vrijlaten; 9. herhaalt dat de EU sterk gekant is tegen de doodstraf, in alle gevallen en zonder uitzondering; veroordeelt met klem de aankondiging van de herinvoering van de doodstraf op de Maldiven, en dringt er bij de regering en het parlement van de Maldiven op aan om het moratorium op de doodstraf, dat al meer dan 60 jaar van kracht is, te eerbiedigen; roept op tot de universele afschaffing van de doodstraf, en vraagt de regering om alle vonnissen van doodstraf voor jongeren in te trekken en de executie van jeugdige daders te verbieden; 10. uit scherpe kritiek op het feit dat het belijden van een andere godsdienst dan de islam zwaar bestraft wordt op de Maldiven; is bezorgd over het feit dat de wet over religieuze eenheid gebruikt wordt om de vrijheid van meningsuiting op de Maldiven te beperken; 11. uit bezorgdheid over de gevolgen die de huidige situatie ook kan hebben op de veiligheid van buitenlandse bewoners en bezoekers; roept de VV/HV, de EU-delegatie op de Maldiven en de delegaties van de lidstaten op om hun reisadvies in dit verband nauw te coördineren; 12. roept op tot de onmiddellijke en onvoorwaardelijke vrijlating van alle personen die willekeurig opgesloten zijn, waaronder vele journalisten en vreedzame demonstranten; veroordeelt alle geweld door de autoriteiten; roept de Maldivische autoriteiten op, in het bijzonder de rechtshandhavingsautoriteiten, om met terughoudendheid op te treden; roept de autoriteiten op een onderzoek te voeren naar iedereen die ervan verdacht wordt verantwoordelijk te zijn voor de misdrijven die gepleegd zijn, en om hen aansprakelijk te stellen; 13. roept de EU op ten volle gebruik te maken van alle beschikbare instrumenten om de eerbiediging van de mensenrechten en de democratische beginselen op de Maldiven te bevorderen, mogelijk met inbegrip van de opschorting van financiële bijstand van de EU aan het land in afwachting van het herstel van de rechtsstaat en de naleving van de democratische beginselen; verzoekt de Raad om gerichte maatregelen en sancties in te voeren tegen degenen die de mensenrechten in het land ondermijnen, en om de buitenlandse tegoeden van leden van de Maldivische regering en hun grootste medestanders in de Maldivische zakenwereld te bevriezen en hun reisverboden op te leggen; 14. roept de regering van de Maldiven op om een grondige hervorming van de rechterlijke macht uit te voeren, de onafhankelijkheid van de hoge raad van de magistratuur vast te stellen, de onafhankelijkheid van de procureur-generaal opnieuw vast te leggen, en een eerlijke rechtsgang en het recht op een eerlijk, onpartijdig en onafhankelijk proces te verzekeren; 15. erkent dat, volgens de grondwet, in 2018 verkiezingen moeten worden gehouden; benadrukt dat onmiddellijk maatregelen moeten worden genomen en dat moet worden verzekerd dat deze verkiezingen transparant en geloofwaardig zijn, dat de kiezers een daadwerkelijke keuze krijgen en dat de partijen ongehinderd campagne kunnen voeren; 16. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de vicevoorzitter van de Commissie/hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid, de Raad, de Commissie, de regeringen en parlementen van de lidstaten, de secretaris-generaal van de Verenigde Naties en de regering van de Maldiven. Het Europees Parlement, – gezien zijn eerdere resoluties over Sudan, – gezien de verklaring van zijn ondervoorzitter verantwoordelijk voor het Sacharovprijsnetwerk en van de voorzitter van zijn Subcommissie mensenrechten van 9 februari 2018 over Salih Mahmoud Osman, winnaar van de Sacharovprijs, – gezien de verklaring van de EU-ambassadeurs en het hoofd van de EU-delegatie in Sudan van 11 januari 2018 over de recente protesten in Khartoum, – gezien resolutie 2400 (2018) van de VN-Veiligheidsraad, aangenomen tijdens de 8177e vergadering van de VN-Veiligheidsraad op 8 februari 2018, – gezien de verklaring van de voorzitter van de VN-Veiligheidsraad van 31 januari 2018 in verband met de besprekingen in de veiligheidsraad over dit onderwerp, getiteld "Reports of the Secretary-General on the Sudan and South Sudan", – gezien de verklaring van de VN-coördinator voor humanitaire hulp in Sudan, afgelegd in Khartoum op 9 oktober 2017, over de ontvoering van een hulpverlener in Darfur, – gezien het Internationaal Verdrag inzake burgerrechten en politieke rechten, – gezien artikel 5 van de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens en artikel 7 van het Internationaal Verdrag inzake burgerrechten en politieke rechten, waarin is bepaald dat niemand mag worden onderworpen aan folteringen, noch aan een wrede, onmenselijke of onterende behandeling of bestraffing, – gezien de verklaring van de woordvoerder van de vicevoorzitter van de Commissie/hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid (VV/HV) van 27 juni 2016 over de eenzijdige afkondiging door de Sudanese regering van een staakt-het-vuren voor de duur van vier maanden, – gezien de herziene Partnerschapsovereenkomst van Cotonou, – gezien het Afrikaans Handvest van de rechten van de mens en de volkeren van juni 1981, – gezien artikel 135, lid 5, en artikel 123, lid 4, van zijn Reglement, A. overwegende dat de situatie in Sudan een gevaar blijft vormen voor de internationale vrede en veiligheid in de regio; overwegende dat de Sudanese autoriteiten geweld hebben gebruikt tegen vreedzame demonstranten, maatschappelijke organisaties en mensenrechtenactivisten; B. overwegende dat de Sudanese nationale inlichtingen- en veiligheidsdienst (NISS) minstens 140 leden van oppositiepartijen, mensenrechtenactivisten, studenten en vrouwenrechtenactivisten heeft gearresteerd en gevangen gezet naar aanleiding van sporadische protestacties die sinds 7 januari 2018 op diverse plaatsen in Sudan plaats hebben gevonden vanwege de prijsstijgingen van voedsel en medicijnen; overwegende dat de Sudanese troepen tijdens deze protesten met extreem veel geweld zijn opgetreden, en dat daardoor één demonstrant is omgekomen en diverse anderen gewond zijn geraakt en dat in het hele land journalisten en activisten het slachtoffer zijn van onderdrukking; overwegende dat de gebeurtenissen in januari en februari 2018 de meest recente voorbeelden zijn van de voortdurende onderdrukking in het land; C. overwegende dat zich onder de gearresteerden politieke tegenstanders bevinden, waaronder drie leiders van de Nationale Congrespartij, die willekeurig gearresteerd zijn en gevangen worden gehouden; overwegende dat verder onder meer de volgende politieke tegenstanders gearresteerd zijn: Mohamed Mukhtar al-Khatib, politiek secretaris van de Sudanese communistische partij, Mohamed Abdalla Aldoma, ondervoorzitter van de Umma-partij, Mohamed Farouk Salman, vooraanstaand leider van de Nationale Alliantie van Sudan, en twee leden van het centraal comité van de Sudanese communistische partij: Mohieldeen Eljalad en Sidgi Kaballo; D. overwegende dat de NISS op 1 februari 2018 in zijn advocatenkantoor Salih Mahmoud Osman heeft gearresteerd, deken van de orde van advocaten van Darfur en lid van de vereniging van democratische advocaten, die zich als mensenrechtenactivist heeft ingezet voor de totstandbrenging van de rechtsstaat en voor hervorming van het rechtsstelsel via de Nationale Vergadering van Sudan en die in 2007 de Sacharovprijs heeft gekregen; overwegende dat hij onlangs is overgebracht naar de gevangenis van Dabak, 20 kilometer ten noorden van Khartoum, en dat de autoriteiten weigeren informatie te verstrekken over zijn gezondheid en geen bezoek van zijn advocaat of familie toestaan; E. overwegende dat het hoofd van de EU-delegatie in Sudan na de arrestatie van Salih Mahmoud Osman een demarche heeft geïnitieerd met het Sudanese Ministerie van Buitenlandse Zaken en dat de speciale vertegenwoordiger van de EU voor de mensenrechten, Stavros Lambridinis, op 27 februari 2018 tijdens de 37e zitting van de VN‑Mensenrechtenraad een oproep heeft gedaan; F. overwegende dat er ook een aantal vrouwen het slachtoffer is geworden van deze golf van arrestaties; overwegende dat vrouwenrechtenactivisten te maken hebben met seksueel geweld, vervolging en gewelddadige bestraffingen door veiligheidstroepen van de regering; overwegende dat vrouwenorganisaties nauwlettend in het oog worden gehouden en actie voeren tegen wetgeving die vrouwen in het algemeen discrimineert; G. overwegende dat de regering van Sudan half februari 2018 de vrijlating van 80 gevangenen bekendmaakte, waaronder Rawa Jaafar Bakhit, Nahid Jabrallah, Amel Habani, Hanan Hassan Khalifa en Mohamed Abdalla Aldoma, die tijdens hun gevangenschap zijn mishandeld; overwegende dat het hoofd van de NISS aan de vrijlating van andere gevangenen de voorwaarde heeft verbonden dat zij moesten beloven geen protesten meer te organiseren; overwegende dat het verlangen van dergelijke verklaringen in strijd is met de internationale verplichtingen van Sudan op het gebied van de mensenrechten; overwegende dat er echter nog altijd vooraanstaande mensenrechtenactivisten en oppositieleden gevangen worden gehouden, waaronder Osman Salih en Amjeed Fareed, een mensenrechtenactivist die sinds 18 januari 2018 in Khartoum in gevangenschap wordt gehouden; overwegende dat deze personen gevangen worden gehouden zonder dat er tegen hen een aanklacht is ingediend en zonder dat zij voor een rechter zijn verschenen; H. overwegende dat mensenrechtenactivisten en maatschappelijke organisaties, waaronder advocaten en ordes van advocaten, bij het waarborgen van democratie, de mensenrechten, de rechtsstaat, stabiliteit en duurzame ontwikkeling een belangrijke rol spelen; I. overwegende dat de activiteiten van maatschappelijke organisaties en oppositiepartijen in ernstige mate worden beperkt en dat de NISS veelvuldig activiteiten van maatschappelijke organisaties en oppositiepartijen dwarsboomt; overwegende dat er regelmatig internationale ngo's het land worden uitgezet en dat ngo's te maken hebben met druk en intimidatie door de regering; J. overwegende dat de nationale veiligheidswet uit 2010 en de wijziging van artikel 151 van de Grondwet die op 5 januari 2015 werd aangenomen de NISS zeer ruime bevoegdheden toekennen om tot arrestaties over te gaan en personen gevangen te nemen, en dat de NISS verdachten tot wel vier en een halve maand gevangen kan houden, zonder dat er een rechter aan te pas komt; overwegende dat er berichten zijn dat deze bevoegdheden worden misbruikt om mensen willekeurig te arresteren en gevangen te zetten en dat deze mensen in veel gevallen worden gefolterd of op andere wijze worden mishandeld; overwegende dat NISS-medewerkers krachtens dezelfde wet niet vervolgd kunnen worden op grond van handelingen die zij tijdens hun werkzaamheden hebben verricht, hetgeen heeft geleid tot een cultuur van algemene straffeloosheid; K. overwegende dat de VN er in mei 2016 bij Sudan op heeft aangedrongen de bepalingen van de nationale veiligheidswet uit 2010 die leiden tot straffeloosheid in te trekken en een onafhankelijk onderzoek in gang te zetten met het oog op de vervolging van misdaden naar internationaal recht en schendingen van de mensenrechten door leden van de NISS, gewapende troepen en de politie, maar dat de regering van Sudan deze aanbevelingen van de VN naast zich neer heeft gelegd; L. overwegende dat diverse mensenrechtenactivisten die gevangen hebben gezeten gefolterd en mishandeld zijn; overwegende dat vooral gevangen die in handen zijn van de NISS gevaar lopen het slachtoffer te worden van mishandeling; overwegende dat de NISS bekend staat om het mishandelen en folteren van gevangenen; M. overwegende dat het voortdurende geweld door regeringstroepen, regeringsgezinde milities en anti-regeringstroepen de achtergrond vormt voor voortdurende mishandelingen, willekeurige arrestaties, eenzame opsluiting en vermeende folteringen van mensenrechtenactivisten door het Sudanese leger en Sudanese veiligheidstroepen; N. overwegende dat de EDEO verklaard heeft dat de verlichting van de sancties van de Verenigde Staten tegen Sudan een belangrijke stap is in de richting van herintegratie van Sudan in de internationale gemeenschap, en heeft aangegeven dat de EU bereid is om Sudan in dit proces te begeleiden; overwegende dat de Sudanese regering tijdens het allereerste werkbezoek van de Subcommissie mensenrechten van het Parlement aan Sudan in december 2017 heeft aangegeven de banden met de internationale gemeenschap te willen aanhalen; overwegende dat Salih Mahmoud Osman diverse malen een bezoek heeft gebracht aan EU-instellingen, waaronder het Europees Parlement, om zijn ernstige bezwaren tegen het herstel van de betrekkingen tussen de EU en Sudan kenbaar te maken; O. overwegende dat de Sudanese autoriteiten Mohamed Aldoma hebben belemmerd om te reizen en op 8 maart 2018 zijn paspoort hebben ingenomen toen hij op weg was naar Caïro voor een medische behandeling na mishandelingen tijdens zijn gevangenschap; P. overwegende dat Sudan op de Wereldindex voor persvrijheid de 174e plaats inneemt van de 180; overwegende dat de pers- en de mediavrijheid nog altijd ernstig worden beperkt door de autoriteiten en door de pers- en publicatiewet, die censuur mogelijk maakt, alsmede inbeslagname en confiscatie van kranten, sluiting van mediakanalen en het blokkeren van internet; overwegende dat kranten regelmatig aan censuur worden onderworpen en na de druk worden geconfisqueerd, hetgeen niet alleen een politieke sanctie vormt, maar tevens een economische; Q. overwegende dat de vrijheid van religie onder druk blijft staan en dat afvalligheid, godslastering en de overstap van de Islam naar andere religies bij wet strafbaar zijn gesteld; overwegende dat de journalist Shamael al-Nur, die werkt voor het dagblad Al‑Tayyar, op 21 februari 2018 in staat van beschuldiging werd gesteld wegens afvalligheid, omdat hij een redactioneel artikel had geschreven over de nationale uitgaven op het gebied van de gezondheidszorg, en dat in Sudan op afvalligheid de doodstraf staat; R. overwegende dat het Internationaal Strafhof op 4 maart 2009 en 12 juli 2010 aanhoudingsbevelen heeft uitgevaardigd voor de Sudanese president Omar Hassan Ahmad al‑Bashir; 1. spreekt zijn ernstige bezorgdheid uit over de aanhoudende vervolging van mensenrechtenactivisten en maatschappelijke organisaties in Sudan, in het bijzonder in de vorm van de aantasting van de vrijheid van uitdrukking, demonstratie, vergadering en religie, alsmede over de intimidatie van mensenrechtenactivisten, journalisten en ngo's die zich uitspreken tegen het regime; 2. roept op tot de onmiddellijke en onvoorwaardelijke vrijlating van de Sacharovprijswinnaar Salih Mahmoud en van alle andere mensenrechtenactivisten, maatschappelijke activisten en oppositieleden die gevangen worden gehouden uitsluitend als gevolg van hun legitieme en vreedzame activiteiten ten behoeve van de mensenrechten en de democratie; 3. veroordeelt in de sterkst mogelijke bewoordingen de foltering en mishandeling van gedetineerden; benadrukt dat de omstandigheden waarin personen gevangen worden gehouden in overeenstemming moeten zijn met internationale normen, met inbegrip van het VN-Pakket van grondbeginselen voor de bescherming van alle personen onder enige vorm van detentie of gevangenschap; 4. roept de Sudanese autoriteiten op onderzoek te doen naar het gebruik van geweld tegen, foltering en mishandeling van vreedzame demonstranten, en om de daders voor de rechter te brengen; benadrukt dat zogenaamde informatie die is verkregen door foltering of mishandeling in geen geval als bewijsmiddel in gerechtelijke procedures mag worden toegelaten; 5. betreurt dat mensenrechtenactivisten in Sudan het mikpunt zijn van onderdrukking en roept de autoriteiten op onder alle omstandigheden te garanderen dat zij hun legitieme activiteiten kunnen uitvoeren zonder angst voor represailles en zonder enige beperking, met inbegrip van intimidatie door justitie; 6. dringt er bij de Sudanese regering op aan ogenblikkelijk een einde te maken aan de schendingen van de rechten en de vrijheid van meningsuiting, vereniging en vergadering van politieke oppositiepartijen en mensenrechtenactivisten; roept op tot het eerbiedigen en beschermen van de grondrechten van alle mensen in Sudan; 7. spreekt zijn bezorgdheid uit over de aanhoudende en veelvuldige schendingen van de vrouwenrechten in Sudan, met nadrukkelijke verwijzing naar artikel 152 van het wetboek van strafrecht; roept de Sudanese autoriteiten op om zonder uitstel het Verdrag inzake de uitbanning van alle vormen van discriminatie van vrouwen te ondertekenen en te ratificeren; 8. spreekt zijn blijvende steun uit voor het beschermingsmechanisme voor mensenrechtenactivisten die gevaar lopen; roept de EDEO op om zich te blijven in te zetten voor een betere tenuitvoerlegging van de richtsnoeren van de Europese Unie betreffende mensenrechtenactivisten, door ten volle gebruik te maken van de mogelijkheden waarover de EDEO in Sudan beschikt; benadrukt dat de delegaties van de EU bij het uitschrijven van plaatselijke aanbestedingen in het kader van het Europees instrument voor de democratie en de mensenrechten (EIDHR) voorrang moeten geven aan ondersteuning van de mensenrechtenactivisten die het meest gevaar lopen, om zo een doeltreffende en doelgerichte steun te waarborgen; 9. verzoekt de EDEO en de delegatie van de EU in Sudan aan het Parlement verslag uit te brengen van de ondernomen stappen om bescherming en steun te bieden aan mensenrechtenactivisten; roept op tot gezamenlijk optreden van de EU en de lidstaten ter ondersteuning van mensenrechtenactivisten die gevaar lopen; 10. wijst er nogmaals op dat het van wezenlijk belang is om essentiële wetgeving, waaronder de nationale veiligheidswet van 2010 en wetgeving inzake de media en maatschappelijke organisaties, te herzien en te hervormen, om deze in overeenstemming te brengen met internationale normen op het gebied van de vrijheid van meningsuiting, vergadering en vereniging; 11. herinnert Sudan aan zijn verplichtingen als VN-lid en dringt er bij het land op aan resolutie 1593 (2005) van de VN-Veiligheidsraad na leven, waarin samenwerking met het Internationaal Strafhof (ICC) verplicht wordt gesteld; herhaalt zijn eis aan de Sudanese president Omar al-Bashir zich aan het internationale recht te houden, overeenkomstig de verdragen waar Sudan partij bij is, en steunt de rol van het ICC bij de vervolging van Omar al-Bashir wegens oorlogsmisdaden, misdaden tegen de menselijkheid en genocide; 12. dringt er bij Sudan op aan de eerbiediging van de mensenrechten en de grondrechten te waarborgen, overeenkomstig de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens en de verklaring van de VN over mensenrechtenactivisten; 13. deelt de bezorgdheid die Salih Mahmoud Osman heeft geuit over de huidige gerichtheid van de EU op migratie, waardoor de aandacht voor de mensenrechtensituatie dreigt te verslappen; 14. roept de EDEO daarom op wederom verklaringen af te leggen naar aanleiding van het op grote schaal schenden van de mensenrechten door de overheid en door milities, alsmede verklaringen over het inperken van de activiteiten van maatschappelijke organisaties, om zo te laten zien dat de EU zich onverminderd blijft inzetten voor de mensenrechten in Sudan; 15. dringt er bij de EU en haar lidstaten op aan te waarborgen dat bij de uitvoering van gezamenlijke projecten met de Sudanese autoriteiten het "berokken geen schade"-beginsel wordt gehanteerd, wat betekent dat samenwerking met plegers van schendingen van de mensenrechten is uitgesloten; 16. verzoekt de EU en haar lidstaten steun te verlenen aan degenen die zich inzetten voor het verwezenlijken van werkelijke veranderingen in Sudan, en om maatschappelijke organisaties technische ondersteuning te verlenen en programma's voor capaciteitsopbouw te bieden, zodat zij zich sterker kunnen inzetten voor de mensenrechten en de rechtsstaat, en een doeltreffender bijdrage kunnen leveren aan het verbeteren van de mensenrechtensituatie in Sudan; 17. roept de EU en haar lidstaten op zich te blijven inzetten ter ondersteuning van de inspanningen van de Afrikaanse Unie om een einde te maken het conflict in Sudan, zodat de Sudanese bevolking in vrede kan leven; spreekt in dit verband zijn steun uit voor de hernieuwing van het mandaat van de UN-African Union Mission in Darfur (UNAMID) tot juni 2018; 18. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de regering van Sudan, de Afrikaanse Unie, de secretaris-generaal van de Verenigde Naties, de beide voorzitters van de Paritaire Parlementaire Vergadering ACS-EU en het Pan-Afrikaanse Parlement (PAP). Het Europees Parlement, – gezien de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens van 10 december 1948, die Oeganda heeft ondertekend, – gezien de ACS-EU-partnerschapsovereenkomst ("Overeenkomst van Cotonou"), met name artikel 8, lid 4, over non-discriminatie, – gezien de grondwet van de Republiek van Oeganda, – gezien het Internationaal Verdrag inzake de rechten van het kind (IVRK), dat op 20 november 1989 is aangenomen, met name de artikelen 2 en 6, waarin uitdrukkelijk het beginsel van non-discriminatie is opgenomen, ook op grond van een handicap, en het recht op leven, – gezien het Verdrag van de Verenigde Naties inzake de rechten van personen met een handicap (Gehandicaptenverdrag), aangenomen in 2006, en met name artikel 32 daarvan, waarin staat dat alle partijen handicaps en personen met een handicap in hun pogingen tot internationale samenwerking moeten opnemen, – gezien de jongste resoluties van de VN-Mensenrechtenraad over de mensenrechten van personen met een handicap van 14 april 2014 en 14 juli 2014, – gezien artikel 19 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU), artikel 6 van het Verdrag betreffende de Europese Unie en artikel 14 van het Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden, die elke vorm van discriminatie verbieden, en de artikelen 21 en 26 daarvan, waarin de rechten van mensen met een handicap uiteen worden gezet, – gezien de resolutie van de Paritaire Parlementaire Vergadering ACS-EU over de inclusie van personen met een handicap in ontwikkelingslanden die op 23 november 2011 is aangenomen, – gezien het World Report on Disability, gepubliceerd door de Wereldgezondheidsorganisatie (WHO) en de Wereldbank in juni 2011, – gezien het verslag van het Bureau van de Hoge Commissaris van de Verenigde Naties voor de mensenrechten (OHCHR) van 8 april 2016, "VN-Comité voor de rechten van personen met een handicap behandelt verslag over Oeganda", – gezien de resoluties 65/186 en 64/131 van de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties inzake de verwezenlijking van de millenniumontwikkelingsdoelen voor personen met een handicap voor 2015 en later, – gezien de toelichting van de EU over handicap en ontwikkeling voor EU-delegaties en ‑diensten, – gezien de Agenda 2030 en de duurzameontwikkelingsdoelstellingen (SDG's), aangenomen op 25 september 2015 in New York, – gezien het verslag over Oeganda van 1 juli 2016 inzake de tenuitvoerlegging van de Agenda 2030 getiteld "Ervoor zorgen dat niemand aan zijn lot wordt overgelaten", dat gepresenteerd werd aan het politiek forum op hoog niveau van de VN in New York, – onder verwijzing naar zijn resolutie van 19 januari 2006 (1) over invaliditeit en ontwikkeling, – gezien zijn eerdere resoluties over Oeganda, – gezien artikel 135, lid 5, en artikel 123, lid 4, van zijn Reglement, A. overwegende dat het "doden uit mededogen" in Oeganda een praktijk is waarbij ouders van gehandicapte kinderen deze kinderen doden of hen bewust laten verhongeren of hun medische zorg ontzeggen omdat zij geloven dat ze dood beter af zijn dan wanneer ze moeten zien te leven met een pijnlijke en ongeneeslijke handicap; B. overwegende dat Oeganda niet het enige land is dat worstelt met deze problematiek; overwegende dat veel ontwikkelingslanden aanzienlijke – maar nog onvoldoende – vooruitgang hebben geboekt bij het betrekken van mensen met een handicap bij ontwikkelingsprojecten; C. overwegende dat sommige ouders bekennen dat het "doden uit mededogen" noodzakelijk is om gehandicapte kinderen ernstig lijden tijdens hun latere leven te besparen; overwegende dat, ondanks de getuigenissen van sommige moeders of overlevenden, de praktijk taboe blijft; D. overwegende dat het sociale stigma in Oeganda zo sterk is dat moeders en de kinderen worden verstoten door de gemeenschap die hun een lagere sociale status toekent en hun niet toestaat volwaardig deel te nemen aan de samenleving; overwegende dat er druk wordt uitgeoefend op moeders om hun eigen kind doden na zich jarenlang moeite te hebben getroost en opofferingen die de zorg voor een gehandicapt kind met zich meebrengt; E. overwegende dat de opvattingen over kinderen die geboren zijn met een handicap ervoor zorgen dat ze een hoger risico lopen het slachtoffer te worden van geweld of moord dan niet-gehandicapte kinderen; overwegende dat kinderen met een handicap bloot staan aan allerlei vormen van geweld, discriminatie en marginalisering vanwege negatieve attitudes, bijgeloof, verwaarlozing, en sociale normen en praktijken; overwegende dat de grootste dreiging voor kinderen met een handicap uitgaat van de opvatting dat de aandoening, en zelfs van de aanwezigheid van het kind, zal leiden tot meer gehandicapte kinderen; F. overwegende dat clans en uitgebreide families moeders onder een te hoge druk zetten, in hun zoektocht naar de oorzaken van de handicap waarbij ze de schuld aan de moeder geven; overwegende dat in sommige gevallen moeders uit het huishouden van hun man zijn verstoten omdat zij een gehandicapt kind hadden gebaard; G. overwegende dat artsen en medisch personeel er niet in slagen de aard en de oorzaak van de zwakte van het kind te begrijpen of te verklaren en dat het zorgstelsel onvoldoende is toegerust om diagnoses te stellen en veel soorten handicaps te behandelen die geminimaliseerd of zelfs geëlimineerd zouden kunnen worden; overwegende dat de ontzegging van basisrechten aan kinderen met een handicap, zoals de toegang tot gezondheidszorg, onderwijs, steun en revalidatie, hun vermogen om hun volledige potentieel te benutten ernstig belemmert; H. overwegende dat Oeganda een van de 162 partijen bij het CRPD is; overwegende dat Oeganda het Verdrag en het bijbehorende Facultatief Protocol op 25 september 2008 zonder voorbehoud heeft geratificeerd; overwegende dat Oeganda zich ertoe verplicht heeft personen met een handicap dezelfde rechten toe te kennen als alle andere burgers; I. overwegende dat het VN-Comité voor de rechten van personen met een handicap zich in april 2016 gebogen heeft over de tenuitvoerlegging van het CRPD door Oeganda en dat er slotopmerkingen en aanbevelingen zijn opgesteld waarin gesteld wordt dat 'het Comité met bezorgdheid vaststelt dat de rechten van kinderen met een handicap onvoldoende worden beschermd door de wetgeving en het beleid' en 'tevens zijn bezorgdheid uit over de afwezigheid van informatie over de situatie van dove en dove-blinde kinderen, en over maatregelen die ervoor moeten zorgen dat zij worden beschermd en in de samenleving worden opgenomen'; J. overwegende dat de regering van Oeganda een aantal algemene wetten en beleidsmaatregelen heeft met bepalingen over invaliditeit; overwegende dat het land specifieke wetgeving over invaliditeit heeft; overwegende dat de definitie van invaliditeit van wetgeving tot wetgeving kan verschillen; K. overwegende dat de twee grootste obstakels voor de inclusie van personen met een handicap hun onzichtbaarheid en de negatieve attitudes jegens hen zijn; overwegende dat het hebben van kinderen met een handicap een reden is voor sociale uitsluiting voor het gezin en met name voor de moeders, aangezien kinderen met een handicap worden gezien als een bron van schaamte en zwakte voor het gezin; L. overwegende dat er maar weinig overheidsinstellingen zijn om ouders met gehandicapte kinderen te ondersteunen in delen van het Oegandese platteland en overwegende dat gezinnen, en met name alleenstaande moeders, het vaak lastig vinden adequate zorg te bieden aan hun gehandicapte kind; M. overwegende dat er geen officiële cijfers bekend zijn omdat politie noch justitie onderzoek doen naar het verschijnsel; overwegende dat het ontbreken van cijfers de bestrijding van de praktijk van het "doden uit mededogen" lastig maakt; N. overwegende dat het werk van maatschappelijke organisaties en mensenrechtenactivisten cruciaal is om de rechten van gemarginaliseerde en kwetsbare groepen te waarborgen; overwegende dat non-gouvernementele organisaties in Oeganda kampen met tal van moeilijkheden en obstakels om kinderen met een handicap en hun ouders diensten te verlenen; overwegende dat de vele misvattingen over kinderen met een handicap de ontwikkelingsinspanningen en het werk van mensenrechtenmonitoren in Oeganda compliceren; O. overwegende dat verenigingen van personen met een handicap een specifieke rol spelen in het uitdragen van de specifieke belangen van personen met een handicap aan politici en het algemene publiek; overwegende dat het ontbreekt aan informatie om het algemene publiek bewust te maken van de culturele praktijken die de ontwikkeling van personen met een handicap stigmatiseren en belemmeren om dezelfde rechten te genieten als alle andere mensen in de samenleving; 1. veroordeelt het ongerechtvaardigde en onmenselijke doden van kinderen en pasgeborenen met een handicap; geeft uiting aan zijn ernstige bezorgdheid over het "uit mededogen doden" van kinderen met een handicap in Oeganda en alle overige landen waar deze praktijken worden toegepast; dringt erop aan een einde te maken aan deze vorm van geweld, wreedheid en marteling jegens kinderen; 2. dringt er bij de autoriteiten van Oeganda en alle landen waar kinderen "uit mededogen" of ritueel worden gedood op aan zich ertoe te verbinden het funeste bijgeloof te bestrijden waardoor kinderen telkens weer het slachtoffer worden; 3. herinnert eraan dat de primaire verantwoordelijkheid van een staat is zijn burgers te beschermen, inclusief kwetsbare groepen; herinnert de Oegandese autoriteiten aan hun verplichting om zich te houden aan de grondwet van hun land, met name aan de artikelen 21, 32 en 35, lid 1, waarin bepaald wordt dat personen met een handicap recht hebben op eerbied en menselijke waardigheid en dat de staat en de samenleving passende maatregelen zullen treffen om ervoor te zorgen dat zij hun volledige geestelijke en lichamelijke potentieel zullen benutten; 4. herinnert aan de specifieke plicht van het Oegandese parlement jegens personen met een handicap, verankerd in artikel 35, lid 2, van de grondwet, krachtens welk het parlement wetten moet opstellen ter bescherming van personen met een handicap; dringt er bij de Oegandese regering op aan alle maatregelen die worden getroffen ten behoeve van de verbetering van de burgerrechten en de mensenrechten van personen met een handicap, te steunen; 5. dringt aan op steun voor gezinnen met personen met een handicap zodat zij hun kinderen thuis kunnen grootbrengen; dringt er bij de Oegandese regering op aan om in het hele land kwalitatief hoogwaardige diensten te ontwikkelen voor gezinnen met kinderen met een handicap, inclusief voldoende financiële ondersteuning en uitkeringen om goed voor hun gehandicapte kind te zorgen; 6. dringt er bij de autoriteiten op aan te zorgen voor maatschappelijke bewustmaking en informatie over de situatie van gehandicapte personen, en opleidingscursussen zodat ouders en mantelzorgers van kinderen met een handicap worden gesteund, geïnformeerd en geadviseerd om de participatie van de kinderen in de gemeenschap te faciliteren; 7. dringt er bij de regering van Oeganda op aan ervoor te zorgen dat artsen die in direct contact komen met personen met een handicap en hun medische problemen adequaat worden opgeleid en bewust worden gemaakt van de behoeften van deze patiënten; 8. is verheugd over de goedkeuring van de Wet Gelijke Kansen in 2007 die gericht is op het bevorderen van gelijke kansen voor gemarginaliseerde groepen, waaronder personen met een handicap; 9. is verheugd over de oprichting van de Oegandese mensenrechtencommissie (UHRC) krachtens de grondwet van de Republiek van Oeganda van 1995; herinnert aan haar rol, onder andere, om het bewustzijn in de samenleving te creëren en te vergroten over de bepalingen van deze grondwet als de fundamentele wetgeving van het volk van Oeganda en erop toe te zien of de regering haar internationale verplichtingen op het gebied van de mensenrechten nakomt; 10. dringt er bij de UHRC op aan een concreet nationaal plan te ontwikkelen om haar toezichtsfunctie uit te oefenen en een meer gestructureerde en geïnstitutionaliseerde interactie te bevorderen met alle organisaties van personen met een handicap in het land; 11. dringt er bij de autoriteiten op aan ervoor te zorgen dat alle kinderen bij hun geboorte worden geregistreerd, inclusief kinderen met een handicap; 12. dringt er bij de Oegandese autoriteiten op aan hun inspanningen te verhogen om mensen bewuster te maken van de rechten en de waardigheid van kinderen met een handicap in Oeganda; benadrukt in dit verband de belangrijke rol van het onderwijs om stigmatisering te bestrijden; benadrukt de cruciale rol van verenigingen van personen met een handicap bij de bewustmaking over de inclusie van personen met een handicap en de problemen waar zij mee kampen; 13. benadrukt dat de media een actievere rol zouden moeten spelen bij het doorbreken van stereotypen en het bevorderen van inclusie; dringt er bij de internationale, nationale en lokale besluitvormers op aan te zorgen voor meer bewustmaking via de media, het onderwijsbeleid en voorlichtingscampagnes; 14. geeft uiting aan zijn ernstige bezorgdheid over de fysieke aanvallen op mensenrechtenactivisten en maatschappelijke organisaties, zoals het Human Rights Awareness and Promotion Forum; dringt er bij de Oegandese autoriteiten op aan de veiligheid van mensenrechtenactivisten te waarborgen, aanvallers te vervolgen en de mensenrechtenactivisten in staat te stellen hun werk te doen zonder bedreigingen en obstakels; 15. dringt er bij de Commissie en de lidstaten op aan de inspanningen van de regering, ngo's en maatschappelijke organisaties van Oeganda te steunen om beleidsmaatregelen op te stellen en uit te voeren om te voorzien in de behoeften van personen met een handicap en hun rechten te waarborgen, op basis van non-discriminatie en sociale inclusie, en gelijke toegang tot gezondheidszorg en andere maatschappelijke diensten; 16. dringt aan op een uitwisseling van goede praktijken tussen ontwikkelings- en ontwikkelde landen; verzoekt de Commissie om samen met overige internationale donoren een platform te ontwikkelen voor de uitwisseling van goede praktijken op het gebied van de sociale inclusie van kinderen met een handicap; dringt er bij de Commissie op aan haar toezeggingen krachtens artikel 32 van het CRPD gestand te doen; 17. dringt er bij de EU op aan gebruik te maken van de politieke hefboom die geboden wordt door de ontwikkelingshulpprogramma's, en dan met name de programma's voor begrotingsondersteuning, om de mensenrechten in Oeganda te verdedigen en te bevorderen; dringt er bij de Commissie op aan na te gaan of de bijstand kan worden verbeterd, hetzij door financiering of coördinatie met plaatselijke instellingen, om de medische ondersteuning van kinderen met een handicap te verbeteren ten einde de dringend noodzakelijke steun aan hun gezinnen uit te breiden; 18. benadrukt dat beleidsmaatregelen voor inclusie op alle relevante VN- en internationale fora moeten worden bevorderd, omdat het onderwerp 'handicap' in veel internationale besprekingen op hoog niveau afwezig is en hoog op de politieke agenda moet worden geplaatst; 19. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de vicevoorzitter van de Commissie / hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid, de president van de Republiek van Oeganda, de voorzitter van het Oegandese parlement en de Afrikaanse Unie en haar instellingen. (Goedkeuring) Het Europees Parlement, – gezien het ontwerpbesluit van de Raad (14423/2017), – gezien de Partnerschapsovereenkomst inzake visserij tussen de Europese Gemeenschap en de Unie van de Comoren (1) , – gezien het verzoek om goedkeuring dat de Raad heeft ingediend krachtens artikel 43 en artikel 218, lid 6, tweede alinea, onder a), van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (C8-0447/2017), – gezien zijn niet-wetgevingsresolutie van 15 maart 2018 (2) over het ontwerp van besluit, – gezien artikel 99, lid 1 en 4, en artikel 108, lid 7, van zijn Reglement, – gezien de aanbeveling van de Commissie visserij en het advies van de Commissie ontwikkelingssamenwerking ( A8-0058/2018 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan het ontwerp van besluit van de Raad; 2. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en aan de Commissie, alsmede aan de regeringen en parlementen van de lidstaten en de Unie van de Comoren. Het Europees Parlement, – gezien het ontwerpbesluit van de Raad (14423/2017), – gezien de Partnerschapsovereenkomst inzake visserij tussen de Europese Gemeenschap en de Unie van de Comoren (1) , – gezien het verzoek om goedkeuring dat de Raad heeft ingediend krachtens artikel 43 en artikel 218, lid 6, tweede alinea, onder a), van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (C8-0447/2017), – gezien zijn wetgevingsresolutie van 15 maart 2018 (2) over het ontwerpbesluit, – gezien Verordening (EG) nr. 1005/2008 van de Raad van 29 september 2008 houdende de totstandbrenging van een communautair systeem om illegale, ongemelde en ongereglementeerde visserij te voorkomen, tegen te gaan en te beëindigen, tot wijziging van Verordeningen (EEG) nr. 2847/93, (EG) nr. 1936/2001 en (EG) nr. 601/2004 en tot intrekking van Verordeningen (EG) nr. 1093/94 en (EG) nr. 1447/1999 (3) (de "IOO-verordening"), en met name artikel 8, lid 8, – gezien artikel 99, lid 2, van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie visserij en het advies van de Commissie ontwikkelingssamenwerking ( A8-0055/2018 ), A. overwegende dat de Partnerschapsovereenkomst inzake visserij tussen de Europese Gemeenschap en de Unie van de Comoren (hierna "de Comoren" genoemd) voorziet in de beëindiging ervan door elke partij wegens ernstige omstandigheden, bijvoorbeeld wanneer de door de partijen aangegane verbintenissen tot het bestrijden van illegale, ongemelde en ongereglementeerde visserij (hierna "IOO-visserij" genoemd) niet worden nagekomen; B. overwegende dat illegale visserij een ernstige bedreiging vormt voor de mariene hulpbronnen overal ter wereld, aangezien daardoor de visbestanden worden uitgeput, mariene habitats worden vernield, bonafide vissers worden benadeeld en de bestaansmiddelen van kustgemeenschappen, vooral in ontwikkelingslanden, worden vernietigd; C. overwegende dat de EU al het mogelijke moet doen om ervoor te zorgen dat de overeenkomsten inzake duurzame visserij die worden gesloten met derde landen wederzijdse voordelen opleveren voor de EU en de betrokken derde landen en voor hun plaatselijke bevolking en visserijsector; D. overwegende dat het algemene doel van het protocol tot sluiting van de Partnerschapsovereenkomst inzake visserij tussen de Europese Gemeenschap en de Unie van de Comoren erin bestond de samenwerking op het gebied van de visserij tussen de EU en de Comoren in het belang van beide partijen te verbeteren door een partnerschapskader vast te stellen waarbinnen een duurzaam visserijbeleid kon worden nagestreefd met duurzame exploitatie van de visserijhulpbronnen in de exclusieve economische zone van de Comoren, en een passend aandeel kon worden verkregen van de beschikbare overschotbestanden, in overeenstemming met de belangen van de EU‑vloten; E. overwegende dat de eerste visserijovereenkomst tussen de EEG en de Comoren van 1988 dateert en dat de vloten van de EEG/EU-lidstaten sindsdien uit hoofde van een reeks uitvoeringsprotocollen toegang hebben gekregen tot vangstmogelijkheden; F. overwegende dat de sectorale samenwerking volgens het UNCTAD-verslag getiteld "Fishery Exports and the Economic Development of Least Developed Countries" (Visserijexport en de economische ontwikkeling van de minst ontwikkelde landen) niet verder is geëvolueerd dan een rudimentaire toestand, met zeer weinig invloed op de visserijsector, aanlandingsvoorwaarden, monitoring- en toezichtscapaciteit, wetenschappelijke ontwikkeling, of de technische opleiding van vissers en waarnemers; overwegende dat de prijs die de EU per ton vis (tonijn) aan de Comoren betaalt ongeveer 15 % van de geschatte groothandelsprijs per ton is; G. overwegende dat de Comoren op 1 oktober 2015 een kennisgeving hebben ontvangen dat ze mogelijk zouden worden aangemerkt als niet-meewerkend derde land aangezien ze er niet in slagen vaartuigen onder Comorese vlag op passende wijze te controleren; overwegende dat de Comoren in mei 2017 werden aangemerkt als niet-meewerkend derde land en dat ze in juli 2017 op een lijst van niet-meewerkende landen werden geplaatst door de EU, die een "rode kaart" heeft afgegeven, en dat het land er daarna nog steeds niet in geslaagd is de nodige corrigerende maatregelen te treffen om de aangewezen problemen op te lossen en de IOO-visserij te bestrijden; H. overwegende dat het vorige protocol bij de visserijovereenkomst met de Comoren op 30 december 2016 is verstreken en dat het niet werd verlengd wegens het gebrek aan inzet van de Comoren om IOO-visserij te bestrijden; overwegende dat aan het protocol een totaalbedrag van 600 000 EUR per jaar was verbonden, waarvan 300 000 EUR was bestemd voor steun aan het visserijbeleid van de Comoren, met het oog op de bevordering van duurzaamheid en een degelijk beheer van de visbestanden in de wateren van het land; I. overwegende dat de EU de bestrijding van illegale visserij en alle daaruit voortvloeiende activiteiten zeer ernstig neemt, zoals blijkt uit de IOO-verordening; J. overwegende dat de EU en haar lidstaten in verschillende sectoren samenwerking nastreven met de Comoren; overwegende dat de opzegging van de Partnerschapsovereenkomst inzake visserij door de EU kan worden teruggedraaid (indien de nodige corrigerende maatregelen worden getroffen) en overwegende dat de opzegging van deze overeenkomst niet uitsluit dat in de toekomst zal worden onderhandeld over een andere overeenkomst of een andere vorm van partnerschap in de visserijsector; K. overwegende dat de identificatie van niet-meewerkende derde landen alleen niet volstaat om IOO-visserij te bestrijden maar dat er ook oplossingen moeten worden gevonden om vastgestelde situaties te verhelpen; overwegende dat de Comoren zonder hulp van buitenaf niet in staat zullen zijn hun beleid inzake marien beheer voor met name de visbestanden te verbeteren, meer bepaald wat betreft aanlandingsvoorwaarden, monitoring- en toezichtscapaciteit, wetenschappelijke ontwikkeling of de technische opleiding van vissers en waarnemers; L. overwegende dat in de Agenda 2030 voor duurzame ontwikkeling en de duurzame-ontwikkelingsdoelstellingen (SDG's) voor het eerst een doelstelling is opgenomen die verband houdt met de instandhouding en duurzame exploitatie van zeeën en mariene hulpbronnen (doelstelling 14); 1. betreurt dat de Comoren, ondanks waarschuwingen van de EU, er niet in zijn geslaagd de nodige corrigerende maatregelen te treffen om de aangewezen problemen op te lossen en de IOO-visserij te bestrijden; 2. wijst opnieuw op het belang van doelmatige controle door de vlaggenstaat, en herhaalt dat het ontbreken daarvan een onderliggende oorzaak van IOO-visserij is; is van mening dat de Comoren hun verplichtingen uit hoofde van het internationaal recht met betrekking tot het toezicht op en de controle van vaartuigen die onder hun vlag varen, dienen na te komen; is er sterk van overtuigd dat dit gebrek aan toezicht en aan machtigingen om te vissen dergelijke vaartuigen in staat stelt om straffeloos aan IOO‑visserij te doen; 3. meent dat de Comoren betrekkingen met de EU moeten blijven onderhouden en dat ze deze gelegenheid dienen aan te grijpen om de nodige maatregelen vast te stellen ter verbetering van hun capaciteit om illegale visserij aan te pakken; 4. betreurt dat het in de nagenoeg 30 jaar dat er visserijovereenkomsten bestaan tussen de EU en de Comoren – waarvan een onderdeel gericht was op samenwerking en ondersteuning voor de ontwikkeling van de Comorese visserijsector – onmogelijk is gebleken tastbaardere resultaten te bereiken inzake de ontwikkeling van de sector, onder meer op het gebied van monitoring- en toezichtscapaciteit, wetenschappelijke ontwikkeling, en technische opleiding voor vissers en waarnemers; 5. meent dat de beschikbare instrumenten voor ontwikkelingssamenwerking, met name het Europees Ontwikkelingsfonds (EOF), doeltreffender moeten worden afgestemd op algemene ondersteuning voor capaciteitsontwikkeling in de visserijsector; 6. wijst erop dat de Comoren zowel uit hoofde van de met de EU gesloten Partnerschapsovereenkomst inzake visserij en andere internationale instrumenten, als binnen het kader voor de verwezenlijking van de Agenda 2030 en de SDG's, de plicht hebben de beginselen van goed bestuur op het gebied van visserij en van verantwoorde visserij te eerbiedigen, de visbestanden op peil te houden en het mariene ecosysteem te beschermen in de eigen exclusieve economische zone; 7. beklemtoont dat IOO-visserij wereldwijd moet worden bestreden en dat er voor staten stimulansen moeten worden gecreëerd opdat zij hun verantwoordelijkheid ernstig nemen en de nodige hervormingen aanbrengen in hun visserijsectoren; 8. wijst erop dat de bestrijding van IOO-visserij niet alleen op de identificatie van niet‑meewerkende derde landen mag berusten en dat het, om illegale visserij in al zijn vormen daadwerkelijk te bestrijden, noodzakelijk is manieren te vinden om landen, en met name kleine eilandstaten in ontwikkeling, zoals de Comoren, te helpen hun beleid inzake marien beheer te wijzigen; 9. deelt de mening van de Commissie en de Raad dat de in artikel 38, lid 8, van de IOO-verordening bedoelde maatregelen moeten worden toegepast, namelijk de opzegging van alle bestaande bilaterale visserijovereenkomsten met de Comoren die voorzien in de beëindiging van die overeenkomsten wanneer dit land zijn verplichtingen inzake de bestrijding van IOO-visserij niet nakomt; 10. neemt kennis van de andere in artikel 38, lid 8, van de IOO-verordening vermelde gevolgen, die onder meer een verbod op charterovereenkomsten, omvlagging en particuliere regelingen inhouden; 11. is echter van mening dat een dergelijke opzegging niet het einde van de samenwerking op het gebied van visserij tussen de EU en de Comoren mag betekenen; dringt er bij de Commissie op aan ervoor te zorgen dat deze betrekkingen zo spoedig mogelijk opnieuw kunnen worden opgenomen, uitgaande van de veronderstelling dat vissersgemeenschappen en kleinschalige ambachtelijke visserij centraal moeten staan bij de ontwikkeling van het land en dat daartoe investeringen en technische bijstand moeten worden bevorderd op de volgende terreinen: 12. vraagt om een bepaling op te nemen waarbij, als de Comoren de tekortkomingen verhelpen, de procedure wordt stopgezet en de rode kaart wordt ingetrokken, zodat de EU‑vloot kan terugkeren; 13. verzoekt de Commissie passende maatregelen te nemen om de situatie te normaliseren, door IOO-visserij doeltreffender te helpen bestrijden en de EU-vloot naar dit visgebied te laten terugkeren zodra de onderhandelingen over een nieuw protocol zijn afgerond; 14. verzoekt de Commissie en de Raad, elk binnen hun bevoegdheidsgebied, het Parlement volledig en onverwijld op de hoogte te brengen van alle ontwikkelingen die zich hierbij voordoen; 15. verzoekt zijn Voorzitter de resolutie van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en aan de Commissie, alsmede aan de regeringen en parlementen van de lidstaten en de Unie der Comoren. (Gewone wetgevingsprocedure: eerste lezing) Het Europees Parlement, – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2016)0625 ), – gezien artikel 294, lid 2, en de artikelen 165 en 166 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C8-0404/2016), – gezien artikel 294, lid 3, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité van 15 februari 2017 (1) , – na raadpleging van het Comité van de Regio's, – gezien het overeenkomstig artikel 69 septies, lid 4, van zijn Reglement door de bevoegde commissies goedgekeurde voorlopig akkoord en de door de vertegenwoordiger van de Raad bij brief van 20 december 2017 gedane toezegging om het standpunt van het Europees Parlement overeenkomstig artikel 294, lid 4, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie goed te keuren, – gezien artikel 59 van zijn Reglement, – gezien de gezamenlijke beraadslagingen van de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken en de Commissie cultuur en onderwijs volgens artikel 55 van het Reglement, – gezien het verslag van de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken en de Commissie cultuur en onderwijs ( A8-0244/2017 ), 1. stelt onderstaand standpunt in eerste lezing vast; 2. verzoekt de Commissie om hernieuwde voorlegging aan het Parlement indien zij haar voorstel vervangt, ingrijpend wijzigt of voornemens is het ingrijpend te wijzigen; 3. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en aan de Commissie alsmede aan de nationale parlementen. Standpunt van het Europees Parlement in eerste lezing vastgesteld op 15 maart 2018 met het oog op de vaststelling van Besluit (EU) 2018/... van het Europees Parlement en de Raad betreffende een gemeenschappelijk kader voor het verstrekken van betere diensten voor vaardigheden en kwalificaties (Europass) en houdende intrekking van Beschikking nr. 2241/2004/EG (Aangezien het Parlement en de Raad tot overeenstemming zijn geraakt, komt het standpunt van het Parlement overeen met de definitieve rechtshandeling: Besluit (EU) 2018/646.) (Gewone wetgevingsprocedure: eerste lezing) Het Europees Parlement, – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2017)0385 ), – gezien artikel 294, lid 2, en artikel 167, lid 5, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C8-0236/2017), – gezien artikel 294, lid 3, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité van 18 oktober 2017 (1) , – na raadpleging van het Comité van de Regio's, – gezien het overeenkomstig artikel 69 septies, lid 4, van zijn Reglement door de bevoegde commissie goedgekeurde voorlopig akkoord en de door de vertegenwoordiger van de Raad bij brief van 31 januari 2018 gedane toezegging om het standpunt van het Europees Parlement overeenkomstig artikel 294, lid 4, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie goed te keuren, – gezien artikel 59 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie cultuur en onderwijs ( A8-0369/2017 ), 1. stelt onderstaand standpunt in eerste lezing vast; 2. verzoekt de Commissie om hernieuwde voorlegging aan het Parlement indien zij haar voorstel vervangt, ingrijpend wijzigt of voornemens is het ingrijpend te wijzigen; 3. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en aan de Commissie alsmede aan de nationale parlementen. Standpunt van het Europees Parlement in eerste lezing vastgesteld op 15 maart 2018 met het oog op de vaststelling van Verordening (EU) 2018/... van het Europees Parlement en de Raad tot wijziging van Verordening (EU) nr. 1295/2013 tot vaststelling van het programma Creatief Europa (2014 - 2020) (Aangezien het Parlement en de Raad tot overeenstemming zijn geraakt, komt het standpunt van het Parlement overeen met de definitieve rechtshandeling: Verordening (EU) 2018/596.) (Gewone wetgevingsprocedure: eerste lezing) (Bijzondere wetgevingsprocedure – raadpleging) Het Europees Parlement, – gezien het voorstel van de Commissie aan de Raad ( COM(2016)0683 ), – gezien artikel 115 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, op grond waarvan het Parlement door de Raad is geraadpleegd (C8-0471/2016), – gezien de gemotiveerde adviezen die in het kader van Protocol nr. 2 betreffende de toepassing van de beginselen van subsidiariteit en evenredigheid zijn ingediend door het Deense parlement, de Ierse Kamer van Volksvertegenwoordigers, de Ierse Senaat, het Luxemburgse parlement, het Maltese parlement, de Nederlandse Eerste Kamer, de Nederlandse Tweede Kamer en de Zweedse Rijksdag, en waarin wordt gesteld dat het ontwerp van wetgevingshandeling niet strookt met het subsidiariteitsbeginsel, – gezien artikel 78 quater van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie economische en monetaire zaken en het advies van de Commissie juridische zaken ( A8-0051/2018 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan het Commissievoorstel, als geamendeerd door het Parlement; 2. verzoekt de Commissie haar voorstel krachtens artikel 293, lid 2, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie dienovereenkomstig te wijzigen; 3. verzoekt de Raad, wanneer deze voornemens is af te wijken van de door het Parlement goedgekeurde tekst, het Parlement hiervan op de hoogte te stellen; 4. wenst opnieuw te worden geraadpleegd ingeval de Raad voornemens is ingrijpende wijzigingen aan te brengen in het voorstel van de Commissie; 5. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad, de Commissie en de nationale parlementen. Door de Commissie voorgestelde tekst Amendement (Bijzondere wetgevingsprocedure – raadpleging) Het Europees Parlement, – gezien het voorstel van de Commissie aan de Raad ( COM(2016)0685 ), – gezien artikel 115 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, op grond waarvan het Parlement door de Raad is geraadpleegd (C8-0472/2016), – gezien de gemotiveerde adviezen die in het kader van protocol nr. 2 betreffende de toepassing van de beginselen van subsidiariteit en evenredigheid zijn uitgebracht door het Deense parlement, de Ierse Kamer van Volksvertegenwoordigers, de Ierse Senaat, het Luxemburgse parlement, het Maltese parlement, de Nederlandse Eerste Kamer, de Nederlandse Tweede Kamer en de Zweedse Rijksdag, en waarin wordt gesteld dat het ontwerp van wetgevingshandeling niet strookt met het subsidiariteitsbeginsel, – gezien artikel 78 quater van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie economische en monetaire zaken en het advies van de Commissie juridische zaken ( A8-0050/2018 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan het Commissievoorstel, als geamendeerd door het Parlement; 2. verzoekt de Commissie haar voorstel krachtens artikel 293, lid 2, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie dienovereenkomstig te wijzigen; 3. verzoekt de Raad, wanneer deze voornemens is af te wijken van de door het Parlement goedgekeurde tekst, het Parlement hiervan op de hoogte te stellen; 4. wenst opnieuw te worden geraadpleegd ingeval de Raad voornemens is ingrijpende wijzigingen aan te brengen in het voorstel van de Commissie; 5. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad, de Commissie en de nationale parlementen. Het Europees Parlement, – gezien artikel 314 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien artikel 106 bis van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap voor Atoomenergie, – gezien Verordening (EU, Euratom) nr. 1311/2013 van de Raad van 2 december 2013 tot bepaling van het meerjarig financieel kader voor de jaren 2014-2020 (1) , – gezien het Interinstitutioneel Akkoord van 2 december 2013 tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie betreffende de begrotingsdiscipline, de samenwerking in begrotingszaken en een goed financieel beheer (2) , – gezien Verordening (EU, Euratom) nr. 966/2012 van het Europees Parlement en de Raad van 25 oktober 2012 tot vaststelling van de financiële regels van toepassing op de algemene begroting van de Unie en tot intrekking van Verordening (EG, Euratom) nr. 1605/2002 (3) , – gezien Besluit 2014/335/EU, Euratom van de Raad van 26 mei 2014 betreffende het stelsel van eigen middelen van de Europese Unie (4) , – gezien de algemene begroting van de Europese Unie voor het begrotingsjaar 2018 (5) en de daaraan gehechte gemeenschappelijke verklaringen van het Parlement, de Raad en de Commissie, – gezien de conclusies van de Raad van 20 februari 2018 betreffende de begrotingsrichtsnoeren voor 2019 (06315/2018), – gezien artikel 86 bis van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Begrotingscommissie ( A8-0062/2018 ), A. overwegende dat de onderhandelingen over de begroting van de Unie voor 2019, die de laatste is tijdens de huidige zittingsperiode van het Parlement, zullen samenvallen met de onderhandelingen over het volgende meerjarig financieel kader (MFK) en de hervorming van het stelsel van eigen middelen van de EU; overwegende dat 2019 het zesde jaar zal zijn van het MFK 2014-2020; B. overwegende dat de twee takken van de begrotingsautoriteit ernaar moeten streven in het bemiddelingscomité een ambitieus en alomvattend akkoord te bereiken over de begroting 2019 om zo de parallelle onderhandelingen over het MFK na 2020 en de eigen middelen positief te beïnvloeden en het mogelijk te maken hierover voor het einde van deze zittingsperiode overeenstemming te bereiken; C. overwegende dat de brexit na het akkoord van december 2017 om de tweede fase van de onderhandelingen aan te vatten, geen directe gevolgen voor de begroting 2019 zou mogen hebben, aangezien het Verenigd Koninkrijk volgens het gezamenlijk verslag van de onderhandelaars van de Europese Unie en het Verenigd Koninkrijk (6) zal blijven bijdragen en deelnemen aan de uitvoering van de jaarlijkse begrotingen van de Unie voor 2019 en 2020 alsof het nog steeds onderdeel uitmaakt van de Unie; D. overwegende dat de toenemende populistische en extremistische bewegingen in de lidstaten misleidende informatie over de EU en haar begroting hebben verspreid en aangewakkerd, wat duidelijk maakt dat er nood is aan betere en transparantere informatie; E. overwegende dat na jaren van negatieve perceptie door de burgers van het beheer van de financiële, sociale en economische crisis, de huidige verbetering van de economische vooruitzichten, die het gevolg is van de gecoördineerde inspanningen om Europa de weg naar economisch herstel te doen inslaan, een minder strenge budgettaire planning toelaat; F. overwegende dat de Raad zich de afgelopen jaren herhaaldelijk heeft tegengesproken door enerzijds nieuwe politieke prioriteiten voor de EU voor te stellen maar anderzijds niet bereid te zijn in nieuwe kredieten te voorzien om deze prioriteiten te financieren; overwegende dat de nieuwe politieke prioriteiten en toekomstige uitdagingen van de EU moeten worden gefinancierd met nieuwe kredieten en niet door inkrimping van bestaande succesvolle programma's; G. overwegende dat naar het eind van de lopende financiële programmeringsperiode toe de uitvoering van de meerjarenprogramma's op volle toeren zal zijn gekomen, waardoor de noodzaak van toereikende financiële middelen toeneemt; Antwoorden op de uitdagingen voor de EU en op de verwachtingen van de burgers 1. erkent het herstel van de gevolgen van de financiële, economische en sociale crisis, dat wordt versterkt door de inspanningen van de EU en haar lidstaten om groei en banen te creëren, en dat verder moet worden uitgebouwd om een positieve invloed tot stand te brengen op het dagelijks leven van de EU-burgers, van wie velen gedurende meerdere jaren hard zijn getroffen door de crisis; pleit voor specifieke aandacht voor jongeren en mensen die het risico lopen op armoede of werkloosheid, om ervoor te zorgen dat ze de positieve effecten ervaren en zo te voorkomen dat sociale en regionale ongelijkheden blijven toenemen; benadrukt in dit verband dat evenwel bijzondere aandacht moet worden besteed aan het vermogen van de verschillende regio's om te profiteren van de toegenomen groei; 2. benadrukt dat, volgens gegevens van Eurostat en in tegenstelling tot het populistische verhaal, de EU-burgers optimistisch zijn over de toekomst van de EU; benadrukt dat de Unie haar taken en verantwoordelijkheden moet vervullen en meer moet doen om het leven van haar burgers nu en in de toekomst te verbeteren, maar hen ook moet beschermen tegen oneerlijke handels- en economische praktijken op de wereldmarkt, en hen tegelijk moet helpen de vruchten van al deze inspanningen te plukken; benadrukt dat de uitdagingen van de klimaatverandering en de dreigingen voor de internationale veiligheid moeten worden aangepakt; is van mening dat, om aan deze verwachtingen en beloftes te voldoen, de EU binnen de grenzen van haar bevoegdheden beter moet presteren om bij te dragen aan de creatie van duurzame groei en werkgelegenheid en om het verschil in levensstandaard tussen de EU-burgers in alle regio's te verkleinen, waarbij de EU 2020-strategie, de VN-doelstellingen inzake duurzame ontwikkeling en de Overeenkomst van Parijs volledig in acht worden genomen; benadrukt dat het noodzakelijk is de Europese economie en de EU-burgers voor te bereiden op de kansen die de digitalisering biedt; is van mening dat het aanpakken van de diepere oorzaken van migratie en een einde maken aan de verschillende vormen van discriminatie, zoals discriminatie van vrouwen en LGBTI-personen, eveneens belangrijke uitdagingen zijn voor 2019; Werken aan een duurzame toekomst en meer solidariteit binnen en buiten de Unie Een duurzame toekomst 3. is van mening dat in de EU-begroting voor 2019 alle relevante instrumenten voor de bestrijding van de jeugdwerkloosheid moeten worden versterkt, in het bijzonder in economisch achtergebleven regio's in de Europese Unie, waarbij bijzondere aandacht wordt besteed aan de verbetering van ondernemers- en professionele vaardigheden en mobiliteit, erkenning van kwalificaties op alle onderwijsniveaus en beroepsopleiding, en ondersteuning van groei, concurrentievermogen, het scheppen van werkgelegenheid, investeringen in infrastructuur, innovatie, onderzoek en kmo's; wijst erop dat de werkloosheid onder jongeren, die een grote sociale impact heeft, een van de grootste uitdagingen op Europees niveau is; 4. is van mening dat de prioriteiten voor de EU-begroting 2019 groei, innovatie, concurrentievermogen, veiligheid, de strijd tegen klimaatverandering, de transitie naar hernieuwbare energie en migratie moeten zijn; 5. steunt de uitbreiding van de mogelijkheden voor jongeren om aan vrijwilligersactiviteiten deel te nemen; vraagt om een snelle uitrol en zorgvuldige invoering van het Europees vrijwilligerskorps na de verwachte goedkeuring ervan in 2018; 6. is ingenomen met het feit dat, op sterk aandringen van het Parlement, de bemiddeling over de EU-begroting voor 2018 ertoe heeft geleid dat het aanvankelijk voorgestelde specifieke bedrag voor het jongerenwerkgelegenheidsinitiatief werd verhoogd met 116,7 miljoen EUR aan nieuwe kredieten, waardoor het totale bedrag voor 2018 uitkomt op 350 miljoen EUR, maar wijst erop dat de benutting van de middelen moet worden verbeterd, aangezien deze is achtergebleven; verzet zich tegen de interpretatie van de financiële programmering voor 2018 door de Commissie in haar technische aanpassing van de financiële programmering voor de periode 2019-2020, die zij na de vaststelling van de begroting 2018 heeft doorgevoerd, namelijk dat deze verhoging moet worden gezien als een vervroegde toewijzing van kredieten van de komende jaren, en verwacht dat de Commissie haar beloften nakomt die zij aan het eind van de bemiddelingsperiode voor 2017 aan het Parlement heeft gedaan; verwacht dat de ontwerpbegroting voor 2019 meer ambitie aan de dag legt om de jeugdwerkloosheid te bestrijden, waarbij het juiste evenwicht moet worden gevonden tussen de reële ontwikkeling van het opnamevermogen op dat gebied en de politieke wil om te tonen dat deze kwestie op steun kan rekenen; herinnert aan de toezegging van de Commissie dat zij in een gewijzigde begroting een verhoging van de financiering voor het jongerenwerkgelegenheidsinitiatief zal voorstellen als het opnamevermogen van het initiatief in 2018 een verhoging mogelijk maakt; dringt erop aan dat de lidstaten en de Commissie werkaanbiedingen, onderwijs en opleiding afstemmen op de profielen van de deelnemers en de eisen van de arbeidsmarkt, om de deelnemers duurzame werkgelegenheid te kunnen aanbieden; 7. verzoekt de Commissie om voor de procedure 2019 de financiële gegevens over de uitvoering van het jongerenwerkgelegenheidsinitiatief beschikbaar te stellen, uitgesplitst naar nationale percentages, ter aanvulling op de gegevens in de vorm van de totale kosten die momenteel al openbaar toegankelijk zijn; dringt er bij de Commissie op aan de synergieën tussen het jongerenwerkgelegenheidsinitiatief, het Europees Sociaal Fonds en de nationale begrotingen van de lidstaten te verbeteren om ervoor te zorgen dat het jongerenwerkgelegenheidsinitiatief geen vervanging vormt voor de nationale financiering voor jongeren die geen werk hebben en geen onderwijs of opleiding volgen (NEET's); 8. benadrukt dat Erasmus+, dat inmiddels zijn dertigste verjaardag viert, samen met de culturele programma's van de EU nog steeds het belangrijkste programma is om de mobiliteit van jongeren te bevorderen en de belangrijkste Europese waarden aan jongeren te leren en mee te geven, zoals blijkt uit het feit dat het aantal aanvragen de beschikbare financiering overschrijdt; is van oordeel dat de begroting voor Erasmus+ in 2019 verder moet worden verhoogd (en op zijn minst verdubbeld) om aan de subsidiabele vraag naar dit programma te kunnen voldoen, met name op het gebied van levenslang leren; 9. is van mening dat onderzoek, concurrentievermogen en kmo's essentieel zijn voor het creëren van economische groei en werkgelegenheid; onderstreept daarom het belang om voor Europese ondernemingen, met name kmo's, een gunstig klimaat voor innovatie, onderzoek en investeringen te scheppen, zodat de economie van de EU op mondiaal niveau daadwerkelijk concurrerend kan zijn; benadrukt het belang van meer begrotingsmiddelen voor rubriek 1a en de uitbreiding van de financiering voor succesvolle programma's zoals Horizon 2020 en programma's ter ondersteuning van kmo's, met inbegrip van het EU-programma voor het concurrentievermogen van ondernemingen en voor kmo's (Cosme), waar het aantal kandidaten veel groter is dan de ontvangers van financiering; benadrukt dat het belangrijk is dat bij het ontwerpen van programma's voor kmo's rekening wordt gehouden met de specifieke noden en beperkte administratieve middelen van kmo's; acht dit noodzakelijk gezien de snel veranderende en uiterst concurrerende wereld en de ingrijpende veranderingen in alle sectoren als gevolg van de digitalisering; erkent dat de Europese structuur- en investeringsfondsen (ESI-fondsen) eveneens bijdragen aan de verwezenlijking van al deze prioriteiten; 10. benadrukt dat investeren in onderzoek en innovatie een voorwaarde is voor de totstandbrenging van daadwerkelijk concurrentievermogen in de EU; betreurt dat, als gevolg van een alarmerend laag succespercentage van aanvragen, minder hoogwaardige projecten op het gebied van onderzoek en innovatie EU-financiering krijgen; benadrukt in dit verband dat een passend niveau van kredieten voor Horizon 2020 moet worden gewaarborgd; 11. benadrukt het economische groeipotentieel dat wordt geboden door de technologische veranderingen en dringt erop aan dat de EU-begroting een gepaste rol vervult bij de ondersteuning van de digitalisering van de Europese industrie en de bevordering van digitale vaardigheden en digitaal ondernemerschap; 12. erkent dat kmo's de ruggengraat van de Europese economie blijven en een beslissende rol zullen blijven spelen bij het scheppen van banen en groei in de hele EU; verzoekt in dit verband om een verhoging van de kredieten voor Cosme in 2019, gezien het succes van dit programma; 13. is ingenomen met de uitbreiding en de verbetering van het Europees Fonds voor strategische investeringen (EFSI), waarvan het uitgebreide garantiefonds een cruciale rol vervult bij het verkleinen van de investeringskloof in de EU; herinnert eraan dat het EFSI-garantiefonds gedeeltelijk is gefinancierd ten koste van Horizon 2020 en de financieringsfaciliteit voor Europese verbindingen (CEF), ondanks het feit dat deze beide op de lange termijn en toekomstgerichte programma's zijn; benadrukt het traditionele standpunt van het Parlement dat nieuwe initiatieven moeten worden gefinancierd met nieuwe middelen en niet door een herschikking, en dat de schade aan bestaande programma's moet worden hersteld via de jaarlijkse begrotingsprocedure; herhaalt dat de bezuinigingen op die programma's zoveel mogelijk moeten worden teruggedraaid; 14. benadrukt dat het uitgebreide EFSI in 2019 aanzienlijke vooruitgang zou moeten boeken wat betreft de geografische dekking, zodat alle regio's op gelijke wijze kunnen profiteren van de hefboomwerking die wordt geboden door de garantie van de EU‑begroting; roept de lidstaten op om structurele hervormingen door te voeren ter verbetering van het investeringsklimaat en de lokale capaciteiten om de EFSI-steun in alle regio's op succesvolle wijze te gebruiken; 15. is ingenomen met de recente toezegging van de lidstaten voor een vernieuwde defensieagenda van de EU, die zowel de harde als de zachte macht wil vergroten, en meent dat deze aansluit bij de bezorgdheid van de burgers op het gebied van veiligheid, gezien de toenemende mondiale instabiliteit die nog wordt aangewakkerd door nieuwe soorten bedreigingen; steunt het recente initiatief van de Commissie om een industrieel ontwikkelingsprogramma voor de Europese defensie (EDIDP) in het leven te roepen, als eerste fase van het Europees Defensiefonds; eist dat het EDIDP uitsluitend wordt gefinancierd met niet-toegewezen marges en speciale instrumenten, en dus niet via een herschikking van bestaande programma's; 16. onderstreept dat het aanpakken van de interne veiligheid een van de hoogste prioriteiten van de Unie moet blijven en dringt daarom aan op meer financiering voor dit veranderende beleid; is ervan overtuigd dat de EU haar investeringen in de versterking en het beheer van haar grenzen moet verhogen door de samenwerking tussen rechtshandhavingsinstanties en nationale autoriteiten te vergroten, terrorisme, radicalisering en georganiseerde misdaad te bestrijden, en daarbij een adequaat en modern informatiesysteem toe te passen; onderstreept in dit verband de rol die het Fonds voor interne veiligheid (ISF) vervult en de noodzaak om instanties op het gebied van grenzen, veiligheid en recht op adequate wijze te financieren; herinnert eraan dat de kredieten voor dit instrument voor 2018 aanzienlijk zijn verlaagd; 17. dringt aan op meer middelen voor de bestrijding van radicalisering, die een voedingsbodem is voor gewelddadig extremisme in de Unie; is van mening dat deze doelstelling kan worden verwezenlijkt door integratie te bevorderen en discriminatie, racisme, vreemdelingenhaat, fundamentalisme, haatzaaiende uitspraken en haatpropaganda te bestrijden; 18. is ingenomen met de rol die het Fonds voor asiel, migratie en integratie vervult; dringt aan op passende begrotingsmiddelen voor dit fonds in 2019, ter ondersteuning van een menswaardige opvang van asielzoekers in de lidstaten, rechtvaardige terugkeerstrategieën, hervestigingsprogramma's, beleid inzake legale migratie en de bevordering van daadwerkelijke integratie van onderdanen van derde landen, en ter bestrijding van irreguliere migratie; bevestigt nogmaals het belang van gerichte financiële middelen voor de aanpak van de onderliggende oorzaken van de migranten- en vluchtelingencrisis; benadrukt dat de begroting van de EU daarom moet worden gebruikt voor de financiering van maatregelen in de landen van herkomst van migranten en in de gastlanden van vluchtelingen, met inbegrip van, maar niet beperkt tot, maatregelen om armoede, werkloosheid, economische en onderwijsuitdagingen en instabiliteit aan te pakken; 19. verzoekt de Commissie een voorstel in te dienen waarin wordt vastgelegd dat er op EU‑niveau uiting wordt gegeven aan financiële solidariteit ten aanzien van slachtoffers van terroristische daden en hun gezinsleden; 20. herinnert aan het belang van de EU-agentschappen voor het waarborgen van de uitvoering van de wetgevingsprioriteiten van de EU en daarmee ook het verwezenlijken van de beleidsdoelstellingen van de EU, zoals die welke verband houden met concurrentievermogen (werkgelegenheid, duurzame groei, de energie-unie), migratie (asiel, grensoverschrijdend beheer), steun voor de grondrechten (gegevensbescherming) en veiligheid (cybercriminaliteit, drugs, fraude, witwassen van geld, terrorisme, justitiële samenwerking, politiële samenwerking, steun voor grootschalige informatiesystemen); verwacht dat de onderhandelingen over de begroting 2019 leiden tot een realistische en adequate operationele en administratieve financiering van de EU‑agentschappen en andere EU-organen, die hen in staat stelt hun plichten, met inbegrip van hun toenemende taken en toegenomen werklast, te vervullen; dringt aan op de toewijzing van adequate middelen om de goede uitvoering en werking van het Europees Openbaar Ministerie te waarborgen; roept meer in het algemeen op tot een grondige evaluatie van de strategische belangen en taken van alle agentschappen en van de mogelijkheden om agentschappen te groeperen overeenkomstig de strategische aard van hun missies en hun resultaten; herhaalt dat 2018 het laatste jaar is waarin de personeelsinkrimping van 5 % en de zogeheten "herschikkingspool" worden geïmplementeerd; verwacht dat de Commissie en de Raad in de begroting 2019 afzien van verdere bezuinigingen bij de agentschappen; 21. is van mening dat, op een ogenblik dat belangrijke actoren zoals de Verenigde Staten niet bereid zijn hun toezeggingen ter bestrijding van de klimaatverandering in het kader van de Overeenkomst van Parijs na te komen, de begroting 2019 ervoor moet zorgen dat de EU in deze strijd, die een van de grootste uitdagingen van onze generatie is, resoluut het voortouw neemt door te voorzien in extra financiële steun voor initiatieven zoals het klimaatactieprogramma Life, Ecopotential en Clean Sky; onderstreept dat de uitgaven op dit gebied moeten worden beschouwd als investeringen op de lange termijn en niet als kosten, en dat zowel de Europese Rekenkamer als de Raad Economische en Financiële Zaken hebben vastgesteld dat de EU achterblijft wat haar klimaatfinancieringsdoelstelling betreft; roept de Commissie op de doelstellingen van de Overeenkomst van Parijs en de eigen klimaatdoelstellingen van de EU voor de lange termijn te verwezenlijken, door te voldoen aan het uitgavenstreefdoel van 20 % voor het klimaat in het huidige MFK (2014-2020); benadrukt in dit verband dat de bijdrage voor 2019 aanzienlijk hoger moet zijn dan de algehele doelstelling om de lagere toewijzingen te compenseren die tijdens de eerste jaren van het MFK zijn gedaan, en dat het mechanisme voor mainstreaming van de klimaatverandering volledig moet worden geoptimaliseerd; Meer solidariteit om sociale, territoriale en mondiale uitdagingen aan te pakken 22. is van mening dat de EU-begroting moet bijdragen aan de inspanningen van de lidstaten op gebieden zoals werkloosheid en gezondheidszorg, door te voorzien in voldoende financiering voor programma's die gericht zijn op de bestrijding van ongelijkheden, de verlichting van de ergste vormen van armoede, met name onder de meest geïsoleerde en kwetsbare bevolkingsgroepen, in het bijzonder kinderen, en de burgers de mogelijkheid moet bieden de nodige vaardigheden te verwerven om zich aan te passen aan het digitale tijdperk; 23. benadrukt dat er meer steun moet worden uitgetrokken voor de programma's van de Unie die groei en het creëren van kwaliteitsbanen voor de lange termijn bevorderen, met name voor jongeren, en die een aanvulling vormen op de inspanningen van de lidstaten om gediversifieerde arbeidskwalificaties te bevorderen in plaats van vroegtijdige specialisatie, dit om de veerkracht te vergroten en maatschappelijke aanpassing mogelijk te maken en tegelijkertijd de demografische terugloop en tekorten aan gekwalificeerd personeel in bepaalde sectoren te bestrijden en de duurzaamheid van socialezekerheidsstelsels te garanderen; wijst erop dat het overwegen van specifieke, op maat gemaakte maatregelen nuttig kan zijn voor sectoren en/of regio's die bijzonder zijn getroffen of die veel kwetsbaarder zijn geworden; 24. herinnert eraan dat de bevolking steeds verder vergrijst en steeds meer personen, met name ouderen, speciale en toegewijde zorg nodig hebben; roept de Commissie op verdere steunmaatregelen in te voeren om de demografische uitdagingen het hoofd te bieden en herhaalt zijn steun voor initiatieven zoals "dorpen voor mensen met dementie" waar vanaf een vroeg stadium passende zorg wordt verleend; 25. is van mening dat discriminatie op grond van geslacht, met name op de arbeidsmarkt, niet alleen onverenigbaar is met de waarden van de EU, maar ook een ernstige belemmering vormt voor economische groei, aangezien het de mogelijkheden van vrouwen om zinvol werk te verrichten beperkt; onderstreept de belangrijke bijdrage die de empowerment van vrouwen levert aan het ontstaan van een samenleving die inclusiever, rechtvaardiger, vreedzamer en duurzamer is; verwacht dat de begroting 2019 ondernemerschap van vrouwen ondersteunt en de toegang van vrouwen tot EU‑financiering aanmoedigt, bijvoorbeeld in het kader van de programma's Cosme en Horizon 2020, en de steun in het kader van het cohesiebeleid voor investeringen in infrastructuur voor onderwijs, kinderopvang en de gezondheidszorg intensiveert zodat vrouwen hun werk en privéleven beter op elkaar kunnen afstemmen; 26. herhaalt zijn bezorgdheid over de vertraging bij de uitvoering van het cohesiebeleid, dat de uiting is van de territoriale solidariteit van de EU en haar belangrijkste investeringsbeleid is, maar wijst er wel op dat 2017 het eerste jaar was dat de uitvoering van ESIF-programma's werd versneld en verwacht dat deze trend zich in 2018 en 2019 zal voortzetten; is van mening dat moet worden voorzien in voldoende betalingskredieten om een soepele uitvoering mogelijk te maken; 27. herinnert aan de belangrijke bijdrage die de Unie heeft geleverd om vrede en verzoening in Ierland aan te moedigen, met name via de Peace- en Interreg-programma's, gericht op Noord-Ierland en op de aangrenzende graafschappen in het zuiden; dringt aan op de volledige eerbiediging van het kader van de eerder aangegane verplichtingen, zoals in het geval van het Goede Vrijdagakkoord, met betrekking tot de rechtsstaat en de democratie; roept de Commissie en de lidstaten op het vredesproces te blijven steunen door het Peace-programma en aanverwante programma's te blijven financieren; 28. wijst erop dat het gemeenschappelĳk landbouwbeleid (GLB) een van de hoekstenen van de Europese integratie is, die al jarenlang zorgt voor een veilige en kwalitatief hoogwaardige voedselvoorziening voor de Europese burgers, een goed functionerende eengemaakte markt voor landbouwproducten en de duurzaamheid van plattelandsgebieden; herinnert eraan dat GLB-fondsen met name bijdragen aan de winstgevendheid van de landbouw en de stabiliteit van de EU; 29. verzoekt de Commissie de landbouwers in heel Europa te blijven steunen bij onverwachte marktvolatiliteit en bij het waarborgen van een veilige en hoogwaardige voedselvoorziening; verzoekt passende aandacht te besteden aan kleinschalige landbouw en kleinschalige visserij; 30. is van mening dat regionalisering en sociaal-economische doelstellingen een grotere rol moeten spelen in het gemeenschappelijk visserijbeleid en dat het toepassingsgebied van het Europees Fonds voor maritieme zaken en visserij moet worden uitgebreid; dringt er bij de Commissie op aan de toegang tot fondsen te vergemakkelijken en de procedures te vereenvoudigen; toont zich met name bezorgd over de potentiële negatieve effecten die de terugtrekking van het Verenigd Koninkrijk uit de Europese Unie zal hebben op de visserij, met name in aangrenzende kustlidstaten; 31. is ingenomen met het voorstel om het Uniemechanisme voor civiele bescherming te versterken en het toepassingsgebied ervan uit te breiden; is van mening dat het versterken van het mechanisme voor civiele bescherming van zeer groot belang is om op het gebied van civiele bescherming op Unieniveau sneller en met meer samenhang te kunnen handelen op het gebied van preventie en paraatheid en te kunnen reageren bij natuur- en door de mens veroorzaakte rampen binnen en buiten de Unie; 32. verwacht dat bij de uitvoering van de begroting, gezien de beperkte beschikbaarheid van middelen en de oproepen aan de EU om meer verantwoordelijkheden op zich te nemen, de lopende procedures en maatregelen worden verbeterd om ervoor te zorgen dat tijdig en kosteneffectief aan de financiële verplichtingen wordt voldaan; 33. is van mening dat EU-agentschappen die betrokken zijn bij en programma's en beleidsmaatregelen op het gebied van het beheer van migratie- en vluchtelingenstromen en grenscontrole adequate financiële en personele middelen moeten krijgen om het hoofd te bieden aan de huidige vluchtelingencrisis, waarbij ook de lidstaten hun verantwoordelijkheid moeten nemen overeenkomstig het beginsel van gedeelde lasten en de Verdragen van Genève; is ervan overtuigd dat de EU, met het oog op het vinden van een oplossing op lange termijn, ook haar externe solidariteit moet tonen bij het bevorderen van de voorwaarden voor vrede en welvaart in de landen van herkomst, door meer nadruk te leggen op investeringen en ontwikkelingsbeleid, met name via de uitvoering van het Europees Fonds voor duurzame ontwikkeling (EFDO), het financieringsinstrument voor ontwikkelingssamenwerking (DCI) en het instrument voor humanitaire hulp; erkent het belang en de onmiskenbare waarde van ontwikkelingsbeleid, met prioriteiten zoals de uitbanning van armoede en de bevordering van onderwijs, gezondheid en economische ontwikkeling; benadrukt dat de acties en programma's van de UNRWA moeten worden ondersteund; onderstreept dat stabiliteit in de EU-buurlanden een van de voorwaarden vormt voor het behoud van stabiliteit en welvaart in de EU; verzoekt de Commissie bijgevolg ervoor te zorgen dat prioriteit wordt verleend aan investeringen in de buurlanden van de EU teneinde inspanningen te steunen die de belangrijkste problemen op dit gebied aanpakken – migratie, vluchtelingen en ontwikkelingen in de landen van het Zuidelijk Nabuurschap, en instabiliteit in de landen van het Oostelijk Nabuurschap, die deels te wijten is aan een Russisch buitenlands beleid dat niet in overeenstemming is met het internationaal recht en met de internationale normen inzake democratie en mensenrechten; benadrukt dat nieuwe politieke prioriteiten en toekomstige uitdagingen voor de EU, bijvoorbeeld op het gebied van veiligheid en defensie, moeten worden gefinancierd met nieuwe kredieten en niet door te bezuinigen op bestaande geslaagde en belangrijke programma's en beleid zoals het ontwikkelingsbeleid, het humanitairehulpbeleid of het nabuurschapsbeleid; onderstreept bovendien dat het veiligheidsbeleid en het ontwikkelingsbeleid elkaar wederzijds beïnvloeden en dat beide belangrijke voorwaarden zijn voor het opbouwen van een functionerende staat en functionerende administratieve structuren zonder corruptie en voor minimumnormen in de sociale, de gezondheids- en de economische sector; 34. herhaalt zijn standpunt dat met satelliet-begrotingsmechanismen zoals trustfondsen en andere vergelijkbare instrumenten de begrotingsprocedure wordt omzeild, de transparantie van het begrotingsbeheer wordt ondermijnd en het recht van het Parlement om de uitgaven aan een doeltreffende controle te onderwerpen wordt gedwarsboomd; is daarom van mening dat deze externe instrumenten, die de afgelopen jaren in het leven zijn geroepen, in de EU-begroting moeten worden opgenomen en dat alternatieve oplossingen moeten worden gevonden om de Unie in staat te stellen snel te reageren op noodsituaties en situaties na een crisis op internationaal niveau; 35. benadrukt dat het instrument voor pretoetredingssteun (IPA) in de eerste plaats moet worden gebruikt om onder meer politieke en economische hervormingen in de uitbreidingslanden te bevorderen; roept de Commissie in deze context op de IPA‑fondsen verder te evalueren in haar voorstel voor de begroting 2019 en hierbij rekening te houden met de verslechterende politieke situatie in Turkije en de dringende behoefte om de toenemende radicalisering in de Balkanlanden aan te pakken; Verwachtingen voor de procedure 2019 36. verzoekt de Commissie in iedere fase van de procedure als een eerlijke bemiddelaar te blijven optreden en de besluiten van de begrotingsautoriteit getrouw en nauwkeurig uit te voeren; 37. is ingenomen met het feit dat, na de tussentijdse herziening van het MFK, en in tegenstelling tot de conclusies van de Raad van 20 februari 2018 over de begrotingsrichtsnoeren voor 2019, uit de procedure 2018 is gebleken dat de begrotingsautoriteit haar bevoegdheden ten volle kan gebruiken om de omvang en de inhoud van de EU-begroting via de jaarlijkse begrotingsprocedure vast te stellen; 38. is van mening dat het Parlement, als tak van de begrotingsautoriteit die rechtstreeks door de burgers wordt gekozen, zijn politieke rol moet vervullen en voorstellen voor proefprojecten en voorbereidende acties moet indienen waaruit zijn politieke visie voor de toekomst blijkt; verbindt er zich in deze context toe een pakket proefprojecten en voorbereidende acties voor te stellen dat is uitgewerkt in nauwe samenwerking met elk van zijn commissies, om de juiste balans te vinden tussen politieke wil en de door de Commissie beoordeelde technische haalbaarheid; 39. verwacht dat de onderhandelingen over de begroting 2019 gebaseerd zijn op een gedeelde politieke ambitie en solidariteit en gericht zijn op de meerwaarde van EU‑programma's en ‑beleidsmaatregelen; is van mening dat deze doelstelling enkel kan worden verwezenlijkt indien de onderhandelende partijen onmiddellijk over elkaars standpunten worden ingelicht, de onderhandelingen in een zo vroeg mogelijk stadium aanvangen en bereid zijn compromissen te sluiten; o o o 40. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie en de Rekenkamer. Het Europees Parlement, – gezien zijn eerdere resoluties over Syrië, en met name die van 18 mei 2017 over de EU‑strategie voor Syrië (1) , – gezien de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens van 1948 en andere mensenrechtenverdragen en ‑instrumenten van de VN, met inbegrip van het VN‑Verdrag inzake de rechten van het kind, – gezien de Verdragen van Genève van 1949 en de aanvullende protocollen hierbij, – gezien de verklaringen van de vicevoorzitter van de Commissie / hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid (VV/HV), Federica Mogherini, en met name die van 9 juli 2017 over een staakt-het-vuren in Syrië, van 25 november 2017 over de conferentie van de Syrische oppositie in Riyadh, en van 23 februari 2018 over het bloedbad in de wijk Oost-Ghouta, alsook haar opmerkingen bij aankomst op de zitting van de Raad Buitenlandse Zaken van 26 februari 2018, – gezien de gezamenlijke verklaringen van de VV/HV, Federica Mogherini, en commissaris Stylianides over de recente aanvallen in Syrië van 3 oktober 2017, over de humanitaire situatie in Oost-Ghouta en Idlib van 20 februari 2018, en over de situatie in Oost-Ghouta en elders in Syrië van 6 maart 2018, – gezien de verklaring van de VV/HV, Federica Mogherini, tijdens zijn plenaire vergadering van 6 februari 2018 over de mensenrechtensituatie in Turkije en de situatie in Afrin, Syrië, – gezien Besluit 2011/273/GBVB van de Raad van 9 mei 2011 betreffende beperkende maatregelen tegen Syrië (2) , en de conclusies van de Raad van 26 februari 2018 over de toevoeging van twee nieuwe ministers aan de sanctielijst, – gezien de gezamenlijke mededeling van de Commissie en de VV/HV aan het Europees Parlement en de Raad van 14 maart 2017 getiteld "Elementen voor een EU-strategie voor Syrië" (JOIN(2017)0011), en de conclusies van de Raad over Syrië van 3 april 2017, die samen de nieuwe EU-strategie voor Syrië vormen, – gezien de verklaring van de co-voorzitters van 5 april 2017 over de conferentie "Ondersteuning van de toekomst van Syrië en de regio", en gezien de eerdere conferenties over de situatie in Syrië die in Londen, Koeweit, Berlijn en Helsinki werden gehouden, – gezien de verklaringen van de Hoge Commissaris van de VN voor de mensenrechten (UNHRC), Zeid Ra'ad Al Hussein, in de Mensenrechtenraad in Genève over de situatie in Syrië, met name die van 26 februari 2018 en van 2 maart 2018, en zijn mondelinge update over de activiteiten van zijn bureau en de recente ontwikkelingen op het gebied van de mensenrechten van 7 maart 2018, – gezien de verklaringen van de woordvoerder van de secretaris-generaal over Oost-Ghouta in de Syrische Arabische Republiek van 20 en 24 februari 2018, – gezien het Handvest van de Verenigde Naties en alle VN-verdragen waarbij Syrië partij is, – gezien de resoluties van de VN-Veiligheidsraad over Syrië (VNVR), in het bijzonder resolutie 2254 (2015) van 18 december 2015, resolutie 2393 (2017) van 19 december 2017 over toestemming voor grens- en frontlinieoverschrijdende hulpleveranties in Syrië, en resolutie 2401 (2018) van 24 februari 2018 over stopzetting van de vijandelijkheden in Syrië gedurende een periode van 30 dagen om de levering van humanitaire hulp mogelijk te maken, – gezien de rapporten van de Onafhankelijke Internationale Onderzoekscommissie over de Syrische Arabische Republiek, in het leven geroepen door de UNHRC, en de resoluties van de UNHRC over de Syrische Arabische Republiek, in het bijzonder die van 5 maart 2018 over de verslechterende mensenrechtensituatie in Oost-Ghouta, – gezien resolutie A-71/248 van de Algemene Vergadering van de VN van 21 december 2016 over een internationaal, onpartijdig en onafhankelijk mechanisme ter ondersteuning van het onderzoek naar en de vervolging van diegenen die, uit hoofde van internationale wetgeving, verantwoordelijk zijn voor de ernstigste misdrijven die sinds maart 2011 in de Syrische Arabische Republiek zijn gepleegd, – gezien het Statuut van Rome en de oprichtingsdocumenten van het Internationaal Gerechtshof en van ad-hoctribunalen, zoals het Internationaal Straftribunaal voor het voormalige Joegoslavië, het Internationaal Straftribunaal voor Rwanda en het Speciale Tribunaal voor Libanon, – gezien het memorandum over de totstandbrenging van de-escalatiegebieden in de Syrische Arabische Republiek, dat op 6 mei 2017 is ondertekend door Iran, Rusland en Turkije, – gezien het rapport van het Population Fund van de VN van 2017 getiteld "Voices from Syria 2018 – Assessment Findings of the Humanitarian Needs Overview", – gezien de verklaring van het Carnegie Middle East Center van 5 maart 2018 over de ontmoeting die het hoofd van het Syrische bureau voor nationale veiligheid, Ali Mamlouk, die op de sanctielijst van de EU staat, naar verluidt heeft gehad met de Italiaanse minister van Binnenlandse Zaken en de directeur van het Agentschap voor Voorlichting en Externe Veiligheid in Rome, een flagrante schending van Besluit 2011/273/GBVB van de Raad van 9 mei 2011 houdende restrictieve maatregelen tegen Syrië, – gezien artikel 123, leden 2 en 4, van zijn Reglement, A. overwegende dat de burgeroorlog in Syrië al zeven jaar aanhoudt, ondanks diverse internationale inspanningen om een staakt-het-vuren tot stand te brengen en de basis te leggen voor een onderhandelde oplossing; overwegende dat de humanitaire situatie in het land bijgevolg schrijnend is; overwegende dat van 13 miljoen mensen, waaronder 6 miljoen kinderen, vastgesteld is dat ze enige vorm van humanitaire hulp nodig hebben; overwegende dat 6,1 miljoen mensen intern ontheemd zijn, dat 3 miljoen burgers in belegerde gebieden leven, en dat meer dan 5 miljoen mensen geregistreerde Syrische vluchtelingen zijn die in naburige regio's verblijven; overwegende dat ten minste 400 000 Syriërs het leven hebben verloren tijdens het conflict; B. overwegende dat gebieden en steden als Idlib, Oost-Ghouta, Yarmouk, Foua en Kefraya al langer van de buitenwereld afgesloten zijn, met ernstige gevolgen voor de burgerbevolking, en dat ze als gevolg van het militaire offensief en de bombardementen door het Syrische regime op zijn eigen mensen, met ondersteuning van Rusland en Iran, niet van humanitaire hulp kunnen worden voorzien; overwegende dat Oost-Ghouta reeds vijf jaar door het Syrische regime en zijn bondgenoten wordt belegerd, waarbij burgers, inclusief kinderen, scholen en ziekenhuizen (met chemische wapens) worden gebombardeerd en beschoten, resulterend in honderden dodelijke slachtoffers; overwegende dat terroristische groeperingen in Oost-Ghouta er van beschuldigd zijn de hand te hebben in beschietingen van woonwijken in Damascus; C. overwegende dat de situatie in Oost-Ghouta dermate kritiek is dat de secretaris-generaal van de VN, António Guterres, deze beschreef als de "hel op aarde"; overwegende dat de bevolking van Oost-Ghouta afgesneden is van elke vorm van steun door een blokkade sinds 14 februari 2018, toen één konvooi slechts 7 200 van de 400 000 mensen bereikte die in het gebied wonen; overwegende dat een VN‑hulpkonvooi er op 5 maart 2018 uiteindelijk in is geslaagd Douma te bereiken voor de levering van voedsel en medische hulpgoederen aan 27 500 hulpbehoevenden; overwegende dat het Syrische regime essentiële medische benodigdheden uit het konvooi heeft gehaald; D. overwegende dat de VNVR op 24 februari 2018 haar goedkeuring heeft gehecht aan resolutie 2401, waarin de Veiligheidsraad alle partijen in het conflict oproept de vijandelijkheden onverwijld voor minstens 30 opeenvolgende dagen te staken om overeenkomstig het toepasselijk internationaal recht veilig en onbelemmerd continue humanitaire hulp te kunnen bieden en medische evacuaties van ernstig zieken en gewonden mogelijk te maken; overwegende dat het Syrische regime en de Russische en Iraanse troepen zich ondanks herhaalde oproepen van de internationale gemeenschap niet houden aan resolutie 2401 van de VN-Veiligheidsraad; overwegende dat het leger de 'bevrijding' van de regio als voorwendsel gebruikt om door te gaan met de aanvallen op burgers; overwegende dat Rusland de voorbije jaren zijn veto heeft uitgesproken over elf resoluties van de VN-Veiligheidsraad, waaronder die gericht op de vernieuwing van het gemeenschappelijk onderzoeksmechanisme van de Organisatie voor het verbod op chemische wapens (OPCW) van november 2017, en een actieve rol heeft gespeeld bij het beperken van de reikwijdte van de resolutie in kwestie; E. overwegende dat deze aanvallen en het gebruik van uithongering van burgers door de belegering van bewoonde gebieden, en de verdrijving van bevolkingsgroepen, onder andere om een verandering van de demografische samenstelling te bewerkstelligen, als oorlogstactiek duidelijke schendingen zijn van het internationaal humanitair recht; overwegende dat het belemmeren van evacuaties en van de verstrekking van humanitaire hulp en medische zorg een flagrante schending is van het internationaal humanitair recht en van diverse resoluties van de VNVR; F. overwegende dat de Turkse operatie Olijftak in de door de Koerden gecontroleerde provincie Afrin een nieuwe dimensie aan het conflict in Syrië heeft toegevoegd, waardoor de humanitaire problemen en de bezorgdheid over de negatieve gevolgen voor het kwetsbare interne evenwicht in Syrië en/of de inspanningen voor een onderhandelde oplossing nog zijn toegenomen; benadrukt dat al een groot aantal burgerslachtoffers is gemeld en dat het leven van honderden burgers op het spel staat; overwegende dat de VV/HV namens de EU duidelijk haar bezorgdheid hierover heeft geuit, de Turkse regering heeft opgeroepen haar offensief stop te zetten en heeft beklemtoond dat de inspanningen in eerste instantie gericht moeten zijn op het verslaan van terroristische organisaties die op de VN-lijst zijn geplaatst; G. overwegende dat het regime van Assad, zijn bondgenoten én terroristische groepen zich in het conflict in Syrië onder andere schuldig maken aan willekeurige aanvallen en aanvallen met chemische wapens op burgers, wederrechtelijk doden, foltering en mishandeling, gedwongen verdwijningen, massale en willekeurige arrestaties, collectieve straffen, aanvallen op medisch personeel, en het ontzeggen van voedsel, water en medische hulp; overwegende dat deze misdrijven tot nog toe onbestraft zijn gebleven; H. overwegende dat ISIS/Da'esh en andere jihadistische bewegingen zich schuldig hebben gemaakt aan gruweldaden en ernstige schendingen van het internationale recht, inclusief brutale executies en seksueel geweld, ontvoeringen, folteringen, gedwongen bekeringen, en slavernij van vrouwen en meisjes; overwegende dat kinderen worden gerekruteerd en gebruikt bij terroristische activiteiten; overwegende dat er ernstige bezorgdheid bestaat over het gebruik van burgers als menselijk schild in gebieden die in handen zijn van extremisten; overwegende dat deze misdaden neerkomen op oorlogsmisdaden, misdaden tegen de menselijkheid en genocide; I. overwegende dat de democratische oppositie in de huidige situatie verzwakt is en dat de burgers gevangen zitten tussen jihadistische terroristen en islamitische fundamentalisten aan de ene kant en aanhangers van het regime van Assad aan de andere kant; J. overwegende dat de Raad op 26 februari 2018 de minister van Industrie en de minister van Informatie van de Syrische regering heeft toegevoegd aan de lijst van personen op wie beperkende EU-maatregelen tegen het Syrische regime van toepassing zijn vanwege de ernst van de situatie in het land; K. dat het de plicht van de internationale gemeenschap en de afzonderlijke landen is om degenen die verantwoordelijk zijn voor schendingen van de internationale mensenrechten en het humanitair recht tijdens het conflict in Syrië ter verantwoording te roepen, onder meer via de toepassing van het beginsel van universele jurisdictie, alsmede van de nationale wetgeving; overwegende dat dit zowel kan worden gedaan op basis van bestaande nationale en internationale rechtsmiddelen, waaronder nationale rechtbanken en internationale tribunalen, als op basis van nog op te richten internationale gelegenheidstribunalen; overwegende dat niet alleen personen strafrechtelijk ter verantwoording kunnen worden geroepen, maar dat ook landen onder bepaalde voorwaarden kunnen worden vervolgd wegens niet-nakoming van verplichtingen uit hoofde van internationale verdragen en overeenkomsten waarover het Internationaal Gerechtshof rechtsmacht heeft, waaronder het Verdrag tegen foltering en andere wrede, onmenselijke of onterende behandeling of bestraffing van 1984 en het Verdrag inzake de voorkoming en de bestraffing van genocide van 1948; L. overwegende dat de EU zich krachtig blijft inzetten voor succes bij de onderhandelingen onder auspiciën van de speciale gezant van de VN voor Syrië, het zogenoemde proces van Genève; overwegende dat de EU dit proces blijft ondersteunen, onder meer door de organisatie van de tweede conferentie van Brussel over "Steun voor de toekomst van Syrië en de regio", die op 24 en 25 april 2018 zal plaatsvinden; M. overwegende dat de onderhandelingen in het kader van 'Genève' ook na de 9e gespreksronde op 25 en 26 januari 2018 in Wenen niet tot concrete vooruitgang in de richting van een vreedzame oplossing voor de crisis in Syrië hebben geleid; overwegende dat Rusland, Iran en Turkije op 4 mei 2017 in Kazachstan een overeenkomst hebben bereikt over de instelling van vier de-escalatiezones, die niet geëerbiedigd zijn en niet beschermd zijn door de garanderende partijen; overwegende dat het Syrische Congres voor een nationale dialoog, dat op 30 januari 2018 in Sochi plaatsvond, de oprichting van een constitutioneel comité heeft aangekondigd, dat evenwel niet door alle partijen is aanvaard; N. overwegende dat als gevolg van de toestand in het land en het ontbreken van een brede, echte en inclusieve politieke omslag de EU-strategie voor Syrië nog steeds niet ten volle kan worden uitgevoerd, met name wat de aanzienlijke bijstand betreft die de Unie kan bieden bij de heropbouw van het land; O. overwegende dat de EU en haar lidstaten sinds het uitbreken van de oorlog meer dan 10,4 miljard EUR hebben uitgegeven voor humanitaire hulp in de Syrische crisis, zowel intern, als extern in de omliggende regio, waarmee de EU de grootste donor is; overwegende dat de EU de buurlanden waar vluchtelingen worden opgevangen ook met aanzienlijke middelen heeft ondersteund en uitgebreid heeft geprezen; 1. veroordeelt eens te meer en in de meest krachtige bewoordingen de wreedheden en de grootschalige schendingen van de mensenrechten en het internationaal humanitair recht tijdens het conflict, en met name de daden van de troepen van het regime van Assad, waaronder die gepleegd met de steun van zijn bondgenoten Rusland en Iran, alsmede van bewegingen die op de VN-lijst van terroristische organisaties staan; betreurt dat bij het conflict in Syrië de afgelopen zeven jaar ten minste 400 000 mensen zijn omgekomen en nog eens duizenden gewond zijn geraakt bij bombardementen, beschietingen en andere militaire aanvallen, en dat miljoenen personen ontheemd zijn geraakt, terwijl burgers, als gevolg van langdurige belegeringen van dichtbevolkte gebieden, de toegang werd ontzegd tot voedsel, water, sanitaire voorzieningen en gezondheidszorg; spreekt zijn ernstige bezorgdheid uit over het toenemende geweld in vele delen van het land, bijvoorbeeld in Oost-Ghouta, Afrin en Idlib; 2. betreurt het falen van herhaaldelijke regionale en internationale pogingen om de oorlog te beëindigen ten zeerste, en dringt aan op hernieuwde en intensieve mondiale samenwerking om een vreedzame en duurzame oplossing voor het conflict te bewerkstelligen; beklemtoont dat de internationale gemeenschap onvoldoende steun heeft verleend aan de democratische oppositie; herbevestigt het primaat van het door de VN geleide proces van Genève en steunt de inspanningen van de speciale gezant van de VN voor Syrië, Staffan de Mistura, om te komen tot een daadwerkelijke en inclusieve politieke transitie, overeenkomstig resolutie 2254 van de VN-Veiligheidsraad, waarover is onderhandeld door alle partijen in Syrië en met de steun van belangrijke internationale en regionale actoren; benadrukt het feit dat een politieke oplossing voor het conflict moet worden gevonden; blijft zich inzetten voor de eenheid, soevereiniteit, territoriale integriteit en onafhankelijkheid van Syrië; 3. veroordeelt in de meest krachtige bewoordingen dat het geweld in Oost-Ghouta ondanks de unanieme goedkeuring van resolutie 2401 van de VN-Veiligheidsraad gewoon doorgaat, en roept alle partijen, en in het bijzonder het regime-Assad, Rusland en Iran, op die resolutie volledig en onverwijld ten uitvoer te leggen en te eerbiedigen, dat wil zeggen zorg te dragen voor de onmiddellijke, veilige, ongehinderde en duurzame levering van humanitaire bijstand, de evacuatie van de ernstig zieken en gewonden, en de verlichting van het lijden van de Syrische burgers; steunt ten volle de oproep aan alle partijen bij het conflict de vijandelijkheden onverwijld en voor minstens 30 opeenvolgende dagen te staken; herhaalt de oproep aan alle partijen, in het bijzonder de Syrische autoriteiten, zich te houden aan hun verantwoordelijkheid om de Syrische bevolking te beschermen en onmiddellijk een einde te maken aan alle aanvallen op burgers in Syrië; verzoekt de garantiegevers van het staakt-het-vuren in de de‑escalatiezones om hun verantwoordelijkheid nu ook volledig op zich te nemen, teneinde een einde te maken aan het geweld en de misdrijven die zijn gepleegd en onbelemmerde toegang tot deze zones te verlenen en te garanderen; neemt kennis van het besluit van de drie landen die betrokken zijn bij het proces van Astana om in april 2018 een nieuwe topbijeenkomst te houden om te spreken over Syrië en mogelijke stappen in de regio; benadrukt dat deze stappen geenszins de gesprekken onder auspiciën van de VN/het proces van Genève mogen ondermijnen en daarmee niet onverenigbaar mogen zijn; 4. herinnert de regimes van Syrië, Rusland en Iran eraan dat zij krachtens het internationaal recht verantwoordelijk zijn voor de gruwelijke misdrijven waar zij zich in Syrië schuldig aan blijven maken, en dat degenen die deze misdrijven plegen, of het nu gaat om staten of om individuen, ter verantwoording zullen worden geroepen; 5. betreurt het ten zeerste dat Rusland in de VNVR meermaals zijn veto heeft uitgesproken en dat geen overeenstemming is bereikt om het mandaat van het gezamenlijk onderzoeksmechanisme van de Organisatie voor het verbod van chemische wapens van de VN te verlengen vóór het verstrijken daarvan op 17 november 2017; is van oordeel dat deze houding beschamend is voor een permanent lid van de VNVR met een bijzondere verantwoordelijkheid voor de instandhouding van de internationale vrede en veiligheid; benadrukt dat de belemmering van internationale onderzoeken wereldwijd meer dan iets anders als teken van schuld wordt gezien; 6. toont zich diep verontrust door het Turkse optreden in Syrische gebieden die onder de controle van Koerdische troepen staan; maakt zich onverminderd grote zorgen over de escalerende situatie in Afrin, waaronder over de mogelijke confrontatie tussen Turkse strijdkrachten en Assad of Russische strijdkrachten, en over de oplopende spanningen met de Verenigde Staten; verzoekt de Turkse regering al haar troepen terug te trekken en een constructieve rol in het conflict in Syrië te vervullen, hetgeen ook in het nationale belang van Turkije zelf is; herhaalt het standpunt van de VV/HV dat het ontstaan van nieuwe fronten in Syrië niet in het belang van de Turkse veiligheid is en waarschuwt voor een verdere verslechtering van de humanitaire crisis in het land; verlangt de volledige eerbiediging van het humanitair recht, inclusief de bescherming van burgers, en dringt aan op een staakt-het-vuren in heel Syrië, dat wil zeggen inclusief Afrin; 7. herhaalt dat het de inspanningen van de wereldwijde coalitie tegen Da'esh steunt; onderstreept dat de coalitie en de Syrische partnertroepen aanzienlijke vooruitgang hebben geboekt in het offensief om Da'esh in Syrië te verslaan; herinnert eraan dat alle maatregelen voor het bestrijden van Da'esh en andere bewegingen die door de VN als terroristische groeperingen zijn aangemerkt, strikt in overeenstemming moeten zijn met het internationaal recht; verzoekt de lidstaten en hun bondgenoten toe te zien op transparantie, verantwoordingsplicht en de volledige naleving van het internationaal humanitair recht en de mensenrechtenwetgeving; 8. dringt nogmaals aan op veilige, tijdige en ongehinderde humanitaire toegang tot het gehele Syrische grondgebied, en is ingenomen met resolutie 2393 van de VN‑Veiligheidsraad, waarin de toestemming voor frontlinie- en grensoverschrijdende humanitaire hulp aan Syrië voor nog eens twaalf maanden wordt verlengd (tot 10 januari 2019); spoort de VN en haar uitvoeringspartners aan stappen te blijven zetten om meer humanitaire hulp te verstrekken in moeilijk te bereiken en belegerde gebieden, onder meer door zo doeltreffend als mogelijk gebruik te maken van grensovergangen uit hoofde van resolutie 2165 (2014) van de VN-Veiligheidsraad; steunt de oproep om de humanitaire ontmijningsacties in heel Syrië zo snel mogelijk te intensiveren, en herinnert alle conflictpartijen eraan dat ziekenhuis- en medisch personeel expliciete bescherming genieten onder het internationaal humanitair recht; betreurt de diverse gevallen van seksueel misbruik en wangedrag die zich hebben voorgedaan binnen internationale hulporganisaties, waaronder de seksuele uitbuiting van Syrische vluchtelingen door instanties die namens de VN en bekende internationale organisaties hulp leveren; verklaart stellig dat er geen sprake mag zijn van verdraagzaamheid ten aanzien van dergelijke daden; dringt aan op een grondig onderzoek en benadrukt dat alle verantwoordelijken moeten worden gestraft; 9. beklemtoont dat de gruwelijke misdaden die in Syrië worden gepleegd, waaronder tegen religieuze, etnische en andere groepen en minderheden, niet getolereerd of onbestraft mogen blijven; roept nogmaals op tot onafhankelijke, onpartijdige, grondige en geloofwaardige onderzoeken en vervolging van de verantwoordelijken, en ondersteunt de werkzaamheden van het internationaal, onpartijdig en onafhankelijk mechanisme (IIIM) voor de internationale misdrijven die sinds maart 2012 in de Syrische Arabische Republiek zijn gepleegd; stelt met tevredenheid vast dat de EU heeft besloten door middel van het instrument voor bijdrage aan stabiliteit en vrede (IcSP) 1,5 miljoen EUR aan financiële steun te verstrekken aan het mechanisme; benadrukt evenwel dat ook na de looptijd van 18 maanden van het programma nog steun nodig zal zijn; onderstreept hoe belangrijk het is dat de lidstaten hun beloftes nakomen, en verwacht dat de financiering van het IIIM op de tweede conferentie van Brussel over "Steun voor de toekomst van Syrië en de regio" behandeld en geregeld zal worden; roept voorts op tot ondersteuning van organisaties van het maatschappelijk middenveld en ngo's die bewijsmateriaal van mensenrechtenschendingen en schendingen van het humanitaire recht verzamelen en trachten te bewaren; 10. is er vast van overtuigd dat het conflict in Syrië niet daadwerkelijk kan worden opgelost en dat in het land niet echt vrede tot stand kan worden gebracht zonder dat de plegers van misdaden ter verantwoording worden geroepen, en dringt aan op de vaststelling van een EU-strategie voor het ter verantwoording roepen van de plegers van misdaden in Syrië; herhaalt zijn steun voor de toepassing van het beginsel van universele jurisdictie om af te rekenen met straffeloosheid, en is verheugd over de maatregelen die een aantal EU‑lidstaten met het oog hierop hebben genomen; juicht het verder toe dat er lidstaten zijn die het initiatief hebben genomen om ernstige schendingen van het internationaal recht strafbaar te stellen op grond van hun nationale wetgeving; herhaalt zijn verzoek aan de EU en haar lidstaten om, in nauwe samenwerking met gelijkgestemde landen, te onderzoeken of er, in afwachting van een succesvolle verwijzing naar het ICC, een tribunaal voor oorlogsmisdaden in Syrië kan worden ingesteld; wijst op het belangrijke werk van het Europees Netwerk van contactpunten in verband met personen die zich aan genocide, misdaden tegen de menselijkheid en oorlogsmisdaden schuldig hebben gemaakt, en verzoekt de VV/HV en het Directoraat-Generaal voor Justitie en Consumenten dit Netwerk te ondersteunen en te betrekken bij de inspanningen voor Syrië op dit vlak in de toekomst; 11. eist dat eenieder het recht eerbiedigt van etnische en religieuze groepen en minderheden in Syrië, met inbegrip van christenen en alle verdrevenen, om waardig, gelijk en veilig te blijven wonen in, of terug te keren naar, hun historische en traditionele vaderland, en om hun geloof en overtuigingen volledig en vrij uit te oefenen zonder enige vorm van dwang, geweld of discriminatie; steunt de interreligieuze dialoog om wederzijds begrip te bevorderen en fundamentalisme te bestrijden; 12. blijft het onthutsend vinden dat de mensenrechtenactivist en laureaat van de Sacharovprijs Razan Zaitouneh, die naar verluidt in december 2013 in Douma door de gewapende groepering Jaysh al-Islam werd ontvoerd, nog altijd vermist is; dringt aan op de oprichting van een taskforce van de EU voor het opvoeren en coördineren van de inspanningen die erop gericht zijn haar te vinden en vrij te krijgen; 13. roept de VV/HV op alles in het werk te stellen om de vredesbesprekingen waarbij de VN als bemiddelaar optreedt nieuw leven in te blazen en een actievere rol in de onderhandelingen af te dwingen, daarbij gebruikmakend van de financiële capaciteit van de EU en haar bereidheid om een aanzienlijke bijdrage te leveren aan de wederopbouw van Syrië; dringt er bij de VV/HV op aan het Syrische maatschappelijk middenveld en al wie voorstander van een democratisch, pluralistisch en inclusief Syrië is actief te steunen en nauwer bij haar inspanningen voor de toekomst van het Syrische volk te betrekken, te beginnen met de tweede conferentie van Brussel op 24 en 25 april 2018; moedigt de VV/HV aan om samen met de Syrische bevolking lokale wederopbouwstrategieën uit te werken voor de diverse gebieden in Syrië; benadrukt dat de EU zich, in samenwerking met haar internationale partners, op alle mogelijke opties moet beraden, waaronder droppings van hulpgoederen vanuit de lucht en de instelling van no-flyzones op basis van een resolutie van de VN-Veiligheidsraad; 14. is ingenomen met de organisatie, door de EU, van de tweede conferentie van Brussel om de volledige politieke en economische steun van de internationale gemeenschap voor het proces van Genève ten behoeve van Syriërs in nood en de landen die Syrische vluchtelingen opvangen, zichtbaar te maken en in de praktijk te brengen; onderkent de indrukwekkende solidariteit die Jordanië, Libanon en Turkije ten aanzien van vluchtelingen hebben betoond, en dringt aan op verhoging van de financiële steun van de EU en haar lidstaten voor het aanpakken van de dringende behoeften van vluchtelingen en hun gastgemeenschappen; waarschuwt voor het starten van acties voor wederopbouw vóór er sprake is van een via onderhandelingen in het kader van de VN gesloten politieke overeenkomst tussen alle partijen; verzoekt de VV/HV om maatschappelijke organisaties nauwer bij deze conferentie te betrekken; dringt in dit verband aan op meer steun voor vreedzame en democratische Syrische organisaties van het maatschappelijk middenveld en mensenrechtenactivisten, waaronder middels het Madad-fonds, het Instrument voor bijdrage aan vrede en stabiliteit, en het Europees Instrument voor democratie en mensenrechten; roept de internationale gemeenschap op haar onvervulde beloften van humanitaire hulp in Syrië en zijn buurlanden gestand te doen; 15. beklemtoont de lovenswaardige inspanningen die de EU levert als het aankomt op het verlenen van humanitaire hulp en het uitstippelen van een toekomst voor Syrië; herinnert eraan dat de EU zich, overeenkomstig haar eigen strategie, niet gecommitteerd heeft aan het onvoorwaardelijk verlenen van hulp voor de wederopbouw van Syrië, maar alleen aan steun vanaf het moment dat serieus een begin is gemaakt met een alomvattende, daadwerkelijke en inclusieve politieke transitie, na onderhandelingen door de Syrische partijen bij het conflict op basis van resolutie 2254 van de VN‑Veiligheidsraad; beklemtoont dat het regime-Assad, het Rusland van Poetin en Iran de primaire verantwoordelijkheid dragen voor de economische gevolgen van hun militaire optreden; geeft aan dat alle steun voor wederopbouw, op basis van een 'bottom-up'-benadering en de geslaagde empowerment van plaatselijke actoren, en onder uitsluiting van terroristische groeperingen, gericht moet zijn op vrede en verantwoordingsplicht; 16. veroordeelt krachtig dat kinderen worden ingezet bij gevechten of terroristische aanslagen; benadrukt dat het van fundamenteel belang is kinderen, waaronder de vluchtelingenkinderen in de buurlanden, te beschermen en prioriteit te geven aan hun toegang tot onderwijs, alsmede steun te geven voor de psychologische rehabilitatie van deze getraumatiseerde kinderen; 17. spreekt zijn bezorgdheid uit over het bericht dat 66 000 vluchtelingen in 2017 naar Syrië zijn teruggekeerd en onderstreept dat het beginsel van non-refoulement ten volle moet worden geëerbiedigd; benadrukt dat de veiligheidssituatie in Syrië de terugkeer van vluchtelingen niet mogelijk maakt en dat de EU de terugkeer niet mag ondersteunen; herhaalt zijn verzoek aan de lidstaten om hun eigen beloften na te komen, met inbegrip van die in de Verklaring van New York, en te zorgen voor een verdeling van de lasten door de mensen die oorlogsgebieden in Syrië ontvluchten, toe te staan bescherming te zoeken in andere dan de directe buurlanden van Syrië, onder meer middels hervestiging en humanitaire toelatingsregelingen; 18. steunt de toevoeging, op 26 februari 2018, aan de lijst van personen op wie beperkende EU-maatregelen tegen het Syrische regime van toepassing zijn van twee Syrische ministers die in januari 2018 zijn benoemd en verantwoordelijk zijn voor repressief optreden tegen het Syrische volk; verzoekt alle lidstaten met klem volledig uitvoering te geven aan Besluit 2013/255/GBVB van de Raad betreffende beperkende maatregelen tegen Syrië, en in het bijzonder de vermogens van de in dat besluit genoemde personen te bevriezen en de toegang te beperken van de personen die voordeel hebben van of steun verlenen aan het regime van Assad; veroordeelt de recente meldingen van inbreuken op dit besluit en herinnert de lidstaten aan hun plicht uit hoofde van het internationaal recht om personen op hun grondgebied die verdacht worden van wreedheden te arresteren en vast te zetten; dringt erop aan dat aanvullende sancties worden opgelegd aan Rusland en Iran na hun doelgerichte en weloverwogen acties tegen de burgerbevolking in Oost‑Ghouta, alsmede elders in Syrië; 19. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de vicevoorzitter van de Commissie / hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid, de Raad, de Commissie, de regeringen en parlementen van de lidstaten, de Verenigde Naties, de leden van de Internationale Steungroep voor Syrië en alle partijen die betrokken zijn bij het conflict, en ook te zorgen voor vertaling van deze tekst in het Arabisch. Het Europees Parlement, – gezien het besluit van het Ministerie van Handel van de Verenigde Staten, dat besloten heeft invoerrechten op Spaanse olijven te heffen na tot de conclusie te zijn gekomen dat die onder de marktprijs kunnen worden ingevoerd omdat de EU subsidie verleent aan de olijvenindustrie, – gezien de vraag aan de Commissie getiteld "Aanval van de VS op de landbouwsteun van de EU in het kader van het GLB (in de context van Spaanse olijven)" ( O‑000006/2018 – B8‑0007/2018), – gezien Verordening (EU) nr. 1307/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 17 december 2013 tot vaststelling van voorschriften voor rechtstreekse betalingen aan landbouwers in het kader van de steunregelingen van het gemeenschappelijk landbouwbeleid en tot intrekking van Verordening (EG) nr. 637/2008 van de Raad en Verordening (EG) nr. 73/2009 van de Raad (1) , – gezien artikel 128, lid 5, en artikel 123, lid 2, van zijn Reglement, A. overwegende dat het besluit om invoerrechten met een variabel percentage op olijven van Spaanse bedrijven te heffen, is gebaseerd op de overweging dat de steun die de sector in het kader van het gemeenschappelijk landbouwbeleid (GLB) krijgt, oneerlijke concurrentie ten aanzien van Amerikaanse producenten zou kunnen vormen; B. overwegende dat dit besluit op onrechtvaardige en arbitraire wijze vraagtekens zet bij alle EU-steunprogramma's voor de landbouw, en dus gevolgen kan hebben voor alle begunstigden van betalingen uit hoofde van het GLB; C. overwegende dat er ernstig wordt betwijfeld of de formule die de Amerikaanse onderzoekers gebruiken om de voorlopige antidumpingmarge te berekenen, verenigbaar is met de WTO-regels; D. overwegende dat de Commissie herhaaldelijk heeft bevestigd dat de steunmaatregelen waarop het onderzoek met het oog op een compenserend recht betrekking heeft (waaronder de basisbetalingsregeling, afzetbevorderingsmaatregelen en steun voor jonge landbouwers), de handel niet verstoren; E. overwegende dat de GLB-subsidies die aan primaire producenten van tafelolijven in Spanje worden verleend, overeenkomstig bijlage II bij de WTO-overeenkomst inzake de landbouw in aanmerking komen als steun uit de "groene doos", aangezien ze losgekoppeld zijn van de productie en de handel niet verstoren; F. overwegende dat de gewraakte GLB-maatregelen niet productspecifiek zijn en dus geen aanleiding vormen tot het nemen van compenserende maatregelen krachtens artikel 2 van de WTO-overeenkomst inzake subsidies en compenserende maatregelen; G. overwegende dat het onderzoek naar Spaanse olijven een van de vele handelsbeschermingsonderzoeken is die de VS reeds zijn gestart; H. overwegende dat het GLB via diverse hervormingen is bijgesteld om de meeste steunmaatregelen aan te passen aan de WTO-criteria voor de "groene doos" en thans, na de overschakeling van gekoppelde naar ontkoppelde steun, zo is opgezet dat het volledig in overeenstemming is met de WTO-overeenkomsten; I. overwegende dat ook de VS in de landbouw ruimschoots gebruikmaken van subsidies uit de "groene doos"; J. overwegende dat de VS voorlopige antidumpingrechten van gemiddeld 17,13 % hebben opgelegd aan de drie Spaanse bedrijven waarop het onderzoek betrekking heeft, en compenserende rechten van gemiddeld 4,47 % hebben geheven over alle uitgevoerde Spaanse producten; K. overwegende dat de voorlopige maatregelen tot een spiraal van handelsbeschermingsonderzoeken door de VS en andere landen naar subsidies uit de "groene doos" voor landbouwproducten dreigen te leiden; overwegende dat dit uiteindelijk de producenten in zowel de EU als de VS zou schaden; overwegende dat deze escalatie WTO-overeenkomsten die al geruime tijd van kracht zijn en die na zorgvuldig onderhandelen tot stand zijn gekomen, in gevaar brengt; L. overwegende dat de Spaanse producenten de Amerikaanse markt kunnen verliezen, terwijl concurrenten uit derde landen zouden profiteren van het gat in de uitvoermarkt dat door het Amerikaanse besluit ontstaat; M. overwegende dat indien deze tarieven permanent worden, de economische impact op de Spaanse olijfproducenten over de komende vijf tot tien jaar volgens de olijfsector tussen 350 miljoen EUR en 700 miljoen EUR zal liggen, en mogelijk kan leiden tot het einde van de Spaanse uitvoer van rijpe olijven; N. overwegende dat het concurrentievermogen van de Spaanse uitvoer, waarvan het marktaandeel in de VS de afgelopen jaren geleidelijk is toegenomen, het resultaat is van inspanningen van deze bedrijven om de kosten te drukken door investeringen in geavanceerde technologie en kwaliteitsverbeteringen, en niet het gevolg is van Europese subsidies; O. overwegende dat de toename van de Spaanse uitvoer naar de VS (+20 % sinds 2013) het mogelijk heeft gemaakt duizenden banen te scheppen en economisch soelaas heeft geboden aan een aantal van de gebieden in Andalusië die het zwaarst door de economische crisis zijn getroffen; 1. verzoekt de autoriteiten van de VS hun tijdelijke besluit in te trekken en weer een van beide zijden constructieve aanpak te gaan volgen op dit gebied, in het wederzijds belang van producenten en consumenten op beide continenten; 2. is zeer bezorgd over de negatieve gevolgen die de compenserende maatregelen van de VS kunnen hebben voor het hele Europese landbouwmodel; 3. vraagt de Commissie om alle nodige diplomatieke stappen te nemen, zowel op bilateraal niveau als in de WTO, om ons systeem van GLB-steun te verdedigen dat door de WTO als niet‑handelsverstorend wordt beschouwd en door de "groene doos" van de WTO wordt gelegitimeerd; 4. vraagt de Commissie na te gaan of het mogelijk is definitieve Amerikaanse besluiten aan te vechten bij de WTO; 5. verzoekt de Commissie de Spaanse landbouwsector en de Spaanse regering te blijven bijstaan opdat de WTO-voorschriften ten volle worden nageleefd door de Amerikaanse autoriteiten tijdens deze onderzoeken; 6. vraagt de Commissie de Spaanse bedrijven die door de Amerikaanse onderzoeken worden getroffen, duidelijk advies te geven en sterk te steunen; 7. verzoekt de Commissie haar krachten te bundelen met de Spaanse autoriteiten en de Spaanse olijvensector en alle relevante informatie te blijven uitwisselen met de Amerikaanse autoriteiten om te voorkomen dat er ongerechtvaardigde maatregelen worden opgelegd; 8. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Commissie en de autoriteiten van de Verenigde Staten.