Het Europees Parlement, – gelet op artikel 295 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – onder verwijzing naar zijn besluit van 26 mei 2005 over de herziening van het kaderakkoord over de betrekkingen tussen het Europees Parlement en de Commissie (1) , en zijn resolutie van 9 februari 2010 over een herzien kaderakkoord tussen het Europees Parlement en de Commissie voor de volgende zittingsperiode (2) , – gezien de besluiten van de Conferentie van voorzitters van 26 november 2009 en 1 juli 2010, – gezien het ontwerp voor een herzien kaderakkoord over de betrekkingen tussen het Europees Parlement en de Europese Commissie (hierna genoemd „het herziene akkoord”), – onder verwijzing naar zijn besluit van 20 oktober 20101 over de aanpassing van het Reglement van het Parlement aan het herziene kaderakkoord over de betrekkingen tussen het Europees Parlement en de Europese Commissie (3) , – gelet op artikel 25, lid 3, artikel 127 en bijlage VII, punt XVIII, lid 4, van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie constitutionele zaken ( A7-0279/2010 ), A. overwegende dat de Verdragen nu voor het eerst uitdrukkelijk een juridische grondslag voor interinstitutionele akkoorden bevatten, B. overwegende dat het Verdrag van Lissabon nieuwe bevoegdheden aan het Parlement en aan de Commissie verleent en een nieuw interinstitutioneel evenwicht aanbrengt dat in het herziene akkoord moet doorklinken, C. overwegende dat de democratie door het Verdrag van Lissabon aanzienlijk wordt verdiept doordat aan de burgers van de Unie, voornamelijk via het Parlement, een grotere bevoegdheid tot controle van de Commissie wordt toegekend, D. overwegende dat het Parlement door het Verdrag van Lissabon in de gewone wetgevingsprocedure en in begrotingsaangelegenheden op hetzelfde niveau wordt gesteld als de Raad, en dat de rol van het Parlement in het extern beleid van de EU, met inbegrip van het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid, wordt versterkt, overeenkomstig de desbetreffende bepalingen, E. overwegende dat deze ontwikkelingen in het herziene akkoord doorklinken, al zijn er enkele, hieronder uiteengezette, verduidelijkingen noodzakelijk, 1. beschouwt het herziene akkoord als een belangrijke doorbraak voor het Parlement in zijn samenwerking met de Commissie; 2. wijst op de bevoegdheden waarover parlementen in het licht van de scheiding der machten van oudsher beschikken en die de grondslag vormen voor de verworvenheden van het herziene akkoord, onder volledige naleving van het Verdrag van Lissabon: wetgevende bevoegdheden, parlementaire controle van de uitvoerende macht (met inbegrip van de dimensie internationale betrekkingen), kennisgevingsverplichting en aanwezigheid van de uitvoerende macht in het parlement; 3. is met name ingenomen met onderstaande verbeteringen in het herziene akkoord: 4. verzoekt zijn bevoegde commissie het advies van de Commissie in te winnen, wanneer het Parlement een herziening van zijn Reglement inzake de betrekkingen met de Commissie voorstelt; 5. is van mening dat het advies overeenkomstig punt 8 van het herziene akkoord een advies is dat na besluit van de Conferentie van voorzitters door de Voorzitter van het Parlement moet worden doorgestuurd; is van mening dat de Conferentie van voorzitters, alvorens een dergelijk besluit te nemen, moet nagaan hoe de Conferentie van commissievoorzitters staat tegenover de herziene gedragscode voor leden van de Commissie inzake belangenconflicten of ethisch verantwoord gedrag; 6. stelt vast dat de Commissie aan leden van het Parlement de status van waarnemer tijdens alle internationale conferenties toekent en hun deelname aan alle desbetreffende bijeenkomsten vergemakkelijkt, met name coördinatievergaderingen waarop de Commissie het Parlement van haar standpunt in het onderhandelingsproces in kennis dient te stellen; wijst erop dat de Commissie slechts in uitzonderlijke gevallen, wegens het ontbreken van juridische, technische of diplomatieke mogelijkheden kan weigeren leden van het Parlement de status van waarnemer te verlenen, maar is van oordeel dat deze concepten vooraf aan het Parlement moeten worden uitgelegd en door de Commissie zeer strikt moeten worden geïnterpreteerd; 7. gaat ervan uit dat de term „internationale conferenties” zoals genoemd in de punten 25 en 27 van het herziene akkoord niet alleen multilaterale overeenkomsten dekken, maar ook bilaterale overeenkomsten van bijzondere politieke betekenis (te weten belangrijke overeenkomsten op het gebied van politieke samenwerking, handel of visserij), waarvoor hoe dan ook de goedkeuring van het Parlement vereist is; 8. is van mening dat de uitdrukking „vergaderingen van organen die bij multilaterale internationale overeenkomsten (...) zijn ingesteld” zoals genoemd in punt 26 van het herziene akkoord eveneens de organen dekt die bij bilaterale overeenkomsten ingesteld zijn, mits aan de in dat punt uiteengezette voorwaarden is voldaan; 9. wijst erop dat de Commissie overeenkomstig artikel 218, lid 10, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie het Parlement onverwijld en ten volle informeert van haar voornemen de voorlopige toepassing of schorsing van de toepassing van een internationale overeenkomst voor te stellen, en dat zij de opvattingen van het Parlement in overweging dient te nemen alvorens de Raad de desbetreffende besluiten neemt; 10. verzoekt de Commissie aan het Parlement alle informatie te verstrekken over de onderhandelingen over internationale overeenkomsten met inbegrip van de „vertrouwelijke informatie” in de zin van punt 1.2.1 van bijlage 2 bij het herziene akkoord, overeenkomstig de nauwkeurig omschreven regeling die in deze bijlage wordt uiteengezet; wijst erop dat dit eveneens geldt voor vertrouwelijke documenten afkomstig van lidstaten of derde landen, mits de opsteller ermee instemt; 11. begrijpt dat het begrip „zachte wetgeving” in het kader van het herziene akkoord aanbevelingen, interpretatieve mededelingen, vrijwillige overeenkomsten en facultatieve instrumenten omvat; 12. verleent zijn goedkeuring aan het aan dit besluit gehechte herziene akkoord; 13. besluit het herziene akkoord bij zijn Reglement te voegen ter vervanging van Bijlage XIV, zodat het gemakkelijk toegankelijk is en de transparantie gewaarborgd is; 14. verzoekt zijn Voorzitter dit besluit en de bijlage ter informatie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie en de parlementen van de lidstaten. BIJLAGE Kaderakkoord over de betrekkingen tussen het Europees Parlement en de Europese Commissie Het Europees Parlement en de Europese Commissie ▌(hierna „de twee instellingen” genoemd), komen als volgt overeen: I. TOEPASSINGSGEBIED 1. Om het nieuwe „bijzondere partnerschap” tussen het Parlement en de Commissie beter weer te geven, komen de twee instellingen ▌de volgende maatregelen overeen, teneinde de politieke verantwoordelijkheid en de legitimiteit van de Commissie te versterken, de constructieve dialoog uit te breiden en de informatie-uitwisseling tussen de twee instellingen te verbeteren, alsmede de samenwerking op het gebied van procedures en ▌planning te verbeteren. Zij komen voorts bijzondere bepalingen overeen II. POLITIEKE VERANTWOORDELIJKHEID 2. Na zijn voordracht door de Europese Raad legt de voorgedragen Voorzitter van de Commissie het Parlement de beleidslijnen voor zijn ambtstermijn voor, om voor de stemming over zijn voordracht een gefundeerde gedachtewisseling met het Parlement mogelijk te maken . 3. Overeenkomstig artikel 106 van zijn Reglement overlegt het Parlement tijdig voor de inleiding van de procedures inzake de goedkeuring van de nieuwe Commissie met de gekozen Voorzitter van de Commissie. Het Parlement houdt rekening met de door de gekozen Voorzitter gemaakte opmerkingen. De voorgedragen leden van de Commissie zorgen ervoor, dat alle relevante informatie in verband met de in artikel 245 van het VWEU vastgelegde onafhankelijkheidsplicht wordt verstrekt. De procedures worden zo ontworpen, dat een open, eerlijke en consequente beoordeling van de gehele voorgedragen Commissie gewaarborgd is. 4. Onverminderd het beginsel dat de Commissie een college vormt, draagt elk lid van de Commissie de politieke verantwoordelijkheid voor de maatregelen op het gebied waarmee het is belast. De Voorzitter van de Commissie is volledig verantwoordelijk voor het vaststellen van elk belangenconflict op grond waarvan een lid van de Commissie zijn taken niet kan vervullen. De Voorzitter van de Commissie is tevens verantwoordelijk voor alle maatregelen die vervolgens in een dergelijke situatie worden genomen en stelt ▌de Voorzitter van het Parlement hiervan onmiddellijk schriftelijk in kennis. De deelname van de leden van de Commissie aan verkiezingscampagnes wordt geregeld door de gedragscode voor de leden van de Commissie. De leden van de Commissie die actief aan verkiezingscampagnes deelnemen als kandidaat bij de verkiezingen voor het Europees Parlement, moeten onbetaald verkiezingsverlof nemen met ingang van het einde van de laatste vergaderperiode voor de verkiezingen. De Voorzitter van de Commissie stelt het Parlement tijdig in kennis van zijn besluit dit verlof toe te kennen, waarbij hij meedeelt welk lid van de Commissie de betrokken bevoegdheden tijdens de verlofperiode zal overnemen. 5. Wanneer het Parlement de Voorzitter van de Commissie verzoekt het vertrouwen in een individueel lid van de Commissie op te zeggen, overweegt de Voorzitter ernstig dat lid te▌ verzoeken ontslag te nemen, overeenkomstig artikel 17, lid 6, van het VEU. De Voorzitter eist het ontslag van het betrokken lid of licht zijn weigering dit te doen tijdens de volgende vergaderperiode voor het Parlement toe . 6. Wanneer het overeenkomstig artikel 246, tweede alinea, van het VWEU nodig wordt te voorzien in de vervanging van een lid van de Commissie tijdens diens ambtstermijn, houdt de Voorzitter van de Commissie ernstig rekening met het resultaat van de raadpleging van het Parlement alvorens met het besluit van de Raad in te stemmen . Het Parlement draagt ervoor zorg, dat zijn procedures met de grootst mogelijke spoed worden afgewikkeld, zodat de Voorzitter van de Commissie ernstig rekening kan houden met het standpunt van het Parlement, voordat het nieuwe lid wordt benoemd . Op dezelfde manier houdt de Voorzitter van de Commissie overeenkomstig artikel 246, derde alinea, van het VWEU ernstig rekening met het standpunt van het Parlement, indien de resterende duur van de ambtstermijn van de Commissie kort is. 7. Wanneer de Voorzitter van de Commissie tijdens de ambtstermijn voornemens is de verdeling van de taken over de leden van de Commissie te wijzigen, overeenkomstig artikel 248 van het VWEU, stelt hij het Parlement hiervan, tijdig voor de relevante raadpleging van het Parlement over deze wijzigingen, in kennis. Het besluit van de Voorzitter om de portefeuilles te herschikken kan onmiddellijk van kracht worden ▌. 8. Wanneer de Commissie een herziening voorstelt van de gedragscode voor de leden van de Commissie met betrekking tot belangenconflicten of ethisch verantwoord gedrag , wint zij het advies in van het Parlement ▌. ▌ III. CONSTRUCTIEVE DIALOOG EN INFORMATIEVOORZIENING i) Algemene bepalingen 9. De Commissie garandeert dat zij het grondbeginsel van gelijke behandeling van het Parlement en de Raad zal toepassen, met name ten aanzien van de toegang tot de vergaderingen en de verstrekking van bijdragen of andere informatie betreft, in het bijzonder met betrekking tot wetgevings- en begrotingsaangelegenheden. 10. De Commissie neemt binnen haar bevoegdheden maatregelen om het Parlement beter bij het beleid te betrekken en wel aldus dat zij op het gebied van het gemeenschappelijke buitenlands en veiligheidsbeleid ▌zoveel mogelijk met de standpunten van het Parlement rekening houdt. 11. De volgende regelingen worden getroffen om het „bijzondere partnerschap” tussen het Parlement en de Commissie uit te voeren: 12. Elk lid van de Commissie ziet toe op een regelmatige en rechtstreekse informatievoorziening tussen het lid van de Commissie en de voorzitter van de betrokken parlementaire commissie. 13. De Commissie maakt geen wetgevingsvoorstel of belangrijk initiatief of besluit openbaar alvorens het Parlement hiervan schriftelijk in kennis te hebben gesteld. Uitgaande van het ▌werkprogramma van de Commissie, ▌ wijzen de twee instellingen van tevoren in onderlinge overeenstemming de ▌ initiatieven van bijzonder belang aan die in de plenaire vergadering van het Parlement zullen worden gepresenteerd . De Commissie presenteert deze initiatieven in beginsel eerst in de plenaire vergadering en pas daarna aan de bevolking. Evenzo wijzen zij de voorstellen en initiatieven aan waarover in de Conferentie van voorzitters informatie dient te worden verstrekt of waarvan de betrokken parlementaire commissie of de voorzitter daarvan op passende wijze op de hoogte dient te worden gesteld. Deze besluiten worden genomen in het kader van de regelmatige dialoog tussen de twee instellingen, zoals bedoeld in punt 11 , en worden regelmatig geactualiseerd, waarbij naar behoren rekening wordt gehouden met eventuele politieke ontwikkelingen. 14. Wanneer een intern document van de Commissie − waarvan het Parlement niet overeenkomstig dit Kaderakkoord in kennis is gesteld − buiten de instellingen wordt verspreid, kan de Voorzitter van het Parlement om onverwijlde verstrekking van het betrokken document aan het Parlement verzoeken, om het te doen toekomen aan de leden van het Parlement die hierom verzoeken. 15. De Commissie verstrekt alle informatie en documentatie over haar vergaderingen met nationale deskundigen in het kader van haar werkzaamheden ter voorbereiding en uitvoering van de wetgeving van de Unie, waaronder zachte wetgeving en gedelegeerde handelingen. Op verzoek van het Parlement kan de Commissie ook deskundigen van het Parlement voor deze vergaderingen uitnodigen. De betrokken bepalingen zijn opgenomen in bijlage 1. 16. Binnen drie maanden na de aanneming van een resolutie van het Parlement verstrekt de Commissie het Parlement schriftelijke informatie over de maatregelen die zijn genomen naar aanleiding van specifieke verzoeken die het Parlement in resoluties tot haar heeft gericht, ook in gevallen waarin zij zich niet achter de standpunten van het Parlement kon scharen. Deze termijn kan worden verkort, wanneer een verzoek dringend is. Hij kan met een maand worden verlengd, wanneer een verzoek grondiger werk vereist en dit naar behoren met redenen is omkleed. Het Parlement zorgt ervoor, dat de betrokken informatie binnen de instelling ruim wordt verspreid. Het Parlement streeft ernaar, geen mondelinge of schriftelijke vragen te stellen over aangelegenheden ten aanzien waarvan de Commissie het Parlement haar standpunt reeds heeft meegedeeld door middel van een schriftelijke volgmededeling. De Commissie verplicht zich ertoe, binnen drie maanden na de aanneming door de plenaire vergadering van een resolutie dienaangaande, een verslag uit te brengen over het concrete gevolg dat is gegeven aan verzoeken tot indiening van een voorstel overeenkomstig artikel 225 van het VWEU (initiatief-wetgevingsverslag) . De Commissie dient uiterlijk na één jaar een wetgevingsvoorstel in of neemt het voorstel op in haar werkprogramma van het jaar daarop. Indien de Commissie geen voorstel indient, verstrekt zij het Parlement een gedetailleerde beschrijving van de redenen hiervoor. De Commissie verplicht zich ook tot een nauwe en vroegtijdige samenwerking met het Parlement inzake verzoeken om wetgevingsinitiatieven die voortvloeien uit burgerinitiatieven. Ten aanzien van de kwijtingsprocedure gelden de specifieke bepalingen van punt 31. 17. Wanneer overeenkomstig artikel 289, lid 4, van het VWEU initiatieven , aanbevelingen of verzoeken met betrekking tot de vaststelling van wetgevingshandelingen worden genomen of gedaan, brengt de Commissie desgevraagd het Parlement in de betrokken parlementaire commissie op de hoogte van haar standpunt inzake de betrokken voorstellen . 18. De twee instellingen komen overeen samen te werken op het gebied van de betrekkingen met de nationale parlementen. Zij werken samen met betrekking tot de uitvoering van Protocol nr. 2 bij het VWEU betreffende de toepassing van de beginselen van subsidiariteit en evenredigheid. Deze samenwerking omvat een regeling voor de nodige vertalingen van de door de nationale parlementen toegezonden gemotiveerde adviezen . Wanneer de in artikel 7 van Protocol nr. 2 bij het VWEU genoemde drempels zijn bereikt, verstrekt de Commissie de vertalingen van alle door de nationale parlementen toegezonden gemotiveerde adviezen, samen met haar standpunt dienaangaande. 19. De Commissie deelt het Parlement de lijst van deskundigengroepen mee die haar bij de uitoefening van haar initiatiefrecht moeten bijstaan. Deze lijst wordt regelmatig geactualiseerd en openbaar gemaakt. In dit kader verstrekt de Commissie de bevoegde parlementaire commissie op uitdrukkelijk en met redenen omkleed verzoek van de voorzitter van deze commissie op passende wijze informatie over de werkzaamheden en de samenstelling van deze groepen. 20. Via de geëigende kanalen voeren de twee instellingen een constructieve dialoog over vraagstukken die belangrijke administratieve zaken betreffen, met name kwesties die rechtstreekse gevolgen hebben voor de administratie van het Parlement zelf. 21. Het Parlement wint het advies van de Commissie in, wanneer het een herziening van zijn Reglement inzake de betrekkingen met de Commissie voorstelt. 22. Wanneer ten aanzien van informatie die uit hoofde van dit Kaderakkoord is verstrekt, een beroep wordt gedaan op vertrouwelijkheid, zijn de bepalingen van bijlage 2 van toepassing. ii) ▌Internationale overeenkomsten en uitbreiding 23. Het Parlement wordt in alle fasen van de onderhandelingen over en de sluiting van internationale overeenkomsten, met inbegrip van de vaststelling van onderhandelingsrichtsnoeren, onmiddellijk en volledig ingelicht. De Commissie handelt aldus, dat zij haar verplichtingen ingevolge artikel 218 van het VWEU volledig nakomt, waarbij zij de rol van elke instelling overeenkomstig artikel 13, lid 2, van het VEU eerbiedigt. De Commissie past de in bijlage 3 opgenomen regeling toe. 24. De in punt 23 bedoelde inlichtingen worden voldoende tijdig aan het Parlement verstrekt opdat het in voorkomend geval zijn standpunt kenbaar kan maken en de Commissie voor zover mogelijk rekening kan houden met het standpunt van het Parlement. Deze inlichtingen worden in de regel via de bevoegde parlementaire commissie en, waar dit passend is, op een plenaire vergadering aan het Parlement verstrekt. In naar behoren gemotiveerde gevallen worden deze inlichtingen aan meer dan één commissie van het Parlement verstrekt. De twee instelingen verplichten zich ertoe, overeenkomstig bijlage 2 passende procedures en waarborgen voor de toezending van vertrouwelijke inlichtingen door de Commissie aan het Parlement vast te stellen. ▌ 25. De twee instellingen erkennen dat, als gevolg van hun verschillende institutionele rol, de Commissie de Europese Unie moet vertegenwoordigen bij internationale onderhandelingen, met uitzondering van die betreffende het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid en andere in de Verdragen voorziene gevallen. Wanneer de Commissie de Unie vertegenwoordigt bij internationale conferenties , vergemakkelijkt de Commissie op verzoek van het Parlement dat een delegatie van leden van het Europees Parlement als waarnemers wordt opgenomen in delegaties van de Unie, zodat het Parlement onmiddellijk en volledig op de hoogte is van de beraadslagingen van de conferentie . De Commissie verplicht zich ertoe , indien van toepassing, de delegatie van het Parlement stelselmatig op de hoogte te houden over de resultaten van de onderhandelingen . De leden van het Europees Parlement mogen niet rechtstreeks aan deze onderhandelingen deelnemen. Afhankelijk van de juridische, technische en diplomatieke mogelijkheden, kan de Commissie hun een waarnemersstatus verlenen. In geval van weigering deelt de Commissie het Parlement de redenen daarvan mee. Bovendien vergemakkelijkt de Commissie de deelname van de leden van het Europees Parlement als waarnemers aan alle onder haar verantwoordelijkheid vallende relevante vergaderingen zowel vóór als na de onderhandelingszittingen. 26. Onder dezelfde voorwaarden houdt de Commissie het Parlement stelselmatig op de hoogte van, en vergemakkelijkt zij de toegang als waarnemer van de leden van het Europees Parlement die deel uitmaken van delegaties van de Unie, tot de vergaderingen van organen die bij multilaterale internationale overeenkomsten waarbij de Unie partij is, zijn ingesteld, telkens wanneer die organen worden verzocht besluiten te nemen waarvoor de instemming van het Parlement nodig is of voor de uitvoering waarvan de aanpassing van rechtshandelingen volgens de gewone wetgevingsprocedure vereist is. 27. Overeenkomstig het algemene beginsel van goede samenwerking tussen de instellingen verleent de Commissie de delegaties van het Parlement in delegaties van de Unie op internationale conferenties het recht, gebruik te maken van alle voorzieningen waarover de Unie bij deze gelegenheden beschikt, rekening houdend met de beschikbare logistiek. De Voorzitter van het Parlement zendt de Voorzitter van de Commissie uiterlijk vier weken voor het begin van de conferentie een voorstel inzake de opname van een delegatie van het Parlement in de delegatie van de Unie toe, waarin wordt aangegeven wie het hoofd van de delegatie van het Parlement is en hoeveel leden van het Europees Parlement moeten worden opgenomen. In naar behoren gemotiveerde gevallen kan deze termijn uitzonderlijk worden verkort. Het aantal leden van het Europees Parlement in de delegatie van het Parlement en de hoeveelheid ondersteunend personeel is evenredig aan de totale omvang van de delegatie van de Unie. 28. De Commissie houdt het Parlement volledig op de hoogte van de voortgang van de toetredingsonderhandelingen en met name van belangrijke aspecten en ontwikkelingen, zodat het Parlement zijn standpunten tijdig volgens de passende parlementaire procedures kenbaar kan maken. 29. Wanneer het Parlement overeenkomstig artikel 90, lid 5, van zijn Reglement een aanbeveling over de in punt 28 bedoelde aangelegenheden aanneemt en de Commissie om zwaarwegende redenen besluit dat zij deze aanbeveling niet kan steunen, zet zij de redenen hiervoor in het Parlement uiteen, hetzij ter plenaire vergadering, hetzij op de volgende vergadering van de betrokken parlementaire commissie. iii) Begrotingsuitvoering 30. Alvorens op donorconferenties financiële toezeggingen te doen die nieuwe financiële verplichtingen meebrengen en de toestemming van de begrotingsautoriteit vereisen, stelt de Commissie de begrotingsautoriteit in kennis en onderzoekt zij de opmerkingen van de begrotingsautoriteit. 31. In verband met de jaarlijkse kwijting overeenkomstig artikel 319 van het VWEU verstrekt de Commissie alle gegevens die nodig zijn voor de controle op de uitvoering van de begroting van het desbetreffende jaar, waarom de voorzitter van de parlementaire commissie die is belast met de kwijtingsprocedure overeenkomstig bijlage VII van het Reglement van het Parlement te dien einde heeft verzocht. Wanneer zich nieuwe feiten voordoen met betrekking tot voorgaande jaren waarvoor reeds kwijting is verleend, verstrekt de Commissie alle hierop betrekking hebbende noodzakelijke gegevens teneinde tot een voor beide instellingen aanvaardbare oplossing te komen. iv) Betrekkingen met regulerende bureaus en agentschappen 32. De kandidaten voor de post van uitvoerend directeur van een regulerend bureau of agentschap worden onderworpen aan hoorzittingen door de commissies van het Parlement. Bovendien streven de Commissie en het Parlement in het kader van de besprekingen in de interinstitutionele werkgroep bureaus en agentschappen die in maart 2009 is opgericht, naar een gemeenschappelijke aanpak van de rol en de plaats van de gedecentraliseerde bureaus en agentschappen in het institutionele landschap van de Unie, met gemeenschappelijke richtsnoeren voor de oprichting, structuur en werking van deze bureaus en agentschappen, samen met kwesties betreffende de financiering, de begroting, het toezicht en het beheer. IV. SAMENWERKING INZAKE WETGEVINGSPROCEDURES EN -PLANNING i) ▌Werkprogramma van de Commissie en de programmering van de Unie 33. De Commissie neemt de initiatieven tot de jaarlijkse en meerjarige programmering van de Unie om interinstitutionele akkoorden tot stand te brengen. 34. Elk jaar presenteert de Commissie ▌haar werkprogramma . 35. ▌De twee instellingen werken samen volgens het in bijlage 4 opgenomen tijdschema. De Commissie houdt rekening met de door het Parlement aangegeven prioriteiten. De Commissie verstrekt voldoende gedetailleerde informatie over de plannen in het kader van elk punt in haar werkprogramma. 36. De Commissie verstrekt uitleg, wanneer zij afzonderlijke voorstellen waarin het werkprogramma voor het betrokken jaar voorziet, niet kan indienen of wanneer zij van het werkprogramma afwijkt. De voor de interinstitutionele betrekkingen bevoegde vicevoorzitter van de Commissie verbindt zich ertoe, geregeld verslag uit te brengen aan de Conferentie van commissievoorzitters over de politieke uitvoering van het ▌werkprogramma van de Commissie voor het desbetreffende jaar ▌. ii) Procedures voor het aannemen van handelingen 37. De Commissie verplicht zich ertoe, de door het Parlement aangenomen amendementen op haar wetgevingsvoorstellen zorgvuldig te behandelen, teneinde hiermee rekening te houden in een gewijzigd voorstel. De Commissie verbindt zich ertoe, bij de opstelling van haar advies inzake de amendementen van het Parlement uit hoofde van artikel 294 van het VWEU zoveel mogelijk rekening te houden met de in tweede lezing aangenomen amendementen. Wanneer zij om zwaarwegende redenen en na behandeling door het college besluit deze amendementen niet over te nemen of niet goed te keuren, zet zij haar besluit in het Parlement uiteen en in elk geval in haar advies over de amendementen van het Parlement, zoals bepaald in artikel 294 , lid 7 , onder c). 38. Het Parlement verbindt zich ertoe, bij de behandeling van een initiatief dat is ingediend door tenminste een kwart van de lidstaten, overeenkomstig artikel 76 van het VWEU, geen verslag in de bevoegde commissie aan te nemen, vóór het advies van de Commissie over het initiatief te hebben ontvangen. De Commissie verbindt zich ertoe, haar advies over een dergelijk initiatief uiterlijk tien weken na de indiening van het initiatief uit te brengen. 39. Alvorens een voorstel waarover het Parlement reeds een standpunt in eerste lezing heeft ingenomen, in te trekken, verstrekt de Commissie tijdig een gedetailleerde verklaring . De Commissie beziet aan het begin van de ambtstermijn van de nieuwe Commissie alle hangende voorstellen, om deze politiek te bevestigen of in te trekken, waarbij zij naar behoren rekening houdt met de standpunten die het Parlement te kennen heeft gegeven. 40. Voor de bijzondere wetgevingsprocedures waarvoor het Parlement moet worden geraadpleegd, inbegrepen andere procedures, zoals die welke is vastgesteld in artikel 148 van het VWEU : 41. Met het oog op een betere wetgevingsprogrammering verbindt het Parlement zich ertoe: iii) kwesties in verband met betere wetgeving 42. De Commissie zorgt ervoor, dat haar effectbeoordelingen onder haar verantwoordelijkheid worden uitgevoerd door middel van een doorzichtige procedure die een onafhankelijke beoordeling garandeert. De effectbeoordelingen worden tijdig openbaar gemaakt, rekening houdende met een aantal uiteenlopende scenario's, waaronder een „niets doen”-optie, en worden in beginsel aan de bevoegde commissie van het Parlement voorgelegd in de fase van de informatieverstrekking aan de nationale parlementen overeenkomstig de Protocollen nrs. 1 en 2 bij het VWEU. 43. Op gebieden waarop het Parlement gewoonlijk bij het wetgevingsproces is betrokken, maakt de Commissie waar passend gebruik van zachte wetgeving, en op een naar behoren gemotiveerde grondslag, na het Parlement de gelegenheid te hebben gegeven zijn opvatting te geven. De Commissie verstrekt het Parlement een gedetailleerde toelichting van de manier waarop bij de aanneming van het voorstel van de Commissie rekening is gehouden met het standpunt van het Parlement. 44. Om een beter toezicht op de omzetting en uitvoering van het recht van de Unie te verzekeren, streven de Commissie en het Parlement ernaar verplichte concordantietabellen op te nemen en een bindend tijdschema voor de omzetting, die bij richtlijnen gewoonlijk een termijn van twee jaar niet mag overschrijden. Naast de specifieke verslagen en het jaarverslag over de toepassing van het recht van de Unie stelt de Commissie het Parlement beknopte gegevens ter beschikking over alle inbreukprocedures vanaf de ingebrekestelling, waaronder, zo het Parlement hierom verzoekt, per geval en met inachtneming van de vertrouwelijkheidsregels, met name die welke erkend zijn door het Hof van Justitie van de Europese Unie, de kwesties waarop de inbreukprocedure betrekking heeft. V. DEELNAME VAN DE COMMISSIE AAN DE PARLEMENTAIRE WERKZAAMHEDEN 45. De Commissie geeft voorrang aan haar aanwezigheid, wanneer hierom wordt verzocht, tijdens de plenaire vergaderingen of vergaderingen van andere organen van het Parlement, boven andere onverenigbare gebeurtenissen of uitnodigingen. De Commissie zorgt er met name voor, dat de leden van de Commissie in de regel tijdens de plenaire vergadering aanwezig zijn voor de agendapunten die onder hun verantwoordelijkheid vallen, wanneer het Parlement hierom verzoekt. Dit geldt voor de voorlopige ontwerpagenda die tijdens de voorafgaande vergaderperiode door de Conferentie van voorzitters is goedgekeurd. Het Parlement streeft ernaar, dat als algemene regel de agendapunten van de vergaderperiode die onder de verantwoordelijkheid van een lid van de Commissie vallen, worden gebundeld. 46. Op verzoek van het Parlement wordt voorzien in een geregeld vragenuur met de Voorzitter van de Commissie. Dit vragenuur bestaat uit twee delen: het eerste met de fractieleiders of hun vertegenwoordigers, dat volstrekt spontaan verloopt; het tweede gewijd aan een beleidsthema dat op voorhand is overeengekomen, uiterlijk de donderdag vóór de betrokken vergaderperiode, maar zonder voorbereide vragen. Voorts wordt een vragenuur ingevoerd met de leden van de Commissie, onder meer met de vicevoorzitter/hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid, waarbij het model van het vragenuur met de Voorzitter van de Commissie wordt gevolgd, met als doel de opzet van het bestaande vragenuur te wijzigen. Het vragenuur houdt verband met de portefeuille van de respectieve leden van de Commissie. 47. De leden van de Commissie worden op hun verzoek gehoord. Onverminderd artikel 230 van het VWEU, komen de twee instellingen algemene regels overeen voor de verdeling van de spreektijd onder de instellingen. De twee instellingen komen overeen, dat de hun ter indicatie toegewezen spreektijd moet worden geëerbiedigd. 48. Ter waarborging van de aanwezigheid van leden van de Commissie verbindt het Parlement zich ertoe zijn uiterste best te doen zijn zich aan definitieve ontwerpagenda's te houden. Wanneer het Parlement zijn definitieve ontwerpagenda wijzigt of binnen de agenda van een vergaderperiode punten verplaatst, brengt het de Commissie hiervan onmiddellijk op de hoogte. De Commissie doet haar uiterste best om de aanwezigheid van het verantwoordelijke lid van de Commissie te garanderen. 49. De Commissie kan uiterlijk tot de vergadering waarin de Conferentie van voorzitters de definitieve ontwerpagenda van een vergaderperiode vaststelt, voorstellen punten op de agenda te plaatsen. Het Parlement houdt zoveel mogelijk met dergelijke voorstellen rekening. ▌ 50. De parlementaire commissies trachten zich aan hun ontwerpagenda en agenda te houden. Wanneer een parlementaire commissie zijn ontwerpagenda of zijn agenda wijzigt, wordt de Commissie hiervan onmiddellijk in kennis gesteld. Met name streven de commissies van het Parlement ernaar een redelijke termijn in acht te nemen om de aanwezigheid van de leden van de Commissie in hun vergaderingen mogelijk te maken. Wanneer niet uitdrukkelijk om de aanwezigheid van een lid van de Commissie in een vergadering van een parlementaire commissie wordt verzocht, zorgt de Commissie ervoor dat zij door een bevoegde ambtenaar op adequaat niveau wordt vertegenwoordigd. De parlementaire commissies streven ernaar hun werk te coördineren, waarbij zij met name voorkomen dat vergaderingen over dezelfde onderwerpen plaatshebben op hetzelfde moment, en zij streven ernaar niet van de ontwerpagenda af te wijken, zodat de Commissie voor een adequaat niveau van vertegenwoordiging kan zorgen. Wanneer om de aanwezigheid wordt verzocht van een hoge ambtenaar (directeur-generaal of directeur) in een commissievergadering waarin een voorstel van de Commissie wordt behandeld, wordt de vertegenwoordiger van de Commissie toegestaan het woord te voeren. VI. SLOTBEPALINGEN ▌ 51. De Commissie bevestigt haar toezegging, zo spoedig mogelijk de wetgevingshandelingen te zullen onderzoeken die vóór de inwerkingtreding van het Verdrag van Lissabon niet aan de regelgevingsprocedure met toetsing zijn aangepast, om te beoordelen of deze instrumenten moeten worden aangepast aan de bij artikel 290 van het VWEU ingevoerde regeling inzake gedelegeerde handelingen. Het einddoel is de totstandbrenging van een coherent systeem van gedelegeerde en uitvoeringshandelingen dat volledig strookt met het nieuwe verdrag, door middel van een geleidelijke beoordeling van de aard en inhoud van de maatregelen die thans onder de regelgevingsprocedure met toetsing vallen, om ze te gelegener tijd aan de in artikel 290 van het VWEU neergelegde regeling aan te passen. 52. Dit Kaderakkoord vormt een aanvulling op het interinstitutionele akkoord „Beter wetgeven” (6) zonder afbeuk te doen aan dit laatste en staat een verdere wijziging daarvan niet in de weg. Onverminderd de komende onderhandelingen tussen het Parlement, de Commissie en de Raad, verplichten de twee instellingen zich ertoe overeenstemming te bereiken over essentiële wijzigingen, als voorbereiding op de toekomstige onderhandelingen over de aanpassing van het interinstitutionele akkoord „Beter wetgeven” aan de nieuwe bepalingen van het Verdrag van Lissabon, rekening houdend met de bestaande praktijk en dit Kaderakkoord. Zij zijn het ook eens over het feit dat het bestaande mechanisme voor interinstitutionele contacten met betrekking tot „Beter Wetgeven” op politiek en op technisch niveau moet worden versterkt, om een doeltreffende interinstitutionele samenwerking tussen het Parlement, de Commissie en de Raad te garanderen. 53. De Commissie verplicht zich ertoe, spoedig de initiatieven te nemen tot de jaarlijkse en meerjarige programmering van de Unie om interinstitutionele akkoorden tot stand te brengen, overeenkomstig artikel 17 van het VEU.1111 Het werkprogramma van de Commissie is haar bijdrage tot de jaarlijkse en meerjarige programmering van de Unie. Na de aanneming ervan door de Commissie moet een trialoog met het Parlement, de Raad en de Commissie worden gehouden om tot een akkoord over de programmering van de Unie te komen. In verband hiermee en zodra het Parlement, de Raad en de Commissie een gemeenschappelijk akkoord over de programmering van de Unie hebben bereikt, herzien de twee instellingen de op de programmering betrekking hebbende bepalingen van dit Kaderakkoord. De twee instellingen verzoeken de Raad zo spoedig mogelijk een aanvang te maken met de besprekingen over de in artikel 17 van het VEU bedoelde programmering. 54. De twee instellingen evalueren op gezette tijden de praktische toepassing van dit Kaderakkoord en de bijlagen daarbij . Uiterlijk einde 2011 wordt in het licht van de opgedane ervaring een herziening uitgevoerd . ▌ Gedaan te ..., Voor het Europees Parlement Voor de Europese Commissie De Voorzitter De Voorzitter BIJLAGE 1 Vergaderingen van de Commissie met nationale deskundigen In deze bijlage wordt de wijze van uitvoering van punt 15 van het Kaderakkoord vastgesteld. 1. Werkingssfeer Punt 15 van het Kaderakkoord heeft betrekking op de volgende vergaderingen: De vergaderingen van de comitéprocedure-comités zijn uitgesloten, onverminderd bestaande en toekomstige specifieke regelingen betreffende de informatieverstrekking aan het Parlement over de uitoefening van de uitvoeringsbevoegdheden van de Commissie (7) . 2. Aan het Parlement te verstrekken informatie De Commissie verplicht zich ertoe, het Parlement dezelfde informatie toe te zenden als zij de nationale autoriteiten voor de bovengenoemde vergaderingen toezendt. De Commissie zendt de betrokkken documenten, waaronder de agenda's, naar een functionele mailbox van het Parlement op hetzelfde moment als waarop zij worden toegezonden aan de nationale deskundigen. 3. Uitnodiging van deskundigen van het Parlement Op verzoek van het Parlement kan de Commissie besluiten het Parlement te verzoeken deskundigen van het Parlement te zenden om de in punt 1) genoemde vergaderingen van de Commissie met nationale deskundigen bij te wonen. BIJLAGE 2 Verstrekking van vertrouwelijke informatie aan het Parlement 1. Toepassingsgebied 1.1. Deze bijlage regelt de verstrekking aan het Parlement en de behandeling van vertrouwelijke informatie van de Commissie zo als gedefinieerd in punt 1.2 in het kader van de uitoefening van de parlementaire prerogatieven en bevoegdheden ▌. De twee instellingen handelen met inachtneming van hun wederzijdse verplichtingen tot loyale samenwerking in een sfeer van volledig wederzijds vertrouwen en met strikte inachtneming van de desbetreffende Verdragsbepalingen ▌. 1.2. Onder informatie wordt verstaan elke schriftelijke of mondelinge informatie, ongeacht de drager of de auteur. 1.2.1. Onder „vertrouwelijk informatie” wordt verstaan: gerubriceerde EU-gegevens („EU Classified information”, EUCI) en niet-gerubriceerde „andere vertrouwelijke informatie”. 1.2.2. Onder „gerubriceerde EU-gegevens” (EUCI) wordt verstaan: gegevens en materiaal waarop „TRÈS SECRET UE/ TOP SECRET EU”, „SECRET UE”, „CONFIDENTIEL UE” of „RESTREINT UE” staat vermeld of die evenwaardige nationale of internationale rubriceringsmarkeringen dragen en waarvan openbaarmaking zonder machtiging de belangen van de Unie of van een of meer van haar lidstaten in meerdere of mindere mate zou kunnen schaden, ongeacht of dergelijke gegevens afkomstig zijn van de Unie, de lidstaten, derde staten of internationale organisaties. a) TRÈS SECRET UE/ TOP SECRET EU: deze rubricering wordt alleen toegepast op gegevens en materiaal waarvan de openbaarmaking zonder machtiging uitzonderlijk nadelig zou kunnen zijn voor de wezenlijke belangen van de Unie of van één of meer van haar lidstaten. b) SECRET UE: deze rubricering wordt alleen toegepast op gegevens en materiaal waarvan de openbaarmaking zonder machtiging ernstige gevolgen zou kunnen hebben voor de wezenlijke belangen van de Europese Unie of van één of meer van haar lidstaten. c) CONFIDENTIEL UE: deze rubricering wordt toegepast op gegevens en materiaal waarvan de openbaarmaking zonder machtiging nadelige gevolgen zou kunnen hebben voor de wezenlijke belangen van de Europese Unie of van één of meer van haar lidstaten. d) RESTREINT UE: deze rubricering wordt toegepast op gegevens en materiaal waarvan de openbaarmaking zonder machtiging nadelig zou kunnen zijn voor de belangen van de Unie of van één of meer van haar lidstaten. 1.2.3. Onder „andere vertrouwelijke informatie” wordt verstaan: andere vertrouwelijke informatie, met inbegrip van informatie die onder het beroepsgeheim valt, die door het Parlement wordt gevraagd en/of door de Commissie wordt toegezonden . 1.3. De Commissie zorgt ervoor, dat het Parlement overeenkomstig de bepalingen van deze bijlage toegang tot de vertrouwelijke informatie krijgt, wanneer zij van één van de in punt 1.4 genoemde parlementaire organen of ambtsdragers een verzoek ontvangt betreffende de verstrekking van vertrouwelijke informatie. Bovendien kan de Commissie uit eigen beweging overeenkomstig deze bijlage vertrouwelijke informatie aan het Parlement verstrekken. 1.4. In het kader van deze bijlage kunnen de Commissie om vertrouwelijke informatie vragen: 1.5. De informatie over inbreukprocedures en procedures op het gebied van de mededinging, voorzover de Commissie hierover op het moment van het verzoek van een van de in punt 1.4 genoemde parlementaire organen of ambtsdragers nog geen definitief besluit heeft genomen of het Hof van Justitie van de Europese Unie hierover op dat moment nog geen uitspraak heeft gedaan, en de informatie inzake de bescherming van de financiële belangen van de Unie zijn van deze bijlage uitgezonderd . Dit laat punt 44 van het Kaderakkoord en de rechten van het Parlement op het gebied van begrotingscontrole onverlet. 1.6. Deze bepalingen zijn van toepassing onverminderd Besluit 95/167/EG, Euratom, EGKS van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie van 19 april 1995 tot vaststelling van de wijze van uitoefening van het enquêterecht van het Europees Parlement (8) en de desbetreffende bepalingen van Besluit 1999/352/EG, EGKS, Euratom van de Commissie van 28 april 1999 houdende oprichting van het Europees Bureau voor fraudebestrijding (OLAF) (9) . 2. Algemene Regels 2.1. Op verzoek van een van de in punt 1.4 genoemde parlementaire organen of ambtsdragers verstrekt de Commissie het betrokken parlementaire orgaan of de betrokken parlementaire ambtsdrager zo spoedig mogelijk alle vertrouwelijke informatie die nodig is voor de uitoefening van de prerogatieven en bevoegdheden van het Parlement, waarbij de twee instellingen in het kader van hun respectieve bevoegdheden en verantwoordelijkheden het volgende in acht nemen: Bij gebrek aan overeenstemming wordt de zaak ter beslechting aan de voorzitters van de twee instellingen voorgelegd. Vertrouwelijke informatie afkomstig van een staat, een instelling of een internationale organisatie wordt slechts verstrekt met instemming van de betrokken staat, instelling of internationale organisatie. 2.2. De gerubriceerde EU-gegevens (EUCI) worden het Parlement toegezonden en door het Parlement verwerkt en beschermd overeenkomstig de gemeenschappelijke minimumnormen inzake veiligheid die door de andere instellingen van de Unie, met name de Commissie, worden nageleefd . Bij de markering van informatie die van haar afkomstig is, zorgt de Commissie ervoor dat zij passende rubriceringsniveaus hanteert, overeenkomstig de internationale normen en definities en haar interne regels, terwijl zij naar behoren rekening houdt met het feit dat het Parlement toegang tot de gerubriceerde documenten moet kunnen krijgen voor de daadwerkelijke uitoefening van zijn prerogatieven en bevoegdheden . 2. 3. Bij twijfel over het vertrouwelijke karakter van informatie of over het passende niveau van rubricering of wanneer de passende regeling voor de verstrekking ervan overeenkomstig de in punt 3.2 genoemde mogelijkheden moet worden vastgesteld, plegen de twee instellingen onverwijld en vóór de verzending van het document overleg. Bij dit overleg wordt het Parlement vertegenwoordigd door de voorzitter van het betrokken parlementaire orgaan , eventueel vergezeld van de rapporteur, dat of de ambtsdrager die het verzoek heeft ingediend. De Commissie wordt vertegenwoordigd door het voor dat gebied verantwoordelijke lid van de Commissie , na raadpleging van het lid van de Commissie dat bevoegd is voor veiligheidszaken. Bij gebrek aan overeenstemming wordt de zaak ter beslechting aan de Voorzitters van de twee instellingen voorgelegd. 2.5. De toegang tot de EUCI-gegevens wordt verleend overeenkomstig de toepasselijke regels voor persoonlijke veiligheidsmachtiging. 2.5.1. De toegang tot de informatie die gerubriceerd is als TRÈS SECRET UE/TOP SECRET EU, SECRET UE en CONFIDENTIEL UE, mag alleen worden verleend aan ambtenaren van het Parlement en aan werknemers van het Parlement die werken voor fracties en voor wie dit strikt noodzakelijk is, van wie het parlementaire orgaan of de parlementaire ambtsdrager op voorhand heeft verklaard dat zij niet zonder de informatie kunnen („need-to-know”) en die over een passende veiligheidsmachtiging beschikken. 2.5.2 Gelet op de prerogatieven en bevoegdheden van het Parlement wordt de leden die niet over een persoonlijke veiligheidsmachtiging beschikken, toegang tot CONFIDENTIEL UE-documenten verleend tegen praktische voorwaarden die in onderlinge overeenstemming worden vastgesteld, met name de ondertekening van een plechtige verklaring dat zij de inhoud van de betrokken documenten niet bekend zullen maken aan derden. De toegang tot de SECRET UE-documenten wordt verleend aan de leden aan wie een passende persoonlijke veiligheidsmachtiging is gegeven. 2.5.3. Er worden regelingen vastgesteld met de ondersteuning van de Commissie, om ervoor te zorgen dat de nodige bijdrage van de nationale autoriteiten in het kader van de machtigingsprocedure zo spoedig mogelijk door het Parlement kan worden verkregen. Gelijktijdig met het verzoek worden bijzonderheden meegedeeld aangaande de categorie of categorieën personen die toegang tot de vertrouwelijke informatie krijgen. Alvorens iemand toegang tot de betrokken informatie krijgt, wordt hij ingelicht over het vertrouwelijkheidsniveau ervan en de hieruit voortvloeiende veiligheidsverplichtingen. In het kader van de toetsing van deze bijlage en de toekomstige veiligheidsregelingen bedoeld in de punten 4.1 en 4.2, wordt de kwestie van de veiligheidsmachtigingen opnieuw onderzocht. 3. Regelingen voor de toegang tot en de behandeling van vertrouwelijke informatie 3.1. De vertrouwelijke informatie die overeenkomstig de in punt 2. 3 en, in voorkomend geval punt 2. 4 bedoelde procedure is verstrekt, wordt onder verantwoordelijkheid van de Voorzitter of een lid van de Commissie onder de volgende voorwaarden beschikbaar gesteld voor het parlementaire orgaan dat of de parlementaire ambtsdrager die het verzoek heeft ingediend: Het Parlement en de Commissie zorgen ervoor, dat de vertrouwelijke informatie wordt geregistreerd en traceerbaar is. Meer specifiek, wordt EUCI met rubriceringsniveau „ Confidentiel UE” en „SECRET UE” verzonden van het centrale register van het secretariaat-generaal van de Commissie naar de overeenkomstige bevoegde dienst van het Parlement, die ermee wordt belast haar overeenkomstig de overeengekomen regeling beschikbaar te stellen voor het parlementaire orgaan dat of de parlementaire ambtsdrager die het verzoek heeft ingediend. Voor de verstrekking van EUCI met rubriceringsniveau „TRÈS SECRET UE/ EU TOP SECRET” geldt een bijkomende regeling, die de Commissie en het parlementaire orgaan dat of de parlementaire ambtsdrager die het verzoek heeft ingediend, overeenkomen en die bedoeld is om een beschermingsniveau te garanderen dat met het genoemde rubriceringsniveau overeenkomt. 3.2. Onverminderd het bepaalde in punt 2. 2 en 2.4 en de in punt 4.1 bedoelde toekomstige veiligheidsregeling worden de toegang en de regeling ter waarborging van het vertrouwelijke karakter van de informatie in onderlinge overeenstemming vastgesteld vóór de informatie wordt verstrekt. In die overeenstemming tussen het ▌parlementaire orgaan (vertegenwoordigd door zijn voorzitter ) dat of de parlementaire ambtsdrager die het verzoek heeft ingediend en het voor het betrokken beleidsterrein bevoegde lid van de Commissie, wordt een van de in de punten 3.2.1 en 3.2.2 neergelegde mogelijkheden geselecteerd , om het passende rubriceringsniveau te garanderen. 3.2.1. Ten aanzien van de geadresseerden van de vertrouwelijke informatie, moet een van de volgende mogelijkheden worden gekozen: De betrokken vertrouwelijke informatie mag zonder de instemming van de Commissie niet openbaar worden gemaakt of aan andere geadresseerden worden verstrekt. 3.2.2. Ten aanzien van de regeling betreffende de verwerking van de vertrouwelijke informatie moet een van de volgende mogelijkheden worden gekozen: Vóór de verstrekking van de documenten kunnen alle persoonlijke gegevens eruit worden verwijderd. Voor vertrouwelijke informatie die mondeling aan ontvangers in het Parlement wordt verstrekt, geldt hetzelfde niveau van bescherming als voor vertrouwelijke informatie die schriftelijk wordt verstrekt . Dit kan een plechtige verklaring van de ontvangers van de bedoelde informatie omvatten dat zij de inhoud ervan niet aan een derde bekend zullen maken. 3.2.3 Wanneer schriftelijke informatie moet worden bestudeerd in een veilige leeskamer , zorgt het Parlement ervoor dat de volgende voorzieningen aanwezig zijn: 3.2.4. Het bovenstaande sluit andere door de instellingen overeengekomen regelingen van deze aard niet uit. 3.3. Bij niet-naleving van deze regelingen zijn de in bijlage VIII bij het Reglement van het Parlement opgenomen bepalingen betreffende sancties voor leden en, wat ambtenaren en andere personeelsleden van het Parlement betreft, de toepasselijke bepalingen van artikel 86 (10) van het statuut of artikel 49 van de Regeling welke van toepassing is op de andere personeelsleden van de Europese Gemeenschappen, van toepassing. 4. Slotbepalingen Hiertoe coördineren de bevoegde diensten van de Commissie en het Parlement de uitvoering van deze bijlage nauwkeurig. Dit omvat de verificatie van de traceerbaarheid van de vertrouwelijke informatie en de periodieke gezamenlijke controle van de toegepaste veiligheidsregelingen -normen. Het Parlement verbindt zich ertoe waar nodig zijn interne regels aan te passen om de in deze bijlage vastgestelde veiligheidsregels voor vertrouwelijke informatie uit te voeren. Het Parlement verbindt zich ertoe, zijn toekomstige veiligheidsregelingen zo spoedig mogelijk aan te nemen en deze regelingen in onderlinge overeenstemming met de Commissie te controleren, om tot gelijke veiligheidsnormen te komen. Daardoor wordt aan deze bijlage uitvoering gegeven met betrekking tot: 4.2. Het Parlement en de Commissie herzien deze bijlage en passen haar zo nodig aan, uiterlijk op het moment van de in punt 54 van het Kaderakkoord bedoelde herziening, in het licht van de ontwikkelingen op de volgende gebieden: BIJLAGE 3 Onderhandelingen over en sluiting van internationale overeenkomsten In deze bijlage wordt een gedetailleerde regeling vastgesteld voor de in de punten 23,24 en 25 van het Kaderakkoord bedoelde informatieverstrekking aan het Parlement betreffende de onderhandelingen over en de sluiting van internationale overeenkomsten: 1. De Commissie licht het Parlement in over haar voornemen het begin van onderhandelingen voor te stellen op hetzelfde moment als waarop zij de Raad hierover inlicht; 2. Overeenkomstig punt 24 van het Kaderakkoord, legt de Commissie, wanneer zij ontwerponderhandelingsrichtsnoeren voorstelt met het oog op de aanneming hiervan door de Raad, deze op hetzelfde moment voor aan het Parlement; 3. De Commissie houdt gedurende het gehele proces van de onderhandelingen naar behoren rekening met de opmerkingen van het Parlement; 4. Overeenkomstig punt 23 van het Kaderakkoord houdt de Commissie het Parlement geregeld en onverwijld op de hoogte over het verloop van de onderhandelingen, totdat de overeenkomst is geparafeerd en zet zij uiteen, of en hoe de opmerkingen van het Parlement in de teksten waarover is onderhandeld, zijn opgenomen en, als dit niet gebeurd is, om welke redenen niet; 5. In het geval van internationale overeenkomsten waarvan de sluiting de instemming van het Parlement vereist, verstrekt de Commissie het Parlement tijdens het onderhandelingsproces alle relevante gegevens die zij ook verstrekt aan de Raad (of aan het speciale comité dat door de Raad is aangesteld). Dit omvat ontwerpwijzigingen van vastgestelde onderhandelingsrichtsnoeren, ontwerponderhandelingsteksten, overeengekomen artikelen, de overeengekomen datum voor de parafering van de overeenkomst en de tekst van de overeenkomst die moet worden geparafeerd. De Commissie verstrekt het Parlement, even als de Raad (of het speciale comité dat door de Raad is aangesteld), ook alle relevante documenten die zij heeft ontvangen van derden, indien de opsteller van de deze documenten hiermee instemt. De Commissie houdt de bevoegde parlementaire commissie op de hoogte over de ontwikkelingen in de onderhandelingen en zet met name uiteen hoe rekening met het standpunt van het Parlement is gehouden; 6. In het geval van internationale overeenkomsten waarvan de sluiting geen instemming van het Parlement vereist, zorgt de Commissie ervoor dat het Parlement onmiddellijk en volledig wordt ingelicht, door gegevens te verstrekken die ten minste de ontwerponderhandelingsrichtsnoeren, de vastgestelde onderhandelingsrichtsnoeren, het daaropvolgende verloop van de onderhandelingen en de sluiting van de onderhandelingen omvatten; 7. Overeenkomstig punt 24 van het Kaderakkoord verstrekt de Commissie het Parlement tijdig gedetailleerde informatie, wanneer een internationale overeenkomst wordt geparafeerd, en licht zij het Parlement zo snel mogelijk in over haar voornemen de voorlopige toepassing ervan aan de Raad voor te stellen en over de redenen hiervan , tenzij redenen van hoogdringendheid haar beletten dit te doen; 8. De Commissie licht de Raad en het Parlement gelijktijdig en tijdig in over haar voornemen de Raad de opschorting van een internationale overeenkomst voor te stellen, met opgave van de redenen hiervoor; 9. Voor overeenkomsten die onder de in het VWEU vastgestelde goedkeuringsprocedure vallen, houdt de Commissie het Parlement ook volledig op de hoogte alvorens wijzigingen van een overeenkomst goed te keuren, waartoe de Raad overeenkomstig artikel 218, lid 7, van het VWEU bij wijze van afwijking machtiging heeft verleend. . BIJLAGE 4 Tijdschema voor het ▌werkprogramma van de Commissie Het werkprogramma van de Commissie gaat vergezeld van een lijst van wetgevings- en niet-wetgevingsvoorstellen voor de volgende jaren. Het werkprogramma van de Commissie heeft betrekking op het volgende jaar en omvat gedetailleerde mededelingen over de prioriteiten van de Commissie voor de daaropvolgende jaren. Het werkprogramma van de Commissie kan zo de basis vormen voor een gestructureerde dialoog met het Parlement, met het oog op het zoeken naar een gemeenschappelijke benadering. Het werkprogramma van de Commissie omvat ook de initiatieven die worden gepland op het gebied van zachte wetgeving, intrekkingen en vereenvoudiging. 1. In het eerste semester van een gegeven jaar voeren de leden van de Commissie een permanente, geregelde dialoog met de voor hun beleidsterreinen bevoegde parlementaire commissies over de uitvoering van het werkprogramma van de Commissie voor het betrokken jaar en over de voorbereiding van het toekomstige werkprogramma van de Commissie. Op basis van de dialoog brengt elke parlementaire commissie verslag uit over het resultaat daarvan bij de Conferentie van commissievoorzitters. 2. Parallel hiermee houdt de Conferentie van commissievoorzitters geregeld een gedachtewisseling met de voor interinstitutionele betrekkingen bevoegde vicevoorzitter van de Commissie, om de stand van de uitvoering van het lopende werkprogramma van de Commissie te beoordelen, de voorbereiding van het toekomstige werkprogramma van de Commissie te bespreken en de balans op te maken van de resultaten van de lopende bilaterale dialoog tussen de betrokken parlementaire commissies en de bevoegde leden van de Commissie. 3. In juni dient de Conferentie van commissievoorzitters een beknopt verslag in bij de Conferentie van voorzitters, dat de resultaten moet omvatten van het onderzoek van de uitvoering van het werkprogramma van de Commissie, alsmede de prioriteiten van het Parlement voor het volgende werkprogramma van de Commissie, en het Parlement stelt de Commissie hiervan op de hoogte. 4. Op basis van dit beknopte verslag neemt het Parlement tijdens de vergaderperiode van juli een resolutie aan met zijn standpunt, waarin met name verzoeken op basis van initiatief-wetgevingsverslagen worden opgenomen. 5. Elk jaar wordt tijdens de eerste vergaderperiode van september een debat over de stand van de Unie („State of the Union”) gehouden, waarbij de Voorzitter van de Commissie een toespraak houdt waarin hij de balans opmaakt van het lopende jaar en vooruitkijkt naar de prioriteiten, voor de volgende jaren. Hiertoe stelt de Voorzitter van de Commissie dienovereenkomstig voor het Parlement de belangrijkste elementen op schrift die als grondslag voor de voorbereiding van het werkprogramma van de Commissie voor het volgende jaar dienen. 6. Vanaf begin september kunnen de bevoegde parlementaire commissies en de desbetreffende leden van de Commissie bijeenkomen voor een gedetailleerdere gedachtewisseling over de toekomstige prioriteiten op elk beleidsterrein . Deze vergaderingen worden besloten door een vergadering van de Conferentie van commissievoorzitters en het college van commissieleden en door een vergadering van de Conferentie van voorzitters en de Voorzitter van de Commissie, naar gelang het geval . ▌ 7. In oktober neemt de Commissie haar werkprogramma voor het volgende jaar aan. Vervolgens presenteert de voorzitter van de Commissie dit werkprogramma aan het Parlement, op een passend niveau . 8. Het Parlement kan een debat houden en een resolutie aannemen tijdens de vergaderperiode van december. 9. Dit tijdschema geldt voor elke reguliere programmeringscyclus, met uitzondering van jaren met verkiezingen voor het Parlement die samenvallen met het einde van de ambtstermijn van de Commissie. 10. Dit tijdschema laat toekomstige akkoorden over de interinstitutionele programmering onverlet. Het Europees Parlement , – gelet op de artikelen 127, 211 en 212 van zijn Reglement, – onder verwijzing naar zijn besluit van 20 oktober 2010 inzake de herziening van het kaderakkoord over de betrekkingen tussen het Europees Parlement en de Europese Commissie (1) , – gezien het verslag van de Commissie constitutionele zaken ( A7-0278/2010 ), 1. besluit onderstaande wijzigingen in zijn Reglement op te nemen; 2. wijst erop dat de wijzigingen op de eerste dag na de inwerkingtreding van het herziene kaderakkoord in werking treden; 3. verzoekt zijn Voorzitter dit besluit ter informatie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. (Gewone wetgevingsprocedure: eerste lezing) Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2010)0085 ), – gelet op artikel 294, lid 2, en artikel 322 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, evenals artikel 106 bis van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap voor Atoomenergie, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C7-0086/2010), – gelet op artikel 294, lid 3, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien het advies van de Rekenkamer van 29 april 2010 (1) , – gezien de schriftelijke toezegging van de vertegenwoordiger van de Raad van 13 oktober 2010 om het standpunt van het Europees Parlement goed te keuren, overeenkomstig artikel 294, lid 4, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gelet op artikel 55 van zijn Reglement, – gezien de gezamenlijke vergaderingen van de Begrotingscommissie en de Commissie begrotingscontrole overeenkomstig artikel 51 van het Reglement, – gezien het verslag van de Begrotingscommissie en de Commissie begrotingscontrole en de adviezen van de Commissie buitenlandse zaken, de Commissie ontwikkelingssamenwerking, de Commissie internationale handel en de Commissie constitutionele zaken ( A7-0263/2010 ), 1. keurt zijn onderstaand standpunt in eerste lezing goed; 2. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad, de Commissie en de nationale parlementen. Standpunt van het Europees Parlement in eerste lezing vastgesteld op 20 oktober 2010 met het oog op de aanneming van Verordening (EU, Euratom) nr. …/2010 van het Europees Parlement en de Raad tot wijziging van Verordening (EG, Euratom) nr. 1605/2002 van de Raad houdende het Financieel Reglement van toepassing op de algemene begroting van de Europese Gemeenschappen, voor wat betreft de Europese dienst voor extern optreden (Aangezien het Parlement en de Raad tot overeenstemming zijn geraakt, komt het standpunt van het Parlement in eerste lezing overeen met het definitieve wetsbesluit: Verordening (EU, Euratom) nr. 1081/2010.) BIJLAGE Verklaring van de Commissie De Commissie zal bij de behandeling van het onderwerp „Europees Ontwikkelingsfonds” streven naar integratie van dit instrument in de begroting van de Unie in het kader van haar voorstellen met betrekking tot het volgende meerjarig financieel kader. (Gewone wetgevingsprocedure: eerste lezing) Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2010)0309 ), – gelet op artikel 294, lid 2, en artikel 336 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C7-0146/2010), – gelet op artikel 294, lid 3, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien op Besluit 2010/427/EU van de Raad van 26 juli 2010 tot vaststelling van de inrichting en werking van de Europese dienst voor extern optreden (1) , – gezien de schriftelijke toezegging van de vertegenwoordiger van de Raad van 20 oktober 2010 om het standpunt van het Europees Parlement goed te keuren, overeenkomstig artikel 294, lid 4, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gelet op artikel 55 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie juridische zaken en de adviezen van de Commissie buitenlandse zaken, de Commissie ontwikkelingssamenwerking, de Begrotingscommissie de Commissie begrotingscontrole ( A7-0288/2010 ), 1. stelt onderstaand standpunt in eerste lezing vast; 2. neemt nota van de verklaringen van de vicevoorzitter van de Commissie/hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid en de aan deze resolutie gehechte verklaring van de Commissie; 3. verzoekt om hernieuwde voorlegging indien de Commissie voornemens is ingrijpende wijzigingen in dit voorstel aan te brengen of dit door een nieuwe tekst te vervangen; 4. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad, de Commissie en de nationale parlementen. Standpunt van het Europees Parlement in eerste lezing vastgesteld op 20 oktober 2010 met het oog op de aanneming van Verordening (EU, Euratom) nr. …/2010 van het Europees Parlement en de Raad tot wijziging van het statuut van de ambtenaren van de Europese Gemeenschappen en van de regeling die van toepassing is op de andere personeelsleden van deze Gemeenschappen (Aangezien het Parlement en de Raad tot overeenstemming zijn geraakt, komt het standpunt van het Parlement in eerste lezing overeen met het definitieve wetsbesluit: Verordening (EU, Euratom) nr.1080/2010.) BIJLAGE Verklaring van de hoge vertegenwoordiger over het geografisch evenwicht binnen de EDEO De hoge vertegenwoordiger hecht er het grootste belang aan dat personeel wordt aangeworven van alle onderdanen van de lidstaten van de Unie met een zo breed mogelijke geografische spreiding, en tevens dat het personeel van de EDEO zo is samengesteld dat het een passend en adequaat aantal onderdanen van alle lidstaten omvat. De EDEO moet ten volle profiteren van de verscheidenheid en rijkdom aan ervaring en deskundigheid die binnen de verschillende diplomatieke diensten in de Unie is ontwikkeld. Om deze doelen te bereiken zal de hoge vertegenwoordiger gebruik maken van alle mogelijkheden die bij de toepassing van de benoemingsprocedure worden geboden. In haar jaarlijkse verslag over de bezetting van de ambten in de EDEO zal zij aan dit onderwerp een passage wijden. Verklaring van de hoge vertegenwoordiger over het genderevenwicht binnen de EDEO De hoge vertegenwoordiger hecht het grootste belang aan de bevordering van genderevenwicht bij het personeel van de EDEO. Om het genderevenwicht te bevorderen is het cruciaal om vrouwen aan te moedigen op vacatures binnen de EDEO te solliciteren en op dit gebied alle hinderpalen weg te nemen. Op basis van de ervaringen die zijn opgedaan bij de benoemingsprocedure in 2010 voor de roulerende functie als delegatiehoofd, onderzoekt de EDEO hoe zij bij benoemingsprocedures in de toekomst beter rekening kan houden met niet-lineaire patronen bij sollicitaties door vrouwen en hoe andere mogelijke hinderpalen kunnen worden weggenomen. De hoge vertegenwoordiger inventariseert tevens de optimale werkwijzen van de nationale diplomatieke diensten en past deze waar mogelijk toe op de EDEO. De hoge vertegenwoordiger maakt ten volle gebruik van alle mogelijkheden die artikel 1 quinquies, lid 1 en lid 3 van het statuut biedt om de werkgelegenheid voor vrouwen in de dienst te bevorderen. In haar jaarlijkse verslag over de bezetting van de ambten in de EDEO wijdt de hoge vertegenwoordiger een passage aan dit onderwerp. Verklaring van de Commissie met betrekking tot Artikel 95, lid 2 van het statuut van de ambtenaren De Commissie verstrekt de hoge vertegenwoordiger een gedegen motivering voor ieder negatief advies met betrekking tot een persoon op de lijst van kandidaten. Het Europees Parlement , – gelet op het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 314 daarvan, alsmede het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap voor Atoomenergie, en met name artikel 106 bis daarvan, – gelet op Verordening (EG, Euratom) nr. 1605/2002 van de Raad van 25 juni 2002 houdende het Financieel Reglement van toepassing op de algemene begroting van de Europese Gemeenschappen (1) , en met name de artikelen 37 en 38 daarvan, – gezien de algemene begroting van de Europese Unie voor het begrotingsjaar 2010, definitief vastgesteld op 17 december 2009 (2) , – gelet op het Interinstitutioneel Akkoord van 17 mei 2006 tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie betreffende de begrotingsdiscipline en een goed financieel beheer (3) , – gezien het ontwerp van gewijzigde begroting nr. 6/2010 van de Europese Unie voor het begrotingsjaar 2010, ingediend door de Commissie op 17 juni 2010 ( COM(2010)0315 ), – gezien het standpunt van de Raad inzake het ontwerp van gewijzigde begroting nr. 6/2010, vastgesteld door de Raad op 13 september 2010 (13475/2010 – C7-0262/2010), – gelet op de artikelen 75 ter en 75 sexies van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Begrotingscommissie ( A7-0283/2010 ), A. overwegende dat deze gewijzigde begroting het derde en laatste onderdeel is van het wetgevingspakket dat nodig is voor de tenuitvoerlegging van het politieke akkoord en het daarop volgende besluit van de Raad tot oprichting van de Europese dienst voor extern optreden (EEAS), en dat de andere twee delen gevormd worden door een wijziging van het Financieel Reglement en een wijziging van het personeelsstatuut, B. overwegende dat bij de oprichting van de EEAS uit moet worden gegaan van de beginselen van kosteneffectiviteit, begrotingsneutraliteit en een deugdelijk en efficiënt beheer, waarbij ten volle rekening moet worden gehouden met de gevolgen van de economische crisis voor de overheidsfinanciën en de noodzaak van een strikt begrotingsbeleid, C. tevens overwegende dat er alles aan gedaan moet worden om ervoor te zorgen dat doublures en bevoegdheidsconflicten worden vermeden, met name omdat dit niet alleen zou leiden tot een minder doeltreffend extern beleid, maar ook tot een ondoelmatig gebruik van schaarse begrotingsmiddelen, D. overwegende dat de behoeften voor 2011 het onderwerp zijn van nota van wijzigingen 1/2010 bij de begroting 2011 en zullen worden geïntegreerd in de algemene begrotingsprocedure voor dat jaar, E. overwegende dat het grootste deel van de benodigde middelen eenvoudigweg overgeschreven zullen worden van de afdelingen van de Europese Raad en Raad en de Commissie, maar dat een beperkte hoeveelheid van de nieuwe middelen ook geleverd zullen moeten worden in de vorm van personeel en arbeidscontractanten, F. overwegende dat met ontwerp van gewijzigde begroting nr. 6/2010 deze aanpassing van de begroting 2010 formeel wordt vastgesteld, inclusief de invoering van een nieuwe een afzonderlijke Afdeling X, hetgeen deel uitmaakt van het politieke akkoord, G. overwegende dat de bevoegdheden van het Parlement op het gebied van kwijting niet mogen worden aangetast, H. overwegende dat er nogmaals op moet worden gewezen dat het voor de EU van wezenlijk belang is om alle externe instrumenten te kunnen inzetten in het kader van een samenhangende structuur, en overwegende dat de waarborging van middelen van de begroting 2010 voor de opzet van de eerste fase van een dergelijke structuur de belangrijkste doelstelling van deze resolutie is, I. overwegende dat de Raad zijn standpunt op 13 september 2010 heeft vastgesteld, 1. neemt kennis van het ontwerp van gewijzigde begroting nr. 6/2010; 2. hecht zijn goedkeuring aan het standpunt van de Raad betreffende het ontwerp van gewijzigde begroting nr. 6/2010 zoals ingediend en verzoekt zijn Voorzitter te constateren dat gewijzigde begroting nr. 6/2010 definitief is vastgesteld en te zorgen voor de publicatie ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie; 3. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie alsmede aan de overige betrokken instellingen en organen. Het Europees Parlement , – gelet op het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name de artikelen 310 en 314 daarvan, en het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap voor Atoomenergie, en met name artikel 106 bis daarvan, – gelet op Verordening (EG, Euratom) nr. 1605/2002 van de Raad van 25 juni 2002 houdende het Financieel Reglement van toepassing op de algemene begroting van de Europese Gemeenschappen (1) , en met name artikel 37 daarvan, – gezien de algemene begroting van de Europese Unie voor het begrotingsjaar 2010, definitief vastgesteld op 17 december 2009 (2) , – gelet op het Interinstitutioneel Akkoord van 17 mei 2006 tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie betreffende de begrotingsdiscipline en een goed financieel beheer (3) , – gezien het ontwerp van gewijzigde begroting nr. 3/2010 van de Europese Unie voor het begrotingsjaar 2010, ingediend door de Commissie op 8 april 2010 ( COM(2010)0149 ), – gezien het voorstel voor een besluit van het Europees Parlement en de Raad betreffende de beschikbaarstelling van middelen uit het flexibiliteitsinstrument, ingediend door de Commissie op 8 april 2010 ( COM(2010)0150 ), – gezien het voorstel voor een verordening van het Europees Parlement en de Raad tot wijziging van Verordening (EG) nr. 1905/2006 tot invoering van een financieringsinstrument voor ontwikkelingssamenwerking, ingediend door de Commissie op 17 maart 2010 ( COM(2010)0102 ), – gezien het standpunt van de Raad betreffende het ontwerp van gewijzigde begroting nr. 3/2010, vastgesteld door de Raad op 13 september 2010 (13472/2010 – C7-0263/2010), – gelet op artikel 75 ter van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Begrotingscommissie ( A7-0281/2010 ), A. overwegende dat de Commissie voorstelt Verordening (EG) nr. 1905/2006 van het Europees Parlement en de Raad (4) te wijzigen om de begeleidende maatregelen in de bananensector (BMB's) te kunnen financieren in de periode 2010–2013, dit met een totale begroting van 190 miljoen EUR en eventueel nog eens 10 miljoen EUR extra, indien de marges dit toelaten, B. overwegende dat de voorgestelde jaarlijkse spreiding van de financiële steun voor de BMB's voorziet in een bedrag van 75 miljoen EUR in 2010, C. overwegende dat de beschikbare marge in rubriek 4 slechts 875 530 EUR bedraagt omdat in 2010 voor het grootste deel de prioriteiten van de EU op het gebied van haar rol als mondiale partner moeten worden gefinancierd, D. overwegende dat het grootste deel van deze financiële steun in 2010 afkomstig is van herschikkingen binnen rubriek 4 van de begroting (55,8 miljoen van de vereiste 75 miljoen EUR), E. overwegende dat de voorgestelde herschikkingen raken aan instrumenten en acties die de EU en met name het Europees Parlement als uitermate belangrijk hebben bestempeld, F. overwegende dat bij de vaststelling van het huidig meerjarig financieel kader niet was voorzien in de behoefte aan financiële steun voor BMB's, G. overwegende dat uit de voorgaande begrotingsprocedures is gebleken onder welke extreme druk deze rubriek staat, H. overwegende dat de financiële steun van de EU aan bananenexporterende ACS-landen die de gevolgen ondervinden van de meest begunstigde natie (MFN)-liberalisering in het kader van de WTO, niet in vraag kan worden gesteld en de begrotingsinspanning geen vertraging mag oplopen, I. overwegende dat het Parlement in wezen bereid is via bemiddeling met de andere tak van de begrotingsautoriteit te onderhandelen, J. overwegende dat de resterende marge van 875 530 EUR kan worden gebruikt voor de financiering van de BMB's, 1. neemt kennis van het ontwerp van gewijzigde begroting nr. 3/2010 en van het standpunt van de Raad; 2. herinnert aan zijn principiële standpunt dat nieuwe prioriteiten moeten worden gefinancierd met nieuwe middelen; 3. is van oordeel dat de financiering van de BMB's voldoet aan de voorwaarden van punt 27 van het IIA van 17 mei 2006 betreffende het gebruik van het flexibiliteitsinstrument; 4. verzoekt de Commissie een nieuw voorstel in te dienen betreffende de beschikbaarstelling van middelen uit het flexibiliteitsinstrument voor het resterende gedeelte van 74 124 470 EUR; 5. heeft besloten het standpunt van de Raad betreffende het ontwerp van gewijzigde begroting nr. 3/2010 te amenderen zoals hieronder is aangegeven; 6. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie, samen met het amendement, te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Amendement 1 AFDELING III − Commissie Begroting 2010 Commissie OGB 3/2010 Standpunt Raad Amendement EP Nieuw bedrag Vastleggings-kredieten Betalings-kredieten Vastleggings-kredieten Betalings-kredieten Vastleggings-kredieten Betalings-kredieten Vastleggings-kredieten Betalings-kredieten 07 02 04 Voorbereidende actie – Milieumonitoring van het Zwarte-Zeebekken Kredieten 2 000 000 2 000 000 500 000 2 000 000 500 000 2 000 000 1 500 000 0 2 000 000 2 000 000 Reserve Begroting 2010 Commissie OGB 3/2010 Standpunt Raad Amendement EP Nieuw bedrag Vastleggings-kredieten Betalings-kredieten Vastleggings-kredieten Betalings-kredieten Vastleggings-kredieten Betalings-kredieten Vastleggings-kredieten Betalings-kredieten 19 06 08 Noodmaatregelen tegen de financiële en economische crisis in de ontwikkelingslanden Kredieten 3 000 000 2 000 000 500 000 2 000 000 500 000 2 000 000 2 500 000 0 3 000 000 2 000 000 Reserve Begroting 2010 Commissie OGB 3/2010 Standpunt Raad Amendement EP Nieuw bedrag Vastleggings-kredieten Betalings-kredieten Vastleggings-kredieten Betalings-kredieten Vastleggings-kredieten Betalings-kredieten Vastleggings-kredieten Betalings-kredieten 19 09 01 Samenwerking met ontwikkelingslanden in Latijns-Amerika Kredieten 356 268 000 306 484 268 355 268 000 306 484 268 355 268 000 306 484 268 1 000 000 0 356 268 000 306 484 268 Reserve Begroting 2010 Commissie OGB 3/2010 Standpunt Raad Amendement EP Nieuw bedrag Vastleggings-kredieten Betalings-kredieten Vastleggings-kredieten Betalings-kredieten Vastleggings-kredieten Betalings-kredieten Vastleggings-kredieten Betalings-kredieten 19 10 01 01 Samenwerking met ontwikkelingslanden in Azië Kredieten 523 450 000 483 097 103 521 450 000 483 097 103 521 450 000 483 097 103 2 000 000 0 523 450 000 483 097 103 Reserve Begroting 2010 Commissie OGB 3/2010 Standpunt Raad Amendement EP Nieuw bedrag Vastleggings-kredieten Betalings-kredieten Vastleggings-kredieten Betalings-kredieten Vastleggings-kredieten Betalings-kredieten Vastleggings-kredieten Betalings-kredieten 21 02 01 Voedselzekerheid Kredieten 238 766 452 190 000 000 237 766 452 190 000 000 237 766 452 190 000 000 1 000 000 0 238 766 452 190 000 000 Reserve Begroting 2010 Commissie OGB 3/2010 Standpunt Raad Amendement EP Nieuw bedrag Vastleggings-kredieten Betalings-kredieten Vastleggings-kredieten Betalings-kredieten Vastleggings-kredieten Betalings-kredieten Vastleggings-kredieten Betalings-kredieten 21 05 01 01 Gezondheid Kredieten 45 885 491 16 271 430 44 885 491 16 271 430 44 885 491 16 271 430 1 000 000 0 45 885 491 16 817 430 Reserve Begroting 2010 Commissie OGB 3/2010 Standpunt Raad Amendement EP Nieuw bedrag Vastleggings-kredieten Betalings-kredieten Vastleggings-kredieten Betalings-kredieten Vastleggings-kredieten Betalings-kredieten Vastleggings-kredieten Betalings-kredieten 21 05 01 06 Voorbereidende actie voor de overdracht van technologie op farmaceutisch gebied ten behoeve van ontwikkelingslanden Kredieten 3 300 000 3 000 000 p.m. 3 000 000 p.m. 3 000 000 3 300 000 0 3 300 000 3 000 000 Reserve Begroting 2010 Commissie OGB 3/2010 Standpunt Raad Amendement EP Nieuw bedrag Vastleggings-kredieten Betalings-kredieten Vastleggings-kredieten Betalings-kredieten Vastleggings-kredieten Betalings-kredieten Vastleggings-kredieten Betalings-kredieten 21 06 03 Aanpassingssteun voor de landen van het Suikerprotocol Kredieten 175 756 786 80 000 000 151 432 316 80 000 000 151 432 316 80 000 000 24 324 470 0 175 756 786 80 000 000 Reserve Begroting 2010 Commissie OGB 3/2010 Standpunt Raad Amendement EP Nieuw bedrag Vastleggings-kredieten Betalings-kredieten Vastleggings-kredieten Betalings-kredieten Vastleggings-kredieten Betalings-kredieten Vastleggings-kredieten Betalings-kredieten 21 07 04 Grondstoffenovereenkomsten Kredieten 4 600 000 4 600 000 2 800 000 4 600 000 2 800 000 4 600 000 1 800 000 1 800 000 4 600 000 4 600 000 Reserve Begroting 2010 Commissie OGB 3/2010 Standpunt Raad Amendement EP Nieuw bedrag Vastleggings-kredieten Betalings-kredieten Vastleggings-kredieten Betalings-kredieten Vastleggings-kredieten Betalings-kredieten Vastleggings-kredieten Betalings-kredieten 21 02 03 Snelleresponsfaciliteit voor maatregelen tegen de scherpe stijging van de voedselprijzen in de ontwikkelingslanden Kredieten 162 700 000 342 700 000 145 300 000 342 700 000 145 300 000 342 700 000 17 400 000 0 162 700 000 342 700 000 Reserve NOMENCLATUUR: ongewijzigd TOELICHTING: ongewijzigd MOTIVERING: Zie de resolutie aangenomen door het Parlement betreffende het standpunt van de Raad. Het Europees Parlement, – gelet op artikel 314 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie en artikel 106 bis van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap voor Atoomenergie, – gezien Besluit 2007/436/EG, Euratom van de Raad van 7 juni 2007 betreffende het stelsel van eigen middelen van de Europese Gemeenschappen (1) , – gezien Verordening (EG, Euratom) nr. 1605/2002 van de Raad van 25 juni 2002 houdende het Financieel Reglement van toepassing op de algemene begroting van de Europese Gemeenschappen (2) , – gezien het Interinstitutioneel Akkoord van 17 mei 2006 tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie over de begrotingsdiscipline en een goed financieel beheer (3) , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 25 maart 2010 over de prioriteiten voor de begrotingsprocedure 2011 – Afdeling III − Commissie (4) , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 15 juni 2010 over het mandaat voor de trialoog over de ontwerpbegroting 2011 (5) , – gezien het ontwerp van algemene begroting voor het begrotingsjaar 2011, door de Commissie ingediend op 27 april 2010 ( COM(2010)0300 ), – gezien het standpunt over de ontwerpbegroting van de Europese Unie, door de Raad vastgesteld op 12 augustus 2010 (12699/2010 - C7-0202/2010), – gezien nota van wijzigingen nr. 1/2011 bij het ontwerp van algemene begroting van de Europese Unie voor het begrotingsjaar 2011, door de Commissie ingediend op 15 september 2010, – gelet op artikel 75 ter van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Begrotingscommissie en de adviezen van de overige betrokken commissies ( A7-0284/2010 ), AFDELING III Hoofdthema's en prioriteiten voor de begroting van 2011 1. is er vast van overtuigd dat de begrotingsprocedure onder het nieuwe Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU) van alle betrokken instellingen een volledige politieke betrokkenheid op het hoogste niveau vereist; benadrukt dat de bemiddelingsprocedure tot doel heeft de standpunten van de twee takken van de begrotingsautoriteit nader tot elkaar te brengen en dat het gemeenschappelijke ontwerp van de begroting 2011 nog door beide takken moet worden goedgekeurd overeenkomstig hun respectieve regels en het bepaalde in artikel 314, lid 7 van het VWEU; 2. acht de schriftelijke procedure waarvan de Raad zich bediend heeft voor de vaststelling van zijn standpunt bijzonder ongepast voor de begrotingsprocedure en vindt die procedure discutabel omdat een openbare en eenduidige politieke ondersteuning van een essentieel stuk wetgeving van de Unie door de Raad op ministersniveau ontbreekt; 3. weet bovendien niet goed hoe het het standpunt van de Raad over de ontwerpbegroting (OB) voor 2011 moet beoordelen, aangezien de besnoeiingen die de Raad heeft aangebracht niet aan duidelijk bepaalde doelstellingen beantwoorden en eerder willekeurig en radicaal over de hele begroting lijken te zijn verdeeld; is van oordeel dat willekeurig snijden in begrotingskredieten geen goed begrotingsbeleid is; 4. is van mening dat na de inwerkingtreding van het VWEU, waarmee het EU-beleid wordt uitgebreid en nieuwe bevoegdheidssferen worden gecreëerd − met name gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid, concurrentievermogen en innovatie, ruimtevaart, energiebeleid, toerisme, bestrijding van de klimaatsverandering, sport en jeugdwerk, sociaal beleid, justitie en binnenlandse zaken − en dat een „Lisbonisering” van de begroting impliceert en dus dat de Europese Unie toereikende begrotingsmiddelen moet krijgen om haar doelstellingen te bereiken en vraagt dus van beide takken van de begrotingsautoriteit coherentie en consistentie vraagt voor wat betreft een verhoogde financiële capaciteit; 5. wijst erop dat de EU-begroting ondanks de diverse verdragswijzigingen en het grotere aantal bevoegdheden dat naar het Unieniveau is overgeheveld, nog steeds slechts een bescheiden 1% van het BNI uitmaakt; verzet zich derhalve tegen de ingrijpende besnoeiingen die de Raad heeft aangebracht; 6. heeft begrip voor de bezorgdheid die sommige delegaties in de Raad hebben geuit in verband met de bijzonder zware druk waaraan de begrotingen van de lidstaten in het begrotingsjaar 2011 zullen blootstaan, waardoor bezuinigingen meer dan ooit noodzakelijk zijn, maar is niettemin van oordeel dat willekeurig snijden in betalingskredieten geen goed begrotingsbeleid is; is bovendien van mening dat willekeurig snijden in vastleggingskredieten de tenuitvoerlegging van reeds overeengekomen EU-beleid en -programma's in het gedrang brengt; 7. herinnert de Raad en de Commissie bovendien aan zijn resolutie van 29 maart 2007 over de toekomst van de eigen middelen van de Europese Unie (6) , waarin het Parlement onderstreepte dat het huidige stelsel van eigen middelen, waarbij 70% van de inkomsten rechtstreeks uit de nationale begrotingen afkomstig is, tot gevolg heeft dat de bijdrage aan de Europese Unie gevoeld wordt als een extra last voor de nationale begrotingen; is er diep van overtuigd dat alle EU-instellingen een duidelijk en bindend tijdschema overeen moeten komen om tot overeenstemming te komen over een nieuwe eigenmiddelenstelsel voordat het nieuwe MFK voor de jaren na 2013 in werking zal treden; verklaart zich bereid om alle mogelijke wegen daartoe te onderzoeken; 8. herinnert er eens te meer aan dat de EU-begroting niet moet worden gevoeld en beoordeeld als louter een extra financiële last voor de nationale begrotingen, maar daarentegen beschouwd moet worden als een mogelijkheid om een extra dimensie te geven aan initiatieven en investeringen die van belang zijn en meerwaarde opleveren voor de EU in haar geheel en waartoe in de meeste gevallen gezamenlijk is besloten door het Parlement en de Raad, waardoor zij ook op nationaal niveau gelegitimeerd zijn; verzoekt de EU-instellingen een passend mechanisme te bepalen om de „kosten van niet-Europa” te berekenen en te beoordelen, zodat de besparingen die het bundelen van middelen voor de nationale begrotingen oplevert, duidelijk worden belicht; 9. herhaalt dat het aanvullend karakter van de EU-begroting ten opzichte van de nationale begrotingen en de stimulans die daarvan uitgaat niet onderuit mogen worden gehaald door willekeurige bezuinigingen die in totaal slechts een oneindig klein deel (minder dan 0,02%) van de begrotingen van de 27 lidstaten samen uitmaken; 10. wijst er andermaal op dat het Parlement, zoals het onder meer verklaard had in zijn resolutie van juni 2010 over het mandaat voor de trialoog, de beleidsmaatregelen op het gebied van jeugd, onderwijs en mobiliteit tot een van zijn belangrijkste prioriteiten voor de begroting 2011 heeft gemaakt omdat zij essentiële en noodzakelijke bestanddelen van de EU-strategie voor economisch herstel en van de EU 2020-strategie zijn; benadrukt dat de voorgestelde verhoging van middelen voor een aantal zorgvuldig gekozen begrotingslijnen zowel korte- als langetermijndoelstellingen voor de toekomst van de EU dient; 11. herhaalt zijn vaste overtuiging dat de financiering van EU-beleid in een context van schaarse middelen en wereldwijde economische recessie zorgvuldig moet worden gecontroleerd, opdat alle overbodige uitgaven die geen duidelijke en identificeerbare doelen dienen, worden vermeden, in het besef dat de EU-begroting een meerwaarde biedt omdat zij een uitdrukking is van solidariteit en efficiëntie die verwezenlijkt worden dankzij het bundelen van middelen die anders over het nationale, het regionale en het plaatselijke niveau versnipperd zouden zijn; onderstreept tevens dat verreweg het grootste deel van de uitgaven ten laste van de EU-begroting gebruikt wordt voor langetermijninvesteringen die noodzakelijk zijn om de economische groei van de EU te stimuleren; 12. wijst erop dat de marges die uit het meerjarig financieel kader (MFK) voortvloeien nauwelijks echte manoeuvreerruimte laten, met name in de subrubrieken 1a en 3b en in rubriek 4, en dat zij het vermogen van de EU beperken om enerzijds in te spelen op politieke veranderingen en onvoorziene behoeften en anderzijds haar prioriteiten te handhaven; wijst erop dat de omvang van de problemen waarmee Europa geconfronteerd wordt, middelen zou vergen die de huidige maxima van het MFK ver overstijgen; wijst er in dit verband op dat een grondige begrotingsherziening absoluut noodzakelijk is en dat onmiddellijke herziening van de maxima van het huidige MFK en van diverse voorschriften van het interinstitutioneel akkoord (IIA) van 17 mei 2006 over de begrotingsdiscipline en een goed financieel beheer onvermijdelijk is geworden als gevolg van de diverse nieuwe uitdagingen en prioriteiten; 13. vraagt de Raad met klem volledig rekening te houden met de duidelijke voorwaarden die het Parlement in zijn resolutie van 22 september 2010 over het voorstel voor een verordening van de Raad tot bepaling van het meerjarig financieel kader voor de jaren 2007-2013 ( COM(2010)0072 – 2010/0048(APP) ) (7) heeft gesteld aan het verlenen van zijn goedkeuring aan de nieuwe MFK-verordening, zoals bepaald in het VWEU; 14. herinnert eraan dat de financiering van zijn prioriteiten en van de nieuwe beleidsmaatregelen die voortvloeien uit de inwerkingtreding van het VWEU onmogelijk wordt gemaakt door de MFK-maxima; benadrukt dat het, om de onderhandelingen in het bemiddelingscomité over de begroting 2011 te vergemakkelijken, voorgesteld heeft om deze beleidsmaatregelen ten koste van vergaande compromissen toch binnen die maxima te financieren; wijst er echter op dat dit alleen kan worden bereikt door de kredieten op andere specifieke en zorgvuldig gekozen begrotingslijnen te verlagen; 15. bepleit ten sterkste de inbouw van een garantiefonds in de EU-begroting, dat gekoppeld moet worden aan het Europees financieel stabilisatiemechanisme; houdt eraan vast dat beide takken van de begrotingsautoriteit moeten worden betrokken bij besluiten omtrent de mobilisering van dit mechanisme; verlangt dat alle mogelijke begrotingsbehoeften die met dit mechanisme samenhangen, gefinancierd worden door een ad-hocherziening van het huidige MFK 2007-13 of van het IIA van 17 mei 2006, zodat de begrotingsautoriteit er tijdig en voldoende bij wordt betrokken; 16. weigert een totaalbedrag van het standpunt van de Raad voor de betalingskredieten te zien als een streefcijfer dat bereikt wordt door uitgaven op verschillende lijnen te verhogen of te verlagen zonder een grondige evaluatie van de werkelijke behoeften; 17. wijst erop dat deze wijze van handelen van de Raad gevolgen kan hebben voor het uitvoeringspercentage van de vastleggingen voor hetzelfde jaar, omdat daarmee het ondertekenen van nieuwe contracten vertraging oploopt, met name tijdens het laatste kwartaal, en dat zo de meerjarige leefcycli van de EU-programma's worden verstoord; 18. is in het algemeen van oordeel dat niet moet worden gesnoeid in de uitgaven voor administratieve ondersteuning van EU-programma's, ten einde een snelle soepele uitvoering van die programma's te waarborgen, alsook de „kwaliteit” ervan en het toezicht erop; draait daarom alle verlagingen terug die de Raad in de lijnen voor het administratief beheer van die programma's heeft aangebracht; Subrubriek 1a 19. wijst erop dat de horizontale prioriteiten van het Parlement voor de begroting 2011 – jeugd, onderwijs en mobiliteit – vereisen dat onder de diverse beleidsmaatregelen doelgericht en sectoroverschrijdend wordt geïnvesteerd om zo de groei en de ontwikkeling in de EU te stimuleren; verklaart derhalve dat het de kredieten voor alle met die prioriteiten samenhangende programma's – Een leven lang leren, People en Erasmus Mundus – wil verhogen; 20. is in het bijzonder van mening dat arbeidsmobiliteit van jongeren een essentieel middel is om een concurrerende en dynamische arbeidsmarkt in Europa tot stand te brengen en dus moet worden gestimuleerd; is daarom vóór verhoging van de middelen voor de European Employment Service (EURES) en fervent voorstander van de lancering van de voorbereidende actie „Je eerste EURES-baan”, dat tot doel heeft jongeren te helpen bij het vinden van een eerste baan en bij de toegang tot gespecialiseerd werk in een andere lidstaat, als eerste stap in de richting van een specifiek niet-academisch programma voor mobiliteit van jongeren; 21. erkent de meerwaarde van door de EU gefinancierd onderzoek, dat de afzonderlijke nationale inspanningen en investeringen op onderzoeksgebied, met name op het gebied van energie – inclusief hernieuwbare energie – een extra impuls geeft, alsook de centrale rol van het midden- en kleinbedrijf (MKB) in de groei en de werkgelegenheid in Europa; betuigt derhalve andermaal zijn steun aan het kaderprogramma voor concurrentievermogen en innovatie, met name het Programma voor ondernemerschap en innovatie en de programma's voor intelligente energie, en geeft blijk van die steun door de vastleggingen en betalingen op een aantal zorgvuldig gekozen lijnen te verhogen; merkt op dat soepele tenuitvoerlegging van de O&O-programma's gegarandeerd moet worden om te vermijden dat de kredieten aan het eind van het begrotingstijdvak worden overgeschreven naar een andere dan de oorspronkelijk bedoelde bestemming; 22. is uiterst bezorgd over de ontoereikendheid van de middelen die beschikbaar zijn voor de financiering van beleid dat de kern vormt van concurrentievermogen voor groei en werkgelegenheid en over de verslechtering van deze situatie met het oog op de komende financiering van de Europa 2020-strategie; wijst erop dat investeringen in beleidssectoren als onderwijs, onderzoek, innovatie, vervoer (met name TEN-T) en toerisme een cruciale rol spelen bij het stimuleren van groei en werkgelegenheid; 23. acht het van het grootste belang dat de onlangs opgerichte Europese financiële autoriteiten van meet af aan naar behoren gefinancierd worden, opdat zij kunnen bijdragen aan de stabiliteit van het Europese en internationale financiële stelsel; 24. is ervan overtuigd dat de financiering van Euratom – Europese gemeenschappelijke onderneming voor ITER opnieuw moet worden bezien tegen de achtergrond van het Commissievoorstel inzake de financiering van ITER voor 2012 en 2013; is niet bereid om herschikking binnen het bestaande zevende kaderprogramma voor onderzoek te accepteren om de toegenomen financiële behoeften, die niet langer stroken met het oorspronkelijke voorstel, te financieren; is derhalve van mening dat, gezien de vertraging bij de uitvoering en om de onderhandelingen met de Raad over de toekomstige financiering van ITER te op gang te brengen , een verlaging van de vastleggingen en betalingen van begrotingslijn 08 20 02 met 47 miljoen EUR de beste begrotingsoptie vormt; 25. steunt het voorstel van de Commissie om betalingskredieten op te nemen op de lijn voor het Europees Fonds voor aanpassing aan de globalisering, ten einde de financiële procedures in verband met door beide takken van de begrotingsautoriteit goedgekeurde aanvragen te vereenvoudigen; herstelt derhalve het standaardbedrag en tekent daarbij aan dat het wellicht niet volstaat om in de behoeften voor 2011 te voorzien; 26. is ervan overtuigd dat er behoefte is aan een strategisch perspectief voor de Europese energiesituatie; merkt op dat de Commissie een Europees strategisch plan voor energietechnologie (SET) heeft vastgesteld, maar dat de financiële voorwaarden ervan nog onduidelijk zijn; heeft daarom p.m.-lijnen gecreëerd voor diverse terreinen van het SET-plan, dat op korte termijn van start zou moeten gaan; Subrubriek 1b 27. merkt op dat het standpunt van de Raad geen verandering brengt in het Commissievoorstel voor de vastleggingen en onderstreept dat dit standpunt over de vastleggingen strookt met de begrotingstoewijzing in het MFK, rekening houdend met de technische aanpassing aan het financieel kader voor 2010 als bedoeld in punt 17 van het IIA van 17 juni 2006; 28. betreurt de restrictieve aanpak van de Raad met betrekking tot de betalingen, die met 1 075 miljoen EUR (waarvan de helft voor de voltooiing van de programmeringsperiode 2006-2010) zijn verlaagd ten opzichte van de ramingen van de Commissie van de voor 2011 benodigde betalingen; wijst erop dat het Europees Parlement al geoordeeld had dat die ramingen mogelijkerwijs te laag waren en dat de aanpak van de Raad de noodzakelijke inhaaloefening voor de programma-uitvoering na de trage start in het begin van het tijdvak 2007-2013 in gevaar zou kunnen brengen, alsook de wetswijzigingen die het Parlement en de Raad onlangs overeengekomen zijn in het kader van het Europees economisch herstelplan; 29. maakt derhalve de door de Raad aangebrachte verlaging ongedaan en brengt de betalingen terug op het niveau van de ontwerpbegroting; blijft bij zijn oorspronkelijke standpunt dat de Commissie en de Raad met spoed een gewijzigde begroting moeten indienen resp. vaststellen indien de betalingskredieten ontoereikend zouden blijken om de behoeften te dekken; is ingenomen met de verklaring van de Raad ter zake; 30. herinnert eraan dat in het actieplan in het kader van de EU-strategie voor het Oostzeegebied verklaard wordt dat de voorgestelde acties voor zover mogelijk uit bestaande bronnen, waaronder de structuurfondsen en het Cohesiefonds, moeten worden gefinancierd; wijst erop dat in de conclusies van de Raad over EU-strategie voor het Oostzeegebied verklaard wordt dat die strategie afhankelijk is van een efficiënter gebruik van bestaande EU-instrumenten en –fondsen, alsook van andere bestaande hulpbronnen en financiële instrumenten; benadrukt dat deze strategie naar behoren moet worden erkend en gefinancierd; Rubriek 2 31. wijst erop dat het primaire doel van het GLB bestaat in het waarborgen van een stabiele markt en zekere voedselvoorziening en billijke inkomens voor landbouwers, alsook het beschermen van milieu en landschap, en verzoekt de Commissie derhalve in de begroting 2011 een financiële buffer in te bouwen die voor de nodige middelen tot ongecompliceerde toegang tot financiering zorgt, ingeval de markt in 2011 volatiliteit zou vertonen; 32. erkent het nut van 300 miljoen EUR aan buitengewone financiering voor de zuivelsector waarvoor in de begroting 2010 was gezorgd; steunt de opvoering van een nieuwe begrotingslijn die als zuivelfonds moet fungeren en steun moet verlenen voor modernisering, diversificatie en herstructurering, alsook voor verbetering van de afzet en onderhandelingspositie van veehouders als reactie op de toenemende marktmacht van de verwerkingsindustrie en de detailhandel in de levensmiddelenketen; wijst erop dat de Commissie al een zuivelfonds heeft goedgekeurd; 33. is van oordeel dat het nationale steunprogramma voor de wijnsector gehandhaafd moet worden, zij het op een lager peil; wijst erop dat de Commissie ten tijde van de hervorming van het marktstelsel voor wijn uitdrukkelijk had verklaard dat die hervorming begrotingsneutraal moest zijn; 34. erkent dat de schoolfruitregeling en de schoolmelkregeling belangrijke programma's vormen die kinderen ertoe aanmoedigen gezond te eten; steunt het voorstel van de Commissie om meer middelen uit te trekken voor de deze twee regelingen en besluit de kredieten ervoor verder te verhogen; wijst op het belang van het programma voor behoeftige personen en besluit de kredieten ervoor te verhogen, maar herinnert eraan dat het programma ten uitvoer moet worden gelegd in het licht van de voor het Gerecht lopende zaken; 35. steunt overeenkomstig zijn prioriteiten het opzetten van een proefproject met het oog op de bevordering van de uitwisseling van beste praktijken tussen jonge landbouwers, met name in verband met de uitdagingen die de Europese landbouwsector wachten; 36. is ervan overtuigd dat de kredieten voor LIFE+ (Financieel instrument voor het milieu 2007-2013) verder moeten worden verhoogd om in de aanvullende maatregelen te kunnen voorzien; benadrukt dat de zorg voor het milieu een prioriteit van het milieu- en het landbouwbeleid is en dat verhoging van de middelen cruciaal is voor het behoud van natuur en biodiversiteit; is van mening dat er in aanvulling op LIFE+ in alle relevante EU-instrumenten vaste criteria in verband met duurzame ontwikkeling moeten worden ingevoerd; Subrubriek 3a 37. acht diverse programma's, zoals Terrorisme: preventie, paraatheid en beheersing van de gevolgen, essentieel voor de tenuitvoerlegging van het Programma van Stockholm en betuigt nogmaals dat zijn steun aan het programma Daphne - Geweldbestrijding, in het kader waarvan projecten die financiële steun zouden verdienen niet kunnen worden gefinancierd wegens gebrek aan middelen, alsook aan het programma Drugspreventie en voorlichting; legt in dit verband speciale nadruk op de bestrijding van geweld tegen vrouwen, zoals gedwongen abortus, geslachtsverminking, gedwongen sterilisatie en elke andere wrede, onmenselijke of vernederende behandeling; 38. ziet, gezien de gebrekkige informatie die het Parlement over de volgende fasen van het SIS II-project heeft gekregen, het in de reserve plaatsen van kredieten als de beste manier om de gevraagde informatie over noodzakelijke verbeteringen alsnog los te krijgen; 39. vindt dat de planning in het werkdocument van de diensten van de Commissie van 21 september 2010 niet volstaat als antwoord op het verzoek van het Parlement om informatie over de noodzakelijke verbeteringen en om een volledig overzicht van de budgettering van SIS II; Subrubriek 3b 40. herinnert eraan dat subrubriek 3b beleid inhoudt dat rechtstreekse gevolgen heeft voor het dagelijks leven van de Europese burgers , en is er vast van overtuigd dat het werkelijke potentieel van deze rubriek niet kan vrijkomen met de beperkte marge die het huidige MFK biedt; benadrukt dat de financiering die de Raad voor deze instrumenten voorstelt, niet strookt met de kernprioriteiten die onder deze rubriek vallen en wijst met name op de extreem hoge uitvoeringspercentages die de programma's in verband met jeugd tot dusver te zien hebben gegeven, wat aantoont dat er veel meer in deze programma's zou moeten worden geïnvesteerd; 41. bevestigt zijn voornemen om de kredieten voor het programma „Jeugd in Actie”, de World Special Olympic Summer Games, de Informatiecentra en de lopende voorbereidende actie op sportgebied te verhogen; neemt kennis van het initiatief van de Raad om een nieuwe voorbereidende actie te presenteren voor de bescherming van herdenkingsplaatsen in Europa en is van mening dat deze voorbereidende actie het EU-burgerschap zou kunnen bevorderen door historische locaties waar gezamenlijke Europese gebeurtenissen worden herdacht in stand te houden en makkelijker toegankelijk te maken; 42. acht het noodzakelijk dat de Commissie een alomvattende strategie presenteert voor betere communicatie naar de EU-burgers toe en voor het opzetten van een Europese publieke ruimte, in lijn met de interinstitutionele gezamenlijke verklaring „Communiceren over Europa in partnerschap” van oktober 2008; Rubriek 4 43. is er absoluut van overtuigd dat de rol van de EU op het wereldtoneel niet naar behoren kan worden gefinancierd binnen de huidige MFK-marges en dat de twee takken van de begrotingsautoriteit deze middelenschaarste niet moeten aanpakken door middel van last-minutecompromissen zonder zich naar behoren te bezinnen op de behoeften op middellange termijn; wijst erop dat een herziening van het MFK en de bijstelling van het maximum van rubriek 4 om rekening te houden met de behoeften die in 2006 nog niet te voorzien waren, een conditio sine qua non vormen voor een beheerbare en duurzame situatie in deze rubriek; 44. is van oordeel dat, gezien de uiterst geringe manoeuvreerruimte binnen deze rubriek en met het oog op het door de Raad geïnitieerde streven naar bezuiniging, de financiering van prioriteiten alleen gegarandeerd kan worden door zorgvuldig gekozen verlagingen van kredieten op een beperkt aantal begrotingslijnen; is van mening dat de voorgestelde kredieten voor de ondersteuning van de wederopbouw van Afghanistan en voor macrofinanciële bijstand ten dele zouden kunnen worden verlaagd zonder dat het optreden daardoor ernstig in het gedrang zou komen; besluit in diezelfde geest om de kredieten voor het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid terug te brengen op het niveau van de begroting 2010, wat op grond van punt 42 van het IIA toegestaan is; 45. herhaalt zijn toezegging dat het niet willekeurig zal snijden in de kredieten voor bijstand aan Palestina, het vredesproces en de UNRWA; verklaart evenwel nogmaals dat het er vast van overtuigd is dat de discrepantie tussen de globale financiële bijstand van de EU – die als geheel de belangrijkste donor is – en haar vrij beperkte invloed op het vredesproces even onterecht als onbegrijpelijk is en dat daaraan grondig aandacht moet worden besteed, met name in de context van de onlangs opgerichte Europese Dienst voor extern optreden; 46. verklaart nogmaals tegenstander te zijn van de voorgestelde herschikking van kredieten van diverse instrumenten en programma's ten gunste van de post „Begeleidende maatregelen in de bananensector” en van het Instrument voor samenwerking met industrielanden (ICI+), waarvan de financiering ten tijde van de vaststelling van het huidige MFK niet was voorzien, maar herhaalt dat het deze instrumenten steunt; benadrukt dat het instrument voor ontwikkelingssamenwerking niet mag worden beschouwd als een fonds dat kan worden aangesproken voor de financiering van nieuwe behoeften in het kader van rubriek 4, maar dat het is opgericht en van middelen is voorzien voor een specifieke reeks doelstellingen waartoe de EU zich bij tal van gelegenheden heeft verplicht; verzoekt de Raad derhalve in te stemmen met meerjarenfinanciering van deze maatregelen via alle middelen waarin het IIA voorziet; 47. besluit een deel van de kredieten voor milieu en duurzaam beheer van natuurlijke hulpbronnen, waaronder energie, in de reserve te plaatsen totdat de Commissie een politiek bindend document heeft gepresenteerd waaruit blijkt dat dit „snelle start”-financieringspakket voor het klimaat werkelijk aanvullend is, dat in het kader ervan EU-middelen op geografisch gezien evenwichtige wijze worden toegewezen aan partnerregio's en dat het niet ten koste gaat van bestaande programma's voor ontwikkelingssamenwerking, en dat eveneens duidelijke informatie bevat over de criteria voor de selectie van de begunstigden, alsook nadere bijzonderheden over de overeenkomsten met de ontwikkelingslanden; 48. start in alle relevante begrotingstitels met het mainstreamen van de EU-steun voor Fair Trade; 49. is van oordeel dat er, in lijn met het vierpartijenoverleg over de oprichting van de Europese dienst voor extern optreden, een duidelijker afbakening van GBVB- en GVDB-missies moet komen, zulks omwille van de transparantie en van een overzichtelijke begroting; besluit derhalve de lijnen 19 03 01, 19 03 03 en 19 03 07 te splitsen en afzonderlijke begrotingslijnen op te voeren voor EUMM Georgië, EULEX Kosovo en EUPOL Afghanistan, die in 2011 de belangrijkste missies in het kader van het GVBV/GVDB zullen zijn; 50. vraagt zich af waarom oud-leden van de Commissie nog steeds betaald worden ook al hebben zij een andere baan; verzoekt de Commissie met klem de huidige procedures grondig te herzien en het Parlement uiterlijk op 30 april 2011 een gedetailleerd verslag voor te leggen; 51. is, overeenkomstig zijn resoluties over de trans-Atlantische betrekkingen, van oordeel dat het strategisch partnerschap EU-VS duidelijk tot uiting moet worden gebracht door middel van de invoering van een specifieke begrotingslijn „Samenwerking met de Verenigde Staten”; 52. is ervan overtuigd dat de verdere verhoging van de financiële middelen voor de Turks-Cypriotische gemeenschap noodzakelijk is om het werk van het Comité vermiste personen op Cyprus en de herstelprojecten van het Technisch comité voor cultureel erfgoed naar behoren te kunnen financieren; acht het werk van beide comités van eminent belang voor beide gemeenschappen op Cyprus; Rubriek 5 53. verwerpt het algemene standpunt van de Raad over de uitgaven van rubriek 5, dat erin bestaat dat het totaalbedrag met meer dan 115 miljoen EUR wordt verlaagd door middel van het buiten de begroting houden van een salaris- en pensioenaanpassing van 1,85% en een algemene verlaging van de begrotingslijnen voor de Europese scholen, die haaks staat op de prioriteiten van het EP inzake jeugd, onderwijs en mobiliteit; 54. benadrukt dat een dergelijke restrictieve aanpak op korte termijn weliswaar besparingen oplevert voor de begrotingen van de EU en de lidstaten, maar de tenuitvoerlegging van EU-beleid en -programma's in gevaar brengt; beklemtoont voorts dat de instellingen voldoende middelen moeten krijgen om hun taken te kunnen vervullen, met name na de inwerkingtreding van het VWEU; 55. maakt derhalve de door de Raad aangebrachte verlagingen ongedaan en plaatst, in afwachting van de uitspraak van het Hof van Justitie, de bedragen voor een salarisaanpassing van 1,85% in de reserve; is van mening dat het begroten van dergelijke uitgaven en kwestie van gezond en verstandig begrotingsbeheer is; 56. herstelt de ontwerpbegroting van de Commissie voor alle andere hierboven genoemde verlagingen, behalve die met betrekking tot conferenties, vergaderingen en comités; acht de besnoeiingen in de begroting voor de Europese scholen onaanvaardbaar; vraagt zich bovendien af hoe de Raad de mogelijke personeelsomvang bij de diensten van de Commissie nauwkeuriger kan inschatten dan de Commissie zelf; 57. verzoekt de Raad nota van wijzigingen nr. 1/2011 met spoed goed te keuren, zodat de Europese dienst voor extern optreden al begin 2011 met voldoende middelen van start kan gaan, maar besluit kredieten in de reserve te plaatsen totdat de vicevoorzitter van de Commissie/Hoge vertegenwoordiger van de Unie voor het buitenlands en veiligheidsbeleid de betrokken organen van het Parlement nader geraadpleegd heeft over de prioriteiten waarvoor zij de middelen wil gebruiken die als gevolg van het samengaan van bestaande structuren van de Commissie en de Raad zullen vrijkomen; 58. stelt reserves in voor bepaalde administratieve lijnen, in afwachting van specifieke actie, follow-up of voorstellen van de Commissie of om aanvullende informatie van deze laatste te verkrijgen; stelt met name een herziening van de gedragscode voor leden van de Commissie en de strikte toepassing daarvan voor wat betreft de toewijzingsmodaliteiten van pensioenen van oud-leden als voorwaarde voor het vrijgeven van deze reserves; Agentschappen 59. steunt door de bank genomen de ramingen van de Commissie met betrekking tot de begrotingsbehoeften van de agentschappen en verwerpt de uitgangspunten waarop het uitgangspunt dat de Raad met betrekking tot de begrotingen van de gedecentraliseerde agentschappen van de EU in vergelijking met 2010 heeft gehanteerd, te weten: 60. is echter van mening dat de EU-subsidie aan agentschappen die diensten tegen betaling leveren, niet moet worden verlaagd met het bedrag van de bestemmingsontvangsten, zodat die agentschappen genoeg begrotingsflexibiliteit houden om de volatiliteit van hun ontvangsten te compenseren; 61. besluit verder de begrotingsmiddelen voor 2011 voor de drie nieuwe agentschappen voor financieel toezicht te verhogen overeenkomstig de geraamde begrotingsimpact van het resultaat van de onderhandelingen met de Raad, een reserve in te stellen voor het Europese Politiecollege in afwachting van de uitkomst van de kwijtingsprocedure 2008, de EU-subsidie voor de Europese Stichting voor opleiding te verhogen, overeenkomstig de prioriteiten van het Parlement, en de begrotingstoewijzing voor het Bureau voor visserijcontrole te verhogen, zodat het zich van zijn verplichtingen inzake controles in internationale wateren kan kwijten; Proefprojecten en voorbereidende acties 62. benadrukt dat er een beperkt aantal proefprojecten en voorbereidende acties is goedgekeurd na een diepgaande beoordeling en evaluatie, mede in het licht van de nuttige eerste beoordeling door de Commissie in juli 2010 om overlapping met reeds onder bestaande EU-programma's vallende acties te voorkomen; herinnert eraan dat proefprojecten en voorbereidende acties tot doel hebben beleidsprioriteiten te formuleren en nieuwe initiatieven te lanceren die in de toekomst kunnen uitmonden in EU-activiteiten en -programma's; Afdelingen I, II, IV, V, VI, VII, VIII, IX Algemeen kader 63. herinnert eraan dat de instellingen bij de opstelling van hun begroting blijk moeten geven van een goed en doeltreffend beheer en rekening moeten houden met de effecten van de huidige economische crisis, en dat zij moeten streven naar een effectief gebruik van middelen, zodat zij aan hun verplichtingen overeenkomstig het Verdrag van Lissabon kunnen voldoen, maar tegelijkertijd ook waar mogelijk trachten te bezuinigen; 64. vestigt de aandacht op de door de Commissie bij het Hof van Justitie aanhangig gemaakte en nog lopende zaak met betrekking tot de salarisaanpassingen en besluit, overeenkomstig het beginsel van voorzichtig begroten, de kredieten ter dekking van de gevolgen voor 2011 van een eventuele uitspraak van het Hof ten gunste van de Commissie over de betrokken salarisaanpassing van 1,85%, in de reserve te plaatsen; 65. merkt op dat de Raad in de kredieten met betrekking tot Kroatië heeft gesnoeid, waarbij hij zich gebaseerd heeft op een andere werkhypothese over de datum van toetreding van dat land dan die welke door de Commissie wordt gehanteerd; besluit om bij gebrek aan nieuwe elementen die een wijziging op dit tijdstip wettigen, de benadering van de Commissie te volgen; 66. heeft naar aanleiding van een evaluatie van de aanvragen van de instellingen besloten een deel van de door de Raad in de begroting van de instellingen aangebrachte besnoeiingen terug te draaien in de gevallen waarin het de specifieke verzoeken van de instellingen volledig gerechtvaardigd acht; 67. wijst erop dat de Raad er nog steeds niet in geslaagd is een standpunt vast te stellen over de gewijzigde ontwerpbegroting nr. 2/2010 voor het Comité van de Regio's en het Europees Economisch en Sociaal Comité, en dat er dus geen andere optie is dan de inhoud van die gewijzigde ontwerpbegroting in het kader van de begroting 2011 te bespreken; Afdeling 1 – Europees Parlement Algemeen kader 68. benadrukt dat de onderhandelingen zich hebben voltrokken in twee vooroverlegvergaderingen in maart en april 2010 en dat over een groot aantal onderwerpen al duidelijke resultaten waren bereikt in de fase van de opstelling van de raming; is verheugd over de bereidwilligheid en de constructieve sfeer die deze vergaderingen hebben gekenmerkt; is ingenomen met het feit dat met de nota van wijzigingen die het Bureau in september 2010 heeft aangenomen geen ingrijpende wijzigingen worden aangebracht in de raming; 69. beseft dat er een moeilijk maar bevredigend evenwicht moet worden gevonden tussen enerzijds de noodzaak de taken die ingevolge het Verdrag van Lissabon op het Parlement rusten volledig uit te voeren, wat betekent dat er meer middelen moeten komen, en anderzijds de toepassing van goede begrotingsbeginselen en soberheid in een tijd van financiële crisis; heeft daarom de verschillende begrotingslijnen gedetailleerd onder de loep genomen en enkele aanpassingen aangebracht in de kredieten die in de raming waren opgevoerd; 70. wijst erop dat het totale peil van zijn begroting 1 700 349 283 EUR bedraagt, i.e. 20,21% van de toegestane uitgaven onder rubriek 5 (administratieve kredieten) van het MFK, hetgeen in lijn is met wat het in zijn eerdere resoluties heeft verklaard, nl. dat de uitgaven rond de 20% van de rubriek zouden moeten liggen; 71. benadrukt in dit verband dat de door het Verdrag van Lissabon aanzienlijk toegenomen bevoegdheden en de daarmee samenhangende personele en andere behoeften inbegrepen zijn in dit bedrag; 72. merkt op dat het definitieve bedrag waartoe de begrotingsautoriteit heeft besloten, een nettoverlaging van 6 198 071 EUR betekent ten opzichte van de ontwerpbegroting en van 25 029 014 EUR in vergelijking met de oorspronkelijke voorstellen van vóór het overleg met het Bureau; 73. blijft bij zijn standpunt dat het nastreven van alle mogelijke bezuinigingen en de verdere reorganisatie en herschikking van bestaande hulpmiddelen hoe dan ook cruciale bestanddelen van zijn begrotingsbeleid vormen, speciaal in deze tijd van economische crisis; Personele middelen 74. wijst op de op de door het Bureau voorgestelde en door de Begrotingscommissie goedgekeurde sterke nadruk op de indirecte assistentie aan de leden, die met name bestaat in de uitbreiding van de capaciteiten van het Parlement op gebieden als onderzoek en beleidsanalyse, bibliotheekdiensten, beleidsafdelingen en daarmee samenhangende terreinen; wijst erop dat dit een aanvulling vormt, die noodzakelijk geworden is als gevolg van de nieuwe, sterkere rol van het Parlement, op de maatregelen inzake directe assistentie aan de leden die reeds in de begroting 2010 en de gewijzigde begroting nr. 1/2010 waren uitgebreid; 75. herinnert aan zijn resolutie van 18 mei 2010 over de raming van de inkomsten en uitgaven van het Europees Parlement voor het begrotingsjaar 2011 (8) en de daaraan gehechte personeelsformatie; besluit thans daarin enkele aanpassingen aan te brengen, zoals beschreven in de navolgende paragrafen; 76. herinnert aan zijn besluit om de capaciteit van de bibliotheekdiensten te verhogen, en bevestigt, als onderdeel van dit proces, de opvoering van 15 nieuwe posten voor 2011 en de omzetting van 13 tijdelijke ambten in vaste ambten; besluit de kredieten voor 8 van deze posten te verlagen met het oog op de spreiding van de aanwerving over een periode van twee jaar; 77. heeft besloten de kredieten voor 30 posten (6 AD5 en 24 AST1) voor „Overige sectoren” in de reserve te plaatsen totdat de gevraagde aanvullende informatie is ontvangen; 78. besluit zijn goedkeuring te hechten aan de in de nota van wijzigingen voorgestelde internalisering van de accreditatiedienst en daarvoor 16 nieuwe posten toe te voegen aan de personeelsformatie (1 AD5 en 15 AST1) en de daarmee overeenkomende kredieten beschikbaar te stellen; 79. hecht overeenkomstig de nota van wijzigingen zijn goedkeuring aan de volgende begrotingsneutrale maatregelen: 80. heeft overeenkomstig zijn besluit inzake kredietoverschrijving C1/2010 de in de reserve geplaatste kredieten in verband met Kroatië vrijgegeven en op de lijn geplaatst voor het inhuren van contractpersoneel; Rechtstreekse assistentie aan de leden 81. besluit naar aanleiding van zijn eerdere grondige debat over de vergoeding voor parlementaire medewerkers in verband met gewijzigde begroting nr. 1/2010 en de voorstellen van het Bureau voor 2011 voor een tweede verhogingstranche, om deze kredieten in de reserve te houden; neemt nota van de antwoorden van de administratie, maar vindt dat die in dit stadium geen verdere verhoging rechtvaardigen; herhaalt het verzoek om informatie van zijn resolutie van 25 maart 2010 over de richtsnoeren voor de begrotingsprocedure 2011 (9) ; 82. verwerpt het verzoek van het Bureau om opwaardering van de posten van de medewerkers van de quaestoren van AST4 naar AST8; Vastgoedbeleid 83. heeft de omschrijving van begrotingslijn 2 0 0 8 gewijzigd om voor meer transparantie van de verschillende vastgoedprojecten te zorgen; 84. verzoekt regelmatig op de hoogte te worden gehouden van nieuwe ontwikkelingen met betrekking tot vastgoedprojecten met aanzienlijke begrotingsgevolgen, zoals het KAD-gebouw, en wacht op de antwoorden met betrekking tot de begrotingsimpact van mogelijke parallelle bouwprojecten in Brussel; Communicatie- en informatiebeleid 85. neemt kennis van het antwoord over de stand van zaken op het gebied van een kennisbeheersysteem, waarvan echter in dit stadium van het project nog niet kan worden uitgemaakt of het aan de gewekte verwachtingen zal voldoen; benadrukt de noodzaak van een tijdschema voor de invoering van dit systeem; herhaalt het verzoek dat het in de resolutie over de richtsnoeren had geformuleerd, nl. dat een dergelijk systeem eenvoudig toegankelijk moet zijn voor de Europese burgers via internet; verzoekt om informatie over de vraag hoe er als gevolg van de invoering van het kennisbeheersysteem kan worden bezuinigd; 86. merkt op dat talrijke leden vragen hebben gesteld over de inhoud van en de stand van zaken bij het IT-mobiliteitsproject, dat wellicht nader moet worden geanalyseerd en besproken; heeft besloten de kredieten voor dit project voorlopig in de reserve te plaatsen om die bespreking en die analyse mogelijk te maken; 87. wenst te worden geïnformeerd over de ontwikkelingen met betrekking tot de Web-TV van het Parlement, en besluit 1 miljoen EUR in de reserve te plaatsen; Kwesties in verband met het milieu 88. herhaalt zijn steun voor de effectieve invoering van concrete prikkels en maatregelen om meer en beter gebruik te maken van minder vervuilende vervoermiddelen dan vliegtuigen en auto's, zoals openbaar vervoer en fietsen, wat ook zou kunnen helpen bij het vinden van bezuinigingsmogelijkheden op posten als „vervoermiddelen”; 89. benadrukt in dit verband dat er verdere maatregelen moeten worden genomen om zowel de begrotings- als de milieuefficiëntie van de middelen te verbeteren; 90. is ingenomen met het feit dat er in totaal 4 miljoen EUR extra kan worden bezuinigd op de begrotingspost voor reiskosten van de leden en op die voor energieverbruik; Meerjarenprojecten en andere uitgavenposten 91. besluit met betrekking tot het Huis van de Europese geschiedenis het gevraagde bedrag van 2,5 miljoen EUR voor verdere studies in de reserve te plaatsen; wijst erop dat er nog geen inzicht is in de totale kosten van het project zolang de beoordeling van de voorstellen van de architecten niet is afgerond; verwijst ook naar de overige verzoeken die in diverse resoluties van het Parlement waren geformuleerd maar waarop nog niet is gereageerd, zoals de mogelijkheid van samenwerking met andere instellingen en eventuele geïnteresseerde partners; 92. besluit de kredieten voor een aantal begrotingslijnen aan te passen en reserves in te stellen voor lijnen waarvoor de precieze financiële behoeften moeilijk te voorspellen zijn en waar zich in de loop van het jaar eventueel extra behoeften of bezuinigingsmogelijkheden zouden kunnen voordoen; 93. herinnert eraan dat het oorspronkelijke bedrag van 1,2 miljoen EUR dat voorzien was voor de financiering van het besluit van het Bureau tot invoering van een ambtsvergoeding, in het stadium van de raming en van het overleg tussen de Begrotingscommissie en het Bureau was teruggebracht tot 400 000 EUR; herinnert er vervolgens aan dat uitgaven in verband met deze ambtsvergoeding alleen kunnen worden vergoed indien er bewijsstukken worden overgelegd die die uitgaven volledig rechtvaardigen; wijst erop dat andere verhogingen in vergelijking met het begrotingsjaar 2010 hoofdzakelijk te maken hebben met de voorraad representatie-artikelen voor de Protocoldienst; is van mening dat de uitgaven voor deze post waarschijnlijk in de komende jaren kunnen worden verlaagd als de voorraad dit jaar wordt vernieuwd; wijst op de noodzaak van een voorzichtig begrotingsbeleid ten aanzien van aanvragen voor dienstreizen tussen en buiten de vergaderplaatsen van het Parlement en andere dienstreizen, alsook van de grootst mogelijke zelfdiscipline met betrekking tot uitgaven voor representatie in deze tijden van economische crisis; zou het derhalve ten zeerste toejuichen als de uitgaven in de loop van het jaar lager zouden zijn dan de oorspronkelijk geraamde behoeften; Afdeling IV – Hof van Justitie 94. besluit 29 van de 39 gevraagde nieuwe posten toe te kennen, hoofdzakelijk in verband met het toenemende aantal zaken en de daarmee samenhangende hoeveelheid werk, waarvoor extra voor jurist-vertalers en vertalers nodig zijn (24 van de posten hebben hierop betrekking), plus een beperkt aantal andere gerechtvaardigde nieuwe posten; 95. merkt op dat de Raad in zijn lezing de kredieten voor personeel heeft verlaagd op een wijze die geen recht doet aan de hoge bezettingsgraad van posten die het Hof van Justitie in 2009 en de eerste helft van 2010 heeft verwezenlijkt; besluit derhalve de door de Raad aangebrachte verlaging met 3% (die gelijkstaat met een verhoging van de forfaitaire verlaging van 2,5% naar 5,5%) moet worden verminderd tot 1%, opdat in de noodzakelijke behoeften van de personeelsformatie van het Hof van Justitie kan worden voorzien, zodat het Hof zijn taken naar behoren kan uitvoeren; 96. neemt een compromisstandpunt in met betrekking tot diverse lijnen voor ondersteunende uitgaven door meer toe te kennen dan de Raad maar minder dan in de ontwerpbegroting was voorgesteld; maakt een uitzondering voor bepaalde IT-gerelateerde uitgaven waarvoor overeenkomstig de aanbevelingen van externe controleurs voor twee lijnen het volle bedrag wordt toegekend; Afdeling V – Rekenkamer 97. merkt op dat de Raad slechts marginale wijzigingen heeft aangebracht in de begroting van de Rekenkamer en dat de resulterende bedragen in het algemeen acceptabel zijn; merkt op dat er de afgelopen twee jaar 32 posten voor controleurs bijgekomen zijn en dat er daarna in een geest van zelfbeperking geen extra personeel is aangevraagd, hoewel dat oorspronkelijk wel was gepland; 98. is ingenomen met het stelselmatige streven van de Rekenkamer naar verlaging van zijn uitgaven voor administratieve ondersteuning en naar het verrichten van interne begrotingsaudits; wil nader onderzoeken in hoeverre andere instellingen gebruik kunnen maken van de deskundigheid van de Rekenkamer ter zake; Afdeling VI – Europees Economisch en Sociaal Comité 99. besluit tot een compromis ten aanzien van de nieuwe posten waarom in verband met het Verdrag van Lissabon was gevraagd, volgens de lijnen die reeds in de zomer door het Spaanse voorzitterschap waren geschetst, bestaande in de instelling van 11 nieuwe posten voor de toegenomen werklast als gevolg van de toegenomen bevoegdheden, als volgt uitgesplitst: 6 AD5-posten, 3 tijdelijke AD9-posten en 2 AST3-posten; 100. merkt op dat deze nieuwe posten onder meer bedoeld zijn om de capaciteit van het Comité op het gebied van raadplegingen, programmering en betrekkingen met het maatschappelijk middenveld te vergroten en dat deze oplossing een aanvaardbaar compromis vormt tussen de oorspronkelijke verzoeken van het Comité en de ontwerpbegroting als gewijzigd door de Raad; 101. besluit, na nota te hebben genomen van het huidige aantal vacatures en na het Comité hierover te hebben gehoord, op de salarissen een forfaitaire verlaging van 4,5% toe te passen in plaats van de door de Raad voorgestelde 5,5%, zulks om een effectieve opvulling van vacatures niet te hinderen; 102. benadrukt de noodzaak van onmiddellijke toepassing van het besluit van het Comité om de reistickets van zijn leden in principe te vergoeden op basis van de werkelijke kosten en de thans nog bestaande mogelijkheid van vergoeding op basis van vaste tarieven af te schaffen; is in beginsel ingenomen met dit besluit, heeft de kredieten in verband met deze verandering van systeem beschikbaar gemaakt en zal deze kwestie blijven volgen; 103. stemt voor diverse lijnen in verband met administratieve ondersteuning in met een beperkt aantal verhogingen ten opzichte van de lezing van de Raad, die toch nog een bezuiniging betekenen ten opzichte van de ontwerpbegroting; Afdeling VII – Comité van de Regio's 104. besluit tot een compromis ten aanzien van de nieuwe posten waarom in verband met het Verdrag van Lissabon was gevraagd, volgens de lijnen die reeds in de zomer door het Spaanse voorzitterschap waren geschetst, bestaande in de instelling van 18 nieuwe posten voor de toegenomen werklast als gevolg van de toegenomen bevoegdheden, als volgt uitgesplitst: 2 AD9, 5 AD7, 7 AD5, 2 AST3 en 2 AST1; 105. merkt op dat deze nieuwe posten onder meer bedoeld zijn om de capaciteit van het Comité op het gebied van subsidiariteit, territoriale cohesie, effectbeoordelingen, raadplegingen en uitbreiding van interregionale activiteiten te vergroten; 106. besluit, na de argumenten van het Comité over het aanwervingspeil en het vacaturepercentage te hebben gehoord, om een forfaitaire verlaging van 5% door te voeren; 107. neemt met betrekking tot diverse lijnen voor administratieve ondersteuning een compromisstandpunt in tussen de aanvragen van het Comité en de door de Raad aangebrachte verlagingen; Afdeling VIII – Europese Ombudsman 108. acht de ontwerpbegroting voor deze instelling in grote lijnen bevredigend en merkt ook op dat de Raad daar nauwelijks iets in heeft veranderd; 109. benadrukt echter dat het over het opvoeren van een nieuwe tijdelijke post, zonder begrotingsgevolgen daar dezelfde uitgaven momenteel worden betaald door middel van contracten, een andere mening is toegedaan dan de Raad, en besluit dus daaraan zijn goedkeuring te hechten; Afdeling IX – Europese Toezichthouder voor gegevensbescherming 110. besluit, gezien de gecombineerde werklast van deze instelling (eerder bestaande verplichtingen plus de nieuwe verplichtingen uit hoofde van het Verdrag van Lissabon, die leidt tot meer raadpleging voorafgaand aan wetgeving met gevolgen voor de gegevensbescherming), voor 2011 2 nieuwe posten op te voeren (1 AD6 en 1 AD9); 111. heeft een restrictieve koers gevolgd ten aanzien van verzoeken met betrekking tot andere begrotingslijnen en verzoekt de Toezichthouder intern en binnen de bestaande begrotingen in deze behoeften te voorzien; o o o 112. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie, alsook aan de andere betrokken instellingen en organen. (Gewone wetgevingsprocedure: eerste lezing) Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2008)0637 ), – gelet op artikel 251, lid 2, artikel 137, lid 2, en artikel 141, lid 3, van het EG­Verdrag, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C6-0340/2008), – gezien de mededeling van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad getiteld „Gevolgen van de inwerkingtreding van het Verdrag van Lissabon voor de lopende interinstitutionele besluitvormingsprocedures” ( COM(2009)0665 ), – gelet op artikel 294, lid 3, artikel 153, lid 2, en artikel 157, lid 3, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité van 13 mei 2009 (1) , – na raadpleging van het Comité van de Regio's, – gezien het advies van de Commissie juridische zaken inzake de voorgestelde rechtsgrond, – gelet op de artikelen 37, 55 en 175 van zijn Reglement, – gezien het eerste verslag van de Commissie rechten van de vrouw en gendergelijkheid en het advies van de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken ( A6-0267/2009 ), – gezien het tweede verslag van de Commissie rechten van de vrouw en gendergelijkheid en het advies van de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken ( A7-0032/2010 ), 1. keurt onderstaand standpunt in eerste lezing goed; 2. verzoekt om hernieuwde voorlegging indien de Commissie voornemens is ingrijpende wijzigingen in dit voorstel aan te brengen of dit door een nieuwe tekst te vervangen; 3. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad, de Commissie en de nationale parlementen. Standpunt van het Europees Parlement in eerste lezing vastgesteld op 20 oktober 2010 met het oog op de aanneming van Richtlijn 2011/…/EU van het Europees Parlement en de Raad tot wijziging van Richtlijn 92/85/EEG van de Raad inzake de tenuitvoerlegging van maatregelen ter bevordering van de verbetering van de veiligheid en de gezondheid op het werk van werkneemsters tijdens de zwangerschap, na de bevalling en tijdens de lactatie en inzake de vaststelling van maatregelen die werknemers helpen om hun werk en gezinsleven te combineren HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, Gelet op het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name op de artikelen 153, lid 2, en 157, lid 3, Gezien het voorstel van de Europese Commissie, Gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité (2) , Na raadpleging van het Comité van de Regio's, Handelend volgens de gewone wetgevingsprocedure (3) , Overwegende hetgeen volgt: (1) Artikel 153 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU) bepaalt dat ter verwezenlijking van de doelstellingen van artikel 151 van het VWEU het optreden van de lidstaten door de Unie wordt ondersteund en aangevuld op het gebied van de verbetering van met name de arbeidsomstandigheden om de veiligheid en de gezondheid van de werknemers te beschermen, en op het gebied van de gelijkheid van mannen en vrouwen wat hun kansen op de arbeidsmarkt en de behandeling op het werk betreft. (2) Artikel 157 van het VWEU bepaalt dat de Raad, handelend volgens de gewone wetgevingsprocedure en na raadpleging van het Economisch en Sociaal Comité maatregelen aanneemt om de toepassing te waarborgen van het beginsel van gelijke kansen en gelijke behandeling van mannen en vrouwen in werkgelegenheid en beroep. (3) Aangezien deze richtlijn niet alleen betrekking heeft op de gezondheid en veiligheid van werkneemsters tijdens de zwangerschap, na de bevalling en tijdens de lactatie, maar ook intrinsiek betrekking heeft op kwesties van gelijke behandeling, zoals het recht om naar haar baan of naar een vergelijkbare functie terug te keren, de bepalingen inzake ontslag en rechten verbonden aan de arbeidsovereenkomst of inzake betere financiële ondersteuning gedurende het verlof, vormen de artikelen 153 en 157 van het VWEU gezamenlijk de rechtsgrondslag voor deze richtlijn. (4) Gelijkheid van vrouwen en mannen is een grondbeginsel van de Europese Unie. De artikelen 21 en 23 van het Handvest van grondrechten van de Europese Unie verbieden discriminatie op grond van geslacht en bepalen dat de gelijkheid van mannen en vrouwen op alle gebieden moet worden gewaarborgd. Dit geldt eveneens voor het combineren van beroeps- en gezinsleven. (5) Volgens artikel 3 van het Verdrag betreffende de Europese Unie is het bevorderen van de gelijkheid van mannen en vrouwen een van de hoofdtaken van de Unie. Evenzo moet de Unie volgens artikel 8 van het VWEU er bij elk optreden naar streven de ongelijkheden tussen mannen en vrouwen op te heffen en de gelijkheid van mannen en vrouwen actief te bevorderen. (6) In zijn arrest van 26 februari 2008 in zaak C-506/06 Mayr/Flöckner (4) heeft het Hof van Justitie geoordeeld dat er sprake is van directe seksediscriminatie wanneer een werkneemster wordt benadeeld vanwege afwezigheid in verband met een IVF-behandeling. (7) Het recht van een vrouw die zwangerschaps- en bevallingsverlof heeft om na afloop van dit verlof naar haar baan of naar een gelijkwaardige functie terug te keren is neergelegd in artikel 15 van Richtlijn 2006/54/EG van het Europees Parlement en de Raad van 5 juli 2006 inzake de toepassing van het beginsel van gelijke kansen en gelijke behandeling van mannen en vrouwen in arbeid en beroep (5) . (8) Richtlijn 92/85/EEG van de Raad (6) voorziet in maatregelen ter verbetering van de veiligheid en gezondheid op het werk van werkneemsters, tijdens de zwangerschap, na de bevalling en tijdens de lactatie. (9) In de doelstellingen die zijn opgenomen in de conclusies van het voorzitterschap van de Europese Raad van Barcelona van 15 en 16 maart 2002 wordt gesteld dat de lidstaten hindernissen voor arbeidsparticipatie van vrouwen uit de weg moeten ruimen en tegen 2010 moeten voorzien in kinderopvangfaciliteiten voor ten minste 90% van de kinderen tussen drie jaar en de leerplichtige leeftijd, en voor ten minste 33% van de kinderen jonger dan drie jaar, en moeten zorgen voor de gelijke toegang van die kinderen tot dergelijke voorzieningen in stedelijke gebieden en op het platteland. (10) In de mondiale strategie voor zuigelingen- en kindervoeding van de Wereldgezondheidsorganisatie van 16 april 2002, die werd bekrachtigd door Resolutie 55.25 van de 55ste Algemene Vergadering van de Wereldgezondheidsorganisatie, wordt gesteld dat de groei en de ontwikkeling van een kind optimaal zijn als het gedurende de eerste zes maanden van zijn leven uitsluitend borstvoeding krijgt. De lidstaten dienen op grond van deze resolutie verlofmaatregelen aan te moedigen die erop gericht zijn deze doelstelling te verwezenlijken. (11) Een van de zes prioriteiten die in de Mededeling van de Commissie van 1 maart 2006, getiteld „Een routekaart voor de gelijkheid van vrouwen en mannen 2006-2010” zijn vastgelegd, is een betere balans tussen werk, privéleven en gezinsleven mogelijk te maken. Daarom heeft de Commissie het initiatief genomen om de bestaande wetgeving op het gebied van de gelijkheid van vrouwen en mannen aan te passen en waar nodig te moderniseren. De Commissie heeft tevens aangekondigd dat zij, met het oog op de verbetering van de gendergelijkheid „de bestaande, niet in 2005 herschikte EU-wetgeving inzake gendergelijkheid zou onderzoeken om die waar nodig bij te werken, te moderniseren en te herschikken”. Richtlijn 92/85/EEG maakte geen deel uit van de herschikking. (12) In haar mededeling van 2 juli 2008, getiteld „Vernieuwde sociale agenda: kansen, toegang en solidariteit in het Europa van de 21e eeuw” bevestigde de Commissie dat de mogelijkheden om privéleven en werk te combineren moeten worden verbeterd. (13) Alle ouders hebben het recht voor hun kind te zorgen. (14) De bepalingen in deze richtlijn met betrekking tot zwangerschaps- en bevallingsverlof laten de andere ouderschapsverlofregelingen in de lidstaten onverlet en deze richtlijn mag die regelingen niet ondermijnen. Zwangerschaps-, vaderschaps-, en ouderschapsverlof vullen elkaar aan en kunnen er samen voor zorgen dat werk en gezinsleven beter kunnen worden gecombineerd. (15) Een werkneemster die een kind heeft geadopteerd moet dezelfde rechten hebben als een biologische ouder en heeft recht op zwangerschaps- en bevallingsverlof onder dezelfde voorwaarden. (16) Gezien de kwetsbaarheid van de werkneemsters tijdens de zwangerschap, na de bevalling en tijdens de lactatie is het noodzakelijk hun recht te geven op een vóór en/of na de bevalling te nemen zwangerschaps- en bevallingsverlof van ten minste 20 aaneengesloten weken, en hun de verplichting op te leggen na de bevalling een zwangerschaps- en bevallingsverlof van ten minste zes weken te nemen. (17) De zorg voor kinderen met een handicap stelt bijzondere eisen aan werkende moeders, die door de samenleving moeten worden erkend. De verhoogde kwetsbaarheid van werkende moeders van gehandicapte kinderen vraagt om toekenning van aanvullend zwangerschaps- en bevallingsverlof. De minimumduur van dit verlof moet in deze richtlijn worden vastgelegd. (18) Om als zwangerschaps- en bevallingsverlof in de zin van deze richtlijn te worden beschouwd, moet op nationaal niveau beschikbaar gezinsgerelateerd verlof langer zijn dan de perioden bedoeld in Richtlijn 96/34/EG van de Raad van 3 juni 1996 betreffende de door de UNICE, het CEEP en het EVV gesloten raamovereenkomst inzake ouderschapsverlof (7) ; moet het worden betaald zoals bepaald in deze richtlijn; en moeten de in deze richtlijn opgenomen waarborgen ten aanzien van ontslag, terugkeer in dezelfde baan of een gelijkwaardige functie, en discriminatie van toepassing zijn. (19) Het Hof van Justitie heeft ten aanzien van het beginsel van gelijke behandeling consequent de legitimiteit erkend van de bescherming van vrouwen tijdens en na de zwangerschap. Het heeft voorts consequent geoordeeld dat elke ongunstige behandeling van vrouwen die verband houdt met zwangerschap of moederschap een directe discriminatie op grond van geslacht vormt. (20) Op grond van het beginsel van gelijke behandeling erkent het Hof van Justitie ook de bescherming van de rechten inzake de arbeid van vrouwen, met name hun recht terug te keren naar dezelfde baan of een gelijkwaardige functie, met arbeidsvoorwaarden die voor hen niet minder gunstig zijn, alsmede van hun recht te profiteren van de verbeteringen van de arbeidsvoorwaarden die tijdens hun afwezigheid is ingevoerd. (21) Een „gelijkwaardige functie” betekent een functie die dezelfde is als de vorige wat betreft bezoldiging en taakomschrijving, of, indien zulks niet mogelijk is, een gelijkwaardige functie die overeenstemt met de kwalificaties van de werkneemster en haar bezoldiging in haar vorige functie. (22) Gezien de demografische ontwikkelingen in de Unie, is het nodig om de toename van geboortes te stimuleren door middel van gerichte wetgeving en maatregelen ten einde te komen tot een betere combinatie van werk, privéleven en gezin. (23) Vrouwen moeten daarom worden beschermd tegen discriminatie op grond van zwangerschap of zwangerschaps- en bevallingsverlof en dienen over adequate mogelijkheden voor rechtsbescherming te beschikken om te waarborgen dat hun recht op menswaardige arbeidsomstandigheden en een betere balans tussen gezins- en beroepsleven wordt geëerbiedigd . (24) In de resolutie van de Raad en van de ministers van werkgelegenheid en sociaal beleid, in het kader van de Raad bijeen, van 29 juni 2000, betreffende de evenwichtige deelneming van mannen en vrouwen aan het beroeps- en gezinsleven (8) worden de lidstaten ertoe aangespoord na te gaan in hoeverre in hun rechtsorde aan mannelijke werknemers een individueel en niet-overdraagbaar recht op vaderschapsverlof kan worden toegekend, zonder aantasting van hun arbeidsrechten. (25) Om werknemers in de gelegenheid te stellen hun beroeps- en gezinsleven te combineren, is het essentieel het moederschaps- en vaderschapsverlof te verlengen, ook bij adoptie van een kind jonger dan 12 maanden. Een werknemer die een kind jonger dan 12 maanden heeft geadopteerd moet dezelfde rechten hebben als een biologische ouder en moet onder dezelfde voorwaarden moederschaps- of vaderschapsverlof kunnen opnemen. (26) Om werknemers in de gelegenheid te stellen hun beroeps- en gezinsleven te combineren en werkelijke gelijkheid van mannen en vrouwen te verwezenlijken, is het essentieel dat mannen recht hebben op bezoldigd vaderschapsverlof, onder gelijke voorwaarden als die welke voor zwangerschaps- en bevallingsverlof gelden, behalve wat betreft de duur, zodat geleidelijk aan de vereiste voorwaarden worden vastgelegd. Dit recht moet ook worden toegekend aan ongehuwde partners. De lidstaten worden ertoe aangespoord na te gaan in hoeverre in hun rechtsorde aan mannelijke werknemers een individueel en niet-overdraagbaar recht op vaderschapsverlof kan worden toegekend, zonder aantasting van hun arbeidsrechten. (27) Tegen de achtergrond van de vergrijzing in de Unie en de Mededeling van de Commissie van 12 oktober 2006, getiteld „De demografische toekomst van Europa: probleem of uitdaging”, zal alles in het werk moeten worden gesteld om te komen tot een effectieve bescherming van het moeder- en vaderschap. (28) In het Groenboek van de Commissie getiteld „Demografische veranderingen: naar een nieuwe solidariteit tussen de generaties” wordt erop gewezen dat de lidstaten lage vruchtbaarheidscijfers hebben, die ontoereikend zijn voor de vervanging van de bevolking. Er moeten dan ook maatregelen worden getroffen ter verbetering van de omstandigheden van werkneemsters op de werkvloer vóór, tijdens en na de zwangerschap. Het verdient aanbeveling de goede praktijken na te volgen van lidstaten met een hoog vruchtbaarheidscijfer en die een voortdurende participatie van vrouwen op de arbeidsmarkt promoten. (29) In de conclusies van de Raad „Werkgelegenheid, Sociaal Beleid, Volksgezondheid en Consumentenzaken” (EPSCO) van december 2007 over een evenwichtige rolverdeling tussen mannen en vrouwen ten behoeve van werkgelegenheid, groei en sociale samenhang, erkent de Raad dat maatregelen die helpen om werk, gezin en privéleven te combineren essentieel zijn om de gelijkheid van mannen en vrouwen op de arbeidsmarkt te promoten. (30) Deze richtlijn laat de bepalingen van Richtlijn 2002/73/EG van het Europees Parlement en de Raad van 23 september 2002 tot wijziging van Richtlijn 76/207/EEG van de Raad betreffende de tenuitvoerlegging van het beginsel van gelijke behandeling van mannen en vrouwen ten aanzien van de toegang tot het arbeidsproces, de beroepsopleiding en de promotiekansen, en ten aanzien van de arbeidsvoorwaarden (9) , zoals herschikt in Richtlijn 2006/54/EG, onverlet. (31) De bescherming van de veiligheid en de gezondheid van werkneemsters tijdens de zwangerschap, na de bevalling en tijdens de lactatie dient gewaarborgd en mag niet strijdig zijn met de beginselen van de richtlijnen op het gebied van gelijke behandeling van mannen en vrouwen. (32) Om de effectieve rechtsbescherming van werkneemsters tijdens de zwangerschap, na de bevalling en tijdens de lactatie te verbeteren, moeten de voorschriften inzake de bewijslast worden aangepast indien er sprake is van een kennelijke schending van de rechten uit hoofde van deze richtlijn. Voor een effectieve toepassing van de rechten moet de bewijslast bij de verweerder worden gelegd als deze schending kan worden aangetoond. (33) Bepalingen met betrekking tot het zwangerschaps- en bevallingsverlof zouden geen nuttige werking hebben indien zij niet gepaard gaan met de handhaving van alle rechten verbonden aan de arbeidsovereenkomst, met inbegrip van het behoud van de volledige bezoldiging en het recht op een gelijkwaardige uitkering. (34) Daadwerkelijke toepassing van het beginsel van gelijke behandeling vereist een passende rechtsbescherming tegen represailles. (35) De lidstaten dienen voor inbreuken op de uit deze richtlijn voortvloeiende verplichtingen doeltreffende, evenredige en afschrikkende sancties vast te stellen. (36) De lidstaten worden ertoe aangespoord in het kader van hun nationale rechtsorde de nodige maatregelen te treffen om te zorgen voor reële en effectieve compensatie of vergoeding − naar gelang wat zij passend achten − van de schade die een werknemer is toegebracht als gevolg van het niet naleven van de in deze richtlijn bedoelde verplichtingen, op een wijze die afschrikkend, doeltreffend en evenredig is aan de geleden schade. (37) De ervaring heeft geleerd dat de schending van de rechten die door deze richtlijn worden gewaarborgd, zou worden versterkt door een of meer organen voor de bevordering van gelijke behandeling in elke lidstaat de bevoegdheid te geven om de betrokken problemen te analyseren, naar oplossingen te zoeken en de slachtoffers praktische bijstand te verlenen. Daarom moet in deze richtlijn een bepaling in die zin worden opgenomen. (38) Slachtoffers van discriminatie moeten kunnen beschikken over passende rechtsbeschermingsmiddelen. Ten einde een effectievere bescherming te verlenen, dienen verenigingen, organisaties en andere rechtspersonen de mogelijkheid te krijgen om zich, naar gelang lidstaten dit wenselijk achten, namens of ter ondersteuning van een slachtoffer partij te stellen in een procedure, onverminderd de nationale procedurele voorschriften betreffende de vertegenwoordiging en verdediging voor rechterlijke instanties. (39) De lidstaten moeten actieve deelname van de sociale partners aanmoedigen en stimuleren om de betrokkenen beter voor te lichten en effectievere regelingen te treffen. Door de dialoog met bovengenoemde organisaties aan te moedigen kunnen de lidstaten meer feedback krijgen en meer inzicht in de praktische uitvoering van deze richtlijn, en in de problemen die zich naar alle waarschijnlijkheid zullen voordoen, om discriminatie te bannen. (40) Deze richtlijn stelt minimumvereisten vast en laat de lidstaten daarmee de keuze gunstiger bepalingen aan te nemen of te handhaven. De uitvoering van deze richtlijn mag niet als rechtvaardiging dienen voor enigerlei verlaging van het in de lidstaten reeds bestaande beschermingsniveau , in het bijzonder van nationale wetgeving die door een combinatie van ouderschaps- en moederschapsverlof de moeder recht geeft op ten minste 20 weken voor en/of na de bevalling op te nemen zwangerschaps- en bevallingsverlof met een vergoeding op ten minste het in deze richtlijn bepaalde niveau . (41) De lidstaten dienen de dialoog tussen de sociale partners en met niet-gouvernementele organisaties te bevorderen, teneinde bewust te zijn van de diverse vormen van discriminatie en deze te bestrijden. (42) Daar de doelstellingen van de te nemen maatregelen, namelijk de verbetering van het minimale beschermingsniveau van werkneemsters tijdens de zwangerschap, na de bevalling en tijdens de lactatie te verbeteren en de effectieve toepassing van het beginsel van gelijke behandeling te verbeteren, gezien hun verschillende beschermingsniveaus, niet voldoende door de lidstaten kunnen worden verwezenlijkt en derhalve beter door de Unie kunnen worden verwezenlijkt, kan de Unie, overeenkomstig het in artikel 5 van het Verdrag betreffende de Europese Unie neergelegde subsidiariteitsbeginsel, maatregelen nemen. Overeenkomstig het in hetzelfde artikel neergelegde evenredigheidsbeginsel, gaat deze richtlijn niet verder dan nodig is om deze doelstellingen te verwezenlijken, HEBBEN DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD: Artikel 1 Richtlijn 92/85/EEG wordt als volgt gewijzigd: 1) In artikel 1 wordt het volgende lid ingevoegd: " 1 bis. Deze richtlijn heeft tevens ten doel werkneemsters tijdens de zwangerschap en na de bevalling in staat te stellen op de arbeidsmarkt te blijven of terug te keren en hun beroepsleven te combineren met hun privé- en gezinsleven. 2) Artikel 2 wordt vervangen door: " Artikel 2 Definities Voor de toepassing van deze richtlijn gelden de volgende definities: 3) Artikel 3 wordt vervangen door: " Artikel 3 Richtsnoeren 1. De Commissie, bijgestaan door het Raadgevend Comité voor de veiligheid, de hygiëne en de gezondheidsbescherming op de arbeidsplaats, stelt in overleg met de lidstaten richtsnoeren op voor de evaluatie van de chemische, fysische en biologische agentia alsmede van de industriële procedés welke geacht worden een risico te vormen voor de reproductieve gezondheid van mannelijke en vrouwelijke werknemers en voor de veiligheid of de gezondheid van de werkneemsters in de zin van artikel 2. Deze richtsnoeren worden herzien en worden vanaf 2012 ten minste om de vijf jaar bijgewerkt. De in de eerste alinea bedoelde richtsnoeren hebben ook betrekking op bewegingen en houdingen, geestelijke en lichamelijke vermoeidheid en andere soorten lichamelijke en geestelijke belasting in verband met de werkzaamheden van de werkneemsters in de zin van artikel 2. 2. Het is de bedoeling dat in de lid 1 bedoelde richtsnoeren als leidraad dienen voor de in artikel 4, lid 1, bedoelde evaluatie. Daartoe brengen de lidstaten die richtsnoeren ter kennis van alle werkgevers en alle mannelijke en vrouwelijke werknemers en/of hun vertegenwoordigers en de sociale partners in hun respectieve lidstaten. 4) Artikel 4 wordt vervangen door: " Artikel 4 Evaluatie, informatie en overleg 1. In de evaluatie van de risico's die overeenkomstig Richtlijn 89/391/EEG wordt uitgevoerd, neemt de werkgever een evaluatie van de reproductieve risico's voor de mannelijke en vrouwelijke werknemers op. Voor alle werkzaamheden waarbij zich een specifiek risico kan voordoen van blootstelling aan de agentia, procedés of arbeidsomstandigheden waarvan een niet-limitatieve lijst in bijlage I is opgenomen, moeten de aard, de mate en de duur van de blootstelling in de betrokken onderneming en/of inrichting van de werkneemsters in de zin van artikel 2 en werkneemsters die zich in een van de in artikel 2 bedoelde toestanden zouden kunnen bevinden, rechtstreeks door de werkgever of door bemiddeling van de in artikel 7 van Richtlijn 89/391/EEG bedoelde beschermings- en preventiediensten worden geëvalueerd, ten einde: 2. Onverminderd artikel 10 van Richtlijn 89/391/EEG worden in de betrokken onderneming en/of inrichting de werkneemster in de zin van artikel 2 van deze richtlijn en de werkneemsters die zich in een van de in artikel 2 van deze richtlijn bedoelde toestanden zouden kunnen bevinden en/of hun vertegenwoordigers en de relevante sociale partners geïnformeerd over de resultaten van de in lid 1 bedoelde evaluatie en over alle maatregelen op het gebied van de veiligheid en de gezondheid op het werk. 3. Er worden passende maatregelen genomen om te verzekeren dat de werknemers en/of hun vertegenwoordigers in de betrokken onderneming of vestiging kunnen toezien op de toepassing van deze richtlijn of betrokken kunnen worden bij de uitvoering ervan, met name voor wat betreft de door de werkgever genomen maatregelen zoals bedoeld in lid 1, onverminderd de verantwoordelijkheid van de werkgever om deze maatregelen vast te stellen. 4. Het overleg met en de deelname van de werknemers en/of hun vertegenwoordigers in verband met aangelegenheden die binnen de werkingsfeer van deze richtlijn vallen, hebben plaats overeenkomstig artikel 11 van Richtlijn 89/391/EEG. 5) In artikel 5 worden de leden 2 en 3 vervangen door: " 2. Indien aanpassing van de arbeidsomstandigheden en/of werktijden technisch en/of objectief niet mogelijk is, neemt de werkgever de nodige maatregelen om ervoor te zorgen dat de betrokken werkneemster een andere arbeidsplaats krijgt. 3. Indien overplaatsing technisch en/of objectief niet mogelijk is, wordt de betrokken werkneemster gedurende de gehele voor de bescherming van haar veiligheid of gezondheid noodzakelijke periode, overeenkomstig de nationale wetten en/of praktijken, vrijgesteld van arbeid. 6) Het volgende punt wordt toegevoegd aan artikel 6: " 3. bij zwangerschap mogen werkneemsters bovendien niet worden verplicht taken te verrichten zoals het dragen en optillen van zware gewichten of taken die gevaarlijk of uitputtend zijn of risico's met zich meebrengen voor de gezondheid. 7) Artikel 7 wordt vervangen door: " Artikel 7 Nachtarbeid en overuren 1. De lidstaten nemen de nodige maatregelen opdat de werkneemsters in de zin van artikel 2 niet verplicht worden nachtarbeid te verrichten of overuren te maken: 2. De in lid 1 bedoelde maatregelen dienen de mogelijkheid te omvatten, overeenkomstig de nationale wetten en/of praktijken: 3. Werkneemsters die van nachtarbeid wensen te worden vrijgesteld, moeten overeenkomstig de regelgeving van de lidstaten hun werkgever hiervan op de hoogte brengen en, indien lid 1, letter b), van toepassing is, hun werkgever een medisch attest overleggen. 4. In het geval van eenoudergezinnen en ouders van kinderen met een ernstige handicap, kunnen de in lid 1 bedoelde periodes worden verlengd volgens de door de lidstaten vastgelegde procedures. 8) Artikel 8 wordt vervangen door:" Artikel 8 Zwangerschaps- en bevallingsverlof 1. De lidstaten nemen de nodige maatregelen opdat de werkneemsters in de zin van artikel 2 recht hebben op vóór en/of na de bevalling te nemen zwangerschaps-en bevallingsverlof van ten minste 20 aaneengesloten weken. 2. Wat de laatste vier weken van de in lid 1 bedoelde periode betreft, kan een op nationaal niveau bestaande regeling voor gezinsverlof in de zin van deze richtlijn als zwangerschaps- en bevallingsverlof worden beschouwd op voorwaarde dat deze regeling werknemers een algemene bescherming biedt zoals bedoeld in artikel 2 van deze richtlijn, die equivalent is aan het in deze richtlijn vastgestelde niveau. In dat geval moet de totale duur van het toegestane verlof langer zijn dan de periode van ouderschapsverlof bedoeld in Richtlijn 96/34/EG van de Raad van 3 juni 1996 betreffende de door de UNICE, het CEEP en het EVV gesloten raamovereenkomst inzake ouderschapsverlof*. Het loon voor de laatste vier weken zwangerschaps- en bevallingsverlof mag niet lager zijn dan de in artikel 11, lid 5, bedoelde uitkering, of, in het andere geval, kan het gemiddelde inhouden van het loon tijdens de 20 weken van het zwangerschaps- en bevallingsverlof, wat ten minste 75% dient te bedragen van het laatste maandloon of het gemiddelde maandloon als bepaald volgens de nationale wetgeving, met een plafond dat volgens nationale wetgeving is vastgesteld. De lidstaten mogen vastleggen over welke periodes dit gemiddelde maandloon wordt berekend. Indien een lidstaat heeft voorzien in een periode van minstens 18 weken zwangerschaps- en bevallingsverlof, mag hij besluiten dat de laatste twee weken worden nagekomen door een nationaal beschikbaar vaderschapsverlof met hetzelfde bezoldigingsniveau. 3. Het in lid 1 bedoelde zwangerschaps- en bevallingsverlof moet een na de bevalling te nemen volledig betaald verplicht zwangerschaps- en bevallingsverlof van ten minste zes weken omvatten , onverminderd de vigerende nationale regels die voorzien in een periode verplicht zwangerschaps- en bevallingsverlof voor de bevalling . Het verplicht zwangerschaps- en bevallingsverlof van zes weken is van toepassing op alle werkneemsters, ongeacht het aantal vóór de bevalling gepresteerde werkdagen. De lidstaten nemen de nodige maatregelen om ervoor te zorgen dat de werkneemsters in de zin van artikel 2 vrij de periode, vóór of na de bevalling mogen kiezen wanneer zij het niet-verplichte deel van het verlof opnemen. Het verplicht zwangerschaps- en bevallingsverlof van zes weken is van toepassing op alle werkneemsters, ongeacht het aantal vòòr de bevalling gepresteerde werkdagen. 4. Deze periode kan, wanneer de ouders het zo overeenkomen en hierom verzoeken, worden verdeeld over de vader en de moeder, overeenkomstig de wetgeving van elke lidstaat. 5. Ten behoeve van de bescherming van de gezondheid van moeder en kind, nemen de lidstaten de nodige maatregelen om te waarborgen dat werkneemsters vrij en zonder dwang kunnen beslissen om al dan niet gebruik te maken van het gedeelte niet-verplichte zwangerschaps- en bevallingsverlof vóór de bevalling. 6. De werkneemster moet het gedeelte niet-verplichte zwangerschaps- en bevallingsverlof ten minste een maand voor de begindatum ervan bekendmaken. 7. In het geval van meerlingen wordt het in lid 3 bedoelde verplichte gedeelte zwangerschaps- en bevallingsverlof voor elk bijkomend kind vermeerderd overeenkomstig de nationale wetten. 8. Het deel van het zwangerschaps- en bevallingsverlof dat vóór de bevalling wordt opgenomen, wordt verlengd met de periode die tussen de vermoedelijke en de werkelijke datum van de bevalling verstrijkt, zonder dat het resterende deel van het verlof wordt verkort. 9. De lidstaten nemen de nodige maatregelen om ervoor te zorgen dat aanvullend verlof met volledig behoud van loon wordt toegekend in geval van vroeggeboorte, ziekenhuisopname van het kind na de geboorte, geboorte van een kind met een handicap , moeders met een handicap en geboorte van een meerling. De duur van het aanvullend verlof moet in verhouding staan tot en tegemoetkomen aan de bijzondere behoeften van de moeder en het kind/de kinderen. De totale duur van het zwangerschaps- en bevallingsverlof wordt verlengd met ten minste acht weken na de geboorte wanneer het kind gehandicapt is. De lidstaten zien er eveneens op toe dat er een aanvullend verlof wordt verleend van zes weken wanneer het kind dood wordt geboren. 10. De lidstaten zorgen ervoor dat ziekteverlof wegens ziekte of complicaties die samenhangen met de zwangerschap dat vier weken of meer vóór de bevalling wordt opgenomen, geen invloed heeft op de duur van het zwangerschaps- en bevallingsverlof. 11. Om de rechten van de moeder en de vader te beschermen stellen de lidstaten bijzondere arbeidsvoorwaarden vast ter ondersteuning van ouders die belast zijn met de zorg voor kinderen met een handicap. 12. De lidstaten nemen de nodige maatregelen voor de erkenning van postnatale depressies als ernstige ziekte, en ondersteunen bewustmakingscampagnes ter bevordering van nauwkeurige informatie over postnatale depressies en tegen de vooroordelen en het gevaar van stigmatisering die nog steeds aan deze ziekte kleven. ________________ * PB L 145 van 19.6.1996, blz. 4. 9) De volgende artikelen worden ingevoegd: " Artikel 8 bis Vaderschapsverlof 1. De lidstaten nemen de nodige maatregelen om ervoor te zorgen dat de werknemers van wie de partner onlangs is bevallen, recht hebben op een bezoldigde en onoverdraagbare aaneensluitende periode van vaderschapsverlof van ten minste twee weken, dat op gelijke voorwaarden – behalve wat betreft de duur – wordt verleend als het zwangerschaps- en bevallingsverlof, en dat moet worden opgenomen na de bevalling van hun echtgenote/partner of tijdens de periode van het zwangerschaps- en bevallingsverlof. Lidstaten die niet reeds een onoverdraagbaar bezoldigd vaderschapsverlof onder gelijke voorwaarden – behalve wat betreft de duur – als het zwangerschaps- en bevallingsverlof, hebben ingesteld, dat tijdens de periode van het zwangerschaps- en bevallingsverlof verplicht voor een aaneengesloten periode van ten minste 2 weken na de bevalling van hun echtgenote of partner moet worden opgenomen, worden ten sterkste aangemoedigd om dat te doen, teneinde een gelijke participatie van beide ouders in de rechten en verantwoordelijkheden met betrekking tot het gezin te bevorderen. 2. De lidstaten nemen de nodige maatregelen om ervoor te zorgen dat werknemers van wie de partner onlangs is bevallen, recht hebben op een bijzondere verlofperiode die het niet opgenomen deel van het moederschapsverlof in geval van overlijden of lichamelijke ongeschiktheid van de moeder, omvat. Artikel 8 ter Adoptieverlof De lidstaten nemen de nodige maatregelen om ervoor te zorgen dat de bepalingen van deze richtlijn inzake het zwangerschaps- en vaderschapsverlof ook van toepassing zijn in het geval van adoptie van een kind jonger dan 12 maanden. 10) Artikel 10 wordt vervangen door:" Artikel 10 Ontslagverbod Om werkneemsters in de zin van artikel 2 te waarborgen dat zij de in het onderhavige artikel erkende rechten inzake de bescherming van haar veiligheid en gezondheid kunnen doen gelden, wordt het volgende bepaald: ____________ * PB L 204 van 26.7.2006, blz. 23. 11) Artikel 11 wordt vervangen door:" Artikel 11 Rechten verbonden aan de arbeidsovereenkomst: Teneinde de werkneemsters in de zin van artikel 2 te waarborgen dat zij de in het onderhavige artikel erkende rechten inzake de bescherming van hun veiligheid en gezondheid kunnen doen gelden, word het volgende bepaald: 12) De volgende artikelen worden ingevoegd: " Artikel 11 bis Vrijstelling van arbeid voor borstvoeding 1. Een moeder die borstvoeding geeft, heeft recht op een periode van vrijstelling van arbeid in dit verband, verdeeld in twee afzonderlijke periodes van elk één uur, behalve indien een andere regeling is vastgelegd in onderling overleg met de werkgever, zonder verlies van de voorrechten die aan haar arbeid zijn verbonden. 2. In geval van meerlingengeboorte wordt de in lid 1 bedoelde arbeidspauze vermeerderd met dertig extra minuten per bijkomend kind. 3. Ingeval van halftijds werk, wordt de in lid 1 bedoelde arbeidspauze verminderd naar evenredigheid met de normale arbeidstijd, maar niet tot minder dan 30 minuten. 4. In het lid 3 genoemde geval wordt de arbeidspauze toegestaan voor een periode van maximum één uur en in voorkomend geval voor een tweede periode voor de resterende tijd, tenzij een andere regeling is overeengekomen met de werkgever. Artikel 11 ter Het voorkomen van discriminatie en gendermainstreaming De lidstaten nemen, in overeenstemming met hun nationale gebruiken en praktijken, passende maatregelen om het overleg tussen de sociale partners op de passende niveaus te bevorderen teneinde effectieve acties te ondernemen om discriminatie tegen vrouwen op grond van zwangerschaps-, moederschaps- of adoptieverlof te voorkomen. De lidstaten moedigen de werkgevers aan om door middel van collectieve overeenkomsten of praktijken, doeltreffende maatregelen te nemen om discriminatie van vrouwen om redenen van zwangerschap, moederschap of adoptieverlof te voorkomen. De lidstaten houden bij de opstelling en uitvoering van wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen, beleidsmaatregelen en activiteiten op de in deze richtlijn genoemde gebieden daadwerkelijk rekening met de doelstelling van gelijkheid van mannen en vrouwen. ▌ 13) Het volgende artikelen worden ingevoegd:" Artikel 12 bis Bescherming tegen represailles De lidstaten nemen in hun nationale wetgeving de nodige maatregelen op om personen te beschermen , met inbegrip van getuigen, tegen een nadelige behandeling of nadelige gevolgen als gevolg van een klacht die is ingediend of een rechtsvordering die is ingesteld met het oog op de handhaving van de rechten uit hoofde van deze richtlijn. Artikel 12 ter Sancties De lidstaten bepalen welke sancties gelden voor schendingen van de ter uitvoering van deze richtlijn vastgestelde nationale bepalingen en nemen de nodige maatregelen om ervoor te zorgen dat deze sancties worden toegepast. De sancties kunnen het betalen van schadevergoeding omvatten ▌en moeten doeltreffend, evenredig en afschrikkend zijn. Artikel 12 quater Orgaan voor de bevordering van gelijke behandeling De lidstaten zorgen ervoor dat het orgaan of de organen voor de bevordering van gelijke behandeling die uit hoofde van Richtlijn 2006/54/EG, zijn aangewezen voor de bevordering, analyse, ondersteuning en het volgen van de gelijke behandeling van eenieder, zonder discriminatie op grond van geslacht, tevens bevoegd zijn voor kwesties die onder het toepassingsgebied van deze richtlijn vallen, indien deze kwesties voornamelijk betrekking hebben op gelijke behandeling en niet alleen op de gezondheid en veiligheid van de werkneemster. Artikel 2 1. De lidstaten mogen bepalingen vaststellen of handhaven die gunstiger voor werknemers zijn dan die van deze richtlijn. 2. De lidstaten kunnen preventieve en controlemaatregelen goedkeuren met het oog op de bescherming en de veiligheid op het werk van werkneemsters tijdens de zwangerschap of na de bevalling. 3. De uitvoering van deze richtlijn vormt onder geen beding een reden voor de verlaging van het niveau van bescherming op de door de richtlijn bestreken terreinen. 4. De bepalingen van deze richtlijn moeten in de tekst van collectieve arbeidscontracten in de lidstaten worden opgenomen. Artikel 3 1. De lidstaten doen uiterlijk … (10) de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden om aan deze richtlijn te voldoen. Zij delen de Commissie de tekst van die bepalingen onverwijld mee, alsmede een transponeringstabel ter weergave van het verband tussen die bepalingen en deze richtlijn. 2. In de aldus door de lidstaten aangenomen bepalingen wordt naar de onderhavige richtlijn verwezen of wordt hiernaar verwezen bij de officiële bekendmaking ervan. De regels voor deze verwijzing, worden vastgesteld door de lidstaten. Artikel 4 1. De lidstaten en de nationale organen voor de bevordering van gelijke behandeling verstrekken de Commissie uiterlijk op … (11) en vervolgens om de drie jaar , alle dienstige gegevens om haar in staat te stellen een verslag aan het Europees Parlement en aan de Raad over de toepassing van Richtlijn 92/85/EEG, gewijzigd bij deze richtlijn, op te stellen. 2. In het verslag van de Commissie wordt op passende wijze rekening gehouden met de standpunten van de sociale partners en betrokken niet-gouvernementele organisaties. Overeenkomstig het beginsel van integratie van het gelijkekansenbeleid (gender mainstreaming) worden in dit verslag onder meer de gevolgen van de maatregelen ten aanzien van vrouwen en mannen geëvalueerd. Dit verslag bevat ook een impactstudie waarin de sociale en economische gevolgen in de Unie als een geheel van een bijkomende verlenging van de duur van het zwangerschaps- en bevallingsverlof en de invoering van vaderschapsverlof worden geanalyseerd. In het licht van de vergaarde informatie bevat het verslag, indien nodig, voorstellen voor de herziening en bijwerking van Richtlijn 92/85/EEG, gewijzigd bij deze richtlijn. Artikel 5 Deze richtlijn treedt in werking op de dag van haar bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese Unie. Artikel 6 Deze richtlijn is gericht tot de lidstaten. Gedaan te Voor het Europees Parlement Voor de Raad De voorzitter De voorzitter (Gewone wetgevingsprocedure – herschikking) Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2009)0126 ), – gelet op artikel 251, lid 2, en artikel 95 van het EG-Verdrag, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C7-0044/2009), – gezien de mededeling van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad over de Gevolgen van de inwerkingtreding van het Verdrag van Lissabon voor de lopende interinstitutionele besluitvormingsprocedures ( COM(2009)0665 ), – gelet op artikel 294, lid 3, en artikel 114 van het WEU-Verdrag, – gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité van 17 december 2009 (1) , – gezien het Interinstitutioneel Akkoord van 28 november 2001 over een systematischer gebruik van de herschikking van besluiten (2) , – gezien de brief van 18 mei 2010 van de Commissie juridische zaken aan de Commissie interne markt en consumentenbescherming overeenkomstig artikel 87, lid 3, van zijn Reglement, – gezien de schriftelijke toezegging van de vertegenwoordiger van de Raad van 29 september 2010 om het standpunt van het Parlement goed te keuren, overeenkomstig artikel 294, lid 4, van het WEU-Verdrag, – gelet op de artikelen 87 en 55 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie interne markt en consumentenbescherming en de adviezen van de Commissie juridische zaken en de Commissie industrie, onderzoek en energie ( A7-0136/2010 ), A. overwegende dat het desbetreffende voorstel volgens de adviesgroep van de juridische diensten van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie geen andere inhoudelijke wijzigingen bevat dan die welke als zodanig in het voorstel en in het advies van de adviesgroep worden vermeld, en dat met betrekking tot de codificatie van de ongewijzigd gebleven bepalingen van de eerdere besluiten met die wijzigingen kan worden geconstateerd dat het voorstel een eenvoudige codificatie van de bestaande besluiten behelst, zonder inhoudelijke wijzigingen, 1. stelt onderstaand standpunt in eerste lezing vast, rekening houdend met de aanbevelingen van de adviesgroep van de juridische diensten van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie; 2. verzoekt om hernieuwde voorlegging indien de Commissie voornemens is ingrijpende wijzigingen in dit voorstel aan te brengen of dit door een nieuwe tekst te vervangen; 3. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en aan de Commissie, alsmede aan de nationale parlementen. Standpunt van het Europees Parlement in eerste lezing vastgesteld op 20 oktober 2010 met het oog op de aanneming van Richtlijn 2011/…/EU van het Europees Parlement en de Raad betreffende bestrijding van betalingsachterstand bij handelstransacties (herschikking) (Aangezien het Parlement en de Raad tot overeenstemming zijn geraakt, komt het standpunt van het Parlement in eerste lezing overeen met het definitieve wetsbesluit: Richtlijn 2011/7/EU.) Het Europees Parlement , – gelet op de artikelen 4, 9, 14, 19, 151 en 153 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien het Verdrag inzake de uitbanning van alle vormen van discriminatie tegen vrouwen, dat in 1979 door de Verenigde Naties is aangenomen, – gezien de Universele Verklaring van de rechten van de mens van 1948, herbevestigd tijdens de Wereldconferentie over de mensenrechten van 1993, met name de artikelen 3, 16, 18, 23, 25, 26, 27 en 29 ervan, – gezien het Internationaal Verdrag inzake economische, sociale en culturele rechten van de Verenigde Naties van 1966, – gezien de millenniumdoelstellingen voor ontwikkeling van de Verenigde Naties van 2000, met name het uitbannen van armoede en honger (eerste doelstelling), het bereiken van een universele basiseducatie (tweede doelstelling) en gelijke kansen voor mannen en vrouwen (derde doelstelling), – gezien de verdragen nr. 26 en nr. 131 van de Internationale Arbeidsorganisatie (IAO) inzake het vaststellen van minimumlonen, en nr. 29 en nr. 105 over het afschaffen van gedwongen arbeid, – gezien het mondiale banenpact van de IAO, – gezien de agenda's voor waardig werk van de Verenigde Naties en de IAO, – gelet op het Handvest van de grondrechten van de EU, met name de bepalingen betreffende de sociale rechten, – gelet op de artikelen 34, 35 en 36 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, die een specifieke definitie bevatten van het recht op sociale bijstand en bijstand ten behoeve van huisvesting, op een hoog niveau van bescherming van de menselijke gezondheid en op toegang tot diensten van algemeen economisch belang, – gezien het verslag van de IAO, getiteld „Een mondiaal bondgenootschap tegen gedwongen arbeid. Mondiaal verslag in het kader van de follow-up van de IAO-verklaring inzake fundamentele beginselen en rechten op het gebied van arbeid. Verslag van de directeur-generaal, 2005”, – gezien Aanbeveling 92/441/EEG van de Raad van 24 juni 1992 inzake gemeenschappelijke criteria met betrekking tot toereikende inkomsten en prestaties in de stelsels van sociale bescherming (aanbeveling inzake het minimuminkomen) (1) , – gezien Aanbeveling 92/442/EEG van de Raad van 27 juli 1992 betreffende de convergentie van de doelstellingen en het beleid op het gebied van de sociale bescherming (2) , – gezien de conclusies van de 2916ste bijeenkomst van de EPSCO-Raad van 16 en 17 december 2008 (3) , – gezien Besluit nr. 1098/2008/EG van het Europees Parlement en de Raad van 22 oktober 2008 inzake het Europees Jaar van de bestrijding van armoede en sociale uitsluiting (2010) (4) , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 6 september 2006 over een Europees sociaal model voor de toekomst (5) , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 9 oktober 2008 over de bevordering van sociale integratie en de bestrijding van armoede, met inbegrip van armoede onder kinderen, in de EU (6) , en het verslag van de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken alsmede het advies van de Commissie rechten van de vrouw en gendergelijkheid terzake ( A6-0364/2008 ), – onder verwijzing naar zijn resolutie van 6 mei 2009 over de vernieuwde sociale agenda (7) , – gezien de mededeling van de Commissie van 3 oktober 2008 over de aanbeveling van de Commissie inzake de actieve inclusie van personen die van de arbeidsmarkt zijn uitgesloten, en onder verwijzing naar zijn resolutie van 6 mei 2009 over de actieve inclusie van personen die van de arbeidsmarkt zijn uitgesloten (8) , – gezien zijn schriftelijke verklaring nr. 0111/2007 van 22 april 2008 over het uitbannen van dakloosheid (9) , – gezien de mededeling van de Commissie van 3 maart 2010, getiteld „Europa 2020: Een strategie voor slimme, duurzame en inclusieve groei” ( COM(2010)2020 ), – gezien het voorstel van de Commissie van 27 april 2010 voor een beschikking van de Raad betreffende de richtsnoeren voor het werkgelegenheidsbeleid van de lidstaten ( COM(2010)0193 ), – gelet op artikel 48 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken ( A7-0233/2010 ), A. overwegende dat de Sociale Agenda 2005-2010 van de Commissie het jaar 2010 heeft uitgeroepen tot „Europees jaar van de bestrijding van armoede en sociale uitsluiting” met het doel de politieke verbintenis die de EU bij het lanceren van de Lissabon-strategie is aangegaan, namelijk om „een beslissende rol te spelen bij de uitbanning van armoede en sociale uitsluiting”, te herbevestigen en meer gewicht te geven, B. overwegende dat armoede en sociale uitsluiting schendingen van de menselijke waardigheid en van de fundamentele mensenrechten zijn, en dat het hoofddoel van stelsels voor inkomenssteun moet zijn dat burgers uit hun toestand van armoede worden bevrijd en in staat worden gesteld een waardig leven te leiden, C. overwegende dat de sociale ongelijkheid, ondanks de welvaart en alle verklaringen over de afname van de armoede, is verergerd en eind 2008 17% van de bevolking (d.w.z. ongeveer 85 miljoen mensen) onder de armoedegrens leefde, na de sociale overdrachten (10) , terwijl dit percentage in 2005 16% bedroeg en in 2000 15% in de EU15, D. overwegende dat het armoederisico hoger is voor kinderen en jongeren tot 17 jaar dan voor de bevolking in het algemeen; overwegende dat het armoederisiconiveau voor deze leeftijdsgroep in 2008 in de EU27 op 20% lag, met 33% als hoogste niveau, E. overwegende dat het armoederisico ook voor ouderen hoger is dan voor de bevolking in het algemeen; overwegende dat het armoederisiconiveau voor personen van 65 jaar en ouder in 2008 in de EU27 op 19% lag, zoals in 2005, tegenover 17% in 2000, F. overwegende dat het constant hoge aandeel van tijdelijke arbeid en lage lonen in bepaalde sectoren betekent dat het percentage werknemers dat door armoede wordt bedreigd op een hoog niveau stagneert; overwegende dat het armoederisico van het deel van de bevolking dat een baan had in 2008 in de EU27 gemiddeld 8% bedroeg, zoals in 2005, tegenover 7% in 2000 in de EU15, G. overwegende dat de Raad in Aanbeveling 92/441/EEG van 24 juni 1992 de lidstaten aanbeveelt het fundamentele recht van personen te erkennen op inkomsten en prestaties die toereikend zijn om een menswaardig bestaan te leiden; overwegende dat de Raad in Aanbeveling 92/442/EEG van 27 juli 1992 de lidstaten aanbeveelt een inkomenspeil te garanderen dat een menswaardig leven mogelijk maakt; overwegende dat de Raad in de conclusies van 17 december 1999 onderschrijft dat het bevorderen van sociale integratie een van de doelstellingen is van het moderniseren en verbeteren van de sociale bescherming, H. overwegende dat vrouwen een aanzienlijk deel vormen van de bevolking die door armoede wordt bedreigd als gevolg van werkloosheid, niet-gedeelde verzorgingstaken, tijdelijke arbeid en onderbetaling, discriminatie bij salarissen en lagere uitkeringen en pensioenen, I. overwegende dat het risico in extreme armoede te vervallen voor vrouwen groter is dan voor mannen; overwegende dat de voortdurende tendens naar feminisering van de armoede in de Europese samenlevingen aantoont dat het huidige kader van stelsels van sociale zekerheid en de talrijke vormen van sociaal, economisch en werkgelegenheidsbeleid in Europa niet gericht zijn op de behoeften van vrouwen, of op de specifieke kenmerken van vrouwenwerk; overwegende dat armoede onder vrouwen en hun sociale uitsluiting in Europa genderspecifieke en meervoudige beleidsantwoorden vereisen, J. overwegende dat het risico in extreme armoede te vervallen voor vrouwen groter is dan voor mannen, met name voor oudere vrouwen, aangezien de stelsels van sociale zekerheid vaak gebaseerd zijn op het principe van een ononderbroken betaalde beroepsloopbaan; overwegende dat een individueel recht op een minimuminkomen dat armoede voorkomt niet afhankelijk mag zijn van aan werk gekoppelde bijdragen, K. overwegende dat de jeugdwerkloosheid een ongekend niveau heeft bereikt, in de EU bij 21,4% ligt, en varieert van 7,6% in Nederland tot 44,5% in Spanje en 43,8% in Letland, terwijl leercontracten en stages die aan jongeren worden aangeboden vaak niet of slecht betaald worden, L. overwegende dat een op de vijf jongeren onder de 25 jaar geen baan heeft in de EU, en werknemers boven de 55 jaar van alle Europese burgers het meest getroffen worden door werkloosheid en bovendien geconfronteerd worden met het specifieke en ernstige probleem dat zij moeilijker een nieuwe baan kunnen vinden vanwege hun leeftijd, M. overwegende dat de financiële en economische crisis tot een afname van het aantal beschikbare banen heeft geleid, dat uit ramingen blijkt dat er sinds september 2008 meer dan vijf miljoen banen verloren zijn gegaan, en dat het werk steeds vaker maar tijdelijk is, N. overwegende dat er geen officiële Europese gegevens bestaan over situaties van extreme armoede zoals dakloosheid, en dat het daarom moeilijk is de huidige trends te volgen, O. overwegende dat het Europees jaar van de bestrijding van armoede en sociale uitsluiting een gelegenheid moet zijn om de publieke opinie bewust te maken van het probleem van de armoede en de daarmee verbonden sociale uitsluiting en om de beleidsantwoorden op sociale uitsluiting te verbeteren, dat het actieve inclusie, een gepast inkomen, toegang tot kwalitatieve diensten en maatregelen om de betrokkenen te helpen bij het zoeken naar fatsoenlijk werk dient te bevorderen, wat een eerlijke herverdeling van rijkdom vereist en beleidsmaatregelen impliceert die een doeltreffende economische en sociale cohesie waarborgen, op het niveau van de Europese Unie en tussen de Europese regio's, en dat een minimuminkomen een adequaat systeem kan zijn ter bescherming van gemarginaliseerde en kwetsbare personen, P. overwegende dat de doelstellingen en grondbeginselen van het Europees jaar van de bestrijding van armoede en sociale uitsluiting de volgende zijn: erkenning van rechten, gedeelde verantwoordelijkheid en participatie, cohesie, inzet en concrete acties, Q. overwegende dat het economische en financiële klimaat in de EU27 juist moet worden ingeschat, teneinde de lidstaten ertoe aan te sporen een drempel voor het minimuminkomen vast te stellen die het mogelijk maakt de levensstandaard te verbeteren en terzelfder tijd de concurrentie te bevorderen, R. overwegende dat de Europese Unie zich ertoe heeft verbonden de millenniumdoelstellingen van de Verenigde Naties en de doelstellingen van de resolutie waarbij het tweede decennium van de Verenigde Naties voor de bestrijding van de armoede (2008–2017) is geproclameerd, te verwezenlijken, S. overwegende dat armoede en sociale uitsluiting multidimensioneel zijn, dat er bevolkingsgroepen bestaan die bijzonder kwetsbaar en afhankelijk zijn (kinderen, vrouwen, ouderen, gehandicapten en anderen), met inbegrip van immigranten, etnische minderheden, grote gezinnen of eenoudergezinnen, chronisch zieken en daklozen, en dat het noodzakelijk is in de andere Europese beleidsterreinen maatregelen en instrumenten te integreren die erop gericht zijn armoede en sociale uitsluiting te voorkomen en te bestrijden; overwegende dat ten behoeve van de lidstaten richtsnoeren dienen te worden bepaald met het oog op de toepassing ervan op de nationale beleidsterreinen, teneinde hoogwaardige stelsels van sociale zekerheid en bescherming te garanderen, alsook universele toegang tot openbare infrastructuur en openbare diensten van algemeen belang, waardige en kwalitatief hoogstaande arbeidsomstandigheden en banen, met de nodige rechten, en een minimuminkomen dat armoede voorkomt en iedereen in staat stelt deel te nemen aan het sociale, culturele en politieke leven en een waardig bestaan te leiden, T. overwegende dat het effect van de enorme omvang van de armoede zich niet beperkt tot de sociale cohesie binnen Europa, maar zich uitbreidt tot onze economie, aangezien permanente uitsluiting van grote bevolkingsgroepen van onze samenleving het concurrentievermogen van onze economie verkleint en de druk op de overheidsbegrotingen verhoogt, U. overwegende dat het noodzakelijk is een globale doelstelling te bepalen, met name in de context van de Europa 2020-strategie, waarbij prioriteit moet worden gegeven aan de economische, sociale en territoriale cohesie en de bescherming van de fundamentele mensenrechten, wat impliceert dat een evenwicht wordt gevonden tussen economisch beleid, werkgelegenheidsbeleid, sociaal beleid, regionaal beleid en milieubeleid, en dat de rijkdom en het inkomen op een eerlijke wijze worden herverdeeld, rekening houdend met de abrupte toename van de afhankelijkheidsgraad, hetgeen voor alle besluiten de uitvoering van sociale-impactstudies vereist, alsmede de toepassing van de transversale sociale clausule van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie , V. overwegende dat respect voor de menselijke waardigheid een van de basisbeginselen van de Europese Unie is, die onder meer tot doel heeft volledige werkgelegenheid en sociale vooruitgang te stimuleren, sociale uitsluiting en discriminatie te bestrijden en sociale rechtvaardigheid en bescherming te bevorderen, W. overwegende dat de toepassing, de uitbreiding en een beter gebruik van de structuurfondsen ten aanzien van preventie van armoede, sociale integratie en het creëren van toegankelijke, hoogwaardige banen met de nodige rechten, moeten worden gewaarborgd, X. overwegende dat de stelsels van sociale bescherming een grote rol spelen bij het waarborgen van het niveau van sociale cohesie dat noodzakelijk is voor een ontwikkeling die zorgt voor sociale integratie en de sociale gevolgen van de economische crisis opvangt, wat een individueel gegarandeerd minimuminkomen op nationaal niveau impliceert dat armoede voorkomt, alsmede de verbetering van het capaciteiten- en opleidingsniveau van personen die van de arbeidsmarkt zijn uitgesloten als gevolg van concurrentiedruk, en het garanderen van gelijke kansen op de arbeidsmarkt en ten aanzien van de uitoefening van de grondrechten, Y. overwegende dat de invoering en de versterking van stelsels voor een minimuminkomen belangrijke en efficiënte instrumenten zijn om armoede te bestrijden door de sociale integratie en de toegang tot de arbeidsmarkt te bevorderen en de betrokkenen in staat te stellen een menswaardig bestaan te leiden, Z. overwegende dat stelsels voor een minimuminkomen een belangrijk instrument zijn om zekerheid te garanderen aan personen die de gevolgen van sociale uitsluiting en werkloosheid moeten overwinnen, en hulp te bieden bij de toegang tot de arbeidsmarkt; overwegende dat dergelijke stelsels voor een minimuminkomen een belangrijke rol spelen bij de herverdeling van de welvaart en het garanderen van solidariteit en sociale rechtvaardigheid, en dat ze met name in crisistijden een anticyclische functie vervullen, doordat zij extra middelen ter beschikking stellen om de vraag en de consumptie op de interne markt te stimuleren, AA. overwegende dat uit een onlangs door Eurobarometer uitgevoerde enquête over de houding van de EU-burgers ten aanzien van armoede blijkt dat de grote meerderheid (73%) van mening is dat armoede een probleem is dat steeds groter wordt in hun respectieve landen, dat 89% van de ondervraagden van hun regering dringende maatregelen eist om dit verschijnsel te bestrijden, en dat 74% van hen van de EU verwacht dat zij in dit opzicht eveneens een belangrijke rol speelt, AB. overwegende dat de economische crisis pijnlijke sociale gevolgen heeft, en dat zij de afgelopen twee jaar meer dan zes miljoen Europese burgers werkloos heeft gemaakt, AC. overwegende dat de ernstige economische en sociale crisis aanzienlijk heeft bijgedragen aan de toename van armoede en sociale uitsluiting en geleid heeft tot een stijging van de werkloosheid (van 6,7% begin 2008 naar 9,5% eind 2009), waarbij bij een op de drie werklozen sprake is van langdurige werkloosheid, en dat de situatie met name in de landen met een kwetsbare economie ernstig is, AD. overwegende dat aan sommige lidstaten door de Raad en de Commissie en door internationale organisaties zoals het IMF maatregelen zijn opgelegd om op korte termijn hun begrotingstekorten - die als gevolg van de crisis opgelopen zijn - terug te dringen, en te bezuinigen op de uitgaven, ook op de sociale uitgaven, hetgeen leidt tot een verzwakking van de verzorgingsstaat en een verscherping van de armoede, AE. overwegende dat de sociale ongelijkheden in sommige lidstaten toenemen, met name als gevolg van de economische ongelijkheden bij de verdeling van het inkomen en de rijkdom, de ongelijkheden op de arbeidsmarkt, die leiden tot sociale onzekerheid, en de ongelijkheden ten aanzien van de toegang tot de sociale functies van de staat, zoals sociale zekerheid, gezondheidszorg, onderwijs, justitie, enz., AF. overwegende dat er een Europees beleid van sociale inclusie ten uitvoer moet worden gelegd, zoals blijkt uit de doelstellingen en het Europees programma voor de verwezenlijking ervan die in het begin van de jaren 2000 zijn goedgekeurd in het kader van de Lissabon-strategie, waarbij de open coördinatiemethode moet worden toegepast en in het kader van nationale actieplannen gemeenschappelijke doelen moeten worden bereikt, AG. overwegende dat er om uiteenlopende redenen in de lidstaten van de Europese Unie een groot aantal daklozen zijn, hetgeen specifieke maatregelen vereist met het oog op hun sociale integratie, 1. beklemtoont de noodzaak van concrete maatregelen die armoede en sociale uitsluiting uitroeien, waarbij nieuwe mogelijkheden moeten worden onderzocht om de terugkeer op de arbeidsmarkt te vergemakkelijken, door een eerlijke herverdeling van inkomen en rijkdom te bevorderen en een gepast inkomen te garanderen, en dus echte betekenis en invulling te geven aan het Europees jaar van de bestrijding van armoede en een sterke politieke nalatenschap te garanderen voor de verwezenlijking van de millenniumdoelstellingen voor ontwikkeling, waaronder de garantie van systemen voor een minimuminkomen die het mogelijk maken armoede te voorkomen en sociale inclusie bevorderen, op basis van de diverse nationale praktijken, de collectieve overeenkomsten en de wetgevingen van de lidstaten in de hele Europese Unie, en waarbij actief moet worden gestreefd naar het bevorderen van adequate inkomensstelsels en stelsels voor sociale bescherming; spoort de lidstaten ertoe aan de op het waarborgen van een gepast inkomen gerichte beleidsmaatregelen te herzien, in de wetenschap dat de bestrijding van armoede het creëren van fatsoenlijke en duurzame banen voor de minder begunstigde sociale groepen op de arbeidsmarkt vergt; is van oordeel dat elke werknemer een waardig bestaan moet kunnen leiden; is van oordeel dat een sociaal overheidsbeleid ook een actief werkgelegenheidsbeleid moet omvatten; 2. wijst er opnieuw op dat de recente economische achteruitgang, de stijging van de werkloosheidscijfers en de verminderde arbeidsmogelijkheden voor vele mensen het risico inhouden dat zij het slachtoffer worden van armoede en sociale uitsluiting, wat met name geldt voor bepaalde lidstaten, die te kampen hebben met werkloosheids- of inactiviteitscijfers op lange termijn; 3. eist dat werkelijke vooruitgang wordt geboekt wat betreft de toereikendheid van de stelsels voor een minimuminkomen, zodat alle kinderen, volwassenen en ouderen uit situaties van armoede kunnen worden bevrijd en een waardig bestaan kunnen leiden; 4. beklemtoont de verschillen op diverse terreinen (gezondheidszorg, huisvesting, onderwijs, inkomen en werkgelegenheid) onder de sociale groepen die in armoede leven; verzoekt de Commissie en de lidstaten met die verschillen rekening te houden bij hun gerichte maatregelen; onderstreept dat een voor iedereen toegankelijke arbeidsmarkt een van de efficiëntste manieren is om de armoede tegen te gaan; 5. wijst op de noodzaak een bijzonder gewicht toe te kennen aan de programma's voor „een leven lang leren” die, via de verbetering van de inzetbaarheid en de toegang tot kennis en tot de arbeidsmarkt, een essentieel instrument zijn voor de bestrijding van armoede en sociale uitsluiting; acht het noodzakelijk stimulansen te bieden voor een grotere deelneming van werknemers, werklozen en kwetsbare maatschappelijke groepen aan „een leven lang leren” en te zorgen voor een doeltreffende aanpak van de factoren die het verlaten van de desbetreffende structuren veroorzaken, daar de verbetering van bestaande beroepsbekwaamheden en de verwerving van nieuwe vaardigheden een middel kunnen zijn voor hetzij een snellere herintegratie in de arbeidsmarkt, hetzij een hogere productiviteit, hetzij het vinden van een baan van betere kwaliteit; 6. beklemtoont dat op het niveau van de lidstaten een concrete actie moet worden ondernomen om een drempel voor een minimuminkomen vast te stellen, gebaseerd op relevante indicatoren, teneinde de sociaaleconomische cohesie te garanderen en het risico te verminderen dat voor eenzelfde werk verschillende bezoldigingsniveaus van toepassing zijn en er overal in de Europese Unie arme bevolkingsgroepen ontstaan, en pleit voor krachtiger aanbevelingen van de Europese Unie voor dergelijke acties; 7. onderstreept dat werkgelegenheid moet worden beschouwd als een van de efficiëntste vormen van bescherming tegen armoede en dat daarom maatregelen moeten worden genomen die de arbeidsparticipatie van vrouwen stimuleren, door kwaliteitsdoelstellingen te formuleren voor de banen die worden aangeboden; 8. beklemtoont de noodzaak op Europees zowel als op nationaal niveau actie te ondernemen voor de bescherming van burgers/consumenten tegen onbillijke voorwaarden voor afbetaling van leningen en kredietkaarten, teneinde te voorkomen dat gezinnen buitensporige schulden oplopen en aldus in een situatie van armoede of sociale uitsluiting terechtkomen; 9. onderstreept de multidimensionele aard van armoede en sociale uitsluiting en beklemtoont de noodzaak van het mainstreamen van de sociale doelstellingen en het belang van de sociale dimensie en de duurzaamheid van het macro-economische beleid; is van oordeel dat de sociale doelstellingen een integrerend onderdeel moeten zijn van de strategie om de crisis te boven te komen, alsmede van de Europa 2020-strategie en de economische, sociale en territoriale cohesie, wat een horizontale sociale oriëntatie en een werkelijke sociale effectbeoordeling impliceert, teneinde te garanderen dat de prioriteiten en de diverse beleidsvormen, met name het monetaire beleid, het werkgelegenheidsbeleid, het sociale en macro-economische beleid, met inbegrip van het Stabiliteits- en groeipact, het concurrentiebeleid, de interne markt, het begrotingsbeleid en het fiscale beleid worden geherdefinieerd; is van oordeel dat deze beleidsvormen geen obstakel mogen zijn voor de sociale cohesie en dat zij de tenuitvoerlegging van de desbetreffende maatregelen en de bevordering van gelijke kansen moeten garanderen, teneinde een duurzame uitweg uit de crisis te vinden, terug te keren naar begrotingsconsolidatie en de hervormingen aan te vatten die de economie nodig heeft om opnieuw de weg in te slaan van groei en het scheppen van werkgelegenheid; wenst dat wordt voorzien in beleidsmaatregelen voor de concrete ondersteuning van de lidstaten die daar het meest behoefte aan hebben, via adequate mechanismen; 10. is van mening dat het creëren van banen een prioriteit moet zijn voor de Commissie en de regeringen van de lidstaten, en een eerste stap op weg naar het terugdringen van armoede; 11. is van mening dat de stelsels voor een minimuminkomen een integrerend onderdeel moeten zijn van een strategische aanpak van sociale integratie die zowel algemene beleidsmaatregelen als gerichte maatregelen – op het gebied van huisvesting, gezondheidszorg, onderwijs en opleiding, sociale diensten – omvat, teneinde personen te helpen uit de armoede te geraken en ze ertoe aan te sporen zelf actief te streven naar sociale inclusie en toegang tot de arbeidsmarkt; is van mening dat de stelsels voor een minimuminkomen niet alleen tot doel hebben de betrokkenen te steunen, maar ook, en vooral, ze te begeleiden, zodat zij zich uit hun situatie van sociale uitsluiting kunnen bevrijden en kunnen deelnemen aan het beroepsleven; 12. beklemtoont dat het noodzakelijk is bij de vaststelling van minimuminkomens rekening te houden met de personen ten laste, met name kinderen, ten einde de vicieuze cirkel van armoede onder kinderen te doorbreken; is overigens van mening dat de Commissie jaarlijks een verslag zou moeten voorleggen over de vooruitgang die in de strijd tegen kinderarmoede is geboekt; 13. beklemtoont de noodzaak de bezuinigingsmaatregelen die aan sommige landen zullen worden opgelegd om de crisis te bestrijden te wijzigen, en onderstreept het belang van het treffen van effectieve maatregelen die gericht zijn op solidariteit, inclusief versterking, mobiliteit, anticipatie van overdrachten en vermindering van de cofinanciering van begrotingsmiddelen, ten einde waardige banen te scheppen, de productieve sectoren te steunen, armoede en sociale uitsluiting te bestrijden en elke mogelijke nieuwe afhankelijkheid of vergroting van de schuldenlast te voorkomen; 14. is van mening dat het invoeren van stelsels voor een minimuminkomen in alle lidstaten – bestaande uit specifieke maatregelen ter ondersteuning van personen die een te laag inkomen hebben, door ze financiële middelen ter beschikking te stellen en de toegang tot diensten te vergemakkelijken – één van de doeltreffendste manieren is om armoede te bestrijden, een passende levensstandaard te garanderen en de sociale integratie te bevorderen; 15. is van mening dat deze stelsels moeten voorzien in een adequaat minimuminkomen dat ten minste 60% van het mediane inkomen in de betrokken lidstaat bedraagt; 16. beklemtoont de noodzaak van een evaluatie van het beleid van sociale inclusie, de toepassing van de open coördinatiemethode en de verwezenlijking van de gemeenschappelijke doelstellingen en de nationale actieplannen ten aanzien van de evolutie van de armoede, teneinde op Europees en op nationaal niveau efficiënter te kunnen optreden, alsmede de noodzaak van armoedebestrijding via beleidsmaatregelen die algemener, coherenter en beter gestructureerd zijn, teneinde de absolute armoede en de kinderarmoede tegen het jaar 2015 uit te bannen en de relatieve armoede aanzienlijk terug te dringen; 17. herhaalt dat de stelsels voor een minimuminkomen weliswaar belangrijk zijn, maar dat ze gepaard moeten gaan met een gecoördineerde strategie op nationaal en op Europees niveau, gericht op bredere acties en specifieke maatregelen zoals een actief arbeidsmarktbeleid voor de bevolkingsgroepen die moeilijk een baan kunnen vinden, onderwijs en opleiding voor de minst geschoolden, minimumlonen, beleidsmaatregelen op het gebied van sociale huisvesting en voorziening in betaalbare en toegankelijke openbare diensten van goede kwaliteit; 18. dringt erop aan dat integratie en sociale inclusie worden bevorderd, teneinde er op doeltreffende wijze voor te zorgen dat de fundamentele mensenrechten worden nageleefd, en dat duidelijke toezeggingen worden gedaan wat betreft de formulering van nationaal en EU- beleid ter bestrijding van armoede en sociale uitsluiting; acht het noodzakelijk dat wordt gezorgd voor betere en universele toegang, zonder fysieke of communicatieve obstakels, tot de arbeidsmarkt, openbare gezondheidsdiensten, onderwijs en opleiding (vanaf de voorschoolse fase tot de eerste universitaire studiecyclus), beroepsopleiding, huisvesting, energievoorziening en sociale bescherming; is van oordeel dat de banen toegankelijk en van goede kwaliteit moeten zijn, en rechten moeten inhouden; is van mening dat de lonen fatsoenlijk moeten zijn en dat de pensioenstelsels moeten voorzien in een minimuminkomen voor ouderen, zodat gepensioneerden die hun leven lang hebben gewerkt een waardig pensioen kunnen genieten; voegt daaraan toe dat de stelsels voor een passend minimuminkomen voor iedereen bescherming moeten bieden tegen het risico van armoede en sociale, culturele en politieke inclusie moeten garanderen, met inachtneming van de nationale praktijken, de collectieve overeenkomsten en de wetgevingen van de lidstaten; wijst er bovendien op dat hoe meer de lidstaten in deze diverse beleidsterreinen investeren, hoe minder er op lange termijn gebruik zal moeten worden gemaakt van het systeem dat een voldoende inkomen per huishouden garandeert; onderstreept dat dergelijke maatregelen moeten worden genomen met volledige inachtneming van het beginsel van subsidiariteit van de lidstaten en van de diverse praktijken, collectieve overeenkomsten en nationale wetgevingen; is van oordeel dat alleen op die manier iedereen het recht op participatie aan het maatschappelijke, politieke en culturele leven kan worden gegarandeerd; 19. vestigt opnieuw de aandacht op de behoeften van jongeren die specifieke problemen ondervinden met betrekking tot economische en sociale integratie en het risico lopen het onderwijs vroegtijdig te moeten verlaten; verzoekt de lidstaten ervoor te zorgen dat de bestrijding van jeugdwerkloosheid een specifieke doelstelling wordt, met eigen prioriteiten, door middel van specifieke maatregelen en beroepsopleiding, het ondersteunen van EU-programma's (een leven lang leren, Erasmus, Mundus) en het stimuleren van ondernemerschap; 20. wijst erop dat voortijdig schoolverlaten en beperkte toegang tot hoger en universitair onderwijs fundamentele factoren zijn voor het ontstaan van hoge percentages langdurige werkloosheid en de sociale samenhang ernstig in gevaar brengen; is van oordeel dat, aangezien deze twee punten tot de voornaamste door de Commissie in het kader van de Europa 2020-strategie geformuleerde doelstellingen behoren, bijzondere aandacht dient te worden besteed aan de uitwerking van specifieke acties en beleidsmaatregelen wat betreft de toegang van jongeren tot onderwijs via de toekenning van studiebeurzen, studietoelagen en studentenleningen, en via initiatieven ter versterking van de dynamiek van het schoolonderwijs; 21. is van mening dat de Commissie moet onderzoeken wat in elke lidstaat de impact zou zijn van een wetgevingsinitiatief dat zij zou nemen met betrekking tot de vaststelling van een minimumloon op Europees niveau; stelt met name voor dat in dit onderzoek aandacht wordt besteed aan aspecten zoals het verschil tussen een passend minimuminkomen en het minimumloon in de verschillende lidstaten, en aan de gevolgen daarvan voor de toegang tot de arbeidsmarkt; 22. beklemtoont dat het belangrijk is regels vast te stellen inzake werkloosheidsuitkeringen, teneinde te voorkomen dat de betrokkenen in armoede terechtkomen, en de lidstaten ertoe aan te zetten maatregelen te treffen die de terugkeer op de arbeidsmarkt vergemakkelijken in kwetsbare sectoren, onder andere door de mobiliteit binnen de Europese Unie te bevorderen; 23. beklemtoont dat investeringen in stelsels voor een minimuminkomen een sleutelfactor zijn voor de preventie en de bestrijding van armoede, dat de stelsels voor een minimuminkomen zelfs in crisistijden niet als een kostenfactor moeten worden beschouwd, maar als een kernelement van de strijd tegen de crisis, en dat vroege investeringen in armoedebestrijding bijzonder rendabel zijn, omdat ze de kosten voor de samenleving op lange termijn verlagen; 24. onderstreept de rol van de sociale bescherming, met name wat betreft ziekteverzekering, kinderbijslag, pensioenen en uitkeringen voor personen met een handicap, en verzoekt de lidstaten bijzondere aandacht te besteden aan de meest kwetsbare personen door hun een minimum aan rechten toe te kennen, zelfs in geval van werkloosheid; 25. beklemtoont het fundamentele recht van personen om te beschikken over toereikende inkomsten en prestaties, zodat ze een menswaardig bestaan kunnen leiden, in het kader van een coherent geheel van maatregelen ter bestrijding van sociale uitsluiting; verzoekt de lidstaten in het kader van een actieve strategie van sociale inclusie op nationaal niveau de nodige beleidsmaatregelen te treffen met het oog op de economische en sociale integratie van de betreffende personen; 26. wijst erop dat het aantal arme werknemers stijgt, en is van oordeel dat deze nieuwe uitdaging het hoofd moet worden geboden met een combinatie van verschillende instrumenten; is de mening toegedaan dat het bestaansminimum altijd hoger moet zijn dan de armoedegrens en dat de werknemers die om diverse redenen onder de armoededrempel blijven aanvullende uitkeringen moeten krijgen waaraan geen voorwaarden verbonden zijn en die op eenvoudige wijze kunnen worden verkregen; wijst op de positieve ervaring die in de Verenigde Staten is opgedaan met de toepassing van een systeem van negatieve inkomstenbelasting, teneinde werknemers met een laag loon over de armoedegrens heen te helpen; 27. constateert dat de Commissie in haar mededeling getiteld „Europa 2020: Een strategie voor slimme, duurzame en inclusieve groei” vijf grote doelstellingen voor de EU voorstelt, waaronder een verlaging met 20 miljoen van het aantal personen dat door armoede wordt bedreigd; wijst er nogmaals op dat deze doelstelling minder ver gaat dan de oorspronkelijke ambities van de Lissabon-strategie (uitbanning van de armoede), die helaas niet konden worden verwezenlijkt; is van mening dat armoede en sociale uitsluiting moeten worden uitgebannen door geloofwaardige, concrete en bindende maatregelen; vindt dat bovengenoemd cijfer niet ambitieus genoeg is en dat de doelstelling van een Europa zonder armoede niet mag worden opgegeven; is van oordeel dat daartoe passende maatregelen moeten worden getroffen, en dat deze kwantitatieve doelstelling in absolute cijfers moet worden gekoppeld aan de doelstelling om de armoede in elke lidstaat terug te dringen, teneinde iedereen ertoe aan te sporen mee te werken aan de verwezenlijking van deze doelstelling, en ze geloofwaardig te maken door passende maatregelen te treffen, met name wat betreft het beleid van ondersteuning van afhankelijke personen; is van oordeel dat deze doelstelling moet worden verwezenlijkt door de tenuitvoerlegging van concrete en passende maatregelen, met name door in alle lidstaten stelsels voor een minimuminkomen in te voeren; 28. is van mening dat voorrang moet worden gegeven aan de bestrijding van sociale ongelijkheid, in het bijzonder economische ongelijkheid bij de verdeling van de inkomsten en de rijkdom, ongelijkheid op de arbeidsmarkt - die leidt tot sociale onzekerheid - en ongelijkheid ten aanzien van de toegang tot sociale overheidsvoorzieningen zoals sociale zekerheid, gezondheidszorg, onderwijs, justitie, enz.; 29. verzoekt de Raad en de lidstaten de hoofddoelstelling van de Europa 2020-strategie voor het uitbannen van armoede te baseren op de relatieve armoede-indicator (60% van het nationale mediane inkomen), zoals bepaald op de bijeenkomst van de Europese Raad in Laken in december 2001, aangezien deze indicator de armoede benadert als een relatieve situatie, waarbij de realiteit van de armoede wordt gezien in de context van elke lidstaat afzonderlijk; 30. verzoekt de lidstaten de hoofddoelstelling van de EU inzake armoede om te zetten in concrete en haalbare nationale streefdoelen in verband met prioritaire aspecten van de strategie van de EU voor sociale inclusie, zoals het uitbannen van dakloosheid tegen het jaar 2015, conform schriftelijke verklaring nr. 0111/2007; 31. is van mening dat de lidstaten zowel als de Commissie bijzondere aandacht moeten besteden aan de situatie van daklozen en ter zake aanvullende maatregelen moeten treffen met het oog op de volledige sociale integratie van deze personen tegen het jaar 2015, wat inhoudt dat er op communautair niveau onderling vergelijkbare cijfers en betrouwbare statistische gegevens verzameld worden en jaarlijks worden verspreid, met vermelding van de geconstateerde vorderingen en de ten aanzien van de nationale en communautaire strategieën voor de bestrijding van armoede en sociale uitsluiting bepaalde doelstellingen; 32. beschouwt het als de plicht van elke lidstaat alle nodige maatregelen te treffen om te voorkomen dat zijn burgers in een onzekere financiële situatie terechtkomen, door te verhinderen dat ze te hoge schulden aangaan, met name in het geval van bankleningen, waarbij moet worden overwogen banken en financiële organen die leningen verstrekken aan personen die niet solvabel zijn te belasten; 33. is van mening dat de lidstaten zich er expliciet toe moeten verbinden actieve inclusie te implementeren: het voorwaardelijke karakter beperken, investeren in de activering van de steun, een passend minimuminkomen verdedigen en de sociale normen handhaven door budgettaire bezuinigingen op essentiële openbare diensten te verbieden, zodat het niet de armen zijn die voor de crisis moeten betalen; 34. is van mening dat de verschillende ervaringen met minimuminkomens en onvoorwaardelijke basisinkomens voor iedereen, die gepaard gaan met aanvullende maatregelen voor sociale inclusie en bescherming, aantonen dat dit doeltreffende instrumenten zijn om armoede en sociale uitsluiting te bestrijden en iedereen een waardig leven te garanderen; verzoekt de Commissie dan ook een initiatief te nemen om andere ervaringen in de lidstaten te ondersteunen die rekening houden met de beste praktijken en deze aanmoedigen, en het mogelijk maken diverse modellen voor een passend minimuminkomen en een basisinkomen die erop gericht zijn armoede te voorkomen, individueel te garanderen, als een maatregel om de armoede te bestrijden en uit te roeien en om sociale rechtvaardigheid en gelijke kansen voor alle burgers te waarborgen, waarbij armoede moet worden opgespoord op de respectieve regionale niveaus, met inachtneming van het subsidiariteitsbeginsel en zonder de specifieke kenmerken van elke lidstaat ter discussie te stellen; is van mening dat dit initiatief van de Commissie zou moeten uitmonden in de uitwerking van een actieplan voor de tenuitvoerlegging van een Europees initiatief inzake het minimuminkomen in de lidstaten, met inachtneming van de nationale praktijken, de collectieve overeenkomsten en de wetgevingen van de lidstaten, met het oog op de verwezenlijking van de volgende doelstellingen: 35. beklemtoont dat een redelijk minimuminkomen onontbeerlijk is om een waardig bestaan te kunnen leiden en dat het, samen met de maatschappelijke participatie, een voorafgaande voorwaarde is voor een volledige ontplooiing van de capaciteiten van een persoon en voor de medewerking van allen aan de democratische ontwikkeling van de samenleving; onderstreept dat inkomens die waardige leefomstandigheden garanderen ook op het niveau van het nationale beleid een positieve impuls geven en daarmee bijdragen aan de welvaart; 36. is van oordeel dat het initiatief van de Commissie inzake het gegarandeerd minimuminkomen rekening moet houden met Aanbeveling 92/441/EEG, die „het fundamentele recht van personen (…) op inkomsten en prestaties die toereikend zijn om een menswaardig bestaan te leiden” erkent, en beklemtoont dat het belangrijkste doel van inkomenssteunregelingen moet zijn dat personen uit de armoede worden bevrijd en in staat worden gesteld een menswaardig bestaan te leiden, wat het recht op redelijke invaliditeits- en pensioenuitkeringen impliceert; beveelt de Commissie dan ook aan te voorzien in een gemeenschappelijke methode voor de berekening van het bestaansminimum en de kosten van levensonderhoud (kosten van een reeks goederen en diensten), zodat er vergelijkbare metingen kunnen worden gedaan van het niveau van armoede en methodes voor sociale bijstandsverlening kunnen worden ontwikkeld; 37. verzoekt de lidstaten onverwijld acties te ondernemen om het percentage van gebruikmaking van de sociale prestaties te verbeteren en te evalueren in welke mate er geen gebruik van wordt gemaakt en waarom – volgens de OESO bedraagt de onderbenutting 20% à 40% –, waarbij de transparantie moet worden verbeterd, de voorlichting doeltreffender moet worden gemaakt door te voorzien in betere adviesdiensten, de procedures moeten worden vereenvoudigd en beleidsmaatregelen moeten worden getroffen ter bestrijding van stigmatisering en discriminatie ten aanzien van ontvangers van een minimuminkomen; 38. onderstreept het belang van het bestaan van werkloosheidsuitkeringen die de begunstigden in staat stellen een waardig bestaan te leiden, maar tevens de noodzaak de werkloosheidsduur te verkorten door o.a. de doeltreffendheid van de openbare diensten voor arbeidsvoorziening te verbeteren; 39. onderstreept de noodzaak van voorschriften op het gebied van sociale zekerheid die erop gericht zijn het minimumpensioen te koppelen aan de armoedegrens; 40. bekritiseert de lidstaten wier stelsel voor een minimuminkomen geen rekening houdt met de drempel van relatieve armoede; herhaalt zijn verzoek aan de lidstaten deze situatie zo spoedig mogelijk te verhelpen; vraagt de Commissie bij de evaluatie van de nationale actieplannen rekening te houden met goede en slechte praktijken; 41. wijst op de ernstige discriminaties op grond van leeftijd in de stelsels voor een minimuminkomen, bijvoorbeeld de vaststelling van een minimuminkomen voor kinderen onder de armoedegrens, of de uitsluiting van jongeren van de stelsels voor een minimuminkomen omdat ze geen sociale bijdragen hebben betaald; beklemtoont dat deze discriminaties afbreuk doen aan het onvoorwaardelijke en passende karakter van de stelsels voor een minimuminkomen; 42. onderstreept dat het dringend noodzakelijk is adequate sociaaleconomische indicatoren uit te werken en toe te passen op verschillende terreinen, zoals gezondheidszorg, huisvesting, energievoorziening, sociale en culturele inclusie, mobiliteit, onderwijs, inkomen (zoals de Gini-coëfficiënt om de evolutie van de inkomensverschillen te meten), materiële deprivatie, werkgelegenheid en diensten voor sociale bijstand, die het mogelijk maken de op het gebied van de bestrijding van armoede en sociale uitsluiting gemaakte vorderingen te volgen en te meten, en die elk jaar zouden worden gepresenteerd naar aanleiding van de Internationale Dag voor de uitroeiing van armoede (17 oktober), waarbij de nadruk dient te worden gelegd op de evolutie ervan naar geslacht, leeftijdsgroep, gezinssituatie, handicap, immigratie, chronische ziekten en inkomensverschillen (60% van het mediane inkomen, 50% van het mediane inkomen, 40% van het mediane inkomen), zodat rekening wordt gehouden met de relatieve armoede, de extreme armoede en de meest kwetsbare groepen; beklemtoont dat er dringend behoefte is aan meer Europese statistische gegevens dan alleen maar monetaire indicatoren over situaties van extreme armoede, zoals dakloosheid, die thans niet onder de EU-SILC vallen; vraagt dat deze sociaaleconomische cijfers jaarlijks in de vorm van een verslag worden voorgelegd aan de lidstaten en het Europees Parlement, ter discussie en teneinde andere concrete opties te kunnen bepalen; 43. beklemtoont de noodzaak te voorzien in specifieke, aanvullende prestaties ten behoeve van de minst begunstigde groepen (gehandicapten, chronisch zieken, eenoudergezinnen en grote gezinnen) die de extra kosten dekken die voortvloeien uit hun situatie, met name door het verlenen van persoonlijke steun, toegang tot specifieke infrastructuur, medische zorg en sociale steun; 44. verzoekt de Commissie en de EU-lidstaten te onderzoeken hoe de verschillende modellen voor een onvoorwaardelijk basisinkomen voor iedereen, die erop gericht zijn armoede te voorkomen, kunnen bijdragen aan sociale, culturele en politieke inclusie, met name rekening houdend met het niet-stigmatiserende karakter ervan en de mogelijkheden die zij bieden om gevallen van verborgen armoede te voorkomen; 45. is van mening dat voor de beleidsmaatregelen die erop gericht zijn de armoede terug te dringen en die een aanvulling vormen op de vaststelling van een passend minimuminkomen in de lidstaten de open coördinatiemethode dient te worden aangepast, teneinde een echte uitwisseling van goede praktijken tussen de lidstaten mogelijk te maken; 46. constateert dat het minimuminkomen zijn doelstelling de armoede te bestrijden alleen maar kan verwezenlijken indien er geen belasting over hoeft te worden betaald, en beveelt aan de mogelijkheid te overwegen de hoogte van het minimuminkomen te koppelen aan de schommelingen van de kosten van collectieve diensten; 47. wijst er nogmaals op dat vrouwen een groter risico lopen om in extreme armoede te vervallen dan mannen, omdat de stelsels van sociale bescherming ontoereikend zijn en de discriminaties voortduren, in het bijzonder op de arbeidsmarkt, en dat genderspecifieke, op de concrete situatie afgestemde beleidsmaatregelen dan ook noodzakelijk zijn; 48. is van mening dat armoede onder werkenden de weerspiegeling is van onrechtvaardige arbeidsvoorwaarden en vraagt dat de inspanningen erop worden gericht deze situatie te verhelpen, op het niveau van de lonen in het algemeen en van de minimumlonen in het bijzonder, ongeacht of ze wettelijk zijn voorgeschreven of door collectieve overeenkomsten zijn bedongen, teneinde een waardige levensstandaard te waarborgen; 49. wenst de integratie van personen die in armoede leven (voor wie initiatieven voor integratie in de arbeidsmarkt sterk moeten worden gestimuleerd) en verzoekt de Commissie en de lidstaten een dialoog op gang te brengen met degenen die in een situatie van armoede verkeren, de organisaties die ze vertegenwoordigen, hun netwerken en de sociale partners; is van oordeel dat erop moet worden toegezien dat degenen die in armoede leven en de organisaties die ze vertegenwoordigen als belanghebbende partijen worden beschouwd en de ondersteuning en de financiële en andere middelen krijgen die ze nodig hebben om te kunnen deelnemen aan de uitwerking, de tenuitvoerlegging en de follow-up van de beleidsmaatregelen en de indicatoren op Europees, nationaal, regionaal en lokaal niveau, met name ten aanzien van de nationale hervormingsprogramma's in het kader van de Europa 2020-strategie en de open coördinatiemethode voor sociale bescherming en sociale inclusie; beklemtoont bovendien dat de maatregelen die worden getroffen tegen werkgevers die gemarginaliseerde groepen illegaal en voor minder dan het minimuminkomen in dienst nemen, moeten worden versterkt; 50. is van oordeel dat de inspanningen die worden geleverd om armoede en sociale uitsluiting te bestrijden moeten worden gesteund en versterkt, teneinde de situatie van personen die het grootste risico lopen om in armoede en uitsluiting te vervallen, zoals werknemers zonder een vaste baan, werklozen, eenoudergezinnen, alleenstaande ouderen, vrouwen, kansarme kinderen, etnische minderheden, zieken of gehandicapten, te verbeteren; 51. betreurt dat sommige lidstaten blijkbaar geen rekening houden met Aanbeveling 92/441/EEG van de Raad, die „het fundamentele recht van personen op inkomsten en prestaties die toereikend zijn om een menswaardig bestaan te leiden” erkent; 52. dringt erop aan dat de sociale partners ten volle en op voet van gelijkheid worden betrokken bij de opstelling van de nationale actieplannen voor armoedebestrijding en de desbetreffende indicatoren, en dit op elk bestuursniveau; 53. onderstreept de noodzaak om door middel van een actief werkgelegenheidsbeleid op geografisch, sectoraal of operationeel niveau, en met actieve deelneming van de sociale partners, gerichte maatregelen te plannen en ten uitvoer te leggen om de toegang tot de arbeidsmarkt van personen afkomstig uit sectoren of geografische gebieden met bijzonder hoge werkloosheidspercentages, te bevorderen; 54. onderstreept de noodzaak zich te concentreren op bepaalde bevolkingsgroepen (immigranten, vrouwen, werklozen die bijna de pensioenleeftijd hebben bereikt, enz.), teneinde de bekwaamheden te verbeteren, werkloosheid te voorkomen en maatschappelijke integratie te bevorderen; 55. verzoekt de lidstaten en de Commissie maatregelen te treffen ter ondersteuning van de integratie in de arbeidsmarkt van jongeren en ouderen, kwetsbare categorieën die zwaar worden getroffen door de werkloosheid in de context van de huidige recessie; 56. beklemtoont dat het minimuminkomen ook de brandstofkosten moet dekken, teneinde arme gezinnen die worden getroffen door energiearmoede in staat te stellen hun energierekeningen te betalen; is van oordeel dat het minimuminkomen moet worden berekend op basis van realistische evaluaties van de kosten van het verwarmen van een woning, afhankelijk van de specifieke behoeften van het gezin, bijvoorbeeld een gezin met kinderen, ouderen en gehandicapten; 57. onderstreept dat de meeste EU27-lidstaten weliswaar nationale stelsels voor een minimuminkomen toepassen, maar dat een aantal ervan daar niet in heeft voorzien; verzoekt de lidstaten te voorzien in stelsels voor een gegarandeerd minimuminkomen waardoor armoede kan worden voorkomen en sociale inclusie wordt bevorderd, en dringt erop aan dat zij de beste praktijken uitwisselen; erkent dat indien sociale steun wordt aangeboden, de lidstaten ook de plicht hebben ervoor te zorgen dat de burgers datgene waar zij recht op hebben kunnen begrijpen en verkrijgen; 58. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie, alsmede aan de parlementen en regeringen van de lidstaten en de kandidaat-lidstaten. Het Europees Parlement, – gezien zijn overeenkomstig artikel 184 van zijn Reglement goedgekeurd besluit van 7 oktober 2009 over de instelling, de bevoegdheden, de samenstelling en de ambtstermijn van de Bijzondere Commissie financiële, economische en sociale crisis (1) , – gelet op artikel 48 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Bijzondere Commissie financiële, economische en sociale crisis ( A7-0267/2010 ), Oorzaken 1. merkt op dat de huidige crisis velerlei oorzaken heeft en dat de gevolgen ervan zich zowel onmiddellijk als op lange termijn doen gevoelen, dat diverse waarschuwingssignalen over het hoofd zijn gezien en dat de omvang van de crisis alsmede de gevolgen en spillover-effecten ervan zijn onderschat; 2. merkt op dat de oorzaken van de crisis, die in de Verenigde Staten is ontstaan als gevolg van de zeepbel op de subprimemarkt, ver teruggaan; 3. merkt op dat mondiale onevenwichtigheden, de reguleringsaanpak (regelgeving en toezicht) en het monetair beleid – in combinatie met specifieke, aan het financiële stelsel inherente factoren, zoals de complexiteit en ondoorzichtigheid van financiële producten, op de korte termijn gerichte beloningsregelingen en tekortschietende bedrijfsmodellen − de belangrijkste factoren zijn die tot de huidige financiële crisis hebben bijgedragen; 4. is van mening dat de proliferatie in de financiële sector van belangenconflicten, gevestigde belangen en gevallen waarin partijen „te dicht bij het vuur zitten” („too close to talk”), de crisis in sommige gevallen nog heeft verergerd; 5. merkt op dat het expansionistische monetaire beleid van de VS het ontstaan heeft aangemoedigd van een liquiditeitenoverschot, dat op zoek ging naar hoge rendementen en daardoor de binnenlandse vraag – die gebaseerd was op consumentenkrediet en dus de schuldenlast per huishouden opdreef – aanwakkerde , en ook hoge overheidsuitgaven in de hand heeft gewerkt die gefinancierd werden met goedkoop aan te trekken kapitaal; 6. merkt op dat er sprake is geweest van speculatief gedrag op de financiële markten, waarbij sommige beleggers zeer grote risico's hebben genomen, nog versterkt door het oligopolie van de ratingbureaus; merkt op dat een markteconomie het beste functioneert in het kader van democratisch overeengekomen, transparante, gelaagde regelgeving, ingebed in gezonde ethische en morele opvattingen die degelijke financieel-economische stelsels stimuleren en de reële economie geen schade toebrengen; 7. merkt op dat door de wildgroei van complexe buitenbalansproducten (SPV's, CDO's, CDS, enz.) en securitisatieregelingen die voortvloeiden uit een ongereguleerd parallel bankenstelsel, de systeemrisico's zijn toe- en niet afgenomen; merkt op dat instellingen die zich richten op spaarders en kredietverstrekking aan KMO's, hun waarde hebben bewezen; 8. is van mening dat het ontbreken van een duurzamer productie-, distributie- en consumptiepatroon in het licht van klimaatverandering, verlies van biodiversiteit en uitputting van natuurlijke hulpbronnen tot de diepere oorzaken van de crisis behoort; 9. is van mening dat de bij het uitbreken van de crisis op mondiaal niveau, in de VS of in de Europese Unie bestaande economische en financiële bestuursstructuren werden gekenmerkt door een gebrek aan samenhang en consistentie in het scheiden van macro- en microprudentieel toezicht en door een buitensporig grote aandacht voor bottom-up microprudentieel toezicht op financiële instellingen en toezicht op landelijk niveau op macro-economische indicatoren, terwijl verzuimd werd op een systeembrede manier naar de financiële en macro-economische ontwikkelingen te kijken, hetgeen toezicht op de onderlinge banden tussen financiële instellingen en tussen landen noodzakelijk zou hebben gemaakt; 10. merkt op dat de globalisering zich heeft voltrokken zonder dat er daarnaast parallelle mondiale bestuursstructuren zijn ontstaan of ontwikkeld om de integratie van de markten te begeleiden, vooral met het oog op de mondiale evenwichten en onevenwichtigheden en de situatie op de financiële markten, en beschouwt het G20-proces als een stap in de goede richting, doch wijst erop dat het EU-standpunt in de G20 op een effectieve manier moet worden uitgedragen; 11. merkt op dat de Europese Unie de in EU-verdragen vastgelegde vrijheid van het kapitaalverkeer in juli 1990 heeft erkend, waarmee een bijdrage is geleverd aan de economische ontwikkeling; merkt evenwel op dat het vrije kapitaalverkeer niet vergezeld is gegaan van een harmonisering van de belasting op spaargelden, adequate grensoverschrijdende regulering of toezicht op Europees niveau; 12. veroordeelt het feit dat de beginselen van het stabiliteits- en groeipact (SGP) in het verleden niet altijd zijn geëerbiedigd en merkt op dat er aanzienlijke evenwichtsverstoringen tussen de economieën in de eurozone zijn opgetreden; 13. merkt op dat het ontbreken van geschikte regelgeving en streng toezicht en het complete gebrek aan instrumenten die nodig zijn voor crisisbeheer in geval van een bankencrisis, aantonen hoeveel verder de Europese Unie nog moet gaan om mechanismen in te voeren die aansluiten bij de beleidsuitdagingen van de interne markt en een geïntegreerd financieel systeem; wijst met name op het ontbreken van een grensoverschrijdend mechanisme voor faillissementen; Gevolgen 14. stelt vast dat het overheidstekort in de Europese Unie volgens Eurostat van 2,3% van het BBP in 2008 is opgelopen tot 7,5% in 2010, en in de eurozone van 2% tot 6,3%, waarbij de overheidsschuldquote in de Europese Unie van 61,6% van het BBP in 2008 is toegenomen tot 79,6% in 2010, terwijl zij in de eurozone van 69,4% tot 84,7% is gestegen, waardoor in twee jaar tijd alle begrotingsconsolidatie-inspanningen die sommige lidstaten zich bijna twee decennia lang hebben getroost, zijn tenietgedaan; betreurt dat het zover is moeten komen, aangezien het hierdoor nog veel moeilijker zal worden om de werkeloosheid en de demografische problematiek aan te pakken; 15. is van mening dat het ook vóór de crisis al slecht was gesteld met de overheidsfinanciën: sinds de jaren zeventig is de staatsschuld van de lidstaten namelijk langzaam maar zeker opgelopen onder invloed van diverse recessieperioden in de EU; merkt op dat door kostbare herstelplannen, dalende belastinginkomsten en hoge socialezekerheidsuitgaven de staatsschuld en het aandeel ervan in het BBP in alle lidstaten zijn opgelopen, zij het niet overal in dezelfde mate; 16. is van mening dat de crisis nog niet volledig is uitgewoed en dat een terugval, zoals in een recessie met twee dieptepunten, niet kan worden uitgesloten, met name wat de omvang van de werkloosheid betreft; 17. merkt op dat de crisis consequenties heeft gehad voor de werkgelegenheid in de hele Unie, ofschoon de gemiddelde stijging van de werkloosheid beperkt is gebleven tot 1,9% in de EU-27, en dat de nadelige gevolgen voor de werkgelegenheid voelbaar zullen blijven doordat de arbeidsmarkt doorgaans vertraagd reageert op de conjunctuur; onderstreept dat de Commissie schat dat het werkloosheidscijfer van de EU in 2010 bijna 11% zal bedragen, hetgeen ernstige gevolgen zal hebben voor het menselijk kapitaal van de EU; 18. merkt op dat de sociale gevolgen van de crisis van lidstaat tot lidstaat sterk verschillen: terwijl de gemiddelde werkloosheid 10% bedraagt, ligt het cijfer in sommige landen bij 20%, met een jeugdwerkloosheid die oploopt tot ruim 40%, hetgeen onderstreept hoe omvangrijk de structurele verbeteringen zijn die in sommige landen noodzakelijk zijn; 19. is van mening dat een op schuldenvermindering gericht beleid van belang is, maar dat een snelle consolidering van de overheidsfinanciën niet ten koste mag gaan van de stelsels van sociale zekerheid en openbare dienstverlening, want de rol die deze vervullen als automatische stabilisatoren die de gevolgen van de crisis helpen op te vangen, heeft terecht instemming gekregen; merkt op dat door de efficiëntie van de sociale zekerheid en de openbare dienstverlening te bevorderen, tegelijk de economische efficiëntie en de kwaliteit van de dienstverlening kunnen worden verbeterd; beseft dat als het juiste evenwicht niet wordt gevonden, dit gedurende langere tijd zou kunnen resulteren in een zwakke groei, vergezeld van langdurige werkloosheid, en daarmee in het onverbiddelijk afkalven van het concurrentievermogen van Europa in de wereld; 20. constateert dat een hoge werkloosheid niet alleen maatschappelijke kosten, maar ook hoge economische kosten veroorzaakt, aangezien werklozen de binnenlandse vraag nauwelijks helpen te ondersteunen en minder belastingen en sociale bijdragen betalen; stelt vast dat dit een lastenverzwaring betekent voor de werkenden in de vorm van hogere belastingen en voor de toekomstige generaties in de vorm van een grotere schuldenlast; 21. constateert dat er volgens de laatst bekende cijfers uit 2007 – die dus dateren van vóór de crisis – in de Europese Unie 30 miljoen werkende armen waren en er volgens recente cijfers 79 miljoen mensen onder de armoedegrens leven, en dat dit aantal inmiddels naar alle waarschijnlijkheid nog is toegenomen; 22. merkt op dat, afgezien van de werkloosheid, de crisis op tal van gebieden enorme maatschappelijke gevolgen heeft gehad, met name een zekere mate van uitholling van de arbeidsvoorwaarden, de toenemende moeilijkheden van sommige mensen om in hun basisbehoeften te voorzien en van basisdiensten gebruik te maken, toenemende dakloosheid, schulden en financiële uitsluiting; 23. stelt vast dat de huidige crisis, zoals bij elke crisis het geval is, negatieve gevolgen heeft voor groei en werkgelegenheid, waaronder allereerst de meest kwetsbaren te lijden hebben, zoals jongeren, kinderen en vrouwen, alsmede etnische minderheden en migranten; 24. deelt de bezorgdheid over de procyclische aspecten van de regulerende, prudentieel- boekhoudkundige en fiscale bepalingen die de aan de werking van een markteconomie inherente schommelingen verder versterken; Reactie 25. merkt op dat de door de regeringen opgezette reddingsoperatie voor de bankensector slechts een deel vertegenwoordigt van de kosten die de financiële crisis voor de samenleving tot gevolg heeft, terwijl de recessie en de toename van de overheidsschuld een enorme financiële impact zullen hebben en op wereldschaal zo'n 60 triljoen USD in rook zal opgaan; 26. merkt op dat de crisis tot een gigantische stijging van de staatssteun heeft geleid als gevolg van de invoering van de tijdelijke kaderregeling inzake staatssteun, en betreurt het mogelijk schadelijke effect hiervan op het in stand houden van een gelijk speelveld in Europa; roept de Commissie op om doortastend het voortouw te nemen bij de bestrijding van protectionisme en concurrentievervalsing; 27. hecht zijn goedkeuring aan de onconventionele maatregelen van de ECB en nationale centrale banken in de afgelopen twee jaar om banken in de lidstaten te redden die failliet dreigden te gaan vanwege de ongekende omvang van hun dubieuze vorderingen; juicht in het bijzonder toe dat de klanten van deze banken depositogaranties kregen, maar benadrukt wel dat deze onconventionele maatregelen weer geleidelijk aan ingetrokken moeten worden om oneerlijke concurrentie in de banksector te voorkomen; 28. brengt in herinnering dat de Europese Unie in oktober 2008 het Europees economisch herstelplan ten belope van 1,6% van haar BBP heeft goedgekeurd, terwijl de respectieve percentages in China en de Verenigde Staten 5% en 6,55% bedroegen; 29. verwelkomt de aanneming door de Ecofin-Raad van 10 mei 2010 van het stabilisatieplan ter waarde van 750 miljard EUR, waarmee een financieel stabiliteitsmechanisme is ingesteld om wanbetalingsrisico's voor landenkredieten te ondervangen en waarvoor ten dele artikel 122 van het VWEU als rechtsgrond is gebruikt; wijst op het inherente democratisch tekort en het gebrekkige afleggen van verantwoording door de Raad over zijn besluiten inzake het herstelpakket, waarvoor het Europees Parlement niet is geraadpleegd; eist dat het Europees Parlement in toekomstige crises als medewetgever wordt betrokken bij voorstellen en besluiten over reddingsmaatregelen; Nationale herstelplannen 30. betreurt de bescheiden mate van afstemming tussen de verschillende nationale herstelplannen, aangezien het multipliereffect en de potentiële hefboomwerking van afstemming op EU-niveau zeer waarschijnlijk groter zouden zijn geweest dan het effect dat bereikt kan worden met plannen die hoofdzakelijk op nationaal niveau spelen en het risico in zich dragen dat ze elkaar gaan tegenwerken; roept op tot een versterking van de Europese dimensie bij toekomstige herstelplannen en grootschalige investeringen; 31. dringt er bij de Commissie op aan zeer nauwgezet verslag uit te brengen over de effectiviteit van de nationale reddingspakketten voor de banken en de in het najaar en de winter van 2008-2009 op nationaal en Europees vlak vastgestelde herstelplannen, in termen van verwezenlijking van de lange- en kortetermijndoelstellingen van de Unie, met inbegrip van een diepgaande analyse van de gevolgen van de herziene staatssteunregelingen die in verband met de crisis zijn aangenomen, en van de concurrentiesituatie en de zorg voor een gelijk speelveld in de EU, financiële hervormingen en het scheppen van banen; 32. merkt op dat sommige lidstaten, met name lidstaten die communautaire betalingsbalanssteun hebben ontvangen, momenteel geen mogelijkheden hebben om werkelijke nationale herstelplannen in te voeren met elementen die de groei en werkgelegenheid bevorderen, aangezien de opties tot 2012 beperkt zijn tot bezuiniging op de overheidsuitgaven, belastingverhoging en verlaging van de overheidsschuld; De toekomst – een Europa met een toegevoegde waarde 33. acht het onbestaanbaar dat de Unie de enige geïntegreerde ruimte zou zijn waarbinnen het energievraagstuk, en met name de energiemix, zowel intern, als in de betrekkingen met partnerlanden niet wordt beschouwd als een strategische aangelegenheid; is van mening dat initiatieven op energiegebied moeten worden genomen door de EU, in nauwe samenwerking tussen de Commissie, de lidstaten en de relevante sectoren van de economie om de energievoorziening, zoals die van gas en olie, van haar lidstaten veilig te stellen door middel van een gediversifieerd netwerk van pijpleidingen, met name door te onderhandelen over leverantiecontracten en door opslagcapaciteiten te organiseren, evenals door het onderzoek naar en de ontwikkeling van nieuwe energiebronnen te financieren en te coördineren als onderdeel van alle terzake dienende programma's, zoals het zevende onderzoeksprogramma 2007-2013 en de herzieningen daarvan; 34. pleit ervoor dat de Commissie volledige verantwoordelijkheid neemt om de sturing en financiering van projecten op de volgende gebieden te waarborgen: 35. is van mening dat, ook al is men het in termen van gedeelde bevoegdheden en flankerend beleid eens over de bestuurstaken en activiteiten die tot het domein van de Unie behoren, de EU ook moet kunnen beschikken over de nodige middelen – en met name financiële middelen – om deze strategie te kunnen waarmaken; Financiële regulering en toezicht 36. wijst erop dat het uiteindelijke doel van het financiële systeem erin bestaat adequate instrumenten aan te bieden voor spaarders en de ontvangen spaargelden weer te benutten in de vorm van investeringen ter ondersteuning van de reële economie en ter bevordering van de economische efficiency, waarbij een deel van het risico van bedrijven en huishoudens wordt gedragen, ter optimalisering van de langetermijnfinanciering van pensioenen en voor het creëren van banen, zoals bijvoorbeeld in de praktijk wordt gebracht door regionaal en lokaal opererende retailbanken; merkt op dat deze rol vooral van belang is nu er een nieuw groeimodel moet worden ontwikkeld, waarbij omvangrijke bedragen moeten worden geïnvesteerd in schone technologieën; 37. onderstreept dat de nieuwe financieringsmogelijkheden ook op een uit rechtvaardigheidsoogpunt verantwoorde manier moeten worden besteed door – onder inachtneming van adequate waarborgen – bredere toegang tot kredieten en verzekeringen te verschaffen aan delen van de bevolking die daarvoor tot nu toe niet in aanmerking kwamen; dringt erop aan dat de hervorming van de regelgeving in de financiële sector niet alleen maar in het teken mag staan van de financiële stabiliteit, maar ook een duurzame ontwikkeling ten doel moet hebben; 38. constateert dat deze crisis de grenzen heeft laten zien van een systeem van zelfregulering en van overmatig vertrouwen in de capaciteit van de marktdeelnemers in de financiële sector en van ratingbureaus om risico's altijd correct in te schatten en er naar behoren mee om te gaan en om morele valkuilen te vermijden; 39. is ingenomen met de nieuwe voorstellen van het Bazels Comité voor Bankentoezicht (BCBS) en de rol van die instelling als zodanig, maar stelt zich, gezien het feit dat een uniforme standaardbenadering nadelig is voor de financiële instellingen in de EU, op het standpunt dat reguleringsvoorstellen qua timing en formulering gebaseerd moeten zijn op een grondige beoordeling van hun effect op de mate waarin financiële instellingen de reële economie en de samenleving dienen; deelt de zorg die tot uitdrukking is gebracht over de juiste hoogte van de kapitaalvereisten en de duur van overgangsperioden; 40. merkt op dat transparantie in de financiële staten van zowel ondernemingen als lidstaten noodzakelijk is om het vertrouwen te herstellen; verzoekt daarom de Commissie onderzoek te doen naar het gebruik van buitenbalanstransacties, ongefinancierde verplichtingen en de proliferatie van SPV's en SPE's, en te overwegen het gebruik ervan te beperken of wettelijk verplichte verklaringen in de gepubliceerde rekeningen te eisen; 41. merkt op dat als gevolg van de crisis grote tekortkomingen in het toezichtstelsel aan het licht zijn gekomen; dringt erop aan de mogelijkheden voor toezichtarbitrage mondiaal tot een minimum te beperken door middel van bindende afspraken op G20-niveau en binnen de EU, en hieraan, voor zover dat haalbaar is, een eind te maken door toepassing van een gemeenschappelijk reglement voor financiële diensten; 42. is van mening dat de mazen in de wetgeving die het dochterondernemingen van buitenlandse financiële dienstverleners mogelijk maakten op grote schaal ongereguleerd zaken te doen in de EU, moeten worden gedicht; 43. merkt op dat het crisisbeheer in de financiële sector momenteel op internationaal niveau onvoldoende is gereguleerd; dringt er bij de Commissie op aan met concrete voorstellen te komen voor een EU-kader voor grensoverschrijdend crisisbeheer in de financiële sector, waarbij rekening moet worden gehouden met initiatieven van internationale organen zoals de G20 en het IMF, teneinde op mondiaal niveau gelijke voorwaarden te waarborgen; 44. merkt op dat normen, met name wanneer daarin wordt uitgegaan van „fair value”, procyclisch zijn wat betreft het effect ervan op de besluitvorming, vooral bij financiële instellingen die daar te zwaar op leunen; merkt op dat deze tekortkoming ook kan worden vastgesteld in bepaalde regelgevende, prudentiële en fiscale bepalingen; 45. is zich bewust van de specifieke problemen die zijn verbonden aan het feit dat in veel nieuwe lidstaten een belangrijk deel van de banken- en verzekeringssector in handen is van buitenlandse ondernemingen; 46. merkt op dat een evenwicht moet worden gevonden tussen de noodzaak maatregelen te nemen die de financiële stabiliteit helpen behouden en de noodzaak het vermogen van banken om de economie van kredieten te voorzien, in stand te houden; het is van belang dat het bankenstelsel zowel in normale tijden als in tijden van crisis zijn fundamentele taken kan vervullen; 47. stelt vast dat de omvang van financiële instellingen en hun respectieve balansen heeft geleid tot de invoering van het begrip „too big to fail” (te groot om failliet te mogen gaan); roept de Commissie derhalve op banken ertoe te verplichten een „living will” (testament bij leven) op te stellen waarin een ordelijke liquidatie wordt geregeld mocht er een crisis optreden; 48. verwelkomt de sterke rol van de Europese Centrale Bank (ECB) in het kader van het Europees Comité voor systeemrisico's (ECSR), zodat de ECB een krachtige bijdrage kan leveren aan de financiële stabiliteit in de Europese Unie; 49. benadrukt de noodzaak om nieuwe standaarden voor statistische gegevens over de financiële sector in te voeren, om zo het vermogen van de Commissie om risico's te monitoren en toezicht te houden te versterken; 50. is er voorstander van om financiële innovatie te stimuleren, mits deze leidt tot de ontwikkeling van transparante instrumenten voor de financiering van nuttige technologische innovatie, langetermijninvesteringen, pensioenfondsen, banen en een groene economie; ziet uit naar verder optreden van de EU op het gebied van innovatief financieren met het oog op het mobiliseren van langetermijnspaargeld ten behoeve van duurzame, strategische langetermijnbeleggingen en de uitbreiding van de toegang tot financiële diensten; 51. wijst nogmaals op het allesoverheersende belang van een systeem van toezicht en regulering dat niet toelaat dat enige financiële transactie of financieel instrument buiten de boeken blijft; houdt staande dat hedgefondsen zich aan dezelfde regels moeten onderwerpen als elk ander investeringsfonds; onderstreept dat toezicht en regulering zich moeten richten op speculatieve bewegingen op de financiële markten teneinde speculatie tegen landen, valuta en economieën te beperken en in te tomen; 52. is van mening dat lakse corporate governance binnen financiële instellingen heeft bijgedragen aan de crisis en moet worden aangepakt om te bereiken dat risicocomités operationeel en effectief zijn, leden van de raad van bestuur over voldoende kennis van de producten van de instelling beschikken en managers en niet-uitvoerende bestuurders ten aanzien van het beloningsbeleid verantwoordelijkheid nemen voor het met elkaar in overeenstemming brengen van de belangen van beleggers en de belangen van werknemers; 53. stelt een gebrek aan moreel normbesef vast in het gedrag van sommigen op de financiële markten en in financiële instellingen; onderstreept dat de financiële markten en instellingen als onderdeel van hun sociale verantwoordelijkheid als onderneming, rekening moeten houden met de belangen van alle betrokken partijen, zoals hun klanten, aandeelhouders en personeel; 54. is van oordeel dat een voldoende breed scala aan systeemrisicocriteria moet worden gebruikt voor het categoriseren van financiële instellingen, met name binnen de Unie; is van mening dat het gebruik van deze criteria de vraag impliceert in hoeveel lidstaten de bewuste instellingen opereren en hoe groot zij zijn, en bovenal in hoeverre deze of gene instelling in staat is om de werking van de interne markt te verstoren, een punt dat maar al te duidelijk op de voorgrond trad toen de crisis aantoonde dat een grote omvang slechts één van de factoren was voor de aanwezigheid van systeemrisico's; 55. acht het van essentieel belang dat de EU bij de vaststelling van nieuwe regels ook rekening houdt met de noodzaak van handhaving en uitbreiding van de structurele diversiteit van de financiële sector, en is van mening dat de Europese economie behoefte heeft aan een solide netwerk van regionale en lokale banken, zoals spaarbanken en coöperatieve banken, met dien verstande dat verschillende banken verschillende gebieden van deskundigheid en verschillende kerncompetenties hebben; merkt op dat pluraliteit zich in de financiële crisis als waarde heeft bewezen en heeft bijgedragen aan de stabiliteit, en dat uniformiteit tot kwetsbaarheid van het systeem kan leiden; 56. wenst een terugkeer van de rol van de traditionele bankmanager die de aard, de kredietgeschiedenis en het bedrijfsplan van kredietaanvragers kent en op basis van persoonlijke kennis een gecalculeerd risico kan nemen overeenkomstig de EU-wetgeving, zoals de MiFID en de richtlijnen inzake consumentenkrediet, die voorzien in informatie en bescherming van de consument; 57. benadrukt dat om de kredietstroom naar bedrijven en individuele personen weer te versterken en te deblokkeren, het van essentieel belang is om langetermijnoplossingen te vinden voor de problemen met de enorme omvang van de particuliere schulden van zowel huishoudens als bedrijven; 58. roept op tot grotere transparantie in de relaties tussen lidstaten en hun betrekkingen met leidende financiële instellingen; 59. is verheugd over het voorstel van de Commissie van 2 juni 2010 en is van mening dat het bedrijfsmodel van ratingbureaus mogelijk in belangenconflicten uitmondt, aangezien deze bureaus worden gebruikt om de financiële kracht te beoordelen van de ondernemingen die hen betalen, en hun model hen niet in staat stelt de macro-economische aspecten van de genomen bedrijfsbeslissingen te beoordelen; is zich ervan bewust dat de ratingbureaus hebben bijgedragen aan de crisis omdat hun prikkels pervers waren, wat grotendeels te wijten is aan het gebrek aan concurrentie; pleit voor het instellen van een onderzoek naar de betrouwbaarheid van een systeem waarin spaarders en beleggers betalen voor toegang tot de informatie die zij nodig hebben; 60. dringt bij de Commissie aan op een haalbaarheidsstudie naar en effectbeoordeling van de oprichting van een publiek en onafhankelijk Europees ratingbureau, en is van mening dat de rekenkamers als onafhankelijke organen actief zouden moeten worden betrokken bij de beoordeling van staatsschulden; is van mening dat een ontwikkeling in die zin de beoogde pluraliteit van de gehanteerde normen zeker ten goede zou komen; is van mening dat meer concurrentie op de ratingmarkt de kwaliteit van ratings zou kunnen verhogen; 61. roept de Commissie ertoe op na te denken over voorstellen voor de stemrechten van aandeelhouders met het oog op meer transparantie ten aanzien van de identiteit en de strategieën van aandeelhouders en op het stimuleren van langetermijninvesteringen; Governance in de EU 62. is van mening dat in tijden van economische en sociale crisis de mensen in Europa ervan uitgaan dat verantwoordingsplicht, verantwoordelijkheidszin en solidariteit de leidende beginselen voor de Europese besluitvorming zijn; 63. merkt op dat veel Europese landen al decennia voordat de economische crisis uitbrak werden geconfronteerd met lage economische groei en hoge werkloosheid doordat sommige lidstaten er niet in slaagden hun economie om te vormen tot een kenniseconomie en hun concurrentievermogen op de internationale markten te herstellen, en als gevolg van een lage binnenlandse vraag; merkt op dat Europa behoefte heeft aan transparantere en efficiëntere financiële markten en meer economische groei die een kwalitatief goede werkgelegenheid en de sociale integratie bevordert; 64. merkt op dat de Europese Unie het moeilijker heeft dan andere regio's in de wereld om uit de crisis te geraken, hetgeen grotendeels te wijten is aan inadequate, ontoereikende en te late politieke reacties op de crisis en aan haar structureel zwakke bestuurscapaciteit, en dat de crisis daardoor wel eens zou kunnen resulteren in een zware en duurzame aantasting van haar economische – en dus ook politieke – positie op het wereldtoneel, die wellicht pas op lange termijn zal worden heroverd en ook alleen als de EU de duurzaamheid van het concept „Europese manier van leven” tegen het licht kan houden, zonder de kernwaarden ervan overboord te werpen; 65. is van mening dat de Unie een grotere samenhang in de beleidsvorming tot stand zal moeten brengen om de uitdaging waarmee zij zich geconfronteerd ziet aan te kunnen gaan; acht het derhalve van essentieel belang dat de beoogde maatregelen op een consistente manier worden uitgevoerd; beschouwt het optreden van de EU-instellingen als doorslaggevend; 66. wijst tevens op de gebrekkige economische bestuursstructuren binnen de Europese Unie, zodat deze versnippering ten koste gaat van het vermogen van de Unie om haar invloed te doen gelden in de discussies over de voornaamste macro-economische onevenwichtigheden, vooral met de Verenigde Staten en China; 67. is van mening dat door de crisis een trend in het economisch beleid van de afgelopen jaren zichtbaar is geworden waardoor in veel landen zowel in als buiten de eurozone de staatsschuld een verontrustende omvang heeft bereikt; 68. wijst erop dat de duurzaamheid van overheidsfinanciën op de lange termijn van essentieel belang is voor stabiliteit en groei; is blij met de voorstellen van de Commissie gericht op het versterken van het bestuur op de middellange en lange termijn van de eurozone, die ontworpen zijn om een herhaling van de huidige valutacrisis te voorkomen, en deelt haar standpunt dat het stabiliteits- en groeipact behoefte heeft aan doeltreffender stimulerings- en sanctioneringsmechanismen; 69. onderstreept dat er, om opnieuw te zorgen voor gezonde groeicijfers en om de doelstelling van duurzame economische groei en sociale cohesie te verwezenlijken, voorrang moet worden gegeven aan de aanpak van het hardnekkige en grootschalige gebrek aan macro-economisch evenwicht en de verschillen in mededingingsvermogen; spreekt er zijn waardering voor uit dat de Commissie deze noodzaak erkent in haar mededeling over coördinatie van het economisch beleid; 70. merkt op dat de crisis structurele tekortkomingen in bepaalde EU-lidstaten heeft blootgelegd, en dat de problemen van sommige lidstaten om hun schulden via de markten gefinancierd te krijgen, kunnen worden toegeschreven aan tekortschietend bestuur en, zoals het IMF heeft gemeld, aan het feit dat op de internationale financiële markten sprake was van vals alarm; 71. is van mening dat de financiële crisis in Griekenland en andere landen binnen de eurozone een serieus probleem vormt voor de eurozone als geheel en laat zien dat de eurozone moeite heeft om om te gaan met de spillover-effecten van de mondiale financiële sector; 72. is van mening dat in elk ontwikkelingsmodel dat uitgaat van de in brede kring beleden wens niet meer terug te keren naar de vroegere situatie, een koppeling moet worden gemaakt tussen duurzaamheid en solidariteit; stelt zich op het standpunt dat de toekomststrategie van de Unie duurzaam moet zijn in termen van financiële marktsituatie, de economie, overheidsuitgaven, economisch en maatschappelijk elan, klimaat en milieu; 73. pleit voor de invoering van een belasting op financiële transacties, die de werking van de markt zou verbeteren door speculatie tegen te gaan en waarvan de opbrengst zou bijdragen aan de financiering van mondiale collectieve goederen en het verkleinen van de overheidstekorten; is van mening dat voor een dergelijke belasting een zo breed mogelijk draagvlak dient te worden gevonden of dat de belasting op financiële transacties anders als eerste stap op EU-niveau moet worden ingevoerd; dringt er bij de Commissie op aan op korte termijn een haalbaarheidsstudie uit te voeren, rekening houdend met een mondiaal „level playing field”, en concrete wetgevingsvoorstellen in te dienen; 74. is van mening dat ter vermijding van het risico van structurele naschokken, een op duurzame groei op de lange termijn gerichte exitstrategie het belangrijkste criterium moet zijn bij het maken van beleidskeuzes; vanuit dit oogpunt is de inhoud van belastingpakketten van essentieel belang; de beleidskeuzes moeten worden gemaakt aan de hand van doelstellingen voor de middellange en lange termijn en overheidsinvesteringen moeten doelgericht zijn, met als voornaamste focus innovatie, onderzoek, onderwijs, energie-efficiëntie en nieuwe technologieën; 75. wijst erop dat de Unie haar grootste successen heeft behaald bij de verwezenlijking van concrete projecten en de uitvoering van materieelinhoudelijke beleidsvormen, zoals de interne markt, het gemeenschappelijk handelsbeleid, de euro, de uitvoering van structurele hervormingen en het Erasmus-programma, waarbij de Commissie de stuwende kracht is; 76. is van mening dat solidariteit tussen generaties inhoudt dat noch de jongeren noch de ouderen overbelast mogen worden met schulden die in het verleden zijn aangegaan; 77. merkt op dat de economische crisis een nieuw licht heeft geworpen op de demografische problematiek en de financiering van de pensioenen; is van mening dat de financiering van de pensioenen niet volledig mag worden overgelaten aan de publieke sector, maar dat vertrouwen moet worden gesteld in drieledige stelsels met openbare, bedrijfs- en particuliere pensioenregelingen, die ter bescherming van de beleggers onderworpen zijn aan specifieke regelgeving en toezicht; is voorts van mening dat de pensioenen in heel Europa hervormd zullen moeten worden om te helpen bijdragen aan de financiering van de solidariteit tussen de generaties; is van mening dat de stijgende levensverwachting sectoroverschrijdende thema's met betrekking tot de organisatie van de samenleving aan de orde stelt die nog niet waren voorzien; 78. is van mening dat Europa behoefte heeft aan een sterker verenigde, efficiëntere, minder bureaucratische Unie en niet alleen aan meer coördinatie; is van mening dat de Commissie, wier taak het is het algemeen Europees belang af te bakenen en te verdedigen, prioritair en conform haar initiatiefrecht namens de Unie moet optreden op de terreinen waar zij gedeelde bevoegdheden heeft of bevoegd is om de maatregelen van de lidstaten te coördineren, en tevens uitvoering moet geven aan gemeenschappelijke beleidsmaatregelen en grenzen moet vaststellen voor het optreden van marktdeelnemers of overheidsinstanties om verstoring van de interne markt te voorkomen; acht het van vitaal belang dat de Commissie voor wetgeving gebruikmaakt van verordeningen in plaats van richtlijnen teneinde een uniforme aanneming door alle EU-lidstaten te vergemakkelijken en verstoringen te voorkomen; 79. verzoekt de Commissie om, waar dat nodig is, sectorale rondetafelfora te organiseren, zodat alle belanghebbenden in een bepaalde marktsector kunnen samenwerken met het oog op de herlancering van een effectief Europees industriebeleid, alsmede ter bevordering van innovatie en het scheppen van banen; herinnert eraan dat we daarbij onze verplichtingen met betrekking tot de klimaatverandering en het potentieel van bepaalde groene technologieën niet mogen vergeten; is van mening dat de begroting van de EU beter moet worden gebruikt, zodat deze een echte katalysator wordt voor het geheel van nationale inspanningen in de domeinen onderzoek en ontwikkeling, innovatie en de creatie van nieuwe bedrijven en banen; verzoekt de Commissie voorts om met concrete voorstellen te komen over de wijze waarop de samenwerking tussen de onderzoekswereld en het bedrijfsleven kan worden versterkt en de oprichting van clusters kan worden bevorderd, en om deze strategie met adequate financiële middelen te ondersteunen; benadrukt dat vrije en eerlijke concurrentie, waarbij nieuwkomers gemakkelijk tot de markt kunnen toetreden en de markt niet wordt verstoord door privileges, een van de belangrijkste drijvende krachten achter de ontwikkeling van elke markt is; 80. nodigt de Commissie uit volledig te handelen naar de letter en de geest van de kaderovereenkomst inzake het speciale partnerschap met het Europees Parlement om de prioriteiten van de Europese agenda in het belang van alle burgers te bepalen; roept op tot een intensievere dialoog met de nationale parlementen, met name op budgettair en financieel gebied; waarschuwt tegen pogingen om aparte instellingen op intergouvernementele basis op te zetten, waardoor sommige landen zouden worden uitgesloten van de besluitvorming en de lidstaten niet langer allemaal een even grote stem zouden hebben; 81. is van oordeel dat doeltreffend economisch bestuur alleen mogelijk is indien de Commissie een behoorlijke en sterkere beheersverantwoordelijkheid krijgt, zodat ze van de bestaande instrumenten gebruik kan maken alsook van nieuwe instrumenten in het kader van het Verdrag van Lissabon, zoals de artikelen 121, 122, 136, 172, 173 en 194, die de Commissie opdragen hervormingsplannen en maatregelen te coördineren en een gemeenschappelijke strategie vast te stellen; 82. is van oordeel dat versterking van het economisch bestuur moet worden geflankeerd door versterking van de democratische legitimiteit van het Europees bestuur, hetgeen tot stand moet worden gebracht door het Europees Parlement en de nationale parlementen in een eerdere fase sterker bij het hele proces te betrekken; 83. pleit ervoor de verantwoordelijkheid voor economische en monetaire zaken bij de Commissie toe te vertrouwen aan een van haar vicevoorzitters; stelt voor die persoon te belasten met de taak om te waarborgen dat de economische activiteiten van de EU consistent zijn, toezicht te houden op de wijze waarop de Commissie haar economische en monetaire taken en taken op het gebied van de financiële markten uitoefent, alsmede andere aspecten van de economische activiteiten van de Unie te coördineren; stelt tevens voor dat hij of zij deelneemt aan de werkzaamheden van de Europese Raad, de Ecofin-Raad en de Eurogroep voorzit en de EU in relevante internationale organen vertegenwoordigt; 84. is van mening dat wegens de begrotingsproblemen waarmee de lidstaten op dit moment te maken hebben en de noodzaak van aanzienlijke investeringen om de strategische doelstellingen van de Unie voor 2020 te bereiken, nieuwe financiële modellen moeten worden gevonden waarin zowel overheids- als particuliere middelen een rol spelen; 85. verzoekt de lidstaten en de Commissie met klem sneller toe te werken naar voorwaarden voor een nauwe samenwerking tussen de particuliere en de overheidssector, ook in de vorm van publiek-private partnerschappen, om de uitdaging aan te gaan en te zorgen voor langetermijninvesteringen op nationaal en Europees niveau, die moeten leiden tot duurzame, concurrentiebevorderende groei waaraan iedereen deelheeft; Economische en Monetaire Unie 86. bevestigt zijn vertrouwen in de euro; erkent de strategische functie en de waarde van een gemeenschappelijke munt; wijst met nadruk op de transparantie en de economische voordelen die de euro de eurozone heeft gebracht; is van mening dat de euro bovenal een bastion van stabiliteit dient te zijn voor de Europese economie; 87. merkt op dat handhaving van de prijsstabiliteit de primaire doelstelling van het monetaire beleid van de ECB vormt; wijst erop dat de doelstelling van prijsstabiliteit slechts effectief kan worden verwezenlijkt indien de diepere oorzaken van inflatie naar behoren worden aangepakt; herinnert eraan dat artikel 127 van het VWEU de ECB ook opdracht geeft om het algemene economische beleid van de Unie te ondersteunen; acht het van essentieel belang dat lidstaten binnen het eurogebied en lidstaten met een bijzondere status hun verplichtingen strikt nakomen en geen twijfel laten bestaan over de gemeenschappelijke doelstellingen van prijsstabiliteit, onafhankelijkheid van de ECB, begrotingsdiscipline en stimulering van groei, werkgelegenheid en concurrentiekracht; 88. prijst de ECB vanwege haar inspanningen om de inflatie te beheersen, maar verlangt een grotere rol van de ECB bij het beheersen van de inflatie van activa; 89. merkt op dat een monetaire unie haar economische beleid strak moet coördineren om veerkracht te kunnen tonen bij een economische recessie; betreurt het dat de nadruk in de Economische en Monetaire Unie hoofdzakelijk op de „monetaire” kant heeft gelegen; 90. deelt de mening van het IMF dat crisisbeheer geen alternatief is voor de corrigerende beleidsmaatregelen en fundamentele hervormingen die nodig zijn om het fundament van de Europese Monetaire Unie te verstevigen; 91. beklemtoont dat de eurozone haar veerkracht moet vergroten door haar institutionele inrichting te voltooien met de invoering van sancties en prikkels om de benodigde maatregelen te nemen; 92. benadrukt dat het SGP het enige bestaande wetgevingsinstrument is dat een essentieel regelgevingskader kan aanreiken voor het macro-economische beleid en de overheidsfinanciering in de EU; 93. merkt op dat blijkens het verslag over de eerste tien jaar euro de overschakeling op de euro ook een vergroting van de verschillen in concurrentiekracht tussen de economieën van de eurozone aan het licht heeft gebracht, hetgeen de gevolgen voor de economisch zwakke landen nog erger maakt en leidt tot een aanzienlijke verstoring van het handelsevenwicht in de eurozone; merkt evenwel op dat de voordelen van de euro voor de Unie in haar geheel, bijvoorbeeld in de zin van relatieve economische stabiliteit, prijsstabiliteit en een laag inflatieniveau, tot dusver aanzienlijk zijn geweest; 94. benadrukt dat tal van landen hun budgettaire huishouding op orde moeten brengen en hun schulden en tekorten aanzienlijk moeten terugdringen; stemt in met de Raad dat gezorgd moet worden voor budgettaire duurzaamheid en versterkte economische groei en werkgelegenheid in alle lidstaten, en is het er daarom mee eens dat plannen voor begrotingsconsolidatie en structurele hervormingen dienovereenkomstig moeten worden vastgesteld en uitgevoerd; 95. stelt vast dat dit zou kunnen resulteren in financiële consolideringsstrategieën die de manoeuvreerruimte van regeringen sterk zullen beknotten; wijst er tegelijkertijd op dat deze bezuinigingsinspanningen niet mogen leiden tot maatregelen die het economisch herstel, het scheppen van nieuwe banen en de sociale samenhang in de weg zouden kunnen staan; 96. is van mening dat het stabiliteits- en groeipact een belangrijk instrument is om druk uit te oefenen met het oog op duurzame overheidsfinanciën, en heeft bijgedragen tot economische verantwoordelijkheidszin in de eurozone; erkent dat de gebrekkige handhaving ervan een belemmering is gebleken, en dat het pact onvoldoende houvast heeft geboden om het economisch beleid van de respectieve lidstaten en van de eurozone als geheel te kunnen optimaliseren; is van mening dat dit economisch beleidsinstrument niet is geconcipieerd om de rol te vervullen van een duurzaam corrigerend proces ter compensatie van bestaande onevenwichtigheden of om dienst te doen in tijden van crisis of zeer lage groei; is van mening dat de lidstaten, afgezien van de toepassing van bestaande regels, intern beleid moeten voeren om groei, innovatie en concurrentievermogen te bevorderen, en een kwalitatieve doelstelling moeten formuleren op grond waarvan het overheidstekort bepaalde benchmarks niet mag overschrijden; 97. is van mening dat in het stabiliteits- en groeipact geen rekening wordt gehouden met andere onevenwichtigheden, bijvoorbeeld in de particuliere schulden en op de lopende rekening, die ook van invloed zijn op de monetaire unie; 98. merkt op dat de Raad, zelfs toen bekend werd dat de nauwkeurigheid van de door sommige lidstaten verstrekte statistische gegevens soms twijfelachtig was, zich tijdens de herziening van de Eurostat-richtlijn gedurende de vorige zittingsperiode heeft verzet tegen de door het Europees Parlement bepleite toekenning van de bevoegdheid aan Eurostat om de situatie ter plaatse te verifiëren; 99. is van mening dat de opstellers van het Verdrag van Maastricht hadden gerekend op convergentie op het vlak van concurrentievermogen tussen de lidstaten van de eurozone, en dat zij niet hadden voorzien dat er grote discrepanties zouden optreden, die uiteindelijk hebben geleid tot een toename van de renteverschillen, naarmate zorgen over de solvabiliteit van sommige lidstaten zorgden voor een stijging van hun risicopremie; 100. merkt op dat er de afgelopen maanden een aantal tijdelijke uitzonderingen zijn gemaakt op de toepassing van de Europese normen voor staatssteun, waardoor de lidstaten het effect van de crisis konden indammen; merkt op dat de groeifase waarop wij afstevenen, een solide fundament vereist en in die context moeten we geleidelijk terugkeren naar de normale regeling voor staatssteun, om zo gelijke mededingingsvoorwaarden in Europa te garanderen; 101. dringt aan op versteviging van het stabiliteits- en groeipact, met name de preventieve tak ervan, aangezien onderlinge sociale druk het krachtigste instrument is dat momenteel voorhanden is om de lidstaten te bewegen de aanbevelingen van de Raad op te volgen; dringt erop aan dat het economisch toezicht dat de Commissie uitoefent, meer tanden krijgt; is van mening dat moet worden gekeken naar de mogelijkheid om stimulansen in te voeren ter bevordering van begrotingsconsolidatie; 102. stelt voor een doeltreffend stimulerings- en sanctioneringsmechanisme in te stellen dat bij de uitvoering van het stabiliteits- en groeipact wordt toegepast en dat moet helpen voorkomen dat de huidige crisis nog verergert en dat zich in de toekomst een nieuwe crisis voordoet; 103. is van mening dat het uit te oefenen multilateraal toezicht en eventueel door te voeren correcties zich moeten richten op zowel overschot- als deficitaire situaties, waarbij rekening dient te worden gehouden met de specifieke omstandigheden in elk land, bijvoorbeeld met betrekking tot de demografische situatie, en dat zij in relatie moeten staan tot het niveau van de particuliere schuld, de ontwikkeling van de salarissen ten opzichte van de arbeidsproductiviteit, de werkgelegenheid, met name voor jongeren, en de lopende rekening van de betalingsbalans; is van mening dat indien deze factoren niet op dezelfde wijze kunnen worden gehanteerd als de in het kader van het huidige stabiliteitspact geldende criteria, zij als waarschuwingssignalen moeten fungeren; is van mening dat er meer transparantie moet komen rond gegevens over de overheidsfinanciën, en is verheugd over het voorstel van de Commissie over de kwaliteit van statistische gegevens; 104. dringt er bij de Commissie op aan binnen de eurozone te zorgen voor een scherpere Europese sanctieregeling die duidelijk onder haar bevoegdheid valt, om de lidstaten te dwingen aan de regels van het stabiliteits- en groeipact te voldoen; 105. is van mening dat het stabiliteits- en groeipact niet efficiënt genoeg is gebleken bij de coördinatie van het begrotingsbeleid, dat het feit dat het pact vooral leunt op het beleid van individuele landen problemen heeft opgeleverd met betrekking tot de handhaving en de betrouwbaarheid van informatie, dat het geen verband legde met werkgelegenheid en nieuwe banen en daardoor geen evenwichtige economische beleidsmix opleverde, en dat het pact ook geen antwoord bood op zaken met betrekking tot reële convergentie, concurrentievermogen en de totstandbrenging van synergieën in de eurozone; is derhalve van opvatting dat er behoefte bestaat aan meer coördinatie tussen de lidstaten en met name tussen de economieën van de eurozone, teneinde het economisch evenwicht in de eurozone te verstevigen; 106. is van mening dat de in overleg met het Europees Parlement opgestelde globale richtsnoeren voor het economisch beleid ten behoeve van stabiliteit en groei als kader voor de bespreking en evaluatie van de begrotingen van de lidstaten moeten worden gebruikt, alvorens deze aan de respectieve nationale parlementen worden voorgelegd; 107. is van mening dat de landen van de eurozone, nu zij over een gemeenschappelijke munt beschikken, een stap verder zouden moeten gaan door te voorzien in de mogelijkheid tot gezamenlijke uitgifte van een deel van de staatsschuld van de lidstaten, waarmee de grondslagen zouden worden gelegd voor een accurater multilateraal toezicht met assistentie van het EMF en de EFSF, en zou kunnen worden gegarandeerd dat de eurozone als geheel aantrekkelijker wordt voor de markten en de schuld gezamenlijk kan worden beheerd; 108. is van mening dat de uitvoering van structurele hervormingen, met name de aanpassing en herstructurering van de uitkeringsstelsels in de nieuwe lidstaten, moet kunnen rekenen op krachtige steun en solidariteit van de kant van de Unie; ongeacht welke mondiale financiële, economische en sociale crisissituatie dan ook, moeten de eurozone en het WKM II verder worden uitgebreid met nieuwe lidstaten die aan de criteria van Maastricht hebben voldaan; daartoe strekkende besluiten zouden onder meer aantonen dat de eurozone zelf stabiel en duurzaam is; 109. is van mening dat het nivelleren van de grote verschillen in concurrentievermogen binnen de eurozone door de loonstijgingen in overeenstemming te houden met de productiviteitsstijgingen en de inflatieverwachtingen van essentieel belang is om het ontstaan van scheuren binnen de eurozone te voorkomen; 110. dringt aan op een substantiële verbetering van de sociale dialoog over macro-economische aangelegenheden, die verder moet gaan dan alleen maar de sociale partners te informeren over de voorgestelde of goedgekeurde richtsnoeren; 111. verzoekt de Commissie en de Raad globale gemeenschappelijke richtsnoeren voor de EU te formuleren met het oog op de totstandbrenging van een duurzame markteconomie; is van mening dat dergelijke richtsnoeren jaarlijks via een sociale dialoog moeten worden geformuleerd op basis van een evaluatie waarin ook wordt gekeken naar de loon- en productiviteitsontwikkeling op nationaal en Europees niveau; Begrotingsbeleid 112. dringt aan op een gemeenschappelijke begrotingsstrategie om van de EU weer een gebied te maken waar economische groei op lange termijn in stand kan worden gehouden; 113. is van mening dat overheidsuitgaven voor het efficiënt financieren van toekomstgerichte taken (onderwijs, opleiding, infrastructuur, onderzoek, milieu, e.d.) een stabiliserend effect kunnen hebben op de economie door een gezonde, duurzame groei op langere termijn te stimuleren; is van mening dat verantwoorde, kwalitatief hoogwaardige overheidsuitgaven in combinatie met het stimuleren van het ondernemers- en innovatiepotentieel van de particuliere sector als drijvende kracht kunnen fungeren voor de economische en sociale vooruitgang; 114. benadrukt het belang van een nauwer verband tussen het stabiliteits- en groeipact, macro-economische instrumenten en de nationale hervormingsprogramma's in het kader van de Europa 2020-strategie door ze op coherente manier te presenteren, wat ook zal leiden tot een betere vergelijkbaarheid van de nationale begrotingen met betrekking tot uitgaven in verschillende categorieën; is van mening dat de lidstaten hun eigen, nationale economische maatregelen niet alleen als een kwestie van nationaal belang moeten zien, maar ook als een zaak van gemeenschappelijk belang, en hun beleid dienovereenkomstig moeten formuleren; herinnert de lidstaten aan de versterkte rol van de globale richtsnoeren voor het economisch beleid; 115. wijst met nadruk op het feit dat er, als het de bedoeling is dat de Europa 2020-strategie geloofwaardig overkomt, meer compatibiliteit en complementariteit nodig zijn tussen de nationale begrotingen van de 27 EU-landen en de EU-begroting; beklemtoont de grotere rol die de EU-begroting moet spelen bij het bundelen van middelen; 116. is van mening dat van overheidsinvesteringen met een intelligent gekozen bestemming een fors hefboomeffect op langetermijninvesteringen kan uitgaan; stelt voor het mandaat van de EIB zodanig uit te breiden dat zij euro-obligaties kan uitgeven ter financiering van grote structuurprojecten overeenkomstig de strategische prioriteiten van de EU; 117. wijst erop dat een gemeenschappelijke munt alleen goed kan functioneren als de lidstaten hun begrotingsbeleid coördineren en elkaar inzage in hun boeken geven; erkent dat hiervoor nauwe samenwerking met de nationale parlementen nodig is; 118. verzoekt de Commissie en de Raad, daarin geassisteerd door Eurostat, de in het kader van de nationale begrotingen gedane uitgaven onderling beter vergelijkbaar te maken om te kunnen aangeven hoe de respectieve beleidsmaatregelen elkaar kunnen aanvullen en onderling kunnen worden afgestemd; 119. is van mening dat de Unie en de lidstaten moeten toewerken naar de invoering van begrotingsbeginselen die het aangaan van schulden in de publieke en particuliere sector en het hanteren van kortetermijngerichte beloningsregelingen in de particuliere sector niet meer begunstigen, en die zouden kunnen berusten op een bonus-malussysteem waarbij fatsoenlijk werk en het milieubelang als uitgangspunten fungeren; 120. merkt op dat het herstel van de financiële, economische en sociale crisis en de weg uit de staatsschuldencrisis veel tijd zullen vergen en dat dit proces goed moet worden gepland om een evenwichtige, duurzame ontwikkeling te waarborgen; onderkent dat er ook compromissen zullen moeten worden gesloten tussen groei, rechtvaardigheid en financiële stabiliteit, en dat deze compromissen in het kader van de politieke besluitvorming tot stand moeten komen; verzoekt de Commissie daartoe met financiële doelstellingen te komen, met name in het kader van de Europa 2020-strategie, en aan te geven over welke soorten compromissen wellicht politieke keuzes zullen moeten worden gemaakt; spreekt de hoop uit dat een en ander een handvat zal bieden om de Europese Unie in staat te stellen de discussie te organiseren en de verschillende beleidsopties na overleg met alle partijen die belang hebben bij de hervorming van de financiële markten (banken, beleggers, spaarders en sociale partners) met elkaar te vergelijken; verzoekt de Commissie voorts om het Europees Parlement nauwer bij dit proces te betrekken, in het bijzonder bij het ontwerpen en vervolgens uitvoeren van de EU 2020-strategie; 121. dringt er bij de Unie op aan zich betere instrumenten te verschaffen voor het voeren van een contracyclisch economisch beleid; 122. is van mening dat het Verdrag van Lissabon voorziet in alle instrumenten die in deze fase nodig zijn om te komen tot echte economische governance van de Unie, evenals beter toezicht op de openbare financiën in de lidstaten; Interne markt 123. wijst erop dat in het verslag-Monti en het op 20 mei 2010 door het Europees Parlement aangenomen verslag-Grech wordt aangedrongen op een meer geïntegreerde benadering van de interne markt, zowel wat de strategie als de perceptie betreft, teneinde de interne markt doeltreffender te maken en het vertrouwen bij de burgers te herstellen; onderstreept het belang van het initiatief voor een „Single Market Act” bestaande uit wetgevings- en niet-wetgevingsvoorstellen om de interne markt te versterken en te actualiseren, de digitale interne markt te voltooien en de resterende barrières aan te pakken en te slechten; 124. acht het van essentieel belang dat de Single Market Act een ambitieuze agenda voor sociale en consumentenbescherming omvat (opneming van een sociale clausule in alle wetgeving die verband houdt met de interne markt), alsmede wetgeving inzake diensten van algemeen economisch belang, een agenda voor wetgeving ter versterking van de rechten van werknemers, een ambitieus wetgevingspakket met het oog op de consumentenbescherming waarvan de burgers in het dagelijks leven echt iets merken, en een betere fiscale coördinatie door harmonisatie van de grondslag voor de vennootschapsbelasting en de btw-tarieven; 125. merkt op dat de interne markt als ruggengraat van het Europees project en als fundament waarop duurzame welvaart in de EU wordt gecreëerd, de steun van allen vereist; 126. benadrukt dat de interne markt één van de drijvende krachten achter de Europese groei is; onderstreept dat de EU 2020-strategie moet dienen als concreet programma voor groei en werkgelegenheid teneinde de economische crisis het hoofd te bieden en de interne markt te versterken; 127. is van mening dat initiatieven van afzonderlijke staten geen kans van slagen hebben zonder gecoördineerde actie op EU-niveau en dat het daarom van fundamenteel belang is dat de Europese Unie met één krachtige stem spreekt en gezamenlijk optreedt; solidariteit, waarop het Europees model van de sociale economie is gebaseerd, en de coördinatie van nationale oplossingen zijn van cruciaal belang geweest om protectionistische kortetermijnmaatregelen van afzonderlijke lidstaten te voorkomen; spreekt de vrees uit dat het heroplaaien van economisch protectionisme op nationaal niveau naar alle waarschijnlijkheid tot een fragmentatie van de interne markt en verlies van concurrentievermogen zal leiden, en vindt daarom dat dit moet worden voorkomen; is bezorgd dat de huidige financiële en economische crisis door diverse lidstaten gebruikt zou kunnen worden om een terugkeer naar protectionistische maatregelen te rechtvaardigen, terwijl deze crisis juist vraagt om gemeenschappelijke vrijwaringsmechanismen; 128. is van mening dat vooruitgang op het gebied van de interne markt niet gebaseerd mag zijn op het principe van de „kleinste gemene deler”; dringt er derhalve bij de Commissie op aan het voortouw te nemen en met gedurfde voorstellen te komen; moedigt de lidstaten aan gebruik te maken van het instrument van de versterkte samenwerking op gebieden waar geen overeenstemming kan worden bereikt tussen de 27 lidstaten; andere landen staat het daarbij vrij om zich in een later stadium aan te sluiten bij deze speerpuntinitiatieven; 129. zet zich af tegen de voorstelling als zou de Europese economie zich op een of andere wijze kunnen ontwikkelen en kunnen groeien zonder vrije en eerlijke handel met zo veel mogelijk andere landen ter wereld, waaronder onze thans belangrijkste handelspartner, de VS, en opkomende economieën, zoals China, India en Brazilië; is van mening dat de Europese Unie ook van eigen kracht moet uitgaan door haar interne markt beter te benutten, te meer omdat haar economische groei grotendeels gekoppeld is aan de interne vraag binnen de EU; 130. benadrukt dat het in het tijdperk van de globalisering noodzakelijk is om de mogelijkheden van de interne markt voor het bedrijfsleven te ontplooien, om de schepping van werkgelegenheid en innovatie in nieuwe technologieën in Europa te bevorderen; 131. is van mening dat de Commissie, met het oog op de totstandbrenging van een werkelijke interne markt, een duidelijke lijst met politieke prioriteiten moet vaststellen door een „Single Market Act” aan te nemen, die zowel wetgevings- als niet-wetgevingsinitiatieven moet omvatten, gericht op de totstandbrenging van een uiterst concurrerende sociale markteconomie; 132. erkent dat de totstandbrenging binnen de Europese Unie van een interne markt zonder enige belastingharmonisatie, met name bij de vennootschapsbelasting en de vaststelling van de onderdelen van de sociale bescherming, ertoe heeft geleid dat de lidstaten elkaar buitensporig hard zijn gaan beconcurreren op het aantrekken van belastingbetalers uit andere lidstaten; merkt niettemin op dat een van de grote voordelen van de interne markt gelegen in het wegnemen van de belemmeringen voor mobiliteit en de harmonisatie van institutionele regelgeving, hetgeen heeft bijgedragen aan cultureel begrip, integratie, economische groei en Europese solidariteit; 133. beveelt de Commissie aan een onafhankelijke studie te laten uitvoeren om de 20 voornaamste met de interne markt samenhangende bronnen van ontevredenheid en frustratie te identificeren waarmee burgers iedere dag te maken hebben, in het bijzonder met betrekking tot e-handel, grensoverschrijdende gezondheidszorg en wederzijdse erkenning van beroepskwalificaties; 134. roept de lidstaten op eindelijk in te stemmen met de concordantietabellen betreffende de uitvoering van de regelgeving, om zo wetgevingsachterstand transparanter te maken; 135. benadrukt dat een naar behoren functionerende markt voor overheidsopdrachten van cruciaal belang is voor de interne markt; blijft echter bezorgd over het feit dat er nog steeds aanzienlijke problemen bestaan voor overheidsdiensten om hun beleidsdoelstellingen te verwezenlijken, rekening houdend met de ingewikkelde regelgeving, en dat het moeilijk blijft om de markten voor openbare aanbestedingen toegankelijk te maken voor KMO's; 136. moedigt de Commissie aan een voorstel in te dienen om een uitstelbepaling („sunrise clause”) in te voeren, waardoor wordt gewaarborgd dat EU-wetgeving inzake de interne markt op een bepaald moment automatisch in werking treedt als de lidstaten de wetgeving niet tijdig hebben omgezet; 137. is van mening dat de invoering van deugdelijke en doeltreffende regels voor de economie, in antwoord op een crisis van een dergelijke omvang, een belangrijke bijdrage levert aan de concurrentiekracht; is van mening dat op de EU-autoriteiten een bijzondere verantwoordelijkheid rust om toe te zien op uitvoering van de hervormingsagenda, o.a. door de nationale politieke autoriteiten; 138. is van mening dat Europa weer een gunstige locatie voor investeringen en productie moet worden en een ijkpunt in de wereld moet worden voor innovatie en groei; is van mening dat financiële instellingen, of ze nu openbaar of particulier zijn, hun uiterste best moeten doen om ervoor te zorgen dat de financiële markten ten gunste van de reële economie en kleine en middelgrote ondernemingen werken; 139. verzoekt de Commissie jaarlijks een beoordeling te maken van de behoeften aan overheids- en particuliere investeringen en de manier waarop daarin wordt of zou moeten worden voorzien; Belastingen 140. erkent dat voor de verdere ontwikkeling van de interne markt van de Unie een gecoördineerde benadering op zowel nationaal als EU-niveau is vereist, teneinde te profiteren van de beste praktijken in de strijd tegen belastingfraude en -ontduiking, terwijl tevens passende stimulansen in het leven moeten worden geroepen om belastingbetalers aan te sporen naar behoren belasting te betalen en om de belastingautoriteiten van de lidstaten aan te sporen effectieve preventieve maatregelen te treffen tegen iedere vorm van fiscaal wangedrag; 141. is van mening dat een vermindering van de belastingfraude de overheidsschulden kan helpen terugdringen zonder de belastingen te verhogen en de sociale uitgaven te verminderen; is bezorgd over de verstoring op de interne markt als gevolg van de uiteenlopende omvang van de belastingfraude in de lidstaten; vraagt de Commissie een effectbeoordeling uit te voeren om de verschillende problemen te evalueren die worden veroorzaakt door belastingontduiking en de zwarte economie in alle lidstaten; 142. beklemtoont dat duurzame overheidsfinanciën niet alleen een kwestie van verantwoord uitgeven is, maar ook van adequate en billijke belastingheffing, een doeltreffender inning van belastingen door nationale belastingautoriteiten en een intensievere bestrijding van belastingontduiking; verzoekt de Commissie een reeks maatregelen voor te stellen om de lidstaten te helpen het evenwicht van de overheidsfinanciën te herstellen en overheidsinvesteringen te financieren via het aanboren van innovatieve financiële bronnen; 143. constateert in aansluiting op de conclusies van Mario Monti dat een toename van de overheidsinkomsten als gevolg van de gunstige economische situatie over het algemeen in belastingverlagingen heeft geresulteerd; merkt op dat de belasting op arbeid moet worden verlaagd om Europa concurrerender te maken; steunt Mario Monti's voorstellen voor de oprichting van een werkgroep belastingbeleid, waarin vertegenwoordigers van de lidstaten worden samengebracht, als een belangrijke maatregel ter bevordering van dialoog tussen Europese landen; verzoekt de beleidsgroep de besprekingen primair te richten op een kader voor een belastingstelsel waarin milieudoelstellingen aan de orde worden gesteld en een efficiënte omgang met hulpbronnen wordt beloond; is verheugd over het voorstel inzake een gemeenschappelijke geconsolideerde belastinggrondslag voor vennootschappen in het werkprogramma van de Commissie voor 2011; 144. erkent dat een belangrijke drijvende kracht achter institutionele verbetering en economische groei in de lidstaten hun soevereiniteit is om te kiezen hoe zij belastingen willen heffen; acht een verlaging van de belasting op arbeid fundamenteel, zowel ten behoeve van de minstbedeelden als om de middenklassen in staat te stellen fatsoenlijk te leven van de opbrengst van hun werk; 145. pleit voor een belastingstructuur die gericht is op lastenverlichting voor arbeid en het aanmoedigen van en het creëren van stimulansen voor werkgelegenheid, innovatie en langetermijninvesteringen; Regionale, economische en sociale cohesie 146. is van mening dat het cohesiebeleid moet worden gezien als één van de pijlers van het economische beleid van de Unie, dat bijdraagt tot de investeringsstrategie van de EU voor de lange termijn; 147. merkt op dat het cohesiebeleid een cruciaal onderdeel van het Europees economisch herstelpakket is geworden als overheidsmaatregel die ingezet kan worden ter bestrijding van de crisis en om de vraag op korte termijn aan te zwengelen, terwijl op hetzelfde moment wordt geïnvesteerd in de groei op lange termijn en in het concurrentievermogen; 148. is van oordeel dat het cohesiebeleid zijn kracht – koppeling van herstel aan groei op lange termijn − dankt aan drie basiskenmerken: het bepaalt voor lidstaten en regio's bindende strategische richtlijnen die een voorwaarde zijn voor de overdracht van potentieel; het laat lidstaten en regio's ruimte voor interventies overeenkomstig de specificiteit ter plaatse; en het beschikt over het vermogen tot controle en ondersteuning met het oog op het halen van de doelstellingen; 149. benadrukt dat de uiteenlopende effecten van de crisis op het Europees grondgebied wijzen op uiteenlopende uitgangssituaties op het gebied van mededinging en een uiteenlopende inzet van anticrisismaatregelen, waardoor de langetermijnperspectieven uiteenlopen; wijst erop dat de effecten van de crisis een verzwakking van de territoriale samenhang tot gevolg kunnen hebben, tenzij er een beleid tegenover wordt gesteld dat specifieke problemen op gedifferentieerde wijze aanpakt; merkt op dat een groot deel van de totale overheidsinvesteringen in sommige van de landen die het zwaarst zijn getroffen door de crisis, voortkwam uit het cohesiebeleid; 150. is van mening dat de strategie voor de periode na de crisis meer effect zal sorteren als regio's en steden bij de tenuitvoerlegging ervan worden betrokken; overheidssturing op meer dan één niveau biedt een grotere beleidsruimte, die een doelmatiger bevordering mogelijk maakt van het economisch herstel in de EU, aangezien het regionale en plaatselijke niveau van Europees bestuur beschikken over het vermogen de algemene Europese strategische doelen te vertalen naar hun eigen specifieke territoriale omstandigheden en in staat zijn de beleidsinstrumenten die tot hun beschikking staan en het enthousiasme van alle betrokkenen – bedrijfsleven, onderwijswereld en maatschappelijke organisaties – te beheersen; 151. wijst erop dat er tegenwoordig veel beleidshulpmiddelen zijn op lokaal en regionaal bestuursniveau; innovatie die productiviteitswinst oplevert en groenmaking die nieuwe vraag en markten kan creëren, vereisen een lokale en regionale kijk en een plaatsgebonden, integrale benadering van het investerings- en groeibeleid; een regio, stad of plattelandsgebied kan een plek zijn waar alle partners kunnen worden samengebracht en alle elementen kunnen worden gevonden die nodig zijn om een oplossing te vinden; 152. geeft derhalve uiting aan zijn verontrusting over het gebrek aan vooruitgang bij de overdracht van bevoegdheden aan gemeenschappen, aangezien plaatselijke en plattelandsgemeenschappen kansen bieden op het gebied van economie, werkgelegenheid en gemeenschapsopbouw, en dat het, door deze gemeenschappen te steunen, mogelijk is de uitsluiting terug te dringen door de structuur van de gemeenschap te versterken en aldus haar opnemingsvermogen op te voeren; 153. wijst erop dat plaatselijke leningen, naarmate regio's steeds belangrijker worden voor de verwezenlijking van de economische agenda van de EU, moeten worden uitgebreid, en dat dit kan worden aangemoedigd via krachtige regionale banken; stelt vast dat in het kader van de regelgeving inzake de financiële dienstverlening rekening moet worden gehouden met de behoefte het ondernemerschap en de financiering van het MKB aan te moedigen, en dat de financiële steun aan het MKB in het kader van het cohesiebeleid zich moet ontwikkelen in de richting van financiering door middel van durfkapitaal, waardoor grotere betrokkenheid van de banksector alsook doelmatiger gebruik van structuurfondsen mogelijk zouden worden; 154. dringt aan op verdere hervorming van de huidige opzet van het cohesiebeleid om het mogelijk te maken dat kredieten sneller en doelmatiger ter beschikking worden gesteld van lidstaten, regio's en steden; wijst erop dat er meer soepelheid nodig is en dat de Commissie hiermee rekening dient te houden bij het ontwerpen van het toekomstige cohesiebeleid; 155. acht het van wezenlijke betekenis dat door het cohesiebeleid gesteunde investeringsstrategieën van de EU voor de lange termijn gekoppeld worden aan resultaten op het gebied van mededingingsvermogen, innovatie, schepping van werkgelegenheid, groene groei en verbetering van de economische, sociale en territoriale cohesie op Europees niveau, met name tussen oude en nieuwe lidstaten; EU 2020 156. dringt erop aan dat de EU 2020-strategie een ruim politiek concept nastreeft voor de toekomst van de EU als concurrerende, sociale en duurzame Unie, waarin mensen en de bescherming van het milieu centraal staan in de beleidsvorming; 157. is van mening dat het, als deze doelen moeten worden verwezenlijkt, tijd is ons macro-economisch beleid nauw te coördineren, en voorrang te geven aan opvoering van het groeipotentieel van de Unie en een model van inclusieve en duurzame ontwikkeling centraal te stellen, omdat bij ontstentenis hiervan geen enkel van onze problemen kan worden opgelost; is van mening dat dit het brandpunt van de nieuwe EU 2020-strategie moet zijn; 158. erkent dat de Unie, om te voorkomen dat de reacties op de eurocrisis leiden tot een lange periode van economische stagnatie, tegelijkertijd een strategie ten uitvoer moet leggen om de duurzame economische groei te versnellen, naast hervormingen die tot doel hebben de concurrentiekracht te herstellen en te verbeteren; 159. neemt kennis van de vijf hoofddoelen die door de Europese Raad zijn vastgesteld op het gebied van werkgelegenheid, onderzoek en ontwikkeling, de uitstoot van broeikasgassen, het onderwijsniveau en sociale integratie; benadrukt dat deze hoofddoelen moeten worden geformuleerd in het kader van een logische en samenhangende strategie voor duurzame ontwikkeling waarin economisch, sociaal en milieubeleid worden gecombineerd; 160. is van mening dat onderwijs centraal zou moeten worden gesteld in de economische strategie van de Unie, ten einde de algehele kwaliteit van alle niveaus van onderwijs en scholing in de EU te verbeteren, expertise en billijkheid te combineren en het traditionele onderwijsmodel te hervormen; is van mening dat onderwijs vanuit de optiek van de Unie een openbaar belang dient te vormen, met investeringen in alle aspecten van het onderwijsstelsel, in de kwaliteit van het onderwijs en in ruimere toegang tot hoger onderwijs; stelt de invoering voor van een permanent, inclusief systeem voor levenslang leren op Europees niveau, in het kader waarvan de programma's Erasmus en Leonardo ter bevordering van de mobiliteit voor scholings- en opleidingsdoeleinden algemener toegankelijk zouden worden; wijst op de noodzaak het investeringsniveau in de sector O&O zo spoedig mogelijk te verhogen, met name gezien de tussentijdse beoordeling van het 7KP en de volgende financiële vooruitzichten van de EU; 161. stelt vast dat de aandacht moet worden toegespitst op het aanpakken van de jeugdwerkloosheid en de bevordering van het effectief op elkaar afstemmen van vaardigheden en de behoeften van de arbeidsmarkt; is van mening dat op onderwijsgebied samenwerkingsverbanden tussen particulieren en overhead moeten worden opgezet en dat de grensoverschrijdende mobiliteit van studenten en onderzoekers in het kader van uitwisselingen en stages moet worden gebruikt om de internationale aantrekkelijkheid van de hogeronderwijsinstellingen van Europa op te voeren, en tegelijkertijd vast te houden aan het doel 3% van het BBP te besteden aan O&O, waardoor innovatie door middel van onderzoek en hoger onderwijs wordt aangewakkerd; 162. is van mening dat de EU 2020-strategie zoals voorgesteld door de Commissie erop gericht dient te zijn de interne markt enerzijds minder bureaucratisch te maken door voor 2012 de administratieve last voor bedrijven met 25% terug te dringen, en anderzijds meer efficiënt, door internet te gebruiken als de ruggengraat van een EU-brede e-markt die nieuwe diensten en banen genereert; 163. is van mening dat de bestuursstructuur van de Europa 2020-strategie moet worden versterkt om ervoor te zorgen dat de doelstellingen worden verwezenlijkt; is van mening dat ruimere toepassing van bindende maatregelen noodzakelijk is voor het welslagen van de nieuwe strategie, in plaats van aanhoudende toepassing van de open coördinatiemethode op het gebied van economisch beleid; dringt er bij Raad en Commissie op aan, met een economische strategie te komen voor economisch herstel, dat primair moet zijn gebaseerd op EU-instrumenten en niet enkel op intergouvernementele initiatieven; 164. onderkent dat een solide bestuur en een economisch overheid op zich nog niet voldoende zijn om de EU van de groeistrategie te voorzien die zij nodig heeft om de crisis te kunnen bestrijden en de mondiale concurrentie het hoofd te kunnen bieden; is er echter wel van overtuigd dat de 10-jarige geschiedenis van de EMU heeft aangetoond dat een dergelijke strategie binnen de unieke context van de euro wel degelijk absoluut noodzakelijk is; 165. staat erop dat in de EU 2020-strategie de doelstelling wordt opgenomen om de armoede in de EU met de helft te verminderen, en wijst erop dat de meerderheid van de Europeanen die momenteel in armoede leven of het risico lopen om in armoede te leven, vrouwen zijn, en met name oudere vrouwen, migrantenvrouwen, alleenstaande moeders en thuisverzorgers; is bovendien van mening dat er een levensloopbenadering moet worden ingevoerd, aangezien de armoede van ouders een rechtstreekse invloed heeft op het leven, de ontwikkeling en de toekomst van kinderen; 166. dringt aan op een ambitieuze langetermijnstrategie ter bestrijding van de armoede met het doel ongelijkheden en maatschappelijke uitsluiting terug te dringen, met verreikende doelen ter beperking van de armoede en armoede ondanks deelneming aan het arbeidsproces; stelt voor dat de EU onder inachtneming van het subsidiariteitsbeginsel, uiteenlopende methoden, collectieve onderhandelingen en nationale wetgeving in de lidstaten, een minimumloon vaststelt op basis van Europese criteria die de levensstandaard in de respectieve lidstaten weerspiegelen; dringt eveneens aan op een kindertoelage om bij te dragen aan deze bestrijding van armoede, ongelijkheden en sociale uitsluiting; 167. is van mening dat de lidstaten binnen hun nationale parlementen voorafgaand aan de vaststelling van hun stabiliteits- en groeiprogramma's (EU 2020) een debat moeten organiseren; Innovatie 168. stelt vast dat het innovatiescorebord van de Commissie laat zien dat Europa in termen van onderzoek en innovatie nog steeds een aanzienlijke achterstand heeft op Japan en de Verenigde Staten, 169. is van mening dat de Europese Unie naast financiering voor kleine en middelgrote ondernemingen de financiering van onderzoek en innovatie proactief en gecoördineerd moet aanpakken en voorop moet lopen op het gebied van nieuwe arbeidssectoren en het aantrekken van particuliere investeringen; 170. stelt vast dat de overstap op een energie-efficiënte economie als manier om de gegarandeerde energieleverantie van de EU op te voeren een van de prioriteiten van Commissie en lidstaten zou moeten zijn; is van mening dat de EU de innovatie op het gebied van energieopwekking uit duurzame bronnen zou moeten aanmoedigen door de nadruk te leggen op koolstofarme, plaatselijke bronnen; 171. is van mening dat energienetwerkverbindingen cruciaal zijn voor de werking van de interne markt in de energiesector, alsmede voor de bredere opwekking van energie uit duurzame bronnen; wijst op het belang van de ontwikkeling van intelligente netwerken; 172. wijst erop dat het MKB de ruggengraat moet zijn van de ontwikkeling van duurzame en energie-efficiënte technieken; stelt vast dat de schepping van financiële instrumenten ter aanmoediging van energie-efficiëntie en innovatie in duurzame energie van doorslaggevende betekenis is; 173. is van mening dat investeringen in woningrenovatie en openbaar vervoer prioriteit moeten krijgen om de energiekosten te drukken en energietekorten te dekken, en aldus een positieve spiraal op gang te brengen; 174. pleit voor een eerlijke en evenwichtige geleidelijke overgang naar een groene economie; is van mening dat op het banenverlies als gevolg van dit transitieproces moet worden geanticipeerd met maatregelen om de opleiding en vaardigheden van werknemers in de nieuwe technologieën te verbeteren; stelt vast dat brandstofschaarste een belangrijk en toenemend probleem vormt; 175. roept de Commissie op een mechanisme te ontwikkelen en voor te stellen waarbij het MKB en andere innovatoren een risicobeperkende financiering wordt geboden in publiek-private partnerschappen met particuliere beleggingsfondsen, waarbij geld van de Europese Investeringsbank samen met overheidsgeld van de lidstaten, met steun van risicogarantiemechanismen van het Europees Investeringsfonds, verdeeld via het particuliere beleggingsfonds, ervoor kan zorgen dat de projecten particuliere investeringen tot 80% behalen; 176. steunt de oprichting van een financiële instelling die voorziet in de financiering van innovatieprojecten in de Unie die van essentieel belang zijn voor duurzame groei in de toekomst; 177. verzoekt de Commissie administratieve belemmeringen weg te nemen en te zorgen voor betere voorwaarden voor innovatie, bij voorbeeld door één enkel Europees octrooi in het leven te roepen; stelt vast dat goedbedoelde programma's ter stimulering van de concurrentie en het vorm geven aan een duurzame economie niet naar behoren functioneren omdat MKB, universiteiten en multinationals ontmoedigd worden om deel te nemen aan Europese programma's; 178. stelt vast dat monetair en belastingbeleid geen vervanging zijn van structurele hervormingen die de zwakten moeten aanpakken waarop de Europese economie gebouwd is − snel stijgende schulden en tekorten, vergrijzing, de waarschijnlijkheid van hetzij een snel oplopende inflatie, hetzij een deflatoire ontwikkeling, de nieuwe inflatiegolf die waarschijnlijk komt, risico's voor de industrie die voortkomen uit het beleid inzake de klimaatverandering, met name door onzekerheid ten aanzien van nieuwe doelen en normen, lage productiviteit en gebrek aan mededingingsvermogen; dringt aan op doelmatiger inzet van overheidsgelden op Europees en nationaal niveau; is van mening dat bij het aannemen van gecoördineerde beleidsvoorstellen en -doelstellingen rekening moet worden gehouden met verschillen in het tijdstip en de intensiteit van de crisis, evenals met de verschillende uitgangsposities van de individuele lidstaten met betrekking tot hun belasting- en monetaire situatie; is van mening dat dit kan leiden tot een snellere werkelijke convergentie van de economieën van de lidstaten; 179. is van mening dat een succesvolle Europese strategie gebaseerd moet zijn op een gezond belastingbeleid dat innovatie, onderwijs en arbeidsinzet van de werknemers bevordert − de enige manier om de productiviteit, werkgelegenheid en groei duurzaam te stimuleren; 180. wijst erop dat aanpak van de klimaatverandering en grondstoffenschaarste en beëindiging van de teloorgang van de biologische verscheidenheid kadervoorwaarden zijn voor de toekomstige economische groei in Europa; stelt vast dat deze groei daarom gebaseerd moet zijn op ontkoppeling van economische groei en gebruik van grondstoffen, groene innovaties en ecologisch duurzame economische vooruitgang; 181. is ingenomen met de in 2007 door de Europese Raad uitgestippelde strategie ter vergroting van de energie-onafhankelijkheid van de EU en tot het aangaan van specifieke verbintenissen ter bestrijding van de klimaatverandering; is van mening dat de toepasselijkheid van deze strategie door de crisis verder is benadrukt; is echter van mening dat deze strategie, wil zij met succes worden bekroond, noopt tot meer alomvattende maatregelen van de Unie boven op de maatregelen tot regulering van de interne markt; Werkgelegenheid 182. acht het behoud van mededingingsvermogen, opvoering van de groei en bestrijding van de hoge werkloosheid één van de grote problemen waarvoor de Europese Unie zich gesteld ziet; 183. herhaalt dat hoogwaardige werkgelegenheid een hoofdprioriteit moet zijn in de 2020-strategie en dat het voor de verbetering van de werkgelegenheidsresultaten van cruciaal belang is goed werkende arbeidsmarkten en sociale omstandigheden meer centraal te stellen; pleit daarom voor een nieuwe agenda om fatsoenlijk werk te bevorderen, de rechten van werknemers in heel Europa te verzekeren en de arbeidsomstandigheden te verbeteren; 184. is van mening dat in de nieuwe strategie meer nadruk moet worden gelegd op fatsoenlijk werk, met inbegrip van de bestrijding van zwart werk, en op maatregelen die het mogelijk maken dat mensen die momenteel van de arbeidsmarkt zijn uitgesloten, daar weer toegang toe kunnen krijgen; 185. is van mening dat de nieuwe strategie arbeidsmarkten moet bevorderen die de stimulansen en de voorwaarden voor personen die werken verbeteren, terwijl tegelijkertijd wordt gezorgd voor meer stimulansen voor werkgevers om personeel aan te nemen en te behouden; 186. wijst erop dat het belangrijk is om iets te doen aan het afnemende concurrentievermogen van Europa in de wereld; rekening houdend met de voorspelde arbeidstekorten op lange termijn, is het belangrijk verder te kijken dan de crisis en te zoeken naar Europese regelingen om kennismigratie toe te staan en een Europese „brain drain” te voorkomen; 187. is van mening dat krachtige en vastbesloten maatregelen met betrekking tot werkgelegenheid te meer noodzakelijk zijn daar het gevaar bestaat dat het herstel in de Unie wellicht niet gepaard gaat met de schepping van duurzame banen; 188. dringt er bij de Unie op aan haar werkgelegenheidsbeleid gepaard te laten gaan met maatregelen ter bestrijding van armoede en sociale uitsluiting, in combinatie met een doeltreffend functionerende interne markt voor werknemers binnen de EU, zodat de ongelijkheid door de crisis niet nog verder wordt vergroot; 189. roept de lidstaten en de Commissie op om in 2020 een arbeidsparticipatie van mannen en vrouwen van 75% te bereiken door de segmentatie in de arbeidsmarkt te verminderen en meer voorzieningen te treffen om werk, zorgtaken en gezinsleven beter met elkaar in evenwicht te brengen; 190. is van mening dat de inspanningen om banen te creëren, gericht moeten zijn op werkgelegenheid voor jongeren, wat betekent dat er meer seksegevoelige programma's beschikbaar moeten komen om jongeren de bekwaamheden te verschaffen die in de reële economie nodig zijn; 191. benadrukt dat er inclusieve en concurrerende arbeidsmarkten tot stand gebracht moeten worden waardoor werkgevers flexibeler kunnen opereren terwijl er tegelijkertijd gezorgd wordt voor werkloosheidsuitkeringen in combinatie met actieve ondersteuning voor herintreding op de arbeidsmarkt als iemand zijn baan kwijtraakt; 192. is van mening dat onderwijs weliswaar onder bevoegdheid van de lidstaten moet blijven, maar dat investeringen door de EU en EU-dekkende erkenning van diploma's noodzakelijk zijn in alle aspecten van het onderwijsstelsel, de kwaliteit van het onderwijs en verruiming van de toegang tot hoger onderwijs; pleit voor de invoering van een permanent en inclusief systeem van richtsnoeren voor levenslang leren op Europees niveau, in het kader waarvan de programma's Erasmus en Leonardo ter bevordering van de mobiliteit voor scholings- en opleidingsdoeleinden algemener toegankelijk zouden worden; 193. stelt zich op het standpunt dat de werkgelegenheid een van de belangrijkste aanjagers van de economie is omdat zij bijdraagt tot de koopkracht; is van mening dat de EU zich dient te richten op volledige, kwalitatief hoogwaardige werkgelegenheid en dat de duurzame werking van de interne markt afhankelijk is van een arbeidsmarkt die fatsoenlijk werk biedt en de innovatie bevordert; 194. verzoekt de lidstaten met klem om door middel van op de arbeidsmarkt gerichte beleidsmaatregelen zowel de cyclische als de langetermijnaspecten van werkloosheid aan te pakken; 195. is van mening dat Europa krachtige groei nodig heeft om zijn sociaal stelsel in stand te houden, dat een bijdrage levert tot het mededingingsvermogen van de Europese socialenmarkteconomie; 196. stelt vast dat het belangrijk is de mobiliteit te vergemakkelijken, die het voor bedrijven ook gemakkelijker maakt de geschoolde werknemers te vinden die zij nodig hebben en waardoor de interne markt beter kan werken, o.m. in tijden van crisis; merkt op dat arbeidsmobiliteit gepaard moet gaan met een verbetering van de arbeidsvoorwaarden; Creëren van nieuwe banen door stimulering van het MKB 197. merkt op dat kleine en middelgrote ondernemingen en ondernemers in alle economieën een substantiële rol spelen en de voornaamste aanjagers zijn van werkgelegenheid en inkomsten, alsook de drijvende krachten achter innovatie en groei; is van mening dat kleine en middelgrote bedrijven van cruciaal belang zijn voor de toekomstige ontwikkeling, groei en welvaart in de EU en dat het concurrentievermogen van de EU ten aanzien van de rest van de wereld kan worden versterkt door prioriteit te geven aan het MKB; 198. is van mening dat het tijd is om naar de toekomst te kijken en lering te trekken uit het verleden, en aldus geleidelijk de structurele veranderingen aan te brengen die ons MKB meer mededingingsvermogen zullen verschaffen en in staat zullen stellen de aanvullende druk te weerstaan die voort zal komen uit een geglobaliseerd milieu en het vermogen van onze mededingers zich op steeds innovatiever markten te begeven , waardoor zij banen kunnen waarborgen voor tal van kwetsbaarder werknemers en hun gezinnen; 199. erkent dat de huidige definitie van MKB in de EU moet worden herzien en dat het criterium met betrekking tot het aantal werknemers moet worden verlaagd om beter gericht beleid ten aanzien van kleine en middelgrote ondernemingen te kunnen voeren; 200. beseft dat de ambitie om de industrie en kleine en middelgrote ondernemingen tot innovatie aan te zetten niet kan worden waargemaakt door enkel de toegang tot kapitaal in het algemeen te verbeteren, maar dat eveneens het doel van diversificatie van de financieringsbronnen moet worden nagestreefd; 201. is van mening dat in de context van het herstel speciale aandacht moet worden besteed aan de rol van kleine en middelgrote bedrijven voor de productiviteit en het scheppen van nieuwe activa en dat dus mechanismen ten uitvoer moeten worden gelegd om te voorkomen dat deze MKB van de markt verdwijnen, wat zou leiden tot meer werkloosheid en langere economische kwetsbaarheid; is van mening dat ook een efficiënte verdeling van het Europees Sociaal Fonds moet worden gegarandeerd; 202. is van mening dat kleine en middelgrote bedrijven zouden moeten worden gezien als een motor voor kleinere investeringen die worden gefinancierd door de cohesiefondsen; acht de toekenning van fondsen aan universiteiten en de bevordering van samenwerkingsverbanden met het MKB in dit verband essentieel; 203. beseft dat de interne markt van de EU bijdraagt tot de totstandbrenging van een vruchtbaar bedrijfsklimaat in de hele Unie, en eveneens ten goede komt aan de consument; is zich er echter van bewust dat het MKB bij zijn optreden op de interne markt het hoofd moet bieden aan tal van problemen en dat het veelal opereert beneden zijn doelmatige schaal; dat het, met name op microniveau, moet worden gesteund om op de gehele interne markt te kunnen opereren; dat zijn toegang tot gegevens over kansen op het niveau moet worden gebracht waar trans-Europese fora kunnen worden opgezet, en dat het MKB dan pas zakelijke kansen kan uitbuiten, aanvullende aspecten kan vinden en uiteindelijk een manier kan vinden om toegang te krijgen tot markten in de Unie; 204. is van mening dat het actief en productief blijven van burgers na hun pensionering o.m. in het economische belang van Europa is en dat het verlies van hun deskundigheid kan worden opgevangen door ouderen ertoe aan te moedigen via informelere structuren en netwerken, uit hoofde van hun maatschappelijke betrokkenheid actief te blijven , en hen in contact te brengen met economische actoren en de academische wereld. is van mening dat het MKB het meeste baat kan hebben bij een dergelijk netwerk van dit soort informele structuren waar zij te rade kunnen gaan, omdat het MKB zich zulke diensten van commerciële adviesbureaus meestal nauwelijks kan veroorloven. wijst erop dat de door ouderen vergaarde kennis tot algemeen voordeel moet worden verspreid via oprichting van een netwerk op EU-niveau; 205. dringt erop aan dat de Unie haar netwerk van kleine en middelgrote bedrijven – die wat betreft schepping van de werkgelegenheid tot de voorhoede behoren – helpt door ze gemakkelijker toegang tot krediet te verschaffen, met name door ondersteuning van garantieregelingen en de creatie van nieuwe standaardproducten om leningen aan en eigen vermogen van kleinere bedrijven te combineren; verzoekt de EU met klem een EU-Garantiefonds voor het MKB in het leven te roepen; verzoekt eveneens om beoordeling van de huidige financieringsprogramma's, met name het KCI-programma, en om gerichte maatregelen om door de EU gesteunde leningen beschikbaar te stellen voor bedrijven in alle lidstaten en om diensten aan het MKB alsook structuren voor sociale dialoog te ontwikkelen; 206. verzoekt de Unie te streven naar evenwichtiger samenstelling van de financiering van het MKB; stelt vast dat het aandeel van de kapitaalmarkten in de financiering van het MKB is toegenomen; is van mening dat het aandeel van de financiering voor kleine en middelgrote ondernemingen dat afkomstig is van de kapitaalmarkt, durfkapitaalverstrekkers, „business angels” en publiek-private partnerschappen moet worden vergroot en gestimuleerd; verzoekt de Commissie en de lidstaten om de bureaucratische lasten van openbare aanbestedingen voor kleine en middelgrote ondernemingen aanzienlijk te verminderen en te zorgen voor minder bureaucratische rompslomp, wat essentieel is voor het welvaren van kleine en middelgrote ondernemingen; 207. moedigt de oprichting aan van gespecialiseerde aandelenmarkten die uitsluitend het MKB bedienen en die laagdrempelig zijn, ter vergemakkelijking van de procedure met betrekking tot eigen vermogen; is van mening dat het MKB zich meer moet richten op eigen vermogen, en stelt tegen deze achtergrond voor negatieve belastingprikkels voor beide zijden van de markt − investeerders en markt − weg te nemen; 208. verzoekt de lidstaten van de EU maatregelen te overwegen om de belasting in verband met het MKB te coördineren; is van mening dat voltooiing van de interne markt om grensoverschrijdende financiering en zakelijke kansen voor het MKB mogelijk te maken, van wezenlijke betekenis zijn ter bevordering van het herstel in de EU; 209. benadrukt dat een organische band tussen de industrie en innovatie, en daarom ook met het onderwijs, uitermate wenselijk is; innoverende bedrijven, met inbegrip van het MKB , behoren op de eerste rij te zitten voor investeringen op Europees en nationaal niveau. wijst erop dat de financiering van deze bedrijven en de daaruit resulterende activiteiten, omdat beginnende innovatiebedrijven per definitie een hoog risico- en insolventieprofiel hebben, geheel opnieuw moeten worden overdacht. wijst erop dat er voor dit specifieke segment specifieke kredietgarantieregelingen moeten komen omdat zulke startende innoverende bedrijven via de banken bijzonder moeilijk aan financiering kunnen komen; 210. stelt voor dat de Commissie een project „Eén MKB − Eén baan” opzet door een nieuw financieel instrument op EU-niveau in het leven te roepen ter aanmoediging van de bedrijvigheid van het MKB in de Unie; is van mening dat een evenwichtiger samenstelling van de financiering van het MKB tot stand moet worden gebracht; 211. vraagt om de hervorming van de Wet voor Kleine Ondernemingen, met inbegrip van de opname daarin van bindende bepalingen die door alle lidstaten moeten worden toegepast, en om de ontwikkeling van een nieuwe sociale Wet voor Kleine Ondernemingen, die een noodzakelijke versterking van de Europese sociale markteconomie na de crisis zou vormen; 212. beveelt aan om één enkel loket te creëren; deze loketten zijn nodig in verband met alle administratieve aangelegenheden van kleine en middelgrote ondernemingen; acht vermindering van de administratieve lasten van kleine en middelgrote ondernemingen van groot belang, evenals de invoering van een sociale component in de voor kleine en middelgrote ondernemingen relevante Europese wetgeving; is van mening dat Europa de meest MKB -vriendelijke regio van de wereld moet worden; Ontwikkeling 213. merkt op dat weliswaar enkele opkomende landen en ontwikkelingslanden aan de ergste gevolgen van de crisis lijken te zijn ontsnapt, maar dat 40% van de ontwikkelingslanden in hoge mate te maken heeft gehad met de gevolgen van de financiële crisis en dat daardoor naar schatting 90 miljoen mensen tot armoede zullen vervallen; 214. roept op tot herbevestiging van de belofte dat 0,7% van het BNP van de lidstaten zal worden gebruikt voor ontwikkelingshulp en de verkenning van aanvullende innovatieve bronnen van financiering om het financieringstekort dat wordt veroorzaakt door de krimpende economieën in ontwikkelingslanden weg te werken; 215. verzoekt Europese bedrijven, met name multinationals, om te garanderen dat bij hun productieketen betrokken onderaannemers eveneens een maatschappelijke verantwoordelijkheid dragen; Mondiale sturing 216. onderkent de tekortkomingen en problemen die voortvloeien uit het gebrek aan juridisch bindende bevoegdheden en het gebrek aan samenhang van de mondiale financiële en economische instellingen; is derhalve ingenomen met de initiatieven voor verbetering middels hervorming van de effectiviteit, het mondiale bereik en de verantwoordelijkheid van het IMF en andere VN-instellingen zodat zij het mandaat krijgen om te fungeren als platform voor de overkoepelende coördinatie van de economische en financiële sector, met initiatieven en, voor zover relevant, de bevoegdheden om juridisch bindende regelgeving vast te stellen in de vorm van internationale overeenkomsten; 217. is van mening dat een van de uitdagingen die de EU op mondiaal niveau moet pareren de aanpassing is van haar economische kracht aan betekenis op het wereldtoneel door met één stem te spreken; is van mening dat het één van de sleutelprojecten van het buitenlands beleid van de EU moet zijn zich in te zetten voor hervorming van de VN en aan de VN gekoppelde instellingen tot mondiale instellingen met werkelijke politieke invloed op zaken waarover internationale verontrusting bestaat, zoals klimaatverandering, toezicht en regelgeving in de financiële sector, beperking van armoede, en de Millennium ontwikkelingsdoelen; 218. roept de Europese Raad ertoe op een G20-top bijeen te roepen die uitsluitend gewijd is aan de vereiste hervormingen in het mondiaal bestuur; 219. spreekt zijn scherpe veroordeling uit over de rol van belastingparadijzen, die aanzetten tot belastingontwijking, belastingfraude en kapitaalvlucht, en daar hun voordeel mee doen; dringt er derhalve bij de lidstaten met klem op aan prioriteit te geven aan de bestrijding van belastingparadijzen, belastingfraude en illegale kapitaalvlucht; verzoekt de Europese Unie krachtiger op te treden en concrete en directe maatregelen – zoals sancties – te treffen tegen belastingparadijzen, belastingontduiking en illegale kapitaalvlucht; verzoekt de Raad het plan tot sluiting van belastingparadijzen in het kader van de Verenigde Naties en andere internationale organen waarvan de Europese Unie en haar lidstaten deel uitmaken nieuw leven in te blazen; 220. spreekt de aanbeveling uit dat tegelijk met de verbetering van de sturing en het optreden van het Bazels Comité voor het bankentoezicht de noodzakelijke maatregelen worden genomen ter versteviging van de internationale sturingsregelingen voor andere marktsegmenten; stelt voor dat de BCB-voorschriften van kracht worden in de vorm van internationale verdragen; 221. wijst op de vooruitgang die bij de OESO en in de G20 is geboekt op het gebied van belastingsturing, maar pleit voor urgente en krachtige maatregelen ter versterking van de juridische en economische gevolgen van het op een zwarte lijst plaatsen van niet-coöperatieve rechtsgebieden door de OESO; dringt aan op snelle, praktische stappen om de automatische, multilaterale uitwisseling van informatie over de hele wereld tot standaardprocedure te verheffen met het oog op de verbetering van de fiscale transparantie en ter bestrijding van fraude en belastingontduiking; 222. pleit ervoor dat de Europese Unie, nu het Verdrag van Lissabon in werking is getreden, de IAO-verdragen als zelfstandige partij ondertekent en dat zij ook alle tot dusver door de IAO aangenomen conventies ondertekent; Conclusie 223. komt tot de slotsom dat wij meer Europa nodig hebben; is van mening dat er dringend behoefte is aan politieke en intellectuele leiding om het project Europa weer op de rails te krijgen; is van mening dat de Commissie ten volle gebruik moet maken van haar initiatiefrechten in de sectoren gedeelde bevoegdheden, met name in de sector energiebeleid, om te EU in staat te stellen de problemen die voor haar liggen aan te pakken; is van mening dat het klimaat- en maatschappijvriendelijke internemarktproject dat de Unie schraagt moet worden afgerond; dringt erop aan de mechanismen voor economische sturing binnen de Unie uit te breiden, met name vanuit de optiek van betere democratische controle, crisisbeheer, en coördinatie van economisch en werkgelegenheidsbeleid; bevestigt dat de agenda voor herziening van financiën en toezicht snel vooruitgang moet boeken, en dat niet alleen de tekortkomingen moeten worden aangepakt die tijdens de crisis zijn waargenomen, maar eveneens de noodzaak een financieel stelsel op te zetten dat de werkelijke economie steunt, leidt tot financiële stabiliteit en economische groei, langetermijninvesteringen, schepping van werkgelegenheid, maatschappelijke samenhang en bestrijding van armoede oplevert; acht het noodzakelijk het belastingstelsel op eerlijke wijze te herstructureren, zodanig dat het opbouwen van buitensporige marktinvloed wordt ontmoedigd en maatschappelijke gerechtigheid, ondernemersgeest en innovatie worden bevorderd; dringt erop aan de sociale markteconomie en de waarden die deze in zich bergt nieuw leven in te blazen; 224. acht zich in het kader van de Bijzondere Commissie financiële, economische en sociale crisis gebonden aan verwezenlijking van de doelen die in zijn taakomschrijving zijn vastgelegd in nauwe samenwerking met de nationale parlementen van de EU, met het oog op de bepaling van gezamenlijke aanbevelingen; o o o 225. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de voorzitter van de Europese Raad, de voorzitter van de Eurogroep, de Europese Centrale Bank, het Economisch en Sociaal Comité, het Comité van de Regio's, de regeringen en parlementen van de lidstaten en de sociale partners. Het Europees Parlement , – gelet op artikel 225 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gelet op artikel 3 van het Verdrag betreffende de Europese Unie, – gelet op de artikelen 121, 126, 136, 138 en 352 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie en de aan het Verdrag betreffende de Europese Unie en het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie gehechte protocollen betreffende de procedure bij buitensporige tekorten (nr. 12) en betreffende de Eurogroep (nr. 14), – gezien de mededelingen van de Commissie van 12 mei 2010 over intensivering van de economische beleidscoördinatie ( COM(2010)0250 ) en van 30 juni 2010 „Naar een intensivering van de economische beleidscoördinatie ten behoeve van stabiliteit, groei en werkgelegenheid – Instrumenten voor een krachtigere economische governance van de EU” ( COM(2010)0367 ), – gezien de aanbeveling van de Commissie van 27 april 2010 betreffende een aanbeveling van de Raad betreffende de globale richtsnoeren voor het economisch beleid van de lidstaten en de Unie: Deel I van de geïntegreerde richtsnoeren van Europa 2020 (SEC(2010)0488), – gezien het voorstel van de Commissie van 27 april 2010 voor een beschikking van de Raad betreffende de richtsnoeren voor het werkgelegenheidsbeleid van de lidstaten: Deel II van de geïntegreerde richtsnoeren van Europa 2020 ( COM(2010)0193 ), en onder verwijzing naar zijn desbetreffend standpunt van 8 september 2010 (1) , – gezien de mededeling van de Commissie van 3 maart 2010 getiteld „Europa 2020: Een strategie voor slimme, duurzame en inclusieve groei” ( COM(2010)2020 ), – gezien Verordening (EU) nr. 407/2010 van de Raad van 11 mei 2010 houdende instelling van een Europees financieel stabilisatiemechanisme (2) , – gezien Verordening (EG) nr. 332/2002 van de Raad van 18 februari 2002 houdende instelling van een mechanisme voor financiële ondersteuning op middellange termijn van de betalingsbalansen van de lidstaten (3) , – gezien Verordening (EG) nr. 1466/97 van de Raad van 7 juli 1997 over versterking van het toezicht op begrotingssituaties en het toezicht op en de coördinatie van het economisch beleid (4) , – gezien Verordening (EG) Nr. 1467/97 van de Raad van 7 juli 1997 over bespoediging en verduidelijking van de tenuitvoerlegging van de procedure bij buitensporige tekorten (5) , – gezien Verordening (EG) nr. 3605/93 van de Raad van 22 november 1993 betreffende de toepassing van het aan het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap gehechte protocol betreffende de procedure bij buitensporige tekorten (6) , – gezien de conclusies van de Raad van 7 september 2010, waarin wordt besloten tot meer controle op het economische en begrotingsbeleid van de lidstaten (Europees Semester), – gezien de conclusies van de Europese Raad van 17 juni 2010, – gezien de conclusies van de bijeenkomst van de Raad op 9 en 10 mei 2010, – gezien de verklaring van de staatshoofden en regeringsleiders van de eurozone van 7 mei 2010, – gezien de verklaring van de staats- en regeringsleiders van de eurozone van 25 maart 2010, – gezien de conclusies van de Europese Raad van 25 en 26 maart 2010, – gezien de verklaring van de leden van de eurozone over de steun voor Griekenland van 11 april 2010, – gezien de conclusies van de bijeenkomst van de Raad van 16 maart 2010, – gezien de conclusies van de Eurogroep over het toezicht op het concurrentievermogen en de macro-economische onevenwichtigheden binnen de eurozone van 15 maart 2010, – gezien de bevoegdheden van de Eurogroep ten aanzien van exitstrategieën en de beleidsprioriteiten op de middellange termijn in de Europa 2020-strategie: gevolgen voor de eurozone van 15 maart 2010, – gezien de conclusies van de voorzitter van de Europese Raad van 22 en 23 maart 2005, – gezien de conclusies van het voorzitterschap van de Europese Raad van 23 en 24 maart 2000, – onder verwijzing naar de resolutie van 13 december 1997 van de Europese Raad betreffende de coördinatie van het economisch beleid in de derde fase van de EMU, en de artikelen 109 en 109b van het EG-verdrag, – onder verwijzing naar de resolutie van de Europese Raad over het pact voor stabiliteit en groei van 17 juni 1997 (7) , – onder verwijzing naar de resolutie van de Europese Raad over het pact voor stabiliteit en groei van 16 juni 1997 (8) , – gezien de nota van de Europese Centrale Bank betreffende versterking van het economisch bestuur in de eurozone van 10 juni 2010, – onder verwijzing naar zijn resolutie van 17 juni 2010 over de kwaliteit van statistische gegevens in de Unie en uitgebreidere boekhoudcontrolebevoegdheden voor de Commissie (Eurostat) (9) , – onder verwijzing naar zijn resolutie over economisch bestuur van 16 juni 2010 (10) , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 25 maart 2010 over de jaarlijkse verklaring 2009 over het eurogebied en openbare financiën (11) , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 10 maart 2010 over de EU 2020 (12) , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 18 november 2008 over EMU@10: De eerste tien jaar Economische en Monetaire Unie en toekomstige uitdagingen (13) , – gelet op de artikelen 42 en 48 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie economische en monetaire zaken en de adviezen van de Begrotingscommissie, de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken, de Commissie interne markt en consumentenbescherming en de Commissie constitutionele zaken ( A7-0282/2010 ), A. overwegende dat het op basis van de recente economische ontwikkelingen duidelijk is dat de coördinatie van het economisch beleid in de Unie, en met name in de eurozone, onvoldoende heeft gefunctioneerd en dat de lidstaten ondanks hun verplichtingen krachtens het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU) hebben nagelaten om hun economisch beleid als een gemeenschappelijke zaak te beschouwen en dat beleid binnen de Raad te coördineren overeenkomstig de desbetreffende bepalingen van het Verdrag en met inachtneming van de centrale rol van de Commissie in de toezichtprocedure, B. overwegende dat noch het bestaande kader voor economische governance en controle, noch de regelgeving inzake de financiële diensten hebben gezorgd voor voldoende stabiliteit en groei, C. overwegende dat het van cruciaal belang is dat het niet blijft bij de tijdelijke maatregelen ter stabilisering van de eurozone, D. overwegende dat de coördinatie van en het toezicht op de economie op het niveau van de Unie moeten worden versterkt, met inachtneming van het subsidiariteitsbeginsel en rekening houdend met de bijzondere gegevenheden van de eurozone en de lessen die moeten worden getrokken uit de recente economische crisis, zonder dat de integriteit van de Europese Unie op het spel wordt gezet of de gelijke behandeling van de lidstaten in het gedrang komt, E. overwegende dat de economische coördinatie in de hele Unie versterkt moet worden, aangezien de economische stabiliteit van de Unie kan afhangen van de economische situatie van een van haar lidstaten, de onderlinge economische afhankelijkheid tussen alle lidstaten in het kader van de interne markt zeer groot is en voorbereidingen getroffen moeten worden voor een uitbreiding van de eurozone, F. overwegende dat, voor zover mogelijk, alle 27 lidstaten maximaal al de voorstellen voor economisch bestuur dienen te volgen, erkennende dat voor lidstaten buiten de eurozone, dit gedeeltelijk een vrijwillige procedure is, G. overwegende dat het Verdrag van Lissabon de voormalige „communautaire methode” aanpast en uitbreidt tot een „Uniemethode”, waarvan de essentie is dat: H. overwegende dat het solidariteitsbeginsel van de EU volledig moet worden opgenomen in de nieuwe intensievere economische governance en daarin versterkt moet worden, wil de eurozone het hoofd kunnen bieden aan asymmetrische schokken en speculatieve aanvallen, I. overwegende dat de huidige economische crisis in de Unie een solvabiliteitscrisis is die aanvankelijk de vorm aannam van een liquiditeitscrisis, die op langere termijn niet op te lossen is simpelweg door landen met een zware schuldenlast op te zadelen met nieuwe schulden in combinatie met plannen voor versnelde begrotingsconsolidatie, J. overwegende dat het werkgelegenheidsbeleid een centrale rol kan spelen bij de stimulering van de groei en het concurrentievermogen van de Europese sociale markteconomie door macro-economische onevenwichtigheden te voorkomen en te zorgen voor sociale integratie en de herverdeling van inkomsten, K. overwegende dat de rol van de Commissie en de Europese Centrale Bank (ECB) zoals vastgelegd in het VWEU moet worden gerespecteerd, L. overwegende dat een volledig onafhankelijke ECB een noodzakelijke voorwaarde is voor een stabiele euro, lage inflatie en gunstige financieringsvoorwaarden voor groei en arbeidsplaatsen, M. overwegende dat meer gelet moet worden op impliciete verplichtingen en niet in de balans opgenomen transacties, daar deze de overheidsschuld op middellange en lange termijn kunnen verhogen en ten koste kunnen gaan van de transparantie, N. overwegende dat de beleidsmakers de gemeenschappelijke economische en sociale uitdagingen waar de EU-economieën voor staan, moeten benoemen en aanpakken, O. overwegende dat een sterkere participatie van de sociale partners op het nationale en Europese vlak zal bijdragen tot meer verantwoordelijkheid voor de uitvoering van de economische governance en de globale Europa 2020-strategie, P. overwegende dat er een permanent mechanisme voor het oplossen van crises met procedures voor schuldherschikking of een begeleid faillissement vastgesteld moet worden om de financiële stabiliteit te waarborgen in het geval van een openbare of particuliere schuldencrisis, waarbij de onafhankelijkheid van de ECB beschermd moet worden, Q. overwegende dat de bestaande regels van het stabiliteits- en groeipact (SGP), in combinatie met een gebrekkige uitvoering, niet hebben kunnen zorgen voor een degelijk beleid op begrotings- en ruimer macro-economisch gebied; overwegende dat het begrotingskader en macro-economische kader van de Unie versterkt moeten worden door de toepassing van preventieve maatregelen, sancties en stimulansen op basis van regels, R. overwegende dat de doelstelling om de overheidsfinanciën weer in evenwicht te brengen een noodzaak is voor landen met te hoge schulden, maar dat dit op zich geen oplossing is voor het probleem van de economische onevenwichtigheid tussen landen in de eurozone en de Unie in het algemeen, S. overwegende dat het Europese sociale model een pluspunt vormt voor de concurrentiepositie op wereldniveau, die verzwakt is door de grote verschillen in economisch concurrentievermogen tussen de lidstaten, T. overwegende dat kennis, kapitaal, innovaties en, in minder mate, arbeid de neiging hebben naar bepaalde regio's te migreren, en dat de EU-mechanismen voor financiële solidariteit overeenkomstig de doelstellingen van de Europa 2020-strategie verder moeten worden ontwikkeld, met bijzondere aandacht voor onderzoek en ontwikkeling, opleiding, bestaande samenwerkingsinitiatieven op onderwijsgebied, en een groene en koolstofarme economie die innovatie, territoriale en sociale cohesie en economische groei stimuleert, U. overwegende dat de Unie felle concurrentie van opkomende economieën ondervindt en dat stabiele overheidsfinanciën van wezenlijk belang zijn om kansen te creëren, innovatie en economische groei te bevorderen en zo een Europese kenniseconomie te vormen, V. overwegende dat begrotingssanering waarschijnlijk ten koste zal gaan van openbare diensten en sociale bescherming, W. overwegende dat economische groei en houdbare overheidsfinanciën noodzakelijke voorwaarden zijn voor economische en sociale stabiliteit, begrotingsconsolidatie op lange termijn en welvaart, X. overwegende dat het begrotingsbeleid van veel lidstaten vaak procyclisch en landenspecifiek was en dat de begrotingsdoelen van het SGP op middellange termijn maar zelden strikt zijn gehandhaafd of uitgevoerd, Y. overwegende dat het werkgelegenheidsbeleid een centrale rol speelt bij het verzekeren van arbeidsintensieve groei en het concurrentievermogen van de Europese economie, met name gezien de vergrijzende bevolking, Z. overwegende dat de voltooiing van de interne markt, zoals voorgestaan in het verslag-Monti (14) , van essentieel belang is voor een echt Europees economisch bestuur, AA. overwegende dat de onhoudbare financiën en de buitensporige totale (overheids- en particuliere) schuld van een afzonderlijke lidstaat gevolgen kunnen hebben voor de hele Unie; overwegende dat er, overeenkomstig de beloften en richtsnoeren op het niveau van de Unie, moet worden gestreefd naar een goed evenwicht tussen investeringen in duurzame groei die banen schept enerzijds en het voorkomen van buitensporige tekorten gedurende de economische cyclus anderzijds, rekening houdend met de sociale cohesie en de belangen van de toekomstige generaties, zodat het vertrouwen in de Europese overheidsfinanciën wordt hersteld, AB. overwegende dat het terugdringen van tekorten op lange termijn samen moet gaan met andere inspanningen om de economie te stimuleren, zoals betere voorwaarden voor investeringen en een verbeterde en ontwikkelde interne markt die meer kansen biedt en het concurrentievermogen vergroot, AC. overwegende dat het belang van uit de EU-begroting gefinancierde maatregelen, zoals het cohesiebeleid, voor de economische groei en het concurrentievermogen van de Unie erkend moet worden, AD. overwegende dat de recente economische crisis duidelijk heeft gemaakt dat de excessieve macro-economische verschillen en verschillen in concurrentievermogen en de begrotings- betalingsbalansonevenwichtigheden binnen de eurozone en, ruimer gezien, binnen de Unie, in de jaren vóór de crisis geleidelijk zijn toegenomen, onder meer door het ontbreken van sterkere economische coördinatie, en krachtig moeten worden aangepakt, AE. overwegende dat het Europees Parlement jarenlang heeft aangedrongen op verbeteringen in de economische governance zowel binnen de Unie als bij de externe vertegenwoordiging van de Unie in internationale economische en monetaire fora, AF. overwegende dat de versterking van het economische bestuur samen moet gaan met versterking van de democratische legitimiteit van het Europese bestuur, wat moet worden bereikt door het Europees Parlement en de nationale parlementen sterker en vroegtijdiger bij het proces te betrekken, en dat er behoefte bestaat aan meer coördinatie tussen het Europees Parlement en de nationale parlementen, in een geest van wederzijds respect, AG. overwegende dat de besluiten die in het voorjaar 2010 zijn genomen om de stabiliteit van de euro te garanderen slechts tijdelijke oplossingen zijn en moeten worden ondersteund door beleidsmaatregelen op nationaal niveau en een sterker kader voor het economische bestuur op EU-niveau, vooral onder de lidstaten van de eurozone, AH. overwegende dat verbetering van het economisch toezicht en bestuur alleen mogelijk is indien we beschikken over nauwkeurige en vergelijkbare statistieken betreffende het economische beleid en de economische situatie van de lidstaten in kwestie, AI. overwegende dat Europa slechts een leidende wereldspeler en de meest concurrerende kennismaatschappij kan worden als zo snel mogelijk maatregelen worden genomen die gericht zijn op groei op lange termijn, AJ. overwegende dat het VWEU de Unie meer bevoegdheden geeft om het economisch bestuur binnen de Unie te versterken en dat de bepalingen van het VWEU ten volle moeten worden gebruikt, hoewel wijzigingen in de bepalingen van het VWEU op langere termijn niet kunnen worden uitgesloten, ook al zullen deze waarschijnlijk gevoelig liggen, AK. overwegende dat alleen mogelijke boetes voor overtreding van de SGP-doelstellingen opgelegd mogen worden als sprake is van onwil of fraude en niet wegens onvermogen van een lidstaat om redenen die hij niet in de hand heeft, AL. overwegende dat de instellingen zich moeten voorbereiden op een eventueel noodzakelijke herziening van de verdragen, AM. overwegende dat het Europees Parlement op grond van artikel 48 van het Verdrag betreffende de Europese Unie (VEU) bevoegd is om ontwerpen tot herziening van de verdragen voor te leggen, AN. overwegende dat er alomvattende afgeleide wetgeving moet worden ontwikkeld en uitgevoerd om de doelstellingen van de Unie op dit gebied te verwezenlijken; overwegende dat enerzijds verbeterd economisch bestuur in de Unie op basis van de bepalingen van het VWEU van cruciaal belang is, maar dat anderzijds de Uniemethode ten volle moet worden gebruikt en de rol van het Europees Parlement en de Commissie moet worden gerespecteerd om tot beleidsmaatregelen te komen die elkaar versterken, AO. overwegende dat elk wetgevingsvoorstel steun moet inhouden voor krachtige stimulansen voor duurzame „groeibevorderende” economische maatregelen, moreel risico moet voorkomen, moet stroken met andere EU-instrumenten en -regels en de voordelen van de euro als gemeenschappelijke munt van de eurozone maximaal moet benutten en het vertrouwen in de Europese economieën en de euro moet herstellen, AP. overwegende dat de samenhang tussen openbare investeringen op de korte, middellange en lange termijn moet worden verbeterd en dat die investeringen, met name investeringen in infrastructuur, doeltreffend moeten worden gebruikt en rekening moeten houden met de doelstellingen van de Europa 2020-strategie, in het bijzonder op het gebied van onderzoek en ontwikkeling, innovatie en onderwijs, teneinde hulpbronnen efficiënter te gebruiken, het concurrentievermogen te vergroten, de productiviteit te verhogen, werkgelegenheid te scheppen en de interne markt te versterken, AQ. overwegende dat bevordering van de economische groei vereist dat bedrijven en ondernemers echt de mogelijkheid krijgen uit te breiden en de EU-markt van 500 miljoen consumenten te bedienen; overwegende dat de interne markt voor diensten daarom ten volle moet worden ontwikkeld, AR. overwegende dat de verschillende modellen voor concurrentievermogen in de Unie rekening moeten houden met de landenspecifieke prioriteiten en behoeften, met inachtneming van de verplichtingen krachtens het VWEU, AS. overwegende dat de Unie met een gemeenschappelijk standpunt vertegenwoordigd moet zijn in het internationale monetaire stelsel en de internationale financiële instellingen en fora; dat de Raad in de geest van het VWEU overleg moet plegen met het Europees Parlement alvorens besluiten te nemen uit hoofde van artikel 138 van het VWEU, en de instemming van het Parlement behoeft voordat gemeenschappelijke standpunten worden vastgesteld op gebieden waarvoor binnen de Unie de gewone wetgevingsprocedure geldt, AT. overwegende dat de SGP-doelstellingen niet alleen met de Europa 2020-strategie verenigbaar moeten zijn, maar ook met andere verbintenissen betreffende uitgaven voor ontwikkelingshulp, onderzoek en ontwikkeling, milieu, onderwijs en armoedebestrijding, AU. overwegende dat vermeden moet worden dat de in de EU bestaande verschillen in concurrentievermogen verder toenemen en het welslagen van de nieuwe versterkte Europese economische governance en de EU 2020-doelstellingen inzake werkgelegenheid en duurzame groei wordt ondermijnd, en dat de Europese strategie voor begrotingsconsolidatie daarom ten volle rekening moet houden met de bijzondere kenmerken van elke lidstaat en een simplistische uniforme aanpak moet vermijden, AV. overwegende dat voorgestelde nieuwe maatregelen geen onevenredige gevolgen mogen hebben voor de meest kwetsbare lidstaten en niet ten koste mogen gaan van hun streven naar economische groei en cohesie, AW. overwegende dat de economische crisis in mei 2010 heeft geleid tot de snelle goedkeuring van het Europees financieel stabiliseringsmechanisme bij Verordening (EU) nr. 407/2010 van de Raad op grond van artikel 122, lid 2, van het VWEU, waarbij het Europees Parlement niet werd geraadpleegd, AX. overwegende dat gewijzigde begroting nr. 5 van de Europese Unie voor het begrotingsjaar 2010 betrekking heeft op de noodzakelijke wijzigingen voor de invoering van een nieuwe begrotingspost 01 04 01 03 in rubriek 1 A voor de garantie voor leningen van maximaal 60 miljard EUR die de EU biedt overeenkomstig artikel 122, lid 2, van het VWEU, en daarmee overeenstemmend een nieuw artikel 8 0 2 aan de ontvangstenzijde, AY. overwegende dat bepaalde lidstaten mogelijk gebruik zullen moeten maken van het reddingspakket, terwijl zij tegelijk rekening moeten houden met de maatregelen die specifiek voor ieder ontvangend land zullen worden vastgesteld, AZ. overwegende dat de Commissie op 29 september 2010 wetgevingsvoorstellen betreffende economisch bestuur heeft vastgesteld die gedeeltelijk tegemoet komen aan de behoefte aan maatregelen ter verbetering van het economisch bestuur zoals vermeld in deze resolutie; overwegende dat het Parlement deze voorstellen zal behandelen overeenkomstig de desbetreffende bepalingen van het VWEU; overwegende dat deze resolutie geen beperking inhoudt van eventuele toekomstige standpunten van het Parlement ter zake, 1. vraagt de Commissie het Parlement zo snel mogelijk na de raadpleging van alle betrokken partijen en op basis van de passende bepalingen van het VWEU wetgevingsvoorstellen te doen toekomen voor verbetering van het EU-kader voor economisch bestuur, met name in de eurozone, met inachtneming van de gedetailleerde aanbevelingen zoals aangegeven in de bijlage, voor zover nog niet aan deze aanbevelingen is tegemoetgekomen in de wetgevingsvoorstellen van de Commissie van 29 september 2010 betreffende economisch bestuur; 2. bevestigt dat de aanbevelingen in de bijlage in overeenstemming zijn met het subsidiariteitsbeginsel en de grondrechten van de burgers van de Europese Unie respecteren; 3. verzoekt de Commissie om, naast de maatregelen die spoedig in het kader van de bestaande verdragen kunnen en moeten worden genomen, na te denken over institutionele ontwikkelingen die mogelijk noodzakelijk zijn voor de invoering van een samenhangend en doeltreffend economisch bestuur; 4. is van mening dat de financiële gevolgen van het verlangde voorstel gedekt moeten worden door passende begrotingsmiddelen, waarbij rekening moet worden gehouden met de huidige begrotingstekorten en bezuinigingsmaatregelen in de lidstaten; 5. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie en de gedetailleerde aanbevelingen zoals aangegeven in de bijlage te doen toekomen aan de Commissie, de Europese Raad, de Raad, de Europese Centrale Bank, de voorzitter van de Eurogroep, en de parlementen en regeringen van de lidstaten. BIJLAGE GEDETAILLEERDE AANBEVELINGEN BETREFFENDE DE INHOUD VAN HET VERLANGDE VOORSTEL Aanbeveling 1: Vaststelling van een samenhangend en transparant kader voor multilateraal toezicht op macro-economische ontwikkelingen in de Unie en de lidstaten en versterking van het fiscale toezicht Het wetgevingsbesluit moet de vorm hebben van een verordening c.q. verordeningen betreffende multilateraal toezicht op economische beleidsmaatregelen en -ontwikkelingen op grond van artikel 121, lid 6,van het VWEU, tot wijziging van Verordening (EG) nr. 1466/97 betreffende de preventieve tak van het stabiliteits- en groeipact (SGP), tot aanvulling daarvan met een nieuwe verordening houdende vaststelling van een op regels stoelend en transparant kader voor toezicht op buitensporige macro-economische onevenwichtigheden, neveneffecten en ontwikkelingen op het gebied van het concurrentievermogen. Het wetgevingsbesluit moet de volgende doelstellingen nastreven: Aanbeveling 2: Aanscherping van de regels van het stabiliteits- en groeipact (SGP) Het (op grond van onder andere artikel 126 van het VWEU) vast te stellen wetgevingsbesluit moet in het bijzonder gericht zijn op de versterking van de preventieve tak van het SGP en de vaststelling van economisch en politiek gezien zinvollere sancties alsook stimulerende maatregelen omvatten, en goed rekening houden met de structuur van het nationale begrotingstekort en de nationale schuld (met inbegrip van impliciete schulden), de „economische cyclus” – teneinde een procyclisch begrotingsbeleid te voorkomen – en de aard van de nationale overheidsuitgaven die nodig zijn voor groeibevorderende structurele hervormingen; alle lidstaten moeten trachten vooruitgang te boeken, maar landen met een grotere achterstand dienen over het geheel genomen meer bij te dragen aan het bereiken van de doelstellingen voor uitstaande schulden en tekorten; bij de beoordeling van onevenwichtigheden in de lopende rekening moet ook rekening worden gehouden met demografische ontwikkelingen. Het wetgevingsbesluit moet de volgende doelstellingen nastreven: Aanbeveling 3: Verbetering van het economisch bestuur in de eurozone door de Eurogroep, alsook in de Europese Unie als geheel Het is belangrijk dat alle lidstaten van de Europese Unie meewerken aan het bereiken van economische convergentie. De landen van de eurozone verkeren echter in een andere positie dan de overige lidstaten omdat zij geen gebruik kunnen maken van het wisselkoersmechanisme indien zij de relatieve prijzen moeten aanpassen en omdat zij verantwoordelijk zijn voor de werking van de monetaire unie als geheel. Daarom moeten de nieuwe regels, op basis van de andere aanbevelingen in deze resolutie en artikel 136 van het VWEU en het protocol betreffende de Eurogroep (nr. 14), de volgende doelstellingen nastreven: Aanbeveling 4: Vaststelling van een robuust en geloofwaardig mechanisme voor het voorkomen en verhelpen van buitensporige schulden in de eurozone Voorafgaand aan de aanneming van elk wetgevingsbesluit moet een effectbeoordelings- en haalbaarheidsstudie – die niet meer dan een jaar in beslag mag nemen – worden gehouden (op basis van de artikelen 122, 125, 329 (versterkte samenwerking) en 352 van het VWEU of enige andere passende rechtsgrond) met als doel: Aanbeveling 5: Herziening van de budgettaire, financiële en fiscale instrumenten Het wetgevingsbesluit moet binnen twaalf maanden worden vastgesteld en de volgende doelstellingen nastreven: Aanbeveling 6: Regulering van en toezicht op de financiële markten voorzien met een duidelijke macro-economische dimensie Het vast te stellen wetgevingsbesluit moet de volgende doelstellingen nastreven: Aanbeveling 7: Verbetering van de betrouwbaarheid van de EU-statistieken Het vast te stellen wetgevingsbesluit moet de volgende doelstellingen nastreven: Aanbeveling 8: Verbetering van de externe vertegenwoordiging van de Unie op het gebied van economische en monetaire zaken Het (op basis van artikel 138 van het VWEU) vast te stellen wetgevingsbesluit moet de volgende doelstellingen nastreven: