(Medebeslissingsprocedure: derde lezing) Het Europees Parlement , – gezien de door het bemiddelingscomité goedgekeurde gemeenschappelijke ontwerptekst en de daarop betrekking hebbende verklaring van de Raad (PE-CONS 3610/2002 – C5&nbhy;0099/2002), – gezien zijn in eerste lezing geformuleerde standpunt (1) inzake het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(1999) 654 (2) ), – gezien het gewijzigde voorstel van de Commissie ( COM(2000) 861 (3) ), – gezien zijn in tweede lezing geformuleerde standpunt (4) inzake het gemeenschappelijk standpunt van de Raad (5) , – gezien het advies van de Commissie inzake de amendementen van het Parlement op het gemeenschappelijk standpunt ( COM(2002) 31 – C5&nbhy;0028/2002), – gelet op artikel 251, lid 5 van het EG&nbhy;Verdrag, – gelet op artikel 83 van zijn Reglement, – gezien het verslag van zijn delegatie in het bemiddelingscomité (A5&nbhy;0108/2002), 1. hecht zijn goedkeuring aan de gemeenschappelijke tekst en wijst op de daarop betrekking hebbende verklaring van de Raad; 2. verzoekt zijn Voorzitter het besluit samen met de voorzitter van de Raad overeenkomstig artikel 254, lid 1 van het EG&nbhy;Verdrag te ondertekenen; 3. verzoekt zijn secretaris-generaal in het kader van zijn bevoegdheden het besluit te ondertekenen en samen met de secretaris-generaal van de Raad zorg te dragen voor publicatie ervan in het Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen; 4. verzoekt zijn Voorzitter deze wetgevingsresolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. (Medebeslissingsprocedure: tweede lezing) Het Europees Parlement , – gezien het gemeenschappelijk standpunt van de Raad (13395/2/2001 – C5&nbhy;0698/2001) (1) , – gezien zijn in eerste lezing geformuleerde standpunt (2) inzake het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2000) 545 ), – gezien het gewijzigde voorstel van de Commissie ( COM(2001) 533 ), – gelet op artikel 251, lid 2 van het EG&nbhy;Verdrag, – gelet op artikel 80 van zijn Reglement, – gezien de aanbeveling voor de tweede lezing van de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbeleid (A5&nbhy;0089/2002), 1. wijzigt het gemeenschappelijk standpunt als volgt; 2. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Standpunt van het Europees Parlement in tweede lezing vastgesteld op 10 april 2002 met het oog op de aanneming van Aanbeveling 2002/.../EG van het Europees Parlement en de Raad betreffende de uitvoering van een geïntegreerd beheer van kustgebieden in Europa HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, inzonderheid op artikel 175, lid 1, Gezien het voorstel van de Commissie (3) , Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité (4) , Gezien het advies van het Comité van de regio's (5) , Overeenkomstig de procedure van artikel 251 van het Verdrag (6) , Overwegende hetgeen volgt: (1) Het kustgebied is van groot belang voor het milieu, de economie, de maatschappij, de cultuur en de recreatie in Europa. (2) De biodiversiteit van de kustgebieden is uniek qua flora en fauna. (3) Er dient rekening te worden gehouden met Hoofdstuk 17 van Agenda 21, aangenomen op de VN-conferentie over milieu en ontwikkeling in Rio in juni 1992. (4) In het evaluatieverslag van het Europees Milieuagentschap van 1999 wordt gewezen op een steeds verdere aantasting van de omstandigheden in de kustgebieden van Europa, zowel wat de kusten zelf als wat de kwaliteit van het kustwater betreft. (5) De kustgebieden in de Gemeenschap worden tevens bedreigd door de gevolgen van klimaatverandering in het bijzonder zeespiegelstijgingen, verandering in stormfrequentie en stormkracht, en toename van kusterosie en overstromingen. (6) De bevolkingsgroei en de ontwikkeling van de economische activiteit vormen een steeds grotere bedreiging voor zowel het milieuevenwicht als het sociale evenwicht in de kustgebieden. (7) De achteruitgang van de visserijactiviteit en van de daarmee samenhangende werkgelegenheid maakt veel van de visserij afhankelijke gebieden uiterst kwetsbaar. (8) De bestaande regionale verschillen in de Gemeenschap hebben tot gevolg dat het beheer en het behoud van elk kustgebied verschillen. (9) Het is van cruciaal belang te komen tot een voor het milieu duurzaam, in economisch opzicht billijk, maatschappelijk verantwoord en met de gevoelige culturele elementen rekening houdend beheer van het kustgebied, dat de integriteit van dit belangrijk erfgoed op peil houdt en toch aandacht heeft voor de traditionele lokale activiteiten en gebruiken, voorzover die geen bedreiging inhouden voor gevoelige natuurgebieden en voor het behoud van de wilde soorten van de kustfauna en &nbhy;flora. (10) De Gemeenschap pleit voor een geïntegreerd beheer op grotere schaal door middel van horizontale instrumenten. De activiteiten op dit gebied dragen aldus bij aan het geïntegreerd beheer van kustgebieden (GBKG). (11) In haar mededelingen aan het Europees Parlement en de Raad stelt de Commissie dat voor een geïntegreerd beheer van het kustgebied strategische, gecoördineerde en in onderling overleg vastgestelde maatregelen op lokaal en regionaal niveau nodig zijn, gestuurd en ondersteund door een passend kader op nationaal niveau. (12) In het Demonstratieprogramma van de Commissie voor een geïntegreerd beheer van kustgebieden (7) worden de beginselen van een goed beheer van kustgebieden uiteengezet. (13) Er is behoefte aan coherente actie op Europees niveau waarbij ook samenwerking met en raadpleging van regionale zee-organisaties en internationale organisaties zoals de Internationale Maritieme Organisatie nodig is om de grensoverschrijdende problemen van het kustgebied aan te pakken. (14) Zowel in de resolutie van de Raad van 6 mei 1994 betreffende een communautaire strategie voor geïntegreerd beheer van de kustzones (8) als in de resolutie van de Raad van 25 februari 1992 betreffende het toekomstige beleid van de Gemeenschap met betrekking tot de Europese kustzone (9) , wordt gesteld dat er voor de uitvoering van een GBKG een gecoördineerd Europees optreden nodig is. (15) De Europese Unie ondervindt sinds de resolutie van de Raad van 6 mei 1994 een verdere toename van de druk op de natuurlijke hulpbronnen in de kustgebieden, een toename van de kustbevolking en een toename van de infrastructuur aan of voor de kust. (16) In een geïntegreerd beheer van kustgebieden spelen talrijke factoren mee, waarvan ruimtelijke ordening en bodemgebruik echter slechts van bijkomstig belang zijn. (17) Overeenkomstig het subsidiariteits- en het evenredigheidsbeginsel, zoals geformuleerd in artikel 5 van het Verdrag, en Protocol nr. 7 bij het Verdrag van Amsterdam betreffende de toepassing van het subsidiariteits- en het evenredigheidsbeginsel en gelet op de diversiteit van de situatie in de kustgebieden en van het wettelijk en institutioneel kader in de lidstaten, kunnen de doelstellingen van het voorgestelde optreden het best worden verwezenlijkt door actie op communautair niveau, BEVELEN HET VOLGENDE AAN: HOOFDSTUK I Een strategische aanpak De lidstaten houden rekening met de strategie voor duurzame ontwikkeling en met Besluit nr. .../2000/EG van het Europees Parlement en de Raad van ... tot vaststelling van het zesde Milieuactieprogramma (10) , en volgen ten aanzien van het beheer van hun kustgebieden een strategische aanpak gebaseerd op: HOOFDSTUK II Beginselen Bij de vastlegging van nationale strategieën en maatregelen op basis van deze strategieën dienen de lidstaten de beginselen van een geïntegreerd beheer van de kustgebieden te volgen voor een goed beheer van de kustgebieden , rekening houdend met de goede praktijken die o.m. zijn omschreven in het demonstratieprogramma van de Commissie voor een geïntegreerd beheer van de kustgebieden. Met name dient het beheer van kustgebieden te worden gebaseerd op: HOOFDSTUK III Nationale inventarisatie De lidstaten stellen een nationale inventaris op, of werken die bij, om te analyseren welke belangrijke actoren, wetten en instellingen het beheer van het kustgebied beïnvloeden. In deze inventaris zouden: HOOFDSTUK IV Nationale strategieën 1. Op basis van de resultaten van de inventarisatie ontwikkelt elke betrokken lidstaat in samenwerking met de regionale autoriteiten en interregionale organisaties, zo nodig een nationale strategie of, waar zulks passend is, een aantal strategieën voor de uitvoering van de beginselen voor een geïntegreerd beheer van het kustgebied. 2. Deze strategieën kunnen specifiek voor het kustgebied zijn of onderdeel zijn van geografisch breder opgezette strategieën of programma's voor de bevordering van een geïntegreerd beheer van een groter gebied. 3. In het kader van deze strategieën zou het dienstig zijn: HOOFDSTUK V Samenwerking 1. De lidstaten dienen de dialoog met de buurlanden aan dezelfde regionale zee, waaronder niet-lidstaten, te bevorderen, aan te gaan of te behouden en bestaande overeenkomsten toe te passen , teneinde mechanismen op te zetten voor een betere coördinatie van de aanpak van grensoverschrijdende vraagstukken. 2. De lidstaten zorgen er door samenwerking met de Gemeenschapsinstellingen en andere bij het kustgebied betrokken partijen ook actief voor dat vorderingen worden geboekt inzake de totstandkoming van een gemeenschappelijke aanpak van het GBKG, en onderzoeken daarbij de noodzaak van een Europees forum voor kustbelanghebbenden. In dit proces zou gezocht moeten worden naar manieren om gebruik te maken van bestaande instellingen en overeenkomsten. 3. In deze context dient de samenwerking met de kandidaat-lidstaten te worden behouden en uitgebreid. HOOFDSTUK VI Rapportage en toetsing 1. De lidstaten dienen 45 maanden na de aanneming van deze aanbeveling verslag uit te brengen bij de Commissie over de ervaringen bij de omzetting daarvan. 2. Deze verslagen dienen voor het publiek beschikbaar te zijn en met name informatie te bevatten over: 3. De Commissie zou deze aanbeveling uiterlijk 55 maanden na de datum van aanneming ervan moeten herzien en bij het Europees Parlement en de Raad een evaluatieverslag moeten indienen, zonodig vergezeld van een voorstel voor verdere communautaire maatregelen. Gedaan te Voor het Europees Parlement Voor de Raad De Voorzitter De Voorzitter Het Europees Parlement , – gelet op artikel 272 van het EG-Verdrag, artikel 78 van het EGKS-Verdrag en artikel 177 van het Euratom-Verdrag, – gelet op artikel 15 van het Financieel Reglement van 21 december 1977 van toepassing op de algemene begroting der Europese Gemeenschappen, laatstelijk gewijzigd bij Verordening (EG, EGKS, Euratom) nr. 762/2001 (1) , – gelet op de algemene begroting van de Europese Unie voor het begrotingsjaar 2002, definitief vastgesteld op 13 december 2001 (2) , – gelet op het Interinstitutioneel akkoord van 6 mei 1999 tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie over de begrotingsdiscipline en de verbetering van de begrotingsprocedure (3) , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 28 februari 2002 over de aanvullende raming van de ontvangsten en uitgaven van het Europees Parlement voor het begrotingsjaar 2002 (4) , – gelet op het voorontwerp van gewijzigde en aanvullende begroting nr. 1/2002 van de Europese Unie voor het begrotingsjaar 2002, door de Commissie ingediend op 22 februari 2002 (SEC(2002) 227), – gelet op het ontwerp van gewijzigde en aanvullende begroting nr. 1/2002, door de Raad opgesteld op 26 februari 2002 (6529/2002 - C5-0089/2002), – onder verwijzing naar zijn resolutie van 28 februari 2002 over het ontwerp van gewijzigde en aanvullende begroting 1/2002 van de Europese Unie voor het begrotingsjaar 2002 (5) , – gelet op het Interinstitutioneel akkoord van 28 februari 2002 betreffende de financiering van de Conventie over de toekomst van de Europese Unie (6) , – gelet op artikel 3, lid 2 van Besluit 2002/176/EU van 21 februari 2002 van de vertegenwoordigers van de regeringen van de lidstaten, in het kader van de Raad bijeen, tot instelling van een fonds ter financiering van de Conventie en tot vaststelling van de financiële voorschriften voor het beheer daarvan (7) , – gelet op artikel 92 en bijlage IV van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Begrotingscommissie ( A5-0083/2002 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan de begroting voor het begrotingsjaar 2002 van het fonds ter financiering van de Conventie, zoals door haar secretaris-generaal ingediend; 2. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de voorzitter van de Conventie, de Raad en de Commissie. Deze tekst bestaat niet in HTML, maar u kunt de PDF- of Word-versie bekijken door rechts bovenaan op het desbetreffende icoontje te klikken. (Medebeslissingsprocedure: tweede lezing) Het Europees Parlement , – gezien het gemeenschappelijk standpunt van de Raad (11367/1/2001 – C5&nbhy;0635/2001 (1) ), – gezien zijn in eerste lezing geformuleerde standpunt (2) inzake het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2000) 802 (3) ), – gezien het gewijzigde voorstel van de Commissie ( COM(2001) 592 (4) ), – gelet op artikel 251, lid 2 van het EG&nbhy;Verdrag, – gelet op artikel 80 van zijn Reglement, – gezien de aanbeveling voor de tweede lezing van de Commissie regionaal beleid, vervoer en toerisme (A5&nbhy;0095/2002), 1. wijzigt het gemeenschappelijk standpunt als volgt; 2. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Standpunt van het Europees Parlement, in tweede lezing vastgesteld op 10 april 2002, met het oog op de aanneming van Richtlijn 2002/…/EG van het Europees Parlement en de Raad betreffende de invoering van een communautair monitoring-, controle- en informatiesysteem voor het zeeverkeer en tot intrekking van Richtlijn 93/75/EEG van de Raad HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, met name op artikel 80, lid 2, Gezien het voorstel van de Commissie (5) , Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité (6) , Gezien het advies van het Comité van de regio's (7) , Volgens de procedure van artikel 251 van het Verdrag (8) , Overwegende hetgeen volgt: (1) In de mededeling van de Commissie van 24 februari 1993 betreffende een gemeenschappelijk beleid inzake de veiligheid op zee wordt als een van de doelstellingen die op communautair niveau moeten worden bereikt, genoemd de invoering van een systeem van verplichte informatie, waardoor de lidstaten snel toegang krijgen tot alle belangrijke informatie over de verplaatsingen van schepen die gevaarlijke en verontreinigende stoffen vervoeren en over de juiste aard van die ladingen. (2) Bij Richtlijn 93/75/EEG van de Raad van 13 september 1993 betreffende de minimumeisen voor schepen die gevaarlijke of verontreinigende goederen vervoeren en die naar of uit de zeehavens van de Gemeenschap varen (9) is een systeem ingevoerd dat de bevoegde instanties moet informeren over de schepen die gevaarlijke of verontreinigende goederen vervoeren naar of vanuit havens in de Gemeenschap, alsmede over incidenten op zee. Volgens deze richtlijn moet de Commissie met nieuwe voorstellen komen voor de invoering van een vollediger meldingssysteem voor de Gemeenschap, die ook betrekking kunnen hebben op schepen die langs de kusten van de lidstaten varen. (3) In de resolutie van de Raad van 8 juni 1993 betreffende een gemeenschappelijk beleid inzake de veiligheid op zee (10) wordt erkend dat de invoering van een vollediger informatiesysteem een van de voornaamste doelstellingen van het Gemeenschapsbeleid is. (4) De invoering van een communautair monitoring- en informatiesysteem voor de zeescheepvaart zal bijdragen tot voorkoming van ongevallen en verontreiniging van de zee en tot beperking van de gevolgen daarvan voor het mariene milieu en het milieu in de kustgebieden, de economie en de gezondheid van de plaatselijke bevolking. Het efficiënt verloop van het zeeverkeer, en met name een efficiënte afhandeling van de schepen in de havens, hangt ook af van een tijdige aankondiging van de aankomst van die schepen. (5) Er is een aantal systemen van verplichte melding van schepen geïnstalleerd langs de Europese kusten, overeenkomstig de door de Internationale Maritieme Organisatie (IMO) goedgekeurde desbetreffende voorschriften. Men dient zich ervan te vergewissen dat de schepen zich houden aan de in het kader van deze systemen geldende meldplicht. (6) Er zijn ook (zee)verkeersbegeleidings- en routeringssystemen opgezet die een belangrijke rol spelen bij de voorkoming van ongevallen en verontreiniging in bepaalde zeegebieden, die overvol zijn of gevaarlijk voor de scheepvaart. Het is noodzakelijk dat de schepen gebruik maken van de verkeersbegeleidingssystemen en zich houden aan de regels die gelden voor de door de IMO goedgekeurde routeringssystemen. (7) Er is grote technologische vooruitgang geboekt op het gebied van boordapparatuur die automatische identificatie van schepen (AIS-systemen) met het oog op een betere monitoring mogelijk maakt, alsmede de registratie van reisgegevens (VDR-systemen of "black boxes") om het onderzoek na ongevallen te vergemakkelijken. In verband met het belang daarvan in het kader van de ontwikkeling van een beleid ter voorkoming van ongevallen op zee moet de aanwezigheid van deze apparatuur aan boord van schepen, die op nationale en internationale reizen havens in de Gemeenschap aandoen, verplicht worden gesteld. De met een VDR-systeem verkregen gegevens kunnen worden gebruikt zowel om na een ongeval de oorzaken daarvan te onderzoeken, als preventief om de nodige lering uit dergelijke situaties te trekken. De lidstaten dienen het gebruik van die gegevens voor beide doeleinden aan te moedigen. (8) De lidstaten dienen ervoor te zorgen dat de kuststations van de bevoegde autoriteiten, naast passende technische uitrusting, voldoende en goed opgeleid personeel beschikbaar hebben. (9) Nauwkeurige kennis van de gevaarlijke of verontreinigende stoffen die zich aan boord van schepen bevinden, en van andere voor de veiligheid relevante informatie, zoals informatie over navigatie-incidenten, is van essentieel belang voor de voorbereiding en doeltreffende uitvoering van acties in geval van verontreiniging of kans op verontreiniging van de zee. De schepen die op weg zijn naar of afkomstig zijn uit havens in de lidstaten moeten deze informatie verstrekken aan de bevoegde instanties of de havenautoriteiten in die lidstaten. (10) Om de soms grote hoeveelheden informatie met betrekking tot de lading gemakkelijker te kunnen versturen en benutten moet die informatie indien mogelijk in elektronische vorm aan de bevoegde instantie of de betrokken havenautoriteit worden verstrekt. Om dezelfde redenen moet de informatie-uitwisseling tussen de bevoegde instanties van de lidstaten in elektronische vorm gebeuren. (11) De lijndiensten tussen twee of meer staten waaronder ten minste één lidstaat, moeten kunnen worden vrijgesteld van de verplichting van melding bij iedere reis, wanneer de betrokken maatschappijen naar tevredenheid van de lidstaten interne procedures hebben ingevoerd, waardoor het zonder vertraging doorgeven van de bij de richtlijn voorgeschreven informatie gewaarborgd is. (12) Bepaalde schepen vormen door hun gedrag of de staat waarin zij verkeren, een potentieel gevaar voor de veiligheid van de scheepvaart en het milieu. De lidstaten moeten deze schepen nauwlettend in het oog houden, passende maatregelen nemen om een verdere verhoging van die risico's te voorkomen, en de relevante informatie die zij over schepen hebben, doorsturen naar de andere betrokken lidstaten. Dergelijke passende maatregelen zouden maatregelen kunnen zijn die tot de havenstaatcontroleactiviteiten behoren. (13) De lidstaten moeten zich wapenen tegen de risico's voor de veiligheid op zee, de veiligheid van personen, het mariene milieu en het milieu in kustgebieden, die ontstaan door incidenten, ongevallen of bepaalde andere situaties op zee en de aanwezigheid van in zee drijvende vlekken verontreinigende stoffen of stukgoederen. Daarom moeten de kapiteins van schepen die in het opsporings- en reddingsgebied/de exclusieve economische zone of een soortgelijk gebied van een lidstaat varen, deze voorvallen aan de kustautoriteiten melden en daarbij alle passende informatie verstrekken. In het licht van hun specifieke omstandigheden dient de lidstaten speelruimte te worden gelaten om te bepalen voor welke van bovengenoemde geografische gebieden de meldingsplicht moet gelden. (14) Bij een incident of ongeval op zee draagt een volledige samenwerking tussen de bij het transport betrokken partijen aanzienlijk bij tot de doeltreffendheid van het optreden van de bevoegde instanties. (15) Wanneer een door een lidstaat aangewezen bevoegde instantie , op basis van een door een gekwalificeerde meteorologische inlichtingendienst verstrekte voorspelling van de omstandigheden op zee en van de weersgesteldheid, van oordeel is dat uitzonderlijk slecht weer of ruwe zee een ernstige bedreiging voor de veiligheid van mensenlevens of een gevaar van verontreiniging opleveren, dient zij de kapitein van een schip dat de haven wil binnen- of uitvaren hiervan op de hoogte te stellen en kan zij alle andere passende maatregelen nemen. Onverminderd de plicht tot bijstandsverlening aan schepen in nood kunnen deze eventueel een verbod omvatten om de haven binnen of uit te varen, totdat de toestand weer normaal is. In geval van een bedreiging voor de veiligheid of een risico van verontreiniging en rekening houdend met de specifieke situatie in de betreffende haven, kan de bevoegde instantie schepen aanbevelen de haven niet te verlaten. Indien de kapitein verkiest de haven toch te verlaten, doet hij dat onder eigen verantwoordelijkheid en dient hij zijn beslissing te motiveren. (16) Indien er bij een ongeval op zee geen toevluchtsoorden beschikbaar zijn, kan dit ernstige gevolgen hebben. Derhalve dienen de lidstaten plannen op te stellen om in nood verkerende schepen onder zo goed mogelijke omstandigheden te ontvangen in hun havens of enig ander veilig gebied , indien de situatie dit vereist. Indien nodig en mogelijk moeten deze plannen de beschikbaarstelling omvatten van adequate middelen en uitrustingen voor hulpverlening, redding en antivervuilingsmaatregelen. Havens die een schip in nood opvangen, moeten kunnen rekenen op een prompte vergoeding van de kosten en de eventuele schade die deze operatie met zich brengt. De Commissie moet derhalve onderzoeken of het mogelijk is een adequaat compensatiesysteem in te voeren voor havens in de Gemeenschap die schepen in nood opvangen, alsmede of het haalbaar is van schepen die een communautaire haven aandoen te eisen dat zij goed verzekerd zijn. (17) Er moet een kader worden geschapen voor samenwerking tussen de lidstaten en de Commissie om de tenuitvoerlegging van het monitoring- en informatiesysteem voor het zeeverkeer te verbeteren, middels ontwikkeling van goede communicatieverbindingen tussen de autoriteiten en de havens van de lidstaten. Voorts moet de dekking van het systeem voor identificatie en monitoring van schepen worden aangevuld in die zeegebieden van de Gemeenschap waar die dekking onvoldoende is. Bovendien moeten informatiebeheercentra worden opgericht in de zeegebieden van de Gemeenschap om de uitwisseling of het delen van relevante gegevens met betrekking tot de monitoring van het verkeer en de uitvoering van deze richtlijn te vergemakkelijken. De lidstaten en de Commissie dienen ook te streven naar samenwerking met derde landen om deze doelstellingen te realiseren. (18) De doeltreffendheid van deze richtlijn is sterk afhankelijk van een strenge controle door de lidstaten op de uitvoering daarvan. Daarom moeten de lidstaten zich geregeld door passende inspecties of enige andere handeling vergewissen van de bevredigende werking van de in het kader van de richtlijn tot stand gebracht communicatieverbindingen. Er moet ook een sanctiesysteem worden ingevoerd om ervoor te zorgen dat aan de bij deze richtlijn ingestelde verplichting om zich te melden of om bepaalde apparatuur aan boord te hebben, door de betrokken partijen wordt voldaan. (19) De voor de uitvoer van deze richtlijn benodigde maatregelen moeten worden aangenomen overeenkomstig Besluit 1999/468/EG van de Raad van 28 juni 1999 tot vaststelling van de voorwaarden voor de uitoefening van de aan de Commissie verleende uitvoeringsbevoegdheden (11) . (20) Een aantal bepalingen van deze richtlijn kan volgens deze procedure worden gewijzigd om rekening te houden met de ontwikkeling van de communautaire en internationale instrumenten en de met de uitvoering van deze richtlijn opgedane ervaring, voorzover die wijzigingen de werkingssfeer van de richtlijn niet verruimen. Een nuttig instrument voor de Commissie om de met de uitvoering van de richtlijn opgedane ervaring te evalueren, is een passende verslaglegging van de lidstaten over die uitvoering. (21) De bepalingen van Richtlijn 93/75/EEG zijn in deze richtlijn aanmerkelijk aangescherpt, uitgebreid en gewijzigd. Derhalve dient Richtlijn 93/75/EEG te worden afgeschaft. (22) Daar de doelstellingen van het overwogen optreden, namelijk de verhoging van de veiligheid en doelmatigheid van het zeeverkeer, niet voldoende door de lidstaten kunnen worden verwezenlijkt en derhalve wegens de omvang of de gevolgen van het overwogen optreden beter door de Gemeenschap kunnen worden verwezenlijkt, kan de Gemeenschap, overeenkomstig het in artikel 5 van het Verdrag neergelegde subsidiariteitsbeginsel, maatregelen nemen. Overeenkomstig het in hetzelfde artikel neergelegde evenredigheidsbeginsel gaat de richtlijn niet verder dan nodig is om deze doelstellingen te verwezenlijken, HEBBEN DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD: Artikel 1 Doelstelling Doel van deze richtlijn is een monitoring- en informatiesysteem voor de zeescheepvaart in te stellen om de veiligheid en efficiëntie van het zeeverkeer in de Gemeenschap te verhogen om de reactie van de autoriteiten beter op incidenten, ongevallen en potentieel gevaarlijke situaties op zee &nbhy; opsporings- en reddingsoperaties inbegrepen &nbhy; te verbeteren, en om tot een betere voorkoming en opsporing van verontreiniging door schepen bij te dragen. De lidstaten nemen alle noodzakelijke en passende maatregelen om ervoor te zorgen dat de kapiteins, exploitanten of agenten van schepen, evenals de verladers of eigenaars van gevaarlijke of verontreinigende stoffen die aan boord van dergelijke schepen worden vervoerd, voldoen aan de vereisten van deze richtlijn. Artikel 2 Toepassingsgebied 1. Deze richtlijn is van toepassing op schepen van ten minste 300 brutoton of meer, tenzij anders vermeld. 2. De richtlijn is niet van toepassing op: Artikel 3 Definities In deze richtlijn wordt verstaan onder: Inbegrepen zijn ook de stoffen voor het vervoer waarvan passende voorwaarden zijn neergelegd overeenkomstig paragraaf 1.1.3 van de IBC&nbhy;code of paragraaf 1.1.6 van de IGC&nbhy;code; TITEL I MELDING EN MONITORING VAN SCHEPEN Artikel 4 Aanmelding vóór het binnenlopen van havens van de lidstaten 1. De exploitant, agent of kapitein van een schip dat op weg is naar een haven van een lidstaat deelt aan de havenautoriteit de in bijlage I, punt 1, bedoelde informatie mede: 2. Ten aanzien van schepen komende van een haven buiten de Gemeenschap, die op weg zijn naar een haven van een lidstaat en gevaarlijke of verontreinigende stoffen vervoeren, gelden de aanmeldingsvoorschriften van artikel 13. Artikel 5 Monitoring van schepen die het gebied binnenvarenvan een verplicht scheepsrapportagesysteem 1. De betrokken lidstaat ziet erop toe, en neemt alle nodige en passende maatregelen om ervoor te zorgen, dat alle schepen die het gebied binnenvaren van een verplicht scheepsrapportagesysteem &nbhy; dat overeenkomstig voorschrift 11 van hoofdstuk V van het SOLAS-verdrag door de IMO is goedgekeurd en overeenkomstig de relevante richtsnoeren en criteria van de IMO door een of meer staten, waarvan ten minste één lidstaat is, wordt geëxploiteerd &nbhy; aan dat systeem voldoen en dus de vereiste informatie verstrekken onverminderd de aanvullende informatie die een lidstaat overeenkomstig IMO-resolutie A.851(20) verlangt. 2. Wanneer bij de IMO een nieuw verplicht scheepsrapportagesysteem ter aanneming of een voorstel tot wijziging van een bestaand rapportagesysteem wordt ingediend, neemt een lidstaat in zijn voorstel ten minste de informatie op als bedoeld in bijlage I, punt 4. Artikel 6 Gebruik van automatische identificatiesystemen (AIS) 1. Elk schip dat een haven van een lidstaat aandoet, moet volgens het in bijlage II-I, aangegeven tijdschema, uitgerust zijn met een AIS dat voldoet aan de door de IMO ontwikkelde prestatienormen. 2. Schepen die zijn uigerust met een AIS houden dit systeem te allen tijde operationeel, behalve wanneer internationale overeenkomsten, regels of normen voorzien in de bescherming van navigatiegegevens. Artikel 7 Gebruik van scheepsrouteringssystemen 1. De lidstaten zien erop toe, en nemen alle nodige en passende maatregelen om ervoor te zorgen, dat alle schepen die het gebied binnenvaren van een verplicht scheepsrouteringssysteem, &nbhy; dat overeenkomstig voorschrift 10 van hoofdstuk V van het SOLAS-verdrag door de IMO is goedgekeurd en door een of meer staten, waarvan ten minste één een lidstaat wordt geëxploiteerd &nbhy;, van het systeem gebruik maken overeenkomstig de relevante richtsnoeren en criteria van de IMO. 2. Wanneer de lidstaten op hun verantwoordelijkheid een scheepsrouteringssysteem toepassen dat niet door de IMO is goedgekeurd, houden zij zo veel mogelijk rekening met de richtsnoeren en criteria van de IMO en maken zij alle informatie bekend die nodig is voor het veilig en doeltreffend gebruik van het scheepsrouteringssysteem. Artikel 8 Monitoring van de naleving van de regels van verkeersbegeleidingssystemen (VBS) De lidstaten zien erop toe, en nemen alle nodige en passende maatregelen om ervoor te zorgen, dat: Artikel 9 Infrastructuur voor scheepsrapportagesystemen, scheepsrouteringssystemen en verkeersbegeleidingssystemen 1. De lidstaten nemen alle nodige en passende maatregelen om zich geleidelijk, volgens een tijdschema dat verenigbaar is met bijlage II-I, uit te rusten met apparatuur en walinstallaties voor de ontvangst en het gebruik van AIS-gegevens, rekening houdend met het bereik dat voor de transmissie van de meldingen noodzakelijk is. 2. De uitrusting met apparatuur en walinstallaties die nodig zijn voor de uitvoering van deze richtlijn, is eind 2007 voltooid. De lidstaten dragen er zorg voor dat de passende apparatuur voor het doorgeven van de informatie naar en de uitwisseling daarvan tussen de nationale systemen van de lidstaten uiterlijk één jaar later operationeel is. 3. De lidstaten zorgen ervoor dat de kuststations die toezien op de inachtneming van de verkeersbegeleidingsdiensten en de scheepsrouteringssystemen, beschikken over voldoende en naar behoren gekwalificeerd personeel en over passende communicatie- en scheepsmonitoringsmiddelen, en volgens de toepasselijke IMO-richtsnoeren te werk gaan. Artikel 10 Reisgegevensrecorders 1. De lidstaten nemen alle nodige en passende maatregelen om ervoor te zorgen dat schepen die een haven van een lidstaat binnenlopen, uitgerust zijn met een reisgegevensrecorder (VDR), overeenkomstig de bepalingen van bijlage II-II. De eventueel aan ro-ro-veerboten of hogesnelheidspassagiersvaartuigen op grond van artikel 4, lid 1, onder d), van Richtlijn 1999/35/EG van de Raad van 29 april 1999 betreffende een stelsel van verplichte onderzoeken voor de veilige exploitatie van geregelde diensten met ro-ro- veerboten en hogesnelheidspassagiersvaartuigen (12) verleende vrijstellingen eindigen op ...................... * (13) . 2. Voor onderzoek naar ongevallen op zee in onder de jurisdictie van een lidstaat vallende wateren, worden de met een reisgegevensrecorder verzamelde gegevens ter beschikking gesteld van die lidstaat. De lidstaten zorgen ervoor dat die gegevens bij het onderzoek effectief worden gebruikt en dat zij naar behoren worden geanalyseerd. Zij dragen er zorg voor dat de bevindingen van het onderzoek zo spoedig mogelijk na de afsluiting bekend worden gemaakt. Artikel 11 Onderzoek naar ongevallen Onverminderd artikel 12 van Richtlijn 1999/35/EG houden de lidstaten zich aan de bepalingen van de IMO-code voor het onderzoek naar incidenten en ongevallen op zee, telkens wanneer zij een onderzoek verrichten naar een incident of ongeval waarbij een schip is betrokken dat onder deze richtlijn valt. De lidstaten werken samen voor het onderzoek naar incidenten en ongevallen op zee waarin schepen die hun vlag voeren, betrokken zijn. TITEL II AANMELDING VAN GEVAARLIJKE OF VERONTREINIGDE STOFFEN AAN BOORD (HAZMAT) Artikel 12 Plichten van de verlader Gevaarlijke of verontreinigende stoffen mogen in een haven van een lidstaat niet voor vervoer worden aangeboden noch aan boord van een schip worden genomen, ongeacht de grootte van het schip, dan nadat aan de kapitein of de exploitant een verklaring met de informatie van bijlage I, punt 2 is overhandigd. Het is de taak van de verlader om deze verklaring aan de kapitein of de exploitant te bezorgen en ervoor te zorgen dat de voor vervoer aangeboden vracht werkelijk die is waarover overeenkomstig de eerste alinea verklaring werd afgelegd. Artikel 13 Aanmelding van gevaarlijke of verontreinigende stoffen aan boord 1. De exploitant, de agent of de kapitein van een schip, ongeacht de grootte ervan, dat gevaarlijke of verontreinigende stoffen vervoert en een haven van een lidstaat verlaat, deelt uiterlijk bij de afvaart de in bijlage I, punt 3, bedoelde informatie mee aan de door die lidstaat aangewezen bevoegde instantie. 2. De exploitant, de agent of de kapitein van een schip, ongeacht de grootte van het schip, dat gevaarlijke of verontreinigende stoffen vervoert en, komende van een haven buiten de Gemeenschap, op weg is naar een haven van een lidstaat of naar een ankerplaats in de territoriale wateren van een lidstaat, deelt &nbhy; uiterlijk bij de afvaart uit de haven van belading, of althans zodra de haven van bestemming of ankerplaats bekend is, zo deze niet bij de afvaart bekend zou zijn &nbhy;, de in bijlage I, punt 3, bedoelde informatie mee aan de bevoegde instantie van de lidstaat waar de eerste haven van bestemming of ankerplaats is gelegen. 3. De lidstaten kunnen een procedure instellen om de exploitant, de agent of de kapitein als bedoeld in de leden 1 en 2, toestemming te verlenen om de in bijlage I, punt 3, bedoelde informatie mee te delen aan de havenautoriteit van de haven van afvaart of bestemming, naar gelang van het geval. Deze procedure waarborgt dat de bevoegde instantie op ieder gewenst moment toegang heeft tot de in bijlage I, punt 3, bedoelde informatie. De betrokken havenautoriteit zal bijgevolg de informatie als bedoeld in bijlage I, punt 3, voldoende lang bewaren opdat zij in geval van incident of ongeval op zee gebruikt kan worden. De havenautoriteit neemt de nodige maatregelen opdat deze informatie onverwijld 24 uur per dag langs elektronische weg aan de bevoegde instantie op haar verzoek kan worden meegedeeld. 4. De exploitant, de agent of de kapitein van het schip deelt de in bijlage I, punt 3, bedoelde informatie mede aan de havenautoriteit of de bevoegde instantie. De informatie wordt waar mogelijk langs elektronische weg doorgestuurd. Het elektronische- berichtenverkeer maakt gebruik van de syntax en de procedures als bedoeld in bijlage III. Artikel 14 Geautomatiseerde gegevensuitwisseling tussen lidstaten De lidstaten werken samen, teneinde te zorgen voor interconnectie en interoperabiliteit van de nationale systemen voor het beheer van de in bijlage I bedoelde informatie. De communicatiesystemen voor de toepassing van de eerste alinea hebben de volgende eigenschappen: Artikel 15 Vrijstellingen 1. De lidstaten kunnen voor lijndiensten tussen op hun grondgebied gelegen havens vrijstelling verlenen van de verplichting van artikel 13, mits aan de volgende voorwaarden is voldaan: 2. Wanneer een internationale lijndienst wordt geëxploiteerd tussen twee of meer staten waarvan ten minste één een lidstaat is, kan elke betrokken lidstaat de andere lidstaten om een vrijstelling voor die dienst verzoeken. Alle betrokken lidstaten, met inbegrip van de betrokken kuststaten, werken samen bij het verlenen van een vrijstelling voor de betrokken dienst, overeenkomstig de voorwaarden van lid 1. 3. De lidstaten controleren regelmatig of aan de voorwaarden van de leden 1 en 2 is voldaan. Wanneer aan ten minste één van deze voorwaarden niet langer wordt voldaan, trekken de lidstaten het voorrecht van de vrijstelling voor de betrokken maatschappij onmiddellijk in. 4. De lidstaten delen aan de Commissie de lijst van maatschappijen en schepen mee die op grond van dit artikel zijn vrijgesteld, alsmede elke bijstelling van deze lijst. TITEL III MONITORING VAN RISICOSCHEPEN EN INTERVENTIE IN GEVAL VAN INCIDENTEN EN ONGEVALLEN OP ZEE Artikel 16 Doorgeleiding van informatie betreffende bepaalde schepen 1. Als een potentieel gevaar voor de scheepvaart of als een bedreiging voor de veiligheid ter zee, voor de veiligheid van personen of voor het milieu worden beschouwd, schepen waarop onderstaande criteria van toepassing zijn: 2. Kuststations die beschikken over relevante informatie met betrekking tot de in lid 1 bedoelde schepen delen deze mede aan de betrokken kuststations van de overige lidstaten langs de door het schip te volgen route. 3. De lidstaten zien erop toe dat de hun uit hoofde van lid 2 meegedeelde informatie wordt doorgeleid aan de betrokken havenautoriteiten en/of alle andere door de lidstaat aangewezen instanties. Voorzover zij daarvoor personeel beschikbaar hebben, verrichten de lidstaten in hun havens hetzij op eigen initiatief hetzij op verzoek van een andere lidstaat alle passende inspecties of verificaties, onverminderd de verplichtingen uit hoofde van de havenstaatcontrole. Zij stellen alle betrokken lidstaten op de hoogte van de resultaten van de ondernomen actie. Artikel 17 Melding van incidenten en ongevallen op zee 1. Onverminderd het internationaal recht en teneinde ieder aanmerkelijk risico voor de veiligheid ter zee, de veiligheid van personen of het milieu te voorkomen of te beperken, zien de lidstaten erop toe dat, en nemen zij alle passende maatregelen opdat de kapiteins van de schepen die in hun opsporings&nbhy; en reddingsgebied/exclusieve economische zone of soortgelijk gebied varen, aan het voor dat geografisch gebied bevoegde kuststation onmiddellijk melding maken van: 2. Bij de melding krachtens lid 1 moeten tenminste de volgende gegevens worden verstrekt: de identiteit van het schip, de positie, de haven van afvaart, de haven van bestemming, het adres waar informatie kan worden verkregen over de gevaarlijke of verontreinigende stoffen aan boord, het aantal opvarenden, bijzonderheden over het incident en alle relevante informatie als bedoeld in IMO&nbhy;resolutie A.851(20). Artikel 18 Maatregelen in geval van uitzonderlijk slecht weer 1. Wanneer de door de lidstaten aangewezen bevoegde instanties , in geval van uitzonderlijk slecht weer of ruwe zee van mening zijn dat er groot gevaar bestaat voor verontreiniging van hun zee- of kustgebieden of die van andere lidstaten, of dat de veiligheid van mensenlevens bedreigd wordt 2. De kapitein stelt de maatschappij in kennis van de passende maatregelen of aanbevelingen als bedoeld in lid 1. Deze laten evenwel de beslissing van de kapitein op basis van zijn/haar deskundig oordeel onverlet, overeenkomstig SOLAS. De kapitein stelt de bevoegde autoriteiten in kennis van de redenen van zijn beslissing, indien deze niet in overeenstemming is met de maatregelen als bedoeld in lid 1. 3. Voor de in lid 1 bedoelde passende maatregelen en aanbevelingen wordt uitgegaan van een voorspelling van de omstandigheden op zee en van de weersgesteldheid van een door de lidstaat erkende, gekwalificeerde meteorologische informatiedienst. Artikel 19 Maatregelen met betrekking tot incidenten of ongevallen op zee 1. In geval van incidenten of ongevallen op zee als bedoeld in artikel 17, nemen de lidstaten, in overeenstemming met het internationaal recht, alle passende maatregelen om, waar nodig, een veilige vaart en de veiligheid van personen te verzekeren en het mariene en kustmilieu te beschermen. Bijlage IV bevat een niet-limitatieve lijst van maatregelen die de lidstaten krachtens dit artikel kunnen nemen. 2. De exploitant, de kapitein en de eigenaar van gevaarlijke of verontreinigende stoffen aan boord verlenen, in overeenstemming met het nationaal en het internationaal recht, aan de bevoegde nationale instanties desgevraagd hun volle medewerking, teneinde de gevolgen van een incident of een ongeval op zee tot het minimum te beperken. 3. De kapitein van een schip waarop de ISM-Code van toepassing is, licht in overeenstemming met de code de maatschappij in over ieder ongeval of incident op zee als bedoeld in artikel 17, lid 1. Meteen nadat zij van een dergelijke situatie op de hoogte is gesteld, neemt de maatschappij contact op met het bevoegde kuststation en houdt zij zich voor zover nodig te zijner beschikking. Artikel 20 Toevluchtsoorden De lidstaten stellen, na raadpleging van de betrokken partijen en rekening houdend met de toepasselijke IMO-richtsnoeren, plannen op voor de opvang van schepen in nood in de wateren die onder hun jurisdictie vallen. De plannen bevatten – rekening houdend met operationele en milieubeperkingen – regelingen en procedures die nodig zijn om te waarborgen dat schepen in nood, na toestemming van de bevoegde instanties, onmiddellijk naar een toevluchtsoord kunnen varen. Indien de lidstaat het nodig en mogelijk acht, bevatten de plannen ook maatregelen voor de beschikbaarstelling van adequate middelen en uitrustingen voor hulpverlening, redding en antivervuilingsmaatregelen. De plannen voor de opvang van schepen in nood worden op aanvraag ter beschikking gesteld. De lidstaten stellen de Commissie uiterlijk ... * (15) op de hoogte van de maatregelen die zij ter toepassing van de voorgaande alinea genomen hebben. Artikel 21 Informatie van de betrokken partijen 1. Indien nodig zendt het bevoegde kuststation van de betrokken lidstaat in de betrokken gebieden een radiobericht uit over overeenkomstig artikel 17, lid 1, gemelde incidenten of ongevallen en over de aanwezigheid van schepen die een bedreiging vormen voor de veiligheid op zee, de veiligheid van personen en voor het milieu. 2. Bevoegde instanties die beschikken over overeenkomstig de artikelen 13 en 17 meegedeelde informatie, nemen passende maatregelen om deze te allen tijde te kunnen verstrekken aan de bevoegde instantie van een andere lidstaat die daar uit veiligheidsoverwegingen om verzoekt. 3. De lidstaat waarvan de bevoegde instanties op grond van deze richtlijn of anderszins in kennis worden gesteld van feiten die een risico of een verhoogd risico vormen voor zee- en kustgebieden van een andere lidstaat, neemt passende maatregelen om iedere betrokken lidstaat hiervan zo spoedig mogelijk in kennis te stellen en hem te raadplegen over de te ondernemen acties. Eventueel werken de lidstaten samen bij de planning van een gezamenlijke actie. Iedere lidstaat neemt de nodige maatregelen om de meldingen waartoe de schepen op grond van artikel 17 verplicht zijn, ten volle te benutten. TITEL IV BEGELEIDENDE MAATREGELEN Artikel 22 Aanwijzing en bekendmaking van de bevoegde instanties 1. Iedere lidstaat wijst de bevoegde instanties, havenautoriteiten en kuststations aan, waaraan de door deze richtlijn voorgeschreven meldingen moeten worden gericht. 2. Iedere lidstaat zorgt ervoor dat de maritieme sector op passende wijze, met name via nautische publicaties, op de hoogte wordt gebracht, en gehouden, van de op grond van lid 1 aangewezen instanties, autoriteiten en stations, eventueel met vermelding van hun geografisch bevoegdheidsgebied, alsmede van de procedures voor het meedelen van de bij deze richtlijn voorgeschreven informatie. 3. De lidstaten stellen de Commissie in kennis van de lijst van uit hoofde van lid 1 aangewezen instanties, autoriteiten en stations, alsmede van de bijstellingen ervan. Artikel 23 Samenwerking tussen de lidstaten en de Commissie De lidstaten en de Commissie werken samen om de volgende doelstellingen te bereiken: Artikel 24 Vertrouwelijkheid van de informatie De lidstaten treffen overeenkomstig hun nationale wetgeving de nodige maatregelen om de vertrouwelijkheid te waarborgen van de informatie die hun krachtens deze richtlijn wordt toegezonden. Artikel 25 Monitoring van de tenuitvoerlegging van de richtlijn en sancties 1. De lidstaten voeren regelmatig inspecties uit en nemen alle andere maatregelen teneinde de werking te controleren van de telematicasystemen die aan wal zijn geïnstalleerd om aan de eisen van deze richtlijn te voldoen, en met name te controleren of deze geschikt zijn om zonder vertraging 24 uur per dag de uit hoofde van de artikelen 13 en 15 meegedeelde informatie te ontvangen of te verzenden. 2. De lidstaten stellen sancties vast op inbreuken op uit hoofde van deze richtlijn vastgestelde nationale bepalingen, en nemen alle noodzakelijke maatregelen om te waarborgen dat deze sancties worden toegepast. De sancties dienen doeltreffend, evenredig en afschrikkend te zijn. 3. De lidstaten stellen de vlaggenstaat en elke andere betrokken staat onverwijld in kennis van de maatregelen die zij uit hoofde van de artikelen 16 en 19 en van lid 2 van dit artikel hebben getroffen tegen schepen die niet onder hun vlag varen. 4. Wanneer een lidstaat bij een incident of ongeval op zee als bedoeld in artikel 19 vaststelt dat de maatschappij niet in staat is geweest contact met het schip of de betrokken kuststations op te nemen of te onderhouden, stelt hij de staat die het document betreffende de conformiteit met de internationale veiligheidscode en het bijbehorende veiligheidsbeleidscertificaat heeft afgegeven of in naam waarvan deze zijn afgegeven, daarvan in kennis. Is het probleem van dien aard dat er sprake is van een ernstig geval van niet-conformiteit van de werking van het veiligheidsbeleidssysteem binnen een in een lidstaat gevestigde maatschappij, dan treft de lidstaat die het conformiteitsdocument of het veiligheidsbeleidscertificaat voor het schip heeft afgegeven, onverwijld tegen de betrokken maatschappij de nodige maatregelen voor de intrekking van het conformiteitsdocument en het bijbehorende veiligheidsbeleidscertificaat. Artikel 26 Evaluatie 1. De lidstaten brengen vóór ...* verslag uit aan de Commissie over de vorderingen met de uitvoering van deze richtlijn, met name van de artikelen 9, 10, 18, 20 , 22, 23 en 25 . De lidstaten brengen vóór 31 december 2009 verslag uit aan de Commissie over de volledige uitvoering van de richtlijn. 2. Op basis van de in lid 1 bedoelde verslagen brengt de Commissie zes maanden later aan het Europees Parlement en de Raad verslag uit over de uitvoering van de richtlijn. In hun verslagen stelt de Commissie vast of en in welke mate de bepalingen van deze richtlijn zoals die door de lidstaten worden uitgevoerd, de veiligheid en de efficiëntie van het zeevervoer helpen verbeteren en verontreiniging door schepen helpen voorkomen. 3. De Commissie onderzoekt de noodzaak en de haalbaarheid van communautaire maatregelen om de terugbetaling of compensatie van kosten en schade als gevolg van het opvangen van schepen in nood te vergemakkelijken, met inbegrip van het verplicht stellen van een goede verzekering en andere financiële waarborgen. De Commissie brengt uiterlijk op ... * (16) verslag uit over de resultaten van dit onderzoek aan het Europees Parlement en de Raad. SLOTBEPALINGEN Artikel 27 Wijzigingsprocedure 1. De definities in artikel 3, de verwijzingen naar communautaire en IMO-instrumenten en naar de bijlagen kunnen worden gewijzigd volgens de procedure van artikel 28, lid 2, teneinde ze aan te passen aan het aangenomen, gewijzigde of in werking getreden communautair of internationaal recht, mits deze wijzigingen geen uitbreiding inhouden van het toepassingsgebied van de richtlijn. 2. Bovendien kunnen de bijlagen I, III en IV van deze richtlijn in het licht van de met deze richtlijn opgedane ervaring worden gewijzigd volgens de procedure van artikel 28, lid 2, mits deze wijzigingen geen uitbreiding inhouden van het toepassingsgebied van de richtlijn. Artikel 28 Comitologie 1. De Commissie wordt bijgestaan door een comité. 2. Wanneer naar dit lid wordt verwezen, zijn de artikelen 5 en 7 van Besluit 1999/468/EG van toepassing, met inachtneming van artikel 8 van dat besluit. De in artikel 5, lid 6, van Besluit 1999/468/EG bedoelde termijn wordt bepaald op drie maanden. 3. Het comité stelt zijn reglement van orde vast. Artikel 29 1. De lidstaten doen de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden om uiterlijk op ... * (17) aan deze richtlijn te voldoen. Zij stellen de Commissie daarvan onverwijld in kennis. Wanneer de lidstaten deze bepalingen aannemen, wordt in die bepalingen naar de onderhavige richtlijn verwezen of wordt hiernaar verwezen bij de officiële bekendmaking van die bepalingen. De regels voor deze verwijzing worden vastgesteld door de lidstaten. 2. De lidstaten delen de Commissie de tekst van de bepalingen van intern recht mede die zij op het onder deze richtlijn vallende gebied vaststellen. Artikel 30 Richtlijn 93/75/EEG wordt per ...……… * ingetrokken. Artikel 31 Deze richtlijn treedt in werking op de dag van haar bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen. Artikel 32 Deze richtlijn is gericht tot de lidstaten. Gedaan te Voor het Europees Parlement Voor de Raad de Voorzitter De Voorzitter BIJLAGE I OVERZICHT VAN DE TE VERSTREKKEN INFORMATIE 1. In overeenstemming met artikel 4 te verstrekken informatie - algemene informatie a) Identificatie van het schip (naam, roepnaam, IMO&nbhy;identificatienummer of MMSI&nbhy;nummer), b) Haven van bestemming, c) Verwachte tijd van aankomst in de haven van bestemming of bij het loodsstation, zoals verlangd door de bevoegde instantie, en verwachte tijd van afvaart uit die haven, d) Totaal aantal opvarenden. 2. In overeenstemming met artikel 12 te verstrekken informatie - informatie over de lading a) Correcte technische benaming van de gevaarlijke of verontreinigende stoffen, VN&nbhy;nummers waar deze bestaan, IMO&nbhy;risicoklassen overeenkomstig de IMDG-, IBC&nbhy; en IGC-code en in voorkomend geval de klasse van het schip die voor INF&nbhy;ladingen als bedoeld in voorschrift VII/14.2 vereist is, de hoeveelheden van dergelijke stoffen en, indien zij worden vervoerd in voor vrachtvervoer bestemde laadeenheden, behalve tanks, de identificatienummers daarvan, b) Adres waar uitgebreide informatie over de lading kan worden verkregen. 3. In overeenstemming met artikel 13 te verstrekken informatie A. Algemene informatie a) Identificatie van het schip (naam, roepnaam, IMO&nbhy;identificatienummer of MMSI&nbhy;nummer), b) Haven van bestemming, c) Voor een schip dat een in een lidstaat gelegen haven verlaat: verwachte tijd van afvaart uit de haven van vertrek of uit het loodsstation, zoals verlangd door de bevoegde instantie, en verwachte tijd van aankomst in de haven van bestemming, d) Voor een schip dat vanuit een buiten de Gemeenschap gelegen haven komt en naar een in een lidstaat gelegen haven vaart: verwachte tijd van aankomst in de haven van bestemming of bij het loodsstation, zoals verlangd door de bevoegde instantie, e) Totaal aantal opvarenden. B. Informatie over de lading a) Correcte technische benaming van de gevaarlijke of verontreinigende stoffen, VN&nbhy;nummers waar deze bestaan, IMO&nbhy;risicoklassen overeenkomstig de IMDG-, IBC- en IGC-code en in voorkomend geval de klasse van het schip volgens de INF&nbhy;code, de hoeveelheden van dergelijke stoffen en de plaats waar zij zich aan boord bevinden, alsmede, indien zij worden vervoerd in voor vrachtvervoer bestemde transporteenheden, behalve tanks, de identificatienummers daarvan, b) Bevestiging dat aan boord een lijst, manifest of passend laadplan aanwezig is dat gedetailleerde gegevens bevat over de gevaarlijke of verontreinigende stoffen die worden vervoerd en over de plaats waar deze zich aan boord bevinden, c) Adres waar uitgebreide informatie over de lading kan worden verkregen. 4. Informatie als bedoeld in artikel 5 - A Identificatie van het schip (naam, roepnaam, IMO&nbhy;identificatienummer, MMSI&nbhy;nummer) - B Datum en tijdstip - C of D Positie in breedtegraad en lengtegraad of ware peiling en afstand in zeemijlen ten opzichte van een duidelijk vastgesteld oriëntatiepunt - E Koers - F Snelheid - I Haven van bestemming en verwachte aankomsttijd - P Lading en, bij aanwezigheid van gevaarlijke stoffen aan boord: hoeveelheid en IMO-klasse - T Adres voor het doorgeven van gegevens over de lading - W Totaal aantal opvarenden - X Diversen: 5. Wanneer er veranderingen optreden in de overeenkomstig deze bijlage verstrekte informatie, stelt de kapitein van het schip de bevoegde instantie of de betrokken havenautoriteit daarvan onmiddellijk in kennis. BIJLAGE II VOORSCHRIFTEN VOOR DE BOORDUITRUSTING I. AUTOMATISCHE IDENTIFICATIESYSTEMEN (AIS) 1. Schepen gebouwd op of na 1 juli 2002 Passagiersschepen, ongeacht hun omvang, en alle op of na 1 juli 2002 gebouwde schepen van ten minste 300 bruto ton, die een haven van een lidstaat van de Gemeenschap aandoen, moeten aan de uitrustingsplicht als bedoeld in artikel 6 voldoen. 2. Schepen gebouwd vóór 1 juli 2002 Passagiersschepen, ongeacht hun omvang, en alle vóór 1 juli 2002 gebouwde schepen van ten minste 300 bruto ton, die een haven van een lidstaat van de Gemeenschap aandoen, moeten aan de uitrustingsplicht als bedoeld in artikel 6 voldoen volgens onderstaand tijdschema: De lidstaten mogen passagiersschepen van minder dan 300 bruto ton die worden gebruikt voor binnenlands verkeer vrijstellen van toepassing van de in deze bijlage opgenomen AIS-voorschriften. II. REISGEGEVENSRECORDERSYSTEMEN (VDR) 1. Schepen van de onderstaande klassen moeten wanneer zij een haven van een lidstaat van de Gemeenschap aandoen, zijn uitgerust met een reisgegevensrecordersysteem dat voldoet aan de prestatienormen van IMO&nbhy;resolutie A 861(20) en aan de testnormen zoals vastgelegd in norm nr. 61996 van de Internationale Elektrotechnische Commissie (IEC): 2. Schepen van de onderstaande klassen die vóór 1 juli 2002 zijn gebouwd, moeten wanneer zij een haven van een lidstaat van de Gemeenschap aandoen, zijn uitgerust met een reisgegevensrecordersysteem dat beantwoordt aan de desbetreffende geldende IMO-normen: 3. De lidstaten kunnen passagiersschepen die uitsluitend worden gebruikt voor binnenlandse reizen in zeegebieden, anders dan die welke onder klasse A vallen zoals bedoeld in artikel 4 van Richtlijn 98/18/EG van de Raad van 17 maart 1998 inzake veiligheidsvoorschriften en -normen voor passagiersschepen (19) , vrijstellen van de in deze richtlijn opgenomen voorschriften met betrekking tot de reisgegevensrecorder. BIJLAGE III ELEKTRONISCHE BERICHTEN 1. De lidstaten moeten de nodige infrastructuur ontwikkelen en in stand houden om verzending, ontvangst en conversie van gegevens mogelijk te maken tussen systemen die gebruik maken van de XML- of EDIFACT-syntax, gebaseerd op internet- of X.400-communicatievoorzieningen. 2. De Commissie moet, in overleg met de lidstaten, een Interface Control Document opstellen en bijhouden, waarin de systeemfaciliteiten en met name het berichtscenario, de berichtfuncties en het verband tussen de berichten worden omschreven. De gegevens over de tijdsduur en de prestaties van het berichtenverkeer moeten uitvoerig worden omschreven, alsook de voor de gegevensuitwisseling gebruikte protocollen en parameters. Het Interface Control Document dient voorts de gegevensinhoud van de vereiste berichtfuncties te specificeren en de berichten te beschrijven. 3. Deze procedures en infrastructuur dienen, waar praktisch mogelijk, de verplichtingen inzake melding en gegevensuitwisseling te omvatten die voortvloeien uit andere richtlijnen, zoals Richtlijn 2000/59/EG van het Europees Parlement en de Raad van 27 november 2000 betreffende havenontvangstvoorzieningen voor scheepsafval en ladingresiduen (20) . BIJLAGE IV MAATREGELEN DIE DE LIDSTATEN KUNNEN NEMEN ALS DE MARITIEME VEILIGHEID EN DE BESCHERMING VAN HET MILIEU GEVAAR LOPEN (ingevolge artikel 19, lid 1) Wanneer naar aanleiding van incidenten , ongevallen of omstandigheden als beschreven in artikel 17, die gevolgen hebben voor een schip, de bevoegde instantie van de betrokken lidstaat in het kader van het internationale recht oordeelt dat een ernstige en directe bedreiging van zijn kust of gerelateerde belangen dan wel van de veiligheid van andere schepen en hun bemanningen en passagiers of van personen aan de wal moet worden afgewend, verminderd of weggenomen, dan wel dat het mariene milieu moet worden beschermd, kan die autoriteit onder andere: (Medebeslissingsprocedure: tweede lezing) Het Europees Parlement, – gezien het gemeenschappelijk standpunt van de Raad (11304/2/2001 - C5&nbhy;0636/2001), – gezien zijn in eerste lezing geformuleerde standpunt (1) inzake het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2000) 347 ) (2) , – gezien het gewijzigde voorstel van de Commissie ( COM(2001) 315 ) (3) , – gelet op artikel 251, lid 2 van het EG&nbhy;Verdrag, – gelet op artikel 80 van zijn Reglement, – gezien de aanbeveling voor de tweede lezing van de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbeleid (A5&nbhy;0100/2002), 1. wijzigt het gemeenschappelijk standpunt als volgt; 2. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Standpunt van het Europees Parlement, in tweede lezing vastgesteld op 10 april 2002 met het oog op de aanneming van Richtlijn 2002/…/EG van het Europees Parlement en de Raad betreffende afgedankte elektrische en elektronische apparatuur (AEEA) HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, met name op artikel 175, lid 1, Gezien het voorstel van de Commissie (4) , Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité (5) , Gezien het advies van het Comité van de regio's (6) , Handelend volgens de procedure van artikel 251 van het Verdrag (7) , Overwegende hetgeen volgt: (1) De doelstellingen van het milieubeleid van de Gemeenschap omvatten in het bijzonder behoud, bescherming en verbetering van de kwaliteit van het milieu, bescherming van de gezondheid van de mens en behoedzaam en rationeel gebruik van natuurlijke hulpbronnen. Dit beleid berust op het voorzorgsbeginsel, het beginsel van preventief handelen, het beginsel dat milieuaantastingen bij voorrang aan de bron dienen te worden bestreden, en het beginsel dat de vervuiler betaalt. (2) Het beleidsplan en actieprogramma van de Europese Gemeenschap op het gebied van het milieu en duurzame ontwikkeling ("Vijfde Milieuactieprogramma") (8) stelt dat de verwezenlijking van duurzame ontwikkeling ingrijpende veranderingen in de huidige ontwikkelings&nbhy;, productie&nbhy;, consumptie&nbhy; en gedragspatronen vereist en pleit onder meer voor de beperking van de verspilling van natuurlijke hulpbronnen en voor de voorkoming van verontreiniging. Dit programma noemt afgedankte elektrische en elektronische apparatuur, hierna ook "AEEA" genoemd, als een van de doelgebieden voor regelgeving waar het gaat om de toepassing van de uitgangspunten preventie, nuttige toepassing en veilige verwijdering van afval. (3) Volgens de mededeling van de Commissie van 30 juli 1996 betreffende de actualisering van de communautaire strategie voor het afvalbeheer (9) mag het ontstaan van afvalstoffen dan onvermijdelijk zijn, doch neemt dit niet weg dat zij dienen te worden hergebruikt of teruggewonnen in de vorm van materialen of energie. (4) De Raad heeft in zijn resolutie van 24 februari 1997 betreffende een communautaire strategie voor het afvalbeheer (10) met nadruk gewezen op de noodzaak de terugwinning van afvalstoffen te bevorderen, teneinde de hoeveelheid afval voor verwijdering te verminderen en de natuurlijke hulpbronnen te sparen, met name door hergebruik, recycling, compostering en terugwinning van energie uit afvalstoffen, en heeft erkend dat bij de keuze van alternatieven in elk specifiek geval rekening moet worden gehouden met milieueffecten en economische effecten, maar heeft daaraan toegevoegd dat hergebruik en terugwinning van materiaal de voorkeur verdienen indien en voorzover zij uit milieuoogpunt het beste alternatief zijn, in afwachting van wetenschappelijke en technologische vooruitgang en verdere ontwikkeling van levenscyclusanalyses; voorts heeft de Raad de Commissie uitgenodigd zo snel mogelijk een passend vervolg te ontwikkelen voor de projecten van het programma prioritaire afvalstromen, met inbegrip van AEEA. (5) Het Europees Parlement heeft in zijn resolutie van 14 november 1996 (11) over de mededeling van de Commissie en over de ontwerpresolutie van de Raad de Commissie gevraagd voorstellen in te dienen voor richtlijnen voor een aantal prioritaire afvalstromen, waaronder afgedankte elektrische en elektronische apparaten, en om dergelijke voorstellen te baseren op het principe van producentenverantwoordelijkheid. Het Europees Parlement heeft in dezelfde resolutie de Raad en de Commissie verzocht om op de beperking van de hoeveelheid afval gerichte voorstellen in te dienen. (6) Richtlijn 75/442/EEG van de Raad van 15 juli 1975 betreffende afvalstoffen (12) , bepaalt dat bijzondere bepalingen of bepalingen ter aanvulling van die richtlijn voor het beheer van bepaalde categorieën afvalstoffen in bijzondere richtlijnen kunnen worden vastgesteld. (7) Het aanbod van AEEA in de Gemeenschap neemt snel toe, de aanwezigheid van gevaarlijke onderdelen in elektrische en elektronische apparatuur levert in de afvalfase ernstige moeilijkheden op, en recycling van AEEA vindt niet in voldoende mate plaats. (8) De doelstelling om het beheer van AEEA te verbeteren, kan niet op doeltreffende wijze door de lidstaten afzonderlijk worden verwezenlijkt. In het bijzonder kunnen verschillen tussen de nationale toepassingen van het beginsel van producentenverantwoordelijkheid leiden tot substantiële verschillen in de financiële lasten voor ondernemers. Het bestaan van verschillen in nationaal beleid ten aanzien van het beheer van AEEA belemmert de doeltreffendheid van het recyclingbeleid. Daarom moeten de belangrijkste criteria op communautair niveau worden vastgesteld. (9) De bepalingen van deze richtlijn zijn van toepassing op alle betrokken producten en producenten, ongeacht de verkoopstechniek, dus met inbegrip van afstandsverkoop en elektronische handel. In dit verband moeten producenten en distributeurs die kanalen voor afstandsverkoop en elektronische handel gebruiken, voorzover uitvoerbaar, dezelfde verplichtingen hebben, waaraan op dezelfde wijze de hand moet worden gehouden, om te voorkomen dat andere distributiekanalen de kosten moeten dragen van de bepalingen van deze richtlijn met betrekking tot AEEA waarvan de apparatuur op afstand of elektronisch is verkocht. (10) Deze richtlijn moet van toepassing zijn op alle door consumenten gebruikte elektrische en elektronische apparaten alsook op voor bedrijfsmatig gebruik bedoelde elektrische en elektronische apparaten die in de huishoudelijk-afvalstroom terecht kunnen komen. Deze richtlijn dient te gelden zonder afbreuk te doen aan de gemeenschapswetgeving betreffende veiligheids&nbhy; en gezondheidsvoorschriften ter bescherming van eenieder die in contact komt met AEEA, en aan de specifieke gemeenschapswetgeving betreffende afvalbeheer, in het bijzonder Richtlijn 91/157/EEG van de Raad van 18 maart 1991 inzake batterijen en accu's die gevaarlijke stoffen bevatten (13) . (11) Richtlijn 91/157/EEG dient, in het bijzonder in verband met deze richtlijn, zo spoedig mogelijk te worden herzien. (12) Door de producentenverantwoordelijkheid vast te leggen bevordert deze richtlijn dat bij het ontwerp en de productie van elektrische en elektronische apparatuur ten volle rekening wordt gehouden met reparatie, de mogelijkheid tot verbetering, hergebruik, demontage en recycling daarvan en dat deze aspecten worden vergemakkelijkt. (13) Teneinde de gezondheid en veiligheid van het personeel van de distributeur dat betrokken is bij het terugnemen en manipuleren van AEEA te waarborgen, dienen de lidstaten overeenkomstig de nationale en communautaire veiligheids- en gezondheidsvoorschriften te bepalen onder welke voorwaarden het terugnemen door de distributeurs kan worden geweigerd. (14) Gescheiden inzameling is de allereerste voorwaarde om de specifieke behandeling en recycling van AEEA te waarborgen, en is noodzakelijk om het vastgestelde niveau van bescherming van de gezondheid van mens en milieu in de Gemeenschap te halen. De consument moet actief bijdragen tot het succes van deze inzameling en moeten worden aangemoedigd AEEA in te leveren. Met het oog daarop moeten geschikte voorzieningen voor het inleveren van AEEA, met inbegrip van openbare inzamelpunten waar particuliere huishoudens hun afval ten minste kosteloos moeten kunnen inleveren, worden opgezet. (15) Om in de Gemeenschap het vastgestelde beschermingsniveau en de geharmoniseerde milieudoelstellingen te bereiken, dienen de lidstaten ervoor te zorgen dat AEEA niet meer samen met ongesorteerd stedelijk afval wordt verwijderd en dat alle AEEA gescheiden wordt ingezameld. Om te waarborgen dat de lidstaten zich inspannen om doelmatige inzamelingssystemen op te zetten , dienen zij aan te tonen dat zij per inwoner en per jaar gemiddeld ten minste zes kilogram AEEA uit particuliere huishoudens inzamelen, onverminderd de doelstelling alle afgedankte apparatuur gescheiden in te zamelen. (16) Een specifieke behandeling van AEEA is onontbeerlijk om de verspreiding van verontreinigende stoffen in het gerecycleerde materiaal of in de afvalstroom tegen te gaan. Een dergelijke behandeling vormt de meest doeltreffende manier om te garanderen dat het door de Gemeenschap vastgestelde milieubeschermingsniveau wordt bereikt. Installaties of bedrijven die recycling&nbhy; en verwerkingsactiviteiten uitvoeren, moeten aan minimale normen voldoen om negatieve milieueffecten in verband met de verwerking van AEEA te voorkomen. Er moet geavanceerde technologie voor verwerking, nuttige toepassing en recycling worden gebruikt, mits die technologie de gezondheid van de mens en een hoogwaardige milieubescherming garandeert. (17) Met uitzondering van apparaten die in hun geheel hergebruikt moeten worden, dient alle gescheiden ingezamelde AEEA voor nuttige toepassing te worden aangeboden, waarbij een zo hoog mogelijk niveau van recycling en nuttige toepassing moet worden bereikt. Waar van toepassing dient voorrang te worden gegeven aan het hergebruik van AEEA en onderdelen daarvan, subeenheden en verbruiksmaterialen. Bovendien dienen producenten te worden gestimuleerd om gerecycleerd materiaal in nieuwe apparatuur te verwerken. (18) De lidstaten dienen erop toe te zien dat gebruikte elektrische en elektronische apparatuur die wordt uitgevoerd naar niet-EU-landen geschikt en bestemd is voor hergebruik en niet voor recycling, nuttige toepassing of verwijdering. (19) De voornaamste uitgangspunten ten aanzien van de financiering met betrekking tot het beheer van AEEA moeten door de Gemeenschap worden vastgesteld en de financieringsstelsels moeten tot hoge inzamelingsniveaus bijdragen alsook tot de toepassing van het beginsel van producentenverantwoordelijkheid. (20) Gebruikers van elektrische en elektronische apparatuur in particuliere huishoudens dienen de mogelijkheid te hebben hun AEEA ten minste kosteloos in te leveren. De producenten dienen derhalve de inzameling door inzamelingsfaciliteiten, en de verwerking, nuttige toepassing en verwijdering van AEEA te financieren. Wil men optimaal van het beginsel van producentenverantwoordelijkheid kunnen profiteren, dan dienen de producenten de financiering zo veel mogelijk individueel te verzorgen. De kosten van de inzameling, verwerking en milieuvriendelijke verwijdering van AEEA dienen in de prijs van het product te worden doorberekend. Lidstaten waar vóór de inwerkingtreding van deze richtlijn reeds andere financieringsovereenkomsten van kracht waren, dienen in afwachting van het resultaat van een eventuele herziening van de financieringsovereenkomsten, doch gedurende maximaal tien jaar na de inwerkingtreding van de richtlijn de mogelijkheid te krijgen om aan die akkoorden vast te houden. De verantwoordelijkheid voor de financiering van het verwijderen van de historische voorraad dient collectief te worden gedragen door alle op het moment dat de kosten ontstaan bestaande producenten en wel naar evenredigheid van hun marktaandeel qua volume voor de betroffen apparatuur. De lidstaten dienen ervoor te zorgen dat de producenten gedurende een op basis van de gemiddelde levensduur van de apparaten vast te stellen overgangsperiode van maximaal tien jaar na de inwerkingtreding van deze richtlijn de mogelijkheid krijgen om op vrijwillige basis de kosten van inzameling, verwerking en milieuvriendelijke verwijdering van de historische voorraad bij de verkoop van nieuwe producten tegenover de consument aan te tonen. Producenten die van deze regeling gebruik maken, dienen te garanderen dat de aangegeven kosten een getrouw beeld geven van de reëel gemaakte kosten. (21) Voorlichting van de gebruikers over het voorschrift dat AEEA niet langer samen met ongesorteerd stedelijk afval mag worden verwijderd en gescheiden moet worden ingezameld, alsmede over de inzamelingssystemen en over hun eigen rol bij het beheer van AEEA is onontbeerlijk om de inzameling van AEEA te doen slagen. Dit houdt ook in dat elektrische en elektronische apparatuur die in vuilnisbakken of vergelijkbare vormen van gemeentelijke afvalinzameling terecht zou kunnen komen, van een duidelijk merkteken wordt voorzien. (22) De door producenten te verstrekken informatie ter identificatie van onderdelen en materialen is van belang om het beheer, en in het bijzonder de verwerking en de nuttige toepassing/ recycling, van AEEA te vergemakkelijken. (23) De lidstaten dienen te voorzien in inspectie en controle om een correcte tenuitvoerlegging van deze richtlijn te doen waarborgen. (24) Gegevens over het gewicht of , als dat niet kan , het aantal van elektrische en elektronische apparaten die in de Gemeenschap op de markt komen en over het niveau van inzameling, hergebruik (voor zover mogelijk met inbegrip van hergebruik van complete apparaten) en nuttige toepassing/recycling en uitvoer van AEEA zijn noodzakelijk om de verwezenlijking van de doelstellingen van deze richtlijn te kunnen meten. (25) De lidstaten kunnen ervoor opteren sommige bepalingen van deze richtlijn uit te voeren door middel van overeenkomsten tussen de bevoegde instanties en de betrokken bedrijfssectoren, mits aan bepaalde voorschriften is voldaan. (26) Volgens een comitéprocedure dient de Commissie zorg te dragen voor de aanpassing van sommige bepalingen van de richtlijn aan de wetenschappelijke en technische vooruitgang, de lijst van onder de categorieën van bijlage I A vallende producten, de selectieve verwerking van materialen en onderdelen van AEEA, de technische voorschriften voor de opslag en de verwerking van AEEA en het symbool ter aanduiding van elektrische en elektronische apparatuur . (27) De voor de uitvoering van deze richtlijn vereiste maatregelen dienen te worden vastgesteld overeenkomstig Besluit 1999/468/EG van de Raad van 28 juni 1999 tot vaststelling van de voorwaarden voor de uitoefening van de aan de Commissie verleende uitvoeringsbevoegdheden (14) , HEBBEN DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD: Artikel 1 Doelstellingen Deze richtlijn is in de eerste plaats gericht op de preventie van afgedankte elektrische en elektronische apparatuur, hierna te noemen "AEEA", en daarnaast op hergebruik, recycling en andere vormen van nuttige toepassing van dergelijke afvalstoffen, teneinde de hoeveelheid te verwijderen afval te verminderen. Voorts beoogt deze richtlijn een verbetering van de milieuprestaties van alle marktdeelnemers die bij de levenscyclus van elektrische en elektronische apparatuur betrokken zijn, zoals producenten, distributeurs en consumenten en in het bijzonder de marktdeelnemers die rechtstreeks betrokken zijn bij de verwerking van afgedankte elektrische en elektronische apparatuur. Artikel 2 Toepassingsgebied 1. Deze richtlijn is van toepassing op elektrische en elektronische apparatuur die onder de in bijlage I A genoemde categorieën valt, voorzover die apparatuur geen deel is van andere apparatuur welke niet onder het toepassingsgebied van deze richtlijn valt. Bijlage I B bevat een lijst van producten die onder de in bijlage I A genoemde categorieën vallen. 2. Deze richtlijn geldt onverminderd de Gemeenschapswetgeving inzake veiligheids&nbhy; en gezondheidseisen en de specifieke Gemeenschapswetgeving inzake afvalstoffenbeheer. 3. Apparatuur die verband houdt met de bescherming van de wezenlijke belangen van de veiligheid van lidstaten, wapens, munitie en oorlogsmateriaal zijn van deze richtlijn uitgesloten. Zulks geldt evenwel niet voor producten die niet voor specifiek militaire doeleinden zijn bestemd. Artikel 3 Definities In deze richtlijn wordt verstaan onder: Artikel 4 Productontwerp De lidstaten zien erop toe dat de producenten alle redelijke maatregelen nemen zodat - voor zover dit haalbaar en in overeenstemming met de veiligheidsvoorschriften is - alleen elektrische en elektronische apparatuur in de handel wordt gebracht die zodanig is ontworpen en geproduceerd dat niets eraan in de weg staat dat de apparaten: Artikel 5 Gescheiden inzameling 1. De lidstaten zorgen ervoor dat uiterlijk op ... [30 maanden na inwerkingtreding van deze richtlijn] AEEA niet meer samen met ongesorteerd stedelijk afval wordt verwijderd en dat alle AEEA gescheiden wordt ingezameld. 2. Wat AEEA van particuliere huishoudens betreft, dragen de lidstaten er zorg voor dat uiterlijk op... [ 30 maanden na inwerkingtreding van deze richtlijn ] : De lidstaten kunnen van deze bepaling afwijken, mits zij er zorg voor dragen dat de inlevering van AEEA daardoor voor de laatste houder niet bemoeilijkt wordt en dat deze systemen kosteloos blijven . De lidstaten die van deze bepaling gebruik maken, stellen de Commissie daarvan in kennis. Onverminderd a) en b) zorgen de lidstaten ervoor dat de producenten op basis van vrijwilligheid individuele en/of collectieve terugnamesystemen voor hun AEEA van particuliere huishoudens kunnen invoeren en exploiteren. De lidstaten kunnen specifieke regelingen vaststellen voor de inlevering van AEEA als bedoeld onder a) en b) waaraan essentiële onderdelen ontbreken, of die afvalstoffen bevat welke niet als AEEA kunnen worden aangemerkt . De lidstaten zorgen ervoor dat als extern verontreinigd beschouwde AEEA, met inbegrip van radioactieve of biologische verontreinigers, of die gevaarlijk is en een risico kan opleveren voor de gezondheid en de veiligheid van het personeel, wordt ingeleverd bij specifieke inzamelingsinrichtingen met voor deze taak opgeleid personeel en uitgerust met de modernste technologie. Overeenkomstig de Richtlijnen 67/548/EEG en 1999/45/EG en overeenkomstig de communautaire of nationale veiligheids- en gezondheidsnormen kunnen distributeurs weigeren AEEA terug te nemen die als extern verontreinigd wordt beschouwd, met inbegrip van radioactieve of biologische verontreiniging, of die gevaarlijk is en een risico kan opleveren voor de gezondheid en de veiligheid van het personeel. 3. De lidstaten zorgen ervoor dat producenten voorzieningen treffen voor de inzameling van AEEA afkomstig van andere houders dan particuliere huishoudens. 4. De lidstaten dragen er zorg voor dat de ingevolge de leden 1, 2 en 3 ingezamelde AEEA getransporteerd wordt naar verwerkingsinrichtingen met een vergunning volgens artikel 6 , tenzij de apparaten in hun geheel hergebruikt worden . Zij zorgen ervoor dat voorgenomen hergebruik niet leidt tot omzeiling van deze richtlijn, in het bijzonder van de artikelen 6 en 7 . De wijze van inzameling en transport van gescheiden ingezamelde AEEA moet optimaal hergebruik en recycling van daarvoor in aanmerking komende onderdelen en volledige apparaten mogelijk maken. De lidstaten zien erop toe dat gebruikte elektrische en elektronische apparatuur die wordt uitgevoerd naar niet-EU-landen geschikt en bestemd is voor hergebruik en niet voor recycling, nuttige toepassing of verwijdering. 5. Onverminderd lid 1 zorgen de lidstaten ervoor dat zij uiterlijk op 31 december 2005 kunnen aantonen dat per inwoner en per jaar gemiddeld ten minste zes kilogram AEEA uit particuliere huishoudens gescheiden is ingezameld . Aan de hand van de in artikel 12 bedoelde informatie leggen het Europees Parlement en de Raad op voorstel van de Commissie en rekening gehouden met de op technisch en economisch gebied in de lidstaten opgedane ervaring uiterlijk op 31 december 2007 een nieuwe hoeveelheid voor de jaren na 2008 vast. Deze kan eventueel een percentage zijn van de in de jaren daarvoor aan particuliere huishoudens verkochte hoeveelheid elektrische en elektronische apparatuur. Artikel 6 Verwerking 1. De lidstaten dragen er zorg voor dat de producenten, of derden die in hun naam handelen, overeenkomstig de Gemeenschapswetgeving systemen invoeren voor de verwerking van AEEA en dat hierbij met de nieuwste stand van de techniek overeenkomende technologie inzake nuttige toepassing en recycling wordt gebruikt. De producenten kunnen deze systemen individueel en/of collectief opzetten . Om aan artikel 4 van richtlijn 75/442/EEG te voldoen, omvat deze verwerking minimaal de verwijdering van alle vloeistoffen en een selectieve behandeling overeenkomstig bijlage II. Andere verwerkingstechnieken die ten minste hetzelfde beschermingsniveau voor de menselijke gezondheid en het milieu bieden, kunnen volgens de procedure van artikel 14 , lid 2, in bijlage II worden ingevoerd. Voor milieubeschermingsdoeleinden kunnen de lidstaten minimumkwaliteitsnormen voor de verwerking van ingezamelde AEEA invoeren. De lidstaten die voor deze kwaliteitsnormen kiezen, brengen deze ter kennis van de Commissie, die deze normen bekendmaakt. 2. De lidstaten dragen er zorg voor dat inrichtingen of bedrijven waar verwerkingshandelingen worden verricht, in het bezit zijn van een vergunning van de bevoegde instantie overeenkomstig de artikelen 9 en 10 van Richtlijn 75/442/EEG. De in artikel 11, lid 1, onder b), van Richtlijn 75/442/EEG bedoelde afwijking van het vergunningsvereiste kan worden toegepast op handelingen voor de nuttige toepassing van AEEA, mits de bevoegde instanties vóór de registratie een inspectie uitvoeren teneinde te onderzoeken of aan artikel 4 van Richtlijn 75/442/EEG wordt voldaan. De inspectie omvat verificatie van: Deze inspectie vindt ten minste één keer per jaar plaats en de lidstaten delen de resultaten mee aan de Commissie. 3. De lidstaten dragen er zorg voor dat inrichtingen of bedrijven waar verwerkingshandelingen worden verricht de AEEA opslaan en verwerken volgens de technische voorschriften van bijlage III. 4. De lidstaten dragen er zorg voor dat aan de in lid 2 bedoelde vergunning of registratie alle voorwaarden zijn verbonden die nodig zijn om aan de eisen van de leden 1 en 3 te voldoen en de streefcijfers voor nuttige toepassing van artikel 7 te bereiken. 5. De verwerkingshandelingen mogen ook buiten de betrokken lidstaat of de Gemeenschap plaatsvinden, mits het transport van de AEEA in overeenstemming is met Verordening (EEG) nr. 259/93 van de Raad van 1 februari 1993 betreffende toezicht en controle op de overbrenging van afvalstoffen binnen, naar en uit de Europese Gemeenschap (18) . In dit geval dragen de lidstaten er zorg voor dat de producenten de AEEA afleveren bij inrichtingen of ondernemingen die voldoen aan minimumnormen volgens dit artikel , tenzij wordt aangetoond dat de apparaten in hun geheel hergebruikt zijn. De lidstaten kunnen zich in overeenstemming met Verordening (EEG) nr. 259/93 verzetten tegen transporten voor nuttige toepassing of verwijdering , indien in het importerende land niet aan de minimumkwaliteitsnormen voor de verwerking van lid 1 en niet aan de technische voorschriften bedoeld in lid 3 is voldaan. 6. De lidstaten moedigen inrichtingen of bedrijven waar verwerkingshandelingen worden verricht aan, gecertificeerde milieubeheerssystemen in te voeren in overeenstemming met Verordening (EG ) nr. 761/2001 van het Europees Parlement en de Raad van 19 maart 2001 inzake de vrijwillige deelneming van organisaties aan een communautair milieubeheer- en milieuauditsysteem (EMAS) (19) . Artikel 7 Nuttige toepassing 1. De lidstaten dragen er zorg voor dat de producenten of derden die in hun naam handelen, individueel of collectief systemen invoeren voor de nuttige toepassing, in overeenstemming met de Gemeenschapswetgeving, van AEEA die ingevolge artikel 5 gescheiden is ingezameld. De lidstaten geven voorrang aan het hergebruik van volledige apparaten. Tot de in lid 4 bedoelde datum tellen deze apparaten niet mee voor de berekening van de in lid 2 vermelde streefcijfers. 2. Wat AEEA betreft die bestemd is voor verwerking volgens artikel 6 , dragen de lidstaten er zorg voor dat de producenten uiterlijk op 31 december 2005 de volgende streefcijfers bereiken: a) voor AEEA van categorie 1 (grote huishoudelijke apparaten) en categorie 10 (automaten) van bijlage I A 3. De lidstaten zien erop toe dat de producenten, of derden die in hun naam handelen, met het oog op de berekening van deze streefcijfers registers bijhouden van de hoeveelheid AEEA en de onderdelen, materialen en stoffen ervan wanneer deze de verwerkingsinrichting binnenkomen (input) en verlaten (output), en/of wanneer zij de inrichting voor nuttige toepassing of recycling binnenkomen (input). De Commissie stelt volgens de procedure van artikel 14 , lid 2, nadere bepalingen vast, waaronder materiaalspecificaties, voor de controle op het bereiken van de in lid 2 genoemde streefcijfers. Zij legt deze maatregel uiterlijk op. ... [ 18 maanden na de datum van inwerkingtreding van deze richtlijn ] voor. 4. Voor de jaren na 2008 stellen het Europees Parlement en de Raad op voorstel van de Commissie streefcijfers voor nuttige toepassing en hergebruik/recycling vast, waaronder zo nodig ook voor hergebruik van volledige apparaten, en voor de producten die onder categorie 8 van bijlage I A vallen. Daarbij wordt rekening gehouden met milieuvoordelen van de elektrische en elektronische apparatuur in gebruik, zoals een verhoogde hulpbronnen-efficiëntie dankzij de ontwikkeling van materialen en technologie.Tevens wordt rekening gehouden met de technische ontwikkeling op het gebied van hergebruik, nuttige toepassing, recycling, met producten en materialen, alsook met de door de lidstaten en de sector opgedane ervaring. 5. De lidstaten moedigen de ontwikkeling van nieuwe technieken voor nuttige toepassing, recycling en verwerking aan. Artikel 8 Financiering met betrekking tot AEEA van particuliere huishoudens 1. De lidstaten dragen er zorg voor dat de producenten uiterlijk op .... [ 30 maanden na de inwerkingtreding van deze richtlijn ] ten minste voorzien in de financiering van de inzameling, verwerking, nuttige toepassing en milieuhygiënisch verantwoorde verwijdering van AEEA van particuliere huishoudens vanaf de afgifte bij krachtens artikel 5, lid 2 , gecreëerde inzamelingsinrichtingen. 2. De lidstaten dragen er zorg voor dat de in lid 1 bedoelde financiering individueel geschiedt. Te dien einde zien de lidstaten erop toe dat de producenten adequate garanties bieden voor de financiering van het beheer van AEEA. De lidstaten kunnen de Commissie verzoeken programma's voor collectieve financiering te mogen toepassen indien zij kunnen aantonen dat de invoering van programma's voor individuele financiering onevenredig hoge kosten met zich meebrengen. De kosten van de inzameling, verwerking en milieuvriendelijke verwijdering van AEEA worden in de prijs van het product doorberekend. Lidstaten waar vóór de inwerkingtreding van deze richtlijn reeds andere financieringsovereenkomsten van kracht waren, kunnen deze in afwachting van het resultaat van een eventuele herziening van de financieringsovereenkomsten doch gedurende maximaal tien jaar na de inwerkingtreding van de richtlijn, handhaven. 3. De verantwoordelijkheid voor de financiering van het beheer van AEEA die is ontstaan uit apparatuur die vóór het verstrijken van de termijn van lid 1 op de markt is gebracht ("historische voorraad") wordt collectief gedragen door alle op het moment dat de kosten ontstaan bestaande producenten en wel naar evenredigheid van hun marktaandeel qua volume voor de betroffen apparatuur. De lidstaten zorgen ervoor dat de producenten gedurende een op basis van de gemiddelde levensduur van de apparaten vast te stellen overgangsperiode van maximaal tien jaar na de inwerkingtreding van deze richtlijn de mogelijkheid krijgen om op vrijwillige basis de kosten van inzameling, verwerking en milieuvriendelijke verwijdering van de historische voorraad bij de verkoop van nieuwe producten tegenover de consument aan te tonen. Producenten die van deze regeling gebruik maken, garanderen dat de aangegeven kosten een getrouw beeld geven van de reëel gemaakte kosten. 4. Opdat de kosten van het beheer van AEEA van producenten die niet meer op de markt zijn of die niet meer kunnen worden geïdentificeerd (zogenoemde weesproducten en free riders) niet voor rekening van de samenleving of de overige producenten komen, zorgen de lidstaten ervoor dat de producenten een waarborg stellen wanneer zij een product op de markt brengen, zoals omschreven in lid 2, en dat zij hun producten duidelijk markeren overeenkomstig de artikelen 10, lid 4 en 11, tweede alinea. Uit de gestelde waarborg wordt het beheer gefinancierd van AEEA van producenten die van de markt verdwenen zijn. De waarborg kan de vorm hebben van een recyclingsverzekering, een geblokkeerde bankrekening of de deelname van de producent in geschikte financiële programma's voor de financiering van het beheer van AEEA. Indien een importeur niet een van de hierboven beschreven garanties biedt, verlangen de douane-autoriteiten een zekerheidsstelling (samen met de BTW en douaneheffingen) als het product de EU binnenkomt. 5. De lidstaten zorgen ervoor dat producenten die elektrische of elektronische apparatuur verkopen op afstand de voorwaarden van dit artikel ook in acht nemen voor apparatuur die wordt geleverd naar de lidstaat waar de koper van die apparatuur verblijft. Artikel 9 Financiering met betrekking tot AEEA van andere gebruikers dan particuliere huishoudens De lidstaten dragen er zorg voor dat uiterlijk op .... [ 30 maanden na de inwerkingtreding van deze richtlijn ] door de producenten wordt voorzien in de financiering van de inzameling, verwerking, nuttige toepassing en milieuvriendelijke verwijdering van AEEA door andere gebruikers dan particuliere huishoudens afgedankte na de inwerkingtreding van deze richtlijn op de markt gebrachte apparatuur. Voor AEEA die is ontstaan uit apparatuur die op de markt is gebracht vóór de inwerkingtreding van deze richtlijn ("historische voorraad") worden de kosten door de producenten gedragen. De lidstaten kunnen als alternatief bepalen dat andere gebruikers dan particuliere huishoudens ook geheel of gedeeltelijk deze kosten dragen. Producenten en andere gebruikers dan particuliere huishoudens kunnen onverminderd de bepalingen van deze richtlijn andere financieringsregelingen overeenkomen. Artikel 10 Informatie voor de gebruikers 1. De lidstaten dragen er zorg voor dat gebruikers van elektrische en elektronische apparatuur in particuliere huishoudens de nodige informatie krijgen over: 2. De lidstaten treffen de nodige maatregelen om ervoor te zorgen dat de consumenten aan de inzameling van AEEA bijdragen en het proces van hergebruik, verwerking en nuttige toepassing van AEEA vergemakkelijken. 3. Ten einde aan de verplichting te voldoen dat AEEA niet langer samen met ongesorteerd stedelijk afval mag worden verwijderd en AEEA gescheiden moet worden ingezameld, dragen de lidstaten er zorg voor dat de producenten elektrische en elektronische apparatuur die na ... [30 maanden na inwerkingtreding van deze richtlijn] op de markt wordt gebracht , duidelijk van het in bijlage IV weergegeven symbool voorzien . Bij wijze van uitzondering wordt het symbool op de verpakking, de gebruiksaanwijzing en het garantiebewijs van de elektrische en elektronische apparatuur afgedrukt, wanneer dat wegens de afmetingen of de functie van het product nodig is. 4. De lidstaten dragen er zorg voor dat de producent van een elektrisch of elektronisch apparaat dat na ... [ 30 maanden na de inwerkingtreding van deze richtlijn ] op de markt wordt gebracht, door een aanduiding op het apparaat duidelijk kan worden geïdentificeerd. Het tijdstip van het op de markt brengen wordt ondubbelzinnig vastgelegd door een expliciete vermelding dat het apparaat na ... [ 30 maanden na de inwerkingtreding van deze richtlijn ] op de markt is gebracht. 5. De lidstaten kunnen voorschrijven dat de in de leden 1, 2 en 3 bedoelde informatie ten dele of in haar geheel wordt verstrekt door de producenten en/of de distributeurs, bijvoorbeeld in de gebruiksaanwijzing of op het verkooppunt. Artikel 11 Informatie voor de verwerkingsinstallaties De lidstaten dragen er zorg voor dat de producenten de informatie verstrekken over de verschillende onderdelen en materialen in de elektrische en elektronische apparatuur die de hergebruikcentra, verwerkings- en recycleringsinrichtingen nodig hebben voor de inachtneming van de voorschriften van deze richtlijn, alsook de plaats meedelen van de gevaarlijke stoffen en preparaten in de elektrische en elektronische apparatuur. De producenten zorgen voor handboeken voor onderhoud, hergebruik, verbetering en ombouw. De lidstaten dragen er zorg voor dat de producent van een elektrisch of elektronisch apparaat dat na ... [30 maanden na de inwerkingtreding van deze richtlijn] op de markt is gebracht, door een aanduiding op het apparaat duidelijk kan worden geïdentificeerd. Artikel 12 Informatie en rapportage 1. De lidstaten stellen een register van producenten op en verstrekken de Commissie voor ieder jaar gegevens, waaronder degelijke ramingen, over de hoeveelheden en categorieën elektrische en elektronische apparatuur die in de lidstaten op de markt gebracht, op alle verschillende manieren ingezameld en hergebruikt, gerecycleerd en nuttig gebruikt zijn, en over de uitgevoerde hoeveelheden naar gewicht of, als dat niet kan, naar aantal. De lidstaten dragen er zorg voor dat de producenten die elektrische en elektronische apparatuur leveren door middel van verkoop op afstand, informatie verstrekken over de naleving van de vereisten van artikel 8 , lid 5, en over de hoeveelheden en categorieën elektrische en elektronische apparatuur die op de markt zijn gebracht in de lidstaat waar de koper van die apparatuur verblijft. De lidstaten dragen er zorg voor dat de te verstrekken gegevens worden opgenomen in een verslag over de uitvoering van deze richtlijn, dat ze de Commissie om de twee jaar voorleggen, zodat er een gegevensbank over AEEA en de verwerking ervan aangelegd kan worden. De lidstaten dragen er zorg voor dat het eerste van deze verslagen de Commissie wordt voorgelegd uiterlijk 18 maanden na de in artikel 17 genoemde datum . De vorm waarin deze gegevens dienen te worden verstrekt, wordt uiterlijk zes maanden voor de in artikel 17 genoemde datum volgens de procedure van artikel 14 , lid 2, vastgesteld en aan de lidstaten meegedeeld. De lidstaten voorzien in een passende informatie-uitwisseling om aan dit lid te voldoen, in het bijzonder voor de in artikel 6, lid 5, bedoelde verwerkingshandelingen. 2. Dit verslag wordt geredigeerd aan de hand van een vragenlijst of een schema, opgesteld door de Commissie volgens de procedure van artikel 6 van Richtlijn 91/692/EEG van de Raad van 23 december 1999 tot standaardisering en rationalisering van de verslagen over de toepassing van bepaalde richtlijnen op milieugebied 1 (20) . De Commissie publiceert uiterlijk negen maanden na afloop van de eerste verslagperiode een eerste verslag over de uitvoering van deze richtlijn en vervolgens een nieuw verslag uiterlijk negen maanden na afloop van elke volgende verslagperiode. Deze verslagen moeten een directe vergelijking mogelijk maken tussen de vorderingen van de lidstaten op het stuk van inzameling, hergebruik, recycling en nuttige toepassing van AEEA. Deze verslagen worden op Internet openbaar gemaakt. Artikel 13 Aanpassing aan de vooruitgang van wetenschap en techniek Wijzigingen die nodig zijn om artikel 7 , lid 3, alsmede de bijlagen I B (in het bijzonder met het oog op de mogelijke toevoeging van armaturen in huishoudens, gloeilampen en fotovoltaïsche producten, d.w.z. zonnepanelen), bijlage II (in het bijzonder gelet op nieuwe technische ontwikkelingen voor de verwerking van AEEA), bijlagen III en IV aan de vooruitgang van wetenschap en techniek aan te passen, worden volgens de procedure van artikel 14 , lid 2, vastgesteld. Voordat de bijlagen worden gewijzigd, raadpleegt de Commissie onder andere de producenten van elektrische en elektronische apparatuur, de recycleerders, de verwerkers alsmede de milieuorganisaties, werknemers&nbhy; en consumentenverenigingen. Artikel 14 Comité 1. De Commissie wordt bijgestaan door het bij artikel 18 van Richtlijn 75/442/EEG ingestelde comité. 2. In de gevallen waarin naar dit lid wordt verwezen, is de regelgevingsprocedure van artikel 5 van Besluit 1999/468/EG van toepassing, met inachtneming van de artikelen 7 en 8 van dat besluit. De in artikel 5, lid 6, van Besluit 1999/468/EG bedoelde termijn wordt bepaald op drie maanden. 3. Het comité stelt zijn reglement van orde vast. Artikel 15 Sancties De lidstaten stellen sancties vast voor inbreuken op de nationale bepalingen die krachtens deze richtlijn zijn vastgesteld. De aldus vastgestelde sancties dienen doeltreffend, evenredig en afschrikkend te zijn. Artikel 16 Handhaving 1. De lidstaten dragen er zorg voor dat zij de nodige voorzieningen voor inspectie en controle treffen om de Commissie in staat te stellen na te gaan of de onderhavige richtlijn correct ten uitvoer wordt gelegd. 2. Ter uitvoering van het bepaalde in dit artikel houden de lidstaten met name rekening met Aanbeveling 2001/331/EG van het Europees Parlement en de Raad van 4 april 2001 voor de vaststelling van minimumcriteria voor milieu-inspecties in de lidstaten (21) . Artikel 17 Omzetting 1. De lidstaten doen de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden om uiterlijk op . ...... [ 18 maanden na de inwerkingtreding van deze richtlijn ] aan deze richtlijn te voldoen. Zij stellen de Commissie daarvan onverwijld in kennis. Wanneer de lidstaten die bepalingen aannemen, wordt in die bepalingen zelf of bij de officiële bekendmaking daarvan naar deze richtlijn verwezen. De regels voor die verwijzing worden vastgesteld door de lidstaten. 2. De lidstaten delen de Commissie de tekst van de bepalingen van intern recht mede die zij op het onder deze richtlijn vallende gebied vaststellen. 4. a) Griekenland en Ierland, die vanwege hun noch het inzamelingsstreefcijfer, vermeld in artikel 5, lid 5 , eerste alinea, noch de streefcijfers voor nuttige toepassing, vermeld in artikel 7 , lid 2, kunnen bereiken, en die daarom krachtens artikel 5, lid 2, derde alinea, van Richtlijn 1999/31/EG van de Raad van 26 april 1999 betreffende het storten van afvalstoffen (22) een verzoek tot verlenging van de in dat artikel genoemde termijn kunnen indienen, kunnen de in artikel 5, lid 5, en artikel 7 , lid 2, van onderhavige richtlijn genoemde termijn verlengen met maximaal 24 maanden. Die lidstaten brengen de Commissie uiterlijk bij de omzetting van deze richtlijn van hun beslissing op de hoogte. b) De Commissie stelt de andere lidstaten en het Europees Parlement van die beslissingen in kennis. 5. Uiterlijk vijf jaar na de inwerkingtreding van deze richtlijn legt de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad een verslag voor over de met de toepassing van de richtlijn opgedane ervaring, met name betreffende de gescheiden inzameling, de verwerking, de nuttige toepassingen en de financieringssystemen. Voorts zal het verslag gebaseerd zijn op de ontwikkelingen in de technologie, de opgedane ervaring, de milieueisen en de werking van de interne markt. Het verslag gaat zo nodig vergezeld van voorstellen om de desbetreffende bepalingen van deze richtlijn te wijzigen. Artikel 18 Inwerkingtreding Deze richtlijn treedt in werking op de dag van haar bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen. Artikel 19 Adressaten Deze richtlijn is gericht tot de lidstaten. Gedaan te Voor het Europees Parlement Voor de Raad De Voorzitter De Voorzitter BIJLAGE I A Categorieën elektrische en elektronische apparatuur waarop deze richtlijn van toepassing is 1. Grote huishoudelijke apparaten 2. Kleine huishoudelijke apparaten 3. IT&nbhy; en telecommunicatieapparatuur 4. Consumentenapparatuur 5. Verlichtingsapparatuur 6. Elektrisch en elektronisch gereedschap (uitgezonderd grote, niet-verplaatsbare industriële installaties) 7. Speelgoed, apparatuur voor sport en ontspanning 8. Medische hulpmiddelen (met uitzondering van alle geïmplanteerde en geïnfecteerde producten) 9. Meet&nbhy; en controle-instrumenten 10. Automaten BIJLAGE I B Lijst van producten die onder de categorieën van bijlage I A vallen 1. Grote huishoudelijke apparaten Grote koelapparaten Koelkasten Diepvriezers Andere grote apparaten voor koeling, bewaring en opslag van voedsel Wasmachines Wasdrogers Vaatwasmachines Kooktoestellen Elektrische fornuizen Elektrische kookplaten Magnetrons Andere grote apparaten voor de bereiding en andere behandelingen van voedsel Elektrische verwarmingsapparatuur Elektrische radiatoren Andere grote toestellen voor de verwarming van kamers, bedden en zitmeubelen Elektrische ventilatoren Airconditioners Andere ventilatie-, afzuig- en airconditioningapparatuur 2. Kleine huishoudelijke apparaten Stofzuigers Rolvegers Andere schoonmaakapparaten Apparaten voor het naaien, breien en weven en andere textielbewerkingen Strijkijzers en andere apparaten voor het strijken en mangelen en andere verzorging van kleding Broodroosters Frituurpannen Koffiemolens, koffiezetmachines en apparatuur voor het openen of luchtdicht sluiten van recipiënten of verpakkingen Elektrische messen Tondeuses, haardrogers, elektrische tandenborstels, scheerapparaten, massage- en andere lichaamsverzorgingsapparaten Klokken, andere uurwerken en apparatuur voor het meten, aangeven of registreren van tijd Weegschalen 3. IT&nbhy; en telecommunicatieapparatuur Gecentraliseerde gegevensverwerking: Mainframes Minicomputers Afdrukeenheden Persoonlijk computergebruik: Personal computers (inclusief processor, muis, scherm en toetsenbord) Schootcomputers (inclusief processor, muis, scherm en toetsenbord) Notebookcomputers Notepadcomputers Printers Kopieerapparaten Elektrische en elektronische typemachines Zak&nbhy; en bureaurekenmachines en andere producten en apparatuur voor het elektronisch verzamelen, opslaan, verwerken, presenteren of communiceren van informatie Gebruikerseindstations en &nbhy;systemen Faxapparaten Telexapparaten Telefoons Munt&nbhy; en kaarttelefoons Draadloze telefoons Cellulaire telefoons Antwoordapparaten en andere producten of apparatuur voor het overbrengen met telecommunicatie van geluid, beelden of andere informatie 4. Consumentenapparatuur Radiotoestellen Televisietoestellen Videocamera's Videorecorders Hifi-recorders Geluidsversterkers Muziekinstrumenten en andere producten of apparatuur voor het opnemen of weergeven van geluid of beelden, waaronder signalen of andere technieken voor de verspreiding van beeld en geluid dan telecommunicatie 5. Verlichtingsapparatuur Armaturen voor fluorescentielampen, uitgezonderd armaturen in huishoudens Fluorescentielampen (TL-buizen) Compacte fluorescentielampen Hogedrukgasontladingslampen, met inbegrip van hogedruknatriumlampen en metaalhalogenidelampen Lagedruknatriumlampen Andere verlichting of apparatuur voor het verspreiden of regelen van licht, uitgezonderd gloeilampen 6. Elektrisch en elektronisch gereedschap (uitgezonderd grote, niet-verplaatsbare industriële installaties) Boren Zagen Naaimachines Apparatuur voor het draaien, frezen, schuren, slijpen, zagen, snijden, afsnijden, boren, maken van gaten, ponsen, vouwen, buigen of dergelijke bewerkingen van hout, metaal en ander materiaal Gereedschap voor het klinken, spijkeren of schroeven, of het verwijderen van klinknagels, spijkers en schroeven, of dergelijk gebruik Gereedschap voor het lassen, solderen of dergelijk gebruik Apparatuur voor het verstuiven, verspreiden, dispergeren of op andere wijze behandelen van vloeistoffen of gassen Gereedschap voor het maaien en andere tuinbezigheden 7. Speelgoed, ontspannings- en sportapparatuur Elektrische treinen en autoracebanen Handheld consoles voor videospellen Videospellen Fiets-, duik-, loop-, roeicomputers en dergelijke Sportapparatuur met elektrische of elektronische onderdelen Speelautomaten 8. Medische hulpmiddelen (met uitzondering van alle geïmplanteerde en geïnfecteerde producten) Radiotherapeutische apparatuur Cardiologische apparatuur Dialyseapparatuur Beademingstoestellen Apparatuur voor nucleaire geneeskunde Laboratoriumapparatuur voor in-vitrodiagnostiek Analyseapparatuur Diepvriezers Apparatuur voor vruchtbaarheidstests Andere apparaten voor het opsporen, voorkomen, volgen, behandelen en verlichten van ziekten, verwondingen of handicaps 9. Meet&nbhy; en controle-instrumenten Rookmelders Verwarmingsregelaars Thermostaten Meet-, weeg- en afstelapparaten voor huishouden of laboratorium Andere meet- en regelapparatuur, voor industriële installaties (bv. in regelpanelen) 10. Automaten Automaten voor warme dranken Automaten voor warme/koude flesjes/blikjes Automaten voor vaste voedingsproducten Geldautomaten Alle automaten voor alle soorten producten BIJLAGE II Selectieve behandeling van materialen en onderdelen van AEEA overeenkomstig artikel 6 , lid 1 1. Uit gescheiden ingezamelde AEEA moeten ten minste de volgende stoffen, preparaten en onderdelen worden verwijderd : Deze stoffen, preparaten en onderdelen dienen te worden verwijderd of nuttig te worden toegepast in overeenstemming met artikel 4 van Richtlijn 75/442/EEG. 2. De volgende onderdelen van gescheiden ingezamelde AEEA moeten als volgt worden behandeld: 3. De punten 1 en 2 worden, rekening houdend met milieuoverwegingen en de wenselijkheid van hergebruik en recycling, zodanig toegepast dat het op milieuverantwoorde wijze hergebruiken en recycleren van onderdelen van complete apparaten niet bemoeilijkt wordt. 4. De Commissie beoordeelt volgens de procedure van artikel 14 , lid 2, met voorrang of de formuleringen van de punten betreffende gewijzigd moeten worden. BIJLAGE III Technische voorschriften overeenkomstig artikel 6 , lid 3 1. Locaties voor de opslag (ook tijdelijke opslag) van AEEA vóór verwerking (onverminderd de voorschriften van Richtlijn 1999/31/EG): 2. Locaties voor de verwerking van AEEA: BIJLAGE IV Symbool als merkteken voor elektrische en elektronische apparatuur Het symbool voor gescheiden inzameling van elektrische en elektronische apparatuur bestaat uit een doorgekruiste verrijdbare afvalbak zoals hieronder afgebeeld. Het symbool moet zichtbaar, leesbaar en onuitwisbaar worden aangebracht. (Medebeslissingsprocedure: tweede lezing) Het Europees Parlement, – gezien het gemeenschappelijk standpunt van de Raad (11356/1/2001 – C5&nbhy;0637/2001), – gezien zijn in eerste lezing geformuleerde standpunt (1) inzake het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2000) 347 (2) ), – gezien het gewijzigde voorstel van de Commissie ( COM(2001) 316 (3) ), – gelet op artikel 251, lid 2 van het EG&nbhy;Verdrag, – gelet op artikel 80 van zijn Reglement, – gezien de aanbeveling voor de tweede lezing van de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbeleid (A5&nbhy;0097/2002), 1. wijzigt het gemeenschappelijk standpunt als volgt; 2. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Standpunt van het Europees Parlement, in eerste lezing vastgesteld op 10 april 2002 met het oog op de aanneming van Richtlijn 2002/…/EG van het Europees Parlement en de Raad betreffende beperking van het gebruik van bepaalde gevaarlijke stoffen in elektrische en elektronische apparatuur HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, met name op artikel 95, Gezien het voorstel van de Commissie (4) , Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité (5) , Gezien het advies van het Comité van de Regio's (6) , Handelend volgens de procedure van artikel 251 van het Verdrag (7) , Overwegende hetgeen volgt: (1) De verschillen tussen de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen welke de lidstaten hebben aangenomen om het gebruik van gevaarlijke stoffen in elektrische en elektronische apparatuur te beperken kunnen de handel belemmeren en de mededinging in de Gemeenschap verstoren, en derhalve rechtstreekse gevolgen hebben voor de totstandkoming en de werking van de interne markt. Daarom dienen de wetgevingen van de lidstaten terzake onderling te worden aangepast en bij te dragen tot de bescherming van de volksgezondheid en een milieuhygiënisch verantwoorde nuttige toepassing en verwijdering van afgedankte elektrische en elektronische apparatuur. (2) De Europese Raad heeft tijdens zijn bijeenkomst in Nice van 7, 8 en 9 december 2000 zijn fiat gegeven aan de resolutie van de Raad van 4 december 2000 inzake het voorzorgsbeginsel. (3) De mededeling van de Commissie van 30 juli 1996 betreffende de actualisering van de communautaire strategie voor het afvalbeheer beklemtoont de noodzaak om het gehalte aan gevaarlijke stoffen in afval te verminderen en wijst op de potentiële voordelen van in de gehele Gemeenschap geldende regels ter beperking van de aanwezigheid van dergelijke stoffen in producten en productieprocessen. (4) In de resolutie van de Raad van 25 januari 1988 betreffende een communautair actieprogramma tegen milieuverontreiniging door cadmium (8) wordt de Commissie verzocht, onverwijld werk te maken van de ontwikkeling van specifieke maatregelen met het oog op een dergelijk programma. Ook de volksgezondheid dient te worden beschermd en daartoe moet een alomvattende strategie ten uitvoer worden gelegd die met name gericht is op de beperking van het gebruik van cadmium en de bevordering van onderzoek naar vervangingsmiddelen. In de resolutie wordt beklemtoond dat het gebruik van cadmium moet worden beperkt tot gevallen waarin geen geschikte en veiligere alternatieven voorhanden zijn. (5) De beschikbare gegevens tonen aan, dat de maatregelen inzake inzameling, verwerking, recycling en verwijdering van afgedankte elektrische en elektronische apparatuur (AEEA) van Richtlijn 2002 /..../EG van het Europees Parlement en de Raad van ... betreffende afgedankte elektrische en elektronische apparatuur (9) , noodzakelijk zijn om de moeilijkheden bij het afvalbeheer in verband met de zware metalen en de brandvertragers te verminderen. Doch, ondanks deze maatregelen zullen aanzienlijke hoeveelheden AEEA in de bestaande verwijderingsroutes blijven terechtkomen. En, zelfs wanneer AEEA afzonderlijk wordt ingezameld en aan specifieke recyclingprocessen wordt onderworpen, zal het gehalte aan kwik, cadmium, lood, zeswaardig chroom, PBB's en PBDE's vermoedelijk gezondheids&nbhy; en milieurisico's blijven opleveren. (6) Rekening gehouden met de technische en economische haalbaarheid, is het vervangen van die stoffen in elektrische en elektronische apparatuur door veilige of veiligere materialen de doeltreffendste manier om de met die stoffen samenhangende gezondheids&nbhy; en milieurisico's dermate te verminderen, dat het in de Gemeenschap vooropgestelde beschermingsniveau gehaald wordt. Door het gebruik van deze gevaarlijke stoffen te beperken, zullen waarschijnlijk de mogelijkheden en de economische rentabiliteit van recycling van AEEA toenemen en de negatieve gevolgen voor de gezondheid van werknemers in recyclingbedrijven afnemen. (7) De stoffen waarop deze richtlijn betrekking heeft, zijn wetenschappelijk goed onderzocht en beoordeeld, en met betrekking daartoe zijn diverse maatregelen op communautair en nationaal niveau vastgesteld. (8) De in deze richtlijn voorziene maatregelen zijn, rekening gehouden met bestaande internationale richtsnoeren en aanbevelingen, gebaseerd op een beoordeling van de beschikbare wetenschappelijke en technische gegevens. De maatregelen zijn noodzakelijk om het voor ogen gestelde niveau van bescherming van de gezondheid van mens en dier en van het milieu te bereiken, gelet op de mogelijke gevaren van het ontbreken van dergelijke maatregelen in de Gemeenschap. Deze maatregelen moeten regelmatig opnieuw worden onderzocht en, indien nodig, in het licht van de beschikbare technische en wetenschappelijke informatie worden aangepast. (9) Deze richtlijn mag geen afbreuk doen aan de Gemeenschapswetgeving betreffende veiligheids&nbhy; en gezondheidseisen en aan de specifieke Gemeenschapswetgeving betreffende afvalbeheer, in het bijzonder Richtlijn 91/157/EEG van de Raad van 18 maart 1991 inzake batterijen en accu's die gevaarlijke stoffen bevatten (10) . (10) De technische ontwikkeling van elektrische en elektronische apparatuur zonder zware metalen, PBDE's en PBB's, dient in aanmerking te worden genomen. Op basis van wetenschappelijke gegevens en rekening houdend met het voorzorgsbeginsel moet worden bekeken of andere gevaarlijke stoffen kunnen worden verboden en vervangen door meer milieuvriendelijke alternatieven die ten minste hetzelfde niveau van bescherming van de consumenten garanderen. (11) Vrijstellingen van de eis tot vervanging worden toegestaan indien de vervanging uit wetenschappelijk of technisch oogpunt onmogelijk is of indien de nadelige gevolgen van de vervanging voor het milieu of de volksgezondheid waarschijnlijk zwaarder wegen dan de voordelen van die vervanging voor de mens en voor het milieu. Voorts moet de vervanging van de gevaarlijke stoffen in de elektrische en elektronische apparaten gebeuren op een wijze die verenigbaar is met de gezondheid en de veiligheid van de gebruikers van elektrische en elektronische apparatuur. (12) Aangezien hergebruik, vernieuwing en verlenging van de levensduur van producten nuttig zijn, moeten reserveonderdelen ter beschikking zijn. (13) Volgens een comitéprocedure dient de Commissie zorg te dragen voor de aanpassing, aan de wetenschappelijke en technische vooruitgang, van de uitzonderingen op de voorschriften betreffende de geleidelijke beëindiging van het gebruik van en het verbod op gevaarlijke stoffen. (14) De voor de uitvoering van deze richtlijn vereiste maatregelen dienen te worden vastgesteld overeenkomstig Besluit 1999/468/EG van de Raad van 28 juni 1999 tot vaststelling van de voorwaarden voor de uitoefening van de aan de Commissie verleende uitvoeringsbevoegdheden (11) , HEBBEN DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD: Artikel 1 Doelstellingen Doel van deze richtlijn is de wetgevingen der lidstaten inzake beperkingen op het gebruik van gevaarlijke stoffen in elektrische en elektronische apparatuur onderling aan te passen en bij te dragen tot de bescherming van de volksgezondheid en een milieuhygiënisch verantwoorde nuttige toepassing en verwijdering van afgedankte elektrische en elektronische apparatuur. Artikel 2 Toepassingsgebied 1. Deze richtlijn is, onverminderd artikel 6, van toepassing op elektrische en elektronische apparatuur van de categorieën 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7 en 10 van bijlage I A bij Richtlijn 2002 /..../EG (AEEA) alsmede op gloeilampen en armaturen in huishoudens. 2. Deze richtlijn doet geen afbreuk aan de Gemeenschapswetgeving inzake veiligheids&nbhy; en gezondheidseisen of aan de specifieke Gemeenschapswetgeving inzake afvalstoffenbeheer. 3. Deze richtlijn is niet van toepassing op het hergebruik van elektrische en elektronische apparatuur en onderdelen daarvan, die vóór de in artikel 4, lid 1 genoemde datum op de markt zijn gebracht. Dit geldt eveneens voor het hergebruik van deze onderdelen in nieuwe elektrische en elektronische apparatuur die op de markt wordt gebracht. Artikel 3 Definities In deze richtlijn wordt verstaan onder: Artikel 4 Preventie 1. De lidstaten dragen er zorg voor dat vanaf 1 januari 2006 nieuwe elektrische en elektronische apparatuur die op de markt wordt gebracht geen lood, kwik, cadmium, zeswaardig chroom, polybroombifenylen (PBB's) of polybroomdifenylethers (PBDE's) meer bevat. 2. Lid 1 geldt niet voor de in de bijlage genoemde toepassingen. 3. Lid 1 is evenmin van toepassing op reserveonderdelen en verbruiksmaterialen voor apparatuur en herstel van apparatuur die vóór 1 januari 2006 op de markt zijn gebracht . 4. Het Europees Parlement en de Raad besluiten, zodra de nodige wetenschappelijke gegevens voorhanden zijn, en zonder afbreuk te doen aan de bevoegdheden van de Commissie, andere gevaarlijke stoffen uit te bannen en te vervangen door milieuvriendelijker alternatieve stoffen, die minimaal hetzelfde niveau van bescherming voor de consument garanderen. Artikel 5 Aanpassing aan de vooruitgang van wetenschap en techniek 1. Wijzigingen die nodig zijn om de bijlage voor de navolgende doeleinden aan de vooruitgang van wetenschap en techniek aan te passen, worden volgens de procedure van artikel 7, lid 2, vastgesteld: 2. Alvorens de bijlage overeenkomstig lid 1 te wijzigen, raadpleegt de Commissie onder andere de producenten van elektrische en elektronische apparatuur, recycleerders, verwerkers, milieuorganisaties en werknemers- en consumentenverenigingen. Eventuele opmerkingen worden toegezonden aan het Comité van artikel 7, lid 1. De Commissie brengt verslag uit van de informatie die zij heeft ontvangen. Artikel 6 Toetsing Uiterlijk op ... * (13) toetst de Commissie de in deze richtlijn vastgestelde maatregelen aan eventuele nieuwe wetenschappelijke gegevens. Zij doet binnen dezelfde termijn in het bijzonder voorstellen tot opneming van apparatuur die onder de categorieën 8 en 9 van bijlage I A van Richtlijn 2002 / /EG (AEEA) valt, in het toepassingsgebied van deze richtlijn. De Commissie gaat tevens na of de lijst van stoffen als bedoeld in artikel 4, lid 1, aan de wetenschappelijke gegevens aangepast moet worden; zij neemt daarbij het voorzorgsbeginsel in acht en dient, zo nodig bij het Europees Parlement en de Raad voorstellen in tot aanpassing. Bijzondere aandacht moet bij het onderzoek worden geschonken aan de gevolgen voor het milieu en de gezondheid van de mens van andere gevaarlijke stoffen en materialen die worden gebruikt in elektrische en elektronische apparatuur. De Commissie onderzoekt of het haalbaar is om dergelijke stoffen en materialen te vervangen en legt het Europees Parlement en de Raad voorstellen voor om indien nodig de in artikel 4 genoemde rijkweidte uit te breiden. Artikel 7 Comité 1. De Commissie wordt bijgestaan door het bij artikel 18 van Richtlijn 75/442/EEG van de Raad van 15 juli 1975 betreffende afvalstoffen (14) ingestelde comité. 2. Indien naar dit lid wordt verwezen zijn de artikelen 5 en 7 van Besluit 1999/468/EG van toepassing, met inachtneming van artikel 8 van dat besluit. De in artikel 5, lid 6, van Besluit 1999/468/EG bedoelde termijn wordt vastgesteld op drie maanden. 3. Het comité stelt zijn reglement van orde vast. Artikel 8 Sancties De lidstaten stellen sancties vast voor inbreuken op de nationale bepalingen die krachtens deze richtlijn zijn vastgesteld. De aldus vastgestelde sancties dienen doeltreffend, evenredig en afschrikkend te zijn. Artikel 9 Omzetting 1. De lidstaten doen de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden om uiterlijk op ... * (15) aan deze richtlijn te voldoen. Zij stellen de Commissie daarvan onverwijld in kennis. Wanneer de lidstaten die bepalingen aannemen, wordt in die bepalingen zelf of bij de officiële bekendmaking daarvan naar deze richtlijn verwezen. De regels voor die verwijzing worden vastgesteld door de lidstaten. 2. De lidstaten delen de Commissie de tekst van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen van intern recht mede die zij op het onder deze richtlijn vallende gebied vaststellen. Artikel 10 Inwerkingtreding Deze richtlijn treedt in werking op de dag van haar bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen. Artikel 11 Adressaten Deze richtlijn is gericht tot de lidstaten. Gedaan te Voor het Europees Parlement Voor de Raad De Voorzitter De Voorzitter BIJLAGE Toepassingen van lood, kwik, cadmium en zeswaardig chroom, waarop artikel 4, lid 1 niet van toepassing is 1. Kwik in compacte fluorescentielampen tot maximaal 5 mg per lamp. 2. Kwik in TL-buizen voor algemeen gebruik met ten hoogste: 3. Kwik in TL-buizen voor speciaal gebruik. 4. Kwik in niet specifiek in deze bijlage genoemde lampen. 5. Lood in glas van beeldbuizen, elektronische onderdelen en fluorescentielampen. 6. Lood in staallegeringen met maximaal 0,35 gewichtsprocent lood, aluminiumlegeringen met maximaal 0,4 gewichtsprocent lood en koperlegeringen met maximaal 4 gewichtsprocent lood. 7. − Lood in soldeer met hoge smelttemperatuur (d.w.z. tin-loodsoldeerlegeringen met meer van 85% lood); 8. Cadmium aangewend in een oppervlaktebehandeling (cadmeren), behoudens in toepassingen die verboden zijn uit hoofde van Richtlijn 91/338/EEG van de Raad van 18 juni 1991 (16) houdende tiende wijziging van Richtlijn 76/769/EEG (17) inzake de beperking van het op de markt brengen en van het gebruik van bepaalde gevaarlijke stoffen en preparaten. 9. Zeswaardig chroom als corrosiewering in het koolstofstalen koelsysteem van absorptiekoelkasten. De Commissie beoordeelt volgens de procedure van artikel 7, lid 2, de toepassingen voor met voorrang om zo spoedig mogelijk te constateren of deze punten moeten worden gewijzigd. (Medebeslissingsprocedure: tweede lezing) Het Europees Parlement , – gezien het gemeenschappelijk standpunt van de Raad (12332/1/2001 – C5&nbhy;0638/2001), – gezien zijn in eerste lezing geformuleerde standpunt (1) inzake het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2001) 12 (2) ), – gezien het gewijzigde voorstel van de Commissie ( COM(2001) 555 (3) ), – gelet op artikel 251, lid 2 van het EG&nbhy;Verdrag, – gelet op artikel 80 van zijn Reglement, – gezien de aanbeveling voor de tweede lezing van de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbeleid (A5&nbhy;0090/2002), 1. wijzigt het gemeenschappelijk standpunt als volgt; 2. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Standpunt van het Europees Parlement, in tweede lezing vastgesteld op 10 april 2002 met het oog op de aanneming van Richtlijn 2002/…../EG van het Europees Parlement en de Raad tot vierentwintigste wijziging van Richtlijn 76/769/EEG van de Raad inzake de beperking van het op de markt brengen en van het gebruik van bepaalde gevaarlijke stoffen en preparaten (pentabroomdifenylether, octabroomdifenylether ) HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, met name op artikel 95, Gezien het voorstel van de Commissie (4) , Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité (5) , Handelend volgens de procedure van artikel 251 van het Verdrag (6) , Overwegende hetgeen volgt: (1) Krachtens artikel 14 van het Verdrag dient een ruimte zonder binnengrenzen tot stand te worden gebracht, waarin het vrije verkeer van goederen, personen, diensten en kapitaal wordt gewaarborgd. (2) In het kader van Verordening (EEG) nr. 793/93 van de Raad van 23 maart 1993 inzake de beoordeling en de beperking van de risico's van bestaande stoffen (7) zijn de risico's voor het milieu van pentabroomdifenylether (pentaBDE) onderzocht. Uit de risicobeoordeling bleek dat de risico's van pentaBDE voor het milieu moeten worden beperkt. Het Wetenschappelijk Comité voor toxiciteit, ecotoxiciteit en milieu (CSTEE) bevestigde in zijn advies van 4 februari 2000 de conclusies van de risicobeoordeling van pentaBDE, namelijk dat de milieurisico's ervan moeten worden beperkt. Tevens deelde het CSTEE in zijn advies van 19 juni 2000 de bezorgdheid over het feit dat kinderen via borstvoeding aan pentaBDE worden blootgesteld en onderschrijft het de zienswijze dat de hogere concentratie pentaBDE in moedermelk het gevolg van een nog niet bekende toepassing zou kunnen zijn. (3) De Commissie heeft in het kader van Verordening (EEG) nr. 793/93 een aanbeveling gedaan voor een strategie die is gericht op beperking van de risico's van pentaBDE voor het milieu en waarin voorwaarden worden verbonden aan het op de markt brengen en het gebruik ervan. (4) Tevens wordt aanbevolen om bij het nemen van maatregelen rekening te houden met de bezorgdheid over de blootstelling van zuigelingen hieraan via de moedermelk. (4) In het belang van de volksgezondheid en het milieu moet het op de markt brengen en het gebruik van pentaBDE en van artikelen die pentaBDE bevatten, worden verboden. (5) De op de markt verkrijgbare difenylethers van technische kwaliteit zijn mengsels en bevatten moleculen met uiteenlopende aantallen broomatomen. Octabroomdifenylether (octaBDE) van technische kwaliteit bevat voornamelijk octaBDE en heptaBDE, maar ook pentaBDE. Ter bescherming van de volksgezondheid en het milieu moet het gebruik van octaBDE met meer dan 0,1% pentaBDE niet langer toegestaan zijn wanneer pentaBDE eenmaal beperkt is. Bovendien moet, hoewel de beoordeling van de risico's van octaBDE en decaBDE nog niet is afgerond, het op de markt brengen en het gebruik van deze stoffen worden beperkt, aangezien uit de evaluaties reeds is gebleken dat daaraan wel degelijk risico's zijn verbonden voor de volksgezondheid en het milieu. 3. De aanwezigheid van pentaBDE in hogere concentraties dan 0,1% kan worden vastgesteld door middel van analytische standaardtechnieken als GC-MS (gaschromatografie-massaspectrometrie). Bij deze technieken kan de technische kwaliteit van octaBDE en pentaBDE afzonderlijk worden bepaald. De bepalingen van deze richtlijn doen geen afbreuk aan de communautaire wetgeving waarbij minimumeisen worden vastgesteld inzake de bescherming van werknemers als vervat in Richtlijn 89/391/EEG van de Raad van 12 juni 1989 betreffende de tenuitvoerlegging van maatregelen ter bevordering van de verbetering van de veiligheid en de gezondheid van de werknemers op het werk (8) , en in afzonderlijke daarop gebaseerde richtlijnen, met name Richtlijn 90/394/EEG van de Raad van 28 juni 1990 betreffende de bescherming van de werknemers tegen de risico's van blootstelling aan carcinogene agentia op het werk (zesde bijzondere richtlijn in de zin van artikel 16, lid 1, van Richtlijn 89/391/EEG) (9) , en Richtlijn 98/24/EG van de Raad van 7 april 1998 inzake de bescherming van de gezondheid en de veiligheid van werknemers tegen de risico's van chemische agentia op het werk (veertiende individuele richtlijn in de zin van artikel 16, lid 1, van Richtlijn 89/391/EEG) (10) , HEBBEN DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD: Artikel 1 Bijlage I van Richtlijn 76/769/EEG wordt overeenkomstig de bijlage bij deze richtlijn gewijzigd. Artikel 2 De lidstaten voorzien in de aanneming en bekendmaking van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen die nodig zijn om uiterlijk […] * (11) aan deze richtlijn te voldoen. Zij stellen de Commissie daarvan onverwijld in kennis. Zij passen deze bepalingen toe vanaf […] * (12) * . Wanneer de lidstaten deze bepalingen aannemen, wordt in de bepalingen zelf of bij de officiële bekendmaking daarvan naar deze richtlijn verwezen. De regels voor deze verwijzing worden vastgesteld door de lidstaten. Artikel 3 Deze richtlijn treedt in werking op de dag van haar bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen. Artikel 4 Deze richtlijn is gericht tot de lidstaten. Gedaan te voor het Europees Parlement voor de Raad de Voorzitter de Voorzitter BIJLAGE "[XX] difenylether, pentabroomderivaat C 12 H 5 Br 5 O Mag niet op de markt worden gebracht of worden gebruikt als stof of als bestanddeel van stoffen of preparaten in hogere concentraties dan 0,1 massaprocent. Artikelen mogen niet op de markt worden gebracht indien zij, ofwel brandvertragende onderdelen daarvan, hogere concentraties dan 0,1 massaprocent van deze stof bevatten. [XXI] difenylether, octabroomderivaat C 12 H 2 Br 8 O Mag niet op de markt worden gebracht of worden gebruikt als stof of als bestanddeel van stoffen of preparaten in hogere concentraties dan 0,1 massaprocent. Artikelen mogen niet op de markt worden gebracht indien zij, ofwel brandvertragende onderdelen daarvan, hogere concentraties dan 0,1 massaprocent van deze stof bevatten. [XXII] difenylether, decabroomderivaat C 12 Br 10 O Mag niet op de markt worden gebracht of worden gebruikt als stof of als bestanddeel van stoffen of preparaten in hogere concentraties dan 0,1 massaprocent. Artikelen mogen niet op de markt worden gebracht indien zij, ofwel brandvertragende onderdelen daarvan, hogere concentraties dan 0,1 massaprocent van deze stof bevatten. Deze bepalingen worden uiterlijk vanaf 1 januari 2006 toegepast, tenzij uit de risicobeoordeling overeenkomstig Verordening (EEG) nr. 793/93 blijkt dat decaBDE geen aanleiding geeft tot bezorgdheid. Dit voorstel wordt als volgt gewijzigd: Wetgevingsresolutie>MERGEFORMATWetgevingsresolutie van het Europees Parlement over het voorstel voor een verordening van de Raad betreffende het Gemeenschapsoctrooi ( COM(2000) 412 – C5&nbhy;0461/2000 – 2000/0177(CNS) ) (Raadplegingsprocedure) Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan de Raad ( COM(2000) 412 (2) ), – geraadpleegd door de Raad overeenkomstig artikel 308 van het EG&nbhy;Verdrag (C5&nbhy;0461/2000), – gelet op artikel 67 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie juridische zaken en interne markt en het advies van de Commissie industrie, externe handel, onderzoek en energie (A5&nbhy;0059/2002), 1. hecht zijn goedkeuring aan het aldus gewijzigde Commissievoorstel; 2. verzoekt de Raad en de Commissie erop toe te zien dat tijdens de volgende diplomatieke conferentie voor de herziening van het Verdrag inzake het Europees octrooi wordt bepaald dat op het Gemeenschapsoctrooi de talenregeling wordt toegepast die is vastgelegd in Verordening (EG) nr. 40/94 van de Raad van 20 december 1993 inzake het Gemeenschapsmerk (3) ; 3. verzoekt de Commissie haar voorstel krachtens artikel 250, lid 2 van het EG-Verdrag dienovereenkomstig te wijzigen; 4. verzoekt de Raad, wanneer deze voornemens is af te wijken van de door het Parlement goedgekeurde tekst, het Parlement hiervan op de hoogte te stellen; 5. wenst dat de overlegprocedure wordt ingeleid ingeval de Raad voornemens is af te wijken van de door het Parlement goedgekeurde tekst; 6. wenst opnieuw te worden geraadpleegd ingeval de Raad voornemens is ingrijpende wijzigingen aan te brengen in het voorstel van de Commissie; 7. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Het Europees Parlement, - gezien de geconsolideerde jaarrekening en de financiële balans betreffende het begrotingsjaar 2000 (SEC(2001) 528 – C5&nbhy;0234/2001, SEC(2001) 529 – C5&nbhy;0235/2001, SEC(2001) 531 – C5&nbhy;0236/2001), - gezien het jaarverslag over het begrotingsjaar 2000 en de speciale verslagen van de Rekenkamer, vergezeld van de antwoorden van de instellingen (C5&nbhy;0617/2001) (1) , - gezien de betrouwbaarheidsverklaring inzake de betrouwbaarheid van de rekeningen en de wettigheid en regelmatigheid van de onderliggende verrichtingen, afgegeven door de Rekenkamer overeenkomstig artikel 248 van het EG&nbhy;Verdrag (C5&nbhy;0617/2001), - gezien de aanbeveling van de Raad van 5 maart 2002 (C5&nbhy;0124/2002), - gelet op artikel 276 van het EG&nbhy;Verdrag, artikel 78 octies van het EGKS&nbhy;Verdrag en artikel 180 ter van het Euratom&nbhy;Verdrag, - gelet op het Financieel Reglement van 21 december 1977, inzonderheid op artikel 89, - gelet op artikel 93 en Bijlage V van zijn Reglement, - gezien het verslag van de Commissie begrotingscontrole en de adviezen van de andere commissies (A5&nbhy;0103/2002), A. overwegende dat overeenkomstig artikel 275 van het EG&nbhy;Verdrag de Commissie verantwoordelijk is voor het opstellen van de jaarrekening, 1. verleent de Commissie kwijting voor de uitvoering van de algemene begroting van de Europese Unie voor het begrotingsjaar 2000; 2. formuleert zijn opmerkingen in de resolutie die een integrerend deel uitmaakt van dit besluit; 3. verzoekt zijn Voorzitter dit besluit en de resolutie die daarvan een integrerend deel uitmaakt te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, het Hof van Justitie, de Rekenkamer en de Europese Investeringsbank, en te zorgen voor publicatie ervan in het Publicatieblad (serie L). 2. Besluit van het Europees Parlement tot afsluiting van de rekeningen betreffende de uitvoering van de algemene begroting van de Europese Unie voor het begrotingsjaar 2000 (Commissie) (SEC(2001) 528 - C5&nbhy;0234/2001 – 2001/2102(DEC) ) Het Europees Parlement, - gezien de begroting van de Europese Unie voor het begrotingsjaar 2000, - gezien de geconsolideerde jaarrekening en de financiële balans betreffende het begrotingsjaar 2000 (SEC(2001) 528 – C5&nbhy;0234/2001, SEC(2001) 529 – C5&nbhy;0235/2001, SEC(2001) 531 – C5&nbhy;0236/2001) (2) , - gezien het jaarverslag over het begrotingsjaar 2000 en de speciale verslagen van de Rekenkamer, vergezeld van de antwoorden van de instellingen (C5&nbhy;0617/2001) (3) , - gezien de betrouwbaarheidsverklaring inzake de betrouwbaarheid van de rekeningen en de wettigheid en regelmatigheid van de onderliggende verrichtingen, afgegeven door de Rekenkamer overeenkomstig artikel 248 van het EG&nbhy;Verdrag (C5&nbhy;0617/2001), - gezien de aanbeveling van de Raad van 6 maart 2002 (C5&nbhy;0124/2002), - gelet op artikel 276 van het EG&nbhy;Verdrag, artikel 78 octies van het EGKS&nbhy;Verdrag en artikel 180 ter van het Euratom&nbhy;Verdrag, - gelet op het Financieel Reglement van 21 december 1977, inzonderheid op artikel 89, - gelet op artikel 93 en Bijlage V van zijn Reglement, - gezien het verslag van de Commissie begrotingscontrole en de adviezen van de andere commissies (A5&nbhy;0103/2002), A. overwegende dat overeenkomstig artikel 275 van het EG&nbhy;Verdrag de Commissie verantwoordelijk is voor het opstellen van de jaarrekening, 11.619. stelt vast dat de ontvangsten en uitgaven in het begrotingsjaar 1999 bedroegen: € (a) Ontvangsten* 422.418,05 (b) Uitgaven** 869.808,54 Annulering van de in 2000 niet&nbhy;gebruikte betalingskredieten van 1999 041.236,86 Wisselkoersverschillen van het begrotingsjaar 520.017,81 Totaal 073.828,56 *..De bruto-ontvangsten van het begrotingsjaar bedragen in totaal 94.420,77 mln. euro. Als rekening wordt gehouden met de kosten van de inning van de eigen middelen door de lidstaten (1.696,35 mln. euro). ** Het brutobedrag van de begrotingsuitgaven beloopt 86.666,07 mln. euro als rekening wordt gehouden met de negatieve uitgaven in het kader van het EOGFL-Garantie (3.798,2 mln. euro). 2. stelt vast dat de totale ontvangsten als volgt zijn onderverdeeld: € Eigen middelen 86 637 043 467,40 Beschikbare overschotten 4 541 233 800,45 Overige ontvangsten (Titels 4 tot 9) 1 546 145 150,20 Totaal 92 724 422 418,05 * 79.535. stelt vast dat de totale uitgaven als volgt zijn onderverdeeld: € % 1 Gemeenschappelijk landbouwbeleid 689.400,02 50,88 2 Structurele maatregelen 532.780,79 25,26 3 Intern beleid 273.460,93 7,55 4 Extern beleid 774.469,38 6,27 5 Administratieve uitgaven 921.539,15 5,89 6 Reserves 186.290.500,00 0,23 7 Pretoetredingssteun 433.238,83 3,91 Totaal 915.389,91 100,00 4. stelt vast dat de Commissie de volgende geconsolideerde financiële balans heeft opgesteld: ACTIVA € I Emissiekosten 0,00 II Immateriële vaste activa 3 319 803,29 III Materiële vaste activa 3 261 254 218,12 IV Financiële vaste activa 1 856 483 517,61 V Vorderingen op lange termijn 2 236 322 170,79 VI Voorraden 82 368 240,13 VII Vorderingen op korte termijn 4 050 765 994,66 VIII Beleggingen kasmiddelen 28 372 890,52 IX Beschikbare waarden 17 312 576 774,01 X Tussenrekeningen 83 729 930,21 Totaal 28 915 193 539,34 PASSIVA € I Eigen vermogen 17 867 727 577,82 II Voorzieningen voor risico's en lasten 1 497 353 116,63 III Schulden op lange termijn 2 886 469 565,04 IV Schulden op korte termijn 5 968 181 979,75 V Tussenrekeningen 695 461 300,10 Totaal 28 915 193 539,34 5. hecht zijn goedkeuring aan de afsluiting van de rekeningen betreffende de uitvoering van de algemene begroting voor het begrotingsjaar 2000 o o o 6. verzoekt zijn Voorzitter dit besluit te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, het Hof van Justitie, de Rekenkamer en de Europese Investeringsbank, en te zorgen voor publicatie ervan in het Publicatieblad (serie L). 3. Resolutie van het Europees Parlement met opmerkingen bij het besluit tot het verlenen van kwijting voor de uitvoering van de algemene begroting van de Europese Unie voor het begrotingsjaar 2000 (Commissie) (SEC(2001) 528 – C5&nbhy;0234/2001 – 2001/2102(DEC) ) Het Europees Parlement, - gelet op artikel 276 van het EG&nbhy;Verdrag, - gelet op artikel 89, lid 7 van het Financieel Reglement van 21 december 1977, uit hoofde waarvan de instellingen van de Gemeenschap alle nodige maatregelen moeten treffen om gevolg te geven aan de opmerkingen bij de kwijtingsbesluiten, - gezien het jaarverslag van de Rekenkamer over het begrotingsjaar 2000 vergezeld van de antwoorden van de instellingen (4) en de speciale verslagen van de Rekenkamer (C5&nbhy;0617/2001), - gezien de aanbeveling van de Raad van 5 maart 2002 (C5&nbhy;0124/2002), - gezien het verslag van de Commissie begrotingscontrole en de adviezen van de andere betrokken commissies (A5&nbhy;0103/2002), A. overwegende dat het kwijtingsbesluit is gebaseerd op de wijze waarop de Commissie de begroting tijdens een gegeven begrotingsjaar heeft uitgevoerd, waaronder de mate waarin de Commissie echt gevolg heeft gegeven aan de budgettaire prioriteiten en politieke richtsnoeren van het Parlement inzake de begrotingsuitvoering alsmede aan eerdere in de kwijtingsprocedure goedgekeurde aanbevelingen van het Parlement, eerdere externe boekhoudkundige controles door de Rekenkamer, waaronder zijn speciale verslagen, interne boekhoudkundige controles door de financieel controleur, beoordelingen en controles door de uitvoerende directoraten-generaal, beweringen van slecht beheer door het personeel van de Commissie en verslagen van het Bureau fraudebestrijding over ernstige onregelmatigheden, B. overwegende dat een beoordeling eveneens afhangt van de mate waarin het beleid van nul tolerantie van fraude en onregelmatigheden echt is uitgevoerd door de Commissie, waarvan de leden verantwoording verschuldigd zijn aan her Europees Parlement, en waarvan de directeuren&nbhy;generaal, overeenkomstig het hervormingsprogramma, verantwoordelijk zijn voor het verrichten van de nodige interne controles binnen hun departementen, C. overwegende dat de begroting een overschot heeft van 11,6 miljard EUR, D. overwegende dat de Rekenkamer, gezien alle resultaten van zijn boekhoudkundige controle, van oordeel is dat de aan de financiële memoranda ten grondslag liggende transacties, over het geheel genomen voorzover het om de ontvangsten, vastleggingen en huishoudelijke uitgaven gaat, legaal en regelmatig zijn, maar er van af heeft gezien deze verzekering te geven voor wat de overige betalingen betreft, zoals ook het geval was voor het jaar 1999 en eerdere jaren, E. overwegende dat de Rekenkamer nog geen positieve betrouwbaarheidsverklaring (DAS) voor de gehele begroting kan geven; dat de weigering dit te doen aangeeft dat de Rekenkamer en het Parlement niet in staat zijn na te gaan of de door de Commissie, en vooral door de lidstaten verrichte transacties regelmatig zijn, F. overwegende dat het waardering verdient dat de departementen van de Commissie prompt binnen de uiterste termijn (21 december 2001) hebben geantwoord op de op 5 december 2001 toegezonden vragen door de leden van de Commissie begrotingscontrole in verband met de kwijtingsprocedure, G. overwegende dat het opvallende kenmerk van het begrotingsjaar 2000 het buitengewoon grote begrotingsoverschot was (11,6 mrd euro ofwel 14% van de begroting), wat een belangrijk falen van de budgettaire ramingen aantoont (de ontvangsten lagen veel hoger dan de ramingen) en ook aantoont dat de opzet van de in 1999 doorgevoerde hervorming van de structuurfondsen om tijdig te voorzien in adequate systemen voor het operationele beheer van de structuurfondsen, is mislukt, H. overwegende dat het beheer van de begroting voor het begrotingsjaar 2000 in zijn geheel onder de verantwoordelijkheid van de nieuwe, in 1999 benoemde Commissie valt, I. overwegende dat het begrotingsjaar 2000 de start vormt van een nieuwe programmaperiode tot 2006, zowel voor de Structuurfondsen en voor de steun voor toetreding en de invoering van nieuwe bepalingen (Verordening (EG) nr. 1260/1999 (5) plus de regelingen Sapard en Ispa), J. overwegende dat het begrotingsjaar 2000 werd gemarkeerd door voorstellen voor hervormingen van de Commissie, in overeenstemming met de aanbevelingen in het Witboek, met name wat betreft het Financieel Reglement, externe maatregelen (mededeling van 16 mei 2000) en verbetering van het financieel beheer en controle binnen de departementen (algehele strategie van 1 maart 2000) inzake administratieve hervorming) ( COM(2000) 200 ), K. overwegende dat het beheer van 85% van de communautaire begroting weliswaar wordt gedeeld met de lidstaten, maar dat het volgens de artikelen 274 en 275 van het EG-Verdrag de Commissie is die als enige instantie verantwoordelijk is voor de controle en het toezicht op de besteding van de begroting, en dat zij er derhalve op moet toezien dat de lidstaten de volledige verantwoordelijkheid op zich nemen voor iedere vorm van wanbeheer die zich op hun niveau voordoet en zich derhalve de middelen moet verschaffen om na te gaan in hoeverre de lidstaten hun verplichtingen verzaken en niet moet aarzelen hen daarvoor sancties op te leggen en de kwijtingsautoriteit van haar exacte taken op de hoogte te brengen; L. overwegende dat het jaar 2000 werd gekenmerkt door een aanzienlijke stijging in de omvang van de fraude en onregelmatigheden die door de lidstaten en OLAF zijn aangegeven (2 miljard euro), waarvan 1,4 miljard de traditionele eigen middelen betrof, 885 miljoen euro de uitgaven, waaronder 580 miljoen euro voor landbouw en 156 miljoen euro voor externe maatregelen, en dat de stijging van deze cijfers op een verontrustende situatie wijst die wellicht ten dele het gevolg is van de grotere inspanningen tot bestrijding van fraude en de verbeterde controles (6) , M. overwegende dat drie lidstaten de in 1995 gesloten overeenkomst tot bescherming van de financiële belangen van de Gemeenschappen nog niet hebben geratificeerd, namelijk België, Ierland en Luxemburg, N. gelet op de door het Parlement in zijn resolutie van 28 februari 2002 (7) geleverde kritiek met betrekking tot de follow-up van de kwijting over 1999, en met name het ontbreken van een adequate boekhoudkundige follow-up door de Commissie; gezien de volgende, door het Parlement gedane aanbevelingen met betrekking tot de follow-up van de kwijting over 1999, inzonderheid voor wat betreft: O. overwegende dat de Commissie in haar voortgangsverslag over zijn voornoemde resolutie betreffende de kwijting 1999 heeft verklaard dat zij "met genoegen de resultaten van de verrichte evaluaties zal presenteren" ( COM(2001) 696 ), en dat het Parlement er thans bij de Commissie op aandringt ieder kwartaal de volledige evaluaties aan de Commissie begrotingscontrole voor te leggen en te laten weten welke evaluatieverslagen zij in de loop van het komende kwartaal denkt te kunnen afsluiten, P. overwegende dat de fundamentele vraag bij de beschouwing van de tenuitvoerlegging van de begroting in 2000 ten eerste de opstelling is van de communautaire beheerskenmerken die de basis moeten vormen voor de doelmatigheid maar die thans gebrekkig zijn, en ten tweede de componenten binnen het systeem die fraude en onregelmatigheid in de hand werken, Q. overwegende dat deze kwijting zich niet in buitensporige mate wil concentreren op details van individuele sectoren - ook al wijzen details soms op systematische problemen - maar op een meer algemene en horizontale wijze wil kijken naar praktijken die in het verleden problemen hebben opgeleverd, en oplossingen aan te wijzen, R. overwegende dat het belangrijk is om door slechte wetgeving gecreëerde moeilijkheden te bezien en kennis te nemen van de door de Rekenkamer voorgestelde oplossingen, maar dat ook onderscheid moet worden gemaakt tussen slechte regelingen enerzijds en slecht bestuur waarvoor de Commissie alleen verantwoordelijk is anderzijds; dat voorts zo duidelijk mogelijk de gevallen van fraude of fouten moeten worden aangegeven, die zijn veroorzaakt door nationale of regionale autoriteiten en de Commissie moet worden gesteund bij toezicht op de naleving van betere beheerspraktijken waarbij het om communautaire middelen gaat, I. overwegende dat het multinationale karakter van tal van binnen de EU begane onregelmatigheden en fraudepraktijken in de sfeer van vervalsing van voedingsmiddelen, uitvoerrestituties en betalingen in het kader van het geïntegreerd beheers- en controlesysteem voor communautaire steunregelingen (GBCS) het noodzakelijk maakt de EU-instellingen een grotere rol te laten vervullen bij de preventie van fraude en onregelmatigheden en dat deze rol niet kan worden gedelegeerd aan de lidstaten of aan enigerlei sub-Europese instantie, Doelmatigheid 1. merkt op dat de doelmatigheid van de Commissie niet alleen volgens drie criteria moet worden afgemeten aan de mate waarin de door de politieke autoriteit vastgestelde doelstellingen zijn gehaald, maar ook aan de snelheid en de eenvoud van de administratieve en budgettair maatregelen die genomen worden om deze doelstellingen te bereiken en aan het optimale gebruik van de ontplooide budgettaire middelen; 2. is van oordeel dat bij wijze van prioriteit de volgende uitgangspunten voor deze doelmatigheid moeten worden onderzocht: het administratieve systeem van de Commissie, de diverse regelgevingsprocedures en het controlestelsel, de mate waarin de Commissie de door het Europees Parlement vastgestelde politieke prioriteiten en begrotingsrichtsnoeren in acht neemt; Het administratieve systeem van de Commissie 3. is van mening dat de afdelingen van de Commissie zodanig moeten worden gestructureerd dat wordt gezorgd voor een beheer met een zo groot mogelijke integriteit en doelmatigheid; neemt kennis van de lopende administratieve hervorming, waarvan enkele fundamentele aspecten in het begrotingsjaar 2000 zijn gestart en moedigt de Commissie aan voort te gaan met haar inspanningen om te zorgen dat resultaten zo snel mogelijk zichtbaar worden met name waar het gaat om hervorming van de externe dienstverlening overeenkomstig de door het Europees Parlement goedgekeurde politieke richtsnoeren en om hervorming van het financieel beheer en controle binnen de departementen; 4. merkt echter op dat er vertraging is bij de tenuitvoerlegging van enkele maatregelen van het Witboek, zoals blijkt uit het door de Commissie toegezonden scorebord van de tenuitvoerlegging (bijlage 5 bij de antwoorden op de vragenlijst), vanwege lopende interninstitutionele procedures die zowel het Financieel Reglement als het Statuut van de ambtenaren betreffen; merkt in verband met maatregel 96 (terugvordering van ten onrechte betaalde gelden) op dat de Commissie in haar mededeling van december 2000 een nieuwe organisatiestructuur voor de behandeling van terugvorderingen heeft ingesteld; merkt teven op dat de interne procedures voor gedwongen terugvordering worden voorbereid en wenst op de hoogte te worden gesteld van de doelmatigheid van dit nieuwe controlesysteem voor een terrein dat de Commissie begrotingscontrole als een prioriteit beschouwt; 5. verzoekt de bevoegde commissies van het Europees Parlement regelmatig op de hoogte te stellen van de tenuitvoerlegging van bepaalde hervormingsmaatregelen en besluiten inzake het beheer, waaronder: 6. verzoekt de Commissie met het oog op de recente proliferatie van het aantal gedecentraliseerde bureaus, voor dergelijke agentschappen een beoordelingssysteem voor te stellen op basis van de kosten/batenverhouding en de toegevoegde waarde in vergelijking met andere alternatieven; 7. beklemtoont dat iedere eventuele maatregel tot wijziging van het Statuut van de ambtenaren en de arbeidsvoorwaarden van andere personeelsleden, zoals het nieuwe loopbaanstelsel, onderprestatie, flexibel pensioen en de bepalingen met betrekking tot klokkenluiders, in overeenstemming moeten zijn met eigentijdse bestuurlijke normen, met name uit een oogpunt van dienstverlening en openheid jegens de burgers; 8. verwacht dat de personele middelen die voor de diverse aspecten van de hervorming zijn bestemd, voldoende zijn om te zorgen dat de hervorming snel en doeltreffend plaatsvindt, bijvoorbeeld voor wat betreft het personeel dat voor de hervorming van de externe diensten is aangewezen en het personeel dat door deze hervorming wordt getroffen; wenst, wat de hervorming van het financieel beheer en controle binnen de departementen en delegaties van de Commissie betreft, te weten welke eventuele aanwervingsproblemen de Commissie heeft; 9. is van mening dat gemotiveerd personeel essentieel is voor het welslagen van het door de Commissie gevoerde beleid en verzoekt de Commissie het personeel op alle niveaus zo veel mogelijk te raadplegen; uit zijn voldoening over het feit dat tussen de Commissie en de vakbonden die een ruime meerderheid van de EU-ambtenaren vertegenwoordigen een akkoord is bereikt over de modernisering van het personeelsstatuut; beschouwt de modernisering van het personeelsstatuut als een essentieel onderdeel van het hervormingsproces bij de Commissie en verzoekt alle betrokken partijen constructief samen te werken bij het hervormingsproces; 10. verzoekt de Commissie ervoor te zorgen dat het hervormingsproces geen nadelige gevolgen heeft, bijvoorbeeld ten aanzien van een vermindering van de door de Commissie verrichte controles ter plaatse (zie paragraaf 3.72 van het jaarverslag van de Rekenkamer); 11. verzoekt de Commissie een kosten/batenanalyse op te maken van de invoering van de hervorming, o.a. van de kosten van beroepsopleiding (met name op het gebied van het financieel beheer), de kosten van aanwerving en de regelingen voor dienstbeëindiging (met betrekking tot artikel 50 van het Statuut van de ambtenaren), en om het Parlement van de resultaten op de hoogte te stellen; 12. is van mening dat de door de respectieve directeuren-generaal af te leggen "beheersverklaringen", die krachtens het nieuwe interne beheerssysteem zijn ingevoerd (en die met ingang van mei 2002 van kracht zijn), goed van pas zullen komen als nieuw instrument ter beoordeling van de prestaties van de directoraten-generaal van de Commissie en het gemakkelijker zullen maken om na te gaan op welke gebieden verdere verbeteringen noodzakelijk zijn; onderstreept dat de beheersverklaringen op generlei wijze afbreuk mogen doen aan de individuele en collectieve verantwoordelijkheid van de leden van de Commissie; 13. verwacht dat de Commissie het Europees Parlement op de hoogte stelt van eventuele andere hervormingen die op stapel staan; De procedures 14. merkt op dat het jaarverslag van de Rekenkamer beklemtoont dat procedures niet in overeenstemming zijn met de nagestreefde doelen en: 15. verzoekt de Commissie speciale audits uit te voeren over de vertegenwoordigingen in de lidstaten in het licht van de beschuldigingen van misbruiken in de vertegenwoordiging in Stockholm; wenst volledig op de hoogte te worden gehouden van de disciplinaire maatregelen in verband met de vertegenwoordiging in Stockholm; 16. verzoekt de Commissie de budgettaire ramingen te verbeteren, het verschil tussen de ramingen en de feitelijke resultaten terug te dringen en de communicatie tussen de Commissie en de lidstaten, met name in het kader van het budgettaire netwerk voor uitwisseling van informatie te verbeteren; 17. is van mening dat de Commissie zich moet voorzien van instrumenten om de budgettaire ramingen te verbeteren en meer gebruik te maken van het begrotingsnetwerk, om een herhaling van buitensporige begrotingsoverschotten te voorkomen; 18. is overtuigd dat de methode voor beheer van de huidige Unie en de toekomstige uitgebreide Unie gebaseerd moet blijven op het decentralisatieprincipe; meent dat dit een vergelijkbare en even efficiënte beheerscapaciteit van de diverse nationale overheden verlangt, zoals vereist volgens de nieuwe voorschriften inzake de Structuurfondsen (Verordening (EG) nr. 1260/1999) die in 2000 zijn gelanceerd en die ook duidelijkheid vergen over de respectieve rollen van de Commissie, de lidstaten en de diverse partners als bedoeld in artikel 8 van de verordening; stelt evenwel dat actiever optreden van de Commissie vereist kan zijn als het gaat om een begrotingsmaatregel waarbij diverse lidstaten in verscheidene GLB-operaties betrokken zijn; wijst er nadrukkelijk op dat het welslagen van het gedecentraliseerd beheer van SAPARD en ISPRA in de kandidaatlanden alsmede van het werk van hun nationale overheidsinstanties afhankelijk is van de geëngageerde steun van de EU aan die landen bij de verbetering van hun bestuurlijke capaciteit; moedigt de Commissie aan om voort te gaan met haar inspanningen voor opleiding (bijv. via jumelages met kandidaatlanden) en haar voorlichtingscampagnes in de EU en de kandidaatlanden; Procedures voor contractbeheer en communautaire subsidies 19. verzoekt de Rekenkamer na te gaan in hoeverre procedures voor contractbeheer ten behoeve van communautaire kredieten (uitnodiging tot inschrijving, gunning van contracten) in overeenstemming zijn met de beginselen van transparantie als het gaat om beide doelstellingen, samenstelling van de jury, keuze van kandidaten, naleving van procedures en motivering van besluiten, en stelt met name vragen omtrent de procedures voor uitnodiging tot inschrijving in de onderzoekssector; merkt op dat de Rekenkamer in zijn jaarverslag tot een positieve conclusie komt over de procedures voor overheidsopdrachten die de instellingen volgen voor de aankoop van diensten, goederen en arbeid en onderstreept dat bij de selectieprocedures vaker criteria wat betreft de voordelen voor het milieu en op sociaal gebied op lange termijn moeten worden gehanteerd; verzoekt de Rekenkamer in het bijzonder de transparantie van de bestaande regelingen van de Commissie met betrekking tot externe hulp tegen het licht te houden, zoals de vaststelling van een aantal "short lists", daar steeds dezelfde bedrijven blijkbaar de beste worden bevonden om EU-subsidies tot wel 200.000 euro in elke hoek van de wereld te beheren; 20. vraagt de Commissie altijd de meest geschikte procedure te gebruiken, gelet op de moeilijkheden die dit met zich meebrengt voor sollicitanten, met name bij onderzoeksprojecten enerzijds en als het gaat om de kosten anderzijds; benadrukt evenwel dat onderzoek een sector met een hoog risico is en daarom zeer intensieve controle vergt; 21. verzoekt de Commissie om, in verband met de selectieprocedure voor voorstellen in het kader van Media en Media Plus, uit te leggen welk soort bureau voor technische bijstand voorbereidend werk verricht waarna de Commissie een definitieve selectie maakt van de begunstigden van programma's en besluit over de te verlenen steun (zie besluit 2000/821/EG van de Raad (12) ); verzoekt de Commissie mee te delen wat de geografische uitsplitsing van ontvangers van programmasteun was over het jaar 2000; 22. is van mening dat, wat de huidige procedures voor het verlenen van communautaire subsidies aan bepaalde organisaties betreft, met name in het kader van A-302-begrotingslijnen, een systeem van zowel reservering als oproepen voor voorstellen niet bevredigend is en verzoekt de Commissie de begrotingsautoriteit een transparanter systeem voor te stellen, dat kan helpen de toestand van permanente onzekerheid waarin sommige organisatiees verkeren, te voorkomen, zonder deze afhankelijk te maken van communautaire subsidies om te kunnen overleven; wijst erop dat Activity Based Budgeting dit kan verhelpen; verzoekt de Commissie erop toe te zien dat nieuwe organisaties die subsidies willen vragen, niet uit de boot vallen; vraagt de Commissie samen te werken met het OLAF en de Rekenkamer bij het controleren van verenigingen of centra die vrijwel uitsluitend uit de EU-begroting worden gefinancierd; 23. wijst erop dat in 2000 onder begrotingslijn A-3040 800.000 euro werd gereserveerd ter dekking van de bedrijfskosten en het werkprogramma van het Migrantenforum; stelt vast dat het OLAF een onderzoek heeft ingesteld na beschuldigingen van fraude en wanbeheer in deze organisatie en de zaak in juni 2001 voor de Belgische rechter heeft gebracht; wenst volledig op de hoogte te worden gesteld van de conclusies van de Belgische autoriteiten; vraagt de Commissie erop toe te zien dat deze en andere organisaties die door de EU uit hoofdstuk A-3 worden gefinancierd, er daadwerkelijk in slagen hun doelstellingen te bereiken; Complexiteit van procedures en wetgeving 24. stemt in met de Rekenkamer dat de communautaire voorschriften meestal te complex zijn en moeilijkheden voor de ontvangers veroorzaken en vraagt de Commissie te voorzien in een systematische evaluatie van de diverse regelgevende instrumenten om na te gaan of de in het Verdrag omschreven of door de Europese instellingen vastgestelde doelstellingen wel daadwerkelijk worden bereikt; 25. neemt kennis van het feit dat de Commissie in de nieuwe verordening inzake de structuurfondsen (EG) nr. 1260/1999 haar voornemen kenbaar heeft gemaakt om de regels te vereenvoudigen; hoopt dat dit in 2001 wordt geverifieerd, maar betreurt de onderbesteding bij de structuurfondsen in 2000 ten gevolge van vertragingen bij de programmering (dat zelfs een groot deel van het begrotingsoverschot heeft opgeleverd); wijst erop dat in het eerste jaar van de vorige programmaperiode (1994) zich dezelfde moeilijkheden voordeden; vraagt zich tevens af of het huidige systeem wel het beste is voor het plannen van toekomstige structurele maatregelen na 2006; verzoekt de Commissie en de lidstaten de procedures voor de tenuitvoerlegging van structurele maatregelen te rationaliseren en te vereenvoudigen om te voorkomen dat zich weer dezelfde moeilijkheden voordoen bij het vaststellen van nieuwe programma's; 26. is van mening dat de vertraging bij de goedkeuring van communautaire initiatiefprogramma's in 2000 te wijten is aan de late goedkeuring van verordeningen van de Raad, aan de overdreven lengte van het gebruikershandboek en de late publicatie door de Commissie, de lange periode die de andere instellingen nodig hebben gehad voor het geven van hun advies, en ook aan de late reactie van de lidstaten; 27. stelt tot zijn ongenoegen vast dat als gevolg van deze vertragingen kredietoverdrachten, overschrijvingen en herbudgetteringen eerder regel dan uitzondering waren; herhaalt zijn kritiek ten aanzien van kredietoverdracht nr. 40/2000, die een vermindering van 164 miljoen EUR tot gevolg had, en de herbudgettering die een vermindering met 30 miljoen EUR van de kredieten voor innovatieve maatregelen tot gevolg had; 28. maakt zich met name zorgen over de eclatante vertragingen bij de aanloop van het communautair initiatief EQUAL en verzoekt de Commissie en de lidstaten assistentie te verlenen bij de totstandbrenging van ontwikkelingspartnerschappen en transnationale betrekkingen; 29. merkt voorts op dat de complexiteit van de voorschriften en het overlappen van maatregelen uit hoofde van de diverse fondsen en krachtens communautair beleid een onsamenhangende situatie kunnen scheppen, die de doelmatigheid van de fondsen en programma's vermindert waarop ook de Rekenkamer in zijn speciale verslagen 1/2001 (13) en 12/2001 (14) en in zijn jaarverslag (par. 3.121) kritiek heeft; 30. komt tot dezelfde conclusie ten aanzien van de Sapard- en Ispa-verordeningen waarvan de complexiteit van de tenuitvoerlegging door de Commissie werd onderschat en die een echte uitdaging voor de kandidaatlanden vormt; erkent voorts de door de Commissie gedane inspanningen ten behoeve van de "institutionele opbouw" in het kader van het Sapard-systeem en ten behoeve van betere interne coördinatie van de hulpprogramma's voor toetreding; betreurt echter dat amper de helft van de kandidaatlanden in de gelegenheid zijn om de programma's nog in 2002 in werking te doen treden; 31. verzoekt de Commissie om er bij voorrang voor te zorgen dat procedures worden vereenvoudigd en duidelijke voorschriften en doelstellingen worden vastgesteld die transparant zijn en begrijpelijk voor de burgers; verzoekt de Commissie bij de tussentijdse herziening van het landbouw- en structuurbeleid terdege aandacht te besteden aan de vereenvoudiging van de regelgeving, de voorschriften en de procedures; erkent evenwel dat de Commissie problemen heeft om dit doel te bereiken als het gaat om de vaststelling van uitvoeringsvoorschriften voor bepaalde programma's, zoals de controleprocedures voor de structuurfondsen, wanneer de comitologieprocedure van toepassing is; merkt op dat deze comités, die de administratieve belangen van de lidstaten behartigen, maar al te vaak mee de oorzaak zijn van de ingewikkeldheid van de voorschriften; 32. wijst erop dat het bij de volgende kwijtingsprocedure zorgvuldig zal kijken naar de mate waarin de Commissie de door het Europees Parlement vastgestelde politieke prioriteiten en budgettaire richtsnoeren behoorlijk in acht heeft genomen en de toezeggingen die zij heeft gedaan in antwoord op de kritiek van de Rekenkamer (zie par. 3.122 - jaarverslag) is nagekomen; Controles 33. merkt op dat de complexiteit van de voorschriften doeltreffende controles moeilijk maakt; 34. verzoekt de Commissie het aantal vervalclausules ("sunset clauses") en gedetailleerde beoordelingen van het economisch effect in de wetgeving aanzienlijk te verhogen; 35. merkt op dat het controlesysteem door gebreken wordt gekenmerkt, zoals: 36. is bezorgd dat de bevindingen van de Rekenkamer (speciaal verslag 10/2001 (16) ) dat de toepassing van Verordening (EG) nr. 2064/97 inzake controles in verband met structurele maatregelen moeilijkheden heeft geschapen voor zowel de Commissie als de lidstaten, omdat er onvoldoende coördinatie bestond tussen de verantwoordelijke DG's van de Commissie en de instanties van de lidstaten die niet vertrouwd zijn met de controlehandleiding die de Commissie te laat heeft ingediend; 37. verlangt - gelet op deze feiten - dat elke lidstaat één enkel nationaal ministerie als verantwoordelijke instantie voor het toezicht op de vooruitgang bij de verwezenlijking van de in de Verordeningen (EG) nr. 2064/97 en (EG) nr. 438/2001 (17) van de Commissie voor elk afzonderlijk structuurfondsprogramma vastgelegde controlequote van 5% aanwijst; verlangt bovendien dat er maatregelen genomen worden om de controles in de lidstaten met de autonome regionale autoriteiten op een uniforme wijze te coördineren; wijst erop dat deze coördinatie het beste via de aanwezige coördinatie-instanties kan worden verwezenlijkt en dat deze instanties ook als basis voor zowel de informatie-uitwisseling tussen de regio's als voor de coördinatie en het doorgeven van alle informatie aan de Commissie kunnen dienen; 38. verzoekt de Commissie en de lidstaten in het licht van de bevindingen van het speciaal verslag 10/2001 van de Rekenkamer dringend de financiële controle op de structuurfondsen te verbeteren; verlangt in het bijzonder: 39. verzoekt de Rekenkamer de huidige totale kosten van interne en externe controles van communautaire fondsen te beoordelen en daarbij onderscheid te maken tussen de kosten voor de communautaire begroting en nationale begrotingen, en de verhouding tussen de kosten van de diverse categorieën controles die in de afzonderlijke uitgavensectoren worden verricht, en voor elk hoofdstuk de bedragen van de opgespoorde fraudes en onregelmatigheden te bepalen; 40. is van mening dat de Commissie zou moeten zorgen dat controles economisch doelmatig zijn en neemt daartoe kennis van de interne hervormingen van de Commissie als het gaat om de "verklaring van beheer" door de directeuren-generaal, waardoor zij gebonden zullen zijn, alsmede de oprichting van een intern systeem voor boekhoudkundige controle van de Commissie; meent dat de uitwerking van deze veranderingen op de doeltreffendheid van de controles tijdens de komende kwijtingsprocedure moet worden beoordeeld; 41. verzoekt de Commissie naar het juiste evenwicht te zoeken tussen de kosten van controles en het voordeel dat het kleinere aantal fouten dankzij controles oplevert; 42. meent dat een succesvol beheer van het Agentschap voor de wederopbouw in Kosovo was toe te schrijven aan het feit dat de maatregelen in nauw contact met de begunstigden werden uitgevoerd, deze in een klein aantal sectoren geconcentreerd waren en er een enkele structuur was voor het selecteren en evalueren van projecten en aan het feit dat de controle vooraf werd verricht door de interne financiële diensten van het Agentschap zelf, waardoor een snelle tenuitvoerlegging van maatregelen mogelijk was; merkt op dat het gewijzigde Commissievoorstel voor het nieuw Financieel Reglement ( COM(2001) 691 ) voorziet in een gedecentraliseerde controle vooraf in alle diensten van de Commissie; verzoekt de Raad spoed te maken met de behandeling van het gewijzigde voorstel van de Commissie; 43. adviseert bovendien dat de Commissie verdere stappen neemt om te komen tot een goede institutionele samenwerking met de Rekenkamer en zijn boekhoudkundige controle-instanties maar ook met de lidstaten en hun nationale boekhoudkundige controle-instanties; wenst te worden voorgelicht over de vorderingen; 44. is van mening dat een coördinatie van planning van controles de mogelijkheid biedt om onnodige duplicatie van inspanningen te voorkomen en een betere verdeling mogelijk maakt tussen interne en externe controles, tussen systeemcontroles en projectcontroles, gelet op de betrokken risico's en geldelijke middelen; 45. stelt vast dat de Rekenkamer met de methode die ze nu gebruikt geen verklaring van DAS kan afgeven voor elk van de categorieën van huishoudelijke uitgaven; deelt het standpunt dat de DAS ernaar moet streven deze informatie te leveren, zoals herhaaldelijk gevraagd door de Commissie begrotingscontrole, opgesplitst naar fraude en vergissing, rekening houdende met verschillen in inherente risico's tussen sectoren en met door de Commissie aangebrachte correcties, inclusief een vergelijking van jaar tot jaar, teneinde dit instrument niet alleen voor de kwijtingsautoriteit van nut te laten zijn, maar ook voor de Commissie, die zo spoedig mogelijk een positieve DAS moet afgeven; is van mening dat van de Rekenkamer op basis van de huidige methodologie niet kan worden verwacht dat deze de Commissie in de nabije toekomst een positieve DAS kan afgeven; 46. stelt de zin van de globale betrouwbaarheidsverklaring voor 2000 ter discussie zolang er geen cijfers worden verstrekt; merkt op dat de Rekenkamer de afgelopen jaren geen substantiële en officiële foutenscores heeft gepubliceerd, herinnert eraan dat de Europese commissaris die bevoegd is voor de landbouw, de cijfers voor de periode 1995-1999 heeft verstrekt op een hoorzitting van de Commissie begrotingscontrole op 7 februari 2001 en verzoekt de Rekenkamer en de Commissie de cijfers voor 2000 over te leggen; 47. verzoekt de Rekenkamer een betrouwbaarheidsverklaring en foutenscore voor elk DG af te geven om probleemgebieden duidelijk te kunnen aanwijzen en ervoor te zorgen dat de Commissie en de lidstaten veel beter verantwoording afleggen; 48. merkt op dat de controle- en auditactiviteiten met betrekking tot de EU-begroting gekenmerkt worden door een groot aantal auditors en auditdiensten, die alle vrijwel los van elkaar bezoeken afleggen en rapporten opstellen, vaak echter uitgaande van verschillende normen; verzoekt de Commissie een verslag op te stellen over de mogelijkheid om één enkel auditmodel voor de EU-begroting in te voeren, waarbij elk controleniveau voortbouwt op het voorgaande met als doel de last voor de gecontroleerde te verminderen en de kwaliteit van de audit op te voeren, maar zonder de onafhankelijkheid van de betrokken auditorganen te ondergraven; verzoekt de Rekenkamer een advies hierover op te stellen; 49. verzoekt de Commissie, in aansluiting op zijn resolutie van 17 mei 2001 (18) , paragraaf 22 betreffende de vervalsing van olijfolie, zijn resolutie van 4 april 2001 (19) , paragraaf 9 iii betreffende de versnijding van melkproducten en het speciaal verslag van de Rekenkamer 7/2001 betreffende exportrestituties (20) , aan het Parlement verslag uit te brengen over de stand van zaken wat betreft de vervalsing van landbouwproducten waarbij een rechtstreeks of onrechtstreeks effect ontstaat op de communautaire begroting, en daarbij aandacht te besteden aan het wetgevend kader, het minimumpercentage van de fysieke analyse per sector, de technische methoden voor de opsporing van vervalsingen in de toekomstige maatregelen die zij op het oog heeft om de situatie aan te pakken; Eigen middelen 50. constateert dat er zich een tendens aftekent om meer te steunen op aan het BNP gerelateerde bijdragen aan de EU-begroting, wat gepaard gaat met een afnemend belang van de traditionele eigen middelen; merkt op dat dit ten dele toe te schrijven is aan het plafonneren van de derde bron (BTW) en de internationale verplichting die de EU heeft aangegaan om de douaneheffingen te verminderen; wijst niettemin op de moeilijkheid om wat de inkomsten betreft accurate voorspellingen te doen uitgaande grotendeels van de aan het BNP gemeten welvaart in de lidstaten en verzoekt de Commissie na te gaan welke gevolgen in dit verband mogen worden verwacht na de uitbreiding; 51. stelt met bezorgdheid vast dat zowel de Rekenkamer als de Commissie zich zorgen maken over het feit dat het BTW-stelsel zeer fraudegevoelig is, hoewel dit niet noodzakelijkerwijs verlies voor de EU-begroting met zich meebrengt; wijst erop dat de lidstaten fraude en onregelmatigheden in 2000 voor een bedrag van 534 miljoen EUR hebben opgespoord, d.i. 3,5% van de inkomsten aan eigen middelen voor dat jaar, ook al is dit in hoofdzaak toe te schrijven aan de zaak met de Nieuw-Zeelandse boter in het Verenigd Koninkrijk, die op zich goed is voor de helft van het bedrag; merkt op dat enkel Griekenland de Commissie geen onregelmatigheden voor dat jaar op het gebied van de eigen middelen heeft gemeld en vraagt zich af of dit toe te schrijven is aan het feit dat zich helemaal geen onregelmatigheden hebben voorgedaan, dat de gegevens te laat zijn verstrekt of dat de onregelmatigheden simpelweg niet zijn ontdekt; 52. onderschrijft de kritiek van de Rekenkamer dat de lidstaten terugvorderingsmaatregelen niet efficiënt of in gelijke mate uitvoeren, wat erop wijst dat zij aarzelen of problemen ondervinden om het probleem aan te pakken; merkt in dit verband op dat het OLAF 120 dossiers heeft geopend over vermoedelijke fraude bij het innen van eigen middelen in 2000 voor een totaal bedrag van 608,7 miljoen EUR; verzoekt de Commissie met voorstellen te komen om Beschikking 97/245/EG van de Commissie (21) over het overleggen van gegevens door de lidstaten te wijzigen met als doel gelijke normen voor de verslaglegging in alle lidstaten in te voeren; II. herinnert eraan dat de lidstaten het nieuwe besluit over de eigen middelen nu geratificeerd hebben en de inningskosten van 10% tot 25% zijn gestegen; vraagt de lidstaten erop toe te zien dat dit ertoe leidt dat douanefraude hard wordt aangepakt en onregelmatigheden op het gebied van de eigen middelen beter worden opgespoord dan tot dusver het geval is geweest; Regelmatigheid, bestrijding van fraude en bescherming van financiële belangen 54. erkent dat het huidige stelsel voor bescherming van de financiële belangen van de Gemeenschappen en voorkoming van fraude moet worden versterkt; 55. is van mening dat de Commissie tot taak heeft voor alle communautaire uitgavensectoren dezelfde normen en regels te hanteren bij de bestrijding van fraude en andere onregelmatigheden, wil zij handelen in de geest van artikel 280 van het EG-Verdrag en voor de financiële belangen van de Gemeenschap een dienovereenkomstig beschermingsniveau waarborgen, 56. is van mening dat enkele vormen van gemeenschappelijk beleid zelf fraude in de hand werken, met name wanneer richtprijzen worden vastgesteld en exportrestituties worden gebruikt voor steun ten behoeve van de export van overschotten van voornamelijk zuivelproducten, suiker, granen en rundvlees; 57. beschouwt het als een van de voornaamste doelstellingen van het gemeenschappelijk landbouwbeleid volgens het EG-Verdrag dat "de landbouwbevolking een redelijke levensstandaard te verzekeren" en dat deze doelstelling het voor de Commissie noodzakelijk maakt zorgvuldig toe te zien op de wijze van verdeling van het gemeenschappelijk landbouwbudget onder de landbouwers en de overige begunstigden, 58. is van mening dat de transparantieregels voorschrijven dat de Commissie de namen moet bekendmaken van de uiteindelijke ontvangers van de door haar op gebieden zoals wetenschap en technologie of in het kader van het cohesiefonds toegekende subsidies, en dat deze regels ook zouden moeten worden toegepast op andere begrotingslijnen, en met name op het gemeenschappelijk landbouwbeleid, Exportrestituties - constateert dat de uitgaven voor exportrestituties stegen van 5.695 mln EUR in 1980 (50,3% van de EOGFL-begroting) (22) tot 10.159 mln. EUR in 1993 (29% van de EOGFL-begroting) en vervolgens daalden tot 5.646 mln. EUR (14% van de begroting EOGFL-Garantie) in 2000 (23) ; merkt echter op dat deze cijfers relatief zijn vanwege de ontwikkeling van de dollarkoers; ad 1 b) is van mening dat de Commissie de sancties moet vaststellen en er door middel van systematische controles voor moet zorgen dat de lidstaten deze toepassen, ad 1 e) stemt ermee in dat de Commissie onder de huidige omstandigheden slechts ten dele reageert op de aanbevelingen van de Rekenkamer dat bewijzen van aankomst uitsluitend dienen te zijn vereist in gevallen van twijfel of voor bestemmingen met een hoog risico; is niettemin van mening dat de Commissie serieus moet zoeken naar manieren om het huidige, duidelijk onbevredigende systeem te verbeteren; ad 3) zou meer informatie over deze maatregel begroeten, waaronder een kosten-batenanalyse in het licht van de noodzaak van een dergelijke, voortdurend bij te werken lijst; er dienen vervoerdocumenten en handelsfacturen aan de agentschappen te worden overgelegd voor alle betalingsverzoeken die boven de "de minimis"-limiet uitgaan, er dienen intensievere controles achteraf van het op de markt brengen plaats te vinden, restituties dienen niet te worden betaald voor producten waarvoor verlaagde invoertarieven gelden in niet-lidstaten waar dit de mogelijkheid schept van carrousels; 59. verzoekt de Commissie ervoor te zorgen dat de berekening van de restitutiepercentages voor aardappelen en zetmeel van granen is gebaseerd op voorspelbare en transparante criteria, zoals aanbevolen in punt 40 a) van speciaal verslag nr. 8/2001 van de Europese Rekenkamer; 60. neemt terdege kennis van alle stappen die de Commissie heeft aangekondigd in haar antwoord op de vragenlijst van de Commissie begrotingscontrole met het oog op het openbaar maken van gegevens over de concentratie van GLB-middelen per boer en/of arbeidseenheid; verzoekt de Commissie zo spoedig mogelijk te beginnen met de voorlegging van deze gegevens; 61. merkt op dat volgens punt 2.145 van het jaarverslag van de Rekenkamer de middelen van de Gemeenschap als gevolg van de recente hervorming in de sector vers fruit en groenten terechtkomen in de meer ontwikkelde landen en regio's; 62. merkt op dat sommige voorschriften niet voorzien in verificatieregelingen noch in sancties, wat fraude kan aanmoedigen of eenvoudig gevaren voor de volksgezondheid inhoudt; 63. verzoekt bijvoorbeeld voor de gemeenschappelijke marktordening in schapen- en geitenvlees om invoering van een verplicht elektronisch identificatiesysteem voor dieren om het vergaren van informatie over premies en de verificatie daarvan mogelijk te maken; 64. verzoekt de Commissie ten aanzien van de melkquotaregeling om een geharmoniseerde 4oepassing van de voorschriften voor boetes voor melkproducenten die zich niet houden aan de melkquota's die, 17 jaar na invoering, nog steeds in alle lidstaten verkeerd worden toegepast (zie par. 2.193 - Jaarverslag van de Rekenkamer); betreurt dat Italië de superheffing op het niet naleven van de melkquota voor zijn boeren heeft betaald en daarmee de concurrentie in de gehele Unie heeft verstoord; 65. verzoekt in verband met de toepassing van de BSE-wetgeving door de lidstaten (zie speciaal verslag nr. 14/2001 van de Rekenkamer) en de maatregelen met betrekking tot de preventie van mond- en klauwzeer om vaststelling van procedures voor het opleggen van financiële correcties of boetes en strafbepalingen betreffende veterinaire uitgaven of maatregelen in verband met de markt die door de Europese Unie worden gefinancierd voor gevallen waarbij lidstaten zich niet aan de veterinaire wetgeving houden; 66. verzoekt de Commissie te overwegen of zij extra bevoegdheden moet hebben in bijzondere noodgevallen die de risico's voor menselijke en dierlijke gezondheid inhouden; 67. merkt op dat sommige voorschriften ongewenste gevolgen hebben gehad en dat de Commissie laat heeft gereageerd op de waarschuwingen van de Rekenkamer en noemt in dit verband de hulp aan de teelt van vezelvlas in verband waarmee de Rekenkamer al in 1992 (28) de Commissie adviseerde de productie van vezelvlas niet langer te subsidiëren omdat er reeds een "productieoverschot was waarvoor geen koper kon worden gevonden" (29) ; betreurt de wijze van reageren en de tijd die verstreek voordat de Commissie en de lidstaten reageerden op de situatie; merkt op dat de Raad en het Parlement in sommige gevallen tegenwerking hebben geboden bij voorstellen van de Commissie om de GLB-regelgeving te verbeteren; 68. veroordeelt voorschriften die aanleiding geven tot "premiejacht" met onbedoelde, funeste gevolgen voor de communautaire begroting; dringt opnieuw, net als in zijn resolutie van 19 januari 2000 over de kwijting voor 1997 (30) , aan op een systematisch en zorgvuldige follow-up van de aanbevelingen van de Rekenkamer; 69. verzoekt de Rekenkamer om na te gaan in hoeverre het stelsel van handelspreferenties tevens een bron is van onregelmatigheden die een nadelige invloed hebben op de middelen van de Gemeenschap (zie het arrest in de zaak betreffende televisietoestellen uit Turkije) en dringt er bij de Commissie op aan om zo spoedig mogelijk alternatieven voor het huidige systeem te ontwikkelen; 70. betreurt deze situatie, waarin de smokkel van vervalste boter door beroepsmisdadigers gezondheidsrisico's had kunnen opleveren en die een mogelijk verlies voor de begroting oplevert; verzoekt om passende sancties op te leggen aan de vervalsers en de betrokken Europese ondernemingen en om alle informatie over deze kwestie zo spoedig mogelijk aan het Europees Parlement te doen toekomen; betreurt dat de Commissie de consumenten niet heeft gewaarschuwd voor mogelijke risico's voor de gezondheid nadat de zaak in juli 2000 openbaar werd; verwacht dat de Commissie in de toekomst de voorrang geeft aan de zorg voor de volksgezondheid voor elk ander onderzoek; stelt vast dat bijna twee jaar nadat het schandaal door het OLAF openbaar was gemaakt er nog steeds geen enkele financiële correctie is opgelegd tegen de bij deze affaire betrokken bedrijven, hetgeen in schril contrast staat met wat er gebeurt in het geval van minder ernstige schendingen (zoals het produceren van melk boven het toegewezen melkquotum); 71. merkt op dat ontdekking van onregelmatigheden of fraude onder de verantwoordelijkheid valt van de lidstaten (die verplicht deze aan de Commissie te melden), departementen van de Commissie, OLAF en de Rekenkamer, maar dat de lidstaten - het speciaal verslag 10/2001 van de Rekenkamer wijst hierop - geenszins voldoen aan hun verplichting om volledig verslag uit te brengen van onregelmatigheden in verband met de structuurfondsen en dat de gegeven cijfers in werkelijkheid waarschijnlijk veel hoger liggen; 72. roept de Commissie ertoe op er onverwijld voor te zorgen dat deze gaten in de controle worden gedicht; verzoekt de Commissie voorts de noodzakelijke stappen te ondernemen om zo spoedig mogelijk de vervaardiging en de verkoop van minderwaardige botervetten te verbieden; 73. verzoekt de lidstaten, met inbegrip van de regionale overheden, zich meer bewust te zijn van maatregelen ter bestrijding van onregelmatigheid, gezien het feit dat vooral bij structuurmaatregelen, nalatig of onregelmatig gebruik van communautaire begrotingskredieten gepaard gaat met een al even nalatig gebruik van door medefinanciering verstrekte middelen uit de nationale begrotingen; 74. verzoekt de Commissie echt financiële correcties toe te passen overeenkomstig Verordening (EG) nr. 448/2001 van de Commissie (31) in verband met structurele maatregelen waarbij er van onregelmatigheid sprake is, 75. neemt kennis van de door de Commissie op zijn verzoek verstrekte cijfers over de bedragen van de onregelmatigheden per lidstaat en de bedragen die zijn teruggevorderd in het kader van de structuurfondsen sinds de implementatie van Verordening (EG) nr. 1681/94 van de Commissie (32) ; neemt kennis van de grote bedragen die sommige lidstaten (Italië, Spanje, Verenigd Koninkrijk, Duitsland) nog verschuldigd zijn en wenst te worden geïnformeerd over de redenen voor de geringe terugvordering uit deze landen; Correcties 76. adviseert in verband met de goedkeuring van de rekeningen (EOGFL) opnieuw (zie resolutie van het Parlement van 4 april 2001 over de kwijting 1999) de procedure te verbeteren met name door meer financiële correcties voor de lidstaten in geval er sprake is van herhaalde gebreken van het controlesysteem, waaronder vertraging bij de oprichting van het geïntegreerd beheers- en controlesysteem, en verlenging van de termijn voor conformiteitsbesluiten tot 36 maanden, zoals in zijn resolutie over de kwijting 1999 werd voorgesteld; verzoekt de Commissie te komen met de nodige voorstellen; 77. verzoekt de Commissie om voor de volgende kwijting voorstellen te doen opdat voor het niet nakomen van de criteria door de betalende agentschappen in de lidstaten passende sancties kunnen worden opgelegd (zoals vermindering van de voorschotten of financiële correcties); 78. betwijfelt of het huidige financiële-correctiesysteem voldoende is om de lidstaten aan te moedigen fraude en onregelmatigheden te bestrijden; verzoekt de Commissie andermaal te komen met een voorstel voor een vereenvoudigde inbreukprocedure, waarbij een lidstaat, na een veroordeling door het Hof van Justitie, één totaalbedrag of boete kan betalen als de Commissie van mening is dat de betrokken lidstaat een op hem rustende verplichting krachtens het Verdrag niet is nagekomen (art. 228); 79. verzoekt de Commissie het Parlement beter te informeren over vorderingen om te komen tot een doelmatiger beheer van de terugvordering van ten onrechte betaalde gelden (maatregel 96 van de interne hervorming van de Commissie); herhaalt zijn spijtbetuiging (zie zijn voornoemde resolutie van 28 februari 2002) over het feit dat de Commissie de aanbeveling van het Parlement niet heeft gevolgd en een vereiste heeft ingevoerd om terugvorderingsprocedures te starten binnen drie maanden na ontvangst van de bijzonderheden van onregelmatigheden van de Rekenkamer; 80. feliciteert de Commissie met de voorgestelde richtsnoeren voor de toepassing van het proportionaliteitbeginsel op het afzien van terugvordering van schulden; is verheugd dat in de richtsnoeren duidelijke en transparante procedures zijn opgenomen voor het afschrijven van schulden overeenkomstig de wensen van het Parlement; 81. wenst, zodra het besluit van de Commissie is genomen, door de Commissie op de hoogte te worden gesteld over de grondslag van de berekening van de financiële correctie die van toepassing is op Nederland, in het kader van het ESF, en anderzijds op Spanje, in het kader van de vlas-zaak; 82. verwacht dat de besluitvormingsprocedures van de Commissie voor financiële correcties open en doorzichtig zijn; herinnert aan artikel 213 van het Verdrag, waarin wordt bepaald dat leden van de Commissie "bij de vervulling van hun taken volledig onafhankelijk zijn" en "zich onthouden van iedere handeling welke onverenigbaar is met het karakter van hun ambt"; herinnert aan de gedragscode voor Commissarissen, waarin staat dat "het uitsluiten van enige belangenverstrengeling" leden van de Commissie helpt "hun onafhankelijkheid te bewaren"; merkt op dat de rol van de kabinetten van de Commissarissen volgens de gedragscode is het "daar waar nodig als interface fungeren tussen Commissarissen en de departementen waarvoor zij verantwoordelijk zijn, zonder in te grijpen in het beheer van het departement"; verwacht van de Commissarissen en hun kabinetten dat zij dit pakket regels blijven naleven; herinnert de Commissie aan haar belofte op verzoek van het Parlement gedetailleerd verslag uit te brengen over alle specifieke financiële correcties, en over de gevolgde procedure; Ten aanzien van het Bureau voor Fraudebestrijding 83. neemt kennis van de beperkingen die gelden voor optreden door het OLAF, vermeld in het jaarverslag, hoofdstuk III, punt 3.2) van het Comité van toezicht van het OLAF, aangezien het niet in staat was nauwkeurige informatie te verstrekken over de door de bevoegde nationale overheden genomen maatregelen in de diverse betrokken zaken, over het opleggen van eventuele administratieve of strafrechtelijke sancties en over de terugvordering van gelden; wijst tevens op de beperkingen van zijn mogelijkheden voor maatregelen (zo verklaart de Rekenkamer ten aanzien van de BTW-sectoren, punt 190 van het jaarverslag dat "tot de elementen die het frauderisico kunnen verhogen, ook het ontbreken behoort van een duidelijke rechtsgrond voor een internationale coördinatie van het BTW-onderzoek door OLAF/Commissie"); 84. neemt met bezorgdheid kennis van de bevindingen in het verslag van het Comité van toezicht (hoofdstuk IV. punt 3.1.1) dat een groot deel van de OLAF-zaken weliswaar criminele elementen bevatten maar dat het Bureau maar in een zeer klein aantal gevallen rapporten of informatie aan de bevoegde nationale justitiële autoriteiten heeft doen toekomen; 85. verzoekt op de hoogte te worden gesteld van de precieze rol van het OLAF in verband met het fraudebestand maken van wetgeving; 86. is ernstig bezorgd over de huidige toepassing van artikel 7 van Verordening (EG) nr. 1073/1999 van het Europees Parlement en de Raad betreffende onderzoeken door OLAF (33) als het gaat om het onderling verstrekken van informatie door instanties en instellingen van de Unie; 87. acht het absoluut noodzakelijk dat de herziening van de bovengenoemde verordening de kwestie regelt van "erkenning" door de nationale overheid van onderzoeken van het OLAF en op welke wijze daaraan gevolg moet worden gegeven; 88. betreurt dat het instellen van een Europese officier van justitie (zie COM(2000) 608 ) niet ter sprake is gekomen tijdens de Europese Raad te Nice in december 2000; is zeer verheugd over het Groenboek dat in december 2001 ( COM(2001) 715 ) na herhaald verzoek van het Europees Parlement werd ingediend en acht het instellen van een Europese officier van justitie essentieel voor een doeltreffende bestrijding van communautaire begrotingsfraude; verlangt dat de instelling van een Europese officier van justitie op de agenda van de Conventie wordt geplaatst, zodat opneming in het Verdrag tijdig voor de uitbreiding kan plaatsvinden; 89. wenst volledig en adequaat op de hoogte te worden gehouden van de ontwikkelingen met betrekking tot de "illegale handel in met boter bereide producten", "het Europees migrantenforum", het "ESF", "Berlaymont", "ACEAL" en "IRELA"; betreurt dat de resultaten van het interne onderzoek van het OLAF inzake mogelijke disciplinaire maatregelen in verband met IRELA nog niet beschikbaar zijn; Uitbreiding 90. meent dat fraudebestrijding en doeltreffende bescherming van de financiële belangen van de Gemeenschap de hoogste prioriteit in de kandidaatlanden moet hebben, en verzoekt de Commissie bijzondere inspanningen te doen om te zorgen dat alle kandidaatlanden, voor de toetreding, echte boekhoud-, audit- en controlesystemen overeenkomstig de EU-voorschriften hebben ingevoerd op de terreinen die financiële steun van de EU ontvangen, met name wanneer er sprake is van gedeeld beheer van de communautaire kredieten; wenst met name dat de jaarlijkse voortgangsverslagen voor elk land duidelijke en gedetailleerde gegevens bevatten over de besteding van de pretoetredingssteun, over de maatregelen die zijn genomen om hierop toezicht uit te oefenen en over de resultaten van boekhoudkundig onderzoek en controles ter plaatse en over de vorderingen in verband met hoofdstuk 28 (financiële controle); wijst in dit verband op het belang van meer financiële en technische steun van de EU ter verbetering van de bestuurlijke capaciteit van de kandidaatlanden; 91. neemt met ernstige bezorgdheid kennis van de geringe vooruitgang die is geboekt met de computerisering van het communautaire transitosysteem sinds de parlementaire enquêtecommissie; verwacht dat de Commissie in de context van de follow-up van de kwijting 2000 komt met concrete voorstellen voor verbeteringen; verzoekt alle mogelijke en noodzakelijke maatregelen te nemen voordat enig kandidaat-lidstaat tot de Europese Unie toetreedt en verzoekt zijn Commissie begrotingscontrole de situatie dringend te bezien; verwijst naar de aanbeveling van de enquêtecommissie van het Europees Parlement van 13 maart 1997 over de communautaire transitoprocedure; Participatie van het Parlement 92. draagt zijn Voorzitter nu reeds op de rechten van het Europees Parlement te verdedigen voor het Europese Hof van Justitie ingeval de Raad in de nieuwe begroting bepalingen opneemt waarmee het recht op toegang van het Parlement tot informatie krachtens artikel 276 van het EG-Verdrag op enigerlei wijze wordt aangetast en dientengevolge de controlebevoegdheden van het Parlement worden ingeperkt; Uitgavensectoren Sector Justitie en Binnenlandse Zaken (JBZ) 93. a) verzoekt de Rekenkamer in de inventaris die zij opmaakt van de interne beleidsmaatregelen, titel B5-8 (Ruimte van vrijheid, veiligheid en justitie) uitdrukkelijk te erkennen en er de nodige aandacht aan te besteden; 94. is van mening dat het lage uitvoeringspercentage van begrotingsplaats B5-503 vooral was toe te schrijven aan de strenge eisen in het kader van de uitnodiging tot het indienen van voorstellen; is van mening dat het vereiste van transnationaliteit als voorwaarde voor de subsidiabiliteit in het algemeen niet verder mag reiken dan het vereiste van het bestaan van een transnationaal partnerschap met partners uit drie lidstaten; Agentschappen 95. a) is van mening dat een doeltreffende evaluatie van de behoefte van de agentschappen aan financiële middelen in het kader van de begrotingsprocedure en de controle op het door deze agentschappen gevoerde financieel beleid in het kader van de kwijtingsprocedure een nauwe samenwerking tussen de betrokken commissies vereist; Daphne-programma 96. verzoekt de Commissie onverwijld een evaluatieverslag op te stellen over het Daphne-programma, zoals vastgelegd in Besluit nr. 293/2000/EG van het Europees Parlement en de Raad (34) ; verwacht van de Commissie dat zij in dit verslag de evaluatieresultaten en gegevens over de EG-financiering op verschillende actieterreinen in het kader van dit programma opneemt ; verzoekt de Commissie met name in te gaan op de lage besteding van de betalingskredieten in het begrotingsjaar 2000; Trans-Europees vervoer 97. stelt vast dat het uitvoeringspercentage van de begrotingslijn voor trans-Europese vervoersnetwerken in de begroting 2000 bevredigend is; beveelt aan het aantal projecten verder te beperken door concentratie op projecten die zijn gericht op het opheffen van belangrijke knelpunten in de trans-Europese vervoersnetwerken en waarbij de Europese toegevoegde waarde onmiddellijk kan worden vastgesteld; Samenwerking 98. a) constateert dat armoedebestrijding de belangrijkste doelstelling is van het communautaire ontwikkelingsbeleid en dat om dit doel te bereiken het beleid moet worden aangepast aan de voorwaarden en tijdschema's die op de millenniumtop zijn vastgesteld; Toegang tot documenten 99. a) verklaart dat het Parlement, als kwijtingsautoriteit, dezelfde toegang tot Commissiedocumenten moet hebben als de Rekenkamer; Het Europees Parlement, – gezien de jaarrekeningen en financiële balansen van het zesde, zevende en achtste Europees ontwikkelingsfonds voor het begrotingsjaar 2000 ( COM(2001) 233 – C5-0209/2001), – gezien het jaarverslag van de Rekenkamer over de activiteiten in het kader van het zesde, zevende en achtste Europees Ontwikkelingsfonds, vergezeld van de antwoorden van de instellingen, voor het begrotingsjaar 2000 (C5-0618/2001) (1) , – gezien de betrouwbaarheidsverklaring van de Rekenkamer inzake de activiteiten in het kader van de Europese Ontwikkelingsfondsen (C5-0618/2001), – gezien de aanbeveling van de Raad van 5 februari 2001 inzake de te verlenen kwijting voor de uitvoering van de verrichtingen van de Europese Ontwikkelingsfondsen voor het begrotingsjaar 2000 (5787/2002 - C5-0118/2002, 5788/2002 - C5-0119/2002, 5789/2002 - C5-0120/2002), – gelet op artikel 33 van het Intern Akkoord tussen de vertegenwoordigers van de regeringen van de lidstaten van de Europese Gemeenschap, in het kader van de Raad bijeen, betreffende de financiering en het beheer van de steun van de Gemeenschap in het kader van het Tweede Financieel Protocol bij de Vierde ACS-EG-Overeenkomst (2) , – gelet op artikel 276 van het EG-Verdrag, – gelet op artikel 74 van het Financieel Reglement van 16 juni 1998 van toepassing op de samenwerking inzake ontwikkelingsfinanciering in het kader van de Vierde ACS-EEG-Overeenkomst (3) , – gelet op artikel 93 en Bijlage V van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie begrotingscontrole en het advies van de Commissie ontwikkelingssamenwerking (A5&nbhy;0088/2002), A. overwegende dat de Rekenkamer in haar Betrouwbaarheidsverklaring inzake de activiteiten in het kader van de Europese Ontwikkelingsfondsen concludeert dat de jaarrekeningen over het begrotingsjaar 2000 behoudens een aantal uitzonderingen een getrouw beeld geven van de ontvangsten en de uitgaven voor het begrotingsjaar 2000 en van de financiële situatie aan het eind van het jaar, B. overwegende dat de Rekenkamer de onderliggende verrichtingen heeft onderzocht aan de hand van de beschikbare documentatie, maar geen controle ter plaatse heeft verricht in de ACS-landen om na te gaan of de werken, leveringen en diensten beantwoorden aan de werkelijkheid, C. overwegende dat de Rekenkamer van mening is dat de verrichtingen die ten grondslag liggen aan de financiële verantwoording behoudens een aantal uitzonderingen over het geheel genomen wettig en regelmatig zijn, 1. verleent de Commissie kwijting voor de uitvoering van de begroting van het zesde, zevende en achtste Europees Ontwikkelingsfonds in het begrotingsjaar 2000; 2. formuleert zijn opmerkingen in de hieraan gehechte resolutie; 3. verzoekt zijn Voorzitter dit besluit en zijn resolutie met opmerkingen, die een integrerend deel uitmaakt van dit besluit, te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, het Hof van Justitie, de Rekenkamer en de Europese Investeringsbank, en te zorgen voor publicatie ervan in het Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen (serie L). 2. Besluit van het Europees Parlement tot sluiting van de rekeningen van het zesde, zevende en achtste Europees Ontwikkelingsfonds voor het begrotingsjaar 2000 ( COM(2001) 233 – C5-0209/2001 – 2001/2096(DEC) ) Het Europees Parlement, - gezien de jaarrekeningen en financiële balansen van het zesde, zevende en achtste Europees ontwikkelingsfonds voor het begrotingsjaar 2000 ( COM(2001) 233 – C5-0209/2001), - gezien het verslag van de Rekenkamer over de activiteiten in het kader van het zesde, zevende en achtste Europees Ontwikkelingsfonds, vergezeld van de antwoorden van de instellingen, voor het begrotingsjaar 2000 (C5-0618/2001) (4) , - gezien de Betrouwbaarheidsverklaring inzake de activiteiten in het kader van de Europese Ontwikkelingsfondsen van de Rekenkamer (C5-0618/2001), - gezien de aanbeveling van de Raad van 5 februari 2001 inzake de te verlenen kwijting voor de uitvoering van de verrichtingen van de Europese Ontwikkelingsfondsen voor het begrotingsjaar 2000 (5787/2002 - C5-0118/2002, 5788/2002 - C5-0119/2002, 5789/2002 - C5-0120/2002), - gelet op artikel 74 van het Financieel Reglement van 16 juni 1998 van toepassing op de samenwerking inzake ontwikkelingsfinanciering in het kader van de Vierde ACS-EEG-Overeenkomst (5) , - gelet op artikel 93 en Bijlage V van zijn Reglement, - gezien het verslag van de Commissie begrotingscontrole en het advies van de Commissie ontwikkelingssamenwerking ( A5-0088/2002 ), 1. stelt vast dat de financiële situatie van het zesde, zevende en achtste Europees Ontwikkelingsfonds op 31 december 2000 de volgende was: (in miljoen €) Financiële situatie van de EOF op 31 december 2000 Zesde EOF Zevende EOF Achtste EOF TOTAAL Netto middelen 7 829,1 11 608,5 13 308,8 32 746,4 Gebruikt 7 496,1 10 754,5 8 348,1 26 598,7 Resultaat beschikbaar voor nieuwe beslissingen 333,0 854,0 4 960,7 6 147,7 2. verzoekt zijn Voorzitter dit besluit en de resolutie met zijn opmerkingen te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de Rekenkamer en de Europese Investeringsbank en te zorgen voor publicatie ervan in het Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen (serie L). 3. Resolutie van het Europees Parlement met opmerkingen bij het besluit waarbij de Commissie kwijting wordt verleend voor de uitvoering van de begroting van het zesde, zevende en achtste Europees Ontwikkelingsfonds in het begrotingsjaar 2000 ( COM(2001) 233 – C5-0209/2001 – 2001/2096(DEC) ) Het Europees Parlement, - gezien de jaarrekeningen en financiële balansen van het zesde, zevende en achtste Europees ontwikkelingsfonds voor het begrotingsjaar 2000 ( COM(2001) 233 – C5-0209/2001), - gezien het verslag van de Rekenkamer over de activiteiten in het kader van het zesde, zevende en achtste Europees Ontwikkelingsfonds, vergezeld van de antwoorden van de instellingen, voor het begrotingsjaar 2000 (C5-0618/2001) (6) , - gezien de Betrouwbaarheidsverklaring van de Rekenkamer inzake de activiteiten in het kader van de Europese Ontwikkelingsfondsen (C5-0618/2001), - gezien de aanbeveling van de Raad van 5 februari 2001 inzake de te verlenen kwijting voor de uitvoering van de verrichtingen van de Europese Ontwikkelingsfondsen voor het begrotingsjaar 2000 (5787/2002 - C5-0118/2002, 5788/2002 - C5-0119/2002, 5789/2002 - C5-0120/2002), - gelet op artikel 33 van het Intern Akkoord tussen de vertegenwoordigers van de regeringen van de lidstaten van de Europese Gemeenschap, in het kader van de Raad bijeen, betreffende de financiering en het beheer van de steun van de Gemeenschap in het kader van het Tweede Financieel Protocol bij de Vierde ACS-EG-Overeenkomst (7) , - gelet op artikel 74 van het Financieel Reglement van 16 juni 1998 van toepassing op de samenwerking inzake ontwikkelingsfinanciering in het kader van de Vierde ACS-EEG-Overeenkomst (8) , - gelet op artikel 93 en Bijlage V van zijn Reglement, - gezien het verslag van de Commissie begrotingscontrole en het advies van de Commissie ontwikkelingssamenwerking ( A5-0088/2002 ), A. overwegende dat de Commissie overeenkomstig artikel 74 van het Financieel reglement van 16 juni 1998 alle nodige maatregelen moet treffen om gevolg te geven aan de opmerkingen in de kwijtingsbesluiten, B. overwegende dat vermindering van de armoede de centrale doelstelling van de communautaire ontwikkelingssamenwerking is, C. overwegende dat het partnerschap tussen de ACS-landen en de EU sinds de sluiting van de Overeenkomst van Cotonou op 23 juni 2000 (9) op een nieuwe leest is geschoeid, hetgeen ook moet resulteren in een hervorming van de financiële samenwerking, D. overwegende dat de hulp meer en meer de vorm zal aannemen van sectorale begrotingsondersteunende programma's, in plaats van hulp voor specifieke projecten, E. overwegende dat de informatie nog steeds onnauwkeurig is; overwegende dat de Commissie voor de komende begrotingsjaren betrouwbare cijfers dient te verstrekken en meer duidelijkheid moet scheppen over de omstandigheden en resultaten van de toepassing van de sociale voorwaarden in verband met steun voor structurele aanpassingen, F. overwegende dat de hulp meer en meer zal worden geconcentreerd op sleutelsectoren en dat grote investeringen zullen worden gedaan in een beperkt aantal programma's, G. overwegende dat de Commissie concrete stappen in het kader van een actieplan heeft ondernomen (de oprichting van EuropeAid, een versterking van de Commissiedelegaties, een vereenvoudiging van de procedures) om gevolg te geven aan de verzoeken in de resolutie van het Europees Parlement van 6 juli 2000 met opmerkingen bij het besluit waarbij de Commissie kwijting wordt verleend voor het financieel beheer van het zesde, zevende en achtste Europees Ontwikkelingsfonds in het begrotingsjaar 1998 (10) , H. overwegende dat het nog te vroeg is om de doeltreffendheid van deze maatregelen, die voor betere prestaties van de diensten en delegaties van de Commissie moeten zorgen, te beoordelen, I. overwegende dat de begroting 2000 de eerste is die is uitgevoerd onder de exclusieve verantwoordelijkheid van de huidige Commissie die is aangetreden in september 1999, Begroting en uitvoering van de begroting in 2000 1. betreurt dat de middelen voor sociale infrastructuur en diensten volgens de voorlopige ramingen van de Commissie voor het jaar 2000 onaanvaardbaar laag zijn; herinnert aan de resultaten van de begrotingsprocedure voor 2002, waarbij de Commissie heeft toegezegd om verandering te brengen in deze situatie, in overeenstemming met de vastgestelde doelen; 2. stelt vast dat in 2000 zowel het peil van de vastleggingen als dat van de betalingen aanzienlijk hoger lag dan in het voorgaande jaar: 3. stelt vast dat in 2001 de betalingen verder stegen, en wel aanzienlijk; 4. is tevreden met deze trend, maar is van mening dat het nog te vroeg is om te weten of het fundamentele probleem van de vertraging in de uitvoering van de Europese Ontwikkelingsfondsen de komende jaren definitief raakt opgelost; Toezicht op de hulp 5. onderstreept dat een transparant informatiesysteem in overeenstemming met de normen van het Comité voor ontwikkelingshulp (DAC) een eerste stap is in de richting van een meer op resultaten gerichte benadering; dringt erop aan dat de indicatoren die aangeven welke resultaten in vergelijking met de doelstellingen op ontwikkelingsgebied werden geboekt voor de Commissie een prioriteit worden; vraagt dat het Parlement over dit proces volledig zou worden geïnformeerd en geraadpleegd; 6. herhaalt (11) zijn standpunt dat het verlenen van verdere hulp afhankelijk moet worden gemaakt van het opstellen en de doeltreffende omzetting van hervormingsprogramma's ter verbetering van de kwaliteit van het beheer van de overheidsfinanciën in de ontvangende landen; onderstreept opnieuw het belang van de volgende punten: 7. benadrukt dat de Commissie met het oog op deze vereisten haar controlecapaciteit aanzienlijk moet verhogen en verbeteren; 8. is tevreden met het op 15 maart 2002 verstrekte antwoord over probleempunten met betrekking tot het aantal en de aard van de door de Commissie in 2002 verrichte controles; is verheugd over de grondige, geordende uitleg over hoe de controle-activiteiten van de Commissie worden verondersteld te werken; betreurt evenwel dat de Commissie niet in staat is extra informatie te vestrekken over de lijst van in 2000 verrichtte controles, doordat DG-AIDCO een inventaris van de gedecentraliseerde controles bijhoudt die wordt bestempeld als veeleer eenvoudig (zie antwoord van de Commissie van 13 maart 2002); 9. vraagt de Commissie of zij op basis van het bestaande systeem een betrouwbaarheidsverklaring kan afleveren dat al het geld van de Europese Ontwikkelingsfondsen wettig en regelmatig besteed is en in overeenkomst met de beginselen van gezond en efficiënt beheer, met name met betrekking tot: 10. verzoekt de Commissie uit te leggen hoe het bestaande controlesysteem ervoor zal zorgen dat het geld van de Europese Ontwikkelingsfondsen wettig en regelmatig wordt besteed, wanneer er meer een beroep wordt gedaan op rechtstreekse begrotingssteun; 11. verzoekt de Commissie het Parlement haar indicatieve controleprogramma van uitgaven in het kader van de Europese Ontwikkelingsfondsen voor 2002 door haar centrale diensten of onder het rechtstreekse toezicht van deze diensten toe te zenden; is van mening dat met deze controles ter plaatse de uitvoering moet worden geëvalueerd van de maatregelen ter verbetering van het overheidsbeheer in de ACS-landen en moet worden nagegaan of de in het kader van de Europese Ontwikkelingsfondsen gefinancierde werken, leveringen en diensten beantwoorden aan de werkelijkheid; 12. betreurt dat de follow-up van de controleresultaten door de Commissiediensten nog niet is verbeterd; deelt de mening van de Rekenkamer dat de follow-up van de uitbestede controles door zowel de Commissie zelf als de gemachtigd ordonnateurs een belangrijke plaats moet blijven innemen; 13. verzoekt de Commissie een overtuigender uitleg te verstrekken met betrekking tot de vraag waarom voor de gevallen van niet voor subsidie in aanmerking komende uitgaven ten belope van ongeveer 14 miljoen EUR die in een studie van de Rekenkamer zijn geïdentificeerd (12) , nog geen bevredigende oplossing is gevonden; 14. verzoekt de Commissie de betalingen aan Senegal stop te zetten tot een uitspraak van het Senegalese hof is uitgevoerd, die betrekking heeft op de verduistering van ongeveer 6 miljoen EUR aan fondsen van het zevende Europees Ontwikkelingsfonds, aan het licht gebracht door een controle in 1995 (13) , 15. wijst op de aanhoudende tendens in de traditionele samenwerking in de vorm van projecten om een toenemend aandeel van de zogenaamde "snel uitkeerbare steun" (in hoofzaak steun voor structurele aanpassingen) te bestemmen voor rechtstreekse begrotingssteun; meent dat de Commissie en het Parlement de voor- en nadelen van deze benadering nauwkeurig moeten analyseren en verzoekt de Commissie een mededeling over dit onderwerp in te dienen; 16. wenst door OLAF volledig op de hoogte te worden gehouden van alle onderzoeken die in 2000 zijn opgestart, gevoerd en afgesloten; stelt vast dat OLAF op dit ogenblik steun verleent aan Kenia in het kader van een strafrechtelijk onderzoek met betrekking tot ernstige aantijgingen betreffende een overheidsopdracht; wenst over deze zaak recente informatie te krijgen; 17. stelt vast dat vooralsnog geen disciplinaire procedure is opgestart als gevolg van het administratief onderzoek betreffende de efficiëntie van de toezichts- en controleregelingen met betrekking tot het gebruik van tegenwaardefondsen in Ivoorkust, Tanzania en Togo; herinnert eraan (14) dat er onder andere duidelijke fraude bestond met te hoog geprijsde medische apparatuur in Ivoorkust voor een totaal van ongeveer 28 miljoen EUR; wenst te worden geïnformeerd over eventuele toekomstige gevallen zodra deze zich voordoen; 18. meent dat de complementariteit met het ontwikkelingsbeleid van de lidstaten en de coördinatie met andere donoren van fundamenteel belang zijn om de vastgestelde doelen te bereiken; wenst derhalve dat de Commissie het Parlement in het kader van de komende procedures voor de goedkeuring van het beheer concrete informatie verstrekt over de maatregelen die in samenwerking met andere donoren werden uitgevoerd, alsmede over de resultaten daarvan; 19. constateert vertragingen bij het beheer van projecten die worden gecofinancierd met NGO's; verzoekt de Commissie om informatie over de vereenvoudiging en harmonisatie van de procedures; Centrum voor Bedrijfsontwikkeling (CDE) 20. merkt op dat de bijdrage van de EOF voor het CDE (Centrum voor Bedrijfsontwikkeling) in 2000 18.738 EUR bedroeg; betreurt dat er ernstige problemen zijn geweest met het beheer van het Centrum waaronder gebrek aan toezicht op contracten, hoge representatiekosten en dure reizen in de periode 1997-1999; betreurt dat het verslag over de boekhoudkundige controles van het begrotingsjaar 1999 door de financiële controleurs die zijn benoemd door het Comité van de Ambassadeurs van de ACS-EG, heeft aangetoond dat er over het geheel geen verbetering was in het financieel beheer van het Centrum in 1999; is verheugd over het feit dat de Commissie een extra boekhoudkundige controle heeft geëntameerd voor de periode 1997/98/99; hoopt daarvan een kopie te ontvangen zodra dit klaar is; deelt de Commissie mede dat het op de zaak terug zal komen in het kader van de kwijting voor 2001; ACS-secretariaat 21. keurt af dat de Commissie op 9 maart 2000 een financieringsovereenkomst voor 2000-2004 van 18 miljoen EUR heeft ondertekend voor het in Brussel gevestigde ACS-secretariaat, hetgeen een toename van 50% per jaar is in vergelijking met de vorige financieringsperiode, 22. verzoekt de Commissie het ACS-secretariaat ervan op de hoogte te brengen dat het in elk geval de definitieve uitspraken van Belgische rechtscolleges over nog lopende zaken moet naleven; 23. verzoekt de Commissie gevolg te geven aan de aanbeveling van de Rekenkamer (15) door van het ACS-secretariaat niet enkel een financiële jaarrekening en externe accountantsverslagen te verlangen, maar ook activiteitenverslagen met prestatie-indicatoren, om de vorderingen naar betere resultaten te kunnen volgen en verzoeken om financiering te kunnen ondersteunen; De budgettaire en wetgevingsbevoegdheden van het Parlement met betrekking tot de Europese Ontwikkelingsfondsen 24. herhaalt zijn standpunt (16) dat de huidige situatie waarin het Europees Parlement de taak heeft jaarlijks een kwijtingsbesluit voor de Europese Ontwikkelingsfondsen te nemen zonder tegelijkertijd over de daarmee in overeenstemming zijnde wetgevende en begrotingsbevoegdheden te beschikken, abnormaal is; verlangt andermaal de opneming van de EOF-middelen onder de onderafdeling Ontwikkelingssamenwerking van de algemene begroting van de Europese Unie; Verklaring van betrouwbaarheid 25. merkt op dat de Rekenkamer een positieve verklaring van betrouwbaarheid heeft afgegeven maar tevens verklaart dat uit de financiële boekhoudkundige controles van de in de ACS-landen verrichte betalingen is gebleken dat niet in aanmerking komende transacties ten laste kunnen komen van de EOF's (zie legaliteit en regelmatigheid van de betrokken transacties); merkt op dat door de Rekenkamer geen boekhoudkundige controles ter plaatse in de ACS-landen zijn verricht; twijfelt derhalve aan het nut van de verklaring van betrouwbaarheid; Decentralisatie 26. verzoekt de Commissie het Parlement volledige informatie te verstrekken over de tenuitvoerlegging van het proces van deconcentratie naar de delegaties in de ontwikkelingslanden, alsmede over de resultaten van het beheer van de steun door de delegaties; 27. dringt erop aan dat het Parlement nauw wordt betrokken bij de evaluatie van de delegaties die geselecteerd zijn om als eerste deel te nemen aan het proces van deconcentratie, en in kennis wordt gesteld van de evaluatie van de prestaties van de delegaties, die van cruciaal belang zal zijn voor toekomstige beslissingen met betrekking tot de personeelssterkte. Toegang tot documenten 28. wijst erop dat de kwijtingsprocedure voor het EOF 2000 opnieuw heeft aangetoond dat de regels in de bestaande kaderovereenkomst betreffende toegang tot vertrouwelijke documenten voor het Parlement als kwijtingsautoriteit onbevredigend zijn; deze regels zijn: 29. stelt dat het Parlement toegang moet hebben tot volledige originele documenten zonder voorafgaande wijzigingen of verwijderde tekst; 30. verzoekt zijn Voorzitter onverwijld onderhandelingen aan te gaan over de herziening van de kaderovereenkomst en erop toe te zien dat de nieuwe overeenkomst strookt met de beginselen die in april 2001 door het Parlement zijn goedgekeurd in zijn resolutie van 4 april 2001 betreffende de kwijting voor 1999 (17) ; 31. waarschuwt de Raad geen nieuw Financieel Reglement goed te keuren dat het onbelemmerde recht van toegang van het Parlement tot de informatie die nodig is voor de uitoefening van zijn taken in verband met de kwijting, beperkt; 32. verzoekt zijn Voorzitter bij het Hof van Justitie beroep in te stellen indien de Raad een Financieel Reglement aanneemt dat de budgettaire controlebevoegdheden van het Parlement beperkt; o o o 33. verzoekt de Commissie om tegen 31 mei 2002 verslag uit te brengen over de stappen die zijn ondernomen om aan de opmerkingen in deze resolutie gevolg te geven; gelast zijn Commissie begrotingscontrole deze informatie te analyseren en een follow-up-verslag betreffende de resolutie over de kwijting 2000 op te stellen. Het Europees Parlement, – gezien de mededeling van de Commissie: de financiële staten van de EGKS per 31 december 2000 (1) en het verslag van de Rekenkamer daarop (2) , – gezien het Jaarverslag 2000 van de Rekenkamer met betrekking tot de EGKS (met de betrouwbaarheidsverklaring betreffende de EGKS), vergezeld van de antwoorden van de Commissie (C5-0043/2002) (3) , – gelet op het EGKS-Verdrag, met name artikel 78 octies, – gelet op artikel 93 en Bijlage V van zijn reglement, – gezien het verslag van de Commissie begrotingscontrole ( A5-0079/2002 ) 1. verleent de Commissie kwijting voor het beheer van de EGKS voor de in de bijlage vermelde bedragen betreffende de uitvoering van de operationele begroting voor het begrotingsjaar 2000; 2. maakt in bijgevoegde resolutie zijn opmerkingen, 3. verzoekt zijn Voorzitter dit besluit en de bijbehorende resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de Rekenkamer, de Europese Investeringsbank en het Raadgevend Comité van de EGKS, en te zorgen voor publicatie ervan in het Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen (serie L). 2. Resolutie van het Europees Parlement met de opmerkingen die deel vormen van het besluit inzake de kwijting voor de uitvoering van de begroting van de Europese gemeenschap voor Kolen en Staal (EGKS) voor het begrotingsjaar 2000 (C5-0043/2002- 2001/2101(DEC) ) Het Europees Parlement, – gelet op de artikelen 78 octies en 97 van het EGKS-Verdrag, – gelet op het bij het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap gevoegde Protocol inzake de financiële gevolgen van het verstrijken van het EGKS-Verdrag en het onderzoeksfonds voor kolen en staal waartoe op 26 februari 2001 in Nice is besloten (4) , – gezien het door het directoraat-generaal Economische en Financiële Zaken (dienst financiële verrichtingen) van de Europese Commissie gepubliceerde financieel verslag van de EGKS over het jaar 2000, – gezien de mededeling van de Commissie: de financiële staten van de EGKS per 31 december 2000 (5) en het verslag van de Rekenkamer daarop (6) , – gelet op artikel 89, lid 7 van het Financieel Reglement van 21 december 1977, uit hoofde waarvan iedere instelling van de Gemeenschap gehouden is alle maatregelen te nemen om gevolg te geven aan de opmerkingen in de kwijtingsbesluiten, – gezien het Jaarverslag van de Rekenkamer met betrekking tot de EGKS (met de betrouwbaarheidsverklaring betreffende de EGKS), vergezeld van de antwoorden van de Commissie (C5-0043/2002) (7) , – gezien de gemeenschappelijke verklaring van Europees Parlement, Raad en Commissie betreffende de regelingen voor de periode na de EGKS die op 21 november 2001 zijn vastgesteld in het kader van de begrotingsprocedure in "trialoog" (Raad van de Europese Unie) (8) , – gezien de aanbeveling van de Raad van 5 maart 2002 (C5-0124/2002), – onder verwijzing naar de resoluties van de Raad van 20 juli 1998 (9) en 21 juni 1999 (10) , – gezien de mededeling van de Commissie aan Raad, Europees Parlement, Raadgevend Comité van de EGKS, Economisch en Sociaal Comité en Comité van de regio's: verstrijken van het EGKS-Verdrag, financiële activiteiten na 2002 ( COM(2000) 518 ), die thans in de zin van het Protocol bij het Verdrag van Nice gewijzigde voorstellen bevat voor besluiten van de Raad ( COM(2001) 121 ), – gezien het door de Commissie ingediende voortgangsverslag over het begrotingsjaar 1999 ( COM(2001) 735 ), – gezien het verslag van de Commissie begrotingscontrole ( A5-0079/2002 ), A. overwegende dat de EGKS, daar het EGKS-Verdrag binnenkort verstrijkt, sinds 1997 geen nieuwe leningen meer toekent uit geleende middelen en in 2000 geen leningen is aangegaan, hoewel de uitstaande leningen op 31 december 2000 1.851 miljoen EUR aan geleende middelen en 130 miljoen EUR aan eigen middelen beliepen, B. overwegende dat de EGKS in 2000 onderzoek en hernieuwde tewerkstelling van werknemers bleef financieren in het kader waarvan voor het eerste doel een aanvullend bedrag van 81 miljoen EUR uit haar operationele begroting is vastgelegd en voor het tweede 31 miljoen EUR, terwijl nogmaals 19 miljoen EUR is vastgelegd ten bate van het Rechar-programma van sociale maatregelen in de steenkoolindustrie, C. overwegende dat de EGKS-heffing op steenkool- en staalproducten, die tot op dat moment een van de belangrijkste bronnen van inkomsten in de EGKS-begroting was, per 1 januari 1998 door de Commissie is vastgesteld op 0%, D. overwegende dat de belangrijkste bronnen van inkomsten van de EGKS thans bestaan uit het nettosaldo van het beheer van de diverse reserves en de annulering van vastleggingen die niet ten uitvoer zijn gelegd, E. overwegende dat de balans van de EGKS, die sinds 1997 aanhoudend krimpt, ten opzichte van 1999 met een bedrag van 504 miljoen EUR is gedaald, en dat leningen aan kredietinstellingen en cliënten in 2000 54,1% van de totale activa vormden, F. overwegende dat de winst- en verliesrekening ten opzichte van het voorgaande jaar met 75,3 miljoen EUR is gedaald, terwijl het nettoverlies op financiële verrichtingen terugliep van 42 miljoen EUR naar 24 miljoen EUR, en dat de rente-inkomsten aan de ontvangstzijde terugliepen van 254 miljoen EUR naar 249 miljoen EUR en de inkomsten in verband met de operationele begroting daalden van 105 miljoen EUR naar 75 miljoen EUR, G. overwegende dat het niveau van de reserves op 23 juli 2002 naar verwachting 100% zal zijn van de nog uitstaande leningen die niet worden gedekt door overheidsgaranties en dat het Garantiefonds op 31 december 2000 een bedrag van 565 miljoen EUR dan wel 98,8% van dit soort leningen omvatte, H. overwegende dat er in de door de Europese Raad inzake groei en werkgelegenheid op 16 en 17 juni 1997 in Amsterdam aangenomen resolutie en in voornoemde resolutie van de Raad van 21 juni 1999 over de toekomst van de EGKS op werd aangedrongen de inkomsten uit uitstaande reserves te gebruiken voor een onderzoekfonds naar werkzaamheden die verband houden met de steenkool- en staalindustrie, I. overwegende dat de Commissie in haar bovengenoemde mededeling ( COM(2000) 518 ) te kennen geeft dat de EGKS-activa die thans worden geliquideerd in 2002 een bedrag van 1,6 miiljard EUR zullen omvatten, J. overwegende dat het bedrag dat resteert na aftrek van de terugbetaling van uitstaande schulden moet worden beschouwd als een "eigen middel" van de EU –begroting, dat een jaarlijkse rente van ca. 45 miljoen EUR zou moeten opleveren, dat moet worden toegewezen aan onderzoek in verband met de steenkool- en staalindustrie (buiten de kaderprogramma's voor onderzoek om), K. overwegende dat het verstrijken van het EGKS-Verdrag op 23 juli 2002 tot gevolg heeft dat de volledige wettelijke structuur en procedures van de EGKS verdwijnen en dat het uit hoofde van dat Verdrag opgerichte Raadgevend Comité wordt ontbonden, L. overwegende dat het Jaarverslag 2000 (met betrekking tot de EGKS op 10 oktober 2001 door de Rekenkamer is aangenomen, M. overwegende dat de Rekenkamer tot de slotsom komt dat de financiële staten van de EGKS per 31 december 2000 een waarachtig en correct beeld geven van de activa en de financiële situatie van de EGKS per 31 december 2000 en van de resultaten van haar werkzaamheden voor het begrotingsjaar dat op die datum afloopt, N. overwegende dat de Rekenkamer verklaart dat de wettigheid en regelmatigheid van de verrichtingen in het algemeen naar behoren gewaarborgd zijn, en derhalve een positieve betrouwbaarheidsverklaring voorstelt, 1. spreekt zijn waardering uit voor de vooruitgang die is geboekt bij de afhandeling van de werkzaamheden van de EGKS, met name haar leningen en rentesubsidies, maar betreurt de vertraging bij de bepaling van een algemeen aanvaarde wettelijke grondslag voor het nieuwe Onderzoekfonds voor Kolen en Staal, dat in deze sector in de plaats zal komen van de EGKS-werkzaamheden; 2. stelt vast dat de prognoses van de bedragen die in 2000 zouden worden uitgegeven aan hulp bij wederopneming in het arbeidsproces en die waren opgesteld op basis van door de lidstaten verstrekte ramingen, de werkelijke uitgaven met 46% overtroffen en dat het daaruit voortgekomen overschot in combinatie met de annulering van vastleggingen, heeft bijgedragen tot een verdere verbetering van het solvabiliteitspercentage; 3. stemt in met de argumenten die de Commissie aanvoert met betrekking tot de onmogelijkheid de werkelijke invloed te beoordelen die het EGKS-Verdrag los van tal van andere relevante factoren heeft gehad op economische groei, werkgelegenheid en het levensniveau, maar verzoekt de Commissie een boekje te publiceren waarin de werkzaamheden van de EGKS vanaf het begin worden samengevat; 4. verzoekt de Commissie eveneens – naar analogie van hetgeen voor de staalsector is gedaan - zo spoedig mogelijk een totale evaluatie te publiceren van door de EGKS gefinancierd onderzoek, met name een evaluatie van het onderzoekprogramma inzake steenkool en van de normen die worden voorgesteld voor de keuze van nieuwe onderzoekprojecten inzake steenkool; beschouwt dit soort evaluatie als een wezenlijke grondslag voor de werkzaamheden van het voorgestelde nieuwe Onderzoekfonds voor kolen en staal; 5. stelt vast dat 100% van de leningen die na 23 juli 2002 nog uitstaan en die niet worden gegarandeerd door de regering van een lidstaat, worden gedekt uit de EGKS-reserves en erkent dat de Europese Commissie tot het ogenblik van verstrijken van het Verdrag een strategie heeft gevolgd van verstandig financieel beheer van de EGKS; 6. neemt kennis van de in het document : Verstrijken van het EGKS-Verdrag: gevolgen voor de administratieve kosten bij de Commissie (dat door Commissaris Schreyer op 8 maart 2001 aan de Commissie begrotingscontrole ter beschikking is gesteld) gemelde vooruitgang bij de beperking van de administratieve kosten; verzoekt de Commissie het Parlement op de hoogte te stellen van de resultaten van haar Jaarlijkse Beleidsstrategie voor 2003 met betrekking tot de overplaatsing van personeel dat momenteel de werkzaamheden van de EGKS uitvoert; 7. spreekt zijn waardering uit voor de vooruitgang die is geboekt bij het overdragen naar het Economisch en Sociaal Comité van de ervaring die in verband met de EGKS is opgedaan en steunt de Commissie bij haar pogingen in het Economisch en Sociaal Comité een nieuwe arbeidsopzet te bevorderen om problemen in verband met industriële omschakeling aan te pakken, waarvan de beste praktijken deel uitmaken zoals deze zich in de kolen- en staalindustrie hebben ontwikkeld; 8. verzoekt de Commissie onderhandelingen met de kandidaat-lidstaten op gang te brengen over de voorwaarden waarop zij deelnemen aan het nieuwe onderzoekfonds zodra dit op opgericht en verzoekt de Commissie het Parlement op de hoogte te houden van het verloop van deze onderhandelingen; 9. verzoekt de Commissie de vertraging toe te lichten in de verbetering van de rekeningen in verband met leningen aan ambtenaren, en verwijst in het bijzonder naar de indiening van de ontbrekende verslagen die vóór eind 2001 waren toegezegd in de antwoorden van de Commissie op paragraaf 22 van het Jaarverslag 2000 van de Rekenkamer met betrekking tot de EGKS, 10. spreekt zijn waardering uit over de positieve beoordeling die de Rekenkamer geeft van de manier waarop de Commissie de EGKS-begroting in het begrotingsjaar 2001 heeft beheerd en over de invoering door de Commissie van een systeem voor het meten van resultaten, waaruit blijkt dat de liquide middelen in het belastingjaar 2000 gemiddeld 4,72 % hebben opgebracht; is echter van mening dat dit opbrengstpercentage de komende begrotingsjaren vergezeld moet gaan van een normpercentage, indien het de bedoeling is dat de Rekenkamer een zinnige beoordeling maakt; 11. verzoekt de Commissie daarom aan Parlement en Raad een voorstel te doen inzake investeringsrichtsnoeren en een streefpercentage voor de opbrengst van de financiële middelen die zij beheert, met name de activa die momenteel namens de EGKS worden beheerd maar die de bron van inkomsten zullen worden van het voorgestelde Onderzoekfonds voor Kolen en Staal; stelt voor dit streefpercentage voor de opbrengst te koppelen aan een objectieve berekening van de gemiddelde opbrengstpercentages van staatsobligaties in de EU; 12. verzoekt de Commissie voorts de maatregelen toe te lichten die zij voornemens is te nemen om ervoor te zorgen dat alle inkomsten uit dit financieel beheer strikt beperkt blijven tot het Onderzoekfonds en niet voor een deel worden omgeleid naar de algemene begroting; 13. verzoekt de Commissie andermaal toe te zien op een zo groot mogelijke openbaarheid bij het bekend maken van gegevens over beïnvloeding van de waarde van EGKS-activa; 1.1.1.2. wijst erop dat het Parlement, ook na de opheffing van de EGKS, het doelmatige gebruik van belastinggelden zal blijven controleren, met name voor onderzoek in de sector kolen en staal. BIJLAGE BALANS VAN DE EGKS PER 31 DECEMBER 2000 ACTIVA (Bedragen in EUR) 31 december 2000 31 december 1999 Tegoeden bij de centrale banken 84 650 95 385 Vorderingen op kredietinstellingen 645 009 949 1 007 935 493 Vorderingen op cliënten 1 501 804 675 1 583 067 740 Effecten en aandelen 1 723 746 372 1 768 229 093 Materiële en immateriële activa 0 710 287 Andere activa 5 170 347 9 025 480 Overlopende rekeningen 96 173 610 106 529 763 TOTAAL ACTIVA 3 971 989 603 4 475 593 241 Verplichtingen buiten balans 430881 628 427 969 333 PASSIVA (Bedragen in EUR) 31 december 2000 31 december 1999 Schulden aan kredietinstellingen 981 630 568 1 408 815 543 Schulden in de vorm van effecten 1 062 076 396 1 027 547 730 Andere passiva 7 494 034 23 630 708 Overlopende rekeningen 91 947 305 89 402 188 Totaal van schulden aan derden 2 143 148 303 2 549 396 169 Operationele begroting EGKS 835 516 282 949 154 370 Garantiefonds 565 000 000 553 000 000 Voorzieningen voor grote risico's 17 000 000 18 000 000 Andere voorzieningen 158 663 347 155 196 643 Totaal voorzieningen 740 663 347 726 196 643 Speciale reserve 176 055 284 176 055 284 Voormalig pensioenfonds 74 577 321 72 959 662 Overgedragen resultaten 213 454 666 841 Resultaten van het begrotingsjaar 1 815 612 1 164 272 Totaal reserves en resultaten 252 661 671 250 846 059 TOTAAL PASSIVA 3 971 989 603 4 475 593 241 Verplichtingen buiten de balans 426 626 265 415 913 293 WINST- EN VERLIESREKENING VOOR HET BEGROTINGSJAAR DAT AFLOOPT OP 31 DECEMBER 2000 (Bedragen in EUR) 31. december 2000 31 december 1999 Renten en daarmee gelijkgestelde lasten 170 536 669 179 314 809 Betaalde commissielonen 439 219 439 353 Koersverschillen 862 006 1 429 678 Waardedaling van obligaties en andere waardepapieren met vaste opbrengst 6 703 555 3 940 390 Waardecorrectie van obligaties en andere waardepapieren met vaste opbrengst 2 960 265 36 720 808 Waardecorrectie van aandelen en andere waardepapieren met vaste obrengst 13 920 110 0 Totaal 24 445 936 42 090 876 Algemene administratiekosten 5 000 000 5 000 000 Waardecorrectie van terreinen en gebouwen 166 180 328 378 Andere exploitatiekosten 315 884 308 312 Waardecorrectie van vorderingen 12 590 342 13 479 465 Bijdrage aan het Garantiefonds 12 000 000 23 000 000 Bijdrage aan andere voorzieningen voor risico's en lasten 17 134 135 2 874 287 Totaal 41 724 477 39 353 752 Buitengewone lasten 270 668 2 984 370 Juridische verplichtingen van het begrotingsjaar 129 942 347 145 553 799 Bijdrage aan de voorzieningen voor de financiering van de operationele begroting van de EGKS 0 34 000 000 TOTAAL LASTEN 372 841 380 449 373 649 Resultaat van het begrotingsjaar 1 815 612 1 164 272 TOTAAL 374 656 992 450 537 921 PRODUCTEN Renten en daarmee gelijkgestelde producten 248 795 316 254 449 772 Ontvangen commissielonen 93 400 0 Baten van financiële verrichtingen 26 444 507 24 889 284 Verhaal van waardecorrecties op vorderingen en voorzieningen 14 155 711 65 891 747 Andere uitbatingsproducten 2 122 461 455 630 Uitzonderlijke producten 2 427 191 14 166 Producten gekoppeld aan de operationele begroting van de EGKS 74 618 406 104 837 322 Verhaal op de voorziening voor financiering van de operationele begroting van de EGKS 6 000 000 0 TOTAAL PRODUCTEN 374 656 992 450 537 921 TENUITVOERLEGGING VAN DE OPERATIONELE BEGROTING VAN DE EGKS (Bedragen in EUR) 31 december 2000 31 december 1999 Uitgaven Administratieve uitgaven 5 000 000 5 000 000 Juridische verplichtingen 129 942 347 145 553 799 Financiering van de toekomstige operationele begrotingen 0 34 000 000 Totaal 134 942 347 184 553 799 Ontvangsten Heffing Boetes 16 605 836 Terugbetaling van rentevergoedingen 1 955 203 2 557 049 Diversen 1 035 599 320 008 Financiering van de toekomstige operationele begrotingen 6 000 000 Annulering van juridische verplichtingen 71 627 605 85 354 429 Nettosaldo van het begrotingsjaar 54 323 940 79 716 477 Totaal 134 942 347 184 553 799 Resultaat van de tenuitvoerlegging van de begroting 0 0 Bepaling van het resultaat van het begrotingsjaar (Bedragen vastgesteld in EUR) 31 december 2000 31 december 1999 Resultaten van niet-begrotingsverrichtingen na aftrek van het in de operationele begroting opgenomen nettosaldo 27 815 612 3 164 272 Resultaat van de tenuitvoerlegging van de begroting 0 0 Totaal 27 815 612 3 164 272 Verhaal van de voorziening ter financiering van de operationele begroting/begrotingsfluctuaties -14 000 0000 21 000 000 Bijdrage aan het Garantiefonds -12 000 000 - 23 000 000 Resultaat vóór toewijzing 1 815 612 1 164 272 Het Europees Parlement, - gezien de jaarrekening en financiële balans van het begrotingsjaar 2000 (SEC (2001) 530 –C5-0238/2001), - gezien het jaarverslag van de Rekenkamer over het begrotingsjaar 2000 en de antwoorden van de instellingen (1) (C5-0617/2001), - gezien de verklaring van de Rekenkamer inzake de betrouwbaarheid van de rekeningen en de regelmatigheid en wettigheid van de onderliggende verrichtingen ingevolge artikel 248 van het EG-Verdrag (C5-0617/2001), - gelet op artikel 275 van het EG-Verdrag, artikel 78 quinquies van het EGKS-Verdrag en artikel 179 bis van het Euratom-Verdrag, - gezien artikel 77 van het Financieel Reglement en artikel 13 van de interne regeling voor de tenuitvoerlegging van de begroting van het Europees Parlement, - gezien het Reglement van het Parlement en in het bijzonder artikel 184, lid 3 daarvan, - gezien het verslag van de Commissie begrotingscontrole ( A5-0098/2002 ), 1. neemt kennis van de cijfers waarmee de jaarrekening voor het begrotingsjaar 2000 van het Europees Parlement werd afgesloten, te weten: Besteding van kredieten (in €) Kredieten voor het begrotingsjaar 2000 (2) Kredietoverdracht uit het begrotingsjaar 1999 Artikel 7, lid 1 (b) van het Financieel Reglement Artikel 7, lid 1 (a) van het Financieel Reglement Beschikbare kredieten 979 924 397.00 103 330 878.72 – Vastleggingen 972 828 892.09 – – Betalingen 885 733 890.92 94 201 060.87 – Kredietoverdracht naar 2001 · Artikel 7, lid 1 (b) van het Financieel Reglement 87 095 001.17 · Artikel 7, lid 1 (a) van het Financieel Reglement – – – Vervallen kredieten 7 095 504.91 9 129 817.85 – Financiële balans per 31 december 2000: 1 688 061 835 Uitvoering van de begroting 2. neemt nota van het hoge bestedingsniveau van de begroting, wat blijkt uit: 3. erkent echter dat dit in hoge mate gunstige beeld van het opnamepercentage wordt vertekend door het toepassen van de eindejaarsopruimingsoverdracht die de afgelopen jaren is gebruikt voor het opnemen van kredieten die op een aantal plaatsen in de begroting beschikbaar zijn, voor investeringen door vervroegde aflossing met betrekking tot gebouwen; 4. merkt ten aanzien van het bestedingsniveau van kredieten voor afzonderlijke begrotingslijnen op dat 4.410.000 EUR kon worden overgedragen van post 1100 (salarissen) en 4.200.000 EUR van post 1870 (tolken en technisch personeel voor conferenties) als onderdeel van opruimingsoverdracht C10 en nog eens 700.000 EUR van post 1870 als deel van overdracht C10 (aanvullend); wijst erop dat het onvermogen van de Administratie om de kosten voor vertolking in 2000 behoorlijk bij te houden voor de financieel controleur aanleiding was voor visumweigering 01/06; gelast de Administratie het vóór 1 juli 2002 in kennis te stellen van de resultaten van het administratieve onderzoek dat is toegezegd in de door de Voorzitter op 13 december 2001 ondertekende terzijdestelling; 5. is ingenomen met de informatie in verslag nr. 01/01 van de financieel controleur aan de instelling dat het foutenpercentage (het aantal begrotingsdocumenten dat werd teruggezonden voor verbetering en aanvulling als percentage van het totaal voorgelegde aantal) van 8,4% in 1999 daalde tot 7% in 2000 en dat van het totale aantal gecontroleerde documenten (33.335) tenslotte slechts 8 werden getroffen door een visumweigering door de financieel controleur – waarvan er 5 terzijde werden gesteld -, waarbij beide cijfers een dalende tendens te zien geven; is bezorgd dat het grote aantal fouten dat nu is ontdekt en hersteld als gevolg van de activiteiten van de Financieel Controleur niet aan het licht zal komen als de controle ex ante wordt afgeschaft bij de invoering van het voorgestelde interne-auditstelsel; 6. wijst op de conclusie van de Rekenkamer in zijn mededeling van 12 november 2001 inzake besluiten om visumweigeringen tijdens het begrotingsjaar 2000 terzijde te stellen, dat dit aspect van de interne controle soepel verloopt aangezien fouten in het administratief beheer aan het licht worden gebracht; 7. wijst erop dat in een aantal gevallen die in 2000 aanleiding waren tot een visumweigering geen sprake was van een aangegane juridische verplichting; betwijfelt of deze gevallen door de administratie hadden moeten worden voorgedragen voor terzijdestelling; beklemtoont dat ordonnateurs persoonlijk verantwoordelijkheid moeten dragen voor vergissingen en juridische overtredingen die tot dergelijke gevallen leiden; doet een beroep op de administratie spoedig tot corrigerend optreden over te gaan, zoals de onverwijlde intrekking van de desbetreffende voorstellen en niet praktisch automatisch de terzijdestellingsprocedure op gang te brengen; Presentatie van de rekeningen 8. wijst op de opmerking van de Rekenkamer in haar jaarverslag over 2000 (par. 7.3) dat de algemene aanpak van de instellingen van de analyse van het begrotingsbeheer de lezer niet informeert over de belangrijkste kenmerken voor de uitgaven in het jaar en op de kritiek op het feit dat het Parlement niet ingaat op de procedure voor het gebruik van onbestede kredieten van andere begrotingslijnen voor kapitaalaflossingen voor gebouwen; is het met de Rekenkamer eens dat de instellingen in het algemeen en het Europees Parlement in het bijzonder voortaan een meer globale analyse moeten leveren, die gericht is op de belangrijkste uitgaventrends en de grootste kapitaalposten, en ook indicatoren verstrekt voor zuinigheid en efficiëntie; 9. is van mening dat de rekeningen van het Parlement, omvattende de financiële balans en de jaarrekeningen, gepubliceerd met die van de andere instellingen in de "compte de gestion" (3) dan ook in een gebruikersvriendelijker vorm moeten worden gepresenteerd (zoals het verslag van een bedrijf voor de aandeelhouders) en wel zodanig dat die toegankelijk zijn voor de burgers van de Unie en gemakkelijk te begrijpen voor de gewone lezer zonder dat specialistische kennis van boekhouding of het financiële functioneren van de Europese Unie vereist is; 10. verzoekt de secretaris-generaal de Commissie begrotingscontrole uiterlijk op 1 juli 2002 een werkdocument voor te leggen over haalbaarheid en algemene gevolgen van de herziening van de presentatie van de jaarrekening van het Parlement; 11. wijst erop dat de Rekenkamer een verklaring van betrouwbaarheid afgeeft die gebaseerd is op de rekeningen van alle ontvangsten en uitgaven van de Gemeenschap in overeenstemming met artikel 248, lid 1 van het EG-Verdrag, dat de verklaring van betrouwbaarheid desondanks opmerkingen bevat aangaande de wettigheid en de regelmatigheid van de door de afzonderlijke instellingen uitgevoerde verrichtingen; verzoekt de Rekenkamer omwille van grotere doorzichtigheid de mogelijkheid te onderzoeken van de uitgave, in het volgende jaarverslag, van afzonderlijke verklaringen van betrouwbaarheid voor iedere instelling; verzoekt zijn secretaris-generaal de sectorbrief van de Rekenkamer en de antwoorden van de administratie ter beschikking te stellen aan de Commissie begrotingscontrole; 12. wijst erop dat de staat van ontvangsten van het Parlement bedragen bevat van € 19.600.463 aan pensioenpremies van het personeel (art. 401) en van € 1.290.126 aan pensioenpremies van de leden (art. 910), en het daarom wenselijk is dat de financiële balans van het Parlement een verklaring bevat van de wijze waarop dergelijke toekomstige verplichtingen in de kwijting moeten worden opgevoerd, bijvoorbeeld via een verwijzing naar niet in de balans opgenomen verplichtingen, als aanhangsel bij de geconsolideerde rekeningen van de Europese Unie; Beheer 13. is ingenomen met de vooruitgang van de invoering van het op activiteiten gebaseerd beheer bij het Europees Parlement, maar acht de resultaten bescheiden en voor verbetering vatbaar; dringt aan op meer durf en beklemtoont de noodzaak om bevoegdheden en verantwoordelijkheden te delegeren naar een lager administratief niveau en om de individuele plichten en verantwoordelijkheden van ieder personeelslid duidelijker en dwingender vast te stellen; 14. wijst op de aanbevelingen in het "ROME-PE"-interimverslag over het personeelsbeleid (4) van het Europees Parlement over een meer efficiënte benutting van het menselijk potentieel in het Europees Parlement; dringt erop aan dat met deze aanbevelingen en met de bestaande voorstellen voor personeelshervorming rekening wordt gehouden met het oog op verbetering van de efficiëntie van het beheer en een grotere persoonlijke verantwoordelijkheid van functionarissen; 15. beklemtoont de toezegging van het Parlement om een onafhankelijke interne financiële controledienst op te richten in overeenstemming met Verordening (EG, EGKS, Euratom) nr. 762/2001 van de Raad (5) tot wijziging van artikel 24 van het Financieel Reglement; wijst op het besluit van het Bureau van 28 november 2001 om een dergelijke dienst op te zetten; benadrukt dat deze dienst onafhankelijk moet zijn en over de mogelijkheid dient te beschikken rechtstreeks contact op te nemen met de Voorzitter van het Parlement wanneer de interne controleur ernstige kwestie ter kennis komen; dringt er bij het Bureau op aan met voorrang de nodige wijzigingen in zijn intern financieel reglement goed te keuren; is van mening dat de intern controleur een hooggekwalificeerde en ervaren deskundige moet zijn die zijn opdracht volledig onafhankelijk en in overeenstemming met de geldende internationale normen kan uitvoeren; is van mening dat recente ervaringen van bepaalde banken en grote bedrijven, die rampzalige verliezen hebben geleden wegens ontoereikende interne controle en het laten prevaleren van management boven controle, aantonen dat verzwakking van het controlemechanisme schadelijk zou zijn voor een gezond beheer van het geld van de Europese belastingbetaler; dringt erop aan dat de onafhankelijkheid van controleurs en van het controle-instrument tegenover het commerciële management wordt gewaarborgd; Personeelsbeleid 16. staat achter het mobiliteitsbeleid, maar accepteert dat bij uitzondering souplesse moet worden toegepast om continuïteit en stabiliteit te handhaven in tijden waarin functionarissen met aanzienlijke vakkennis op een bepaald terrein nodig zijn voor de uitvoering van belangrijke taken; is van mening dat het Parlement meer gebruik moet maken van tijdelijke medewerkers om bepaalde specialistische taken te verrichten; 17. betreurt het feit dat vrouwen op hoge posten ondervertegenwoordigd zijn; roept de secretaris-generaal op hiermee rekening te houden en bij de opvulling van nieuwe posten te streven naar een gelijke vertegenwoordiging van mannen en vrouwen; 18. wijst erop dat het Europees Parlement zich meer dan eens sterk heeft gemaakt voor de gelijkheid van kansen voor mannen en vrouwen, met name voor de promotie van vrouwen naar hoge functies in de Europese instellingen; wijst in dit verband op de resolutie van 11 februari 1994 over vrouwen in besluitvormende organen (6) , waarin de Europese instellingen als werkgever worden aangespoord voor de aanwerving van vrouwen en het aandeel van vrouwen in leidinggevende functies streefcijfers vast te stellen en indien deze cijfers in het jaar 2000 niet gerealiseerd zijn, quotaregelingen in te voeren;(streefcijfers voor 2000: aanwerving 40% vrouwen, 30% vrouwen in de A-loopbaan met gelijk percentage in alle rangen); 19. betreurt ten zeerste dat deze toezegging van het Parlement niet werd gerealiseerd; stelt vast dat in de tijdspanne van juli 2000 tot december 2001 voor drie A1-posten mannen werden benoemd, voor drie A2-posten slechts één vrouw en voor 12 A3-posten geen enkele vrouw, hoewel vrouwen zich voor een aantal posten kandidaat hadden gesteld; kritiseert de momenteel alarmerende situatie bij het Europees Parlement; vraagt zich af welke rol het Copec bij bedoelde procedures heeft gespeeld en welke status het Copec bij de aanstellings- en bevorderingsprocedure heeft; 20. verlangt dat met onmiddellijke ingang, zoals bij de Commissie, jaarlijks een cijfer voor de benoeming van vrouwen op hoge posten (A3, A2, A1) wordt vastgesteld en behoudt zich het recht voor alle promoties naar deze posten kritisch te bezien wanneer het tot aanstelling bevoegd gezag de vrouwen wier kandidatuur werd aanvaard, niet benoemt; 21. spoort de administratie aan alle nodige maatregelen te nemen om deeltijdarbeid in alle directoraten-generaal mogelijk te maken, wanneer ambtenaren/ambtenaressen daarom verzoeken; 22. is zich bewust van het relatief geringe aantal vrouwen in hogere functies bij de administratie van het Parlement; dringt er bij de secretaris-generaal op aan het beleid van interinstitutionele mobiliteit voort te zetten om de groep van geschikte vrouwelijke kandidaten voor hogere functies bij het Parlement, uit te breiden; 23. merkt op dat de toepassing van de regels voor de uitwisseling van functionarissen met nationale en regionale bestuurseenheden geleid heeft tot twee visumweigeringen (00/04 en 00/08), waarvoor de Administratie niet om terzijdestelling heeft verzocht; verzoekt de secretaris-generaal verslag uit te brengen over de uitvoering van het beleid van uitwisseling van functionarissen sinds deze gebeurtenissen plaatsvonden; 24. wijst op de gevallen waaruit bleek dat misbruik bij het stelsel van het wegen van personeelspensioenen mogelijk is en die aan het licht kwamen door de verslagen 00/03 en 01/01 van de financieel controleur voor de instelling; merkt op dat de Administratie de interne procedures nu overeenkomstig de aanbevelingen van de financieel controleur heeft herzien; dringt er bij de secretaris-generaal op aan waakzaam te blijven bij de controle van de opgave van de verblijfplaats door de pensioengerechtigde; dringt er bij de Commissie juridische zaken en interne markt op aan bij de behandeling van het komende Commissievoorstel tot wijziging van het Statuut, te overwegen of het huidige systeem van het wegen van de personeelspensioenen wel moet worden gehandhaafd; 25. is tevreden over de dalende lijn in het totale aantal en in de kosten van dienstreizen van personeelsleden naar de drie vergaderplaatsen van het Parlement en met name van Luxemburg naar Brussel, zoals blijkt uit onderstaande cijfers: Totaal Luxemburg-Brussel Brussel-Luxemburg 2000 1999 1998 2000 1999 1998 2000 1999 1998 Aantal dienstreizen 9549 10153 10876 7059 7467 8463 2490 2686 2413 Aantal dagen 16342 18882 20380 13396 15446 17244 2946 3436 3136 Kosten in miljoenen € 2,8 3,2 3,4 2,25 2,6 2,9 0,55 0,6 0,5 26. herinnert aan punt 9 van zijn kwijtingsbesluit van 4 april 2001 (7) met betrekking tot het begrotingsjaar 1999, waarbij verwezen werd naar de onderzoekingen van OLAF in zaken die voortkwamen uit visumweigeringen 99/07 en 99/09 en dringt er bij OLAF op aan onverwijld zijn bevindingen mee te delen; Opleiding 27. beklemtoont het belang van een efficiënter gebruik van aanwezig menselijk potentieel door opleiding en overplaatsing in plaats van uitbreiding van het personeelsbestand; 28. is weliswaar ingenomen met de inleidende cursussen boekhouden en financiële controle, maar meent dat dergelijke cursussen niet in de plaats kunnen komen van degelijke beroepskwalificaties en commerciële ervaring; korte cursussen zijn voor managers niet toereikend; 29. dringt erop aan dat, afgezien van de verplichte opleiding financieel beheer voor alle nieuwe ordonnateurs, van alle functionarissen in leidinggevende functies moet worden verlangd een cursus te volgen over het beheer van het menselijk potentieel; degenen die al managementfuncties bekleden, dienen te worden aangespoord hetzelfde te doen; 30. verbaast zich erover dat in 2000 het aantal functionarissen dat een beroepsopleiding volgde ten opzichte van 1999 terugliep, wat tevens gold voor het aantal aangeboden cursussen; beklemtoont dat alle functionarissen de gelegenheid moet worden geboden nieuwe vaardigheden te ontwikkelen en reeds aanwezige te verbeteren; meent dat de nadruk moet liggen op beroepsvaardigheden die de dienst ten goede komen; 31. is ingenomen met de werkzaamheden die in alle directoraten-generaal zijn begonnen voor het opstellen van eigen opleidingsprogramma's en de beschikbaarheid van on line-abonnementen voor beroepsopleiding voor personeelsleden; erkent de behoefte aan steun voor opleidingsmogelijkheden als het Parlement nieuwe uitdagingen het hoofd wil bieden en efficiënter wil werken; Aanwerving 32. meent dat algemene vergelijkende onderzoeken op interinstitutionele basis moeten worden gehouden en dat het Parlement, evenals de andere instellingen, moet kunnen aanwerven uit een gemeenschappelijke lijst van geslaagde kandidaten, zodat er een gemeenschappelijke Europese overheidsdienst ontstaat, kosten kunnen worden bespaard en de mobiliteit tussen de instellingen kan worden verbeterd; wacht op het definitieve besluit tot de oprichting van een interinstitutioneel aanwervingsbureau; is van mening dat een analyse van de vaardigheid van de sollicitant om in teamverband te werken een belangrijk rol moet spelen in het aanwervingsproces; Vergaderplaatsen en gebouwen 33. merkt op dat zelfs de variabele kosten van een gewone 5-daagse vergaderperiode in Straatsburg 33% hoger zijn dan in Brussel, afgezien van andere, nog veel hogere kosten voor gebouwen, hotelrekeningen, enz; erkent dat het besluit over de vergaderplaatsen van het Parlement is vastgelegd in het Verdrag, maar tegen de wil van het Parlement; geeft de Secretaris-generaal opdracht de Conventie een gedetailleerde analyse over de kosten van de handhaving van drie vergaderplaatsen te doen toekomen; 34. wijst erop dat de verkorting van de vergaderperiode in Straatsburg van 5 naar 4 dagen, waardoor de vergaderperiode met 1/8 wordt bekort, tot een minimale besparing leidt (0,97% van de totale kosten van de zitting); 35. wijst er met nadruk op dat de kwestie van de investeringskosten voor het nieuwe LOW-gebouw in Straatsburg spoedig moet worden opgelost en doet een beroep op de belangrijkste partners en de belangrijkste aandeelhouders van de projectontwikkelaar, de stad Straatsburg en de regio-Elzas om bij te dragen tot de oplossing van dit probleem; betreurt het dat het Parlement zich tot het Europese Hof van Justitie moest wenden voor de oplossing van het geschil over de contractuele opleveringsdatum van het LOW-gebouw; beklemtoont dat de geschillen tussen de projectontwikkelaar en de onderaannemers van het LOW-gebouw niet van invloed mogen zijn op de uiteindelijke investeringskosten; 36. wijst erop dat de ondertekening van het contract voor het LOW-gebouw onderwerp was van speciaal verslag nr. 5/95 (8) van de Rekenkamer; wijst voorts op de paragrafen 13, 14 en 15 van zijn resolutie van 13 april 2000 (9) , waarin het besluit tot kwijting door het Parlement voor het jaar 1998 wordt uitgesteld, en bezorgdheid wordt uitgesproken over de toepassing van tussentijdse rentebetalingen en boetes voor te late oplevering; dringt er met kracht op aan dat geen kapitaalaflossingen meer worden verricht totdat tussen de partijen overeenstemming is bereikt over de definitieve investeringskosten of deze anderszins zijn vastgelegd; 37. beklemtoont de noodzaak zuinig om te aan met de ruimte teneinde de kosten op de begroting van de nieuwe D4/D5-gebouwen te beperken; 38. wijst op de evaluatie van het gebruik van de garage, die erop wijst dat het EP in Brussel geen parkeerruimte meer nodig heeft, zelfs niet na de uitbreiding; 39. draagt de secretaris-generaal in overeenstemming met de aanbevelingen van de Rekenkamer (par. 7.3.5 van het jaarverslag over 2000) op de begrotingsnomenclatuur te wijzigen zodat onderscheid kan worden gemaakt tussen huur, aanschafkosten en andere soorten uitgaven, zoals erfpachtbetalingen met koopoptie; 40. merkt op dat het Parlement op 15 januari 2001 de gebouwen D1, D2 en D3 heeft afbetaald en dat het succesvol beleid van kapitaalinvesteringen forse besparingen mogelijk maakt op toekomstige rentebetalingen over de uitstaande hoofdsom; Fracties 41. wijst erop dat in 2000 de besteding door de fracties van de kredieten die het Europees Parlement in de begrotingsposten 3707 en 3708 beschikbaar had gesteld, werd bepaald door de regeling die op 14 december 1998 door het Bureau is goedgekeurd; merkt op dat hoewel de begrotingsposten 3707 en 3708 in 2000 3% van de begroting van het Parlement uitmaakten, de Rekenkamer (10) echter het totaal dat de fracties ontvangen (3707, 3708, personeel, lokaliteiten, apparatuur) op 13% raamt; wijst erop dat volgens de geldende regels van het Bureau de verslagen van de fracties over de besteding van de kredieten in 2000 openbaar zijn (11) ; neemt kennis van het besluit van het Bureau inzake de begrotingspost 3701 ingevolge de antwoorden van de fracties op het speciaal verslag van de Rekenkamer; 42. herinnert eraan dat de geldende regels van het Bureau (12) de Commissie begrotingscontrole machtigen elk jaar een verslag op te stellen op grond van de staat van ontvangsten en uitgaven, de financiële balans en de accountantsverklaring die door de fracties worden overlegd; 43. wijst erop dat er sprake is van een spanningsveld tussen de noodzaak enerzijds een scheiding aan te brengen tussen de verantwoordelijkheden van de administratie van het Parlement en die van de fracties en anderzijds het Financieel Reglement dat niet uitdrukkelijk voorziet in een dergelijke scheiding; gelast zijn Bureau ervoor te zorgen dat in de uitvoeringsregels van het Financieel Reglement een bepaling wordt opgenomen waarin de specifieke status van de fracties wordt vastgelegd, zodat hun bijzondere verantwoordelijkheden helder en correct kunnen worden geregeld door het Bureau van het Parlement; herinnert aan de opmerkingen van de Rekenkamer dat het feit dat de diverse controleurs uiteenlopende controleprocedures hanteren, betekent dat de efficiëntie bij de beoordeling van alle controlemechanismen met betrekking tot post 3701 beperkt is; verwacht dat de situatie in de toekomst sterk zal verbeteren door het besluit de keuze van externe controleurs te beperking tot een korte lijst van internationaal erkende financiële controleurs en een gemeenschappelijk controlekader; 44. is van mening dat gezien het kwijtingsbesluit van 6 juli 2000 (13) , de regeling inzake de uitgaven en de verantwoordelijkheid van de fracties in het kader van de voorlichtingscampagne helderder en gedetailleerder moet worden vastgelegd zodat de leden zich in de nationale context partijpolitiek kunnen profileren en collectieve verantwoordelijkheid van alle politieke groeperingen wordt vermeden; verzoekt het Bureau stappen te ondernemen voor de noodzakelijke herziening; 45. merkt ten aanzien van de verklaringen van externe controleurs die door de fracties zijn geselecteerd op dat de informatie en de betrouwbaarheidsgarantie inzake de daarin opgevoerde rekeningen en uitgevoerde controles per fractie zeer aanzienlijke variaties te zien geven; 46. merkt op dat de staten van ontvangsten en uitgaven in 2000 een vrij laag niveau van besteding van kredieten te zien geven en dus van een hoog niveau van overdrachten naar het volgende jaar en onderschrijft de opmerkingen van de Rekenkamer (jaarverslag over 2000, par. 7.10) dat het gevaar van een slordig financieel beheer op de loer ligt, tenzij dergelijke overdrachten gepaard gaan met een vergelijkbaar niveau van vastleggingen; 47. merkt ten aanzien van de financiële balansen van de fracties op dat deze in het algemeen vage informatie bevatten over de goederen die de fracties verwerven met de kredieten die het Europees Parlement beschikbaar stelt, deze goederen worden evenmin opgevoerd in de financiële balans van de instelling zoals wordt opgemerkt in het jaarverslag van de Rekenkamer voor het jaar 2000 (par. 7.10); 48. steunt de aanbeveling van de Rekenkamer in het speciaal verslag nr. 13/2000 (par. 48) dat de accountantsverklaringen van de fracties openbaar dienen te worden gemaakt; geeft de secretaris-generaal opdracht op de website van het Parlement ruimte te reserveren voor de publicatie van de accountantsverklaringen van de fracties; 49. herhaalt het verzoek in zijn resolutie van 13 april 2000 (14) en in bovengenoemd besluit van 4 april 2001 dat de Rekenkamer elke twee jaar een controle verricht van de financiën van de fracties om de Commissie begrotingscontrole te assisteren bij het opstellen van het verslag ingevolge artikel 2.7.3. van de regeling inzake de besteding van kredieten uit post 3701 (15) ; 50. neemt kennis van de opmerking van de Rekenkamer (speciaal verslag nr. 13/2000, par. 21) dat bij betrekkingen met derden besluiten van fracties over arbeids-, huur- of koopovereenkomsten worden beschouwd te zijn genomen met het mandaat van het Parlement dat daarvoor dan ook verantwoordelijkheid draagt; erkent dat dit vaak tot gevolg heeft dat de administratie van het Parlement verantwoordelijk wordt gesteld voor besluiten waarop zij geen invloed heeft kunnen uitoefenen; verzoekt de juridische dienst een advies op te stellen met een aanbeveling voor een oplossing van dit probleem van financiële en contractuele verantwoordelijkheid en met heldere regels die duidelijkheid scheppen over de verantwoordelijkheden van de administratie en de fracties ten aanzien van de uitvoering van de begroting en de medewerkers (zoals eisen en vraagstukken inzake arbeidswetgeving); 51. merkt op dat twee jaar na de publicatie van het speciaal verslag 13/2000 van de Rekenkamer nog altijd geen besluit is genomen over een behoorlijke rechtsgrondslag voor een doorzichtige financiering van de Europese politieke partijen; verwijt met name de Raad dat hij niet heeft geprofiteerd van de onder het Belgisch voorzitterschap op dit punt bereikte vooruitgang en dringt er bij het Spaanse en Deense voorzitterschap op aan ervoor te zorgen dat dit jaar overeenstemming wordt bereikt; Niet-ingeschrevenen 52. geeft de Commissie begrotingscontrole opdracht in verband met de kwijting voor 2001 een uitgebreid onderzoek te verrichten naar de toelagen voor de niet-ingeschreven leden, dat gelijkwaardig is aan dat bij de fracties; Inventaris 53. is ermee ingenomen dat voor het eerst de waarde van de vaste inventaris, die is opgenomen in de financiële balans, is aangepast aan de waardevermindering (16) , herhaalt het verzoek in de resolutie van 6 juli 2000 (17) dat in de financiële balans ieder jaar een gedetailleerde beschrijving wordt gegeven van de permanente actuele inventaris; neemt kennis van de conclusie van de financieel controleur (18) dat de invoering van het ELS-systeem een kader heeft geschapen voor verbetering van beheer, controle en opname van inventarisbewegingen, maar dat er nog altijd ruimte is voor het verbeteren van de interne controle, met name bij buitengebruikstelling; 54. neemt kennis van het antwoord van het Europees Parlement (jaarverslag van de Rekenkamer over 2000, par. 7.10) dat het zich ervan bewust is dat in de inventaris niet de goederen zijn opgenomen die de fracties hebben aangeschaft met kredieten die beschikbaar worden gesteld en dat het zal proberen met behulp van de fracties hiervoor een oplossing te vinden; 55. wijst op de aanbeveling van de Rekenkamer (speciaal verslag nr. 13/2000, par. 66) dat duidelijke regels moeten worden opgesteld wat betreft eigendom en inventarisatie van goederen die aangeschaft worden met de daarvoor bestemde kredieten, om bescherming en optimaal beheer van alle apparatuur die de fractie ter beschikking staat, te garanderen; wijst op de bevindingen van de Rekenkamer (speciaal verslag nr. 13/2000, par. 23) dat de kredieten die voor de fracties worden uitgetrokken geen toelage vormen voor een extern orgaan maar de delegatie van de tenuitvoerlegging van deze kredieten aan een intern orgaan, dat dan ook moet voldoen aan de regelgeving die van toepassing is op begrotingsuitgaven; geeft de secretaris-generaal opdracht om vóór 1 juli 2002 aan de Commissie begrotingscontrole een verslag voor te leggen met voorstellen om de door de fracties met parlementaire middelen aangeschafte goederen op de inventarislijst van de instelling op te nemen; Sluiting van contracten 56. merkt op dat de secretaris-generaal thans de Commissie begrotingscontrole kwartaalverslagen doet toekomen van de aankoop- en gunningsadviescommissie (ACCP), waarom in het besluit van 4 april 2001 werd verzocht; merkt voorts op dat er volgens het jaarverslag voor het jaar 2000 van de ACCP een permanente tendens valt waar te nemen naar een vrije concurrentie voor het afsluiten van overeenkomsten ten koste van onderhandse overeenkomsten of gunning via onderhandelingen, zoals blijkt uit onderstaande tabel, maar meent dat het niveau van overeenkomsten dat buiten vrije concurrentie tot stand komt nog te hoog is: 2000 1999 Openbare aanvraag van offertes 107 107 Niet-openbare aanbesteding 73 64 Automatische gunning 15 7 Gunning via onderhandelingen 19 36 Onderhandse overeenkomsten 61 115 57. wijst op de noodzaak zoveel mogelijk ruchtbaarheid te geven aan aanbestedingsprocedures met vrije concurrentie, bijvoorbeeld door benadering van beroepsorganisaties, bedrijfsverenigingen en advertenties in vakbladen; is er voorstander van dat, teneinde maximale doorzichtigheid te bereiken in geval van een niet-openbare aanbesteding, aanbestedingen via vrije concurrentie pas worden georganiseerd na de publicatie van een verzoek om reacties of een voorafgaande informatieve nota in het Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen of op Internet; 58. dringt erop aan dat bij niet-openbare aanbestedingen de geografische herkomst van de geselecteerde leveranciers zo ruim mogelijk is; is ingenomen met de informatie in het verslag over 2000 van de ACCP dat in opdracht van de secretaris-generaal, teneinde de wettelijke zekerheid te vergroten en de lengte van de procedures te beperken, gestandaardiseerde contracten en algemene voorwaarden zijn opgesteld en in alle talen beschikbaar zijn gesteld aan de diensten van het Parlement; dringt erop aan dat vaker milieucriteria voor de levensduur van producten worden gehanteerd; Contracten voor beveiligingsdiensten in Straatsburg 59. wijst erop dat overeenkomstig paragraaf 16 van zijn eerder genoemde resolutie van 13 april 2000 tot uitstel van de kwijting 1998 de Rekenkamer werd verzocht een onderzoek in te stellen naar problemen in verband met de contracten met beveiligingsdiensten en in het bijzonder de toepasbaarheid op een speciale aanbesteding in verband met een nationale Franse bepaling die betrekking heeft op de veiligheidssector; merkt op dat de Rekenkamer de zorgen van de financieel controleur deelde toen hij besloot tot visumweigering 00/05; verzoekt de Juridische Dienst om advies over de verenigbaarheid van dit aspect van de Franse wetgeving met het Gemeenschapsrecht met het oog op het garanderen van eerlijke mededinging bij het afsluiten van dergelijke overeenkomsten; 60. wijst erop dat het besluit van het Bureau om de visumweigering terzijde te stellen, genomen werd op grond van het advies van de Juridische Dienst van het Parlement, waarin een beoordeling was opgenomen van de desbetreffende bepalingen van de nationale wetgeving en het Gemeenschapsrecht; verzoekt niettemin de secretaris-generaal ervoor te zorgen dat bij de volgende vernieuwing van de beveiligingsovereenkomst in Straatsburg de vertrekkende uitvoerder in de daartoe geëigende fase van de aanbestedingsprocedure de nodige informatie verstrekt aan de eventuele opvolgers; Beheer van gelden 61. vraagt zich af of het beheer van gelden ter goede rekening nog noodzakelijk is en verzoekt de secretaris-generaal een motivering te geven voor de voortzetting ervan; Voorlichtingsbeleid 62. wijst op de nogal schamele begrotingsmiddelen voor voorlichting en communicatie (€ 25 miljoen in 2000, ongeveer 2,5% van de totale begroting van het Parlement); merkt op dat bijna de helft van dat bedrag wordt besteed aan het bezoekersprogramma, dat modernisering behoeft; verwacht bovendien de inachtneming van duidelijke normen voor afstand-gerelateerde toelagen; acht het dan ook wenselijk dat een behoorlijke stijging van de begrotingsmiddelen voor informatie plaatsvindt, parallel aan een strategische herwaardering van inhoud en methodes van het voorlichtingsbeleid van het Parlement en een grotere synergie met andere instellingen; 63. merkt op dat het zeer hoge percentage jonge mensen bijna de helft van alle bezoekers aan het Parlement via het bezoekersprogramma uitmaakt; wijst op de behoefte aan modernisering van het bezoekersprogramma zodat dit een grotere aantrekkingskracht op jonge mensen uitoefent, bijvoorbeeld door optimaal gebruik van audiovisuele en multimedia faciliteiten, en de toepassing van interactieve leerinstrumenten; 64. beklemtoont de spilfunctie van de externe voorlichtingsbureaus van het Europees Parlement bij het verspreiden van informatie over de instelling in de lidstaten en bij het verzamelen van de reacties van het publiek; meent dat het op gang brengen van het publieke debat over de toekomst van Europa dit tot een dringende aangelegenheid maakt; merkt op dat het delen van lokaliteiten met de Commissie, een gemeenschappelijke tenuitvoerlegging van het PRINCE-programma en de interinstitutionele werkgroep voorlichting kostenbesparing vergemakkelijkt, waardoor een betere prestatie kan worden geleverd; wenst op de hoogte te worden gehouden van de werkzaamheden van de interinstitutionele werkgroep voorlichting; 65. is zich bewust van de doelstellingen van het jaarlijks werkprogramma voor de voorlichtingsbureaus dat wordt opgesteld door DG III (Directoraat-generaal voorlichting en public relations) en dringt aan op een strenge beoordeling of de doelstellingen worden bereikt en rendement opleveren; is ermee ingenomen dat de nadruk wordt gelegd op het streven naar nauwere betrekkingen met de visuele media op nationaal en regionaal niveau en vindt dat op die gebieden de leden vaker moeten worden ingezet om de werkzaamheden van het Parlement voor het publiek een menselijker gezicht te geven; wenst dat alle leden op verzoek worden voorzien van presentatiemateriaal (overhead beeldprojector, video's, enz.) dat hulp kan bieden bij voordrachten over rol en functioneren van het Parlement voor bezoekersgroepen en kiezers; 66. dringt er bij de bestuursorganen van het Parlement op aan een beleid van doorzichtigheid te voeren inzake hun handelwijze betreffende subsidies en toelagen en op gebruikersvriendelijke wijze regelingen en andere besluiten of interpretaties die van belang zijn voor de berekening van toelagen en subsidies voor het vervoer van bezoekers, openbaar te maken; 67. wijst erop dat de website van het Parlement momenteel niet wordt beheerd door DG III; is van mening dat de activiteiten van het Parlement op Internet een integraal onderdeel moeten vormen van voorlichtings- en public relationsactiviteiten van het Parlement en dat dit een efficiënter gebruik van middelen zou kunnen betekenen; dringt er dan ook bij de Secretaris-generaal op aan de mogelijkheid te onderzoeken om de verantwoordelijkheid voor de Internet-activiteiten van het Parlement over te hevelen naar DG III; 68. is van mening dat de ongeschreven regel die de administratie hanteert, namelijk dat er geen gemengde bezoekersgroepen worden geaccepteerd van bezoekers uit verschillende lidstaten, in tegenspraak is met het grondbeginsel van het bevorderen van contacten tussen Europeanen, dat de kern van het programma vormt; is voorts van mening dat regels en procedures van het Europees Parlement, met name die met betrekking tot bezoekersgroepen, meer gericht zouden moeten zijn op de doelstellingen van de programma's en minder op de administratieve last die wordt ervaren; Vergoedingen voor de leden 69. wijst erop dat het Bureau op 10 april en 6 juli 2000 amendementen heeft goedgekeurd op artikel 14 van de Regeling kosten en vergoedingen van de leden (19) die op 1 januari 2001 in werking zijn getreden; wijst erop dat de Rekenkamer tijdens zijn controlewerkzaamheden te kennen heeft gegeven dat de Administratie van het Parlement en de financieel controleur de nieuwe regelingen moeten controleren en aan het einde van 2001 verslag dienen uit te brengen over de verenigbaarheid ervan met het Financieel Reglement; verzoekt de secretaris-generaal uiterlijk op 1 juli 2002 een verslag te overleggen aan de Commissie begrotingscontrole; 70. erkent dat het van groot belang is te zorgen voor de noodzakelijke waarborgen ter bescherming van de rechten van alle assistenten die bij de leden in dienst zijn, met inbegrip van een passende verzekering en sociale zekerheid; is van mening dat dit doel kan worden bereikt door middel van de volledige tenuitvoerlegging door de instanties van het Parlement van artikel 14 van de Regeling kosten en vergoedingen van de leden en de goedkeuring van een statuut voor de assistenten; 71. is van mening dat de status en de contractuele regelingen van assistenten van de leden moeten worden verduidelijkt met behulp van de opstelling van een statuut voor deze personeelscategorie; is van opvatting dat een dergelijk statuut de reglementaire basis dient te vormen voor de tewerkstelling van alle geaccrediteerde assistenten (die voltijds of halftijds voor een of meer leden werkzaam zijn); meent dat een dergelijk statuut niettemin een uitzondering dient te bevatten voor dienstverleners die worden ingeschakeld voor het uitvoeren van specifieke en tijdelijke taken; onderstreept dat hoewel de leden zelf verantwoordelijk blijven voor aanstelling, beloningscategorie en ontslag van hun persoonlijke staf, de algehele bevoegdheid voor een passende en transparante uitvoering van de administratieve en contractuele regelingen in verband met betaling en sociale zekerheid, bij de Administratie van het Parlement zou kunnen worden gelegd; 72. wijst op de aanbevelingen van de Europese Rekenkamer dat vergoedingen die gegeven worden voor reis- en verblijfskosten dienen overeen te komen met de werkelijke reiskosten en de reële verblijfstijd; wijst erop dat dit systeem al door de administratie wordt toegepast bij vergaderingen van leden buiten het grondgebied van de Europese Unie (artikel 3 van de regeling onkosten en vergoedingen van de leden); De ledenkas 73. neemt er kennis van dat de procedure voorzien in artikel 22 van het Statuut zich thans in een voorbereidend stadium bevindt, waarin de verantwoordelijkheden worden vastgesteld in verband met het verschil van 4.136.125 BEF tussen de feitelijke financiële situatie in 1982 en de desbetreffende rekeningen; verzoekt om de nieuwste gegevens over deze zaak die zich al bijna 20 jaar voortsleept; Milieu 74. is van mening dat verdere pogingen in het werk moeten worden gesteld om de papierberg in het Parlement te reduceren; dringt er bij de Secretaris-generaal op aan de ontwikkeling te onderzoeken van een veilig, op intranet gebaseerd interface voor indiening en ondertekening van amendementen, parlementaire vragen, schriftelijke verklaringen en andere parlementaire formulieren en documenten die nu op papier worden ingediend; meent dat dit ook kan leiden tot andere efficiëntiewinst; geeft de Secretaris-generaal opdracht de distributie op papier van parlementaire documenten (zoals commissie-agenda's, mededelingen aan de leden, enz.) die ook toegankelijk kunnen worden gemaakt via e-mail en intranet, te staken en alleen nog op verzoek meerdere afschriften van public relations-materiaal aan de leden ter beschikking te stellen; 75. beklemtoont de noodzaak van de invoering van milieuvriendelijke huishoudvoering voor nieuwe gebouwen (zoals een duurzaam mobiliteitsplan met de inrichting van een mobiliteitsmanagementcentrum, mogelijkheden voor energiebesparing en het gebruik van herwinbare stoffen); 76. draagt de secretaris-generaal op milieuvriendelijke beheerspraktijken te verbeteren en jaarlijks cijfers te presenteren van papier-, water- en energieverbruik en andere belangrijke indicatoren; Conclusie 77. vestigt de aandacht van de Administratie op de in de resolutie geuite ernstige bezorgdheid over een brede reeks van zwakheden op beheersgebied, die van invloed zijn op veel terreinen van de begrotingsuitvoering; gelast de Administratie hieruit de noodzakelijke consequenties te trekken; o o o 78. verleent zijn secretaris-generaal kwijting voor de uitvoering van de begroting voor het begrotingsjaar 2000; 79. verleent toestemming voor het verlenen van kwijting aan de ordonnateur voor het begrotingsjaar 2000; 80. verzoekt zijn Voorzitter dit besluit te doen toekomen aan de Commissie, de Raad, het Hof van Justitie, de Rekenkamer en de Europese ombudsman. Het Europees Parlement, - gezien het verslag van de Rekenkamer over de jaarrekening van de Europese Stichting tot verbetering van de levens- en arbeidsomstandigheden betreffende het per 31 december 2000 afgesloten begrotingsjaar, vergezeld van de antwoorden van de Stichting (1) (C5-0126/2002), - gezien de aanbeveling van de Raad van 5 maart 2002 (C5-0122/2002), - gelet op artikel 276 van het EG-Verdrag, - gelet op artikel 93 en bijlage V van zijn Reglement, - gezien het verslag van de Commissie begrotingscontrole ( A5-0101/2002 ), A. overwegende dat de Europese Stichting tot verbetering van de levens- en arbeidsomstandigheden in Dublin voortgaat met het uitvoeren van haar missie die erin bestaat bij te dragen tot de planning voor en de invoering van betere arbeidsomstandigheden via acties die zijn gericht op vergroting en verspreiding van kennis waarmee deze ontwikkeling kan worden bevorderd aan de hand van zes onderzoeksprioriteiten voor de middellange termijn, te weten op het gebied van werkgelegenheidspraktijken, participatie door werknemers, gelijke kansen, sociale samenhang, gezondheid en welzijn, en duurzame ontwikkeling, B. overwegende dat de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken op grond van de gedragscode van 14 juli 1998 is belast met het toezicht op de stichting in Dublin, die in 2000 een subsidie heeft ontvangen van 14,7 miljoen EUR, C. overwegende dat het Parlement op 4 april 2001 (2) kwijting heeft verleend aan de raad van beheer van de Stichting voor de uitvoering van haar begroting voor het begrotingsjaar 1999 en daarbij: D. overwegende dat de Rekenkamer redelijke zekerheid heeft verkregen dat de jaarrekening van het per 31 december 2000 afgesloten begrotingsjaar betrouwbaar is en dat de onderliggende verrichtingen over het geheel genomen wettig en regelmatig zijn, 2. neemt kennis van de volgende cijfers van de jaarrekeningen van de Europese Stichting tot verbetering van de levens- en arbeidsomstandigheden: BEGROTINGSJAAR 2000 (x € 1000) Ontvangsten 14 941 Van de Commissie ontvangen subsidie 14 700 Diverse ontvangsten 212 Ontvangsten voor tegen betaling verrichte diensten 29 ( b) Uitgaven 14 438 Titel I - Personeelsuitgaven Betalingen voor het begrotingsjaar 7 057 Overgedragen kredieten 146 Titel II - Gebouwen, installaties en diverse huishoudelijke utgaven Betalingen voor het begrotingsjaar 1 123 Overgedragen kredieten 248 Titel III - Beleidsuitgaven Betalingen voor het begrotingsjaar 2 681 Overgedragen kredieten 3 183 Saldo van het begrotingsjaar – 1 212 Resultaat van het begrotingsjaar (a - b) 503 Uit voorgaande jaren overgedragen resultaat – 1 859 Geannuleerde uit het voorgaande jaar overgedragen kredieten 158 Wisselkoersverschillen – 14 Stichting Dublin 2. is bezorgd over de hoogte van de in 2000 naar 2001 overgedragen kredieten, die 3,6 miljoen EUR of 25% van de 14,4 miljoen EUR aan aangegane verplichtingen bedroegen; 3. wenst dat de Stichting zorgt voor een beter toezicht op de uitvoering van de begroting, waarbij de doelstelling moet zijn de overdrachten en annuleringen van kredieten tot een minimum te beperken en een einde te maken aan de niet-besteding van een groot bedrag aan kredieten; neemt kennis van de ingebruikname van een geautomatiseerd systeem voor planning en monitoring, van de verbeterde planning van aanbestedingsprocedures en van de verplaatsing (van november naar oktober) van de vergadering van de raad van beheer waarop deze het jaarlijkse werkprogramma goedkeurt; 4. neemt kennis van de antwoorden van de Stichting op de opmerkingen van de Rekenkamer met betrekking tot de gebreken in de gebruikte boekhoudsystemen; is verheugd over de ingebruikname van een geschikt computersysteem (het EXACT-systeem) voor het bijhouden van rekeningen in het grootboek; verzoekt de Stichting ervoor te zorgen dat alle gebreken vóór de kwijting 2001 zijn weggewerkt; 5. betreurt dat de Stichting in 2000 buitensporig vaak gebruik bleef maken van de voorschotkas, waardoor in 2000 nog steeds 18% van alle betalingen via de voorschotkas verliep; 6. is verheugd over de afronding van de beoordeling van het personeel voor de periode van twee jaar die afliep op 31 december 2001, in bijna alle gevallen op grond van personeelsverslagen; stelt met tevredenheid vast dat de Stichting in 2001 gebruik heeft gemaakt van de "Gids voor de beoordeling" van de Commissie en van verbeterde beheers- en informatiesystemen voor het personeel; Externe evaluatie 7. neemt kennis van het feit dat de raad van beheer in maart 2000 een extern evaluatieverslag in opdracht heeft gegeven, dat door de raad van beheer tijdens de vergadering van maart 2002 zal worden bestudeerd; verzoekt met klem om onverwijlde goedkeuring van een actieplan voor de tenuitvoerlegging van de aanbevelingen in het evaluatieverslag en om toezending van een exemplaar van het verslag en het actieplan aan het Europees Parlement; Europees Parlement 8. verzoekt zijn bevoegde commissies opnieuw te kijken naar de taakverdeling tussen de Europese Stichting tot verbetering van de levens- en arbeidsomstandigheden en het Europees Agentschap voor de veiligheid en de gezondheid op het werk in verband met onderwerpen op het vlak van veiligheid en gezondheid, teneinde overlappingen te voorkomen en synergieën tussen hun activiteiten te bevorderen; 9. neemt kennis van het feit dat de jaarrekening van de meeste gedecentraliseerde agentschappen op dit moment niet onder de kwijtingsprocedures van het Europees Parlement vallen; verzoekt de Commissie voorstellen in te dienen voor het herzien van de rechtsgrondslag van alle agentschappen, teneinde het beginsel van individuele kwijtingsprocedures op alle gedecentraliseerde agentschappen van toepassing te maken; 10. verwelkomt de inspanningen van de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken gericht op het doen van voorstellen voor het herzien van het huidige richtsnoer betreffende samenwerking tussen de comités voor de gedecentraliseerde agentschappen; is van mening dat bij de herziening van de richtsnoeren in het bijzonder aandacht aan de onderstaande aspecten moet worden besteed: Kwijtingsbesluit 11. verleent de raad van beheer van de Europese Stichting tot verbetering van de levens- en arbeidsomstandigheden op basis van het verslag van de Rekenkamer kwijting voor de uitvoering van zijn begroting voor het begrotingsjaar 2000; o o o 12. verzoekt zijn Voorzitter dit besluit te doen toekomen aan de raad van beheer van de Europese Stichting tot verbetering van de levens- en arbeidsomstandigheden, de Raad, de Commissie, en de Rekenkamer, en te zorgen voor publicatie ervan in het Publicatieblad (serie L). Het Europees Parlement, - gezien het verslag van de Rekenkamer over de jaarrekening van het Europees Centrum voor de ontwikkeling van de beroepsopleiding betreffende het per 31 december 2000 afgesloten begrotingsjaar, vergezeld van de antwoorden van het Centrum (1) (C5&nbhy;0127/2002), - gezien de aanbeveling van de Raad van 5 maart 2002 (C5-0121/2002), - gelet op artikel 276 van het EG-Verdrag, - gelet op artikel 93 en bijlage V van zijn Reglement, - gezien het verslag van de Commissie begrotingscontrole ( A5-0101/2002 ), A. overwegende dat het Europees Centrum voor de ontwikkeling van de beroepsopleiding (CEDEFOP - Thessaloniki) voortgaat met zijn missie die bestaat in het bevorderen en ontwikkelen van beroepsopleidingen en scholing op Gemeenschapsniveau door documentatie te verzamelen en te verspreiden, onderzoek te verrichten en te fungeren als forum voor discussie, B. overwegende dat onderwijs en opleiding in de conclusies van de Europese Raad van Lissabon van maart 2000 opnieuw verder gestimuleerd werden en dat werd erkend dat een lerende samenleving het middel is om het strategische doel te bereiken van een concurrerende, dynamische en op kennis gebaseerde economie, die een combinatie vormt van werkgelegenheid, economische groei en sociale samenhang, C. overwegende dat de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken op grond van de gedragscode van 14 juli 1998 is belast met het toezicht op het Centrum in Thessaloniki, dat in 2000 een subsidie heeft ontvangen van 13,6 miljoen EUR, D. overwegende dat het Europees Parlement bij de kwijting voor het CEDEFOP voor 1999 heeft verzocht om voorlegging vóór eind 2001 van een actieplan in het licht van de externe evaluatie, E. overwegende dat het Europees Parlement bij de kwijting 1999 (2) de vrees heeft uitgesproken dat de werkzaamheden van het Europees Centrum voor de ontwikkeling van de beroepsopleiding en de Europese Stichting voor opleiding (Turijn) elkaar overlappen en heeft aangedrongen op een analyse van de voor- en nadelen van een fusie tussen de twee organen, F. overwegende dat de Rekenkamer redelijke zekerheid heeft verkregen dat de jaarrekening van het per 31 december 2000 afgesloten begrotingsjaar betrouwbaar is en dat de onderliggende verrichtingen over het geheel genomen wettig en regelmatig zijn, 2. neemt kennis van de volgende cijfers van de jaarrekeningen van het Europees Centrum voor de ontwikkeling van de beroepsopleiding: BEGROTINGSJAAR 2000 (x € 1000) Ontvangsten 13 993 Van de Commissie ontvangen subsidie 13 667 Diverse ontvangsten 122 Ontvangsten met een bestemming 204 Uitgaven 13 152 Titel I - Personeelsuitgaven Betalingen 6 881 Overgedragen kredieten 282 Titel II - Gebouwen, materieel en diverse huishoudelijke uitgaven Betalingen 781 Overgedragen kredieten 201 Titel III - Beleidsuitgaven Betalingen 3 021 Overgedragen kredieten 2 238 Saldo van het begrotingsjaar – 228 Resultaat van het begrotingsjaar 841 Uit het vorige begrotingsjaar overgedragen saldo – 520 Herbesteding niet-gebruikte bedragen uit 1999 182 Wisselkoersverschillen – 34 Centrum Thessaloniki 2. betreurt dat het CEDEFOP niet volledig rekening heeft gehouden met de opmerkingen van de Rekenkamer in haar jaarverslag 1999, noch met zijn eigen toezeggingen wat betreft de procedures die het zelf besloot te hanteren voor de gunning van contracten, met name voor informaticagerelateerde projecten op het gebied van elektronische communicatie; 3. is ingenomen met het op 16 mei 2001 door de Griekse autoriteiten genomen besluit om de eigendom van het gebouw en het terrein in Thessaloniki aan het CEDEFOP over te dragen; 4. is ingenomen met het externe evaluatieverslag over het CEDEFOP, dat een alomvattend overzicht bevat van de prestaties van het Centrum sinds de laatste evaluatie in 1995; stelt vast dat in het definitieve evaluatieverslag de effectiviteit en de effecten van de werkzaamheden van het Centrum sinds 1995, alsook de samenwerking van het Centrum met andere organisaties positief wordt beoordeeld; 5. is ingenomen met het door de raad van bestuur opgestelde actieplan (29.11.2001) als follow-up van het definitieve verslag van de externe evaluatie van het CEDEFOP; stelt vast dat in het actieplan rekening wordt gehouden met de standpuntnota van de Commissie en dat een beoordeling wordt gegeven van de validiteit van alle in het evaluatieverslag opgenomen conclusies en aanbevelingen; 6. is verheugd over het feit dat het CEDEFOP heeft toegezegd het actieplan in overeenstemming met de doelstellingen en het voorgestelde tijdschema ten uitvoer te zullen leggen; is ingenomen met het voorstel volgens hetwelk de directeur jaarlijks (novembervergaderingen) verslag over de voortgang uitbrengt aan de raad van bestuur, die de resultaten hiervan doet toekomen aan het Europees Parlement; Samenwerking met de Europese Stichting voor opleiding (ESO) - Turijn 7. stelt vast dat in de evaluatie wordt geconcludeerd dat de samenwerking tussen de twee organen bevredigend is en dat de ESO momenteel op passende wijze gebruik maakt van het CEDEFOP als resource centre ; 8. is verheugd dat de beide organen, op verzoek van de Commissie, een samenwerkingskader hebben opgesteld dat door de Raad van bestuur van het CEDEFOP in maart 2001 en door de raad van bestuur van de ESO in juni 2001 is goedgekeurd; is ingenomen met het feit dat in dit gezamenlijke kaderdocument de algemene doelstellingen van deze nieuwe samenwerking zijn vastgelegd, te weten de voorbereiding van de kandidaat-lidstaten op volledige deelname aan het CEDEFOP op het moment van toetreding en de wijze waarop de deelname van de kandidaat-lidstaten aan en hun betrokkenheid bij de ontwikkeling van Gemeenschapsbeleid tijdens de overgangsperiode kan worden vergemakkelijkt; 9. verzoekt het Centrum dringend ervoor te zorgen dat dit nieuwe samenwerkingskader met de ESO nu volledig ten uitvoer wordt gelegd, met name door volledig en frequent gebruik te maken van de gezamenlijke werkgroep die hiervoor is ingesteld; Europees Parlement 10. verzoekt zijn bevoegde commissies de activiteiten en resultaten van het Centrum in Thessaloniki en de Stichting in Turijn nauwlettend te volgen, teneinde te kunnen beoordelen hoe goed de in 2001 gesloten kaderovereenkomst werkt; Kwijtingsbesluit 11. verleent de Raad van bestuur van het Europees Centrum voor de ontwikkeling van de beroepsopleiding op basis van het verslag van de Rekenkamer kwijting voor de uitvoering van zijn begroting voor het begrotingsjaar 2000; o o o 12. verzoekt zijn Voorzitter dit besluit te doen toekomen aan de raad van bestuur van Europees Centrum voor de ontwikkeling van de beroepsopleiding, de Raad, de Commissie, en de Rekenkamer, en te zorgen voor publicatie ervan in het Publicatieblad (serie L). Het Europees Parlement, - gezien het verslag van de Rekenkamer over de financiële verantwoording van het Europees Bureau voor wederopbouw en de implementatie van de steun voor Kosovo voor het jaar 2000, vergezeld van de antwoorden van de Commissie en van het Europees Bureau voor wederopbouw (1) (C5-0673/2001), - gezien het verslag van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad - Europees Bureau voor wederopbouw - Jaarverslag 2000 ( COM(2001) 446 ), - gezien de aanbeveling van de Raad van 5 maart 2002 (C5-0123/2002), - gelet op artikel 276 van het EG-Verdrag, - gelet op artikel 93 en bijlage V van zijn Reglement, - gezien het verslag van de Commissie begrotingscontrole en het advies van de Commissie buitenlandse zaken, mensenrechten, gemeenschappelijke veiligheid en defensiebeleid (A5&nbhy;0101/2002), A. overwegende dat de Commissie reeds in juli 1999, onmiddellijk na de oorlog in Kosovo, de Task Force EC TAFKO samenstelde die de eerste fases van het programma voor de wederopbouw moest lanceren, B. overwegende dat het Europees Bureau voor wederopbouw in februari 2000 de programma's van EC TAFKO overnam en deze integreerde in het programma voor het jaar 2000, C. overwegende dat de uitdaging van de wederopbouw van Kosovo enorm was en is vanwege de wijdverspreide materiële en menselijke schade in een provincie die is verwoest als gevolg van een decennium van chronische onderinvestering, verwaarlozing en schendingen van de mensenrechten; voorts overwegende dat het milieuvriendelijke karakter van de in Kosovo gedane investeringen een conditio sine qua non is voor een verantwoord en effectief beheer van de door de EU aan deze regio toegewezen begrotingsmiddelen, D. overwegende dat de strategie van het Bureau een verschuiving inhoudt van de noodhulpacties waardoor de bijstand van de internationale gemeenschap in 1999 werd gekenmerkt naar maatregelen op de langere termijn met het oog op een duurzame wederopbouw en duurzaam herstel, E. overwegende dat de noodhulpacties niettemin tot ver in 2000 zijn voortgezet en dat dit met name de verstrekking van basale nutsvoorzieningen zoals elektriciteit, water en afvalinzameling betrof, alsmede noodmaatregelen om de belangrijkste infrastructuur zoals het vervoersnetwerk te herstellen, F. overwegende dat de Rekenkamer van mening is dat de administratie van het Bureau en het begrotingsbeheer in 2000 zeer efficiënt is geweest en dat het Bureau erin is geslaagd de meest ambitieuze doelstellingen voor het eerste jaar van zijn activiteiten op het gebied van energie, huisvesting, vervoer en landbouw te verwezenlijken, G. overwegende dat de Rekenkamer van oordeel is dat het Bureau aandacht heeft geschonken aan de beginselen van doelmatigheid en spaarzaamheid en er tevens in is geslaagd door een zeer soepele toepassing van de geldende regels tegen lagere prijzen te werken en de regionale economie te stimuleren, H. overwegende dat de Rekenkamer redelijke zekerheid heeft verkregen dat de jaarrekening van het per 31 december 2000 afgesloten begrotingsjaar betrouwbaar is en dat de onderliggende verrichtingen over het geheel genomen wettig en regelmatig zijn, 2. neemt kennis van de volgende cijfers van de jaarrekeningen van het Europees Bureau voor wederopbouw: BEGROTINGSJAAR 2000 (x € 1000) Ontvangsten 258 788 Van de Commissie ontvangen bedragen 257 933 Eigen ontvangsten 680 Diverse ontvangsten 175 Uitgaven 268 030 Titel I - Personeelsuitgaven Betalingen 4 632 Overgedragen kredieten 131 Titel II - Gebouwen, materieel en diverse huishoudelijke uitgaven Betalingen 2 078 Overgedragen kredieten 1 670 Titel III - Beleidskosten Betalingen 139 786 Overgedragen kredieten 119 733 Resultaat van het begrotingsjaar - 9242 TAFKO-betalingen buiten de begroting om - 26 860 Wisselkoersverschillen - 334 Saldo van het begrotingsjaar - 35 768 Financiële controle 2. neemt kennis van de antwoorden van de Commissie en het Bureau met betrekking tot de in paragraaf 68 van het verslag van de Rekenkamer gesignaleerde risico's; wenst van de Commissie en het Bureau de verzekering dat er regelmatig ter plaatse voldoende ex-antecontroles worden uitgevoerd op de transacties; wenst een snelle goedkeuring van de aangekondigde ontwerpwijziging van het Financieel Reglement waarbij onder meer wordt voorzien in de benoeming van een intern controleur; 3. dringt er bij de directeur van het Europees Bureau voor wederopbouw met nadruk op aan dat hij zich dient te houden aan de bepalingen van Verordening (EG) nr. 2667/2000 van de Raad van 5 december 2000 betreffende het Europees Bureau voor wederopbouw (2) met betrekking tot de informatie van het Europees Parlement, inclusief de voorlegging van een kwartaalverslag over de activiteiten van het Bureau ; 4. beveelt de Commissie aan het conform artikel 4, lid 14 van Verordening (EG) nr. 2667/2000 van de Raad aan het Europees Parlement voor te leggen jaarverslag elk jaar vóór 1 mei uit te brengen; 5. dringt erop aan dat er een gedegen onderzoek wordt ingesteld - met, waar nodig, een interne evaluatie door het Europees Bureau voor fraudebestrijding (OLAF) - naar met bewijzen te staven beschuldigingen omtrent wanbeheer en corruptie in verband met investeringen ten behoeve van krachtcentrales in Kosovo; Europees Bureau voor wederopbouw 6. feliciteert het Bureau met de goede prestaties in 2000 bij de uitvoering van de wederopbouwprogramma's en looft daarbij de persoonlijke inzet van het toegewijde personeel dat moest werken onder soms behoorlijk moeilijke omstandigheden; wijst er tevens op dat ook het personeel van EC TAFKO in de onmiddellijke nasleep van de oorlog zijn taak op meer dan voortreffelijke wijze heeft vervuld; 7. stelt vast dat "herstel van de energiesector" de grootste post is op de begroting van het Bureau; wijst in dit verband op de voor de bevolking onbegrijpelijke paradox dagelijks geconfronteerd te worden met stroomuitvallen; 8. stelt vast dat nauwere samenwerking met Belgrado van essentieel belang is voor verbetering van de energiesituatie in Kosovo en vergemakkelijking van de taak van de UNMIK (United Nations Mission in Kosovo) om creatieve oplossingen te vinden voor een legale bedrijfsstatus voor de Kosovaarse elektriciteitsmaatschappij KEK en mechanismen te ontwikkelen zodat de internationale financiële instellingen de KEK kredieten kunnen verstrekken, daar de donoren niet onbeperkt voor alle investeringen en terugkerende behoeften in Kosovo financiële middelen kunnen blijven verstrekken in de vorm van subsidies; 9. is ingenomen met het in oktober 2001 met de Commissie en het Bureau overeengekomen actieplan voor de energiesector, waarin de benchmarks zijn opgenomen die door de UNMIK en de KEK moeten worden gehaald; 10. looft de doelmatige en zuinige aanpak van het Bureau in de sectoren huisvesting, vervoer en landbouw; De Missie van de Verenigde Naties in Kosovo (UNMIK), de Speciaal vertegenwoordiger van de Secretaris-generaal van de VN en de Commissie 11. dringt er bij de UNMIK op aan het door de Commissie en de UNMIK goedgekeurde actieplan van essentiële maatregelen te implementeren, in het bijzonder in verband met de behoefte aan een multimediacampagne gericht op het vergroten van het publieke bewustzijn aangaande problemen in de energiesector, die bijdragen aan verspilling en niet-betaling; 12. dringt er bij de UNMIK ook op aan een vervoersbeleid te formuleren om de duurzaamheid van de investeringen te waarborgen; verzoekt de UNMIK tevens rekening te houden met de opmerkingen van de Rekenkamer met betrekking tot de belemmering van de landbouwproductie wegens de hoge douaneheffingen en omzetbelastingen op agrarische productiemiddelen; 13. dringt er bij de speciaal vertegenwoordiger van de secretaris-generaal van de VN in Kosovo op aan zich sterker in te zetten voor het ontwikkelen van een beleidskader en een lange-termijnstrategie voor het garanderen van het duurzame karakter van de investeringen van de EG en de internationale gemeenschap in Kosovo; verzoekt de Commissie, die de EU-pijler van UNMIK financiert, de ontwikkeling van een duurzaam beleid en een regelgevend kader te bespreken met de UNMIK en de voorlopige instellingen voor zelfbestuur, met name de Kosovaarse president, de Kosovaarse premier en regering en het Kosovaarse Parlement; verzoekt om opname in het eindejaarsrapport van de UNMIK over 2002 van een verslag over de ontwikkeling van een duurzaam beleid en een regelgevend kader, en over de voortgang betreffende het met de Commissie overeengekomen sectoraal actieplan; beklemtoont in dit verband dat Kosovo's vermogen tot het innen van belastingen op zo kort mogelijke termijn moet worden verbeterd; verzoekt de UNMIK in zijn rapporten halverwege en aan het eind van het jaar aan te geven welke maatregelen zijn genomen en worden gepland om de begrotingsinkomsten van Kosovo te vergroten; 14. roept de UNMIK op een audit te verrichten van de 'cash management and procurement' procedures van de KEK; verzoekt een onderzoek in te stellen, tegen de achtergrond van de op stapel staande studie van de Wereldbank, naar de langetermijnopties voor de ontwikkeling van de Kosovaarse elektriciteitssector; Kosovo-autoriteiten 15. roept de bevoegde Kosovaarse autoriteiten op de nodige stappen te ondernemen, zoals opgesomd in het hierboven vermelde actieplan, om het percentage geïnde belastingen te vergroten, het elektriciteitsverbruik aan banden te leggen en overeenkomsten te sluiten inzake het uitwisselen van elektriciteit met Servië en de buurlanden, aangezien de Kosovaarse elektriciteitsmaatschappij in piekperiodes elektriciteit moet invoeren en daarbuiten over een overschot beschikt; Kwijtingsbesluit 16. verleent de directeur van het Europees Bureau voor wederopbouw op basis van het verslag van de Rekenkamer kwijting voor de uitvoering van zijn begroting voor het begrotingsjaar 2000; o o o 17. verzoekt zijn Voorzitter dit besluit te doen toekomen aan de directeur van het Europees Bureau voor wederopbouw, de Raad, de Commissie, en de Rekenkamer, en te zorgen voor publicatie ervan in het Publicatieblad (serie L). Het Europees Parlement , A. overwegende dat de ontwikkeling van het Europees veiligheids- en defensiebeleid (EVDB) en het scheppen van structuren die de Europese Unie in staat stellen een beleid van conflictpreventie en militaire crisisbeheersing te voeren tot doel hadden geloofwaardigheid te verlenen aan een coherent gemeenschappelijke buitenlands- en veiligheidsbeleid dat in het teken staat van het mondiaal belang en de universele waarden zoals deze verwoord zijn in het Handvest van de Verenigde Naties, B. overwegende dat de NAVO als de militaire veiligheidsorganisatie voor de collectieve defensie moet worden gezien en dat de Europese landen een grotere en effectievere bijdrage moeten leveren aan het delen van de last voor de veiligheid van de alliantie en de verantwoordelijkheden op het gebied van defensie, C. met verwijzing naar de verklaring van de Europese Raad van Laken over de operationele capaciteit van het EVDB die de Europese Unie in staat moet stellen te analyseren en te plannen, besluiten te nemen, en in gevallen waarbij de NAVO niet als zodanig is betrokken, militaire operaties voor crisisbeheersing te starten en uit te voeren, D. overwegende dat voor een doeltreffende crisisbeheersing door de Unie een evenwichtige ontwikkeling van militaire en civiele capaciteit nodig is, wat een nauwe samenwerking inhoudt tussen alle militaire middelen en instrumenten waarover de Unie beschikt, E. zich bewust van de aanzienlijke tekortkomingen bij de beslissende militaire capaciteit en faciliteiten die ervoor moeten zorgen dat het brede scala van Petersberg-taken kunnen worden uitgevoerd door vlotte inzet, volledige mobiliteit, veilige en interoperabele communicatie en doorzettingsvermogen te velde, F. overwegende dat de belangrijkste leemten wat betreft de militaire capaciteit, waaraan de Conferentie ter verbetering van de militaire capaciteit van 19 november 2001 veel aandacht heeft besteed, onder meer strategische tekortkomingen inhouden bij de systemen voor het luchtvervoer alsmede op het terrein van C3-I-systemen (command, control, communication and intelligence) evenals tactische tekortkomingen op andere gebieden, G. overwegende dat het vermogen tot crisisbeheersing van de Unie is versterkt door de recente ontwikkeling van nauw overleg en samenwerking tussen de EU en de NAVO bij crisisbeheersing in de westelijke Balkanlanden, H. niettemin bezorgd dat de veiligheidsafspraken met de NAVO en overeenkomsten over gewaarborgde toegang tot de operationele planning van het Bondgenootschap en het aanwijzen van een reeks opties voor bevelvoering waar de Unie over beschikt, nog altijd niet tot stand gekomen zijn, I. verontrust over de groeiende technologische kloof, die bleek bij de Kosovo-crisis en de oorlog in Afghanistan, tussen Amerikaanse en Europese strijdkrachten, waarbij de Europese troepen steeds minder in staat lijken te zijn om tezamen met de Amerikaanse strijdkrachten op te treden, wat zelfs een bedreiging is voor de samenhang binnen het Atlantisch Bondgenootschap, J. verheugd over de vorderingen bij de vaststelling van concrete doelstellingen voor de civiele aspecten van crisisbeheer, in het bijzonder op het gebied van politie, rechtsstaat en burgerbescherming en erkennend dat verdere inspanningen nodig zijn om kwalitatieve eisen op deze gebieden te formuleren en aard en omvang af te bakenen van de capaciteiten van de EU inzake burgerlijk bestuur, K. erop wijzend dat, wil de EU haar capaciteiten inzake civiel crisisbeheer verder ontwikkelen, ter dege moet worden nagegaan wat de behoeften zijn, met name op welke andere gebieden de EU haar capaciteiten moet uitbouwen en de mechanismen voor samenwerking moet verbeteren om ervoor te zorgen dat civiel crisisbeheer te verenigen valt met de communautaire activiteiten en bijdraagt tot het vermogen van de EU om conflicten te voorkomen, L. zich ervan bewust dat de strijd tegen het internationale terrorisme in de wereld na 11 september een belangrijke doelstelling van het EVDB is geworden, maar dat deze strijd niet alleen met militaire middelen kan worden gestreden en dat de preventie of bestrijding ervan ook een breed scala aan niet militaire maatregelen verlangt, zoals doorgifte van de geheime informatie, politiële en justitiële samenwerking - wat volledige samenwerking tussen de instellingen en tussen de verschillende pijlers vereist - , de opbouw van democratische instellingen, infrastructuur en een burgermaatschappij in landen waar de overheid faalt of dreigt te falen, M. beklemtonend dat de strijd tegen het internationale terrorisme niet ten koste mag gaan van de politieke, sociale en mensenrechten en geen alibi mag vormen om repressie op grote schaal door regeringen te steunen; benadrukkend voorts dat de grootste bijdrage van de EU aan het voorkomen van internationaal terrorisme zal liggen in haar vermogen om een doeltreffende bijdrage te leveren tot de totstandkoming of het herstel van een democratisch bestel, een sociaal en economisch netwerk, goed bestuur en een dynamische samenleving, 1. is verheugd over de tot dusver geboekte vooruitgang bij de opbouw van EU-structuren en- procedures voor crisisbeheersing en over de toezeggingen van de lidstaten inzake de militaire en civiele capaciteit die de EU in staat zal stellen politietaken en beperkte militaire operaties voor crisisbeheersing uit te voeren die tot de minder omvangrijke van de Petersberg-taken behoren; 2. steunt derhalve het besluit van de Raad van 18/19 februari 2002 over een politietaak van de EU (EUPM) in Bosnië-Herzegovina met ingang van 1 januari 2003 bij wijze van aflossing van de Internationale Politiemacht van de Verenigde Naties (IPTF); 3. beschouwt de EUPM in Bosnië-Herzegovina als een belangrijke civiele interventie ter beheersing van de crisis in het kader van het EVDB en van de ruimere benadering van het stabilisatie- en associatieproces voor de gehele regio; 4. is van mening dat de aanloopkosten van €14 miljoen voor 2002 en het grootste deel van 20 miljoen van de jaarlijkse exploitatiekosten van €38 miljoen voor 2003-2005 moeten worden gefinancierd uit het budget van het GBVB op voorwaarde dat er behoorlijk overleg met het Europees Parlement plaatsvindt in het kader van de begrotingsprocedure, hetgeen ook een akkoord tussen de twee takken van de begrotingsautoriteit inhoudt over een algemeen flexibliteitsinstrument binnen de EU-begroting ter financiering van operaties op het gebied van civiel crisisbeheer; 5. steunt het op de Europese Raad van Barcelona aangekondigde voornemen om de Snelle Reactiemacht van de EU in te zetten voor deze eerste taak ter handhaving van de vrede in de voormalige Joegoslavische Republiek Macedonië door de operatie van de NAVO genaamd "Amber Fox" over te nemen, die nu reeds uitsluitend Europese troepen omvat; 6. beschouwt de taak, die afhangt van toegang tot de planning van de NAVO (Shape) en commandocapaciteit (D-Saceur), van groot symbolisch en praktisch belang voor de geloofwaardigheid van de EU als het gaat om crisisbeheersing; 7. is van mening dat in geval van een door de EU geleide operatie in de voormalige Joegoslavische Republiek Macedonië, de vereiste toegang tot de planning en commandostructuur van de NAVO een eventuele algemene overeenstemming over betrokkenheid van niet-EU NAVO-landen niet in de weg mag staan; 8. meent dat een eerste poging om een akkoord met Turkije te bereiken buiten het besluitvormingsproces van de EU om tot stand is gekomen en wenst dat een algehele overeenkomst tussen de EU en de NAVO over het gebruik van NAVO-faciliteiten en capaciteit de autonome besluitvorming van de Unie niet ondermijnt; verzoekt de Commissie en de Raad een verklaring voor het Europees Parlement af te leggen over het onderhandelingsmandaat voor deze kwestie; 9. onderstreept dat de uitgaven voor operaties met militair of defensiekarakter moeten worden verdeeld over de lidstaten en de Gemeenschap; 10. dringt er bij de regeringen van de lidstaten op aan om bij hun defensieaankopen absolute prioriteit toe te kennen aan de vereisten van de Snelle Reactiemacht door vooral te letten op uitrusting en technologie die de capaciteit voor uitvoering van Petersberg-taken verbetert; meent dat dit meer interoperabiliteit en normalisatie van de militaire uitrusting van de Europese strijdmachten nodig maakt, die zowel kunnen worden gebruikt in het kader van het EU-EVDB als in het kader van de NAVO; 11. verzoekt de lidstaten belang te hechten aan de kwaliteit van strijdmacht en politie en ervoor te zorgen dat de betrokkenen goed begrijpen wat hun taken inhouden; 12. is verheugd over de oprichting van veertien multidisciplinaire werkgroepen onder het Spaanse Voorzitterschap teneinde de belangrijkste tekortkomingen te onderzoeken van de veertig terreinen waarop gebreken van militaire uitrusting zijn vastgesteld; 13. is van mening dat verbetering van de militaire capaciteit niet alleen een kwestie is van een voldoende defensiebudget, maar hoofdzakelijk kan worden bereikt door rationalisatie van de defensie-inspanningen en vergroting van de synergie tussen nationale en multinationale projecten en verdere afbraak van achterhaalde structuren en strijdkrachten uit de Koude Oorlog; is van mening dat de instelling van een mechanisme voor de ontwikkeling van de capaciteit zoals overeengekomen op de Europese Raad van Göteborg aangeeft dat het nu tijd is om op dit gebied opnieuw actie te ondernemen als integrerend onderdeel van het Europees actieplan op het gebied van de capaciteit; 14. is van opvatting dat een krachtige, doelmatige en levensvatbare Europese wapenindustrie, waaronder capaciteit voor onderzoek en ontwikkeling, alsmede een doeltreffend beleid voor overheidsaankopen van vitaal belang is voor de ontwikkeling van het EVDB en een conditio sine qua non wil de Europese defensie-industrie meer op gelijke voet kunnen concurreren met de Amerikaanse defensie-industrie; is in dit verband bezorgd over het feit dat sommige lidstaten fors willen investeren in onderzoek en ontwikkeling door Amerikaanse wapenproducenten; 15. verzoekt de Commissie daartoe de Raad en het Parlement een herziene versie van haar actieplan van 1997 over te leggen en daarin onder meer aan te geven of zij haalbaarheidsstudies kan financieren met betrekking tot de aanschaf van ondersteunende uitrusting van niet-militaire oorsprong ten dienste van de strijdkrachten van de lidstaten, zoals de aanpassing van bestaande civiele vliegtuigen om vliegtuigen tijdens de vlucht opnieuw met brandstof te bevoorraden; 16. acht in dit verband de ontwikkeling en aankoop van het grote A 400 M vliegtuig door acht Europese landen essentieel voor het vermogen tot volledig mobiele inzet van Europese troepen; 17. meent dat standaardisatie van de defensie geboden is en verzoekt de regeringen van de lidstaten om meer prioriteit te verlenen aan de oprichting van een Europees Bewapeningsagentschap en om de mogelijkheid na te gaan voor de gezamenlijke aankoop van militaire uitrusting en ter vergemakkelijking van het gezamenlijk gebruik; 18. verzoekt de Raad in het kader van de tenuitvoerlegging van het Europees actieplan op het gebied van de capaciteit, binnen de bestaande organen, met name het Militair Comité en de Headline Goal Task Force, een systematische procedure in te stellen voor evaluatie en raadpleging op EU-niveau met betrekking tot alle nationale lange-termijnprogramma's inzake defensie-aankopen en -planning om van meet af aan maximale besparingen en maximaal rendement door schaalvergroting te kunnen realiseren, bij voorbeeld door middel van het Future Offensive Air System-programma van het Verenigd Koninkrijk; 19. bevestigt zijn standpunt dat controle en beperking van de wapenhandel en een doeltreffend beleid om de verspreiding van lichte wapens tegen te gaan overal ter wereld waar de situatie gespannen is en te verhinderen dat deze in de handen van al dan niet reguliere troepen vallen, als een integrerend onderdeel van het EVDB en het EU-handelsbeleid moeten worden gezien; 20. deelt de mening dat na de verklaring van de Europese Raad te Laken over de interoperabiliteit van de Europese Snelle Reactiemacht de tijd gekomen is om de bijeenkomsten van de Ministers van Defensie van de EU op het niveau van de Raad te formaliseren en op gezette tijden verslag uit te brengen aan het Europees Parlement; 21. herinnert aan het Belgisch initiatief om een Witboek op te stellen over de Europese veiligheid in nauwe samenwerking met de NAVO en verzoekt het Spaanse Voorzitterschap dringend voortgang te maken met dit project; 22. beklemtoont de noodzaak om na te gaan in hoeverre het volledige scala van Petersberg-taken opnieuw moet worden omschreven teneinde ook de nodige maatregelen ter bestrijding van internationaal terrorisme op te nemen en zonodig het hoofddoel en de civiele aspecten van crisisbeheersing dienovereenkomstig aan te passen; wijst erop dat deze heromschrijving niet zo ver mag gaan dat ook de mogelijkheid van massale preëmptieve aanvallen tegen derde landen open wordt gehouden; 23. verzoekt het Voorzitterschap verslag uit te brengen aan de terzake bevoegde commissie van het Parlement over de ervaringen die het Voorzitterschap opdoet bij de militaire oefeningen van de EU in mei 2002 die commando- en controleprocedures omvatten in plaats van troepen te velde; 24. wenst dat de Commissie in samenwerking met het voorzitterschap een alomvattende studie laat verrichten naar de behoeften voor de capaciteit inzake civiele crisisbeheersing teneinde de EU in staat te stellen haar doelstellingen op het gebied van civiel bestuur te omschrijven, haar capaciteitsdoelstellingen bij te stellen en uit te breiden op andere terreinen van civiele crisisbeheersing en ervoor te zorgen dat aan de vastgestelde behoeften inzake crisisbeheersing kan worden voldaan door middel van een coherente inzet van de capaciteit van de lidstaten en van communautaire instrumenten in onderling overleg en dat deze inspanningen worden ingebed in en ter ondersteuning dienen van initiatieven inzake conflictpreventie voor de lange termijn; 25. wenst voorts dat het voorzitterschap in zijn aangekondigde verslag over conflictpreventie (Sevilla) uitvoerig verslag uitbrengt over alle vooruitgang die is geboekt in het licht van de aanbevelingen in het actieplan van Göteborg, de mededeling van de Commissie en zijn resolutie van 13 december 2001 over conflictpreventie (1) , en in het bijzonder over de integratie van conflictpreventie in alle externe betrekkingen van de EU en het betrekken van internationale en plaatselijke maatschappelijke organisaties bij activiteiten op het gebied van conflictpreventie en conflictbeheersing, alsook over de geïntensiveerde samenwerking met de VN en de OVSE; herinnert eraan dat crisispreventie en civiel crisisbeheer onder de eerste pijler ressorteren met duidelijke bevoegdheden voor zowel Commissie als Parlement; 26. herinnert eraan dat de verantwoordelijkheid voor parlementair toezicht op het Europees veiligheids- en defensiebeleid wordt gedeeld door het Europees Parlement en de nationale parlementen op basis van hun respectieve rechten en plichten overeenkomstig de desbetreffende verdragen en grondwetten; herhaalt zijn standpunt dat de parlementaire assemblee van de WEU in dit perspectief geen bestaansgrond meer heeft; 27. merkt op dat militaire uitgaven en inzet van nationale gewapende groepen onder de uitsluitende bevoegdheid van de nationale parlementen blijven vallen maar dat de lopende kosten van de gezamenlijke EU-maatregelen ter beheersing van crises moeten worden gedekt door de communautaire begroting en derhalve door het Europees Parlement moeten worden gecontroleerd; 28. dringt derhalve aan op nauwere betrekkingen en een intensievere uitwisseling van informatie tussen het Europees Parlement en nationale parlementen in verband met kwesties betreffende het GBVB en het EVDB, om een uitgebreidere dialoog tussen de parlementen mogelijk te maken; 29. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Commissie, de Raad en de regeringen van de lidstaten. Het Europees Parlement , – gezien de mededeling van de Commissie aan de Raad, aan het Europees Parlement, aan het Economisch en Sociaal Comité en aan het Comité van de regio's - Tenuitvoerlegging van de strategie van de Unie inzake de defensie-industrie" ( COM(1997) 583 def.), – gezien de conferentie voor de verbetering van de vermogens en het desbetreffende Europese actieplan van 19 november 2001, A. overwegende dat de ministers van Buitenlandse Zaken en Defensie van de EU op de zitting van de Raad Algemene Zaken van 19/20 november 2001 duidelijk hebben gewezen op de nog bestaande militaire capaciteitstekorten op het stuk van inlichtingen-, logistieke, communicatie- en luchtvervoerssystemen, B. overwegende dat de lidstaten van de EU naar verhouding ongeveer 60% van het Amerikaanse defensiebudget spenderen, maar dat het proportionele rendement daarvan in termen van militaire capaciteit slechts 10% bedraagt, C. overwegende dat de militaire capaciteit voornamelijk kan worden verhoogd door rationalisatie van de defensie-inspanning en verbetering van de synergie tussen nationale en multinationale projecten, 1. uit zijn voldoening over de door de Europese defensiebedrijven geleverde herstructurerings- en rationaliseringsinspanningen; is van mening dat zij daarvoor de volle steun van de respectieve overheden verdienen; 2. herhaalt als zijn standpunt dat een sterke, efficiënte en levensvatbare Europese bewapeningsindustrie en een effectief wapenaanschafbeleid van vitaal belang zijn voor de ontwikkeling van het EVDB; 3. betuigt opnieuw zijn steun aan het in voornoemde mededeling van de Commissie vervatte actieplan van de Commissie uit 1997 en betreurt dat er bij de tenuitvoerlegging van dit plan zo weinig vooruitgang is geboekt; 4. verzoekt de Commissie een aangepast actieplan te ontwikkelen en dit zo spoedig mogelijk aan de Raad en het Parlement voor te leggen; in dit geactualiseerde actieplan moet onder meer rekening worden gehouden met: 5. merkt op dat de luchtvaartsector bij de herstructurering vooroploopt, maar dat er behoefte is aan meer samenwerking bij de outillering van land- en zeemacht; 6. is van mening dat standaardisering op defensiegebied volstrekt onontbeerlijk is en dringt aan op meer inspanningen om dit te bewerkstelligen; 7. roept de lidstaten op meer prioriteit te geven aan de oprichting van een Europees bureau voor bewapening; 8. is van oordeel dat artikel 296 van het Verdrag moet worden toegepast wanneer er substantiële nationale gevoeligheden in het geding zijn; 9. is van mening dat een effectieve toepassing van de gedragscode voor de wapenexport als een onlosmakelijk onderdeel van het Europese defensie-industriebeleid moet worden gezien en dat deze gedragscode verder moet worden ontwikkeld en wettelijk verbindend moet worden gemaakt; is voorts van mening dat de wapenexport in het kader van het post-Nice-proces onder de bevoegdheid van de Gemeenschap moet worden gebracht, zodat een belangrijke hinderpaal voor EU-samenwerking op het gebied van de defensie-industrie kan worden weggenomen; 10. uit zijn voldoening over de vorderingen die zijn gemaakt bij de afsluiting van de onder zes landen overeen te komen intentieverklaring en is van mening dat op lange termijn alle lidstaten daaraan zouden moeten kunnen deelnemen; 11. dringt er bij de lidstaten op aan bij hun defensieaankopen volstrekte prioriteit te geven aan de vervulling van de militaire capaciteitseisen in het kader van het EVDB, waarbij bijzondere aandacht moet gaan naar de behoeften van de Rapid Intervention Force (Snelle Interventiemacht), die op dit gebied als een modelproject moet worden beschouwd; 12. dringt er bij de Raad en de Commissie op aan de dialoog met de Amerikaanse autoriteiten voort te zetten teneinde de mogelijkheden tot transatlantische consolidatie en fusering te vergroten; 13. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Commissie, de Raad en de regeringen van de lidstaten. Het Europees Parlement, - onder verwijzing naar zijn aanbeveling van 13 december 2001 aan de Raad betreffende de crisis in het Midden-Oosten en de rol van de Europese Unie in de regio (1) , zijn resolutie van 7 februari 2002 over het Midden-Oosten (2) en zijn resolutie van 20 maart 2002 over de resultaten van de bijeenkomst van de Europese Raad van 15-16 maart 2002 in Barcelona (3) , A. ernstig geschokt door het escaleren van de menselijke tragedie onder het Israëlische en het Palestijnse volk, B. overtuigd dat alleen een terugkeer naar de onderhandelingstafel weer uitzicht kan bieden op de kans dat de twee staten, Israël en Palestina, in vrede en veiligheid naast elkaar kunnen bestaan, C. bijzonder verontrust over de schermutselingen aan de grens met Libanon die zouden kunnen overslaan op de gehele regio, D. overwegende dat het aanhoudend conflict in het Midden-Oosten een bron van groeiende spanning in de Arabische landen vormt en tot verslechtering van de internationale politieke en economische situatie leidt, 1. onderschrijft de resoluties 1397, 1402 en 1403 van de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties, die oproepen tot terugtrekking van het Israëlisch leger uit de Palestijnse gebieden, met inbegrip van Ramallah; vraagt dat ze onmiddellijk en volledig uitgevoerd worden en dat er een einde wordt gemaakt aan alle geweld; 2. spreekt zijn krachtige veroordeling uit over alle willekeurige zelfmoordaanslagen van Palestijnse extremisten tegen Israël; vraagt de Palestijnse autoriteit om krachtiger in te grijpen om terreurdaden te voorkomen; 3. veroordeelt de militaire escalatie van de regering-Sharon, die een schending van het internationale en humanitaire recht vormt en geen daadwerkelijke oplossing zal verschaffen voor de terroristische aanvallen, en veroordeelt de onderdrukking van de Palestijnse burgerbevolking door het Israëlische leger en de systematische vernieling van infrastructuurvoorzieningen op de Westelijke Jordaanoever; 4. eist van de Israëlische regering dat Jasser Arafat, de democratisch gekozen president van de Palestijnse Autoriteit, vrijheid van beweging geniet, en vindt het onaanvaardbaar dat hij de facto aan huisarrest is onderworpen; 5. veroordeelt de weigering van premier Sharon om een delegatie op hoog niveau van de EU de gelegenheid te geven president Arafat te ontmoeten en meent dat de Israëlische regering profijt zou moeten trekken van de oprechte inspanningen van Europese zijde om een oplossing te vinden voor de crisis, met inbegrip van de kwestie van het terrorisme; vindt dat de beledigende behandeling van de EU-delegatie een keerpunt in de betrekkingen tussen de Europese Unie en Israël betekent; 6. wijst met nadruk op het belang van de vergadering van de Verenigde Staten, Rusland en de secretaris-generaal van de Verenigde Naties in Madrid, om zich over de huidige situatie te beraden, en verheugt zich over het initiatief van het voorzitterschap van de Raad; vraagt om te overwegen om een internationale troepenmacht en waarnemers naar het gebied te sturen onder de vlag van de Verenigde Naties; vraagt de lidstaten om nu al het nodige te doen om hun bijdrage tot de interventiemacht te leveren; 7. doet een beroep op de Raad om een wapenembargo tegen Israël en Palestina in te stellen; 8. verzoekt de Raad en de Commissie dringend de associatieraad EU-Israël bijeen te roepen om de Israëlische regering kennis te geven van hun standpunt en haar te vragen om zich te voegen naar de laatste VN-resoluties en in positieve zin te antwoorden op de lopende pogingen van de Europese Unie om voor een vreedzame oplossing van het conflict te zorgen; verzoekt de Commissie en de Raad om in dit verband de Euromediterrane associatieovereenkomst EU-Israël op te schorten; 9. benadrukt de speciale verantwoordelijkheid die de Verenigde Staten dragen in deze crisis, vooral vanwege hun invloed op het Israëlisch beleid en spreekt zijn steun uit voor het besluit om een Amerikaanse delegatie op hoog niveau naar de regio te sturen met het doel een hervatting van de besprekingen tussen de beide partijen te bewerkstelligen en een einde te maken aan het geweld; 10. verheugt zich over het feit dat de Arabische Liga akkoord gaat met het Saoedische voorstel, dat de basis zou moeten vormen voor besprekingen met het oog op een duurzame vredesovereenkomst tussen Israël en Palestina, en verzoekt de Israëlische regering om in te zien dat het gaat om een keerpunt in de houding van de Arabische landen tegenover het conflict; 11. veroordeelt met klem de recente antisemitische aanslagen in Europa, onder meer tegen joodse synagogen, scholen en begraafplaatsen; 12. verleent zijn onverdeelde steun aan de Israëliers, Palestijnen en internationale organisaties die zich op alle mogelijke niveaus inzetten voor de vrede, o.a. de Israëlische reservisten die weigeren om dienst te doen in de bezette gebieden, en drukt zijn bijzondere sympathie en steunverlening voor de Israëlisch-Palestijnse samenwerkingsverbanden voor de vrede uit; 13. roept Israël op om de media vrije toegang tot de bezette gebieden te garanderen en de diplomatieke en consulaire autoriteiten van de EU gelegenheid te geven om contact op te nemen met EU-burgers in het gebied; 14. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de regering en het parlement van Israël, de voorzitter van de Palestijnse Autoriteit en de wetgevende raad, de secretaris-generaal van de Verenigde Naties, de president van de Verenigde Staten en het Amerikaanse congres, en de secretaris-generaal van de Arabische Liga. Het Europees Parlement , – gezien zijn eerdere resoluties over Tsjetsjenië, – gezien de recente rapporten en verklaringen met betrekking tot Tsjetsjenië van verschillende NGO's, de VN-Commissie voor de rechten van de mens, de Raad van Europa, het Ministerie van Buitenlandse Zaken van de USA en het Ministerie van Buitenlandse Zaken van de Russische Federatie, A. overwegende dat in recente rapporten en verklaringen inzake Tsjetsjenië een niet-eensluidend beeld wordt geschetst van de mensenrechtensituatie in de republiek, B. overwegende dat de Parlementaire Vergadering van de Raad van Europa tijdens haar wintervergadering op 23 januari 2002 geen sancties tegen Rusland in overweging heeft genomen wegens schendingen van de mensenrechten in Tsjetsjenië en dat de rapporteur van haar speciale commissie, Lord Judd, heeft gemeld dat, hoewel de situatie nog altijd problematisch is, hij tijdens zijn recente 'fact finding'-bezoek aan Tsjetsjenië "tastbare verbeteringen" heeft geconstateerd, C. overwegende dat in het jaarverslag over de mensenrechten van het ministerie van Buitenlandse Zaken van de USA, dat op 4 maart 2002 werd gepubliceerd, het verleden van de Russische regering op het vlak van de mensenrechten als pover wordt gekwalificeerd; verder overwegende dat volgens het verslag de federale veiligheidsdiensten weinig respect voor fundamentele mensenrechten aan de dag leggen en er betrouwbare meldingen zijn van ernstige schendingen, inclusief een groot aantal meldingen van standrechtelijke executies door zowel regeringstroepen als Tsjetsjeense strijders, D. overwegende dat in het verslag van 'Artsen zonder grenzen' van 4 maart 2002 de internationale gemeenschap wordt beschuldigd dat in de strijd tegen terrorisme na de gebeurtenissen van 11 september 2001 geen enkele internationale mogendheid bereid is het Kremlin te stoppen en het leven van Tsjetsjenen of zelfs hun meest fundamentele mensenrechten te beschermen; beklemtonend dat bijna 20.000 Tsjetsjenen in steeds onzekerder en gevaarlijker omstandigheden leven en de VN-organisaties en donoren verzoekend hun uiterste best te doen voor het bewerkstelligen van concrete verbeteringen op het vlak van bijstand, in het bijzonder door het hernieuwd registreren van nieuwe vluchtelingen zodat de hoeveelheden hulpgoederen op het aantal ontvangers kunnen worden afgestemd, en door onverwijld iets te doen aan de meest urgente behoeften, te weten huisvesting en verwarming, E. overwegende dat in een verklaring van 28 februari 2002 van de Human Rights Watch in New York wordt gezegd dat het Russische militaire geweld in Tsjetsjenië na 11 september 2001 alle proporties te buiten gaat en dat de onbeperkte volmacht voor geweld tegen burgers die aan Rusland is gegeven als een van de belangrijkste partners in de door de VS geleide campagne tegen terrorisme elk nog overgebleven vertrouwen van de Tsjetsjenen in Moskou vernietigt, de vredesinspanningen torpedeert en uiteindelijk de positie van Rusland als een geloofwaardige partner in de internationale strijd tegen het terrorisme ondermijnt, F. overwegende dat Aslambek Aslakhanov, de afgevaardigde van Tsjetsjenië in de Doema, heeft verklaard dat hij niet gelooft dat de Russische autoriteiten iets hebben ondernomen voor het herstel van levenskwaliteit in Tsjetsjenië, en dat hij verder stelt dat bijna 80% van de middelen van de begroting voor 2001 die aan Tsjetsjenië waren toegewezen, zijn verdwenen, daarbij beklemtonend dat de mensenrechten helemaal niet worden gerespecteerd, G. overwegende dat Mary Robertson, de Hoge Commissaris van de VN voor de mensenrechten, in haar verslag over Tsjetsjenië, dat tijdens de lopende jaarlijkse bijeenkomst van de VN-Commissie voor de rechten van de mens werd gepresenteerd, benadrukt dat hoewel er in Tsjetsjenië een aantal positieve veranderingen plaatsvindt de situatie op het terrein van de economische, sociale en culturele rechten van het Tsjetsjeense volk een bron van grote zorg blijft en dat er meldingen blijven binnenkomen van ontvoeringen door de rebellen, alsook van schendingen van de mensenrechten door troepen van de Russische regering, en dat zij eraan toevoegt dat Rusland het afgelopen jaar deze schendingen niet op geloofwaardige wijze heeft onderzocht en de Russische autoriteiten oproept hun inspanningen op dit vlak te vergroten, H. overwegende dat de woordvoerder voor Tsjetsjenië van de Parlementaire Vergadering van de Raad van Europa, Lord Judd, tijdens zijn recente bezoek aan Moskou op 21 maart 2002 zijn voornemen bekendmaakte tijdens de volgens sessie van de Parlementaire Vergadering van de Raad van Europa het onderwerp van de oprichting van een speciale consultatiegroep voor Tsjetsjenië ter sprake te brengen, voor de belangrijkste onderwerpen die in verband met Tsjetsjenië aandacht vereisen, te weten de mensenrechtensituatie en de vervolging van personen die schuldig zijn bevonden aan schendingen van mensenrechten op het grondgebied van Tsjetsjenië, 1. herhaalt zijn standpunt dat de problemen in Tsjetsjenië niet met militaire middelen kunnen worden opgelost en roept alle betrokken partijen op tot een onmiddellijk staakt-het-vuren om tot een politieke oplossing van het conflict te komen; 2. spoort de speciale Russische afgezant voor Tsjetsjenië aan meer te doen op het vlak van de vervolging van personen die de mensenrechten schenden, zowel leden van de Russische Federale troepen als Tsjetsjeense terroristen, en hen te laten berechten; 3. erkent dat Rusland een aantal constructieve maatregelen in Tsjetsjenië heeft genomen om schendingen van mensenrechten te onderzoeken, maar betreurt dat er een enorme kloof blijft bestaan tussen het aantal gemelde gevallen van mensenrechtenschendingen en het aantal rechtszaken hierover en tegen personen die schuldig zijn bevonden aan misdrijven; dat er eenzelfde onaanvaardbare kloof bestaat er tussen het aantal zaken dat wordt begonnen en het aantal zaken dat werkelijk de rechtszaal bereikt; 4. verzoekt Rusland adequate bijstand te verlenen aan slachtoffers van het conflict, zowel in Tsjetsjenië als in de aangrenzende Russische republieken; 5. verzoekt Rusland geëigende omstandigheden te creëren voor de terugkeer van ontheemden, met inbegrip van veiligheidsgaranties en passende sociaal-economische omstandigheden; 6. spoort Rusland met klem aan volledig samen te werken met door de EG gefinancierde humanitaire hulporganisaties en hun werk te vergemakkelijken, inclusief een transparant systeem van vergunningen voor de toegang tot Tsjetsjenië en de toegang voor hulporganisaties tot VHF-radiocommunicatie; 7. doet een beroep op zijn Delegatie voor de betrekkingen met Rusland om samen met haar Russische tegenhanger een gezamenlijke werkgroep over Tsjetsjenië op te zetten teneinde toezicht te houden op de situatie ter plaatse en een onderzoek in te stellen naar de gemelde schendingen van de mensenrechten en het Europees Parlement hierover verslag uit te brengen; 8. herinnert aan zijn resolutie van 16 maart 2000 over schendingen van de mensenrechten en het humanitaire recht in Tsjetsjenië (1) waarin werd bepleit een ad hoc-delegatie van vijf leden in het leven te roepen voor bezoeken aan de noordelijke Kaukasusregio om met de Russische autoriteiten en vertegenwoordigers van Tsjetsjenië alle onderwerpen te bespreken die verband houden met het huidige conflict, zoals vervat is in deze en vorige resoluties; 9. vraagt het ECHO-programma zijn werkzaamheden in het gebied voort te zetten en met andere internationale organisaties samen te werken om specifieke bijstand te geven aan slachtoffers van landmijnen, in de vorm van fysiotherapie, protheses en psychologische begeleiding; 10. verzoekt de Commissie en de lidstaten hun inspanningen voort te zetten om de Russische autoriteiten te overreden om de arbeidsomstandigheden voor internationale hulporganisaties in Tsjetsjenië te verbeteren, met name voor ECHO en onafhankelijke Russische en internationale media in Tsjetsjenië; 11. is in dit verband verheugd over het initiatief van de Parlementaire Vergadering van de Raad van Europa en de Doema om een forum te organiseren onder de naam "Tsjetsjeense Adviesraad", die voor het eerst in maart 2002 in Moskou bijeengekomen is teneinde een kader te creëren voor de hervatting van directe contacten tussen de Russische regering en de Tsjetsjeense separatisten; 12. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de parlementen van de lidstaten, de Raad van Europa, de OVSE, de secretaris-generaal van de Verenigde Naties, de Russische Doema en de Federale Raad, de regering van de Russische Federatie en de autoriteiten in Tsjetsjenië.