Het Europees Parlement, – gezien zijn eerdere resoluties over de Republiek Guinee, – gezien de gezamenlijke verklaring van de Verenigde Naties, de Europese Unie en de ambassades van de Verenigde Staten en Frankrijk in de Republiek Guinee, van 5 november 2019, – gezien het communiqué van de Commissie van de Afrikaanse Unie en de Economische Gemeenschap van West-Afrikaanse Staten (Ecowas) van 4 november 2019, naar aanleiding van de incidenten in Conakry, – gezien de persmededeling van de Afrikaanse Commissie voor de rechten van de mens en volken over de onderdrukking van de protesten in de Republiek Guinee van 9 november 2019, – gezien de vijfendertigste zitting van de Werkgroep universele periodieke doorlichting van de VN-Mensenrechtenraad van 20 tot en met 31 januari 2020, – gezien het Internationaal Verdrag inzake burgerrechten en politieke rechten (ICCPR) van 1966, – gezien de Partnerschapsovereenkomst tussen de leden van de groep van Staten in Afrika, het Caribisch gebied en de Stille Oceaan, enerzijds, en de Europese Gemeenschap en haar lidstaten, anderzijds (de Overeenkomst van Cotonou), – gezien het Afrikaanse Handvest van de rechten van de mens en de volkeren dat werd aangenomen op 27 juni 1981 en in werking is getreden op 21 oktober 1986, – gezien de grondwet van de Republiek Guinee, die op 19 april 2010 door de nationale overgangsraad is goedgekeurd en op 7 mei 2010 is aangenomen, – gezien de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens, – gezien het nationaal indicatief programma in het kader van het elfde Europees Ontwikkelingsfonds voor de periode 2014-2020, dat in middelen voor de Republiek Guinee voorziet, – gezien artikel 144, lid 5, en artikel 132, lid 4, van zijn Reglement, A. overwegende dat president Alpha Condé sinds zijn verkiezing in 2010 en herverkiezing in 2015 aan de macht is in de Republiek Guinee; overwegende dat sinds medio oktober 2019 grootschalige protesten zijn uitgebroken in het land, vooral door het Front National pour la Défense de la Constitution (FNDC, Nationaal Front voor de verdediging van de grondwet), omdat de oppositie vreest dat president Condé zijn grondwettelijke bevoegdheden tracht uit te breiden; overwegende dat krachtens de grondwet van de Republiek Guinee slechts twee presidentiële ambtstermijnen toegestaan zijn; overwegende dat de tweede ambtstermijn van president Condé eind 2020 afloopt; B. overwegende dat zijn verkiezing tot president in 2010 de eerste stap was in de richting van democratische hervormingen en transparantie, na jaren van militair bewind; overwegende dat president Condé wordt beschuldigd van corruptie en belemmering van de politieke vrijheid; overwegende dat een hervorming van de grondwet, met als enig doel de verlenging van de ambtstermijn zodat Alpha Condé aan de macht kan blijven, tot het losbarsten van geweld heeft geleid; C. overwegende dat president Condé onlangs eveneens heeft getracht de institutionele belemmeringen voor zijn hervorming weg te nemen, door het Grondwettelijk Hof en de Kiescommissie van de Republiek Guinee te beïnvloeden; overwegende dat de voorzitter van het Grondwettelijk Hof, Kéléfa Sall, in maart 2018 uit zijn ambt is ontzet; overwegende dat de minister van Justitie, Cheick Sako, is opgestapt als gevolg van zijn verzet tegen het wijzigen van de grondwet om een derde presidentiële ambtstermijn mogelijk te maken; D. overwegende dat de regeringspartij, Rassemblement du Peuple Guinéen, niet de vereiste tweederdemeerderheid in het parlement heeft om de grondwet te wijzigen; overwegende dat het parlement van de Republiek Guinee buitenspel gezet kan worden door een referendum over het wijzigen van de grondwet te houden; E. overwegende dat president Condé op 19 december 2019 het plan heeft aangekondigd om op 1 maart 2020 een referendum over de hervorming van de grondwet te houden; overwegende dat de parlementsverkiezingen, die oorspronkelijk op 16 februari waren gepland, uitgesteld worden en op dezelfde dag als het referendum zullen worden gehouden; overwegende dat het voorstel voor de nieuwe grondwet inhoudt dat de presidentiële ambtstermijn verlengd zou worden van vijf tot zes jaar, met een maximum van twee ambtstermijnen; overwegende dat president Condé waarschijnlijk gebruik zal maken van deze grondwetswijziging om voor een derde presidentiële ambtstermijn te gaan; F. overwegende dat het FNDC, een alliantie van oppositiepartijen, maatschappelijke organisaties en vakbonden, betogingen heeft georganiseerd en stakingen plant in verzet tegen de grondwetswijziging; overwegende dat tussen 12 oktober en 28 november 2019 ten minste zeven leden van de FNDC zijn gearresteerd en vervolgd, omdat hun oproepen tot protest tegen de nieuwe ontwerpgrondwet werden aanzien als handelingen of acties die de openbare orde zouden kunnen verstoren en de openbare veiligheid in gevaar zouden kunnen brengen; overwegende dat deze leden van de FNDC uiteindelijk, onder internationale druk, zijn vrijgesproken; G. overwegende dat de situatie in het land geladen is, met verhoogde politieke spanningen en oplaaiend geweld; overwegende dat de regering hardhandig optreedt en dat de politie reageert met buitensporig, onnodig en onrechtmatig geweld tegen demonstranten: zo melden mensenrechtenorganisaties barricades, vuurgevechten en het gebruik van traangas, vooral in de hoofdstad Conakry en de stad Mamou, een bolwerk van de oppositie in het noorden; overwegende dat de politie in Wanindara een vrouw zou hebben gebruikt als menselijk schild tegen stenen die door de demonstranten gegooid werden; H. overwegende dat Fodé Oussou Fofana, vicevoorzitter van de belangrijkste oppositiepartij, Union des forces démocratiques de Guinée (“Verenigde democratische krachten van de Republiek Guinee”), de president heeft beschuldigd van het plegen van een constitutionele staatsgreep en van fraude; overwegende dat de oppositiepartijen verklaard hebben de parlementsverkiezingen te boycotten en zich te verzetten; I. overwegende dat zowel de Ecowas als de Afrikaanse commissie voor de rechten van de mens en volken hebben opgeroepen tot eerbiediging van de grondrechten van de demonstranten en tot een betere aanpak van de betogingen door de veiligheidstroepen; J. overwegende dat de VN-Commissie voor de rechten van de mens heeft opgemerkt dat het optreden van de veiligheidstroepen tijdens de protesten die in Conakry begonnen op 14 en 15 oktober 2019 “niet overeenstemt met de internationale normen inzake het gebruik van geweld”; overwegende dat de begrafenis van de demonstranten die tijdens deze protesten om het leven kwamen, ontsierd werd door verder geweld en nog meer gewelddadige overlijdens; K. overwegende dat de Republiek Guinee op de wereldindex voor persvrijheid 2019 op de 101e plaats staat van 180 landen; overwegende dat sinds 2015 meer dan 20 journalisten zijn gedagvaard, gevangen zijn genomen, of voor de rechtbank zijn gebracht; overwegende dat sinds het begin van de protesten in oktober 2019 journalisten, mensenrechtenverdedigers en maatschappelijke activisten gearresteerd worden, zoals Abdourahmane Sanoh (coördinator van het FNDC), die vervolgens vrijgelaten werd, terwijl anderen nog steeds opgesloten zijn en het slachtoffer van geweld worden; overwegende dat bij de protesten minstens 28 burgers en een agent zijn gedood; overwegende dat mensenrechtenorganisaties schatten dat sinds 2015 ten minste 70 demonstranten en omstaanders om het leven zijn gekomen, zoals student Amadou Boukariou Baldé, die in mei 2019 tijdens betogingen aan de universiteit van Labé door politieagenten werd doodgeslagen; L. overwegende dat verschillende plaatselijke ngo’s de omstandigheden in de gevangenissen in de Republiek Guinee hebben veroordeeld, met name de “ernstige overbevolking, tekortkomingen op het gebied van voedsel en voeding, en het gebrek aan opleiding van de meeste gevangenisbewakers” (uit het verslag van Human Rights Watch); overwegende dat de omstandigheden in heel het land zorgwekkend zijn, en dat de centrale gevangenis in Conakry in het bijzonder zorgen baart; M. overwegende dat de Republiek Guinee behoort tot de armste landen van Afrika, en nog steeds lijdt onder jaren van economisch wanbeheer en corruptie, ondanks het feit dat de mijnen van Boke de grootste reserve van bauxiet ter wereld zijn; overwegende dat twee derde van de 12,5 miljoen inwoners van het land in armoede leven, en dat de ebolacrisis tussen 2013 en 2016 de economie van het land aanzienlijk heeft verzwakt; overwegende dat met name jongeren onder de 25 jaar, die meer dan 60 % van de bevolking uitmaken, getroffen worden door werkloosheid; N. overwegende dat het huidige klimaat van verzet tegen de hervorming van de grondwet de confrontatie tussen de regerings- en de oppositiepartijen op de spits heeft gedreven, en dat de OGDH (de Organisatie voor mensen- en burgerrechten in de Republiek Guinee) de herhaalde schendingen van de mensenrechten in de Republiek Guinee veroordeelt; overwegende dat deze schendingen zich vertalen in de vernietiging van openbare gebouwen en voorzieningen, pogingen om etnische verdeeldheid aan te wakkeren, en gedwongen uitzettingen uit privé-eigendom; overwegende dat de regering van de Republiek Guinee tussen februari en mei 2019 meer dan 20 000 mensen heeft verdreven uit bepaalde wijken in Conakry, om plaats te ruimen voor ministeries, buitenlandse ambassades, bedrijven, en andere openbare projecten; O. overwegende dat de Europese Unie tussen 2014 en 2020 via het nationaal indicatief programma in het kader van het elfde EOF (Europees Ontwikkelingsfonds) bijstand heeft verleend aan de Republiek Guinee voor een bedrag van 244 000 000 EUR, gericht op institutionele hervormingen en de modernisering van het bestuur, stedelijke sanitaire voorzieningen, gezondheidszorg, wegvervoer en ondersteuning van de nationale ordonnateur; 1. betreurt het aanhoudende geweld in de Republiek Guinee; veroordeelt met klem de schendingen van de vrijheid van vergadering en de vrijheid van meningsuiting, alsook de daden van geweld, moorden en andere schendingen van de mensenrechten; vraagt de regeringstroepen vanaf nu terughoudend op te treden, en legitieme, vreedzame protesten toe te staan zonder enige vorm van intimidatie; 2. dringt bij de regering van de Republiek Guinee aan op een snel, transparant, onpartijdig en onafhankelijk onderzoek in verband met de gedode en gewonde demonstranten, de beschuldigingen van buitensporig geweld en andere schendingen van de mensenrechten door wetshandhavers; vraagt dat de verantwoordelijken, ook binnen de politie en de veiligheidstroepen, ter verantwoording worden geroepen en niet ongestraft blijven; herinnert de regering van de Republiek Guinee eraan dat ook de strijd tegen corruptie en het beëindigen van de straffeloosheid tot prioriteiten moeten worden gemaakt; 3. betreurt ten zeerste alle plannen om de grondwettelijke bepalingen die het aantal ambtstermijnen van de president beperken, te wijzigen; herhaalt nadrukkelijk dat een goed functionerende democratie de eerbiediging van de rechtsstaat en alle grondwettelijke bepalingen moet omvatten, in voorkomend geval met inbegrip van het aantal presidentiële ambtstermijnen; vraagt de president van de Republiek Guinee de grondwet van de Republiek Guinee te eerbiedigen, en met name artikel 27 daarvan; 4. dringt aan op de eerbiediging van het recht op vrijheid van demonstratie, van vergadering, van vereniging en van meningsuiting, zoals gewaarborgd door internationale normen en door de Republiek Guinee geratificeerde VN‑verdragen en ‑conventies; vraagt de regering van de Republiek Guinee dringende maatregelen te nemen om te verzekeren dat het recht om vrij en vreedzaam te protesteren wordt geëerbiedigd, om een veilige omgeving te creëren, vrij van intimidatie en geweld, en om een dialoog met de oppositie te faciliteren; 5. dringt er bij alle betrokken partijen op aan een verdere escalatie van de spanningen en het geweld te voorkomen; verzoekt de regering van de Republiek Guinee, alsook de oppositiegroepen en maatschappelijke organisaties, om zich terughoudend op te stellen, verantwoordelijk op te treden, en een constructieve dialoog aan te gaan om tot een duurzame, op consensus gebaseerde en vreedzame oplossing te komen; verzoekt de EU zich te blijven inspannen om de rol van het maatschappelijk middenveld te versterken en niet-overheidsactoren aan te moedigen een actieve rol te spelen; 6. dringt er bij de regering van de Republiek Guinee op aan te zorgen voor transparante, geloofwaardige en vrije parlements- en presidentsverkiezingen, die tijdig worden gehouden, met volledige deelname van de oppositiepartijen, onder meer door hen in staat te stellen zich te registreren, campagne te voeren, toegang te hebben tot de media, en vrijheid van vergadering te genieten; 7. herinnert aan het belang van een autonome nationale kiescommissie, die onafhankelijk van de regering of enige politieke partij optreedt; dringt er bij de regering van de Republiek Guinee en president Condé op aan te waarborgen dat de nationale onafhankelijke verkiezingscommissie (CENI) in de Republiek Guinee op volledig transparante wijze kan werken, zonder inmenging, intimidatie of dwang door zittende politici of partijen; 8. dringt er bij de autoriteiten van de Republiek Guinee op aan alle nationale en internationale verplichtingen op het gebied van politieke en burgerrechten volledig te eerbiedigen, met inbegrip van het recht op vrijheid van meningsuiting, vergadering en vereniging, het recht op vrijwaring van foltering, mishandeling en willekeurige detentie, en het recht op een eerlijk proces; benadrukt dat de eerbiediging van de mensenrechten centraal moet staan in elke politieke oplossing voor de crisis; 9. roept de autoriteiten van de Republiek Guinee op om, overeenkomstig internationale normen, onderzoek te doen naar de leden van de veiligheidstroepen tegen wie er bewijs is van de strafrechtelijke verantwoordelijkheid voor misbruik in het verleden en het heden, en vervolging in te stellen; 10. herinnert eraan dat een dynamisch maatschappelijk middenveld, dat zonder angst, intimidatie en geweld kan werken, een noodzakelijke voorwaarde is voor het consolideren van de democratie; dringt er bij de regering en de veiligheidstroepen op aan voor een omgeving te zorgen die bevorderlijk is voor de veiligheid en de beveiliging van de vertegenwoordigers van niet-gouvernementele en maatschappelijke organisaties, met inbegrip van een herziening van de wetgeving inzake het gebruik van geweld tijdens openbare bijeenkomsten; 11. benadrukt dat een pluralistisch, onafhankelijk en vrij medialandschap, dat ten dienste staat van de democratie, gewaarborgd en bevorderd moet worden; dringt er bij de autoriteiten van de Republiek Guinee op aan onmiddellijk een einde te maken aan de intimidatie van journalisten, met inbegrip van de willekeurige opschorting van mediavergunningen; vraagt de individuele rechten van journalisten en mensenrechtenactivisten in het land te eerbiedigen, en hun veiligheid te waarborgen zodat zij verslag kunnen uitbrengen over en toezien op de politieke en mensenrechtensituatie in het land; 12. uit scherpe kritiek op de gevangenneming van Abdourahmane Sanoh en andere leiders van oppositiegroepen of maatschappelijke organisaties; dringt aan op de onmiddellijke vrijlating van politieke gevangenen in het land, en op een onderzoek naar de wijdverbreide beschuldigingen van mishandeling van gevangenen; 13. dringt er bij de Republiek Guinee op aan geen mensen meer uit te zetten uit hun huizen of van hun land te verdrijven zolang de autoriteiten de eerbiediging van de rechten van ingezetenen niet kunnen waarborgen, met inbegrip van een passende kennisgeving, een correcte vergoeding en hervestiging vóór de uitzetting; benadrukt dat een passende vergoeding moet worden geboden aan alle personen die onder dwang zijn uitgezet en die nog geen schadevergoeding hebben ontvangen; 14. herinnert eraan dat het voor de Republiek Guinee van belang is samen te werken met regionale partners om de democratie, de ontwikkeling en de veiligheid collectief te versterken; dringt er bij de autoriteiten in de Republiek Guinee op aan nauw samen te werken met regionale organisaties, waaronder de Ecowas, om de fundamentele vrijheden te herstellen, de tijdens de protesten gepleegde mensenrechtenschendingen volledig te onderzoeken, en een vreedzame democratische transitie tot stand te brengen; herinnert eraan dat de oplossing voor de huidige crisis enkel kan bestaan uit een open en toegankelijke inter-Guineese dialoog tussen de regering en de oppositie; herinnert er eveneens aan dat de Ecowas en de buurlanden van de Republiek Guinee een essentiële rol kunnen spelen bij de bevordering van een duurzame inter-Guineese dialoog; verzoekt de regering van Guinee en de Ecowas nauw samen te werken om ervoor te zorgen dat de verkiezingen van 2020 vreedzaam verlopen en representatief zijn; verzoekt de Commissie en de lidstaten te zorgen voor follow‑up in verband met de aanbevelingen uit de universele periodieke doorlichting van de Republiek Guinee in januari 2020, met name wat betreft het recht op leven, fysieke integriteit, vrijheid van meningsuiting en vrijheid van vreedzame samenwerking, alsook met betrekking tot het gebruik van geweld en straffeloosheid; dringt er bij de autoriteiten van de Republiek Guinee op aan om op zinvolle wijze deel te nemen aan de komende universele periodieke doorlichting van de Mensenrechtenraad van de Verenigde Naties, onder meer door volledige toegang ter plaatse te verlenen aan de VN, en om de daaruit voortvloeiende aanbevelingen van de werkgroep volledig ten uitvoer te leggen; 15. dringt er bij de Europese Unie op aan nauwlettend toe te zien op de situatie in de Republiek Guinee, en de regering ter verantwoording te roepen voor elke schending van de verplichtingen uit hoofde van het internationaal recht en de internationale overeenkomsten inzake de mensenrechten, in het bijzonder met betrekking tot de artikelen 8, 9 en 96 van de Overeenkomst van Cotonou; 16. verzoekt de vicevoorzitter van de Europese Commissie/hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid, en de Europese Dienst voor extern optreden (EDEO), om de politieke dialoog in stand te houden, met inbegrip van de dialoog in het kader van artikel 8 van de Overeenkomst van Cotonou, teneinde de spanningen in het land snel terug te dringen en desgevraagd bijstand te verlenen bij de voorbereiding van vreedzame verkiezingen, met inbegrip van bemiddeling en maatregelen om geweld vóór en na de verkiezingen te bestrijden; dringt er voorts bij de VV/HV en de EDEO op aan samen te werken met de autoriteiten van de Republiek Guinee, de Ecowas, het VN-bureau voor de mensenrechten in de Republiek Guinee, de Afrikaanse Commissie voor de rechten van de mens en volken, en de speciale vertegenwoordiger van de secretaris-generaal voor West-Afrika en de Sahel, om een gemeenschappelijke strategie uit te werken om de huidige politieke crisis op te lossen; 17. is verheugd dat het 11e EOF gericht is op de ondersteuning van de rechtsstaat in de Republiek Guinee; dringt er bij de Commissie en de EDEO op aan de steun voor de versterking van het maatschappelijk middenveld en onafhankelijke overheidsinstellingen te handhaven; 18. roept de delegatie van de Europese Unie in de Republiek Guinee op de situatie van de onafhankelijke maatschappelijke organisaties in het land nauwlettend te monitoren, de processen van politieke gevangenen te volgen, en de mensenrechtensituatie in het land voort aan te pakken in het kader van de dialoog met de autoriteiten van de Republiek Guinee; verzoekt de Commissie de situatie in de Republiek Guinee nauwlettend te volgen en regelmatig verslag uit te brengen aan het Parlement; 19. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie en de vicevoorzitter van de Commissie / hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid, de voorzitter en het parlement van de Republiek Guinee, de instellingen van de Ecowas, de Paritaire Parlementaire Vergadering ACS-EU, alsmede de Afrikaanse Unie en haar instellingen. Het Europees Parlement, – gezien zijn eerdere resoluties over Madagaskar, met name die van 9 juni 2011 (1) en 16 november 2017 (2) , – gezien het Verdrag van de Verenigde Naties inzake de rechten van het kind, — gezien de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens van 1948, – gezien de Verklaring van Genève over de rechten van het kind van 1924 en de aanneming daarvan door de Algemene Vergadering van de VN in 1959, – gezien de EU-richtsnoeren inzake de rechten van het kind, – gezien artikel 3 van het Verdrag betreffende de Europese Unie, waarin de bevordering van de rechten van het kind in binnen- en buitenlandse zaken uitdrukkelijk wordt erkend als een doelstelling van de EU, – gezien Verdrag nr. 138 van de Internationale Arbeidsorganisatie (IAO) betreffende de minimumleeftijd voor toelating tot het arbeidsproces van 6 juni 1973 en IAO-Verdrag nr. 182 betreffende het verbod op en de onmiddellijke actie voor de uitbanning van de ergste vormen van kinderarbeid van 1 juni 1999, – gezien zijn standpunt in eerste lezing van 16 maart 2017 over het voorstel voor een verordening van het Europees Parlement en de Raad tot instelling van een Uniesysteem voor zelfcertificering van passende zorgvuldigheid in de toeleveringsketen voor verantwoordelijke importeurs van tin, tantaal en wolfraam, de overeenkomstige ertsen, en goud uit conflict- en hoogrisicogebieden (3) (de verordening inzake conflictmineralen), – gezien het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie (het Handvest), – gezien het Comité voor de Rechten van het Kind, – gezien de conclusies van de Raad van 20 juni 2016 inzake kinderarbeid, – gezien de Agenda 2030 voor duurzame ontwikkeling en de doelstellingen inzake duurzame ontwikkeling (SDG’s) van de Verenigde Naties, – gezien de richtsnoeren van de Verenigde Naties inzake bedrijfsleven en mensenrechten ter uitvoering van het kader “Protect, Respect and Remedy” van de Verenigde Naties van 2011, – gezien zijn resolutie van 26 november 2019 over kinderrechten naar aanleiding van het dertigjarig bestaan van het VN-Verdrag inzake de rechten van het kind (4) , – gezien de resolutie van de AVVN van 25 juli 2019 waarbij 2021 wordt uitgeroepen tot het Internationaal Jaar voor de uitbanning van kinderarbeid, – gezien de conclusies van de Raad van 10 december 2019 over bouwen aan een duurzaam Europa tegen 2030 (5) , – gezien het OESO-richtsnoer inzake de zorgvuldigheidseisen voor verantwoorde bevoorradingsketens van bodemschatten uit door conflicten getroffen gebieden en risicogebieden, met inbegrip van alle bijlagen en supplementen, – gezien zijn resolutie van 5 juli 2016 over de uitvoering van de aanbevelingen van 2010 van het Parlement over de sociale en milieunormen, de mensenrechten en maatschappelijk verantwoord ondernemen (6) , – gezien zijn resolutie van 12 september 2017 over de gevolgen van de internationale handel en het handelsbeleid van de EU voor mondiale waardeketens (7) , – gezien de leidende beginselen van de VN inzake bedrijfsleven en mensenrechten van 2011, – gezien algemene opmerking nr. 24 (2017) van het VN-Comité inzake economische, sociale en culturele rechten (CESCR) over verplichtingen van staten krachtens het Internationaal Verdrag inzake economische, sociale en culturele rechten met betrekking tot bedrijfsactiviteiten (E/C.12/GC/24), – gezien de door Unicef ontwikkelde beginselen inzake het bedrijfsleven en kinderrechten, – gezien de conclusies van de Raad van 12 mei 2016 over de EU en verantwoordelijke mondiale waardeketens, – gezien zijn resolutie van 25 oktober 2016 over strafrechtelijke aansprakelijkheid van bedrijven voor ernstige schendingen van de mensenrechten in derde landen (8) , – gezien het verslag van Internationale Federatie Terre des Hommes over kinderarbeid in de micasector op Madagaskar van november 2019 (9) , – gezien artikel 26 van de Overeenkomst van Cotonou, – gezien artikel 144, lid 5, en artikel 132, lid 4, van zijn Reglement, A. overwegende dat in artikel 32 van het VN-Verdrag inzake de rechten van het kind is bepaald dat de deelnemende landen het recht van het kind erkennen te worden beschermd tegen economische uitbuiting en het verrichten van elke arbeid die gevaar kan opleveren, de opvoeding van het kind hindert of schadelijk is voor zijn gezondheid of lichamelijke, geestelijke, intellectuele, morele of maatschappelijke ontwikkeling; B. overwegende dat het VN-Verdrag inzake de rechten van het kind wereldwijd het meest geratificeerde mensenrechtenverdrag is (onder meer door alle lidstaten van de Europese Unie) en duidelijke wettelijke verplichtingen voor staten omvat om de rechten van alle kinderen in hun eigen rechtsgebied te bevorderen, te beschermen en te verwezenlijken; C. overwegende dat de Europese Unie zich ertoe verbonden heeft de rechten van het kind in haar interne en externe optreden te bevorderen en te beschermen, en in overeenstemming met het internationaal recht te handelen, met inbegrip van de bepalingen van het VN-Verdrag inzake de rechten van het kind en de facultatieve protocollen daarbij (10) ; D. overwegende dat het Handvest vereist dat de belangen van het kind bij elk optreden van de EU een essentiële overweging vormen, dat het kinderarbeid verbiedt door vaststelling van de minimumleeftijd voor toelating tot het arbeidsproces, die niet lager mag zijn dan de leeftijd waarop de leerplicht ophoudt, en dat erin is bepaald dat werkende jongeren recht hebben op arbeidsvoorwaarden die aangepast zijn aan hun leeftijd en dat zij moeten worden beschermd tegen economische uitbuiting en tegen arbeid die hun veiligheid, hun gezondheid of hun lichamelijke, geestelijke, morele of maatschappelijke ontwikkeling kan schaden, dan wel hun opvoeding in gevaar kan brengen; E. overwegende dat in artikel 12 van het VN-Verdrag inzake de rechten van het kind en in artikel 24 van het Handvest het recht van kinderen wordt erkend om te worden gehoord en hun mening te kennen te geven over aangelegenheden die hen aangaan, rekening houdend met hun leeftijd en rijpheid; F. overwegende dat de EU zich ertoe verbonden heeft de Agenda 2030 voor duurzame ontwikkeling van de Verenigde Naties uit te voeren en de doelstellingen en streefcijfers daarvan te halen, met inbegrip van SDG 8.7 om “onmiddellijke en doeltreffende maatregelen te nemen om dwangarbeid uit te bannen, moderne slavernij en mensenhandel te beëindigen, het verbod op en de afschaffing van de ergste vormen van kinderarbeid, met inbegrip van het werven en inzetten van kindsoldaten, te garanderen en uiterlijk in 2025 een einde te maken aan kinderarbeid in al haar vormen” (11) ; G. overwegende dat wereldwijd ongeveer 152 miljoen meisjes en jongens van 5 tot 17 jaar betrokken zijn bij kinderarbeid (12) , waarbij het grootste deel van de werkende kinderen in de minst ontwikkelde landen leeft; overwegende dat Afrika met 72,1 miljoen en Azië en het Stille Oceaangebied met 62,1 miljoen kindarbeiders de werelddelen met de meeste slachtoffers van kinderarbeid zijn; overwegende dat de landbouw, de dienstensector en de industrie, met inbegrip van de mijnbouw, de drie belangrijkste sectoren zijn waar kinderarbeid voorkomt; overwegende dat, hoewel er enige vooruitgang is geboekt bij het terugdringen van kinderarbeid, de IAO schat dat als de daling in dit tempo doorgaat, er tegen 2025 nog steeds 121 miljoen jongens en meisjes kinderarbeid zullen verrichten; H. overwegende dat gevaarlijke kinderarbeid in artikel 3, onder d), van Verdrag nr. 182 van de Internationale Arbeidsorganisatie van 1999 betreffende het verbod op en de onmiddellijke actie voor de uitbanning van de ergste vormen van kinderarbeid is omschreven als “werk dat vanwege zijn aard of de omstandigheden waarin het wordt uitgevoerd, de gezondheid, de veiligheid of de goede zeden van kinderen in gevaar kan brengen”; overwegende dat Madagaskar alle belangrijke internationale verdragen inzake kinderarbeid heeft geratificeerd, waaronder het Verdrag inzake de rechten van het kind (en de twee facultatieve protocollen daarbij), IAO-Verdrag nr. 138 betreffende de minimumleeftijd en IAO-Verdrag nr. 182 betreffende de ergste vormen van kinderarbeid, terwijl de regering een nationaal actieplan ter bestrijding van kinderarbeid op Madagaskar heeft opgesteld, in samenwerking met onder meer internationale werkgevers- en werknemersorganisaties; overwegende dat deze toezeggingen en maatregelen geen tastbare resultaten op het terrein opleveren; I. overwegende dat de Internationale Arbeidsorganisatie in haar definitie van kinderarbeid zegt dat “niet alle door kinderen verrichte werkzaamheden moeten worden aangemerkt als kinderarbeid die moet worden uitgebannen, aangezien de deelname van kinderen of jongeren aan werkzaamheden die hun gezondheid en persoonlijke ontwikkeling niet in gevaar brengen en het volgen van onderwijs niet in de weg staan, over het algemeen wordt beschouwd als iets positiefs”; overwegende dat via de Agenda 2063 van de Afrikaanse Unie en het onlangs ondertekende tienjarenactieplan voor de uitbanning van kinderarbeid, gedwongen arbeid, mensenhandel en moderne slavernij in Afrika (2020-2030) de Afrikaanse landen zich ertoe hebben verbonden alle vormen van kinderarbeid op het continent uit te bannen, overeenkomstig SDG 8.7 van de Agenda 2030 van de Verenigde Naties; J. overwegende dat gevaarlijke kinderarbeid de grootste categorie van de ergste vormen van kinderarbeid vormt, in de wetenschap dat ongeveer 73 miljoen kinderen van 5 tot en 17 jaar in een groot aantal sectoren, waaronder de mijnbouw, onder gevaarlijke omstandigheden werken (13) ; overwegende dat in 2018 47 % van alle Malagassische kinderen in de leeftijd van 5 tot 17 jaar kinderarbeid verrichten, waaronder naar schatting 86 000 kindarbeiders in de mijnbouw (14) ; overwegende dat mijnbouw de sector is met de hoogste sterftecijfers voor kinderen, met een gemiddelde van 32 sterfgevallen per 100 000 kinderen tussen 5 en 17 jaar; K. overwegende dat Madagaskar wereldwijd het vijfde hoogste aantal buitenschoolse kinderen telt (15) , dat de helft van alle kinderen op Madagaskar onder de vijf jaar aan groeiachterstand lijdt, en dat slechts 13 % toegang heeft tot elektriciteit (16) ; overwegende dat 74 % van de totale bevolking onder de nationale armoedegrens leeft en dat 80 % van de bevolking in plattelandsgebieden woont (17) ; overwegende dat drie derde van de bevolking moet rondkomen met minder dan 1,90 USD per dag; overwegende dat volgens Unicef slechts 30 % van de Malagassische kinderen toegang heeft tot de basisschool; overwegende dat onderwijs van essentieel belang is om kinderarbeid te voorkomen en kinderen van de straat te houden, waar ze kwetsbaar zijn voor mensenhandel en uitbuiting; L. overwegende dat Madagaskar de op twee na grootste exporteur van mica ter wereld is, goed voor 6,5 miljoen USD in 2017, en een van de landen met het grootste risico op schending van kinderrechten in de micamijnbouw, naast India, China, Sri Lanka, Pakistan en Brazilië; M. overwegende dat mica een groep verschillende mineralen omvat die worden gebruikt in de elektronische en de automobielsector, en dat het voorkomt in een breed scala aan producten, van verf tot bodemverbeteraars, en van make-up tot smartphones; N. overwegende dat er in de micasector op Madagaskar naar schatting 11 000 kinderen aan de slag zijn; overwegende dat het merendeel van deze kinderarbeid geconcentreerd is in de drie zuidelijke provincies Anosy, Androy en Ihorombe, waar kinderen achterstand vertonen op het vlak van gezondheid, voeding en onderwijs; O. overwegende dat de kinderen die in Madagaskar in de micasector werken, worden blootgesteld aan zware en onveilige arbeidsomstandigheden, waardoor zij lijden aan rugpijn, hoofdpijn vanwege de hitte en gebrek aan water of zuurstof in de mijnen, spierpijn vanwege het zich herhalende en zware werk van het dragen van zware lasten, frequente hoestbuien en ademhalingsproblemen vanwege de zeer fijne micastofdeeltjes in en in de buurt van de mijnen en verwerkingscentra, en zij het risico lopen te overlijden door instortingen in de mijn of aardverschuivingen; overwegende dat de autoriteiten van Madagaskar niet in staat zijn om te zorgen voor voldoende toegang tot gezondheidszorg, onderwijs of faciliteiten voor schoon drinkwater in veel van de mijngemeenschappen; P. overwegende dat de onderliggende oorzaken van kinderarbeid onder meer worden gevormd door armoede, migratie, oorlog of aantasting van het milieu en klimaatverandering, een gebrekkige toegang tot goed onderwijs, een gebrek aan fatsoenlijk werk voor de ouders, een gebrek aan sociale bescherming en sociale normen; overwegende dat voor het aanpakken van kinderarbeid daarom een multidimensionale benadering en de analyse van de patronen van kinderarbeid in een specifieke context zijn vereist; Q. overwegende dat Madagaskar onderaan staat op de menselijke ontwikkelingsindex van de Verenigde Naties, op plek 161 van in totaal 189 landen (2017) en 57 % van de bevolking van Madagaskar ernstige multidimensionale armoede lijdt op basis van de multidimensionale armoede-index, en dat in maart 2019 1,3 miljoen mensen in Madagaskar ernstig zijn getroffen door voedselonzekerheid (18) ; overwegende dat kinderarbeid een symptoom is van onderliggende oorzaken die elkaar wederzijds versterken, waaronder armoede, ongelijkheid en gebrekkige toegang tot sociale basisvoorzieningen; overwegende dat kinderarbeid daarom niet op zichzelf kan worden bekeken; R. overwegende dat de belastingheffing op de micasector in Madagaskar plaatsvindt via een reeks complexe regelingen, waarbij de belasting op uitvoer relatief laag is en de belastingheffing niet altijd rechtstreeks voordeel oplevert voor de mijngemeenschappen; overwegende dat slechts ongeveer 40 uitvoervergunningen zijn verleend, wat erop duidt dat het overgrote merendeel van de micamijnbouw op illegale ongereglementeerde wijze plaatsvindt in onveilige, verouderde groeven; overwegende dat de groei van de uitvoer in combinatie met de aanzienlijke daling van de prijs per ton het risico op arbeidsuitbuiting heeft verergerd; S. overwegende dat het actieplan van de Europese Unie voor mensenrechten en democratie voor de periode 2015-2019 is gericht op het aanpakken van kinderarbeid, onder meer door de partnerlanden te ondersteunen bij het bevorderen, beschermen en verwezenlijken van de rechten van het kind, met speciale aandacht voor economische, sociale en culturele rechten zoals het recht op onderwijs, gezondheid en voeding, sociale bescherming en de bestrijding van de ergste vormen van kinderarbeid, waarbij het belang van het kind altijd voorop moet staan (19) ; T. overwegende dat het Comité voor de rechten van het Kind in algemene opmerking 16 heeft verklaard dat het erkent dat de plicht en de verantwoordelijkheid om de rechten van kinderen te eerbiedigen in de praktijk niet alleen gelden voor de staat en door de staat gecontroleerde diensten en instellingen, maar ook voor private actoren en ondernemingen, waarbij het comité opmerkte dat alle ondernemingen hun verantwoordelijkheid moeten nemen inzake de rechten van kinderen en dat staten ervoor moeten zorgen dat zij dit daadwerkelijk doen; U. overwegende dat de voorzitter van de Europese Commissie Ursula von der Leyen zich heeft verbonden tot een beleid van nultolerantie ten aanzien van kinderarbeid in de handelsovereenkomsten van de EU (20) en de voorgedragen vicevoorzitter voor Democratie en Demografie, Dubravka Šuica, heeft verzocht een alomvattende strategie inzake de rechten van het kind te ontwikkelen (21) ; V. overwegende dat de EU de afgelopen jaren begonnen is wetgeving aan te nemen om de verantwoordingsplicht van bedrijven te bevorderen en bestanddelen van zorgvuldigheidseisen voor mensenrechten in wetgeving op te nemen, waaronder de verordening inzake conflictmineralen en de richtlijn van de EU met betrekking tot de bekendmaking van niet-financiële informatie; overwegende dat de lidstaten zijn begonnen nationale wetgeving met hetzelfde doel aan te nemen, zoals de Britse wet inzake moderne slavernij, de Franse wet inzake de zorgplicht, de Nederlandse wet zorgplicht kinderarbeid, of de Duitse en Italiaanse nationale actieplannen voor de tenuitvoerlegging van de leidende beginselen van de VN inzake bedrijfsleven en mensenrechten; overwegende dat de Commissie heeft verklaard dat zij van plan is manieren te onderzoeken om de transparantie in de toeleveringsketen te verbeteren, met inbegrip van aspecten van bindende zorgvuldigheidseisen; W. overwegende dat het Parlement de Commissie in 2010 in een resolutie heeft verzocht te overwegen om de invoer in de EU van met kinderarbeid vervaardigde producten te verbieden en deze eisen in 2016 heeft herhaald in een resolutie waarin het verzocht om “een evenwichtig en realistisch wetgevingsinitiatief” dat maatregelen omvat zoals het etiketteren van producten die zonder kinderarbeid zijn vervaardigd en het uitvaardigen van invoerverboden voor door middel van kinderarbeid vervaardigde producten; 1. veroordeelt met klem het onaanvaardbare gebruik van kinderarbeid in al zijn vormen; 2. is ernstig bezorgd over de grote aantallen kinderen die tewerkgesteld worden in Malagassische mijnen en de schendingen van de rechten van deze kinderen; herinnert de autoriteiten van Madagaskar aan hun verantwoordelijkheid voor het beschermen van de rechten van kinderen en het garanderen van hun veiligheid en integriteit; 3. is verheugd dat de uitbanning van kinderarbeid een van de prioriteiten van de nieuwe Commissie is en verzoekt haar details te geven over hoe zij van plan is kinderarbeid daadwerkelijk aan te pakken door middel van EU-beleid, wetgeving en financiering, met inbegrip van nieuwe initiatieven; 4. is ingenomen met de toezegging van de nieuwe Commissie om met een nieuwe alomvattende strategie inzake kinderrechten te komen en verzoekt de Commissie ervoor te zorgen dat die strategie zal bijdragen tot het aanpakken van de onderliggende oorzaken van kinderarbeid en de ergste vormen daarvan; verzoekt de EU ervoor te zorgen dat de eerbiediging van de mensenrechten, met inbegrip van de strijd tegen kinderarbeid en uitbuiting, een essentieel onderdeel van haar politieke dialoog met Madagaskar blijft; 5. is verheugd dat de lidstaten van de Europese Unie erop hebben aangedrongen dat alle actoren zowel binnen de EU als in andere delen van de wereld hun acties versnellen teneinde de visie en de doelstellingen van de Agenda 2030 te realiseren (22) ; wijst opnieuw op de dringende noodzaak tot het aanpakken van mensenrechtenschendingen door transnationale ondernemingen; is daarom ingenomen met de lopende onderhandelingen over een bindend VN-verdrag over transnationale ondernemingen en mensenrechten; herhaalt zijn verzoek aan de Commissie en de lidstaten om constructief aan deze onderhandelingen deel te nemen, een actieve rol te spelen en bij te dragen tot de ontwikkeling van concrete voorstellen, met inbegrip van de toegang tot remedies; verzoekt de lidstaten daarom de Commissie opdracht te geven om actief aan de onderhandelingen deel te nemen; 6. is verheugd dat de EU enkele stappen heeft gezet om bindende regels te ontwikkelen op het gebied van zorgvuldigheid in het bedrijfsleven in bepaalde sectoren waar een groot risico op mensenrechtenschendingen bestaat, zoals op het gebied van de houtsector en conflictmineralen; merkt op dat ook enkele lidstaten wetgeving hebben ontwikkeld, zoals de Franse wet inzake de zorgplicht van multinationale ondernemingen en de Nederlandse wet zorgplicht kinderarbeid; merkt ook op dat de EU een aantal initiatieven heeft ontwikkeld om zorgvuldigheidseisen te bevorderen en dat het Europees Parlement in meerdere resoluties heeft aangedrongen op de verdere uitwerking van bindende EU-regels op dit gebied; 7. verzoekt de Commissie en de lidstaten nauw samen te werken met de verschillende sectoren om ervoor te zorgen dat de verschillende toeleveringsketens op efficiënte wijze worden gemonitord, teneinde te voorkomen dat met kinderarbeid verbonden producten en diensten op de EU-markten komen; pleit opnieuw voor de harmonisatie en de versterking van het toezicht op de invoer en de toeleveringsketens, onder meer door toe te werken naar bindende zorgvuldigheidseisen en het toepassen van de OESO-normen; 8. herinnert eraan dat de mijnbouw een van de sectoren is met het hoogste risico op de schending van de rechten van werknemers; neemt nota van het feit dat de zogenoemde verordening van de EU inzake conflictmineralen in januari 2021 in werking zal treden en de Commissie uiterlijk in januari 2023 verslag moet doen aan het Europees Parlement over de tenuitvoerlegging ervan; is van oordeel dat bij de evaluatie rekening moet worden gehouden met de impact van de verordening in het veld en de mogelijkheid moet worden onderzocht om mineralen als mica in de verordening op te nemen; 9. dringt er bij de EU en haar lidstaten op aan samen te werken met Madagaskar om de vaststelling en toepassing van wetgeving, beleid, begrotingen en actieprogramma’s te ondersteunen die zouden bijdragen tot de volledige verwezenlijking van alle rechten van ieder kind, ook die van werkende kinderen, en tot het verbeteren van de arbeidsomstandigheden in de mijnbouw; verzoekt de delegatie van de EU in Madagaskar de situatie van de kinderrechten in het land nauwlettend te blijven monitoren; 10. benadrukt dat het belangrijk is dat in het meerjarig financieel kader (MFK) voor de periode 2021-2027 het belang wordt weerspiegeld dat de Europese Unie hecht aan de uitbanning van armoede en de ergste vormen van kinderarbeid en de toezegging om uiterlijk in 2025 kinderarbeid uit te bannen, overeenkomstig de duurzameontwikkelingsdoelstellingen, ook in Madagaskar (23) , binnen de termijn van de Agenda 2030 van de Verenigde Naties (24) ; verzoekt de regering van Madagaskar al haar verplichtingen krachtens IAO-Verdrag nr. 182 betreffende de ergste vormen van kinderarbeid en Verdrag nr. 138 betreffende de minimumleeftijd voor toelating tot het arbeidsproces na te komen, in het bijzonder door haar financiële capaciteit voor het monitoren en inspecteren van de arbeids- en leefomstandigheden van mijnwerkers te vergroten en meer in het algemeen door te zorgen voor voldoende toegang tot basisonderwijs, gezondheidszorg, sanitaire voorzieningen en drinkwater; verzoekt de regering van Madagaskar de rechten van het kind te beschermen en de uitbanning van kinderarbeid te bevorderen; 11. verzoekt de Commissie met klem de kwestie van het gebruik van kinderarbeid door Malagassische mijnbouwondernemingen aan te kaarten bij Madagaskar, teneinde zich ervan te verzekeren dat niets van hun productie rechtstreeks of indirect wordt ingevoerd in de EU; 12. dringt erop aan dat de economische partnerschapsovereenkomst tussen de EU en Madagaskar en andere Oost- en Zuidelijk Afrikaanse partnerlanden wordt hervormd teneinde er een robuust hoofdstuk over handel en duurzame ontwikkeling in op te nemen, waarin de eerbiediging van de internationaal overeengekomen normen op het gebied van arbeidsrechten is vervat, met inbegrip van de bestrijding van kinderarbeid; 13. dringt er bij alle Europese en internationale ondernemingen op aan de beginselen van eerlijke handel en van ethisch verkregen goederen en materialen te eerbiedigen; 14. beveelt aan dat in de toekomst de verordening betreffende het instrument voor nabuurschapsbeleid, ontwikkeling en internationale samenwerking (NDICI) wordt toegepast in de context van de uitbanning van kinderarbeid, ook op het gebied van sociale inclusie en menselijke ontwikkeling, waardoor zal worden gewaarborgd dat de EU investeert in onderwijs, gezondheid, voeding, sociale bescherming en de algemene versterking van stelsels voor kinderbescherming; 15. verzoekt de Commissie en de delegaties van de EU met klem te zorgen voor betekenisvolle raadpleging van lokale en internationale maatschappelijke organisaties om ervoor te zorgen dat bij het NDICI-programmeringsproces rekening wordt gehouden met het bewijs van programma’s en de ervaringen van werkende kinderen, ook bij het programmeringsproces dat betrekking heeft op Madagaskar; 16. beveelt de Commissie aan door te gaan met het ondersteunen van de tenuitvoerlegging van de beginselen van de VN inzake bedrijfsleven en mensenrechten, kinderarbeid en moderne vormen van dwangarbeid te bestrijden en mensenrechtenverdedigers te beschermen door middel van het thematisch programma van het NDICI inzake mensenrechten en democratie; 17. pleit ervoor dat de EU als belangrijkste speler ter wereld op het gebied van mensenrechten de leiding neemt bij de uitbanning van kinderarbeid en het treffen van onmiddellijke en doeltreffende maatregelen om uiterlijk in 2025 een einde te maken aan kinderarbeid in al zijn vormen; 18. beveelt de Europese Dienst voor extern optreden (EDEO) aan om in het volgende EU-actieplan inzake mensenrechten en democratie prioriteit te geven aan de bescherming en bevordering van de rechten van kinderen en de uitbanning van kinderarbeid; 19. beveelt de EDEO aan het volgende EU-actieplan inzake mensenrechten en democratie te ontwikkelen met de betekenisvolle en doeltreffende deelname van maatschappelijke organisaties, met inbegrip van kinderrechtenorganisaties en kinderen zelf; 20. verzoekt de Commissie ervoor te zorgen dat de volgende strategie EU-Afrika wordt bepaald door de ambitie om de duurzameontwikkelingsdoelstellingen te verwezenlijken en door investeringen in een breed scala aan kinderrechten, en hierbij te waarborgen dat de uitbanning van kinderarbeid centraal staat in haar strategie; beveelt de Commissie aan de rechten van het kind centraal te stellen in de Post-Cotonou-overeenkomst; 21. verzoekt de Commissie een alomvattende uitvoeringsstrategie voor de Agenda 2030 te ontwikkelen en de uitbanning van kinderarbeid tot kerndoelstelling te maken; onderstreept de noodzaak het beginsel van beleidscoherentie voor ontwikkeling, zoals neergelegd in artikel 208 VWEU, volledig toe te passen en een “berokken geen schade” -benadering van de rechten van het kind te integreren; benadrukt dat het hiertoe belangrijk is de strijd tegen gedwongen arbeid en kinderarbeid op te nemen in alle economische partnerschapsovereenkomsten van de EU, door middel van bindende en afdwingbare hoofdstukken over duurzame ontwikkeling, die de hoogste ecologische en sociale normen moeten weerspiegelen, met name op het gebied van kinderarbeid, in overeenstemming met de toezegging van Commissievoorzitter von der Leyen over een “zero tolerance”-beleid ten aanzien van kinderarbeid; 22. wijst erop dat het een van de grootste uitdagingen voor de ontwikkelingslanden is om via economische diversificatie op te klimmen in de mondiale waardeketen, hetgeen eerlijke en op ontwikkeling gerichte mondiale handelsregels vereist; benadrukt tegen deze achtergrond dat de EU geen handelsbeleid mag voeren dat ontwikkelingslanden in het kader van de economische partnerschapsovereenkomsten als algemene regel verbiedt uitvoerheffingen op grondstoffen in te stellen, voor zover dit in overeenstemming is met de WTO; verzoekt de Commissie om binnen de WTO actief te werken aan de bevordering van multilaterale regels voor het duurzame beheer van mondiale waardeketens, met inbegrip van verplichte passende zorgvuldigheid in de toeleveringsketen; 23. verzoekt Madagaskar de inclusie van jongeren te integreren in zijn nationale ontwikkelingsagenda’s, mechanismen vast te stellen voor het vergroten van hun vertegenwoordiging op alle besluitvormingsniveaus en specifieke en afdoende begrotingstoewijzingen beschikbaar te stellen voor programma’s waardoor alle jongeren basis-, middelbaar en hoger onderwijs kunnen genieten; 24. neemt kennis van de huidige herziening van de Malagassische wet op de mijnbouw en verzoekt de regering voorrang te geven aan de naleving van haar internationale verplichtingen, waaronder die op het gebied van sociale en milieunormen, fatsoenlijk werk en de eerbiediging van de mensenrechten in het algemeen en de rechten van het kind, door voort te bouwen op bestaande initiatieven zoals het “Responsible Mica Initiative” (initiatief voor verantwoord mica); 25. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de lidstaten, de vicevoorzitter van de Commissie / hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid, de ACS-EU-Raad, de secretaris-generaal van de Verenigde Naties, de Ontwikkelingsgemeenschap van Zuidelijk Afrika, de Commissie van de Afrikaanse Unie en de regering van Madagaskar. (Gewone wetgevingsprocedure: eerste lezing) Het Europees Parlement, – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2018)0631 ), – gezien het op 21 maart 2019 door de Conferentie van voorzitters genomen besluit om het voorstel van de Commissie te splitsen en de Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken toestemming te verlenen om een apart wetgevingsverslag op te stellen voor de bepalingen inzake het FADO-systeem voor fraudedocumenten en authentieke documenten online, namelijk de overwegingen 80 tot en met 83, 102, 114 en 115 en artikel 80 van het voorstel van de Commissie, – gezien artikel 294, lid 2, artikel 77, lid 2, onder b) en d), en artikel 79, lid 2, onder c), van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C8-0150/2019), – gezien het advies van de Commissie juridische zaken over de voorgestelde rechtsgrondslag, – gezien artikel 294, lid 3, en artikel 87, lid 2, onder a), van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité van 12 december 2018 (1) , – gezien het advies van het Comité van de Regio’s van 6 februari 2019 (2) , – gezien het overeenkomstig artikel 74, lid 4, van zijn Reglement door de bevoegde commissie goedgekeurde voorlopig akkoord en de door de vertegenwoordiger van de Raad bij brief van 4 december 2019 gedane toezegging om het standpunt van het Europees Parlement overeenkomstig artikel 294, lid 4, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie goed te keuren, – gezien artikelen 59 en 40 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken ( A9-0022/2019 ), 1. stelt onderstaand standpunt in eerste lezing vast; 2. verzoekt de Commissie om hernieuwde voorlegging aan het Parlement indien zij haar voorstel vervangt, ingrijpend wijzigt of voornemens is het ingrijpend te wijzigen; 3. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en aan de Commissie alsmede aan de nationale parlementen. Standpunt van het Europees Parlement in eerste lezing vastgesteld op 13 februari 2020 2019 met het oog op de vaststelling van Verordening (EU) 2020/... van het Europees Parlement en de Raad over het systeem voor fraudedocumenten en authentieke documenten online (FADO) en tot intrekking van Gemeenschappelijk Optreden 98/700/JBZ van de Raad (Aangezien het Parlement en de Raad tot overeenstemming zijn geraakt, komt het standpunt van het Parlement overeen met de definitieve rechtshandeling: Verordening (EU) 2020/493.) Het Europees Parlement, – gezien de 64e vergadering van de Commissie van de VN inzake de positie van de vrouw en haar prioritaire onderwerp van de evaluatie en beoordeling van de uitvoering van de Verklaring en het Actieplatform van Beijing, – gezien de vierde Wereldvrouwenconferentie, in september 1995 in Beijing, de Verklaring en het Actieplatform van Beijing voor de versterking van de positie van de vrouw, en de daaropvolgende slotdocumenten betreffende verdere acties en initiatieven voor de tenuitvoerlegging van de Verklaring en het Actieplatform van Beijing die tijdens de speciale VN-vergaderingen Beijing+5, +10, +15 en +20, op 9 juni 2000, respectievelijk 11 maart 2005, 2 maart 2010 en 9 maart 2015, werden aangenomen, – gezien het VN-verdrag van 1979 inzake de uitbanning van alle vormen van discriminatie van vrouwen, – gezien de in september 2015 vastgestelde Agenda 2030 voor duurzame ontwikkeling en de daarin geformuleerde doelstellingen inzake duurzame ontwikkeling (SDG’s), in het bijzonder SDG3 en SDG5, – gezien de Overeenkomst van Parijs van 12 december 2015, – gezien het verslag van het Europees Instituut voor gendergelijkheid (EIGE) van 2019 getiteld “Beijing +25 - Vijfde evaluatie van de uitvoering van het Actieplatform van Beijing door de EU-lidstaten”, – gezien resolutie ECE/AC.28/2019/3 van de Economische Commissie voor Europa (Regional Review Meeting Beijing+25), – gezien het genderactieplan 2016-2020 van de EU (GAP II), dat op 26 oktober 2015 door de Raad is goedgekeurd, en het bijbehorende jaarlijkse uitvoeringsverslag 2018, dat op 11 september 2019 door de Commissie en de hoge vertegenwoordiger werd gepubliceerd, – gezien het Spotlight Initiative van de EU en de VN, dat zich richt op de uitbanning van alle vormen van geweld tegen vrouwen en meisjes, – gezien de conclusies van de Raad van 10 december 2018 “Vrouwen, vrede en veiligheid”, – gezien de conclusies van de Raad van 9-10 december 2019 “Gendergelijke economieën in de EU: volgende stappen”, – gezien de conclusies van het voorzitterschap van 6 december 2018 “Gendergelijkheid, jeugdzaken en digitalisering”, – gezien zijn resolutie van 13 maart 2018 over gendergelijkheid in de handelsverdragen van de EU (1) , – gezien zijn resolutie van 3 oktober 2017 over de economische empowerment van vrouwen in de particuliere en openbare sector in de EU (2) , – gezien zijn resolutie van 15 januari 2019 over gendergelijkheid en belastingbeleid in de EU (3) , – gezien zijn resolutie van 28 november 2019 over de toetreding van de EU tot het Verdrag van Istanbul en andere maatregelen ter bestrijding van gendergerelateerd geweld (4) , – gezien artikel 157, lid 4, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien de vraag aan de Raad over de EU-prioriteiten voor de 64e zitting van de VN-commissie inzake de positie van de vrouw ( O-000006/2020 – B9‑0005/2020), – gezien artikel 136, lid 5, en artikel 132, lid 2, van zijn Reglement, A. overwegende dat gelijkheid van vrouwen en mannen een grondbeginsel van de EU is, vastgelegd in het Verdrag betreffende de Europese Unie en het Handvest van de grondrechten, en dat gendermainstreaming derhalve een belangrijk instrument is voor het integreren van dit beginsel in het beleid, de maatregelen en de acties van de EU op alle terreinen, waaronder in de externe dimensie daarvan; B. overwegende dat vrouwenrechten en gendergelijkheid niet alleen fundamentele mensenrechten zijn, die door vrouwen en mannen in gelijke mate moeten worden verdedigd, maar ook een conditio sine qua non voor het bevorderen van sociale en economische ontwikkeling en het reduceren van armoede, én een onmisbaar fundament voor een vreedzame, welvarende en duurzame wereld; C. overwegende dat het Actieplatform van Beijing weliswaar reeds 25 jaar geleden werd aangenomen, maar dat veel van de in 1995 geïdentificeerde uitdagingen ook nu nog relevant zijn (zoals de loon- en pensioenkloof tussen mannen en vrouwen, de lage arbeidsparticipatie van vrouwen, de ondervertegenwoordiging van vrouwen in besluitvormingsprocessen, de ongelijke verdeling van onbetaald werk, en bijvoorbeeld ook gendergerelateerd geweld); overwegende dat de 64e vergadering van de Commissie van de VN inzake de positie van de vrouw prioriteit zal toekennen aan de evaluatie en beoordeling van de uitvoering van de Verklaring en het Actieplatform van Beijing, de resultaten van de 23e speciale zitting van de Algemene Vergadering, en de volledige verwezenlijking van de Agenda 2030 voor duurzame ontwikkeling; D. overwegende dat de SDG5 gericht is op het tot stand brengen van gendergelijkheid en het verbeteren van de positie van vrouwen en meisjes in de hele wereld; overwegende dat de SDG5 een op zichzelf staand doel is, wat wil zeggen dat deze in de hele Agenda 2030 moet worden geïntegreerd voor de verwezenlijking van alle SDG’s; overwegende dat het versterken van de positie van de vrouw inhoudt dat hen de nodige instrumenten worden aangereikt om zich economisch onafhankelijk te maken, gelijk vertegenwoordigd te zijn in de hele samenleving, een gelijkwaardige rol te spelen in alle aspecten van het leven, een sterkere positie te verwerven in het openbare leven en controle te krijgen over alle beslissingen die hun leven beïnvloeden; E. overwegende dat ‘actiecoalities’ mondiale, innovatieve partnerschappen met meerdere belanghebbende partijen zijn waarin regeringen, het maatschappelijk middenveld, internationale organisaties en de particuliere sector samenkomen; overwegende dat de actiecoalitie wat gendergelijkheid betreft de volgende onderwerpen omvat: gendergerelateerd geweld, economische rechtvaardigheid en rechten, lichamelijke autonomie en seksuele en reproductieve gezondheid en rechten, feministische actie voor klimaatrechtvaardigheid, technologie en innovatie voor gendergelijkheid, en feministische bewegingen en leiderschap, en dat deze gekozen worden op basis van mensenrechtenbeginselen en door middel van een op gegevens stoelend proces van raadpleging met internationale feministische groeperingen, grassrootorganisaties, regeringen en andere partners; overwegende dat de actiecoalities een weerspiegeling vormen van één van de doelstellingen van het Forum voor gendergelijkheid, te weten het gedurende het VN-Actiedecennium (2020-2030) behalen van tastbare resultaten inzake gendergelijkheid met het oog op het verwezenlijken van de SDG’s; overwegende dat elke actiecoalitie gedurende de periode 2020 2025 een specifiek pakket concrete, ambitieuze en onmiddellijke acties zal lanceren, teneinde een daadwerkelijke impact te hebben op gendergelijkheid en de mensenrechten van vrouwen en meisjes; F. overwegende dat de EU mondiaal een voortrekkersrol vervult als de grootste donor van ontwikkelingshulp en samen met haar lidstaten meer dan de helft van alle officiële ontwikkelingsbijstand in de wereld verstrekt, en een belangrijke voorvechter van Agenda 2030 is geweest en zich inzet voor de verwezenlijking daarvan; overwegende dat gendergelijkheid en de mensenrechten van vrouwen en meisjes, alsook de bescherming van vrouwen en meisjes en de versterking van hun positie, in de Europese consensus inzake ontwikkeling genoemd worden als een fundamenteel beginsel en aspecten die in alle facetten van het externe optreden van de EU prioriteit genieten; G. overwegende dat er in de hele wereld sprake is van georganiseerd en zorgwekkend verzet tegen vrouwen- en LGBTIQ+-rechten; overwegende dat dit verzet ook in de lidstaten waarneembaar is, met anti-genderbewegingen die proberen seksuele en reproductieve gezondheid en rechten in te perken, en seksuele voorlichting en genderstudies te verbieden, en lastercampagnes voeren tegen het Verdrag van Istanbul; overwegende dat deze achteruitgang in vrouwenrechten en gendergelijkheid op één lijn moet worden gesteld met aanvallen op democratie als zodanig; H. overwegende dat de loon- en pensioenkloof in de EU sinds 2013 is verkleind, maar nog altijd groot is (ongeveer 16 %, respectievelijk 37 %); overwegende dat de arbeidsparticipatiekloof tussen mannen en vrouwen stagneert op 11,5 %; overwegende dat vrouwen nog altijd vier keer zo veel kans lopen om in deeltijd te werken als mannen, en dat hierin sinds 2013 nauwelijks verandering is opgetreden; I. overwegende dat vrouwen in Europa en in de rest van de wereld nog altijd meer taken op het gebied van zorg voor kinderen en oudere familieleden vervullen dan mannen; overwegende dat, bijvoorbeeld, vrouwen in de EU naar schatting per week ongeveer 13 uur onbetaald werk méér verrichten dan mannen; overwegende dat er weliswaar een aantal stappen zijn gezet, maar dat de doelstellingen van Barcelona met betrekking tot het aanbieden van formele kinderopvang in sommige lidstaten nog niet volledig worden gehaald, én dat bijna een derde van alle huishoudens in de EU ook nu nog bepaalde problemen ondervindt met het bekostigen van kinderopvang; overwegende dat er enorme verschillen zijn in de beschikbaarheid van formele langetermijnzorg voor ouderen en mensen met een handicap, alsook tussen de bedragen die de lidstaten voor deze diensten uittrekken; J. overwegende dat het aantal vrouwen in leidinggevende posities sinds 2013 bijna overal is toegenomen, maar dat het heel langzaam gaat en niet overal even snel; overwegende dat de ondervertegenwoordiging van vrouwen tussen en binnen sectoren en lidstaten verschilt; overwegende dat de ondervertegenwoordiging van vrouwen zich met name (ongeveer 20 % of minder) voordoet bij leidinggevende posities in een groot aantal economische sectoren en bedrijven, in de sport, in de diplomatie, en bij het Hof van Justitie van de Europese Unie; K. overwegende dat bijna één op de drie alleenstaande vrouwen en mannen met het risico van armoede of sociale uitsluiting wordt geconfronteerd, en dat de overgrote meerderheid (te weten 87 %) van alle alleenstaande ouders vrouw is; overwegende dat ongeveer één op de twee mensen met een niet-EU-migratieachtergrond en bijna één derde van alle vrouwen met een handicap met het risico van armoede en sociale uitsluiting wordt geconfronteerd; overwegende dat vier op de vijf Roma een inkomen hebben dat onder de armoedegrens ligt in het land waar zij wonen, en dat minder dan één op de vijf Roma-vrouwen (van 16 jaar en ouder) een baan heeft; L. overwegende dat geweld tegen vrouwen in het Verdrag van Istanbul wordt gedefinieerd als een mensenrechtenschending en een vorm van discriminatie van vrouwen; overwegende dat miljoenen vrouwen en meisjes nog steeds dagelijks het slachtoffer worden van gendergerelateerd geweld; overwegende dat één op de twee vrouwen in de EU ooit met seksuele intimidatie te maken heeft gehad, en dat één op de drie ooit het slachtoffer van lichamelijk en/of seksueel geweld is geweest; overwegende dat vrouwen en meisjes twee derde van de slachtoffers van mensenhandel uitmaken; overwegende dat de blootstelling van bepaalde groepen vrouwen aan intersectionele en meervoudige vormen van discriminatie ook het risico vergroot dat ze op enig moment met verschillende vormen van gendergerelateerd geweld te maken zullen krijgen; overwegende dat het bestrijden van discriminatie via wetgeving en in de praktijk, alsook het aanpakken van discriminerende gedragingen en normen op gebieden als kindhuwelijken en bij andere traditionele gebruiken, de rechten van vrouwen en hun positie in het algemeen versterkt; overwegende dat het onthouden van seksuele en reproductieve gezondheid en rechten een vorm van geweld tegen vrouwen is; M. overwegende dat de opkomst van cybergeweld (waaronder onlinehaatuitingen, cyberstalking, -pesten of -intimidatie, en het zonder toestemming van de betrokkene delen van expliciete beelden) een toenemende bron van zorg is, aangezien dit soort geweld vrouwen het zwijgen kan opleggen en hen ervan kan weerhouden een prominente rol in het openbare leven te vervullen; overwegende dat vrouwen in openbare functies, zoals politici, journalisten, en zij die zich inzetten voor vrouwen en -minderhedenrechten, steeds vaker het slachtoffer worden van seksistische cyberintimidatie; overwegende dat vrouwen ook op het werk met gendergerelateerde intimidatie en pesterijen worden geconfronteerd, zoals de recente wereldwijde #MeToo-beweging ondubbelzinnig duidelijk heeft gemaakt; N. overwegende dat er in de hele wereld, maar ook binnen en tussen de lidstaten, grote verschillen zijn wat betreft de toegang tot seksuele en reproductieve gezondheid en rechten; overwegende dat geen of beperkte toegang tot deze gezondheid en rechten met name schadelijk is voor de meest kwetsbare groeperingen; overwegende dat elk land dat in het kader van de Contraception Atlas 2019 werd geanalyseerd meer moet doen om de toegang tot informatie en anticonceptie te verbeteren, zodat mensen wat reproductie betreft daadwerkelijk zelf kunnen kiezen; O. overwegende dat vrouwen vectoren van positieve verandering zijn, en bijdragen aan conflictpreventie en -oplossing, vredesopbouw, vredesonderhandelingen en wederopbouw na conflicten; P. overwegende dat gendergelijkheid een voorwaarde is voor duurzame ontwikkeling en het doeltreffende beheer van klimaatuitdagingen, en voor een billijke en rechtvaardige transitie waarbij niemand buiten de boot valt; overwegende dat alle klimaatmaatregelen een gender- en een intersectioneel perspectief moeten hebben; overwegende dat vrouwen, als leiders, professionals en technische vectoren voor verandering, een prominentere rol moeten spelen bij het debat over en de aanpak van klimaatverandering; Q. overwegende dat het versterken van de economische positie van vrouwen essentieel is voor duurzame ontwikkeling en economische groei; overwegende dat het belangrijk is ondersteuning te bieden aan vrouwelijk ondernemerschap, de rol van vrouwen in het handelsbeleid en handelsovereenkomsten, en de integratie van vrouwen in opkomende economische terreinen zoals ICT, STEM, de digitale sector, kunstmatige intelligentie en de groene economie, als hefbomen voor duurzame groei en de financiële onafhankelijkheid van vrouwen; 1. beveelt de Raad het volgende aan: Algemene opmerkingen a. Te bekrachtigen dat hij zich onverminderd committeert aan het Actieplatform van Beijing en de daaropvolgende evaluatieconferenties, alsook aan de maatregelen voor gendergelijkheid die daarin worden geformuleerd; herhaalt dat het verwezenlijken van vrouwenrechten en gendergelijkheid alleen mogelijk is met een gecoördineerde en sectoroverschrijdende benadering waaraan door alle betrokken partijen wordt deelgenomen, gericht op het aanpakken van de vele hardnekkige vormen van discriminatie, de nog altijd bestaande genderstereotiepen, en het gebrek aan gelijkheid van vrouwen en mannen; De EU als wereldspeler g. Te zorgen voor samenhang en complementariteit tussen alle bestaande instrumenten en beleidsmaatregelen van het externe beleid van de EU met betrekking tot gendermainstreaming, waaronder het EU-handelsbeleid, de nieuwe consensus inzake ontwikkeling, het “Resource package on gender mainstreaming in development cooperation” van de EU, en het EU-actieplan inzake mensenrechten en democratie; Verbetering van de economische en politieke positie van de vrouw p. Meer te doen voor een grotere integratie van vrouwen in de arbeidsmarkt en meer steun toe te kennen voor vrouwelijk ondernemerschap, in de wetenschap dat dit belangrijke factoren zijn voor het tot stand brengen van inclusieve economische groei op de lange termijn, het aanpakken van ongelijkheid, en het bevorderen van de financiële onafhankelijkheid van vrouwen; maatregelen te nemen voor het bestrijden van (in het bijzonder langdurige) werkloosheid onder vrouwen; Het uitbannen van gendergerelateerd geweld en het waarborgen van de grondrechten van vrouwen x. Alle vormen van gendergerelateerd geweld te veroordelen, evenals het feit dat vrouwen en meisjes nog steeds blootgesteld worden aan geestelijk, lichamelijk, seksueel en economisch geweld, met inbegrip van huiselijk geweld, seksuele intimidatie, cybergeweld, stalking, verkrachting, vroegtijdige en gedwongen huwelijken, vrouwelijke genitale verminking (VGV), misdaden die zijn gepleegd in naam van zogenaamde “eer”, gedwongen abortus, gedwongen sterilisatie, seksuele uitbuiting en mensenhandel, en andere vormen van geweld die een ernstige schending van hun mensenrechten en waardigheid vormen; nota te nemen van de grote bezorgdheid van het Parlement over het verschijnsel feminicide, wat de meest extreme vorm van geweld tegen vrouwen is; Genderresponsieve en inclusieve beleidsmaatregelen en instellingen ad. Te garanderen dat stelselmatig aan gendermainstreaming wordt gedaan, als een essentiële strategie om gendergelijkheid in de praktijk te ondersteunen; te onderkennen dat bij gendermainstreaming geen enkel beleidsterrein mag worden overgeslagen, en dat het van groot belang is gendereffectbeoordelingen te verrichten; 2. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en, ter informatie, aan de Commissie.