Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2010)0578 – C7-0323/2010), – gelet op het Interinstitutioneel Akkoord van 17 mei 2006 tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie betreffende de begrotingsdiscipline en een goed financieel beheer (1) , en met name punt 26 hiervan, – gelet op Verordening (EG) nr. 2012/2002 van de Raad van 11 november 2002 tot oprichting van het Solidariteitsfonds van de Europese Unie (2) , – gezien de gezamenlijke verklaring van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie, aangenomen tijdens het overleg op 17 juli 2008 over het Solidariteitsfonds, – gezien de brief van de Commissie regionale ontwikkeling, – gezien het verslag van de Begrotingscommissie ( A7-0335/2010 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan het bij deze resolutie gevoegde besluit; 2. verzoekt zijn Voorzitter dit besluit samen met de voorzitter van de Raad te ondertekenen en zorg te dragen voor publicatie ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie; 3. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie, met inbegrip van de bijlage, te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. BIJLAGE BESLUIT VAN HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD van xxx betreffende de beschikbaarstelling van middelen uit het Solidariteitsfonds van de Europese Unie, overeenkomstig punt 26 van het Interinstitutioneel Akkoord van 17 mei 2006 tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie betreffende de begrotingsdiscipline en een goed financieel beheer HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, gelet op het Interinstitutioneel Akkoord van 17 mei 2006 tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie over de begrotingsdiscipline en een goed financieel beheer (3) , met name punt 26, gelet op Verordening (EG) nr. 2012/2002 van de Raad van 11 november 2002 tot oprichting van het Solidariteitsfonds van de Europese Unie (4) , gezien het voorstel van de Europese Commissie, Overwegende hetgeen volgt: (1) De Europese Unie heeft een Solidariteitsfonds („het Fonds”) in het leven geroepen om solidariteit te tonen met de bevolking van door rampen getroffen regio's. (2) Het Interinstitutioneel Akkoord van 17 mei 2006 staat uitgaven uit het fonds toe binnen het jaarlijkse maximum van 1 miljard EUR. (3) Verordening (EG) nr. 2012/2002 bevat de voorwaarden waaronder steun uit het fonds kan worden verstrekt. (4) Portugal heeft een aanvraag tot beschikbaarstelling van middelen uit het fonds ingediend in verband met een ramp veroorzaakt door aardverschuivingen en overstromingen op Madeira. (5) Frankrijk heeft een verzoek om steun uit het Fonds ingediend in verband met een ramp veroorzaakt door de storm „Xynthia”, BESLUITEN: Artikel 1 Voor de algemene begroting van de Europese Unie voor het begrotingsjaar 2010 wordt uit het Solidariteitsfonds van de Europese Unie 66 891 540 EUR aan vastleggings- en betalingskredieten beschikbaar gesteld. Artikel 2 Dit besluit wordt bekendgemaakt in het Publicatieblad van de Europese Unie . Gedaan te Voor het Europees Parlement Voor de Raad De Voorzitter De Voorzitter Het Europees Parlement , – gelet op het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, met name artikel 314 daarvan, alsmede het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap voor Atoomenergie, met name artikel 106 bis daarvan, – gezien Verordening (EG, Euratom) nr. 1605/2002 van de Raad van 25 juni 2002 houdende het Financieel Reglement van toepassing op de algemene begroting van de Europese Gemeenschappen (1) , en met name op de artikelen 37 en 38 daarvan, – gezien de algemene begroting van de Europese Unie voor het begrotingsjaar 2010, definitief vastgesteld op 17 december 2009 (2) , – gelet op het Interinstitutioneel Akkoord van 17 mei 2006 tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie betreffende de begrotingsdiscipline en een goed financieel beheer (3) , – gezien het ontwerp van gewijzigde begroting nr. 9/2010 van de Europese Unie voor het begrotingsjaar 2010, ingediend door de Commissie op 13 oktober 2010 ( COM(2010)0577 ), – gezien het standpunt van de Raad inzake het ontwerp van gewijzigde begroting nr. 9/2010, vastgesteld door de Raad op 10 december 2010 (17633/2010 – C7-0409/2010), – gelet op de artikelen 75 ter en 75 sexies van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Begrotingscommissie ( A7-0341/2010 ), A. overwegende dat het ontwerp van gewijzigde begroting nr. 9/2010 voor de algemene begroting 2010 betrekking heeft op: B. overwegende dat het ontwerp van gewijzigde begroting nr. 9/2010 tot doel heeft deze budgettaire aanpassing formeel te integreren in de begroting 2010, 1. neemt kennis van het ontwerp van gewijzigde begroting nr. 9/2010; 2. hecht zijn goedkeuring aan het standpunt van de Raad betreffende het ontwerp van gewijzigde begroting nr. 9/2010 zoals ingediend en verzoekt zijn Voorzitter te verklaren dat gewijzigde begroting nr. 8/2010 definitief is vastgesteld en te zorgen voor de publicatie ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie ; 3. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2010)0582 – C7-0334/2010), – gelet op het Interinstitutioneel Akkoord van 17 mei 2006 tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie betreffende de begrotingsdiscipline en een goed financieel beheer (1) (IIA van 17 mei 2006, en met name punt 28 hiervan, – gelet op Verordening (EG) nr. 1927/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 20 december 2006 tot oprichting van een Europees fonds voor aanpassing aan de globalisering (2) (EFG-verordening), – gezien de brief van de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken, – gezien het verslag van de Begrotingscommissie ( A7-0336/2010 ), A. overwegende dat de Europese Unie passende wetgevings- en begrotingsinstrumenten in het leven heeft geroepen om extra steun te geven aan werknemers die de gevolgen van grote structurele veranderingen in de wereldhandelspatronen ondervinden, teneinde hen te helpen bij hun terugkeer op de arbeidsmarkt, B. overwegende dat het EFG sinds 1 mei 2009 ook is opengesteld voor aanvragen om bijstand voor werknemers die zijn ontslagen als gevolg van de wereldwijde financiële en economische crisis, C. overwegende dat financiële steun van de Unie aan ontslagen werknemers flexibel zou moeten zijn en zo snel en efficiënt mogelijk ter beschikking zou moeten worden gesteld, overeenkomstig de gezamenlijke verklaring van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie die is goedgekeurd op de bemiddelingsvergadering van 17 juli 2008, en met eerbiediging van het IIA van 17 mei 2006 wat betreft het nemen van besluiten om gebruik te maken van het EFG, D. overwegende dat Slovenië om steun heeft aangevraagd in verband met 2554 gedwongen ontslagen in de onderneming Mura, European Fashion Design, die actief is in de sector vervaardiging van kleding, E. overwegende dat de aanvraag voldoet aan de criteria voor subsidiabiliteit die zijn vastgelegd in de EFG-verordening, 1. verzoekt de betrokken instellingen zich de nodige inspanningen te getroosten om de beschikbaarstelling van middelen uit het EFG te bespoedigen; 2. brengt in herinnering dat de instellingen zich ertoe verbonden hebben een probleemloze en snelle procedure te garanderen voor de goedkeuring van de besluiten betreffende de beschikbaarstelling van middelen uit het EFG, met als doel tijdelijk en eenmalig individuele steun te verlenen aan werknemers die als gevolg van de globalisering en de financiële en economische crisis werkloos geworden zijn; benadrukt de rol die het EFG kan vervullen om ontslagen werknemers te helpen bij hun terugkeer op de arbeidsmarkt; 3. beklemtoont dat het EFG overeenkomstig artikel 6 van de EFG-verordening moet bijdragen tot de re-integratie van elke afzonderlijke ontslagen werknemer; herhaalt dat uit het EFG afkomstige steun niet in de plaats mag komen van maatregelen waartoe bedrijven verplicht zijn krachtens hun nationale wetgeving of collectieve overeenkomsten, of van maatregelen ter herstructurering van bedrijven of bedrijfstakken; 4. wijst erop dat de informatie die is ontvangen over het gecoördineerde pakket met op het individu afgestemde diensten die door het EFG moeten worden gefinancierd, gedetailleerde gegevens bevat over de complementariteit met acties die worden gefinancierd uit de structuurfondsen; herhaalt zijn oproep om in zijn jaarverslagen ook een vergelijkende evaluatie van deze gegevens op te nemen, waaronder een beoordeling van het effect van deze tijdelijke en op het individu afgestemde diensten op de re-integratie van de ontslagen werknemers op de arbeidsmarkt op lange termijn; 5. begroet het feit dat de Commissie, in het kader van de beschikbaarstelling van middelen uit het EFG, een alternatieve bron van betalingskredieten naast niet-bestede middelen uit het Europees sociaal fonds voorstelt, nadat het Europees Parlement er herhaaldelijk op had gewezen dat het EFG is opgericht als een op zichzelf staand specifiek instrument met eigen doelstellingen en termijnen en dat daarom begrotingslijnen aangewezen moeten worden die geschikt zijn voor overschrijvingen; 6. wijst erop dat, om voor dit dossier middelen uit het EFG beschikbaar te kunnen stellen, betalingskredieten zullen worden overgeschreven van een begrotingslijn die bestemd is voor steun aan kmo's en innovatie; betreurt de ernstige tekortkomingen van de Commissie bij de implementatie van kaderprogramma's voor concurrentievermogen en innovatie, in het bijzonder gedurende een economische crisis die de behoefte aan dergelijke steun aanmerkelijk moet vergroten; 7. herinnert eraan dat de werking en de toegevoegde waarde van het EFG moeten worden beoordeeld in de context van de algemene evaluatie van de op basis van het IIA van 17 mei 2006 ingevoerde programma's en diverse andere instrumenten, en wel bij gelegenheid van de tussentijdse herziening van het meerjarig financieel kader 2007-2013; 8. is ingenomen met de nieuwe vormgeving van het Commissievoorstel, met name de toelichting, waarin heldere en gedetailleerde informatie wordt gegeven over de toepassing, met een analyse van de subsidiabiliteitscriteria en een uitleg van de redenen voor het verlenen van goedkeuring, hetgeen overeenstemt met de wensen van het Parlement; 9. hecht zijn goedkeuring aan het bij deze resolutie gevoegde besluit; 10. verzoekt zijn Voorzitter dit besluit samen met de voorzitter van de Raad te ondertekenen en zorg te dragen voor publicatie ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie; 11. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie, met inbegrip van de bijlage, te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. BIJLAGE BESLUIT VAN HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD van xxx betreffende de beschikbaarstelling van middelen uit het Europees fonds voor aanpassing aan de globalisering, overeenkomstig punt 28 van het Interinstitutioneel Akkoord van 17 mei 2006 tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie betreffende de begrotingsdiscipline en een goed financieel beheer (aanvraag EGF/2010/014 SI/Mura, Slovenië) HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, gelet op het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, gelet op het Interinstitutioneel Akkoord van 17 mei 2006 tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie over de begrotingsdiscipline en een goed financieel beheer (3) , met name punt 28, gelet op Verordening (EG) nr. 1927/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 20 december 2006 tot oprichting van een Europees fonds voor aanpassing aan de globalisering (4) , en met name artikel 12, lid 3, gezien het voorstel van de Europese Commissie, overwegende hetgeen volgt: (1) Het Europees fonds voor aanpassing aan de globalisering (EFG) is opgericht om extra steun te verlenen aan werknemers die worden ontslagen als gevolg van door de globalisering veroorzaakte grote structurele veranderingen in de wereldhandelspatronen en om hen te helpen bij hun terugkeer op de arbeidsmarkt. (2) Het EFG staat sinds 1 mei 2009 ook open voor aanvragen om steun voor werknemers die worden ontslagen als gevolg van de wereldwijde financiële en economische crisis. (3) Het Interinstitutioneel Akkoord van 17 mei 2006 staat uitgaven uit het EFG toe binnen een jaarlijks maximum van 500 miljoen euro. (4) Op 28 april 2010 heeft Slovenië een aanvraag ingediend om middelen uit het EFG beschikbaar te stellen in verband met gedwongen ontslagen bij het bedrijf Mura; aan die aanvraag werd aanvullende informatie tot en met 24 juni 2010 toegevoegd. Deze aanvraag voldoet aan de voorwaarden voor een financiële bijdrage overeenkomstig artikel 10 van Verordening (EG) nr. 1927/2006. Bijgevolg stelt de Commissie voor om een bedrag van 2 247 940 EUR beschikbaar te stellen. (5) Er moeten dan ook middelen uit het EFG beschikbaar worden gesteld om een financiële bijdrage te leveren voor de door Slovenië ingediende aanvraag. BESLUITEN: Artikel 1 Ten laste van de algemene begroting van de Europese Unie voor het begrotingsjaar 2010 wordt uit het Europees fonds voor aanpassing aan de globalisering 2 247 940 EUR aan vastleggings- en betalingskredieten beschikbaar gesteld . Artikel 2 Dit besluit wordt bekendgemaakt in het Publicatieblad van de Europese Unie . Gedaan te Voor het Europees Parlement Voor de Raad De Voorzitter De Voorzitter Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2010)0568 – C7-0332/2010), – gelet op het Interinstitutioneel Akkoord van 17 mei 2006 tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie betreffende de begrotingsdiscipline en een goed financieel beheer (1) (IIA van 17 mei 2006), en met name punt 28 hiervan, – gelet op Verordening (EG) nr. 1927/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 20 december 2006 tot oprichting van een Europees fonds voor aanpassing aan de globalisering (2) (EFG-verordening), – gezien de brief van de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken, – gezien het verslag van de Begrotingscommissie ( A7-0337/2010 ), A. overwegende dat de Europese Unie passende wetgevings- en begrotingsinstrumenten in het leven heeft geroepen om extra steun te geven aan werknemers die de gevolgen van grote structurele veranderingen in de wereldhandelspatronen ondervinden, teneinde hen te helpen bij hun terugkeer op de arbeidsmarkt, B. overwegende dat het EFG sinds 1 mei 2009 ook is opengesteld voor aanvragen om bijstand voor werknemers die zijn ontslagen als gevolg van de wereldwijde financiële en economische crisis, C. overwegende dat financiële steun van de Unie aan ontslagen werknemers flexibel zou moeten zijn en zo snel en efficiënt mogelijk ter beschikking zou moeten worden gesteld, overeenkomstig de gezamenlijke verklaring van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie die is goedgekeurd op de bemiddelingsvergadering van 17 juli 2008, en met eerbiediging van het IIA van 17 mei 2006 wat betreft het nemen van besluiten om gebruik te maken van het EFG, D. overwegende dat Duitsland om steun heeft verzocht voor 1181 gedwongen ontslagen in de vier productielocaties van de onderneming Heidelberger Druckmaschinen in Baden-Württemberg, die machines voor drukkerijen vervaardigt, E. overwegende dat de aanvraag voldoet aan de criteria voor subsidiabiliteit die zijn vastgelegd in de EFG-verordening, 1. verzoekt de betrokken instellingen zich de nodige inspanningen te getroosten om de beschikbaarstelling van middelen uit het EFG te bespoedigen; 2. brengt in herinnering dat de instellingen zich ertoe verbonden hebben een probleemloze en snelle procedure te garanderen voor de goedkeuring van de besluiten betreffende de beschikbaarstelling van middelen uit het EFG, met als doel tijdelijk en eenmalig individuele steun te verlenen aan werknemers die als gevolg van de globalisering en de financiële en economische crisis werkloos geworden zijn; benadrukt de rol die het EFG kan vervullen om ontslagen werknemers te helpen bij hun terugkeer op de arbeidsmarkt; 3. beklemtoont dat het EFG overeenkomstig artikel 6 van de EFG-verordening moet bijdragen tot de re-integratie van elke afzonderlijke ontslagen werknemer; herhaalt dat uit het EFG afkomstige steun niet in de plaats mag komen van maatregelen waartoe bedrijven verplicht zijn krachtens hun nationale wetgeving of collectieve overeenkomsten, of van maatregelen ter herstructurering van bedrijven of bedrijfstakken; 4. wijst erop dat de informatie die is ontvangen over het gecoördineerde pakket met op het individu afgestemde diensten die door het EFG moeten worden gefinancierd, gedetailleerde gegevens bevat over de complementariteit met acties die worden gefinancierd uit de structuurfondsen; herhaalt zijn oproep om in zijn jaarverslagen ook een vergelijkende evaluatie van deze gegevens op te nemen, waaronder een beoordeling van het effect van deze tijdelijke en op het individu afgestemde diensten op de re-integratie van de ontslagen werknemers op de arbeidsmarkt op lange termijn; 5. begroet het feit dat de Commissie, in het kader van de beschikbaarstelling van middelen uit het EFG, een alternatieve bron van betalingskredieten naast niet-bestede middelen uit het Europees sociaal fonds voorstelt, nadat het Europees Parlement er herhaaldelijk op had gewezen dat het EFG is opgericht als een op zichzelf staand specifiek instrument met eigen doelstellingen en termijnen en dat daarom begrotingslijnen aangewezen moeten worden die geschikt zijn voor overschrijvingen; 6. wijst erop dat, om voor dit dossier middelen uit het EFG beschikbaar te kunnen stellen, betalingskredieten zullen worden overgeschreven van een begrotingslijn die bestemd is voor steun aan kmo's en innovatie; betreurt de ernstige tekortkomingen van de Commissie bij de implementatie van kaderprogramma's voor concurrentievermogen en innovatie, in het bijzonder gedurende een economische crisis die de behoefte aan dergelijke steun aanmerkelijk moet vergroten; 7. herinnert eraan dat de werking en de toegevoegde waarde van het EFG moeten worden beoordeeld in de context van de algemene evaluatie van de op basis van het IIA van 17 mei 2006 ingevoerde programma's en diverse andere instrumenten, en wel bij gelegenheid van de tussentijdse herziening van het meerjarig financieel kader 2007-2013; 8. is ingenomen met de nieuwe vormgeving van het Commissievoorstel, met name de toelichting, waarin heldere en gedetailleerde informatie wordt gegeven over de toepassing, met een analyse van de subsidiabiliteitscriteria en een uitleg van de redenen voor het verlenen van goedkeuring, hetgeen overeenstemt met de wensen van het Parlement; 9. hecht zijn goedkeuring aan het bij deze resolutie gevoegde besluit; 10. verzoekt zijn Voorzitter dit besluit samen met de voorzitter van de Raad te ondertekenen en zorg te dragen voor publicatie ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie; 11. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie, met inbegrip van de bijlage, te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. BIJLAGE BESLUIT VAN HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD van xxx betreffende de beschikbaarstelling van middelen uit het Europees fonds voor aanpassing aan de globalisering, overeenkomstig punt 28 van het Interinstitutioneel Akkoord van 17 mei 2006 tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie betreffende de begrotingsdiscipline en een goed financieel beheer (aanvraag EGF/2010/018 DE/Heidelberger Druckmaschinen, Duitsland) HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, gelet op het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, gelet op het Interinstitutioneel Akkoord van 17 mei 2006 tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie over de begrotingsdiscipline en een goed financieel beheer (3) , met name punt 28, gelet op Verordening (EG) nr. 1927/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 20 december 2006 tot oprichting van een Europees fonds voor aanpassing aan de globalisering (4) , en met name artikel 12, lid 3, gezien het voorstel van de Europese Commissie, overwegende hetgeen volgt: (1) Het Europees fonds voor aanpassing aan de globalisering (EFG) is opgericht om extra steun te verlenen aan werknemers die worden ontslagen als gevolg van door de globalisering veroorzaakte grote structurele veranderingen in de wereldhandelspatronen en om hen te helpen bij hun terugkeer op de arbeidsmarkt. (2) Het EFG staat sinds 1 mei 2009 ook open voor aanvragen om steun voor werknemers die worden ontslagen als gevolg van de wereldwijde financiële en economische crisis. (3) Het Interinstitutioneel Akkoord van 17 mei 2006 staat uitgaven uit het EFG toe binnen een jaarlijks maximum van 500 miljoen euro. (4) Op 27 mei 2010 heeft Duitsland een aanvraag ingediend om middelen uit het EFG beschikbaar te stellen in verband met gedwongen ontslagen bij het bedrijf Heidelberger Druckmaschinen; aan de aanvraag werd aanvullende informatie tot en met 1 juli 2010 toegevoegd. Deze aanvraag voldoet aan de voorwaarden voor een financiële bijdrage overeenkomstig artikel 10 van Verordening (EG) nr. 1927/2006. Bijgevolg stelt de Commissie voor om een bedrag van 8 308 555 EUR beschikbaar te stellen. (5) Er moeten dan ook middelen uit het EFG beschikbaar worden gesteld om een financiële bijdrage te leveren voor de door Duitsland ingediende aanvraag. BESLUITEN: Artikel 1 Voor de algemene begroting van de Europese Unie voor het begrotingsjaar 2010 wordt uit het Europees fonds voor aanpassing aan de globalisering 8 308 555 EUR aan vastleggings- en betalingskredieten beschikbaar gesteld. Artikel 2 Dit besluit wordt bekendgemaakt in het Publicatieblad van de Europese Unie. Gedaan te Voor het Europees Parlement Voor de Raad De Voorzitter De Voorzitter Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2010)0616 – C7-0347/2010), – gelet op het Interinstitutioneel Akkoord van 17 mei 2006 tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie over de begrotingsdiscipline en een goed financieel beheer (1) (IIA van 17 mei 2006), met name punt 28, – gelet op Verordening (EG) nr. 1927/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 20 december 2006 tot oprichting van een Europees fonds voor aanpassing aan de globalisering (2) (EFG-verordening), – gezien de brief van de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken, – gezien het verslag van de Begrotingscommissie ( A7-0359/2010 ), A. overwegende dat de Europese Unie passende wetgevings- en begrotingsinstrumenten in het leven heeft geroepen om extra steun te geven aan werknemers die de gevolgen van grote structurele veranderingen in de wereldhandelspatronen ondervinden, teneinde hen te helpen bij hun terugkeer op de arbeidsmarkt, B. overwegende dat het EFG sinds 1 mei 2009 ook is opengesteld voor aanvragen om bijstand voor werknemers die zijn ontslagen als gevolg van de wereldwijde financiële en economische crisis, C. overwegende dat financiële steun van de Unie aan ontslagen werknemers flexibel moet zijn en zo snel en efficiënt mogelijk ter beschikking moet worden gesteld, overeenkomstig de gezamenlijke verklaring van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie die is goedgekeurd op het overleg van 17 juli 2008, en met eerbiediging van het IIA van 17 mei 2006 wat betreft het nemen van besluiten om gebruik te maken van het EFG, D. overwegende dat Polen om steun heeft gevraagd in verband met 590 gedwongen ontslagen in twee bedrijven die vallen onder afdeling 29 van de NACE Rev. 2 (vervaardiging van auto's, aanhangwagens en opleggers) in de NUTS II-regio Wielkopolskie, E. overwegende dat de aanvraag voldoet aan de criteria voor subsidiabiliteit van de EFG-verordening, 1. verzoekt de betrokken instellingen zich de nodige inspanningen te getroosten om de beschikbaarstelling van middelen uit het EFG te bespoedigen; 2. brengt in herinnering dat de instellingen zich ertoe verbonden hebben een probleemloze en snelle procedure te garanderen voor de goedkeuring van de besluiten betreffende de beschikbaarstelling van middelen uit het EFG, met als doel tijdelijk en eenmalig individuele steun te verlenen aan werknemers die als gevolg van de globalisering en de financiële en economische crisis werkloos geworden zijn; benadrukt de rol die het EFG kan vervullen om ontslagen werknemers te helpen bij hun terugkeer op de arbeidsmarkt; 3. beklemtoont dat het EFG overeenkomstig artikel 6 van de EFG-verordening moet bijdragen tot de re-integratie van elke afzonderlijke ontslagen werknemer; herhaalt dat uit het EFG afkomstige steun niet in de plaats mag komen van maatregelen waartoe bedrijven verplicht zijn krachtens hun nationale wetgeving of collectieve overeenkomsten, of van maatregelen ter herstructurering van bedrijven of bedrijfstakken; 4. wijst erop dat de informatie die is ontvangen over het gecoördineerde pakket met op het individu afgestemde diensten die door het EFG moeten worden gefinancierd, gedetailleerde gegevens bevat over de complementariteit met acties die worden gefinancierd uit de structuurfondsen; herhaalt zijn oproep om in zijn jaarverslagen ook een vergelijkende evaluatie van deze gegevens op te nemen; 5. is ingenomen met het feit dat de Commissie, in het kader van de beschikbaarstelling van middelen uit het EFG, een alternatieve bron van betalingskredieten naast niet-bestede middelen uit het Europees sociaal fonds voorstelt, nadat het Europees Parlement er herhaaldelijk op had gewezen dat het EFG is opgericht als een op zichzelf staand specifiek instrument met eigen doelstellingen en termijnen en dat daarom begrotingslijnen aangewezen moeten worden die geschikt zijn voor overschrijvingen; 6 wijst er evenwel op dat, om voor dit dossier middelen uit het EFG beschikbaar te kunnen stellen, betalingskredieten zullen worden overgeschreven van een begrotingslijn die bestemd is voor steun aan kmo's en innovatie; betreurt de ernstige tekortkomingen van de Commissie bij de implementatie van programma's voor concurrentievermogen en innovatie, in het bijzonder ten tijde van een economische crisis die de behoefte aan dergelijke steun aanmerkelijk doet vergroten; 7. herinnert eraan dat de werking en de toegevoegde waarde van het EFG moeten worden beoordeeld in de context van de algemene evaluatie van de op basis van het IIA van 17 mei 2006 ingevoerde programma's en diverse andere instrumenten, en wel bij de tussentijdse herziening van het meerjarig financieel kader 2007-2013; 8. is ingenomen met de nieuwe vormgeving van het Commissievoorstel, met name de toelichting, waarin heldere en gedetailleerde informatie wordt gegeven over de toepassing, met een analyse van de subsidiabiliteitscriteria en een uitleg van de redenen voor het verlenen van goedkeuring, hetgeen overeenstemt met de wensen van het Parlement; 9. hecht zijn goedkeuring aan het bij deze resolutie gevoegde besluit; 10. verzoekt zijn Voorzitter dit besluit samen met de voorzitter van de Raad te ondertekenen en zorg te dragen voor publicatie ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie; 11. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie, met inbegrip van de bijlage, te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. BIJLAGE BESLUIT VAN HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD van xxx betreffende de beschikbaarstelling van middelen uit het Europees fonds voor aanpassing aan de globalisering, overeenkomstig punt 28 van het Interinstitutioneel Akkoord van 17 mei 2006 tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie betreffende de begrotingsdiscipline en een goed financieel beheer (aanvraag EGF/2010/004 PL/Wielkopolskie automobielsector uit Polen) HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, gelet op het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, gelet op het Interinstitutioneel Akkoord van 17 mei 2006 tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie over de begrotingsdiscipline en een goed financieel beheer (3) , met name punt 28, gelet op Verordening (EG) nr. 1927/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 20 december 2006 tot oprichting van een Europees fonds voor aanpassing aan de globalisering (4) , en met name artikel 12, lid 3, gezien het voorstel van de Europese Commissie, overwegende hetgeen volgt: (1) Het Europees fonds voor aanpassing aan de globalisering (EFG) is opgericht om extra steun te verlenen aan werknemers die worden ontslagen als gevolg van door de globalisering veroorzaakte grote structurele veranderingen in de wereldhandelspatronen en om hen te helpen bij hun terugkeer op de arbeidsmarkt. (2) Het EFG staat sinds 1 mei 2009 ook open voor aanvragen om steun voor werknemers die zijn ontslagen als gevolg van de wereldwijde financiële en economische crisis. (3) Krachtens het Interinstitutioneel Akkoord van 17 mei 2006 mag uit het EFG een jaarlijks maximumbedrag van 500 miljoen EUR beschikbaar worden gesteld. (4) Polen heeft op 5 februari 2010 een aanvraag ingediend om de beschikbaarstelling van middelen uit het EFG in verband met gedwongen ontslagen in twee bedrijven die vallen onder afdeling 29 van de NACE Rev. 2 (vervaardiging van auto's, aanhangwagens en opleggers) in de NUTS II-regio Wielkopolskie (PL41); aan de aanvraag werd tot en met 6 juli 2010 aanvullende informatie toegevoegd. Deze aanvraag voldoet aan de voorwaarden voor een financiële bijdrage overeenkomstig artikel 10 van Verordening (EG) nr. 1927/2006. Bijgevolg stelt de Commissie voor om een bedrag van 633 077 EUR beschikbaar te stellen. (5) Er moeten dan ook middelen uit het EFG beschikbaar worden gesteld om een financiële bijdrage te leveren voor de door Polen ingediende aanvraag. BESLUITEN: Artikel 1 Voor de algemene begroting van de Europese Unie voor het begrotingsjaar 2010 wordt uit het Europees Fonds voor aanpassing aan de globalisering 633 077 EUR aan vastleggings- en betalingskredieten beschikbaar gesteld. Artikel 2 Dit besluit wordt bekendgemaakt in het Publicatieblad van de Europese Unie . Gedaan te Voor het Europees Parlement Voor de Raad De Voorzitter De Voorzitter Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2010)0615 – C7-0346/2010), – gelet op het Interinstitutioneel Akkoord van 17 mei 2006 tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie betreffende de begrotingsdiscipline en een goed financieel beheer (1) (IA van 17 mei 2006), en met name punt 28 hiervan, – gelet op Verordening (EG) nr. 1927/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 20 december 2006 tot oprichting van een Europees fonds voor aanpassing aan de globalisering (2) (EFG-verordening), – gezien de brief van de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken, – gezien het verslag van de Begrotingscommissie ( A7-0358/2010 ), A. overwegende dat de Europese Unie passende wetgevings- en begrotingsinstrumenten in het leven heeft geroepen om extra steun te geven aan werknemers die de gevolgen van grote structurele veranderingen in de wereldhandelspatronen ondervinden, teneinde hen te helpen bij hun terugkeer op de arbeidsmarkt, B. overwegende dat het EFG sinds 1 mei 2009 ook is opengesteld voor aanvragen om bijstand voor werknemers die zijn ontslagen als gevolg van de wereldwijde financiële en economische crisis, C. overwegende dat financiële steun van de Unie aan ontslagen werknemers flexibel moet zijn en zo snel en efficiënt mogelijk ter beschikking moet worden gesteld, overeenkomstig de gezamenlijke verklaring van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie die is goedgekeurd op het overleg van 17 juli 2008, en met eerbiediging van het IIA van 17 mei 2006 wat betreft het nemen van besluiten om gebruik te maken van het EFG, D. overwegende dat Spanje om steun heeft gevraagd in verband met 1154 gedwongen ontslagen in 593 bedrijven die vallen onder afdeling 47 van de NACE Rev. 2 (Detailhandel, met uitzondering van de handel in auto's en motorfietsen) in de NUTS II-regio Aragón, E. overwegende dat de aanvraag voldoet aan de criteria voor subsidiabiliteit van de EFG-verordening, 1. verzoekt de betrokken instellingen zich de nodige inspanningen te getroosten om de beschikbaarstelling van middelen uit het EFG te bespoedigen; 2. brengt in herinnering dat de instellingen zich ertoe verbonden hebben een probleemloze en snelle procedure te garanderen voor de goedkeuring van de besluiten betreffende de beschikbaarstelling van middelen uit het EFG, met als doel tijdelijk en eenmalig individuele steun te verlenen aan werknemers die als gevolg van de globalisering en de financiële en economische crisis werkloos geworden zijn; benadrukt de rol die het EFG kan vervullen om ontslagen werknemers te helpen bij hun terugkeer op de arbeidsmarkt; 3. beklemtoont dat het EFG overeenkomstig artikel 6 van de EFG-verordening moet bijdragen tot de re-integratie van elke afzonderlijke ontslagen werknemer; herhaalt dat uit het EFG afkomstige steun niet in de plaats mag komen van maatregelen waartoe bedrijven verplicht zijn krachtens hun nationale wetgeving of collectieve overeenkomsten, of van maatregelen ter herstructurering van bedrijven of bedrijfstakken; 4. wijst erop dat de informatie die is ontvangen over het gecoördineerde pakket met op het individu afgestemde diensten die door het EFG moeten worden gefinancierd, gedetailleerde gegevens bevat over de complementariteit met acties die worden gefinancierd uit de structuurfondsen; herhaalt zijn oproep om in zijn jaarverslagen ook een vergelijkende evaluatie van deze gegevens op te nemen; 5. begroet het feit dat de Commissie, in het kader van de beschikbaarstelling van middelen uit het EFG, een alternatieve bron van betalingskredieten naast niet-bestede middelen uit het Europees sociaal fonds voorstelt, nadat het Europees Parlement er herhaaldelijk op had gewezen dat het EFG is opgericht als een op zichzelf staand specifiek instrument met eigen doelstellingen en termijnen en dat daarom begrotingslijnen aangewezen moeten worden die geschikt zijn voor overschrijvingen; 6. wijst er evenwel op dat, om voor dit dossier middelen uit het EFG beschikbaar te kunnen stellen, betalingskredieten zullen worden overgeschreven van een begrotingslijn die bestemd is voor steun aan kmo's en innovatie; betreurt de ernstige tekortkomingen van de Commissie bij de implementatie van programma's voor concurrentievermogen en innovatie, in het bijzonder ten tijde van een economische crisis die de behoefte aan dergelijke steun aanmerkelijk doet vergroten; 7. herinnert eraan dat de werking en de toegevoegde waarde van het EFG moeten worden beoordeeld in de context van de algemene evaluatie van de op basis van het IIA van 17 mei 2006 ingevoerde programma's en diverse andere instrumenten, en wel bij de tussentijdse herziening van het meerjarig financieel kader 2007-2013; 8. is ingenomen met de nieuwe vormgeving van het Commissievoorstel, met name de toelichting, waarin heldere en gedetailleerde informatie wordt gegeven over de toepassing, met een analyse van de subsidiabiliteitscriteria en een uitleg van de redenen voor het verlenen van goedkeuring, hetgeen overeenstemt met de wensen van het Parlement; 9. hecht zijn goedkeuring aan het bij deze resolutie gevoegde besluit; 10. verzoekt zijn Voorzitter dit besluit samen met de voorzitter van de Raad te ondertekenen en zorg te dragen voor publicatie ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie; 11. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie, met inbegrip van de bijlage, te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. BIJLAGE BESLUIT VAN HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD van xxx betreffende de beschikbaarstelling van middelen uit het Europees fonds voor aanpassing aan de globalisering, overeenkomstig punt 28 van het Interinstitutioneel Akkoord van 17 mei 2006 tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie betreffende de begrotingsdiscipline en een goed financieel beheer (aanvraag EGF/2010/016 ES/Detailhandel Aragón, Spanje) HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, gelet op het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, gelet op het Interinstitutioneel Akkoord van 17 mei 2006 tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie over de begrotingsdiscipline en een goed financieel beheer (3) , met name punt 28, gelet op Verordening (EG) nr. 1927/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 20 december 2006 tot oprichting van een Europees fonds voor aanpassing aan de globalisering (4) , en met name artikel 12, lid 3, gezien het voorstel van de Europese Commissie, overwegende hetgeen volgt: (1) Het Europees fonds voor aanpassing aan de globalisering (EFG) is opgericht om extra steun te verlenen aan werknemers die worden ontslagen als gevolg van door de globalisering veroorzaakte grote structurele veranderingen in de wereldhandelspatronen en om hen te helpen bij hun terugkeer op de arbeidsmarkt. (2) Het EFG staat sinds 1 mei 2009 ook open voor aanvragen om steun voor werknemers die zijn ontslagen als gevolg van de wereldwijde financiële en economische crisis. (3) Het Interinstitutioneel Akkoord van 17 mei 2006 staat uitgaven uit het EFG toe binnen een jaarlijks maximum van 500 miljoen euro. (4) Spanje heeft op 6 mei 2010 een aanvraag ingediend om middelen uit het EFG beschikbaar te stellen voor gedwongen ontslagen in 593 bedrijven die vallen onder afdeling 47 van NACE Rev. 2 (Detailhandel, met uitzondering van de handel in auto's en motorfietsen) in de NUTS II-regio Aragón (ES24), en heeft aanvullende informatie tot en met 1 juli 2010 verstrekt. Deze aanvraag voldoet aan de voorschriften voor de bepaling van de financiële bijdragen, zoals vastgesteld in artikel 10 van Verordening (EG) nr. 1927/2006. Bijgevolg stelt de Commissie voor om een bedrag van 560 000 EUR beschikbaar te stellen. (5) Er moeten dan ook middelen uit het EFG beschikbaar worden gesteld om een financiële bijdrage te leveren voor de door Spanje ingediende aanvraag. BESLUITEN: Artikel 1 Voor de algemene begroting van de Europese Unie voor het begrotingsjaar 2010 wordt uit het Europees Fonds voor aanpassing aan de globalisering 560 000 EUR aan vastleggings- en betalingskredieten beschikbaar gesteld. Artikel 2 Dit besluit wordt bekendgemaakt in het Publicatieblad van de Europese Unie . Gedaan te Voor het Europees Parlement Voor de Raad De Voorzitter De Voorzitter Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2010)0613 – C7-0345/2010), – gelet op het Interinstitutioneel Akkoord van 17 mei 2006 tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie betreffende de begrotingsdiscipline en een goed financieel beheer (1) (IA van 17 mei 2006), en met name punt 28 hiervan, – gelet op Verordening (EG) nr. 1927/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 20 december 2006 tot oprichting van een Europees fonds voor aanpassing aan de globalisering (2) (EFG-verordening), – gezien de brief van de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken, – gezien het verslag van de Begrotingscommissie ( A7-0357/2010 ), A. overwegende dat de Europese Unie passende wetgevings- en begrotingsinstrumenten in het leven heeft geroepen om extra steun te geven aan werknemers die de gevolgen van grote structurele veranderingen in de wereldhandelspatronen ondervinden, teneinde hen te helpen bij hun terugkeer op de arbeidsmarkt, B. overwegende dat het EFG sinds 1 mei 2009 ook is opengesteld voor aanvragen om bijstand voor werknemers die zijn ontslagen als gevolg van de wereldwijde financiële en economische crisis, C. overwegende dat financiële steun van de Unie aan ontslagen werknemers flexibel moet zijn en zo snel en efficiënt mogelijk ter beschikking moet worden gesteld, overeenkomstig de gezamenlijke verklaring van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie die is goedgekeurd op het overleg van 17 juli 2008, en met eerbiediging van het IIA van 17 mei 2006 wat betreft het nemen van besluiten om gebruik te maken van het EFG, D. overwegende dat Spanje om steun heeft verzocht in verband met 350 gedwongen ontslagen bij 143 bedrijven die vallen onder afdeling 13 van de NACE Rev.2 („Vervaardiging van textiel”) in de NUTS II-regio Comunidad Valenciana, E. overwegende dat de aanvraag voldoet aan de criteria voor subsidiabiliteit van de EFG-verordening, 1. verzoekt de betrokken instellingen zich de nodige inspanningen te getroosten om de beschikbaarstelling van middelen uit het EFG te bespoedigen; 2. brengt in herinnering dat de instellingen zich ertoe verbonden hebben een probleemloze en snelle procedure te garanderen voor de goedkeuring van de besluiten betreffende de beschikbaarstelling van middelen uit het EFG, met als doel tijdelijk en eenmalig individuele steun te verlenen aan werknemers die als gevolg van de globalisering en de financiële en economische crisis werkloos geworden zijn; benadrukt de rol die het EFG kan vervullen om ontslagen werknemers te helpen bij hun terugkeer op de arbeidsmarkt; 3. beklemtoont dat het EFG overeenkomstig artikel 6 van de EFG-verordening moet bijdragen tot de re-integratie van elke afzonderlijke ontslagen werknemer; herhaalt dat uit het EFG afkomstige steun niet in de plaats mag komen van maatregelen waartoe bedrijven verplicht zijn krachtens hun nationale wetgeving of collectieve overeenkomsten, of van maatregelen ter herstructurering van bedrijven of bedrijfstakken; 4. wijst erop dat de informatie die is ontvangen over het gecoördineerde pakket met op het individu afgestemde diensten die door het EFG moeten worden gefinancierd, gedetailleerde gegevens bevat over de complementariteit met acties die worden gefinancierd uit de structuurfondsen; herhaalt zijn oproep om in zijn jaarverslagen ook een vergelijkende evaluatie van deze gegevens op te nemen; 5. begroet het feit dat de Commissie, in het kader van de beschikbaarstelling van middelen uit het EFG, een alternatieve bron van betalingskredieten naast niet-bestede middelen uit het Europees sociaal fonds voorstelt, nadat het Europees Parlement er herhaaldelijk op had gewezen dat het EFG is opgericht als een op zichzelf staand specifiek instrument met eigen doelstellingen en termijnen en dat daarom begrotingslijnen aangewezen moeten worden die geschikt zijn voor overschrijvingen; 6. wijst er evenwel op dat, om voor dit dossier middelen uit het EFG beschikbaar te kunnen stellen, betalingskredieten zullen worden overgeschreven van een begrotingslijn die bestemd is voor steun aan kmo's en innovatie; betreurt de ernstige tekortkomingen van de Commissie bij de implementatie van programma's voor concurrentievermogen en innovatie, in het bijzonder ten tijde van een economische crisis die de behoefte aan dergelijke steun aanmerkelijk doet vergroten; 7. herinnert eraan dat de werking en de toegevoegde waarde van het EFG moeten worden beoordeeld in de context van de algemene evaluatie van de op basis van het IIA van 17 mei 2006 ingevoerde programma's en diverse andere instrumenten, en wel bij de tussentijdse herziening van het meerjarig financieel kader 2007-2013; 8. is ingenomen met de nieuwe vormgeving van het Commissievoorstel, met name de toelichting, waarin heldere en gedetailleerde informatie wordt gegeven over de toepassing, met een analyse van de subsidiabiliteitscriteria en een uitleg van de redenen voor het verlenen van goedkeuring, hetgeen overeenstemt met de wensen van het Parlement; 9. hecht zijn goedkeuring aan het bij deze resolutie gevoegde besluit; 10. verzoekt zijn Voorzitter dit besluit samen met de voorzitter van de Raad te ondertekenen en zorg te dragen voor publicatie ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie; 11. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie, met inbegrip van de bijlage, te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. BIJLAGE BESLUIT VAN HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD van xxx betreffende de beschikbaarstelling van middelen uit het Europees fonds voor aanpassing aan de globalisering, overeenkomstig punt 28 van het Interinstitutioneel Akkoord van 17 mei 2006 tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie betreffende de begrotingsdiscipline en een goed financieel beheer (aanvraag EGF/2010/009 ES/Textiel Comunidad Valenciana, Spanje) HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, gelet op het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, gelet op het Interinstitutioneel Akkoord van 17 mei 2006 tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie over de begrotingsdiscipline en een goed financieel beheer (3) , met name punt 28, gelet op Verordening (EG) nr. 1927/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 20 december 2006 tot oprichting van een Europees fonds voor aanpassing aan de globalisering (4) , en met name artikel 12, lid 3, gezien het voorstel van de Europese Commissie, overwegende hetgeen volgt: (1) Het Europees fonds voor aanpassing aan de globalisering (EFG) is opgericht om extra steun te verlenen aan werknemers die worden ontslagen als gevolg van door de globalisering veroorzaakte grote structurele veranderingen in de wereldhandelspatronen en om hen te helpen bij hun terugkeer op de arbeidsmarkt. (2) Het EFG staat sinds 1 mei 2009 ook open voor aanvragen om steun voor werknemers die zijn ontslagen als gevolg van de wereldwijde financiële en economische crisis. (3) Het Interinstitutioneel Akkoord van 17 mei 2006 staat uitgaven uit het EFG toe binnen een jaarlijks maximum van 500 miljoen euro. (4) Spanje heeft op 22 maart 2010 een aanvraag ingediend om de beschikbaarstelling van middelen uit het EFG in verband met gedwongen ontslagen in 143 bedrijven die vallen onder afdeling 13 van NACE Rev. 2 („Vervaardiging van textiel”) in de NUTS II-regio Comunidad Valenciana (ES52), en heeft tot en met 17 juni 2010 aanvullende informatie toegevoegd. Deze aanvraag voldoet aan de voorschriften voor de bepaling van de financiële bijdragen, zoals vastgesteld in artikel 10 van Verordening (EG) nr. 1927/2006. Bijgevolg stelt de Commissie voor om een bedrag van 2 059 466 EUR beschikbaar te stellen. (5) Er moeten dan ook middelen uit het EFG beschikbaar worden gesteld om een financiële bijdrage te leveren voor de door Spanje ingediende aanvraag. BESLUITEN: Artikel 1 Voor de algemene begroting van de Europese Unie voor het begrotingsjaar 2010 wordt uit het Europees Fonds voor aanpassing aan de globalisering 2 059 466 EUR aan vastleggings- en betalingskredieten beschikbaar gesteld. Artikel 2 Dit besluit wordt bekendgemaakt in het Publicatieblad van de Europese Unie . Gedaan te Voor het Europees Parlement Voor de Raad De Voorzitter De Voorzitter Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2010)0617 – C7-0344/2010), – gelet op het Interinstitutioneel Akkoord van 17 mei 2006 tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie betreffende de begrotingsdiscipline en een goed financieel beheer (1) (IIA van 17 mei 2006), en met name punt 28 hiervan, – gezien Verordening (EG) nr. 1927/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 20 december 2006 tot oprichting van een Europees fonds voor aanpassing aan de globalisering (2) (EFG-verordening), – gezien de brief van de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken, – gezien het verslag van de Begrotingscommissie ( A7-0356/2010 ), A. overwegende dat de Europese Unie passende wetgevings- en begrotingsinstrumenten in het leven heeft geroepen om extra steun te geven aan werknemers die de gevolgen van grote structurele veranderingen in de wereldhandelspatronen ondervinden, teneinde hen te helpen bij hun terugkeer op de arbeidsmarkt, B. overwegende dat het EFG sinds 1 mei 2009 ook is opengesteld voor aanvragen om bijstand voor werknemers die zijn ontslagen als gevolg van de wereldwijde financiële en economische crisis, C. overwegende dat financiële steun van de Unie aan ontslagen werknemers flexibel moet zijn en zo snel en efficiënt mogelijk ter beschikking moet worden gesteld, overeenkomstig de gezamenlijke verklaring van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie die is goedgekeurd op het overleg van 17 juli 2008, en met eerbiediging van het IIA van 17 mei 2006 wat betreft het nemen van besluiten om gebruik te maken van het EFG, D. overwegende dat Spanje om steun heeft verzocht in verband met 300 gedwongen ontslagen bij 66 bedrijven die actief zijn in NACE Revisie 2 afdeling 23 („Vervaardiging van overige niet-metaalhoudende minerale producten”) in de NUTS II-regio Comunidad Valenciana, E. overwegende dat de aanvraag voldoet aan de criteria voor subsidiabiliteit van de EFG-verordening, 1. verzoekt de betrokken instellingen zich de nodige inspanningen te getroosten om de beschikbaarstelling van middelen uit het EFG te bespoedigen; 2. brengt in herinnering dat de instellingen zich ertoe verbonden hebben een probleemloze en snelle procedure te garanderen voor de goedkeuring van de besluiten betreffende de beschikbaarstelling van middelen uit het EFG, met als doel tijdelijk en eenmalig individuele steun te verlenen aan werknemers die als gevolg van de globalisering en de financiële en economische crisis werkloos geworden zijn; benadrukt de rol die het EFG kan vervullen om ontslagen werknemers te helpen bij hun terugkeer op de arbeidsmarkt; 3. beklemtoont dat het EFG overeenkomstig artikel 6 van de EFG-verordening moet bijdragen tot de re-integratie van elke afzonderlijke ontslagen werknemer; herhaalt dat uit het EFG afkomstige steun niet in de plaats mag komen van maatregelen waartoe bedrijven verplicht zijn krachtens hun nationale wetgeving of collectieve overeenkomsten, of van maatregelen ter herstructurering van bedrijven of bedrijfstakken; 4. wijst erop dat de informatie die is ontvangen over het gecoördineerde pakket met op het individu afgestemde diensten die door het EFG moeten worden gefinancierd, gedetailleerde gegevens bevat over de complementariteit met acties die worden gefinancierd uit de structuurfondsen; herhaalt zijn oproep om in zijn jaarverslagen ook een vergelijkende evaluatie van deze gegevens op te nemen; 5. begroet het feit dat de Commissie, in het kader van de beschikbaarstelling van middelen uit het EFG, een alternatieve bron van betalingskredieten naast niet-bestede middelen uit het Europees sociaal fonds voorstelt, nadat het Europees Parlement er herhaaldelijk op had gewezen dat het EFG is opgericht als een op zichzelf staand specifiek instrument met eigen doelstellingen en termijnen en dat daarom begrotingslijnen aangewezen moeten worden die geschikt zijn voor overschrijvingen; 6. wijst er evenwel op dat, om voor dit dossier middelen uit het EFG beschikbaar te kunnen stellen, betalingskredieten zullen worden overgeschreven van een begrotingslijn die bestemd is voor steun aan kmo's en innovatie; betreurt de ernstige tekortkomingen van de Commissie bij de implementatie van programma's voor concurrentievermogen en innovatie, in het bijzonder ten tijde van een economische crisis die de behoefte aan dergelijke steun aanmerkelijk doet vergroten; 7. herinnert eraan dat de werking en de toegevoegde waarde van het EFG moeten worden beoordeeld in de context van de algemene evaluatie van de op basis van het IIA van 17 mei 2006 ingevoerde programma's en diverse andere instrumenten, en wel bij de tussentijdse herziening van het meerjarig financieel kader 2007-2013; 8. is ingenomen met de nieuwe vormgeving van het Commissievoorstel, met name de toelichting, waarin heldere en gedetailleerde informatie wordt gegeven over de toepassing, met een analyse van de subsidiabiliteitscriteria en een uitleg van de redenen voor het verlenen van goedkeuring, hetgeen overeenstemt met de wensen van het Parlement; 9. hecht zijn goedkeuring aan het bij deze resolutie gevoegde besluit; 10. verzoekt zijn Voorzitter dit besluit samen met de voorzitter van de Raad te ondertekenen en zorg te dragen voor publicatie ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie; 11. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie, met inbegrip van de bijlage, te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. BIJLAGE BESLUIT VAN HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD van ... betreffende de beschikbaarstelling van middelen uit het Europees fonds voor aanpassing aan de globalisering, overeenkomstig punt 28 van het Interinstitutioneel Akkoord van 17 mei 2006 tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie betreffende de begrotingsdiscipline en een goed financieel beheer (aanvraag EGF/2010/005 ES/Comunidad Valenciana Natural Stone, Spanje) HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, gelet op het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, gelet op het Interinstitutioneel Akkoord van 17 mei 2006 tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie over de begrotingsdiscipline en een goed financieel beheer (3) , met name punt 28, gelet op Verordening (EG) nr. 1927/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 20 december 2006 tot oprichting van een Europees fonds voor aanpassing aan de globalisering (4) , en met name artikel 12, lid 3, gezien het voorstel van de Europese Commissie, overwegende hetgeen volgt: (1) Het Europees fonds voor aanpassing aan de globalisering (EFG) is opgericht om extra steun te verlenen aan werknemers die worden ontslagen als gevolg van door de globalisering veroorzaakte grote structurele veranderingen in de wereldhandelspatronen en om hen te helpen bij hun terugkeer op de arbeidsmarkt. (2) Het EFG staat sinds 1 mei 2009 ook open voor aanvragen om steun voor werknemers die zijn ontslagen als gevolg van de wereldwijde financiële en economische crisis. (3) Het Interinstitutioneel Akkoord van 17 mei 2006 staat uitgaven uit het EFG toe binnen een jaarlijks maximum van 500 miljoen euro. (4) Spanje heeft op 9 maart 2010 een aanvraag ingediend om de beschikbaarstelling van middelen uit het EFG in verband met gedwongen ontslagen in 66 bedrijven die actief zijn in NACE Revisie 23 afdeling 2 („Vervaardiging van overige niet-metaalhoudende minerale producten”) in de NUTS II-regio Comunidad Valenciana (ES52), en heeft tot en met 25 mei 2010 aanvullende informatie toegevoegd. Deze aanvraag voldoet aan de voorschriften voor de bepaling van de financiële bijdragen, zoals vastgesteld in artikel 10 van Verordening (EG) nr. 1927/2006. Bijgevolg stelt de Commissie voor om een bedrag van 1 422 850 EUR beschikbaar te stellen. (5) Er moeten dan ook middelen uit het EFG beschikbaar worden gesteld om een financiële bijdrage te leveren voor de door Spanje ingediende aanvraag. BESLUITEN: Artikel 1 Voor de algemene begroting van de Europese Unie voor het begrotingsjaar 2010 wordt uit het Europees Fonds voor aanpassing aan de globalisering 1 422 850 EUR aan vastleggings- en betalingskredieten beschikbaar gesteld. Artikel 2 Dit besluit wordt bekendgemaakt in het Publicatieblad van de Europese Unie . Gedaan te Voor het Europees Parlement Voor de Raad De Voorzitter De Voorzitter Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2010)0625 – C7-0360/2010), – gelet op het Interinstitutioneel Akkoord van 17 mei 2006 tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie over de begrotingsdiscipline en een goed financieel beheer (1) (IIA van 17 mei 2006), en met name op punt 28, – gelet op Verordening (EG) nr. 1927/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 20 december 2006 tot oprichting van een Europees fonds voor aanpassing aan de globalisering (2) (EFG-verordening), – gezien de brief van de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken, – gezien het verslag van de Begrotingscommissie ( A7-0351/2010 ), A. overwegende dat de Europese Unie passende wetgevings- en begrotingsinstrumenten in het leven heeft geroepen om extra steun te geven aan werknemers die de gevolgen van grote structurele veranderingen in de wereldhandelspatronen ondervinden, teneinde hen te helpen bij hun terugkeer op de arbeidsmarkt, B. overwegende dat het EFG sinds 1 mei 2009 ook is opengesteld voor aanvragen om bijstand voor werknemers die zijn ontslagen als gevolg van de wereldwijde financiële en economische crisis, C. overwegende dat financiële steun van de Unie aan ontslagen werknemers flexibel moet zijn en zo snel en efficiënt mogelijk ter beschikking moet worden gesteld, overeenkomstig de gezamenlijke verklaring van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie die is goedgekeurd op het overleg van 17 juli 2008, en met eerbiediging van het IIA van 17 mei 2006 wat betreft het nemen van besluiten om gebruik te maken van het EFG, D. overwegende dat Spanje om steun heeft gevraagd in verband met 508 gedwongen ontslagen bij het bedrijf Lear Automotive (EEDS) Spain, S.L. Sociedad Unipersonal, dat werkzaam is in de automobielsector, E. overwegende dat de aanvraag voldoet aan de criteria voor subsidiabiliteit die zijn vastgelegd in de EFG-verordening, 1. verzoekt de betrokken instellingen zich de nodige inspanningen te getroosten om de beschikbaarstelling van middelen uit het EFG te bespoedigen; 2. brengt in herinnering dat de instellingen zich ertoe verbonden hebben een probleemloze en snelle procedure te garanderen voor de goedkeuring van de besluiten betreffende de beschikbaarstelling van middelen uit het EFG, met als doel tijdelijk en eenmalig individuele steun te verlenen aan werknemers die als gevolg van de globalisering en de financiële en economische crisis werkloos geworden zijn; benadrukt de rol die het EFG kan vervullen om ontslagen werknemers te helpen bij hun terugkeer op de arbeidsmarkt; 3. beklemtoont dat het EFG overeenkomstig artikel 6 van de EFG-verordening moet bijdragen tot de re-integratie van elke afzonderlijke ontslagen werknemer; herhaalt dat uit het EFG afkomstige steun niet in de plaats mag komen van maatregelen waartoe bedrijven verplicht zijn krachtens hun nationale wetgeving of collectieve overeenkomsten, of van maatregelen ter herstructurering van bedrijven of bedrijfstakken; 4. wijst erop dat de informatie die is ontvangen over het gecoördineerde pakket met op het individu afgestemde diensten die door het EFG moeten worden gefinancierd, gedetailleerde gegevens bevat over de complementariteit met acties die worden gefinancierd uit de structuurfondsen; herhaalt zijn oproep om in zijn jaarverslagen ook een vergelijkende evaluatie van deze gegevens op te nemen; waaronder een beoordeling van het effect van deze tijdelijke en op het individu afgestemde diensten op de re-integratie van de ontslagen werknemers op de arbeidsmarkt op lange termijn; 5. begroet het feit dat de Commissie, in het kader van de beschikbaarstelling van middelen uit het EFG, een alternatieve bron van betalingskredieten naast niet-bestede middelen uit het Europees sociaal fonds voorstelt, nadat het Europees Parlement er herhaaldelijk op had gewezen dat het EFG is opgericht als een op zichzelf staand specifiek instrument met eigen doelstellingen en termijnen en dat daarom begrotingslijnen aangewezen moeten worden die geschikt zijn voor overschrijvingen; 6. wijst er echter op dat, om voor dit dossier middelen uit het EFG beschikbaar te kunnen stellen, betalingskredieten zullen worden overgeschreven van een begrotingslijn die bestemd is voor steun aan kmo's en innovatie; betreurt de ernstige tekortkomingen van de Commissie bij de implementatie van programma's voor concurrentievermogen en innovatie, in het bijzonder gedurende een economische crisis die de behoefte aan dergelijke steun aanmerkelijk moet vergroten; 7. herinnert eraan dat de werking en de toegevoegde waarde van het EFG moeten worden beoordeeld in de context van de algemene evaluatie van de op basis van het IIA van 17 mei 2006 ingevoerde programma's en diverse andere instrumenten, en wel bij de tussentijdse herziening van het meerjarig financieel kader 2007-2013; 8. is ingenomen met de nieuwe vormgeving van het Commissievoorstel, met name de toelichting, waarin heldere en gedetailleerde informatie wordt gegeven over de toepassing, met een analyse van de subsidiabiliteitscriteria en een uitleg van de redenen voor het verlenen van goedkeuring, hetgeen overeenstemt met de wensen van het Parlement; 9. hecht zijn goedkeuring aan het bij deze resolutie gevoegde besluit; 10. verzoekt zijn Voorzitter dit besluit samen met de voorzitter van de Raad te ondertekenen en zorg te dragen voor publicatie ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie; 11. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie, met inbegrip van de bijlage, te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. BIJLAGE BESLUIT VAN HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD van xxx betreffende de beschikbaarstelling van middelen uit het Europees Fonds voor aanpassing aan de globalisering overeenkomstig punt 28 van het Interinstitutioneel Akkoord van 17 mei 2006 tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie betreffende de begrotingsdiscipline en een goed financieel beheer (aanvraag EGF/2010/023 ES/Lear, Spanje) HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, gelet op het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, gelet op het Interinstitutioneel Akkoord van 17 mei 2006 tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie over de begrotingsdiscipline en een goed financieel beheer (3) , en met name op punt 28, gelet op Verordening (EG) nr. 1927/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 20 december 2006 tot oprichting van een Europees fonds voor aanpassing aan de globalisering (4) , en met name op artikel 12, lid 3, gezien het voorstel van de Europese Commissie, overwegende hetgeen volgt: (1) Het Europees fonds voor aanpassing aan de globalisering (EFG) is opgericht om extra steun te verlenen aan werknemers die worden ontslagen als gevolg van door de globalisering veroorzaakte grote structurele veranderingen in de wereldhandelspatronen en om hen te helpen bij hun terugkeer op de arbeidsmarkt. (2) Het EFG staat sinds 1 mei 2009 ook open voor aanvragen om steun voor werknemers die worden ontslagen als gevolg van de wereldwijde financiële en economische crisis. (3) Het Interinstitutioneel Akkoord van 17 mei 2006 staat uitgaven uit het EFG toe binnen een jaarlijks maximum van 500 miljoen euro. (4) Op 23 juli 2010 heeft Spanje een aanvraag ingediend om middelen uit het EFG beschikbaar te stellen in verband met gedwongen ontslagen bij het bedrijf Lear; aan die aanvraag werd aanvullende informatie tot en met 10 augustus 2010 toegevoegd. Deze aanvraag voldoet aan de voorwaarden voor een financiële bijdrage overeenkomstig artikel 10 van Verordening (EG) nr. 1927/2006. Bijgevolg stelt de Commissie voor om een bedrag van 382.200 euro beschikbaar te stellen. (5) Er moeten dan ook middelen uit het EFG beschikbaar worden gesteld om een financiële bijdrage te leveren voor de door Spanje ingediende aanvraag. BESLUITEN: Artikel 1 Voor de algemene begroting van de Europese Unie voor het begrotingsjaar 2010 wordt uit het Europees fonds voor aanpassing aan de globalisering 382.200 EUR aan vastleggings- en betalingskredieten beschikbaar gesteld. Artikel 2 Dit besluit wordt bekendgemaakt in het Publicatieblad van de Europese Unie . Gedaan te Voor het Europees Parlement Voor de Raad De Voorzitter De Voorzitter Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2010)0631 – C7-0361/2010), – gelet op het Interinstitutioneel Akkoord van 17 mei 2006 tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie betreffende de begrotingsdiscipline en een goed financieel beheer (1) (IIA van 17 mei 2006), en met name punt 28 hiervan, – gelet op Verordening (EG) nr. 1927/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 20 december 2006 tot oprichting van een Europees fonds voor aanpassing aan de globalisering (2) (EFG-verordening), – gezien de brief van de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken, – gezien het verslag van de Begrotingscommissie ( A7-0352/2010 ), A. overwegende dat de Europese Unie passende wetgevings- en begrotingsinstrumenten in het leven heeft geroepen om extra steun te geven aan werknemers die de gevolgen van grote structurele veranderingen in de wereldhandelspatronen ondervinden, teneinde hen te helpen bij hun terugkeer op de arbeidsmarkt, B. overwegende dat het EFG sinds 1 mei 2009 ook is opengesteld voor aanvragen om bijstand voor werknemers die zijn ontslagen als gevolg van de wereldwijde financiële en economische crisis, C. overwegende dat financiële steun van de Unie aan ontslagen werknemers flexibel moet zijn en zo snel en efficiënt mogelijk ter beschikking moet worden gesteld, overeenkomstig de gezamenlijke verklaring van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie die is goedgekeurd op het overleg van 17 juli 2008, en met eerbiediging van het IIA van 17 mei 2006 wat betreft het nemen van besluiten om gebruik te maken van het EFG, D. overwegende dat Polen om steun heeft gevraagd in verband met 189 gedwongen ontslagen bij het bedrijf H. Cegielski-Poznań en vier van zijn leveranciers, werkzaam in de sector fabricage van dieselmotoren voor zeeschepen, E. overwegende dat de aanvraag voldoet aan de criteria voor subsidiabiliteit die zijn vastgelegd in de EFG-verordening, 1. verzoekt de betrokken instellingen zich de nodige inspanningen te getroosten om de beschikbaarstelling van middelen uit het EFG te bespoedigen; 2. brengt in herinnering dat de instellingen zich ertoe verbonden hebben een probleemloze en snelle procedure te garanderen voor de goedkeuring van de besluiten betreffende de beschikbaarstelling van middelen uit het EFG, met als doel tijdelijk en eenmalig individuele steun te verlenen aan werknemers die als gevolg van de globalisering en de financiële en economische crisis werkloos geworden zijn; benadrukt de rol die het EFG kan vervullen om ontslagen werknemers te helpen bij hun terugkeer op de arbeidsmarkt; 3. beklemtoont dat het EFG overeenkomstig artikel 6 van de EFG-verordening moet bijdragen tot de re-integratie van elke afzonderlijke ontslagen werknemer; herhaalt dat uit het EFG afkomstige steun niet in de plaats mag komen van maatregelen waartoe bedrijven verplicht zijn krachtens hun nationale wetgeving of collectieve overeenkomsten, of van maatregelen ter herstructurering van bedrijven of bedrijfstakken; 4. wijst erop dat de informatie die is ontvangen over het gecoördineerde pakket met op het individu afgestemde diensten die door het EFG moeten worden gefinancierd, gedetailleerde gegevens bevat over de complementariteit met acties die worden gefinancierd uit de structuurfondsen; herhaalt zijn oproep om in zijn jaarverslagen ook een vergelijkende evaluatie van deze gegevens op te nemen; waaronder een beoordeling van het effect van deze tijdelijke en op het individu afgestemde diensten op de re-integratie van de ontslagen werknemers op de arbeidsmarkt op lange termijn; 5. is ingenomen met het feit dat de Commissie, in het kader van de beschikbaarstelling van middelen uit het EFG, een alternatieve bron van betalingskredieten naast niet-bestede middelen uit het Europees sociaal fonds voorstelt, nadat het Europees Parlement er herhaaldelijk op had gewezen dat het EFG is opgericht als een op zichzelf staand specifiek instrument met eigen doelstellingen en termijnen en dat daarom begrotingslijnen aangewezen moeten worden die geschikt zijn voor overschrijvingen; 6. wijst er echter op dat, om voor dit dossier middelen uit het EFG beschikbaar te kunnen stellen, betalingskredieten zullen worden overgeschreven van een begrotingslijn die bestemd is voor steun aan kmo's en innovatie; betreurt de ernstige tekortkomingen van de Commissie bij de implementatie van programma's voor concurrentievermogen en innovatie, in het bijzonder gedurende een economische crisis die de behoefte aan dergelijke steun waarschijnlijk aanmerkelijk zal vergroten; 7. herinnert eraan dat de werking en de toegevoegde waarde van het EFG moeten worden beoordeeld in de context van de algemene evaluatie van de op basis van het IIA van 17 mei 2006 ingevoerde programma's en diverse andere instrumenten, en wel bij de tussentijdse herziening van het meerjarig financieel kader 2007-2013; 8. is ingenomen met de nieuwe vormgeving van het Commissievoorstel, met name de toelichting, waarin heldere en gedetailleerde informatie wordt gegeven over de toepassing, met een analyse van de subsidiabiliteitscriteria en een uitleg van de redenen voor het verlenen van goedkeuring, hetgeen overeenstemt met de wensen van het Parlement; 9. hecht zijn goedkeuring aan het bij deze resolutie gevoegde besluit; 10. verzoekt zijn Voorzitter dit besluit samen met de voorzitter van de Raad te ondertekenen en zorg te dragen voor publicatie ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie; 11. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie, met inbegrip van de bijlage, te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. BIJLAGE BESLUIT VAN HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD van xxx betreffende de beschikbaarstelling van middelen uit het Europees fonds voor aanpassing aan de globalisering, overeenkomstig punt 28 van het Interinstitutioneel Akkoord van 17 mei 2006 tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie betreffende de begrotingsdiscipline en een goed financieel beheer (aanvraag EGF/2010/006 PL/H. Cegielski-Poznań, Polen) HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, gelet op het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, gelet op het Interinstitutioneel Akkoord van 17 mei 2006 tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie over de begrotingsdiscipline en een goed financieel beheer (3) , en met name op punt 28, gelet op Verordening (EG) nr. 1927/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 20 december 2006 tot oprichting van een Europees fonds voor aanpassing aan de globalisering (4) , en met name op artikel 12, lid 3, gezien het voorstel van de Commissie, overwegende hetgeen volgt: (1) Het Europees fonds voor aanpassing aan de globalisering (EFG) is opgericht om extra steun te verlenen aan werknemers die worden ontslagen als gevolg van door de globalisering veroorzaakte grote structurele veranderingen in de wereldhandelspatronen en om hen te helpen bij hun terugkeer op de arbeidsmarkt. (2) Het EFG staat sinds 1 mei 2009 ook open voor aanvragen om steun voor werknemers die worden ontslagen als gevolg van de wereldwijde financiële en economische crisis. (3) Het Interinstitutioneel Akkoord van 17 mei 2006 staat uitgaven uit het EFG toe binnen een jaarlijks maximum van 500 miljoen euro. (4) Polen heeft op 8 maart 2010 een aanvraag ingediend om middelen uit het EFG beschikbaar te stellen in verband met gedwongen ontslagen bij het bedrijf H. Cegielski-Poznań Poland S.A., en heeft aanvullende informatie tot en met 10 augustus 2010 verstrekt. Deze aanvraag voldoet aan de voorwaarden voor een financiële bijdrage overeenkomstig artikel 10 van Verordening (EG) nr. 1927/2006. Bijgevolg stelt de Commissie voor om een bedrag van 114 250 euro beschikbaar te stellen. (5) Er moeten dan ook middelen uit het EFG beschikbaar worden gesteld om een financiële bijdrage te leveren voor de door Polen ingediende aanvraag. BESLUITEN: Artikel 1 Voor de algemene begroting van de Europese Unie voor het begrotingsjaar 2010 wordt uit het Europees fonds voor aanpassing aan de globalisering 114 250 EUR aan vastleggings- en betalingskredieten beschikbaar gesteld. Artikel 2 Dit besluit wordt bekendgemaakt in het Publicatieblad van de Europese Unie . Gedaan te Voor het Europees Parlement Voor de Raad De Voorzitter De Voorzitter (Gewone wetgevingsprocedure: eerste lezing) Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan de Raad ( COM(2007)0298 ), – gelet op artikel 63, leden 3 en 4, van het EG­Verdrag, op grond waarvan het Parlement door de Raad is geraadpleegd (C6-0196/2007), – gezien zijn standpunt van 23 april 2008 (1) , – gezien de mededeling van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad over de gevolgen van de inwerkingtreding van het Verdrag van Lissabon voor de lopende interinstitutionele besluitvormingsprocedures ( COM(2009)0665 ), – gelet op artikel 294, lid 3, en artikel 79, lid 2, onder a) en b), van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien de schriftelijke toezegging van de vertegenwoordiger van de Raad van 18 november 2010 om het standpunt van het Europees Parlement goed te keuren, overeenkomstig artikel 294, lid 4, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gelet op artikel 55 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken ( A7-0347/2010 ), 1. stelt onderstaand standpunt in eerste lezing vast; 2. verzoekt om hernieuwde voorlegging indien de Commissie voornemens is ingrijpende wijzigingen in haar voorstel aan te brengen of dit door een nieuwe tekst te vervangen; 3. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en aan de Commissie alsmede aan de nationale parlementen. Standpunt van het Europees Parlement in eerste lezing vastgesteld op 14 december 2010 met het oog op de aanneming van Richtlijn 2011/../EU van het Europees Parlement en de Raad tot wijziging van Richtlijn 2003/109/EG van de Raad teneinde haar werkingssfeer uit te breiden tot personen die internationale bescherming genieten (Aangezien het Parlement en de Raad tot overeenstemming zijn geraakt, komt het standpunt van het Parlement in eerste lezing overeen met het definitieve wetsbesluit: Richtlijn 2011/51/EU). (Goedkeuring) Het Europees Parlement , – gezien het voorstel voor een besluit van de Raad (11324/2010), – gezien de ontwerpovereenkomst tussen de Europese Unie en Georgië inzake de versoepeling van de afgifte van visa (10304/2010), – gezien het verzoek om goedkeuring dat de Raad heeft ingediend krachtens artikel 77, lid 2, onder a), en artikel 218, lid 6, tweede alinea, onder a), van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (C7-0391/2010), – gelet op artikel 81, lid 1, en artikel 90, lid 8, van zijn Reglement, – gezien de aanbeveling van de Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken en het advies van de Commissie buitenlandse zaken ( A7-0345/2010 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan het voorstel voor een besluit van de Raad; 2. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en aan de Commissie, alsmede aan de regeringen en parlementen van de lidstaten en van Georgië. Het Europees Parlement , – gelet op artikel 196 van het Verdrag van Lissabon waarin het volgende wordt gesteld: „De Unie bevordert de samenwerking tussen de lidstaten om zodoende te komen tot een grotere doeltreffendheid van de systemen ter voorkoming van en bescherming tegen natuurrampen of door de mens veroorzaakte rampen”, en „Het optreden van de Unie is erop gericht de samenhang tussen internationale acties op het gebied van civiele bescherming te stimuleren”, – gelet op artikel 214 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, dat bepaalt dat de acties van de Unie op het gebied van humanitaire hulp tot doel hebben „aan de bevolking van derde landen die het slachtoffer is van natuurrampen of door de mens veroorzaakte rampen, specifieke bijstand en hulp te bieden” en „worden uitgevoerd overeenkomstig de beginselen van het internationaal recht, en de beginselen van onpartijdigheid, neutraliteit en non-discriminatie”, – gezien de Europese consensus over humanitaire hulp die in december 2007 gezamenlijk is ondertekend door de voorzitters van de Raad van de Europese Unie, het Europees Parlement en de Commissie, alsmede het in mei 2008 door de Commissie gepresenteerde actieplan voor de tenuitvoerlegging van de consensus, – gezien de conclusies van de Raad van december 2007 waarin de Commissie wordt verzocht om zo goed mogelijk gebruik te maken van het communautair mechanisme voor civiele bescherming en om de samenwerking tussen lidstaten te vergroten, – gezien de richtsnoeren inzake het gebruik van militaire en civiele defensiemiddelen bij rampen (de Oslo-richtsnoeren), herzien op 27 november 2006, – gezien de mededeling van de Commissie aan de Raad en het Europees Parlement van 23 februari 2009 over een „EU-strategie ter beperking van het risico op rampen in ontwikkelingslanden”, – gezien de mededeling van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad van maart 2008 over „Versterking van het EU-reactievermogen op rampen” ( COM(2008)0130 ) en onder verwijzing naar de resolutie van het Europees Parlement van 19 juni 2008 inzake „Versterking van het reactievermogen van de Europese Unie bij rampen” (1) , – gezien het verslag van Michel Barnier van 9 mei 2006 getiteld: „Op weg naar een Europese civiele beschermingsmacht: Europe Aid”, – onder verwijzing naar de resolutie van het Europees Parlement van 10 februari 2010 over de recente aardbeving in Haïti (2) , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 21 september 2010 over de preventie van natuurrampen en door de mens veroorzaakte rampen, – gezien het voorstel voor een aanbeveling aan de Raad van 23 maart 2010 van Anneli Jäätteenmäki, Charles Goerens, Louis Michel, Marielle De Sarnez and Frédérique Ries over het opzetten van een EU-structuur voor snelle respons ( B7-0228/2010 ), ingediend namens de ALDE-Fractie overeenkomstig artikel 121, lid 1 van het Reglement, – gelet op artikel 121, lid 3, van zijn Reglement, – gezien het verslag van zijn Commissie ontwikkelingsamenwerking en het advies van zijn Commissie buitenlandse zaken ( A7-0332/2010 ), A. overwegende dat het aantal rampen met ernstige humanitaire, economische en milieuschade tot gevolg wereldwijd toeneemt, dat deze crises, vooral ten gevolge van de klimaatverandering, steeds heviger en frequenter zullen zijn en in steeds meer delen van de wereld zullen plaatsvinden, en dat de Unie zich aanzienlijk inspant om een antwoord op deze crises te bieden, B. overwegende dat de toename in aantal en frequentie van interventies binnen en buiten de Europese Unie in de hand wordt gewerkt door de wereldwijde financiële situatie en de budgettaire beperkingen, die de noodzaak van rendabelere operaties onderstrepen, C. overwegende dat het samenvoegen van middelen tussen de 31 landen die meewerken aan het EU-mechanisme voor civiele bescherming (EU-27, Noorwegen, Liechtenstein, Kroatië en IJsland) of in het kader van versterkte samenwerking tussen lidstaten, op zowel operationeel als financieel vlak een troef kan zijn, D. overwegende dat de begroting van de Commissie voor humanitaire rampen, en met name voor het agentschap ECHO, de afgelopen vijf jaar niet alleen is bevroren, maar in reële termen licht is verlaagd, E. overwegende dat er in de afgelopen jaren vooruitgang is geboekt ten aanzien van een coherentere EU-respons op rampen, met name door de geleidelijke versterking van het mechanisme voor civiele bescherming, betere interactie/coördinatie tussen civiele bescherming en humanitaire hulp, en de erkenning dat een geïntegreerde benadering van rampenbeheersing niet alleen op de respons, maar tevens op preventie en voorbereiding moet zijn gericht, F. overwegende dat de respons van de Europese Unie op de aardbeving in Haïti niet alleen een snelle, aanzienlijke en grootscheepse humanitaire interventie in gang zette, maar tevens leidde tot de inwerkingtreding van het mechanisme voor civiele bescherming, door middel waarvan onverwijld en voor de eerste keer twee modules konden worden ingezet (een waterzuiveringsinstallatie en een geavanceerde medische post) die gefinancierd worden uit een voorbereidende actie uit 2008 voor een EU-structuur voor snelle respons, G. overwegende dat de uit recente crises getrokken lessen de noodzaak blijven illustreren om de EU-respons op rampen te verbeteren op het punt van doeltreffendheid, coördinatie en zichtbaarheid, en dat bij deze rampen nogmaals duidelijk is gebleken dat er een EU-structuur voor snelle respons (Europese civiele beschermingsmacht) moet worden opgericht, H. overwegende dat het vermogen van de EU om het leven en het bezit van de burgers te beschermen, doorslaggevend is voor haar geloofwaardigheid, 1. beveelt de Raad het volgende aan: 2. verzoekt zijn Voorzitter deze aanbeveling te doen toekomen aan de Raad en, ter informatie, aan de Commissie. Het Europees Parlement , – gelet op Richtlijn 2004/39/EG betreffende markten voor financiële instrumenten (MiFID) (1) , – gelet op Richtlijn 2003/6/EG betreffende handel met voorwetenschap en marktmanipulatie (marktmisbruik) (2) , – gezien de G20-verklaringen van 2 april 2009 in Londen, van 25 september 2009 in Pittsburgh en van 26 en 27 juni 2010 in Toronto, – gezien het technische advies van het CEER aan de Europese Commissie in het kader van de MiFID-herziening – aandelenmarkten (ref.: CESR/10-394), – gezien het technische advies van het CEER aan de Europese Commissie in het kader van de MiFID-herziening – melding van transacties (ref.: CESR/10-292), – gezien het technische advies van het CEER aan de Europese Commissie in het kader van de MiFID-herziening – beleggersbescherming en tussenpersonen (ref.: CESR/10-417), – gezien de door het CEER gelanceerde raadpleging inzake microstructurele aspecten van de Europese aandelenmarkten (ref.: CESR/10-142), – gezien het rapport aan de Franse minister van Economie, industrie en werkgelegenheid over de MiFID-herziening van februari 2010, – gezien het raadplegingsrapport van de IOSCO over beleidsmaatregelen inzake rechtstreekse elektronische toegang van februari 2009, – gezien de aanbevelingen van de IOSCO en het CPSS inzake centrale tegenpartijen van november 2004, – gezien de vragenlijst van de Amerikaanse Securities and Exchange Commission over de structuur van de aandelenmarkt (nr. 34-61358; dossier nr. S7-02-10), – gezien het technische advies dat het CEER in het kader van de MiFID-herziening aan de Europese Commissie heeft uitgebracht en de reacties op het verzoek om aanvullende informatie van de Europese Commissie (Ref: CESR/10-802, Ref: CESR/10-799, Ref: CESR/10-808, Ref: CESR/10-859, Ref: CESR/10-860), – gelet op artikel 48 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie economische en monetaire zaken ( A7-0326/2010 ), A. overwegende dat er volgens de G20 voor geen enkele financiële instelling, geen enkel financieel product en geen enkel grondgebied ruimte mag zijn om zich te kunnen onttrekken aan een solide regelgeving en een doeltreffend toezicht en dat de G20 hebben afgesproken dat alle gestandaardiseerde OTC-derivatencontracten waar mogelijk op beurzen of via elektronische handelsplatformen moeten worden verhandeld, B. overwegende dat het gebrek aan transparantie in het financiële bestel en het daarmee gepaard gaande ondoorzichtige karakter van de risicopatronen de financiële crisis nog hebben verergerd, de sfeer van algemeen wantrouwen in de hand hebben gewerkt en daardoor hebben bijgedragen tot een drastische vermindering van de liquiditeitsstromen, C. overwegende dat consumentenbescherming, transparantie, met name ten aanzien van het prijsvormingsproces, doeltreffende en liquide markten en gelijke mededingingsvoorwaarden de voornaamste doelstellingen waren toen de MiFID in werking trad, maar dat deze nog niet zijn verwezenlijkt en daarom nog steeds als prioritair moeten worden aangemerkt; overwegende dat na de financiële crisis bij de herziening van de MiFID ook het beperken van systeemrisico's voorrang moet krijgen, D. overwegende dat bij aanpassingen in de MiFID altijd rekening moet worden gehouden met het belang van deze richtlijn voor de aansturing van de kapitaaltoestroom naar de reële economie en dus met het potentiële effect daarvan op werkgelegenheid, investeringen en pensioenen, E. overwegende dat 40% van het handelsvolume nog steeds nog steeds buiten de beurs om wordt verhandeld; overwegende dat marktdeelnemers moeten worden aangemoedigd hun transacties meer via georganiseerde handelsplatformen af te handelen, F. overwegende dat de opneming in de MiFID van ontheffingen van de regels inzake pretransactionele transparantie en de instelling van MTF's en dark pools waren bedoeld om een verlegging van de handel naar beter gereglementeerde en transparantere handelsplatformen te helpen bewerkstelligen, G. overwegende dat in de MiFID OTC-handel wordt gedefinieerd als een bijzondere en irreguliere vorm van handel met grootzakelijke tegenpartijen, die deel uitmaakt van een zakelijke relatie die zelf wordt gekenmerkt door transacties die boven de gemiddelde marktomvang uitkomen en buiten de systemen om worden uitgevoerd welke door de betrokken firma doorgaans worden gebruikt in het kader van haar systematische interne afhandelingsactiviteiten, H. overwegende dat de MiFID weliswaar voorziet in ontheffingen waarbij handel in dark pools op georganiseerde markten, de instelling van MTF's en systemen voor systematische interne afhandeling (SI's) zijn toegestaan, en dat hierin OTC-transacties weliswaar als irreguliere en bijzondere operaties worden aangemerkt, maar dat buiten SI-systemen om uitgevoerde OTC-transacties volgens CEER/10-394 desalniettemin nog altijd goed zijn voor niet minder dan 38% van alle aangemelde aandelentransacties, en dat dit percentage sinds de invoering van de MiFID niet is gedaald; overwegende dat derhalve strenger en effectiever moet worden toegezien op de naleving van de MiFID-regels en -ontheffingen, I. overwegende dat de fragmentatie van de aandelenhandel een ongewenste weerslag heeft gehad op de liquiditeit en de efficiëntie van de markt door een vermindering van de transparantie ten gevolge van de toename van het aantal dark pools en elektronische handelsplatformen, het grotere aantal handelsplatformen, zowel binnen als buiten de beurzen, en de toenemende vertechnologisering van de handel en dat deze fragmentatie tevens de gemiddelde omvang van de uitgevoerde transacties aanzienlijk heeft doen teruglopen, namelijk van 22.266 euro in 2006 naar 9.923 euro in 2009, waardoor de totale transactiekosten voor sommige gebruikers zijn gestegen, J. overwegende dat de afgenomen omvang van de transacties heeft geleid tot een verminderde capaciteit van de marktdeelnemers om grotere orders op een bepaalde markt onmiddellijk uit te voeren en dat de wens om het markteffect van grote orders te neutraliseren de uitbreiding van de handel via dark pools in de hand heeft gewerkt; overwegende dat bij minder dan 10% van alle via de georganiseerde markten binnen de EER verrichte handel in aandelen gebruik wordt gemaakt van de uit hoofde van de MiFID toegestane mogelijkheden tot ontheffing van de regels inzake pretransactionele transparantie (CESR/10-394); overwegende dat deze MiFID-ontheffingen handel via dark pools toestaan bij wijze van een transparanter en beter gereglementeerd alternatief voor OTC-handel in dark pools, maar overwegende dat het ontbreken van afdoende regelgeving voor OTC-transacties, met inbegrip van broker crossing networks, een concurrentievoordeel voor de OTC-ruimte oplevert en een toename van de niet-transparante handel stimuleert waardoor de markttransparantie in het algemeen wordt ondermijnd; overwegende dat in totaal circa de helft van de transacties thans niet vallen onder de pretransactionele transparantie-eisen, maar dat de helft van de OTC-transacties onder de gemiddelde marktomvang liggen en dat derhalve bescherming tegen het potentiële markteffect daarvan overbodig is, K. overwegende dat de broker crossing networks (BCN's) met het oog op gelijke concurrentievoorwaarden aan een grondig onderzoek van hun bedrijfsmodellen moeten worden onderworpen om ervoor te zorgen dat, wanneer zij diensten aanbieden en dus voornamelijk functioneren als gereglementeerde markten (RM's), multilaterale handelsfaciliteiten (MTF's) of systematische interne afhandelaars, zij ook als zodanig worden gereglementeerd, L. overwegende dat de voordelen van concurrentie in de zin van een meer concurrentiebestendige en meer op innovatie gerichte handelsinfrastructuur niet zijn aangetoond, aangezien de totale transactiekosten niet zijn verminderd, de ondoorzichtigheid nog verder is toegenomen, en het tegelijkertijd duidelijk is dat de kwaliteit en integriteit voor alle deelnemers op een steeds gefragmenteerdere markt niet adequaat zijn gewaarborgd, M. overwegende dat het, aangezien HFT beweert de financiële markten van liquiditeit te voorzien, nuttig zou zijn om na te gaan of er risico's verbonden zijn aan elektronische orderverwerkingssystemen en aan de forse volumepercentages die worden omgezet via HFT-strategieën en waarvan de omvang in de VS wordt geraamd op 70%, met name op grond van de conclusies van de Securities and Exchange Commission over de „flash crash” die zich op 6 mei 2010 in de VS voltrok, toen HFT-liquiditeitsverschaffers zich uit de markt terugtrokken, N. overwegende dat HFT-strategieën in Europa een betrekkelijk nieuw fenomeen zijn en momenteel op 35% van het marktvolume worden geschat, O. overwegende dat in alle categorieën activa een grotere transparantie middels de pre- en posttransactionele melding van handelsactiviteiten moet worden bewerkstelligd om een vroegtijdiger signalering te kunnen waarborgen van zich potentieel ontwikkelende problemen en de omvang daarvan, alsmede om de doeltreffendheid van het prijsvormingsproces en het vertrouwen tussen marktdeelnemers te vergroten, P. overwegende dat in de op 24 en 25 september 2009 door de G20 in Pittsburgh genomen besluiten is bepaald dat „alle gestandaardiseerde OTC-derivatencontracten op beurzen of elektronische handelsplatformen moeten worden verhandeld”, Q. overwegende dat implementatieverschillen tussen de lidstaten hebben geresulteerd in een onvolledige toepassing van de MiFID-regulering, MiFID-handelsplatformen 1. constateert dat de marktinfrastructuren de crisis goed blijken te hebben doorstaan, maar dringt er bij de Commissie niettemin op aan de marktinfrastructuren op alle handelsplatformen en in alle clearingsystemen te versterken, zodat deze dankzij meer transparantie, een groter weerstandsvermogen en beter regelgevingstoezicht op het totale handelsgebeuren aan toekomstige risico's het hoofd kunnen bieden; 2. is ingenomen met voorstel van de Commissie voor een verordening inzake OTC-derivaten, centrale tegenpartijen en transactieregisters als noodzakelijke voorwaarde om de transparantie en de veiligheid binnen de markten voor financiële instrumenten te vergroten, en beschouwt dit als de eerste stap op weg naar een grootscheepse verlegging van OTC-transactievolumes naar handelsplatformen die wel onder de MiFID-regelgeving vallen; 3. is van oordeel dat billijkheidshalve MTF's onder even streng toezicht moeten staan en derhalve op vergelijkbare wijze moeten worden gereglementeerd als de concurrentie tussen MTF's en dat RM's onder gelijke voorwaarden met elkaar moeten kunnen concurreren, waarbij zij gewezen op de belangrijke rol van MTF's als markttoegangsinstrument; 4. dringt erop aan dat de EAEM een onderzoek instelt naar de werking en het doel van het stelsel van systematische interne afhandeling (SI) en de indiening van voorstellen voor verbeteringen in de wijze waarop deze categorie gereglementeerd is om ervoor te zorgen dat dit stelsel gebruikt wordt voor de uitvoering van orders op bilaterale basis met de financiële tegenpartij; 5. dringt erop aan dat beleggingsfirma's die vermogensbeheersdiensten aanbieden en optreden als vermogensbeheerder op een optimale uitvoering moeten kunnen rekenen door de beleggingsfirma's waarbij zij orders plaatsen, zelfs wanneer de vermogensbeheerder volgens de MiFID als een in aanmerking komende tegenpartij is geclassificeerd; 6. dringt erop aan dat de EAEM onderzoekt of de optimale uitvoering van individuele orders niet beter gediend zou zijn met een reglementering ten aanzien van beschikbaar te stellen gegevens, zowel met betrekking tot het posttransactionele stadium als wat betreft de uitvoeringkwaliteit, alsook ten aanzien van de gebruikte markttechnologie voor bijvoorbeeld orderrouters en verbindingen tussen platformen; 7. dringt erop aan dat de MiFID-bepalingen nauwgezet worden gehandhaafd om te waarborgen dat BCN's die met een RM, een MTF of een SI te vergelijken activiteiten uivoeren ook als zodanig worden gereglementeerd, en dringt er, ter vergemakkelijking van de handhaving, op aan dat alle BCN's worden verplicht tot het overleggen aan de bevoegde instanties van alle nodige informatie met inbegrip van: 8. dringt aan op een onderzoek naar de OTC-handel in aandelen en dringt aan op verbeteringen in de wijze waarop de OTC-handel gereglementeerd is, om ervoor te zorgen dat er bij de multilaterale uitvoering van orders meer gebruik wordt gemaakt van RM's en MTF's en bij bilaterale orderuitvoering meer van SI's, en dat het percentage OTC-handel in aandelen substantieel vermindert; 9. verzoekt om een onderzoek van de Commissie naar de effecten van vaststelling van een minimale orderomvang voor alle dark-pooltransacties en naar de vraag of dit strikt kan worden nageleefd om daarmee ter wille van een correcte prijsvorming een adequate transactiestroom middels transparante handelsplatformen te handhaven; Ontheffingen voor pretransactionele transparantieverplichtingen 10. dringt erop aan dat de Commissie de bestaande MiFID-ontheffingen voor pretransactionele transparantieverplichtingen herziet ten einde: 11. dringt aan op een uniforme toepassing van pretransactionele ontheffingen in alle lidstaten ter beperking van implementatieverschillen, die tot onzekerheid, regelgevingsarbitrage en ongelijke concurrentievoorwaarden kunnen leiden; is van oordeel dat een en ander wellicht het beste via door de EAEM vastgestelde technische normen zou kunnen worden verwezenlijkt, overeenkomstig het beoogde concept van één enkel wetboek voor financiële diensten; Consolidated tape (geconsolideerde transactiemeldingsregeling) 12. is verheugd over de recente aankondiging van de marktdeelnemers dat zij hun pre- en posttransactionele gegevens gaan scheiden en dringt aan op verdere inspanningen om tot gemeenschappelijke normen voor gegevens te komen en gegevens beter beschikbaar te maken; 13. verzoekt de Commissie een werkgroep in het leven te roepen om de moeilijkheden op te lossen die de consolidering van marktgegevens in Europa in de weg staan, met name de slechte kwaliteit van de gegevens over alle transacties; 14. verzoekt de EAEM om gemeenschappelijke meldingsnormen en -formaten op te stellen voor het melden van alle posttransactionele informatie, zowel over transacties op georganiseerde handelsplatformen als over OTC-transacties, met het oog op de consolidatie van de verzamelde gegevens; 15. dringt erop aan dat alle meldingsplatformen ertoe verplicht worden de pre- en posttransactionele gegevens te scheiden, opdat aan alle marktdeelnemers tegen een commercieel redelijke en vergelijkbare prijs informatie ter beschikking kan worden gesteld; verzoekt bovendien de Commissie om te overwegen het begrip goedgekeurde publicatievoorzieningen (GPV's) in te voeren om aan de hand daarvan kwaliteitsnormen voor de publicatie van de handel vast te stellen en het aantal meldingsplatformen te verlagen, alsmede het gebruik van internetpagina's, die consolidering in de weg staan, te beperken; 16. dringt aan op een verkorting van de termijn voor uitgestelde openbaarmaking, zodat transacties binnen 24 uur na afsluiting aan de regelgevers worden gemeld; is van oordeel dat voor de openbaarmaking van transacties onder normale omstandigheden termijnen van langer dan een minuut onaanvaardbaar moeten worden geacht; 17. acht het van essentieel belang de samenstelling van de OTC-handel en de gebruikte bedrijfsmodellen te analyseren; verzoekt daarom om invoering van specifieke markeringen („flags”) met het oog op de pre- en posttransactionele transparantie van OTC-transacties, teneinde de kenmerken van dergelijke OTC-transacties beter te begrijpen en te kunnen beoordelen welke soorten transacties wegens hun specifieke kenmerken legitiem OTC kunnen worden uitgevoerd; Microstructurele aspecten 18. dringt erop aan dat na de „flash crash” alle handelsplatformen tegenover de nationale toezichthouders moeten kunnen aantonen dat hun technologie en toezichtsystemen bestand zijn tegen een stortvloed van orders zoals op 6 mei 2010, om te waarborgen dat zij onder extreme omstandigheden in staat zijn om via HFT of algoritmische tradingsystemen uitgevoerde orders tot een goed einde te brengen; ook moeten zij laten zien dat zij hun orderportefeuilles aan het eind van de dag kunnen reconstrueren, zodat de oorzaken van ongebruikelijke marktactiviteit kunnen worden vastgesteld en eventueel marktmisbruik kan worden achterhaald; 19. dringt bij de EAEM aan op de uitvoering van een evaluatie van de kosten en baten van algoritmische en hoogfrequente handel (HFT) voor de markten en de weerslag daarvan op andere marktgebruikers, met name de institutionele beleggers, om na te gaan of de aldus automatisch gegenereerde omvangrijke handelsstromen reële liquiditeit op de markt creëren en welke uitwerking dit heeft op de prijsvorming in het algemeen, alsmede op de mogelijkheden voor misbruik door het manipuleren van de markt met als gevolg ongelijke concurrentievoorwaarden voor de marktdeelnemers, en het effect daarvan op de stabiliteit van de markt in het algemeen; 20. wenst dat de praktijken die bekend staan als „layering” en „quote stuffing” uitdrukkelijk als marktmisbruik worden aangemerkt; 21. dringt aan op een onderzoek naar de vraag of regelgeving nodig is voor bedrijven die van HFT-strategieën gebruik maken, om ervoor te zorgen dat zij over gedegen systemen en controles beschikken waarbij de door hen gebruikte algoritmen voortdurend aan de regelgeving moeten worden getoetst, alsmede over de mogelijkheid tot intraday-monitoring, het opvragen van gegevens over in realtime uitstaande posities en leverage, en kunnen aantonen dat zij over degelijke beheersprocedures beschikken die berekend zijn op abnormale voorvallen; 22. verzoekt om onderzoek naar de uitdagingen die HFT voor het markttoezicht inhoudt; erkent dat regelgevers over passende middelen moeten beschikken om potentieel misbruiksgedrag op te sporen en te controleren; wenst vanuit deze optiek dat alle orders die door gereguleerde markten en MTF's worden ontvangen, alsmede de op deze platformen uitgevoerde transacties aan de bevoegde autoriteiten worden gemeld; 23. dringt erop aan dat alle handelsplatformen die - hetzij rechtstreeks hetzij via externe gegevensverstrekkers - in onderlinge collocatie opererende servers aanbieden, aan alle daarop aangesloten klanten gelijke toegang garanderen, waar mogelijk onder dezelfde voorwaarden inzake infrastructuurlatentie, zodat wordt voldaan aan de in de MiFID vastgelegde praktijk inzake non-discriminatie; 24. verzoekt de regelgevers toezicht te houden op de verlening van gesponsorde toegang en deze te reguleren, en de Commissie om aanvullende maatregelen te overwegen zoals: 25. verzoekt de EAEM nader te onderzoeken of, ondanks de invoering van de nodige waarborgen, met gesponsorde toegang de drempel van niet-discriminerende toegang wordt overschreden; 26. doet een beroep op de Commissie om de beginselen over te nemen die thans door het technisch comité van de IOSCO met betrekking tot rechtstreekse elektronische toegang, met inbegrip van gesponsorde toegang, worden ontwikkeld en die de criteria omvatten voor het selecteren van klanten die in aanmerking komen voor gesponsorde toegang en omtrent de contractuele relatie tussen het platform, het aangesloten lid en de klant, en waarin hun respectieve verantwoordelijkheden worden afgebakend ten aanzien van het gebruik daarvan onder toepassing van adequate controles en filters; 27. is van oordeel dat, met het oog op de naleving van het beginsel dat alle beleggers gelijk moeten worden behandeld, de praktijk van flash orders nadrukkelijk moet worden verboden; 28. dringt erop aan dat de EAEM onderzoek verricht naar de gangbare provisiestructuren om ervoor te zorgen dat uitvoeringsprovisies, bijkomende kosten, door beleggingsmaatschappijen berekende commissies en andere hiermee verband houdende premies doorzichtig en niet-discriminerend zijn, stroken met een correcte prijsvorming en zo worden opgezet en uitgevoerd dat zij geen onoorbare transacties in de hand werken, alsmede om na te gaan of gebruikers die orders plaatsen een minimumheffing zouden moeten betalen, ongeacht of deze orders worden uitgevoerd of niet, aangezien deze orders door de marktinfrastructuur moeten worden verwerkt; 29. bepleit dat de EAEM een onderzoek instelt naar het „maker/taker”-provisiemodel om na te gaan of ook de begunstigden van de voordeligere „maker”-provisieformule moeten worden onderworpen aan officiële marktmakersverplichtingen en -toezicht; 30. dringt erop aan dat de EAEM toezicht uitoefent en door middel van uitvoeringshandelingen gestalte geeft aan gedegen volatiliteitsonderbrekers en handelsremmers die gelijktijdig op alle EU-handelsplatformen functioneren om een voorval zoals de Amerikaanse „flash crash” te voorkomen; Werkingssfeer 31. dringt erop aan dat deelnemers aan ongereglementeerde markten in geen geval in staat mogen worden gesteld om rechtstreekse en ongefilterde gesponsorde toegang te verkrijgen tot officiële handelsplatformen en dat belangrijke marktdeelnemers die voor eigen rekening handelen, zich bij de regelgevers moeten laten registreren en hun handelsactiviteiten omwille van de stabiliteit moeten onderwerpen aan een passend niveau van toezicht en controle; 32. dringt erop aan dat transacties voor eigen rekening door ongereglementeerde entiteiten middels algoritmische handelsstrategieën alleen mogen worden uitgevoerd via een gereglementeerde financiële tegenpartij; 33. dringt erop aan het toepassingsgebied van het transparantieregime van de MiFID te verruimen tot alle op aandelen lijkende instrumenten, met inbegrip van aandelencertificaten (DR's), indexfondsen (ETF's), ter beurze verhandelde goederen (EDC's) en certificaten; 34. dringt erop aan dat door de Commissie en de EAEM wordt nagedacht over de invoering van een naar activacategorie gespecificeerde pre- en posttransactionele transparantieverplichting voor alle niet-aandelengerelateerde financiële instrumenten, met inbegrip van bedrijfs- en staatsobligaties en voor CPP in aanmerking komende derivaten, waar dat nodig is in combinatie met maatregelen die leiden tot een verdere standaardisering van OTC-derivaten ten einde voor meer transparantie te zorgen; 35. is van oordeel dat de Commissie, gezien de problemen die zich hebben voorgedaan met betrekking tot de gegevenskwaliteit en de consolidatie van posttransactionele gegevens voor Europese aandelen, ervoor moet zorgen dat posttransactionele gegevens over niet-aandelengerelateerde producten in een eenvoudig te consolideren vorm worden verstrekt; 36. ondersteunt het voornemen van de Commissie om een groter aantal bepalingen uit de MiFID op derivaten toe te passen, aangezien de handel in dergelijke producten steeds meer wordt verlegd naar georganiseerde handelsplatformen en moet voldoen aan steeds strengere eisen inzake standaardisering en centrale clearing; 37. verzoekt de Commissie een voorstel in te dienen om waar nodig te waarborgen dat alle OTC-derivatencontracten die zich voor standaardisering lenen op een beurs of elektronisch handelsplatform worden verhandeld, zodat de prijs van dergelijke contracten op transparante, eerlijke en efficiënte wijze en vrij van belangenconflicten tot stand komt; 38. verzoekt om een herziening van de IOSCO-normen voor clearinginstellingen, effectenafwikkelingssystemen en systeemrelevante betalingssystemen met het oog op een verdere verbetering van de markttransparantie; 39. is van mening dat regelgevers voor de verschillende materiële en financiële goederenmarkten toegang moeten hebben tot dezelfde gegevens om trends en dwarsverbanden te kunnen onderkennen, en verzoekt de Commissie de desbetreffende inspanningen binnen de EU en in de wereld te coördineren; o o o 40. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie, alsmede aan de Europese Centrale Bank. Het Europees Parlement, – gelet op artikel 3 van het VEU en artikel 2, lid 5, en de artikelen 67, 74, 196 en 222 van het VWEU, – gezien het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, – gezien het programma van de Raad en de Commissie van 20 december 2002 ter verbetering van de samenwerking in de Europese Unie bij het voorkomen van chemische, biologische, radiologische en nucleaire terroristische dreigingen en het beperken van de gevolgen daarvan (CBRN-programma 2002) (1) , – gelet op Kaderbesluit 2002/475/JBZ van de Raad van 13 juni 2002 inzake terrorismebestrijding (2) , als gewijzigd bij Kaderbesluit 2008/919/JBZ van de Raad (3) , – gezien de EU-strategie 2003 tegen de verspreiding van massavernietigingswapens en hun overbrengingsmiddelen, – gezien de Europese veiligheidsstrategie (EVS) met als titel „Een veilig Europa in een betere wereld”, die op 12 december 2003 door de Europese Raad is aangenomen, alsmede de interne veiligheidsstrategie van de EU uit 2010 (4) en de mededeling van de Comissie daarover ( COM(2010)0673 ), – gezien het solidariteitsprogramma van de EU 2004 betreffende de gevolgen van terroristische dreigingen en aanslagen (5) , – gezien de terrorismebestrijdingsstrategie van de EU 2005, zoals aangenomen door de Europese Raad op 1 december 2005 in Brussel (6) , en het bijbehorende actieplan (7) , – gezien het actiekader van Hyogo 2005-2010 (8) , zoals goedgekeurd door de Wereldconferentie over rampenbestrijding van 18 tot 22 januari 2005 in Japan, – gezien het zevende kaderprogramma voor onderzoek en technologische ontwikkeling (9) , met name de financiering van het CBRN-Emapproject (10) , – gezien Beschikking 2007/162/EG, Euratom van de Raad van 5 maart 2007 tot instelling van een financieringsinstrument voor civiele bescherming (11) , – gezien Beschikking 2007/779/EG, Euratom van de Raad van 8 november 2007 tot instelling van een communautair mechanisme voor civiele bescherming (herschikking) (12) , – gezien Verordening (EG) nr. 428/2009 van de Raad van 5 mei 2009 tot instelling van een communautaire regeling voor controle op de uitvoer, de overbrenging, de tussenhandel en de doorvoer van producten voor tweeërlei gebruik (13) , – gezien Richtlijn 2008/114/EG van de Raad van 8 december 2008 inzake de identificatie van Europese kritieke infrastructuren, de aanmerking van infrastructuren als Europese kritieke infrastructuren en de beoordeling van de noodzaak de bescherming van dergelijke infrastructuren te verbeteren (14) , met name in geval van acties met grensoverschrijdende gevolgen, waarbij o.a. richtsnoeren worden opgesteld voor een geïntegreerde aanpak om de capaciteit voor de bescherming van kritieke infrastructuur in EU-verband op te voeren, waaronder de noodzaak van een netwerk voor waarschuwing en informatie inzake kritieke infrastructuur (CIWIN), en waarbij de Commissie met het oog op de verbetering van de bescherming van deze kritieke infrastructuur de rol krijgt toebedeeld om voorstellen te doen en een en ander te coördineren, – gezien de mededeling van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad inzake de aanscherping van de chemische, biologische, radiologische en nucleaire beveiliging in de Europese Unie – een CBRN-actieplan voor de EU ( COM(2009)0273 ), – gezien de conclusies van de Raad van 30 november 2009 over het opvoeren van de chemische, biologische, radiologische en nucleaire (CBRN-)beveiliging in de Europese Unie - een CBRN-actieplan van de EU (15) , – gezien het programma van Stockholm - Een open en veilig Europa ten dienste en ter bescherming van de burger (16) , – gezien de mededeling over het terrorismebestrijdingsbeleid van de EU: belangrijkste resultaten en nieuwe uitdagingen ( COM(2010)0386 ), – gezien de mededeling van de Commissie over een ruimte van vrijheid, veiligheid en recht voor de burgers van Europa - Actieplan ter uitvoering van het programma van Stockholm ( COM (2010) 0171 ), – onder verwijzing naar zijn vorige resoluties over CBRN-kwesties en de preventie van en de reactie op rampen, en in dat verband, naar zijn recente resolutie van 10 februari 2010 over de aardbeving op Haïti (17) , waarin wordt gepleit voor de oprichting van een Europese civielebeschermingsmacht, – onder verwijzing naar zijn resolutie van 21 september 2010 over de mededeling van de Commissie: Een communautaire aanpak van de preventie van natuurrampen en door de mens veroorzaakte rampen (18) , – gezien het herziene voorstel van het voorzitterschap van de Raad van 25 oktober 2010 inzake de ontwerpconclusies van de Raad betreffende paraatheid en reactie in geval van een CBRN-aanslag, opgesteld op basis van de doelstellingen als bedoeld in Actie H.29 inzake de verbetering van de planning bij noodsituaties in het CBRN-actieplan van de EU (19) , zoals goedgekeurd door de Raad op 8 november 2010, – gezien de mededeling van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad getiteld „Naar een krachtigere Europese respons bij rampen: de rol van civiele bescherming en humanitaire hulp” ( COM(2010)0600 , – gelet op artikel 48 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken en de adviezen van de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en voedselveiligheid, de Commissie buitenlandse zaken en de Commissie industrie, onderzoek en energie ( A7-0349/2010 ), A. overwegende dat de EU kan bogen op een reeds lange betrokkenheid bij CBRN-programma's, die is begonnen met de conclusies van de Europese Raad van Gent van 19 oktober 2001 en van de Europese Raad van Laken van 13 en 14 december 2001; overwegende dat in 2002 een CBRN-programma werd aangenomen dat vervolgens in 2004 werd vervangen door het solidariteitsprogramma van de EU, en dat de Raad op 12 november 2009 een nieuw CBRN-actieplan van de EU heeft aangenomen, B. overwegende dat CBRN-rampen, of zij nu door een ongeval of een terroristische aanval zijn veroorzaakt, een ernstige bedreiging voor de veiligheid en de gezondheid van de inwoners van de EU vormen, waardoor hun levens, het milieu en hun bezittingen, met inbegrip van hun culturele erfgoed, en het maatschappelijk functioneren in een of meerdere lidstaten van de EU worden beïnvloed, doordat cruciale infrastructuren en bestuursstructuren worden ontwricht, C. overwegende dat zowel de Raad als de Commissie van oordeel is dat het aantal incidenten in verband met CBRN-materiaal, met inbegrip van terreurdaden, tot dusverre betrekkelijk gering is en dat het merendeel van de met CBRN-stoffen samenhangende rampen te wijten is aan industriële ongevallen of de toename en wereldwijde verspreiding van gevaarlijke pathogene stoffen, D. overwegende dat het bestaande en voortdurende risico van CBRN-rampen, ongeacht of deze door een ongeluk of opzettelijk zijn veroorzaakt, een ernstige belemmering vormt voor de volledige uitoefening van alle fundamentele rechten en vrijheden en haaks staat op de belofte een Europese ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid tot stand te brengen en verder te ontwikkelen, E. overwegende dat één van de grootste CBRN-risico's voortvloeit uit proliferatie van CBRN-materiaal door terroristische organisaties en dat derhalve een belangrijke maatregel verband houdt met de versterking van het non-proliferatiestelsel en de ontwapening door middel van een wereldwijde en volledige tenuitvoerlegging van alle desbetreffende verdragen en internationale overeenkomsten (namelijk het Verdrag inzake de niet-verspreiding van kernwapens, het Verdrag inzake chemische wapens en het Verdrag inzake biologische wapens) en het sluiten van een verdrag over het verbod op de vervaardiging van splijtbare materialen voor kernwapens (splijtstofproductiestopverdrag), F. overwegende dat het vervaardigen, bezitten, verwerven, vervoeren, leveren en gebruiken van vuurwapens, springstoffen, kernwapens, biologische en chemische wapens, alsmede het verrichten van onderzoek naar en het ontwikkelen van biologische en chemische wapens, en het geven van instructie voor het vervaardigen en gebruiken van springstoffen, vuurwapens of andere wapens voor illegale doeleinden deel uitmaken van de definitie van de EU van terrorisme en de training voor terrorisme, zoals uiteengezet in Kaderbesluiten 2002/475/JBZ en 2008/919/JBZ, G. overwegende dat maatregelen inzake CBRN-materiaal een van de hoekstenen van de terrorismebestrijdingsstrategie van de EU vormen en dat bijgevolg op 30 november 2009 door de Raad een CBRN-actieplan van de EU is aangenomen, H. overwegende dat het probleem van het misbruik van bepaalde chemische stoffen, die op de markt op ruime schaal voor particulieren beschikbaar zijn als precursoren van zelfgemaakte explosieven, aanleiding kan geven tot een reeks terroristische of andere criminele incidenten in de EU; overwegende dat een en ander noopt tot een sterke mate van toezicht en controle op de tenuitvoerlegging van het voorstel voor een verordening van het Europees Parlement en de Raad over het op de markt brengen en het gebruik van precursoren van explosieven ( COM(2010)0473 ), I. overwegende dat na de inwerkingtreding van het Verdrag van Lissabon een nieuw evenwicht is vastgelegd enerzijds tussen de bevoegdheden van de diverse instellingen van de EU en anderzijds tussen de EU en haar lidstaten, met inbegrip van de knowhow op defensiegebied; overwegende dat het opbouwen van een dergelijk nieuw kader een continu proces is dat een begrip van gedeelde waarden en een gemeenschappelijk doel vergt, J. overwegende dat het in principe de lidstaten zijn die verantwoordelijk zijn voor het CBRN-beleid, maar dat nauwe samenwerking en coördinatie op EU-niveau toch een noodzaak is, K. overwegende dat de oprichting van de Europese Dienst voor extern optreden (EDEO) mogelijkheden biedt voor verbetering van de algehele crisisrespons van de EU via maatregelen uit hoofde van het stabiliteitsinstrument, L. overwegende dat het CBRN-actieplan van de EU moet leiden tot de doeltreffende interactie van nationale en EU-initiatieven bij de aanpak van CBRN-risico's en de voorbereiding van de nodige reacties, waarbij zowel de „horizontale” coördinatie tussen de Commissie en de lidstaten als de „verticale” coördinatie tussen de instrumenten op EU-niveau en die van de lidstaten worden versterkt, ten einde de doelmatigheid en snelheid van de uitwisseling van informatie, de uitwisseling van optimale praktijken, analytische rapporten in alle stadia, gezamenlijke planning, de ontwikkeling van operationele procedures, operationele oefeningen en de rendabele bundeling van de beschikbare middelen te vergroten, M. overwegende dat diverse wetshandhavingsinstanties van de EU bij CBRN-maatregelen zijn betrokken, zoals bijvoorbeeld Europol, via de oprichting van een Europese gegevensbank voor bommen en het systeem van vroegtijdige waarschuwing voor explosieven en CBRN-materiaal; overwegende dat hiervoor de invoering van geschikte procedures voor het uitoefenen van controle door het Europees Parlement en de nationale parlementen nodig is, zoals bijvoorbeeld bepaald in artikel 88 van het VWEU, N. overwegende dat gezondheidsrisico's en de daarmee gepaard gaande prevalentie van gevaarlijke ziekteverwekkers steeds meer voorkomen in de EU en over de hele wereld, zoals blijkt uit de recente uitbraak van influenza A(H1N1), O. overwegende dat milieuvervuiling en verontreinigingsproblemen, met inbegrip van grensoverschrijdende gevallen, door CBRN-incidenten kunnen worden uitgelokt, en dat om die reden het CBRN-beleid van de EU ook herstel- en ontsmettingsstrategieën moet bevatten, P. overwegende dat het algemene doel van het nieuwe CBRN-beleid van de EU is „de dreiging van CBRN-incidenten en de schade die zij aan de burgers van de Europese Unie kunnen berokkenen te beperken”, en overwegende dat dit moet worden bereikt door „de waarschijnlijkheid dat een CBRN-incident zich voordoet zo klein mogelijk te maken en de gevolgen te beperken mocht het zich toch voordoen”, Q. overwegende dat de Commissie in haar mededeling over de rol van de EU in de volksgezondheid in de wereld (20) erkent dat maatregelen op EU-niveau en mondiaal niveau moeten worden gecoördineerd ten einde snel te reageren op gezondheidsbedreigingen, en dat zij toezegt te zorgen voor grotere paraatheid en betere mechanismen ter bestrijding van epidemieën of uitbraken, met inbegrip van opzettelijke handelingen zoals bioterrorisme, R. overwegende dat biologische stoffen zoals miltvuur in vergelijking met de nucleaire technologie en haar precursoren, veel goedkoper zijn en veel gemakkelijk te verwerven en te verspreiden, hetgeen mogelijkheden schept voor terroristische aanvallen met niet-conventionele middelen die een verschrikkelijke, langdurige bedreiging voor de gezondheid en het milieu, inclusief landbouw en voedselvoorziening, vormen, S. overwegende dat de eerstehulpverleners, onder meer de politie-, brandweer- en ambulancediensten, de slachtoffers van een CBRN-incident niet ter plaatse kunnen bijstaan zonder gevaar voor hun eigen veiligheid, tenzij zij bescherming vóór blootstelling hebben gekregen in de vorm van medische tegenmaatregelen en een adequate opleiding, T. overwegende dat regionale voorraden van medische tegenmaatregelen een adequate bescherming voor de burgers bieden, doordat een goed evenwicht wordt gerealiseerd tussen bescherming van de volksgezondheid en economische overwegingen en ook de verantwoordelijkheid en de solidariteit van de lidstaten gewaarborgd worden, U. overwegende dat de Wereldgezondheidsorganisatie met haar programma voor waarschuwing en maatregelen in geval van epidemieën en pandemieën (21) beoogt de bioveiligheid en de paraatheid bij uitbraken van gevaarlijke en opkomende ziekteverwekkers te vergroten, V. overwegende dat de EU, via haar lidstaten en de Commissie, actief deelneemt aan de discussies over het initiatief voor wereldwijde bescherming van de gezondheid, die tot doel hebben te komen tot een gezamenlijk mondiaal optreden om de paraatheid op het gebied van de volksgezondheid te versterken en een respons te bieden op de dreiging van internationaal biologisch, chemisch en radiologisch/nucleair terrorisme, W. overwegende dat het gevaar voor de chemische, biologische, radiologische en nucleaire veiligheid niet alleen afkomstig is van terroristische aanslagen of nalatigheid, maar ook van chemische wapens die in de tweede wereldoorlog in zee gedumpt zijn en van de opslagplaatsen voor kernafval in de EU, X. overwegende dat het geschikte niveau van chemische, biologische, radiologische en nucleaire veiligheid in de EU mede afhankelijk is van het veiligheidsniveau dat in derde landen gehanteerd wordt, Y. overwegende dat er nieuwe gevaren voor de veiligheid kunnen voortvloeien uit het gebruik van nieuwe technologieën bij de planning van terreurdaden, terwijl de veiligheidsnormen geen gelijke tred houden met de technologische vooruitgang, Z. overwegende dat de verschillende thans geldende normen grondig getoetst moeten worden om de nodige afdoende veiligheidseisen te formuleren, AA. overwegende dat het CBRN-actieplan van de EU is opgedeeld in drie belangrijke delen: preventie, detectie, en paraatheid en reactie, en een vierde hoofdstuk bevat over „Acties ten behoeve van zowel preventie als detectie en reactie inzake CBRN”; overwegende dat het erkennen van het belang van elk van deze stadia cruciaal is om te kunnen zorgen voor de juiste uitvoering van risicobeoordelingsstudies, reacties en tegenmaatregelen, waarbij wordt gekozen voor een transversale en grensoverschrijdende benadering van CBRN-materialen, bijvoorbeeld middels de juiste vaststelling van meetbare doelstellingen en acties in elk stadium, AB. overwegende dat ten gevolge van de wijzigingen van de Raad in het huidige door de Commissie voorgestelde CBRN-actieplan van de EU het actieplan wordt afgezwakt, waardoor de toezeggingen van de lidstaten niet-bindend worden en de geplande maatregelen verwateren, maatregelen waarvan er vele op nationaal niveau blijven steken en geen Europese dimensie krijgen; overwegende dat ook het toezicht en de controle door de Commissie van de tenuitvoerlegging van deze maatregelen worden afgezwakt, waardoor de Commissie in sommige gevallen zelfs niet samen met de lidstaten als een „betrokken actor” wordt beschouwd, Algemene richtsnoeren 1. constateert dat het CBRN-actieplan van de EU onduidelijk is over de nieuwe verdeling van de bevoegdheden tussen de lidstaten en de EU na de inwerkingtreding van het Verdrag van Lissabon, zoals vastgelegd in artikel 5 van het VEU in verband met de beginselen van bevoegdheidstoedeling, subsidiariteit en evenredigheid; merkt op dat het CBRN-actieplan van de EU het gebied van de gedeelde interne bevoegdheden inzake de ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid, gemeenschappelijke veiligheidsvraagstukken en vervoer, civiele beschermingsmaatregelen , alsmede extern optreden van de Unie (artikelen 21 en 22 VEU) beslaat; 2. wijst er evenwel op dat de uitrol van het gemeenschappelijk CBRN-veiligheidssysteem de bevoegdheden van de lidstaten op dit beleidsterrein niet mag aantasten; 3. beschouwt het actieplan als een uitstekend instrument om ervoor te zorgen dat de nationale en Europese initiatieven in de strijd tegen CBRN-risico's goed aan elkaar gekoppeld zijn; 4. erkent dat het van cruciaal belang is om de bekwaamheid en deskundigheid te vergroten en overlapping, versnippering en onsamenhangendheid bij de inzet van de EU-instellingen en/of de lidstaten op het gebied van veiligheid en defensie te voorkomen, wanneer het grondrecht op leven in gevaar is en de gevolgen van onachtzaamheid en nalatigheid geen grenzen kennen; 5. onderstreept dat de EU haar gemeenschappelijke aanpak van CBRN-preventie, -detectie en -reactie moet versterken middels het opzetten van speciale mechanismen (regelgevende, wetgevende en niet-wetgevende instrumenten) die samenwerking en het bieden van bijstand bindend maken in het geval van een CBRN-ramp die wordt veroorzaakt door een ongeval of een terroristische aanslag; wijst erop dat de voornaamste doelstelling van de EU-instellingen erin zou moeten bestaan om op basis van solidariteit in de EU te zorgen voor de doelmatigheid van een nationale of transnationale reactie op een CBRN-ongeval of een terroristische aanslag op gecoördineerde wijze onder auspiciën van de Commissie en met een pan-Europese uitwerking; 6. wijst er andermaal op dat een CBRN-actieplan van de EU de gelegenheid biedt om de EU en haar lidstaten in staat te stellen de wetgevende middelen te vinden om de in artikel 222 van het TWEU opgenomen solidariteitsclausule op doeltreffende wijze toe te passen, en dat de lidstaten moeten worden geïnformeerd over elkaars plannen en beste praktijken om CBRN-rampen aan te pakken en tegen te gaan, of zij per ongeluk of opzettelijk zijn gebeurd, opdat zij elkaar op gecoördineerde en doelmatige wijze kunnen bijstaan; 7. onderstreept dat het van essentieel belang is de reikwijdte van het wetgevend en regelgevend optreden van de Commissie te schragen, die in de huidige versie van het CBRN-actieplan van de EU een ietwat vage rol krijgt toebedeeld inzake vele van de geplande doelstellingen en maatregelen; dringt er derhalve op aan dat de Commissie voor zover mogelijk wetgevingsvoorstellen indient voor alle in het actieplan opgenomen gebieden, en onderstreept dat alleen indien aan de Commissie een sterke regelgevende taak wordt toebedeeld, lacunes in de inspanningen van elke lidstaat kunnen worden gevuld; 8. dringt erop aan de verbintenis van de lidstaten ten aanzien van CBRN-controle verder gaat dan de simpele uitwisseling van optimale praktijken en gegevens, en dat tevens technologieën en infrastructuren worden gebundeld en gedeeld ten einde overlapping en het verkwisten van middelen te voorkomen om waardevolle en rendabele synergieën op EU-niveau tot stand te brengen; doet een beroep op de lidstaten om het eens te worden over methodes voor de detectie en preventie van CBRN-rampen, de overdracht van CBRN-materiaal binnen de EU en reactiemaatregelen, met inbegrip van het delen van CBRN-gerelateerde informatie en grensoverschrijdende bijstand; 9. spoort daarom de lidstaten die het verst gevorderd zijn op het vlak van de binnenlandse veiligheid, ondanks het gevoelige en bij uitstek nationale karakter daarvan, hun informatie, technologie en infrastructuur met elkaar te delen en gezamenlijke strategische projecten, zoals hierboven vermeld, ter hand te nemen; verzoekt de Commissie en de Raad een databank aan te leggen en regelmatig bij te werken van de in de lidstaten beschikbare medische tegenmaatregelen om te reageren op CBRN-incidenten, het delen van de bestaande capaciteit te bevorderen en een rendabel aankoopbeleid van bovengenoemde tegenmaatregelen te coördineren; 10. dringt aan op de ontwikkeling van kwaliteits- en veiligheidsnormen van de EU en een EU-stelsel en -netwerk van laboratoria voor de certificering van CBRN-beveiligingsuitrusting en -technologie; onderstreept dat ook strenge veiligheidsnormen en aanwervingsprocedures dienen te gelden voor personeel dat werkzaam is bij installaties met toegang tot schadelijke stoffen; dringt aan op het delen en gebruiken van de beste kennis en knowhow op civiel en militair gebied; onderstreept dat - ook hier onder leiding van de Commissie - de nodige onderzoeks- en ontwikkelingsmiddelen ter beschikking moeten worden gesteld om ervoor te zorgen dat toegepast onderzoek en grote demonstratieprogramma's met een Europese dimensie worden uitgevoerd, en dat gezien de versnippering van deze markt een industriebeleid van de EU op het gebied van civiele veiligheid nodig is, waarbij samenwerking tussen bedrijven in de EU wordt bevorderd en speciale steun wordt verleend aan kleine en middelgrote ondernemingen en kleine en middelgrote industriële ondernemingen (KMO/KMIO); pleit voor meer steun aan de KMO/KMIO, die instaan voor een aanzienlijk deel van de innovatie binnen KP7/Veiligheid, en voor meer samenwerking (met name grensoverschrijdend) tussen Europese bedrijven; spreekt de wens uit dat er een alomvattend projectmanagement tot stand komt dat alle aspecten van CBRN-beveiligingsprojecten voor zijn rekening kan nemen, waarbij de volledige levenscyclus van de CBRN-dreiging (preventie, detectie en reactie) is gedekt; verzoekt de Commissie een strategie voor te stellen om de biodefensie-industrie in Europa te ontwikkelen; 11. is verheugd dat de CBRN-bescherming wordt aangepakt als een kwestie in het kader van het vastgestelde Europese samenwerkingskader (EFC) voor veiligheids- en defensieonderzoek tussen de Commissie, het Europees Ruimteagentschap (ESA) en het Europees Defensieagentschap (EDA); benadrukt dat complementariteit, coördinatie en synergie tussen investeringen in O&O op defensiegebied en investeringen in onderzoek naar civiele veiligheid door de Commissie in het kader van het zevende kaderprogramma daadwerkelijke verbetering vereist van de desbetreffende juridische voorwaarden voor de uitwisseling van informatie binnen het EFC en met activiteiten op nationaal en Europees niveau als bedoeld in Beschikking 2006/971/EG van de Raad van 19 december 2006 betreffende het specifieke programma Samenwerking tot uitvoering van het zevende kaderprogramma van de Europese Gemeenschap voor activiteiten op het gebied van onderzoek, technologische ontwikkeling en demonstratie (2007-2013) (22) ; dringt aan op de ontwikkeling van op Europese leest geschoeid toegepast onderzoek op het gebied van veilige installaties om de bevolking en het milieu te beschermen, alsook op het realiseren van grootschalige demonstratieprojecten; dringt aan op de oprichting van expertisecentra die gespecialiseerd zijn in CBRN-bedreigingen, en op mobiliteit van de onderzoekers; 12. dringt erop aan dat er in het kader van de verwerking van gezamenlijke databanken van de lidstaten en van gevoelige onderzoeksgegevens wordt gezorgd voor passende garanties en veiligheidsmaatregelen, omdat een op gegevensbeveiliging gerichte aanpak een betere samenwerking en het delen van informatie tussen de instanties en organen van de lidstaten zal bevorderen; 13. benadrukt het belang van verbeterde paraatheid en dringt aan op het regelmatig in kaart brengen van nationale capaciteiten en middelen en op gezamenlijke oefeningen tussen de lidstaten; 14. dringt erop aan dat bij de diensten van de Commissie met spoed een Europees mechanisme voor de reactie op crisissituaties wordt ingericht, waar civiele en militaire middelen worden gecoördineerd om ervoor te zorgen dat de EU snel op een CBRN-ramp kan reageren; herhaalt zijn verzoek om de oprichting van een Europese civiele beschermingsmacht op basis van het bestaande mechanisme voor civiele bescherming van de EU, die de Unie in staat zal stellen de nodige middelen bijeen te brengen voor het verlenen van spoedhulp, met inbegrip van humanitaire hulp, binnen 24 uur nadat een CBRN-ramp zich binnen of buiten het grondgebied van de EU heeft voorgedaan; onderstreept dat passende bruggen moeten worden geslagen en partnerschappen moeten worden aangegaan tussen instanties zoals Europol, Interpol en wetshandhavingsinstanties in de lidstaten om een geschikt en doeltreffend netwerk op te zetten voor vroegtijdige opsporing/real-timecontrole van noodsituaties en voor interventies/coördinatie om op met CBRN verband houdende rampen te reageren, en onderstreept tevens dat aan de Commissie verslag moet worden uitgebracht; herinnert aan het verslag-Barnier van 2006 „Op weg naar een Europese civiele beschermingsmacht: Europe Aid” (23) dat door het Parlement krachtig werd gesteund, en is in dat verband verheugd over de hernieuwde bereidheid van de Commissie om een Europese responscapaciteit voor noodsituaties in te stellen, zoals uiteengezet in de mededeling van de Commissie „Naar een krachtigere Europese respons bij rampen: de rol van civiele bescherming en humanitaire hulp” ( COM(2010)0600 ); 15. is van mening dat voor de totstandbrenging van synergie moet worden gemikt op de dualiteit van het civiele en het militaire; spoort volgens duidelijk uitgetekende hoofdlijnen voor strategische samenwerking aan tot samenwerking met het EDA, NAVO-landen zoals de Verenigde Staten en Canada, en derde landen die pioniers zijn op het gebied van CBRN-veiligheid, dit via de uitwisseling van goede praktijken, een gestructureerde dialoog tussen deskundigen en de gezamenlijke ontwikkeling van capaciteit; benadrukt dat het belangrijk is dat de lidstaten van de EU gezamenlijke preventie- en bestrijdingsoefeningen op het gebied van bedreigingen voor de CBRN-veiligheid houden, waaraan de strijdkrachten en de civiele bescherming van de lidstaten en het EU-mechanisme voor civiele bescherming deelnemen; 16. constateert dat het bestaande EU-mechanisme voor civiele bescherming, zoals vastgelegd in Beschikking 2007/779/EG, Euratom van de Raad, momenteel het geschikte instrument is om CBRN-rampen aan te pakken, en onderstreept dat deze structuur het forum moet zijn waar spoedbesluiten inzake paraatheid en respons bij CBRN-rampen moeten worden genomen; stelt echter vast dat, om deze doelstelling te verwezenlijken en te zorgen voor adequate preventie en detectie, met de instanties voor civiele bescherming, inlichtingen en wetshandhaving moet worden samengewerkt, alsmede met de informatie- en responscentra van veiligheidsdienst en leger in elke lidstaat en op EU-niveau, zoals het civiele plannings- en uitvoeringsvermogen (CPCC) van het Politiek en Veiligheidscomité (PVC) en het Situatiecentrum van de Europese Unie (SitCen); wijst voorts op de rol van het Permanent Comité operationele samenwerking op het gebied van de binnenlandse veiligheid (COSI), dat de operationele samenwerking van de bevoegde nationale autoriteiten van de EU-lidstaten op het gebied van de binnenlandse veiligheid moet faciliteren, bevorderen en versterken; 17. herinnert eraan dat het Situatiecentrum van de EU (SitCen) is ondergebracht bij de nieuwe Dienst voor extern optreden en dat het personeel ervan grotendeels afkomstig is van de inlichtingen- en politiediensten van de lidstaten; benadrukt dat dit centrum een uiterst belangrijke rol speelt bij de ondersteuning van de nationale centra voor crisisbeheer; 18. verzoekt de lidstaten hun inspanningen onder supervisie van de Commissie te coördineren om de interoperabiliteit van uitrusting, capaciteiten en technologieën op het gebied van civiele bescherming te verbeteren, zodat de nieuwe solidariteitsclausule in geval van een CRBN-ramp op doeltreffende wijze kan worden toegepast; 19. onderstreept dat de versterking van de civiele beschermingscapaciteit van de EU moet bestaan in de exploratie van technologieën, infrastructuren en capaciteiten voor tweeërlei gebruik, alsmede in strategische samenwerking met het EDA, zoals hierboven beschreven, het ESA, het Internationaal Atoomenergieagentschap (IAEA), de Organisatie voor het verbod van chemische wapens (OPCW) en andere internationale CBRN-centra of -kennisprogramma's; 20. dringt er bij de lidstaten op aan een nationale autoriteit aan te wijzen of te creëren die in geval van een CBRN-aanslag of -ramp als hoofdcoördinator moet fungeren voor alle betrokken nationale en lokale organen en voor alle tegenmaatregelen die worden genomen als reactie op een dergelijke gebeurtenis; 21. onderschrijft de vaststelling dat CBRN-aanslagen een ernstige bedreiging vormen voor de veiligheid van de mensen die in de EU wonen; steunt daarom alle maatregelen die een betere bescherming bieden tegen CBRN-aanslagen; 22. benadrukt dat de strijd tegen het terrorisme moet worden gevoerd met volledige inachtneming van de internationale wetgeving op het gebied van de mensenrechten en de Europese wetgeving, beginselen en waarden op het gebied van de grondrechten, met inbegrip van het beginsel van de rechtsstaat; betoogt andermaal dat recht moet worden gedaan aan de beginselen van het Verdrag van Aarhus betreffende toegang tot informatie, inspraak bij besluitvorming en toegang tot de rechter inzake milieuaangelegenheden; 23. herinnert eraan dat de preventie van de toegang van terroristen tot CBRN-materiaal een cruciale prioriteit is zowel in het kader van de huidige, uit 2005 daterende als in de toekomstige EU-strategie ter bestrijding van terrorisme, evenals in het kader van de uit 2003 daterende EU-strategie tegen de verspreiding van massavernietigingswapens en hun overbrengingsmiddelen; dringt derhalve erop aan dat de EU-coördinator voor terrorismebestrijding via de passende en bevoegde agentschappen en deskundigen van de EU regelmatig aan het Parlement verslag uitbrengt over de omvang van mogelijke CBRN-risico's of -dreigingen binnen de Unie of voor EU-burgers en -belangen elders; onderstreept dat een verdere verduidelijking nodig is van de passende taken van de diverse EU- en nationale instanties die bij terrorismebestrijding betrokken zijn; erkent in dit verband de coördinerende taak van het COSI en het SitCen; dringt erop aan dat het Parlement als enig democratisch en rechtstreeks gekozen instelling van de EU, in het kader van zijn prerogatieven de democratische controle op deze beide organen waarborgt en zodoende tijdig en volledig over hun activiteiten wordt geïnformeerd, op zodanige wijze dat zij veilig kunnen blijven functioneren; 24. dringt bij de EU-instellingen aan op verder democratisch toezicht en transparantie bij de ontwikkeling en uitvoering van alle onderdelen van het CBRN-actieplan van de EU, met inachtneming van het recht van het publiek op toegang tot alle informatie en relevante documentatie die betrekking heeft op de openbare veiligheid en de dagelijkse risico's in verband met CBRN-rampen; 25. dringt erop aan in alle EU-instrumenten voor externe betrekkingen inzake economische samenwerking en politieke dialoog met derde landen (met inbegrip van de non-proliferatieclausules van de EU) rekening te houden met de in het CBRN-actieplan opgenomen maatregelen; verzoekt de Commissie en de Raad ten stelligste om in hun politieke en economische dialoog met derde landen gebruik te maken van alle beschikbare middelen (met inbegrip van het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid en instrumenten voor externe betrekkingen) ten einde normen voor detectie en preventie, waaronder het delen van informatie, en de reactie op CBRN-incidenten in derde landen te bevorderen, zoals afgebakend in het actieplan; 26. wijst op de nauwe band tussen en het spiegeleffect van de veiligheid binnen en de veiligheid buiten de Europese Unie; verwelkomt in deze context de acties van de regionale CBRN-kenniscentra in de spanningsgebieden buiten de Europese Unie, die erop gericht zijn een expertisenetwerk te bevorderen, de mogelijkheden te verbeteren om exportcontroles te verrichten en illegale handel in CBRN-stoffen te voorkomen, en de regelgevingsinstrumenten voor deze lidstaten en de regionale samenwerking op dit gebied te versterken; pleit ervoor om in Europa internationale experts uit risicolanden op te leiden, met inachtneming van de gangbare veiligheids- en vertrouwelijkheidsvoorschriften; 27. dringt er bij de instellingen en lidstaten van de EU op aan weerstand te bieden aan de te verwachten druk van de industrie en andere belanghebbenden die trachten aan extra regelgeving te ontkomen (zoals duidelijk blijkt uit een vergelijking tussen de versies van Commissie en Raad van het CBRN-actieplan van de EU); is van oordeel dat de bezorgdheid van de industrie over de kwaliteit en weerslag van de voorgestelde regelgevende maatregelen in aanmerking moet worden genomen zonder uit het oog te verliezen wat er op het spel staat, te weten het recht op leven, vrijheid en veiligheid van alle mensen in Europa en hun samenleving; onderstreept dat het toezicht op en de bescherming van CBRN-materiaal in de gehele EU en de doeltreffendheid van de reacties van de EU op een per ongeluk of opzettelijk veroorzaakte ramp voorrang hebben, alsook het belang om te streven naar het wegnemen van dergelijke dreigingen; 28. doet een beroep op de lidstaten om volledig deel te nemen aan de uitvoeringsfasen van het CBRN-actieplan van de EU en in dit verband samen te werken met de instanties van de EU die de doelstellingen en acties van het actieplan in concrete stappen omzetten, opdat de CBRN-veiligheid in elk van de lidstaten van de EU gewaarborgd wordt; Preventie 29. doet een beroep op de Commissie om op te treden als de belangrijkste facilitator en toezichthouder in verband met de opstelling en regelmatige bijwerking van EU-lijsten over CBRN-agentia waarbij de Commissie moet beslissen over een redelijk tijdsbestek; dringt erop aan dat de lijsten tevens mogelijke preventieve en reactiemaatregelen voor alle CBRN-agentia omvatten naargelang van de mate waarin zij gevaarlijk zijn, met kwaadaardige bedoelingen kunnen worden gebruikt of kwetsbaar zijn; 30. is van oordeel dat het CBRN-actieplan van de EU op basis van risico's strengere normen moet hanteren ten aanzien van de criteria voor de beoordeling van de beveiliging van hoog-risico-CBRN-inrichtingen, en benadrukt de rol en de verantwoordelijkheid van de nationale autoriteiten om deze inrichtingen regelmatig te controleren, aangezien de ontwikkeling van „criteria”, zoals vermeld in het huidige, door de Raad gewijzigde en aangenomen actieplan, als zodanig niet volstaat en hierin verbazingwekkend lage normen worden vastgelegd, in combinatie met de geringe verantwoordelijkheid die wordt toegekend aan de organisaties die zich bezighouden met CBRN-materiaal, de betrokken instanties van de lidstaten en de organen van de EU; merkt voorts op dat alle maatregelen die genomen worden, evenredig moeten zijn met de mogelijke risico's; 31. onderstreept dat beveiligingsmaatregelen en -eisen voor hoog-risico-CBRN-inrichtingen in de gehele EU veeleer aan EU-regelgeving onderworpen moeten zijn dan louter en alleen aan „documenten inzake goede praktijken”, een en ander middels een consequent raadplegingsproces waarbij de organen van de EU, de instanties van de lidstaten en de organisaties die zich bezighouden met zeer gevaarlijk CBRN-materiaal betrokken zijn; dringt erop aan dat, totdat dergelijke regelgeving is goedgekeurd en ten uitvoer gelegd, aan de Commissie een grotere toezicht- en inspectietaak wordt toebedeeld; 32. verwelkomt de initiatieven van het Gemeenschappelijk Centrum voor Onderzoek (GCO) ter ondersteuning van de programma's en nucleaire inspecties van het IAEA; beveelt aan maatregelen te nemen zodat de databanken en de onderzoeksresultaten van het GCO en die van de lidstaten onderling beschikbaar worden gesteld; 33. steunt de ontwikkeling van strategieën om het bedrijfsleven, de wetenschappelijke en universitaire gemeenschap en de financiële wereld in het kader van hun werkzaamheden en activiteiten te sensibiliseren voor de gevaren die verbonden zijn aan de verspreiding van en de handel in CBRN-stoffen; is in algemenere zin van mening dat vertrouwelijkheid een essentieel onderdeel vormt van de effectiviteit van bepaalde veiligheidsmaatregelen in het actieplan en dat men zich moet wapenen tegen het gevaar van onthulling dat het effect van deze maatregelen teniet zou kunnen doen; 34. is van oordeel dat de Commissie en de instanties van de lidstaten toezicht moeten houden op de activiteiten van de organisaties die zich bezighouden met hoog-risico-CBRN-materiaal en ervoor moeten zorgen dat deze organisaties voldoen aan op risico gebaseerde normen inzake beveiliging en openbare veiligheid, hetgeen gedegen en regelmatig uitgevoerde inspecties van hoog-risico-locaties inhoudt; 35. is van mening dat het preventie-gedeelte van het CBRN-actieplan van de EU zo moet worden gewijzigd dat de chemische industrie wordt genoopt het gebruik van hoog-risico-chemicaliën te vervangen door passende alternatieven met een lager risico, indien dit uit wetenschappelijk, technologische en milieuoogpunt mogelijk is en er een duidelijke veiligheidswinst wordt behaald; beseft welke economische kosten met een dergelijke vervanging gemoeid zijn en wat het effect op de betrokken bedrijfstakken is, maar doet een beroep op de EU, de lidstaten en de particuliere sector om voorrang te geven aan de veiligeheid van de EU-burgers; beveelt in dit verband aan een speciale verbinding met de bestaande REACH-verordening (24) te leggen, hetgeen in de door de Commissie ingediende versie van het actieplan terecht werd voorgesteld; verzoekt de Commissie met het oog hierop een studie te laten verrichten naar de uitvoering van de REACH-verordening; 36. benadrukt dat de grootste CBRN-risico's voortvloeien uit de proliferatie van CBRN-stoffen door terroristen; wijst daarom op het belang van doeltreffender internationale controleregelingen en van betere grens- en exportcontroles; 37. vraagt de Raad en de Commissie dat zij alle lidstaten aansporen om het Verdrag inzake chemische wapens (CWC) en het Verdrag inzake biologische wapens (BWC) te ondertekenen en hun verplichtingen in dit verband na te komen, en dat zij alles in het werk stellen voor de bevordering van het aanvullende verificatieprotocol bij het BWC, dat een lijst bevat van gevaarlijke biologische agentia en pathogenen alsook bepalingen inzake openbaarmakingsverklaringen en follow-upinspecties; dringt er tevens bij de lidstaten, de Raad, de Commissie en de internationale gemeenschap op aan om, als onderdeel van de verificatiebijlage bij het CWC, een lijst op te stellen van alle potentieel schadelijke chemische stoffen, onder meer witte fosfor; 38. verzoekt de Commissie en de Raad verder de activiteiten ter ondersteuning van het verdragenstelsel, met name de verdragen inzake chemische en biologische wapens, te blijven opvoeren, en roept daarom alle EU-lidstaten op tot een strikt verbod op de productie en het gebruik van biologische en chemische wapens en tot de buitenwerkingstelling van hun eigen wapens; 39. is zich bewust van het feit dat verspreiding een groter risico op oneigenlijk gebruik door terreurgroepen inhoudt, en moedigt de EU bijgevolg aan haar inspanningen voort te zetten om het juridisch kader voor de bestrijding van nucleair terrorisme te mondialiseren en erop toe te zien dat de geldende regelgeving wordt geëerbiedigd; steunt de projecten voor samenwerking met derde landen, bijvoorbeeld in het Middellandse-Zeebekken, om de illegale handel in nucleair en radiologisch materiaal te bestrijden; roept de EU op het CWC en het BWC te mondialiseren met het oog op de herzieningsconferentie betreffende het Verdrag inzake biologische en toxinewapens (BTWC) in 2011; 40. verzoekt de Commissie vergelijkende gegevens te verstrekken en een algehele beoordeling van de stand van zaken in de industrie in Europa verrichten ten aanzien van het waarborgen en aanscherpen van de controle van hoog-risico-CBRN-materiaal, met inbegrip van een overzicht van alle relevante nationale wetten inzake de tenuitvoerlegging van het CWC, het BWC en andere internationale instrumenten in verband met CBRN-materiaal; is van oordeel dat dit overzicht informatie moet bevatten over de mate waarin de lidstaten en de bedrijven aan hun internationale verplichtingen voldoen; erkent echter dat handhavingsmaatregelen als het CWC en het BWC wellicht niet volstaan om de risico's aan te pakken die voortvloeien uit het gebruik van CBRN-materiaal door niet-overheidsactoren, met name door terroristische netwerken; 41. verzoekt de Raad en de Commissie het bestaande ontwerpverdrag inzake het verbod op ontwikkeling, productie, opslag, overdracht en gebruik van uraniumwapens en de vernietiging ervan te bevorderen en dit verdrag ter ondertekening en ratificatie aan de VN-lidstaten voor te leggen; verzoekt alle EU- en VN- lidstaten om een moratorium in te stellen op het gebruik van wapens met verarmd uranium totdat een wereldwijd verbod op deze wapens is overeengekomen; 42. moedigt de invoering aan van maatregelen ter bestrijding van de financiering van verspreiding, naar analogie van de mechanismen die zijn ingesteld ter bestrijding van de financiering van terrorisme; 43. verwelkomt het optreden van de Commissie in het kader van het stabiliteitsinstrument om CBRN-gerelateerde activiteiten aan te pakken; beschouwt dit optreden als een aanvulling op het actieplan en verzoekt de Commissie de projecten uit te breiden tot regio's buiten de voormalige Sovjet-Unie (SEDE); verzoekt de Commissie om, uitgaande van de ervaring die in het kader van het stabiliteitsinstrument is opgedaan, een oproep te doen tot het indienen van voorstellen voor de verbetering van de veiligheid en bescherming van civiele laboratoria om toekomstige proliferatie te voorkomen; 44. is van mening dat het CBRN-actieplan van de EU op ondubbelzinnige wijze moet aandringen op de ontwikkeling van EU-richtsnoeren inzake beveiligingsopleiding en standaardeisen die in alle 27 lidstaten moeten worden opgelegd, en moet waarborgen dat speciale opleidingsprogramma's worden aangeboden voor het beveiligingspersoneel dat zich bezighoudt met hoog-risico-CBRN-materiaal, met inbegrip van personeel in bedrijven en onderzoekscentra waar hoog-risico-CBRN-materiaal voorhanden is, en dat eisen voor CBRN-functionarissen worden vastgelegd (taken, bevoegdheden en opleiding); benadrukt dat ook eerstehulpverleners een opleiding op het gebied van veiligheid en bewustmaking moeten krijgen; 45. onderstreept dat bij een toekomstige herziening op korte termijn van het CBRN-actieplan van de EU niet alleen de zelfregulering van de betrokken industrieën moet worden bevorderd en de industrieën moet worden geadviseerd gedragscodes in te voeren, maar dat ook een concreet beroep op de Commissie moet worden gedaan om pan-Europese richtsnoeren en regelgeving uit te werken, die van toepassing zijn op alle sectoren die zich bezighouden met hoog-risico-CBRN-agentia; 46. acht het van het allergrootste belang dat alle transacties met hoog-risico-CBRN-materiaal in de EU nauwlettend in het oog worden gehouden en dat in plaats van het „dringend verzoeken” van de industrie om alle transacties te melden, de Commissie en de lidstaten moeten werken aan een adequaat wetgevingskader om transacties te reguleren en te controleren, waardoor de veiligheid wordt verbeterd en een behoorlijke en snelle melding van alle verdachte transacties, alsmede van verlies of diefstal van CBRN-materiaal wordt gewaarborgd; onderstreept dat deze regelgeving een passende basis moeten leveren voor volledige transparantie in alle sectoren die zich met CBRN-agentia bezighouden, zodat industrieën over deze transacties rekenschap moeten afleggen; is van mening dat het vermogen van de particuliere sector tot handhaving van de relevante wetgeving en voorschriften in aanmerking genomen dient te worden bij de controle op hun verslagleggingsverplichtingen, zodat een gedegen toezicht gewaarborgd is; 47. benadrukt dat de beveiliging van zowel vervoer als opslag van CBRN-stoffen ontegenzeglijk en onvermijdelijk deel uitmaakt van het proces om de toegang tot dergelijke stoffen zoveel mogelijk te bemoeilijken en aldus de veiligheidsproblemen in verband met CBRN-stoffen aan te pakken; 48. benadrukt dat de risico's die verbonden zijn aan de handel in chemische stoffen op het internet nader moeten worden onderzocht en dat ter zake specifieke acties moeten worden ondernomen; 49. dringt aan op verduidelijking ten aanzien van het verbeteren de in- en uitvoerregeling voor wat betreft de taken van de lidstaten en de Commissie; verzoekt de lidstaten om de bestaande internationale regelgevingen toe te passen en voor de naleving ervan te zorgen, en vraagt de Commissie om als toezichthouder te fungeren en de naleving te beoordelen en hierover verslag uit te brengen; merkt op dat het gezien de ontwikkelingen in het technologietijdperk van belang is de relevante wet- en regelgeving inzake aanschaf, invoer, verkoop, veilige opslag en vervoer van CBRN-stoffen te toetsen en te herzien; 50. benadrukt dat, gezien de in Europese landen gepleegde terreurdaden waarbij in poststukken verpakte explosieve stoffen via de post worden verzonden, de bestaande inspectie- en veiligheidsmechanismen moeten worden versterkt en, indien deze ontbreken, nieuwe moeten worden gecreëerd bij alle postdiensten die zich bezighouden met de distributie van de post; Detectie 51. verzoekt de Commissie om in samenwerking met de instanties van de lidstaten een studie te laten verrichten naar de situatie op het terrein ten aanzien van de detectie van CBRN en naar de veiligheid van kerncentrales in de EU en haar buurlanden in geval van een ongeluk of een bewuste terroristische aanslag; moedigt de Commissie ertoe aan om de resultaten van een dergelijke evaluatie als uitgangspunt te nemen voor het uitwerken van gemeenschappelijke EU-richtsnoeren voor de wijze waarop ongevallen of opzettelijke aanvallen kunnen worden aangepakt, met inbegrip van het vinden van middelen om ervoor te zorgen dat de lidstaten voor een dergelijke actie voldoende mankracht en materiële middelen inzetten; 52. dringt aan op het versterken van de rol van het waarnemings- en informatiecentrum (MIC) dat al is opgericht in het kader van het EU-mechanisme voor civiele bescherming, om te zorgen voor een adequate uitwisseling van gegevens en goede praktijken tussen de lidstaten, waardoor pan-Europese normen voor de detectie van CBRN-activiteiten kunnen worden vastgelegd; 53. verzoekt de Commissie om de naleving door de lidstaten te controleren, te evalueren en hierover jaarlijks aan het Parlement verslag uit te brengen, en verzoekt de nationale autoriteiten om ervoor te zorgen dat regelgeving en richtsnoeren door de betrokken industrie en organisaties die zich bezighouden met hoog-risico-CBRN-materiaal worden opgevolgd en nageleefd; 54. acht het van essentieel belang gedegen onderzoek te doen dat erop gericht is alle relevante nationale en EU-organen en belanghebbenden hierbij verplicht te betrekken, met inbegrip van een evaluatie van de wijze waarop de uitwisseling en samenwerking sneller en gemakkelijker kunnen verlopen waardoor de reactie op een bedreiging van de openbare veiligheid doeltreffender wordt; Paraatheid en reactie 55. doet een beroep op de Raad om de Commissie voor de planning bij noodsituaties de rol van „coördinator” toe te kennen, zodat zij als toezichthouder kan optreden en aldus het bestaan van plaatselijke en nationale noodplannen wordt gegarandeerd; onderstreept dat de Commissie als depositaris van dergelijke plannen moet fungeren, waardoor zij in een optimale positie verkeert om mogelijke lacunes op te sporen en aldus sneller dan de betrokken autoriteiten te handelen; 56. is ingenomen met het voornemen om de capaciteit van de EU op het gebied van de civiele bescherming te versterken; merkt echter op dat de militaire defensie-instanties in veel EU-lidstaten praktische ervaring hebben opgedaan met de aanpak van CBRN-rampen; verzoekt in dit verband de lidstaten en de Commissie om beste praktijken uit te wisselen en meer te investeren in een grondige coördinatie van civiele en militaire deskundigheid; 57. spoort de Commissie aan te blijven onderzoeken in welke behoeften moet worden voorzien om de capaciteit op het gebied van civiele bescherming te versterken, met het oog op gezamenlijke aankoopprojecten; dringt er in dit verband op aan dat bijzondere aandacht wordt besteed aan de omschrijving van de behoeften van de EU inzake CBRN-paraatheid en -reactiecapaciteit, met inbegrip van medische tegenmaatregelen, zodat de beschikbaarheid van medische tegenmaatregelen in geval van een CBRN-incident zowel op het niveau van de EU als van de lidstaten wordt geëvalueerd; 58. pleit voor het houden van gezamenlijke oefeningen tussen EU-lidstaten onderling, en tussen lidstaten en derde landen, om gevaarlijke situaties met betrekking tot de chemische, biologische, radiologische en nucleaire veiligheid te voorkomen; 59. is te spreken over het plannen van EU-oefeningen om CBRN-incidenten en -aanvallen te simuleren, en onderstreept dat het CBRN-actieplan van de EU erin moet voorzien dat de resultaten en evaluaties van dergelijke oefeningen een bijdrage leveren tot een continu debat over de ontwikkeling van pan-Europese normen; 60. vestigt de aandacht op het feit dat de Commissie een voortrekkersrol dient te vervullen bij het vaststellen van normen op basis van de behoeften aan capaciteit inzake tegenmaatregelen; onderstreept dat dit de enige manier is om het hoogst mogelijke niveau aan beveiliging in de gehele EU te verwezenlijken, aangezien het de enige mogelijkheid is om ervoor te zorgen dat alle lidstaten dezelfde richtsnoeren volgen en dezelfde beginselen toepassen bij het opbouwen van capaciteiten en het voorbereiden van adequate personele en materiële middelen om op een al dan niet opzettelijk veroorzaakte ramp te reageren; 61. onderstreept de noodzaak om op regionaal en EU-niveau reserves van reactiemiddelen te creëren waarvan de omvang zo veel mogelijk het huidige dreigingsniveau moet weerspiegelen, in de vorm van medische of andere soorten bruikbare uitrusting, onder coördinatie van het EU-mechanisme voor civiele bescherming, met financiering van de EU en overeenkomstig gezamenlijk overeengekomen EU-richtsnoeren; benadrukt dat het van belang is goed beheerde reserves aan te houden om ervoor te zorgen dat de reactiemiddelen en medische of andere bruikbare uitrusting volledig functioneel, gangbaar en up to date zijn; dringt erop aan dat, tot de tijd waarin deze bundeling van middelen op regionaal en EU-niveau haar beslag krijgt, het CBRN-actieplan van de EU een manier moet aangeven waarop de lidstaten tegenmaatregelen en middelen in het geval van een CBRN-ongeval of een terroristische aanval kunnen delen, zodat de nieuwe solidariteitsclausule in de praktijk kan worden gebracht; onderstreept dat elke bijstandshandeling ten behoeve van bepaalde lidstaten het resultaat moet zijn van een verzoek van de relevante politieke autoriteiten in de betrokken landen en niet mag botsen met het vermogen van een lidstaat om zijn eigen burgers te beschermen; 62. verzoekt om herziening van de regels voor het Europees solidariteitsfonds om het toegankelijker te maken voor hulpverlening bij natuurrampen en bij industriële en door de mens veroorzaakte rampen, en verzoekt de lidstaten om met het oog op verbeterde preventie en paraatheid gebruik te maken van de beschikbare middelen van de structuurfondsen; 63. verzoekt de Commissie om, ter voorbereiding op het betreurenswaardige geval van een ramp, uitbraak of het opzettelijke gebruik van CBRN, meldingsmechanismen op te zetten om een verbinding te leggen tussen het werk van het EU-mechanisme voor civiele bescherming en andere EU-systemen voor vroegtijdige waarschuwing op de relevante gebieden van gezondheid, milieu, voedselproductie en dierenwelzijn; doet tevens een beroep op de Commissie om mechanismen op te zetten voor de uitwisseling van gegevens en analyses met internationale organisaties, zoals de Wereldgezondheidsorganisatie, de Wereld Meteorologische Organisatie en de Voedsel- en landbouworganisatie; 64. dringt aan op de oprichting van gespecialiseerde reactieteams op regionaal en EU-niveau, met inbegrip van medisch personeel, met wetshandhaving belast personeel en militairen, en merkt op dat, indien dergelijke teams in het leven worden geroepen, regelmatig speciale opleidingscursussen en operationele oefeningen moeten worden gepland; 65. verzoekt de Commissie om voldoende financiering voor de ontwikkeling van een betere uitrusting voor de detectie en identificatie van biologische agentia in geval van een aanslag of incident; betreurt het dat bij de bestaande uitrusting voor detectie sprake is van beperkingen wat betreft capaciteit en snelheid waardoor in geval van nood kostbare tijd verloren gaat; onderstreept dat personeel van hulpdiensten naar behoren moet worden uitgerust en van tevoren medische bescherming dient te krijgen om met een maximum aan persoonlijke veiligheid te werken in een rampgebied waar mogelijk schadelijke pathogene stoffen aanwezig zijn; benadrukt dat een betere uitrusting voor de identificatie van agentia en de diagnostiek ook vereist is in ziekenhuizen en andere inrichtingen waar slachtoffers van een incident worden opgevangen; 66. verzoekt de verschillende EU- en nationale instanties die bij de gegevensverzameling betrokken zijn, hun organisatiestructuur onder de loep te nemen en, indien niet aanwezig, bekwame personen te benoemen met ervaring en inzicht in de identificatie en beoordeling van CBRN-dreigingen en -risico's; 67. verzoekt de Commissie regelmatig aan het Europees Parlement verslag uit te brengen over de dreigings- en risicobeoordelingen inzake CBRN; 68. wenst dat op Europees niveau opleidings- en bewustmakingsprogramma's op gang worden gebracht, waarbij ook wordt gedacht aan de cruciale mogelijkheden die internet biedt om de burgers over CBRN-kwesties te informeren; benadrukt het belang van een goede coördinatie van de vroegtijdige waarschuwings- en informatiemechanismen voor de EU-burgers inzake CBRN-incidenten; neemt met belangstelling kennis van de haalbaarheidsstudie in verband met de oprichting van een Europees opleidingscentrum voor nucleaire veiligheid in het kader van het GCO; Gevolgen voor milieu en gezondheid 69. wijst op de ongecoördineerde overinvestering in vaccins tijdens de A(H1N1)-pandemie; verwelkomt de ontwerpconclusies van de Raad over de „Lering die moet worden getrokken uit de A(H1N1)-pandemie – Gezondheidsbeveiliging in de Europese Unie” (12665/2010), waarin wordt overwogen een mechanisme voor gezamenlijke aanbestedingen voor vaccins en antivirale geneesmiddelen te onwikkelen dat door de lidstaten op vrijwillige basis wordt toegepast, en spoort de lidstaten aan samen regionale oplossingen voor paraatheid te ontwikkelen, onder meer het delen van bestaande capaciteit en de coördinatie van financieel voordelige aankoop van medische tegenmaatregelen, waarbij gezorgd wordt voor een hoog niveau van CBRN-paraatheid in de hele EU; 70. merkt op dat de EU-wetgeving (Besluit 90/424/EEG van de Raad, zoals gewijzigd bij Besluit 2006/965/EG van de Raad) voorziet in een communautaire aanpak van de uitroeiing, bestrijding en bewaking van dierziekten en zoönosen, met inbegrip van de aankoop en opslag van diergeneeskundige tegenmaatregelen om dieren tegen infectie te beschermen; betreurt dat er niet een soortgelijke communautaire aanpak is ontwikkeld voor de coördinatie van de aankoop en opslag van medische tegenmaatregelen om de menselijke populatie van de EU te beschermen tegen infectie door gevaarlijke biologische ziekteverwekkers; 71. wijst erop dat een incident of een aanval met biologische ziekteverwekkers – bijvoorbeeld met miltvuur, maar dat niet alleen – het getroffen gebied voor tientallen jaren zal besmetten, ernstige schade zal toebrengen aan het leven en de gezondheid van planten, dieren en mensen en zal leiden tot economische kosten op lange termijn; verzoekt de Commissie herstel- en ontsmettingsstrategieën op te nemen in het CBRN-beleid; 72. onderstreept dat een incident met CBRN-stoffen dat invloed heeft op de toestand van de bodem en/of de drinkwaterbevoorrading, verwoestende en verreikende effecten kan hebben op de gezondheid en het welzijn van alle mensen in het getroffen gebied; vraagt de Commissie dat zij dit in aanmerking neemt bij het opstellen van het CBRN-actieplan voor de EU; 73. benadrukt dat ervoor moet worden gezorgd dat er effectieve controle is op besmettingsincidenten met water, waarbij het kan gaan om milieuverontreiniging, besmetting van de bodem, het lozen van afval en/of het vrijkomen van radioactieve stoffen; 74. betreurt het dat er onvoldoende aandacht wordt besteed aan paraatheid en respons in de mededeling van de Commissie en de conclusies van de Raad over het CBRN-actieplan voor de EU, waarin vooral de nadruk wordt gelegd op opsporing en preventie; verzoekt de Commissie en de Raad meer aandacht te besteden aan de ontwikkeling van de paraatheid- en responsmechanismen die nodig zijn om de volksgezondheid en het milieu te beschermen indien er zich effectief een CBRN-incident zou voordoen op het grondgebied van de EU; 75. betreurt dat het in het CBRN-actieplan ontbreekt aan maatregelen om de veiligheid van radiologische en nucleaire installaties en materialen te waarborgen en de responsplannen voor de verschillende soorten radiologische noodsituaties en de gevolgen daarvan voor mens en milieu te verbeteren; 76. is verontrust over de voorvallen waarbij personen en activisten nucleair afval van verscheidene opwerkingsfabrieken in Europa in handen konden krijgen, en verlangt dat er spoedig gezamenlijk wordt opgetreden om de veiligheid van radioactieve en nucleaire materialen en installaties te verhogen; 77. betreurt dat in de mededeling van de Commissie en de conclusies van de Raad over het CBRN-actieplan voor de EU onvoldoende aandacht uitgaat naar de adequate bescherming van openbare vervoersnetwerken en de gezondheid van de gebruikers ervan, gezien de talrijke terroristische aanvallen op het vervoer in de afgelopen jaren en het algemeen toegenomen risico dat zich CBRN-incidenten voordoen tijdens het vervoer van CBRN-stoffen; vraagt de lidstaten te zorgen voor bescherming vóór blootstelling van eerste hulpverleners bij CBRN-incidenten en behandeling van de slachtoffers na blootstelling, met name met betrekking tot biologische ziekteverwekkers; 78. merkt op dat een CBRN-incident een langdurig effect kan hebben op de groei van voedingsgewassen en dus negatieve gevolgen zou kunnen hebben voor de voedselveiligheid en de voedselzekerheid in de EU; vraagt de Commissie dat zij dit in aanmerking neemt bij het opstellen van het CBRN-actieplan van de EU; 79. spoort aan tot samenwerking en het uitwisselen van beste praktijken met landen die deskundigheid hebben ontwikkeld op het gebied van risicobeoordeling, preventie, detectie, communicatie en respons inzake CBRN, zoals de Verenigde Staten, Australië en India; 80. dringt aan op uitwisseling van beleidservaring met sanering van chemisch, biologisch, radiologisch of nucleair verontreinigde bodem met het oogmerk het gebruikspotentieel zo spoedig mogelijk te herstellen en tevens de risico's voor mens en milieu terug te dringen; 81. verzoekt de Commissie en de Raad de ontwikkeling van responsmodellen te overwegen zodat het perfecte antwoord wordt gegeven in geval van een CBRN-incident, met bijzondere aandacht voor onderwijsinstellingen, zorginstellingen en bejaardencentra; 82. vraagt de lidstaten dat zij bij het opstellen van evacuatieplannen in geval van een CBRN-incident, bijzondere aandacht besteden aan de behoeften van ouderen, kinderen, personen die medische verzorging behoeven, personen met een handicap en soortgelijke kwetsbare groepen; 83. verzoekt de lidstaten bijzonder belang toe te kennen aan de aanleg van schuilplaatsen, zowel bij openbare instellingen en overheidslichamen als op regionaal en plaatselijk niveau, waar de burgers van de Unie in geval van een ramp beschutting kunnen vinden; 84. verzoekt de Commissie te streven naar een akkoord over gemeenschappelijke minimumveiligheidsnormen met derde landen die aan de EU grenzen en installaties op hun grondgebied hebben waarvan in geval van een ongeluk een ernstige bedreiging kan uitgaan voor de veiligheid van mens en milieu in de EU; 85. verzoekt de Commissie in het actieplan een flexibeler aanpassing van de veiligheidsmaatregelen aan de technologische ontwikkeling op te nemen; 86. dringt er bij de Commissie op aan dat zij een grondige evaluatie van de uitwerking van de huidige veiligheidsmaatregelen op volksgezondheid en milieu uitvoert, en verlangt dat nieuwe maatregelen alleen op basis van dergelijke, periodiek uit te voeren evaluaties worden ingevoerd; o o o 87. verzoekt de Commissie een CBRN-routekaart op te stellen voor de periode tussen nu en 2013, wanneer het CBRN-actieplan voor de EU zal worden herzien, waarin uitdagingen en beleidsresponsen worden uiteengezet en waarover de Commissie regelmatig verslag zal uitbrengen aan het Parlement in verband met de lopende ontwikkelingen en de geboekte vooruitgang; 88. doet een beroep op de lidstaten en de Commissie om het CBRN-actieplan van de EU spoedig overeenkomstig zijn aanbevelingen aan te passen en ten uitvoer te leggen, en verwacht van hen een snelle uitvoering; dringt er verder bij de Commissie en de Raad op aan het volgende CBRN-actieplan van de EU tenminste één jaar voor het begin van de uitvoeringsfase naar het Parlement te verwijzen, zodat het tijdig advies kan uitbrengen; 89. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie en de nationale parlementen. Het Europees Parlement , – gelet op het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name op de artikelen 174 tot en met 178, – gezien het voorstel van de Commissie van 28 mei 2010 inzake een herziening van het Financieel Reglement van toepassing op de algemene begroting van de Europese Unie ( COM(2010)0260 ), – gezien Verordening (EG) nr. 1083/2006 van de Raad van 11 juli 2006 houdende algemene bepalingen inzake het Europees Fonds voor Regionale Ontwikkeling, het Europees Sociaal Fonds en het Cohesiefonds (1) , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 21 oktober 2008 over governance en partnerschap op nationaal en regionaal niveau en als basis voor projecten op het gebied van regionaal beleid (2) , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 15 juni 2010 over transparantie in het regionaal beleid en de financiering ervan (3) , – gezien het witboek van het Comité van de regio's van 17 en 18 juni 2009 over bestuur op verschillende niveaus en het raadplegingsverslag, – gezien de conclusies van de informele bijeenkomst van ministers die op 16 en 17 maart 2010 heeft plaatsgevonden in Málaga, – gezien de mededeling van de Commissie van 6 september 2004 over „De respectieve verantwoordelijkheden van de lidstaten en de Commissie bij het gezamenlijk beheer van de structuurfondsen en het Cohesiefonds - Stand van zaken en vooruitzichten voor de nieuwe programmeringsperiode na 2006” ( COM(2006)0580 ), – gezien de mededeling van de Commissie van 14 mei 2008 over „De resultaten van de onderhandelingen betreffende de cohesiebeleidsstrategieën en -programma's voor de programmeringsperiode 2007-2013” ( COM(2008)0301 ), – gezien het jaarverslag van de Rekenkamer over de uitvoering van de begroting voor het begrotingsjaren 2006 en 2008, – gezien de mededeling van de Commissie van 19 februari 2008 over het „Actieplan ter versterking van de toezichthoudende rol van de Commissie in het kader van het gedeeld beheer van structurele acties” ( COM(2008)0097 ), – gezien de mededeling van de Commissie van 3 februari 2009 over het „Actieplan ter versterking van de toezichthoudende rol van de Commissie in het kader van het gedeeld beheer van structurele acties” ( COM(2009)0042 ), – gezien de mededeling van 28 oktober 2009 van de Commissarissen Samecki en Špidla aan de Commissie met een tussentijds verslag over de maatregelen naar aanleiding van het actieplan ter versterking van de toezichthoudende rol van de Commissie in het kader van het gedeeld beheer van structurele acties (SEC(2009)1463), – gezien de mededeling van de Commissie van 18 februari 2010 over het „Actieplan ter versterking van de toezichthoudende rol van de Commissie in het kader van het gedeeld beheer van structurele acties” ( COM(2010)0052 ), – gelet op artikel 48 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie regionale ontwikkeling ( A7-0280/2010 ), A. overwegende dat het cohesiebeleid voornamelijk gedecentraliseerd ten uitvoer wordt gelegd op basis van subnationale autoriteiten die zich er verantwoordelijk voor stellen, B. overwegende dat het cohesiebeleid in het kader van de tenuitvoerlegging van bestuur op verschillende niveaus een voortrekkersrol speelt als instrument ter verbetering van de kwaliteit van het besluitvormingsproces via het actief betrekken van subnationale instanties vanaf de aan wetgeving voorafgaande fase van de onderhandelingen, C. overwegende dat „bestuur op een aantal niveaus” inhoudt dat Unie, lidstaten, plaatselijke en regionale autoriteiten en sociaaleconomische partners en ngo's op basis van de beginselen van partnerschap en medefinanciering en gericht op formulering en tenuitvoerlegging van beleid van de Europese Unie gecoördineerd optreden; deze definitie betekent dat de verantwoordelijkheid wordt gedeeld door de verschillende bestuurslagen, D. overwegende dat uit het verslag van de Europese Rekenkamer van 2006 bleek – met een foutenpercentage van12% in de terugbetaalde uitgaven – dat de controlesystemen voor het cohesiebeleid niet effectief genoeg waren, en dat deze gegevens in het verslag over 2008 zijn bevestigd met 11% van de kredieten onterecht terugbetaald, E. overwegende dat de Commissie haar toezichthoudende rol moet uitbreiden om het foutenpercentage terug te dringen, het controlesysteem te verbeteren en de hulp aan subnationale instanties en begunstigden op te voeren, hetgeen op lange termijn zal uitmonden in meer op resultaten gericht, gebruikersvriendelijk beleid, F. overwegende dat de kredietaanvragen die te ingewikkeld zijn en een buitensporig aantal controles eventueel begunstigden van het cohesiebeleid waarschijnlijk ontmoedigen, G. overwegende dat de praktische oplossingen die onze medeburgers op het gebied van overheidsdiensten (zoals openbaar vervoer, drinkwater, volksgezondheid, sociale woningbouw en onderwijs) verwachten, alleen kunnen worden bereikt door middel van goed bestuur gevormd door twee elkaar aanvullende systemen: enerzijds het institutionele systeem, met de verdeling van de bevoegdheden en de begrotingsmiddelen tussen de staat en de regionale en plaatselijke autoriteiten, en anderzijds het partnerschapssysteem, waarin alle openbare en particuliere spelers worden samengebracht die zich op een bepaald grondgebied bezighouden met hetzelfde thema, H. overwegende dat partnerschappen rekening moeten houden met alle relevante gemeenschappen en groeperingen, van voordeel kunnen zijn en een toegevoegde waarde kunnen hebben bij de tenuitvoerlegging van cohesiebeleid in de vorm van een breder draagvlak, gewaarborgde transparantie en een betere benutting van middelen, en dat bij de beoordeling daarvan ook recht moet worden gedaan aan de sociale en maatschappelijke waarde die zij vertegenwoordigen, I. overwegende dat in het kader van een geïntegreerd aanpak om plaatselijke en regionale problemen op te lossen moet worden gelet op de bijzondere kenmerken van de regio's (geografische en natuurlijke nadelen, ontvolking, perifere regio's, enz.), Tenuitvoerlegging van multi-level bestuur 1. spreekt zijn waardering uit voor het witboek van het Comité van de regio's over bestuur op verschillende niveaus en de erkenning van subnationale subsidiariteit in het Verdrag van Lissabon; stelt met nadruk dat de multi-levelaanpak niet alleen verticaal maar ook horizontaal moet worden toegepast tussen partijen die op hetzelfde niveau staan, in alle vormen van Unitair beleid, met inbegrip van het cohesiebeleid, die onder gedeelde verantwoordelijkheid worden uitgevoerd; 2. spreekt zijn waardering uit voor de conclusies van de informele ministersbijeenkomst die in maart 2010 in Málaga is gehouden, en acht bestuur op verschillende niveaus een voorwaarde voor verwezenlijking van territoriale samenhang in Europa; dringt erop aan dat dit beginsel voor de lidstaten verplicht wordt gestel in beleidssectoren met ingrijpende territoriale gevolgen, om te zorgen voor een evenwichtige territoriale ontwikkeling overeenkomstig het subsidiariteitsbeginsel; wijst erop dat deze bepaling geenszins mag leiden tot bezwaarlijker procedures; 3. is van mening dat bevredigend meerlagig bestuur gebaseerd moet zijn op een benadering van onderaf, rekening houdend met de verscheidenheid van bestuursrechtelijke regelingen die in de lidstaten bestaan, verzoekt de lidstaten de meest doelmatige manier te bepalen om meerlagig bestuur ten uitvoer te leggen en hun samenwerking met de regionale en plaatselijke instanties en met het bestuur van de Gemeenschap te verbeteren door bij voorbeeld ambtenaren uit alle bestuurslagen uit te nodigen voor de door de Commissie met regelmatige tussenpozen georganiseerde bijeenkomsten of door Europese territoriale pacten in te voeren die de uiteenlopende bestuurslagen op vrijwillige basis met elkaar verbinden; 4. beveelt aan de territoriale effectbeoordelingen tot standaardmethode te verheffen door de verschillende relevante actoren vóórdat het beleidsbesluit wordt genomen te betrekken om een beter inzicht te krijgen in de economische, sociale en milieugevolgen van communautaire voorstellen van wetgevende en niet-wetgevende aard voor regio's; 5. wijst erop dat door bestuur op verschillende niveaus de mogelijkheden van territoriale samenwerking beter kunnen worden benut dankzij de betrekkingen die partijen uit de particuliere en overheidssector over grenzen heen ontwikkelen; dringt er bij de lidstaten die dit nog niet hebben gedaan op aan zo spoedig mogelijk de bepalingen aan te nemen die nodig zijn om Europese groeperingen voor territoriale samenwerking op te kunnen zetten; spreekt de aanbeveling uit dat de Commissie in het kader van de bestaande programma's de uitwisseling van gegevens bevordert tussen reeds opgerichte EGTS en EGTS die momenteel worden opgezet; spreekt zijn waardering uit voor de kwaliteit van het werk van het Comité van de Regio's met betrekking tot de EGTS en dringt erop aan dat het alle beschikbare instrumenten waarover het beschikt, met name het Monitoringplatform voor Lissabon en het Monitoringnetwerk subsidiariteit, gebruikt ter bevordering van de uitwisseling van optimale werkmethoden tussen regio's en lidstaten om gezamenlijk doelen te bepalen , vervolgens maatregelen te plannen en ten slotte om de resultaten van het cohesiebeleid aan een vergelijkende beoordeling te onderwerpen; 6. roept de nationale, regionale en plaatselijke instanties ertoe op om tijdens de nu lopende programmeringsperiode intensiever gebruik te maken van de geïntegreerde aanpak; stelt voor deze aanpak verplicht te stellen in het kader van het toekomstige cohesiebeleid; is van mening dat bij een geïntegreerde en flexibele aanpak niet alleen rekening moet worden gehouden met de economische, sociale en milieuaspecten van de ontwikkeling van het grondgebied, maar dat met deze aanpak ook de belangen van de diverse betrokken spelers met elkaar moeten kunnen worden verzoend, gelet op de territoriale kenmerken, om de plaatselijke en regionale uitdagingen te kunnen aangaan; 7. verzoekt de Commissie met klem voor gebruikers uit de particuliere en overheidssector een gids op te stellen over de manier waarop de beginselen van bestuur op verschillende niveaus en de geïntegreerde aanpak in de praktijk moeten worden toegepast; spreekt de aanbeveling uit dat maatregelen ter bevordering van deze twee benaderingen worden gefinancierd in het kader van de technische bijstand uit hoofde van het EFRO; 8. spreekt de aanbeveling uit dat het Comité van de regio's de Open Dagen 2011 en, voor zover in deze fase nog mogelijk, de Open Dagen 2010 gebruikt als gelegenheid om de gedachtewisseling over bepaling van de meest adequate manier om bestuur op verschillende niveaus te bevorderen, te bevorderen en te verdiepen; geeft in overweging met ingang van 2011 in alle regio's van de Europese Unie een Europees etiket voor bestuur op verschillende niveaus te introduceren; 9. stelt vast dat de gedecentraliseerde uitvoeringsmechanismen een centrale factor voor meerlagig bestuur vormen; verzoekt de lidstaten en de regio's, daar vereenvoudiging noodzakelijk is, de tenuitvoerlegging van een deel van de operationele programma's wanneer zulks wenselijk is te delegeren en met name de globale subsidies beter in te zetten; verzoekt hen de vereiste decentraliseringsmaatregelen op wetgevend en begrotingsniveau te nemen, zodat het stelsel van meerlagig bestuur doelmatig kan werken overeenkomstig de beginselen van partnerschap en subsidiariteit; wijst erop dat regionale en plaatselijke instanties, met name wanneer zij wetgevende bevoegdheden hebben, nauwer moeten worden betrokken, daar zij het best op de hoogte zijn van de mogelijkheden en behoeften van hun regio's, waardoor zij een bijdrage kunnen leveren tot verbeterde tenuitvoerlegging van het cohesiebeleid; 10. verzoekt de lidstaten desbetreffende regionale en plaatselijke instanties en maatschappelijke organisaties vanaf de zeer vroege stadia van onderhandelingen over Uniewetgeving en over programma's die in aanmerking komen voor kredieten uit de structuurfondsen hierbij te betrekken om een tijdige dialoog mogelijk te maken tussen de verschillende lagen van bestuur; dringt erop aan dat deze instanties op voet van gelijkheid met de nationale vertegenwoordigers deel vormen van de verantwoordelijke besluitvormingsorganen; 11. benadrukt dat er voor de doelmatige besteding van kredieten en om zo veel mogelijk effect te sorteren op EU-niveau en op regionaal en plaatselijk vlak voldoende overheidscapaciteit moet bestaan; verzoekt de Commissie dan ook haar bestuurlijke capaciteit op te voeren ter vergroting van de toegevoegde waarde van het cohesiebeleid en ter waarborging van de duurzaamheid van de maatregelen, en verzoekt de lidstaten te zorgen voor op hun taak berekende bestuursstructuren en personeel voor wat betreft aanwerving, beloning, opleiding, middelen, procedures, doorzichtigheid en toegankelijkheid; 12. verzoekt de lidstaten, zo nodig, eveneens de rol uit te breiden die regionale en plaatselijke instanties spelen bij opstelling, beheer en tenuitvoerlegging van programma's en de middelen op te voeren die hun hiervoor ter beschikking staan; spreekt de aanbeveling uit dat in het cohesiebeleid de methode voor plaatselijke ontwikkeling wordt aangenomen die gebaseerd is op plaatselijke samenwerkingsverbanden, met name voor projecten in verband met stedelijke, plattelands- en grensoverschrijdende problemen; verzoekt de Commissie om aanmoediging van samenwerkingsverbanden tussen regio's met soortgelijke specifieke ontwikkelingsmogelijkheden, en ervoor te zorgen dat er op EU-niveau een adequaat kader bestaat voor de coördinatie van macroregionale samenwerking; 13. is van mening dat subnationale overheden bij de tenuitvoerlegging van het cohesiebeleid door de beginselen van partnerschap en medefinanciering worden aangemoedigd hun verantwoordelijkheden op zich te nemen; wijst er nogmaals op dat het wenst vast te houden aan deze beginselen van behoorlijk beheer en dringt erop aan dat deze gehandhaafd blijven ondanks de beperking van de overheidsuitgaven tengevolge van de economische crisis; 14. spreekt de aanbeveling uit de samenwerking uit te breiden en verzoekt de Commissie met klem een definitie van het concept samenwerkingsverband voor te stellen waarover overeenstemming bestaat, als voorwaarde voor het opzetten van werkelijke samenwerkingsverbanden met regionale en plaatselijke instanties en met maatschappelijke organisaties ; verzoekt de Commissie de tenuitvoerlegging van dit beginsel nauwgezet te controleren door specifieke evaluatie-instrumenten te ontwikkelen en met behulp van ICT-instrumenten optimale werkmethoden in deze sector te verspreiden; wijst er andermaal op dat partnerschappen de effectiviteit, de doelmatigheid, het draagvlak en de transparantie in alle stadia van de programmering en tenuitvoerlegging van de structuurfondsen kunnen bevorderen en de betrokkenheid bij en de eigen inbreng in de resultaten van de programma's kunnen vergroten; wijst op de belangrijke rol die de inzet van vrijwilligers in het samenwerkingsproces speelt; 15. wijst op de verplichting het brede publiek en de maatschappelijke organisaties en ngo's te raadplegen, zodat hun voorstellen tot uitdrukking komen en benadrukt dat de deelname van het maatschappelijk middenveld ertoe bijdraagt dat draagvlak voor het besluitvormingsproces wordt gecreëerd; stelt vast dat de maatregelen om de burgers te betrekken bij de voorbereiding van de operationele programma's voor de periode 2007-2013, niet de verhoopte resultaten hebben opgeleverd; roept de Commissie er toe op goede werkmethoden te definiëren om de toepassing daarvan mogelijk te maken, ten einde de participatie van de burgers in de aanloop naar de volgende programmeringsperiode te vergroten; 16. dringt erop aan het beginsel van bestuur op verschillende niveaus op te nemen in alle stadia van ontwerp en tenuitvoerlegging van de EU2020-strategie om ervoor te zorgen dat de regionale en plaatselijke instanties die de strategie ten uitvoer moeten leggen er werkelijk achter staan; wijst in dit verband nogmaals op het voorstel voor een territoriaal pact van lokale en regionale overheden over de Europa 2020-strategie met als doel de regio's en gemeenten ertoe aan te zetten bij te dragen tot het welslagen van de verwezenlijking van de doelen van de 2020-strategie; 17. spreekt de aanbeveling uit dat de Commissie opnieuw de mogelijkheden analyseert van tenuitvoerlegging van het op initiatief van het Europees Parlement gestarte proefproject „Erasmus voor lokale en regionale afgevaardigden ” en verzoekt de Commissie, om de norm van voorgestelde projecten te verhogen en de nagestreefde doelmatigheid te verwezenlijken, met gebruikmaking van kredieten uit de begrotingslijn EFRO ‐Operationele technische bijstand, een opleidings- en mobiliteitsprogramma ten uitvoer te leggen voor personen die op plaatselijk en regionaal niveau betrokken zijn bij de uitvoering van cohesieprogramma's in samenwerking met partners die gespecialiseerd zijn in uitvoering van de concepten van geïntegreerde aanpak en meerlagig bestuur; verzoekt de Commissie derhalve voor deze initiatieven daadwerkelijk kredieten toe te wijzen en de vorming van netwerken met regionale en plaatselijke instanties op te voeren, o.m. via het Comité van de Regio's; 18. is van mening dat de Europese netwerken van regio's hun activiteiten op het gebied van goede werkmethoden op het gebied van bestuur en partnerschap moeten uitbreiden, meer de nadruk moeten leggen op de politieke en strategische lering die uit eerdere programmacycli is getrokken en algemene toegang tot projecten voor de uitwisseling van belangrijke informatie over optimale werkmethoden in alle EU-talen moeten waarborgen, en er aldus toe bijdragen dat goede werkmethoden ook daadwerkelijk worden toegepast; Uitbreiding van de rol van de Commissie bij de ondersteuning van regionale en plaatselijke instanties 19. is van mening dat een uitgebreidere rol voor het regionale en plaatselijke niveau gepaard moet gaan met uitbreiding van de toezichthoudende rol van de Commissie, en dat deze zich daarbij veeleer moet concentreren op de controle van boekhoudkundige controlesystemen dan van afzonderlijke projecten; dringt in dit verband aan op een EU-stelsel van certificering van nationale controle-instanties; verzoekt de Commissie met klem de goedkeuring af te ronden van de conformiteitsbeoordelingen om vertraging van betalingen en verlies van kredieten ten gevolge van annulering te voorkomen, en vóór 2012 een voorstel in te dienen over het aanvaardbare foutenrisico; 20. is verheugd over de bevindingen in het Commissieverslag van februari 2010 over het actieprogramma en de corrigerende en preventieve maatregelen die tot dusverre zijn genomen; verzoekt DG REGIO deze aanpak gedurende de gehele tenuitvoerleggingsperiode voort te zetten om de stuwkracht die door het actieprogramma is opgewekt te behouden; 21. wijst erop dat de Europese initiatieven op het gebied van cohesie- en structuurbeleid beter moeten worden gecoördineerd om de samenhang van het regionaal beleid niet in gevaar te brengen; dringt derhalve aan op meer coördinatie binnen de Commissie onder leiding van het Directoraat-generaal REGIO dat verantwoordelijk is voor het cohesie- en structuurbeleid, en met deelname van de directoraten-generaal die bevoegd zijn voor de daarmee samenhangende sectoriële initiatieven; dringt er, daar de rechten van regionale en lokale autoriteiten door het Verdrag van Lissabon zijn uitgebreid, op aan deze overheden nauwer te betrekken bij de formulering van het beleid op Commissieniveau, ten einde de verantwoordelijkheid op het niveau van de projectleiders te vergroten; dringt er echter op aan dat de Commissie de resultaten ter plaatse scherper controleert om de doelmatigheid van de structuren van het project en van de maatregelen beter te evalueren ten opzichte van de gestelde doelen; 22. verzoekt de Commissie om uitbreiding van het initiatief voor de opleiding van instructeurs ten behoeve van beheers- en certificeringsautoriteiten; benadrukt dat er voortdurend op moet worden toegezien dat de inhoud van de opleiding daadwerkelijk op evenwichtige wijze, zonder de plaatselijke partijen te veronachtzamen, wordt doorgegeven naar de lagere niveaus; 23. verzoekt de Commissie snel de nieuwe portaalsite in het gegevensbestand SFC 2007 op te starten, waardoor de ter zake dienende gegevens rechtstreeks toegankelijk zijn voor alle partijen die met structuurfondsen te maken hebben; spreekt de aanbeveling uit dat de lidstaten het mogelijk maken dat gegevens over dit instrument worden verspreid onder regionale en plaatselijke instanties en onder de uiteindelijke begunstigden; 24. verzoekt de Commissie aanvullende mechanismen voor technische bijstand op te zetten ter bevordering van de regionale en plaatselijke kennis van problemen in verband met de tenuitvoerlegging, met name in de lidstaten waar volgens de beoordeling achteraf van de programma's voor cohesiebeleid voor de periode 2000-2006 van de Commissie duidelijk problemen op het gebied van bestuurlijke capaciteit blijven bestaan voor wat betreft de tenuitvoerlegging van de programma's van het cohesiebeleid; 25. verzoekt om genormaliseerde toepassing van het SISA-model voor verstrekking van gegevens en boekhoudkundige controle op alle controleniveaus, ter voorkoming van dubbele en overbodige controles; verzoekt de Commissie één enkele handleiding voor boekhoudkundige controle uit te geven met alle tot dusverre opgestelde richtsnoeren; 26. verzoekt de lidstaten verder de mogelijkheden af te tasten die instrumenten van nieuwe financieringstechnieken bieden als methode om de kwaliteit van projecten op te voeren en om ervoor te zorgen dat meer particuliere partijen, met name MKB, aan Europese projecten deelnemen; verzoekt de Commissie de voorschriften voor de werking van deze instrumenten te vereenvoudigen, omdat het gebruik momenteel wordt beperkt door de ingewikkeldheid ervan; 27. is ervan overtuigd dat naleving van de procedures niet ten koste mag gaan van de kwaliteit van de acties; verzoekt de Commissie in de toekomst een meer op resultaten gericht beleid te voeren, dat veeleer gericht is op hoogwaardige dienstverlening en strategische ontwikkeling van projecten dan op controles; verzoekt de Commissie met het oog hierop in de hele Unie vergelijkbare objectieve en meetbare indicatoren te ontwikkelen om betere controle- en beoordelingsstelsels op te zetten en zich nader te beraden op de noodzaak van soepele regelgeving wanneer zich economische crises voordoen; 28. wijst er met nadruk op dat doorzichtige en heldere procedures elementen van behoorlijk bestuur vormen; spreekt dan ook zijn waardering uit voor de huidige vereenvoudiging van het Financieel Reglement en van de voorschriften betreffende de structuurfondsen en verzoekt de lidstaten de eisen van het herziene Financieel Reglement volledig na te leven en gegevens bekend te maken over de eindbegunstigden van de structuurfondsen; verzoekt de Commissie met klem begrijpelijke voorschriften voor te stellen die niet veelvuldig hoeven te worden aangepast; verzoekt om een eenvoudiger opzet van de fondsen na 2013, niet als uitvloeisel van de economische crisis maar als algemeen beginsel van het toekomstige cohesiebeleid , ten einde de besteding van de kredieten te vergemakkelijken, en beveelt meer doorzichtigheid en soepelheid aan in verband met het gebruik van EU-kredieten om te voorkomen dat er extra administratieve beslommeringen ontstaan waardoor eventuele partners ervan worden weerhouden aan de projecten deel te nemen; 29. spreekt zijn waardering uit voor het strategisch verslag van de Commissie over de tenuitvoerlegging van de programma's voor 2010 van het cohesiebeleid , aangezien door middel daarvan belangrijke gegevens kunnen worden teruggekoppeld naar het beleidsvormingsproces; is van mening dat er tijdens de opstelling van voorstellen tot verbetering van de tenuitvoerlegging van de programma's van het cohesiebeleid ernstig rekening moet worden gehouden met de bevindingen in dit verslag; 30. herhaalt dat het zich inzet voor een krachtig en naar behoren gefinancierd cohesiebeleid waardoor wordt gewaarborgd dat alle regio's in de Europese Unie zich harmonieus ontwikkelen; verlangt dat de financiële middelen voor dit beleid na 2013 worden gehandhaafd en dat alle pogingen om het te hernationaliseren worden afgewezen; 31. verzoekt de Commissie de beginselen differentiatie en evenredigheid op te nemen in toekomstige verordeningen en de eisen aan te passen aan de omvang van programma's en de aard van partners, met name als het kleine overheidsinstanties betreft; verzoekt om ruimere inzet van bedragen ineens en forfaitaire betalingen in alle fondsen, met name voor vaste bedrijfskosten en technische bijstand; stelt ter aanmoediging soepeler beoordelingsnormen voor innovatieve projecten voor en minder strenge controle-eisen voor proefprojecten; moedigt de Commissie aan het beginsel van de „vertrouwensovereenkomst” met de lidstaten die zich inzetten en erin slagen te zorgen voor goed gebruik van de kredieten, tot ontwikkeling te brengen; 32. dringt, met het oog op de totstandbrenging van een meer gebruikersvriendelijk beleid in de toekomst, aan op meer harmonisering en integratie van de voorschriften voor structuurfondsen, waardoor wordt voorkomen dat een project wordt opgesplitst in een aantal delen die onder verschillende fondsen vallen; spreekt de aanbeveling uit dat de nadruk niet alleen wordt gelegd op de regelmatigheid van de uitgaven maar op de kwaliteit van de acties, en dat de middelen vooral worden ingezet voor versterking van de bijstand aan de zijde van de bedrijfsleiding; 33. verzoekt de Commissie zo spoedig mogelijk voorstellen in te dienen voor de verordeningen voor de volgende programmaperiode, de uitvoeringsverordening aan te nemen, de noodzakelijke richtsnoeren op te stellen en tijdig te zorgen voor instructie hierover, en het proces van onderhandelingen over en goedkeuring van de operationele programma's te vergemakkelijken om vertraging in de tenuitvoerlegging van het cohesiebeleid en de besteding van kredieten na 2013 te voorkomen; o o o 34. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie en de lidstaten. (Gewone wetgevingsprocedure: eerste lezing) Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2009)0322 ), – gelet op artikel 251, lid 2, artikel 63, punt 3, letter b), en artikel 66 van het EG-Verdrag, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C7-0055/2009), – gezien de mededeling van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad over de gevolgen van de inwerkingtreding van het Verdrag van Lissabon voor de lopende interinstitutionele besluitvormingsprocedures ( COM(2009)0665 ), – gelet op artikel 294, lid 3, artikel 74 en artikel 79, lid 2, letter c) van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien de schriftelijke toezegging van de vertegenwoordiger van de Raad van 1 december 2010 om het standpunt van het Europees Parlement goed te keuren, overeenkomstig artikel 294, lid 4, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gelet op artikel 55 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken ( A7-0342/2010 ), 1. stelt onderstaand standpunt in eerste lezing vast; 2. verzoekt om hernieuwde voorlegging indien de Commissie voornemens is ingrijpende wijzigingen in haar voorstel aan te brengen of dit door een nieuwe tekst te vervangen; 3. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en aan de Commissie alsmede aan de nationale parlementen. Standpunt van het Europees Parlement in eerste lezing vastgesteld op 14 december 2010 met het oog op de aanneming van Verordening (EU) nr. .../2011 van het Europees Parlement en de Raad tot wijziging van Verordening (EG) nr. 377/2004 van de Raad betreffende de oprichting van een netwerk van immigratieverbindingsfunctionarissen (Aangezien het Parlement en de Raad tot overeenstemming zijn geraakt, komt het standpunt van het Parlement in eerste lezing overeen met het definitieve wetsbesluit: Verordening (EU) nr. 493/2011). (Gewone wetgevingsprocedure: eerste lezing) Het Europees Parlement , – gezien het initiatief van een groep lidstaten (00002/2010), – gelet op artikel 76, onder b), en letter d) van de tweede alinea van artikel 82, lid 1, alsook artikel 289, lid 4, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, op grond waarvan de Raad de ontwerpwet aan het Parlement heeft voorgelegd (C7-0006/2010), – gelet op artikel 294, leden 3 en 15, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien het advies van de Commissie juridische zaken over de voorgestelde rechtsgrondslag, – gezien het gemotiveerde advies dat, in het kader van protocol (nr. 2) betreffende de toepassing van de beginselen van subsidiariteit en evenredigheid, werd ingediend door een nationaal parlement dat het ontwerpwetgevingsbesluit in strijd met het subsidiariteitsbeginsel achtte, – gezien de door de nationale parlementen geleverde bijdragen aan het ontwerpwetgevingsbesluit, – gelet op de artikelen 37, 44 en 55 van zijn Reglement, – gezien het gezamenlijk overleg van de Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken en de Commissie rechten van de vrouw en gendergelijkheid overeenkomstig artikel 51 van het Reglement, – gezien het verslag van de Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken en van de Commissie rechten van de vrouw en gendergelijkheid ( A7-0354/2010 ), 1. stelt onderstaand standpunt in eerste lezing vast; 2. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en aan de Commissie alsmede aan de nationale parlementen. Standpunt van het Europees Parlement in eerste lezing vastgesteld op 14 december 2010 met het oog op de aanneming van Richtlijn 2011/…/EU van het Europees Parlement en de Raad over het Europees beschermingsbevel HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, Gelet op het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name op artikel 82, lid 1, onder a) en d), Gezien het initiatief van het Koninkrijk België, de Republiek Bulgarije, de Republiek Estland, het Koninkrijk Spanje, de Franse Republiek, de Italiaanse Republiek, de Republiek Hongarije, de Republiek Polen, de Portugese Republiek, Roemenië, de Republiek Finland en het Koninkrijk Zweden, Na toezending van het ontwerp van wetgevingshandeling aan de nationale parlementen, Handelend volgens de gewone wetgevingsprocedure (1) , Overwegende hetgeen volgt: (1) De Europese Unie heeft zich ten doel gesteld een ruimte van vrijheid, veiligheid en recht te handhaven en te ontwikkelen. (2) Artikel 82, lid 1, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU) bepaalt dat de justitiële samenwerking in strafzaken in de Unie berust op het beginsel van de wederzijdse erkenning van rechterlijke uitspraken en beslissingen. (3) Volgens het programma van Stockholm, dat op 10 en 11 december 2009 door de Europese Raad is aangenomen, kan de wederzijdse erkenning gelden voor alle soorten rechterlijke beslissingen en vonnissen, die, afhankelijk van het rechtsstelsel, van strafrechtelijke of bestuursrechtelijke aard kunnen zijn. Het programma roept de Commissie en de lidstaten tevens op na te gaan hoe de wetgeving en de praktische steunmaatregelen ter bescherming van slachtoffers kunnen worden verbeterd. In het programma is tevens gesteld dat slachtoffers van strafbare feiten een bijzondere bescherming kan worden geboden, die in de gehele Unie effectief moet zijn. Deze richtlijn maakt deel uit van een samenhangende en alomvattende reeks maatregelen in verband met de rechten van het slachtoffer. (4) In de resolutie van het Europees Parlement van 26 november 2009 over de uitbanning van geweld tegen vrouwen worden de lidstaten opgeroepen hun nationale wetgeving en beleid te verbeteren teneinde alle vormen van geweld tegen vrouwen te bestrijden, en actie te ondernemen om de oorzaken van geweld tegen vrouwen aan te pakken, met name door middel van preventiemaatregelen, en wordt de EU verzocht het recht op bijstand en steun te waarborgen voor alle geweldslachtoffers. In de resolutie van het Europees Parlement van 10 februari 2010 over de gelijkheid van vrouwen en mannen in de Europese Unie – 2009 wordt ingestemd met het voorstel voor de instelling van het Europees beschermingsbevel voor slachtoffers. (5) In een gemeenschappelijke Europese justitiële ruimte zonder binnengrenzen moet ervoor worden gezorgd dat de bescherming die een natuurlijke persoon in één lidstaat geniet, gehandhaafd en voortgezet wordt in elke andere lidstaat waarnaar deze persoon verhuist of verhuisd is. Tevens moet ervoor worden gezorgd dat de legitieme uitoefening, door de burgers van de Unie, van hun recht om vrij te reizen en te verblijven op het grondgebied van de lidstaten, overeenkomstig artikel 3, lid 2, van het Verdrag betreffende de Europese Unie (VEU) en artikel 21 van het VWEU, geen negatieve invloed heeft op hun bescherming . (6) Voor het verwezenlijken van deze doelstellingen worden bij deze richtlijn voorschriften vastgesteld volgens welke de bescherming die wordt verleend door bepaalde volgens het recht van een lidstaat (de beslissingsstaat) vastgestelde beschermingsmaatregelen kan worden uitgebreid tot een lidstaat waar de beschermde persoon besluit te wonen of te verblijven (de tenuitvoerleggingsstaat) ▌. (7) Deze richtlijn houdt rekening met de verschillende juridische tradities van de lidstaten en met het feit dat effectieve bescherming kan worden geboden door middel van beschermingsbevelen die door een andere autoriteit dan de strafrechter worden gegeven. Deze richtlijn houdt geen verplichting in om de nationale systemen voor de vaststelling van beschermingsmaatregelen te wijzigen. (8) Deze richtlijn is van toepassing op maatregelen ter bescherming van een persoon tegen andermans criminele handelingen die op enigerlei wijze een bedreiging kunnen vormen voor zijn leven, zijn fysieke, psychische en seksuele integriteit, zoals maatregelen ter preventie van enige vorm van intimidatie, en voor zijn waardigheid of persoonlijke vrijheid – bijvoorbeeld maatregelen ter preventie van ontvoering, belaging en andere vormen van indirecte dwang, alsmede ter voorkoming van nieuwe strafbare feiten of ter beperking van de gevolgen van voorgaande strafbare feiten. Deze persoonlijke rechten van de beschermde persoon zijn in alle lidstaten erkende en toegepaste grondrechten. Het dient benadrukt dat deze richtlijn van toepassing is op beschermingsmaatregelen voor alle slachtoffers, en niet alleen voor de slachtoffers van genderspecifiek geweld, en dat daarbij rekening wordt gehouden met de specifieke kenmerken van de verschillende soorten strafbare feiten. (9) Deze richtlijn is van toepassing op beschermingsmaatregelen, ongeacht het karakter – strafrechtelijk, burgerlijk of administratief – van de gerechtelijke of daarmee gelijkgestelde autoriteit die de betrokken beslissing neemt in het kader van een strafrechtelijke of een andere procedure, met betrekking tot een handeling die het voorwerp heeft uitgemaakt of had kunnen uitmaken van een procedure voor een met name in strafzaken bevoegde rechter. (10) Deze richtlijn heeft betrekking op de maatregelen die worden getroffen om slachtoffers of mogelijke slachtoffers van misdrijven te beschermen; zij geldt niet voor de maatregelen die ter bescherming van getuigen worden getroffen. (11) Als een beschermingsmaatregel in de zin van deze richtlijn wordt genomen ter bescherming van een familielid van de belangrijkste beschermde persoon, kan dit familielid eveneens om een Europees beschermingsbevel verzoeken en kan ten aanzien van deze persoon een Europees beschermingsbevel worden uitgevaardigd, met inachtneming van de in deze richtlijn vastgestelde voorwaarden. (12) Een verzoek tot uitvaardiging van een Europees beschermingsbevel moet zo spoedig mogelijk worden behandeld, rekening houdend met de specifieke omstandigheden van het geval, waaronder de urgentie van de zaak, de vermoedelijke aankomstdatum van de beschermde persoon op het grondgebied van de tenuitvoerleggingsstaat en, indien mogelijk, de omvang van het risico voor de beschermde persoon. (13) Als krachtens deze richtlijn informatie moet worden verstrekt aan de persoon die gevaar veroorzaakt of aan de beschermde persoon, moet deze informatie indien nodig eveneens worden verstrekt aan de eventuele voogd of vertegenwoordiger van de betrokkene. Daarbij moet er tevens op worden toegezien dat de beschermde persoon en de persoon die gevaar veroorzaakt, of degene die hen tijdens de procedure vertegenwoordigt, informatie als bedoeld in deze richtlijn ontvangen in een taal die zij begrijpen. (14) In de procedures voor het uitvaardigen en de erkenning van een Europees beschermingsbevel, moeten de bevoegde autoriteiten passende aandacht schenken aan de behoeften van slachtoffers, met inbegrip van bijzonder kwetsbare personen, zoals minderjarigen of personen met een handicap. (15) Voor de toepassing van deze richtlijn kan een beschermingsmaatregel zijn opgelegd ingevolge een beslissing in de zin van artikel 2 van Kaderbesluit 2008/947/JBZ van de Raad van 27 november 2008 inzake de toepassing van het beginsel van de wederzijdse erkenning op vonnissen en proeftijdbeslissingen met het oog op het toezicht op proeftijdvoorwaarden en alternatieve straffen (2) , of ingevolge een beslissing over toezichtmaatregelen in de zin van artikel 4 van Kaderbesluit 2009/829/JBZ van de Raad van 23 oktober 2009 inzake de toepassing, tussen de lidstaten van de Europese Unie, van het beginsel van wederzijdse erkenning op beslissingen inzake toezichtmaatregelen als alternatief voor voorlopige hechtenis (3) . (16) Overeenkomstig artikel 6 van het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden en artikel 47, lid 2, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, moet de persoon die gevaar veroorzaakt, hetzij in de procedure die leidt tot de vaststelling van een beschermingsmaatregel, hetzij vóór de uitvaardiging van een Europees beschermingsbevel, in de gelegenheid worden gesteld te worden gehoord en tegen de beschermingsmaatregel beroep in te stellen. (17) Teneinde te voorkomen dat in de tenuitvoerleggingsstaat tegen het slachtoffer een nieuw strafbaar feit wordt gepleegd, moet die staat over een rechtsgrondslag kunnen beschikken voor de erkenning van de beslissing die in de beslissingsstaat ten behoeve van het slachtoffer is genomen, en dient tevens te worden voorkomen dat het slachtoffer in de tenuitvoerleggingsstaat een nieuwe procedure moet inleiden of opnieuw het bewijsmateriaal moet overleggen, alsof in de beslissingsstaat geen beslissing was genomen. Erkenning van het Europees beschermingsbevel door de tenuitvoerleggingsstaat houdt onder meer in dat de bevoegde autoriteit van die staat, behoudens de in deze richtlijn bepaalde beperkingen, het bestaan en de geldigheid van de in de beslissingsstaat genomen beschermingsmaatregel aanvaardt, de in het Europees beschermingsbevel beschreven feiten als waar aanneemt, en het ermee eens is dat bescherming en verdere bescherming moeten worden geboden overeenkomstig het nationale recht. (18) Deze richtlijn voorziet in een vast aantal verplichtingen en verboden, die, indien zij in de beslissingsstaat zijn opgelegd en in het Europees beschermingsbevel zijn vervat, met inachtneming van de in deze richtlijn vastgelegde uitzonderingen in de tenuitvoerleggingsstaat erkend en gehandhaafd moeten worden. Op nationaal niveau mogen andere soorten maatregelen worden genomen, zoals de verplichting voor de persoon die gevaar veroorzaakt om op een aangegeven plaats te blijven, als het nationale recht daarin voorziet. Dergelijke maatregelen mogen in de beslissingsstaat worden genomen in het kader van de procedure die leidt tot de vaststelling van een van de beschermingsmaatregelen op grond waarvan overeenkomstig deze richtlijn het Europees beschermingsbevel is gegeven. (19) Aangezien in de lidstaten verschillende soorten (civiel-, straf- of bestuursrechtelijke) autoriteiten bevoegd zijn om beschermingsmaatregelen te treffen en te handhaven, is het wenselijk dat de mechanismen voor samenwerking tussen de lidstaten in het kader van deze richtlijn in een grote soepelheid voorzien. Derhalve hoeft de bevoegde autoriteit in de tenuitvoerleggingsstaat niet in alle gevallen exact de in de beslissingsstaat getroffen maatregel uit te voeren, maar heeft zij de vrijheid om elke maatregel te treffen die zij in een vergelijkbaar geval conform het nationale recht adequaat en geschikt acht om de betrokkene verdere bescherming te bieden in de zin van de in de beslissingsstaat genomen en in het Europees beschermingsbevel beschreven maatregel. (20) De verplichtingen en verboden waarin deze richtlijn voorziet, zijn onder meer maatregelen welke degene die het gevaar veroorzaakt, in zijn bewegingsvrijheid beperken, indien zij ten behoeve van de beschermde persoon worden opgelegd, en maatregelen ter beperking van het persoonlijke of indirecte contact tussen de beschermde persoon en degene die het gevaar veroorzaakt, bijvoorbeeld het verbinden van bepaalde voorwaarden aan het contact of het stellen van inhoudelijke voorwaarden aan de communicatie. (21) De bevoegde autoriteit van de tenuitvoerleggingsstaat moet degene die het gevaar veroorzaakt, de bevoegde autoriteit van de beslissingsstaat en de beschermde persoon in kennis stellen van elke op grond van het Europees beschermingsbevel genomen maatregel. Bij de kennisgeving aan degene die het gevaar veroorzaakt moet er terdege op worden gelet dat, in het belang van de beschermde persoon, diens adres of andere contactgegevens niet worden meegedeeld. Deze gegevens moeten uit de kennisgeving worden weggelaten, mits het adres of de andere contactgegevens niet begrepen zijn in de verplichting of het verbod dat aan degene die het gevaar veroorzaakt wordt opgelegd. (22) Indien de bevoegde autoriteit van de beslissingsstaat het Europees beschermingsbevel heeft ingetrokken, moet de bevoegde autoriteit van de tenuitvoerleggingsstaat hetzelfde doen ten aanzien van de maatregelen die zij ter uitvoering van het bevel heeft genomen, met dien verstande dat zij zelfstandig, conform het nationale recht, nationaalrechtelijke maatregelen ter bescherming van de betrokkene kan treffen. (23) Aangezien deze richtlijn betrekking heeft op gevallen waarin de beschermde persoon naar een andere lidstaat verhuist, houdt toepassing van de bepalingen ervan niet in dat aan de tenuitvoerleggingsstaat de bevoegdheden worden overgedragen betreffende de hoofdstraf, de voorwaardelijke straf, de alternatieve straf, de voorwaardelijke veroordeling of de secundaire straf, noch betreffende de veiligheidsmaatregelen die de gevaar veroorzakende persoon worden opgelegd, indien deze blijft wonen in de staat die de beschermingsmaatregel heeft genomen. (24) In voorkomend geval kunnen, in overeenstemming met het nationale recht en de nationale procedures, elektronische middelen worden gebruikt om de in uitvoering van deze richtlijn vastgestelde maatregelen in praktijk te brengen. (25) In het kader van de samenwerking tussen de autoriteiten die bij de bescherming zijn betrokken, dient de bevoegde autoriteit van de tenuitvoerleggingsstaat de bevoegde autoriteit van de beslissingsstaat in kennis te stellen van elke overtreding van de maatregelen die in de tenuitvoerleggingsstaat ter uitvoering van het Europees beschermingsbevel zijn genomen. Deze kennisgeving moet de bevoegde autoriteit van de beslissingsstaat in staat stellen snel en gepast te reageren met betrekking tot de beschermingsmaatregel die in de beslissingsstaat is opgelegd aan de persoon die het gevaar veroorzaakt. Zo kan zij in voorkomend geval in plaats van de oorspronkelijke niet tot vrijheidsbeneming strekkende maatregel een tot vrijheidsbeneming strekkende maatregel nemen, bijvoorbeeld als alternatief voor preventieve hechtenis of als gevolg van een voorwaardelijke opschorting van een straf. Deze beslissing houdt niet in dat een nieuwe strafsanctie met betrekking tot een nieuw strafbaar feit wordt opgelegd, en laat dus onverlet dat in de tenuitvoerleggingsstaat, in geval van overtreding van de maatregelen ter uitvoering van het Europees beschermingsbevel, in voorkomend geval een al dan niet strafrechtelijke sanctie kan worden opgelegd. (26) Indien er, gelet op de verschillende juridische tradities van de lidstaten, in de tenuitvoerleggingsstaat geen beschermingsmaatregel beschikbaar is in een zaak die vergelijkbaar is met de in het Europees beschermingsbevel beschreven feitelijke situatie, meldt de bevoegde autoriteit van de tenuitvoerleggingsstaat elke overtreding van de in het Europees beschermingsbevel beschreven beschermingsmaatregel waarvan zij kennis heeft, aan de bevoegde autoriteit van de beslissingsstaat. (27) Met het oog op een vlotte toepassing van deze richtlijn in iedere afzonderlijke zaak, oefenen de bevoegde autoriteiten van de beslissingsstaat en van de tenuitvoerleggingsstaat hun bevoegdheden uit overeenkomstig de bepalingen van deze richtlijn, met inachtneming van het beginsel „ne bis in idem”. (28) De voor de beschermde persoon aan de erkenning van het Europees beschermingsbevel verbonden kosten mogen niet onevenredig hoger zijn dan de kosten verbonden aan een soortgelijke nationale zaak. Bij de uitvoering van deze richtlijn dienen de lidstaten ervoor te zorgen dat de beschermde persoon na erkenning van het Europees beschermingsbevel en als een rechtstreeks gevolg van de erkenning van het Europees beschermingsbevel, geen verdere nationale procedures hoeft in te leiden om van de ten uitvoer leggende autoriteit een beslissing te verkrijgen houdende een maatregel die krachtens nationaal recht in een soortgelijke zaak genomen kan worden om de bescherming van de beschermde persoon te waarborgen. (29) Rekening houdend met het beginsel van wederzijdse erkenning, het uitgangspunt voor deze richtlijn, bevorderen de lidstaten zoveel mogelijk een direct contact tussen de bevoegde autoriteiten bij de toepassing van dit instrument. (30) Onverminderd de onafhankelijkheid van de rechterlijke macht of verschillen in rechterlijke organisatie in de Europese Unie, moeten de lidstaten diegenen die verantwoordelijk zijn voor de scholing van rechters, openbare aanklagers, politie en magistraten die te maken hebben met procedures gericht op het uitvaardigen of erkennen van Europese beschermingsbevelen verzoeken passende scholing te bieden in aansluiting op de doelstellingen van deze richtlijn. (31) Teneinde de evaluatie van de toepassing van deze richtlijn te vergemakkelijken dienen de lidstaten aan de Commissie relevante gegevens te verstrekken met betrekking tot de toepassing van nationale procedures inzake het Europees beschermingsbevel. In ieder geval dienen gegevens te worden verstrekt over het aantal keren dat een Europees beschermingsbevel is aangevraagd, uitgevaardigd en/of erkend. In dit verband kunnen ook andersoortige gegevens, zoals de aard van het strafbare feit, nuttig zijn. (32) Aangezien de doelstelling van deze richtlijn, met name de bescherming van personen die in gevaar verkeren, niet voldoende door de lidstaten kan worden verwezenlijkt gezien het grensoverschrijdende karakter van de betreffende situaties, en derhalve vanwege de omvang en de gevolgen beter door de Unie zou kunnen worden bereikt, kan de Unie, overeenkomstig het in artikel 5 van het VEU neergelegde subsidiariteitsbeginsel, maatregelen nemen. Overeenkomstig het in hetzelfde artikel neergelegde evenredigheidsbeginsel gaat deze richtlijn niet verder dan nodig is om de deze doelstelling te verwezenlijken. (33) Deze richtlijn moet ertoe bijdragen dat in gevaar verkerende personen worden beschermd, en aldus de bestaande regelgeving ter zake, zoals Kaderbesluit 2008/947/JBZ van de Raad en Kaderbesluit 2009/829/JBZ van de Raad aanvullen, maar onverlet laten. (34) Beslissingen betreffende een beschermingsmaatregel die vallen onder Verordening (EG) nr. 44/2001 van de Raad van 22 december 2000 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken (4) , Verordening (EG) nr. 2201/2003 van de Raad van 27 november 2003 betreffende de bevoegdheid en de erkenning en tenuitvoerlegging van beslissingen in huwelijkszaken en inzake de ouderlijke verantwoordelijkheid (5) , of het Verdrag van „s-Gravenhage van 1996 inzake de bevoegdheid, het toepasselijke recht, de erkenning, de tenuitvoerlegging en de samenwerking op het gebied van ouderlijke verantwoordelijkheid en maatregelen ter bescherming van kinderen (6) , worden overeenkomstig de bepalingen van dat rechtsinstrument erkend en ten uitvoer gelegd. (35) De lidstaten en de Commissie dienen in voorkomend geval informatie over het Europees beschermingsbevel op te nemen in bestaande scholings- en bewustmakingscampagnes over de bescherming van slachtoffers. (36) De in uitvoering van deze richtlijn verwerkte persoonsgegevens dienen te worden beschermd in overeenstemming met Kaderbesluit 2008/977/JBZ van 27 november 2008 over de bescherming van persoonsgegevens die worden verwerkt in het kader van de politiële en justitiële samenwerking in strafzaken (7) , en in overeenstemming met de beginselen die zijn vastgelegd in het Verdrag van de Raad van Europa van 28 januari 1981 tot bescherming van personen met betrekking tot de geautomatiseerde verwerking van persoonsgegevens, dat door alle lidstaten is bekrachtigd. (37) In deze richtlijn moeten, in overeenstemming met artikel 6 van het VEU, de grondrechten worden geëerbiedigd die zijn gewaarborgd bij het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie en het Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden. (38) De lidstaten worden aangemoedigd om bij de uitvoering van deze richtlijn rekening te houden met de rechten en beginselen die zijn vastgelegd in het Verdrag inzake de uitbanning van alle vormen van discriminatie van vrouwen, HEBBEN DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD: Artikel 1 Doel Deze richtlijn stelt de regels vast krachtens welke een justitiële of daarmee gelijkgestelde autoriteit van een lidstaat waar een maatregel is genomen ter bescherming van een persoon tegen een strafbare handeling van een andere persoon die op enigerlei wijze een bedreiging kan vormen voor zijn leven, zijn fysieke of psychische integriteit en waardigheid, zijn persoonlijke vrijheid of zijn seksuele integriteit, een Europees beschermingsbevel kan uitvaardigen op grond waarvan een bevoegde autoriteit van een andere lidstaat de betrokkene op het grondgebied van die lidstaat verdere bescherming kan bieden naar aanleiding van een handeling in de beslissingsstaat die het voorwerp heeft uitgemaakt of had kunnen uitmaken van een procedure voor een met name in strafzaken bevoegde rechter. Artikel 2 Definities In deze richtlijn wordt verstaan onder: 5) „beslissingsstaat”, de lidstaat waar de beschermingsmaatregel die de aanleiding is tot het Europees beschermingsbevel, ▌is genomen. 6) „tenuitvoerleggingsstaat”, de lidstaat waaraan het Europees beschermingsbevel ter fine van erkenning is toegezonden. 7) „toezichtsstaat”, de lidstaat waaraan een vonnis in de zin van artikel 2 van Kaderbesluit 2008/947/JBZ van de Raad of een beslissing inzake toezichtmaatregelen in de zin van artikel 4 van Kaderbesluit 2009/829/JBZ is overgedragen. ▌ Artikel 3 Aanwijzing van bevoegde autoriteiten 1. Elke lidstaat deelt de Commissie mee welke rechterlijke of daarmee gelijkgestelde autoriteit of autoriteiten, in de gevallen waarin hij respectievelijk beslissings- of tenuitvoerleggingsstaat is, krachtens het nationale recht bevoegd zijn om overeenkomstig deze richtlijn een Europees beschermingsbevel uit te vaardigen en te erkennen. ▌ 2. De Commissie stelt de ontvangen informatie ter beschikking van de lidstaten. De lidstaten informeren de Commissie over alle wijzigingen in verband met de in lid 1 bedoelde informatie . Artikel 4 Centrale autoriteit 1. Iedere lidstaat kan één of, indien zijn nationale recht daarin voorziet, meerdere centrale autoriteiten aanwijzen die de bevoegde autoriteiten bijstaan. 2. Een lidstaat kan, indien zijn rechterlijke organisatie dat vereist, zijn centrale autoriteit of autoriteiten belasten met het administratief toezenden en in ontvangst nemen van het Europees beschermingsbevel en van elke andere formele correspondentie dienaangaande. Derhalve kan elke vorm van mededeling, raadpleging, gegevensuitwisseling, onderzoek en kennisgeving tussen bevoegde autoriteiten waar nodig met behulp van de aangewezen centrale autoriteit of autoriteiten van de betrokken lidstaat plaatsvinden. 3. De lidstaat die van de in dit artikel bedoelde mogelijkheid gebruik wil maken, stelt de Commissie in kennis van de gegevens betreffende de door hem aangewezen centrale autoriteit of autoriteiten. Deze kennisgeving verbindt alle autoriteiten van de beslissingsstaat. Artikel 5 Voorwaarden waaronder volgens het nationale recht een beschermingsmaatregel kan worden genomen Het Europees beschermingsbevel kan alleen worden uitgevaardigd indien in de beslissingsstaat reeds een beschermingsmaatregel is genomen waarbij de persoon die gevaar veroorzaakt, een of meer van de volgende verplichtingen of verboden zijn opgelegd: Artikel 6 Uitvaardiging van een Europees beschermingsbevel 1. Het Europees beschermingsbevel kan worden uitgevaardigd indien de beschermde persoon besluit in een andere lidstaat te gaan wonen of er reeds woont, dan wel besluit in een andere lidstaat te gaan verblijven of er reeds verblijft. De bevoegde autoriteit in de beslissingsstaat die de wenselijkheid van een Europees beschermingsbevel overweegt, houdt er onder meer rekening mee hoe lang de beschermde persoon in de tenuitvoerleggingsstaat wil verblijven en hoe groot de behoefte aan bescherming is. 2. Het Europees beschermingsbevel kan door een rechterlijke of daarmee gelijkgestelde autoriteit van de beslissingsstaat pas worden uitgevaardigd nadat de beschermde persoon erom heeft verzocht en de autoriteit zich ervan heeft vergewist dat aan de in artikel 5 vastgelegde voorwaarden is voldaan. 3. Het verzoek tot het uitvaardigen van een Europees beschermingsbevel kan door de beschermde persoon ▌worden gericht aan de bevoegde autoriteit van de beslissingsstaat, of aan de bevoegde autoriteit van de tenuitvoerleggingsstaat. Indien het verzoek in de tenuitvoerleggingsstaat wordt ingediend, zendt de bevoegde autoriteit van die staat dat verzoek zo spoedig mogelijk toe aan de bevoegde autoriteit van de beslissingsstaat ▌. 4. Alvorens een Europees beschermingsbevel wordt uitgevaardigd, krijgt de persoon die gevaar veroorzaakt, het recht te worden gehoord en beroep in te stellen tegen de beschermingsmaatregel, voor zover hem dit recht was toegekend in de procedure die tot de beschermingsmaatregel heeft geleid. 5. De bevoegde autoriteit die een beschermingsmaatregel vaststelt waarin een of meer van de in artikel 5 bedoelde verplichtingen zijn opgenomen, brengt de beschermde persoon in een volgens de nationaalrechtelijke procedures passende vorm op de hoogte van de mogelijkheid een verzoek om een Europees beschermingsbevel in te dienen wanneer hij besluit zich naar een andere lidstaat te begeven , alsmede van de basisvoorwaarden waaraan een dergelijk verzoek moet voldoen . De autoriteit zal de beschermde persoon het advies geven een verzoek in te dienen alvorens het grondgebied van de beslissingsstaat te verlaten. 6. In voorkomend geval kan het in de leden 2 en 3 bedoelde verzoek namens de betrokkene door zijn voogd of vertegenwoordiger worden ingediend. 7. Indien een verzoek tot uitvaardiging van een Europees beschermingsbevel wordt afgewezen, informeert de bevoegde autoriteit van de beslissingsstaat de beschermde persoon in voorkomend geval over de rechtsmiddelen die hem overeenkomstig de nationale wetgeving tegen deze beslissing ter beschikking staan. Artikel 7 Vorm en inhoud van het Europees beschermingsbevel Het Europees beschermingsbevel wordt in de in bijlage I bij deze richtlijn voorgeschreven vorm uitgevaardigd . Het bevat met name de volgende gegevens: Artikel 8 Procedure van toezending 1. Wanneer de bevoegde autoriteit van de beslissingsstaat het Europees beschermingsbevel aan de bevoegde autoriteit van de tenuitvoerleggingsstaat toezendt, doet zij zulks in een vorm die toelaat dat het schriftelijk wordt vastgelegd, teneinde de bevoegde autoriteit van de tenuitvoerleggingsstaat in staat te stellen de echtheid ervan vast te stellen. Alle ambtelijke communicatie geschiedt eveneens rechtstreeks tussen deze bevoegde autoriteiten. 2. Indien de bevoegde autoriteit van de tenuitvoerleggingsstaat of van de beslissingsstaat niet bekend is bij de bevoegde autoriteit van de andere staat, wint de laatstbedoelde autoriteit, langs alle mogelijke kanalen, waaronder de contactpunten van het Europees justitieel netwerk als bedoeld in Besluit 2008/976/JBZ van de Raad van 16 december 2008 betreffende het Europees justitieel netwerk (8) , het nationaal lid van Eurojust, of het nationaal systeem voor de coördinatie van Eurojust van zijn staat, de nodige inlichtingen in. 3. Wanneer een autoriteit van de tenuitvoerleggingsstaat die een Europees beschermingsbevel ontvangt, niet bevoegd is het te erkennen, zendt die autoriteit het Europees beschermingsbevel ambtshalve toe aan de bevoegde autoriteit en stelt zij de bevoegde autoriteit van de beslissingsstaat hiervan onverwijld in kennis, in een vorm die toelaat dat het schriftelijk wordt vastgelegd . Artikel 9 Maatregelen in de tenuitvoerleggingsstaat 1. Bij ontvangst van het overeenkomstig artikel 8 toegezonden Europees beschermingsbevel erkent de bevoegde autoriteit van de tenuitvoerleggingsstaat met bekwame spoed het bevel, en neemt zij alle maatregelen die haar in soortgelijke gevallen krachtens het nationale recht ter beschikking staan om de bescherming van de beschermde persoon te waarborgen, tenzij zij beslist een van de in artikel 10 bedoelde gronden voor niet-erkenning in te roepen. 2. De overeenkomstig lid 1 door de bevoegde autoriteit van de tenuitvoerleggingsstaat genomen maatregel en enige andere maatregel die op basis van een vervolgbeslissing als bedoeld in artikel 11 worden genomen, stemmen zo veel mogelijk overeen met de in de beslissingsstaat bevolen beschermingsmaatregel. 3. De bevoegde autoriteit van de tenuitvoerleggingsstaat brengt de persoon die gevaar veroorzaakt, de bevoegde autoriteit van de beslissingsstaat en de beschermde persoon op de hoogte van alle overeenkomstig lid 1 genomen maatregelen , alsmede van de mogelijke juridische gevolgen van overtreding van een dergelijke maatregel krachtens de nationale wetgeving en overeenkomstig artikel 11, lid 2 . Het adres of andere contactgegevens van de beschermde persoon worden niet verstrekt aan de persoon die gevaar veroorzaakt, tenzij dat noodzakelijk is met het oog op de tenuitvoerlegging van de maatregel die is genomen bij toepassing van artikel 1. 4. Indien de bevoegde autoriteit van de tenuitvoerleggingsstaat de overeenkomstig artikel 7 in het Europees beschermingsbevel verstrekte gegevens onvolledig acht, stelt zij de bevoegde autoriteit van de beslissingsstaat in een schriftelijk vast te leggen vorm hiervan onverwijld in kennis, met opgave van een redelijke termijn waarbinnen de ontbrekende gegevens moeten worden verstrekt. Artikel 10 Gronden voor niet-erkenning van een Europees beschermingsbevel ▌ 1. De bevoegde autoriteit van de tenuitvoerleggingsstaat kan de erkenning van het Europees beschermingsbevel weigeren in de volgende gevallen: 2. Indien de bevoegde autoriteit van de tenuitvoerleggingsstaat het Europees beschermingsbevel weigert te erkennen op basis van een van bovengenoemde gronden: Artikel 11 In de tenuitvoerleggingsstaat toepasselijk recht en bevoegdheid 1. In de tenuitvoerleggingsstaat kunnen op grond van de erkenning van een Europees beschermingsbevel maatregelen worden genomen en ten uitvoer worden gelegd. Het recht van de tenuitvoerleggingsstaat is van toepassing op de vaststelling en handhaving van de in artikel 9, lid 1, bedoelde beslissing, daaronder begrepen de rechtsmiddelen die kunnen worden aangewend tegen beslissingen welke in de tenuitvoerleggingsstaat met betrekking tot het Europees beschermingsbevel zijn genomen. 2. In dit verband kan, in geval van overtreding van een of meer maatregelen die in de tenuitvoerleggingsstaat op grond van de erkenning van een Europees beschermingsbevel zijn genomen, de bevoegde autoriteit van deze staat uit hoofde van lid 1: 3. Indien er op nationaal niveau geen maatregel beschikbaar is die in een vergelijkbare zaak in de tenuitvoerleggingsstaat kan worden genomen, meldt de bevoegde autoriteit van de tenuitvoerleggingsstaat elke haar bekende overtreding van de in het Europees beschermingsbevel beschreven beschermingsmaatregel aan de bevoegde autoriteit van de beslissingsstaat. Artikel 12 Kennisgeving in geval van overtreding De bevoegde autoriteit van de tenuitvoerleggingsstaat stelt de bevoegde autoriteit van de beslissingsstaat of van de toezichtsstaat in kennis van elke overtreding van een op grond van het Europees beschermingsbevel genomen maatregel. Deze kennisgeving geschiedt door middel van het modelformulier in bijlage II. Artikel 13 Bevoegdheid in de beslissingsstaat 1. De bevoegde autoriteit van de beslissingsstaat is exclusief bevoegd beslissingen te nemen met betrekking tot : ▌ 2. Het recht van de beslissingsstaat is op beslissingen in de zin van lid 1 van toepassing. 3. Wanneer een vonnis in de zin van artikel 2 van Kaderbesluit 2008/947/JBZ van de Raad of een beslissing over toezichtmaatregelen in de zin van artikel 4 van Kaderbesluit 2009/829/JBZ van de Raad reeds naar een andere lidstaat is toegezonden , of wanneer zo'n vonnis of beslissing over toezichtmaatregelen na de uitvaardiging van het Europees beschermingsbevel wordt toegezonden , worden de vervolgbeslissingen overeenkomstig de relevante bepalingen van die kaderbesluiten genomen. 4. De bevoegde autoriteit van de beslissingsstaat stelt de bevoegde autoriteit van de tenuitvoerleggingsstaat onverwijld in kennis van elke overeenkomstig lid 1 genomen beslissing. 5. Indien de bevoegde autoriteit van de beslissingsstaat het Europees beschermingsbevel overeenkomstig lid 1, onder a), heeft ingetrokken, worden de overeenkomstig artikel 9, lid 1, genomen maatregelen door de bevoegde autoriteit van de tenuitvoerleggingsstaat ingetrokken, zodra zij daarvan door de bevoegde autoriteit van de beslissingsstaat naar behoren in kennis is gesteld . 6. Indien de bevoegde autoriteit van de beslissingsstaat het Europees beschermingsbevel overeenkomstig lid 1, onder a), heeft gewijzigd, moet de bevoegde autoriteit van de tenuitvoerleggingsstaat, voor zover nodig: Artikel 14 Redenen voor intrekking van de op grond van een Europees beschermingsbevel genomen maatregelen 1. De bevoegde autoriteit van de tenuitvoerleggingsstaat kan de ter uitvoering van het Europees beschermingsbevel genomen maatregelen intrekken: 2. De bevoegde autoriteit van de tenuitvoerleggingsstaat stelt de bevoegde autoriteit van de beslissingsstaat en indien mogelijk de beschermde persoon onmiddellijk van deze beslissing in kennis. 3. Voordat zij overgaat tot intrekking in de zin van lid 1, onder b), kan de bevoegde autoriteit van de tenuitvoerleggingsstaat bij de bevoegde autoriteit van de beslissingsstaat inlichtingen inwinnen omtrent de vraag of de bij het Europees beschermingsbevel geboden bescherming in de gegeven omstandigheden noodzakelijk blijft. De bevoegde autoriteit van de beslissingsstaat geeft onverwijld antwoord. Artikel 15 Prioriteit voor de erkenning van een Europees beschermingsbevel Een Europees beschermingsbevel wordt met dezelfde prioriteit erkend als soortgelijke gevallen binnen het nationale recht, rekening houdend met de specifieke omstandigheden van het geval, waaronder de urgentie van de zaak, de vermoedelijke aankomstdatum van de beschermde persoon op het grondgebied van de tenuitvoerleggingsstaat en, indien mogelijk, de omvang van het risico voor de beschermde persoon. ▌ Artikel 16 Overleg tussen de bevoegde autoriteiten De bevoegde autoriteiten van de beslissingsstaat en van de tenuitvoerleggingsstaat kunnen desgepast onderling overleg plegen met het oog op de vlotte en efficiënte toepassing van deze richtlijn. Artikel 17 Talen 1. Het Europees beschermingsbevel wordt door de bevoegde autoriteit van de beslissingsstaat vertaald in de officiële taal of een van de officiële talen van de tenuitvoerleggingsstaat. 2. Het in artikel 12 bedoelde formulier wordt door de bevoegde autoriteit van de tenuitvoerleggingsstaat vertaald in de officiële taal of een van de officiële talen van de tenuitvoerleggingsstaat. 3. Elke lidstaat kan, bij de vaststelling van deze richtlijn of later, in een bij de Commissie neer te leggen verklaring, meedelen dat hij een vertaling in een of meer andere officiële talen van de Unie aanvaardt. Artikel 18 Kosten De kosten die uit de toepassing van deze richtlijn voortvloeien worden,tenzij zij op het grondgebied van de beslissingsstaat zijn ontstaan, door de tenuitvoerleggingsstaat gedragen overeenkomstig het nationale recht . Artikel 19 Verhouding tot andere overeenkomsten en regelingen 1. Het staat de lidstaten vrij ook in de toekomst de op het tijdstip van de inwerkingtreding van deze richtlijn geldende bilaterale of multilaterale overeenkomsten of regelingen toe te passen voor zover deze verder reiken dan de doelstellingen van deze richtlijn en ertoe bijdragen de procedures voor het nemen van beschermingsmaatregelen verder te vereenvoudigen of te vergemakkelijken. 2. Het staat de lidstaten vrij na de inwerkingtreding van deze richtlijn bilaterale of multilaterale overeenkomsten of regelingen te sluiten c.q. te treffen die verder reiken dan de doelstellingen van deze richtlijn en ertoe bijdragen de procedures voor het nemen van beschermingsmaatregelen te vereenvoudigen of te vergemakkelijken. 3. Uiterlijk …* (9) , stellen de lidstaten ▌de Commissie in kennis van de in lid 1 bedoelde overeenkomsten en regelingen die zij willen blijven toepassen. De lidstaten stellen ▌de Commissie voorts in kennis van nieuwe overeenkomsten of regelingen in de zin van lid 2, binnen drie maanden na de ondertekening ervan. Artikel 20 Verhouding tot andere instrumenten 1. Deze richtlijn laat onverlet de toepassing van Verordening (EG) nr. 44/2001, Verordening (EG) nr. 2201/2003, het Verdrag van „s-Gravenhage van 1996 inzake de bevoegdheid, het toepasselijk recht, de erkenning, de tenuitvoerlegging en de samenwerking op het gebeid van ouderlijke verantwoordelijkheid en maatregelen ter bescherming van kinderen, en het Verdrag van ”s-Gravenhage van 1980 betreffende de burgerrechtelijke aspecten van internationale ontvoering van kinderen. 2. Deze richtlijn doet geen afbreuk aan de toepassing van Kaderbesluit 2008/947/JBZ van de Raad en Kaderbesluit 2009/829/JBZ van de Raad. Artikel 21 Tenuitvoerlegging 1. De lidstaten doen de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden om uiterlijk op ...* (10) aan deze richtlijn te voldoen. Zij stellen de Commissie daarvan onverwijld in kennis . Wanneer de lidstaten die bepalingen aannemen, wordt in de bepalingen zelf of bij de officiële bekendmaking daarvan naar deze richtlijn verwezen. De regels voor de verwijzing worden vastgesteld door de lidstaten. 2. De lidstaten delen ▌de Commissie de tekst mede van de belangrijkste nationaalrechtelijke bepalingen die zij op het onder deze richtlijn vallende gebied vaststellen . Artikel 22 Gegevensverzameling Teneinde de evaluatie van de toepassing van deze richtlijn te vergemakkelijken verstrekken de lidstaten aan de Europese Commissie relevante gegevens met betrekking tot de toepassing van nationale procedures inzake het Europees beschermingsbevel. In ieder geval worden gegevens verstrekt over het aantal keren dat een Europees beschermingsbevel is aangevraagd, uitgevaardigd en/of erkend. Artikel 23 Evaluatie Uiterlijk op… (11) * brengt de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad verslag uit over de toepassing van deze richtlijn . Dit verslag gaat, indien nodig, vergezeld van wetgevingsvoorstellen. Artikel 24 Inwerkingtreding Deze richtlijn treedt in werking op de twintigste dag volgende op die van haar bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese Unie. Gedaan te Voor het Europees Parlement Voor de Raad De voorzitter De voorzitter BIJLAGE I EUROPEES BESCHERMINGSBEVEL bedoeld in artikel 7 van de RICHTLIJN 2011/…/EU VAN HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN... BETREFFENDE HET EUROPEES BESCHERMINGSBEVEL (12) De op dit formulier verstrekte informatie dient vertrouwelijk te worden behandeld Beslissingsstaat: Tenuitvoerleggingsstaat: (a) Gegevens betreffende de beschermde persoon: Naam: Voornaam of voornamen: Meisjesnaam of vroegere naam , indien van toepassing: Geslacht: Nationaliteit. Persoonsnummer of socialeverzekeringsnummer (indien beschikbaar): Geboortedatum: Geboorteplaats: Adressen/verblijfplaatsen: – in de beslissingsstaat: – in de tenuitvoerleggingsstaat: – elders: Taal of talen die de persoon verstaat (indien bekend): Heeft de beschermde persoon in de beslissingsstaat recht op kosteloze rechtsbijstand (als deze informatie zonder nader onderzoek beschikbaar is)? ? Ja. ? Nee. ? Onbekend. Wanneer de beschermde persoon minderjarig of juridisch handelingsonbekwaam is, gegevens betreffende de voogd of vertegenwoordiger van de natuurlijke persoon: Naam: Voornaam of voornamen: Meisjesnaam of vroegere naam , indien van toepassing: Geslacht: Nationaliteit: Kantooradres: (b) De beschermde persoon besluit in de tenuitvoerleggingsstaat te gaan wonen of verblijven of woont of verblijft daar reeds. Datum met ingang van wanneer de beschermde persoon voornemens is in de tenuitvoerleggingsstaat te gaan wonen of verblijven (indien bekend): Periode(n) van verblijf (indien bekend): (c) Is de beschermde persoon of de persoon die gevaar veroorzaakt apparatuur ter beschikking gesteld ter handhaving van de beschermingsmaatregel? ? Ja; gelieve in het kort te vermelden wat voor apparatuur: ? Nee. (d) Bevoegde autoriteit die het Europees beschermingsbevel heeft uitgevaardigd: Officiële naam: Volledig adres: Tel. nr.: (landnummer) (netnummer) (nummer) Fax: (landnummer) (netnummer) (nummer) Gegevens van de contactpersoon of -personen Naam: Voornaam of voornamen: Functie (titel/rang): Tel. nr.: (landnummer) (netnummer) (nummer) Fax: (landnummer) (netnummer) (nummer) E-mailadres (indien beschikbaar): Talen waarin kan worden gecommuniceerd: (e) Nadere gegevens betreffende de beschermingsmaatregel op basis waarvan het Europees beschermingsbevel is gegeven: De beschermingsmaatregel is gegeven op (datum: DD-MM-JJJJ): De beschermingsmaatregel is uitvoerbaar geworden op (datum: DD-MM-JJJJ): Dossiernummer van de beschermingsmaatregel (eventueel): Autoriteit die de beschermingsmaatregel heeft genomen: (f) Samenvatting van de feiten en beschrijving van de omstandigheden, waaronder, indien van toepassing, een beschrijving van de aard van het strafbare feit, die tot het opleggen van de in punt e) hiervoor genoemde beschermingsmaatregel hebben geleid: (g) Nadere gegevens betreffende de verplichting(en) of het verbod/de verboden die bij de beschermingsmaatregel zijn opgelegd aan de persoon die gevaar veroorzaakt: Aard van de verplichting(en): (er mogen verschillende vakjes worden aangekruist): ? een verbod tot het betreden van bepaalde locaties, plaatsen of omschreven gebieden waar de beschermde persoon verblijft of die door hem worden bezocht; – indien u dit vakje heeft aangeruist, gelieve nauwkeurig te vermelden welke locaties, plaatsen of omgeschreven gebieden de persoon die gevaar veroorzaakt, niet mag betreden: ? een verbod op of het verbinden van regels aan iedere vorm van contact met de beschermde persoon, ook per telefoon, elektronische of gewone post, fax of anderszins; – indien u dit vakje heeft aangekruist, gelieve de nodige gegevens te verstrekken: ? een verbod de beschermde persoon tot binnen een bepaalde afstand te benaderen, of het opleggen van regels ter zake ; – indien u dit vakje heeft aangekruist, gelieve nauwkeurig te vermelden welke perimeter de persoon die gevaar veroorzaakt ten aanzien van de beschermde persoon in acht moet nemen: Gelieve te vermelden hoe lang de bovenstaande verplichting(en) de persoon die gevaar veroorzaakt zijn opgelegd: Straf of sanctie die bij overtreding van het verbod opgelegd zou kunnen worden: (h) Gegevens betreffende de persoon die gevaar veroorzaakt en aan wie de in punt g) genoemde verplichting(en) is/zijn opgelegd: Naam: Voornaam of voornamen: Meisjesnaam of vroegere naam , indien van toepassing: Aliassen, indien van toepassing: Geslacht: Nationaliteit: Persoonsnummer of socialeverzekeringsnummer (indien beschikbaar): Geboortedatum: Geboorteplaats: Adressen/verblijfplaatsen: – in de beslissingsstaat: – in de tenuitvoerleggingsstaat: – elders: Taal of talen die de persoon verstaat (indien bekend): Gelieve in voorkomend geval de volgende gegevens te vermelden: – Aard en nummer van het identiteitsdocument of de identiteitsdocumenten van de persoon (identiteitskaart, paspoort): Heeft de beschermde persoon in de beslissingsstaat recht op kosteloze rechtsbijstand (als deze informatie zonder nader onderzoek beschikbaar is)? ? Ja. ? Nee. ? Onbekend. (i) Andere omstandigheden die van invloed zouden kunnen zijn op de inschatting van het gevaar waardoor de beschermde persoon getroffen zou kunnen worden (facultatief): (j) Overige nuttige gegevens (zoals informatie, indien beschikbaar en noodzakelijk, over andere landen die ten aanzien van dezelfde beschermde persoon eerder beschermingsmaatregelen hebben genomen): (k) Gelieve het passende vakje aan te kruisen en toelichting te geven: ? een vonnis in de zin van artikel 2 van Kaderbesluit 2008/947/JBZ van de Raad is reeds toegezonden aan een andere lidstaat – Indien u dit vakje heeft aangekruist, gelieve de contactgegevens te verstrekken van de bevoegde autoriteit waaraan het vonnis is toegezonden: ? er is reeds een beslissing over toezichtmaatregelen in de zin van artikel 4 van Kaderbesluit 2009/829/JBZ van de Raad toegezonden aan een andere lidstaat – Indien u dit vakje heeft aangekruist, gelieve de contactgegevens te verstrekken van de bevoegde autoriteit waaraan de beslissing inzake toezichtmaatregelen is toegezonden: Handtekening van de autoriteit die het Europees beschermingsbevel geeft en/of haar vertegenwoordiger, waarmee de juistheid van de inhoud van het bevel wordt bevestigd: Naam: Functie (titel/rang): Datum: Dossiernummer (eventueel): Officieel stempel (indien van toepassing): BIJLAGE II FORMULIER bedoeld in artikel 12 van de RICHTLIJN 2011/…/EU VAN HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN... BETREFFENDE HET EUROPEES BESCHERMINGSBEVEL (13) MELDING VAN EEN INBREUK OP DE AAN HET EUROPEES BESCHERMINGSBEVEL TEN GRONDSLAG LIGGENDE EN DAARIN BESCHREVEN BESCHERMINGSMAATREGEL De op dit formulier verstrekte informatie dient vertrouwelijk te worden behandeld (a) Gegevens betreffende de identiteit van de persoon die gevaar veroorzaakt: Naam: Voornaam of voornamen: Meisjesnaam of vroegere naam , indien van toepassing: Aliassen, indien van toepassing: Geslacht: Nationaliteit: Persoonsnummer of socialeverzekeringsnummer (indien beschikbaar): Geboortedatum: Geboorteplaats: Adres: Taal of talen die de persoon verstaat (indien bekend): (b) Gegevens betreffende de identiteit van de beschermde persoon: Naam: Voornaam of voornamen: Meisjesnaam of vroegere naam , indien van toepassing: Geslacht: Nationaliteit: Geboortedatum: Geboorteplaats: Adres: Taal of talen die de persoon verstaat (indien bekend): (c) Nadere gegevens betreffende het Europees beschermingsbevel: Bevel gegeven op: Dossiernummer (eventueel): Autoriteit die het bevel heeft gegeven: Officiële naam: Adres (d) Nadere gegevens betreffende de autoriteit die verantwoordelijk is voor de tenuitvoerlegging van de eventuele beschermingsmaatregel die uit hoofde van het Europees beschermingsbevel in de tenuitvoerleggingsstaat is genomen: Officiële naam: Naam van de contactpersoon: Functie (titel/rang): Adres: Tel.: (landnummer) (netnummer) (nummer) Fax.: (landnummer) (netnummer) (nummer) E-mailadres: Talen waarin kan worden gecommuniceerd: (e) Inbreuk op de door de bevoegde autoriteiten van de tenuitvoerleggingsstaat naar aanleiding van de erkenning van het Europees beschermingsbevel opgelegde verplichting(en) en/of andere bevindingen die kunnen leiden tot een vervolgbeslissing: Er is inbreuk gemaakt op de volgende verplichting(en) (er mag meer dan één vakje worden aangekruist): ? een verbod tot het betreden van bepaalde locaties, plaatsen of omschreven gebieden waar de beschermde persoon verblijft of die door hem worden bezocht; ? een verbod op of het verbinden van regels aan iedere vorm van contact met de beschermde persoon, ook per telefoon, elektronische of gewone post, fax of anderszins; ? een verbod de beschermde persoon tot binnen een bepaalde afstand te benaderen, of het opleggen van regels ter zake ; ? iedere andere na erkenning van het Europees beschermingsbevel door de bevoegde autoriteiten van de tenuitvoerleggingsstaat genomen maatregel die in overeenstemming is met de op grond van het Europees beschermingsbevel genomen beschermingsmaatregel Beschrijving van de inbreuk(en) (plaats, datum, nadere bijzonderheden): Overeenkomstig artikel 11, lid 2: – maatregelen die in de tenuitvoerleggingsstaat worden genomen naar aanleiding van de overtreding; – mogelijke andere juridische gevolgen van de overtreding in de tenuitvoerleggingsstaat; Andere bevindingen die aanleiding kunnen geven tot een vervolgbeslissing Beschrijving: (f) Contactgegevens van de persoon die benaderd moet worden voor aanvullende informatie over de inbreuk: Naam: Voornaam of voornamen: Adres Tel. nr.: (landnummer) (netnummer) (nummer) Fax: (landnummer) (netnummer) (nummer) E-mailadres: Talen waarin kan worden gecommuniceerd: Handtekening van de autoriteit die het formulier afgeeft en/of haar vertegenwoordiger, waarmee de juistheid van de inhoud van het formulier wordt bevestigd: Naam: Functie (titel/rang): Datum: Officieel stempel (indien van toepassing): (Gewone wetgevingsprocedure: eerste lezing) Het Europees Parlement, – gezien het voorstel van de Commissie aan het Parlement en de Raad ( COM(2010)0095 ), – gelet op artikel 294, lid 2, artikel 82, lid 2 en artikel 83, lid 1 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C7-0087/2010), – gezien het advies van de Commissie juridische zaken over de voorgestelde rechtsgrondslag, – gelet op artikel 294, lid 3, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien de bijdragen die de nationale parlementen hebben ingediend over het ontwerp van wetgevingshandeling, – gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité van 21 oktober 2010, – na raadpleging van het Comité van de Regio's, – gezien de door de afgevaardigde van de Raad bij brief van 25 november 2010 aangegane verbintenis om het standpunt van het Europees Parlement goed te keuren, overeenkomstig artikel 294, lid 4, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gelet op de artikelen 55 en 37 van zijn Reglement, – gezien het gezamenlijk overleg van de Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken en de Commissie rechten van de vrouw en gendergelijkheid overeenkomstig artikel 51 van het Reglement, – gezien het verslag van de Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken en de Commissie rechten van de vrouw en gendergelijkheid ( A7-0348/2010 ), 1. stelt onderstaand standpunt in eerste lezing vast; 2. verzoekt om hernieuwde voorlegging indien de Commissie voornemens is ingrijpende wijzigingen in haar voorstel aan te brengen of dit door een nieuwe tekst te vervangen; 3. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en aan de Commissie alsmede aan de nationale parlementen. Standpunt van het Europees Parlement in eerste lezing vastgesteld op 14 december 2010 met het oog op de aanneming van Richtlijn 2011/…/EU van het Europees Parlement en de Raad inzake de voorkoming en bestrijding van mensenhandel en de bescherming van slachtoffers daarvan, en ter vervanging van Kaderbesluit 2002/629/JBZ van de Raad (Aangezien het Parlement en de Raad tot overeenstemming zijn geraakt, komt het standpunt van het Parlement in eerste lezing overeen met het definitieve wetsbesluit: Richtlijn 2011/36/EU). (Goedkeuring) Het Europees Parlement , – gezien het ontwerpbesluit van de Raad (15507/2010), – gezien de ontwerpovereenkomst tussen de Europese Unie en Georgië inzake de overname van personen die zonder vergunning op het grondgebied verblijven (14654/2010), – gezien het verzoek om goedkeuring dat de Raad heeft ingediend krachtens artikel 79, lid 3, en artikel 218, lid 6, tweede alinea, onder a), van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (C7-0392/2010), – gelet op artikel 81 en artikel 90, lid 8, van zijn Reglement, – gezien de aanbeveling van de Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken en het advies van de Commissie buitenlandse zaken ( A7-0346/2010 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan de sluiting van de overeenkomst; 2. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en aan de Commissie, alsmede aan de regeringen en parlementen van de lidstaten en Georgië. Het Europees Parlement , – gelet op het Verdrag van Lissabon tot wijziging van het Verdrag betreffende de Europese Unie en het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, met name Titel I en Titel XVIII, – gezien de conclusies van de Europese Raad van 25 en 26 maart 2010, – gezien de mededeling van de Commissie aan het Parlement, de Raad, het Economisch en Sociaal Comité en het Comité van de Regio's, getiteld „Europa als wereldspeler – Wereldwijd concurreren – Een bijdrage aan de EU-strategie voor groei en werkgelegenheid” ( COM(2006)0567 ), – gezien het jaarverslag 2009 van de OESO, – gezien het document getiteld „ Successful partnerships: a guide” , OECD LEED Forum for Partnerships and Local Governance, ( Geslaagde samenwerkingsverbanden - een gids,, Programma voor ontwikkeling van plaatselijke economie en werkgelegenheid van de OESO – Forum voor samenwerkingsverbanden en plaatselijke bestuur) 2006, – gezien het verslag van het Wereld Economisch Forum van 2009 over mondiale concurrentie (Global Competitiveness Report 2009-2010, World Economic Forum Geneva, Switzerland, 2009), – gezien het document getiteld „An agenda for a reformed cohesion policy – A place-based approach to meeting European Union challenges and expectations” (Agenda voor een herzien cohesiebeleid - Territoriale aanpak van problemen en verwachtingen van de Europese Unie), onafhankelijk verslag opgesteld door Fabrizio Barca op verzoek van Danuta Hübner, commissaris voor regionaal beleid, april 2009, – gezien het beleidsdocument van de Raad van Europese gemeenten en regio's getiteld „De toekomst van het cohesiebeleid van de Europese Unie ”(Brussel, december 2009), – gezien de op 8 november 2007 in Udine, Italië, tijdens de Algemene Vergadering van de Vergadering van Europese regio's aangenomen resolutie over het regionale beleid na 2013, – gezien de mededeling van de Commissie aan het Parlement, de Raad, het Economisch en Sociaal Comité en het Comité van de Regio's over de resultaten van de onderhandelingen betreffende de cohesiebeleidsstrategieën en -programma's voor de programmeringsperiode 2007-2013 ( COM(2008)0301 ), – onder verwijzing naar zijn resolutie van 24 maart 2009 over de uitvoering van de structuurfondsverordening 2007-2013: de resultaten van de onderhandelingen betreffende de nationale cohesiestrategieën en operationele programma's (1) , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 24 maart 2009 over beproefde methoden op het gebied van regionaal beleid en obstakels voor de deelname aan de structuurfondsen (2) , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 21 oktober 2008 over governance en partnerschap op nationaal en regionaal niveau en als basis voor projecten op het gebied van regionaal beleid (3) , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 24 maart 2009 over het Groenboek territoriale cohesie en stand van de discussie over de toekomstige hervorming van het cohesiebeleid (4) , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 16 juni 2010 over de EU 2020 (5) , – gezien het vierde verslag over de economische en sociale cohesie ( COM(2007)0273 ), – gezien het 20e jaarverslag van de Commissie over de uitvoering van de structuurfondsen (2008) ( COM(2009)0617 ), – gezien de mededeling van de Commissie aan het Parlement, de Raad, het Economisch en Sociaal Comité en het Comité van de Regio's, getiteld „De mobilisering van particuliere en openbare investeringen voor herstel en structurele verandering op lange termijn: de ontwikkeling van publiek-private partnerschappen” ( COM(2009)0615 ), – onder verwijzing naar paragraaf 37 van zijn resolutie van 14 februari 2006 over de hervorming van het staatssteunbeleid 2005-2009 (6) , – gelet op artikel 48 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie regionale ontwikkeling ( A7-0309/2010 ), A. overwegende dat bevordering van de economische, sociale en territoriale samenhang en solidariteit tussen de lidstaten een van de doelstellingen van de Europese Unie is die worden opgesomd in artikel 3 van het Verdrag betreffende de Europese Unie, B. overwegende dat de Unie op mondiaal niveau alleen maar concurrerend kan zijn als het interne beleid de capaciteit ondersteunt om het hoofd te bieden aan mondiale uitdagingen door middel van een duurzame, koolstofarme economie die de biodiversiteit ontziet, maar dat in perioden van recessie blijkt dat het herstellend vermogen van de minder ontwikkelde regio's minder groot is, C. overwegende dat concurrentievermogen en cohesie niet strijdig of onverenigbaar met elkaar zijn, maar elkaar op bepaalde punten aanvullen, D. overwegende dat er, hoewel aanzienlijke vooruitgang is geboekt met de convergentie in de Europese Unie, een trend naar verslechtering van de territoriale ongelijkheid tussen EU-regio's vast te stellen is, bijvoorbeeld in termen van bereikbaarheid, in het bijzonder in de structurele achterstandsgebieden, maar ook op interregionaal niveau en binnen delen van de EU, die kan leiden tot ruimtelijke segregatie, de verschillen tussen welvaartniveaus in de regio's van de EU kan vergroten en ten koste kan gaan van het wereldwijde concurrentievermogen van de EU, E. overwegende dat de OESO in haar verslag over 2009 groei op lange termijn aanbevolen heeft, waarbij het accent dient te worden gelegd op het belang van belastingen, investeringen in infrastructuur, onderwijs en personeel, en het reguleren van de productiemarkt, waarvan de rol dan ook wordt beklemtoond, F. overwegende dat het Mondiaal Economisch Forum in zijn verslag over het mondiale concurrentievermogen 2009 en in andere verslagen, de doorslaggevende rol beklemtoont die de infrastructuur speelt, als tweede in een reeks van 12 pijlers op basis waarvan het mondiale concurrentievermogen wordt geanalyseerd, en stelt dat hoogwaardige infrastructuur een essentiële voorwaarde is om de afstanden te verkleinen, buitenlandse investeringen aan te trekken en mogelijkheden van economische ontwikkeling te bieden, G. overwegende dat concurrentievermogen op de lange duur alleen bereikbaar is met een werkelijk duurzame economische groei in de hele EU, H. overwegende dat in het verslag van de Onafhankelijke Groep van deskundigen op het gebied van onderzoek, ontwikkeling en innovatie, die is benoemd na de top van Hampton Court en die onder voorzitterschap staat van Esko Aho, met de titel „Creating an Innovative Europe” (totstandbrengen van een innovatief Europa), speerpunten worden genoemd – e-gezondheid, farmaceutica, vervoer en logistiek, milieu, digitale inhoud, energie en veiligheid – waar een markt voor innovatie kan werken en openbaar beleid een belangrijke rol kan spelen, I. overwegende dat de verschillen in uitgangspositie qua ontwikkelingsniveau en de beperkingen om de EU-doelstellingen 2020 te verwezenlijken moeten worden erkend, en dat doelstellingen moeten worden bepaald rekening houdend met de reële situatie en de reële behoeften, die zijn vastgesteld in overleg met alle actoren, op alle regeringsniveaus, J. overwegende dat de Europese Raad van maart 2010 het belang erkend heeft van het bevorderen van de economische, sociale en territoriale samenhang, o.m. door de ontwikkeling van infrastructuur teneinde bij te dragen tot een geslaagde tenuitvoerlegging van de EU-strategie 2020 in omstandigheden waarin via deze nieuwe strategie de belemmeringen van de economische ontwikkeling worden aangepakt, K. overwegende dat het cohesiebeleid een doeltreffend instrument is gebleken om flexibel te reageren op de sociaal-economische uitdagingen van de financiële crisis, L. overwegende dat de voornaamste vereisten voor het concurrentievermogen naast goede infrastructuur zijn de bevordering van onderzoek, innovatie en technologische ontwikkeling en het verstrekken van een daarmee samenhangende hoogwaardige opleiding aan de mensen in de regio's, M. overwegende dat de regio's een cruciale rol te vervullen hebben om de gevolgen van de crisis voor de burgers te beperken en dat zij het partnerschapsbeginsel derhalve moeten verwelkom en adequate instrumenten moeten ontwikkelen voor een ex ante evaluatie van de territoriale effecten van de diverse soorten beleidsmaatregelen om het hoofd te bieden aan ernstige problemen, zoals de aanpassing aan de globalisering, de demografische veranderingen en de daaruit voortvloeiende ontvolking van de regio's, de klimaatverandering en de energieproblemen, en de bescherming van de biologische verscheidenheid , alsook nieuwe problemen die het gevolg zijn van de crisis, N. overwegende dat uit resultaten van de onderhandelingen over de strategieën en programma's op het gebied van het cohesiebeleid voor de programmeringsperiode 2007-2013 blijkt dat de kwaliteit van de programma's en de betrokkenheid van belanghebbenden op alle bestuursniveaus zijn verbeterd, wat een stap vooruit is naar de verwezenlijking van de doelstellingen van Lissabon wat betreft het economische concurrentievermogen en de werkgelegenheid, O. overwegende dat de hervorming van het cohesiebeleid moet leiden tot verbetering van dit beleid door totstandbrenging van betere correlatie en coördinatie en van synergie tussen de Europese beleidsmaatregelen, zonder dat bepaalde beleidsterreinen ondergeschikt worden gemaakt aan andere, op de grondslag van de behoeften en de doelstellingen van een duurzame ontwikkeling van de Europese Unie, P. overwegende dat de betrokkenheid van de lokale en regionale actoren bij het cohesiebeleid tot uiting komt in hun regionale en lokale strategieën voor economische ontwikkeling en sociale inclusie, Q. overwegende dat het economische concurrentievermogen van de achtergebleven regio's wordt ondersteund door de ontwikkeling van hun vermogen, o.m. van de ontwikkeling van diverse soorten infrastructuur, die toegang tot onderwijs, onderzoek en innovatie mogelijk maakt, R. overwegende dat bepaalde onderdelen van de architectuur van deze instrumenten, zoals dezelfde looptijd als en aansluiting op de Lissabon-agenda, synergieën mogelijk maken, maar dat er nog altijd verschillen bestaan, bijvoorbeeld verschillende rechtsgrondslagen, thematische versus territoriale focus en gedeeld versus gecentraliseerd beheer, Het cohesiebeleid is een conditio sine qua non voor het mondiale economische concurrentievermogen 1. overwegende dat uit resultaten van de onderhandelingen over de strategieën en programma's op het gebied van het cohesiebeleid voor de programmeringsperiode 2007-2013 blijkt dat de kwaliteit van de programma's en de betrokkenheid van belanghebbenden op alle bestuursniveaus zijn verbeterd, wat een stap vooruit is naar de verwezenlijking van de doelstellingen van Lissabon wat betreft het economische concurrentievermogen en de werkgelegenheid; 2. spreekt er zijn waardering voor uit dat alle lidstaten voor 2007-2013 een aanzienlijk bedrag van hun totale financiële toewijzingen voor O&O, innovatie en ontwikkeling van een kenniseconomie hebben bestemd, wat leidt tot 246 nationale of regionale operationele programma's met circa EUR 86 mia. voor onderzoek en innovatie, waarvan EUR 50 mia. voor essentiële O&O- en innovatieactiviteiten reeds is toegewezen; onderstreept dat onderzoek en innovatie essentieel zijn voor de ontwikkeling van het concurrentievermogen van de EU in het licht van de wereldwijde uitdagingen, dat de investeringen in deze sectoren moeten worden voortgezet en dat de geboekte vooruitgang regelmatig beoordeeld moet worden op basis van resultaten; raadt de lidstaten en de Commissie met het oog op de volgende programmeringsperiode dan ook aan om voldoende middelen uit de structuurfondsen vrij te maken voor onderzoek en innovatie, in het bijzonder duurzame innovatie, en de onderzoekscapaciteiten te versterken; benadrukt de noodzaak om succesvolle modellen binnen de kennisdriehoek te bevorderen en toe te passen en om de duurzame ontwikkeling van regionaal onderzoek en strategische kaders voor innovatie te waarborgen in samenwerking met ondernemingen, onderzoekscentra, universiteiten en overheidsinstanties; overwegende dat uit resultaten van de onderhandelingen over de strategieën en programma's op het gebied van het cohesiebeleid voor de programmeringsperiode 2007-2013 blijkt dat de kwaliteit van de programma's en de betrokkenheid van belanghebbenden op alle bestuursniveaus zijn verbeterd, wat een stap vooruit is naar de verwezenlijking van de doelstellingen van Lissabon wat betreft het economische concurrentievermogen en de werkgelegenheid; 3. onderstreept dat een grotere concentratie van de middelen van het cohesiebeleid ervoor kan zorgen dat dit beleid aanzienlijk bijdraagt tot bevordering van concurrentievermogen, innovatie en werkgelegenheid in de EU; 4. onderstreept de essentiële rol die de overheidssector op alle bestuursniveaus, en de particuliere sector bij de tenuitvoerlegging van het cohesiebeleid spelen door het herstel van het vertrouwen en de solidariteit in deze periode van recessie en daarna, door te zorgen voor gelijke kansen voor wat betreft toegang tot overheidsinvesteringen, met name in infrastructuur, nieuwe technologieën en menselijk kapitaal, en door duurzame ontwikkeling te garanderen; 5. onderstreept dat het economische concurrentievermogen van de regio's van de EU nauw samenhangt met de aanwezigheid van genoeg werk, goed opgeleide en bekwame arbeidskrachten, sociale zekerheid en beschikbaarheid van openbare diensten; stelt in dit opzicht vast dat de bijdrage van het cohesiebeleid tot de sociale samenhang het belang van dit beleid vergroot voor wat betreft het totale regionale concurrentievermogen op wereldniveau; 6. is van oordeel dat een cohesiebeleid dat, overeenkomstig de geest van de Verdragen, gericht is op verkleining van de verschillen tussen de ontwikkelingsniveaus en dat de regio's erop voorbereidt het hoofd te bieden aan problemen op lange en korte termijn (globalisering, demografische veranderingen, ontvolking van het platteland, klimaatverandering en bescherming van de biodiversiteit) door rekening te houden met de specifieke sterke en zwakke punten van elke regio, van wezenlijke betekenis blijkt voor het proces van Europese eenwording; 7. wijst er op dat de EU 2020-strategie beter kan worden verwezenlijkt als de synergie tussen onderzoeks-, ontwikkelings-, en innovatie- en cohesiebeleid wordt opgevoerd; wijst erop dat het cohesiebeleid een belangrijke rol moet spelen in de Europa 2020-strategie, daar dit beleid overal in Europa aanzet tot structurele verandering en steun geeft aan hoogstnoodzakelijke investeringen op alle niveaus, lokaal, regionaal, nationaal en grensoverschrijdend, en de sociale, economische en territoriale samenhang garandeert; wijst er echter op dat de prioriteiten van het cohesiebeleid moeten aansluiten bij de EU 2020-doelstellingen, maar dat het een onafhankelijk beleid moet blijven dat kan inspelen op specifieke regionale kenmerken en dat de zwakkere en meest behoeftige regio's kan steunen, zodat deze hun sociaaleconomische problemen en natuurlijke handicaps te boven kunnen komen en de ongelijkheden kunnen verkleinen; is van mening dat de regionale dimensie van het onderzoeks-, ontwikkelings- en innovatiebeleid en de schepping van arbeidsplaatsen in innovatieve sectoren zullen worden gewaarborgd als er wordt gezorgd voor continuïteit van de bestaande richtsnoeren van het cohesiebeleid; Territoriale samenhang, weerspiegeling van het effect van de Europese beleidsmaatregelen op lokaal niveau 8. onderschrijft de standpunten die in het Groenboek inzake territoriale cohesie worden geformuleerd wat betreft het concurrentievermogen, dat „afhankelijk is van het opbouwen van banden met andere gebieden om te waarborgen dat gezamenlijke troeven op een gecoördineerde en duurzame wijze worden benut”, om de mogelijkheden die de territoriale verscheidenheid van de EU biedt vrij te maken; benadrukt in dit verband dat een soepele en gecoördineerde werking van de vervoersdiensten, voldoende toegang tot telecommunicatie en het waar mogelijk bundelen van de infrastructuur voor energie, gezondheidszorg, onderzoek, onderwijs en milieubescherming fundamenteel zijn voor het verbeteren van het concurrentievermogen; verzoekt de Commissie concrete voorstellen te doen wat betreft de vaststelling en consequente verwezenlijking van de doelstelling van territoriale cohesie; 9. is van oordeel dat de lidstaten voor de ontwikkeling en de tenuitvoerlegging van het cohesiebeleid een „place-based approach” moeten stimuleren; erkent dat de rol van de regio's van staat tot staat verschilt, afhankelijk van de politieke en administratieve structuur; dringt erop aan dat het subsidiariteitsbeginsel in de uitgebreide en verruimde vorm die is vastgelegd in het VWEU naar behoren wordt toegepast en dat wordt gestreefd naar verbetering tijdens de huidige programmaperiode, door bevordering van het beginsel van decentralisatie naar het niveau van de lokale overheid ter verbetering van de besteding van middelen; acht het in dit verband contraproductief dat de regio's slechts 30,5% van de totale begroting voor het cohesiebeleid beheren, terwijl de rest wordt beheerd door de centrale regeringen; is dan ook van mening dat in de toekomst het partnerschapsbeginsel aanzienlijk moet worden versterkt; 10. is van mening dat de problemen die de Europese Unie ondervindt bij de openstelling van de grenzen, de voltooiing van de interne markt en de globalisering vooral duidelijk zijn in de grensgebieden; benadrukt dat het concurrentievermogen van deze gebieden ondermijnd kan worden door de confrontatie met concurrerende fiscale en welzijnssystemen, complexe administratieve regelingen en migratiestromen tussen regio's en staten; onderstreept het belang van de ontwikkeling van instrumenten die nodig zijn voor grensoverschrijdende samenwerking en meerlagig bestuur en verzoekt de Commissie de uitwisseling van informatie en optimale werkmethoden aan te moedigen; 11. roept in herinnering dat de territoriale cohesie een horizontaal, multisectoraal karakter heeft en dat EU-beleid derhalve tot de verwezenlijking ervan moet bijdragen; herhaalt dat dit concept zich niet beperkt tot de effecten van het regionaal beleid, maar tevens coördinatie met ander EU-beleid met zich meebrengt dat streeft naar duurzame ontwikkeling en dat tastbare resultaten op regionaal niveau biedt, teneinde de specifieke vormen van regionaal potentieel volledig te benutten en te ontwikkelen en het werkelijke effect ervan ter plaatse te vergroten, om zo het regionale concurrentievermogen en de aantrekkingskracht te bevorderen en territoriale cohesie te verwezenlijken; is van mening dat „concentratie, coöperatie en connectie” de belangrijkste grootheden van territoriale cohesie zijn met het oog op een evenwichtiger territoriale ontwikkeling binnen de EU; 12. beklemtoont dat meerlagig bestuur de delegatie van bevoegdheden voor programma's met zich meebrengt, waardoor het potentieel van de territoriale samenwerking beter benut kan worden en dat, wil de Unie gemeenschappelijke doelstellingen kunnen nastreven met coherente en resultaatgerichte maatregelen en tegelijk specifieke regionale en lokale prioriteiten vaststellen, uitvoering moet worden gegeven aan de beginselen van meerlagig bestuur; 13. uit zijn voldoening over de resultaten van de initiatieven URBAN en LEADER en wijst erop dat ervaringen uit het verleden en daarmee samenhangende gevallen van optimale werkmethoden moeten worden gebruikt als kader voor een geïntegreerde, evenwichtige stedelijke en plattelandsontwikkeling, al naar gelang de behoeften van elke regio; verzoekt de Commissie werkmethoden te onderzoeken en voor te stellen ter bevordering van partnerschappen tussen steden en het platteland, ter bestrijding van de ontvolking van plattelandsgebieden en tegelijkertijd ter stimulering van duurzame stadsontwikkeling, daar 80% van de bevolking van de EU in stedelijke gebieden woont; wijst erop dat stads- en plattelandsgebieden beide een dynamische rol spelen in de economische ontwikkeling van regio's en dat er in de komende programmeringsperiode moet worden geïnvesteerd projecten in steden en de omgeving van steden en in betere coördinatie met programma's en plattelandsontwikkeling; Maximalisering van de impact van het cohesiebeleid, teneinde het economische concurrentievermogen te versterken 14. beschouwt partnerschap als een basisbeginsel voor de stabilisering van de inhoud van het cohesiebeleid, waarbij een „bottom-up”-benadering de administratieve capaciteit en de kwaliteit van het programmeringsproces zal bevorderen; is van oordeel dat alle bestuursniveaus een coherente, complementaire en productieve bijdrage moeten leveren aan de versterking van het economische concurrentievermogen van de EU; verzoekt de Commissie een duidelijker definitie van het partnerschapsbeginsel te geven om te zorgen dat echte partnerschappen met regionale en lokale overheden worden opgezet en om de uitwisseling van optimale werkmethoden tussen regio's gemakkelijker te maken; 15. wijst erop dat cofinanciering van fundamenteel belang is voor een gezonde uitvoering van het cohesiebeleid; verlangt dat hieraan wordt vastgehouden ondanks de beperkingen van de overheidsuitgaven als gevolg van de economische crisis; 16. onderstreept de noodzaak om ondernemerschap te bevorderen en kleine en middelgrote ondernemingen (MKB) te steunen en erkent de doorslaggevende rol die zij spelen bij de bevordering van het economische concurrentievermogen en het scheppen van arbeidsplaatsen; onderstreept de noodzaak om de rol van de EU-instrumenten ter ondersteuning van het Europese concurrentievermogen opnieuw te bezien en te consolideren om de administratieve procedures te rationaliseren, de toegang tot financiering te vergemakkelijken, vooral voor het MKB, en innovatieve stimuleringsmechanismen in te voeren op basis van de verwezenlijking van doelen gekoppeld aan intelligente, duurzame en integratieve groei en ter bevordering van nauwere samenwerking met de Europese Investeringsbank en andere financiële instellingen; waardeert in dit verband de toegevoegde waarde van de financieringsinstrumenten en dringt erop aan deze, alsook rotatiefondsen en globale subsidies op zo breed mogelijke schaal te gebruiken om positieve synergieën en optimale resultaten te bereiken dringt er eveneens op aan de toegang tot durfkapitaal en microfinanciering te vereenvoudigen; 17. wijst er bovendien op dat een efficiënte uitvoering van het cohesiebeleid sterk afhangt van de vraag hoe het is opgezet, en dat het daarom van wezenlijke betekenis is lokale en regionale overheden in een vroeg stadium te betrekken bij vormgeving en tenuitvoerlegging van het toekomstige cohesiebeleid; onderstreept tevens de noodzaak om horizontale en verticale partnerschappen tussen overheden op alle niveaus te ontwikkelen om te zorgen voor een zo efficiënt mogelijk bestuur op meerdere niveaus; herinnert eraan dat meerlagig bestuur één van de hoofdbeginselen van het cohesiebeleid is en dat het van fundamentele betekenis is voor de waarborging van de kwaliteit van het besluitvormingsproces; wijst in dit verband ook op de betekenis van het samenwerkingsverband tussen regionale overheden en het Comité van de Regio's; 18. spreekt zijn voldoening uit over de wijziging van Verordening (EG) nr.1083/2006 van de Raad tot vereenvoudiging van de procedures voor de aanwending van de structuur- en cohesiefondsen en verzoekt de Commissie deze procedures te blijven vereenvoudigen ten einde de flexibiliteit ervan te garanderen en de administratieve last op het niveau van de begunstigden van de fondsen te verlichten, zodat de autoriteiten de belangrijkste uitdagingen tijdig en met adequate middelen tegemoet kunnen treden; is van oordeel dat publiek-private partnerschappen een reële steun kunnen zijn, in die zin dat zij de inspanningen die op lokaal en regionaal niveau worden geleverd kunnen aanvullen, en verzoekt de Commissie concrete voorstellen te doen ter versterking van het publiek-private partnerschap in het kader van het cohesiebeleid; 19. onderstreept het belang van de verdere ondersteuning van hoofdzakelijk projecten ten behoeve van achtergebleven regio's om een eind te maken aan de ongelijkheid, zodat het verwachte effect van deze programmeringsperiode kan worden aangehouden overeenkomstig de oorspronkelijke ramingen; stelt vast dat verbetering van de toegankelijkheid en de infrastructuurfaciliteiten zal bijdragen tot opvoering van het concurrentievermogen van achtergebleven regio's in de interne markt en dus tot het concurrentievermogen van de hele EU in de wereld; is van oordeel dat de stopzetting van deze steun het effect van de oorspronkelijke positieve resultaten zou verminderen; 20. onderstreept dat het cohesiebeleid zich vanouds weliswaar toespitst op de minst welvarende gebieden, maar dat het alle Europese regio's raakt, ongeacht hun ontwikkelingsniveau; wijst er daarom op dat de nagestreefde regionale concurrentiekracht en werkgelegenheid moeten worden aangemoedigd; herhaalt dat een sterk, goed gefinancierd cohesiebeleid dat beschikt over in absolute en relatieve zin ten minste evenveel kredieten als op dit moment, een voorwaarde is voor de verwezenlijking van de doelstellingen van de EU 2020-strategie om een slimme, duurzame en inclusieve economie te waarborgen waardoor de EU op wereldniveau concurrentiekrachtig wordt, en om ervoor te zorgen dat alle regio's zich harmonieus ontwikkelen door de nagestreefde sociale, economische en territoriale cohesie te bewerkstelligen; 21. is van mening dat het BBP het belangrijkste criterium moet blijven om te bepalen welke regio's in het kader van het regionaal beleid voor steun in aanmerking komen, terwijl andere meetbare indicatoren kunnen worden toegevoegd als deze relevant blijken te zijn, en waarbij voor nationale autoriteiten ruimte wordt gelaten om op het passende besluitvormingsniveau andere indicatoren te hanteren die rekening houden met de specifieke kenmerken van regio's en steden; 22. onderstreept het belang van de toewijzing van fondsen op grond van de specifieke kenmerken van de diverse regio's, bij voorbeeld kustgebieden, perifere berggebieden, gebieden die ontvolkt raken, afgelegen grensgebieden en -steden; moedigt de regio's aan initiatieven te ontplooien om gebruik te maken van hun regionale eigenheid; verzoekt de Commissie de verschillende financiële instrumenten aan te passen, teneinde op korte en middellange termijn een meerwaarde te creëren, tevens rekening houdend met de gevolgen van de economische en financiële crisis; 23. verzoekt de Commissie te zoeken naar nieuwe technieken van financiële instrumentering om de doeltreffendheid en het effect van het cohesiebeleid te verbeteren en bij de gekozen projecten de best mogelijke resultaten te behalen; 24. benadrukt de positieve effecten van gendergelijkheid voor de economische groei, de sociale samenhang en dus het concurrentievermogen van de EU; Het cohesiebeleid is een sleutelbeleid voor de periode na 2013 25. onderstreept de doorslaggevende rol die de regionale ontwikkeling en de territoriale cohesie door hun Europese toegevoegde waarde in heel Europa spelen voor de versterking van het concurrentievermogen van de EU en de verwezenlijking van de EU 2020-doelstellingen, en dat een territoriale benadering (place-based approach) een van de voornaamste voorwaarden is voor de totstandbrenging van economisch evenwicht; 26. onderstreept de noodzaak van een geïntegreerde aanpak bij de toepassing van de structuurfondsen, daar dit een belangrijk middel is om de regio's te helpen duurzame groei, arbeidsplaatsen en welvaart te bereiken; 27. onderstreept dat er overgangsregelingen moeten blijven bestaan ter consolidering en verbetering van het bereikte niveau van ontwikkeling, dat zou kunnen dalen als de financiering drastisch wordt verlaagd nadat een bepaalde doelstelling is gehaald; wijst erop dat dit zou zorgen voor de gelijke behandeling van regio's in een soortgelijke situatie, wat op zijn beurt zou leiden tot een efficiënte organisatie van de programma's; 28. wijst de Commissie en de lidstaten er nogmaals op dat de verwachtingen van de Europese burgers gebaseerd zijn op hun behoeften, met name hun wens om toegang te hebben tot adequate infrastructuur en hoogwaardige overheidsdiensten, waarover alle Europese burgers op gelijke wijze en tegen aanvaardbare prijzen moeten kunnen beschikken, ongeacht de plaats waar zij wonen en werken; dringt erop aan dat het recht op gelijke kansen geëerbiedigd wordt en onderstreept dat alle infrastructuur en projecten die worden gefinancierd uit de structuurfondsen toegankelijk moeten zijn voor gehandicapten; 29. wijst erop dat voor de consolidatie van kennis en innovatie als motoren van toekomstige economische groei en concurrentievermogen in Europa de kwaliteit van het onderwijs moet worden verbeterd, moet worden voortgebouwd op de resultaten van onderzoek, innovatie en kennisoverdracht in de hele Unie moeten worden bevorderd, informatie- en communicatietechnologieën maximaal moeten worden benut, moet worden gewaarborgd dat innovatieve ideeën worden omgezet in nieuwe producten en diensten die groei en kwalitatief goede werkgelegenheid genereren en een bijdrage leveren tot het aangaan van de uit de sociale veranderingen in Europa en de wereld voortvloeiende uitdagingen, de ondernemingsgeest moet worden bevorderd, prioritaire aandacht moet worden besteed aan de behoeften van de gebruikers en aan marktkansen, en toegankelijke en voldoende financiering moet worden gegarandeerd op basis van de wezenlijke rol van de structuurfondsen; 30. onderstreept het feit dat de economische, sociale en territoriale cohesie het mogelijk maakt maximaal gebruik te maken van het potentieel van onderzoek, ontwikkeling en innovatie, en alle Europese burgers betere leefomstandigheden te garanderen en hun vertrouwen te geven in de EU; bij de selectieve en gecombineerde investeringen in onderzoek, ontwikkeling en innovatie moet rekening worden gehouden met de capaciteiten en het potentieel die op het niveau van de regio's en de steden bestaan, en via programma's voor institutionele ontwikkeling en voor capaciteitsopbouw moet tevens worden bijdragen tot de ontwikkeling van speerpunten als e-gezondheid, geneesmiddelen, vervoer en logistiek, milieu, digitale inhoud, energie en veiligheid; 31. is van mening dat een deel van de middelen die in het kader van het cohesiebeleid worden toegewezen voor onderzoek, ontwikkeling en innovatie, gebruikt moet worden om te zorgen dat Europa wereldleider wordt en blijft in sectoren waar Europa reeds een concurrentievoordeel heeft en in sectoren waar Europa nieuwe kansen heeft om wereldleider te worden; 32. is van mening dat voor het consolideren van de interne markt specifieke maatregelen nodig zijn om de concurrentie op Europees niveau te stimuleren, zonder echter onevenwichtigheid tussen de lidstaten te creëren; meent dat op deze wijze een comfortabel niveau van stabiliteit en economische welvaart bereikt kan worden op Europees niveau; 33. pleit ervoor dat de lidstaten en de Commissie meer aandacht besteden aan de ondersteuning van grote projecten die onder twee of meer operationele programma's vallen en belangrijke gevolgen hebben op Europees niveau, waardoor toegevoegde waarde en hoogwaardige arbeidsplaatsen gecreëerd worden en de duurzame ontwikkeling van de regio's wordt gewaarborgd; 34. is van mening dat het cohesiebeleid maatregelen moet blijven bevorderen die zo veel mogelijk arbeidsplaatsen scheppen waardoor het plaatselijke arbeidspotentieel kan worden ingezet en de permanente ontwikkeling kan worden gewaarborgd om te zorgen voor een hoge productiviteit; 35. is van mening dat het bereiken van economische, sociale en territoriale samenhang een noodzakelijke voorwaarde is, maar niet volstaat om economisch concurrentievermogen op wereldniveau te verzekeren, want hiervoor zijn aanzienlijke investeringen nodig in speerpuntgebieden als energie, milieu, infrastructuur, onderwijs, onderzoek en ontwikkeling, creatieve industrieën en diensten, logistiek en vervoer; o o o 36. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie.