Het Europees Parlement, A. overwegende dat vrouwen en meisjes in Iran grootschalige, vreedzame protesten hebben geleid om te pleiten voor democratie en de afschaffing van de systemische discriminatie van vrouwen; B. overwegende dat de protesten werden gestart door vrouwen die verantwoording eisen voor de dood van Mahsa Jina Amini en die oproepen tot beëindiging van het geweld tegen en de discriminatie van vrouwen in Iran, met name in de vorm van het opleggen van de hoofddoek; C. overwegende dat sinds november 2022 duizenden meisjes en vrouwen in Iran zijn aangevallen met giftige stoffen en dat meisjes daardoor niet naar school kunnen gaan; overwegende dat de elfjarige Fatemeh Rezaei is overleden nadat zij naar verluidt op school met gas is vergiftigd; D. overwegende dat dit zich afspeelt in een tijd waarin de onderdrukking van vrouwen die hun recht op vrijheid uitoefenen, ernstiger is dan ooit; 1. veroordeelt in de krachtigste bewoordingen deze gruwelijke poging om vrouwen en meisjes in Iran de mond te snoeren; betuigt zijn diepe solidariteit met de Iraanse studenten die tijdens de incidenten zijn vergiftigd, alsmede met hun familieleden; 2. laakt andermaal het beleid van het regime dat tegen vrouwen en meisjes gericht is en spreekt nogmaals zijn absolute steun uit voor het pleidooi van Iraanse vrouwen en meisjes voor de afschaffing van alle systemische discriminatie; 3. verzoekt de Mensenrechtenraad van de VN met klem de onafhankelijke internationale onderzoeksmissie onafhankelijk onderzoek te laten doen naar de vergiftiging van de schoolmeisjes en dringt erop aan dat de verantwoordelijken ter verantwoording worden geroepen; dringt er bij de Iraanse autoriteiten op aan de onafhankelijke internationale onderzoeksmissie van de VN en de speciale rapporteur van de VN voor de mensenrechtensituatie in de Islamitische Republiek Iran volledige toegang te verlenen; 4. herinnert eraan dat de Islamitische Republiek Iran de volledige verantwoordelijkheid draagt voor de waarborging van het grondrecht van vrouwen en meisjes op onderwijs en wijst erop dat het ontnemen van onderwijs aan meisjes verwoestende gevolgen heeft voor de toekomst van de betrokken meisjes; verzoekt de Iraanse autoriteiten met klem niet-discriminerende toegang tot onderwijs te garanderen voor meisjes en alle wetgeving die discriminerend is ten aanzien van vrouwen en meisjes in te trekken; 5. laakt het maandenlange verzuim van het regime om op te treden, alsmede het opzettelijk tegenhouden van geloofwaardige berichten van systematische gifaanvallen op schoolmeisjes; 6. hekelt alle politiek ingegeven gerechtelijke procedures tegen personen die verslag uitbrengen over de vergiftiging, en met name Ali Pourtabatabaei; dringt erop aan dat het recht van Iraniërs op vrijheid van meningsuiting en vrijheid van vreedzame vergadering, evenals de mediavrijheid worden geëerbiedigd; pleit voor de onmiddellijke en onvoorwaardelijke vrijlating van alle personen die wegens de uitoefening van hun grondrechten gevangen zijn genomen of zijn vervolgd en eist dat alle aanklachten tegen deze personen worden ingetrokken; 7. verzoekt de Raad andermaal de Islamitische Revolutionaire Garde aan te merken als terroristische organisatie en de lijst van EU-sancties, onder meer in het kader van de wereldwijde EU-sanctieregeling voor de mensenrechten, uit te breiden met alle personen en entiteiten die verantwoordelijk zijn voor mensenrechtenschendingen in Iran, onder wie opperste leider Ali Khamenei, president Ebrahim Raisi en procureur-generaal Mohammad Jafar Montazeri; 8. verzoekt de Commissie en de lidstaten andermaal de technische en capaciteitsondersteuning aan het Iraanse maatschappelijk middenveld te vergroten; verzoekt de lidstaten met klem de afgifte van visa, de verlening van asiel en de verstrekking van noodsubsidies aan mensen die Iran moeten verlaten, en met name aan vrouwen en meisjes, te vergemakkelijken; 9. vraagt de Europese instellingen na te denken over de diepgewortelde protestbeweging van Iraanse vrouwen, en ziet in dat deze beweging verder gaat dan de verdediging van de rechten van vrouwen en in feite een pleidooi is voor de totstandbrenging van een democratische Iraanse staat in plaats van een gewelddadige, reactionaire theocratie; 10. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie en de VV/HV, alsmede aan de Islamitische Raadgevende Vergadering en de opperste leider van de Islamitische Republiek Iran. Het Europees Parlement, – gezien artikel 144, lid 5, en artikel 132, lid 4, van zijn Reglement, A. overwegende dat president Saied sinds 25 juli 2021 alleen heerst, nadat hij de regering naar huis had gestuurd, het parlement, de grondwet van 2014, de onafhankelijke hoge autoriteit voor de verkiezingen, de Hoge Raad voor Justitie en alle gemeentebesturen had ontbonden en 57 rechters had ontslagen; B. overwegende dat journalist Noureddine Boutar, directeur van Tunesiës grootste onafhankelijke radiostation, op 13 februari 2023 door terrorismebestrijdingseenheden op politieke gronden en op basis van ongefundeerde aantijgingen werd gearresteerd, samen met een tiental aanhangers van de oppositie, waaronder Chaima Issa, Issam Chebbi, Ghazi Chaouachi, Khayam Turki en Jaouhar Ben Mbarek; overwegende dat journalist Salah Attia door een militaire rechtbank tot drie maanden gevangenisstraf en journalist Khalifa Gasmi door een rechtbank voor terrorismebestrijding tot één jaar gevangenisstraf werden veroordeeld; overwegende dat de politie op 24 februari 2023 is binnengevallen bij de krant OneTN; overwegende dat de gearresteerde journalisten als “terroristen” en “verraders” werden gebrandmerkt; C. overwegende dat de democratische instellingen, rechten en vrijheden zijn ondermijnd door een aantal presidentiële decreten, zoals wetsbesluit nr. 54 inzake cybercriminaliteit, op grond waarvan op de verspreiding van nepnieuws een gevangenisstraf van vijf jaar staat; D. overwegende dat migranten uit gebieden ten zuiden van de Sahara er ten onrechte van zijn beschuldigd dat zij de Tunesiërs demografisch proberen te vervangen, en dat zij vervolgens zijn aangevallen; E. overwegende dat vakbondsafgevaardigde Anis Kaabi op 31 januari 2023 werd gearresteerd, dat meer dan 36 vakbondsleden zijn vervolgd wegens stakingen, dat Esther Lynch, algemeen secretaris van het Europees Verbond van Vakverenigingen (EVV), op 23 februari 2023 Tunesië werd uitgezet, en dat vakbonden uit zes EU-landen toegang werd geweigerd; F. overwegende dat in de ngo-wet naar verluidt is bepaald dat ngo’s voorafgaande goedkeuring van de regering moeten krijgen en dat buitenlandse financiering goedkeuring van de Centrale Bank moet krijgen; 1. dringt bij de Tunesische autoriteiten aan op de onmiddellijke vrijlating van Noureddine Boutar en alle andere willekeurig gevangengehouden personen, waaronder journalisten, rechters, advocaten, politieke activisten en vakbondsafgevaardigden als Anis Kaabi, alsook op eerbiediging van de vrijheid van meningsuiting en vereniging en van de rechten van vakbonden en werknemers, in overeenstemming met de Tunesische grondwet en internationale verdragen, waaronder de IAO-verdragen; veroordeelt de uitzetting van Esther Lynch, algemeen secretaris van het EVV, en de criminalisering van de internationale solidariteit tussen vakbonden als een flagrante aanval op het Algemeen Tunesisch Arbeidsverbond (UGTT) en het wereldwijde syndicalisme; 2. verzoekt de Tunesische regering te zorgen voor een sociale dialoog, collectieve arbeidsovereenkomsten te eerbiedigen en maatregelen te nemen om de crisis in verband met de kosten van levensonderhoud aan te pakken; 3. maakt zich ernstige zorgen over de vlaag van autoritarisme bij president Saied en over zijn poging om de nijpende sociaal-economische situatie in Tunesië aan te grijpen om de historische democratische transitie van het land terug te draaien; roept er bijgevolg toe op een einde te maken aan het huidige harde optreden tegen het maatschappelijk middenveld; 4. dringt er bij de autoriteiten op aan de willekeurig ontslagen rechters onmiddellijk in hun ambt te herstellen, alle maatregelen die de onafhankelijkheid van de rechterlijke macht ondermijnen ongedaan te maken, en een einde te maken aan het gebruik van militaire rechtbanken om burgers te vervolgen; betreurt de weigering van de autoriteiten om gevolg te geven aan het bevel van de administratieve rechtbank om 49 rechters in hun ambt te herstellen; 5. dringt er bij de vicevoorzitter van de Commissie/hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid en de lidstaten op aan de steile achteruitgang van de mensenrechtensituatie publiekelijk te veroordelen; beklemtoont dat specifieke steunprogramma’s van de EU ten behoeve van het Ministerie van Justitie en het Ministerie van Binnenlandse Zaken moeten worden opgeschort; verzoekt de EU‑delegatie en de lidstaten politieke processen te monitoren en bij te wonen en een regelmatige dialoog aan te gaan met het maatschappelijk middenveld; 6. wijst erop dat het behoud van representatieve instellingen van fundamenteel belang is voor de ontwikkeling van het land; toont zich diep verontrust over de ngo-wet; beklemtoont het belang van een inclusieve nationale dialoog en een vrij en sterk maatschappelijk middenveld, met inbegrip van het met de Nobelprijs bekroonde Kwartet voor Nationale Dialoog, met name het Algemeen Tunesisch Arbeidsverbond (UGTT); 7. spreekt zijn sterke veroordeling uit van het racistische discours van president Saied tegen migranten uit gebieden ten zuiden van de Sahara en de daaropvolgende aanvallen; verzoekt de autoriteiten het internationale en nationale recht na te leven, met name wet nr. 50-2018 tegen rassendiscriminatie; 8. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de EDEO, de vicevoorzitter van de Commissie/hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid, de president van Tunesië, de regering van Tunesië en de vergadering van volksvertegenwoordigers van Tunesië. Het Europees Parlement, – gezien zijn eerdere resoluties over Cambodja, – gezien artikel 144, lid 5, en artikel 132, lid 4, van zijn Reglement, A. overwegende dat de stedelijke rechtbank van Phnom Penh Kem Sokha op 3 maart 2023, na een proces dat volgens VN-deskundigen niet aan de vereisten van het Cambodjaanse recht en van de internationale mensenrechten voldeed, heeft veroordeeld tot 27 jaar gevangenisstraf – die hij tijdelijk mag uitzitten onder huisarrest – en zijn actieve en passieve stemrecht voor onbepaalde tijd heeft opgeschort; B. overwegende dat Kem Sokha, de voormalige voorzitter van de Cambodjaanse Nationale Reddingspartij (CNRP), in 2017 werd gearresteerd op beschuldiging van samenzwering met als doel premier Hun Sen af te zetten, en in voorlopige hechtenis werd gesteld tot zijn voorwaardelijke vrijlating in huisarrest op 10 september 2018; C. overwegende dat de Cambodjaanse regering, sinds het hooggerechtshof van Cambodja de CNRP – de grootste oppositiepartij – heeft ontbonden, hard optreedt tegen leden van de politieke oppositie door hen op te sluiten, te beboeten en tot ballingschap te dwingen; D. overwegende dat premier Hun Sen al 38 jaar vrijwel onafgebroken aan de macht is en dat de regerende partij de absolute macht heeft over de staat en over de wetgevende lichamen; E. overwegende dat de regering haar harde optreden tegen onafhankelijke media, maatschappelijke organisaties en de politieke oppositie, dat in 2017 begon, nog altijd voortzet, onder meer via schijnprocessen, de vervolging van activisten zoals Seng Theary en de leiding en leden van de oppositiepartij Kaarslichtpartij, de beperking van vrijheden en de opheffing op 13 februari 2023 van VOD, een van de laatste onafhankelijke media in Cambodja; 1. dringt aan op de onmiddellijke en onvoorwaardelijke vrijlating van Kem Sokha en alle oppositieleden en activisten die op grond van politiek gemotiveerde aanklachten zijn veroordeeld of gedetineerd; 2. roept de Cambodjaanse autoriteiten op in juli 2023 vrije en eerlijke verkiezingen te waarborgen, en alle politieke partijen toe te staan gelijke, vrije en transparante verkiezingscampagnes te voeren onder toezicht van een inclusievere en transparantere nationale kiescommissie; dringt aan op onmiddellijk herstel van de CNRP zodat de partij aan de verkiezingen van 2023 kan deelnemen; 3. verzoekt de autoriteiten een eind te maken aan alle vormen van bedreiging, intimidatie en politiek gemotiveerde strafrechtelijke beschuldigingen van oppositieleden, vakbondsleden, mensenrechtenactivisten, het maatschappelijk middenveld en mediafiguren, en de opheffing van VOD onmiddellijk ongedaan te maken; 4. pleit voor een gecoördineerd gebruik van de beschikbare politieke middelen, waaronder de verdere opschorting van Cambodja’s “alles behalve wapens”-status als de verkiezingen van 2023 afwijken van de internationale normen of de schendingen van de mensenrechten voortduren; 5. dringt er bij de Commissie op aan mensenrechtenbenchmarks vast te stellen voor haar voortdurende nauwere samenwerking met de Cambodjaanse autoriteiten, en bijstand te verlenen aan het maatschappelijk middenveld en mensenrechtenactivisten in Cambodja; 6. dringt er bij de Raad op aan gerichte sancties aan te nemen in het kader van de wereldwijde EU-sanctieregeling voor de mensenrechten, om alle personen die verantwoordelijk zijn voor ernstige mensenrechtenschendingen en de ontbinding en daaropvolgende onderdrukking van de Cambodjaanse oppositie ter verantwoording te roepen; 7. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de VV/HV, de secretaris-generaal van de Asean en de regering, de premier en de Nationale Vergadering van Cambodja. Het Europees Parlement, – gezien het Handvest van de Verenigde Naties, – gezien de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens, – gezien het Internationaal Verdrag inzake burgerrechten en politieke rechten, – gezien het Internationaal Verdrag inzake economische, sociale en culturele rechten, – gezien de VN-Verklaring betreffende het recht en de verantwoordelijkheid van personen, groeperingen en maatschappelijke instanties voor de bevordering en bescherming van universeel erkende mensenrechten en fundamentele vrijheden (de Verklaring over mensenrechtenverdedigers), – gezien de activiteiten van de speciale rapporteur van de VN voor de situatie van mensenrechtenverdedigers, – gezien het Verdrag betreffende de Europese Unie, en met name de artikelen 3 en 21, – gezien het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, – gezien de EU-mensenrechtenrichtsnoeren, en met name de richtsnoeren over mensenrechtenverdedigers (hierna “de richtsnoeren” genoemd), die in juni 2004 zijn aangenomen en in 2008 zijn herzien, alsook de tweede leidraad voor de uitvoering van de richtsnoeren, die in 2020 is goedgekeurd, en de richtsnoeren inzake mensenrechtendialogen met partnerlanden/derde landen, die in december 2001 zijn aangenomen en in 2021 zijn herzien, – gezien de EU-richtsnoeren van 24 juni 2013 inzake bevordering en bescherming van de vrijheid van godsdienst of overtuiging, – gezien de conclusies van de Raad van 23 juni 2014 betreffende het tienjarig bestaan van de EU-richtsnoeren over mensenrechtenverdedigers, – gezien Verordening (EU) 2021/947 van het Europees Parlement en de Raad van 9 juni 2021 tot vaststelling van het instrument voor nabuurschapsbeleid, ontwikkeling en internationale samenwerking – Europa in de wereld, tot wijziging en intrekking van Besluit nr. 466/2014/EU van het Europees Parlement en de Raad en tot intrekking van Verordening (EU) 2017/1601 van het Europees Parlement en de Raad en Verordening (EG, Euratom) nr. 480/2009 van de Raad (1) , – gezien het strategisch EU-kader voor mensenrechten en democratie van 2012 en het EU-actieplan inzake mensenrechten en democratie 2020-2024, zoals uiteengezet in de gezamenlijke mededeling van de hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid en de Commissie van 25 maart 2020 (JOIN(2020)0005), die op 18 november 2020 door de Raad is aangenomen, – gezien het instrumentarium van de Commissie van 2021 inzake een op mensenrechten gebaseerde benadering van internationale partnerschappen, zoals uiteengezet in het werkdocument van de diensten van de Commissie van 30 juni 2021 getiteld “Applying the Human Rights Based Approach to international partnerships – An updated Toolbox for placing rights-holders at the centre of EU’s Neighbourhood, Development and International Cooperation” (SWD(2021)0179), – gezien zijn specifieke richtsnoeren voor acties van de leden van het Europees Parlement op het gebied van mensenrechten en democratisering wanneer zij derde landen bezoeken, – gezien het statuut van de Sacharovprijs voor de vrijheid van denken, dat op 15 mei 2003 is goedgekeurd door de Conferentie van voorzitters en op 14 juni 2006 is gewijzigd, – gezien zijn resolutie van 19 mei 2021 over de bescherming van de mensenrechten en het externe migratiebeleid van de EU (2) , – gezien de studie van zijn directoraat-generaal Parlementaire Onderzoeksdiensten van 24 augustus 2022 getiteld “EU Guidelines on Human Rights Defenders — European Implementation Assessment”, – gezien de leidende beginselen van de VN inzake bedrijfsleven en mensenrechten, – gezien indicator 16.10.1 van de duurzameontwikkelingsdoelstellingen van de VN, welke betrekking heeft op het aantal geverifieerde gevallen van moord, ontvoering, gedwongen verdwijning, willekeurige detentie en foltering van journalisten, geassocieerd mediapersoneel, vakbondsleden en mensenrechtenactivisten in de voorgaande twaalf maanden, – gezien artikel 1, lid 1, punt e), van en bijlage 3 bij het besluit van de Conferentie van voorzitters van 12 december 2002 betreffende de procedure inzake het verlenen van toestemming voor het opstellen van initiatiefverslagen, – gezien zijn resolutie van 17 juni 2010 over het EU-beleid ten aanzien van mensenrechtenverdedigers (3) , – gezien zijn resolutie van 19 mei 2021 over de gevolgen van klimaatverandering voor de mensenrechten en de rol die milieuactivisten in dit kader spelen (4) , – gezien zijn resolutie van 10 maart 2021 met aanbevelingen aan de Commissie inzake passende zorgvuldigheid in het bedrijfsleven en verantwoordingsplicht van ondernemingen (5) , – gezien zijn resolutie van 6 oktober 2022 over het resultaat van de herziening door de Commissie van het actieplan van 15 punten inzake handel en duurzame ontwikkeling (6) , – gezien zijn aanbeveling van 17 februari 2022 aan de Raad en de vicevoorzitter van de Commissie/hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid over corruptie en mensenrechten (7) , – gezien zijn resolutie van 10 maart 2022 over het EU-genderactieplan III (8) , – gezien zijn resoluties over gevallen van schending van de mensenrechten, de democratie en de rechtsstaat (ook wel “spoedresoluties” genoemd) overeenkomstig artikel 144 van zijn Reglement, – gezien zijn resolutie van 17 februari 2022 getiteld “Mensenrechten en democratie in de wereld en het beleid van de Europese Unie op dit gebied – jaarverslag 2021” (9) , en zijn eerdere resoluties over voorgaande jaarverslagen, – gezien artikel 54 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie buitenlandse zaken ( A9‑0034/2023 ), A. overwegende dat volgens de definitie in de VN-verklaring over mensenrechtenverdedigers, mensenrechtenverdedigers personen of groepen zijn die zich op vreedzame wijze inzetten voor de bevordering, de bescherming en verwezenlijking van de mensenrechten en fundamentele vrijheden; B. overwegende dat mensenrechtenverdedigers essentiële bondgenoten zijn in het kader van de inspanningen van de EU om wereldwijd de mensenrechten, de democratie en de rechtsstaat te beschermen en te bevorderen en conflicten te voorkomen; overwegende dat het daarom van wezenlijk belang is voor de EU en haar lidstaten om hun werkzaamheden te ondersteunen en hen te beschermen; C. overwegende dat de richtsnoeren, die in 2004 zijn aangenomen en in 2008 zijn herzien, geleidelijk zijn uitgegroeid tot het referentiekader voor EU-instellingen, EU-delegaties, diplomatieke missies van de lidstaten en EU-leiders om de eerbiediging van de rechten van mensenrechtenverdedigers te bevorderen en te waarborgen en bescherming te bieden aan mensenrechtenverdedigers die het risico lopen op aanvallen en bedreigingen vanwege statelijke en niet-statelijke actoren; overwegende dat het Parlement aanhoudend pleit voor een goede en gecoördineerde uitvoering van de richtsnoeren; overwegende dat naast de EU-instellingen ook de lidstaten de richtsnoeren zouden moeten uitvoeren, welke een reeks specifieke verbintenissen inhouden, zoals regelmatige rapportage, coördinatie en maatregelen ter ondersteuning van mensenrechtenverdedigers; D. overwegende dat consistente, coherente EU-maatregelen ter ondersteuning en bescherming van mensenrechtenverdedigers een aanzienlijke impact kunnen hebben indien de missies van de lidstaten en de EU-delegaties hun optreden coördineren, vooral met betrekking tot specifieke gevallen, zowel bilateraal als in multilaterale fora; E. overwegende dat de vaststelling van het strategisch kader voor mensenrechten en democratie van 2012 en de drie opeenvolgende actieplannen een visie, beginselen en actiegerichte maatregelen hebben opgeleverd ten aanzien van de steun van de EU voor de wereldwijde bevordering van de mensenrechten en de uitvoering van de richtsnoeren; F. overwegende dat de EU een breed scala aan instrumenten heeft ontwikkeld om mensenrechtenverdedigers te ondersteunen, van coördinatie-instrumenten tot financiële steun; overwegende dat het Europees instrument voor democratie en mensenrechten (EIDHR) ooit het belangrijkste financiële instrument van de EU was om mensenrechtenverdedigers te ondersteunen, onder meer met noodsubsidies en het EU‑mechanisme voor de bescherming van mensenrechtenverdedigers genaamd “ProtectDefenders.eu”; overwegende dat het EIDHR is vervangen door een thematisch programma voor mensenrechten en democratie als onderdeel van het instrument voor nabuurschapsbeleid, ontwikkeling en internationale samenwerking – Europa in de wereld (NDICI); overwegende dat eerbiediging van de mensenrechten, de democratie en de rechtsstaat op alle terreinen van het NDICI een doelstelling is, die tevens door het werk van het Europees Fonds voor Democratie wordt bevorderd; G. overwegende dat in de periode 2014-2020 in het kader van het EIDHR meer dan 186 miljoen EUR is toegewezen ter ondersteuning van de mensenrechten en van mensenrechtenverdedigers in de meest risicovolle situaties; overwegende dat in de huidige periode 2021-2027 in het kader van het thematisch programma voor mensenrechten en democratie van het NDICI een indicatief bedrag van 326 miljoen EUR is gereserveerd om mensenrechtenverdedigers te ondersteunen en de krimpende ruimte voor het maatschappelijk middenveld te bestrijden; overwegende dat aan het initiatief “ProtectDefenders.eu” financiering van de EU is toegewezen ter waarde van ongeveer 35 miljoen EUR en dat middels het initiatief sinds 2015 steun is geboden aan zo’n 55 000 mensenrechtenverdedigers, waarvan 8 700 in 2021; overwegende dat sinds 2010 ongeveer 1 600 mensenrechtenverdedigers steun hebben ontvangen in het kader van de afzonderlijke noodsubsidieregeling van de EU; H. overwegende dat de EU en haar lidstaten zich in het kader van de Europese consensus inzake ontwikkeling inzetten voor de toepassing van een op mensenrechten gebaseerde aanpak ten aanzien van ontwikkelingssamenwerking, waarin alle mensenrechten zijn inbegrepen, en derhalve ook de verdedigers van deze rechten; I. overwegende dat de EU, als invloedrijke economische speler, de situatie op het gebied van mensenrechten en mensenrechtenverdedigers wereldwijd kan beïnvloeden door een op mensenrechten gebaseerde aanpak op consistente wijze in al haar beleid te integreren; overwegende dat de EU in het kader van de toetsing van het handelsbeleid van 2021 heeft toegezegd zich assertiever op te stellen bij het verdedigen van haar belangen en waarden, met name waar het de bevordering en bescherming van de mensenrechten betreft; overwegende dat de toetsingsprocedure voor handel en duurzame ontwikkeling van de Commissie voorziet in aangescherpt toezicht op de toezeggingen inzake handel en duurzame ontwikkeling in handelsovereenkomsten, een grotere rol voor het maatschappelijk middenveld, en een betere handhaving van deze overeenkomsten; J. overwegende dat de nieuwe wereldwijde EU-sanctieregeling voor de mensenrechten (EU-Magnitski-wet) de EU in staat stelt gericht actie te ondernemen in ernstige gevallen van schending en misbruik van de mensenrechten wereldwijd; overwegende dat het lot van mensenrechtenverdedigers integraal onderdeel moet zijn van het algemene EU‑toezicht op mensenrechtenschendingen wereldwijd, onder andere waar het de oplegging van sancties betreft; overwegende dat het gebruik van dit instrument kan worden verbeterd door toepassing van besluitvorming met gekwalificeerde meerderheid van stemmen; K. overwegende dat het Parlement er herhaaldelijk op heeft aangedrongen dat de EU grootschalige corruptie door personen en entiteiten aanpakt door middel van sancties; overwegende dat mensenrechtenverdedigers die betrokken zijn bij corruptiebestrijdingsactiviteiten steeds meer een doelwit worden vanwege hun werk; overwegende dat de Raad en de Commissie werkzaamheden in gang hebben gezet met het oog op het bestraffen van personen en entiteiten die verantwoordelijk zijn voor corruptiemisdrijven; L. overwegende dat de consistente, doeltreffende en efficiënte uitvoering van de richtsnoeren des te belangrijker is in de huidige mondiale context van afnemende democratie, de achteruitgang op het gebied van mensenrechten, de krimpende ruimte voor het maatschappelijk middenveld, de klimaatramp en verhoogde risico’s voor mensenrechtenverdedigers als gevolg van factoren als digitale surveillance en de gevolgen van de COVID-19-pandemie; M. overwegende dat het aantal, de verscheidenheid en de ernst van de aanvallen op mensenrechtenverdedigers en hun families en advocaten de afgelopen jaren aanzienlijk zijn toegenomen; overwegende dat volgens verschillende internationale en non-gouvernementele organisaties (ngo’s) het aantal vermoorde mensenrechtenverdedigers in respectievelijk 2020 en 2021 tussen de 331 en 348 ligt, en dat het werkelijke aantal onbekend is maar waarschijnlijk veel hoger ligt, aangezien er doorgaans sprake is van onderrapportage; overwegende dat het in een groot aantal gevallen ging om moorden op milieuactivisten, waarvan meer dan de helft van deze moorden plaatsvond in slechts drie landen, te weten Colombia, Mexico en de Filipijnen; overwegende dat het aantal in Colombia vermoorde mensenrechtenverdedigers in 2022 een recordhoogte bereikte, en dan met name tegen het einde van dat jaar; overwegende dat een groot aantal mensenrechtenverdedigers wordt bedreigd en aangevallen omdat zij de negatieve gevolgen van bedrijfsactiviteiten voor de mensenrechten aan de kaak stellen, waaronder in de context van grote ontwikkelingsprojecten die gevolgen hebben voor de toegang tot land en bestaansmiddelen; overwegende dat het merendeel van de in de afgelopen jaren door statelijke en niet-statelijke actoren vermoorde mensenrechtenverdedigers – en/of zij die het doelwit van zo’n moordaanslag waren – zich bezighield met landrechten, waterrechten, milieurechten en de rechten van inheemse volkeren; N. overwegende dat autoritaire regeringen, maar ook een zorgwekkend aantal sinds jaar en dag democratische landen wereldwijd, ook in de EU, steeds vaker nieuwe tactieken en beperkende maatregelen tegen mensenrechtenverdedigers inzetten om hun werk te censureren, hen het zwijgen op te leggen en hen het leven zuur te maken; overwegende dat onder dergelijke maatregelen onder andere wordt verstaan: strategische rechtszaken tegen publieke participatie, restrictief overheidsbeleid, lastercampagnes, discriminatie en intimidatie of geweld, met inbegrip van moorden, ontvoeringen, willekeurige arrestatie en detentie; overwegende dat in talrijke landen over de hele wereld een klimaat van straffeloosheid voor gewelddaden tegen mensenrechtenverdedigers heerst; O. overwegende dat mensenrechtenverdedigers steeds vaker het doelwit zijn van autoritaire regimes in derde landen via ambassades, diplomatieke missies en hun personeel, rechtshandhavingsfunctionarissen en andere gevolmachtigden op het grondgebied van de EU-lidstaten waar zij onderdak of asiel hebben gevonden; P. overwegende dat vrouwelijke mensenrechtenverdedigers met genderspecifieke bedreigingen te maken hebben en een groter risico lopen op bepaalde vormen van geweld en andere schendingen, vooroordelen, uitsluiting en afwijzing dan hun mannelijke tegenhangers, en de dupe zijn van gebrekkige toegang tot adequate middelen en beschermingsmechanismen; overwegende dat de meeste gevallen van onderrapportage personen betreffen die te maken hebben met belemmeringen vanwege hun gender of seksuele gerichtheid; Q. overwegende dat aanvallen op mensenrechtenverdedigers steeds vaker ook gericht zijn tegen hun familieleden en de gemeenschappen waartoe zij behoren; R. overwegende dat andere groepen en categorieën activisten die in hoge mate worden blootgesteld aan aanvallen en mensenrechtenschendingen onder meer bestaan uit journalisten, activisten die zich inzetten voor de bevordering van burgerrechten en politieke rechten – met name activisten die slachtoffers van overheidsmisdaden, gedwongen verdwijningen of foltering verdedigen of hier onderzoek naar doen – alsmede activisten die economische, sociale en culturele rechten bevorderen – met name collectieve rechten, zoals het recht op voedsel en toegang tot natuurlijke hulpbronnen, onder wie vakbondsvertegenwoordigers – alsmede activisten die opkomen voor de rechten van gemeenschappen, etnische en religieuze minderheden, kinderen, personen met een handicap, inheemse volkeren en lhbtqi+-rechten, en activisten die zich inzetten voor de bestrijding van corruptie; S. overwegende dat steeds geavanceerdere middelen, waaronder nieuwe technologieën, worden ingezet om mensenrechtenverdedigers te vervolgen; overwegende dat mensenrechtenverdedigers ook gedwarsboomd worden door en soms rechtstreeks doelwit zijn van beleid, wetgeving en procedures die worden aangeduid als “veiligheidsmaatregelen”, hetgeen vaak hand in hand gaat met stigmatisering en beschuldigingen van terrorisme; Algemene beoordeling van het EU-beleidskader ter ondersteuning van mensenrechtenverdedigers 1. prijst en bedankt alle mensenrechtenverdedigers voor het moedige en cruciale werk dat zij verrichten voor de verdediging van de mensenrechten en de planeet; erkent dat zij hun werk moeten doen onder steeds moeilijker en veranderende omstandigheden waarbij zijzelf, hun familieleden en hun gemeenschappen vaak een hoge persoonlijke prijs betalen; 2. is ingenomen met het beleidskader van de EU ter ondersteuning van mensenrechtenverdedigers, dat zich de afgelopen twee decennia heeft ontwikkeld rond de richtsnoeren als kern van dit beleid; onderstreept het aanzienlijke effect van de richtsnoeren op het vergroten van het bewustzijn en het inzicht wat betreft de rol van mensenrechtenverdedigers als onmisbare en centrale partners voor het buitenlands en mensenrechtenbeleid van de EU alsook het EU-beleid ter bevordering van de democratie, en op het concentreren en opvoeren van de inspanningen om de bescherming van mensenrechtenverdedigers in alle aspecten van het externe optreden van de EU tot prioriteit te maken en te stroomlijnen; 3. wijst op het werk van onschatbare waarde dat in de frontlinie wordt geleverd door een aantal EU-delegaties en missies van de lidstaten in derde landen om mensenrechtenverdedigers te ondersteunen, en op de aanzienlijke en toenemende financiële steun, met inbegrip van rechtstreekse bijstand, die de Commissie in het kader van de verschillende instrumenten aan mensenrechtenverdedigers verleent; 4. is echter van mening dat de algemene toepassing van de richtsnoeren door de Europese Dienst voor extern optreden (EDEO), de Commissie en de lidstaten ongelijk is verlopen en dat de aandacht grotendeels uitgaat naar reactieve maatregelen, dat een consistente algemene uitvoering van de strategie ontbreekt en dat er sprake is van onvoldoende zichtbaarheid van het EU-optreden en de kanalen voor steun aan mensenrechtenverdedigers; is van mening dat mensenrechtenverdedigers nog niet in al het externe optreden van de EU op systematische en consistente wijze als aandachtspunt zijn geïntegreerd, waaronder in de thematische EU-beleidsdocumenten en die voor landen en regio’s, en op alle relevante niveaus van diplomatieke activiteit en besluitvorming van de EU, tot op het hoogste niveau; 5. verzoekt de EU haar beleidskader voor mensenrechtenverdedigers verder te versterken door middel van aanhoudende, concrete, consistente en doeltreffende maatregelen, met name in haar betrekkingen met autoritaire regimes en op plaatsen waarmee de EU en de lidstaten associatie-, handels-, investerings- of samenwerkingsovereenkomsten hebben of alwaar zij aanzienlijke belangen hebben uit het oogpunt van handel, energie, veiligheid, migratie of anderszins; verzoekt de Commissie en de lidstaten erop toe te zien dat naast de financiële steun aan mensenrechtenverdedigers de EU hen ook in haar politieke contacten met derde landen blijft steunen; 6. dringt erop aan dat in de richtsnoeren wordt verwezen naar de wereldwijde EU-sanctieregeling voor de mensenrechten en dat systematische aanvallen op mensenrechtenverdedigers ertoe leiden dat personen en entiteiten op de lijst van deze regeling worden geplaatst; herhaalt zijn verzoek om de huidige wereldwijde EU‑sanctieregeling voor de mensenrechten zodanig te wijzigen dat het toepassingsgebied ervan wordt uitgebreid tot daden van corruptie of, als alternatief daarvoor, een wetgevingsvoorstel in te dienen voor een nieuwe thematische regeling tegen ernstige corruptie; Team Europa – samenwerken om maximaal effect te sorteren 7. verzoekt de EU om ten aanzien van mensenrechtenverdedigers een echte Team Europa-aanpak toe te passen, waarbij de lidstaten die nog niet actief zijn op het gebied van kwesties in verband met mensenrechtenverdedigers worden aangemoedigd een specifieke strategie en specifiek beleidskader te ontwikkelen, de krachten op diplomatiek en financieringsgebied te bundelen en een brede coalitie van gouvernementele en niet-gouvernementele belanghebbenden samen te brengen, en tegelijkertijd in hun bilaterale betrekkingen dezelfde aanpak te bevorderen en na te streven; 8. is van mening dat een dergelijke aanpak, waarbij alle EU-instellingen en -actoren, met inbegrip van de speciale vertegenwoordiger van de EU voor de mensenrechten, alsook de lidstaten, samenwerken om uitvoering te geven aan de richtsnoeren, doeltreffend zou zijn om de wereldwijde achteruitgang van de mensenrechten en de democratie te helpen tegengaan; 9. is ingenomen met de inspanningen van veel EU-delegaties en missies van de lidstaten om mensenrechtenverdedigers zichtbaarheid en erkenning te geven, met name door lokale werkgroepen inzake mensenrechten op te richten met personeel van EU-missies, proactief contact op te nemen met mensenrechtenverdedigers en regelmatige bijeenkomsten te organiseren, systematische bezoeken ter plaatse te brengen aan gebieden waar mensenrechtenverdedigers gevaar lopen (zoals Mexico en Colombia), schema’s op te stellen voor het monitoren van rechtszaken door diplomaten (bijvoorbeeld in Rusland), uitzonderlijke bijdragen van mensenrechtenverdedigers te erkennen door middel van jaarlijkse prijzen (bijvoorbeeld in Uganda en Honduras), noodhulp te verlenen aan mensenrechtenverdedigers, wetten aan te vechten die mensenrechtenverdedigers criminaliseren en de ontwikkeling van netwerken ter bescherming van mensenrechtenverdedigers te ondersteunen; wijst als voorbeeld van beste praktijk op het innovatieve #DefendamosLaVida-initiatief van de EU-delegaties en de missies van de lidstaten in Colombia en, sinds kort, Mexico; 10. betreurt echter dat de richtsnoeren vrijwillig van aard zijn en dat hierdoor de intensiteit en kwaliteit van de contacten van EU-delegaties met en in verband met mensenrechtenverdedigers aanzienlijk verschilt van land tot land en in de praktijk grotendeels afhankelijk is van de lokale politieke context of de individuele toewijding en politieke wil van de specifieke EU-ambassadeur of -personeelsleden in kwestie, of van de ambtenaren in het hoofdkantoor van de EDEO en de Commissie; dringt in dit verband aan op meer consistentie en een strategische overkoepelende benadering en op een krachtige toezegging van de vicevoorzitter van de Europese Commissie/hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid (VV/HV) en zijn bureau om te zorgen voor een consistente toepassing van de richtsnoeren in alle delegaties, met name in de landen waar mensenrechtenverdedigers het meeste risico lopen; verwacht van alle ambassadeurs van de EU en de lidstaten dat zij ervoor zorgen dat hun missies de steun aan mensenrechtenverdedigers op doeltreffende wijze in al hun dagelijkse werkzaamheden integreren; 11. verzoekt de EU haar institutionele capaciteit uit te breiden, zowel in Brussel als in haar delegaties, teneinde adequaat te kunnen reageren op de verslechterende omstandigheden waar mensenrechtenverdedigers mee geconfronteerd worden; pleit met name voor meer personeel, waar van toepassing, dat zich bezighoudt met de uitgifte van kleine subsidies, met name in de context van noodhulp, en voor meer diplomatieke steun ter plaatse; stelt voorts met klem dat EU-delegaties meer personeel en meer geld moeten krijgen om mensenrechtenverdedigers te beschermen en om met lidstaten te coördineren, wat een kerntaak moet zijn voor iedere missie, met name in landen waar het maatschappelijk middenveld steeds minder speelruimte heeft; benadrukt het belang van de gebouwen van EU-delegaties als veilige plaats waar mensenrechtenverdedigers kunnen samenkomen, vooral in vijandige omgevingen; 12. put moed uit meldingen van betere coördinatie tussen de EU-delegaties en de lidstaten op het gebied van de bescherming van mensenrechtenverdedigers, met name door de praktijk van lastenverdeling en gezamenlijke publieksdiplomatie; blijft echter bezorgd over het feit dat minder dan de helft van de lidstaten zich in de praktijk actief inzet op dit gebied, aangezien veel lidstaten de bescherming van mensenrechtenverdedigers aan EU-delegaties overlaten, en dat selectieve betrokkenheid nog altijd de norm is; betreurt dat slechts enkele lidstaten eigen nationale richtsnoeren inzake mensenrechtenverdedigers hebben aangenomen; verzoekt de lidstaten meer en actief stappen te ondernemen om tot een bredere en meer consistente inzet voor de bescherming van mensenrechtenverdedigers te komen, en hun eigen beleidsdocumenten inzake mensenrechtenverdedigers op te stellen in lijn met die van de EU; 13. is ingenomen met het feit dat er regelmatig cursussen over mensenrechten worden gegeven – waarin ook het beleid inzake mensenrechtenverdedigers aan bod komt – voor personeelsleden die als contactpunt fungeren in zowel de politieke afdelingen als de afdelingen samenwerking van de EU-delegaties; is echter bezorgd over berichten dat de richtsnoeren nog steeds onvoldoende bekend zijn en dat de kennis erover onvoldoende is; dringt erop aan dat deze cursussen verplicht worden en worden uitgebreid; stelt voor in overweging te nemen de verbintenissen van de EU en de lidstaten ten aanzien van mensenrechtenverdedigers op te nemen in de functieprofielen van relevante personeelsleden van de EDEO, de EU-delegaties en de missies van de lidstaten, teneinde een systematische aanpak ten aanzien van mensenrechtenverdedigers te waarborgen zodat kennis en werkwijzen met betrekking tot de bescherming van mensenrechtenverdedigers geïnstitutionaliseerd raken, en zodoende te voorkomen dat de aanpak afhankelijk is van de inzet van individuele personen en de effecten van personeelsverloop tot een minimum te beperken; 14. dringt aan op meer publieke betrokkenheid van de VV/HV, de speciale vertegenwoordiger van de EU voor de mensenrechten en de nationale vertegenwoordigers van de betreffende lidstaten op het vlak van bescherming van de mensenrechten, ook wat betreft individuele mensenrechtenverdedigers; moedigt de VV/HV en de commissarissen aan zich in te zetten voor systematisch ontmoetingen met mensenrechtenverdedigers tijdens hun bezoeken aan het buitenland en op het hoogste niveau aandacht te vragen voor de situatie van mensenrechtenverdedigers die worden aangevallen, met inbegrip van hen die worden vervolgd, geïntimideerd, willekeurig gevangengezet of worden gedwongen hun land te ontvluchten, waar passend ook door middel van publieke verklaringen; verzoekt de speciale vertegenwoordiger van de EU voor landen en regio’s samen te werken met de nationale autoriteiten waar het de bescherming van mensenrechtenverdedigers betreft; 15. benadrukt dat het belangrijk is te blijven inzetten op het doorbreken van de eilandjescultuur in de externe betrekkingen van de EU; is ingenomen met de toegenomen coördinatie tussen EU-delegaties, het hoofdkantoor van de EDEO en het directoraat-generaal Internationale Partnerschappen wat betreft dringende kwesties met betrekking tot mensenrechtenverdedigers en crisissituaties die ernstige gevolgen hebben voor mensenrechtenverdedigers; dringt aan op een betere coördinatie op het gebied van mensenrechtenkwesties met de directoraten-generaal van de Commissie, alsook met relevante EU-agentschappen; Grotere nadruk op preventie en financieringsbehoeften 16. is ingenomen met de aanzienlijke en gestaag toenemende financiële bijdrage van de EU aan de ondersteuning van mensenrechtenverdedigers wereldwijd, waardoor zij in dit verband de voornaamste donor is, alsook met haar inspanningen om de transparantie en flexibiliteit te vergroten en de ontwikkeling door te zetten van diverse programma’s ter ondersteuning van de mensenrechten en van de activiteiten en behoeften van mensenrechtenverdedigers, ook wanneer mensenrechtenverdedigers in ballingschap werken; benadrukt de unieke rol van het door maatschappelijke organisaties geleide “ProtectDefenders.eu”-mechanisme waarmee uiterst waardevolle praktische steun wordt geboden aan mensenrechtenverdedigers die gevaar lopen; dringt er bij de Commissie op aan in de publiekscommunicatie meer aandacht te besteden aan deze inspanningen; pleit voor een kwalitatieve verschuiving richting een meer holistische en lange-termijnbenadering met een focus op de integrale veiligheid van hele gemeenschappen die opkomen voor de bescherming van hun rechten; verzoekt de EU-delegaties om lokale en regionale netwerken en bijeenkomsten van mensenrechtenverdedigers te faciliteren en financieren, waar zij ervaringen kunnen uitwisselen, van elkaars strategieën, successen en beste praktijken kunnen leren en bondgenootschappen tot stand kunnen brengen; is verheugd over de werkzaamheden van het Europees Fonds voor Democratie en wijst erop dat het van belang is dat de EU en haar lidstaten de activiteiten van dit fonds nog meer blijven steunen middels het inzetten van flexibele financiële steun die aansluit bij de activiteiten en noden van activisten; 17. waarschuwt voor de alomtegenwoordigheid van talrijke door overheden opgezette niet-gouvernementele organisaties die zich voordoen als legitieme maatschappelijke organisaties, en verzoekt de Commissie en de lidstaten met betrekking tot deze organisaties iedere vorm van promotie, steun of samenwerking te vermijden; 18. veroordeelt het stijgende aantal aanvallen wereldwijd op familieleden, gemeenschappen en advocaten van mensenrechtenverdedigers; benadrukt dat deze aanvallen ook plaatsvinden in ballingschap en onder meer gericht zijn op het veroorzaken van pijn, angst en een gevoel van kwetsbaarheid om de slachtoffers te vernederen en te degraderen en hun fysieke en morele weerstand te doorbreken; herhaalt dan ook hoe belangrijk het is gebruik te maken van de noodsubsidies van de Commissie, het “ProtectDefenders.eu”-mechanisme en de crisisfaciliteit om de bescherming en ondersteuning van deze familieleden (rekening houdend met verschillende soorten gezinseenheden) en van de advocaten van mensenrechtenverdedigers op te voeren; 19. onderstreept dat er meer moet worden geïnvesteerd in de algehele bescherming en het algehele psychosociale welzijn van mensenrechtenverdedigers en hun familieleden op lange termijn, onder meer door een meer preventieve aanpak te hanteren en dus te anticiperen op ernstige problemen zoals gewelddadige aanvallen, bovenop het nemen van reactieve maatregelen die zijn toegespitst op individuen; 20. onderstreept dat het belangrijk is de bescherming van mensenrechtenverdedigers centraal te stellen in de politieke betrekkingen en diplomatieke agenda’s van de EU ten aanzien van derde landen, door al het externe optreden van de EU in derde landen af te stemmen op het EU-optreden om mensenrechtenverdedigers te beschermen en hun werk te bevorderen; verzoekt de EDEO, de Commissie en de lidstaten prioriteit te geven aan: 21. verzoekt de Commissie nogmaals met klem om geen begrotingssteun uit te keren aan regeringen van derde landen die verantwoordelijk zijn voor wijdverbreide mensenrechtenschendingen en onderdrukking van mensenrechtenverdedigers; verzoekt de Commissie juist om meer bijstand te verlenen aan autoriteiten die zich daadwerkelijk willen inzetten voor een gunstig klimaat voor mensenrechtenverdedigers; herhaalt zijn verzoek om meer transparantie met betrekking tot mensenrechtenbepalingen in financieringsovereenkomsten in het kader van het NDICI; 22. verzoekt de Commissie en de andere EU-instellingen, waaronder de Europese Investeringsbank en de Europese Bank voor Wederopbouw en Ontwikkeling, alsook andere ontwikkelings- en investeringsbanken en -structuren, een werkwijze te ontwikkelen waarbij financiering enkel wordt verleend aan entiteiten die een gedegen en strikt gecontroleerd mensenrechtenbeleid voeren en die een nultolerantiebenadering ten aanzien van bedreigingen of geweld tegen mensenrechtenverdedigers hanteren, hetgeen onder andere inhoudt dat zij in kaart brengen en beoordelen wat de schadelijke effecten voor de mensenrechten kunnen zijn van hun operationele activiteiten, waardeketens en zakelijke relaties, en deze schadelijke effecten voorkomen, beperken of er een einde aan maken, en in verhaalsmogelijkheden voorzien; 23. verzoekt de EU-delegaties en missies van de lidstaten een daadwerkelijke en brede dialoog met mensenrechtenverdedigers in derde landen aan te gaan over financiering, manieren van dialoogvoering en de behoefte aan diplomatieke stappen en, waar mogelijk, te voorzien in de kernfinanciering van hun activiteiten; 24. benadrukt dat het belangrijk is de krachten te bundelen met de agentschappen en speciale procedures van de VN, met name de speciale VN-rapporteur voor de situatie van mensenrechtenverdedigers; dringt erop aan dat de EU en de lidstaten de aanbevelingen in verband met mensenrechtenverdedigers die zijn gedaan in het kader van de universele periodieke doorlichting beter opvolgen; dringt er bij de EU op aan financiële en politieke steun te verlenen aan bestaande regionale beschermingsmechanismen voor mensenrechtenverdedigers, waaronder de speciale rapporteur voor milieuactivisten van de Economische Commissie voor Europa van de VN, de Overeenkomst van Escazú en de Inter-Amerikaanse en Afrikaanse regionale mechanismen inzake mensenrechtenverdedigers, evenals die van de Raad van Europa; verzoekt de EU-delegaties en de missies van de lidstaten in Genève en New York doeltreffende maatregelen te nemen naar aanleiding van represailles van derde landen tegen mensenrechtenverdedigers vanwege hun samenwerking met VN-organen, de accreditatie van mensenrechtenverdedigers te vergemakkelijken en hun interactie met multilaterale fora te faciliteren; roept de EU-missies in Genève en New York voorts op in multilaterale fora een leidende rol op zich te nemen bij het promoten en verdedigen van vorderingen op het gebied van mensenrechten, onder meer door zich te verzetten tegen kritiek op de definitie van mensenrechtenverdedigers en door basisformuleringen betreffende de rol van mensenrechtenverdedigers in zowel de thematische als de landspecifieke resoluties bij de VN te mainstreamen en te waarborgen; verzoekt de EU en haar lidstaten er hiertoe voor te zorgen dat deze inspanningen aanhoudend prioriteit krijgen in de jaarlijkse conclusies van de Raad betreffende de prioriteiten van de EU in de mensenrechtenfora van de VN; is ingenomen met de praktische samenwerking inzake specifieke gevallen aangaande mensenrechtenverdedigers tussen EU-delegaties, missies van de lidstaten en gelijkgestemde derde landen; Nieuwe groepen verdedigers, nieuwe problemen, nieuwe oplossingen 25. is ingenomen met de recente inspanningen van EU-delegaties en missies van de lidstaten in een aantal derde landen om activisten te bereiken die niet beantwoorden aan de traditionele opvatting van mensenrechtenverdedigers; moedigt de EU ertoe aan een brede benadering te hanteren ten aanzien van mensenrechtenverdedigers, met name door in contact te treden met en meer steun te bieden aan lokale mensenrechtenverdedigers met een grassrootsprofiel, en met name gemarginaliseerde en kwetsbare mensenrechtenverdedigers zoals activisten die opkomen voor de rechten van inheemse volken, activisten die actief zijn buiten grootstedelijke gebieden of in afgelegen gebieden en activisten uit kwetsbare groepen, met inbegrip van vrouwen, die allemaal een groter risico lopen te maken te krijgen met geweld en beperkingen; verzoekt de EU om, waar mogelijk en rekening houdend met digitale veiligheid, gebruik te maken van onlinetechnologieën, en om de coördinatie van inspanningen en middelen van de EU-missies te bevorderen om zo contact te kunnen leggen met meer gemarginaliseerde mensenrechtenverdedigers; 26. benadrukt de noodzaak van een genderspecifieke uitvoering van de richtsnoeren en de noodzaak van beschermingsmechanismen met een intersectioneel en genderperspectief; verzoekt de Commissie prioriteit te geven aan toegang tot beschermingsmechanismen en middelen voor vrouwelijke mensenrechtenverdedigers, en meer financiering te verstrekken aan maatschappelijke organisaties die de rechten van vrouwen en meisjes bevorderen, met name seksuele en reproductieve gezondheid en rechten; 27. verzoekt de EDEO en de lidstaten vrouwelijke mensenrechtenverdedigers steun te verlenen en als bijlage bij de richtsnoeren een instrumentarium aan te nemen met praktische stappen voor de EU om beter tegemoet te komen aan de genderspecifieke bedreigingen, behoeften en problemen van vrouwelijke mensenrechtenverdedigers wereldwijd; 28. benadrukt dat de EU klimaatbescherming moet benaderen als een integraal mensenrechtenvraagstuk dat deel uitmaakt van haar beleid inzake mensenrechtenverdedigers, en dat zij meer moet doen ter ondersteuning van personen die het klimaat en het milieu verdedigen, met name die verdedigers van milieurechten en van de rechten van inheemse volkeren die het meeste risico lopen; benadrukt dat kwesties in verband met mensenrechtenverdedigers onderdeel moeten worden van EU‑klimaatdiplomatie en -bijstand, onder meer door te stimuleren dat mensenrechtenverdedigers op betekenisvolle wijze betrokken worden bij de uitvoering en monitoring van samenwerkingsprogramma’s, -projecten en -regelingen inzake klimaat, en door zich luid en duidelijk uit te spreken wanneer mensenrechtenverdedigers worden belemmerd om op een effectieve manier deel te nemen aan monitoringactiviteiten; 29. is ingenomen met de gerichte oproepen tot het indienen van voorstellen ter ondersteuning van verdedigers van lhbtqi+-rechten en moedigt de EU-missies ertoe aan om activisten die lhbtqi+-rechten verdedigen intensiever te volgen en te ondersteunen als integraal onderdeel van het EU-beleid inzake mensenrechtenverdedigers; 30. verzoekt de EDEO, de Commissie en de lidstaten aandacht te besteden aan bedreigingen en aanvallen tegen mensenrechtenverdedigers door statelijke en niet-statelijke actoren of door ondernemingen of groepen die namens die actoren opereren alsook door criminele en gewapende groeperingen, en tevens aandacht te besteden aan bedreigingen in conflict- en overgangssituaties; benadrukt dat het altijd de verantwoordelijkheid van de staat is om de veiligheid van mensenrechtenverdedigers te waarborgen en ervoor te zorgen dat zij hun werk in een gunstig klimaat kunnen uitvoeren, ook wanneer de bedreigingen en aanvallen afkomstig zijn van niet-statelijke actoren; 31. verzoekt de EU om geweld tegen mensenrechtenverdedigers te integreren in haar crisisbeheersingsbeleid en te voorzien in een doeltreffende respons ter bescherming van mensenrechtenverdedigers die hulp nodig hebben; verzoekt de EU in dit kader om lering te trekken uit de lauwe reactie vanuit Europa wat betreft het evacueren van Afghaanse mensenrechtenverdedigers en hun familieleden na de machtsovername door de taliban; pleit met name voor een snellere reactie van de Commissie wanneer mensenrechtenverdedigers zich in onverwachte crises bevinden en zij op korte termijn grootschalige ondersteuning nodig hebben, zowel middels aanvullende financiering voor initiatieven als “ProtectDefenders.eu”, als middels het verleggen van landspecifieke financiering en diplomatieke inspanningen met het oog op de vestiging elders van mensenrechtenverdedigers; verzoekt de Commissie en de EDEO mensenrechtenverdedigers te beschouwen als belangrijke actoren en partners met het oog op een doeltreffende en duurzame respons na een conflict; 32. verzoekt de EDEO, de Commissie en de lidstaten prioriteit te geven aan de strijd tegen misbruik van surveillancetechnologie om het werk van mensenrechtenverdedigers te ondermijnen, met name door de ontwikkeling van robuuste nationale en internationale wetgeving; vraagt de Commissie nogmaals haar steun te verlenen aan initiatieven voor de ontwikkeling en verspreiding van digitale beveiligingstechnologieën om de positie van mensenrechtenverdedigers te versterken via beveiligde mechanismen voor het vergaren, coderen en opslaan van informatie teneinde monitoring door repressieve regeringen, cyberaanvallen en digitale pesterij te voorkomen; 33. is, in het licht van het grote en toenemende aantal bedreigingen en aanvallen gericht tegen mensenrechtenverdedigers die de schadelijke gevolgen van sommige bedrijfsactiviteiten voor de mensenrechten aan de kaak stellen, van mening dat de EU ervoor moet zorgen dat de bevordering en bescherming van de rechten van mensenrechtenverdedigers, met name vakbondsvertegenwoordigers en verdedigers van land, van de rechten van inheemse volkeren en van het milieu, op samenhangende wijze worden geïntegreerd in haar richtlijn inzake passende zorgvuldigheid in het bedrijfsleven op het gebied van duurzaamheid en in haar handels-, investerings- en samenwerkingsovereenkomsten en -instrumenten, zoals het stelsel van algemene tariefpreferenties; verzoekt de EU consistenter en vaker gebruik te maken van clausules in handels- en investeringsovereenkomsten inzake de bescherming van mensenrechten, waaronder clausules inzake een scherper toezicht op en een adequate handhaving van toezeggingen op het gebied van mensenrechten, en volledig gebruik te maken van conditionaliteit met betrekking tot mensenrechten bij het bieden van preferentiële toegang tot haar markten aan derde landen; is bovendien van mening dat systematische en grootschalige aanvallen op mensenrechtenverdedigers deze clausules of die van de overkoepelende kaderovereenkomst met het desbetreffende land in werking zouden moeten stellen, en is van mening dat de Commissie in het geval de nationale autoriteiten de situatie overduidelijk niet verbeteren, passende maatregelen moet nemen, waaronder maatregelen tot opschorting van de desbetreffende overeenkomst; 34. benadrukt de rol van de interne adviesgroepen bij het toezicht op de toezeggingen inzake handel en duurzame ontwikkeling in handelsovereenkomsten; maakt zich zorgen over meldingen dat verdedigers van mensenrechten en milieurechten de toegang tot de interne adviesgroepen is ontzegd door de regeringen van preferentiële handelspartners; pleit ervoor dat aan interne adviesgroepen voldoende financiële middelen worden toegewezen en voldoende technische bijstand wordt verleend, zodat zij hun taken naar behoren kunnen uitvoeren; 35. verzoekt de EU haar strategieën inzake mensenrechtenverdedigers af te stemmen op de leidende beginselen van de VN inzake bedrijfsleven en mensenrechten en op de overige internationale normen met betrekking tot dit thema; beklemtoont dat EU-delegaties en de lidstaten er een prioriteit van moeten maken om contacten te onderhouden met het bedrijfsleven, en met name met Europese bedrijven en hun dochterondernemingen in het buitenland, teneinde mensenrechtenverdedigers te beschermen die zich inzetten voor kwesties in verband met land, winning, productie en andere sectoren met een hoog risico op – of talrijke meldingen van – mensenrechtenschendingen die in verband staan met de activiteiten van deze bedrijven, en beklemtoont dat EU-delegaties en de lidstaten uitvoerig toezicht moeten houden op de commerciële activiteiten van deze bedrijven; stelt, in deze context, met klem dat de toegang tot verhaalsmogelijkheden in de EU voor mensenrechtenverdedigers wier rechten zijn geschonden, door EU-delegaties gefaciliteerd en ondersteund moet worden; 36. verzoekt de Commissie en de EDEO erop toe te zien dat mensenrechtenverdedigers, met name diegenen die zich bezighouden met arbeids- en vrouwenrechten, consequent worden betrokken bij de monitoringmechanismen van het maatschappelijk middenveld die deel uitmaken van de betreffende EU-handelsovereenkomsten; verzoekt de Commissie erop toe te zien dat mensenrechtenverdedigers worden beschermd tegen de risico’s die zij lopen doordat zij mensenrechtenschendingen aan het licht brengen; 37. verzoekt de Commissie ervoor te zorgen dat bedrijven wanneer zij in het kader van hun zorgvuldigheidsprocedure risico’s in kaart brengen en beoordelen, ook risico’s opnemen in verband met represailles of vergelding en andere risico’s met betrekking tot schendingen ten aanzien van mensenrechtenverdedigers die zich bezighouden met onderwerpen omtrent het bedrijfsleven en werknemers; verzoekt de Commissie erop toe te zien dat bedrijven systematisch het contact met mensenrechtenverdedigers onderhouden en dat de veiligheid van laatstgenoemden daarbij gewaarborgd is; 38. verzoekt de Commissie er goed op te letten dat beschermings- en preventiemechanismen voor mensenrechtenverdedigers binnen sectorale projecten, programma’s en investeringsregelingen worden gemainstreamd, op zijn minst op de gebieden met een hoog risico voor mensenrechtenverdedigers, bijvoorbeeld bij projecten in verband met land en het milieu, de winningsindustrie, de productiesector of andere risicogebieden, en tevens in al het veiligheidsgerelateerde beleid; benadrukt dat het van belang is dat het Parlement in dit kader zijn toezichthoudende rol vervult; 39. wijst op het toenemende verschijnsel dat mensenrechtenverdedigers te maken krijgen met transnationale bedreigingen door hun nationale autoriteiten of gevolmachtigden, ook in de lidstaten; verzoekt de Commissie en de lidstaten deze bedreigingen binnen de EU bij wijze van prioriteit en als integraal onderdeel van de richtsnoeren in kaart te brengen en aan te pakken; moedigt de Commissie en de lidstaten aan om buitenlandse mensenrechtenverdedigers die in de EU verblijven passende financiële en andere middelen te bieden, met inbegrip van speciale beschermingsmechanismen, cursussen en programma’s over cyberveiligheid en cyberpesten, om hen in staat te stellen hun mensenrechtenactiviteiten op afstand voort te zetten, zonder angst voor vergelding; pleit ervoor dat de rechtshandhavingsinstanties in de EU-lidstaten meer opleiding en middelen moeten krijgen ten behoeve van het melden, onderzoeken, en toeschrijven van verantwoordelijkheid voor deze transnationale aanvallen, en pleit ervoor dat de verantwoordelijken sancties krijgen opgelegd; benadrukt dat ambtenaren en vertegenwoordigers van derde landen die mensenrechtenverdedigers in de EU intimideren, alsmede ter plaatse aanwezige personen of entiteiten die dergelijke intimidatie faciliteren, moeten worden ontboden, bekendgemaakt en bestraft; 40. verzoekt de Commissie onderzoek te doen naar bijzonder zorgwekkende gevallen van derde landen die mensenrechtenverdedigers in EU-lidstaten vervolgen door middel van onwettige overzeese vertegenwoordigingen die namens hun binnenlandse autoriteiten opereren, zonder medeweten of toestemming van de autoriteiten van de lidstaten; Visa en opvang – een belangrijk beschermingsinstrument 41. wijst erop dat mensenrechtenverdedigers die gevaar lopen nu beter door de EU geholpen worden bij het verhuizen naar een veiliger omgeving, en wijst op de invoering van beste praktijken in een aantal lidstaten; betreurt het feit dat veel mensenrechtenverdedigers en hun families nog geconfronteerd worden met weigering van hun dringende aanvragen om opvang en visa; 42. benadrukt dat visa een belangrijk beschermingsinstrument zijn en dat de Commissie mensenrechtenverdedigers die gevaar lopen doeltreffend moet bijstaan door een proactieve rol te spelen bij de invoering van een EU-brede regeling voor meervoudige visa voor mensenrechtenverdedigers; is van mening dat, in concreto, lidstaten de afgifte van visa moeten faciliteren, ten eerste qua procedure, door ervoor te zorgen dat de procedures in hun ambassades en consulaten snel, begrijpelijk, toegankelijk en haalbaar zijn, en ten tweede middels een structurele aanpassing, namelijk door in de EU-Visumcode (10) een specifieke categorie in te voeren voor mensenrechtenverdedigers die gevaar lopen, en door in de EU-Visumcodehandleiding (11) specifieke instructies op te nemen over het toestaan van faciliteringsprocedures voor mensenrechtenverdedigers en hun gezinsleden; beklemtoont dat de visumvereisten en -voorwaarden minder streng moeten worden gemaakt voor mensenrechtenverdedigers die een dringende evacuatie nodig hebben; dringt aan op inspanningen om onder ambtenaren van de lidstaten meer bewustzijn te creëren over de specifieke behoeften en problemen waarmee aanvragen van mensenrechtenverdedigers gepaard gaan; 43. verzoekt de contactpunten voor mensenrechten van de EU-delegaties om bij de missies van de lidstaten specifieke behoeften omtrent vestiging elders te inventariseren en aan de orde te stellen en hierover aanbevelingen te doen; is van mening dat het aanbieden van opvang gedurende een “afkoelingsperiode” mensenrechtenverdedigers kan helpen om risico’s te mijden; verzoekt de EDEO jaarlijks verslag uit te brengen van het aantal noodvisa dat door EU-lidstaten aan mensenrechtenverdedigers is verstrekt; 44. verzoekt de Commissie en de lidstaten om meer tijdelijke bescherming en opvang te bieden voor mensenrechtenverdedigers die gevaar lopen en voor hun gezinnen; wijst in verband met vestiging elders op initiatieven in sommige lidstaten en moedigt verdere inspanningen op dit gebied aan, met name via de betrokkenheid van regionale en lokale overheden; is ingenomen met het toenemende aantal opvanginitiatieven op lokaal niveau in de hele EU; pleit ervoor dat het directoraat-generaal Migratie en Binnenlandse Zaken speciale bijstand voor praktische steun inricht om tijdelijk verblijf, werk en mobiliteit voor mensenrechtenverdedigers en hun gezinsleden in de EU mogelijk te maken; verzoekt de betrokken EU-delegatie de terugkeer en veiligheidssituatie van mensenrechtenverdedigers op te volgen wanneer zij naar hun land terugkeren; 45. verzoekt de lidstaten de afgifte van meervoudige visa voor kort verblijf te versoepelen voor mensenrechtenverdedigers die naar Europa willen reizen in verband met lobbyactiviteiten of het volgen van een werkgerelateerde cursus; 46. verzoekt de Commissie en de lidstaten aan te moedigen en te faciliteren dat actief contact wordt onderhouden met mensenrechtenverdedigers die zich reeds in de EU hebben gevestigd, en hen te raadplegen over het opzetten en uitvoeren van programma’s voor de vestiging elders van mensenrechtenverdedigers, hulp- en regionale initiatieven, zodat kan worden aangesloten bij de specifieke situaties en behoeften van mensenrechtenverdedigers in derde landen; Toezicht en praktische ondersteuning door het Europees Parlement ten behoeve van mensenrechtenverdedigers overal ter wereld 47. herhaalt zijn vaste voornemen om een leidende rol te spelen bij het vormgeven en versterken van het optreden van de EU ter ondersteuning van mensenrechtenverdedigers, met name in de vorm van zijn spoedresoluties en debatten in de plenaire vergadering, de werkzaamheden van zijn Subcommissie mensenrechten (DROI), met name de verslagen en hoorzittingen, zijn missies naar derde landen en internationale en regionale organisaties en zijn jaarlijkse Sacharovprijs, met inbegrip van de samenwerking met het Sacharovprijsnetwerk; wijst bovendien op het werk van individuele leden van het Europees Parlement die zorgwekkende situaties op het gebied van mensenrechten en situaties waarbij mensenrechtenverdedigers betrokken zijn onder de aandacht brengen van de Commissie en de lidstaten, met name door middel van parlementaire vragen, opinieartikelen en openbare evenementen; is van mening dat parlementaire betrokkenheid bij mensenrechtenverdedigers en actoren uit het maatschappelijk middenveld een onmisbaar deel uitmaakt van zijn werkzaamheden inzake externe betrekkingen; 48. beklemtoont dat er meer transparantie over de uitvoering van de richtsnoeren nodig is om het bewustzijn hierover onder mensenrechtenverdedigers te vergroten, doeltreffend parlementair toezicht te waarborgen en te zorgen voor meer zichtbaarheid en bescherming en duidelijker, gemakkelijker en meer rechtstreekse toegang tot de EU‑contactpunten voor mensenrechten in de EU-delegaties en tot EU-documenten in verband met de richtsnoeren, met name de leidraad van 2020, en tot lokale strategieën inzake mensenrechtenverdedigers, alsook tot duidelijke informatie over financiering voor projecten en programma’s voor mensenrechtenverdedigers; 49. benadrukt dat het Parlement, als integraal lid van Team Europa, een volwaardige rol moet spelen in het EU-beleid inzake mensenrechtenverdedigers, onder meer door middel van een regelmatige dialoog, indien nodig in een vertrouwelijke setting, over belangrijke kwesties en beleidsontwikkelingen met betrekking tot de richtsnoeren en de toekomstige herziene versie daarvan, en ook door een snelle respons te krijgen van de Commissie en de lidstaten naar aanleiding van zijn verzoeken inzake het uitvaardigen van gerichte sancties wegens ernstige repressie van mensenrechtenverdedigers; stelt voor om de zorgen en aanbevelingen die het Parlement in zijn spoedresoluties formuleert op te nemen in lokale strategieën; 50. is vastbesloten meer te doen voor mensenrechtenverdedigers en de bescherming van mensenrechtenverdedigers, met name door: 51. verbindt zich ertoe om beter toe te zien op specifieke kwesties met betrekking tot mensenrechtenverdedigers die door het Parlement aan de orde zijn gesteld, met name in spoedresoluties, commissievergaderingen en verklaringen; 52. neemt zich voor ervoor te zorgen dat zijn belangrijkste resoluties over mensenrechten, met name spoedresoluties, in de talen van de betrokken landen worden vertaald, gepubliceerd en verspreid; verwacht van de EU-delegaties in de betrokken landen dat zij dergelijke resoluties op hun website bekendmaken, stelselmatig met de nationale autoriteiten in contact treden over de desbetreffende kwestie en hierover verslag uitbrengen aan het Parlement; pleit voor een herziening van de richtsnoeren van 2011 voor interparlementaire delegaties van het Europees Parlement over het opkomen voor de mensenrechten en de democratie bij hun bezoeken buiten de Europese Unie; 53. dringt aan op meer strategische coördinatie tussen de EU-instellingen wat dringende kwesties met betrekking tot mensenrechtenverdedigers betreft; is ervan overtuigd dat parlementaire diplomatie een doeltreffend en complementair mechanisme kan blijken om met derde landen het gesprek aan te gaan over dringende kwesties met betrekking tot mensenrechtenverdedigers; dringt aan op een interinstitutionele taskforce inzake mensenrechtenverdedigers om de inspanningen te coördineren, met name wat prioritaire kwesties met betrekking tot mensenrechtenverdedigers betreft, met deelname van het DROI-bureau in uitgebreide samenstelling, de Commissie, de EDEO en de voorzitter van de Raadsgroep rechten van de mens; dringt erop aan de dialoog tussen DROI en de raadsgroep te intensiveren, onder meer door middel van een jaarlijkse vergadering; 54. stelt met klem dat de Commissie de interinstitutionele overeenkomst moet naleven en stelselmatig een schriftelijke reactie moet geven op alle resoluties van de Commissie buitenlandse zaken/DROI, met inbegrip van deze resolutie; 55. betreurt dat de Sacharovprijs door de EDEO en de lidstaten onvoldoende wordt benut als instrument ten bate van het levensonderhoud van mensenrechtenverdedigers en de mensenrechten wereldwijd; verzoekt de EU-missies in de thuislanden van de winnaars van de Sacharovprijs effectiever banden met die winnaars te onderhouden, met name wanneer zij gevaar lopen of gevangen zijn gezet; De weg vooruit: noodzakelijke institutionele en beleidswijzigingen 56. betreurt het gebrek aan een grondige, specifieke analyse door de EDEO en de Commissie van de uitvoering van de richtsnoeren sinds 2008; dringt aan op een uitgebreide beoordeling van het optreden van de EU ten aanzien van mensenrechtenverdedigers in het kader van de tussentijdse evaluatie van de uitvoering van het actieplan inzake mensenrechten en democratie 2020-2024, die gepland staat voor juni 2023; pleit ervoor dat in deze beoordeling de identificatie en verspreiding van beste praktijken door EU-delegaties en missies van de lidstaten wordt inbegrepen, en pleit voor aanhoudend toezicht op de uitvoering van de richtsnoeren, in samenspraak met het maatschappelijk middenveld; 57. beklemtoont dat de richtsnoeren moeten worden geactualiseerd in het licht van de veranderende problemen en risico’s waarmee mensenrechtenverdedigers worden geconfronteerd, met name de digitale transformatie en digitale dreigingen, en dat hierin beter rekening moet worden gehouden met groepen mensenrechtenverdedigers in de huidige mondiale omgeving, met name degenen die zich bezighouden met de rechten van vrouwen en van de lhbtqi+-gemeenschap, alsook verdedigers van land- en milieurechten en de rechten van inheemse volkeren, en met de specifieke risico’s waarmee deze groepen worden geconfronteerd; 58. benadrukt dat bij de herziening van de richtsnoeren ook het bereik van de EU-contacten met mensenrechtenverdedigers moet worden uitgebreid tot andere personen dan de traditionele gesprekspartners in de hoofdsteden, zoals personen en groepen in moeilijk bereikbare of plattelandsgebieden en degenen die zich inzetten om de rechten van vluchtelingen en migranten te verdedigen; meent dat het tijd is om tot een bredere en meer innovatieve benadering van het begrip mensenrechtenverdedigers te komen waarbij ook meer fluïde en tijdelijke groepen worden meegenomen, met inbegrip van klokkenluiders; 59. dringt erop aan dat in de herziene richtsnoeren aandacht wordt besteed aan hoe te handelen in de voor mensenrechtenverdedigers meest vijandige omgevingen, en aan manieren om structurele of systemische mensenrechtenkwesties aan te pakken; 60. dringt erop aan dat de richtsnoeren een specifiek onderdeel bevatten over de interne dimensie van het optreden van de EU ten aanzien van mensenrechtenverdedigers, met name over visa voor mensenrechtenverdedigers (en hun gezinnen) die onmiddellijk gevaar lopen, over vestiging elders en opvang, en over de aanpak van transnationale bedreigingen van mensenrechtenverdedigers door derde landen; dringt erop aan dat het hoofdstuk over het beleid inzake mensenrechtenverdedigers in het jaarverslag over mensenrechten en democratie van de Raad en de EDEO een specifiek deel bevat dat gewijd is aan het optreden van de EU op dit gebied; 61. erkent dat stille diplomatie een doeltreffend instrument kan zijn om de situatie van sommige mensenrechtenverdedigers in derde landen te verbeteren; benadrukt echter dat EU-actoren zich moeten uitspreken over dringende en ernstige gevallen en een passend evenwicht moeten vinden tussen particuliere en publieke diplomatie, met name wanneer stille diplomatie ondoeltreffend is gebleken; merkt in dit verband op dat de Commissie maar in beperkte mate publieke verklaringen aflegt, die vaak grotendeels weinigzeggend zijn en vooral over in het oog springende gevallen gaan, afhankelijk van op welk niveau en in welk forum de verklaring wordt afgelegd; verzoekt alternatieve communicatiestrategieën of -opties te overwegen wanneer een EU-verklaring geen doorgang kan vinden, waaronder een uiting in de media, sociale media of andere kanalen; 62. betreurt dat de lokale strategieën van EU-delegaties zelden openbaar beschikbaar zijn waardoor het moeilijk is te beoordelen of en in hoeverre het lokale maatschappelijk middenveld is geraadpleegd en betrokken was bij het bedenken ervan; 63. verzoekt de EDEO en de Commissie de communicatie en transparantie over de uitvoering van de richtsnoeren te verbeteren, bijvoorbeeld door publicatie van de leidraad van 2020, van lokale uitvoeringsstrategieën en andere relevante interne documenten, en van de volledige lijst van contactpunten in EU-delegaties en hun contactgegevens; 64. pleit voor samenvoeging van de contactpunten voor mensenrechten en die voor mensenrechtenverdedigers in de EU-delegaties, en pleit ervoor dat deze contactpunten als zijnde gesprekspartners voor mensenrechtenverdedigers en andere actoren uit het maatschappelijk middenveld beter toegankelijk worden; stelt met klem dat hun taken moeten worden verduidelijkt en dat hun verantwoordelijkheden als contactpunt voor mensenrechten de enige focus van hun werkzaamheden moet zijn; 65. betreurt het feit dat in sommige landen waar mensenrechtenverdedigers bij het uitvoeren van hun activiteiten worden blootgesteld aan risico’s en gevaar geen EU-delegaties aanwezig zijn; erkent dat de aanwezigheid van EU-delegaties in die derde landen van essentieel belang is voor de uitvoering van deze richtsnoeren en voor doeltreffende samenwerking op het gebied van individuele urgente en ernstige kwesties met betrekking tot mensenrechtenverdedigers en andere lokale maatregelen; verzoekt de EDEO de mogelijkheid te blijven verkennen om een EU-vertegenwoordiging op te zetten in alle landen waar de mensenrechtensituatie aanleiding is tot ernstige zorgen; 66. dringt aan op een systematische en strategische monitoring van de waarneming van rechtszaken om de algemene zichtbaarheid en de resultaten van dergelijke waarneming door EU-missies te verbeteren, en op de invoering van alternatieve handelswijzen om mensenrechtenverdedigers in een proces te ondersteunen wanneer waarneming van de rechtszaak niet mogelijk is; dringt aan op waarneming van processen, niet alleen bij prominente zaken, maar ook bij minder zichtbare en minder bekende zaken tegen gecriminaliseerde mensenrechtenverdedigers; 67. dringt erop aan dat de richtsnoeren in de ter plaatse gesproken talen van derde landen worden vertaald en op gemakkelijk toegankelijke wijze openbaar worden gemaakt op de website van elke EU-delegatie; 68. verzoekt de EDEO en de Commissie om voorafgaand aan mensenrechtendialogen systematisch overleg te plegen met vertegenwoordigers van het maatschappelijk middenveld en mensenrechtenverdedigers, ervoor te zorgen dat het daarbij om echt, toegankelijk en inclusief overleg gaat en naderhand een nabespreking te houden met deze gesprekspartners; verzoekt de EDEO en de Commissie voorts om een meer resultaatgerichte aanpak te hanteren waar het individuele gevallen betreft, en in de perioden tussen de zittingen van de mensenrechtendialoog op effectieve wijze aan follow-up te doen; dringt erop aan dat het maatschappelijk middenveld in elke bilaterale of regionale mensenrechtendialoog systematisch vertegenwoordigd wordt; wijst nogmaals op de noodzaak van een systematische en krachtige reactie van de EU op elke represaillemaatregel tegen mensenrechtenverdedigers die plaatsvindt nadat zij EU‑evenementen hebben bijgewoond of die het gevolg is van contacten met EU‑gesprekspartners; 69. herhaalt zijn oproep aan de Raad Buitenlandse Zaken om jaarlijkse conclusies op te stellen waarin de balans wordt opgemaakt van het optreden van de EU-instellingen en de lidstaten ten aanzien van mensenrechtenverdedigers en waarin strategische toezeggingen aan mensenrechtenverdedigers op het hoogste niveau worden vastgelegd; beschouwt het 25-jarig bestaan van de VN-verklaring over mensenrechtenverdedigers als een uitgelezen moment voor de Raad om publiekelijk zijn inzet ten aanzien van mensenrechtenverdedigers te bevestigen en zijn beleid ter zake te actualiseren; 70. moedigt de VV/HV aan om in samenwerking met de lidstaten en het Parlement een jaarlijkse lijst vast te stellen van focuslanden die ernstig zorgen baren in verband met de benarde situatie van mensenrechtenverdedigers, welke moet worden aangepast op basis van de ontwikkelingen ter plaatse, onder meer met het oog op: 1) een volledig gecoördineerde praktische Team Europa-respons ter plaatse; 2) betere toegang tot middelen, met name in het kader van een Team Europa-financieringsfaciliteit, voor noodbescherming, en langetermijnfinanciering om de bredere institutionele en structurele mensenrechtencontext aan te pakken; 3) intensievere monitoring ter plaatse van de mensenrechten; 4) specifieke nationale uitvoeringsstrategieën; en 5) extra middelen op het niveau van de hoofdkantoren en de delegaties; o o o 71. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie en de vicevoorzitter van de Commissie/hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid.