Het Europees Parlement , - gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad (SEC(2002) 1231 - C5&nbhy;0542/2002), - gezien het Interinstitutioneel Akkoord van 7 november 2002 tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie inzake de financiering van het Solidariteitsfonds van de Europese Unie ter aanvulling van het Interinstitutioneel Akkoord van 6 mei 1999 over de begrotingsdiscipline en de verbetering van de begrotingsprocedure (1) , - gezien Verordening (EG) nr. 2012/2002 van 11 november 2002 van de Raad tot oprichting van het Solidariteitsfonds van de Europese Unie (2) , - gelet op de resultaten van de triloog van 15 november 2002, - gezien het verslag van de Begrotingscommissie (A5&nbhy;0398/2002), A. overwegende dat het dringend noodzakelijk is dat de Europese Unie voorziet in passende institutionele en budgettaire instrumenten om het hoofd te bieden aan de overstromingen die zich in de zomer van 2002 hebben voorgedaan in bepaalde lidstaten en kandidaatlanden waarmee onderhandeld wordt over toetreding, 1. hecht zijn goedkeuring aan het bij deze resolutie gevoegde besluit over de inzet van het Solidariteitsfonds van de EU overeenkomstig punt 3 van het Interinstitutioneel Akkoord van 7 november 2002; 2. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie en de bijlage te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. BIJLAGE BESLUIT VAN HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD van 21 november 2002 over de inzet van het Solidariteitsfonds van de Europese Unie overeenkomstig punt 3 van het Interinstitutioneel Akkoord van 7 november 2002 tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie over de financiering van het Solidariteitsfonds van de Europese Unie, ter aanvulling van het Interinstitutioneel Akkoord van 6 mei 1999 over de begrotingsdiscipline en de verbetering van de begrotingsprocedure HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, Gelet op het Interinstitutioneel Akkoord van 7 november 2002 tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie over de financiering van het Solidariteitsfonds van de Europese Unie, ter aanvulling van het Interinstitutioneel Akkoord van 6 mei 1999 over de begrotingsdiscipline en de verbetering van de begrotingsprocedure (3) , en met name op punt 3, Gelet op Verordening (EG) nr. 2012/2002 van 11 november 2002 van de Raad tot oprichting van het Solidariteitsfonds van de Europese Unie (4) , Gezien het voorstel van de Commissie, Overwegende hetgeen volgt: (1) Na de rampzalige overstromingen van augustus en september 2002 in sommige lidstaten en in kandidaat-lidstaten waarmee momenteel toetredingsonderhandelingen worden gevoerd, heeft de Europese Unie besloten een Solidariteitsfonds van de Europese Unie op te richten om de gevolgen van rampen op te vangen. (2) Het Interinstitutioneel Akkoord van 7 november 2002 maakt het mogelijk het Fonds in te zetten binnen het jaarlijkse maximum van 1 miljard EUR. (3) Verordening (EG) nr. 2012/2002 bevat een bijzondere bepaling op grond waarvan het Fonds met terugwerkende kracht kan worden ingezet voor de rampen die zich sedert augustus van dit jaar hebben voorgedaan. (4) De getroffen landen hebben de Commissie een raming van de door de overstromingen van augustus en september 2002 veroorzaakte schade toegezonden, BESLUITEN: Artikel 1 Voor de algemene begroting van de Europese Unie voor het begrotingsjaar 2002 wordt op het Solidariteitsfonds van de Europese Unie een beroep gedaan voor een bedrag van 728 miljoen EUR aan vastleggingskredieten. Artikel 2 Dit besluit wordt bekendgemaakt in het Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen. Gedaan te Voor het Europees Parlement Voor de Raad De Voorzitter De Voorzitter Het Europees Parlement , – gelet op artikel 272 van het EG-Verdrag en artikel 177 van het Euratom-Verdrag, – gelet op het Financieel Reglement van 21 december 1977 van toepassing op de algemene begroting der Europese Gemeenschappen, laatstelijk gewijzigd bij Verordening (EG, EGKS, Euratom) nr. 762/2001 (1) , inzonderheid artikel 15, – gezien de algemene begroting van de Europese Unie voor het begrotingsjaar 2002, definitief vastgesteld op 13 december 2001 (2) , – gezien het Interinstitutioneel Akkoord van 6 mei 1999 tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie over de begrotingsdiscipline en de verbetering van de begrotingsprocedure (3) , – gezien het voorontwerp van gewijzigde en aanvullende begroting nr. 5/2002 van de Europese Unie voor het begrotingsjaar 2002, door de Commissie ingediend op 13 november 2002 (SEC(2002) 1221), – gezien het ontwerp van gewijzigde en aanvullende begroting nr. 5/2002, door de Raad vastgesteld op 20 november 2002 (C5-0543/2002), – gezien het besluit van het Europees Parlement en de Raad van 21 november 2002 tot mobilisering van het flexibiliteitsinstrument met betrekking tot het Solidariteitsfonds van de Europese Unie voor een bedrag van € 728 mln (4) , – gelet op artikel 92 en bijlage IV van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Begrotingscommissie (A5&nbhy;0399/2002), A. overwegende dat het Europees Parlement heeft gestreefd naar een snelle en passende reactie op natuurrampen, zoals de overstromingen die een aantal lidstaten hebben getroffen, alsmede een aantal kandidaat-lidstaten waar momenteel mee wordt onderhandeld, B. overwegende dat het nodig is gebleken een aantal institutionele en budgettaire instrumenten in het leven te roepen, teneinde een reactie van de Europese Unie in de vorm van hulp aan de getroffen regio's en bevolkingen te waarborgen, en zo te reageren op de gevolgen van natuurrampen die hebben plaatsgevonden en nog zullen plaatsvinden, C. overwegende dat de nodige begrotingsstructuren, met name twee nieuwe lijnen voor de gemobiliseerde middelen, reeds in het kader van de GAB nr. 4/2002 in het leven zijn geroepen, D. overwegende dat de GAB nr. 5/2002 de laatste fase van dit proces vormt en dient ter opneming van deze middelen in de begroting 2002, 1. is ingenomen met de GAB nr. 5/2002 die tot doel heeft op de begroting 2002 de middelen op te nemen die zijn gemobiliseerd in het kader van het Europese Solidariteitsfonds; 2. is verheugd dat het door de aanneming in een enkele lezing van de GAB nr. 5/2002 mogelijk wordt de steun op zo kort mogelijke termijn aan de getroffen regio's en bevolkingen te verstrekken; 3. hecht zonder wijzigingen zijn goedkeuring aan het ontwerp van gewijzigde en aanvullende begroting nr. 5/2002 zoals vastgesteld door de Raad op 20 november 2002; 4. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie voor een aanbeveling van de Raad over de preventie van roken en initiatieven ter verbetering van de bestrijding van het tabaksgebruik ( COM(2002) 303 – C5&nbhy;0475/2002), – onder verwijzing naar zijn resolutie van 18 december 1997 over bestrijding van het tabaksgebruik (1) , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 13 november 2001 met het oog op de derde ronde van onderhandelingen over een kaderovereenkomst van de WHO voor de bestrijding van het tabaksgebruik (2) , – gelet op artikel 152 van het EG-Verdrag, – gelet op artikel 163 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbeleid en het advies van de Commissie juridische zaken en interne markt (A5&nbhy;0378/2002), A. overwegende dat het niet werd geraadpleegd door de Raad over het voorstel voor een aanbeveling over de preventie van roken en initiatieven ter verbetering van de bestrijding van het tabaksgebruik, B. overwegende dat deze aanbeveling een belangrijk onderdeel zal uitmaken van het Europese beleid inzake de bestrijding van het tabaksgebruik, C. overwegende dat het dientengevolge van wezenlijk belang is dat het Europees Parlement zijn standpunt kenbaar maakt inzake het voorstel voor een aanbeveling, 1. verzoekt de Commissie en de Raad rekening te houden met onderstaande wijzigingen: 2. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie, alsmede aan de regeringen en parlementen van de lidstaten. (Medebeslissingsprocedure: eerste lezing) Het Europees Parlement , – gelet op het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2002) 153 ) (1) , – gelet op artikel 251, lid 2, artikel 37 en artikel 152, lid 4, letter b) van het EG&nbhy;Verdrag, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C5&nbhy;0143/2002), – gelet op artikel 67 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling en het advies van de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbeleid ( A5-0373/2002 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan het Commissievoorstel, als geamendeerd door het Parlement; 2. verzoekt om hernieuwde voorlegging indien de Commissie voornemens is ingrijpende wijzigingen in dit voorstel aan te brengen of dit door een nieuwe tekst te vervangen; 3. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Standpunt van het Europees Parlement in eerste lezing vastgesteld op 21 november 2002 met het oog op de aanneming van Verordening (EG) nr. .../2002 van het Europees Parlement en de Raad betreffende toevoegingsmiddelen voor diervoeding HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, en met name op artikel 37 en artikel 152, lid 4, onder b), Gezien het voorstel van de Commissie (2) , Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité (3) , Gezien het advies van het Comité van de regio's (4) , Volgens de procedure van artikel 251 van het Verdrag (5) , Overwegende hetgeen volgt: (1) Het vrije verkeer van veilige en gezonde levensmiddelen en diervoeders is een wezenlijk aspect van de interne markt, dat een aanzienlijke bijdrage levert tot de gezondheid en het welzijn van de burgers en hun sociale en economische belangen. (2) Bij de uitvoering van het beleid van de Gemeenschap dient een hoog niveau van bescherming van het leven en de gezondheid van de mens te worden gewaarborgd. (3) Met het oog op de bescherming van de gezondheid van mens en dier en van het milieu moeten toevoegingsmiddelen voor diervoeding aan een veiligheidsbeoordeling volgens een communautaire procedure worden onderworpen alvorens zij in de Gemeenschap in de handel gebracht, gebruikt of verwerkt worden. Aangezien huisdiervoedsel geen deel uitmaakt van de menselijke voedselketen en niet van invloed is op landbouwgrond, zijn specifieke bepalingen voor toevoegingsmiddelen in huisdiervoedsel op zijn plaats. (4) Maatregelen van de Gemeenschap met betrekking tot de gezondheid van mens en dier en het milieu moeten op het voorzorgsbeginsel gebaseerd zijn. (5) De voorwaarden voor de invoer van toevoegingsmiddelen uit derde landen voor gebruik in diervoeding moeten ten minste even strikt zijn als de voorwaarden die de lidstaten met het oog op de bescherming van de gezondheid van mens en dier en de communautaire handel toepassen. Dit is ook van toepassing op de invoer van vlees en dierlijke producten van dieren die zijn gevoederd met diervoeders met toevoegingsmiddelen die in de Europese Unie niet zijn toegestaan voor gebruik, onverminderd de bestaande communautaire wetgeving inzake de invoer van vlees en dierlijke producten uit derde landen en de daarin opgenomen bepalingen inzake dierenwelzijn en voedselveiligheid. (6) Overeenkomstig artikel 153 van het Verdrag draagt de Gemeenschap bij tot de bevordering van het recht op voorlichting van de consument. (7) Bij de toepassing van Richtlijn 70/524/EEG van de Raad van 23 november 1970 betreffende toevoegingsmiddelen in de diervoeding (6) is gebleken dat alle voorschriften voor toevoegingsmiddelen moeten worden herzien om er rekening mee te houden dat de gezondheid van mens en dier en het milieu optimaal moeten worden beschermd. Ook moet in aanmerking genomen worden dat er dankzij de technologische vooruitgang nieuwe typen toevoegingsmiddelen zijn gekomen, bijvoorbeeld voor kuilvoer en drinkwater. (8) Deze verordening dient ook betrekking te hebben op mengsels van toevoegingsmiddelen voor diervoeding die aan de eindverbruiker worden verkocht, en bij het in de handel brengen en het gebruik van deze mengsels moet rekening worden gehouden met de voorwaarden die werden vastgesteld bij het verlenen van een vergunning voor ieder toevoegingsmiddel afzonderlijk. (9) Het uitgangspunt moet zijn dat alleen toevoegingsmiddelen waarvoor volgens de procedure van deze verordening een vergunning is verleend, onder de in de vergunning gespecificeerde voorwaarden in de handel gebracht, gebruikt en in diervoeding verwerkt mogen worden. (10) Er moeten categorieën toevoegingsmiddelen worden gedefinieerd om de beoordeling met het oog op de vergunningverlening te vergemakkelijken. Aminozuren die nu onder Richtlijn 82/471/EEG van de Raad van 30 juni 1982 betreffende bepaalde in diervoeding gebruikte producten (7) vallen, moeten als categorie toevoegingsmiddelen worden aangemerkt en dus van het toepassingsgebied van genoemde richtlijn naar dat van deze richtlijn worden overgebracht. (11) Met het oog op een geharmoniseerde wetenschappelijke beoordeling van toevoegingsmiddelen dient die beoordeling door de Europese Autoriteit voor voedselveiligheid te worden verricht. Bij de aanvragen moeten residustudies worden verstrekt, zodat kan worden nagegaan of er maximumresidugehalten (MRL's) moeten worden vastgesteld. (12) De Commissie dient in samenwerking met de Europese Autoriteit voor voedselveiligheid de richtsnoeren vast te stellen voor het toestaan van toevoegingsmiddelen. Bij de vaststelling van deze richtsnoeren dient aandacht te worden besteed aan de mogelijkheid de resultaten van de op gangbare soorten uitgevoerde onderzoeken te extrapoleren naar de minder gangbare soorten. (13) Erkend wordt dat in sommige gevallen een wetenschappelijke risicobeoordeling alleen onvoldoende gegevens biedt om daarop een risicomanagementbeslissing te baseren en dat op goede gronden ook andere relevante factoren in aanmerking moeten worden genomen, waaronder maatschappelijke, economische en milieufactoren, de uitvoerbaarheid van controles en het nut voor het dier of voor de consument van dierlijke producten. Daarom moet de vergunning voor een toevoegingsmiddel door de Commissie worden verleend. (14) De inspanning die vereist is voor het verkrijgen van een vergunning voor een toevoegingsmiddel is in sommige gevallen prohibitief hoog, zodat het niet te verwachten is dat aanvragers met wetenschappelijke gegevens zullen komen voor de minder gangbare soorten. Om het noodzakelijke niveau van dierenwelzijn en consumentenbescherming te verzekeren, dienen de aanvragers te worden aangemoedigd om verlengingen van vergunning aan te vragen voor minder gangbare soorten door een extra jaar databescherming te verlenen boven de tien jaar databescherming die gelden voor elke soort waarvoor het toevoegingsmiddel is toegestaan. (15) De Commissie dient de bevoegdheid te krijgen voor het verlenen van vergunningen voor toevoegingsmiddelen, het vaststellen van voorwaarden voor het gebruik ervan en het publiceren van een repertorium van toegestane toevoegingsmiddelen. De vergunningen moeten worden verleend volgens een procedure waarbij de lidstaten en de Commissie nauw samenwerken in het kader van het Permanent Comité voor de voedselketen en de diergezondheid. (16) Waar van toepassing moet een verplichting worden opgenomen om een plan voor monitoring na het in de handel brengen uit te voeren, teneinde directe of indirecte, onmiddellijk, vertraagd of onverwacht optredende effecten van het gebruik van toevoegingsmiddelen op de gezondheid van mens of dier of het milieu te kunnen traceren en signaleren met gebruikmaking van een soortgelijk kader voor producttracering zoals dat al in andere sectoren bestaat, en in overeenstemming met de traceerbaarheidsvereisten in de levensmiddelenwetgeving . (17) De vergunningen voor toevoegingsmiddelen moeten op gezette tijden worden geactualiseerd om rekening te houden met de vooruitgang in wetenschap en techniek. De resultaten van monitoringverslagen na het in de handel brengen zijn essentieel voor het actualiseren van vergunningen. (18) Er dient een repertorium van toegestane toevoegingsmiddelen te worden opgesteld, waarin productspecifieke informatie en bemonsterings- en detectiemethoden worden vermeld. Gegevens die niet vertrouwelijk zijn, moeten openbaar worden gemaakt. (19) Er moeten voorschriften worden vastgesteld voor toevoegingsmiddelen die al in de handel zijn en die krachtens Richtlijn 70/524/EEG zijn toegelaten, voor aminozuren die op dit moment krachtens Richtlijn 82/471/EEG zijn toegelaten en voor toevoegingsmiddelen waarvoor de vergunningsprocedure nog loopt. Voor toevoegingsmiddelen die voor gebruik in levensmiddelen zijn toegelaten overeenkomstig Richtlijn 89/107/EEG van de Raad (8) moet een vereenvoudigde toelatingsprocedure worden ingesteld. (20) De Wetenschappelijke Stuurgroep heeft in zijn advies van 28 mei 1999 verklaard dat wat het gebruik van antimicrobiële stoffen als groeibevorderaar betreft, het gebruik van middelen uit klassen die in de humane of diergeneeskunde worden gebruikt of kunnen worden gebruikt (waarbij er dus een risico is dat selectie optreedt op kruisresistentie tegen middelen die gebruikt worden om bacteriële infecties te behandelen), zo snel mogelijk moet worden teruggebracht en uiteindelijk gestaakt moet worden. Het tweede advies van de Wetenschappelijke Stuurgroep over antimicrobiële resistentie, van 10-11 mei 2001, bevestigde dat voldoende tijd moet worden gegeven om bedoelde antimicrobiële middelen door alternatieve producten te vervangen, en dat de uitfasering dus gepland en gecoördineerd dient te verlopen, aangezien overhaaste actie gevolgen voor de diergezondheid kan hebben. Daarom moet er een datum worden vastgesteld waarna het gebruik van nu nog voor gebruik als groeibevorderaar toegestane antibiotica verboden wordt, waarbij voldoende tijd moet worden gegeven voor het ontwikkelen van alternatieve producten voor die antibiotica. Ook moet worden bepaald dat voor andere antibiotica geen vergunning voor gebruik als toevoegingsmiddel meer mag worden verleend. (21) Behalve het verbod op antibiotica als toevoegingsmiddelen aan voeders, is het nodig scherpere regels vast te stellen voor het profylactische gebruik van antibiotica als diergeneesmiddelen. (22) Om een effectieve controle op het gebruik van groeibevorderende stoffen mogelijk te maken, moet de geproduceerde hoeveelheid van deze stoffen door de industrie worden geregistreerd, evenals de handels- en afzetkanalen tot aan de eindverbruiker (controle op de stroom van de stoffen). Het door de producenten en handelaren bijgehouden register moet te allen tijde voor de controle-instaties toegankelijk worden gemaakt. (23) Bepaalde stoffen met coccidiostatische werking moeten voor de doeleinden van deze verordening als toevoegingsmiddelen worden beschouwd. (24) In het kader van de uitfasering van als groeibevorderaar gebruikte antibiotica en ter waarborging van een hoog beschermingsniveau voor de diergezondheid, zal de Europese Autoriteit voor voedselveiligheid worden verzocht de voortgang bij de ontwikkeling van alternatieve stoffen en alternatieve veehouderijmethoden vóór 2005 te evalueren. (25) Uitvoerige etikettering van het product moet verplicht gesteld worden, aangezien dat de eindgebruiker in staat stelt een goed gefundeerde keuze te maken, de handel het minst belemmert en eerlijke transacties vergemakkelijkt. (26) Verordening (EG) nr. .../... van het Europees Parlement en de Raad inzake genetisch gemodificeerde levensmiddelen en diervoeders (9) voorziet in een vergunningsprocedure voor het in de handel brengen van genetisch gemodificeerde levensmiddelen en diervoeders, met inbegrip van toevoegingsmiddelen voor diervoeding, die geheel of gedeeltelijk uit genetisch gemodificeerde organismen bestaan of daarmee zijn geproduceerd. Aangezien de doelstellingen van die verordening anders zijn dan die van deze verordening, moet voor toevoegingsmiddelen voor diervoeding zowel krachtens eerstgenoemde verordening als krachtens deze verordening een vergunning worden verleend voordat zij in de handel worden gebracht. (27) Afhankelijk van de uitkomst van het verslag, bedoeld in artikel 45 van Verordening (EG) nr. 178/2002 van het Europees Parlement en de Raad van 28 januari 2002 tot vaststelling van de algemene beginselen en voorschriften van de levensmiddelenwetgeving, tot oprichting van een Europese Autoriteit voor voedselveiligheid en tot vaststelling van procedures voor voedselveiligheidsaangelegenheden (10) zou een vergoeding kunnen worden gevraagd voor de bestudering van de dossiers door de Europese Autoriteit voor voedselveiligheid. (28) In de artikelen 53 en 54 van Verordening (EG) nr. 178/2002 zijn procedures vastgesteld voor noodmaatregelen met betrekking tot diervoeders die afkomstig zijn uit de Gemeenschap of uit een derde land zijn ingevoerd. Krachtens deze artikelen kan de Commissie dergelijke maatregelen nemen wanneer een diervoeder waarschijnlijk een ernstig risico voor de gezondheid van mens, dier of milieu inhoudt en het risico niet op afdoende wijze kan worden beheerst met de door de betrokken lidstaten getroffen maatregelen (29) Bij de tenuitvoerlegging van deze verordening moet rekening worden gehouden met de technologische vooruitgang en wetenschappelijke ontwikkelingen. (30) Daar de nodige maatregelen ter uitvoering van deze verordening maatregelen van algemene strekking zijn in de zin van artikel 2 van Besluit 1999/468/EG van de Raad van 28 juni 1999 tot vaststelling van de voorwaarden voor de uitoefening van de aan de Commissie verleende uitvoeringsbevoegdheden (11) , dienen deze maatregelen volgens de regelgevingsprocedure van artikel 5 van dat besluit te worden vastgesteld. (31) De lidstaten dienen de regels vast te stellen voor de sancties die van toepassing zijn op inbreuken op de bepalingen van deze verordening en ervoor te zorgen dat zij worden toegepast. De sancties moeten doeltreffend, evenredig en afschrikwekkend zijn. (32) Richtlijn 70/524/EEG moet worden ingetrokken. De etiketteringsvoorschriften voor mengvoeders die toevoegingsmiddelen bevatten, dienen echter te worden gehandhaafd totdat Richtlijn 79/373/EEG van de Raad van 2 april 1979 betreffende de handel in mengvoeders (12) is herzien. De punten 3 en 4 van de bijlage bij Richtlijn 82/471/EEG dienen te worden geschrapt, zodat aminozuren en zouten daarvan naar deze verordening kunnen worden overgeheveld. (33) Richtlijn 87/153/EEG van de Raad van 16 februari 1987 tot vaststelling van richtsnoeren voor de beoordeling van toevoegingsmiddelen in diervoeding (13) bevat richtsnoeren voor de presentatie van een aanvraagdossier ten behoeve van de lidstaten. De Europese Autoriteit voor voedselveiligheid krijgt de taak om na te gaan of de dossiers aan de eisen voldoen. Daarom moet Richtlijn 87/153/EEG worden ingetrokken; de bijlage bij die richtlijn dient echter te worden gehandhaafd totdat er uitvoeringsbepalingen zijn vastgesteld. (34) Om onderbreking van het gebruik van toevoegingsmiddelen te voorkomen is een overgangsperiode nodig. Daarom moet de mogelijkheid worden geboden om toe te staan dat stoffen waarvoor al een vergunning is verleend, in de handel mogen blijven en onder de voorwaarden van de huidige wetgeving gebruikt mogen worden totdat de voorschriften van deze verordening van toepassing zijn. HEBBEN DE VOLGENDE VERORDENING VASTGESTELD: HOOFDSTUK I Onderwerp, toepassingsgebied en definities Artikel 1 Onderwerp Deze verordening behelst een communautaire procedure voor de vergunningverlening voor toevoegingsmiddelen voor diervoeding en voormengsels en het toezicht daarop, alsmede voorschriften voor de etikettering van die toevoegingsmiddelen en voormengsels , teneinde de grondslag te verstrekken voor het waarborgen van een hoog beschermingsniveau voor de gezondheid van de mens, de gezondheid en het welzijn van dieren, het milieu en de belangen van de gebruikers met betrekking tot toevoegingsmiddelen voor diervoeding, waarbij de goede werking van de interne markt gewaarborgd is. Artikel 2 Toepassingsgebied (1) Deze verordening is van toepassing op chemisch gedefinieerde of beschreven stoffen en micro-organismen, die normaliter niet als voedermiddel worden gebruikt en opzettelijk aan diervoeders of drinkwater worden toegevoegd, hierna "toevoegingsmiddelen" genoemd. (2) Deze verordening is niet van toepassing op: (3) In voorkomend geval kan volgens de in artikel 21, lid 2, bedoelde procedure worden vastgesteld of een stof of een micro-organisme een toevoegingsmiddel is dat onder deze verordening valt. Artikel 3 Definities Voor de doeleinden van deze verordening gelden de definities van "diervoeders", "diervoederbedrijf", "exploitant van een diervoederbedrijf", "in de handel brengen" en "traceerbaarheid" van Verordening (EG) nr. 178/2002. Verder wordt verstaan onder: HOOFDSTUK II Vergunningverlening, gebruik, monitoring en overgangsmaatregelen voor bestaande toevoegingsmiddelen Artikel 4 In de handel brengen, verwerking en gebruik (1) Niemand mag een toevoegingsmiddel in de handel brengen, gebruiken of verwerken, tenzij: De lidstaten kunnen toestaan dat voor onderzoek voor wetenschappelijke doeleinden als toevoegingsmiddel gebruik wordt gemaakt van stoffen, met uitzondering van antibiotica, die niet op communautair niveau zijn toegestaan voor zover het onderzoek volgens de beginselen en voorwaarden van Richtlijn 87/153/EEG, Richtlijn 83/228/EEG (16) of de richtsnoeren in artikel 8, lid 4 van deze verordening wordt uitgevoerd en een toereikend toezicht door de overheid is gewaarborgd. Van de desbetreffende dieren mag in het kader van de levensmiddelenproductie alleen een nuttig gebruik worden gemaakt wanneer zulks op grond van het oordeel van ambtenaren met het oog op de volksgezondheid geen bezwaren oplevert. (2) Indien het gaat om toevoegingsmiddelen behorende tot de in artikel 7, lid 1, onder d) en e), gedefinieerde categorieën of om toevoegingsmiddelen die geheel of gedeeltelijk uit genetisch gemodificeerde organismen (GGO's) bestaan of daarmee zijn geproduceerd, mag uitsluitend de in de vergunningsverordening genoemde vergunninghouder of een door hem schriftelijk gemachtigde persoon het betrokken product in de handel brengen. (3) Tenzij anders wordt bepaald is het mengen van toevoegingsmiddelen voor diervoeding die rechtstreeks aan de eindverbruiker worden verkocht toegestaan wanneer rekening wordt gehouden met de voorwaarden voor gebruik die zijn vastgelegd in de vergunning voor elk toevoegingsmiddel afzonderlijk. Derhalve is voor het mengen van toegestane toevoegingsmiddelen geen specifieke vergunning vereist mits voldaan wordt aan het bepaalde in Richtlijn 95/69/EG. Artikel 5 Vergunningverlening (1) Eenieder die vergunning voor een toevoegingsmiddel wenst te verkrijgen, dient daartoe een aanvraag in overeenkomstig artikel 8. (2) Een vergunning mag slechts worden verleend, geweigerd, verlengd, gewijzigd, geschorst of ingetrokken om de redenen en volgens de procedures die zijn vastgelegd in deze verordening of overeenkomstig de artikelen 53 en 54 van Verordening (EG) nr. 178/2002. (3) De aanvrager van een vergunning moet in de Gemeenschap gevestigd zijn. Artikel 6 Voorwaarden voor vergunningverlening (1) Voor een toevoegingsmiddel mag slechts een vergunning worden verleend indien de aanvrager van de vergunning , overeenkomstig de in artikel 8, lid 4 gedefinieerde en per categorie toevoegingsmiddel aangepaste richtsnoeren, afdoende en voldoende heeft aangetoond dat het, wanneer het wordt gebruikt overeenkomstig de voorwaarden die zijn vastgesteld bij de vergunningsverordening voor het toevoegingsmiddel, aan de voorschriften van lid 2 voldoet en ten minste een van de in lid 3 beschreven kenmerken heeft. (2) Het toevoegingsmiddel mag: (3) Het toevoegingsmiddel moet: (4) Voor antibiotica mag geen vergunning als toevoegingsmiddel worden verleend. Dit geldt niet voor coccidiostatica en histomonostatica die permanent bij voedermiddelen of drinkwater worden gemengd . Artikel 7 Categorieën toevoegingsmiddelen (1) Een toevoegingsmiddel wordt, afhankelijk van de functies en eigenschappen ervan, overeenkomstig de in de artikelen 8 en 10 beschreven procedure in een of meer van de hiernavolgende categorieën ingedeeld: (2) Binnen de in lid 1 beschreven categorieën worden toevoegingsmiddelen volgens de in de artikelen 8 en 10 beschreven procedure al naar hun voornaamste functie verder ingedeeld in een of meer van de in bijlage I vermelde functionele groepen. (3) Wanneer de wetenschappelijke vooruitgang of de technologische ontwikkeling het vereist, kunnen volgens de in artikel 21, lid 2, bedoelde procedure verdere categorieën en functionele groepen voor toevoegingsmiddelen worden vastgesteld. Artikel 8 Aanvragen van een vergunning (1) Om de in artikel 5 bedoelde vergunning te verkrijgen wordt een aanvraag ingediend bij de Europese Autoriteit voor voedselveiligheid, hierna "de Autoriteit" genoemd. (2) De Autoriteit bevestigt de aanvrager binnen 15 dagen na ontvangst schriftelijk de ontvangst van de aanvraag. Op die bevestiging staat de datum van ontvangst van de aanvraag vermeld. (3) Bij de aanvraag dient het volgende te worden verstrekt: (4) Na raadpleging van de Autoriteit worden overeenkomstig de in artikel 21, lid 2 bedoelde procedure voor elk van de in artikel 7, lid 1 genoemde categorieën toevoegingsmiddelen specifieke richtsnoeren voor de toelating van toevoegingsmiddelen vastgesteld. In deze richtsnoeren wordt voorzien in de mogelijkheid om onderzoeksresultaten van de studies bij gangbare diersoorten te extrapoleren op minder gangbare diersoorten. Verdere uitvoeringsbepalingen voor dit artikel kunnen na raadpleging van de Autoriteit worden vastgesteld volgens de in artikel 21, lid 2, bedoelde procedure. In deze uitvoeringsbepalingen moet, voorzover van toepassing, een onderscheid worden gemaakt tussen eisen aan toevoegingsmiddelen voor vee en eisen die voor andere dieren, met name huisdieren, gelden. De uitvoeringsbepalingen bevatten ook bepalingen die vereenvoudigde procedures mogelijk maken voor toevoegingsmiddelen die zijn toegestaan voor gebruik in levensmiddelen. Zolang deze uitvoeringsbepalingen nog niet zijn vastgesteld, wordt de aanvraag ingediend overeenkomstig de bijlage bij Richtlijn 87/153/EEG. (5) De uitvoeringsbepalingen bevatten uitvoerige richtsnoeren voor de passende en doelmatige opstelling, presentatie en validatie van aanvragen. Artikel 9 Advies van de Autoriteit (1) De Autoriteit brengt binnen zes maanden na ontvangst van een geldige aanvraag advies uit. (2) Zo nodig kan de Autoriteit de aanvrager verzoeken de bij de aanvraag verstrekte gegevens binnen een door de Autoriteit , na van de aanvrager verkregen instemming vastgestelde termijn aan te vullen. Ingeval de Autoriteit om aanvullende informatie verzoekt, wordt de in lid 1 vastgestelde termijn opgeschort totdat die informatie is verstrekt. Evenzo kan de aanvrager op verzoek van de Autoriteit of op eigen initiatief binnen een bepaalde termijn een mondelinge of schriftelijke toelichting voorbereiden. (3) Voor het opstellen van het advies van de Autoriteit: (4) Ingeval het advies luidt dat het toevoegingsmiddel kan worden toegelaten, worden in het advies de volgende gegevens opgenomen: (5) De Autoriteit zendt haar advies aan de Commissie, de lidstaten en de aanvrager, met daarbij haar beoordeling van het toevoegingsmiddel en een motivatie van haar advies. (6) De Autoriteit maakt haar advies openbaar nadat de overeenkomstig artikel 18, lid 2, als vertrouwelijk aangemerkte informatie daaruit is verwijderd. Artikel 10 Communautaire vergunning (1) Binnen drie maanden na ontvangst van het advies van de Autoriteit stelt de Commissie een ontwerp-verordening op ten aanzien van de aanvraag, met inachtneming van het bepaalde in artikel 6, leden 2 en 3, de overige communautaire wetgeving en andere ter zake dienende factoren, met name het nut voor de gezondheid en het welzijn van dieren en voor de consument van dierlijke producten. Indien de ontwerp-verordening niet in overeenstemming is met het advies van de Autoriteit, licht de Commissie de redenen voor de verschillen toe. In uitzonderlijk gecompliceerde gevallen kan de termijn van drie maanden worden verlengd. (2) Indien de ontwerp-verordening behelst dat een vergunning dient te worden verleend, worden in de ontwerp-verordening de in artikel 9, lid 4, onder b), c), en d), bedoelde gegevens vermeld. (3) In de ontwerp-verordeningen ter verlening van een vergunning voor toevoegingsmiddelen behorende tot de in artikel 7, lid 1, onder d) en e), gedefinieerde categorieën of voor toevoegingsmiddelen die geheel of gedeeltelijk uit GGO's bestaan of daarmee zijn geproduceerd, worden voorts vermeld de naam van de vergunninghouder en in voorkomend geval de aan het GGO toegekende eenduidige code als bedoeld in Verordening (EG) nr. ../... [van het Europees Parlement en de Raad betreffende de traceerbaarheid en etikettering van genetisch gemodificeerde organismen en de traceerbaarheid van met genetisch gemodificeerde organismen geproduceerde levensmiddelen en diervoeders en tot wijziging van Richtlijn 2001/18/EG inzake de doelbewuste introductie van genetisch gemodificeerde organismen in het milieu ] (18) . (4) Indien de Commissie van oordeel is dat de residugehalten van een toevoegingsmiddel in levensmiddelen, afkomstig van dieren waaraan dat toevoegingsmiddel is toegediend, schadelijk kan zijn voor de menselijke gezondheid, neemt zij in de ontwerp-verordening maximumresidugehalten (MRL's) op voor de werkzame stof of voor metabolieten daarvan in de betrokken levensmiddelen van dierlijke oorsprong. In dat geval wordt de werkzame stof voor de doeleinden van Richtlijn 96/23/EG van de Raad (19) geacht te vallen onder bijlage I van die richtlijn. Wanneer in de communautaire wetgeving al een MRL voor de betrokken stof is vastgesteld, geldt die MRL ook voor residuen van de werkzame stof of metabolieten daarvan, als voortkomend uit het gebruik van de stof als toevoegingsmiddel. (5) De verordening betreffende de vergunningaanvraag voor een toevoegingsmiddel wordt vastgesteld overeenkomstig de in artikel 21, lid 2, bedoelde procedure. (6) De Commissie stelt de aanvrager onverwijld in kennis van het genomen besluit. (7) De volgens de procedure van deze verordening verleende vergunning is in de gehele Gemeenschap gedurende tien jaar geldig en kan overeenkomstig het bepaalde in artikel 15 worden verlengd. Het toevoegingsmiddel waarvoor vergunning verleend is, wordt opgenomen in het in artikel 17 bedoelde repertorium (hierna "het repertorium" genoemd). Bij elke opneming in het repertorium worden de datum van de vergunning en de in de leden 2 en 3 bedoelde gegevens vermeld. (8) De verlening van de vergunning laat de algemene wettelijke en strafrechtelijke aansprakelijkheid van een exploitant van een diervoederbedrijf met betrekking tot het betrokken toevoegingsmiddel onverlet. Artikel 11 Status van bestaande producten (1) In afwijking van artikel 4 mag een toevoegingsmiddel dat vóór de in artikel 26, tweede alinea, genoemde datum krachtens Richtlijn 70/524/EEG in de handel is gebracht en een aminozuur of zout van een aminozuur dat, of een analoge stof die, voor bedoelde datum is opgenomen in punt 3, respectievelijk punt 4 van de bijlage bij Richtlijn 82/471/EEG, in de handel gebracht en gebruikt worden overeenkomstig de voorwaarden zoals opgenomen in de vermeldingen in de bijlage bij Richtlijn 70/524/EEG, respectievelijk Richtlijn 82/471/EEG betreffende de betrokken stof, mits aan de volgende voorwaarden wordt voldaan: (2) Uiterlijk één jaar voor het verstrijken van de krachtens Richtlijn 70/524/EEG verleende vergunning, indien het gaat om toevoegingsmiddel waarvoor een vergunning met beperkte geldigheidsduur is verleend, wordt een aanvraag overeenkomstig artikel 8 ingediend. Volgens de in artikel 21, lid 2, bedoelde procedure kan een gedetailleerd tijdschema met vermelding van de rangorde voor de herbeoordeling van de verschillende categorieën toevoegingsmiddel worden vastgesteld. Voor stoffen die tot de categorie coccidiostatica en histomonostatica behoren, wordt uiterlijk vier jaar na de inwerkingtreding van deze verordening een aanvraag ingediend. Voor 1 januari 2008 legt de Commissie een verslag voor over het gebruik van deze substanties als toevoegingsmiddelen. Er wordt overeenkomstig de procedure in artikel 21, lid 2 een lijst vastgesteld van toevoegingsmiddelen waarvoor een vergunning zonder tijdsbeperking is verleend en die opnieuw geëvalueerd moeten worden, met de volgorde van prioriteit. De Autoriteit wordt bij het opstellen van de lijst geraadpleegd. Uiterlijk zeven jaar na de vaststelling van de lijst wordt een aanvraag overeenkomstig artikel 8 ingediend. (3) Op producten die in het repertorium zijn opgenomen is het bepaalde in deze verordening van toepassing, in het bijzonder de artikelen 13, 14, 15 en 16, die op dergelijke producten van toepassing zijn alsof zij krachtens artikel 10 waren toegelaten. (4) Ingeval de vergunningen niet aan een specifieke vergunninghouder zijn verleend, dient eenieder die de in dit artikel bedoelde producten invoert of vervaardigt, de informatie behorende bij de in lid 1 bedoelde kennisgeving of de in lid 2 bedoelde aanvraag bij de Autoriteit in. (5) Indien de in lid 1, onder a), bedoelde kennisgeving en de bijbehorende gegevens niet binnen de gestelde termijn worden verstrekt of onjuist blijken, of indien binnen de gestelde termijn geen aanvraag overeenkomstig lid 2 wordt ingediend, wordt volgens de in artikel 21 , lid 2, bedoelde procedure een verordening vastgesteld waarin het uit de handel nemen van het betrokken toevoegingsmiddel wordt gelast. In die maatregel kan worden bepaald dat de bestaande voorraden van het product gedurende een beperkte periode opgebruikt mogen worden. (6) De leden 1 t/m 5 zijn van overeenkomstige toepassing op: Voor deze substanties is de termijn voor aanvraag als bedoeld in lid 2 zeven jaar na de inwerkingtreding van deze verordening. (7) Indien om redenen die buiten de wil van de aanvrager liggen geen besluit over het verzoek om verlenging wordt genomen vóór het verstrijken van de vergunning, wordt de geldigheidsduur van de vergunning voor het betrokken product automatisch verlengd tot het moment waarop de Commissie hierover besluit. De Commissie stelt de aanvrager in kennis van deze verlenging van de vergunning. Artikel 12 Uitfasering (1) In afwijking van de artikelen 5 en 11 en onverminderd de bepalingen van artikel 14 is het in de handel brengen en het gebruik van antimicrobiële groeibevorderaars met ingang van 1 januari 2005 verboden. De bij inwerkingtreding van deze verordening nog toegestane antibiotische groeibevorderaars worden met ingang van de genoemde datum uit het repertorium geschrapt. (2) Coccidiostatica en histomonostatica mogen echter tot 31 december 2008 als toevoegingsmiddel voor diervoeding worden gebruikt. De Commissie legt voor 1 januari 2008 een verslag over het gebruik van deze stoffen als toevoegingsmiddel voor diervoeding voor, eventueel in combinatie met een wetvoorstel inzake het verdere gebruik. Indien op 1 januari 2009 geen wettelijke regeling inzake het verdere gebruik van kracht is, dan worden de nog toegestane coccidiostatica en histomonostatica uit het repertorium geschrapt. Artikel 13 Toezicht (1) Nadat voor een toevoegingsmiddel overeenkomstig deze verordening een vergunning is verleend, zorgt eenieder die dat toevoegingsmiddel, of een diervoeder waarin het is verwerkt, gebruikt of in de handel brengt, ervoor dat alle voorwaarden en beperkingen ten aanzien van het in de handel brengen, het gebruik en de behandeling van het toevoegingsmiddel of de diervoeders die het bevatten, worden nageleefd. Indien monitoringvoorschriften als bedoeld in artikel 9, lid 4, onder c), zijn vastgesteld, zorgt de vergunninghouder ervoor dat die worden uitgevoerd en brengt hij hierover aan de Autoriteit verslag uit overeenkomstig de vergunning. (2) De vergunninghouder stelt de Autoriteit onverwijld in kennis van alle nieuwe informatie die van invloed zou kunnen zijn op de beoordeling van de veiligheid van het gebruik van het toevoegingsmiddel, in het bijzonder bepaalde gevoeligheden wat de gezondheid van specifieke consumenten betreft. De vergunninghouder stelt de Autoriteit onverwijld in kennis van verboden of beperkingen die zijn opgelegd door de bevoegde autoriteit van een derde land waarin het toevoegingsmiddel in de handel wordt gebracht. Artikel 14 Wijziging, schorsing en intrekking van vergunningen (1) Op eigen initiatief of naar aanleiding van een verzoek van een lidstaat of van de Commissie brengt de Autoriteit een advies uit over de vraag of aan de in deze verordening gestelde voorwaarden is voldaan. Zij legt dit advies voor aan de Commissie, de vergunninghouder en de lidstaten. Het advies wordt openbaar gemaakt. (2) Indien de vergunninghouder voorstelt de voorwaarden van de vergunning te wijzigen, dient hij hiertoe een aanvraag bij de Autoriteit in en verstrekt daarbij de nodige gegevens ter onderbouwing van de wijzigingsaanvraag. De Autoriteit brengt over de aanvraag advies uit. (3) De Commissie bestudeert het advies van de Autoriteit zo spoedig mogelijk; een definitief besluit over de wijziging, schorsing of intrekking van de vergunning wordt vastgesteld volgens de in artikel 21, lid 2, bedoelde procedure. (4) De Commissie stelt de aanvrager onverwijld in kennis van het genomen besluit. Het repertorium wordt dienovereenkomstig gewijzigd. Artikel 15 Verlenging van vergunningen (1) Krachtens deze verordening verleende vergunningen moeten minstens om de tien jaar opnieuw worden beoordeeld , indien de aanvrager hiertoe uiterlijk negen jaar na de eerste toelating, resp. de laatste beoordeling voor het verstrijken van de vergunning een aanvraag bij de Autoriteit indient. Ingeval de vergunningen niet aan een specifieke vergunninghouder zijn verleend, is elke exploitant die de in dit artikel bedoelde producten invoert of vervaardigt, verantwoordelijk voor de indiening van de informatie of de aanvraag bij de Autoriteit, waarna hij als de aanvrager wordt beschouwd. De Autoriteit bevestigt de aanvrager binnen 15 dagen na ontvangst schriftelijk de ontvangst van de aanvraag. Op die bevestiging staat de datum van ontvangst van de aanvraag vermeld. (2) Bij de aanvraag dient het volgende te worden verstrekt: (3) Tegelijk met het indienen van de aanvraag bij de Autoriteit zendt de aanvrager de in lid 2 bedoelde gegevens en bescheiden aan de Commissie. (4) De procedure van de artikelen 9 en 10 is van overeenkomstige toepassing. (5) Indien om redenen die niet verwijtbaar zijn aan de aanvrager geen besluit over het verzoek om verlenging wordt genomen vóór het verstrijken van de vergunning, wordt de geldigheidsduur van de vergunning voor het betrokken product automatisch verlengd tot het moment waarop de Commissie hierover besluit. De Commissie stelt de aanvrager in kennis van deze verlenging van de vergunning. (6) De regels voor de toepassing van dit artikel worden na raadpleging van de Autoriteit vastgesteld volgens de in artikel 21, lid 2, bedoelde procedure. (7) De Autoriteit brengt uiterlijk een jaar na de inwerkintreding van deze verordening uitvoerige , aan iedere categorie toevoegingsmiddel zoals omschreven in artikel 7, lid 1, aangepaste richtsnoeren uit voor het opstellen en indienen van aanvragen. In deze richtsnoeren wordt rekening gehouden met specifieke omstandigheden in verband met de vergunning voor toevoegingsmiddelen voor de minder gangbare soorten . Hoofdstuk III Etikettering Artikel 16 Etikettering van toevoegingsmiddel (1) Niemand mag een toevoegingsmiddel, een mengsel van toevoegingsmiddelen of een voormengsel van toevoegingsmiddelen in de handel brengen, tenzij op de verpakking of recipiënt voor elk in het materiaal aanwezige toevoegingsmiddel de volgende gegevens goed zichtbaar, duidelijk leesbaar en onuitwisbaar zijn aangebracht: Van de etiketteringsplicht voor elk afzonderlijk toevoegingsmiddel uitgesloten zijn mengsels en voormengsels met aroma's en eetlustopwekkende stoffen. Dat geldt niet voor aroma's en eetlustopwekkende stoffen die bij gebruik in diervoeders en drinkwater qua hoeveelheid zijn beperkt. (2) Naast de in lid 1 genoemde gegevens worden op de verpakking of recipiënt van een toevoegingsmiddel behorende tot de in bijlage III vermelde functionele groepen de in die bijlage genoemde gegevens goed zichtbaar, duidelijk leesbaar en onuitwisbaar aangebracht. (3) In geval van voormengsels wordt het woord "VOORMENGSEL" duidelijk zichtbaar op het etiket vermeld. (4) Bijlage III kan aan de technische en wetenschappelijke ontwikkeling worden aangepast volgens de in artikel 21, lid 2, bedoelde procedure. Hoofdstuk IV Algemene bepalingen Artikel 17 Communautair repertorium van toevoegingsmiddelen voor diervoeding (1) De Commissie stelt een Communautair repertorium van toevoegingsmiddelen voor diervoeding op en houdt dat bij. (2) Het repertorium wordt openbaar gemaakt. (3) Het repertorium wordt ten minste eenmaal per jaar geconsolideerd. Artikel 18 Vertrouwelijke behandeling van gegevens (1) De aanvrager kan aangeven welke krachtens deze verordening ingediende informatie vertrouwelijk dient te worden behandeld aangezien de openbaarmaking van die informatie een aanzienlijke nadelige invloed kan hebben op zijn concurrentiepositie. In dit geval moeten verifieerbare redenen worden aangevoerd. (2) De Autoriteit stelt na overleg met de aanvrager vast welke informatie, met uitzondering van de in lid 3 genoemde gegevens, vertrouwelijk moet worden behandeld en brengt de aanvrager op de hoogte van haar beslissing. (3) Informatie met betrekking tot de volgende punten wordt niet als vertrouwelijk beschouwd: (4) Onverminderd het bepaalde in lid 2 verstrekt de Autoriteit alle informatie waarover zij beschikt op verzoek aan de Commissie en de lidstaten, inclusief informatie die krachtens lid 2 als vertrouwelijk is aangemerkt. (5) De lidstaten, de Commissie en de Autoriteit de behandelen alle krachtens lid 2 als vertrouwelijk aangemerkte informatie vertrouwelijk, behalve indien het gaat om informatie die openbaar moet worden gemaakt ter bescherming van de gezondheid van mens of dier of van het milieu. (6) Indien een aanvrager een aanvraag intrekt of heeft ingetrokken, respecteren de Autoriteit, de Commissie en de lidstaten de vertrouwelijkheid van commerciële en industriële informatie, met inbegrip van informatie over onderzoek en ontwikkeling alsmede informatie over de vertrouwelijkheid waarvan de Autoriteit en de aanvrager van mening verschillen. Artikel 19 Gegevensbescherming De wetenschappelijke gegevens en de andere informatie in het dossier van de aanvraag overeenkomstig artikel 8 mogen gedurende tien jaar vanaf de datum van vergunningverlening niet ten behoeve van andere aanvragers worden gebruikt, tenzij die andere aanvrager met de eerdere aanvrager is overeengekomen dat die gegevens en informatie wel mogen worden gebruikt. Na het verstrijken van de termijn van tien jaar mag de Autoriteit de resultaten van de evaluatie aan de hand van de wetenschappelijke gegevens en de informatie in het dossier geheel of gedeeltelijk gebruiken ten behoeve van een andere aanvrager. Ter stimulering van de inspanningen tot het verkrijgen van vergunningen voor nieuwe soorten toevoegingsmiddel waarvan het gebruik voor andere soorten is toegestaan, wordt de 10 jaarlijkse beschermingsperiode voor de data met een jaar verlengd voor elke nieuwe soort waarvoor de vergunningsverlenging wordt toegekend. In specifieke gevallen waarin dringend een vergunning vereist is om het welzijn van dieren te verzekeren, kan de Commissie bij wijze van een bijzondere ontheffing een voorlopige vergunning verlenen voor een periode van ten hoogste vijf jaar, met de mogelijkheid van verlenging daarvan indien uit een monitoring-programma na het in de handel brengen zou blijken dat het resultaat bevredigend is. Artikel 20 Referentielaboratoria Het communautaire referentielaboratorium, alsmede de bevoegdheden en taken daarvan, zijn vastgesteld in bijlage II. Volgens de in artikel 21, lid 2, bedoelde procedure kunnen nationale referentielaboratoria worden ingesteld. Nadere bepalingen ter uitvoering van bijlage II, alsmede wijzigingen daarin, worden vastgesteld volgens de in artikel 21, lid 2, bedoelde procedure. Artikel 21 Comité (1) De Commissie wordt bijgestaan door het Comité voor de voedselketen en de diergezondheid, opgericht bij Verordening (EG) nr. 178/2002. (2) In de gevallen waarin naar dit lid wordt verwezen, is de regelgevingsprocedure van artikel 5 van Besluit 1999/468/EG met inachtneming van de artikelen 7 en 8 van dat besluit van toepassing. (3) De in artikel 5, lid 6, van Besluit 1999/468/EG bedoelde termijn wordt vastgesteld op drie maanden . Artikel 22 Intrekking van verordeningen (1) Richtlijn 70/524/EEG wordt met ingang van de datum van toepassing van deze verordening ingetrokken. Artikel 16 van die richtlijn blijft echter van kracht totdat Richtlijn 79/373/EEG is herzien en daarin voorschriften zijn opgenomen betreffende de etikettering van mengvoeders die toevoegingsmiddelen bevatten. (2) De punten 3 en 4 van de bijlage bij Richtlijn 82/471/EEG worden met ingang van de datum van toepassing van deze verordening geschrapt. (3) Richtlijn 87/153/EEG wordt met ingang van de datum van toepassing van deze verordening ingetrokken. De bijlage bij die richtlijn blijft echter van kracht totdat de in artikel 8, lid 4, van deze verordening bedoelde uitvoeringsbepalingen zijn vastgesteld. (4) Verwijzingen naar Richtlijn 70/524/EEG worden gelezen als verwijzingen naar deze verordening. Artikel 23 Sancties De lidstaten stellen de regels vast voor de sancties die van toepassing zijn op inbreuken op de bepalingen van deze verordening en nemen alle maatregelen om te bereiken dat zij worden toegepast. De sancties moeten doeltreffend, evenredig en afschrikkend zijn. De lidstaten stellen de Commissie uiterlijk zes maanden na de datum van bekendmaking van deze verordening van deze regels en maatregelen in kennis en delen haar onverwijld alle latere wijzigingen daarvan mee. Artikel 24 Overgangsmaatregelen (1) Aanvragen die vóór de inwerkingtreding van deze verordening krachtens artikel 4 van Richtlijn 70/524/EEG zijn ingediend, worden behandeld als aanvragen krachtens artikel 8 van deze verordening indien de in artikel 4, lid 4, van die richtlijn bedoelde eerste opmerkingen nog niet aan de Commissie zijn toegezonden. Lidstaten die voor een dergelijke aanvraag als rapporteur zijn gekozen, zenden het voor die aanvraag ingediende dossier onverwijld door naar de Autoriteit. (2) De etiketteringsvoorschriften van hoofdstuk III van deze verordening gelden niet voor producten die vóór de datum van toepassing van deze verordening legaal in de Gemeenschap zijn vervaardigd en geëtiketteerd of legaal in de Gemeenschap zijn geïmporteerd en in het vrije verkeer zijn gebracht. Artikel 25 Inwerkingtreding Deze verordening treedt in werking op de twintigste dag volgende op die van haar bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen. Zij is van toepassing met ingang van [een jaar na de datum van bekendmaking van deze verordening]. Deze verordening is verbindend in al haar onderdelen en is rechtstreeks toepasselijk in elke lidstaat. Gedaan te Voor het Europees Parlement Voor de Raad De Voorzitter De Voorzitter BIJLAGE I Groepen toevoegingsmiddelen 1. De categorie "technologische toevoegingsmiddelen" omvat de volgende functionele groepen: 2. De categorie "sensoriële toevoegingsmiddelen" omvat de volgende functionele groepen: 3. De categorie "nutritionele toevoegingsmiddelen" omvat de volgende functionele groepen: 4. De categorie "zoötechnische toevoegingsmiddelen" omvat de volgende functionele groepen: BIJLAGE II Bevoegdheden en taken van het communautaire referentielaboratorium 1. Het in artikel 20 bedoelde communautaire referentielaboratorium is het Gemeenschappelijk Centrum voor onderzoek van de Commissie. 2. Voor de in deze bijlage genoemde taken wordt het Gemeenschappelijk Centrum voor onderzoek bijgestaan door een consortium van nationale referentielaboratorium. Het Gemeenschappelijk Centrum voor onderzoek is met name verantwoordelijk voor: 3. Het communautaire referentielaboratorium treedt op bij de regeling van geschillen tussen lidstaten ten aanzien van de resultaten van de in deze bijlage genoemde taken. BIJLAGE III Specifieke etiketteringsvoorschriften voor bepaalde toevoegingsmiddelen en voor voormengsels a) Zoötechnische toevoegingsmiddelen: de uiterste datum van garantie van het gehalte of de houdbaarheid vanaf de datum van vervaardiging, het referentienummer van de partij en de datum van vervaardiging, de gebruiksaanwijzing, en eventueel een aanbeveling inzake veilig gebruik wanneer voor deze toevoegingsmiddelen bij het verlenen van de vergunning bijzondere bepalingen zijn vastgesteld; (Medebeslissingsprocedure: eerste lezing) Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2002) 1 (1) ), – gelet op artikel 251, lid 2 en artikel 95 van het EG&nbhy;Verdrag, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C5&nbhy;0026/2002), – gelet op artikel 67 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbeleid (A5&nbhy;0365/2002), 1. hecht zijn goedkeuring aan het Commissievoorstel, als geamendeerd door het Parlement; 2. verzoekt om hernieuwde voorlegging indien de Commissie voornemens is ingrijpende wijzigingen in dit voorstel aan te brengen of dit door een nieuwe tekst te vervangen; 3. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Standpunt van het Europees Parlement in eerste lezing vastgesteld op 21 november 2002 met het oog op de aanneming van Richtlijn 2002/…../EG van het Europees Parlement en de Raad tot wijziging van Richtlijn 2001/83/EG wat traditionele kruidengeneesmiddelen betreft HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, en met name op artikel 95, Gezien het voorstel van de Commissie (2) , Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité (3) , Volgens de procedure van artikel 251 van het Verdrag (4) , Overwegende hetgeen volgt: (1) In Richtlijn 2001/83/EG van het Europees Parlement en de Raad van 6 november 2001 tot vaststelling van een communautair wetboek betreffende geneesmiddelen voor menselijk gebruik (5) is bepaald dat een aanvraag voor een vergunning voor het in de handel brengen van een geneesmiddel vergezeld moet gaan van een dossier dat gegevens en bescheiden bevat over met name de resultaten van fysisch-chemische, biologische of microbiologische proeven, toxicologische en farmacologische proeven en klinische proeven die met het product zijn uitgevoerd en waarmee de kwaliteit, de veiligheid en de werkzaamheid zijn aangetoond. (2) Wanneer de aanvrager door gedetailleerde verwijzingen naar de gepubliceerde wetenschappelijke literatuur kan aantonen dat het bestanddeel of de bestanddelen van het geneesmiddel reeds lang in de medische praktijk wordt of worden gebruikt en een erkende werkzaamheid alsmede een aanvaardbaar veiligheidsniveau biedt of bieden in de zin van Richtlijn 2001/83/EG, moet hij niet verplicht zijn de resultaten van de preklinische en klinische proeven in te dienen. (3) Een significant aantal geneesmiddelen voldoet, ondanks hun lange traditie, niet aan de eisen van een langdurig gebruik in de medische praktijk met een erkende werkzaamheid en een aanvaardbaar veiligheidsniveau en komt niet in aanmerking voor een vergunning voor het in de handel brengen. Om deze geneesmiddelen in de handel te houden hebben de lidstaten uiteenlopende procedures en bepalingen ingevoerd. Deze momenteel bestaande verschillen tussen de bepalingen van de lidstaten kunnen de handel in traditionele geneesmiddelen binnen de Gemeenschap belemmeren en leiden tot discriminatie en verstoring van de mededinging tussen de fabrikanten van deze geneesmiddelen. Ze kunnen ook gevolgen hebben voor de bescherming van de volksgezondheid, aangezien de nodige waarborgen voor de kwaliteit, de veiligheid en de werkzaamheid op dit moment niet altijd worden gegeven. (4) Gelet op de specifieke kenmerken van deze geneesmiddelen, met name hun lange traditie, is het wenselijk voor bepaalde traditionele geneesmiddelen een speciale vereenvoudigde registratieprocedure in te voeren. Deze vereenvoudigde procedure mag echter alleen worden gevolgd wanneer er geen vergunning voor het in de handel brengen krachtens Richtlijn 2001/83/EG kan worden verkregen, met name door het ontbreken van voldoende wetenschappelijke literatuur om een langdurig gebruik in de medische praktijk met een erkende werkzaamheid en een aanvaardbaar veiligheidsniveau aan te tonen. De procedure mag ook niet van toepassing zijn voor homeopathische geneesmiddelen die in aanmerking komen voor een vergunning voor het in de handel brengen of voor registratie krachtens Richtlijn 2001/83/EG. (5) De lange traditie van het geneesmiddel maakt het mogelijk af te zien van klinische proeven, voorzover de werkzaamheid van het geneesmiddel op basis van het gebruik en de ervaring gedurende lange tijd aannemelijk is. Preklinische proeven lijken niet nodig wanneer het geneesmiddel op basis van de informatie over zijn traditionele gebruik in gespecificeerde gebruiksomstandigheden niet schadelijk blijkt te zijn. Zelfs de lange traditie sluit echter niet uit dat er problemen kunnen zijn in verband met de veiligheid van het product, zodat de bevoegde autoriteiten het recht moeten hebben alle gegevens op te vragen die voor de beoordeling van de veiligheid nodig zijn. Het kwaliteitsaspect van het geneesmiddel staat los van het traditionele gebruik, zodat er geen uitzondering kan worden gemaakt op de nodige fysisch-chemische, biologische en microbiologische proeven. (6) De overgrote meerderheid van de geneesmiddelen met een voldoende lange en coherente traditie is gebaseerd op kruidensubstanties. Het lijkt dan ook een goede zaak de werkingssfeer van de vereenvoudigde registratie in eerste instantie te beperken tot traditionele kruidengeneesmiddelen. (7) De vereenvoudigde registratie is alleen aanvaardbaar wanneer een kruidengeneesmiddel lang genoeg in de medische praktijk in de Gemeenschap is gebruikt. Gebruik in de medische praktijk buiten de Gemeenschap mag alleen in aanmerking worden genomen indien het geneesmiddel gedurende een bepaalde periode in de Gemeenschap is gebruikt. Niettemin zouden lidstaten die een traditie hebben opgebouwd in het gebruik van kruidengeneesmiddelen van buiten de Gemeenschap dergelijke producten moeten kunnen registreren ongeacht de periode van gebruik in de Gemeenschap, indien deugdelijke bewijzen van gebruik buiten de Gemeenschap voorhanden zijn. (8) Teneinde de registratie van bepaalde traditionele kruidengeneesmiddelen verder te vergemakkelijken en de harmonisatie verder te bevorderen moet de mogelijkheid bestaan een communautaire lijst op te stellen van de kruidensubstanties die aan bepaalde criteria voldoen, bijvoorbeeld dat ze lang genoeg in de medische praktijk worden gebruikt, zodat ze in de normale gebruiksomstandigheden niet schadelijk lijken te zijn. (9) Gezien de specifieke kenmerken van kruidengeneesmiddelen moet er binnen het Europees Bureau voor de geneesmiddelenbeoordeling, dat is opgericht bij Verordening (EG) nr. .../2002 van het Europees Parlement en de Raad van ... [tot vaststelling van communautaire procedures voor het verlenen van vergunningen, het toezicht en de geneesmiddelenbewaking met betrekking tot geneesmiddelen voor menselijk en diergeneeskundig gebruik en tot oprichting van een Europees geneesmiddelenbureau] (6) (hierna: het Bureau), een Comité voor kruidengeneesmiddelen worden ingesteld. Dit comité moet bestaan uit deskundigen op het gebied van kruidengeneesmiddelen. Het moet in het bijzonder tot taak hebben communautaire kruidenmonografieën op te stellen die relevant zijn voor de registratie en de toelating van kruidengeneesmiddelen. Bovendien moet het de taken overnemen van het Comité voor geneesmiddelen voor menselijk gebruik voor wat betreft de evaluatie van kruidengeneesmiddelen. (10) Het is belangrijk dat op grond van de bepalingen van artikel 67 , lid 2, van Verordening (EG) nr. .../2002 [tot vaststelling van communautaire procedures voor het verlenen van vergunningen, het toezicht en de geneesmiddelenbewaking met betrekking tot geneesmiddelen voor menselijk en diergeneeskundig gebruik en tot oprichting van een Europees geneesmiddelenbureau] gezorgd wordt voor volledige consistentie tussen het nieuwe comité en het binnen het Bureau reeds bestaande Comité voor geneesmiddelen voor menselijk gebruik, in het bijzonder in geval van een procedure betreffende een aanvraag in verband met een kruidengeneesmiddel op basis van Richtlijn 2001/83/EG. (11) Wanneer een lidstaat een beslissing neemt over een aanvraag voor de registratie van een traditioneel kruidengeneesmiddel, moet deze verplicht zijn eerder door andere lidstaten voor dat geneesmiddel verleende vergunningen of registraties te erkennen . Wanneer de vergunning of registratie betrekking heeft op een kruidengeneesmiddel waarvoor krachtens deze richtlijn een monografie is opgesteld, moet deze worden erkend . (12) De Commissie dient een verslag bij het Europees Parlement en de Raad in over de toepassing van het hoofdstuk betreffende traditionele kruidengeneesmiddelen dat tevens een beoordeling bevat van de mogelijke uitbreiding van de registratie als traditioneel gebruikt geneesmiddel tot andere categorieën geneesmiddelen. (13) Richtlijn 2001/83/EG moet daarom worden gewijzigd. (14) Uiterlijk op 31 december 2006 dient de Commissie tevens een overeenkomstige wijziging van Richtlijn 2001/82/EG van het Europees Parlement en de Raad van 6 november 2001 tot vaststelling van een communautair wetboek betreffende geneesmiddelen voor diergeneeskundig gebruik (7) voor te bereiden waarbij het vóórkomen van reststoffen bij dieren die voor de bereiding van levensmiddelen worden gebruikt, bijzondere aandacht en controle vergt, HEBBEN DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD: Artikel 1 Richtlijn 2001/83/EG wordt als volgt gewijzigd: 1. Aan artikel 1 worden de punten 29 tot en met 32 toegevoegd: een kruidengeneesmiddel in verschillende preparaten als zodanig of in combinatie met andere niet-kruidenbestanddelen dat aan de criteria van artikel 16 bis voldoet; een geneesmiddel in verschillende preparaten dat een of meer werkzame bestanddelen op farmacologisch niveau bevat, afkomstig van kruidensubstanties of kruiden waarvan de werkzaamheid en veiligheid met goed gedocumenteerd experimenteel en klinisch bewijs zijn aangetoond; voornamelijk hele, gebroken of gesneden planten, delen van planten, algen, fungi en korstmossen in onbewerkte vorm, meestal gedroogd maar soms vers. Sommige exsudaten die niet aan een specifieke behandeling onderworpen zijn, worden ook als kruidensubstantie beschouwd. Kruidensubstanties worden nauwkeurig gedefinieerd door het gebruikte plantendeel en de botanische naam volgens het binominale systeem (geslacht, soort, variëteit en auteur); preparaat dat wordt verkregen door kruidensubstanties te onderwerpen aan behandelingen als extractie, destillatie, uitpersen, fractionering, zuivering, concentratie en fermentatie. Voorbeelden zijn vermalen of verpoederde kruidensubstanties, tincturen, extracten, etherische oliën, geperste sappen en bewerkte exsudaten. 2. In titel III wordt het nieuwe hoofdstuk 2 bis ingevoegd. "Hoofdstuk 2 bis: Voor traditionele kruidengeneesmiddelen geldende bijzondere bepalingen Artikel 16 bis Bij dezen wordt een vereenvoudigde registratieprocedure (hierna: "registratie als traditioneel gebruikt geneesmiddel)" ingevoerd voor kruidengeneesmiddelen die aan de volgende criteria voldoen: Ingeval de bevoegde autoriteiten echter van mening zijn dat een traditioneel kruidengeneesmiddel aan de criteria voor verlening van een vergunning overeenkomstig artikel 6 of voor registratie overeenkomstig artikel 14 voldoet, zijn de bepalingen van dit hoofdstuk niet van toepassing. Artikel 16 ter 1. De aanvrager en de houder van de registratie zijn in de Gemeenschap gevestigd. 2. Om registratie als traditioneel gebruikt geneesmiddel te verkrijgen dient de aanvrager een aanvraag in bij de bevoegde autoriteit van de betrokken lidstaat. Artikel 16 quater 1. Deze aanvraag gaat vergezeld van: Bijlage I is op analoge wijze van toepassing op de in punt a) bedoelde gegevens en bescheiden. 2. Een overeenkomstig geneesmiddel, als bedoeld in lid 1, punt c), wordt gekenmerkt door dezelfde werkzame bestanddelen, ongeacht de gebruikte excipiënten, een identiek of vergelijkbaar beoogd effect, een gelijkwaardige concentratie en een identieke of vergelijkbare wijze van toediening als het geneesmiddel waarvoor de aanvraag wordt ingediend. 3. Aan de eis dat het gebruik in de medische praktijk gedurende een periode van dertig jaar moet worden aangetoond, als bedoeld in lid 1, punt c), wordt ook voldaan als de kruidensubstanties, kruidenpreparaten of hun werkzame bestanddelen op farmacologisch niveau in het geneesmiddel niet op basis van een specifieke vergunning in de handel zijn gebracht. Aan deze eis wordt ook voldaan als het aantal of de hoeveelheid van de bestanddelen van het geneesmiddel gedurende die periode is verlaagd. 4. Indien de kruidensubstanties, kruidenpreparaten of hun werkzame bestanddelen op farmacologisch niveau in het geneesmiddel in de medische praktijk in gebruik zijn geweest, ook indien gecombineerd met vitaminen, oligoelementen en andere natuurlijke ingrediënten met uitzondering van biologisch materiaal, in een of meer met name genoemde gebieden buiten de Gemeenschap gedurende een onafgebroken periode die samen met een periode van ten minste tien jaar gebruik in de Gemeenschap een totaal gebruik van dertig jaar omvat, mag het bewijs daarvan door de aanvrager worden geleverd. 5. Traditionele kruidenproducten, waarvan de dosis van de kruidensubstanties of kruidenpreparaten lager dan het farmacologische niveau is, en die derhalve onder de levensmiddelenwetgeving vallen, dienen onder dezelfde voorwaarden in de Gemeenschap gereguleerd te blijven. Artikel 16 quinquies Bij de beoordeling van een aanvraag voor registratie als traditioneel gebruikt geneesmiddel erkent elke lidstaat door andere lidstaten verleende registraties of vergunningen. Artikel 16 sexies 1. Registratie als traditioneel gebruikt geneesmiddel wordt geweigerd indien de aanvraag niet aan artikel 16 bis, artikel 16 ter en artikel 16 quater voldoet of indien: 2. De bevoegde autoriteiten van de lidstaten verstrekken de aanvrager, de Commissie en elke bevoegde autoriteit die hierom vraagt, elk besluit dat zij nemen om een registratie als traditioneel gebruikt geneesmiddel om veiligheidsredenen te weigeren met vermelding van de redenen voor dit besluit. Artikel 16 septies 1. Het in artikel 16 nonies bedoelde comité maakt een indeling in verschillende categorieën kruidengeneesmiddelen, lettende op samenstelling en farmaceutische en toxicologische werking. Binnen die indeling stelt het comité een lijst op van traditionele kruidengeneesmiddelen met de therapeutische indicaties, wijze(n) van toediening, dagelijkse doses, eventuele negatieve bijwerkingen, risico's bij gelijktijdig gebruik van medicijnen, alcohol en bepaalde spijzen, en verschaft alle andere informatie die van belang is voor een veilig gebruik, met name door kinderen, vrouwen tijdens zwangerschap en oudere personen. 2. Indien een aanvraag voor registratie als traditioneel gebruikt geneesmiddel betrekking heeft op een in de in lid 1 bedoelde lijst opgenomen kruidensubstantie, behoeven de in artikel 16 quater, lid 1, punten b), c) en d), vermelde gegevens niet te worden ingediend. Artikel 16 sexies, lid 1, punten c) en d), mag niet van toepassing zijn. 3. Als een kruidensubstantie niet meer in de in lid 1 bedoelde lijst wordt opgenomen, worden de registraties overeenkomstig lid 2 voor kruidengeneesmiddelen die deze substantie bevatten ingetrokken tenzij binnen drie maanden de in artikel 16 quater, lid 1), bedoelde gegevens en documenten worden ingediend. Artikel 16 octies 1. Artikel 3, punten 1 en 2, artikel 4, lid 4, artikel 12, artikel 17, lid 1, de artikelen 19, 20, 23, 24, 25, 40 tot en met 52, 70 tot en met 85 en 101 tot en met 108, artikel 111, leden 1 en 3, de artikelen 112, 116, 117, 118, 122, 123 en 125, artikel 126, tweede alinea, en artikel 127 van deze richtlijn, alsmede Richtlijn 91/356/EEG * zijn op analoge wijze van toepassing op de registratie als traditioneel gebruikt geneesmiddel krachtens dit hoofdstuk. 2. Onverminderd de bepalingen van de artikelen 54 tot en met 65 moet iedere etikettering en bijsluiter tevens een verklaring bevatten dat: Een lidstaat kan bepalen dat de etikettering en de bijsluiter ook de aard van de desbetreffende traditie vermelden. 3. Onverminderd de bepalingen van de artikelen 86 tot en met 99 wordt in reclame voor een krachtens dit hoofdstuk geregistreerd geneesmiddel een verklaring opgenomen dat het product een traditioneel gebruikt geneesmiddel is en dat de werkzaamheid op langdurig gebruik en ervaring berust . Artikel 16 nonies 1. Bij dezen wordt een Comité voor kruidengeneesmiddelen opgericht. Dit comité maakt deel van het Bureau uit. Het Comité voor kruidengeneesmiddelen neemt de taken van het Comité voor geneesmiddelen voor menselijk gebruik over met betrekking tot de beoordeling van kruidengeneesmiddelen. In gevallen waarin beide comités betrokken zijn, zorgt de uitvoerend directeur voor een passende coördinatie om tot een gemeenschappelijk standpunt te komen. 2. Het Comité voor kruidengeneesmiddelen bestaat uit één vertegenwoordiger per lidstaat, door die lidstaat benoemd voor een periode van drie jaar die kan worden verlengd. De leden worden op grond van hun rol en ervaring (farmacognosie, farmacologie, toxicologie, ruime praktische ervaring met kruidengeneesmiddelen) bij de beoordeling van kruidengeneesmiddelen gekozen . Zij vertegenwoordigen hun bevoegde autoriteiten. 3. Het comité stelt communautaire kruidenmonografieën op voor kruidengeneesmiddelen met het oog op de toepassing van artikel [10 bis] [10, lid 1, punt a), onder ii),] en voor traditionele kruidengeneesmiddelen. De directeur van het Bureau zorgt overeenkomstig artikel 67 , lid 2, van Verordening (EG) nr. .../2002 [tot vaststelling van communautaire procedures voor het verlenen van vergunningen, het toezicht en de geneesmiddelenbewaking met betrekking tot geneesmiddelen voor menselijk en diergeneeskundig gebruik en tot oprichting van een Europees geneesmiddelenbureau] voor de nodige coördinatie met het Comité voor geneesmiddelen voor menselijk gebruik. Het comité vervult ook andere taken die krachtens de bepalingen van dit hoofdstuk en het overige Gemeenschapsrecht worden opgelegd. Wanneer communautaire kruidenmonografieën in de zin van dit lid zijn opgesteld, worden deze als basis voor elke aanvraag gebruikt. De aanvrager of de bevoegde instanties van de lidstaten kunnen naar andere geschikte monografieën, publicaties of gegevens verwijzen. Wanneer een nieuwe communautaire kruidenmonografie is opgesteld, brengt de houder van de registratie binnen een jaar na de datum waarop die monografie is opgesteld een wijziging in het registratiedossier aan teneinde aan die monografie te voldoen. De houder van de registratie stelt de bevoegde autoriteit van de betrokken lidstaat hiervan in kennis. 4. Het comité stelt zijn reglement van orde vast. 5. De bepalingen inzake geneesmiddelenbewaking zijn ook van toepassing op kruidengeneesmiddelen. 6. Kruidengeneesmiddelen die worden vervaardigd in lidstaten of ingevoerd uit derde landen moeten voldoen aan de vereisten inzake goede praktijken bij de vervaardiging en de kwaliteitscontrole overeenkomstig deze richlijn. 7. Deze richtlijn is niet van toepassing op: Artikel 16 decies Uiterlijk op ... ***** dient de Commissie bij het Europees Parlement en de Raad een verslag in over de toepassing van de bepalingen van dit hoofdstuk. Dat verslag bevat tevens een beoordeling van een mogelijke uitbreiding van de registratie als traditioneel gebruikt geneesmiddel tot andere categorieën geneesmiddelen. Indien geen sprake is van zo'n uitbreiding kan een lidstaat op zijn grondgebied specifieke regelingen voor andere dan de in artikel 16 bis genoemde traditioneel gebruikte, niet-conventionele geneesmiddelen, invoeren of handhaven. De bepalingen betreffende kwaliteit, veiligheid en werkzaamheid moeten stroken met de respectieve beginselen en karakteristieken van de niet-conventionele therapeutische behandelwijzen. De betrokken lidstaat stelt in dit geval de Commissie op de hoogte van de specifieke regeling. _________________ * Richtlijn 91/356/EEG van de Commissie van 13 juni 1991 tot vastlegging van beginselen en richtsnoeren inzake goede praktijken bij het vervaardigen van geneesmiddelen voor toepassing bij de mens (PB L 193 van 17.7.1991, blz. 30). ** Verordening (EG) nr. 178/2002 van het Europees Parlement en de Raad van 28 januari 2002 tot vaststelling van de algemene beginselen en voorschriften van de levensmiddelenwetgeving, tot oprichting van een Europese Autoriteit voor voedselveiligheid en tot vaststelling van procedures voor voedselveiligheidsaangelegenheden (PB L 31 van 1.2.2002, blz. 1). *** Richtlijn 2002/46/EG van het Europees Parlement en de Raad van 10 juni 2002 betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der lidstaten inzake voedingssupplementen (PB L 183 van 12.7.2002, blz. 51). **** Richtlijn 76/768/EEG van de Raad van 27 juli 1976 betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der Lid-Staten inzake kosmetische produkten (PB L 262 van 27.9.1976, blz. 169). Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 2002/34/EG van de Commissie (PB L 102 van 18.4.2002, blz. 19). ***** Drie jaar na inwerkingtreding van deze richtlijn." Artikel 2 1. De lidstaten doen de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden om uiterlijk op 31 december 2004 aan deze richtlijn te voldoen. Zij stellen de Commissie daarvan onverwijld in kennis. Wanneer de lidstaten deze bepalingen aannemen, wordt in die bepalingen naar deze richtlijn verwezen of wordt hiernaar verwezen bij de officiële bekendmaking van de bepalingen. 2. Voor de traditionele kruidengeneesmiddelen, zoals bedoeld in artikel 1 van deze richtlijn, die op de datum van inwerkingtreding van deze richtlijn al in de handel zijn, passen de bevoegde autoriteiten de bepalingen van deze richtlijn binnen vijf jaar na de inwerkingtreding toe. Artikel 3 Deze richtlijn treedt in werking op de dag van haar bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen. Artikel 4 Deze richtlijn is gericht tot de lidstaten. Gedaan te Voor het Europees Parlement Voor de Raad De Voorzitter De Voorzitter (Medebeslissingsprocedure: eerste lezing) Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2002) 149 (1) ), – gelet op de artikelen 251, lid 2 en 137, lid 2 van het EG&nbhy;Verdrag, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C5&nbhy;0140/2002), – gelet op artikel 67 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken en de adviezen van de Commissie juridische zaken en interne markt en de Commissie rechten van de vrouw en gelijke kansen (A5&nbhy;0356/2002), 1. hecht zijn goedkeuring aan het Commissievoorstel, als geamendeerd door het Parlement; 2. verzoekt om hernieuwde voorlegging indien de Commissie voornemens is ingrijpende wijzigingen in dit voorstel aan te brengen of dit door een nieuwe tekst te vervangen; 3. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Standpunt van het Europees Parlement in eerste lezing vastgesteld op 21 november 2002 met het oog op de aanneming van Richtlijn 2002/…../EG van het Europees Parlement en de Raad betreffende uitzendwerk HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, en met name op artikel 137, lid 2, Gezien het voorstel van de Commissie (2) , Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité (3) , Gezien het advies van het Comité van de regio's (4) , Volgens de procedure van artikel 251 van het Verdrag (5) , Overwegende hetgeen volgt: (1) De voorliggende akte eerbiedigt de grondrechten en leeft de beginselen na die met name worden erkend door het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie (6) ; deze akte heeft met name tot doel de volledige naleving te waarborgen van artikel 31 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, dat bepaalt dat iedere werknemer recht heeft op gezonde, veilige en waardige arbeidsomstandigheden en op een beperking van de maximumarbeidsuur en op dagelijkse en wekelijkse rusttijden, alsmede op een jaarlijkse vakantie met behoud van loon. (2) Bovendien bepaalt punt 7 van het Gemeenschapshandvest van de sociale grondrechten van de werkenden onder meer dat de verwezenlijking van de interne markt moet leiden tot een verbetering van de levensstandaard en de arbeidsvoorwaarden van de werkenden in de Europese Gemeenschap. Dit proces wordt verwezenlijkt door onderlinge opwaartse aanpassing van die voorwaarden, betreffende met name de andere arbeidsvormen dan arbeid voor onbepaalde duur, zoals arbeid voor een bepaalde duur, deeltijdarbeid, uitzendarbeid en seizoenarbeid. (3) Deze richtlijn bouwt voort op de overeenkomst uitzendbureaus (Private Employment Agencies Convention - C181) en de aanbeveling (Recommendation R188) die in 1997 door de Internationale Arbeidsconferentie zijn aangenomen met volledige steun van de werkgevers- en werknemersorganisaties en de regeringen van de lidstatenvan de Europese Unie; deze instrumenten van de Internationale Arbeidsorganisatie vormen een belangrijke stap naar de erkenning van de positieve rol die uitzendbureaus kunnen spelen in een goed functionerende arbeidsmarkt, rekening houdend met de noodzaak om werknemers tegen misbruik te beschermen. (4) De conclusies van de Europese Raad van Lissabon van 23 en 24 maart 2000 stelden een nieuwe strategische doelstelling voor de Europese Unie vast, met name "de meest concurrerende en dynamische kenniseconomie van de wereld te worden die in staat is tot duurzame economische groei met meer en betere banen en een hechtere sociale samenhang". (5) Overeenkomstig de Europese sociale agenda, die op basis van de mededeling van de Commissie is goedgekeurd door de Europese Raad van Nice op 7, 8 en 9 december 2000, de conclusies van de Europese Raad van Stockholm van 23 en 24 maart 2001, alsmede het besluit van de Raad van 19 januari 2001 betreffende de richtsnoeren voor het werkgelegenheidsbeleid voor 2001, dient voor een goede en soepele arbeidsorganisatie te worden gezorgd , onder meer door middel van nieuwe vormen van gereglementeerde flexibiliteit die de betrokken werknemers de nodige zekerheid en een beter beroepsstatuut bieden en die hun streven en de behoeften van de ondernemingen met elkaar in overeenstemming brengen . (6) Op 29 juni 1990 stelde de Commissie drie richtlijnen voor betreffende atypisch werk die op verschillende rechtsgrondslagen berustten. Alleen het voorstel betreffende gezondheid en veiligheid werd aangenomen als Richtlijn 91/383/EEG van de Raad van 25 juni 1991 ter aanvulling van de maatregelen ter bevordering van de verbetering van de veiligheid en de gezondheid op het werk van de werknemers met arbeidsbetrekkingen voor bepaalde tijd of uitzendarbeid-betrekkingen (7) , aangezien de Raad over de andere voorstellen geen overeenstemming kon bereiken. Het Europees Parlement heeft zijnerzijds een aantal uitvoerige en gedetailleerde resoluties over het onderwerp atypisch werk aangenomen. (7) Op 27 september 1995 heeft de Commissie de sociale partners geraadpleegd over de mogelijke strekking van een communautair optreden met betrekking tot de flexibiliteit van de arbeidstijd en de zekerheid voor de werknemers. (8) Na deze raadpleging achtte de Commissie een communautair optreden wenselijk. Ze raadpleegde de sociale partners op 9 april 1996 bijgevolg opnieuw over de inhoud van het geplande voorstel. (9) In de preambule van de raamovereenkomst van 18 maart 1999 inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd gaven de ondertekenende partijen hun voornemen te kennen de behoefte aan een soortgelijke overeenkomst inzake uitzendwerk te bestuderen en uitzendkrachten nog niet te behandelen in Richtlijn 1999/70/EG van de Raad van 28 juni 1999 betreffende de door het EVV, de UNICE en het CEEP gesloten raamovereenkomst inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd (8) . De uitsluiting van de richtlijn van werknemers met een arbeidsovereenkomst voor bepaalde tijd die door een uitzendbureau aan een inlenende onderneming zijn toegewezen, kan worden opgeheven zodra deze richtlijn is goedgekeurd. Niettemin moet erop worden toegezien dat als een uitzendbureau overeenkomstig deze richtlijn zijn uitzendkrachten anders behandelt vanwege verschillen tussen de voorwaarden van de inlenende onderneming, dit een objectieve reden vormt voor een dergelijke verschillende behandeling en derhalve niet in strijd is met andere nationale en communautaire bepalingen tegen discriminatie. (10) De algemene bedrijfstakoverkoepelde organisaties, met name de Unie van Industrie- en Werkgeversfederaties van Europa (UNICE), het Europees Centrum van gemeenschapsbedrijven (CEEP) en het Europees Verbond van Vakverenigingen (EVV), hebben de Commissie bij een gezamenlijke brief gemeld dat ze bereid zijn het proces aan te vatten waarin artikel 138, lid 4, van het Verdrag voorziet; in een gezamenlijke brief verzochten ze de Commissie om een extra termijn van drie maanden; de Commissie heeft dat verzoek ingewilligd en heeft de onderhandelingstermijn tot 15 maart 2001 verlengd. (11) Op 21 mei 2001 zagen de sociale partners in dat hun onderhandelingen over uitzendwerk geen resultaat hadden opgeleverd. (12) De organisaties van sociale partners op Europees niveau waar de sector uitzendbureaus onder valt, namelijk Euro-CIETT en Uni-Europa, hebben in hun in oktober 2001 gepubliceerde gezamenlijke verklaring om een kaderrichtlijn verzocht en als hun mening kenbaar gemaakt dat de richtlijn het fundamentele doel moet hebben een eerlijk evenwicht tot stand te brengen tussen de bescherming van uitzendkrachten en verbetering van de positieve rol die uitzendbureaus op de Europese arbeidsmarkt kunnen spelen. (13) De rechtspositie van uitzendkrachten verschilt sterk binnen de Unie. (14) Uitzendwerk moet de economische, sociale en werkgelegenheidsdoelstellingen van de Europese Unie bevorderen door te helpen beantwoorden aan de behoeften van de ondernemingen aan flexibiliteit en aan de behoeften van de werknemers om werk en privé-leven te combineren. Uitzendwerk moet tevens bijdragen tot het scheppen van banen en tot de deelname aan en de inpassing op de arbeidsmarkt , zowel door het geven van opleiding en kansen om werkervaring op te doen, als door de inlenende ondernemingen, met name het midden- en kleinbedrijf, te steunen om de mogelijkheden voor vast werk vooral voor vrouwen te vergroten . (15) Deze richtlijn heeft tot doel een beschermend kader voor uitzendkrachten te creëren dat hun adequate wettelijke arbeidsrechten en sociale rechten biedt alsmede duidelijkheid omtrent hun rechtspositie en de verantwoordelijkheden van de uitzendbureaus en de inlenende ondernemeningen. Tevens heeft deze richtlijn tot doel voor uitzendbureaus die in de Europese Gemeenschap actief zijn, een samenhangend, flexibel kader te creëren dat hun werkzaamheden bevordert, door te vermijden onevenredige administratieve, financiële en juridische beperkingen op te leggen die een belemmering zouden vormen voor de oprichting en de ontwikkeling van kleine en middelgrote bedrijven , op basis van de erkenning dat uitzendbureaus alle rechten en plichten van normale werkgevers hebben . (16) Er dient rekening te worden gehouden met het driehoekskarakter van uitzendwerk dat kan leiden tot de noodzaak van specifieke maatregelen en regelingen om de algehele en goede werking van de arbeidsmarkt te verzekeren. Dergelijke maatregelen kunnen bijvoorbeeld verzekeren dat de activiteiten van uitzendbureaus geen schade toebrengen aan systemen en tradities van de betrekkingen tussen werkgevers en werknemers in de inlenende ondernemingen en sectoren, inclusief in geval van een arbeidsconflict. (17) Hoewel de bescherming van de sociale zekerheid niet uitdrukkelijk in de bepalingen van deze richtlijn is vermeld, zij eraan herinnerd dat socialezekerheidsstelsels in staat moeten zijn zich aan te passen aan de nieuwe arbeidspatronen zodat zij voldoende bescherming kunnen bieden aan mensen die dit soort arbeid verrichten. Met name dient aandacht te worden geschonken aan de problemen die uitzendkrachten ondervinden door de gevolgen van bijvoorbeeld onderbrekingen van het arbeidsleven, meervoudige dienstbetrekkingen en kortlopende overeenkomsten, voor de continuïteit van aan arbeid ontleende rechten. (18) Deze richtlijn wordt toegepast met inachtneming van het Verdrag, in het bijzonder inzake het vrij verrichten van diensten en de vrijheid van vestiging en onverminderd Richtlijn 96/71/EG van het Europees Parlement en de Raad van 16 december 1996 betreffende de terbeschikkingstelling van werknemers met het oog op het verrichten van diensten (9) . (19) Richtlijn 91/383/EEG stelt de bepalingen vast die van toepassing zijn op uitzendkrachten op het gebied van gezondheid en veiligheid op het werk. Er is echter enige ruimte voor verbetering; met name kan beter worden aangegeven wat de verantwoordelijkheden van het uitzendbureau en de inlenende onderneming zijn als het gaat om opleiding. (20) Zoals wordt beklemtoond door de sociale partners op Europees niveau in verband met Richtlijn 97/81/EG van de Raad van 15 december 1997 betreffende de door de Unice, het CEEP en het EVV gesloten raamovereenkomst inzake deeltijdarbeid (10) en Richtlijn 1999/70/EG, alsook in de gezamenlijke verklaring van de sociale partners in de sector, Euro-CIETT en Unie-Europa, zijn rechtstreekse arbeidsovereenkomsten voor onbepaalde tijd nog altijd de algemene vorm van arbeidsbetrekking tussen werkgevers en werknemers, en zal dit in de toekomst ook zo blijven. (21) Aangezien de sociale dialoog een doelstelling van de Gemeenschap en de lidstaten is (artikel 136 van het Verdrag), dienen de verdere ontwikkeling van de sociale dialoog in de sector uitzendbureaus en de sluiting van collectieve overeenkomsten voor uitzendwerk te worden aangemoedigd en gestimuleerd, mede met het oog op een grotere acceptatie van uitzendwerk in de gehele Europese Unie. (22) De essentiële arbeidsvoorwaarden die voor uitzendkrachten gelden, moeten ten minste even gunstig zijn als die welke gelden voor tijdelijke werknemers die door de inlenende onderneming rechtstreeks voor dezelfde duur tewerk zijn gesteld om hetzelfde of soortgelijk werk te verrichten , rekening houdend met de kwalificaties en de vaardigheden. (23) Verschillen in behandeling kunnen evenwel voorkomen indien dit om objectieve redenen gerechtvaardigd is . Ze moeten in overeenstemming zijn met het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie en met de Verdragen, verordeningen en richtlijnen van de Europese Unie die het beginsel van niet-discriminatie regelen. (24) Voor werknemers die aan het uitzendbureau gebonden zijn door een overeenkomst voor onbepaalde tijd dient, gelet op de specifieke bescherming die de aard van hun arbeidsovereenkomst biedt, in de mogelijkheid te worden voorzien om af te wijken van de regels die in de inlenende onderneming gelden. De arbeidsovereenkomst moet de uitzendkracht de bescherming bieden welke, overeenkomstig het nationale recht en de nationale praktijk, normaal geldt voor arbeidsovereenkomsten voor onbepaalde tijd of van overeenkomstige duur die door andere categorieën werknemers zijn gesloten. (25) Er dient te worden voorzien dat de sociale partners op een passend niveau en in overeenstemming met de nationale wetgeving en praktijk kunnen onderhandelen en de essentiële arbeidsvoorwaarden voor uitzendkrachten kunnen vaststellen die gelden ingeval van het beginsel van niet-discriminatie wordt afgeweken . (26) Uitzendkrachten worden op verschillende gebieden ingezet en leveren een belangrijke bijdrage voor een flexibele organisatie van het werk in de inlenende onderneming. Met name wordt vrouwen de mogelijkheid geboden hun gezins- en beroepsleven beter op elkaar af te stemmen. Uitzendkrachten mogen niet als "rationaliseringsfactor" worden beschouwd en worden misbruikt om het personeel in vaste dienst van de inlenende onderneming in te krimpen of vrouwen door mannen met dezelfde kwalificaties te vervangen. (27) De verbetering van de basisbescherming van de uitzendkrachten die voortvloeit uit de toepassing van deze richtlijn verantwoordt dat eventuele beperkingen van, een eventueel verbod op, of specifieke administratieve bepalingen betreffende het inzetten van uitzendkrachten geregeld worden herbekeken en eventueel worden opgeheven indien ze niet meer gerechtvaardigd zijn . Dergelijke beperkingen, verbodsbepalingen of specifieke administratieve bepalingen kunnen uitsluitend worden gerechtvaardigd om redenen van algemeen belang , bijv. gezondheid en veiligheid, andere risico's voor bepaalde groepen of sectoren, de werking van de arbeidsmarkt en de noodzaak tot voorkoming van misbruik. (28) De vertegenwoordiging van de rechten van de uitzendkrachten moet effectief zijn. Uitzendkrachten dienen niet alleen volledig onder nationale en communautaire bepalingen te vallen wat betreft voorlichting, inspraak en medezeggenschap van werknemers bij zowel uitzendbureaus als inlenende ondernemingen, maar ook toegang te hebben tot interne klachtenprocedures en -regelingen bij de inlenende onderneming. (29) Overeenkomstig het subsidiariteits- en het evenredigheidsbeginsel bedoeld in artikel 5 van het Verdrag kunnen de doelstellingen van het hierboven genoemde overwogen optreden niet voldoende door de lidstaten worden verwezenlijkt, aangezien het de bedoeling is op communautair niveau een geharmoniseerd beschermend kader voor uitzendkrachten te creëren; vanwege de omvang en de gevolgen van het overwogen optreden, kunnen deze doelstellingen beter op communautair niveau worden verwezenlijkt door de invoering van minimumvoorschriften die in de hele Europese Gemeenschap gelden teneinde voor de lidstaten een gemeenschappelijk kader te scheppen dat de integratie van de Europese arbeidsmarkten en grensoverschrijdende mobiliteit vergemakkelijkt, met name in de grensregio's ; deze richtlijn gaat niet verder dan wat nodig is om deze doelstellingen te verwezenlijken. HEBBEN DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD: HOOFDSTUK I ALGEMENE BEPALINGEN Artikel 1 Toepassingsgebied 1. Deze richtlijn is van toepassing op alle situaties waarin een uitzendbureau, op grond van een arbeidsovereenkomst of een arbeidsbetrekking tussen het uitzendbureau en de uitzendkracht, een uitzendkracht de opdracht geeft te werken onder de leiding en het toezicht van een inlenende onderneming. 2. Deze richtlijn is van toepassing op openbare of particuliere ondernemingen die een economische activiteit uitoefenen en die als uitzendbureau fungeren , al dan niet met winstoogmerk. Zij is eveneens van toepassing op openbare en particuliere inlenende ondernemingen, ongeacht of zij een economische activiteit uitoefenen en of zij een winstoogmerk hebben. Voorzover gebruikelijk in het nationaal recht en de nationale praktijk, kunnen de lidstaten specifieke overheids- en particuliere ondernemingen die een economische activiteit zonder winstoogmerk ontplooien, vrijstellen van de bepalingen van artikel 6. 3. Na raadpleging van de sociale partners kunnen de lidstaten bepalen dat deze richtlijn niet van toepassing is op de arbeidsovereenkomsten of arbeidsbetrekkingen die tot stand zijn gekomen in het kader van een specifiek opleidingsprogramma of een openbaar of door de overheid ondersteund inpassings- of herscholingsprogramma. Artikel 2 Doel Deze richtlijn heeft tot doel: Artikel 3 Definities 1. In deze richtlijn wordt verstaan onder: 2. Deze richtlijn doet geen afbreuk aan het nationaal recht wat de definitie van de onderdelen van de bezoldiging, van de overeenkomst of van de arbeidsverhouding betreft. De lidstaten kunnen de arbeidsovereenkomsten of arbeidsverhoudingen evenwel niet uitsluiten van de werkingssfeer van deze richtlijn, enkel en alleen omdat die betrekking hebben op: Artikel 4 Het herbekijken van verbodsbepalingen of beperkingen 1. Na de sociale partners overeenkomstig de wetgeving, de collectieve overeenkomsten en de nationale praktijken te hebben geraadpleegd, kunnen de lidstaten , indien gerechtvaardigd, uitzendwerk verbieden of beperken. De lidstaten kunnen, indien dit volgens de praktijken van de lidstaat passender is, de sociale partners op het passende niveau de keus geven zulks rechtstreeks te doen. 2. Uiterlijk twee jaar na de inwerkingtreding van deze richtlijn en vervolgens elke vijf jaar, heroverwegen de lidstaten, na raadpleging van de sociale partners overeenkomstig de wetgeving, collectieve overeenkomsten en praktijken van de lidstaat, alle bestaande beperkingen, verbodsbepalingen en specifieke bepalingen inzake uitzendwerk, om na te gaan of de specifieke omstandigheden waarop ze gebaseerd zijn, nog gelden. Zo niet, moeten de lidstaten ze opheffen. 3. De lidstaten delen het resultaat van dat onderzoek aan de Commissie mee. Indien dergelijke beperkingen of verbodsbepalingen behouden blijven, delen de lidstaten de redenen mee waarom dergelijke beperkingen of verbodsbepalingen volgens hen noodzakelijk en gerechtvaardigd zijn. De beperkingen of verbodsbepalingen die behouden kunnen blijven, moeten uitsluitend gerechtvaardigd zijn om redenen van algemeen belang, die met name verband houden met de bescherming van de uitzendkrachten, de gezondheids-, veiligheids- en andere risico's voor bepaalde categorieën werknemers of takken van bedrijvigheid, de goede werking van de arbeidsmarkt en de noodzaak om mogelijk misbruik te voorkomen. 4. Het bepaalde in de leden 1 en 3 laat redelijke regelingen voor de registratie, afgifte van vergunningen, certificatie, waarborging of toezicht op uitzendwerk onverlet, zolang deze regelingen geen onevenredige administratieve lasten voor de betrokken ondernemingen en personen met zich meebrengen. 5. Beperkingen of verbodsbepalingen worden gehandhaafd of indien nodig ingevoerd om te voorkomen dat uitzendkrachten een uitzendopdracht krijgen bij ondernemingen of sectoren waar werknemers bij collectieve actie zijn betrokken. HOOFDSTUK II ARBEIDSVOORWAARDEN Artikel 5 Het herbekijken van de wettelijke bescherming Teneinde een adequate bescherming van uitzendkrachten met betrekking tot essentiële wettelijke arbeidsrechten en sociale rechten te waarborgen, doen de lidstaten binnen twee jaar na de inwerkingtreding van deze richtlijn en na raadpleging van de sociale partners het volgende: Artikel 6 Het niet-discriminatiebeginsel 1. De voor een werknemer van een uitzendbureau geldende essentiële arbeidsvoorwaarden zijn tenminste even gunstig als die welke gelden of zouden gelden voor werknemers die door de inlenende onderneming op basis van een overeenkomst van gelijke duur rechtstreeks tewerk zijn gesteld en die hetzefde of soortgelijk werk verrichten, rekening houdend met kwalificaties en vaardigheden , tenzij een verschil in behandeling om objectieve redenen gerechtvaardigd is. Wanneer zulks passend is, wordt het "pro rata temporis"-beginsel toegepast. De lidstaten kunnen voorzien in een uitzondering op dit beginsel door vast te stellen dat, indien voldaan is aan de voorwaarden als bedoeld in lid 3 en/of 4, de voor een uitzendkracht geldende essentiële arbeidsvoorwaarden tenminste even gunstig moeten zijn als die welke gelden of zouden gelden voor een vergelijkbare uitzendkracht, die hetzelfde of soortgelijk werk verricht, rekening houdend met kwalificaties en vaardigheden. Deze uitzondering geldt niet voor opdrachten die over de landsgrenzen heen moeten worden verricht. 2. Basisbescherming met betrekking tot essentiële arbeidsvoorwaarden en arbeidsbescherming die vooral voor vrouwen en werknemers met gezinsverantwoordelijkheden van belang is, zoals bescherming tegen discriminatie en intimidatie, moederschapsbescherming, en moederschaps- en ouderschapsverlof, moet vanaf de eerste dag beschikbaar zijn voor alle uitzendkrachten, ongeacht het soort overeenkomst op basis waarvan zij tewerk zijn gesteld. 3. Ten aanzien van de bezoldiging of specifieke onderdelen van de bezoldiging kunnen de lidstaten, indien nodig na raadpleging van de sociale partners, bepalen dat van het in lid 1 vastgestelde beginsel kan worden afgeweken wanneer de uitzendkrachten, door een overeenkomst voor onbepaalde tijd of door een andere overeenkomst, zijn gebonden aan het uitzendbureau dat hun, wat gehalte en duur betreft, een passende en voortgezette bezoldiging garandeert, ongeacht of zij al dan niet een opdracht vervullen. De lidstaten nemen passende maatregelen om misbruik bij de toepassing van dit lid te voorkomen. 4. De lidstaten kunnen , na raadpleging van de sociale partners op het passende niveau , hun de mogelijkheid bieden om collectieve overeenkomsten voort te zetten of te sluiten die afwijken van het in lid 1 vastgestelde beginsel. 5. De wijze van tenuitvoerlegging van de bepalingen van dit artikel wordt vastgesteld door de lidstaten, na gepaste raadpleging van de sociale partners. De lidstaten mogen het , overeenkomstig de nationale praktijk, ook aan de sociale partners op het geschikte niveau overlaten om de wijze van tenuitvoerlegging vast te stellen. 6. Voor uitzendkrachten gelden dezelfde bepalingen ten aanzien van veiligheid, gezondheid en hygiëne op de werkplek als voor de werknemers van de inlenende onderneming. Gezorgd wordt met name voor de opleiding van uitzendkrachten op het gebied veiligheid met het oog op het tijdelijke karakter van hun werk en de mogelijke verscheidenheid van de verrichte werkzaamheden in verschillende inlenende ondernemingen. Artikel 7 Toegang tot vast en goed werk 1. De uitzendkrachten worden ingelicht over de vacatures in de inlenende onderneming met de bedoeling hen dezelfde kansen op een vaste baan te geven als de andere werknemers van die onderneming. Dergelijke informatie kan worden verstrekt door een algemene aankondiging op een geschikte plaats in de onderneming waar de uitzendkracht een uitzendopdracht vervult. 2. De lidstaten nemen de nodige maatregelen opdat de bepalingen die het sluiten van een arbeidsovereenkomst of het totstandkomen van een arbeidsverhouding tussen de inlenende onderneming en de uitzendkracht verbieden of verhinderen na afloop van de periode tijdens welke hij ter beschikking wordt gesteld, nietig zijn of nietig kunnen worden verklaard. Dit lid heeft geen betrekking op regelingen op grond waarvan uitzendbureaus een redelijke vergoeding ontvangen voor aan de inlenende onderneming verleende diensten in verband met de uitzendopdracht, aanwerving en opleiding van uitzendkrachten. 3. De uitzendbureaus rekenen de werknemers geen honoraria aan , en zeker niet in ruil voor opdrachten in een inlenende onderneming of in het geval zij een arbeidsovereenkomst sluiten of een arbeidsbetrekking aangaan met de inlenende onderneming na hun uitzendopdracht bij de betrokken inlenende onderneming. 4. Uitzendkrachten komen in aanmerking voor dezelfde collectieve voorzieningen van de inlenende onderneming, bijvoorbeeld voorzieningen voor kinderopvang, als die welke gelden of zouden gelden voor werknemers die door de inlenende onderneming op basis van een overeenkomst van gelijke duur rechtstreeks tewerk zijn gesteld , tenzij objectieve redenen een andere behandeling rechtvaardigen. 5. De lidstaten nemen de nodige maatregelen of bevorderen de dialoog tussen de sociale partners overeenkomstig hun tradities en nationale praktijken, met als doel: Artikel 8 Vertegenwoordiging van de uitzendkrachten Uitzendkrachten mogen profiteren van de activiteiten van de werknemersvertegenwoordigingen alsmede van de bedrijfsinterne klachtenprocedures in de inlenende onderneming. In het uitzendbureau worden de uitzendkrachten meegeteld voor de vaststelling van de drempel waarboven de werknemersvertegenwoordigende organisaties waarin de nationale en communautaire wetgevingen of collectieve overeenkomsten voorzien, moeten worden opgericht. De lidstaten kunnen, onder de voorwaarden die zij vaststellen, bepalen dat deze werknemers in de inlenende onderneming worden meegeteld voor de berekening van de drempel waarboven de werknemersvertegenwoordigende organisaties waarin de nationale en communautaire wetgevingen of collectieve overeenkomsten voorzien, mogen worden opgericht , op dezelfde wijze als werknemers die door de inlenende onderneming op basis van een overeenkomst van gelijke duur rechtstreeks tewerk zijn gesteld of zouden zijn gesteld . Artikel 9 Voorlichting van de werknemersvertegenwoordigers Onverminderd de strengere en/of specifiekere nationale en communautaire bepalingen inzake voorlichting en raadpleging, moet de inlenende onderneming passende inlichtingen verschaffen over het inzetten van uitzendkrachten in de onderneming bij de verstrekking van informatie over de arbeidssituatie in de onderneming aan de werknemersvertegenwoordigende organisaties die overeenkomstig de communautaire en nationale wetgeving zijn ingesteld. HOOFDSTUK III SLOTBEPALINGEN Artikel 10 Minimumvereisten 1. Deze richtlijn doet geen afbreuk aan het recht van de lidstaten om voor de werknemers gunstiger wetgevings- of regelgevingsbepalingen toe te passen of in te voeren of om collectieve overeenkomsten of akkoorden tussen de sociale partners te bevorderen of mogelijk te maken die gunstiger zijn voor de werknemers. 2. De uitvoering van deze richtlijn mag geen rechtvaardiging vormen voor een verlaging van het algemene beschermingsniveau van de werknemers op de onder deze richtlijn vallende gebieden. Dit doet geen afbreuk aan de rechten van de lidstaten en/of de sociale partners om in het licht van de ontwikkelingen andersluidende wettelijke, bestuursrechtelijke en contractuele bepalingen aan te nemen dan die welke op het tijdstip van de inwerkingtreding van deze richtlijn van kracht zijn, mits de hand wordt gehouden aan de minimumeisen van deze richtlijn. Artikel 11 Sancties De lidstaten stellen het stelsel van sancties dat van toepassing is op overtredingen van de ter uitvoering van deze richtlijn vastgestelde nationale bepalingen vast en treffen alle maatregelen die nodig zijn om de tenuitvoerlegging van die sancties te verzekeren. De aldus vastgestelde sancties moeten doeltreffend, evenredig en afschrikkend zijn. De lidstaten stellen de Commissie uiterlijk op de in artikel 12 vermelde datum van deze bepalingen in kennis en delen haar alle latere wijzigingen zo spoedig mogelijk mee. Ze zien er in het bijzonder op toe dat de werknemers en hun vertegenwoordigers over gepaste procedures beschikken voor de uitvoering van de verplichtingen waarin deze richtlijn voorziet. Artikel 12 Uitvoering 1. De lidstaten stellen de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast om uiterlijk op ... (11) aan deze richtlijn te voldoen, of dragen er zorg voor dat de sociale partners , indien overeenkomstig de nationale wetgeving of praktijk van toepassing, via overeenkomsten de nodige bepalingen in werking doen treden, waarbij de lidstaten alle nodige maatregelen dienen te treffen opdat de sociale partners te allen tijde voor de op grond van deze richtlijn vereiste resultaten kunnen instaan. Zij stellen de Commissie daarvan onverwijld in kennis. 2. Wanneer de lidstaten deze bepalingen aannemen, wordt daarin naar deze richtlijn verwezen of wordt hiernaar verwezen bij de officiële bekendmaking van de bepalingen. De regels voor deze verwijzing worden vastgesteld door de lidstaten. 3. De lidstaten zetten deze bepalingen om op een wijze die verenigbaar is met bevordering van het scheppen van werkgelegenheid en het aantrekkelijker maken van uitzendwerk, en erkennen dat de omstandigheden in hun eigen lidstaat anders zijn. 4. Indien op het tijdstip van de inwerkingtreding van deze richtlijn het beginsel van gelijke behandeling als genoemd in artikel 6, lid 1 niet bij wet en/of praktijk van de lidstaat is vastgelegd en indien de alternatieven als bedoeld in artikel 6, leden 3 of 4 in die lidstaat niet gebruikelijk zijn, kan de lidstaat, na raadpleging van de sociale partners, besluiten om, gedurende [5 jaar / de periode tot de evaluatie en herziening van deze richtlijn vervat in artikel 13], het genoemde beginsel niet toe te passen ten aanzien van de bezoldiging of specifieke bezoldigingsonderdelen, waar het uitzendkrachten betreft die, over een referentieperiode van een jaar, voor een totale periode van niet meer dan 6 weken bij dezelfde inlenende onderneming een uitzendopdracht vervullen, mits de bezoldiging vanaf de eerste dag voldoende hoog is. De lidstaten die van deze bepaling gebruikmaken, nemen de nodige maatregelen om de onrechtmatige toepassing van dit lid te voorkomen, met name als het gaat om situaties waarbij uitzendkrachten bij herhaling bij dezelfde inlenende onderneming uitzendopdrachten vervullen, en zij stellen de Commissie op de hoogte van de aard van de ondervonden moeilijkheden en de maatregelen die tegen misbruik zijn genomen. Artikel 13 Heronderzoek door de Commissie Uiterlijk op ... (12) onderwerpt de Commissie, in overleg met de lidstaten en de sociale partners op communautair niveau, de toepassing ervan aan een heronderzoek, teneinde het Europees Parlement en de Raad zo nodig de vereiste wijzigingen voor te stellen. Artikel 14 Inwerkingtreding Deze richtlijn treedt in werking op de twintigste dag volgende op die van haar bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen. Artikel 15 Deze richtlijn is gericht tot de lidstaten. Gedaan te Voor het Europees Parlement Voor de Raad De Voorzitter De Voorzitter Het Europees Parlement , – onder verwijzing naar zijn eerdere resoluties over Rusland, – gezien de partnerschaps- en samenwerkingsovereenkomst tussen de EU en Rusland die op 1 december 1997 in werking trad, – onder verwijzing naar zijn resolutie van 13 december 2000 over de uitvoering van de gemeenschappelijke strategie van de Europese Unie ten aanzien van Rusland (1) , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 10 april 2002 over de situatie in Tsjetsjenië (2) , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 15 mei 2002 over de top EU-Rusland op 28 mei 2002 (3) , – gelet op de conclusies van de top EU-Rusland op 11 november 2002, A. overwegende dat versterkte en alomvattende samenwerking met Rusland van strategisch belang is voor de totstandbrenging van stabiliteit en veiligheid in heel Europa en de aangrenzende regio's, B. erop wijzend dat de betrekkingen in de afgelopen maanden voornamelijk door het uitblijven van een oplossing in de kwestie Kaliningrad zijn gestagneerd, en een nieuwe aanzet behoeven, C. overwegende dat het strategische partnerschap tussen de EU en de Russische Federatie, alsook het streven naar de totstandbrenging van een gemeenschappelijke Europese economische ruimte een beslissende bijdrage leveren aan veiligheid en stabiliteit op het Europese continent en met name aan de energiedialoog, D. ingenomen met het feit dat Rusland thans door de EU als een functionerende markteconomie wordt erkend, en de hoop uitsprekend dat Rusland spoedig tot de Wereldhandelsorganisatie zal toetreden, E. overwegende dat de grens van de Europese Unie met Rusland door de aanstaande uitbreiding zal worden verlengd, en dat dit zal resulteren in nauwere banden tussen de twee partijen en in een grotere behoefte aan goed nabuurschap, F. overwegende dat de regio Kaliningrad als onderdeel van de Russische Federatie én, na de uitbreiding, als een Russische enclave binnen het EU-grondgebied, een unieke positie inneemt, G. overwegende dat een versterkte dialoog op het gebied van het buitenlands en veiligheidsbeleid van groot belang is voor het ontwikkelen van gemeenschappelijke initiatieven voor de belangrijkste onderwerpen en crisisgebieden, H. overwegende dat de crisis in Tsjetsjenië voortduurt en zelfs in ernst toeneemt na de recente terroristische aanslagen in Moskou, en dat de schendingen van de mensenrechten door beide partijen in het conflict onverminderd een bron van zorg zijn, I. overwegende dat de Tsjetsjeense "initiatiefgroep", waaronder Aslambek Aslakhanov, de enige Tsjetsjeense afgevaardigde in de staatsdoema, haar veroordeling heeft uitgesproken over het onophoudelijke doden, onder andere tijdens de gijzeling in Moskou in oktober 2002, en een oproep heeft gedaan aan de Russische autoriteiten en de Tsjetsjeense bevolking om het constitutionele proces in de republiek te versnellen, 1. neemt nota van het akkoord inzake een nieuwe transitregeling tussen de regio Kaliningrad en andere delen van Rusland, dat beoogt door middel van eenvoudige douaneprocedures de menselijke contacten te vergemakkelijken en de ontwikkeling van de regio te bevorderen zonder evenwel te tornen aan de legitieme belangen van het volk van Kaliningrad en het soevereine recht van de Republiek Litouwen zijn grenzen te controleren, omdat met dit akkoord een belangrijk obstakel voor de verdere verbetering van de succesvolle samenwerking met de Russische Federatie is weggenomen; voorziet echter praktische en technische problemen bij het gebruik van het vereenvoudigde transitdocument en in het bijzonder van het vereenvoudigde treinvervoerdocument; 2. dringt er wat dat betreft dan ook bij de Commissie op aan de uitvoeringsmechanismen van deze overeenkomst op de voet te volgen en Litouwen en Rusland bij de oplossing van alle relevante problemen en de nog openstaande kwesties en technische voorwaarden te helpen; 3. wijst erop dat de ontwikkeling van de regio Kaliningrad, één van de armste en het meest door problemen geteisterde Russische gebieden, van belang is voor de ontwikkeling van het gebied van de Oostzee in het algemeen, en spoort derhalve alle betrokken partijen aan de economische ontwikkeling van de regio op basis van het initiatief "noordelijke dimensie" te bevorderen en de algehele grensoverschrijdende samenwerking langs de grenzen tussen de uitgebreide Europese Unie en Rusland te versterken; 4. herhaalt in krachtige bewoordingen zijn veroordeling van de terroristische aanslagen in Moskou en geeft uiting aan zijn solidariteit met de slachtoffers en hun families; 5. spreekt zijn grote bezorgdheid uit over het tekortschietende communicatiebeleid van de Russische autoriteiten - ook jegens artsen ter plaatse - hetgeen heeft geleid tot een hoger dodental; 6. betreurt de door de Doema goedgekeurde nieuwe maatregelen die de vrijheid van de media tijdens "antiterroristische" operaties beknotten, doordat zij de autoriteiten meer controle op de verslaggeving over crisissituaties zoals in het theater van Moskou geven, met inbegrip van het recht op censuur; 7. is verheugd over de gemeenschappelijke verklaring van de Top met betrekking tot het Midden-Oosten en de strijd tegen het terrorisme, maar herhaalt zijn overtuiging dat de oorlog in Tsjetsjenië niet alleen kan worden gezien als een onderdeel van de strijd tegen het terrorisme, en betreurt ten zeerste dat het niet gelukt is tijdens de Top hierover een gemeenschappelijk standpunt in te nemen; 8. herhaalt zijn overtuiging dat het conflict in Tsjetsjenië niet met militaire middelen kan worden opgelost en roept nog eens op tot onmiddellijke stappen in de richting van een politieke oplossing door middel van een politieke dialoog die moet leiden tot onderhandelingen met alle relevante vertegenwoordigers van de Tsjetsjeense bevolking en tot direct herstel van de democratie in de republiek, inclusief het recht op democratische besluitvorming voor de bevolking, een referendum over een nieuwe grondwet met bepalingen betreffende de verdeling van de bevoegdheden tussen de republiek en de federale staat, gevolgd door verkiezingen en het weer installeren van een gekozen regering in Tsjetsjenië; 9. erkent het recht en de taak van de staat de eigen bevolking te verdedigen tegen terroristische aanslagen, maar verwacht van Rusland dat het garandeert dat maatregelen op het gebied van terrorismebestrijding evenredig zijn en volledig in overeenstemming met de beginselen van de rechtsstaat, in het bijzonder wat de rechten van onschuldige burgers betreft; roept de Russische autoriteiten en de federale troepen dan ook op de verantwoordelijken voor de gruweldaden te straffen en bij alle militaire operaties in Tsjetsjenië volledige discipline te betrachten, met name met inachtneming van decreet nr. 80 van generaal Maltinskoy, waarin met klem wordt opgeroepen de rechten van de burgerbevolking te eerbiedigen; 10. dringt er bij de Russische autoriteiten op aan internationale organisaties onbeperkte toegang tot Tsjetsjenië te verlenen, zodat zij zich kunnen bezighouden met de dramatische humanitaire situatie en de benarde positie van de vluchtelingen en ontheemden, de levering van hulpgoederen te vergemakkelijken en zonder onnodige restricties toegang te verlenen aan onafhankelijke media en waarnemers van de mensenrechten; 11. wijst met nadruk op de noodzaak ervoor te zorgen dat de repatriëring van ontheemden (IDP's) en vluchtelingen naar Tsjetsjenië plaatsvindt met volledige inachtneming van de beginselen van het internationale humanitaire recht en uitsluitend op basis van vrijwilligheid; 12. beveelt aan de gemeenschappelijke strategie te actualiseren teneinde deze aan te passen aan de nieuwe uitdagingen die voortvloeien uit de internationale situatie, de uitbreiding van de EU en de eisen die de ontwikkelingen op het Europees continent stellen; 13. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie en de regering en het parlement van Rusland. Het Europees Parlement , A. overwegende dat de gekozen regering van premier Nawaz Sharif door een militaire coup van generaal Pervez Musharraf ten val werd gebracht, B. overwegende dat het Hooggerechtshof in zijn uitspraak van 12 mei 2000 de militaire machtsovername op basis van de 'noodzakelijkheidsdoctrine' geldig verklaarde, op voorwaarde dat de democratie uiterlijk drie jaar na de coup zou worden hersteld, C. overwegende dat generaal Musharraf op 14 augustus 2001 een 'road map voor het herstel van de democratie' bekendmaakte, D. overwegende dat generaal Musharraf besloot tot het houden van een referendum op 30 april 2002, teneinde legitimisering van zijn bewind voor een periode van nog eens vijf jaar te verkrijgen, E. overwegende dat generaal Musharraf op 21 augustus 2002 "Legal Framework Order 2002" (LFO) uitvaardigde, waarbij de president ten koste van de parlementaire democratie buitensporige bevoegdheden worden toegekend en het militaire apparaat een constitutionele rol bij het bestuur van het land krijgt toebedeeld, 1. is van mening dat het op 30 april 2002 gehouden referendum, dat gekenmerkt werd door grootschalige verkiezingsfraude, niet in overeenstemming was met de grondwet van Pakistan van 1973 en afweek van de 'road map voor herstel van de democratie'; 2. juicht het toe dat er in 2001 voor lokale besturen en in oktober 2002 voor de nationale en provinciale volksvertegenwoordigingen verkiezingen zijn gehouden; wijst er evenwel op dat het houden van verkiezingen op zich geen garantie is voor het volledige herstel van de democratie; 3. heeft steun gegeven aan het besluit van de EU een delegatie van verkiezingswaarnemers naar Pakistan te sturen in verband met de verkiezingen in oktober; 4. erkent dat de EU-delegatie van verkiezingswaarnemers weliswaar niet de volledige medewerking van de Pakistaanse regering heeft gekregen, maar ook niet in haar werkzaamheden is belemmerd en in staat is geweest haar rol te vervullen in overeenstemming met de internationaal aanvaarde criteria voor verkiezingswaarneming; 5. heeft kennis genomen van het feit dat het Amerikaanse "National Democratic Institute of International Affairs" (NDI) heeft geconcludeerd dat het kader voor de verkiezingen op 10 oktober 2002 voor de nationale en provinciale volksvertegenwoordingen voorzag in een zeer beperkte overdracht van macht aan gekozen volksvertegenwoordigers; 6. heeft kennis genomen van de kritiek in het verslag van de waarnemers van het Gemenebest dat de door de regering vastgestelde regels voor de campagneperiode bovenmatig restrictief waren en beperkingen inhielden voor de vrijheid van partijen en kandidaten om hun normale campagneactiviteiten uit te voeren, alsmede van de conclusie dat de verkiezingen onderdeel uitmaakten van een onvoltooid democratisch proces; is zich verder ervan bewust dat Pakistan ten gevolge hiervan geschorst blijft als lid van het Gemenebest; 7. heeft nota genomen van de verklaring van het "Asian Network for Free Elections" (ANFREL) dat er legitieme zorgen bestaan in verband met onregelmatigheden gedurende de periode voorafgaand aan de verkiezingen en dat een aantal van de gedurende deze periode waargenomen en gerapporteerde praktijken ernstig genoeg waren om de mogelijkheden voor een democratische omwenteling in Pakistan te beperken; 8. heeft kennis genomen van de ernstige zorgen in verband met de verkiezingen van gerespecteerde lokale NGO's als de "International Crisis Group" (ICG) en de Pakistaanse Mensenrechtencommissie; 9. onderschrijft ten volle de voorlopige conclusies van de EU-delegatie van verkiezingswaarnemers, waarin staat dat het verkiezingsproces ernstige tekortkomingen vertoonde, en deelt de daarin tot uitdrukking gebrachte sterke twijfels omtrent de vraag of de verkiezingen tot een substantiële overdracht van macht door het leger aan de burgers zullen leiden; 10. betreurt de introductie van arbitraire criteria voor de kandidaatstelling, in het bijzonder de eis een universitair diploma te bezitten, die inhield dat ongeveer 96% van de bevolking (met inbegrip van 41% van de huidige wetgevers) uitgesloten was van kandidaatstelling en het representatieve gehalte van de democratie in Pakistan uitholt; betreurt verder de goedkeuring van (in juridisch opzicht dubieuze) wetgeving die bedoeld is om een aantal kandidaten, waaronder Benazir Bhutto en Nawaz Sharif, van kandidaatstelling uit te sluiten; 11. beschouwt de officiële verklaring van het Deense voorzitterschap namens de Raad dan ook als een onvoldoende reactie op de conclusies van de EU-delegatie van verkiezingswaarnemers, en van de waarnemers van het NDI, het Gemenebest en het ANFREL in verband met de verkiezingen van oktober; is verder van mening dat de fout die de Raad eerder maakte, namelijk het niet tot uitdrukking brengen van zorgen in verband met het presidentieel referendum in april 2002, hierdoor wordt verergerd; 12. betreurt dat er een gelegenheid gemist is om Pakistan een stap vooruit te laten zetten op de weg naar de democratie; 13. roept de EU op het proces van dichtbij te blijven volgen en Pakistan gedurende het hele proces van herstel van de democratie te blijven steunen; 14. verzoekt de Pakistaanse regering en de Pakistaanse verkiezingscommissie toe te zien op uitvoering van de aanbevelingen van de EU-delegatie van verkiezingswaarnemers betreffende verbetering van de democratische processen in Pakistan en samen te werken voor het tot stand brengen van good governance en goed werkende democratische structuren in Pakistan, en voor de overdracht van macht door het leger aan een burgerbestuur; 15. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de Pakistaanse verkiezingscommissie en de Pakistaanse regering. Het Europees Parlement , – gezien het eindverslag van het Economisch en Financieel Comité van 3 oktober 2002, – gezien de verklaring van voorzitter Prodi in de plenaire vergadering van 5 februari 2002, – gezien zijn resolutie van 5 februari 2002 over de tenuitvoerlegging van de financiële dienstenwetgeving (1) , – gezien de conclusies van de Europese Raad van Stockholm, – gelet op artikel 202 van het EG-Verdrag, A. overwegende dat de ECOFIN-Raad voorstelt de zogenaamde Lamfalussy-methode uit te breiden van wetgeving inzake effecten naar wetgeving inzake andere financiële diensten, in het bijzonder banken en verzekeringen, B. overwegende dat een besluit niet op zeer korte termijn genomen hoeft te worden aangezien we eerst goed inzicht moeten hebben in de wijzigingen die aan de bestaande wetgeving voor banken en verzekeringen moeten worden aangebracht, C. overwegende dat een dergelijke actie beslist voorbarig is aangezien de Europese Conventie zich nog nauwelijks heeft beziggehouden met mogelijke wijzigingen van artikel 202 van het Verdrag, D. overwegende dat het institutionele kader voor de vaststelling van uitvoeringsmaatregelen binnen het kader met de vier niveaus van de Lamfalussy-methode niet voorziet in passende democratische participatie en controle, E. overwegende dat uitvoeringsmaatregelen die worden vastgesteld op basis van een wetgevingsbesluit in het kader van de medebeslissingsprocedure thans niet gelijkelijk door de twee instellingen worden gecontroleerd, F. overwegende dat het niet juist is dat in met beleidsvorming belaste horizontale organen geen vertegenwoordigers van het Europees Parlement zitting hebben, 1. neemt kennis van het voornemen van de Raad de zogenaamde Lamfalussy-methode tot de hele sector financiële diensten uit te breiden en wijst erop dat hiervoor de procedure van medebeslissing door Parlement en Raad vereist zou zijn; 2. ziet de urgentie van een dergelijke beslissing nog niet in en is verder van mening dat zo'n uitbreiding voorbarig is aangezien de Europese Conventie zich nog niet heeft beziggehouden met de tekortkomingen op het gebied van democratisch toezicht door comités die belast zijn met de uitvoering van wetgeving; 3. herinnert aan zijn standpunt dat het huidige institutionele kader voor het goedkeuren van uitvoeringsmaatregelen gebrekkig, onevenwichtig en te weinig transparant is en dat de Raad een ondubbelzinnige toezegging betreffende een hervorming moet doen teneinde te komen tot een goed institutioneel evenwicht alvorens het kan instemmen met de voorgestelde uitbreiding van het Lamfalussy-proces tot wetgeving inzake andere financiële diensten; onderstreept dat uitvoeringsmaatregelen die worden vastgesteld op basis van een wetgevingsbesluit in het kader van de medebeslissingsprocedure eveneens onder de gelijke controle van de twee medewetgevers moeten staan; 4. beklemtoont dat een toezegging betreffende een hervorming, inclusief een herziening van artikel 202 van het Verdrag en van Besluit 1999/468/EG (2) , met een terugroepmechanisme, een voorwaarde is voor steun van het Europees Parlement voor de uitbreiding van het Lamfalussy-proces; 5. herinnert aan de problemen rondom kaderrichtlijnen, met name dat het buitengewoon moeilijk is een goed onderscheid te maken tussen zaken van politiek belang (niveau 1) en puur technische zaken (niveau 2); wijst erop dat zaken die op het eerste gezicht technisch van aard lijken uiteindelijk, na gedetailleerde bestudering, van bijzonder politiek belang kunnen blijken te zijn; 6. roept de staatshoofden en regeringsleiders dan ook op een duidelijke en ondubbelzinnig verklaring af te leggen betreffende hun bereidheid artikel 202 van het Verdrag zodanig te wijzigen dat het Europees Parlement het recht van terugroeping voor secundaire wetgeving krijgt; 7. is tegenstander van het idee het voorgestelde Comité Financieel Beleid een beleidsvormende rol toe te kennen, aangezien het Europees Parlement hierbij niet zou worden betrokken; stelt in plaats daarvan voor de beleidsvormende rol toe te kennen aan Parlement, Commissie én Raad, bijvoorbeeld binnen het kader van een hervormde Groep-2005 die een nieuwe naam zou krijgen; 8. betreurt de verzwakte rol van de Commissie, die met name geen voorzitter meer zal zijn van het Comité Financieel Beleid; 9. vindt daarnaast dat de rol en de taken van de voorgestelde nieuwe comités (banken, verzekeringen, enz.) moeten worden verduidelijkt, alsook de noodzakelijke toezichthoudende positie van het ESCB en de ECB, teneinde te vermijden dat zij met het initiatiefrecht van de Commissie in botsing komen; 10. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie en de voorzitter van het EFC. Het Europees Parlement , – gezien de mededeling van de Commissie ( COM(2002) 27 – C5&nbhy;0260/2002 (1) ), – gelet op richtlijn 98/44/EG van het Europees Parlement en de Raad van 6 juli 1998 betreffende de rechtsbescherming van biotechnologische uitvindingen (2) , - gezien het verslag van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad over de ontwikkeling en implicaties van het octrooirecht op het gebied van bio- en gentechnologie ( COM(2002) 545 ), – onder verwijzing naar zijn resolutie van 15 maart de 2001 over de toekomst van de biotechnologie-industrie (3) , – gelet op het Europees Handvest van de grondrechten, dat op 7 december 2000 plechtig op de Europese Raad werd afgekondigd, – gezien het Europees Verdrag inzake de rechten van de mens en biogeneeskunde van de Raad van Europa, dat op 4 april 1997 werd getekend, – onder verwijzing naar zijn standpunt in eerste lezing van 3 juli 2002 betreffende het voorstel voor een verordening van het Europees parlement en de Raad inzake genetisch gemodificeerde levensmiddelen en diervoeders (4) en over het voorstel voor een verordening van het Europees Parlement en de Raad betreffende de traceerbaarheid en etikettering van genetisch gemodificeerde organismen en de traceerbaarheid van met genetisch gemodificeerde organismen geproduceerde levensmiddelen en diervoeders (5) , – gelet op artikel 47, lid 1 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie industrie, externe handel, onderzoek en energie en het advies van de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling ( A5-0359/2002 ), A. overwegende dat op de Europese Raad van Lissabon een nieuw strategisch doel voor de EU werd vastgesteld, namelijk dat zij de meest concurrerende en dynamische kenniseconomie van de wereld moet worden, B. overwegende dat de biotechnologie, met inachtneming van het preventie- en het voorzorgsbeginsel, een bijdrage levert aan de gezondheidszorg, helpt het milieu te beschermen en in industriële productieprocessen kan worden ingezet, C. overwegende dat de Europese Unie niet alleen een economische ruimte is, maar ook een ruimte van gemeenschappelijke fundamentele waarden die gebaseerd zijn op de eerbiediging van de menselijke waardigheid, D. overwegende dat er in het algemeen onder het publiek weinig kennis bestaat over de biotechnologie en de beginselen van de genetica, E. overwegende dat de EU, ondanks de intensievere inspanningen die in de afgelopen jaren in de biotechnologiesector werden geleverd, achterloopt op haar concurrenten in de wereld; deze situatie wordt weerspiegeld door onvoldoende niveaus van O&O-uitgaven, met name in de particuliere sector, de migratie van onderzoekers naar landen buiten de EU (brain-drain) en de migratie van bedrijven, voornamelijk naar de VS, de moeilijke toegang tot investeringen en risicokapitaal, moeizame octrooiwetgeving en bureaucratie, F. overwegende dat EU slechts beperkte bevoegdheden betreffende de onderwijssector heeft, G. overwegende dat, hoewel geneticaspecialisten en beroepsorganisaties inspanningen tot bevordering van kwaliteitsbeoordeling leveren, diensten op het gebied van genetische testen onder zeer uiteenlopende omstandigheden en regelgevingskaders in de diverse lidstaten worden verstrekt, H. overwegende dat er geen EU-wetgeving bestaat ter waarborging van minimumnormen op het gebied van genetische test- en analysediensten conform andere bepalingen, 1. is verheugd over het actieplan van de Commissie over biowetenschappen en biotechnologie en de daaruit sprekende visie op een op de lange termijn gericht, concurrerend en verantwoord Europees model voor de biotechnologie, met al haar voordelen en kansen voor onze samenleving en met inachtneming van de culturele diversiteit van elke lidstaat; 2. is er verheugd over dat Commissie bereid is te onderzoeken op welke gebieden tot gemeenschappelijke standpunten ten aanzien van fundamentele richtsnoeren kan worden gekomen, dat zij een interinstitutionele dialoog op gang wil brengen en wil waarborgen dat bij door de EU gesteund onderzoek in een zo vroeg mogelijk stadium met ethische overwegingen rekening wordt gehouden; 3. wenst dat de hoofdverantwoordelijkheid voor de coördinatie van de strategie op het gebied van de biotechnologie wordt toegekend aan een commissaris in het bijzonder en aan een speciaal daartoe gecreëerd directoraat-generaal om een betere samenhang tussen de communautaire activiteiten te waarborgen; 4. acht het belangrijk dat het publiek duidelijk wordt gemaakt dat biotechnologie kansen op de meest uiteenlopende gebieden schept: van de gezondheidszorg tot de landbouw, en van industriële toepassingen tot alternatieve energiebronnen; bestrijdt het standpunt dat in de geneeskunde genetische technologie en biotechnologie in de eerste plaats met kansen worden geassocieerd terwijl deze disciplines in de landbouw voornamelijk met risico's worden geassocieerd; neigt veeleer tot de opvatting dat er op beide terreinen belangrijke kansen zijn die benut moeten worden, maar dat er ook aanzienlijke risico's bestaan die door middel van passende wetgeving moeten worden verminderd; 5. dringt bij de Commissie aan op een "B-Europa"-beleid waarin de concrete politieke agenda voor de komende jaren op het gebied van de biotechnologie wordt vastgesteld; 6. onderstreept dat ook verdere fundamentele statistische informatie over de structuur van het bedrijfsleven en de ontwikkeling in Europa vereist is; 7. herinnert eraan dat betere statistieken, bijvoorbeeld over epidemiologische gegevens of over lopende onderzoeksprojecten, enz. erbij zullen helpen O&O-projecten beter op de werkelijke behoeften van de burgers af te stemmen; Kennis, opleiding en werknemers 8. doet, gezien het feit dat de EU slechts over beperkte bevoegdheden ten aanzien van onderwijs en scholing beschikt, een beroep op de regeringen van de lidstaten het basisonderricht op scholen, in het hoger onderwijs en in het volwassenenonderwijs op biologiegebied te verbeteren, met speciale aandacht voor genomica en microbiologie - niet alleen ter verbetering van het kennisniveau onder werknemers, maar ook om consumenten meer inzicht te verschaffen, zodat zij met kennis van zaken beslissingen kunnen nemen; 9. verzoekt de Commissie om spoedige herziening van Verordening (EEG) nr. 1408/71 en om opstelling van een voorstel voor een geharmoniseerde procedure voor de overdracht van pensioenrechten, die ook geldt voor de overdracht van aanvullende pensioenen tussen de verschillende lidstaten, om een stimulans voor de mobiliteit van werknemers te scheppen; 10. doet een beroep op de lidstaten het aandeel van vrouwen in wetenschap, onderzoek en ontwikkeling te vergroten door ondersteuning van opleidingsprogramma's, verandering van arbeidsomstandigheden en verbetering van de beschikbaarheid en kwaliteit van kinderopvang; Publieksvoorlichting en debat 11. stelt de noodzaak vast het publieke debat, de toegang tot objectieve informatie en het wetenschappelijke kennisniveau te stimuleren en te verbreden; onderstreept dat de consumenten de gelegenheid willen hebben wetenschapsbeoefenaren vragen te stellen en daarop antwoorden van hen te krijgen; 12. dringt aan op een transparant en op wetenschappelijke gegevens gebaseerd voorlichtingsbeleid van de zijde van de overheid en het bedrijfsleven; herinnert de media aan hun belangrijke rol op dit terrein en verzoekt hen te zorgen voor een onpartijdige en evenwichtige verslaggeving; 13. wenst meer invloed bij de benoeming van de leden van de Europese ethiekwerkgroep ter ondersteuning van het voorstel van de Commissie om de rol van het Europees Parlement bij de vaststelling van en informatie over Europese ethische richtsnoeren te versterken en onderstreept dat de werkzaamheden van deze werkgroep transparant moeten zijn en dat de consumenten in een vroegtijdig stadium moeten worden ingeschakeld; 14. verzoekt de Commissie om vóór eind 2003 een wetgevingsvoorstel in te dienen met een nadere uitwerking van het mandaat, de werkmethoden en de procedure voor de benoeming van de leden van de Europese groep ethiek; 15. beveelt aan een groep leden van de relevante commissies in te stellen om een begin te maken met de samenwerking met de Commissie als voorgesteld in actie 16; benadrukt dat de door de Commissie op het gebied van ethiek voorgestelde maatregelen de medebeslissingsrechten van het Europees Parlement op de desbetreffende gebieden niet mogen ondergraven; benadrukt dat de voorgestelde ethische richtsnoeren de bevoegdheid van de lidstaten niet mogen ondergraven; stelt daarom voor dat slechts minimumnormen die door alle lidstaten moeten worden toegepast, worden vastgesteld en dat het de lidstaten vrij moet staan op grond van de nationale wetgeving verder te gaan; Internationale samenwerking 16. onderstreept dat de biotechnologie alleen niet zal helpen de honger de wereld uit te krijgen en dat andere methoden, bijvoorbeeld een betere distributie van het beschikbare voedsel, momenteel belangrijker zijn, maar wijst erop dat het met het oog op de steeds toenemende wereldbevolking ook noodzakelijk zou kunnen zijn genetisch gemodificeerde gewassen te gebruiken om genoeg voedsel te produceren; 17. brengt in herinnering dat EU de grootste partij op ontwikkelingshulpgebied in de gehele wereld is en verzoekt de Commissie en de lidstaten de totstandkoming van internationale richtsnoeren te bevorderen betreffende de rol van de biotechnologie op samenwerkingsgebied bij de verbetering van volksgezondheid, voeding en milieu, onder eerbiediging van de menselijke waardigheid in ontwikkelingslanden; 18. is van mening dat wat biowetenschappen en biotechnologie betreft de communautaire regels inzake consumentenbescherming ook op mondiaal vlak moeten worden bevorderd, zonder dat dit overigens tot handelsbelemmeringen mag leiden; biowetenschappen en biotechnologie hebben veel raakvlakken met het mondiale handelsstelsel, maar dit stelsel valt onder de overeenkomsten van de Wereldhandelsorganisatie; 19. onderstreept dat de ontwikkelingslanden zelf moeten besluiten of en in hoeverre zij gebruik willen maken van GGO's; mocht een ontwikkelingsland biotechnologie willen gebruiken, dan moeten de EU en de lidstaten steun verlenen zodat het land de eigen capaciteit kan versterken; 20. is van oordeel dat biotechnologie kan bijdragen tot het vinden van passende oplossingen voor problemen op het vlak van milieu, duurzame ontwikkeling en zekerheid van de voedselvoorziening, en aldus honger mede kan helpen bestrijden en de gezondheid van de mens mede kan helpen verbeteren; vindt verder dat deze technologie en de toepassingen ervan op verstandige wijze moeten worden bevorderd, rekening houdende met milieu- en gezondheidsbeschermingsaspecten; 21. dringt er bij de Commissie en de lidstaten op aan het proces van Johannesburg ten behoeve van een duurzame ontwikkeling te bevorderen en de overdracht van technologie onder de voorwaarden voor een duurzame ontwikkeling in de ontwikkelingslanden op te nemen; onderstreept dat de biotechnologie, mits voorzichtig toegepast, een bijdrage aan een duurzame ontwikkeling kan leveren omdat zij helpt energie en grondstoffen te besparen en tot minder vervuiling kan leiden; 22. ondersteunt de Commissie in haar denkbeeld een toonaangevende rol bij de ontwikkeling van internationale richtsnoeren op zich te nemen, maar betreurt het dat deze actie voornamelijk op de voedselsector is gericht; wijst erop dat vaststelling van internationale richtsnoeren ook noodzakelijk is met betrekking tot de bescherming van de menselijke waardigheid op het gebied van de biotechnologie; 23. herhaalt nog eens met nadruk dat er sprake zou moeten zijn van een universeel en specifiek verbod op het niveau van de Verenigde Naties op het klonen van mensen in alle stadia van ontstaan en ontwikkeling, en dringt er bij de Commissie en de lidstaten op aan dat doel na te streven; Nieuwe wetgeving en handhaving bestaande wetgeving 24. onderstreept de noodzaak om tot een geharmoniseerd, op kennis gebaseerd, voorspelbaar en ethisch rechtskader voor biotechnologiebedrijven en landbouwers te komen dat gericht is op waarborging van de veiligheid van consumenten en van het concurrentievermogen, en waarmee tevens een brain drain op dit terrein en toekomstige afhankelijkheid van ingevoerde biotechproducten kan worden voorkomen; 25. dringt bij de lidstaten aan op tenuitvoerlegging van de bestaande wetgeving (b.v. Richtlijn 2001/20/EG klinische proeven, Richtlijn 98/44/EG betreffende de rechtsbescherming van biologische uitvindingen) op zodanige wijze dat de noodzakelijke onderzoekwerkzaamheden in Europa worden bevorderd en tegelijkertijd de belangen van de burgers niet worden aangetast en dringt er derhalve bij de Commissie op aan om de tekst van artikel 5, lid 2 van Richtlijn 98/44/EG te verduidelijken d.m.v. een wijziging van die richtlijn waardoor de gehele of gedeeltelijke sequentie van een uit het menselijk lichaam geïsoleerd gen van octrooieerbaarheid wordt uitgesloten; 26. verzoekt om de invoering van een Europees octrooi dat beantwoordt aan de behoeften van de onderzoekers en vernieuwers bij de onderzoekinstellingen van de overheid en in het bedrijfsleven; Consumentenbescherming 27. dringt erop aan dat gebruikers van biotechnologische ontwikkelingen overeenkomstig de desbetreffende wettelijke voorschriften van de EU niet aansprakelijk kunnen worden gesteld; 28. herinnert er opnieuw aan dat op betrouwbare wetenschappelijke evaluaties en studies gebaseerde informatie nodig is om consumenten in staat te stellen hun keus op een solide basis te maken en onderstreept dat nieuwe technologieën vaak met argwaan zijn begroet en dat deze argwaan voor een deel niet echt rationeel is en dat het voorzorgsbeginsel op een redelijke manier moet worden gehanteerd, en wel zo dat de consumenten en het milieu kunnen worden beschermd, maar dat niet elk beleidsbesluit en elke technologische vernieuwing worden geblokkeerd; 29. onderstreept de noodzaak het gebruik van gentechnisch gemodificeerde producten en het gebruik van gentechniek in de productie vergezeld te doen gaan door flankerend onderzoek, met name naar effecten op de lange termijn; 30. beklemtoont dat consumenten betrouwbare informatie over GGO's en de op basis van GGO's geproduceerde producten, levensmiddelen en diervoeders moet worden geboden, zodat zij bij het aanschaffen van een product een geïnformeerde keuze kunnen maken en zij vertrouwen kunnen krijgen in de producten op basis van GGO's en de GGO-technologie; 31. sluit zich aan bij de opvatting dat bij de invoering van nieuwe producten en productiemethoden de eventuele risico's voor de menselijke gezondheid en het milieu zo klein mogelijk moeten worden gehouden en dat derhalve gebruik moet worden gemaakt van een heldere, op kennis gebaseerde risicobeoordeling en van risicobeheersprocedures, met inachtneming van het voorzorgsbeginsel; 32. wijst erop dat de gereserveerde houding van consumenten ten opzichte van het gebruik van GGO's en producten op basis van GGO's, zoals die in verschillende Europese onderzoeken (Eurobarometer december 2001, het ITPS-rapport, enz.) naar voren komt, voor een groot gedeelte te wijten is aan de tekortschietende informatieverschaffing omtrent de GGO-technologie; acht het derhalve van wezenlijk belang dat consumenten betrouwbare en volledige informatie krijgen; 33. is van mening dat de marktmechanismen alleen doeltreffend zullen kunnen werken wanneer het Europees beleid inzake verplichte etikettering van GGO's en producten op basis van GGO's gebaseerd is op communautaire regelgeving, en dat het gebruik van deze etikettering gecontroleerd kan worden met wetenschappelijke en analysemethoden die fraude, misleiding van de consument en concurrentievervalsing onmogelijk maken; Onderzoek en ontwikkeling, industrie, werkgelegenheid en MKB 34. dringt er bij de Commissie op aan binnen het zesde kaderprogramma en in het kader van haar andere activiteiten het gebruik van openbare en particuliere netwerken tussen Europese, nationale en regionale onderzoekseenheden, groepen en bedrijven op het gebied van biotechnologie te bevorderen; 35. dringt er bij de lidstaten en de Commissie op aan overheidsbeleid in heroverweging te nemen in het kader waarvan wetenschappers worden gestimuleerd of zelfs verplicht om met de industrie samen te werken teneinde voldoende financiering voor onderzoek te verkrijgen, omdat een dergelijk beleid ertoe kan leiden dat de onafhankelijkheid van wetenschappers die in dienst zijn van wetenschappelijke instellingen, in twijfel wordt getrokken; 36. dringt erop aan dat de Europese Unie het onderzoek voortzet, met name naar de ontwikkeling van voedingsmiddelen die goed zijn voor de consumenten; bij de vraag wat de voordelen voor de consument zijn, moet altijd mede rekening worden gehouden met de voedingsaspecten en toxicologische consequenties van een product; 37. dringt erop aan dat de Europese Unie het onderzoek naar de verbetering van de risicobeoordeling voortzet en daarbij rekening houdt met de meest recente wetenschappelijke bevindingen; 38. is van mening dat de politiek in overleg met het bedrijfsleven en het onderzoek dient te zorgen voor een betere kennis omtrent de risico's voor consumenten, milieu en dieren en de aanzet moet geven tot een zorgvuldig uitgewerkt programma voor onderzoek en begeleiding inzake de teelt van genetisch gemodificeerde planten; 39. verzoekt de lidstaten om tenuitvoerlegging van Richtlijn 98/44/EG en te erkennen dat uit het besluit van het Europees Octrooibureau over het zogenoemde octrooi van Edinburgh van juli 2002 blijkt dat het Europees Octrooibureau rekening houdt met ethische punten van zorg; betreurt anderzijds dat de daaraan voorafgaande fout inzake dit octrooi door het Octrooibureau werd ontdekt door Greenpeace (en niet door het Octrooibureau zelf); verzoekt het Europees Octrooibureau om herziening van zijn werkmethoden, zodat dergelijke fouten niet worden herhaald en verwijst voorts naar zijn resolutie van 30 maart 2000 (6) over het besluit van het Octrooibureau inzake het klonen van mensen; 40. moedigt het initiatief van de Commissie aan om met Europese deskundigen op financieel gebied oplossingen te vinden voor het probleem van onvoldoende fondsenverstrekking bij het opstarten van biotechnologische bedrijven en verzoekt de Europese Investeringsbank hieruit voortvloeiende aanbevelingen in welwillende overweging te nemen; 41. wijst erop dat de toegang van de KMO's tot innovatie, opleiding en risicokapitaal bevorderd moet worden in de geest van het Europees Handvest voor het kleinbedrijf; 42. moedigt de Commissie, de lidstaten, de Europese Investeringsbank en het Comité van de regio's aan actieve steun te verlenen aan het opzetten van bioclusters, deze zo nodig met financiële kennis en andere middelen te ondersteunen en het netwerken van bioclusters in geheel Europa aan te moedigen om ervaringen uit te wisselen en optimale praktijken vast te stellen; wenst dat de ontwikkeling van bio-clusters en andere modellen voor overdracht van technologie in de Europese Unie en de kandidaatlanden wordt bevorderd om de investeringen aan te moedigen; Milieu, landbouw en voedingsmiddelen 43. verzoekt de Commissie en de lidstaten steun te geven aan onderzoek naar praktische toepassingen van de biotechnologie die duidelijke sociale of milieutechnische voordelen opleveren, waaronder het gebruik van genetisch gemodificeerde micro-organismen bij waterzuivering en reiniging van vervuilde grond, vervanging van momenteel gebruikte gevaarlijke chemicaliën en ontwikkeling van duurzame en milieuvriendelijke energiebronnen (waaronder biogas, waterstof en ethanol); 44. verzoekt de Commissie steun te verlenen aan het potentieel van de biotechnologie ten aanzien van duurzame ontwikkeling en steun te geven aan de ontwikkeling en selectie van adequate evaluatietechnieken waarmee een kwantitatieve meting van duurzaamheid mogelijk is en waarbij rekening wordt gehouden met alle drie pijlers: milieu, economie en sociale aspecten; 45. verzoekt de Commissie en de lidstaten de wetgeving inzake brandstoffen te herzien, met name Richtlijn 98/70/EG betreffende de kwaliteit van dieselbrandstof om het mogelijk te maken biologische energiebronnen economisch verantwoord te exploreren en op korte termijn producten op de markt te brengen, bijvoorbeeld menging van ethanol met traditionele motorbrandstoffen, vooral omdat de bestaande beperkingen noch economisch noch wetenschappelijk gerechtvaardigd zijn omdat zij het gebruik van vervuilende fossiele brandstoffen begunstigen en een hindernis vormen voor een duidelijke milieutechnische verbetering door middel van de vermindering van de CO 2 -uitstoot; 46. is ervan overtuigd dat er een einde moet komen aan het bestaande de facto moratorium inzake genetisch gemodificeerde voedingsmiddelen dat sedert 1998 van kracht is en innovatie wordt bevorderd; wijst erop dat de huidige situatie vooral schadelijk is geweest voor kleine en middelgrote bedrijven, die de belangrijkste innoverende krachten zijn; 47. ondersteunt de vaststelling van wettelijke drempelwaarden voor de incidentele aanwezigheid van GGO's in voedingsmiddelen en diervoeders, waardoor de consument een welbepaalde keus kan maken, en wel op in de praktijk werkbare niveaus en gebaseerd op wetenschappelijke feiten, mits deze producten naar EU-normen veilig zijn bevonden; 48. dringt aan op de vaststelling van bruikbare drempels en de spoedige uitvoering van Richtlijn 2001/18/EG inzake de doelbewuste verspreiding van GGO's in het milieu in het kader van een algemene strategie voor "groene gentechnologie", waarin producten die genetisch gemodificeerd materiaal bevatten of hieruit worden vervaardigd duidelijk als zodanig moeten worden aangemerkt en de traceerbaarheid moet zijn gewaarborgd, om maximale transparantie en volledige keuzevrijheid voor de consument tot stand te brengen; 49. bepleit nadrukkelijk een vermindering van het gebruik van gewasbeschermingsmiddelen door toepassingen van de biotechnologie, mits daardoor geen gevaar voor het milieu of de menselijke gezondheid ontstaat; 50. spreekt de verwachting uit dat een groter vertrouwen van de consument in het regelgevingsproces bereikbaar is door middel van gecentraliseerde wetenschappelijke herzieningsprocedures die worden uitgevoerd door de Europese Autoriteit voor de voedselveiligheid; verzoekt daarom de Commissie met een voorstel in deze richting te komen; Gezondheid en reproductieve geneeskunde 51. verzoekt de Commissie om wetgevingsvoorstellen voor de invoering van een norm voor genetische tests, aangezien dit terrein buiten de werkingssfeer valt van Verordening (EEG) nr. 2309/93 van de Raad tot vaststelling van communautaire procedures voor het verlenen van vergunning voor en het toezicht op geneesmiddelen voor menselijk en diergeneeskundig gebruik en Richtlijn 98/79/EG betreffende medische hulpmiddelen voor in vitro-diagnostiek, welke richtlijn alleen van toepassing is op producten die op de markt worden gebracht; 52. is van oordeel dat genetische tests en analyses volgens duidelijke regels moeten worden uitgevoerd in het kader van een competente, onafhankelijke en persoonlijke adviesverlening waarbij medische, ethische, sociale, psychologische en wettelijke aspecten aan bod moeten komen; 53. wijst met ernst op het feit dat het leven en de waardigheid van elke mens geëerbiedigd moeten worden, ongeacht zijn ontwikkelingsstadium en gezondheidstoestand, en verwerpt elke vorm van onderzoek of gebruik van de biowetenschappen en de biotechnologie die strijdig is met dit fundamentele beginsel; 54. constateert dat gegevens die afkomstig zijn van genetische analyses en diagnoses vertrouwelijk moeten blijven en alleen mogen worden gebruikt ten behoeve van de persoon die dergelijke tests vereist, met uitzondering van tests die zijn uitgevoerd ten behoeve van duidelijk omschreven wetenschappelijke doeleinden of onderzoek naar strafbare feiten; derhalve mag van dergelijke tests geen gebruik worden gemaakt voor sociale of wervingsdoeleinden en mogen ze geen bedreiging vormen voor de persoonlijke levenssfeer en integriteit; 55. verzoekt de Commissie de noodzakelijke stappen te ondernemen voor een voor de gehele EU geldende regelgeving inzake DNA-tests waarbij zo mogelijk een rechtsgrondslag wordt gekozen (b.v. art. 152 EGV (gezondheid) of art. 153 EGV (consumentenbescherming)) waarbij het de lidstaten vrij staat strengere beschermingsmaatregelen in te voeren en verzoekt zijn bevoegde commissie om, behoudens voorafgaande goedkeuring van de Conferentie van voorzitters, een initiatiefverslag over de wettelijke aspecten van DNA-tests op te stellen; 56. acht het van bijzonder belang ervoor te zorgen dat vrouwen niet worden gedwongen om een prenatale diagnose te laten uitvoeren en dat ieder besluit niet tot een dergelijke diagnose over te gaan wordt geëerbiedigd en ondersteund; 57. is van oordeel dat seksebepaling in verband met prenatale diagnose alleen - eventueel - mag worden toegestaan als de kans op ernstige seksespecifieke erfelijke ziektes bestaat; o o o 58. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie en de parlementen van de lidstaten. Het Europees Parlement , – gelet op de artikelen 266 en 267 van het EG-Verdrag, tot oprichting van de Europese Investeringsbank, en het bij het Verdrag gevoegde Protocol betreffende de Statuten van de Bank, – gelet op het besluit van zijn Conferentie van Voorzitters van 15 mei 1996 om jaarlijks een bespreking over de prioriteiten van de leningen, het jaarverslag en de toekomstige oriëntering van de EIB, onder auspiciën van de Economische en Monetaire Commissie, te houden, – gezien het 44 e jaarverslag van de Europese Investeringsbank (2001), dat in mei 2002 werd gepubliceerd (1) en het debat met de heer Maystadt, president van de EIB, in de Economische en Monetaire Commissie op 20 juni 2002, – gelet op artikel 163 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Economische en Monetaire Commissie en het advies van de Commissie begrotingscontrole (A5&nbhy;0364/2002), A. overwegende dat de EIB een beleidsgeoriënteerde openbare bank is, die bij het EG-Verdrag in het leven werd geroepen als de belangrijkste financiële instelling voor de verwezenlijking van EU-doelstellingen, B. overwegende dat het totale volume van door de EIB ondertekende leningen in 2001 slechts licht is toegenomen met 0,8 miljard EUR en het volume van de leningen aan de 12 toetredingslanden een daling met 0,2 miljard EUR te zien gaf, C. overwegende dat de Raad van Gouverneurs in juni 2002 heeft besloten om het totale volgens het Statuut toegestane kapitaal met 50% te verhogen tot 150 miljard EUR, D. overwegende dat de EIB een belangrijke rol speelt als stabilisator in periodes van stagnerende groei van de economie en een zeer grote macro-economische invloed heeft, E. overwegende dat de EIB ook de grootste supranationale leningsinstantie is en dat de EIB een actieve rol speelt bij de ontwikkeling van de kapitaalmarkten in Midden-Europa, F. overwegende dat de EIB-groep een belangrijke katalysatorfunctie vervult bij het mobiliseren van andere bronnen voor cofinanciering en de rol van de particuliere sector en het delen van risico's bevordert, met name door middel van risicokapitaal en garantie-instrumenten, G. overwegende dat de EIB grote ervaring heeft bij het beoordelen van projecten waarvoor lange-termijnfinanciering nodig is, H. overwegende dat de EIB, de Commissie en de Rekenkamer in maart 1999 een tripartiete overeenkomst hebben ondertekend betreffende samenwerking met het oog op de controlerechten die de Rekenkamer met betrekking tot de EIB heeft, I. overwegende dat de EIB heeft toegezegd de doelmatigheid en de transparantie van de totale kredieten te verbeteren teneinde te waarborgen dat de aantrekkelijke financieringsvoorwaarden ook aan de uiteindelijke leningnemer worden doorgegeven, 1. feliciteert de EIB met het besluit betreffende een kapitaalverhoging met 50%, die uit de reserves wordt gefinancierd, maar betreurt het besluit van de Raad van Gouverneurs om geen verdere verhoging voor tenminste vijf jaar toe te staan; 2. is ingenomen met het besluit van de EIB om de financiering van de kosten van bepaalde projecten in de sectoren die het zwaarst door de stagnerende groei van de economie zijn getroffen te verhogen van 50 tot 75%, en met haar besluit om een speciaal steunprogramma van noodkredieten in het leven te roepen voor de financiering van de onmiddellijk te verstrekken hulp voor de slachtoffers van overstromingen, in het kader waarvan bij wijze van uitzondering tot maximaal 100% van de externe financieringsbehoeften worden gedekt; 3. wenst met nadruk te wijzen op de belangrijke rol die de EIB-groep op de Europese kapitaalmarkten en t.a.v. particulier aandelenbezit vervult, met name in een aantal toetredingslanden; 4. is verheugd over de gevolgen van de activiteiten van de EIB-groep voor de groei en werkgelegenheid in kleine en middelgrote bedrijven dankzij risicokapitaal van het EIF en zijn garantie-activiteiten, 5. verzoekt de EIB-groep de afwikkelingsstructuren voor de toegang tot risicokapitaal voor kleine en middelgrote bedrijven te verbeteren, zodat lokale en regionale financieringspartners van deze bedrijven een beroep op de faciliteiten kunnen doen; acht het noodzakelijk de programma's voor kleine en middelgrote bedrijven voor wat hun doeltreffendheid betreft per land te evalueren, opdat hun nut voor de kleine en middelgrote bedrijven als werkgelegenheidsmotor duidelijk wordt; 6. verzoekt de EIB de door de Commissie gehanteerde definitie van het MKB over te nemen en toe te passen teneinde te waarborgen dat daaronder ook de kleinere KMO's vallen; 7. is ingenomen met het feit dat de EIB-groep zich heeft gelieerd aan het proces van Lissabon en onderstreept de rol van het EIF in dit verband, met name door haar "Initiatief Innovatie 2000", waarmee haar potentieel als financiële motor voor de Europese modernisering wordt bevorderd; 8. verzoekt de EIB met name steun te verlenen voor onderzoek op het gebied van hernieuwbare energie en projecten die tot doel hebben om de resultaten daarvan te exploiteren; 9. is verheugd over het optreden van de EIB-groep als vooraanstaande institutionele drijvende kracht die het Europese onderzoek en met name de high-techindustrie ondersteunt; 10. herhaalt zijn aanbeveling om de investeringen in sociale infrastructuur, huisvesting, volksgezondheid en onderwijs te verhogen; 11. beveelt aan een speciaal programma voor de kandidaat-lidstaten en andere partnerlanden in het leven te roepen dat betrekking zou moeten hebben op het sociaal beleid en de doelstellingen van sociale cohesie; 12. feliciteert de EIB met het feit dat zij een nieuwe milieustructuur in haar organisatie heeft gecreëerd, als aanbevolen in de eerdere resoluties van het EP; 13. roept nogmaals op tot invoering van een beoordeling van de werkgelegenheidseffecten en meer expertise met betrekking tot de werkgelegenheids- en arbeidsmarkteffecten van haar activiteiten en verzoekt de EIB deze expertise intern binnen de verschillende directoraten gestalte te geven en extern door het creëren van een netwerk van adviseurs bestaande uit deskundigen op het gebied van werkgelegenheid en arbeidsmarkt; 14. wijst met het oog op de uitbreiding met nadruk op de hoge prioriteit voor activiteiten in de toetredingslanden en de noodzaak om die landen als volwaardige deelnemers bij de EIB te betrekken; 15. dringt intussen aan op een intensievere samenwerking tussen de EIB en de EBWO, op basis van een weloverwogen en efficiënte taakverdeling uitgaande van de respectieve ervaringen van beide banken, waarbij een institutionele strijd moet worden voorkomen; 16. is ingenomen met de nieuwe "Mediterrane faciliteit voor investeringen en partnerschap" als de adequate structuur voor versterkte investeringsactiviteiten in de Middellandse-Zeeregio; 17. dringt aan op intensivering van de activiteiten in de Balkan-regio; 18. verzoekt de Bank bij projectfinanciering de hoogst mogelijke ethische normen toe te passen; is van oordeel dat dit ook de tijdelijke stopzetting omvat van de financiering van projecten die in strijd met de nationale wetgeving worden uitgevoerd of waarbij door bedrijven illegale praktijken worden toegepast; 19. verzoekt de EIB, gezien de recente veroordeling van een Canadees bedrijf en de op handen zijnde vervolging van een aantal Europese bedrijven die betrokken zijn bij het gedeeltelijk door de EIB gefinancierde Lesotho Highlands Water Project, haar "due diligence"-procedures bij het onderzoek naar subsidies en leningen die voor dit project zijn en voor toekomstige projecten worden verstrekt onder de loep te nemen; verzoekt de EIB binnen zes maanden aan het Parlement verslag uit te brengen over het Highlands Water Project; 20. spreekt zijn waardering en steun uit voor de toezegging van de EIB om haar transparantie en haar communicatiebeleid te verbeteren, zoals een betere dialoog met het Europees Parlement en het Economisch en Sociaal Comité, samenwerking met de NGO 's en de website-informatiedienst; 21. betreurt het feit dat de informatie van de EIB thans nog maar in drie van de elf officiële talen van de EU wordt gepubliceerd, met uitzondering van het verslag over de werkzaamheden voor de EIB-groep, en dringt erop aan dat de bank haar standpunt herziet en opnieuw overgaat tot publicatie in alle talen van de Gemeenschap; 22. is ingenomen met het antwoord van de EIB op kritische vragen met betrekking tot het totale kredieteninstrument, en haar toezegging om de transparantie en de doeltreffendheid van deze algemene leningsprogramma's verbeteren en ervoor te zorgen dat de aantrekkelijke financieringsvoorwaarden worden doorgegeven aan de uiteindelijke leningnemer; is voornemens de resultaten van deze inspanningen bij toekomstige evaluaties en beoordelingen op de voet te volgen; 23. stelt, onverminderd de bevoegdheden van de Ombudsman, voor een onafhankelijke klachteninstantie in het leven te roepen, bestaande uit een panel van deskundigen die onderzoek doen naar klachten betreffende EIB-activiteiten in het veld; 24. spoort de EIB aan de procedures voor informatievoorziening en beleidstoetsing een officieel karakter te geven, met duidelijke termijnen voor de publicatie van ontwerpteksten en duidelijk gedefinieerde periodes voor openbare raadplegingen; 25. neemt kennis van de bevoegdheid van de Rekenkamer ten aanzien van verrichtingen onder mandaat (gefinancierd of gecofinancierd door de algemene begroting) en ten aanzien van garanties van de Gemeenschap voor door de EIB verstrekte leningen, en verzoekt de EIB volledige toegang te geven tot de informatie die noodzakelijk is voor de audit (met inbegrip van commercieel vertrouwelijke of marktgevoelige informatie); 26. is verheugd dat de EIB in juni 2002 het Parlement voor de eerste keer een exemplaar van het jaarverslag van haar Controlecomité heeft gestuurd; vindt dit verslag echter ontoereikend en verzoekt de EIB haar Raad van Gouverneurs opdracht te geven een kopie van het jaarverslag van haar Controlecomité te doen toekomen aan het Parlement; 27. verzoekt de president van de EIB zich beschikbaar te houden om zonodig in besloten bijeenkomsten van zijn Commissie Begrotingscontrole te verschijnen om specifieke vragen te beantwoorden over activiteiten die verband houden met commercieel vertrouwelijke of marktgevoelige informatie; 28. ziet uit naar de nog hangende uitspraak van het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen over de institutionele rechten van OLAF ten aanzien van de EIB; 29. dringt er bij de EIB, de Rekenkamer en de Commissie op aan om de tripartiete overeenkomst, die op 19 maart 2003 afloopt, zodanig te wijzigen dat de Rekenkamer het recht krijgt in alle gevallen waarin de EIB leningen verstrekt, zowel de garantie als de onderliggende transactie te controleren; vindt dat er verder moet worden nagedacht over de manier waarop het toezicht op de EIB verbeterd kan worden en vindt dat het Europees Parlement hierbij betrokken moet zijn; 30. roept de partijen op om de overeenkomst verder te wijzigen zodat de Rekenkamer ten minste over dezelfde controlerechten tegenover de EIB als tegenover de ECB beschikt: dit betekent dat zij de operationele efficiëntie van het beheer van de EIB moet controleren; 31. betreurt dat de tripartiete overeenkomst tussen de EIB, de Commissie en de Rekenkamer niet ter inzage voor het publiek beschikbaar is; verzoekt de EIB deze op haar website te publiceren; 32. dringt erop aan dat verslagen over financiële risico's worden gepubliceerd en herhaalt dat de EIB onder prudentieel toezicht moet worden geplaatst, het weze door de Europese Centrale Bank of door enige andere toekomstige structuur op het gebied van het toezicht van banken; 33. doet, mocht een mechanisme voor het houden van toezicht op de werkzaamheden van de EIB niet tot stand komen, opnieuw een beroep op de komende Intergouvernementele Conferentie om duidelijkheid te verschaffen over de toezichtsregels en een dergelijk mandaat in het Verdrag op te nemen; 34. verzoekt de EIB, de Rekenkamer en de Commissie een exemplaar van hun tripartiete overeenkomst aan zijn terzake bevoegde commissie te doen toekomen, alsook een volledige lijst van alle terreinen waarop naar hun mening wijzigingen van de tripartiete overeenkomst wenselijk zijn; 35. is van mening dat de EIB dezelfde verplichtingen moet hebben als de andere Europese instellingen op het vlak van controle, openheid en eerbiediging van internationale overeenkomsten, zoals bijvoorbeeld de Overeenkomst van Aarhus betreffende de toegang tot milieu-informatie, waarbij alleen beperkingen kunnen gelden die gerechtvaardigd zijn door de bankwerkzaamheden van de EIB; 36. dringt er bij de EIB op aan het Parlement in te lichten over haar beleid ten aanzien van "klokkenluiders"; 37. herinnert aan de kritiek van de Rekenkamer op het ontbreken van een overzicht van de beheerskosten van het Garantiefonds voor externe acties dat door de EIB wordt gefinancierd; nodigt de EIB uit om een overzicht te geven van alle beheerskosten en andere kosten die door de Gemeenschap in 2000 en 2001 zijn betaald; verzoekt de EIB een transparanter en moderner beleid inzake beheerskosten voor te stellen, en de Rekenkamer om, zich baserend op het hierboven vermelde overzicht, over dit voorstel advies te geven; 38. roept in herinnering dat de Bank algemene leningen in de lidstaten heeft verstrekt voor een totaalbedrag van 10,5 miljard euro; betreurt dat deze algemene leningen zeer vaag zijn gedefinieerd; vraagt de onafhankelijke Afdeling Evaluatie van de EIB, het Controlecomité en de Rekenkamer, binnen het kader van haar bevoegdheden , om een beoordeling van het doel en de uiteindelijke begunstigden van de leningen, evenals de selectiecriteria voor banken per lidstaat, en daarover verslag uit te brengen in het volgende jaarverslag; 39. herinnert eraan dat de EIB op de Top van Göteborg in 2001 werd gevraagd de strategie voor een duurzame ontwikkeling te bevorderen en met de Commissie samen te werken om het EU-beleid inzake klimaatverandering uit te voeren; verzoekt de EIB het Parlement een gedegen evaluatie over te leggen van de gevolgen van haar inspanningen op dit gebied voor de economie en het milieu, met inbegrip van een gedetailleerde analyse betreffende de vraag hoe het SDO in het algemeen en de afspraken van Kyoto in het bijzonder bij door de Bank gefinancierde infrastructuur- en MKB-projecten in aanmerking zijn genomen; 40. verzoekt de Rekenkamer een speciaal verslag te publiceren over de impact van het Meerjarenprogramma 2001-2005 voor het midden- en kleinbedrijf (MKB); 41. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie en de Europese Investeringsbank. Het Europees Parlement , – gezien de bijdragen van de deskundigen voor de op 10 juli 2002 door de Economische en Monetaire Commissie van het Europees Parlement gehouden hoorzitting, – gezien het eindrapport van het Comité van wijzen over de regulering van de Europese effectenmarkten, – onder verwijzing naar zijn resolutie van 5 februari 2002 over de tenuitvoerlegging van de financiële-dienstenwetgeving (1) , – onder verwijzing naar zijn standpunt van 14 maart 2002 over het voorstel voor een richtlijn van het Europees Parlement en de Raad betreffende het aanvullend toezicht op kredietinstellingen, verzekeringsondernemingen en beleggingsondernemingen in een financieel conglomeraat (2) , – onder verwijzing naar zijn standpunt van 14 maart 2002 over het voorstel voor een richtlijn van het Europees Parlement en de Raad betreffende handel met voorkennis en marktmanipulatie (marktmisbruik) (3) , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 14 maart 2002 over het voorstel voor een richtlijn van het Europees Parlement en de Raad betreffende het prospectus dat gepubliceerd moet worden wanneer effecten aan het publiek worden aangeboden of tot de handel worden toegelaten (4) , – gelet op artikel 163 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Economische en Monetaire Commissie (A5&nbhy;0370/2002), A. overwegende dat de volatiliteit op de financiële markten een ongekend niveau heeft bereikt en dat dit onmiskenbaar een bedreiging vormt voor alle deelnemers aan de financiële markten, B. overwegende dat de opeenvolging van financiële schandalen in de Verenigde Staten laat zien dat het bestaande Amerikaanse reguleringssysteem niet in staat is een uitbarsting van financiële crises te voorkomen, C. overwegende dat er hoegenaamd geen aanwijzingen zijn dat Europa voor dergelijke dramatische crises gevrijwaard zou blijven, te meer omdat Europa zich in een overgangsfase bevindt, waarin gefragmenteerde nationale markten zich tot één financiële markt aaneen moeten smeden, D. overwegende dat de rol van de financiële markten bij de financiering van de economie fors is uitgebreid ten koste van traditionele vormen van bankfinanciering; overwegende dat de huishoudelijke welvaart in toenemende mate wordt bepaald door de ontwikkeling van de financiële markten, en dat steeds meer werknemers en zelfstandigen op de financiële markten vertrouwen om zich te verzekeren van een behoorlijk ouderdomspensioen, E. overwegende dat de financiële markten in de EU nog steeds gefragmenteerd zijn, F. overwegende dat ieder EU-land zijn eigen financiële regelgevings- en controlestructuren heeft vastgesteld, op basis van zijn eigen marktstructuren, geschiedenis en cultuur, G. overwegende dat het Comité van wijzen onder voorzitterschap van de heer Lamfalussy in 2001 een nieuw plan heeft voorgesteld om de huidige impasse bij de totstandbrenging van een geharmoniseerde financiële markt te doorbreken en de dialoog tussen toezichthoudende instanties op Europees niveau te institutionaliseren, H. overwegende dat de informele Ecofin-Raad van Oviedo het Economisch en Financieel Comité (EFC) heeft verzocht na te gaan op welke manieren het bedrijfseconomisch toezicht in Europa kan worden verbeterd, I. overwegende dat de instanties voor bedrijfseconomisch toezicht zich in een snel veranderende wereld geconfronteerd zien met de enorme verantwoordelijkheid om zowel de stabiliteit van individuele financiële instellingen als de integriteit van het gehele financiële systeem te vrijwaren, J. overwegende dat het Economisch en Financieel Comité het in zijn verslag-Brouwer betreurenswaardig heeft genoemd dat de coördinatie tussen instanties voor bedrijfseconomisch toezicht nog steeds ontoereikend is, vooral waar het de uitwerking betreft van procedures om financiële crises te boven te komen, 1. merkt op dat de lakse en zelfgenoegzame praktijken bij een aantal bedrijven met name in de Verenigde Staten het vertrouwen van de investeerder danig hebben geschaad, waarmee is aangetoond dat overheidsregulering en -toezicht op de financiële markten een onontbeerlijke voorwaarde vormt voor financiële stabiliteit, die uiteindelijk alle marktdeelnemers ten goede komt; wijst er echter op dat het van belang is ervoor te zorgen dat regulering proportioneel, doeltreffend, risicogerelateerd en gericht plaatsvindt; 2. merkt tevens op dat Europa moet inspelen op de energieke correctieve maatregelen die recentelijk in de Verenigde Staten zijn getroffen in de nasleep van het Enron- en het Worldcom-schandaal, door zijn eigen financiële regelgevings- en controlestructuren te versterken; dringt er bij de instellingen van de EU echter ook op aan ervoor te zorgen dat hun reactie op het Enron/Worldcom-schandaal gematigd, proportioneel en risicogerelateerd is en zich richt op de feitelijke problemen en risico's; uit zijn voldoening over de snelle reactie van de zijde van de Amerikaanse regelgevingsinstanties, maar zou de voorkeur hebben gegeven aan wederzijdse overlegrondes op besluitvormingsniveau tussen de Europese en Amerikaanse autoriteiten alvorens nieuwe wetten op dit gebied van kracht worden; dringt voorts aan op intensivering van de dialoog; Nationale controlestructuren en effectiviteit van het uitgeoefende toezicht 3. merkt op dat iedere te controleren sector (bankwezen, verzekeringen en pensioenfondsen, effectenbedrijf, financiële conglomeraten) het hoofd moet bieden aan uitdagingen in verband met grensoverschrijdende en intersectorale activiteiten; 4. constateert dat op nationaal niveau alleen radicale organisatorische hervormingen kunnen worden doorgevoerd indien duidelijk kan worden aangetoond dat de nieuwe structuur beter tegen haar taken is opgewassen, aangezien iedere diepgaande hervorming het risico in zich bergt dat bestaande systemen erdoor worden verstoord en dat waardevolle informatie verloren gaat; pleit derhalve voor meer gefaseerde hervormingen; 5. is van mening dat het toezicht op verzekeringen en pensioenfondsen zou moeten worden samengevoegd, zonder dat dit ten koste gaat van hun specifieke kenmerken; is van oordeel dat de samenwerking tussen de bestaande instanties voor toezicht op verzekeringen en banken moet worden versterkt, vooral waar het de controle op financiële conglomeraten betreft; 6. uit in dit verband zijn voldoening over de toekomstige richtlijn van het EP en de Raad betreffende het aanvullende toezicht op kredietinstellingen, verzekeringsondernemingen en beleggingsondernemingen in een financieel conglomeraat, in het kader waarvan een instantie moet worden aangewezen voor de coördinatie van de bij de groepsgewijze controle betrokken individuele toezichthouders; erkent dat sluiting van memoranda van overeenstemming tussen toezichthouders de aangewezen manier is voor de omgang met financiële conglomeraten die actief zijn in een beperkt aantal landen, maar vreest dat de aan deze vorm van samenwerking klevende beperkingen aan het licht zullen komen wanneer wij in de toekomst worden geconfronteerd met conglomeraten die in heel Europa opereren; 7. is van mening dat, op nationaal niveau, het bestaande systeem met één enkele geïntegreerde instantie en het opheffen van de traditionele onderverdeling tussen controle op het bankwezen, het verzekeringswezen en het effectenbedrijf uit organisatorisch oogpunt aantrekkelijke kanten heeft en kan voorkomen dat een en ander resulteert in intersectorale arbitrage bij regelgeving en toezicht; 8. merkt tevens op dat een onafhankelijk van de bedrijfseconomische toezichthouders opererende toezichthouder voor het zakenverkeer een aanvaardbaar alternatief is (naar het voorbeeld van de in Australië ontwikkelde "twin peaks"-formule), waarbij de toezichthouder voor het zakenverkeer zich vooral zou moeten toeleggen op de bescherming van kleine investeerders, terwijl de bedrijfseconomische toezichthouders zich wellicht prioritair zouden moeten interesseren voor het behoud van de rentabiliteit en de soliditeit van financiële instellingen; 9. kiest voor een onbevooroordeelde opstelling waar het de optimalisering van nationale structuren betreft; is van mening dat het vermogen van nationale bank- en verzekeringssystemen om de zeer volatiele situatie in de komende jaren (al dan niet) te doorstaan waardevolle aanwijzingen kan geven omtrent de relatieve effectiviteit van nationale controlesystemen; 10. komt tot de conclusie dat de nationale toezichthouders zich steeds meer zullen concentreren op handhaving van regels, dat de kwaliteit van het interne management er meer toe doet dan de uiterlijke schijn en de structuur van nationale controlesystemen, en dat de nationale toezichthouders hoe dan ook de hoeksteen zullen vormen van het nieuwe systeem van comités van niveau 3 die op stapel staan voor het bank- en verzekeringswezen en voor conglomeraten; 11. onderstreept dat de noodzaak van adequate financiële middelen voor de nationale toezichthouders er momenteel meer toe doet dan de opzet van nationale financieringsstructuren; onderstreept dat het financieringsaspect moet worden beschouwd als een strategische prioriteit, waardoor toezichthouders in staat zouden worden gesteld hun taken naar behoren uit te voeren; merkt op dat voor de invoering van één financiële markt deskundige regelgevings- en toezichthoudingsinstanties in alle EU-lidstaten nodig zijn, ten einde evenwichtige onderlinge verhoudingen te kunnen garanderen en om arbitrage bij regelgeving en toezicht te voorkomen; 12. wenst dat de Commissie aan de Raad en het Parlement een verslag voorlegt over de lering die moet worden getrokken uit de huidige crisis met betrekking tot regulering van en toezicht en controle op het bankwezen in Europa, en dat zij daartoe een openbare en transparante raadpleging van de Europese bankorganisaties, het ESCB, de nationale organisaties voor het banktoezicht alsmede de vakbonds- en consumentenorganisaties organiseert; Toezicht op bank- en verzekeringswezen met aandacht voor de bestaande problematiek 13. roept de nationale toezichthouders op te streven naar "directe supervisie" op financiële instellingen en te weerstaan aan de verleiding om zich constant te bemoeien met lopende zaken, hetgeen ten koste zou gaan van de innovatie en meer ethische risico's zou teweegbrengen voor het hoger management van instellingen die aan toezicht worden onderworpen; 14. vestigt meer in het bijzonder de aandacht op de mate waarin verzekeringsmaatschappijen recentelijk zijn geconfronteerd met een aantal negatieve factoren, zoals het instorten van de aandelenkoersen, het feit dat het vaker voorkomt dat bedrijfsobligaties niet worden afgelost en de niet aflatende serie rampen die de wereld overspoelt; dringt aan op de ontwikkeling van een gewijzigd systeem voor toezicht en solvabiliteitscontrole dat meer is afgestemd op het werkelijke risicoprofiel van een verzekeraar, en waarmee tevens verzekeraars kunnen worden aangemoedigd om interne modellen voor het houden van toezicht op de eigen risico's te ontwikkelen; 15. is van mening dat regelingen waarbij toezichthouders de mogelijkheid krijgen om zich aan een constant wisselende omgeving aan te passen wellicht beter functioneren, terwijl passieve handhaving van gedetailleerde regels wellicht het risico in zich bergt dat zij worden ontdoken door gewiekste marktdeelnemers; merkt evenwel op dat wijzigingen in de interpretatie van regels op Europees niveau goed moeten worden gecoördineerd om te voorkomen dat de evenwichtige verhoudingen tussen marktdeelnemers erdoor worden verstoord; 16. is van mening dat periodieke procedurele controles - hoe gedetailleerd ook - wellicht niet voldoende zijn om te oordelen over de soliditeit van een bepaalde financiële instelling; merkt op dat dergelijke kwantitatieve controles kunnen worden aangevuld met door vakbekwaam en ervaren personeel ter plaatse uit te voeren inspecties, vooral wanneer kredietinstellingen hun eigen interne beoordelingssystemen voor de berekening van hun kapitaalruimte ontwikkelen in het kader van het ontwerp voor de tweede conventie van Bazel; 17. is in dat verband van mening dat het ter plaatse installeren van voltijds opererende teams van onafhankelijke interne controleurs bij de grootste Europese banken en verzekeringsmaatschappijen en financiële conglomeraten ertoe zou kunnen leiden dat een beter inzicht wordt verkregen in de activiteiten van de gecontroleerde instelling, de reactiesnelheid groter wordt, het wederzijds begrip wordt verbeterd en het in een vroeg stadium opsporen van organisatorische tekortkomingen wordt vergemakkelijkt; 18. is van mening dat het zich meer openstellen voor de aandeelhouders door financiële instellingen een extra verdedigingslinie kan vormen tegen excessieve blootstelling aan risico en dat het gevaar voor financiële instabiliteit daardoor afneemt; uit in dat verband zijn voldoening over het feit dat deze conceptie ook is overgenomen in het ontwerp voor de tweede conventie van Bazel (derde pijler); merkt tevens op dat de invoering van betere regels inzake ondernemingsbestuur met een voorkeur voor onafhankelijke en bekwame bestuursleden kan bijdragen tot de stabiliteit van financiële instellingen; is van mening dat informatie van toezichthouders over de nationale tenuitvoerlegging van richtlijnen wenselijk is, omdat daarmee een transparant toezicht op de concurrentievoorwaarden mogelijk wordt gemaakt en de financiële stabiliteit zou worden vergroot; 19. merkt op dat het hanteren van compensatieregelingen voor leidinggevende functionarissen van financiële instellingen kan hebben bijgedragen tot meer risicogedrag en winstbejag op korte termijn; wijst erop dat de euforie en roekeloosheid die de financiële markten tot voor kort kenmerkten ongetwijfeld zijn gestimuleerd door de buitensporige bonus- en optieregelingen, vooral bij investeringsbanken; is van mening dat dit gegeven bij het streven naar financiële stabiliteit als zodanig een factor vormt die in de gaten moet worden gehouden; dringt aan op invoering van meer stabiliteitsgerichte systemen; roept de Commissie en de nationale toezichthouders op met richtsnoeren te komen voor de toekenning van dergelijke compensatieregelingen in de financiële sector; 20. constateert dat hedgefondsen een explosieve ontwikkeling doormaken; verzoekt de Commissie en de nationale toezichthouders, in nauwe samenwerking met de Amerikaanse autoriteiten, een inventaris op te maken van dit soort ongereguleerde fondsen; dringt erop aan dat opnieuw wordt nagedacht over de invloed die zij uitoefenen op de stabiliteit van het systeem, in het licht van de LTCM-affaire en de recente beroering op de financiële markten; is bereid zich te beraden over reguleringsvoorstellen tot vaststelling van minimale voorschriften m.b.t. het bedrijfseconomisch toezicht op hedgefondsen, en met name van specifieke regels voor kredietspeculatie en het shorten van aandelen; 21. stelt vast dat de huidige crisis een duidelijk licht werpt op de belangrijke rol die boekhoudkundige praktijken en normen spelen bij de volatiliteit van de financiële markten; is van mening dat een aantal boekhoudkundige IAS-normen die door de EU moeten worden aangenomen, deze tekortkomingen in stand houden of zelfs vergroten en dreigen te leiden tot een grotere instabiliteit van de banken; vooral in norm IAS 39 wordt het "fair value"-beginsel, d.w.z. ad hoc marktwaardering, te rigoureus toegepast, zelfs wanneer er geen markt is en wanneer de financiële instrumenten tot aan het einde van de looptijd worden aangehouden; dringt derhalve aan op een diepgaande, transparante herevaluatie van deze problematiek; Hoe het toezicht op het effectenbedrijf en de financiële markten consumentvriendelijker kan worden gemaakt 22. stelt vast dat niet alle nationale controleurs voldoende middelen ter beschikking stellen voor handhavingstaken; betreurt dat het Comité van Europese effectenregelgevers (CESR) een jaar na de terroristische aanslagen van 11 september nog steeds niet met een vervolgrapport is gekomen op het voorlopige verslag dat het in oktober 2001 aan de Ecofin-Raad heeft uitgebracht met betrekking tot mogelijke handel met voorkennis in relatie tot de aanslagen; 23. betreurt het gebrek aan knowhow omtrent financiële marktvraagstukken bij het justitieel apparaat; dringt er bij de nationale financiële toezichthouders op aan nauwere contacten te onderhouden met de justitiële instanties teneinde hen beter bewust te maken van de nieuwste vorderingen op het gebied van financiële markttechnieken; betreurt de langdurige procedurele vertragingen waarmee gebruikers van financiële diensten worden geconfronteerd, met name bij de behandeling van grensoverschrijdende zaken; roept de lidstaten op gespecialiseerde teams van rechters en openbare aanklagers op te richten die zich toeleggen op het tijdig en effectief oplossen van financiële probleemgevallen; verwelkomt alle mogelijke initiatieven om het treffen van regelingen buiten de rechtbank om te vergemakkelijken door middel van alternatieve geschilregelingssystemen, zoals het door de Commissie opgezette "Fin-Net"-netwerk; 24. is van oordeel dat raadpleging van alle betrokken partijen van wezenlijk belang is voor de ontwikkeling van een reguliere en adequate wetgeving en dringt er bij de Commissie op aan samen met het Europees Parlement een formele dialoog op gang te brengen met vertegenwoordigers van organisaties die zowel de financiële als de consumentensector vertegenwoordigen - inclusief organisaties van kleine aandeelhouders - en met de sociale partners; 25. stelt vast dat verschillende lidstaten bezig zijn met een herbeoordeling van de nationale instrumenten voor regulering van en toezicht op de markten, het vennootschapsrecht, het bestuur van ondernemingen en de organisatie van de beroepsgroepen die belang hebben bij de financiële informatie; is van mening dat er op deze terreinen ook op Europees niveau behoefte is aan een krachtig optreden; 26. roept de nationale instanties voor toezicht op het effectenbedrijf op ten behoeve van de bevolking "financiële alfabetiseringsprogramma's" op te zetten om het publiek beter bewust te maken van zwendel- of afzetpraktijken met financiële producten, en daarvoor specifieke programma's te ontwikkelen die zich richten op kwetsbare bevolkingsgroepen; Internationale samenwerking tussen bedrijfseconomische regelgevers en toezichthouders: enkele praktische maatregelen 27. betreurt dat de strijd tegen diverse vormen van witteboordencriminaliteit - witwassen van geld, belastingfraude, marktmisbruiken, financiering van terroristische groeperingen, enz. - gedurende lange tijd is belemmerd door de onwil van nationale - ook Amerikaanse - autoriteiten om met elkaar samen te werken; wijst erop dat de formele naleving van internationale normen niet voldoende is; uit zijn voldoening over het feit dat er na 11 september sprake is van een nieuwe vastberadenheid om deze kwesties in multilateraal verband aan te pakken; 28. onderstreept dat wederzijds vertrouwen de voornaamste voorwaarde is voor effectieve samenwerking tussen toezichthouders; tekent wat dat betreft opnieuw krachtig verzet aan tegen de mogelijkheid voor aan toezicht onderworpen instellingen om de toezichthouder te kiezen die hun het beste uitkomt, aangezien dit ertoe zou leiden dat regelgeving en toezicht in snel tempo worden gereduceerd tot het laagst mogelijke niveau, waarbij met elkaar concurrerende toezichthouders vanzelfsprekend zouden trachten informatie voor elkaar verborgen te houden, terwijl juist naar het tegendeel moet worden gestreefd; 29. roept de nationale toezichthouders op een Europees opleidingscentrum voor toezichthouders op te richten om hun ervaringen uit te wisselen, hun vaardigheden te verruimen en het op elkaar afstemmen van controleprocedures te vergemakkelijken; 30. verzoekt de nationale toezichthouders een actief beleid voor onderlinge uitwisseling van personeel te ontwikkelen; pleit ervoor dat dit detacheringsbeleid ook wordt uitgebreid tot de Verenigde Staten en tot alle andere landen waar belangrijke financiële markten gevestigd zijn; 31. roept de nationale toezichthouders op, op permanente of tijdelijke basis personeel uit andere lidstaten aan te werven om grensoverschrijdende contacten te vergemakkelijken en wederzijds begrip van specifieke nationale kenmerken te bevorderen; stelt voor, tegen het einde van dit decennium voor het niet-secretariaatspersoneel wat dit betreft uit te gaan van een streefcijfer van 5%; 32. verzoekt de nationale toezichthouders een gemeenschappelijke databank op te zetten waarbinnen de voornaamste bedrijfseconomische gegevens voor Europese financiële instellingen zouden worden samengebracht en die toegankelijk zou zijn voor alle erkende Europese toezichthouders en ook beschikbaar zou zijn voor het grote publiek; uit zijn voldoening over het werk dat reeds is verricht door de binnen het Comité voor bankentoezicht opgerichte werkgroep voor kredietregistratie en dringt aan op de instelling van een op brede schaal toegankelijk pan-Europees register waar de nationale kredietregisters op zijn aangesloten; 33. pleit ervoor dat meer belang wordt gehecht aan instrumenten voor macro-economisch toezicht en dringt erop aan dat er nauwere onderlinge relaties worden gelegd tussen macro- en micro-economische controlesystemen; pleit bij de nationale toezichthouders voor bundeling van middelen om per land/sector een controleteam te kunnen oprichten dat - waar nodig - waarschuwingen aan het bankwezen en de verzekeringssector kan doen uitgaan tegen excessieve blootstelling aan landen/sectoren waarvan is vastgesteld dat zij kwetsbaar zijn; 34. roept de nationale toezichthouders op hun financiële en personele middelen te bundelen met het oog op de instelling van "vooruitgeschoven posten" in de voornaamste economieën buiten de EU en in de opkomende markten, teneinde uit de eerste hand informatie te kunnen verkrijgen omtrent de activiteiten van dochtermaatschappijen van Europese banken en verzekeringsmaatschappijen in het buitenland en om actuele informatie te kunnen verschaffen aan de gemeenschappelijke instantie die verantwoordelijk is voor de in het kader van het macro-economisch toezicht te verrichten analyses; 35. is van mening dat de situatie van de financiële sector in veel kandidaat-lidstaten nog steeds wankel is en dat hun financiële markten nog in de kinderschoenen staan; verzoekt de Commissie, de Europese Investeringsbank en de Europese Bank voor Wederopbouw en Ontwikkeling meer te doen voor de bevordering van solide gedragsregels in het bankwezen; spreekt de wens uit dat ten behoeve van het personeel van regelgevende en toezichthoudende instanties in de kandidaat-lidstaten adequate, gecoördineerde opleidingsvoorzieningen worden gecreëerd; 36. verzoekt de Commissie en de respectieve Europese controlecomités, samen met het Federal Research System en de Securities and Exchange Commission van de Verenigde Staten jaarlijks een transatlantisch financieel forum te organiseren waar de bestaande financiële problemen in het openbaar kunnen worden besproken; dringt aan op een intensievere dialoog om een oplossing te vinden voor alle geschilpunten die zich daarbij kunnen voordoen; Naar een actievere rol voor de Commissie en een grotere parlementaire controle bij de reglementering van en het toezicht op bankwezen en financiële sector 37. verzoekt de Commissie opnieuw een leidende rol te vervullen bij de formulering van wetgeving met betrekking tot het effectenbedrijf; dringt erop aan dat over fundamentele bepalingen een besluit wordt genomen op niveau 1; spreekt de hoop uit dat het toenemende gebruik van de comitologieprocedure in het kader van het Lamfalussy-comité geen indirecte manier is om zich aan haar verantwoordelijkheden te onttrekken door haar wetgevingstaken "uit te besteden" aan comités van niveau 3; dringt er bij de Commissie op aan haar knowhow uit te breiden door meer middelen uit te trekken voor de financiëledienstensector; spreekt de hoop uit dat de geplande uitbreiding van het Lamfalussy-kader zal leiden tot een coherente tenuitvoerlegging en handhaving van de EU-wetgeving met betrekking tot het bedrijfseconomisch toezicht; 38. spreekt de wens uit dat de Commissie een stelselmatige evaluatie opmaakt van het reguleringseffect van de door haar opgestelde wetgeving, waarin ook een volledige kosten-batenanalyse zou moeten worden opgenomen, zonder welke geen wetgeving zou moeten worden voorgesteld; neemt zich voor een soortgelijke kosten-effectanalyse uit te voeren met betrekking tot eventuele amendementen die het zich voorstelt aan te nemen; merkt op dat in systematisch overleg met de marktdeelnemers waardevolle inzichten kunnen worden verkregen in de voorbereidende stadia van het wetgevingsproces, hoewel het gevoerde overleg niet mag resulteren in een situatie waarbij de toezichthouder de gevangene wordt van de te controleren instanties; 39. verzoekt de Commissie het functioneren van de nationale toezichthouders te onderzoeken; dringt erop aan dat jaarlijks een publiek scorebord wordt opgesteld waarop de door de toezichthouders geleverde prestaties in gestandaardiseerde vorm worden aangegeven; 40. verzoekt de Commissie te beoordelen in hoeverre grensoverschrijdende consolidatie op de financiële markten door nationale autoriteiten wordt beperkt of bevorderd; verzoekt de Commissie jaarlijks een scorebord op te stellen waarin per lidstaat het aantal binnenlandse/grensoverschrijdende fusies en binnenlandse/inkomende investeringen in nieuwe activiteiten op de financiële markten wordt vermeld; verzoekt de Commissie tevens de wisselwerking tussen het gevoerde concurrentiebeleid en de gehanteerde bedrijfseconomische controlesystemen in detail te onderzoeken; wenst dat de op nationaal niveau bestaande financiële grenzen worden opengesteld ten einde voor de consumenten billijke concurrentievoorwaarden te creëren; verzoekt de Commissie strenger op te treden tegen nationale kartels in de financiële sector; verzoekt de Commissie tevens na te gaan wat de gevolgen op concurrentiegebied zijn van het feit dat er in de sector accountancy en kredietwaardigheidsrating slechts enkele actoren bestaan; 41. verzoekt de Commissie en de nationale toezichthouders door middel van adequate regelgeving op te treden door tenuitvoerlegging van de aanbeveling van de Commissie van 16 mei 2002 "Onafhankelijkheid van de met de wettelijke controle belaste accountant in de EU: basisbeginselen" (5) ter voorkoming van belangenconflicten; is van mening dat accountancy- en ratingbedrijven niet op zoek mogen gaan naar alternatieve bronnen van inkomen waardoor aperte belangenconflicten kunnen ontstaan; Versterking van structurele samenwerking en coördinatie op Europees niveau 42. onderschrijft dat de nadruk moet komen te liggen op convergentie, niet alleen bij de regelgeving maar ook bij implementatie en toezicht; uit zijn voldoening over de institutionalisering van een regelmatige dialoog tussen toezichthouders op Europees niveau via de instelling van het Europees Comité van effectenregelgevers (CESR), waartoe onlangs in het kader van het toezicht op het effectenbedrijf is besloten; beveelt deze benadering ook aan voor het bank- en verzekeringswezen en voor de sector pensioenfondsen; 43. is van mening dat de wisselwerking tussen regelgeving en toezicht hierin een belangrijke rol vervult, en pleit ervoor dat de in het bank- en verzekeringswezen en bij de pensioenfondsen bestaande structuren worden gebruikt om verwarring en een proliferatie van met elkaar concurrerende comités te voorkomen; 44. steunt de Commissie in haar rol van onafhankelijke en onpartijdige machtsfactor; wijst erop dat de Commissie als voorzitter moet fungeren van raadgevende comités ten einde aan haar Verdragsverplichtingen te voldoen; zou het als de normale gang van zaken beschouwen indien de Commissie ook het beheer zou voeren over het secretariaat van de comités van niveau 2; 45. zou de instelling steunen van een in EU-verband op te zetten forum van financiële autoriteiten op het hoogste niveau, met deelneming van het ESCB en de ECB, dat stroomopwaarts een analyserende en waarschuwende rol zou moeten vervullen ten einde in te spelen op veranderingen in risico's en structureel zwakke punten en dat verbindingen zou kunnen leggen tussen het toezicht op het bankwezen, het verzekeringswezen en het effectenbedrijf , met name met betrekking tot het macro-economisch toezicht; 46. dringt er bij de Commissie op aan op grond van de ervaringen in de VS een verslag op te stellen over de vraag welke effecten het voor de stabiliteit en integriteit van de sector financiële dienstverlening heeft dat er noch tussen de accountancybedrijven die grote EU-ondernemingen controleren, noch tussen de ratingbedrijven voldoende concurrentie bestaat; Naar een geïntegreerd Europees controlesysteem voor de toekomst 47. is van mening dat in de huidige fase versterkte samenwerking en coördinatie tussen nationale toezichthouders passend en noodzakelijk zijn; merkt op dat er op dit moment sprake is van een trend die uiteindelijk zal uitmonden in de oprichting van een of meerdere geïntegreerde Europese toezichthouders, terwijl moet worden gegarandeerd dat het toezicht op kleine, binnenlands opererende financiële instellingen ook in de toekomst op nationaal niveau wordt uitgeoefend teneinde de proximiteit tussen toezichthouders en gecontroleerde entiteiten te kunnen handhaven; 48. is van mening dat in dit stadium nog slechts kan worden gespeculeerd over de optimale toekomstige structuur van een financieel controlestelsel in de EU, gezien de nog grotendeels onvoorspelbare ontwikkelingen in de financiële sector en het feit dat geen van de mogelijke toekomstige systemen (nationale geïntegreerde toezichthouders, nationale toezichthouders per sector, één enkele Europese instantie, Europese toezichthouders per sector, ESCB) momenteel duidelijke voordelen biedt boven de andere; 49. dringt er bij de ministers van Financiën met klem op aan geen overhaaste beslissing te nemen en met alle relevante actoren een brede publieke discussie over een geïntegreerd Europees toezichthoudingssysteem op gang te brengen teneinde zich te beraden over de haalbaarheid van een Europees systeem voor controle op grote, internationaal en intersectoraal actieve financiële instellingen; 50. dringt aan op een herziening van het Verdrag die het mogelijk zou maken om - indien daartoe in de toekomst zou worden besloten - te voorzien in een rechtsgrondslag voor bedrijfseconomisch toezicht op grote pan-Europese financiële entiteiten op Europees niveau, hetzij door een wijziging in artikel 105, lid 6 van het EG-Verdrag teneinde de ECB in staat te stellen als rechtstreekse toezichthouder te fungeren of door opneming van een nieuw hoofdstuk in het Verdrag dat de mogelijkheid zou bieden tot oprichting van een Europese toezichthoudende instantie voor financiële dienstverlening of Europese sectorale instanties voor het bankwezen, verzekeringen/pensioenfondsen en/of financiële conglomeraten; 51. merkt op dat de Europese Centrale Bank momenteel niet over de nodige teams noch over het mandaat beschikt om rechtstreeks toezicht te kunnen uitoefenen op de Europese financiële instellingen; roept de Europese Centrale Bank op zich voorlopig te concentreren op betalingssystemen, waar nog veel te doen valt, met name waar het de ontwikkeling van veilige, billijke en efficiënte financiële infrastructuren in Europa betreft; merkt tevens op dat de Europese Centrale Bank bij het macro-economisch toezicht en het crisisbeheer een belangrijke rol te vervullen heeft in het kader van haar mandaat ter vrijwaring van de financiële stabiliteit; is van mening dat het voor de hand ligt dat de ECB naar behoren moet worden betrokken bij de diverse vormen van in EU-verband te organiseren bedrijfseconomisch toezicht; Addendum bij het EFC-rapport 52. merkt op dat in het rapport van het Economisch en Financieel Comité van 3 oktober 2002 wordt voorgesteld de Lamfalussy-procedure uit te breiden tot de regulering van en het toezicht op banken, verzekerings- en pensioenfondsen en financiële conglomeraten; uit zijn voldoening over het besluit van de Ecofin-Raad om een brede discussie op gang te brengen, waarbij de marktdeelnemers uitvoerig zullen worden geraadpleegd; 53. constateert dat nog niet afdoende is aangetoond dat de voorlopige Lamfalussy-procedure dringend moet worden uitgebreid tot meer dan een interne marktregeling voor het effectenbedrijf; wijst erop dat de in oktober 2002 opgerichte Interinstitutionele Controlegroep tot taak heeft de in het kader van de Lamfalussy-procedure bereikte resultaten te evalueren en de Raad en het Parlement van advies te dienen; merkt op dat het eerste rapport van deze groep pas in het voorjaar van 2003 zal verschijnen; 54. laakt het feit dat de Commissie en de Raad niet - zoals was overeengekomen - in het kader van de Conventie met voorstellen tot herziening van het Verdrag zijn gekomen met betrekking tot het delegatierecht in de zin van artikel 202 en tot het terugroepingsrecht voor het Europees Parlement; 55. vestigt de aandacht op een aantal positieve punten in het rapport van het Economisch en Financieel Comité die in overeenstemming zijn met de door het EP in deze resolutie geformuleerde aanbevelingen, te weten de erkenning van de rol van de centrale banken, ongeacht of zij al dan niet toezichthoudende taken uitoefenen, de zin van het gebruik van bestaande coördinatiestructuren en de bereidheid om regelgeving en toezicht in Europees verband te combineren en derhalve de coördinatie op dit niveau te intensiveren; 56. onderschrijft de noodzaak van een intersectoraal beleidsplatform op hoog niveau, maar betreurt dat de zetel van de Werkgroep voor het beleid inzake financiële dienstverlening (FSPG) is overgebracht van de Commissie naar een lidstaat; verlangt dat een vertegenwoordiger van het Europees Parlement kan deelnemen aan de bijeenkomsten van deze werkgroep, die wordt geacht te fungeren als "politiek advies- en controleorgaan"; 57. uit zijn bezorgdheid over de pogingen van het EFC om het gehele functioneren van de Lamfalussy-procedure te controleren door een stevige greep te krijgen op de FSPG; pleit ervoor dat dit nieuwe comité op hoog niveau rechtstreeks verslag uitbrengt aan de Raad, de Commissie en het Parlement, fungeert als forum ter beoordeling van de financiële stabiliteit en zich beraadt over middellange- en langetermijnvraagstukken, maar is van mening dat het ten koste van de rol van de Commissie zou kunnen gaan wanneer het betrokken zou raken bij het beheer van microprojecten op niveau 2; 58. wijst erop dat het Europees Parlement niet alleen moet worden geraadpleegd, maar dat het bovendien samen met de Raad als medewetgever fungeert; 59. stelt zich op het standpunt dat aan de volgende voorwaarden moet zijn voldaan alvorens de Lamfalussy-procedure op enigerlei wijze kan worden uitgebreid: 60. onderstreept dat bij alle wetgevingswerk, met name op de niveaus 2 en 3 van de Lamfalussy-procedure, zo transparant mogelijk te werk moet worden gegaan en dat de burgers in de gelegenheid moeten worden gesteld daarbij in alle stadia te worden betrokken; dringt derhalve aan op expliciete procedure&nbhy;, transparantie- en consultatieregels teneinde nadrukkelijke garanties te kunnen bieden voor gelijke betrokkenheid van alle burgers en belanghebbende partijen bij alle stadia van werkzaamheden op de niveaus 2 en 3 van de Lamfalussy-procedure; 61. brengt in herinnering dat de Commissie in haar Witboek over Europese governance heeft verklaard dat artikel 202 van het EG-Verdrag in feite achterhaald is als gevolg van de medebeslissingsprocedure; betreurt het uitblijven van een initiatief van de zijde van de Commissie om de Conventie een voorstel voor te leggen voor concrete Verdragswijzigingen en verzoekt haar met klem zulks alsnog te doen; spoort zijn eigen delegatie in de Conventie er voorts toe aan in dezelfde zin te handelen; 62. onderstreept dat de lidstaten er zich in een op de bijeenkomst van de Europese Raad van Kopenhagen af te leggen verklaring nadrukkelijk toe moeten verplichten een dergelijke Verdragswijziging voor te bereiden en de hierboven in paragraaf 58 aangegane verbintenissen na te komen teneinde tot een gemeenschappelijk standpunt te komen en de weg te effenen voor een succesvolle implementatie van de overeengekomen beginselen; 63. onderstreept dat het Parlement onder die voorwaarden gaarne met uitbreiding van de Lamfalussy-procedure zou instemmen; o o o 64. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Het Europees Parlement , - gezien het verslag van de Commissie (SEC(2002) 462 – C5-0282/2002), - gezien het schriftelijk antwoord van de Commissie op zijn resolutie van 4 oktober 2001 (1) over het XXXste verslag over het mededingingsbeleid (2000), (SEC(2001) 694 - C5-0312/2001 - 2001/2130(COS) ) - onder verwijzing naar zijn resolutie van 4 juli 2002 over het Groenboek van de Commissie over de herziening van Verordening (EEG) nr. 4064/89 van de Raad ( COM(2001) 745 - C5-0159/2002 - 2002/2067(COS) ) (2) , - onder verwijzing naar zijn resolutie van 30 mei 2002 over de ontwerpverordening van de Commissie betreffende de toepassing van artikel 81, lid 3 van het Verdrag op groepen verticale overeenkomsten en onderling afgestemde feitelijk gedragingen in de motorvoertuigenindustrie ( 2002/2046(INI) ) (3) , - onder verwijzing naar zijn standpunt van 13 maart 2002 over het voorstel voor een richtlijn van het Parlement en de Raad tot wijziging van Richtlijn 96/92/EG en Richtlijn 98/30/EG betreffende gemeenschappelijke regels voor de interne markt van elektr iciteit en aardgas (4) , - onder verwijzing naar zijn resolutie van 6 februari 2002 over het negende verslag van de Commissie over overheidssteun in de Europese Unie (5) , - onder verwijzing naar zijn resolutie van 13 november 2001 over de mededeling van de Commissie over de diensten van algemeen belang (DAB) in Europa ( COM(2000) 580 - C5-0399/2001 - 2001/2157(COS) ) (6) , - onder verwijzing naar zijn standpunt van 6 september 2001 over het voorstel voor een verordening van de Raad betreffende de tenuitvoerlegging van de mededingingsregels in de artikelen 81 en 82 van het Verdrag en tot wijziging van de Verordeningen (EEG) nr. 1017/68, (EEG) nr. 2988/74, (EEG) nr. 4056/86 en (EEG) nr. 3975/87 (verordening tot vaststelling van de wijze van toepassing van de artikelen 81 en 82 van het Verdrag) (7) , - gezien het scorebord 2001 voor overheidssteun- Editie voorjaar 2002 ( COM (2002) 242 ), - gezien de conclusies van de Europese Raad van Laken op 14 en 15 december 2001, - gezien de conclusies van de Europese Raad van Barcelona op 15 en 16 maart 2002, - gezien de conclusies van de Europese Raad van Sevilla op 20 en 21 juni 2002, - gelet op artikel 47, lid 1 van zijn Reglement, - gezien het verslag van de Economische en Monetaire Commissie en de adviezen van de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken en de Commissie juridische zaken en interne markt ( A5-0352/2002 ), A. overwegende dat het mededingingsbeleid een van de middelen is voor het verwezenlijken van de doeleinden van de Unie en het bereiken van de strategische doelstelling die voor het lopende decennium in Lissabon is vastgesteld, waarin wij voor grote uitdagingen staan, zoals de mondialisering en de uitbreiding van de Europese Unie; dat dit beleid daarom niet alleen oog moet hebben voor het belang van de consument maar ook voor het concurrentievermogen van de Europese economieën en ondernemingen in het mondialiseringsproces, B. overwegende dat de Commissie zelf in een recente mededeling onderstreept dat "het vinden van een evenwicht tussen de doelstellingen van het ondernemingsbeleid en die van het mededingingsbeleid een wezenlijk onderdeel van het beleid is en dat het welslagen daarvan ertoe zal bijdragen een gunstige omgeving te scheppen voor economische groei" (SEC(2002) 528), C. overwegende dat het mededingingsbeleid in de Unie in de eerste plaats ten goede moet komen aan de burgers en ingezetenen als consument, door te zorgen voor meer keuze, een betere kwaliteit en lagere prijzen voor goederen en diensten, maar dat zij zich daarvan nog nauwelijks bewust zijn, D. overwegende dat de werkzaamheden van de Commissie in het jaar 2001 een algehele daling van het aantal nieuwe gevallen op alle terreinen te zien geven, E. overwegende dat er op antitrustgebied sprake is van een zeer hoog aantal besluiten tot onderzoek en opsporing van kartels, met een record aan boetes, F. overwegende dat het aantal besluiten tot verbod van de concentratie van ondernemingen nog nooit zo hoog is geweest in één jaar, G. overwegende dat de aangemelde staatssteun met 30% is afgenomen, maar dat het aantal ingeleide procedures stabiel is, H. overwegende dat in het jaarverslag voor het eerst een sectie is opgenomen voor de diensten van algemeen belang, in overeenstemming met de jurisprudentie in de zaak-Ferring, waarbij de financiële compensatie aan ondernemingen voor de totstandbrenging van DAB niet als staatssteun wordt aangemerkt, en voorts overwegende dat de Europese Raden van Laken en Barcelona de Commissie hebben aangemoedigd richtsnoeren op te stellen om helderheid te verschaffen over het effect ervan op de staatssteun voor diensten van algemeen economisch belang, I. overwegende dat de Commissie in juli 2002 haar goedkeuring heeft gehecht aan een omvangrijke publieke kapitaalinjectie voor Railtrack in Groot-Brittannië, J. overwegende dat op het terrein van de mededinging de toetredingsonderhandelingen in een bevredigend tempo verlopen en zullen worden afgerond binnen de termijn die is vastgesteld in de conclusies van de Europese Raad die op 21 en 22 juni 2002 in Sevilla is gehouden; 1. is ingenomen met het XXXIste verslag over het mededingingsbeleid waardoor nog eens onderstreept wordt dat de Commissiediensten uitstekend werk hebben verricht; 2. feliciteert commissaris Monti met de gekozen benadering en onderschrijft de noodzaak van voortdurend streng toezicht op concurrentieverstoringen door openbare en particuliere actoren; 3. verzoekt de Commissie onmiddellijk de procedure voor geschillenbeslechting van de Wereldhandelsorganisatie te starten om de steun aan de scheepsbouwsector in Zuid-Korea aan te vechten en een einde te maken aan de huidige situatie, die de Europese scheepsbouwsector in een onaanvaardbare situatie brengt; wijst erop dat Zuid-Korea reeds lange tijd aan concurrentievervalsing op de scheepsbouwmarkten doet door schepen tegen een lagere prijs dan de werkelijke kostprijs aan te bieden; wijst erop dat de reeds vele jaren durende onderhandelingen tussen de Europese Unie en Zuid-Korea om een gezonde concurrentie op de scheepsbouwmarkten tot stand te brengen zonder resultaat zijn gebleven; 4. beklemtoont dat het de recente uitspraak van de rechter in de zaal Airtours/First Choice niet als een diskwalificatie beschouwt van het werk van de Commissie; 5. is van mening dat de huidige beroepsregeling bij het Hof van Justitie niet optimaal functioneert en verzoekt de Commissie de mogelijkheid van een onafhankelijk orgaan te bestuderen, zoals een nieuwe rechterlijke instantie overeenkomstig artikel 225A van het Verdrag van Nice, zodat zaken voor het Hof snel en doeltreffend kunnen worden behandeld door rechters die gespecialiseerd zijn in mededinging en overheidssteun; 6. verzoekt de Commissie na te denken over een nieuw stelsel waarin de definitieve beslissing in een fusiezaak, met inbegrip van de opgelegde voorwaarden, eerst via een versnelde procedure door een dergelijke onafhankelijke instantie getoetst dient te worden om de betrokken ondernemingen en hun concurrenten meer rechtszekerheid te bieden; 7. is van mening dat ook op markten met weinig concentraties waar in theorie ruimte is voor concurrentie, zich verschijnselen kunnen voordoen van restrictieve overeenkomsten die prijsafspraken in de hand werken of van het hanteren van te hoge handelsmarges; 8. acht het in het belang van de consument dat hij een betere kwaliteit en een betere dienstverlening ontvangt tegen een lagere prijs, maar de consument verlangt vooral dat de door hem verlangde dienst wordt aangeboden, want hij is allereerst een burger of ingezetene die door zijn stem duidelijk kan maken dat hij een dienst van algemeen belang, in een bepaalde vorm aangeboden, wenst; 9. stelt met instemming vast dat de Commissie tot de conclusie komt dat de generieke vrijstelling technologieoverdracht te veel voorschriften bevat en kennelijk werkt als een dwangbuis waardoor doelmatige transacties kunnen worden ontmoedigd en de verspreiding van nieuwe technologieën kan worden belemmerd, hetgeen op zijn beurt de mogelijke schepping en groei van werkgelegenheid kan beperken; 10. onderschrijft de keuze van de EuropeseRaad van Stockholm, die in Barcelona werd bevestigd, om de sectoriële staatssteun te heroriënteren in de richting van horizontale doelstellingen van algemeen belang; 11. is van mening dat het doorzichtigheidsbeginsel eist dat de horizontale steun zo gericht mogelijk wordt verstrekt; 12. is er verheugd over dat de Commissie erkent dat overeenkomsten in de MKB-sector in het algemeen 'de minimis' zijn en derhalve buiten de voorschriften inzake het mededingingsbeleid van de EU vallen; 13. juicht de presentatie van de eerste uitgaven van het scorebord over overheidssteun toe, omdat dit een belangrijk instrument is om de transparantie en de democratische controle te bevorderen, maar betreurt het dat in dit opzicht nog steeds de bereidheid bestaat om situaties te aanvaarden waarin sprake is van flagrante ongelijkheid; 14. is ingenomen met de opneming van een hoofdstuk over de DAB en wijst op de politieke en culturele dimensie van deze diensten, die een rechtvaardiging kan zijn voor het aanbod van een universele dienstverlening en de financiering ervan; wenst daarom dat bij de toepassing van de mededingingsregels op diensten van algemeen belang de rechtszekerheid wordt gehandhaafd en ontwikkeld om te waarborgen dat aan de aanbodzijde aan de vereisten wordt voldaan en er universele toegang tot diensten van algemeen belang bestaat; 15. herhaalt zijn verzoek om in het kader van de nieuwe Verdragsherziening in 2004 te voorzien in toepassing van de medebeslissingsprocedure bij de toekomstige vaststelling van wetgevingsvoorschriften betreffende het mededingingsbeleid, wanneer de Raad een besluit neemt met gekwalificeerde meerderheid van stemmen; 16. vestigt de aandacht van de Commissie op de inspanningen van de kandidaat-lidstaten en de reeds behaalde resultaten en op de noodzaak van een billijke behandeling, gezien de ernstige problemen op het gebied van ontwikkeling en sociale cohesie waarmee deze landen worden geconfronteerd, en merkt op dat hun begrotingsmiddelen niet vergelijkbaar zijn met die van de meeste lidstaten; 17. wijst erop dat de kandidaat-lidstaten wat betreft de regels voor staatssteun op dezelfde wijze dienen te worden behandeld; 18. moedigt de Commissie aan haar inspanningen binnen de Wereldhandelsorganisatie ter ondersteuning van de antitruststrijd volgens het Europees model van mededingingsregels voort te zetten; 19. is verheugd over de voorgestelde modernisering van Verordening 17 uit 1962 tot uitvoering van de artikelen 81 en 82 van het Verdrag, maar herhaalt dat deze modernisering niet mag leiden tot renationalisering van het mededingingsbeleid; 20. is van mening dat op mededingingsafspraken met grensoverschrijdende effecten uitsluitend het Europese mededingingsrecht van toepassing is; 21. deelt de zorgen die zijn geuit met betrekking tot een noodzakelijke scheiding van de bevoegdheden van de Commissie, en verzoekt om een brede, gedetailleerde analyse en een onderzoek naar de mogelijkheden om aan deze zorgen tegemoet te komen; 22. juicht het toe dat de Commissie zich sterker toelegt op het onderzoek naar en de beboeting van hardnekkige kartels; 23. vindt het verheugend dat commissaris Monti een intensievere dialoog en samenwerking tussen de internationale mededingingsautoriteiten in het kader van de Wereldhandelsorganisatie en het Internationale Concurrentienetwerk bevordert om vorm te geven aan een internationaal mededingingsbeleid, dat een positief effect zal hebben op de toenemende mondialisering van de economische bedrijvigheid, om de geleidelijke totstandbrenging van nieuwe multilaterale rechtsinstrumenten te stimuleren en om de basis te leggen voor een toekomstig internationaal bestuursbestel op dit beleidsterrein; 24. dringt bij de Commissie aan op een onderzoek naar de overnameactiviteiten van bedrijven in de elektriciteitssector en de vaststelling van de elektriciteitstarieven vanuit het oogpunt van de communautaire regels inzake illegale overheidssteun; 25. juicht het toe dat de Commissie zich blijft inzetten voor de Europese Mededingingsdag, die gehouden wordt in de lidstaat die het voorzitterschap van de Raad bekleedt, en verzoekt de Commissie eraan te blijven werken dat de Europese burgers ten volle doordrongen raken van de voordelen van een doeltreffend mededingingsbeleid, hetgeen zal leiden tot meer begrip en publieke steun; 26. is verheugd over de vooruitgang die is geboekt bij de herziening van de groepsvrijstelling voor de distributie van motorvoertuigen, maar verzoekt om verdergaande maatregelen om buitensporige prijsverschillen tussen de lidstaten aan te pakken; 27. neemt er nota van dat de Commissie zich blijft inzetten voor een nog verdere verlaging van de overheidssteun; onderstreept evenwel dat bij de beoordeling van het beleid van de lidstaten de kwaliteit van de steunverlening naar behoren in aanmerking genomen dient te worden; 28. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie de doen toekomen aan de Commissie, de Raad en de mededingingsautoriteiten van de lidstaten. Het Europees Parlement , - gezien het scorebord 2001 ( COM(2002) 242 ), - gezien het verslag van de Commissie over de toepassing van de communautaire regeling voor de steunmaatregelen van de lidstaten ten behoeve van de kolenindustrie in het jaar 2001 ( COM(2002) 176 ), - gezien het verslag van de Commissie over de toepassing in 2001 van Beschikking nr. 2496/96/EGKS van de Commissie van 18 december 1996 houdende communautaire regels voor steun aan de ijzer- en staalindustrie (staalsteuncode) ( COM(2002) 145 ), - gezien het verslag van de Commissie over de stand van de werkzaamheden betreffende de richtsnoeren inzake steunmaatregelen van de staten in verband met diensten van algemeen economisch belang ( COM(2002) 280 ), - gezien het scorebord 2001 voor overheidssteun (tweede editie) ( COM(2001) 782 ), - gezien het XXXIste verslag van de Commissie over het mededingingsbeleid 2001 (SEC(2002) 462 - C5-0282/2002 - 2002/2142(COS) ), - onder verwijzing naar zijn resolutie van 4 september 2002 over de ontwerpverordening van de Commissie betreffendeinzake de toepassing van de artikelen 87 en 88 van het EG-Verdrag op werkgelegenheidssteun (C5-0259/2002 - 2002/2126(COS) ) (1) , - onder verwijzing naar zijn resolutie van 11 april 2002 over de mededeling van de Commissie aan de Raad en het Europees Parlement betreffende de tenuitvoerlegging van het actieplan voor risicokapitaal( COM(2001) 605 - C5-0015/2002 - 2001/2213(COS) ) (2) , - onder verwijzing naar zijn resolutie van 6 februari 2002 over het negende verslag van de Commissie over overheidssteun in de Europese Unie ( COM(2001) 403 - C5-0632/2001 - 2001/2269(COS) ) (3) , - onder verwijzing naar zijn resolutie van 13 november 2001 over de mededeling van de Commissie inzake diensten van algemeen belang in Europa ( COM(2000) 580 - C5-0399/2001 - 2001/2157(COS (4) , - gezien de conclusies van de Europese Raad te Barcelona op 15 en 16 maart 2002, - gezien de mededeling van de Commissie aan de Raad en het Europees Parlement: Productiviteit: de sleutel tot het concurrentievermogen van de Europese economieën en ondernemingen ( COM(2002) 262 ), - gezien de artikelen 16, 86, 87, 88 en 89 van het EG-Verdrag, - gezien artikel 163 van zijn Reglement, - gezien het verslag van de Economische en monetaire commissie en het advies van de Commissie industrie, externe handel, onderzoek en energie ( A5-0353/2002 ), A. overwegende dat het beleid van overheidssteun gebaseerd is op de artikelen 87-89 van het Verdrag; de verordeningen van de Raad uit 1998 en 1999, de richtsnoeren van de Commissie en de ontstane jurisprudentie, B. overwegende dat de Europese Raden van Stockholm en Barcelona hebben verklaard de steunverlening te zullen verminderen en te heroriënteren op horizontale doelstellingen van algemeen belang, C. overwegende dat de halfjaarlijkse publicatie van het scorebord die sinds 2001 plaatsvindt, een waardevol instrument is voor de doorzichtigheid van de gevoerde discussie, D. overwegende dat de belangrijkste gegevens in het scorebord van mei 2002 de volgende zijn: er bestaan grote verschillen tussen de lidstaten (tussen 0,46% van het BBP in het Verenigd Koninkrijk en 1,44% in Finland); er is sprake van een algemene maar zeer ongelijke daling van 21% tussen 1996-1998 en 1998-2000 (in 11 van de 15 lidstaten); belastingvrijstellingen vormen 25% van het totaal; de regionale steun neemt af; de horizontale steunregelingen komen gemiddeld van 25% op 38%, 1. merkt op dat het beleid van overheidssteun is ingebed in het mededingingsbeleid maar ook andere doelstellingen van de Unie moet dienen, zoals het concurrentievermogen, de groei en de werkgelegenheid binnen de Lissabon-strategie, en de cohesie; 2. onderschrijft de doelstellingen van vermindering van de steunverlening door lidstaten of via overheidsmiddelen, in welke vorm dan ook, die de concurrentie vervalst of kan vervalsen en bepaalde bedrijven of producties bevoordeelt; 3. waarschuwt met name voor de mogelijk schadelijke rol die overheidssteun speelt bij het stimuleren van de verplaatsing van bedrijven van de ene lidstaat naar de andere, hetgeen kan leiden tot subsidieshoppen van bedrijven zonder dat er sprake is van enige toegevoegde waarde met betrekking tot de gemeenschappelijke doelstellingen van de EU; 4. blijft zijn steun betuigen aan de doelstelling van het EU-subsidierecht, namelijk een eerlijke concurrentie binnen de EU te waarborgen, en wijst derhalve elke vorm van subsidiewedloop met klem af; 5. waardeert dat het werkdocument een gedetailleerde analyse biedt van de nationale situatie maar acht het wenselijk dat wordt vermeld welke gegevens nodig zijn om een vergelijking tussen de aanpak van de verschillende landen te kunnen opstellen; 6. betreurt dat er geen evaluatie plaatsvindt van de doeltreffendheid van de steunverlening ten opzichte van de gestelde doelen; 7. is van mening dat de cijfers en analyses in het door de Commissie opgestelde scorebord van overheidssteun niet volstaan om de resultaten van overheidssteun te kunnen beoordelen; verzoekt de Commissie dan ook om een analyse van de gevolgen van overheidssteun, aan de hand waarvan de resultaten kunnen worden beoordeeld; 8. verzoekt de lidstaten deze evaluatie te maken en de kwaliteit en de vergelijkbaarheid van de gegevens te vergroten, hun verslagen aan de Commissie openbaar te maken en de beste methodes te zoeken; 9. acht het wenselijk dat de samenwerking tussen de Commissie en de lidstaten wordt versterkt en de steun voor de werkgelegenheid wordt vergeleken en geëvalueerd; 10. stelt vast dat er tussen de lidstaten grote diversiteit bestaat in het definiëren en het gebruiken van regionale steunverlening en dringt aan op het opstellen van statistieken waarin het totaal aan nationale en communautaire steunverlening per inwoner in de diverse regio's wordt aangegeven, zodat deze met elkaar kunnen worden vergeleken; 11. is met de Commissie van mening dat de horizontale prioriteiten O&O, milieu, MKB, scholing en werkgelegenheid zijn; 12. is van mening dat subsidies in de vorm van belastingvrijstellingen op het gebied van milieubescherming kunnen bijdragen tot een bredere toepassing van hernieuwbare energiebronnen en energiebesparing en acht het wenselijk dat een diepgaand debat wordt gehouden over de doelmatigheidscriteria; 13. is van mening dat alleen die gevallen voor steun voor herstructurering in aanmerking zouden moeten komen die leiden tot een vermindering van overcapaciteit; 14. dringt aan op de invoering van comparatieve normen met betrekking tot de steun die verleend wordt in de belangrijke economische zones van de wereld, in sectoren waar concurrentie op mondiaal niveau heerst, en met name inzake de exportsteun waarvan de WTO een kennisgeving ontvangt; 15. is van mening dat het met het oog op de diensten van algemeen belang noodzakelijk is de toelaatbaarheid van overheidssteun waarmee uitsluitend de meerkosten worden gecompenseerd, te verduidelijken, en dringt aan op een zodanige precisering dat subsidiebepalingen niet worden toegepast op "niet-economische activiteiten"; 16. steunt de pogingen van de Commissie om te onderzoeken of de fiscale regelingen die door de Primarolo-groep als oneerlijke concurrentie worden aangemerkt, moeten worden beschouwd als overheidssteun; en verzoekt de Commissie het Europees Parlement een verslag over deze kwestie te doen toekomen; 17. juicht het toe dat de kandidaat-lidstaten reeds verslagen over overheidssteun publiceren en onafhankelijke controlestructuren in het leven roepen; 18. acht het wenselijk dat de herziening van Verordening (EG) nr. 994/98 van de Raad van 7 mei 1998 betreffende de toepassing van de artikelen 92 en 93 van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap op bepaalde soorten van horizontale steunmaatregelen (5) en Verordening (EG) nr. 659/1999 van de Raad van 22 maart 1999 tot vaststelling van nadere bepalingen voor de toepassing van artikel 93 van het EG-Verdrag (6) een verbetering inhoudt van de rechtszekerheid voor bestaande steunverlening en de gestrande kosten, waarbij uitgegaan dient te worden van verplichte inventarisatie en doorzichtigheid; 19. verzoekt om instelling van de wetgevende macht van het EP en de medebeslissingsprocedure voor verordeningen betreffende overheidssteun, en om raadpleging wanneer sprake is van ingewikkelde toepassingsproblemen , en beveelt aan dat de Commissie verantwoordelijk blijft voor het houden van toezicht op de overheidssteun en de handhaving van de regelgeving inzake overheidssteun; 20. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en aan de Commissie. Het Europees Parlement , - gezien het akkoord van Machakos (Kenia) van 20 juli 2002 en het memorandum van staakt-het-vuren van 15 oktober 2002, - gezien de verklaring van het voorzitterschap van de Europese Unie van 14 november 2002, - onder verwijzing naar zijn vroegere resoluties over schendingen van de rechten van de mens en de toestand in Soedan, A. ten zeerste verontrust door de aanhoudende burgeroorlog in Soedan, die al meer dan 19 jaar duurt, tot nog toe meer dan 2 miljoen mensen het leven gekost heeft en onnoemelijk veel menselijk leed veroorzaakt, vooral onder de burgerbevolking, naast grove schendingen van de rechten van de mens door alle partijen in het conflict, massale bevolkingsverplaatsingen en de ineenstorting van de economische en maatschappelijke orde, B. gezien de dringende noodzaak van een rechtvaardige en duurzame vredesovereenkomst, en de verheugende vorderingen van de laatste tijd in die richting bij de vredesgesprekken in Machakos (Kenia) onder auspiciën van de intergouvernementele ontwikkelingsautoriteit (IGAD), C. met genoegen overwegende dat er op 15 oktober 2002 een intentieverklaring voor het stopzetten van de vijandelijkheden ondertekend is door de Soedanese regering en het Soedanese volksbevrijdingsleger/de Soedanese volksbestrijdingsbeweging (SPLA/M), waardoor beide partijen zich ertoe verbinden om ongehinderde toegang te verlenen voor humanitaire hulpverlening aan alle noodlijdende gebieden en personen; maar met spijt overwegende dat beide partijen elkaar al van schendingen van de overeenkomst tot staakt-het-vuren beschuldigen, D. overwegende dat het de eerste keer is dat het Soedanese volksbevrijdingsleger/de Soedanese volksbestrijdingsbeweging (SPLA/M) een overeenkomst over het stopzetten van de vijandelijkheden ondertekenen, E. gezien de overeenkomst tussen de regering, het Soedanese volksbevrijdingsleger/de Soedanese volksbestrijdingsbeweging (SPLA/M) en de Verenigde Naties over een opruimingsprogramma voor mijnen en niet-ontplofte munitie, F. overwegende dat de procedure onder toezicht van de IGAD, voorrang verdient, G. gezien de toezegging van de regering om de rechten van de mens en de rechtsstaat te eerbiedigen en te beschermen, en dus een democratiseringsproces op gang te brengen dat moet uitlopen op de installatie van een uitvoerende en wetgevende macht die democratisch verkozen zijn, H. overwegende dat de grondwet van 1997 het zelfbeschikkingsrecht van de zuidelijke provincies erkent, I. gezien de bijzonder waardevolle bijdrage die de olieproductie kan leveren voor de economische ontwikkeling van het land, maar met spijt overwegende dat de olie-inkomsten tot nog toe alleen maar de militaire uitgaven van de regering gefinancierd, en daarmee de oorlog aangewakkerd hebben, J. overwegende dat er bij de ontginningswerkzaamheden verschillende Europese oliemaatschappijen betrokken zijn, ondanks de schendingen van de rechten van de mens door beide oorlogvoerende partijen en het aanhoudend lijden van de burgerbevolking, K. ontzet door de grootschalige en volkomen onselectieve luchtbombardementen van de regeringstroepen, waar de bevolking van het zuiden van Soedan ernstig en herhaaldelijk van de lijden heeft, ook nog na het akkoord van Machakos, L. gezien de aanhoudende schendingen van de rechten van de mens, die het betreurt, vooral de beperkingen op de vrijheid van godsdienst en ook van meningsuiting, vereniging en vreedzame vergadering, afgekondigd op grond van de wetten op de nationale veiligheid, M. met spijt overwegende dat er onlangs in de deelstaat Darfur minstens 200 doodvonnissen van ongrondwettelijke standgerechten uitgevoerd zijn, N. overwegende dat de Soedanese regering de laatste maanden bij herhaling vluchten voor humanitaire hulpverlening verboden heeft, vooral die van het wereldvoedselprogramma van de Verenigde Naties, O. verheugd over de vorderingen van de politieke dialoog tussen de Europese Unie en Soedan op een aantal punten, vooral de verbeterde betrekkingen van Soedan met zijn buurlanden en de opheffing van de verdenking dat Soedan steun verleent aan het internationaal terrorisme, P. overwegende dat de ontwikkelingshulp van de Europese Unie voor Soedan sinds maart 1990 bevroren is maar dat het bestuur van het Europees Ontwikkelingsfonds op 21 en 22 november 2002 het strategisch plan voor Soedan bespreekt, dat een belangrijke stap in de normalisering van de EU-relaties met Soedan vertegenwoordigt, Q. overwegende dat de hervatting van de hulpverlening van de Europese Unie onderworpen moet blijven aan voorwaarden van vooruitgang in de rechten van de mens, de politieke en godsdienstige vrijheden en de eerbiediging van de rechtsstaat, R. overwegende dat er geen enkele vergadering van de Paritaire Parlementaire Vergadering ACS-EU plaats kan hebben in een land waar de uitvoering van de ontwikkelingsovereenkomst met de Europese Unie opgeschort is, 1. betuigt zijn volledige steun aan de vredesgesprekken onder auspiciën van de IGAD in Machakos in Kenia en voor de intentieverklaring om de vijandelijkheden te staken die op 15 oktober 2002 ondertekend is, en doet een oproep tot beide partijen om hun toezeggingen onmiddellijk gestand te doen en zich dus van elk gewapend optreden te onthouden, vooral tegenover de burgerbevolking, om de uitvoering van humanitaire hulpprogramma's te vergemakkelijken en door overleg een blijvende oplossing voor het conflict te vinden; 2. verheugt zich over de bereidheid van de geldgevers om hun financiële bijstand voor het vredesproces en de humanitaire hulpverlening uit te breiden; 3. verzoekt de Soedanese regering een einde te maken aan de luchtbombardementen op civiele doelwitten en de gewelddaden van het leger en paramilitaire gewapende groepen tegen de burgerbevolking; wenst dat er een einde komt aan het beleid van deportatie van de bevolking die in olierijke gebieden woont en dat de regering de verdreven bevolking toestemming geeft om naar hun land terug te keren, vooral de Nuer en de Dinka; 4. verlangt strikte inachtneming van de gedragscode van de OESO door alle oliemaatschappijen die in Soedan aan het werk zijn; 5. vraagt van de Europese Commissie een verslag over mogelijke verbanden tussen Europese oliemaatschappijen en de geweldpleging tegen de plaatselijke bevolking in de olierijke gebieden; 6. spreekt zijn veroordeling uit over de aanhoudende ernstige schendingen van de rechten van de mens door alle partijen die bij het conflict in het zuiden van Soedan betrokken zijn en dringt er bij elk van hun op aan om een einde te maken aan wreedheden als slavernij, misbruik van kinderen, foltering, verkrachting, moord en andere vormen van mishandeling; 7. doet een oproep tot de regering van Soedan om de beperkingen op de godsdienstvrijheid spoedig op te heffen, naast die op de vrijheid van meningsuiting, vereniging en vreedzaam vergaderen, en om doelmatiger op te treden tegen foltering, discriminatie van christenen en ontvoeringen (vooral van vrouwen en kinderen); 8. verzoekt de regering en het Soedanese volksbevrijdingsleger/de Soedanese volksbestrijdingsbeweging (SPLA/M) om erop toe te zien dat het verbod op verminking van de vrouwelijke geslachtsorganen in acht genomen wordt; 9. verlangt de onmiddellijke afschaffing van de ongrondwettelijke standgerechten in de deelstaat Darfur en omzetting van al hun doodvonnissen volgens de internationale wetten voor de bescherming van de rechten van de mens; 10. stelt vast dat er wel enige verbetering te merken is op de terreinen die op het ogenblik het onderwerp van de politieke dialoog tussen de Europese Unie en Soedan vormen – meer in het bijzonder de rechten van de mens, democratie, de rechtsstaat en behoorlijk bestuur – maar dat de toestand in elk van die opzichten allerminst bevredigend blijft; 11. verheugt zich over de vooruitgang in de dialoog tussen Soedan en de Europese Unie en hoopt dat alle voorwaarden voor hervatting van de normale betrekkingen in het kader van de Overeenkomst van Cotonou spoedig vervuld zijn; 12. verzoekt de Commissie het personeelsbestand van de delegatie van de Europese Unie in Khartoem wezenlijk uit te breiden in het vooruitzicht van de bijkomende taken die de Europese Unie te wachten staan; 13. neemt akte van het voornemen van de Soedanese autoriteiten om de Paritaire Parlementaire Vergadering ACS-EU uit te nodigen om haar plenaire zitting in Soedan te houden, en verwacht dat er een definitief vredesakkoord afgesloten wordt en dat de andere voorwaarden voor hervatting van de samenwerking met de Europese Unie volgens de overeenkomst van Cotonou vervuld wordt; 14. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad van ministers en de Paritaire Parlementaire Vergadering ACS-EU, de Commissie, de secretaris-generaal van de Verenigde Naties en de Organisatie voor Afrikaanse eenheid, de regering van Soedan en het Soedanese volksbevrijdingsleger/de Soedanese volksbestrijdingsbeweging (SPLA/M). Het Europees Parlement , - onder verwijzing naar zijn eerdere resoluties over Bangladesh, - gezien de Samenwerkingsovereenkomst EU-Bangladesh, - gelet op de toenemende kritiek met betrekking tot beschuldigingen omtrent schendingen van de mensenrechten van gevangenen, o.a. van Amnesty International en de Internationale Organisatie tegen Foltering (OMCT), - gezien het rapport van het Ministerie van Buitenlandse Zaken van de VS, A. overwegende dat de regering van Bangladesh naar verluidt op 17 oktober 2002 40.000 man van zijn gewapende troepen heeft ingezet voor de "Operation Clean Heart", B. overwegende dat de autoriteiten beweren dat deze operatie gericht was tegen de toenemende criminaliteit in het land en het aantal vuurwapens dat in particulier bezit is, C. overwegende dat het leger onmiddellijk begon van huis tot huis razzia's uit te voeren en huiszoekingen te verrichten, voertuigen heeft aangehouden en doorzocht en de inzittenden ondervraagd, en inzittenden voor verhoor heeft opgepakt, in alle gevallen zonder arrestatiebevel, D. overwegende dat tot dusverre duizenden personen zijn gearresteerd en in isoleercellen zijn opgesloten, en velen tijdens hun hechtenis en ondervraging zouden zijn gefolterd, hetgeen in de eerste 25 dagen van genoemde militaire operatie 25 personen het leven heeft gekost, welke doden bijna allemaal gevallen zijn tijdens de hechtenis door de militairen, E. overwegende dat de regering weliswaar heeft toegegeven dat personen tijdens hun hechtenis om het leven zijn gekomen, maar beweert dat alle sterfgevallen het gevolg waren van "hartaanvallen", terwijl de families van de slachtoffers staande hielden dat de gevangenen stierven als gevolg van folteringen en getuigen beweren tijdens het vervoer naar ziekenhuizen op de lichamen sporen te hebben gezien die duidden op folteringen, F. overwegende dat het leger zonder enig wettelijk bevel leden van het parlement van Bangladesh heeft gearresteerd, alsmede andere politieke leiders en partijaanhangers van de oppositie; tevens overwegende dat het Centrum voor Onderzoek en Informatie van de oppositie is bestormd, computers zijn beschadigd en documenten door het leger in beslag zijn genomen, G. vaststellende dat een uit vier partijen, waaronder twee islamitische partijen, bestaande coalitieregering aan de macht kwam bij de algemene verkiezingen voor het parlement op 1 oktober 2001, en Bangladesh onmiddellijk daarna getuige was van een uitbarsting van geweld tegen de aanhangers van de verliezende partij de Awami League (AL), tegen personen die voor de partij werkzaam waren en met name tegen de hindoe-gemeenschap, H. tevens vaststellende dat er schijnbaar geen leden van de Jamaat zijn onder de personen die in het kader van "Operation Clean Heart" gevangen zijn genomen, hoewel deze beweging ervoor bekend staat dat zij is uitgerust met een aanzienlijke hoeveelheid wapens, I. overwegende dat de wijdverbreide en systematische aanvallen op de hindoe-minderheid onverminderd voortduren, J. vaststellende dat de Samenwerkingsovereenkomst EU-Bangladesh is gebaseerd op inachtneming van de mensenrechten en democratische beginselen en dat schending van artikel 1 kan leiden tot opschorting van de Overeenkomst, K. overwegende dat de Commissie ervoor moet zorgen dat de mensenrechtensituatie in Bangladesh wordt gecontroleerd en dat het Europees Parlement daarover op de hoogte wordt gehouden, L. vaststellende dat Bangladesh overeenkomstig het internationaal recht verplichtingen is aangegaan als partij bij zowel het Internationaal Verdrag inzake burger- en politieke rechten als het Verdrag van de Verenigde Naties tegen foltering en andere wrede, onmenselijke of onterende behandeling of bestraffing, 1. geeft uitdrukking aan zijn grote bezorgdheid over de willekeurige arrestaties, gevangenhouding, folteringen en moorden die in militaire hechtenis plaatsvinden, en de steeds verder verslechterende mensenrechtensituatie in Bangladesh na de "Operation Clean Heart" van het leger, en vreest dat de actie tegen de criminaliteit ook wordt gebruikt voor partijpolitieke doeleinden; 2. heeft begrip voor het feit dat de autoriteiten van Bangladesh de openbare orde in het land moeten verbeteren en moeten optreden tegen de verschillende soorten en snel in omvang toenemende criminaliteit; 3. spreekt zijn bezorgdheid uit over het feit dat de situatie van minderheden, en met name de Hindoes, niet beter is geworden; 4. spreekt zijn bezorgdheid uit over de toenemende islamitische radicalisering in het land; 5. verzoekt de regering onmiddellijk een onafhankelijke instantie in het leven te roepen om snel en eerlijk onderzoek te verrichten naar de moorden en folteringen, en ervoor te zorgen dat de bevindingen van die instantie openbaar worden gemaakt en dat degenen die verantwoordelijk zijn voor sterfgevallen en mishandeling voor rechtbanken ter verantwoording worden geroepen; 6. verzoekt de regering leden van het parlement en politieke oppositieleiders vrij te laten, een eind te maken aan de aanvallen op en het lastig vallen van oppositionele activisten, en te stoppen met de willekeurige massa-arrestaties, gevangenhouding, folteringen en moorden die in militaire hechtenis plaatsvinden, alsmede de andere sterfgevallen die in hechtenis plaatsvinden, en te waarborgen dat al degenen die gewond zijn geraakt op adequate wijze schadeloos worden gesteld; 7. dringt er met klem op aan dat onverwijld een nationale mensenrechtencommissie voor Bangladesh in het leven wordt geroepen, die de beschikking krijgt over adequate bevoegdheden en voldoende personeel om doeltreffend en adequaat te kunnen optreden, en dat het leger bij het onderzoek van die commissie niet buiten schot blijft; 8. dringt erop aan dat degenen die schuldig zijn aan schendingen van de mensenrechten onder geen enkele voorwaarde immuniteit wordt verleend; 9. spoort de regering van Bangladesh aan om de mensenrechten te beschermen en de democratische beginselen op alle terreinen toe te passen, ook bij hun optreden tegen de toenemende criminaliteit; 10. verzoekt de Commissie in het kader van de Samenwerkingsovereenkomst EU&nbhy;Bangladesh met de regering van Bangladesh te onderhandelen om ervoor te zorgen dat een eind wordt gemaakt aan de schendingen, de mensenrechten worden beschermd en het Europees Parlement op de hoogte wordt gehouden; 11. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan Raad, de Commissie en het parlement en de regering van Bangladesh. Het Europees Parlement , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 13 december 2001 over de betrekkingen tussen de EU en de Islamitische Republiek Iran (1) en zijn resolutie van 24 oktober 2002 over de mensenrechtendialoog met Iran (2) , – onder verwijzing naar het Internationale Verdrag inzake burgerrechten en politieke rechten waarbij Iran partij is, A. overwegende dat Dr. Hashem Aghajari, hoofd van de faculteit geschiedenis van de Tarbiat Modaress Universiteit van Teheran, wegens geloofsverzaking door een plaatselijke rechtbank in de stad Hamedan ter dood is veroordeeld nadat hij een toespraak had gehouden met als titel "Het islamitisch protestantisme" waarin naar verluidt wordt aangedrongen op een "religieuze vernieuwing van de sjiitische islam" waarbij moslims "religieuze leiders niet blindelings moeten volgen", B. overwegende dat Dr. Aghajari een prominent lid is van de hervormingsgezinde beweging die president Mohammad Khatami steunt, C. overwegende dat dit vonnis aanleiding heeft gegeven tot een aantal dagen van stakingen onder studenten in Iran en tot wijdverbreide kritiek in Iran en in het buitenland, D. overwegende dat parlementsvoorzitter Mehdi Karroubi de tegen Dr. Aghajari uitgesproken doodstraf naar verluidt "een schande voor het gerechtelijk apparaat van het land" heeft genoemd en dat president Khatami werd geciteerd die zei dat het vonnis "überhaupt nooit had mogen worden uitgesproken", E. bezorgd over de zwakke gezondheidstoestand van Hashem Aghajari, F. overwegende dat de hoogste leider van de islamitische revolutie Ayatolla Seyyed Ali Khamenei de rechterlijke macht heeft opgedragen het vonnis te herzien en dat wordt gezegd dat Dr. Aghajari's advocaat vervolgens heeft aangekondigd dat hij tegen het vonnis in beroep zou gaan, G. overwegende dat tussen de EU en Iran besprekingen worden gevoerd met het oog op het aanknopen van onderhandelingen over een samenwerkings- en handelsovereenkomst en dat in december 2002 op troika-niveau een afzonderlijke dialoog over de mensenrechten zal plaatsvinden, 1. dringt erop aan dat het tegen Dr. Aghajari uitgesproken doodvonnis overeenkomstig het Internationaal Verdrag inzake burgerrechten en politieke rechten onverwijld wordt opgeschort of in hoger beroep wordt omgezet en is in afwachting daarvan verheugd over de reeds in Iran genomen stappen om het tegen hem uitgesproken vonnis te herzien; 2. verzoekt de Iraanse autoriteiten Dr. Aghajari passende medische hulp en verzorging te bieden; 3. stelt vast dat de grootste protestdemonstraties van de afgelopen drie jaar naar verluidt zonder grootschalige arrestaties of ingrijpen van de politie hebben plaatsgevonden en verwelkomt dit als een teken van hoop dat men in Iran in toenemende mate openstaat voor burgerlijke vrijheden en fundamentele mensenrechten; 4. verzoekt de Raad en de Commissie de zaak van Dr. Aghajari en andere soortgelijke gevallen op de voet te volgen; onderstreept nogmaals dat een toekomstige handels- en samenwerkingsovereenkomst met Iran een mensenrechtenclausule dient te bevatten die is gebaseerd op het desbetreffende artikel in de overeenkomst van Cotonou en dat deze overeenkomst ter goedkeuring aan het Europees Parlement moet worden voorgelegd; 5. is verheugd over de twee hervormingsvoorstellen van president Khatami, die door het parlement zijn goedgekeurd, als een beslissende stap op de weg naar democratie om de absolute bevoegdheden van de Raad van de wachters te beperken en de beperkte wetgevende bevoegdheden van de regering uit te breiden; 6. merkt op dat president Khatami, zijn kabinet en een aantal parlementsleden hebben aangekondigd dat zij zullen terugtreden als de Raad van de wachters zijn veto over de voorgestelde wetgeving uitspreekt; 7. bevestigt nogmaals voorstander te zijn van nauwere samenwerking tussen de EU en Iran, met name van een kritische dialoog over vraagstukken en gevallen op het gebied van de mensenrechten, en ziet uit naar het tegenbezoek van het Iraanse parlement met het oog op de voorbereiding van de toekomstige parlementaire betrekkingen met de Iraanse Majlis; 8. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, en de regering en het parlement van de Islamitische Republiek Iran. (Raadplegingsprocedure) Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan de Raad ( COM(2002) 59 (1) ), – geraadpleegd door de Raad overeenkomstig artikel 63, lid 4 van het EG&nbhy;Verdrag (C5&nbhy;0084/2002), – gelet op artikel 67 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken en het advies van de Commissie vrijheden en rechten van de burger, justitie en binnenlandse zaken (A5&nbhy;0369/2002), 1. hecht zijn goedkeuring aan het Commissievoorstel, als geamendeerd door het Parlement; 2. verzoekt de Commissie haar voorstel krachtens artikel 250, lid 2 van het EG-Verdrag dienovereenkomstig te wijzigen; 3. verzoekt de Raad, wanneer deze voornemens is af te wijken van de door het Parlement goedgekeurde tekst, het Parlement hiervan op de hoogte te stellen; 4. behoudt zich, ondanks het feit dat het de gekozen rechtsgrondslag van de onderhavige verordening aanvaardt, het recht voor om bij een eventuele wijziging van de verordening daarop alsnog terug te komen; 5. wenst opnieuw te worden geraadpleegd ingeval de Raad voornemens is ingrijpende wijzigingen aan te brengen in het voorstel van de Commissie; 6. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Het Europees Parlement , – gelet op de artikelen 70, 80 en 174 van het EG-Verdrag, – onder verwijzing naar zijn eerdere resoluties over de veiligheid op zee, – gelet op het internationale verdrag van 18 december 1971 ter oprichting van een internationaal fonds voor vergoeding van schade door verontreiniging door olie (IOPC-fonds), het aanvullend protocol van 27 november 1992 en het verdrag ter voorkoming van verontreiniging door schepen (MARPOL) van 20 november 1973, – gezien richtlijn 76/464/EEG van de Raad van 4 mei 1976 betreffende de verontreiniging veroorzaakt door bepaalde gevaarlijke stoffen die in het aquatisch milieu van de Gemeenschap worden geloosd (1) , – gezien het voorstel voor een richtlijn van de Raad over de aansprakelijkheid voor het milieu uit het oogpunt van voorkoming en herstel van milieuschade (2) , – gezien de uitvoering van de pakketten Erika 1 en 2, A. overwegende dat de olietanker Prestige, die 77.000 ton stookolie vervoert, de afgelopen dagen in tweeën is gebroken, en dat Galicië en Noord-Portugal en hun zeegebied worden bedreigd door een grote ecologische en sociaal-economische ramp, B. overwegende dat een groot deel van deze olie al in de oceaan was uitgestroomd en de kust van Galicië en hoogstwaarschijnlijk ook de noordkust van Portugal heeft vervuild, C. overwegende dat de tanker al gezonken is en dat de resterende zware stookolie zich in de olietanks van het schip bevindt op een diepte van ongeveer 3.000 meter, hetgeen voor Spanje en Portugal ernstig gevaar van vervuiling oplevert, D. overwegende dat Galicië een gebied van doelstelling 1 is dat sterk afhankelijk is van de visvangst, zodat het dus bijzonder gevoelig is voor milieurampen, die rampzalige gevolgen voor zijn maritiem ecosysteem en bijgevolg ook voor zijn visbestanden, aquacultuur en schelpdieren hebben, E. overwegende dat Galicië, Bretagne en Noord-Portugal als gevolg van hun geografische ligging de gebieden zijn die het meest kwetsbaar zijn voor ongevallen op zee, met name met olietankers; overwegende dat Galicië onlangs ook al is getroffen door andere grote ongelukken met olietankers en chemische stoffen (de schepen Urquiola, Aegean Sea, Casón) en dat andere ongelukken maar net konden worden voorkomen, F. overwegende dat deze milieuramp zware schade toebrengt aan het maritiem ecosysteem, de verscheidenheid van soorten, de vogelsoorten en de visbestanden in een gebied van grote ecologische waarde, en dat hij bijzonder ernstige gevolgen heeft voor de economie en toeristische activiteiten van het kustgebied, G. overwegende dat de toekomst van de kustvisserij, die toch al met economische problemen te kampen heeft, door dit ongeluk in gevaar wordt gebracht, en dat andere ambachtslieden die voor hun bestaan van de zee afhankelijk zijn, zoals kwekers van mosselen, oesters en andere schelpdieren, die hun verkopen al aanzienlijk hebben zien teruglopen, de oogst van verscheidene jaren dreigen te verliezen, H. overwegende dat de vervuiling van kust en stranden door deze olievlek aan de beroepsgroepen die van het toerisme moeten leven een schade zal toebrengen die moeilijk in te schatten is, I. overwegende dat het herstel van het milieu-evenwicht in het getroffen gebied volgens de voorspellingen minstens vier jaar in beslag zal nemen; J. overwegende dat de laatste controle van de Prestige in 1999 plaatsgehad heeft, K. overwegende dat deze nieuwe ramp met een olietanker andermaal de noodzaak heeft onderstreept van doeltreffende maatregelen op internationaal en communautair niveau om de veiligheid op zee aanzienlijk te verbeteren, 1. betuigt zijn solidariteit en steun voor de slachtoffers van de ramp en verheugt zich over de mobilisatie van een groot aantal EU-lidstaten, die schepen en technische uitrusting ter beschikking gesteld hebben om de ruwe olie in volle zee te bergen; 2. wenst dat de Europese Unie onverwijld maatregelen neemt om de effecten van deze vervuiling te beperken en de olie uit zee te halen, alsmede met het oog op het herstel en het behoud van de kustgebieden; 3. verzoekt de Europese Commissie onderzoek te verrichten naar de verantwoordelijkheid voor het ongeluk en de precieze omstandigheden van de ramp en de respectieve identiteit en rol van alle betrokken actoren vast te stellen en dan met name betreffende het type schip en de oorzaken van het ongeluk, herkomst en bestemming van de vracht, de verantwoordelijkheden van de reder en de kapitein van het schip, de vlaggenstaat en de eigenaar van de lading, degenen die betrokken zijn bij het vervoer van de olie, de werkomstandigheden van de bemanning, de kwaliteit van de controles, de havens die zijn aangedaan, en het EP daarover zo spoedig mogelijk te informeren, en naar de toepassing van de regels van de interne markt, o.a. de hoedanigheid van de goederen die vervoerd worden, en om na te gaan of de olievracht beantwoordt aan de geldende Europese voorschriften; 4. verlangt een redelijke vergoeding van de economische, sociale en milieuschade die door de omvangrijke olievlek is veroorzaakt; 5. verzoekt de Raad en de lidstaten meer spoed te zetten achter de uitvoering van de maatregelen die zijn aangenomen in het kader van de door Commissie voorgestelde pakketten Erika I (invoering van dubbele wanden, normen voor schepen die havens in de Gemeenschap aandoen, reglementering van classificatiebedrijven) en Erika II (controlesysteem, inspectie en informatie; agentschap voor de veiligheid van de zeevaart); 6. vraagt dat het voorstel van de Commissie om een Europees aanvullend compensatiefonds van 1 miljard euro op te richten voor schade door vervuiling, onmiddellijk uitgevoerd wordt; 7. vraagt dat er zo spoedig mogelijk steun beschikbaar gesteld wordt om de schade van deze ramp te herstellen en dat het internationaal fonds voor de vergoeding van schade door olieverontreiniging (IOPC-fonds) aangesproken wordt; 8. wenst dat de werknemers in de visserijsector en de andere economische subjecten, plaatselijk en regionaal, die door het ongeluk zijn getroffen, de schade die zij lijden als gevolg van de te verwachten economische verliezen volledig en snel vergoed krijgen; vraagt ook de steun van andere beleidsinstrumenten die daarvoor in aanmerking komen (solidariteitsfonds, structuurfondsen) om hulp te bieden aan de bevolkingsgroepen en economische activiteiten die getroffen zijn door de zwarte vloed en dringt aan op ecologisch herstel van de betrokken regio's; 9. acht het dringend noodzakelijk dat de regelingen inzake aansprakelijkheid, schadevergoeding en verzekering op het gebied van zeeverontreiniging door olie grondig worden herzien en herwerkt op IMO- en EU-niveau, zodat de verdeling van de verantwoordelijkheden tussen de verschillende actoren in de olievervoersketen veel duidelijker wordt vastgelegd; 10. herinnert eraan dat het beginsel "de vervuiler betaalt", dat is opgenomen in het Verdrag betreffende de Europese Unie, volledig moet worden toegepast met het oog op de vergoeding van de milieuschade op korte en lange termijn, maar eveneens met het oog op een snelle vergoeding van de schade die wordt geleden door de bevolking die voor haar bestaan afhankelijk is van de zee en het toerisme; 11. vraagt de Commissie dat ze in overleg met de lidstaten een lijst van kwetsbare Europese zee- en/of visvangstgebieden opstelt die speciale bescherming verdienen voor hun maritiem ecosysteem, hun visbestanden, schaal- en schelpdieren, aquacultuur, en hun sterke afhankelijkheid van de visvangst; 12. vraagt om de huidige zeevaartroutes voor het vervoer van olie en gevaarlijke stoffen in de wateren van de Europese Unie te verleggen tot zo ver mogelijk buiten de kust, en vooral zo ver mogelijk van gebieden die als kwetsbaar te beschouwen zijn; verzoekt de Commissie met de IMO te werken aan het instellen van een dergelijk mechanisme op internationaal niveau; 13. verzoekt om strikte toepassing van de internationale voorschriften inzake opleiding van bemanningen, arbeidsvoorwaarden en leefomstandigheden aan boord, teneinde de veiligheid op zee te vergroten; 14. verzoekt de Commissie specifieke maatregelen te nemen om een behoorlijk ecologisch evenwicht te waarborgen in de tot het Natura 2000-netwerk behorende gebieden van communautair belang die door de olievlek zijn getroffen; 15. vraagt de Commissie dat zij in de aanloop naar de toekomstige uitbreiding van de EU de samenwerking met de desbetreffende autoriteiten van de kandidaatlanden op het gebied van veiligheid op zee fors versterkt als bijkomende belangrijke bijdrage tot het voorkomen van dergelijke ongevallen in de toekomst; 16. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Commissie, de Raad, de regeringen van de lidstaten en kandidaat-lidstaten, de Galicische autoriteiten en alle bevoegde zeevaartautoriteiten.