(Gewone wetgevingsprocedure: eerste lezing) Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2010)0462 ), – gezien op artikel 294, lid 2, en artikel 153, lid 2, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C7-0253/2010), – gezien op artikel 294, lid 3, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien het advies van de Begrotingscommissie over de financiële verenigbaarheid van het voorstel, – gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité van 21 oktober 2010 (1) , – na raadpleging van het Comité van de Regio's, – gezien de schriftelijke toezegging van de vertegenwoordiger van de Raad van 18 mei 2011 om het standpunt van het Europees Parlement goed te keuren, overeenkomstig artikel 294, lid 4, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien op de artikelen 55 en 38 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken en de adviezen van de Commissie regionale ontwikkeling en de Commissie cultuur en onderwijs ( A7-0061/2011 ), 1. stelt onderstaand standpunt in eerste lezing vast; 2. hecht zijn goedkeuring aan de gemeenschappelijke verklaring van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie die als bijlage bij de onderhavige resolutie is gevoegd; 3. verzoekt om hernieuwde voorlegging indien de Commissie voornemens is ingrijpende wijzigingen in haar voorstel aan te brengen of dit door een nieuwe tekst te vervangen; 4. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en aan de Commissie alsmede aan de nationale parlementen. Standpunt van het Europees Parlement in eerste lezing vastgesteld op 7 juli 2011 met het oog op de aanneming van Besluit nr. .../2011/EU van het Europees Parlement en de Raad betreffende het Europees Jaar voor actief ouder worden en solidariteit tussen de generaties (2012) (Aangezien het Parlement en de Raad tot overeenstemming zijn geraakt, komt het standpunt van het Parlement overeen met de definitieve rechtshandeling: Besluit nr. 940/2011/EU.) BIJLAGE Gemeenschappelijke verklaring van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie over de begroting Overeenkomstig artikel 8 bedragen de financiële middelen voor de tenuitvoerlegging van het Europees Jaar ten minste 5 000 000 EUR. 2,3 miljoen EUR zal, zonder de beschikbare marges te benutten, uit de begroting 2011 worden gehaald voor de financiering van o.a. communicatieactiviteiten en EU-conferenties betreffende het Europees Jaar, en ten minste 2,7 miljoen EUR, een bedrag dat, zonder de beschikbare marges te benutten, uit de bestaande middelen zal worden gehaald en geherprioriteerd, zal worden gereserveerd en opgevoerd op een begrotingslijn in de begroting 2012. Het Europees Parlement , – gezien zijn eerdere resoluties over Syrië, Jemen en Bahrein, met name zijn resolutie van 7 april 2011 over de situatie in Syrië, Bahrein en Jemen (1) , – gezien zijn resolutie van 24 maart 2011 over de betrekkingen van de Europese Unie met de Samenwerkingsraad van de Golf (2) , – gezien zijn resolutie van 7 april 2011 over de herziening van het Europees Nabuurschapsbeleid – de zuidelijke dimensie (3) , – gezien de verklaringen van de vicevoorzitter van de Commissie/hoge vertegenwoordiger (VV/HV) over Syrië van 18, 22, 24 en 26 maart, 23 april en 6 en 11 juni 2011, over Jemen van 10, 12 en 18 maart, 27 april, 11, 26 en 31 mei en 3 juni 2011, en over Bahrein van 10, 12 en 18 maart, 3 mei en 1 juli 2011, – gezien de verklaring van 29 april 2011 van de VV/HV namens de EU over Syrië, – gezien de gezamenlijke mededeling van 25 mei 2011 met als titel „Inspelen op de veranderingen in onze buurlanden”, die een aanvulling vormt op de gezamenlijke mededeling van 8 maart 2011 met als titel „Een partnerschap voor democratie en gedeelde welvaart met het zuidelijke Middellandse Zeegebied”, – gezien de verklaring van de Europese Raad van 23 en 24 juni 2011 over de zuidelijke nabuurschapslanden, – gezien de resolutie van de Raad voor de mensenrechten van 29 april 2011 over Syrië, – gezien besluiten van de Raad 2011/273/GBVB van 9 mei 2011, 2011/302/GBVB van 23 mei 2011 en 2011/367/GBVB van 23 juni 2011 over Syrië, – gezien de conclusies van de Raad buitenlandse zaken van 23 mei en 20 juni 2011, – gezien de verklaring van de VN-secretaris-generaal van 3 juni 2011 over Syrië, – gezien de verklaring van de VN-secretaris-generaal van 23 juni 2011 over de straffen die zijn uitgesproken tegen 21 Bahreinse politieke activisten, mensenrechtenverdedigers en oppositieleiders, – gezien het voorlopige verslag van de Hoge Commissaris voor de mensenrechten van 14 juni 2011 over Syrië, – gezien de Universele Verklaring van de rechten van de mens van 1948, – gezien het VN-Verdrag inzake de rechten van het kind van 1990, – gezien het Internationaal Verdrag inzake burgerrechten en politieke rechten van 1966, – gezien het Verdrag van de VN van 1975 tegen foltering en andere wrede, onmenselijke of onterende behandeling of bestraffing, – gezien de EU-richtsnoeren inzake mensenrechtenactivisten van 2004, die in 2008 zijn geactualiseerd, – gezien artikel 110, lid 4, van zijn Reglement, A. overwegende dat vreedzame betogers in landen in Noord-Afrika en het Midden-Oosten uiting hebben gegeven aan gerechtvaardigde democratische aspiraties en een sterk verlangen naar politieke, economische en sociale hervormingen, gericht op het vestigen van een werkelijke democratie, bestrijding van corruptie en nepotisme, eerbiediging van de rechtsstaat, de mensenrechten en fundamentele vrijheden, vermindering van sociale ongelijkheden en verbetering van de economische en sociale omstandigheden, B. overwegende dat in de gezamenlijke mededeling van 25 mei 2011 met als titel „Inspelen op de veranderingen in onze buurlanden” sprake is van een nieuwe aanpak, waarbij de uitvoering wordt herbekeken van de basisbeginselen van het externe optreden van de Unie – te weten de universele waarden op het gebied van mensenrechten, democratie en de rechtsstaat – die de kern vormen van het nabuurschapsbeleid, en dat daarmee tegelijkertijd wordt aangegeven dat de EU de revoluties in Noord-Afrika en het Midden-Oosten moet ondersteunen, Syrië C. overwegende dat het geweld in Syrië sinds het begin van de onderdrukkingsacties in maart 2011 verder escaleert en dat de veiligheidstroepen op de voortdurende protesten reageren met massa-arrestaties en toenemende brutaliteit, en dat daarbij alleen al in het district Daraa ruim 400 burgers zijn omgekomen, terwijl het dodental voor heel Syrië inmiddels mogelijk op ruim 1000 ligt, D. overwegende dat recente, wereldwijd uitgezonden opnames schokkende beelden laten zien van willekeurig opgepakte Syrische kinderen die gemarteld of mishandeld worden, hetgeen in sommige gevallen tot hun dood heeft geleid, zoals in het tragische geval van Hamza al-Khateeb, een 13-jarige jongen; overwegende dat daarnaast het gebruik van scherpe munitie tegen demonstranten tot de dood van ten minste 30 kinderen heeft geleid, zoals UNICEF, het VN-agentschap voor de kinderen, op 31 mei 2011 bekend heeft gemaakt, E. overwegende dat president Bashar al-Assad in zijn derde toespraak op 20 juni 2011 heeft verklaard dat de toekomst van Syrië via een nationale dialoog gestalte zou worden gegeven; overwegende dat de autoriteiten, in weerwil van herhaalde toezeggingen om politieke hervormingen en aanpassingen door te voeren in Syrië, tot nu toe geen enkele geloofwaardige stap hebben ondernomen om hun beloften gestand te doen; overwegende dat reeds meer dan 800 verdwijningen en 11 000 willekeurige arrestaties zijn gedocumenteerd door mensenrechtenorganisaties, F. overwegende dat de Raad op 23 juni 2011, gelet op de ernst van de situatie in het land, een besluit en een verordening heeft aangenomen tot instelling van restrictieve maatregelen tegen nog eens zeven personen die zijn toegevoegd aan de op 9 mei 2011 opgestelde lijst tot invoering van speciale maatregelen zoals een visumverbod en de bevriezing van bezittingen, en dat hij daarnaast ook een embargo tegen vier entiteiten die met het Syrische regime worden geassocieerd heeft ingesteld op wapens en uitrusting welke voor binnenlandse repressie kunnen worden gebruikt, G. overwegende dat de Associatieovereenkomst tussen de Europese Gemeenschap en haar lidstaten, enerzijds, en de Arabische Republiek Syrië, anderzijds, nooit ondertekend is; overwegende dat de ondertekening van deze overeenkomst op verzoek van Syrië sinds oktober 2009 is uitgesteld en dat de Raad reeds had besloten geen verdere stappen te ondernemen; overwegende dat de eerbiediging van de mensenrechten en fundamentele vrijheden een wezenlijk deel van deze overeenkomst is, H. overwegende dat er een ernstig risico bestaat dat de gewelddadige aanvallen van extremistische groeperingen, met inbegrip van gewapende jihadistische groeperingen, zich verder zullen uitbreiden; overwegende dat het belangrijk is te zorgen voor bescherming van de verschillende religieuze gemeenschappen in Syrië, met inbegrip van het grote aantal Irakese vluchtelingen dat in het land is aangekomen, I. overwegende dat veiligheidstroepen na de belegering van Daraa een grootschalige militaire operatie en een campagne van willekeurige arrestaties in de omliggende steden zijn gestart; overwegende dat naar schatting 12 000 Syriërs uit Jisr al-Shughour en omliggende gebieden de Syrisch-Turkse grens zijn overgestoken uit angst voor vergeldingen door de veiligheidstroepen en dat volgens de Rode Halve Maan nog eens 17 000 mensen op het punt staan de grens over te steken, Jemen J. overwegende dat de situatie in Jemen nog steeds bijzonder zorgwekkend is na maanden van geweld en beroering waarbij de Jemenitische bevolking veel leed is berokkend, en dat daarbij veel mensen het leven hebben verloren of ernstig gewond zijn geraakt en demonstranten gevangen zijn gezet, terwijl de economische en politieke crisis in het land steeds ernstiger wordt, K. overwegende dat de Samenwerkingsraad voor de Golf (GCC) met een plan voor vreedzame machtsoverdracht is gekomen, dat niet werd ondertekend door de Jemenitische president, Ali Abdullah Saleh, L. overwegende dat president Saleh ernstig gewond is geraakt tijdens recente aanvallen op zijn paleis op 3 juni 2011 en momenteel medisch wordt behandeld in Saoedi-Arabië; overwegende dat de macht tijdelijk is overgedragen aan vicepresident Abd Rabbuh Mansur Hadi, M. overwegende dat Jemen het armste land van het Midden-Oosten is, met algemene ondervoeding, slinkende olievoorraden, een groeiende bevolking, een zwakke centrale regering, een groeiend watertekort en weinig investeringen in de nationale economie; overwegende dat er, gezien het broze bestand met de sjiitische rebellen in het noorden sinds februari, het bestaan van een afscheidingsbeweging in het zuiden en de aanwezigheid van naar verluidt grote aantallen strijders van al-Qaeda die Jemen gebruiken als toevluchtsoord, grote bezorgdheid bestaat over het gevaar van het uiteenvallen van de Jemenitische staat, Bahrein N. overwegende dat de staat van nationale veiligheid in Bahrein op 1 juni is 2011 opgeheven en dat koning Hamad Bin Isa al-Khalifa heeft opgeroepen tot een nationale dialoog, die op 2 juli 2011 van start is gegaan, O. overwegende dat op 29 juni 2011 door koning Hamad een onafhankelijke commissie met een internationale onafhankelijke component is opgericht om een onderzoek in te stellen naar de mensenrechtenschendingen die zich tijdens de recente onderdrukkingsacties tegen hervormingsgezinde demonstranten hebben voorgedaan, P. overwegende dat de Nationale Veiligheidsrechtbank van Bahrein, een militaire rechtbank, op 22 juni 2011 zijn veroordeling uitsprak van 21 Bahreinse activisten van de oppositie, waarvan er zeven niet aanwezig waren; overwegende dat acht activisten van de oppositie tot levenslange opsluiting werden veroordeeld en dat 13 personen gevangenisstraffen tot 15 jaar zijn opgelegd wegens „het smeden van een complot om de regering omver te werpen”; overwegende dat tijdens de recente hervormingsgezinde protesten tal van andere politieke activisten, mensenrechtenverdedigers en journalisten zijn gearresteerd, en dat zij volgens mensenrechtenorganisaties zijn gemarteld, mishandeld en geïntimideerd, Q. overwegende dat de doodstraffen die werd uitgesproken tegen Ali Abdullah Hassan al-Sankis en Abdulaziz Abdulridha Ibrahim Hussain voor het doden van twee politieagenten tijdens de demonstraties tegen de regering in Bahrein op 22 mei 2011 werden bekrachtigd door het Nationaal hof van beroep voor de veiligheid; overwegende dat de executies tot september zijn uitgesteld, R. overwegende dat 47 Bahreinse artsen en verpleegkundigen zijn beschuldigd van „aanzetten tot de gewelddadige omverwerping van het regime” en dat zij voor een Bahreinse militaire rechtbank moeten verschijnen; overwegende dat de gezondheidswerkers alle gewonden op dezelfde manier hebben verzorgd, in overeenstemming met de ethische code van hun beroep, S. overwegende dat er op verzoek van de Bahreinse regering onder de vlag van de Samenwerkingsraad van de Golf (GCC) in Bahrein buitenlandse troepen zijn gestationeerd, 1. veroordeelt ten scherpste het buitensporige gebruik van geweld door de regimes tegen vredevolle demonstranten en betreurt het grote aantal doden en gewonden; betuigt zijn deelneming met de families van de slachtoffers en de gewonden; dringt aan op onmiddellijke beëindiging van het bloedvergieten en vrijlating van alle arrestanten; dringt aan op een onderzoek naar de moorden, arrestaties en het vermeende gebruik van foltering; 2. spreekt zijn bewondering uit voor de moed die de bevolking, en met name de vrouwen die – in het verleden en ook nu weer – vaak vooroplopen bij de protesten, aan de dag legt in haar vredevolle strijd voor democratische verandering; 3. dringt er bij de politieke leiders van de Arabische landen op aan hun verplichtingen na te komen door zich onverwijld en zonder voorafgaande voorwaarden te stellen in een open en constructieve politieke dialoog met alle democratische politieke partijen en bewegingen en met vertegenwoordigers van het maatschappelijk middenveld te begeven, teneinde de weg te effenen voor een waarachtige democratie en voor de implementatie van reële, ambitieuze en substantiële institutionele, politieke, economische en sociale hervormingen, die essentieel zijn voor de stabiliteit en ontwikkeling van deze landen en van de regio op lange termijn; Syrië 4. veroordeelt ten zeerste de escalatie van het geweld in Syrië en de aanhoudende ernstige schendingen van de mensenrechten, met inbegrip van de belegering van een aantal steden zoals Daraa en Jisr al-Shughour, massale arrestaties, buitengerechtelijke executies, willekeurige opsluiting, en vermeende verdwijningen en foltering; 5. betreurt het feit dat de op 21 april 2011 aangekondigde opheffing van de noodtoestand en de andere door president Assad aangekondigde hervormingen niet zijn uitgevoerd en dat er nog steeds politieke gevangenen vastgehouden worden, ondanks de onlangs door de president aangekondigde amnestie; dringt er bij de Syrische autoriteiten op aan onmiddellijk een einde te maken aan de belegering van steden, en humanitaire organisaties en hun medewerkers onmiddellijk vrije toegang te verlenen; 6. dringt er bij de Syrische autoriteiten en bij president Bashar al-Assad op aan een einde te maken aan de moorden op ongewapende betogers en onmiddellijk alle vastgehouden betogers, journalisten, verdedigers van de mensenrechten en politieke gevangenen vrij te laten; vraagt dat alle democratische krachten en belanghebbenden van het maatschappelijk middenveld onverwijld worden betrokken bij een daadwerkelijk politiek proces om bij te dragen tot een democratische transitie in Syrië op basis van een concrete agenda voor fundamentele hervormingen en eerbiediging van de mensenrechten en de rechtsstaat; 7. dringt er bij de Syrische autoriteiten op aan de buitenlandse pers toe te laten tot het land, zodat deze kan nagaan of het waar is dat „gewapende extremistische bendes” beginnen met het beschieten van de veiligheidstroepen, hetgeen het regime als rechtvaardiging aanvoert voor het onaanvaardbare bloedbad dat momenteel plaatsvindt; roept de Syrische autoriteiten op tot volledige samenwerking met en de verlening van onbeperkte toegang voor het Bureau van de Hoge Commissaris en andere organen van de VN; 8. dringt er bij de Syrische autoriteiten op aan alle kinderen die tijdens het neerslaan van de demonstraties of daarmee verband houdende gebeurtenissen zijn aangehouden, onmiddellijk vrij te laten, gevallen van mogelijk geweld tegen kinderen grondig te onderzoeken en af te zien van verdere arrestaties van en geweld tegen kinderen of andere inbreuken op de rechten van kinderen; 9. spreekt zijn voldoening uit over het besluit van de Raad om restrictieve maatregelen te treffen tegen Syrië en de personen die verantwoordelijk zijn voor de gewelddadige repressie van de burgerbevolking, alle voorbereidingen voor nieuwe bilaterale samenwerkingsprogramma's op te schorten, de lopende bilaterale programma's met de Syrische autoriteiten in het kader van het Europees nabuurschaps- en partnerschapsinstrument en het MEDA-instrument op te schorten, de Europese Investeringsbank te verzoeken voorlopig niet akkoord te gaan met nieuwe EIB-financieringsoperaties in Syrië, te overwegen verdere EU-steun aan Syrië op te schorten naar gelang van de ontwikkelingen, en geen verdere stappen te ondernemen met betrekking tot de associatieovereenkomst met Syrië; steunt het pakket slimme sancties dat de Raad heeft goedgekeurd en verzoekt de Raad een krachtig diplomatiek initiatief te nemen om andere landen ertoe te bewegen dezelfde sancties toe te passen; is van mening dat de Raad de gerichte sancties tegen alle personen en entiteiten die banden met het regime onderhouden verder uit moet breiden, teneinde het regime te verzwakken en te isoleren en zodoende de weg vrij te maken voor een overgang naar democratie; 10. spreekt zijn krachtige steun uit voor de diplomatieke inspanningen van de EU tezamen met haar partners uit de internationale gemeenschap om te waarborgen dat de VN-Veiligheidsraad het aanhoudende geweld in Syrië veroordeelt, straffeloosheid afkeurt en er bij de Syrische autoriteiten op aandringt op de gerechtvaardigde verlangens van de Syrische bevolking in te gaan; betreurt het dat deze inspanningen tot dusver niet succesvol zijn geweest en dat er geen resolutie is aangenomen; verzoekt de EU-lidstaten en de HV/VV met de internationale partners van de EU te blijven samenwerken om de VN-Veiligheidsraad bij de situatie in Syrië te betrekken en de Syrische autoriteiten ertoe te bewegen hun verantwoordelijkheid tot bescherming van de Syrische bevolking na te komen; 11. is ingenomen met het Turkse beleid om de grenzen open te houden voor Syrische vluchtelingen en op korte termijn over te gaan tot de mobilisatie van de middelen van de Rode Halve Maan; 12. spreekt zijn voldoening uit over het feit dat de EU waardering toont voor de inspanningen van Turkije en andere regionale partners om verschillende aspecten van de crisis aan te pakken, met name de humanitaire aspecten, en verklaart dat het met hen zal samenwerken om de situatie in Syrië aan te pakken; verzoekt Turkije en de EU de coördinatie van hun buitenlands beleid op te voeren en hun gemeenschappelijke inspanningen voort te zetten ter ondersteuning van meer democratie en ontwikkeling in het Midden-Oosten en Noord-Afrika; 13. verzoekt de Raad en de Commissie onverwijld hulp te verlenen aan de Turkse en Libanese autoriteiten en hen te steunen bij hun inspanningen om de humanitaire crisis aan hun grenzen met Syrië in goede banen te leiden, onder meer door op VN-niveau een humanitaire corridor in te stellen; 14. dringt er bij de HV/VV, de Raad en de Commissie op aan de opkomende democratische verzetsbewegingen binnen en buiten het land aan te moedigen; roept er in dit verband toe op dringend een begin te maken met een daadwerkelijke politieke dialoog, die moet leiden tot een diepgaand democratiseringsproces in Syrië; Jemen 15. veroordeelt ten stelligste de recente gewapende aanvallen in Jemen, met inbegrip van de aanval van 3 juni 2011 op het presidentieel paleis; roept alle partijen op de vijandelijkheden te staken, de mensenrechten te eerbiedigen en zich aan een permanent staakt-het-vuren te houden; 16. is verheugd over de toezegging van vicepresident Abd Rabbuh Mansur Hadi om het wapenbestand te respecteren, de troepen uit de Jemenitische steden terug te trekken en te zorgen voor adequate bescherming bij eventuele toekomstige vreedzame protesten en demonstraties; 17. spreekt zijn solidariteit uit met de bevolking van Jemen, verwelkomt haar streven naar democratische verandering in het land en steunt de inspanningen van de GCC, voor zover deze gericht zijn op het vinden van een onderhandelde oplossing, wat het ontslag van president Saleh en zijn familieleden die een machtspositie blijven bekleden inhoudt, binnen het kader van een meer omvattend politiek systeem gericht op verlichting van de armoede en betere levensomstandigheden voor het grootste deel van de bevolking; 18. betreurt het dat de Jemenitische ordetroepen geen waarborgen hebben geboden voor een veilige doorgang van diplomaten vanuit de ambassade van de Verenigde Arabische Emiraten in Sana'a op 22 mei 2011, waaronder de secretaris-generaal van de GCC en de ambassadeurs van GCC-landen en van de EU, het Verenigd Koninkrijk en de Verenigde Staten; roept de autoriteiten in Jemen op het Verdrag van Wenen inzake diplomatieke betrekkingen volledig na te leven; 19. is verontrust over het uitblijven van voortgangsverslagen van de door de regering van Jemen ingestelde commissie op hoog niveau die onderzoek zou moeten doen naar de aanval op demonstranten op 18 maart 2011 in Sana'a, waarbij 54 doden en meer dan 300 gewonden vielen; herhaalt zijn oproep aan de VV/HV om zich aan te sluiten bij de roep om een onafhankelijk internationaal onderzoek naar dit incident; 20. spreekt zijn voldoening uit over de missie van het kantoor van de Hoge Commissaris voor de mensenrechten (OHCHR) naar Jemen, die de mensenrechtensituatie in het land heeft beoordeeld en aanbevelingen zal doen aan de regering van Jemen en de internationale gemeenschap; Bahrein 21. veroordeelt de repressie in Bahrein en dringt aan op de onmiddellijke en onvoorwaardelijke vrijlating van alle vreedzame demonstranten, waaronder politieke activisten, journalisten en mensenrechtenverdedigers en van de 47 Bahreinse artsen en verpleegkundigen die hun professionele taak vervulden; spreekt zijn ernstige bezorgdheid uit over de levenslange gevangenisstraffen die zijn uitgesproken tegen acht activisten van de oppositie en de straffen van 15 jaar hechtenis voor 13 anderen; 22. is ingenomen met de opheffing van de staat van nationale veiligheid in Bahrein en de oproep van koning Hamad Bin Isa al-Khalifa tot een nationale dialoog; is van mening dat de nationale dialoog die door koning Hamad op gang is gebracht alleen mogelijk is met de betrokkenheid van alle politieke krachten, inclusief de oppositie en het maatschappelijk middenveld, met als doel de weg te effenen voor reële democratie en daadwerkelijke politieke hervormingen in Bahrein; 23. roept de Bahreinse autoriteiten ertoe op de doodstraffen die zijn uitgesproken tegen Ali Abdullah Hassan al-Sankis en Abdulaziz Abdulridha Ibrahim Hussain in een andere straf om te zetten, en het feitelijke moratorium op de doodstraf opnieuw in te voeren; 24. neemt met instemming kennis van het besluit van koning Hamad om een onafhankelijke commissie op te zetten voor het instellen van een onderzoek naar de mensenrechtenschendingen die tijdens de recente onderdrukkingsacties tegen hervormingsgezinde demonstranten zijn begaan; staat erop dat deze commissie op een volledig onpartijdige en transparante manier wordt samengesteld en dringt er bij de Bahreinse regering op aan zich niet met haar werkzaamheden te bemoeien; 25. is ingenomen met de oprichting van een ministerie voor mensenrechten en sociale ontwikkeling in Bahrein, en verzoekt dat ministerie overeenkomstig de internationale mensenrechtennormen en -verplichtingen op te treden; 26. spreekt zijn bezorgdheid uit over de aanwezigheid van buitenlandse troepen onder de banier van de GCC in Bahrein; herhaalt zijn verzoek aan de GCC om zijn middelen als regionale collectieve speler in te zetten voor een constructief optreden en te bemiddelen in het belang van vreedzame hervormingen in Bahrein; Arabische wereld en Noord-Afrika 27. steunt het democratische overgangsproces in Egypte en Tunesië, die als de eerste voorbeelden fungeren van het huidige proces van democratisering en de nieuwe golf van medezeggenschap voor burgers en met name jongeren in de Arabische wereld; spreekt zijn krachtige steun uit voor het streven van de burgers naar vrijheid, mensenrechten en democratie; dringt aan op een transparant, eerlijk en vrij verkiezingsproces in de beide landen, waarbij rekening wordt gehouden met de verschillende situaties in de landen; roept de internationale gemeenschap op zich te blijven inspannen om het proces van politieke hervormingen in landen in Noord-Afrika en het Midden-Oosten te steunen en aan te moedigen; 28. wijst opnieuw op de toezegging van de internationale gemeenschap om de Libische burgerbevolking te beschermen, onder meer door de druk op het Libische regime te verhogen, en de opbouw van een democratische Libische staat te steunen; spreekt zijn voldoening uit over het besluit van de EU om de sancties tegen het regime op te voeren door zes havenautoriteiten die onder de controle van het regime staan, toe te voegen aan de EU-lijst voor bevriezing van tegoeden; roept kolonel Moammar Mohammed al-Qadhafi er nogmaals toe op ogenblikkelijk afstand te doen van de macht; 29. geeft uiting aan zijn bezorgdheid omtrent de ontberingen waarmee de Libische bevolking wordt geconfronteerd als gevolg van voedseltekorten, gebrekkige toegang tot medische hulp en gebrek aan contant geld om salarissen uit te betalen en te voorzien in diverse administratieve behoeften; roept de VV/HV en de EU-lidstaten ertoe op zo spoedig mogelijk een deel van de bevroren Libische tegoeden ter beschikking te stellen van de Nationale Overgangsraad, onder het gezag en het toezicht van het Sanctiecomité van de VN-Veiligheidsraad, zodat in de meest dringende behoeften kan worden voorzien; 30. verzoekt de Raad en de VV/HV met verdere initiatieven te komen om te werken aan een oplossing voor het conflict, mede gelet op het arrestatiebevel dat onlangs door het Internationaal Strafhof is uitgevaardigd tegen kolonel Qadhafi, zijn zoon Saif al-Islam Qadhafi en Abdullah al-Sanussi; 31. spreekt zijn voldoening uit over het hervormingsproces in Marokko, en met name de voorgestelde grondwetshervorming waarover een referendum wordt gehouden, als stap in de juiste richting naar de openstelling van het bestuursstelsel, alsmede modernisering en democratisering; roept de politieke partijen in Marokko op actief deel te nemen aan dit veranderingsproces; benadrukt dat het publiek, maatschappelijke organisaties en politieke partijen in het centrum moeten blijven staan van het proces van voortdurende implementatie van de hervormingen, en stelt vast dat Marokko het eerste land in deze regio was waaraan de „gevorderde status” in de betrekkingen met de EU werd toegekend; 32. neemt kennis van het door de president van Algerije aangekondigde positieve initiatief voor het op gang brengen van een proces van democratisering en verbetering van het landsbestuur, waartoe ook de opheffing van de noodtoestand en een geplande grondwetshervorming moeten worden gerekend; onderstreept de noodzaak tot versnelde uitvoering van deze initiatieven en roept de Algerijnse autoriteiten ertoe op zich sterk te maken voor dit hervormingsproces, dat integratiegericht moet zijn en open moet staan voor het maatschappelijk middenveld; 33. is ingenomen met de toezegging om in Jordanië politieke hervormingen door te voeren, en met name met de aankondiging dat de Jordaanse grondwet wordt herzien, alsook met de activiteiten van de Nationale Dialoogcommissie; is vol lof over de inspanningen van de Jordaanse autoriteiten en benadrukt dat er concreet werk moet worden gemaakt van de hervormingen; stelt vast dat de EU overeengekomen is Jordanië in 2010 een partnerschap met „gevorderde status” toe te kennen; 34. wijst erop dat het recht op vrijheid van gedachte, geweten en godsdienst een fundamenteel mensenrecht is dat door de autoriteiten moet worden gewaarborgd; roept de autoriteiten op de religieuze groeperingen die in hun landen aanwezig zijn betrouwbare en doeltreffende bescherming te bieden en de persoonlijke veiligheid en fysieke integriteit van leden van religieuze groeperingen te waarborgen; 35. sluit zich ten zeerste aan bij het standpunt van de Raad dat het Europese nabuurschapsbeleid het hoofd moet kunnen bieden aan de nieuwe uitdagingen in de zuidelijke nabuurschapslanden; is ingenomen met de door de EU en de lidstaten gedane toezegging om concrete inspanningen van de regeringen die serieuze politieke en economische hervormingen op gang brengen, en van het maatschappelijk middenveld, te begeleiden en te steunen; spreekt zijn voldoening uit over de invoering van een task force voor het zuidelijke Middellandse Zeegebied door de VV/HV; 36. verzoekt de Commissie en de Raad te opteren voor verschillende benaderingswijzen op basis van de in de gezamenlijke mededeling van 25 mei 2011 uiteengezette „meer voor meer”-aanpak met betrekking tot de landen van het zuidelijke Middellandse Zeegebied, waarbij daadwerkelijke vorderingen inzake democratie, vrije en eerlijke verkiezingen en vooral mensenrechten moeten worden beloond; 37. verzoekt de Europese Unie de nodige humanitaire hulp te blijven bieden aan de ontheemden in de regio, van wie velen nu als vluchtelingen aan de grenzen van hun land wonen; 38. neemt met voldoening kennis van het „partnerschap van Deauville” met de bevolking van de regio, dat is gelanceerd door de leden van de G8; stelt vast dat de eerste „partnerschapslanden” Egypte en Tunesië zullen zijn; roept de Raad en de EU-lidstaten op hun inspanningen te coördineren met de leden van de G8 die bereid zijn dit partnerschap uit te breiden tot alle landen in de regio die overgaan naar een vrije, democratische en tolerante samenleving; o o o 39. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de vicevoorzitter van de Commissie / hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid, de regeringen en parlementen van de lidstaten, de regering en het parlement van de Arabische Republiek Syrië, de regering en het parlement van de Republiek Jemen, de regering en het parlement van de Republiek Turkije, de regering en het parlement van het Koninkrijk Bahrein, de Nationale Overgangsraad, de regering en het parlement van het Koninkrijk Marokko, de regering en het parlement van de Democratische Volksrepubliek Algerije, de regering en het parlement van het Koninkrijk Jordanië, de regering en het parlement van het Koninkrijk Saoedi-Arabië, de regering van de Arabische Republiek Egypte, de regering van de Republiek Tunesië, de secretaris-generaal van de GCC en de secretaris-generaal van de Unie voor het Middellandse Zeegebied. Het Europees Parlement , – gezien de Universele Verklaring van de rechten van de mens, met name artikel 21 daarvan, en het Internationaal Verdrag inzake burgerrechten en politieke rechten, in het bijzonder artikel 25 daarvan, – gezien het VN-Verdrag inzake de rechten van het kind, – gezien het Verdrag van de Verenigde Naties van 1979 inzake de uitbanning van alle vormen van discriminatie van vrouwen (CEDAW), – gezien het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden en de OVSE-verbintenissen die zijn overeengekomen in 1990 in Kopenhagen en tijdens de top in Istanboel in 1999, waar alle OVSE-landen zich ertoe hebben verbonden om internationale waarnemers, en in het bijzonder het Bureau voor democratische instellingen en mensenrechten (ODIHR), voor hun verkiezingen uit te nodigen, – gezien het Afrikaans Handvest van de rechten van de mens en de volkeren en het Amerikaans Verdrag inzake de rechten van de mens, – gezien Verdrag 169 van de IAO van 7 juni 1989 betreffende inheemse en in stamverband levende volken, – gezien de artikelen 2, 6, 8 en 21 van het Verdrag betreffende de Europese Unie, – gezien het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, dat op 12 december 2007 in Straatsburg is afgekondigd, – gezien de artikelen 8, 9 en 96 van de ACS-EU-partnerschapsovereenkomst (2000), – gezien de resolutie van de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties van 4 december 2000 over de bevordering en consolidering van de democratie (1) en de resolutie van de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties van 20 december 2004 over de versterking van de rol van regionale, subregionale en andere organisaties en mechanismen voor de bevordering en consolidering van de democratie (2) , – gezien Verordening (EG) nr. 1889/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 20 december 2006 tot instelling van een financieringsinstrument voor de bevordering van democratie en mensenrechten in de wereld (EIDHR), – gezien zijn resolutie van 20 september 1996 over de mededeling van de Commissie over de bepalingen inzake de eerbiediging van de democratische beginselen en de rechten van de mens in de overeenkomsten tussen de Gemeenschap en derde landen (3) , evenals zijn resolutie van 14 februari 2006 over de mensenrechten- en de democratieclausule in door de Europese Unie gesloten overeenkomsten (4) , – gezien zijn resolutie van 15 maart 2001 over de mededeling van de Commissie over verkiezingsondersteuning en verkiezingswaarneming door de EU (5) , – gezien zijn resolutie van 25 april 2002 over de mededeling van de Commissie aan de Raad en het Europees Parlement - de rol van de Europese Unie bij de bevordering van de mensenrechten en de democratisering in derde landen (6) , – gezien zijn resolutie van 8 mei 2008 over verkiezingswaarnemingsmissies van de EU: doelstellingen, praktijken en uitdagingen voor de toekomst (7) , – gezien zijn resolutie van 22 oktober 2009 over democratieopbouw in de externe betrekkingen van de EU (8) , – gezien zijn resolutie van 25 maart 2010 over de gevolgen van de mondiale financiële en economische crisis voor de ontwikkelingslanden en de ontwikkelingssamenwerking (9) , – gezien zijn resolutie van 21 september 2010 over de vermindering van armoede en het scheppen van werkgelegenheid in ontwikkelingslanden: beleidskoers, en in het bijzonder de paragrafen 71, 72 en 73 (10) , – gezien zijn resolutie van 25 november 2010 over maatschappelijk verantwoord ondernemen in het kader van internationale handelsovereenkomsten (11) , – gezien zijn resolutie van 25 november 2010 over mensenrechten, sociale normen en ecologische normen in internationale handelsovereenkomsten (12) , – gezien zijn resolutie van 16 december 2010 over het jaarverslag over de mensenrechten in de wereld in 2009 en het mensenrechtenbeleid van de Europese Unie (13) , – gezien zijn resolutie van 8 maart 2011 over belastingen en ontwikkeling – samenwerking met ontwikkelingslanden met het oog op goed bestuur in belastingaangelegenheden (14) , – gezien zijn resolutie van 5 april 2011 over migratiestromen als gevolg van instabiele omstandigheden: reikwijdte en rol van het buitenlands beleid van de EU (15) , – gezien alle overeenkomsten tussen de Europese Unie en derde landen en de bepalingen over de mensenrechten en de democratie in die overeenkomsten, – gezien de conclusies van de Raad van 18 mei 2009 betreffende het steunen van democratisch bestuur - versterking van het EU-kader, – gezien de conclusies van de Raad over de ondersteuning van de democratie in de externe betrekkingen van de EU van 17 november 2009 en van 13 december 2010 met het voortgangsverslag 2010 en een lijst van proeflanden, – gezien het gezamenlijk document van de Commissie en de secretariaat-generaal van de Raad over democratieopbouw in de externe betrekkingen van de EU (SEC(2009)1095), – gezien de gezamenlijke mededeling aan de Europese Raad, het Europees Parlement, het Europees Economisch en Sociaal Comité en het Comité van de Regio's met als titel „Een partnerschap voor democratie en gedeelde welvaart met het zuidelijke Middellandse Zeegebied” ( COM(2011)0200 ), – gezien de conclusies van de Europese Raad in Kopenhagen van 22 juni 1993, – gezien de thematische en geografische financiële instrumenten van de Europese Commissie met betrekking tot democratisering, mensenrechten en mensenhandel (zoals AENEAS, diens opvolger het themaprogramma voor migratie en asiel, MIEUX, EIDHR, TAIEX, ENPI enz.), – gezien het verslag van de speciale vertegenwoordiger van de secretaris-generaal van de VN over mensenrechten en transnationale ondernemingen en andere bedrijven van 21 maart 2011 (16) , – gezien de instelling van de functie van vicevoorzitter van de Commissie/hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid (vv/hv) en de oprichting van een operationele Europese Dienst voor extern optreden (EDEO) per 1 januari 2011, – gezien artikel 48 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie buitenlandse zaken en de adviezen van de Commissie ontwikkelingssamenwerking en de Commissie rechten van de vrouw en gendergelijkheid ( A7-0231/2011 ), A. overwegende dat in de verdragen van de Unie nadrukkelijk wordt verklaard dat de rechten van de mens en de democratie fundamentele waarden van de Unie en beginselen en doelen van het externe optreden van de Unie zijn, die zij als universele waarden moet bevorderen, B. overwegende dat democratie de beste waarborg is voor de mensenrechten en fundamentele vrijheden, verdraagzaamheid tegenover alle groepen in de samenleving en gelijke kansen voor iedereen, C. overwegende dat democratie is uitgegroeid tot een universele waarde, maar dat democratische stelsels in vorm kunnen verschillen, hetgeen kan worden geïllustreerd door de verschillende vormen van democratie in de 27 EU-lidstaten die van gelijke waarde zijn en zijn gevormd door de geschiedenis, de cultuur en de omstandigheden, evenals door de EU zelf met een unieke vorm van supranationale democratie; overwegende dat er niet één model of blauwdruk van democratie bestaat, maar dat er wel overeenstemming bestaat over de wezenlijke kenmerken van democratie, D. overwegende dat deze kenmerken zijn omschreven in twee resoluties van de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties (17) , E. overwegende dat mensenrechten en democratie onlosmakelijk met elkaar zijn verbonden en dat individuen alleen in een democratie hun mensenrechten en fundamentele vrijheden volledig kunnen uitoefenen; overwegende dat alleen wanneer de mensenrechten worden geëerbiedigd, democratie kan bestaan, F. overwegende dat de beginselen van de rechtsstaat moeten prevaleren, zodat gelijkheid voor de wet is gewaarborgd, particuliere eigendomsrechten worden erkend en er geen arbitraire inmenging door het openbaar gezag plaatsvindt, noch in de wet, noch in de praktijk, en eist dan ook dat openbare instellingen hun bevoegdheden uitoefenen via transparante en verantwoordelijke gekozen en openbare beambten, met een onafhankelijke en onpartijdige rechtspraak, G. overwegende dat gelijke behandeling en non-discriminatie van wezenlijk belang zijn; overwegende dat iedereen alle mensenrechten moet kunnen genieten zonder discriminatie op grond van ras, geslacht, seksuele geaardheid, taal, godsdienst, politieke of andere voorkeur, nationale of sociale afkomst, geboorte of andere status; overwegende dat democratie de rechten van iedereen moet waarborgen, waaronder de rechten van tot minderheden behorende personen, van inheemse volkeren en van andere kwetsbare groepen; overwegende dat van echte democratie slechts sprake is als mannen en vrouwen op voet van gelijkheid kunnen deelnemen aan het politieke leven en de besluitvorming, H. overwegende dat democratisch bestuur onder andere de bescherming van mensenrechten en fundamentele vrijheden omvat en de toegang tot de rechter, een grote rol voor parlementen en plaatselijke autoriteiten in de besluitvorming, evenals transparant beheer van overheidsfinanciën; overwegende dat de verantwoordingsplicht van leiders en ambtenaren jegens de burgers een essentieel element van de democratie vormt; overwegende dat in dit verband de strijd tegen corruptie cruciaal is; overwegende dat democratisch bestuur ook het toezicht van de burger op de veiligheidssector omvat, I. overwegende dat alle burgers het recht hebben periodiek te stemmen in vrije en eerlijke verkiezingen en zich kandidaat te stellen voor een openbare functie, J. overwegende dat vrijheid van meningsuiting inzake politieke, sociale en economische zaken, ruim gedefinieerd en zonder risico op overheidsstraffen, een universeel recht is, net als de mogelijkheid om verschillende informatiebronnen te raadplegen, K. overwegende dat alle burgers het recht hebben om onafhankelijke verenigingen en organisaties te vormen, met inbegrip van onafhankelijke politieke partijen en belangengroepen, L. overwegende dat politieke partijen en de diverse politieke meningen, belangen en regionale of gemeentelijke afdelingen die zij vertegenwoordigen van wezenlijk belang zijn; overwegende dat politieke partijen moeten kunnen functioneren zonder tussenkomst van regering en bestuurders; overwegende dat gekozen vertegenwoordigers, of zij de regering nu steunen of niet, de bevoegdheid en middelen nodig hebben om wetgeving en nationale begrotingen te bespreken en goed te keuren, en om de regering verantwoordelijk te houden voor de uitvoering van het openbaar bestuur en het gebruik van financiële middelen; overwegende dat sterke parlementen als publiek forum voor vreedzame onderhandelingen over concurrerende politieke en sociale concepten en als nationale wetgevende en besluitvormende organen onmisbaar zijn voor de uitvoering van omvattende democratie, M. overwegende dat maatschappelijke organisaties en niet-overheidsactoren een essentiële bouwsteen vormen voor een goed functionerende democratie en een belangrijke rol spelen bij de opbouw van een democratische cultuur die diep in de samenleving is geworteld; overwegende dat zij publieke eisen sturen en publieke autoriteiten verantwoordelijk houden voor hun daden, N. overwegende dat onafhankelijke en diverse media van wezenlijk belang zijn om te waarborgen dat veel verschillende meningen en standpunten worden geuit en aan het publiek worden overgebracht; overwegende dat vrije toegang tot informatie en communicatie en ongecensureerde toegang tot internet (internetvrijheid) universele rechten zijn die noodzakelijk zijn voor het waarborgen van transparantie en aansprakelijkheid in het openbare leven, O. overwegende dat voorlichting over democratische waarden belangrijk is voor een sterke democratie, net als leeftijdsgebonden deelname aan de besluitvorming bij onderwijsinstellingen, P. overwegende dat de EU-instellingen deze essentiële elementen van democratie als bouwstenen moeten gebruiken voor de EU-steun op specifieke gebieden aan derde landen die hun eigen weg naar democratie bewandelen, Q. overwegende dat in de conclusies van de Raad over de ondersteuning van de democratie in de externe betrekkingen van de EU van 2009 en 2010 deze kenmerken zijn opgenomen, R. overwegende dat de toetreding van de EU tot het Europees Verdrag tot bescherming van de mensenrechten en de fundamentele vrijheden (EVRM) het Europees systeem voor de bescherming van de mensenrechten meer kracht verleent en de positie van de EU ten aanzien van derde landen versterkt, S. overwegende dat het van het allergrootste belang is te bevestigen dat de burgerrechten en de politieke, economische, sociale en culturele rechten onderling afhankelijk zijn en elkaar versterken en dat alleen de handhaving van al deze rechten kan bijdragen tot de vestiging van een echte democratie; overwegende dat democratie de beste manier vormt om ervoor te zorgen dat de mensenrechten worden geëerbiedigd en beschermd en de economie zich op duurzame wijze ontwikkelt; overwegende dat actieve deelname van maatschappelijke organisaties aan bestuursprocessen van wezenlijk belang is, maar dat dit aspect te vaak wordt verwaarloosd, T. overwegende dat de Raad in zijn Agenda voor Actie voor democratieondersteuning in de externe betrekkingen heeft bevestigd dat hij zijn steun meer samenhangend en doeltreffend wil maken, maar dat beperkte vooruitgang op dit gebied is geboekt, U. overwegende dat de Unie over een breed scala van instrumenten ter ondersteuning van de democratie en de mensenrechten beschikt (zoals politieke, economische en handelsovereenkomsten en partnerschappen, met bepalingen over de mensenrechten en de democratie, de bijzondere stimuleringsregeling voor duurzame ontwikkeling en goed bestuur (SAP-plus-regeling), politieke dialogen, acties op het gebied van het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid (GBVB), missies op het gebied van het Europees veiligheids- en defensiebeleid (EVDB), gespecialiseerde financiële instrumenten, associatieprojecten en verkiezingswaarnemingsmissies); overwegende dat het echter van wezenlijk belang dat een samenhangend en resultaatgericht beleid inzake mensenrechten en democratie wordt ontwikkeld op basis van een standaardmethodiek aangepast aan de situatie van elk land, dat de inconsistenties en dubbele standaarden in het externe beleid van de EU wegneemt ten gunste van democratisering en voorkomt dat deze opnieuw ontstaan, en overwegende dat bijzondere aandacht moet worden besteed aan de specifieke behoeften in fragiele situaties en na conflicten, en dat democratie, mensenrechten en ontwikkeling als onderling samenhangende doelstellingen moeten worden bevorderd, V. overwegende dat de EU meer oog zou moeten hebben voor de sociale, politieke, economische en strategische werkelijkheden van een land wanneer zij besluit handelspreferenties, zoals SAP-plus, toe te kennen of in te trekken, W. overwegende dat de EU zich intensiever moet inspannen om democratische normen en elementen te bevorderen met haar activiteiten in internationale organisaties en de doeltreffende tenuitvoerlegging van de verplichtingen die zijn aangegaan in en via de fora waaraan EU-lidstaten deelnemen moet blijven bevorderen, X. overwegende dat er nog grote uitdagingen bestaan ten aanzien van het toezicht op en de tenuitvoerlegging van wettelijk bindende bepalingen over de mensenrechten in de internationale overeenkomsten van de EU; overwegende dat de opschorting van een internationale overeenkomst tussen de Unie en een partnerland in reactie op ernstige schendingen van de mensenrechten of de democratie een instrument is dat bedoeld is om in bepaalde situaties te worden gebruikt; overwegende dat ondanks het feit dat de bepaling over de mensenrechten en de democratie vaak wordt geschonden en de in de internationale overeenkomsten ter zake opgenomen verbintenissen niet worden nageleefd door een aantal derde landen, de regeringen van de betrokken landen slechts zelden door sancties worden getroffen of voldoende ter verantwoording worden geroepen, zelfs wanneer het gaat om ernstige schendingen van de mensenrechten; overwegende dat de weigering van de EU om dit instrument consistent te gebruiken de geloofwaardigheid van de Unie als sterke en doortastende speler op het internationale toneel aantast, Y. overwegende dat de keuze van de sancties billijk, afgewogen en intelligent moet zijn en dat de bevolking in geen geval als eerste door deze sancties moet worden getroffen, Z. overwegende dat de Unie een daadwerkelijk aansporingsbeleid op dit gebied heeft dat de landen in kwestie tot hervormingen moet bewegen, maar dat de stimulansen om politieke redenen nog niet volledig zijn benut, in het bijzonder door een gebrek aan consensus binnen de EU over het belang van bevordering van democratie en eerbiediging van mensenrechten ten opzichte van andere prioriteiten; overwegende dat er in principe geen structurele of wettelijke hindernissen bestaan voor het gecoördineerde gebruik van de externe financiële instrumenten ter ondersteuning van democratiseringsprocessen, AA. overwegende dat resolutie 63/168 van de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties van 18 december 2008 oproept tot een mondiaal moratorium op de toepassing van de doodstraf; overwegende dat de doodstraf in veel landen van de wereld nog als strafmethode wordt toegepast, in sommige gevallen zelfs voor minderjarigen, AB. overwegende dat het Europees instrument voor democratie en mensenrechten (EIDHR) een essentieel onderdeel is van het Europese beleid, omdat het gericht is op acties die niet gerealiseerd kunnen worden met bilaterale-samenwerkingsinstrumenten, AC. overwegende dat met het EIDHR de verkiezingswaarnemingsmissies van de EU worden gefinancierd, die van wezenlijk belang zijn om invloed te kunnen uitoefenen op democratiseringsprocessen, maar dat de follow-up en de uitvoering van de hieruit voortkomende aanbevelingen vaak onvoldoende zijn, AD. overwegende dat dit het gevolg kan zijn van een gebrek aan politieke wil van de regeringen van de landen die deze EU-verkiezingswaarnemingsmissies ontvangen, en van het feit dat de Europese Commissie en de lidstaten niet in staat zijn gebleken deze aanbevelingen in specifieke ondersteuningsprogramma's om te zetten, met name ten gunste van nieuw gekozen parlementen, AE. overwegende dat het Europees Parlement nog altijd niet over toereikende analyses beschikt om de omvang van de steun aan de democratie door de Unie, waaronder door de lidstaten, te kunnen beoordelen; overwegende dat dit deels te wijten is aan problemen met betrekking tot transparantie, toegang tot documenten en raadpleging, die de Raad nog niet heeft opgelost, AF. overwegende dat enkel door een beroep te doen op het beginsel van volledige conditionaliteit van de steun het mogelijk zal zijn de doelstellingen te bereiken van echte democratisering, echte eerbiediging van de mensenrechten en reële, betere economische vooruitzichten voor de plaatselijke bevolking; overwegende dat dit conditionaliteitsbeginsel dient te worden vastgesteld samen met de begunstigde landen, in nauw overleg met niet alleen de regeringen maar ook het maatschappelijk middenveld, en met volledige inachtneming van de werkelijke behoeften van de plaatselijke bevolking, AG. overwegende dat politieke partijen en met vrije en eerlijke verkiezingen gekozen parlementen voor elke democratie en elk democratiseringsproces van centraal belang zijn, en dat de ondersteuning en de toepassing van het EIDHR in het verleden niet altijd in overeenstemming zijn geweest met het gewicht van die actoren, AH. overwegende dat het werk van UN Women cruciaal is voor de ondersteuning van vrouwen die bijdragen en deelnemen aan democratiseringsprocessen, AI. overwegende dat er bij de EU-instellingen brede consensus heerst over de meerdimensionale, complexe en duurzame aard van democratie, maar dat de Commissie en de lidstaten bij de programmering en uitvoering van maatregelen ter ondersteuning van de democratie geen rekening hebben gehouden met de gehele electorale cyclus, AJ. overwegende dat in staten die een democratiseringsproces ondergaan in het bijzonder vrouwen en jonge kinderen gemakkelijk slachtoffer worden van mensenhandel, ook voor prostitutiedoeleinden, De noodzaak van een nieuw paradigma 1. is van mening dat alleen democratieën die zijn gebaseerd op de beginselen van de rechtsstaat, als basis kunnen dienen voor evenwichtige structurele partnerschapen tussen derde landen en de EU, in het kader waarvan ook de behoeften en belangen van beide partijen en hun respectievelijke bevolking worden geëerbiedigd; 2. benadrukt dat partnerschappen op basis van dialoog en overleg de binding met democratiseringsprocessen en elementen van democratisch bestuur versterken; doet een beroep op alle EU-instellingen om zich meer in te spannen om deze dialogen op een meer samenhangende, consequente en gecoördineerde wijze te benutten; 3. is van mening dat de rol van de EU als „zachte macht” (soft power) in het wereldbestel enkel kan worden bevestigd indien de bescherming van de mensenrechten een echte prioriteit wordt in de uitoefening van beleid ten aanzien van derde landen; 4. wijst erop dat het voor een geloofwaardig en samenhangend extern beleid van de EU en de ondersteuning van democratische ontwikkeling noodzakelijk is om ook in de EU en haar lidstaten altijd een voorbeeldig beleid te voeren dat de mensenrechten en de democratie eerbiedigt, zowel nu als in de toekomst; 5. is van mening dat de strijd tegen armoede en de verwijdering van de obstakels die de ontwikkeling van de landen hinderen een beslissende bijdrage kunnen leveren aan democratiseringsprocessen; 6. merkt op dat de gebeurtenissen in Noord-Afrika en het Midden-Oosten hebben aangetoond dat een uitsluitend op veiligheid – in het bijzonder de bestrijding van illegale migratie – en stabiliteit gerichte aanpak, die de armoede en sociale onrechtvaardigheid niet heeft doen afnemen, niet toereikend is; benadrukt dat „veiligheid of democratie” een vals dilemma is omdat in een samenleving geen veiligheid kan bestaan zonder democratisch en verantwoordelijk gezag; is van mening dat in de landen waar de economie zich heeft ontwikkeld, de opbrengsten hiervan niet eerlijk over de bevolking zijn verdeeld; meent dan ook dat sociale gerechtigheid en bestrijding van ongelijkheid wezenlijke doelstellingen moeten worden van het externe beleid van de Unie, omdat deze een onontbeerlijke factor vormen in de opbouw van een vreedzame, welvarende en democratische samenleving; 7. benadrukt dat een nieuw paradigma moet worden ontwikkeld, gericht op de daadwerkelijke consolidering van democratie op basis van van binnen uit ontstane, duurzame en integrale ontwikkeling ten gunste van de bevolking en waarbij de rechtsstaat en de fundamentele mensenrechten en vrijheden worden geëerbiedigd; is van mening dat de EU de totstandkoming van een gunstig klimaat voor de ontwikkeling van een democratische samenleving moet bevorderen; 8. onderstreept dat democratie als bestuursvorm mechanismen voor de verdeling van politieke bevoegdheden en voor conflictbeheersing kent die essentieel zijn voor stabiele en vreedzame samenlevingen; merkt evenwel op dat democratie van binnenuit moet komen en niet kunstmatig kan worden opgelegd door buitenstaanders; is van mening dat de EU, samen met de internationale gemeenschap, een actieve ondersteunende bijdrage kan leveren aan het proces van democratische consolidering; 9. meent dat een democratiseringsproces alleen succesvol kan verlopen als er ook wordt gewerkt aan de sociale en economische ontwikkeling van een land, om ervoor te zorgen dat de grondrechten van de bevolking, zoals het recht op onderwijs, gezondheid en werkgelegenheid, worden geëerbiedigd; 10. is van mening dat de ervaringen met de overgang naar democratie na de ineenstorting van de communistische dictaturen in Centraal- en Oost-Europa moeten worden gedeeld met de opkomende democratische krachten in Noord-Afrika en het Midden-Oosten in ruimere zin; moedigt de Commissie en de EDEO aan zich actiever te betrekken bij het democratiseringsproces dat zich in deze belangrijke naburige regio ontvouwt; moedigt Europese partijen aan programma's te ontwikkelen voor samenwerking met opkomende partijen in alle nabuurschapsregio's; 11. benadrukt dat nu in de eerste plaats de huidige (aansporings)instrumenten van de Unie beter, op concrete wijze en met nieuwe energie moeten worden gebruikt in het kader van strategieën aangepast aan de situatie van elk land, en voortaan samenhangend en zonder dubbele normen moeten worden ingezet, omdat anders het beeld van Europa en zijn capaciteit een sterk en samenhangend extern beleid te voeren verder schade wordt berokkend; benadrukt dat een dergelijke benadering een echte beleidsverandering vereist waardoor democratie, de rechtsstaat en mensenrechten hoekstenen van het externe beleid van de Unie worden die niet alleen worden vertaald in beleidsdoelen maar ook deel worden van de opbouw en de structuur van dat beleid; 12. verzoekt om een versterking van de internationale overeenkomsten, de landenstrategiedocumenten, de actieplannen, de SAP-plus-regeling en elke andere contractuele relatie tussen de Unie en derde landen door een nauwkeuriger formulering van de bepalingen over mensenrechten, democratie, het recht van inheemse volken om vooraf geraadpleegd te worden, goed bestuur, specifieke mechanismen die worden gebruikt in geval van niet-naleving van verbintenissen ten minste uitgaande van de in de Overeenkomst van Cotonou opgenomen mechanismen, verbintenissen en specifieke, meetbare, haalbare en tijdsgebonden criteria om de geboekte vooruitgang te meten, en een nauwkeurig tijdschema voor de uitvoering ervan; betreurt het dat de EU, ondanks de bepalingen over mensenrechten in de Overeenkomst van Cotonou, haar ogen vaak sluit voor voortdurende en stelselmatige schendingen van de mensenrechten door sommige Cotonou-partnerregeringen onder het mom van een „business as usual”-relatie; verzoekt de Commissie consistente beleidsmaatregelen te treffen die zijn gericht op ontmoediging van mensenrechtenschendingen, zoals vermindering van de financiële middelen voor regeringen die de democratie en de mensenrechten niet eerbiedigen waardoor hun begrotingssteun wordt onthouden, terwijl de financiële middelen juist worden verruimd voor de versterking van het maatschappelijk middenveld met voorbijgaan aan die regeringen; 13. wijst er eens te meer op dat de doelstellingen van het gemeenschappelijke handelsbeleid volledig moeten worden afgestemd op de algemene doelstellingen van de EU; geeft aan dat de gemeenschappelijke handelspolitiek van de EU overeenkomstig artikel 207 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie wordt gevoerd „in het kader van de beginselen en doelstellingen van het externe optreden van de Unie”, en dat, overeenkomstig artikel 3 van het Verdrag betreffende de Europese Unie, de handelspolitiek onder meer moet bijdragen aan duurzame ontwikkeling, de uitbanning van armoede en de bescherming van de mensenrechten; 14. onderstreept het belang van permanent toezicht op de uitvoering van de overeenkomsten en verzoekt in dit verband om het gebruik van effectstudies over mensenrechten en democratie in aanvulling op de effectstudies over duurzame ontwikkeling, om een blijvende evaluatie van de overeenkomsten te waarborgen; 15. merkt op dat democratische beginselen en waarden verder kunnen worden aangemoedigd door de ratificatie te bevorderen van het Statuut van Rome van het Internationale Strafhof en daarbij prioriteit te geven aan de ondervertegenwoordigde regio's om het universele karakter van het hof en de bestrijding van straffeloosheid, genocide, oorlogsmisdrijven en misdrijven tegen de menselijkheid te versterken; 16. betreurt dat de Commissie slechts zeer zelden de mechanismen toepast waarmee SAP-plus-preferenties kunnen worden ingetrokken in geval van schending van de daarmee verbonden overeenkomsten; veroordeelt de opstelling van de Commissie, die ondanks onderling overeenstemmende verslagen van meerdere internationale organisaties, weigert om onderzoeken in te stellen naar meerdere door SAP-plus begunstigde landen waarvoor er sterke aanwijzingen zijn dat ze zich niet houden aan de door hen ondertekende overeenkomsten; 17. herinnert eraan dat het Parlement er sterk op heeft aangedrongen dat in alle vrijhandelsovereenkomsten juridisch bindende bepalingen op sociaal en milieugebied en inzake de eerbiediging van de mensenrechten worden opgenomen, met als minimale basis de lijst van verdragen die zijn opgenomen in de SAP-plus-verordening; 18. bevestigt dat het Europees Parlement strikter toezicht moet houden op laatstgenoemde punten; verlangt dan ook dat de Raad en de Commissie het Europees Parlement betrekken bij alle fasen van de onderhandeling, sluiting, de uitvoering en de opschorting van internationale overeenkomsten met derde landen, met name bij de vaststelling van het onderhandelingsmandaat voor nieuwe overeenkomsten (in het bijzonder op het gebied van de bevordering van de mensenrechten), bij de dialoog met de associatieraad of elk ander gelijkwaardig politiek orgaan belast met het beheer van de overeenkomst (over de uitvoering van de verbintenissen op het gebied van democratisering) en bij de besluitvorming over het aanvangen van overleg of het opschorten van een overeenkomst; 19. meent dat met betrekking tot het besluitvormingsproces over de opwaardering van de betrekkingen met partnerlanden lessen moeten worden geleerd van het verleden; benadrukt dat de geavanceerde status alleen mag worden verleend aan partnerlanden die aan duidelijke voorwaarden voor mensenrechten en democratie voldoen; verzoekt opnieuw om een duidelijk raadplegingsmechanisme waarmee wordt gewaarborgd dat het Parlement volledig op de hoogte wordt gehouden op alle onderhandelingsniveaus; 20. is van mening dat de controle op de mensenrechtensituatie in elk land in de eerste plaats legitiem is in het kader van de Verenigde Naties en wijst opnieuw op de noodzaak van een gemeenschappelijk standpunt van de Europese landen in alle VN-organen; verzoekt echter de Commissie en de EDEO regelmatig uitvoerige verslagen voor te leggen over de uitvoering door derde landen van de specifiek in de overeenkomsten met de Unie opgenomen verbintenissen op het gebied van de democratie en de mensenrechten; 21. bevestigt de blijvende steun van de EU voor het werk van de Hoge Commissaris van de Verenigde Naties voor de rechten van de mens, UN Women en UNICEF; dringt er bij de Raad, de Commissie en de lidstaten op aan nauw samen te werken met de Raad voor de mensenrechten; 22. verzoekt de EU bovendien om, op een zo gevoelig terrein als democratisering, haar strategieën te baseren op een uitvoerige analyse van de hervormingsmogelijkheden in de derde landen en de politieke wil van bestuurders om zich in te zetten voor een dergelijk proces, en om eventuele hindernissen te identificeren teneinde de meest geschikte strategieën te kunnen bepalen; is van mening dat bij dit identificatieproces moet worden uitgegaan van een regelmatige uitwisseling van gezichtspunten met alle democratische spelers van een land, opdat wederzijds vertrouwen en wederzijdse kennis aan de basis van dit proces liggen; 23. merkt op dat Europese hulp die als begrotingssteun aan autoritaire staten wordt gegeven geen garantie biedt voor democratische ontwikkeling, en dat de bij de beoordeling van de doeltreffendheid van de geboden hulp de nadruk moet liggen op de geboekte resultaten en niet op de gepleegde investeringen; 24. beveelt de Unie aan om bij de meest problematische partnerschappen de landen in kwestie niet te isoleren maar de betrekkingen met deze landen te onderhouden op basis van relevante en doeltreffende voorwaarden die als daadwerkelijke stimulansen voor democratische hervormingen, voor naleving van de regels inzake goed bestuur en voor de eerbiediging van de mensenrechten dienen, en na te gaan of de burgers werkelijk profijt van de samenwerking hebben; geeft zijn goedkeuring aan de „meer-voor-meer”-aanpak zoals omschreven in de mededeling met als titel „Een partnerschap voor democratie en gedeelde welvaart met het zuidelijke Middellandse Zeegebied”; is van mening dat de Unie bovendien zonder aarzeling de financiële middelen die waren voorzien voor landen waarvan de regeringen hun verbintenissen op het gebied van democratisch beheer niet naleven, kan aanwenden ten gunste van landen die verder gevorderd zijn met de uitvoering van de aangegane verbintenissen, zowel de landen van het Euromediterraan partnerschap, als van het Oostelijk partnerschap en verzoekt om een sterkere nadruk op de bevordering van democratie in het partnerschaps- en nabuurschapsbeleid; 25. verzoekt de Unie zonder aarzeling waar dat gepast is evenredige en intelligente sancties op te leggen gericht tegen de belangrijkste autoriteiten van regimes (en tegelijkertijd steun te geven aan de burgers en de rechtstreekse bijstand aan maatschappelijke organisaties te vergroten) van landen die hun verbintenissen op het gebied van mensenrechten, goed bestuur en democratisering niet naleven en alvorens te handelen de gevolgen van dergelijke sancties voor de bevolking van de begunstigde landen te evalueren; benadrukt dat gelijkwaardig, wederzijds respect aan de basis moet liggen van de samenwerking met derde landen; pleit voor de oprichting van een netwerk voor financiële ondersteuning, onder de auspiciën van een Euromediterrane Bank, ter bevordering van technische en ondernemende ontwikkelingsinitiatieven; 26. benadrukt echter dat deze aanpak in combinatie met het aanstaande herziene Europese Nabuurschapsbeleid (ENB) betekent dat de gedifferentieerde benadering slechts een waardevol en geloofwaardig instrument kan zijn als dezelfde doelen voor mensenrechten en democratie worden opgelegd aan alle ENB-partnerlanden; benadrukt dat de EU haar geloofwaardigheid opnieuw zou verliezen als zij onderscheid zou maken tussen „minimumnormen” waaraan de moeilijkste landen zich moeten houden en ambitieuzere normen voor de meest geavanceerde landen; 27. doet een beroep op de Raad en de EDEO om het gebruik van en de dreiging met „intelligente” sancties als instrument te integreren in het EU-mensenrechtenbeleid tegenover de meest repressieve regimes; is ervan overtuigd dat selectieve strafmaatregelen, zoals het bevriezen van tegoeden en het uitvaardigen van reisverboden voor hooggeplaatste personen, zodanig kunnen en moeten worden gebruikt dat verdere diplomatieke betrokkenheid, bilaterale handel, steunverlening door de EU en persoonlijke contacten niet worden belemmerd; herhaalt echter dat gerichte sancties stelselmatig, consequent en in de breedst mogelijke internationale samenwerking moeten worden toegepast om een doeltreffende afschrikking voor mensenrechtenschendingen te kunnen zijn; 28. doet een beroep op de EU en de lidstaten om indien noodzakelijk druk uit te oefenen op de regeringen van staten die bekendstaan om hun slechte mensenrechtenreputatie, teneinde de situatie van de mensenrechten in deze staten te verbeteren en aldus het democratiseringsproces te versnellen; 29. verlangt dat een forum wordt opgezet waarbinnen de nationale parlementen en het Europees Parlement kwesties van buitenlands beleid kunnen bespreken, in het bijzonder wat betreft gevoelige onderwerpen zoals mensenrechten en democratie; De politieke dimensie verdiepen 30. is van mening dat er behoefte is aan een alomvattende en coherente benadering op basis van gerichte strategieën op het gebied van ontwikkeling, mensenrechten, goed bestuur, sociale insluiting, bevordering van vrouwen en minderheden en religieuze tolerantie, als aanvullend instrument van het buitenlands beleid van de EU, en dat de twee benaderingen voor de bevordering van de democratie op deze manier moeten worden samengevoegd, namelijk de ontwikkelingsbenadering, gericht op sociaaleconomische vooruitgang voor iedereen en groei ten gunste van de armen en de politieke benadering, ter ondersteuning van politiek pluralisme, de parlementaire democratie en de eerbiediging van de rechtsstaat, mensenrechten en fundamentele vrijheden en een goed functionerend maatschappelijk middenveld; benadrukt dat deze politieke ondersteuning van derde landen moet bestaan uit pluralistische capaciteitsopbouwende ondersteuning (vooral met betrekking tot de onafhankelijkheid en integriteit van de rechterlijke macht en tot goede bestuursmechanismen, met inbegrip van corruptiebestrijding) en de ondersteuning van instellingen, en niet tot politieke inmenging moet leiden; benadrukt de meerwaarde die oud-leden van het Europees Parlement kunnen bieden bij EU-acties ter bevordering van de democratie; 31. verzoekt om verbetering van de integratie van de mensenrechten, democratie, democratisch bestuur en de rechtsstaat in alle activiteiten van de EU op het gebied van externe betrekkingen in overeenstemming met bestaande en nieuwe verplichtingen, zowel vanuit institutioneel oogpunt als in beleidsinstrumenten en geografische /thematische instrumenten; 32. verzoekt de EU en de lidstaten de apolitieke aard te handhaven van de humanitaire hulp die tijdens het democratiseringsproces wordt geboden; 33. erkent de inspanningen van de Unie, ter ondersteuning van groepen actoren die zich inzetten voor democratische hervormingen, zoals verdedigers van de mensenrechten en onafhankelijke media; benadrukt dat politieke pluralisme moet worden verbeterd met het oog op het bevorderen van democratische overgang ; verzoekt om de systematische ondersteuning van nieuw, vrij en eerlijk gekozen parlementen, in het bijzonder in landen die zich tot een democratie ontwikkelen of waarheen een verkiezingswaarnemingsmissie van de EU is gezonden; is van mening dat een dergelijke ondersteuning niet alleen automatisch moet worden gefinancierd door het EIDHR maar ook door geografische instrumenten; 34. is verheugd over het besluit van de Commissie en de hoge vertegenwoordiger om de oprichting te ondersteunen van een European Endowment for Democracy (EED) als een flexibel en hoogwaardig instrument voor steun voor politieke spelers die zich inzetten voor democratische hervormingen in ondemocratische landen en landen in een overgangsfase, in het bijzonder ten oosten en ten zuiden van de EU ; benadrukt dat de toekomstige EED wat zijn doelstellingen en financiële en bestuurlijke voorschriften betreft een aanvulling moet zijn op het EIDHR en de andere reeds bestaande instrumenten voor democratisering en externe financiële instrumenten; steunt de idee van decentralisering van de eigendom van het EU-beleid ter ondersteuning van democratie door middel van twinning van democratie-actoren van de EU met hun tegenhangers in de doellanden; verzoekt de EDEO, de Commissie en het aankomende Poolse voorzitterschap de taken van een toekomstige EED duidelijk te omlijnen met betrekking tot deze instrumenten en kaders; benadrukt dat het Europees Parlement recht op toezicht moet en betrokkenheid krijgen bij de oprichting in de toekomst van de EED, evenals bij de bepaling van de jaarlijkse doelstellingen, prioriteiten, verwachte resultaten en de toekenning van financiële middelen in grove lijnen en bij de uitvoering van en controle op deze activiteiten; 35. spoort donoren van hulp aan de ontwikkeling van democratie meer als een politiek en ethisch proces te beschouwen dan als een technische exercitie en om meer kennis te vergaren over de situatie ter plaatse in de steunontvangende landen opdat de steun doeltreffend en aangepast aan de lokale omstandigheden kan worden ingezet; 36. benadrukt dat een strategie ter bevordering van de democratie pas volkomen legitiem kan zijn en geworteld in de wil van het volk als ze berust op een dialoog met een zo breed mogelijk scala van plaatselijke spelers; verzoekt de Raad, de EDEO en de Commissie met klem om brede en grondige raadplegingen te houden onder alle betrokken partijen; 37. is verheugd over de doeltreffende, onmiddellijke en geïntegreerde reactie van het stabiliteitsinstrument op situaties van crisis en instabiliteit in derde landen en zijn bijdrage aan het scheppen van de noodzakelijke voorwaarden voor de tenuitvoerlegging van het beleid dat wordt ondersteund door de andere instrumenten, namelijk het instrument voor pretoetredingssteun, het Europees nabuurschaps- en partnerschapsinstrument, het instrument voor ontwikkelingssamenwerking en het instrument voor economische samenwerking; 38. benadrukt het belang van het beschermen van de rechten van vrouwen en meisjes, waaronder het recht op gelijke behandeling en het recht op onderwijs, voor de democratisering van elke samenleving; steunt zonder enig voorbehoud alle initiatieven, stimulansen en op de opbouw van capaciteit gerichte maatregelen van het extern beleid van de EU om vrouwen aan te sporen op alle niveaus en zowel in het publieke als het particuliere domein deel te nemen aan de besluitvormingsprocessen; onderstreept dat een gelijke deelname van vrouwen en mannen in iedere maatschappelijke context een essentieel onderdeel vormt van democratie en dat de deelname van vrouwen aan ontwikkeling een fundamentele en algemeen erkende waarde is en tevens voorwaarde is voor sociaaleconomische ontwikkeling en een goed democratisch bestuur; dringt er daarom bij de EU-instellingen op aan gendergelijkheid als prioriteit hoog op de agenda te zetten van de agenda ter bevordering van democratie; benadrukt dat het van belang is dat voorvechters van vrouwenrechten en vrouwelijke parlementariërs worden ondersteund, onder andere door het ontwikkelen van de mogelijkheden van „gender budgetting”; vraagt de EU met name financiële steun ter beschikking te stellen voor organisaties voor vrouwenrechten en vrouwelijke politieke kandidaten, en de opbouw van capaciteit op dit gebied te bevorderen; vindt dat gendergelijkheidskwesties in thematische prioriteiten moeten worden geïntegreerd en versterkt, onder andere door middel van participatieve benaderingen bij het ontwerp en de ontwikkeling van programma's, met de nadruk op het bestrijden van genderstereotypen en alle vormen van discriminatie van en geweld tegen vrouwen; 39. stelt voor de bevoegdheid van de verkiezingscoördinatiegroep uit te breiden met beleid inzake steun voor democratische ontwikkeling, onverminderd de bevoegdheden van de relevante commissies, en moedigt het Bureau voor bevordering van de parlementaire democratie (OPPD) aan nauw samen te werken met de verkiezingscoördinatiegroep ; 40. verzoekt de EDEO en de EU-delegaties het belang te erkennen van het vergroten van het besef onder de leden van EU-delegaties van het belang van maatregelen ter bevordering van democratie, in het bijzonder ter ondersteuning van parlementen; 41. onderstreept het belang van het integreren van het democratiseringsbeleid in alle werkzaamheden van het Europees Parlement en in die van zijn delegaties; onderkent ook het belang van wereldwijde interparlementaire samenwerking op het gebied van het democratiseringsbeleid door middel van fora zoals „Parliamentarians for Global Action”; 42. wijst op de rol die legitieme democratische partijen, echte maatschappelijke bewegingen en een vrije pers kunnen spelen bij de bescherming van het openbaar belang door toezicht te houden op de transparantie en de verantwoordingsplicht van regeringen; merkt op dat dit staten in staat stelt de mensenrechten te beschermen en de sociale en economische ontwikkeling te bevorderen; 43. onderstreept de belangrijke rol die het maatschappelijk middenveld en parlementen van derde landen spelen in democratisch begrotingstoezicht en is ervan overtuigd dat elke directe begrotingssteun van de Unie moet worden aangevuld met technische en politieke verbetering van de toezichtmogelijkheden van nationale parlementen; bevestigt dat de Unie de parlementen van derde landen actief over de inhoud van de samenwerking met de EU moet inlichten; moedigt het OPPD aan een actieve rol te spelen in het ondersteunen van parlementen met betrekking tot het democratisch begrotingstoezicht; is in dit verband bijzonder verheugd en hoopvol over de intensivering van de samenwerking met de parlementen van de landen van het Oostelijk partnerschap in het kader van de Euronest-vergadering, waarvan op 3 mei 2011 de constituerende vergadering is gehouden; wijst erop dat dit initiatief van het Europees Parlement een belangrijk onderdeel is van het externe beleid van de EU ter bevordering van de democratie; 44. erkent de inspanningen van het OPPD gericht op het bijstaan en steunen van parlementen in nieuwe en opkomende democratieën, alsook van regionale parlementen; erkent de bijdrage van het OPPD aan het opbouwen van de institutionele en administratieve capaciteit van de parlementen van nieuwe en opkomende democratieën en zijn samenwerking op dit gebied met het UNDP en de IPU; moedigt het OPPD aan te werken aan een algemene consensus over basisnormen voor goede parlementaire praktijken; 45. acht het van essentieel belang dat het maatschappelijk middenveld in de toekomst rechtstreeks bijdraagt aan de processen van goed bestuur en daarmee aan het toezicht op de uitvoering van overeenkomsten; dringt er in dit kader bij de Commissie en de Raad op aan een gestructureerd mechanisme voor toezicht op de internationale overeenkomsten van de EU op te zetten, waarmee organisaties uit alle segmenten van het maatschappelijk middenveld van derde landen, waaronder niet-overheidsactoren en sociale partners, betrokken worden bij het evaluatieproces van de uitvoering van overeenkomsten; 46. is verheugd over het besluit van de Unie om per land strategieën op het gebied van de mensenrechten te ontwikkelen; benadrukt dat deze strategieën eveneens betrekking moeten hebben op democratiseringsaspecten; moedigt een snelle tenuitvoerlegging hiervan aan zodat de Unie op korte termijn beschikt over een gemeenschappelijke evaluatie van de situatie en de behoeften van elk land, evenals over een actieplan waarin is vastgesteld hoe het volledige gebruik van de EU-instrumenten een aanvulling kan vormen op deze strategieën; benadrukt tegelijkertijd dat door de invoering van nieuwe strategieën en hun tenuitvoerlegging bestaande onsamenhangendheden en dubbele standaarden in het externe beleid van de EU ter bevordering van de mensenrechten en de democratie moeten worden weggenomen en dat dit niet moet leiden tot het ontstaan van nieuwe onsamenhangendheden en dubbele standaarden; merkt op dat de landenstrategiedocumenten de basis zouden moeten vormen van het volledige externe beleid dat per land wordt opgesteld, evenals van het gebruik van de EU-instrumenten; verzoekt de landenstrategiedocumenten beschikbaar te stellen aan het Parlement; 47. roept de EU op om toekomstige financiële toezeggingen te koppelen aan de voortgang die derde landen boeken bij de uitvoering van strategieën op het gebied van de mensenrechten en daadwerkelijke democratische vooruitgang; 48. onderstreept de noodzaak om sterke coalities tot stand te brengen met andere wereldspelers zoals de Afrikaanse Unie en de Arabische Liga, voor grotere effectiviteit bij het bevorderen van democratische waarden; dringt erop aan dat de EU dergelijke coalities actief nastreeft, in het bijzonder met de Verenigde Staten, in het kader van de gezamenlijke inspanningen van de EU en de VS om hun ontwikkelingsbeleid beter te coördineren; 49. is verheugd over de oprichting van een directoraat voor mensenrechten en democratie binnen de EDEO en verzoekt de vicevoorzitter van de Commissie/hoge vertegenwoordiger om binnen de vertegenwoordigingen van de EU in het buitenland een contactpersoon voor mensenrechten en democratie aan te wijzen; 50. is er voorstander van dat vrouwen de rol van „vredestichter” op zich nemen en op die manier een bijdrage leveren aan het voorkomen en beëindigen van conflicten; streeft tevens naar een actieve betrokkenheid van vrouwen omdat dat gunstig is voor de maatschappij; 51. steunt regionale programma's ter bescherming van de meest kwetsbare personen, met name programma's gericht op kinderen, vrouwen en ouderen; 52. is er vast van overtuigd dat het mondiger maken van individuen, met name vrouwen, en het maatschappelijk middenveld door middel van onderwijs, opleiding en bewustmaking, en het op die manier mogelijk maken van een doeltreffende verdediging van alle mensenrechten, waaronder sociale, economische en culturele rechten, uiterst belangrijk is als aanvulling op het opstellen en uitvoeren van beleidsmaatregelen en programma's gericht op democratisering, en is van mening dat daarvoor de noodzakelijke middelen moeten worden vrijgemaakt; 53. verzoekt de Raad en de Commissie een politieke strategie voor de verkiezingswaarnemingsmissies van de EU te ontwikkelen, met name door de indiening van het politieke plan in het kader waarvan de missie wordt uitgezonden; verlangt dat twee jaar na elke missie een balans van de geboekte democratische vooruitgang en de aspecten die moeten worden verbeterd wordt voorgelegd tijdens het jaarlijkse debat in het Europees Parlement over de mensenrechten met de hoge vertegenwoordiger/vice-voorzitter; herhaalt dat de kennis en de ervaring van voormalige parlementsleden moeten worden benut in het kader van verkiezingswaarnemingsmissies en de follow-up hiervan; 54. benadrukt, in het bijzonder met het oog op de beperkte beschikbare middelen, dat de landen waarnaar in de eerste plaats een verkiezingswaarnemingsmissie wordt gestuurd moeten worden geselecteerd op basis van de werkelijke gevolgen die een missie kan hebben voor de bevordering van een echt proces van democratisering op de lange termijn; verzoekt de EDEO deze keuze op uiterst selectieve wijze te maken; herinnert eraan dat de verkiezingscoördinatiegroep, die wordt geraadpleegd over het jaarprogramma voor de verkiezingswaarnemingsmissies van de Unie, hiervoor nauwkeurige criteria heeft opgesteld; roept op tot grotere waakzaamheid ten aanzien van het naleven van de methodologie en regels die op internationaal niveau zijn vastgesteld, met name wat betreft de onafhankelijkheid en doeltreffendheid van de missie; 55. benadrukt dat na afloop van elke verkiezingswaarnemingsmissie realistische en uitvoerbare aanbevelingen moeten worden gedaan; verlangt dat de EU-instellingen en de lidstaten zich aansluiten bij deze conclusies en verlangt dat de Commissie, de EDEO en de lidstaten er in het bijzonder op toezien dat de uitvoering van de aanbevelingen door middel van samenwerking wordt ondersteund; onderstreept het belang van een adequate controle op de uitvoering van deze aanbevelingen; verlangt dat de verspreiding van en het toezicht op deze aanbevelingen aan de EU-delegaties wordt toevertrouwd en dat hiervoor de nodige middelen worden verstrekt; benadrukt de noodzaak van nauwe samenwerking met de ondertekenaars van de Beginselverklaring voor internationale verkiezingswaarnemingsmissies om de doeltreffendheid van de werkzaamheden op het gebied van verkiezingen in de wereld te verbeteren; 56. is van mening dat de permanente delegaties van het EP en de gezamenlijke parlementaire vergaderingen een aanmerkelijk grotere rol zouden moeten spelen in de follow-up van de verkiezingswaarnemingsmissies en de analyse van de vooruitgang die wordt geboekt op het gebied van mensenrechten en democratie 57. benadrukt het belang van een proces voor politieke ondersteuning dat niet alleen op de periode direct voorafgaand aan en direct na de verkiezingen is gericht, maar dat op continuïteit berust; spreekt in dit verband zijn waardering uit voor de werkzaamheden van politieke stichtingen; 58. benadrukt dat regeringen ter verantwoording moeten worden geroepen voor mensenrechtenschendingen, slecht bestuur, corruptie en oneigenlijk gebruik van nationale middelen die ten goede zouden moeten komen aan de samenleving als geheel; roept in dit verband de Raad, de Commissie en de lidstaten op hun inspanningen ter bevordering van goed bestuur en ter bestrijding van straffeloosheid voort te zetten, onder andere door van derde landen volledige samenwerking te eisen met het Internationaal Strafhof en in nieuwe overeenkomsten de naleving van het Statuut van Rome te verankeren; 59. verzoekt de relevante EU-instellingen het EIDHR te handhaven en te versterken, en andere bestaande instrumenten en kaders die gericht zijn op de ondersteuning van de democratie in derde landen te verbeteren en te stroomlijnen; Ondersteuning van het maatschappelijk middenveld 60. benadrukt de noodzaak van een gedecentraliseerde aanpak die een aanvulling vormt op de politieke dimensie en die beter rekening kan houden met de werkelijke omstandigheden van de bevolking, door middel van steun voor zowel plaatselijke als regionale organisaties die bijdragen aan de consolidering van de dmocratie door samen met niet alleen de Unie maar ook de andere partnerlanden in dezelfde regio ruimten te creëren voor dialoog en de uitwisseling van goede praktijken; 61. verzoekt om de ontwikkeling van een opener en dynamischer beleid ter ondersteuning van de stuwende maatschappelijke krachten en de krachten die burgerparticipatie bevorderen; stelt voor de invloed van het maatschappelijk middenveld te bevorderen door middel van specifieke programma's en door dit element in de huidige programma's op te nemen; 62. onderstreept dat de capaciteiten van maatschappelijke organisaties moeten worden verbeterd door middel van onderwijs en bewustmaking, en dat zij in staat moeten worden gesteld aan politieke processen deel te nemen; benadrukt dat een nauw partnerschap tussen de openbare en particuliere sectoren, alsmede meer eigen verantwoordelijkheid voor de controlerende instellingen, met inbegrip van nationale parlementen, van cruciaal belang zijn voor de bevordering van democratie; 63. dringt aan op gerichte steun voor niet-extremistische sociale bewegingen, echt onafhankelijke media en politieke partijen die zich inzetten voor de democratie in autoritaire staten en nieuwe democratieën, om de burgerparticipatie te bevorderen, duurzame meerpartijensystemen te steunen en de mensenrechten te verbeteren; is van mening dat het Europees Instrument voor democratie en mensenrechten daarin een essentiële rol moet spelen; 64. vraagt om steun voor de brede participatie van alle belanghebbende partijen bij de ontwikkeling van een land en moedigt alle delen van de samenleving aan deel te nemen aan de opbouw van democratie; erkent de vitale rol die ngo's en andere niet-overheidsactoren spelen bij het bevorderen van democratie, sociale rechtvaardigheid en mensenrechten; 65. staat achter de bestaande praktijk van het zoeken naar innovatieve manieren om het maatschappelijk middenveld, politieke partijen, de media en andere niet-gouvernementele politieke spelers te betrekken bij de dialogen van de EU met derde landen; herhaalt zijn steun voor de vrijheid, de bescherming en de bevordering van de media, voor de reducering van de digitale kloof en voor de vergemakkelijking van de toegang tot het internet; 66. staat achter de financiering van het maatschappelijk middenveld door het EIDHR en het toekennen van middelen aan projecten van plaatselijke ngo's; stelt voor geleidelijk aan meer middelen toe te kennen als de situatie in het land van dien aard is dat er een maatschappelijk middenveld is en de democratie op weg is te slagen; 67. onderstreept dat toegang tot informatie en onafhankelijke media van cruciaal belang is voor de roep van burgers om democratische hervormingen en verzoekt daarom om uitbreiding van de steun op het gebied van de bevordering van de vrijheid van de „oude” en „nieuwe” media, de bescherming van onafhankelijke journalisten, de verkleining van de digitale kloof en de verbetering van de toegang tot internet; 68. is ingenomen met de activiteiten van de EU-lidstaten ter ondersteuning van de democratisering in de wereld, zoals onder andere het programma voor samenwerking tussen de ombudsmannen van de landen van het Oostelijk partnerschap 2009-2013, een gezamenlijk initiatief van de Poolse en de Franse ombudsman dat gericht is op de versterking van de capaciteiten van de ombudsmannen, de organen van de uitvoerende macht en de niet-gouvernementele organisaties van de landen van het Oostelijk partnerschap bij de uitvoering van de taken rond de bescherming van de rechten van het individu en de opbouw van een democratische rechtsstaat; benadrukt dat het noodzakelijk is dat deze activiteiten in het kader van de EU worden gecoördineerd en dat de EU-instellingen gebruikmaken van hun ervaringen; 69. bevestigt opnieuw dat de EU zich onverminderd zal blijven inzetten voor de bestrijding van mensenhandel en verzoekt de Commissie speciale aandacht te schenken aan landen die een democratiseringsproces doormaken, omdat de bevolking van die landen een extra groot risico loopt om slachtoffer van mensenhandel te worden; verzoekt DG DEVCO, DG ENLAR, DG HOME en de EU-coördinator voor de bestrijding van mensenhandel op dit punt nauw samen te werken; 70. is zich bewust van het belang van de samenwerking tussen de EU en de Raad van Europa ter bevordering van de democratie in de wereld; is verheugd over het begin dat is gemaakt met de uitvoering van de gezamenlijke programma's van de EU en de Raad van Europa ter ondersteuning van de democratie, goed bestuur en stabiliteit in de landen van het Oostelijk partnerschap; o o o 71. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de EDEO en de regeringen en parlementen van de lidstaten. Het Europees Parlement , – gezien de partnerschaps- en samenwerkingsovereenkomst (PSO) tussen de Europese Unie en de Russische Federatie, die in 1997 in werking is getreden en waarvan de looptijd verlengd is zolang er geen nieuwe overeenkomst is, – gezien de lopende onderhandelingen over een nieuwe overeenkomst, die een nieuw, breed opgezet kader moet bieden voor de betrekkingen tussen de EU en Rusland, en gezien het Partnerschap voor modernisering, dat in 2010 van start is gegaan, – gezien zijn voorgaande verslagen en resoluties over Rusland en de betrekkingen tussen de EU en Rusland, met name zijn resoluties van 9 juni 2011 over de top EU-Rusland (1) , van 17 februari 2011 over de rechtsstaat in Rusland (2) , van 17 juni 2010 over de conclusies van de top EU-Rusland (3) , van 12 november 2009 over de voorbereidingen van de top EU-Rusland in Stockholm op 18 november 2009 (4) , en die van 17 september 2009 over de moord op mensenrechtenactivisten in Rusland (5) en over externe aspecten van de energiezekerheid (6) , – gezien het tussen de EU en Rusland gevoerde mensenrechtenoverleg, en met name de laatste bijeenkomst daaromtrent, die op 4 mei 2011 heeft plaatsgevonden, – gezien het feit dat het Russische Ministerie van Justitie op 22 juni 2011 de aanvraag voor de officiële registratie van de Partij voor de Volksvrijheid (Parnas) heeft afgewezen, en eerdere vergelijkbare gevallen, waardoor deze partijen niet aan de verkiezingen zullen kunnen deelnemen, – gezien de verklaring van 22 juni 2011 over registratie van partijen in Rusland van de hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid/vicevoorzitter van de Commissie, Catherine Ashton, – gezien de verplichting tot naleving van de democratische beginselen die voortvloeit uit het lidmaatschap van Rusland van de Raad van Europa en uit het feit dat Rusland het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens heeft ondertekend, – gezien de resultaten van de op 9 en 10 juni 2011 in Nizjni Novgorod gehouden top EU-Rusland, – gezien artikel 110, lid 4, van zijn Reglement, A. overwegende dat politiek pluralisme een van de hoekstenen van de democratie en van een moderne samenleving is, en een bron van politieke legitimiteit, B. overwegende dat het Europees Hof voor de rechten van de mens op 12 april 2011 zijn bezorgdheid heeft uitgesproken over de omslachtige procedure voor de registratie van politieke partijen in Rusland, die niet aan het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens voldoet, C. overwegende dat waarnemers van ODIHR Rusland tijdens de parlementsverkiezingen van 2003 hebben bezocht en de aanbeveling hebben gedaan dat een standaard OVSE-missie, bestaande uit 60 langetermijn- en 400 kortetermijnwaarnemers, zes maanden vóór de verkiezingen met haar werkzaamheden begint, D. overwegende dat er bezorgdheid blijft bestaan over de ontwikkelingen in de Russische Federatie ten aanzien van de eerbiediging en bescherming van de mensenrechten en de naleving van algemeen aanvaarde democratische beginselen, regels en procedures; overwegende dat de Russische Federatie volwaardig lid is van de Raad van Europa, de Organisatie voor Veiligheid en Samenwerking in Europa en de VN en zich daarmee heeft verplicht tot naleving van de democratische beginselen en eerbiediging van de mensenrechten, waaraan deze organisaties verknocht zijn, 1. bekrachtigt zijn overtuiging dat Rusland bij de totstandbrenging van strategische samenwerking een van de belangrijkste partners van de Europese Unie is, aangezien het met de EU niet alleen economische en handelsbelangen deelt, maar tevens de doelstelling om op mondiaal niveau en in de gemeenschappelijke buurregio nauw samen te werken; 2. bekrachtigt zijn resolutie van 9 juni 2011 over de top EU-Rusland in Nizjni Novgorod; 3. betreurt het besluit van de Russische autoriteiten om de registratie van Parnas voor de Doemaverkiezingen in december 2011 af te wijzen; dringt er bij de Russische autoriteiten op aan dat zij voor vrije en eerlijke verkiezingen zorgen, en alle besluiten en regels die in strijd zijn met dit beginsel ongedaan maken; 4. spreekt andermaal zijn bezorgdheid uit over de problemen die politieke partijen ondervinden om zich voor de verkiezingen te laten registreren, waardoor de politieke concurrentie in Rusland wordt ingeperkt en de keuzemogelijkheden voor de kiezers kleiner worden, en waaruit blijkt dat er nog steeds reële belemmeringen zijn die politiek pluralisme in Rusland in de weg staan; 5. onderstreept dat de verkiezingen voor de Doema moeten stoelen op de implementatie van de verkiezingsnormen van de Raad van Europa en de OVSE; dringt er bij de Russische autoriteiten op dat zij toestemming geven voor een langdurige verkiezingswaarnemingsmissie van de OVSE/Raad van Europa en daaraan van meet af aan hun medewerking verlenen, en verzoekt de hoge vertegenwoordiger/vicevoorzitter aan te dringen op de instelling van een missie voor dat doel; dringt aan op nauwe samenwerking tussen de genoemde missie en maatschappelijke organisaties en monitoringgroepen; 6. betreurt het reisverbod van zes maanden dat op 5 juli 2011 aan Boris Nemtsov is opgelegd en verzoekt om de onmiddellijke opheffing ervan; 7. geeft in dit verband uiting aan zijn verontrusting over het thans bij de Doema in behandeling zijnde wetsvoorstel dat het Russische rechtbanken mogelijk zou maken om op bepaalde gebieden de uitspraken van het Europees Hof voor de rechten van de mens te negeren, hetgeen in strijd is met de grondbeginselen van het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens; verwelkomt de recente beslissing van de Russische Doema om dit wetsontwerp voorlopig niet in overweging te nemen en hoopt dat de Doema uiteindelijk zal afzien van dit initiatief. 8. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid/vicevoorzitter van de Commissie, de Commissie, de regeringen en parlementen van de lidstaten, de OVSE, de Raad van Europa en de president, de regering en het parlement van de Russische Federatie. Het Europees Parlement , – gezien artikel 2 van het VEU en de artikelen 3, 18, 20, 21, 67, 77 en 80 van het VWEU, – gezien artikel 45 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, – gezien het Akkoord van Schengen van 14 juni 1985, – gezien de Overeenkomst ter uitvoering van het Akkoord van Schengen van 19 juni 1990, – gezien Richtlijn 2004/38/EG van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 betreffende het recht van vrij verkeer en verblijf op het grondgebied van de lidstaten voor de burgers van de Unie en hun familieleden (1) , – gezien Verordening (EG) nr. 562/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 15 maart 2006 tot vaststelling van een communautaire code betreffende de overschrijding van de grenzen door personen (Schengengrenscode) (2) , – gezien het voorstel voor een verordening van het Europees Parlement en de Raad betreffende de instelling van een evaluatiemechanisme voor de controle van de toepassing van het Schengenacquis ( COM(2010)0624 ), – gezien het ontwerpverslag over het voorstel voor een verordening van het Europees Parlement en de Raad betreffende de instelling van een evaluatiemechanisme voor de controle van de toepassing van het Schengenacquis (PE460.834), – gezien zijn resolutie van 2 april 2009 over de toepassing van Richtlijn 2004/38/EG betreffende het recht van vrij verkeer en verblijf op het grondgebied van de lidstaten voor de burgers van de Unie en hun familieleden (3) , – gezien de mededeling van de Commissie van 4 mei 2011 over migratie ( COM(2011)0248 ), – gezien de conclusies van de Raad Justitie en Binnenlandse zaken van 9 juni 2011, – gezien de conclusies van de Europese Raad van 24 juni 2011, – gezien artikel 110, lid 4, van zijn Reglement, A. overwegende dat de verwezenlijking van de Schengenruimte en de integratie van het Schengenacquis in het kader van de EU een van de grootste verworvenheden van het Europese integratieproces vormt die zich kenmerkt door de afschaffing van de personencontroles aan de interne grenzen en door een ongekende bewegingsvrijheid voor meer dan 400 miljoen mensen in een gebied van 4 312 099 km 2 , B. overwegende dat de vrijheid van verkeer een van de pijlers van het burgerschap van de EU is geworden en een van de grondslagen van de Europese Unie als ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid, die staat voor het recht van de burgers zich in alle lidstaten vrijelijk te bewegen en te vestigen, waarbij zij aanspraak kunnen maken op dezelfde rechten, vormen van bescherming en waarborgen, waaronder het verbod op alle discriminatie op grond van nationaliteit, C. overwegende dat de vrijheid van verkeer in de Europese Unie overeenkomstig de Schengengrenscode en artikel 45 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie op welomschreven voorwaarden ook kan worden uitgebreid tot burgers van derde landen die legaal in de EU verblijven, Recente gebeurtenissen. D. overwegende dat er, vooral het afgelopen jaar, een massale uittocht van mensen uit verscheidene Noord-Afrikaanse landen heeft plaatsgevonden; overwegende dat het systeem onlangs nog onder druk is komen te staan doordat enkele lidstaten naar aanleiding van de plotse en massale instroom van immigranten overwegen opnieuw controles aan de landsgrenzen in te voeren, E. overwegende dat de Commissie op 4 mei 2011 een aantal initiatieven heeft genomen met het oog op een meer gestructureerde benadering van migratie, dat zij met name rekening heeft gehouden met de gebeurtenissen van de laatste tijd in het Middellandse Zeegebied en dat een voorstel over Schengen daarvan deel vormt; overwegende dat de Raad de Commissie in zijn conclusies van 23 en 24 juni 2011 verzoekt een voorstel voor een „vrijwaringsmechanisme” in te dienen om te reageren op „buitengewone omstandigheden” die de Schengensamenwerking op losse schroeven kunnen zetten, Schengengrenscode/migratiebeleid F. overwegende dat de Schengenvoorschriften die het verkeer van personen over de interne grenzen bepalen, zijn omschreven in de Schengengrenscode, waarvan de artikelen 23 t/m 26 maatstaven en procedures bevatten voor de tijdelijke herinvoering van grenscontroles aan de binnengrenzen die het, aangezien ze unilateraal van aard zijn, onmogelijk maken het collectieve belang van de EU zwaarder te laten wegen, G. overwegende dat met de oprichting van de Schengenruimte een gemeenschappelijke buitengrens is bepaald, voor de bewaking waarvan de EU krachtens artikel 80 van het VWEU gezamenlijke verantwoording draagt; overwegende dat de EU deze opdracht nog niet helemaal heeft vervuld en nog steeds probeert doelmatige controles en samenwerking tussen douane, politie en justitie en een gemeenschappelijk immigratie-, asiel- en visumbeleid tot stand te brengen en een tweede generatie van het Schengeninformatiestelsel (SIS II) en het Visuminformatiestelsel (VIS) in het leven te roepen, Evaluatiemechanisme H. overwegende dat voor de afschaffing van controles aan de binnengrenzen vereist is dat de lidstaten volledig vertrouwen hebben in elkaars vermogen volledig de begeleidende maatregelen uit te voeren die het mogelijk maken dit soort controles af te schaffen; overwegende dat de veiligheid van het Schengengebied afhangt van de nauwkeurigheid en doelmatigheid waarmee elke lidstaat controles aan zijn buitengrenzen uitvoert, en van de kwaliteit en de snelheid van de informatie-uitwisseling via het SIS; overwegende dat de inadequate werking van één of meer van deze elementen een gevaar vormt voor de veiligheid van de EU als geheel, I. overwegende dat het van wezenlijke betekenis is dat de naleving door de lidstaten van de Schengenwetgeving wordt beoordeeld, om de soepele werking van het Schengengebied te waarborgen; overwegende dat het beoordelingsmechanisme dat is gebaseerd op de Groep Schengenevaluatie (SCH-EVAL), een louter intergouvernementeel orgaan, niet voldoende doelmatig is gebleken, J. overwegende dat er een eind moet komen aan de dubbele normen die momenteel in verband met Schengen worden gehanteerd: aan alle kandidaat-landen worden hoge eisen gesteld, terwijl landen die reeds tot het Schengengebied behoren uiterst zelfgenoegzaam worden behandeld, K. overwegende dat er een nieuw evaluatiemechanisme wordt beschreven in het voorstel voor een Verordening tot instelling van een evaluatiemechanisme om de toepassing van het Schengenacquis te controleren, dat momenteel volgens de gewone wetgevingsprocedure bij het EP in behandeling is; overwegende dat in dit mechanisme al voorziet in procedures, beginselen en instrumenten om de naleving van het Schengenacquis door de lidstaten te steunen en te beoordelen, ook wanneer zich onvoorziene gebeurtenissen voordoen, Medebeslissing L. overwegende dat in artikel 77 van het VWEU is vermeld dat het Europees Parlement en de Raad, handelend overeenkomstig de gewone wetgevingsprocedure, maatregelen nemen betreffende onder meer de controles waaraan personen, ongeacht hun nationaliteit, bij het overschrijden van de buitengrenzen worden onderworpen, als bij het overschrijden van de binnengrenzen generlei controle wordt uitgevoerd, Belang van Schengen 1. wijst erop dat het vrije verkeer van personen in het Schengengebied een van de grootste prestaties van de Europese éénwording is, dat Schengen het leven van honderdduizenden EU-burgers in gunstige zin beïnvloedt door het overschrijden van grenzen te vergemakkelijken en door de economie aan te wakkeren, dat vrijheid van verkeer een grondrecht en een pijler van het EU-burgerschap is en dat de voorwaarden om hierop aanspraak te maken zijn verankerd in de Verdragen en in richtlijn 2004/38/EG; Schengen stuur/beoordelingsmechanisme 2. pleit ten stelligste voor versterking van de Schengensturing, om ervoor te zorgen dat elke lidstaat zijn deel van de EU-buitengrens effectief kan controleren, het onderlinge vertrouwen te versterken en vertrouwen te kweken in de doelmatigheid van het EU-stelsel voor migratiebeheer; wijst met nadruk op de noodzaak van meer solidariteit met de lidstaten waar de instroom van migranten het grootst is, om hen te helpen buitengewone situaties van deze aard aan te pakken; 3. is ervan overtuigd dat het nieuwe Schengen beoordelingsmechanisme dat momenteel in het Parlement wordt besproken deel van de oplossing is daar het waarborgt dat pogingen onwettige controles aan binnengrenzen in te voeren daadwerkelijk in het oog worden gehouden en daar het het onderlinge vertrouwen versterkt; is eveneens de mening toegedaan dat het door het nieuwe Schengen beoordelingssysteem reeds mogelijk wordt voor lidstaten hulp te vragen en te krijgen om te zorgen voor naleving van de Schengenwetgeving ingeval van buitengewone druk op buitengrenzen van de EU; 4. onderstreept dat moet worden gegarandeerd dat de lidstaten zelfs na hun toetreding de Schengenvoorschriften behoorlijk ten uitvoer leggen en toepassen; wijst erop dat dit inhoudt dat lidstaten die problemen hebben vroegtijdig worden geholpen, zodat zij hun tekortkomingen kunnen opvangen met daadwerkelijke hulp van EU-agentschappen; is van mening dat het huidige beoordelingsmechanisme moet worden uitgebreid en dat hiervan een EU-systeem moet worden gemaakt; 5. is van mening dat de doelmatigheid van het beoordelingsmechanisme schuilt in de mogelijkheid dat er strafmaatregelen kunnen worden opgelegd als de tekortkomingen aanhouden en de algemene veiligheid van het Schengengebied in gevaar komt; herhaalt dat het voornaamste doel van deze strafmaatregelen ontmoediging is; Schengengrenscode 6. is van mening dat de voorwaarden die noodzakelijk zijn om in buitengewone omstandigheden tijdelijk opnieuw controles aan binnengrenzen in te voeren reeds duidelijk uiteen zijn gezet in de artikelen 23, 24 en 25 van Verordening (EG) nr. 562/2006 (Schengengrenscode), die het alleen mogelijk maken weer controles aan de binnengrenzen in te voeren als er sprake is van ernstig gevaar voor het overheidsbeleid of voor de binnenlandse veiligheid; verzoekt de Commissie om een initiatief ter bepaling van de strikte toepassing van deze artikelen door de lidstaten; 7. is derhalve van mening dat eventuele nieuwe bijkomende uitzonderingen op de huidige regels, zoals nieuwe gronden voor het „bij wijze van uitzondering” herinvoeren van grenscontroles stellig geen versterking van het Schengensysteem zouden betekenen; wijst erop dat de toestroom van migranten en asielzoekers aan buitengrenzen in geen geval op zich als bijkomende reden voor de herinvoering van grenscontroles kan worden beschouwd; 8. betreurt ten zeerste dat sommige lidstaten proberen opnieuw grenscontroles in te voeren, waardoor de essentie van de Schengenwetgeving overduidelijk in gevaar komt; 9. is ervan overtuigd dat de recente problemen met Schengen hun oorsprong vinden in het feit dat Europees beleid op andere gebieden schoorvoetend ten uitvoer wordt gelegd, in het bijzonder als het gaat om een gemeenschappelijk Europees asiel- en migratiesysteem (met inbegrip van de aanpak van onregelmatige immigratie en de bestrijding van de georganiseerde misdaad); 10. herhaalt dat het van het grootste belang is vooruitgang op dit punt te behalen, ook omdat de uiterste termijn voor de invoering van een gemeenschappelijk Europees asielsysteem op 2012 is bepaald; 11. verklaart opnieuw sterk gekant te zijn tegen een nieuw Schengenmechanisme dat andere doelen heeft dan de vergroting van de vrijheid van verkeer en de versterking van de EU-sturing van de Schengenruimte; Medebeslissing 12. wijst erop dat elke poging om artikel 77 van het VWEU los te laten als juiste rechtsgrondslag voor alle maatregelen op dit gebied zal worden beschouwd als een afwijking van de EG-Verdragen en behoudt zich het recht voor, zo nodig gebruik te maken van alle rechtsmiddelen waarover het beschikt; o o o 13. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de Raad van Europa en de regeringen en parlementen van de lidstaten. Het Europees Parlement , – gezien het Verdrag betreffende de Europese Unie en het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, in het bijzonder de artikelen 9 en 10 van Protocol nr. 1 daarbij over de rol van de nationale parlementen in de Europese Unie, – gezien zijn standpunt van 8 juli 2010 over het voorstel voor een besluit van de Raad tot vaststelling van de inrichting en werking van de Europese Dienst voor extern optreden (1) en de bijgevoegde verklaring van de vicevoorzitter van de Commissie/hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid (VV/HV) over politieke verantwoordingsplicht (2) , – gezien zijn resolutie van 11 mei 2011 over het jaarverslag van de Raad aan het Europees Parlement over de voornaamste aspecten en fundamentele keuzen van het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid (GBVB) in 2009, aan het Parlement gepresenteerd overeenkomstig deel II, sub G, punt 43 van het Interinstitutioneel Akkoord van 17 mei 2006 (3) , en in het bijzonder paragraaf 18 van die resolutie, – gezien zijn resolutie van 11 mei 2011 over de ontwikkeling van het gemeenschappelijk veiligheids- en defensiebeleid (GVDB) na de inwerkingtreding van het Verdrag van Lissabon (4) , en in het bijzonder de paragrafen 12, 13 en 14 daarvan, – gezien de Conferentie van voorzitters van de parlementen van de EU, die op 4 en 5 april 2011 in Brussel plaatsvond, – gezien de bijdrage en de conclusies van de XLV bijeenkomst van COSAC, die van 29 t/m 31 mei 2011 in Boedapest plaatsvond, – gezien artikel 110, lid 2, van zijn Reglement, A. overwegende dat artikel 9 van Protocol nr. 1 bepaalt dat het Europees Parlement en de nationale parlementen samen bepalen hoe binnen de Unie een efficiënte en regelmatige samenwerking tussen de verschillende parlementen kan worden georganiseerd en gestimuleerd, B. overwegende dat de VV/HV, als lid van het college van commissarissen, is onderworpen aan een vertrouwensstemming van het Europees Parlement, C. overwegende dat het Europees Parlement samen met de Raad de EU-begroting voor extern optreden vaststelt, met inbegrip van het budget voor de civiele missies van het GBVB en GVDB, en de administratieve kosten van de militaire coördinatie van de EU, D. overwegende dat, overeenkomstig het Verdrag, het Europees Parlement regelmatig wordt geraadpleegd over de belangrijkste aspecten en voornaamste keuzes van het GBVB, en verder overwegende dat de instemming van het EP is vereist om EU-strategieën in wetgeving te vertalen en om internationale overeenkomsten te sluiten, waaronder overeenkomsten die hoofdzakelijk op het GBVB betrekking hebben, met als enige uitzondering overeenkomsten die uitsluitend op het GBVB betrekking hebben, 1. herinnert eraan dat het Europees Parlement een bron van democratische legitimiteit voor het GBVB en het GVDB is, en dat het daarop politiek toezicht uitoefent; 2. is er tegelijkertijd van overtuigd dat versterkte interparlementaire samenwerking op het gebied van het GBVB en het GVDB de parlementaire invloed op de politieke keuzes van de EU en haar lidstaten zou vergroten vanwege de bevoegdheden van het Europees Parlement voor de gemeenschappelijke beleidsmaatregelen van de Unie, waaronder op GBVB- en GVDB-gebied, en vanwege de prerogatieven van de nationale parlementen ten aanzien van nationale veiligheids- en defensiebeleidbeslissingen; 3. betreurt het gebrek aan overeenstemming tijdens de conferentie van voorzitters op 4 en 5 april 2011, en zegt steun toe aan de inspanningen van het Poolse voorzitterschap gericht op het bereiken van overeenstemming tussen het Europees Parlement en de nationale parlementen over nieuwe vormen van interparlementaire samenwerking op dit gebied; 4. bevestigt zijn standpunt zoals uiteengezet in de desbetreffende verslagen, en in het bijzonder: 5. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan het Poolse voorzitterschap van de Conferentie van voorzitters van de EU-parlementen, de voorzitters van de parlementen van de EU en de vicevoorzitter van de Commissie / hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid. Het Europees Parlement , – gezien artikel 27 van Verordening (EG) nr. 1234/2007 van de Raad van 22 oktober 2007 houdende een gemeenschappelijke ordening van de landbouwmarkten en specifieke bepalingen voor een aantal landbouwproducten („integrale GMO”-verordening) (1) en Verordening (EG) nr. 983/2008 van de Commissie van 3 oktober 2008 tot vaststelling van een programma voor de toewijzing aan de lidstaten van aan het begrotingsjaar 2009 toe te rekenen financiële middelen voor de levering van levensmiddelen uit de interventievoorraden aan de meest behoeftigen in de Gemeenschap (2) , – gezien het gewijzigde voorstel van de Commissie voor een verordening van het Europees Parlement en de Raad tot wijziging van Verordeningen (EG) nr. 1290/2005 en (EG) nr. 1234/2007 ten aanzien van de voedselverstrekking aan de meest behoeftigen in de Unie ( COM(2010)0486 ), – gezien het arrest van het Europees Hof van Justitie in zaak T-576/08, – gezien Uitvoeringsverordening (EU) nr. 562/2011 van de Commissie van 10 juni 2011 tot vaststelling van het programma voor de toewijzing aan de lidstaten van aan het begrotingsjaar 2012 toe te rekenen financiële middelen voor de levering van levensmiddelen uit de interventievoorraden aan de meest behoeftigen in de Europese Unie en tot afwijking van sommige bepalingen van Verordening (EU) nr. 807/2010 (3) , – gezien zijn standpunt van 26 maart 2009 over het voorstel voor een verordening van de Raad tot wijziging van Verordening (EG) nr. 1290/2005 betreffende de financiering van het gemeenschappelijk landbouwbeleid en Verordening (EG) nr. 1234/2007 houdende een gemeenschappelijke ordening van de landbouwmarkten en specifieke bepalingen voor een aantal landbouwproducten („integrale GMO”-verordening) ten aanzien van de voedselverstrekking aan de meest behoeftigen in de Gemeenschap (4) , – gezien de verklaring van het Europees Parlement van 4 april 2006 (5) inzake deze regeling, zijn resolutie van 22 mei 2008 (6) , zijn standpunt van 26 maart 2009 en het voorstel van de Commissie COM(2010)0486 , – gezien Aanbeveling 92/441/EEG van de Raad inzake gemeenschappelijke criteria met betrekking tot toereikende inkomsten en prestaties in de stelsels van sociale bescherming, – gezien artikel 110, lid 4, van zijn Reglement, A. overwegende dat volgens schattingen van de Commissie 43 miljoen mensen in de EU het slachtoffer dreigen te worden van voedselarmoede, B. overwegende dat door de economische en financiële crisis en de stijgende voedselprijzen steeds meer mensen het slachtoffer dreigen te worden van voedselarmoede, C. overwegende dat volgens schattingen van de Commissie 80 miljoen mensen in de EU de kans lopen tot armoede te vervallen en dat het aantal armen door de financiële en economische crisis verder kan toenemen, overwegende dat de vermindering van de armoede en de sociale uitsluiting in de Europese Unie één van de vijf prioriteiten is van de EU 2020-strategie, D. overwegende dat middels de in 1987 in het kader van het gemeenschappelijk landbouwbeleid (GLB) opgezette regeling voor voedselverstrekking aan de meest behoeftigen in de Unie op dit moment voedsel wordt verstrekt aan 13 miljoen mensen die in armoede leven in 19 lidstaten en dat bij de distributieketens circa 240 voedselbanken en liefdadigheidsinstellingen zijn betrokken, E. overwegende dat de interventievoorraden van de EU aanzienlijk geslonken zijn, F. overwegende dat de regeling in toenemende mate afhankelijk is geworden van aankopen op de markt als gevolg van de herstructurering van het GLB, die geleid heeft tot een vermindering van de interventievoorraden, van oudsher de bron voor leveringen van voedsel in het kader van de regeling, G. overwegende dat het Hof van Justitie heeft geoordeeld dat artikel 2 van Verordening (EG) nr. 983/2008 inzake de aanvullende aankoop op de markt van voedsel, nietig wordt verklaard, H. overwegende dat naar aanleiding van bovengenoemd arrest van het Hof van Justitie het voorstel van de Commissie voor 2012 voorziet in een plotselinge verlaging van de middelen van 500 miljoen euro in 2011 naar 113 miljoen euro in 2012, I. overwegende dat voor het GLB en de daarmee verbonden regelingen, evenals voor de structuurfondsen, met inbegrip van het Europees Sociaal Fonds (ESF), in 2014 een nieuwe financieringsperiode ingaat, 1. benadrukt dat de stopzetting van een bestaande en functionerende hulpregeling zonder voorafgaande kennisgeving of voorbereiding ernstige gevolgen heeft voor de meest kwetsbare EU-burgers, en dat dit geen betrouwbare financieringspraktijk is; 2. dringt er derhalve bij de Commissie en de Raad op aan een tijdelijke oplossing te zoeken voor de resterende jaren van de financieringsperiode (2012 en 2013) ten einde een onmiddellijke en abrupte inkrimping te vermijden van de voedselhulp ten gevolge van de vermindering van 500 miljoen naar 113 miljoen euro, en te waarborgen dat mensen die afhankelijk zijn van voedselhulp niet aan voedselarmoede ten prooi vallen; 3. verzoekt de Commissie en de Raad derhalve een manier te vinden om het MBP-programma tijdens de resterende jaren van de financieringsperiode (2012 en 2013) en tijdens de nieuwe financieringsperiode 2014-2020 voort te zetten op een rechtsgrondslag die niet door het EUHvJ kan worden aangevochten, en het jaarlijkse financieringsplafond van EUR 500 mln te handhaven om ervoor te zorgen dat mensen die afhankelijk zijn van voedselhulp geen voedselgebrek krijgen; 4. roept op lange termijn alle betrokken spelers op de geschiktheid van de voedselhulpregeling, met name als onderdeel van het GLB, zorgvuldig te beoordelen in de context van de nieuwe financieringsperiode vanaf 2014; 5. neemt kennis van de aankondiging door commissaris Ciolos op 29 juni 2011 van het voorstel om de regeling voor voedselverstrekking niet langer via het GLB te laten lopen en constateert dat een toereikende financiering moet worden gewaarborgd; 6. herinnert eraan dat bij de uitvoering van programma's voor hulpbehoevenden rekening moet worden gehouden met de zaak die bij het Gerecht van eerste aanleg aanhangig is gemaakt, zoals de Commissie terecht heeft opgemerkt in haar raming van ontvangsten en uitgaven voor het begrotingsjaar 2012; wijst erop dat het Hof in zijn arrest in zaak T576/08 van 13 april 2011 heeft geoordeeld dat alleen de verstrekking van levensmiddelen uit de interventievoorraden onder dit programma valt, in tegenstelling tot uitgaven voor de aanschaf van levensmiddelen op de markt; is van oordeel dat uit het arrest moet worden afgeleid dat artikel 2 van Verordening (EG) nr. 983/2008 niet al rechtsgrond voor voedselverstrekking kan worden gebruikt; 7. vraagt de Commissie een wijziging voor te stellen van de verordening voor het programma voor de meest behoeftigen om op het niveau van de Raad tot een oplossing voor de huidige impasse over deze kwestie te komen; is van oordeel dat voor de volgende financiële programmeringsperiode de meest geschikte rechtsgrond moet worden gevonden; 8. benadrukt dat het recht op voedsel een elementair en fundamenteel mensenrecht is en dat er pas sprake van is wanneer alle mensen te allen tijde fysiek en economisch verantwoord toegang hebben tot behoorlijke, uit gezondheidsoogpunt veilige en voedzame levensmiddelen om in hun voedingsbehoeften te kunnen voorzien en voor een actief en gezond leven te kunnen kiezen; wijst erop dat een slechte voeding een negatieve invloed op de gezondheid heeft; 9. onderstreept dat gezonde voeding van goede kwaliteit met name belangrijk is voor kinderen en mede voorziet in hun ontwikkelings- en onderwijsbehoeften; 10. is verheugd over het initiatief van de Commissie en van de VN-bureaus om samen de strijd met voedselonzekerheid en ondervoeding in de wereld aan te gaan; 11. benadrukt dat landbouwers verzekerd moeten zijn van een behoorlijk en rechtvaardig inkomen en een behoorlijke en rechtvaardige vergoeding voor hun werk; wijst erop dat landbouwers in tal van gebieden kampen met financiële problemen; dringt er bij de Commissie op aan het probleem van armoede op het platteland en het uiteenvallen van plattelandsgemeenschappen aan te pakken; 12. is van mening dat het in het kader van de bevordering van voedselzekerheid en de totstandbrenging van duurzame productie- en voorzieningssystemen op de lange termijn cruciaal blijft om voedselverspilling tot een minimum te beperken; 13. benadrukt dat het, met name in het licht van de huidige economische, financiële en sociale crisis, belangrijk is op Europees niveau hulp te verstrekken aan de meest kwetsbare en achtergestelde leden van de samenleving; 14. herinnert eraan dat de vermindering van de armoede en de sociale uitsluiting in de Europese Unie één van de vijf doelstellingen is van de EU 2020-strategie; onderstreept dat de bestrijding van armoede een geïntegreerd beleid vergt waarbij een behoorlijk inkomen, behoorlijke werk- en levensomstandigheden en toegang tot grondrechten (politiek, economisch, sociaal en cultureel) aan elkaar worden gekoppeld; is van mening dat voedselhulpmaatregelen één element van een breder geïntegreerd beleid ter bestrijding van armoede kunnen zijn; erkent dat ondervoeding en voedselarmoede vaak neveneffecten van armoede zijn; 15. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, en de regeringen en parlementen van de lidstaten. Het Europees Parlement , – gezien het Verdrag van Ottawa inzake het verbod van het gebruik, de aanleg van voorraden, de productie en de overdracht van antipersoneelmijnen en inzake de vernietiging van deze wapens (het Verdrag van Ottawa) van 3 december 1997, dat op 1 maart 1999 in werking is getreden, – gezien het Verdrag inzake bepaalde conventionele wapens van 1980 en de daarbij horende protocollen, in het bijzonder het gewijzigde protocol II over landmijnen, boobytraps en ander materiaal, en protocol V over ontplofbare oorlogsresten, – gezien zijn meest recente resoluties van 22 april 2004 over antipersoonsmijnen (1) , van 7 juli 2005 over een wereld vrij van mijnen (2) , van 19 januari 2006 over invaliditeit en ontwikkeling (3) , van 13 december 2007 over de tiende verjaardag van het Verdrag van Ottawa (4) en van 6 september 2001 over acties om te bevorderen dat niet op staatsniveau opererende actoren zich verplichten tot een totaal verbod op antipersoonsmijnen (5) , – gezien Verordening (EG) nr. 1724/2001 van de Raad van 23 juli 2001 inzake de bestrijding van antipersoneelmijnen in ontwikkelingslanden (6) en Verordening (EG) nr.1725/2001 van de Raad van 23 juli 2001 inzake de bestrĳding van antipersoneelmĳnen in andere landen dan ontwikkelingslanden (7) , – gezien het actieplan van Cartagena voor de periode 2010-2014: een einde maken aan het lijden veroorzaakt door antipersoneelmijnen, aangenomen tijdens de tweede herzieningsconferentie van het Verdrag van Ottawa van 1997, van 30 november t/m 4 december 2009 in Cartagena, Colombia, – gezien de richtsnoeren van de Commissie voor het optreden van de Europese Gemeenschap op het gebied van mijnbestrijding 2008-2013, – gezien zijn talrijke resoluties over clustermunitie, waarvan de laatste is aangenomen op 8 juli 2010 (8) , en over Verdrag van Oslo over clustermunitie dat door 94 landen is ondertekend en op 1 augustus 2010 in werking is getreden, – gezien het verslag van de UN Mine Action Service (UNMAS) uit 2009, – gezien artikel 48 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie buitenlandse zaken ( A7-0211/2011 ), A. overwegende dat de EU reeds actief aan mijnbestrijding heeft deelgenomen, in het bijzonder sinds haar gezamenlijke actie van 1995, en zich wil inzetten voor een volledig verbod op en de uitbanning van antipersoneelmijnen in de wereld; overwegende dat de EU een vooraanstaande rol speelt bij de (ondersteuning van) mijnbestrijding, die zij tot een van haar prioriteiten op het gebied van de mensenrechten, ontwikkelingshulp en op humanitair gebied heeft gemaakt, B. overwegende dat mijnbestrijding het karteren, opsporen, markeren en opruimen van antipersoneelmijnen (APL) en andere ontplofbare oorlogsresten (ERW) - met inbegrip van achtergelaten munitie (AO), niet-gesprongen munitie (UXO), resten van clustermunitie en geïmproviseerde explosieven (IED) - inhoudt, evenals de voorlichting over de risico's van mijnen en ERW en met name op kinderen gerichte opleidingsprogramma's, slachtofferhulp, de vernietiging van voorraden en de bevordering van de wereldwijde toepassing van internationale overeenkomsten en verdragen ter zake om een einde te maken aan de productie van, de handel in en het gebruik van APL, C. overwegende dat door niet opgeruimde APL en ERW, waaronder IED en resten van clustermunitie, niet alleen mensenlevens verloren gaan, in het bijzonder bij de burgerbevolking, maar eveneens de wederbouw na conflicten in geteisterde landen ernstig wordt belemmerd, en dat deze als grondstof voor IED kunnen dienen, D. overwegende dat op 1 december 2010, 156 landen er formeel mee hadden ingestemd het Verdrag van Ottawa na te leven, E. overwegende dat volgens schattingen in 1999 18 000 mensen het slachtoffer zijn geworden van APL en andere ERW en dat dit aantal in 2009 tot ongeveer 4 000 was gedaald volgens de Landmine and Cluster Munition Monitors; overwegende dat volgens schattingen 70% van deze slachtoffers afkomstig van de burgerbevolking is en een derde hiervan kind is en overwegende dat vele mensen in de wereld nog altijd het slachtoffer worden van APL en ERW, F. overwegende dat slechts twee regeringen - van Burma/Myanmar en Libië - kort geleden APL hebben gelegd, dat geen uitvoer of overdracht van APL tussen staten zijn geregistreerd en dat slechts drie landen vermoedelijk nog altijd APL produceren, maar dat opstandige groeperingen zoals de FARC nog altijd hun eigen materiaal produceren, G. overwegende dat de meeste strijdmachten geen APL meer gebruiken, maar dat verschillende gewapende niet-overheidsactoren nog altijd APL gebruiken, naast door het slachtoffer te activeren IED en clustermunitie, H. overwegende dat meer dan 90 landen nog altijd in meerdere of mindere mate door APL en andere ERW worden geteisterd en dat Afghanistan, Colombia, Pakistan, Myanmar, Cambodja en Laos hieronder het zwaarst te lijden hebben, I. overwegende dat het in de eerste plaats de verantwoordelijkheid van de geteisterde landen zelf is de problemen rond APL en ERW op hun grondgebied op te lossen voorafgaand aan, tijdens en na afloop van conflicten, J. overwegende dat militaire mankracht slechts in beperkte mate voor mijnopruiming is ingezet in een groot aantal geteisterde landen waar conflicten zijn beëindigd, maar waar nog altijd vele plaatselijke strijdkrachten zijn, K. overwegende dat de behoefte aan slachtofferhulp nog lang blijft bestaan nadat de dreiging van APL is weggenomen, L. overwegende dat de internationale gemeenschap op indrukwekkende wijze op het APL-drama heeft gereageerd en tussen 1999 en 2009 ongeveer 3,9 miljard USD aan mijnbestrijding heeft bijgedragen, en overwegende dat de grootste bijdragen zijn geleverd door de VS (902,4 miljoen USD), de EG (521,9 miljoen USD), Japan (336,9 miljoen USD), Noorwegen (342,7 miljoen USD), Canada (259,8 miljoen USD) het VK (220,6 miljoen USD), Duitsland (206,9 miljoen USD) en Nederland (201,9 miljoen USD), M. overwegende dat de mijndreiging vaak groter lijkt dan deze in werkelijkheid is en volgens berekeningen in slechts 2% van de gebieden die het dure opruimingsproces ondergaan daadwerkelijk APL of andere ERW worden gevonden; overwegende dat er duidelijke aanwijzingen zijn die duiden op inefficiënt gebruik van de voor mijnbestrijding bestemde middelen; overwegende dat betere karteringsmethoden en een beter begrip van karteringsresultaten de noodzaak om verdachte risicogebieden volledig op te ruimen aanzienlijk kunnen verminderen en de afgelopen jaren ook aanzienlijk hebben verminderd, N. overwegende dat, ondanks aanzienlijke investeringen, niet veel vooruitgang is geboekt bij de ontwikkeling van technieken en technologie voor de opsporing van explosieven, terwijl de behoefte hieraan opnieuw groot is vanwege het toegenomen gebruik van IED, O. overwegende dat voorlichting over risicovermindering een belangrijk instrument is om mensen, en in het bijzonder kinderen, in door mijnen geteisterde gebieden erbij te helpen hun veiligheid te vergroten en meer te weten te komen over de gevaren van APL en ERW, Wereldwijde inspanningen voor mijnbestrijding 1. is verheugd over de vooruitgang die de afgelopen tien jaar is geboekt op het gebied van mijnbestrijding, maar benadrukt dat de aandachtspunten moeten worden verlegd en de inspanningen moeten worden opgevoerd om de APL-dreiging binnen afzienbare tijd weg te kunnen nemen; 2. is zeer verheugd over het feit dat 156 landen, waaronder 25 EU-lidstaten, inmiddels het Verdrag van Ottawa hebben ondertekend en geratificeerd, maar betreurt dat ongeveer 37 landen het verdrag nog altijd niet hebben ondertekend; verzoekt met klem alle landen die geen partij bij het Verdrag van Ottawa en het Verdrag inzake clustermunitie zijn, tot deze verdragen toe te treden; moedigt in het bijzonder de EU-lidstaten die nog niet tot het verdrag zijn toegetreden aan dit te doen en dringt aan op meer synergie tussen de verschillende internationale instrumenten; 3. is zeer verheugd over het feit dat 56 landen, waaronder 15 EU-lidstaten, zich inmiddels bij het Verdrag inzake clustermunitie hebben aangesloten; is eveneens verheugd over de goedkeuring van de Verklaring van Vientiane van 2010 en het actieplan hiervan; verzoekt de EU en haar lidstaten de wereldwijde tenuitvoerlegging van zowel het Verdrag van Ottawa als het Verdrag inzake clustermunitie te bevorderen; 4. ondersteunt volledig de uitvoering van het actieplan van Cartagena, dat voorziet in een uitvoerig vijfjarenplan van verbintenissen op alle gebieden van mijnbestrijding, en verzoekt de Raad om onverwijld een besluit ter ondersteuning van dit plan aan te nemen; 5. benadrukt dat synergieën moeten worden gevonden tussen de verschillende dimensies van mijnbestrijding, in het bijzonder met betrekking tot de humanitaire en ontwikkelingsaspecten ervan, onder andere door de eigen verantwoordelijkheid van de landen in kwestie en hun bijdragen aan projecten op dit gebied te doen toenemen, om beter in te spelen op de behoeften van de direct hierdoor getroffen burgers; 6. erkent de aanzienlijke bijdrage van internationale donors en agentschappen, en ngo's aan de bestrijding van de APL-plaag en de toewijding en opofferingen van zowel internationale als lokale arbeidskrachten; 7. is verheugd over het feit dat zeven nieuwe landen de afronding van hun opruimingswerkzaamheden hebben bevestigd in 2009 en 2010, waarmee in totaal 16 landen deze werkzaamheden hebben beëindigd; 8. erkent dat de VS wereldwijd de grootste financiële bijdragen aan mijnbestrijding hebben geleverd door hun sterke ondersteuning van internationale programma's voor mijnopruiming en slachtofferhulp en reeds de meeste sleutelbepalingen van het Verdrag van Ottawa naleven, en moedigt de VS dan ook aan tot het verdrag toe te treden; 9. spoort Rusland aan tot het Verdrag van Ottawa toe te treden, waarbij het opmerkt dat terwijl Rusland in het verleden een belangrijke bron van APL was en lange tijd als mijngebruiker bekend heeft gestaan, het land van de lijst van 2010 is verwijderd nadat het bekend had gemaakt niet langer gebruik van mijnen te maken; 10. herinnert verdragslanden aan hun internationale verplichting hun APL-voorraden te vernietigen; is bezorgd over het feit dat China en Rusland over de grootste voorraden APL beschikken met, volgens schattingen, respectievelijk 100 miljoen en 24,5 miljoen APL; verzoekt de EU met klem om in de onderhandelingen met Rusland en China de vernietiging van hun huidige voorraden en de snelle toetreding tot het Verdrag van Ottawa op te nemen en verzoekt de EU verder de wereldwijde toepassing van het Verdrag van Ottawa en andere verdragen ter zake te blijven bevorderen, onder andere door mijnbestrijding als onderwerp op te nemen in haar politieke dialoog en overeenkomsten met derde landen; 11. betreurt dat opstandelingen, terroristische groeperingen en andere niet-overheidsactoren nog altijd APL gebruiken; wijst in dit verband op de situatie in Colombia, waar de FARC volgens schattingen meer gebruik van APL maakt dan alle andere rebellengroepen in de wereld; Casestudy – Afghanistan 12. merkt op dat het brede en blindelings gebruik van APL tijdens het al meer dan dertig jaar durende conflict ertoe heeft geleid dat Afghanistan een van de meest geteisterde landen in de wereld is, terwijl het eveneens de gevolgen ondervindt van de door de Talibaan gebruikte IED; 13. betreurt dat, ondanks de opruimingsacties door het grootste en meest gefinancierde humanitaire mijnopruimingsprogramma ter wereld van de afgelopen ruim tien jaar, Afghanistan nog altijd één van de landen met de meeste slachtoffers ter wereld is, en is ernstig verontrust over het feit dat meer de helft van de 508 slachtoffers van APL en andere ERW tussen 1 maart 2009 en 1 maart 2010, kinderen waren; 14. erkent dat door het voortdurende conflict mijnopruiming in vele gebieden zeer gevaarlijk is en dat de Taliban VN-gebouwen en zowel plaatselijke als internationale arbeidskrachten als doelwit hebben gekozen; 15. merkt op dat de internationale gemeenschap ongeveer 80 miljoen USD heeft bijgedragen aan mijnbestrijding in Afghanistan in 2009 en dat dankzij de financiële en technische bijstand van de EU sinds 2002 ter waarde van 89 miljoen EUR in een gebied van ongeveer 240 km² de APL zijn verwijderd, waardoor grond beschikbaar is geworden voor economische doeleinden, huizen opnieuw zijn opgebouwd en gezinnen naar huis hebben kunnen terugkeren; benadrukt dat meer aandacht moet uitgaan naar slachtofferhulp en voorlichting over de risico's van mijnen; 16. is verheugd over het feit dat de werkzaamheden vrijwel volledig worden uitgevoerd door ongeveer 10 000 plaatselijke arbeidskrachten die internationale steun krijgen, waardoor de plaatselijke verantwoordelijkheid voor het proces wordt versterkt; 17. is bezorgd over de schijnbare onwilligheid van de Afghaanse centrale en plaatselijke overheid om de verantwoordelijkheid voor mijnbestrijding te dragen; Casestudy – Angola 18. merkt op dat na ongeveer 30 jaar conflict Angola, net als Afghanistan, een van de meest door APL geteisterde landen ter wereld is; 19. merkt op dat de CNIDAH (nationale commissie voor mijnopruiming en humanitaire hulp) zich tot de nationale autoriteit voor mijnbestrijding heeft ontwikkeld maar dat donorlanden weinig invloed hebben, en dat de regering over aanzienlijke eigen financiële middelen beschikt, in het bijzonder uit olie-inkomsten; 20. is ernstig bezorgd over de vele in het verslag van de Commissie van 2009 benadrukte structurele problemen, bijvoorbeeld het ondoelmatige gebruik van 2,7 miljoen EUR voor 22 personeelsleden van de CNIDAH; verzoekt de EU erop toe te zien dat het geld doeltreffend wordt gebruikt en dit na afloop te beoordelen en ervoor te zorgen dat de toegewezen middelen op efficiënte en gerichte manier worden ingezet om het noodzakelijke doel van landopruiming te verwezenlijken; 21. betreurt dat, ondanks de voltooiing van een nationaal onderzoek in 2007 en een omvangrijk mijnbestrijdingsprogramma, er nog altijd geen zekerheid over de omvang van de dreiging van APL en ERW bestaat en dat in het huidige tempo het land pas over 100 jaar vrij van mijnen zal zijn; benadrukt dat met spoed de betrekkingen tussen de regering en de internationale donors moeten veranderen, meer nationale middelen aan dit probleem moeten worden gespendeerd, betere technieken voor het verkleinen van het te onderzoeken gebied moeten worden ingevoerd en de nationale mijnopruimingscapaciteiten moeten worden uitgebreid, zodat het land sneller voor productief gebruik kan worden vrijgegeven; Casestudy – Bosnië 22. betreurt dat 16 jaar na de beëindiging van het conflict in Bosnië en Herzegovina, het land nog altijd met APL en ERW bezaaid ligt, met ongeveer 11 000 mijnenvelden en volgens schattingen 220 000 actieve APL en ERW in het hele land, hetgeen een ernstig risico voor de veiligheid vormt evenals een belemmering voor de economische en sociale ontwikkeling van het land; 23. wijst op de verbeteringen in het mijnbestrijdingsbeheer door de oprichting van het nationaal mijnbestrijdingscentrum, maar betreurt dat Bosnië en Herzegovina de in zijn verlengingsverzoek opgenomen doelstellingen op het gebied van financiering en opruiming op grond van het Verdrag van Ottawa, bij verre niet heeft gehaald; 24. erkent dat het vrijmaken van middelen een aanzienlijke uitdaging voor de regering vormt en dat de mijnbestrijdingsstrategie 2009-2019 nog moet worden aangenomen; betreurt dat het hoofdorgaan van de regering belast met mijnbestrijding, de mijnbestrijdingscommissie, de sinds een aantal jaren in Sarajevo gevestigde vertegenwoordigers van de donors nog niet heeft ontmoet en dat de leden van deze commissie de internationale bijeenkomsten van het Verdrag van Ottawa niet hebben bijgewoond sinds de tweede herzieningsconferentie van het verdrag in 2009; verzoekt de regering met klem de volledige verantwoordelijkheid voor mijnbestrijding te nemen om ervoor te zorgen dat de planning en het beheer ervan strategisch verlopen; 25. is verheugd over de bijdrage van het in Slovenië gevestigde Internationaal trustfonds voor mijnenruiming en hulpverlening aan slachtoffers (ITFD) aan mijnbestrijding in Bosnië en Herzegovina, en benadrukt dat het fonds zich op Bosnië en Herzegovina moet blijven richten totdat het mijnprobleem volledig is verholpen; 26. merkt op dat 33 geaccrediteerde mijnopruimingsorganisaties in Bosnië en Herzegovina actief zijn, maar dat meer gebruik zou kunnen worden gemaakt van militaire mankracht; 27. prijst EUFOR ALTHEA en zijn voorlichters over de risico's van mijnen voor het geven van voorlichting aan meerdere duizenden mensen en moedigt hen aan hun inspanningen voort te zetten; Slachtofferhulp 28. erkent dat de levens en de middelen van bestaan van slachtoffers van APL en andere ERW voorgoed zijn getekend, dat de meeste slachtoffers burgers zijn en vaak tot de armste bevolkingsgroepen van de armste landen behoren en gedurende vele jaren gerichte en continue medische en sociale steun en bijstand nodig hebben, ook wanneer er geen nieuwe slachtoffers meer vallen; 29. is verheugd over het feit dat door mijnbestrijding het aantal gewonden aanzienlijk is afgenomen, maar betreurt ten zeerste dat 70% van de slachtoffers in 2009 burgers waren en betreurt in het bijzonder het hoge aantal minderjarige slachtoffers; 30. betreurt dat in minder dan de helft van de geteisterde landen overlevenden van ongevallen met landmijnen of de organisaties die hen vertegenwoordigen aan de daadwerkelijke slachtofferhulp hebben deelgenomen en is het ermee eens dat de meningen en rechten van deze overlevenden volledig moeten worden geëerbiedigd; verzoekt de internationale gemeenschap en de EU met klem om het aandeel van hun financiering beschikbaar voor slachtofferhulp aanzienlijk te verhogen, maar niet ten koste van mijnopruiming; Vooruitgang op het gebied van mijnopsporing en karteringstechnieken 31. erkent dat de plaatselijke bevolking in door mijnen geteisterde gebieden het beste in de eerste plaats kan aangeven waar mijnen kunnen liggen; 32. constateert dat - hoewel vooruitgang is geboekt op het gebied van mijnopsporingstechnologie, -training en -technieken - snelle, betrouwbare en kostenefficiënte oplossingen nog altijd ontbreken en dat technieken met handmatige meetinstrumenten dan ook nog zeer gangbaar zijn; erkent hoezeer de internationale normen betreffende mijnbestrijding (IMAS) van de VN hebben bijgedragen aan de verhoogde veiligheid en doeltreffendheid van mijnbestrijding doordat normen en richtsnoeren zijn vastgesteld, en erkent de rol van de Mine Action Service van de VN bij de coördinatie van de mijnbestrijdingsacties; 33. merkt op dat aangepaste methoden gebaseerd op een combinatie van verschillende technologieën de grootste kansen op technische vooruitgang op het gebied van mijnopsporing bieden, om te voorkomen dat slachtoffers vallen en ervoor te zorgen dat mijnopruiming zo min mogelijk gevolgen voor het milieu heeft; 34. erkent dat goed uitgevoerd karteringsonderzoek uitsluitend nuttig is als hiervan nauwkeurig en efficiënt verslag wordt gedaan en dat donors ervoor moeten zorgen dat de middelen die zij hiervoor beschikbaar stellen goed worden besteed; 35. verzoekt de Commissie om, in nauwe internationale samenwerking met experts op dit gebied, verdere financiële middelen beschikbaar te stellen voor het onderzoek naar technologieën en -technieken voor mijnkartering en -opsporing, en de financiële middelen te gebruiken die beschikbaar zijn in het kader van het zevende kaderprogramma en de sector veiligheidsonderzoek; De APL-dreiging wegnemen 36. is bezorgd over het feit dat een aantal door APL geteisterde landen te sterk op internationale financiële steun voor mijnbestrijding steunt en hiervoor niet voldoende eigen mankracht of financiële middelen inzet; verzoekt de EU te zorgen voor sterkere betrokkenheid van de getroffen landen zelf en deze landen aan hun eigen verantwoordelijkheden te herinneren, en verzoekt in het bijzonder om een onderzoek naar de situatie in Angola om een grotere nationale bijdrage te bewerkstelligen; 37. is bezorgd over het feit dat middelen worden gebruikt voor mijnopruiming in gebieden waar weinig risico's voor de bevolking of de economische ontwikkeling bestaan of waar een dreiging wordt gevoeld die niet werkelijk bestaat en dat daardoor de aandacht wordt afgeleid van gebieden waar de situatie zeer levensbedreigend is; verzoekt om een sterkere nadruk op de verbetering van de planning en het beheer van operaties en nauwkeuriger kartering van en verslaglegging over verdachte gebieden; 38. is bezorgd over de slechte beveiliging van en het slechte toezicht op militaire magazijnen met wapens en ontplofbare munitie, waaronder landmijnen, in het bijzonder in landen in opstand en wanorde; 39. is van mening dat de internationale gemeenschap zich moet richten op de landen die het minst in staat zijn zichzelf te helpen evenals op mijnopruiming en slachtofferhulp, en dat het doel zou moeten zijn er sneller voor te zorgen dat in door mijnen geteisterde landen geen dreiging meer bestaat voor mensenlevens en de economische ontwikkeling; 40. verzoekt donors met klem om bij het verstrekken van financiële middelen hun doelstellingen, toezicht en evaluatie te verbeteren; 41. is van mening dat de inspanningen moeten worden gericht op het creëren en het ontwikkelen van meer plaatselijke capaciteiten, onder meer door het eventueel inzetten van speciaal hiervoor opgeleid plaatselijk personeel op structurele en professionele basis, of op een sterker gebruik van speciaal voor humanitaire mijnenruiming opgeleide militaire eenheden in post-conflictsituaties; 42. verzoekt om betere nationale planning, gebruikmaking van beste praktijken en versterkte internationale coördinatie op het gebied van mijnbestrijding waarbij de middelen op doeltreffender wijze worden toegekend aan gebieden die deze het hardst nodig hebben terwijl de bureaucratische structuren beperkt blijven; 43. betreurt dat er geen betrouwbare telling bestaat van het huidige aantal slachtoffers van APL, ERW en IED en verzoekt met klem om een gedegen onderzoek om de middelen doeltreffender te kunnen besteden, waarbij meer rekening met de behoeften van de slachtoffers en hun gezinsleden wordt gehouden; 44. betreurt dat sinds de schrapping van de speciale EU-begrotingslijn in 2007, de EU niet meer beschikt over een flexibel instrument dat in vele landen kan worden ingezet en op samenhangende wijze inspeelt op de prioriteiten op het gebied van mijnbestrijding en dat in kwantitatief opzicht de totale EU-financiering van mijnbestrijding is afgenomen; verzoekt dan ook om een meer toegewijde aanpak, met één begrotingslijn beheerd door één verantwoordelijk directoraat, waardoor duidelijk wordt dat de EU zich sterk blijft inzetten voor mijnbestrijding en waarbij rekening moet worden gehouden met de specifieke behoeften van de verschillende landen zoals omschreven in de landenstrategiedocumenten en met het feit dat in sommige landen de aanwezigheid van landmijnen een structureel probleem is geworden dat dus onder het EU-ontwikkelingsbeleid valt; 45. betreurt dat tot dusver noch de buitengewone steun noch de langetermijncomponent van het stabiliteitsinstrument zijn gebruikt voor de financiering van mijnbestrijdingsprogramma's; 46. benadrukt dat mijnbestrijding aanzienlijk kan bijdragen aan ontwapening, demobilisatie en rehabilitatie na afloop van conflicten, niet in de laatste plaats omdat hierdoor prestigieuze opleidingen en banen vrijkomen voor voormalige strijders; 47. verzoekt donors hun methoden voor toezicht op en het meten van de kostenefficiëntie van mijnbestrijding te harmoniseren, zodat deze beter per land met elkaar kunnen worden vergeleken en beoordeeld, en met hulp van de Mine Action Support Group (MASG) de beste praktijken te identificeren en te bevorderen; 48. verzoekt de Commissie haar richtsnoeren voor het optreden van de Gemeenschap op het gebied van mijnbestrijding 2008-2013 bij te werken, de voorgestelde wijzigingen door te voeren in de institutionele en financiële architectuur, ervoor te zorgen dat de middelen sneller en flexibeler worden toegekend, duidelijke aanwijzingen te geven voor het ontvangen van financiële steun, waarbij de nadruk wordt gelegd op de meest urgente prioriteiten en de beste praktijken, in „hulppakketten” te voorzien om de meest noodlijdende landen in staat te stellen hun verplichtingen uit hoofde van het Verdrag van Ottawa na te leven, en naar behoren te controleren of de financiering doeltreffend is; 49. benadrukt dat mijnbestrijding een verplicht onderdeel moet vormen van de landenstrategieën van landen waarvan bekend is dat er mijnen (opgeslagen) liggen; 50. is ervan overtuigd dat door betere samenwerking en prioriteiten op internationaal vlak, beter beheer, betere kartering en ontmijning, beter toezicht en betere verslaglegging, en een slimmer en beter gebruik van financiële middelen, een wereld zonder antipersoneelmijnen die een dreiging vormen voor mensenlevens, middelen van bestaan en economische ontwikkeling, binnen onafzienbare tijd werkelijkheid kan worden; o o o 51. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en de regeringen van de lidstaten, de Europese Dienst voor extern optreden en de Commissie, de Verenigde Naties, de president van de Verenigde Staten en het Congres van de Verenigde Staten, de regeringen van de meest door mijnen geteisterde landen en internationale ngo's. Het Europees Parlement , – gezien zijn vorige resoluties over de Democratische Republiek Congo, – gezien de partnerschapsovereenkomst van Cotonou van juni 2000, – gezien de richtsnoeren van de Europese Unie over geweld tegen en discriminatie van vrouwen en meisjes, – gezien het in 1998 aangenomen Statuut van Rome van het Internationaal Strafhof, met name de artikelen 7 en 8, waarin verkrachting, seksuele slavernij, gedwongen prostitutie, gedwongen zwangerschap, gedwongen sterilisatie en elke andere vorm van seksueel geweld als misdaden tegen de mensheid en oorlogsmisdaden worden aangemerkt en worden gelijkgesteld met een vorm van foltering en een ernstige oorlogsmisdaad, ongeacht het feit of deze daden al dan niet systematisch tijdens interne of internationale conflicten worden gepleegd, – gezien resoluties 1325 (2000) en 1820 (2008) van de VN-Veiligheidsraad over vrouwen, vrede en veiligheid, en resolutie 1888 (2009) van de VN-Veiligheidsraad over seksueel geweld tegen vrouwen en kinderen tijdens gewapende conflicten, – gezien resolutie 1925 (2010) van de VN-Veiligheidsraad, waarin het mandaat van de VN-missie in de DRC (MONUSCO) wordt vastgesteld, – gezien resolutie 1991 (2011) van de VN-Veiligheidsraad van 28 juni 2011, waarin het mandaat van MONUSCO wordt verlengd, – gezien de verklaring van 23 juni 2011 van de speciale vertegenwoordiger van de VN voor seksueel geweld in gewapende conflicten, Margot Wallström, – gezien de slotverklaring van de zesde regionale bijeenkomst van de paritaire parlementaire vergadering ACS-EU te Yaoundé (Kameroen) op 28 en 29 april 2011, – gezien de wet betreffende seksueel geweld die het parlement van de DRC in 2006 heeft aangenomen en die bedoeld is om verkrachting sneller te vervolgen en strengere straffen op te leggen, – gezien artikel 122, lid 5, van zijn Reglement, A. overwegende dat tussen 10 en 12 juni 2011, 170 personen het slachtoffer waren van verkrachting of fysiek geweld in de dorpen Nakiele en Abala in de provincie Zuid-Kivu; overwegende dat leden van dezelfde gewapende groep die hiervoor verantwoordelijk was eerder betrokken waren bij massale verkrachting, arrestaties en plunderingen in hetzelfde gebied in januari 2011, B. overwegende dat de veiligheidssituatie in Zuid-Kivu uiterst broos blijft en dat de onrust die het oosten van de DRC treft heeft geleid tot een sterke toename van de schending van de mensenrechten en van oorlogsmisdaden, met inbegrip van seksueel geweld tegen vrouwen, massale verkrachting en bijhorende foltering, afslachting van burgers en grootschalige inlijving van kindsoldaten, gepleegd door zowel gewapende rebellengroepen als door officiële politiemensen en militairen, C. overwegende dat verkrachting door de strijders als een echt oorlogswapen wordt gebruikt om hun slachtoffers te intimideren, te straffen en te controleren, en in het oosten van de DRC sterk veralgemeend is sinds het begin van de militaire operaties in 2009; overwegende dat wreedheden tegen vrouwen vooral de vorm aannemen van verkrachting, groepsverkrachting, seksuele slavernij en moord, wat verregaande gevolgen heeft zoals de fysische en psychische ondermijning van vrouwen, D. overwegende dat de VN-Veiligheidsraad op 29 juni 2011 besloten heeft de VN-missie in de DRC (MONUSCO) met een extra jaar te verlengen en dat deze missie over een mandaat beschikt dat toelaat alle nodige middelen te gebruiken om de burgers te beschermen tegen schendingen van het internationaal humanitair recht en de mensenrechten, E. overwegende dat de slachtoffers van verkrachting kampen met een aanzienlijk tekort aan infrastructuur en geen toegang hebben tot adequate bijstand of medische zorgen; overwegende dat de vrouwen opzettelijk in het openbaar worden aangerand, dat deze agressie hun vaak hun plaats in de samenleving kost alsook hun vermogen om voor hun kinderen te zorgen, en dat de risico's voor besmetting met het aidsvirus enorm zijn; overwegende dat medische spoedhulp uitsluitend wordt verleend door de talrijke ngo's die op het terrein actief zijn, waarbij coördinatie en toegang tot de slachtoffers niet langer gewaarborgd zijn, F. overwegende dat het onvermogen van de DRC om leden van haar eigen leger en gewapende groepen gerechtelijk te vervolgen voor misdaden onder het internationale recht, een cultuur van straffeloosheid heeft bevorderd; overwegende dat het Congolese leger niet over voldoende personele, technische en financiële middelen beschikt om zijn opdracht in de oostelijke provincies van de DRC te vervullen en de bescherming van de bevolking te waarborgen, G. overwegende dat de toepassing van de wet betreffende seksueel geweld die het parlement van de DRC in 2006 heeft aangenomen, zeer beperkt blijft, H. overwegende dat de media een essentiële rol vervullen om de mobilisatie op peil te houden en de publieke opinie te sensibiliseren, 1. veroordeelt met klem de massale verkrachtingen, de daden van seksueel geweld en andere schendingen van de mensenrechten die tussen 10 en 12 juni 2011 in de regio Zuid-Kivu zijn gepleegd; sluit zich aan bij de pijn en het lijden van alle slachtoffers van seksueel geweld en met name van massale verkrachting, die de afgelopen vier jaar herhaaldelijk in het oostelijke deel van de DRC werden gepleegd; 2. verzoekt de regering van de DRC de bestrijding van massale verkrachting en seksueel geweld tegen vrouwen als een nationale prioriteit te beschouwen; 3. is verheugd over het besluit van de VN om een onderzoek naar deze gebeurtenissen in te stellen; dringt erop aan dat onverwijld een onafhankelijk en onpartijdig onderzoek naar deze misdaden wordt ingesteld, overeenkomstig de internationale normen; betreurt dat oorlogsmisdadigers nog steeds hoge posten bekleden; dringt aan op efficiënte en onmiddellijke maatregelen om de bescherming van slachtoffers en getuigen tijdens en na dit onderzoek te waarborgen; 4. verzoekt de Commissie en de Democratische Republiek Congo het landenstrategiedocument van de DRC en het nationale indicatieve programma van het tiende EOF (2008-2013) te herzien, ten einde de kwestie van massale verkrachting en seksueel geweld tegen vrouwen op te nemen als nationale prioriteit ter bestrijding van straffeloosheid; 5. vreest dat daden van seksueel geweld steeds banaler gaan lijken; benadrukt dat het de taak van de regering van de DRC is de veiligheid op haar grondgebied te waarborgen en de burgers te beschermen; herinnert president Kabila eraan dat hij er zich persoonlijk toe heeft verbonden een nultolerantiebeleid inzake seksueel geweld te voeren, de daders van in het land gepleegde oorlogsmisdaden en misdaden tegen de mensheid te vervolgen en samen te werken met het Internationaal Strafhof en de landen in de regio; 6. looft de inzet van de ngo's die hulp verlenen aan de slachtoffers van verkrachting en oorlogsmisdaden, en met name de medische zorgen die worden verstrekt door bepaalde ziekenhuizen zoals dat van Panzi in Bukavu; benadrukt dat de meeste slachtoffers van seksueel geweld geen toegang hebben tot noodzakelijke medische, sociale of juridische bijstand; stelt voor dat de regering van de DRC een omvattend programma uitwerkt voor bijstand aan en herintegratie van slachtoffers in de Congolese samenleving en op de arbeidsmarkt; verzoekt de Commissie bijkomende kredieten vrij te maken voor de bestrijding van seksueel geweld en werk te maken van de oprichting van opvanghuizen voor slachtoffers van seksueel geweld in de risicogebieden; stelt voor een proefproject in te stellen om de medische bijstand aan slachtoffers van seksueel geweld in de DRC te verbeteren; 7. is bezorgd over het feit dat de subcluster GBV (geweld op basis van geslacht), die moest instaan voor de coördinatie van de humanitaire respons op seksueel geweld, anderhalf jaar geleden is afgeschaft bij gebrek aan leiding door het UNFPA (VN-Bevolkingsfonds); dringt bijgevolg aan op een hervorming van het systeem voor humanitaire coördinatie op het terrein; 8. is bezorgd over het feit dat MONUSCO zijn mandaat en zijn verbintenissen niet actiever kon uitvoeren om bescherming te bieden tegen dergelijke massale verkrachting, met inbegrip van dwang door zijn eigen troepen; erkent niettemin dat zijn aanwezigheid onontbeerlijk blijft om toegang tot humanitaire hulp te waarborgen; dringt erop aan dat het mandaat en de verbintenissen van MONUSCO met vastberadenheid worden uitgevoerd om de veiligheid van de bevolking efficiënter te waarborgen; is ingenomen met het besluit om het mandaat van de missie tot 30 juni 2012 te verlengen; 9. verzoekt de Europese Unie en haar lidstaten de activiteiten van de EUSEC RD en EUPOL RD missies te steunen; dringt erop aan dat de kwestie van bestrijding van seksueel geweld integraal wordt geïntegreerd in het gemeenschappelijk veiligheids- en defensiebeleid; 10. blijft ten zeerste verontrust over de huidige humanitaire situatie in de DRC en over de te beperkte financiering in deze regio als gevolg van het terugschroeven van de financiering door bepaalde bilaterale kredietverstrekkers; betreurt ten zeerste dat de toegekende kredieten momenteel slechts weinig slachtoffers bereiken; verzoekt de Commissie de financiering te handhaven die bestemd is voor humanitaire hulp in het oosten van de DRC; 11. verzoekt de Commissie een wetgevingsvoorstel in te dienen inzake conflictmineralen, die de oorlog en de massale verkrachting in de DRC aanwakkeren, en inzake bestrijding van de straffeloosheid, naar analogie van de Amerikaanse Dodd-Frankwet (met name bepaling 1502), die nieuwe rapporteringseisen oplegt voor vervaardigde producten waarvoor zogenaamde conflictmineralen zijn gebruikt; 12. stelt vast dat het plan om het conflict in Zuid-Kivu op te lossen, dat voorrang geeft aan een militaire oplossing, mislukt blijkt te zijn; is van mening dat de oplossing voor dit conflict van politieke aard moet zijn en betreurt het gebrek aan moed bij de internationale gemeenschap; is van mening dat de tijd gekomen is om meer te doen dan alleen maar te veroordelen en dat de Congolese regering, de EU en de VN hun verantwoordelijkheid moeten opnemen en concrete acties moeten ondernemen om een einde te maken aan deze wreedheden; benadrukt dat, indien er niets verandert, de humanitaire organisaties nog lang op het terrein aanwezig zullen zijn; 13. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de vicevoorzitter van de Commissie/hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid, de Afrikaanse Unie, de regeringen van de landen van het Grote Merengebied, de president, de premier en het parlement van de DRC, de secretaris-generaal van de VN, de speciale vertegenwoordiger van de VN voor seksueel geweld in gewapende conflicten, de VN-Veiligheidsraad en de VN-Mensenrechtenraad. Het Europees Parlement , – gezien zijn resolutie van 16 december 2010 over het jaarverslag over de mensenrechten in de wereld in 2009 en het mensenrechtenbeleid van de Europese Unie (1) , – gezien de verkiezing in mei 2011 van Indonesië tot lid van de VN-Mensenrechtenraad (UNHRC); overwegende dat de leden van de VN-Mensenrechtenraad zich aan de hoogste normen moeten houden met betrekking tot de bevordering en bescherming van de mensenrechten, – gezien het Indonesische voorzitterschap van ASEAN in 2011, het ASEAN-handvest, dat op 15 december 2008 in werking is getreden, en de oprichting van de Intergouvernementele Commissie voor de mensenrechten van ASEAN op 23 oktober 2009, – gezien het Internationaal Verdrag inzake burgerrechten en politieke rechten, dat Indonesië in 2006 heeft geratificeerd, – gezien hoofdstuk 29 van de Indonesische grondwet, dat de vrijheid van godsdienst waarborgt, – gezien de artikelen 156 en 156, onder a), van het Indonesische strafwetboek, waarin godslastering, ketterij en religieuze smaad worden verboden, – gezien presidentieel besluit nr. 1/PNPS/1965 over de voorkoming van godslastering en misbruik van godsdienst, – gezien de verklaring van 8 februari 2011 van de EU over de recente aanvallen en moorden op ahmadi's in de provincie Banten, – gezien de partnerschaps- en samenwerkingsovereenkomst tussen de EU en Indonesië, en de eerste ronde van de mensenrechtendialoog die in het kader van die overeenkomst in juni 2010 op Jakarta werd gehouden, – gezien artikel 122, lid 5, van zijn Reglement, A. overwegende dat Indonesië het grootste land ter wereld is met een overwegend islamitische bevolking, en overwegende dat de Indonesische traditie van pluralisme, culturele harmonie, godsdienstvrijheid en sociale rechtvaardigheid is vastgelegd in de nationale „Pancasila”-ideologie, B. overwegende dat er sprake is van een aanzienlijke toename van de aanvallen op religieuze minderheden, met name ahmadi's, die zichzelf als moslims beschouwen, maar ook op christenen, boeddhisten en vooruitstrevende maatschappelijke organisaties, C. overwegende dat de Indonesische minister voor Godsdienstzaken na het verbod op de verspreiding van de ahmadi-moslimleer in 2008 herhaaldelijk heeft opgeroepen tot een algeheel verbod op de ahmadiyyamoslimgemeenschap, en dat drie provincies – West-Java, Zuid-Sulawesi en West-Sumatra – hieraan reeds gevolg hebben gegeven; overwegende dat op 6 februari 2011 in Cikeusik, in de provincie Banten, een grote menigte van minstens 1500 mensen 20 ahmadi-moslims hebben aangevallen, waarbij drie van hen om het leven kwamen en verschillende anderen ernstig gewond raakten, als gevolg waarvan de president van Indonesië een onderzoek eiste, D. overwegende dat na deze aanval, op 8 februari 2011, honderden mensen drie kerken in brand staken en een priester aanvielen in de stad Temanggung op Midden-Java, nadat een van belediging van de islam beschuldigde christen een gevangenisstraf van vijf jaar had gekregen in plaats van de doodstraf, zoals de aanvallers hadden verwacht, en overwegende dat het kerkgenootschap in Indonesië tijdens de afgelopen zes jaar 430 aanvallen op christelijke kerken heeft geregistreerd, E. overwegende dat er al meer dan 150 personen zijn aangehouden of opgesloten in het kader van de artikelen 156 en 156, onder a), van het Indonesische strafwetboek, en overwegende dat er bewijs is dat plaatselijke verordeningen betreffende godslastering, ketterij en religieuze smaad door extremisten worden gebruikt om de godsdienstvrijheid in te perken en spanningen en geweld tussen gemeenschappen aan te wakkeren, F. overwegende dat het Indonesische constitutionele hof op 19 april 2010 vasthield aan de wetten inzake godslastering en ketterij en weigerde gevolg te geven aan de aanvraag tot intrekking van deze wetten, die was ingediend door vier vooraanstaande islamitische geleerden en ten minste zeven Indonesische maatschappelijke en mensenrechtenorganisaties, en ondersteund werd door ten minste 40 andere organisaties, G. overwegende dat er geloofwaardige meldingen zijn, voornamelijk door de nationale commissie voor de mensenrechten, van mensenrechtenschendingen door leden van de veiligheidstroepen in Indonesië, met inbegrip van marteling en andere vormen van mishandeling en het buitensporig gebruik van geweld, met name op Papoea en de Molukken; overwegende dat de daders zelden verantwoording hoeven af te leggen tegenover een onafhankelijke rechter, 1. is ingenomen met de gezamenlijke verklaring die op 24 mei 2011 werd afgegeven door de president, de voorzitter van het Huis van afgevaardigden, de voorzitter van de Raad van regionale vertegenwoordigers, de voorzitter van het Raadgevend Volkscongres, de opperrechters van het hooggerechtshof en het constitutionele hof en andere vooraanstaande ambtenaren, waarin zij aandringen op de handhaving van „Pancasila” en de bescherming van het pluralisme; 2. onderstreept de vooruitgang die Indonesië de afgelopen jaren heeft geboekt op het gebied van de tenuitvoerlegging van de democratie en de rechtsstaat, en hecht het grootste belang aan het behoud en de verdieping van de op vele gebieden harmonieuze betrekkingen tussen de Europese Unie en Indonesië, zoals blijkt uit de partnerschaps- en samenwerkingsovereenkomst EU-Indonesië; 3. is verheugd over de geloften die Indonesië voorafgaand aan zijn verkiezing tot de UNHRC op 20 mei 2011 heeft afgelegd, onder meer met betrekking tot de ratificatie van alle vooraanstaande mensenrechteninstrumenten, en met name het Internationale Verdrag ter bescherming van eenieder tegen gedwongen verdwijning; 4. uit zijn ernstige zorgen over de uitingen van geweld tegen religieuze minderheden, met name ahmadi-moslims, christenen, bahais en boeddhisten; vreest dat schendingen van de godsdienstvrijheid afbreuk doen aan de in de Indonesische grondwet vastgelegde mensenrechten, waaronder het verbod op discriminatie en de vrijheid van mening, meningsuiting en vreedzame vergadering; 5. verzoekt de Indonesische regering, en met name de minister voor Godsdienstzaken en de Indonesische rechterlijke macht, de eerbiediging en bevordering van de rechtsstaat te garanderen en ervoor te zorgen dat personen die zich schuldig maken aan religieus geweld en aanzetting tot haat voor het gerecht worden gebracht; 6. uit zijn diepe bezorgdheid over de plaatselijke verordeningen betreffende godslastering, ketterij en religieuze smaad, die gemakkelijk misbruikt kunnen worden, en over het gezamenlijk ministerieel besluit van 2008 inzake het verbod op de verspreiding van de ahmadiyyamoslimleer, en verzoekt de Indonesische autoriteiten deze in te trekken of te herzien; 7. is verheugd over de werkzaamheden van het Indonesische maatschappelijk middenveld, met inbegrip van de islamitische, christelijke en seculiere denktanks, mensenrechtenorganisaties en anti-extremistische organisaties, op het gebied van de bevordering van het pluralisme, godsdienstvrijheid, religieuze harmonie en de mensenrechten; 8. dringt er bij de Indonesische regering op aan dat zij de aanbevelingen van de hoge commissaris voor de mensenrechten van de VN opvolgt, en met name wat betreft de uitnodiging van de speciale VN-rapporteur voor de vrijheid van godsdienst en levensovertuiging voor een bezoek aan het land; 9. is ingenomen met het onderzoek naar de dodelijke aanvallen op de ahmadiyyagemeenschap in februari 2011 op West-Java, als gevolg waarvan de regionale en provinciale politiechefs zijn vervangen, aanklachten zijn ingediend tegen negen politie-officieren wegens veronachtzaming van hun taak, en 14 anderen zijn berecht voor de door hen gepleegde misdaden, en roept op tot onafhankelijk toezicht op de rechtzaken, zodat rechtvaardigheid voor alle betrokken partijen kan worden gewaarborgd; 10. verzoekt de Indonesische autoriteiten om een onderzoek in te stellen naar de mensenrechtenschendingen door leden van de veiligheidstroepen en om de schuldig bevonden personen te vervolgen, ook degenen met commando-verantwoordelijkheid; 11. roept op tot de onmiddellijke en onvoorwaardelijke vrijlating van alle gewetensgevangenen die uitsluitend op grond van hun deelname aan vreedzame politieke protesten zijn gearresteerd en aangeklaagd, aangezien dit in strijd is met de gedachte van de speciale autonomiewet van 2001, die Papoea's, Molukkers en andere etnische en religieuze minderheden het recht geeft hun culturele identiteit te uiten; 12. verzoekt de EU-delegatie en diplomatieke missies van de lidstaten de mensenrechtensituatie nauwlettend te blijven volgen, met name in gevoelige gebieden als Papoea, de Molukken en Atjeh; 13. benadrukt het belang van de opname van een mensenrechtendimensie in de politieke dialoog die in het kader van de partnerschaps- en samenwerkingsovereenkomst tussen de EU en Indonesië plaatsvindt, met de bijzondere nadruk op godsdienstvrijheid en respect voor minderheden, 14. doet een beroep op de lidstaten en de Commissie om steun te verlenen aan het Indonesische maatschappelijk middenveld en aan de Indonesische mensenrechtenorganisaties die zich actief inzetten voor de bevordering van de democratie, verdraagzaamheid en vreedzame samenleving van verschillende etnische en religieuze groeperingen; 15. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de regering en het parlement van Indonesië, de vicevoorzitter van de Commissie/hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid, de Commissie, de regeringen en parlementen van de lidstaten, de Intergouvernementele Commissie voor de mensenrechten van ASEAN en de VN-mensenrechtenraad. Het Europees Parlement , – gezien resolutie 63/168 van de Algemene vergadering van de Verenigde Naties, waarin wordt aangedrongen op de uitvoering van resolutie 62/149 de Algemene vergadering van de Verenigde Naties van 18 december 2007, waarin 106 landen, bij 34 onthoudingen en slechts 46 stemmen tegen, stemden vóór een resolutie die oproept tot een wereldwijd moratorium op doodstraffen en terechtstellingen, – gezien de op 21 december 2010 aangenomen resolutie 65/206 van de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties over een moratorium op de doodstraf, – gezien de EU-richtsnoeren inzake de doodstraf, – gezien zijn resolutie van 27 september 2007 over een wereldwijd moratorium op de doodstraf (1) , – gezien de samenwerkingsovereenkomst van 1994 tussen de Europese Gemeenschap en de Republiek India, – gezien de thematische dialoog over de mensenrechten tussen de EU en India, – gezien artikel 2 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, – gezien zijn resolutie van 7 oktober 2010 over de Werelddag tegen de doodstraf (2) , – gezien artikel 122, lid 5, van zijn Reglement, A. overwegende dat in 2011 – tot mei – slechts in negen landen terechtstellingen hebben plaatsgevonden, wat een duidelijke aanwijzing is dat er in de wereld sprake is van een toenemende erkenning van het wrede en onmenselijke karakter van de doodstraf, B. overwegende dat in India de doodstraf sinds 2004 niet meer werd voltrokken, C. overwegende dat toestemming voor de terechtstelling van twee veroordeelden is verleend, D. overwegende dat de Indiase president, Pratibha Patil, op aanbeveling van het Union Home Ministry de op grond van artikel 72 van de Indiase grondwet ingediende gratieverzoeken ten behoeve van Davinder Pal Singh Bhullar, uit Punjab, en Mahendra Nath Das, uit Assam, heeft verworpen, E. overwegende dat Mahendra Nath Das in 1997 wegens moord ter dood werd veroordeeld, overwegende dat alle wettelijke beroepsmogelijkheden zijn uitgeput en overwegende dat zijn terechtstelling door het Gauhati hooggerechtshof in Assam (Noordoost-India) is opgeschort tot 21 juli 2011 omdat de Indiase regering om tijd heeft verzocht het hof van repliek te dienen, F. overwegende dat Davinder Pal Singh Bhullar op 29 augustus 2001 ter dood werd veroordeeld na schuldig te zijn bevonden aan betrokkenheid bij een bomaanslag in 1993 op het Youth Congress Office in New Delhi, G. overwegende dat de gebeurtenissen rondom de terugkeer van Davinder Pal Singh Bhullar naar India uit Duitsland en het langdurige wachten van Mahendra Nath op de voltrekking van zijn vonnis aanleiding tot vragen geven, H. overwegende dat India, toen het zich vóór de verkiezingen van 20 mei 2011 kandidaat stelde voor de Raad voor de mensenrechten, zich ertoe verbond de strengste normen te hanteren bij de bevordering en bescherming van de rechten van de mens, 1. geeft uiting aan zijn ernstige bezorgdheid over het feit dat de Indiase regering na een de facto moratorium van zeven jaar wellicht terugkeert naar de toepassing van de doodstraf en daarbij tegen de wereldwijde ontwikkeling naar de afschaffing van deze straf ingaat; 2. herhaalt dat het de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties volledig steunt in haar oproep tot instelling van een moratorium op alle terechtstellingen met het oog op de afschaffing van de doodstraf; 3. doet een nadrukkelijk beroep op de regering van India niet over te gaan tot de terechtstelling van Davinder Pal Singh Bhullar of Mahendra Nath Das, en hun doodstrafvonnissen om te zetten; 4. vraagt de Indiase autoriteiten om de zaken van Davinder Pal Singh Bhullar en Mahendra Nath Das case op een bijzonder transparante wijze te behandelen; 5. vraagt de regering en het parlement van India wetgeving aan te nemen waarmee een permanent moratorium op terechtstellingen wordt ingevoerd, met als doel de doodstraf in de nabije toekomst af te schaffen; 6. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de president, de regering en het parlement van India, de Indiase minister van justitie, de Indiase minister van binnenlandse zaken, de hoge commissaris voor de mensenrechten van de VN, de vicevoorzitter van de Commissie/hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid, de Commissie en de regeringen en parlementen van de lidstaten.