Het Europees Parlement, - onder verwijzing naar zijn resolutie van 16 september 1999 (1) over de situatie in de Republiek Dagestan, in de Russische Federatie, - gezien zijn instemming d.d. 30 november 1995 met de sluiting van een partnerschaps- en samenwerkingsovereenkomst tussen de Europese Gemeenschappen en hun lidstaten, enerzijds, en de Russische Federatie, anderzijds, zijn instemming d.d. 11 juni 1997 met de sluiting van een Protocol bij de partnerschaps- en samenwerkingsovereenkomst tussen de Europese Gemeenschappen en hun lidstaten en de Russische Federatie, en de gemeenschappelijke strategie van de Europese Unie ten aanzien van Rusland, door de Raad goedgekeurd in juni 1999, A. gezien de diplomatieke stappen van de Raad van 30 september 1999 in Moskou met betrekking tot de situatie in Tsjetsjenië, B. verlangend de samenwerking via de Samenwerkingsraad voor de Zwarte Zee te verdiepen, C. overwegende dat de Europese Unie streeft naar versterking van het strategisch partnerschap met Rusland in termen van economische integratie en samenwerking bij gelijktijdige handhaving van de stabiliteit en veiligheid in Europa en daarbuiten, D. met nadruk wijzend op de territoriale integriteit van de Russische Federatie en overwegende dat er geen vertraging mag optreden bij de op 19 december 1999 geplande democratische verkiezingen voor de Doema, E. ten zeerste verontrust over het escaleren van de conflicten in Dagestan en Tsjetsjenië, met name na het besluit van de Russische militaire autoriteiten om over te gaan tot gewapende acties in de autonome gebieden van deze regio's, die voor politieke doeleinden zouden kunnen worden gebruikt, F. bezorgd over de verslechterende situatie van de ten minste 100.000 ontheemden die na de luchtaanvallen in Tsjetsjenië zijn uitgeweken naar naburige Russische republieken, met name de Russische republiek Ingoesjetië, G. overwegende dat de regionale etnische problemen in de Kaukasus voortvloeien uit het verdeel-en-heersbeleid uit de Sovjetperiode en nog steeds niet opgelost zijn, H. overwegende dat de geostrategische aspecten van het conflict in de Kaukasus steeds meer aan betekenis winnen, met name door de aanwezigheid van oliepijpleidingen en omvangrijke aardoliebelangen, I. gealarmeerd door verklaringen van de Russische premier Poetin, die onderhandelingen met de gekozen president van Tsjetsjenië, Masjadow, zonder meer van de hand wijst en het militaire optreden openlijk in verband brengt met de belangen van zijn land op het gebied van de grondstoffen, J. kennis genomen hebbende van een verklaring van het Tsjetsjeense parlement van 30 september 1999, dat daags daarvoor talrijke woongebieden en diverse drinkwaterreservoirs door Russische raketten en artillerie verwoest werden en door een bombarment op een chemische fabriek in Grozny 1000 ton ammoniak en vloeibare chloor in de rivier de Soendsja terecht waren gekomen en vandaar via de rivier de Terek in de Kaspische Zee, 1. veroordeelt ten strengste de Russische militaire interventie in Tsjetsenië en betreurt ten zeerste dat eens te meer mensen het leven hebben verloren of gewond zijn geraakt en schade is toegebracht aan gezinnen en het sociale en economische leven als gevolg van het geweld in Tsjetsjenië en Dagestan, en dringt er bij de Russische autoriteiten op aan alles in het werk te stellen om in overeenstemming met de mensenrechten de rechtsstaat te herstellen op het gehele grondgebied van de Russische Federatie en gelijke behandeling van alle burgers, eerbiediging van de internationale beginselen inzake mensenrechten en de veiligheid van de burgerbevolking te waarborgen; 2. veroordeelt ten strengste alle terroristische acties en het militaire geweld tegen Tsjetsjeense en niet-Tsjetsjeense burgers, spreekt zijn condoleances uit aan degenen die hun naasten hebben verloren en degenen die te lijden hebben, dringt er bij de strijdende partijen op aan verantwoordelijk te handelen, geen enkel geweld te gebruiken en burgers die ongewild bij het conflict worden betrokken, te ontzien, en verzoekt om een onverwijlde politieke dialoog tussen de strijdende partijen; 3. herhaalt zijn verzoek om verslagen van de OVSE over de tenuitvoerlegging van de overeenkomst tussen de Russische Federatie en de Republiek Tsjetsjenië, en over de sociale, economische en politieke situatie in Dagestan; dringt aan op soortgelijke verslagen over de situatie in Tsjetsjenië en Ingoesjetië, en verzoekt de OVSE op de komende topontmoeting te Istanboel aanbevelingen uit te spreken, 4. verzoekt de Russische regering en de internationale gemeenschap, en niet in de laatste plaats de Commissie, omvangrijke humanitaire hulp ter beschikking te stellen aan de gebombardeerde, gevluchte en ontheemde burgerbevolking, en herinnert de Russische regering aan haar tot dusver niet nagekomen verplichting uit de wapenstilstandsovereenkomst van 1996 om Tsjetsjenië steun voor wederopbouw te bieden, dringt erop aan dat de Russische regering de volledige verantwoordelijkheid voor de wederopbouw van de in het verleden en tijdens het huidige conflict vernietigde woongebieden en infrastructuur op zich moet nemen, en verzoekt het Europees Bureau voor humanitaire hulp (ECHO) om een evaluatie van de humanitaire situatie in Tsjetsjenië en de naburige regio's die te kampen hebben met vluchtelingenstromen, en op basis van zijn jarenlange ervaring met deze regio het Parlement een voorstel te doen toekomen inzake humanitaire hulp op korte termijn, 5. verzoekt de Commissie onmiddellijk een programma in te stellen voor humanitaire hulp aan de ontheemde bevolking van Tsjetsjenië en de naburige republieken, en dringt er hiertoe bij de Russische en UNHCR-functionarissen op aan om met het oog op de naderende winter voorstellen te doen toekomen aan het Europees Bureau voor humanitaire hulp met betrekking tot humanitaire hulp, het vervoer en de distributie hiervan in de republieken Tsjetsjenië, Dagestan en Ingoesjetië; 6. dringt er bij de Russische en Tsjetsjeense autoriteiten op aan de activiteiten van humanitaire NGO's in de regio Noord-Kaukasus en met name in Tsjetsjenië te vergemakkelijken; 7. dringt erop aan in het kader van de Samenwerkingsraad voor de Zwarte Zee en in samenwerking met de OVSE een nieuwe milleniumconferentie over de Kaukasus bijeen te roepen, ter oprichting van een regionale ronde tafel van de regeringen van de Russische Federatie, de regeringen van de naburige republieken en de regeringen van staten die lid zijn van de Samenwerkingsraad voor de Zwarte Zee, met het doel de regio te stabiliseren en tot verdere ontwikkeling te brengen, en - als eerste prioriteit - een forum in te stellen voor samenwerking inzake de terugkeer van ontheemden en de bevordering van veiligheid en regionale economische integratie; 8. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Commissie, de Raad, de OVSE, de secretaris-generaal van de Verenigde Naties, de Conferentie van ministers van Buitenlandse Zaken van de Islamitische landen, de Russische Doema en Federale Raad, de autoriteiten in Tsjetsjenië, Dagestan en Ingoesjetië, lidstaten van de Samenwerkingsraad voor de Zwarte Zee en de regeringen van Afghanistan en Iran. Het Europees Parlement, - onder verwijzing naar zijn eerdere resoluties over een EU-code voor de uitvoer of overdracht van wapens, met name die van 14 mei 1998 (1) over een gedragscode voor de wapenexport en de door de Paritaire Vergadering ACS-EU goedgekeurde resolutie van 21 april 1998, - onder verwijzing naar het door de Raad goedgekeurde gemeenschappelijk optreden over de bijdrage van de Europese Unie ter bestrijding van de destabiliserende accumulatie en verspreiding van kleine en lichte wapens, - onder verwijzing naar het EU-programma ter voorkoming en bestrijding van de illegale handel in conventionele wapens van juni 1997, A. het eerste jaarverslag over de gedragscode voor de uitvoer of overdracht van wapens, die door de Raad op 8 juni 1998 is goedgekeurd, toejuichend en vaststellend dat dit eerste verslag de mogelijkheid biedt om belangrijke en procedurele precedenten te scheppen en terreinen vast te stellen waar de code moet worden aangescherpt, B. geschokt door de wreedheden in Oost-Timor en de voortdurende schendingen van de mensenrechten in West-Timor en andere delen van Indonesië en overwegende dat deze gebeurtenissen doeltreffende controles extra urgent maken om te voorkomen dat wapens worden uitgevoerd naar landen die de mensenrechten op grote schaal schenden, C. er nogmaals op wijzend dat alle multilaterale overlegmechanismen, waardoor kan worden gewaarborgd dat alle lidstaten snel op de hoogte worden gesteld van goedgekeurde of afgewezen wapenvergunningen, doeltreffende gemeenschappelijke mechanismen voor het toezicht op overeenkomsten over het eindgebruik, controle op licentieprocedures en Europese wetgeving betreffende de wapenhandel door EU-burgers, onmisbare elementen zijn in een verantwoord en doeltreffend stelsel van wapenexportcontroles, D. er nogmaals op wijzend dat de EU-code voor wapenexport zo helder mogelijk moet worden toegepast, met inbegrip van parlementaire controle op EU-niveau doordat een geconsolideerde versie van het jaarverslag voor de EU-code aan het Parlement wordt voorgelegd zodat het hierover van gedachten kan wisselen, E. met bezorgdheid vaststellend dat tot dusver geen uitgebreide gemeenschappelijke lijst van militaire goederen en goederen voor tweeërlei gebruik is goedgekeurd waarop de code van toepassing is, F. er nogmaals op wijzend dat de gedragscode meer kans op succes biedt wanneer andere belangrijke exporteurs, zoals de VS, de Russische Federatie en China en de geassocieerde landen soortgelijke voorschriften formuleren en kennis nemend van het streven van winnaars van de Nobelprijs voor de Vrede om een internationale code voor wapenexport te ontwikkelen, 1. verheugt zich erover dat de Raad de geconsolideerde versie van het jaarverslag volledig heeft gepubliceerd en neemt zich voor dit te controleren en daarbij kanttekeningen te plaatsen; 2. verzoekt de lidstaten de nationale verslagen onverwijld te publiceren en deze ter controle en voor discussiedoeleinden voor te leggen aan de nationale parlementen; 3. dringt er bij de Raad op aan de hoogste prioriteit te geven aan vaststelling en goedkeuring van een algemene gemeenschappelijke controlelijst van goederen en diensten voor militair, veiligheids-, politioneel en tweeërlei gebruik, met het oog op de toepassing van consistente en vergelijkbare vergunnings- en verslaggevingsprocedures in de lidstaten; zo'n controlelijst moet een nauwkeurige opsomming behelzen van goederen en diensten waarvan productie, reclame, overdracht of gebruik zijn verboden; 4. dringt er bij de Raad op aan ervoor te zorgen dat de EU-code wordt uitgebreid tot toegestane productieovereenkomsten buiten de EU, die zijn gesloten door wapenproducenten die in de EU zijn gevestigd; 5. verzoekt de geassocieerde landen zo'n gedragscode goed te keuren en uit te voeren; 6. herhaalt zijn verzoek aan de Raad om ervoor te zorgen dat alle lidstaten door middel van multilaterale raadplegingsmechanismen onverwijld op de hoogte worden gesteld van de goedkeuring of afwijzing van exportvergunningen; 7. verzoekt de Raad een discussie op gang te brengen over de invoering van gemeenschappelijke EU-controles op de activiteiten van EU-burgers die zich met wapenhandel bezighouden; 8. verzoekt de Raad verslag uit te brengen van zijn pogingen om andere wapenexporterende landen over te halen de beginselen van de gedragscode over te nemen; 9. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie en de regeringen en parlementen van de lidstaten. Het Europees Parlement, - onder verwijzing naar zijn eerdere resoluties over de doodstraf, A. overwegende dat de afschaffing van de doodstraf bijdraagt tot versteviging van de menselijke waardigheid en gestage uitbreiding van de rechten van de mens, B. verontrust over de dreigende terechtstelling die duizenden boven het hoofd hangt en over het lot van Europese staatsburgers die in derde landen ter dood zijn veroordeeld, C. ten zeerste verontrust over de veroordeling van de heer Öcalan tot de doodstraf, 1. juicht het feit toe dat de Raad, en met name het Finse voorzitterschap heeft besloten namens de Unie bij de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties een resolutie in te dienen over afschaffing van de doodstraf; 2. verzoekt het Finse voorzitterschap en de lidstaten erop toe te zien dat in de resolutie uitdrukkelijk wordt verwezen naar instelling van een toekomstig wereldomvattend moratorium op terechtstellingen; 3. acht het voorts van het grootste belang dat in de resolutie wordt gepleit voor benoeming van een speciaal rapporteur die tot taak heeft toe te zien op toepassing van de resolutie, en instrumenten en maatregelen voor te stellen die een werkelijke tenuitvoerlegging van de resolutie mogelijk maken; 4. juicht het feit toe dat de doodstraf in enkele landen, met name in Midden- en Oost-Europa is afgeschaft; 5. geeft uiting van zijn verontrusting ten aanzien van landen die bezig zijn de doodstraf opnieuw in te voeren na deze jarenlang niet te hebben toegepast; 6. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie en de secretaris-generaal van de VN. Het Europees Parlement, - gezien zijn voorgaande resoluties over Indonesië, - gezien de verklaring van het Voorzitterschap namens de EU over Indonesië in juli 1999, A. overwegende dat er dringend behoefte bestaat aan internationale aandacht voor het escalerende inter-communautaire conflict in en rond Ambon op de Molukken, B. overwegende dat sinds november 1998 honderden mensen op de Molukken en in andere regio's zijn omgekomen bij gewelddadige incidenten en dat tienduizenden zijn gevlucht, C. overwegende dat ondanks de toezeggingen van de Indonesische regering in augustus weer 65 mensen op Ambon (Molukken) om het leven zijn gekomen, 242 werden gewond en duizenden dakloos werden, terwijl er tot 24 september 1999 nog 40 doden vielen, tientallen mensen gewond werden en het aantal vluchtelingen op 35.000 lag, D. overwegende dat het aantal gewelddadige incidenten gedurende de zomer sterk is toegenomen en in andere delen van Indonesië, zoals Atjeh, Irian Jaya en Riouw, nog steeds plaatsvinden, E. overwegende dat één van de redenen van dit geweld de gedwongen migratie is van Indonesische burgers uit andere gebieden zoals Sulawesi (Celebes) naar de Molukken, als gevolg waarvan het vroegere evenwicht tussen Moslims en Christenen is verstoord, F. overwegende dat de economische problemen in de regio de situatie hebben verslechterd en dat maatregelen ter stimulering van een eerlijker verdeling van de rijkdommen van het land een waardevol element zouden vormen in het democratiseringsproces, G. overwegende dat de Indonesische militairen niet in staat zijn gebleken de vrede tussen de diverse gemeenschappen te bewaren, wat leidt tot een onophoudelijk lijden van de bevolking en ernstige schending van de mensenrechten, H. overwegende dat het van belang is een dialoog tussen de christelijke en de mohammedaanse gemeenschappen te bevorderen, I. overwegende dat op de Molukken gewapende milities aanwezig zijn die een actieve rol spelen bij het provoceren van de bevolking en aldus gewelddadigheden uitlokken en dat zij, zoals op Timor, onder bescherming lijken te staan van het officiële leger, 1. acht het van vitaal belang dat de kwetsbare etnische en religieuze balans op de Molukken behouden blijft, en dat derhalve de handhavers van de orde een einde maken aan deze gewelddaden die het evenwicht bedreigen, op een wijze die in overeenstemming is met de internationale normen voor de mensenrechten en met het doel de huidige spanningen te verminderen; 2. doet een beroep op de Europese Unie druk uit te oefenen op de Indonesische regering zodat de bevolking van de Molukken kan rekenen op de krachtige bescherming van de Indonesische legereenheden die aldaar gestationeerd zijn; 3. doet een beroep op het Indonesische parlement het proces tot hervorming van de instellingen van het land voort te zetten en verwacht dat parallel daaraan een hervorming van leger en politie zal plaatsvinden; 4. doet een beroep op de Indonesische regering de gewelddadige milities te verbieden en te ontmantelen en ervoor te zorgen dat zij die zich schuldig gemaakt hebben aan opruiing, geweld en moord, terecht moeten staan; 5. doet een beroep op de Indonesische regering samen te werken met de VN. en NGO's, die zich inzetten voor de mensenrechten, zodat objectieve verslagen kunnen worden uitgebracht over de situatie en de oorzaak en de omvang van het geweld en rechtvaardige oplossingen kunnen worden gevonden voor herstel van schade en orde; 6. doet een beroep op de Europese Unie humanitaire steun te verlenen, zoals voedsel en medicijnen, aan de tienduizenden ontheemden en met de NGO's te helpen bij het herstel van uitgebrande huizen en verwoeste dorpen zodat de bevolking zo snel mogelijk het normale leven kan hervatten; 7. dringt er bij de Europese Unie op aan een dialoog te voeren met de Indonesische regering over de kwestie van de gedwongen migratie van Indonesische burgers naar andere eilanden omdat deze - niet alleen op de Molukken, maar ook in andere gebieden zoals Irian Jaya - verwarring schept en geweld bevordert en wellicht in de toekomst nog meer ellende zal veroorzaken in Indonesië; 8. doet een beroep op de Europese Unie alles te doen wat in haar vermogen ligt om te helpen bij het bevorderen van de democratie en de mensenrechten in Indonesië, waarbij het Indonesische leger ondergeschikt is aan de regering en etnische en religieuze minderheden worden gerespecteerd en beschermd in overeenstemming met de grondwet van Indonesië; 9. doet een beroep op de Europese Unie druk te blijven uitoefenen op de Indonesische regering om de weg naar hervorming en democratie te blijven volgen en de regionale autonomie te erkennen als onderdeel van de democratische structuren van Indonesië; 10. verzoekt de Commissie en de Raad te overwegen met de VN en de Indonesische regering een programma op te zetten dat gericht is op het herstel van een burgermaatschappij waarbinnen het etnische en religieuze evenwicht op de Molukken wordt bewaard: 11. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Commissie, de Raad, het Indonesische parlement, de Indonesische regering, de secretaris-generaal van de VN en de ASEAN. Het Europees Parlement, - gelet op zijn eerdere resoluties over de situatie in Wit-Rusland, - gezien de verklaring van de Raad van 15 september 1997, A. overwegende dat de ambtstermijn van president Lukashenko overeenkomstig de Grondwet van 1994 op 20 juli 1999 ten einde is gelopen, en dat geen andere rechtmatige, democratische structuren bestaan nadat president Lukashenko deze krachtens een omstreden referendum in 1996 deze heeft geschrapt, en dat in 2000 parlementsverkiezingen moeten worden gehouden, B. vaststellend dat politici van de oppositie steeds weer toegang wordt ontzegd tot de door de overheid gecontroleerde pers en elektronische media, en dat zelfs toegang tot de nieuwste media, zoals Internet, volstrekt verboden is, C. ernstig verontrust over de nog opgeloste verdwijning van Victor Gonchar, vice-voorzitter van de Dertiende Hoogste Raad, en van Anatoly Krasovsky, hoofd van de "Kraiska” uitgeverij, die voor de laatste maal op 16 september 1999 zijn gezien, evenals over de verdwijning van de voormalige directeur van de nationale bank van Wit-Rusland, Tamara Vinnikova, en de voormalig minister van binnenlandse zaken generaal Yuri Zakharenko, D. voorts vaststellend dat de vroegere eerste minister, de heer Mikhail Chyhir, gevangen zit op beschuldiging van machtsmisbruik, waarvoor echter nog geen bewijs is gevonden, E. overwegende dat voorts enkele managers van bedrijven zijn gearresteerd, kennelijk omdat de staat tracht meer invloed te krijgen op deze bedrijven, F. verontrust over het feit dat journalisten van de onafhankelijke pers steeds vaker van crimineel gedrag worden beschuldigd, waardoor onder meer de grootste onafhankelijke krant "Naviny” een boete heeft opgelegd gekregen van 20.000 US-dollars en door de president zelf is bedreigd met sluiting, G. nogmaals onderstrepend dat de Europese Unie in de Overeenkomst inzake partnerschap en samenwerking met Wit-Rusland heeft getracht haar betrekkingen met Wit-Rusland te versterken en haar volledige steun te geven aan het vereiste proces van economische en democratische hervormingen in dat land, H. overwegende dat de recente gebeurtenissen en de systematische onwil om democratische hervormingen door te voeren, een verdere integratie van Wit-Rusland in het economische en politieke bestel in Europa hebben verhinderd, I. overwegende dat een Groep voor bijstand en toezicht van de OVSE voortdurend heeft gewerkt aan de bevordering van het herstel van democratische structuren en de dialoog tussen oppositie en regering, en overwegende dat de toegang van de oppositie tot de media, die in overheidshanden zijn, een kernpunt in de onderhandelingen is, J. overwegende dat het TACIS programma voor ontwikkeling van de maatschappelijke instellingen is opgezet ter versterking van de NGO's en de onafhankelijke media, maar dat dit door de minister van binnenlandse zaken van Wit-Rusland nog niet is aanvaard, 1. verzoekt de autoriteiten van Wit-Rusland alles in het werk te stellen om uit te vinden waar mevrouw Tamara Vinnikova, generaal Yuri Zakharenko en de heer Victor Gonchar zich bevinden, en hun veiligheid te waarborgen, en verwacht op korte termijn resultaten van dit onderzoek; 2. verzoekt de autoriteiten van Wit-Rusland onmiddellijk alle gevangenen vrij te laten die vastzitten omdat zij hun recht op vrijheid van meningsuiting hebben uitgeoefend, met name de parlementsleden Andry Klimov en Vladimir Kudinov; 3. verzoekt de autoriteiten van Wit-Rusland te zorgen voor herstel van de eerbiediging van de internationale normen op het vlak van de mensenrechten, persvrijheid en vrijheid van meningsuiting als vastgelegd in het Internationale Verdrag betreffende de burgerlijke en politieke rechten en het handvest van Parijs voor een nieuw Europa, dat Wit-Rusland heeft ondertekend, en dat tevens het uitgangspunt vormt voor de Partnerschapsovereenkomst tussen Wit-Rusland en de EU, 4. verzoekt de autoriteiten van Wit-Rusland onverwijld te voldoen aan de noodzakelijke voorwaarden voor een verbetering van de betrekkingen tussen de Europese Unie en Wit-Rusland door de nodige stappen te nemen in het proces van economische en democratische hervormingen en door de internationale normen inzake behoorlijk bestuur en eerbiediging van de mensenrechten toe te passen, en de tenuitvoerlegging van het TACIS-programma voor de ontwikkeling van de maatschappelijke instellingen niet te belemmeren, en onderstreept nogmaals dat de samenwerking tussen de Europese Unie en Wit-Rusland geen voortgang kan boeken totdat de regering van Wit-Rusland duidelijke maatregelen in de richting van eerbiediging van de mensenrechten en democratische en juridische hervormingen zal treffen; 5. spreekt zijn algehele steun uit voor de inspanningen van de OVSE om aan te zetten tot een dialoog tussen de president en de oppositie om te voorkomen dat de kloven nog dieper worden; 6. dringt er bij president Lukasjenko op aan dat hij vrije en eerlijke presidentsverkiezingen toestaat in het jaar 1999 en parlementsverkiezingen in 2000, overeenkomstig de toezeggingen in het kader van de OVSE, en dat hij daartoe de nodige voorwaarden schept, zoals een vrije toegang tot de massamedia voor de oppositie; 7. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Commissie, de Raad, de OVSE, de regering van Wit-Rusland en het democratisch gekozen parlement van Wit-Rusland. Het Europees Parlement, - onder verwijzing naar zijn eerdere resoluties over de situatie in Kosovo en het voormalige Joegoslavië, - gelet op de militair-technische overeenkomst tussen de internationale veiligheidsmacht (KFOR) en de regering van de Federale Republiek Joegoslavië en de Republiek Servië van 9 juni 1999, - gelet op het door de Raad op 10 juni 1999 ondertekende Stabiliteitspact voor Zuidoost-Europa, - gezien de beoordeling door de UNHCR/OVSE van de situatie van etnische minderheden in Kosovo van 6 september 1999, - gezien het verslag van de Hoge Commissaris van de Verenigde Naties voor de mensenrechten over de situatie van de mensenrechten in Kosovo van 7 september 1999, A. overwegende dat een groot deel van de Roma-bevolking in Kosovo sinds het einde van het conflict in Kosovo het slachtoffer is, of is geweest, van ernstige schendingen van de mensenrechten en wordt beschuldigd van "medeplichtigheid” met de Servische strijdkrachten tijdens het conflict, B. overwegende dat als gevolg van deze schendingen en bedreigingen met geweld sinds medio juni 1999 meer dan de helft van de naar schatting 12.000-15.000 Roma uit Kosovo is weggevlucht, C. overwegende dat er sinds het einde van het conflict een stroom van ontvoeringen en moorden heeft plaatsgevonden van leden van andere minderheden in Kosovo, met name Serviërs, D. overwegende dat de vervolging van Roma-burgers en andere etnische minderheden, waaronder Serviërs, in Kosovo voortduurt; overwegende dat de internationale veiligheidstroepen in Kosovo zich inspannen om de Roma en andere etnische minderheden te beschermen, maar dat dit momenteel niet voldoende is om de etnische minderheden in Kosovo veiligheid te bieden, E. overwegende dat de minderheden in Kosovo zijn gevlucht naar door de KFOR beschermde enclaves voor Roma of Serviërs, F. overwegende dat het Roma-volk in de meeste Midden- en Oosteuropese landen te kampen heeft met ernstige problemen en derhalve een speciale behandeling verdient, 1. verzoekt de KFOR adequaat te reageren op criminele activiteiten tegen Roma-burgers in Kosovo en de inspanningen ter bescherming van burgers van etnische minderheden in de haar toegewezen sector te vergroten; 2. roept de leiders van de Albanese gemeenschap in Kosovo ertoe op verantwoordelijkheid te nemen voor het voorkomen van de aanhoudende intimidatie en het aanhoudende geweld tegen de Roma in Kosovo; 3. verzoekt alle partijen ten volle met de KFOR samen te werken bij de uitvoering van resolutie nr. 1244(1999) van de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties en derhalve alle etnische gewelddadigheden uit welke hoek dan ook te staken en te werken aan verzoening tussen alle groepen in de samenleving; 4. dringt er bij de Raad van de Verenigde Naties op aan de nodige druk uit te oefenen, zodat de KFOR haar opdracht om alle militaire en paramilitaire groepen te ontwapenen volledig kan uitvoeren; 5. verzoekt de VN alsook de UNMIK om de KFOR-troepen in Kosovo effectief de bevoegdheid te geven de gehele burgerbevolking te beschermen tegen racistisch optreden en andere criminele daden die door paramilitaire troepen worden begaan; 6. dringt er bij de UNHCR, de KFOR en de UNMIK met klem op aan regelingen inzake bijzondere status of enigerlei kantonnering te bestrijden en af te wijzen; 7. verzoekt de Verenigde Naties, de NAVO, de OVSE en de Europese Unie de oprichting van een alle delen van de burgersamenleving omvattende Kosovaarse politiemacht te bespoedigen; 8. erkent de dringende noodzaak iedere pleger van wreedheden uit welke kring ook voor de rechter te brengen, teneinde in de regio de normaliteit van de rechtsorde, eerbiediging van de culturele en etnische diversiteit alsmede de mensenrechten weer op te bouwen en zo de basis te leggen voor interetnische verzoening; 9. betreurt dat de aanklager van het Internationaal Straftribunaal voor het voormalige Joegoslavië (ICTY) alleen het mandaat heeft misdaden te onderzoeken die hebben plaatsgevonden tijdens het gewapende conflict in Kosovo; 10. verlangt dat de UNMIK, die verantwoordelijk is voor het onderzoek en de vervolging van misdaden via de internationale politie van de VN en met assistentie van de KFOR, het ICTY geregeld informeert over de aard en de stand van de onderzoeken die in Kosovo worden uitgevoerd; 11. verzoekt de Raad, de Commissie en de Europese Bank voor Wederopbouw en Ontwikkeling bij de toewijzing van hulp voor de wederopbouw prioriteit te geven aan gemeenten die etnische minderheden bescherming bieden en die zich inspannen om geweld tegen en discriminatie van etnische minderheden en personen vanwege hun politieke bindingen, te voorkomen; 12. verzoekt de Commissie en de Raad specifieke steun ter beschikking te stellen voor programma's om een dialoog tussen vertegenwoordigers van de Albanese meerderheid in Kosovo en vertegenwoordigers van minderheden, zoals de Roma, op gang te brengen, alsook voor andere vertrouwenwekkende maatregelen; 12. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de Verenigde Naties en het tijdelijk burgerbestuur van de VN in Kosovo, de OVSE, de NAVO en de plaatsvervangende Speciale Afgezant voor humanitaire kwesties in Kosovo van de secretaris-generaal van de Verenigde Naties. Het Europees Parlement, A. overwegende dat op 27 juni 1980 een DC9 met 81 passagiers aan boord op een vlucht van Bologna naar Palermo in onduidelijke omstandigheden is neergeschoten, B. overwegende dat de Europese publieke opinie dit voorval altijd met grote aandacht is blijven volgen en dat ook de vereniging van de families van de slachtoffers van de ramp van Ustica onvermoeibaar naar de ware toedracht van de feiten is blijven zoeken, C. overwegende dat het zoeken naar de waarheid in een geval als dit ook belangrijk is voor de toekomstige veiligheid van alle burgers van de Europese Unie en hun vertrouwen in de civiele en militaire instellingen, D. overwegende dat de onderzoeken en enquêtes van de Italiaanse magistratuur vele jaren geen vooruitgang hebben geboekt, mede door het gebrek aan medewerking van sommige instanties van Italië en andere landen, alsook van de NATO, E. overwegende dat de Italiaanse magistratuur enkele weken geleden de resultaten van een vervolgonderzoek bekend heeft gemaakt, F. overwegende dat de volledige medewerking van de betrokken autoriteiten van Frankrijk, het Verenigd Koninkrijk, de Verenigde Staten en de NATO, en eventueel ook van andere geïdentificeerde of identificeerbare landen absoluut vereist is om de ware verantwoordelijken aan te wijzen, G. overwegende dat de Italiaanse regering heeft besloten de betrokken landen in kennis te stellen van alle gedeelten van het stuk die specifiek refereren aan hun rol in deze, en die landen officieel om hun medewerking te verzoeken, Het Europees Parlement, 1. verzoekt alle betrokken landen, en in eerste instantie die welke in de gerechtelijke stukken bij naam worden genoemd, hun volledige medewerking toe te zeggen aan de Italiaanse rechters opdat de onderzoeken definitief kunnen worden afgerond; verzoekt bovendien de Raad, in naam van het transparantiebeginsel dat in de Verdragen verankerd ligt, erop aan te dringen dat de lidstaten in kwestie zich hiernaar schikken; 2. verzoekt de Raad, de Commissie en de lidstaten er gezamenlijk voor te zorgen dat efficiëntere regels worden opgelegd om de veiligheid van de burgerluchtvaart tijdens militaire operaties op nationaal en NATO-niveau te waarborgen; 3. verzoekt zijn voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de regeringen van de lidstaten, de regering van de Verenigde Staten en de Secretaris-generaal van de NATO. Het Europees Parlement, A. overwegende dat er zich onlangs een bijzonder ernstig ongeval heeft voorgedaan in de kerncentrale van Tokaimura, zo'n 140 km ten noordoosten van Tokio, B. overwegende dat zowel de operatoren als het personeel dat de kernbrandstof behandelt reeds meerdere jaren veiligheidsprocedures in de centrale en in de brandstofaanmaakeenheid negeert, waarbij grotere hoeveelheden uranium worden vermengd dan de veiligheidsnormen toelaten, C. overwegende dat ieder tot zijn verbazing moet vaststellen dat dergelijke onregelmatigheden bij de behandeling van uranium in deze centrale een ingeburgerde praktijk lijken te zijn, D. overwegende dat het personeel door de enorme straling niet binnen kon in de centrale, de kritische toestand van de reactor niet kon stoppen en niet wist wat er precies aan de hand was; overwegende dat personeelsleden ernstige verwondingen opliepen, een deel van de omwonenden geëvacueerd en mogelijks besmet werd, wat momenteel nog niet geweten is, en dat de 313.000 personen die binnen een straal van 10 wonen, het bevel kregen binnen te blijven en ramen en deuren zorgvuldig gesloten te houden, E. overwegende dat dit ongeval duidelijk aantoont dat alomvattende noodplannen voor alle kerncentrales, in het bijzonder voor deze in de EU, inclusief ogenblikkelijke maatregelen om de gezondheid van de omwonenden te beschermen, een absolute must zijn, F. overwegende dat adequate en blijvende opleiding en onafhankelijke controle, in het bijzonder door het IAEA, voor operatoren en personeelsleden die nucleair materiaal behandelen, van essentieel belang zijn om de erkende internationale veiligheidsnormen na te leven; Het Europees Parlement, 1. betuigt zijn medeleven met de Japanse bevolking, in het bijzonder met de omwonenden en de personeelsleden die rechtstreeks zijn getroffen, voor het feit dat ze eens te meer hebben geleden onder dit gevaar in hun midden; 2. betreurt de beslissing van de directie om het personeel toe te laten de veiligheidsvoorschriften van de overheid te omzeilen, en vraagt dat de verantwoordelijken worden gesanctioneerd zoals het hoort; verwelkomt in dit opzicht het snelle optreden van de Japanse autoriteiten om deze zaak te onderzoeken; 3. verzoekt de Japanse autoriteiten samen met het IAEA alle veiligheidsprocedures te beoordelen, inclusief de veiligheidsopleidingen voor werknemers in alle bestaande kerncentrales, en de verwerkingscentrale van Tokaimura niet te laten heropstarten vooraleer er een grondig onderzoek heeft plaatsgevonden; 4. verzoekt de Commissie in het kader van haar EURATOM-bevoegdheden alle mogelijke gespecialiseerde technische of wetenschappelijke kennis en ervaring ter beschikking te stellen, mochten de Japanse autoriteiten hierom vragen; 5. verzoekt het IAEA in alle kerncentrales ter wereld het aantal inspecties op te drijven en een doorlichting te maken van het veiligheidsbeheer en van de controle door de operatoren en de autoriteiten; 6. vraagt dat het negeren en foutief uitvoeren van procedures wordt ingecalculeerd in de veiligheidseisen voor alle kerncentrales; 7. verzoekt zijn bevoegde commissie experts van het IAEA en EURATOM uit te nodigen om algemeen en correct verslag te komen uitbrengen van wat er precies is gebeurd; 8. verzoekt de inspectiediensten van EURATOM een verslag op te stellen over welke lessen uit dit ongeval kunnen worden getrokken, inclusief de veiligheidsopleiding van werknemers, om tegemoet te komen aan de bezorgdheid van de burger over de nucleaire activiteiten in de Europese Unie; 9. verzoekt de Commissie na te gaan of nucleaire contracten van de EU met derde landen die de internationaal aanvaarde veiligheidsnormen niet toepassen, wel moeten worden voortgezet; 10. verzoekt de Commissie in het Parlement een verklaring af te leggen om de rol en de verantwoordelijkheden van de EU toe te lichten en om meer uitleg te geven over mogelijke waarborgen of veiligheidsvoorzieningen, in het bijzonder inzake inspectiemaatregelen, die getroffen zijn of getroffen zullen worden om ervoor te zorgen dat dergelijke illegale praktijken zoals in Japan in de EU niet kunnen voorkomen; 10. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de parlementen van de lidstaten, het IAEA en de regering van Japan. Het Europees Parlement, - gezien het Protocol van Kyoto bij het Raamverdrag van de Verenigde Naties inzake Klimaatverandering (UNFCCC) van december 1997 (1) , - onder verwijzing naar zijn eerdere resoluties over klimaatverandering, als vervat in de preambules bij zijn resolutie van 17 september 1998 (2) over klimaatverandering voorafgaande aan Buenos Aires (november 1998), - gezien zijn resolutie van 11 maart 1999 (3) over de mededeling van de Commissie over energie-efficiency in de Europese Gemeenschap - Op weg naar een strategie voor het rationeel gebruik van energie ( COM(98) 246 - C4-0316/1998), - gezien de verklaring van de Commissie aan het Parlement van 27 januari 1999 en de resolutie van het Parlement van 9 februari 1999 (4) over de resultaten van de vierde Conferentie van de partijen van het Kaderverdrag inzake klimaatverandering (UNFCCC), die van 2-13 november 1998 is gehouden in Buenos Aires, - gezien het Symposium op hoog niveau van de Wereldhandelsorganisatie over handel en milieu die van 15-16 maart 1999 in het centrum van de WTO in Genève is gehouden, - gezien de tiende vergadering van de "Subsidiary Bodies” van de UNFCCC (SBSTA) in Bonn (31 mei - 11 juni 1999), - gezien de conclusies van de Europese Raad van Keulen van 3 en 4 juni 1999, - gezien de conclusies van de Milieuraad van 24-25 juni 1999, - gezien de mededeling van de Commissie aan de Raad en het Europees Parlement getiteld "Voorbereiding van de uitvoering van het Protocol van Kyoto” ( COM(1999) 230 ), - gezien de verklaring van de Raad en de Commissie aan het Parlement van 6 oktober 1999, A. overwegende dat de Intergouvernementele Werkgroep inzake klimaatverandering (IPCC) in zijn rapport over klimaatveranderingen verdere temperatuurstijgingen van ongeveer 2ºC tegen het jaar 2100 vergeleken met het niveau van 1990 voorspelt, met in het noorden van Europa grotere stijgingen dan in het zuiden; overwegende dat, willen verdere temperatuurstijgingen beperkt blijven tot 1,5º in 2100 en tot 0,1º per decennium en wil het zeeniveau niet meer dan 2 cm per decennium stijgen, dan moeten de industriële landen tussen 1990 en 2010 de uitstoot van broeikasgassen met tenminste 35% verminderen (5) , B. overwegende dat, zoals verklaard in zijn bovengenoemde resolutie van 9 februari 1999, de derde Conferentie in Kyoto werd beschouwd als een keerpunt - hoewel slechts een eerste stap - in het debat over de wereldwijde klimaatverandering dat bepalend zal zijn voor het vermogen van de wereld om de door mensen veroorzaakte klimaatverandering in de komende eeuw te keren, C. overwegende dat de bepalingen van het Protocol echter op een aantal specifieke punten onbevredigend waren en eveneens een aantal mazen en dubbelzinnigheden bevatten; voorts overwegende dat in brede kring de indruk bestond dat het Protocol van Kyoto niet zozeer een specifiek instrument was als veeleer een ontwerp voor toekomstige onderhandelingen over regelgeving voor een mechanisme om de wereldwijde uitstoot geleidelijk te beperken tot een voor het klimaat veilig niveau, D. overwegende dat het Protocol van Kyoto een zinloos gebaar wordt als het niet wordt geratificeerd; overwegende voorts dat voor de inwerkingtreding van het Protocol ratificatie door niet minder dan 55 partijen van het UNFCCC vereist is, inbegrepen partijen in bijlage I die in totaal voor tenminste 55% van de totale uitstoot van kooldioxide in 1990 van alle in bijlage I opgenomen partijen verantwoordelijk zijn, en dat slechts 12 van deze landen het Protocol hebben geratificeerd, E. overwegende dat de EU op de vierde Conferentie een aantal bezwaren heeft gemaakt, waarvan het voornaamste de aanneming betrof van een werkprogramma dat een duidelijk tijdschema bevatte voor de oplossing van de "niet afgehandelde zaken” van Kyoto en voor vorderingen inzake bestaande Verdragskwesties, F. overwegende dat het Parlement na de vierde Conferentie erkende dat in Buenos Aires op een onopvallende maar toch belangrijke manier diplomatieke geschiedenis was gemaakt als het gaat om de diplomatie van de klimaatverandering, en is zeer verheugd over het opstellen van het actieplan van Buenos Aires en de toezeggingen daarvan inzake kwesties zoals billijkheid, rechten en de vaststelling van een wereldwijd plafond voor emissies; overwegende dat het ook zijn standpunt heeft herhaald dat de lasten van de vermindering moeten worden verdeeld op basis van criteria die zowel rekening houden met billijkheid als doelmatigheid, G. overwegende dat de geest van artikel 6, sub d) het Protocol van Kyoto, waarin wordt verklaard dat “De verwerving van emissiereductie-eenheden als aanvulling fungeert van binnenlandse maatregelen ten einde de toezeggingen na te komen …” herhaalt dat flexibele mechanismen derhalve verlangen dat de gemeenschappelijke beginselen vervat in paragraaf 2 van zijn bovengenoemde resolutie van 17 september 1998 worden toegepast; overwegende dat de toepassing van het eigendomsrecht op emissierechten essentieel zal zijn en dat er eveneens een dringende noodzaak zal zijn om overeenstemming te bereiken over een institutionele structuur voor de flexibele mechanismen, H. overwegende dat de voorbereidingen voor de vijfde Conferentie - die later dit jaar moet plaatsvinden - langzaam en teleurstellend zijn verlopen op de 10de vergadering van de "Subsidiary Bodies” van de UNFCCC (SBSTA10) tijdens de twee weken durende bijeenkomst in Bonn (31 mei - 11 juni 1999), waarbij de partijen steeds sterker verdeeld waren over vrijwel iedere kwestie en over mazen in de voorschriften die de doeltreffendheid van het Verdrag op milieugebied dreigen te ondergraven; voorts overwegende dat de EU helaas geen erg sterke aanwezigheid in de SBSTA toonde en dat haar voorstel voor een "plafond” voor het gebruik van de mechanismen van Kyoto niet eens de onderhandelingstafel haalde, 1. is van mening dat de EU nu meer dan ooit een echte en alomvattende strategie moet volgen op basis van de vroegtijdige totstandkoming van binnenlandse beperkingen van de uitstoot van broeikasgassen en een fors actieplan voor de tenuitvoerlegging van het Protocol van Kyoto dat duidelijke omschrijvingen bevat van ecologische grenzen van wat natuurlijke systemen kunnen verdragen; 2. is derhalve verheugd over de recente mededeling van de Commissie getiteld "Voorbereiding van de uitvoering van het Protocol van Kyoto” als eerste stap in de goede richting; betreurt echter het tentatieve karakter van de mededeling; 3. verzoekt de Commissie concrete voorstellen voor toekomstige maatregelen voor te leggen, gezien het feit dat het Protocol van Kyoto al in december 1997 is goedgekeurd en dat het Parlement ruim zes maanden geleden aandrong op communautaire tenuitvoerlegging van beleid en maatregelen om de toezeggingen van de EU ook echt te verwezenlijken; 4. betreurt dat de EU niet streeft naar een spoedige ratificatie om zo het momentum en het krachtige leiderschap dat de EU terzake in het verleden heeft getoond, niet te verliezen; steunt in dit verband de conclusies van de Europese Raad van Keulen in juni 1999 die de wens van de Europese Unie beklemtoonde om de in Kyoto gedane toezeggingen na te komen en energiek aan te dringen op het scheppen van voorwaarden voor spoedige ratificatie van het Protocol van Kyoto in het kader van in Buenos Aires goedgekeurde actieplan; is eveneens verheugd over het feit dat de mededeling het belang beklemtoont van het bereiken van overeenstemming over een tijdschema en een streefdatum voor gelijktijdige ratificatie van het Protocol door de lidstaten; verzoekt de Raad derhalve, tijdens de volgende zitting van de Milieuraad op 12 oktober 1999 zijn Werkgroep ad hoc inzake klimaatverandering te verzoeken een tijdschema op te stellen van de nodige maatregelen voor een spoedige ratificatie door de lidstaten en de EU-instellingen begin 2000; 5. is verheugd over de realisatie van de Commissie, zoals vervat in de mededeling, dat zoveel mogelijk partijen van het Protocol van Kyoto moeten worden aangemoedigd om het met het oog op een snelle inwerkingtreding met spoed te ratificeren en verzoekt de Commissie derhalve, overeenkomstig artikel 97, lid 3 van het Reglement van het Parlement en artikel 300, lid 3 van het EG-Verdrag, de rechtgrondslag voor het ratificatiedocument overeenkomstig de bedoelde instemmingsprocedures te kiezen; 6. dringt aan op een gecoördineerde strategie voor een Europese voorlichtingscampagne inzake klimaatverandering die het publiek op een duidelijke, alomvattende en toegankelijke wijze over deze kwesties en de besluiten terzake voorlicht; 7. stemt ten volle in met de Commissie over de noodzaak van dialoog over de rol van de ontwikkelingslanden bij de strijd tegen klimaatverandering ten einde rekening te houden met de beginselen van billijkheid en gemeenschappelijke maar uiteenlopende verantwoordelijkheden, alsmede over de noodzaak voor de EU en andere industrielanden om vóór 2005 aantoonbare vooruitgang te boeken willen zij de landen die niet in bijlage I zijn opgenomen, overtuigen om aan een open en constructief debat deel te nemen; 8. geeft uiting aan zijn verontrusting over het feit dat de Commissie in 1997 beleidsmaatregelen had aangegeven om uitsluitend de CO2-uitstoot met circa 800 miljoen ton te verminderen, 17% onder het niveau van 1990, met ingang van 2010 (6) , terwijl nog geen twee jaar later dit potentieel kennelijk op dramatisch en arbitraire wijze is verminderd tot 622 miljoen ton; 9. bevestigt zijn mening dat de EU, ongeacht de resultaten van de Conferentie van Kyoto, moet streven naar tenuitvoerlegging van de beperking met 15% voor 2010 van de uitstoot van gassen die met het broeikaseffect verband houden, hetgeen voor Kyoto realistisch werd geacht; 10. verzoekt de Commissie, ruim vóór de volgende Raad voor energiezaken, die op 2 december 1999 plaatsvindt, haar voorstel in te dienen voor een EU-richtlijn inzake hernieuwbare energie die wettelijk bindende streefcijfers bevat; 11. betreurt dat de mededeling, in plaats van concrete maatregelen voor te stellen, volstaat met vage toezeggingen voor vrijwillige overeenkomsten die "zo spoedig mogelijk” moeten worden gesloten, en vestigt in ieder geval aandacht op het herhaaldelijk geuite standpunt van het Parlement inzake vrijwillige overeenkomsten in het algemeen; 12. beklemtoont in dit verband dat de Europese Unie snel werkende en doelmatige maatregelen moet nemen om tot verbeterde energie-efficiency te komen, bijvoorbeeld voor apparatuur in stand-by- of uitgeschakelde stand; ook hiervoor moeten richtlijnen of verordeningen worden overwogen; 13. vestigt er de aandacht op dat de bespreking van beleid en maatregelen in de vervoerssector zich ook moet uitstrekken tot de mogelijkheid van fiscale middelen, vaststelling van technische en emissienormen en verbetering van de gedwongen toepassing van de best beschikbare technologie, invoering van kostenberekening per kilometer en ontwikkeling van vervoerslogistiek ter bevordering van duurzame vormen van vervoer, met name in stedelijke omgevingen en in verband met Agenda 21; 14. betreurt dat de luchtvaartindustrie in de mededeling niet wordt genoemd, hoewel deze voor 12% bijdraagt aan de totale wereldwijde CO2-uitstoot in verband met het vervoer en deze uitstoot naar verwachting in de komende 15 jaar zal verdrievoudigen; beklemtoont derhalve de dringende noodzaak van opstelling van een Witboek over mogelijke maatregelen ter beperking van dergelijke uitstoot met inbegrip van Europese luchtvaartlasten, een belasting op kerosine, het verbod op directe of indirecte subsidie, aanscherping van de normen voor de uitstoot en geluidsoverlast van vliegtuigen, en een leidende rol van de EU wat betreft alle eerder genoemde punten binnen de Internationale Organisatie voor de Burgerluchtvaart (ICAO); 15. betreurt dat de mededeling geen aanbevelingen doet voor maatregelen ter verlaging van de hoge subsidies voor het gebruik van fossiele brandstoffen in de EU, hetgeen, zo zij worden ingetrokken, belangrijk zal bijdragen aan de beperking van de uitstoot; betreurt dat in het Protocol van Kyoto onvoldoende rekening wordt gehouden met het belang van duurzame bosbouw als middel voor opslag van koolstof; vestigt de aandacht op het toenemend gebruik van houtenergie in plaats van fossiele brandstoffen en op de mogelijkheden van vervanging door hout van stoffen zoals plastic en metalen die van niet-hernieuwbare grondstoffen afkomstig zijn; 16. verzoekt het Finse voorzitterschap van de Raad en de Commissie te overwegen 9-de richtlijn inzake energiebelasting te deblokkeren door de flexibiliteitsclausule van het Verdrag van Amsterdam aan te wenden en aldus lidstaten die collectief energiebelasting willen invoeren, hiervoor toestemming te verlenen; 17. meent dat de reeds door de Unie ontplooide initiatieven op het gebied van energie-efficiency en energiebesparing dramatisch moeten worden versterkt als het gaat om middelen en de reikwijdte teneinde de energie-efficiency met 2,5% per jaar te verhogen; 18. erkent dat de wijziging van beschikking 93/389/EEG inzake een bewakingssysteem voor de uitstoot van CO2 en andere broeikasgassen geen afdoende aanpak van de mechanismen van Kyoto is en is derhalve verheugd dat de Commissie verwijst naar de noodzaak van een verdere wijziging, en dringt erop aan deze herziening te overwegen in het kader van de raadpleging over een Groenboek inzake flexibele mechanismen die in het jaar 2000 moet plaatsvinden; 19. betreurt dat over het geheel de medewerking en betrokkenheid van het Parlement binnen EU-delegaties naar internationale conventies tot dusver ad hoc en onbevredigend zijn geweest; verzoekt derhalve een formele procedure in te stellen op grond waarvan het Parlement actief wordt betrokken bij de voorbereidingen en volledig deelneemt aan internationale onderhandelingen, zoals die over klimaatverandering, vooral gezien het feit dat het Parlement de betrokken overeenkomsten in een later stadium moet ratificeren; 20. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Commissie, de Raad, de regeringen en parlementen van de lidstaten en aan het secretariaat van het Raamverdrag van de Verenigde Naties inzake Klimaatverandering met het verzoek dit aan alle daarin opgenomen partijen buiten de EU rond te delen.