Het Europees Parlement, – gezien Verordening (EU, Euratom) 2020/2092 van het Europees Parlement en de Raad van 16 december 2020 betreffende een algemeen conditionaliteitsregime ter bescherming van de Uniebegroting (1) (“de verordening”), – gezien de artikelen 2 en 7 van het Verdrag betreffende de Europese Unie (VEU), – gezien zijn resolutie van 10 juni 2021 over de situatie van de rechtsstaat in de Europese Unie en de toepassing van Verordening (EU, Euratom) 2020/2092 inzake conditionaliteit (2) , – gezien zijn resolutie van 17 december 2020 over het meerjarig financieel kader 2021-2027, het Interinstitutioneel Akkoord, het herstelinstrument voor de Europese Unie en de verordening inzake de rechtsstaat (3) , – gezien zijn resolutie van 25 maart 2021 over de toepassing van Verordening (EU, Euratom) 2020/2092, het conditionaliteitsmechanisme voor de rechtsstaat (4) , – gezien de mededeling van de Commissie van 30 september 2020, getiteld “Verslag over de rechtsstaat 2020 – De situatie op het gebied van de rechtsstaat in de Europese Unie” ( COM(2020)0580 ), – gezien het met redenen omklede voorstel van de Commissie van 20 december 2017 voor een besluit van de Raad betreffende de constatering van een duidelijk gevaar voor een ernstige schending, door de Republiek Polen, van de rechtsstaat, ingediend op grond van artikel 7, lid 1,VEU ( COM(2017)0835 ), – gezien Verordening (EU, Euratom) 2018/1046 van het Europees Parlement en de Raad van 18 juli 2018 tot vaststelling van de financiële regels van toepassing op de algemene begroting van de Unie, tot wijziging van Verordeningen (EU) nr. 1296/2013, (EU) nr. 1301/2013, (EU) nr. 1303/2013, (EU) nr. 1304/2013, (EU) nr. 1309/2013, (EU) nr. 1316/2013, (EU) nr. 223/2014, (EU) nr. 283/2014 en Besluit nr. 541/2014/EU en tot intrekking van Verordening (EU, Euratom) nr. 966/2012 (5) , (het “Financieel Reglement”) – gezien artikel 54 van zijn Reglement, – gezien de gezamenlijke vergaderingen van de Begrotingscommissie en de Commissie begrotingscontrole overeenkomstig artikel 58 van het Reglement, – gezien het advies van de Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken, – gezien de brief van de Commissie constitutionele zaken, – gezien het verslag van de Begrotingscommissie en de Commissie begrotingscontrole ( A9-0226/2021 ), A. overwegende dat het bij de verordening ingestelde conditionaliteitsregime deel uitmaakte van het algemene politieke akkoord over het meerjarig financieel kader (MFK) voor 2021-2027, het herstelplan NextGenerationEU en het eigenmiddelenbesluit (6) , en dat de toepassing ervan geen vertraging mag oplopen, met name wat de toepassing van de bovengenoemde instrumenten betreft; B. overwegende dat er nog nooit in de geschiedenis van de EU zo veel middelen werden uitgetrokken als nu voor het MFK 2021-2027 en NextGenerationEU om de EU economisch en sociaal te helpen herstellen van de gevolgen van de COVID-19-pandemie, en dat daarom meer dan ooit de beginselen van goed financieel beheer en de bescherming van de financiële belangen van de EU tijdig en correct moeten worden toegepast; C. overwegende dat volgens de verordening eerbiediging van de rechtsstaat een essentiële voorwaarde is voor naleving van de beginselen van goed financieel beheer; D. overwegende dat de verordening op 1 januari 2021 in werking is getreden en sinds die datum verbindend is in al haar onderdelen en rechtstreeks toepasselijk is in elke lidstaat voor alle betalingen sinds de inwerkingtreding van de verordening; E. overwegende dat de Commissie heeft besloten de niet-bindende conclusies van de Europese Raad van 10 en 11 december 2020 in acht te nemen en heeft verklaard richtsnoeren te zullen opstellen voor de toepassing van de verordening; F. overwegende dat het Parlement in zijn resolutie van 25 maart 2021 over de toepassing van de verordening de Commissie heeft verzocht de richtsnoeren uiterlijk op 1 juni 2021 en na raadpleging van het Parlement vast te stellen; G. overwegende dat tijdens de Conferentie over de toekomst van Europa het thema “Waarden en rechten, rechtsstaat, veiligheid” zal worden besproken, zodat grondig kan worden nagedacht over de instrumenten van de Unie om schendingen van EU-waarden, waaronder de rechtsstaat, te monitoren, te voorkomen en aan te pakken; 1. betreurt dat de Commissie besloten heeft richtsnoeren voor de toepassing van de verordening op te stellen; herhaalt nogmaals zijn standpunt dat de tekst van de verordening duidelijk is en geen aanvullende uitlegging vereist om te kunnen worden toegepast, en dat de medewetgevers de Commissie daartoe helemaal geen bevoegdheden hebben verleend; neemt kennis van de ontwerptekst van de richtsnoeren die de Commissie met het Parlement en de lidstaten heeft gedeeld; 2. benadrukt dat richtsnoeren niet juridisch bindend zijn; is teleurgesteld dat de Commissie afwijkt van haar gebruikelijke praktijk om slechts richtsnoeren op te stellen voor de toepassing van een rechtshandeling in gevallen waarin uit de feitelijke uitvoering van de handeling over een bepaalde periode blijkt dat er behoefte is aan richtsnoeren; onderstreept dat de ontwikkeling van richtsnoeren in geen geval tot verdere vertraging bij de toepassing van de verordening mag leiden; 3. wijst erop dat de richtsnoeren de tekst van de verordening niet mogen wijzigen, uitbreiden of beperken; benadrukt dat, om te zorgen voor meerwaarde, de richtsnoeren moeten verduidelijken hoe de wettelijke bepalingen van de verordening in de praktijk zullen worden toegepast, en daarom tijdig de procedure, definities en methodologie moeten beschrijven die de Commissie zal toepassen; 4. betreurt ten zeerste dat de Commissie de door het Parlement gestelde termijn heeft laten voorbijgaan om uiterlijk op 1 juni 2021 haar verplichtingen uit hoofde van de verordening na te komen, onder meer wat de ontwikkeling van richtsnoeren betreft; is ingenomen met het feit dat de voorzitter van het Parlement de Commissie op 23 juni 2021 op grond van artikel 265 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU) heeft verzocht actie te ondernemen om haar verplichtingen na te komen en de volledige en onmiddellijke toepassing van de verordening te waarborgen; 5. is van mening dat de Commissie de tijd sinds de inwerkingtreding van de verordening niet efficiënt heeft benut; dringt er bij de Commissie op aan verdere vertraging bij de toepassing van de verordening te voorkomen en snel en grondig onderzoek in te stellen naar mogelijke schendingen van de beginselen van de rechtsstaat in de lidstaten die op voldoende directe manier van invloed zijn op of ernstig afbreuk dreigen te doen aan een gezond financieel beheer van de begroting van de Unie of de bescherming van de financiële belangen van de Unie; herhaalt dat de situatie in sommige lidstaten reeds aanleiding geeft om op grond van artikel 6, lid 1, van de verordening onmiddellijk actie te ondernemen, door middel van een schriftelijke kennisgeving aan deze lidstaten, en om het Parlement daarvan op de hoogte te stellen; 6. herinnert eraan dat in de politieke beleidslijnen van de Commissie voor 2019-2024 werd gesteld dat “er absoluut niet kan worden geschipperd met onze kernwaarden” en dat ervoor zou worden gezorgd dat op Europees niveau alle middelen worden aangewend; herinnert eraan dat de Commissie “volkomen onafhankelijk” is en dat de leden van de Commissie “instructies [vragen noch aanvaarden] van enige regering”, overeenkomstig artikel 17, lid 3, VEU en artikel 245 VWEU; herinnert er voorts aan dat overeenkomstig artikel 17, lid 8, VEU “de Commissie (...) verantwoording [aflegt] aan het Europees Parlement”; 7. verzoekt de Commissie het Parlement regelmatig en ten minste tweemaal per jaar proactief verslag uit te brengen over nieuwe en lopende zaken die worden onderzocht, en zo spoedig mogelijk met de eerste zaken te beginnen; 8. verbindt zich ertoe nauwlettend toe te zien op de tenuitvoerlegging van de verordening wanneer er bezorgdheid ontstaat over mogelijke schendingen van de rechtsstaatbeginselen in de lidstaten die binnen het toepassingsgebied ervan vallen; streeft ernaar in de bevoegde commissies regelmatig bijeenkomsten te organiseren om toezicht te houden op de tenuitvoerlegging van de verordening, onder leiding van de rapporteurs; verzoekt de Commissie tijdig op het toezicht van de bevoegde commissies te reageren door uitvoerige informatie te verstrekken; Schendingen van de rechtsstaatbeginselen 9. onderstreept dat de verordening zowel van toepassing is op individuele schendingen van de beginselen van de rechtsstaat als op “systematische” inbreuken die wijdverspreid zijn of het gevolg zijn van terugkerende praktijken of nalatigheden van overheidsinstanties, of algemene maatregelen die door dergelijke autoriteiten zijn vastgesteld; 10. verzoekt de Commissie in de richtsnoeren te verduidelijken dat schendingen van de rechtsstaat in een lidstaat die het gevolg zijn van besluiten of gebeurtenissen die vóór 1 januari 2021 genomen zijn of plaatsgevonden hebben, onder het toepassingsgebied van de verordening vallen zolang het effect ervan voortduurt; 11. vestigt in het bijzonder de aandacht op de in artikel 3 van de verordening opgenomen lijst van aanwijzingen dat de beginselen van de rechtsstaat geschonden worden; verzoekt de Commissie met klem mogelijke gevallen van inbreuken op die lijst in de lidstaten te onderzoeken, maar wijst erop dat andere praktijken of nalatigheden van overheidsinstanties ook relevant kunnen zijn; merkt op dat het verslag van de Commissie over de rechtsstaat 2020 reeds aanwijzingen bevat van inbreuken in verschillende lidstaten die relevant kunnen zijn voor de inwerkingtreding van de verordening; 12. wijst erop dat de in artikel 4 van de verordening vermelde soorten gedragingen van entiteiten van de lidstaten die relevant zijn voor de toepassing van het conditionaliteitsregime, niet uitsluiten dat andere situaties of gedragingen van autoriteiten relevant kunnen zijn voor een goed financieel beheer van de begroting van de Unie of voor de bescherming van de financiële belangen van de Unie; 13. onderstreept het belang van samenwerking tussen de EU-instellingen, de lidstaten, het Europees Bureau voor fraudebestrijding (OLAF) en het Europees Openbaar Ministerie (EOM); wijst erop dat ondoeltreffende of te late samenwerking met het EOM en OLAF reden kunnen zijn om uit hoofde van de verordening op te treden; benadrukt dat doeltreffende en tijdige samenwerking in het geval van het EOM niet alleen de verplichting inhoudt voor de nationale autoriteiten om actief bijstand en ondersteuning te verlenen bij de door het EOM ingestelde strafrechtelijke onderzoeken en vervolgingen, maar ook voor de nationale regering om ervoor te zorgen dat haar Europese en gedelegeerde aanklagers tijdig en onpartijdig worden benoemd; is tevens van mening dat het systematische gebrek aan follow-up van de aanbevelingen van OLAF een nalatigheid in de zin van de verordening kan zijn; 14. herinnert eraan dat de vaststelling van inbreuken op de beginselen van de rechtsstaat een objectieve, onpartijdige, billijke en grondige kwalitatieve beoordeling door de Commissie vereist, met inachtneming van relevante informatie uit beschikbare bronnen en van erkende instellingen, waaronder arresten van het Hof van Justitie van de Europese Unie en relevante nationale en internationale rechtbanken zoals het Europees Hof voor de Rechten van de Mens, verslagen van de Rekenkamer, het jaarlijkse verslag over de rechtsstaat van de Commissie en het EU-scorebord voor justitie, de verslagen van OLAF en het EOM, naargelang het geval, en de conclusies en aanbevelingen van de betreffende internationale organisaties en netwerken, met inbegrip van de organen van de Raad van Europa zoals de Groep van Staten tegen Corruptie van de Raad van Europa (“Greco”) en de Commissie van Venetië, met name haar rechtsstaatcontrolelijst, en de Europese netwerken van hoogste gerechtshoven en van raden voor de rechtspraak; verzoekt de Commissie informatie te verstrekken over de wijze waarop zij bij het opbouwen van zaken deze informatie zal verzamelen, analyseren en beoordelen; 15. is met name van mening dat het jaarlijkse verslag van de Commissie over de rechtsstaat, als een objectieve, onpartijdige, eerlijke en kwalitatief goede beoordeling van schendingen van de beginselen van de rechtsstaat, een cruciale bron van informatie is voor de beoordeling door de Commissie uit hoofde van de verordening; verzoekt de Commissie in haar jaarlijkse verslag over de rechtsstaat een hoofdstuk op te nemen over gevallen waarin schendingen van de rechtsstaat in een lidstaat op voldoende directe manier afbreuk kunnen doen of ernstig afbreuk dreigen te doen aan het goede financieel beheer van de begroting van de Unie of de bescherming van de financiële belangen van de Unie, en in de richtsnoeren te verduidelijken hoe het jaarlijkse verslag systematisch zal worden gebruikt voor de beoordeling door de Commissie in het kader van de verordening; 16. verzoekt de Commissie een helder, nauwkeurig en gebruikersvriendelijk systeem voor het indienen van klachten op te zetten en uiterste termijnen vast te stellen waarbinnen zij gereageerd moet hebben op ingediende klachten; benadrukt dat het maatschappelijk middenveld, met inbegrip van onafhankelijke ngo’s en burgers, en op feiten gebaseerde onderzoeksjournalistiek en media een voortrekkersrol spelen bij het opsporen van mogelijke schendingen van de rechtsstaat op lokaal en nationaal niveau, en daarom bij de melding ervan moeten worden betrokken; stipt aan dat de verordening dusdanig moet worden toegepast dat de bescherming van personen die inbreuken op het Unierecht melden wordt gewaarborgd, in overeenstemming met de beginselen van Richtlijn (EU) 2019/1937 (7) ; 17. merkt op dat er in het kader van de verordening maatregelen worden genomen indien schendingen van de rechtsstaatbeginselen in een lidstaat op een voldoende directe manier afbreuk doen of ernstig afbreuk dreigen te doen aan het goede financiële beheer van de Uniebegroting of de bescherming van de financiële belangen van de Unie; onderstreept dat dit een omvattende, proactieve, op risico’s gebaseerde aanpak van de Commissie impliceert om de uitgaven van de Unie te vrijwaren, zelfs voordat er daadwerkelijk betalingen worden verricht; 18. wijst erop dat de verordening van toepassing is op de activiteiten van alle overheidsdiensten, met inbegrip van lidstaatsorganisaties die zijn opgericht als publiekrechtelijke instantie of privaatrechtelijke instantie waaraan een openbaredienstverleningstaak is toevertrouwd, zoals bepaald in het Financieel Reglement; wijst erop dat het wijzigen van het type bestuur van een entiteit die belast is met een openbaredienstverleningstaak in een lidstaat, deze entiteit niet ontheft van de verplichting tot naleving van de verordening; Bescherming van de begroting van de Unie 19. benadrukt dat er een duidelijk verband bestaat tussen de eerbiediging van de rechtsstaat en een doeltreffende uitvoering van de Uniebegroting overeenkomstig de beginselen van goed financieel beheer: zuinigheid, efficiëntie en doeltreffendheid, zoals bepaald in het Financieel Reglement; herinnert eraan dat overeenkomstig artikel 5 van de verordening “de Commissie verifieert of het toepasselijke recht is nageleefd en zo nodig alle passende maatregelen neemt om de Uniebegroting te beschermen”; 20. stipt aan dat de verordening een duidelijke definitie van de rechtsstaat bevat die in samenhang met de andere waarden en beginselen van de Unie moet worden begrepen, waaronder de grondrechten en non-discriminatie; is van mening dat aanhoudende schendingen van de democratie en de grondrechten, met inbegrip van door de staat gesteunde discriminatie van minderheden en aanvallen op de mediavrijheid en de vrijheid van vereniging en vergadering, gevolgen hebben voor de projecten die de lidstaten besluiten te financieren met middelen van de Unie, en derhalve een voldoende rechtstreeks effect kunnen hebben op de bescherming van de financiële belangen van de Unie; verzoekt de Commissie hiermee rekening te houden in haar richtsnoeren; 21. wijst erop dat op basis van de verordening maatregelen genomen moeten worden, vooral, maar niet alleen, wanneer het met andere procedures van het Financieel Reglement, de verordening gemeenschappelijke bepalingen en andere sectorspecifieke wetgeving niet mogelijk is om de begroting van de Unie effectiever te beschermen; onderstreept dat dit niet betekent dat de verordening als “laatste redmiddel” gezien moet worden, maar juist dat de Commissie een groot aantal procedures kan gebruiken om de financiële belangen van de Unie te beschermen, waaronder de verordening, en dat de Commissie per geval, en zo nodig parallel, kan bekijken welke procedure het best gebruikt kan worden; verzoekt de Commissie de werkwijze en de procedurele en technische normen voor de keuze van de toe te passen instrumenten vast te stellen; 22. wijst erop dat de verordening geldt voor alle fondsen van de Unie en voor “systemische” inbreuken, maar ook voor gevallen waarin het goede financiële beheer van de Uniebegroting of de bescherming van de financiële belangen van de Unie groot gevaar lopen, en waarbij het moeilijk is dit gevaar aan te pakken met andere procedures waarover de Unie beschikt die alleen te gebruiken zijn voor bepaalde financiële programma’s of voor gevolgen voor de begroting die al eerder hebben plaatsgevonden; onderstreept dat de verordening de enige vorm van EU-wetgeving is die eerbiediging van de rechtsstaat koppelt aan de EU-begroting; is daarom van mening dat de unieke bepalingen ervan volledig moeten worden toegepast om naast de bescherming van de EU-financiën een aanvullende bescherming van de rechtsstaat te waarborgen; 23. onderstreept dat “systemische” inbreuken, bijvoorbeeld inbreuken die de werking van het rechtsstelsel, de onafhankelijkheid van rechters en de rechterlijke macht, de neutraliteit van overheidsinstanties of het goed functioneren van instanties die de taak hebben corruptie, fraude, belastingontduiking en belangenconflicten te voorkomen en te bestrijden, aantasten of die het non-regressiebeginsel schenden (8) , over het algemeen een voldoende rechtstreeks effect hebben op het correcte beheer, de besteding en de monitoring van de middelen van de Unie; verzoekt de Commissie de criteria te verduidelijken voor het vaststellen van maatregelen in geval van systemische inbreuken; Vaststelling van maatregelen 24. wijst erop dat in de artikelen 6 en 7 van de verordening is bepaald hoe maatregelen genomen en opgeheven moeten worden, welke stappen daarvoor nodig zijn en welke termijnen daarvoor gelden; benadrukt dat bij de procedure voor de vaststelling en opheffing van maatregelen de beginselen van objectiviteit, non-discriminatie en gelijke behandeling van alle lidstaten moeten worden geëerbiedigd, en een onpartijdige en op feiten gebaseerde aanpak moet worden gevolgd; 25. merkt op dat artikel 6, lid 4, van de verordening in de mogelijkheid voorziet dat de Commissie zowel vóór als na het toezenden van de schriftelijke kennisgeving om aanvullende informatie voor haar beoordeling verzoekt; benadrukt dat dergelijke verzoeken vóór de schriftelijke kennisgeving uitzonderlijk en eenmalig van aard moeten blijven om het precieze tijdschema voor de vaststelling van maatregelen waarin de verordening voorziet, niet in gevaar te brengen; 26. herinnert eraan dat de Raad op elk voorstel van de Commissie moet handelen om passende maatregelen in het kader van de verordening vast te stellen, en wel binnen een termijn van één maand, die in uitzonderlijke omstandigheden met maximaal twee maanden kan worden verlengd; is van mening dat de Commissie erop moet toezien dat deze termijnen volledig in acht worden genomen met het oog op een tijdige besluitvorming; verzoekt de Commissie informatie te verstrekken over de wijze waarop zij in al haar directoraten-generaal zal zorgen voor een geharmoniseerde aanpak en een consistente toepassing van de begrotingsvoorwaarden; 27. is van mening dat transparantie essentieel is om het vertrouwen van de lidstaten en de burgers in het conditionaliteitsmechanisme te vergroten; benadrukt dat de beoordeling van individuele en systemische schendingen van de beginselen van de rechtsstaat een onpartijdige, eerlijke en objectieve behandeling van de lidstaten vereist, met inbegrip van onpartijdige en op feiten gebaseerde onderzoeken; wijst erop dat elke stap in de procedure van de verordening derhalve volledig transparant moet zijn; verzoekt de Commissie de transparantieregels en ‑beginselen vast te stellen die zij zal toepassen wanneer zij het conditionaliteitsmechanisme in werking stelt; 28. herinnert eraan dat de in het kader van de verordening genomen maatregelen evenredig moeten zijn in het licht van de feitelijke of potentiële gevolgen voor een goed financieel beheer van de begroting van de Unie of de financiële belangen van de Unie, rekening houdend met de aard, de duur, de ernst en de reikwijdte van de schendingen van de beginselen van de rechtsstaat; is van mening dat de ernst van deze gevolgen in het algemeen de ernst van de inbreuken weerspiegelt; Bescherming van eindontvangers en begunstigden 29. herinnert eraan dat het op grond van de verordening essentieel is de rechtmatige belangen van eindontvangers en begunstigden naar behoren te beschermen; 30. herinnert eraan dat, tenzij in het besluit tot vaststelling van de maatregelen anders is bepaald, het opleggen van passende maatregelen uit hoofde van de verordening geen afbreuk doet aan de verplichtingen van de lidstaten jegens rechtmatige eindontvangers of begunstigden, met inbegrip van de verplichting om betalingen te doen; 31. benadrukt dat de Commissie in gevallen als ernstige corruptie, nepotisme, systematische fraude, onrechtmatige banden met politieke partijen en belangenconflicten, en met name in gevallen die worden ontdekt door het systeem voor vroegtijdige opsporing en uitsluiting (EDES) dat is vastgesteld in het Financieel Reglement of die door OLAF of het EOM worden onderzocht, zorgvuldig per geval moet beoordelen of betalingen aan eindontvangers en begunstigden al dan niet moeten worden voortgezet; 32. verzoekt de Commissie artikel 5, lid 4, van de verordening ten uitvoer te leggen en snel een website of internetportaal op te zetten met informatie en richtsnoeren ten behoeve van eindontvangers of begunstigden en met passende instrumenten om de Commissie in kennis te stellen van elke inbreuk op de wettelijke verplichting om betalingen te blijven verrichten nadat maatregelen uit hoofde van deze verordening zijn vastgesteld, zoals een eenvoudig, gebruiksvriendelijk en gestructureerd klachtenformulier; verzoekt de Commissie uiteen te zetten hoe zij een efficiënt en doeltreffend klachtenmechanisme voor aanvragers, ontvangers en begunstigden zal invoeren; 33. benadrukt dat bij gedeeld beheer niet kan worden aangenomen dat maatregelen in het kader van de verordening van invloed zijn op de beschikbaarheid van financiering voor betalingen van rechtmatige vorderingen aan begunstigden; wijst er ook op dat de lidstaten waarop de maatregelen betrekking hebben de Commissie regelmatig verslag moeten doen van de naleving van hun verplichtingen jegens eindontvangers of begunstigden; 34. verzoekt de Commissie alle informatie waarover zij beschikt te analyseren en daarbij ook gebruik te maken van digitale traceringsinstrumenten, en alles in het werk te stellen om ervoor te zorgen dat alle door overheidsinstanties of lidstaten rechtmatig verschuldigde bedragen daadwerkelijk worden betaald aan eindontvangers of begunstigden, hetgeen kan leiden tot het uitvoeren van financiële correcties door de steun van de Unie aan programma’s te verlagen in overeenstemming met de toepasselijke sectorspecifieke en financiële regels; 35. verzoekt de Commissie de suggesties van het Parlement in de definitieve versie van de richtsnoeren op te nemen; o o o 36. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Het Europees Parlement, – gezien zijn aanbeveling aan de Raad van 2 februari 2012 betreffende een consistent beleid ten aanzien van autoritaire regimes waartegen de EU restrictieve maatregelen heeft vastgesteld wanneer deze persoonlijke en commerciële belangen in lidstaten van de Unie uitoefenen (1) , – gezien zijn resolutie van 14 maart 2019 over een Europese sanctieregeling voor mensenrechtenschendingen (2) , – gezien zijn eerdere resoluties waarin werd opgeroepen tot een EU-breed mechanisme voor het opleggen van gerichte sancties tegen personen die betrokken zijn bij ernstige mensenrechtenschendingen, waaronder zijn resolutie van 4 september 2008 over de evaluatie van sancties van de EU als deel van optreden en beleid van de EU op het gebied van mensenrechten (3) , zijn resolutie van 11 maart 2014 over het wereldwijd uitbannen van foltering (4) en zijn resolutie van 20 januari 2021 over de uitvoering van het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid – jaarverslag 2020 (5) , – gezien zijn resolutie van 20 januari 2021 over mensenrechten en democratie in de wereld en het beleid van de Europese Unie op dit gebied – jaarverslag 2019 (6) , – gezien zijn resolutie van 13 september 2017 over corruptie en het effect op de mensenrechten in derde landen (7) en zijn resolutie van 5 juli 2016 over de bestrijding van mensenhandel in de externe betrekkingen van de EU (8) , – gezien zijn resoluties over mensenrechtenschendingen, de democratie en de rechtsstaat (ook wel spoedresoluties genoemd), overeenkomstig artikel 144 van zijn Reglement, – gezien titel V, hoofdstuk 2, van het Verdrag betreffende de Europese Unie (VEU) betreffende de vaststelling van sancties in het kader van het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid (GBVB), – gezien artikel 21 VEU betreffende de beginselen van het internationaal optreden van de Unie, met inbegrip van de eerbiediging van de beginselen van het Handvest van de Verenigde Naties en het internationaal recht, – gezien artikel 31, lid 2, VEU betreffende de specifieke bepalingen inzake het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid (GBVB), – gezien artikel 215 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU) over de vaststelling van sancties jegens zowel derde landen als personen, groepen en niet-statelijke entiteiten, – gezien verklaring nr. 25 bij het Verdrag van Lissabon over de noodzaak om de procedurele rechten van natuurlijke personen of entiteiten die aan beperkende EU‑maatregelen of aan terrorismebestrijdingsmaatregelen van de EU worden onderworpen te waarborgen, – gezien het gezamenlijke voorstel van de Commissie en de VV/HV van 19 oktober 2020 betreffende beperkende maatregelen tegen ernstige schendingen en misbruik van de mensenrechten (JOIN(2020)0020), – gezien Besluit (GBVB) 2020/1999 van de Raad (9) en Verordening (EU) 2020/1998 van de Raad (10) van 7 december 2020 betreffende beperkende maatregelen tegen ernstige schendingen van de mensenrechten, – gezien Uitvoeringsverordening (EU) 2021/371 van de Raad van 2 maart 2021 (11) en Uitvoeringsverordening (EU) 2021/478 van de Raad van 22 maart 2021 (12) tot uitvoering van Verordening (EU) 2020/1998 betreffende beperkende maatregelen tegen ernstige schendingen van de mensenrechten, – gezien Richtlijn (EU) 2017/1371 van het Europees Parlement en de Raad van 5 juli 2017 betreffende de strafrechtelijke bestrijding van fraude die de financiële belangen van de Unie schaadt (13) , – gezien van Verordening (EU) 2017/1939 van de Raad van 12 oktober 2017 betreffende nauwere samenwerking bij de instelling van het Europees Openbaar Ministerie (“EOM”) (14) , – gezien de conclusies van de Raad van 18 november 2020 over het EU-actieplan inzake mensenrechten en democratie 2020-2024, – gezien het strategisch EU-kader voor mensenrechten en democratie van 2012, – gezien de richtsnoerennota van de Commissie van 17 december 2020 over de uitvoering van een aantal bepalingen van Verordening (EU) 2020/1998 van de Raad (C(2020)9432), – gezien de Universele Verklaring van de rechten van de mens en andere mensenrechtenverdragen en -instrumenten van de VN, – gezien het Verdrag van de Verenigde Naties tegen corruptie en de politieke verklaring van de bijzondere zitting van de Algemene Vergadering over uitdagingen en maatregelen ter voorkoming en bestrijding van corruptie en ter versterking van de internationale samenwerking van 2-4 juni 2021, – gezien het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de protocollen daarbij, – gezien zijn studie van 26 april 2018, getiteld “Targeted sanctions against individuals on grounds of grave human rights violations – impact, trends and prospects at EU level”, – gezien het arrest van de strafkamer van het Spaanse Hooggerechtshof van 26 november 2020 met betrekking tot Besluit (GBVB) 2017/2074 van de Raad van 13 november 2017 betreffende beperkende maatregelen in het licht van de situatie in Venezuela (15) , – gezien de vragen aan de Commissie en aan de vicevoorzitter van de Commissie/hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid over de wereldwijde EU-sanctieregeling voor de mensenrechten (EU-Magnitski-wet) ( O‑000047/2021 – B9‑0028/2021 en O‑000048/2021 – B9‑0029/2021), – gezien artikel 136, lid 5, en artikel 132, lid 2, van zijn Reglement, – gezien de ontwerpresolutie van de Commissie buitenlandse zaken, A. overwegende dat in artikel 21 VEU wordt bepaald dat het optreden van de Unie berust en gericht is op de democratie, de rechtsstaat, de universaliteit en de ondeelbaarheid van de mensenrechten en de fundamentele vrijheden, de eerbiediging van de menselijke waardigheid, de beginselen van gelijkheid en solidariteit en de naleving van de beginselen van het Handvest van de Verenigde Naties en het internationaal recht; B. overwegende dat de EU krachtens artikel 215, VWEU sancties vaststelt, hetzij als eigen maatregelen van de EU (d.w.z. autonome sancties), hetzij ter uitvoering van resoluties van de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties, in gevallen waarin niet-EU-landen, natuurlijke personen of rechtspersonen, groepen of niet-statelijke entiteiten het internationaal recht of de mensenrechten niet eerbiedigen of een beleid voeren of acties ondernemen dat/die in strijd is/zijn met de rechtsstaat of de democratische beginselen; C. overwegende dat in de mededeling van de Commissie van 19 januari 2021, getiteld “Het Europese economisch-financieel bestel: openheid, kracht en veerkracht stimuleren” ( COM(2021)0032 ) maatregelen worden geschetst om de doeltreffendheid van EU-sancties te verbeteren, ervoor te zorgen dat deze niet worden omzeild of ondermijnd en te komen tot een database voor de uitwisseling van informatie over sancties (“Sanctions Information Exchange Repository”), alsook tot een routekaart om de stap te zetten van het opsporen van stelselmatige niet-naleving van EU-sancties naar inbreukprocedures die voor het Hof van Justitie van de Europese Unie worden gebracht; D. overwegende dat de Nederlandse regering in november 2018 een discussie tussen de EU-lidstaten op gang heeft gebracht over een gerichte sanctieregeling voor mensenrechten op EU-niveau; overwegende dat de Raad uiteindelijk op 7 december 2020 het desbetreffende besluit en een verordening tot vaststelling van een wereldwijde EU-sanctieregeling voor de mensenrechten heeft aangenomen; E. overwegende dat het Europees Parlement stelselmatig gevallen van mensenrechtenschendingen veroordeelt; F. overwegende dat de EU-instellingen in de door het Europees Parlement aangenomen resoluties zeer vaak worden opgeroepen om sancties te treffen, met inbegrip van individuele sancties, tegen personen die verdacht worden van misdaden tegen de menselijkheid of van ernstige schendingen van de mensenrechten; G. overwegende dat corruptie een verwoestend effect kan hebben op de mensenrechtensituatie en vaak de werking en de legitimiteit van de instellingen en de rechtsstaat ondermijnt; overwegende dat het Parlement erop heeft aangedrongen dat misbruik en praktijken van systemische corruptie in verband met ernstige mensenrechtenschendingen ook in aanmerking worden genomen in het kader van de wereldwijde EU-sanctieregeling voor de mensenrechten; H. overwegende dat de Verenigde Staten, Canada en het Verenigd Koninkrijk soortgelijke sanctieregelingen hebben aangenomen; overwegende dat samenwerking tussen gelijkgestemde landen die de waarden van grondrechten, democratie en rechtsstaat delen, zal leiden tot een betere coördinatie van de toepassing van gerichte sancties, hetgeen deze sancties ook doeltreffender zal maken; overwegende dat de regering van het Verenigd Koninkrijk op 26 april 2021 een mondiale sanctieregeling voor corruptiebestrijding heeft ingesteld; 1. is verheugd over de aanneming van de wereldwijde EU-sanctieregeling voor de mensenrechten (EU GHRSR) als een essentiële aanvulling op het instrumentarium van de EU op het gebied van mensenrechten en buitenlands beleid, die de rol van de EU als mondiale speler op het gebied van mensenrechten versterkt door haar in staat te stellen beperkende maatregelen te nemen tegen rechtspersonen en natuurlijke personen die betrokken zijn bij ernstige schendingen van de mensenrechten, waar ook ter wereld; benadrukt dat de nieuwe regeling deel moet uitmaken van een bredere, samenhangende en duidelijk omschreven strategie waarin rekening wordt gehouden met de doelstellingen van het buitenlands beleid van de EU; onderstreept dat de strategie er ook op gericht moet zijn specifieke benchmarks vast te stellen die verband houden met de doelstellingen ervan, en er in detail in moet worden aangeven hoe sancties ertoe kunnen bijdragen dat die benchmarks worden gehaald; betreurt evenwel dat de Raad bij de aanneming van de nieuwe regeling heeft besloten om besluitvorming met eenparigheid van stemmen te betrachten in plaats van besluitvorming met gekwalificeerde meerderheid, en herhaalt zijn verzoek om invoering van besluitvorming met gekwalificeerde meerderheid van stemmen voor het opleggen van sancties in het kader van de EU GHRSR; 2. is verheugd over de omschrijving van het toepassingsgebied van de regeling met een lijst van specifieke ernstige schendingen van de mensenrechten, waaronder schendingen die verband houden met seksueel en op gender gebaseerd geweld, en verzoekt de Commissie een wetgevingsvoorstel in te dienen tot wijziging van de huidige EU GHRSR-wetgeving door het toepassingsgebied ervan uit te breiden tot praktijken van corruptie; dringt bij de Europese Dienst voor extern optreden (EDEO) en de lidstaten aan op flexibiliteit bij de aanpassing van de regeling aan opkomende uitdagingen en bedreigingen voor de mensenrechten of misbruik van overheids- of noodbevoegdheden, met inbegrip van die welke verband houden met COVID-19-beperkingen of geweld tegen mensenrechtenverdedigers; benadrukt dat de sancties van de EU gericht zijn tegen personen die de mensenrechten schenden en niet bedoeld zijn om het genot van de mensenrechten door de bevolking te beïnvloeden; 3. is ingenomen met de aankondiging dat de Commissie in 2021 een evaluatie zal verrichten van praktijken die sancties omzeilen en ondermijnen, alsook van de bestaande meldplicht voor de lidstaten als het gaat om de uitvoering en handhaving van sancties; verzoekt de Commissie en de vicevoorzitter van de Commissie/hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid (VV/HV) rekening te houden met de resultaten van deze evaluatie, teneinde dienovereenkomstig aanvullende wetgevingswijzigingen en uitvoeringsrichtsnoeren voor te stellen; 4. onderstreept dat het van belang is ervoor te zorgen dat de regeling ook gericht is tegen de personen en entiteiten die mensenrechtenschenders in economische en financieel opzicht helpen, en wel in dezelfde mate; verzoekt de EU en haar lidstaten, ingeval praktijken van corruptie niet in de herziening van de bestaande regeling worden opgenomen, zich te baseren op het wetgevingsvoorstel van het Verenigd Koninkrijk voor de “Global Anti-Corruption Sanctions Regulations” of de Amerikaanse “Global Magnitsky Act” of de Canadese “Justice for Victims of Corrupt Foreign Officials Act”, of op andere soortgelijke regelingen, en een EU-sanctieregeling voor corruptiebestrijding aan te nemen ter aanvulling van de EU GHRSR; 5. is verheugd over de “Global Magnitsky Act” van 2016 van de Verenigde Staten en over de leidende rol die deze wet heeft gespeeld bij het inspireren van andere internationale actoren, waaronder de EU, in hun inspanningen om de mensenrechten te waarborgen; 6. is verheugd over de eerste uitvoeringsbesluiten in het kader van de regeling, waaruit blijkt dat de EU vastbesloten is goed gebruik te maken van het nieuwe ambitieuze instrument; moedigt de Raad aan ten volle gebruik te maken van dit instrument, teneinde het effect ervan te versterken; 7. is overtuigd van de doeltreffendheid van de nieuwe regeling, met inbegrip van de afschrikkende werking ervan; is er vast van overtuigd dat de hoogst mogelijke normen op het gebied van rechterlijke toetsing en een gedegen controle op de uitvoering daarvan onontbeerlijk zijn om de legitimiteit van de regeling te waarborgen; benadrukt de noodzaak van een regelmatige toetsing van de lijsten, duidelijk omschreven en transparante criteria en methoden voor het op de lijst plaatsen en van de lijst schrappen van personen of entiteiten waaraan sancties zijn opgelegd, alsook passende juridische procedures waarmee een plaatsing op de lijst kan worden aangevochten, zodat een grondige rechterlijke toetsing en beroepsmogelijkheden worden gewaarborgd; 8. veroordeelt alle tegensancties die aan de EU, haar instellingen of leden van het Parlement, organen of burgers worden opgelegd enkel en alleen omdat zij de eerbiediging van de mensenrechten, de democratie en de rechtsstaat via de EU GHRSR bevorderen en beschermen; herinnert eraan dat vergeldingsmaatregelen bedoeld zijn om de EU ervan te weerhouden haar wereldwijde acties ter bescherming van de mensenrechten voort te zetten overeenkomstig haar verplichtingen uit hoofde van het Verdrag; onderstreept dat de EU snel, krachtig en gecoördineerd moet reageren op vergeldingsmaatregelen van derde landen en dat ervoor moet worden gezorgd dat bilaterale overeenkomsten met dergelijke landen de EU GHRSR of de geloofwaardigheid van de EU en haar buitenlands beleid in het algemeen niet ondermijnen; 9. benadrukt dat alle EU-lidstaten de toepassing en handhaving van sancties op dezelfde consequente en snelle wijze moeten interpreteren; dringt er bij de Commissie, in haar rol van hoedster van de Verdragen, op aan ervoor te zorgen dat de nationale sancties voor inbreuken op EU-sancties doeltreffend, evenredig en afschrikkend zijn; is van mening dat indien er bij voortdurende mensenrechtenschendingen geen passende maatregelen worden genomen, dit de mensenrechtenstrategie, het sanctiebeleid en de geloofwaardigheid van de EU zou ondermijnen; is van oordeel dat een gecentraliseerd mechanisme voor toezicht op de uitvoering en naleving nodig is om tot een strengere handhaving van de sancties te komen; is ingenomen met de aankondiging dat de Commissie voorstelt een Sanctions Information Exchange Repository op te zetten en een routekaart (met criteria en een tijdschema) uit te tekenen om de stap te zetten van het opsporen van stelselmatige niet-naleving van EU-sancties naar inbreukprocedures die voor het Hof van Justitie van de Europese Unie worden gebracht; 10. benadrukt dat de lidstaten ervoor moeten zorgen dat de autoriteiten, ondernemingen en andere actoren die op hun grondgebied zijn geregistreerd, de besluiten van de Raad betreffende beperkende maatregelen volledig naleven; dringt er bij de lidstaten en de Commissie op aan intensiever samen te werken en informatie uit te wisselen, en roept op tot het versterken van het Europees toezicht- en handhavingsmechanisme; verzoekt de Raad de ondernemingen op de sanctielijsten regelmatig bij te werken, aangezien de ondernemingen op de lijsten de neiging hebben gebruik te maken van juridische achterpoortjes en andere creatieve oplossingen te vinden om aan sancties te ontkomen; 11. is ervan overtuigd dat inbreuken op beperkende maatregelen, en in het bijzonder op de bevriezing van activa, een illegale activiteit vormen die de financiële belangen van de Unie schaadt; vraagt om te beoordelen of het wenselijk is Richtlijn (EU) 2017/1371 en Verordening (EU) 2017/1939 van de Raad te herzien met het oog op het belasten van het Europees Openbaar Ministerie met het onderzoeken, vervolgen en voor de rechter brengen van daders van en medeplichtigen aan strafbare feiten die in strijd zijn met de beperkende maatregelen die in het kader van de EU GHRSR zijn vastgesteld; 12. betreurt het dat het Europees Parlement geen institutionele rol heeft in het proces; dringt aan op parlementair toezicht op de EU GHRSR en op een grotere rol voor het Europees Parlement bij het voorstellen van gevallen van ernstige mensenrechtenschendingen, teneinde de legitimiteit van de EU GHRSR te vergroten, en dringt aan op de instelling van een speciale parlementaire werkgroep die de uitvoering van de sanctieregeling onder de loep moet nemen; roept de EDEO en de Commissie op om op een systematische en geïnstitutionaliseerde wijze informatie uit te wisselen met en verslag uit te brengen aan het Parlement en de lidstaten; 13. dringt aan op een transparant en inclusief proces ter facilitering van de inbreng door actoren uit het maatschappelijk middenveld, met inbegrip van de instelling van een adviescomité op EU-niveau en regelmatige bijeenkomsten met maatschappelijke organisaties, mensenrechtenverdedigers en onderzoeksjournalisten, teneinde de stand van zaken met betrekking tot de regeling te monitoren en de uitvoering ervan te verbeteren; verzoekt de EDEO richtsnoeren te verstrekken over de wijze waarop aan het proces kan worden deelgenomen en onderstreept de behoefte aan vertrouwelijkheid en een mechanisme voor getuigenbescherming voor degenen die informatie verstrekken, zoals mensenrechtenverdedigers en -organisaties; 14. benadrukt dat gerichte sancties ten doel moeten hebben doeltreffende langetermijnresultaten te behalen; roept de Commissie, de EDEO en de lidstaten op voldoende middelen en deskundigheid in te zetten voor de handhaving en regelmatige monitoring van het effect van de EU GHRSR, en opnemingen op en schrappingen van de lijst nauwlettend te volgen; dringt erop aan dat meer aandacht en middelen worden besteed aan de communicatie met het publiek over de lijsten, zowel in de EU als in de betrokken landen, onder meer door het vertalen van de relevante documenten in de plaatselijke taal van de beoogde personen of entiteiten; 15. herinnert aan de noodzaak van een eengemaakte en coherente strategie voor de uitvoering van de EU-sanctieregelingen, en verzoekt de Commissie en de EDEO te zorgen voor samenhang tussen de EU GHRSR en het externe beleid van de EU, met name met haar beleid ter ondersteuning van de mensenrechten en de democratie, alsook met het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid (GBVB) en het gemeenschappelijk veiligheids- en defensiebeleid (GVDB); roept voorts op tot consistentie tussen de EU-sanctieregelingen en het internationaal strafrecht, het internationaal humanitair recht en het EU-beleid met betrekking tot de rechtsstaat en de fundamentele vrijheden; 16. herhaalt dat het van belang is dat de EU GHRSR strookt met en een aanvulling vormt op de landspecifieke en horizontale beperkende maatregelen, sectorale maatregelen en wapenembargo’s van de EU en de bestaande internationale kaders voor sancties, met name die in verband met de VN-Veiligheidsraad; 17. dringt erop aan dat de EU met de VS een trans-Atlantische alliantie tot stand brengt om de democratie wereldwijd te verdedigen en een instrumentarium voor de verdediging van de democratie voorstelt, dat gezamenlijke acties op het gebied van sancties en antiwitwasbeleid omvat, en ervoor zorgt dat haar sanctiebeleid wordt gekoppeld aan de EU- en internationale onderzoeken en vele andere internationale rechtsinstrumenten, zoals internationale tribunalen en het initiatief inzake een justitiehub in de EU; 18. is overtuigd van de voordelen van samenwerking en coördinatie met partners en gelijkgestemde landen bij de uitvoering van de EU GHRSR; moedigt de Commissie en de lidstaten aan om bij de vaststelling van sancties gebruik te maken van de nauwe samenwerking en de strategische relatie tussen de EU en de VS, die gebaseerd is op een gemeenschappelijke geschiedenis en een gemeenschappelijk stel democratische waarden, en roept op tot regelmatige besprekingen over gerichte sancties, met name in het kader van de trans-Atlantische wetgeversdialoog; verzoekt de Commissie en de EDEO samen te werken met externe gerechtelijke instellingen zoals het Internationaal Strafhof, het Europees Hof voor de Rechten van de Mens, het Inter-Amerikaans Hof voor de Mensenrechten, het Afrikaans Hof voor de Rechten van de Mens en Volken en andere ad-hoctribunalen , door de VN geassisteerde tribunalen en andere organen, waaronder het Bureau van de Hoge Commissaris van de Verenigde Naties voor de mensenrechten en internationale toezichthoudende en controlerende instanties, de Organisatie voor Veiligheid en Samenwerking in Europa, de NAVO en de Raad van Europa, met als doel bewijsmateriaal te verzamelen voor het opleggen van sancties uit hoofde van de EU GHRSR en ernstige schendingen van de mensenrechten te ontmoedigen; roept de EU op de bekrachtiging van het Statuut van Rome inzake het Internationaal Strafhof door alle landen ter wereld te bevorderen; 19. herhaalt dat strafrechtelijke vervolging van plegers van grove mensenrechtenschendingen en daders van gruweldaden via nationale of internationale rechtspraak het hoofddoel moet blijven van alle inspanningen die de EU en de lidstaten leveren om straffeloosheid tegen te gaan; herhaalt in dit verband het belang van het beginsel van universele jurisdictie en is verheugd over de recente gerechtelijke procedures op grond van dit beginsel in een aantal lidstaten; 20. onderstreept dat het van belang is dat de kandidaat-lidstaten en potentiële kandidaat-lidstaten van de EU zich conformeren aan de EU GHRSR, in overeenstemming met hun bredere afstemming op het GBVB van de EU; 21. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie en de vicevoorzitter van de Commissie/hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid. Het Europees Parlement, – gezien artikel 77, lid 2, van het Verdrag betreffende werking van de Europese Unie (VWEU), waarin wordt bepaald dat de Unie een ruimte van vrijheid, veiligheid en recht is, die “ervoor zorgt dat aan de binnengrenzen geen personencontroles worden verricht”, – gezien artikel 21, lid 1, VWEU en artikel 45 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie (het “Handvest”), die waarborgen dat burgers het recht hebben zich vrij op het grondgebied van de lidstaten te verplaatsen en er vrij te verblijven, – gezien artikel 18 VWEU en artikel 21, lid 2, van het Handvest, die elke discriminatie op grond van nationaliteit verbieden, – gezien de artikelen 18 en 19 van het Handvest over het asielrecht en het recht op bescherming bij verwijdering, uitzetting en uitlevering, – gezien het feit dat het Schengenacquis zich sinds de ondertekening van het Akkoord van Schengen op 14 juni 1985 voortdurend heeft ontwikkeld en op dit moment een groot aantal rechtshandelingen van de EU omvat op de gebieden beheer van de binnen- en buitengrenzen, visabeleid, terugkeerbeleid, politiesamenwerking en gegevensbescherming, alsook rechtshandelingen houdende de oprichting en de werking van twee Unie-agentschappen (het Europees Grens- en kustwachtagentschap (Frontex) en het Agentschap van de Europese Unie voor het operationeel beheer van grootschalige IT-systemen op het gebied van vrijheid, veiligheid en recht (eu-LISA)), een financieel programma (het instrument voor financiële steun voor buitengrenzen en visa) en vier grootschalige IT-systemen (het Schengeninformatiesysteem, het visa-informatiesysteem, het Europees reisinformatie- en -autorisatiesysteem (Etias), en het inreis-uitreissysteem (EES), inclusief onderlinge interoperabiliteit, – gezien de wetgeving die sinds het laatste jaarverslag over de werking van het Schengengebied is vastgesteld, gericht op de versterking daarvan in het licht van aanhoudende uitdagingen, in het bijzonder Verordening (EU) 2018/1860 van het Europees Parlement en de Raad van 28 november 2018 betreffende het gebruik van het Schengeninformatiesysteem voor de terugkeer van illegaal verblijvende onderdanen van derde landen (1) , Verordening (EU) 2018/1861 van het Europees Parlement en de Raad van 28 november 2018 betreffende de instelling, de werking en het gebruik van het Schengeninformatiesysteem (SIS) op het gebied van grenscontroles, tot wijziging van de Overeenkomst ter uitvoering van het Akkoord van Schengen en tot wijziging en intrekking van Verordening (EG) nr. 1987/2006 (2) en Verordening (EU) 2018/1862 van het Europees Parlement en de Raad van 28 november 2018 betreffende de instelling, de werking en het gebruik van het Schengeninformatiesysteem (SIS) op het gebied van politiële en justitiële samenwerking in strafzaken, tot wijziging en intrekking van Besluit 2007/533/JBZ van de Raad en tot intrekking van Verordening (EG) nr. 1986/2006 van het Europees Parlement en de Raad en Besluit 2010/261/EU van de Commissie (3) , Verordening (EU) 2019/817 van het Europees Parlement en de Raad van 20 mei 2019 tot vaststelling van een kader voor interoperabiliteit tussen de Unie-informatiesystemen op het gebied van grenzen en visa en tot wijziging van Verordeningen (EG) nr. 767/2008, (EU) 2016/399, (EU) 2017/2226, (EU) 2018/1240, (EU) 2018/1726 en (EU) 2018/1861 van het Europees Parlement en de Raad, Beschikking 2004/512/EG van de Raad en Besluit 2008/633/JBZ van de Raad (4) , Verordening (EU) 2019/818 van het Europees Parlement en de Raad van 20 mei 2019 tot vaststelling van een kader voor interoperabiliteit tussen de Unie-informatiesystemen op het gebied van politiële en justitiële samenwerking, asiel en migratie en tot wijziging van Verordeningen (EU) 2018/1726, (EU) 2018/1862 en (EU) 2019/816 (5) , Verordening (EU) 2018/1240 van het Europees Parlement en de Raad van 12 september 2018 tot oprichting van een Europees reisinformatie- en -autorisatiesysteem (Etias) en tot wijziging van de Verordeningen (EU) nr. 1077/2011, (EU) nr. 515/2014, (EU) 2016/399, (EU) 2016/1624 en (EU) 2017/2226 (6) , Verordening (EU) 2018/1241 van het Europees Parlement en de Raad van 12 september 2018 tot wijziging van Verordening (EU) 2016/794 met het oog op de oprichting van een Europees reisinformatie- en -autorisatiesysteem (Etias) (7) , Verordening (EU) 2020/493 van het Europees Parlement en de Raad van 30 maart 2020 over het systeem voor fraudedocumenten en authentieke documenten online (FADO) en tot intrekking van Gemeenschappelijk Optreden 98/700/JBZ van de Raad (8) , Verordening (EU) 2019/1896 van het Europees Parlement en de Raad van 13 november 2019 betreffende de Europese grens- en kustwacht en tot intrekking van Verordening (EU) nr. 1052/2013 en Verordening (EU) 2016/1624 (9) , en Verordening (EU) 2019/1155 van het Europees Parlement en de Raad van 20 juni 2019 tot wijziging van Verordening (EG) nr. 810/2009 tot vaststelling van een gemeenschappelijke visumcode (Visumcode) (10) , – gezien de lopende wetgevingswerkzaamheden met betrekking tot de herziening van de Schengengrenscode wat betreft de regels die van toepassing zijn op de tijdelijke herinvoering van het grenstoezicht aan de binnengrenzen, de hervorming van het visa-informatiesysteem, de voltooiing van het wetgevingskader voor Etias, de herschikking van de terugkeerrichtlijn, het instrument voor financiële steun voor grensbeheer en visa 2021-2027, en het nieuwe voorstel voor een verordening tot invoering van een screening van onderdanen van derde landen aan de buitengrenzen ( COM(2020)0612 ), – gezien de conclusies van de verschillende Europese Raden, de aanbevelingen van de Raad, en de mededelingen, richtsnoeren en routekaarten van de Commissie gericht op het aanpakken van de situatie aan de binnen- en buitengrenzen van Schengen in reactie op COVID-19, zoals de mededeling van de Commissie van 16 maart 2020 getiteld “COVID-19 Richtsnoeren voor grensbeheermaatregelen tot bescherming van de gezondheid en tot waarborging van de beschikbaarheid van goederen en essentiële diensten” (11) , en de mededeling van de Commissie van 30 maart 2020 getiteld “COVID-19: Leidraad voor de uitvoering van de tijdelijke beperking van niet-essentiële reizen naar de EU, het faciliteren van doorreisregelingen voor de repatriëring van EU-burgers, en de gevolgen voor het visumbeleid” (C(2020)2050, en de daaropvolgende verlengingen daarvan, zoals die van 8 april 2020 ( COM(2020)0148 ), het door de voorzitter van de Commissie en de voorzitter van de Europese Raad gepresenteerde gezamenlijk Europees stappenplan voor de opheffing van de inperkingsmaatregelen in verband met COVID-19, en Aanbeveling (EU) 2020/1475 van de Raad van 13 oktober 2020 betreffende een gecoördineerde aanpak van de beperking van het vrije verkeer in reactie op de COVID-19-pandemie (12) , – gezien de mededeling van de Commissie van 22 oktober 2019 over de verificatie van de volledige toepassing van het Schengenacquis door Kroatië ( COM(2019)0497 ), – gezien de mededeling van de Commissie van 23 september 2020 over een nieuw migratie- en asielpact ( COM(2020)0609 ), – gezien zijn resolutie van 30 mei 2018 over het jaarverslag over de werking van het Schengengebied (13) , – gezien het verslag van de Commissie aan de Raad en het Europees Parlement van 25 november 2020 over de werking van het Schengenevaluatie- en toezichtmechanisme ingevolge artikel 22 van Verordening (EU) nr. 1053/2013 van de Raad ( COM(2020)0779 ), – gezien zijn resolutie van 19 juni 2020 over de situatie in het Schengengebied als gevolg van de COVID-19-pandemie (14) , – gezien zijn resolutie van 11 december 2018 over de volledige toepassing van de bepalingen van het Schengenacquis in Bulgarije en Roemenië: afschaffing van de controles aan de binnengrenzen te land, ter zee en in de lucht (15) , – gezien het verslag van het Bureau van de Europese Unie voor de grondrechten (FRA) van 8 december 2020 getiteld “Migration: fundamental rights issues at land borders”, – gezien zijn resolutie van 17 december 2020 over de tenuitvoerlegging van de terugkeerrichtlijn (16) , – gezien zijn resolutie van 13 november 2020 over de impact van de COVID-19-maatregelen op de democratie, de rechtsstaat en de grondrechten (17) , – gezien de oprichting en de lopende werkzaamheden van de werkgroep Frontexevaluatie van de Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken, – gezien de voorbereidende werkzaamheden voor deze resolutie, uitgevoerd door de werkgroep Schengenevaluatie van de Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken, – gezien artikel 54 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken ( A9-0183/2021 ), A. overwegende dat het Schengengebied een unieke regeling is en een van de grootste verwezenlijkingen van de Europese Unie, op grond waarvan personen zich nu al 25 jaar binnen het Schengengebied vrij kunnen verplaatsen zonder controles aan de binnengrenzen; overwegende dat dit mogelijk is gemaakt door een reeks compenserende maatregelen, zoals de versterking van de informatie-uitwisseling door de oprichting van het Schengeninformatiesysteem (SIS) en de instelling van een evaluatiemechanisme om de toepassing van het Schengenacquis door de lidstaten te controleren en het wederzijds vertrouwen in het functioneren van het Schengengebied te bevorderen; overwegende dat wederzijds vertrouwen ook solidariteit, veiligheid, justitiële en politiële samenwerking in strafzaken, gezamenlijke bescherming van de buitengrenzen van de EU, een gemeenschappelijk standpunt en een gemeenschappelijk beleid op het gebied van visa en gegevensbescherming vereist; B. overwegende dat een volledig functionerend Schengengebied en de uitbreiding daarvan in de toekomst met de kandidaat-Schengenlanden onverminderd van fundamenteel belang is voor verdere politieke, economische en sociale integratie, het bevorderen van cohesie en het dichten van kloven tussen landen en regio’s, en een voorwaarde voor het waarborgen van het beginsel van vrij verkeer; overwegende dat Schengen in de toekomst niet versnipperd moet zijn; C. overwegende dat de afschaffing van de controles aan de binnengrenzen één essentieel, praktisch element is van wat burgers in verband brengen met het Europese idee, en cruciaal is voor de werking van de interne markt; overwegende dat het Schengengebied gevaar loopt, met name gezien het feit dat de lidstaten, vooral in de afgelopen jaren, steeds vaker gebruikmaken van grenscontroles aan de binnengrenzen; D. overwegende dat de meeste lidstaten, met inbegrip van geassocieerde Schengenlanden, als antwoord op de COVID-19-pandemie opnieuw controles aan de binnengrenzen hebben ingevoerd of hun grenzen geheel of gedeeltelijk hebben gesloten, dan wel hebben gesloten voor bepaalde soorten reizigers, met inbegrip van EU-burgers en hun familieleden en niet-EU-onderdanen die op hun grondgebied of op dat van een andere lidstaat verblijven; overwegende dat het ontbreken van een doeltreffende coördinatie ten aanzien van de herinvoering en opheffing van controles aan de binnengrenzen tussen de lidstaten en met de Commissie, met name in het begin van de pandemie, een uitdaging vormde voor het concept van de Schengensamenwerking als zodanig; E. overwegende dat de lidstaten sinds 2015 in totaal 268 keer opnieuw controles aan de binnengrenzen hebben ingevoerd, hetgeen een aanzienlijke stijging is ten opzichte van de periode 2006-2014, toen slechts 35 keer opnieuw controles aan de binnengrenzen werden ingevoerd (18) ; F. overwegende dat het Europees Parlement herhaaldelijk zijn zorgen heeft geuit over de noodzaak en de evenredigheid van veel van deze controles aan de binnengrenzen; G. overwegende dat wederzijds vertrouwen en een nauwe samenwerking tussen de lidstaten essentiële onderdelen zijn van de basis waarop het Schengengebied stoelt; H. overwegende dat in de afgelopen jaren belangrijke wetgevingsinstrumenten van de EU zijn vastgesteld met het oog op de verbetering van de doeltreffendheid en de efficiëntie van de controles aan de buitengrenzen, wat moet bijdragen tot een hoog niveau van veiligheid binnen de ruimte van vrijheid, veiligheid en recht; overwegende dat deze instrumenten een nieuwe architectuur voor EU-informatiesystemen en de interoperabiliteit hiervan omvatten; I. overwegende dat onverminderd melding wordt gemaakt van geweld tegen migranten, met inbegrip van migranten die internationale bescherming vragen, en van “pushbacks” aan de buitengrenzen van de EU; overwegende dat het Europees Parlement, OLAF, Frontex en de Europese Ombudsman een onderzoek naar deze beschuldigingen zijn gestart; overwegende dat de Unie nog niet over een doeltreffend mechanisme voor het uitoefenen van toezicht op de mensenrechten aan haar buitengrenzen beschikt; J. overwegende dat in 2017 ernstige tekortkomingen werden vastgesteld bij de Schengenevaluatie van het Verenigd Koninkrijk met betrekking tot de toepassing van het Schengenacquis op het gebied van het Schengeninformatiesysteem; K. overwegende dat uit de eerste evaluatiecyclus van het Schengenevaluatiemechanisme is gebleken dat een betere en snellere uitvoering noodzakelijk is van de aanbevelingen die voortvloeien uit de evaluaties, evenals de noodzaak van een passende hervorming, met name ten aanzien van de manier waarop de naleving van de grondrechten in het kader van het mechanisme wordt beoordeeld; L. overwegende dat in het kader van de jaarlijkse kwetsbaarheidsbeoordelingen van Frontex het vermogen van de lidstaten wordt onderzocht om dreigingen en uitdagingen aan de buitengrenzen het hoofd te bieden, en specifieke herstelmaatregelen worden aanbevolen om kwetsbaarheden te beperken, en deze derhalve de evaluaties in het kader van het Schengenevaluatiemechanisme aanvullen; M. overwegende dat de volledige toepassing van het Schengenacquis ten aanzien van de afschaffing van de controles aan de binnengrenzen met betrekking tot Bulgarije en Roemenië nog niet is verwezenlijkt, ondanks het feit dat het Parlement hier in zijn resolutie van 8 juni 2011 op heeft aangedrongen; N. overwegende dat de Commissie in haar mededeling van 22 oktober 2019 over de evaluatie met het oog op de volledige toepassing van het Schengenacquis aan heeft gegeven dat Kroatië de nodige maatregelen heeft genomen om ervoor te zorgen dat aan de noodzakelijke voorwaarden voor de volledige toepassing van de Schengenregels wordt voldaan; Werking van het Schengengebied 1. is van oordeel dat het concept zelf van Schengensamenwerking, te weten waarborgen dat aan de binnengrenzen geen controles worden uitgevoerd en het vrij verkeer garanderen, verder onder druk is komen te staan door de COVID-19-pandemie; herhaalt in dit verband zijn bezorgdheid over de huidige situatie met betrekking tot controles aan de binnengrenzen in sommige lidstaten en herinnert er in dit verband aan dat, hoewel het de volksgezondheidsmaatregelen voor het beperken van de verspreiding van COVID-19 ondersteunt, alle maatregelen voor het bestrijden van de pandemie en het beperken van de fundamentele rechten en vrijheden te allen tijde zowel de geest als de letter van de wet moeten respecteren; 2. herinnert eraan dat het EU-recht controles aan de binnengrenzen toestaat op voorwaarde dat deze noodzakelijk en evenredig zijn, een tijdelijk karakter hebben en als laatste redmiddel worden ingezet; herhaalt in dit verband zijn standpunt dat veel van de verlengingen van controles aan de binnengrenzen sinds 2015 niet voldoende zijn onderbouwd en niet in overeenstemming zijn met de regels betreffende de uitbreiding, de noodzaak of de evenredigheid ervan, en daarom onwettig zijn; 3. erkent dat de Commissie geprobeerd heeft een gemeenschappelijk Europees antwoord te coördineren; betreurt het evenwel dat er lidstaten zijn die controles aan de binnengrenzen blijven invoeren, soms op niet-gecoördineerde wijze, voordat voldoende rekening is gehouden met het gemeenschappelijke Europese belang van het handhaven van het Schengengebied als een gebied zonder controles aan de binnengrenzen; herhaalt dat de geïntroduceerde controles een negatieve invloed op het vrij verkeer van goederen, kapitaal, diensten en personen in de EU hebben gehad; wijst in deze context met name op de bijzonder lastige situatie van grensarbeiders; 4. herinnert eraan dat de Commissie, hoewel zij aanzienlijke tekortkomingen bij de uitvoering van het Schengenacquis heeft vastgesteld, langzaam is geweest of zelfs heeft geaarzeld bij het inleiden van inbreukprocedures; verzoekt de Commissie eens te meer passend toezicht uit te oefenen op de toepassing van het Schengenacquis , te beoordelen of de beginselen van noodzakelijkheid en evenredigheid zijn gerespecteerd, en, in voorkomend geval, inbreukprocedures in te leiden; onderstreept dat het hoogdringend is het wederzijds vertrouwen en de samenwerking tussen de Schengenlanden te vergroten, en voor passende governance van het Schengengebied te zorgen; 5. herhaalt dat de lidstaten zich moeten houden aan de wet als verankerd in de Verdragen en het Handvest, en dat zij grensmaatregelen op wettige en niet-discriminerende wijze moeten toepassen; is van mening dat een geregeld politiek en publiek debat over de werking van het Schengengebied van cruciaal belang is; 6. neemt nota van het feit dat tijdens deze zittingsperiode tot nu toe geen vooruitgang is geboekt ten aanzien van de herziening van de Schengengrenscode, en dat de Raad de interinstitutionele onderhandelingen blijft blokkeren; juicht de aankondiging van de Commissie toe dat zij nieuwe voorstellen voor Schengengovernance zal presenteren; spreekt er zijn teleurstelling over uit dat de Commissie haar verplichting om verslag uit te brengen aan het Parlement blijft verwaarlozen door het jaarverslag over de werking van de ruimte zonder binnengrenstoezicht (artikel 33 van de Schengengrenscode) en het uitvoerige jaarverslag in overeenstemming met artikel 20 van het Schengenevaluatie- en toezichtmechanisme niet in te dienen, waarmee zij het toezicht en een constructief politiek debat belemmert; 7. dringt er bij de Raad, gezien zijn talrijke verzoeken om volledige toepassing van de bepalingen van het Schengenacquis in Bulgarije en Roemenië, op aan zijn verplichting na te komen en onverwijld een besluit te nemen ten aanzien van de afschaffing van controles aan de binnengrenzen te land, ter zee en in de lucht, en deze lidstaten aldus toe te staan rechtmatig toe te treden tot het gebied van vrij verkeer zonder controles aan de binnengrenzen; is bereid om op verzoek van de Raad overeenkomstig artikel 4 van de toetredingsakte advies uit te brengen over de volledige toepassing van de bepalingen van het Schengenacquis in Kroatië; is van mening dat solidariteit en verantwoordelijkheid voor iedereen gelden, en dat het Schengengebied niet gefragmenteerd moet zijn; 8. acht het van essentieel belang dat het visumbeleid van de EU efficiënt, gebruikersvriendelijk en veilig is, en verwelkomt in dit verband het voornemen van de Commissie om de visumprocedure uiterlijk in 2025 te digitaliseren; is van oordeel dat de integratie van niet-EU-onderdanen die langdurig ingezeten zijn in de lidstaten een sleutelelement is van het bevorderen van economische en sociale cohesie, en dringt er derhalve op aan te overwegen de minimumregels voor de afgifte van visa voor langdurig verblijf en verblijfsvergunningen te harmoniseren; 9. roept de lidstaten nogmaals op de terugkeerrichtlijn (19) in al haar aspecten naar behoren ten uitvoer te leggen, en verzoekt de Commissie hier toezicht op uit te oefenen; 10. spoort de lidstaten aan de uitwisseling van informatie te verbeteren en de onderlinge grensoverschrijdende politiesamenwerking verder te ontwikkelen, bijvoorbeeld door vaker gemeenschappelijke onderzoeksteams in te zetten; 11. is verheugd over het feit dat een aantal maatregelen waar in het voorgaande jaarverslag (20) om werd verzocht ondertussen is uitgevoerd (herziening van het wetgevingskader van het Schengeninformatiesysteem en hervorming van Eurosur); merkt op dat de meeste geformuleerde aanbevelingen echter nog steeds gelden; 12. geeft aan dat goed werkende buitengrenzen een conditio sine qua non zijn voor de levensvatbaarheid van het Schengengebied; stelt met bezorgdheid vast dat de Schengenevaluatieverslagen en de kwetsbaarheidsbeoordelingen onverminderd op tekortkomingen en kwetsbaarheden bij de bescherming en het beheer van de buitengrenzen wijzen; verzoekt de lidstaten uitvoering te geven aan de tot hen gerichte aanbevelingen van de Raad en van Frontex, die tot doel hebben tekortkomingen en kwetsbaarheden te elimineren, met name die welke betrekking hebben op de eerbiediging van de grondrechten bij activiteiten op het gebied van grensbeheer; beklemtoont het belang van de onlangs vastgestelde wetgevingsmaatregelen; 13. is bezorgd over de impact van de huidige reisbeperkingen op de rechten van vluchtelingen en mensen die internationale bescherming zoeken; verzoekt de Commissie en de lidstaten ervoor te zorgen dat de goedkeuring van dergelijke maatregelen volledig in overeenstemming is met de in de artikelen 3 en 4 van de Schengengrenscode en de in het Handvest verankerde vereisten; 14. maakt zich grote zorgen over de herhaalde beschuldigingen van betrokkenheid van Frontex bij “pushbacks” en de gerapporteerde mogelijke schendingen van de grondrechten in het kader van de activiteiten van het Agentschap, en is van oordeel dat de interne rapportagemechanismen, net als het parlementair en het publiek toezicht op de activiteiten van Frontex, versterkt en daadwerkelijk geïmplementeerd moeten worden; benadrukt dat de uitvoerend directeur van Frontex op grond van artikel 46 van Verordening (EU) 2019/1896 de opdracht heeft om activiteiten te schorsen, te beëindigen of niet te starten wanneer niet wordt voldaan aan de voorwaarden voor het uitvoeren van die activiteiten, met inbegrip van de naleving van de grondrechten; 15. steunt in dit verband ten volle de oprichting en de lopende werkzaamheden van de werkgroep Frontexevaluatie van de Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken, die tot taak heeft alle aspecten van de activiteiten en de organisatie van Frontex, zijn versterkte rol en middelen voor geïntegreerd grensbeheer, en de correcte toepassing van het EU-acquis , met inbegrip van de eerbiediging van de grondrechten, te beoordelen; 16. is ernstig bezorgd over het grote aantal sterfgevallen in de Middellandse Zee; herinnert eraan dat het verlenen van hulp aan personen die op zee in nood verkeren een wettelijke verplichting is op grond van zowel de EU- als de internationale wetgeving en dat opsporing en redding een integraal onderdeel van het Europese geïntegreerde grensbeheer op grond van de verordening betreffende de Europese grens- en kustwacht vormen; verzoekt Frontex de informatieverstrekking over zijn operationele activiteiten op zee aanzienlijk te verbeteren, waaronder in de vorm van regelmatige en adequate rapportages aan het Parlement, zoals in verband met zijn samenwerking met het Coördinatiecentrum voor redding op zee in Tripoli en de Libische kustwacht; 17. maakt zich ernstig zorgen over de aanhoudende en serieuze meldingen van geweld en “pushbacks” aan de buitengrenzen, waaronder van de ene lidstaat naar de andere en vervolgens naar een niet-EU-land; herhaalt dat de lidstaten verplicht zijn om onrechtmatige grensoverschrijdingen te voorkomen en herinnert eraan dat deze verplichting geen afbreuk doet aan de rechten van personen die een beroep op internationale bescherming willen doen; verzoekt de Commissie en de lidstaten doeltreffende, onafhankelijke en onmiddellijke onderzoeken te bevorderen en uit te voeren van alle beschuldigingen van “pushbacks” en mishandeling aan de grenzen, en ervoor te zorgen dat tekortkomingen onmiddellijk worden verholpen; 18. neemt er nota van dat adequate monitoringmechanismen ontbreken om bij het beheer van de buitengrenzen de eerbiediging van de grondrechten en de rechtsstaat te garanderen, en is van oordeel dat het Bureau van de Europese Unie voor de grondrechten in dat verband een grotere operationele rol moet krijgen, waaronder middels het Schengenevaluatie- en toezichtmechanisme; verzoekt de lidstaten ervoor te zorgen dat hun nationale toezichthoudende instanties op doeltreffende wijze worden opgericht en in staat zijn om hun rol te vervullen, met toereikende middelen, een passend mandaat en een hoog niveau van onafhankelijkheid; moedigt de voortdurende investering van de lidstaten aan in het professionele gedrag van grensautoriteiten, waaronder middels cursussen op het gebied van het asiel- en vluchtelingenrecht, in samenwerking met Frontex, het Bureau van de Europese Unie voor de grondrechten, de UNHCR en relevante niet-gouvernementele organisaties; 19. betreurt het ten zeerste dat zich vertragingen hebben voorgedaan bij de tenuitvoerlegging van de grondrechtenbepalingen van de nieuwe verordening inzake de Europese grens- en kustwacht, zoals bij de aanwerving van 40 toezichthouders voor de grondrechten op uiterlijk 5 december 2020, zoals bepaald in de verordening; verwelkomt het dat vacatures worden gepubliceerd en dringt erop aan zo snel mogelijk nieuw personeel aan te werven; benadrukt dat alle aangeworven toezichthouders hun taken moeten kunnen vervullen zoals voorzien in artikel 110 van de verordening inzake de Europese grens- en kustwacht, en dat zij derhalve moeten worden aangeworven op een passend administratief niveau dat hen in staat stelt hun taken te vervullen; dringt er verder op aan de onafhankelijkheid van het klachtenmechanisme van het Bureau te vergroten middels de inzet van deskundigen van het Bureau van de Europese Unie voor de grondrechten en nationale mensenrechtenentiteiten; Schengenevaluatie- en -toezichtmechanisme 20. is van mening dat het Schengenevaluatie- en toezichtmechanisme heeft geleid tot aanzienlijke verbeteringen van de governance van het Schengengebied en heeft bijgedragen tot de waarborging van de werking ervan door het wederzijdse vertrouwen en de collectieve verantwoordelijkheid te versterken; wijst echter op de specifieke aard van het evaluatiemechanisme binnen het recht van de EU en herinnert eraan dat de Commissie onverminderd de eindverantwoordelijkheid draagt voor het waarborgen van de toepassing van de Verdragen en van maatregelen die op grond hiervan door de instellingen zijn vastgesteld; 21. is verheugd over het voornemen van de Commissie om het Schengenevaluatie- en toezichtmechanisme te herzien; verwijst naar de discussies over de rechtsgrond ervan tijdens de onderhandelingen over het Schengengovernancepakket in 2012, en hamert erop op voet van gelijkheid met de Raad betrokken te worden bij de herziening van het mechanisme, bij voorkeur middels toepassing van de gewone wetgevingsprocedure, hetzij middels toepassing van dezelfde methode als voor de vaststelling van Verordening (EU) nr. 1053/2013 van de Raad (21) houdende de vaststelling van het Schengenevaluatie- en toezichtmechanisme; 22. wijst op het belang van de invoering van duidelijke uiterste termijnen voor alle stappen van de procedure bij elke hervorming, waaronder de uitvoering van de aanbevelingen door de lidstaten, de beoordeling van de voorstellen van de Commissie door de deskundigengroep Schengenevaluatie, en de presentatie van actieplannen; wijst bovendien opnieuw op het belang van meer flexibiliteit bij de meerjarige en jaarlijkse planning, en van versterking van de rol van de Commissie, met name in gevallen waarin de lidstaten geen advies uitbrengen, en op de noodzaak van echt onaangekondigde bezoeken; is van oordeel dat de grondrechten voortdurend moeten worden geëvalueerd tijdens Schengenevaluaties; is tot slot van oordeel dat de toezichtrol van het Parlement en de verbetering van de transparantie van het proces kernelementen van de hervorming moeten uitmaken; 23. verzoekt de Commissie voldoende middelen toe te wijzen om te zorgen voor een alomvattende evaluatie van het Schengensysteem, onder meer door het aantal bezoeken ter plaatse aan de lidstaten te verhogen; wijst erop dat, hoewel de Commissie in de periode 2015-2019 198 evaluatieverslagen heeft vastgesteld, slechts 45 Schengenevaluaties zijn afgerond; verzoekt de lidstaten de uitvoering van de bevindingen van evaluaties en de aanbevelingen van de Raad op te voeren; stelt vast dat de eerste Schengenevaluatiecyclus vijf jaar heeft geduurd; is van oordeel dat het proces van evaluatie en het vaststellen van aanbevelingen, dat gemiddeld 32 weken in beslag neemt, moet worden versneld, en verzoekt met name de Raad sneller zijn goedkeuring te hechten aan door de Commissie geformuleerde aanbevelingen; 24. verzoekt de Raad de goede werking van het Schengengebied op ministersniveau geregeld tegen het licht te houden, waaronder wanneer uit de evaluatieverslagen grote tekortkomingen blijken, en daarmee invulling te geven aan de politieke rol die hij heeft uit hoofde van het Schengenevaluatieproces; dringt er verder bij de Commissie en de Raad op aan alles in het werk te stellen om te voorkomen dat het doel van dit mechanisme, namelijk het vaststellen of aan alle voorwaarden voor het opheffen van de controles aan de binnengrenzen met een kandidaat-lidstaat is voldaan en het verzekeren dat het Schengenacquis wordt nageleefd door de lidstaten waar het volledig is ingevoerd, in gevaar kan worden gebracht; 25. is van mening dat het toekomstige Schengenevaluatiemechanisme een evaluatie moet omvatten van de operationele activiteiten van het Europees Grens- en kustwachtagentschap, gezien zijn steeds grotere rol bij het beheer van de buitengrenzen en terugkeeroperaties; is daarnaast van mening dat het Schengenevaluatiemechanisme de synergieën ervan met de kwetsbaarheidsbeoordeling van het Europees Grens- en kustwachtagentschap moet versterken; herhaalt dat overlappingen moeten worden voorkomen en dat Schengenevaluatoren toegang moeten krijgen tot de resultaten van de kwetsbaarheidsbeoordelingen; 26. herinnert eraan dat – onder andere – de grondrechten een overkoepelende component van de uitvoering van het geïntegreerde grensbeheer vormen; herinnert er daarnaast aan dat het Schengenacquis ten uitvoer moet worden gelegd met inachtneming van het Handvest; onderstreept derhalve dat in het kader van de Schengenevaluaties ook moet worden beoordeeld of aan de buitengrenzen de grondrechten worden gerespecteerd, inclusief het verbod tot “refoulement”, het recht op eerbiediging van de menselijke waardigheid, het beginsel van non-discriminatie en het recht om een verzoek om internationale bescherming in te dienen; is van mening dat het toekomstige mechanisme ervoor moet zorgen dat deskundigen van het Bureau van de Europese Unie voor de grondrechten formele leden van het team zijn dat verantwoordelijk is voor bezoeken ter plaatse voor eventuele evaluaties van het beheer van de buitengrenzen en de terugkeer; is van oordeel dat alle relevante JBZ-agentschappen moeten kunnen participeren; 27. is van mening dat wanneer ernstige tekortkomingen worden ontdekt de follow-up met het oog op het onverwijld verhelpen daarvan sneller moet worden uitgevoerd; is van mening dat een definitie van “ernstige tekortkoming” en een versnelde procedure in het geval van dergelijke tekortkomingen moeten worden opgenomen in het herziene mechanisme; is van mening dat de huidige niet-bindende catalogi van beste praktijken een formele status moeten krijgen in het kader van het EU-recht, in concreto in de vorm van handboeken, teneinde de transparantie te verbeteren en “benchmarking” van de evaluaties aan de hand van objectieve criteria mogelijk te maken; 28. uit er zijn teleurstelling over dat de Commissie het jaarverslag als bedoeld in artikel 20 van Verordening (EU) nr. 1053/2013 nog niet heeft ingediend, ondanks talrijke verzoeken van het Parlement en de Raad om dat te doen; 29. benadrukt dat de instellingen van de Unie, om goede governance en transparantie te bevorderen, bij hun werkzaamheden zo open mogelijk moeten opereren; is van oordeel dat de Commissie op haar website informatie openbaar moet maken over het evaluatieproces in elke lidstaat en over de invulling die de lidstaten geven aan de aanbevelingen van de Raad; is daarnaast van oordeel dat de Commissie een passend platform moet creëren voor beveiligde en gecodeerde toegang tot de geclassificeerde informatie van de Schengenevaluatiedocumenten voor de actoren met toegangsrechten, in het bijzonder de leden van het Europees Parlement, teneinde hen in staat te stellen hun taken op het gebied van democratische controle en toezicht uit te voeren; 30. stelt vast dat de Commissie in november 2020 opnieuw een bezoek aan Kroatië heeft gebracht in verband met de buitengrens en opnieuw heeft bevestigd dat aan de noodzakelijke voorwaarden voor de toepassing van het Schengenacquis wordt voldaan; verzoekt Kroatië door te gaan met het implementeren van de lopende acties en alle in kaart gebrachte tekortkomingen te elimineren, met name wat betreft de opleiding van personeel, de personeelsniveaus en de capaciteit voor surveillance aan de landgrens; hamert, naar aanleiding van de herhaaldelijke meldingen door ngo’s en in de media van gevallen van misbruik, geweld en “pushbacks” door grenswachters, op het belang van een grondige beoordeling van de eerbiediging van de grondrechten; verwelkomt de instelling van een onafhankelijk mechanisme voor het monitoren van de manier waarop politieagenten met irreguliere migranten en personen die om internationale bescherming vragen, omgaan; verzoekt de Commissie in alle lidstaten de naleving van de vereisten op het gebied van de grondrechten bij grensbeheeractiviteiten te blijven beoordelen, en in het geval van mensenrechtenschendingen passende maatregelen te nemen; 31. wijst op de onopgeloste tekortkomingen van en de verbeterpunten in het Schengensysteem, zoals vastgesteld door de Commissie: een onvolledige of niet-conforme omzetting, uitvoering en toepassing van het relevante Schengenacquis ; onvoldoende personeel en ontoereikende kwalificaties en/of opleiding; uiteenlopende en inconsistente nationale praktijken als gevolg van een onsamenhangende uitvoering van het Schengenacquis ; versnipperde administratieve structuren met een ontoereikende coördinatie en integratie van de verschillende autoriteiten; en praktische, technologische en regelgevingsbelemmeringen van de samenwerking binnen het Schengengebied; herinnert eraan dat deze problemen fundamentele belemmeringen vormen voor de juiste werking van Schengen en dringt er bij de lidstaten op aan hier eindelijk passende aandacht aan te besteden; Gebruik van grootschalige informatiesystemen op het gebied van justitie en binnenlandse zaken 32. neemt kennis van de vooruitgang die geboekt is bij de ontwikkeling van de nieuwe, grootschalige IT-systemen en hun onderlinge interoperabiliteit; verzoekt de lidstaten, de Commissie en de betrokken agentschappen zich aan het tijdschema voor de tenuitvoerlegging te houden, dat erin voorziet dat de invoering van de nieuwe IT-systemen, de hervorming van de bestaande systemen en de interoperabiliteit daarvan voor eind 2023 moeten zijn gerealiseerd; geeft verder aan dat er een stabiel wettelijk kader voor de implementatie van die systemen nodig is; herinnert eraan dat het gebruik van de desbetreffende systemen ook van invloed zal zijn op het recht op privacy en het recht van bescherming van persoonsgegevens van de personen wier gegevens in die systemen zullen worden opgeslagen, en benadrukt dat bij de implementatie van die systemen de in de wetgevingshandelingen voorziene vrijwaringsmaatregelen moeten worden getroffen; 33. herinnert aan de essentiële rol van eu-LISA bij de implementatie van de nieuwe IT-systemen; benadrukt bovendien het belang van de nationale componenten voor de algehele architectuur van deze systemen, en dringt er bij de lidstaten met klem op aan passende financiële en personele middelen toe te wijzen voor een tijdige uitvoering; 34. is verheugd over het politieke akkoord dat is bereikt over de hervorming van het Visuminformatiesysteem (VIS), met name de vaststelling van een duidelijke en wettelijk bindende uiterste termijn voor het begin van de operaties; 35. wijst op de aanzienlijke toename van de activiteit van de Sirene-bureaus (Supplementary Information Request at the National Entry) en dringt er eens te meer bij de lidstaten op aan deze bureaus meer financiële en personele middelen ter beschikking te stellen, teneinde ze in staat te stellen hun taken uit te voeren; 36. erkent de studies die zijn uitgevoerd door het Gemeenschappelijk Centrum voor onderzoek met betrekking tot het gebruik van vingerafdrukken, handpalmafdrukken, gezichtsopnamen en DNA in het Schengeninformatiesysteem; 37. vindt dat de Commissie en de Raad uiterst nalatig zijn geweest na de ontdekking – in het kader van de evaluatie in 2017 – van ernstige tekortkomingen bij het gebruik van het Schengeninformatiesysteem door het VK; herinnert aan het verzoek van de werkgroep Schengenevaluatie om het VK onmiddellijk “los te koppelen”, zoals verwoord in de brieven aan de Commissie en het voorzitterschap van de Raad d.d. 15 juni 2020; merkt op dat het Verenigd Koninkrijk, als niet-EU-land, niet langer toegang heeft tot het Schengeninformatiesysteem; verzoekt om nauwlettende monitoring van de voortgezette veiligheidssamenwerking tussen de EU en het VK tijdens de periode van zes maanden voor de overdracht van gegevens die in het kader van de handels- en samenwerkingsovereenkomst EU-VK overeengekomen is; Meerjarige strategische beleidscyclus voor Europees geïntegreerd grensbeheer 38. verwelkomt de presentatie van de strategische risicoanalyse voor Europees geïntegreerd grensbeheer door Frontex als een eerste stap van de nieuwe beleidscyclus; Toekomst van Schengen 39. stelt vast dat de verschillende crisissen van de afgelopen jaren, zoals de huidige pandemie, en de veelal ongecoördineerde en – soms – unilaterale acties van de lidstaten het onderlinge vertrouwen tussen de lidstaten hebben ondermijnd en Schengen in gevaar hebben gebracht; is er dan ook van overtuigd dat meer moet worden gedaan om tot alomvattende oplossingen te komen, en dat de desbetreffende maatregelen passen moeten worden geharmoniseerd; verwelkomt in dit verband het voornemen van de Commissie om een strategie voor de toekomst van Schengen uit te werken, alsook de oprichting van een Schengenforum, in het kader waarvan ook politieke gesprekken op hoog niveau over de stand van zaken en de toekomst van Schengen met het Parlement en de Raad gevoerd zouden moeten kunnen worden; 40. is van oordeel dat de Schengengrenscode, met name wat de regels voor controles aan de binnengrenzen betreft, niet langer “fit for purpose” is en snel en grondig moet worden hervormd om het onderlinge vertrouwen en de onderlinge solidariteit te versterken, en om de integriteit en de volledige werking van het Schengengebied te garanderen; stelt in dit verband vast dat er behoefte bestaat aan duidelijker regels inzake noodsituaties op volksgezondheidsgebied; benadrukt dat hoewel de herinvoering van controles aan de binnengrenzen onverminderd een door de afzonderlijke lidstaten te nemen besluit is, dit middel alleen als laatste redmiddel mag worden ingezet, voor een beperkte periode, en in de mate dat de controles nodig en evenredig zijn voor de geïdentificeerde ernstige bedreiging, en dat hierbij bijzondere aandacht moet worden besteed aan de gevolgen hiervan voor het recht op vrij verkeer en het beginsel van non-discriminatie, alsook aan de gevolgen die dergelijke controles kunnen hebben voor grensregio’s, met handhaving van een onderscheid tussen de verschillende rechtsgrondslagen; is van oordeel dat telkens wanneer een lidstaat grenscontroles verlengt in aanvullende vrijwaringsmaatregelen en monitoringmechanismen moet worden voorzien, en dat dergelijke maatregelen te allen tijde moeten worden ingetrokken zodra de onderliggende gronden daarvoor ophouden te bestaan; 41. is van mening dat een gestructureerd en transparant raadplegingsmechanisme voor crisissituaties in het leven moet worden geroepen om verzachtende maatregelen of alternatieven voor controles aan de binnengrenzen vast te stellen, alsmede uniforme bindende regels die van toepassing zijn aan de buitengrenzen; 42. verzoekt de diensten van het Parlement een speciale ondersteuningseenheid Schengengovernance in het leven te roepen, teneinde het Parlement in staat te stellen naar behoren invulling te geven aan zijn controle- en toezichtsfuncties in verband met het Schengenacquis ; o o o 43. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie, de nationale parlementen van de lidstaten, en het Europees Grens- en kustwachtagentschap. (Gewone wetgevingsprocedure: eerste lezing) (Gewone wetgevingsprocedure: eerste lezing) Het Europees Parlement, – gezien de vraag aan de Commissie over een nieuwe EOR voor onderzoek en innovatie ( O-000031/2021 – B9‑0026/2021), – gezien de mededeling van de Commissie van 30 september 2020 over een nieuwe EOR voor onderzoek en innovatie ( COM(2020)0628 ), – gezien de conclusies van de Europese Raad van 1 december 2020, – gezien het voortgangsverslag van de Europese onderzoeksruimte (EOR) voor de periode 2016-2018, – gezien het Europees innovatiescorebord van 23 juni 2020, – gezien het arrest van het Hof van Justitie van de Europese Unie van 6 oktober 2020 in zaak C-66/18 (1) , – gezien de aanbeveling van de Commissie van 11 maart 2005 betreffende het Europese Handvest voor Onderzoekers en betreffende een Gedragscode voor de Rekrutering van Onderzoekers (2) , – gezien artikel 136, lid 5, en artikel 132, lid 2, van zijn Reglement, – gezien de ontwerpresolutie van de Commissie industrie, onderzoek en energie, A. overwegende dat de voltooiing van de EOR door het verwezenlijken van het vrije verkeer van onderzoekers en het vrije verkeer van wetenschappelijke kennis en technologie een topprioriteit is voor de Europese Unie; B. overwegende dat de EOR tot doel had de versnippering van de nationale inspanningen op het gebied van onderzoek en innovatie (O&I) te verhelpen door de verschillen tussen regelgevende en administratieve kaders te verkleinen; C. overwegende dat de EOR heeft gezorgd voor belangrijke mechanismen om het vrije verkeer van onderzoekers en de uitwisseling van kennistechnologieën en innovatie te waarborgen; overwegende dat de EOR bovendien een gevestigd, bekend kader is dat grensoverschrijdende gezamenlijke O&I-acties tussen onderzoekers van de lidstaten en “EOR-hubs” stimuleert; D. overwegende dat onderzoek gebaseerd moet zijn op de fundamentele beginselen van wetenschappelijke integriteit en dat de Europese gedragscode voor wetenschappelijke integriteit die is ontwikkeld door de Europese Federatie van Academies van Wetenschappen en Geesteswetenschappen (ALLEA) moet worden beschouwd als een referentie voor de onderzoeksgemeenschap; overwegende dat onafhankelijkheid en objectiviteit essentiële elementen zijn voor het opbouwen en behouden van vertrouwen in de wetenschap; E. overwegende dat het versnellen van O&I in de Europese Unie en het verbeteren van de samenwerking tussen particuliere en publieke O&I in de lidstaten met het oog op een vroegtijdige marktintroductie en maatschappelijke acceptatie van nieuwe technologische oplossingen en de verbetering van bestaande oplossingen van cruciaal belang is om onze klimaatdoelstellingen te bereiken, om de digitale transitie tot stand te brengen en voor het herstel van de Europese economie; overwegende dat het scheppen van hoogwaardige werkgelegenheid de EU economische kansen biedt; overwegende dat investeren in fundamenteel onderzoek gelijkstaat aan investeren in de toekomst, en overwegende dat de financiering van dergelijk onderzoek niet intrinsiek gekoppeld mag zijn aan economische winstgevendheid; overwegende dat er grote wetenschappelijke doorbraken zijn voortgekomen uit door de overheid gefinancierd onderzoek; F. overwegende dat O&I als algemene regel het beginsel van technologieneutraliteit moet eerbiedigen; overwegende dat het belangrijk is te benadrukken dat technologische keuzen het bestaande beleidskader moeten respecteren; G. overwegende dat O&I essentieel is om het herstel van Europa mogelijk te maken, de digitale en groene transities op een sociaal verantwoorde manier te ondersteunen en te versnellen, de duurzaamheid en het concurrentievermogen van de Unie te vergroten en haar veerkracht te versterken; H. overwegende dat de COVID-19-crisis nadelige gevolgen heeft gehad voor veel jonge onderzoekers die te maken hebben gehad met verslechterende arbeidsomstandigheden en verminderde toegang tot laboratoria en andere essentiële faciliteiten, en als gevolg daarvan minder kansen hebben om hun projecten te voltooien en de kwalificaties te behalen die nodig zijn voor loopbaanontwikkeling; I. overwegende dat vrouwen slechts 24 % van de topposities in het hoger onderwijs in de Europese Unie bekleden; overwegende dat zij nog steeds ondervertegenwoordigd zijn onder promovendi in verschillende wetenschappelijke, technologische, ingenieurs- en wiskundevakken (STEM), met inbegrip van ICT en techniek, maar ook op het gebied van fabricage en constructie; J. overwegende dat een meer synergetische benadering van andere EU-financieringsprogramma’s en van EU-beleid zou kunnen profiteren van met name O&I‑kwaliteiten die de afgelopen tien jaar in minder presterende landen zijn opgebouwd; overwegende dat hiervoor middelen moeten worden gebundeld ter ondersteuning van activiteiten om de ontwikkeling van menselijk kapitaal en de introductie van innovatieve technologieën en nieuwe bedrijfsmodellen te bevorderen, en het onderhoud en de ontwikkeling van infrastructuur te ondersteunen; overwegende dat een gerichte combinatie van investeringen door de structuurfondsen in het kader van de prioriteiten voor slimme specialisatie met excellente O&I-initiatieven die door het kaderprogramma worden ondersteund, de prestaties van bepaalde regio’s aanzienlijk zou kunnen verbeteren en de EOR als geheel zou kunnen versterken; overwegende dat het in dit verband ook belangrijk is te benadrukken dat het gebruik van onderzoeksinfrastructuren op EU-niveau moet worden geoptimaliseerd en beter gecoördineerd; K. overwegende dat de inclusieve benadering van de Commissie om de EOR af te stemmen op de Europese onderwijsruimte en het Europese industriebeleid om synergieën tussen deze onderling afhankelijke beleidsmaatregelen te bevorderen, in de EOR, de Europese onderwijsruimte of het industriebeleid eerder tot synergieën zou moeten leiden dan tot grotere complexiteit; L. overwegende dat de EOR moet bijdragen aan de meervoudige strategieën en internationale verbintenissen van de EU, zoals de kmo- en digitale strategieën, de Europese Green Deal en de duurzame-ontwikkelingsdoelstellingen van de VN; M. overwegende dat openheid naar de wereld en internationale samenwerking onontbeerlijk zijn voor een succesvol O&I-beleid van de EU; overwegende dat landen die geassocieerd zijn met het kaderprogramma een integraal onderdeel van de EOR vormen en reeds bijdragen aan de verwezenlijking van de doelstellingen ervan; overwegende dat het Europese nabuurschap bijzondere aandacht verdient; overwegende dat alle landen die daar in het oosten en het zuiden deel van uitmaken baat moeten hebben bij wetenschappelijke uitwisselingen en samenwerking met de EU-lidstaten; N. overwegende dat de EOR niet kan worden voltooid zonder gegarandeerde academische vrijheid binnen de Unie en zonder dat de bepalingen van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie met betrekking tot academische vrijheid, de vrijheid om instellingen voor hoger onderwijs op te richten en de vrijheid van ondernemerschap worden gehandhaafd; overwegende dat volgens het Hof van Justitie van de Europese Unie academische vrijheid niet alleen een individuele dimensie omvat voor zover deze wordt geassocieerd met de vrijheid van meningsuiting, met name op het gebied van onderzoek en van de vrijheid van communicatie, onderzoek en verspreiding van resultaten, maar ook een institutionele en organisatorische dimensie die wordt weerspiegeld in de autonomie van academische instellingen; Doelstellingen 1. is ingenomen met de mededeling van de Commissie over een nieuwe EOR voor onderzoek en innovatie, waarin de strategische doelstellingen en acties uiteen worden gezet die in nauwe samenwerking met de lidstaten moeten worden uitgevoerd om prioriteit te geven aan investeringen en hervormingen in O&I, de doelstelling van 3 % van het bbp te bereiken, de toegang tot excellentie voor onderzoekers in de hele EU te verbeteren en ervoor te zorgen dat onderzoeksresultaten de wetenschappelijke gemeenschap, de samenleving en de reële economie bereiken, en er tegelijkertijd voor te zorgen dat door de overheid gefinancierde O&I daadwerkelijk bijdraagt aan het maatschappelijk welzijn; 2. verzoekt de lidstaten een pact voor onderzoek en innovatie in Europa aan te nemen dat de volgende toezeggingen omvat die tegen 2030 moeten zijn nagekomen: de overheidsuitgaven voor O&I op een in de hele EU gecoördineerde wijze verhogen van het huidige gemiddelde niveau van 0,81 % van het bbp tot 1,25 %; de nationale publieke O&O-financiering van gezamenlijke programma’s en de Europese partnerschappen te verhogen van het huidige niveau van iets minder dan 1 % naar 5 %; en gezamenlijk overeenstemming bereiken over de prioritaire gebieden voor EOR-actie (zowel horizontaal als thematisch); 3. onderstreept het sterke verband tussen O&I en ondernemerschap, dat kansen creëert voor het opzetten van nieuwe eenhoorns, startende ondernemingen en kmo’s; herinnert eraan dat het van belang is een digitaal ecosysteem te creëren dat bijdraagt aan de technologische innovatie en de opschaling van kmo’s, voornamelijk via “EOR‑innovatiehubs”; 4. erkent de cruciale rol van universiteiten en academische instellingen bij het creëren van levendige O&I-ecosystemen; wijst op de centrale rol van studenten als de volgende generatie innovatoren in deze ecosystemen; 5. dringt erop aan dat in de context van de EOR de termen “onderzoek” en “innovatie” niet beperkt zijn tot technologische innovatie, maar zijn ingebed als transversale onderwerpen die van brede relevantie zijn voor alle aspecten van de sociale wetenschappen en de geesteswetenschappen en volledig geïntegreerd zijn in alle algemene doelstellingen; 6. is van mening dat de herziening van de EOR een horizontale aanpak moet omvatten voor het versterken van de samenwerking tussen onderzoeksinstellingen, met inbegrip van universiteiten; dringt aan op meer begrotingssteun voor universitaire allianties en op het opstellen van een faciliterend kader waardoor allianties zich flexibel kunnen ontwikkelen; is voorts van mening dat de samenwerking tussen universiteiten niet beperkt moet blijven tot allianties alleen, maar dat er voor universiteiten ook meer financieringsregelingen beschikbaar moeten zijn voor samenwerking buiten de allianties; 7. onderstreept dat het belangrijk is om naast industriële allianties ook synergieën te creëren tussen hoger onderwijs, onderzoeksinstellingen en maatschappelijke organisaties als daadwerkelijke partners in de context van O&I, waarbij de dubbele rol van universiteiten volledig wordt benut; herhaalt in dit verband de noodzaak om gunstige voorwaarden en kansen voor onderzoekers te creëren door gebruik te maken van hoogwaardige onderzoeksinfrastructuur; verzoekt de Commissie te zorgen voor een inclusief ontwerp van deze partnerschappen op basis van transparantie, een evenwichtige vertegenwoordiging van de belanghebbenden en voortdurende openheid, en dergelijke uiteenlopende belanghebbenden voldoende mogelijkheden te bieden om deel te nemen; 8. onderstreept dat alle verzoeken om financiering transparant moeten zijn en ruim van tevoren moeten worden aangekondigd; benadrukt verder dat in de gezamenlijke routekaarten voor industriële technologie beter rekening moet worden gehouden met input van onderaf en inclusieve participatie, en dat niet alleen de industrie als primaire bron van input moet worden genomen, maar dat ook de input van de meest recente state-of-the-art-O&I moet worden aanvaard, alsook die van consumentenorganisaties en sociale partners; 9. verzoekt de lidstaten de “nieuwe EOR” om te zetten in concreet beleid en financieringsacties, teneinde bij te dragen aan de dubbele “groene” en “digitale” transitie, aan de uitvoering van een ambitieuze Europese Green Deal en industriële strategie, aan een veerkrachtig herstel en aan onvervulde medische behoeften; benadrukt het belang van adequate koppelingen binnen en tussen innovatie- en industriële ecosystemen en hun actoren, waaronder de academische wereld, de industrie, de overheid op verschillende niveaus, het grote publiek en het maatschappelijk middenveld in de hele EU, om ervoor te zorgen dat onderzoeksresultaten sneller worden toegepast in de economie en de maatschappij; onderstreept in dit verband de cruciale rol van kmo’s bij het aanpakken van de ontwikkeling van innovatie en technologie, en ook het potentieel van traditionele kmo’s dat nog moet worden ontsloten; benadrukt de rol van de “EOR-hubs” als instrument om de beschikbaarheid van hoogwaardige wetenschap in alle steden en regio’s van de EU te waarborgen, en ook om regio’s met mogelijkheden voor duurzame groei te stimuleren; 10. maakt zich zorgen over het feit dat het proces van verbetering van de kwaliteit van O&I-systemen trager wordt​en binnen de Unie ongelijke vooruitgang vertoont (3) ; 11. onderstreept de belangrijke rol die O&I tijdens de COVID-19-pandemie hebben gespeeld bij het bedenken van multisectorale en transdisciplinaire oplossingen om de crisis te bedwingen; verwelkomt in dit verband het EORvsCorona-actieplan als voorbeeld van een snel gedefinieerde en goed gerichte actie die samen met de lidstaten wordt ondernomen; 12. onderstreept dat de COVID-19-pandemie niet alleen het belang heeft aangetoond van O&I-samenwerking, maar ook van openwetenschapspraktijken en -infrastructuren om snel oplossingen te bieden voor de meest dringende maatschappelijke behoeften; benadrukt dat de EOR een sleutelrol moet spelen bij het bevorderen van open wetenschap en het delen van onderzoeksresultaten, gegevens en infrastructuur, en er ook voor moet zorgen dat alle wetenschappelijke publicaties die voortkomen uit door de overheid gefinancierd onderzoek, standaard worden gepubliceerd in vrij toegankelijke tijdschriften, terwijl onderzoeksresultaten en -gegevens beschikbaar moeten worden gesteld volgens de FAIR-beginselen (findable, access, interoperable, reusable – vindbaar, toegankelijk, interoperabel en herbruikbaar); 13. benadrukt dat de COVID-19-pandemie de vraag naar betere connectiviteit heeft doen toenemen en daardoor de digitale transitie heeft versneld; betreurt echter dat er onvoldoende rekening is gehouden met het delen van technologie en intellectuele eigendomsrechten; 14. roept op tot het vinden van een evenwicht tussen fundamenteel onderzoek en meer toegepast onderzoek dat leidt tot concrete innovatie in de hele EOR, en onderstreept dat beide van cruciaal belang zijn; 15. benadrukt dat fundamenteel onderzoek verwijst naar de activiteiten van wetenschappers die vraagstukken onderzoeken om kennis op te bouwen, onafhankelijk van economische winstgevendheid of toepasbaarheid op korte termijn; 16. wijst erop dat de nieuwe EOR de dubbele groene en digitale transitie volledig moet omarmen en moet bijdragen aan het versnellen van de O&I-inspanningen op dit terrein door onder meer O&I-investeringen beter op elkaar af te stemmen en te versterken door gebruik te maken van synergieën met de herstel- en veerkrachtfaciliteit, en door de samenwerking tussen particuliere en openbare O&I te verbeteren, niet alleen binnen, maar ook tussen de lidstaten, teneinde de maatschappelijke acceptatie en vroege marktintroductie van innovatieve technologieën en oplossingen te versnellen die van cruciaal belang zijn voor het bereiken van de klimaatdoelstellingen van de EU, alsmede door het aanboren van de grote economische kansen die de dubbele transitie biedt; Financiering en synergieën 17. benadrukt dat het, gezien het feit dat Europa voor dringende maatschappelijke, ecologische en economische uitdagingen staat die zijn verergerd door de COVID-19-crisis, de hoogste tijd is om de EOR opnieuw in te richten teneinde het herstel van Europa te verwezenlijken en een nieuw sociaal, economisch en ecologisch veerkrachtig model voor de EU op te bouwen; maakt zich daarom zorgen over het trage tempo waarin het nationale beleid en het beleid dat op EU-niveau met de lidstaten is overeengekomen op elkaar worden afgestemd; 18. verzoekt de lidstaten de nationale begrotingen voor O&I te verhogen; is er in dit verband mee ingenomen dat de Raad in zijn conclusies van 1 december 2020 de investeringsdoelstelling van 3 % van het bbp opnieuw heeft bevestigd; betreurt het feit dat de Raad zich in deze conclusies niet heeft verbonden tot de voorgestelde investeringsdoelstelling van 1,25 % van het bbp voor overheidsfinanciering van O&I; 19. herinnert aan het belang van de bijdrage van O&I aan de verwezenlijking van de doelstellingen die zijn vastgelegd in de Overeenkomst van Parijs en aan de doelstellingen van de Europese Green Deal; steunt een algemene verhoging van de nationale begrotingen voor O&I op het gebied van schone-energietechnologieën, waardoor nationale doelstellingen en financieringsstreefcijfers die concrete en relevante trajecten naar 2030 en 2050 aangeven, worden bevorderd; 20. benadrukt het belang van het creëren en optimaal benutten van synergieën tussen Europese financieringsinstrumenten, met name tussen Horizon Europa, Erasmus+, de fondsen voor het cohesiebeleid, NextGenerationEU, het programma voor de interne markt, InvestEU, LIFE+, het Fonds voor een rechtvaardige transitie en de EU-instrumenten voor externe acties, het partnerschap voor onderzoek en innovatie in het Middellandse Zeegebied (Prima), EU4Health en het programma Digitaal Europa, en verzoekt de Commissie de lidstaten duidelijke, eenvoudige en praktische richtsnoeren en gestroomlijnde instrumenten te verstrekken over de beste manier om deze synergieën in de nationale en regionale contexten te verwezenlijken; benadrukt in dit verband het belang van de herstel- en veerkrachtfaciliteit die slimme, duurzame en inclusieve groei zal ondersteunen, met inbegrip van O&I-infrastructuren, en een grote bijdrage zal leveren aan de uitvoering van de “nieuwe EOR”; 21. is van mening dat de herstelplannen en de NextGenerationEU een kans bieden om de kennisdriehoek krachtiger te maken en vaardigheden, onderwijs en onderzoek te versterken; benadrukt de noodzaak van beter gestructureerde banden met de initiatieven ter versterking van de Europese onderwijsruimte en de Europese innovatieruimte; is ingenomen met het plan van de Raad om de versterking van de EOR op te nemen in de nationale herstelplannen; 22. onderstreept het belang van samenwerking, vanaf de ontwerpfase van projecten tussen de academische wereld, onderzoeksinstellingen en de industrie om de wetenschap en innovatieve technologieën en oplossingen die gericht zijn op het delen van middelen en complementaire voordelen te bevorderen, en om samen technologische innovatieprojecten te voltooien teneinde producten, diensten of processen te creëren die klaar zijn voor de markt, en het welzijn te vergroten; moedigt in de context van de “nieuwe EOR” wederzijdse uitwisselingen en meer samenwerking tussen verschillende actoren aan met als doel de onderwijservaring te verbeteren, het proces van kennisoverdracht te versnellen, het bewustzijn te vergroten en oplossingen te bieden om sociale, ecologische en economische uitdagingen het hoofd te bieden; 23. benadrukt het potentieel van een multidisciplinaire en multistakeholderbenadering van ecosystemen, waarbij de creatieve en culturele sterke punten en troeven van Europa worden gecombineerd; wijst op de synergievoordelen die voortkomen uit het samenbrengen van verschillende sectoren en wetenschappelijke disciplines, waaronder kunst, design en creatieve gebieden, sociale wetenschappen en geesteswetenschappen; 24. erkent de rol die de particuliere sector speelt bij het verbeteren van onze O&I-vermogens, het opschalen van nieuwe innovaties en het stimuleren van het concurrentievermogen en de duurzaamheid van Europa; onderstreept dat een aanzienlijk maatschappelijk effect kan worden bereikt, onder meer door de toepassing van de nieuwste onderzoekskennis bij startende en gevestigde bedrijven en binnen de industrie; wijst op de noodzaak om de strategische langetermijnsamenwerking tussen de academische wereld en het bedrijfsleven te versterken om doelstellingen van algemeen belang te bevorderen en om de kennisdriehoek te integreren teneinde betere maatschappelijke resultaten te behalen; benadrukt dat de industrie en kmo’s een belangrijke rol kunnen spelen door een bijdrage te leveren aan langetermijninvesteringen en bij het overbruggen van de “vallei des doods”, en verzoekt de Commissie na te gaan hoe synergieën tussen openbare en particuliere O&I‑investeringen beter kunnen worden benut, ook met betrekking tot opleiding, vaardigheden en de ontwikkeling van onderzoeksactiviteiten; 25. herhaalt in de context van de “nieuwe EOR” hoe belangrijk het is om het bestaande kader voor intellectuele eigendom toe te passen en het komende eenheidsoctrooi en alle daarvoor noodzakelijke flexibiliteit te ondersteunen om een evenwicht te vinden tussen de handhaving van effectieve intellectuele-eigendomsrechten en het streven naar innovatie; wijst op de mogelijke rol van het aanstaande eenheidsoctrooi bij het stroomlijnen van procedures en het verminderen van de administratieve lasten voor Europese innovatoren; De kloof verkleinen 26. is van mening dat een van de sleutels tot het succes van aanzienlijk verhoogde overheidsuitgaven voor O&I gelegen is in de integratie van de verschillende Europese, nationale en particuliere financieringsstromen, met inbegrip van de convergentie van financiering via Horizon Europa, de herstel- en veerkrachtfaciliteit, de EU-cohesiefondsen en nationale O&O-financiering; 27. verzoekt om een ambitieus Horizon Europa-pakket “Verbreding van de deelname en versterking van de EOR”, dat samenwerking tussen de lidstaten ondersteunt om een evenwichtige toegang tot excellentie te realiseren; 28. verzoekt de lidstaten om, rekening houdend met het herstel van de pandemie, zo spoedig mogelijk de “nieuwe EOR” te steunen met nationale hervormingen en middelen ter aanvulling van de EU-financieringsinstrumenten door het invoeren van nieuwe instrumenten, met name het gedeelte over “Verbreding van de deelname aan en versterking van de Europese Onderzoeksruimte” in het kader van Horizon Europa, wat zal helpen de O&I-prestatiekloof te verkleinen en ongelijkheden tussen verschillende landen en regio’s te verminderen; wijst in dit verband op de noodzaak om investeringen en hervormingen in O&I aan te pakken; is ingenomen met de oprichting van het “EOR‑forum voor transitie” en het toekomstige pact voor O&I; merkt op dat het succes van het pact zal afhangen van brede steun binnen de sector en verzoekt daarom het Parlement en de belanghebbenden bij het ontwikkelingsproces van het pact te betrekken; 29. erkent de belangrijke rol van regionale overheden bij het bevorderen van O&I-beleid, alsmede het belang van regionale O&I-ecosystemen; verzoekt de Commissie en de lidstaten een meerlagige vorm van bestuur te omarmen waar regionale en lokale overheden deel van uitmaken, om regionale ecosystemen en “EOR-hubs” te versterken; 30. onderstreept de noodzaak om te zorgen voor synergieën tussen de “EOR-hubs” en andere O&I-gerelateerde hubs, zoals de innovatiehubs van het Europees Instituut voor innovatie en technologie (EIT), de digitale-innovatiehubs en netwerken, zoals onder meer de digitale-innovatiehubs voor artificiële intelligentie, en het Enterprise Europe Network; 31. steunt initiatieven die gericht zijn op het verder vergroten van investeringen in vaardigheden, onderzoek en innovatie in de lidstaten die volgens het Europees innovatiescorebord nog steeds als bescheiden en gematigde innovators worden beschouwd; is ingenomen met de reeds bestaande initiatieven om de kloof waarmee deze lidstaten worden geconfronteerd te overbruggen, met inbegrip van het regionaal innovatieprogramma van het EIT; 32. benadrukt dat de EOR prioriteit moet geven aan toegang tot excellentie, de mobiliteit van onderzoekers en het vrije verkeer van kennis, inclusiviteit moet bevorderen en kansen moet verspreiden over het hele grondgebied van Europa, de banden en synergieën tussen verschillende O&I-gemeenschappen moet versterken, en zo moet bijdragen aan het volledige gebruik van het Europese O&I-potentieel; benadrukt dat de EOR door prioriteit te geven aan excellentie een centrale rol kan spelen bij het verkleinen van de ongelijkheden binnen de Unie en kan helpen de nog bestaande onderzoekskloof te overbruggen; 33. benadrukt dat maatschappelijke behoeften en belangen centraal moeten staan bij O&I en dat de betrokkenheid van burgers, lokale gemeenschappen en het maatschappelijk middenveld derhalve essentieel is voor de nieuwe EOR om de maatschappelijke acceptatie te vergemakkelijken en zodoende een groter maatschappelijk effect en meer vertrouwen in de wetenschap te bewerkstelligen; roept derhalve op tot meer wetenschapscommunicatie- en bewustmakingscampagnes, en tot nauwe betrokkenheid van het maatschappelijk middenveld en de eindgebruikers vanaf het begin van de O&I‑processen, met inbegrip van representatieve organisaties van groepen die een hoger risico op uitsluiting lopen, zoals personen met een handicap en andere ondervertegenwoordigde groepen in de samenleving, teneinde ernstige kwesties in verband met hun uitsluiting in O&I aan te pakken en ervoor te zorgen dat de daaropvolgende ontwikkelde technologieën en innovaties inderdaad de samenleving dienen en niet andersom; 34. is ingenomen met de plannen van de Commissie om de toegang tot excellentie-instellingen en -infrastructuur voor onderzoekers uit de hele EU te verbeteren; onderstreept echter de behoefte aan meer gerichte steun om de O&I-kloof in de Unie te dichten; 35. onderstreept het belang van het terugdringen van versnippering bij de toegang tot onderzoeksgegevens en erkent in de context van de “nieuwe EOR” het belang van de Europese openwetenschapscloud, die gericht is op het samenbrengen van institutionele, nationale en Europese belanghebbenden, initiatieven en data-infrastructuren om een inclusief ecosysteem voor open wetenschap in de EU te ontwikkelen; vraagt erom dat deelname aan initiatieven op het gebied van open wetenschap en gegevensuitwisseling wordt ondersteund door de Europese infrastructuur voor gegevensuitwisseling te verbeteren en het gebruik van gegevensnormen te bevorderen; Loopbanen 36. benadrukt hoe belangrijk het is vrouwen en meisjes in staat te stellen een loopbaan in een STEM-vak te beginnen en verzoekt de lidstaten en de Commissie maatregelen op te stellen om voor vrouwen de voorwaarden voor het nastreven van een onderzoeksloopbaan te verbeteren en het lekkende-pijpleidingeffect te verminderen; dringt erop aan de werkgelegenheidskansen voor jonge onderzoekers en ondervertegenwoordigde groepen aantrekkelijker te maken, mede in het licht van de cruciale bijdrage van vrouwen aan wetenschappelijke en O&O-activiteiten, en tegelijkertijd de loonkloof tussen mannen en vrouwen in de sector te verkleinen; stimuleert de lidstaten en de onderzoeksorganisaties, waaronder universiteiten, om flexibele arbeidsvoorwaarden en -regelingen voor zowel vrouwen als mannen in O&I te ondersteunen, met inbegrip van steun voor een gelijke verdeling van zorgtaken, en de prestatiebeoordeling voor onderzoekers opnieuw te bezien teneinde gendervooroordelen te elimineren; dringt verder aan op een betere integratie van de genderdimensie in de O&I-inhoud en op een betere verzameling van uitgesplitste gegevens en resultaten; 37. spreekt zijn waardering uit voor het ERA4You-initiatief van gerichte mobiliteitsmaatregelen ter ondersteuning van onderzoekers in lidstaten met lage O&I‑prestaties om te leren en excellentie te ontwikkelen en om de mobiliteit van onderzoekers tussen het bedrijfsleven en de academische wereld te bevorderen; 38. neemt kennis van de lancering van het EOR-forum voor transitie om de lidstaten te ondersteunen bij de coördinatie en prioritering van nationale O&I-financiering en -hervormingen; 39. merkt op dat de verspreiding van talent en de O&I-mogelijkheden van lidstaat tot lidstaat sterk verschillen; is van mening dat de Commissie en de lidstaten moeten streven naar circulatie van talent als een evenwichtige circulaire beweging van onderzoekers, om zo het probleem van de “braindrain” aan te pakken; is van mening dat voor het bereiken van een dergelijk evenwicht actie op Europees niveau is vereist door middel van beleidsmaatregelen en instrumenten; 40. benadrukt het belang van stimuleringsregelingen ter bevordering van de mobiliteit van onderzoekers (ERASMUS+, Marie Skłodowska-Curie-acties, Europese Onderzoeksraad); herinnert in dit verband aan de studie over steunmaatregelen voor onderzoekers om terug te keren naar de Unie en naar hun land van herkomst binnen de Unie, waarin wordt voorzien door Horizon Europa, wat een nuttig instrument kan zijn om de noodzaak aan te tonen van maatregelen ter bevordering van de terugkeer van onderzoekers; 41. verzoekt de Commissie verdere instrumenten en maatregelen te ontwikkelen om dit doel te bereiken, zoals de EOR-hubs en ERA4You, de verbredingsmaatregelen en ondersteunende instrumenten, teneinde hervormingen in de nationale O&I-stelsels vorm te geven en door te voeren, onder meer door middel van steun uit de beleidsondersteuningsfaciliteit van Horizon; 42. is ingenomen met het initiatief om een instrumentarium te ontwikkelen ter ondersteuning van onderzoeksloopbanen; betreurt het feit dat de Commissie van plan is deze pas tegen 2024 aan te nemen en vraagt om een spoedige goedkeuring ervan om de mobiliteit te vergroten, competenties en vaardigheden te ontwikkelen, gerichte opleidingscursussen aan te bieden en de inzetbaarheid te verbeteren; 43. verzoekt de Commissie de hardnekkige belemmeringen te identificeren en weg te nemen waarmee onderzoekers worden geconfronteerd wanneer zij overwegen naar andere Europese landen en regio’s te verhuizen, met inbegrip van niet-onderzoeksgerelateerde belemmeringen zoals sociale zekerheid, pensioenen en personeelsbeleid dat te maken heeft met erkennings- en beloningssystemen, alsmede kinderopvangvoorzieningen en het evenwicht tussen werk en privéleven; verzoekt daartoe de Commissie en de nationale agentschappen om samen te werken en het verzamelen en de vergelijkbaarheid van informatie over de werving en mobiliteit van onderzoekers en loopbaanontwikkelingspatronen te verbeteren; 44. ondersteunt het plan van de Commissie om voort te bouwen op het pan-Europese pensioenfonds voor onderzoekers (RESAVER) en een overkoepelend loopbaankader voor onderzoekers te ontwikkelen om grens- en sectoroverschrijdende mobiliteit verder te bevorderen, de vergelijkbaarheid en transparantie met betrekking tot loopbaanmogelijkheden te verbeteren en hoogopgeleid talent uit derde landen beter aan te trekken; 45. is ervan overtuigd dat onderzoekers een van de belangrijkste bronnen vormen van onderzoekssystemen, innovatie en duurzame groei en dat zij adequate voorwaarden moeten krijgen om hun werk te kunnen doen; is tevens van mening dat werkgevers en financiers ervoor moeten zorgen dat de arbeidsvoorwaarden voor onderzoekers de flexibiliteit en autonomie bieden die essentieel worden geacht voor succesvolle onderzoeksprestaties, zowel vrouwelijke als mannelijke onderzoekers in staat moeten stellen gezin en werk te combineren, en de toegang tot infrastructuur, rekenkracht en kansen moeten verbeteren; roept op tot het systematisch erkennen van de kansen die worden geboden door de virtuele mobiliteit van onderzoekers; 46. benadrukt de essentiële rol van vaardigheden; is van mening dat “kennis voorop stellen” een van de cruciale pijlers van de nieuwe EOR is; onderstreept de rol van universiteiten bij het bevorderen van een leven lang leren, het aanleren van vaardigheden en omscholing om de kansen voor alle werknemers te vergroten en te voldoen aan de vaardigheidsbehoeften van de arbeidsmarkt als gevolg van de groene en digitale transitie, en in het leveren van een bijdrage aan een snel herstel van de COVID-19-crisis; 47. verzoekt de Commissie samen te werken met de lidstaten om beleid en procedures vast te stellen die een beter beheer van onderzoeksloopbanen kunnen ondersteunen, onzekerheid kunnen verminderen, inclusie en diversiteit kunnen bevorderen en uiteindelijk de kwaliteit van de geproduceerde wetenschap kunnen verhogen; Voorwaarden om onderzoek mogelijk te maken 48. is van mening dat de Unie moet worden uitgerust met infrastructuur en apparatuur van wereldklasse om O&I-activiteiten uit te voeren, industrieën en kmo’s te ondersteunen en het innovatiepotentieel te ontsluiten om de Europese beleidsdoelstellingen te verwezenlijken; 49. erkent het belang van de routekaart van het Europees Strategieforum voor onderzoeksinfrastructuren voor de ontwikkeling van O&I-infrastructuren, die een belangrijke pijler van de EOR vormen, en onderstreept het belang van de ontwikkeling van nieuwe pan-Europese infrastructuren; 50. verzoekt de betreffende instellingen jonge onderzoekers te ondersteunen door hun adequate voorwaarden en kansen te bieden en dringend noodzakelijke maatregelen te nemen, zoals het verlengen van de looptijd van subsidies en projecten, het aanpassen van deadlines en het verbeteren van de toegang tot faciliteiten; 51. verzoekt om het bevorderen van nieuw en bestaand talent en om te voorzien in een centraal punt voor uitwisseling en interactie voor onderzoekers in alle stadia van hun loopbaan, op alle gebieden van artificiële intelligentie, aangezien dit gebied een belangrijke motor is geworden voor innovatie, toekomstige groei en concurrentievermogen en van cruciaal belang is bij het aanpakken van de grote uitdagingen waarmee de samenleving wordt geconfronteerd, zoals klimaatverandering, energie en mobiliteit, voedsel en natuurlijke hulpbronnen, gezondheid en inclusieve samenlevingen; benadrukt dat het van belang is de ontwikkeling van “EOR-hubs” in de hele EU te bevorderen, die de toegang tot deze instrumenten vergroten en bijdragen tot het verkleinen van de vaardigheidskloof op dat gebied; 52. benadrukt dat het van cruciaal belang is snel een Europese openwetenschapscloud te ontwikkelen op basis van de FAIR-beginselen; maakt zich zorgen over de trage vooruitgang in de richting van deze doelstelling; dringt er bij de Commissie op aan de opschaling van de Europese openwetenschapscloud tot een vertrouwde O&I‑gegevensruimte te versnellen; herinnert eraan dat het van belang is alle initiatieven met betrekking tot het delen van gegevens met elkaar te verbinden, zoals die met betrekking tot de totstandbrenging van Europese gegevensruimten voor gezondheid, energie, productie, mobiliteit, landbouw, financiën, vaardigheden en overheidsdiensten; Beginselen 53. onderstreept dat de EOR niet kan worden voltooid zonder dat de academische vrijheid binnen de Unie wordt gegarandeerd; is ingenomen met het beginsel van academische vrijheid als fundamentele pijler in de nieuwe EOR; 54. verzoekt de Commissie ervoor te zorgen dat de EOR de eerbiediging van de academische vrijheid in alle Europese landen bevordert, teneinde wetenschappelijke excellentie te garanderen, en in overeenstemming met artikel 13 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie; 55. benadrukt de noodzaak om ethische praktijken en fundamentele ethische beginselen te respecteren, en ook ethische normen, zoals gedocumenteerd in de verschillende nationale, sectorale of institutionele gedragscodes; herinnert eraan dat het van belang is de beginselen die zijn vastgelegd in artikel 19 van het Horizon Europa-kaderprogramma inzake ethiek, toe te passen op EU-onderzoeksprogramma’s; 56. benadrukt de noodzaak om burgers te betrekken bij de ontwikkeling van nieuwe kennis en innovatie voor onze samenleving; verzoekt de Commissie de dialoog met de samenleving te versterken, het bewustzijn te vergroten en actieve deelname in alle stadia van wetenschappelijk onderzoek te bevorderen, en zodoende burgers in staat te stellen samen oplossingen uit te werken, bij te dragen aan ideeën en een constructieve houding te ontwikkelen ten aanzien van wetenschap en de missie daarvan; verzoekt de betreffende instellingen bijzondere aandacht te besteden aan de mogelijkheden om jongeren en studenten te engageren; Mondiale dimensie 57. benadrukt dat internationale samenwerking een belangrijk onderdeel is waardoor de EOR kennisuitwisseling en vaardigheden kan versterken en de O&I-kwaliteiten kan verbeteren; 58. onderstreept dat de hervorming van de EOR en de actualisering van de strategische benadering van de EU en de lidstaten van internationale samenwerking buiten de EOR hand in hand moeten gaan; dringt daarom aan op een actualisering van de mededeling van de Commissie uit 2012 over internationale samenwerking op het gebied van O&I, die een nieuwe benadering van de samenwerking met lage- en middeninkomenslanden moet omvatten; o o o 59. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Commissie en aan de Raad, alsmede aan de regeringen en de parlementen van de lidstaten. Het Europees Parlement, – gezien het voorstel van de Conferentie van voorzitters, – gezien zijn besluit van 18 juni 2020 over de instelling, de bevoegdheden, het aantal leden en de ambtstermijn van de Bijzondere Commissie kankerbestrijding (1) , – gezien zijn besluit van 18 juni 2020 over de instelling, de bevoegdheden, het aantal leden en de ambtstermijn van een bijzondere commissie voor buitenlandse inmenging in alle democratische processen in de Europese Unie, met inbegrip van desinformatie (2) , – gezien zijn besluit van 18 juni 2020 over de instelling, bevoegdheden, aantal leden en ambtstermijn van een bijzondere commissie voor artificiële intelligentie in het digitale tijdperk (3) , – gezien zijn besluit van 19 juni 2020 over de instelling van een enquêtecommissie die onderzoek moet doen naar vermeende inbreuken op of gevallen van wanbeheer bij de toepassing van het Unierecht in verband met de bescherming van dieren tijdens het vervoer binnen en buiten de Unie, en de vaststelling van haar bevoegdheden, het aantal leden en de duur van het mandaat (4) , – gezien de artikelen 207 en 208 van zijn Reglement, 1. besluit het aantal leden van de bijzondere commissies en de enquêtecommissie als volgt vast te stellen: 2. verzoekt zijn Voorzitter dit besluit ter informatie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Het Europees Parlement, – gezien zijn eerdere resoluties, met name die van 17 december 2020 over Iran, in het bijzonder de zaak van Nasrin Sotoudeh, winnares van de Sacharovprijs in 2012 (1) , van 19 september 2019 over Iran, met name de situatie van vrouwenrechtenactivisten en gevangenen met zowel de Iraanse nationaliteit als de nationaliteit van één van de EU-lidstaten (2) , van 13 december 2018 over Iran, met name de zaak van Nasrin Sotoudeh (3) , en van 31 mei 2018 over de situatie van gedetineerde EU-Iraanse onderdanen met dubbele nationaliteit in Iran (4) , – gezien de door het Bureau van de Hoge Commissaris van de VN voor de mensenrechten afgegeven verklaring over Iran van 18 maart 2021 met het verzoek om onmiddellijke vrijlating van dr. Ahmadreza Djalali en de verklaring van 25 november 2020, waarin Iran ertoe wordt opgeroepen diens terechtstelling tegen te houden, alsook het advies van zijn werkgroep inzake willekeurige detentie van 24 november 2017 over Ahmadreza Djalali (Islamitische Republiek Iran), – gezien de verklaring van de speciale VN-rapporteur voor de mensenrechtensituatie in de Islamitische Republiek Iran van 26 oktober 2020, waarin wordt aangedrongen op het afleggen van verantwoording over het gewelddadig neerslaan van protesten, en gezien zijn verslag van 21 juli 2020 over de mensenrechtensituatie in de Islamitische Republiek Iran, – gezien de vijfde dialoog op hoog niveau tussen de Europese Unie en Iran van 9 december 2020, – gezien de EU-richtsnoeren inzake de doodstraf, inzake foltering en andere wrede behandeling, inzake vrijheid van meningsuiting online en offline, en inzake mensenrechtenactivisten, – gezien het Internationaal Verdrag inzake burgerrechten en politieke rechten van 1966, waarbij Iran partij is, en de waarborgen tegen foltering en willekeurige detentie die zijn vastgelegd in de Iraanse grondwet, – gezien de Iraanse presidentsverkiezingen van 18 juni 2021, – gezien de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens van 1948, – gezien artikel 144, lid 5, en artikel 132, lid 4, van zijn Reglement, A. overwegende dat de Zweeds-Iraanse dr. Ahmadreza Djalali, specialist op het gebied van de spoedeisende geneeskunde en wetenschapper aan de Belgische Vrije Universiteit Brussel en de Italiaanse Università del Piemonte Orientale, op 24 april 2016 door de Iraanse de veiligheidsdiensten is gearresteerd; overwegende dat hij in oktober 2017 ter dood is veroordeeld wegens vermeende spionage na een uiterst oneerlijk proces op grond van een door foltering afgedwongen bekentenis; overwegende dat het Hooggerechtshof van Iran het vonnis op 17 juni 2018 heeft bekrachtigd; overwegende dat hij in een in de Evin-gevangenis in Teheran geschreven brief verklaarde gevangengenomen te zijn tijdens een reis naar Iran omdat hij had geweigerd Europese instellingen te bespioneren; overwegende dat hij door het openbaar ministerie op 24 november 2020 in kennis werd gesteld van zijn nakende terechtstelling, en dat hij daarna gedurende meer dan 100 dagen – tot april 2021 – in eenzame opsluiting werd geplaatst, waarna hij werd overgeplaatst naar een van de algemene vleugels van de gevangenis; overwegende dat hem bezoeken en telefoongesprekken met zijn familie in Zweden zijn ontzegd; overwegende dat hij weliswaar naar een algemene vleugel is overgeplaatst, maar dat zijn doodstraf niet in een andere straf is omgezet; overwegende dat hij de afgelopen zeven maanden slechts periodiek contact met zijn advocaat heeft gehad en dat er voordien helemaal geen contact was; B. overwegende dat de VN-werkgroep inzake willekeurige detentie in november 2017 heeft geconcludeerd dat de vrijheidsbeneming van dr. Ahmadreza Djalali willekeurig is en strijdig met de artikelen 3, 5, 8, 9, 10 en 11 van de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens en met de artikelen 7, 9, 10 en 14 van het Internationaal Verdrag inzake burgerrechten en politieke rechten, waarbij de werkgroep heeft opgeroepen tot diens vrijlating; C. overwegende dat de gezondheidstoestand van dr. Ahmadreza Djalali na maandenlange eenzame opsluiting kritiek is geworden; overwegende dat hem sinds 2016 medische zorg van buiten de gevangenis wordt geweigerd en dat hij gedwongen verblijft in een voortdurend fel verlichte ruimte; overwegende dat zijn fysieke en psychologische gezondheidstoestand sindsdien ernstig is verslechterd, waarbij symptomen optreden als slaapgebrek, dramatisch gewichtsverlies en spraakproblemen; D. overwegende dat Iran buitenlandse onderdanen gevangenneemt om buitenlandse regeringen te chanteren; overwegende dat ten minste een tiental EU-onderdanen willekeurig worden vastgehouden in Iran; overwegende dat Frans-Iraanse wetenschapper Fariba Adelkhah, onderzoeksleider aan het Parijse instituut Sciences Po, sinds juni 2019 eerst willekeurig werd vastgehouden in de Evin-gevangenis en vervolgens in oktober 2020 onder huisarrest werd geplaatst; overwegende dat de Franse fotograaf Benjamin Brière sinds 26 mei 2020 willekeurig wordt vastgehouden in de Mashhadgevangenis; overwegende dat hij op 30 mei 2021 is aangeklaagd wegens spionage; overwegende dat de Duits-Iraanse Nahid Taghavi sinds oktober 2020 willekeurig wordt vastgehouden in de Evin-gevangenis op grond van de dubieuze aanklacht een gevaar voor de nationale veiligheid te vormen; overwegende dat Iran de rechten die uit een dubbele nationaliteit voortvloeien niet erkent, waardoor het voor buitenlandse ambassades moeilijk is om in contact te treden met hun burgers die ook de Iraanse nationaliteit bezitten; E. overwegende dat Iran ook zijn eigen burgers willekeurig en onder slechte omstandigheden vasthoudt; overwegende dat rechtbanken verdachten vaak het recht op een eerlijk proces ontzeggen en juridisch advies en bezoeken van consulaire autoriteiten, de VN en humanitaire organisaties beperken; overwegende dat vonnissen vaak gebaseerd zijn op ongefundeerde beschuldigingen; overwegende dat de Iraanse rechters en het Iraanse rechtsstelsel verre van onafhankelijk zijn en niet aan de internationale normen voldoen; overwegende dat de Iraanse autoriteiten geen onderzoek hebben ingesteld naar beschuldigingen van foltering en andere ernstige schendingen van de rechten van gedetineerden; overwegende dat gerechtelijke intimidatie wordt gebruikt als middel om mensenrechtenactivisten het zwijgen op te leggen; F. overwegende dat Iran van alle landen ter wereld het hoogste aantal terechtstellingen per inwoner heeft; G. overwegende dat de EU en haar lidstaten voortdurend diplomatieke gesprekken hebben gevoerd om de betrekkingen met Iran te verbeteren, hetgeen ertoe heeft geleid dat op 18 oktober 2015 het gezamenlijk alomvattend actieplan werd aangenomen; overwegende dat de EU zich blijft inzetten voor het verbeteren van de betrekkingen onder bepaalde voorwaarden; overwegende dat eerbiediging van de mensenrechten cruciaal is voor de verdere ontwikkeling van deze betrekkingen; 1. verzoekt Iran om onder zijn nieuw verkozen president Ebrahim Raisi de nakende terechtstelling van de Zweeds-Iraanse wetenschapper dr. Ahmadreza Djalali tegen te houden, hem gratie te verlenen, hem onmiddellijk en onvoorwaardelijk vrij te laten, en hem toe te staan terug te keren naar zijn familie in Zweden; veroordeelt ten stelligste zijn foltering, willekeurige detentie en doodstraf op grond van ongefundeerde aanklachten, zoals beschreven in het advies van de Werkgroep willekeurige detentie van het Bureau van de Hoge Commissaris van de VN voor de mensenrechten van 2017; dringt er bij Iran op aan hem onmiddellijk regelmatig contact met zijn familie en advocaat te laten onderhouden, zijn veiligheid te waarborgen en hem dringend noodzakelijke en adequate medische zorg te verlenen totdat bovengenoemde eis is ingewilligd; roept Iran ertoe op zijn familie in Zweden en Iran niet langer te bedreigen; 2. betreurt de gangbare praktijk van Iran om EU-, Britse en andere onderdanen willekeurig gevangen te houden om politieke bekentenissen af te dwingen; 3. roept Iran er nadrukkelijk toe op alle aanklachten in te trekken tegen dr. Ahmadreza Djalali en alle willekeurig gedetineerde EU-onderdanen, met inbegrip van de Duitse onderdanen Nahid Taghavi en Jamshid Sharmahd, de Franse onderdanen Benjamin Brière en Fariba Adelkhah (op wie nog altijd een reisverbod van kracht is), de Oostenrijkse onderdanen Kamran Ghaderi en Massud Mossaheb, alsook de Britse onderdanen Morad Tahbaz, Anoosheh Ashoori, Mehran Raoof en Nazanin Zaghari-Ratcliffe (die nog onder huisarrest staat); 4. betreurt het ten zeerste dat sinds zijn resolutie van 17 december 2020 geen enkele EU‑lidstaat erin is geslaagd willekeurig gedetineerde EU-onderdanen, waaronder dr. Ahmadreza Djalali, te bezoeken; verzoekt de vicevoorzitter van de Commissie/hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid (VV/HV) en de EU-lidstaten hun uiterste best te doen om de terechtstelling van dr. Ahmadreza Djalali te voorkomen; 5. verzoekt de Raad verdere gerichte sancties te overwegen, waaronder het bevriezen van de tegoeden van functionarissen van het Iraanse regime en van entiteiten die betrokken zijn bij de willekeurige detentie en de doodstraf van EU-onderdanen, en, indien dr. Ahmadreza Djalali gedetineerd blijft, daarbij ofwel gebruik te maken van het huidige EU-sanctieregime inzake mensenrechten tegen Iran, ofwel van de wereldwijde mensenrechtensanctieregeling van de EU (EU-Magnitski-wet); 6. is verheugd over het feit dat de EU op 12 april 2021 acht Iraanse personen en drie Iraanse entiteiten aan haar sanctieregime heeft toegevoegd nadat bekend werd welke rol zij hebben gespeeld bij de moord op ten minste 303 demonstranten in 2019, waardoor hun tegoeden zijn bevroren en reisverboden tegen hen zijn uitgevaardigd; merkt op dat de EU voor het eerst sinds 2013 een dergelijk besluit neemt; 7. onderstreept andermaal de doodstraf onder alle omstandigheden ten zeerste af te wijzen en benadrukt dat er geen morele, wettelijke of religieuze rechtvaardigingen voor de doodstraf mogen worden aangevoerd; verzoekt Iran een onmiddellijk moratorium in te stellen op voltrekking van de doodstraf, en dit te beschouwen als een stap in de richting van volledige afschaffing; 8. verzoekt Iran om tevens politieke gevangenen vrij te laten, met inbegrip van mensenrechtenactivisten, aangezien zij willekeurig zijn vastgehouden uitsluitend wegens de uitoefening van hun grondrechten op vrijheid van meningsuiting, geloof, vereniging, publicatie, vreedzame vergadering en de media; verlangt dat Iran een grondig onderzoek instelt naar functionarissen die verantwoordelijk zijn voor ernstige schendingen van de mensenrechten, waaronder het gebruik van buitensporig en dodelijk geweld tegen demonstranten; hekelt het systematische gebruik van langdurige eenzame opsluiting, hetgeen in strijd is met de internationale verplichtingen van Iran; 9. dringt er bij de Raad op aan mensenrechtenschendingen aan de orde te stellen in zijn bilaterale betrekkingen met Iran, overeenkomstig de verklaring die de VV/HV en de Iraanse minister van Buitenlandse Zaken gezamenlijk hebben afgelegd in april 2016; verzoekt de Europese Dienst voor extern optreden de eerbiediging van de mensenrechten aan de orde te blijven stellen in het kader van de dialoog op hoog niveau tussen de EU en Iran; verzoekt de EU en haar lidstaten hun bescherming van en steun aan mensenrechtenactivisten, met name vrouwen, te versterken, onder meer door middel van noodsubsidies in het kader van het Europees instrument voor democratie en mensenrechten; 10. veroordeelt ten stelligste de gestaag verslechterende mensenrechtensituatie in Iran, ook en in het bijzonder voor leden van etnische en religieuze minderheden, als gevolg van systematische discriminatie op economisch, sociaal en cultureel gebied; betreurt de alarmerende escalatie van de voltrekking van de doodstraf tegen demonstranten, dissidenten en leden van minderheidsgroepen; 11. verzoekt Iran bezoeken aan gevangenen toe te staan en volledig samen te werken met alle speciale procedures van de VN-Mensenrechtenraad, met inbegrip van de speciale rapporteur van de VN voor de mensenrechtensituatie in de Islamitische Republiek Iran; 12. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de vicevoorzitter van de Commissie/hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid, de secretaris-generaal van de VN, de hoogste leider en de president van de Islamitische Republiek Iran, alsook de leden van de Majles van Iran. Het Europees Parlement, – gezien al zijn eerdere resoluties over Hongkong, met name die van 21 januari 2021 over het harde optreden tegen de democratische oppositie in Hongkong (1) , van 19 juni 2020 over de wet inzake de nationale veiligheid die de Volksrepubliek China heeft uitgevaardigd voor Hongkong en het feit dat de EU de hoge mate van autonomie van Hongkong moet verdedigen (2) , van 18 juli 2019 over de situatie in Hongkong (3) en van 24 november 2016 over de in China gevangengezette uitgever Gui Minhai (4) , – gezien zijn eerdere resoluties over China, met name die van 20 mei 2021 over de Chinese sancties als vergelding tegen EU-instanties, EP-leden en leden van nationale parlementen (5) , van 12 september 2018 over de stand van zaken van de betrekkingen tussen de EU en China (6) en van 16 december 2015 over de betrekkingen EU-China (7) , – gezien zijn aanbeveling van 13 december 2017 aan de Raad, de Commissie en de vicevoorzitter van de Commissie/hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid (VV/HV) over Hongkong, 20 jaar na de machtsoverdracht (8) , – gezien de gezamenlijke verklaring van de EP-leden David McAllister en Reinhard Bütikofer van 1 juli 2020 over de nieuwe wet inzake de nationale veiligheid in Hongkong, – gezien de persverklaring van de Conferentie van voorzitters van het Europees Parlement van 6 juli 2020, – gezien de verklaringen van de woordvoerder van de Europese Dienst voor extern optreden (EDEO) van 23 juni 2021 over de stopzetting van de activiteiten van Apple Daily in Hongkong en van 17 april 2021 over de veroordeling van prodemocratische activisten in Hongkong, de verklaring van de VV/HV van 9 juni 2021 over de veranderingen in het kiesstelsel van Hongkong, de verklaring van de VV/HV namens de EU van 11 maart 2021 over het kiesstelsel van Hongkong en van 7 januari 2021 over de massa-arrestatie van betrokkenen bij de prodemocratische voorverkiezingen van juli 2020 in Hongkong, en alle andere verklaringen over de situatie in Hongkong, – gezien de verklaring van de VV/HV namens de EU van 2 mei 2021 naar aanleiding van de Werelddag van de Persvrijheid, – gezien het jaarverslag van de EU van 12 maart 2021 over de politieke en economische ontwikkelingen in 2020, – gezien de 13e jaarlijkse gestructureerde dialoog die op 28 november 2019 plaatsvond in Hongkong, – gezien de conclusies van de Raad van 28 juli 2020 over Hongkong, – gezien het Internationaal Verdrag inzake burgerrechten en politieke rechten (ICCPR) van 16 december 1966 en de zorgen die het VN-Mensenrechtencomité aan de orde heeft gesteld in zijn lijst van kwesties in verband met Hongkong van 26 augustus 2020, – gezien de verklaring van de Hoge Commissaris van de VN voor de mensenrechten Michelle Bachelet van 24 juni 2021, waarin zij stelde dat de nieuwe wet inzake de nationale veiligheid in Hongkong ertoe leidt dat journalisten zichzelf censureren om te voorkomen dat ze voor vaag geformuleerde strafbare feiten worden aangeklaagd, en haar verklaring van 21 juni 2021 tijdens de 47e zitting van de Mensenrechtenraad, – gezien de oproep van VN-deskundigen van 26 juni 2020 tot doortastende maatregelen om de fundamentele vrijheden in China te beschermen, – gezien de goedkeuring van de wet inzake de nationale veiligheid in Hongkong door het permanente comité van het Chinese Nationale Volkscongres op 30 juni 2020, – gezien het communiqué van de top van de G7 van 13 juni 2021 en de verklaring van de G7 van 12 maart 2021 over electorale wijzigingen in Hongkong, – gezien de basiswet van de Speciale Administratieve Regio (SAR) Hongkong, die op 4 april 1990 werd aangenomen en op 1 juli 1997 in werking is getreden, – gezien de gezamenlijke verklaring van de regering van het Verenigd Koninkrijk en de regering van de Volksrepubliek China van 19 december 1984 over de kwestie Hongkong, de zogeheten Chinees-Britse Gezamenlijke Verklaring, – gezien de gezamenlijke mededeling van de Commissie en de hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid aan het Europees Parlement en de Raad van 12 maart 2019 getiteld “EU en China – een strategische visie” (JOIN(2019)0005), – gezien het “één China”-beleid van de EU en het beginsel “één land, twee systemen”, – gezien de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens van 1948, – gezien artikel 144, lid 5, en artikel 132, lid 4, van zijn Reglement, A. overwegende dat de bevordering en de eerbiediging van de mensenrechten, democratie en de rechtsstaat de kern moeten blijven uitmaken van de langlopende relatie tussen de EU en China, in overeenstemming met de inspanningen van de EU om deze waarden in haar extern optreden uit te dragen en de interesse die China heeft geuit om zich in zijn eigen ontwikkeling en internationale samenwerking aan deze waarden te houden; B. overwegende dat 500 gewapende Hongkongse politieagenten op 17 juni 2021 de kantoren van de grootste oppositiegezinde krant Apple Daily zijn binnengevallen, journalisten hebben gedwongen de redactieruimte te verlaten en de computers, telefoons en het journalistieke materiaal van de verslaggevers hebben uitgepluisd, en dat dit het eerste geval is waarbij de autoriteiten artikelen in de media hebben aangemerkt als mogelijke schending van de wet inzake de nationale veiligheid van Hongkong; overwegende dat vijf van de leidinggevenden en redacteuren van de krant zijn gearresteerd, te weten hoofdredacteur Ryan Law, algemeen directeur Cheung Kim-hung, operationeel directeur Royston Chow, adjunct-uitgever Chan Puiman en de directeur van Apple Daily Digital, Cheung Chi-wai; C. overwegende dat de leidinggevenden en redacteuren van de krant volgens een woordvoerder van de politie van Hongkong werden gearresteerd vanwege hun betrokkenheid bij de publicatie van meer dan dertig artikelen waarin andere landen werden opgeroepen sancties op te leggen in verband met de wet inzake de nationale veiligheid; overwegende dat dergelijke oproepen door de Hongkongse autoriteiten werden gezien als samenzwering met het buitenland die de nationale veiligheid in gevaar brengt; D. overwegende dat de politie op 23 juni 2021 ook China Beat-columnist van Apple Daily Yeung Ching-kee (alias Li Ping) heeft gearresteerd op beschuldiging van samenzwering met buitenlandse krachten, en dat voormalig hoofdcommentator van Apple Daily Fung Wai-kwong (alias Lo Fung) op 27 juni 2021 voor hetzelfde strafbare feit werd gearresteerd; E. overwegende dat de Hongkongse autoriteiten uit hoofde van de wet inzake de nationale veiligheid alle tegoeden van Apple Daily hebben bevroren (rond de 2 miljoen EUR), waarna de krant er op 24 juni 2021 na 26 jaar definitief mee is moeten stoppen; overwegende dat meer dan 800 personeelsleden van Apple Daily hun baan zijn verloren en waarschijnlijk geen nieuwe baan meer zullen vinden in Hongkong; F. overwegende dat de oprichter van Apple Daily, Jimmy Lai, een gevangenisstraf van twintig maanden uitzit vanwege zijn betrokkenheid bij de protestbeweging van 2019 en dat er op grond van de wet inzake de nationale veiligheid nog andere aanklachten tegen hem lopen, waarvoor hij een levenslange gevangenisstraf kan krijgen; overwegende dat Apple Daily zich altijd open en kritisch heeft uitgelaten over het vasteland en de leiders van Hongkong en dat het de enige Chineestalige krant in Hongkong was die niet onder de controle van de Chinese regering stond; G. overwegende dat één enkele ambtenaar, namelijk de Hongkongse secretaris voor Veiligheid, op grond van de wet inzake de nationale veiligheid alle tegoeden van Apple Daily kon bevriezen, zonder formele aanklacht of eerlijk proces, louter op basis van beschuldigingen dat de wet werd geschonden; overwegende dat een dergelijke procedure kan worden toegepast op elke beursgenoteerde onderneming of elk bedrijf dat gewoon zakendoet in Hongkong; H. overwegende dat 30 juni 2021 de eerste verjaardag van de inwerkingtreding van de wet inzake de nationale veiligheid was; overwegende dat de autoriteiten hadden aangekondigd dat de wet alleen gericht zou zijn op een “extreme minderheid” die de openbare veiligheid in gevaar brengt; overwegende dat de wet in de loop van een jaar echter is gebruikt om de vrije samenleving van Hongkong op bijna alle gebieden volledig te ontmantelen, op basis van een reeks vaag omschreven aanklachten zoals “opruiing”, “secessie” en “samenzwering met buitenlandse krachten”, waardoor het politieke en juridische landschap van Hongkong volledig werd veranderd en de persvrijheid en de vrijheid van meningsuiting aan banden zijn gelegd; overwegende dat de nationale veiligheid werd gebruikt als rechtvaardiging voor censuur, intimidatie, arrestaties en vervolgingen die stelselmatig gericht waren tegen politieke en verkozen vertegenwoordigers, activisten, studenten en journalisten in het prodemocratische kamp; overwegende dat naar schatting 128 personen zijn gearresteerd op grond van de wet inzake de nationale veiligheid en dat 64 personen formeel in beschuldiging zijn gesteld, van wie er 47 in voorlopige hechtenis zitten; overwegende dat de wet inzake de nationale veiligheid in strijd is met het beginsel “één land, twee systemen”; overwegende dat de uitholling van de persvrijheid ook indruist tegen de ambitie van Hongkong om een internationaal zakencentrum te worden; I. overwegende dat de wet inzake de nationale veiligheid sinds de inwerkingtreding ervan wordt gebruikt om journalisten en de media te intimideren, aan te vallen en zelfs te pesten, hetgeen al heeft geleid tot een aantal ontslagnemingen; overwegende dat ten minste tien journalisten en verdedigers van de persvrijheid momenteel een levenslange gevangenisstraf boven het hoofd hangt; overwegende dat de gedwongen sluiting van Apple Daily op basis van beschuldigingen dat zijn activiteiten een bedreiging vormen voor de nationale veiligheid, neerkomt op het definitieve einde van de mediavrijheid en de vrijheid van meningsuiting in Hongkong; J. overwegende dat een ander onafhankelijk mediakanaal, Stand News, op 27 juni 2021 heeft aangekondigd dat alle opiniestukken van zijn website worden verwijderd en dat zes directeuren ontslag hebben genomen; overwegende dat de vereniging van journalisten van Hongkong heeft gewaarschuwd voor verdere arrestaties van journalisten en heeft gemeld dat de autoriteiten een lijst hebben opgesteld van personen die op grond van de wet inzake de nationale veiligheid moeten worden gearresteerd; K. overwegende dat ten minste twee buitenlandse rechters ontslag hebben genomen en dat zij de wet inzake de nationale veiligheid als belangrijkste reden hebben aangevoerd; overwegende dat pro-Pekingse wetgevers in juni dit jaar voor het eerst met succes tussenbeide zijn gekomen bij de benoeming van een senior rechter bij het Hooggerechtshof van Hongkong, en dat dit een eerste concrete stap lijkt om de onafhankelijkheid van de rechterlijke macht te proberen ondermijnen; L. overwegende dat de autoriteiten van Hongkong in het kader van de wet inzake de nationale veiligheid een meldpunt voor klokkenluiders hebben ingevoerd; overwegende dat didactisch materiaal en leerplannen in lagere en middelbare scholen, met inbegrip van internationale scholen waar buitenlandse kinderen naar school gaan, momenteel worden doorgelicht op basis van de beginselen van de wet inzake de nationale veiligheid; M. overwegende dat tien prominente prodemocratische personen, namelijk Martin Lee, Albert Ho, Jimmy Lai, Margaret Ng, Cyd Ho, Lee Cheuk-yan, Leung Kwok-hung, Au Nok-hin, Leung Yiu-chung en Yeung Sum, op 16 april 2021 in Hongkong in twee afzonderlijke zaken zijn veroordeeld voor hun vreedzame betrokkenheid bij protesten; overwegende dat zij een gevangenisstraf van 8 tot 18 maanden hebben gekregen, en in vijf gevallen een voorwaardelijke gevangenisstraf van 8 tot 12 maanden; overwegende dat deze laatste beslissingen volgen op de veroordeling van Joshua Wong en Sze-yiu Koo op 13 april 2021; overwegende dat de lange gevangenisstraffen die aan sommige personen zijn opgelegd voor geweldloze handelingen bij de uitoefening van beschermde burgerrechten nog een teken zijn van de aanhoudende beknotting van de democratische ruimte en de uitholling van de fundamentele vrijheden in Hongkong; N. overwegende dat de wet inzake de nationale veiligheid de jure en de facto duidelijk in strijd is met de Chinees-Britse Gezamenlijke Verklaring uit 1984 en de basiswet van de SAR Hongkong uit 1990, waarbij de autonomie en de onafhankelijkheid van de uitvoerende, wetgevende en rechterlijke macht alsook fundamentele rechten en vrijheden, zoals de vrijheid van meningsuiting, de vrijheid van vergadering en de persvrijheid, tot vijftig jaar na de overdracht van de soevereiniteit worden gewaarborgd; overwegende dat de wet inzake de nationale veiligheid Hongkong ook belet zijn internationale verplichtingen op het gebied van de mensenrechten na te komen, met inbegrip van het ICCPR; overwegende dat in de Gezamenlijke Verklaring en in de basiswet het beginsel “één land, twee systemen” is vastgelegd, zoals overeengekomen tussen China en het Verenigd Koninkrijk; O. overwegende dat de EU en het Europees Parlement steeds groot voorstander zijn geweest van het beginsel “één land, twee systemen” en het behoud van de hoge mate van autonomie van Hongkong in overeenstemming met de basiswet en internationale verbintenissen, en overwegende dat de EU groot belang heeft bij de aanhoudende stabiliteit en welvaart van Hongkong in overeenstemming met dit beginsel; overwegende dat deze beginselen in de huidige situatie onvermijdelijk en onherroepelijk worden ondermijnd en tenietgedaan; P. overwegende dat de EU uiterst bezorgd blijft over de wet inzake de nationale veiligheid van de Volksrepubliek China voor Hongkong; overwegende dat dit een gevoelige kwestie is met verreikende gevolgen voor Hongkong en zijn bevolking, voor de EU en voor buitenlandse burgers, voor maatschappelijke organisaties uit de EU en uit andere landen, alsook voor het vertrouwen in de economie van Hongkong; overwegende dat de inwerkingtreding van de wet inzake de nationale veiligheid meer risico’s voor EU‑burgers met zich meebrengt; Q. overwegende dat Human Rights Watch in zijn jaarverslag stelt dat China zich wat de mensenrechten betreft in de donkerste periode bevindt sinds het bloedbad op het Plein van de Hemelse Vrede; R. overwegende dat de journalisten van de publieke omroep van Macau de opdracht hebben gekregen om patriottisme, respect en liefde voor China te bevorderen en dat ten minste zes journalisten ontslag hebben genomen na de invoering van nieuwe redactieregels, waaruit blijkt dat ook in andere regio’s bezorgdheid bestaat over de wet inzake de nationale veiligheid; overwegende dat ook de basiswet van Macau de persvrijheid beschermt en dat deze tot 2049 van kracht is; S. overwegende dat een gezamenlijke verklaring van Canada namens 44 staten – het grootste aantal ondertekenaars tot nu toe –, waaronder 23 EU-lidstaten, is aangenomen tijdens de lopende zitting van de VN-Mensenrechtenraad; 1. veroordeelt in de krachtigste bewoordingen de gedwongen sluiting van de krant Apple Daily , de voortdurende bevriezing van haar tegoeden en de arrestaties van haar journalisten, als volgende stap van de Volksrepubliek China naar de ontmanteling van de vrije samenleving in Hongkong en de definitieve beëindiging van de mediavrijheid en de vrijheid van meningsuiting aldaar; 2. is verontrust over de snelle verslechtering van de mensenrechtensituatie in Hongkong en meer in het bijzonder over de openlijke aanvallen op de vrijheid van meningsuiting en de persvrijheid, nu de Volksrepubliek China ongekende aanvallen blijft uitvoeren op fundamentele vrijheden, die zijn uitgemond in een noodsituatie op het gebied van de mensenrechten, en benadrukt dat de EU dringend en resoluut moet optreden; 3. betuigt zijn zeer grote solidariteit met alle journalisten in Hongkong die, ondanks de inwerkingtreding van de wet inzake de nationale veiligheid, de mediavrijheid en onafhankelijke journalistiek krachtig zijn blijven verdedigen en die blijven rapporteren over de dramatische ontwikkeling van de gebeurtenissen in Hongkong; verzoekt de autoriteiten van Hongkong een einde te maken aan alle juridische intimidatie en alle andere vormen van intimidatie jegens journalisten en te streven naar de bescherming en veiligheid van journalisten tegen alle vormen van geweld, druk, discriminatie, oneerlijke gerechtelijke procedures en tegen alle pogingen die hen beletten hun werk te doen of die hun vermogen ondermijnen om hun werk te doen overeenkomstig de internationale normen, met name de artikelen 19 en 21 van het ICCPR inzake het recht op vrijheid van meningsuiting en het recht op vrijheid van vreedzame vergadering; 4. dringt er bij de autoriteiten van Hongkong op aan alle journalisten, alsmede alle vreedzame demonstranten, activisten en politieke vertegenwoordigers die slechts hun recht op vrijheid van meningsuiting en andere mensenrechten uitoefenden en die zijn gearresteerd op beschuldiging van overtreding van de wet inzake de nationale veiligheid, onmiddellijk en onvoorwaardelijk vrij te laten en alle aanklachten in te trekken; roept op een einde te maken aan politiek gemotiveerde vervolgingen en andere gerechtelijke procedures tegen vreedzame demonstranten met als doel kritische stemmen het zwijgen op te leggen en mensen ervan te weerhouden deel te nemen aan het maatschappelijk leven; 5. spreekt nogmaals zijn ernstige bezorgdheid uit over de inwerkingtreding van de wet inzake de nationale veiligheid op 30 juni 2020, die in strijd is met de verbintenissen en verplichtingen van de Volksrepubliek China uit hoofde van het internationaal recht, namelijk de Chinees-Britse Gezamenlijke Verklaring, en die een alomvattende aanval vormt op de hoge mate van autonomie, de rechtsstaat en de fundamentele vrijheden van de stad; erkent dat de wet vele malen is gebruikt als reden om verkiezingskandidaten en politici uit te sluiten en gevangen te zetten, studenten te arresteren wegens berichten op sociale media en gangbare protestslogans te verbieden; benadrukt dat de wet inzake de nationale veiligheid een vertrouwensrelatie tussen China en de EU in de weg staat, toekomstige samenwerking ondermijnt en leidt tot een verdere uitholling van de geloofwaardigheid van Peking op het internationale toneel; 6. veroordeelt alle pogingen om prodemocratische activisten de mond te snoeren, onder meer door het blokkeren van prodemocratische websites, op grond van de wet inzake de nationale veiligheid; herhaalt dat de vrijheid van meningsuiting en van informatie een grondrecht is dat in het nationale en internationale recht van Hongkong verankerd is; 7. spreekt zijn ernstige bezorgdheid uit over de gemelde praktijken van geheime detentie, foltering en mishandeling, en gedwongen bekentenissen door de politie van Hongkong en in gevangenissen van Hongkong, en ook over personen die momenteel, in afwachting van hun proces, lange tijd in eenzame opsluiting worden geplaatst; 8. veroordeelt de nieuwe beperkingen van de onafhankelijkheid van de rechterlijke macht en de groeiende politisering van rechtbanken; benadrukt de dringende noodzaak om de ontmanteling van de onafhankelijke rechterlijke macht van Hongkong als volgende stap te voorkomen en verzoekt de EDEO om, naast het jaarverslag over Hongkong, een gedetailleerd openbaar verslag op te stellen over de rechtsstaat en de onafhankelijkheid van de rechterlijke macht; 9. uit zijn bezorgdheid over de onlangs aangenomen wijzigingen in de kieswet van Hongkong, waarbij het beginsel wordt ingevoerd dat alleen “patriotten” zich kandidaat mogen stellen bij verkiezingen en een onderzoekscommissie wordt ingesteld om alle kandidaten voor verkiezingen te screenen, waardoor alle overgebleven afwijkende stemmen verwijderd zullen worden, wat volledig in strijd is met de in de basiswet van Hongkong verankerde belofte tot meer democratische vertegenwoordiging; 10. dringt er bij de Chinese autoriteiten op aan de wet inzake de nationale veiligheid, die de internationale status van Hongkong schaadt, in te trekken en dringt er bij de autoriteiten van Hongkong op aan de eerbiediging van de rechtsstaat, de mensenrechten en de democratische beginselen en de hoge mate van autonomie in het kader van het beginsel “één land, twee systemen”, zoals vastgelegd in de basiswet van Hongkong en in overeenstemming met nationale en internationale verplichtingen, volledig te herstellen; 11. verzoekt de Commissie en de lidstaten de wet inzake de nationale veiligheid als topprioriteit op de agenda van alle bijeenkomsten tussen de EU en China te zetten, en ook ter sprake te brengen in het diplomatieke overleg ter voorbereiding van die vergaderingen; herinnert eraan hoe belangrijk het is dat de EU de kwestie van mensenrechtenschendingen in China tijdens elke politieke en mensenrechtendialoog met de Chinese autoriteiten ter sprake blijft brengen, met name de kwestie van minderheden in Xinjiang en Tibet, in overeenstemming met de belofte van de EU om ten aanzien van China met één krachtige, duidelijke stem te spreken; wijst erop dat China een breed scala aan internationale mensenrechtenverdragen en -overeenkomsten heeft ondertekend en benadrukt daarom dat het belangrijk is de dialoog met China voort te zetten om ervoor te zorgen dat China zijn verplichting nakomt om het internationale mensenrechtenkader in acht te nemen; 12. betreurt ten zeerste dat er tijdens de Raad Buitenlandse Zaken van de EU in april geen conclusies van de Raad over Hongkong zijn aangenomen; pleit ervoor dat de VV/HV zo spoedig mogelijk ontwerpconclusies indient en dringt er bij de lidstaten op aan de impasse te doorbreken en nieuwe maatregelen vast te stellen, waaronder gerichte sancties in het kader van de wereldwijde EU-sanctieregeling voor de mensenrechten, met inbegrip van de uitvoering van reisverboden en de bevriezing van tegoeden wegens ernstige schendingen van de mensenrechten en het internationaal recht in Hongkong, tegen personen en entiteiten in Hongkong en China, onder wie Carrie Lam, Teresa Yeuk-wah Cheng, Xia Baolong, Zhang Xiaoming, Luo Huining, Zheng Yanxiong, Chris Tang Ping-keung, Stephen Lo Wai-chung en John Lee Ka-chiu, evenals instellingen van de Volksrepubliek China die een cruciale rol spelen bij het goedkeuren van maatregelen en medeplichtig zijn aan acties die de hoge mate van autonomie en vrijheden van Hongkong ondermijnen; 13. wijst nogmaals op zijn standpunt, tot uitdrukking gebracht in zijn resolutie van 21 mei 2021, over de brede investeringsovereenkomst tussen de EU en China, met onder andere de dringende noodzaak om zo nodig aanvullende doelgerichte maatregelen in het kader van de wereldwijde EU-sanctieregeling voor de mensenrechten goed te keuren, teneinde de repressie in Xinjiang en Hongkong te blijven aanpakken en China ertoe te brengen een eind te maken aan alle schendingen; 14. verzoekt de EDEO en de Raad het in juli 2020 goedgekeurde pakket maatregelen te blijven beoordelen en er werk van te maken, alsook een duidelijk tijdschema voor de uitvoering ervan vast te stellen; verzoekt de EDEO zijn beoordeling van de wet inzake de nationale veiligheid voort te zetten en concrete antwoorden op de mogelijke extraterritoriale effecten ervan op te stellen, en met name artikel 38, dat bepaalt dat de wet ook van toepassing is op personen die geen vaste verblijfplaats in Hongkong hebben; is verheugd over het besluit van de EU-lidstaten en andere internationale partners om de uitleveringsverdragen met Hongkong op te schorten; vraagt nogmaals dat de uitleveringsverdragen van tien andere lidstaten met China worden opgeschort; 15. herinnert aan en veroordeelt nogmaals de medeplichtigheid van in de EU gevestigde banken aan het bevriezen van tegoeden en bankrekeningen van voormalige prodemocratische wetgevers; verzoekt de EDEO te evalueren in hoeverre in de EU gevestigde bedrijven gehoorzaam zijn aan, betrokken zijn bij en samenwerken met de autoriteiten van Hongkong bij het handhaven van de wet inzake de nationale veiligheid, en verzoekt de lidstaten in de EU gevestigde banken te vragen om tegoeden die toebehoren aan prodemocratische activisten in Hongkong vrij te geven; 16. verzoekt de Commissie de commerciële langetermijneffecten voor EU-bedrijven die in Hongkong actief zijn, te beoordelen in het licht van de tenuitvoerlegging van de wet inzake de nationale veiligheid in Hongkong, met betrekking tot de veranderende rechtsstaat en de vrije informatie- en kapitaalstromen in de stad; verzoekt de Commissie en de EDEO passende exportcontrolemechanismen te blijven toepassen en ontwikkelen om China en Hongkong de toegang te ontzeggen tot technologieën die worden gebruikt om de mensenrechten te schenden, en regels te overwegen ter voorkoming van Europese investeringen in ondernemingen die medeplichtig zijn aan grove mensenrechtenschendingen in China en Hongkong, met inbegrip van de mogelijkheid om een zwarte lijst op te stellen; 17. is zeer verheugd over de stappen die het VK, Australië en Canada hebben genomen om regelingen in te stellen die burgers uit Hongkong de mogelijkheid bieden in hun respectieve landen te wonen en te werken; herhaalt zijn dringende oproep aan de lidstaten om de uitvoering van een “reddingsbootregeling” voor prodemocratische activisten en politieke leiders in Hongkong te coördineren nu de mensenrechten en de fundamentele vrijheden steeds verder in het gedrang komen, en om nood-reisdocumenten af te geven voor journalisten in Hongkong die het risico lopen gearresteerd te worden in het kader van de wet inzake de nationale veiligheid; 18. dringt er bij al het Europese diplomatieke personeel en alle diplomatieke functionarissen van de EU op aan alles in het werk te stellen om vreedzame activisten en politieke leiders in Hongkong bescherming en ondersteuning te bieden, ook door het bijwonen van processen, het aanvragen van gevangenisbezoeken en het consequent en resoluut benaderen van de lokale autoriteiten, met volledige inachtneming van de EU‑richtsnoeren inzake mensenrechtenactivisten en andere relevante EU‑beleidsmaatregelen, waaronder het nieuwe EU-actieplan voor mensenrechten en democratie; verwacht van de EDEO en de Raad dat zij concrete maatregelen opstellen om de steun aan het maatschappelijk middenveld en de media in Hongkong te vergroten, zoals de uitbreiding van het toepassingsgebied van het Europees Fonds voor Democratie tot projecten in Zuidoost-Azië, en actieve samenwerking met de diaspora van Hongkong; 19. verzoekt de EU en de lidstaten ervoor te zorgen dat de monddood gemaakte bevolking van Hongkong opnieuw een stem krijgt door bijstand te verlenen bij het archiveren, publiceren en documenteren van mensenrechtenschendingen, en de Volksrepubliek China tegen te werken door boeken die in Hongkong verboden zijn, op grote schaal online beschikbaar te stellen; spreekt zijn steun uit voor de inspanningen van internationale televisiezenders, zoals Deutsche Welle en France 24, om regelmatig verslag uit te brengen over de ontwikkelingen in Hongkong; 20. verzoekt de Commissie, de Raad en de lidstaten om uitnodigingen aan regeringsvertegenwoordigers en diplomaten om de Olympische Winterspelen van 2022 in Peking bij te wonen, af te slaan, tenzij de Chinese regering laat zien dat de mensenrechtensituatie in Hongkong, de Oeigoerse regio Xinjiang, Tibet, Binnen-Mongolië en elders in China aantoonbaar is verbeterd; 21. dringt er bij de Commissie en de lidstaten op aan het aantal academische en opleidingsmogelijkheden in het kader van het Erasmus-programma uit te breiden voor studenten en jonge afgestudeerden uit Hongkong; verzoekt de EDEO en de Commissie maatregelen te ontwikkelen en te coördineren om de academische vrijheid van studenten en wetenschappers uit Hongkong aan Europese universiteiten te beschermen tegen druk van de Chinese autoriteiten; 22. herhaalt zijn oproep aan de EU en al haar lidstaten om eendrachtig en vastberaden toe te werken naar een speciale zitting of een dringend debat over China in de Mensenrechtenraad van de VN en naar de start van een onafhankelijk VN-onderzoek naar China; wijst op de toenemende internationale steun voor het starten van een onafhankelijk onderzoek; 23. verzoekt de EU en haar lidstaten de secretaris-generaal van de VN aan te moedigen alle hem ter beschikking staande mechanismen in overweging te nemen om te zorgen voor onafhankelijke monitoring en verslaglegging over de situatie in China, met inbegrip van de benoeming van een speciale gezant van de VN; verzoekt de Raad en de VV/VH samen te werken met de internationale gemeenschap om een internationale contactgroep inzake Hongkong op te richten en Hongkong regelmatig op de agenda van andere internationale organisaties te zetten; 24. moedigt de VN-leden aan regelmatig openbare evenementen te organiseren om mensen bewust te maken van de ernstige schendingen van de mensenrechten door de Chinese regering, met inbegrip van misdaden tegen de menselijkheid, en andere schendingen van het internationaal recht, waaronder ten minste één bijeenkomst van de VN‑Veiligheidsraad op basis van de “Arria”-formule; zou het op prijs stellen als de EU‑instellingen en de lidstaten zouden overwegen 1 juli als “Dag van steun aan Hongkong” uit te roepen om de Europese burgers elk jaar bewust te maken van de situatie in Hongkong; herhaalt dat de EU en de lidstaten moeten overwegen een zaak aanhangig te maken bij het Internationaal Gerechtshof omdat het besluit van China om de wet inzake de nationale veiligheid aan Hongkong op te leggen, alsook de toepassing van die wet in strijd zijn met de Chinees-Britse Gezamenlijke Verklaring en het ICCPR; 25. betreurt het besluit van de politie van Hongkong om de jaarlijkse herdenking van 4 juni op het Plein van de Hemelse Vrede en de jaarlijkse mars van 1 juli te verbieden en tegelijkertijd speciale toestemming te verlenen voor het opheffen van de COVID-19-beperkingen zodat ambtenaren van Hongkong het honderdjarig bestaan van de Chinese communistische partij kunnen vieren; 26. verzoekt de VV/HV nauw samen te werken met gelijkgezinde landen en partners om de uitholling van de vrijheden van Hongkong een halt toe te roepen; is ingenomen met de onlangs ingestelde bilaterale dialoog tussen de EU en de VS over China, en dringt erop aan dat een betere coördinatie op het gebied van de mensenrechten, met bijzondere aandacht voor de situatie in Hongkong, een belangrijke doelstelling moet zijn; 27. merkt op dat het beleid van de Volksrepubliek China om de benadering van “één land, twee systemen” op te geven de bevolking van Taiwan sterk heeft vervreemd, en benadrukt bereid te zijn met internationale partners samen te werken om de democratie in Taiwan te helpen waarborgen; 28. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de vicevoorzitter van de Commissie/hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid, de regering en het parlement van de Volksrepubliek China, en de chief executive en de Wetgevende Vergadering van de Speciale Administratieve Regio Hongkong. Het Europees Parlement, – gezien zijn eerdere resoluties over Saudi-Arabië, in het bijzonder die van 25 oktober 2018 over de moord op journalist Jamal Khashoggi in het consulaat van Saudi-Arabië in Istanboel (1) , van 14 februari 2019 over verdedigers van vrouwenrechten in Saudi-Arabië (2) , van 8 oktober 2020 over de situatie van Ethiopische migranten in gevangenissen in Saudi-Arabië (3) , en van 11 februari 2021 over de humanitaire en politieke situatie in Jemen (4) , – gezien de verklaring van 10 december 2020 van Josep Borrell, vicevoorzitter van de Commissie/hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid (VV/HV), tijdens de Raad Buitenlandse Zaken dat “mensenrechten onderdeel van het DNA van de Europese Unie uitmaken”, – gezien het VN-Verdrag inzake de uitbanning van alle vormen van discriminatie van vrouwen (CEDAW), – gezien de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens van 1948, – gezien het Internationaal Verdrag inzake burgerrechten en politieke rechten van 1966 (ICCPR), – gezien het Internationaal Verdrag inzake economische, sociale en culturele rechten van 1966 (ICESCR), – gezien het Verdrag van de Verenigde Naties tegen foltering en andere wrede, onmenselijke of onterende behandeling of bestraffing (UNCAT), – gezien de universele periodieke evaluatie van Saudi-Arabië van november 2018, – gezien het Verdrag van de Verenigde Naties inzake de rechten van het kind, – gezien de standaardminimumregels van de VN voor de behandeling van gevangenen (de “Mandela-regels”), – gezien de richtsnoeren van de EU inzake de doodstraf, – gezien de EU-richtsnoeren inzake mensenrechtenverdedigers, – gezien de wereldwijde EU-sanctieregeling voor de mensenrechten, – gezien het Arabische handvest inzake mensenrechten, – gezien de verklaring van de speciale rapporteurs van de VN van 3 maart 2021 over de omzetting van de doodstraf, – gezien het verslag van juni 2021 van de speciale rapporteur van de VN inzake buitengerechtelijke, standrechtelijke en willekeurige executies, Agnes Callamard, waarin staat dat Saudi-Arabië verantwoordelijk is voor de “executie met voorbedachte rade” van de Saudische journalist Jamal Khashoggi (het verslag-Callamard), – gezien het verslag van de speciale rapporteur van de VN voor de situatie van mensenrechtenverdedigers, Mary Lawlor, met een analyse van de moord op mensenrechtenverdedigers in Saudi-Arabië, dat tijdens de 46e bijeenkomst van de VN‑Mensenrechtenraad in maart 2021 is gepresenteerd, – gezien het verslag van het bureau van de directeur van de nationale inlichtingendienst met een beoordeling van de rol van de Saudische regering bij de moord op Jamal Khashoggi, dat in februari 2021 werd gepubliceerd, – gezien het feit dat de Parlementaire Vergadering van de Raad van Europa de Vaclav Havel-prijs voor de mensenrechten 2020 aan Loujain Al Hathloul heeft toegekend, – gezien artikel 144, lid 5, en artikel 132, lid 4, van zijn Reglement, A. overwegende dat het Koninkrijk Saudi-Arabië had toegezegd de doodstraf voor alle minderjarige daders, zonder uitzondering, middels nieuwe wetgeving af te zullen schaffen tegen 2016, en deze toezegging in diplomatieke verklaringen heeft bevestigd; overwegende dat deze verklaringen door het Saudische Ministerie van Buitenlandse Zaken in september 2016 zijn afgelegd in het VN-Comité inzake de rechten van het kind, alsook in augustus 2018, en dat in concreto is gezegd dat “indien op het door de minderjarige gepleegde strafbare feit de doodstraf staat, de straf zal worden verminderd tot een gevangenisstraf van ten hoogste tien jaar”; B. overwegende dat in artikel 15 van de Saudische minderjarigenwet van 2018, die op 31 juli 2018 bij koninklijk decreet werd afgekondigd, staat dat “indien op het door de minderjarige gepleegde strafbare feit de doodstraf staat, de straf zal worden verminderd tot een gevangenisstraf van ten hoogste tien jaar”; overwegende dat in de universele periodieke evaluatie van Saudi-Arabië van 2018 van de VN-Mensenrechtenraad daarna is opgemerkt dat het land “aanzienlijke vooruitgang had geboekt op het gebied van het bevorderen van de eerbiediging, de bescherming en de inachtneming van de rechten van het kind”; C. overwegende dat Mustafa Hashem al-Darwish, een jonge Saudische man uit de sjiitische minderheid, op 15 juni 2021 is geëxecuteerd voor feiten waarvan mensenrechtenverdedigers zeggen dat hij ze mogelijkerwijs gepleegd heeft toen hij nog minderjarig was, ondanks de recente aankondiging van het koninkrijk dat het de doodstraf voor minderjarigen had afgeschaft; overwegende dat hij lang in voorarrest heeft gezeten, gefolterd is, en zijn rechtszaak zeer oneerlijk was; overwegende dat in de tenlastelegging van al-Darwish niet wordt vermeld wat de exacte datum is waarop hij de strafbare feiten zou hebben gepleegd, hetgeen betekent dat de kans bestaat dat hij op het moment van de vermeende feiten minderjarig was en dat zijn straf derhalve had moeten worden herzien in het licht van de nieuwe nationale wetgeving inzake voltrekking van de doodstraf in het geval van minderjarige daders; D. overwegende dat Abdullah al-Howaiti berecht is in een massaproces van zes personen op beschuldiging van het plegen van een “gewapende overval”; overwegende dat de rechtbank in Tabuk (in het noorden van Saudi-Arabië) Abdullah al-Howaiti op 27 oktober 2019 ter dood heeft veroordeeld, hoewel zijn DNA na zijn arrestatie is afgenomen, waardoor zijn identificatie als mogelijke verdachte ongeldig was; overwegende dat al-Howaiti 14 jaar oud was toen hij in mei 2017 werd gearresteerd; overwegende dat uit rechtbankstukken blijkt dat hij gedurende de verhoorperiode vier maanden lang in eenzame opsluiting heeft gezeten en gefolterd is, en geen contact met zijn ouders of een advocaat heeft gehad; overwegende dat hij gedurende deze periode in de afdeling Strafrechtelijke Onderzoeken van de gevangenis van Tabuk is vastgehouden, in plaats van in een jeugdgevangenis; overwegende dat Abdullah al-Howaiti, die 14 jaar oud was toen hij het ten laste gelegde feit zou hebben begaan, nog altijd in de dodencel vast zit; overwegende dat het Hooggerechtshof sinds juni 2021 bezig is met de herziening van zijn dossier; E. overwegende dat de Saudische autoriteiten op 23 april 2019 zes minderjarige daders, waaronder Saeed Al Scafi, Salman Al Quraish, Abdul Aziz Al Sahawi, Abdul Karim Al Hawaj, Abdullah Al Asrih and Mujtaba Al Sweikat, hebben geëxecuteerd; overwegende dat ten minste negen andere minderjarige daders ook geëxecuteerd dreigen te worden; F. overwegende dat er op dit moment nog ten minste 40 gevangenen in Saudi-Arabië zijn die geëxecuteerd dreigen te worden; overwegende dat het in sommige gevallen om daders gaat die minderjarig waren toen ze de vermeende feiten hebben gepleegd, en in andere gevallen om vreedzame critici zoals de islamgeleerden Salman al-Odah en Hassan al-Maliki, voor wie de openbaar aanklager onverminderd de doodstraf eist; G. overwegende dat Saudi-Arabië al jarenlang tot de landen in de wereld behoort die de meeste executies uitvoeren; overwegende dat sinds januari 2015 meer dan 800 executies hebben plaatsgevonden, waaronder een groot aantal voor drugsdelicten waarbij geen geweld werd gepleegd, terwijl andere betrekking hadden op wat de autoriteiten aan terrorisme gerelateerde feiten noemen, maar waarbij het in feit om niets anders ging dan vreedzame acties; H. overwegende dat Saudi-Arabië in de eerste zes maanden van 2021 in totaal 32 executies heeft voltrokken, meer dan in heel 2020, waaronder van ten minste acht minderjarige daders, ondanks de toezegging om de doodstraf voor minderjarige daders af te zullen schaffen; I. overwegende dat in een Saudisch koninklijk decreet van 2020 staat dat de doodstraf van personen die minderjarig waren op het moment dat ze de strafbare feiten pleegden, moet worden omgezet; overwegende dat het decreet meerdere achterdeurtjes bevat die het mogelijk maken dat nog altijd minderjarigen worden geëxecuteerd, in concreto middels uitsluiting van de als hudud (strafbare feiten waarvoor een van tevoren bepaalde straf geldt) of qisas (strafbare feiten waarvoor op vergelding gebaseerde straffen gelden) opgelegde doodstraf, en uitsluiting van de doodstraf in zaken die krachtens de antiterrorismewetgeving aanhangig zijn gemaakt; J. overwegende dat Saudi-Arabië de doodstraf die aan Ali al-Nimr, Dawood al-Marhoon en Abdullah al-Zaher was opgelegd voor strafbare feiten waarvan deskundigen eerder zeiden dat het criminalisering van de uitoefening van grondrechten, waaronder de vrijheid van vergadering en de vrijheid van meningsuiting, betrof en die zij naar verluidt hebben gepleegd toen zij minderjarig waren, heeft omgezet; overwegende dat hun straf is omgezet in tien jaar gevangenis, met aftrek van de tijd dat zij reeds vast hebben gezeten; overwegende dat deskundigen van de VN op hun vrijlating hebben aangedrongen; K. overwegende dat er, ondanks de aankondiging van de Saudische mensenrechtencommissie van januari 2021 betreffende het moratorium op de doodstraf voor drugsgerelateerde strafbare feiten, nog steeds geen wetswijziging is gepubliceerd, en dat het opleggen van de doodstraf nog altijd onder de discretionaire bevoegdheid van rechters en de autoriteiten valt; L. overwegende dat de wereldwijde afschaffing van de doodstraf een van de belangrijkste doelstellingen van het mensenrechtenbeleid van de EU is; M. overwegende dat de voorbije maanden meerdere mensenrechtenactivisten tot zware gevangenisstraffen zijn veroordeeld in processen die gekenmerkt werden door een tekortschietende procesgang, en tegen de achtergrond van geloofwaardige beschuldigingen van foltering; overwegende dat Abdurahman al-Sadhan tot een gevangenisstraf van 20 jaar is veroordeeld en dat hem een reisverbod van 20 jaar is opgelegd voor activiteiten in verband met tweets waarin kritiek op de regering wordt uitgeoefend; overwegende dat bij zijn proces internationale garanties betreffende een eerlijk proces grof zijn geschonden; N. overwegende dat Mohammed al-Otaibi, oprichter van de Unie voor de Rechten van de Mens, die pleitte voor de afschaffing van de doodstraf en versterking van de rol van de vrouw in de maatschappij, zijn gevangenisstraf in maart 2021 verlengd heeft zien worden van 14 tot 17 jaar voor zijn vreedzame mensenrechtenactiviteiten; O. overwegende dat veel vrouwen die in 2018 tijdens de aanval op vrouwenrechtenverdedigers zijn gearresteerd alleen vanwege hun participatie in mensenrechtenactiviteiten tot lange gevangenisstraffen zijn veroordeeld; overwegende dat de Saudische autoriteiten onlangs een aantal vrouwenrechtenactivisten, Loujain al-Hathloul’s, Nouf Abdulaziz, Samar Badawi en Nassima al-Sada, hebben vrijgelaten; overwegende dat hun straffen alleen werden opgeschort en dat hen door de Saudische autoriteiten reisverboden zijn opgelegd; P. overwegende dat de wet van 2017 inzake de bestrijding van terrorisme en de financiering daarvan een vage definitie van terrorisme bevat en bepaalt dat een daad ook als er geen sprake is van het gebruik van geweld als een terroristische handeling kan worden aangemerkt; Q. overwegende dat de Saudische autoriteiten zich volgens de speciale rapporteur van de VN inzake buitengerechtelijke, standrechtelijke en willekeurige executies schuldig maken aan mishandeling doordat ze elektronische bewakingstechnologie gebruiken; overwegende dat de aangescherpte EU-verordening betreffende controle op de uitvoer van producten voor duaal gebruik van 2021 nieuwe controles van technologieën voor cyberbewaking bevat (5) ; R. overwegende dat het Koninkrijk Saudi-Arabië een van de landen is met de laagste ratificatiegraad van belangrijke internationale mensenrechtenverdragen, en geen partij is bij belangrijke mensenrechtenverdragen die tot de normatieve kern van het recht op leven behoren, zoals het Internationaal Verdrag inzake burgerrechten en politieke rechten (ICCPR); S. overwegende dat foltering en onterende behandeling in gevangenissen in Saudi-Arabië wijdverbreid zijn, en zowel tijdens verhoren worden gebruikt om bekentenissen af te dwingen als bij wijze van straf gedurende detentie; overwegende dat beschuldigingen van foltering slechts zelden worden onderzocht; 1. veroordeelt ten stelligste de executies van jeugddelinquenten die het Koninkrijk Saudi‑Arabië blijft uitvoeren hoewel het land dergelijke executies naar eigen zeggen had afgeschaft, met inbegrip van de recente terechtstelling van Mustafa Hashem al-Darwish voor misdrijven die mogelijk hebben plaatsgevonden terwijl hij minderjarig was, nadat hij was veroordeeld in een oneerlijk proces waarbij hij onder foltering een bekentenis had afgelegd, en veroordeelt eveneens dat er momenteel ten minste 40 gevangenen in Saudi-Arabië het risico lopen terechtgesteld te worden, waaronder ten minste negen van hen wegens vermeende misdrijven die zijn gepleegd toen ze minderjarig waren, alsook vreedzame critici van de regering; 2. verzoekt Saudi-Arabië te bevestigen dat Abdullah al-Howaiti, Mohammed al-Faraj en alle andere jeugddelinquenten die zich momenteel in de dodencel bevinden, niet zullen worden terechtgesteld, dat onder foltering afgedwongen “bekentenissen” niet in het dossier van hun zaak worden opgenomen en dat alle jeugddelinquenten een eerlijk proces krijgen waarbij geen doodstraf wordt opgelegd; dringt erop aan dat een onderzoek wordt ingesteld naar de beschuldigingen van Abdullah al-Howaiti dat hij werd gefolterd en dat alle daders voor de rechter worden gebracht; 3. dringt er bij Saudi-Arabië op aan de doodstraf voor jeugddelinquenten daadwerkelijk af te schaffen, in overeenstemming met de verplichtingen van Saudi-Arabië uit hoofde van het Verdrag inzake de rechten van het kind, ongeacht het soort strafbaar feit, waaronder ta’zir (strafbare feiten met discretionaire straffen), hudud en qisas , op grond waarvan ten minste vier minderjarige verdachten het risico lopen ter dood te worden veroordeeld; verzoekt Saudi-Arabië zijn koninklijk besluit van 2020 te publiceren, teneinde jeugddelinquenten volledige en retroactieve bescherming te bieden, zoals de Saudische autoriteiten hebben verklaard, en zijn jeugdstrafrecht in overeenstemming te brengen met de internationale normen; 4. herhaalt zijn sterke veroordeling van het gebruik van de doodstraf, in alle gevallen en onder alle omstandigheden; dringt er bij Saudi-Arabië op aan een moratorium op executies in te stellen in afwachting van de afschaffing ervan, en een onafhankelijke evaluatie uit te voeren van alle zaken in zijn strafrechtelijk systeem waarin sprake is van de doodstraf voor jeugdmisdrijven, of op grond van bekentenissen die onder foltering zijn verkregen, of wanneer er geen eerlijk proces heeft plaatsgevonden, en de bevindingen van de evaluatie bekend te maken; dringt aan op een internationale en nationale dialoog over de resterende obstakels voor de afschaffing van de doodstraf voor alle jeugddelinquenten, om zo de weg vrij te maken voor de volledige afschaffing van de doodstraf in Saudi-Arabië; 5. is ingenomen met het recente besluit van de autoriteiten om de doodvonnissen die zijn uitgesproken ten aanzien van Ali al-Nimr, Dawood al-Marhoon en Abdullah al-Zaher, voor misdrijven die naar verluidt zijn gepleegd toen zij minderjarig waren, om te zetten en ziet dit als een noodzakelijke stap in de richting van naleving door Saudi-Arabië van zijn nationale en internationale mensenrechtenverplichtingen, met name in het kader van het Verdrag inzake de rechten van het kind; dringt aan op hun vrijlating, in overeenstemming met de eisen van mensenrechtendeskundigen van de VN, aangezien deze deskundigen eerder tot de bevinding waren gekomen dat hun misdrijven neerkomen op een strafbaarstelling van de uitoefening van grondrechten, waaronder de vrijheid van vergadering en de vrijheid van meningsuiting; 6. verzoekt de Saudische autoriteiten de zaken van alle gevangenen die momenteel ter dood veroordeeld zijn te herzien, met als doel hun straffen om te zetten of een nieuw en eerlijk proces aan te bieden waarbij geen doodstraf wordt opgelegd; 7. dringt er bij de EU-delegatie en de diplomatieke missies van de EU-lidstaten in Saudi‑Arabië op aan om dringend te verzoeken om een bezoek aan jeugddelinquenten die in de dodencel worden vastgehouden; 8. dringt bij de Raad aan op een opschorting van alle EU-uitvoer naar Saudi-Arabië van technologie voor grootschalig toezicht en andere producten voor tweeërlei gebruik die kunnen worden gebruikt om binnenlandse repressie te vergemakkelijken en het maatschappelijk middenveld het zwijgen op te leggen; benadrukt de bijzondere verantwoordelijkheid van IT-beveiligingsbedrijven en nationale inlichtingendiensten die in de EU werkzaam zijn, en wijst op hun morele en wettelijke verplichting om te voorkomen dat zij zich in een situatie bevinden waarin hun huidige of voormalige personeelsleden Saudi-Arabië bijstaan bij het onderdrukken van zijn eigen bevolking, door onrechtstreeks of rechtstreeks voor de Saudische autoriteiten te werken om binnenlandse afwijkende meningen en de vrijheid van meningsuiting de kop in te drukken; 9. dringt er bij de Saudische regering op aan zich te houden aan haar verbintenissen in het kader van het Verdrag tegen foltering, dat zij heeft geratificeerd, en spoort het Koninkrijk Saudi-Arabië nadrukkelijk aan het Facultatief Protocol bij het Verdrag tegen foltering en het tweede facultatieve protocol bij het Internationaal Verdrag inzake burgerrechten en politieke rechten te ratificeren, met het oog op de afschaffing van de doodstraf; 10. veroordeelt ten stelligste het patroon van zware gevangenisstraffen die worden opgelegd aan mensenrechtenverdedigers, vreedzame critici en activisten, en herhaalt zijn solidariteit met het belangrijke werk van mensenrechtenverdedigers en de noodzaak om de vrijheid van meningsuiting te beschermen; 11. eist de onmiddellijke en onvoorwaardelijke vrijlating van alle mensenrechtenverdedigers, vrouwenrechtenverdedigers, vreedzame critici en activisten, waaronder Abdurahman al-Sadhan, Mohammed al-Otaibi, Khaled Al-Omair, Mohammed al-Rabiah, Israa al-Ghomgham, Mousa al-Hashim, Ahmed al-Matrood, Khaled al-Ghanim, Ali al-Ouwaisher, Mujtaba al-Muzain, Waleed Abu al-Khair, Abdulaziz al-Shubaili, Issa al-Nukhaifi en Natheer al-Majed; 12. dringt aan op de volledige vrijheid van mensenrechtenverdedigers die tijdelijk zijn vrijgelaten maar nog steeds worden geconfronteerd met beperkingen, zoals Loujain al-Hathloul, onder meer door reisverboden voor hen en hun gezinnen op te heffen, werkverboden op te heffen, onlinetoezicht te verminderen en hun burgerrechten volledig te herstellen; 13. herinnert eraan dat Raif Badawi, winnaar van de Sacharovprijs, inmiddels negen jaar in de gevangenis zit; verzoekt de EU, de lidstaten en de internationale gemeenschap de druk op de Saudische regering op te voeren en te werken aan zijn onmiddellijke vrijlating; 14. benadrukt dat de uitoefening van het recht op vrijheid van meningsuiting en van vreedzame vereniging en vergadering beschermd wordt uit hoofde van het internationale recht inzake de mensenrechten; verzoekt de Saudische autoriteiten met klem de beperkingen op te heffen die worden opgelegd aan mensenrechtenverdedigers om zich via de sociale media en de internationale pers uit te spreken; 15. uit zijn bezorgdheid over de praktijk van geheime hoorzittingen; dringt erop aan dat diplomatieke missies, waaronder waarnemers van de EU-delegatie voor Saudi-Arabië of de EU-instellingen, en internationale ngo’s toelating krijgen om hoorzittingen bij te wonen en Saudische gevangenissen te bezoeken, teneinde te waarborgen dat er behoorlijke en eerlijke gerechtelijke procedures worden gevolgd; 16. verzoekt de regering van Saudi-Arabië volledige samenwerking te verlenen aan VN‑organen en een permanente uitnodiging uit te vaardigen voor bezoeken in het kader van speciale procedures van de VN-Mensenrechtenraad en proactief samen te werken, met name met de speciale rapporteurs van de VN inzake foltering en andere wrede, onmenselijke of onterende behandeling of bestraffing; 17. is ernstig bezorgd over de vage definitie van terrorisme in de antiterrorismewet van het land; veroordeelt het gebruik van de bijzondere strafrechter, een rechtbank voor de behandeling van terrorismezaken, als instrument om mensenrechtenverdedigers te bestraffen; 18. dringt er bij de Saudische regering op aan het Internationaal Verdrag inzake burgerrechten en politieke rechten te ratificeren; 19. wijst nogmaals op het belang van instrumenten zoals de mensenrechtendialoog tussen de EU en Saudi-Arabië om verdere besprekingen aan te zwengelen, en dringt aan op de onmiddellijke activering ervan; dringt er bij de Europese Dienst voor extern optreden (EDEO) en alle EU-delegaties die deelnemen aan de dialoog op aan om voorafgaand aan de dialoog contact op te nemen met het maatschappelijk middenveld om te zorgen voor actuele informatie en kennis over specifieke zaken die aan de orde moeten worden gesteld; moedigt het gebruik van benchmarks aan om de voortgang van de besprekingen te meten; 20. hekelt het feit dat het Saudische politieke systeem uiterst ondemocratisch blijft en de meest afwijkende stemmen, ondanks de aankondiging van ambitieuze mensenrechtengerelateerde hervormingen, zwaar blijft onderdrukken; benadrukt dat de moord op journalist Jamal Khashoggi in de gebouwen van het Saudische consulaat in Istanbul op 2 oktober 2018 een huiveringwekkende boodschap blijft voor alle kritische stemmen in Saudi-Arabië, waaronder velen die momenteel gevangen worden gehouden wegens hun vreedzame activisme; spreekt zijn krachtige steun uit voor de toepassing van de wereldwijde EU-sanctieregeling voor de mensenrechten tegen degenen die verantwoordelijk zijn voor ernstige mensenrechtenschendingen in Saudi-Arabië, waaronder de moord op journalist Jamal Khashoggi; roept de internationale gemeenschap ertoe op een grondige follow-up te geven aan het verslag-Callamard waarin werd gewezen op de betrokkenheid van de Saudische kroonprins Mohammad Bin Salman; 21. verzoekt de lidstaten en de voorzitter van de Raad, alsook de VV/HV en de EDEO, om tijdens alle formele en informele bijeenkomsten met hun Saudische tegenhangers mensenrechtenkwesties, met name de doodstraf, aan de orde te stellen; betreurt de voorzichtige aanpak met betrekking tot publieksdiplomatie op het gebied van de mensenrechten die door de EU wordt gehanteerd ten aanzien van Saudi-Arabië; verzoekt de Europese diplomatieke diensten in Riyad en elders in Saudi-Arabië daarom systematisch gebruik te maken van de mechanismen waarin de EU-richtsnoeren over mensenrechtenverdedigers voorzien, waaronder publieke verklaringen, diplomatieke stappen, waarneming van rechtszaken en gevangenisbezoeken; 22. verzoekt de EU steun te verlenen aan alle acties van de VN-Mensenrechtenraad om de autoriteiten van het Koninkrijk Saudi-Arabië aansprakelijk te stellen voor mensenrechtenschendingen; verzoekt de EU in de VN-Mensenrechtenraad voor te stellen een speciale rapporteur voor de mensenrechten in Saudi-Arabië te benoemen; 23. verzoekt de EU-delegatie en de vertegenwoordigingen van de lidstaten in het land hun steun aan het maatschappelijk middenveld in het kader van hun betrekkingen met de Saudische autoriteiten te versterken, en alle beschikbare instrumenten te gebruiken om hun steun voor het werk van mensenrechtenverdedigers op te voeren, in voorkomend geval de afgifte van noodvisa te vergemakkelijken en tijdelijke opvang in de EU-lidstaten te bieden; 24. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de vicevoorzitter van de Commissie/hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid, de Europese Dienst voor extern optreden, de secretaris-generaal van de VN, de Hoge Commissaris van de VN voor de mensenrechten, de Commissie voor de Status van de Vrouw, de VN‑Mensenrechtenraad, Z.K.H. Koning Salman bin Abdulaziz al-Saud en kroonprins Mohammad bin Salman al-Saud, de regering van het Koninkrijk Saudi-Arabië, en de secretaris-generaal van het Centrum voor nationale dialoog van het Koninkrijk Saudi‑Arabië. Het Europees Parlement, – gezien het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap, ondertekend te Rome in 1957, – gezien artikel 2 van het Verdrag betreffende de Europese Unie, – gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU), en met name de artikelen 121, 122, 126 en 136, en Protocol nr. 12, – gezien zijn resolutie van 20 oktober 2010 over de financiële, economische en sociale crisis: aanbevelingen voor te nemen maatregelen en initiatieven (tussentijds verslag) (1) , en zijn resolutie van 6 juli 2011 over de financiële, economische en sociale crisis: aanbevelingen voor te nemen maatregelen en initiatieven (2) , – gezien Richtlijn 2011/85/EU van de Raad van 8 november 2011 tot vaststelling van voorschriften voor de begrotingskaders van de lidstaten (3) , – gezien Verordening (EU) nr. 1173/2011 van het Europees Parlement en de Raad van 16 november 2011 inzake de effectieve handhaving van het begrotingstoezicht in het eurogebied (4) , – gezien Verordening (EU) nr. 1174/2011 van het Europees Parlement en de Raad van 16 november 2011 betreffende handhavingsmaatregelen voor de correctie van buitensporige macro-economische onevenwichtigheden in het eurogebied (5) , – gezien Verordening (EU) nr. 1175/2011 van het Europees Parlement en de Raad van 16 november 2011 tot wijziging van Verordening (EG) nr. 1466/97 van de Raad over versterking van het toezicht op begrotingssituaties en het toezicht op en de coördinatie van het economisch beleid (6) , – gezien Verordening (EU) nr. 1176/2011 van het Europees Parlement en de Raad van 16 november 2011 betreffende de preventie en correctie van macro-economische onevenwichtigheden (7) , – gezien Verordening (EU) nr. 1177/2011 van de Raad van 8 november 2011 tot wijziging van Verordening (EG) nr. 1467/97 over de bespoediging en verduidelijking van de tenuitvoerlegging van de procedure bij buitensporige tekorten (8) , – gezien Verordening (EU) nr. 472/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 21 mei 2013 betreffende de versterking van het economische en budgettaire toezicht op lidstaten in de eurozone die ernstige moeilijkheden ondervinden of dreigen te ondervinden ten aanzien van hun financiële stabiliteit (9) , – gezien Verordening (EU) nr. 473/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 21 mei 2013 betreffende gemeenschappelijke voorschriften voor het monitoren en beoordelen van ontwerpbegrotingsplannen en voor het garanderen van de correctie van buitensporige tekorten van de lidstaten van de eurozone (10) , – gezien zijn resolutie van 24 juni 2015 over de evaluatie van het kader voor economische governance: balans en uitdagingen (11) , – gezien de mededeling van de Commissie van 10 februari 2015 getiteld "Optimaal benutten van de flexibiliteit binnen de bestaande regels van het stabiliteits- en groeipact" ( COM(2015)0012 /2), – gezien het verslag van de vier voorzitters van 5 december 2012 getiteld “Naar een echte economische en monetaire unie”, het verslag van de vijf voorzitters van 22 juni 2015 getiteld “De voltooiing van Europa’s economische en monetaire unie”, het Witboek van de Commissie van 1 maart 2017 over de toekomst van Europa, en de discussienota van de Commissie van 31 mei 2017 over de verdieping van de economische en monetaire unie, – gezien Speciaal verslag nr. 03/2018 van de Europese Rekenkamer getiteld “Controle van de procedure bij macro-economische onevenwichtigheden (PMO)”, – gezien de mededeling van de Commissie van 11 december 2019 over de Europese Green Deal ( COM(2019)0640 ), – gezien zijn resolutie van 15 januari 2020 over de Europese Green Deal (12) , – gezien de mededeling van de Commissie van 5 februari 2020 over de evaluatie van de economische governance ( COM(2020)0055 ), – gezien de mededeling van de Commissie van 13 maart 2020 getiteld “Gecoördineerde economische respons op de uitbraak van COVID-19” ( COM(2020)0112 ), – gezien de mededeling van de Commissie van 20 maart 2020 over de activering van de algemene ontsnappingsclausule van het stabiliteits- en groeipact ( COM(2020)0123 ), – gezien de mededeling van de Commissie van 27 mei 2020 getiteld “Het moment van Europa: herstel en voorbereiding voor de volgende generatie” ( COM(2020)0456 ), – gezien de mededeling van de Commissie van 27 mei 2020 getiteld “De EU-begroting als drijvende kracht achter het herstelplan voor Europa” ( COM(2020)0442 ), – gezien het voorstel van de Commissie van 28 mei 2020 voor een verordening van de Raad tot vaststelling van een herstelinstrument voor de Europese Unie ter ondersteuning van het herstel in de nasleep van de COVID-19-pandemie ( COM(2020)0441 ), – gezien Verordening (EU) 2020/852 van het Europees Parlement en de Raad van 18 juni 2020 betreffende de totstandbrenging van een kader ter bevordering van duurzame beleggingen en tot wijziging van Verordening (EU) 2019/2088 (13) , – gezien Speciaal verslag nr. 16/2020 van de Europese Rekenkamer getiteld “Het Europees Semester – Landspecifieke aanbevelingen hebben betrekking op belangrijke kwesties, maar moeten beter worden uitgevoerd”, – gezien de beoordeling van de EU-begrotingsregels door het Europees Begrotingscomité (EFB), met bijzondere aandacht voor de sixpack- en twopackwetgeving van 11 september 2019, het jaarverslag van het EFB van 29 oktober 2019, de verklaring van het EFB van 24 maart 2020 over COVID-19, de beoordeling van de gewenste begrotingskoers voor de eurozone in 2021 door het EFB van 1 juli 2020, en het jaarverslag 2020 van het EFB van 20 oktober 2020, – gezien de conclusies van de Europese Raad van 11 december 2020 over het meerjarig financieel kader (MFK) en NextGenerationEU, COVID‑19, klimaatverandering, veiligheid en externe betrekkingen, – gezien het Interinstitutioneel Akkoord van 16 december 2020 betreffende begrotingsdiscipline, samenwerking in begrotingszaken en goed financieel beheer, alsmede betreffende nieuwe eigen middelen, met inbegrip van een routekaart voor de invoering van nieuwe eigen middelen (14) , – gezien zijn resolutie van 17 april 2020 over gecoördineerde EU-maatregelen om de COVID-19-pandemie en de gevolgen ervan te bestrijden (15) , – gezien zijn resolutie van 15 mei 2020 over het nieuwe meerjarig financieel kader, eigen middelen en het herstelplan (16) , – gezien Verordening (EU) 2020/672 van de Raad van 19 mei 2020 betreffende de instelling van een Europees instrument voor tijdelijke steun om het risico op werkloosheid te beperken in een noodtoestand (SURE) als gevolg van de COVID-19-uitbraak (17) , – gezien de conclusies van de Europese Raad van 21 juli 2020, – gezien zijn resolutie van 23 juli 2020 over de conclusies van de buitengewone Europese Raad van 17 tot en met 21 juli 2020 (18) , – gezien de jaarlijkse strategie voor duurzame groei 2021 van de Commissie van 17 september 2020 ( COM(2020)0575 ), – gezien zijn standpunt van 16 september 2020 over het ontwerp van besluit van de Raad betreffende het stelsel van eigen middelen van de Europese Unie (19) , – gezien zijn resolutie van 13 november 2020 over het investeringsplan voor een duurzaam Europa – Financiering van de Green Deal (20) , – gezien Verordening (EU) 2021/241 van het Europees Parlement en de Raad van 12 februari 2021 tot instelling van de herstel- en veerkrachtfaciliteit (21) , – gezien de Europese economische prognose van de Commissie: winter 2021 (Institutional Paper 144), uit februari 2021, – gezien de mededeling van de Commissie van 3 maart 2021 getiteld “Een jaar na de uitbraak van COVID-19: de respons vanuit het begrotingsbeleid” ( COM(2021)0105 ), – gezien de mededeling van de Commissie van 5 februari 2020 getiteld “Evaluatie van de economische governance – Verslag over de toepassing van de Verordeningen (EU) nrs. 1173/2011, 1174/2011, 1175/2011, 1176/2011, 1177/2011, 472/2013 en 473/2013, en over de geschiktheid van Richtlijn 2011/85/EU van de Raad” ( COM(2020)0055 ), – gezien de Europese economische prognose van de Commissie: voorjaar 2021 (Institutional Paper 149), uit mei 2021, – gezien de mededeling van de Commissie van 2 juni 2021 getiteld “Coördinatie van het economisch beleid in 2021: COVID-19 overwinnen, het herstel ondersteunen en onze economie moderniseren” ( COM(2021)0500 ), – gezien het verslag van de Commissie economische en monetaire zaken en het advies van de Commissie constitutionele zaken ( A9-0212/2021 ), – gezien artikel 54 van zijn Reglement, A. overwegende dat het kader voor economische governance de afgelopen 30 jaar een aantal keer is gewijzigd om tekortkomingen in het ontwerp en de toepassing ervan aan te pakken, en het af te stemmen op de nieuwe economische uitdagingen; B. overwegende dat het huidige kader voor governance conceptuele en praktische zwaktes vertoont, die resulteren in buitensporig ingewikkelde regels, een zwakke handhaving, een gebrek aan ownership, en te weinig stimulansen om een symmetrisch anticyclisch beleid te voeren; overwegende dat het huidige kader er niet in is geslaagd de verschillen binnen de EU te reduceren, of groeibevorderende openbare investeringen te beschermen of te bevorderen; C. overwegende dat bij de opeenvolgende hervormingen van de EMU in de nasleep van de wereldwijde financiële crisis de nadruk op risicovermindering lag, maar er geen elementen van risicodeling werden ingevoerd; D. overwegende dat de macro-economische aanpassingsprogramma’s gekenmerkt werden door een gebrek aan eigen inbreng van de lidstaten en schade hebben veroorzaakt aan het sociale weefsel van de landen die ze ten uitvoer hebben gelegd; E. overwegende dat de Commissie in 2015 richtsnoeren heeft vastgesteld voor een optimaal gebruik van de flexibiliteit in de regels van het stabiliteits- en groeipact met het oog op het versterken van de band tussen structurele hervormingen, investeringen en begrotingsdiscipline; F. overwegende dat de Europese Unie geconfronteerd wordt met meerdere langetermijnuitdagingen: een volksgezondheidscrisis, een klimaatcrisis en achterblijvende investeringen in publieke infrastructuur, die de sociaal-economische verschillen verder vergroten; G. overwegende dat de uitdaging van de twee transities betekent dat meer overheidsinvesteringen nodig zijn, hetgeen in het huidige begrotingskader problematisch is; overwegende dat de investeringen in zowel de publieke als de particuliere sector ook vóór de crisis al onvoldoende waren, ondanks de historisch lage rentetarieven; H. overwegende dat de bruto-overheidsinvesteringen als gevolg van de financiële en staatsschuldcrisis zijn verlaagd en dat de netto-overheidsinvesteringen in veel lidstaten zelfs negatief zijn, hetgeen impliceert dat het huidige begrotingskader tot buitensporig recessieve consolidatiemaatregelen leidt en een daling van de overheidsinvesteringen tijdens perioden van begrotingsconsolidatie in de hand werkt; I. overwegende dat er sprake is van aanzienlijke tekorten aan financiering voor investeringen, waaraan iets moet worden gedaan: 470 miljard EUR per jaar tot 2030 om de milieudoelstellingen van de EU te verwezenlijken (22) , 142 miljard EUR per jaar voor sociale infrastructuurvoorzieningen zoals ziekenhuizen en scholen (23) , en 190 miljard EUR per jaar om de voorraad publiek kapitaal te stabiliseren (24) ; J. overwegende dat de overheidsschulden aan het begin van de pandemie al hoog waren, en dat de niet eerder geziene economische recessie, de ongekende nationale begrotingsmaatregelen in reactie op de pandemie en de noodzaak om een duurzaam en inclusief herstel te bevorderen, gevolgen zullen hebben voor de overheidsfinanciën en de overheidsschuldquote van de EU naar een nieuwe piek van boven de 100 % zullen duwen; K. overwegende dat de begroting, om ecologische (25) en sociale duurzaamheid mogelijk te maken, op lange termijn houdbaar moet zijn; L. overwegende dat de pandemie een ongekende exogene schok teweegbrengt met grote asymmetrische effecten, wat negatieve gevolgen heeft voor de economische vooruitzichten voor de EU en de verschillen tussen lidstaten groter maakt; M. overwegende dat de pandemie de reeds bestaande ongelijkheden en armoede heeft vergroot, en het belang van het Europese sociale model en de bijbehorende sociale vangnetten heeft aangetoond; N. overwegende dat uit de economische prognoses (26) (27) naar voren komt dat het herstel in Europa onvolledig en ongelijk zal zijn, en dat de snelheid zal variëren; overwegende dat de vaccinatiecampagnes op stoom komen, en dat de risico’s op verschillen en grotere ongelijkheid tussen landen, sectoren en delen van de samenleving, met name jonge werknemers, vrouwen en laagopgeleide werknemers, aanzienlijk zijn; O. overwegende dat de risico’s voor schade aan de economieën van bepaalde lidstaten nog niet geweken zijn en dat de intrekking van steun derhalve geflankeerd moet worden met maatregelen voor het aanzwengelen van de werkgelegenheid en hertoewijzing, in het bijzonder via her- en omscholingsprogramma’s, in combinatie met, in voorkomend geval, inkomenssteun; P. overwegende dat geopolitieke risico’s gevolgen zouden kunnen hebben voor de houdbaarheid van de staatsschulden; Q. overwegende dat er verschillen waren tussen de lidstaten wat de omvang en samenstelling van hun discretionaire begrotingssteun betreft, met een duidelijke positieve correlatie tussen begrotingsruimte en de omvang van de beleidsrespons, met asymmetrie tot gevolg, waardoor ook het risico van een ongelijk speelveld op de interne markt zou kunnen ontstaan en de verschillen in de snelheid van het herstel nog groter zouden kunnen worden; R. overwegende dat de EU via haar reactie op de crisis (28) de EMU heeft versterkt en er tot nu toe in is geslaagd vertrouwen te kweken, waarmee de volatiliteit op de financiële markten in toom is gehouden; onderstreept in dit verband hoe belangrijk de uitgifte van EU-obligaties is; S. overwegende dat de Commissie in 2020 een openbare raadpleging is gestart over de evaluatie van de doeltreffendheid van het kader voor economische governance, die werd onderbroken door de uitbraak van de COVID-19-pandemie; 1. verzoekt de Commissie het publieke debat over de herziening van het Europese kader voor economische governance nieuw leven in te blazen en in het verlengde daarvan alomvattende, toekomstgerichte wetgevingsvoorstellen te presenteren; merkt op dat de herziening van het kader voor economische governance wegens de pandemie werd uitgesteld; Begrotingsbeleid voor een duurzaam en inclusief herstel 2. verwelkomt het dat de algemene ontsnappingsclausule van het stabiliteits- en groeipact is geactiveerd, hetgeen volledig gerechtvaardigd is door de sociaal-economische gevolgen van de pandemie; merkt op dat de activering van de algemene ontsnappingsclausule niet betekent dat de procedures van het stabiliteits- en groeipact worden opgeschort, en erkent dat de clausule de Commissie en de Raad de mogelijkheid biedt om binnen het kader van het pact de noodzakelijke maatregelen voor beleidscoördinatie te nemen én af te wijken van de begrotingsregels zoals die normaliter zouden gelden; onderstreept dat de lidstaten door de activering van de algemene ontsnappingsclausule zeer omvangrijke maatregelen aan zowel de uitgaven- als de inkomstenkant hebben kunnen nemen om de sociaal-economische gevolgen van de pandemie tot een minimum te beperken, en dat de begrotingssteun geleidelijk moet worden afgebouwd ter ondersteuning van de inspanningen van de lidstaten voor herstel en versterking van de sociaal-economische veerkracht; neemt kennis van de mate van flexibiliteit van het huidige kader voor economische governance in de gecoördineerde beleidsreactie op de COVID-19-crisis; 3. verwelkomt de mededeling van de Commissie van 3 maart 2021 met de voorgestelde overwegingen betreffende de deactivering of voortgezette activering van de algemene ontsnappingsclausule; merkt op dat rekening moet worden gehouden met een algehele evaluatie van de toestand van de economie op basis van - hoofdzakelijk - kwantitatieve criteria; is het ermee eens dat het niveau van de economische activiteit in de EU of de eurozone ten opzichte van de niveaus van voor de crisis het belangrijkste criterium moet vormen; benadrukt in dit verband evenwel het belang van de ontwikkeling van de situatie op gezondheids-, sociaal en economisch vlak in de EU en van de economie van de eurozone; verwelkomt de mededeling van de Commissie over coördinatie van het economisch beleid, waarin staat dat de algemene ontsnappingsclausule van het stabiliteits- en groeipact ook in 2022 zal worden gebruikt en naar verwachting in 2023 zal worden gedeactiveerd; 4. is van mening dat de herziening van het kader voor economische governance zal plaatsvinden tegen de achtergrond van grote uitdagingen, te weten lage rentetarieven en de ongekend hoge schuldenlast, en in het kader van een groot begrotingspakket voor herstel dat uit subsidies en leningen bestaat die met EU-schuld worden gefinancierd; 5. is van mening dat het EU-kader voor economische governance daadwerkelijk moet worden herzien; is het met het Europees Begrotingscomité (EFB) eens dat het belangrijk is om, bij voorkeur vóór de deactivering van de algemene ontsnappingsclausule, over een duidelijk traject naar een herzien begrotingskader te beschikken; 6. is zich ervan bewust dat de herziening, als deze van start gaat na de deactivering van de algemene ontsnappingsclausule, moeilijker en meer omstreden zal zijn en tot meer verdeeldheid zal leiden; is derhalve van mening dat eerst over de herziening van het kader voor economische governance moet worden nagedacht en pas dan overwogen kan worden eventueel terug te grijpen op de begrotingsregels; 7. merkt op dat - in de huidige context - de toepassing van het bestaande begrotingskader, met name de aanpassingstrajecten, tot een hoog tempo van schuldvermindering zou leiden dat het hersteltraject van de economieën zou kunnen ondermijnen en afbreuk zou kunnen doen aan de bereidheid van de lidstaten om zich aan de regels te houden; 8. verzoekt de Commissie de lidstaten tijdens de periode van activering van de algemene ontsnappingsclausule duidelijke richtsnoeren voor het begrotingsbeleid te geven, teneinde op middellange termijn tot prudente en houdbare overheidsbegrotingen te komen; dringt erop aan om, in de periode dat de algemene ontsnappingsclausule reeds gedeactiveerd maar een herzien kader nog niet operationeel is, op landenspecifieke basis gebruik te maken van alle in het huidige kader voor economische governance voorziene flexibiliteiten, zoals de ‘clausule inzake buitengewone gebeurtenissen’, teneinde een voortijdige begrotingsconsolidatie te vermijden en het risico op schade op de lange termijn te beperken; 9. is van mening dat economische indicatoren en aanpassingstrajecten voorzichtig ten uitvoer moeten worden gelegd, en dringt er daarom op aan dat het vademecum en de gedragscode voor de tenuitvoerlegging van het stabiliteits- en groeipact worden herzien; benadrukt dat begrotingsrichtsnoeren procyclische neigingen moeten voorkomen, opwaartse convergentie moeten bevorderen, een duurzaam, inclusief, groen en digitaal herstel moeten ondersteunen, door bij te dragen aan de Europese Green Deal en aan de uitvoering van de Europese Pijler van sociale rechten, rekening moeten houden met de onderling verschillende situaties in de lidstaten, en macro-economische onevenwichtigheden moeten tegengaan; 10. is van oordeel dat de leningen die in het kader van NextGenerationEU (NGEU) worden verstrekt als staatsschuld moeten worden aangemerkt; verzoekt de Commissie er in de geactualiseerde versie van de richtsnoeren voor de tenuitvoerlegging van het stabiliteits- en groeipact in te voorzien dat met NGEU-leningen gefinancierde uitgaven op dezelfde wijze moeten worden behandeld als het Europees Fonds voor strategische investeringen (EFSI) in het kader van de mededeling van de Commissie over flexibiliteit; 11. dringt erop aan zo lang als nodig is een op expansie gericht begrotingsbeleid te voeren, ter ondersteuning van het herstel van de COVID-19-pandemie en voor het realiseren van de transformatieve veranderingen die de economieën groener, digitaler en inclusiever maken, in combinatie met waarborgen inzake duurzame overheidsfinanciën op de middellange termijn; waarschuwt ervoor de steun vroegtijdig stop te zetten en is het eens met de aanbeveling van de Commissie om het begrotingsbeleid flexibel te houden en aan te passen aan de veranderende context wanneer dat gerechtvaardigd is; is van mening dat de budgettaire steunmaatregelen gerichter moeten worden naarmate het herstel vordert; is voorstander van beleidsmaatregelen die afgestemd zijn op de fase van de pandemie, het traject naar economisch herstel en de individuele omstandigheden van landen; 12. verzoekt de Commissie ervoor te zorgen dat de lidstaten geloofwaardige ‘exit’-strategieën in verband met de aan de crisis gerelateerde maatregelen ontwikkelen, zonder daarbij vooruit te lopen op toekomstige begrotingstrajecten; 13. wijst op de risico’s van langdurige schade in kapitaalcumulatie en de arbeidsmarkt als gevolg van de pandemie, met potentiële gevolgen voor de economie; wijst erop dat de verschillen in de snelheid van het herstel waarschijnlijk zullen blijven en dat het begrotingsbeleid de schade moet beperken en de ongelijkheid moet reduceren door die segmenten van de economie en samenleving te steunen waarvoor het risico van divergentie het grootst is; 14. roept de lidstaten ertoe op de kwalitatief hoogwaardige begrotingssteun te integreren in geloofwaardige middellangetermijnkaders en robuuste plannen voor begrotingsbeleid op de middellange termijn uit te werken, teneinde te waarborgen dat expansieve begrotingsmaatregelen, wanneer die noodzakelijk zijn, worden ondersteund door groei en inclusieve maatregelen, en de anticyclische rol van het begrotingsbeleid te garanderen, rekening houdend met het feit dat noodmaatregelen in het kader van het begrotingsbeleid tijdelijk, beperkt en gericht zijn om te bewerkstelligen dat de overheidsfinanciën op middellange termijn houdbaar zijn; dringt er bij de lidstaten op aan de begrotingsrisico’s, met name voorwaardelijke verplichtingen, op gepaste wijze te monitoren; herinnert eraan dat het steeds belangrijker wordt de risico’s met betrekking tot de houdbaarheid van de begroting te monitoren; merkt op dat een dergelijk goed publiek financieel beheer de transparantie en verantwoording zou vergroten; 15. is ingenomen met de onmiddellijke en gecoördineerde beleidsreactie van de instellingen van de EU en de lidstaten, gericht op het vermijden van een sterke stijging van het aantal bedrijfsfaillissementen en de werkloosheid; beveelt aan de steun van algemenere aard geleidelijk te vervangen door specifiekere regelingen om de risico’s van problemen voor bedrijven en van schade aan de economie te beperken; beveelt aan uitsluitend overheidssteun te geven aan bedrijven die op de lange termijn levensvatbaar zijn, in het licht van de groene en de digitale agenda van de EU; 16. merkt op dat de begrotingskoers op lidstaatniveau, net als het macro-economisch kader, veelal procyclisch begrotingsbeleid bevorderde, zowel in goede als in slechte tijden, respectievelijk door in sommige perioden niet voldoende buffers op te bouwen, en in andere niet voldoende gebruik te maken van budgettaire ruimte; merkt daarnaast op dat er op het niveau van de lidstaten sprake was van een positieve correlatie tussen begrotingsruimte en het vermogen om op korte termijn veel sneller en zonder bijkomende kredietkosten overheidssteun te mobiliseren, hetgeen geholpen heeft bij het beperken van de negatieve sociaal-economische gevolgen van de pandemie; 17. onderstreept dat het begrotingsbeleid ook belangrijk is om de lidstaten in de gelegenheid te stellen om, enerzijds, voor duurzaam, groen, digitaal en inclusief herstel te zorgen, en, anderzijds, houdbaar begrotingsbeleid te implementeren en te waarborgen dat de staatsschuld op de lange termijn houdbaar is; 18. is van oordeel dat de gemeenschappelijke Europese begrotingsreactie (NGEU) van essentieel belang is voor het herstel; pleit voor een snel en doelmatig gebruik van de NGEU-middelen, met volledige inachtneming van de overeengekomen criteria, hetgeen een belangrijke rol zal spelen bij de bevordering van duurzaam en inclusief economisch herstel en het aanzwengelen van de productiviteit en de investeringen in de EU; Een herziening van het macro-economisch wetgevend kader 19. beklemtoont de inherente interactie tussen het monetair en het begrotingsbeleid, met volledige inachtneming van het mandaat van de ECB, haar onafhankelijkheid en haar democratische legitimiteit; wijst op het succes van passend en verantwoord monetair en begrotingsbeleid wat het genereren van de noodzakelijke steun voor onze economieën na de COVID-19-pandemie betreft, waarbij het monetair beleid ervoor heeft gezorgd dat gunstige financieringscondities werden gehandhaafd en in het kader van het begrotingsbeleid steun is verleend aan bedrijven, werknemers en personen, hetgeen duidelijk heeft gemaakt dat ze beide crisisbestendig zijn; is van oordeel dat het begrotingsbeleid niet vroegtijdig moet worden losgelaten, teneinde de stimulerende werking van het herstelprogramma niet in de wielen te rijden; 20. onderstreept dat stabilisatie de afgelopen jaren en crisissen voornamelijk een zaak van het monetair beleid is geweest; merkt op dat de door de pandemie veroorzaakte crisis heeft aangetoond dat stabilisatie niet uitsluitend de verantwoordelijkheid van het monetair beleid kan zijn en dat het begrotingsbeleid een grotere rol moet gaan spelen; waarschuwt ervoor om, hoewel de huidige monetaire condities accommoderend zijn en bijdragen aan het herstel van de economie in de crisis, te veel te vertrouwen op een accommoderende monetairebeleidsbenadering en extreem lage staatschuldkosten; 21. benadrukt dat zowel het begrotingsbeleid van de lidstaten als de beleidsmaatregelen van de Unie een belangrijke rol zullen spelen bij het naleven van de toezeggingen en het invullen van de verantwoordelijkheden van de Europese Unie in de wereldwijde aanpak van de klimaatverandering; 22. onderstreept dat er structurele factoren zijn, zoals de vergrijzing, oplopende spaartegoeden, een lage inflatie, investeringspreferenties en een vertragende productiviteit, die de effectieve rentepercentages op de middellange tot lange termijn laag zouden kunnen houden; is van mening dat het macro-economisch beleid de onderliggende oorzaken van het risico van langdurige stagnatie moet aanpakken door middel van evenwichtige en maatschappelijk rechtvaardige hervormingen die de duurzame groei en de productiviteit bevorderen; herinnert eraan dat langdurige stagnatie meestal gekenmerkt wordt door - onder andere - een krimpende beroepsbevolking, geringe vraag, buitensporig spaargedrag en weinig investeringen; 23. benadrukt dat het belangrijk is voorbereid te zijn op minder positieve scenario’s; merkt op dat de COVID-19-crisis ertoe heeft geleid dat mensen meer zijn gaan sparen en sommige investeringen zijn uitgesteld; geeft aan dat wanneer de beperkingen worden versoepeld en de economie weer opveert de rentetarieven zouden kunnen stijgen als gevolg van hogere inflatieverwachtingen; beklemtoont hoe belangrijk het is overheids- en particuliere investeringen te bevorderen om aanvullend kapitaal aan te boren, met name in het kader van het herstel van de EU; onderstreept dat niet alleen het niveau van de investeringen relevant is voor groei, maar ook de invulling, de kwaliteit en de tenuitvoerlegging van investeringsprogramma’s; merkt op dat zich tijdens de laatste crisis een aanzienlijk verlies aan investeringen heeft voorgedaan en benadrukt dat het belangrijk is dat het economische herstel in een grotere investeringsrentabiliteit resulteert; 24. is van oordeel dat een gedegen en geloofwaardig kader voor economische governance een noodzakelijke voorwaarde is voor beleid inzake houdbare begrotingen alsook schuld- en tekorttrajecten die geloofwaardige mogelijkheden op schuldverlaging inhouden middels het bevorderen van duurzame en inclusieve groei op de lange termijn, in combinatie met gunstige financieringscondities, met name op de lange termijn; is daarnaast van oordeel dat het kader elementen moet bevatten die helpen om pro-cyclisch beleid te vermijden en in goede tijden voldoende buffers op te bouwen die, indien noodzakelijk, kortstondig een macrostabilisatiefunctie kunnen vervullen, en die voor verbeterde en transparante governance zorgen, hetgeen er dan weer voor zorgt dat de economie de mens ten dienst staat; Een alomvattende staatsschuldhoudbaarheidsanalyse (SDSA: sovereign debt sustainability analysis) 25. merkt op dat de staatsschuldniveaus aanzienlijk zijn gestegen en dat de geaggregeerde overheidsschuldquote in de eurozone bijna 102 % bedraagt en in 2021 en 2022 naar verwachting verder zal stijgen, en dat sommige lidstaten al een aanzienlijke schulderfenis bezitten; merkt op dat de omstandigheden sinds de vaststelling van de criteria van Maastricht zijn veranderd; benadrukt dan ook dat het kader voor economische governance moet worden herzien tegen de achtergrond van het huidige economische klimaat en dat het, rekening houdend met de ervaringen die met het bestaande kader zijn opgedaan en met volledige inachtneming van de Verdragen, op feiten gebaseerd en toekomstgericht moet zijn; 26. is van oordeel dat het Uniekader voor economische governance moet worden herzien om de schuldregels eenvoudiger te maken en de handhaafbaarheid te vergroten, en tot doel moet hebben de economische groei op de lange termijn te ondersteunen met passende publieke en private investeringen; 27. is van oordeel dat een herzien kader voor economische governance bij moet dragen aan een landenspecifiek tempo van staatsschuldreductie dat zorgt voor op de lange termijn houdbare overheidsfinanciën en duurzame en inclusieve groei; dringt aan op schulddoelstellingen die goed de nieuwe economische realiteit, alsook de landenspecifieke uitdagingen weerspiegelen; 28. is van oordeel dat een veilig Europees vermogen de financiële stabiliteit zou vergroten, de transmissie van het monetair beleid zou verbeteren, en aan een sterkere internationale rol van de euro zou bijdragen; 29. is zich ervan bewust dat de zeer hoge begrotingstekorten in 2020 en 2021 en het nominale bbp-verlies tot uiting zullen komen in de overheidsschuldquotes; 30. onderkent dat de context van lage rentevoeten de druk op het begrotingsbeleid vermindert doordat het betekent dat de kosten voor het aflossen van de staatsschuld zeer laag zijn; is van oordeel dat bij de analyse van de houdbaarheid op middellange termijn van de staatsschuld terdege rekening moet worden gehouden met de implicaties van de lage rentestand, een mogelijke verandering van het rentepercentageklimaat en eventuele toekomstige monetairebeleidsmaatregelen; merkt op dat de risicopremies van de lidstaten hoger zouden kunnen worden, met name voor landen met een hoge of een oplopende schuld, en dat dit het begrotingsbeleid en de economie onder bijkomende druk zou kunnen zetten; 31. benadrukt dat de kosten voor het aflossen van schulden in de nabije toekomst naar verwachting laag zullen blijven doordat een groot deel van de schuld wordt gedekt door langlopende leningen en obligaties die in sommige gevallen een negatieve opbrengst hebben, en primaire begrotingstekorten mogelijkerwijs gecompenseerd kunnen worden door het gunstige groei/rente-ecart; merkt op dat de huidige gunstige context van lage rentevoeten relatief snel kan veranderen, terwijl een duurzame verlaging van de staatsschuld aanzienlijk meer tijd kost; is van oordeel dat de gunstige omstandigheid van lage rentevoeten een kans biedt om de hoge schuldenniveaus te stabiliseren en geleidelijk te reduceren naar een houdbaar niveau, de groei aan te zwengelen en de veerkracht van de economie te vergroten; 32. geeft aan dat de asymmetrische groeipercentages van de lidstaten terug te voeren zijn op structurele problemen; is van mening dat groei niet de enige doelstelling is, aangezien het tot stand brengen van een economie die de mens ten dienst staat en de verwezenlijking van de doelstellingen van de Green Deal en de Overeenkomst van Parijs gerichte beleidsondersteuning vereist, inclusief begrotingsinspanningen; 33. herinnert eraan dat niet alleen hervormingen belangrijk zijn, maar ook groeibevorderende beleidsmaatregelen en duurzame overheids- en particuliere investeringen die gericht zijn op het vergroten van het groeipotentieel en het verwezenlijken van de doelstellingen van de EU, die georiënteerd zijn op de groene en de digitale transitie, het vergroten van het groeipotentieel en de productiviteit, en het aanzwengelen van de interne markt; herhaalt dat toekomstgerichte investeringen en uitgaven positieve overloopeffecten hebben op de schuldhoudbaarheid op middellange en lange termijn; verzoekt de lidstaten een houdbaar begrotingsbeleid te voeren, in combinatie met handhaving van nationaal gefinancierde en groei-ondersteunende overheidsinvesteringen; 34. verzoekt de Commissie een alomvattende brede en transparante staatsschuldhoudbaarheidsanalyse (SDSA) te verrichten ter ondersteuning van het besluit van de beleidsmakers om een passend landenspecifiek, duidelijk en transparant aanpassingstraject vast te stellen; onderstreept dat ook gebruik moet worden gemaakt van innovatieve instrumenten en technieken zoals stresstests en stochastische analyses om de risico’s voor de overheidsschulddynamiek (zoals het rente/groei-ecart, de schuldsamenstelling, demografie en houdbaarheid) en de kwaliteit van de overheidsuitgaven beter in kaart te brengen; EU-kader voor de coördinatie van het begrotingsbeleid 35. verzoekt de Commissie in het kader van het herzieningsproces haar gedachten te laten gaan over de rol van het begrotingsbeleid binnen de Europese economie, en aandacht te besteden aan de reeds voor de uitbraak vastgestelde tekortkomingen van het EU-kader voor overheidsfinanciën (29) , ook gezien de gevolgen van de pandemie; 36. verzoekt de Commissie te bekijken hoe houdbare overheidsfinanciën en anti-cyclische regels kunnen worden bevorderd, en na te denken over vereenvoudiging van het kader en vergroting van de autonomie van de Commissie bij het handhaven van de regels binnen een kader met grotere verantwoordingsplicht met een grotere eigen inbreng; dringt daarnaast aan op helder gedefinieerde flexibiliteitsmechanismen en transparante regels voor de inzet daarvan, telkens wanneer dit gerechtvaardigd is, resulterend in grotere doeltreffendheid en geloofwaardigheid; beklemtoont het belang van een kader dat zorgt voor coördinatie van het begrotingsbeleid, rekening houdt met veranderingen in de economieën en de financieringscondities, en oog heeft voor de specifieke kenmerken en de beleidsdoelstellingen van de lidstaten; is daarnaast van oordeel dat het EU-kader voor coördinatie van het begrotingsbeleid bij moet dragen aan duurzame en inclusieve groei op de lange termijn in de EU, in combinatie met maatregelen ter waarborging van de schuldhoudbaarheid; 37. neemt kennis van het voorstel van het EFB waarin staat dat het begrotingskader van de EU moet stoelen op de volgende drie beginselen: i) een schuldanker, dat wil zeggen een schuldratiodoelstelling en een landenspecifieke geleidelijke daling die moet worden bewerkstelligd om deze te bereiken, ii) één enkele indicator voor begrotingsresultaten, dat wil zeggen een uitgavenplafond voor landen die de schuldratiodoelstelling niet halen, en iii) een algemene ontsnappingsclausule, die stoelt op een onafhankelijke analyse en advies; 38. is van oordeel dat we behoefte hebben aan een realistische en op transparante wijze vastgestelde landenspecifieke geleidelijke daling voor het bereiken van de schuldratiodoelstelling, teneinde voor een betere aansluiting op de situaties in de lidstaten te zorgen en rekening te houden met de mate van schuldhoudbaarheid op nationaal niveau; 39. is van mening dat, overeenkomstig het voorstel van het EFB, een uitgavenregel met een plafond (30) voor nominale overheidsuitgaven wanneer de overheidsschuld van een land een bepaalde drempel overschrijdt, voor transparantere begrotingsregels in de EU kan zorgen; is van oordeel dat het plafond afhankelijk moet zijn van de verwachte potentiële productiegroei, de verwachte inflatie en de afwijking ten opzichte van het schuldanker; merkt op dat de schuldaflossingskosten en de betalingen voor werkloosheidsuitkeringen (tegen vaste tarieven) uitgesloten zijn, en dat het uitgavenplafond aangepast wordt aan de impact van decretionaire veranderingen in de overheidsinkomsten (d.w.z. directe en indirecte belastingtarieven); 40. merkt op dat de landenspecifieke daling met een eigen inbreng van de lidstaten de geloofwaardigheid ten goede zal komen en erin zal resulteren dat de lidstaten de regels beter gaan naleven; merkt verder op dat de landenspecifieke daling het resultaat moet zijn van een transparante en alomvattende economische analyse alsook van gesprekken tussen de lidstaten en de Commissie, in de context van het Europees Semester, aangevuld met, in voorkomend geval, overleg met het EFB en de nationale onafhankelijke begrotingsinstanties; 41. onderstreept dat uitgavenregels een ingebouwde automatische stabiliserende werking hebben (31) ; merkt op dat uitgavenregels doeltreffender zijn gebleken in het verminderen van de procycliciteitsneiging van begrotingsbeleid (32) ; beklemtoont het belang van automatische stabilisatoren met het oog op de toenemende onzekerheid; verwijst daarnaast naar de aanbeveling van het EFB om een compensatierekening op te zetten om afwijkingen van het plafond voor netto primaire uitgaven te cumuleren; 42. wijst erop dat de indicatoren die in het kader voor economische governance centraal staan door de politieke besluitvormers gemakkelijk waargenomen en beheerst moeten kunnen worden zodat de transparantie en begrijpelijkheid voor zowel beleidsmakers als het publiek kunnen worden vergroot; merkt op dat concepten als “analyse van productietekorten” niet aan deze criteria voldoen; beklemtoont dat de onzekerheid omtrent het productietekort in de periode na de crisis nog groter zal zijn dan in het verleden; stelt dat de potentiële productiegroei weliswaar niet waarneembaar is en moet worden geraamd, maar minder vatbaar is voor herzieningen dan het productietekort; 43. suggereert, in overeenstemming met het EFB, dat de Commissie een aanbeveling doet voor een - door de Raad vast te stellen - algemene ontsnappingsclausule in het geval van onvoorziene economische ontwikkelingen, naar aanleiding van een advies op basis van een onafhankelijke en helder gedefinieerde economische analyse, teneinde de complexiteit te verminderen en ervoor te zorgen dat het in onvoorziene situaties mogelijk blijft te handelen; beklemtoont dat, indien een onafhankelijk orgaan wordt ingeschakeld, de samenstelling daarvan nader moet worden verduidelijkt, teneinde bij de vaststelling van de regels voor objectiviteit te zorgen, de onafhankelijkheid van het orgaan te waarborgen en vertragingen in het proces te voorkomen; 44. onderstreept dat wanneer de overheidsfinanciën onder druk komen te staan regeringen geneigd zijn minder te investeren; merkt op dat de huidige economische, sociale en milieu-uitdagingen in de EU gerichte inspanningen vergen, met name ten aanzien van sociale veerkracht, klimaatverandering en digitalisering; onderstreept het belang van het EU-kader voor economische governance om regeringen in staat te stellen de overheidsinvesteringen te beschermen zonder de schuldhoudbaarheid in gevaar te brengen; onderstreept dat meer moet worden gedaan om de kwaliteit van de overheidsfinanciën te verbeteren; is van mening dat het accent in het herziene kader meer op de kwaliteit van de staatsschuld moet liggen; onderstreept dat de kwaliteit van de overheidsfinanciën van invloed is op de schuldhoudbaarheid op de lange termijn, en het groeipotentieel op de lange termijn ten goede komt; 45. wijst er in het bijzonder op dat het EFB heeft aangegeven dat sommige, duidelijk afgebakende duurzame groeibevorderende uitgaven van het plafond voor de netto primaire uitgaven uitgesloten zouden moeten worden; 46. benadrukt dat overheidsinkomsten een belangrijk aspect zijn van de houdbaarheid van de overheidsfinanciën en dat hun stabiliteit kan bijdragen aan een geloofwaardige strategie om de staatsschuld te verminderen; verzoekt de lidstaten maatregelen te nemen om belastingfraude, belastingontwijking, belastingontduiking en witwaspraktijken harder aan te pakken; herhaalt dat indien de lidstaten op dit gebied serieus actie ondernemen, dit het vertrouwen in de governance van de overheidsfinanciën ten goede komt; merkt op dat een verantwoord uitgavenbeleid een ‘must’ is om te voorkomen dat teruggegrepen moet worden op het middel van belastingverhogingen; 47. merkt op dat het EFB sterk heeft gepleit voor de invoering van een gemeenschappelijke begrotingscapaciteit op Europees niveau, hetgeen prikkels zou creëren voor een betere naleving van de EU-begrotingsregels; merkt daarnaast op dat andere instellingen zoals het IMF en de ECB deze zienswijze delen; 48. verwelkomt de initiatieven NGEU en SURE; beklemtoont dat NGEU gefinancierd wordt met door de EU-begroting gegarandeerde schuldemissies; onderstreept dat de EU-schuldemissies (33) voor een nieuw aanbod van veilige Europese activa van hoge kwaliteit zullen zorgen; verzoekt de Commissie het potentieel van het herstelpakket en het SURE-instrument ten volle te benutten, teneinde de convergentie tussen de lidstaten te verbeteren, de beleidsmaatregelen van de EU te bevorderen, en de EU minder kwetsbaar te maken voor economische schokken; merkt op dat de bestaande instrumenten NGEU en SURE in principe een tijdelijk karakter hebben, en onderstreept dat het belangrijk is over een transparant plan te beschikken voor de terugbetaling van de schuld naar aanleiding van de emissies van Toezicht op macro-economische onevenwichtigheden 49. beklemtoont het belang van de procedure voor macro-economische onevenwichtigheden (PMO) voor de opsporing, preventie en aanpak van macro-economische onevenwichtigheden in de EU; neemt nota van de constatering van de Europese Rekenkamer (34) dat het mechanisme voor de tenuitvoerlegging van de PMO over het algemeen goed vormgegeven is, maar dat het potentieel ervan niet volledig wordt benut op een manier die de doeltreffende preventie en correctie van onevenwichtigheden garandeert; merkt verder op dat de classificatie van lidstaten met onevenwichtigheden niet transparant is, de procedure en de implicaties ervan onvoldoende bekend zijn, en de aanbevelingen onvoldoende aanzetten tot beleidsmaatregelen voor het aanpakken van de onevenwichtigheden in kwestie, met name in de eurozone; 50. dringt aan op een doeltreffender gebruik van het waarschuwingsmechanismeverslag (AMR), en neemt nota van de laatste technische herziening van het PMO-scorebord door de Commissie, en is ingenomen met de gedetailleerde en alomvattende analyse waarop het verslag gebaseerd is; geeft aan dat het scorebord voor de procedure voor macro-economische onevenwichtigheden rond betekenisvolle indicatoren en drempels gericht en gestroomlijnd moet worden, die de onevenwichtigheden in de eurozone duidelijker definiëren, en op gegevens moet stoelen en transparant moet zijn; wijst erop dat de landenspecifieke aanbevelingen toekomstgerichte richtsnoeren voor de lidstaten moeten zijn; is van mening dat minder strenge aanbevelingen tot meer naleving zullen leiden en dat PMO-relevante landenspecifieke aanbevelingen op beleidsmaatregelen gericht moeten zijn die een rechtstreekse impact kunnen hebben op onevenwichtigheden en, in voorkomend geval, aan moeten sluiten op aanbevelingen voor de eurozone; 51. is van mening dat duidelijkheid en coherentie met betrekking tot de wisselwerking tussen de PMO en het stabiliteits- en groeipact van cruciaal belang zijn voor de verwezenlijking van de doelstellingen van de PMO en het stabiliteits- en groeipact; 52. steunt in dit verband de voorstellen van het EFB die behelzen overwegingen van de PMO mee te laten wegen bij de vaststelling van de eerder genoemde uitgavenregel, waarbij - op basis van een onderlinge afspraak - voor landen met hoge begrotingstekorten een lager uitgavenplafond zou gelden, terwijl landen met een buitensporig extern overschot een hogere drempel voor de uitgavengroei zouden hebben; 53. dringt aan op een grotere rol voor macroprudentiële autoriteiten met het oog op een betere identificatie van macro-economische onevenwichtigheden vanuit macroprudentieel oogpunt, alsook voor nationale productiviteitsraden, teneinde het gemeenschappelijke begrip van macro-economische ontwikkelingen in het PMO-proces te vergroten; Governance 54. onderstreept het belang van het institutionele kader van de EU en van de communautaire methode voor de vaststelling en doeltreffende handhaving van de regels en voor het waarborgen en vergroten van een sterke politieke betrokkenheid en verantwoordingsplicht, en benadrukt dat zwakke politieke betrokkenheid en/of verantwoordingsplicht op nationaal niveau de naleving ondermijnt; 55. vraagt dat de democratische legitimiteit en de verantwoordingsplicht van en de controle op het kader voor economische governance worden versterkt; is van mening dat, met het oog op meer ownership, de verantwoordelijkheden moeten worden toegewezen op het niveau waar de besluiten worden genomen of uitgevoerd, d.w.z. dat de nationale parlementen de nationale regeringen moeten controleren en dat het Europees Parlement de Europese uitvoerende macht moet controleren; wijst dan ook in het bijzonder op de rol van instellingen en onderstreept hoe belangrijk het is een passend evenwicht te garanderen in de verdeling van verantwoordelijkheden tussen de verschillende instellingen bij de tenuitvoerlegging van het EU-kader voor economische governance; 56. herinnert eraan dat het Europees Semester een goed functionerend kader is voor de coördinatie van het begrotings-, economisch, sociaal en werkgelegenheidsbeleid in de Europese Unie; geeft aan dat het Semester bijdraagt aan de langetermijndoelstellingen van de EU van duurzame groei, houdbare overheidsfinanciën en opwaartse convergentie; merkt op dat het Semester, sinds de instelling ervan, is uitgebreid met - onder andere - onderwerpen in verband met de financiële sector en belastingen, alsook elementen van de duurzameontwikkelingsdoelstellingen van de VN; merkt op dat de EU, om de economische en sociale veerkracht verder te versterken, invulling moet geven aan de beginselen van de Europese Pijler van sociale rechten; herinnert eraan dat het bevorderen van duurzame groei het bevorderen betekent van begrotingsbeleid dat gericht is op het op middellange termijn realiseren van prudente en houdbare overheidsfinanciën, het bevorderen van sociaal rechtvaardige structurele hervormingen, het aanzwengelen van investeringen om de benutting van het groeipotentieel te verbeteren, en het ondersteunen van een inclusieve transitie naar een duurzame en digitale economie; onderstreept het belang van een nauwere samenwerking op het gebied van beleidscoördinatie tussen de ministers van Werkgelegenheid en Sociale Zaken en de ministers van Financiën, met name in de eurozone; merkt op dat het concept van het Europees Semester geïntroduceerd is met Verordening (EU) nr. 1175/2011, die onderdeel uitmaakt van de herziening van de economische governance in de EU, en dat voorstellen van de Commissie voor het verbeteren van het proces van het Semester welkom zijn; 57. wijst erop dat een gebrek aan ownership een van de voornaamste zwakke punten van het Europees Semester is; merkt op dat dit kader een reeks langetermijndoelstellingen en -richtsnoeren op EU-niveau moet bevatten, met het oog op de coördinatie van beleidskeuzes die naar behoren aansluiten op de nationale behoeften en prioriteiten, dit alles op basis van een open en inclusieve beleidsdialoog tussen de EU en de nationale instellingen en belanghebbenden; is van oordeel dat de ervaringen die met de governancestructuur van de faciliteit voor herstel en veerkracht zijn opgedaan van groot nut zijn met betrekking tot de nationale ownership, de bevordering van de strategische doelstellingen van de EU, duurzame groei en de landenspecifieke aanbevelingen; 58. dringt erop aan het Europees Parlement inhoudelijk te betrekken bij het proces van het Europees Semester; beklemtoont het belang van een alomvattend debat over de vaststelling van de overkoepelende doelstellingen en de richtsnoeren; 59. herinnert eraan dat in het akkoord “Beter wetgeven” wordt herhaald dat het Europees Parlement en de Raad als medewetgevers hun bevoegdheden op voet van gelijkheid moeten uitoefenen en dat de Commissie hen derhalve gelijk moet behandelen, en wijst met klem op de rol en verantwoordelijkheid van de nationale parlementen; merkt op dat het Europees Parlement, overeenkomstig de artikelen 121 en 126 VWEU, de aanbevelingen die de Raad in het kader van het Europees Semester aanneemt niet kan toetsen of amenderen; 60. dringt aan op strengere democratische controle op EU- en nationaal niveau om de nationale overheden ter verantwoording te roepen; benadrukt dat een grotere nationale politieke ownership of verantwoordingsplicht tot betere naleving leidt; dringt erop aan de interparlementaire samenwerking, inclusief de in artikel 13 van het begrotingspact bedoelde conferentie, verder te ontwikkelen, teneinde, zo nodig, tijdig inhoudelijke besprekingen te kunnen voeren; 61. erkent dat de macro-economische dialoog op het niveau van de EU belangrijk is voor vergroting van de ownership en verbetering van de beleidscoördinatie, en dringt er dan ook op aan deze nieuw leven in te blazen door middel van dialogen op het niveau van de eurozone en op nationaal niveau met regeringsvertegenwoordigers, werkgeversorganisaties en vakbonden, en te overwegen op beide niveaus uitwisselingen met de centrale banken te organiseren; 62. wijst erop dat de bevoegde commissie van het Europees Parlement, in overeenstemming met de wetgeving, de voorzitter van de Raad, de Commissie en, in voorkomend geval, de voorzitter van de Europese Raad of de voorzitter van de Eurogroep, mag verzoeken voor de commissie in kwestie te verschijnen, net als lidstaten, in het kader van een specifieke procedure in het kader van de economische governance; 63. benadrukt het belang van de tenuitvoerlegging van de Europese Pijler van sociale rechten en van de verwezenlijking van de milieudoelstellingen overeenkomstig de verbintenissen van de EU op het gebied van klimaat, milieu en duurzame ontwikkeling; verzoekt de Commissie en de Europese Raad dringend om bij het economisch bestuur van de Unie rekening te houden met deze verbintenissen; vraagt dat bij de monitoring van de prestaties van de lidstaten ten aanzien van de beginselen van de Europese Pijler van sociale rechten ten volle rekening wordt gehouden met het sociaal scorebord daarvan; neemt er kennis van dat de Commissie haar initiatief bevestigt om het herziene sociale scorebord onderdeel te laten uitmaken van het kader voor beleidscoördinatie in het kader van het Europees Semester neemt er kennis van dat de leiders van de EU positief hebben gereageerd op het gezamenlijke voorstel van de Europese sociale partners voor een reeks alternatieve indicatoren voor het meten van de vooruitgang op economisch, sociaal en milieuvlak, ter aanvulling van het bbp als welvaartsmaat voor inclusieve en duurzame groei; pleit ervoor bij het uitwerken van beleidsaanbevelingen beter rekening te houden met scoreborden; 64. is van oordeel dat afstemming van het begrotingsbeleid van de lidstaten op de toezeggingen van de EU in het kader van de Overeenkomst van Parijs prioriteit verdient en dat het concept competitieve duurzaamheid en de vier assen daarvan, zoals geïdentificeerd in de jaarlijkse strategie voor duurzame groei 2020, dé prioriteit van de EU-strategie voor groei op de lange termijn moeten zijn, in overeenstemming met de Europese Green Deal; merkt op dat het klimaat een reëel en groot risico vormt voor de houdbaarheid van het begrotingsbeleid van de lidstaten; 65. is het eens met de Europese Rekenkamer dat de landenspecifieke aanbevelingen in het kader van het Europees Semester beter ontworpen en ten uitvoer gelegd moeten worden (35) ; stelt voor de beleidsaanbevelingen nauwkeuriger te richten met landenspecifieke beleidsdoelstellingen voor de middellange en de lange termijn; 66. is ingenomen met de aanzienlijke verbeteringen in de rol van onafhankelijke begrotingsinstanties in de nationale begrotingsprocessen, hetgeen door middel van zowel monitoring als onafhankelijke analyses voor meer transparantie en verantwoording met betrekking tot het begrotingsbeleid zorgt; verzoekt de lidstaten ervoor te zorgen dat de onafhankelijke begrotingsinstanties aan de voorwaarden voldoen om hun mandaten en taken uit te voeren, en onderstreept dat het belangrijk is te garanderen dat deze instanties, in voorkomend geval, verantwoording afleggen aan het Europees Parlement en de nationale parlementen; 67. benadrukt dat elke lidstaat met het oog op een betere handhaving moet streven naar een sterke betrokkenheid bij aanbevelingen met betrekking tot het economisch beleid en dat in dit kader moet worden gestreefd naar een juist evenwicht tussen collegiale ondersteuning, groepsdruk, financiële prikkels en financiële gevolgen; 68. is ingenomen met de sluiting van het interinstitutionele akkoord tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie betreffende nieuwe eigen middelen, met een routekaart voor de invoering daarvan; 69. verzoekt de Commissie verder na te denken over de opzet en de tenuitvoerlegging van de macro-economische aanpassingsprogramma’s, en in het bijzonder over de noodzaak van vergroting van de transparantie, de ownership en de democratische verantwoordingsplicht van het besluitvormingsproces, met de passende participatie van de belanghebbende partijen en het Europees Parlement; herinnert de Commissie en de Raad in dit verband aan het standpunt dat het Parlement in de plenaire vergadering heeft ingenomen ten aanzien van Verordening (EU) nr. 472/2013; 70. merkt op dat lidstaten waarvoor geen macro-economisch aanpassingsprogramma meer geldt ook onder verscherpt toezicht staan binnen het Europees Semester en dat, in voorkomend geval, grondige evaluaties kunnen worden uitgevoerd; 71. merkt op dat de Eurogroep en de Eurotop informele formaties voor discussie binnen van de Raad Economische en Financiële Zaken (Ecofin) zijn; verzoekt de lidstaten binnen het communautaire kader te handelen en daarbij de rol van het Europees Parlement als medewetgever en zijn recht op democratisch toezicht te waarborgen; 72. dringt erop aan dat de Eurogroep wordt onderworpen aan een reglement van orde met het oog op transparantere besluitvorming en meer verantwoordingsplicht; dringt aan op onderlinge overeenstemming tussen de Eurogroep en het Europees Parlement over de vraag hoe deze doelstellingen het best kunnen worden verwezenlijkt; onderstreept dat het belangrijk is over mechanismen te beschikken die het mogelijk maken dat, in voorkomend geval, ook landen die geen onderdeel van de eurozone uitmaken aan de discussies kunnen deelnemen; 73. benadrukt dat het belangrijk is het besluitvormingskader voor de economische governance van de EU onder de communautaire methode te laten vallen; 74. benadrukt het belang van een debat over economische governance met de burgers, maatschappelijke organisaties, de sociale partners en een reeks belanghebbenden op Europees, nationaal, regionaal en lokaal niveau, als onderdeel van de Conferentie over de toekomst van Europa; ziet in dit verband de Conferentie over de toekomst van Europa als potentieel forum om over grotere democratische legitimiteit na te denken middels een grotere betrokkenheid van het Europees Parlement, als publiek en democratisch gremium, bij de vaststelling en handhaving van gemeenschappelijke EU-regels inzake de coördinatie van economisch beleid; o o o 75. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de Eurogroep, het Comité van de Regio's, het Europees Economisch en Sociaal Comité en de regeringen en parlementen van de lidstaten. Het Europees Parlement, – gezien zijn eerdere resoluties over Nicaragua en met name die van 19 december 2019 over de situatie van mensenrechten en democratie in Nicaragua (1) , en die van 8 oktober 2020 over de wet “buitenlandse agenten” in Nicaragua (2) , – gezien de Overeenkomst waarbij een associatie tot stand wordt gebracht tussen de Europese Unie en haar lidstaten, enerzijds, en Midden-Amerika, anderzijds (3) , – gezien Verordening (EU) 2020/1998 (4) en Besluit (GBVB) 2020/1999 van de Raad van 7 december 2020 betreffende beperkende maatregelen tegen ernstige schendingen van de mensenrechten (5) , Besluit (GBVB) 2020/607 van de Raad van 4 mei 2020 tot wijziging van Besluit (GBVB) 2019/1720 betreffende beperkende maatregelen in het licht van de situatie in Nicaragua (6) , Uitvoeringsverordening (EU) 2020/606 van de Raad van 4 mei 2020 tot uitvoering van Verordening (EU) 2019/1716 betreffende beperkende maatregelen in het licht van de situatie in Nicaragua (7) en het besluit tot verlenging van die sancties tot en met 15 oktober 2021, – gezien de verklaring van de hoge vertegenwoordiger namens de Europese Unie van 10 juni 2021 over de verslechterende politieke situatie in Nicaragua, de verklaring van zijn woordvoerder van 6 mei 2021 over de nieuwe kieswet, en de gezamenlijke verklaring van 59 landen over Nicaragua op de 47e zitting van de VN-Mensenrechtenraad op 22 juni 2021, – gezien de verklaring van 15 juni 2021 van de voorzitters van de Commissie buitenlandse zaken en de Delegatie voor de betrekkingen met de landen in Midden-Amerika over de huidige detentie van oppositieleiders in Nicaragua, – gezien de verklaring van de woordvoerder van de Hoge Commissaris van de VN voor de mensenrechten over Nicaragua van 28 mei 2021 en de mondelinge update van de Hoge Commissaris van de VN voor de mensenrechten Michelle Bachelet tijdens de 47e zitting van de Mensenrechtenraad van 22 juni 2021 over de mensenrechtensituatie in Nicaragua, – gezien de verklaring van het secretariaat-generaal van de Organisatie van Amerikaanse Staten (OAS) van 6 mei 2021 over de benoeming van de magistraten van de Hoge Kiesraad en de hervorming van de kieswet in Nicaragua, en de resolutie van de OAS van 15 juni 2021 over de situatie in Nicaragua, – gezien de verklaringen van de Inter-Amerikaanse Commissie voor de mensenrechten, de door het speciaal toezichtmechanisme voor Nicaragua (MESENI) gepubliceerde nieuwsbrieven en de opmerkingen over de situatie in Nicaragua van Antonia Urrejola, voorzitter van de Inter-Amerikaanse Commissie voor de mensenrechten, tijdens de buitengewone vergadering van de Permanente Raad van de OAS op 23 juni 2021, – gezien het hoofdstuk over Nicaragua in het jaarverslag van de EU inzake mensenrechten en democratie in de wereld in 2020, dat op 21 juni 2021 door de Raad is aangenomen, – gezien het Internationaal Verdrag inzake burgerrechten en politieke rechten van 1966, – gezien de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens van 1948, – gezien de grondwet van Nicaragua, – gezien artikel 132, leden 2 en 4, van zijn Reglement, A. overwegende dat de situatie op het gebied van mensenrechten en democratie in Nicaragua verder ernstig is verslechterd na de gewelddadige onderdrukking van de burgerprotesten in april 2018; overwegende dat sindsdien ten minste 130 mensen om politieke redenen van hun vrijheid zijn beroofd, terwijl de tegenstanders van de regering en hun gezinnen voortdurend zowel fysiek als online dreigen te worden geïntimideerd door de politie en regeringsaanhangers; overwegende dat willekeurige detentie sinds de protesten van 2018 steeds vaker wordt gebruikt als middel om activisten en dissidenten te bestraffen; overwegende dat activisten een bijzonder risico lopen op geweld, met inbegrip van seksueel en gendergerelateerd geweld; overwegende dat gedetineerden in de gevangenis worden mishandeld, dat hun medische zorg en toegang tot hun advocaten worden ontzegd, dat zij worden aangevallen en seksueel worden misbruikt, en dat mensen die tegen de regering protesteren in maximaal beveiligde cellen worden geplaatst met verscherpte bewaking, fouilleringen en isolatie; overwegende dat er bijzondere bezorgdheid bestaat over de situatie van vrouwen en ouderen die van hun vrijheid zijn beroofd; B. overwegende dat sinds 2018 als gevolg van de huidige situatie meer dan 108 000 Nicaraguanen gedwongen waren te vluchten en in de buurlanden asiel aan te vragen, van wie driekwart bescherming heeft gezocht in Costa Rica; C. overwegende dat de Nationale Vergadering van Nicaragua op 4 mei 2021 hervormingen van de kieswet (wet nr. 331) heeft goedgekeurd, waarin de onlangs aangenomen bestraffende wetten zijn opgenomen; overwegende dat de genoemde hervorming ook regels omvat die de verkiezingsstrijd en de uitoefening van politieke rechten beperken, de deelname van de politieke oppositie nog verder beknotten en in strijd met de internationale normen de openbare vrijheden aan banden leggen, met name het recht op deelname aan het openbare leven, het recht van vereniging, de vrijheid van meningsuiting, het recht op sociaal protest, en het recht op verdediging van onder meer de rechten van de burgers; overwegende dat deze hervormingen voorbijgaan aan de eisen van de oppositie, het maatschappelijk middenveld en de internationale gemeenschap; D. overwegende dat de nieuwe Hoge Kiesraad een orgaan is dat toeziet op en de regie voert over het verkiezingsproces in Nicaragua; overwegende dat dit proces moet worden geleid door een onpartijdig, onafhankelijk en transparant orgaan dat de democratische beginselen en de daadwerkelijke pluralistische uitoefening van de burgerlijke en politieke rechten van de bevolking hoog in het vaandel draagt; overwegende dat de leden van de Hoge Kiesraad zijn benoemd door de Nationale Vergadering van Nicaragua, die volledig door Ortega wordt gecontroleerd; overwegende dat de Hoge Kiesraad hierdoor een partijdig en niet-transparant orgaan wordt, wat het politieke bedrijf verder uitholt; overwegende dat deze benoemingen samen met de recente electorale hervormingen niet het resultaat zijn van de dialoog tussen de regering en oppositiegroepen, waarop de EU en de internationale gemeenschap herhaaldelijk hebben aangedrongen, maar door de regerende meerderheid zijn opgelegd; E. overwegende dat de Nicaraguaanse autoriteiten de afgelopen weken twee politieke partijen zonder behoorlijke rechtsgang hebben ontbonden met methoden die in strijd zijn met de internationale normen en standaarden; overwegende dat de ontbinding van politieke partijen – de Partido de Restauración Democrática en de Partido Conservador – en het instellen van politiek gemotiveerde strafrechtelijke onderzoeken die zonder behoorlijke rechtsgang kunnen leiden tot de diskwalificatie van kandidaten van de democratische oppositie, niet alleen het passieve kiesrecht van kandidaten ondermijnen, maar ook het recht van de kiezers om de kandidaten van hun keuze te kiezen; overwegende dat deze maatregelen, gecombineerd met het politieke gebruik van het gerechtelijk apparaat, in strijd zijn met de democratische grondbeginselen en een ernstige schending vormen van de rechten van het Nicaraguaanse volk krachtens de Nicaraguaanse grondwet en het internationaal recht; F. overwegende dat sinds begin juni 2021 ten minste 21 leden van de democratische oppositie, waaronder zes kandidaten van de presidentiële voorverkiezingen en vakbonds- en politieke leiders, willekeurig zijn gearresteerd op basis van politiek gemanipuleerde en vage strafrechtelijke aanklachten zonder enig bewijs, in een proces dat wordt ontsierd door ernstige schendingen van procedurele waarborgen, hetgeen wijst op het gebrek aan onafhankelijkheid van de rechterlijke macht; overwegende dat tientallen prominente leden van de oppositie melden dat zij stelselmatig worden lastiggevallen en onder voortdurende intimidatie leven, waarbij de politie bijna permanent voor hun huizen is gestationeerd of hen op straat volgt en hen belet zich vrij te bewegen; G. overwegende dat de Nicaraguaanse regering de afgelopen jaren steeds restrictievere wetten heeft aangenomen, zoals de “Wet voor de regulering van buitenlandse agenten”, de “Speciale wet inzake cybercriminaliteit”, de “Wet inzake haatmisdrijven”, de “Wet op de bescherming van het recht van het volk op onafhankelijkheid, soevereiniteit en zelfbeschikking voor de vrede”, alsook een wet tot wijziging van het Wetboek van Strafvordering, waarmee de periode van onderzoek werd verlengd tot 90 dagen in plaats van de grondwettelijke termijn van 48 uur; overwegende dat deze wetten de repressie institutionaliseren en de daden legaliseren die sinds de vaststelling van de wetten in het land zijn begaan; H. overwegende dat de voortdurende intimidatie en criminalisering van onafhankelijke media het recht op vrije meningsuiting beknotten en het recht van het publiek om werkelijk geïnformeerd te worden ondermijnen; overwegende dat vrijheid van meningsuiting, zowel online als offline, in elke democratie op elk moment van cruciaal belang is, maar van het allergrootste belang is tijdens een verkiezingsperiode; overwegende dat publieke verklaringen van overheidsinstanties en regeringsgezinde media erop gericht zijn degenen die als dissidenten worden beschouwd, te stigmatiseren; I. overwegende dat deze verontrustende ontwikkelingen, waar de Nicaraguaanse regering verantwoordelijk voor is, aantonen dat het regime steeds meer richting autoritarisme beweegt, waardoor de democratische ruimte wordt ingeperkt, alsook het nationale begrip en de internationale bemiddeling voor een vreedzame oplossing van het conflict, hetgeen het houden van vrije en eerlijke verkiezingen op 7 november 2021 duidelijk in de weg staat; overwegende dat de EU, andere internationale actoren en mensenrechtenorganisaties hebben gewaarschuwd dat er een gegronde vrees bestond dat deze wetten zouden worden gebruikt tegen mensen die zich uitspreken tegen repressief beleid; J. overwegende dat de interdisciplinaire groep van onafhankelijke deskundigen van de Inter-Amerikaanse Commissie voor de mensenrechten reeds heeft aangegeven dat de methoden die worden gebruikt om straatprotesten de kop in te drukken, kunnen worden beschouwd als misdaden tegen de menselijkheid; K. overwegende dat bijna geen enkele van de aanbevelingen die het Bureau van de Hoge Commissaris van de VN voor de mensenrechten aan Nicaragua heeft gedaan, ten uitvoer is gelegd, hetgeen heeft geleid tot aanhoudende straffeloosheid en verdere schendingen; L. overwegende dat de hervormingen van de consumentenwet (wet nr. 842) door de Nationale Vergadering van Nicaragua de banken verplichten rekeningen te openen voor familieleden van personen die door de regering van de VS en andere landen zijn gesanctioneerd en die worden beschuldigd van corruptie, witwassen van geld en schendingen van de mensenrechten; overwegende dat de familie Ortega-Murillo ervan wordt beschuldigd een bedrijvenimperium op het vlak van telecommunicatie, energie en andere sectoren op te bouwen; M. overwegende dat de ontwikkeling en consolidatie van de democratie en de rechtsstaat en de eerbiediging van de mensenrechten en fundamentele vrijheden integraal deel uitmaken van het extern beleid van de EU en zijn opgenomen in de associatieovereenkomst tussen de EU en de landen van Midden-Amerika van 2012; 1. betuigt zijn solidariteit met de Nicaraguaanse bevolking en veroordeelt ten stelligste alle repressieve acties van de Nicaraguaanse autoriteiten tegen (leden van) democratische oppositiepartijen, journalisten en andere medewerkers van de media, studenten, inheemse bewoners, verdedigers van de mensenrechten en het maatschappelijk middenveld, alsmede hun familieleden, en veroordeelt met name de doden die zijn veroorzaakt; roept op tot onmiddellijke stopzetting van het opleggen van beperkende maatregelen, de repressie en de schendingen van de mensenrechten, en roept op tot het afleggen van rekenschap voor de ernstige schendingen die de Nicaraguaanse regering sinds 2018 heeft begaan; 2. dringt aan op de onmiddellijke en onvoorwaardelijke vrijlating van alle willekeurig vastgehouden politieke gevangenen, onder wie de kandidaten van de presidentiële voorverkiezingen Cristiana Chamorro, Arturo Cruz, Félix Maradiaga, Juan Sebastián Chamorro, Miguel Mora en Medardo Mairena, de politieke leiders José Pallais, José Adán Aguerri, Dora María Téllez, Hugo Torres, Víctor Hugo Tinoco, Violeta Granera, Ana Margarita Vijil, Suyen Barahona en Pedro Joaquín Chamorro en andere activisten van de oppositie, mensenrechtenverdedigers en journalisten; roept bovendien op tot het waarborgen van de eerbiediging van hun fundamentele rechtswaarborgen, hun mensenrechten en hun burgerrechten en politieke rechten; eist dat de regering een onmiddellijk bewijs levert dat de gevangen gezette personen nog leven, en dat zij aangeeft waar zij gevangen zitten; herinnert eraan dat degenen die in ballingschap leven, alle garanties moeten krijgen voor hun terugkeer naar het land; 3. verzoekt de regering van Nicaragua de feitelijke staat van beleg op te heffen, de rol van de nationale politie als niet-politieke, niet-partijgebonden en niet-deliberatieve macht te eerbiedigen, de paramilitaire troepen te ontwapenen, de met de Alianza Cívica ondertekende akkoorden na te komen en de rechten van de burgers te herstellen; herhaalt zijn oproep aan de regering om maatschappelijke organisaties in staat te stellen in een veilig en gunstig klimaat te opereren, zonder vrees voor represailles; 4. herhaalt dat het herstel van de inclusieve dialoog en democratie de enige vreedzame uitweg is uit de politieke, economische en sociale crisis in Nicaragua; onderstreept dat de hervormingen op een inclusieve en transparante wijze moeten worden doorgevoerd; verzoekt de EU-delegatie in Nicaragua haar diplomatieke betrokkenheid bij het verkiezingsproces voort te zetten en te intensiveren en de autoriteiten te blijven benaderen om een politieke oplossing voor de crisis in Nicaragua te vinden; 5. dringt er bij de Nicaraguaanse autoriteiten op aan onmiddellijk wijzigingen in de kieswet door te voeren overeenkomstig de internationale parameters die de OAS in haar resolutie van 21 oktober 2020 heeft geëist, onpartijdige personen in de verschillende verkiezingsstructuren aan te wijzen, de rechtspositie terug te geven aan de partijen die ervan zijn ontdaan, het passieve en actieve kiesrecht van de Nicaraguanen te respecteren, de onbeperkte aanwezigheid van nationale en internationale verkiezingswaarnemingsorganen te garanderen, en zich tegelijkertijd te verbinden tot politieke coëxistentie na de verkiezingen; beklemtoont dat, wil het Europees Parlement de verkiezingen en de daaruit voortkomende regering erkennen, de door de OAS en de internationale organisaties gevraagde veranderingen moeten worden doorgevoerd, met name het herstel van de rechten en vrijheden die een vrij, geloofwaardig en rechtvaardig verkiezingsproces mogelijk maken; 6. veroordeelt de aanneming en uitvoering van de restrictieve en bestraffende wetten en roept op tot de onmiddellijke intrekking ervan; benadrukt dat deze wetten indruisen tegen de rechten en vrijheden van de Nicaraguanen zoals die zijn vastgelegd in de grondwet van de Republiek Nicaragua, het Inter-Amerikaans Democratisch Handvest en andere internationale verdragen die door Nicaragua zijn ondertekend; verwerpt het oneigenlijke gebruik van instellingen en wetten door de autoritaire regering van Nicaragua met de bedoeling maatschappelijke organisaties en politieke tegenstanders te criminaliseren; 7. herhaalt zijn oproep aan de Nicaraguaanse autoriteiten om onbelemmerde toegang te verlenen aan het Bureau van de Hoge Commissaris van de Verenigde Naties voor de mensenrechten (OHCHR), de Inter-Amerikaanse Commissie voor de mensenrechten (IACHR) en haar interdisciplinaire groep van onafhankelijke deskundigen (GIEI), het speciaal toezichtmechanisme voor Nicaragua (MESENI), de internationale maatschappelijke organisaties en de instellingen van de Europese Unie, teneinde de eerbiediging van de mensenrechten in Nicaragua te waarborgen; herhaalt zijn oproep om de rechtspersoonlijkheid van organisaties van mensenrechtenverdedigers, zoals het Centro Nicaragüense de Derechos Humanos (CENIDH), onmiddellijk te herstellen; 8. roept de regering van Nicaragua op een onafhankelijke onderzoekseenheid op te richten met internationale deskundigen om toezicht te houden op geloofwaardige, onpartijdige en uitputtende onderzoeken door de procureur-generaal naar de vermeende verantwoordelijkheid van hoge politiefunctionarissen voor ernstige mensenrechtenschendingen die in het kader van de repressie van 2018 en daarna zijn begaan; 9. verzoekt het Centraal-Amerikaans Integratiesysteem (SICA) en zijn lidstaten een actieve rol te spelen bij de verdediging, bescherming en bevordering van de democratie en de verdediging van de mensenrechten in Nicaragua, zoals vastgelegd in het Protocol van Tegucigalpa van 1991 en in het Kaderverdrag inzake democratische veiligheid in Midden-Amerika van 1995, waarin in artikel 1 is bepaald dat democratie berust op het bestaan van door middel van algemene, vrije en geheime verkiezingen gekozen regeringen en op de onvoorwaardelijke eerbiediging van alle mensenrechten in de staten die deel uitmaken van de Midden-Amerikaanse regio; 10. verzoekt de Financial Action Task Force (FATF) de nodige coördinatie met het Amerikaanse Office of Foreign Assets Control tot stand te brengen om de internationale financiële veiligheid te waarborgen ten aanzien van illegale praktijken die terug te voeren zijn op het bewind van Ortega-Murillo en zijn medewerkers en hun handelsbetrekkingen en tegoeden in de Europese landen; onderstreept dat Nicaragua sinds oktober 2020 door de FATF op de zwarte lijst is geplaatst; 11. verzoekt de Raad en de lidstaten de lijst van te sanctioneren personen en entiteiten, met inbegrip van de president en de vicepresident van Nicaragua en hun naaste omgeving, spoedig uit te breiden en er daarbij in het bijzonder voor te zorgen dat het Nicaraguaanse volk niet wordt geschaad; benadrukt dat de EU-steun voor maatschappelijke organisaties, mensenrechtenverdedigers en de bevolking van Nicaragua via onder meer de humanitaire en ontwikkelingsprogramma's van de EU in stand moet worden gehouden en dat gewaarborgd moet worden dat deze de echte begunstigden en niet de regering en de autoriteiten bereikt, om de gevolgen van COVID-19 en de huidige onderdrukking door de overheid te verzachten en te voorkomen dat deze crisis uitgroeit tot een humanitaire crisis; wijst erop dat Nicaragua in het kader van de associatieovereenkomst tussen de EU en de landen van Midden-Amerika de beginselen van de rechtsstaat, de democratie en de mensenrechten moet eerbiedigen en bestendigen, en herhaalt zijn eis dat de democratieclausule van de associatieovereenkomst gezien de huidige omstandigheden in werking moet worden gesteld; 12. prijst en steunt de inspanningen en positieve werkzaamheden van de EU-delegatie in Nicaragua in een zeer gecompliceerde omgeving; verzoekt de EU en haar lidstaten de situatie ter plaatse nauwlettend te volgen via hun vertegenwoordigers en ambassades in Nicaragua, onder meer door middel van toezicht op processen en via bezoeken aan critici en oppositieleiders in de gevangenis of onder huisarrest; 13. verzoekt de EU-delegatie in Nicaragua en de lidstaten, waar passend, de afgifte van noodvisa te vergemakkelijken en in de lidstaten tijdelijke opvang om politieke redenen te bieden; 14. verzoekt zijn Conferentie van voorzitters een onderzoeksmissie naar Nicaragua te sturen en de Delegatie voor de betrekkingen met de landen van Midden-Amerika daarbij te betrekken om de mensenrechtensituatie en de politieke situatie te beoordelen; 15. herinnert aan zijn oproep in zijn resolutie van 14 maart 2019 om Alessio Casimirri, die nog steeds in Managua woont onder de bescherming van de Nicaraguaanse regering, onmiddellijk uit te leveren aan Italië, waar hij definitief is veroordeeld tot zes levenslange gevangenisstraffen voor zijn bewezen betrokkenheid bij de ontvoering en de moord op de voormalige premier en leider van de christendemocratische partij Aldo Moro en de moord op zijn bewakers in Rome op 16 maart 1978; 16. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de regeringen en parlementen van de lidstaten, de secretaris-generaal van de Organisatie van Amerikaanse Staten, de Euro-Latijns-Amerikaanse Parlementaire Vergadering, het Midden-Amerikaans Parlement, de Groep van Lima en de regering en het parlement van de Republiek Nicaragua. Het Europees Parlement, – gezien zijn eerdere resoluties over Turkije, met name die van 19 mei 2021 over de Commissieverslagen 2019-2020 over Turkije (1) , van 20 januari 2021 over de mensenrechtensituatie in Turkije, met name het geval van Selahattin Demirtaş en andere politieke gevangenen (2) en van 19 september 2019 over de situatie in Turkije, met name de afzetting van verkozen burgemeesters (3) , – gezien de mededeling van de Commissie van 6 oktober 2020 inzake het uitbreidingsbeleid van de EU ( COM(2020)0660 ) en het bijbehorende verslag over Turkije 2020 (SWD(2020)0355), – gezien het onderhandelingskader voor Turkije van 3 oktober 2005 en het feit dat Turkije, net als alle andere landen die willen toetreden tot de EU, de criteria van Kopenhagen volledig moet naleven, – gezien de conclusies van de Europese Raad van 24 juni 2021 over externe betrekkingen en andere relevante conclusies van de Raad en de Europese Raad over Turkije, – gezien de gezamenlijke mededeling van de Commissie en de hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid van 22 maart 2021 over de stand van de politieke, economische en handelsbetrekkingen tussen de EU en Turkije (JOIN(2021)0008), – gezien de verklaring van de woordvoerder voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid van de Europese Dienst voor extern optreden van 19 augustus 2019 over de afzetting van verkozen burgemeesters en de arrestatie van honderden mensen in het zuidoosten van Turkije, en de verklaringen van 21 en 25 december 2020, – gezien de gezamenlijke verklaring van de hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid / vicevoorzitter van de Commissie, Josep Borrell, en de commissaris voor Nabuurschap en Uitbreiding, Olivér Várhelyi, van 18 maart 2021 over de recente maatregelen van Turkije tegen de Democratische Partij van de Volkeren, – gezien artikel 46 van het Europees Verdrag voor de rechten van de mens, waarin is neergelegd dat de hoge verdragsluitende partijen zich ertoe verbinden zich te houden aan einduitspraken van het Europees Hof voor de Rechten van de Mens (EHRM) in zaken waarbij zij partij zijn, – gezien het arrest van de Grote Kamer van het EHRM van 22 december 2020 in de zaak Demirtaş tegen Turkije (14305/17), – gezien Resolutie 2347 van de Parlementaire Vergadering van de Raad van Europa (PACE) van 23 oktober 2020, getiteld “New crackdown on political opposition and civil dissent in Turkey: urgent need to safeguard Council of Europe standards”, en PACE-resolutie 2260 van 24 januari 2019, getiteld “The worsening situation of opposition politicians in Turkey: what can be done to protect their fundamental rights in a Council of Europe member State?”, – gezien artikel 132, leden 2 en 4, van zijn Reglement, A. overwegende dat er in Turkije sprake is van een algemene achteruitgang op het gebied van de fundamentele vrijheden en de rechtsstaat en dat de oppositiepartijen in Turkije, en met name de Democratische Partij van de Volkeren (HDP), voortdurend en steeds vaker het doelwit zijn van de Turkse autoriteiten; B. overwegende dat de hoofdaanklager van het Turkse Hof van Beroep op 17 maart 2021 voor het eerst een aanklacht heeft ingediend bij het Constitutioneel Hof met daarin een vordering tot ontbinding van de HDP, de op twee na grootste partij in het Turkse parlement; overwegende dat de algemene assemblee van het Constitutioneel Hof op 31 maart 2021 heeft vastgesteld dat er in verband met deze aanklacht sprake was van vormfouten, waarna de zaak werd terugverwezen naar het Openbaar Ministerie; overwegende dat er op 7 juni 2021 een herziene aanklacht werd ingediend, waarin niet alleen wordt geëist dat de HDP wordt ontbonden, maar ook dat bijna 500 HDP-leden een verbod krijgen op het bedrijven van politiek en dat de bankrekeningen van de partij worden bevroren; overwegende dat de algemene assemblee van het Constitutioneel Hof deze herziene aanklacht op 21 juni 2021 unaniem heeft geaccepteerd; C. overwegende dat de hoofdaanklager de meeste van zijn beschuldigingen baseert op de Kobanî-protesten, naar aanleiding waarvan een rechtszaak werd aangespannen tegen HDP-politici, waaronder de voormalige leiders van de partij Selahattin Demirtaş en Figen Yüksekdağ, die nog niet is afgerond; overwegende dat deze beschuldigingen hoofdzakelijk berusten op een tweet van de partijleiding van de HDP (van 6 oktober 2014), waarin werd opgeroepen te demonstreren uit solidariteit met de bevolking van de stad Kobanî die belegerd werd door ISIS en tegen het embargo van Turkije met betrekking tot Kobanî; overwegende dat tijdens deze demonstraties meer dan vijftig mensen, waarvan de overgrote meerderheid HDP-leden of -sympathisanten waren, bij confrontaties met de Turkse politie werden gedood; D. overwegende dat er in het Kobanî-proces 108 HDP-leden als verdachte zijn aangemerkt; overwegende dat 28 van deze personen in afwachting van hun proces zijn gearresteerd; overwegende dat er gerechtelijke beperkingen gelden voor zes personen en aanhoudingsbevelen zijn uitgevaardigd tegen 75 personen; overwegende dat het Parlement het Kobanî-proces en andere relevante rechtszaken op de voet zal blijven volgen; E. overwegende dat het Constitutioneel Hof in het verleden zes pro-Koerdische politieke partijen heeft verboden; F. overwegende dat het EHRM zich in vele processen op het standpunt heeft gesteld dat het verbieden van politieke partijen in strijd is met het recht van vereniging als bedoeld in artikel 11 van het Europees Verdrag voor de rechten van de mens; overwegende dat de Europese Raad in zijn conclusies van 24 juni 2021 stelt dat het nemen van maatregelen tegen politieke partijen een belangrijke achteruitgang betekent voor de mensenrechten en indruist tegen de verplichting van Turkije om de democratie en de rechtsstaat te eerbiedigen, en dat de dialoog over deze kwestie een integraal onderdeel zal blijven uitmaken van de betrekkingen tussen de EU en Turkije; G. overwegende dat op 17 juni 2021 Deniz Poyraz, werkneemster en lid van de HDP, is vermoord in het partijkantoor in İzmir; overwegende dat haar lichaam na haar dood verminkt zou zijn; overwegende dat in 2015 en 2016 honderden partijkantoren van de HDP, waaronder het hoofdkantoor in Ankara, zijn aangevallen en in veel gevallen ook in brand zijn gestoken; H. overwegende dat ongeveer 4 000 HDP-leden en -medewerkers nog steeds in de gevangenis zitten, waaronder een aantal parlementsleden; I. overwegende dat drie parlementsleden van de HDP hun parlementaire zetel en hun parlementaire onschendbaarheid zijn afgenomen en dat zij vervolgens zijn gearresteerd; J. overwegende dat de aanklagers van het Ministerie van Justitie op 30 juni 2021 bij het Gemengd Parlementair Comité voor constitutionele en juridische zaken van de Grote Nationale Vergadering van Turkije samenvattingen van procedures hebben ingediend met het oog op de opheffing van de wettelijke immuniteit van twintig parlementsleden van zes verschillende oppositiepartijen; overwegende dat deze procedures gericht zijn tegen 15 parlementsleden van de HDP, de leider van de Republikeinse Volkspartij (CHP), Kemal Kılıçdaroğlu, en een parlementslid van elke andere oppositiepartij, te weten de Partij van de Democratische Regio’s (DBP), de İYİ (Goede) Partij, de Arbeiderspartij van Turkije (TİP) en de Democratische Partij (DP); K. overwegende dat de heer Kılıçdaroğlu, als leider van de grootste oppositiepartij, wordt vervolgd op verdenking van belediging van de president van Turkije, waarvoor hem een gevangenisstraf van maximaal vier jaar kan worden opgelegd; overwegende dat hem ook nog een rechtszaak te wachten staat die op 11 januari 2021 door president Recep Tayyip Erdoğan is aangespannen, in het kader waarvan een schadevergoeding van 1 miljoen TRY wordt geëist; L. overwegende dat de heer Demirtaș, voormalig medevoorzitter van de HDP en presidentskandidaat bij de verkiezingen van 2014 en 2018, ondanks twee arresten van het EHRM waarin tot vrijlating wordt bevolen, al meer dan vier jaar op basis van ongefundeerde aanklachten in gevangenschap verkeert; M. overwegende dat het EHRM in hetzelfde arrest heeft vastgesteld dat de oproep van het hoofdkantoor van de HDP tot het tonen van solidariteit met de bevolking van Kobanî binnen de grenzen van de politieke meningsuiting bleef en in die zin dus niet opgevat moet worden als een oproep tot geweld; overwegende dat het EHRM heeft bepaald dat de gewelddaden die tussen 6 en 8 oktober 2014 hebben plaatsgevonden zeer te betreuren waren, maar niet geacht kunnen worden een rechtstreeks gevolg te zijn geweest van de tweets van het HDP-hoofdkwartier; N. overwegende dat sinds de lokale verkiezingen van 31 maart 2019 59 van de 65 democratisch verkozen HDP-burgemeesters in het zuidoosten van Turkije hun burgemeesterschap hebben moeten afstaan aan door de regering aangewezen provinciegouverneurs of vertrouwelingen, omdat er een strafrechtelijk onderzoek tegen hen is gestart of omdat zij verdacht worden van het hebben van banden met terroristen; overwegende dat van de 36 gearresteerde personen er 32 in de loop van de gerechtelijke procedure zijn vrijgelaten, maar dat zes gekozen medeburgemeesters nog steeds in de gevangenis zitten; O. overwegende dat de verergerende structurele problemen die leiden tot een gebrek aan institutionele onafhankelijkheid van de rechterlijke macht nog steeds gevolgen hebben voor de rechten van oppositiepartijen; 1. is nog altijd zeer bezorgd over de voortdurende aanvallen en druk op oppositiepartijen in Turkije, en met name over de wijze waarop de HDP en de jongerenorganisatie van de HDP gericht en steeds vaker het doelwit zijn van de Turkse autoriteiten; veroordeelt deze onderdrukking van de HDP en alle andere Turkse oppositiepartijen, omdat daarmee de goede werking van het democratisch stelsel wordt ondergraven; dringt er bij de Turkse regering op aan een einde te maken aan deze situatie en ervoor te zorgen dat alle politieke partijen in het land hun legitieme activiteiten vrijelijk en ten volle kunnen uitoefenen overeenkomstig de beginselen die ten grondslag liggen aan een pluralistisch en democratisch systeem; 2. veroordeelt met klem de herziene aanklacht die de Turkse hoofdaanklager bij het Constitutioneel Hof heeft ingediend, waarin wordt geëist dat de HDP wordt ontbonden en dat bijna 500 HDP-leden, waaronder de meeste van de huidige leiders, een verbod krijgen op het bedrijven van politiek, waarmee zij de komende vijf jaar geen enkele politieke activiteit meer zouden kunnen ontplooien; is ernstig verontrust over het besluit van het Constitutioneel Hof om deze zaak met eenparigheid van stemmen te accepteren; merkt met grote bezorgdheid op dat deze aanklacht met een vordering tot ontbinding van de HDP het sluitstuk is van het hardhandige optreden tegen de partij dat al jarenlang aan de gang is en als gevolg waarvan duizenden partijleden, leidinggevenden, parlementsleden, gemeenteraadsleden en medeburgemeesters zijn berecht, voornamelijk op beschuldiging van terrorisme; 3. is er stellig van overtuigd dat het, om de Turkse samenleving inclusiever te maken en een positief perspectief te creëren dat leidt tot een vreedzame oplossing voor de Koerdische kwestie, fundamenteel is dat de participatie van de HDP in de democratische instellingen van Turkije niet wordt belemmerd; herhaalt in dit kader dat een verbod op de partij, gezien de duidelijke toezegging van de HDP om haar belangen via democratische instellingen te behartigen, op de middellange termijn een ernstige politieke fout zou zijn en een onomkeerbare aantasting zou zijn van het pluralisme en de democratische beginselen, ten gevolge waarvan miljoenen kiezers in Turkije in de politiek niet meer zouden worden vertegenwoordigd; 4. veroordeelt met klem de gruwelijke moord op HDP-lid en -medewerker Deniz Poyraz en de aanval op het partijkantoor in İzmir; betuigt zijn medeleven aan haar familie en vrienden; dringt er bij de autoriteiten op aan deze zaak grondig te onderzoeken en de personen die deze daad op hun geweten hebben te vervolgen; 5. verzoekt de Turkse autoriteiten zich te onthouden van het aanzetten tot geweld tegen de HDP en de nodige maatregelen te nemen om de kantoren en medewerkers van de partij, waaronder parlementsleden en verkozen gemeenteraadsleden en medeburgemeesters, te beschermen; 6. veroordeelt de willekeurige wijze waarop tijdens het nog lopende Kobanî-proces toepassing wordt gegeven aan de rechtsstaat, ten gevolge waarvan de zaak is heropend, en de wijze waarop dit proces wordt gevoerd, met name het feit dat de rechterlijke macht niet onafhankelijk en onpartijdig is, dat er geen sprake is van volledige billijkheid en dat het ontbreekt aan procedurele waarborgen; is ernstig bezorgd over het misbruik van de ruim geformuleerde antiterrorismewetgeving; verzoekt Turkije daarom nogmaals zijn wetgeving inzake terrorismebestrijding in overeenstemming te brengen met de internationale normen, om de doeltreffende bescherming van de grondrechten en de fundamentele vrijheden te waarborgen, evenals evenredige toepassing en gelijkheid in rechte; 7. veroordeelt het besluit om de HDP-parlementsleden Leyla Güven, Ömer Faruk Gergerlioğlu en Musa Farisoğulları hun parlementaire zetel en immuniteit te ontnemen, alsmede hun daaropvolgende arrestaties; is ingenomen met de recente uitspraak van het Constitutionele Hof van 1 juli 2021, waarin het met eenparigheid van stemmen oordeelde dat het recht van parlementslid Gergerlioğlu om verkozen te worden en zijn recht om politieke activiteiten uit te oefenen, alsmede zijn recht op persoonlijke vrijheid en veiligheid, waren geschonden; is verheugd over zijn vrijlating en dringt er bij de Turkse autoriteiten en lagere rechtbanken op aan uitvoering te geven aan het besluit van het Constitutioneel Hof en Gergerlioğlu weer de status van parlementslid toe te kennen; dringt aan op de onmiddellijke vrijlating van de twee andere HDP-parlementsleden en tot intrekking van alle aanklachten tegen hen; veroordeelt het herhaalde gebruik van de intrekking van de parlementaire status van oppositieleden, hetgeen ernstig afbreuk doet aan de reputatie van het Turkse parlement als democratische instelling; 8. veroordeelt met klem het feit dat de voormalige medevoorzitters van de HDP, Figen Yüksekdağ en Selahattin Demirtaș, oppositieleider en voormalig presidentskandidaat, al sinds november 2016 in detentie zitten; herinnert aan de uitspraak van het EHRM van 20 november 2018 in de zaak Selahattin Demirtaş tegen Turkije, die op 22 december 2020 in de uitspraak van zijn Grote Kamer werd bevestigd en waarin de Turkse autoriteiten werden opgeroepen de heer Demirtaş onmiddellijk vrij te laten; is ontzet over het feit dat de Turkse autoriteiten de arresten van het EHRM consequent negeren en blijven weigeren deze ten uitvoer te leggen, ook in andere zaken zoals die van Osman Kavala, waarvoor het Comité van Ministers van de Raad van Europa een inbreukprocedure tegen Turkije zou kunnen inleiden; eist dat Turkije ten volle samenwerkt met de Raad van Europa om de rechtsstaat, de rechten van minderheden, de democratie en de fundamentele rechten te versterken; 9. is ernstig bezorgd over de steeds verder toenemende druk op de belangrijkste oppositiepartij (CHP) en haar leider Kemal Kılıçdaroğlu, onder meer door de confiscatie van folders van de partij bij gerechtelijk bevel en de tegen hem gerichte publieke dreigementen en fysieke aanvallen; veroordeelt het verzoek om opheffing van de immuniteit van de heer Kılıçdaroğlu wegens politieke uitlatingen, alsook de vervolging die tegen hem is ingesteld wegens vermeende belediging van de president van Turkije, waarvoor hem een gevangenisstraf van maximaal vier jaar kan worden opgelegd; wijst nogmaals op zijn ernstige bezorgdheid over de onophoudelijke politieke en gerechtelijke intimidatie van Canan Kaftancıoğlu, de voorzitter van de CHP in de provincie Istanbul; 10. is ernstig bezorgd over de toenemende druk op alle oppositiepartijen en over het recente besluit van de aanklagers van het Ministerie van Justitie om bij het Gemengd Parlementair Comité voor constitutionele en juridische zaken van de Grote Nationale Vergadering van Turkije samenvattingen van procedures in te dienen met het oog op de opheffing van de wettelijke immuniteit van twintig parlementsleden van zes verschillende oppositiepartijen; benadrukt dat het vijandige klimaat ook gevolgen heeft voor andere oppositieleiders, zoals de voorzitter van de İYİ-party, Meral Akşener, die onlangs tijdens een bezoek aan Rize het slachtoffer werd van verbale agressie door aanhangers van de regeringspartij; 11. veroordeelt het besluit van de Turkse autoriteiten om democratisch verkozen burgemeesters op basis van dubieus bewijsmateriaal uit hun ambt te ontzetten en te vervangen door niet-gekozen vertrouwelingen, waarmee de plaatselijke democratie wordt ondermijnd; wijst op de politieke, wetgevende en administratieve maatregelen die de Turkse regering heeft genomen om gemeentebesturen die worden bestuurd door een burgemeester van een oppositiepartij in Istanbul, Ankara en Izmir lam te leggen; betreurt dat de zittende regering misbruik maakt van de financiële middelen en de bestuurlijke autoriteit van de staat om de oppositie te verzwakken of het zwijgen op te leggen; 12. benadrukt dat deze acties de politieke oppositie structureel beletten haar rechten uit te oefenen en haar democratische rol te vervullen; is zeer verontrust over deze ernstige aantasting van de vrijheid van de oppositiepartijen om politiek actief te zijn, waaruit blijkt dat de mensenrechtensituatie in Turkije erbarmelijk is en dat de democratie en de rechtsstaat systematisch worden uitgehold, waarmee de criteria van Kopenhagen worden geschonden; 13. is van mening dat de uitholling van de rechtsstaat en het stelselmatige gebrek aan onafhankelijkheid van de rechterlijke macht nog steeds tot uiting komen in rechterlijke uitspraken waarmee de vrijheid van oppositiepartijen om te functioneren wordt beperkt; roept Turkije op pluralisme te waarborgen en de vrijheid van vereniging en de vrijheid van meningsuiting te eerbiedigen, overeenkomstig de in de Turkse grondwet vastgelegde beschermingsmaatregelen en de internationale verplichtingen van Turkije; 14. dringt er bij de EU-delegatie in Turkije op aan de situatie van de politieke oppositie te blijven monitoren, onder meer door processen te volgen, waaronder het Kobanî-proces, publieke verklaringen af te leggen en toestemming te vragen voor gevangenisbezoeken; 15. is van mening dat de EU slechts stappen voorwaarts kan zetten met betrekking tot een positieve agenda voor Turkije als Turkije niet alleen verbeteringen laat zien op het gebied van het buitenlands beleid, maar ook verbeteringen met betrekking tot de situatie op het gebied van de burgerrechten, mensenrechten en de rechtsstaat, waaronder vrouwenrechten, zoals de rechten die worden gewaarborgd door het Verdrag van Istanbul, godsdienstvrijheid en de rechten van etnische minderheden en de LGBTI‑gemeenschap; 16. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de voorzitter van de Europese Raad, de Raad, de Commissie, de vicevoorzitter van de Commissie/hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid, alsmede aan de regering en het parlement van de Republiek Turkije. Het Europees Parlement, – gezien de Agenda 2030 voor duurzame ontwikkeling van de Verenigde Naties en de duurzameontwikkelingsdoelstellingen (SDG’s), met name SDG’s 13 en 14, – gezien het Verdrag van de Verenigde Naties inzake biologische diversiteit, – gezien het Verdrag van de Verenigde Naties inzake het recht van de Zee (Unclos), met name deel XII, – gezien het Verdrag inzake de instandhouding van de levende rijkdommen in de Antarctische wateren (CCAMLR), – gezien het mondiaal evaluatieverslag over biodiversiteit en ecosysteemdiensten van het intergouvernementeel platform voor biodiversiteit en ecosysteemdiensten (IPBES) van 31 mei 2019, – gezien het speciaal verslag van de Intergouvernementele Werkgroep inzake klimaatverandering (IPCC) over de oceaan en de cryosfeer in een veranderend klimaat van 24 september 2019 en het speciaal verslag van de IPCC over de opwarming van de aarde met 1,5 °C van 8 oktober 2018, – gezien het door de missieraad Gezonde oceanen, zeeën, kust- en binnenwateren van de Commissie op 22 september 2020 gepubliceerde verslag “Missie Zeester 2030: Herstel onze oceaan en wateren”, – gezien de mededeling van de Commissie van 11 december 2019, getiteld “De Europese Green Deal”( COM(2019)0640 ), – gezien de mededeling van de Commissie van 20 mei 2020 getiteld “EU-biodiversiteitsstrategie voor 2030: De natuur terug in ons leven brengen” ( COM(2020)0380 ), – gezien de toespraak over de staat van de Unie van voorzitter Von der Leyen tijdens de plenaire vergadering van het Europees Parlement van 16 september 2020, – gezien de gezamenlijke verklaring van de 21e EU-China-top van 9 april 2019, – gezien het communiqué van de G7-leiders getiteld “Our shared agenda for global action to build back better” van 13 juni 2021, – gezien de verklaring van de EU-VS-top van 15 juni 2021 getiteld “Towards a renewed Transatlantic partnership”, – gezien zijn resolutie van 28 november 2019 over de noodsituatie op het gebied van klimaat en milieu (1) , – gezien zijn resolutie van 15 januari 2020 over de Europese Green Deal (2) , – gezien zijn resolutie van 9 juni 2021 over de EU-biodiversiteitsstrategie voor 2030: de natuur terug in ons leven brengen (3) , – gezien zijn resolutie van 16 januari 2020 over de 15e bijeenkomst van de Conferentie van de partijen bij het Verdrag inzake biologische diversiteit (COP15) (4) , – gezien zijn resolutie van 25 maart 2021 over de gevolgen van zwerfvuil op zee voor de visserij (5) , – gezien het op 1 december 1959 ondertekende Verdrag inzake Antarctica, – gezien het Protocol van Madrid betreffende milieubescherming bij het Verdrag inzake Antarctica, ondertekend op 4 oktober 1991 (het Protocol van Madrid), – gezien artikel 132, lid 2, van zijn Reglement, A. overwegende dat een goede ecologische toestand van de oceaan van cruciaal belang is voor het behoud van de biodiversiteit en de continuïteit van de ecosysteemdiensten, zoals de absorptie van CO 2 en de productie van zuurstof; B. overwegende dat Antarctica en de Zuidelijke Oceaan een uiterst rijk ecosysteem van flora en fauna herbergen, terwijl bepaalde soorten op de rode lijst van bedreigde soorten met een bedreigde of kwetsbare status van de Internationale Unie voor behoud van de natuur en de natuurlijke hulpbronnen staan; C. overwegende dat de oceaan van essentieel belang is voor het beperken van de klimaatverandering en meer dan 90 % van de door onze koolstofdioxide-emissies ingesloten warmte heeft geabsorbeerd; overwegende dat het ’s werelds grootste actieve koolstofput is, waar meer dan 30 % van de koolstof uit die emissies is vastgelegd (6) ; D. overwegende dat Antarctica tussen 1989 en 2018 met 1,8 °C is opgewarmd, wat drie keer zo veel is als het mondiale gemiddelde (7) ; overwegende dat de Groenlandse en Antarctische ijskappen naar verwachting in de 21e eeuw en daarna in steeds sneller tempo massa zullen verliezen; E. overwegende dat Antarctisch krill een essentieel onderdeel vormt van de voedselketen voor veel mariene roofdieren (pinguïns, walvissen, zeehonden, vissen) in de Zuidelijke Oceaan; F. overwegende dat in het speciaal verslag van de IPCC getiteld “The Ocean and Cryosphere in a Changing Climate” (8) nader wordt uitgelegd dat klimaatmechanismen afhankelijk zijn van de gezondheid van de oceaan en van mariene ecosystemen, die op dit moment de gevolgen ondervinden van de opwarming van de aarde, vervuiling, overexploitatie van de mariene biodiversiteit, verzuring, zuurstofverlies en kusterosie; G. overwegende dat de Verenigde Naties het Decennium van Oceaanwetenschappen voor Duurzame Ontwikkeling (2021-2030) hebben uitgeroepen om de oceaanwetenschappen te vergroten en collectieve kennis op te bouwen; H. overwegende dat in het Verdrag inzake Antarctica, dat zestig jaar geleden, op 23 juni 1961, in werking is getreden, in artikel IX wordt opgeroepen tot de bescherming en instandhouding van de levende rijkdommen in Antarctica; overwegende dat deze inspanningen zijn vastgelegd in het Protocol van Madrid; overwegende dat in dit protocol Antarctica wordt aangewezen als “natuurreservaat, gewijd aan vrede en wetenschap”, en er basisbeginselen in zijn vastgesteld die van toepassing zijn op activiteiten in Antarctica; I. overwegende dat de Europese Unie en haar lidstaten, Australië, Noorwegen, Uruguay en het Verenigd Koninkrijk zich op 28 april 2021 hebben aangesloten bij de Verenigde Staten en Nieuw-Zeeland als sponsors van het voorstel om twee MPA’s in te stellen in de Zuidelijke (Antarctische) Oceaan, in Oost-Antarctica en de Weddellzee; J. overwegende dat in de Commissie voor de instandhouding van de levende rijkdommen in de Antarctische wateren (CCAMLR) onderhandelingen gaande zijn over de oprichting van deze twee nieuwe MPA’s, die samen ongeveer 3 miljoen km 2 groot zouden zijn; overwegende dat de goedkeuring van deze MPA’s zou bijdragen tot de verwezenlijking van mondiale en EU-verbintenissen met betrekking tot de bescherming van de mariene biodiversiteit; K. overwegende dat MPA’s een belangrijk instrument zijn om de ecosystemen van de oceanen te beschermen, aangezien zij de diversiteit en de abundantie van soorten kunnen vergroten en de oceanen beter bestand kunnen maken tegen milieueffecten, waaronder klimaatverandering; L. overwegende dat de G7-leiders hebben verklaard dat zij hun volledige steun geven aan de toezegging van de CCAMLR om een representatief systeem van MPA’s in het CCAMLR-verdragsgebied in de Zuidelijke Oceaan te ontwikkelen op basis van de beste beschikbare wetenschappelijke gegevens; M. overwegende dat de EU en de VS hebben aangegeven zich ten volste te zullen inzetten voor het bevorderen van een succesvol en ambitieus mondiaal biodiversiteitskader voor de periode na 2020 in het kader van het Verdrag inzake biologische diversiteit en hun volledige steun hebben uitgesproken voor de aanwijzing van nieuwe MPA’s in de Zuidelijke Oceaan, en voor het voortzetten van de samenwerking ter bevordering van de duurzame blauwe economie, duurzame visserij en het voorkomen van illegale, ongemelde en ongereglementeerde visserij (IOO-visserij); N. overwegende dat het Parlement zijn krachtige steun heeft uitgesproken voor ambitieuze maatregelen om de mariene biodiversiteit te beschermen en te herstellen, met name in zijn resolutie over de EU-biodiversiteitsstrategie voor 2030: de natuur terug in ons leven brengen en zijn resolutie over de 15e bijeenkomst van de Conferentie van de partijen bij het Verdrag inzake biologische diversiteit (COP15); O. overwegende dat het Parlement de Commissie heeft opgeroepen om te pleiten voor een ambitieus internationaal governancemodel inzake mariene biodiversiteit dat verder reikt dan de nationale jurisdicties, en om alle zeeën en de oceaan te erkennen als een mondiaal gemeenschappelijk goed; overwegende dat de EU voorts streeft naar de goedkeuring van een ambitieus wereldwijd oceaanverdrag ter bescherming van mariene biodiversiteit in gebieden buiten de nationale jurisdictie wereldwijd in de volgende zitting van de intergouvernementele conferentie inzake biodiversiteit buiten de nationale jurisdictie; P. overwegende dat in de Verenigde Naties onderhandelingen gaande zijn over een uitvoeringsovereenkomst ter bescherming van de mariene biologische diversiteit in gebieden die buiten de nationale jurisdictie vallen in het kader van Unclos, dat voorziet in de instelling van MPA’s op volle zee; 1. benadrukt dat Antarctica en de Zuidelijke Oceaan ecosystemen en een biodiversiteit herbergen die van uitzonderlijke waarde en wetenschappelijk belang zijn, en dat de Weddellzee een sleutelrol speelt in de mondiale oceaancirculatie en het wereldklimaat; onderstreept hoe belangrijk het is dat zij snel en doeltreffend worden beschermd; 2. spreekt zijn volledige steun uit voor de inspanningen van de Europese Unie en haar lidstaten, Australië, Noorwegen, Uruguay, het Verenigd Koninkrijk, de Verenigde Staten en Nieuw-Zeeland om twee nieuwe MPA’s in te stellen in het oostelijk deel van Antarctica en in de Weddellzee in de Zuidelijke Oceaan; verzoekt de Commissie en de lidstaten om, ter voorbereiding van de jaarvergadering van de CCAMLR in 2021, hun bilaterale en multilaterale inspanningen op te voeren om in de komende maanden steun te verwerven voor de instelling van deze MPA’s, en zich met name te richten op de CCAMLR-leden die zich tegen de MPA-voorstellen hebben uitgesproken; 3. herinnert eraan dat de EU, overeenkomstig de biodiversiteitsstrategie voor 2030, al haar diplomatieke invloed en outreach-capaciteiten moet aanwenden om te helpen tot een akkoord te komen over de aanwijzing van uitgestrekte MPA’s in de Zuidelijke Oceaan; 4. herinnert aan de toezegging van de Unie inzake de bescherming van de zeeën om ten minste 30 % van het zeegebied van de EU wettelijk te beschermen, waaronder de strikte bescherming van 10 % van haar zeeën; herinnert eraan dat de EU ervoor moet zorgen dat het mondiale kader voor de periode na 2020 ambitieuze mondiale 2030-doelstellingen omvat die in overeenstemming zijn met de toezeggingen van de EU; herhaalt voorts zijn standpunt dat de EU als een wereldleider moet optreden en tijdens de onderhandelingen moet ijveren voor een net zo hoog of nog hoger ambitieniveau dan ze zelf heeft, en dat zij daarbij ook moet zorgen voor juridisch bindende herstel- en beschermingsdoelstellingen op wereldschaal van ten minste 30 % tot 2030; onderstreept dat beschermde gebieden doeltreffend moeten worden beschermd; 5. herinnert aan de toezegging van de CCAMLR om uiterlijk in 2012 in haar CCAMLR-verdragsgebied een representatief systeem van MPA’s tot stand te brengen dat representatieve voorbeelden van mariene ecosystemen, biodiversiteit en habitats beschermt; 6. benadrukt dat het Protocol van Madrid activiteiten verbiedt die verband houden met de minerale rijkdommen van Antarctica, behalve voor wetenschappelijk onderzoek; dringt erop aan dat deze cruciale bepaling in toekomstige overeenkomsten wordt gehandhaafd; 7. wijst erop dat het geografische isolement van de Zuidelijke Oceaan de controleoperaties in het CCAMLR-verdragsgebied complex en moeilijk maakt; 8. benadrukt dat meer dan 80 % van de zeebodem nog niet is onderzocht (9) , en dat verder oceanografisch onderzoek nodig is, met name naar de gevolgen van verontreiniging en klimaatverandering voor ecosystemen; 9. verzoekt de Commissie en de lidstaten om samen met mondiale partners het netwerk van beschermde mariene gebieden wereldwijd te versterken door beter beheer, betere ruimtelijke planning, evaluaties en handhaving, zodat de ecologische samenhang en verbondenheid van beschermde mariene gebieden kan worden vergroot; 10. benadrukt dat IOO-visserijactiviteiten een aanzienlijke bedreiging vormen voor duurzame visserij en voor het weerstandsvermogen van mariene ecosystemen; 11. benadrukt dat het toerisme in Antarctica op een duurzame manier moet verlopen; dringt er derhalve bij de CCAMLR op aan ervoor te zorgen dat het toerisme dienovereenkomstig verloopt en geen negatieve gevolgen heeft voor het ecosysteem; 12. benadrukt dat de instelling van deze twee nieuwe MPA’s een belangrijke bijdrage zou vormen aan de mondiale dimensie van de biodiversiteitsstrategie van de EU; roept de Commissie en de lidstaten op om de instelling van deze MPA’s als uitgangspunt te nemen bij de wereldwijde onderhandelingen in het kader van het Verdrag inzake biologische diversiteit tijdens de CoP15-biodiversiteitsconferentie van de VN in Kunming, China; 13. merkt op dat met de instelling van MPA’s van meer dan 3 miljoen km 2 in het oostelijk deel van Antarctica en de Weddellzee een van de grootste beschermde mariene gebieden in de geschiedenis zou ontstaan; 14. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de vicevoorzitter van de Europese Commissie/hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid en de lidstaten van de CCAMLR. Het Europees Parlement, – gezien het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie (hierna “het Handvest” genoemd), – gezien artikel 2 van het Verdrag betreffende de Europese Unie (VEU), – gezien het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de bijbehorende jurisprudentie van het Europees Hof voor de Rechten van de Mens (EHRM), – gezien de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens, – gezien de jurisprudentie van het Hof van Justitie van de Europese Unie (HvJ-EU) en van het EHRM, – gezien de mededeling van de Commissie van 12 november 2020, getiteld “Een Unie van gelijkheid: strategie voor gelijkheid van lhbtiq’ers 2020-2025” ( COM(2020)0698 ), – gezien de mededeling van de Commissie van 24 maart 2021, getiteld “EU-strategie voor de rechten van het kind (2020-2025)” ( COM(2021)0142 ), – gezien de resultaten van de enquête over de situatie van lhbt-personen in de EU, uitgevoerd door het Bureau van de Europese Unie voor de grondrechten (FRA) in 2019, – gezien Verordening (EU, Euratom) 2020/2092 van het Europees Parlement en de Raad van 16 december 2020 betreffende een algemeen conditionaliteitsregime ter bescherming van de Uniebegroting (1) (“de verordening inzake conditionaliteit met betrekking tot de rechtsstaat”), – gezien zijn resolutie van 12 september 2018 over een voorstel houdende een verzoek aan de Raad om overeenkomstig artikel 7, lid 1, van het Verdrag betreffende de Europese Unie te constateren dat er een duidelijk gevaar bestaat voor een ernstige schending door Hongarije van de waarden waarop de Unie berust (2) , – gezien zijn resolutie van 18 december 2019 over openbare discriminatie en haatzaaiende uitlatingen ten aanzien van LGBTI-personen, zoals LGBTI-vrije zones (3) , – gezien zijn resolutie van 16 januari 2020 over hoorzittingen die plaatsvinden in het kader van artikel 7, lid 1, VEU met betrekking tot Polen en Hongarije (4) , – gezien de uitspraak van het HvJ-EU van 3 juni 2021 in zaak C-650/18, houdende verwerping van het beroep dat Hongarije had ingesteld tegen de resolutie van het Parlement van 12 september 2018 die de procedure voor het constateren van een duidelijk gevaar van een ernstige schending, door een lidstaat, van de waarden waarop de Europese Unie berust, in werking had gesteld (5) , – gezien zijn resolutie van 7 oktober 2020 over de instelling van een EU-mechanisme voor democratie, de rechtsstaat en grondrechten (6) , – gezien zijn resolutie van 11 maart 2021 over het uitroepen van de EU tot vrijheidszone voor LGBTIQ-personen (7) , – gezien zijn resolutie van 24 juni 2021 over de situatie op het gebied van seksuele en reproductieve gezondheid en rechten in de EU, in verband met de gezondheid van vrouwen (8) , – gezien de mededeling van de Commissie van 30 september 2020, getiteld “Verslag over de rechtsstaat 2020 – De situatie op het gebied van de rechtsstaat in de Europese Unie” ( COM(2020)0580 ), – gezien zijn resolutie van 24 juni 2021 over het verslag over de rechtsstaat 2020 van de Commissie (9) , – gezien de Hongaarse wet LXXIX van 2021 inzake strenger optreden tegen pedofiele delinquenten en tot wijziging van bepaalde wetten ter bescherming van kinderen (“het wetsvoorstel” en, na afkondiging, “de wet”), – gezien het onderzoek dat de Europese commissaris voor Gelijkheid op 16 juni 2021 heeft ingesteld naar de overeenstemming van de Hongaarse wetgeving met de Europese wetgeving, – gezien de brief van de commissarissen voor Justitie resp. Interne Markt aan de Hongaarse minister van Justitie (Ares S(2021) 4587976) over de onverenigbaarheid van het wetsontwerp met verscheidene wettelijke bepalingen van de EU, waaronder artikel 2, VEU over de eerbiediging van de mensenrechten, vrijheid en non-discriminatie, – gezien de brief die is ondertekend door zeventien staatshoofden en regeringsleiders tijdens de bijeenkomst van de Europese Raad van juni 2021, waarin zij verklaarden “de strijd tegen discriminatie van de lhbti-gemeenschap voort te zetten” (10) , – gezien de verklaring in de marge van de Raad Algemene Zaken van 22 juni 2021, die door achttien lidstaten gezamenlijk is ondertekend, over de aanneming van het Hongaarse wetsvoorstel (11) , – gezien Aanbeveling CM/Rec(2010)5 van het Comité van Ministers van de Raad van Europa aan de lidstaten inzake maatregelen ter bestrijding van discriminatie op grond van seksuele gerichtheid en genderidentiteit, en gezien de door de Parlementaire Vergadering van de Raad van Europa vastgestelde normen, – gezien de verklaring van de Commissaris voor de Mensenrechten van de Raad van Europa over het wetsvoorstel (12) , – gezien het arrest van het EHRM van 20 juni 2017 in de zaak Bayev e.a./Rusland (verzoekschriften nr. 67667/09 en twee andere) (13) , – gezien de vraag aan de Commissie met verzoek om mondeling antwoord van 22 juni 2021 over de schending van het EU-recht en van de rechten van lhbtiq-burgers in Hongarije als gevolg van de door het Hongaarse parlement aangenomen wetswijzigingen ( O-000050/2021 ), – gezien artikel 132, lid 2, van zijn Reglement, A. overwegende dat het Hongaarse parlement op 15 juni 2021 een wetsvoorstel heeft aangenomen dat in de basis beoogt kinderen te beschermen tegen pedofiele delinquenten, een doelstelling die door alle instellingen en lidstaten binnen de Unie wordt gedeeld en nagestreefd; overwegende dat de wet op 23 juni 2021 is afgekondigd en op 8 juli 2021 in werking zal treden (14) ; overwegende dat de wet de rechten en vrijheden van lhbtiq-personen en de rechten van kinderen drastisch en opzettelijk zal beknotten; B. overwegende dat Hongarije onlangs in de Raad een aantal verklaringen heeft afgelegd waarin het begrip “gender” in bepaalde teksten wordt uitgelegd als een verwijzing naar geslacht en zodoende het bestaan van gender wordt ontkend, met name met betrekking tot het crisisbeheersingsconcept (CMC) voor een mogelijke niet-uitvoerende militaire EU-missie in het kader van het gemeenschappelijk veiligheids- en defensiebeleid (GVDB) in Mozambique, de verordening betreffende het Fonds voor een rechtvaardige transitie en de verordening houdende gemeenschappelijke bepalingen, evenals bij andere gelegenheden; C. overwegende dat de definities van de wet bewust vaag zijn gehouden om een afschrikkend effect teweeg te brengen; overwegende dat de wet een verbod instelt op het “portretteren en bevorderen van genderidentiteiten die afwijken van het geslacht bij de geboorte, alsook van geslachtsverandering en homoseksualiteit” op scholen, in tv-programma’s en in openbaar beschikbare campagnes op platformen voor personen jonger dan 18 jaar, zelfs voor educatieve doeleinden; overwegende dat dergelijke inhoud krachtens de wet niet mag worden beschouwd als een aankondiging van een openbare dienst of als reclame voor maatschappelijke verantwoordelijkheid, zelfs niet als die bestemd is voor volwassenen; overwegende dat met de nieuwe wet wijzigingen worden aangebracht in de Wet op de kinderbescherming, de Wet gezinsbescherming, de Wet inzake bedrijfsreclame, de Mediawet en de Wet op het openbaar onderwijs; D. overwegende dat het Parlement zich eerder veroordelend heeft uitgelaten over het misbruik van wetgeving inzake de informatie die aan minderjarigen ter beschikking wordt gesteld, vooral op het gebied van onderwijs en media, teneinde inhoud en materiaal over lhbti-onderwerpen te censureren, met name in Litouwen en Letland; E. overwegende dat de Poolse president Andrzej Duda in 2018 heeft verklaard dat hij zou overwegen in navolging van Rusland een zogenaamde wet tegen “homopropaganda” uit te vaardigen die lhbtiq-media, -literatuur en -bijeenkomsten, zoals Pride, zou verbieden; overwegende dat de Poolse staatssecretaris van Justitie Michal Wos in juni 2021 heeft aangekondigd dat Polen momenteel werkt aan een wet die erop gericht is “lhbt-propaganda” te verbieden; F. overwegende dat de Tsjechische president Milos Zeman in juni 2021 tijdens een media‑interview over de nieuwe anti-lhbtiq-wet in Hongarije vernederende opmerkingen heeft gemaakt over de transgendergemeenschap; G. overwegende dat soortgelijke zorgwekkende ontwikkelingen zijn waargenomen in Kroatië, met name het aangekondigde voorstel van de conservatieve partij Most om “een verbod op de blootstelling van kinderen aan lhbt propaganda” op te nemen in de wetten die in het Kroatische parlement worden behandeld, en aanvallen op lhbti personen op 3 juli 2021, de dag van de twintigste Zagreb Pride; overwegende dat de president en vicevoorzitter van de partij Most op 4 juli 2021 rechtszaken hebben aangekondigd tegen de lhbti-organisaties die Most beschuldigden van het uitdragen van onverdraagzaamheid en homofobie en het aanzetten tot verdeeldheid en haat; H. overwegende dat Rusland in 2013 een federale wet heeft ingevoerd “om kinderen te beschermen tegen informatie waarin wordt gepleit voor het ontkennen van traditionele gezinswaarden”, met als doel de normalisering van homoseksualiteit in de media te verbieden; overwegende dat tal van mensenrechtenorganisaties overal ter wereld hebben verklaard dat de Russische wet lhbtiq-jongeren in gevaar brengt; I. overwegende dat krachtens artikel 2, VEU eerbied voor de menselijke waardigheid, vrijheid, democratie, gelijkheid, de rechtsstaat en eerbiediging van de mensenrechten, waaronder de rechten van personen die tot minderheden behoren, de waarden zijn waarop de Unie berust; J. overwegende dat in de strategie voor gelijkheid van lhbtiq’ers van de Commissie de gemeenschappelijke koers van de Unie voor de bescherming van de rechten van lhbtiq-personen in alle lidstaten wordt vastgesteld, en dat gelijkheid en non-discriminatie kernwaarden en grondrechten in de EU zijn, die zijn verankerd in haar Verdragen en in het Handvest van de grondrechten; K. overwegende dat Commissievoorzitter Ursula von der Leyen de wet “schandalig” heeft genoemd en de bevoegde commissarissen heeft opgedragen zich tot de Hongaarse regering te wenden (15) ; overwegende dat de commissarissen voor Justitie resp. Interne Markt de Hongaarse minister van Justitie een brief hebben gestuurd waarin zij stelden dat de wet in strijd is met de volgende rechten: het recht op een privéleven en een familie- en gezinsleven (artikelen 7 en 9 van het Handvest); de vrijheid van meningsuiting en van informatie (artikel 11 van het Handvest); de vrijheid van ondernemerschap (artikel 16 van het Handvest); en non-discriminatie (artikel 21 van het Handvest); overwegende dat de richtlijn audiovisuele mediadiensten (16) , de richtlijn inzake elektronische handel (17) en artikel 56 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU) van toepassing zijn op ten minste een aantal van de gereguleerde scenario’s, en dat de artikelen 34 en 36, VWEU ook van toepassing kunnen zijn op en worden geschonden door de betwiste bepalingen van de wet; overwegende dat vóór 30 juni 2021 een antwoord op deze brief wordt verwacht; (18) overwegende dat de Hongaarse minister van Justitie op 1 juli 2021 heeft geantwoord; L. overwegende dat achttien lidstaten (19) een verklaring hebben ondertekend waarin de Commissie wordt opgeroepen alle haar ter beschikking staande instrumenten te gebruiken om de volledige naleving van het EU-recht te waarborgen, onder meer door de zaak naar het HvJ-EU te verwijzen; M. overwegende dat zeventien staatshoofden en regeringsleiders op 24 juni 2021 een gezamenlijke verklaring hebben aangenomen waarin zij verklaren dat zij zullen blijven strijden tegen de discriminatie van de lhbtiq-gemeenschap en waarin zij de verdediging van de grondrechten van lhbtiq-personen bekrachtigen (20) ; N. overwegende dat de Commissaris voor de Mensenrechten van de Raad van Europa er bij de leden van het Hongaarse parlement op heeft aangedrongen het wetsvoorstel te verwerpen; overwegende dat zij stelde dat het wetsvoorstel in strijd is met de rechten en identiteit van lhbtiq-personen en dat het ook de vrijheid van meningsuiting en onderwijs van alle Hongaren inperkt (21) ; O. overwegende dat de leiders van de lidstaten van de Raad van Europa volgens Aanbeveling CM/Rec(2010)5 van het Comité van Ministers van de Raad van Europa aan de lidstaten inzake maatregelen ter bestrijding van discriminatie op grond van seksuele gerichtheid of genderidentiteit, de verantwoordelijkheid hebben om voorlichting te geven, vooroordelen en discriminatie te bestrijden en zich in te zetten voor de aanvaarding van lhbtiq-personen; P. overwegende dat het EHRM in de zaak Bayev e.a./Rusland oordeelde dat wetgeving die de bevordering van homoseksualiteit verbiedt, die ook wel bekendstaat als de “wet tegen homopropaganda”, in strijd was met artikel 10 (vrijheid van meningsuiting) en artikel 14 (verbod op discriminatie) van het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens, en derhalve discriminerend was, en dat deze wetgeving de vooroordelen tegen lhbtiq-personen heeft versterkt, hetgeen onverenigbaar is met de waarden van een democratische samenleving; Q. overwegende dat het Parlement de lidstaten herhaaldelijk heeft aangespoord om het recht op uitgebreide, wetenschappelijk correcte en onderbouwde, op de leeftijd afgestemde en oordeelvrije seksuele voorlichting en informatie over seks en relaties te garanderen; overwegende dat internationale mensenrechtenorganen (22) zoals de Raad van Europa hebben vastgesteld dat kinderen en jongeren recht hebben op uitgebreide seksuele voorlichting; R. overwegende dat in de lhbt-enquête van het FRA wordt benadrukt dat meer dan de helft van de respondenten tijdens hun schooltijd altijd of vaak negatieve opmerkingen of gedragingen heeft gehoord of gezien omdat een andere leerling werd beschouwd als lhbti-persoon; overwegende dat dit aantal stijgt tot 70 % voor respondenten in de leeftijdsgroep 15-17 jaar, wat wijst op de noodzaak van acceptatie en verdraagzaamheid waarvan werk moet worden gemaakt binnen de onderwijscontext; De wet, de bepalingen ervan en de schending van het EU-recht 1. veroordeelt in de krachtigste bewoordingen de door het Hongaarse parlement aangenomen wet, die een duidelijke schending vormt van de waarden, beginselen en wetten van de EU; wijst erop dat de wet in verschillende Hongaarse wetten bepalingen zal opnemen die in strijd zijn met de grondrechten uit hoofde van het Handvest en de Verdragen en de EU-wetgeving inzake de interne markt (de richtlijn audiovisuele mediadiensten en de richtlijn inzake elektronische handel); is van mening dat de wet in strijd is met het gevestigde EU-acquis; 2. is ingenomen met de door achttien lidstaten ondertekende verklaring waarin de Commissie wordt opgeroepen juridische stappen te ondernemen, en met het feit dat de voorzitter van de Commissie en afzonderlijke commissarissen het wetsvoorstel veroordelen; neemt kennis van de brief aan de Hongaarse minister van Justitie met het verzoek om uiterlijk 30 juni 2021 opheldering en informatie te verschaffen over de genoemde punten; verzoekt de Commissie dit antwoord openbaar te maken; 3. neemt kennis van het verzoek van de Commissie om een constructief en loyaal debat met Hongarije; betreurt het echter dat de wet op 23 juni 2021 is afgekondigd, ondanks de tegenwerpingen van internationale organisaties; verzoekt de Commissie onmiddellijk juridische stappen te ondernemen, namelijk door op grond van artikel 258, VWEU een versnelde inbreukprocedure in te leiden tegen Hongarije in verband met de wet; verzoekt de Commissie zo nodig gebruik te maken van alle procedurele instrumenten van het Hof van Justitie, met inbegrip van verzoeken om een versnelde procedure en voorlopige maatregelen, waaronder sancties voor niet-naleving van die maatregelen; 4. herinnert eraan dat een lidstaat die van mening is dat een andere lidstaat een verplichting uit hoofde van de Verdragen niet is nagekomen, de zaak overeenkomstig artikel 259, VWEU aanhangig kan maken bij het HvJ-EU; verzoekt de lidstaten dit artikel met betrekking tot de wet in werking te laten treden indien de Commissie nalaat te handelen; verzoekt de lidstaten een interstatelijk verzoekschrift in te dienen bij het Europees Hof voor de Rechten van de Mens met betrekking tot de aspecten die niet onder het EU-recht vallen; Lopende procedures in het kader van artikel 7, lid 1 5. benadrukt dat de wet geen op zichzelf staand voorbeeld is, maar veeleer een volgend opzettelijk en vooropgezet voorbeeld van de geleidelijke afbraak van de grondrechten in Hongarije; benadrukt dat georganiseerde, door de staat gesteunde lhbtiq-fobie en desinformatiecampagnes instrumenten zijn geworden voor politieke censuur door de Hongaarse regering, en is van mening dat dit in strijd is met artikel 2, VEU; herinnert eraan dat de Europese Unie is uitgeroepen tot vrijheidszone voor LGBTIQ-personen (23) ; 6. wijst erop dat schendingen van de mensenrechten van lhbtiq-personen deel uitmaken van een bredere politieke agenda die leidt tot de afbraak van de democratie en de rechtsstaat, zo ook mediavrijheid, en moeten worden beschouwd als systematische schendingen van artikel 2, VEU; herinnert eraan dat het Parlement in zijn resolutie van 12 september 2018 (24) reeds zijn bezorgdheid heeft geuit over het recht op gelijke behandeling en de vrijheid van meningsuiting; 7. vindt het zeer zorgwekkend dat sinds het Parlement artikel 7, lid 1, in werking heeft gesteld, de situatie op het gebied van de rechtsstaat en de grondrechten in Hongarije verder is verslechterd; wijst op het gebrek aan actie en verantwoordelijkheid van de Raad in dit verband door de jaren heen; 8. vindt het verheugend dat het Portugese voorzitterschap de eerste hoorzitting sinds 2019 heeft gehouden in het kader van artikel 7, lid 1, over de rechtsstaat in Hongarije, en is ingenomen met de verklaringen van achttien lidstaten waarin de wet wordt veroordeeld; benadrukt echter dat de dialoog tastbare resultaten moet opleveren op het gebied van maatregelen om de uitingen van de verslechtering van de grondrechten in Hongarije actief aan te pakken; herhaalt zijn verzoek aan de Raad om, als vervolg op de hoorzittingen, concrete aanbevelingen te doen aan Hongarije, zoals bepaald in artikel 7, lid 1, VEU, waaronder een aanbeveling om de wet in te trekken, en termijnen vast te stellen voor de uitvoering van die aanbevelingen; verzoekt het Sloveense voorzitterschap in september 2021 een hoorzitting over Hongarije te houden en zo spoedig mogelijk een stemming over de aanbevelingen in te plannen; merkt op dat de mensenrechten van lhbtiq-personen de afgelopen jaren geleidelijk zijn uitgekleed; 9. herinnert eraan dat de Hongaarse Mediaraad op 2 maart 2021 een gerechtelijke procedure tegen mediagroep RTL Hungary heeft aangekondigd, naar aanleiding van de uitzending van de campagne “Familie is familie”; is van mening dat deze maatregelen censuur van media-inhoud en reclame zijn en derhalve in strijd zijn met de richtlijn audiovisuele mediadiensten; benadrukt dat een aantal omroepen in de EU de Commissie heeft verzocht inbreukprocedures in te leiden (25) , samen met organisaties van het maatschappelijk middenveld; verzoekt de Commissie alle haar ter beschikking staande juridische instrumenten te gebruiken om de censuur van materiaal dat in overeenstemming is met de richtlijn audiovisuele mediadiensten, in samenhang met het Handvest, aan te pakken; 10. vindt het uiterst zorgelijk dat de achteruitgang van de mediavrijheid ertoe leidt dat minderheden, onder wie lhbti-personen, vaker als zondebok worden aangewezen en als doelwit worden gebruikt; 11. herinnert eraan dat de basiswet (grondwet) van Hongarije in december 2020 is gewijzigd om expliciet te stellen dat de moeder een vrouw is en dat de vader een man is en dat Hongarije het recht van kinderen beschermt om hun identiteit te bepalen in overeenstemming met hun geboortegeslacht, alsook hun recht op onderwijs volgens de grondwettelijke identiteit van het land en het waardesysteem dat is gebaseerd op de christelijke cultuur; merkt op dat het familierecht weliswaar een nationale bevoegdheid is, maar dat een dergelijke wijziging van de grondwet in combinatie met de vervolgwetgeving, waaronder de wet, meteen leidt tot een beperktere bescherming van de waarden als bedoeld in artikel 2, VEU; merkt op dat de Commissie van Venetië een advies heeft aangenomen over de grondwetswijzigingen die het Hongaarse parlement in december 2020 heeft aangenomen (26) ; 12. herinnert eraan dat de Commissie van Venetië op 18 juni 2013 advies CDL-AD(2013)022-e over het verbod op zogenaamde “propaganda voor homoseksualiteit” heeft aangenomen gezien de recente wetgeving in een aantal lidstaten van de Raad van Europa; 13. herinnert eraan dat het Hongaarse parlement wetgeving heeft aangenomen die adoptie beperkt tot gehuwde stellen, waarbij adoptie de facto wordt verboden voor personen die een relatie hebben met iemand van hetzelfde geslacht, en voor alleenstaande en niet-getrouwde personen, tenzij de minister van Gezinsbeleid daarvoor bijzondere toestemming verleent; benadrukt dat deze laatste voorwaarde een lid van de regering de mogelijkheid biedt om unilaterale besluiten te nemen op dit vlak; 14. herinnert eraan dat de goedkeuring van artikel 33 van de Omnibuswet van 2020 de facto een verbod inhoudt op de wettelijke gendererkenning van transgenders en interseksuelen in Hongarije, waardoor hun recht op privacy wordt geschonden en zij worden blootgesteld aan discriminatie, hetgeen ernstige psychologische gevolgen kan hebben en hun recht om actief deel te nemen aan het maatschappelijk middenveld mogelijk beperkt; merkt op dat de nationale autoriteit voor gegevensbescherming en vrijheid van informatie een advies heeft uitgebracht over artikel 33, waarin wordt gesteld dat dit in strijd is met artikel 5, lid 1, punt d), van de algemene verordening gegevensbescherming (27) ; wijst erop dat de Commissie tot dusver geen actie heeft ondernomen om deze kwestie aan te pakken; verzoekt de Commissie de zaak te onderzoeken en zo nodig gerechtelijke stappen te ondernemen; merkt op dat, hoewel het constitutioneel hof van Hongarije (28) delen van de wet ongrondwettig heeft bevonden, de overheid dit besluit nog steeds niet heeft uitgevoerd en aanvragen blijft afwijzen, zelfs indien deze vóór de inwerkingtreding van de wet zijn ingediend; merkt op dat dit een schending van de rechtsstaat vormt; 15. veroordeelt het besluit van een consumentenbeschermingsautoriteit in Boedapest (29) om uitgevers te gelasten disclaimers af te drukken op kinderboeken waarin regenbooggezinnen voorkomen, aangezien deze boeken “gedragingen bevatten die onverenigbaar zijn met traditionele genderrollen”; 16. spreekt zijn ernstige bezorgdheid uit over de steeds beperktere ruimte voor niet-gouvernementele organisaties (ngo’s) in Hongarije, met inbegrip van lhbtiq-ngo’s; is ingenomen met het arrest van het HvJ-EU in zaak C-78/18 (30) , waarin wordt verklaard dat bij Wet nr. LXXVI van 2017 inzake de transparantie van organisaties die steun uit het buitenland ontvangen, discriminerende en ongerechtvaardigde beperkingen zijn ingevoerd op buitenlandse donaties aan maatschappelijke organisaties, hetgeen in strijd is met de verplichtingen met betrekking tot het vrije verkeer van kapitaal, de eerbiediging van het privéleven, de bescherming van persoonsgegevens en de vrijheid van vereniging; wijst op de intrekking van die wet, maar maakt zich zorgen over nieuwe beperkingen voor de financiering van het maatschappelijk middenveld in Hongarije, zoals selectieve audits door de nationale rekenkamer en de verplichting om alle donoren op te geven in verslagen van algemeen nut die openbaar toegankelijk zijn; is van mening dat dergelijke beperkingen noch noodzakelijk noch evenredig zijn en niet in overeenstemming zijn met de jurisprudentie van het HvJ-EU of met de conclusies van het verslag over de financiering van verenigingen dat de Commissie van Venetië tijdens haar 118e plenaire vergadering van 15 en 16 maart 2019 heeft aangenomen; 17. verklaart alles in het werk te zullen stellen om de rechten van het kind in de EU en daarbuiten te verdedigen; is van mening dat de bevordering van verdraagzaamheid, acceptatie en diversiteit, in plaats van de bevordering van lhbtiq-fobie en haat, moet dienen als leidend beginsel voor het waarborgen van de eerbiediging van de belangen van het kind; is in dat verband van mening dat het in verband brengen van seksuele gerichtheid en genderidentiteit met pedofilie of aanvallen op de rechten van het kind een duidelijke poging is om mensenrechtentaal in te zetten als instrument om discriminerend beleid tot stand te brengen; is van mening dat dit in strijd is met internationale mensenrechtenbeginselen en -normen; 18. vindt het bezwaarlijk dat de wet lijkt op de Russische wet inzake lhbt-propaganda uit 2013, die ernstige schade heeft toegebracht aan de lhbtiq-gemeenschap in Rusland; verzoekt de Commissie verder onderzoek te doen naar de financiering van anti-lhbtiq-campagnes in de EU, die duidelijk een bedreiging vormen voor de democratie en de nationale veiligheid in de EU; Maatregelen die de Commissie moet nemen 19. herhaalt zijn oproepen aan de Commissie en de Raad om nu eindelijk te onderkennen dat onverwijld actie moet worden ondernomen ter verdediging van de waarden zoals bedoeld in artikel 2, VEU, en toe te geven dat een lidstaat geen wijzigingen aan zijn wetgeving, inclusief de bepalingen van zijn grondwet, kan aanbrengen op een wijze die tot een verminderde bescherming van die waarden leidt (31) ; wijst erop dat dit verboden is krachtens de Verdragen, zoals onlangs uitgelegd door het HvJ-EU in zaak C-896/19 (32) ; 20. is van mening dat de wet rechtstreeks indruist tegen de strategie voor gelijkheid van lhbtiq’ers van de Commissie; dringt er bij de Commissie op aan ervoor te zorgen dat de strategie in alle lidstaten van de EU op gelijke wijze wordt uitgevoerd; 21. verzoekt de Raad en de Commissie de horizontale discriminatierichtlijn, die al meer dan tien jaar in de Raad geblokkeerd is, met spoed te deblokkeren (33) ; 22. wijst erop dat er nog geen passende reactie is gekomen op het initiatief van het Parlement in verband met het instellen van een EU-mechanisme voor democratie, de rechtsstaat en de grondrechten, dat door een interinstitutioneel akkoord tussen het Parlement, de Commissie en de Raad zou worden geregeld; verzoekt de Commissie en de Raad om onverwijld in onderhandeling te treden met het Parlement over een interinstitutioneel akkoord overeenkomstig artikel 295, VWEU; 23. herhaalt zijn standpunt over de verordening inzake conditionaliteit met betrekking tot de rechtsstaat, die op 1 januari 2021 in werking is getreden en in al haar onderdelen rechtstreeks toepasselijk is in de Europese Unie en al haar lidstaten voor alle middelen van de EU-begroting, inclusief de middelen die sindsdien via het EU-herstelinstrument zijn toegewezen; 24. herinnert eraan dat de verordening inzake conditionaliteit met betrekking tot de rechtsstaat een duidelijke definitie van de rechtsstaat geeft die nauw verband houdt met de andere waarden van de Unie, waaronder de grondrechten en non-discriminatie; is van mening dat door de staat gesteunde discriminatie van minderheden rechtstreekse gevolgen heeft voor de selectie van de projecten waaraan de lidstaten EU-middelen besteden, en derhalve rechtstreekse gevolgen hebben voor de bescherming van de financiële belangen van de Unie; verzoekt de Commissie onmiddellijk de procedure als bedoeld in artikel 6, lid 1, van de verordening inzake conditionaliteit met betrekking tot de rechtsstaat in te leiden; 25. is van mening dat er ernstige twijfel bestaat over de capaciteit van de Hongaarse autoriteiten om EU-middelen op niet-discriminerende wijze en in overeenstemming met het Handvest te beheren; roept de Commissie op de aanneming van de wet te beoordelen in verband met de horizontale randvoorwaarde waarmee wordt gegarandeerd dat Verordening (EU) 2021/1060 van het Europees Parlement en de Raad van 24 juni 2021 houdende gemeenschappelijke bepalingen inzake het Europees Fonds voor regionale ontwikkeling, het Europees Sociaal Fonds Plus, het Cohesiefonds, het Fonds voor een rechtvaardige transitie en het Europees Fonds voor maritieme zaken, visserij en aquacultuur en financiële regels voor die fondsen en voor het Fonds voor asiel, migratie en integratie, het Fonds voor interne veiligheid en het Instrument voor financiële steun voor grensbeheer en visa (34) (verordening gemeenschappelijke bepalingen) in overeenstemming is met het Handvest; verzoekt de Commissie de maatregelen te nemen waarin de verordening gemeenschappelijke bepalingen voorziet met betrekking tot uitgaven in verband met de desbetreffende fondsen en erop toe te zien dat de partnerschapsovereenkomst en programma’s voor Hongarije voor de periode 2021-2027 niet worden goedgekeurd totdat volledige naleving van de horizontale randvoorwaarde in verband met de naleving van het Handvest is gewaarborgd, zoals bepaald in de artikelen van de verordening houdende gemeenschappelijke bepalingen; herinnert eraan dat elke handeling van de Commissie die niet in overeenstemming is met het EU-recht kan worden aangevochten bij het HvJ-EU; 26. uit zijn ernstige bezorgdheid over de verenigbaarheid van het ontwerp van het Hongaarse herstel- en veerkrachtplan met Verordening (EU) 2021/241 van het Europees Parlement en de Raad van 12 februari 2021 tot instelling van de herstel- en veerkrachtfaciliteit (35) en met het Handvest; verzoekt de Commissie en de Raad alle in het ontwerp van het Hongaarse herstel- en veerkrachtplan geschetste maatregelen zorgvuldig te analyseren en het plan alleen goed te keuren indien wordt vastgesteld dat het niet bijdraagt tot de tenuitvoerlegging van de wet en er vervolgens toe leidt dat de EU-begroting actief bijdraagt aan schendingen van de grondrechten in Hongarije; 27. wijst erop dat lhbtiq-rechten mensenrechten zijn; herhaalt zijn oproep aan de lidstaten, met name Hongarije, om ervoor te zorgen dat de bestaande wetgeving inzake onderwijs en informatie die beschikbaar is voor minderjarigen volledig in overeenstemming is met de grondrechten die zijn verankerd in het EU-recht en het internationaal recht, en om te zorgen voor toegang tot uitgebreide seksuele en relationele voorlichting die wetenschappelijk correct, onderbouwd, op de leeftijd afgestemd en oordeelvrij is; herinnert eraan dat de gepubliceerde informatie een weerspiegeling moet vormen van de diverse seksuele gerichtheden, genderidentiteiten, genderexpressies en geslachtskenmerken, teneinde desinformatie op basis van stereotypen of vooroordelen tegen te gaan; verzoekt de Commissie al het nodige te doen om erop toe te zien dat de grondrechten in Hongarije worden geëerbiedigd; verzoekt de EU-instellingen en de lidstaten zich uit te spreken tegen lhbtiq-fobe haatzaaiende uitlatingen, met name van regeringen en politici; o o o 28. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de regeringen en parlementen van de lidstaten, de Raad, de Commissie en het Comité van de Regio’s.