Het Europees Parlement , – gezien het Jaarverslag over de activiteiten van de Europese Ombudsman in 2010, – gezien artikel 24, lid 3, artikel 228 en artikel 298 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU), – gezien de artikelen 41 en 43 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, – gezien zijn resolutie van 18 juni 2008 (1) over de aanneming van een besluit van het Europees Parlement tot wijziging van zijn Besluit 94/262/EGKS, EG, Euratom van 9 maart 1994 inzake het Statuut van de Europese Ombudsman en de algemene voorwaarden voor de uitoefening van zijn ambt, – gezien de raamovereenkomst over samenwerking die op 15 maart 2006 is gesloten tussen het Europees Parlement en de Ombudsman, en die op 1 april 2006 in werking is getreden, – gezien de uitvoeringsbepalingen van het Statuut van de Ombudsman van 1 januari 2009 (2) , – gezien zijn voorgaande resoluties over de activiteiten van de Europese Ombudsman, – gezien artikel 205, lid 2, tweede en derde zin, van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie verzoekschriften ( A7-0285/2011 ), A. overwegende dat het Jaarverslag 2010 over de werkzaamheden van de Europese ombudsman op 10 mei 2011 officieel is aangeboden aan de Voorzitter van het Parlement en dat de ombudsman, de heer Nikiforos Diamandouros, zijn verslag op 23 mei 2011 in Brussel aan de Commissie verzoekschriften heeft voorgelegd; B. overwegende dat artikel 24 VWEU bepaalt: „Iedere burger van de Unie kan zich wenden tot de overeenkomstig artikel 228 ingestelde ombudsman”; C. overwegende dat artikel 41 van het Handvest van de grondrechten het volgende bepaalt: „Eenieder heeft er recht op dat zijn zaken onpartijdig, billijk en binnen een redelijke termijn door de instellingen en organen van de Unie worden behandeld”; D. overwegende dat het gemeenschappelijk buitenlands beleid, het veiligheidsbeleid en de bevoegdheden van de Europese Raad onder de bevoegdheid vallen van de Europese Ombudsman; E. overwegende dat artikel 43 van het Handvest bepaalt dat „iedere burger van de Unie en iedere natuurlijke of rechtspersoon met verblijfplaats of statutaire zetel in een lidstaat het recht [heeft] zich tot de ombudsman van de Unie te wenden over gevallen van wanbeheer bij het optreden van de communautaire instellingen of organen, met uitzondering van het Hof van Justitie bij de uitoefening van zijn gerechtelijke taak”; F. overwegende dat het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie met de inwerkingtreding van het Verdrag van Lissabon in de meeste lidstaten bindende werking heeft gekregen, hetgeen de besluiten van de ombudsman extra legitimiteit verschaft; G. overwegende dat met de inwerkingtreding van het Verdrag van Lissabon een rechtsgrondslag is ingevoerd voor gezamenlijke regels inzake administratieve procedures in instellingen, organen en instanties van de EU, die overeenkomstig artikel 298 van het VWEU „steunen op een open, doeltreffend en onafhankelijk Europees ambtenarenapparaat”, en die gevolgen hebben voor de werkzaamheden van de Europese ombudsman onder meer doordat er een Europese dienst voor extern optreden is opgericht en doordat de Europese Raad een Europese instelling is geworden; H. overwegende dat er sprake is van wanbeheer, wanneer een openbare instelling niet handelt volgens een regel of beginsel waaraan zij gebonden is; I. overwegende dat de heer Diamandouros door het Parlement in zijn plenaire vergadering van 20 januari 2010 in Straatsburg is herkozen tot Europese Ombudsman en op 25 oktober 2010 voor het Hof van Justitie in Luxemburg de eed heeft afgelegd; J. overwegende dat de Europese Ombudsman op 27 september 2010 zijn vijftienjarig bestaan als instelling heeft gevierd, en in deze periode meer dan 36.000 klachten heeft behandeld en meer dan 3.800 onderzoeken heeft verricht naar mogelijk wanbeheer; K. overwegende dat de Ombudsman van de vijftiende verjaardag van zijn instelling gebruik heeft gemaakt om een nieuwe strategie voor zijn mandaat 2009-2014 te lanceren; overwegende dat deze strategie gericht is op het luisteren naar belanghebbenden, het sneller leveren van resultaten, het leveren van een positieve bijdrage tot de administratieve cultuur van de Unie, het verstrekken van tijdige en nuttige informatie aan belanghebbenden en burgers, en het permanent heroverwegen van het gebruik van de beschikbare middelen; L. overwegende dat de Ombudsman in 2010 2.667 klachten heeft ontvangen; overwegende dat dit een daling betekent met meer dan 400 ten opzichte van 2009; M. overwegende dat de ombudsman 326 onderzoeken heeft afgerond (tegen 318 in 2009), waarvan 323 gebaseerd waren op klachten; overwegende dat de gemiddelde tijd die nodig was voor afronding van onderzoeken is gedaald van 13 maanden in 2008 tot negen maanden in 2009 en 2010; overwegende dat de meeste onderzoeken (66%) binnen een jaar en meer dan de helft (52%) binnen drie maanden waren afgerond; N. overwegende dat de ombudsman op eigen initiatief onderzoek kan verrichten als hij voornemens is een mogelijk geval van wanbeheer te onderzoeken op de grondslag van een klacht van een onbevoegd persoon, of wanneer er kennelijk sprake is van een systemisch probleem in de instellingen; overwegende dat de ombudsman in 2010 drie onderzoeken op eigen initiatief heeft afgerond en zes geopend; O. overwegende dat 65% van de in 2010 geopende onderzoeken betrekking had op de Europese Commissie (in 2009 56%), 10% op het Europees Bureau voor personeelsselectie (EPSO), 7% op het Europees Parlement, 2% op de Raad van de Europese Unie en 1% op het Hof van Justitie van de Europese Unie; P. overwegende dat de betrokken instelling in 2010 in meer dan de helft van de gevallen (55%) heeft ingestemd met een minnelijke schikking of oplossing van het probleem; Q. overwegende dat de ombudsman een aanvullende opmerking kan doen uitgaan als zich, tijdens de behandeling van een zaak, een gelegenheid voordoet om de kwaliteit van het openbaar bestuur te verbeteren; overwegende dat de ombudsman in 2010 in 14 gevallen aanvullende opmerkingen heeft gemaakt (tegen 28 in 2009) ter verbetering van de aan de burgers geboden dienstverlening; R. overwegende dat er een kritische opmerking wordt gemaakt in gevallen dat (i) de betrokken instelling het geval van wanbeheer niet meer ongedaan kan maken, (ii) het wanbeheer geen algemene gevolgen heeft of (iii) vervolgmaatregelen door de ombudsman onnodig worden geacht; S. overwegende dat een kritische opmerking voor de indiener van de klacht bevestigt dat zijn klacht gegrond was en dat de instelling erdoor wordt gewezen op wat zij fout heeft gedaan, zodat zij voortaan wanbeheer kan voorkomen, overwegende dat het aantal kritische opmerkingen de afgelopen jaren voortdurend daalt, en wel van 44 in 2008 via 35 in 2009 tot 33 in 2010; T. overwegende dat er een ontwerpaanbeveling wordt uitgegeven als maatregelen van de ombudsman noodzakelijk zijn, als het wanbeheer kan worden opgeheven of als het wanbeheer bijzonder ernstig is of algemene gevolgen heeft; U. overwegende dat de ombudsman in 2010 in 12% van de gevallen (40) wanbeheer heeft vastgesteld, overwegende dat hij in zeven van deze gevallen positieve resultaten heeft geboekt door ontwerpaanbevelingen te doen; V. overwegende dat de ombudsman , als een instelling of orgaan niet op bevredigende wijze reageert op een ontwerpaanbeveling, een speciaal verslag kan toezenden aan het Europees Parlement; W. overwegende dat een speciaal verslag het laatste wapen is waarover de ombudsman beschikt en dat het de laatste stap van betekenis is die hij bij het behandelen van een zaak kan nemen, daar de aanneming van een resolutie en het gebruik van zijn bevoegdheden onderworpen zijn aan het politieke oordeel van het Parlement, X. overwegende dat de ombudsman in 2010 één speciaal verslag bij het Parlement heeft ingediend; 1. keurt het door de Europese Ombudsman ingediende jaarverslag over het jaar 2010 goed en feliciteert de Ombudsman met zijn herverkiezing in januari 2010; 2. neemt kennis van de nieuwe strategie die de ombudsman heeft ontwikkeld voor zijn huidige ambtstermijn, die ten grondslag ligt aan zijn initiatieven en werkzaamheden; stelt vast dat deze strategie o.m. permanent overleg omvat met indieners van klachten, maatschappelijke organisaties en andere belanghebbenden, de vaststelling van optimale werkmethoden op het gebied van samenwerking en overleg met collega's in het Europees Netwerk van Ombudsmannen, het eerlijker en doorzichtiger maken van EU-procedures, en bevordering van een cultuur van dienstverlening in de ambtenarenapparaten van de EU-instellingen; 3. beklemtoont dat transparantie, toegang tot informatie en eerbiediging van de rechten van de Europese burgers de noodzakelijke voorwaarden zijn voor het behoud van het vertrouwen onder de burgers in de institutionele organen; 4. beschouwt de rol van de ombudsman bij de bevordering van openheid en verantwoordingsplicht in het besluitvormingsproces en het overheidsapparaat van de Europese Unie als een wezenlijke bijdrage tot een Unie waarin de besluiten overeenkomstig artikel 1, lid 2, van het Verdrag betreffende de Europese Unie „in zo groot mogelijke openheid en zo dicht mogelijk bij de burger worden genomen”; 5. wijst er andermaal op dat de instelling Europese ombudsman op 27 september 2010 haar vijftienjarig bestaan heeft gevierd; stelt vast dat de ombudsman in deze 15 jaar heeft gereageerd op meer dan 36.000 klachten en een belangrijke rol heeft gespeeld door de Europese instellingen bij te staan bij het bieden van verhaalmogelijkheden en het opvoeren van de kwaliteit van hun bestuursapparaat; 6. stelt vast dat de ervaringen van deze 15 jaar van werkzaamheden de instelling Ombudsman een werkelijk inzicht hebben verschaft in ontwikkelingen op het gebied van wanbeheer, systemische problemen en structurele zwakten in overheidsapparaten, waardoor zij in staat wordt gesteld overheidsapparaten te sturen om herhaling van fouten te voorkomen en de kwaliteit en doorzichtigheid van hun werkzaamheden te verbeteren; 7. spreekt zijn waardering uit voor het initiatief van de ombudsman regelmatig onderzoeken te publiceren waarin hij nagaat welke maatregelen de EU-instellingen hebben genomen naar aanleiding van zijn kritische en aanvullende opmerkingen; stelt vast dat het algemene percentage van bevredigende vervolgmaatregelen in 2009 81% was (94% voor aanvullende en 70% voor kritische opmerkingen); ziet dit als een bemoedigende ontwikkeling; is niettemin van oordeel dat er ruimte is voor verbetering, met name van het percentage kritische opmerkingen; verzoekt de instellingen met klem ter verbetering van hun percentage vervolgmaatregelen met de ombudsman samen te werken; 8. spreekt zijn waardering uit voor de constructieve samenwerking tussen de ombudsman en de instellingen en organen van de EU; steunt de ombudsman in zijn rol van extern controlemechanisme en als waardevolle bron van permanente verbetering van het Europese overheidsapparaat; 9. looft de ombudsman wegens het nieuwe logo en de herkenbaarheid van zijn instelling en wegens zijn jaarverslag nieuwe stijl, prijst de ombudsman eveneens voor de vergroting van de doorzichtigheid van zijn instelling doordat hij op zijn website gegevens plaatst over alle nieuwe onderzoeken naar klachten die hij opent; 10. onderstreept de noodzaak van betere voorlichting van de burgers omtrent de wijze van functioneren van de instelling en van de informatiewebsite die de transparantie van de ombudsman bekrachtigt; 11. stelt voor dat er, als de ombudsman zijn jaarverslag voorstelt tijdens een vergadering van de Commissie verzoekschriften, niet alleen vertegenwoordigers van de Commissie aanwezig zijn, maar eveneens van het ambtenarenapparaat van het Europees Parlement, van de Raad, en van andere instellingen, agentschappen, diensten en organen van de EU die aanleiding hebben gegeven tot een onderzoek, een bijzonder verslag, kritische opmerkingen of andere maatregelen van de ombudsman, om opmerkingen te maken over het verslag en deel te nemen aan de gedachtewisseling; dringt er bij de ambtenarenapparaten van het Parlement, de Raad en andere betrokken EU-instellingen, -agentschappen en -organen met klem op aan zich te doen vertegenwoordigen bij toekomstige bijeenkomsten als het jaarverslag van de ombudsman wordt gepresenteerd en besproken; gelooft dat hun deelname aan het debat en hun gedachtewisseling over goed bestuur en de moeilijkheden die na de aanbevelingen en opmerkingen van de ombudsman zijn overwonnen, ten goede zullen komen aan de dienstverlening aan de burger, de interinstitutionele dialoog en de totstandbrenging van een waarachtige cultuur van dienstbaarheid; 12. vraagt de ombudsman het Europees Parlement op de hoogte te houden van de ontwikkeling van zijn relaties met de nieuwe Europese Dienst voor extern optreden en de Europese Raad; 13. stelt vast dat de ombudsman in 2010 2.667 klachten heeft ontvangen van burgers, bedrijven, verenigingen, ngo's en regionale bureaus; stelt vast dat dit een daling betekent met meer dan 400 klachten ten opzichte van het jaar daarvoor; 14. stem ermee in dat deze daling van niet-ontvankelijke klachten kan worden toegeschreven aan de interactieve gids die in 2009 op de website van de ombudsman is geplaatst en die er op doelmatige wijze toe bijdraagt dat indieners van klachten worden doorverwezen naar het orgaan dat hen het best kan helpen; 15. moedigt de Europese ombudsman aan om het Europees Netwerk van Ombudsmannen te blijven bevorderen zodat een betrouwbare gegevensbank tot stand kan komen en de Europese burgers beter worden geïnformeerd omtrent de verdeling van verantwoordelijkheden tussen de Europese ombudsman, de nationale ombudsmannen en de Commissie verzoekschriften van het Europees Parlement; 16. onderstreept dat het Parlement zelf middelen moet vrijmaken om een soortgelijke website te installeren ten behoeve van zijn Commissie verzoekschriften om de zichtbaarheid en doorzichtigheid van de instelling op te voeren, ten einde eveneens bij te dragen tot beperking van het aantal niet-ontvankelijke verzoekschriften en tegelijkertijd sturing en advies te verschaffen aan indieners van verzoekschriften en de efficiëntie en doelmatigheid van de verzoekschriftenprocedure te verbeteren; 17. stelt met voldoening vast dat het aantal kritische opmerkingen van de ombudsman gestaag daalt (33 in 2010, 35 in 2009, 44 in 2008 en 55 in 2007); is het ermee eens dat hierdoor wordt aangetoond dat de EU-instellingen zich proactiever opstellen bij het oplossen van klachten, en dat de ombudsman zich door zijn effectief optreden een zekere legitimiteit heeft verworven bij diezelfde instellingen; 18. spreekt zijn waardering uit voor het feit dat de tijd die de ombudsman gemiddeld nodig heeft om onderzoeken af te ronden steeds korter wordt (in 2009 en 2010 ca. negen maanden); dringt erop aan de noodzakelijke middelen in te zetten om deze periode nog korter te maken om beter in staat te zijn te voldoen aan de verwachtingen van EU-burgers; 19. stelt vast dat 65% (219) van de in 2010 door de ombudsman op gang gebrachte onderzoeken de Commissie betroffen; is verontrust over de krachtige stijging ten opzichte van de 56% (191 onderzoeken) in 2009 en vraagt de commissaris, speciaal de commissaris belast met inter-institutionele betrekkingen en administratie, nogmaals actie te ondernemen om zo snel mogelijk duidelijke verbetering in deze situatie te brengen; 20. neemt kennis van de verontrusting van de ombudsman over het relatief hoge aantal onbevredigende antwoorden van de Commissie op zijn kritische opmerkingen (10 van de 32); is het eens met het standpunt van de ombudsman dat er nog veel werk moet worden gedaan om ambtenaren ervan te overtuigen dat een defensieve houding ten opzichte van de ombudsman een gemiste kans is voor hun instellingen en het gevaar in zich bergt dat het beeld van de Unie als geheel schade oploopt; dringt aan op radicale verbetering van de beantwoordingsprocedure, waartoe ook behoort bekorting van de voor het formuleren van een antwoord benodigde tijd (vooral in tijdsgevoelige zaken), en het vinden van oplossingsgerichte in plaats van defensieve antwoorden; wijst erop dat de Europese burgers overeenkomstig het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie recht hebben op behoorlijk bestuur; 21. wijst erop dat de ombudsman in 2010 in veruit het grootste deel van de gevallen een beweerd gebrek aan doorzichtigheid in het overheidsapparaat van de EU heeft onderzocht; stelt vast dat deze bewering deel vormde van 33% van alle afgeronde onderzoeken en de weigering van informatie en van de toegang tot documenten omvatte; deelt de teleurstelling van de ombudsman dat het aantal doorzichtigheidsgevallen de afgelopen jaren onafgebroken hoog is gebleven; 22. stelt vast dat de ombudsman in 2010 één speciaal verslag heeft ingediend over de weigering van de Commissie documenten openbaar te maken en met de nodige transparantie met hem samen te werken; wijst er nogmaals op dat het verslag van de Commissie verzoekschriften over het bijzondere verslag door het Parlement op 25 november 2010 (3) is aangenomen; wijst erop dat de Commissie in de aangenomen resolutie dringend werd opgeroepen aan het Parlement de plechtige toezegging te doen dat zij haar plicht van oprechte samenwerking met de Europese ombudsman zou nakomen; 23. zou graag een voorlichtingscampagne onder de ambtenaren van de instellingen zien gestart om hen gerust te stellen over de bereidheid van de ombudsman tot uitwisselen en luisteren, en te accentueren hoe heilzaam een optreden van de ombudsman kan zijn om de administratie dichter bij de burger te brengen; 24. wijst er andermaal op dat Verordening (EG) nr. 1049/2001 (4) inzake beschikbaarheid van documenten van EU-instellingen reeds 10 jaar van kracht is; herinnert eraan dat het kerndenkbeeld van de verordening is dat openheid de regel en geheimhouding de uitzondering is; merkt op dat de instellingen nog steeds worstelen met deze gedachte; meent daarom dat de instellingen, diensten en organen van de EU zich dit beginsel bij het opstellen van documenten voor ogen moeten houden en het juiste evenwicht moeten vinden tussen de nodige transparantie en de werkelijke noodzaak van vertrouwelijkheid; 25. wijst erop dat Verordening (EG) nr. 1049/2001 op dit moment nog wordt herschikt; betreurt het gebrek aan voortgang in de herschikkingsprocedure; verzoekt de Raad en de Commissie met klem meer open te staan voor het verschaffen van toegang tot documenten en gegevens aan burgers en aan het Europees Parlement ; 26. moedigt de ombudsman aan te blijven aandringen op het grondrecht van toegang tot documenten, de correcte tenuitvoerlegging van het doorzichtigheidsbeginsel in de besluitvormingsprocedure, een burgervriendelijke cultuur van dienstverlening en een proactieve houding van de instellingen, agentschappen en organen van de EU met betrekking tot het plaatsen van documenten in het publieke domein, een elementair beginsel voor de transparantie en verantwoordelijkheid van de EU-instellingen; stelt voor gevallen van goede werkmethoden bekend te maken bij de Europese burgers als tegenwicht tegen het negatieve beeld dat leeft over het ambtenarenapparaat van de EU, en ter bevordering van de dialoog tussen de instellingen over problemen in verband met de kwaliteit van hun ambtenarenapparaat; 27. is het met de ombudsman eens dat een beknopte verklaring van beginselen van openbare dienstverlening zou bijdragen tot een cultuur van dienstverlening, en het vertrouwen van de burgers in het openbaar ambt en de instellingen van de EU zou bevorderen; kijkt uit naar de verklaring van de ombudsman over beginselen van openbare dienstverlening waarover hij momenteel overleg voert met zijn collega's in de lidstaten en andere belanghebbende partijen; 28. stelt voor dat deze beginselverklaring omtrent de openbare dienstverlening in zoveel mogelijk exemplaren wordt verspreid en gemakkelijk toegankelijk wordt gemaakt voor de burger, zodat deze wordt gerustgesteld omtrent de wil van de Europese Unie om op te komen voor de openbare diensten die een vast element in hun dagelijks leven vormen; 29. is niettemin van mening dat invoering van gemeenschappelijke en bindende regels en beginselen voor administratieve procedures binnen de eigen administratie van de EU, waarvoor de eerste Europese ombudsman reeds pleitte, en invoering van het dienstbaarheidsbeginsel de beste manier zou zijn om een blijvende verandering in de administratieve cultuur van de EU teweeg te brengen, en verwacht daarom dat de Commissie daartoe het voorleggen van een ontwerpverordening op de grondslag van artikel 298 VWEU tot prioritair punt zal maken; 30. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie en het verslag van de Commissie verzoekschriften te doen toekomen aan de Raad en de Commissie, de Europese ombudsman, de regeringen en parlementen van de lidstaten en de ombudsmannen of soortgelijke organen in de lidstaten. (Gewone wetgevingsprocedure: eerste lezing) Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2010)0094 ), – gezien artikel 294, lid 2, artikel 82, lid 2, en artikel 83, lid 1, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C7-0088/2010), – gezien artikel 294, lid 3, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité van 15 september 2010 (1) , – na raadpleging van het Comité van de Regio's, – gezien de schriftelijke toezegging van de vertegenwoordiger van de Raad van 29 juni 2011 om het standpunt van het Europees Parlement goed te keuren, overeenkomstig artikel 294, lid 4, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien artikel 55 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken en de adviezen van de Commissie cultuur en onderwijs en de Commissie rechten van de vrouw en gendergelijkheid ( A7-0294/2011 ), 1. stelt onderstaand standpunt in eerste lezing vast; 2. hecht zijn goedkeuring aan de gemeenschappelijke verklaring van het Parlement en de Raad die als bijlage bij de onderhavige resolutie is gevoegd; 3. verzoekt om hernieuwde voorlegging indien de Commissie voornemens is ingrijpende wijzigingen in haar voorstel aan te brengen of dit door een nieuwe tekst te vervangen; 4. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en aan de Commissie alsmede aan de nationale parlementen. Standpunt van het Europees Parlement in eerste lezing vastgesteld op 27 oktober 2011 met het oog op de vaststelling van Richtlijn 2011/…/EU van het Europees Parlement en de Raad ter bestrijding van seksueel misbruik en seksuele uitbuiting van kinderen en kinderpornografie, en ter vervanging van Kaderbesluit 2004/68/JBZ van de Raad (Aangezien het Parlement en de Raad tot overeenstemming zijn geraakt, komt het standpunt van het Parlement overeen met de definitieve rechtshandeling: Richtlijn 2011/93/EU.) BIJLAGE Gemeenschappelijke verklaring van het Europees Parlement en de Raad over het benaderen van kinderen voor seksuele doeleinden Overwegende dat onder het offline benaderen van kinderen voor seksuele doeleinden („off-line grooming”) opzettelijke manipulatie wordt verstaan van een kind dat nog niet seksueel meerderjarig is door middel van mondelinge of schriftelijke communicatie, audiovisueel materiaal of vergelijkbare introducties, teneinde hem of haar te ontmoeten met het oogmerk een van de in artikel 3, lid 4, en artikel 5, lid 6, van de richtlijn ter bestrijding van seksueel misbruik en seksuele uitbuiting van kinderen en kinderpornografie genoemde strafbare feiten te plegen, overwegende dat het offline benaderen van kinderen voor seksuele doeleinden reeds in diverse vormen onder het nationaal recht van de lidstaten ressorteert, als poging tot, als voorbereidende handeling voor of als een bijzondere vorm van seksueel misbruik, het Europees Parlement en de Raad dringen er bij de lidstaten op aan hun strafrechtelijke definities met betrekking tot het strafbaar stellen van het offline benaderen van kinderen voor seksuele doeleinden zorgvuldig na te zien en hun strafrecht, indien nodig, te verbeteren en aan te passen met betrekking tot eventuele juridische lacunes die op dit gebied nog bestaan. (Gewone wetgevingsprocedure – herschikking) Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2009)0551 ), – gezien artikel 251, lid 2, en artikel 63, alinea 1, punt 1, onder c), punt 2, onder a) en punt 3, onder a) van het EG-Verdrag, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C7-0250/2009), – gezien de mededeling van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad over de gevolgen van de inwerkingtreding van het Verdrag van Lissabon voor de lopende interinstitutionele besluitvormingsprocedures ( COM(2009)0665 ), – gezien artikel 294, lid 3, en artikel 78, lid 2, onder a) en b), van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité van 28 april 2010 (1) , – gezien de schriftelijke toezegging van de vertegenwoordiger van de Raad van 7 juli 2011 om het standpunt van het Europees Parlement goed te keuren, overeenkomstig artikel 294, lid 4, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien het Interinstitutioneel Akkoord van 28 november 2001 over een systematischer gebruik van de herschikking van besluiten (2) , – gezien de brief d.d. 2 februari 2010 van de Commissie juridische zaken aan de Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken overeenkomstig artikel 87, lid 3, van zijn Reglement, – gezien de artikelen 87 en 55 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken ( A7-0271/2011 ), A. overwegende dat het betreffende voorstel volgens de adviesgroep van de juridische diensten van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie geen andere inhoudelijke wijzigingen bevat dan die welke als zodanig in het voorstel worden vermeld en dat met betrekking tot de codificatie van de ongewijzigde bepalingen van de eerdere besluiten met die wijzigingen kan worden geconstateerd dat het voorstel een eenvoudige codificatie van de bestaande besluiten behelst, zonder inhoudelijke wijzigingen; 1. stelt onderstaand standpunt in eerste lezing vast, rekening houdend met de aanbevelingen van de adviesgroep van de juridische diensten van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie; 2. onderschrijft de aan deze resolutie gehechte gezamenlijke politieke verklaring van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie over toelichtende stukken; 3. neemt kennis van de aan deze resolutie gehechte gezamenlijke politieke verklaring van de lidstaten en de Commissie over toelichtende stukken; 4. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en aan de Commissie alsmede aan de nationale parlementen. Standpunt van het Europees Parlement in eerste lezing vastgesteld op 27 oktober 2011 met het oog op de vaststelling van Richtlijn 2011/../EU van het Europees Parlement en de Raad inzake normen voor de erkenning van onderdanen van derde landen of staatlozen als personen die internationale bescherming genieten, voor een uniforme status voor vluchtelingen of voor personen die in aanmerking komen voor subsidiaire bescherming, en voor de inhoud van de verleende bescherming (herschikking) (Aangezien het Parlement en de Raad tot overeenstemming zijn geraakt, komt het standpunt van het Parlement overeen met de definitieve rechtshandeling: Richtlijn 2011/95/EU.) BIJLAGE Gezamenlijke politieke verklaring van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie over toelichtende stukken De instellingen onderkennen dat de inlichtingen die de lidstaten aan de Commissie verstrekken met betrekking tot de omzetting van richtlijnen in nationaal recht „ duidelijk en nauwkeurig dienen te zijn ” (3) , teneinde de vervulling door de Commissie van haar taak inzake toezicht op de toepassing van het recht van de Unie te vergemakkelijken. Derhalve zijn het Europees Parlement en de Raad ingenomen met de gezamenlijke politieke verklaring van de lidstaten en de Commissie over toelichtende stukken. Bijgevolg komen de instellingen overeen om, als de noodzaak en de proportionaliteit van de toezending van dergelijke stukken gerechtvaardigd is overeenkomstig de gezamenlijke politieke verklaring van de lidstaten en de Commissie over toelichtende stukken, de volgende overweging in de betrokken richtlijn op te nemen:" Overeenkomstig de gezamenlijke politieke verklaring van de lidstaten en de Commissie over toelichtende stukken van [datum], hebben de lidstaten zich ertoe verbonden om in gerechtvaardigde gevallen de kennisgeving van hun omzettingsmaatregelen vergezeld te doen gaan van één of meer stukken waarin het verband tussen de onderdelen van een richtlijn en de overeenkomstige delen van de nationale omzettingsinstrumenten wordt toegelicht. Met betrekking tot deze richtlijn acht de wetgever de toezending van dergelijke stukken gerechtvaardigd. Uiterlijk 1 november 2013 zal de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad verslag uitbrengen over de uitvoering van de twee gezamenlijke politieke verklaringen over toelichtende stukken. De instellingen verbinden zich ertoe deze beginselen met ingang van 1 november 2011 toe te passen op nieuwe en hangende richtlijnvoorstellen, met uitzondering van voorstellen waarover het Europees Parlement en de Raad reeds een akkoord hebben bereikt. Gezamenlijke politieke verklaring van de lidstaten en de Commissie Artikel 288 VWEU luidt: „ Een richtlijn is verbindend ten aanzien van het te bereiken resultaat voor elke lidstaat waarvoor zij bestemd is, doch aan de nationale instanties wordt de bevoegdheid gelaten vorm en middelen te kiezen ”. De lidstaten en de Commissie onderkennen dat de doeltreffende uitvoering van het recht van de Unie een absolute voorwaarde is voor het verwezenlijken van de beleidsdoelstellingen van de Unie en, hoewel de verantwoordelijkheid ter zake in de eerste plaats bij de lidstaten berust, tegelijk een zaak van gemeenschappelijk belang, aangezien ze er onder meer toe strekt in alle lidstaten gelijke spelregels te creëren. De lidstaten en de Commissie onderkennen dat een correcte en tijdige omzetting van richtlijnen van de Unie een juridische verplichting vormt. Zij nemen er nota van dat de Commissie krachtens de Verdragen toezicht op de toepassing van het recht van de Unie moet houden, onder supervisie van het Hof van Justitie, en zijn het erover eens dat de kennisgeving van omzettingsmaatregelen de vervulling van deze taak door de Commissie moet vergemakkelijken. In dit verband onderkennen de lidstaten dat de inlichtingen die zij aan de Commissie verstrekken met betrekking tot de omzetting van richtlijnen in nationaal recht „ duidelijk en nauwkeurig dienen te zijn ” en „ ondubbelzinnig moeten aangeven, met welke wettelijke en bestuursrechtelijke maatregelen ” of andere maatregelen van nationaal recht, alsook, waar van toepassing, met welke jurisprudentie van de nationale rechtbanken, de lidstaten menen aan de verschillende uit de richtlijn voortvloeiende verplichtingen te hebben voldaan (4) . Teneinde de kwaliteit van de informatie over de omzetting van richtlijnen van de Unie te verbeteren, rechtvaardigt de Commissie, wanneer zij van oordeel is dat het verband tussen de onderdelen van een richtlijn en de overeenkomstige delen van de nationale omzettingsinstrumenten moet worden toegelicht, bij de indiening van de betreffende voorstellen per geval de noodzaak en de proportionaliteit van het verstrekken van toelichtende stukken, rekening houdend met, met name en respectievelijk, de complexiteit van de richtlijn en van de omzetting ervan, alsook de mogelijke extra administratieve lasten. In gerechtvaardigde gevallen verbinden de lidstaten zich ertoe de kennisgeving van omzettingsmaatregelen vergezeld te doen gaan van één of meer toelichtende stukken, die de vorm kunnen aannemen van concordantietabellen of andere stukken met hetzelfde doel. (Goedkeuring) Het Europees Parlement , – gezien het ontwerpbesluit van de Raad (09825/2011), – gezien de ontwerpovereenkomst tussen de Europese Unie en Australië inzake de verwerking en doorgifte van persoonsgegevens van passagiers (PNR) door luchtvaartmaatschappijen aan de Australische dienst Douane en grensbescherming, als bijlage bij bovengenoemd ontwerpbesluit van de Raad (10093/2011), – gezien de mededeling van de Commissie over de algemene aanpak van de doorgifte van passagiersgegevens (Passenger Name Record - PNR) aan derde landen ( COM(2010)0492 ), – gezien zijn resolutie van 14 februari 2007 over SWIFT, de PNR-overeenkomst en de trans-atlantische dialoog over deze kwesties (1) , zijn aanbeveling van 22 oktober 2008 over de beoordeling van de PNR-overeenkomst tussen Australië en de EU (2) , zijn resolutie van 5 mei 2010 over de opening van onderhandelingen over overeenkomsten inzake persoonsgegevens van passagiers (PNR-gegevens) met de Verenigde Staten, Australië en Canada (3) en zijn resolutie van 11 november 2010 over de algemene aanpak van de doorgifte van PNR-gegevens aan derde landen (4) , – gezien de adviezen van de Europees Toezichthouder voor gegevensbescherming van 19 oktober 2010 betreffende de mededeling van de Commissie over de algemene aanpak van de doorgifte van passagiersgegevens (Passenger Name Record - PNR) aan derde landen (5) en van 15 juli 2011 over het voorstel voor een besluit van de Raad inzake de sluiting van de Overeenkomst tussen de Europese Unie en Australië inzake de verwerking en doorgifte van persoonsgegevens van passagiers (PNR) door luchtvaartmaatschappijen aan de Australische dienst Douane en grensbescherming (6) , – gezien advies 7/2010 van 12 november 2010 van de Groep gegevensbescherming artikel 29 inzake de mededeling van de Commissie over de algemene aanpak van de doorgifte van passagiersgegevens (Passenger Name Record - PNR) aan derde landen, – gezien het verzoek om goedkeuring dat de Raad heeft ingediend krachtens artikel 218, lid 6, alinea 2, onder a), juncto artikel 82, lid 1, alinea 2, onder d), en artikel 87, lid 2, onder a), van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (C7-0304/2011), – gezien artikel 16 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie en de artikelen 7 en 8 het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, – gezien artikel 81 en artikel 90, lid 7, van zijn Reglement, – gezien de aanbeveling van de Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken en het advies van de Commissie buitenlandse zaken ( A7-0364/2011 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan de sluiting van de overeenkomst; 2. is van oordeel dat procedure 2009/0186(NLE) is komen te vervallen doordat de PNR-overeenkomst van 2008 tussen de Europese Unie en Australië vervangen is door een nieuwe PNR-overeenkomst; 3. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en aan de Commissie, alsmede aan de regeringen en parlementen van de lidstaten en de regering van Australië . Het Europees Parlement , – gezien zijn eerdere resoluties over Egypte en Syrië met name die van 15 september 2011 over de situatie in Syrië (1) ,, die van 7 juli 2011 over de situatie in Syrië, Jemen en Bahrein in de context van de situatie in de Arabische wereld en Noord-Afrika (2) , en die van 17 februari 2011 over de situatie in Egypte (3) , – gezien zijn resolutie van 20 januari 2011 over de situatie van christenen in de context van vrijheid van godsdienst (4) , – gezien de verklaringen die de vicevoorzitter van de Commissie/hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid (vv/hv) op 8 oktober 2011 heeft afgelegd over Syrië en op 10 oktober 2011 over Egypte, – gezien de conclusies van de Raad Buitenlandse Zaken van 20 februari 2011, – gezien de conclusies van de Raad Buitenlandse Zaken van 10 oktober 2011 over Syrië, en de conclusies van de Europese Raad van 23 oktober 2011, – gezien de Universele Verklaring van de rechten van de mens van 1948, – gezien het Internationaal Verdrag inzake burgerrechten en politieke rechten van 1966, waarbij Egypte en Syrië partij zijn, – gezien Besluit 2011/522/GBVB van de Raad van 2 september 2011 houdende wijziging van Besluit 2011/273/GBVB betreffende beperkende maatregelen tegen Syrië (5) , Besluit 2011/523/EU van de Raad van 2 september 2011tot gedeeltelijke schorsing van de toepassing van de samenwerkingsovereenkomst tussen de Europese Economische Gemeenschap en de Arabische Republiek Syrië (6) , Verordening (EU) nr. 878/2011 van de Raad van 2 september 2011 tot wijziging van Verordening (EU) nr. 442/2011 betreffende beperkende maatregelen tegen Syrië (7) , en Verordening (EU) nr. 1011/2011 van de Raad van 13 oktober 2011 tot wijziging van Verordening (EU) nr. 442/2011 betreffende beperkende maatregelen tegen Syrië (8) , – gezien artikel 110, lid 4, van zijn Reglement, A. overwegende dat de vrijheid van godsdienst, overtuiging, geweten en gedachte fundamentele en universele waarden zijn en essentiële elementen vormen van de democratie; overwegende dat de Europese Unie herhaaldelijk heeft verklaard te hechten aan de vrijheid van godsdienst, overtuiging, geweten en gedachte, en heeft benadrukt dat regeringen de plicht hebben deze vrijheden overal ter wereld te garanderen; Egypte B. overwegende dat Egypte een kritieke overgangsperiode op weg naar democratie doormaakt en aanzienlijke uitdagingen en moeilijkheden het hoofd moet bieden in dit proces; overwegende dat economische ontwikkeling en een hogere levensstandaard bij de bevolking essentieel zijn voor politieke- en sociale stabiliteit op de lange termijn in het land; C. overwegende dat op 9 oktober 2011 in Caïro ten minste 25 Egyptische burgers om het leven zijn gekomen en 300 gewonden zijn gevallen tijdens een vreedzame mars die was georganiseerd door de koptische christenen – die begonnen was in het Shubra-district van Noord-Caïro en die zich vervolgens begaf in de richting van het staatstelevisiegebouw Maspero –, om te protesteren tegen een aanval op een koptische kerk in Aswan, om religieuze discriminatie aan de kaak te stellen en om aan te dringen op de goedkeuring van uniforme wetgeving inzake de bouw van gebedshuizen, zodat religieuze discriminatie op effectieve wijze in het wetboek van strafrecht wordt opgenomen en om ervoor te zorgen dat de aangevallen kerk herbouwd wordt; D. overwegende dat de Egyptische instanties op deze tragische gebeurtenis hebben gereageerd door de aanzet te geven tot inspectie van het gebied rond Maspero door de diensten van de procureur-generaal, de militaire justitiële instantie aan een onderzoek te onderwerpen en een onderzoekscommissie op te zetten die bestaat uit leden van de gerechtelijke macht om een onderzoek in te stellen naar deze incidenten om degenen die verantwoordelijk zijn voor het aanzetten tot geweld en voor het gewelddadige optreden ter verantwoording te roepen; tot directe beraadslaging over een ontwerpverordening teneinde de status van gebedshuizen die zijn gebouwd zonder een officiële vergunning te legaliseren; en, op basis van een verzoek van de leiders van verscheidene religieuze groeperingen, tot een sociaal debat over uniforme ontwerpwetgeving inzake de bouw van gebedshuizen met het oog op goedkeuring ervan; en door te besluiten amendementen in te dienen op het wetboek van strafrecht om discriminatie te bestrijden, zowel in het publieke als in het particuliere domein; E. overwegende dat er sinds maart 2011 naar verluidt tienduizenden kopten Egypte hebben verlaten; F. overwegende dat in het kader van de noodtoestand gearresteerde burgers door militaire rechtbanken worden berecht, dat deze het recht op een eerlijke proces met voeten treden en de aangeklaagden het recht op beroep ontzeggen; overwegende dat volgens berichten van mensenrechtenorganisaties sinds maart 2011 meer dan 12 000 burgers door deze bijzondere rechtbanken zijn berecht; G. overwegende dat Maikel Nabil Sanad op 28 maart 2011 door de militaire politie in zijn woning in Caïro werd gearresteerd omdat hij online zijn mening had gegeven en daarbij ook kritiek geuit had op de rol van het Egyptische militaire apparaat tijdens en na de volksopstand; overwegende dat hij op 10 april 2011 veroordeeld was tot drie jaar gevangenisstraf wegens „belediging van het leger” na een oneerlijk spoedproces voor een militaire rechtbank in afwezigheid van zijn advocaat, familie en vrienden; H. overwegende dat de dreigingen die in het kader van een intensieve lastercampagne van de pers – die in handen is van de overheid – worden geuit aan het adres van NGO's, met name die welke actief zijn op het gebied van de verdediging van de mensenrechten, ertoe dienen deze NGO's buiten de wet te plaatsen en hen in de ogen van de burgers te brandmerken als krachten die de belangen van Egypte tegenwerken; I. overwegende dat de Egyptische staatstelevisie nog meer geweld uitlokte door het volk aan te sporen „het leger te beschermen”; J. overwegende dat de overgangsperiode na de revolutie van 25 januari 2011 in Egypte is gekenmerkt door de neiging vrouwen buiten te sluiten (zij zijn buiten de grondwetgevende commissie gehouden), en overwegende dat de vrouwenquota bij de herziening van de wet op politieke rechten zijn afgeschaft; K. overwegende de ontvoering van Koptische meisjes die zijn gedwongen zich tot de islam te bekeren; Syrië L. overwegende dat sinds het begin van de gewelddadige onderdrukkingsacties tegen vreedzame betogers in maart 2011 het geweld en de martelingen in Syrië dramatisch zijn geëscaleerd en dat het Syrische leger en de veiligheidstroepen blijven reageren met het gericht doden van personen, martelingen en massale arrestaties; overwegende dat volgens ramingen van de VN meer dan 3 000 mensen om het leven zijn gekomen, veel meer gewond zijn geraakt en duizenden zijn opgesloten; overwegende dat veel Syriërs als gevolg van geweld en ontheemding geconfronteerd worden met een verslechtering van hun humanitaire situatie; M. overwegende dat er nog steeds geen internationale journalisten en waarnemers het land in mogen; overwegende dat alleen aan de hand van berichten van Syrische mensenrechtenactivisten en beelden van mobiele telefoons kan worden gedocumenteerd dat op grote schaal mensenrechtenschendingen plaatsvinden en dat stelselmatig aanvallen worden uitgevoerd, zowel gericht als willekeurig, op de vreedzame betogers en Syrische burgers in het algemeen; N. overwegende dat de gebeurtenissen in Syrië aanhoudend gepaard gaan met acties die zijn gericht op het aanwakkeren van interetnische en interconfessionele conflicten en een toename van spanningen tussen de religieuze groeperingen; overwegende dat er rapporten zijn waarin geschat wordt dat de christelijke bevolking van Syrië is teruggelopen van 10 tot 8 procent; overwegende dat duizenden Iraakse christenen naar Syrië zijn gekomen om aan het gerichte geweld in Irak te ontsnappen; overwegende dat vele christenen in Syrië vrezen dat zij het slachtoffer zullen worden van sektarisch geweld in het land; overwegende dat voor christelijke gemeenschappen een belangrijke rol is weggelegd bij de democratisering van het land; O. overwegende dat de Raad in zijn conclusies van 10 oktober 2011 verheugd was over de pogingen van de Syrische politieke oppositie om een verenigd platform op te richten, de internationale gemeenschap opriep eveneens haar waardering uit te spreken voor deze pogingen en kennis nam van de oprichting van de Syrische Nationale Raad (SNC) als een positieve stap voorwaarts; overwegende dat er ook een Nationaal Comité voor democratische verandering is opgericht in Syrië; Egypte 1. drukt wederom zijn solidariteit uit met het Egyptische volk in deze kritieke en moeilijke periode van democratische overgang in het land, en blijft hun democratische aspiraties steunen; moedigt de EU en haar lidstaten aan de pogingen om democratische, economische en sociale hervormingen in Egypte te versnellen, te blijven steunen; 2. spreekt zijn krachtige veroordeling uit over het doden van demonstranten in Egypte; betuigt zijn oprecht medeleven met de nabestaanden van de slachtoffers; verzoekt de autoriteiten erop toe te zien dat de veiligheidstroepen geen buitenproportioneel geweld gebruiken; benadrukt het recht van alle burgers op vrij en vreedzaam betogen, onder bescherming van wetshandhavingsautoriteiten; roept de Egyptische autoriteiten ertoe op de 28 in Maspero vastgehouden christenen vrij te laten, evenals de overige arrestanten; 3. is tevreden met de inspanningen die de Egyptische autoriteiten hebben geleverd om de bedenkers en de plegers van de aanvallen op christelijke gemeenschappen te identificeren; wijst op het belang van een onafhankelijk, grondig en transparant onderzoek van de gebeurtenissen in Maspero dat door een onafhankelijke civiele justitiële instantie moet worden uitgevoerd om alle verantwoordelijken rekenschap te laten afleggen; benadrukt dat de rol van de media diepgaand moet worden onderzocht; neemt kennis van de aankondigingen van de regering om direct te beraadslagen over een ontwerpverordening teneinde de status van gebedshuizen die zijn gebouwd zonder een officiële vergunning te legaliseren, evenals over het versterken van wettelijke instrumenten die zijn bedoeld om discriminatie in de privésfeer en het openbare leven tegen te gaan; onderstreept echter de verantwoordelijkheid van de Egyptische regering en autoriteiten om de veiligheid van alle burgers in het land te waarborgen en ervoor te zorgen dat degenen die verantwoordelijk zijn voor het geweld worden berecht; 4. dringt er bij de Egyptische autoriteiten op aan alle grondrechten volledig te garanderen voor alle burgers in Egypte, inclusief de vrijheid van vereniging, de vrijheid van vreedzame vergadering, de vrijheid van gedachte, van geweten en van meningsuiting voor alle burgers in Egypte, met inbegrip van de Koptische christenen, en ervoor te zorgen dat de Koptische christelijke gemeenschappen niet het slachtoffer worden van gewelddadige aanvallen, dat zij in vrede kunnen leven en in het hele land vrij hun geloof kunnen belijden; dringt aan op adequate bescherming van kerken en verlangt dat er een einde wordt gemaakt aan de voortdurende agressie en de vernieling van kerken door islamitische extremisten; is verheugd dat er nog steeds gewerkt wordt aan algemene wetgeving inzake de bouw van gebedshuizen; wijst erop dat het recht op vrijheid van gedachte, geweten en godsdienst een grondrecht is dat verankerd is in internationale rechtsinstrumenten; dringt er bij de Egyptische autoriteiten op aan alle burgers in Egypte – inclusief de koptische christenen – gelijke waardigheid en gelijke kansen te garanderen en toegang te verschaffen tot alle overheids- en politieke ambten, inclusief representatieve functies bij de strijdkrachten, in het parlement en de regering; 5. dringt er bij de EU-lidstaten op aan zich strikt te houden aan het gezamenlijke standpunt van de EU inzake wapenexport; dringt er bij Catherine Ashton, de hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid/vicevoorzitter van de Commissie, op aan de lidstaten aan te sporen de eisen van het gezamenlijke standpunt volledig uit te voeren en na te leven; 6. is van mening dat de bescherming van alle grondrechten, inclusief de vrijheid van vereniging, van vreedzame vergadering, de vrijheid van meningsuiting en de vrijheid van godsdienst, gedachte en geweten, en de bescherming van minderheden expliciet in een nieuwe grondwet moeten worden opgenomen; verzoekt de Egyptische autoriteiten ervoor te zorgen dat alle grondwettelijke bepalingen inclusief zijn en discriminatie van burgers in de Egyptische samenleving onmogelijk maken; 7. onderstreept het belang om eind 2011 en begin 2012 vrije, eerlijke en transparante verkiezingen voor de Volksvergadering en de Shura-raad en in 2012 presídentsverkiezingen te houden in Egypte; moedigt de EU en haar lidstaten aan om de Egyptische autoriteiten, politieke partijen en civiele samenleving te blijven steunen en bijstaan in hun inspanningen om dit doel te bereiken; moedigt de Egyptische autoriteiten aan het werk van buitenlandse organisaties die van plan zijn het verkiezingsproces ter plaatse te volgen, gemakkelijker te maken; pleit ervoor de interim-regering van Egypte zo snel mogelijk te vervangen door een op basis van vrije verkiezingen gevormde regering; 8. verzoekt de Opperste Raad van de Strijdkrachten (SCAF) de noodtoestand onmiddellijk op te heffen omdat deze strijdig is met de vrijheid van meningsuiting, de vrijheid van vereniging en vergadering, om te voorkomen dat de parlementsverkiezingen die aan het eind van het jaar gepland zijn worden gehouden terwijl de noodtoestand geldt; 9. spreekt in dit verband zijn waardering uit voor de wijziging van het strafrecht waardoor alle vormen van discriminatie op grond van geslacht, ras, taal, godsdienst of geloofsovertuiging worden aangemerkt als misdrijf; 10. is van mening dat er door de EU stappen moeten worden ondernomen in geval van ernstige schendingen van de mensenrechten van burgers in Egypte; onderstreept dat de EU gereed moet zijn ​​om verdere maatregelen te nemen ter ondersteuning van Egyptische burgers die met vreedzame middelen streven naar een democratische toekomst; 11. verzoekt de Egyptische autoriteiten een nieuwe verenigingswet aan te nemen overeenkomstig internationale mensenrechtennormen en in nauwe samenwerking met NGO's en mensenrechtenorganisaties; wijst erop dat eerbiediging van rechten van vrouwen, gendergelijkheid en deelname van vrouwen aan het politieke leven van levensbelang zijn voor de werkelijke democratische ontwikkeling van Egypte; 12. drukt zijn diepe bezorgdheid uit over de gezondheidstoestand van de gevangengenomen blogger Maikel Nabil Sanad en vraagt om zijn onmiddellijke vrijlating; dringt er bij de Egyptische regering en autoriteiten op aan onverwijld een einde te maken aan militaire processen van burgers; dringt er bij de Egyptische autoriteiten op aan dat ze ervoor moeten zorgen dat geen enkele maatschappelijke organisatie in het land te maken heeft met directe of indirecte intimidatie en dat ze de deelname van deze organisaties aan het proces van overgang naar de democratie, waaronder ook het verkiezingsproces, moeten vergemakkelijken; Syrië 13. veroordeelt ten stelligste het buitensporige, niets ontziende geweld tegen vreedzame betogers en de stelselmatige vervolging van activisten die ijveren voor democratie en opkomen voor de mensenrechten, alsmede journalisten, artsen en medisch personeel; is ten zeerste bezorgd over de ernstige schendingen van de mensenrechten door de Syrische autoriteiten, waaronder massale arrestaties, standrechtelijke executies, willekeurige opsluiting, verdwijningen en foltering, inclusief van kinderen, wat wellicht neerkomt op misdaden tegen de mensheid; herhaalt zijn oproep aan president Bashar al-Assad en zijn regime onmiddellijk afstand te doen van de macht om een politieke transitie in Syrië te laten plaatsvinden ten einde een proces van ingrijpende democratische hervormingen op gang te brengen; 14. betuigt zijn oprechte medeleven met de nabestaanden van de slachtoffers; prijst de moed en vastberadenheid van het Syrische volk en betuigt zijn krachtige steun aan hun streven om te komen tot volledige eerbiediging van de rechtsstaat, de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden en om betere economische en sociale omstandigheden te kunnen waarborgen; 15. herhaalt zijn verzoek om een onafhankelijk, transparant en doeltreffend onderzoek in te stellen naar de moorden, arrestaties, willekeurige vastzetting, vermeende gedwongen verdwijningen en gevallen van foltering door Syrische veiligheidstroepen, om te waarborgen dat de daders ter verantwoording worden geroepen door de internationale gemeenschap; is van mening dat de VN-Veiligheidsraad Syrië moet aangeven bij het Internationale Strafhof, met het oog op gerechtigheid voor de Syrische bevolking en het voorkomen van nog meer slachtoffers van deze praktijken; dringt aan op onbeperkte toegang voor internationale mensenrechtenorganisaties en humanitaire organisaties, alsmede internationale media en benadrukt dat Syrische oppositiebeweging en betogers verzoeken om het sturen van internationale waarnemers; 16. is diep bezorgd over de situatie van de christenen in Syrië, en met name over hun veiligheid; veroordeelt daden die erop gericht zijn aan te zetten tot conflicten tussen geloofsovertuigingen; dringt er bij de huidige en toekomstige Syrische autoriteiten op aan betrouwbare en effectieve bescherming te bieden voor de christelijke gemeenschappen; 17. benadrukt het belang van de eerbiediging van de mensenrechten en de fundamentele vrijheden in Syrië, en met name de vrijheid van godsdienst, overtuiging, geweten en gedachte; drukt in deze context zijn steun uit aan de christelijke gemeenschap in het land en moedigt deze gemeenschap tegelijkertijd aan om een positieve en constructieve rol te spelen in de gebeurtenissen die momenteel plaatsvinden in Syrië; moedigt tevens Syrische oppositiekrachten aan om hun engagement voor de mensenrechten en de fundamentele vrijheden, met name vrijheid van godsdienst, overtuiging, geweten en gedachte te verkondigen of te bekrachtigen; 18. is verheugd over de positieve verklaring van de Raad over de pogingen van de Syrische politieke oppositie om een verenigd platform op te richten; herhaalt zijn oproep aan de hoge vertegenwoordiger/vicevoorzitter Ashton en de Commissie om de opkomst van georganiseerde Syrische democratische oppositiekrachten zowel binnen als buiten Syrië te blijven aanmoedigen en ondersteunen; 19. is ingenomen met de toezegging van de EU om te blijven aansturen op krachtige VN-initiatieven om de internationale druk op te voeren; roept de leden van de VN-Veiligheidsraad, en met name Rusland en China, er eens te meer toe op niet de goedkeuring te blokkeren van een resolutie om het gebruik van dodelijk geweld door het Syrische regime te veroordelen en erop aan te dringen de inzet van geweld te beëindigen, en sancties op te leggen als hieraan geen gevolg wordt gegeven; spreekt zijn krachtige steun uit voor het op 23 september 2011 door de EU genomen besluit tot oplegging van aanvullende sancties aan het Syrische regime; onderstreept dat de EU gereed moet zijn ​​om verdere maatregelen te nemen ter ondersteuning van Syrische burgers die met vreedzame middelen streven naar een democratische toekomst; 20. is tevreden met de veroordeling van het Syrische regime door Turkije en Saoedi-Arabië en met de rol die Turkije speelt met betrekking tot de opvang van vluchtelingen; 21. veroordeelt de gewelddaden, pesterijen of intimidatie van sommige Syrische burgers op EU-grondgebied krachtig, en herinnert eraan dat het recht om in alle vrijheid vreedzaam te protesteren in de EU-lidstaten gewaarborgd is, ook voor degenen die protesteren tegen het regime van president Bashar al-Assad; o o o 22. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de vicevoorzitter van de Commissie/hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid, de regeringen en parlementen van de lidstaten, de regering en het parlement van de Russische Federatie, de regering en het parlement van de Volksrepubliek China, de Amerikaanse regering en het Amerikaanse Congres, de secretaris-generaal van de Arabische Liga, de regering van de Arabische Republiek Egypte en de regering en het parlement van de Syrische Arabische Republiek. Het Europees Parlement , – gezien zijn eerdere resoluties over Oekraïne, – gezien het voortgangsverslag 2010 betreffende Oekraïne en de evaluatie van het Europees nabuurschapsbeleid (ENB) van 25 mei 2011, – gezien de verklaring van zijn Voorzitter over het vonnis tegen de voormalige Oekraïense premier Joelia Timosjenko van 11 oktober 2011, – gezien de verklaringen van 5 augustus en 11 oktober 2011 van hoge vertegenwoordiger Catherine Ashton namens de Europese Unie over het vonnis in de strafzaak tegen mevrouw Joelia Timosjenko, – gezien de gezamenlijke verklaring van de topbijeenkomst van het Oostelijke Partnerschap die op 29 en 30 september 2011 plaatsvond in Warschau, – gezien de partnerschaps- en samenwerkingsovereenkomst (PSO) tussen de Europese Unie en Oekraïne, die op 1 maart 1998 in werking is getreden, en de lopende onderhandelingen over een associatieovereenkomst, inclusief een diepe en brede vrijhandelsruimte, die in de plaats moet komen van de PSO, – gezien het nationaal indicatief programma 2011-2013 voor Oekraïne, – gezien artikel 110, lid 4, van zijn Reglement, A. overwegende dat de EU een stabiel en democratisch Oekraïne voorstaat dat de beginselen van de sociale markteconomie, de rechtsstaat en de mensenrechten eerbiedigt, minderheden beschermt en de grondrechten waarborgt; dat binnenlandse politieke stabiliteit in Oekraïne, waarbij de nadruk ligt op interne hervormingen en eerbiediging van de rechtsstaat en daarmee van een eerlijke, onpartijdige en onafhankelijke rechtsgang, een voorwaarde vormen voor de verdere ontwikkeling van betrekkingen tussen de EU en Oekraïne; B. overwegende dat de bevordering en intensivering van de betrekkingen met Oekraïne en de versterking van het ENB, dat tot doel heeft van de politieke, economische en culturele betrekkingen van de betrokken landen met de EU en haar lidstaten aan te moedigen, tot de belangrijkste doelstellingen van het Europees Parlement op het gebied van het buitenlands beleid behoren; C. overwegende dat het besluit van de districtsrechtbank van Petsjersk van 11 oktober 2011 om oud-premier Joelia Timosjenko te veroordelen tot zeven jaar gevangenisstraf, drie jaar uitsluiting van politieke activiteiten, een boete van 200 miljoen dollar en inbeslagname van al haar eigendommen, algemeen gezien wordt als een wraakactie of als een onderdeel van pogingen om oppositieleden te veroordelen en in de gevangenis te zetten om hen te verhinderen zich kandidaat te stellen bij en campagne te voeren voor de parlementsverkiezingen van volgend jaar en de presidentsverkiezingen in 2015; D. overwegende dat de Oekraïense veiligheidsdiensten op 12 oktober 2011 een nieuwe strafzaak hebben aangespannen tegen Joelia Timosjenko en oud-premier Pavlo Lazarenko wegens samenzwering en Timosjenko ervan beschuldigen als voorzitter en daadwerkelijke eigenaar van het staatsnutsbedrijf United Energy Systems of Ukraine op grote schaal misbruik te hebben gemaakt van staatsgeld; E. overwegende dat een toenemend aantal functionarissen, waaronder voormalige ministers, maar hoofdzakelijk (adjunct-) hoofden van departementen en inspectoraten, hoofden van onderafdelingen en wetshandhavingsdiensten, rechters van districtsrechtbanken en hoofden van plaatselijke autoriteiten, strafrechtelijk wordt vervolgd; F. overwegende dat de regering van Oekraïne zich heeft verbonden tot een reeks rechtshervormingen die het Oekraïense privaat- en publiekrecht in overeenstemming moeten brengen met Europese en internationale normen; G. overwegende dat de EU nadruk blijft leggen op de noodzaak van eerbiediging van de rechtsstaat, onder meer door het waarborgen van een eerlijke, onpartijdige en onafhankelijke rechtsgang, waarbij wordt vermeden dat zelfs ook maar de indruk kan worden gewekt dat gerechtelijke maatregelen selectief worden aangewend; dat de EU deze beginselen bijzonder belangrijk vindt voor een land dat nadere contractuele betrekkingen wenst aan te knopen en zijn politieke associatie met de Unie verder wil uitbouwen; 1. is van mening dat het van grote betekenis en in het belang van beide partijen is dat de betrekkingen tussen de EU en Oekraïne worden aangehaald en dat Oekraïne een Europees perspectief wordt geboden; erkent de aspiraties van Oekraïne overeenkomstig artikel 49 van het Verdrag betreffende de Europese Unie, mits aan alle criteria wordt voldaan, met inbegrip van eerbiediging van de democratische beginselen, de mensenrechten, de fundamentele vrijheden en de rechtsstaat; 2. betreurt de veroordeling van oud-premier Joelia Timosjenko, dat het beschouwt als een schending van de mensenrechten en als een geval van misbruik van de rechtspraak met als doel de belangrijkste oppositieleider van Oekraïne politiek uit de weg te ruimen; benadrukt dat de wet die selectief tegen Timosjenko wordt gebruikt dateert uit de Sovjettijd en voorziet in strafrechtelijke vervolging voor politieke besluiten; wijst erop dat de Verchovna Rada – het Oekraïense Parlement – zich momenteel buigt over een herziening van de artikelen 364 en 365 van die wet, die niet in overeenstemming zijn met de Europese en de VN-normen; 3. verzoekt de autoriteiten van Oekraïne met klem om, indien Joelia Timosjenko in hoger beroep zou gaan, alsook bij andere rechtszaken tegen leden van de vorige regering, een eerlijke, transparante en onpartijdige rechtsgang te waarborgen; onderstreept dat Joelia Timosjenko nu en bij de komende verkiezingen in Oekraïne haar recht op volledige deelname aan het politieke proces moet mogen uitoefenen; 4. constateert met verontrusting dat de rechtszaak tegen Timosjenko haaks staat op de verklaringen van de Oekraïense regering dat zij de democratie en de Europese waarden onderschrijft; 5. maakt zich oprecht zorgen over het feit dat de voormalige minister van Defensie Joeri Loetsenko, tegen wie nog steeds geen vonnis is uitgesproken, nog steeds in de gevangenis zit, alsook over andere vergelijkbare gevallen; 6. wijst er met klem op dat bij alle rechtszaken tegen voormalige en zittende hoge regeringsambtenaren de Europese normen inzake een eerlijke, onpartijdige, transparante en onafhankelijke rechtsgang moeten worden nageleefd; 7. is van mening dat, als het vonnis tegen Joelia Timosjenko niet wordt herzien, dit de sluiting van de associatieovereenkomst en de ratificatie ervan in gevaar zal brengen en het land verder zal afbrengen van de verwezenlijking van zijn Europese aspiraties; uit zijn bezorgdheid over bepaalde tekenen die erop duiden dat de democratische vrijheden op hun retour zijn en dat staatinstellingen wellicht gebruikt worden voor partijdoeleinden en voor politieke wraakneming; 8. benadrukt dat versterking van de rechtsstaat en binnenlandse hervormingen, met inbegrip van een geloofwaardige corruptiebestrijding, niet alleen van wezenlijk belang zijn voor het sluiten en ratificeren van de associatieovereenkomst en het aanhalen van de betrekkingen tussen de EU en Oekraïne, maar ook voor het consolideren van de democratie in Oekraïne; 9. is verheugd over de overeenstemming die is bereikt over een diepe en brede vrijhandelsruimte; beschouwt deze overeenkomst als een stevige basis voor de mogelijke afronding van de onderhandelingen over een associatieovereenkomst tussen de Europese Unie en Oekraïne; 10. is gealarmeerd over berichten over de verslechtering van de situatie op het gebied van mediavrijheid en pluralisme in Oekraïne; verzoekt de autoriteiten met klem al het nodige te doen om deze essentiële aspecten van een democratische samenleving te verdedigen en zich te onthouden van pogingen om direct of indirect invloed uit te oefenen op de inhoud van de berichtgeving in de nationale media; 11. steunt met klem de aanbevelingen in het gezamenlijk advies van de Commissie van Venetië en de OVSE/ODIHR over de ontwerpwet inzake parlementsverkiezingen; acht het essentieel dat deze aanbevelingen snel en in hun geheel worden goedgekeurd en uitgevoerd en dat zowel de oppositie als het maatschappelijk middenveld daarbij worden betrokken; 12. vraagt alle politieke krachten in Oekraïne een eerlijk en transparant debat te houden over het politieke besluitvormingsproces; dringt aan op de instelling van een parlementaire onderzoekscommissie die mogelijke tekortkomingen in dat proces onderzoekt; 13. is van mening dat de onlangs uitgestelde ontmoeting met president Janoekovitsj een uitstekende gelegenheid zou zijn geweest om de ernstige bezorgdheid die aan het adres van de Oekraïense regering is geuit, aan de orde te stellen en weer een constructieve dialoog te starten die zou kunnen leiden tot de parafering van een associatieovereenkomst, op voorwaarde dat er aanzienlijke vorderingen zijn geboekt bij het opheffen van de resterende technische en politieke belemmeringen; verzoekt de Raad en de Commissie een nieuwe datum vast te stellen voor de bijeenkomst met president Janoekovitsj, vóór de geplande topbijeenkomst EU-Oekraïne in december 2011; 14. verzoekt de Commissie steun te verlenen aan de rechtshervorming in Oekraïne door beter gebruik te maken van het EU-programma voor capaciteitsopbouw, en de oprichting te overwegen van een EU-adviesgroep op hoog niveau voor Oekraïne, om het land bij te staan bij zijn inspanningen om zich aan te passen aan de wetgeving van de EU, ook op het gebied van de rechtspraak; 15. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de vicevoorzitter van de Commissie / hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid, de regeringen en parlementen van de lidstaten, de regering en het parlement van Oekraïne en de parlementaire vergaderingen van de Raad van Europa en de OVSE. Het Europees Parlement , – gezien zijn resolutie van 12 mei 2011 betreffende resistentie tegen antibiotica, waarin vooral aandacht werd besteed aan de diergezondheidsaspecten, – gezien het wetenschappelijk advies van de Europese Autoriteit voor voedselveiligheid van augustus 2011 „On the public health risks of bacterial strains producing extended-spectrum β-lactamases and/or AmpC β-lactamases in food and food-producing animals”, – gezien het werkdocument van de diensten van de Commissie over antimicrobiële resistentie d.d. 18 november 2009 (SANCO/6876/2009r6), – gezien het door het Europees Centrum voor ziektepreventie en -bestrijding (ECDC) en het Europees Geneesmiddelenbureau (EMEA) gezamenlijk uitgebrachte technisch rapport van september 2009, getiteld „The bacterial challenge: time to react” over de kloof tussen de incidentie van infecties die zijn veroorzaakt door multidrugresistente bacteriën en de ontwikkeling van nieuwe antibiotica, – gezien aanbeveling 2002/77/EG van de Raad van 15 november 2001 betreffende het verstandig gebruik van antimicrobiële stoffen in de menselijke geneeskunde (1) en betreffende de resolutie van het Europees Parlement van 23 oktober 2001 over het voorstel voor deze aanbeveling van de Raad (2) , – gezien de mededeling van de Commissie van 20 juni 2001 inzake een communautaire strategie tegen antimicrobiële resistentie ( COM(2001)0333 ), – gezien artikel 115, lid 5, en artikel 110, lid 2, van zijn Reglement, A. overwegende dat antimicrobiële stoffen in staat zijn bacteriën, virussen en andere micro-organismen te vernietigen of de groei daarvan te voorkomen (terwijl antibiotica microbiële agentia zijn die alleen inwerken op bacteriën), en dat zij daarmee een belangrijke rol hebben vervuld bij de verbetering van de volksgezondheid door te helpen het aantal sterfgevallen te verminderen als gevolg van ziekten of infecties die voorheen ongeneeslijk of dodelijk waren; B. overwegende dat het gebruik van antimicrobiële stoffen bij bepaalde micro-organismen die daarvóór gevoelig waren voor deze antimicrobiële middelen, tot de ontwikkeling van een zogeheten „antimicrobiële resistentie” heeft geleid; C. overwegende dat dit natuurlijke proces wordt versneld door het buitensporige en ongecontroleerde gebruik van deze antimicrobiële middelen, waardoor de behaalde medische successen in het gedrang dreigen te komen; D. overwegende dat de inzet van elk nieuw antibioticum tot dusver heeft geleid tot de ontwikkeling van resistentie bij de beoogde bacteriën en dat dit ook in de toekomst zo zal zijn; overwegende dat het noodzakelijk is nieuwe antimicrobiële middelen te ontwikkelen en bestaande antibioticamiddelen beter te conserveren om infectieziekten effectief te kunnen blijven bestrijden, en dat er dus in de eerste plaats voor moet worden gezorgd dat het gebruik van antibiotica effectief wordt gecontroleerd en beperkt blijft tot noodzakelijke behandelingen; E. overwegende dat de farmaceutische industrie ongeveer vier decennia lang (vanaf de jaren „40 tot en met de jaren ”70) een gestage stroom nieuwe antibiotica op de markt heeft gebracht, waaronder verschillende met nieuwe werkingsmechanismen die de resistentieproblemen met vroegere middelen omzeilden; overwegende dat er sindsdien slechts enkele nieuwe antimicrobiële middelen zijn ontwikkeld en toegelaten; F. overwegende dat antimicrobiële resistentie een belangrijk, nog grotendeels onopgelost probleem is dat is uitgegroeid tot een bedreiging voor de volksgezondheid in Europa en de rest van de wereld, met als gevolg langdurigere, ingewikkeldere behandelingen, een vermindering van de kwaliteit van het bestaan, een groter risico op overlijden (elk jaar overlijden in de EU 25.000 patiënten aan een door resistente micro-organismen veroorzaakte infectie), extra kosten voor de gezondheidszorg en productiviteitsverliezen van minimaal 1,5 miljard euro per jaar; G. overwegende dat een hoog percentage van de ziekenhuisinfecties veroorzaakt wordt door zeer resistente bacteriën als de meticilline-resistente staphylococcus aureus (MRSA) en C. difficile, die daarmee een ernstig risico vormen voor de veiligheid van patiënten; H. overwegende dat antimicrobiële resistentie is uitgegroeid tot een dermate kritiek probleem dat de Wereldgezondheidsorganisatie het heeft uitgeroepen tot het thema van de wereldgezondheidsdag – die dit jaar op 7 april 2011 viel – en dat de Europese Unie sinds 2008 jaarlijks een Europese antibioticabewustmakingsdag organiseert op 18 november; I. overwegende dat onjuist en onverstandig gebruik van antimicrobiële geneesmiddelen het ontstaan, de verspreiding en het voortbestaan van resistente micro-organismen bevordert; J. overwegende dat antimicrobiële resistentie bij mensen vaak veroorzaakt wordt door ontoereikende dosering van antibiotica, door onjuiste behandelingen en door de voortdurende blootstelling van ziekteverwekkers aan antimicrobiële stoffen in ziekenhuizen; K. overwegende dat een goede hygiëne, in de vorm van het goed wassen en drogen van de handen, de noodzaak van het inzetten van antibiotica en antimicrobiële agentia kan verkleinen; L. overwegende dat er, in weerwil van het verbod op het gebruik van antibiotica als groeibevorderaar en de wil om het veterinair gebruik van antibiotica voor ongeëigende „profylactische” doeleinden te reduceren, antimicrobiële resistentie zowel mens als dier treft en ook van mens op dier en vice versa kan worden overgedragen, en dat dit daarom een typisch soortoverschrijdende kwestie is die vraagt om een gecoördineerde aanpak op niveau van de Unie; overwegende dat er derhalve extra inspanningen nodig zijn om landbouwpraktijken te verbeteren voor het minimaliseren van het risico in verband met het gebruik van antibiotica voor veterinaire doeleinden en de ontwikkeling van resistentie bij de mens; M. overwegende dat goede omgang met het vee de behoefte aan antibiotica minimaliseert; N. overwegende dat maatregelen om resistentie tegen antimicrobiële agentia in geneesmiddelen voor menselijk gebruik tegen te gaan derhalve niet los kunnen worden gezien van de bestrijding van resistentie tegen antimicrobiële stoffen die worden gebruikt in diergeneesmiddelen en diervoeding en bij de teelt van gewassen; O. overwegende dat EPRUMA (3) een Europees initiatief met veel belanghebbenden is dat zich inzet voor de bevordering van verantwoord gebruik van diergeneesmiddelen; overwegende dat het One Health-concept betrekking heeft op geneesmiddelen voor zowel mensen als dieren, en dat EPRUMA antimicrobiële resistentie beschouwt als een vraagstuk voor het One Health-concept; P. overwegende dat antimicrobiële resistentie een fenomeen is met duidelijk grensoverschrijdende gevolgen en dat niet kan worden uitgesloten dat zich een uitbijtereffect voordoet, waarvan de gevolgen met de bestaande middelen en kennis hoogstwaarschijnlijk niet te beheersen vallen, en dat dit onvoorspelbare medische, sociale en economische consequenties kan hebben; 1. stelt met bezorgdheid vast dat antimicrobiële resistentie een steeds ernstiger bedreiging vormt voor de volksgezondheid in Europa en de rest van de wereld, in weerwil van de stappen die op Europees en internationaal niveau worden ondernomen; 2. dringt aan op een verdere intensivering van de bestrijding van resistentie tegen antimicrobiële stoffen in geneesmiddelen voor menselijk gebruik, waarbij de prioriteitenvolgorde er als volgt moet uitzien: 3. verzoekt de Commissie onverwijld een wetgevingskader voor te stellen voor maatregelen ter bestrijding van antimicrobiële resistentie door initiatieven ter bevordering van verantwoord gebruik van antimicrobiële stoffen te stimuleren en de verspreiding van en de informatievoorziening over dergelijke initiatieven te steunen; Omzichtige toepassing van antimicrobiële stoffen 4. bevestigt eens te meer dat er dringend behoefte is aan maatregelen om een verdere toename van het aantal resistente micro-organismen tegen te gaan of deze zelfs om te buigen door overbodig of inadequaat gebruik van antimicrobiële stoffen te beperken; 5. onderstreept dat het de voornaamste doelstelling is om antimicrobiële stoffen te handhaven als effectief middel om ziekte bij mens en dier te bestrijden, waarbij het gebruik van antimicrobiële stoffen tot het strikt noodzakelijke wordt beperkt; 6. merkt op dat in het verslag van de Commissie over de uitvoering van de uit 2001 daterende aanbeveling van de Raad (4) en bij de Eurobarometer-enquête van 2010 een aantal tekortkomingen en leemten aan de dag zijn getreden wat betreft de bevordering van het verstandig gebruik van antimicrobiële stoffen en het voorkomen van resistentie daartegen; 7. merkt op dat de toegankelijkheid van informatie over antimicrobiële resistentie en het effect daarvan op het consumptiegedrag van de burgers binnen de Unie nog steeds duidelijk verschilt, inzonderheid wat betreft de handhaving van de wetgeving inzake receptplichtige antibiotica, aangezien het percentage receptvrij verkochte antibiotica in 2008 van lidstaat tot lidstaat sterk bleek te verschillen; 8. merkt in dit verband op dat Europa zo zwak is als de zwakste schakel in de keten en dat daarom in het bijzonder aandacht besteed moet worden aan landen waar antimicrobiële resistentie op grote schaal voorkomt; 9. verzoekt de Commissie met voorstellen te komen om het gebruik van antibiotica krachtig terug te dringen en algemene beginselen en optimale praktijken vast te stellen en te definiëren omtrent het prudente gebruik van antimicrobiële middelen, daarbij voortbouwend op de aanbeveling van de Raad van 15 november 2001, en erop toe te zien dat deze beginselen en methoden in de Europese Unie adequaat worden toegepast; 10. onderkent dat er over antibiotica en de effecten daarvan nog veel misvattingen bestaan en dat volgens een in opdracht van de Commissie verrichte enquête 53% van de Europeanen nog steeds gelooft dat antibiotica ook virussen doden en dat 47% van mening is dat ze ook effectief zijn tegen verkoudheid en griep (Speciale Eurobarometer nr. 338 over antimicrobiële resistentie, april 2010); 11. onderkent dat antimicrobiële resistentie sterk wordt bevorderd doordat patiënten medische voorschriften niet opvolgen en bijvoorbeeld de behandeling niet volledig afmaken of zich niet houden aan de aanbevolen dosering; 12. dringt bij de Commissie aan op een studie naar het oneigenlijk gebruik en de verkoop van antimicrobiële middelen die met of zonder recept in de hele gebruiksketen – van arts tot apotheker en patiënt – circuleren, waarbij met name moet worden gekeken naar het gedrag van de respectieve actoren, en een integrale langetermijnstrategie uit te voeren voor de bewustmaking van al deze actoren; 13. benadrukt dat de betreffende actoren met het oog op een verstandig gebruik van antimicrobiële agentia aandacht moeten besteden aan beter gebruik van de momenteel beschikbare antibiotica door nauw toezicht te houden op de dosering, de lengte van de behandeling en de combinatie van geneesmiddelen; 14. verzoekt de Commissie en de lidstaten het goed wassen en drogen van de handen te bevorderen - in het bijzonder in ziekenhuizen - om de verspreiding van infecties te voorkomen en de noodzaak van het inzetten van antibiotica te verkleinen; 15. vind het dan ook positief dat 18 november is uitgeroepen tot Europese antibioticabewustmakingsdag om het publiek door middel van diverse acties in de lidstaten beter te doordringen van de gevaren voor de volksgezondheid van antimicrobiële resistentie en om op te roepen tot een verantwoorder gebruik van antibiotica; Monitoring en bewaking van antimicrobiële resistentie 16. onderstreept het belang van een goed functionerend controle- en bewakingssysteem om betrouwbare en vergelijkbare gegevens te kunnen verzamelen over de gevoeligheid van ziekteverwekkers voor antimicrobiële stoffen en over de infecties die deze veroorzaken, zodat de mogelijkheid bestaat van trendanalyses, vroegsignalering en controle op de verspreiding van resistentie op nationaal, regionaal en communautair niveau, en om informatie te verzamelen over het voorschrijven en het gebruik van antimicrobiële stoffen, zodat het totale gebruik daarvan nauwlettend kan worden gevolgd; 17. is dan ook ingenomen met de door het Europees systeem voor de surveillance van antimicrobiële resistentie (EARSS) en het Europees Toezicht op veterinaire antimicrobiële consumptie (ESVAC) gestarte en nu door het ECDC voortgezette vergaring van hoogwaardige, vergelijkbare gegevens over antimicrobiële resistentie die op de hele EU betrekking hebben, maar erkent dat er nog steeds veel problemen bestaan met betrekking tot de toegang tot gegevens en de kwaliteit daarvan in bepaalde landen; is tevens ingenomen met de in het kader van het project van de Europese surveillance van antimicrobiële consumptie gestarte en nu door het ECDC voortgezette vergaring van hoogwaardige, vergelijkbare gegevens over antimicrobiële consumptie die op de hele EU betrekking hebben; 18. benadrukt hoe belangrijk de diagnostiek bij de bestrijding van antimicrobiële resistentie is en roept op tot meer investeringen op dit terrein en tot efficiënter en beter gebruik van de huidige diagnostische middelen; 19. verzoekt de Commissie, het ECDC en andere relevante EU-agentschappen onverwijld samen te werken om in Europa een geharmoniseerd en geïntegreerd systeem voor toezicht op antimicrobiële resistentie en het gebruik van antimicrobiële middelen te ontwikkelen, dat tevens een systeem voor vroegtijdige signalering van nieuwe resistentiemechanismen en resistente stammen omvat; Noodzaak van onderzoek naar en ontwikkeling van nieuwe antimicrobiële middelen en alternatieven 20. onderkent dat de groeiende kloof die aan het ontstaan is tussen de frequentie van door resistente micro-organismen veroorzaakte infecties en de teruggang in het onderzoek naar en de ontwikkeling van nieuwe antimicrobiële middelen inmiddels tot gevolg dreigt te hebben dat de sector volksgezondheid wordt teruggeworpen naar het pre-antibiotische tijdperk; 21. is van mening dat de teruggang in onderzoek en ontwikkeling het gevolg is van een falende markt en verzoekt de Commissie met voorstellen te komen, via regelgeving en andersoortige maatregelen, om effectievere stimulansen voor de farmaceutische industrie te creëren om meer te investeren in het onderzoek naar en ontwikkeling van nieuwe antimicrobiële middelen en in mogelijke alternatieven; 22. wijst eens te meer op de noodzaak om binnen de EU-kaderprogramma's voor onderzoek meer plaats in te ruimen voor onderzoek naar nieuwe antimicrobiële middelen en potentiële alternatieven, en moedigt gezamenlijk onderzoek op EU-niveau aan, dat immers tot meer efficiëntie kan leiden; 23. merkt op dat de onvoldoende snelle diagnosestelling zowel aan het overmatige antibioticagebruik als aan de stijgende ontwikkelingskosten heeft bijgedragen; 24. erkent, overeenkomstig de conclusies van de Raad van 1 december 2009 over innovatieve impulsen voor effectieve antibiotica, dat bevordering van aanvullende maatregelen noodzakelijk is, zoals het gebruik van effectieve vaccins ter voorkoming van infecties; Holistische benadering 25. verzoekt de Commissie erop toe te zien dat de in de sfeer van antimicrobiële resistentie en volksgezondheid te treffen maatregelen deel uitmaken van een holistische benadering van de antimicrobiële resistentieproblematiek, in die zin dat deze niet los mogen worden gezien van de maatregelen ter bestrijding van resistentie tegen antimicrobiële stoffen welke worden gebruikt in diergeneesmiddelen en diervoeding en bij de teelt van gewassen, in het bijzonder in het licht van het risico van kruistransmissie; 26. verzoekt de Commissie het informatiegebrek over het gebruik van antibiotica in de diergeneeskunde in de hele EU aan te pakken door voor elke lidstaat hoogwaardige, vergelijkbare en soortspecifieke gegevens te vergaren; 27. is verheugd over de inspanningen om de regelgeving inzake de beoordeling van nieuwe antibiotica te harmoniseren te verbeteren; 28. verzoekt de Commissie het EARRS en het ESVAC te blijven steunen bij het verzamelen van gegevens over antibioticagebruik, die als basis kunnen dienen voor toekomstige maatregelen ter waarborging van verantwoord antibioticagebruik; 29. verzoekt de Commissie met wetgevingsvoorstellen te komen om een einde te maken aan het profylactisch gebruik van antibiotica in de veehouderij; 30. benadrukt dat de sectoren veehouderij en intensieve visteelt zich moeten concentreren op ziektepreventie door een goede hygiëne in acht te nemen, de dieren goed onder te brengen, goede veehouderijpraktijken toe te passen en strenge bioveiligheidsmaatregelen te treffen in plaats van preventief gebruik te maken van antibiotica; 31. roept in het bijzonder op tot vaststelling van goede praktijken voor de veehouderij die het risico van antimicrobiële resistentie tot een minimum beperken; benadrukt dat deze praktijken vooral moeten worden gelden voor jonge dieren die worden samengebracht van verschillende fokkers, waardoor het risico van overdraagbare ziekten verhoogd wordt; 32. merkt op dat niet behoorlijk verwijderde geneesmiddelenresiduen in onze wateren terechtkomen, wat leidt tot meer onbedoelde blootstelling aan een reeks stoffen die met antibioticaresistentie in verband worden gebracht; verzoekt de Commissie nader onderzoek te stimuleren naar de gevolgen van langdurige blootstelling aan residuen van geneesmiddelen via water en bodem; 33. pleit ervoor de werkzame bestanddelen en effectmechanismen van in de menselijke en diergeneeskunde gebruikte middelen zoveel mogelijk van elkaar gescheiden te houden om het risico voor overdracht van antibioticaresistentie van vee op mens te verkleinen, wijst er evenwel op dat dit geen beperking mag opwerpen voor bestaande, effectieve behandelmethoden; 34. is van mening dat het gebruik voor agrarische doeleinden van antibiotica die als „laatste redmiddel” worden ingezet voor de bestrijding van problematische menselijke ziekteverwekkers, alleen moet worden toegestaan met vergunningen in combinatie met resistentiemonitoring, bij voorkeur op individuele basis; Internationale samenwerking 35. dringt bij de Commissie aan op nauwere samenwerking met de Wereldgezondheidsorganisatie, de Wereldorganisatie voor diergezondheid (OIE) en andere internationaal relevante partijen en organisaties om op mondiaal niveau efficiënter te kunnen optreden tegen antimicrobiële resistentie; verwelkomt in dat verband de oprichting van de trans-Atlantische taskforce van de EU en de VS voor urgente gevallen van antimicrobiële resistentie (TATFAR); 36. verzoekt de Commissie ervoor te zorgen dat voldoende financiële en personele middelen beschikbaar zijn om de relevante strategieën uit te voeren; o o o 37. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Het Europees Parlement , – gezien zijn eerdere resoluties over China en Tibet, en met name zijn resolutie van 25 november 2010 (1) , – gezien artikel 36 van de Grondwet van de Volksrepubliek China, dat alle burgers het recht op godsdienstvrijheid garandeert, – gelet op artikel 122, lid 5, van zijn Reglement, A. overwegende dat de eerbiediging van de mensenrechten, de godsdienstvrijheid en de vrijheid van vereniging fundamentele beginselen van de EU zijn en een prioritair agendapunt van haar buitenlands beleid; B. overwegende dat de Chinese regering drastische beperkingen heeft opgelegd aan Tibetaanse boeddhistische kloosters in de prefectuur van Aba / Ngaba (provincie Sechouan) en andere delen van de Tibetaanse hoogvlakte, met gewelddadige acties door veiligheidstroepen, willekeurige opsluiting van monniken, verscherpt toezicht en permanente politieaanwezigheid in de kloosters om de religieuze activiteiten in de gaten te houden; C. overwegende dat deze veiligheidsmaatregelen erop gericht zijn het recht op vrije meningsuiting, de vrijheid van vereniging en de godsdienstvrijheid in de boeddhistische kloosters in Tibet te beknotten; D. overwegende dat de 20-jarige Phuntsog en de 29-jarige Tsewang Norbu respectievelijk op 16 maart en 15 augustus 2011 door zelfverbranding om het leven zijn gekomen, uit protest tegen het restrictieve beleid van China in Tibet; E. overwegende dat ook de jongere broers van Phuntsog, Lobsang Kelsang en Lobsang Kunchok, beiden 18 jaar oud, zich op 26 september 2011op de markt van Aba / Ngaba in brand hebben gestoken, en dat, hoewel zij het hebben overleeft, nog steeds onzekerheid bestaat over hun lot; F. overwegende dat een 38-jarige monnik van het klooster van Kardze, Dawa Tsering, zich op 25 oktober 2011 in brand heeft gestoken, en dat Chinese veiligheidsagenten de vlammen hebben gedoofd en tevergeefs hebben geprobeerd hem af te voeren, en dat de monnik momenteel door andere monniken in het klooster in bescherming is genomen en in kritieke toestand verkeert; G. overwegende dat Kelsang Wangchuk, een 17-jarige monnik van het Kirti-klooster, zich op 3 oktober 2011 in brand heeft gestoken en onmiddellijk door Chinese soldaten die het vuur hebben gedoofd is afgevoerd en zwaar is mishandeld, waarna niets meer is gehoord over zijn toestand of de plaats waar hij zich bevindt; H. overwegende dat twee voormalige monniken van het Kirti-klooster, de 19-jarige Choephel en de 18-jarige Kayang hand in hand, roepend om de terugkeer van de Dalaï Lama en godsdienstvrijheid, zichzelf in brand hebben gestoken en deze protestactie met hun leven hebben bekocht; I. overwegende dat een voormalige monnik van het Kirti-klooster, de 19-jarige Norbu Damdrul, zich op 15 oktober 2011 als achtste Tibetaan in rij, in brand heeft gestoken en dat niets bekend is over zijn toestand noch over de plaats waar hij zich bevindt; J. overwegende dat een 20-jarige non van het Ngaba Mamae Dechen Choekorling-nonnenklooster, Tenzin Wangmo, op 17 oktober 2011 als eerste non door zelfverbranding om het leven is gekomen; K. overwegende dat zelfverbranding gezien kan worden als een vorm van protest en als uitdrukking van de toenemende wanhoop onder de jonge Tibetanen, vooral binnen de Kirti-kloostergemeenschap; L. overwegende dat deze daden, ongeacht de persoonlijke motieven, gezien moeten worden in de bredere context van de al jaren aanhoudende religieuze en politieke onderdrukking in het district van Aba / Ngaba; M. overwegende dat de verstrengde controle op de godsdienstbeleving die de Chinese staat via een aantal in 2007 aangenomen wetten heeft ingevoerd, bijgedragen heeft aan de wanhoop onder de Tibetanen over de hele Tibetaanse hoogvlakte; N. overwegende dat de bestaande regels de controle van de staat op het religieuze leven drastisch hebben uitgebreid, waarbij tal van uitingen van religieuze identiteit, zoals de erkenning van gereïncarneerde lama's, nu aan goedkeuring en controle door de staat onderworpen zijn; O. overwegende dat een Chinese rechtbank drie Tibetaanse monniken tot gevangenisstraffen heeft veroordeeld naar aanleiding van de dood van hun gezel Phuntsog, die zich op 16 maart 2011 in brand heeft gestoken, op beschuldiging van „moord met voorbedachten rade” omdat zij de monnik hebben verborgen en hem medische verzorging ontzeggen; P. overwegende dat in maart 2011, na het eerste zelfverbrandingincident, gewapende troepen zich rond het Kirti-klooster hebben opgesteld en dagenlang alle toevoer van eten en drinken hebben afgesloten, overwegende dat de nieuwe veiligheidsagenten die naar het klooster zijn gestuurd zijn begonnen met een nieuwe verplichte campagne „patriottische opvoeding”, en dat meer dan 300 monniken in militaire voertuigen zijn weggebracht en op onbekende plaatsen worden vastgehouden en wekenlang aan politieke indoctrinatie worden blootgesteld; Q. overwegende dat de Chinese regering de monniken van het Kirti-klooster ervan beschuldigen verwikkeld te zijn geweest in „daden die als doel hebben de maatschappelijke orde te verstoren”, onder meer vandalisme en zelfverbranding; R. overwegende dat de Chinese autoriteiten de jongste maanden de veiligheidsvoorschriften in Tibet, en in het bijzonder in de omgeving van de Kirti-kloostergemeenschap, hebben aangescherpt, en dat journalisten en buitenlanders de regio niet binnen mogen en zwaarbewapende politieagenten in en rond het klooster patrouilleren, overwegende dat de buitenlandse media de toegang tot onrustige delen van Tibet is ontzegd en dat de Chinese staatstelevisie met geen woord over de protesten rept en het monniken verboden is om in het openbaar over het protest te spreken; 1. veroordeelt het voortdurende gewelddadige optreden van de Chinese autoriteiten tegen Tibetaanse kloostergemeenschappen en roept China ertoe op een eind te maken aan de beperkingen en de veiligheidsmaatregelen tegen kloosters en lekengemeenschappen, en de communicatielijnen met de monniken van het Kirti-klooster te herstellen; 2. is diep verontrust over het feit dat, sinds april van dit jaar, acht Tibetaanse boeddhistische monniken en een non zichzelf in brand hebben bestoken in de buurt van het Kirti-klooster van Ngaba, in de Chinese provincie Sechouan; 3. dringt er bij de Chinese regering op aan een eind te maken aan de beperkingen en de onderdrukkende veiligheidsvoorschriften die gelden voor de Kirti-kloostergemeenschap, en informatie vrij te geven omtrent de verblijfplaats van de monniken die met geweld uit het klooster zijn weggevoerd; dringt er bij de Chinese autoriteiten op aan onafhankelijke internationale media en mensenrechtenwaarnemers toestemming te verlenen het gebied te bezoeken; 4. roept de Chinese regering ertoe op om, in overeenstemming met artikel 18 van de Universele verklaring van de rechten van de mens de godsdienstvrijheid voor alle burgers van het land te waarborgen en alle tegen de godsdienst gerichte strafrechtelijke en administratieve strafmaatregelen die zijn genomen tegen burgers die hun recht op godsdienstvrijheid uitoefenen nietig te verklaren; 5. roept de Chinese autoriteiten ertoe op de rechten van de Tibetanen in alle Chinese provincies te eerbiedigen en proactief tegemoet te komen aan de onderliggende grieven van de Tibetaanse bevolking van China; 6. roept de Chinese autoriteiten ertoe op geen beleidsbeslissingen meer te nemen die een bedreiging vormen voor de Tibetaanse taal, cultuur, godsdienst, erfgoed en milieu, en indruisen tegen de Chinese Grondwet en de wet die autonomie toekent aan etnische minderheden; 7. dringt er bij de regering van de Volksrepubliek China op aan volledige informatie te verstrekken over de toestand van de 300 monniken die in april 2011 uit het Kirti-klooster zijn weggevoerd, in verband waarmee diverse bijzondere procedures van de Mensenrechtenraad op gang zijn gebracht en onder meer de Werkgroep gedwongen of onvrijwillige verdwijningen tussenbeide is gekomen; 8. dringt erop aan dat de regering van de Volksrepubliek China rekenschap aflegt over de situatie van de Tibetanen die „in het ziekenhuis zijn opgenomen” nadat zij zichzelf in brand hadden gestoken, inclusief over hun toegang tot medische behandeling; 9. hekelt de veroordeling van de monniken van het Kirti-klooster en hamert op hun recht op een eerlijk proces en op passende juridische bijstand tijdens dat proces; dringt er op aan dat onafhankelijke waarnemers toegang wordt geboden tot de Kirti-monniken in de gevangenis; 10. verzoekt de Hoge vertegenwoordiger van de Unie voor Buitenlandse Zaken en Veiligheidsbeleid een publieke verklaring af te leggen waarin de bezorgdheid van de EU over de escalerende situatie in het district Aba / Ngaba wordt verwoord en wordt aangedrongen op eerbiediging van de mensenrechten en de fundamentele vrijheden, alsook op terughoudendheid van de veiligheidspolitie; 11. roept de Chinese autoriteiten ertoe op af te zien van contraproductieve beleidsbeslissingen en agressieve programma's van „patriottische opvoeding” in gebieden waar Tibetanen wonen, zoals Sechouan, Gansu en Qinghai, waar mensenrechtenschendingen voor spanningen zorgen; 12. roept de Chinese autoriteiten ertoe op respect te betonen voor de traditionele Tibetaanse overlijdensriten en stoffelijke resten terug te geven volgens de boeddhistische rituelen en zonder vertraging of beletsel; 13. verzoekt de EU en haar lidstaten de Chinese regering ertoe op te roepen haar dialoog met de Dalai Lama en zijn vertegenwoordigers te hervatten met het oog op het verlenen van effectieve autonomie aan Tibet binnen de Volksrepubliek China, en een eind te maken aan haar campagne om de Dalai Lama in diskrediet te brengen; 14. verzoekt de Hoge Vertegenwoordiger van de Unie voor Buitenlandse Zaken en Veiligheidsbeleid/Vicevoorzitter van de Commissie het mensenrechtenvraagstuk op de agenda te plaatsen van de volgende Top EU-China, en roept de Voorzitter van de Commissie en de Voorzitter van de Europese Raad ertoe op om in hun officiële toespraken bij de opening en sluiting van de top op een ondubbelzinnige manier een lans te breken voor de unieke religieuze, culturele en taalkundige identiteit van Tibet, indien dit punt niet expliciet op de agenda van de bijeenkomst staat; 15. roept de EDEO en de EU-delegatie voor de betrekkingen met de Volksrepubliek China ertoe op voortdurend de situatie van de mensenrechten in China in de gaten te houden en op vergaderingen en in correspondentie met Chinese functionarissen aandacht te blijven vragen voor de specifieke gevallen van individuele Tibetaanse burgers die gevangen worden gehouden omdat zij op vreedzame wijze hun recht op godsdienstvrijheid uitoefenen, en binnen een termijn van 12 maanden bij het Parlement een verslag in te dienen waarin acties en beleidsmaatregelen worden voorgesteld; 16. herhaalt zijn oproep tot de Raad om een Bijzondere Vertegenwoordiger van de Unie voor Tibet aan te wijzen, met als taak de hervatting van de dialoog tussen de Chinese autoriteiten en de vertegenwoordigers van de Dalai Lama te faciliteren, met het oog op het verlenen van effectieve autonomie voor Tibet binnen de Volksrepubliek China; 17. dringt er bij de lidstaten die lid zijn van de G-20 en bij de Voorzitter van de Commissie en van de Europese Raad op aan de mensenrechtensituatie in Tibet ter sprake te brengen in gesprekken met de Chinese president Hu Jintao in het kader van de aanstaande topbijeenkomst van de G-20 in Cannes op 3 en 4 november 2011; 18. dringt bij de Volksrepubliek China aan op eerbiediging van de godsdienstvrijheid en de fundamentele mensenrechten van de klooster- en lekengemeenschappen in Ngaba, en op de opschorting van de regelingen inzake toezicht op de godsdienstbeleving, opdat de Tibetaanse boeddhisten de mogelijkheid krijgen om hun religieuze leermeesters aan te wijzen en op te leiden op een wijze die in overeenstemming is met de Tibetaanse tradities, het beleid inzake godsdienst en veiligheid dat sinds 2008 in Ngaba wordt geïmplementeerd te herzien, en een transparante dialoog te voeren met de leiders van de Tibetaanse boeddhistische scholen; 19. dringt er bij de regering van de Volksrepubliek China op aan de internationaal overeengekomen mensenrechtennormen na te leven en de verplichtingen die zij krachtens de internationale overeenkomsten inzake mensenrechten is aangegaan betreffende de vrijheid van godsdienst en geloofsovertuiging na te komen; 20. acht het noodzakelijk dat de rechten van de Chinese minderheden op de agenda worden geplaatst van de toekomstige rondes van de mensenrechtendialoog tussen de EU en China; 21. dringt er bij de Chinese regering op aan het Internationaal Verdrag inzake Burgerrechten en Politieke Rechten te ratificeren; 22. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de Hoger vertegenwoordiger van de Unie / Vicevoorzitter van de Commissie, alsmede aan de regeringen en de parlementen van de lidstaten, en de regering en het parlement van de Volksrepubliek China. Het Europees Parlement , – gezien zijn eerdere resoluties over Syrië, Jemen en Bahrein, met name zijn resolutie van 7 april 2011 (1) over de situatie in Syrië, Bahrein en Jemen, en van 7 juli 2011 (2) over de situatie in Syrië, Jemen en Bahrein in de context van de situatie in de Arabische wereld en Noord-Afrika, – gezien zijn resolutie van 24 maart 2011 (3) over de betrekkingen van de Europese Unie met de Samenwerkingsraad van de Golf, – gezien de verklaringen van zijn Voorzitter van 12 april 2011 over de dood van twee Bahreinse burgeractivisten en van 28 april 2011 ter veroordeling van de doodstraf die is uitgesproken tegen vier Bahreini voor de deelname aan vreedzame protesten, – gezien de hoorzitting over Bahrein in de Subcommissie mensenrechten van het Europees Parlement van 3 oktober 2011, – gezien de verklaringen van de vicevoorzitter van de Commissie / hoge vertegenwoordiger (VV/HV) over Bahrein van 10, 12 en 18 maart 2011; 3 mei en 1 juli 2011; 31 augustus, 8 en 30 september 2011, alsmede de verklaringen van de VV/HV over de situatie in Egypte, Syrië, Jemen en Bahrein in het Europees Parlement op 12 oktober 2011, – gezien de conclusies van de Raad over Bahrein van 21 maart, 12 april en 23 mei 2011, – gezien de verklaringen van de VN-secretaris-generaal van 23 juni en 30 september 2011 over de straffen die zijn uitgesproken tegen 21 Bahreinse politieke activisten, mensenrechtenactivisten en oppositieleiders, – gezien de verklaring van de 66ste Algemene Vergadering van de VN van 29 september 2011 over Bahrein, – gezien de persverklaring van het Ministerie van Buitenlandse Zaken van het Koninkrijk Bahrein van 5 oktober 2011 en de verklaring van het Bahreinse Ministerie van Volksgezondheid over de veroordeling van artsen, verpleegsters en medisch personeel van 30 september 2011, – gezien de verklaring van de Bahreinse openbare aanklager van 23 oktober 2011 over het houden van nieuwe processen voor doktoren die eerder waren veroordeeld in militaire processen, – gezien het Internationaal Verdrag inzake burgerrechten en politieke rechten van 1966, het Verdrag tegen foltering en andere wrede, onmenselijke of onterende behandeling of bestraffing en het Arabisch Handvest voor de rechten van de mens, die allemaal door Bahrein zijn ondertekend, – gezien artikel 19, lid d, van de Bahreinse grondwet, – gezien de EU-richtsnoeren inzake mensenrechtenactivisten van 2004, die in 2008 zijn geactualiseerd, – gezien de Universele Verklaring van de rechten van de mens van 1948, – gezien de Conventie van Genève van 1949, – gezien het rapport van Human Rights Watch van februari 2010, – gezien het briefingdocument van Artsen Zonder Grenzen van april 2011 getiteld „Health Services paralyzed: Bahrain's military crackdown on Patients”, – gezien artikel 122, lid 5, van zijn Reglement, A. overwegende dat vreedzame betogers in Bahrein, geïnspireerd door de volksbewegingen in Noord-Afrika en het Midden-Oosten, sinds februari regelmatig hebben opgeroepen tot institutionele, politieke, economische en sociale hervormingen, gericht op het vestigen van een werkelijke democratie, bestrijding van corruptie en nepotisme, eerbiediging van de rechtsstaat, de mensenrechten en fundamentele vrijheden, vermindering van sociale ongelijkheden en verbetering van de economische en sociale omstandigheden; overwegende dat deze vreedzame demonstraties zijn neergeslagen met een buitenproportioneel gebruik van geweld door de Bahreinse autoriteiten, waarbij tientallen demonstranten zijn gedood, en overwegende dat de internationale gemeenschap hierop te traag en te slap heeft gereageerd; B. overwegende dat er op verzoek van de Bahreinse regering onder de vlag van de Samenwerkingsraad van de Golf (GCC) in Bahrein duizenden buitenlandse troepen uit Saoedi-Arabië en de VAE zijn gestationeerd; C. overwegende dat een militaire rechtbank op 29 september 2011 de veroordelingen heeft bevestigd van minstens 20 artsen en medische personeelsleden, die waren veroordeeld tot gevangenisstraffen van 5 tot 15 jaar wegens vermeende antiregeringsactiviteiten bij de uitoefening van hun werkzaamheden en het handhaven van hun ethische beroepscode door eerder dit jaar gewonde demonstranten gelijkelijk te behandelen en te verplegen; overwegende dat de openbare aanklager van Bahrein, Ali Alboainain, op 5 oktober 2011 onder internationale druk heeft aangekondigd dat de 20 een nieuw proces moeten krijgen voor civiele rechtbanken, en dat deze rechtszaken op 23 oktober 2011 zijn begonnen; D. overwegende dat een aantal van de veroordeelde artsen is opgeleid in lidstaten van de EU, lid is van in de EU gevestigde medische beroepsorganisaties en een goede reputatie geniet onder collegae in andere landen; E. overwegende dat de gerichte onderdrukking van artsen en medisch personeel ernstige gevolgen heeft voor het werk van internationale humanitaire organisaties; overwegende dat de Hoge Commissaris voor de mensenrechten van de VN de bezetting van medische faciliteiten door veiligheidstroepen en de willekeurige arrestaties en slechte behandeling van medisch personeel heeft veroordeeld als schokkend en illegaal; F. overwegende dat op 6 september 2011 de onder militaire leiding staande Nationale Veiligheidsrechtbank de veroordelingen heeft bevestigd van tenminste 21 prominente Bahreinse mensenrechtenactivisten en tegenstanders van het regime, waaronder bloggers en mensenrechtenactivisten dr. Abduljalil Al-Singace en Abdulhadi Al-Khawaja, die allen burgers zijn, zogenaamd voor het beramen van de omverwerping van de regering; overwegende dat dit jaar circa 60 burgers zijn berecht door de Nationale Veiligheidsrechtbank; G. overwegende dat een groot aantal andere politieke activisten, mensenrechtenactivisten en journalisten is opgepakt bij de recente demonstraties waarbij tot hervormingen werd opgeroepen; overwegende dat deze personen volgens mensenrechtenorganisaties zijn gemarteld, slecht zijn behandeld en zijn geïntimideerd door veiligheidstroepen; H. overwegende dat de vice-secretaris-generaal van de Ιnternationale Federatie voor de Rechten van de Mens (FIDH), Nabeel Rajab, president van het Centrum voor de mensenrechten van Bahrein, werd verboden het land te verlaten en wordt bedreigd en geïntimideerd door de veiligheidstroepen; I. overwegende dat de voormalig vicepresident van de Bahreinse vereniging van onderwijzers, Jalila al-Salman, op 18 oktober 2011 voor de tweede keer bij haar thuis is gearresteerd; overwegende dat op 23 september 2011 16 vrouwen en vier meisjes zijn opgepakt op beschuldiging van het houden van een „illegale openbare bijeenkomst”, het veroorzaken van rellen en „het aanzetten tot haat tegen het regime”; J. overwegende dat de doodstraffen die werden uitgesproken tegen Ali Abdullah Hassan al-Sankis en Abdulaziz Abdulridha Ibrahim Hussain voor het doden van twee politieagenten tijdens de demonstraties tegen de regering in Bahrein zijn bekrachtigd door het Nationaal hof van beroep voor de veiligheid op 22 mei 2011; overwegende dat de zaak van de twee mannen na beroep is verwezen naar het Bahreinse Hof van cassatie, dat naar verwachting op 28 november 2011 een uitspraak zal doen; K. overwegende dat honderden personen, waaronder onderwijzers en medisch personeel, na de demonstraties zijn ontslagen, gearresteerd of valselijk zijn beschuldigd in massaprocessen voor militaire rechtbanken, en dat veel van hen niet opnieuw zijn aangenomen na te zijn ontslagen wegens deelname aan de demonstraties, ondanks de toezegging van de koning dat dit voor de meesten van hen wel het geval zou zijn; L. overwegende dat meer dan 40 personen zijn gedood sinds het begin van de demonstraties tegen de regering, waaronder Ahmed al-Jaber al-Qatan, naar verluid neergeschoten terwijl hij deelnam aan een demonstratie op 6 oktober 2011 tegen de regering in de buurt van de hoofdstad Manama, waarnaar recent een onderzoek is ingesteld; M. overwegende dat de staat van nationale veiligheid in Bahrein op 1 juni is 2011 opgeheven en dat koning Hamad Bin Isa al-Khalifa op 2 juli 2011 heeft opgeroepen tot een nationale dialoog om tegemoet te komen aan de wensen van de bevolking na de recente gebeurtenissen; overwegende dat de aanbevelingen die uit de dialoog zijn voortgekomen zijn overhandigd aan de koning; N. overwegende dat op 29 juni 2011 door koning Hamad een onafhankelijke onderzoekscommissie (BICI) met een internationale onafhankelijke component is opgericht om een onderzoek in te stellen naar de ernstige mensenrechtenschendingen die zich tijdens de recente onderdrukkingsacties tegen hervormingsgezinde demonstranten hebben voorgedaan en dat deze commissie haar bevindingen op 23 november 2011 zal presenteren; O. overwegende dat op 24 september 2011 verkiezingen zijn gehouden voor het lagerhuis van het parlement, teneinde de 18 zetels op te vullen die zijn opgegeven door de oppositiepartij Al-Wefaz, die zich uit het parlement van het land heeft teruggetrokken uit protest tegen de behandeling van demonstranten tijdens de onlusten eerder dit jaar; 1. veroordeelt de repressie van burgers in Bahrein, die heeft geleid tot tientallen doden en gewonden, en dringt aan op de onmiddellijke en onvoorwaardelijke vrijlating van alle vreedzame demonstranten, politieke activisten, mensenrechtenactivisten, artsen en paramedici, bloggers en journalisten, en spreekt zijn solidariteit uit met de families van alle slachtoffers; 2. roept de Bahreinse veiligheidstroepen en autoriteiten op een einde te maken aan het geweld, de onderdrukking en de opsluiting van vreedzame demonstranten en de grootst mogelijke terughoudendheid te betrachten bij hun inspanningen om protesten onder controle te houden; dringt er bij de autoriteiten op aan de eigen wetgeving en de internationale verplichtingen strikt na te leven; 3. herhaalt zijn standpunt dat demonstranten uiting hebben gegeven aan hun legitieme verlangen naar democratie en roept de Bahreinse regering op een werkelijke, zinvolle en constructieve dialoog aan te gaan met de oppositie, zonder verder uitstel of bijkomende voorwaarden, met het oog op het doorvoeren van de nodige hervormingen, het stimuleren van nationale verzoening en het herstel van de sociale consensus in het land; 4. spreekt zijn ernstige bezorgdheid uit over de aanwezigheid van buitenlandse troepen onder de vlag van de GCC in Bahrein en roept op tot onmiddellijke terugtrekking van deze troepen; herhaalt zijn verzoek aan de GCC om constructief op te treden en te bemiddelen in het belang van vreedzame hervormingen in Bahrein; 5. veroordeelt het gebruik van militaire rechtbanken voor het berechten van burgers, aangezien dit een schending inhoudt van internationale normen voor een eerlijke rechtspraak, en benadrukt dat burgers berecht moeten worden door civiele rechtbanken en dat elke verdachte recht heeft op een eerlijk proces, toegang tot een advocaat en voldoende tijd ter voorbereiding van de verdediging; dringt aan op de onmiddellijke stopzetting van massale berechtingen van burgers door de Nationale Veiligheidsrechtbank, een militaire rechtbank; 6. verwelkomt het besluit om artsen en verpleegsters opnieuw te berechten voor civiele rechtbanken, maar is van mening dat alle aanklachten tegen hen moeten worden ingetrokken, en roept de civiele rechtbanken op de artsen en het medisch personeel onvoorwaardelijk en onmiddellijk vrij te laten, aangezien zij handelden in overeenstemming met hun beroepsplicht en zijn beschuldigd van het medisch verzorgen van tegenstanders van het regime, alsmede van ernstige misdrijven, die van politieke aard lijken te zijn en waarvoor geen geloofwaardig bewijs is geleverd, alsmede om alle andere politieke activisten, journalisten, onderwijzers, bloggers en mensenrechtenactivisten vrij te laten, vanwege de willekeurige aard van de aanklachten en van de procedures als geheel; spreekt zijn ernstige bezorgdheid uit over de levenslange gevangenisstraffen die zijn uitgesproken tegen minstens acht activisten van de oppositie en minstens 13 personen die tot straffen van maximaal 15 jaar hechtenis zijn veroordeeld; 7. benadrukt dat het op onpartijdige wijze verzorgen van gewonden een fundamentele juridische verplichting vormt van het humanitaire recht, en dringt er bij Bahrein op aan, als partij bij de Conventies van Genève, zijn verplichtingen inzake de levering van zorg voor zieken en gewonden na te komen; 8. roept het Koninkrijk Bahrein op om alle medici te laten terugkeren naar hun banen en alle medici en hun verdedigingsteams toegang te bieden tot de medische onderzoeksrapporten die de Bahreinse onafhankelijke onderzoekscommissie heeft opgesteld van de gedetineerde artsen; 9. waarschuwt tegen het misbruik van wetten op het gebied van nationale veiligheid; 10. verzoekt de autoriteiten alle mensenrechten en fundamentele vrijheden te herstellen en te respecteren, waaronder pluralisme van de media, zowel online als offline, vrijheid van meningsuiting en vergadering, vrijheid van godsdienst, vrouwenrechten en gendergelijkheid, maatregelen te nemen ter bestrijding van discriminatie, en een einde te maken aan de censuur; roept de Bahreinse autoriteiten op het verzoek van de Hoge Commissaris voor de mensenrechten van de VN om het land te bezoeken in te willigen; 11. wijst erop dat duizenden werknemers hun banen zijn kwijtgeraakt vanwege hun deelname aan de vreedzame demonstraties tegen de regering; roept de nationale autoriteiten en de betrokken Europese ondernemingen op deze personen onmiddellijk weer in dienst te nemen en ervoor te zorgen dat zij worden gecompenseerd voor hun gederfde inkomen; 12. neemt met instemming kennis van het besluit van koning Hamad om een onafhankelijke commissie op te zetten voor het instellen van een onderzoek naar de mensenrechtenschendingen die tijdens de recente onderdrukkingsacties tegen hervormingsgezinde demonstranten door de veiligheidstroepen zijn begaan; dringt aan op volledige onpartijdigheid en transparantie van deze commissie en roept de Bahreinse regering op zich niet met de werkzaamheden ervan te bemoeien, en ervoor te zorgen dat plegers van misdaden en alle personen die verantwoordelijk zijn voor de gewelddadige onderdrukking voor het gerecht worden gebracht en een eerlijk proces krijgen; 13. is ingenomen met de oprichting van een ministerie voor mensenrechten en sociale ontwikkeling in Bahrein, en verzoekt dat ministerie overeenkomstig de internationale mensenrechtennormen en -verplichtingen op te treden; 14. roept op om bij de processen van politieke gevangenen internationale waarnemers toe te laten en ze tevens toezicht te laten houden op de werkzaamheden van de onafhankelijke commissie die onderzoek doet naar mensenrechtenschendingen, om objectiviteit overeenkomstig internationale normen te waarborgen; 15. roept de Bahreinse autoriteiten en de koning van Bahrein ertoe op de doodstraffen die zijn uitgesproken tegen Ali Abdullah Hassan al-Sankis en Abdulaziz Abdulridha Ibrahim Hussain in een andere straf om te zetten; herhaalt sterk gekant te zijn tegen het gebruik van de doodstraf en dringt er bij de Bahreinse autoriteiten op aan een onmiddellijk moratorium uit te roepen; 16. is van mening dat het onderzoek dat is gestart naar de dood van een 16-jarige jongen, Ahmed al-Jaber al-Qatan, tijdens de demonstraties tegen de regering onafhankelijk moet zijn, dat de bevindingen openbaar moeten worden gemaakt en dat de verantwoordelijken voor het gerecht moeten worden gebracht; 17. benadrukt het belang van verzoening als essentiële voorwaarde voor de hervorming en de stabiliteit van de veelzijdige Bahreinse samenleving, waarin de rechten van elke burger gelijkelijk gegarandeerd moeten zijn door zowel de letter als de praktijk van de wet; 18. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de vicevoorzitter van de Commissie/hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid, de regeringen en parlementen van de lidstaten, en de regering en het parlement van het Koninkrijk Bahrein. Het Europees Parlement , – gezien artikel 18 van de Universele Verklaring van de rechten van de mens van 1948 en artikel 18 van het Internationaal Verdrag inzake burgerrechten en politieke rechten, waarbij Syrië partij is, – gezien de verklaringen van de woordvoerder van hoge vertegenwoordiger van de EU Catherine Ashton van 30 augustus 2011 over de verslechtering van de mensenrechtensituatie in Syrië en van 23 september 2011 over de situatie van Rafah Nashed in Syrië, – gezien de verklaringen waarin werd opgeroepen tot vrijlating van Rafah Nashed, afgelegd op de plenaire vergaderingen van 14, 15 en 29 september 2011 door Isabelle Durant en Libor Rouček, ondervoorzitters van het Europees Parlement, en Veronique de Keyser, ondervoorzitter van de S&D-Fractie, – gezien de conclusies van de Raad van 10 en 23 oktober 2011 en de op 13 oktober 2011 vastgestelde sancties, – gezien de resoluties van het Parlement van 7 april 2011 (1) en 7 juli 2011 (2) over de situatie in Syrië, Bahrein en Jemen, – gezien zijn resolutie van 15 september 2011 (3) over de situatie in Syrië, – gezien artikel 122, lid 5, van zijn Reglement, A. overwegende dat Rafah Nashed, de eerste praktiserende psychoanalyticus in Syrië en oprichtster van de Damascus School of Psychoanalysis, op 10 september 2011 zonder opgave van redenen gearresteerd werd op het vliegveld van Damascus door ambtenaren van de veiligheidsdiensten; dat zij zowel bekendheid geniet vanwege het behandelen van slachtoffers van psychologische trauma's als vanwege haar actieve inzet voor de dialoog tussen alle Syriërs; B. overwegende dat mevrouw Rafah Nashed 66 jaar is en haar gezondheidstoestand precair is, aangezien zij een hartaandoening heeft, herstellend is van kanker en aan hoge bloeddruk lijdt, en regelmatige medicatie nodig heeft; dat haar gezondheidstoestand achteruitgaat in de gevangenis, waar haar hartaandoening ernstiger wordt; C. overwegende dat mevrouw Nashed op weg was naar Parijs om bij haar zwangere dochter te zijn toen zij zonder opgave van redenen in de gevangenis werd gezet, waar zij aanvankelijk in het geheim werd vastgehouden; D. overwegende dat zij op 14 september 2011 werd beschuldigd van „activiteiten die de staat zouden kunnen destabiliseren” en dat de rechter weigerde haar op borgtocht vrij te laten; dat de aard van de aanklacht en de paranoia die het regime de afgelopen zes maanden in zijn greep heeft, doen vrezen dat haar detentie van lange duur zal zijn met als doel de hele Syrische intellectuele gemeenschap te intimideren; E. overwegende dat er in slechts enkele uren tijds een grootscheepse internationale campagne werd gelanceerd en dat er onder meer een petitie werd opgesteld waarin gevraagd werd om haar onmiddellijke en onvoorwaardelijke vrijlating; 1. veroordeelt met klem de willekeurige arrestatie en gevangenhouding van mevrouw Rafah Nashed door de Syrische autoriteiten; 2. geeft uiting aan zijn ernstige bezorgdheid over de situatie van mevrouw Nashed, gezien haar precaire gezondheidstoestand; 3. roept de Syrische autoriteiten op mevrouw Nashed om medische en humanitaire redenen onmiddellijk en onvoorwaardelijk vrij te laten en ervoor te zorgen dat haar lichamelijke veiligheid wordt gewaarborgd en dat zij onverwijld kan terugkeren naar haar familie; 4. verzoekt de Syrische autoriteiten om humanitaire organisaties en artsen toe te staan de slachtoffers van geweld te behandelen, hun toegang te verlenen tot alle delen van het land en hen in staat te stellen hun legitieme en vreedzame werk te verrichten zonder vrees voor represailles en zonder enige beperking of juridische pesterij; verzoekt de Syrische autoriteiten de internationale mensenrechtenstandaards en internationale verbintenissen na te leven en vrijheid van mening en meningsuiting te waarborgen; 5. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de vicevoorzitter van de Commissie/hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid, de regeringen en parlementen van de lidstaten, de secretaris-generaal van de Arabische Liga en de regering en het parlement van de Arabische Republiek Syrië.