Het Europees Parlement, – gezien het verzoek om opheffing van de immuniteit van Nadine Morano, dat op 16 mei 2022 per brief werd ingediend door de Franse ministerie van Justitie in verband met de civiele procedure die aanhangig is bij de onderzoeksrechter van de rechtbank van Marseille, en op 8 juni 2022 ter plenaire vergadering werd bekendgemaakt, – na Nadine Morano te hebben gehoord, overeenkomstig artikel 9, lid 6, van zijn Reglement, – gezien artikel 8 van protocol nr. 7 betreffende de voorrechten en immuniteiten van de Europese Unie, en artikel 6, lid 2, van de Akte van 20 september 1976 betreffende de verkiezing van de leden van het Europees Parlement door middel van rechtstreekse algemene verkiezingen, – gezien de arresten van het Hof van Justitie van de Europese Unie van 21 oktober 2008, 19 maart 2010, 6 september 2011, 17 januari 2013 en 19 december 2019 (1) , – gezien artikel 5, lid 2, artikel 6, lid 1, en artikel 9 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie juridische zaken ( A9-0011/2023 ), A. overwegende dat het Franse ministerie van Justitie een verzoek van de procureur-generaal van het hof van beroep van Aix-en-Provence heeft ingediend om opheffing van de immuniteit van Nadine Morano, lid van het Europees Parlement, met als enig doel een onderzoek tegen haar te kunnen instellen in verband met een civiele procedure tegen haar wegens vermeende online openbare laster; B. overwegende dat Nadine Morano op 7 oktober 2018 tijdens een televisieprogramma op France 3 vraagtekens heeft geplaatst bij de activiteiten van een door de klager gecharterd vaartuig dat actief is op de Middellandse Zee; overwegende dat het team van Nadine Morano drie berichten van dezelfde aard op haar Twitteraccount heeft geplaats als “live tweets”, C. overwegende dat Nadine Morano door het afleggen van deze verklaringen openbare laster zou hebben gepleegd, wat strafbaar is op grond van artikel 23, lid 1, artikel 29, lid 1, artikel 32, lid 1, en artikel 42 van de Franse wet van 29 juli 1881 betreffende de persvrijheid en artikel 93-3 van de Franse wet nr. 82-652 van 29 juli 1982 inzake audiovisuele communicatie; D. overwegende dat de openbare aanklager in Marseille op 5 april 2019 een gerechtelijk onderzoek heeft ingesteld naar aanleiding van een klacht van de vereniging die de boot chartert, en dat Nadine Morano bijgevolg op 3 juni 2020 officieel werd aangeklaagd; overwegende dat de tenlastelegging in april 2021 door de bevoegde rechtbank nietig is verklaard wegens een inbreuk op de parlementaire immuniteit die Nadine Morano geniet overeenkomstig de bepalingen van het Protocol betreffende de voorrechten en immuniteiten van de Europese Unie; E. overwegende dat het Parlement niet als een rechtbank kan worden beschouwd en dat het lid in het kader van een procedure tot opheffing van de immuniteit niet als een “verdachte” kan worden beschouwd (2) ; F. overwegende dat in artikel 8 van Protocol nr. 7 betreffende de voorrechten en immuniteiten van de Europese Unie het volgende wordt bepaald: “Tegen de leden van het Europees Parlement kan geen opsporing plaatsvinden, noch kunnen zij worden aangehouden of vervolgd op grond van de mening of de stem, die zij in de uitoefening van hun ambt hebben uitgebracht.”; G. overwegende dat in artikel 5, lid 2, van het Reglement is bepaald dat het Parlement zich bij de uitoefening van zijn bevoegdheden met betrekking tot voorrechten en immuniteiten inzet voor de handhaving van zijn integriteit als democratische wetgevende vergadering en de waarborging van de onafhankelijkheid van zijn leden bij de uitvoering van hun taken; H. overwegende dat een verklaring die een lid buiten het Europees Parlement aflegt, een mening kan vormen die in de uitoefening van zijn of haar ambt wordt uitgebracht in de zin van artikel 8 van het Protocol, wanneer zij een subjectieve beoordeling bevat die rechtstreeks en duidelijk verband houdt met de uitoefening van de ambt van het lid in het Europees Parlement; overwegende dat dit derhalve moet worden bepaald door de aard en de inhoud van de verklaring en niet door de plaats waar die is afgelegd; I. overwegende dat Nadine Morano lid is geweest van de Delegatie van het Europees Parlement voor de betrekkingen met het Pan-Afrikaanse Parlement (DPAP), plaatsvervangend lid van de delegatie van het Europees Parlement in de Paritaire Parlementaire Vergadering ACS-EU en lid van de Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken, die onder meer verantwoordelijk is voor: “(...) de totstandbrenging en ontwikkeling van een ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid met inachtneming van het subsidiariteitsbeginsel en het evenredigheidsbeginsel, met name, J. overwegende dat het politieke debat waaraan de leden van het Europees Parlement deelnemen bij de uitoefening van hun mandaat tegenwoordig steeds vaker ook buiten de gebouwen van het Parlement plaatsvindt, ook op televisie en op het internet, door onder meer gebruik te maken van socialemediakanalen zoals Twitter; K. overwegende dat deze verklaringen zijn afgelegd in de bredere context van het politieke debat, en dat het onderwerp ervan herhaaldelijk aan bod komt in de plenaire vergadering van het Europees Parlement; L. overwegende dat, in dit licht, de verklaringen van Nadine Morano duidelijk zijn afgelegd in haar hoedanigheid van lid van het Europees Parlement en overwegende dat een rechtstreeks duidelijk verband tussen de betrokken verklaringen en het parlementaire mandaat van Nadine Morano kan worden geacht te bestaan; 1. besluit de immuniteit van Nadine Morano niet op te heffen; 2. verzoekt zijn Voorzitter dit besluit en het verslag van zijn bevoegde commissie onmiddellijk te doen toekomen aan de bevoegde autoriteit van de Franse Republiek en aan Nadine Morano. Het Europees Parlement, – gezien het verzoek van Helmut Geuking om verdediging van zijn voorrechten en immuniteiten in verband met de civielrechtelijke procedure die aanhangig is bij het Landgericht Hamburg (referentienummer 324 O 276/20), dat op 11 mei 2022 werd ingediend, en van de ontvangst waarvan op 18 mei 2022 ter plenaire vergadering kennis werd gegeven, – na Helmut Geuking te hebben gehoord, overeenkomstig artikel 9, lid 6, van zijn Reglement, – gezien artikel 8 van protocol nr. 7 betreffende de voorrechten en immuniteiten van de Europese Unie en artikel 6, lid 2, van de Akte van 20 september 1976 betreffende de verkiezing van de leden van het Europees Parlement door middel van rechtstreekse algemene verkiezingen, – gezien de arresten van het Hof van Justitie van de Europese Unie van 21 oktober 2008, 19 maart 2010, 6 september 2011, 17 januari 2013 en 19 december 2019 (1) , – gezien artikel 5, lid 2, en de artikelen 7 en 9 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie juridische zaken ( A9-0013/2023 ), A. overwegende dat Helmut Geuking, lid van het Europees Parlement, heeft verzocht om verdediging van zijn parlementaire immuniteit in verband met een civielrechtelijke procedure die aanhangig is bij het Landgericht Hamburg; B. overwegende dat een Duitse onderneming, een dochteronderneming van deze Duitse onderneming en een door de dochteronderneming ingeschakelde deskundige op het gebied van bedrijfsreorganisatie Helmut Geuking voor de rechter hebben gedaagd, waarbij zij een verbodsactie hebben ingesteld en schadeloosstelling en schadevergoeding hebben gevorderd wegens beweringen die de heer Geuking in de gebouwen van het Europees Parlement in Brussel en in een video op YouTube over eisers heeft gedaan en wegens hetgeen hij over hen stelde in een lokale Duitse krant (in respectievelijk mei en juni 2020); overwegende dat Helmut Geuking de Duitse onderneming zou hebben bekritiseerd omdat zij het faillissement van de dochteronderneming zou hebben aangevraagd en 200 werknemers zou hebben ontslagen zonder hen een ontslagvergoeding te bieden, maar tegelijkertijd een Duits voetbalteam zou hebben gesponsord met een bedrag dat, in de woorden van Geuking, net zo hoog was als de ontslagvergoedingen die aan de ontslagen werknemers hadden moeten worden uitbetaald; C. overwegende dat de video inmiddels door Helmut Geuking van YouTube is verwijderd; D. overwegende dat de vrijstelling van rechtsvervolging van leden van het Europees Parlement ook vrijstelling van rechtsvervolging in civiele procedures omvat; E. overwegende dat de bescherming die de leden in dit kader genieten alleen maar doeltreffend is als zij zowel betrekking heeft op verzoeken om een voorlopige maatregel in kort geding als op de bodemprocedure; F. overwegende dat het Parlement over een ruime discretionaire bevoegdheid beschikt met betrekking tot de richting die het wil geven aan een besluit op een verzoek van een lid om verdediging van de immuniteit (2) ; G. overwegende dat in artikel 8 van Protocol nr. 7 betreffende de voorrechten en immuniteiten van de Europese Unie het volgende wordt bepaald: “Tegen de leden van het Europees Parlement kan geen opsporing plaatsvinden, noch kunnen zij worden aangehouden of vervolgd op grond van de mening of de stem, die zij in de uitoefening van hun ambt hebben uitgebracht”; H. overwegende dat duidelijk is dat Helmut Geuking zijn beweringen deed in de hoedanigheid van gewoon lid van de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken van het Europees Parlement, wat de commissie is die bevoegd is ter zake van het werkgelegenheidsbeleid en alle aspecten van het sociaal beleid, waaronder arbeidsvoorwaarden, sociale zekerheid, sociale integratie, sociale bescherming en werknemersrechten, en dat deze beweringen dus duidelijk door hem werden gedaan in het kader van de uitoefening van zijn mandaat als lid van het Europees Parlement; I. voorts overwegende dat eisers een verbodsactie hebben ingesteld en schadeloosstelling en schadevergoeding hebben gevorderd waarbij het gevorderde bedrag 620 000 EUR bedraagt, wat erop lijkt te wijzen dat de gevorderde schadevergoeding een punitief karakter heeft, m.a.w. dat zij in de eerste plaats bedoeld is om te voorkomen dat Helmut Geuking hetzelfde nogmaals beweert en om te voorkomen dat anderen zich op dezelfde manier over het bedrijf uitlaten; overwegende dat de video door Helmut Geuking onmiddellijk werd verwijderd; overwegende dat er op het moment dat Helmut Geuking deze beweringen deed, in de media reeds publiekelijk over dit onderwerp werd gediscussieerd, maar dat de eisers in de civiele procedure hierop niet lijken te hebben gereageerd; J. overwegende dat de parlementaire immuniteit tot doel heeft het Parlement en zijn leden te beschermen tegen gerechtelijke procedures in verband met activiteiten die in de uitoefening van parlementaire taken zijn verricht en die niet van die taken kunnen worden gescheiden; K. overwegende dat in artikel 5 van het Reglement is bepaald dat het Parlement zich bij de uitoefening van zijn bevoegdheden met betrekking tot voorrechten en immuniteiten inzet voor de handhaving van zijn integriteit als democratische wetgevende vergadering en de waarborging van de onafhankelijkheid van zijn leden bij de uitvoering van hun taken; 1. besluit de voorrechten en immuniteiten van Helmut Geuking te verdedigen; 2. verzoekt zijn Voorzitter dit besluit en het verslag van zijn bevoegde commissie onmiddellijk te doen toekomen aan de bevoegde Duitse autoriteiten en aan Helmut Geuking. Het Europees Parlement, – gezien het verzoek van de openbaar aanklager bij het hof van beroep te Rouen tot opheffing van de immuniteit van Nicolas Bay, dat dateert van 18 november 2021, bij brief van 16 mei 2022 door het Franse ministerie van Justitie in het kader van een vooronderzoek is doorgestuurd en op 8 juni 2022 is meegedeeld ter plenaire vergadering, – na Nicolas Bay te hebben gehoord, overeenkomstig artikel 9, lid 6, van zijn Reglement, – gezien de artikelen 8 en 9 van protocol nr. 7 betreffende de voorrechten en immuniteiten van de Europese Unie, en artikel 6, lid 2, van de Akte van 20 september 1976 betreffende de verkiezing van de leden van het Europees Parlement door middel van rechtstreekse algemene verkiezingen, – gezien de arresten van het Hof van Justitie van de Europese Unie van 21 oktober 2008, 19 maart 2010, 6 september 2011, 17 januari 2013 en 19 december 2019 (1) , – gezien artikel 26 van de grondwet van de Franse Republiek, in de versie van wijzigingswet nr. 95-880 van 4 augustus 1995, – gezien artikel 5, lid 2, artikel 6, lid 1, en artikel 9 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie juridische zaken ( A9-0015/2023 ), A. overwegende dat de openbaar aanklager bij het hof van beroep te Rouen (Normandië, Frankrijk) heeft verzocht de immuniteit van Nicolas Bay, lid van het Europees Parlement voor Frankrijk, op te heffen met het oog op het voeren van een vooronderzoek naar aanleiding van strafklachten wegens beweerde aanzetting tot haat of geweld jegens een persoon of een groep personen op grond van hun afkomst of het feit dat zij al dan niet behoren tot een bepaalde etnische groep, natie, ras of religie, en dit per woord, tekst, beeld of elektronische openbare communicatie; B. overwegende dat Nicolas Bay op 5 mei 2021 op zijn Twitter-account en op Facebook een video publiceerde die werd gefilmd met op de achtergrond de in aanbouw zijnde moskee te Guinchainville (Normandië, Frankrijk) en waarin naar verluidt werd beweerd dat er een verband bestaat tussen enerzijds de bouw van moskeeën en anderzijds de verspreiding van de politieke islam op Frans grondgebied en het plegen van terroristische daden; overwegende dat hij in de video met name verwees naar de moord op een inwoner van Évreux als bewijs van criminaliteit, misdaad en terrorisme; overwegende dat de video op sociale media beschikbaar is gebleven en aanleiding heeft gegeven tot haatdragende reacties van lezers, vergezeld van oproepen tot de uitroeiing van alle volgers van de islam, zowel op Facebook als op Twitter; C. overwegende dat de laatste verkiezingen voor de regioraad van Normandië werden gehouden op 20 juni 2021; overwegende dat Nicolas Bay bij deze regionale verkiezingen kandidaat was op het moment dat opmerkingen in de video werden vastgelegd; overwegende dat de video werd opgenomen op het grondgebied van het kiesdistrict van Nicolas Bay; D. overwegende dat Nicolas Bay werd uitgenodigd om door de bevoegde politieautoriteiten te worden gehoord op 6 september 2021, en overwegende dat hij zonder opgave van redenen niet is verschenen; overwegende dat hem een tweede uitnodiging is gestuurd om op 29 september 2021 te verschijnen, en overwegende dat Nicolas Bay de politieautoriteiten op 21 september 2021 schriftelijk in kennis heeft gesteld van zijn weigering om te verschijnen voor verhoor, zich beroepend op zijn parlementaire immuniteit; E. overwegende dat het Parlement niet de rol van rechter op zich kan nemen, en overwegende dat een lid in het kader van een procedure tot opheffing van de immuniteit niet als een “verdachte” kan worden beschouwd (2) ; F. overwegende dat de gestelde strafbare feiten geen betrekking hebben op een mening of een stem die Nicolas Bay in de uitoefening van zijn ambt als lid van het Europees Parlement heeft uitgebracht als bedoeld in artikel 8 van Protocol nr. 7 betreffende de voorrechten en immuniteiten van de Europese Unie, maar wel op activiteiten van regionale aard; G. overwegende dat de parlementaire immuniteit tot doel heeft het Parlement en zijn leden te beschermen tegen gerechtelijke procedures in verband met activiteiten die in de uitoefening van parlementaire taken zijn verricht en die niet van die taken kunnen worden gescheiden; H. overwegende dat in artikel 9 van Protocol nr. 7 betreffende de voorrechten en immuniteiten van de Europese Unie is bepaald dat de leden van het Europees Parlement op hun eigen grondgebied de immuniteiten genieten welke aan de leden van de volksvertegenwoordiging in hun land zijn verleend; I. overwegende dat in artikel 26 van de Franse grondwet is bepaald dat leden van het parlement op grond van meningen die zij hebben geuit of een stem die zij hebben uitgebracht in de uitoefening van hun mandaat niet het voorwerp kunnen vormen van een onderzoek of kunnen worden vervolgd, aangehouden, in hechtenis genomen of berecht, alsook dat leden van het parlement niet kunnen worden aangehouden of anderszins aan vrijheidsbenemende of -beperkende maatregelen kunnen worden onderworpen zonder toestemming van het parlement; J. overwegende dat het Parlement in dit geval geen bewijs van fumus persecutionis heeft gevonden, dat wil zeggen feiten die erop wijzen dat de gerechtelijke procedure wordt gevoerd met de intentie de politieke activiteiten van het lid en daarmee het Europees Parlement schade toe te brengen; 1. besluit de immuniteit van Nicolas Bay op te heffen; 2. verzoekt zijn Voorzitter dit besluit en het verslag van zijn bevoegde commissie onmiddellijk te doen toekomen aan de minister van Justitie van de Franse Republiek en aan Nicolas Bay. Het Europees Parlement, – gezien het verzoek tot opheffing van de immuniteit van Andrea Cozzolino, dat dateert van 28 december 2022, ingediend is door de federale procureur van het Belgische federaal parket in het kader van een strafprocedure die hij tegen Andrea Cozzolino wenst in te leiden, toegezonden werd bij brief van 30 december 2022 door de Federale Overheidsdienst Buitenlandse Zaken, Buitenlandse Handel en Ontwikkelingssamenwerking, en meegedeeld is ter plenaire vergadering van 16 januari 2023, – na Andrea Cozzolino te hebben gehoord, overeenkomstig artikel 9, lid 6, van zijn Reglement, – gezien de artikelen 8 en 9 van Protocol nr. 7 betreffende de voorrechten en immuniteiten van de Europese Unie, en artikel 6, lid 2, van de Akte van 20 september 1976 betreffende de verkiezing van de leden van het Europees Parlement door middel van rechtstreekse algemene verkiezingen, – gezien de arresten van het Hof van Justitie van de Europese Unie van 21 oktober 2008, 19 maart 2010, 6 september 2011, 17 januari 2013 en 19 december 2019 (1) , – gezien artikel 5, lid 2, artikel 6, lid 1, en artikel 9 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie juridische zaken ( A9-0016/2023 ), A. overwegende dat de federale procureur van het Belgische federaal parket heeft verzocht de immuniteit van Andrea Cozzolino, voor Italië verkozen lid van het Europees Parlement, op te heffen in het kader van een lopend onderzoek naar strafbare feiten; B. overwegende dat uit het thans lopende onderzoek blijkt dat Andrea Cozzolino betrokken zou kunnen zijn bij omkoping door een of meer derde landen om de debatten en besluiten van het Europees Parlement te beïnvloeden; C. overwegende dat uit het lopende onderzoek eveneens zou blijken dat Andrea Cozzolino ervan wordt verdacht sinds 2019 betrokken te zijn bij een akkoord met anderen om samen te werken ter bescherming van de belangen van derde landen in het Europees Parlement, met name door in ruil voor geldsommen de goedkeuring te voorkomen van parlementaire resoluties die de belangen van deze landen kunnen schaden; D. overwegende dat het bij de aan Andrea Cozzolino verweten feiten zou gaan om de volgende strafbare feiten: overheidscorruptie (artikelen 246 en 247 van het Belgische strafwetboek), deelname aan een criminele organisatie (artikelen 324 bis en 324 ter van het Belgische strafwetboek), en het witwassen van geld (artikel 505 van het Belgische strafwetboek); E. overwegende dat het Parlement niet gelijkgesteld kan worden met een rechterlijke instantie en dat het lid in het kader van een procedure tot opheffing van de immuniteit niet als een “verdachte” kan worden beschouwd (2) ; F. overwegende dat de parlementaire immuniteit geen persoonlijk voorrecht van het lid is, maar een waarborg voor de onafhankelijkheid van het Parlement als geheel en van zijn leden, en dat de parlementaire immuniteit bedoeld is om het Parlement en zijn leden te beschermen tegen gerechtelijke procedures in verband met activiteiten die worden verricht in het kader van de uitoefening van parlementaire taken en die er onlosmakelijk mee verbonden zijn; G. overwegende dat de gestelde strafbare feiten geen mening of stem uitmaken, die Andrea Cozzolino in de uitoefening van zijn ambt als lid van het Europees Parlement heeft uitgebracht als bedoeld in artikel 8 van Protocol nr. 7 betreffende de voorrechten en immuniteiten van de Europese Unie; H. overwegende dat artikel 9 van Protocol nr. 7 betreffende de voorrechten en immuniteiten van de Europese Unie bepaalt dat tijdens de zittingsduur van het Parlement de leden hiervan op hun eigen grondgebied de immuniteiten genieten welke aan de leden van de volksvertegenwoordiging in hun land zijn verleend, en op het grondgebied van elke andere lidstaat vrijstelling genieten van aanhouding en gerechtelijke vervolging in welke vorm ook; dat op deze immuniteit geen beroep kan worden gedaan in geval van ontdekking op heterdaad, terwijl zij evenmin kan verhinderen dat het Europees Parlement het recht uitoefent de immuniteit van een van zijn leden op te heffen; I. overwegende dat het uitsluitend aan het Parlement toekomt om in een bepaald geval over de opheffing van de immuniteit te beslissen; overwegende dat het Parlement bij het nemen van het besluit om de immuniteit al dan niet op te heffen redelijkerwijs rekening kan houden met het standpunt van het lid (3) ; overwegende dat Andrea Cozzolino tijdens zijn hoorzitting heeft verklaard geen bezwaar te hebben tegen de opheffing van zijn parlementaire immuniteit; J. overwegende dat het Parlement in dit geval geen bewijs van fumus persecutionis heeft gevonden, dat wil zeggen feiten die erop wijzen dat het gerechtelijk onderzoek wordt gevoerd met de intentie de politieke activiteiten van het lid in zijn hoedanigheid van lid van het Europees Parlement te schaden; 1. besluit de immuniteit van Andrea Cozzolino op te heffen; 2. verzoekt zijn Voorzitter dit besluit en het verslag van zijn bevoegde commissie onmiddellijk te doen toekomen aan de bevoegde autoriteit van het Koninkrijk België en aan Andrea Cozzolino. Het Europees Parlement, – gezien het verzoek tot opheffing van de immuniteit van Marc Tarabella, dat dateert van 28 december 2022, ingediend is door de federale procureur van het Belgische federaal parket in het kader van een strafprocedure die hij tegen Marc Tarabella wenst in te leiden, toegezonden werd bij brief van 30 december 2022 door de Federale Overheidsdienst Buitenlandse Zaken, Buitenlandse Handel en Ontwikkelingssamenwerking, en meegedeeld is ter plenaire vergadering van 16 januari 2023, – gezien het feit dat Marc Tarabella heeft afgezien van zijn recht om te worden gehoord overeenkomstig artikel 9, lid 6, van zijn Reglement, – gezien de artikelen 8 en 9 van Protocol nr. 7 betreffende de voorrechten en immuniteiten van de Europese Unie, en artikel 6, lid 2, van de Akte van 20 september 1976 betreffende de verkiezing van de leden van het Europees Parlement door middel van rechtstreekse algemene verkiezingen, – gezien de arresten van het Hof van Justitie van de Europese Unie van 21 oktober 2008, 19 maart 2010, 6 september 2011, 17 januari 2013 en 19 december 2019 (1) , – gezien de artikelen 58 en 59 van de Belgische grondwet, – gezien artikel 5, lid 2, artikel 6, lid 1, en artikel 9 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie juridische zaken ( A9-0017/2023 ), A. overwegende dat de federale procureur van het Belgische federaal parket heeft verzocht de immuniteit van Marc Tarabella, voor België verkozen lid van het Europees Parlement, op te heffen in het kader van een lopend onderzoek naar strafbare feiten; B. overwegende dat uit het thans lopende onderzoek blijkt dat Marc Tarabella betrokken zou kunnen zijn bij omkoping door een of meer derde landen om de debatten en besluiten van het Europees Parlement te beïnvloeden; C. overwegende dat uit het lopende onderzoek eveneens zou blijken dat Marc Tarabella ervan wordt verdacht de afgelopen twee jaar binnen het Europees Parlement bepaalde standpunten te hebben gesteund ten gunste van een derde land in ruil voor beloningen in baar geld; overwegende dat in een getuigenverklaring tegen hem wordt gesteld dat hij meerdere malen is beloond voor een geraamd totaalbedrag van 120 000 tot 140 000 EUR; D. overwegende dat het bij de aan Marc Tarabella verweten feiten zou gaan om de volgende strafbare feiten: overheidscorruptie (artikelen 246 en 247 van het Belgische strafwetboek), deelname aan een criminele organisatie (artikelen 324bis en 324ter van het Belgische strafwetboek), en het witwassen van geld (artikel 505 van het Belgische strafwetboek); E. overwegende dat het Parlement niet gelijkgesteld kan worden met een rechterlijke instantie en dat het lid in het kader van een procedure tot opheffing van de immuniteit niet als een “verdachte” kan worden beschouwd (2) ; F. overwegende dat de parlementaire immuniteit geen persoonlijk voorrecht van het lid is, maar een waarborg voor de onafhankelijkheid van het Parlement als geheel en van zijn leden, en overwegende dat de parlementaire immuniteit bedoeld is om het Parlement en zijn leden te beschermen tegen gerechtelijke procedures in verband met activiteiten die worden verricht in het kader van de uitoefening van parlementaire taken en die er onlosmakelijk mee verbonden zijn; G. overwegende dat de gestelde strafbare feiten geen mening of stem uitmaken, die hij in de uitoefening van zijn ambt als lid van het Europees Parlement heeft uitgebracht als bedoeld in artikel 8 van Protocol nr. 7 betreffende de voorrechten en immuniteiten van de Europese Unie; H. overwegende dat artikel 9 van Protocol nr. 7 betreffende de voorrechten en immuniteiten van de Europese Unie bepaalt dat tijdens de zittingsduur van het Parlement de leden hiervan op hun eigen grondgebied de immuniteiten genieten welke aan de leden van de volksvertegenwoordiging in hun land zijn verleend, en op het grondgebied van elke andere lidstaat vrijstelling genieten van aanhouding en gerechtelijke vervolging in welke vorm ook; overwegende dat op deze immuniteit geen beroep kan worden gedaan in geval van ontdekking op heterdaad, terwijl zij evenmin kan verhinderen dat het Europees Parlement het recht uitoefent de immuniteit van een van zijn leden op te heffen; I. overwegende dat in artikel 59 van de Belgische Grondwet het volgende is bepaald: “Behalve bij ontdekking op heterdaad kan geen lid van een van beide Kamers, tijdens de zitting en in strafzaken, worden verwezen naar of rechtstreeks gedagvaard voor een hof of een rechtbank, of worden aangehouden dan met verlof van de Kamer waarvan het lid deel uitmaakt. Behalve bij ontdekking op heterdaad kunnen de dwangmaatregelen waarvoor het optreden van een rechter is vereist, ten opzichte van een lid van een van beide Kamers, tijdens de zitting en in strafzaken, alleen worden bevolen door de eerste voorzitter van het hof van beroep op verzoek van de bevoegde rechter. Deze beslissing wordt aan de voorzitter van de betrokken Kamer meegedeeld. Huiszoeking of inbeslagneming krachtens het voorgaande lid kan alleen geschieden in aanwezigheid van de voorzitter van de betrokken Kamer of van een door hem aangewezen lid. De vervolging in strafzaken van een lid van een van beide Kamers kan, tijdens de zitting, enkel worden ingesteld door de ambtenaren van het openbaar ministerie en de bevoegde ambtenaren. In elke stand van het onderzoek kan het betrokken lid van een van beide Kamers, tijdens de zitting en in strafzaken, aan de Kamer waarvan hij deel uitmaakt de schorsing van de vervolging vragen. Deze Kamer dient hiertoe met een meerderheid van twee derden van de uitgebrachte stemmen te beslissen. De hechtenis van een lid van een van beide Kamers of zijn vervolging voor een hof of een rechtbank wordt tijdens de zitting geschorst indien de Kamer waarvan het lid deel uitmaakt, het vordert.”; J. overwegende dat het Parlement in dit geval geen bewijs van fumus persecutionis heeft gevonden, dat wil zeggen feiten die erop wijzen dat het gerechtelijk onderzoek wordt gevoerd met de intentie de politieke activiteiten van het lid in zijn hoedanigheid van lid van het Europees Parlement te schaden; K. overwegende dat het uitsluitend aan het Parlement toekomt om in een bepaald geval over de opheffing van de immuniteit te beslissen; overwegende dat het Parlement bij het nemen van het besluit om de immuniteit al dan niet op te heffen redelijkerwijs rekening kan houden met het standpunt van het lid (3) ; overwegende dat Marc Tarabella heeft verklaard geen bezwaar te hebben tegen de opheffing van zijn parlementaire immuniteit; 1. besluit de immuniteit van Marc Tarabella op te heffen; 2. verzoekt zijn Voorzitter dit besluit en het verslag van zijn bevoegde commissie onmiddellijk te doen toekomen aan de bevoegde autoriteit van het Koninkrijk België en aan Marc Tarabella. (Gewone wetgevingsprocedure: eerste lezing) Het Europees Parlement, – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2021)0776 ), – gezien artikel 294, lid 2, en artikel 338, lid 1, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C9‑0461/2021), – gezien artikel 294, lid 3, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien het advies van de Europese Centrale Bank van 25 maart 2022 (1) , – gezien het overeenkomstig artikel 74, lid 4, van zijn Reglement door de bevoegde commissie goedgekeurde voorlopig akkoord en de door de vertegenwoordiger van de Raad bij brief van 30 november 2022 gedane toezegging om het standpunt van het Europees Parlement overeenkomstig artikel 294, lid 4, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie goed te keuren, – gezien artikel 59 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie economische en monetaire zaken ( A9-0202/2022 ), 1. stelt onderstaand standpunt in eerste lezing vast; 2. verzoekt de Commissie om hernieuwde voorlegging aan het Parlement indien zij haar voorstel vervangt, ingrijpend wijzigt of voornemens is het ingrijpend te wijzigen; 3. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en aan de Commissie alsmede aan de nationale parlementen. Standpunt van het Europees Parlement in eerste lezing vastgesteld op 2 februari 2023 met het oog op de vaststelling van Verordening (EU) 2023/... van het Europees Parlement en de Raad tot wijziging van Verordening (EU) nr. 549/2013 betreffende het Europees systeem van nationale en regionale rekeningen in de Europese Unie en tot intrekking van elf rechtshandelingen op het gebied van nationale rekeningen (Aangezien het Parlement en de Raad tot overeenstemming zijn geraakt, komt het standpunt van het Parlement overeen met de definitieve rechtshandeling: Verordening (EU) 2023/734.) (Gewone wetgevingsprocedure: eerste lezing) Het Europees Parlement, – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2021)0424 ), – gezien artikel 294, lid 2, en artikel 43, lid 2, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C9‑0344/2021), – gezien artikel 294, lid 3, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité van 22 oktober 2021 (1) , – gezien het overeenkomstig artikel 74, lid 4, van zijn Reglement door de bevoegde commissie goedgekeurde voorlopig akkoord en de door de vertegenwoordiger van de Raad bij brief van 9 november 2022 gedane toezegging om het standpunt van het Europees Parlement overeenkomstig artikel 294, lid 4, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie goed te keuren, – gezien artikel 59 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie visserij ( A9‑0134/2022 ), 1. stelt onderstaand standpunt in eerste lezing vast; 2. verzoekt de Commissie om hernieuwde voorlegging aan het Parlement indien zij haar voorstel vervangt, ingrijpend wijzigt of voornemens is het ingrijpend te wijzigen; 3. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en aan de Commissie alsmede aan de nationale parlementen. Standpunt van het Europees Parlement in eerste lezing vastgesteld op 2 februari 2023 met het oog op de vaststelling van Verordening (EU) 2023/... van het Europees Parlement en de Raad tot vaststelling van instandhoudings- en beheersmaatregelen voor de instandhouding van de zuidelijke blauwvintonijn (Aangezien het Parlement en de Raad tot overeenstemming zijn geraakt, komt het standpunt van het Parlement overeen met de definitieve rechtshandeling: Verordening (EU) 2023/675.) (Gewone wetgevingsprocedure: eerste lezing) Het Europees Parlement, – gezien artikel 3, lid 3, van het Verdrag betreffende de Europese Unie (VEU), – gezien artikel 9, artikel 151, artikel 153, lid 1, punten e) en f), en artikel 225 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU), – gezien de artikelen 12, 27, 28, 30, 31 en 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, – gezien Richtlijn 2009/38/EG van het Europees Parlement en de Raad van 6 mei 2009 inzake de instelling van een Europese ondernemingsraad of van een procedure in ondernemingen of concerns met een communautaire dimensie ter informatie en raadpleging van de werknemers (1) , – gezien Richtlijn 2002/14/EG van het Europees Parlement en de Raad van 11 maart 2002 tot vaststelling van een algemeen kader betreffende de informatie en de raadpleging van de werknemers in de Europese Gemeenschap (2) , – gezien Richtlijnen van de Raad 2001/86/EG van 8 oktober 2001 tot aanvulling van het statuut van de Europese vennootschap met betrekking tot de rol van de werknemers (3) en 2003/72/EG van 22 juli 2003 tot aanvulling van het statuut van een Europese coöperatieve vennootschap met betrekking tot de rol van de werknemers (4) , – gezien Richtlijn 98/59/EG van de Raad van 20 juli 1998 betreffende de aanpassing van de wetgevingen van de lidstaten inzake collectief ontslag (5) , – gezien Richtlijn 2000/78/EG van de Raad van 27 november 2000 tot instelling van een algemeen kader voor gelijke behandeling in arbeid en beroep (6) , – gezien Richtlijn 2001/23/EG van de Raad van 12 maart 2001 inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der lidstaten betreffende het behoud van de rechten van de werknemers bij overgang van ondernemingen, vestigingen of onderdelen van ondernemingen of vestigingen (7) , – gezien Richtlijn (EU) 2016/943 van het Europees Parlement en de Raad van 8 juni 2016 betreffende de bescherming van niet-openbaar gemaakte knowhow en bedrijfsinformatie (bedrijfsgeheimen) tegen het onrechtmatig verkrijgen, gebruiken en openbaar maken daarvan (8) , – gezien de beoordelingen door het Europees Parlement van de Europese meerwaarde, getiteld “Europese meerwaarde van een EU-maatregel inzake voorlichting en raadpleging van werknemers, anticipatie en beheer van herstructurering” en “Europese ondernemingsraden (EOR’s) – wetgevingsinitiatiefprocedure: herziening van de richtlijn inzake een Europese ondernemingsraad”, van november 2012 respectievelijk januari 2021, – gezien zijn resolutie van 21 januari 2021 over de EU-strategie inzake gendergelijkheid (9) , – gezien zijn resolutie van 16 december 2021 over democratie op het werk: een Europees kader voor de medezeggenschapsrechten van werknemers en de herziening van de richtlijn inzake een Europese ondernemingsraad (10) , – gezien de studie van het Europees Economisch en Sociaal Comité van 31 augustus 2020 over een EU-rechtskader voor het waarborgen en versterken van de voorlichting, raadpleging en participatie van werknemers, – gezien het onderzoeksproject van de Universiteit van Leuven van mei 2016 getiteld “European Works Councils on the Move: Management Perspectives on the Development of a Transnational Institution for Social Dialogue”, – gezien de studie van de Commissie van 16 november 2018 over het toezicht op de toepassing van het EU-kwaliteitskader voor anticipatie op veranderingen en herstructureringen, – gezien het verslag van de Commissie van 14 mei 2018 over de toepassing door de lidstaten van Richtlijn 2009/38/EG inzake de instelling van een Europese ondernemingsraad of van een procedure in ondernemingen of concerns met een communautaire dimensie ter informatie en raadpleging van de werknemers, – gezien het werkdocument van de diensten van de Commissie van 14 mei 2018 getiteld “Evaluatie bij het verslag van de Commissie aan het Europees Parlement, de Raad en het Europees Economisch en Sociaal Comité over de tenuitvoerlegging door de lidstaten van Richtlijn 2009/38/EG inzake de instelling van een Europese ondernemingsraad of van een procedure in ondernemingen of concerns met een communautaire dimensie ter informatie en raadpleging van de werknemers”, – gezien de mededeling van de Commissie van 4 maart 2021 getiteld “Het actieplan voor de Europese pijler van sociale rechten” ( COM(2021)0102 ), – gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité van 17 oktober 2018 over het pakket inzake het Europese vennootschapsrecht (11) , – gezien het sociaal engagement van Porto van de Europese Raad van 7 mei 2021 en zijn Verklaring van Porto van 8 mei 2021, – gezien de artikelen 47 en 54 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken ( A9‑0295/2022 ), A. overwegende dat het aantal multinationale ondernemingen met bezittingen of vestigingen in meerdere landen in 2015 ongeveer 45 keer groter was dan in de jaren negentig (12) ; B. overwegende dat democratie en democratie op het werk kernwaarden van de Unie zijn; overwegende dat de vrijheid van vereniging, het recht van werknemers op informatie en raadpleging, en het recht op collectieve onderhandelingen en op collectieve actie grondrechten zijn die beschermd worden door het Handvest van de grondrechten en bijdragen tot een economisch, sociaal en ecologisch duurzame toekomst; overwegende dat in beginsel nr. 8 van de pijler van sociale rechten wordt benadrukt dat werknemers moeten worden betrokken bij zaken die voor hen van belang zijn; C. overwegende dat de Unie en de lidstaten zich krachtens artikel 151 VWEU de bevordering van de werkgelegenheid en de gestage verbetering van de levensomstandigheden en de arbeidsvoorwaarden ten doel stellen; overwegende dat de Unie en de lidstaten daartoe maatregelen ten uitvoer leggen waarin rekening wordt gehouden met de verscheidenheid van de nationale gebruiken, met name op het gebied van contractuele betrekkingen, en met de noodzaak om het concurrentievermogen van de economie van de Unie te handhaven; overwegende dat een dergelijke ontwikkeling volgens het VWEU zal voortvloeien zowel uit de werking van de interne markt, als uit de in de Verdragen bepaalde procedures en het nader tot elkaar brengen van wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen; D. overwegende dat de sociale dialoog, met inbegrip van de informatie en raadpleging van werknemers, een essentieel element is van het Europees sociaal model en dat Europese ondernemingsraden (EOR’s) het belang weerspiegelen dat aan de vertegenwoordiging van werknemers wordt toegekend; overwegende dat de rechtsstaat een van de in artikel 2 VEU verankerde fundamentele waarden van de Unie is, en een voorwaarde voor de bescherming van alle andere fundamentele waarden van de Unie, inclusief de grondrechten, de democratie en de effectieve toepassing van het Unierecht inzake informatie en raadpleging van werknemers; E. overwegende dat goed functionerende EOR’s een aanzienlijke rol vervullen bij het waarborgen van een goed bestuur van multinationale ondernemingen; F. overwegende dat de Unie op dit moment ongeveer 1 200 EOR’s telt, met 18 000 leden (13) ; G. overwegende dat gelijkheid volgens artikel 2 VEU een van de fundamentele waarden van de Unie is, en dat de Unie krachtens artikel 3, lid 3, VEU gehouden is de gelijkheid tussen vrouwen en mannen te bevorderen; overwegende dat in beginsel nr. 2 van de pijler van sociale rechten is bepaald dat de gelijke behandeling en gelijke kansen voor vrouwen en mannen moeten worden verzekerd, ook op het gebied van participatie op de arbeidsmarkt, arbeidsvoorwaarden en loopbaanontwikkeling; H. overwegende dat volgens de cijfers van een enquête van het Europees Vakbondsinstituut (14) uit 2018 de overgrote meerderheid van de EOR-leden man is en vrouwen slechts 15,4 % van de EOR-vertegenwoordigers uitmaken; overwegende dat vrouwelijke EOR-leden minder goed vertegenwoordigd zijn in hogere functies; overwegende dat de genderkloof en de loonkloof in besluitvormingsorganen blijven bestaan, waardoor de volledige participatie of de bijdrage van vrouwen aan het economische en sociale leven wordt belemmerd; I. overwegende dat de ontwikkeling van de EOR’s in de verschillende bedrijfstakken in de lidstaten aanzienlijk verschilt; overwegende dat de cijfers laten zien dat er in totaal 992 EOR’s actief zijn en dat er ongeveer 400 in de loop der tijd zijn opgeheven ten gevolge van factoren als fusies, faillissementen of ontbinding (15) ; J. overwegende dat uit een studie is gebleken dat EOR’s een positieve impact kunnen hebben op de overgang naar een koolstofneutrale economie en kunnen zorgen voor een betere werkorganisatie en besluitvorming (16) ; K. overwegende dat EOR-leden weliswaar het recht hebben adviezen uit te brengen, maar in de praktijk weinig invloed hebben op het besluitvormingsproces in hun respectieve ondernemingen, met name bij herstructureringen; L. overwegende dat EOR’s door werkgevers zouden moeten worden gezien als nuttige instrumenten die in veel opzichten voordelen opleveren voor alle partijen, onder meer omdat zij overeenstemming over aangelegenheden en besluiten bevorderen en bijdragen aan de transnationale dialoog op het niveau van de onderneming; M. overwegende dat de sancties voor het niet raadplegen van de werknemers in de meeste lidstaten bestaat uit boetes uiteenlopend van 23 EUR tot 187 515 EUR (17) en derhalve in veel gevallen niet doeltreffend, evenredig en afschrikkend is; N. overwegende dat de toegang die EOR’s en bijzondere onderhandelingsgroepen hebben tot de rechter in de verschillende lidstaten varieert naargelang het respectieve nationale stelsel: sommige lidstaten kennen de status van rechtspersoon toe aan EOR’s, andere staan toe dat ze deelnemen aan de procedure via hun leden of een vakbond (18) ; O. overwegende dat de EOR’s in slechts vier lidstaten (Frankrijk, Oostenrijk, Roemenië en Zweden) de status van rechtspersoon hebben, op grond waarvan leden namens de EOR gerechtelijke procedures kunnen inleiden of de EOR in betrekkingen met derden kunnen vertegenwoordigen (19) ; overwegende dat de Commissie slechts één formele klacht heeft ontvangen over de uitvoering van Richtlijn 2009/38/EG; overwegend dat het aantal rechtszaken op nationaal niveau beperkt blijft ingevolge moeilijkheden bij de toegang tot de rechter en het gebrek aan duidelijke bepalingen met betrekking tot EOR’s en bijzondere onderhandelingsgroepen in Richtlijn 2009/38/EG; P. overwegende dat het welslagen en de positieve impact van EOR’s een vertrouwensrelatie tussen de EOR en het bestuur vergen, gebaseerd op een constructieve dialoog, die beïnvloed kan worden door de cultuur van arbeidsverhoudingen in iedere lidstaat; overwegende dat bekend is dat vroegtijdige raadpleging bij herstructureringen van grote invloed kan zijn op de baanzekerheid en dat de raadpleging en participatie van werknemers essentieel is om het welzijn van werknemers te waarborgen en positieve gevolgen voor de kwaliteit van werk kan hebben (20) ; overwegende dat de EOR’s een cruciale rol spelen bij de europeanisering van de arbeidsverhoudingen; Q. overwegende dat lacunes en de gebrekkige handhaving van Richtlijn 2009/38/EG bijdragen tot een gefragmenteerde toepassing van het recht van werknemers op informatie en raadpleging over transnationale aangelegenheden in de hele Unie; R. overwegende dat “transnationaliteit” zowel voor de leden van de EOR’s als voor het hoofdbestuur een zeer abstract concept blijft, dat in concrete gevallen moeilijk te interpreteren is (21) ; S. overwegende dat het gebruik van de vertrouwelijkheidsclausules op basis van artikel 8 van Richtlijn 2009/38/EG in bepaalde gevallen weliswaar gerechtvaardigd is, maar dat het onrechtmatige gebruik van dit artikel een belemmering vormt voor effectieve informatie- en raadplegingsrechten (22) ; T. overwegende dat de sociale partners een belangrijke rol hebben gespeeld bij het beperken van de impact van de COVID-19-pandemie op de werkplek, onder meer door de invoering van gezondheids- en veiligheidsmaatregelen, de tenuitvoerlegging van regelingen voor baanbehoud en nieuwe vormen van werkorganisatie; overwegende dat momenteel naar aanleiding van de COVID-19-crisis een significant aantal herstructureringsprocessen loopt (23) ; overwegende dat de raadpleging van werknemers en hun participatie in collectieve onderhandelingen van essentieel belang zijn om de positieve en de negatieve gevolgen van de herstructureringen aan te pakken; U. overwegende dat recent onderzoek van Eurofound de impact van de COVID-19-crisis op de werking en de oprichting van EOR’s heeft aangetoond, waarbij mobiliteitsbeperkingen als gevolg van de volksgezondheidsmaatregelen de vooruitgang in de discussie over de oprichting van nieuwe EOR’s tot stilstand hebben gebracht; overwegende dat bestaande EOR’s grotendeels zijn overgestapt op onlinevergaderingen, hetgeen een actievere uitwisseling mogelijk heeft gemaakt of daartoe heeft bijgedragen, maar dat fysieke vergaderingen de norm moeten blijven, tenzij volksgezondheidsmaatregelen dit verhinderen; V. overwegende de tenuitvoerlegging van het Unierecht op het gebied van de informatie en raadpleging van werknemers nog steeds te versnipperd is, hetgeen kan leiden tot een gebrek aan rechtszekerheid voor werkgevers en werknemers; overwegende dat het van essentieel belang is het instrumentarium van de Unie te versterken door een ambitieuze herziening van Richtlijn 2009/38/EG die de rechten van werknemers op informatie, raadpleging en participatie versterkt; W. overwegende dat bij de voorbereiding van nieuwe bedrijfsstrategieën en ondernemingsbeleid kan worden voorzien in meer gestructureerde en proactieve methoden van informatievoorziening en raadpleging van werknemersvertegenwoordigers, met gepaste inachtneming van de vertrouwelijkheidsclausules; overwegende dat de sociale partners moeten worden geraadpleegd met betrekking tot de voorbereiding van de herstel- en veerkrachtplannen van de lidstaten en, indien die al beschikbaar zijn, de uitvoering ervan; X. overwegende dat het Parlement in zijn resolutie van 9 juni 2022 over “De oproep tot een conventie voor een herziening van de Verdragen” (24) de Raad heeft opgeroepen om sociale vooruitgang op te nemen in artikel 9 VWEU, gekoppeld aan een protocol inzake sociale vooruitgang, om de sociale dialoog te verbeteren en de versterking van het concurrentievermogen en de veerkracht van de economie van de Unie te ondersteunen, met bijzondere aandacht voor kleine en middelgrote ondernemingen en toetsing van het concurrentievermogen, en om toekomstgerichte investeringen met het oog op de rechtvaardige, groene en digitale transitie te bevorderen; Y. overwegende dat de ontwrichtende gevolgen voor de economie en de arbeidsmarkt van ingrijpende veranderingen zoals technologische ontwikkelingen, digitalisering, de transitie naar een koolstofarme economie, de preventieve maatregelen in het kader van de COVID-19-pandemie en het economisch en sociaal herstel van de pandemie, evenals nieuwe vormen van arbeid zoals platformwerk en werken op afstand, vergezeld moeten gaan van een herziening van de wetgevingsinstrumenten en praktijken van de Unie, zowel om bestaande uitdagingen het hoofd te bieden als om het potentieel van deze veranderingen te benutten; Z. overwegende dat digitale hulpmiddelen zoals videoconferentiesystemen moeten worden gebruikt als middel om de in Richtlijn 2009/38/EG vastgestelde rechten en de praktische toepassing van de richtlijn te versterken, en nooit mogen dienen als vervanging voor de procedurele verplichtingen betreffende informatie en raadpleging van werknemers, zoals het houden van regelmatige, fysieke vergaderingen tussen de EOR’s en het hoofdbestuur; Oproep aan de Commissie om de langverwachte herziening van Richtlijn 2009/38/EG uit te voeren 1. benadrukt dat het recht op informatie, raadpleging en participatie van werknemers van essentieel belang is voor de goede werking van de sociale markteconomie, met name in de context van de transformatie van de arbeidsmarkt als gevolg van de groene en digitale transitie; wijst erop dat EOR’s een van de belangrijkste instrumenten zijn voor het versterken van de democratie op de werkplek wat transnationale aangelegenheden betreft, alsook voor het handhaven van de rechten van werknemers, het vergroten van de betrokkenheid van werknemers en het bevorderen van wederzijds vertrouwen tussen bestuur en werknemers; meent dat het van essentieel belang is de EOR’s en hun vermogen om hun recht op informatie en raadpleging uit te oefenen te versterken en het aantal EOR’s uit te breiden, rekening houdend met de verschillende stelsels van arbeidsverhoudingen in de lidstaten; 2. herhaalt dat de EOR’s en de potentiële voordelen ervan onder vertegenwoordigers van werknemers en leidinggevenden meer bekendheid moeten krijgen en zichtbaarder moeten worden gemaakt, en dat stimulansen moeten worden gecreëerd om de ontwikkeling van EOR’s, alsook de bredere toepassing en doeltreffende handhaving ervan te bevorderen; verzoekt de Commissie in dit verband gegevens te verzamelen over de ondernemingen die onder het toepassingsgebied van Richtlijn 2009/38/EG vallen; verzoekt de Commissie in 2023 een conferentie op hoog niveau te organiseren voor ondernemingen die onder het toepassingsgebied van Richtlijn 2009/38/EG vallen, EOR’s en de sociale partners in verschillende sectoren, alsook voor nationale arbeidsmarktinstellingen, om hen bewust te maken van het belang van EOR’s en dit onderwerp hoog op de beleidsagenda te zetten; 3. wijst op de aanzienlijke bijdrage die de uitwisseling van kennis, ervaring en beste praktijken kan leveren aan de verdere ontwikkeling van EOR’s en de verbetering van de werking ervan, met inbegrip van het opzetten van een platform voor gestructureerde en regelmatige uitwisseling van beste praktijken tussen de lidstaten en sectoren, met name om de zichtbaarheid van EOR’s te vergroten in sectoren en lidstaten waar zij nog schaars zijn; 4. verzoekt de Commissie Europese vakbondsorganisaties te ondersteunen en verzoekt de lidstaten de meeste representatieve werknemersorganisaties waarin de nationale wetgeving of praktijk voorziet, te ondersteunen, gespecialiseerde opleidingen over de rechten van EOR’s te organiseren zodat deze hun leden naar behoren kunnen informeren over de werking van de EOR’s, alsook middelen toe te wijzen aan bewustmakingscampagnes; 5. herinnert eraan dat EOR’s unieke transnationale organen zijn, en in het leven geroepen zijn met het oog op het informeren en raadplegen van werknemers, alsook het tot stand brengen en bevorderen van een bedrijfsidentiteit, en dat de betrokkenheid van EOR’s kan bijdragen aan de ontwikkeling en bevordering van de cultuur en de cohesie in het bedrijf; benadrukt dat het belangrijk is dat werknemersvertegenwoordigers, en met name de EOR’s, op zinvolle wijze, na effectief geïnformeerd en geraadpleegd te zijn, deelnemen aan de opstelling en uitvoering van besluiten betreffende transnationale maatregelen met een significant effect op de belangen van de werknemers; 6. betreurt ten zeerste dat het hoofdbestuur niet altijd de financiële, materiële en wettelijke middelen ter beschikking stelt die nodig zijn om EOR’s in staat te stellen hun taken op passende wijze uit te voeren; is bezorgd over de problemen die EOR’s ondervinden bij het verkrijgen van toegang tot de financiële steun van de Commissie, en wijst op de dringende noodzaak om de aanvraagprocedure gemakkelijker te maken en de administratieve lasten die de aanvraag van de financiering met zich meebrengt te verminderen; verzoekt de Commissie toezicht te houden op de omzetting van Richtlijn 2009/38/EG en indien nodig inbreukprocedures in te stellen; 7. verzoekt de Commissie nogmaals een voorstel tot herziening van Richtlijn 2009/38/EG in te dienen om de doelstellingen, definities en procedures ervan te verduidelijken en het recht op informatie en raadpleging van werknemersvertegenwoordigers, met name tijdens herstructureringsprocessen, te versterken in overeenstemming met de aanbevelingen vervat in zijn resolutie van 16 december 2021; 8. verzoekt de Commissie in het kader van de komende herziening na te gaan of het zinvol is contracten die structureel onafhankelijke ondernemingen in staat stellen elkaars bedrijfsvoering en zakelijke beslissingen (zoals franchising of beheerscontracten) (25) te beïnvloeden, op te nemen in het toepassingsgebied van Richtlijn 2009/38/EG, om eventuele lacunes te voorkomen; Waarborging van tijdige en zinvolle raadpleging 9. erkent dat Richtlijn 2009/38/EG tot verbeteringen heeft geleid wat de instelling en de werking van de EOR’s betreft; betreurt echter dat EOR’s nog altijd grote moeilijkheden ondervinden bij de handhaving van hun rechten, met name wat betreft tijdige en voorafgaande en effectieve raadpleging over kwesties met een transnationaal karakter die gevolgen kunnen hebben voor de werkgelegenheid en de arbeidsomstandigheden van de beroepsbevolking in Europa, met inbegrip van veranderingen als gevolg van de groene en digitale transitie; 10. onderstreept dat nog altijd onduidelijkheid en verschil van mening bestaat over de definitie en de daaruit voortvloeiende interpretatie van wat als “transnationale kwesties” moet worden beschouwd, hetgeen leidt tot een gefragmenteerde omzetting en toepassing van Richtlijn 2009/38/EG door de lidstaten en bijgevolg tot een versnipperde toepassing door de ondernemingen; benadrukt het feit dat de definitie nauwkeurig en alomvattend moet zijn en dat de reikwijdte van de mogelijke gevolgen, alsook het betrokken bestuurs- en vertegenwoordigingsniveau, ontbrekende elementen zijn waarmee rekening moet worden gehouden bij het bepalen van het transnationale karakter van een kwestie; dringt nogmaals aan op verduidelijking van het begrip “transnationaal karakter van een kwestie” in Richtlijn 2009/38/EG; 11. betreurt dat, wat tijdige raadpleging betreft, het advies van de werknemersvertegenwoordigers niet zelden pas wordt gevraagd of gegeven op een moment dat er niet meer serieus rekening mee kan worden gehouden of dat het bestuur reeds over een voorgestelde maatregel heeft besloten; betreurt dat, omdat het bestuur niet verplicht is met een advies rekening te houden, de input vaak wordt genegeerd of geen daadwerkelijke invloed op een voorgestelde maatregel heeft; verzoekt de Commissie en de lidstaten nogmaals de versterking van de informatie- en raadplegingsrechten en zinvolle raadgevingsprocessen te bevorderen; dringt erop aan de definitie van het begrip “raadpleging” in Richtlijn 2009/38/EG te herzien, om ervoor te zorgen dat het advies van de EOR’s in aanmerking wordt genomen in de besluiten van ondernemingen en dat advies wordt uitgebracht voordat de raadpleging op het relevante niveau is afgerond, voordat de bestuursorganen van de onderneming een besluit nemen, en op zodanige wijze dat de EOR’s een met redenen omkleed antwoord op hun advies kunnen krijgen overeenkomstig Richtlijn 2002/14/EG; 12. benadrukt dat het belangrijk is ervoor te zorgen dat ondernemingen of concerns doeltreffend beslissingen kunnen nemen; 13. onderstreept dat de EOR-leden tijdig toegang moeten hebben tot zinvolle en actuele informatie over voorgenomen besluiten met een transnationaal karakter, en benadrukt het belang van voldoende tijd en middelen om de ontvangen informatie te beoordelen, te evalueren en te bespreken met de steun van beschikbare deskundigen; wijst op het belang om en goede communicatie en samenwerking te verzekeren tussen het hoofdbestuur en de EOR, met inbegrip van werknemersvertegenwoordiging op bestuursniveau, om ervoor te zorgen dat het recht op informatie, raadpleging en participatie van de werknemers naar behoren wordt geëerbiedigd; Versterking van de subsidiaire voorschriften 14. merkt op dat de termijn van drie jaar na een verzoek alvorens de subsidiaire voorschriften in werking treden wanneer geen overeenstemming wordt bereikt, buitensporig lang is, vaak niet doeltreffend wordt benut en nadelig is voor de werknemers; herhaalt zijn oproep om de subsidiaire voorschriften in Richtlijn 2009/38/EG, die een basis vormen voor onderhandelde overeenkomsten, te versterken; onderstreept dat het recht van de EOR’s om één keer per jaar met het hoofdbestuur te vergaderen onvoldoende is en moet worden uitgebreid naar twee vergaderingen per jaar om de praktische werking, impact en beheer ervan te verbeteren; Verduidelijking van de reikwijdte van de vertrouwelijkheid 15. wijst op het feit dat de toepassing van de vertrouwelijkheidsclausules door de lidstaten versnipperd is omdat een heldere definitie ontbreekt en dringt dan ook aan op de vaststelling van een duidelijke definitie van vertrouwelijke informatie; benadrukt in dit verband dat de lidstaten zich meer inspanningen moeten getroosten om nauwkeurig vast te stellen en te verduidelijken onder welke omstandigheden het hoofdbestuur niet verplicht is informatie te verstrekken die mogelijkerwijs schadelijk is; dringt er nogmaals op aan (26) het misbruik te voorkomen van de vertrouwelijkheidsregels als manier om de toegang tot informatie en effectieve participatie te beperken, en verzoekt de Commissie om de lidstaten in het kader van de herziening van Richtlijn 2009/38/EG te verplichten om duidelijk vast te stellen in welke gevallen vertrouwelijkheid een gegronde reden vormt om de toegang tot informatie te beperken; Verbetering van de geschillenbeslechting 16. benadrukt dat bij onenigheid over het al dan niet in gang zetten van een informatie- of raadplegingsprocedure niet duidelijk is hoe de negatieve gevolgen van deze onenigheid voor de EOR-leden en de werknemersvertegenwoordigers moeten worden opgelost; wijst daarom op de meerwaarde die initiatieven van de Unie kunnen bieden door hiervoor richtsnoeren te verstrekken; Invoering van doeltreffende, afschrikkende en evenredige sancties 17. maakt zich zorgen over de versnipperde en ontoereikende naleving van Richtlijn 2009/38/EG in de hele Unie en benadrukt de noodzaak om een correcte, effectieve en tijdige naleving, uitvoering en handhaving van de richtlijn ten behoeve van werknemers in de hele Unie te waarborgen; 18. dringt in dit verband aan op aangescherpte regels en procedures en andere maatregelen, zoals de opneming in Richtlijn 2009/38/EG van het recht om bij nationale rechtbanken of andere bevoegde autoriteiten om een voorlopig bevel te verzoeken om de uitvoering van beheersbesluiten tijdelijk op te schorten totdat de procedure voor informatie en raadpleging van de EOR heeft plaatsgevonden op het relevante bestuurs- en vertegenwoordigingsniveau en op zodanige wijze dat het bestuur overeenkomstig die richtlijn een met redenen omkleed antwoord kan geven; 19. betreurt dat de sancties voor niet-naleving in veel lidstaten niet effectief, afschrikwekkend of evenredig zijn zoals is vereist in Richtlijn 2009/38/EG; benadrukt dat de voorschriften inzake de door de lidstaten op te leggen sancties moeten worden aangescherpt om de naleving van Richtlijn 2009/38/EG te verbeteren en er tegelijkertijd voor te zorgen dat dit geen lasten voor de betrokken bedrijven met zich meebrengt; herhaalt zijn oproep aan de Commissie om Richtlijn 2009/38/EG te herzien met het oog op de invoering van doeltreffende, afschrikkende en evenredige sancties om zo de naleving ervan zeker te stellen; Beëindiging van de vrijstelling voor overeenkomsten die vóór de richtlijn werden gesloten 20. wijst erop dat 25 jaar na vaststelling van de eerste EOR-richtlijn (27) nog steeds overeenkomsten van kracht zijn die vóór de richtlijn werden gesloten en die niet aan de vereisten van Richtlijn 2009/38/EG zijn aangepast; is van mening dat het essentieel is dat voor alle EOR-overeenkomsten dezelfde rechten en verplichtingen gelden, zodat een gelijke behandeling van werknemers, toegang tot de toepassing van hoge Unienormen en rechtszekerheid worden gewaarborgd; herhaalt zijn eerdere verzoek aan de Commissie en de lidstaten om een einde te maken aan de vrijstelling voor de zogenaamde vrijwillige, van voor de richtlijn daterende overeenkomsten, en dringt aan op herziening van de desbetreffende bepalingen van Richtlijn 2009/38/EG met het oog op de totstandbrenging van een gelijk speelveld voor de werking van EOR’s; Waarborging van toegang tot de rechter 21. benadrukt dat het belangrijk is dat EOR’s toegang hebben tot de rechtbanken of de bevoegde nationale arbeidsautoriteiten; betreurt het feit dat EOR’s belemmeringen ondervinden bij de uitoefening van hun recht op informatie en raadpleging als omschreven in Richtlijn 2009/38/EG; betreurt dat in sommige lidstaten de rechtbanken of autoriteiten die bevoegd zijn om advies te verstrekken of kennis te nemen van geschillen met betrekking tot EOR’s niet over de nodige deskundigheid beschikken op het gebied van de in de richtlijn geregelde kwesties; verzoekt de lidstaten nogmaals te zorgen voor vereenvoudigde administratieve en gerechtelijke procedures zodat EOR’s en bijzondere onderhandelingsgroepen effectieve toegang tot de rechter hebben, alsook voor de vaststelling van de juridische status van EOR’s en bijzondere onderhandelingsgroepen, met inbegrip van de toekenning van rechtspersoonlijkheid, als onderdeel van de effectbeoordeling van de Commissie; 22. benadrukt dat werknemers en werkgevers, of hun respectieve organisaties, recht hebben op deelname aan collectieve onderhandelingen en vrijheid van vergadering, dat er geen inmenging van werkgevers mag zijn waardoor dit recht wordt beperkt, en dat werknemersvertegenwoordigers in EOR’s bij de uitoefening van hun rechten moeten worden beschermd tegen eventuele represailles; 23. onderstreept het belang van inclusieve arbeidsmarkten en benadrukt dat een integrale aanpak nodig is om gendergelijkheid op de werkvloer te bereiken; betreurt dat er nog veel moet worden gedaan om gelijke kansen te waarborgen en wijst op de noodzaak om een grotere participatie van vrouwen en personen met een beperking op de arbeidsmarkt te verzekeren; onderstreept dat het belangrijk is te zorgen voor genderevenwicht in de samenstelling van EOR’s en benadrukt dat EOR-leden en andere werknemersvertegenwoordigers in dit verband een nuttige rol kunnen spelen; 24. verzoekt de Commissie uiterlijk op 31 januari 2024 op grond van artikel 153, lid 1, punt e), VWEU een voorstel in te dienen voor herziening van Richtlijn 2009/38/EG, en daarbij gevolg te geven aan de aanbevelingen in de bijlage; o o o 25. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie en bijgaande aanbevelingen te doen toekomen aan de Commissie en de Raad. BIJLAGE BIJ DE RESOLUTIE: AANBEVELINGEN BETREFFENDE DE INHOUD VAN HET VERLANGDE VOORSTEL Het Europees Parlement verzoekt de Commissie een voorstel in te dienen tot wijziging van Richtlijn 2009/38/EG inzake de instelling van een Europese ondernemingsraad of van een procedure in ondernemingen of concerns met een communautaire dimensie ter informatie en raadpleging van de werknemers, op basis van de volgende aanbevelingen: 1. De groene en digitale transitie zorgt voor kansen en uitdagingen voor de arbeidsmarkt, de werkgevers en de werknemers. Om duurzame oplossingen te vinden voor de veranderingen op de arbeidsmarkt, moeten de werknemers, werkgevers en burgers worden aangespoord om deel te nemen aan de democratische systemen en besluitvormingsprocessen. 2. De Europese ondernemingsraden zijn zonder twijfel een succes en vormen een belangrijke pijler van het Europees sociaal model. Er zijn bijna drie decennia verstreken sinds de vaststelling en omzetting van Richtlijn 94/45/EG, en meer dan tien jaar sinds de vaststelling van Richtlijn 2009/38/EG. Het is niet langer gerechtvaardigd een vrijstelling toe te passen op overeenkomsten die voorafgaand aan Richtlijn 94/45/EG werden ondertekend, noch om die verouderde richtlijn uitsluitend te handhaven voor overeenkomsten die werden ondertekend of gewijzigd tijdens de omzettingstermijn van Richtlijn 2009/38/EG. Daarom moeten overeenkomsten waarvoor een vrijstelling geldt krachtens artikel 14 van Richtlijn 2009/38/EG, in het toepassingsgebied van die richtlijn worden opgenomen. 3. De door de werknemers aangewezen vertegenwoordigers moeten over een aantal besluiten die aanzienlijke directe of indirecte gevolgen voor de werknemersbelangen kunnen hebben, zo spoedig mogelijk geïnformeerd en geraadpleegd worden. 4. Hoewel bij Richtlijn 94/45/EG en Richtlijn 2009/38/EG transnationale collectieve rechten van werknemers op informatie en raadpleging zijn vastgesteld, worden die rechten in de praktijk vaak niet geëerbiedigd en blijken zij zeer lastig te handhaven. In veel gevallen hebben werkgevers maatregelen genomen die verband houden met transnationale kwesties zonder de Europese ondernemingsraad te informeren en te raadplegen (Renault Vilvoorde) (28) , en Europese ondernemingsraden worden vaak pas geïnformeerd en geraadpleegd nadat maatregelen die verband houden met transnationale kwesties al zijn uitgevoerd. Daarom moeten bepalingen worden vastgesteld die doeltreffende handhaving mogelijk maken. Richtlijn 2009/38/EG wordt als volgt gewijzigd: 1) in artikel 1 wordt lid 4 vervangen door: “4. Een kwestie wordt als transnationaal beschouwd wanneer de potentiële gevolgen ervan direct of indirect betrekking hebben op de hele onderneming met een Uniedimensie of het hele concern met een Uniedimensie of op ten minste twee ondernemingen of vestigingen van een onderneming of een concern in twee verschillende twee lidstaten. 4 bis. Om vast te stellen of een kwestie transnationaal is, wordt rekening gehouden met de mogelijke gevolgen ervan en met het desbetreffende bestuurs- en vertegenwoordigingsniveau. Het gaat hierbij onder meer om kwesties die, ongeacht het aantal betrokken lidstaten, de werknemers raken door de omvang van de gevolgen die zij kunnen hebben, evenals om kwesties die overbrenging van werkzaamheden tussen twee of meer lidstaten met zich brengen. Ondernemingen of vestigingen in verschillende lidstaten worden geacht betrokken te zijn wanneer redelijkerwijs kan worden verwacht dat een kwestie die een onderneming of vestiging raakt, gevolgen heeft of in de nabije toekomst gevolgen kan hebben voor ondernemingen of vestigingen in andere lidstaten, ook wanneer de door een onderneming of concern beoogde besluiten worden genomen in een andere lidstaat dan die waar die gevolgen zich voordoen.”. 2) in artikel 2 wordt lid 1 als volgt gewijzigd: a) punt d) wordt vervangen door: “d) “werknemersvertegenwoordigers” : de vakbonden of de vertegenwoordigers van de werknemers volgens het recht of de gebruiken van de lidstaten;”; b) punt g) wordt vervangen door: “g) “raadpleging” : het instellen van een dialoog en de gedachtewisseling tussen de werknemersvertegenwoordigers en het hoofdbestuur of een ander, passender bestuursniveau, op een tijdstip, op een wijze en met een inhoud die de werknemersvertegenwoordigers in staat stellen om op basis van de verstrekte informatie over de voorgestelde maatregelen waarmee de raadpleging verband houdt, onverminderd de verantwoordelijkheden van de bedrijfsleiding, binnen een redelijke termijn een voorafgaand advies uit te brengen waarmee in de onderneming met een Uniedimensie of het concern met een Uniedimensie rekening moet worden gehouden. De raadpleging vindt op zodanige wijze plaats dat de werknemersvertegenwoordigers tijdig en vóór de vaststelling van het besluit een met redenen omkleed antwoord van het hoofdbestuur kunnen krijgen;”. 3) artikel 5 wordt als volgt gewijzigd: a) lid 1 wordt vervangen door: “1. Teneinde de doelstelling van artikel 1, lid 1, te verwezenlijken opent het hoofdbestuur op eigen initiatief of op schriftelijk verzoek, gezamenlijk of afzonderlijk, van ten minste 100 werknemers of hun vertegenwoordigers afkomstig uit ten minste twee ondernemingen of vestigingen in ten minste twee verschillende lidstaten onderhandelingen met het oog op de instelling van een Europese ondernemingsraad of een procedure ter informatie en raadpleging.”; b) de inleidende zin van lid 2 wordt vervangen door: “2. Daartoe wordt een bijzondere onderhandelingsgroep samengesteld binnen een termijn van zes maanden na de datum van een verzoek krachtens lid 1 die met nog eens zes maanden kan worden verlengd, aan de hand van de volgende richtsnoeren.”; c) in lid 2 wordt punt b) vervangen door: “b) De leden van de bijzondere onderhandelingsgroep worden verkozen of aangewezen in verhouding tot het aantal werknemers dat de onderneming met een Uniedimensie of het concern met een Uniedimensie in elke lidstaat in dienst heeft, waarbij wordt gestreefd naar een genderevenwichtige vertegenwoordiging, en waarbij elke lidstaat een zetel krijgt toegewezen per aantal werknemers dat in die lidstaat in dienst is dat 10 %, of een deel daarvan, uitmaakt van het totale aantal werknemers dat in alle lidstaten in dienst is;”; d) in lid 4 wordt de derde alinea vervangen door: “Ten behoeve van de onderhandelingen kan de bijzondere onderhandelingsgroep verzoeken in haar werk te worden bijgestaan door vertegenwoordigers van bevoegde, erkende vakbondsorganisaties op Unieniveau, en, indien nodig, andere deskundigen naar eigen keuze. Dergelijke deskundigen en vakbondsvertegenwoordigers kunnen op verzoek van de bijzondere onderhandelingsgroep op onderhandelingsvergaderingen aanwezig zijn als adviseur.”; e) in lid 6 wordt de tweede alinea vervangen door: “Met inachtneming van dit beginsel kunnen de lidstaten budgettaire voorschriften betreffende de werking van de bijzondere onderhandelingsgroep vaststellen. Zij kunnen met name de kosten van inschakeling van deskundigen beperken tot één deskundige naast een vertegenwoordiger van een erkende vakbondsorganisatie op Unieniveau.”. 4) het volgende artikel wordt ingevoegd: “Artikel 5 bis Doelstellingen met betrekking tot het genderevenwicht in Europese ondernemingsraden en beperkte comités Het hoofdbestuur en de bijzondere onderhandelingsgroep, bij de instelling van een nieuwe Europese ondernemingsraad, of het hoofdbestuur en de Europese ondernemingsraad, bij heronderhandeling over de overeenkomst inzake de Europese ondernemingsraad, onderhandelen in een geest van loyale samenwerking over de nodige regelingen om ervoor te zorgen dat in de Europese ondernemingsraad de volgende doelstellingen worden gehaald: a) tot het ondervertegenwoordigde geslacht behoort ten minste 40 % van de leden van de Europese ondernemingsraad; b) tot het ondervertegenwoordigde geslacht behoort ten minste 40 % van de leden van het beperkt comité. Het aantal leden van de Europese ondernemingsraad en het aantal leden van het selectiecomité dat noodzakelijk wordt geacht om de in de eerste alinea vastgestelde doelstellingen te halen, is het aantal dat het aandeel van 40 % zo dicht mogelijk benadert, maar niet meer dan 49 % vertegenwoordigt.”. 5) in artikel 6, lid 2, wordt punt b) vervangen door: “b) de samenstelling van de Europese ondernemingsraad, het aantal leden, de verdeling van de zetels, waarbij voor zover mogelijk rekening wordt gehouden met de behoefte aan een evenwichtige vertegenwoordiging van de werknemers met inachtneming van de soort activiteit en categorie werknemers, en de zittingsduur, met inbegrip van een reeks procedurele vereisten om bij de verdeling van de zetels tot een genderevenwichtige vertegenwoordiging te komen;”. 6) in artikel 7, lid 1, worden het tweede en derde streepje vervangen door: “- indien de eerste vergadering van de bijzondere onderhandelingsgroep niet binnen zes maanden na een verzoek krachtens artikel 5, lid 1, wordt belegd, — indien het hoofdbestuur en de bijzondere onderhandelingsgroep binnen 18 maanden na een dergelijk verzoek niet in staat zijn een overeenkomst als bedoeld in artikel 6 te sluiten en indien de bijzondere onderhandelingsgroep het in artikel 5, lid 5, bedoelde besluit niet heeft genomen.”. 7) in artikel 8 worden de leden 1 en 2 vervangen door (29) : “1. De lidstaten zorgen ervoor dat de leden van de bijzondere onderhandelingsgroep en van de Europese ondernemingsraad, alsmede de deskundigen die hen eventueel bijstaan, onder de bij of krachtens het Unierecht en het nationale recht vastgestelde voorwaarden en beperkingen en op grond van objectieve criteria, de informatie die hun in het rechtmatige belang van de onderneming of de vestiging uitdrukkelijk als vertrouwelijk is verstrekt niet aan derden bekend mogen maken. Hetzelfde geldt ten aanzien van de werknemersvertegenwoordigers in het kader van een procedure ter informatie en raadpleging. Deze verplichting blijft gelden, ongeacht waar de in de eerste en tweede alinea bedoelde personen zich bevinden, ook na het verstrijken van hun mandaat. Dit lid is niet van toepassing op de leden van de Europese ondernemingsraad die informatie met mogelijke gevolgen voor de situatie van werknemers aan nationale of plaatselijke ondernemingsraden bekendmaken wanneer die informatie hun in vertrouwen is meegedeeld en aan nationale vertrouwelijkheidsregels onderworpen is. Het hoofdbestuur verstrekt de leden van de Europese ondernemingsraad de in lid 2 bedoelde objectieve criteria en bepaalt de duur van de vertrouwelijkheidsvereisten. 2. Iedere lidstaat bepaalt dat, in specifieke en gerechtvaardigde gevallen en onder de bij of krachtens de nationale wetgeving vastgestelde voorwaarden en beperkingen, het op zijn grondgebied gevestigde hoofdbestuur ontheven is van de plicht informatie bekend te maken mits die van dien aard is dat zij, op grond van objectieve criteria, de betrokken ondernemingen ernstig in hun functioneren zou belemmeren. De betrokken lidstaat maakt deze ontheffing afhankelijk van een voorafgaande administratieve of gerechtelijke toestemming.”. 8) aan artikel 9 worden de volgende leden toegevoegd: “Er wordt een procedure ter informatie en raadpleging ingesteld binnen een termijn en op zodanige wijze dat de Europese ondernemingsraad de relevante werknemersvertegenwoordigers op nationaal en lokaal niveau op zinvolle wijze kan raadplegen met het oog op het uitbrengen van zijn advies vóór het einde van de raadplegingsprocedure op het relevante niveau. In het geval van een geschil tussen het hoofdbestuur en de Europese ondernemingsraad of de werknemersvertegenwoordigers over de vraag of een procedure ter informatie en raadpleging moet plaatsvinden, verstrekt het hoofdbestuur schriftelijk naar behoren gemotiveerde redenen waarom de voorschriften inzake informatie en raadpleging van deze richtlijn of van uit hoofde van deze richtlijn gesloten overeenkomsten niet van toepassing zijn, met inbegrip van de redenen op grond waarvan er geen sprake is van transnationale kwesties. De Europese ondernemingsraad of het beperkt comité kan zich laten bijstaan door deskundigen van zijn keuze, voor zover dit voor het verrichten van zijn taken noodzakelijk is. Deze deskundigen kunnen vertegenwoordigers zijn van bevoegde, erkende vakbondsorganisaties op het niveau van de Unie. Op verzoek van de Europese ondernemingsraad zijn deze deskundigen op vergaderingen van de Europese ondernemingsraad en vergaderingen met het hoofdbestuur aanwezig als adviseur. Overeenkomstig dit artikel kunnen de lidstaten budgettaire voorschriften inzake de werking van de Europese ondernemingsraad vaststellen. Zij kunnen met name de kosten van inschakeling van deskundigen beperken tot één deskundige naast een vertegenwoordiger van een erkende vakbondsorganisatie op Unieniveau.”. 9) artikel 10 wordt vervangen door: “Artikel 10 Rol en bescherming van de werknemersvertegenwoordigers 1. Onverminderd de bevoegdheden van andere organen of organisaties ter zake, moeten de leden van de bijzondere onderhandelingsgroep en de leden van de Europese ondernemingsraad beschikken over de middelen en rechtsbevoegdheid die nodig zijn om de uit de onderhavige richtlijn voortvloeiende rechten te doen gelden, teneinde gezamenlijk de belangen van de werknemers van de onderneming met een Uniedimensie of het concern met een Uniedimensie te vertegenwoordigen. 2. Onverminderd artikel 8 beschikken de leden van de Europese ondernemingsraad over het recht en de nodige middelen om de werknemersvertegenwoordigers van de vestigingen of ondernemingen van een concern met een Uniedimensie of, bij ontstentenis daarvan, alle werknemers te informeren over de inhoud en de resultaten van de procedure ter informatie en raadpleging die heeft plaatsgevonden, evenals om, telkens wanneer dit nodig wordt geacht, de uit deze richtlijn voortvloeiende taken te verrichten, met name voor en na de vergaderingen. 3. De leden van de bijzondere onderhandelingsgroep, de leden van de Europese ondernemingsraad en de werknemersvertegenwoordigers die hun taak in het kader van de procedure van artikel 6, lid 3, vervullen, genieten bij het verrichten van hun taak, met inbegrip van het recht om vakbonden op te richten en zich daarbij aan te sluiten, een soortgelijke bescherming, met name tegen vergeldingsmaatregelen of ontslag, en soortgelijke waarborgen als de werknemersvertegenwoordigers bij of krachtens de nationale wetgeving en/of volgens de gebruiken in het land waar zij hun dienstbetrekking hebben. Dit betreft in het bijzonder het deelnemen aan de vergaderingen van de bijzondere onderhandelingsgroep of de Europese ondernemingsraad of aan andere vergaderingen in het kader van de in artikel 6, lid 3, bedoelde overeenkomst en de betaling van het loon van de leden die behoren tot het personeel van de onderneming met een Uniedimensie of het concern met een Uniedimensie, voor de duur dat zij van het werk afwezig moeten zijn om hun taak te vervullen. Een lid van een bijzondere onderhandelingsgroep of van de Europese ondernemingsraad, of diens plaatsvervanger, die lid is van de bemanning van een zeeschip, heeft het recht deel te nemen aan een vergadering van de bijzondere onderhandelingsgroep of van de Europese ondernemingsraad, of aan elke andere vergadering die volgens een uit hoofde van artikel 6, lid 3, ingestelde procedure wordt georganiseerd, indien dat lid of die plaatsvervanger ten tijde van de vergadering niet op zee is of zich bevindt in een haven in een ander land dan waar de scheepvaartmaatschappij is gevestigd. Voor zover mogelijk worden de vergaderingen zo gepland dat de leden of plaatsvervangers, die lid zijn van de bemanning van een zeeschip, er makkelijk aan kunnen deelnemen. Wanneer een lid van een bijzondere onderhandelingsgroep of van de Europese ondernemingsraad, of diens plaatsvervanger, die lid is van de bemanning van een zeeschip, verhinderd is een vergadering bij te wonen, wordt de mogelijkheid om van nieuwe informatie- en communicatietechnologieën gebruik te maken, indien mogelijk, in aanmerking genomen. 4. Voor zover dit voor het verrichten van hun vertegenwoordigingstaken in een internationale context noodzakelijk is, krijgen de leden van de bijzondere onderhandelingsgroep en de Europese ondernemingsraad scholing kosteloos en met behoud van salaris aangeboden.”. 10) artikel 11 wordt als volgt gewijzigd: a) lid 2 wordt vervangen door (30) : “2. De lidstaten zien erop toe dat er, ingeval deze richtlijn niet wordt nageleefd, toereikende en gemakkelijk toegankelijke administratieve en gerechtelijke procedures beschikbaar zijn om de uit deze richtlijn voortvloeiende rechten te kunnen uitoefenen en de verplichtingen te kunnen handhaven op tijdige en doeltreffende wijze. De lidstaten stellen doeltreffende en tijdig toegankelijke gerechtelijke procedures in voor het aanvragen en beëindigen, onder meer door middel van een verzoek om voorlopige maatregelen, van tijdelijke schorsing van de tenuitvoerlegging van besluiten van het hoofdbestuur wanneer dergelijke besluiten worden aangevochten op grond van een inbreuk op de voorschriften inzake informatie en raadpleging uit hoofde van deze richtlijn of uit hoofde van op grond van deze richtlijn gesloten overeenkomsten. De gevolgen van de aangevochten besluiten voor de arbeidsovereenkomsten of -verhoudingen van de betrokken werknemers worden dienovereenkomstig opgeschort.”; b) in lid 3 wordt de eerste alinea vervangen door: “3. Wanneer de lidstaten artikel 8 toepassen, voorzien zij in administratieve of gerechtelijke beroepsprocedures die de leden van de Europese ondernemingsraad en/of de werknemersvertegenwoordigers kunnen instellen wanneer het hoofdbestuur overeenkomstig dat artikel de vertrouwelijkheid eist of informatie achterhoudt. Met deze procedures wordt ervoor gezorgd dat tijdig een besluit wordt genomen, zodat de Europese ondernemingsraad zijn rechten inzake informatieverstrekking en raadpleging doeltreffend kan uitoefenen. Het hoofdbestuur draagt de gerechtskosten in verband met de uitvoering van de procedures, de kosten van vertegenwoordiging in rechte en bijkomende kosten, zoals reis- en verblijfkosten van ten minste één werknemersvertegenwoordiger.”; 11) het volgende artikel wordt ingevoegd: “Artikel 11 bis Sancties 1. De lidstaten stellen voorschriften vast inzake de sancties die van toepassing zijn bij inbreuken op deze richtlijn of uit hoofde van deze richtlijn gesloten overeenkomsten. De sancties moeten doeltreffend, evenredig en afschrikkend zijn. 2. De in lid 1 bedoelde sancties omvatten: a) financiële sancties die in verhouding staan tot de aard, de ernst en de duur van de inbreuk van de onderneming en waarvan het bedrag stijgt naargelang het aantal getroffen werknemers; b) maatregelen tot uitsluiting van de onderneming van het recht op bepaalde of alle overheidsuitkeringen, steun of subsidies, inclusief de door de relevante lidstaten beheerde EU-fondsen, voor een periode van maximaal drie jaar; c) maatregelen tot uitsluiting van de onderneming van deelneming aan een overheidsopdracht in de zin van Richtlijn 2014/24/EU van het Europees Parlement en de Raad (31) . 3. In het geval van inbreuken als bedoeld in lid 1 die niet opzettelijk worden begaan, zijn de in lid 2, punt a), bedoelde financiële sancties materieel en gelijkwaardig aan die van artikel 83, lid 4, van Verordening (EU) 2016/679 (32) . 4. In het geval van inbreuken als bedoeld in lid 1 die opzettelijk worden begaan, zijn de in lid 2, punt a), bedoelde financiële sancties materieel en gelijkwaardig aan die van artikel 83, lid 5, van Verordening (EU) 2016/679.”. 12) artikel 14 wordt vervangen door: “Artikel 14 Vigerende overeenkomsten 1. De uit deze richtlijn voortvloeiende verplichtingen zijn uiterlijk op ... [twee jaar na de uiterste datum voor omzetting van deze wijzigingsrichtlijn] volledig van toepassing op alle ondernemingen met een Uniedimensie of concerns met een Uniedimensie. 2. Alle uit hoofde van artikel 13, lid 1, van Richtlijn 94/45/EG gesloten overeenkomsten en alle uit hoofde van artikel 6 van Richtlijn 94/45/EG gesloten overeenkomsten die in de periode tussen 5 juni 2009 en 5 juni 2011 zijn ondertekend of herzien, vallen binnen het toepassingsgebied van deze richtlijn, zonder enige verplichting om hier opnieuw over te onderhandelen. Het blijft mogelijk opnieuw te onderhandelen over bestaande overeenkomsten op grond van de relevante bepalingen van die overeenkomsten zelf en zoals vastgesteld in de artikelen 5 en 13 van deze richtlijn. 3. Deze richtlijn laat bepalingen in bestaande overeenkomsten onverlet die gunstiger zijn voor Europese ondernemingsraden.”. 13) aan artikel 16 wordt het volgende lid toegevoegd: “3. De lidstaten stellen de Commissie zo spoedig mogelijk in kennis van de in artikel 11, lid 2, bedoelde maatregelen.”. 14) bijlage I wordt als volgt gewijzigd: a) punt 2 wordt vervangen door: “2. De Europese ondernemingsraad heeft het recht ten minste tweemaal per jaar met het hoofdbestuur te vergaderen teneinde te worden ingelicht en geraadpleegd, op basis van een verslag van het hoofdbestuur, over de ontwikkeling van de activiteiten van de onderneming met een Uniedimensie of het concern met een Uniedimensie en over de vooruitzichten. De plaatselijke besturen worden daarvan in kennis gesteld.”; b) in punt 3 wordt de eerste alinea vervangen door: “3. Wanneer sprake is van bijzondere omstandigheden of besluiten die aanzienlijke gevolgen kunnen hebben voor de belangen van de werknemers, en de informatieverstrekking of raadpleging in dringende gevallen niet tijdens de volgende geplande vergadering van de Europese ondernemingsraad kan plaatsvinden, met name in het geval van verplaatsing, sluiting van ondernemingen of vestigingen, of collectief ontslag, heeft het beperkt comité of bij ontstentenis daarvan, de Europese ondernemingsraad, het recht tijdig te worden geïnformeerd. Het/hij heeft het recht op zijn verzoek een vergadering te beleggen met het hoofdbestuur of enig passender bestuursniveau met eigen beslissingsbevoegdheid binnen de onderneming of het concern met een Uniedimensie, teneinde geïnformeerd en geraadpleegd te worden. Naast het beperkt comité hebben ook de leden van de Europese ondernemingsraad die zijn aangewezen in de lidstaten welke rechtstreeks of mogelijk betrokken zijn bij de bijzondere omstandigheden, het recht aan de buitengewone vergaderingen deel te nemen.”; c) punt 5 wordt vervangen door: “5. De Europese ondernemingsraad of het beperkt comité kan zich laten bijstaan door deskundigen van zijn keuze, voor zover dit voor het verrichten van zijn taken noodzakelijk is. Deze deskundigen kunnen vertegenwoordigers zijn van erkende vakbondsorganisaties op het niveau van de Unie. Op verzoek van de Europese ondernemingsraad zijn deze deskundigen op vergaderingen van de Europese ondernemingsraad en vergaderingen met het hoofdbestuur aanwezig als adviseur.”; d) in punt 6 wordt de eerste alinea vervangen door: “6. Met inachtneming van deze beginselen kunnen de lidstaten budgettaire voorschriften inzake de werking van de Europese ondernemingsraad vaststellen. Zij kunnen met name de kosten van inschakeling van deskundigen beperken tot één deskundige naast een vertegenwoordiger van een erkende vakbondsorganisatie op Unieniveau.”. Het Europees Parlement, – gezien zijn eerdere resoluties over Oekraïne, – gezien de associatieovereenkomst tussen de Europese Unie en haar lidstaten, enerzijds, en Oekraïne, anderzijds (1) , en de bijbehorende diepe en brede vrijhandelsruimte tussen de EU en Oekraïne, die in 2014 werd ondertekend (AA/DCFTA), – gezien het verzoek van Oekraïne om toetreding tot de EU van 28 februari 2022, de mededeling van de Commissie “Advies van de Commissie over het verzoek van Oekraïne om toetreding tot de Europese Unie” ( COM(2022)0407 ) van 17 juni 2022, en de daaropvolgende conclusies van de Europese Raad van 23 en 24 juni 2022, – gezien het VN-Handvest, de Verdragen van Den Haag, de Verdragen van Genève en de aanvullende protocollen daarbij, en het Statuut van Rome, – gezien de gezamenlijke verklaring naar aanleiding van de 23e top EU-Oekraïne van 12 oktober 2021, – gezien de conclusies van de Europese Raad van 15 december 2022, – gezien artikel 132, leden 2 en 4, van zijn Reglement, A. overwegende dat de Russische Federatie sinds 24 februari 2022 een illegale, niet-uitgelokte en niet-gerechtvaardigde aanvalsoorlog tegen Oekraïne voert; overwegende dat deze aanvalsoorlog een schaamteloze en flagrante schending van het VN-Handvest en van de fundamentele beginselen van het internationaal recht vormt; overwegende dat de geopolitieke situatie in Europa fundamenteel veranderd is, en dat de EU hierom doortastende, moedige en omvattende politieke, veiligheids- en financiële besluiten moet nemen; overwegende dat Oekraïne al sinds het uitbreken van de protesten in november 2013 tegen het besluit van de toenmalige president om de ondertekening van de associatieovereenkomst tussen de EU en Oekraïne op te schorten, gebukt gaat onder Russische agressie; B. overwegende dat Russische troepen sindsdien willekeurige aanvallen uitvoeren op woongebieden en civiele infrastructuur; overwegende dat er reeds duizenden burgers, waaronder honderden kinderen, zijn gedood en dat nog veel meer mensen gefolterd, geïntimideerd, seksueel misbruikt of ontvoerd zijn of gedwongen ontheemd zijn geraakt; overwegende dat dit onmenselijke gedrag van de Russische strijdkrachten en gelieerde groeperingen compleet indruist tegen het internationaal humanitair recht; overwegende dat Rusland op 30 september 2022 eenzijdig de annexatie van de gedeeltelijk door Rusland bezette Oekraïense regio’s Donetsk, Cherson, Loehansk en Zaporizja heeft uitgeroepen, nadat het eerder de Krim al had geannexeerd; C. overwegende dat de politieke leiders en de bevolking van Oekraïne een opmerkelijke vastberadenheid aan de dag hebben gelegd om de werking van overheidsinstellingen en overheidsdiensten te waarborgen, ondanks de oorlog; D. overwegende dat op 3 februari 2023 de 24e top EU-Oekraïne zal plaatsvinden in Kyiv; overwegende dat deze top een uitgelezen kans biedt om niet alleen de situatie ter plaatse en de huidige prioriteiten van Oekraïne te bespreken, waaronder financiële en militaire steun, verantwoordingsplicht in verband met Russische oorlogsmisdaden, misdaden tegen de menselijkheid en het misdrijf agressie, wereldwijde outreach, beperkende maatregelen en voedsel- en energiezekerheid, maar ook om maatregelen te nemen die nodig zijn om Oekraïne in staat te stellen verder te gaan met het doorvoeren van hervormingen, zoals neergelegd in de AA/DCFTA, en om vooruitgang te boeken wat betreft de zeven prioriteiten die de Commissie noemt in haar advies van 17 juni 2022 en het vervullen van de voorwaarden voor EU-lidmaatschap; E. overwegende dat de associatieovereenkomst tussen de EU en Oekraïne, die sinds 2014 van kracht is, reeds heeft geleid tot een aanzienlijke intensivering van de politieke dialoog en tot versterking van de politieke associatie en economische integratie, en nieuwe perspectieven voor sectorale samenwerking heeft gecreëerd; F. overwegende dat de Raad de Commissie in zijn conclusies van 13 december 2022 over uitbreiding en het stabilisatie- en associatieproces heeft gevraagd een routekaart op te stellen met de volgende stappen om de toegang van Oekraïne tot de interne markt van de EU te vergemakkelijken met gebruikmaking van het volledige potentieel van de AO/DCFTA met Oekraïne; G. overwegende dat de Commissie op 17 juni 2022 haar advies over het verzoek van Oekraïne om toetreding tot de EU heeft gepubliceerd, waarin zij de aanbeveling deed Oekraïne de status van kandidaat-lidstaat van de EU toe te kennen mits het land bepaalde hervormingen zou doorvoeren, onder meer met betrekking tot de rechtsstaat en de bestrijding van corruptie; overwegende dat de Raad er in zijn conclusies van 13 december 2022 aan heeft herinnerd dat de Commissie is verzocht om in 2023, in het kader van haar periodieke uitbreidingspakket, verslag uit te brengen over de vervulling van de voorwaarden die worden gesteld in het advies van de Commissie van 17 juni 2022, en dat de Raad nota heeft genomen van het voornemen van de Commissie om in het voorjaar van 2023 een update te verstrekken; H. overwegende dat er geen sneltraject is voor het EU-lidmaatschap en dat toetreding tot de EU alleen kan plaatsvinden via een complex en gestructureerd proces en op basis van de prestaties van het land, waarbij als voorwaarde geldt dat er daadwerkelijk hervormingen worden doorgevoerd en het EU-acquis wordt omgezet; overwegende dat de vorderingen van elk land op weg naar toetreding worden beoordeeld op grond van de prestaties van het betreffende land zelf en het hervormingsproces in het betreffende land; overwegende dat het proces desondanks toch snel van start kan gaan, om aan te tonen dat de EU in de nieuwe geopolitieke context die is ontstaan door de Russische agressie, schouder aan schouder met Oekraïne staat; overwegende dat het vermogen van de EU om nieuwe lidstaten op te nemen bij toekomstige toetredingen een belangrijke rol zal spelen; I. overwegende dat decentralisatie met een sterk lokaal zelfbestuur een belangrijke pijler van de Oekraïense democratie is geworden en in belangrijke mate bijdraagt aan de veerkracht van Oekraïne tijdens de oorlog; overwegende dat het belangrijk is dat het de gemeenten zijn die de bestuurstaken uitvoeren bij lokale wederopbouw, omdat er op die manier voor gezorgd kan worden dat nationale of internationale financiële middelen die bestemd zijn voor wederopbouw op die plekken terechtkomen waar zij het hardst nodig zijn; 1. veroordeelt nogmaals in de krachtigst mogelijke bewoordingen de aanvalsoorlog van de Russische Federatie tegen Oekraïne, alsook de betrokkenheid van Belarus bij deze oorlog, en eist dat Rusland onmiddellijk alle militaire activiteiten in Oekraïne stopzet en alle strijdkrachten en al het militair materieel onvoorwaardelijk terugtrekt van het gehele internationaal erkende grondgebied van Oekraïne; 2. bevestigt opnieuw zijn onwrikbare solidariteit met de bevolking van Oekraïne, die nog altijd blijk geeft van een opmerkelijke moed en veerkracht tegenover de aanhoudende dreigingen en aanvallen die op 24 februari 2022 zijn begonnen, en tegenover de Russische agressie tegen Oekraïne van de afgelopen negen jaar; 3. steunt de onafhankelijkheid, soevereiniteit en territoriale integriteit van Oekraïne binnen zijn internationaal erkende grenzen ten volle, en benadrukt dat deze oorlog een ernstige schending van het internationaal recht vormt; veroordeelt in dit verband nogmaals de illegale annexatie door Rusland van de Oekraïense regio’s Donetsk, Cherson, Loehansk en Zaporizja en van het schiereiland de Krim; 4. wijst erop dat het dringend noodzakelijk is dat verantwoording wordt afgelegd voor alle oorlogsmisdaden, misdaden tegen de menselijkheid en daden van agressie tegen Oekraïne, gepleegd door Rusland; roept de EU en haar lidstaten nogmaals op om een leidende rol te spelen en actief steun te verlenen aan de oprichting van een speciaal tribunaal dat belast wordt met het onderzoek naar en de vervolging van het door Rusland begane misdrijf agressie tegen Oekraïne, en aan de oprichting van een internationaal schaderegister; spreekt zijn volledige steun uit voor het lopende onderzoek van de aanklager van het Internationaal Strafhof (ICC) naar de situatie in Oekraïne en vermeende oorlogsmisdaden, misdaden tegen de menselijkheid en genocide; verzoekt Oekraïne met klem het Statuut van Rome inzake het ICC en de wijzigingen daarvan te ratificeren en formeel lid te worden van het ICC om de inspanningen van de internationale gemeenschap inzake het afleggen van verantwoording voor ernstige misdrijven naar internationaal recht te ondersteunen; 5. blijft er bij de EU-instellingen en -lidstaten en de partners van de EU op aandringen Oekraïne alle nodige politieke, militaire, economische, infrastructurele, financiële en humanitaire steun te verlenen; verwacht van de lidstaten dat zij de komende top EU-Oekraïne gebruiken om hun engagement te versterken; 6. onderstreept dat Oekraïne humanitaire hulp moet blijven krijgen en verzoekt de EU en Oekraïne de behoeften te bespreken van de ongeveer 8 miljoen Oekraïners die de oorlog zijn ontvlucht en tijdelijk in de EU-lidstaten verblijven; is in dit kader ingenomen met de recente verlenging van de richtlijn tijdelijke bescherming (2) tot maart 2024; onderstreept dat prioriteit moet worden gegeven aan de situatie van kinderen en vrouwen, met name van zwangere vrouwen, alleenstaande ouders en slachtoffers van mensenhandel, en dat er gezamenlijke inspanningen moeten worden geleverd om gedeporteerde Oekraïners in staat te stellen naar hun land terug te keren en Oekraïense kinderen die gedwongen ter adoptie zijn gegeven met hun eigen familieleden te herenigen; 7. verzoekt de lidstaten om sneller en meer militaire steun aan Oekraïne te verstrekken, met name in de vorm van wapenleveranties, omdat daar dringend behoefte aan is; spreekt zijn steun uit voor de zeer recente besluiten om Oekraïne te voorzien van moderne infanteriegevechtsvoertuigen, gepantserde personeelsvoertuigen, luchtafweersystemen en bijbehorende munitie, en dringt er bij de lidstaten op aan de levering van militaire steun en militair materieel aan Oekraïne te versnellen; is ingenomen met het besluit van een aantal regeringen van EU-lidstaten en de regeringen van de VS, het VK en Canada om moderne gevechtstanks aan Oekraïne te leveren; dringt erop aan dat er ook onverwijld Oekraïense soldaten worden opgeleid om deze tanks te bedienen en dringt erop aan dat overwogen wordt om als volgende stap westerse gevechtsvliegtuigen en langeafstandsraketsystemen te leveren; 8. verzoekt de Raad, de Commissie en de lidstaten om het tienpuntenvredesplan van de Oekraïense president Volodymyr Zelensky te steunen en te streven naar de vorming van een internationale coalitie voor de uitvoering van dat voorstel en met Oekraïne te praten over toekomstige veiligheidsgaranties, zoals de veiligheidsgaranties die worden voorgesteld in het veiligheidspact van Kyiv; 9. steunt de oprichting van de militaire bijstandsmissie om de Oekraïense strijdkrachten op EU-grondgebied op te leiden; neemt nota van de huidige werkzaamheden van de adviesmissie van de Europese Unie voor de hervorming van de civiele veiligheidssector in Oekraïne en is ingenomen met de recente aanpassing van het mandaat ervan, bedoeld om de Oekraïense autoriteiten te ondersteunen bij het onderzoek naar misdrijven naar internationaal recht die tijdens de Russische aanvalsoorlog tegen Oekraïne door Russische strijdkrachten en huurlingen zijn gepleegd en bij de vervolging van de daders ervan; 10. is ingenomen met de ondertekening op 16 januari 2023 van het memorandum van overeenstemming en de leningsovereenkomst voor het ongekend omvangrijke steunpakket van 18 miljard EUR voor Oekraïne in 2023 via het instrument voor macrofinanciële bijstand plus, alsook met de snelle uitbetaling van de eerste tranche op 17 januari 2023; benadrukt dat het belangrijk is om de verbintenissen inzake financiële en technische bijstand vlot na te komen en deze ook te blijven nakomen met het oog op het waarborgen van de macro-economische stabiliteit van Oekraïne, het herstel van kritieke infrastructuur en de instandhouding van essentiële openbare diensten, met name gezien het feit dat de Russische troepen aanvallen blijven uitvoeren op civiele infrastructuur, waardoor vele Oekraïense burgers het gevaar lopen de toegang tot basisvoorzieningen zoals water, verwarming en elektriciteit te verliezen; benadrukt dat de Europese steun en andere internationale financiële bijstand op verantwoorde, transparante en efficiënte wijze ingezet moet worden en vindt het tevens van belang dat het Oekraïense systeem voor overheidsopdrachten, het ProZorro-systeem, weer volledig in gebruik wordt genomen; 11. dringt erop aan dat de komende top EU-Oekraïne wordt benut om het accent te leggen op de noodzaak van een omvattend herstelpakket van de EU voor Oekraïne, dat gericht moet zijn op de verlening van onmiddellijke, middellange- en langetermijnhulp aan en wederopbouw en herstel van het land, alsook op de verlening van aanvullende steun om de groei van de economie na afloop van de oorlog te versterken; herinnert eraan dat het herstelpakket gezamenlijk beheerd moet worden door de EU, internationale financiële instellingen en gelijkgestemde partners, met intensieve betrokkenheid van de G7; pleit ervoor dat vertegenwoordigers van het Oekraïense lokale zelfbestuur meedenken over het opstellen van herstelmaatregelen; pleit ervoor dat er een duidelijk en transparant mechanisme wordt ingesteld om de betrokkenheid van het Oekraïense maatschappelijk middenveld bij belangrijke besluitvormingsprocessen te bevorderen, en roept op tot voortzetting van de steun aan het maatschappelijk middenveld; wijst erop dat het belangrijk is dat er in het kader van de wederopbouw van het land ook aan bepaalde criteria inzake milieu en transparantie voldaan wordt; vindt het zeer belangrijk dat er tijdens de ontwikkeling en reconstructie van Oekraïne voorzien wordt in doeltreffende waarborgen voor de bescherming van het milieu en dat de belangrijkste milieuhervormingen doorgevoerd worden; pleit ervoor het herstelpakket te ondersteunen met de nodige begrotingscapaciteit op EU-niveau; 12. herhaalt zijn oproep om een passende rechtsgrondslag vast te stellen om het mogelijk te maken de bevroren activa van de Russische centrale bank en activa van Russische oligarchen te gebruiken voor het financieren van de wederopbouw van Oekraïne; is er voorstander van dat er een bijzondere internationale waarnemingsmissie wordt ingesteld om de milieugevolgen van de Russische agressie tegen Oekraïne in kaart te brengen, om de basis te leggen voor het verkrijgen van compensatie van Rusland voor milieuschade; 13. is ingenomen met het besluit van de Europese Raad om Oekraïne de status van kandidaat-lidstaat van de EU toe te kennen; benadrukt dat toetreding van Oekraïne tot de EU onderworpen is aan artikel 49 van het Verdrag betreffende de Europese Unie, waarbij de in dit kader geldende procedures gevolgd moeten worden en aan de voor het lidmaatschap geldende criteria moet worden voldaan, met name de zogeheten criteria van Kopenhagen voor EU-lidmaatschap, en benadrukt dat het hierbij gaat om een op verdiensten gebaseerd proces, in het kader waarvan bepaalde belangrijke hervormingen moeten worden vastgesteld en doorgevoerd, met name op het gebied van democratie, de rechtsstaat, de mensenrechten, de markteconomie en de tenuitvoerlegging van het EU-acquis; 14. deelt nogmaals mee het verzoek van Oekraïne om lidmaatschap van de Europese Unie te steunen; ziet een EU-lidmaatschap van Oekraïne als een geostrategische investering in een verenigd en sterk Europa; wijst er nogmaals op dat het verzoek van Oekraïne om EU-lidmaatschap in de huidige context van de wrede Russische aanvalsoorlog getuigt van leiderschap, vastberadenheid en visie, en de duidelijke politieke boodschap afgeeft dat Oekraïne onherroepelijk heeft gekozen voor een Europees traject, en wijst erop dat de Europese partners dit traject zullen steunen; 15. is verheugd over de Europese ambities van de Oekraïense bevolking en spoort de politieke leiders en autoriteiten van Oekraïne derhalve aan om van deze dynamiek gebruik te maken en op daadkrachtige wijze uitvoering te geven aan de EU-gerelateerde hervormingsagenda en daarbij rekening te houden met de prioriteiten die de Commissie heeft genoemd in haar advies over het verzoek van Oekraïne om toetreding tot de EU; 16. verzoekt de Oekraïense autoriteiten ondubbelzinnig blijk te geven van hun politieke vastberadenheid om de Europese aspiraties van de Oekraïense bevolking te verwezenlijken en er in dat kader voor te zorgen dat er flinke vooruitgang wordt geboekt wat betreft de noodzakelijke substantiële hervormingen, zodat zo spoedig mogelijk voldaan wordt aan de criteria voor EU-lidmaatschap; wijst in dit verband op de noodzaak om de onafhankelijkheid van alle instanties die zich bezighouden met corruptiebestrijding te beschermen, de efficiëntie en verantwoordingsplicht van de rechterlijke macht te versterken, de tekortkomingen wat betreft de werking van wetshandhavingsinstanties aan te pakken en politiek en partijpluralisme binnen en buiten het Oekraïense parlement te waarborgen; roept Oekraïne op geen wetgeving aan te nemen die niet verenigbaar is met het EU-acquis of die de resultaten van het hervormingsproces en de strijd tegen corruptie ondergraaft; 17. verzoekt alle partijen die deelnemen aan de komende top EU-Oekraïne om toe te werken naar de start van toetredingsonderhandelingen en zich in te zetten voor de totstandkoming van een routekaart met de stappen die door Oekraïne moeten worden gezet om tot de interne markt van de EU te kunnen toetreden, waarbij de focus erop gericht moet zijn om reeds vanaf het begin van het proces concrete voordelen voor de Oekraïense samenleving en burgers te genereren en waarbij een stapsgewijze aanpak moet worden gevolgd; roept de Commissie op om met een doortastend en ambitieus plan voor deze onderhandelingen te komen, met het oog op de snelle en stapsgewijze integratie van Oekraïne in het beleid en de programma’s van de EU, vergezeld van een routekaart waarin iedere stap van dit proces wordt beschreven; dringt erop aan dat de lopende werkzaamheden in het kader van de tenuitvoerlegging van de geldende associatieovereenkomst en de werkzaamheden die gericht zijn op de toetredingsonderhandelingen op innovatieve en flexibele wijze op elkaar worden afgestemd en elkaar aanvullen; 18. verzoekt de Oekraïense regering om te blijven werken aan het versterken van het lokale zelfbestuur, een hervorming die nationaal en internationaal zeer positief is ontvangen, en het succes van de decentralisatie te verankeren in de algehele opzet van het wederopbouw-, herstel- en reconstructieproces in Oekraïne; 19. is ingenomen met de aanzienlijke vooruitgang die Oekraïne heeft geboekt wat betreft de afstemming op de interne markt van de EU, en dringt erop aan dat het prioritaire actieplan ter verbetering van de tenuitvoerlegging van de DCFTA EU-Oekraïne (2023-2024) snel wordt goedgekeurd; verzoekt om verlenging van Verordening (EU) 2022/870 inzake tijdelijke handelsliberaliseringsmaatregelen (3) en om evaluatie, op korte termijn, van mogelijke verdere liberaliseringsmaatregelen; 20. is ingenomen met de door de EU gefaciliteerde regeling “roaming tegen thuistarief” die ten behoeve van Oekraïense vluchtelingen overeengekomen is tussen telecommunicatiebedrijven uit de EU en Oekraïne, en is ingenomen met het feit dat de regeling is verlengd; dringt erop aan dat de Oekraïense telecommunicatiemarkt geïntegreerd wordt in de EU-telecommunicatiemarkt; 21. verzoekt de Commissie en de lidstaten om meer te doen op het gebied van strategische communicatie, en zowel in Oekraïne als in de lidstaten nuttige informatie te verstrekken over de voordelen en kansen die uitbreiding zowel Oekraïne als de lidstaten zou bieden, om het draagvlak voor toetreding en het inzicht van de burgers in het toetredingsproces te vergroten; verzoekt de Commissie en de lidstaten om meer zichtbaarheid te geven aan de EU-financiering ten behoeve van Oekraïne en aan hetgeen daarmee wordt bereikt; vindt het belangrijk dat Oekraïense maatschappelijke organisaties en de EU een actieve rol spelen bij het verwezenlijken van de doelstellingen; 22. is ingenomen met het feit dat Oekraïne actief deelneemt aan het Oostelijk Partnerschap van de EU, en dringt aan op verdere versterking van dit politieke initiatief, dat een belangrijk platform is voor regionale samenwerking en uitwisseling van ervaringen op het gebied van hervormingen door de partnerlanden die nauwer met de EU willen samenwerken of die streven naar EU-lidmaatschap; 23. roept de EU-instellingen op om Oekraïense ambtenaren meer mogelijkheden te bieden om de werkzaamheden van de EU-instellingen te bestuderen en observeren; pleit ervoor dat er bilaterale parlementaire vergaderingen worden georganiseerd van de parlementen van de lidstaten en het parlement van Oekraïne; verzoekt de EU en de lidstaten om Oekraïense jongeren, ambtenaren, diplomaten e.a. onderwijskansen te blijven bieden; pleit ervoor dat de procedures voor de oprichting van de Academie voor openbaar bestuur voor het Oostelijk Partnerschap in gang worden gezet; 24. verzoekt de lidstaten zo spoedig mogelijk het tiende sanctiepakket tegen Rusland goed te keuren en proactief voorstellen in te dienen voor de verdere ontwikkeling van sancties in die zin dat er nieuwe sectoren en personen onder de sancties komen te vallen; spoort alle lidstaten aan om eensgezindheid te blijven tonen ten aanzien van de oorlog van Rusland tegen Oekraïne; verzoekt alle partners, in het bijzonder de kandidaat-lidstaten en potentiële kandidaat-lidstaten van de EU, zich bij de sanctiepakketten aan te sluiten; 25. roept op om de lijst van personen en entiteiten op wie de sancties van toepassing zijn, aan te vullen met Russische ondernemingen die nog op de EU-markten opereren, zoals Lukoil en Rosatom, en personen die betrokken zijn bij gedwongen deportaties, illegale opsluiting van Russische burgeractivisten en leden van de politieke oppositie, de illegale “referenda” in Loehansk, Cherson, Zaporizja en Donetsk, en de illegale “verkiezingen” op de Krim en in Sebastopol, alsmede alle leden van de partijen in de Doema die een functie bekleden in een gekozen parlement op welk niveau dan ook, met inbegrip van het regionale en het gemeentelijke niveau, en de leden van de Russische media die propaganda verspreiden en anti-Oekraïense en oorlogszuchtige meningen uiten; verzoekt de Raad de lijst van aan sancties onderworpen personen aan te vullen met de personen op de lijst zoals voorgesteld door de anticorruptiestichting van Aleksej Navalny; dringt er voorts bij Oekraïne op aan om zijn Magnitski-wet goed te keuren; dringt aan op een verbod op de directe of indirecte invoer, aankoop of overdracht van diamanten, in ruwe of bewerkte vorm, uit de Russische Federatie; 26. pleit nogmaals voor een onmiddellijk en volledig embargo op de invoer van fossiele brandstoffen en uranium uit Rusland en voor volledige stopzetting van het gebruik van de pijpleidingen Nord Stream 1 en Nord Stream 2, om ervoor te zorgen dat Poetins oorlogsmachine niet langer met EU-geld wordt gefinancierd; dringt erop aan dat de beperkende maatregelen tegen Belarus worden aangescherpt; dringt er bij de Raad op aan om, in samenwerking met internationale partners, het prijsplafond voor olie die afkomstig is uit of wordt uitgevoerd uit Rusland te verlagen; 27. roept de Commissie en de toezichthoudende autoriteiten van de EU op om nauwlettend toe te zien op de effectieve en volledige uitvoering van alle EU-sancties door de lidstaten en om elke omzeiling van de sancties aan te pakken, onder meer door bestaande lacunes op te heffen; veroordeelt de derde landen die Rusland en Belarus helpen om de opgelegde sancties te omzeilen en verzoekt de Commissie en de lidstaten om te overwegen maatregelen tegen deze derde landen te nemen; 28. veroordeelt de recente beslissing van het Internationaal Olympisch Comité om Russische en Wit-Russische atleten onder een neutrale vlag te laten deelnemen aan de kwalificaties voor de Olympische Spelen van 2024 in Parijs, hetgeen ingaat tegen het isolement van die landen op vele vlakken en door beide regimes zal worden aangewend voor propagandadoeleinden 29. herhaalt zijn oproep aan de EU en haar lidstaten om maatregelen te nemen om de Russische Federatie op het internationale toneel nog verder te isoleren, onder meer met betrekking tot het lidmaatschap van Rusland van internationale organisaties en organen, en volledig af te zien van het houden van officiële evenementen op het grondgebied van de Russische Federatie, waardoor het niveau van diplomatieke betrekkingen met Moskou teruggeschroefd wordt; 30. veroordeelt de illegale bezetting door Rusland van de Oekraïense kerncentrale van Zaporizja en steunt het voorstel van de Internationale Organisatie voor Atoomenergie om een beschermingszone voor nucleaire veiligheid en beveiliging rond die kerncentrale in te stellen, om het risico op een nucleair of stralingsincident te beperken; 31. verzoekt de EU en de lidstaten strategisch op te treden en proactief te werken aan de bestrijding van hybride dreigingen en te voorkomen dat Rusland zich mengt in de politiek, de verkiezingen of andere democratische processen in en buiten Oekraïne, waarbij met name aandacht besteed moet worden aan de kwaadaardige handelingen van Rusland die erop gericht zijn de publieke opinie te beïnvloeden en de Europese integratie te ondermijnen; verzoekt de EU en de lidstaten zich beter te wapenen tegen desinformatie en ontwrichtende campagnes die bedoeld zijn om democratische processen te ondergraven en verdeeldheid te zaaien in Oekraïne; 32. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de vicevoorzitter van de Commissie/hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid, de Europese Dienst voor extern optreden, de regeringen en parlementen van de lidstaten, de Raad van Europa, de Organisatie voor Veiligheid en Samenwerking in Europa en de president, de regering en de Verchovna Rada van Oekraïne.