Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan het Parlement en de Raad ( COM(2011)0251 – C7-0114/2011), – gezien het Interinstitutioneel Akkoord van 17 mei 2006 tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie over de begrotingsdiscipline en een goed financieel beheer (1) (IIA van 17 mei 2006), en met name punt 28, – gezien Verordening (EG) nr. 1927/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 20 december 2006 tot oprichting van een Europees Fonds voor aanpassing aan de globalisering (2) (EFG-verordening), – gezien de brief van de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken, – gezien het verslag van de Begrotingscommissie ( A7-0234/2011 ), A. overwegende dat de Europese Unie passende wetgevings- en begrotingsinstrumenten in het leven heeft geroepen om extra steun te geven aan werknemers die de gevolgen van grote structurele veranderingen in de wereldhandelspatronen ondervinden, teneinde hen te helpen bij hun terugkeer op de arbeidsmarkt, B. overwegende dat het EFG sinds 1 mei 2009 ook is opengesteld voor aanvragen om bijstand voor werknemers die zijn ontslagen als gevolg van de wereldwijde financiële en economische crisis, C. overwegende dat financiële steun van de Unie aan ontslagen werknemers flexibel moet zijn en zo snel en efficiënt mogelijk ter beschikking moet worden gesteld, overeenkomstig de gezamenlijke verklaring van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie die is goedgekeurd op het overleg van 17 juli 2008, en met eerbiediging van het IIA van 17 mei 2006 wat betreft het nemen van besluiten om gebruik te maken van het EFG, D. overwegende dat Denemarken om steun heeft gevraagd in verband met 1 356 gedwongen ontslagen (waarvan 950 waarvoor om steun wordt gevraagd) bij het bedrijf Odense Steel Shipyard, een scheepswerf in de stad Odense in de regio Zuid-Denemarken, E. overwegende dat de aanvraag voldoet aan de criteria voor subsidiabiliteit van de EFG-verordening, 1. verzoekt de betrokken instellingen zich de nodige inspanningen te getroosten om de procedurele en budgettaire regelingen te verbeteren ten einde de beschikbaarstelling van middelen uit het EFG te bespoedigen; waardeert in dit opzicht de verbeterde procedure die de Commissie heeft aangenomen naar aanleiding van het verzoek van het Parlement voor het versnellen van de toekenning van subsidies, met als doel de begrotingsautoriteit de beoordeling door de Commissie van de subsidiabiliteit van een EFG-aanvraag voor te leggen samen met het voorstel voor de beschikbaarstelling van middelen uit het EFG; hoopt dat verdere verbeteringen aan de procedure zullen worden aangebracht in het kader van de komende herzieningen van het EFG en dat grotere doelmatigheid, transparantie en zichtbaarheid van het EFG zullen worden bereikt; 2. brengt in herinnering dat de instellingen zich ertoe verbonden hebben een probleemloze en snelle procedure te garanderen voor de goedkeuring van de besluiten betreffende de beschikbaarstelling van middelen uit het EFG, met als doel tijdelijk en eenmalig individuele steun te verlenen aan werknemers die als gevolg van de globalisering en de financiële en economische crisis werkloos geworden zijn; benadrukt de rol die het EFG kan vervullen om ontslagen werknemers te helpen bij hun terugkeer op de arbeidsmarkt; 3. beklemtoont dat het EFG overeenkomstig artikel 6 van de EFG-verordening moet bijdragen tot de re-integratie van elke afzonderlijke ontslagen werknemer; herhaalt dat uit het EFG afkomstige steun niet in de plaats mag komen van maatregelen waartoe bedrijven verplicht zijn krachtens hun nationale wetgeving of collectieve overeenkomsten, of van maatregelen ter herstructurering van bedrijven of bedrijfstakken; 4. wijst erop dat de informatie die is ontvangen over het gecoördineerde pakket met op het individu afgestemde diensten die door het EFG moeten worden gefinancierd, gegevens bevat over de complementariteit met acties die worden gefinancierd uit de structuurfondsen; herhaalt zijn oproep aan de Commissie om in zijn jaarverslagen ook een vergelijkende evaluatie van deze gegevens op te nemen; 5. is verheugd over het feit dat er, na herhaalde verzoeken van het Parlement, voor het eerst 47 608 950 EUR aan betalingskredieten is opgenomen onder begrotingslijn 04 05 01 van het EFG in de begroting voor 2011; herinnert eraan dat het EFG gecreëerd is als een afzonderlijk specifiek instrument met eigen doelstellingen en termijnen, en dat het bijgevolg ook een specifieke toewijzing verdient, waardoor wordt vermeden dat, zoals in het verleden gangbaar was, een beroep wordt gedaan op overschrijvingen vanuit andere begrotingslijnen, die schadelijk kunnen zijn voor de verwezenlijking van de verschillende beleidsdoelen; 6. hecht zijn goedkeuring aan het bij deze resolutie gevoegde besluit; 7. verzoekt zijn Voorzitter dit besluit samen met de voorzitter van de Raad te ondertekenen en zorg te dragen voor publicatie ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie ; 8. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie, met inbegrip van de bijlage, te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. BIJLAGE BESLUIT VAN HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD betreffende de beschikbaarstelling van middelen uit het Europees Fonds voor aanpassing aan de globalisering overeenkomstig punt 28 van het Interinstitutioneel Akkoord van 17 mei 2006 tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie betreffende de begrotingsdiscipline en een goed financieel beheer (aanvraag EGF/2010/025 DK/Odense Steel Shipyard, Denemarken) (De tekst van de bijlage wordt hier niet weergegeven, aangezien deze overeenkomt met de definitieve handeling: Besluit 2011/468/EU.) Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2011)0155 – C7-0081/2011), – gezien het Interinstitutioneel Akkoord van 17 mei 2006 tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie betreffende de begrotingsdiscipline en een goed financieel beheer (1) (hierna „Interinstitutioneel Akkoord van 17 mei 2006 genoemd), en met name punt 26 hiervan, – gezien Verordening (EG) nr. 2012/2002 van de Raad van 11 november 2002 tot oprichting van het Solidariteitsfonds van de Europese Unie (2) , – gezien de gezamenlijke verklaring van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie, goedgekeurd tijdens het overleg op 17 juli 2008 over het Solidariteitsfonds, – gezien de brief van de Commissie regionale ontwikkeling, – gezien het verslag van de Begrotingscommissie ( A7-0238/2011 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan het bij deze resolutie gevoegde besluit; 2. herinnert eraan dat punt 26 van het IIA van 17 mei 2006 bepaalt dat, wanneer er mogelijkheden zijn tot herschikking van de vastleggingskredieten in de rubriek die aanvullende uitgaven vergt, de Commissie daarmee rekening houdt wanneer zij het vereiste voorstel doet; 3. verzoekt zijn Voorzitter dit besluit samen met de voorzitter van de Raad te ondertekenen en zorg te dragen voor publicatie ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie ; 4. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie, met inbegrip van de bijlage, te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. BIJLAGE BESLUIT VAN HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD betreffende de beschikbaarstelling van middelen uit het Solidariteitsfonds van de Europese Unie, overeenkomstig punt 26 van het Interinstitutioneel Akkoord van 17 mei 2006 tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie betreffende de begrotingsdiscipline en een goed financieel beheer (De tekst van de bijlage wordt hier niet weergegeven, aangezien deze overeenkomt met de definitieve handeling: Besluit 2011/535/EU.) Het Europees Parlement , – gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, met name artikel 314, en het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap voor Atoomenergie, met name artikel 106 bis, – gezien Verordening (EG, Euratom) nr. 1605/2002 van de Raad van 25 juni 2002 houdende het Financieel Reglement van toepassing op de algemene begroting van de Europese Gemeenschappen (1) , en met name de artikelen 37 en 38 daarvan, – gezien de algemene begroting van de Europese Unie voor het begrotingsjaar 2011, definitief vastgesteld op 15 december 2010 (2) , – gezien het Interinstitutioneel Akkoord van 17 mei 2006 tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie betreffende de begrotingsdiscipline en een goed financieel beheer (3) , – gezien het ontwerp van gewijzigde begroting nr. 2/2011 van de Europese Unie voor het begrotingsjaar 2011, ingediend door de Commissie op 25 maart 2011 ( COM(2011)0154 ), – gezien het standpunt van de Raad inzake het ontwerp van gewijzigde begroting nr. 2/2011, vastgesteld door de Raad op 24 mei 2011 (10522/2011 – C7-0137/2011), – gezien artikel 75 ter van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Begrotingscommissie ( A7-0233/2011 ), A. overwegende dat het ontwerp van gewijzigde begroting nr. 2/2011 bij de algemene begroting 2011 is bedoeld om een beroep te doen op het Solidariteitsfonds van de Europese Unie (SFEU) voor een bedrag van 19,5 miljoen EUR aan vastleggings- en betalingskredieten in verband met de hevige regenval in Slovenië, Kroatië en de Tsjechische Republiek in augustus en september 2010, B. overwegende dat de bedoeling met dit ontwerp van gewijzigde begroting is de begrotingsaanpassing in kwestie formeel in de begroting 2011 op te nemen, C. overwegende dat de aan de begroting 2011 gehechte gezamenlijke verklaring inzake betalingskredieten voorzag in de indiening van een gewijzigde begroting „indien zou blijken dat de kredieten in de begroting 2011 niet volstaan om de uitgaven te dekken”, D. overwegende dat de Raad heeft besloten kredieten van begrotingslijnen te herschikken louter wegens de lage uitvoeringsgraad, zonder rekening te houden met het feit dat de uitvoering van begrotingslijnen voor voltooiing bijkomende maatregelen vergt wat controles betreft en dat niet alle lidstaten de nodige maatregelen hebben genomen om de sluitingen te faciliteren, E. overwegende dat de negatieve reserve die de Raad voor het ontwerp van gewijzigde begroting nr. 1/2011 heeft gecreëerd, een louter pragmatische remedie is en geen duurzame en financieel degelijke oplossing voor de kwestie van onverwachte noden op het gebied van betalingskredieten biedt, zoals het Parlement heeft onderstreept (4) , F. overwegende dat de Commissie nog geen oplossing voor een beroep op de negatieve reserve heeft gepresenteerd, niettegenstaande zowel de resolutie van het Europees Parlement over het ontwerp van gewijzigde begroting nr. 1/2011 als het verzoek van de Raad aan de Commissie om deze oplossing „zo spoedig mogelijk” voor te stellen, G. overwegende dat de voor het Europees fonds voor aanpassing aan de globalisering (EFG) goedgekeurde betalingskredieten hoogstwaarschijnlijk ontoereikend zullen zijn voor heel 2011, en dat aanvullende middelen nodig zullen zijn, H. overwegende dat de uitvoering van de betalingen voor een aantal belangrijke energieprojecten in 2011 naar beneden is bijgesteld in juni 2011, voornamelijk vanwege vertragingen bij de uitvoering, en dat deze kredieten voor andere doelen kunnen worden gebruikt, 1. neemt kennis van het standpunt van de Raad over het ontwerp van gewijzigde begroting nr. 2/2011; 2. is van mening dat de door de Raad uitgevoerde herschikkingen strijdig zijn met de gezamenlijke verklaring inzake betalingskredieten, waaraan het belang hecht en tot naleving waarvan het zich verplicht acht; 3. besluit het standpunt van de Raad over het ontwerp van gewijzigde begroting nr. 2/2011 te amenderen zoals hieronder aangegeven, teneinde: 4. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie, tezamen met het amendement van het Parlement, te doen toekomen aan de Raad, de Commissie en de nationale parlementen. Amendement 1 AFDELING III ‐ COMMISSIE Uitgaven ‐ UITGAVEN Cijfers Titel Omschrijving Begroting 2011 Standpunt van het Parlement nr. 2/2011 Nieuw bedrag Vastleggingen Betalingen Vastleggingen Betalingen Vastleggingen Betalingen 01 Economische en financiële zaken 524 283 196 341 387 137 524 283 196 341 387 137 40 01 40 40 929 524 324 125 40 929 341 428 066 40 929 524 324 125 40 929 341 428 066 02 Onderneming 1 055 561 122 1 209 465 022 1 055 561 122 1 209 465 022 40 01 40 52 772 1 055 613 894 52 772 1 209 517 794 52 772 1 055 613 894 52 772 1 209 517 794 03 Concurrentie 93 403 671 93 403 671 93 403 671 93 403 671 40 01 40 56 917 93 460 588 56 917 93 460 588 56 917 93 460 588 56 917 93 460 588 04 Werkgelegenheid en sociale zaken 11 398 325 662 9 163 443 236 50 000 000 11 398 325 662 9 213 443 236 40 01 40, 40 02 41 44 335 11 398 369 997 44 335 9 163 487 571 44 335 11 398 369 997 44 335 9 213 487 571 05 Landbouw en plattelandsontwikkeling 57 292 184 763 55 269 004 060 57 292 184 763 55 269 004 060 40 01 40, 40 02 40 74 532 57 292 259 295 74 532 55 269 078 592 74 532 57 292 259 295 74 532 55 269 078 592 06 Mobiliteit en vervoer 1 546 683 351 1 141 803 775 1 546 683 351 1 141 803 775 40 01 40 25 609 1 546 708 960 25 609 1 141 829 384 25 609 1 546 708 960 25 609 1 141 829 384 07 Milieu- en klimaatmaatregelen 470 550 540 390 290 122 470 550 540 390 290 122 40 01 40, 40 02 41 44 853 470 595 393 44 853 390 334 975 44 853 470 595 393 44 853 390 334 975 08 Onderzoek 5 334 630 545 4 117 083 880 5 334 630 545 4 117 083 880 40 01 40 6 884 5 334 637 429 6 884 4 117 090 764 6 884 5 334 637 429 6 884 4 117 090 764 09 Informatiemaatschappij en media 1 538 552 441 1 334 275 234 1 538 552 441 1 334 275 234 40 01 40, 40 02 41 29 384 1 538 581 825 29 384 1 334 304 618 29 384 1 538 581 825 29 384 1 334 304 618 10 Eigen onderzoek 394 978 000 396 209 233 394 978 000 396 209 233 11 Maritieme zaken en visserij 948 592 229 719 026 792 948 592 229 719 026 792 40 01 40, 40 02 41 52 021 983 1 000 614 212 52 021 983 771 048 775 52 021 983 1 000 614 212 52 021 983 771 048 775 12 Interne markt 94 868 629 93 358 064 94 868 629 93 358 064 40 01 40, 40 02 41 35 305 94 903 934 35 305 93 393 369 35 305 94 903 934 35 305 93 393 369 13 Regionaal beleid 40 565 228 265 33 499 601 033 19 546 647 19 546 647 40 584 774 912 33 519 147 680 40 01 40 43 816 40 565 272 081 43 816 33 499 644 849 43 816 40 584 818 728 43 816 33 519 191 496 14 Belastingen en douane-unie 142 229 539 114 783 765 142 229 539 114 783 765 40 01 40 32 492 142 262 031 32 492 114 816 257 32 492 142 262 031 32 492 114 816 257 15 Onderwijs en cultuur 2 428 691 266 1 996 401 080 2 428 691 266 1 996 401 080 40 01 40 38 857 2 428 730 123 38 857 1 996 439 937 38 857 2 428 730 123 38 857 1 996 439 937 16 Communicatie 273 374 552 253 374 552 273 374 552 253 374 552 40 01 40 46 111 273 420 663 46 111 253 420 663 46 111 273 420 663 46 111 253 420 663 17 Gezondheidszorg en consumentenbescherming 692 021 626 596 046 062 692 021 626 596 046 062 40 01 40 57 583 692 079 209 57 583 596 103 645 57 583 692 079 209 57 583 596 103 645 18 Ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid 1 193 910 768 871 707 680 1 193 910 768 871 707 680 40 01 40, 40 02 41 16 479 335 1 210 390 103 13 005 028 884 712 708 16 479 335 1 210 390 103 13 005 028 884 712 708 19 Externe betrekkingen 4 270 665 587 3 378 255 172 4 270 665 587 3 378 255 172 40 01 40, 40 02 41 44 005 106 4 314 670 693 6 441 836 3 384 697 008 44 005 106 4 314 670 693 6 441 836 3 384 697 008 20 Handel 105 067 905 104 422 321 105 067 905 104 422 321 40 01 40 34 787 105 102 692 34 787 104 457 108 34 787 105 102 692 34 787 104 457 108 21 Ontwikkeling en betrekkingen met de landen in Afrika, het Caribische gebied en de Stille Oceaan (ACS-staten) 1 433 111 933 1 392 926 690 1 433 111 933 1 392 926 690 40 01 40, 40 02 41 109 058 175 1 542 170 108 86 736 049 1 479 662 739 109 058 175 1 542 170 108 86 736 049 1 479 662 739 22 Uitbreiding 1 123 357 217 1 012 513 363 1 123 357 217 1 012 513 363 40 01 40 17 764 1 123 374 981 17 764 1 012 531 127 17 764 1 123 374 981 17 764 1 012 531 127 23 Humanitaire hulp 878 195 432 838 516 019 878 195 432 838 516 019 40 01 40 14 878 878 210 310 14 878 838 530 897 14 878 878 210 310 14 878 838 530 897 24 Fraudebestrijding 81 749 000 74 805 171 81 749 000 74 805 171 25 Beleidscoördinatie en juridisch advies van de Commissie 190 812 414 190 812 414 190 812 414 190 812 414 40 01 40 565 027 191 377 441 565 027 191 377 441 565 027 191 377 441 565 027 191 377 441 26 Administratie van de Commissie 1 018 708 135 1 017 153 328 1 018 708 135 1 017 153 328 40 01 40, 40 02 41 78 381 1 018 786 516 78 381 1 017 231 709 78 381 1 018 786 516 78 381 1 017 231 709 27 Begroting 69 440 094 69 440 094 69 440 094 69 440 094 40 01 40 30 939 69 471 033 30 939 69 471 033 30 939 69 471 033 30 939 69 471 033 28 Audit 11 399 202 11 399 202 11 399 202 11 399 202 40 01 40 7 105 11 406 307 7 105 11 406 307 7 105 11 406 307 7 105 11 406 307 29 Statistiek 145 143 085 124 373 319 145 143 085 124 373 319 40 01 40 47 443 145 190 528 47 443 124 420 762 47 443 145 190 528 47 443 124 420 762 30 Pensioenen en daarmee samenhangende uitgaven 1 278 009 000 1 278 009 000 1 278 009 000 1 278 009 000 31 Talendiensten 392 908 762 392 908 762 392 908 762 392 908 762 40 01 40 236 399 393 145 161 236 399 393 145 161 236 399 393 145 161 236 399 393 145 161 32 Energie 699 617 012 1 535 110 306 -251 935 540 699 617 012 1 283 174 766 40 01 40, 40 02 41 41 299 699 658 311 41 299 1 535 151 605 41 299 699 658 311 41 299 1 283 216 065 40 Reserves 977 129 000 77 520 404 182 388 893 977 129 000 259 909 297 Totaal 138 440 114 943 122 938 920 666 19 546 647 138 459 661 590 122 938 920 666 40 01 40, 40 02 40, 40 02 41 223 269 000 138 663 383 943 159 909 297 123 098 829 963 223 269 000 138 682 930 590 159 909 297 123 098 829 963 Titel 04 ‐ Werkgelegenheid en sociale zaken Cijfers Titel Hoofdstuk Omschrijving FK Begroting 2011 Standpunt van het Parlement nr. 2/2011 Nieuw bedrag Vastleggingen Betalingen Vastleggingen Betalingen Vastleggingen Betalingen 04 01 Administratieve uitgaven voor het beleidsterrein „Werkgelegenheid en sociale zaken” 95 925 690 95 925 690 95 925 690 95 925 690 40 01 40 44 335 95 970 025 44 335 95 970 025 44 335 95 970 025 44 335 95 970 025 04 02 Europees Sociaal Fonds 1 10 963 813 972 8 743 950 522 10 963 813 972 8 743 950 522 04 03 Werken in Europa ‐ Sociale dialoog en mobiliteit 1 79 130 000 64 266 181 79 130 000 64 266 181 04 04 Werkgelegenheid, maatschappelijke solidariteit en gendergelijkheid 157 056 000 151 704 616 157 056 000 151 704 616 04 05 Europees Fonds voor aanpassing aan de globalisering (EFG) 1 p.m. 47 608 950 50 000 000 p.m. 97 608 950 04 06 Instrument voor pretoetredingssteun (IPA) ‐ Ontwikkeling van het menselijke potentieel 4 102 400 000 59 987 277 102 400 000 59 987 277 Titel 04 ‐ Totaal 11 398 325 662 9 163 443 236 50 000 000 11 398 325 662 9 213 443 236 40 01 40, 40 02 41 44 335 11 398 369 997 44 335 9 163 487 571 44 335 11 398 369 997 44 335 9 213 487 571 Hoofdstuk 04 05 01 ‐ Europees Fonds voor aanpassing aan de globalisering (EFG) Cijfers Titel Hoofdstuk Artikel Post Omschrijving FK Begroting 2011 Standpunt van het Parlement nr. 2/2011 Nieuw bedrag Vastleggingen Betalingen Vastleggingen Betalingen Vastleggingen Betalingen 04 05 Europees Fonds voor aanpassing aan de globalisering (EFG) 04 05 01 Europees Fonds voor aanpassing aan de globalisering (EFG) 1.1 p.m. 47 608 950 50 000 000 p.m. 97 608 950 Hoofdstuk 04 05 ‐ Totaal p.m. 47 608 950 50 000 000 p.m. 97 608 950 Artikel 04 05 01 ‐ Europees Fonds voor aanpassing aan de globalisering (EFG) Cijfers Begroting 2011 Standpunt van het Parlement nr. 2/2011 Nieuw bedrag Vastleggingen Betalingen Vastleggingen Betalingen Vastleggingen Betalingen p.m. 47 608 950 50 000 000 p.m. 97 608 950 Toelichting Dit krediet dient ter dekking van het Europees Fonds voor aanpassing aan de globalisering (EFG), om de Unie in staat te stellen tijdelijke en gerichte steun te verlenen aan werknemers die worden ontslagen als gevolg van door de globalisatie veroorzaakte grote structurele veranderingen in de wereldhandelspatronen, in gevallen waarin dergelijke collectieve ontslagen een zeer negatieve impact hebben op de regionale of plaatselijke economie. Voor aanvragen die voor 31 december 2011 zijn ingediend kan het ook worden gebruikt voor de verlening van steun aan werknemers die gedwongen zijn ontslagen ten gevolge van de wereldwijde financiële en economische crisis. De maximale uitgaven uit het fonds bedragen 500 000 000 EUR per jaar. Deze reserve is, overeenkomstig punt 28 van het Interinstitutioneel Akkoord van 17 mei 2006, bedoeld om extra tijdelijke steun te geven aan werknemers die de gevolgen van grote structurele veranderingen in de wereldhandelspatronen ondervinden, teneinde hen te helpen bij hun terugkeer op de arbeidsmarkt. De acties die worden ondernomen door het Europees Fonds voor aanpassing aan de globalisering moeten een aanvulling vormen op die van het Europees Sociaal Fonds, waarbij dubbele structuren moeten worden voorkomen. De werkwijze voor de opvoering van de kredieten in deze reserve en de beschikbaarstelling van middelen uit het fonds is vastgesteld in punt 28 van het Interinstitutioneel Akkoord van 17 mei 2006 en in artikel 12 van Verordening (EG) nr. 1927/2006. Rechtsgronden Verordening (EG) nr. 1927/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 20 december 2006 tot oprichting van een Europees Fonds voor aanpassing aan de globalisering (PB L 406 van 30.12.2006, blz. 1). Verordening (EG) nr. 546/2009 van het Europees Parlement en de Raad van 18 juni 2009 tot wijziging van Verordening (EG) nr. 1927/2006 tot oprichting van een Europees Fonds voor aanpassing aan de globalisering (PB L 167 van 29.6.2009, blz. 26). Referentiebesluiten Interinstitutioneel Akkoord van 17 mei 2006 tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie betreffende de begrotingsdiscipline en een goed financieel beheer (PB C 139 van 14.6.2006, blz. 1). Titel 13 ‐ Regionaal beleid Cijfers Titel Hoofdstuk Omschrijving FK Begroting 2011 Standpunt van het Parlement nr. 2/2011 Nieuw bedrag Vastleggingen Betalingen Vastleggingen Betalingen Vastleggingen Betalingen 13 01 Administratieve uitgaven voor het beleidsterrein „Regionaal beleid” 88 430 098 88 430 098 88 430 098 88 430 098 40 01 40 43 816 88 473 914 43 816 88 473 914 43 816 88 473 914 43 816 88 473 914 13 03 Europees Fonds voor Regionale Ontwikkeling en andere regionale acties 1 28 742 233 077 25 165 081 196 28 742 233 077 25 165 081 196 13 04 Cohesiefonds 1 11 073 646 193 7 625 295 593 11 073 646 193 7 625 295 593 13 05 Pretoetredingsacties met betrekking tot het structuurbeleid 478 530 004 438 405 253 478 530 004 438 405 253 13 06 Solidariteitsfonds 182 388 893 182 388 893 19 546 647 19 546 647 201 935 540 201 935 540 Titel 13 ‐ Totaal 40 565 228 265 33 499 601 033 19 546 647 19 546 647 40 584 774 912 33 519 147 680 40 01 40 43 816 40 565 272 081 43 816 33 499 644 849 43 816 40 584 818 728 43 816 33 519 191 496 Hoofdstuk 13 06 ‐ Solidariteitsfonds Cijfers Titel Hoofdstuk Artikel Post Omschrijving FK Begroting 2011 Standpunt van het Parlement nr. 2/2011 Nieuw bedrag Vastleggingen Betalingen Vastleggingen Betalingen Vastleggingen Betalingen 13 06 Solidariteitsfonds 13 06 01 Solidariteitsfonds van de Europese Unie ‐ lidstaten 3.2 178 562 910 178 562 910 18 371 576 18 371 576 196 934 486 196 934 486 13 06 02 Solidariteitsfonds van de Europese Unie ‐ Toetredingslanden 4 3 825 983 3 825 983 1 175 071 1 175 071 5 001 054 5 001 054 Hoofdstuk 13 06 ‐ Totaal 182 388 893 182 388 893 19 546 647 19 546 647 201 935 540 201 935 540 Artikel 13 06 01 ‐ Solidariteitsfonds van de Europese Unie ‐ Lidstaten Cijfers Begroting 2011 Standpunt van het Parlement nr. 2/2011 Nieuw bedrag Vastleggingen Betalingen Vastleggingen Betalingen Vastleggingen Betalingen 178 562 910 178 562 910 18 371 576 18 371 576 196 934 486 196 934 486 Toelichting Dit artikel dient om de kredieten op te nemen die worden vrijgemaakt wanneer in de lidstaten bij natuurrampen middelen uit het Solidariteitsfonds van de Europese Unie beschikbaar stellen. Over de toewijzing van de kredieten zal worden besloten middels een gewijzigde begroting die uitsluitend tot doel heeft middelen uit het Solidariteitsfonds van de Europese Unie beschikbaar te stellen. Rechtsgronden Verordening (EG) nr. 2012/2002 van de Raad van 11 november 2002 tot oprichting van het Solidariteitsfonds van de Europese Unie (PB L 311 van 14.11.2002, blz. 3). Referentiebesluiten Voorstel voor een verordening van het Europees Parlement en de Raad tot oprichting van het Solidariteitsfonds van de Europese Unie ( COM(2005)0108 definitief), door de Commissie ingediend op 6 april 2005. Interinstitutioneel Akkoord van 17 mei 2006 tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie betreffende de begrotingsdiscipline en een goed financieel beheer (PB C 139 van 14.6.2006, blz. 1). Artikel 13 06 02 ‐ Solidariteitsfonds van de Europese Unie ‐ Toetredingslanden Cijfers Begroting 2011 Standpunt van het Parlement nr. 2/2011 Nieuw bedrag Vastleggingen Betalingen Vastleggingen Betalingen Vastleggingen Betalingen 3 825 983 3 825 983 1 175 071 1 175 071 5 001 054 5 001 054 Toelichting Dit artikel dient om de kredieten op te nemen die worden beschikbaar gesteld wanneer in landen waarmee de Unie over toetreding onderhandelt, bij natuurrampen uit het Solidariteitsfonds van de Europese Unie. Over de toewijzing van de kredieten zal worden besloten middels een gewijzigde begroting die uitsluitend tot doel heeft middelen uit het Solidariteitsfonds van de Europese Unie beschikbaar te stellen. Rechtsgronden Verordening (EG) nr. 2012/2002 van de Raad van 11 november 2002 tot oprichting van het Solidariteitsfonds van de Europese Unie (PB L 311 van 14.11.2002, blz. 3). Referentiebesluiten Voorstel voor een verordening van het Europees Parlement en de Raad tot oprichting van het Solidariteitsfonds van de Europese Unie ( COM(2005)0108 definitief), door de Commissie ingediend op 6 april 2005. Interinstitutioneel Akkoord van 17 mei 2006 tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie betreffende de begrotingsdiscipline en een goed financieel beheer (PB C 139 van 14.6.2006, blz. 1). Titel 32 ‐ Energie Cijfers Titel Hoofdstuk Omschrijving FK Begroting 2011 Standpunt van het Parlement nr. 2/2011 Nieuw bedrag Vastleggingen Betalingen Vastleggingen Betalingen Vastleggingen Betalingen 32 01 Administratieve uitgaven voor het beleidsterrein „Energie” 77 046 009 77 046 009 77 046 009 77 046 009 40 01 40 41 299 77 087 308 41 299 77 087 308 41 299 77 087 308 41 299 77 087 308 32 03 Trans-Europese netwerken 1 24 150 000 20 471 848 24 150 000 20 471 848 32 04 Conventionele en duurzame energiebronnen 125 688 003 1 080 982 371 -251 935 540 125 688 003 829 046 831 32 05 Kernenergie 1 280 578 000 209 479 379 280 578 000 209 479 379 32 06 Onderzoek in verband met energie 1 192 155 000 147 130 699 192 155 000 147 130 699 Titel 32 ‐ Totaal 699 617 012 1 535 110 306 -251 935 540 699 617 012 1 283 174 766 40 01 40, 40 02 41 41 299 699 658 311 41 299 1 535 151 605 41 299 699 658 311 41 299 1 283 216 065 Hoofdstuk 32 04 ‐ Conventionele en duurzame energiebronnen Cijfers Titel Hoofdstuk Artikel Post Omschrijving FK Begroting 2011 Standpunt van het Parlement nr. 2/2011 Nieuw bedrag Vastleggingen Betalingen Vastleggingen Betalingen Vastleggingen Betalingen 32 04 Conventionele en duurzame energiebronnen 32 04 01 Afronding van het programma „Intelligente energie ‐ Europa” (2003-2006) 1.1 ‐ 4 570 459 ‐ 4 570 459 32 04 02 Afronding van het programma „Intelligente energie ‐ Europa” (2003-2006) extern gedeelte ‐ Coopener 4 ‐ 95 218 ‐ 95 218 32 04 03 Ondersteunende activiteiten in het kader van het Europese energiebeleid en de interne energiemarkt 1.1 3 000 000 3 332 626 3 000 000 3 332 626 32 04 04 Afronding van het kaderprogramma „Energie” (1999-2002) ‐ Conventionele en duurzame energie 1.1 ‐ p.m. ‐ p.m. 32 04 05 Europees strategisch plan voor energietechnologie (SET-plan) 1.1 p.m. p.m. p.m. p.m. 32 04 06 Kaderprogramma voor concurrentievermogen en innovatie ‐ Programma „Intelligente energie ‐ Europa” 1.1 114 499 000 39 039 339 114 499 000 39 039 339 32 04 07 Proefproject ‐ Continuïteit van de energievoorziening ‐ Biobrandstoffen 1.1 p.m. 1 500 000 p.m. 1 500 000 32 04 08 Proefproject ‐ Portplus ‐ Plan voor duurzame energie voor havens 1.1 p.m. p.m. p.m. p.m. 32 04 09 Voorbereidende actie ‐ Investeringsfonds voor hernieuwbare energie en bioraffinaderijen uit afval en residuen 1.1 p.m. p.m. p.m. p.m. 32 04 10 Agentschap voor de samenwerking tussen energieregulators 32 04 10 01 Europees Agentschap voor de samenwerking tussen energieregulators ‐ Bijdrage aan titels 1 en 2 1.1 4 017 000 4 017 000 4 017 000 4 017 000 32 04 10 02 Europees Agentschap voor de samenwerking tussen energieregulators ‐ Bijdrage aan titel 3 1.1 983 000 983 000 983 000 983 000 Artikel 32 04 10 ‐ Subtotaal 5 000 000 5 000 000 5 000 000 5 000 000 32 04 11 Energiegemeenschap 4 2 939 003 2 798 457 2 939 003 2 798 457 32 04 12 Proefproject ‐ Europees kaderprogramma voor de ontwikkeling en uitwisseling van ervaringen met duurzame stadsontwikkeling 1.1 p.m. 300 000 p.m. 300 000 32 04 13 Voorbereidende actie ‐ Europese eilanden voor een gemeenschappelijk energiebeleid 1.1 p.m. 500 000 p.m. 500 000 32 04 14 Energieprojecten ter ondersteuning van het economisch herstel 32 04 14 01 Energieprojecten ter ondersteuning van het economisch herstel ‐ Energienetwerken 1.1 p.m. 732 955 589 -251 935 540 p.m. 481 020 049 32 04 14 02 Energieprojecten ter ondersteuning van het economisch herstel ‐ Koolstofvastlegging en -opslag (CCS) 1.1 p.m. 247 566 539 p.m. 247 566 539 32 04 14 03 Energieprojecten ter ondersteuning van het economisch herstel ‐ Europees netwerk voor offshore-windenergie 1.1 p.m. 42 848 055 p.m. 42 848 055 32 04 14 04 Energieprojecten ter ondersteuning van het economisch herstel ‐ Energie-efficiëntie en hernieuwbare energiebronnen 1.1 p.m. p.m. p.m. p.m. Artikel 32 04 14 ‐ Subtotaal p.m. 1 023 370 183 -251 935 540 p.m. 771 434 643 32 04 15 Proefprojecten op het gebied van de terugwinning van afval en het gebruik ervan voor schone energie 1.1 p.m. p.m. p.m. p.m. 32 04 16 Veiligheid van energie-installaties en -infrastructuur 1.1 250 000 476 089 250 000 476 089 Hoofdstuk 32 04 ‐ Totaal 125 688 003 1 080 982 371 -251 935 540 125 688 003 829 046 831 Artikel 32 04 14 ‐ Energieprojecten ter ondersteuning van het economisch herstel Post 32 04 14 01 ‐ Energieprojecten ter ondersteuning van het economisch herstel ‐ Energienetwerken Cijfers Begroting 2011 Standpunt van het Parlement nr. 2/2011 Nieuw bedrag Vastleggingen Betalingen Vastleggingen Betalingen Vastleggingen Betalingen p.m. 732 955 589 -251 935 540 p.m. 481 020 049 Toelichting Oude post 06 04 14 01 Dit krediet dient ter dekking van de kosten van gas- en elektriciteitsinfrastructuurprojecten met de hoogste toegevoegde waarde voor de Unie. Het zal worden aangewend voor de aanpassing en ontwikkeling van de energienetten die van bijzonder belang zijn voor de Unie, om de werking van de interne energiemarkt te ondersteunen en, in het bijzonder, om de interconnectiecapaciteit, de continuïteit en de diversificatie van de energievoorziening te verbeteren en ecologische, technische en financiële hindernissen te overwinnen. Speciale steun van de Unie is nodig om energienetwerken intensiever te ontwikkelen en de totstandbrenging ervan te versnellen, met name in gebieden met een geringe diversiteit aan aanvoerroutes en voorzieningsbronnen. Dit krediet zal tevens worden aangewend om de aansluiting en integratie van hernieuwbare energiebronnen te bevorderen en de economische en sociale cohesie met de minder ontwikkelde en insulaire gebieden in de Unie te versterken. Het is bedoeld om de financiering te dekken van de tweede fase van het economisch herstelplan dat op 2 april 2009 door de twee takken van de begrotingsautoriteit is overeengekomen. De financiering hiervan is afhankelijk van een akkoord van de begrotingsautoriteit en moet worden verstrekt overeenkomstig de punten 21, 22 en 23 van het Interinstitutioneel Akkoord van 17 mei 2006 betreffende de begrotingsdiscipline en een goed financieel beheer, waarbij de financiële enveloppen van de programma's waarover via de medebeslissingsprocedure wordt beslist en de prioriteiten van het Europees Parlement onverlet moeten worden gelaten. Indien het jaarverslag van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad over de uitvoering van het economisch herstelplan serieuze risico's aan het licht brengt voor de uitvoering van de prioritaire projecten, beveelt de Commissie maatregelen aan om deze risico's weg te nemen, en dient zij desgevallend, en in overeenstemming met het economisch herstelplan, aanvullende voorstellen in voor de projecten waar in Verordening (EG) nr. 663/2009 reeds naar wordt verwezen. Rechtsgronden Verordening (EG) nr. 663/2009 van het Europees Parlement en de Raad van 13 juli 2009 houdende vaststelling van een programma om het economisch herstel te bevorderen via financiële bijstand van de Gemeenschap aan projecten op het gebied van energie (PB L 200 van 31.7.2009, blz. 31). Titel 40 ‐ Reserves Cijfers Titel Hoofdstuk Omschrijving FK Begroting 2011 Standpunt van het Parlement nr. 2/2011 Nieuw bedrag Vastleggingen Betalingen Vastleggingen Betalingen Vastleggingen Betalingen 40 01 Reserves voor administratieve uitgaven 5 1 834 000 1 834 000 1 834 000 1 834 000 40 02 Reserves voor financiële interventies 975 295 000 258 075 297 975 295 000 258 075 297 40 03 Negatieve reserve p.m. -182 388 893 182 388 893 p.m. p.m. Titel 40 ‐ Totaal 977 129 000 77 520 404 182 388 893 977 129 000 259 909 297 Hoofdstuk 40 03 ‐ Negatieve reserve Cijfers Titel Hoofdstuk Artikel Post Omschrijving FK Begroting 2011 Standpunt van het Parlement nr. 2/2011 Nieuw bedrag Vastleggingen Betalingen Vastleggingen Betalingen Vastleggingen Betalingen 40 03 Negatieve reserve 40 03 01 Negatieve reserve (Rubriek 3b ‐ Burgerschap) 3.2 p.m. -178 562 910 178 562 910 p.m. p.m. 40 03 02 Negatieve reserve (Rubriek 4 ‐ De EU als mondiale partner) 4 p.m. -3 825 983 3 825 983 p.m. p.m. Hoofdstuk 40 03 ‐ Totaal p.m. -182 388 893 182 388 893 p.m. p.m. Artikel 40 03 01 ‐ Negatieve reserve (Rubriek 3b ‐ Burgerschap) Cijfers Begroting 2011 Standpunt van het Parlement Nr. 2/2011 Nieuw bedrag Vastleggingen Betalingen Vastleggingen Betalingen Vastleggingen Betalingen p.m. -178 562 910 178 562 910 p.m. p.m. Toelichting Nieuw artikel Dit artikel dient ter dekking van de betalingskredieten ten belope van 178 562 910 EUR die zijn opgenomen onder artikel 13 06 01 - Solidariteitsfonds van de Europese Unie ‐ Lidstaten. Het beginsel van een negatieve reserve is vastgesteld bij artikel 44 van het Financieel Reglement. Het gebruik van deze reserve moet vóór het einde van het begrotingsjaar plaatsvinden door middel van overschrijvingen volgens de procedure van de artikelen 23 en 24 van het Financieel Reglement. Rechtsgronden Verordening (EG, Euratom) nr. 1605/2002 van de Raad van 25 juni 2002 houdende het Financieel Reglement van toepassing op de algemene begroting van de Europese Gemeenschappen (PB L 248 van 16.9.2002, blz. 1). Artikel 40 03 02 ‐ Negatieve reserve (Rubriek 4 ‐ De EU als mondiale partner) Cijfers Begroting 2011 Standpunt van het Parlement nr. 2/2011 Nieuw bedrag Vastleggingen Betalingen Vastleggingen Betalingen Vastleggingen Betalingen p.m. -3 825 983 3 825 983 p.m. p.m. Toelichting Nieuw artikel Dit artikel dient ter dekking van de betalingskredieten ten belope van 3 825 983 EUR die zijn opgenomen onder artikel 13 06 02 - Solidariteitsfonds van de Europese Unie ‐ Toetredingslanden. Het beginsel van een negatieve reserve is vastgesteld bij artikel 44, van het Financieel Reglement. Het gebruik van deze reserve moet vóór het einde van het begrotingsjaar plaatsvinden door middel van overschrijvingen volgens de procedure van de artikelen 23 en 24 van het Financieel Reglement. Rechtsgronden Verordening (EG, Euratom) nr. 1605/2002 van de Raad van 25 juni 2002 houdende het Financieel Reglement van toepassing op de algemene begroting van de Europese Gemeenschappen (PB L 248 van 16.9.2002, blz. 1). Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan het Parlement en de Raad ( COM(2011)0258 – C7-0112/2011), – gezien het Interinstitutioneel Akkoord van 17 mei 2006 tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie over de begrotingsdiscipline en een goed financieel beheer (1) (IIA van 17 mei 2006), en met name punt 28, – gezien Verordening (EG) nr. 1927/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 20 december 2006 tot oprichting van een Europees Fonds voor aanpassing aan de globalisering (2) (EFG-verordening), – gezien de brief van de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken, – gezien het verslag van de Begrotingscommissie ( A7-0235/2011 ), A. overwegende dat de Europese Unie passende wetgevings- en begrotingsinstrumenten in het leven heeft geroepen om extra steun te geven aan werknemers die de gevolgen van grote structurele veranderingen in de wereldhandelspatronen ondervinden, teneinde hen te helpen bij hun terugkeer op de arbeidsmarkt, B. overwegende dat het EFG sinds 1 mei 2009 ook is opengesteld voor aanvragen om bijstand voor werknemers die zijn ontslagen als gevolg van de wereldwijde financiële en economische crisis, C. overwegende dat financiële steun van de Unie aan ontslagen werknemers flexibel moet zijn en zo snel en efficiënt mogelijk ter beschikking moet worden gesteld, overeenkomstig de gezamenlijke verklaring van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie die is goedgekeurd op het overleg van 17 juli 2008, en met eerbiediging van het IIA van 17 mei 2006 wat betreft het nemen van besluiten om gebruik te maken van het EFG, D. overwegende dat Denemarken om steun heeft gevraagd in verband met 1 650 gedwongen ontslagen (waarvan 825 waarvoor om steun wordt gevraagd) bij het bedrijf LM Glasfiber, dat in afdeling 28 van de NACE Rev. 2 (vervaardiging van machines, apparaten en werktuigen) werkzaam is in drie gemeenten in de regio Zuid-Denemarken, E. overwegende dat de aanvraag voldoet aan de criteria voor subsidiabiliteit van de EFG-verordening, 1. verzoekt de betrokken instellingen zich de nodige inspanningen te getroosten om de procedurele en budgettaire regelingen te verbeteren ten einde de beschikbaarstelling van middelen uit het EFG te bespoedigen; waardeert in dit opzicht de verbeterde procedure die de Commissie heeft aangenomen naar aanleiding van het verzoek van het Parlement voor het versnellen van de toekenning van subsidies, met als doel de begrotingsautoriteit de beoordeling door de Commissie van de subsidiabiliteit van een EFG-aanvraag voor te leggen samen met het voorstel voor de beschikbaarstelling van middelen uit het EFG; hoopt dat verdere verbeteringen aan de procedure zullen worden aangebracht in het kader van de komende herzieningen van het EFG en dat grotere doelmatigheid, transparantie en zichtbaarheid van het EFG zullen worden bereikt; 2. brengt in herinnering dat de instellingen zich ertoe verbonden hebben een probleemloze en snelle procedure te garanderen voor de goedkeuring van de besluiten betreffende de beschikbaarstelling van middelen uit het EFG, met als doel tijdelijk en eenmalig individuele steun te verlenen aan werknemers die als gevolg van de globalisering en de financiële en economische crisis werkloos geworden zijn; benadrukt de rol die het EFG kan vervullen om ontslagen werknemers te helpen bij hun terugkeer op de arbeidsmarkt; 3. beklemtoont dat het EFG overeenkomstig artikel 6 van de EFG-verordening moet bijdragen tot de re-integratie van elke afzonderlijke ontslagen werknemer; herhaalt dat uit het EFG afkomstige steun niet in de plaats mag komen van maatregelen waartoe bedrijven verplicht zijn krachtens hun nationale wetgeving of collectieve overeenkomsten, of van maatregelen ter herstructurering van bedrijven of bedrijfstakken; 4. wijst erop dat de informatie die is ontvangen over het gecoördineerde pakket met op het individu afgestemde diensten die door het EFG moeten worden gefinancierd, gegevens bevat over de complementariteit met acties die worden gefinancierd uit de structuurfondsen; herhaalt zijn oproep aan de Commissie om in zijn jaarverslagen ook een vergelijkende evaluatie van deze gegevens op te nemen; 5. is verheugd over het feit dat er, na herhaalde verzoeken van het Parlement, voor het eerst 47 608 950 EUR aan betalingskredieten is opgenomen onder begrotingslijn 04 05 01 van het EFG in de begroting voor 2011; herinnert eraan dat het EFG gecreëerd is als een afzonderlijk specifiek instrument met eigen doelstellingen en termijnen, en dat het bijgevolg ook een specifieke toewijzing verdient, waardoor wordt vermeden dat, zoals in het verleden gangbaar was, een beroep wordt gedaan op overschrijvingen vanuit andere begrotingslijnen, die schadelijk kunnen zijn voor de verwezenlijking van de verschillende beleidsdoelen; 6. hecht zijn goedkeuring aan het bij deze resolutie gevoegde besluit; 7. verzoekt zijn Voorzitter dit besluit samen met de voorzitter van de Raad te ondertekenen en zorg te dragen voor publicatie ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie ; 8. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie, met inbegrip van de bijlage, te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. BIJLAGE BESLUIT VAN HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD betreffende de beschikbaarstelling van middelen uit het Europees Fonds voor aanpassing aan de globalisering, overeenkomstig punt 28 van het Interinstitutioneel Akkoord van 17 mei 2006 tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie betreffende de begrotingsdiscipline en een goed financieel beheer (aanvraag EGF/2010/022 DK/LM Glasfiber, Denemarken) (De tekst van de bijlage wordt hier niet weergegeven, aangezien deze overeenkomt met de definitieve handeling: Besluit 2011/469/EU.) (Gewone wetgevingsprocedure: eerste lezing) Het Europees Parlement , – gezien het gewijzigde voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2010)0093 ), – gezien artikel 294, lid 2, artikel 74 en artikel 77, lid 2, onder a) en b), artikel 78, lid 2, onder e), artikel 79, lid 2, onder c), artikel 82, lid 1, onder d), artikel 85, lid 1 artikel 87, lid 2, onder a) en artikel 88, lid 2, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, op basis waarvan de Commissie het voorstel aan het Parlement heeft voorgelegd (C7-0046/2009), – gezien het advies van de Commissie juridische zaken inzake de voorgestelde rechtsgrondslag, – gezien artikel 294, lid 3, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien het advies van de Europese toezichthouder voor gegevensbescherming van 7 december 2009 (1) , – gezien de schriftelijke toezegging van de vertegenwoordiger van de Raad van 9 juni 2011 om het standpunt van het Europees Parlement goed te keuren, overeenkomstig artikel 294, lid 4, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gelet op de artikelen 55 en 37 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken en de adviezen van de Begrotingscommissie en de Commissie begrotingscontrole ( A7-0241/2011 ), 1. stelt onderstaand standpunt in eerste lezing vast; 2. hecht zijn goedkeuring aan de gemeenschappelijke verklaring van het Parlement en de Commissie die als bijlage bij de onderhavige resolutie is gevoegd; 3. verzoekt om hernieuwde voorlegging indien de Commissie voornemens is ingrijpende wijzigingen in haar voorstel aan te brengen of dit door een nieuwe tekst te vervangen; 4. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en aan de Commissie alsmede aan de nationale parlementen. Standpunt van het Europees Parlement in eerste lezing vastgesteld op 5 juli 2011 met het oog op de aanneming van Verordening (EU) nr. .../2011 van het Europees Parlement en de Raad tot oprichting van een Europees agentschap voor het operationele beheer van grootschalige IT-systemen op het gebied van vrijheid, veiligheid en recht (Aangezien het Parlement en de Raad tot overeenstemming zijn geraakt, komt het standpunt van het Parlement overeen met de definitieve rechtshandeling: Verordening (EU) nr. 1077/2011.) BIJLAGE BIJ DE WETGEVINGSRESOLUTIE Gemeenschappelijke verklaring van het Europees Parlement en de Raad Het Europees Parlement en de Raad onderkennen de bijzondere omstandigheden die aan de specifieke regeling met betrekking tot de zetel en de centra van het Agentschap ten grondslag liggen, alsook het feit dat deze regeling de conclusies van de vertegenwoordigers van de lidstaten die op 13 december 2003 (2) op het niveau van staatshoofden of regeringsleiders in Brussel bijeenkwamen onverlet laat, met name wat betreft de prioriteit die bij de toewijzing van zetels of kantoren van in de toekomst op te richten agentschappen moet worden toegekend aan de lidstaten die in 2004 en 2007 tot de EU zijn toegetreden. (Bijzondere wetgevingsprocedure – raadpleging) Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan de Raad ( COM(2010)0749 ), – gezien artikel 349 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, op grond waarvan het Parlement door de Raad is geraadpleegd (C7-0022/2011), – gelet op artikel 55 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie ontwikkelingssamenwerking ( A7-0199/2011 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan het Commissievoorstel; 2. verzoekt de Raad, wanneer deze voornemens is af te wijken van de door het Parlement goedgekeurde tekst, het Parlement hiervan op de hoogte te stellen; 3. wenst opnieuw te worden geraadpleegd ingeval de Raad voornemens is ingrijpende wijzigingen aan te brengen in de door het Parlement goedgekeurde tekst; 4. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en aan de Commissie alsmede aan de nationale parlementen. Het Europees Parlement , – gezien Richtlijn 2002/22/EG van het Europees Parlement en de Raad van 7 maart 2002 inzake de universele dienst en gebruikersrechten met betrekking tot elektronische-communicatienetwerken en -diensten (Universeledienstrichtlijn) (1) , – gezien Verordening (EG) nr. 2006/2004 van het Europees Parlement en de Raad van 27 october 2004 betreffende samenwerking tussen de nationale instanties die verantwoordelijk zijn voor handhaving van de wetgeving inzake consumentenbescherming (2) , – gezien Richtlijn 2009/136/EG van het Europees Parlement en de Raad van 25 november 2009 tot wijziging van Richtlijn 2002/22/EG inzake de universele dienst en gebruikersrechten met betrekking tot elektronische-communicatienetwerken en -diensten, Richtlĳn 2002/58/EG betreffende de verwerking van persoonsgegevens en de bescherming van de persoonlĳke levenssfeer in de sector elektronische communicatie en Verordening (EG) nr. 2006/2004 betreffende samenwerking tussen de nationale instanties die verantwoordelijk zijn voor handhaving van de wetgeving inzake consumentenbescherming (3) , – gezien Richtlijn 2002/21/EG van het Europees Parlement en de Raad van 7 maart 2002 inzake een gemeenschappelijk regelgevingskader voor elektronische-communicatienetwerken en -diensten (Kaderrichtlijn) (4) , – gezien Richtlijn 2002/19/EG van het Europees Parlement en de Raad van 7 maart 2002 inzake de toegang tot en interconnectie van elektronische-communicatienetwerken en bijbehorende faciliteiten (Toegangsrichtlijn) (5) , – gezien Richtlijn 2002/20/EG van het Europees Parlement en de Raad van 7 maart 2002 betreffende de machtiging voor elektronische-communicatienetwerken en -diensten (6) , – gezien Richtlijn 2009/140/EG van het Europees Parlement en de Raad van 25 november 2009 tot wijziging van Richtlijn 2002/21/EG inzake een gemeenschappelijk regelgevingskader voor elektronischecommunicatienetwerken en -diensten, Richtlijn 2002/19/EG inzake de toegang tot en interconnectie van elektronischecommunicatienetwerken en bijbehorende faciliteiten, en Richtlijn 2002/20/EG betreffende de machtiging voor elektronischecommunicatienetwerken en -diensten (7) , – gezien Verordening (EG) nr. 1211/2009 van het Europees Parlement en de Raad van 25 november 2009 tot oprichting van het Orgaan van Europese regelgevende instanties voor elektronische communicatie (BEREC) en het Bureau (8) , – gezien Richtlĳn 2002/58/EG van het Europees Parlement en de Raad van 12 juli 2002 betreffende de verwerking van persoonsgegevens en de bescherming van de persoonlĳke levenssfeer in de sector elektronische communicatie (9) , – gezien de door de Commissie op 2 maart 2010 gestarte publieke raadpleging over toekomstige beginselen van de universele dienst voor elektronische communicatienetwerken en -diensten, – gezien de Mededeling van de Commissie van 20 september 2010 getiteld „Breedband in Europa: investeren in digitale groei” ( COM(2010)0472 ), – gezien het voorstel van de Commissie voor een besluit van het Europees Parlement en de Raad tot vaststelling van het eerste programma voor het radiospectrumbeleid ( COM(2010)0471 ), – gezien de aanbeveling van de Commissie van 20 september 2010 inzake geregelde toegang tot NGA-netwerken (toegangsnetwerken van de volgende generatie), – gezien het werkdocument van het communicatiecomité van de Commissie getiteld „Toegang tot breedband in de EU: de situatie op 1 juli 2010”, – gezien de Mededeling van de Commissie van 25 augustus 2010 getiteld „Voortgangsverslag over de eengemaakte Europese markt voor elektronische communicatie 2009 (15e verslag) SEC(2010)0630” ( COM(2010)0253 ), – gezien de vierde editie van het „Scorebord betreffende consumentenmarkten - Making markets work for consumers” van oktober 2010, – gezien Beschikking 91/396/EEG van de Raad van 29 juli 1991 inzake invoering van een gemeenschappelijk Europees oproepnummer voor hulpdiensten (10) , – gezien de aanbeveling van de Commissie betreffende de verwerking van locatie-informatie over de oproeper in elektronische communicatienetwerken met het oog op locatie-uitgebreide noodoproepdiensten, – gezien Verordening (EG) nr. 717/2007 van het Europees Parlement en de Raad van 27 juni 2007 betreffende roaming op openbare mobiele telefoonnetwerken binnen de Gemeenschap en tot wijziging van Richtlijn 2002/21/EG (11) , – gezien het Verdrag van de Verenigde Naties inzake de rechten van personen met een handicap, dat door de EU is geratificeerd op 23 december 2010, – gezien het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie en dan met name de artikelen 2 (Het recht op leven), 3 (Het recht op menselijke integriteit), 6 (Het recht op vrijheid en veiligheid), 26 (De integratie van personen met een handicap) en 35 (De gezondheidszorg), – gezien de studie getiteld „The European Emergency Number 112” (Flash Eurobarometer 314), – gezien het werkdocument van het communicatiecomité van de Commissie getiteld „Implementation of the European emergency number 112 - Results of the fourth data-gathering round” (10 februari 2011), – gezien zijn verklaring van 25 september 2007 over het Europees alarmnummer „112” (12) , – gelet op artikel 48 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie interne markt en consumentenbescherming en het advies van de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en voedselveiligheid ( A7-0220/2011 ), A. overwegende dat de universeledienstrichtlijn sociale uitsluiting beoogt te voorkomen door te waarborgen dat burgers in plattelands- en afgelegen gebieden en huishoudens met een laag inkomen betaalbare toegang hebben tot elementaire en essentiële telecommunicatiediensten, B. overwegende dat er met name voor moet worden gezorgd dat kwetsbare groepen niet in de steek worden gelaten en speciale effectieve maatregelen ten uitvoer worden gelegd om de sociale integratie en de toegang tot diensten van deze groepen op gelijke voet met alle andere burgers te garanderen, C. overwegende dat de meeste burgers onder andere dankzij de technologische vooruitgang, met name betaalbare mobiele telefonie, nu toegang hebben tot basistelecommunicatiediensten, D. overwegende dat de universele dienst is gedefinieerd als het „minimumpakket diensten van gespecificeerde kwaliteit waar alle eindgebruikers tegen een betaalbare prijs, rekening houdend met specifieke nationale omstandigheden en zonder verstoring van de concurrentie, toegang toe hebben”, E. overwegende dat de universele dienst moet voorzien in toegang voor alle burgers tot diensten die van essentieel belang zijn voor hun deelname aan de maatschappij, als marktkrachten alleen daar niet toe in staat zijn, F. overwegende dat een van de hoofdprestatiedoelstellingen van de digitale agenda is alle EU-burgers tegen 2013 van basisbreedband te voorzien; evenwel overwegende dat, waar breedbandverbindingen al voorhanden zijn, de gemiddelde absorptiegraad 50% van de gezinnen benadert, G. overwegende dat de implementatie van de herziene universeledienst- en gebruikersrechtenrichtlijn nog niet kan worden beoordeeld omdat de omzettingsdeadline 25 mei 2011 is en de periode van drie jaar die vereist is voor een beoordeling van de juiste en volledige tenuitvoerlegging van alle bepalingen in de richtlijn nog maar net is begonnen, H. overwegende dat, hoewel de bestaande wetgeving positieve resultaten voor burgers oplevert, dit geen op zichzelf staand doel is en dat ook gewerkt moet worden aan het maximaliseren van de voordelen van nieuwe maatregelen door middel van continu toezicht door de lidstaten en door middel van inspanningen gericht op het verbeteren van de kwaliteit, en van de volledigheid en zichtbaarheid van informatie, I. overwegende dat de interne markt nooit als helemaal voltooid kan worden beschouwd en voortdurend opnieuw moet worden geëvalueerd om voor garanties op het gebied van sociale bescherming te zorgen en rekening te houden met de maatschappelijke behoeften, de technologische vooruitgang en de opkomst van innoverende oplossingen; overwegende dat bovendien maatregelen voor het bevorderen van groei en werkgelegenheid van essentieel belang zijn om te waarborgen dat de interne markt en de digitale interne markt mogelijk worden gemaakt en onverwijld worden gerealiseerd, voor de Europese burgers, consumenten en bedrijven, J. overwegende dat het streven naar vooruitgang zowel de stuwende kracht achter, als het medium voor de verwezenlijking van de visie en de doelstellingen van de Europese wetgevers is; overwegende dat bij voorstellen voor nieuwe wetgeving of voor het wijzigen van bestaande wetgeving rekening moet worden gehouden met praktijkervaringen en de implementatiecapaciteit; overwegende dat wetgevingswijzigingen duidelijke politieke steun behoeven, waarbij een objectieve kosten-baten- en sociaaleconomische analyse de doorslaggevende factor is, K. overwegende dat het Europees alarmnummer „112”, dat in 1991 krachtens een Raadsbesluit is ingesteld om burgers toegang te bieden tot alle hulpdiensten (bijvoorbeeld brandweer, politie en medische diensten), het enige nummer is dat in alle lidstaten van de Europese Unie te bereiken is en overwegende dat een grote meerderheid van de Europeanen hiervan nog altijd niet op de hoogte is en er sinds 2000 geen vooruitgang is geconstateerd, L. overwegende dat zijn verklaring van 11 maart 2008 over een alarmsysteem voor het waarschuwen van de bevolking bij grote rampen (13) is ondertekend door 432 leden van het Europees Parlement, M. overwegende dat er nog altijd inspanningen nodig zijn om de kwaliteit van de dienstverlening na het bellen van „112” te beoordelen en zeker te stellen, zowel wat de prestatie van de telecommunicatie- en de noodhulpdiensten als wat de coördinatieaspecten betreft, die afhankelijk zijn van vele factoren, en overwegende dat een volledige en gedetailleerde beoordeling van de daadwerkelijke stand van zaken van de tenuitvoerlegging van de „112”-dienst in de EU, zoals ervaren door burgers, waarbij met name gekeken wordt naar bereikbaarheid, interoperabiliteit en noodhulptijden, niet is uitgevoerd, N. overwegende dat een aantal recente rampen heeft aangetoond dat alarmering en tijdige waarschuwing van burgers nodig is om het leed en het verlies aan mensenlevens te beperken als er een grote ramp dreigt en als een ramp zich voordoet, De universele dienst en de context van nieuwe ontwikkelingen 1. onderstreept het belang van universeledienstverplichtingen als veiligheidsnet voor sociale insluiting in situaties waar marktkrachten alleen er niet voor hebben gezorgd dat alle burgers en ondernemingen toegang hebben tot elementaire diensten; 2. steunt de geregelde herbeoordeling, in het kader van de richtlijn universele dienst en gebruikersrechten, van de geschiktheid van de bestaande wettelijke bepalingen van de EU voor de universele dienst in het licht van sociale, economische en technologische ontwikkelingen, teneinde passende definities te ontwikkelen en vast te stellen, dat wil zeggen definities die een weerspiegeling vormen van evoluerende echte behoeften en de eisen van de burgers en tot verbetering van de kwaliteit leiden; 3. verzoekt de Commissie richtsnoeren op te stellen voor een optimale implementatie en handhaving van de herziene universeledienstverplichtingen, onder vermijding van marktverstoringen, en de lidstaten tegelijkertijd toe te staan bepalingen vast te stellen die het best aansluiten op hun nationale omstandigheden; 4. steunt de doelstelling „Breedband voor iedereen” van de Digitale Agenda en is ervan overtuigd dat universele toegang tot breedband burgers en ondernemingen helpt zoveel mogelijk de vruchten van de digitale interne markt te plukken, in het bijzonder doordat dit de sociale integratie verbetert en nieuwe kansen voor sociaal en milieutechnisch innoverende bedrijven creëert, hetgeen goed is voor de werkgelegenheid, groei en grensoverschrijdende handel; ondersteunt derhalve de bevordering van digitale vaardigheden; 5. verzoekt de Commissie om meer financiële steun te verlenen aan lokale projecten waarmee digitale toegang mogelijk wordt gemaakt, en verder aan alle gemeenschappen die in de vorm van aansluitingsmogelijkheden in openbare gebouwen waar gratis internettoegang wordt gewaarborgd, helpen ervoor te zorgen dat kansarme gemeenschappen toegang hebben tot technologische middelen; 6. onderstreept dat een combinatie „beleid/technologieën” (zoals bedrade, kabel-, glasvezel-, mobiele en satellietnetwerken) de ontwikkeling van nieuwe online-diensten en -toepassingen door ondernemingen en publieke organen, zoals e-governance, e-gezondheid en e-onderwijs, kan aanzwengelen, doordat hierdoor de vraag naar snellere internetverbindingen wordt vergroot, de investeringen in open breedbandnetwerken winstgevender worden en derhalve publiek-private partnerschappen worden bevorderd en voor ontwikkeling van de digitale interne markt gezorgd, waarbij tegelijk de inclusie van gemarginaliseerde burgers wordt verbeterd; 7. benadrukt het belang van de EU-regelgeving inzake openbare aanbestedingen en acht het van het uiterste belang, in de context van de brede herziening van deze regels, dat zowel lokale als regionale overheden voordelen ontlenen aan maatregelen om hun deelname aan investeringen in communicatietechnologie en in precommerciële inkoop (als instrument om de voordelen van onderzoek op de markt te brengen) te stimuleren en dat e-inkoop breed geïntroduceerd wordt; 8. verzoekt om effectieve omzetting van het telecommunicatieregelgevingskader, met name de bepalingen over netneutraliteit, dusdanig dat eindgebruikers toegang hebben tot de diensten en inhoud en de toepassingen van hun keuze op het internet kunnen gebruiken; 9. onderstreept dat de universele dienst niet de enige of de belangrijkste stuwende kracht achter de verwezenlijking van de „Breedband voor iedereen”-doelstelling is, aangezien de investeringskosten hoog zijn en niet automatisch tot significant betere diensten voor de consument wordt gekomen; merkt evenwel op dat in artikel 15 van de universeledienstrichtlijn wordt bepaald dat de omvang van de universele dienst op gezette tijden wordt geëvalueerd en benadrukt het feit dat bij deze evaluatie rekening wordt gehouden met de evaluatie van de uitvoering van de bepalingen van de richtlijn en de vaststellingen in het kader van lopende effectbeoordeling, met name wat de mate waarin breedbandnetwerken worden ontplooid en de feitelijke absorptie door de gezinnen betreft; 10. is van oordeel dat, als de beschikbaarheid van breedband verplicht wordt gesteld, dit niet automatisch tot een hogere acceptatie zal leiden; verzoekt de Commissie en de lidstaten derhalve de maatregelen te versterken om de vraag te vergroten en acceptatie te stimuleren in plaats van alleen maar te zorgen dat er een aansluiting is; is verder van oordeel dat universeledienstverplichtingen uiteindelijk, mogelijkerwijs als doelstelling op middellange termijn, een extra prikkel voor de ontwikkeling van breedband zouden kunnen worden, maar dat goed ontworpen nationale programma's universele breedbanddoelstellingen moeten realiseren; 11. is van oordeel dat een efficiënt radiospectrumbeleid dat het geharmoniseerde gebruik van het „digitale dividend” mogelijk maakt en investeringsvriendelijke regelgeving ook belangrijke instrumenten zijn om de breedbanddekking uit te breiden; 12. verzoekt de Commissie de lopende effectbeoordeling af te ronden en wetgevers gedetailleerd en volledig te informeren over de huidige absorptiegraad, de verwachte vraag naar en verbetering van universeledienstverplichtingen door middel van breedband, en daarnaast een analyse over te leggen van het voor de lidstaten, consumenten en ondernemingen meest doeltreffende financieringsmechanisme voor de invulling van de universeledienstverplichtingen, waarbij inefficiënte kosten en buitensporige lasten moeten worden voorkomen; 13. verzoekt de Commissie parallel aan en in samenwerking met de nationale regelgevingsautoriteiten een gedegen marktonderzoek uit te voeren, teneinde ervoor te zorgen dat de lidstaten die nu reeds voor alle breedbandtechnologieën en -snelheden aan universeledienstverplichtingen kunnen en willen voldoen, dat in geval van slechte werking van de markt daadwerkelijk kunnen doen zonder dat dat tot marktverstoringen leidt; 14. is verheugd over het besluit van de Commissie om na de publicatie van het vierde „Scorebord betreffende consumentenmarkten” een diepgaande studie naar het aanbod van internetdiensten te houden; 15. verzoekt de Commissie en de lidstaten om samen met de nationale regelgevingsautoriteiten te onderzoeken op welke wijze universeledienstverplichtingen en bepalingen inzake gebruikersrechten kunnen worden geïmplementeerd die niet alleen middels de invoering van speciale apparatuur en betaalbare tarieven, maar ook door middel van een adequate informatieverschaffing voor toegang voor kwetsbare groepen, met name personen met een handicap, zorgen, en die consumenten wat beschikbare diensten en diensten-na-verkoop betreft daadwerkelijk keuzemogelijkheden bieden; 16. is evenwel van oordeel dat de basisbepaling voor het financieren van de universele dienst, waardoor erop wordt toegezien dat dit op niet-discriminerende en transparante wijze wordt behandeld, onderdeel moet blijven uitmaken van de EU-wetgeving en moet worden uitgebreid zodat deze ook ziet op gegevens- en spraakverplichtingen; Het Europees alarmnummer „112” 17. onderstreept dat het Europees alarmnummer „112” levens kan redden en de bescherming van EU-burgers vergroot door als belangrijk ondersteuningssysteem te dienen voor burgers en consumenten die binnen de interne markt wonen; onderstreept het belang van het toezien op een probleemloze werking van het nummer „112” in de hele Unie; is van oordeel dat de Commissie erop moet toezien dat elk segment van de maatschappij toegang heeft tot deze dienst, waaronder begrepen personen met een handicap (gehoorschade, spraakgebrek etc.) en andere kwetsbare groepen; 18. betreurt evenwel het feit dat het Europees alarmnummer „112” bij lange na zijn volledige potentieel nog niet heeft bereikt; is dan ook van oordeel dat er wat de bekendheid van het nummer bij de burgers betreft nog fundamentele stappen moeten worden gezet, en dat de technologie en de coördinatie verbetering behoeven; 19. wijst erop dat volgens de Eurobarometer-enquête die in februari 2011 is gepubliceerd slechts 26% van de burgers van de EU weten dat ze „112” moeten bellen wanneer ze zich met nooddiensten in de EU in verbinding willen stellen en dat nog altijd 58% van de burgers van de EU het niet eens zijn met de stelling dat de mensen in hun land voldoende zijn geïnformeerd over het bestaan van het alarmnummer „112” (14) ; 20. verzoekt de Commissie en de lidstaten met klem gezamenlijk hun inspanningen gericht op het vergroten van de bekendheid bij het publiek en het gebruik van „112”, te intensiveren, namelijk via de ontwikkeling van een gerichte en verstrekkende communicatiestrategie die aandacht heeft voor de voornaamste zorgen en vragen die burgers hebben met betrekking tot het mechanisme van het systeem; 21. verzoekt de Commissie en de lidstaten meer werk te maken van voorlichting, zodat het alarmnummer „112” onder alle burgers van de EU en onder reizigers via de media, in het bijzonder de gedrukte en audiovisuele media, en via voorlichtingscampagnes, bekend wordt als het pan-Europese alarmnummer, en promotie-activiteiten te organiseren en te ondersteunen om het nummer meer bekendheid te geven en elk jaar op 11 februari, de Europese „112-dag”, evenementen te organiseren; wijst erop dat speciale aandacht besteed moet worden aan praktische informatie door bijvoorbeeld te benadrukken dat „112” het Europese alarmnummer is, dat overal in de EU met een vaste of mobiele telefoon gratis bereikbaar is; 22. wijst op de grote verschillen tussen de lidstaten wat de kennis van het Europese alarmnummer „112” betreft en verzoekt de lidstaten hun ervaringen met elkaar te delen en goede praktijken uit te wisselen, teneinde te bewerkstelligen dat ten minste 80% van de burgers van de EU in 2020 het alarmnummer „112” spontaan herkennen als het nummer waarmee overal in de Europese Unie noodhulpdiensten kunnen worden gebeld; 23. verzoekt de lidstaten gebruik te maken van de beste punten voor het verspreiden van informatie over het noodnummer „112” via welke een groot aantal huishoudens gemakkelijk geïnformeerd kan worden, met name dokterspraktijken en apotheken, ziekenhuizen en klinieken, onderwijsinstellingen als scholen en universiteiten, luchthavens, havens en treinstations, gezien het feit dat het nummer „112” met name nuttig is voor reizigers, evenals de informatieportalen van de nationale noodhulpdiensten; 24. verzoekt de Commissie en de lidstaten het alarmnummer „112” via internet en de radio - de twee media waar jongeren en mensen die vaak reizen het meest gebruik van maken - onder de aandacht te brengen als het pan-Europese alarmnummer; onderstreept dat slechts 16% van de mensen die op de hoogte zijn van het alarmnummer „112” dit op de radio hebben gehoord en slechts 11% via internet; 25. verzoekt de lidstaten erop toe te zien dat het alarmnummer „112” duidelijk zichtbaar is aangebracht op alle door noodhulpdiensten gebruikte voertuigen, waaronder politieauto's, ambulances, brandweerauto's en voertuigen van andere diensten; 26. merkt echter op dat lidstaten al langdurig bestaande noodnummers hebben en benadrukt dat, als zij deze nationale nummers willen behouden, het belangrijk is het bewustzijn van welk nummer men moet bellen niet in het gedrang te brengen en hierover geen verwarring te veroorzaken; 27. betreurt het feit dat de lidstaten er nog niet voor zorgen dat tijdige, nauwkeurige en betrouwbare locatie-informatie aan de „112”-diensten wordt verstrekt; verzoekt de Commissie daarom in nauwe samenwerking met de lidstaten en zo spoedig mogelijk in het kader van de nieuwe telecommunicatieregels van de EU de accuraatheid en betrouwbaarheid van de informatie betreffende de locatie van de beller aanzienlijk te verbeteren en de technologie naar een hoger plan te tillen, teneinde uiteindelijk tot een systeem van verplichte automatische bellerlokalisering binnen een paar seconden te komen voor alle oproepen naar „112”, inclusief die van roamende klanten, teneinde deze cruciale informatie aan centralisten en eerstehulpverleners te verstrekken, hetgeen waardevol voor burgers zal blijken te zijn; verzoekt de Commissie actie te ondernemen tegen lidstaten die niet voldoen aan hun verplichtingen op dit gebied; 28. verzoekt de lidstaten en de Commissie om maatregelen te introduceren om de toegang tot financiering ter ondersteuning van onderzoekprojecten gericht op het ontwikkelen van de best mogelijke technologieën voor bellerlokalisering, waaronder middels VoIP, te verbeteren en steunt in dit verband de ontwikkeling van normen en regelgeving van de volgende generatie; vraagt dat de ICT-KCI-fondsen die staan aangegeven in de EU-begroting 2009, 2010 en 2011, worden toegewezen, om het testen en de implementatie te ondersteunen van innoverende diensten (gebaseerd op VoIP- en IP-toegang tot „112”) die kunnen worden geïnitieerd via netwerkonafhankelijke toepassingen in afwachting van het opzetten van een „112”-systeem van de volgende generatie in de EU; verzoekt de Commissie ook de implementatie van toepassingen voor „112” van de volgende generatie zoals sms'en, video en sociale netwerken te onderzoeken en te bestuderen hoe dergelijke toepassingen, die momenteel beschikbaar zijn voor de burgers, kunnen worden toegepast in communicatie over noodsituaties teneinde de toegang tot „112” en door burgers geïnitieerde reacties op noodsituaties te verbeteren; 29. is van oordeel dat e-call middels regelgeving als een verplichte dienst moet worden ontwikkeld; 30. wijst op het belang van een betere coördinatie tussen noodhulpdiensten op zowel nationaal, als EU-niveau en grensoverschrijdend, teneinde tot een zo groot mogelijke doeltreffendheid te komen en verzoekt de Commissie derhalve overheidsinstanties in de lidstaten te steunen en ermee samen te werken bij het verkennen van manieren om de interoperabiliteit tussen hun systemen te verbeteren; 31. verzoekt de Commissie om in nauwe samenwerking met de lidstaten zo spoedig mogelijk betrouwbaarheidvereisten en kwaliteitseisen vast te stellen voor de hele „112”-dienstenketen en prestatie-indicatoren en -richtlijnen te ontwikkelen met betrekking tot de kwaliteit van de „112”-dienst zoals deze ervaren wordt door burgers, daarbij rekening houdend met de noodzaak van bereikbaarheid, van interoperabiliteit tussen noodhulpdiensten, van meertaligheid en van tijdige en hoogwaardige noodhulp door de noodhulpdiensten; 32. beveelt, om de doeltreffendheid van de „112”-nooddienst in de EU te verbeteren, de instelling aan van een actieprogramma ter ondersteuning van de uitwisseling van ervaringen en beste praktijken tussen de nationale regelgevingsautoriteiten, noodhulpdiensten en organisaties in het maatschappelijk middenveld van de lidstaten en deze uitwisseling uit te breiden naar organisaties in kandidaat-lidstaten en buurlanden van de EU; suggereert dat hiertoe een netwerk van deskundigen kan worden ingesteld; beveelt met name aan goede praktijken tussen lidstaten uit te wisselen met betrekking tot het afhandelen van oproepen naar „112”, met name over de training van telefonisten, het inzetten van één telefonist voor het afwikkelen van een oproep en het gebruik van online- en tolkendiensten in het geval de beller niet de taal spreekt van het land waarin hij zijn oproep naar het alarmnummer pleegt; 33. verzoekt de lidstaten maatregelen te nemen om het aantal onsuccesvolle pogingen om met „112” in contact te komen te reduceren, de „call set-up” en reactietijden te verkorten en het aantal nep- of valse oproepen te verkleinen; verzoekt de lidstaten goede praktijken uit te wisselen met betrekking tot het blokkeren van oproepen door mobiele telefoons zonder SIM; 34. wijst erop dat het belangrijk is de toegankelijkheid van het alarmnummer „112” voor mensen met verschillende soorten handicaps en kwetsbare groepen te waarborgen en dringt aan op standaardisering van de toegankelijkheid tot het nummer „112” voor deze groepen in het bijzonder, eventueel via de verstrekking van bijzondere eindapparatuur, tekstuele diensten of diensten in gebarentaal of andere bijzondere apparatuur voor slechthorende of slechtziende gebruikers; nodigt de Commissie en de lidstaten uit meer te ondernemen om de bekendheid met het alarmnummer „112” bij deze groepen te verbeteren, en wel via de communicatiemiddelen die speciaal op hun behoeften zijn afgestemd; 35. verzoekt de Commissie een studie te verrichten naar de prestaties van de „112”-diensten tot nu toe, naar de samenwerking tussen de relevante organen, teneinde de dienstverlening te verbeteren, alsmede naar de individuele maatregelen die de lidstaten tot nu toe hebben getroffen; verzoekt de Commissie bovendien de mogelijkheid te overwegen de „112”-diensten van gesproken oproepen uit te breiden met sms zodat het sms'en van „112” leidt tot een reactie van een nooddienst; 36. verzoekt de Commissie door onafhankelijke instanties en uiterlijk eind 2012 de daadwerkelijke stand van zaken met betrekking tot de tenuitvoerlegging van het nummer „112” in de hele EU zoals ervaren door burgers te laten beoordelen, en daarbij met name te kijken naar bereikbaarheid, interoperabiliteit en noodhulptijden; verzoekt de Commissie in dit verband om binnen dezelfde periode tevens een overzicht te verstrekken van wettelijk verplichte en daadwerkelijk uitgevoerde interventies in de EU, en het in het kader van eCall verrichte effectonderzoek uit te breiden met de persoonlijke en financiële gevolgen van de werking van het alarmnummer „112”; 37. verzoekt de lidstaten en de Commissie, aangezien de technologie al bestaat, de instelling te bevorderen van een „omgekeerd ”112„-systeem”, d.w.z. een universeel, meertalig, toegankelijk, vereenvoudigd en efficiënt onderling verbonden systeem in de hele EU om burgers te waarschuwen en te alarmeren als er een grote natuur- en/of door de mens veroorzaakte noodsituatie of ramp dreigt of als een dergelijke noodsituatie of ramp zich voordoet; is van oordeel dat een dergelijk systeem ten uitvoer moet worden gelegd zonder de persoonlijke levenssfeer in de weg te staan en in combinatie met passende voorlichtings- en trainingscampagnes voor burgers; 38. verzoekt de Commissie na te gaan of het haalbaar is een met de „112”-dienst vergelijkbare „116”-dienst in te stellen voor burgers met emotionele moeilijkheden, depressies of andere psychische problemen; o o o 39. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie en de regeringen en parlementen van de lidstaten. Het Europees Parlement , – gezien het verslag van de Commissie van 5 juli 2010 getiteld „Monitoringactie van de handels- en distributiemarkt – Naar een efficiëntere en eerlijkere interne handels- en distributiemarkt tegen 2020” ( COM(2010)0355 ) en het begeleidende werkdocument van de Commissie over de interne handels- en distributiemarkt (SEC(2010)0807), – gezien de antwoorden tijdens de openbare raadplegingsronde van de Commissie over haar verslag „Monitoringactie van de handels- en distributiemarkt” (gehouden van 5 juli tot 10 september 2010), – gezien de Ronde Tafel over een efficiëntere en eerlijkere handels- en distributiemarkt voor bedrijven en consumenten die door zijn Commissie interne markt en consumentenbescherming op 25 januari 2011 werd gehouden, – gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité van 20 januari 2011 inzake het verslag met de titel „Monitoringactie van de handels- en distributiemarkt – Naar een efficiëntere en eerlijkere interne handels- en distributiemarkt tegen 2020”, – gezien de mededeling van de Commissie van 13 april 2011, getiteld „Single Market Act – Twaalf hefbomen om de groei aan te jagen en het vertrouwen te versterken – ”Samenwerken om nieuwe groei te creëren'„( COM(2011)0206 ), – gezien de mededeling van de Commissie van 27 oktober 2010 getiteld „Naar een Single Market Act – Voor een sociale markteconomie met een groot concurrentievermogen: 50 voorstellen om beter samen te werken, te ondernemen en zaken te doen” ( COM(2010)0608 ), – gezien het op 9 mei 2010 gepubliceerde verslag-Monti getiteld „Een nieuwe strategie voor de interne markt”, – gezien de conclusies van de Raad van 10 december 2010 over de Single Market Act, – gezien de mededeling van de Commissie van 8 oktober 2010: „Slimme regelgeving in de Europese Unie” ( COM(2010)0543 ), – gezien de vierde editie van het „Scorebord consumentenmarkten - markten voor de consument laten werken” (najaarseditie – oktober 2010) en de vijfde editie van het „Scorebord consumentenvoorwaarden – consumenten thuis op de interne markt” (voorjaarseditie – maart 2011), – gezien de op 23 september 2010 gepubliceerde 21ste editie van het Scorebord voor de interne markt, – gezien de mededeling van de Commissie van 3 maart 2010 getiteld „Europa 2020: Een strategie voor slimme, duurzame en inclusieve groei” ( COM(2010)2020 ), – gezien de mededeling van de Commissie van 28 oktober 2009 over een beter werkende voedselvoorzieningsketen in Europa ( COM(2009)0591 ), – gezien de mededeling van de Commissie van 25 juni 2008 met als titel „Denk eerst klein - een ”Small Business Act' voor Europa' ( COM(2008)0394 ), – gezien Richtlijn 2011/7/EU van het Europees Parlement en de Raad van 16 februari 2011 betreffende bestrijding van betalingsachterstand bij handelstransacties (1) , – gezien Verordening (EG) nr. 764/2008 van het Europees Parlement en de Raad van 9 juli 2008 tot vaststelling van procedures voor de toepassing van bepaalde nationale technische voorschriften op goederen die in een andere lidstaat rechtmatig in de handel zijn gebracht, en tot intrekking van Beschikking 3052/95/EG (2) , – gezien Verordening (EG) nr. 765/2008 van het Europees Parlement en de Raad van 9 juli 2008 tot vaststelling van de eisen inzake accreditatie en markttoezicht betreffende het verhandelen van producten en tot intrekking van Verordening (EEG) nr. 339/93 (3) , – gezien Besluit nr. 768/2008/EG van het Europees Parlement en de Raad van 9 juli 2008 betreffende een gemeenschappelijk kader voor het verhandelen van producten en tot intrekking van Besluit 93/465/EEG van de Raad (4) , – gezien Richtlijn 2006/123/EG van het Europees Parlement en de Raad van 12 december 2006 betreffende diensten op de interne markt (5) , – gezien zijn standpunt van 23 juni 2011 over het voorstel voor een richtlijn van het Europees Parlement en de Raad betreffende consumentenrechten (6) , – gezien zijn resolutie van 6 april 2011 over governance en partnerschap op de interne markt (7) , – gezien zijn resolutie van 6 april 2011 over een interne markt voor ondernemingen en groei (8) , – gezien zijn resolutie van 6 april 2011 over een interne markt voor voor de Europese burger (9) , – gezien zijn resolutie van 21 oktober 2010 over de toekomst van de Europese normalisatie (10) , – gezien zijn resolutie van 21 september 2010 over de voltooiing van de interne markt voor e-handel (11) , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 7 september 2010 over redelijke inkomens voor landbouwers: Een beter werkende voedselvoorzieningsketen in Europa (12) , – gezien zijn resolutie van 20 mei 2010 over het verwezenlijken van een interne markt voor consumenten en burgers (13) , – gezien zijn resolutie van 9 maart 2010 over consumentenbescherming (14) , – gezien zijn resolutie van 9 maart 2010 over het scorebord van de interne markt (15) , – gezien zijn resolutie van 9 maart 2010 over SOLVIT (16) , – gezien zijn verklaring van 19 februari 2008 over het onderzoek naar en het optreden tegen misbruik van machtsposities door grote, in de Europese Unie werkzame supermarkten (17) , – gelet op artikel 48 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie interne markt en consumentenbescherming ( A7-0217/2011 ), A. overwegende dat de protectionistische tendensen in Europa een alarmerende omvang hebben bereikt, B. overwegende dat de reële economie weer bovenaan de politieke agenda moet komen te staan, zodat van het volledige potentieel van de interne markt gebruik kan worden gemaakt, C. overwegende dat de handels- en distributiemarkt een cruciaal onderdeel is in ons streven een nieuwe dynamiek aan de interne markt te verlenen, D. overwegende dat de detailhandelsmarkt, als voorname energieverbruiker en afvalproducent, een beslissende bijdrage aan de duurzaamheid kan leveren, waaronder de EU 20-20-20 energiedoelstellingen, E. overwegende dat het commerciële potentieel van de grensoverschrijdende online-handel zich vanwege verschillende belemmeringen, zoals taalbarrières, gebrek aan vertrouwen in de systeembeveiliging, inadequate en ontoereikende informatie, ontbreken van administratieve coördinatie en samenwerking, nog niet voldoende concretiseert, waardoor de consument slechts ongaarne online van detailhandelaren in andere lidstaten koopt en detailhandelaren aarzelen om online over grenzen heen te verkopen, Een visie voor meer concurrentievermogen, groei en banen 1. onderstreept dat de detailhandelssector een drijvende kracht is voor groei, concurrentievermogen en werkgelegenheid in Europa en een voorname functie heeft bij het nastreven van de doelen van de EU 2020-strategie; 2. benadrukt dat de handels- en distributiemarkt uiteenlopende en moderne manieren biedt om goederen en diensten te kopen en te verkopen, bijdraagt aan een verbreding van de keuzemogelijkheden voor de consument en flexibele en aantrekkelijke werkgelegenheidskansen biedt, met name aan jongeren; 3. vraagt de EU-instellingen het allerhoogste politieke gewicht aan de detailhandelssector, als pijler van de Single Market Act en als vehikel voor het herstel van het vertrouwen van het publiek in de interne markt, toe te kennen; 4. verzoekt de Commissie om een sterkere coördinatie van de diverse vormen van beleid en de sector van de handels- en distributiemarkten op een alomvattende, op de lange termijn gerichte wijze te benaderen; 5. betreurt het dat er nog steeds ernstige belemmeringen zijn die de detailhandelssector beletten zijn volledige potentieel online en offline te ontplooien wijst er met nadruk op dat hieraan onverwijld aandacht moet worden besteed; 6. wijst erop dat zowel detailhandelaren als leveranciers er belang bij hebben dat er een efficiëntere, transparantere en eerlijker functionerende detailhandelsmarkt tot stand komt; 7. is van oordeel dat er allereerst moet worden gekeken naar een doeltreffende handhaving van de beginselen uit het Verdrag, de bestaande voorschriften en instrumenten voor de interne markt en naar zelfregulering, alvorens zo nodig een benadering door middel van regelgeving wordt gekozen; Wegnemen van belemmeringen van het vrije verkeer van goederen en diensten 8. is er bezorgd over dat beperkende nationale voorschriften, uiteenlopende interpretaties en een ontoereikende handhaving hinderpalen zijn voor het vrije verkeer van goederen en diensten in de EU; onderstreept dat eisen betreffende extra tests en registraties, niet-erkenning van certificaten en normen, territoriale leveringsbeperkingen en soortgelijke maatregelen extra kosten voor consumenten en detailhandelaren, met name KMO's, met zich meebrengen, waardoor het potentiële nut van de interne markt voor de Europese burgers en de zakenwereld wordt beperkt; 9. erkent de noodzaak dat de Commissie met behulp van adequate statistische instrumenten de redenen van in de EU bestaande prijsverschillen verder analyseert om te zorgen voor transparantere prijzen en vergelijkingsmogelijkheden voor de consument, onverminderd de Europese en nationale voorschriften op het gebied van belastingen en arbeidsmarkten, waardoor bevorderd wordt dat de consument met kennis van zaken zijn keuze maakt en meer vertrouwen in de grensoverschrijdende handel krijgt; herinnert eraan dat de nationale bureaus voor statistiek daartoe actief moeten samenwerken; 10. dringt er bij de lidstaten op aan de voorschriften en wetgeving voor de interne markt volledig en op correcte wijze ten uitvoer te leggen – en daartoe met name uitvoering te geven aan het goederenpakket, de dienstenrichtlijn, de richtlijn inzake betalingsachterstand, de richtlijn inzake e-handel, de „Small Business Act” en de richtlijn inzake oneerlijke handelspraktijken; vraagt de lidstaten tevens een eind te maken aan overlappingen en om beperking van administratieve lasten en belemmeringen op regelgevingsterrein die de groei en het scheppen van banen in de weg kunnen staan; 11. vraagt de Commissie de lidstaten nauwkeurig in het oog te houden om de haperende omzetting in nationale wetgeving te corrigeren en te komen tot een daadwerkelijke wederzijdse erkenning van goederen en diensten; verzoekt de Commissie ook om een vereenvoudiging van de bestaande regels; 12. ziet voor welke moeilijkheden de onafhankelijke detailhandelaren van Europa zich zien geplaatst en is van oordeel dat de wetgeving voor de detailhandel meer op aantoonbare feiten gebaseerd moet zijn, vooral waar het gaat om de noodzaak de effecten van wetgeving op kleine ondernemingen adequaat te onderzoeken en te begrijpen; 13. spoort bedrijfsorganisaties en consumentenorganisaties, ondersteund door de Commissie, aan om belanghebbenden meer informatie, opleiding en juridisch advies te bieden over hun rechten en de instrumenten ten die tot hun beschikking staan, zoals SOLVIT, en de onderlinge uitwisseling van optimale praktijken te steunen; 14. benadrukt dat een onsamenhangend betalingssysteem een belemmering vormt voor de handel; verzoekt de Commissie het SEPA-systeem te verbeteren om een fundamentele, voor alle kaarten werkende betalingsdienst te ontwikkelen, de concurrentie tussen de diverse betaalmiddelen te bevorderen door toegangsbelemmeringen te verwijderen, voor meer transparantie bij de transactiekosten te zorgen en een einde te maken aan ongerechtvaardigde afwikkelingsvergoedingen; vraagt de Commissie ook om snellere bankovermakingen binnen de EU te realiseren; herinnert er voorts aan dat SEPA kan worden beschouwd als een doeltreffend instrument om de informele economie te bestrijden; Markttoegang voor bedrijven en consumenten 15. vestigt er de aandacht op dat in sommige delen van het maatschappelijk middenveld bezorgdheid is geuit over het toenemende aantal winkelcentra en het afnemende aantal plaatselijke winkels en markten in afgelegen gebieden en stadscentra; 16. onderstreept dat de planning van detailhandelslocaties handelsbedrijven een kader moet bieden om te concurreren, de keuzevrijheid van de consument te verbreden en toegang tot goederen en diensten te geven, vooral in minder goed toegankelijke en dun bevolkte gebieden of wanneer de consument in zijn mobiliteit beperkt is; vraagt verder de aandacht voor de maatschappelijke en sociale functie en de milieurol van plaatselijke winkels en markten bij het revitaliseren van plattelandsgebieden en stedelijke gebieden; dringt er derhalve bij de lidstaten op aan het ontstaan of voortbestaan van duurzame plaatselijke gemeenschappen aan te moedigen door het begunstigen van innovatie en groei van KMO's; 17. onderstreept dat KMO's de ruggengraat van de Europese economie vormen en een unieke rol moeten vervullen door banen te scheppen, vooral in plattelandsgebieden, en ook innovatie en groei moeten bevorderen in de detailhandelssector in plaatselijke gemeenschappen in de gehele EU; 18. is van oordeel dat bij toegankelijkheid ten volle rekening moet worden gehouden met het subsidiariteitsbeginsel; 19. erkent dat de lidstaten bevoegd zijn voor het bepalen van hun winkelinplantingsbeleid; duurzaamheid, mobiliteit, ruimtelijke ordening en kernversterking zijn belangrijke motieven die in rekening moeten kunnen worden gebracht bij de beslissing over de toelaatbaarheid van inplanting van nieuwe winkels; 20. is van mening dat stimulansen om het stedelijke gebouwenbestand te renoveren, ook met gebruikmaking van de structuurfondsen, het mogelijk kunnen maken de huurprijzen te verlagen (publiek-private samenwerking) en de terugkeer kunnen bevorderen van bedrijven, en met name buurtwinkels, die de economische en sociale ontwikkeling in de hand werken; 21. vraagt de Commissie in samenwerking met de lidstaten een studie te verrichten naar de impact en de mogelijke gevolgen van de vestiging van hypermarkten of winkelcentra wat de arbeidsmarkt, kmo's en de consumenten betreft; 22. neemt nota van de grote bezorgdheid van rondtrekkende straatverkopers die in de openbare ruimte werken over de mogelijke toepassing van Richtlijn 2006/123/EG in de lidstaten, waarbij het begrip „natuurlijke rijkdommen” ook zou worden uitgebreid tot openbare grond, waardoor handelsvergunningen in openbare ruimten in de tijd zouden worden beperkt; dit zou zeer nadelig zijn voor de werkgelegenheid, de keuzevrijheid van de consumenten en het voortbestaan van traditionele straatmarkten; 23. onderstreept dat de e-handel een belangrijke aanvulling vormt op de offline-handel en dat er passende maatregelen nodig zijn om gebruik te maken van zijn volledige potentieel, waartoe ook de toegang tot het internet behoort in de meest afgelegen gebieden van de Europese Unie; vraagt de Commissie om in haar komende mededeling over e-handel onder meer in te gaan op maatregelen ter versterking van het vertrouwen, met name door vereenvoudiging van de registratie van domeinnamen in andere lidstaten dan het eigen land, verhoging van de veiligheid bij online-betalingen, vergemakkelijking van grensoverschrijdende schuldinvordering, en betere consumentenvoorlichting over consumentenrechten, met name wat herroeping en verhaalsmogelijkheden betreft; 24. betreurt dat er nog aanzienlijk aantal belemmeringen bestaat die de vrijheid van vestiging van detailhandelsbedrijven in de EU beperken; is vooral bezorgd over bepaalde nationale handels- en belastingwetten waarvan de facto discriminerende effecten voor buitenlandse detailhandelsbedrijven uitgaan; 25. verzoekt de Commissie robuuster op te treden tegen lidstaten die zich niet aan de beginselen van de interne markt houden, inbreukprocedures door middel van een snelle benadering te bespoedigen en het Europees Parlement jaarlijks verslag uit te brengen over opgeloste zaken op detailhandelsgebied; Aandacht voor contractuele en commerciële praktijken in de relatie bedrijf tegenover bedrijf 26. benadrukt opnieuw dat een vrije concurrentie, contractvrijheid en een juiste handhaving van de desbetreffende wetgeving de sleutel vormen tot een goed functionerende handels- en distributiemarkt; 27. erkent dat elk bedrijf zijn geheel eigen positie op de markt inneemt, dat bedrijven economisch verantwoord moeten opereren en dat de EU economische kampioensondernemingen nodig heeft om op wereldwijde schaal te concurreren; 28. benadrukt echter dat er in brede kring zorg bestaat over marktdominantie door grotere actoren die vaak oneerlijke voorwaarden aan zwakkere leveranciers en detailhandelszaken zouden opleggen, bijvoorbeeld door middel van ongerechtvaardigde selectieve distributiemechanismen, geografische segmentatie, prijscontrole, unilaterale uitsluiting van producten met onmiddellijke ingang en andere restrictieve praktijken, zodat de concurrentie wordt verstoord; onderstreept dat de gehele aanvoerketen van de detailhandel door deze praktijken wordt beïnvloed; verwerpt praktijken waarbij misbruik wordt gemaakt van de machtsongelijkheid tussen economische actoren en de werkelijke contractvrijheid in het gedrang komt; benadrukt dat indien alle actoren, in het bijzonder kmo's, beter worden doordrongen van hun contractuele rechten, dit zou helpen genoemde praktijken te voorkomen; 29. erkent dat franchising onafhankelijke detailhandelszaken een goede formule biedt om in een zeer concurrerende omgeving te overleven; stelt tot zijn bezorgdheid vast dat in de contracten waarmee detailhandelszaken de mogelijkheid wordt geboden deel te nemen aan een franchise steeds strengere voorwaarden worden gesteld; 30. benadrukt dat huismerken zodanig dienen te worden ontwikkeld dat zij tot verbetering van de keuzemogelijkheden van de consument, met name in termen van transparantie, informatiekwaliteit en diversiteit, leiden en dat zij kmo's duidelijke innovatie- en uitbreidingsmogelijkheden bieden; 31. acht „parasitair kopiëren”, dat onder meer kan voortvloeien uit de tweeledige rol van de detaillist als klant en als concurrent van fabrikanten van merkproducten, een onaanvaardbare praktijk die onverwijld moet worden aangepakt; is verheugd over het feit dat de Commissie een analyse verricht die verdere helderheid moet brengen omtrent de rechtskaders en praktijken in verband met vertrouwelijke handelsinformatie en „parasitair kopiëren” in de 27 lidstaten van de EU; 32. erkent dat er behoefte is aan evenwichtiger betrekkingen en meer transparantie in de aanvoerketen van de detailhandel; onderstreept de noodzaak om van confrontatie over te gaan tot een op feiten gebaseerde dialoog om het vertrouwen te herstellen, eerlijker onderhandelingen mogelijk te maken en gelijke uitgangspunten voor iedereen vast te stellen, zodat alle economische actoren in voorzieningsketens in staat worden gesteld van de toegevoegde waarde van hun producten te profiteren en volledig de vruchten van de interne markt kunnen plukken; 33. dringt er bij de Commissie en de lidstaten op aan de mededingingswetgeving volledig en coherent te handhaven en, waar dit op nationaal niveau van toepassing is, hetzelfde te doen met de wetgeving tegen oneerlijke concurrentie en de antitrustwetgeving; 34. benadrukt dat het, om een correcte toepassing van de mededingingsregels te garanderen en misbruik van machtspositie te voorkomen, eerst en vooral noodzakelijk is om de lokale mededingingsautoriteiten te versterken en te zorgen voor continue en ononderbroken communicatielijnen en samenwerking tussen deze autoriteiten en het Directoraat-generaal concurrentie van de Commissie; 35. steunt de waardevolle werkzaamheden van het Platform van deskundigen inzake contractuele praktijken in B2B-relaties van het Forum op hoog niveau voor een beter functionerende voedselketen, vooral waar het erom gaat om op grond van gegevens en concrete voorbeelden te omschrijven, te registreren en te beoordelen wat ondubbelzinnig als een oneerlijke handelspraktijk moet worden beschouwd; vraagt om een stevige steun voor initiatieven tot een dialoog tussen de partijen over dit punt; is er bezorgd over dat het Europees Parlement niet officieel betrokken is bij de werkzaamheden van het Platform van deskundigen en het Forum op hoog niveau; is van oordeel dat het Parlement deze zaak met spoed aan de orde moet stellen en actief moet deelnemen aan het werk van het Forum; 36. is het ermee eens dat, zoals belanghebbenden hebben onderstreept, een bredere en horizontale benadering noodzakelijk is waarbij het bestreken terrein groter moet zijn dan alleen de voedingsmiddelenindustrie; vraagt de Commissie en de bedrijfsorganisaties om voortbouwend op de lopende werkzaamheden van het Platform van deskundigen te onderzoeken of de instelling voor onbepaalde duur van een nieuw, op de detailhandel als geheel gericht forum haalbaar is; 37. steunt tevens met nadruk de intensieve werkzaamheden van organisaties van detaillisten en leveranciers om te komen tot een informele dialoog en mechanismen voor regelmatig overleg in verband met de mededingingswetgeving; is verheugd over hun vrijwillige initiatief tot vaststelling van een verklaring over algemene beginselen op het gebied van goede handelspraktijken in de gehele aanvoerketen van de detailhandel; 38. is ook verheugd over het Europees instrument voor de bewaking van de voedselprijzen van de Commissie en soortgelijke initiatieven van de lidstaten die ertoe moeten leiden dat in de voedselvoorzieningsketen billijke opbrengsten worden gerealiseerd, met een analyse van de kosten, processen, toegevoegde waarde, volumes, prijzen en marges in alle onderdelen van de voedselvoorzieningsketen; 39. stelt tot zijn bezorgdheid vast dat met name kmo's wegens hun economische afhankelijkheid en uit vrees voor omzetverlies niet volledig gebruik maken van de bestaande wettelijke instrumenten om hun rechten te doen gelden; vraagt de Commissie, de lidstaten en bedrijfsorganisaties na te gaan op welke wijze het vertrouwen in de rechtsstelsels kan worden hersteld en hoe de toegang tot deze stelsels kan worden vergemakkelijkt, waarbij ook de mogelijkheid anoniem klachten in te dienen en de aanstelling van een EU-ombudsman voor dit terrein aan de orde moet komen; is er voorts van overtuigd dat er verdere invulling moet gegeven worden aan het begrippenkader dat de eerlijke concurrentie zowel in verticale als horizontale B2B-relaties vrijwaart zodat werk kan gemaakt worden van een waarachtig level playing field voor ondernemingen; 40. vraagt de Commissie uiterlijk eind 2011 een mededeling te publiceren met een inventarisatie van de bestaande nationale wetten en instrumenten op het gebied van handelspraktijken en contractuele relaties en daarbij nauwkeurig vast te stellen of de voorschriften op de juiste wijze worden gehandhaafd en of verdere maatregelen nodig zijn; 41. is van oordeel dat alternatieve en informele mechanismen voor geschillenbeslechting en schadevergoeding moeten worden onderzocht en dat moet worden beoordeeld of deze doeltreffend functioneren, omdat zij detailhandelszaken de mogelijkheid kunnen bieden geschillen op te lossen; vraagt de Commissie vóór eind 2011 maatregelen inzake alternatieve methoden voor het beslechten van geschillen voor te stellen om het vertrouwen van de consumenten en bedrijven te versterken; 42. vraagt de Commissie en degenen die in de aanvoerketen van de detailhandel actief zijn het Parlement jaarlijks verslag uit te brengen over de in de bestaande platforms en mechanismen voor een informele dialoog bereikte vooruitgang; stelt voor de resultaten te bespreken op een jaarlijkse door zijn Commissie interne markt en consumentenbescherming te organiseren Ronde Tafel voor de handels- en distributiemarkt; Bevorderen van efficiëntie en duurzaamheid – innovatieve praktijken 43. benadrukt de verantwoordelijkheid van de detailhandelssector op het gebied van duurzaamheid; verheugt zich over het feit dat detaillisten en leveranciers duidelijk hebben getoond zich verantwoordelijk voor het milieu te voelen, met name ten aanzien van afval, energieverbruik, vervoer en CO 2 -productie; steunt hen in de verplichtingen die zij ten aanzien van een duurzaam verbruik reeds op zich hebben genomen, maar acht verdere inspanningen noodzakelijk; is van oordeel dat maatschappelijk verantwoord ondernemen meer oog voor maatschappelijke kwesties en milieukwesties moet hebben; 44. benadrukt de toonaangevende rol van detaillisten en leveranciers bij innovatie, onderzoek en ontwikkeling; onderstreept dat de gehele sector het niveau van de investeringen in innovatieve technologieën en praktijken moet blijven opvoeren ter verdere verbetering van het concurrentievermogen in de voorzieningsketen, waaronder moeten vallen: logistiek en vervoer, energie-efficiëntie, verpakking, verwijdering van afval en productrecycling, en optimale praktijken moet uitwisselen; 45. vraagt de Commissie een gemeenschappelijk evaluatie- en etiketteringssysteem te ontwikkelen, zoals aangegeven in zijn resolutie over een interne markt voor ondernemingen en groei, dat zich baseert op de gehele levenscyclus van een product, vooral ter vereenvoudiging, harmonisering en verlaging van de kosten van versnippering voor het bedrijfsleven en de consumenten; 46. vraagt de belanghebbenden om verdere initiatieven ter voorkoming van voedselafval; 47. is verheugd over het akkoord tussen EuroCommerce en UNI-Europa, dat aantoont dat de sociale dialoog goed functioneert in de handel; erkent dat er meer nodig is om de voorlichting van de consument over de sociale verantwoordelijkheid van de handels- en distributiemarkt te vergroten, investeringen in nieuwe technologieën af te stemmen op het menselijk kapitaal, met name door competentieontwikkeling, en de informele economie te bestrijden; 48. herinnert eraan hoe belangrijk het is de bestaande sociale en arbeidswetgeving op de juiste wijze uit te voeren; betreurt het feit dat er veel zwart werk wordt verricht, wat gepaard gaat met belastingontwijking op grote schaal en waardoor er geen level playing field tussen handelaars op de interne markt kan ontstaan; 49. merkt op dat de verbetering van de arbeidsvoorwaarden, de strijd tegen de informele economie en het behoud van het werkgelegenheids- en concurrentieniveau door de behoeften van de handelaars en de vaardigheden van het personeel beter op elkaar af te stemmen, tot de belangrijkste uitdagingen in deze sector behoren; wijst in dit verband op de noodzaak in beroepsopleiding en de opbouw van vakbekwaamheid te investeren, aangezien dit de sector zal helpen zich snel aan nieuwe technologieën aan te passen; Verdere werkwijze 50. verzoekt de Commissie om in samenspraak met de detailhandelssector een uitgebreid Europees actieplan voor de handels- en distributiemarkt voor te bereiden om een strategie uit te werken, verder te bouwen op hetgeen reeds bereikt werd en nog bestaande vraagstukken aan te pakken met sectorspecifieke aanbevelingen; verwelkomt dat het Parlement dit initiatief heeft gesteund in zijn resolutie over een interne markt voor ondernemingen en groei; 51. onderstreept dat in dit actieplan onder meer moet worden ingegaan op de reeds door de Commissie ontwikkelde initiatieven om deze prioriteiten te onderzoeken, zoals het Forum op hoog niveau voor een beter functionerende voedselketen, initiatieven voor de strategie inzake natuurlijke hulpbronnen en relevante voorstellen voor de „Single Market Act”; 52. stelt voor de follow-up van de aanbevolen acties in het actieplan, waaronder de in de gedachtewisseling tussen de betrokkenen bereikte vooruitgang, te presenteren en te bespreken op de eerste rondetafel van de handels- en distributiemarkt; 53. verwacht dat een verdere verbetering van de koop- en verkoopprocessen in de voorzieningsketen van de handels- en distributiemarkt, van marktonderzoek en product marketing tot betrekkingen met de leverancier, logistiek, voorraadbeheer en de behandeling van goederen met gebreken en klachten van de consument alsmede de klantenzorg, ook de concurrentiepositie van de detailhandelssector van de EU zal verbeteren, de prijzen voor de consument zal drukken en de servicekwaliteit zal verhogen; 54. spoort detailhandelaren en leveranciers aan actief deel te nemen aan een open, constructieve en doorlopende dialoog om tot pragmatische oplossingen te komen; nodigt de lidstaten en de EU-instellingen uit dit proces actief te ondersteunen; o o o 55. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie en de regeringen en parlementen van de lidstaten. Het Europees Parlement , – gezien artikel 310 en 314 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie en artikel 106 bis van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap voor Atoomenergie, – gezien Verordening (EG, Euratom) nr. 1605/2002 van de Raad van 25 juni 2002 houdende het Financieel Reglement van toepassing op de algemene begroting van de Europese Gemeenschappen (1) (hierna „het Financieel Reglement”), en met name op artikel 15, lid 3, en de artikelen 37 en 38 daarvan, – gezien de algemene begroting van de Europese Unie voor het begrotingsjaar 2011, definitief vastgesteld op 15 december 2010 (2) , – gezien het Interinstitutioneel Akkoord van 17 mei 2006 tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie betreffende de begrotingsdiscipline en een goed financieel beheer (3) , – gezien het ontwerp van gewijzigde begroting nr. 3/2011 van de Europese Unie voor het begrotingsjaar 2011, door de Commissie ingediend op 15 april 2011 ( COM(2011)0219 ), – gezien het standpunt van de Raad betreffende het ontwerp van gewijzigde begroting nr. 3/2011, vastgesteld door de Raad op 16 juni 2011 (11630/2011 – C7-0166/2011), – gezien de artikelen 75 ter en 75 sexies van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Begrotingscommissie ( A7-0254/2011 ), A. overwegende dat ontwerp van gewijzigde begroting nr. 3/2011 dient om het overschot van het begrotingsjaar 2010, te weten 4 539 394 283 EUR, op te nemen op de begroting 2011, B. overwegende dat dit overschot in hoofdzaak bestaat uit hogere inkomsten ten belope van ruim 1,8 miljard EUR, een onderbesteding van de uitgaven ten belope van 2,72 miljard EUR en positieve wisselkoersverschillen ten belope van 22,3 miljoen EUR, C. overwegende dat de hogere inkomsten vooral bestaan uit rentes op late betalingen en boetes (1,28 miljard van de 1,8 miljard EUR), D. overwegende dat het verschil tussen de vastgestelde begroting 2011 (122,96 miljard EUR) en de uitgevoerde/overgedragen kredieten (120,97 miljard EUR) het gevolg is van geannuleerde kredieten (740 miljoen EUR), voornamelijk vanwege het niet aannemen van het ontwerp van gewijzigde begroting nr. 10/2010, E. overwegende dat de onderbesteding van 2,72 miljard EUR het gevolg is van de onvolledige uitvoering van programma's, de onvolledige benutting van niet-vrijgemaakte reserves, de onvolledige uitvoering van andere onderdelen van de begroting en de onderbesteding van kredieten die waren overgedragen van 2009 naar 2010, 1. neemt kennis van het ontwerp van gewijzigde begroting nr. 3/2011 dat uitsluitend tot doel heeft het overschot van 2010 in de begroting op te nemen, overeenkomstig artikel 15 van het Financieel Reglement; 2. is de stellige mening toegedaan dat het deel van de ontvangsten dat bestaat uit rentes op late betalingen en boetes niet beschouwd mag worden als overschot en derhalve niet mag worden afgetrokken van de bijdragen van de lidstaten (eigen middelen op basis van het BNI); 3. is juist van mening dat dergelijke ontvangsten, die afkomstig zijn van de handhaving van het mededingingsbeleid van de EU, rechtstreeks terug moeten vloeien naar de EU-begroting; is vastbesloten om dit beginsel te bepleiten en te verdedigen bij de komende onderhandelingen over de jaarlijkse en meerjarige begrotingen; 4. keurt niettemin het standpunt van de Raad betreffende het ontwerp van gewijzigde begroting nr. 3/2011 zonder wijzigingen goed en verzoekt zijn Voorzitter te verklaren dat de gewijzigde begroting nr. 2/2011 definitief is vastgesteld en te zorgen voor de publicatie ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie ; 5. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie en de nationale parlementen. (Gewone wetgevingsprocedure: eerste lezing) Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2010)0791 ), – gezien artikel 294, lid 2, en artikel 114 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C7-0012/2011), – gezien artikel 294, lid 3, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité van 5 mei 2011 (1) , – gezien de schriftelijke toezegging van de vertegenwoordiger van de Raad van 22 juni 2011 om het standpunt van het Europees Parlement goed te keuren, overeenkomstig artikel 294, lid 4, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gelet op artikel 55 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie interne markt en consumentenbescherming ( A7-0201/2011 ), 1. stelt onderstaand standpunt in eerste lezing vast; 2. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en aan de Commissie alsmede aan de nationale parlementen. Standpunt van het Europees Parlement in eerste lezing vastgesteld op 5 juli 2011 met het oog op de aanneming van Verordening (EU) nr. .../2011 van het Europees Parlement en de Raad tot wijziging van Verordening (EG) nr. 2006/2004 betreffende samenwerking tussen de nationale instanties die verantwoordelijk zijn voor handhaving van de wetgeving inzake consumentenbescherming (Aangezien het Parlement en de Raad tot overeenstemming zijn geraakt, komt het standpunt van het Parlement overeen met de definitieve rechtshandeling: Verordening (EU) nr. 954/2011.) (Gewone wetgevingsprocedure: eerste lezing) [Amendement 1 tenzij anders vermeld] VERORDENING VAN HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD over otc-derivaten, centrale tegenpartijen en transactieregisters (Voor de EER relevante tekst) HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 114 daarvan, Gezien het voorstel van de Commissie, Na toezending van het ontwerp van wetgevingshandeling aan de nationale parlementen, Gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité (3) , Gezien het advies van de Europese Centrale Bank (4) , Handelend volgens de gewone wetgevingsprocedure, Overwegende hetgeen volgt: (1) In een op verzoek van de Commissie op 25 februari 2009 door een groep van deskundigen op hoog niveau onder voorzitterschap van J. de Larosière gepubliceerd verslag is geconcludeerd dat het toezichtskader voor de financiële sector in Europa moet worden versterkt teneinde het risico en de ernst van toekomstige financiële crises te verminderen. In het verslag wordt aanbevolen verstrekkende hervormingen met betrekking tot de toezichtsstructuur van de financiële sector in de Unie door te voeren, met inbegrip van de oprichting van een Europees Systeem van financiële toezichthouders, bestaande uit drie Europese toezichthoudende autoriteiten, één voor de banksector, één voor de sector verzekeringen en bedrijfspensioenen en één voor de sector effecten en markten, evenals de oprichting van een Europees Comité voor systeemrisico's. (2) De Commissie heeft in haar mededeling van 4 maart 2009, getiteld „Op weg naar Europees herstel”, voorgesteld het regelgevingskader van de Unie voor financiële diensten te versterken. In haar mededeling van 3 juli 2009, getiteld „Garanderen van efficiënte, veilige en gezonde derivatenmarkten”, heeft de Commissie de rol van derivaten in de financiële crisis geëvalueerd, terwijl zij in haar mededeling van 20 oktober 2009, getiteld „Garanderen van efficiënte, veilige en gezonde derivatenmarkten: toekomstige beleidsmaatregelen”, de maatregelen heeft geschetst die zij voornemens is te nemen teneinde de met derivaten samenhangende risico's te verkleinen. (3) Op 23 september 2009 keurde de Commissie voorstellen goed voor drie verordeningen betreffende de oprichting van het Europees Systeem voor financieel toezicht, met inbegrip van de oprichting van de drie Europese toezichthoudende autoriteiten, om tot een consistente toepassing van de Uniewetgeving te komen en bij te dragen aan de invoering van kwalitatief hoogstaande gemeenschappelijke regelgevings- en toezichtsnormen en -praktijken, met name de bij Verordening (EU) nr. 1093/2010 van het Europees Parlement en de Raad (5) opgerichte Europese toezichthoudende autoriteit (Europese Bankautoriteit) (European Supervisory Authority (European Banking Authority – EBA)), de bij Verordening (EU) nr. 1094/2010 van het Europees Parlement en de Raad (6) opgerichte Europese toezichthoudende autoriteit (Europese Autoriteit voor verzekeringen en bedrijfspensioenen) (European Supervisory Authority (European Insurance and Occupational Pensions Authority – EIOPA)) en de bij Verordening (EU) nr. 1095/2010 van het Europees Parlement en de Raad (7) opgerichte Europese toezichthoudende autoriteit (Europese Autoriteit voor effecten en markten) (European Supervisory Authority (European Securities and Markets Authority – ESMA). Deze autoriteiten wordt een belangrijke rol toebedeeld bij het waarborgen van de stabiliteit van de financiële sector. Het is bijgevolg van essentieel belang er permanent op toe te zien dat aan de voortgang van hun werkzaamheden grote politieke prioriteit wordt toegekend en dat zij over adequate financiële middelen beschikken. (4) Over-the-counter (otc)-derivaten zijn onvoldoende transparant aangezien het privaat bedongen contracten betreft waarover alle informatie doorgaans uitsluitend voor de contractpartijen beschikbaar is. Zij creëren een complex web van onderlinge afhankelijkheid waardoor het moeilijk kan worden de aard en het niveau van de aan derivaten verbonden risico's in te schatten. De financiële crisis heeft aangetoond dat dergelijke kenmerken leiden tot meer onzekerheid in tijden dat de markt onder druk staat en bijgevolg risico's creëren voor de financiële stabiliteit. In deze verordening worden de voorwaarden vastgesteld voor het inperken van deze risico's en het vergroten van de transparantie van derivatencontracten. (5) Op de top in Pittsburgh van 26 september 2009 zijn de G20-leiders overeengekomen dat alle gestandaardiseerde otc-derivatencontracten eind 2012 via centrale tegenpartijen (ctp's) moeten worden gecleard en dat otc-derivatencontracten bij transactieregisters moeten worden aangemeld. In juni 2010 hebben de leiders van de G20 deze afspraak in Toronto herbevestigd en tevens toegezegd vaart te zullen maken met de tenuitvoerlegging van krachtige maatregelen om de transparantie van en het wettelijk toezicht op otc-derivaten op een internationaal consistente en niet-discriminerende wijze te versterken, teneinde de otc-derivatenmarkt te verbeteren en krachtigere instrumenten te creëren om ondernemingen af te rekenen op de risico's die zij nemen. De Commissie zal proberen ervoor te zorgen dat deze toezeggingen op soortgelijke wijze door onze internationale partners ten uitvoer worden gelegd. (6) De Europese Raad is in zijn conclusies van 2 december 2009 overeengekomen dat de inperking van het tegenpartijkredietrisico substantieel moet worden verbeterd en dat het belangrijk is de transparantie, efficiëntie en integriteit van derivatentransacties te vergroten. In zijn resolutie van 15 juni 2010 „Derivatenmarkten: toekomstige beleidsmaatregelen” heeft het Europees Parlement aangedrongen op verplichte clearing en aanmelding van otc-derivaten. (7) De Europese Autoriteit voor effecten en markten (ESMA) dient binnen het toepassingsgebied van deze verordening op te treden door de stabiliteit van de financiële markten in noodsituaties te waarborgen, toe te zien op de consistente toepassing van de Unieregels door de nationale toezichthoudende autoriteiten en meningsverschillen tussen deze autoriteiten te beslechten. De ESMA is tevens belast met de ontwikkeling van juridisch bindende technische regelgevingsnormen en speelt een centrale rol bij de vergunningverlening aan en het toezicht op centrale tegenpartijen en transactieregisters. (8) Er zijn uniforme regels vereist voor derivatencontracten, zoals vermeld in bijlage I, deel C, punten 4 tot en met 10, van Richtlijn 2004/39/EG van het Europees Parlement en de Raad van 21 april 2004 betreffende markten voor financiële instrumenten (8) . (8 bis) In haar mededeling van 2 februari 2011, getiteld „Grondstoffen en grondstoffenmarkten: uitdagingen en oplossingen”, bestempelt de Commissie de toegenomen financialisering van internationale grondstoffenmarkten als een strategische uitdaging voor de economieën van de Unie. De Commissie benadrukt opnieuw dat de handel in grondstoffen transparanter moet worden en wijst op het positieve effect dat de invoering van positielimieten kan hebben op derivatenhandel in grondstoffen. Teneinde een daadwerkelijke verkleining van het ongezond grote handelsvolume op grondstoffenmarkten te bewerkstelligen, dient de Commissie met name te onderzoeken wat de effecten zouden zijn indien uitsluitend fysieke handelaren toegang wordt verleend tot handel op grondstoffenbeurzen en financiële instellingen van deze handel worden uitgesloten. Bij de komende herziening van Richtlijn 2004/39/EG en Richtlijn 2003/6/EG van het Europees Parlement en de Raad van 28 januari 2003 betreffende handel met voorwetenschap en marktmanipulatie (marktmisbruik) (9) , zou de Commissie in het bijzonder het probleem van prijsvolatiliteit op de voedsel- en landbouwmarkten moeten aanpakken en passende vereisten moeten opstellen om systeemrisico's en manipulatie te voorkomen, met inbegrip van marginvereisten, positielimieten en terugvordering van de winst als sanctie bij niet-naleving. (9) Prikkels om het gebruik van centrale tegenpartijen te bevorderen, zijn niet toereikend gebleken om ervoor te zorgen dat gestandaardiseerde otc-derivaten daadwerkelijk worden gecleard. Bijgevolg zijn bindende ctp-clearingvereisten noodzakelijk voor die otc-derivaten die kunnen worden gecleard. (10) Het is waarschijnlijk dat lidstaten divergente nationale maatregelen zullen nemen die belemmeringen kunnen creëren voor de soepele werking van de interne markt en die nadelig kunnen uitwerken voor marktdeelnemers en de financiële stabiliteit. Een uniforme toepassing van de clearingverplichting in de Unie is tevens nodig om een hoog niveau van bescherming van de belegger te waarborgen en gelijke voorwaarden voor de marktdeelnemers te creëren. (11) Om ervoor te zorgen dat de clearingverplichting het systeemrisico vermindert, is een proces vereist waarbij wordt vastgesteld welke klassen van derivaten in aanmerking komen om aan genoemde verplichting te worden onderworpen. Bij dit proces moet rekening worden gehouden met het feit dat niet alle via een centrale tegenpartij geclearde otc-derivaten geschikt kunnen worden geacht voor verplichte ctp-clearing. (12) Deze verordening voorziet in de criteria om te bepalen of een derivatenklasse in aanmerking komt voor de clearingverplichting. Gezien haar spilfunctie en na raadpleging van de Commissie en het bij Verordening (EU) nr. 1092/2010 van het Europees Parlement en de Raad van 24 november 2010 betreffende macroprudentieel toezicht van de Europese Unie op het financiële stelsel en tot oprichting van een Europees Comité voor systeemrisico's (10) opgerichte Europees Comité voor systeemrisico's (ESRB), moet de ESMA bepalen of een derivatenklasse aan de criteria voldoet , of de clearingverplichting moet worden toegepast en vanaf wanneer de clearingverplichting , en in voorkomend geval een eventuele overgangsfase, van kracht wordt. Een geleidelijke invoering van de clearingverplichting kan plaatsvinden door deze aanvankelijk ofwel slechts op bepaalde in aanmerking komende derivatenklassen ofwel slechts op bepaalde categorieën marktdeelnemers van toepassing te laten zijn. Bilaterale clearing moet ook in de toekomst worden toegestaan indien bepaalde categorieën derivaten binnen een derivatenklasse niet onder de clearingverplichting vallen, zoals incidenteel het geval is bij gedekte obligaties. (12 bis) Bij de bepaling of een derivatenklasse aan clearingvereisten moet worden onderworpen, dient de ESMA ernaar te streven het systeemrisico te beperken en gevolgen voor het systeem te vermijden. Dit betekent onder meer dat bij de beoordeling rekening moet worden gehouden met factoren als de datum waarop de clearingverplichting in werking treedt, de verwevenheid van de derivatenklasse in kwestie met de markt, de mate van contractuele en economische standaardisering van contracten, het effect op de prestaties en het concurrentievermogen van EU-ondernemingen op de mondiale markten, de operationele en risicobeheercapaciteit van centrale tegenpartijen en hun vermogen om de in deze richtlijn vervatte volumes en verplichtingen af te wikkelen, de mate van afwikkelingsrisico's en tegenpartijkredietrisico's en het kosteneffect op de reële economie en op investeringen in het bijzonder. (12 ter) Op grond van de bijzondere kenmerken van de deviezenmarkt (het dagelijks transactievolume, de betrokken valutaparen, het belang van transacties met derde landen, ondervanging van het afwikkelingsrisico door middel van een reeds bestaand, krachtig mechanisme) is een passende regeling vereist die met name berust op vooraf bereikte internationale convergentie en wederzijdse erkenning van de bijbehorende infrastructuur. (12 quater) Bij de opstelling van gedelegeerde handelingen en technische uitvoeringsnormen moet bijzondere aandacht worden besteed aan de behoeften van instellingen voor langetermijnsparen om langetermijnspaarproducten aan te bieden aan consumenten. Derhalve mag deze verordening voor dergelijke instellingen geen buitensporige kosten met zich meebrengen. Dit kan onder meer worden bereikt door het evenredigheidsbeginsel naar behoren in acht te nemen. (12 quinquies) Instellingen die spaarproducten voor de lange termijn aanbieden, dienen de mogelijkheid te krijgen ter dekking van initiële en variatiemarges overheidsobligaties en bedrijfsobligaties van hoge kwaliteit als zekerheid te verstrekken. (13) Een otc-derivatencontract kan alleen worden gecleard indien beide bij dat contract betrokken partijen daarmee instemmen. Ontheffingen van de clearingverplichting moeten daarom nauwkeurig op specifieke gevallen worden toegespitst, aangezien zij afbreuk zouden doen aan de effectiviteit van de verplichting en de voordelen van ctp-clearing en tot reguleringsarbitrage tussen groepen van marktdeelnemers kunnen leiden. Niettemin dienen de Commissie en de ESMA erop toe te zien dat ook beleggers door verplichte clearingregelingen worden beschermd. (13 bis) Over het algemeen dienen de in deze Verordening vervatte verplichtingen alleen van toepassing te zijn op toekomstige transacties, om zo een soepele overgang mogelijk te maken, de stabiliteit van het systeem te versterken en tegelijkertijd de behoefte aan latere aanpassingen te beperken. In dit verband dient er een onderscheid te worden gemaakt tussen clearing- en rapportageverplichtingen. Terwijl de instelling van een clearingverplichting met terugwerkende kracht vanuit juridisch oogpunt nauwelijks haalbaar is, aangezien dan achteraf zekerheden zouden moeten worden verstrekt, geldt dit niet voor een rapportageverplichting met terugwerkende kracht. In dit geval zou, op basis van de resultaten van een effectbeoordeling, met specifiek op derivatenklassen toegesneden regels en rekening houdend met technische vereisten en resterende looptijden, een met terugwerkende kracht geldende rapportageverplichting kunnen worden vastgesteld. (14) Otc-derivaten die niet geschikt worden geacht voor ctp-clearing blijven tegenpartijkredietrisico's met zich meebrengen en er dienen bijgevolg regels te worden vastgesteld om die risico's te beheren. Deze regels dienen uitsluitend van toepassing te zijn op de marktdeelnemers die aan de clearingverplichting zijn onderworpen. (14 bis) Het is belangrijk dat de noodzakelijkerwijs afwijkende behandeling van niet-financiële tegenpartijen waarin deze verordening voorziet, wordt uitgebreid naar Richtlijn 2006/48/EG van het Europees Parlement en de Raad van 14 juni 2006 betreffende de toegang tot en de uitoefening van de werkzaamheden van kredietinstellingen (11) en Richtlijn 2006/49/EG inzake de kapitaaltoereikendheid van beleggingsondernemingen en kredietinstellingen (12) . Tegenpartijen die niet tot centrale clearing verplicht zijn, mogen niet met hogere kapitaallasten worden geconfronteerd met betrekking tot voortdurende bilaterale regelingen. (14 ter) De wettelijke kapitaalvereiste voor financiële tegenpartijen die in otc-derivaten handelen, die op bilaterale wijze en niet in een centrale clearinginstelling worden afgewikkeld, moet kunnen worden berekend naargelang de omvang van potentiële verliezen in verband met het risico van wanbetaling, geschat voor elke tegenpartij. (15) De regels inzake de clearing- en rapportageverplichtingen en regels inzake risicolimiteringstechnieken voor derivatencontracten die niet door een centrale tegenpartij worden gecleard, dienen van toepassing te zijn op financiële tegenpartijen, met name beleggingsondernemingen waaraan een vergunning is verleend op grond van Richtlijn 2004/39/EG, kredietinstellingen waaraan een vergunning is verleend op grond van Richtlijn 2006/48/EG, verzekeringsondernemingen waaraan een vergunning is verleend op grond van de eerste Richtlijn 73/239/EEG van de Raad van 24 juli 1973 tot coördinatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen betreffende de toegang tot het directe verzekeringsbedrijf, met uitzondering van de levensverzekeringsbranche, en de uitoefening daarvan (13) , verzekeringsondernemingen waaraan een vergunning is verleend op grond van Richtlĳn 2002/83/EG van het Europees Parlement en de Raad van 5 november 2002 betreffende levensverzekering (14) , herverzekeringsondernemingen waaraan een vergunning is verleend op grond van Richtlijn 2005/68/EG van het Europees Parlement en de Raad van 16 november 2005 betreffende herverzekering (15) , instellingen voor collectieve belegging in effecten (icbe's) waaraan een vergunning is verleend op grond van Richtlijn 2009/65/EG van het Europees Parlement en de Raad van 13 juli 2009 tot coördinatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen betreffende bepaalde instellingen voor collectieve belegging in effecten (icbe's) (16) , en alternatieve beleggingsfondsen beheerd door beheerders van alternatieve beleggingsfondsen die beschikken over een vergunning of een registerinschrijving op grond van Richtlijn 2011/61/EU van het Europees Parlement en de Raad van 8 juni 2011 inzake beheerders van alternatieve beleggingsfondsen (17) . (15 bis) Er dient derhalve te worden onderzocht op grond van welke voorwaarden instellingen voor collectieve belegging in effecten ( icbe's) die slechts op beperkte schaal derivatentransacties verrichten, moeten worden beschouwd als financiële tegenpartijen in de zin van deze verordening. In dit verband dienen maatregelen te worden genomen om concurrentieverstoring en misbruik te voorkomen. Bijgevolg mag de clearingdrempel voor niet-financiële tegenpartijen niet automatisch worden toegepast op icbe's; Daarentegen moet een specifieke uitzonderingsregel worden uitgewerkt en ingevoerd. (15 ter) Het toepassingsgebied van deze verordening dient zich ook uit te strekken tot icbe's aangezien het gediversifieerde beleggingsbeleid van icbe's ook derivatentransacties omvat. Icbe's zijn in de afgelopen jaren aanmerkelijk gegroeid en vertegenwoordigen naar schatting 50% van het BBP van de Unie, terwijl zij ook mondiaal gezien van belang voor het systeem zijn vanwege hun aanzienlijke beleggingsvermogen. (15 quater) Pensioenfondsen als gedefinieerd in Richtlijn 2003/41/EG van het Europees Parlement en de Raad van 3 juni 2003 betreffende de werkzaamheden van en het toezicht op instellingen voor bedrĳfspensioenvoorziening (18) , met een risico-avers risicoprofiel en die derivaten gebruiken om aan hun pensioenverplichtingen verbonden risico's af te dekken, moeten worden onderworpen aan de in deze verordening opgenomen rapportageverplichtingen en de risicobeperkende technieken voor otc-derivatencontracten die niet door een centrale tegenpartij worden gecleard. Om onevenredige kosten voor pensioengerechtigden te voorkomen, dienen deze pensioenen evenwel niet aan de clearingverplichting te worden onderworpen. (16) In voorkomend geval moeten de regels die van toepassing zijn op financiële tegenpartijen tevens van toepassing zijn op niet-financiële tegenpartijen. Erkend wordt dat niet-financiële tegenpartijen otc-contracten gebruiken om zich in te dekken tegen commerciële risico's die rechtstreeks verband houden met hun commerciële activiteiten. Bijgevolg moet, bij het bepalen of een niet-financiële tegenpartij aan de clearingverplichting moet worden onderworpen, rekening worden gehouden met het doel waarvoor die niet-financiële tegenpartij otc-derivaten gebruikt en de omvang van haar uitzettingen in deze instrumenten. Niet-financiële tegenpartijen dienen het gebruik van derivaten toe te lichten in hun jaarverslag of via andere hiervoor geschikte middelen. Bij vaststelling van de drempel voor de clearingverplichting dient de ESMA alle betrokken instanties, zoals regelgevende instanties die verantwoordelijk zijn voor de grondstoffenmarkten en de niet-financiële tegenpartijen, te raadplegen om te waarborgen dat de specifieke kenmerken van deze sectoren volledig in aanmerking worden genomen. Bovendien moet de Commissie uiterlijk op 31 december 2013 het belang voor het systeem beoordelen van transacties van niet-financiële ondernemingen in otc-derivaten in verschillende sectoren, waaronder de energiesector. Ingeval vergelijkbare, sectorspecifieke EU-voorschriften in werking treden, dient de Commissie onverwijld te onderzoeken of de desbetreffende sector van het toepassingsgebied van deze verordening behoort te worden uitgesloten en dient zij passende wetgevingsvoorstellen voor te leggen. (16 bis) De hoogte van de clearingdrempel voor niet-financiële tegenpartijen is voor alle marktdeelnemers van zeer groot belang. Bij vaststelling van de clearingdrempel moeten zowel kwalitatieve als kwantitatieve criteria worden beoordeeld en terdege in overweging worden genomen. In dit verband moet er op passende wijze naar worden gestreefd de otc-contracten in aanzienlijke mate te standaardiseren, terwijl het belang van risicobeperking voor niet-financiële tegenpartijen in het kader van hun gebruikelijke commerciële activiteiten moet worden erkend. De introductie van drempels die zijn gebaseerd op de relevantie van de onderneming voor de markt als geheel of voor een otc-marktsegment, zou kunnen worden aangevuld met een beoordeling van operationele risicogegevens. (16 ter) Teneinde kleine- en middelgrote ondernemingen (KMO's) te vrijwaren van de clearingverplichting, dient tevens te worden overwogen sectorspecifieke otc-clearingdrempels in te voeren, gebaseerd op het totale volume aan otc-derivatencontracten dat door een onderneming is gesloten. Voorts, dient de ESMA te onderzoeken of er met betrekking tot de rapportageverplichting voor kmo's een „de minimis”-regeling kan worden ingevoerd. (16 quater) De Commissie dient erop toe te zien dat een benodigd en gepast gebruik van otc-derivaten door niet-financiële tegenpartijen, die hierop zijn aangewezen ter afdekking van marktrisico's verbonden aan hun bedrijfsactiviteiten, niet wordt ondermijnd door toekomstige wetgevingsvoorstellen die de kosten of de beschikbaarheid van deze derivaten beïnvloeden. (17) Een door een al dan niet door een fondsenbeheerder beheerd fonds aangegane overeenkomst moet worden geacht binnen het toepassingsgebied van deze verordening te vallen. (18) Centrale banken en andere nationale instellingen die soortgelijke functies vervullen, andere overheidsinstellingen die belast zijn met of betrokken zijn bij het beheer van de overheidsschuld, de multilaterale ontwikkelingsbanken die worden vermeld in bijlage VI, deel 1, punt 4.2, van Richtlijn 2006/48/EG, de Bank voor Internationale Betalingen en enkele van de in artikel 4, lid 18, van Richtlijn 2006/48/EG vermelde publiekrechtelijke lichamen dienen van het toepassingsgebied van deze verordening te worden uitgesloten teneinde te vermijden dat hun bevoegdheden om indien en wanneer nodig in te grijpen om de markt te stabiliseren, worden beperkt. Vooraf dient te worden onderzocht of het gerechtvaardigd is om op het vlak van clearing een uitzonderingsregeling te treffen voor publiekrechtelijke organen, zoals bedoeld in artikel 4, lid 18, van Richtlijn 2006/48/EG, die in het bezit zijn van centrale regeringen en die onder een uitdrukkelijke waarborgregeling ressorteren in de vorm waarvan die centrale regering garant staat. (19) Aangezien niet alle aan de clearingverplichting onderworpen marktdeelnemers in staat zijn clearinglid (of cliënt van een clearinglid) van de centrale tegenpartij te worden, dient hun de mogelijkheid te worden geboden om als cliënt, of via beleggingsondernemingen of kredietinstellingen die zelf cliënten zijn , toegang tot een centrale tegenpartij te krijgen. (20) Als gevolg van de invoering van een clearingverplichting in combinatie met een procedure om vast te stellen welke centrale tegenpartijen in het kader van deze verplichting kunnen worden gebruikt, kunnen onbedoelde concurrentieverstoringen van de otc-derivatenmarkt optreden. Zo zou een centrale tegenpartij kunnen weigeren op bepaalde handelsplatformen uitgevoerde transacties te clearen, omdat de centrale tegenpartij eigendom is van een concurrerend handelsplatform. Teneinde dergelijke discriminerende praktijken te voorkomen, dienen centrale tegenpartijen op verschillende platformen uitgevoerde transacties te clearen voor zover deze platformen aan de door de centrale tegenpartij vastgestelde operationele en technische vereisten voldoen, ongeacht de contractdocumenten op basis waarvan de partijen de oct-derivatentransactie in kwestie hebben gesloten, mits deze documenten in overeenstemming zijn met de op de markt geldende normen. In het algemeen moet de Commissie nauwlettend blijven toezien op de ontwikkeling van de otc-derivatenmarkt en indien nodig optreden om dergelijke concurrentieverstoringen op de interne markt te voorkomen. (21) Teneinde de relevante klassen van otc-derivaten die aan de clearingverplichting moeten worden onderworpen, de drempels en de systeemrelevante niet-financiële tegenpartijen vast te stellen, zijn betrouwbare gegevens nodig. Bijgevolg is het voor regelgevingsdoeleinden belangrijk dat op Unie-niveau een uniforme vereiste voor het rapporteren van gegevens betreffende otc-derivaten wordt ingesteld. Bovendien dient zowel voor financiële tegenpartijen als voor niet-financiële tegenpartijen die de clearingdrempel overschrijden, een zo omvangrijk mogelijke rapportageverplichting met terugwerkende kracht te worden ingesteld, teneinde de ESMA van vergelijkende gegevens te voorzien. Indien een dergelijke rapportage van in het verleden gesloten contracten voor een bepaalde klasse van otc-derivaten niet haalbaar mocht blijken, dient dit tegenover het betreffende transactieregister naar behoren te worden gemotiveerd. (22) Het is belangrijk dat de marktdeelnemers alle details betreffende de door hen aangegane otc-derivatencontracten aan de transactieregisters rapporteren. Bijgevolg dient de informatie over de aan de otc-derivatenmarkten verbonden risico's centraal te worden opgeslagen en gemakkelijk toegankelijk te zijn voor de ESMA, de betrokken bevoegde autoriteiten en de betrokken centrale banken van het Europees Stelsel van Centrale Banken (ESCB). De Commissie en de ESMA dienen te overwegen de toepassing van de rapportageverplichting uit te breiden tot in contracten besloten derivaten. (22 bis) Instellingen voor bedrijfspensioenvoorziening zoals gedefinieerd in artikel 6 sub a) van Richtlijn 2003/41/EG of regelingen die een soortgelijk niveau van risicobeperking bieden, die overeenkomstig het nationale recht worden erkend voor pensioenvoorziening en die gebruik maken van derivatencontracten die objectief meetbaar bijdragen aan beperking van de risico's die rechtstreeks zijn gelieerd aan de solvabiliteit van de instelling die een pensioenregeling uitvoert, dienen te worden onderworpen aan de in deze verordening opgenomen bepalingen voor de bilaterale verstrekking van zekerheden, welke in 2014 worden herzien. (23) Voor een alomvattend overzicht van de markt en ter beoordeling van systeemrisico's moeten zowel geclearde als niet geclearde contracten bij de transactieregisters worden gemeld. (23 bis) De ESMA, de EIOPA en de EBA moeten worden voorzien van voldoende middelen om de hun bij deze verordening toebedeelde taken doeltreffend te kunnen vervullen. (24) De verplichting om iedere wijziging of beëindiging van een contract te melden, dient op de oorspronkelijke tegenpartijen bij dat contract en op alle namens de oorspronkelijke tegenpartijen rapporterende entiteiten van toepassing zijn. Een tegenpartij, of een van haar werknemers, die namens een andere tegenpartij alle gegevens betreffende een contract aan een transactieregister rapporteert in overeenstemming met deze verordening, mag geen enkele openbaarmakingsbeperking schenden. (25) Met betrekking tot de clearing- en rapportageverplichtingen dienen er doeltreffende, evenredige en afschrikkende sancties te worden ingesteld. De lidstaten moeten deze sancties ten uitvoer leggen op een wijze die de effectiviteit van de desbetreffende regelgeving niet ondermijnt. De lidstaten dienen ervoor te zorgen dat ingestelde sancties publiekelijk bekend worden gemaakt en dat evaluatieverslagen over de effectiviteit van de bestaande regelgeving op regelmatige basis worden gepubliceerd. (26) De verlening van een vergunning aan een centrale tegenpartij moet afhankelijk worden gesteld van het aanhouden van een minimumaanvangskapitaal. Het kapitaal en de ingehouden winst en reserves van een centrale tegenpartij moeten te allen tijde evenredig zijn met de grootte en de activiteiten van de centrale tegenpartij om ervoor te zorgen dat deze, met het oog op de operationele of restrisico's, adequaat is gekapitaliseerd en in staat is om, indien nodig, tot een ordelijke liquidatie of herstructurering van haar activiteiten over te gaan. (27) Aangezien deze verordening een juridische verplichting invoert om voor regelgevingsdoeleinden via specifieke centrale tegenpartijen te clearen, is het essentieel ervoor te zorgen dat deze centrale tegenpartijen veilig en gezond zijn en te allen tijde voldoen aan de strenge organisatorische, bedrijfsvoerings- en prudentiële vereisten die bij deze verordening worden vastgesteld. Genoemde vereisten dienen betrekking te hebben op de clearing van alle financiële instrumenten die de centrale tegenpartijen behandelen, teneinde een uniforme toepassing van deze verordening te waarborgen. (27 bis) De betrokken bevoegde autoriteit dient zich ervan te vergewissen dat een centrale tegenpartij in overeenstemming met de door de ESMA verstrekte richtsnoeren voldoende financiële middelen aanhoudt (waartoe zij een minimumbijdrage aan eigen middelen moet leveren). (28) Voor regelgevings- en harmonisatiedoeleinden is het bijgevolg noodzakelijk ervoor te zorgen dat financiële tegenpartijen slechts centrale tegenpartijen gebruiken die aan de in deze verordening vervatte vereisten voldoen. (29) Directe regels met betrekking tot vergunningverlening aan en toezicht op centrale tegenpartijen zijn een essentieel gevolg van de verplichting om otc-derivaten te clearen. Het is passend dat de bevoegde autoriteiten verantwoordelijkheid behouden voor alle aspecten van vergunningverlening aan en toezicht op centrale tegenpartijen, met inbegrip van de verificatie dat de kandidaat-centrale tegenpartij voldoet aan deze verordening en Richtlijn 98/26/EG van het Europees Parlement en de Raad van 19 mei 1998 betreffende het definitieve karakter van de afwikkeling van betalingen en effectentransacties in betalings- en afwikkelingssystemen (19) , gezien het feit dat deze nationale bevoegde autoriteiten het beste in staat zijn na te gaan hoe de centrale tegenpartijen dagelijks opereren, regelmatige toetsingen uit te voeren en, indien nodig, passende maatregelen te nemen. (30) Wanneer een centrale tegenpartij insolvabel dreigt te worden, kan de budgettaire verantwoordelijkheid hoofdzakelijk bij de lidstaat van vestiging liggen. Bijgevolg moet de vergunningverlening aan en het toezicht op deze centrale tegenpartij door de betrokken bevoegde autoriteit van die lidstaat worden verricht. Aangezien echter de clearingleden van een centrale tegenpartij in verschillende lidstaten kunnen zijn gevestigd en zij als eersten invloed zullen ondervinden van de wanbetaling van de centrale tegenpartij, is het noodzakelijk dat de ESMA wordt betrokken bij het vergunnings- en toezichtsproces. Aldus kunnen divergente nationale maatregelen of praktijken en belemmeringen voor de interne markt worden vermeden. De ESMA dient daarnaast andere bevoegde autoriteiten in de betreffende lidstaten te betrekken bij de voorbereiding van aanbevelingen en besluiten. (31) Het is noodzakelijk de bepalingen betreffende de uitwisseling van informatie tussen de bevoegde autoriteiten en de verplichtingen inzake wederzijdse bijstand en samenwerking tussen deze autoriteiten te versterken. █ Bij de uitwisseling van informatie is een strikte inachtneming van het beroepsgeheim onontbeerlijk. Wegens de verstrekkende invloed van otc-derivatencontracten is het van essentieel belang dat andere regelgevende instanties █ toegang hebben tot de informatie die nodig is voor de uitoefening van hun functies. (31 bis) Deze verordening mag een centrale tegenpartij op generlei wijze beperken of belemmeren in haar bevoegdheid tot het clearen van een in de valuta van een andere lidstaat of een derde land luidend product, noch mag bij deze verordening worden voorgeschreven dat een centrale tegenpartij over een bankvergunning moet beschikken om op dagelijkse basis toegang te hebben tot liquiditeit van de centrale bank. (32) Met het oog op het mondiale karakter van financiële markten is het noodzakelijk dat overeenkomsten worden gesloten met in derde landen gevestigde centrale tegenpartijen over de verrichting van clearingdiensten binnen de Unie. Dergelijke overeenkomsten dienen betrekking te hebben op de vergunningverlening aan in derde landen gevestigde centrale tegenpartijen door de ESMA en de bevoegde autoriteit van de lidstaat waar de betrokken centrale tegenpartij voornemens is clearingdiensten te verlenen, of te voorzien in een door de Commissie verleende vrijstelling van de voorwaarden en procedures voor vergunningverlening , op voorwaarde dat de Commissie heeft erkend dat het rechts- en toezichtskader van dat derde land gelijkwaardig is aan dat van de Unie en dat aan de voorwaarden hiervoor is voldaan. In dit verband zullen overeenkomsten met de belangrijkste internationale partners van de Unie van bijzonder belang zijn om wereldwijd gelijke spelregels en financiële stabiliteit te waarborgen. (32 bis) Op 16 september 2010 kwam de Europese Raad overeen dat de Unie in het kader van haar buitenlandse betrekkingen met meer assertiviteit en in een geest van wederkerigheid en wederzijds voordeel moet opkomen voor haar belangen en waarden, en dat zij maatregelen moet treffen om onder meer een grotere markttoegang voor Europese ondernemingen te bewerkstelligen en de samenwerking met belangrijke handelspartners op het vlak van regelgeving te verdiepen. (33) De centrale tegenpartijen dienen, ongeacht de eigendomsstructuur, over robuuste bestuursregelingen, leidinggevenden van goede reputatie en onafhankelijke leden in de bestuursraad te beschikken. Ten minste een derde van de leden van de raad en in geen geval minder dan twee leden, dienen onafhankelijke leden te zijn. Deze onafhankelijke leden mogen niet als onafhankelijke leden fungeren in meer dan één andere centrale tegenpartij. De vergoeding die zij ontvangen mag op generlei wijze verband houden met de prestaties van de centrale tegenpartij. Het feit dat de bestuursregelingen en eigendomsstructuren van centrale tegenpartijen verschillen, kan echter de bereidheid of het vermogen van een centrale tegenpartij om bepaalde producten te clearen, beïnvloeden. Het is derhalve gepast dat de onafhankelijke leden van de raad en het door de centrale tegenpartij op te richten risicocomité potentiële belangenconflicten binnen een centrale tegenpartij aanpakken. De clearingleden en de cliënten dienen op adequate wijze te worden vertegenwoordigd, aangezien de door de centrale tegenpartij genomen besluiten op hen van invloed kunnen zijn. (34) Een centrale tegenpartij mag andere functies dan haar risicobeheerfuncties uitbesteden, maar uitsluitend wanneer deze uitbestede functies geen invloed hebben op de goede werking van de centrale tegenpartij en haar vermogen om risico's te beheren. De uitbesteding van functies moet worden goedgekeurd door het risicocomité van de centrale tegenpartij. (35) De deelnamevereisten voor een centrale tegenpartij dienen bijgevolg transparant, evenredig en niet-discriminerend te zijn en toegang op afstand mogelijk te maken voor zover dit de centrale tegenpartij niet aan bijkomende risico's blootstelt. (36) Aan cliënten van clearingleden die hun otc-derivaten via centrale tegenpartijen clearen, dient een hoog niveau van bescherming te worden verleend. Het feitelijke niveau van bescherming hangt af van het niveau van vermogensscheiding dat deze cliënten kiezen. Tussenpersonen dienen hun activa gescheiden te houden van die van hun cliënten. Om deze reden moeten centrale tegenpartijen geactualiseerde en gemakkelijk herkenbare registers bijhouden. Daarnaast moet het mogelijk zijn de rekeningen van leden die in gebreke blijven over te dragen aan andere leden. (36 bis) Iedere vorm van rechtsonzekerheid omtrent de effectiviteit en uitvoerbaarheid van de regelingen en procedures die een centrale tegenpartij hanteert om de activa en verbintenissen van de clearingleden en hun cliënten gescheiden te houden of om posities over te boeken in respons op vooraf bepaalde gebeurtenissen, zou de stabiliteit van een centrale tegenpartij ondermijnen. Gebeurtenissen die van dusdanige aard zijn dat zij tot overboekingen leiden, dienen vooraf te worden gedefinieerd om de reikwijdte van de geboden bescherming te waarborgen. (37) Een centrale tegenpartij dient over een gezond kader voor risicobeheer te beschikken om kredietrisico's, liquiditeitsrisico's, operationele en andere risico's te beheren, met inbegrip van de risico's die zij als gevolg van onderlinge afhankelijkheid loopt of voor andere entiteiten inhoudt. Een centrale tegenpartij moet over adequate procedures en mechanismen beschikken om op te treden wanneer een clearinglid in gebreke blijft. Om het besmettingsrisico van het in gebreke blijven tot een minimum te beperken, moet de centrale tegenpartij strikte deelnamevereisten invoeren, passende initiële margins innen en een wanbetalingsfonds en andere financiële middelen aanhouden om potentiële verliezen te dekken. Centrale tegenpartijen moeten in de allereerste plaats voor een solide risicobeheer blijven zorgen. Niettemin kunnen de kenmerken van dit risicobeheer worden aangepast aan de specifieke activiteiten en risicoprofielen van de cliënten van de clearingleden, en indien dit gepast wordt geacht kunnen tot de zeer liquide activa die als zekerheden mogen worden aanvaard, ten minste kasmiddelen en overheidsobligaties worden gerekend, na toepassing van een passende haircut. (37 bis) De risicobeheerstrategieën van centrale tegenpartijen moeten gedegen zijn en risico's mogen daarbij niet worden afgewenteld op de belastingbetaler. (37 ter) De Raad voor Financiële Stabiliteit heeft centrale tegenpartijen aangemerkt als instellingen die van groot belang zijn voor het systeem. Op internationaal niveau noch binnen de Unie is er sprake van een gemeenschappelijke praktijk met betrekking tot de voorwaarden waaronder centrale tegenpartijen toegang krijgen tot liquiditeitsfaciliteiten van centrale banken of een vergunning als kredietinstelling nodig hebben. Als gevolg van de toepassing van de bij deze verordening vastgestelde clearingverplichting kan het belang van centrale tegenpartijen voor het systeem evenals de behoefte aan liquiditeit toenemen. Er moet derhalve bij de Commissie op worden aangedrongen om rekening te houden met de resultaten van lopende werkzaamheden tussen centrale banken, om in samenwerking met het ESCB te beoordelen of er maatregelen moeten worden getroffen teneinde de toegang van centrale tegenpartijen tot liquiditeitsfaciliteiten van centrale banken in één of meer valuta te vergemakkelijken, en om hierover verslag uit te brengen aan het Europees Parlement en de Raad. (38) Verzoeken om bijstorting van extra zekerheden (margin calls) en surpluspercentages (haircuts) op als zekerheid aanvaarde activa kunnen procyclische effecten hebben. Centrale tegenpartijen, bevoegde autoriteiten en de ESMA moeten bijgevolg maatregelen nemen om de mogelijke procyclische effecten van door centrale tegenpartijen gehanteerde risicobeheerpraktijken te voorkomen en te reguleren, zodanig dat het gezonde karakter en de financiële veiligheid van een centrale tegenpartij niet negatief worden beïnvloed. (39) Het beheer van uitzettingen is een essentieel onderdeel van het clearingproces. Om clearingdiensten in het algemeen te verrichten, moet toegang worden verleend tot en gebruik kunnen worden gemaakt van relevante prijsberekeningsbronnen. Deze prijsberekeningsbronnen dienen onder meer de bronnen te omvatten die verband houden met de indexen die als referentie-index voor derivaten of andere financiële instrumenten worden gebruikt. (40) Margins zijn de eerste verdedigingslinie voor een centrale tegenpartij. Hoewel centrale tegenpartijen de ontvangen margins veilig en voorzichtig dienen te beleggen, moeten zij zich in het bijzonder inspannen voor adequate bescherming van de margins teneinde te waarborgen dat deze tijdig worden gerestitueerd aan niet in gebreke blijvende clearingleden of, indien de centrale tegenpartij die deze margins heeft geïnd in gebreke blijft, aan een centrale tegenpartij waarmee een interoperabiliteitsregeling is getroffen. (40 bis) Toegang tot adequate liquide middelen is voor een centrale tegenpartij van essentieel belang. Dergelijke liquiditeit kan het resultaat zijn van toegang tot liquiditeit van de centrale bank of kredietwaardige en betrouwbare commerciële bankliquiditeit, of een combinatie van beide. (41) De Europese Gedragscode voor clearing en afwikkeling van 7 november 2006 (20) heeft een vrijwillig kader gecreëerd voor het tot stand brengen van verbanden tussen centrale tegenpartijen en transactieregisters. De transactieverwerkende sector blijft echter langs nationale scheidslijnen opgesplitst, hetgeen grensoverschrijdende transacties duurder maakt en harmonisatie belemmert. Het is daarom noodzakelijk de voorwaarden vast te stellen voor het tot stand brengen van interoperabiliteitsregelingen tussen centrale tegenpartijen in zoverre dat deze regelingen de betrokken centrale tegenpartijen niet blootstellen aan risico's die niet passend worden beheerd. (42) Interoperabiliteitsregelingen kunnen, over het algemeen, een belangrijk instrument vormen om de transactieverwerkingsmarkt binnen de Unie verder te integreren en er dient in dit verband regelgeving te worden opgesteld. Interoperabiliteitsregelingen kunnen de centrale tegenpartijen echter aan bijkomende risico's blootstellen. Gezien de bijkomende complexiteit die met een interoperabiliteitsregeling tussen otc-derivatencontracten clearende centrale tegenpartijen gepaard gaat, is het in dit stadium passend een wachtperiode van drie jaar in te stellen tussen de verlening van de vergunning voor derivatenclearing en de mogelijke aanvraag van een interoperabiliteitsvergunning, en het toepassingsgebied van vervolgens getroffen interoperabiliteitsregelingen tot contante effecten te beperken. Uiterlijk op 30 september 2014 dient de ESMA evenwel een rapport aan de Commissie voor te leggen over de vraag of en wanneer het passend is het toepassingsgebied tot andere financiële instrumenten uit te breiden. (43) De transactieregisters verzamelen gegevens voor reguleringsdoeleinden die relevant zijn voor de autoriteiten in alle lidstaten. De ESMA dient de verantwoordelijkheid op zich te nemen voor de registratie en de intrekking van de registratie van, alsmede voor het toezicht op transactieregisters. (44) Aangezien de regelgevers, centrale tegenpartijen en andere marktdeelnemers zich verlaten op de door de transactieregisters bewaarde gegevens, is het noodzakelijk ervoor te zorgen dat deze transactieregisters onderworpen zijn aan strikte vereisten met betrekking tot het bijhouden van registers en gegevensbeheer. (45) Transparantie van de prijzen en vergoedingen in verband met de door de centrale tegenpartijen , hun leden en transactieregisters verleende diensten is noodzakelijk om de marktdeelnemers in staat te stellen een goed gefundeerde keuze te maken. (45 bis) Binnen de sector financiële diensten en derivatencontracten zijn er gebieden waar commerciële en intellectuele-eigendomsrechten een rol kunnen spelen. In gevallen waarin deze rechten betrekking hebben op producten of diensten waarop de normen van de financiële sector zijn gebaseerd of die als zodanig fungeren, moeten op basis van evenredige, eerlijke, redelijke en niet-discriminerende voorwaarden („FRAND-voorwaarden”) licenties beschikbaar worden gemaakt. (46) De ESMA moet aan de Commissie kunnen voorstellen dwangsommen op te leggen. Deze dwangsommen moeten ten doel hebben dat een door de ESMA vastgestelde overtreding wordt beëindigd, dat de door de ESMA opgevraagde informatie volledig en correct wordt verstrekt of dat transactieregisters, centrale tegenpartijen, hun leden of andere personen zich aan een onderzoek onderwerpen. Bovendien moet, ter afschrikking en om de transactieregisters, centrale tegenpartijen en hun leden te dwingen aan deze verordening te voldoen, de Commissie tevens in staat zijn naar aanleiding van een verzoek van de ESMA geldboetes op te leggen wanneer specifieke bepalingen van deze verordening opzettelijk of uit onachtzaamheid zijn geschonden. De geldboete dient een afschrikkende werking te hebben en evenredig te zijn met de aard en de ernst van de inbreuk, de duur van de inbreuk en de economische draagkracht van het transactieregister , de centrale tegenpartij of het lid in kwestie. (47) Om doeltreffend toezicht op de transactieregisters , de centrale tegenpartijen en hun leden uit te oefenen, moet de ESMA het recht hebben onderzoeken en inspecties ter plaatse te verrichten. (48) Het is essentieel dat de lidstaten en de ESMA het recht op privacy van natuurlijke personen met betrekking tot de verwerking van persoonsgegevens beschermen overeenkomstig Richtlijn 95/46/EG van het Europees Parlement en de Raad van 24 oktober 1995 betreffende de bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens en betreffende het vrije verkeer van die gegevens (21) . (49) Het is belangrijk om de internationale convergentie van de vereisten voor centrale tegenpartijen en transactieregisters te waarborgen. Deze verordening volgt de door het CPSS-IOSCO en het ESCB-CESR ontwikkelde aanbevelingen en creëert een Uniekader waarin de centrale tegenpartijen veilig kunnen opereren. De ESMA moet deze ontwikkelingen in overweging nemen bij de opstelling van de technische regelgevingsnormen alsook bij de opstelling van de in deze verordening voorziene richtsnoeren en aanbevelingen. (50) De bevoegdheid om in overeenstemming met artikel 290 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie handelingen vast te stellen en de bevoegdheid om technische regelgevingsnormen overeenkomstig de artikelen 10 tot en met 14 van Verordening (EU) nr. 1095/2010 goed te keuren, moeten aan de Commissie worden gedelegeerd ten aanzien van de gegevens die moeten worden opgenomen in de kennisgeving aan de ESMA alsook in het register en de criteria voor het besluit van de ESMA betreffende inaanmerkingkoming voor de clearingverplichting, ten aanzien van de informatie- en clearingdrempel, de maximumtermijn met betrekking tot het contract, de liquiditeit, de minimale inhoud van de bestuursregels, de nadere regels voor het bijhouden van een register, de minimale inhoud van het bedrijfscontinuïteitsplan en de gegarandeerde diensten, de percentages en het tijdsbestek voor de marginvereisten, extreme marktomstandigheden, zeer liquide zekerheid en haircuts, zeer liquide financiële instrumenten en concentratiegrenzen, de nadere regels voor de uitvoering van tests, de nadere regels met betrekking tot de aanvraag door een transactieregister van registratie bij de ESMA, geldboetes en de nadere regels inzake de informatie die een transactieregister beschikbaar moet stellen, zoals in deze verordening bedoeld. Bij de vaststelling van de gedelegeerde handelingen moet de Commissie gebruik maken van de expertise van de betrokken ETA's (de ESMA, de EBA en de EIOPA). Gezien de expertise van de ESMA betreffende kwesties in verband met effecten en effectenmarkten dient de ESMA een centrale rol te spelen bij het adviseren van de Commissie over de opstelling van de gedelegeerde handelingen. De ESMA dient evenwel, indien nodig, advies in te winnen bij de EBA en de EIOPA . [Am. 16] (50 bis) In het kader van de voorbereidingen voor het opstellen van de technische richtsnoeren en de technische regelgevingsnormen, en met name bij vaststelling van de in deze verordening opgenomen clearingdrempel voor niet-financiële tegenpartijen, dient de ESMA openbare hoorzittingen te organiseren om marktdeelnemers te raadplegen. (51) Om te zorgen voor eenvormige voorwaarden voor de uitvoering van deze verordening, moeten aan de Commissie uitvoeringsbevoegdheden worden verleend. Deze bevoegdheden moeten worden uitgeoefend overeenkomstig Verordening (EU) nr. 182/2011 van het Europees Parlement en van de Raad van 16 februari 2011 tot vaststelling van de algemene voorschriften en beginselen die van toepassing zijn op de wijze waarop de lidstaten de uitoefening van de uitvoeringsbevoegdheden door de Commissie controleren (22) . [Am. 17] (52) Aangezien de doelstellingen van deze verordening, namelijk de vaststelling van uniforme vereisten voor otc-derivatencontracten en de vaststelling van uniforme vereisten voor de uitvoering van activiteiten van centrale tegenpartijen en transactieregisters, niet op bevredigende wijze door de lidstaten kunnen worden verwezenlijkt en derhalve wegens de beoogde reikwijdte beter op het niveau van de Unie kunnen worden bewerkstelligd, kan de Unie, overeenkomstig het in artikel 5 van het Verdrag betreffende de Europese Unie neergelegde subsidiariteitsbeginsel, maatregelen nemen. Overeenkomstig het in hetzelfde artikel neergelegde evenredigheidsbeginsel gaat deze verordening niet verder dan nodig is om genoemde doelstellingen te verwezenlijken. (53) Gezien de regels betreffende interoperabele systemen werd het passend geacht Richtlijn 98/26/EG te wijzigen om de rechten te beschermen van een systeemexploitant die aan een ontvangende systeemexploitant een zakelijke zekerheid verstrekt ingeval er tegen die ontvangende systeemexploitant een insolventieprocedure wordt ingeleid. (53 bis) Teneinde coherente en effectieve wetgeving te waarborgen en als gevolg van de nauwe banden tussen de handel en de transactieverwerkende sector, dient deze verordening in overeenstemming te worden gebracht met Richtlijn 2004/39/EG, waarin de passende vereisten worden vastgesteld die van toepassing zijn op handelsplatformen waar transacties met derivaten als bedoeld in de verordening betreffende de Europese marktinfrastructuur worden uitgevoerd. Deze vereisten kunnen onder meer betrekking hebben op transparantie, toegang, de uitvoering van opdrachten, toezicht, robuustheid en de veiligheid van het systeem, alsmede op andere noodzakelijke vereisten. (53 ter) De verkoop van complexe derivatenproducten aan lokale overheidsinstanties verdient bijzondere aandacht. De Commissie dient bij de komende herziening van Richtlijn 2004/39/EG specifieke voorstellen te doen om de bezorgdheid hieromtrent weg te nemen. Deze voorstellen dienen onder meer specifieke zorgvuldigheids-, informatie- en openbaarmakingsvereisten te omvatten. HEBBEN DE VOLGENDE VERORDENING VASTGESTELD: Titel I Onderwerp, toepassingsgebied en definities Artikel 1 Onderwerp en toepassingsgebied 1. Bij deze verordening worden uniforme vereisten voor derivatencontracten , specifieke bepalingen om de transparantie en het risicobeheer van de otc-derivatenmarkt te verbeteren, evenals uniforme vereisten voor de uitvoering van de activiteiten van centrale tegenpartijen en transactieregisters, vastgesteld . Met het oog op een consistente toepassing van deze verordening stelt de ESMA ontwerp technische regelgevingsnormen op waarin richtsnoeren worden vastgesteld voor de uitlegging en toepassing, in de zin van deze verordening, van de punten 4 tot en met 10 van deel C van bijlage I bij Richtlijn 2004/39/EG. De ESMA legt deze ontwerp technische regelgevingsnormen uiterlijk op 30 juni 2012 voor aan de Commissie. Aan de Commissie wordt de bevoegdheid gedelegeerd de in de tweede alinea bedoelde technische reguleringsnormen overeenkomstig de artikelen 10 tot en met 14 van Verordening (EU) nr. 1095/2010 vast te stellen. [Am. 18] 2. Deze verordening is van toepassing op centrale tegenpartijen en hun clearingleden , financiële tegenpartijen en transactieregisters. Zij is op niet-financiële tegenpartijen van toepassing indien daarin is voorzien. 3. Titel V is uitsluitend van toepassing op effecten en geldmarktinstrumenten als gedefinieerd in artikel 4, lid 1, punt 18, onder a) en b), en punt 19, van Richtlijn 2004/39/EG. 4. De clearingverplichtingen van deze verordening zijn niet van toepassing op: 4 bis. Verdere uitzonderingen op deze verordening dienen op basis van internationale normen en gelijkwaardige sectorspecifieke Unieregelingen te worden vastgesteld bij een specifieke verordening van het Europees Parlement en de Raad. Artikel 2 Definities 1. In deze verordening wordt verstaan onder: Een situatie waarbij twee of meer natuurlijke of rechtspersonen via een zeggenschapsband duurzaam zijn verbonden met een en dezelfde persoon wordt eveneens als een nauwe band tussen deze personen beschouwd. 2. Ten einde een consistente toepassing van lid 1, punt 22 bis, te waarborgen, stelt de ESMA ontwerp technische regelgevingsnormen op ter nadere bepaling van de criteria volgens welke ondernemingen die in derde landen zijn gevestigd als clearing-tegenpartijen van derde landen moeten worden beschouwd. De ESMA legt deze ontwerp technische regelgevingsnormen uiterlijk op 30 juni 2012 voor aan de Commissie. Aan de Commissie wordt de bevoegdheid gedelegeerd de in de eerste alinea bedoelde technische regelgevingsnormen overeenkomstig de artikelen 10 tot en met 14 van Verordening (EU) nr. 1095/2010 vast te stellen. [Am. 19] Titel II Clearing, rapportage en inperking van het risico van otc-derivaten Artikel 3 Clearingverplichtingen 1. Een financiële tegenpartij of een niet-financiële tegenpartij als bedoeld in artikel 7, lid 2, cleart bij de betrokken centrale tegenpartijen die zijn opgenomen in het register als bedoeld in artikel 4, lid 4, alle met andere financiële tegenpartijen of niet-financiële tegenpartijen als bedoeld in artikel 7, lid 2, gesloten otc-derivatencontracten die op grond van artikel 4 geacht worden in aanmerking te komen. Deze clearingverplichting is tevens van toepassing op de financiële tegenpartijen en de niet-financiële tegenpartijen als bedoeld in de eerste alinea die in aanmerking komende otc-derivatencontracten met clearing-tegenpartijen uit derde landen aangaan. De clearingverplichting is niet van toepassing op otc-contracten die zijn aangegaan vóór de datum waarop de clearingverplichting voor de betreffende klasse van derivaten in werking treedt. Deze clearingverplichting is van toepassing op alle otc-derivatencontracten die, na bekendmaking van het desbetreffende besluit van de ESMA overeenkomstig artikel 4, lid 2, onder a), zijn geclassificeerd als voor de clearingverplichting in aanmerking komende derivaten. 1 bis. De clearingverplichting is niet van toepassing op derivatencontracten tussen dochterondernemingen van dezelfde moederonderneming of tussen een moederonderneming en een dochteronderneming. Voor de toepassing van deze bepaling worden onder „moederondernemingen” en „dochterondernemingen” ondernemingen verstaan als omschreven in de desbetreffende EU-voorschriften. Deze ontheffing laat de rapportageverplichting ingevolge artikel 6 en de verplichtingen inzake risicolimiteringstechnieken als bedoeld in artikel 8 onverlet. De ontheffing is uitsluitend van toepassing wanneer de betrokken moederonderneming de bevoegde autoriteit van de lidstaat van herkomst vooraf schriftelijk heeft medegedeeld dat zij voornemens is van de ontheffing gebruik te maken. De melding vindt uiterlijk dertig kalenderdagen voor het beoogde gebruik van de ontheffing plaats. De bevoegde autoriteit ziet erop toe dat de ontheffing alleen wordt toegepast op derivatencontracten die aan de volgende voorwaarden voldoen: 2. Teneinde aan de in lid 1 vermelde clearingverplichting te voldoen, dienen de financiële tegenpartijen en de niet-financiële tegenpartijen als bedoeld in artikel 7, lid 2, clearinglid te worden of hun transacties te clearen bij de centrale tegenpartij via een beleggingsonderneming of een kredietinstelling overeenkomstig de in Richtlijn 2004/39/EG vervatte vereisten. Artikel 4 Inaanmerkingkoming voor de clearingverplichting 1. Wanneer een bevoegde autoriteit aan een centrale tegenpartij een vergunning heeft verleend voor de clearing van een klasse van derivaten ingevolge artikel 10 of 11 stelt zij de ESMA onverwijld van die vergunning in kennis en vraagt zij om een besluit over de inaanmerkingkoming voor de clearingverplichting als bedoeld in artikel 3. 1 bis. Wanneer een in een derde land gevestigde centrale tegenpartij erkend is overeenkomstig artikel 23, deelt de bevoegde autoriteit van het derde land de ESMA in overeenstemming met de in artikel 23, lid 4, bedoelde samenwerkingsovereenkomsten mede voor welke klassen van derivatencontracten de centrale tegenpartij het recht is verleend om clearingdiensten te verrichten ten behoeve van clearingleden en/of cliënten die in de Unie zijn gevestigd. 2. De ESMA richt na ontvangst van de kennisgeving en het verzoek als bedoeld in lid 1 binnen zes maanden een besluit tot de verzoekende bevoegde autoriteit waarin worden vermeld: Alvorens een besluit te nemen, houdt de ESMA een openbare raadpleging met de marktdeelnemers en met hen die geen marktdeelnemers zijn, maar kennis hebben van of geïnteresseerd zijn in het onderwerp, en neemt zij contact op met de bevoegde autoriteiten van derde landen. Binnen een maand verschijnt een samenvatting van deze raadplegingen. Extra informatie over de openbare raadplegingen en over andere raadplegingen is op verzoek beschikbaar. [Am. 21] 2 bis. De ESMA bepaalt op eigen initiatief, overeenkomstig de in lid 3 vastgestelde criteria en na een openbare raadpleging, in overleg met het ESRB en in voorkomend geval met de toezichthoudende autoriteiten van de betrokken derde landen, welke klassen van derivatencontracten, waarvoor echter nog geen centrale tegenpartij een vergunning heeft ontvangen, geacht moeten worden voor de clearingverplichting in aanmerking te komen, en zij stelt de Commissie hiervan in kennis. Nadat zij een dergelijke klasse van derivatencontracten heeft bepaald, doet de ESMA een oproep tot het indienen van voorstellen voor de clearing van de bedoelde derivatencontracten. 3. De ESMA baseert haar besluit op de volgende criteria: █ Bij de toepassing van bovenstaande criteria houdt de ESMA rekening met de internationale consensus. Alvorens een besluit te nemen, houdt de ESMA een openbare raadpleging en overlegt zij in voorkomend geval met de bevoegde autoriteiten van derde landen. 4. De ESMA publiceert elk besluit overeenkomstig lid 2 onverwijld in een register. Dit register bevat de in aanmerking komende klassen van derivaten en de centrale tegenpartijen die over een vergunning beschikken voor de clearing hiervan. De ESMA actualiseert het register regelmatig. De ESMA toetst regelmatig haar besluiten en wijzigt deze indien nodig. 5. Op eigen initiatief en in overleg met het ESRB stelt de ESMA de klasse van derivatencontracten vast die in haar openbare register moet worden opgenomen en in aanmerking komt voor de clearingverplichting , maar waarvoor nog geen centrale tegenpartij een vergunning heeft ontvangen, en zij brengt de Commissie daarvan in kennis. Na vaststelling van een dergelijke categorie of klasse van derivaten publiceert de ESMA een oproep aan centrale tegenpartijen tot het ontwikkelen van voorstellen voor de clearing van die categorie of klasse en publiceert zij een lijst van categorieën en klassen van derivaten waarvoor een dergelijke oproep is gedaan. 5 bis. Een klasse van derivaten komt niet langer in aanmerking voor de clearingverplichting indien er geen centrale tegenpartij meer is die een vergunning heeft of door de ESMA is erkend als bevoegd om die derivatenklasse in overeenstemming met de bepalingen van deze verordening te clearen, of indien geen centrale tegenpartij bereid is deze klasse van derivaten te clearen. 6. Ten einde een consistente toepassing van dit artikel te waarborgen, stelt de ESMA ontwerp technische regelgevingsnormen op waarin het volgende wordt gespecificeerd: Aan de hand van de in lid 4 bedoelde gegevens moet ten minste correct en ondubbelzinnig zijn vast te stellen welke klasse van derivaten aan de clearingverplichting is onderworpen. De ESMA legt deze ontwerpen van technische regelgevingsnormen uiterlijk op 30 juni 2012 voor aan de Commissie. Aan de Commissie wordt de bevoegdheid gedelegeerd de in de eerste alinea bedoelde technische regelgevingsnormen overeenkomstig de artikelen 10 tot en met 14 van Verordening (EU) nr. 1095/2010 vast te stellen . Alvorens een besluit onder paragraaf 1 te nemen, houdt de ESMA een openbare hoorzitting met de marktdeelnemers . [Am. 20] Artikel 4 bis Ter bevordering van een doeltreffende en samenhangende mondiale reglementering van derivatencontracten kan de Commissie voorstellen aan de Raad voorleggen voor een passend onderhandelingsmandaat met het oog op de totstandbrenging van een overeenkomst over doeltreffende gelijkwaardige wetgeving betreffende transacties die in een derde land worden uitgevoerd door financiële tegenpartijen en niet-financiële tegenpartijen als bedoeld in artikel 7. Artikel 4 ter Openbaar register 1. Ten behoeve van de toepassing van de clearingverplichting creëert en beheert de ESMA een openbaar register. Het register is toegankelijk voor het publiek op de website van de ESMA. 2. In dit register wordt ten minste het volgende vermeld: 3. Wanneer een bevoegde autoriteit of de betrokken bevoegde autoriteit van een derde land een vergunning tot het clearen van een bepaalde klasse van derivaten heeft ingetrokken, verwijdert de ESMA de betreffende centrale tegenpartij onverwijld uit het register voor wat betreft die klasse van derivaten. 4. Het register wordt regelmatig door de ESMA geactualiseerd. 5. Ten einde een consistente toepassing van lid 1, punt 22 bis, te waarborgen, kan de ESMA ontwerp technische regelgevingsnormen opstellen ter nadere bepaling van de criteria volgens welke ondernemingen die in derde landen zijn gevestigd als clearing-tegenpartijen van derde landen moeten worden beschouwd. De ESMA legt deze ontwerp technische regelgevingsnormen uiterlijk op 30 juni 2012 voor aan de Commissie. Aan de Commissie wordt de bevoegdheid gedelegeerd de in de eerste alinea bedoelde technische regelgevingsnormen overeenkomstig de artikelen 10 tot en met 14 van Verordening (EU) nr. 1095/2010 vast te stellen. [Am. 19] Artikel 5 Toegang tot een centrale tegenpartij 1. Een centrale tegenpartij die over een vergunning beschikt om in aanmerking komende otc-derivatencontracten te clearen, aanvaardt deze contracten te zullen clearen op een transparante, eerlijke en niet-discriminerende basis, ongeacht de plaats van uitvoering, en indien mogelijk op basis van internationale open sectornormen, voor zover dit de risicobeperking niet negatief beïnvloedt . Teneinde discriminerende praktijken te voorkomen, aanvaarden centrale tegenpartijen op verschillende platformen uitgevoerde transacties te clearen voor zover deze platformen voldoen aan de operationele, technische en juridische vereisten die door de centrale tegenpartij zijn vastgesteld of hierop van toepassing zijn, alsook zijn vereisten inzake toegang en risicobeheersing ongeacht de contractdocumenten op basis waarvan de partijen de oct-derivatentransactie in kwestie hebben gesloten. 1 bis. De centrale tegenpartij geeft het handelsplatform dat om een vergunning voor clearing van een otc-derivatencontract verzoekt een duidelijk negatief of positief antwoord binnen drie maanden na indiening van dat verzoek. Indien een centrale tegenpartij de clearing van een otc-derivatencontract van een handelsplatform afwijst, dient het handelsplatform hieromtrent een volledig gemotiveerde en goed onderbouwde toelichting te ontvangen. Na afwijzing van een verzoek kan het handelsplatform na een termijn van ten minste drie maanden een nieuw verzoek om toegang indienen. Eventuele meningsverschillen tussen de bevoegde autoriteiten worden door de ESMA geschikt in overeenstemming met artikel 19 van Verordening (EU) nr. 1095/2010. 1 ter. Ten behoeve van de verslaglegging aan de Commissie en het Europees Parlement waarnaar wordt verwezen in artikel 68, houdt de ESMA toezicht op de toegang tot centrale tegenpartijen en op de gevolgen van bepaalde praktijken voor het concurrentievermogen, inclusief het gebruik van exclusieve licentiepraktijken. Artikel 6 Rapportageverplichting 1. Alle derivatencontracten worden gerapporteerd aan een overeenkomstig artikel 51 geregistreerd transactieregister. Tegenpartijen rapporteren de gegevens betreffende elk derivatencontract dat zij hebben aangegaan en elke materiële wijziging , novatie of beëindiging van het contract. De gegevens worden uiterlijk op de werkdag na de sluiting , de wijziging, de novatie, of de beëindiging van het contract gerapporteerd , behalve wanneer anders is bepaald in de overeenkomstig lid 5 vastgestelde handelingen . De overeengekomen beëindiging van een contract of het verstrijken van de looptijd wordt - in tegenstelling tot een vroegtijdige beëindiging ervan - niet als een wijziging beschouwd. Informatie met betrekking tot derivatentransacties worden uiterlijk één werkdag na de uitvoering van een transactie of een latere wijziging gerapporteerd. Als „werkdag” gelden in dit geval dagen die voor beide partijen bij het contract en, indien het contract wordt gecleard door een centrale tegenpartij, ook voor de betrokken centrale tegenpartij, werkdagen zijn. Voor een periode van vijf jaar bewaren zij alle nodige gegevens voor verslaglegging. De in de eerste alinea bedoelde rapportage kan namens de oorspronkelijke tegenpartijen door derden worden verricht, mits wordt gewaarborgd dat de contractgegevens niet dubbel worden gerapporteerd. Bij het clearen van de derivatencontracten ingevolge de clearingverplichting voldoet de ctp aan de in de eerste alinea bedoelde rapportageverplichtingen. Wanneer derivatencontracten worden onderworpen aan een transactiebundelingsproces, worden de in de eerste alinea bedoelde rapportageverplichtingen vervuld door de exploitant die de transactiebundelingsdienst verricht. De ESMA krijgt de bevoegdheid om te onderzoeken of voor otc-derivatencontracten met terugwerkende kracht een rapportageverplichting kan worden ingevoerd indien de desbetreffende gegevens voor de toezichthoudende autoriteiten van essentieel belang zijn. De ESMA houdt bij het nemen van haar besluit rekening met de volgende criteria: Alvorens een besluit te nemen, houdt de ESMA een openbare hoorzitting met de marktdeelnemers. [Am. 14] ▌ [Am. 15] 2. Alle verslaglegging geschiedt, indien mogelijk, op basis van internationale open sectornormen. 3. Een aan de rapportageverplichting onderworpen tegenpartij mag de rapportage van de gegevens betreffende het derivatencontract aan de andere tegenpartij of een derde delegeren. Een tegenpartij die namens een andere tegenpartij alle gegevens betreffende een contract aan een transactieregister rapporteert, mag niet worden geacht een bij dat contract of een bij enige wettelijke, regelgevende of administratieve bepaling opgelegde openbaarmakingsbeperking te overtreden. De rapporterende entiteit, haar bestuurders of werknemers of andere namens haar optredende personen dragen geen uit die openbaarmaking voortvloeiende aansprakelijkheid. 4. Teneinde de consistente toepassing van dit artikel te waarborgen, stelt de ESMA, in samenwerking met de EBA, het ESCB en het ESRB, ontwerp technische regelgevingsnormen op ter nadere bepaling van de gegevens in en het type van de in lid 1 en lid 2 bedoelde rapportage, voor de verschillende klassen, groepen of categorieën van derivaten alsmede voor een eventuele inwerkingtreding met terugwerkende kracht, met inbegrip van de modaliteiten voor back loading en de rapportage van elektronisch geregistreerde transacties voor alle derivaten, alsmede criteria en voorwaarden voor de rapportage met terugwerkende kracht van gegevens betreffende uitstaande derivatencontracten die voor de inwerkingtreding van de verordening zijn gesloten . In die rapportage wordt ten minste het volgende vermeld: De ESMA legt, in samenwerking met de EBA, de EIOPA en het ESRB, deze ontwerp technische regelgevingsnormen uiterlijk op 30 juni 2012 aan de Commissie voor. Wanneer de ontwerpen van technische regelgevingsnormen betrekking hebben op groothandelstransacties in energieproducten in de zin van Verordening (EU) nr. …/2011 van het Europees Parlement en de Raad betreffende de integriteit en transparantie van de energiemarkt (26) (27) , raadpleegt de ESMA het Agentschap voor de samenwerking tussen energieregulators (ACER). Aan de Commissie wordt de bevoegdheid gedelegeerd de in de eerste alinea bedoelde technische regelgevingsnormen overeenkomstig de artikelen 10 tot en met 14 van Verordening (EU) nr. 1095/2010 goed te keuren. 4 bis. Als leidraad bij het opstellen van de technische regelgevingsnormen gebruikt de ESMA onder meer de vereiste rapportagegegevens zoals vermeld in tabel 1 van bijlage I bij Verordening (EG) nr. 1287/2006 van de Commissie tot uitvoering van Richtlijn 2004/39/EG. 5. Teneinde uniforme voorwaarden voor de toepassing van de leden 1 en 2 te waarborgen, stelt de ESMA, in samenwerking met de EAB, de EIOPA en het ESRB, ontwerp technische uitvoeringsnormen op om voor de verschillende klassen van derivaten het formaat en de frequentie van de rapportages als bedoeld in de leden 1 en 2 te bepalen. De ESMA legt deze ontwerp technische uitvoeringsnormen uiterlijk op 30 juni 2012 voor aan de Commissie. Wanneer de ontwerpen van technische regelgevingsnormen betrekking hebben op groothandelstransacties in energieproducten in de zin van Verordening (EU) nr. …/2011 betreffende de integriteit en transparantie van de energiemarkt (28) , raadpleegt de ESMA het Agentschap voor de samenwerking tussen energieregulators (ACER). Aan de Commissie wordt de bevoegdheid verleend de in de eerste alinea bedoelde ontwerpen van technische uitvoeringsnormen vast te stellen overeenkomstig artikel 15 van Verordening (EU) nr. 1095/2010 . Artikel 7 Niet-financiële tegenpartijen 1. ▌ Een niet-financiële tegenpartij is onderworpen aan de in artikel 6, lid 1, uiteengezette rapportageverplichting. 2. Wanneer een niet-financiële tegenpartij posities in otc-derivatencontracten inneemt waarbij de gemiddelde lopende positie over een periode van 50 werkdagen de op grond van lid 3, onder b), te bepalen drempel overschrijdt , dient zij aan de in artikel 3 vastgestelde clearingverplichting te worden onderworpen. De clearingverplichting blijft van kracht zolang de nettoposities en uitzettingen van de niet-financiële tegenpartij in otc-derivatencontracten de clearingdrempel overschrijden en wordt opgeheven wanneer deze nettoposities en uitzettingen gedurende een nader te bepalen periode onder de clearingdrempel blijven. De overeenkomstig artikel 48 van Richtlijn 2004/39/EG aangewezen bevoegde autoriteit waarborgt dat de in de eerste alinea opgenomen verplichting wordt nagekomen. De in alinea 1 vermelde ontheffing van de clearingverplichting moet binnen zes maanden na inwerkingtreding van de clearingverplichting zijn voltooid. 2 bis. Bij de berekening van de in lid 2 bedoelde posities wordt geen rekening gehouden met de door een niet-financiële tegenpartij aangegane otc-derivatencontracten waarvan objectief kan worden vastgesteld dat zij rechtstreeks met de afdekking van commerciële bedrijvigheid of financiering van schatkistpapier van die tegenpartij verband houden. 3. Teneinde een consistente toepassing van dit artikel te waarborgen, stelt de ESMA, na overleg met het ESRB en andere relevante autoriteiten, ontwerp technische regelgevingsnormen op,waarin het volgende wordt gespecificeerd: ▌ Bij de bepaling van deze drempels wordt rekening gehouden met de systeemrelevantie van de som van de nettoposities en -uitzettingen per tegenpartij per klasse van derivaten. De ESMA legt, na overleg met de EBA, het ESRB en andere relevante autoriteiten, uiterlijk op 30 juni 2012 deze ontwerp technische regelgevingsnormen voor aan de Commissie. Aan de Commissie wordt de bevoegdheid gedelegeerd de in de eerste alinea bedoelde technische regelgevingsnormen overeenkomstig de artikelen 10 tot en met 14 van Verordening (EU) nr. 1095/2010 vast te stellen. ▌ Bij de voorbereiding van de vaststelling van de clearingdrempel en de criteria om te bepalen van welke otc-derivatencontracten objectief kan worden vastgesteld dat zij rechtstreeks met de commerciële bedrijvigheid of de financiering van schatkistpapier verband houden, organiseert de ESMA openbare raadplegingen en geeft zij de niet-financiële tegenpartijen gelegenheid hun standpunten kenbaar te maken. ▌ 5. De Commissie toetst, na overleg met de Europese toezichthoudende autoriteiten en andere relevante autoriteiten, geregeld de in lid 3 bedoelde drempels en wijzigt deze indien nodig. Artikel 8 Risicolimiteringstechnieken voor niet door een centrale tegenpartij geclearde otc-derivatencontracten 1. Financiële tegenpartijen of de in artikel 7, lid 2, bedoelde niet-financiële tegenpartijen die een niet door een centrale tegenpartij gecleard otc-derivatencontract aangaan, zien er met de nodige zorgvuldigheid op toe dat passende prudentiële procedures en regelingen worden ingevoerd om operationele, markt- en kredietrisico's te meten, te bewaken en te beperken, waaronder ten minste: a) adequate elektronische middelen om de tijdige bevestiging van de voorwaarden van het otc-derivatencontract te waarborgen; Financiële tegenpartijen en niet-financiële tegenpartijen als bedoeld in artikel 7, lid 2, dienen tegenpartijen de mogelijkheid van scheiding van de initiële margin bij sluiting van het contract te bieden . De ESMA controleert geregeld de activiteiten met betrekking tot niet voor clearing in aanmerking komende derivaten, teneinde mogelijke systeemrisico's die van een bepaalde klasse van contracten uitgaan, te kunnen opsporen. De ESMA neemt, na raadpleging van het ESCB, maatregelen om de verdere toename van het aantal contracten in die klasse te voorkomen. De bevoegde autoriteit en de ESMA zorgen ervoor dat de prudentiële procedures en regelingen erop zijn gericht regulatory arbitrage tussen geclearde en niet-geclearde derivatentransacties te voorkomen en rekening houden met de uit derivatencontracten voortvloeiende overdracht van risico's. De ESMA en de bevoegde autoriteiten evalueren de marginstandaarden teneinde regelgevingsarbitrage in overeenstemming met artikel 37 te voorkomen. 1 ter. In het geval van beleggingen in pensioenregelingen zoals bedoeld in Richtlijn 2003/41/EG of in een regeling die krachtens de wetgeving van de lidstaat wordt erkend als regeling voor de oudedagsvoorziening, wordt bij een veerkrachtige bilaterale verstrekking van zekerheden, gericht op risicobeperking, rekening gehouden met de kredietwaardigheid van de tegenpartij. De kapitaalvereisten in de prudentiële regelgeving dienen in overeenstemming te zijn met die voor centraal geclearde contracten. 2. Teneinde consistente toepassing van dit artikel te waarborgen, stelt de ESMA ontwerp technische regelgevingsnormen op, waarin richtsnoeren worden gegeven voor passende prudentiële procedures en regelingen en marginstandaarden als bedoeld in lid 1, en waarin de maximumtermijn tussen de sluiting van een otc-derivatencontract en de in lid 1, onder a), bedoelde bevestiging wordt gespecificeerd. De ESMA legt deze ontwerp technische regelgevingsnormen uiterlijk op 30 juni 2012 voor aan de Commissie. Aan de Commissie wordt de bevoegdheid gedelegeerd de in de eerste alinea bedoelde technische regelgevingsnormen overeenkomstig de artikelen 10 tot en met 14 van Verordening (EU) nr. 1095/2010 vast te stellen. 3. Teneinde een consistente toepassing van dit artikel te waarborgen, stellen de Europese toezichthoudende autoriteiten gemeenschappelijke ontwerp technische regelgevingsnormen op, waarin de regelingen en de zekerheids- en kapitaalsniveaus worden gespecificeerd die vereist zijn om aan lid 1, onder b), en de tweede alinea van lid 1 te voldoen. De Europese toezichthoudende autoriteiten leggen uiterlijk op 30 juni 2012 deze gemeenschappelijke ontwerp technische regelgevingsnormen aan de Commissie voor. Afhankelijk van het juridische karakter van de tegenpartij wordt aan de Commissie de bevoegdheid gedelegeerd om de in de eerste alinea bedoelde technische regelgevingsnormen vast te stellen overeenkomstig de artikelen 10 tot en met 14 van Verordening (EU) nr. 1093/2010, Verordening (EU) nr. 1094/2010 of Verordening (EU) nr. 1095/2010. ▌ Artikel 9 Sancties 1. De lidstaten stellen - daarbij rekening houdend met de mededeling van de Commissie van 8 december 2010 over de aanscherping van sanctieregelingen in de sector financiële diensten, en na raadpleging van de ESMA - de regels vast betreffende de sancties op overtredingen van de onder deze titel vermelde regels en nemen alle nodige maatregelen om ervoor te zorgen dat deze ten uitvoer worden gelegd. Deze sancties omvatten ten minste administratieve geldboetes. De voorziene sancties zijn doeltreffend, evenredig en hebben een afschrikkende werking. 2. De lidstaten zorgen ervoor dat de voor het toezicht op de financiële en, in voorkomend geval, niet-financiële tegenpartijen verantwoordelijke bevoegde autoriteiten elke wegens overtreding van de artikelen 3 tot en met 8 opgelegde sanctie openbaar maken, tenzij een dergelijke openbaarmaking de financiële markten ernstig in gevaar zou brengen of de betrokken partijen onevenredige schade zou toebrengen. De lidstaten publiceren op gezette tijden evaluatieverslagen over de effectiviteit van de toegepaste sanctieregels. Uiterlijk op 30 juni 2012 stellen de lidstaten de Commissie van de in lid 1 bedoelde regels in kennis. Zij stellen de Commissie onverwijld in kennis van eventuele latere wijzigingen van deze regels. 3. De Commissie verifieert, met behulp van de ESMA, dat de in lid 1 bedoelde administratieve sancties en de in artikel 7, leden 1 en 2, bedoelde drempels daadwerkelijk en consistent worden toegepast. 3 bis. Overtredingen van de onder deze titel opgenomen regels hebben geen invloed op de geldigheid van een otc-derivatencontract noch op de mogelijkheid van de betrokken partijen om naleving van de bepalingen van een otc-derivatencontract af te dwingen. Aan overtreding van de onder deze titel opgenomen regels kan geen enkel recht op schadevergoeding worden ontleend ten aanzien van een partij bij een otc-derivatencontract. Titel III Vergunningverlening aan en toezicht op centrale tegenpartijen Hoofdstuk 1 Voorwaarden en procedures voor vergunningverlening aan een centrale tegenpartij Artikel 10 Vergunningverlening aan een centrale tegenpartij 1. Indien een centrale tegenpartij die als rechtspersoon in de Unie is gevestigd en toegang heeft tot adequate liquiditeit voornemens is diensten en activiteiten te verrichten, vraagt zij een vergunning aan bij de bevoegde autoriteit van de lidstaat waar zij is gevestigd. Dergelijke liquiditeit kan het gevolg zijn van toegang tot liquiditeit van de centrale bank of tot kredietwaardige en betrouwbare commerciële bankliquiditeit, of een combinatie van beide. Toegang tot liquiditeit kan resulteren uit een overeenkomstig artikel 6 van Richtlijn 2006/48/EG of andere relevante regelingen verleende vergunning. 2. De vergunning is van kracht op het gehele grondgebied van de Unie. 3. De vergunning wordt de centrale tegenpartij uitsluitend voor met clearing verband houdende activiteiten verleend en specificeert welke diensten of activiteiten de centrale tegenpartij mag verrichten, met inbegrip van de klassen van financiële instrumenten die onder de vergunning ressorteren. 4. Een centrale tegenpartij dient te allen tijde aan de voorwaarden voor de initiële vergunning te voldoen. Een centrale tegenpartij stelt de bevoegde autoriteit zonder onnodige vertraging in kennis van eventuele materiële wijzigingen die van invloed zijn op de voorwaarden voor de initiële vergunning. 5. Teneinde een consistente toepassing van dit artikel te waarborgen, stelt de ESMA, na overleg met de EBA, ontwerp technische regelgevigsnormen op, waarin de criteria voor adequate liquiditeit als bedoeld in lid 1 worden gespecificeerd. De ESMA legt, in overleg met de EBA, deze ontwerp technische regelgevingsnormen uiterlijk op 30 juni 2012 voor aan de Commissie. Aan de Commissie wordt de bevoegdheid gedelegeerd de in de eerste alinea bedoelde technische regelgevingsnormen overeenkomstig de artikelen 10 tot en met 14 van Verordening (EU) nr. 1095/2010 vast te stellen . ▌ Artikel 11 Uitbreiding van activiteiten en diensten 1. Een centrale tegenpartij die haar bedrijvigheid tot niet onder de initiële vergunning vallende aanvullende diensten of activiteiten wenst uit te breiden, dient een verzoek in tot uitbreiding. De aanbieding van clearingdiensten in een andere valuta of in financiële instrumenten die wat betreft risicokenmerken aanzienlijk verschillen van die waarvoor aan de centrale tegenpartij reeds een vergunning is verleend, wordt als een uitbreiding van die vergunning beschouwd. Voor de uitbreiding van een vergunning wordt de procedure van artikel 13 gevolgd. 2. Wanneer een centrale tegenpartij haar werkzaamheden tot een andere lidstaat dan de lidstaat van vestiging wenst uit te breiden, stelt de bevoegde autoriteit van de lidstaat van vestiging de bevoegde autoriteit van die andere lidstaat daarvan onmiddellijk in kennis. Artikel 12 Kapitaalvereisten 1. Een centrale tegenpartij dient een permanent en beschikbaar initieel kapitaal van ten minste 10 miljoen EUR te hebben om een vergunning te kunnen ontvangen ingevolge artikel 10. 2. Het kapitaal samen met de ingehouden winst en reserves van een centrale tegenpartij dienen evenredig te zijn aan de omvang en de risico's die aan de activiteiten van een centrale tegenpartij zijn verbonden. Bovengenoemd kapitaal dient te allen tijde toereikend te zijn om een ordelijke liquidatie of herstructurering van de activiteiten gedurende een passend tijdsbestek te waarborgen en te garanderen dat een centrale tegenpartij adequaat tegen operationele en restrisico's is beschermd. 3. Teneinde een consistente toepassing van dit artikel te waarborgen, stelt de ESMA, in nauwe samenwerking met de ESCB en na overleg met de EBA, ontwerp technische regelgevingsnormen op,waarin de vereisten inzake het kapitaal, de ingehouden winst en de reserves van een centrale tegenpartij als bedoeld in lid 2 worden gespecificeerd, met inbegrip van de regelmaat waarmee en de termijn waarbinnen deze normen moeten worden bijgewerkt . De ESMA legt, in nauwe samenwerking met het ESCB en na overleg met de EBA, uiterlijk op 30 juni 2012 deze ontwerp technische regelgevingsnormen voor aan de Commissie. Aan de Commissie wordt de bevoegdheid gedelegeerd de in de eerste alinea bedoelde technische regelgevingsnormen overeenkomstig de artikelen 10 tot en met 14 van Verordening (EU) nr. 1095/2010 vast te stellen . Artikel 13 Procedure voor verlening en weigering van een vergunning 1. De bevoegde autoriteit verleent uitsluitend een vergunning wanneer zij er geheel van overtuigd is dat de aanvragende centrale tegenpartij voldoet aan alle in deze verordening opgenomen vereisten, alsook aan de vereisten die zijn vastgesteld op grond van Richtlijn 98/26/EG van het Europees Parlement en de Raad van 19 mei 1998 betreffende het definitieve karakter van de afwikkeling van betalingen en effectentransacties in betalings- en afwikkelingssystemen (29) , en op voorwaarde dat de ESMA het in artikel 15 bedoelde positief advies heeft uitgebracht . 2. Om de initiële vergunning te krijgen , verstrekt de aanvragende centrale tegenpartij alle informatie die nodig is om de bevoegde autoriteit in staat te stellen zich ervan te overtuigen dat de aanvragende centrale tegenpartij op het moment van de initiële vergunningverlening alle noodzakelijke regelingen heeft getroffen om haar in deze verordening vervatte verplichtingen na te komen. De bevoegde autoriteit geeft alle informatie die zij van de aanvragende centrale tegenpartij ontvangt onverwijld door aan de ESMA en het in artikel 14, lid 1, vermelde college. 3. Binnen vier maanden na indiening van een volledige aanvraag voor een initiële vergunning deelt de bevoegde autoriteit de aanvragende centrale tegenpartij schriftelijk mede of de vergunning is verleend. Binnen twee maanden na indiening van een volledige aanvraag voor de uitbreiding van activiteiten en diensten deelt de bevoegde autoriteit de aanvragende centrale tegenpartij schriftelijk mede of de vergunning is verleend. Artikel 14 Samenwerking 1. De bevoegde autoriteit van de lidstaat van vestiging van een centrale tegenpartij richt, in samenwerking met de ESMA, een college op om de in de artikelen 10, 11, 46 en 48 bedoelde taken uit te voeren. Het college wordt voorgezeten door de ESMA en bestaat uit niet meer dan zeven leden, waaronder de bevoegde autoriteit van de lidstaat van vestiging van de centrale tegenpartij, de autoriteit die verantwoordelijk is voor het toezicht op de centrale tegenpartij en de centrale banken die de belangrijkste valuta's van de geclearde financiële instrumenten uitgeven, evenals de voor het toezicht op de clearingleden van de centrale tegenpartij verantwoordelijke bevoegde autoriteiten die gevestigd zijn in de drie lidstaten die gezamenlijk de grootste bijdragen storten in het wanbetalingsfonds van de centrale tegenpartij als bedoeld in artikel 40. 2. Onverminderd de verantwoordelijkheden van de bevoegde autoriteiten ingevolge deze verordening, waarborgt het college: ▌ 3. De oprichting en functionering van het college zijn gebaseerd op een schriftelijke overeenkomst tussen alle leden ervan. In genoemde overeenkomst worden met name de praktische regelingen vastgesteld voor de samenwerking tussen de bevoegde autoriteit en de ESMA en kunnen taken worden bepaald die aan de bevoegde autoriteit van de lidstaat van vestiging van een centrale tegenpartij of aan de ESMA worden toevertrouwd. Indien een meerderheid van de leden van het college van mening is dat de bevoegde autoriteit van de lidstaat van vestiging van de centrale tegenpartij haar bevoegdheden niet op adequate wijze uitvoert en dat dit een gevaar vormt voor de financiële stabiliteit, neemt de ESMA een besluit over de vraag of zij het toezicht door de bevoegde autoriteit van de lidstaat van vestiging van de centrale tegenpartij toereikend acht en of de financiële stabiliteit in het geding is. Indien de ESMA het toezicht ontoereikend acht, kan zij de bevoegde autoriteiten corrigerende maatregelen opleggen overeenkomstig Verordening (EU) nr. 1095/2010. 3 bis. Teneinde een consistente toepassing van dit artikel te waarborgen, stelt de ESMA, in nauwe samenwerking met het ESCB en na overleg met de EBA, ontwerp technische regelgevingsnormen op, waarin de in artikel 14, lid 2, en artikel 15, lid 1, vermelde risicobeoordeling wordt gespecificeerd. De ESMA legt, in nauwe samenwerking met het ESCB en na overleg met de EBA, deze ontwerp technische regelgevingsnormen uiterlijk op 30 juni 2012 aan de Commissie voor. Aan de Commissie wordt de bevoegdheid gedelegeerd de in de eerste alinea bedoelde technische regelgevingsnormen overeenkomstig de artikelen 10 tot en met 14 van Verordening (EU) nr. 1095/2010 vast te stellen. Artikel 15 Advies van het college 1. Ten behoeve van de initiële vergunningverlening verricht de bevoegde autoriteit van de lidstaat waar de centrale tegenpartij is gevestigd een risicobeoordeling van de centrale tegenpartij en zij legt binnen vier maanden na indiening van een volledige aanvraag door de centrale tegenpartij een verslag aan de ESMA voor. 1 bis. Voor het verlenen van een vergunning voor uitbreiding van activiteiten en diensten voert de bevoegde autoriteit van de lidstaat waar de centrale tegenpartij is gevestigd een risicobeoordeling uit met betrekking tot de uitbreiding van door de centrale tegenpartij te verrichten activiteiten en diensten en zij legt binnen een maand een verslag aan het college voor. Op basis van dit verslag komt het college, binnen een maand na ontvangst ervan, tot een advies over de vraag of het niveau van de beoordeelde risico's bevorderlijk is voor een veilige functionering van de centrale tegenpartij. 2. Voor de vaststelling van een positief of negatief advies van het college dient met gewone meerderheid van de leden, met inbegrip van de bevoegde autoriteit van de lidstaat waar de centrale tegenpartij is gevestigd, te worden ingestemd met de beoordeling van de bevoegde autoriteit van de lidstaat waar de centrale tegenpartij is gevestigd. In het geval van vertraging of een meningsverschil faciliteert de ESMA de vaststelling van een ▌advies overeenkomstig haar bevoegdheden tot het regelen van meningsverschillen ingevolge artikel 19 van Verordening (EU) nr. 1095/2010 en haar algemene coördinatiefunctie ingevolge artikel 21 van dezelfde verordening. ▌ Artikel 16 Intrekking van de vergunning 1. De bevoegde autoriteit van de lidstaat van vestiging trekt de vergunning in onder een van de volgende omstandigheden: 1 bis. De procedure voor het besluit tot intrekking van een vergunning vereist een positief advies van hetzelfde college dat in de oorspronkelijke vergunning wordt genoemd, alsmede een positief advies van de ESMA. 2. De ESMA kan de bevoegde autoriteit van de lidstaat waar de centrale tegenpartij is gevestigd te allen tijde verzoeken om na te gaan of de centrale tegenpartij nog steeds voldoet aan de voorwaarden waarop de vergunning is verleend. 3. De bevoegde autoriteit kan de intrekking beperken tot een bepaalde dienst of activiteit of tot een bepaald financieel instrument. Een besluit tot intrekking is geldig op het gehele grondgebied van de Unie. Artikel 17 Toetsing en evaluatie In ieder geval jaarlijks toetsen de bevoegde autoriteiten de regelingen, strategieën, processen en mechanismen die door een centrale tegenpartij in het kader van naleving van deze verordening worden geïmplementeerd en evalueren zij de markt-, operationele en liquiditeitsrisico's waaraan de centrale tegenpartij wordt of kan worden blootgesteld. De toetsing en evaluatie hebben betrekking op de omvang, het systeembelang, het karakter, de schaal en de complexiteit van de activiteiten van de centrale tegenpartij alsook op de in artikel 4, lid 3, beschreven criteria . De bevoegde autoriteit dringt er bij een centrale tegenpartij die niet aan de voorschriften van deze verordening voldoet op aan de vereiste maatregelen te nemen. De centrale tegenpartij wordt onderworpen aan inspecties ter plekke door de ESMA. Hoofdstuk 2 Toezicht op en controle van centrale tegenpartijen Artikel 18 Bevoegde autoriteiten 1. Elke lidstaat wijst de bevoegde autoriteit aan die verantwoordelijk is voor het uitvoeren van de uit deze richtlijn voortvloeiende taken voor vergunningverlening aan, toezicht op en controle van de op zijn grondgebied gevestigde centrale tegenpartijen en stelt de Commissie en de ESMA daarvan in kennis. ▌ 2. Elke lidstaat zorgt ervoor dat de bevoegde autoriteit over de toezichts- en onderzoeksbevoegdheden beschikt die nodig zijn voor de uitoefening van haar functies. 3. Elke lidstaat zorgt ervoor dat overeenkomstig zijn nationale recht passende administratieve maatregelen kunnen worden genomen of opgelegd ten aanzien van de natuurlijke personen of rechtspersonen die verantwoordelijk zijn voor het niet in acht nemen van de bepalingen van deze verordening. Deze maatregelen zijn doeltreffend, evenredig en hebben een afschrikkende werking. 4. De ESMA publiceert op haar website een lijst van de overeenkomstig lid 1 aangewezen bevoegde autoriteiten. Artikel 18 bis Beroepsgeheim 1. De plicht tot beroepsgeheim geldt voor alle personen die werkzaam zijn of zijn geweest bij de overeenkomstig artikel 18 aangewezen bevoegde autoriteiten, de ESMA of de controleurs en deskundigen die in opdracht van de bevoegde autoriteiten of de ESMA handelen. De vertrouwelijke informatie waarvan deze personen beroepshalve kennis nemen, mag aan geen enkele persoon of autoriteit bekend worden gemaakt, behalve in een samengevatte of geaggregeerde vorm, waarbij individuele centrale tegenpartijen, transactieregisters of andere personen niet herkenbaar zijn, onverminderd de gevallen die onder het strafrecht, het belastingrecht of overige bepalingen van deze verordening vallen. 2. Wanneer een centrale tegenpartij failliet is verklaard of op grond van een rechterlijke uitspraak moet worden geliquideerd, mag vertrouwelijke informatie die geen betrekking heeft op derden in het kader van civiele of handelsrechtelijke procedures openbaar worden gemaakt voor zover dat nodig is voor de afwikkeling van de procedure. 3. Onverminderd zaken die onder het strafrecht en het belastingrecht vallen, mogen de bevoegde autoriteiten, de ESMA, andere instanties of natuurlijke of rechtspersonen dan de bevoegde autoriteiten die op grond van deze verordening vertrouwelijke informatie ontvangen, deze - wanneer het om bevoegde autoriteiten gaat - uitsluitend gebruiken bij de vervulling van hun taken en voor de uitoefening van hun functies binnen het toepassingsgebied van deze verordening of - wanneer het om andere autoriteiten, instanties of natuurlijke of rechtspersonen gaat - voor het doel waarvoor die informatie aan hen verstrekt is en/of in het kader van administratieve of gerechtelijke procedures die specifiek met de uitoefening van deze functies verband houden. Wanneer de ESMA, de bevoegde autoriteit of een andere autoriteit, instantie of persoon die de informatie heeft verstrekt daarin toestemt, mag de ontvangende autoriteit de informatie evenwel voor niet-commerciële doeleinden gebruiken. 4. Alle uit hoofde van deze verordening ontvangen, uitgewisselde of overgebrachte vertrouwelijke informatie valt onder de in de leden 1, 2 en 3 vastgestelde voorwaarden inzake beroepsgeheim. Deze voorwaarden vormen evenwel geen belemmering voor de ESMA, de bevoegde autoriteiten of de betrokken centrale banken om vertrouwelijke gegevens uit te wisselen of door te geven, in overeenstemming met deze verordening en andere wetgeving betreffende beleggingsondernemingen, kredietinstellingen, pensioenfondsen, icbe's, beheerders van alternatieve beleggingsfondsen, verzekerings- en herverzekeringstussenpersonen, verzekeringsondernemingen, gereglementeerde markten of marktexploitanten, dan wel met instemming van de bevoegde autoriteit of een andere autoriteit of instantie of natuurlijke of rechtspersoon die deze gegevens heeft verstrekt. 5. De leden 1, 2 en 3 vormen geen belemmering voor de bevoegde autoriteiten om overeenkomstig het nationaal recht vertrouwelijke informatie uit te wisselen of over te brengen die niet van een bevoegde autoriteit van een andere lidstaat is ontvangen. Hoofdstuk 3 Samenwerking Artikel 19 Samenwerking tussen autoriteiten 1. De bevoegde autoriteiten werken nauw samen met elkaar, met de ESMA en, indien nodig, met het ESCB . De ESMA wordt door de EU-instellingen voorzien van voldoende middelen voor een doeltreffende uitvoering van de haar bij deze verordening toegewezen taken. 2. De bevoegde autoriteiten houden bij de uitoefening van hun algemene taken en uitgaande van de op het betreffende tijdstip beschikbare informatie, terdege rekening met de mogelijke gevolgen van hun besluiten voor de stabiliteit van het financiële stelsel in alle andere betrokken lidstaten, met name in noodsituaties als bedoeld in artikel 22. ▌ Artikel 21 Uitwisseling van informatie 1. De bevoegde autoriteiten voorzien de ESMA en elkaar van de informatie die vereist is voor de vervulling van hun uit deze verordening voortvloeiende taken. 2. De bevoegde autoriteiten en andere instanties of natuurlijke en rechtspersonen die bij de vervulling van hun uit deze verordening voortvloeiende taken vertrouwelijke informatie ontvangen, gebruiken deze vertrouwelijke informatie uitsluitend bij de vervulling van hun taken en mogen haar niet voor andere dan voor de uitdrukkelijk in deze verordening vastgestelde doeleinden publiceren of anderszins beschikbaar maken . 3. De ESMA brengt vertrouwelijke informatie die relevant is voor de verrichting van hun taken over aan de bevoegde autoriteiten die verantwoordelijk zijn voor het toezicht op de centrale tegenpartijen. De bevoegde autoriteiten en andere betrokken autoriteiten verstrekken de informatie die noodzakelijk is voor de vervulling van hun in deze verordening uiteengezette taken aan de ESMA en andere bevoegde autoriteiten. 4. De bevoegde autoriteiten verstrekken informatie aan de centrale banken van het ESCB indien dergelijke informatie relevant is voor de vervulling van hun taken. Artikel 22 Noodsituaties De bevoegde autoriteit of enige andere autoriteit informeert de ESMA en andere betrokken autoriteiten zonder onnodige vertraging van iedere met een centrale tegenpartij verband houdende noodsituatie, met inbegrip van ontwikkelingen op de financiële markten die een negatief effect kunnen hebben op de marktliquiditeit en de stabiliteit van het financiële stelsel in elk van de lidstaten waar de centrale tegenpartij of een van haar clearingleden is gevestigd. Hoofdstuk 4 Betrekkingen met derde landen Artikel 23 Derde landen 1. Een in een derde land gevestigde centrale tegenpartij mag uitsluitend clearingdiensten voor in de Unie gevestigde entiteiten verrichten wanneer deze centrale tegenpartij door de ESMA is erkend. Op de verlening, uitbreiding of intrekking van een vergunning zijn de in de artikelen 10 tot en met 16 opgenomen voorwaarden en procedures van toepassing. Centrale tegenpartijen van derde landen worden aan een toetsing onderworpen volgens procedures die even streng zijn als die voor centrale tegenpartijen in de EU. De Commissie heeft de bevoegdheid een besluit vast te stellen waarmee volledige of gedeeltelijke vrijstelling van de vergunningvoorwaarden en -procedures wordt verleend, mits dit op basis van wederkerigheid gebeurt en aan de volgende voorwaarden wordt voldaan: 2. In overleg met de bevoegde autoriteiten binnen de Unie, met de EBA en de betrokken leden van het ESCB van de lidstaten waar de centrale tegenpartij clearindiensten verleent of voornemens is te verlenen, alsmede met de betrokken leden van het ESCB die verantwoordelijk zijn voor het toezicht op de centrale tegenpartijen waarmee interoperabiliteitsregelingen zijn gesloten, erkent de ESMA een centrale tegenpartij van een derde land indien aan de volgende voorwaarden wordt voldaan: 3. De Commissie stelt, overeenkomstig artikel - 68 en op basis van een gezamenlijk uitgebracht advies van de ESMA, de EAB, het ESCB en de bevoegde autoriteiten die verantwoordelijk zijn voor het toezicht op de drie clearingleden die gevestigd zijn in de lidstaten met de grootste bijdragen aan het wanbetalingsfonds van de centrale tegenpartij , gedelegeerde handelingen vast waarin wordt bepaald dat de juridische en toezichtsregelingen van een derde land waarborgen dat centrale tegenpartijen die in dat derde land over een vergunning beschikken, voldoen aan juridisch bindende vereisten die gelijkwaardig zijn aan de uit deze verordening voortvloeiende vereisten en dat deze centrale tegenpartijen in dat derde land permanent onderworpen zijn aan effectief toezicht en doeltreffende handhaving. 4. De ESMA , de EBA, het ESCB en de bevoegde autoriteiten die verantwoordelijk zijn voor het toezicht op de drie clearingleden die zijn gevestigd in de lidstaten met de grootste bijdragen in het wanbetalingsfonds van de centrale tegenpartij , sluiten samenwerkingsovereenkomsten met de betrokken bevoegde autoriteiten van derde landen waarvan het rechts- en toezichtskader overeenkomstig lid 3 gelijkwaardig is bevonden aan deze verordening. In deze overeenkomsten wordt ten minste het volgende gespecificeerd: Titel IV Vereisten voor centrale tegenpartijen Hoofdstuk 1 Organisatorische vereisten Artikel 24 Algemene aspecten 1. Een centrale tegenpartij beschikt over solide bestuursregelingen, waaronder een heldere organisatiestructuur met duidelijk omschreven, transparante en consistente verantwoordelijkheden, effectieve procedures voor het vaststellen, beheren, bewaken en rapporteren van de risico's waaraan zij blootstaat of bloot kan komen te staan, en adequate interne controlemechanismen, zoals goede administratieve en boekhoudkundige procedures. 2. Een centrale tegenpartij stelt beleid en procedures vast die voldoende effectief zijn om naleving van deze verordening te garanderen, inclusief naleving van alle bepalingen van deze verordening door de bestuurders en werknemers van de centrale tegenpartij. 3. Een centrale tegenpartij handhaaft en hanteert een organisatiestructuur die continuïteit en een ordelijke werking waarborgt bij het verrichten van haar diensten en activiteiten. Zij maakt gebruik van passende en evenredige systemen, middelen en procedures. 4. Een centrale tegenpartij handhaaft een duidelijke scheiding tussen de rapportagelijnen voor risicobeheer en die voor de andere activiteiten van de centrale tegenpartij. 5. Een centrale tegenpartij bepaalt, implementeert en handhaaft een vergoedingsbeleid dat gezond en effectief risicobeheer bevordert en dat geen prikkels creëert voor de versoepeling van risiconormen. 6. Een centrale tegenpartij beschikt over informatietechnologiesystemen die zijn aangepast aan de complexiteit, de diversiteit en het soort verrichte diensten en activiteiten, teneinde te waarborgen dat strenge normen in acht worden genomen op het gebied van beveiliging, integriteit en vertrouwelijkheid van de bijgehouden informatie. 6 bis. Een centrale tegenpartij zorgt ervoor dat ontvangen informatie over transacties of cliënten met betrekking tot otc-derivatencontracten die overeenkomstig de vereisten van deze verordening worden gecleard, uitsluitend wordt gebruikt om aan haar verplichtingen te voldoen en niet commercieel wordt gebruikt of geëxploiteerd zonder de voorafgaande schriftelijke toestemming van de cliënt waarop de informatie betrekking heeft. 7. Een centrale tegenpartij maakt haar bestuursregelingen en -regels, met inbegrip van de toelatingscriteria voor het clearinglidmaatschap , kosteloos beschikbaar voor het publiek . 8. De centrale tegenpartij wordt regelmatig onderworpen aan onafhankelijke controles. De resultaten van deze controles worden meegedeeld aan de raad en ter beschikking gesteld van de bevoegde autoriteit. 9. Teneinde een consistente toepassing van dit artikel te waarborgen, stelt de ESMA ontwerp technische regelgevingsnormen op, waarin wordt gespecificeerd welke elementen de in leden 1 tot en met 8 vermelde regels en bestuursregelingen ten minste moeten bevatten. Uiterlijk op 30 juni 2012 legt de ESMA deze ontwerp technische regelgevingsnormen aan de Commissie voor. Aan de Commissie wordt de bevoegdheid gedelegeerd de in de eerste alinea bedoelde technische regelgevingsnormen overeenkomstig de artikelen 10 tot en met 14 van Verordening (EU) nr. 1095/2010 vast te stellen . ▌ Artikel 25 Het hoger management en de raad 1. Het hoger management beschikt over een goede reputatie en voldoende ervaring om de gezonde en prudente bedrijfsvoering van de centrale tegenpartij te waarborgen. 2. Een centrale tegenpartij beschikt over een raad waarvan ten minste een derde van de leden, doch niet minder dan twee, onafhankelijk is. De cliënten van de clearingleden zijn in de raad vertegenwoordigd. De vergoeding van de onafhankelijke en andere niet bij het dagelijks bestuur betrokken leden van de raad mag niet gekoppeld zijn aan de bedrijfsprestaties van de centrale tegenpartij. De leden van de raad, inclusief de onafhankelijke leden, moeten over een goede reputatie en de nodige ervaring beschikken op het gebied van financiële diensten, risicobeheer en clearingdiensten. 3. Een centrale tegenpartij stelt de taken en verantwoordelijkheden van de raad duidelijk vast en stelt de notulen van de raadsvergaderingen ter beschikking van de bevoegde autoriteit en controleurs . Artikel 26 Risicocomité 1. Een centrale tegenpartij richt een risicocomité op dat is samengesteld uit verschillende groepen vertegenwoordigers, met inbegrip van vertegenwoordigers van haar clearingleden, de cliënten van haar clearingleden , onafhankelijke deskundigen en vertegenwoordigers van de voor de centrale tegenpartij bevoegde autoriteit, waarbij de vertegenwoordigers van de cliënten niet tevens de vertegenwoordigers van de clearingleden mogen zijn . Geen van de groepen vertegenwoordigers mag over een meerderheid in het comité beschikken. Het risicocomité mag werknemers van de centrale tegenpartij uitnodigen om vergaderingen van het risicocomité bij te wonen, zij het zonder stemrecht. Het bestuur van de centrale tegenpartij mag geen enkele directe invloed uitoefenen op het advies van het risicocomité. 2. Een centrale tegenpartij stelt het mandaat, de bestuursregelingen om haar onafhankelijkheid te garanderen, de operationele procedures, de toelatingscriteria en het mechanisme voor het kiezen van de leden van het risicocomité duidelijk vast. De bestuursregelingen zijn openbaar toegankelijk voor de bevoegde autoriteiten en bepalen ten minste dat het risicocomité wordt voorgezeten door een onafhankelijke deskundige en dat het risicocomité rechtstreeks aan de raad, of in het geval van een tweeledige organisatiestructuur, aan de raad van bestuur rapporteert en regelmatig bijeenkomt. 3. Het risicocomité adviseert de raad of, in het geval van een tweeledige organisatiestructuur, aan de raad van bestuur over alle regelingen die gevolgen kunnen hebben voor het risicobeheer van de centrale tegenpartij, zoals onder meer een aanzienlijke wijziging in het risicomodel, de procedures in geval van wanbetaling, de criteria voor de aanvaarding van clearingleden, de clearing van nieuwe categorieën instrumenten of de uitbesteding van taken . Het advies van het risicocomité is niet vereist voor de dagelijkse activiteiten van de centrale tegenpartij. Er wordt op een redelijkerwijs te verwachten manier naar gestreefd het risicocomité in noodsituaties te raadplegen. 4. Onverminderd het recht van de bevoegde autoriteiten om naar behoren te worden geïnformeerd, zijn de leden van het risicocomité gehouden tot vertrouwelijkheid. Wanneer de voorzitter van het risicocomité vaststelt dat een lid een reëel of potentieel belangenconflict heeft met betrekking tot een bepaalde kwestie, mag dat lid niet stemmen over die kwestie. 5. Een centrale tegenpartij stelt de bevoegde autoriteit onmiddellijk in kennis van een beslissing van de raad om het advies van het risicocomité niet te volgen. 6. Een centrale tegenpartij staat toe dat cliënten van clearingleden lid zijn van het risicocomité of creëert passende raadplegingsmechanismen om te waarborgen dat de belangen van de cliënten van clearingleden op passende wijze zijn vertegenwoordigd. Artikel 27 Bijhouden van gegevens 1. Een centrale tegenpartij bewaart gedurende een periode van ten minste vijf jaar alle documenten over de verrichte diensten en activiteiten, zodat de bevoegde autoriteit toezicht kan houden op de naleving door de centrale tegenpartij van de in deze verordening vastgestelde vereisten. 2. Een centrale tegenpartij bewaart gedurende een periode van ten minste vijf jaar na beëindiging van een contract alle informatie over alle contracten die zij heeft verwerkt. Op basis van die informatie moet het minstens mogelijk zijn om de oorspronkelijke voorwaarden van een transactie vast te stellen vóór de clearing door die centrale tegenpartij. 3. Een centrale tegenpartij stelt de in leden 1 en 2 bedoelde documenten en informatie en alle informatie over de posities van geclearde contracten, ongeacht de plaats van uitvoering van de transactie, op verzoek ter beschikking van aan de bevoegde autoriteit en de ESMA. 4. Teneinde een consistente toepassing van dit artikel te waarborgen, stelt de ESMA ontwerp technische regelgevingsnormen op,waarin de nadere regels zijn gespecificeerd voor de in leden 1 en 2 bedoelde bij te houden documenten en informatie, evenals, indien van toepassing, een langere bewaarperiode voor documenten . De ESMA legt deze ontwerp technische regelgevingsnormen uiterlijk op 30 juni 2012 aan de Commissie voor. Aan de Commissie wordt de bevoegdheid gedelegeerd de in de eerste alinea bedoelde technische regelgevingsnormen overeenkomstig de artikelen 10 tot en met 14 van Verordening (EU) nr. 1095/2010 vast te stellen . ▌ 5. Om te garanderen dat de leden 1 en 2 op uniforme wijze worden toegepast, stelt de ESMA ontwerp technische uitvoeringsnormen op om te bepalen in welk formaat de documenten en informatie moeten worden bewaard. De ESMA legt deze ontwerp technische uitvoeringsnormen uiterlijk op 30 juni 2012 voor aan de Commissie. Aan de Commissie wordt de bevoegdheid gedelegeerd om de in de eerste alinea bedoelde technische uitvoeringsnormen vast te stellen overeenkomstig artikel 15 van Verordening (EU) nr. 1095/2010. ▌ Artikel 28 Aandeelhouders en leden met een gekwalificeerde deelneming 1. De bevoegde autoriteit verleent een centrale tegenpartij geen vergunning voordat zij in kennis is gesteld van de identiteit van de rechtstreekse of middellijke aandeelhouders of leden, natuurlijke personen of rechtspersonen, die een gekwalificeerde deelneming in die centrale tegenpartij bezitten, alsmede van het bedrag van die deelneming. 2. De bevoegde autoriteit weigert een centrale tegenpartij een vergunning te verlenen wanneer zij niet is overtuigd van de geschiktheid van de aandeelhouders of leden die een gekwalificeerde deelneming in die centrale tegenpartij bezitten, daarbij rekening houdend met de noodzaak om de gezonde en prudente bedrijfsvoering van de centrale tegenpartij te waarborgen. 3. Wanneer er nauwe banden bestaan tussen de centrale tegenpartij en andere natuurlijke personen of rechtspersonen, verleent de bevoegde autoriteit de vergunning slechts indien deze banden geen belemmering vormen voor de effectieve uitoefening van haar toezichthoudende taken. 4. Wanneer de in lid 1 bedoelde personen een invloed uitoefenen die nadelig dreigt te zijn voor de gezonde en prudente bedrijfsvoering van de centrale tegenpartij, neemt de bevoegde autoriteit passende maatregelen om deze situatie te beëindigen of om de vergunning van de betreffende centrale tegenpartij in te trekken . 5. De bevoegde autoriteit weigert een vergunning te verlenen indien de wetten, regelgeving of bestuursrechtelijke bepalingen van een derde land die van toepassing zijn op één of meer natuurlijke personen of rechtspersonen met wie de centrale tegenpartij nauwe banden heeft, of problemen in verband met de handhaving van die bepalingen, een belemmering vormen voor de effectieve uitoefening van haar toezichthoudende taken. Artikel 29 Informatieverstrekking aan de bevoegde autoriteiten 1. Een centrale tegenpartij stelt de bevoegde autoriteit van de lidstaat waar de centrale tegenpartij is gevestigd in kennis van alle wijzigingen in haar bestuur en verstrekt de bevoegde autoriteit alle informatie die nodig is om te beoordelen of de leden van de raad over een goede reputatie en voldoende ervaring beschikken. Wanneer het gedrag van een lid van de raad een risico dreigt te vormen voor de gezonde en prudente bedrijfsvoering van de centrale tegenpartij, neemt de bevoegde autoriteit passende maatregelen, inclusief het ontslag van dat lid uit de raad. 2. Iedere natuurlijke of rechtspersoon of dergelijke in onderlinge overeenstemming handelende personen (hierna „kandidaat-verwerver” genoemd), die hebben besloten om rechtstreeks of middellijk een gekwalificeerde deelneming in een centrale tegenpartij te verwerven of een dergelijke gekwalificeerde deelneming rechtstreeks of middellijk verder te vergroten, waardoor het percentage van de gehouden stemrechten of aandelen in het kapitaal 10%, 20%, 30% of 50% bereikt of overschrijdt of waardoor de centrale tegenpartij hun dochteronderneming wordt (hierna „voorgenomen verwerving” genoemd), stellen de bevoegde autoriteiten van de centrale tegenpartij waarin zij een gekwalificeerde deelneming willen verwerven dan wel vergroten, daarvan vooraf schriftelijk in kennis, met vermelding van de omvang van de beoogde deelneming en de in artikel 30, lid 4, bedoelde relevante informatie. Iedere natuurlijke persoon of rechtspersoon die heeft besloten zijn gekwalificeerde deelneming in een centrale tegenpartij rechtstreeks of middellijk af te stoten (hierna „kandidaat-verkoper” genoemd), stelt de bevoegde autoriteit daarvan vooraf schriftelijk in kennis, met vermelding van de omvang van de deelneming die hij wil afstoten. Tot kennisgeving aan de bevoegde autoriteit is eveneens gehouden iedere natuurlijke persoon of rechtspersoon die heeft besloten de omvang van zijn gekwalificeerde deelneming zodanig te verkleinen dat het percentage van de door hem gehouden stemrechten of aandelen in het kapitaal onder 10%, 20%, 30% of 50 % daalt of dat de centrale tegenpartij ophoudt zijn dochteronderneming te zijn. De bevoegde autoriteit zendt de kandidaat-verwerver of -verkoper onverwijld en in ieder geval binnen twee werkdagen na ontvangst van de in dit lid bedoelde kennisgeving, alsook na ontvangst van de in lid 3 bedoelde informatie, een schriftelijke ontvangstbevestiging. Vanaf de datum van de schriftelijke bevestiging van de ontvangst van de kennisgeving en van alle documenten die volgens de in artikel 30, lid 4, genoemde lijst bij de kennisgeving moeten worden gevoegd, beschikt de bevoegde autoriteit over een termijn van zestig werkdagen (hierna „beoordelingsperiode” genoemd), om de in artikel 30, lid 1, bedoelde beoordeling (hierna „beoordeling” genoemd), uit te voeren. De bevoegde autoriteit stelt de kandidaat-verwerver of -verkoper bij de ontvangstbevestiging in kennis van de datum waarop de beoordelingsperiode afloopt. 3. Indien nodig kan de bevoegde autoriteit tijdens de beoordelingsperiode, doch niet na de vijftigste werkdag daarvan, aanvullende informatie opvragen die noodzakelijk is om de beoordeling te voltooien. In een dergelijk verzoek, dat schriftelijk moet worden ingediend, wordt vermeld welke aanvullende informatie nodig is. Vanaf de datum van het verzoek van de bevoegde autoriteit om informatie tot de ontvangst van een antwoord daarop van de kandidaat-verwerver wordt de beoordelingsperiode opgeschort. De opschorting duurt ten hoogste twintig werkdagen. De bevoegde autoriteit mag eventueel aanvullende verzoeken ter vervollediging of verduidelijking van de informatie doen, maar deze hebben geen opschorting van de beoordelingsperiode tot gevolg. 4. De bevoegde autoriteit kan de in lid 3, tweede alinea, bedoelde opschorting tot ten hoogste 30 werkdagen verlengen indien de kandidaat-verwerver of verkoper: 5. Wanneer de bevoegde autoriteit na voltooiing van de beoordeling besluit zich tegen de voorgenomen verwerving te verzetten, stelt zij de kandidaat-verwerver daarvan binnen twee werkdagen en zonder de beoordelingsperiode te overschrijden schriftelijk en onder opgaaf van redenen in kennis. Op grond van nationale wetgeving kan een passende motivering van het besluit op verzoek van de kandidaat-verwerver openbaar worden gemaakt. De lidstaten mogen de bevoegde autoriteit echter toestaan dergelijke informatie openbaar te maken zonder dat de kandidaat-verwerver daarom heeft verzocht. 6. Wanneer de bevoegde autoriteit zich binnen de beoordelingsperiode niet schriftelijk tegen de voorgenomen verwerving verzet, wordt deze geacht te zijn goedgekeurd. 7. De bevoegde autoriteit mag voor de voltooiing van de voorgenomen verwerving een maximumtermijn vaststellen en deze termijn zo nodig verlengen. 8. De lidstaten mogen geen voorschriften inzake kennisgeving aan en goedkeuring door de bevoegde autoriteit van rechtstreekse of middellijke verwervingen van stemrechten of kapitaal opleggen die strenger zijn dan die welke in deze verordening uiteen zijn gezet. Artikel 30 Evaluatie 1. Bij de beoordeling van de in artikel 29, lid 2, bedoelde kennisgeving en de in artikel 29, lid 3, bedoelde informatie evalueert de bevoegde autoriteit, met het oog op de gezonde en prudente bedrijfsvoering van de centrale tegenpartij waarop de voorgenomen verwerving betrekking heeft en rekening houdend met de waarschijnlijke invloed van de kandidaat-verwerver op de centrale tegenpartij, de geschiktheid van de kandidaat-verwerver en de financiële gezondheid van de voorgenomen verwerving op alle onderstaande criteria: Bij het beoordelen van de financiële gezondheid van de kandidaat-verwerver besteedt de bevoegde autoriteit bijzondere aandacht aan de aard van de verrichte en beoogde activiteiten in de centrale tegenpartij die het doelwit van de verwerving is. Bij het beoordelen van het vermogen van de centrale tegenpartij om deze verordening na te leven, besteedt de bevoegde autoriteit bijzondere aandacht aan de vraag of de structuur van de groep waarvan de centrale tegenpartij deel gaat uitmaken het mogelijk maakt effectief toezicht uit te oefenen, op doeltreffende wijze gegevens uit te wisselen tussen de bevoegde autoriteiten en de verdeling van verantwoordelijkheden tussen de bevoegde autoriteiten te bepalen. 2. De bevoegde autoriteiten mogen zich alleen tegen de voorgenomen verwerving verzetten indien daarvoor gegronde redenen zijn op basis van de in lid 1 opgenomen criteria of indien de door de kandidaat-verwerver verstrekte informatie onvolledig is. 3. De lidstaten stellen vooraf geen voorwaarden met betrekking tot de omvang van een deelneming die verworven dient te worden, noch staan zij hun bevoegde autoriteiten toe de voorgenomen verwerving te toetsen aan economische marktbehoeften. 4. De lidstaten publiceren een lijst met informatie die nodig is voor de beoordeling en die bij de in artikel 29, lid 2, bedoelde kennisgeving aan de bevoegde autoriteiten moet worden verstrekt. De vereiste informatie staat in verhouding tot en is afgestemd op de aard van de kandidaat-verwerver en van de voorgenomen verwerving. De lidstaten verlangen geen informatie die niet relevant is voor een prudentiële beoordeling. 5. Wanneer de bevoegde autoriteit in kennis wordt gesteld van twee of meer voornemens om een gekwalificeerde deelneming in dezelfde centrale tegenpartij te verwerven of te vergroten, worden de kandidaat-verwervers, niettegenstaande artikel 29, leden 2, 3 en 4, door de autoriteit op niet-discriminerende wijze behandeld. 6. De betrokken bevoegde autoriteiten werken in onderling overleg samen bij de beoordeling indien de kandidaat-verwerver een van de volgende is: 7. De bevoegde autoriteiten verstrekken elkaar zonder onnodige vertraging alle informatie die van essentieel belang of relevant is voor de beoordeling. Daartoe verstrekken zij elkaar op verzoek alle relevante informatie en verschaffen zij uit eigen beweging alle essentiële informatie. In een besluit van de bevoegde autoriteit die de vergunning heeft verleend aan de centrale tegenpartij welke het doelwit van de verwerving is, worden de standpunten en voorbehouden van de voor de kandidaat-verwerver verantwoordelijke bevoegde autoriteit vermeld. Artikel 31 Belangenconflicten 1. Een centrale tegenpartij treft en handhaaft effectieve schriftelijke organisatorische en administratieve regelingen om mogelijke belangenconflicten vast te stellen en te beheren tussen haarzelf, met inbegrip van haar bestuurders, werknemers of personen die rechtstreeks of middellijk met haar verbonden zijn door een zeggenschapsband of nauwe banden, en haar clearingleden of hun cliënten of tussen hen onderling. De centrale tegenpartij handhaaft en implementeert adequate beslechtingsprocedures om belangenconflicten te beëindigen. 2. Als de door een centrale tegenpartij getroffen organisatorische of administratieve regelingen voor het beheer van belangenconflicten ontoereikend zijn om redelijkerwijs te mogen aannemen dat het risico dat de belangen van een clearinglid of cliënt worden geschaad, zal worden voorkomen, maakt de centrale tegenpartij op heldere wijze de algemene aard of de bronnen van de belangenconflicten bekend aan het clearinglid alvorens nieuwe transacties van dat clearinglid te aanvaarden. ▌ 3. Wanneer de centrale tegenpartij een moeder- of dochteronderneming is, wordt in de schriftelijke regelingen ook rekening gehouden met de omstandigheden waarvan de centrale tegenpartij op de hoogte is of zou moeten zijn en die aanleiding kunnen geven tot een belangenconflict ten gevolge van de structuur en bedrijfsactiviteiten van andere ondernemingen waarvan de centrale tegenpartij een moeder- of dochteronderneming is. 4. De overeenkomstig lid 1 vastgestelde schriftelijke regelingen hebben tevens betrekking op: 5. Een centrale tegenpartij neemt alle redelijkerwijs te verwachten maatregelen om te voorkomen dat misbruik wordt gemaakt van de in haar systemen bijgehouden informatie en dat die informatie voor andere bedrijfsactiviteiten wordt gebruikt. Gevoelige informatie die door een centrale tegenpartij is opgeslagen, mag niet voor commerciële doeleinden worden gebruikt door een andere natuurlijke of rechtspersoon die een moeder- of dochteronderneming van die centrale tegenpartij is. Artikel 32 Bedrijfscontinuïteit 1. Een centrale tegenpartij zorgt voor de opstelling, implementatie en handhaving van een adequaat bedrijfscontinuïteits- en noodherstelplan teneinde te waarborgen dat haar functies in stand worden gehouden, de activiteiten tijdig worden hervat en haar verplichtingen worden nagekomen. Een dergelijk plan moet het minstens mogelijk maken om alle transacties op het moment van de verstoring te herstellen, zodat de centrale tegenpartij met zekerheid kan blijven functioneren en de afwikkeling op de geplande data kan voltooien. 1 bis. Een centrale tegenpartij zorgt voor de vaststelling, toepassing en instandhouding van een adequate procedure teneinde een tijdige en ordelijke afwikkeling of overboeking van activa van cliënten te waarborgen in geval van een intrekking van de vergunning op grond van een besluit uit hoofde van artikel 16. 2. Teneinde een consistente toepassing van dit artikel te waarborgen, stelt de ESMA ontwerp technische regelgevingsnormen op, waarin wordt bepaald welke elementen het bedrijfscontinuïteitsplan ten minste dient te omvatten en welk niveau van dienstverlening ten minste door het noodherstelplan moet worden gewaarborgd. De ESMA deze ontwerp technische regelgevingsnormen uiterlijk op 30 juni 2012 aan de Commissie voor. Aan de Commissie wordt de bevoegdheid gedelegeerd de in de eerste alinea bedoelde technische regelgevingsnormen overeenkomstig de artikelen 10 tot en met 14 van Verordening (EU) nr. 1095/2010 vast te stellen . ▌ Artikel 32 bis Automatische verwerking 1. Ter bevordering van een automatische verwerking binnen de gehele transactiestroom dienen centrale tegenpartijen in hun systemen voor deelnemers en de marktinfrastructuren waaraan zij zijn gekoppeld, in hun communicatieprotocollen met deelnemers en de marktinfrastructuren waaraan zij zijn gekoppeld, alle relevante internationale communicatieprocedures en -normen voor berichtenverkeer en referentiegegevens te gebruiken of in te pasen teneinde in en tussen alle systemen een doelmatige clearing en afwikkeling te bevorderen. 2. Teneinde een consistente toepassing te waarborgen, stelt de ESMA ontwerp technische regelgevingsnormen op, waarin de procedure wordt gespecificeerd op grond waarvan wordt bepaald welke internationale communicatieprocedures en -normen voor berichtenverkeer en referentiegegevens moeten worden aangemerkt als relevant voor de toepassing van lid 1. De ESMA legt deze ontwerp technische regelgevingsnormen uiterlijk op 30 juni 2012 aan de Commissie voor. Aan de Commissie wordt de bevoegdheid gedelegeerd de in de eerste alinea bedoelde technische regelgevingsnormen overeenkomstig de artikelen 10 tot en met 14 van Verordening (EU) nr. 1095/2010 vast te stellen. Artikel 33 Uitbesteding 1. Wanneer een centrale tegenpartij operationele taken, diensten of activiteiten uitbesteedt, blijft zij volledig verantwoordelijk voor het naleven van al haar uit deze verordening voortvloeiende verplichtingen en neemt ze te allen tijde de volgende voorwaarden in acht: 2. De bevoegde autoriteit verplicht de centrale tegenpartij om haar rechten en plichten en die van de dienstverlener duidelijk toe te wijzen en vast te leggen in een schriftelijke overeenkomst. 3. Een centrale tegenpartij stelt desgevraagd alle informatie beschikbaar die de bevoegde autoriteit nodig heeft om te kunnen nagaan of de uitvoering van de uitbestede activiteiten aan de eisen van deze verordening voldoet. Hoofdstuk 2 Gedragsregels Artikel 34 Algemene bepalingen 1. Bij het verlenen van diensten aan haar clearingleden en, voor zover van toepassing, hun cliënten, handelt een centrale tegenpartij eerlijk en professioneel, in het belang van de clearingleden en cliënten en met inachtneming van goed risicobeheer. 2. Een centrale tegenpartij moet over toegankelijke , transparante en eerlijke regels beschikken voor de prompte afhandeling van klachten. Artikel 35 Deelnamevereisten 1. Een centrale tegenpartij stelt de categorieën van toelaatbare clearingleden en de toelatingscriteria vast. Dergelijke criteria zijn niet-discriminerend, transparant en objectief, zodat een eerlijke en open toegang tot de centrale tegenpartij wordt gewaarborgd en de clearingleden over voldoende financiële middelen en operationele capaciteit beschikken om aan de uit de deelname aan de centrale tegenpartij voortvloeiende verplichtingen te voldoen. Criteria die de toegang beperken, zijn alleen toegestaan indien ze tot doel hebben het risico voor de centrale tegenpartij te beheersen. Er mogen geen beperkingen van een mededingingsverstorende of onredelijke aard voor financiële instellingen worden gehanteerd om clearinglid te worden. 2. Een centrale tegenpartij ziet erop toe dat de in lid 1 vermelde criteria permanent worden nageleefd en krijgt tijdig toegang tot de informatie die nodig is voor de beoordeling. Een centrale tegenpartij voert minstens een keer per jaar een uitgebreide evaluatie uit om na te gaan of haar clearingleden de bepalingen van dit artikel naleven. 3. Clearingleden die namens hun cliënten transacties clearen, beschikken over de nodige aanvullende financiële middelen en operationele capaciteit om deze taak uit te voeren. De regels van de centrale tegenpartij voor clearingleden moeten haar in staat stellen basisinformatie te verzamelen om relevante risicoconcentraties in verband met de dienstverlening aan cliënten in kaart te brengen, te controleren en te beheren. Desgevraagd stellen clearingleden de centrale tegenpartij in kennis van de criteria en regelingen die zij vaststellen om hun cliënten toegang te verlenen tot de diensten van de centrale tegenpartij. De verantwoordelijkheid voor het toezicht op cliënten en de naleving van hun verplichtingen berust bij de clearingleden. Deze criteria dienen niet-discriminerend te zijn. 4. Een centrale tegenpartij beschikt over objectieve en transparante procedures voor de schorsing en het ordelijk aftreden van clearingleden die niet meer aan de in lid 1 vermelde criteria voldoen. 5. Een centrale tegenpartij mag clearingleden die aan de in lid 1 vermelde criteria voldoen alleen toegang weigeren indien zij dit schriftelijk en naar behoren motiveert op basis van een uitgebreide risicobeoordeling. 6. Een centrale tegenpartij mag specifieke aanvullende verplichtingen opleggen aan clearingleden, zoals onder meer de deelname aan veilingen van de posities van in gebreke blijvende clearingleden. Dergelijke aanvullende verplichtingen dienen in verhouding te staan tot het risico dat het clearinglid inhoudt en mogen de deelname niet tot bepaalde categorieën van clearingleden beperken. Artikel 36 Transparantie 1. Een centrale tegenpartij maakt de prijzen en vergoedingen voor de verleende diensten openbaar. Het maakt de prijzen en vergoedingen voor elke afzonderlijke dienst en taak bekend, inclusief kortingen en reducties en de voorwaarden om daarvoor in aanmerking te komen. Zij biedt haar clearingleden en, indien van toepassing, cliënten, afzonderlijke toegang tot specifieke diensten. 2. Een centrale tegenpartij stelt de clearingleden en cliënten in kennis van de economische risico's die gepaard gaan met de verleende diensten. 3. Een centrale tegenpartij maakt aan haar clearingleden en de bevoegde autoriteit de prijsinformatie bekend die wordt gebruikt om de uitzettingen op haar clearingleden aan het einde van elke dag te berekenen. Een centrale tegenpartij maakt de volumes openbaar van de geclearde transacties voor elke klasse instrumenten die door de centrale tegenpartij op een geaggregeerde basis zijn gecleard . 3 bis. Een centrale tegenpartij maakt de operationele en technische vereisten openbaar die verband houden met de communicatieprotocollen voor de inhouds- en berichtgevingsformats die zij gebruikt om met derden te communiceren, met inbegrip van de in artikel 5 opgenomen vereisten. 3 ter. Een centrale tegenpartij maakt eventuele schendingen van de in artikel 35, leden 1 en 2, opgenomen criteria openbaar, behalve wanneer de bevoegde autoriteit na raadpleging van de ESMA van mening is dat een dergelijke openbaarmaking de financiële stabiliteit of het vertrouwen in de markt in gevaar brengt. Artikel 37 Scheiding en overdraagbaarheid 1. Een centrale tegenpartij houdt registers en rekeningen bij die haar in staat stellen om op elk ogenblik en zonder vertraging de activa en posities van een clearinglid vast te stellen en te scheiden van de activa en posities van een ander clearinglid en van haar eigen activa. Indien een centrale tegenpartij activa en kapitaal bij een derde in bewaring geeft, zorgt zij ervoor dat de activa en het kapitaal van een clearinglid gescheiden worden gehouden van de activa en het kapitaal van de centrale tegenpartij en van andere clearingleden en van de activa en het kapitaal van de betreffende derde zelf. 2. Een clearinglid maakt in afzonderlijke rekeningen bij de centrale tegenpartij een onderscheid tussen de posities van het clearinglid en die van zijn cliënten. 2 bis. Clearingleden maken middels afzonderlijke rekeningen bij de centrale tegenpartij onderscheid tussen de posities van elke cliënt („volledige scheiding”). Cliënten krijgen van clearingleden de mogelijkheid om hun posities in omnibusrekeningen bij de centrale tegenpartij te laten vastleggen na schriftelijke indiening van een desbetreffend verzoek. 3. De centrale tegenpartij en clearingleden maken de mate van bescherming en kosten bekend die gepaard gaan met de verschillende niveaus van scheiding die zij aanbieden. De bijzonderheden over de verschillende scheidingsniveaus omvatten een beschrijving van de belangrijkste juridische implicaties van de uiteenlopende scheidingsniveaus die worden aangeboden, met inbegrip van informatie over het insolventierecht dat in de relevante rechtsgebieden van kracht is. De centrale tegenpartij verplicht de clearingleden hun cliënten van deze risico's en kosten op de hoogte te stellen. 3 bis. Een centrale tegenpartij houdt registers bij die haar in staat stellen om op elk ogenblik en zonder vertraging de gestelde activa te koppelen aan elke rekening die wordt aangehouden in overeenstemming met het onderhavige artikel. 3 ter. Een centrale tegenpartij dient haar regelingen zodanig te structureren dat zij, indien volledige scheiding van toepassing is, de overdracht kan bevorderen van de posities en zekerheden van cliënten van een in gebreke blijvend lid, aan een of meer andere deelnemers. 4 . Indien een cliënt over een volledige scheiding beschikt , is bijlage III, deel 2, punt 6, van Richtlijn 2006/48/EG van toepassing. 5 . De lidstaten zorgen ervoor dat in hun insolventierecht toereikende uitzonderingen zijn opgenomen om centrale tegenpartijen in staat te stellen aan de doelstellingen en vereisten van deze bepalingen te voldoen. Tot de gebeurtenissen die een reactie in gang zetten, behoren de insolventie van een clearinglid en daarmee gelijk te stellen gebeurtenissen, en de niet-nakoming van bestaande verplichtingen. Teneinde een consistente toepassing van dit artikel te waarborgen, stelt de ESMA ontwerp technische normen op, waarin de relevante gebeurtenissen nader gespecificeerd worden. Uiterlijk op 30 juni 2012 legt de ESMA deze ontwerp technische regelgevingsnormen voor aan de Commissie. Aan de Commissie wordt de bevoegdheid gedelegeerd de in de derde alinea bedoelde technische regelgevingsnormen overeenkomstig de artikelen 10 tot en met 14 van Verordening (EU) nr. 1095/2010 vast te stellen. Hoofdstuk 3 Prudientiële vereisten Artikel 38 Beheer van de uitzettingen Een centrale tegenpartij meet en beoordeelt haar liquiditeitsrisico's en kredietuitzettingen op elk clearinglid en, indien van toepassing, op een andere centrale tegenpartij waarmee zij een interoperabiliteitsregeling is overeengekomen, bijna op realtimebasis. Een centrale tegenpartij moet, voor zover mogelijk, vaststellen wat de potentiële risico's zijn die voortvloeien uit clearingtransacties van clearingleden namens cliënten, en die risico's volgen en beheren . Om haar uitzettingen effectief te kunnen meten, heeft een centrale tegenpartij op tijdige en niet-discriminerende basis toegang tot de relevante prijsberekeningsbronnen. Dit dient te geschieden op basis van redelijke kosten en met inachtneming van de internationale eigendomsrechten. Artikel 39 Marginvereisten 1. Een centrale tegenpartij legt margins op, verzoekt margins bij te storten en int margins om haar kredietuitzettingen op haar clearingleden en, indien van toepassing, op centrale tegenpartijen waarmee zij een interoperabiliteitsregeling heeft gesloten, te beperken. De bevoegde autoriteiten dienen te garanderen dat centrale tegenpartijen zich houden aan de minimumnormen voor de margin zoals beschreven in lid 5. Deze minimumnormen worden afgestemd op het risiconiveau en worden regelmatig herzien zodat zij de actuele marktomstandigheden weerspiegelen, en met name in reactie op noodsituaties, wanneer wordt vastgesteld dat een dergelijke herziening de systeemrisico's zal verminderen. Dergelijke margins volstaan om alle risicoposities te dekken die zich volgens de ramingen van de centrale tegenpartij tot aan de liquidatie van de relevante posities kunnen voordoen. Ze moeten toereikend zijn om de verliezen te dekken die voortvloeien uit ten minste 99% van alle bewegingen van risicoposities over een passend tijdsbestek en ze moeten waarborgen dat een centrale tegenpartij haar uitzettingen op al haar clearingleden en, indien van toepassing, op alle centrale tegenpartijen waarmee zij een interoperabiliteitsregeling heeft gesloten, ten minste op dagelijkse basis volledig met onderpand kan dekken. In overeenstemming met artikel 9, lid 5, van Verordening (EU) nr. 1095/2010, kan de ESMA de marginvereisten in noodsituaties opnieuw vastleggen, ingeval dit het systeemrisico vermindert. 2. Bij het bepalen van haar marginvereisten stelt een centrale tegenpartij modellen en parameters op die de risicokenmerken van de geclearde producten weergeven en waarin rekening wordt gehouden met het interval tussen inningen van margins, de marktliquiditeit en mogelijke veranderingen tijdens de duur van de transactie. De modellen en parameters worden door de bevoegde autoriteit gevalideerd en vormen het voorwerp van een advies, zoals bepaald in artikel 15. 3. Een centrale tegenpartij verzoekt margins bij te storten en int margins op dagelijkse basis, en in ieder geval wanneer vooraf vastgestelde drempels worden overschreden. 3 bis. Een centrale tegenpartij verzoekt margins bij te storten en int margins die toereikend zijn om de posities te dekken welke zijn geregistreerd op iedere rekening die wordt bijgehouden in overeenstemming met artikel 37 betreffende specifieke financiële instrumenten. Een centrale tegenpartij mag de margins met betrekking tot een portefeuille van financiële instrumenten alleen maar berekenen wanneer de prijscorrelatie tussen de in de portefeuille opgenomen financiële instrumenten sterk en stabiel is. ▌ 5. Teneinde een consistente toepassing van dit artikel te waarborgen, stelt de ESMA, na overleg met de EBA, ontwerp technische regelgevingsnormen op, waarin het in lid 1 vermelde passende percentage en het tijdsbestek voor de verschillende categorieën financiële instrumenten, evenals de in lid 3 bis bedoelde voorwaarden nader worden gespecificeerd. De ESMA legt, na overleg met de EBA, deze ontwerp technische regelgevingsnormen uite0072lijk op 30 juni 2012 voor aan de Commissie. Aan de Commissie wordt de bevoegdheid gedelegeerd de in de eerste alinea bedoelde technische regelgevingsnormen overeenkomstig de artikelen 10 tot en met 14 van Verordening (EU) nr. 1095/2010 vast te stellen . ▌ Artikel 40 Wanbetalingsfonds 1. Om haar kredietuitzettingen op de clearingleden verder te beperken beschikt een centrale tegenpartij over een wanbetalingsfonds om uit wanbetaling voortvloeiende verliezen te dekken die de door de marginvereisten uit artikel 39 gedekte verliezen overschrijden, inclusief het openen van een insolventieprocedure tegen een of meer clearingleden. 2. Een centrale tegenpartij stelt de minimumomvang van de bijdragen voor het wanbetalingsfonds vast, evenals de criteria voor het berekenen van de bijdragen van de afzonderlijke clearingleden. De bijdragen moeten in verhouding staan tot de uitzettingen van elk clearinglid, zodat de bijdragen aan het wanbetalingsfonds de centrale tegenpartij ten minste in staat stellen de wanbetaling van de twee clearingleden met de grootste uitzettingen het hoofd te bieden. 2 bis. Een centrale tegenpartij ontwikkelt scenario's voor extreme doch aannemelijke marktomstandigheden. De scenario's hebben onder meer betrekking op de meest volatiele perioden die zich in het verleden op de markten waarvoor de centrale tegenpartij diensten verricht, hebben voorgedaan, alsook op een scala van potentiële toekomstige ontwikkelingen. In de scenario's wordt rekening gehouden met plotse verkopen van financiële middelen en snelle dalingen van de marktliquiditeit. De omvang van het wanbetalingsfonds moet mede gebaseerd zijn op de in overeenstemming met artikel 39 berekende margins op posities die voortvloeien uit de hypothetische scenario's. Bij het berekenen van de kredietuitzettingen op de clearingleden dient een centrale tegenpartij rekening te houden met: 3. Een centrale tegenpartij kan meer dan één wanbetalingsfonds oprichten voor de verschillende categorieën van instrumenten die zij cleart. 3 bis. Teneinde een consistente toepassing van dit artikel te waarborgen, stelt de ESMA, in nauwe samenwerking met de ESCB en na overleg met de EBA, ontwerp technische regelgevingsnormen op, waarin de nadere details met betrekking tot de in de leden 1 en 3 genoemde wanbetalingsfondsen uiteen worden gezet. ESMA legt, in nauwe samenwerking met het ESCB en na overleg met de EBA, deze ontwerp technische regelgevingsnormen uiterlijk op 30 juni 2012 voor aan de Commissie. Aan de Commissie wordt de bevoegdheid gedelegeerd de in de eerste alinea bedoelde technische regelgevingsnormen overeenkomstig de artikelen 10 tot en met 14 van Verordening (EU) nr. 1095/2010 vast te stellen. Artikel 41 Andere risicobeheersingsinstrumenten 1. Naast het bij artikel 12 vereiste kapitaal moet een centrale tegenpartij voldoende financiële middelen ter beschikking houden om potentiële verliezen te dekken die hoger uitvallen dan de door de marginvereisten en het wanbetalingsfonds gedekte verliezen. Voorbeelden van dergelijke middelen zijn andere clearingfondsen die door clearingleden of andere partijen ter beschikking worden gesteld, regelingen voor het delen van verliezen, verzekeringsregelingen, het eigen vermogen van een centrale tegenpartij, garanties van moederondernemingen of soortgelijke voorzieningen. Dergelijke middelen moeten vrij ter beschikking staan van de centrale tegenpartij en mogen niet worden gebruikt om operationele verliezen te dekken. 2. Het in artikel 40 vermelde wanbetalingsfonds en de andere in lid 1 vermelde financiële middelen moeten de centrale tegenpartij te allen tijde in staat stellen potentiële verliezen onder extreme doch aannemelijke omstandigheden het hoofd te bieden. Een centrale tegenpartij ontwikkelt scenario's voor dergelijke extreme doch aannemelijke marktomstandigheden. 3. Een centrale tegenpartij meet wat haar dagelijkse liquiditeitsbehoefte is. Zij heeft te allen tijde toegang tot voldoende liquiditeit om haar diensten en activiteiten te verrichten. Hiertoe , moet een centrale tegenpartij de nodige kredietlijnen of soortgelijke voorzieningen verkrijgen om in haar liquiditeitsbehoeften te voorzien ingeval zij niet onmiddellijk kan beschikken over de financiële middelen die haar ter beschikking staan. Elk clearinglid en elke moeder- of dochteronderneming van het clearinglid mag niet meer dan 25 % van de door de centrale tegenpartij benodigde kredietlijnen verstrekken. 4. Een centrale tegenpartij mag niet in gebreke blijvende clearingleden verplichten aanvullende middelen te verstrekken in geval van wanbetaling van een ander clearinglid. De clearingleden van een centrale tegenpartij hebben beperkte uitzettingen op deze centrale tegenpartij. 5. Teneinde een consistente toepassing van dit artikel te waarborgen, stelt de ESMA, na overleg met de EBA, ontwerp technische regelgevingsnormen waarin de in lid 2 vermelde extreme omstandigheden worden gespecificeerd die de centrale tegenpartij het hoofd moet kunnen bieden. ESMA legt, na overleg met de EBA, deze ontwerp technische regelgevingsnormen uiterlijk op 30 juni 2012 voor aan de Commissie. Aan de Commissie wordt de bevoegdheid gedelegeerd de in de eerste alinea bedoelde technische regelgevingsnormen overeenkomstig de artikelen 10 tot en met 14 van Verordening (EU) nr. 1095/2010 vast te stellen . ▌ Artikel 42 Trapsgewijze dekking van verliezen bij wanbetaling 1. Wanneer een clearinglid in gebreke blijft, gebruikt een centrale tegenpartij eerst de door dat lid gestelde margins om de verliezen te dekken, alvorens andere financiële middelen aan te spreken. 2. Wanneer de door het in gebreke blijvende clearinglid gestelde margins niet volstaan om de verliezen van de centrale tegenpartij te dekken, gebruikt de centrale tegenpartij de bijdrage van dat in gebreke blijvende lid in het wanbetalingsfonds. 3. Een centrale tegenpartij mag pas gebruik maken van de bijdragen aan het wanbetalingsfonds en andere bijdragen van clearingleden die niet in gebreke zijn gebleven nadat zij de bijdragen van het in gebreke blijvende clearinglid en ▌ het in artikel 41, lid 1, vermelde eigen vermogen van de centrale tegenpartij volledig heeft opgebruikt. 4. Een centrale tegenpartij mag geen gebruik maken van de margins die zijn gesteld door niet in gebreke blijvende clearingleden om de verliezen te dekken die voortvloeien uit de wanbetaling van een ander clearinglid. Artikel 43 Zekerheidsvereisten 1. Een centrale tegenpartij mag zeer liquide zekerheden, zoals contanten, goud, staatsobligaties en kwalitatief hoogwaardige ondernemingsobligaties, met minimale krediet- en marktrisico's aanvaarden om haar initiële en latere uitzettingen op haar clearingleden te dekken. Centrale tegenpartijen mogen van niet-financiële tegenpartijen bankgaranties aanvaarden, waarbij zij deze garanties in aanmerking neemt bij haar uitzettingen op een bank die clearinglid is. Zij past adequate haircuts toe op de waarde van activa, die een weergave vormen van het mogelijke waardeverlies in de periode tussen hun laatste herwaardering en het ogenblik waarop redelijkerwijs kan worden aangenomen dat ze worden geliquideerd. Bij het vaststellen van een aanvaardbare zekerheid en passende haircuts houdt een centrale tegenpartij rekening met het liquiditeitsrisico ten gevolge van de wanbetaling van een marktdeelnemer en het concentratierisico op bepaalde activa. Deze minimumnormen worden afgestemd op het risiconiveau en worden regelmatig herzien zodat zij de marktomstandigheden weerspiegelen, en met name in reactie op noodsituaties, wanneer wordt vastgesteld dat een dergelijke herziening de systeemrisico's zal verminderen. 2. Indien van toepassing en op voorwaarde dat zij met de nodige prudentie te werk gaat, mag een centrale tegenpartij de onderliggende waarde van het derivatencontract of financiële instrument dat aan de basis ligt van de uitzetting van de centrale tegenpartij aanvaarden als zekerheid om haar marginvereisten te dekken. 3. Teneinde een consistente toepassing van dit artikel te waarborgen, stelt de ESMA, na overleg met het ECSR en de EBA, ontwerp technische regelgevingsnormen op, waarin het type zekerheid dat als zeer liquide kan worden beschouwd en de in lid 1 bedoelde haircuts nader worden gespecificeerd. ESMA legt, na overleg met de EBA en het ESCB, deze ontwerp technische regelgevingsnormen uiterlijk op 30 juni 2012 voor aan de Commissie. Aan de Commissie wordt de bevoegdheid gedelegeerd de in de eerste alinea bedoelde technische regelgevingsnormen overeenkomstig de artikelen 10 tot en met 14 van Verordening (EU) nr. 1095/2010 vast te stellen . ▌ Artikel 44 Beleggingsbeleid 1. Een centrale tegenpartij belegt haar financiële middelen uitsluitend in zeer liquide financiële instrumenten met een minimaal markt- en kredietrisico, bijvoorbeeld in de reserves van een centrale bank in de EU . De beleggingen zijn snel vereffenbaar met een minimaal negatief effect op de prijs. 1 bis. Het kapitaal, samen met de winst en reserves van een centrale tegenpartij die niet overeenkomstig lid 1 zijn belegd, worden niet meegeteld voor de toepassing van artikel 12, lid 2. 2. Financiële instrumenten die als margin zijn gesteld, worden gedeponeerd bij exploitanten van effectenafwikkelingssystemen die niet-discriminerende toegang voor centrale tegenpartijen en volledige bescherming van deze instrumenten waarborgen. Een centrale tegenpartij krijgt, indien nodig, onmiddellijk toegang tot de financiële instrumenten. Centrale tegenpartijen dienen een degelijke controle uit te oefenen op de herhypothekering van de zekerheden van clearingleden, onder toezicht van de ESMA. 3. Een centrale tegenpartij mag haar kapitaal of de sommen die voortvloeien uit de in de artikelen 39, 40 en 41 vermelde vereisten niet beleggen in haar eigen effecten of die van haar moeder- of dochterondernemingen. 4. Bij het nemen van haar beleggingsbeslissingen houdt een centrale tegenpartij rekening met haar totale kredietuitzettingen op individuele debiteuren, en zij ziet erop toe dat de concentratie van haar totale risicoblootstelling jegens elke individuele debiteur binnen aanvaardbare concentratiegrenzen blijft. 5. Teneinde een consistente toepassing van dit artikel te waarborgen, stelt de ESMA, na overleg met de EBA, ontwerp technische regelgevingsnormen op, waarin de in lid 1 vermelde zeer liquide financiële instrumenten en de in lid 4 vermelde concentratiebeperkingen nader worden gespecificeerd. ESMA legt, na overleg met de EBA, deze ontwerp technische regelgevingsnormen uiterlijk op 30 juni 2012 voor aan de Commissie. Aan de Commissie wordt de bevoegdheid gedelegeerd de in de eerste alinea bedoelde technische regelgevingsnormen overeenkomstig de artikelen 10 tot en met 14 van Verordening (EU) nr. 1095/2010 vast te stellen . ▌ Artikel 45 Procedures in geval van wanbetaling 1. Een centrale tegenpartij beschikt over gedetailleerde procedures die moeten worden gevolgd wanneer een clearinglid niet aan de in artikel 35 bedoelde vereisten voldoet binnen de gestelde termijn en volgens de door de centrale tegenpartij vastgestelde procedures. De centrale tegenpartij schetst tot in detail de procedures die moeten worden gevolgd ingeval de insolventie van een clearinglid niet wordt vastgesteld door de centrale tegenpartij. Deze procedures dienen ieder jaar te worden herzien. 2. Een centrale tegenpartij neemt onmiddellijk maatregelen om de verliezen en liquiditeitsdruk ten gevolge van wanbetalingen te beperken en waarborgt dat de liquidatie van de posities van een clearinglid haar activiteiten niet verstoort noch de niet in gebreke blijvende clearingleden blootstelt aan verliezen die zij niet kunnen voorzien of beheersen. 3. De centrale tegenpartij stelt de bevoegde autoriteit onmiddellijk in kennis. De bevoegde autoriteit stelt de autoriteit die verantwoordelijk is voor het toezicht op het in gebreke blijvende clearinglid onverwijld in kennis wanneer de centrale tegenpartij van mening is dat het clearinglid zijn toekomstige verplichtingen niet zal kunnen nakomen en wanneer de centrale tegenpartij voornemens is aan te kondigen dat het lid in gebreke is gebleven. 4. Een centrale tegenpartij ziet erop toe dat haar procedures in geval van wanbetaling afdwingbaar zijn. Zij neemt alle redelijkerwijs te verwachten stappen om te waarborgen dat zij wettelijk bevoegd is om de posities waarvan het in gebreke blijvende clearinglid eigenaar is, te liquideren, en om de posities van de cliënten van het in gebreke blijvende clearinglid over te boeken of te liquideren. Artikel 46 Toetsing van modellen, stresstests en backtests 1. Een centrale tegenpartij toetst regelmatig de modellen en parameters die zij heeft vastgesteld om haar marginvereisten, bijdragen aan het wanbetalingsfonds en zekerheidsvereisten te berekenen, evenals haar andere mechanismen voor risicobeheersing. Zij onderwerpt haar modellen aan strenge en frequente stresstests om hun veerkracht te toetsen onder extreme maar aanneembare marktomstandigheden, en voert backtests uit om de betrouwbaarheid van de vastgestelde methodologie te beoordelen. De centrale tegenpartij stelt de bevoegde autoriteit in kennis van de resultaten van de uitgevoerde tests en deze autoriteit moet de resultaten valideren alvorens wijzigingen van de modellen en parameters mogen worden goedgekeurd. 2 bis. Een centrale tegenpartij toetst regelmatig de belangrijkste aspecten van haar wanbetalingsprocedures en neemt alle redelijkerwijs te verwachten stappen om ervoor te zorgen dat alle clearingleden deze procedures begrijpen en over passende regelingen beschikken om op een geval van wanbetaling te reageren. De ESMA verstrekt informatie betreffende de resultaten van de in lid 1 genoemde stresstests aan de Europese toezichthoudende autoriteiten om hen in staat te stellen de blootstelling van financiële instellingen aan de wanbetaling van centrale tegenpartijen te beoordelen. 3. Een centrale tegenpartij maakt cruciale informatie over haar risicobeheermodel openbaar, evenals de gehanteerde uitgangspunten voor de in lid 1 bedoelde stresstests en de resultaten van de stresstests, behalve wanneer de bevoegde autoriteit, na raadpleging van de ESMA, van mening is dat een dergelijke openbaarmaking de financiële stabiliteit in gevaar zou brengen . 4. Teneinde een consistente toepassing van dit artikel te waarborgen, stelt de ESMA ontwerp technische regelgevingsnormen op, waarin het volgende wordt gespecificeerd: ESMA legt, na overleg met de EBA, deze ontwerp technische regelgevingsnormen uiterlijk op 30 juni 2012 voor aan de Commissie. Aan de Commissie wordt de bevoegdheid gedelegeerd de in de eerste alinea bedoelde technische regelgevingsnormen overeenkomstig de artikelen 10 tot en met 14 van Verordening (EU) nr. 1095/2010 vast te stellen . ▌ Artikel 47 Afwikkeling 1. Een centrale tegenpartij gebruikt geld van centrale banken om haar transacties af te wikkelen, voor zover praktisch haalbaar en indien beschikbaar. Wanneer geen geld van centrale banken wordt gebruikt , worden stappen ondernomen om de risico's van de afwikkeling in contanten strikt te beperken. 2. Een centrale tegenpartij vermeldt duidelijk haar verplichtingen met betrekking tot de levering van financiële instrumenten, inclusief of ze verplicht is een levering van een financieel instrument uit te voeren of te ontvangen en of ze deelnemers voor verliezen tijdens het leveringsproces vergoedt. 3. Wanneer een centrale tegenpartij verplicht is leveringen van financiële instrumenten uit te voeren of te ontvangen, schakelt zij het hoofdrisico uit door voor zover mogelijk gebruik te maken van mechanismen voor betaling bij levering. Artikel 48 Interoperabiliteitsregelingen 1 bis. Een centrale tegenpartij kan toetreden tot een interoperabiliteitsregeling met een andere centrale tegenpartij indien aan de vereisten van de artikelen 49 en 50 is voldaan. Om centrale tegenpartijen niet bloot te stellen aan aanvullende risico's moeten interoperabiliteitsregelingen worden beperkt tot verhandelbare waardepapieren en geldmarktinstrumenten, zoals gedefinieerd in artikel 4, lid 1, punt 18, onder a) en b) en punt 19, van Richtlijn 2004/39/EG voor de doeleinden van deze verordening. Uiterlijk op 30 september 2014 dient de ESMA de Commissie evenwel een verslag voor te leggen over de vraag of het toepassingsgebied naar andere financiële instrumenten zou moeten worden uitgebreid. 2. Bij het vaststellen van een interoperabiliteitsregeling met een andere centrale tegenpartij met het oog op dienstverlening aan een specifiek handelsplatform, wordt de centrale tegenpartij op niet-discriminerende wijze toegang verleend tot de gegevens die zij nodig heeft voor de uitvoering van haar taken op dat handelsplatform en ten aanzien van het desbetreffende afwikkelingssysteem. 3. De sluiting van een interoperabiliteitsregeling of de toegang tot gegevens of een afwikkelingssysteem, zoals bedoeld in de leden 1 en 2, mag alleen rechtstreeks of middellijk worden beperkt om de uit deze regeling of toegang voortvloeiende risico's te beheersen. Artikel 48 bis Toegang van een centrale tegenpartij tot handelsgegevens 1. Een centrale tegenpartij heeft het recht om op niet-discriminerende wijze toegang te krijgen tot de gegevens van een bepaald handelsplatform alsook tot elk relevant afwikkelingssysteem dat zij nodig heeft om haar taken te vervullen. 2. Ten behoeve van de in artikel 68 vermelde verslaglegging aan de Commissie en het Europees Parlement, houdt de ESMA toezicht op de toegang tot centrale tegenpartijen en op de gevolgen van bepaalde praktijken voor het concurrentievermogen, met inbegrip van het gebruik van exclusieve licentiepraktijken. Artikel 49 Risicobeheer 1. Centrale tegenpartijen die toetreden tot een interoperabiliteitsregeling: Met het oog op punt b) gebruiken centrale tegenpartijen dezelfde regels inzake het tijdstip van invoering van overboekingsopdrachten in hun respectieve systemen en het ogenblik waarop deze opdrachten niet meer kunnen worden herroepen, zoals uiteengezet in Richtlijn 98/26/EG, voor zover relevant. Met het oog op punt c) wordt in de voorwaarden van de regeling het proces uiteengezet voor het beheer van de gevolgen van de wanbetaling, wanneer een van de centrale tegenpartijen waarmee een interoperabiliteitsregeling is gesloten in gebreke blijft. Met het oog op punt d) beschikken centrale tegenpartijen over robuuste middelen ter controle van de herhypothekering van de zekerheden van clearingleden in het kader van de regeling, indien dit is toegestaan door hun bevoegde autoriteiten. In de regeling staat beschreven hoe deze risico's worden aangepakt, rekening houdende met voldoende dekking en de noodzaak om besmetting te beperken. 2. Als er verschillen bestaan tussen de risicobeheermodellen die de centrale tegenpartijen gebruiken om hun uitzettingen op hun clearingleden en op elkaar te dekken, brengen de centrale tegenpartijen deze verschillen in kaart, beoordelen zij de risico's die eruit kunnen voortvloeien en nemen zij maatregelen, waaronder het verwerven van aanvullende financiële middelen, die het effect van deze verschillen op de interoperabiliteitsregeling en de mogelijke besmettingsrisico's beperken, en zien zij erop toe dat deze verschillen geen gevolgen hebben voor het vermogen van elke centrale tegenpartij om de gevolgen van de wanbetaling van een clearinglid te beheren. Artikel 49 bis Bepaling van margins tussen centrale tegenpartijen 1. Een centrale tegenpartij houdt de zekerheid gescheiden die is ontvangen door centrale tegenpartijen waarmee zij tot een interoperabiliteitsregeling is toegetreden. 2. Zekerheid die in contanten is ontvangen, wordt op gescheiden rekeningen geplaatst. 3. Zekerheid ontvangen in de vorm van financiële instrumenten wordt geplaatst op gescheiden rekeningen bij exploitanten van effectenafwikkelingssystemen die zijn aangemeld krachtens Richtlijn 98/26/EG. 4. Zekerheid die gescheiden wordt gehouden krachtens de leden 1, 2 en 3 is alleen beschikbaar voor de ontvangende centrale tegenpartij in geval van wanbetaling van de centrale tegenpartij die de zekerheid heeft verleend in de context van een interoperabiliteitsregeling. 5. In geval van wanbetaling van de centrale tegenpartij die de zekerheid heeft ontvangen in het kader van een interoperabiliteitsregeling, wordt de gescheiden zekerheid krachtens de leden 1, 2 en 3 onmiddellijk geretourneerd aan de verlenende centrale tegenpartij. Artikel 50 Goedkeuring van interoperabiliteitsregelingen 1. Een interoperabiliteitsregeling moet vooraf worden goedgekeurd door de bevoegde autoriteiten van de betrokken centrale tegenpartijen. De procedure van artikel 13 is van toepassing. 2. De bevoegde autoriteiten keuren de interoperabiliteitsregeling alleen goed indien de betrokken centrale tegenpartijen een clearingvergunning hebben gekregen krachtens de in artikel 13 beschreven procedure en hun uit deze vergunning voortvloeiende taken bij het clearen van de derivatencontracten voortdurend goed hebben uitgevoerd, overeenkomstig de toezichtsvereisten en gedurende een periode van ten minste 3 jaar , indien is voldaan aan de in artikel 49 vermelde vereisten , indien de technische voorwaarden voor clearingtransacties in het kader van de regeling een vlotte en ordelijke werking van de financiële markten mogelijk maken en indien de regeling de effectiviteit van het toezicht niet ondermijnt. 3. Wanneer een bevoegde autoriteit van oordeel is dat niet aan de in lid 2 beschreven vereisten is voldaan, licht zij haar risico-overwegingen schriftelijk toe aan de andere bevoegde autoriteiten en de betrokken centrale tegenpartijen. Zij stelt tevens de ESMA in kennis, die een advies uitbrengt over de effectieve validiteit van de risico-overwegingen waarop de weigering van de interoperabiliteitsregeling is gebaseerd. Het advies van de ESMA wordt ter beschikking gesteld van alle betrokken centrale tegenpartijen. Wanneer de beoordeling van de ESMA verschilt van de beoordeling van de desbetreffende bevoegde autoriteit, heroverweegt deze autoriteit haar standpunt, rekening houdende met het advies van de ESMA. 4. Uiterlijk op 30 juni 2012 verschaft de ESMA richtsnoeren of aanbevelingen teneinde consistente, efficiënte en effectieve beoordelingen van interoperabiliteitsregelingen op te stellen, in overeenstemming met de in artikel 8 van Verordening (EU) nr. 1095/2010 vastgelegde procedure. Titel VI Registratie van en toezicht op transactieregisters Hoofdstuk 1 Voorwaarden en procedures voor de registratie van een transactieregister Artikel 51 Registratie van een transactieregister 1. Een transactieregister wordt bij de ESMA geregistreerd voor de toepassing van artikel 6. 2. Om krachtens dit artikel voor registratie in aanmerking te komen, moet een transactieregister een rechtspersoon zijn die in de Unie is gevestigd en voldoet aan de eisen van titel VII. 3. De registratie van een transactieregister geldt voor het gehele grondgebied van de Unie. 4. Een geregistreerd transactieregister moet te allen tijde aan de initiële registratievoorwaarden voldoen. Een transactieregister stelt de ESMA zonder onnodige vertraging in kennis van materiële wijzigingen in de voorwaarden voor registratie. Artikel 52 Registratieaanvraag 1. Een transactieregister dient een registratieaanvraag in bij de ESMA. 2. Uiterlijk tien werkdagen na ontvangst van de aanvraag beoordeelt de ESMA of de aanvraag volledig is. Indien de aanvraag niet volledig is, stelt de ESMA een termijn vast waarbinnen het transactieregister aanvullende informatie moet verstrekken. Wanneer de ESMA een aanvraag volledig acht, stelt zij het transactieregister daarvan in kennis. 3. Teneinde consistente toepassing van dit artikel te waarborgen, stelt de ESMA ontwerp technische regelgevingsnormen op, waarin de nadere regels zijn gespecificeerd voor de in lid 1 vermelde aanvraag voor registratie bij de ESMA. ESMA legt uiterlijk op 30 juni 2012 legt de ESMA de ontwerpen van deze technische regelgevingsnormen aan de Commissie voor. Aan de Commissie wordt de bevoegdheid gedelegeerd de in de eerste alinea bedoelde technische regelgevingsnormen overeenkomstig de artikelen 10 tot en met 14 van Verordening (EU) nr. 1095/2010 vast te stellen . ▌ 4. Teneinde de uniforme toepassing van lid 1 te waarborgen, stelt de ESMA ontwerp technische uitvoeringsnormen waarin het formaat van de aanvraag tot registratie bij de ESMA nader is bepaald. De ESMA legt deze ontwerp technische uitvoeringsnormen uiterlijk op 30 juni 2012 voor aan de Commissie. Aan de Commissie wordt de bevoegdheid gedelegeerd om de in de eerste alinea bedoelde technische uitvoeringsnormen vast te stellen overeenkomstig artikel 15 van Verordening (EU) nr. 1095/2010. ▌ Artikel 53 Beoordeling van de aanvraag 1. Binnen 40 werkdagen na de in artikel 52, lid 2, derde alinea, vermelde kennisgeving beoordeelt de ESMA de aanvraag tot registratie op basis van de naleving door het transactieregister van de in de artikelen 64 en 67 vermelde vereisten, en stelt zij een gemotiveerd besluit tot registratie of weigering van registratie vast. 2. Het besluit van de ESMA ingevolge lid 1 wordt van kracht op de vijfde werkdag nadat het is vastgesteld. Artikel 54 Kennisgeving van de beslissing 1. Wanneer de ESMA een besluit tot registratie, weigering van registratie of intrekking van registratie vaststelt, stelt zij het transactieregister binnen vijf werkdagen onder opgave van alle redenen in kennis van haar besluit. 2. De ESMA stelt de Commissie in kennis van alle overeenkomstig lid 1 vastgestelde besluiten. 3. De ESMA publiceert op haar website een lijst van overeenkomstig deze verordening geregistreerde transactieregisters. Deze lijst wordt binnen vijf werkdagen na vaststelling van een besluit ingevolge lid 1 geactualiseerd. Artikel 55 Geldboetes 1. De ESMA kan bij besluit een geldboete opleggen aan een transactieregister indien dit transactieregister artikel 63, lid 1, artikelen 64, 65 en 66 en artikel 67, leden 1 en 2, van deze verordening opzettelijk of uit onachtzaamheid heeft overtreden. 2. De in lid 1 bedoelde geldboetes dienen een afschrikkende werking te hebben en evenredig te zijn met de aard en de ernst van de inbreuk, de duur van de inbreuk en de economische draagkracht van het betrokken transactieregister. ▌ 3. Onverminderd lid 2 dient, wanneer het transactieregister direct of middellijk een kwantificeerbaar financieel voordeel aan de inbreuk heeft ontleend, het bedrag van de geldboete ten minste gelijk te zijn aan dat voordeel. 4. Teneinde een consistente toepassing van dit artikel te waarborgen, stelt de ESMA ontwerp technische regelgevingsnormen op, waarin het volgende wordt gespecificeerd: ESMA legt uiterlijk op 30 juni 2012 deze ontwerp technische regelgevingsnormen aan de Commissie voor . Aan de Commissie wordt de bevoegdheid gedelegeerd de in de eerste alinea bedoelde technische regelgevingsnormen overeenkomstig de artikelen 10 tot en met 14 van Verordening (EU) nr. 1095/2010 vast te stellen . ▌ Artikel 56 Dwangsommen 1. De raad van toezichthouders van de ESMA legt, bij besluit, dwangsommen op teneinde: 2. De vastgestelde dwangsommen moeten doeltreffend en evenredig zijn. De dwangsom wordt opgelegd voor iedere dag van vertraging. ▌ 2 bis. Onverminderd lid 2 dienen de dwangsommen 3 % te bedragen van de gemiddelde dagelijkse omzet in het voorafgaande boekjaar. De dwangsom wordt berekend vanaf de in het besluit tot oplegging van een dwangsom bepaalde datum. 2 ter. Een dwangsom wordt opgelegd voor een periode van maximaal zes maanden na de kennisgeving van het besluit van de ESMA. Na deze periode van zes maanden, bezint de ESMA zich op de maatregelen. Artikel 57 Horen van de betrokken personen 1. Alvorens enig besluit betreffende een boete of een dwangsom ingevolge de artikelen 55 en 56 te nemen, stelt de ESMA de betrokken personen in gelegenheid met betrekking tot de bezwaren van de Commissie te worden gehoord. De ESMA baseert haar besluiten alleen op de punten van bezwaar waarover de betrokken personen hun mening hebben kunnen geven. 2. Het recht van verweer van de betrokken personen wordt in de loop van de procedures volledig geëerbiedigd. Zij hebben recht op toegang tot het dossier van de ESMA, onder voorbehoud van het rechtmatige belang van andere personen op bescherming van hun bedrijfsgeheimen. Het recht van toegang tot het dossier is niet van toepassing op vertrouwelijke informatie en interne documenten van de ESMA. Artikel 58 Gemeenschappelijke bepalingen betreffende geldboetes en dwangsommen 1. Alle overeenkomstig de artikelen 55 en 56 opgelegde geldboetes en dwangsommen worden door de ESMA openbaar gemaakt. 2. Overeenkomstig de artikelen 55 en 56 opgelegde geldboetes en dwangsommen hebben een administratief karakter. 2 bis. Indien de ESMA besluit geen boetes of dwangsommen op te leggen, stelt zij de Commissie, het Europees Parlement en de Raad hiervan in kennis onder vermelding van de redenen voor haar besluit. Artikel 59 Toetsing door het Hof van Justitie Het Hof van Justitie van de Europese Unie heeft onbeperkte rechtsmacht om besluiten waarbij de ESMA een geldboete of dwangsom heeft opgelegd, te toetsen. Het Hof van Justitie kan de opgelegde boete of dwangsom intrekken, verlagen of verhogen. Artikel 60 Intrekking van een registratie 1. De ESMA trekt de registratie van een transactieregister onder de volgende omstandigheden in: 2. Indien de bevoegde autoriteit van een lidstaat waar het transactieregister zijn diensten en activiteiten verricht van oordeel is dat een van de in lid 1 neergelegde voorwaarden is vervuld, kan zij de ESMA verzoeken na te gaan of aan de voorwaarden voor intrekking van de registratie is voldaan. Indien de ESMA besluit de registratie van het betrokken transactieregister niet in te trekken, geeft zij hiervoor een volledig onderbouwde motivering. 2 bis. De ESMA neemt alle nodige maatregelen om de ordelijke vervanging te waarborgen van het transactieregister waarvan de registratie is ingetrokken, met inbegrip van de overdracht van gegevens aan andere transactieregisters en de verlegging van rapporteringsstromen naar andere transactieregisters. Artikel 61 Toezicht op transactieregisters 1. De ESMA houdt toezicht op de toepassing van de artikelen 64 tot en met 67. 2. Om de in de artikelen 51 tot en met 60, 62 en 63, vermelde taken te kunnen uitvoeren, heeft de ESMA de bevoegdheid: Hoofdstuk 2 Betrekkingen met derde landen Artikel 62 Internationale overeenkomsten In voorkomend geval dient de Commissie bij de Raad voorstellen in voor onderhandelingen met een of meer derde landen over internationale overeenkomsten met betrekking tot wederzijdse toegang tot en uitwisseling van informatie over otc-derivatencontracten in transactieregisters die in derde landen zijn gevestigd, voor zover die informatie relevant is voor het uitvoeren van de taken van de bevoegde autoriteiten in het kader van deze verordening. Artikel 63 Gelijkwaardigheid en erkenning 1. Een in een derde land gevestigd transactieregister mag alleen diensten en activiteiten voor de toepassing van artikel 6 verrichten voor in de Unie gevestigde entiteiten indien dat transactieregister over een afzonderlijke vestiging in de Unie beschikt en door de ESMA is erkend. 2. De ESMA erkent een transactieregister uit een derde land alleen indien aan de volgende voorwaarden is voldaan: 3. Aan de Commissie worden bevoegdheden toegekend om overeenkomstig artikel 68 gedelegeerde handelingen vast te stellen, waarin wordt bepaald dat de juridische en toezichtsregelingen van een derde land waarborgen dat transactieregisters die in dat derde land over een vergunning beschikken, voldoen aan juridisch bindende vereisten die gelijkwaardig zijn aan de in deze verordening vastgestelde vereisten en dat deze transactieregisters permanent onderworpen zijn aan effectief toezicht en effectieve handhaving in dat derde land. 4. De ESMA gaat samenwerkingsregelingen aan met de betrokken bevoegde autoriteiten van derde landen waarvan het juridische kader en het toezichtskader overeenkomstig lid 3 gelijkwaardig zijn bevonden aan deze verordening. Dergelijke regelingen waarborgen dat de autoriteiten van de Unie onmiddellijke en permanente toegang hebben tot alle informatie die nodig is voor de uitvoering van hun taken, evenals rechtstreekse toegang tot transactieregisters in rechtsgebieden van derde landen . In genoemde regelingen wordt ten minste het volgende gespecificeerd: Titel VII Vereisten inzake transactieregisters Artikel 64 Algemene voorschriften 1. Een transactieregister beschikt over robuuste bestuursregelingen die een duidelijke organisatiestructuur omvatten met welomschreven, transparante en consistente verantwoordelijkheden en adequate interne controlemechanismen, inclusief deugdelijke administratieve en boekhoudkundige procedures om iedere openbaarmaking van vertouwelijke informatie te voorkomen. 2. Een transactieregister stelt passende beleidsmaatregelen en procedures vast die volstaan om te waarborgen dat het transactieregister, inclusief zijn managers en werknemers, beantwoordt aan alle bepalingen van deze verordening. 3. Een transactieregister beschikt over en werkt in het kader van een passende organisatiestructuur die de continuïteit en ordelijke werking van het transactieregister garandeert bij het verrichten van zijn diensten en activiteiten. Het transactieregister maakt gebruik van passende en evenredige systemen, middelen en procedures. 4. Het hoger management en de leden van de raad van een transactieregister zijn voldoende betrouwbaar en ervaren om de gezonde en prudente bedrijfsvoering van het transactieregister te waarborgen. 5. Een transactieregister beschikt over objectieve, niet-discriminerende en openbare vereisten voor toegang en deelname. Criteria die de toegang beperken, zijn alleen toegestaan wanneer ze tot doel hebben het risico voor de gegevens die door een transactieregister worden bijgehouden, te beheersen. 6. Een transactieregister maakt de prijzen en vergoedingen voor de verleende diensten openbaar. Het maakt de prijzen en vergoedingen voor afzonderlijke diensten en taken openbaar, inclusief kortingen en reducties en de voorwaarden om daarvoor in aanmerking te komen. Het staat toe dat rapporterende entiteiten afzonderlijke toegang krijgen tot specifieke diensten. De prijzen en vergoedingen die door een transactieregister in rekening worden gebracht, mogen niet hoger zijn dan de door het transactieregister gemaakte kosten . Artikel 65 Operationele betrouwbaarheid 1. Een transactieregister inventariseert de bronnen van operationele risico's en beperkt deze tot een minimum door passende systemen, controles en procedures te ontwikkelen. Deze systemen dienen betrouwbaar en veilig te zijn en over de passende capaciteit te beschikken om de ontvangen informatie te behandelen. 2. Een transactieregister zorgt voor de opstelling, uitvoering en handhaving van een passend bedrijfscontinuïteits- en noodherstelplan om te waarborgen dat de functies van het transactieregister in stand worden gehouden, de activiteiten tijdig worden hervat en de verplichtingen van het transactieregister worden nagekomen. Een dergelijk plan voorziet in ieder geval in het creëren van back-upfaciliteiten. Artikel 66 Bescherming en registratie 1. Een transactieregister garandeert de vertrouwelijkheid, integriteit en bescherming van de overeenkomstig artikel 6 ontvangen informatie. Geen enkele informatie mag voor commerciële doeleinden worden gebruikt zonder de toestemming van beide tegenpartijen bij het derivatencontract. 2. Een transactieregister registreert onverwijld de overeenkomstig artikel 6 ontvangen informatie en bewaart deze tot minstens tien jaar na beëindiging van de betreffende contracten. Het transactieregister hanteert procedures voor tijdige en efficiënte gegevensregistratie teneinde wijzigingen van geregistreerde informatie te documenteren. 3. Een transactieregister berekent de posities per klasse van derivaten en per rapporteringsentiteit op basis van de gegevens betreffende de derivatencontracten die overeenkomstig artikel 6 worden gerapporteerd. 4. Een transactieregister verleent de partijen bij een contract te allen tijde toegang tot de informatie, zodat ze deze kunnen corrigeren. 5. Een transactieregister neemt alle redelijkerwijs te verwachten maatregelen om te voorkomen dat misbruik wordt gemaakt van de informatie in haar systemen en dat die informatie voor andere bedrijfsactiviteiten wordt gebruikt. Gevoelige informatie die in een transactieregister is opgeslagen, mag niet voor commerciële doeleinden worden gebruikt door een andere natuurlijke of rechtspersoon die een moeder- of dochteronderneming van dat transactieregister is. Artikel 67 Transparantie en beschikbaarheid van gegevens 1. Een transactieregister publiceert geregeld, en op eenvoudig toegankelijke wijze , geaggregeerde posities per categorie derivaten waarop de gerapporteerde contracten betrekking hebben, waarbij dergelijke rapportages, indien mogelijk, tot stand komen op basis van internationale open sectornormen . Transactieregisters waarborgen dat alle bevoegde autoriteiten rechtstreeks toegang krijgen tot de gegevens van derivatencontracten die ze nodig hebben om hun taken te kunnen uitvoeren. 2. Een transactieregister verstrekt de vereiste informatie aan de volgende entiteiten, mits toegang tot dergelijke informatie absoluut noodzakelijk is voor de invulling van hun respectievelijke taken en mandaten : De ESMA krijgt de bevoegdheid om de criteria ten aanzien van publicatie vast te stellen en te herzien, alsook om te bepalen of dergelijke publicatie het best door de desbetreffende nationale of Unie-autoriteiten kan worden uitgebracht. 3. De ESMA deelt de informatie die nodig is voor de uitoefening van haar taken met andere relevante bevoegde autoriteiten. 4. Teneinde een consistente toepassing van dit artikel te waarborgen, stelt de ESMA ontwerp technische regelgevingsnormen op, waarin de in de leden 1 en 2 vermelde informatie nader wordt gespecificeerd, evenals operationele normen die nodig zijn om de gegevens tussen registers te kunnen vergelijken en aggregeren, en, indien noodzakelijk, om de in lid 2 genoemde autoriteiten toegang tot deze informatie te verschaffen . Deze ontwerp technische regelgevingsnormen zijn erop gericht te waarborgen dat er op basis van de krachtens lid 1 gepubliceerde informatie geen contractpartijen geïdentificeerd kunnen worden. ESMA legt uiterlijk op 30 juni 2012 deze ontwerp technische regelgevingsnormen aan de Commissie voor. Aan de Commissie wordt de bevoegdheid gedelegeerd de in de eerste alinea bedoelde technische regelgevingsnormen overeenkomstig de artikelen 10 tot en met 14 van Verordening (EU) nr. 1095/2010 vast te stellen . ▌ Artikel 67 bis Teneinde ervoor te zorgen dat de transactieregisters hun taak kunnen vervullen, worden zij dusdanig vormgegeven dat zij de ESMA en de desbetreffend bevoegde autoriteiten directe en onmiddellijke toegang kunnen geven tot de details van de derivatencontracten, zoals bedoeld in artikel 6. Titel VIII Overgangs- en slotbepalingen Artikel -68 Gedelegeerde handelingen 1. De bevoegdheid om gedelegeerde handelingen vast te stellen is toegekend aan de Commissie en is gebonden aan de in onderhavig artikel neergelegde voorwaarden. 2. De in artikel 23 en 63 bedoelde bevoegdheidsdelegatie aan de Commissie is voor onbepaalde tijd. 3. Alvorens een gedelegeerde handeling vast te stellen, moet de Commissie eerst trachten de ESMA te raadplegen. 4. De in de artikelen 23 en 63 bedoelde bevoegdheidsdelegatie kan te allen tijde door het Europees Parlement of de Raad worden ingetrokken. Een besluit tot intrekking maakt een einde aan de nader in het besluit gespecificeerde bevoegdheidsdelegatie. Het besluit tot intrekking wordt van kracht op de dag volgend op publicatie ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie of op een in dat besluit bepaalde latere datum. Het besluit laat de geldigheid van de reeds van kracht zijnde gedelegeerde handelingen onverlet. 5. Zodra de Commissie een gedelegeerde handeling vaststelt, stelt zij het Europees Parlement en de Raad daarvan gelijktijdig in kennis. 6. Een overeenkomstig artikel 23 en artikel 63 vastgestelde gedelegeerde handeling wordt slechts van kracht indien noch het Europees Parlement noch de Raad er binnen drie maanden na bekendmaking van de handeling aan het Europees Parlement en de Raad bezwaar tegen aantekent, of indien het Europees Parlement en de Raad de Commissie voor het verstrijken van deze termijn hebben medegedeeld geen bezwaar te zullen aantekenen. Op initiatief van het Europees Parlement of de Raad kan deze periode met drie maanden worden verlengd. Artikel 68 Verslag en toetsing 1. Uiterlijk op 31 december 2013 toetst de Commissie de onder titel III opgenomen institutionele en toezichtsregelingen, en met name de rol en verantwoordelijkheden van de ESMA, en brengt zij hierover verslag uit. De Commissie legt dat verslag voor aan het Europees Parlement en de Raad, samen met eventuele passende voorstellen. Voor dezelfde datum beoordeelt de Commissie, in overleg met de ESMA en de betrokken sectorale autoriteiten, het belang van de transacties van niet-financiële bedrijven in otc-derivaten voor het systeem. 2. De ESMA dient bij de Commissie een verslag in over de toepassing van de onder titel II opgenomen clearingverplichting en over eventuele toekomstige bepalingen inzake interoperabiliteitsregelingen. Deze verslagen worden voor 30 september 2014 aan de Commissie voorgelegd. 3. In samenwerking met de lidstaten en de ESMA en na een beoordeling van het ESCB te hebben gevraagd, stelt de Commissie een jaarverslag op waarin alle mogelijke systeemrisico's en kostenimplicaties van interoperabiliteitsregelingen worden geëvalueerd. In dit verslag wordt in ieder geval aandacht besteed aan het aantal en de complexiteit van dergelijke regelingen, en aan de deugdelijkheid van de risicobeheersystemen en -modellen. De Commissie legt het verslag voor aan het Europees Parlement en de Raad, samen met eventuele passende voorstellen. Het ESCB verstrekt de Commissie haar beoordeling van alle mogelijke systeemrisico's en kostenimplicaties van interoperabiliteitsregelingen. 3 bis. Voor… (33) , stelt de Commissie, in samenwerking met de ESMA, een eerste algemeen verslag op, evenals een eerste verslag betreffende specifieke elementen met betrekking tot de tenuitvoerlegging van deze verordening. De Commissie evalueert, in samenwerking met de ESMA, met name de ontwikkeling van het beleid van de centrale tegenpartijen ten aanzien van de margin- en veiligheidsvereisten met betrekking tot zekerheden en de aanpassing daarvan aan de specifieke activiteiten en risicoprofielen van hun gebruikers. Artikel 68 bis De ESMA ontvangt voldoende aanvullende middelen om haar in deze verordening vastgelegde regelgevende en toezichtstaken doeltreffend te vervullen. Artikel 69 Comitéprocedure 1. De Commissie wordt bijgestaan door het bij Beschikking 2001/528/EG (34) van de Commissie opgerichte Europees Comité voor het effectenbedrijf. Dit comité is een comité in de zin van Verordening (EU) nr. 182/2011 van het Europees Parlement en de Raad van 16 februari 2011 tot vaststelling van de algemene voorschriften en beginselen die van toepassing zijn op de wijze waarop de lidstaten de uitoefening van de uitvoeringsbevoegdheden door de Commissie controleren (35) . 2. Wanneer naar dit lid wordt verwezen, is artikel 5 van Verordening (EU) nr. 182/2011 van toepassing, met inachtneming van artikel 8 ervan. ▌ Artikel 70 Wijziging van Richtlijn 98/26/EG Aan artikel 9, lid 1, van Richtlijn 98/26/EG wordt de volgende alinea toegevoegd:" Wanneer een systeemexploitant een zakelijke zekerheid heeft verstrekt aan een andere systeemexploitant in verband met een interoperabel systeem, worden de rechten van de systeemexploitant die de zakelijke zekerheid verstrekt niet aangetast door insolventieprocedures tegen de ontvangende systeemexploitant Artikel 70 bis Onderhoud van de website door de ESMA 1. De ESMA onderhoudt een website met daarop de volgende informatie: 2. Voor de toepassing van lid 1, onder b), c) en d), onderhouden de bevoegde autoriteiten van de lidstaten websites die worden gelinkt aan de website van de ESMA; 3. Alle websites waarnaar in dit artikel wordt verwezen, zijn openbaar toegankelijk, worden regelmatig bijgewerkt en verstrekken informatie op duidelijke wijze. Artikel 71 Overgangsbepalingen 1. Een centrale tegenpartij die vóór de datum van inwerkingtreding van deze verordening in haar lidstaat van vestiging een vergunning heeft gekregen om diensten te verlenen, of een centrale tegenpartij uit een derde land die een vergunning heeft verkregen voor het verlenen van diensten in een lidstaat overeenkomstig de nationale wetgeving van deze lidstaat , dient uiterlijk op… (36) een aanvraag in voor een vergunning op grond van artikel 10, dan wel voor erkenning op grond van artikel 23 , voor de toepassing van deze verordening. 1 bis. Transactieregisters die vóór de inwerkingtreding van deze verordening in hun lidstaat van vestiging een vergunning hebben verkregen om de vastleggingen van derivaten te verzamelen en te bewaren, of transactieregisters die in een derde land zijn gevestigd en die vóór de inwerkingtreding van deze verordening toestemming hebben gekregen om de vastleggingen van derivaten te verzamelen en te bewaren in een lidstaat overeenkomstig de nationale wetgeving van deze lidstaat, dienen uiterlijk op … (37) + een aanvraag in voor registratie op grond van artikel 51, dan wel voor erkenning op grond van artikel 61. 2. Derivatencontracten die zijn gesloten vóór de datum waarop overeenkomstig deze verordening een transactieregister voor dat type contracten is geregistreerd, moeten bij dat transactieregister worden gerapporteerd binnen 120 dagen na de datum van registratie van dat transactieregister bij de ESMA. 2 bis. Derivatencontracten waarvan objectief kan worden vastgesteld dat zij risico's beperken die rechtstreeks verband houden met de financiële solvabiliteit van een pensioenregeling overeenkomstig Richtlijn 2003/41/EG of een regeling die krachtens de wetgeving van de lidstaat wordt erkend als regeling voor de oudedagsvoorziening, worden van de in artikel 3 bedoelde clearingverplichting uitgezonderd voor een periode van drie jaar na inwerkingtreding van deze verordening, wanneer het verstrekken van liquide zekerheden onevenredige lasten voor de belegger zou betekenen die gedwongen zou zijn hiervoor activa te verzilveren. Indien het in artikel 68 nader gespecificeerde verslag aantoont dat dergelijke lasten voor deze tegenpartijen disproportioneel blijven, is de Commissie bevoegd om de uitzonderingsregeling te verlengen teneinde een oplossing van de resterende problemen te waarborgen. Deze uitzonderingsregeling laat de rapportageverplichting ingevolge artikel 6 en de verplichtingen inzake risicolimiteringstechnieken als bedoeld in artikel 8, lid 1 ter, onverlet. 2 ter. De verplichtingen waaraan de tegenpartijen overeenkomstig de artikelen 3, 6 en 8 zijn onderworpen, treden in werking zes maanden na bekendmaking van de hiermee samenhangende technische regelgevingsnormen, de technische uitvoeringsnormen en de richtsnoeren die in overeenstemming met deze verordening door de ESMA worden ontworpen en door de Commissie worden vastgesteld. Artikel 71 bis Personeel en middelen van de ESMA Uiterlijk op 15 september 2011 maakt de ESMA een raming op van de behoeften op het gebied van personeel en middelen die voortvloeien uit de uitvoering van haar bevoegdheden en functies overeenkomstig deze verordening en brengt zij daarover verslag uit aan het Europees Parlement, de Raad en de Commissie. Artikel 72 Inwerkingtreding Deze verordening treedt in werking op de twintigste dag na bekendmaking ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie. Deze verordening is bindend in al haar onderdelen en is rechtstreeks toepasselijk in alle lidstaten. Gedaan te […] Voor de Raad De voorzitter Voor het Europees Parlement (Gewone wetgevingsprocedure: eerste lezing) Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2010)0433 ), – gezien artikel 294, lid 2, en artikel 53, lid 1, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C7-0203/2010), – gezien artikel 294, lid 3, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien het advies van de Europese Centrale Bank van 28 januari 2011 (1) , – gezien de schriftelijke toezegging van de vertegenwoordiger van de Raad van 17 juni 2011 om het standpunt van het Europees Parlement goed te keuren, overeenkomstig artikel 294, lid 4, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien artikel 55 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie economische en monetaire zaken en het advies van de Commissie juridische zaken ( A7-0097/2011 ), 1. stelt onderstaand standpunt in eerste lezing vast; 2. hecht zijn goedkeuring aan zijn bij deze resolutie gevoegde verklaring; 3. neemt kennis van de aan deze resolutie gehechte verklaringen van de Raad en de Commissie; 4. verzoekt om hernieuwde voorlegging indien de Commissie voornemens is ingrijpende wijzigingen in haar voorstel aan te brengen of dit door een nieuwe tekst te vervangen; 5. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en aan de Commissie alsmede aan de nationale parlementen. Standpunt van het Europees Parlement in eerste lezing vastgesteld op 5 juli 2011 met het oog op de aanneming van Richtlijn 2011/../EU van het Europees Parlement en de Raad houdende wijziging van de Richtlijnen 98/78/EG, 2002/87/EG, 2006/48/EG en 2009/138/EG betreffende het aanvullende toezicht op financiële entiteiten in een financieel conglomeraat (Aangezien het Parlement en de Raad tot overeenstemming zijn geraakt, komt het standpunt van het Parlement overeen met de definitieve rechtshandeling: Richtlijn 2011/89/EU.) BIJLAGE BIJ DE WETGEVINGSRESOLUTIE Verklaring van het Europees Parlement De bijzondere omstandigheden in de sector financiële diensten en de Europese toezichtstructuur maken concordantietabellen noodzakelijk. Hierbij wordt verklaard dat de overeenkomst die het Europees Parlement en de Raad hebben bereikt in de trialoog van 1 juni 2011 over de richtlijn van het Europees Parlement en de Raad tot wijziging van de Richtlijnen 98/78/EG, 2002/87/EG, 2006/48/EG en 2009/138/EG over aanvullend toezicht op de financiële entiteiten in een financieel conglomeraat niet vooruitloopt op de uitkomst van de interinstitutionele onderhandelingen over concordantietabellen. Verklaring van de Raad Hierbij wordt verklaard dat de overeenkomst die de Raad en het Europees Parlement in dit specifieke geval hebben bereikt in de trialoog van 1 juni 2011 over de richtlijn van het Europees Parlement en de Raad tot wijziging van de Richtlijnen 98/78/EG, 2002/87/EG, 2006/48/EG en 2009/138/EG over aanvullend toezicht op de financiële entiteiten in een financieel conglomeraat gezien de specifieke kenmerken van dit onderwerp niet vooruitloopt op het standpunt van de Raad of de uitkomst van de interinstitutionele onderhandelingen over concordantietabellen. Verklaring van de Commissie De Commissie neemt met voldoening kennis van het resultaat van de onderhandelingen over dit onderwerp. De Commissie herinnert eraan ervoor te zullen blijven zorgen dat de lidstaten - in het belang van de burgers, ter verbetering van de regelgeving, en ter wille van de transparantie van de wetgeving - concordantietabellen vaststellen waarin het verband tussen hun overgangsmaatregelen en de richtlijn van de EU tot uiting komt, en die tabellen in het kader van de omzetting van de Uniewetgeving aan de Commissie meedelen. De Commissie zal zich blijven beijveren om, samen met het Europees Parlement en de Raad, een geschikte oplossing voor dit horizontale institutionele vraagstuk te vinden. (Gewone wetgevingsprocedure: eerste lezing) [Amendement 1] VERORDENING VAN HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD betreffende baissetransacties en bepaalde aspecten van kredietverzuimswaps (Voor de EER relevante tekst) HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 114, Gezien het voorstel van de Europese Commissie, Na toezending van het voorstel voor een wetgevingshandeling aan de nationale parlementen, Gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité (3) , Gezien het advies van de Europese Centrale Bank (4) , Handelend volgens de gewone wetgevingsprocedure, Overwegende hetgeen volgt: (1) Op het hoogtepunt van de financiële crisis in september 2008 hebben de bevoegde autoriteiten van tal van lidstaten en van de Verenigde Staten van Amerika noodmaatregelen getroffen om baissetransacties in sommige of alle effecten te beperken of te verbieden. Hun optreden was ingegeven door de vrees dat baissetransacties ten tijde van grote financiële instabiliteit de neerwaartse spiraal van de aandelenkoersen, en met name van aandelen van financiële instellingen, dermate zouden kunnen versterken dat uiteindelijk de levensvatbaarheid van deze instellingen in het gedrang zou kunnen komen en systeemrisico's zouden kunnen ontstaan. De door de lidstaten getroffen maatregelen liepen sterk uiteen omdat in de Unie geen specifiek wetgevingskader voor het aanpakken van baissetransacties voorhanden is. (2) Teneinde de goede werking van de interne markt te waarborgen, de functioneringsvoorwaarden ervan, en met name van de financiële markten, te verbeteren, en consumenten en beleggers een hoog beschermingsniveau te bieden, verdient het derhalve aanbeveling een gemeenschappelijk kader vast te stellen voor de vereisten en bevoegdheden die met baissetransacties (short selling) en kredietverzuimswaps (credit default swaps) verband houden, en tevens voor een grotere coördinatie en consistentie tussen de lidstaten te zorgen ingeval er in een uitzonderlijke situatie maatregelen moeten worden getroffen. Het is noodzakelijk het raamwerk voor baissetransacties en bepaalde aspecten van kredietverzuimswaps te harmoniseren en het ontstaan van belemmeringen voor de interne markt te voorkomen, omdat lidstaten naar alle waarschijnlijkheid uiteenlopende maatregelen zullen blijven nemen. (3) Het is passend en noodzakelijk dat het wetgevingsinstrument de vorm aanneemt van een verordening, aangezien sommige bepalingen particuliere partijen direct verplichten netto baisseposities in bepaalde instrumenten en ongedekte baissetransacties te melden en openbaar te maken. Voorts is het noodzakelijk voor een verordening te kiezen omdat aan de bij Verordening (EU) nr. 1095/2010 van het Europees Parlement en de Raad van 24 november 2010 (5) opgerichte Europese toezichthoudende autoriteit (Europese Autoriteit voor effecten en markten) (EAEM) de bevoegdheid moet worden verleend de door bevoegde autoriteiten getroffen maatregelen te coördineren of zelf maatregelen te nemen. (4) Om een einde te maken aan de huidige fragmentering waarbij sommige lidstaten uiteenlopende maatregelen hebben getroffen, en om de kans te verkleinen dat bevoegde autoriteiten uiteenlopende maatregelen nemen, is het van belang dat de potentiële risico's die uit baissetransacties en kredietverzuimswaps voortvloeien, op geharmoniseerde wijze worden aangepakt. Met de eisen die zullen worden gesteld, zouden de geconstateerde risico's worden aangepakt , rekening houdend met nationale verschillen en met het potentiële economische effect van de te introduceren eisen en zonder onnodig afbreuk te doen aan de voordelen die baissetransacties te bieden hebben voor de kwaliteit en efficiëntie van de markten , door een verruiming van de marktliquiditeit (aangezien short sellers effecten verkopen en deze in een later stadium weer terugkopen om hun baisseposities te dekken) en door beleggers in de gelegenheid te stellen actie te ondernemen op het moment dat een effect naar hun opvatting overgewaardeerd is, wat bijgevolg zou leiden tot een efficiëntere prijszetting van effecten. (4 bis) Commoditymarkten, en in het bijzonder landbouwgoederenmarkten vallen niet onder de toepassing van deze verordening. Aangezien bepaalde in deze verordening genoemde risico's zich ook op die markten kunnen voordoen, en bovenop haar mededeling van 2 februari 2011 getiteld „Grondstoffen en grondstoffenmarkten: uitdagingen en oplossingen”, moet de Commissie vóór 1 januari 2012 aan het Europees Parlement en de Raad verslag uitbrengen over de op die markten bestaande risico's – onder inachtneming van de specifieke kenmerken daarvan – en daartoe eventueel passende voorstellen indienen. Grondstoffenmarkten die relevant zijn voor de energiesector moeten worden gereguleerd via het voorstel van de Commissie voor een verordening betreffende de integriteit en transparantie van de energiemarkten ( COM(2010)0726 ). (5) De verordening dient een zo groot mogelijke werkingssfeer te hebben, zodat zij voorziet in een preventiekader waarvan in uitzonderlijke omstandigheden kan worden gebruikgemaakt. Het kader moet op alle financiële instrumenten betrekking hebben, maar voorzien in een evenredige reactie op de risico's die baissetransacties in verschillende instrumenten kunnen inhouden. Daarom mogen de bevoegde autoriteiten en de EAEM slechts in uitzonderlijke situaties worden gemachtigd ten aanzien van alle categorieën financiële instrumenten maatregelen te treffen welke verder gaan dan de permanente maatregelen die alleen betrekking hebben op specifieke categorieën instrumenten waarvoor er sprake is van welomlijnde risico's die met behulp van deze permanente maatregelen moeten worden aangepakt. (6) Een grotere transparantie ten aanzien van aanzienlijke netto baisseposities in specifieke financiële instrumenten zal vermoedelijk zowel de toezichthouder als de marktdeelnemers ten goede komen. Voor aandelen die tot de handel op een handelsplatform in de Unie zijn toegelaten, dient een tweeledig model te worden ingevoerd dat voorziet in een grotere transparantie betreffende aanzienlijke netto baisseposities in aandelen van een welbepaalde omvang. Als een positie een bepaalde drempel te boven gaat , dienen alleen de betrokken toezichthouders ervan in kennis te worden gesteld, zodat deze in staat zijn die positie te monitoren en, in voorkomend geval, een onderzoek in te stellen naar baissetransacties die systeemrisico's met zich mee kunnen brengen of waarbij er van misbruiken sprake kan zijn; posities die een hogere drempel bereiken, dienen eveneens in anonieme vorm aan de markt te worden bekendgemaakt, zodat andere marktdeelnemers over nuttige informatie over aanzienlijke afzonderlijke baisseposities in aandelen beschikken. (7) De kennisgeving aan toezichthouders van aanzienlijke netto baisseposities in overheidsschuld zou belangrijke informatie opleveren die hen moet helpen nagaan of dergelijke posities daadwerkelijk systeemrisico's met zich meebrengen, dan wel voor oneerlijke doeleinden worden aangewend. Daarom dient te worden voorgeschreven dat toezichthouders in kennis moeten worden gesteld van aanzienlijke netto baisseposities in overheidsschuld in de Unie. Er mag slechts worden geëist dat alleen toezichthouders van dergelijke posities in kennis moeten worden gesteld, omdat de bekendmaking van deze informatie aan de markten voor dergelijke instrumenten een nadelig effect kan sorteren op de markten voor overheidsschuld waar er reeds van een verminderde liquiditeit sprake is. ▌ (8) De kennisgevingsvereisten voor overheidsschuld dienen te gelden voor schuld die wordt uitgegeven door de Unie en door de lidstaten, met inbegrip van een ministerie, overheidsdienst, centrale bank, agentschap of instantie die schuld namens een lidstaat uitgeeft, maar met uitzondering van regionale organen of semioverheidsinstanties die schuld uitgeven. (9) Om tot een alomvattend en doeltreffend transparantievereiste te komen, is het van belang dat niet alleen melding wordt gemaakt van baisseposities die door het verhandelen van aandelen of overheidsschuld op handelsplatforms zijn ontstaan, maar ook van baisseposities die door handel buiten de handelsplatforms om zijn ontstaan, en economische netto baisseposities die zijn ontstaan door het gebruik van derivaten zoals opties, futures, geïndexeerde instrumenten, contracten ter verrekening van verschillen en spread bets met betrekking tot aandelen of overheidsschuld . (10) Om zowel voor de toezichthouders als voor de markt van nut te zijn, dient een transparantieregeling te waarborgen dat volledige en accurate informatie over posities van natuurlijke of rechtspersonen wordt verstrekt. In de aan de toezichthouder of de markt meegedeelde informatie dient meer in het bijzonder met zowel baisse- als hausseposities rekening te worden gehouden, zodat waardevolle informatie wordt verstrekt over de netto baissepositie van de natuurlijke of rechtspersoon in aandelen, overheidsschuld en kredietverzuimswaps. (11) Bij de berekening van de baissepositie of de haussepositie moet elke vorm van economisch belang in aanmerking worden genomen die een natuurlijke of rechtspersoon heeft met betrekking tot het geplaatst kapitaal van een onderneming of de uitgegeven overheidsschuld van de betrokken lidstaat of de Unie. Er dient met name rekening te worden gehouden met een dergelijk belang dat direct of indirect via derivaten zoals opties, futures, contracten ter verrekening van verschillen en spread bets met betrekking tot aandelen of overheidsschuld is verkregen , alsmede via indices, beleggingsmandjes of indexfondsen . In geval van posities in overheidsschuld dient ook rekening te worden gehouden met kredietverzuimswaps met betrekking tot emittenten van overheidsschuld. (12) Er dient niet alleen een transparantieregeling voor de rapportering van netto baisseposities in aandelen te worden ingevoerd, maar er moet ook worden voorgeschreven dat verkooporders die█ als baissetransacties worden uitgevoerd en aan het eind van de handelsdag worden geregistreerd, moeten worden gemarkeerd, zodat aanvullende informatie wordt verkregen over het volume van de uitgevoerde baissetransacties in aandelen█ . De informatie over de baissetransacties dient door de onderneming te worden gebundeld en ten minste dagelijks aan de bevoegde instantie te worden medegedeeld , █ met de bedoeling de bevoegde autoriteiten █ te helpen bij de monitoring van de omvang van baissetransacties. (13) Het aankopen van kredietverzuimswaps zonder dat daar een haussepositie in de onderliggende overheidsschuld of een andere positie in activa of in een activaportefeuille waarvan de waarde waarschijnlijk negatief wordt beïnvloed door een daling in de kredietwaardigheid van de betrokken overheidsemittent tegenover staat, kan economisch gezien gelijk staan aan het innemen van een baissepositie in het onderliggende schuldinstrument. Bij de berekening van een netto baissepositie in overheidsschuld dienen derhalve ook de kredietverzuimswaps met betrekking tot een verplichting van een emittent van overheidsschuld in aanmerking te worden genomen. De met kredietverzuimswaps verband houdende positie dient in aanmerking te worden genomen om uit te maken of een natuurlijke of rechtspersoon een aanzienlijke netto baissepositie in overheidsschuld heeft waarvan een bevoegde autoriteit in kennis moet worden gesteld█. (14) Met het oog op een continue bewaking van de posities dienen de transparantieverplichtingen ook voor te schrijven dat wordt gemeld of openbaar wordt gemaakt wanneer een verandering in een netto baissepositie resulteert in een stijging tot boven of daling tot onder bepaalde drempels. (15) Om doeltreffend te zijn, is het van belang dat de transactieverplichtingen van toepassing zijn ongeacht waar de natuurlijke of rechtspersoon is gevestigd, ook als deze buiten de Unie is gevestigd maar een aanzienlijke netto baissepositie heeft op een onderneming waarvan aandelen tot de handel op een handelsplatform in de Unie zijn toegelaten, dan wel een netto baissepositie in overheidsschuld die door een lidstaat of de Unie is uitgegeven. (16) Ongedekte baissetransacties in aandelen en overheidsschuld kunnen█ het potentiële risico vergroten dat de afwikkeling mislukt , of dat er volatiliteit dan wel marktmisbruik optreedt. Om deze risico's te beperken, is het raadzaam evenredige beperkingen op ongedekte baissetransacties in te stellen, rekening houdend met het feit dat geen systeemrisico wordt gecreëerd indien de leenregeling voor het eind van de handelsdag wordt getroffen. Voor het niet dekken van een baissepositie aan het eind van de handelsdag moeten sancties gelden die hoog genoeg zijn om te verhinderen dat de verkoper winst kan maken . (16 bis) Hoewel de afwikkelingsdiscipline een belangrijk onderdeel is van goed functionerende financiële markten, dienen de technische details van de regelingen om deze discipline te bereiken niet in deze verordening te worden opgenomen, maar worden omschreven in een passend wetgevingsvoorstel van de Commissie voor de gang van zaken na de handel, dat rekening houdt met de werkzaamheden die de Commissie en de Werkgroep harmonisatie van afwikkelingscycli op dit punt hebben verricht. De Commissie dient daarom voor het einde van 2011 met concrete voorstellen te komen, gelijktijdig met een voorstel voor de verwezenlijking van een geharmoniseerd rechtskader voor centrale effectenbewaarinstellingen. (16 ter) Aan overheidsschuld gerelateerde kredietverzuimswaps dienen te zijn gebaseerd op het principe dat daaraan een verzekerbaar belang ten grondslag moet liggen, terwijl tegelijkertijd moet worden onderkend dat er naast het bezit van obligaties ook nog andere manieren zijn tot belangneming in een soevereine staat. (17) De maatregelen betreffende kredietverzuimswaps met betrekking tot overheidsschuld en overheidsemittenten, zoals onder meer een grotere transparantie en beperkingen op ongedekte baissetransacties, zouden moeten resulteren in evenredige vereisten en zouden tegelijkertijd een negatief effect op de liquiditeit van de markten voor overheidsobligaties en op de repo-markten voor overheidsobligaties moeten vermijden. (18) Het komt steeds vaker voor dat aandelen op verschillende handelsplatforms zowel binnen als buiten de Unie tot de handel worden toegelaten. Aandelen van tal van grote ondernemingen die buiten de Unie zijn gevestigd, zijn veelal ook tot de handel op een handelsplatform in de Unie toegelaten. Ter wille van de efficiëntie verdient het aanbeveling effecten van bepaalde kennisgevings- en openbaarmakingsvereisten vrij te stellen wanneer het belangrijkste handelsplatform van het betrokken instrument zich buiten de Unie bevindt. (19) Marktmakingactiviteiten spelen een cruciale rol bij het verzekeren van de liquiditeit van de markten in de Unie en de marktmakers dienen baisseposities in te nemen om deze rol te kunnen vervullen. Indien aan dergelijke activiteiten eisen worden gesteld, dan kan dit het vermogen ervan om de liquiditeit te verzekeren ernstig beperken en een bijzonder ongunstig effect hebben op de efficiëntie van de markten in de Unie. Bovendien wordt ervan uitgegaan dat marktmakers slechts voor zeer korte perioden aanzienlijke baisseposities innemen. Daarom is het raadzaam natuurlijke of rechtspersonen die dergelijke activiteiten ontplooien, vrij te stellen van vereisten die hen kunnen hinderen bij het vervullen van een dergelijke functie en die daardoor de markten van de Unie in negatieve zin kunnen beïnvloeden. Om ook gelijkwaardige entiteiten uit derde landen te bestrijken, is een procedure vereist om de gelijkwaardigheid van markten van derde landen te toetsen. De vrijstelling dient van toepassing te zijn op de verschillende categorieën marktmakingactiviteiten maar niet op handel voor eigen rekening. Het verdient ook aanbeveling bepaalde transacties op de primaire markt, zoals die met betrekking tot overheidsschuld en stabilisatieregelingen, vrij te stellen omdat dit belangrijke activiteiten zijn die tot de efficiënte werking van de markten bijdragen. De bevoegde autoriteiten dienen in kennis te worden gesteld wanneer van vrijstellingen wordt gebruikgemaakt en dienen de bevoegdheid te hebben een natuurlijke of rechtspersoon te verbieden van een vrijstelling gebruik te maken als deze niet voldoet aan de criteria om voor de vrijstelling in aanmerking te komen. De bevoegde autoriteiten dienen tevens in staat te zijn informatie van de natuurlijke of rechtspersoon te verlangen om na te gaan op welke wijze hij van de vrijstelling gebruikmaakt. (20) De bevoegde autoriteiten dienen te beschikken over interventiebevoegdheden om, ingeval van ongunstige ontwikkelingen die een ernstige bedreiging voor de financiële stabiliteit of voor het marktvertrouwen in een lidstaat of de Unie vormen, meer transparantie te eisen of tijdelijke beperkingen op baissetransacties, kredietverzuimswaps of andere transacties in te stellen teneinde een wanordelijke prijsdaling van een financieel instrument te voorkomen. Dergelijke maatregelen kunnen noodzakelijk blijken als gevolg van uiteenlopende ongunstige gebeurtenissen of ontwikkelingen, waarbij het niet alleen gaat om financiële of economische gebeurtenissen maar bijvoorbeeld ook om natuurrampen of terroristische daden. Bovendien kunnen bepaalde ongunstige gebeurtenissen of ontwikkelingen die het treffen van maatregelen vereisen, zich in slechts één lidstaat voordoen en geen grensoverschrijdende gevolgen hebben. De bevoegdheden dienen derhalve flexibel genoeg te zijn om op een breed scala van verschillende uitzonderlijke situaties te kunnen inspelen. (21) Hoewel de bevoegde autoriteiten veelal in de beste positie zullen verkeren om de marktomstandigheden te monitoren en om als eerste op een ongunstige gebeurtenis of ontwikkeling te reageren door uit te maken of er van een ernstige bedreiging van de financiële stabiliteit of van het marktvertrouwen sprake is, en of er maatregelen moeten worden genomen om deze situatie aan te pakken, dienen de bevoegdheden en de voorwaarden en procedures voor de uitoefening ervan zoveel mogelijk te worden geharmoniseerd. (22) De bevoegde autoriteiten moeten ook in staat worden gesteld om in geval van een aanzienlijke daling van de prijs van een financieel instrument op een handelsplatform baissetransacties in het financiële instrument op het betrokken handelsplatform in hun eigen jurisdictie tijdelijk te beperken of bij de EAEM om een dergelijke beperking in andere jurisdicties te verzoeken , zodat zij, in voorkomend geval, snel kunnen optreden█ om een wanordelijke prijsdaling van het desbetreffende instrument te voorkomen. (23) Wanneer een ongunstige gebeurtenis of ontwikkeling verder reikt dan één lidstaat of andere grensoverschrijdende gevolgen heeft, is het van essentieel belang dat er nauw overleg en intensieve samenwerking tussen de bevoegde autoriteiten plaatsvindt. In een dergelijke situatie moet de EAEM een sleutelrol vervullen als coördinator en de consistentie tussen de bevoegde autoriteiten█ verzekeren. De samenstelling van de EAEM, waarvan vertegenwoordigers van de bevoegde autoriteiten deel uitmaken, zal haar helpen een dergelijke rol te vervullen. (24) De EAEM dient niet alleen de door de bevoegde autoriteiten getroffen maatregelen te coördineren, maar moet er ook op toezien dat dergelijke maatregelen alleen door de bevoegde autoriteiten worden genomen wanneer zulks noodzakelijk en evenredig is. Aan de EAEM dient de bevoegdheid te worden verleend aan de bevoegde autoriteiten adviezen uit te brengen over de uitoefening van de interventiebevoegdheden. (25) Hoewel de bevoegde autoriteiten veelal in de beste positie zullen verkeren om een ongunstige gebeurtenis of ontwikkeling te monitoren en daar snel op te reageren, moet ook de EAEM worden gemachtigd om zelf maatregelen te treffen wanneer baissetransacties en andere daarmee samenhangende activiteiten de ordelijke werking en integriteit van financiële markten of de stabiliteit van het geheel of van een deel van het financiële stelsel van de Unie bedreigen, wanneer er van grensoverschrijdende gevolgen sprake is, en wanneer de door de bevoegde autoriteiten getroffen maatregelen niet volstaan om aan de bedreiging het hoofd te bieden. De EAEM dient zoveel mogelijk overleg te plegen met het bij Verordening (EU) nr. 1092/2010 van het Europees Parlement en de Raad van 24 november 2010 (6) opgerichte Europees Comité voor systeemrisico's (ESRB) , alsook met andere relevante autoriteiten wanneer de maatregel effecten kan sorteren die verder reiken dan de financiële markten, zoals het geval kan zijn voor van grondstoffen afgeleide instrumenten die worden gebruikt om fysieke posities af te dekken. (26) De bevoegdheden die uit hoofde van deze verordening aan de EAEM worden verleend om in uitzonderlijke situaties baissetransacties en andere daarmee samenhangende activiteiten te beperken, zijn in overeenstemming met de bevoegdheden die zijn vervat in artikel 9, lid 5, van Verordening (EU) nr. 1095/2010. De bevoegdheden die in uitzonderlijke situaties aan de EAEM zijn toebedeeld, zouden de krachtens artikel 18 van Verordening (EU) nr. 1095/2010 aan de EAEM verleende bevoegdheden in noodsituaties onverlet laten. De EAEM dient met name in staat te zijn krachtens dit artikel individuele besluiten te nemen waarbij bevoegde autoriteiten worden verplicht maatregelen te treffen, of individuele besluiten die tot financiëlemarktdeelnemers zijn gericht. (27) De interventiebevoegdheden van de bevoegde autoriteiten en de EAEM om baissetransacties, kredietverzuimswaps en andere transacties te beperken, dienen slechts van tijdelijke aard te zijn en mogen alleen worden uitgeoefend gedurende de periode en in de mate die noodzakelijk is om een specifieke bedreiging aan te pakken. (28) Wegens de specifieke risico's die uit het gebruik van kredietverzuimswaps kunnen voortvloeien, dienen dergelijke transacties van nabij door de bevoegde autoriteiten te worden gevolgd. De bevoegde autoriteiten moeten meer in het bijzonder worden gemachtigd om in uitzonderlijke gevallen van natuurlijke of rechtspersonen die dergelijke transacties aangaan informatie te verlangen over de reden waarom een transactie is aangegaan. (29) Aan de EAEM dient een algemene bevoegdheid te worden verleend om een onderzoek in te stellen naar een aangelegenheid of praktijk die met baissetransacties of het gebruik van kredietverzuimswaps verband houdt, teneinde na te gaan of de aangelegenheid of praktijk een potentiële bedreiging voor de financiële stabiliteit of voor het marktvertrouwen vormt. Wanneer de EAEM een dergelijk onderzoek instelt, dient zij een verslag met haar bevindingen te publiceren , en als de EAEM van mening is dat op Unieniveau een maatregel moet worden genomen, dient haar besluit bindend te zijn voor de bevoegde autoriteiten . (30) Aangezien sommige maatregelen op natuurlijke of rechtspersonen en acties van derde landen van toepassing kunnen zijn, is het in bepaalde situaties noodzakelijk dat bevoegde autoriteiten en autoriteiten van derde landen samenwerken. De bevoegde autoriteiten dienen daartoe overeenkomsten met autoriteiten van derde landen te sluiten. De EAEM dient als coördinator op te treden bij de uitwerking van dergelijke samenwerkingsovereenkomsten en bij de uitwisseling tussen bevoegde autoriteiten van informatie die van derde landen is ontvangen. (31) De onderhavige verordening eerbiedigt de grondrechten en volgt de beginselen die met name door het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU) en het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie (het Handvest) zijn erkend, en in het bijzonder het recht op de bescherming van persoonsgegevens dat in artikel 16 van het VWEU en in artikel 8 van het Handvest is erkend. Met name transparantie ten aanzien van aanzienlijke netto baisseposities, inclusief de openbaarmaking ervan boven een bepaalde drempel indien de onderhavige verordening zulks voorschrijft, is noodzakelijk met het oog op de stabiliteit van de financiële markten en de bescherming van de beleggers. Een dergelijke transparantie zal toezichthouders in staat stellen het gebruik van baissetransacties in combinatie met oneerlijke strategieën en de gevolgen daarvan voor de goede werking van de markten te detecteren. Voorts kan een dergelijke transparantie informatieasymmetrieën helpen vermijden en er aldus voor zorgen dat alle marktdeelnemers voldoende zijn geïnformeerd over de mate waarin baissetransacties de prijzen beïnvloeden. Het uitwisselen of doorgeven van informatie door bevoegde autoriteiten moet in overeenstemming zijn met de voorschriften betreffende het doorgeven van persoonsgegevens neergelegd in Richtlijn 95/46/EG van het Europees Parlement en de Raad van 24 oktober 1995 betreffende de bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens en betreffende het vrije verkeer van die gegevens (7) . Het uitwisselen of doorgeven van informatie door de EAEM moet in overeenstemming zijn met de voorschriften betreffende het doorgeven van persoonsgegevens neergelegd in Verordening (EG) nr. 45/2001 van het Europees Parlement en de Raad van 18 december 2000 betreffende de bescherming van natuurlĳke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens door de communautaire instellingen en organen en betreffende het vrĳe verkeer van die gegevens (8) , die geheel van toepassing dient te zijn op de verwerking van persoonsgegevens in het kader van deze verordening. (32) Uitgaande van door de EAEM goedgekeurde richtsnoeren en rekening houdend met de mededeling van de Commissie over de aanscherping van sanctieregelingen in de sector financiële diensten, moeten de lidstaten de strafmaatregelen vaststellen die van toepassing zijn op schendingen van de bepalingen van deze verordening, en de toepassing daarvan waarborgen. De strafmaatregelen moeten doeltreffend, evenredig en afschrikkend zijn. Uiteindelijk moet in de Unie een geharmoniseerd regime van strafmaatregelen tot stand worden gebracht. █ (34) Teneinde […], dient de Commissie te worden gemachtigd overeenkomstig artikel 290 van het VWEU handelingen vast te stellen met betrekking tot details inzake de berekening van baisseposities, wanneer een natuurlijke of rechtspersoon een met een kredietverzuimswap verband houdende ongedekte positie heeft, kennisgevings- of openbaarmakingsdrempels, en de nadere specificatie van criteria en factoren om uit te maken of een ongunstige gebeurtenis of ontwikkeling een ernstige bedreiging vormt voor de financiële stabiliteit of voor het marktvertrouwen in een lidstaat of de Unie. Van bijzonder belang is dat de Commissie bij haar voorbereidende werkzaamheden passend overleg pleegt, onder meer met deskundigen. De EAEM moet bij de opstelling van gedelegeerde handelingen een centrale rol vervullen door de Commissie van advies te voorzien. (35) De Commissie moet bij het Europees Parlement en de Raad een verslag indienen waarin het volgende wordt beoordeeld: de adequaatheid van de vastgestelde kennisgevings- en openbaarmakingsdrempels, de functionering van de beperkingen en transparantievereisten met betrekking tot netto baisseposities en de adequaatheid van eventuele andere beperkingen of voorwaarden met betrekking tot baisseposities of kredietverzuimswaps. (36) Hoewel nationale bevoegde autoriteiten in een betere positie verkeren om marktontwikkelingen te monitoren en deze beter kennen, kan het algemene effect van de problemen die met baisseposities en kredietverzuimswaps verband houden, alleen in de context van de Unie ten volle worden ingeschat. Om die reden kunnen de doelstellingen van deze verordening beter op Unieniveau worden verwezenlijkt; de Unie kan derhalve overeenkomstig het in artikel 5 van het Verdrag betreffende de Europese Unie neergelegde subsidiariteitsbeginsel maatregelen nemen. Overeenkomstig het in hetzelfde artikel neergelegde evenredigheidsbeginsel gaat deze verordening niet verder dan nodig is om die doelstellingen te verwezenlijken. (37) Daar sommige lidstaten reeds beperkingen op baissetransacties hebben ingesteld en daar in gedelegeerde handelingen en bindende technische normen is voorzien die moeten worden vastgesteld voordat het in te voeren kader daadwerkelijk kan worden toegepast, is het noodzakelijk een voldoende lange periode vast te stellen voordat de verordening in werking treedt, HEBBEN DE VOLGENDE VERORDENING VASTGESTELD: HOOFDSTUK I ALGEMENE BEPALINGEN Artikel 1 Toepassingsgebied Deze verordening is van toepassing op de volgende financiële instrumenten: Artikel 2 Definities 1. Voor de toepassing van deze verordening wordt verstaan onder: e) „lidstaat van herkomst” met betrekking tot een gereglementeerde markt, een beleggingsonderneming die een multilaterale handelsfaciliteit exploiteert of enige andere beleggingsonderneming: de lidstaat van herkomst van deze gereglementeerde markt of beleggingsonderneming in de zin van artikel 4, lid 1, punt 20), van Richtlijn 2004/39/EG; 2. De Commissie wordt gemachtigd gedelegeerde handelingen aan te nemen overeenkomstig artikel 36 om de in lid 1 bepaalde definities te specificeren, in het bijzonder om te specificeren wanneer een natuurlijke of rechtspersoon geacht wordt een financieel instrument in eigendom te hebben voor de toepassing van de in lid 1, onder p) bepaalde definitie van baissetransactie. Artikel 3 Baisse- en hausseposities 1. Voor de toepassing van deze verordening wordt een positie die uit een van de volgende gevallen voortvloeit, aangemerkt als een baissepositie die verband houdt met het geplaatste kapitaal van een onderneming of met de uitgegeven overheidsschuld van een lidstaat of de Unie: 2. Voor de toepassing van deze verordening wordt een positie die uit een van de volgende gevallen voortvloeit, aangemerkt als een haussepositie die verband houdt met het geplaatste kapitaal van een onderneming of met de uitgegeven overheidsschuld van een lidstaat of de Unie: 3. Voor de toepassing van lid 1 wordt de berekening van een baissepositie, wanneer deze door de relevante persoon indirect wordt aangehouden (ook via of door middel van een index, effectenmand of een belang in een indexfonds of soortgelijke entiteit), uitgevoerd door de in redelijkheid optredende natuurlijke of rechtspersoon in kwestie, gelet op openbaar beschikbare informatie over de samenstelling van de relevante index, effectenmand of de belangen van het relevante indexfonds of soortgelijke entiteit. Om twijfel te voorkomen, is niemand bij de berekening van een dergelijke baissepositie verplicht realtime-informatie over deze samenstelling van een ander te verkrijgen. Voor de toepassing van lid 2 omvat de berekening van een haussepositie voor alle doeleinden, als hausseposities, de belangen die door de relevante persoon worden aangehouden in obligaties of schuldpapieren die converteerbaar zijn in door de betrokken onderneming uitgegeven aandelen. Voor de toepassing van de leden 1 en 2 omvat de berekening van een met overheidsschuld verband houdende baisse- en haussepositie ook kredietverzuimswaps die verband houden met een verplichting of een kredietgebeurtenis met betrekking tot een lidstaat of de Unie. 4. Voor de toepassing van deze verordening wordt de positie die overblijft wanneer de haussepositie die een natuurlijke of rechtspersoon heeft met betrekking tot het geplaatste kapitaal van een onderneming, wordt afgetrokken van de baissepositie die deze natuurlijke of rechtspersoon heeft met betrekking tot dat kapitaal, aangemerkt als een netto baissepositie met betrekking tot het geplaatste kapitaal van die onderneming. 5. Voor de toepassing van deze verordening wordt de positie die overblijft wanneer de haussepositie die een natuurlijke of rechtspersoon heeft met betrekking tot de overheidsschuld van een lidstaat of de Unie, wordt afgetrokken van de baissepositie die deze natuurlijke of rechtspersoon heeft met betrekking tot diezelfde schuld, aangemerkt als een netto baissepositie met betrekking tot de uitgegeven overheidsschuld van een lidstaat of de Unie. 6. De berekening overeenkomstig de leden 1 tot en met 5 voor overheidsschuld geschiedt voor elke individuele lidstaat of voor de Unie, ook al geven diverse entiteiten binnen de lidstaat of de Unie namens de lidstaat of de Unie overheidsschuld uit. Wanneer er in het kader van fondsbeheeractiviteiten met betrekking tot een bepaalde emittent uiteenlopende beleggingsstrategieën worden gevolgd via afzonderlijke, door dezelfde fondsbeheerder beheerde fondsen, vindt de berekening van de netto baisseposities en de netto hausseposities voor de toepassing van de leden 3, 4 en 5 op het niveau van de respectieve fondsen plaats. Wanneer met betrekking tot een bepaalde emittent dezelfde beleggingsstrategie wordt gevolgd via meer dan één fonds, worden de in elk van deze fondsen aangehouden netto baisse- en hausseposities samengeteld. Wanneer twee of meer portefeuilles binnen dezelfde entiteit op discretionaire basis worden beheerd onder gebruikmaking van dezelfde beleggingsstrategie ten aanzien van een bepaalde emittent, dienen deze posities voor de berekening van de netto baisseposities en de netto hausseposities te worden samengeteld. Wanneer een cliëntenportefeuille op niet-discretionaire basis wordt beheerd, is de cliënt zelf juridisch verantwoordelijk voor de berekening van zijn netto baissepositie of netto haussepositie. 7. De Commissie wordt gemachtigd overeenkomstig artikel 36 gedelegeerde handelingen vast te stellen om te specificeren: Artikel 4 Ongedekte positie in een kredietverzuimswap 1. Voor de toepassing van deze verordening wordt een natuurlijke of rechtspersoon geacht een ongedekte positie te hebben in een kredietverzuimswap die verband houdt met een verplichting van een lidstaat of de Unie voor zover de kredietverzuimswap niet dient om ofwel het risico op in gebreke blijven van de emittent af te dekken wanneer de natuurlijke of rechtspersoon een haussepositie heeft in de overheidsschuld van die emittent, ofwel het risico van waardevermindering van activa of van een activaportefeuille van de natuurlijke of rechtspersoon die dergelijke activa of activaportefeuille bezit af te dekken wanneer de vermindering van de waarde van deze activa of activaportefeuille een hoge correlatie heeft met de vermindering van de waarde van de verplichting van de lidstaat of de Unie ingeval van een daling van de kredietwaardigheid van een lidstaat of van de Unie . Voor de toepassing van dit lid heeft een partij bij een kredietverzuimswap die verplicht is een betaling uit te voeren of een vergoeding te betalen in geval van een in gebreke blijven of een kredietgebeurtenis met betrekking tot de referentie-entiteit, vanwege deze verplichting geen ongedekte positie. 2. De Commissie wordt gemachtigd overeenkomstig artikel 36 gedelegeerde handelingen vast te stellen om, voor de toepassing van lid 1, te specificeren: HOOFDSTUK II TRANSPARANTIE VAN NETTO BAISSEPOSITIES Artikel 5 Kennisgeving aan de bevoegde autoriteiten van aanzienlijke netto baisseposities in aandelen 1. Een natuurlijke of rechtspersoon die een netto baissepositie heeft met betrekking tot het geplaatste kapitaal van een onderneming met aandelen die tot de handel op een handelsplatform zijn toegelaten, stelt de bevoegde autoriteit in kennis telkens wanneer de positie een in lid 2 bedoelde relevante kennisgevingsdrempel bereikt of onderschrijdt. 2. Een relevante kennisgevingsdrempel is 0,2% van de waarde van het geplaatste kapitaal van de betrokken onderneming en elke 0,1% daarboven. 3. Zo nodig kan de Europese toezichthoudende autoriteit (Europese Autoriteit voor effecten en markten) (EAEM), rekening houdend met de ontwikkelingen op de financiële markten, advies uitbrengen omtrent de noodzaak tot aanpassing van de in lid 2 bedoelde drempels, en dit aan het Europees Parlement, de Raad en de Commissie doen toekomen. De Commissie kan , binnen drie maanden na ontvangst van het advies van de EAEM, door middel van gedelegeerde handelingen overeenkomstig artikel 36 de in lid 2 genoemde drempels wijzigen om rekening te houden met de ontwikkelingen op de financiële markten. 3 bis. Krachtens dit artikel gedane kennisgevingen dienen te geschieden overeenkomstig artikel 9 en de berekening van netto baisseposities gebeurt overeenkomstig artikel 3. Artikel 6 Melding van baissetransacties aan de bevoegde autoriteiten Alle beleggingsondernemingen en alle leden van een gereglementeerde markt of een multilaterale handelsfaciliteit nemen in de transactiemeldingen als bedoeld in artikel 25, lid 3, van Richtlijn 2004/39/EG een veld op waarin voor aandelentransacties wordt aangegeven of de transactie al dan niet een baissetransactie is. Tussenpersonen die baissetransacties verrichten, geven deze aan het eind van de handelsdag als dusdanig aan in de desbetreffende transactiemelding aan de bevoegde autoriteit. Deze informatie wordt niet openbaar gemaakt voor het publiek. De Commissie wordt gemachtigd overeenkomstig artikel 36 gedelegeerde handelingen vast te stellen om te specificeren hoe dergelijke informatie moet worden meegedeeld aan de bevoegde autoriteiten. Artikel 7 Openbaarmaking van aanzienlijke netto baisseposities in aandelen 1. De ter zake bevoegde autoriteit publiceert de informatie over de positie telkens wanneer de positie een in lid 2 bedoelde relevante openbaarmakingsdrempel bereikt of onderschrijdt. Bij deze openbaarmaking wordt de identiteit van de houder van de netto baissepositie niet bekendgemaakt. 2. Een relevante openbaarmakingsdrempel is 0,5% van de waarde van het geplaatste kapitaal van de betrokken onderneming en elke 0,1% daarboven. 3. Zo nodig kan de EAEM, rekening houdend met de ontwikkelingen op de financiële markten, advies uitbrengen omtrent de noodzaak tot aanpassing van de in lid 2 bedoelde drempels, en dit aan het Europees Parlement, de Raad en de Commissie doen toekomen. De Commissie kan , binnen drie maanden na ontvangst van het advies van de EAEM, door middel van gedelegeerde handelingen overeenkomstig artikel 36 de in lid 2 genoemde drempels wijzigen om rekening te houden met de ontwikkelingen op de financiële markten. 3 bis. Krachtens dit artikel gedane kennisgevingen dienen te geschieden overeenkomstig artikel 9 en de berekening van netto baisseposities gebeurt overeenkomstig artikel 3. Artikel 8 Kennisgeving aan de bevoegde autoriteiten van aanzienlijke netto baisseposities in overheidsschuld en kredietverzuimswaps 1. Een natuurlijke of rechtspersoon met een netto baissepositie die verband houdt met de uitgegeven overheidsschuld van een lidstaat of van de Unie stelt de relevante bevoegde autoriteit in kennis telkens wanneer een deze positie een voor de betrokken lidstaat of de Unie relevante kennisgevingsdrempel bereikt of onderschrijdt . █ 2. De relevante kennisgevingsdrempels bestaan uit een eerste waarde en daaropvolgende waarden met betrekking tot elke lidstaat en de Unie, zoals gespecificeerd in de door de Commissie overeenkomstig lid 3 genomen maatregelen. De EAEM publiceert de kennisgevingsdrempels voor elke lidstaat op haar website. 3. De Commissie wordt gemachtigd overeenkomstig artikel 36 gedelegeerde handelingen vast te stellen om te specificeren wat de in lid 2 bedoelde eerste waarden en daaropvolgende waarden zijn. Hierbij moet aan de volgende voorwaarden worden voldaan: 3 bis. Krachtens dit artikel gedane kennisgevingen dienen te geschieden overeenkomstig artikel 9 en de berekening van netto baisseposities gebeurt overeenkomstig artikel 3. Artikel 9 Methode voor kennisgeving en openbaarmaking 1. Bij elke kennisgeving overeenkomstig de artikelen 5 ▌of 8 wordt melding gemaakt van de identiteitsgegevens van de natuurlijke of rechtspersoon die de desbetreffende positie heeft, de omvang van de desbetreffende positie, de emittent ten aanzien van wie de desbetreffende positie bestaat en de datum waarop de desbetreffende positie tot stand is gekomen, is veranderd of is opgehouden te bestaan. Bij kennisgeving overeenkomstig artikel 7 worden anonieme gegevens verstrekt over de omvang van de desbetreffende positie, de emittent ten aanzien van wie de desbetreffende positie bestaat en de datum waarop de desbetreffende positie tot stand is gekomen, is veranderd of is opgehouden te bestaan. Voor de toepassing van de artikelen 5, 7 en 8 houden natuurlijke en rechtspersonen met aanzienlijke netto baisseposities gedurende vijf jaar gegevens bij over de brutoposities die een aanzienlijke netto baissepositie vormen. 2. Het toepasselijke tijdstip voor het berekenen van een netto baissepositie is het slot van de handelsdag waarop de natuurlijke of rechtspersoon de desbetreffende positie heeft , behalve voor geautomatiseerde handel „s nachts, waarvoor de referentie T+1 is . De kennisgeving of openbaarmaking wordt uiterlijk de volgende handelsdag om 15.30 uur gedaan. 3. De kennisgeving van informatie aan een relevante bevoegde autoriteit wordt gedaan overeenkomstig het in artikel 12, lid 1, van Verordening (EG) nr. 1287/2006 genoemde systeem. 4. De in artikel 7 genoemde openbaarmaking van informatie wordt op een zodanige wijze gedaan dat de informatie snel en op een niet-discriminerende basis toegankelijk wordt gemaakt. De informatie wordt beschikbaar gesteld aan het officieel aangewezen mechanisme van de lidstaat van herkomst van de emittent van de aandelen als bedoeld in artikel 21, lid 2, van Richtlijn 2004/109/EG van het Europees Parlement en de Raad van 15 december 2004 betreffende de transparantievereisten die gelden voor informatie over uitgevende instellingen waarvan effecten tot de handel op een gereglementeerde markt zijn toegelaten (11) . 5. Om een consequente harmonisatie van dit artikel te garanderen, stelt de EAEM ontwerpen van technische reguleringsnormen op waarin gespecificeerd wordt welke informatiegegevens voor de toepassing van lid 1 moeten worden verstrekt. De EAEM legt tegen [31 december 2011] de ontwerpen van deze technische reguleringsnormen aan de Commissie voor. Aan de Commissie wordt de bevoegdheid gedelegeerd de in de eerste alinea bedoelde technische reguleringsnormen█ overeenkomstig de artikelen 10 tot en met 14 van Verordening (EU) nr. 1095/2010 goed te keuren . █ 6. Om te zorgen voor uniforme toepassingsvoorwaarden voor lid 4, ontwikkelt de EAEM ontwerpen van technische uitvoeringsnormen waarin gespecificeerd wordt op welke manier de informatie openbaar mag worden gemaakt. De EAEM legt tegen [31 december 2011] ontwerpen voor die technische uitvoeringsnormen aan de Commissie voor. Aan de Commissie wordt de bevoegdheid gedelegeerd de in de eerste alinea bedoelde technische uitvoeringsnormen█ overeenkomstig artikel 15 van Verordening (EU) nr. 1095/2010 goed te keuren . Artikel 10 Toepassing buiten de Unie De kennisgevings- en openbaarmakingsvereisten uit hoofde van de artikelen 5, 7 en 8 zijn van toepassing op natuurlijke en rechtspersonen, ongeacht of zij binnen of buiten de Unie gedomicilieerd of gevestigd zijn. Artikel 11 Aan de EAEM te verstrekken informatie 1. De bevoegde autoriteiten verstrekken elk kwartaal aan de EAEM informatie in beknopte vorm over netto baisseposities die met aandelen of overheidsschuld verband houden█ waarvoor zij de relevante bevoegde autoriteit is en kennisgevingen overeenkomstig de artikelen 5 tot en met 8 ontvangt. 2. Om haar taken uit hoofde van deze verordening te vervullen, kan de EAEM te allen tijde een relevante bevoegde autoriteit of een lidstaat om aanvullende informatie verzoeken over netto baisseposities die met aandelen of overheidsschuld verband houden █. De bevoegde autoriteit verstrekt binnen zeven kalenderdagen de gevraagde informatie aan de EAEM. Wanneer er zich ongunstige gebeurtenissen of ontwikkelingen voordoen die een ernstige bedreiging vormen voor de financiële stabiliteit of het marktvertrouwen in de lidstaat of in een of meer andere lidstaten, stelt de bevoegde instantie de gevraagde informatie binnen 24 uur aan de EAEM ter beschikking. 2 bis. Om een consequente harmonisatie van dit artikel te garanderen, stelt de EAEM ontwerpen van technische reguleringsnormen op waarin gespecificeerd wordt welke informatiegegevens in overeenstemming met leden 1 en 2 moeten worden verstrekt. De EAEM legt tegen [31 december 2011] de ontwerpen van deze technische reguleringsnormen aan de Commissie voor. Aan de Commissie wordt de bevoegdheid gedelegeerd de in de eerste alinea bedoelde technische reguleringsnormen overeenkomstig de artikelen 10 tot en met 14 van Verordening (EU) nr. 1095/2010 goed te keuren. 2 ter. Om eenvormige voorwaarden voor de toepassing van lid 1 te garanderen, stelt de EAEM ontwerpen van technische uitvoeringsnormen op waarin het formaat van de conform de leden 1 en 2 te verstrekken informatie wordt gedefinieerd. De EAEM legt tegen [31 december 2011] ontwerpen voor die technische uitvoeringsnormen aan de Commissie voor. Aan de Commissie wordt de bevoegdheid verleend de in de eerste alinea bedoelde technische uitvoeringsnormen goed te keuren overeenkomstig artikel 15 van Verordening (EU) nr. 1095/2010. HOOFDSTUK III BEHANDELING VAN BAISSETRANSACTIES EN KREDIETVERZUIMSWAPS Artikel 12 Beperkingen op ongedekte baissetransacties en kredietverzuimswaps 1. Een natuurlijke of rechtspersoon mag een baissetransactie in een tot de handel op een handelsplatform toegelaten aandeel of een baissetransactie in een overheidsschuldinstrument uitsluitend aangaan als aan het slot van de handelsdag aan een van de volgende voorwaarden is voldaan: 1 bis. Een natuurlijke of rechtspersoon mag alleen aan een verplichting van een lidstaat of van de Unie gerelateerde kredietverzuimswaptransacties aangaan wanneer deze transactie niet leidt tot een ongedekte positie in een kredietverzuimswap, als bedoeld in artikel 4. 2. Om een consequente harmonisatie van dit artikel te garanderen, stelt de EAEM ontwerpen van technische reguleringsnormen op die bepalen welke soorten overeenkomsten of regelingen er adequaat voor zorgen dat het aandeel of het overheidsschuldinstrument voor afwikkeling beschikbaar zal zijn. De EAEM houdt in het bijzonder rekening met de noodzaak de efficiëntie van de markten te handhaven, met name van de markten voor overheidsobligaties en repo-markten voor overheidsobligaties. De EAEM legt tegen 31 december 2011 de ontwerpen van deze technische reguleringsnormen aan de Commissie voor. Aan de Commissie wordt de bevoegdheid gedelegeerd de in de eerste alinea bedoelde technische reguleringsnormen overeenkomstig de artikelen 10 tot en met 14 van Verordening (EU) nr. 1095/2010 goed te keuren . █ Artikel 14 Vrijstelling ingeval het belangrijkste handelsplatform buiten de Unie gevestigd is 1. De artikelen 5, 7, 12 en 13 zijn niet van toepassing op tot de handel op een handelsplatform in de Unie toegelaten aandelen van een onderneming waarvan het belangrijkste handelsplatform in een land buiten de Unie gevestigd is. 2. De relevante bevoegde autoriteit voor aandelen van een onderneming die verhandeld worden op een handelsplatform in de Unie en een handelsplatform dat buiten de Unie is gevestigd, bepaalt ten minste om de twee jaar of het belangrijkste handelsplatform voor deze aandelen buiten de Unie gevestigd is. De relevante bevoegde autoriteit stelt de EAEM in kennis van aandelen waarvan is vastgesteld dat hun belangrijkste handelsplatform buiten de Unie gevestigd is. Om de twee jaar publiceert de EAEM de lijst van aandelen waarvan het belangrijkste handelsplatform buiten de Unie gevestigd is. De lijst is twee jaar geldig. 3. Om een consequente harmonisatie van dit artikel te garanderen, stelt de EAEM ontwerpen van technische reguleringsnormen vast waarin gespecificeerd wordt welke methode voor het berekenen van de omzet wordt gehanteerd om het belangrijkste handelsplatform voor een aandeel te bepalen. De EAEM legt tegen 31 december 2011 de ontwerpen van deze technische reguleringsnormen aan de Commissie voor. Aan de Commissie wordt de bevoegdheid gedelegeerd de in de eerste alinea bedoelde technische reguleringsnormen█ overeenkomstig de artikelen 10 tot en met 14 van Verordening (EU) nr. 1095/2010 goed te keuren . 4. Om te zorgen voor uniforme voorwaarden voor de toepassing van de leden 1 en 2, stelt de EAEM ontwerpen van technische uitvoeringsnormen vast ten einde te bepalen: De EAEM legt tegen [31 december 2011] ontwerpen van deze technische uitvoeringsnormen aan de Commissie voor. Aan de Commissie wordt de bevoegdheid verleend de in de eerste alinea bedoelde technische uitvoeringsnormen goed te keuren overeenkomstig artikel 15 van Verordening (EU) nr. 1095/2010. Artikel 15 Vrijstelling voor marktmaking en transacties op de primaire markt 1. De artikelen 5, 6, 7, 8 en 12 zijn niet van toepassing op marktmakingactiviteiten. █ 2. De Commissie wordt gemachtigd overeenkomstig artikel 36 gedelegeerde handelingen vast te stellen om te bepalen dat het wettelijke en toezichtskader van een derde land ervoor zorgt dat een markt waaraan in dat derde land een vergunning is verleend, voldoet aan de wettelijke bindende vereisten die voor de toepassing van de in lid 1 genoemde uitzondering, gelijkwaardig zijn aan de vereisten die voortvloeien uit titel III van Richtlijn 2004/39/EG, uit Richtlijn 2003/6/EG van het Europees Parlement en de Raad van 28 januari 2003 betreffende handel met voorwetenschap en marktmanipulatie (marktmisbruik) (12) en Richtlijn 2004/109/EG en die in dat derde land aan effectief toezicht en effectieve handhaving onderworpen zijn. Het wettelijke en toezichtskader van een derde land kan als gelijkwaardig worden beschouwd indien het kader in dat derde land aan alle volgende voorwaarden voldoet: 3. De artikelen 8 en 12 zijn niet van toepassing op de activiteiten van een natuurlijke of rechtspersoon wanneer deze, optredend als vergunninghoudend primary dealer overeenkomstig een overeenkomst met een emittent van overheidsschuld, handelt als opdrachtgever in een financieel instrument met betrekking tot transacties op de primaire of secundaire markt die verband houden met de overheidsschuld. 4. De artikelen 5, 6, 7 en 12 zijn niet van toepassing op een natuurlijke of rechtspersoon als deze een baissetransactie in een effect aangaat of een netto baissepositie heeft met betrekking tot het verrichten van een stabilisatie overeenkomstig hoofdstuk III van Verordening (EG) nr. 2273/2003 van de Commissie van 22 december 2003 tot uitvoering van Richtlĳn 2003/6/EG van het Europees Parlement en de Raad wat de uitzonderingsregeling voor terugkoopprogramma's en voor de stabilisatie van financiële instrumenten betreft (13) . 5. De in de leden 1 en 3 bedoelde vrijstellingen zijn uitsluitend van toepassing indien de betrokken natuurlijke of rechtspersoon de bevoegde autoriteit van zijn lidstaat van herkomst er eerst schriftelijk van in kennis heeft gesteld voornemens te zijn van de vrijstelling gebruik te maken. De kennisgeving geschiedt uiterlijk dertig kalenderdagen voordat de natuurlijke of rechtspersoon voornemens is van de vrijstelling gebruik te maken. 6. De bevoegde autoriteit van de lidstaat van herkomst kan verbieden dat van de vrijstelling gebruik wordt gemaakt indien zij van oordeel is dat de natuurlijke of rechtspersoon niet aan de voorwaarden voor de vrijstelling voldoet. Elk verbod wordt ingesteld binnen de in het vorige punt bedoelde periode van 30 kalenderdagen of later indien de bevoegde autoriteit kennis krijgt van veranderingen in de omstandigheden van de persoon die ertoe leiden dat deze niet langer aan de voorwaarden voldoet. 7. Een entiteit van een derde land die geen vergunning heeft in de Unie, stuurt de in lid 5 bedoelde kennisgeving naar de bevoegde autoriteit van het belangrijkste handelsplatform in de Unie waar zij handel drijft. 8. Een natuurlijke of rechtspersoon die overeenkomstig lid 5 kennisgeving heeft gedaan, stelt zo spoedig mogelijk de bevoegde autoriteit van zijn lidstaat van herkomst schriftelijk in kennis van elke verandering die van invloed is op de vraag of hij voor het gebruikmaken van de vrijstelling in aanmerking komt. 9. De bevoegde autoriteit van de lidstaat van herkomst kan een natuurlijke of rechtspersoon die in het kader van de in lid 1, 3 of 4 genoemde vrijstellingen handelt, schriftelijk om informatie verzoeken met betrekking tot in het kader van de vrijstelling aangehouden baisseposities of uitgevoerde activiteiten. De natuurlijke of rechtspersoon verstrekt de informatie uiterlijk vier kalenderdagen nadat het verzoek is gedaan. 10. De relevante bevoegde autoriteit stelt de EAEM binnen twee weken na de kennisgeving overeenkomstig lid 5 of 8 in kennis van marktmakers en vergunninghoudende primary dealers die van de vrijstelling gebruikmaken, alsook van marktmakers en vergunninghoudende primary dealers die niet langer van de vrijstelling gebruikmaken. 11. De EAEM publiceert op haar website een lijst van marktmakers en vergunninghoudende primary dealers die van de vrijstelling gebruikmaken, en houdt deze bijgewerkt. HOOFDSTUK V INTERVENTIEBEVOEGDHEDEN VAN DE BEVOEGDE AUTORITEITEN EN VAN DE EAEM Afdeling 1 Bevoegdheden van de bevoegde autoriteiten Artikel 16 Openbaarmaking in uitzonderlijke situaties 1. De bevoegde autoriteit van een lidstaat kan verlangen dat natuurlijke of rechtspersonen die netto baisseposities hebben met betrekking tot een specifiek financieel instrument of een categorie financiële instrumenten, kennisgeving doen van deze positie of de informatie over de positie openbaar maken telkens wanneer de positie een door de bevoegde autoriteit vastgestelde kennisgevingsdrempel bereikt of onderschrijdt, wanneer aan de twee volgende voorwaarden is voldaan: 2. Lid 1 is niet van toepassing op financiële instrumenten waarvoor de transparantieverplichting reeds geldt krachtens de artikelen 5 tot en met 8. Artikel 16 bis Kennisgeving door uitleners in uitzonderlijke situaties 1. De bevoegde autoriteit van een lidstaat mag de in lid 2 bedoelde maatregel treffen indien aan de twee volgende voorwaarden is voldaan: 2. De bevoegde autoriteit van een lidstaat kan voorschrijven dat natuurlijke of rechtspersonen die zich bezighouden met het uitlenen van een specifiek financieel instrument of categorie financiële instrumenten haar in kennis moeten stellen van eventuele aanzienlijke verhogingen van de provisies die worden verlangd voor dergelijke uitlening. Artikel 17 Beperkingen op baissetransacties en soortgelijke transacties in uitzonderlijke situaties 1. De bevoegde autoriteit van de lidstaat waar het belangrijkste handelsplatform van een financieel instrument zich bevindt, mag de in lid 2 of 3 bedoelde maatregelen treffen indien aan de twee volgende voorwaarden is voldaan: 2. De bevoegde autoriteit van de lidstaat mag voorwaarden verbieden of vaststellen met betrekking tot natuurlijke of rechtspersonen die: 3. De bevoegde autoriteit van de lidstaat mag verhinderen dat natuurlijke of rechtspersonen transacties aangaan die met financiële instrumenten verband houden of de waarde beperken van de transacties in het financiële instrument die mogen worden aangegaan. 4. Een maatregel overeenkomstig lid 2 of 3 mag van toepassing zijn op transacties betreffende alle financiële instrumenten, financiële instrumenten van een specifieke categorie of een specifiek financieel instrument. De maatregel mag van toepassing zijn in omstandigheden of onderworpen zijn aan uitzonderingen die door de relevante bevoegde autoriteit zijn gespecificeerd. In het bijzonder mogen voor marktmakingactiviteiten en activiteiten op de primaire markt uitzonderingen worden gespecificeerd. Artikel 18 Beperkingen op kredietverzuimswaps in uitzonderlijke situaties 1. De bevoegde autoriteit van een lidstaat mag een beperking instellen op de toegang van natuurlijke of rechtspersonen tot kredietverzuimswaptransacties die verband houden met een verplichting die is uitgegeven door haar eigen lidstaat of op de waarde van ongedekte, met een verplichting die is uitgegeven door haar eigen lidstaat verband houdende kredietverzuimposities die natuurlijke of rechtspersonen mogen aangaan, indien aan de beide volgende voorwaarden is voldaan: 2. Een maatregel genomen overeenkomstig lid 1 mag van toepassing zijn op kredietverzuimswaptransacties van een specifieke categorie of op specifieke kredietverzuimswaptransacties. De maatregel mag van toepassing zijn in omstandigheden of onderworpen zijn aan uitzonderingen die door de bevoegde autoriteit zijn gespecificeerd. In het bijzonder mogen voor marktmakingactiviteiten en activiteiten op de primaire markt uitzonderingen worden gespecificeerd. 2 bis. Een bevoegde autoriteit die overeenkomstig lid 1 een maatregel heeft getroffen, kan de EAEM verzoeken te overwegen haar bevoegdheden overeenkomstig artikel 24, lid 1, sub c) uit te oefenen als de betrokken ongunstige gebeurtenissen of ontwikkelingen vereisen dat de maatregel op het niveau van de Unie wordt ingevoerd. Artikel 19 De bevoegdheid om baissetransacties in financiële instrumenten tijdelijk te beperken in geval van een aanzienlijke prijsdaling 1. Wanneer op een handelsplatform de prijs van een financieel instrument tijdens één enkele handelsdag gedaald is met de in lid 4 bedoelde waarde vergeleken met de slotprijs van de vorige handelsdag op dat handelsplatform, overweegt de voor dat handelsplatform bevoegde autoriteit van de lidstaat van herkomst of het passend is natuurlijke of rechtspersonen een verbod of een beperking op te leggen op het uitvoeren van baissetransacties in het financieel instrument op het handelsplatform of anderszins transacties in dat financieel instrument op dat handelsplatform te beperken om te voorkomen dat de prijs van het financieel instrument op wanordelijke wijze daalt. Indien de bevoegde autoriteit er overeenkomstig het eerste punt van overtuigd is dat het passend is om dit te doen, verbiedt of beperkt zij het aangaan van baissetransacties op het handelsplatform door personen wat aandelen of schulden betreft, of beperkt zij transacties in dat financieel instrument op dat handelsplatform wat andere soorten financiële instrumenten betreft. 2. De maatregel geldt uiterlijk tot het einde van de handelsdag volgend op de handelsdag waarop de prijsdaling zich voordoet. De bevoegde autoriteit van de lidstaat van herkomst kan de duur van de maatregel verlengen indien de redenen waarvoor de maatregel werd getroffen dergelijke verlenging rechtvaardigen. 3. De maatregel geldt in omstandigheden of is onderworpen aan uitzonderingen die door de bevoegde autoriteit zijn gespecificeerd. In het bijzonder mogen voor marktmakingactiviteiten en activiteiten op de primaire markt uitzonderingen worden gespecificeerd. 3 bis. Na ontvangst van een kennisgeving door een bevoegde autoriteit om natuurlijke of rechtspersonen een verbod of een beperking op te leggen op het uitvoeren van baissetransacties in het financieel instrument op het handelsplatform of anderszins transacties in dat financieel instrument op dat handelsplatform te beperken, overweegt de EAEM vóór het begin van de volgende handelsdag of het gepast is de maatregel uit te breiden tot alle handelsplatformen waarop het financieel instrument in kwestie wordt verhandeld in overeenstemming met artikel 24. 4. Voor aandelen is de waardedaling 10% of meer en voor andere categorieën financiële instrumenten wordt deze door de Commissie gespecificeerd. Zo nodig kan de EAEM, rekening houdend met de ontwikkelingen op de financiële markten, advies uitbrengen omtrent de noodzaak tot aanpassing van de in lid 4 bedoelde drempels, en dit aan het Europees Parlement, de Raad en de Commissie doen toekomen. De Commissie specificeert , binnen drie maanden na ontvangst van het advies van de EAEM, door middel van gedelegeerde handelingen overeenkomstig artikel 36 , opties met betrekking tot de toepassingsduur van de maatregel en de waardedaling voor █ financiële instrumenten█ , rekening houdende met de specifieke kenmerken van elke categorie financiële instrumenten en de volatiliteitsverschillen . 5. Om een consequente harmonisatie van dit artikel te garanderen, stelt de EAEM ontwerpen van technische reguleringsnormen vast waarin gespecificeerd wordt welke methode wordt gehanteerd voor het berekenen van de daling met 10% wat aandelen betreft en van door de Commissie gespecificeerde waardedaling als bedoeld in lid 4. De EAEM legt tegen 31 december 2011 de ontwerpen van deze technische reguleringsnormen aan de Commissie voor. Aan de Commissie wordt de bevoegdheid gedelegeerd de in de eerste alinea bedoelde technische reguleringsnormen█ overeenkomstig de artikelen 10 tot en met 14 van Verordening (EU) nr. 1095/2010 goed te keuren . Artikel 20 Periode voor beperkingen Maatregelen die overeenkomstig de artikelen 16, 16 bis, 17 en 18 worden getroffen, gelden voor een eerste periode van niet meer dan drie maanden vanaf de datum waarop de in artikel 21 bedoelde mededeling is gepubliceerd. Dergelijke maatregelen mogen verder worden verlengd voor telkens een periode van ten hoogste drie maanden als de redenen waarvoor de maatregel werd getroffen nog steeds van toepassing zijn. Indien de maatregel na die periode van drie maanden niet wordt verlengd, komt hij automatisch te vervallen. Artikel 21 Mededeling over beperkingen 1. Een bevoegde autoriteit publiceert op haar website een mededeling over elke beslissing om elke in de artikelen 16 tot en met 19 bedoelde maatregel te treffen of te verlengen. 2. De mededeling bevat ten minste specifieke informatie over: 3. Een maatregel overeenkomstig de artikelen 16 tot en met 19 treedt in werking wanneer de mededeling wordt gepubliceerd of op een in de mededeling gespecificeerd tijdstip na de publicatie en geldt alleen met betrekking tot een transactie die is aangegaan nadat de maatregel in werking is getreden. Artikel 22 Kennisgeving aan de EAEM en de andere bevoegde autoriteiten 1. Alvorens maatregelen overeenkomstig de artikelen 16, 16 bis, 17, of 18 te treffen of te verlengen en alvorens beperkingen overeenkomstig artikel 19 op te leggen, stelt een bevoegde autoriteit de EAEM en de andere bevoegde autoriteiten in kennis van de maatregel die zij overweegt. 2. De kennisgeving omvat informatie over de overwogen maatregelen, de categorie financiële instrumenten en de transacties waarop zij van toepassing zullen zijn, de informatie waarop de redenen voor de maatregelen zijn gebaseerd en de geplande datum voor de inwerkingtreding van de maatregelen. 3. Een voorstel om een maatregel overeenkomstig de artikelen 16, 16 bis, 17 en 18 te treffen of te verlengen, wordt uiterlijk 24 uur vóór de geplande datum voor de inwerkingtreding of verlenging van de maatregel ter kennis gebracht. Wanneer het niet mogelijk is 24 uur vooraf kennisgeving te doen, mag een bevoegde autoriteit in uitzonderlijke omstandigheden deze later dan 24 uur vóór de geplande datum voor de inwerkingtreding van de maatregel doen. Een kennisgeving overeenkomstig artikel 19 wordt gedaan vóór de geplande datum voor de inwerkingtreding van de maatregel. 4. Een bevoegde autoriteit van een lidstaat die een kennisgeving overeenkomstig dit artikel ontvangt, mag in die lidstaat maatregelen overeenkomstig de artikelen 16 tot en met 19 treffen wanneer zij ervan overtuigd is dat de maatregel nodig is om de andere bevoegde autoriteit te ondersteunen. De bevoegde autoriteit doet ook voorafgaande kennisgeving overeenkomstig de leden 1, 2 en 3 wanneer zij overweegt maatregelen te treffen. Afdeling 2 Bevoegdheden van de EAEM Artikel 23 Coördinatie door de EAEM 1. De EAEM vervult een faciliterende en coördinerende taak met betrekking tot maatregelen die door de bevoegde autoriteiten overeenkomstig afdeling 1 worden getroffen. In het bijzonder draagt de EAEM er zorg voor dat de bevoegde autoriteiten een consistente benadering volgen met betrekking tot maatregelen overeenkomstig afdeling 1, met name betreffende de vraag wanneer het nodig is gebruik te maken van interventiebevoegdheden overeenkomstig afdeling 1, de aard van de getroffen maatregelen en de aanvang en de geldigheidsduur van de maatregelen. 2. Na ontvangst van een kennisgeving overeenkomstig artikel 22 van een overeenkomstig artikel 16, 16 bis, 17 of 18 te treffen of te verlengen maatregel, deelt de EAEM binnen 24 uur haar besluit mee over de vraag of zij de maatregel of overwogen maatregel nodig acht om de uitzonderlijke situatie het hoofd te bieden. In het besluit wordt vermeld of de EAEM van oordeel is dat zich ongunstige gebeurtenissen of ontwikkelingen hebben voorgedaan die een ernstige bedreiging vormen voor de financiële stabiliteit of het marktvertrouwen in een of meer lidstaten, of de maatregel of overwogen maatregel passend en evenredig is om de bedreiging het hoofd te bieden en of de overwogen geldigheidsduur van de maatregelen gerechtvaardigd is. Indien de EAEM van oordeel is dat andere bevoegde autoriteiten maatregelen moeten treffen om de bedreiging het hoofd te bieden, vermeldt zij dit ook in haar besluit en legt zij de ter zake bevoegde autoriteiten de verplichting op deze maatregelen binnen 24 uur te introduceren . Het besluit wordt op de website van de EAEM gepubliceerd. 3. Indien de EAEM van mening is dat er op het niveau van de Unie een maatregel moet worden ingesteld, is haar besluit bindend voor de bevoegde autoriteiten en wordt de maatregel binnen 24 uur ingevoerd. 3 bis. De EAEM gaat geregeld en minstens eenmaal om de drie maanden over tot toetsing van de krachtens dit artikel genomen maatregelen. Indien een maatregel na die periode van drie maanden niet wordt verlengd, komt deze automatisch te vervallen. Artikel 24 Interventiebevoegdheden van de EAEM 1. Overeenkomstig artikel 9, lid 5 van Verordening (EU) nr. 1095/2010 neemt de EAEM een of meer van de volgende maatregelen indien aan beide voorwaarden van lid 2 is voldaan: Een maatregel mag van toepassing zijn in omstandigheden of onderworpen zijn aan uitzonderingen die door de bevoegde autoriteit zijn gespecificeerd. In het bijzonder mogen voor marktmakingactiviteiten en activiteiten op de primaire markt uitzonderingen worden gespecificeerd. 2. De EAEM neemt slechts een beslissing overeenkomstig lid 1 indien aan beide volgende voorwaarden is voldaan: 3. Bij het treffen van de in lid 1 bedoelde maatregelen houdt de EAEM rekening met de mate waarin de maatregel: Wanneer een bevoegde autoriteit of bevoegde autoriteiten een maatregel overeenkomstig de artikelen 16, 16 bis, 17, of 18 heeft/hebben genomen, mag de EAEM elke in lid 1 bedoelde maatregel treffen zonder het in artikel 23 genoemde besluit uit te brengen. 4. Alvorens te besluiten een in lid 1 bedoelde maatregel te treffen of te verlengen, stelt de EAEM het ESRB en de relevante autoriteiten daarvan waar nodig in kennis. 5. Alvorens te besluiten een in lid 1 bedoelde maatregel te treffen of te verlengen, stelt de EAEM de bevoegde autoriteiten in kennis van de maatregel die zij overweegt. De kennisgeving omvat informatie over de overwogen maatregelen, de categorie financiële instrumenten en de transacties waarop zij van toepassing zullen zijn, de informatie waarop de redenen voor de maatregelen zijn gebaseerd en de geplande datum voor de inwerkingtreding van de maatregelen. 6. De kennisgeving geschiedt uiterlijk 24 uur vóór de geplande datum voor de inwerkingtreding of de verlenging van de maatregel. In uitzonderlijke omstandigheden mag de EAEM de kennisgeving later dan 24 uur vóór de geplande datum voor de inwerkingtreding van de maatregel doen, wanneer het niet mogelijk is de kennisgeving 24 uur vooraf te doen. 7. De EAEM publiceert op haar website een mededeling over elke beslissing om elke in lid 1 bedoelde maatregel te treffen of te verlengen. De mededeling omvat ten minste de volgende informatie: 8. Een maatregel treedt in werking wanneer de mededeling wordt gepubliceerd of op een in de mededeling gespecificeerd tijdstip na de publicatie en geldt uitsluitend met betrekking tot een transactie die is aangegaan nadat de maatregel in werking is getreden. 9. De EAEM evalueert haar in lid 1 bedoelde maatregelen met passende tussenpozen en ten minste om de drie maanden. Indien een maatregel na die periode van drie maanden niet wordt verlengd, komt deze automatisch te vervallen. De leden 2 tot en met 8 gelden voor een verlenging van de maatregelen. 10. Een maatregel die door de EAEM overeenkomstig dit artikel is getroffen, heeft voorrang op een eerdere, door een bevoegde autoriteit overeenkomstig afdeling 1 getroffen maatregel. Artikel 25 Nadere specificatie van ongunstige gebeurtenissen of ontwikkelingen De Commissie wordt gemachtigd overeenkomstig artikel 36 gedelegeerde handelingen vast te stellen om de criteria en factoren te specificeren waarmee de bevoegde autoriteiten en de EAEM rekening moeten houden om uit te maken wanneer er sprake is van de in de artikelen 16, 16 bis, 17, 18 en 23 bedoelde gebeurtenissen en ontwikkelingen en de in artikel 24, lid 2, onder a), bedoelde bedreigingen. HOOFDSTUK VI TAAK VAN DE BEVOEGDE AUTORITEITEN Artikel 26 Bevoegde autoriteiten Voor de toepassing van deze verordening wijst elke lidstaat een bevoegde autoriteit aan. Alleen overheidsinstanties kunnen als bevoegde autoriteit fungeren. Lidstaten stellen de Commissie, de EAEM en de bevoegde autoriteiten van andere lidstaten in kennis van dergelijke aanwijzingen. Artikel 27 Bevoegdheden van de bevoegde autoriteiten 1. Om hun taken uit hoofde van deze verordening te vervullen, beschikken de bevoegde autoriteiten over alle toezichts- en onderzoeksbevoegdheden die nodig zijn voor de uitoefening van hun functies. Zij kunnen hun bevoegdheden op elk van de volgende wijzen uitoefenen: 2. Om hun taken te vervullen, beschikken de bevoegde autoriteiten van de lidstaten overeenkomstig het nationale recht over de volgende bevoegdheden: 3. De bevoegde autoriteiten van de lidstaten hebben, onverminderd lid 2, onder a) en b), in individuele gevallen de bevoegdheid te verlangen dat een natuurlijke of rechtspersoon die een kredietverzuimswaptransactie aangaat, het volgende verstrekt: Artikel 28 Onderzoeken door de EAEM Op verzoek van een of meer bevoegde autoriteiten , het Europees Parlement, de Raad of de Commissie, of op eigen initiatief mag de EAEM een onderzoek instellen naar een bepaalde kwestie of praktijk met betrekking tot baissetransacties of het gebruik van kredietverzuimswaps om te beoordelen of de kwestie of praktijk een potentiële bedreiging vormt voor de financiële stabiliteit of het marktvertrouwen in de Unie. De EAEM publiceert een verslag met haar bevindingen en eventuele aanbevelingen betreffende de kwestie of praktijk binnen drie maanden na de afronding van het onderzoek . Artikel 29 Beroepsgeheim 1. Het beroepsgeheim geldt voor alle natuurlijke of rechtspersonen die werkzaam zijn of zijn geweest bij de bevoegde autoriteit dan wel bij iedere autoriteit of natuurlijke of rechtspersoon aan wie de bevoegde autoriteit taken heeft gedelegeerd, met inbegrip van door de bevoegde autoriteit aangetrokken auditors en deskundigen. Onder het beroepsgeheim vallende vertrouwelijke informatie mag aan geen enkele andere natuurlijke of rechtspersoon of autoriteit openbaar worden gemaakt, tenzij zulks in het kader van gerechtelijke procedures noodzakelijk is. 2. Alle informatie die uit hoofde van deze verordening tussen bevoegde autoriteiten wordt uitgewisseld en betrekking heeft op commerciële of operationele voorwaarden en andere economische of persoonlijke zaken , wordt ten hoogste 10 jaar als vertrouwelijk beschouwd en valt onder het beroepsgeheim , behalve wanneer de bevoegde autoriteit op het tijdstip waarop de mededeling plaatsvindt, verklaart dat deze informatie openbaar mag worden gemaakt, dan wel wanneer deze openbaarmaking noodzakelijk is in het kader van gerechtelijke procedures. Artikel 30 Verplichting tot samenwerking Indien nodig of passend voor deze verordening, werken de bevoegde autoriteiten van de lidstaten samen. In het bijzonder voorzien de bevoegde autoriteiten elkaar onverwijld van de informatie die nodig is voor de uitoefening van hun taken uit hoofde van deze verordening. Artikel 30 bis Samenwerking met de EAEM 1. De bevoegde autoriteiten werken voor de toepassing van deze verordening samen met de EAEM, overeenkomstig Verordening (EU) nr. 1095/2010. 2. De bevoegde autoriteiten verstrekken de EAEM alle informatie die zij nodig heeft voor de uitoefening van haar taken overeenkomstig Verordening (EU) nr. 1095/2010. Artikel 31 Samenwerking in geval van een verzoek om inspecties of onderzoeken ter plaatse te verrichten 1. De bevoegde autoriteit van een lidstaat kan de bevoegde autoriteit van een andere lidstaat om bijstand verzoeken met betrekking tot inspecties of onderzoeken ter plaatse. De bevoegde autoriteit stelt de EAEM in kennis van elk in de eerste alinea bedoelde verzoek. In geval van een onderzoek of inspectie met grensoverschrijdende draagwijdte coördineert de EAEM het onderzoek of de inspectie. 2. Ingeval een bevoegde autoriteit een verzoek van een bevoegde autoriteit van een andere lidstaat ontvangt om een inspectie of een onderzoek ter plaatse te verrichten, kan zij: 2 bis. Tevens staat het de EAEM vrij om – met of zonder voorafgaande kennisgeving – ter plaatse inspecties te verrichten. De EAEM kan van de bevoegde autoriteiten van de lidstaten verlangen dat zij specifieke onderzoekstaken en inspecties ter plaatse verrichten. Artikel 32 Samenwerking met derde landen 1. De bevoegde autoriteiten sluiten met de bevoegde autoriteiten van derde landen samenwerkingsovereenkomsten betreffende de uitwisseling van informatie met toezichthoudende autoriteiten van derde landen, de handhaving van verplichtingen die in derde landen uit deze verordening voortvloeien en het treffen van soortgelijke maatregelen door de bevoegde autoriteit ter aanvulling van overeenkomstig artikelen 16 tot en met 25 getroffen maatregelen. Wanneer een bevoegde autoriteit voornemens is een dergelijke overeenkomst te sluiten, brengt zij de EAEM en de andere bevoegde autoriteiten daarvan op de hoogte. 1 bis. De bevoegde autoriteiten geven de informatie die zij van de toezichthoudende autoriteiten van derde landen hebben ontvangen overeenkomstig artikel 30 bis door aan de EAEM. 2. De EAEM coördineert de ontwikkeling van samenwerkingsovereenkomsten tussen bevoegde autoriteiten van lidstaten en relevante toezichthoudende autoriteiten van derde landen. Overeenkomstig artikel 16 van Verordening (EU) nr. 1095/2010 stelt de EAEM richtsnoeren vast voor de opstelling van een door de bevoegde autoriteiten te gebruiken modelovereenkomst . De EAEM coördineert ook de uitwisseling tussen bevoegde autoriteiten van informatie die verkregen is van toezichthoudende autoriteiten van derde landen en die relevant kan zijn voor het treffen van maatregelen overeenkomstig hoofdstuk V. 3. De bevoegde autoriteiten sluiten met de toezichthoudende autoriteiten van derde landen samenwerkingsovereenkomsten voor de uitwisseling van informatie uitsluitend indien met betrekking tot de verstrekte informatie ten minste gelijkwaardige waarborgen inzake het beroepsgeheim gelden als de in artikel 29 bedoelde. Deze uitwisseling van informatie is bestemd voor de vervulling van de taken van die bevoegde autoriteiten. Artikel 33 Overdracht en opslag van persoonsgegevens Met betrekking tot de overdracht van persoonsgegevens tussen lidstaten onderling of tussen lidstaten en een derde land passen de lidstaten Richtlijn 95/46/EG toe. De overdracht van persoonsgegevens door de EAEM aan lidstaten of aan een derde land geschiedt overeenkomstig Verordening (EG) nr. 45/2001. Gegevens worden opgeslagen voor een periode van ten hoogste vijf jaar. Artikel 34 Openbaarmaking van informatie aan derde landen Indien de in artikel 25 of 26 van Richtlijn 95/46/EG vastgestelde voorwaarden zijn vervuld en uitsluitend per afzonderlijk geval mag de bevoegde autoriteit van een lidstaat gegevens en de analyse van gegevens aan de toezichthoudende autoriteit van een derde land overdragen. De bevoegde autoriteit van de lidstaat is ervan overtuigd dat de overdracht nodig is voor de toepassing van deze verordening. De gegevens worden enkel overgedragen als het derde land waarborgt dat het de gegevens niet aan een ander derde land zal overdragen zonder de uitdrukkelijke schriftelijke toestemming van de bevoegde autoriteit van de lidstaat. De bevoegde autoriteit van een lidstaat mag de van een bevoegde autoriteit van een andere lidstaat ontvangen en overeenkomstig artikel 29 vertrouwelijke informatie slechts aan een toezichthoudende autoriteit van een derde land openbaar maken indien de bevoegde autoriteit van de betrokken lidstaat daartoe uitdrukkelijk toestemming heeft gekregen van de bevoegde autoriteit die de informatie heeft doorgegeven en, in voorkomend geval, indien de informatie uitsluitend voor de doeleinden waarmee deze bevoegde autoriteit heeft ingestemd, openbaar wordt gemaakt. Artikel 35 Sancties Uitgaande van door de EAEM goedgekeurde richtsnoeren en rekening houdend met de mededeling van de Commissie over de aanscherping van sanctieregelingen in de sector financiële diensten, stellen de lidstaten , in overeenstemming met de grondbeginselen van hun nationale wetgeving, de voorschriften vast ten aanzien van administratieve maatregelen, sancties en geldboeten die gelden voor overtredingen van de bepalingen van deze verordening en nemen zij alle nodige maatregelen om ervoor te zorgen dat deze ook worden toegepast. De maatregelen, sancties en boeten waarin wordt voorzien, moeten doeltreffend, evenredig en afschrikkend zijn. Wanneer een verkoper de bepalingen van artikel 12 niet naleeft, moeten sancties gelden die hoog genoeg zijn om te verhinderen dat de verkoper winst kan maken. Conform Verordening (EU) nr. 1095/2010, stelt de EAEM richtsnoeren vast met betrekking tot de aard van de door de lidstaten vast te stellen administratieve maatregelen en sancties. De lidstaten stellen de Commissie en de EAEM uiterlijk op [1 juli 2012] in kennis van de in de eerste en tweede alinea bedoelde bepalingen en stellen hen onverwijld in kennis van eventuele latere wijzigingen die betrekking hebben op deze bepalingen . De EAEM publiceert op haar website een lijst van de per lidstaat bestaande administratieve maatregelen en sancties, en werkt deze regelmatig bij. De lidstaten verstrekken de EAEM jaarlijks geaggregeerde informatie omtrent alle administratieve maatregelen en sancties die zijn opgelegd. Wanneer een bevoegde autoriteit openbaar maakt dat er een administratieve maatregel of sanctie is opgelegd, stelt zij de EAEM daarvan gelijktijdig in kennis. HOOFDSTUK VII GEDELEGEERDE HANDELINGEN Artikel 36 Uitoefening van de delegatie 1. De bevoegdheid tot vaststelling van gedelegeerde handelingen wordt aan de Commissie verleend onder de in het onderhavige artikel vastgelegde voorwaarden. 2. De bevoegdheid tot vaststelling van gedelegeerde handelingen als bedoeld in artikel 2, lid 2, artikel 3, lid 7, artikel 4, lid 2, artikel 5, lid 3, artikel 6, lid 2, artikel 7, lid 3, artikel 8, lid 3, artikel 15, lid 2, artikel 19, lid 4 en artikel 25 , wordt aan de Commissie verleend voor onbepaalde tijd. 2 bis. Alvorens een gedelegeerde handeling vast te stellen, moet de Commissie eerst trachten overleg te plegen met de EAEM. 3. De in artikel 2, lid 2, artikel 3, lid 7, artikel 4, lid 2, artikel 5, lid 3, artikel 6, lid 2, artikel 7, lid 3, artikel 8, lid 3, artikel 15, lid 2, artikel 19, lid 4 en artikel 25 bedoelde bevoegdheidsdelegatie kan ten allen tijde door het Europees Parlement of door de Raad worden ingetrokken. Een besluit tot intrekking maakt een einde aan de delegatie van de bevoegdheid die in het besluit wordt vermeld. Het besluit tot intrekking wordt van kracht op de dag volgend op de publicatie ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie of op een in dat besluit bepaalde latere datum. Het besluit laat de geldigheid van de reeds van kracht zijnde gedelegeerde handelingen onverlet. 4. Zodra de Commissie een gedelegeerde handeling vaststelt, stelt zij het Europees Parlement en de Raad daarvan gelijktijdig in kennis. 5. Een gedelegeerde handeling die overeenkomstig artikel 2, lid 2, artikel 3, lid 7, artikel 4, lid 2, artikel 5, lid 3, artikel 6, lid 2, artikel 7, lid 3, artikel 8, lid 3, artikel 15, lid 2, artikel 19, lid 4 en artikel 25 is vastgesteld, gaat pas van kracht indien ofwel het Europees Parlement ofwel de Raad er binnen drie maanden na bekendmaking van de handeling aan het Europees Parlement of de Raad geen bezwaar tegen aantekent, of indien het Europees Parlement en de Raad de Commissie hebben medegedeeld er geen bezwaar tegen te zullen aantekenen. Op initiatief van het Europees Parlement of de Raad kan deze periode met drie maanden worden verlengd. ▌ Artikel 39 Comitéprocedure 1. De Commissie wordt bijgestaan door het bij Besluit 2001/528/EG (14) van de Commissie ingestelde Europees Comité voor het effectenbedrijf. Dit comité is een comité in de zin van Verordening (EU) nr. 182/2011 (15) . 2. Wanneer naar dit lid wordt verwezen, is artikel 5 van Verordening (EU) nr. 182/2011 van toepassing, met inachtneming van artikel 8 ervan . █ Artikel 39 bis Uiterste termijn voor de vaststelling van gedelegeerde handelingen De Commissie stelt tegen … (16) de gedelegeerde handelingen vast als bedoeld in artikel 2, lid 2, artikel 3, lid 7, artikel 4, lid 2, artikel 5, lid 3, artikel 6, lid 2, artikel 7, lid 3, artikel 8, lid 3, artikel 15, lid 2, artikel 19, lid 4 en artikel 25 HOOFDSTUK VIII OVERGANGS- EN SLOTBEPALINGEN Artikel 40 Toetsing en rapportering Uiterlijk op 30 juni 2013 brengt de Commissie na overleg met de bevoegde autoriteiten en de EAEM aan het Europees Parlement en de Raad verslag uit over: Artikel 41 Overgangsbepaling Bestaande maatregelen die binnen het toepassingsgebied van deze verordening vallen en vóór 15 september 2010 van toepassing waren, mogen tot [1 juli 2013] van toepassing blijven mits zij ter kennis van de Commissie worden gebracht. Artikel 41 bis Personele en andere middelen van de EAEM Uiterlijk op 31 december 2011 maakt de EAEM een raming op van de personele en andere behoeften die voortvloeien uit de vervulling van haar taken en bevoegdheden overeenkomstig deze verordening en brengt zij daarover verslag uit aan het Europees Parlement, de Raad en de Commissie. Artikel 42 Inwerkingtreding Deze verordening treedt in werking op de dag na die van de bekendmaking ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie . Zij is van toepassing met ingang van [1 juli 2012]. Deze verordening is verbindend in al haar onderdelen en is rechtstreeks toepasselijk in elke lidstaat. Gedaan te Brussel, Voor het Europees Parlement De voorzitter Voor de Raad De voorzitter (Gewone wetgevingsprocedure: eerste lezing) Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2010)0371 ), – gezien artikel 294, lid 2, en artikel 53, lid 1, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C7-0174/2010), – gezien artikel 294, lid 3, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien het advies van de Commissie juridische zaken over de voorgestelde rechtsgrondslag, – gezien de met redenen omklede adviezen die binnen het kader van Protocol (Nr. 2) betreffende de toepassing van de beginselen van subsidiariteit en evenredigheid werden ingediend door het Zweedse Parlement en het House of Commons van het Verenigd Koninkrijk, waarin het ontwerp wetgevingsbesluit in strijd met het beginsel van subsidiariteit werd geacht, – gezien het advies van de Europese Centrale Bank (1) , – gezien artikel 55 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie economische en monetaire zaken en het advies van de Commissie juridische zaken ( A7-0167/2011 ), 1. stelt onderstaand standpunt in eerste lezing vast; 2. verzoekt om hernieuwde voorlegging indien de Commissie voornemens is ingrijpende wijzigingen in haar voorstel aan te brengen of dit door een nieuwe tekst te vervangen; 3. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en aan de Commissie alsmede aan de nationale parlementen. Standpunt van het Europees Parlement in eerste lezing vastgesteld op 5 juli 2011 met het oog op de aanneming van Richtlijn 2011/…/EU van het Europees Parlement en de Raad tot wijziging van Richtlijn 97/9/EG inzake de beleggerscompensatiestelsels (Voor de EER relevante tekst) HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 53, lid 1, Gezien het voorstel van de Europese Commissie, Na toezending van het ontwerp van wetgevingshandeling aan de nationale parlementen, Gezien het advies van de Europese Centrale Bank (2) , Handelend volgens de gewone wetgevingsprocedure (3) , Overwegende hetgeen volgt: (1) In een verslag dat op verzoek van de Commissie op 25 februari 2009 door een groep van deskundigen op hoog niveau onder voorzitterschap van J. de Larosière is gepubliceerd, is geconcludeerd dat het toezichtkader voor de financiële sector moet worden versterkt om het risico en de ernst van toekomstige financiële crises te verminderen en worden vergaande hervormingen van de toezichtstructuur voor de financiële sector in de Europese Unie aanbevolen, waaronder de oprichting van een Europees Systeem van financiële toezichthouders, bestaande uit drie Europese toezichthoudende autoriteiten, één voor de sector effecten, één voor de sector verzekeringen en bedrijfspensioenen en één voor de banksector, en de oprichting van een Europees Comité voor systeemrisico's. De Commissie heeft in haar mededeling van 4 maart 2009 „Op weg naar Europees herstel” voorgesteld om het regelgevingskader van de Unie voor financiële diensten te versterken en in het bijzonder om de bescherming van beleggers te versterken. De Commissie heeft in september 2009 het wetgevingspakket voor de instelling van de nieuwe autoriteiten, waaronder de Europees toezichthoudende autoriteit (Europese Autoriteit voor effecten en markten – European Securities and Markets Authourity – ESMA) opgericht door Verordening (EU) nr. 1095/2010 van het Europees Parlement en de Raad (4) , met name voorgesteld om bij te dragen aan een consistente toepassing van het Unierecht en aan de vaststelling van gemeenschappelijke regulerende en toezichthoudende normen en praktijken van hoge kwaliteit. (2) Richtlijn 97/9/EG van het Europees Parlement en de Raad van 3 maart 1997 inzake de beleggerscompensatiestelsels (5) dient te worden gewijzigd om het vertrouwen in het financiële stelsel te bewaren en de beleggers beter te beschermen met het oog op de ontwikkelingen in het wettelijk kader van de Unie, de ontwikkelingen op de financiële markten en de problemen die worden ervaren bij de toepassing van die richtlijn in de lidstaten waar beleggingsondernemingen niet in staat zijn om de namens cliënten aangehouden activa terug te geven. (3) Bij de vaststelling ervan heeft Richtlijn 97/9/EG Richtlijn 93/22/EEG van de Raad van 10 mei 1993 betreffende het verrichten van diensten op het gebied van beleggingen in effecten (6) aangevuld om ervoor te zorgen dat elke lidstaat een beleggerscompensatiestelsel zou opzetten om ten minste voor kleine beleggers een geharmoniseerd minimumbeschermingsniveau te waarborgen ingeval een beleggingsonderneming niet in staat zou zijn haar verplichtingen jegens haar cliënten na te komen. Toen Richtlijn 2004/39/EG van het Europees Parlement en de Raad van 21 april 2004 betreffende markten voor financiële instrumenten (7) Richtlijn 93/22/EEG introk, heeft zij een nieuwe lijst van beleggingsdiensten en –activiteiten ingevoerd om het volledige gamma beleggersgeoriënteerde activiteiten te bestrijken en in het niveau van harmonisatie te voorzien dat nodig is om de beleggers een hoog niveau van bescherming te bieden en de beleggingsondernemingen in staat te stellen in geheel de Unie diensten te verrichten. Derhalve dient Richtlijn 97/9/EG aan Richtlijn 2004/39/EG te worden aangepast om ervoor te zorgen dat de verrichting van alle beleggingsdiensten en –activiteiten uit hoofde van de stelsels adequaat gedekt blijft. (4) Bij de vaststelling ervan is in Richtlijn 97/9/EG rekening gehouden met de dekking en de werking van de depositogarantiestelsels als geregeld bij Richtlijn 94/19/EG van het Europees Parlement en de Raad van 30 mei 1994 inzake de depositogarantiestelsels (8) . Bijgevolg is het terecht om met elke wijziging van Richtlijn 94/19/EG rekening te blijven houden. (5) De beleggers hebben mogelijk geen kennis van eventuele beperkingen waaraan de ontbrekende of beperkte vergunningen van beleggingsondernemingen zijn onderworpen ; aldus dienen zij te worden beschermd in situaties waarin de beleggingsondernemingen zonder of in strijd met hun vergunning handelen, met name door activa van cliënten aan te houden of diensten voor een bepaald soort cliënt te verrichten zonder of in strijd met de voorwaarden van hun vergunning. De stelsels moeten bijgevolg de activa van de cliënten dekken die door de beleggingsondernemingen in verband met beleggingsverrichtingen worden aangehouden. [Am. 1] (6) Richtlijn 2006/73/EG van de Commissie van 10 augustus 2006 tot uitvoering van Richtlijn 2004/39/EG van het Europees Parlement en de Raad wat betreft de door beleggingsondernemingen in acht te nemen organisatorische eisen en voorwaarden voor de bedrijfsuitoefening en wat betreft de definitie van begrippen voor de toepassing van genoemde richtlijn (9) staat de beleggingsondernemingen toe namens de cliënten aangehouden financiële instrumenten op bij een derde geopende rekeningen te deponeren. De derde is niet noodzakelijk aan specifieke regelgeving en toezicht onderworpen. Ondanks de naleving van Richtlijn 2006/73/EG kan het faillissement van de derde de rechten van de beleggers beïnvloeden indien die derde niet in staat is de financiële instrumenten aan de beleggingsonderneming terug te geven. Om het vertrouwen van de beleggers te verhogen, is het aangewezen de compensatie uit hoofde van Richtlijn 97/9/EG, onverminderd de toepasselijke nationale aansprakelijkheidsregelingen, uit te breiden tot het onvermogen van een beleggingsonderneming om financiële instrumenten van cliënten terug te geven wegens het faillissement van een derde voor zover de financiële instrumenten door de beleggingsonderneming of haar bewaarders zijn gedeponeerd. (7) Richtlijn 2006/73/EG verplicht de beleggingsondernemingen alle gelden van cliënten die zij ontvangen op een of meer bij een derde geopende rekeningen te plaatsen. Deze derden bestaan uit centrale banken, kredietinstellingen of banken die in derde landen zijn toegelaten dan wel een erkend geldmarktfonds. Door de strikte regeling waarin Richtlijn 2006/73/EG voorziet, is het onnodig om dekking uit te breiden tot het faillissement van een derde, waar gelden zijn gedeponeerd. (8) Aangezien de compensatiedekking overeenkomstig Richtlijn 94/19/EG nu hoger is dan de dekking overeenkomstig de onderhavige richtlijn dient aan de beleggers de hoogste mate van bescherming te worden geboden In gevallen waarin zowel Richtlijn 94/19/EG als Richtlijn 97/9/EG door banken aangehouden activa kunnen worden gedekt door Richtlijn 94/19/EG of Richtlijn 97/9/EG, moeten beleggers dekken. Derhalve moet de belegger in die gevallen overeenkomstig Richtlijn 94/19/EG worden gecompenseerd. [Am. 2] (9) Om de ter compensatie betaalde gelden te kunnen recupereren, moeten de regelingen die de betalingen verrichten om de beleggers te compenseren voor het faillissement van een depositaris of een derde het recht hebben bij liquidatieprocedures voor bedragen ter waarde van hun betalingen in de plaats te treden van de rechten van de beleggers of beleggingsondernemingen of instellingen voor collectieve belegging in effecten (hierna „icbe's” genoemd) . Deze richtlijn mag er niet toe strekken afbreuk te doen aan de verantwoordelijkheid van beleggingsondernemingen of icbe's om activa bij een depositaris of een bewaarder te recupereren. [Am. 3] (10) Richtlijn 2009/65/EG van het Europees Parlement en de Raad van 13 juli 2009 tot coördinatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen betreffende bepaalde instellingen voor collectieve belegging in effecten (icbe's) (10) vereist dat de activa van icbe's veilig worden bewaard door een depositaris. Indien In de loop van 2011 zal de Commissie voorstellen doen tot wijziging van Richtlijn 2009/65/EG om de verplichtingen van de depositaris te verduidelijken in het geval de depositaris of een van zijn subbewaarders in gebreke blijft en niet in staat is de in bewaring gehouden instrumenten terug te geven , dit beïnvloedt de waarde van de rechten van deelneming of de aandelen in de icbe . Om in deze situatie de bescherming te verhogen, moeten de houders van rechten van deelneming en aandelen in icbe's dezelfde mate van bescherming genieten als rechtstreekse beleggers in de betrokken financiële instrumenten in gevallen waarin de entiteit die de financiële instrumenten aanhoudt niet in staat mocht zijn deze terug te geven. De houders van rechten van deelneming en aandelen in icbe's moeten compensatie ontvangen voor het waardeverlies van de icbe's. Tevens moeten zij in staat zijn de rechten van deelneming en aandelen in icbe's in bezit te houden om hun recht in stand te houden deze in te ruilen wanneer zij dit adequaat achten. Na de herziening van Richtlijn 2009/65/EG dient de Commissie te analyseren in welke situaties het faillissement van een icbe-depositaris of subbewaarder van invloed kan zijn op beïnvloedt dit de waarde van de rechten van deelneming of de aandelen van in de icbe. Die analyse dient te worden voorgelegd aan het Europees Parlement en de Raad, zo nodig tezamen met wetvoorstellen. [Am. 4] (11) Richtlijn 97/9/EG sluit reeds van elke compensatie uit hoofde van beleggerscompensatiestelsels vorderingen uit, die voortvloeien uit transacties in verband waarmee een strafrechtelijke veroordeling is uitgesproken wegens het witwassen van geld in de zin van Richtlijn 2005/60/EG van het Europees Parlement en de Raad van 26 oktober 2005 tot voorkoming van het gebruik van het financiële stelsel voor het witwassen van geld en de financiering van terrorisme (11) . Het is tevens passend om elke vordering tot compensatie uit te sluiten in die omstandigheden waar de betrokken activa het voorwerp zijn geweest van gedrag dat verboden is op grond van Richtlĳn 2003/6/EG van het Europees Parlement en de Raad van 28 januari 2003 betreffende handel met voorwetenschap en marktmanipulatie (marktmisbruik) (12) en waarbij de schuldeiser is betrokken. (12) Het minimumcompensatieniveau is in 1997 vastgesteld en is sedertdien niet gewijzigd. Dit niveau moet tot 50 000 EUR 100 000 EUR worden verhoogd om met ontwikkelingen op de financiële markten en in het wetgevingskader van de Unie rekening te houden. Bij het bepalen van dit bedrag wordt rekening gehouden met de gevolgen van de inflatie in de Unie en het feit dat het niveau van de compensatie beter in lijn moet worden gebracht met de gemiddelde waarde van de beleggingen die door de retailcliënten in de EU worden aangehouden. Om de beleggers beter te beschermen, dient de bestaande optie waarbij de lidstaten de dekking van gelden in andere valuta's dan die van de lidstaten kunnen beperken of van het compensatiestelsel kunnen uitsluiten, komen te vervallen. [Am. 5] (13) Om ervoor te zorgen dat de beleggers de compensatie ontvangen op grond van Richtlijn 97/9/EG en om een vergelijkbaar niveau van bescherming van de belegger in alle lidstaten te verzekeren, is het noodzakelijk gemeenschappelijke regels voor de financiering van de beleggerscompensatiestelsels in te voeren. De stelsels moeten adequaat worden gefinancierd in verhouding tot de desbetreffende verplichtingen. Er dient een passend niveau van voorfinanciering te worden gewaarborgd en de stelsels moeten adequate regelingen omvatten voor het vaststellen en bereiken van het streeffinancieringsniveau voordat zich enige verlies veroorzakende gebeurtenis voordoet met betrekking waartoe Richtlijn 97/9/EG van toepassing is. Een gemeenschappelijk minimaal streeffinancieringsniveau moet zo spoedig mogelijk en in ieder geval binnen een termijn van tien jaar vijf jaar worden bereikt. [Am. 6] (14) Waar nodig moeten een uitzonderlijke oproepen voor bijdragen, gericht aan de leden van het stelsel, of toegang tot bronnen voor krediet, zoals van commerciële banken of van overheidsinstellingen op commerciële gronden, zorgen voor tijdige dekking van alle behoeften die niet worden gedekt uit de gelden die bij de leden zijn ingezameld voorafgaande aan het plaatsvinden van de verliesgevende gebeurtenissen. (15) De werking van de stelsels is momenteel sterk verschillend in de lidstaten en deze richtlijn beoogt verdere harmonisatie waarbij aan de lidstaten enige flexibiliteit met betrekking tot de nadere organisatie van de stelsels wordt geboden. De bevoegdheid om overeenkomstig artikel 290 van het VWEU handelingen vast te stellen moet aan de Commissie worden gedelegeerd dient bevoegd te zijn om overeenkomstig artikel 290 van het Verdrag gedelegeerde handelingen vast te stellen ten aanzien van bepaalde essentiële elementen van de werking van de stelsels. Met name moeten gedelegeerde handelingen worden vastgesteld ten aanzien van de methode om de potentiële verplichtingen van de stelsels te bepalen, de factoren die in aanmerking moeten worden genomen bij de beoordeling van het feit of de extra bijdragen de stabiliteit van het financiële stelsel van de lidstaten niet in gevaar kunnen brengen, de alternatieve financieringsregelingen die de stelsels moeten hebben ingevoerd om, indien nodig, kortetermijnfinanciering te kunnen verkrijgen, de criteria voor het bepalen van de bijdragen van de entiteiten die onder de stelsels vallen. en de factoren die in aanmerking moeten worden genomen bij de beoordeling van het feit of de extra bijdragen de stabiliteit van het financiële stelsel van de lidstaten niet in gevaar kunnen brengen De Commissie dient gemachtigd te worden om overeenkomstig artikel 290 van het Verdrag gedelegeerde handelingen vast te stellen. Met name moeten gedelegeerde handelingen worden vastgesteld De bevoegdheid om overeenkomstig artikel 290 van het VWEU handelingen vast te stellen moet ook aan de Commissie worden gedelegeerd om de methode vast te stellen, op basis waarvan het door de stelsels in te stellen streeffinancieringsniveau moet worden berekend en dit streeffinancieringsniveau moet worden gewijzigd, het percentage van het vastgestelde plafond van beschikbare gelden voor kredietverstrekking tussen beleggerscompensatiestelsels en procedures voor het behandelen van vorderingen van beleggers en de technische criteria voor het berekenen van het waardeverlies van een icbe in de onder deze richtlijn vallende omstandigheden. De Commissie moet tevens gemachtigd worden om via gedelegeerde handelingen het percentage van de voor kredietverstrekking beschikbare gelden te wijzigen rekening houdend met de ontwikkelingen op de financiële markten. [Am. 7 en 12] (15 bis) Om eenvormige voorwaarden te waarborgen voor de uitvoering van de bepalingen inzake de financiering van de stelsels te garanderen, moet de Europese Autoriteit voor effecten en markten, opgericht bij Verordening ... / ... van het Europees Parlement en de Raad [ ESMA ] ontwerp technische uitvoeringsnormen ontwikkelen met betrekking tot de door de stelsels openbaar te maken gegevens. [Am. 7] (16) Om te waarborgen dat de beleggers tijdig compensatie ontvangen, moet een leenfaciliteit in laatste instantie tussen de beleggercompensatiestelsels in de Unie worden ingesteld. Het systeem moet voorzien in de mogelijkheid dat beleggerscompensatiestelsels gelden bij andere stelsels opnemen in het uitzonderlijke geval waarin zij met een tijdelijk gebrek aan financiering worden geconfronteerd. Met het oog hierop moet een gedeelte van de financiering vooraf in elk stelsel voor kredietverstrekking aan andere beleggerscompensatiestelsels beschikbaar zijn. (16 bis) Bevoegde autoriteiten moeten nauw met elkaar, en met ESMA samenwerken om frauduleuze handelingen, administratieve malversaties of operationele fouten van beleggingsondernemingen in de Unie op te sporen en te voorkomen. [Am. 8] (16 ter) De lidstaten moeten een geïnstitutionaliseerde dialoog tussen consumentenorganisaties en -autoriteiten, toezichthouders en beleggerscompensatiestelsels te bevorderen, teneinde verdere compensatiezaken te voorkomen. De lidstaten dienen een kader voor dialoog op te stellen om problemen in een vroeg stadium te identificeren en zaken als slecht werkende marktpraktijken, verdachte aanbieders, producten of bedrijfsstructuren te melden bij toezichthouders en beleggerscompensatiestelsels. [Am. 9] (17) De leenfaciliteit mag geen afbreuk doen aan de budgettaire verantwoordelijkheid van de lidstaten. De lenende stelsels moeten van de mogelijkheid tot kredietopneming waarin deze richtlijn voorziet, gebruik kunnen maken na uitputting van de gelden die zijn verzameld voor het bereiken van het streeffinancieringsniveau en de extra, aan gericht aan de leden van het stelsel oproepen tot het doen van bijdragen. Het toezicht op de beleggerscompensatiestelsels door de lidstaten respecterend, moet ESMA bijdragen tot de verwezenlijking van de doelstelling die erop gericht is het de beleggingsondernemingen en icbe's gemakkelijker te maken hun activiteiten uit te oefenen en op hetzelfde moment voor een doeltreffende bescherming van de beleggers te zorgen. Te dien einde moet ESMA bevestigen dat de aan de in Richtlijn 97/9/EG vastgelegde voorwaarden voor de leningen tussen de beleggerscompensatiestelsels is voldaan, en moet vaststellen, binnen de strikte grenzen van die richtlijn, de door elk stelsel op te nemen bedragen, de initiële interestvoet en de duur van de lening vaststellen. In dit verband moet ESMA tevens de door de bevoegde autoriteiten te bevestigen informatie over de beleggerscompensatiestelsels, met name over de in elk stelsel gedekte geldbedragen en financiële instrumenten verzamelen. ESMA moet de andere beleggerscompensatiestelsels over hun verplichting tot kredietverstrekking informeren. [Am. 10] (18) Om de kredietverstrekking te vereenvoudigen, wijst, indien in een lidstaat meer dan een stelsel is gevestigd, de lidstaat één stelsel aan dat als het stelsel voor kredietverstrekking van die lidstaat fungeert en informeert de lidstaat ESMA daarover. De leenfaciliteit moet beperkt blijven tot de dekking van compensatie zoals deze uit Richtlijn 97/9/EG voortvloeit. (19) Het is noodzakelijk ervoor te zorgen dat de totale voor de kredietverstrekking beschikbare gelden kunnen worden gebruikt om aan verschillende verzoeken van stelsels voor kredietopneming te kunnen voldoen. Met het oog hierop mag een lening een vooraf bepaalde drempel van de voor de kredietverstrekking beschikbare gelden niet overschrijden. (20) Om het compensatieproces te versnellen, moet een bevoegde autoriteit zo spoedig mogelijk vaststellen dat een beleggingsonderneming niet in staat is aan haar uit de vorderingen van beleggers voortvloeiende verplichtingen te voldoen. (21) De procedures die nodig zijn om de geldigheid en het bedrag van de compensatievordering vast te stellen, vaak afhankelijk van het nationale administratieve en insolventierecht , kunnen tot grote vertragingen in de betalingen aan de beleggers leiden. Om de uitbetalingstermijnen te verkorten, is het noodzakelijk ervoor te zorgen dat, in de systemen of situaties waar de geldigheid en het bedrag van de vordering afhankelijk zijn van de insolventieprocedures of gerechtelijke procedures met betrekking tot de entiteiten die verzuimen aan hun verplichtingen te voldoen, de stelsels aan deze procedures kunnen deelnemen. Bovendien moet bij vertragingen van langer dan 12 maanden worden voorzien in de verplichting een voorlopige uitbetaling van gedeeltelijke compensatie toe te staan, zodat de beleggers een gedeelte van de gevorderde compensatie kunnen ontvangen. Er dienen mechanismen te worden overwogen om de gelden aan de stelsels terug te geven als blijkt dat de vordering niet geldig was. (22) Op grond van Richtlijn 97/9/EG mogen de lidstaten professionele en institutionele beleggers van de dekking uitsluiten, maar de desbetreffende lijst is niet aangepast aan de classificatie van de cliënten van beleggingsondernemingen krachtens Richtlijn 2004/39/EG. Om de samenhang tussen de Richtlijnen 97/9/EG en 2004/39/EG te verzekeren, de beoordeling voor de compensatiestelsels te vereenvoudigen en de mogelijke uitsluiting ten aanzien van ondernemingen te laten gelden voor grote ondernemingen, moet Richtlijn 97/9/EG verwijzen naar de beleggers die overeenkomstig Richtlijn 2004/39/EG als professionele cliënt worden beschouwd. Ten einde alle relevante beleggers een passend beschermingsniveau te bieden, dienen de lidstaten de mogelijkheid te hebben om micro-entiteiten, non-profitorganisaties en lokale overheidsinstanties binnen de werkingssfeer van Richtlijn 97/9/EG te brengen. [Am. 11] (23) [Inhoud van overweging 23 werd verplaatst naar overweging 15] (24) Richtlijn 97/9/EG dient derhalve dienovereenkomstig te worden gewijzigd, HEBBEN DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD: Artikel 1 Wijzigingen van Richtlijn 97/9/EG Richtlijn 97/9/EG wordt als volgt gewijzigd: (1) Artikel 1 wordt gewijzigd als volgt: a) punten 2, 3 en 4 worden vervangen door:" * PB L 145 van 30.4.2004, blz. 1. b) [Inhoud van punt b) is verplaatst naar punt a)] c) punt 7 wordt vervangen door:" Daar waar de onderhavige richtlijn naar Verordening (EU) nr. 1095/2010 van het Europees Parlement en de Raad van 24 november 2010 tot oprichting van een Europese toezichthoudende autoriteit (Europese Autoriteit voor effecten en markten** (European Supervisory Authority (European Securities and Markets Authority – ESMA)) verwijst, worden de beleggerscompensatiestelsels voor de toepassing van die verordening als bevoegde autoriteiten in de zin van artikel 4, lid 3, punt iii) ervan beschouwd. * PB L 302 van 17.11.2009, blz. 32. ** PB L 331 van 15.12.2010, blz. 84 d) de volgende punten worden toegevoegd:" 8. „icbe”:een onderneming als gedefinieerd in artikel 1, leden 2 en 3, van Richtlijn 2009/65/EG; [Am. 15] 10. „derde”: in verband met beleggingsverrichtingen, een instelling waarbij een beleggingsonderneming financiële instrumenten heeft gedeponeerd, die zij namens haar klanten aanhoudt, als bedoeld in artikel 17 van Richtlijn 2006/73/EG van de Commissie van 10 augustus 2006 tot uitvoering van Richtlijn 2004/39/EG van het Europees Parlement en de Raad wat betreft de door beleggingsondernemingen in acht te nemen organisatorische eisen en voorwaarden voor de bedrijfsuitoefening en wat betreft de definitie van begrippen voor de toepassing van genoemde richtlijn* of waarbij een dergelijk instelling de financiële instrumenten heeft gesubdeponeerd; in verband met icbe-activiteiten, een instelling waaraan een icbe-bewaarder namens de icbe activa heeft toevertrouwd; [Am. 17] * PB L 241 van 2.9.2006, blz. 26. ** PB L 177 van 30.6.2006, blz. 201. e) Het volgende lid wordt toegevoegd: " 2. de bepalingen van deze richtlijn die op beleggingsondernemingen van toepassing zijn, zijn van toepassing op beheermaatschappijen waaraan overeenkomstig Richtlijn 2009/65/EG een vergunning is verleend, voor zover hun vergunning tevens betrekking heeft op de in artikel 6, lid 3, van die richtlijn opgenomen diensten.„. [Am. 15] (2) Artikel 2 wordt gewijzigd als volgt: a) in lid 1 wordt de eerste alinea vervangen door: „1. Iedere lidstaat ziet erop toe dat op zijn grondgebied een of meer beleggerscompensatiestelsels worden ingevoerd en officieel worden erkend. Uitgezonderd in de omstandigheden bedoeld in de tweede alinea van dit artikel en in artikel 5, lid 3, mogen beleggingsondernemingen waaraan in die lidstaat vergunning is verleend of icbe's waaraan in die lidstaat vergunning is verleend , alleen beleggingswerkzaamheden verrichten of activiteiten als icbe uitoefenen , indien zij aan een dergelijk stelsel deelnemen.„; [Am. 18] b) lid 2 wordt vervangen door: „2. Het beleggerscompensatiestelsel verschaft overeenkomstig artikel 4 dekking aan beleggers in verband met beleggingsverrichtingen als aan een van de volgende voorwaarden is voldaan: De lidstaten zorgen ervoor dat de bevoegde autoriteiten zo spoedig mogelijk de vaststelling doen als bedoeld in letter a) van de eerste alinea en in ieder geval binnen drie maanden na er voor het eerst kennis van te hebben gekregen dat een beleggingsonderneming verzuimd heeft haar uit de vorderingen van de beleggers voortkomende verplichtingen na te komen. 2 bis. De in lid 2 bedoelde dekking wordt verleend overeenkomstig de wettelijke en contractuele voorwaarden die van toepassing zijn op vorderingen welke voortvloeien uit het onvermogen van een beleggingsonderneming om een van de volgende handelingen te verrichten: De lidstaten zorgen ervoor dat de beleggerscompensatiestelsels dekking verschaffen in die omstandigheden waar financiële instrumenten of gelden namens een belegger worden aangehouden, geadministreerd of beheerd, ongeacht het type beleggingsverrichtingen dat door de onderneming wordt uitgevoerd en ongeacht het feit of de onderneming al dan niet overeenkomstig een beperking in haar vergunning handelt. 2 ter Het stelsel verschaft overeenkomstig artikel 4 ook dekking aan icbe-deelnemers voor zover aan een van de volgende voorwaarden is voldaan: De lidstaten zorgen ervoor dat de bevoegde autoriteiten zo spoedig mogelijk en in ieder geval binnen 3 maanden na er voor het eerst kennis van te hebben gekregen dat een bewaarder of een derde waaraan de activa van de icbe zijn toevertrouwd, verzuimd heeft zijn uit de vorderingen van de icbe voortkomende verplichtingen na te komen de vaststelling doen als bedoeld in letter a) van de eerste alinea. [Am. 21] 2 quater De in lid 2 ter bedoelde dekking wordt verleend overeenkomstig de wettelijke en contractuele voorwaarden die van toepassing zijn op een vordering door een icbe-deelnemer wegens het waardeverlies van het recht van deelneming in de icbe doordat een bewaarder of een derde waaraan de activa van de icbe zijn toevertrouwd niet in staat is een van de volgende handelingen te verrichten: c) [Inhoud van punt c), zoals gewijzigd, is verplaatst naar punt b)] d) lid 3 wordt vervangen door: 3. Elke in lid 2 bis bedoelde vordering op een kredietinstelling die in een bepaalde lidstaat zowel in het kader van de onderhavige richtlijn als in het kader van Richtlijn 94/19/EG recht geeft op compensatie, wordt in het kader van Richtlijn 94/19/EG behandeld. Geen enkele vordering mag aanleiding geven tot dubbele compensatie uit hoofde van beide richtlijnen. (3) Artikel 3 wordt vervangen door:" Artikel 3 De volgende vorderingen zijn uitgesloten van compensatie in het kader van beleggerscompensatiestelsels: * PB L 309 van 25.11.2005, blz. 15. ** PB L 96 van 12.4.2003, blz. 16. *** PB C 373 van 23.12.1999, blz. 1.„. [Am. 23] (4) Artikel 4 wordt gewijzigd als volgt: a) lid 1 wordt vervangen door: „1. De lidstaten zien erop toe dat het beleggerscompensatiestelsel met betrekking tot de in artikel 2, lid 2 bis of lid 2 quater , bedoelde vorderingen dekking verschaft tot een bedrag van 50 000 100 000 EUR per belegger. De lidstaten die op ... (13) in een dekking van meer dan 50 000 100 000 EUR voorzien, mogen dat niveau van dekking gedurende niet langer dan 3 jaar vanaf die datum de datum voor de omzetting van de onderhavige richtlijn behouden. Na die datum zorgen die lidstaten ervoor dat het dekkingsniveau 50 000 100 000 EUR bedraagt. De lidstaten die de in euro luidende bedragen in nationale valuta omzetten, maken bij deze omzetting aanvankelijk gebruik van de op... + geldende wisselkoers. De lidstaten kunnen de uit de omrekening resulterende bedragen afronden, mits het verschil met het exacte bedrag niet groter is dan 2 500 EUR. Onverminderd de vierde alinea passen de lidstaten om de twee jaar vijf jaar de in een andere valuta omgerekende dekkingsniveaus aan het in dit lid bedoelde bedrag aan. De lidstaten mogen, na raadpleging van de Commissie, de dekkingsniveaus eerder aanpassen na het optreden van onvoorziene gebeurtenissen zoals valutaschommelingen.„; [Am. 22, 25 en 26 en punt 1 van de rectificatie (14) ] b) het volgende lid 1 bis wordt ingevoegd: „1 bis De Commissie is bevoegd om mag via overeenkomstig artikel 13 bis gedelegeerde handelingen vast te stellen om het in lid 1 genoemde bedrag aanpassen aan te passen rekening houdend met de volgende parameters: [Am. 27] c) lid 2 wordt vervangen door:" 2. De lidstaten mogen voorschrijven dat voor bepaalde beleggers voor de in artikel 2, lid 2 bis of lid 2 quater , bedoelde vorderingen geen dekking van het beleggerscompensatiestelsel, dan wel een lagere dekking geldt. De lijst van uitsluitingen is opgenomen in bijlage I.„; [Am. 22] d) lid 4 wordt geschrapt. (5) De volgende artikelen worden ingevoegd: „Artikel 4 bis 1. De lidstaten zorgen ervoor dat de beleggerscompensatiestelsels over adequate systemen beschikken om hun potentiële verplichtingen te bepalen. De lidstaten zorgen ervoor dat de compensatiestelsels adequaat gefinancierd worden in verhouding tot hun verplichtingen. De lidstaten voorzien ESMA regelmatig van relevante informatie over de potentiële verplichtingen en de bijbehorende evenredige financiering. [Am. 28] 2. De lidstaten zorgen ervoor dat elk beleggerscompensatiestelsel een streeffinancieringsniveau tot stand brengt van ten minste 0,5% 0,3% van de waarde van de door de beleggingsondernemingen of icbe's aangehouden, geadministreerde of beheerde gelden en financiële instrumenten die door de bescherming van het beleggerscompensatiestelsel worden gedekt. De waarde van de gedekte gelden en financiële instrumenten wordt jaarlijks op 1 januari 31 december berekend. [Am. 29] De Commissie stelt via is bevoegd om overeenkomstig artikel 13 bis gedelegeerde handelingen en onder de voorwaarden van de artikelen 13 ter en 13 quater maatregelen vast vast te stellen om de methode te bepalen, op grond waarvan de waarde van de door de bescherming van de beleggerscompensatiestelsels gedekte gelden en financiële instrumenten te berekenen om het door de stelsels tot stand te brengen streeffinancieringsniveau te bepalen en het streeffinancieringsniveau te wijzigen rekening houdend met de ontwikkeling op de financiële markten . Rekening houdend met de waarde van de gedekte gelden die jaarlijks op de in de eerste alinea genoemde wijze is berekend, en rekening houdend met de ontwikkeling op de financiële markten en de noodzaak om effectieve compensatie voor beleggers te garanderen, is de Commissie bevoegd om overeenkomstig artikel 13 bis gedelegeerde handelingen vast te stellen tot wijziging van de minimumwaarde van het streeffinancieringsniveau. In ieder geval legt de Commissie uiterlijk op … (15) aan het Europees Parlement en de Raad een verslag voor over de noodzaak om het in dit lid bepaalde streeffinancieringsniveau bij te stellen. Teneinde de Commissie in staat te stellen een passend streeffinancieringsniveau zoals bepaald in de derde alinea te berekenen, verstrekt elke lidstaat de Commissie en ESMA jaarlijks de nodige gegevens inzake de financiering van beleggerscompensatiestelsels in hun grongebied per 31 december. De lidstaten leggen deze gegevens uiterlijk op 31 maart van het volgende jaar voor aan de Commissie. De lidstaten verstrekken de Commissie en ESMA ook gegevens inzake: 3. Het streeffinancieringsniveau wordt gefinancierd vóór en ongeacht het optreden van elke uit hoofde van artikel 2, lid 2 of lid 2 ter, relevante gebeurtenis. De lidstaten zorgen ervoor dat het streefniveau voor financiering voor elk beleggerscompensatiestelsel wordt bereikt tegen ... (16) + binnen een termijn van tien jaar na de inwerkingtreding van deze richtlijn en dat elk beleggerscompensatiestelsel een passende planning vaststelt en nakomt om deze doelstelling te vervullen. [Am. 21 en 31] De bijdragen die worden verzameld om het streeffinancieringsniveau te bereiken, mogen enkel worden belegd in deposito's in contanten en activa met een laag risico met een resterende looptijd van 24 maanden of minder, die binnen een termijn van maximaal één maand liquide kunnen worden gemaakt. 3 bis. De bijdrage aan een beleggerscompensatiestelsel zal voor ieder lid worden bepaald op basis van het gelopen risico. Om in de uitvoering van deze bepaling een bepaald niveau van harmonisatie tussen de lidstaten te bereiken, stelt de Commissie in gedelegeerde handelingen overeenkomstig artikel 13 bis gedelegeerde handelingen vast om te verduidelijken hoe de bijdrage aan een stelsel van ieder lid moet worden vastgesteld. [Am. 32] 3 ter. De bevoegde autoriteiten mogen de bijdragen voor de leden van een stelsel verlagen indien die leden vrijwillig aanvullende maatregelen nemen om operationele risico's te beperken. De bevoegde autoriteiten mogen de bijdragen ook verlagen indien leden aantonen dat door hen gebruikte subbewaarders aan dezelfde normen voldoen om operationele risico's te beperken. Het streefniveau van het stelsel mag geen gevolgen ondervinden van de verlagingen. [Am. 33] 3 quater. Om eenvormige voorwaarden voor de toepassing van lid 3 ter te waarborgen, stelt ESMA voorstellen voor technische uitvoeringsnormen op om de voorwaarden vast te stellen voor het verminderen van de bijdragen aan een beleggerscompensatiestelsel. ESMA legt deze voorstellen voor technische uitvoeringsnormen jaarlijks voor aan de Commissie. De Commissie is bevoegd de voorstellen voor technische uitvoeringsnormen goed te keuren overeenkomstig de in artikel 15 van Verordening (EU) nr. 1095/2010 neergelegde procedure. De beoordeling van de voorwaarden voor op risico gebaseerde verlagingen is gebaseerd op criteria als de hoogte van gelden en financiële instrumenten, kapitaaltoereikendheid en stabiliteit van elk lid, rekening houdend met hun juridische status en het op hun zetel toepasselijke juridische kader. [Am. 34] 4. De lidstaten staan toe dat de beleggerscompensatiestelsels extra oproepen tot het doen van bijdragen aan de leden van het stelsel mogen richten als het streeffinancieringsniveau ontoereikend is om aan te betaling van de compensatievorderingen, als bedoeld in artikel 9, lid 2, te voldoen. Die extra bijdragen mogen niet meer bedragen dan 0,5% 0,3% van de gedekte gelden en financiële instrumenten, als bedoeld in lid 2 van dit artikel. Deze extra bijdragen mogen de stabiliteit van het financiële stelsel in de betrokken lidstaat niet in gevaar brengen en moeten op betaalbaarheidscriteria gebaseerd zijn. De lidstaten mogen om aanvullende bijdragen vragen na raadpleging van ESMA en het Europees Comité voor systeemrisico's dat is opgericht bij Verordening (EU) nr. 1092/2010 van het Europees Parlement en de Raad van 24 november 2010 betreffende macroprudentieel toezicht van de Europese Unie op het financiële stelsel en tot oprichting van een Europees Comité voor systeemrisico's * . [Am. 35] 5. De lidstaten zorgen ervoor dat de beleggingscompensatiestelsels over adequate alternatieve financieringsregelingen beschikken om hen in staat te stellen kortetermijnfinanciering te verkrijgen om aan vorderingen jegens het beleggingscompensatiestelsel te voldoen, zodra het voorgefinancierde bedrag is uitgeput. Tot deze regelingen mogen kredietopnemingsfaciliteiten kredietregelingen en kredietfaciliteiten van commerciële banken en overheidsinstanties behoren, met inbegrip van de betrokken lidstaten, Tot deze regelingen mogen tevens kredietopnemingsfaciliteiten van overheidsinstellingen behoren mits die faciliteiten op commerciële grondslag gebaseerd zijn. [Am. 36] 6. De lidstaten zorgen ervoor dat de financieringskosten van de beleggingscompensatiestelsels met betrekking tot de beleggingsverrichtingen uiteindelijk en enkel door de in het kader van het stelsel gedekte beleggingsondernemingen of derde-bewaarders worden gedragen en de kosten van de financieringsstelsels met betrekking tot de icbe-activiteiten door de icbe's of de depositarissen ervan of de derden die door het stelsel worden gedekt, worden gedragen . De leden betalen jaarlijks een bijdrage. [Am. 37] Teneinde de werking van de beleggerscompensatiestelsels te ondersteunen, zorgen de lidstaten ervoor dat: 7. De lidstaten informeren ESMA jaarlijks over het in lid 2 bedoelde streeffinancieringsniveau en het in lid 3 bedoelde financieringsniveau van de beleggingscompensatiestelsels bij hen. Deze informatie wordt door de bevoegde autoriteiten bevestigd en wordt samen met deze bevestiging jaarlijks vóór 31 januari aan ESMA gezonden. De lidstaten zorgen ervoor dat de in de eerste alinea bedoelde informatie ten minste jaarlijks op de website van de beleggingscompensatiestelsels wordt gepubliceerd. 7 bis. De lidstaten zorgen ervoor dat beleggercompensatieregelingen te allen tijde en in elk geval op hun verzoek alle informatie van hun leden ontvangen die nodig is om terugbetalingen aan beleggers voor te bereiden. [Am. 39] 8. De lidstaten zorgen ervoor dat 10% 5% van het lid 2 bedoelde voorfinancieringsbedrag van de stelsels beschikbaar is voor kredietverstrekking aan andere stelsels onder de in artikel 4 quater artikel 4 ter vastgestelde voorwaarden. Een dergelijke financieringsmethode wordt slechts toegepast wanneer de normale financieringsmethoden niet beschikbaar zijn. De Commissie mag via gedelegeerde handelingen overeenkomstig artikel 13 bis en onder de voorwaarden van de artikelen 13 ter en 13 quater het percentage van het voor de kredietverstrekking aan andere stelsels beschikbaar te stellen financieringsbedrag vaststellen rekening houdend met de ontwikkeling op de financiële markten. [Am. 40] 9. De Commissie stelt overeenkomstig artikel 13 bis gedelegeerde handelingen vast voor het bepalen van: 10. Om uniforme voorwaarden voor de toepassing van de tweede alinea van lid 7 , alinea 2 te waarborgen, ontwikkelt Europese Autoriteit voor effecten en markten, opgericht bij Verordening ... / ... van het Europees Parlement en de Raad(*), [ ESMA ] (hierna „EAEM” genoemd) voorstellen voor technische normen uitvoeringsnormen om de door de stelsels te publiceren informatie te specificeren. ESMA legt deze de in de eerste alinea bedoelde voorstellen voor technische uitvoeringsnormen normen uiterlijk op 31 december 2012 voor aan de Commissie voor . De Commissie mag is bevoegd om de in de eerste alinea bedoelde voorstellen voor technische uitvoeringsnormen normen volgens overeenkomstig de in artikel 15 artikel 7 sexies van Verordening (EU) nr. 1095/2010 vastgestelde procedure vast te stellen. [EAEM] [Am. 42] Artikel 4 ter 1. Na … (17) ++ kan een beleggerscompensatiestelsel heeft het recht om kredieten opnemen op te nemen bij alle andere stelsels binnen de Unie als bedoeld in artikel 2 mits aan alle volgende voorwaarden wordt voldaan: [Am. 43] e) [dit punt is hierbeneden als een nieuwe derde subparagraaf opgenomen] Het in letter f) van de eerste alinea bedoelde bedrag wordt als volgt bepaald: [bedrag van de uit hoofde van artikel 2, lid 2 bis en 2 quater , te betalen vorderingen] – [financieringsniveau als bedoeld in artikel 4 bis, lid 7] + [maximumbedrag van de extra bijdragen als bedoeld in artikel 4 bis, lid 4]. [Am. 22] Een stelsel dat een op grond van dit artikel bij andere stelsels opgenomen lening niet heeft terugbetaald, mag geen kredieten opnemen bij noch kredieten verstrekken aan andere stelsels; De andere stelsels fungeren als kredietverstrekkende stelsels. Hiertoe wijzen de lidstaten waarin meer dan een stelsel is gevestigd één stelsel aan dat als het kredietverstrekkende stelsel van deze lidstaat fungeert en informeren zij ESMA hierover. De lidstaten nemen alle nodige maatregelen om ervoor te zorgen dat alle belanghebbenden worden geïnformeerd over de aard van het leenstelsel en hoe het werkt. De lidstaten mogen beslissen of en hoe het kredietverstrekkende stelsel door de andere in dezelfde lidstaat gevestigde beleggerscompensatiestelsels wordt terugbetaald. [Am. 45] 2. De lening zal worden verleend, mits aan de volgende voorwaarden wordt voldaan: Het totaal van de aan elk kredietopnemend beleggerscompensatiestelsel verstrekte kredieten mag niet meer bedragen dat 20% van het totale bedrag van de gelden die op het niveau van de Unie voor kredietverstrekking beschikbaar zijn als bedoeld in artikel 4 bis, lid 8. Aflossing zoals bedoeld in de eerste alinea, onder b), mag geschieden in termijnen en de rente is pas op het moment van aflossing opeisbaar. 3. ESMA bevestigt dat de in lid 1 bedoelde eisen zijn vervuld, vermeldt de door elk stelsel te verstrekken kredieten zoals berekend ingevolge lid 2, onder a), en de initiële interestvoet ingevolge lid 2, onder c) alsook de looptijd van de lening. ESMA stuurt haar bevestiging samen met de in lid 1, onder g), bedoelde informatie aan de kredietverstrekkende stelsels binnen 15 werkdagen na de die informatie van de kredietopnemende stelsels te heben ontvangen. De kredietverstrekkende stelsels gaan onverwijld, maar in elk geval binnen 15 werkdagen na de bevestiging en informatie van ESMA te hebben ontvangen, over tot betaling van de lening aan het kredietopnemende beleggerscompensatiestelsel. 4. De lidstaten zorgen ervoor dat de door het kredietopnemende stelsel geheven bijdragen toereikend zijn om zo spoedig mogelijk en uiterlijk binnen een termijn van vijf jaar tien jaar na ontvangst van de lening het opgenomen bedrag terug te betalen en het streeffinancieringsniveau te herstellen. [Am. 47] Alle andere vorderingen zijn ondergeschikt aan die van het beleggerscompensatiestelsel dat de lening verstrekt heeft. Dit stelsel zal beschouwd worden als een preferente schuldeiser en zal als eerste voorrang krijgen. [Am. 48] Onverminderd de tweede alinea kunnen de lidstaten andere volgordes van voorkeur tussen de verschillende categorieën schuldeisers vastleggen. [Am. 49] 5. Om een effectieve samenwerking tussen de beleggerscompensatiestelsels te vergemakkelijken, dienen de stelsels of in voorkomend geval de bevoegde autoriteiten over schriftelijke samenwerkingsovereenkomsten te sluiten beschikken . Bij dergelijke overeenkomsten dient rekening te worden gehouden met de eisen van Richtlijn 95/46/EG van het Europees Parlement en de Raad van 24 oktober 1995 betreffende de bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens en betreffende het vrije verkeer van die gegevens **. [Am. 50] ESMA wordt van het bestaan en de inhoud van de in de eerste alinea bedoelde overeenkomsten in kennis gesteld. Zij mag adviezen over dergelijke overeenkomsten verstrekken uit hoofde van artikel 8, lid 2, onder g), en artikel 34 van Verordening (EU) nr. 1095/2010. Indien de bevoegde autoriteiten of beleggerscompensatiestelsels geen akkoord kunnen bereiken of indien er een geschil is over de interpretatie van een dergelijke overeenkomst, dan regelt de EMEA de meningsverschillen ingevolge artikel 19 van Verordening (EU) nr. 1095/2010. Het ontbreken van de overeenkomsten als bedoeld in de eerste alinea heeft geen invloed op de vorderingen van de beleggers uit hoofde van artikel 2, lid 2 bis of 2 ter . [Am. 22] * PB L 331 van 15.12.2010, blz. 1. ** PB L 281 van 23.11.1995, blz. 31. (6) De artikelen 5 en 6 worden vervangen door:" Artikel 5 1. Indien een beleggingsonderneming icbe, bewaarder of derde die krachtens artikel 2, lid 1, verplicht is tot deelneming aan een stelsel, niet voldoet aan de verplichtingen die uit hoofde van zijn deelneming aan dit stelsel op hem rusten, worden de bevoegde autoriteiten die de vergunning voor de beleggingsonderneming of de icbe-vergunning verleend hebben daarvan in kennis gesteld en nemen zij in samenwerking met het compensatiestelsel alle passende maatregelen, met inbegrip van sancties, om ervoor te zorgen dat de beleggingsonderneming icbe, bewaarder of derde zijn verplichtingen nakomt. 2. Indien de beleggingsonderneming , icbe, bewaarder of derde in weerwil van de in lid 1 bedoelde maatregelen aan zijn verplichtingen verzaakt, mag het stelsel, met uitdrukkelijke toestemming van de bevoegde autoriteiten, met een opzeggingstermijn van ten minste twaalf maanden zes maanden kennis geven van zijn voornemen de beleggingsonderneming , icbe, bewaarder of derde van deelneming aan het stelsel uit te sluiten. De beleggingsverrichtingen of icbe-activiteiten die gedurende deze periode hebben plaatsgevonden, blijven onder de bij artikel 2, leden 2 bis en 2 quater artikel 2, lid 2 ,voorgeschreven dekking vallen. Indien de beleggingsonderneming , icbe, bewaarder of derde na het verstrijken van de opzeggingstermijn niet aan zijn verplichtingen heeft voldaan, mag het beleggerscompensatiestelsel, na opnieuw de uitdrukkelijke toestemming van de bevoegde autoriteiten te hebben verkregen, tot uitsluiting overgaan. 3. Een van een beleggerscompensatiestelsel uitgesloten beleggingsonderneming , icbe, bewaarder of derde mag beleggingsactiviteiten respectievelijk icbe-activiteiten blijven uitoefenen en financiële instrumenten van beleggers en icbe's blijven behandelen op de volgende voorwaarden: 4. Indien een beleggingsonderneming of een icbe waarvan de uitsluiting overeenkomstig lid 2 wordt overwogen, er niet in slaagt alternatieve regelingen te treffen die aan de voorwaarden van lid 3 voldoen gaan de bevoegde autoriteiten die de vergunning aan de beleggingsonderneming hebben verleend 5. Indien een bewaarder of een derde waarvan de uitsluiting overeenkomstig lid 2 wordt overwogen, er niet in slaagt alternatieve regelingen te treffen die aan de voorwaarden van lid 3 voldoen, zullen zal deze geen activa van beleggers of icbe's mogen behandelen. [Am. 51] Artikel 6 Beleggingsverrichtingen die tot het tijdstip van de intrekking van de vergunning van de beleggingsonderneming of de vergunning van de icbe hebben plaatsgevonden, blijven na die intrekking onder de bij artikel 2, leden 2 bis en 2 ter artikel 2, lid 2 , voorgeschreven dekking vallen.„. [Am. 52] (7) De artikelen 8 en 9 worden vervangen door: 'Artikel 8 1. De in artikel 4, leden 1 en 3, bedoelde dekking geldt voor de totale vordering van een belegger op eenzelfde beleggingsonderneming of dezelfde icbe uit hoofde van deze richtlijn, ongeacht het aantal rekeningen, de valuta en de plaats waar zij zich in de Unie bevinden. [Am. 53] 2. Bij de berekening van de in artikel 4, leden 1 en 3, bedoelde dekking wordt het aandeel van elke belegger in een gemeenschappelijke beleggingsverrichting in aanmerking genomen. Bij ontstentenis van bijzondere bepalingen worden de vorderingen gelijkelijk verdeeld over de beleggers. [Am. 54] Een belegger wiens vordering niet volledig kan worden gedekt, geniet hetzelfde dekkingspercentage als dat voor de totale vordering. [Am. 55] De lidstaten mogen bepalen dat vorderingen betreffende een gemeenschappelijke beleggingsverrichting ten aanzien waarvan twee of meer personen als leden van een niet over rechtspersoonlijkheid beschikkende partnership, vereniging of een andere soortgelijke groepering rechten kunnen doen gelden, voor de berekening van de limieten bedoeld in artikel 4, leden 1 en 3, mogen worden samengevoegd en behandeld als vloeiden zij voort uit een belegging door één belegger. 3. Wanneer een belegger niet de rechthebbende is van de gehouden bedragen of instrumenten effecten , ontvangt de rechthebbende de uitkering, mits de identiteit van die persoon is of kan worden vastgesteld vóór de datum van de in artikel 2, lid 2 leden 2 en 2 ter , bedoelde vaststelling of beslissing. Is er meer dan één rechthebbende, dan wordt het aandeel van elk van hen uit hoofde van de regeling krachtens welke de bedragen of de instrumenten effecten worden beheerd, in aanmerking genomen bij de berekening van de limieten van artikel 4, leden 1 en 3. [Am. 56] Artikel 9 1. Het beleggerscompensatiestelsel neemt de passende maatregelen om de beleggers in kennis te stellen van een in artikel 2, lid 2 en 2 ter , bedoelde vaststelling of beslissing en, indien uitgekeerd dient te worden, om hun zo spoedig mogelijk uit te keren. Het kan een termijn vaststellen voor de indiening van de verzoeken van de beleggers. Deze termijn mag niet korter zijn dan vijf maanden na de datum van de in artikel 2, lid 2 en 2 ter , bedoelde vaststelling of beslissing of de datum waarop deze vaststelling of beslissing bekend wordt gemaakt. [Am. 21] Het stelsel mag zich niet op het verstrijken van de in de eerste alinea genoemde termijn beroepen om het recht op volledige dekking te ontzeggen aan een belegger die zijn aanspraak op een uitkering niet tijdig heeft kunnen doen gelden. [Am. 57] De beleggingsondernemingen verstrekken op hun websites volledige informatie over de voorwaarden inzake dekking en de stappen die moeten worden ondernomen om de betaling overeenkomstig deze richtlijn te ontvangen. [Am. 58] 2. Het beleggerscompensatiestelsel moet in staat zijn de vorderingen van beleggers zo spoedig mogelijk en uiterlijk drie maanden nadat de geldigheid en het bedrag van de vordering zijn vastgesteld, te honoreren. In uitzonderlijke omstandigheden kan een beleggercompensatiestelsel de bevoegde autoriteiten verzoeken deze termijn te verlengen. Deze verlenging geldt voor maximaal drie maanden. De bevoegde autoriteiten informeren ESMA onmiddellijk over elke verlenging die aan elk beleggerscompensatiestelsel wordt toegestaan en de omstandigheden die een dergelijke verlenging rechtvaardigen. De lidstaten zorgen ervoor dat de beleggerscompensatiestelsels mogen deelnemen aan insolventie- of gerechtelijke procedures die relevant kunnen zijn bij het vaststellen van de geldigheid en het bedrag van een vordering. De derde alinea laat beleggerscompensatie stelsels onverlet die in staat zijn om andere methoden te gebruiken om de geldigheid of het bedrag van een vordering te bepalen. Indien de eindbetaling niet binnen negen maanden na de in artikel 2, lid 2 of lid 2 ter , bedoelde vaststelling of beslissing heeft plaatsgevonden, zorgen de lidstaten ervoor dat het stelsel erin voorziet dat binnen drie maanden na die vaststelling of beslissing een voorlopige uitbetaling van gedeeltelijke compensatie van niet minder dan één derde van de vordering op basis van een initiële waardering van de vordering plaatsvindt. Het saldo wordt binnen de in de eerste alinea van onderhavig lid genoemde termijn uitbetaald nadat de geldigheid en het bedrag van de vordering definitief zijn vastgesteld. De lidstaten zorgen ervoor dat het stelsel over de middelen beschikt om voorlopig betaalde bedragen terug te vorderen indien blijkt dat de vordering niet geldig was. [Am. 21] De Commissie stelt , door middel van overeenkomstig artikel 13 bis en gedelegeerde handelingen onder de voorwaarden van de artikelen 13 ter en 13 quater, maatregelen vast voor het bepalen van de procedure voor de behandeling van vorderingen van beleggers en de technische criteria voor de berekening van het waardeverlies van een icbe als gevolg van de in artikel 2, lid 2 ter en 2 quater, vermelde gebeurtenissen . [Am. 59] 3. Wanneer aan een belegger of aan eender welke persoon die aan een beleggingsverrichting verbonden rechten of belangen heeft, in verband met geld waarop deze richtlijn van toepassing is, een misdrijf ten laste is gelegd dat voortvloeit uit of verband houdt met het witwassen van geld als omschreven in artikel 1, lid 2, van Richtlijn 2005/60/EG, dat resulteert uit gedrag dat verboden is op grond van , Richtlijn 2003/6/EG, of dat in verband staat met directe of indirecte financiering van terroristische organisaties die het voorwerp Aanbeveling van de Raad van 9 december 1999 betreffende samenwerking bij de bestrijding van de financiering van terroristische groeperingen kan het beleggerscompensatiestelsel, niettegenstaande de in de eerste alinea van lid 2 gestelde termijn, uitkeringen opschorten in afwachting van de uitspraak van de rechter of vaststelling van een bevoegde autoriteit.„. [Am. 60] (8) Artikel 10, lid 1, komt als volgt te luiden: „1. De lidstaten dragen er zorg voor dat elke beleggingsonderneming of icbe's passende maatregelen neemt om feitelijke en potentiële beleggers de nodige gegevens ter beschikking te stellen aan de hand waarvan dezen kunnen nagaan aan welk beleggerscompensatiestelsel de beleggingsonderneming of de icbe en haar bijkantoren in de Unie deelnemen, of welke alternatieve regeling krachtens artikel 2, lid 1, tweede alinea, of artikel 5, lid 3, is getroffen. De beleggers worden ingelicht over de bepalingen van het beleggerscompensatiestelsel of de van toepassing zijnde alternatieve regelingen, met inbegrip van het bedrag en de reikwijdte van de door het compensatiestelsel geboden dekking alsmede van de regels die de lidstaten in voorkomend geval overeenkomstig artikel 2, lid 3, hebben vastgesteld. Deze inlichtingen worden in een begrijpelijke vorm ter beschikking gesteld. [Am. 61] Desgevraagd moeten tevens inlichtingen worden verstrekt over de voorwaarden die voor een uitkering door het compensatiestelsel gelden, en de met het oog op een uitkering te vervullen formaliteiten. De verstrekte inlichtingen dienen eerlijk, duidelijk en niet misleidend te zijn en dienen met name de door het toepasselijke beleggerscompensatiestelsel gedekte situaties en vorderingen en de wijze waarop dit in grensoverschrijdende situaties van toepassing is te verduidelijken. De verstrekte inlichtingen moeten tevens voorbeelden omvatten van situaties en vorderingen die niet onder het stelsel vallen. 1 bis. De lidstaten zorgen ervoor dat het bedrag dat een belegger betaalt aan een beleggerscompensatiestelsel duidelijk en transparant is. Het bedrag dat elke individuele belegger moet betalen voor een stelsel, hetzij als percentage van zijn belegging, hetzij als bedrag bovenop de belegging, wordt duidelijk gemaakt aan die bestaande of toekomstige belegger.„. [Am. 62] (9) Artikel 12 wordt vervangen door: 'Artikel 12 1. Onverminderd eventuele andere rechten waarover zij krachtens de nationale wetgeving beschikken, hebben beleggerscompensatiestelsels die uit hoofde van de compensatie van beleggers uitkeringen verrichten, het recht om gesubrogeerd te worden in de rechten van die, die betrokken zijn bij een liquidatieprocedure beleggers , tot een bedrag gelijk aan het bedrag van hun uitkering. [Am. 63] 2. In geval van een verlies wegens de financiële situatie van een derde die met betrekking tot beleggingsverrichtingen als bedoeld in artikel 2, lid 2, financiële instrumenten aanhoudt die aan een belegger toebehoren, hebben beleggingscompensatiestelsels die betalingen verrichten om beleggers te compenseren het recht in liquidatieprocedures gesubrogeerd te worden in de rechten van de belegger of de beleggingsonderneming, tot een bedrag gelijk aan het bedrag van hun betalingen. 3. Bij verliezen in de zin van artikel 2, lid 2 quater, wegens de financiële situatie van een bewaarder of derde waaraan de activa van de icbe zijn toevertrouwd, hebben stelsels die betalingen verrichten om icbe-deelnemers te compenseren het recht in liquidatieprocedures gesubrogeerd te worden in de rechten van de icbe-deelnemer of de icbe, tot een bedrag gelijk aan het bedrag van hun betalingen. [Am. 64] 4. Indien de derde die met betrekking tot beleggingsverrichtingen financiële instrumenten aanhoudt, die aan een belegger toebehoren of de bewaarder of derde waaraan de activa van de icbe zijn toevertrouwd, in een derde land zijn is gevestigd, waarin het rechtssysteem het beleggerscompensatiestelsel niet de mogelijkheid biedt in de rechten van de beleggingsonderneming of de icbe gesubrogeerd te worden, zorgen de lidstaten ervoor dat de beleggingsonderneming of de icbe aan het beleggerscompensatiestelsel bedragen gelijk aan hun betalingen teruggeeft als zij in de liquidatieprocedures een bedrag ontvangen.„. [Am. 65] (10) Het volgende artikel wordt ingevoegd: 'Artikel 13 bis 1. De bevoegdheid om gedelegeerde handelingen vast te stellen als bedoeld in wordt aan de Commissie toegekend onder de in onderhavig artikel neergelegde voorwaarden. 1 bis . De bevoegdheid om gedelegeerde handelingen vast te stellen als bedoeld in artikel 4, lid 1 bis, artikel 4 bis, lid 2, tweede en derde alinea, artikel 4 bis, lid 3 bis, , artikel 4 bis, lid 3 quater, derde alinea , artikel 4 bis, lid 9 , en artikel 9, lid 2, zesde alinea, worden wordt aan de Commissie verleend voor onbepaalde tijd een periode van vier jaar vanaf … (18) . Uiterlijk zes maanden vóór afloop van de periode van vier jaar stelt de Commissie een verslag op over de gedelegeerde bevoegdheden. De bevoegdheidsdelegatie wordt stilzwijgend verlengd met dezelfde periode, tenzij het Europees Parlement of de Raad bezwaar maken tegen deze verlenging. 1 ter. De bevoegdheid om gedelegeerde handelingen vast te stellen als bedoeld in artikel 4, lid 1 bis, artikel 4 bis, lid 2, tweede en derde alinea, artikel 4 bis, lid 3 bis, artikel 4 bis, lid 3 quater, derde alinea, artikel 4 bis, lid 9, en artikel 9, lid 2, zesde alinea, kan te allen tijde door het Europees Parlement of de Raad worden ingetrokken. Het besluit tot intrekking beëindigt de in dat besluit genoemde gedelegeerde bevoegdheid. Het treedt in werking op de dag na die van de bekendmaking in het Publicatieblad of op een latere datum die in het besluit is vermeld. Het besluit laat de geldigheid van de reeds van kracht zijnde gedelegeerde handelingen onverlet. 2. Zodra de Commissie een gedelegeerde handeling vaststelt, stelt zij daarvan het Europees Parlement en de Raad gelijktijdigin kennis. 2 bis. Een gedelegeerde handeling die in overeenstemming met artikel 4, lid 1 bis, artikel 4 bis, lid 2, tweede en derde alinea, artikel 4 bis, lid 3 bis, artikel 4 bis, lid 3 quater, derde alinea, artikel 4 bis, lid 9, en artikel 9, lid 2, zesde alinea, is vastgesteld treedt alleen in werking wanneer noch het Europees Parlement noch de Raad binnen een termijn van drie maanden na de bekendmaking van de handeling aan het Europees Parlement en de Raad bezwaar tegen de handeling heeft gemaakt of indien het Europees Parlement en de Raad voor het verstrijken van deze termijn aan de Commissie hebben medegedeeld geen bezwaar te zullen maken. Op initiatief van het Europees Parlement of de Raad kan deze periode met drie maanden worden verlengd. 3. De bevoegdheden tot vaststelling van gedelegeerde handelingen wordt de Commissie verleend onder de in de artikelen 13 ter en 13 quater gestelde voorwaarden. Artikel 13 ter 1. De delegatie van bevoegdheden als bedoeld in artikel 4 bis, lid 2, artikel 4 bis, lid 8, artikel 4 bis, lid 9, en artikel 9, lid 2, mag door het Europees Parlement of door de Raad worden ingetrokken. 2. De instelling die een interne procedure is begonnen om te besluiten of zij de bevoegdheidsdelegatie wenst in te trekken, brengt de andere instelling en de Commissie hiervan binnen een redelijke termijn voordat een definitief besluit wordt genomen, op de hoogte en geeft daarbij aan welke gedelegeerde bevoegdheden mogelijk worden ingetrokken en waarom. 3. Het besluit tot intrekking maakt een einde aan de delegatie van de bevoegdheden die in het besluit worden vermeld. Het besluit treedt onmiddellijk in werking of op een in dat besluit bepaalde latere datum. Het laat de geldigheid van de reeds in werking zijnde gedelegeerde handelingen onverlet. Het wordt bekendgemaakt in het Publicatieblad van de Europese Unie . Artikel 13 quater 1. Het Europees Parlement en de Raad kunnen bezwaar aantekenen tegen de gedelegeerde handeling binnen twee maanden na de datum van kennisgeving. Op initiatief van het Europees Parlement of de Raad kan deze periode met een maand worden verlengd. 2. Indien bij het verstrijken van deze termijn het Europees Parlement noch de Raad bezwaar hebben gemaakt tegen de gedelegeerde handeling, wordt zij bekendgemaakt in het Publicatieblad van de Europese Unie en treedt zij in werking op de daarin vermelde datum. Indien zowel het Europees Parlement als de Raad de Commissie hebben meegedeeld dat zij voornemens zijn geen bezwaar aan te tekenen, mag de gedelegeerde handeling vóór het verstrijken van de termijn worden gepubliceerd in het Publicatieblad van de Europese Unie en in werking treden. 3. Indien het Europees Parlement of de Raad bezwaar aantekent tegen de vastgestelde gedelegeerde handeling, treedt deze niet in werking. De instelling die bezwaar maakt, motiveert haar bezwaar tegen de gedelegeerde handeling. [Am. 66] (11) Het volgende artikel wordt ingevoegd: Artikel 14 bis De lidstaten mogen samenwerkingsovereenkomsten betreffende de uitwisseling van informatie met de bevoegde autoriteiten van derde landen sluiten overeenkomstig artikel 63 van Richtlijn 2004/39/EG en artikel 102 van Richtlijn 2009/65/EG. (12). Bijlage I wordt als volgt gewijzigd: a) Punt 1 wordt vervangen door:" 1. Professionele beleggers als bedoeld in de punten 1 tot en met 4 van afdeling I van bijlage II van Richtlijn 2004/39/EG betreffende markten voor financiële instrumenten. b) De punten 2, 3 en 8 worden geschrapt. Artikel 2 Omzetting 1. De lidstaten dienen uiterlijk op ... (19) de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen en bekend te maken om aan deze richtlijn te voldoen. Zij delen de Commissie de tekst van die bepalingen onverwijld mede, alsmede een tabel ter weergave van het verband tussen die bepalingen en deze richtlijn. Zij passen die bepalingen toe vanaf ... (20) * behalve de bepalingen die artikel 4 ter omzetten, welke vanaf 31 december 2013 worden toegepast. Wanneer de lidstaten deze bepalingen aannemen wordt in die bepalingen naar de onderhavige richtlijn verwezen of wordt hiernaar verwezen bij de officiële bekendmaking van die bepalingen. De regels voor deze verwijzing worden vastgesteld door de lidstaten. 2. De lidstaten delen de Commissie de tekst van de belangrijkste bepalingen van nationaal recht mede die zij op het onder deze richtlijn vallende gebied vaststellen. 2 bis. Bij wijze van uitzondering op leden 1 en 2 dienen de lidstaten die in het kader van de toetredingsverdragen een overgangsperiode hebben inzake de omzetting van artikel 4 van Richtlijn 97/9/EG, te voldoen aan de bepalingen van leden 1 en 2 van dit artikel vanaf de datum waarop hun respectieve overgangsperiodes ten einde lopen. [Am. 67] Artikel 2 bis Verslag en toetsing van de EAEM Uiterlijk op 31 december 2012 maakt ESMA een raming op van de personele en andere behoeften die voortvloeien uit de vervulling van haar taken en bevoegdheden overeenkomstig deze richtlijn en brengt zij daarover verslag uit aan het Europees Parlement, de Raad en de Commissie. Uiterlijk op 31 juli 2012 legt de Commissie, na een openbare raadpleging van de belanghebbenden, een verslag voor aan het Europees Parlement en de Raad waarin zij de voor- en nadelen analyseert van de introductie van een systeem van verzekeringsovereenkomsten ter aanvulling of ter vervanging van het bestaande beleggerscompensatiestelsel. Teneinde hetzelfde niveau van bescherming voor belggers te verzekeren, of zij nu direct beleggen via beleggingsondernemingen dan wel indirect via icbe's, wordt in het verslag, in het licht van het aanstaande Commissievoorstel over icbe-bewaarders en na een openbare raadpleging van de belanghebbenden, ook aangegeven waar de lacunes in de regelgeving zitten, ook voor wat betreft equivalentieverkeer, en wordt een evaluatie gemaakt van de kosten en baten van de uitbreiding van de werkingssfeer van Richtlijn 97/9/EG tot icbe's. In voorkomend geval omvat dit verslag wetgevingsvoorstellen over de praktische regelingen voor de uitbreiding van de werkingssfeer van de richtlijn tot icbe's. Uiterlijk op 31 december 2012 maakt de ESMA een raming op van de personele en andere behoeften die voortvloeien uit de vervulling van haar taken en bevoegdheden overeenkomstig deze richtlijn en brengt zij daarover verslag uit aan het Europees Parlement, de Raad en de Commissie. [Am. 68 en punt 2 van de rectificatie (21) ] Artikel 3 Inwerkingtreding Deze richtlijn treedt in werking op de twintigste dag na die van de bekendmaking ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie . Artikel 4 Adressaten Deze richtlijn is gericht tot de lidstaten. Gedaan te , Voor het Europees Parlement De voorzitter Voor de Raad De voorzitter (Gewone wetgevingsprocedure: eerste lezing) Het Europees Parlement, – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2010)0375 ), – gezien artikel 294, lid 2, en artikel 114 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C7-0178/2010), – gezien het advies van de Commissie juridische zaken inzake de voorgestelde rechtsgrond, – gezien artikel 294, lid 3, en artikel 192, lid 1, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité van 9 december 2010 (1) , – gezien het advies van het Comité van de Regio's van 28 januari 2011 (2) , – gezien de artikelen 55 en 37 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en voedselveiligheid en het advies van de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling ( A7-0170/2011 ), 1. stelt onderstaand standpunt in eerste lezing vast; 2. verzoekt om hernieuwde voorlegging indien de Commissie voornemens is ingrijpende wijzigingen in haar voorstel aan te brengen of dit door een nieuwe tekst te vervangen; 3. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en aan de Commissie alsmede aan de nationale parlementen. Standpunt van het Europees Parlement in eerste lezing vastgesteld op 5 juli 2011 met het oog op de aanneming van Verordening (EU) nr. …/2011 van het Europees Parlement en de Raad tot wijziging van Richtlijn 2001/18/EG wat betreft de mogelijkheid voor de lidstaten om de teelt van ggo's op hun grondgebied te beperken of te verbieden (Voor de EER relevante tekst) HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, Gelet op het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name op artikel 114, […], artikel 192 , lid 1, [Am. 1] Gezien het voorstel van de Europese Commissie, Na toezending van het ontwerp van wetgevingshandeling aan de nationale parlementen, Gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité (3) , Gezien het advies van het Comité van de Regio's, (4) Handelend volgens de gewone wetgevingsprocedure (5) , Overwegende hetgeen volgt: (1) Richtlijn 2001/18/EG van het Europees Parlement en de Raad van 12 maart 2001 inzake de doelbewuste introductie van genetisch gemodificeerde organismen in het milieu (6) en Verordening (EG) nr. 1829/2003 van het Europees Parlement en de Raad van 22 september 2003 inzake genetisch gemodificeerde levensmiddelen en diervoeders (7) stellen een omvattend rechtskader vast voor de verlening van vergunningen voor genetisch gemodificeerde organismen (ggo's), dat volledig van toepassing is op ggo's die in de gehele Unie voor teeltdoeleinden als zaad of ander teeltmateriaal worden gebruikt (hierna „ggo's voor de teelt”). (2) Deze wetteksten bepalen dat ggo's voor de teelt een individuele risicobeoordeling moeten ondergaan voordat zij in de Unie in de handel mogen worden gebracht , waarbij, overeenkomstig bijlage II bij Richtlijn 2001/18/EG, rekening wordt gehouden met directe, indirecte, onmiddellijk en vertraagde effecten alsook cumulatieve langetermijneffecten van ggo's voor de gezondheid van de mens en het milieu . Het doel van deze vergunningsprocedure is te zorgen voor een hoog niveau van bescherming van het leven en de gezondheid van de mensen, van de gezondheid en het welzijn van de dieren, van het milieu en en van de belangen van de consumenten, waarbij tevens wordt gezorgd voor het doeltreffend functioneren van de interne markt. Een uniform hoog niveau van bescherming van gezondheid en milieu moet worden gerealiseerd en gehandhaafd op het hele grondgebied van de Unie. [Am. 2] (2 bis) De Commissie en de lidstaten moeten prioritair zorgen voor uitvoering van de conclusies van de Milieuraad van 4 december 2008, namelijk een behoorlijke tenuitvoerlegging van de rechtsvoorschriften in bijlage II van Richtlijn 2001/18/EG over de risicobeoordeling van ggo's. In het bijzonder moeten de milieueffecten van genetisch gemodificeerde gewassen op lange termijn en hun potentiële effecten op niet-doelorganismen streng worden beoordeeld, moeten de kenmerken van de milieus waarin wordt geïntroduceerd en de geografische gebieden waarin genetisch gemodificeerde gewassen mogen worden geteeld, naar behoren in aanmerking worden genomen, en moeten de potentiële milieugevolgen van veranderingen in het gebruik van onkruidbestrijdingsmiddelen in verband met genetisch gemodificeerde gewassen die hiervoor tolerant zijn, worden beoordeeld. De Commissie moet er met name voor zorgen dat de herziene richtsnoeren voor de risicobeoordeling van ggo's worden vastgesteld. Deze richtsnoeren mogen niet alleen gebaseerd zijn op het principe van wezenlijke gelijkwaardigheid of op het concept van een vergelijkende veiligheidsbeoordeling, en moeten het mogelijk maken de directe en indirecte langetermijneffecten, alsmede de wetenschappelijke onzekerheden er duidelijk mee identificeren. De Europese Autoriteit voor voedselveiligheid (EFSA) en de lidstaten moeten werken aan de totstandbrenging van een uitgebreid net van wetenschappelijke organisaties die alle disciplines vertegenwoordigen, ook degenen die zich bezighouden met ecologische vraagstukken, en zij moeten samenwerken om ieder potentieel verschil tussen wetenschappelijke adviezen vroegtijdig te onderkennen, teneinde de wetenschappelijke geschilpunten op te lossen of toe te lichten. De Commissie en de lidstaten moet ervoor zorgen dat de nodige middelen voor onafhankelijk onderzoek naar de potentiële risico's die het gevolg kunnen zijn van de opzettelijke introductie of het in de handel brengen van ggo's, voorhanden zijn en dat de handhaving van intellectuele-eigendomsrechten de toegang van onafhankelijke onderzoekers tot al het relevante materiaal niet belemmert. [Am. 44] (2 ter) Het voorzorgsbeginsel moet in het kader van deze verordening en bij de uitvoering ervan in aanmerking worden genomen. [Am. 46] (3) Naast de bepalingen inzake de verlening van vergunningen voor het in de handel brengen moeten genetisch gemodificeerde rassen ook voldoen aan de voorschriften van de EU uniale wetgeving inzake in het in de handel brengen van zaad en teeltmateriaal, als met name vastgesteld in Richtlijn 66/401/EEG van de Raad van 14 juni 1966 betreffende het in de handel brengen van zaaizaad van groenvoedergewassen (8) , Richtlijn 66/402/EEG van de Raad van 14 juni 1966 betreffende het in de handel brengen van zaaigranen (9) , Richtlijn 68/193/EEG van de Raad van 9 april 1968 betreffende het in de handel brengen van vegetatief teeltmateriaal voor wijnstokken (10) , Richtlijn 98/56/EG van de Raad van 20 juli 1998 betreffende het in de handel brengen van teeltmateriaal van siergewassen (11) , Richtlijn 1999/105/EG van de Raad van 22 december 1999 betreffende het in de handel brengen van bosbouwkundig teeltmateriaal (12) , Richtlijn 2002/53/EG van de Raad van 13 juni 2002 betreffende de gemeenschappelijke rassenlijst van landbouwgewassen (13) , Richtlijn 2002/54/EG van de Raad van 13 juni 2002 betreffende het in de handel brengen van bietenzaad (14) , Richtlijn 2002/55/EG van de Raad van 13 juni 2002 betreffende het in de handel brengen van groentezaad (15) , Richtlijn 2002/56/EG van de Raad van 13 juni 2002 betreffende het in de handel brengen van pootaardappelen (16) , Richtlijn 2002/57/EG van de Raad van 13 juni 2002 betreffende het in de handel brengen van zaaizaad van oliehoudende planten en vezelgewassen (17) , en Richtlijn 2008/90/EG van de Raad van 29 september 2008 betreffende het in de handel brengen van teeltmateriaal van fruitgewassen, alsmede van fruitgewassen die voor de fruitteelt worden gebruikt (18) .. Richtlijnen 2002/53/EG en 2002/55/EG bevatten bepalingen die de lidstaten toestaan om onder bepaalde welomschreven voorwaarden het gebruik van een ras op hun gehele grondgebied of delen daarvan te verbieden of passende voorwaarden voor de teelt van een ras vast te stellen. (4) Zodra overeenkomstig het rechtskader van de Unie voor ggo's een vergunning voor een ggo voor teeltdoeleinden is verleend en het ggo, wat betreft het ras dat in de handel moet worden gebracht, voldoet aan de voorschriften van de uniale wetgeving inzake het in de handel brengen van zaad en teeltmateriaal, mogen de lidstaten het vrije verkeer daarvan op hun grondgebied niet verbieden, beperken of verhinderen, behalve onder de in de uniale wetgeving omschreven voorwaarden. (4 bis) Gezien het belang van wetenschappelijk bewijs voor de besluitvorming met betrekking tot het verbieden van of het verlenen van een vergunning voor ggo's, moeten de EFSA en de lidstaten jaarlijks de resultaten verzamelen en publiceren van het onderzoek met betrekking tot het risico of bewijs van toevallige aanwezigheid, besmetting of gevaar voor het milieu of de menselijke gezondheid van ggo's, per geval. Wegens de hoge kosten van de raadpleging van deskundigen moeten de lidstaten samenwerking tussen onderzoeksinstellingen en nationale academies bevorderen . [Am. 4] (5) Uit de ervaring is gebleken dat de teelt van ggo's een kwestie is waaraan de lidstaten op centraal of op regionaal en lokaal niveau bijzondere aandacht schenken. In tegenstelling tot Kwesties in verband met het in de handel brengen en de invoer van ggo's , die moeten op uniaal niveau geregeld moeten blijven om de interne markt in stand te houden. , is De teelt erkend als kan in sommige gevallen meer flexibiliteit vereisen, doordat het gaat om een kwestie met een sterke lokale/regionale lokale, regionale en/of territoriale dimensie en een kwestie die bijzonder belangrijk is voor de zelfbeschikking van de lidstaten . Deze flexibiliteit mag geen negatieve gevolgen hebben voor de uniale vergunningsprocedure. In de geharmoniseerde beoordeling van de milieu- en gezondheidsrisico's zou evenwel niet naar alle mogelijke effecten van de teelt van ggo's in verschillende regio's en lokale ecosystemen kunnen worden gekeken. Overeenkomstig artikel 2, lid 2, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU) moeten de lidstaten daarom het recht hebben regels bindende juridisch bindende handelingen vast te stellen voor de daadwerkelijke teelt van ggo's op hun grondgebied nadat voor het ggo een wettelijke vergunning voor het in de handel in de Unie brengen is verleend. [Am. 5] (6) In deze context lijkt het passend om de lidstaten overeenkomstig het subsidiariteitsbeginsel meer vrijheid flexibiliteit te geven bij het nemen van besluiten of zij genetisch gemodificeerde gewassen al dan niet op hun grondgebied willen laten telen zonder wijziging van het vergunningensysteem van de Unie inzake ggo's en ongeacht de maatregelen die de lidstaten overeenkomstig artikel 26 bis van Richtlijn 2001/18/EG mogen moeten nemen om de onbedoelde aanwezigheid van ggo's in andere producten op hun grondgebied en in de grensgebieden van de aangrenzende lidstaten te vermijden. [Am. 6] (7) De lidstaten moeten daarom in staat worden gesteld om per geval maatregelen vast te stellen voor het beperken of verbieden van de teelt van bijzondere ggo's of van groepen ggo's dan wel van alle of bijzondere ggo's op hun gehele grondgebied of een deel daarvan om de maatregelen die zij passend achten te wijzigen, in alle fasen van de verlening, verlenging van de verlening of intrekking van de vergunning voor het in de handel brengen van de desbetreffende ggo's. Dit moet ook gelden De teelt houdt nauw verband met bodembestemming en bescherming van fauna en flora, gebieden waarop de lidstaten nog steeds aanzienlijke bevoegdheden hebben. De lidstaten moeten de bedoelde maatregelen ook kunnen vaststellen voor genetisch gemodificeerde rassen van zaad en teeltmateriaal dat in de handel wordt gebracht overeenkomstig de desbetreffende wetgeving inzake het in de handel brengen van zaad en teeltmateriaal en met name overeenkomstig de Richtlijnen 2002/53/EG en 2002/55/EG. Zulke maatregelen moeten alleen betrekking hebben op de teelt van ggo's en niet op het vrije verkeer en de invoer van genetisch gemodificeerd zaad en teeltmateriaal, als product of in producten, en de producten van de oogst daarvan. Zij mogen evenmin van invloed zijn op de teelt van niet genetisch gemodificeerde rassen van zaad en teeltmateriaal waarin accidentele of technisch niet te voorkomen sporen van in de EU toegelaten GGO's worden aangetroffen. Bij deze maatregelen moeten alle betrokken marktdeelnemers, inclusief de telers, voldoende tijd krijgen om zich aan te passen. [Am. 7] (8) Overeenkomstig het rechtskader voor de verlening van vergunningen voor ggo's kan een lidstaat niet afwijken van het op het niveau van de Unie gekozen niveau van bescherming van de gezondheid van mens en dier en van het milieu, en dit beginsel moet worden behouden. De lidstaten mogen echter maatregelen nemen om de teelt van bijzondere ggo's of van groepen ggo's dan wel van alle of bijzondere ggo's op hun gehele grondgebied of een deel daarvan te beperken of te verbieden op grond van andere redenen in verband met het openbare belang. dan die welke zijn aangegeven in de geharmoniseerde EU-voorschriften die reeds voorzien in procedures om rekening te houden met de risico's die een ggo voor de teelt voor de gezondheid en het milieu kan opleveren. Deze maatregelen mogen gegrond zijn op redenen gebonden aan milieu of andere legitieme factoren zoals de sociaaleconomische gevolgen, die het gevolg kunnen zijn van de opzettelijke introductie of het in de handel brengen van ggo's, voor zover deze factoren niet zijn aangepakt als onderdeel van de in deel C van Richtlijn 2001/18/EG bepaalde geharmoniseerde procedure, of in het geval van voortdurende wetenschappelijke onzekerheid. Deze maatregelen moeten naar behoren verantwoord zijn om wetenschappelijke redenen of om redenen in verband met risicobeheer of andere legitieme factoren die het gevolg van de opzettelijke introductie of het in de handel brengen van ggo's kunnen zijn. Die maatregelen moeten verder proportioneel zijn en in overeenstemming zijn met de Verdragen, met name wat betreft het beginsel van non-discriminatie tussen binnenlandse en ingevoerde producten, en de artikelen 34 en 36 van het VWEU. , alsook met de desbetreffende internationale verplichtingen van de Unie, met name in de context van de Wereldhandelsorganisatie. [Am. 8, 40] (8 bis) Door een lidstaat ingestelde teeltbeperkingen of -verboden voor ggo's mogen door andere lidstaten op geen enkele wijze het gebruik van toegelaten ggo's beletten of beperken, mits effectieve maatregelen zijn genomen om grensoverschrijdende besmettingen te voorkomen. [Am. 9] (8 ter) De lidstaten moeten de maatregelen die de teelt van ggo's verbieden of beperken, kunnen baseren op naar behoren verantwoorde redenen die verband houden met lokale of regionale milieugevolgen die het gevolg kunnen zijn van de opzettelijke introductie of het in de handel brengen van ggo's en die komen bovenop de milieugevolgen die zijn onderzocht bij de wetenschappelijke beoordeling van de milieu-effecten, die is uitgevoerd op grond van deel C van Richtlijn 2001/18/EG, of op redenen in verband met risicobeheer. Deze redenen kunnen het volgende omvatten: het voorkomen van de ontwikkeling van pesticideresistentie bij onkruid en ongedierte; het invasieve karakter of de persistentie van een genetisch gemodificeerd ras of de mogelijkheid van kruising met inheemse gekweekte of wilde planten; het voorkomen van negatieve effecten op het lokale milieu als gevolg van veranderingen in de landbouwpraktijk in verband met de teelt van ggo's; de instandhouding en ontwikkeling van landbouwpraktijken die een beter potentieel bieden om productie te combineren met duurzame ecosystemen; de instandhouding van de lokale biodiversiteit, inclusief bepaalde habitats en ecosystemen of bepaalde soorten natuurlijke en landschapskenmerken; het ontbreken van of een gebrek aan geschikte gegevens over de mogelijke negatieve effecten van de introductie van ggo's op het lokale of regionale milieu van een lidstaat, waaronder de biodiversiteit. De lidstaten moeten deze maatregelen eveneens kunnen baseren op redenen die verband houden met sociaaleconomische gevolgen. Deze redenen kunnen het volgende omvatten: de onhaalbaarheid of hoge kosten van co-existentiemaatregelen of de onmogelijkheid co-existentiemaatregelen uit te voeren wegens specifieke geografische omstandigheden, zoals zeer kleine eilanden of berggebieden; de noodzaak de diversiteit van de landbouwproductie te beschermen; de noodzaak de zuiverheid van zaad te garanderen. De lidstaten moeten deze maatregelen eveneens kunnen baseren op andere redenen, zoals de bodembestemming, stedenbouw en ruimtelijke ordening of andere legitieme factoren . [Am. 47] (9) Op grond van het subsidiariteitsbeginsel is het doel van deze verordening niet de harmonisatie van de teeltomstandigheden in de lidstaten maar de toekenning van de vrijheid flexibiliteit aan de lidstaten om andere redenen aan te voeren dan wetenschappelijke beoordeling van de gezondheids- en milieurisico's voor het verbod van de teelt van ggo's op hun grondgebied te beperken of te verbieden om redenen die verband houden met milieufactoren of andere legitieme factoren zoals sociaaleconomische gevolgen, die gevolg kunnen zijn van de opzettelijke introductie of het in de handel brengen van ggo's, voor zover deze factoren niet zijn aangepakt als onderdeel van de in deel C van Richtlijn 2001/18/EG bepaalde geharmoniseerde procedure, of in het geval van voortdurende wetenschappelijke onzekerheid . Een van de doelen van Richtlijn 98/34/EG van het Europees Parlement en de Raad van 22 juni 1998 betreffende een informatieprocedure op het gebied van normen en technische voorschriften en regels betreffende de diensten van de informatiemaatschappij (19) , is namelijk de Commissie in staat stellen de vaststelling van bindende rechtsbesluiten op het niveau van de Unie te overwegen, niet gediend door de systematische kennisgeving van de maatregelen van de lidstaten krachtens die richtlijn. Aangezien de lidstaten uit hoofde van deze verordening geen maatregelen kunnen vaststellen, die het in de handel brengen van ggo's beperken of verbieden, en deze verordening bijgevolg de voorwaarden voor het in de handel brengen van krachtens de bestaande wetgeving toegelaten ggo's niet wijzigt, blijkt de kennisgevingsprocedure in het kader van Richtlijn 98/34/EG bovendien niet het meest passende kanaal voor het aan de Commissie verstrekken van informatie te zijn. Daarom moet bij wijze van afwijking worden vastgesteld dat Richtlijn 98/34/EG niet van toepassing is. Een eenvoudiger systeem voor de kennisgeving van de nationale maatregelen vóór de vaststelling daarvan lijkt een evenrediger instrument te zijn om de Commisie op de hoogte te brengen van deze maatregelen. De maatregelen die de lidstaten voornemens zijn te nemen, moeten aldus tezamen met de redenen voor die maatregelen uiterlijk één maand vóór de vaststelling daarvan aan de Commissie en de andere lidstaten ter informatie worden meegedeeld. [Am. 10] (9 bis) Het beperken of verbieden van de teelt van ggo's door lidstaten mag geen beletsel vormen voor biotechnologieonderzoek, mits bij de uitvoering van dat onderzoek alle nodige veiligheidsmaatregelen in acht worden genomen. [Am. 11] (10) Artikel 7, lid 8, en artikel 19, lid 8, van Verordening (EG) nr. 1829/2003 bepalen dat verwijzingen in de delen A en D van Richtlijn 2001/18/EG naar krachtens deel C van die richtlijn toegelaten ggo's worden geacht ook van toepassing te zijn op ggo's die krachtens Verordening (EG) nr. 1829/2003 worden toegelaten. De door de lidstaten overeenkomstig deze verordening vastgestelde maatregelen zijn bijgevolg ook van toepassing op de overeenkomstig Verordening (EG) nr. 1829/2003 toegelaten ggo's. (11) Richtlijn 2001/18/EG moet daarom dienovereenkomstig worden gewijzigd, HEBBEN DE VOLGENDE VERORDENING VASTGESTELD: Artikel 1 Wijzigingen van Richtlijn 2001/18/EG Richtlijn 2001/18/EG wordt gewijzigd als volgt: 1) artikel 22 wordt vervangen door: " Artikel 22 Vrij verkeer Onverminderd artikel 23 of artikel 26 ter verbieden, beperken of verhinderen de lidstaten het in de handel brengen van ggo's, als product of in producten, die aan de eisen van deze richtlijn voldoen, niet. [Am. 12] 2) In artikel 25 wordt het volgende lid toegevoegd: 5 bis. Onverminderd de bescherming van intellectuele-eigendomsrechten wordt de toegang tot materiaal dat nodig is voor onafhankelijk onderzoek naar potentiële risico's die het gevolg zijn van opzettelijke introductie of het in de handel brengen van ggo's, zoals zaad, niet beperkt of verhinderd. [Am. 13] 3) Artikel 26 bis, lid 1 wordt vervangen door: 1. De lidstaten nemen passende maatregelen om de niet-doelbewuste aanwezigheid van ggo's in andere producten op hun grondgebied en in de grensgebieden van de aangrenzende lidstaten te vermijden. [Am. 14] 4) Het volgende artikel wordt ingevoegd: Artikel 26 ter Teelt De lidstaten mogen na onderzoek per geval maatregelen aannemen om de teelt van alle of bijzondere ggo's, of van groepen van op basis van gewasvariëteiten of eigenschappen gedefinieerde ggo's dan wel van alle ggo's, toegelaten overeenkomstig deel C van deze richtlijn of Verordening (EG) nr. 1829/2003 en bestaande uit genetisch gemodificeerde rassen die in de handel zijn gebracht overeenkomstig de relevante uniale wetgeving betreffende het in de handel brengen van zaad en teeltmateriaal, op hun gehele grondgebied of een deel daarvan te beperken of te verbieden, mits: [Am. 40] Onder dezelfde voorwaarden mogen regio's in de lidstaten eveneens maatregelen nemen om de teelt van ggo's op hun grondgebied te beperken of te verbieden. [Am. 51] De lidstaten maken de maatregelen in deze zin ten minste zes maanden voor het begin van het groeiseizoen bekend aan alle betrokkenen, inclusief de telers. Als de vergunning voor het ggo in kwestie minder dan zes maanden voor het begin van het groeiseizoen wordt verleend, maken de lidstaten de bedoelde maatregelen bekend bij de aanneming ervan. [Am. 43] De lidstaten nemen deze maatregelen aan voor maximum vijf jaar en evalueren ze, wanneer de ggo-vergunning wordt vernieuwd. [Am. 22] In afwijking van Richtlijn 98/34/EG delen de lidstaten die voornemens zijn met redenen omklede maatregelen uit hoofde van dit artikel te nemen deze uiterlijk één maand vóór de vaststelling daarvan ter informatie mee aan de andere lidstaten en de Commissie.„ ; [Am. 23] 5) het volgende artikel wordt ingevoegd: " 'Artikel 26 quater Aansprakelijkheidsvereisten De lidstaten stellen een algemene, verplichte regeling voor financiële aansprakelijkheid en garanties, bijvoorbeeld via een verzekering, vast die voor alle bedrijfsexploitanten geldt en zorgt ervoor dat de vervuiler betaalt voor onbedoelde effecten en schade die kunnen optreden als gevolg van de opzetttelijke introductie of het in de handel brengen van ggo's. [Am. 24] Artikel 2 Inwerkingtreding Deze verordening treedt in werking op de […] twintigste dag na die van de bekendmaking ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie . [Am. 26] Deze verordening is verbindend in al haar onderdelen en is rechtstreeks toepasselijk in elke lidstaat. Gedaan te Voor het Europees Parlement De voorzitter Voor de Raad De voorzitter Het Europees Parlement , – gezien de artikelen 2, 3, 4, 6 en 7 van het Verdrag betreffende de Europese Unie (VEU), de artikelen 49, 56, 114, 167 en 258 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU), het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie en het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens (EVRM), die betrekking hebben op de eerbiediging, bescherming en bevordering van de grondrechten, – gezien de op 18 april 2011 door het parlement van de Republiek Hongarije aangenomen basiswet die op 1 januari 2012 in werking zal treden (hierna „de nieuwe grondwet” genoemd), – gezien de adviezen CDL(2011)001 en CDL(2011)016 van de Europese Commissie voor democratie middels het recht (Commissie van Venetië) over de nieuwe Hongaarse grondwet en de drie juridische vraagstukken die bij de formulering van de nieuwe grondwet waren gerezen, – gezien ontwerpresolutie nr. 12490 over ernstige achteruitgang op het gebied van de rechtsstaat en de mensenrechten in Hongarije, die op 25 januari 2011 in de Parlementaire Vergadering van de Raad van Europa werd ingediend, – gezien arrest nr. 30141/04 van het Europees Hof voor de rechten van de mens (Schalk en Kopf tegen Oostenrijk), en met name de obiter dicta daarin, – gezien de mondelinge vragen die in het Parlement over de nieuwe Hongaarse grondwet zijn ingediend, de verklaringen van de Raad en de Commissie ter zake en het debat dat op 8 juni 2011 plaatsvond, – gezien artikel 115, lid 5, en artikel 110, lid 4, van zijn Reglement, A. overwegende dat de Europese Unie berust op de waarden democratie en de rechtsstaat, zoals bepaald in artikel 2 VEU, op de ondubbelzinnige eerbiediging van de grondrechten en fundamentele vrijheden, zoals vastgelegd in het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie en in het EVRM, en op de erkenning van de rechtswaarde van deze rechten, vrijheden en beginselen, waarvan de op handen zijnde aansluiting van de EU bij het EVRM verder blijk geeft, B. overwegende dat Hongarije het EVRM, het Internationaal Verdrag inzake burgerrechten en politieke rechten en andere internationale rechtsinstrumenten heeft ondertekend, zodat het gebonden is aan de beginselen betreffende de scheiding der machten, de handhaving van een staatsbestel met controlemechanismen en de bevordering van democratie en de mensenrechten, C. overwegende dat opstelling en goedkeuring van een nieuwe grondwet weliswaar een bevoegdheid van de lidstaten is, maar dat huidige en toekomstige lidstaten en de EU verplicht zijn ervoor te zorgen dat de grondwetten inhoudelijk en procedureel in overeenstemming zijn met de waarden van de EU, het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie en het EVRM, en dat een aangenomen grondwet naar de letter en de geest niet strijdig is met genoemde waarden en rechtsinstrumenten; overwegende dat dit duidelijk blijkt uit het feit dat een aantal van de huidige EU-lidstaten hun grondwet hebben herzien om tot de EU te kunnen toetreden of hun grondwet hebben gewijzigd vanwege vereisten die uit latere versies van de Verdragen voortvloeiden, vaak op verzoek van de Commissie, D. overwegende dat het bij de totstandkoming van de nieuwe grondwet ontbrak aan transparantie en dat deze grondwet in een uitzonderlijk kort tijdsbestek werd opgesteld en goedgekeurd, waardoor er geen tijd was voor een diepgaand en inhoudelijk openbaar debat over de ontwerptekst; overwegende dat een geslaagde en legitieme grondwet op een zo breed mogelijke consensus moet stoelen, E. overwegende dat de nieuwe grondwet is bekritiseerd door een groot aantal Hongaarse, Europese en internationale ngo's en organisaties, de Commissie van Venetië en vertegenwoordigers van de regeringen van de lidstaten, en is aangenomen met alleen de stemmen van parlementsleden van de regeringspartijen, zodat er geen sprake was van politieke en maatschappelijke consensus, F. overwegende dat het Europees Parlement de door de Commissie van Venetië geuite bezorgdheid deelt, met name over de transparantie en openheid, het niveau van insluiting en het tijdsbestek van de goedkeuringsprocedure, en over de verzwakking van de controlemechanismen, met name wat betreft de bepalingen over het constitutionele hof en de rechtbanken en rechters, waardoor de onafhankelijkheid van de Hongaarse rechterlijke macht op het spel komt te staan, G. overwegende dat een aantal beginselen die Hongarije uit hoofde van zijn wettelijk bindende internationale verplichtingen dient te eerbiedigen en bevorderen, in de grondwet niet met zoveel woorden genoemd worden, zoals het verbod op de doodstraf en op onvoorwaardelijke levenslange gevangenisstraf, op discriminatie op grond van seksuele geaardheid, en op de opschorting of inperking van de fundamentele vrijheden in het kader van een bijzondere rechtsorde, H. overwegende dat de nieuwe grondwet, door de daarin uiteengezette waarden en de onduidelijke formuleringen bij het definiëren van basisbegrippen zoals „familie” en het recht op leven vanaf het tijdstip van conceptie, het gevaar in zich bergt van discriminatie van bepaalde groepen in de samenleving, zoals etnische, religieuze en seksuele minderheden, eenoudergezinnen, ongehuwd samenwonenden en vrouwen, I. overwegende dat de onduidelijk geformuleerde passages in de preambule over de verplichtingen van de Hongaarse staat ten opzichte van etnische Hongaren die buiten de landsgrenzen wonen, een wettelijke basis zou kunnen vormen voor acties die door naburige landen zouden worden beschouwd als inmenging in hun interne aangelegenheden, hetgeen tot spanningen in de regio zou kunnen leiden, J. overwegende dat in de nieuwe grondwet wordt bepaald dat de preambule rechtsgeldig is, hetgeen juridische en politieke consequenties kan hebben en tot rechtsonzekerheid kan leiden, K. overwegende dat de opname van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie in de nieuwe grondwet tot overlapping van bevoegdheden tussen Hongaarse en internationale rechtbanken kan leiden, zoals de Commissie van Venetië in een van haar adviezen opmerkt, L. overwegende dat de nieuwe grondwet een uitgebreid gebruik van „kardinale wetten” mogelijk maakt, dat deze wetten worden aangenomen met een tweederde meerderheid en dat ze betrekking zullen hebben op een groot aantal kwesties die verband houden met het institutionele stelsel van Hongarije, de uitoefening van de grondrechten en belangrijke maatschappelijke regelingen; overwegende dat dit in de praktijk betekent dat de goedkeuring van deze wetten deel uitmaakt van de nieuwe Hongaarse grondwettelijke procedure, M. overwegende dat in het kader van de nieuwe grondwet een aantal kwesties – zoals specifieke aspecten van het familierecht en het belasting- en pensioenstelsel – die normaliter onder de bevoegdheid van de regering of wetgever vallen, volgens de grondwet eveneens bij kardinale wet worden geregeld, waardoor toekomstige verkiezingen minder betekenis krijgen en regeringen gemakkelijker met tweederde meerderheid hun beleidsvoorkeuren kunnen vastleggen; overwegende dat het regelen van specifieke en gedetailleerde bepalingen per kardinale wet het democratische beginsel kan ondermijnen, N. overwegende dat – zoals door de Commissie van Venetië wordt onderstreept – culturele, religieuze, sociaaleconomische en financiële beleidsmaatregelen niet voor onbepaalde tijd mogen worden vastgelegd in een kardinale wet, O. overwegende dat een niet-parlementair orgaan met beperkte democratische legitimiteit, te weten de begrotingsraad, het vetorecht krijgt over de aanneming van de algemene begroting, en dat het staatshoofd het parlement in voorkomend geval kan ontbinden, waardoor de democratisch gekozen volksvertegenwoordiging ernstig in haar functioneren wordt beperkt, P. overwegende dat het goed functionerende systeem van de vier parlementaire commissarissen wordt teruggebracht tot een algemene ombudsman en twee afgevaardigden, waardoor de rechten niet meer in dezelfde mate worden beschermd, en overwegende dat deze ombudsman en afgevaardigden niet dezelfde bevoegdheden zullen hebben als de voormalige commissaris voor persoonsgegevens en vrijheid van informatie; overwegende dat de bevoegdheden van deze commissaris zullen worden overgedragen aan een autoriteit waarvan de werkwijze niet duidelijk wordt gedefinieerd, Q. overwegende dat de Hongaarse regering en de regeringspartijen naast de vaststelling van de nieuwe grondwet een groot aantal nieuwe topfunctionarissen hebben benoemd, zoals de procureur-generaal, de president van de rekenkamer en de voorzitter van de begrotingsraad; overwegende dat het Hongaars parlement onlangs de rechters van het nieuwe Hongaarse constitutionele hof heeft gekozen, zoals de nieuwe grondwet vereist; overwegende dat er bij de benoemingsprocedure en de verkiezing geen sprake was van politieke consensus, R. overwegende dat de nieuwe grondwet zeer algemene regels bevat met betrekking tot het rechtsstelsel, en niet duidelijk aangeeft of het hooggerechtshof onder zijn nieuwe naam dezelfde voorzitter zal behouden, S. overwegende dat de Parlementaire Vergadering van de Raad van Europa heeft besloten een verslag over de nieuwe Hongaarse grondwet op te stellen op basis van de bevindingen van de Commissie van Venetië, T. overwegende dat de regeringspartijen in hun verkiezingsprogramma niet hadden aangekondigd dat er een nieuwe grondwet zou komen, U. overwegende dat de secretaris-generaal van de VN, Ban Ki-moon, heeft verklaard dat de Hongaarse regering er goed aan zou doen advies in te winnen bij binnenlandse bronnen en de Raad van Europa of de Verenigde Naties, en van mening is dat Hongarije, als EU-lidstaat, de Europese instellingen om advies en om een toetsing van de grondwet zou moeten vragen, 1. verzoekt de Hongaarse autoriteiten zich te buigen over de kwesties die de Commissie van Venetië heeft aangekaart en haar aanbevelingen uit te voeren, ofwel door de nieuwe grondwet te wijzigen, ofwel door kardinale en gewone wetten vast te stellen, met name om: 2. verzoekt de Commissie om de nieuwe grondwet en de toekomstige kardinale wetten aan een diepgaand onderzoek te onderwerpen en na te gaan of deze in overeenstemming zijn met het acquis communautaire – en met name met het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie – alsook met de letter en de geest van de Verdragen; 3. verzoekt zijn bevoegde commissies om de zaak te volgen, in samenwerking met de Commissie van Venetië en de Raad van Europa, en om te beoordelen of en hoe de aanbevelingen zijn uitgevoerd; 4. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de Raad van Europa, de regeringen en parlementen van de lidstaten, het Bureau voor de grondrechten, de OVSE en de secretaris-generaal van de VN. Het Europees Parlement, – gezien de mededeling van de Commissie van 9 november 2010 met als titel „Conclusies van het vijfde verslag over de economische, sociale en territoriale samenhang: de toekomst van het cohesiebeleid” ( COM(2010)0642 ) (hierna „de conclusies” genoemd), – gezien het vijfde verslag van de Commissie d.d. 9 november 2010 over de economische, sociale en territoriale cohesie met als titel „Investeren in de toekomst van Europa” (hierna „het vijfde cohesieverslag” genoemd), – gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name deel III, titel XVIII daarvan, – gezien Verordening (EG) nr. 1080/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 5 juli 2006 betreffende het Europees Fonds voor Regionale Ontwikkeling en tot intrekking van Verordening (EG) nr. 1783/1999 (1) , – gezien Verordening (EG) nr. 1081/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 5 juli 2006 betreffende het Europees Sociaal Fonds en tot intrekking van Verordening (EG) nr. 1784/1999 (2) , – gezien Verordening (EG) nr. 1082/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 5 juli 2006 betreffende een Europese groepering voor territoriale samenwerking (EGTS) (3) , – gezien Verordening (EG) nr. 1083/2006 van de Raad van 11 juli 2006 houdende algemene bepalingen inzake het Europees Fonds voor Regionale Ontwikkeling, het Europees Sociaal Fonds en het Cohesiefonds (4) , – gezien Verordening (EG) nr. 1084/2006 van de Raad van 11 juli 2006 tot oprichting van het Cohesiefonds en tot intrekking van Verordening (EG) nr. 1164/94 (5) , – gezien Verordening (EG) nr. 1085/2006 van de Raad van 17 juli 2006 tot invoering van een instrument voor pretoetredingssteun (IPA) (6) , – gezien Verordening (EG) nr. 1906/2006 van de Raad van 18 december 2006 tot vaststelling van de regels voor de deelname van ondernemingen, onderzoekscentra en universiteiten aan acties op grond van het zevende kaderprogramma, en voor de verspreiding van onderzoeksresultaten (7) , – gezien zijn resolutie van 24 april 2007 over de gevolgen van de toekomstige uitbreidingen voor de effectiviteit van het cohesiebeleid (8) , – gezien zijn resolutie van 24 maart 2009 over het Groenboek territoriale cohesie en stand van de discussie over de toekomstige hervorming van het cohesiebeleid (9) , – gezien zijn resolutie van 20 mei 2010 over de bijdrage van het cohesiebeleid aan de verwezenlijking van de Lissabon- en EU 2020-doelstellingen (10) , – gezien zijn resolutie van 22 september 2010 over een Europese strategie voor de economische en sociale ontwikkeling van berggebieden, eilanden en dunbevolkte gebieden (11) , – gezien zijn resolutie van 7 oktober 2010 over het cohesie- en regionaal beleid van de EU na 2013 (12) , – gezien zijn resolutie van 7 oktober 2010 over de toekomst van het Europees Sociaal Fonds (13) , – gezien zijn resolutie van 23 juni 2011 over de bestaande situatie met betrekking tot het EFRO en andere structuurfondsen en de synergievoordelen die kunnen worden bereikt door deze beter op elkaar af te stemmen (14) , – gezien de mededeling van de Commissie van 26 mei 2004 over „Een versterkt partnerschap voor de ultraperifere regio's” ( COM(2004)0343 ) en de mededeling van de Commissie van 17 oktober 2008 over „De ultraperifere regio's: Een troef voor Europa” ( COM(2008)0642 ), – gezien de mededeling van de Commissie van 3 maart 2010 over „Europa 2020 – Een strategie voor slimme, duurzame en inclusieve groei” ( COM(2010)2020 ), – gezien de mededeling van de Commissie van 6 oktober 2010 met als titel „Bijdrage van het regionaal beleid aan de slimme groei in het kader van de Europa 2020-strategie” ( COM(2010)0553 ), – gezien de mededeling van de Commissie van 26 januari 2011 met als titel „Bijdrage van het regionaal beleid aan de slimme groei in het kader van de Europa 2020-strategie” ( COM(2011)0017 ), – gezien de conclusies van de Raad Algemene Zaken van 21 februari 2011 inzake het vijfde verslag over de economische, sociale en territoriale samenhang (06762/2011), – gezien het advies van het Comité van de Regio's van 1 april 2011 inzake het vijfde cohesieverslag (15) , – gezien artikel 48 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie regionale ontwikkeling en de adviezen van de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken, de Commissie begrotingscontrole en de Commissie rechten van de vrouw en gendergelijkheid ( A7-0222/2011 ), A. overwegende dat het cohesiebeleid van de EU er tijdens de vorige en lopende steunperiode in alle regio's van de Unie in belangrijke mate toe heeft bijgedragen dat de productiviteit is toegenomen; benadrukt dat bij de evaluaties achteraf voorts opvalt dat er duidelijk sprake is van een significante vermindering van de economische, sociale en regionale verschillen; overwegende dat deze ontwikkelingen voorts ook een positief effect hebben in termen van sociale zekerheid en investeringen in milieubescherming, B. overwegende dat het cohesiebeleid was bedoeld als tegenhanger voor de interne markt en ter bevordering van een op solidariteit gebaseerd innovatief Europa dat bescherming zou bieden tegen de uitdagingen van de globalisering en de demografische veranderingen en dat bevorderlijk zou zijn voor het behoud van natuurlijke hulpbronnen, en tevens overwegende dat het intrinsieke potentieel van alle regio's moet worden benut om de groei en de regionale en sociale cohesie te stimuleren, C. overwegende dat het cohesiebeleid een zaak is die de burgers daadwerkelijk raakt, en waardoor Europa in het dagelijkse leven van de burgers gestalte krijgt en in de gehele EU tastbaar en zichtbaar wordt, D. overwegende dat het cohesie- en structuurbeleid in crisissituaties flexibel is gebleken en in belangrijke mate kon bijdragen aan verschillende nationale conjunctuur- en scholingsprogramma's, en dat het belangrijk is om deze flexibiliteit te behouden, E. overwegende dat het Europees structuurbeleid een belangrijke bijdrage levert tot het overwinnen van de economische en financiële crisis, aangezien dit beleid qua insteek gericht is op innovatie en het wegwerken van verschillen, waardoor de Europese regio's er krachtig toe worden aangespoord hun infrastructuur te verbeteren, hun regionaal innovatiepotentieel te versterken en stimulansen te geven voor een duurzame ecologische ontwikkeling, F. overwegende dat de gerichtheid van de structuurfondsen op de doelstellingen van de Lissabonstrategie kennelijk resultaat heeft opgeleverd, zoals blijkt uit de indrukwekkende vastleggingspercentages die zijn gerealiseerd voor de doelstellingen convergentie, regionaal concurrentievermogen en werkgelegenheid, en overwegende dat 20% van de Europese territoriale samenwerkingsprojecten op schema liggen met de doelstellingen van Lissabon, G. overwegende dat de territoriale samenwerking ten doel heeft regio's en gebieden te helpen samen hun gemeenschappelijke problemen aan te pakken, fysieke, bestuurlijke en regeltechnische obstakels voor samenwerking uit de weg te ruimen en het „grenseffect” te verminderen, H. overwegende dat het gedeeltelijk mislukken van de Lissabonstrategie niet te wijten is aan ontoereikende tenuitvoerlegging van het cohesiebeleid, maar veeleer aan het gebrek aan meerlagig beleid en betrokkenheid bij deze strategie van regionale en lokale zijde, de gevolgen van de financiële crisis en de gebrekkige verwezenlijking van de interne markt, alsmede aan de geringe begrotingsdiscipline en de inadequate macro-economische randvoorwaarden in de individuele lidstaten, I. overwegende dat het aantal fouten en het misbruik van subsidies de laatste tijd duidelijk zijn afgenomen; het evenwel betreurende dat het structuurbeleid niettemin nog steeds een beleidsterrein is dat er qua onregelmatigheden negatief uitspringt en dat sommige lidstaten wat dat betreft nog steeds niet beschikken over effectieve mechanismen om misbruik van subsidies tegen te gaan en ten onrechte uitgekeerde bedragen terug te vorderen; overwegende dat onregelmatigheden – hetzij door nalatigheid, hetzij met opzet – soms niet worden gerapporteerd, en dat een aanzienlijk percentage fouten in het cohesiebeleid wellicht toe te schrijven is aan wettelijke voorschriften buiten de sfeer van het cohesiebeleid, op gebieden zoals overheidsopdrachten, milieu en overheidssteun, J. overwegende dat het bestaande systeem van cohesie- en structuurbeleidsdoelstellingen (convergentie, regionaal concurrentievermogen en werkgelegenheid, en Europese territoriale samenwerking), in combinatie met een meerlagige beleidsaanpak, horizontale doelstellingen en de garantie dat wordt gepland op basis van betrouwbare subsidieverschaffing en binnen een vastgesteld tijdschema (zeven jaar) over het algemeen vruchten heeft afgeworpen, maar voorts overwegende dat er aanzienlijke vertragingen bij de programmering zijn opgetreden als gevolg van te langdurige financierings- en wetgevingsonderhandelingen in het kader van het besluitvormingsproces van de EU en van substantiële veranderingen in de regelgeving met betrekking tot het cohesiebeleid, K. overwegende dat langdurige ondersteuning en ontwikkeling van convergentieregio's een positief effect heeft op de vraag naar goederen en diensten op hun markten en daarmee ook aantoonbaar positieve effecten heeft op de rijkere lidstaten van de EU, L. overwegende dat een coherent en adequaat gefinancierd cohesiebeleid van de EU voor alle Europese regio's nog steeds van essentieel belang is, gezien de onevenwichtige economische en sociale situatie in de respectieve regio's en de geografische handicaps van sommige – met name ultraperifere – regio's, de specifieke structurele problemen waarmee zij te kampen hebben en het feit dat zij zich aan de nieuwe uitdagingen moeten aanpassen; overwegende dat een en ander ook noodzakelijkerwijs voortvloeit uit het Verdrag van Lissabon, M. overwegende dat het cohesiebeleid, gezien het strategische belang dat er voor de toekomst aan vastzit, geen aanpassingsvariabele mag worden voor toekomstige begrotingsonderhandelingen, Meerwaarde van en investeringsprioriteiten voor het cohesiebeleid 1. dringt erop aan dat er in de cohesie- en structuurbeleidsprogramma's meer aandacht wordt besteed aan de Europese meerwaarde die daaraan is verbonden; is van mening dat er van meerwaarde sprake is wanneer EU-projecten de economie, de infrastructuur en de sociale en/of milieusituatie van zwakkere, minder ontwikkelde regio's een duurzame kwalitatieve impuls geven die zonder steun van Europa niet zou kunnen worden gerealiseerd; 2. ziet voorts meerwaarde in Europese steun wanneer gesubsidieerde projecten op nationaal, regionaal en lokaal niveau bijdragen aan de verwezenlijking van pan-Europese doelstellingen op het gebied van Europese integratie, economische groei, research, milieubescherming, cultuur, hulpbronnenbeheer, demografische ontwikkeling, duurzame energievoorziening, sociale cohesie of grensoverschrijdende ontwikkeling, en deze toegevoegde waarde zonder Europese impuls niet mogelijk zou zijn; 3. beschouwt de verwezenlijking van Europese doelstellingen middels een gedecentraliseerd beleid en onder toepassing van het beginsel van meerlagig bestuur en gedeelde verantwoordelijkheid als een van de grote voordelen van het cohesiebeleid en dus ook als een meerwaarde op zich; beschouwt meerlagig bestuur met duidelijk gedefinieerde structuren en verantwoordelijkheden als een belichaming van het subsidiariteitsbeginsel en als een rechtmatige erkenning van het belang van regionale autoriteiten bij de uitvoering van het cohesiebeleid; dringt aan op nadrukkelijker erkenning van het partnerschapsbeginsel en de eigen verantwoordelijkheid van de betrokken actoren door opneming van gedetailleerde bindende bepalingen in een per lidstaat te sluiten territoriaal pact om te komen tot een meer resultaatgerichte planning en uitvoering van het beleid; 4. is van mening dat transparantie in het cohesiebeleid en de daarbij te volgen programmeringscyclus, correcte allocatie van uitgaven en toegang tot informatie voor potentiële begunstigden van de structuurfondsen essentiële voorwaarden zijn om de algemene doelstellingen van het cohesiebeleid te kunnen verwezenlijken, en dat transparantie derhalve het leidende, sectoroverschrijdende beginsel moet zijn bij de cohesieprogrammerings- en besluitvormingsprocessen voor de daaropvolgende financieringsperiode; onderstreept dat moet worden doorgegaan met de bekendmaking van de lijst van begunstigden – met name online – aangezien dit een efficiënt instrument is om de transparantie te verbeteren; 5. is van mening dat de transparantievoorschriften (tot verplichte bekendmaking van de eindbegunstigden) voor de deskundigen, het publiek en de beleidsmakers een noodzakelijk instrument zijn om te beoordelen of de middelen uit de structuurfondsen conform de doelstellingen en rechtmatig zijn gebruikt; dringt erop aan de publicatie daarvan niet alleen in de desbetreffende landstaal, maar ook in een van de drie werktalen (Engels, Frans of Duits) verplicht te stellen, en pleit voor verdere standaardisering van de te verstrekken gegevens; 6. onderstreept dat er, in weerwil van de tendens tot verkleining van interregionale verschillen, nog steeds grote onevenwichtigheden bestaan – en dat de verschillen tussen/binnen sommige lidstaten zelfs toenemen, onder andere als gevolg van de economische en financiële crisis – en dat het cohesiebeleid zich daarom moet blijven concentreren op verkleining van ongelijkheden en bevordering van een harmonieuze en duurzame ontwikkeling in alle regio's van de Unie, ongeacht de lidstaat waarin zij zich bevinden; 7. erkent de speciale behoeften van regio's die op grond van hun geografische ligging of natuurlijke omstandigheden bijzonder zijn benadeeld; dringt er bij de lidstaten en de Commissie eens te meer op aan vast te houden aan speciale vormen van preferentiële steun – voor zover deze effectief zijn en een Europese meerwaarde opleveren – ten behoeve van bijzonder benadeelde categorieën regio's zoals bedoeld in het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (ultraperifere regio's, zeer dunbevolkte regio's in het hoge noorden en insulaire, berg- of grensregio's); 8. erkent de bijzondere status en behoeften van bepaalde regio's die voortvloeien uit hun geografische situatie, demografische veranderingen of specifieke beperkingen zoals hun natuurlijke omgeving, waarbij ook de nodige aandacht moet worden besteed aan hun potentieel; dringt eens te meer aan op handhaving van bepaalde vormen van preferentie, flexibiliteit en speciale begrotingsfinanciering voor deze categorieën regio's, met name die welke zijn bedoeld in de artikelen 349 en 174 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, te weten regio's die bijzonder zijn benadeeld (zoals ultraperifere gebieden, met inbegrip van landelijke ultraperifere gebieden, zeer dun bevolkte regio's in het hoge noorden die o.a. te kampen hebben met lange afstanden en een noordelijk klimaat, alsmede insulaire, berg- en grensoverschrijdende regio's), waarbij gunstiger voorwaarden kunnen worden bedongen voor investeringen in deze regio's door middel van directe steun of belastingvrijstellingen; dringt er tevens op aan dat wordt uitgezocht in hoeverre er voor deze categorieën regio's bepaalde preferenties kunnen worden gehandhaafd of gecreëerd om te waarborgen dat de te gebruiken cohesiebeleidsinstrumenten zijn aangepast aan hun economieën, onder inachtneming van de rol van hun kleine en middelgrote ondernemingen en van de noodzaak hun concurrentievermogen en gelijke kansen te vrijwaren, zodat zij een integraal onderdeel van de interne markt van de EU gaan uitmaken; 9. benadrukt dat de Unie alleen in staat zal zijn in de mondiale context te concurreren indien zij via haar cohesiebeleid ten volle kan profiteren van de ontwikkelingsmogelijkheden van alle regio's, stedelijke gebieden en steden en een voldoende flexibele regionale respons kan geven op de uitdagingen en knelpunten die zijn gedefinieerd in de Europa 2020-strategie; onderstreept in dit verband dat de middelen uit de structuurfondsen vanuit een brede territoriale invalshoek ook doelgericht moeten worden ingezet om structurele tekortkomingen in de sterkere regio's te compenseren; benadrukt echter dat het cohesiebeleid niet alleen maar een instrument mag zijn ter implementatie van Europa 2020 en dat niet-aflatende concentratie op de kernbeginselen van het cohesiebeleid als meerwaarde zal opleveren dat de verworvenheden van Europa 2020 kunnen worden gehandhaafd, zelfs nadat deze strategie haar eindstadium heeft bereikt; 10. benadrukt dat het cohesiebeleid de nodige aandacht moet blijven schenken aan de territoriale cohesie en onderstreept dat het Verdrag van Lissabon territoriale cohesie als doelstelling heeft toegevoegd aan de na te streven economische en sociale cohesie; wijst erop dat deze doelstelling onlosmakelijk verbonden is met de te verwezenlijken economische en sociale cohesie en de Europese meerwaarde van het cohesiebeleid vergroot; onderstreept ten slotte dat territoriale cohesie ook op subregionaal niveau van belang is, met name in stedelijke gebieden (stedelijke probleemwijken, ongecontroleerde stedelijke expansie), zelfs in gebieden die als rijk worden beschouwd; 11. beschouwt macroregionale strategieën – voor zover de regionale autoriteiten bij de aansturing daarvan worden betrokken – als een reële mogelijkheid om optimaal gebruik te maken van supranationale capaciteitseffecten, om de samenwerking tussen de verschillende bestuursniveaus te verbeteren en aan gezamenlijke oplossingen te werken voor gemeenschappelijke problemen zoals de bescherming van het milieu of het gebruik van hulpbronnen en ontwikkelingscapaciteiten, een en ander met het oog op een efficiëntere, evenwichtigere en duurzamere ontwikkeling; onderstreept de noodzaak om territoriale samenwerkingsprogramma's effectiever te combineren met territoriale strategieën (zoals regionale ontwikkelingsprogramma's, plaatselijke ontwikkelingsstrategieën en lokale ontwikkelingsplannen); ziet mogelijkheden om de EU-structuurfondsen door een betere coördinatie van bestaande subsidiemechanismen doelgerichter in te zetten, zonder dat daar een verhoging van de middelen voor deze vormen van interregionale samenwerking tegenover hoeft te staan; is bovendien van mening dat er voor deze strategieën geen nieuwe instrumenten, financiële middelen of implementatiestructuren mogen worden gecreëerd en dat de financiële steun aan de regio's voor kleinere ontwikkelingsprojecten daar niet ongunstig door mag worden beïnvloed; is van mening dat de banden tussen het cohesie- en het nabuurschapsbeleid langs macroregionale weg nauwer kunnen worden aangehaald; spoort de Commissie en de lidstaten er in dit verband toe aan meer rekening te houden met de territoriale dimensie van het ESF, in het bijzonder wat betreft de toegang tot de arbeidsmarkt; 12. betwijfelt of specifieke operationele programma's voor functionele geografische entiteiten die onder gezamenlijk overheidsbeheer staan zoals lokale gebieden, zee- of rivierbekkens extra voordelen opleveren wanneer er geen politieke (inclusief democratisch gekozen) instanties voorhanden zijn met voldoende breed gezag om deze programma's ook daadwerkelijk te kunnen uitvoeren; dringt daarom juist aan op intensievere coördinatie tussen macroregionale, grootstedelijke, regionale of milieugeografische strategieën op intergouvernementeel niveau en verlangt dat in de nationale operationele programma's de nodige aandacht aan deze functionele geografische entiteiten wordt besteed om het gebruik van EU-steun voor interregionale ontwikkelingsprojecten te vergemakkelijken; is van mening dat specifieke operationele programma's een uitvoeringsoptie dienen te zijn voor regio's waar subregionale implementatie toegevoegde waarde oplevert ten opzichte van nationale en regionale programma's en waar door de bevoegde politieke organen samenwerkingsverbanden zijn gevormd met het oog op de tenuitvoerlegging daarvan; pleit ervoor om voor grensoverschrijdende programma's op basis van de EGTS-verordening grensoverschrijdende groeperingen te betrekken bij de opstelling van de operationele programma's; 13. wijst met nadruk op de essentiële rol van stedelijke gebieden en regio's – met inbegrip van hoofdsteden en hoofdstedelijke regio's – bij de verwezenlijking van de economische, ecologische en sociale doelstellingen van de Europa 2020-strategie; staat positief tegenover de tijdens de vorige programmeringsperiode ontstane dynamiek in het kader van de geïntegreerde stedelijke programma's en onderstreept het belang van de momenteel lopende experimenten; dringt aan op steun voor modelconcepten en –projecten op basis van geïntegreerde plaatsgebonden ontwikkelingsplannen en op de wederzijds voordelige opwaardering van de relaties tussen steden en de plattelandsgebieden die daarmee functioneel verbonden zijn; is van mening dat een nauwere cohesie tussen deze gebieden van bijzonder belang is voor het oplossen van de problemen van gebieden met achtergestelde gemeenschappen; onderstreept in dit verband dat de grootste sociaaleconomische verschillen zich veelal binnen steden voordoen en dat ook in welvarende regio's steden met achterstandswijken en armoedekernen voorkomen; 14. benadrukt dat steden en stadsgebieden als groeicentra en groeimotoren voor een bepaalde regio een essentiële bijdrage kunnen leveren; wijst er tegelijkertijd op dat dorpen door bevordering van partnerschappen en netwerken in de gelegenheid moeten worden gesteld om mee te werken aan geïntegreerde oplossingen voor bepaalde functionele geografische entiteiten; wijst op de specifieke problemen waarmee grotere stedelijke centra te kampen hebben als gevolg van de complexiteit van hun sociale, economische en milieutaken; beschouwt het endogene potentieel van plattelands- en voorstedelijke gebieden in dit verband als een kans voor de verdere ontwikkeling van deze gebieden, maar is van mening dat dit niet alleen geldt voor gebieden in de buurt van agglomeraties en grote steden; wijst voorts op de mogelijkheid om de economische ontwikkeling van bijzonder achtergestelde gebieden te bevorderen door een correct gebruik en adequate ondersteuning van het endogene potentieel van plattelandsgebieden, onder meer van hun ecologische en culturele pluspunten; is voorts in het kader van het structuur- en cohesiebeleid van mening dat partnerschappen van stedelijke en plattelandsgebieden meer moeten worden gezien vanuit het perspectief van de mogelijkheden die zij bieden om plattelandsgebieden dezelfde ontwikkelingsmogelijkheden en dezelfde levenskwaliteit te bieden, vooral in sociaal en economisch opzicht; roept de lidstaten ertoe op de dynamische invloed van steden en stadsgebieden op het economische ontwikkelingsproces in de regio's en in termen van stimulering van de economie van de omringende plattelandsgebieden te erkennen en de benodigde middelen voor de realisatie van de noodzakelijke projecten in steden en voorsteden te waarborgen; 15. kant zich tegen het gebruik van verplichte quota's, met name voor de nationale toewijzingen in het kader van ESF- en EFRO-programma's, voor lokale en stedelijke ontwikkeling, voor plattelandsgebieden en andere soorten ruimtelijke agglomeraties of functionele gebieden, aangezien de kritische massa van de ondernomen acties daardoor zou worden vergroot; is van mening dat de verplichte specificatie in operationele programma's van de stedelijke en andere gebieden die voor subsidiëring in aanmerking komen een optie is waaraan de voorkeur dient te worden gegeven, voor zover deze methode meerwaarde en concentratie van de verleende steun oplevert, en is voorts van mening dat hierover moet worden onderhandeld op basis van de beginselen inzake meerlagige beleidsverantwoordelijkheid; is in dit verband tevens van mening dat de lidstaten en regio's meer eigen verantwoordelijkheid moeten krijgen voor het organiseren van selectieprocedures met een concurrentieel en resultaatgericht karakter; 16. benadrukt dat het structuur- en cohesiebeleid niet eenzijdig in het voor- of nadeel van bepaalde categorieën regio's mogen uitvallen; dringt erop aan dat partnerschappen tussen stedelijke en plattelandsgebieden vanuit een breder sociaal, economisch en milieuperspectief worden bekeken; 17. wijst erop dat bij de financiering van het structuur- en cohesiebeleid ook rekening moet worden gehouden met de educatieve, culturele en sociaal-politieke eisen van de Europa 2020-strategie, maar dat het gevoerde financieringsbeleid ook moet sporen met de overkoepelende EU-doelstelling van economische, sociale en territoriale cohesie, zoals neergelegd in het Verdrag en onder inachtneming van het subsidiariteitsbeginsel; is echter van mening dat een algehele europeanisering van de betreffende beleidsterreinen alleen al om financiële redenen gedoemd is te mislukken; pleit daarom voor de introductie van nader uitgewerkte plaatsgebonden lokale ontwikkelingsstrategieën die als modellen kunnen fungeren, zonder afbreuk te doen aan de bestaande nationale en regionale bevoegdheden; 18. onderstreept voorts dat het cohesiebeleid geen vehikel of instrument mag worden ten behoeve van sectorale aangelegenheden zoals het beleid op het gebied van onderzoek en ontwikkeling, industriële innovatie en de bestrijding van klimaatverandering, aangezien daarmee de primaire doelstelling van dat beleid zou worden afgezwakt en het moeilijker zou kunnen worden ingezet voor de bevordering van het ontwikkelingspotentieel van de regio's, hetgeen essentieel is om de afstand tussen de meest benadeelde en de meest ontwikkelde regio's te verkleinen; 19. dringt erop aan dat het cohesiebeleid, met name in het licht van de noodzakelijke overschakeling op hernieuwbare energiebronnen en van het klimaatdebat, een grotere bijdrage levert aan de snelle ontwikkeling van milieutechnologie en hernieuwbare energiebronnen; is van mening dat dit een van de prioriteiten moet zijn, voor zover er in de programma's voldoende geld beschikbaar wordt gesteld en duurzame energie voldoende aandacht krijgt om een meerwaarde voor de EU te kunnen bieden, waarbij plannen voor gedecentraliseerde energieconcepten in combinatie met effectieve technologieën voor energieopslag in de regio's als uitgangspunt moeten dienen; pleit ervoor op dit gebied het potentieel van de regionale economieën goed te benutten; 20. ziet mogelijkheden om via de structuurfondsen investeringen in specifieke energie-infrastructuur te ondersteunen, voor zover die steun alleen beschikbaar wordt gesteld in regio's waar de capaciteit van de markt om te voorzien in de energiebehoeften om politieke of geografische redenen duidelijk beperkt is; verlangt bovendien dat aan steun uit de structuurfondsen altijd de voorwaarde wordt verbonden dat hij bevorderlijk moet zijn voor de interne energiemarkt en de veiligheid van de energievoorziening en dat het beginsel van meerlagige verantwoordelijkheid voor het middelenbeheer moet worden gerespecteerd; 21. is daarnaast van mening dat er in het kader van het cohesiebeleid moet worden gedaan wat nodig is om leemten en knelpunten via een kernnetwerk van significante TEN- verkeersassen weg te werken, met name in de tot dusver sterk veronachtzaamde grensregio's; 22. benadrukt dat de trans-Europese vervoersnetwerken van doorslaggevend belang zijn voor de cohesie van Europese regio's en dat de ontwikkeling van en de toegang tot TEN-infrastructuren, maritieme snelwegen en specifieke E-wegen met name in grensgebieden en ultraperifere regio's moeten worden verbeterd; dringt aan op de nodige maatregelen om toereikende financiering en tijdige uitvoering van prioritaire TEN-T-projecten te kunnen waarborgen; stelt zich op het standpunt dat bepaalde grensoverschrijdende „infrastructuurvoorzieningen” moeten worden beschouwd als prioritaire projecten die in aanmerking komen voor subsidiëring in het kader van de doelstellingen 1, 2 en 3, en dringt erop aan dat de regio's het recht moeten krijgen om als eerste met voorstellen voor dergelijke projecten te komen en dat grensregio's en lokale autoriteiten in gelijke mate bij het planningproces moeten worden betrokken; 23. pleit voor toepassing van de nationale middelen, gelet op de toegevoegde waarde van dergelijke maatregelen voor de versterking van de regionale convergentie, de territoriale cohesie en ontwikkelingsactiviteiten zoals toerisme, die van groot belang zijn voor afgelegen gebieden zoals insulaire regio's; 24. spreekt zijn steun uit voor de economische ontwikkeling van mkb- en microbedrijven en voor de bevordering van de werkgelegenheid bij dergelijke ondernemingen; verlangt derhalve dat de fundamentele uitgangspunten van de Small Business Act for Europe (SBAE) zoals „denk eerst klein” en het „eenmaligheidsbeginsel” als een van de grondslagen van het cohesiebeleid worden beschouwd en is van mening dat de lidstaten en de regio's deze beginselen ook moeten toepassen bij de vaststelling van hun operationele programma's; Doelstellingenstructuur en programmeringskader 25. onderstreept dat de kernelementen van de EU 2020-strategie (innovatie, onderwijs en opleiding, energie, milieu, werkgelegenheid, mededinging, beroepskwalificatie en armoedebestrijding) al integraal deel uitmaken van het cohesie- en structuurbeleid; is van mening dat de in het kader van Europa 2020 gestelde eisen moeiteloos kunnen worden ingepast in het driedoelstellingensysteem (convergentie, regionaal concurrentievermogen en werkgelegenheid, en Europese territoriale samenwerking), dat zijn effectiviteit heeft bewezen; 26. wijst erop dat investeringen in innovatie en onderwijs groeibevorderend kunnen werken; wijst er evenwel op dat een en ander effectief moet worden ondersteund met behulp van de relevante infrastructuren (verkeer, breedbandinternet, energie) en van adequate institutionele voorzieningen (een evenwichtige combinatie van overheidsinvesteringen en begrotingsconsolidatie met macro-economische maatregelen, e-governmentdiensten en grensoverschrijdend leren); 27. is van mening dat ook de ontwikkeling van basisinfrastructuren als EU 2020-compatibel moet worden beschouwd, aangezien convergentieregio's alleen maar een bijdrage kunnen leveren aan de EU 2020-doelstellingen als ze beschikken over concurrentiebestendige vervoers-, energie- en communicatienetwerken en afvalverwerkingsinfrastructuren, hetgeen precies de reden is waarom de zwakste en armste regio's bij de interpretatie van die doelstellingen over enige armslag moeten kunnen beschikken; 28. benadrukt dat het ESF het belangrijkste instrument is voor de tenuitvoerlegging van de sociale dimensie van de Europa 2020-strategie en dat het fonds een aanzienlijke bijdrage kan leveren aan de verwezenlijking van de centrale prioriteiten van die strategie, te weten werkgelegenheid, overschakeling naar een duurzame economie, vermindering van het aantal vroegtijdige schoolverlaters, bestrijding van armoede, discriminatie en sociale uitsluiting en het formuleren van oplossingen voor de verschillende sociale situaties waarin mensen zich bevinden; benadrukt in deze context dat naast het bbp ook andere maatschappelijke indicatoren nuttig kunnen zijn voor het opmaken van SWOT-analyses; 29. is van mening dat het ESF van cruciaal belang is voor het cohesiebeleid en een grotere bijdrage kan leveren aan de doelstellingen van EU 2020, onder meer op het gebied van duurzame groei door mkb-bedrijven te steunen om groene arbeidsplaatsen te scheppen; 30. is van mening dat de bestrijding van discriminatie op de arbeidsmarkt op grond van hetzij geslacht, seksuele geaardheid, etnische herkomst, leeftijd, handicaps of woonplaats van het grootste belang is om echte kansengelijkheid te bevorderen; wijst erop dat vergroting van de arbeidsparticipatie van vrouwen essentieel is om het werkgelegenheidsdoel van de EU 2020-strategie te bereiken en dat de belemmeringen voor de deelname van vrouwen aan de arbeidsmarkt derhalve serieus moeten worden aangepakt; 31. is van mening dat het bbp het belangrijkste criterium moet blijven voor de bepaling van gebieden die voor maximale ondersteuning in aanmerking komen (namelijk gebieden met een bbp per hoofd van de bevolking van minder dan 75% van het EU-gemiddelde) en eventueel ook van de desbetreffende cohesielanden (met een bni van minder dan 90% van het EU-gemiddelde); is van mening dat de bevoegde nationale en regionale autoriteiten de nodige speelruimte moet worden geboden om – op het juiste besluitvormingsniveau, voor elke doelstelling afzonderlijk en op een wijze die de relatieve geografische concentraties weerspiegelt – ook gebruik te maken van andere indicatoren, die in de respectieve ontwikkelings- en investeringspartnerschapscontracten moeten worden vastgelegd en aan de hand waarvan de sociale, economische, ecologische, demografische en geografische problemen waarmee zij te kampen hebben kunnen worden beoordeeld; 32. dringt erop aan dat het cohesiebeleid zich conform het Verdrag van Lissabon vooral blijft richten op de meest achtergebleven regio's; onderstreept dat de meest behoeftige regio's moeten kunnen rekenen op een adequaat aandeel van de in het kader van doelstelling 1 (convergentie) beschikbare steun, dat in verhouding moet staan tot de ernst van hun ontwikkelingsproblemen; 33. dringt aan op een beperking van de steunperiodes voor regio's die ook na meerdere programmaperiodes nog geen noemenswaardige verbetering van hun economische, sociale en milieusituatie kunnen laten zien, hoewel ze maximale steun hebben ontvangen; 34. verzoekt de Commissie te komen met een voorstel tot vaststelling van de duur van de volgende programmeringsperiode, dat voorziet in een aanpasbare, solide en evenredige overgangssteunregeling voor regio's die niet langer vallen onder de convergentiedoelstelling, zodat hun specifieke situatie kan worden aangepakt, alsook voor regio's met een bbp per hoofd van de bevolking tussen 75% en 90% van het EU-gemiddelde bij wijze van tussencategorie, teneinde ongelijke behandeling van regio's die in een vergelijkbare situatie verkeren te vermijden; is van mening dat deze specifieke regeling in de plaats moet komen van de bestaande systemen voor „in- en uitfasering”, zodat er een eerlijk systeem wordt gecreëerd dat beter is toegesneden op de negatieve gevolgen van de economische en financiële crisis voor de regio's, en dat tegelijkertijd positief uitpakt in termen van rechtvaardigheid en solidariteit, de fundamentele waarden van het cohesiebeleid; benadrukt dat deze overgangsmaatregelen voor de komende programmeringsperiode niet ten koste mogen gaan van de huidige convergentie- en concurrentieregio's (respectievelijk de doelstellingen 1 en 2) of van de doelstelling 3-regio's (Europese territoriale samenwerking); 35. pleit voor aanscherping van doelstelling 2 (regionaal concurrentievermogen en werkgelegenheid) om middels de horizontale opzet daarvan resultaten te bereiken voor een beperkt aantal EU-prioriteiten, zoals ondersteuning van mkb-bedrijven, groene innovaties, lokale economieën, onderwijs en opleiding, infrastructuur, duurzame mobiliteit, hernieuwbare energie en energievoorziening, optimalisering van hulpbronnen en sociale integratie; benadrukt dat moet worden gewerkt aan de instandhouding en verdere verbetering van systemen die zichzelf hebben bewezen en waardoor meer ontwikkelde regio's beter in staat zijn om hun structurele regionale tekortkomingen weg te werken, territoriale verschillen te verkleinen, bij te dragen aan de verwezenlijking van gemeenschappelijke Europese doelstellingen en toekomstige uitdagingen aan te gaan door het gebruik van structuren die flexibel kunnen inspelen op veranderende omstandigheden, o.a. in de vorm van innovatieclusters en concurrentiële steunfinanciering op regionaal niveau; dringt aan op aanvullende maatregelen voor gebieden die zwaar geraakt zijn door structurele aanpassingen welke kunnen helpen hun sociaaleconomische en infrastructurele situatie te verbeteren; wijst er in dit verband op dat er bij het uitwerken van de strategieën voldoende flexibiliteit moet worden ingebouwd om rekening te houden met de problemen en specifieke eigenschappen van elk van die regio's; 36. pleit ervoor om de meer ontwikkelde regio's in staat te stellen hun sociale en economische kapitaal te moderniseren en specifieke vormen van achterstand en uitblijvende economische ontwikkeling aan te pakken; 37. stelt zich ondubbelzinnig op het standpunt dat doelstelling 3 (Europese territoriale samenwerking) aan alle binnengrenzen van de EU en op alle drie de samenwerkingsniveaus (grensoverschrijdend, interregionaal en transnationaal) moet worden versterkt, en roept op tot verhoging van het daarvoor bestemde aandeel van de structuurfondsen tot 7%; dringt erop aan de subsidies per territoriaal samenwerkingsprogramma toe te kennen op basis van geharmoniseerde criteria, ten einde op een strategische, geïntegreerde wijze aan de behoeften en de specifieke kenmerken van ieder geografisch gebied en iedere geografische zone te kunnen voldoen; wijst nadrukkelijk op de betekenis van de grensregio's voor de verwezenlijking van de EU 2020-doelstellingen; is van mening dat de coördinatie tussen de trans-Europese netwerken moet worden verbeterd, met name die welke betrekking hebben op vervoer en energie, alsmede op grensoverschrijdende infrastructuur, en dat de subsidies voor deze netwerken in overeenstemming met de Europese prioriteiten moeten worden verhoogd, en dringt aan op een dienovereenkomstige verhoging van de subsidies voor alle grensregio's; dringt erop aan de uitvoeringsbepalingen voor de programma's in het kader van doelstelling 3 te vereenvoudigen op basis van het beginsel van evenredigheid, en gemeenschappelijke subsidiëringsregels te ontwikkelen opdat deze programma's effectiever en beter zichtbaar kunnen worden gemaakt; onderstreept dat lokale beleidsmakers hierbij nauw moeten worden betrokken, omdat dat de enige manier is om de programma's concreet gestalte te kunnen geven; 38. beschouwt Europese groeperingen voor territoriale samenwerking (EGTS) als een uniek en bijzonder waardevol instrument voor territoriaal bestuur dat voorziet in de behoeften aan gestructureerde samenwerking en moet worden bevorderd als hulpmiddel voor het opzetten van systemen voor grensoverschrijdend bestuur en om ervoor te zorgen dat de regionale en lokale instanties bij de respectieve beleidsvormen worden betrokken; 39. verwerpt resoluut alle voorstellen tot nationalisering of sectorale opdeling van het cohesiebeleid; is van mening dat de instelling van nieuwe thematische fondsen (voor klimaat, energie en vervoer) het beproefde beginsel van gedeelde verantwoordelijkheid en geïntegreerde ontwikkelingsprogramma's zou ondermijnen en de ontwikkeling van synergievoordelen en de effectiviteit van de genomen maatregelen, en derhalve ook de regionale betrokkenheid bij de verwezenlijking van de EU 2020-doelstellingen in gevaar zou brengen; 40. staat erop dat het Europees Sociaal Fonds deel blijft uitmaken van het cohesiebeleid, omdat alleen op die manier geïntegreerde strategieën voor het oplossen van economische en sociale problemen kunnen worden ontwikkeld en uitgevoerd; 41. steunt de Commissie in haar streven naar een versterkt, efficiënt en beter zichtbaar ESF; roept de Commissie en de lidstaten er in dit verband toe op om bij de te voeren onderhandelingen overeenstemming te bereiken over de noodzakelijke omvang van de ESF-bijdrage binnen de structuurfondsen; 42. is van mening dat maatregelen om de doelmatigheid van het ESF te verbeteren allereerst moeten bestaan uit prikkels in plaats van boetes; 43. wijst erop dat de economische crisis de dringende noodzaak om maatregelen te nemen in de sectoren die onder het ESF vallen nog verder heeft versterkt, waarbij het met name gaat om maatregelen ter bevordering van werkgelegenheid, omscholing, sociale integratie en armoedebeperking; 44. wijst erop dat het ESF cruciale steun verleent voor het arbeidsmarktbeleid, o.a. in de vorm van preventieve en lokale maatregelen, alsmede beleidsmaatregelen om jongeren te helpen de arbeidsmarkt te betreden en de werkloosheid te bestrijden; wijst erop dat de lidstaten het ESF moeten gebruiken voor investeringen in nieuwe vaardigheden, onderwijs (inclusief kleuteronderwijs), permanente educatie en herscholings- en omscholingsactiviteiten, en benadrukt dat het ESF een belangrijke rol vervult bij het versterken van alle vormen van sociale integratie, ook voor de meest benadeelde en kwetsbare groepen; 45. verzoekt de Commissie meer werk te maken van de ESF-maatregelen om de integratie op de arbeidsmarkt te bevorderen; spoort de lidstaten ertoe aan al op zeer jonge leeftijd in kinderen te investeren in de vorm van onderwijs en in een later stadium schoolkeuzebegeleiding in te voeren die is gebaseerd op lokale en regionale beroepskansen en permanente educatie om werknemers te helpen zich aan te passen aan de eisen van de arbeidsmarkt, en ondertussen maatregelen te treffen om jeugdwerkloosheid tegen te gaan en om het verschijnsel van de „werkende armen” aan te pakken, en om specifieke bijstandsprogramma's voor benadeelde en kwetsbare groepen zoals Roma, migranten, gehandicapten en voortijdige schoolverlaters op te zetten teneinde effectieve en inclusieve groei en een Europa met een op kennis gebaseerde economie te bevorderen; 46. verzoekt om meer gerichte aandacht en aanvullende technische steun voor de entiteiten waar op het niveau onder de regio's diepe armoede heerst en meerderheids- en minderheidsculturen vaak in spanning samenleven; is van mening dat dergelijke entiteiten op het niveau onder de regio's eenvoudig geïsoleerde arme gebieden kunnen blijven die des te meer te kampen hebben met segregatie, zelfs in regio's die niet noodzakelijkerwijze achterblijven in de statistieke gemiddelden; wijst erop dat de inspanningen in het bijzonder gericht moeten zijn op de ontwikkeling van deze entiteiten op het niveau onder de regio's; 47. is verheugd over het feit dat in enkele lidstaten voor de financieringsperiode 2007-2013 in het kader van het ESF voor het eerst ook op nationaal niveau operationele programma's zijn opgezet die alle doelgebieden dekken; 48. onderstreept dat de onschatbare ervaring die is opgedaan met het Gemeenschapsinitiatief EQUAL nog steeds relevant is, vooral wat betreft de combinatie van lokale en regionale maatregelen en de EU-brede uitwisseling van optimale praktijken; 49. vestigt de aandacht op de synergievoordelen die zijn bewerkstelligd middels de geïntegreerde lokale en regionale ontwikkelingsstrategieën, waarbij met name een koppeling is gelegd tussen het ESF en het EFRO, en dringt aan op de instelling van een gemeenschappelijke subsidiabiliteitsregeling en op intensiever gebruik en facilitering van de mogelijkheid tot kruisfinanciering tussen deze beide fondsen, inzonderheid ter bevordering van plaatsgebonden geïntegreerde ontwikkelingsprogrammering; steunt de invoering van operationele programma's (OP's) die uit meerdere fondsen worden gefinancierd en waarbij een geïntegreerde benadering beter past; dringt voorts aan op verbetering van de synergieën tussen het EOF en het EFRO; 50. dringt met het oog op de verbetering van de synergiewerking aan op verdere integratie van sectorale beleidsvormen (vervoer, energie, onderzoek, milieu, onderwijs) in het kader van de cohesie- en het structuurbeleid, ter bevordering van de effectiviteit en de coördinatie tussen de structuurfondsen, het CIP en de kaderprogramma's voor onderzoek en ontwikkeling; stelt zich op het standpunt dat programmering via meerdere fondsen zou kunnen bijdragen tot een meer geïntegreerde aanpak en de effectiviteit van de interactie tussen deze respectieve fondsen ten goede zou komen; beschouwt de nationale en regionale ontwikkelingspartnerschappen als een geschikt instrument voor het samenbrengen van de diverse beleidsterreinen; onderstreept in dit verband dat het noodzakelijk is heldere doelstellingen te formuleren en te evalueren of deze inderdaad door de lidstaten zijn verwezenlijkt; 51. stelt voor, het onderzoeks- en ontwikkelingsbeleid op territoriaal niveau gestalte te geven; onderstreept derhalve de noodzaak het cohesiebeleid en het onderzoek- en innovatiebeleid aan de specifieke behoeften van de respectieve territoria aan te passen, aangezien een nauwere betrokkenheid van regionale en lokale autoriteiten bij het ontwerp en de uitvoering van de regionale ontwikkelingsfondsen, onderzoek- en innovatieprogramma's van cruciaal belang is, gelet op het feit dat dezelfde ontwikkelingsstrategie niet in alle regio's kan worden toegepast; 52. dringt aan op een gemeenschappelijk strategisch kader voor het EFRO, het ESF, het Cohesiefonds, de kaderprogramma's, het ELFPO en het EVF voor de programmeringsperiode na 2013; is van mening dat het model voor een geharmoniseerde regelgevingsaanpak (met betrekking tot beheer, subsidiabiliteit, auditing- en verslagleggingsvoorschriften) verder moet worden uitgewerkt door middel van een gemeenschappelijke kaderverordening; wijst er in dit verband op dat een soepele samenwerking tussen de verschillende fondsen belangrijk is om resultaten te kunnen boeken; verlangt dat de Commissie dienovereenkomstige aanpassingen doorvoert, zodat de desbetreffende fondsen elkaar waar mogelijk kunnen aanvullen; 53. verlangt dat de Raad en het Europees Parlement een nieuw gemeenschappelijk strategisch kader vaststellen overeenkomstig de gewone wetgevingsprocedure van artikel 177 van het VWEU; 54. is van mening dat het Europees Sociaal Fonds in het gemeenschappelijk strategisch kader moet worden ingepast, zonder dat echter mag worden geraakt aan zijn eigen specifieke operationele regels en bepalingen en met de garantie dat er voldoende middelen voor beschikbaar moeten zijn; dringt er bij de Commissie op aan de rol van het ESF te versterken, het ESF duidelijker te profileren en de begrotingscontrole binnen het fonds te stroomlijnen door eenvoudige en effectieve procedures voor samenwerking tussen de beheersautoriteiten en de afdelingen voor begrotingscontrole vast te stellen; 55. pleit er in deze context voor zich te beraden over herintegratie van de regionaal georiënteerde ELFPO-programma's (de bestaande centrale thema's 3 en 4); verzet zich er evenwel tegen dat dit resulteert in een verlaging van de budgetten voor het EFRO en het ELFPO; dringt aan op de vaststelling van bindende doelstellingen voor de lidstaten en regio's om de beheersstructuren voor de EU-structuurfondsen en de regionale programma's voor plattelandsontwikkeling meer op één lijn te krijgen; 56. dringt aan op herziening van de verordening inzake grensoverschrijdende samenwerking aan de buitengrenzen en van het bestaande ENPI, zodat de desbetreffende middelen in doelstelling 3 (Europese territoriale samenwerking) kunnen worden geïntegreerd; 57. is ingenomen met de doelstellingen van de door de Commissie voorgestelde partnerschapsovereenkomsten voor ontwikkeling en investeringen tussen de EU en de lidstaten, die in de plaats moeten treden van de vroeger ten behoeve van de individuele lidstaten opgemaakte strategische referentiekaders; dringt erop aan dat reeds in dit stadium investeringsprioriteiten worden vastgesteld voor de implementatie van de EU 2020-strategie en voor de verwezenlijking van de andere doelstellingen van het cohesiebeleid; is van mening dat de concrete taakverdeling tussen de betrokken niveaus zo snel mogelijk duidelijk moet worden gemaakt, en dringt aan op handhaving van de nationale en/of regionale en lokale bevoegdheden conform het subsidiariteitsbeginsel; dringt aan op duidelijke toezeggingen met betrekking tot de betrokkenheid van partners bij de ontwikkelings- en investeringscontracten; 58. is voorstander van handhaving van de operationele programma's als belangrijkste instrument voor de omzetting van de strategiedocumenten in concrete investeringsprioriteiten; dringt erop aan dat hiervoor duidelijke en meetbare doelstellingen worden vastgesteld; 59. pleit ervoor regionale en lokale overheden en verenigingen van dergelijke instanties conform de grondwettelijke en institutionele systemen van de afzonderlijke lidstaten op een gestructureerde en systematische manier verplicht te betrekken bij alle fasen van de uitvoering van het cohesiebeleid (strategische planning, de opstelling en sluiting van overeenkomsten voor ontwikkelings- en investeringspartnerschappen en operationele programma's, monitoring en evaluatie); beschouwt het als essentieel dat in de structuurfondsenverordeningen daartoe de nodige bepalingen worden opgenomen; 60. is van mening dat toekomstige strategieën voor het gebruik van het ESF doeltreffender zullen zijn als de regionale en lokale bestuursniveaus erbij worden betrokken, omdat deze in staat zijn de strategische doelstellingen te verbinden met specifieke territoriale kenmerken op basis van een structurele dialoog met alle belanghebbenden; 61. is voorstander van het systeem van thematische prioriteiten dat de Commissie heeft voorgesteld; wijst erop dat, hoe lager het ontwikkelingsniveau van een lidstaat of regio, hoe uitgebreider een dergelijke prioriteitenlijst moet zijn, waarbij rekening moet worden gehouden met specifieke regionale ontwikkelingsbehoeften en ervoor moet worden gezorgd dat deze thematische aanpak voor de programmering van structuur- en cohesiefondsen niet ten koste gaat van de geïntegreerde plaatsgebonden aanpak; 62. verzoekt de lidstaten, in het geval er voor alle lidstaten bepaalde bindende prioriteiten worden vastgesteld, daartoe ook innovatie, infrastructuur, transport en een correct middelenbeheer te rekenen, maar is van mening dat er wel enige speelruimte dient te zijn om ook rekening te houden met de omvang van de te programma's, het basisscenario voor elke regio en de te bereiken resultaten, zodat deze prioriteiten kunnen worden toegesneden op de specifieke behoeften van elke regio; benadrukt in dit verband dat innovatie breed moet worden gedefinieerd, in overeenstemming met het vlaggenschipinitiatief „Innovatie-Unie”; merkt op dat mkb-bedrijven in de EU de belangrijkste bron voor werkgelegenheid zijn en een broedplaats voor zakelijke ideeën; benadrukt dat de steun voor mkb-bedrijven moet worden voortgezet en uitgebreid in het licht van de belangrijke rol die zij kunnen spelen bij de uitvoering van de Europa 2020-strategie; onderstreept dat in het kader van de „Innovatie-Unie” een brede definitie van het begrip „innovatie” moet worden gehanteerd, terwijl mkb-bedrijven daarnaast ook in de toekomst gemakkelijker toegang tot financiering moet worden verschaft; benadrukt dat op vrijwillige basis en overeenkomstig het subsidiariteitsbeginsel meer prioriteiten moeten kunnen worden aangeboden en nagestreefd; dringt erop aan dat tot de aangeboden prioriteitsterreinen ook energie, onderwijs en opleiding, alsmede armoedebestrijding moeten worden gerekend; 63. dringt erop aan dat vertragingen bij het opstarten van programma's worden vermeden en pleit meer in het algemeen voor een sneller verloop van besluitvormings- en evaluatieprocessen; benadrukt dat dit met name voor mkb-bedrijven van bijzonder groot belang is; dringt er tevens op aan dat de technische apparatuur waarover de bevoegde administratieve autoriteiten kunnen beschikken, wordt verbeterd en dat deze autoriteiten nauwer met elkaar contact onderhouden, dat de publicatievoorschriften worden versoepeld en dat de termijnen voor aanbestedingen en het indienen van aanvragen aanzienlijk worden verkort; verzoekt de Commissie na te gaan of er proefgebieden kunnen worden gecreëerd om nieuwe regelingen op kleinere schaal te kunnen uittesten voordat deze voor de overige regio's van kracht worden, teneinde mogelijke implementatieproblemen te kunnen opsporen; Stimulansen, gestelde voorwaarden, resultaatgerichtheid, cofinanciering en financieringsopties 64. dringt erop aan dat aan steun in het kader van de ontwikkelings- en investeringspartnerschappen bepaalde specifieke verplichtingen worden verbonden waarover vooraf in overleg tussen de Commissie en de lidstaten afspraken moeten worden gemaakt; is van mening dat de lidstaten middels deze vooraf bepaalde voorwaarden moeten worden verplicht hervormingen door te voeren om ervoor te zorgen dat de steun efficiënt wordt gebruikt in gebieden die rechtstreeks vallen onder het cohesiebeleid, dat de lidstaten er waar nodig toe moeten worden opgeroepen hiertoe over te gaan, en dat de te verlenen steun van de vervulling van deze voorwaarden afhankelijk moet worden gesteld; dringt erop aan dat de actoren die betrokken zijn bij het ​​beheer van operationele programma's in staat moeten worden gesteld op de in acht te nemen voorwaarden invloed uit te oefenen; acht het terecht dat deze voorwaarden met name ook de correcte tenuitvoerlegging behelzen van al bestaande EU-wetgeving (bv. met betrekking tot prijsregulering, openbare aanbestedingen, vervoer, milieu en gezondheidszorg), om zo onregelmatigheden te voorkomen en effectiviteit te garanderen; staat echter afwijzend tegenover het opleggen van voorwaarden die van lidstaten fundamentele sociale en economische hervormingen verlangen; alle voorwaarden moeten volledig in overeenstemming zijn met de beginselen van subsidiariteit en partnerschap; 65. is van mening dat nieuwe voorwaarden niet mogen leiden tot bijkomende administratieve lasten voor de betrokken actoren; pleit voor de ontwikkeling van consistente, genormaliseerde systemen voor de formulering van voorwaarden voor zowel het EFRO als het ESF, die tevens objectief moeten kunnen worden beoordeeld; 66. is van mening dat de Commissie verantwoordelijk moet zijn voor het formuleren van de te stellen voorwaarden en voor het toezicht op de tenuitvoerlegging daarvan, en stelt daarom voor om voor de lidstaten en de regio's de bijbehorende actieplannen uit te werken; 67. is ingenomen met het voorstel van de Commissie om het cohesiebeleid meer op een resultaatgerichte leest te schoeien door hantering van vooraf vast te stellen adequate doelstellingen en indicatoren; benadrukt dat het daarbij slechts om een klein aantal duidelijk omschreven en meetbare indicatoren mag gaan die rechtstreeks verband houden met de verleende subsidie en die in overleg met de regio's/lidstaten moeten worden vastgesteld; is echter van mening dat bij alle voorgestelde instrumenten en criteria voor het meten van resultaten in de eerste plaats de kwaliteit van de programma's voor ogen moet worden gehouden; 68. is van mening dat de indicatoren voor verlening van regionale steun uit de structuurfondsen en het Cohesiefonds gebaseerd moeten zijn op de meest recente Eurostatgegevens, zodat volledig rekening wordt gehouden met de economische en sociale gevolgen van de crisis voor de betrokken regio's; 69. dringt erop aan dat de doeltreffendheid en transparantie van het ESF worden vergroot met behulp van meer resultaatgerichte maatregelen en dringt aan op voorafgaande vaststelling van duidelijke en meetbare doelstellingen en resultaatindicatoren, die rechtstreeks gekoppeld moeten zijn aan het doel van de verleende steun en die vooral de resultaten moeten meten welke zijn behaald in de strijd tegen armoede en sociale uitsluiting en bij de beschikbaarstelling van hoogwaardige werkgelegenheid; is van mening dat de belanghebbenden op alle bestuursniveaus betrokken moeten worden bij de vaststelling van deze doelstellingen en indicatoren en dat ze ruim vóór het verstrekken van de steun duidelijk gedefinieerd moeten worden, zodat zowel de lidstaten als de Commissie de behaalde resultaten kunnen evalueren en er lering uit kunnen trekken voor de volgende programmeringsperiode; steunt het voorstel van de Commissie om de toewijzing van ESF-middelen afhankelijk te maken van vooraf vast te stellen voorwaarden, onder meer voor de omzetting van EU-wetgeving en EU-doelstellingen die van wezenlijk belang zijn voor het welslagen van de ESF-maatregelen, alsook van structurele hervormingen en toereikende capaciteiten binnen de betrokken administraties; benadrukt dat resultaatgerichtheid niet mag betekenen dat kleine steunprojecten benadeeld worden of te maken krijgen met nieuwe belemmeringen in termen van toegankelijkheid of risico's; 70. beschouwt publieke en particuliere cofinanciering als een van de basisbeginselen van het cohesiebeleid; dringt erop aan dat wordt nagegaan wat het maximale steunpercentage van de EU zou moeten zijn, waarbij meer recht moet worden gedaan aan regionale ontwikkelingsniveaus, Europese toegevoegde waarde en de diverse categorieën ondersteunde acties, in die zin dat dit plafond dienovereenkomstig naar boven of naar beneden moet worden bijgesteld; 71. roept de lidstaten en regio's ertoe op bij de planning van cofinancieringssteun vooruit te kijken en het effect daarvan te vergroten door middel van financiële instrumentering; 72. dringt erop aan dat bij directe bedrijfssubsidiëring wordt onderkend dat cohesiebeleidssteun vaak niet zozeer van invloed is op het besluit van – met name grotere – bedrijven om op een bepaalde locatie een bedrijf te vestigen, maar veeleer terechtkomt bij bedrijven die daartoe toch al hadden besloten (het zogenaamde „buitenkanseffect”), en dringt er derhalve op aan dat bij subsidieverlening aan grote particuliere bedrijven sterker de nadruk komt te liggen op investeringen in onderzoek en ontwikkeling, of om de beoogde steun vaker dan nu het geval is indirect te verlenen door middel van infrastructuurfinanciering; dringt er voorts op aan dat in de algemene structuurfondsenverordening duidelijke regels worden opgenomen om te vermijden dat er EU-steun wordt verleend voor de verplaatsing van bedrijven binnen de Unie, om de drempel voor heroverweging van relocatie-investeringen substantieel te verlagen, grote ondernemingen niet in aanmerking te laten komen voor directe subsidies en een tienjarige limiet te hanteren voor de duur van de bedrijfsactiviteiten; 73. onderkent het hefboomeffect van nieuwe financieringsinstrumenten en hun potentieel om investeringen te mobiliseren, is principieel voorstander van meer kredietfinanciering en dringt aan op intensiever gebruik van roulerende financieringsinstrumenten in steungebieden die zich daarvoor goed blijken te lenen; dringt erop aan dat de desbetreffende procedures in die zin worden vereenvoudigd en pleit voor meer rechtszekerheid tijdens de gehele financieringsperiode, alsook voor de instelling van een EU-register waaruit blijkt voor welke projecten er leningen worden verstrekt en welke er worden gesubsidieerd; dringt erop aan dat de instrumenten kunnen worden aangepast, zodat kan worden gegarandeerd dat zij voor alle regio's en steden inzetbaar en uitvoerbaar zijn; is van mening dat uiterlijk na één financieringsperiode de verantwoordelijkheid voor de inzet van de middelen moet worden overgedragen naar het nationale of projectniveau; merkt op dat tijdens de huidige periode niet alle lidstaten hebben gekozen voor een gedecentraliseerde benadering bij de gebruikmaking van financieringsinstrumenten zoals JESSICA; benadrukt dat steden hiervan direct gebruik moeten kunnen maken; 74. benadrukt dat subsidiëring altijd als voorkeursoptie beschikbaar moet blijven en dat het aan de actoren ter plaatse is om in voorkomende gevallen een op de regionale behoeften afgestemde financieringsmix te kiezen; 75. is van mening dat de EIB bij de financiering van TEN-infrastructuren een grotere rol moet spelen; dringt erop aan meer plaats in te ruimen voor publiek/private partnerschappen die met eigen middelen kunnen worden gefinancierd; is van mening dat het Europees Parlement in dit verband in beginsel een belangrijke verantwoordelijkheid dient te dragen in termen van transparantie en met betrekking tot de besluitvormings- en controletaken; 76. is ingenomen met de effectieve samenwerking tussen de EIB en de Commissie bij de tenuitvoerlegging van drie gezamenlijke initiatieven, namelijk JESSICA, JEREMIE en JASMINE, die ten doel hebben de doelmatigheid en effectiviteit van het cohesiebeleid te vergroten en de werking van de structuurfondsen te verbeteren; dringt er bij de Commissie op aan, in samenwerking met de EIB actief door te gaan met de uitvoering van gezamenlijke initiatieven, vooral op het gebied van het cohesiebeleid, en de verstrekking van financiële steun voor mkb-bedrijven te waarborgen; 77. beschouwt globale subsidieverlening op subregionaal niveau als een passend instrument voor de ontwikkeling van onafhankelijke innovatiestrategieën conform de Europese regionale beleidsdoelstellingen; 78. is echter tegenstander van het hanteren van quota of verplichtingen voor globale subsidies, aangezien deze het vastleggen van primaire, op de behoeften van de regio's afgestemde prioriteiten zouden kunnen doorkruisen; Budgettering, financiële procedures, vermindering van administratieve lasten, begrotingsdiscipline en financiële controle 79. is van mening dat het instellen van programmeringsperiodes van zeven jaar voor het cohesiebeleid effectief is gebleken en minimaal tot het einde van de volgende programmeringsperiode (2020) moet worden gehandhaafd; dringt evenwel aan ook op een snellere strategische herevaluatie van de basisvoorwaarden, zodat de EU nog sneller en flexibeler kan inspelen op exceptionele ontwikkelingen (zoals de financiële crisis, de energiecrisis of natuurrampen); 80. onderstreept niettemin dat de EU-begroting zoals die momenteel is gestructureerd en de allocatiemechanismen waarin zij voorziet – en die zijn gebaseerd op de respectieve fondsenverordeningen – voor de uitvoering van het cohesie- en het structuurbeleid hun waarde hebben bewezen, en dat deze daarom alleen mogen worden gewijzigd voor zover de procedures niet effectief zijn gebleken of de bewuste voorzieningen in strijd waren met het Financieel Reglement; steunt in dit verband de voorstellen van de Commissie tot harmonisatie van de regels met betrekking tot alle voor regionale ontwikkeling beschikbare fondsen; dringt erop aan bij elke wijziging in bestaande en beproefde structuren – hoe klein deze ook zij – zeer omzichtig te werk moet worden gegaan om verstoringen en twijfels bij nationale of regionale administratieve organen en vergroting van de bureaucratische rompslomp voor de betrokken subsidieontvangers te voorkomen, vooral wanneer het gaat om kleine bedrijven of begunstigden met een beperkte capaciteit; 81. beschouwt integratie van de EU 2020-doelstellingen in het bestaande stelsel van doelstellingen en fondsen als een haalbare kaart; verzet zich tegen elke vorm van opdeling van de EU-begroting in abstracte rubrieken zoals „slimme”, „inclusieve” of „duurzame” groei, alsook tegen elke vorm van opsplitsing van het cohesiebeleid over meerdere begrotingsrubrieken; is van mening dat voor dit beleid een eigen rubriek binnen de EU-begroting moet worden gecreëerd; 82. is van mening dat het cohesiebeleid in de periode na 2013 een nog grotere bijdrage kan leveren aan de verdere en duurzame ontwikkeling van de EU-regio's en kan uitgroeien tot de beleidsvorm die van doorslaggevend belang is voor de sectoroverschrijdende uitvoering van de Europa 2020-strategie, en dringt er daarom op aan dat hiervoor minimaal een even groot budget wordt uitgetrokken; 83. wijst erop dat de Europese Rekenkamer al sinds jaren bericht dat bij de betalingen voor het cohesiebeleid een foutenpercentage van ruim 5% wordt genoteerd, maar merkt op dat uit het jaarverslag van de Europese Rekenkamer blijkt dat dit percentage voor de laatste kwijtingsprocedure nog hoger uitkwam (namelijk op 11%), en dat de gehanteerde toezicht- en controlesystemen maar ten dele effectief zijn; dringt voorts aan op verduidelijking van de methode voor de berekening van het foutenpercentage, aangezien de verschillende cijfers die door de Rekenkamer en de Commissie worden geciteerd aanleiding geven tot verwarring en tot scepsis ten aanzien van de officiële cijfers; 84. pleit voor toepassing van strengere regels voor het toezicht op onregelmatigheden bij het gebruik van de structuurfondsen ten aanzien van lidstaten die veel onregelmatigheden te zien geven bij het gebruik van gelden uit de structuurfondsen, en dringt aan op een procedure voor de stelselmatige onderbreking en opschorting van betalingen van zodra er bewijs voorhanden lijkt te zijn dat wijst op significante functionele tekortkomingen bij de bevoegde instanties; dringt er echter tegelijkertijd op aan dat overbodige controles worden afgeschaft in lidstaten die over een bevredigend systeem voor middelenbeheer beschikken; is van mening dat de beginselen die besloten liggen in het „vertrouwenscontract'en het ”single audit„-model waar mogelijk moeten worden toegepast; 85. verlangt dat de respectieve lidstaten/overheden instanties of entiteiten aanwijzen die exclusief verantwoordelijk zijn voor het rechtmatige beheer van gelden uit de structuurfondsen; 86. is van mening dat de jaarlijkse geverifieerde beheersverklaringen van de hoofden van de administratieve diensten die de middelen beheren (betaalorganen/ beheersautoriteiten) een geschikt instrument zijn om de rapportage- en controleketen te verbeteren, en benadrukt dat volstrekt zeker moet zijn dat deze verklaringen inhoudelijk juist zijn; dringt derhalve aan op de instelling van een stelsel van sancties voor onjuiste verklaringen; is nog steeds voorstander van het systeem van nationale betrouwbaarheidsverklaringen; 87. verlangt dat de Commissie van bij het begin van de volgende programmeringsperiode meer verantwoordelijkheid krijgt voor het verbeteren van de nationale administratieve procedures; is in dit verband van mening dat er dringend behoefte is aan vereenvoudiging en verduidelijking van het beheer van steunprogramma's, vooral wat betreft financiële implementatie en controle; is van mening dat het derhalve de Commissie is die verantwoordelijk dient te zijn voor de implementatie van procedures voor de accreditering van nationale en federale overheden en auditorganen; is van mening dat de toekenning van het recht op vereenvoudigde en minder frequente verslaggeving zou moeten zijn gekoppeld aan de succesvolle accreditering van die organen en aan vermindering van het foutenpercentage; 88. verlangt voorts dat de toezichthoudende rol van de Commissie wordt verscherpt door invoering van automatische stopzetting en opschorting van betalingen van zodra er duidelijke aanwijzingen zijn voor significante tekortkomingen in het optreden van de geaccrediteerde instanties; dringt voorts bij de Commissie aan op beter onderbouwde plannen voor intensievere terugvordering van ten onrechte verstrekte betalingen; 89. dringt aan op vereenvoudiging van het inspectiesysteem en stroomlijning van het aantal inspectieniveaus, alsmede op verduidelijking van de respectieve verantwoordelijkheden van de Commissie en de lidstaten; dringt aan op gebruikmaking van een eenlagige inspectieprocedure waarbij de lidstaten projecten controleren en de Commissie de inspectiesystemen van de lidstaten verifieert; 90. is van mening dat er ter verbetering van de prestaties van de operationele programma's voor het selecteren van projecten binnen de regio's vaker gebruik zou moeten worden gemaakt van concurrerende procedures; 91. dringt ter beperking van de administratieve rompslomp aan op ruimere toepassing van gestandaardiseerde procedures met hogere standaardkosteneenheden en declaratie van overheadkosten op forfaitaire grondslag voor zover het systeem zich daartoe leent; dringt erop aan dat meer recht wordt gedaan aan het evenredigheidsbeginsel, d.w.z. dat voor de uitvoering van kleinere programma's beduidend minder verslagleggings- en auditverplichtingen dienen te worden opgelegd; 92. verzoekt de Commissie elk jaar een „foutenmelder” te publiceren met informatie over gebrekkig en/of te laat nagekomen rapportage- en meldingsverplichtingen en over onregelmatigheden of gevallen van misbruik of fraude bij het gebruik van geld uit de cohesiefondsen; dringt erop aan dat deze informatie wordt gespecificeerd per lidstaat en per fonds; 93. stelt met bezorgdheid vast dat de administratieve rompslomp voor kleine bedrijven en organisaties een belemmering vormt om toegang te krijgen tot structuurfondsensubsidies; dringt erop aan dat de desbetreffende regels en technische documentatie zo duidelijk mogelijk worden gemaakt; 94. dringt erop aan dat voor de nieuwe programmeringsperiode jaarlijkse rekeningcontroleprocedures worden gehanteerd die ook inzetbaar zijn voor meerjarige programma's; 95. is van mening dat er voor het gehele implementatie- en controlesysteem behoefte is aan efficiëntere e-overheidstoepassingen (in de vorm van gestandaardiseerde formulieren); dringt aan op door de Commissie gecoördineerde systemen voor de uitwisseling van ervaringen tussen de lidstaten en op de gecoördineerde implementatie daarvan middels samenwerkingsverbanden van bestuurs- en auditinginstanties; 96. steunt het voorstel van de Commissie om door nationale instanties gedane uitgaven pas te vergoeden nadat de betreffende EU-subsidie aan de begunstigden is uitgekeerd; is van mening dat de betalingsprocedures hierdoor zullen worden bespoedigd en dat dit een beslissende stimulans zal zijn voor het doorvoeren van stringente nationale auditcontroles; wijst er echter op dat lidstaten of regio's hierdoor te maken zouden kunnen krijgen met liquiditeitsproblemen en dat er adequate voorzieningen moeten worden getroffen om dit te ondervangen; 97. beschouwt de oproep van de Commissie om steunbetalingen nauwer af te stemmen op de behaalde resultaten als een onlogisch uitgangspunt omdat er hoe dan ook alleen resultaten kunnen worden geboekt met projecten die al gefinancierd zijn; ziet het als een punt van bezorgdheid dat het toezicht op projecten wellicht een zeer bureaucratische aangelegenheid is, maar acht het niettemin doenlijk om aan de te verlenen steun als voorwaarde te verbinden dat de bewuste projecten in overeenstemming dienen te zijn met bijvoorbeeld de Europa 2020-strategie; 98. is weliswaar van mening dat terugbetaling pas kan plaatsvinden nadat de EU-subsidie voor een project is uitbetaald, maar dat de begunstigden door banken of andere financiële instellingen geen extra lasten mogen worden opgelegd in de vorm van rentepercentages die geen correcte afspiegeling vormen van het lage risico dat aan dergelijke leningen is verbonden; 99. dringt aan op diversificatie van de toegepaste sanctiemechanismen – onder andere in de vorm van een bonussysteem voor lidstaten die de regels correct implementeren – door met name administratieve tegemoetkomingen te hanteren; 100. herinnert eraan dat het ESF in zoverre van de andere structuurfondsen verschilt dat het nauw gekoppeld is aan de doelgroepen die het ondersteunt en dat het in een vorm moet worden gegoten die ruimte laat voor tal van kleinschalige plaatsgebonden projecten; dringt erop aan dat de lidstaten de financiële steun voor projecten onmiddellijk doorsluizen zodat problemen voor kleinere begunstigden kunnen worden vermeden; dringt er bij de Commissie en de lidstaten op aan flexibiliteit bij de financiële implementatie van programma's te betrachten, bij de vaststelling van controle- en auditverplichtingen in termen van tijd, geleverde inspanningen en financiële bijdragen recht te doen aan het evenredigheidsbeginsel, de procedures te vereenvoudigen en buitensporige administratieve rompslomp terug te dringen en eventuele obstakels voor projecten en potentiële begunstigden te verkleinen, zodat het ESF beter kan bijdragen aan de verwezenlijking van de doelstellingen van de EU op het gebied van groei en nieuwe werkgelegenheid; dringt er bij de Commissie op aan beheersinstanties en begunstigden meer financieringsopties te bieden en daarnaast de mogelijkheid te verschaffen om naast traditionele boekhoudsystemen ook gestandaardiseerde kostenopties voor te stellen; 101. steunt het voorstel van de Commissie om ter wille van de flexibiliteit – eventueel in het kader van de allocaties per lidstaat – in bepaalde situaties stelselmatig de N+2 en N+3 regels toe te passen, behalve in het eerste subsidiejaar en met uitzondering van grensoverschrijdende programma's, en om alle andere afwijkingen van de regel inzake ambtshalve annulering alleen toe te staan bij wijze van aanpassing aan de administratieve lasten die voortvloeien uit nieuwe bepalingen inzake strategische programmering, resultaatgerichte beleidsoriëntatie en vooraf vast te stellen voorwaarden; pleit met name ook voor toepassing van de N+3 regel bij grensoverschrijdende programma's om recht te doen aan de tragere administratieve procedures die het gevolg zijn van taalkundige of culturele problemen; is van mening dat dit een evenwichtige verhouding tussen kwalitatief hoogwaardige investeringen en een probleemloze en snelle tenuitvoerlegging van de programma's garandeert; Nabuurschaps- en uitbreidingsbeleid 102. wijst met nadruk op de betekenis voor het cohesiebeleid van het Europees nabuurschaps- en partnerschapsinstrument (ENPI) met betrekking tot de grensoverschrijdende samenwerking met landen buiten de EU; neemt nota van de huidige problemen met de uitvoering van het programma; is ervan overtuigd dat het uiteindelijk nodig zal blijken te zijn de grensoverschrijdende samenwerkingsprogramma's in het kader van het ENPI te herintegreren in het cohesiebeleid; verwacht juist van de infrastructuurverbanden (op het gebied van transport, energie en milieu) met de buurlanden bijzonder positieve effecten voor de Europese grensregio's; dringt erop aan de middelen uit het ENPI meer in te zetten ter dekking van strategische behoeften op het gebied van energievoorziening en transportinfrastructuur; benadrukt de rol die macroregio's in dit verband kunnen spelen; verzoekt de Commissie zich te beraden over de mogelijkheid om efficiëntere synergieën tot stand te brengen tussen EFRO-initiatieven, het instrument voor pretoetredingssteun, het Europees nabuurschaps- en partnerschapsinstrument (ENPI) en het Europees Ontwikkelingsfonds (EOF); verzoekt de Commissie voorts te evalueren of de reeds in de regionale beleidssfeer gebruikte structuren ook kunnen worden ingezet bij het beheer van het ENPI; 103. onderstreept daarnaast ook het belang van het EU-uitbreidingsproces voor het cohesiegebeuren, in het kader waarvan het instrument voor pretoetredingssteun (IPA) de kandidaat-lidstaten behulpzaam is bij de inhoudelijke en organisatorische voorbereiding op de implementatie van het cohesiebeleid; vestigt de aandacht op de uitvoeringsproblemen in de lidstaten; herinnert aan de oorspronkelijke doelstellingen van het IPA, dat met name gericht was op de versterking van de financiële capaciteit en de institutionele opbouw en ondersteuning van de voorbereidingen van de kandidaat-lidstaten ter uitvoering van het cohesiebeleid van de Gemeenschap, om deze voor te bereiden op de volledige tenuitvoerlegging van het communautair acquis op het moment van toetreding; dringt er bij de Commissie op aan de bestaande problemen bij het functioneren van het IPA nader te identificeren; 104. dringt er eens te meer op aan de Commissie regionale ontwikkeling te betrekken bij en medeverantwoordelijk te maken voor het bepalen van de vorm die deze instrumenten in de toekomst zullen aannemen; o o o 105. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie en de leiders van de EU-regio's en deelstaten. Het Europees Parlement , – gezien de toezeggingen inzake de omvang van hulp, de hulp aan Afrika bezuiden de Sahara en de kwaliteit van de hulp die de G8 op de top van 2005 in Gleneagles en alle daaropvolgende G8- en G20-bijeenkomsten heeft gedaan, – gezien de Millenniumverklaring van de Verenigde Naties van 8 september 2000, – gezien de Europese consensus inzake ontwikkeling (1) en de gedragscode de Europese Unie inzake complementariteit en taakverdeling in het ontwikkelingsbeleid (2) , – gezien de Verklaring van Parijs over de doeltreffendheid van ontwikkelingshulp en de Actieagenda van Accra, – gezien artikel 208 van het Verdrag betreffende de werking van de EU, waarin wordt bepaald dat „de Unie bij de uitvoering van beleid dat gevolgen kan hebben voor de ontwikkelingslanden rekening [houdt] met de doelstellingen van de ontwikkelingssamenwerking”, – gezien artikel 25, lid 1, sub b), van Verordening (EG) nr. 1905/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 18 december 2006 tot invoering van een financieringsinstrument voor ontwikkelingssamenwerking (3) (het 'Development Cooperation Instrument ' (DCI)), – gezien artikel 61, lid 2, van de Overeenkomst van Cotonou, – gezien zijn resolutie van 6 april 2006 over de doeltreffendheid van hulp en de corruptie in ontwikkelingslanden (4) , – gezien zijn resolutie van 5 mei 2010 met de opmerkingen die een integrerend deel uitmaken van het besluit over het verlenen van kwijting voor de uitvoering van de begroting van het zevende, achtste en negende Europees Ontwikkelingsfonds voor het begrotingsjaar 2008 (5) , – gezien zijn standpunt van 3 februari 2011 over het standpunt van de Raad in eerste lezing met het oog op de aanneming van een verordening van het Europees Parlement en de Raad tot wijziging van Verordening (EG) nr. 1905/2006 tot invoering van een financieringsinstrument voor ontwikkelingssamenwerking (6) , – gezien het speciaal verslag nr. 11/2010 van de Europese Rekenkamer „Het beheer door de Commissie van de algemene begrotingssteun in landen van de ACS, Latijns-Amerika en Azië”, – gezien het Groenboek van de Commissie aan de Raad, het Europees Parlement, het Europees Economisch en Sociaal Comité en het Comité van de regio's over „De toekomst van EU-begrotingssteun aan derde landen” ( COM(2010)0586 ), – gezien gezien de nota van de Commissie: „Guidelines on the Programming, Design & Management of General Budget Support” (Richtsnoeren voor het programmeren, opzetten en beheren van algemene begrotingssteun), van 2007, – gezien het verslag van de Commissie van 2008 „Aide budgétaire: La manière efficace de financer le développement?”(Begrotingssteun: een doeltreffende financiering van ontwikkelingshulp?), – gezien het verslag van de Commissie economische ontwikkeling, financiën en handel van de Paritaire Parlementaire Vergadering ACS-EU over begrotingssteun als middel om officiële ontwikkelingshulp (ODA) in de ACS-landen te verlenen, – gezien artikel 48 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie ontwikkelingssamenwerking en de adviezen van de Commissie buitenlandse zaken, Begrotingscommissie en de Commissie begrotingscontrole ( A7-0206/2011 ), A. overwegende dat de terugdringing en uiteindelijk de uitroeiing van de armoede de belangrijkste doelstelling vormt van het ontwikkelingsbeleid van de Europese Unie, in overeenstemming met het Verdrag van Lissabon, B. overwegende dat de begrotingssteun een van de belangrijkste manieren is geworden om hulp te verlenen, C. overwegende dat veel donors algemene en sectorale begrotingssteun beschouwen als een middel om de eigen verantwoordelijkheid van het partnerland voor het ontwikkelingsbeleid en duurzame hervormingsprocessen te stimuleren, de nationale instellingen en systemen voor verantwoordingsplicht te versterken, de groei te bevorderen, de armoede terug te brengen en de ontwikkelingsdoelstellingen te bereiken, D. overwegende dat de ontwikkeling van de operationele capaciteit noodzakelijk is om alleen al de voorwaarden te creëren voor een programmagewijze aanpak, met inbegrip van begrotingssteun of verdergaande modellen, E. overwegende dat begrotingssteun een mogelijke oplossing biedt voor bepaalde zwakke punten van de traditionele projectaanpak (hoge transactiekosten, versnipperde parallelle activiteiten) en als zodanig voor de versterking van de in het Verdrag van Lissabon benadrukte coherentie en doeltreffendheid van EU-maatregelen, F. overwegende dat de begrotingssteun moet bijdragen aan verbetering van de kwaliteit en doeltreffendheid van de ontwikkelingshulp, met speciale nadruk op eigen verantwoordelijkheid en harmonisatie, gezien het feit dat de politieke dialoog tussen donors en begunstigden het mogelijk maakt de financiële bijdragen af te stemmen op de prioriteiten die de landen in hun nationale strategieën ter bestrijding van armoede hebben vastgelegd, G. overwegende dat de „dynamische aanpak” met betrekking tot de algemene voorwaarden van begrotingssteun, ondanks de risico's die de Europese Rekenkamer in haar verslagen over begrotingssteun noemt, een zeer belangrijk instrument voor de politieke dialoog blijft; overwegende echter dat begrotingssteun in geen geval als een blanco cheque moet worden beschouwd, H. overwegende dat het geheel van verbintenissen die de begunstigde landen zijn aangegaan ten aanzien van hun partners in sommige gevallen moeilijk gerealiseerd kunnen worden aangezien de voorwaarden van de geldschieters soms tegenstrijdig blijken, I. overwegende dat tot dusver de Europese Unie in het kader van de partnerschapsovereenkomsten meer gewag heeft gemaakt van schending van de mensenrechten (zogenaamde rechten van eerste generatie) dan van schending van de sociaaleconomische en culturele rechten (zogenaamde rechten van de tweede generatie), J. overwegende dat alle geldschieters onderling moeten overleggen om te voorkomen dat de voorwaarden incoherenties bevatten, K. overwegende dat het overeenkomstig artikel 2, lid 3 van het Verdrag van Lissabon een doel van de Europese Unie is om een duurzame sociale markteconomie te bevorderen en dat dit ook van toepassing moet zijn wanneer het gaat om ontwikkelingsbeleid en de politieke betrekkingen met buurlanden, L. overwegende dat de ontwikkeling van de verantwoordelijkheid voor het begrotingsbeheer van een partnerregering jegens haar burgers een essentiële factor is in de capaciteitsontwikkeling, dankzij de controle door het eigen parlement en de informatie van het maatschappelijk middenveld over de openbare financiën, 1. juicht het initiatief toe van de Commissie in de vorm van haar groenboek over begrotingssteun, waarmee in de eerste plaats beoogd wordt de endogene ontwikkeling van de partnerlanden te stimuleren en eist dat de subsidiabiliteitscriteria voor begrotingssteun nauwkeuriger worden omschreven, zodat het risico van eventuele ontsporingen en oneigenlijk gebruik van dit type steun wordt vermeden, waarbij elementen zoals de corruptie-index van landen in aanmerking worden genomen; 2. is ingenomen met de overlegprocedure op Europees niveau; hoopt dat de methode voor de toekenning van begrotingssteun objectief wordt geanalyseerd en verbeterd ten einde de doeltreffendheid te vergroten; 3. herinnert eraan dat de terugdringing en uitbanning van armoede overeenkomstig het Verdrag van Lissabon de voornaamste doelstellingen van het EU-ontwikkelingsbeleid zijn; benadrukt dat armoede verschillende aspecten heeft, waaronder menselijke, economische, sociaalculturele, politieke, gender- en milieuaspecten, die allemaal deel moeten uitmaken van het EU-ontwikkelingsbeleid; 4. is van mening dat de EU-steun een echte kwalitatieve verandering in de partnerlanden moet bewerkstelligen; erkent dat begrotingssteun een efficiënt instrument is om deze doelstelling te verwezenlijken, mits deze steun aan voorwaarden is gebonden en met een effectieve politieke en beleidsdialoog gepaard gaat; 5. benadrukt de essentiële en verplichte rol van beleidscoherentie voor het voeren van een trefzeker ontwikkelingsbeleid; dringt er voorts op aan dat het buitenlands en veiligheidsbeleid van de EU gericht moet zijn op de bevordering van de democratie en de mensenrechten, vrede en veiligheid – sleutelvoorwaarden voor duurzame ontwikkeling; dringt aan op meer systematische inspanningen om de invoering van maatregelen voor de aanpassing aan de klimaatverandering en de rampenrisicovermindering tot norm te verheffen; 6. is van mening dat belastinginkomsten een onafhankelijke bron van financiering garanderen voor duurzame ontwikkeling en een belangrijke band tussen regeringen en burgers van ontwikkelingslanden scheppen; dringt aan op de ontwikkeling van een levensvatbare fiscale administratie en een omvattende belastinginfrastructuur als een van de hoogste prioriteiten van begrotingssteun; beveelt aan dat begrotingssteunbeleid ook maatregelen inhoudt tegen belastingparadijzen, belastingontduiking en illegale kapitaalvlucht; 7. wijst op de noodzaak om zo nodig gebruik te maken van het instrument van de sectorale begrotingssteun, om bepaalde basale sociale sectoren gerichter te steunen, zoals gezondheid, onderwijs, steun voor de meest kwetsbare personen, met name mensen met een handicap; 8. wijst erop dat begrotingssteun niet mag worden gebruikt om bepaalde economische en strategische belangen van de EU te versterken, maar om ontwikkelingsdoelen van en voor ontwikkelingslanden te bereiken, met name met het oog op het uitbannen van armoede en honger; 9. wijst op de innoverende rol van de Europese Unie op het gebied van begrotingssteun, en op de toegevoegde waarde die de Europese Commissie inbrengt dankzij haar kennis op dit vlak; 10. merkt op dat begrotingssteun niet alleen de verantwoordingsplicht van regeringen kan verbeteren, maar ook donorcoördinatie via de hiermee verbonden dialoog over begrotingskwesties; wijst erop dat dit mogelijk een manier is om vooruitgang te bereiken wat betreft betere coördinatie van nieuwe donors; 11. onderstreept aldus de taak van de Europese Unie om de andere institutionele actoren te laten profiteren van haar ervaring, met name tijdens het Forum op hoog niveau over de doeltreffendheid van ontwikkelingshulp in Busan; 12. onderstreept dat de dynamische benadering van de Commissie en van de meeste verstrekkers van begrotingssteun een aantal risico's inhoudt waarmee gedegen rekening moet worden gehouden; verzoekt de Commissie op nationaal niveau evaluaties te laten uitvoeren van de mogelijke risico's en voordelen van de begrotingssteun in de partnerlanden; 13. verzoekt de EU de begrotingssteun zodanig te beheren dat ernaar wordt gestreefd de complementariteit van deze begrotingssteun, met andere vormen van hulp, ten volle te benutten; 14. wijst op de noodzaak om zowel de controlemechanismes van de Commissie als de parlementaire controle en de informatie van het maatschappelijk middenveld in de landen die begrotingsteun genieten, aan te scherpen; benadrukt eveneens dat de invoering van een optimale controle van de openbare financiën van de begunstigde landen een absolute voorwaarde is alvorens gelden worden uitbetaald; 15. herinnert eraan dat duidelijk omschreven, breed gesteunde en nauwlettend gevolgde indicatoren essentieel zijn om de concrete effecten van begrotingssteun in derde landen aan te tonen, en dat de desbetreffende begrotingsautoriteiten regelmatig op de hoogte moeten worden gesteld van de indicatoren en richtsnoeren die het besluitvormingsproces inzake begrotingssteun vorm geven; benadrukt dat deze indicatoren beter op de specifieke behoeften van de partnerlanden moeten worden toegesneden teneinde de standaardaanpak van de Commissie, die mogelijk contraproductief is, te vermijden; 16. dringt erop aan dat begrotingssteun wordt gekoppeld aan de voorwaarde van democratische parlementaire controle op de begroting in de ontvangende landen; dringt aan op brede participatie van parlementen en raadpleging van maatschappelijke organisaties in partnerlanden, om te verzekeren dat beslissingen over de besteding van middelen voor begrotingssteun democratisch worden genomen; 17. verzoekt de Commissie zich er vóór de toekenning van begrotingssteun van te vergewissen dat de doelstellingen van de interventie samenvallen met die van de nationale programma's van het ontvangende land en dat de beginselen van coördinatie, complementariteit en coherentie met betrekking tot andere donoren worden nageleefd, en dat ze aansluit bij de door het ontvangende land toegewezen middelen; 18. verzoekt de Commissie om haar programmerings- en planningsprocedure efficiënter te maken door middel van een betere voorbereiding en documentatie van de besluiten voor het lanceren van begrotingssteunoperaties, om te waarborgen dat deze adequaat zijn; verzoekt de Commissie, gezien de beperkte middelen voor de delegaties, waardoor hun activiteiten dikwijls beperkt zijn, om te zorgen voor voldoende gekwalificeerd personeel voor de tenuitvoerlegging, aangezien voor begrotingssteun andere analytische vaardigheden vereist zijn op het gebied van project- en programmafinanciering; 19. onderstreept de leidende rol die de nationale parlementen van de ontvangende landen, maatschappelijke organisaties en lokale bestuursinstanties moeten vervullen, aangezien zij het beste in staat zijn om de prioritaire sectoren af te bakenen, de landenstrategiedocumenten voor te bereiden en de toewijzingen uit de begroting te controleren; eist dat nationale parlementen landenstrategienota's en meerjarige begrotingen aannemen in overleg met burgerorganisaties, voorafgaande aan beleidsoverleg met donors over begrotingssteun, teneinde de parlementaire controle te versterken; 20. benadrukt dat EU-ontwikkelingshulp doeltreffend moet zijn; roept op tot de ontwikkeling op EU-niveau van onafhankelijke evaluatiesystemen en van een klachtenmechanisme dat toegankelijk is voor eenieder die met EU-steun te maken heeft, alsook tot de ondersteuning van mechanismen voor het afleggen van verantwoording in de landen zelf; 21. verzoekt de Commissie om een globale en gekwantificeerde balans voor te leggen van de algemene en sectorale begrotingssteun die is verleend voor plaatselijk bestuur, en te bestuderen of het opportuun is om een deel van de begrotingssteun decentraal te verlenen, om de actoren van het plaatselijk bestuur een eigen verantwoordelijkheid te geven, en te bestuderen welke risico's hiermee verbonden zijn; 22. roept de EU op te eerbiedigen en te bevorderen dat ontwikkelingslanden het daadwerkelijke eigendom van hun ontwikkelingsstrategie hebben en te voorkomen dat nationale beleidsmakers buitenspel worden gezet door het beleidsoverleg rondom begrotingssteun, hetgeen de democratische verantwoordingsplicht ondermijnt en bijdraagt aan het depolitiseren van binnenlandse politieke realiteiten; 23. is van mening dat de begrotingssteun voorrang moet geven aan overheidssectoren die een grote impact hebben op het verminderen van armoede, zoals met name de ministeries van volksgezondheid en onderwijs; 24. is tevens van mening dat het genderperspectief ook onderdeel van de begrotingssteun zou moeten gaan uitmaken en in alle fasen van het begrotingsproces zou moeten worden opgenomen, zodat de dialoog met vrouwenverenigingen wordt gestimuleerd en er per geslacht uitgesplitste indicatoren worden opgesteld; 25. onderstreept dat de Europese Commissie, met het oog op het versterken van de wederzijdse verantwoordelijkheid, haar faciliterende rol zou moeten versterken in de relaties tussen de regering, de leden van het parlement en de maatschappelijke organisaties, en is derhalve van mening dat een percentage van de begrotingssteun, dat gereserveerd is voor de technische bijstand aan de sectorale ministeries, ook zou kunnen worden gebruikt voor het versterken van de vaardigheden van de parlementen en van het maatschappelijk middenveld, zodat die hun rol bij de controle op de begrotingssteun volledig kunnen spelen; 26. benadrukt de belangrijke rol van donororganisaties voor de ondersteuning van de partnerlanden bij de ontwikkeling van hun capaciteiten (Capacity Development) en de positieve invloed van lokale projectsteun op de vermindering van armoede, de maatschappijbrede groei en de duurzame ontwikkeling in de partnerlanden; 27. spreekt zijn verontrusting uit over de macro-economische destabilisatie en de impact op de meest kwetsbare bevolkingsgroepen die het gevolg zouden kunnen zijn van een plotselinge stopzetting van de begrotingssteun; stelt voor, in gezamenlijk overleg tussen de donors en na raadpleging van het maatschappelijk middenveld en van het parlement in het partnerland, een progressief mechanisme in te voeren voor een geleidelijke verlaging van begrotingssteun, zodat de effecten daarvan worden afgezwakt, de politieke dialoog wordt bevorderd en er gezamenlijk oplossingen kunnen worden gevonden voor problemen die zich voordoen; 28. is van oordeel dat begrotingssteun, net als geprogrammeerde hulp, moet worden behandeld als overgangsinstrument en geen afbreuk mag doen aan de inspanningen om de landen beter in staat te stellen tot het verwerven van eigen middelen, zoals belastingen om de afhankelijkheid van giften van derde landen te doorbreken; 29. verzoekt de donors de coördinatie en voorspelbaarheid van de begrotingssteun te verbeteren, en benadrukt dat zij bereid moeten zijn langetermijnverplichtingen met de partnerlanden aan te gaan; 30. roept de EU op passende maatregelen te treffen om ervoor te zorgen dat derde landen zich verbinden aan investeringen in mechanismen die hun financiële stabiliteit bevorderen; 31. dringt aan op effectieve uitvoering van de eisen in artikel 25, lid 1, sub b), van Verordening (EG) nr. 1905/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 18 december 2006 tot invoering van een financieringsinstrument voor ontwikkelingssamenwerking (het „Development Cooperation Instrument” (DCI)), dat als volgt luidt: „De Gemeenschap zal consequent een resultaatgerichte aanpak volgen die gebaseerd is op resultaat- en prestatie-indicatoren, en tevens strikte voorwaarden vaststellen en toezien op de naleving daarvan. Tevens zal zij inspanningen van de partnerlanden ter ontwikkeling van de parlementaire controle- en auditcapaciteit en ter bevordering van transparantie van en publieke toegang tot informatie, ondersteunen.”; verzoekt de Commissie met klem deze bepalingen uit te breiden zodat begrotingssteun ook wordt verleend aan de landen die in aanmerking komen voor steun uit het Europees Ontwikkelingsfonds (de ACS-landen), voor welke tot nog toe alleen de meer technische criteria van artikel 61, lid 2 van de Overeenkomst van Cotonou van toepassing zijn; 32. is van mening dat artikel 290 VWEU betreffende gedelegeerde handelingen van toepassing moet zijn op de vaststelling van de subsidiabiliteitscriteria voor deze steunmodaliteit zodat de Raad en het Parlement als medewetgevers volledige medebeslissingsbevoegdheden krijgen over de goedkeuring ervan, aangezien het gebruik van begrotingssteun een belangrijk strategisch besluit vormt in de betrekkingen van de Unie met haar partnerlanden; 33. wijst erop dat vanwege aanzienlijke capaciteitsproblemen, en met name het zwakke bestuur, veel ontwikkelingslanden geen begrotingssteun ontvangen; 34. is van mening dat financieringsbesluiten over begrotingssteun niet alleen op de verwachte voordelen, maar ook op de risico's op korte en lange termijn in zowel de donor- als de partnerlanden moeten berusten;merkt op dat de Rekenkamer deze beoordeling in haar speciaal verslag (7) volledig onderschrijft en erop wijst dat er nog geen deugdelijk kader voor risicobeheer is ontwikkeld en toegepast; 35. is bezorgd over het feit dat de Rekenkamer in zijn Jaarverslag over de activiteiten gefinancierd uit het achtste, negende en tiende Europees Ontwikkelingsfonds (EOF) over het begrotingsjaar 2009 heeft geconstateerd dat de betalingen voor begrotingssteun een groot aantal niet-kwantificeerbare fouten bevatten doordat de naleving van de betalingsvoorwaarden niet op geformaliseerde en gestructureerde wijze wordt aangetoond; neemt tegelijkertijd nota van en is ingenomen met de aanzienlijke verbetering die de Rekenkamer met betrekking tot het tiende EOF vaststelt wat het aantonen van de subsidiabiliteit betreft, dankzij het feit dat nu duidelijker beoordelingskaders worden toegepast; 36. herinnert eraan dat publieke investeringen in publieke goederen, zoals onderwijs, sociale zekerheid, infrastructuren en productiecapaciteiten, in het bijzonder met betrekking tot kleine boeren en steun aan lokale markten, cruciaal zijn voor succesvolle ontwikkelingsstrategieën; 37. roept de Commissie op om ervoor te zorgen dat de specifieke voorwaarden voor prestatiegerelateerde variabele tranches duidelijk de indicatoren, doelstellingen, berekeningsmethoden en controlebronnen aangeven en dat de verslagen van de delegaties op structurele en formele wijze vooruitgang laten zien in het beheer van overheidsfinanciën, door duidelijk de criteria aan te geven waartegen de vooruitgang moet worden afgemeten, alsmede de geboekte vooruitgang en de redenen waarom het hervormingsprogramma mogelijk niet volgens plan is uitgevoerd; 38. verzoekt de Commissie de nodige maatregelen te nemen voor het bestrijden van corruptie in de ontvangende landen, met inbegrip van het zo nodig opschorten van betalingen; verzoekt de Commissie in dit verband een intensieve en geregelde dialoog met de regeringen van de partnerlanden voort te zetten over corruptiekwesties en voldoende aandacht te besteden aan de behoeften op het gebied van capaciteitsopbouw van bepaalde ontvangende landen, waarbij onder andere te denken valt aan mechanismen voor het afleggen van verantwoording en voor corruptiebestrijding; 39. beschouwt de voorspelbaarheid van de hulpstromen als een van de belangrijkste factoren om de kwaliteit van de uitgaven te garanderen, aangezien deze de partnerlanden in staat stelt hun uitgaven op lange termijn te plannen en verbeteringen in sectoraal beleid te steunen; pleit ervoor dat deze benadering wordt geschraagd door het begrotingsbeleid van de partnerlanden en de inzet van binnenlandse ontvangsten, die de afhankelijkheid van hulp op lange termijn moeten verminderen; 40. wijst erop dat een groot aantal landen niet in aanmerking komt voor begrotingssteun omdat zij geen vooruitgang boeken met het beheer van de openbare financiën; 41. is van mening dat de begrotingssteun in ontwikkelingslanden geleidelijk moet worden ingevoerd, waarbij er in eerste instantie met beperkte bedragen wordt begonnen, waarna deze bedragen langzaam kunnen worden opgevoerd naarmate de prestaties van de partnerlanden verbeteren; 42. herhaalt dat begrotingssteun moet worden ingezet om de armoede te bestrijden, onder meer door het nastreven van de millenniumdoelstellingen voor ontwikkeling en van beginselen als partnerschap, doeltreffendheid van steun en beleidscoherentie voor ontwikkeling; is voorstander van op resultaten gebaseerde stimulansen, maar benadrukt dat variabele betalingen op zo lang mogelijke termijn voorspelbaar moeten zijn om een negatieve uitwerking op de begrotingsplannen te voorkomen; herhaalt dat begrotingssteun alleen mag worden toegekend aan landen die voldoen aan de minimumnormen voor goed bestuur en die de mensenrechten eerbiedigen en ondersteunen; onderstreept dat aan macro-economische hervormingen gebonden voorwaarden verenigbaar moeten zijn met menselijke en sociale ontwikkeling; 43. stimuleert de ontwikkelingslanden en de Commissie participatieve ontwikkeling te bevorderen, in overeenstemming met de desbetreffende bepalingen van de Overeenkomst van Cotonou en de artikelen 19 en 20 van Verordening (EG) nr. 1905/2006, met name met betrekking tot de bevordering en de raadpleging van het maatschappelijk middenveld en van de plaatselijke en regionale autoriteiten; 44. onderstreept dat het bij de toekenning van begrotingssteun aan ACS-leveranciers van bananen die begeleidende maatregelen in deze sector genieten, belangrijk is in de variabele tranche gebaseerd op de bestuursindicatoren de specifieke voorwaarden op te nemen voorgesteld in het nieuwe artikel 17 bis, waarvan het Europees Parlement voorstelt dat het wordt opgenomen in Verordening (EG) nr. 1905/2006 (DCI) , in overeenstemming met zijn bovengenoemde standpunt van 3 februari 2011; 45. verlangt dat de Commissie de akkoorden met de ontwikkelingslanden over begrotingssteun alsmede MDG-contracten (contracten in het kader van de millenniumontwikkleingsdoelen) openbaar maakt; 46. benadrukt dat sectorale begrotingssteun in bepaalde omstandigheden een handige tussentijdse oplossing kan zijn om de desbetreffende regeringen en parlementen meer zeggenschap te bieden over steunmiddelen terwijl deze worden toegekend voor de millenniumdoelstellingen voor ontwikkeling; 47. merkt op dat landen met olie- en delfstofvoorraden het potentieel hebben om hun eigen ontwikkeling te financieren en armoede te bestrijden door middel van transparante belastinginningssystemen en de eerlijke verdeling van welvaart; 48. is van mening dat de MDG-contracten in principe een voorbeeld zijn van hoogwaardige en op resultaten gerichte begrotingssteun (lange looptijd, voorspelbaar, geconcentreerd op de sociale sectoren, enz.); verzoekt de Europese Commissie derhalve om in 2011 een evaluatie van de MDG-contracten te publiceren, en vast te stellen of het mogelijk is om die ook te sluiten met andere landen; 49. verzoekt de Commissie tevens de voorwaarden en de prestatie-indicatoren in het kader van de strategienota's per land te publiceren bij de tussentijdse evaluatie; is van mening dat de prestatie-indicatoren van de begrotingssteun moeten worden opgesteld in functie van de verwezenlijking van de doelstellingen op het gebied van armoedebestrijding en het behalen van de MDG; 50. herhaalt zijn eerdere oproepen aan de Commissie om over te stappen van controles op input op het controleren van resultaten aan de hand van indicatoren door het rapportagesysteem te verbeteren en meer toe te snijden op de doeltreffendheid van de programma's; 51. merkt op dat bij ontwikkelingsbeleidsmaatregelen in de partnerlanden ten volle rekening moet worden gehouden met de lokale omstandigheden, en de in de Verdragen vastgelegde EU-waarden, zoals het beginsel van de rechtsstaat en de democratie, moeten worden geëerbiedigd; onderstreept dat de behoeften een cruciaal criterium moeten vormen bij de toekenning van EU-ontwikkelingshulp; 52. verzoekt de Commissie en de lidstaten een openbaar register te creëren waarin overeenkomsten en procedures voor begrotingssteun alsook ontwikkelingsindicatoren op transparante wijze worden vastgelegd, teneinde de nationale democratische instellingen te versterken en aan de wederzijdse verantwoordingsplicht te voldoen; 53. verzoekt de lidstaten blijk te geven van meer coherentie in ontwikkelingshulpbeleid op het nationale en het communautaire vlak; verzoekt de lidstaten op het gebied van begrotingssteun gebruik te maken van de Europese Dienst voor extern optreden om hun coördinatie met de Commissie te versterken en zo overlapping en incoherentie te vermijden; 54. herinnert de Commissie en de lidstaten eraan dat zij moeten zorgen voor een harmonisatie van de ontwikkelingssamenwerking en voor een verbetering van de verantwoordingsplicht van alle betrokken partijen; 55. is er stellig van overtuigd dat bij een grondige analyse van de toekomst van de EU-begrotingssteun aan derde landen de opname van het Europees Ontwikkelingsfonds in de begroting aan de orde moet komen; is zich bewust van de historische en institutionele achtergrond van de huidige situatie, maar gelooft dat het tijd is dat de Raad, de lidstaten en de ACS-landen erkennen dat deze situatie slecht is voor de doeltreffendheid, de transparantie en de verantwoording van de EU-begrotingssteun; benadrukt echter dat opname in de begroting geen vermindering van de totale financiële middelen voor ontwikkelingsbeleid tot gevolg mag hebben; 56. verzoekt de lidstaten, de Commissie en de Europese Dienst voor extern optreden om, overeenkomstig de gevestigde praktijk op andere beleidsgebieden, hun respectieve begrotingssteun aan derde landen beter te coördineren teneinde overlappingen, inconsistenties en incoherenties te vermijden en/of weg te werken; betreurt dat uit evaluaties is gebleken dat zwak beleid, zwakke instellingen en zwakke dienstverleningssystemen op sectoraal niveau donors ertoe hebben genoopt projecten met hun eigen systemen uit te voeren en voor een bilaterale en niet-gecoördineerde benadering te kiezen, hetgeen in een context van schaarse financiële middelen des te meer onaanvaardbaar is en het voor de EU zeer moeilijk maakt haar beloften om de hulp voorspelbaarder te maken, na te komen; stelt dat tijdens alle fasen van de voorbereiding en uitvoering van de EU-begrotingssteun moet worden gefocust op specifieke gebieden die de meeste meerwaarde bieden; 57. verzoekt de Commissie de publieke opinie voor te lichten over de risico's die inherent zijn aan de verlening van begrotingssteun, maar daarbij de nadruk te keggen op het positieve effect van begrotingssteun voor de emancipatie van de partners; 58. roept de EU en haar lidstaten op hun financiële steun met omzichtigheid te blijven bevorderen en tegelijkertijd te zorgen voor ondersteuning in de vorm van adviezen, op het gebied van het technocratische beheer van overheidsfinanciën; 59. benadrukt dat betere coördinatie tot doel heeft de toewijzing van de middelen te optimaliseren, de uitwisseling van positieve praktijken te intensiveren en de efficiëntie van de begrotingssteun te vergroten; 60. meent dat de Unie de meerwaarde die haar enorme politieke gewicht en het potentieel grote bereik van haar optreden met zich brengen, moet erkennen en benutten, en ervoor moet zorgen dat haar politieke invloed evenredig is met de financiële steun die zij geeft; 61. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Het Europees Parlement, – gezien de mededeling van de Commissie getiteld „Prioriteiten voor energie-infrastructuurprojecten voor 2020 en verder - Een blauwdruk voor een Europees geïntegreerd energienetwerk” ( COM(2010)0677 ), – gezien het werkdocument van de diensten van de Commissie over de opmaak van een effectbeoordeling met betrekking tot de „Prioriteiten voor energie-infrastructuurprojecten voor 2020 en verder - Een blauwdruk voor een Europees geïntegreerd energienetwerk” (SEC(2010)1395), – gezien de mededeling van de Commissie getiteld „Energie 2020 – Een strategie voor een concurrerende, duurzame en continu geleverde energie” ( COM(2010)0639 ), – gezien de Mededeling van de Commissie getiteld „Europa 2020 – Een strategie voor slimme, duurzame en inclusieve groei” ( COM(2010)2020 ), – gezien de mededeling van de Commissie getiteld „Energie uit hernieuwbare bronnen - Voortgang naar de 2020-doelstelling” ( COM(2011)0031 ), – gezien Richtlijn 2009/28/EG van het Europees Parlement en de Raad van 23 april 2009 over de bevordering van het gebruik van energie uit hernieuwbare bronnen en houdende wijziging en intrekking van de Richtlijnen 2001/77/EG en 2003/30/EG (1) , – gezien de mededeling van de Commissie getiteld „Analyse van de opties voor een broeikasgasemissiereductie van meer dan 20% en beoordeling van het risico van koolstoflekkage” ( COM(2010)0265 ), – gezien de mededeling van de Commissie getiteld „Routekaart naar een concurrerende koolstofarme economie in 2050” ( COM(2011)0112 ), – gezien het derde wetgevingspakket betreffende de interne markt op het gebied van energie, dat is verschenen onder de titel „Energising Europe: A real market with secure supply” (2) , – gezien Verordening (EU) nr. 994/2010 van het Europees Parlement en de Raad van 20 oktober 2010 betreffende maatregelen tot veiligstelling van de gaslevering (3) , – gezien de mededeling van de Commissie getiteld „Efficiënt gebruik van hulpbronnen - Vlaggenschipinitiatief in het kader van de Europa 2020-strategie” ( COM(2011)0021 ), – gezien Beschikking nr. 1364/2006/EG van het Europees Parlement en de Raad van 6 september 2006 tot opstelling van richtsnoeren voor trans-Europese netwerken in de energiesector en houdende intrekking van de Beschikkingen 96/391/EG en 1229/2003/EG (4) , – gezien Verordening (EG) nr. 663/2009 van het Europees Parlement en de Raad van 13 juli 2009 houdende vaststelling van een programma om het economisch herstel te bevorderen via financiële bijstand van de Gemeenschap aan projecten op het gebied van energie (5) , – gezien het rapport van de Commissie over de tenuitvoerlegging van het programma inzake de trans-Europese energienetwerken in de periode 2007-2009 ( COM(2010)0203 ), – gezien zijn resolutie van 6 mei 2010 over de inzet van informatie- en communicatietechnologieën (ICT) voor het vergemakkelijken van de overgang naar een energie-efficiënte, koolstofarme economie (6) , – gezien de mededeling van de Commissie getiteld „Een Energiebeleid voor Europa” ( COM(2007)0001 ), – gezien de mededeling van de Commissie getiteld „Prioritair interconnectieplan” ( COM(2006)0846 ), – gezien Richtlijn 2009/72/EG van het Europees Parlement en de Raad van 13 juli 2009 betreffende gemeenschappelijke regels voor de interne markt voor elektriciteit en tot intrekking van Richtlijn 2003/54/EG (7) , – gezien Richtlijn 2009/73/EG van het Europees Parlement en de Raad van 13 juli 2009 betreffende gemeenschappelijke regels voor de interne markt voor aardgas en tot intrekking van Richtlijn 2003/55/EG (8) , – gezien zijn resolutie van 25 november 2010 over een nieuwe energiestrategie voor Europa 2011-2020 (9) , – gezien zijn resolutie van 15 december 2010 over de herziening van het actieplan inzake energie-efficiëntie (10) , – gezien zijn resolutie van 17 februari 2011 (11) over Europa 2020, – gezien artikel 194 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien artikel 170 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, dat bepaalt dat de Unie bijdraagt aan de vaststelling en ontwikkeling van trans-Europese netwerken op de gebieden vervoer, telecommunicatie en energie-infrastructuur, – gezien artikel 48 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie industrie, onderzoek en energie en de adviezen van de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en voedselveiligheid en van de Commissie regionaal beleid ( A7-0226/2011 ), A. overwegende dat de voornaamste uitdagingen waarmee wij ons op energiegebied geconfronteerd zien, bestaan in de bestrijding van de klimaatverandering, het verwerven van meer onafhankelijkheid op energiegebied en tegelijkertijd verminderen van de import van fossiele brandstoffen, de verwezenlijking van een concurrentiebestendige interne markt voor energie en de waarborging van universele toegang tot duurzame, betaalbare en veilige energie, B. overwegende dat de voornaamste uitdagingen waarmee wij ons op energiegebied geconfronteerd zien, bestaan in de bestrijding van de klimaatverandering, het verwerven van meer onafhankelijkheid op energiegebied en tegelijkertijd verminderen van de import van fossiele brandstoffen en van het totale energieverbruik, de verwezenlijking van een concurrentiebestendige interne markt voor energie en de waarborging van universele toegang tot duurzame, betaalbare en veilige energie, C. overwegende dat de voornaamste uitdagingen waarmee wij ons op energiegebied geconfronteerd zien, bestaan in de bestrijding van de klimaatverandering, het verwerven van meer onafhankelijkheid op energiegebied en tegelijkertijd verminderen van de import van fossiele brandstoffen, de verwezenlijking van een concurrentiebestendige interne markt voor energie en de waarborging van universele toegang tot duurzame, concurrentiebestendige en voldoende betaalbare en veilige energie, aangezien het gemeenschappelijk energiebeleid van de EU is ontwikkeld rondom de gemeenschappelijke doelstelling van ononderbroken fysieke beschikbaarheid van energieproducten en -diensten op de markt, tegen voor alle consumenten toegankelijke prijzen (thuisgebruikers en industriële gebruikers), A ter. aangezien het noodzakelijk is om de leveringszekerheid en solidariteit tussen de lidstaten te waarborgen in de situatie dat een van hen met een energiecrisis wordt geconfronteerd, D. overwegende dat het Verdrag van Lissabon voorziet in een specifieke rechtsgrondslag voor de ontwikkeling van een EU-energiebeleid dat de voor de verwezenlijking van de andere energiebeleidsdoelstellingen van de EU (een beter functionerende energiemarkt, energie-efficiëntie en hernieuwbare energie, continuïteit van de energievoorziening) noodzakelijke interconnectie van energienetwerken over de nationale en regionale grenzen heen ten goede komt aan verschillende energiebronnen en dragers, E. overwegende dat, wanneer de Unie haar energie-infrastructuur niet tijdig moderniseert en bijstelt in de zin van een duurzamer en efficiënter model voor productie, transmissie en gebruik van energie, haar capaciteit om de energie- en klimaatdoelstellingen voor 2020 – met name het streefdoel voor wat betreft de integratie van hernieuwbare energiebronnen – te verwezenlijken kan worden aangetast en dat de langetermijndoelstelling van de EU voor 2050 om haar broeikasgasemissies met 80 à 95% terug te brengen daardoor dreigt te worden ondermijnd, F. overwegende dat de planning van investeringen in infrastructuur en de besluitvorming daarover moeten worden gebaseerd op langetermijnscenario's die rekening houden met de te verwachten resultaten en behoefte aan verdere technische ontwikkeling, G. overwegende dat een verdere integratie van hernieuwbare energiebronnen een aantal aanpassingen van de Europese energie-infrastructuur op het gebied van transmissie en distributie vereist, H. overwegende dat een open, geïntegreerde en concurrentiegerichte Europese energiemarkt nodig is om concurrerende energieprijzen, energiezekerheid en duurzaamheid en een efficiënte grootschalige toepassing van hernieuwbare energiebronnen te bewerkstelligen, en dat de verwezenlijking van een dergelijke markt nog steeds een zware uitdaging is voor alle lidstaten, I. gelet op het cruciale belang van een tijdige en volledige tenuitvoerlegging van de bestaande wetgeving, met inbegrip van de regelgevingswerkzaamheden die nodig zijn met het oog op het derde interne energiemarktpakket, en van het op passende wijze mededelen van investeringen in energie-infrastructuur, in afwachting van een arrest van het Hof van Justitie (12) , teneinde een overzicht te krijgen van potentiële leemten in vraag en aanbod en belemmeringen voor investeringen, J. overwegende dat de interconnectiecapaciteit tussen de lidstaten, gemeten naar de tijdens de Europese Raad van Barcelona van 2002 vastgestelde interconnectiedoelstelling van 10%, in sommige lidstaten nog steeds onvoldoende is en dat bepaalde regio's zich nog steeds in een geïsoleerde positie bevinden , hetgeen een werkelijke integratie van de markten en een soepele doorstroming van energie in de weg staat, K. overwegende dat in termen van energie-infrastructuur rekening moet worden gehouden met de specifieke vereisten van eilanden en ultraperifere regio's, zoals de Canarische Eilanden, Madeira, de Azoren en de Franse ultra-peridere regio's (UPR's), L. overwegende dat het energienetwerk in Zuidoost-Europa minder dicht is dan het netwerk in de rest van Europa, M. overwegende dat alternatieve aan- en doorvoerroutes en nieuwe interconnecties van belang zijn om de solidariteit tussen de lidstaten concreet gestalte te kunnen geven, N. overwegende dat bijzondere aandacht moet worden besteed aan nog niet afgeronde projecten die door de EU zijn aangewezen als prioritaire projecten overeenkomstig Beschikking 1364/2006/EG van het Europees Parlement en de Raad van 6 september 2006 tot opstelling van richtsnoeren voor trans-Europese netwerken in de energiesector en houdende intrekking van de Beschikkingen 96/391/EG en 1229/2003/EG, O. overwegende dat met het derde energiepakket een wetgevingskader is ingesteld dat gericht is op bevordering van concurrentie op de energiemarkt, P. overwegende dat de energie-infrastructuurvoorzieningen die vandaag worden gepland, moeten sporen met de klimaat- en energiedoelstellingen van de EU voor de lange termijn en prioriteit moeten geven aan energiebronnen die geen maatschappelijke en milieukosten met zich meebrengen, Q. overwegende dat met het oog op de 20/20/20-energiedoelstellingen van de EU en de overschakeling op zeer koolstofarme energie vanaf 2020 met betrekking tot gas en elektriciteit hogere investeringen in transmissiecapaciteit nodig zijn, R. gezien het strategisch belang van de aanleg van energie-infrastructuur voor de verwezenlijking van de doelstellingen van het SET-plan (Strategic Energy Technology Plan), S. overwegende dat energie-efficiëntie een krachtig en kosteneffectief instrument is voor het verwezenlijken van een duurzame energietoekomst, overwegende dat de Europese Unie, door vermindering van de vraag naar energie en door verplaatsing van fabrieken in verband met de gestegen kosten ook haar afhankelijkheid van importen kan verminderen en dat zij door intelligente investeringen in bestaande en nieuwe infrastructuur de noodzaak van publieke en private investeringen in de energie-infrastructuur kan verminderen, T. overwegende dat intelligente energienetten een belangrijk middel kunnen zijn om een effectieve relatie te leggen tussen energieproductie en -transmissie enerzijds en de consument anderzijds en zo een rationeel energiegebruik en de energie-efficiëntie kunnen verhogen, U. overwegende dat de uitbreiding van de interconnectiecapaciteit tussen gassystemen langs de zuidwestelijke as van de Noord-Zuidcorridor ervoor zal zorgen dat de capaciteiten voor LNG-invoer en de ondergrondse opslagcapaciteiten op het Iberisch schiereiland een bijdrage kunnen leveren tot de zekerheid van de energievoorziening in de EU en tegelijkertijd een belangrijke stap zal vormen in de richting van een echt geïntegreerde interne energiemarkt, V. overwegende dat de langdurige vergunningsprocedures en het gebrek aan coördinatie tussen administratieve instanties kunnen leiden tot grote vertragingen en extra kosten, met name bij grensoverschrijdende projecten, W. overwegende dat langdurige vergunningsprocedures en gebrekkige kostentoewijzingsmethoden een belangrijke hinderpaal vormen voor de ontwikkeling van grensoverschrijdende infrastructuurprojecten, X. overwegende dat de kwaliteit van het publieke debat moet worden gewaarborgd en dat de Europese milieuwetgeving daarbij naar behoren in acht moet worden genomen, Y. overwegende dat regelgevers een belangrijke rol spelen bij de totstandbrenging van een consumentgerichte, geïntegreerde en concurrerende interne energiemarkt, Z. overwegende dat, volgens de mededeling van de Commissie getiteld „Prioriteiten voor energie-infrastructuurprojecten voor 2020 en verder - Een blauwdruk voor een Europees geïntegreerd energienetwerk”, de komende tien jaar 200 miljard euro nodig is om de benodigde energie-infrastructuur te financieren; en overwegende dat de helft van dit bedrag van de lidstaten moet komen, AA. overwegende dat marktgerichte instrumenten en het beginsel dat de gebruiker betaalt de basis moeten blijven vormen voor de financiering van energie-infrastructuur, en dat er wellicht een beperkte mate van overheidsfinanciering noodzakelijk zal zijn voor de financiering van bepaalde projecten divan Europees belang, die e strikt genomen niet commercieel levensvatbaar zijn, waarbij erop moet worden gelet op voorkoming van mededingingsdistorsies en een bevordering van een efficiënte integratie van hernieuwbare energieën, AB. overwegende dat het noodzakelijk is zo snel mogelijk grootschalige investeringen te doen, AC. overwegende dat de lokale en regionale overheden een cruciale rol spelen, aangezien zij belangrijke actoren zijn op energiegebied, gegeven hun verantwoordelijkheden voor veel werkzaamheden in verband met ruimtelijke ordening en beheer, toekenning van vergunningen, goedkeuring van grote infrastructuurprojecten, investeringen, openbare aanbestedingen, productie en het feit dat ze dicht bij de consument staan, Strategische planning van energie-infrastructuur 1. onderstreept het feit dat de overheden een overkoepelende verantwoordelijkheid hebben om het openbaar belang te dienen door maatschappelijke en ecologische doelstellingen te realiseren, maar dat de voornaamste verantwoordelijkheid voor de ontwikkeling van een energie-infrastructuur bij een wel gereguleerde markt behoort te liggen; 2. onderstreept dat tijdige en volledige tenuitvoerlegging van de bestaande wetgeving, met inbegrip van de regelgevingswerkzaamheden die nodig zijn met het oog op het derde interne energiemarktpakket van cruciaal belang is om een Europese geïntegreerde markt tot stand te kunnen brengen; 3. benadrukt dat het vastgestelde beleid en de vigerende regelgeving ten uitvoer moeten worden gelegd zodat de bestaande energie-infrastructuur beter wordt gebruikt in het belang van de Europese consumenten; verzoekt de Commissie en het Samenwerkingsgentschap voor regulatoren op energiegebied (ACER) om nauwlettender toe te zien op de nationale toepassing van regels zoals die welke betrekking hebben op het „use it or lose it”-beginsel; 4. is van mening dat er behoefte is aan een EU-brede aanpak om volledig te kunnen profiteren van de voordelen van nieuwe infrastructuur, en onderstreept de noodzaak tot ontwikkeling van een methode voor de selectie van infrastructuurprojecten die bevorderlijk is voor de ontwikkeling en in overeenstemming is met de regels van de interne markt; is van oordeel dat deze methode rekening moet houden met de Europese en regionale perspectieven en voor de optimalisering van de sociaaleconomische en milieueffecten die daarmee worden beoogd; 5. benadrukt dat de planning van energie-infrastructuurprojecten volledig met het voorzorgsbeginsel moet stroken; actieplannen moeten per geval worden onderworpen aan een grondige milieueffectbeoordeling, die rekening houdt met de lokale en regionale milieuomstandigheden; 6. benadrukt de noodzaak om een toereikend veiligheidsniveau te waarborgen voor energieleveringen aan de EU, de ontwikkeling van voordelige betrekkingen met derde landen, dat wil zeggen met energieleveranciers en transitlanden, door samenwerking in het kader van regionale en internationale energietransportsystemen; 7. benadrukt dat het referentiescenario voor de beoordeling van de tegen 2020 benodigde energie-infrastructuur moet stroken met de algemene energiebeleidsdoelstellingen en met de routekaart van de EU voor 2050 en andere beleidsvormen van de EU (zoals het energie-efficiëntiebeleid (met name wat betreft de tenuitvoerlegging van het nieuwe actieplan voor energie-efficiëntie (APEE)), en dat daarbij ook het potentiële effect van technologische vorderingen, van de steeds belangrijker wordende rol van elektrische voertuigen en van de implementatie van „smart cities”-initiatieven in aanmerking moet worden genomen; 8. steunt de snelle invoering van het innovatiepartnerschap voor slimme steden en dringt er bij de betreffende partners die betrokken zijn bij de planning voor duurzame stedelijke ontwikkeling op aan de voordelen die JESSICA en ELENA kunnen bieden voor investeringen in duurzame energie op lokaal niveau beter te promoten en te benutten, om steden en regio's te helpen bij het opzetten van haalbare investeringsprojecten op het gebied van energie-efficiëntie, schone verbrandingsenergie, hernieuwbare energie en duurzaam stadsvervoer; wijst voorts op de potentiële kansen van grensoverschrijdende financiering met buurlanden in het kader van het Europees nabuurschaps- en partnerschapsinstrument; 9. onderstreept dat er een rangorde van belangrijkheid en kosteneffectiviteit moet worden vastgesteld om te bepalen op welke punten bestaande infrastructuur kan worden geminimaliseerd, waar de bestaande nationale en grensoverschrijdende infrastructuur kan worden verbeterd of gemoderniseerd en waar er nieuwe infrastructuur nodig is en kan worden gebouwd naast de bestaande energie- of transportinfrastructuur; 10. is van mening dat een vermindering van de energieconsumptie en vervuilende uitstoot, en een toeneming van de energie-efficiëntie bewerkstelligd kunnen worden door middel van een aantal programma's voor opvoering van de energie-efficiëntie voor gebouwen en in de vervoerssector; 11. wijst op het belang van de detectie van eventuele toekomstige tekorten inzake energievraag en -aanbod en van zich mogelijk aandienende tekortkomingen in de infrastructuur voor productie en transmissie; 12. onderstreept het belang van de harmonisatie van het marktontwerp in de EU en de ontwikkeling van gemeenschappelijke Europese infrastructuurregelingen teneinde interne Europese interconnecties en interconnecties met derde landen te waarborgen; 13. is van mening dat zich bij de ontwikkeling van elektriciteitsinfrastructuur tussen de EU en derde landen, en in sommige gevallen bij bestaande elektriciteitsinfrastructuur, een koolstoflekkagerisico kan voordoen of dat dit risico kan worden vergroot waar het reeds voorhanden is; verzoekt de Commissie deze mogelijkheid te onderzoeken en waar nodig met maatregelen te komen waarmee de EU deze kwestie doeltreffend kan aanpakken, zoals de vereiste van conformiteit met Richtlijn 2009/28/EG betreffende energie uit hernieuwbare bronnen; 14. verzoekt daarom de netbeheerders, de regelgevende instanties, met inbegrip van het ACER, en de Commissie om in samenwerking met de netbeheerders en autoriteiten in derde landen de voorwaarden voor de benodigde netwerkstabiliteit vast te stellen, teneinde ervoor te zorgen dat buurlanden bij de interne energiemarkt van de EU worden betrokken, hetgeen nodig is om de doelstellingen op het gebied van de uitbreiding van hernieuwbare energiebronnen te verwezenlijken; 15. onderstreept dat het accent niet alleen moet worden gelegd op grensoverschrijdende projecten, maar ook op interne transmissiesystemen, die de integratie van hernieuwbare energieën en de veiligheid van systemen krachtig helpen bevorderen en een einde te maken aan energie-eilanden en het ontlasten van interne transmissieknelpunten, die van invloed zijn op het Europese energiesysteem als geheel; onderstreept dat daarbij moet worden verzekerd dat terdege rekening wordt gehouden met de geïsoleerde regio's en hun lokale belangen; 16. benadrukt dat nieuwe infrastructuur nodig is om „energie-eilanden” weg te werken, een eind te maken aan de afhankelijkheid van één leverancier en de zekerheid van de voorziening te verhogen; 17. benadrukt dat geen enkele regio, met inbegrip van eilandregio's, in de EU-lidstaten na 2015 nog geïsoleerd mag zijn van de Europese gas- en elektriciteitsnetwerken; ook mag de zekerheid van de energievoorziening in regio's niet in gevaar komen door het ontbreken van de juiste connecties; 18. is ingenomen met de bemoeiingen van de Commissie om de regionale samenwerking te bevorderen en dringt aan op nadere advisering met betrekking tot dergelijke regionale initiatieven; 19. wijst op de opportuniteiten die bestaande Euregionale samenwerkingsverbanden bieden voor het ontwikkelen en intensifiëren van grensoverschrijdende energie-infrastructuurprojecten, met name inzake hernieuwbare energie, en vraagt uitdrukkelijk om deze instrumenten (Euregio, EGTS) hiervoor in te zetten; 20. is van mening dat regionale initiatieven uitgewerkt en verder ontwikkeld dienen te worden, aangezien ze het best de specifieke werkingsvoorwaarden van het energiesysteem in de verschillende regio's weerspiegelen (bijvoorbeeld de structuur van de productiebronnen in een bepaalde regio, windenergie, beperkingen van de netwerken, beschikbaarheid van energiebronnen); 21. benadrukt dat de samenwerking tussen de gemeentes en regio's op nationaal en Europees niveau een einde helpt te maken aan energie-eilanden en bijdraagt aan de voltooiing van de interne energiemarkt en de uitvoering van energie-infrastructuurprojecten (EIP's); en is van mening dat de doelstelling van het cohesiebeleid met betrekking tot de Europese territoriale samenwerking alsook macroregionale strategieën de samenwerkingsmogelijkheden voor grensoverschrijdende projecten kunnen vergroten om efficiënte en intelligente verbindingen tot stand te brengen tussen lokale en regionale onconventionele energiebronnen en de grote energienetwerken; benadrukt in dit verband dat een goede coördinatie van infrastructuurprojecten een optimale kosten-batenverhouding kan waarborgen en zorg kan dragen voor een zo efficiënt mogelijke besteding van EU-middelen; is echter in dit verband van mening dat verbetering van de regionale samenwerking gewenst is, vooral wat betreft een adequate afstemming tussen de vastgestelde prioriteiten en de Europese regio's; 22. vraagt de Commissie en de lidstaten om maatregelen vast te stellen die waarborgen dat aan de operatoren van transmissiesystemen (TSO's) voldoende prikkels worden geboden om mogelijke interconnecties vanuit regionaal of Europees perspectief te onderzoeken en dat hun investeringsplannen op sociaaleconomische effecten van energie-interconnecties gericht zijn en zich niet beperken tot pure projecteconomie, teneinde zo onderinvestering in transmissiecapaciteit te voorkomen; 23. verzoekt de Commissie om uiterlijk eind 2011 voorstellen in te dienen voor de oplossing van de door de Europese coördinator,Georg Wilhelm Adamowitsch, in zijn derde jaarverslag van 15 november 2010 geschetste problemen, zoals de spanning tussen de dringende noodzaak nieuwe infrastructuur aan te leggen en starre milieubeschermingsvoorschriften; 24. dringt aan op maatregelen om te zorgen voor de naleving van internationale overeenkomsten, zoals het Verdrag van Espoo, voor de bouw of uitbouw van grensoverschrijdende projecten, en wijst op de noodzaak om bij de voltooiing van energienetten te streven naar een nauwere samenwerking, vooral van Rusland en Wit-Rusland met de Oostzeelanden, en daarvoor ook de energiedialoog tussen de EU en Rusland te intensiveren, vooral met het oog op de energiezekerheid van de EU-lidstaten en de regio's; 25. is verheugd over het besluit van de Commissie om stresstests voor de Europese kerncentrales in te voeren; is van oordeel dat toekomstige wetgevingsinitiatieven tot instelling van een gemeenschappelijk kader voor nucleaire veiligheid van essentieel belang zijn om de veiligheidsstandaard in Europa voortdurend te kunnen verhogen; 26. merkt op dat er aan energie-infrastructuur grote risico's verbonden zijn, zoals operationele (bv. congestie, continuïteit van de voorziening), natuurlijke (bv. aardbevingen, overstromingen), ecologische (bv. verontreiniging, verlies van habitats en biodiversiteit) en door de mens veroorzaakte of politieke risico's (bv. veiligheid, terrorisme); vraagt daarom dat besluiten over slimme netwerken worden uitgevoerd overeenkomstig Richtlijn 2008/114/EG inzake kritieke infrastructuren; stelt de lidstaten voor de risico's in kaart te brengen als instrument bij de besluitvorming en de resultaten te monitoren van de tenuitvoerlegging van slimme netwerken, met het oog op een verbetering van de interconnectiviteit van de netwerken; 27. dringt er bij de Commissie op aan om de mogelijkheid te onderzoeken om in de energie-infrastructuurprioriteiten projecten op te nemen ter verbetering van de veiligheid van bestaande grote energie-infrastructuur in Europa (gas- en oliepijpleidingen, elektriciteitsnetwerken, kerncentrales, LNG-terminals, enz.) en de beveiliging ervan tegen ongevallen, natuurrampen en door de mens veroorzaakte rampen; Een breed geconcipieerd infrastructuurontwikkelingsscenario 28. is van mening dat in het tienjarenplan voor netwerkontwikkeling (TYNDP) weliswaar een aantal relevante elektriciteitsinfrastructuurprojecten worden gedefinieerd, zonder dat de werking van de interne markt wordt verstoord, maar dat daarin ook de prioriteiten moeten worden vastgelegd die moeten worden aangehouden om de energie- en klimaatsdoelstellingen van de EU te kunnen verwezenlijken; is in dit verband van mening dat aan interconnectiecapaciteit evenveel aandacht moet worden besteed als aan de 20/20/20-doelstellingen en dat het TYNPD als instrument moet worden beschouwd voor toezicht op de naleving van de interconnectiedoelstelling van 10%; 29. roept de Commissie er met het oog op een beter beheer van de toekomstige elektriciteits- en gasinfrastructuurplanning toe op om met een concreet voorstel te komen ter verbetering van de transparantie en de publieke betrokkenheid bij de uitstippeling van de EU-prioriteiten binnen een breder proces voor nauwere participatie van belanghebbenden, waarbij bij voorbeeld ook de industriesector, onafhankelijke deskundigen, consumentenorganisaties en ngo's moeten worden betrokken; beschouwt de publicatie van technische planningsdata als een belangrijk instrument om de$ participatie te verzekeren; 30. is van mening dat aandacht moet worden besteed aan Europese energie-infrastructuur die in handen is van buitenlandse ondernemingen of hun dochterondernemingen, die qua beheerstructuur ondoorzichtig zijn en op ongepaste wijze worden beïnvloed door buitenlandse regeringen; verzoekt de Commissie met voorstellen te komen om in dit verband de nodige wettelijke en institutionele waarborgen vast te stellen, met name wat betreft de toegang tot financiële steun van de EU; 31. is van mening dat het TYNDP een bijdrage levert aan een doorlopend programma voor de ontwikkeling van Europese gastransport- en elektriciteitstransmissie-infrastructuur, dat moet worden ingepast in een Europees planningperspectief voor de lange termijn en waarop toezicht moet worden uitgeoefend door het Agentschap voor de samenwerking tussen energieregulators (ACER) en de Commissie, met inachtneming van de relevante voorschriften van het derde internemarktpakket; 32. onderstreept dat deze bottom-upaanpak moet worden aangevuld met een goed gestructureerde top-downbenadering vanuit een Europees perspectief; 33. wijst er met nadruk op dat het stimuleren van de aanleg van op efficiënte en intelligente integratie van hernieuwbare energie en integratie van nieuwe vormen van elektriciteitsgebruik (zoals elektrische of oplaadbare hybride voertuigen) gerichte infrastructuur voor transmissie en distributie van cruciaal belang is voor de succesvolle verwezenlijking van de algehele energiedoelstellingen; is ingenomen met de prioriteit die verleend wordt aan het toekomstige Europese supernetwerk en de proefprojecten die door het Forum van Florence worden ondersteund; verzoekt de Commissie om daarbij alle relevante belanghebbenden te raadplegen om sneller werk te kunnen maken van de kartering van Europese elektriciteitssnelwegen als een geïntegreerde op een netwerkknooppunt gebaseerde infrastructuur, teneinde te zorgen voor een optimale connectiviteit, een robuust systeem met operationele flexibiliteit en kostenvermindering en om het Europees Parlement daarvoor tegen 2014 een ontwerp te presenteren, dat zo goed mogelijk is afgestemd op de specifieke behoeften in verband met de transmissie van hernieuwbare energieën; 34. wijst erop dat eilanden en berggebieden als gevolg van hun specifieke geografische handicaps moeilijk in het energienetwerk van de Unie geïntegreerd kunnen worden; verzoekt derhalve de Commissie rekening te houden met de uiteenlopende situaties van de regio's en bijzondere aandacht te schenken aan regio's met specifieke geografische en demografische kenmerken, waaronder eilanden, berggebieden en dunbevolkte gebieden, om een grotere diversificatie van de energiebronnen en de bevordering van hernieuwbare energie te bereiken, teneinde de afhankelijkheid van geïmporteerde energie te verminderen; dringt er bij de Commissie op aan de bijzondere situatie van de energiesystemen op de eilanden op te nemen in haar prioriteiten voor energie-infrastructuurprojecten voor 2020; 35. wijst op de noodzaak van coherentie in het transversale beleid op het gebied van energie-infrastructuren en hun relatie met het kader voor maritieme ruimtelijke ordening dat ook zou kunnen bijdragen aan de integratie van grote offshore windparkprojecten in een algemene strategie; 36. herinnert de Commissie er echter aan dat alle lidstaten om veiligheids- en economische redenen moeten worden gesteund om zowel leverancier als afnemer van duurzame energie te zijn; 37. blijft benadrukken dat de ontwikkeling van regionale energieproductie belangrijk is om zelfvoorziening op energiegebied in de verschillende Europese regio's te waarborgen, met name in het Oostzeegebied, dat een geïsoleerde regio blijft die op energiegebied nog steeds afhankelijk is van één energiebron; merkt op dat de regio's over een breed scala van mogelijke energiebronnen beschikken, waaronder de natuurlijke hulpbronnen, en dat het doel in de toekomst moet zijn deze volledig te benutten om de energieproductie te diversifiëren; 38. onderschrijft het belang van efficiënte gasinfrastructuren voor de verdere diversificatie en continuïteit van de voorziening en voor het verminderen van de energieafhankelijkheid; door de bijdrage die hierdoor wordt geleverd aan een betere werking van de binnenmarkt voor energie, waarbij het de noodzaak erkent dat de uitstoot van de energiesector tot 2050 drastisch wordt verlaagd; wijst erop dat de flexibiliteitseisen op het stuk van gasinfrastructuur moeten worden aangescherpt en dat de maatregelen daartoe op correcte wijze moeten worden uitgevoerd, met name om het gebruik van keerstromen en interconnecties mogelijk te maken, en benadrukt dat de gasinfrastructuur verder moet worden uitgebouwd, waarbij alle nodige ruimte moet worden gelaten voor de inbreng van LNG/CNG-terminals, transportschepen en opslagfaciliteiten, en wijst ook op de noodzaak van de ontwikkeling van gasvormige biomassa en biogas; 39. is ingenomen met de uitspraak van de Commissie dat aardgas een belangrijke rol als back-upbrandstof gaat spelen; benadrukt echter dat ook andere energiebronnen en de opslag van elektriciteit een dergelijke rol moeten gaan spelen om de continuïteit van de energievoorziening veilig te stellen; benadrukt dat een ruime energiemix de basis voor een continue en betaalbare energievoorziening zal blijven; 40. merkt op dat gasinterconnecties en –opslag in tegenstelling tot alle overige investeringen in infrastructuur die de EU wil stimuleren verplichte infrastructuur is krachtens de verordening betreffende maatregelen tot veiligstelling van de gaslevering van 2009; vraagt de Commissie om te beoordelen of EU-financiering voor verbetering van de infrastructuur krachtens de verordening van 2009 nodig is; 41. dringt bij de Commissie aan op het opstellen van een evaluatie vanonconventionele gasbronnen, daarbij aandacht schenkend aan de juridische aspecten, levenscyclusanalyse, de milieueffecten en de economische haalbaarheid; verzoekt de Commissie om, op basis van het beginsel van gelijke behandeling van de primaire energiebronnen, een uitvoerige evaluatie op te maken van de potentiële voordelen en risico's van het gebruik van onconventionele gasbronnen in de EU; 42. is van mening dat olie nog vele jaren een belangrijk onderdeel van de energievoorziening in de EU zal blijven uitmaken, al zal het terugdringen van de CO 2 -uitstoot van de economie een geleidelijke afname in het gebruik van fossiele brandstoffen tot gevolg hebben; concludeert daarom dat tijdens de overgangsfase een concurrerende Europese infrastructuur voor het vervoer van olie en voor raffinage moet worden gehandhaafd om EU-consumenten betaalbare producten te kunnen blijven leveren; 43. onderstreept het belang van een geïntegreerde energie-infrastructuurplanning voor de exploitatie van energiebronnen in de agrarische en kleinschalige plattelandssfeer, om zo meer plaats in te ruimen voor gedecentraliseerde energieproductie en plattelandsontwikkeling; benadrukt de noodzaak om hernieuwbare energieën een prioritaire toegang te geven tot het stroomnet, zoals verlangd wordt in richtlijn 2009/28/EG; 44. wijst erop dat het netwerk moet worden voorbereid en aangepast voor energieproductie zoals elektriciteit en biogas gewonnen uit land- en bosbouw, zulks als gevolg van de hervorming van het GLB; 45. is van mening dat er aandacht moet worden besteed aan nieuwe technologische oplossingen voor benutting van energie uit afvalstoffen d.w.z. afgefakkeld gas, restwarmte, etc.; 46. onderstreept het belang van infrastructuurvoorzieningen op distributieniveau en de rol die prosumenten en distributiesysteembeheerders (DSB's) vervullen bij de integratie van decentrale energieproducten en efficiëntieverhogende maatregelen aan de vraagzijde in het systeem; onderstreept dat de integratie van gedecentraliseerde energiebronnen en de verwezenlijking van algemene energiebeleidsdoelstellingen aanzienlijk zou worden bevorderd als een hogere prioriteit zou worden gegeven aan maatregelen aan de vraagzijde; is van oordeel dat hiertoe ook behoren nationale infrastructuurprojecten met positieve effecten die zich uitstrekken tot buiten de landsgrenzen , wat betreft de aanvoer of de interconnectie op de interne energiemarkt; 47. dringt er bij de Commissie op aan tegen 2012 met concrete initiatieven te komen om de ontwikkeling te bevorderen van de beschikbare energieopslagcapaciteiten (inclusief polyvalente gas/waterstoffaciliteiten, intelligente met terugstroom oplaatbare accu's voor motorvoertuigen, opslagfaciliteiten op basis van waterkracht, solaire stroomopwekking bij hoge temperatuur, opslagfaciliteiten op basis van perslucht en andere innoverende technologieën); verzoekt de Commissie om evaluatie van andere initiatieven voor energieopslag om de mogelijkheden tot integratie van hernieuwbare energieën te maximaliseren; 48. is van mening dat de modernisering en het efficiënter maken van stadsverwarming een prioriteit moeten vormen voor de EU en dat hieraan dienovereenkomstig aandacht en steun moet worden gegeven bij de herziening van het huidige financiële kader en in het kader van het toekomstig financiële perspectief; 49. is ingenomen met de tot dusverre ontwikkelde projecten op het gebied van afvang, transport en opslag van CO 2 (CCS); verzoekt de Commissie echter met spoed met een evaluatierapport te komen over de resultaten van de experimentele CCS-technologieën voor kolencentrales die door de EU zijn gesubsidieerd; 50. dringt er bij de Commissie op aan om - in samenwerking met alle relevante belanghebbenden - een kritische evaluatie uit te voeren en – zo nodig – een herziening te verrichten van de in de mededeling over energie-infrastructuurprioriteiten becijferde investeringsbehoeften, met name in verband met het verminderen van de vraag door maatregelen tot bevordering van een efficiënt gebruik van energie, en verzoekt haar om aan de Raad en het Parlement verslag uit te brengen over de naar verwachting benodigde investeringen; 51. merkt op dat er de naast de kapitaal- en exploitatiekosten ook aanzienlijke milieukosten verbonden zijn aan de bouw, exploitatie en buitenbedrijfstelling van energie-infrastructuurprojecten; benadrukt dat het belangrijk is deze milieukosten volgens de levenscycluskostenbenadering in aanmerking te nemen in de kosten-batenanalyse; 52. is van mening dat de TSB's alle transportverbindingen volledig ter beschikking van de markt moeten stellen om zo te voorkomen dat transmissiecapaciteit wordt gereserveerd voor grensoverschrijdende balanceringsmechanismen, enz.; is van oordeel dat dit moet worden vastgelegd in bindende wetgeving op basis van de bestaande richtsnoeren voor goede praktijken van ERGEG; 53. steunt een uitgebreidere samenwerking tussen lidstaten voor de oprichting van regionale regelgevende instanties voor meerdere lidstaten; verwelkomt soortgelijke initiatieven voor het aanstellen van afzonderlijke regionale TSB's; 54. roept de Commissie en het ACER op om te werken aan de lancering van een gemeenschappelijke Europese intradaymarkt tegen 2014, omdat daarmee de vrije uitwisseling van elektriciteit tussen landen en/of verschillende prijsgebieden via alle transmissie-interconnectors mogelijk wordt; Slimme netwerken 55. is van mening dat energie-infrastructuren zich meer op de eindgebruiker moeten richten, waarbij sterker de nadruk moet komen te liggen op de interactie tussen distributiesysteemcapaciteiten en verbruik en benadrukt de noodzaak van tweerichtingsstromen voor elektriciteit en informatie in real time; wijst op de voordelen van een nieuw storingsvrij systeem voor gas en elektriciteit, waarin efficiënte technologieën, materialen en diensten zijn geïntegreerd, zoals slimme meters, intelligente netwerken en interoperabele, ICT-aangestuurde voorzieningen voor het reguleren van aanbod en -vraag van energie, zulks in het belang van de consumenten; 56. wijst op de noodzaak tot bevordering van de ontwikkeling van gebruikervriendelijke technologieën en met aansturing van de van de aanbodzijde om de aanleg van slimme netwerktechnologieën te bevorderen en aan de vraagzijde aangestuurde systemen om een volledig profijt te kunnen trekken van de slimme netwerken, zulks in het belang van alle betrokkenen; 57. benadrukt dat de invoering van intelligente netwerken als prioriteit voor energie-infrastructuren zou moeten gelden, aangezien dit bijdraagt tot realisering van de energie- en klimaatdoelstellingen van de EU, doordat dit de integratie van gedistribueerde hernieuwbare energie en elektrische voertuigen naderbij brengt en de energieafhankelijkheid helpt verminderen dankzij verhoging van de energie-efficiëntie, en de ontwikkeling van flexibiliteit en capaciteit van het elektriciteitssysteem bevordert; is van mening dat slimme netwerken en energiebeheersystemen een unieke gelegenheid bieden om innovatie, banengroei en het concurrentievermogen van de Europese industrie te stimuleren, met name in de mkb-sector; 58. verzoekt de Commissie aan te sturen op de snelle invoering van omvangrijke demonstratieprojecten voor slimme netwerken als de beste manier om de kosten/baten voor de Europese samenleving te meten; wijst erop dat ter spreiding van de investeringen die voor deze projecten nodig zijn, overheidsmiddelen nodig zijn in het kader van een publiek/privaat partnerschap zoals het Europees Elektriciteitsnetwerk-initiatief (EEGI); 59. merkt op dat slimme netwerken het resultaat zijn van convergentie tussen elektriciteitstechnologieën- en informatie- en communicatietechnologieën, reden waarom er bijzondere aandacht moet worden besteed aan de samenwerking tussen deze twee sectoren, bijvoorbeeld met betrekking tot het efficiënt gebruik van het radiospectrum in Europa en het begrijpen van slimme energiefuncties in de planning van het toekomstige „internet van dingen”; verzoekt de Commissie een plan te ontwikkelen voor samenwerking tussen de verschillende betrokken eenheden (DG Onderzoek en innovatie, DG Energie, DG Informatiemaatschappij en media) om voor een zo samenhangend en efficiënt mogelijke bijdrage aan de inzet en exploitatie van slimme netwerken te zorgen, als essentiële basis voor de activiteiten die in het kader van het energiebeleid worden ontplooid; 60. verzoekt de Commissie te beoordelen of er overeenkomstig de voorschriften van het derde energiemarktpakket aanvullende wetgevingsinitiatieven voor de implementatie van slimme netwerken nodig zijn; is van mening dat in de beoordeling met de volgende doelstellingen rekening moet worden gehouden: i) waarborgen van adequate vrije toegang en uitwisseling van operationele informatie tussen actoren en hun fysieke interfaces; ii) opzetten van een goed functionerende markt voor energiediensten; en iii) voorzien in passende stimulansen voor netbeheerders om te investeren in slimme technologieën voor slimme netwerken; 61. dringt aan op een grotere nadruk op interactie tussen de capaciteiten van het distributiesysteem en verbruik, met gebruikmaking van een gemeenschappelijke Europese netwerkstrategie, en merkt op dat - zoals reeds werd onderstreept in de conclusies van de Europese Raad van 4 februari 2011 - technische standaarden voor slimme netwerken uiterlijk eind 2012 moeten worden goedgekeurd; 62. benadrukt dat netwerken moeten worden aangepast voor nieuwkomers om de weg te banen voor kleinschalige nieuwe productiebronnen, zoals huishoudens en het mkb; 63. is van mening dat in het 7de en 8ste Kaderprogramma voor O&O prioritair ruimte wordt gecreëerd voor de smart grid technologie met betrekking tot de particuliere oplaadinfrastructuur voor elektrische auto's, met het oog op de snelle uitrol van een gedecentraliseerd, two-way energie-netwerk terzake; 64. wijst op de noodzaak van een stabiel regelgevingskader ter bevordering van de aanzienlijke investeringen die in Europa nodig zijn om slimme netwerken in te voeren; 65. benadrukt dat normalisatie en interoperabiliteit van slimme netwerken een prioriteit is; dringt er bij de lidstaten op aan om, in samenwerking met de Europese normalisatie-instellingen en het bedrijfsleven, in versneld tempo toe te werken naar technische normen voor elektrische voertuigen, oplaadinfrastructuur en slimme netwerken en meters, zodat deze werkzaamheden tegen het einde van 2012 kunnen worden voltooid; beklemtoont dat technologieën moeten worden gebaseerd op open internationale normen om de kosteneffectiviteit te waarborgen, waardoor de interoperabiliteit van de systemen wordt versterkt en om klanten keuzemogelijkheden te bieden in termen van oplossingen; 66. onderkent de vorderingen op het gebied van normalisatie van slimme meters met de toekenning van normalisatiemandaat M/441 door de Europese Commissie aan de Europese normalisatie-instellingen (CEN, CENELEC en ETSI), en benadrukt dat in de technische normen voor slimme meters rekening moet worden gehouden met de aanvullende functionaliteiten als vermeld in het eindverslag van de Coördinatiegroep Slimme Meters (SM-CG) van CEN/CENELEC/ETSI (SM-CG), te weten: 67. verwelkomt de inspanningen van het Europees Elektriciteitsnetwerk-initiatief (EEGI) en de task force voor slimme netten van de Commissie; verzoekt de Commissie zo goed mogelijk rekening te houden met haar conclusies over de specifieke wetgeving inzake slimme netwerken, welke voor de eerste helft van 2011 gepland is; 68. benadrukt dat het doel van slimme meters is dat consumenten hun energieverbruik op effectieve wijze kunnen bijhouden en beheersen; 69. wijst erop dat de lidstaten nu reeds verplicht zijn om bij ten minste 80% van hun eindverbruikers tegen 2020 slimme meters te installeren en herinnert aan de tussentijdse doelstelling dat tegen 2015 bij 50% van alle huishoudens slimme meters zijn geïnstalleerd, zoals overeengekomen in de nieuwe digitale agenda voor Europa; Vaststelling van duidelijke en transparante criteria voor prioritaire projecten 75. is tevreden met de door de Commissie in kaart gebrachte prioritaire corridors en is het ermee eens dat de beperkte middelen die daarvoor beschikbaar staan, optimaal moeten worden benut; herhaalt dat enerzijds de verantwoordelijkheid voor de planning en ontwikkeling van infrastructuurprojecten bij de markt ligt, maar dat de EU een rol heeft bij de bevordering van bepaalde projecten door hieraan de status van „projecten van Europees belang” te verlenen en openbare financiering beschikbaar te stellen voor sommige daarvan; 76. dringt aan op het hanteren van een duidelijke en transparante methodiek voor de selectie van prioritaire projecten die in de dringende Europese behoeften voorzien; benadrukt dat de selectie van projecten van Europees belang (PEB's) moet plaatsvinden op basis van objectieve en transparante criteria en dat daarbij alle belanghebbenden moeten worden betrokken; 77. benadrukt dat de projecten van Europees belang (PEB) moeten bijdragen tot de realisering van de energiedoelstellingen van de EU - voltooiing van de interne markt, bevordering van efficiënt energiegebruik en hernieuwbare energieën en verbetering van de veilige energievoorziening - en ook in substantiële mate moeten kunnen bijdragen tot: 78. is van oordeel dat bij de beoordeling van de toekenning van prioriteit aan projecten rekening moet worden gehouden met de volgende criteria: 79. is van mening dat bij de verdere prioritering van projecten rekening moet worden gehouden met de volgende criteria: 80. onderstreept het belang van regionale samenwerking, die het makkelijker maakt prioriteiten te stellen, investeringsplannen op te stellen en concrete projecten te plannen, te realiseren en te monitoren; is van mening dat de huidige macroregionale strategie, zoals voor het Oostzeegebied en de Donau-regio, gebruikt kan worden als samenwerkingsplatform voor bijvoorbeeld de onderhandelingen over en de tenuitvoerlegging van projecten in de energiesector; 81. merkt op dat de interne energiemarkt verder moet worden geïntegreerd, in het bijzonder middels de bevordering van projecten waarmee wordt gezorgd voor een homogene nationale energiemix in buurlanden; 82. onderstreept dat belemmeringen voor de mededinging en de marktgestuurde ontwikkeling van alle energie-infrastructuur, waaronder districtverwarming en -koeling, moeten worden weggenomen; 83. herinnert eraan dat de geografische hindernissen die eigen zijn aan de situatie van insulaire gebieden de integratie van deze gebieden in het energienetwerk van de Unie ernstig bemoeilijken, en dat het nodig is hun extra middelen ter beschikking te stellen om hun energieafhankelijkheid te verminderen, ofwel door hun eigen potentieel op het gebied van hernieuwbare energiebronnen te ontwikkelen, ofwel door de bevordering van de energie-efficiëntie en energiebesparingen; 84. benadrukt dat de transparantie moet worden verbeterd door het publiek duidelijk te informeren omtrent het doel en de technische planning van elk project; verlangt dat wordt aangetoond dat in het kader van de publieksraadplegingen aan de criteria is voldaan; 85. meent dat niet alleen grote infrastructuurprojecten moeten worden ondersteund, maar ook kleinere projecten die mogelijk een hogere toegevoegde waarde hebben en sneller kunnen worden voltooid; 86. verzoekt de Commissie ervoor te zorgen dat projecten die de status van project van Europees belang krijgen na de goedkeuring aan bovengenoemde criteria blijven voldoen; is de mening toegedaan dat de status van project van Europees belang bij grote wijzigingen in het project opnieuw moet worden beoordeeld; Snellere en transparantere vergunningverleningsprocedures 87. is het ermee eens dat moet worden gegarandeerd dat PEB's tijdig worden uitgevoerd en is ingenomen met het voorstel van de Commissie om de coördinatie van vergunningverleningsprocedures te stroomlijnen en te verbeteren, op voorwaarde dat aan het subsidiariteitsbeginsel wordt voldaan, zodat de bestaande termijnen op die gebieden niet alle innovatievoornemens van particuliere investeerders belemmert; 88. verwelkomt de oprichting van een nationaal contactpunt voor elk project van Europees belang (een zogenaamde „onestopshop”) bij wijze van unieke administratieve interface tussen de ontwikkelaars en de respectieve instanties die betrokken zijn bij de autorisatieprocedure; is met betrekking tot grensoverschrijdende projecten van mening dat voor nauwere coördinatie tussen de nationale „onestopshops” moet worden gezorgd en dat de Commissie daarbij een grotere rol moet vervullen; voordat nieuwe administratieve eenheden („onestopshop”) worden opgericht, moeten de Commissie en de lidstaten de bestaande entiteiten volledig hebben benut; 89. benadrukt dat elk nationaal contactpunt onafhankelijk en vrij van politieke en economische invloed moet zijn; is van mening dat projecten van Europees belang in volgorde van binnenkomst en binnen de in het toekomstige Commissievoorstel vastgestelde tijdslimiet moeten worden verwerkt; 90. onderstreept het belang van een tijdige afsluiting van projecten en een kwalitatief hoogstaande dialoog met de belanghebbenden; verzoekt de Commissie om invoering van een getrapt systeem van lichte tot zware waarschuwingen voor het geval een lidstaat het vergunningsvoorstel niet binnen een redelijke termijn afwikkel, en er strak op toe te zien of de nationale administratieve procedures een correcte en spoedige tenuitvoerlegging van de PEB's toelaten; verwelkomt de invoering, wanneer zich moeilijkheden voordoen, van indicatieve termijnen waarbinnen de relevante bevoegde instanties tot een definitief besluit moeten zien te komen; dringt erop aan dat de Commissie bij het uitblijven van een dergelijk besluit onderzoekt of deze vertraging kan worden opgevat als een belemmering van de correcte en snelle totstandbrenging van de energiemarkt van de EU door de betrokken lidstaat; 91. verzoekt de Commissie om, met inachtneming van de uiteenlopende specifieke eigenschappen en territoriale kenmerken van de projecten, te bepalen of de mogelijkheid bestaat om gezamenlijke of gecoördineerde procedures op te zetten tot vaststelling van concrete sleutelmaatregelen en beste praktijken (regelmatige uitwisseling van informatie, tijdige kennisgeving van besluiten, gezamenlijke probleemoplossingsmechanismen, enz.), en te beoordelen of het wenselijk is bemiddelingsprocedures te gebruiken als instrument bij de definitieve besluitvorming; 92. benadrukt de noodzaak van een meer op participatie gerichte benadering en onderkent dat de plaatselijke bevolking ter wille van een bredere acceptatie van energie-infrastructuurprojecten in een zo vroeg mogelijk stadium bij de ontwikkeling van deze projecten moet worden betrokken; dringt erop aan ook alle niveaus van het maatschappelijk middenveld (ngo's, sociale partners en consumentenorganisaties) bij het raadplegingsproces over projecten van Europees belang te betrekken; verzoekt de Commissie een raadplegings- en beoordelingssysteem op te zetten om beste praktijken en kennis van de acceptatie van infrastructuur bij de bevolking te identificeren en te verspreiden; 93. wijst, gezien het belang van duurzame energiestrategieën voor het ontwikkelingspotentieel van de regio's, op de noodzaak een platform op te zetten voor de uitwisseling van goede praktijken die in de regio's ontwikkeld zijn, waarbij geslaagde voorbeelden van gemeenten en regio's die zich gespecialiseerd hebben in hernieuwbare energie, energiebesparing en efficiënt energiegebruik, in aanmerking worden genomen; dringt in dit verband aan op een raadplegings- en beoordelingssysteem met het oog op het vaststellen en verspreiden van beste praktijken en kennis op het gebied van de aanvaarding van infrastructuur door het publiek; 94. beklemtoont dat de grootste uitdaging ligt in het verkrijgen van acceptatie voor energie-infrastructuurprojecten bij het lokale publiek; is ervan overtuigd dat acceptatie en vertrouwen van burgers en besluitvormende organen slechts kunnen ontstaan door open en transparante debatten voorafgaand aan een beslissing over energie-infrastructuurprojecten; 95. vraagt de Commissie te beoordelen of de modernisering en opwaardering van bestaande energiecorridors wat betreft kostenefficiëntie en de acceptatie bij het brede publiek is te prefereren boven nieuwe corridors; 96. beveelt aan dat er meer voorlichting wordt gegeven over het belang van energienetwerken binnen de Europese Unie; verzoekt de Commissie na te denken over een Europese informatie- en communicatiecampagne over energienetwerken die wordt georganiseerd op nationaal en lokaal niveau; Financieringsinstrumenten 97. merkt op dat netwerkinvesteringen van cyclische aard zijn en moeten worden bekeken vanuit een historisch perspectief; wijst erop dat een groot deel van de infrastructuur die de afgelopen decennia is gebouwd met het oog op de interconnectie van gecentraliseerde elektriciteitscentrales in de komende jaren verouderd zal raken; wijst erop dat de samenleving verwacht dat de kosten voor de installatie van nieuwe infrastructuur worden geoptimaliseerd door middel van publiek-private partnerschappen en de ontwikkeling van innovatieve financieringsinstrumenten; wijst erop dat de samenleving verwacht dat de kosten voor de installatie van nieuwe infrastructuur worden geoptimaliseerd, benadrukt daarom de noodzaak om de behoefte aan infrastructuur nauwkeurig in kaart te brengen en overtollige capaciteit te voorkomen door het kosteneffectieve energie-efficiëntiepotenteel volledig in aanmerking te nemen; 98. benadrukt dat het grootste deel van de infrastructuurinvesteringskosten door de markt moet worden gefinancierd, op basis van de beginselen van een correcte kostentoerekening, transparantie, non-discriminatie en kosteneffectiviteit en in overeenstemming met het beginsel dat de gebruiker betaalt; verzoekt de Commissie te onderzoeken in hoeverre de bestaande stimuleringsregeling volstaat voor het afgeven van de benodigde signalen aan de markt en welke aanvullende maatregelen noodzakelijk zijn, zoals maatregelen ter verbetering van de regels voor kostentoerekening;; 99. is van oordeel dat, wanneer er geen regelgevend alternatief voorhanden is en de markt niet in staat is om de benodigde investeringen op te brengen, financiering op EU-niveau nodig kan zijn voor de financiering van sommige PEB's van beperkte omvang, die door hun specifieke kenmerken commercieel niet erg aantrekkelijk zijn, maar waarvan de financiering noodzakelijk is ter realisering van de doelstellingen van het energiebeleid van de EU; is van oordeel dat overheidsmiddelen kunnen worden ingezet, middels het opzetten van een op innovatie gerichte mix van financieringsinstrumenten; op een wijze die niet tot concurrentiedistorsie mag leiden; 100. wijst er op dat het EFRO een belangrijke bijdrage levert aan de financiering van infrastructuurprojecten, onder andere op het gebied van energie-infrastructuur en andere vormen van infrastructuur en wijst op de belangrijke rol van het cohesiebeleid op lokaal en regionaal niveau om de energie-efficiëntie te verbeteren en de doelstellingen van de Unie op het gebied van hernieuwbare energie te verwezenlijken; 101. benadrukt dat de cohesie- en structuurfondsen een centrale rol moeten blijven spelen bij de financiering van infrastructuurprojecten; acht pogingen om nieuwe sectorale fondsen te creëren uit de fondsen voor het cohesiebeleid misplaatst; 102. verzoekt de Commissie ervoor te zorgen dat de financiering van infrastructurele investeringen marktconform is om concurrentieverstoring en verkeerde investeringsprikkels te vermijden, en dat ongerechtvaardigde verschillen tussen lidstaten derhalve worden voorkomen mits het openbaar belang – in het bijzonder lokaal en regionaal en in gebieden met specifieke geografische kenmerken zoals eilanden, bergachtige gebieden en regio's met een zeer lage bevolkingsdichtheid – ook gewaarborgd is door middel van een beperkte hoeveelheid overheidsgeld dat moet leiden tot een innovatieve combinatie van financiële instrumenten met een hefboomwerking op particuliere investeringen; 103. is van mening dat dergelijke projecten, die commercieel onaantrekkelijk zijn en geen particuliere investeerders aantrekken, en die essentieel zijn om geïsoleerde EU-regio's aan te sluiten op het Europese gas- en elektriciteitsnet als integraal onderdeel van de eengemaakte Europese energiemarkt, moeten stoelen op EU-financiering; 104. verzoekt de Commissie om financiering uit openbare middelen alleen mogelijk te maken voor lidstaten die bestaande EU-wetgeving volledig in nationaal recht hebben omgezet en naar behoren toepassen, met inbegrip van de in het derde internemarktpakket vastgelegde regelgevingsvoorschriften; 105. verzoekt de Commissie om de staatssteunregels met betrekking tot energie-infrastructuur te herzien en om indien nodig met voorstellen te komen voor een zodanige wijziging van deze regels dat de lidstaten de modernisering van infrastructuur kunnen stimuleren; verzoekt de Commissie tegelijkertijd een nieuw begeleidend document met betrekking tot de financiering van projecten en de huidige wetgeving inzake staatssteun te publiceren, waarin duidelijke criteria voor overheidsfinanciering van energie-infrastructuur worden neergelegd; benadrukt dat dit document door het DG Energie, het DG Concurrentie en het DG Regionaal beleid gezamenlijk moet worden ontwikkeld om eventuele gevallen van inconsistentie binnen de regels van de Commissie uit de weg te ruimen; 106. dringt erop aan dat op grond van strategische doelen voor de energiesubsidies die in de toekomst worden verwezenlijkt, op het gebied van de infrastructuur , het geografisch beginsel in aanmerking wordt genomen; stimuleert verder dat de al meer ontwikkelde regio's alleen verdere subsidies voor onderzoek en ontwikkeling mogen krijgen als zij dit samen uitvoeren met minder ontwikkelde regio's; 107. onderstreept dat een stabiel, voorspelbaar en adequaat regelgevingskader, met inbegrip van een passend rendement en stimulansen voor het starten van projecten, van cruciaal belang is voor de bevordering van investeringen; benadrukt dat regulators de toepassing van nieuwe technologieën moeten stimuleren door de nodige marktprikkels te creëren en proefprojecten te starten; 108. is van mening dat private financiering de tijdige aanleg van de benodigde energie-infrastructuur kan vergemakkelijken, aangezien de omvang van de uitdaging op dit gebied zo groot is dat private middelen moeten worden aangeboord; meent dat wanneer private investeerders de infrastructuuruitdaging omarmen, de Commissie duidelijke richtsnoeren moet opstellen voor de betrokkenheid van marktdeelnemers en private investeerders bij zogeheten „commerciële lijnen”; is van mening dat zorgen over de effecten op de werking van de markt kunnen worden weggenomen als commerciële lijnen worden verplicht de volledige capaciteit ter beschikking van de markt te stellen; 109. onderstreept voorts dat zoveel mogelijk gebruik moet worden gemaakt van marktconforme instrumenten zoals projectobligaties, roterende fondsen, equity funds voor hernieuwbare energieën, leninggaranties, niet-commerciële risicodelingsfaciliteiten, stimulansen voor de financiering van publiek/private partnerschappen, samenwerkingsverbanden met de EIB - ter verbetering van de interventiecapaciteit en de beschikbare middelen - en de inkomsten uit emissiehandel, en in voorkomend geval andere innoverende financieringsinstrumenten; verzoekt de Commissie om rekening te houden met de financiële capaciteiten en marktvoorwaarden van de minder ontwikkelde lidstaten; 110. wijst op het belang van een nauwere en efficiëntere samenwerking met de particuliere sector en met de financiële instellingen, vooral met de Europese Investeringsbank en met de Europese Bank voor Wederopbouw en Ontwikkeling, om de benodigde financiering met name voor prioritaire projecten te bevorderen; verzoekt de Commissie andere innovatieve financieringsinstrumenten te onderzoeken en te helpen de oprichting van publiekparticuliere partnerschappen te bevorderen, die van de lokale, regionale of nationale autoriteiten de nodige stimulansen en het noodzakelijke wetgevingskader en politieke steun moeten krijgen; benadrukt in dit verband de noodzaak om technische bijstand en financiële engineering te ontwikkelen op het niveau van de lokale en regionale overheid, om lokale actoren te ondersteunen bij het opzetten van projecten voor energie-efficiëntie – bijvoorbeeld door gebruik te maken van ELENA, de faciliteit voor technische bijstand van de EIB en de ervaring van ESCO indien het infrastructuur voor energie-efficiëntie betreft; 111. steunt het idee om gemeenschappelijke Europese projectobligaties uit te geven om de aanzienlijke Europese infrastructuurbehoeften en structurele projecten te financieren in het kader van de EU 2020-agenda, met inbegrip van de nieuwe strategie voor de ontwikkeling van energie-infrastructuur; is van mening dat EU-projectobligaties voor de benodigde investeringen zouden zorgen en voldoende vertrouwen zouden creëren om het benodigde kapitaal voor belangrijke investeringsprojecten aan te trekken, waardoor ze een belangrijk mechanisme voor het verkrijgen van maximale publieke steun zouden worden; herinnert eraan dat als Europa op het spoor van duurzaamheid moet worden gezet, deze projecten ook moeten bijdragen tot de ecologische transformatie van onze economieën, waardoor ze de weg zullen plaveien voor een economie zonder CO 2 -uitstoot; 112. is met name van mening dat EU-projectobligaties een belangrijk financieel instrument kunnen worden in verband met de benodigde investeringen in energie-infrastructuur in Europa, aangezien particuliere ondernemingen hiermee kapitaal van investeerders kunnen aantrekken; verzoekt de Commissie om snel met een wetgevingsvoorstel inzake EU-projectobligaties te komen; 113. benadrukt het belang van de ontwikkeling door de regulators van een gemeenschappelijke methode voor de toerekening van de kosten van grensoverschrijdende infrastructuurprojecten, omdat dergelijke prikkels voor de aanleg van netwerkinfrastructuur vaak in een situatie van marktfalen worden ingesteld, voornamelijk als gevolg van natuurlijke monopolies en een gebrek aan concurrentie; 114. wijst op het belang van transparante en niet-discriminerende tarieven met het oog op een adequate toerekening van de kosten van investeringen in grensoverschrijdende en interne transmissie-infrastructuur die in belangrijke mate bijdraagt aan de verwezenlijking van de beleidsdoelstellingen van de EU, billijke consumentenprijzen en verbetering van het concurrentievermogen; dringt er bij de lidstaten op aan om af te zien van de toepassing van buitengewoon lage gereguleerde tarieven; verheugt zich over het voorstel van de Commissie inzake REMIT; 115. herinnert eraan dat het derde pakket een verplichting voor regulators creëert om bij het vaststellen van de tarieven de investeringen niet alleen op basis van de baten in hun lidstaten te evalueren, maar ook op basis van de EU-brede voordelen; dringt er bij het ACER op aan om ervoor te zorgen dat zijn leden deze verplichting nakomen; verzoekt de Commissie om nader te bestuderen of kosten en baten op eerlijke wijze worden toegerekend via de vaststelling van tarieven en of de toepassing van compensatiemechanismen, op basis van strikte transparantie, van pas zou kunnen komen bij de goedkeuring van grensoverschrijdende projecten die weliswaar geen voordelen opleveren voor bepaalde (transit)regio's, maar niettemin noodzakelijk zijn voor de verwezenlijking van de EU-doelstellingen op energiegebied; 116. onderstreept het belang van een grotere verbindingscapaciteit van grensoverschrijdende energienetwerken en het belang van voldoende financiering om de vastgestelde doelen, met inbegrip van territoriale cohesie, te bereiken; 117. roept op tot de invoering van verbeterde financiële instrumenten op Europese schaal ter ondersteuning van de inspanningen van de lokale en regionale overheden op het gebied van investeringen in duurzame energieproductie; 118. verwelkomt het initiatief van de Commissie om in 2011 met een voorstel te komen voor de toerekening van de kosten van technologisch complexe of grensoverschrijdende projecten, aangezien dit als een van de belangrijkste belemmeringen voor de ontwikkeling van grensoverschrijdende infrastructuur wordt beschouwd, en met een nieuw financieringsinstrument ter ondersteuning van de prioritaire projecten in de periode 2014-2020; 119. vindt het belangrijk dat ook het beheer van financiële waarborgen van de investeringen meer nadruk krijgt in de toekomst, en dat het opstellen van het geplande financieringsbudget en het plannen van de begrotingscyclus 2014-2020 met elkaar in overeenstemming zijn; Andere infrastructuurvraagstukken 120. is van mening dat alle externe pijpleidingen en andere energienetwerken die het grondgebied van de Europese Unie binnenkomen moeten worden beheerd op basis van transparante intergouvernementele overeenkomsten en moeten worden onderworpen aan de regels van de interne markt, met inbegrip van regels voor de toegang van derden, bestemmingsbepalingen, toezicht op de toewijzing en het beheer van knelpunten, de duur van de contracten en „take-or-pay”-clausules; verzoekt de Commissie om ervoor te zorgen dat huidige en toekomstige pijpleidingen en handelsovereenkomsten het Europese energieacquis respecteren en om indien nodig actie te ondernemen; 121. verzoekt de Commissie om de verlening van vrijstellingen op de regels voor toegang voor derden tot energie-infrastructuur verder te beperken en te evalueren of de verleende vrijstellingen nog steeds nodig zijn; merkt op dat overheidsfinanciering van of overheidssteun voor projecten door middel van instrumenten als door de Europese Investeringsbank gedekte projectobligaties, enz., de noodzaak van vrijstellingen van de regels voor toegang voor derden zou moeten verminderen of wegnemen; o o o 122. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie en de lidstaten. Het Europees Parlement , – gezien het Verdrag betreffende de Europese Unie, in het bijzonder de artikelen 2 en 3, lid 3 daarvan, en het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, in het bijzonder de artikelen 9, 14, 106, 151, 153, lid 1, onder j) en k), 159, 160, 161 en 345 daarvan, en Protocol nr. 26 bij dat Verdrag, – gezien het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, in het bijzonder artikel 36 daarvan, – gezien het Verdrag van de Verenigde Naties inzake de rechten van personen met een handicap, dat door de Europese Gemeenschap op 26 november 2009 is gesloten (1) , – gezien Verordening (EG) nr. 1370/2007 van het Europees Parlement en van de Raad van 23 oktober 2007 betreffende het openbaar personenvervoer per spoor en over de weg (2) , – gezien Richtlijn 2006/123/EG van het Europees Parlement en van de Raad van 12 december 2006 betreffende diensten op de interne markt (3) , in het bijzonder artikel 1, lid 3 daarvan, – gezien Besluit nr. 1098/2008/EG van het Europees Parlement en de Raad van 22 oktober 2008 inzake het Europees Jaar van de bestrijding van armoede en sociale uitsluiting (2010) (4) , – gezien de mededeling van de Commissie getiteld „Uitvoering van het communautaire Lissabon-programma: Sociale diensten van algemeen belang in de Europese Unie” ( COM(2006)0177 ) en het begeleidende werkdocument van de diensten van de Commissie over sociale diensten van algemeen belang in de Europese Unie (SEC(2006)0516), – gezien de mededeling van de Commissie getiteld „Diensten van algemeen belang, met inbegrip van sociale diensten van algemeen belang: een nieuw Europees engagement” ( COM(2007)0725 ), – gezien de werkdocumenten van de diensten van de Commissie getiteld „Frequently asked questions in relation with Commission Decision of 28 November 2005 on the application of Article 86(2) of the EC Treaty to State aid in the form of public service compensation granted to undertakings entrusted with the operation of services of general economic interest, and of the Community Framework for State aid in the form of public service compensation” (SEC(2007)1516) en „Frequently asked questions concerning the application of public procurement rules to social services of general interest” (SEC(2007)1514), – gezien het werkdocument van de diensten van de Commissie, getiteld „Gids voor de toepassing van de EU-regels inzake staatssteun, overheidsopdrachten en de eengemaakte markt op diensten van algemeen economisch belang, en met name sociale diensten van algemeen belang” (SEC(2010)1545), – gezien de mededeling van de Commissie getiteld „Europa 2020: Een strategie voor slimme, duurzame en inclusieve groei” ( COM(2010)2020 ) en gelet op haar resolutie van 16 juni 2010 inzake die mededeling (5) , – gezien het eerste tweejaarlijkse verslag betreffende sociale diensten van algemeen belang (SEC(2008)2179) en het tweede tweejaarlijkse verslag betreffende sociale diensten van algemeen belang (SEC(2010)1284) van de Commissie (6) , – gezien de aanbeveling van de Commissie van 3 oktober 2008 over de actieve inclusie van personen die van de arbeidsmarkt zijn uitgesloten (7) , – gezien de mededeling van de Commissie over belasting op de financiële sector ( COM(2010)0549 ) alsmede het bijbehorende werkdocument van de diensten van de Commissie (SEC(2010)1166), – gezien de mededeling van de Commissie getiteld „Naar een Single Market Act voor een sociale markteconomie met een groot concurrentievermogen” ( COM(2010)0608 ), – gezien de mededeling van de Commissie getiteld „Op weg naar een betere werking van de eengemaakte dienstenmarkt – voortbouwen op de resultaten van het in de dienstenrichtlijn vastgelegde proces van wederzijdse beoordeling” ( COM(2011)0020 ) en het begeleidende werkdocument van de diensten van de Commissie (SEC(2011)0102) inzake het in de dienstenrichtlijn vastgelegde proces van wederzijdse beoordeling, – gezien de mededeling van de Commissie „Jaarlijkse groeianalyse: naar een krachtiger alomvattend antwoord van de EU op de crisis” ( COM(2011)0011 ), – gezien de verklaring van commissaris Andor over de sociale bepalingen in het Verdrag van Lissabon (8) , – gezien het verslag-Monti van 9 mei 2010 getiteld „Een nieuwe strategie voor de eengemaakte markt ten dienste van de Europese economie en samenleving” (9) , – gezien het verslag getiteld „Toepassing van communautaire regels op sociale diensten van algemeen belang” dat in 2008 werd opgesteld door het Comité voor sociale bescherming (10) , – gezien het verslag getiteld „Een facultatief Europees kwaliteitskader voor sociale diensten” dat in 2010 werd opgesteld door het Comité voor sociale bescherming (11) , – gezien het „Gezamenlijk verslag over sociale bescherming en sociale inclusie 2010” dat in 2010 werd opgesteld door het Comité voor sociale bescherming (12) , – gezien het verslag getiteld „Beoordeling van de sociale dimensie van de Europa 2020-strategie”, dat in 2011 (13) werd opgesteld door het Comité voor sociale bescherming,, – gezien de conclusies en aanbevelingen van de fora over sociale diensten van algemeen belang die in september 2007 in Lissabon, in oktober 2008 in Parijs en in oktober 2010 in Brussel werden gehouden (14) , – gezien de conclusies van de zittingen van de Raad EPSCO van 16 en 17 december 2008, 8 en 9 juni 2009 en 6 en 7 december 2010 (15) , – gezien de onderstaande arresten van het Hof van Justitie van de Europese Unie (HJEU): Fundamentele rechten en algemene toegankelijkheid 1. is van mening dat SDAB en de gebruikers en aanbieders daarvan naast de gemeenschappelijke eigenschappen van DAB beschikken over een aantal bijzondere eigenschappen; is van mening dat SDAB, zoals omschreven door de lidstaten, zowel wettelijk verplichte als aanvullende algemeen verkrijgbare en rechtstreeks aan de persoon geleverde diensten omvatten, gericht op het verhogen van de levenskwaliteit van iedereen; is van mening dat SDAB preventief werken en de sociale samenhang en inclusie bevorderen, en de sociale grondrechten tastbaar maken, zoals afgekondigd in het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden; 2. erkent dat met betrekking tot SDAB twee met elkaar in concurrentie staande factoren dienen te worden verzoend: enerzijds het subsidiariteitsbeginsel, dat de vrijheid van de nationale overheidsinstanties impliceert om de SDAB naar eigen goeddunken te definiëren, te organiseren en te financieren, evenals het proportionaliteitsbeginsel, en anderzijds de verantwoordelijkheid die het Verdrag aan de Gemeenschap en aan lidstaten geeft op hun respectieve bevoegdheidsgebieden; 3. dringt er bij de lidstaten op aan te zorgen voor blijvende beschikbaarheid van dezelfde toegankelijke, betaalbare, hoogwaardige sociale diensten als tijdens perioden van snelle economische groei, en niet discriminerende toegang tot deze diensten te waarborgen ongeacht geslacht, inkomen, ras of etnische herkomst, religie of geloof, handicap, leeftijd, seksuele geaardheid of arbeidsomstandigheden; is van mening dat sociale diensten van fundamenteel belang zijn voor het waarborgen van gendergelijkheid, aangezien deze diensten, samen met gezondheidszorg en kinderopvang, een van de belangrijkste elementen zijn om de participatie op de arbeidsmarkt door vrouwen en de gelijkheid in het algemeen te stimuleren; 4. onderstreept dat moet worden voorkomen dat de huidige financiële en economische crisis en de nog te verwachten economische problemen de ontwikkeling van de sociale diensten van algemeen belang in gevaar brengen, aangezien dit op de lange termijn ten koste zal gaan van de werkgelegenheidsontwikkeling, de economische groei in de EU, het niveau van de belastinginkomsten en de bevordering van gendergelijkheid; 5. roept de Commissie en de lidstaten op om een gendereffectbeoordeling van de verschillende sociale diensten van algemeen belang uit te voeren en erop toe te zien dat de beoordeling van voorgestelde EU-activiteiten vanuit het oogpunt van gendergelijkheid een regulier en transparant proces wordt met duidelijke uitkomsten, en dat het genderperspectief aan bod komt in de begroting voor alle programma's en beleidsmaatregelen van de EU en van de lidstaten; verzoekt de Commissie tevens in haar toezichtsverslagen aandacht te besteden aan gendergelijkheid; 6. verzoekt de lidstaten om in het kader van een gericht beleid voor het combineren van gezins- en beroepsleven de beschikbaarheid te waarborgen van toegankelijke, betaalbare, kwalitatief hoogwaardige en diverse voorzieningen voor kinderopvang, zoals beschreven in de Barcelonadoelstellingen, en de zorgvoorzieningen voor ouderen en zorgbehoevende personen te verbeteren, als wezenlijke stap vooruit naar gelijkheid voor vrouwen en mannen, aangezien diensten op het gebied van kinderopvang niet alleen de participatie van vrouwen op de arbeidsmarkt vergemakkelijken, maar ook banen opleveren; verzoekt de Commissie en de lidstaten om actie te ondernemen voor de erkenning van personen die onbetaald huishoudelijk werk verrichten en zorg verlenen aan kinderen en ouderen (meestal vrouwen), en die een uiterst belangrijke rol vervullen bij de instandhouding van sociale systemen; 7. benadrukt dat het „algemene belang” van een sociale dienst niet afhankelijk is van het gebied, maar van de wijze van dienstverlening, die wordt gekenmerkt door factoren als het non-profitkarakter ervan en dienstverlening zonder aanzien des persoons; 8. benadrukt dat, waar het om SDAB gaat, het subsidiariteitsbeginsel voorrang moet krijgen boven internemarktregels; 9. onderstreept dat de bevoegdheid voor de besluitvorming over de ontwikkeling, financiering en verlening van sociale diensten van algemeen belang (SDAB) bij de lidstaten en de lokale overheden moet berusten; eerbiedigt en steunt dit beginsel en roept de Europese instellingen op zich bij dit standpunt aan te sluiten; 10. benadrukt dat, om SDAB ten volle te kunnen laten functioneren, deze diensten niet alleen toegankelijk moeten zijn voor kansarme en kwetsbare groepen, maar voor iedereen, ongeacht welvaart of inkomen, waarbij een gelijkwaardige toegang voor de kwetsbaarste groepen gewaarborgd moet zijn, overeenkomst de wetten en praktijken van de lidstaten; 11. benadrukt dat SDAB wegens hun structurerend en alomvattend karakter een relevante, nuttige en doeltreffende bijdrage leveren aan de ontwikkeling van alle regio's door de overheid en de plaatselijke of regionale autoriteiten de mogelijkheid te bieden om met openbare en particuliere middelen een rol te spelen; is van oordeel dat SDAB vooral in plattelands- en kwetsbare regio's behouden moeten blijven en onderstreept tevens dat SDAB een cruciale rol spelen als het erom gaat de risico's te beperken dat versnipperde en gemarginaliseerde gemeenschappen buiten de boot vallen; 12. benadrukt dat SDAB hoofdzakelijk door de lidstaten gefinancierd worden en deze diensten dan ook in de eerste plaats onder hun bevoegdheid vallen; is desalniettemin van mening dat de Europese Unie een belangrijke rol kan spelen en hen kan bijstaan bij de modernisering en de aanpassing aan de nieuwe omstandigheden en eventueel de behoeften van de burgers ten aanzien van de kwaliteit en de invulling van de diensten kan vertolken; 13. onderstreept het belang van een evaluatie op korte termijn van de sociale gevolgen en de gevolgen voor het leven van burgers van de liberaliseringen in sectoren die van fundamenteel belang zijn voor sociale vooruitgang ; 14. benadrukt dat de sociale dimensie van de interne markt moet worden versterkt en dat beter rekening moet worden gehouden met het specifieke karakter van SDAB, waarbij de nadruk moet worden gelegd op een pragmatische aanpak die vooral aandacht besteedt aan de toegankelijkheid, het universele karakter, de billijkheid, de kwaliteit en de efficiëntie van dergelijke diensten; 15. steunt de aanbeveling in het verslag-Monti dat breedbandinternet en bankiersdiensten aan bod moeten komen in het Europese recht, als diensten die door de lidstaten gewaarborgd worden, algemeen beschikbaar zijn en toegankelijk zijn voor iedereen; Economische rol 16. benadrukt dat SDAB niet beoordeeld moeten worden op basis van hun economische belang, maar wijst niettemin op het tweede tweejaarlijkse verslag van de Commissie en bevestigt dat SDAB een belangrijke economische rol spelen op het gebied van werkgelegenheid, economische activiteit en koopkracht en dat medische en sociale zekerheidsdiensten goed zijn voor 5% van de economische productie en werk creëren voor 21,4 miljoen mensen; wijst erop dat het CEEP in zijn rapport „Mapping of public services” tevens aangaf dat medische en sociale zekerheidsdiensten goed zijn voor 9,6% van de werkgelegenheid in de EU, alsmede voor 9,4% van het BBP; wijst erop dat de arbeidskrachtenquête uit 2008 laat zien dat 79% van het personeel in de gezondheidszorg, 81% in de institutionele zorg en 83% in de niet-institutionele zorg, uit vrouwen bestond; wijst er tevens op dat een belangenorganisatie van het MKB, UEAPME, van mening is dat hoogwaardige en efficiënte SDAB van belang zijn voor het MKB om met succes te kunnen opereren; verzoekt de lidstaten tevens rekening te houden met beginselen op het gebied van gendergelijkheid; wijst erop dat de bevordering van voor iedereen toegankelijke arbeidsmarkten, preventie en herintegratie op langere termijn kostenbesparingen en betere resultaten moeten opleveren; 17. onderstreept dat SDAB bijdragen aan een effectieve uitoefening van burgerschap en tot doel hebben sociale, territoriale en economische samenhang tot stand te brengen via de verwezenlijking van voorzieningen van collectieve solidariteit; 18. benadrukt dat lokale autoriteiten een fundamentele rol spelen bij het definiëren, financieren, leveren en toewijzen van SDAB in het kader van de sociale diensten socialebeschermingsstelsels van de betrokken lidstaten: de lokale en regionale overheidssector is naar schatting goed voor 15,9% van het bbp van de EU-27, waarbij alleen al de lokale overheid goed is voor 12,9% en haar uitgaven op het gebied van sociale bescherming goed zijn voor 3% van het bbp (378,1 miljard EUR) (26) ; 19. is van mening dat de nationale, regionale en lokale autoriteiten publiek-private partnerschappen op het gebied van SDAB moeten uitbreiden zodat deze doeltreffender en beter beschikbaar worden; Sociale rol 20. wijst erop dat de door Eurofound uitgevoerde enquêtes (27) over levenskwaliteit hebben bevestigd dat een van de belangrijkste manieren voor het bevorderen van de levenskwaliteit van burgers, waarbij wordt gezorgd voor volledige deelname aan de maatschappij en voor sociale en territoriale samenhang, bestaat uit het leveren en ontwikkelen van DAB, met inbegrip van SDAB; benadrukt dat SDAB een belangrijke pijler vormen van het Europees sociaal model, omdat zij deel uitmaken van de opzet van de Europese samenlevingen, en dat zij dienen om de doelstellingen op het gebied van sociaal beleid te verwezenlijken en de sociale rechten van individuen en groepen tastbaar te maken, dikwijls met behulp van de sociale zekerheidsstelsels van de lidstaten; 21. benadrukt dat een beleid voor sociale vooruitgang moet bevorderd worden dat universele toegang waarborgt tot kwalitatief goede openbare diensten, waarbij bijzondere aandacht geschonken moet worden aan achtergestelde groepen, zoals alleenstaande moeders, vrouwen, ouderen, kinderen, migranten en mensen met een beperking van welke aard dan ook; 22. is van oordeel dat aan SDAB toegewezen overheidsmiddelen uitsluitend mogen worden gebruikt voor de verwezenlijking van de doelen van de dienst en dat die middelen, afgezien van redelijke personeels- en overheadkosten, in geen geval voor andere doeleinden mogen worden uitgegeven; is van mening dat de legitieme doelstelling van winstmaximalisatie in strijd is met de beginselen en doelstellingen van SDAB; is van mening dat indien lidstaten kiezen voor een indirecte levering van SDAB, het algemeen belang beschermd moet worden en dat zij de kwaliteit moeten waarborgen, maar ook moeten toezien op innovatie, efficiëntie en kosteneffectiviteit, en ondernemingen in de sociale economie moeten ondersteunen, waarbij overschotten worden geïnvesteerd in de dienstverlening en in innovatie, en deze ondernemingen gestimuleerd moeten worden om te fungeren als aanbieders; 23. benadrukt de traditionele rol van overheden als leveranciers van SDAB, maar is desalniettemin van mening dat de toegankelijkheid en kwaliteit van de diensten en de keuzemogelijkheden van de consument kunnen worden vergroot door deze sector open te stellen voor particuliere dienstverleners; 24. herbevestigt zijn inzet voor moderne en kwalitatief hoogstaande SDAB door middel waarvan uitvoering wordt gegeven aan tal van waarden die deel uitmaken van het Europese project, zoals gelijkheid, solidariteit, de rechtsstaat en respect voor de menselijke waardigheid, en aan de beginselen van toegankelijkheid, universele dienstverlening, doeltreffendheid, zuinig beheer van middelen, continuïteit, goede bereikbaarheid voor gebruikers en doorzichtigheid; Wettelijke beperkingen op de verlening van SDAB 25. benadrukt dat nationale, regionale en lokale autoriteiten die zich bezighouden met het voorzien in of mandateren van SDAB behoefte hebben aan rechtszekerheid betreffende hun diensten en uitgaven en dat, hoewel de informatie- en ophelderingsdienst en de onlangs door de Commissie gepubliceerde gids zeer welkom zijn, deze toch ontoereikend zijn en niet de nodige rechtszekerheid bieden, hetgeen de aanbieders van SDAB belemmert bij de vervulling van hun taken; 26. onderstreept dat het de verantwoordelijkheid van de nationale en lokale autoriteiten is om te zorgen voor een juiste werking van SDAB en daarbij een hoge kwaliteitsstandaard te handhaven; 27. is van mening dat het noch efficiënt noch democratisch aanvaardbaar is dat de huidige uitlegging van de wetgeving ertoe leidt dat het EHvJ wordt verzocht om uitspraken te doen over de reikwijdte van de internemarktregels met betrekking tot DAB, waaronder SDAB, hetgeen duidelijk laat zien dat het aan rechtszekerheid ontbreekt; wijst erop dat de betrokken partijen hierover reeds heel lang met elkaar in gesprek zijn en verzoekt de Commissie nu eindelijk tot actie over te gaan; Economisch en begrotingsbeleid 28. benadrukt dat SDAB een onmisbare investering zijn voor de economische toekomst van Europa en in sommige lidstaten ernstig onder druk staan vanwege de economische en bankencrises en bezuinigingsmaatregelen van de overheden, waardoor de vraag naar SDAB alleen maar groter wordt; overwegende dat SDAB onmisbaar zijn als automatische socio-economische stabilisatoren ten tijde van deze crises, met name door middel van de sociale zekerheidsstelsels; 29. onderstreept dat de behoefte aan SDAB gestaag stijgt in de huidige, door onzekerheid over groei en werkgelegenheid gekenmerkte context, waarin door de demografische ontwikkeling nieuwe behoeften ontstaan; benadrukt dat momenteel de grootste uitdaging bij de levering van SDAB het handhaven van de kwaliteit en het bereik is en dat, gezien het belang en absolute noodzaak ervan, deze diensten verbeterd moeten worden om te waarborgen dat ze een belangrijke rol kunnen spelen bij het bereiken van de sociale en economische doelen voor werkgelegenheid en armoedebestrijding van de EU voor 2020; 30. wijst erop dat de economische en financiële crisis en het bezuinigingsbeleid dat aan de lidstaten wordt opgelegd, niet tot gevolg mogen hebben dat er minder in SDAB geïnvesteerd wordt, maar dat deze diensten, gezien hun belang en absolute noodzaak, juist verder verstevigd moeten worden om tegemoet te kunnen komen aan de noden van de bevolking; 31. wijst erop dat het van belang is dat de nationale, regionale en lokale autoriteiten de toegang tot sociale huisvesting makkelijker maken voor vrouwen die in nood verkeren of het risico lopen op sociale uitsluiting, en voor vrouwen die het slachtoffer zijn van seksueel geweld, en in beide gevallen met name voor vrouwen met ten laste komende kinderen; 32. wijst erop dat werknemers in de sociale dienstverleningssector, merendeels vrouwen, meer waardering voor hun werk moeten krijgen, aangezien hun werk moeilijk is, een zorgverlenend karakter en een bijzondere persoonlijke inzet vergt, en een niet al te hoog sociaal prestige geniet; 33. is van mening dat het solidariteitsbeginsel en het versterken van de Europese Unie vereisen dat de crisis, met de toenemende werkloosheid en armoede die daarmee gepaard gaan, wordt bestreden door efficiënter en doelmatiger gebruik te maken van uitgaven op EU- en nationaal niveau, door de structuurfondsen en met name het Europees Sociaal Fonds te versterken en door nieuwe bronnen aan te boren, zoals projectobligaties; 34. vindt dat de levering van hoogwaardige SDAB vereist dat de regeringen van de lidstaten een passend financieel kader voor SDAB in het leven roepen dat de continuïteit van de diensten met een stabiele financiering waarborgt, alsmede fatsoenlijke arbeidsomstandigheden en opleidingen voor degenen die in de sector werken of bijdragen aan het leveren van de diensten; 35. onderstreept bovendien dat bij elke overdracht van SDAB-bevoegdheden door lidstaten aan regionale en lokale autoriteiten moet worden voorzien in een coördinatiemechanisme om te voorkomen dat er kwaliteitsverschillen ontstaan tussen de in de verschillende gebieden geleverde diensten, en dat deze overdracht gepaard moet gaan met een overdracht van middelen om de voortzetting van de levering van universeel toegankelijke, hoogwaardige en effectief aan de rechten en behoeften van de gebruikers tegemoet komende diensten mogelijk te maken; 36. is van mening dat de lidstaten, teneinde de levering van hoogwaardige SDAB in stand te houden, nieuwe vormen van inkomen nodig hebben, en verzoekt de Commissie snel een haalbaarheidsstudie uit te voeren op basis van het besluit van de staatshoofden en regeringsleiders van 11 maart 2011 (28) ; Tekortkomingen in het wetgevingskader voor SDAB Algemeen 37. meent dat er in Europa een brede consensus bestaat dat SDAB essentieel zijn voor het welzijn van onze burgers en een efficiënte economie en dat er weliswaar enige vooruitgang is geboekt bij de aanpak van de problemen die zich voordoen voor aanbieders bij de levering en ontwikkeling van SDAB vanwege de toepassing van EU-regels op deze diensten, maar dat er tot nu toe geen overeenstemming bestaat binnen of tussen de Commissie en de Raad over de uitvoering van verdere praktische maatregelen om de belemmeringen die de belanghebbenden hebben vastgesteld uit de weg te ruimen; 38. benadrukt dat de verdragen de EU en de lidstaten verplichten tot het ontwikkelen van een sociale markteconomie en het in stand houden van het Europees sociaal model; benadrukt dat de lidstaten en lokale autoriteiten vrijelijk kunnen besluiten hoe de SDAB gefinancierd en geleverd moeten worden, zij het direct of anderszins, met gebruikmaking van alle beschikbare opties, waaronder alternatieven voor aanbestedingen, teneinde te waarborgen dat de sociale doelstellingen kunnen worden bereikt zonder te worden belemmerd door de toepassing van marktregels op niet-marktdiensten; onderstreept de noodzaak van een ondersteunend klimaat waarbij kwaliteit, toegankelijkheid, betaalbaarheid en een efficiënte levering van de diensten zijn gewaarborgd, en tevens de aanbieders worden gestimuleerd tot het ontplooien van initiatieven die hen in staat stellen te anticiperen op de behoeften van het publiek; 39. onderstreept dat de kwaliteit van de dienstverlening gebaseerd moet zijn op een regelmatige en geïntegreerde raadpleging van de gebruikers, omdat de dienst in de eerste plaats behoort te voorzien in de behoefte van deze gebruikers; 40. neemt kennis van zijn bovengenoemde Verklaring van 10 maart 2011 over de opstelling van een Europees Statuut voor onderlinge maatschappijen, verenigingen en stichtingen en de noodzaak van een grotere erkenning van actoren van de sociale economie, waaronder modellen zoals coöperaties, die actief zijn op het gebied van de levering van SDAB en de organisatie en de werking van de sociale economie, en verzoekt de Commissie om op basis van effectbeoordelingen op nationaal en EU-niveau voorstellen te doen voor Europese statuten voor verenigingen, onderlinge maatschappijen en stichtingen, die hen de mogelijkheid bieden op transnationale basis te opereren; Staatssteun 41. verwelkomt de evaluatie van staatssteun die commissaris Almunia heeft uitgevoerd en vraagt om opheldering van de basisbeginselen ten aanzien van de controle op staatssteun, ter verbetering van de rechtszekerheid en de transparantie ten aanzien van concepten als „machtigingsbesluit” en „overheidsdiensten”; roept verder op tot het differentiëren van de regels, alsmede tot het berekenen van de compensatie voor openbare diensten, waarbij ook rekening dient te worden gehouden met onder meer sociale criteria, met de specifieke kenmerken van de dienstverlener en met een aantal externe aspecten van de dienstverlening, zoals de sociale toegevoegde waarde en de betrokkenheid van de gemeenschap; 42. verwelkomt de evaluatie door de Commissie van de effecten van het Monti-Kroespakket van 2005; verzoekt om een herziening van dat pakket, met als doel de rechtszekerheid te vergroten, de regels te vereenvoudigen, onder meer inzake de controle op overcompensatie door aanbieders van SDAB op lokaal belang, en toepassing van die regels te versoepelen, en daarbij een uitbreiding te overwegen van de lijst van vrijstellingen van de verplichting tot aanmelding, waarbij het voorbeeld wordt gevolgd van de ziekenhuis- en sociale huisvestingssector; verzoekt de Commissie de passende hoogte van de de-minimisdrempel voor SDAB te herevalueren en een systeem voor te stellen waarbij de de-minimisdrempel wordt berekend op basis van het BBP van de lidstaten en voor elke lidstaat een specifieke de-minimisdrempel kan worden vastgesteld, zodat concurrentieverstoring tengevolge van een uniforme drempel voor de gehele EU wordt voorkomen; dringt erop aan om overcompensatie alleen aan banden te leggen indien het risico van ernstige mededingingsverstoring is vastgesteld; 43. wijst erop dat noch de sector, noch de status van een entiteit die een dienst verricht, noch de financieringswijze van de entiteit bepalen of de activiteiten van de entiteit al dan niet van economische aard zijn, maar dat de aard van de activiteit zelf en de preventieve werking ervan dat doen; 44. herinnert eraan dat het het belangrijkste is om geen onderscheid te maken tussen economische en niet-economische DAB, maar om de verantwoordelijkheid van de overheidsinstanties bij de aankoop van diensten duidelijk vast te stellen, om te waarborgen dat specifieke taken die zijn toevertrouwd aan bepaalde ondernemingen belast met de uitvoering van die diensten ook worden vervuld; 45. vraagt in het kader van de huidige wetgeving van de EU om verduidelijking van de concepten en de indelingscriteria die worden gehanteerd om onderscheid te maken tussen economische en niet-economische SDAB, en om een gemeenschappelijke interpretatie van DAB, om te waarborgen dat de doelstellingen ervan kunnen worden bereikt; Initiatief ter bevordering van hervormingen 46. erkent de grote waarde van wederzijds leren en de uitwisseling van goede praktijken voor het stimuleren en bevorderen van de verdere modernisering van SDAB in verschillende lidstaten en dringt er bij de Commissie op aan om dergelijke activiteiten proactief te blijven initiëren en ondersteunen, en regionale en lokale instanties scholing te bieden inzake de toepassing van EU-regels op SDAB; benadrukt dat de problemen die aanbieders en ontvangers van SDAB hebben vastgesteld onmiddellijk opgelost moeten worden op basis van een pragmatische benadering; 47. dringt erop aan dat de Commissie, in aansluiting op de mededeling van 2007 over DAB en de huidige hervorming van de regels voor aanbestedingen en staatssteun, een programma van hervorming, aanpassing en verheldering opzet ter ondersteuning en erkenning van de niet-marktgerichte eigenschappen van SDAB, met het oog op volledige conformiteit met niet alleen de bepalingen van de interne markt, maar ook met de sociale verplichtingen van de Verdragen; ; 48. is van mening dat een kaderverordening van de EU betreffende diensten van algemeen economisch belang uit hoofde van artikel 14 VWEU momenteel niet van centraal belang is; 49. is van mening dat het Comité voor sociale bescherming een belangrijke bijdrage heeft geleverd en zal blijven leveren aan de gemeenschappelijke interpretatie en de rol van SDAB; wijst er echter op dat het in het Verdrag vastgelegde mandaat slechts een puur adviserende taak omvat en niet voorziet in uitbreiding van het lidmaatschap van het Comité tot het maatschappelijk middenveld, het Europees Parlement, de sociale partners of anderen; 50. stelt de oprichting voor van een werkgroep op hoog niveau zoals aanbevolen door het derde SDAB-forum, die open, flexibel en transparant is, waarin de belanghebbenden breed zijn vertegenwoordigd en die gericht is op het doorvoeren van hervormingen zoals de beleidsinitiatieven die in dit verslag en de adviezen bij dit verslag, in de aanbevelingen van het derde SDAB-forum, het tweede tweejaarlijkse verslag van de Commissie en de SPC-rapporten alsmede in andere relevante voorstellen zijn vastgesteld; stelt voor dat de werkgroep wordt voorgezeten door zowel het Europees Parlement als de commissaris voor Sociale Zaken en bestaat uit vertegenwoordigers van het Parlement, bevoegde commissarissen, de Raad, de sociale partners, organisaties uit het maatschappelijk middenveld die gebruikers en verleners van SDAB vertegenwoordigen, het Comité van de Regio's, lokale instanties en andere relevante belanghebbenden; de werkgroep: 51. verzoekt om een vierde Europees forum over SDAB, teneinde het initiatief van het verslag-Ferreira van 2007 voort te zetten en teneinde de voortgang op het gebied van hervorming te beoordelen; en verzoekt dat de voorgestelde werkgroep een voortgangsrapport indient bij het vierde forum om het forum continuïteit, richting en inhoud te verschaffen; Facultatief Europees kwaliteitskader 52. is verheugd over het facultatieve Europese kwaliteitskader en dringt erop aan dat de beginselen toegepast en bewaakt moet worden door de voorgestelde kwaliteitscriteria te hanteren in een open coördinatiemethode waarbij ook belanghebbende partijen worden betrokken; 53. is verheugd dat de Commissie in de kerninitiatieven in de bijlage bij haar mededeling over het Europees platform tegen armoede en sociale uitsluiting voorstelt om op sectoraal niveau een facultatief Europees kwaliteitskader voor sociale diensten, met inbegrip van diensten op het gebied van langdurige zorg en daklozen, te ontwikkelen; beveelt aan om ook aandacht te besteden aan kinderopvang, handicaps en sociale huisvesting, en daarbij gelijke kansen als indicator te gebruiken; 54. verzoekt de Europese Commissie het verband tussen het kwaliteitskader als omschreven in het facultatieve Europese kwaliteitskader en het Prometheus-programma te verduidelijken, teneinde verdubbelingen te voorkomen; dringt erop aan dat de lidstaten het facultatieve Europese kwaliteitskader gebruiken om kwaliteitsaccreditatie- en kwaliteitsbewakingsmethoden op te stellen of te verbeteren al naargelang de behoeften van elke lidstaat; is van mening dat de werking van het facultatieve Europese kwaliteitskader door de lidstaten moet worden geëvalueerd aan de hand van het Handvest van de grondrechten en Protocol nr. 26 van het VWEU; 55. benadrukt dat goede en stabiele arbeidsomstandigheden voor mannen en vrouwen, in overeenstemming met het recht en de praktijk van de lidstaten, gekoppeld aan geregelde hoogwaardige opleidingen evenals de participatie en het mondig maken van gebruikers, met inachtneming van genderaspecten, essentieel zijn voor de levering van hoogwaardige sociale diensten; benadrukt dat vrijwilligerswerk in de SDAB-sector waardevol is maar geen vervanging mag zijn van een voldoende aantal geschoolde beroepskrachten, zoals maatschappelijk werkers en regulier personeel; 56. roept de lidstaten op het scheppen van banen en het groeipotentieel in de sector sociale, gezondheids- en onderwijsdiensten te stimuleren door migranten en EU-burgers fatsoenlijke arbeidsomstandigheden en toegang tot uitgebreide stelsels voor sociale bescherming te bieden; 57. meent dat van de werkzaamheden van de maatschappelijk werkers vooral die activiteiten van bijzondere betekenis moeten zijn, die de motivatie voor het aannemen van werk en het starten van een opleiding of een bedrijf vergroten, teneinde verzelfstandiging en zelfvoorziening te bewerkstelligen; 58. is van mening dat de beginselen van het facultatieve Europese kwaliteitskader aangewend zouden kunnen worden om de kwaliteitscriteria voor diensten mede te definiëren, zodat deze toegepast kunnen worden op de herziene regels betreffende overheidsopdrachten en aanbestedingen, inclusief onderaanbestedingen; 59. stelt voor om het facultatieve Europese kwaliteitskader verder te verbeteren en daarbij een verwijzing op te nemen naar de status van financierings- of dienstenaanbieder; o o o 60. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie, de regeringen en parlementen van de lidstaten en de kandidaat-lidstaten, het Comité van de Regio's en het Europees Economisch en Sociaal Comité. Het Europees Parlement , – gezien artikel 208 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie waarin het volgende is vastgelegd: „Hoofddoel van het beleid van de Unie op dit gebied is de armoede terug te dringen en uiteindelijk uit te bannen. De Unie houdt bij de uitvoering van beleid dat gevolgen kan hebben voor de ontwikkelingslanden rekening met de doelstellingen van de ontwikkelingssamenwerking”, – gezien de millenniumverklaring van de Verenigde Naties van 8 september 2000, – gezien de consensus van Monterrey, die werd goedgekeurd tijdens de Internationale Conferentie over de financiering van de ontwikkeling, die van 18 tot en met 22 maart 2002 werd gehouden in Monterrey, Mexico, – gezien de Europese consensus over ontwikkeling (1) , – gezien het werkdocument van de Commissie over het EU-actieplan voor gendergelijkheid en empowerment van vrouwen in het kader van ontwikkelingssamenwerking 2010-2015 (SEC (2010)0265) en de conclusies van de Raad van 14 juni 2010 over de millenniumontwikkelingsdoeleinden waarin het EU-actieplan in kwestie wordt gesteund, – gezien Verordening (EG) nr. 1905/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 18 december 2006 tot invoering van een financieringsinstrument voor ontwikkelingssamenwerking (2) (DCI), – gezien de EU-gedragscode inzake complementariteit en taakverdeling in het ontwikkelingsbeleid (3) , – gezien de Verklaring van Parijs over de doeltreffendheid van de steun en de Accra agenda voor actie, – gezien het initiatief inzake een sociale beschermingsvloer (een basispakket van sociale maatregelen), dat is gelanceerd door de coördinatieraad van de hoogste uitvoerende functionarissen van de organisaties binnen het systeem van de Verenigde Naties (CEB) in april 2009, – gezien het Europese ontwikkelingsverslag met als titel „Social Protection for Inclusive Development”, dat op 7 december 2010 is gelanceerd, – gezien de agenda voor waardig werk van de IAO en het mondiale banenpact van de IAO, die op 19 juni 2009 tijdens de Internationale Arbeidsconferentie met algemene stemmen werden aangenomen, – gezien het rapport van speciaal rapporteur van de VN Olivier De Schutter getiteld „Agroecology and the Right to Food”, dat werd gepresenteerd tijdens de 16de bijeenkomst van de Raad voor de mensenrechten van de Verenigde Naties [A/HRC/16/49], 8 maart 2011, – gezien het rapport getiteld „The State of Food and Agriculture 2010-2011; Women in agriculture: closing the gender gap for development” van de Wereldvoedselorganisatie van de Verenigde Naties, Rome, 2011, – gezien het in maart 2010 door de Commissie gelanceerde initiatief met als titel „Gestructureerde dialoog: voor een doeltreffend partnerschap voor ontwikkeling” dat erop gericht is de praktische middelen af te bakenen om de doeltreffendheid van de betrokkenheid van de maatschappelijke organisaties en plaatselijke autoriteiten bij de Europese samenwerking doeltreffender te maken, – gezien het Groenboek van de Commissie van 10 november 2010 met als titel „EU-ontwikkelingsbeleid ter ondersteuning van groei voor iedereen en duurzame ontwikkeling – Het EU-ontwikkelingsbeleid trefzekerder maken” ( COM(2010)0629 ), – gezien het Groenboek van de Commissie van 19 oktober 2010 over de toekomst van EU-begrotingssteun aan derde landen, – gezien zijn resoluties van 23 mei 2007 over de bevordering van waardig werk voor iedereen (4) , van 24 maart 2009 over de MDG-contracten (5) , van 25 maart 2010 over de gevolgen van de mondiale financiële en economische crisis voor de ontwikkelingslanden en de ontwikkelingssamenwerking (6) , van 7 oktober 2010 over de gezondheidsstelsels in de landen van Afrika ten zuiden van de Sahara en de volksgezondheid in de wereld (7) , van 15 juni 2010 over de vorderingen bij de verwezenlijking van de millenniumdoelstellingen voor ontwikkeling: tussentijdse herziening ter voorbereiding op de VN-bijeenkomst op hoog niveau in september 2010 (8) , van 25 november 2010 over de klimaatveranderingsconferentie in Cancún (COP16) (9) en van 8 maart 2011 over belastingen en ontwikkeling - samenwerking met ontwikkelingslanden met het oog op goed bestuur in belastingaangelegenheden (10) , – gezien artikel 48 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie ontwikkelingssamenwerking ( A7-0205/2011 ), A. overwegende dat de terugdringing en uitbanning van de armoede het hoofddoel van het ontwikkelingsbeleid van de EU vormt, zoals vastgelegd in het Verdrag van Lissabon, B. overwegende dat in de Europese consensus over ontwikkeling andermaal de verbondenheid van de EU wordt bekrachtigd met de uitroeiing van de armoede en het nastreven van de millenniumontwikkelingsdoeleinden, alsmede met de beginselen zoals eigen verantwoordelijkheid en partnerschap, de doeltreffendheid van de hulp en de beleidscoherentie voor ontwikkeling, die nog steeds van fundamenteel belang zijn en die de leidraad moeten zijn voor de inspanningen met het oog op het vergroten van de trefzekerheid van de ontwikkelingshulp van de EU, C. overwegende dat armoede vele dimensies heeft, niet alleen economische, maar ook menselijke, sociale, culturele, politieke, beschermende, gender- en ecologische dimensies, die in het ontwikkelingsbeleid van de EU allemaal aan bod moeten komen, D. overwegende dat gendergelijkheid, de politieke en economische inbreng van vrouwen en de uitoefening van mensenrechten door vrouwen van essentieel belang zijn voor het terugdringen van de armoede en de duurzame ontwikkeling, Een trefzeker ontwikkelingsbeleid 1. is verheugd over de inspanningen om Europese landenstrategiedocumenten op te stellen met het oog op een betere coördinatie tussen de Commissie en de lidstaten; onderstreept dat het programmeringsproces ervoor moet zorgen dat de agenda inzake de doeltreffendheid van de hulp ten uitvoer wordt gelegd en dat het in artikel 290 van het Verdrag van Lissabon gedefinieerde recht van het Parlement om democratische controle uit te oefenen, wordt geëerbiedigd; 2. dringt andermaal aan op de opneming van het EOF in de EU-begroting als een belangrijke stap op weg naar een betere coördinatie tussen de diverse EU-instrumenten voor ontwikkelingshulp; onderstreept dat dit niet mag leiden tot een verlaging van de financiering van hetzij het toekomstige instrument voor ontwikkelingssamenwerking hetzij het EOF (in vergelijking met de huidige niveaus); 3. onderstreept dat bij het vergroten van de trefzekerheid van de EU-steun reeds veel resultaat kan worden behaald dankzij de volledige tenuitvoerlegging van de beginselen die nu reeds aan de ontwikkelingsmaatregelen ten grondslag liggen, zoals de nadruk van de EU-hulp op armoedebestrijding, de beleidscoherentie voor ontwikkeling en de toezeggingen van Parijs en Accra inzake de doeltreffendheid van de ontwikkelingshulp; doet een beroep op de Commissie en de lidstaten om een voortrekkersrol te vervullen in deze kwesties, vooral in het kader van het forum op hoog niveau over de doeltreffendheid van ontwikkelingshulp in Busan, en om erop toe te zien dat dit doorslaggevende proces strookt met de eerder afgebakende doelstellingen met betrekking tot het kader voor de doeltreffendheid van hulp op weg naar 2015; 4. is van oordeel dat de door de Europese Unie gefinancierde projecten en beleidsmaatregelen moeten worden onderworpen aan systematische evaluaties om na te gaan welke ontwikkelingsacties het doeltreffendst zijn; doet derhalve een beroep op de Commissie om een globaal evaluatiebeleid te formuleren, dat is gebaseerd op exacte criteria en indicatoren; herinnert er echter aan dat het streven naar een trefzeker beleid niet ertoe mag leiden dat de voorkeur wordt gegeven aan een louter kwantitatieve evaluatie op korte termijn van de behaalde resultaten; 5. is van oordeel dat de contracten inzake de millenniumontwikkelingsdoelstellingen een positief model vormen voor voorspelbare en op resultaten gebaseerde hulp, dat door de Commissie en de lidstaten verder moet worden uitgewerkt; 6. wijst via de Consensus over ontwikkeling erop dat verantwoordingsplichtig participerend bestuur een sleutelrol in de ontwikkeling vervult; dringt er bij de Commissie en de lidstaten op aan toezicht te houden op en verslag uit te brengen over bestuurspraktijken in de ontwikkelingslanden waartoe de strijd tegen corruptie, de verbetering van het financiële beheer door de overheid, de vergroting van de transparantie en de bescherming van de mensenrechten behoren; steunt de voorstellen van de Commissie om de bevordering van goed bestuur en de strijd tegen corruptie in de begunstigde landen te intensiveren; onderstreept echter dat mechanismen die gebruik maken van hulp ter bevordering van politieke hervormingen, transparant moeten zijn, bijzondere nadruk op democratie en mensenrechten moeten leggen en nationale belanghebbenden bij de ontwikkeling moeten betrekken; 7. onderstreept dat overeenkomstig het concept van de democratische eigen verantwoordelijkheid de parlementen, plaatselijke en regionale autoriteiten, het maatschappelijk middenveld en andere belanghebbenden moeten worden ondersteund in hun inspanningen om hun eigen rol te vervullen bij het afbakenen van ontwikkelingsstrategieën, het ter verantwoording roepen van regeringen en het controleren en evalueren van de in het verleden behaalde en huidige ontwikkelingsresultaten; onderstreept voorts het feit dat de territoriale benadering van de ontwikkeling meer eigen verantwoordelijkheid van de begunstigden mogelijk maakt; 8. doet een beroep op de EU om haar toezeggingen van Accra na te komen door financiële middelen en de nodige hulp aan de partnerregeringen ter beschikking te stellen ten einde een zinvolle participatie van burgers in maatschappelijke organisaties mogelijk te maken; 9. onderstreept de rol van de plaatselijke en regionale autoriteiten en hun netwerken bij het vergroten van de invloed van het Europese ontwikkelingsbeleid; wijst erop dat de nationale parlementen van de ontvangende landen het beste in staat zijn hun eigen rol te vervullen bij het afbakenen van de prioritaire sectoren, het voorbereiden en vaststellen van de landenstrategiedocumenten en meerjarenbegrotingen, alsmede het controleren van de toewijzingen uit de begroting, in overleg met het maatschappelijk middenveld, voorafgaand aan de beleidsdialoog met donoren, ten einde meer gewicht te verlenen aan de rol van parlementsleden in het besluitvormingsproces; 10. onderstreept het nauwe verband tussen een trefzeker ontwikkelingsbeleid en capaciteitsopbouw; wijst erop dat capaciteitsopbouw moet worden gezien als een geïntegreerd proces om het vermogen te verbeteren van burgers, organisaties, regeringen en samenlevingen om duurzame ontwikkelingsstrategieën te ontwerpen; onderstreept dat capaciteitsopbouw een proces is dat eigen verantwoordelijkheid door en beleidsruimte voor de partnerlanden vergt; 11. wijst erop dat steun voor capaciteitsopbouw niet alleen via begrotingssteun, maar tevens middels technische samenwerking van essentieel belang is voor trefzekere ontwikkelingsbijstand; erkent dat eigen verantwoordelijkheid van en de vereenzelviging met veranderingsprocessen door de partnerlanden op den duur kunnen toenemen, indien zij door deze instrumenten worden gevoed; 12. onderstreept dat het doel om de hulp trefzekerder te maken en een betere kosten/batenverhouding te verwezenlijken niet mag leiden tot een risicoschuw ontwikkelingsbeleid dat zich alleen concentreert op „gemakkelijke landen”; onderstreept dat de uitroeiing van de armoede en de behoeften de cruciale criteria moeten blijven bij de toekenning van EU-ontwikkelingshulp en dat de doeltreffendheid van de hulp moet worden verbeterd door de nadruk te leggen op tastbare resultaten; doet een beroep op de Commissie en de lidstaten om de reikwijdte van de financieringsinstrumenten te herzien en zich te concentreren op de betaling van officiële ontwikkelingshulp (ODA) aan de armste en kwetsbaarste landen en op het bereiken van de armste bevolkingslagen, met name die welke het grootste risico van sociale uitsluiting lopen, zoals vrouwen, kinderen, bejaarden en mensen met handicaps, waarbij rekening wordt gehouden met de behaalde resultaten en de weerslag van de hulp; dringt aan op het plannen van een geleidelijke afschaffing van ODA-betalingen voor de opkomende landen; 13. onderstreept dat een onderscheid moet worden gemaakt tussen de ontwikkelingsbehoeften van de minst ontwikkelde landen (MOL's) en die van de middeninkomensland (MIL's), met name de recente donorlanden; herinnert eraan dat 72% van de armsten in de wereld in MIL's wonen en dat derhalve de samenwerking en de dialoog moeten worden voortgezet om de aanhoudende armoede en ongelijkheid aan te pakken; wijst er andermaal op dat niet-ODA-samenwerking met de MIL's en de strategische partners niet mag worden gefinancierd uit de toch al kleine ontwikkelingsbegroting; 14. is van oordeel dat het ontwikkelingsbeleid van de EU gericht moet zijn op het wegnemen van belemmeringen voor de ontwikkeling, zoals het dumpen van landbouwproducten, de ontoelaatbare schuldenlast, kapitaalvlucht en oneerlijke handel, alsmede op het creëren van een internationaal klimaat dat gunstig is voor het bestrijden van de armoede, het waarborgen van fatsoenlijke inkomens en bestaansmiddelen, en het voldoen aan de voornaamste mensenrechten, met inbegrip van de sociale en economische rechten; 15. wijst andermaal op het beginsel van het universele karakter van de mensenrechten en non-discriminatie als de basis waarop de resultaten van het ontwikkelingsbeleid van de EU moeten worden vergroot; 16. onderstreept dat het aanpakken van ongelijkheid - met inbegrip van de ongelijkheid tussen de geslachten - de op de mensenrechten gebaseerde benadering versterkt, zoals die wordt voorgestaan in de Europese consensus inzake ontwikkeling, en kan leiden tot een snellere terugdringing van de armoede; 17. erkent de tegenslagen in de ontwikkeling ten gevolge van conflicten en rampen, alsmede het belang en de kostenefficiëntie van investeringen in preventie; 18. verzoekt de Commissie en de geïnteresseerde lidstaten om nieuwe innovatieve benaderingen van de hulp, zoals „betaling bij levering”, op output gebaseerde steun en op resultaten gebaseerde financiering, een kans te geven; 19. onderstreept dat de beleidscoherentie voor ontwikkeling (PCD) van essentieel belang is voor de tenuitvoerlegging van een trefzeker ontwikkelingsbeleid en het verwezenlijken van de millenniumontwikkelingsdoeleinden; doet een beroep op de Commissie om de bevoegdheden en het leiderschap op de hoogste niveaus voor het opleggen van de in het Verdrag verankerde verplichting tot PCD duidelijk af te bakenen en dringt erop aan dat hiervoor toereikende financiële middelen worden gereserveerd binnen de Commissie, de Europese Dienst voor extern optreden (EDEO) en de EU-delegaties; 20. is van oordeel dat bij het ontwikkelingsbeleid van de EU met het oog op de trefzekerheid een benadering moet worden gekozen op basis van stimulansen en een grotere differentiatie door de landen te belonen die goede resultaten behalen en de landen die het meest uit hun baan zijn geworpen, te steunen; 21. dringt erop aan dat gerichte innoverende financieringsmechanismen die zich concentreren op het creëren van rijkdom, eigendomsrechten en de terugdringing van kapitaalvlucht terdege in aanmerking worden genomen bij het ontwerpen van gedecentraliseerde ontwikkelingsrichtsnoeren overeenkomstig de specifieke prioriteiten van de begunstigden; Het nakomen van de financiële verplichtingen 22. herhaalt zijn standpunt dat moet worden voldaan aan de collectieve doelstelling om tegen 2015 0,7% van het bruto nationaal inkomen (BNI) van de Unie aan ODA te besteden; dringt er bij de Commissie en de lidstaten op aan nieuwe bronnen voor ontwikkelingsmiddelen te vinden, zoals een belasting op financiële transacties op wereldniveau, financieringen door de particuliere sector en marktgerichte oplossingen; is gekant tegen elke wijziging of verruiming van de definitie van ODA, zoals vastgelegd door de Commissie voor ontwikkelingsbijstand van de OESO; 23. dringt er bij de lidstaten op aan hun uitstaande financiële verplichtingen na te komen, met inbegrip van die inzake gezondheidszorg voor moeders en kinderen als onderdeel van het Muskoka-initiatief van de G8; 24. onderstreept dat hulp dient te worden verstrekt op een voorspelbare wijze die is afgestemd op nationale plannen en prioriteiten en die zorgt voor stimulansen met het oog op meer transparantie en rekenschap door donorregeringen, ngo's en partnerlanden; 25. is van oordeel dat de toegevoegde waarde van de ontwikkelingshulp van de Commissie en de naderende termijn voor de verwezenlijking van de millenniumontwikkelingsdoeleinden een belangrijke verhoging in reële termen van de jaarlijkse bedragen voor ODA in de volgende periode van het meerjarig financieel kader (MFK) rechtvaardigen; onderstreept dat het aandeel van de totale Europese hulp die via de EU-begroting wordt verleend, niet mag worden verlaagd en op de uitroeiing van de armoede gericht moet blijven; 26. herinnert eraan dat hulp in het kader van de toekomstige EU-instrumenten voor ontwikkelingssamenwerking verbonden moet blijven met de ODA-criteria, die door de Commissie voor ontwikkelingsbijstand van de OESO zijn vastgesteld; 27. dringt aan op grotere inspanningen op het gebied van ontwikkelingseducatie en bewustmaking in Europa; benadrukt dat dit als een middel moet worden gezien niet alleen om de steun onder de bevolking voor ontwikkelingshulp te vergroten, maar ook om alle Europeanen in staat te stellen de problemen van de ontwikkeling in de wereld te begrijpen; onderstreept dat het verbeteren van de bewustwording van de bevolking en het verminderen van de onverschilligheid tegenover de benarde toestand van de ontwikkelingslanden zouden bijdragen tot de intensivering van het ontwikkelingsbeleid van de EU; 28. constateert dat met het oog op de verhoging van het bewustzijn van de bevolking en de terugdringing van de onverschilligheid inspanningen moeten worden gedaan om de transparantie van de hulpverlening te verbeteren, de verbreiding van onafhankelijke evaluaties te vergroten en strengere sancties toe te passen op actoren van wie bewezen is dat zij ontwikkelingshulp hebben verduisterd; Het bevorderen van groei ten gunste van de armen 29. erkent dat de economische groei een cruciale stimulans voor de ontwikkeling is; onderstreept echter dat groei slechts één instrument van vele is en dat het optimaliseren van de groei niet gelijkstaat met het optimaliseren van de ontwikkeling; onderstreept met name dat de weerslag van de groei op de uitroeiing van de armoede veel groter zou kunnen zijn als de ongelijkheid wordt verminderd en de mensenrechten worden geëerbiedigd; dringt er derhalve op aan dat de ontwikkelingshulp van de EU wordt gericht op groei ten gunste van de armen middels de goedkeuring van maatregelen die speciaal voor de armen en de uitgeslotenen zijn bedoeld, zoals microkredieten en microfinanciering, alsmede andere van de markt afgeleide oplossingen, om een verhoging van hun aandeel in de nationale rijkdom te bevorderen en hen in staat te stellen een drijvende kracht achter daadwerkelijk inclusieve groei te worden; 30. stelt vast dat een beleid dat louter en alleen op economische groei gebaseerd is, beperkt in staat is gebleken om armoede uit te roeien en sociale cohesie te bevorderen, zoals de recente financiële, klimaat-, energie- en voedselcrises hebben aangetoond; is voorstander van een duurzame ontwikkeling op basis van billijke handel en sociale gerechtigheid die ten goede komt aan de huidige generaties zonder de beschikbaarheid van grondstoffen voor de toekomstige generaties in gevaar te brengen; 31. onderstreept dat geen enkel beleid ten gunste van economische groei effect sorteert zonder de bevordering van sociale en milieunormen en de tenuitvoerlegging van mechanismen inzake sociale bescherming; 32. onderstreept dat de beleidsmaatregelen van de EU de groei moeten bevorderen op gebieden van de economie waar de armen hun levensonderhoud verdienen, zoals de landbouw, en meer aandacht moeten schenken aan de informele sector; doet een beroep op de Commissie en de lidstaten om maatregelen te stimuleren waarmee wordt gezorgd voor gewaarborgde grondpacht en waarmee de toegang van de armen tot land, markten, kredieten en andere financiële diensten evenals de ontwikkeling van vaardigheden wordt vergemakkelijkt zonder de bestaande ongelijkheden te versterken en zonder asymmetrische afhankelijkheidsstructuren te bestendigen; 33. steunt inspanningen om de industriële ontwikkeling en de ontwikkeling van infrastructuur te stimuleren die bijdraagt tot duurzame economische groei met volledige inachtneming van de sociale en milieunormen; stelt vast dat de doeltreffendste wijze om de groei te stimuleren en mensen uit de armoede te halen, de industriële en marktontwikkeling is; 34. wijst erop dat de industriële ontwikkeling een geweldig potentieel biedt voor de transformatie van nationale economieën en, in tegenstelling tot de export van landbouwproducten en de winning van grondstoffen, die de economie gevoeliger maken voor schokken, meer kansen kan bieden voor de groei van de productiviteit op de lange termijn; roept derhalve de ontwikkelingslanden op deze kwestie aan te pakken door beleidsmaatregelen voor de industrialisering te ontwerpen en uit te voeren, met speciale aandacht voor de specialisatie van de productie en de opbouw van handelscapaciteit; 35. onderstreept dat de industriële groei energie-efficiënt moet zijn, zodat de toename van het bbp wordt losgekoppeld van de afhankelijkheid van olie en broeikasgasemissies; spoort de EU en haar lidstaten ertoe aan elke inspanning te leveren om de overdracht van technologie inzake energie-efficiëntie en optimale praktijken naar de ontwikkelingslanden te vergemakkelijken; 36. is van mening dat de financiering van grootschalige export- en infrastructuurprojecten, hoewel zij aantrekkelijk is omdat zij zichtbare resultaten oplevert, niet noodzakelijkerwijze de beste strategie vormt om aan de bevolking in het algemeen en aan arme uitgesloten gemeenschappen voordelen te verschaffen; 37. dringt erop aan dat de EU en haar lidstaten de agenda voor waardig werk van de IAO in de ontwikkelingslanden systematischer steunen ten einde het scheppen van hoogwaardige banen en de bescherming van de fundamentele arbeidsnormen te bevorderen; 38. onderstreept dat de diversificatie van de economieën van de ontwikkelingslanden en de vermindering van hun afhankelijkheid van de invoer prioritaire doelstellingen moeten vormen van het beleid ter ondersteuning van de groei; 39. onderstreept dat investeringsprojecten die worden ondersteund door EU-mechanismen voor de combinatie van schenkingen en leningen, moeten worden onderworpen aan toezicht op de tenuitvoerlegging ervan, alsmede aan effectbeoordelingen van internationaal overeengekomen sociale en milieunormen; dringt erop aan dat het besluitvormingsproces inzake de selectie van projecten transparant moet zijn en moet zorgen voor samenhang met de strategiedocumenten van de EU, het beginsel van eigen verantwoordelijkheid van de landen en de toezegging van de EU om haar steun los te koppelen; 40. herhaalt dat er door het combineren van schenkingen en leningen nieuwe middelen ter beschikking moeten komen en dat schenkingen in het kader van ODA van de EU niet mogen worden vervangen door leningen; 41. onderstreept dat het ontwikkelingsbeleid niet echt doeltreffend kan worden zonder adequate juridische kaders te bevorderen, met name op het gebied van eigendomsrechten en het overeenkomstenrecht; 42. onderstreept dat het bevorderen van gendergelijkheid zal bijdragen tot het ontsluiten van de productiviteit van vrouwen en aldus tot duurzame groei en groei ten behoeve van de armen; Menselijke ontwikkeling 43. onderstreept dat armoede niet alleen wordt gemeten in monetaire termen en dat armoede in bredere zin betekent dat grondrechten worden onthouden, zoals het recht op voedsel, gezondheidszorg en vrijheid van meningsuiting; 44. onderstreept dat het verstrekken van sociale basisvoorzieningen van cruciaal belang is voor de groei ten gunste van de armen en het verwezenlijken van de MDG's; dringt erop aan dat 20% van alle EU-hulp wordt bestemd voor sociale basisvoorzieningen, zoals afgebakend door de Verenigde Naties in de millenniumontwikkelingsdoelstellingen (indicator 8.2 voor doelstelling 8: „Totstandbrenging van een wereldwijd partnerschap voor ontwikkeling”), met een speciale nadruk op de algemene en gratis toegang tot eerstelijnsgezondheidszorg en basisonderwijs waarbij rekening wordt gehouden met de EU-steun voor het „Onderwijs-voor-iedereen”-initiatief en de mededeling van 2010 over de rol van de EU in de volksgezondheid in de wereld; wijst andermaal op de noodzaak speciale aandacht te besteden aan kwetsbare en sterk door sociale uitsluiting bedreigde groepen, zoals mensen met handicaps; 45. onderstreept dat het onderwijs voor meisjes en de bevordering van de gendergelijkheid in het onderwijs van essentieel belang voor de ontwikkeling zijn, en dat beleid en maatregelen die zich niet met genderverschillen bezighouden, aan zeer belangrijke ontwikkelingskansen voorbijgaan; onderstreept dat onderwijs voor meisjes mede de beste resultaten van alle ontwikkelingsinvesteringen oplevert met zowel persoonlijke als sociale voordelen die gebundeld ten goede komen aan individuen, families en de maatschappij in het algemeen doordat de vruchtbaarheidscijfers van vrouwen dalen, de sterftecijfers onder jonge moeders, baby's en kinderen dalen, bescherming tegen infectie met HIV/AIDS wordt geboden, de participatie op de arbeidsmarkt en de inkomens van vrouwen stijgen en onderwijsvoordelen tussen de generaties worden gecreëerd; 46. onderstreept het belang van het overbruggen van financieringstekorten in de volksgezondheidssystemen die ontstaan doordat wordt gespaard op prioriteiten zoals seksuele en reproductieve gezondheidszorg, en benadrukt het belang van investeringen in de strijd tegen HIV/AIDS en andere ziekten; 47. wijst er andermaal op dat het investeren in kinderen en jongeren een investering in de duurzame menselijke ontwikkeling op de lange termijn is; 48. is verheugd over het VN-initiatief inzake een sociale beschermingsvloer (basispakket van sociale maatregelen); doet een beroep op de Commissie en de lidstaten om de steun voor nationale programma's inzake sociale bescherming in ontwikkelingslanden te verhogen en een allesomvattend beleidskader voor deze kwestie uit te werken, die de aspecten van gendergelijkheid en de eigen inbreng van vrouwen omvat; 49. zou verheugd zijn over inspanningen van de EU om systematischer aandacht te schenken aan de banden tussen de externe dimensie van haar migratie- en asielbeleid en andere beleidsterreinen die op de migratie van invloed zijn, zoals werkgelegenheid, onderwijs, rechten en sociale bescherming; 50. is van oordeel dat belastinginkomsten van essentieel belang zijn om ontwikkelingslanden in staat te stellen te voldoen aan de basisbehoeften van hun burgers, minder afhankelijk te zijn van buitenlandse hulp en het afleggen van democratische verantwoording te bevorderen; bekrachtigt zijn standpunt dat de EU de partnerlanden moet ondersteunen bij het ontwikkelen van billijke, transparante en doeltreffende belastingsystemen om de inkomsten te genereren die nodig zijn voor beleidsmaatregelen ten behoeve van sociale bescherming en de armen, op internationaal niveau moet blijven streven naar meer financiële transparantie en ervoor moet zorgen dat partnerlanden in de voordelen delen; onderstreept dat de uitwisseling van optimale praktijken en het delen van informatie in het belastingbeleid van cruciaal belang is voor het opzetten van billijke belastingsystemen; 51. onderstreept het intrinsieke belang van de mensenrechten en de vele wegen die de EU kan bewandelen om te helpen bij de capaciteitsopbouw op het gebied van de eerbiediging van de mensenrechten; Participatie van de particuliere sector 52. erkent dat de ontwikkeling van de particuliere sector in de ontwikkelingslanden van cruciaal belang is voor het scheppen van werkgelegenheid, het verlenen van diensten en het stimuleren van het scheppen van rijkdom; herinnert eraan dat 90% van de banen in ontwikkelingslanden in de particuliere sector voorhanden zijn; onderstreept dat overeenkomstig de agenda ten gunste van de armen de ontwikkelingshulp van de EU gericht zou moeten zijn op het financieren van binnenlandse bedrijven, het inzetten van binnenlands kapitaal en het aanmoedigen van de ontvangende landen om een klimaat te creëren dat gunstig is voor het opzetten van kleine, middelgrote en microbedrijven, alsmede op het wegnemen van de belemmeringen voor de formalisering, de toegang tot kapitaal en betaalbaar krediet, en benadrukt dat diensten en capaciteitsopbouw met name gericht moeten zijn op de armere ondernemers; 53. bekrachtigt andermaal de rol van een sociaal en ecologisch verantwoorde particuliere sector bij het verhogen van het tempo van de duurzame ontwikkeling; doet een beroep op de Commissie om onder andere ondernemingen in de sociale economie aan te moedigen en te steunen die opereren volgens ethische en economische beginselen 54. onderstreept dat het belangrijk is duidelijk de mogelijke risico's te evalueren van een grotere betrokkenheid van de particuliere sector en dat derhalve duidelijke criteria voor de ondersteuning van projecten in de particuliere sector moeten worden vastgelegd, alsmede sterke effectbeoordelingsmechanismen die moeten worden ontwikkeld om ervoor te zorgen dat de investeringen van de particuliere sector duurzaam zijn, stroken met overeengekomen internationale ontwikkelingsdoeleinden en niet leiden tot een terugkeer naar gebonden hulp; 55. herinnert eraan dat overheidsinvesteringen in collectieve goederen, infrastructuur en diensten van wezenlijk belang zijn voor duurzame groei en een doeltreffende terugdringing van de ongelijkheid; 56. benadrukt dat investeringsprojecten met deelneming van de particuliere sector die door de EU in ontwikkelingslanden worden gefinancierd, dienen te voldoen aan internationaal overeengekomen ecologische, mensenrechten-, sociale en transparantienormen en dienen te stroken met de ontwikkelingsplannen van de ontvangende landen; is gekant tegen elke vorm van samenwerking met particuliere entiteiten die rechtstreeks of onrechtstreeks kan bijdragen tot enige vorm van belastingontduiking en belastingontwijking; verzoekt de Commissie om haar due diligence-mechanismen te herzien bij beslissingen over het financieren van projecten voor de winning van grondstoffen; 57. is ervan overtuigd dat investeringen een positief effect hebben op de groei en de werkgelegenheid niet alleen in de EU maar ook in ontwikkelingslanden; onderstreept dat de industrielanden een verantwoordelijkheid hebben om investeringen in en de overdracht van technologie naar plaatselijke ondernemingen sterker te steunen, opdat jonge bedrijfssectoren in de ontwikkelingslanden erin slagen de kwaliteitsnormen, alsmede de internationale sociale en milieunormen toe te passen; onderstreept tevens de noodzaak van nauwere samenwerking om de ontwikkelingslanden te helpen hun institutionele en regelgevende capaciteit voor het beheer van buitenlandse investeringen te vergroten; 58. doet een beroep op de EU om het recht van ontwikkelingslanden te erkennen om investeringen te reguleren, de voorkeur te geven aan investeerders die de ontwikkelingsstrategie van het partnerland steunen en een voorkeursbehandeling te geven aan binnenlandse en regionale investeerders om de regionale integratie te bevorderen; 59. verzoekt de EU haar toezeggingen in het kader van de strategie Hulp voor handel na te komen ten aanzien van ontwikkelingsbijstand die speciaal bedoeld is voor projecten die zijn opgezet om ontwikkelingslanden te helpen hun handelsgerelateerde vaardigheden te ontwikkelen, de toeleveringsketen te verbeteren en uiteindelijk op regionale en wereldmarkten te concurreren; 60. doet een beroep op de Commissie om een wetsvoorstel in te dienen met een soortgelijk doel als de nieuwe Amerikaanse wet inzake „conflictmineralen” , namelijk de bestrijding van de illegale winning van mineralen in ontwikkelingslanden, met name in Afrika, die burgeroorlogen en conflicten aanwakkert, en om te zorgen voor de traceerbaarheid van op de EU-markt ingevoerde mineralen; 61. dringt aan op een analyse en een evaluatie van publiek-private partnerschappen in het kader waarvan de particuliere sector bij de ontwikkeling betrokken wordt en die worden gesteund door de Commissie, ten einde lering te trekken uit deze ervaring alvorens over te gaan tot een nieuw beleidsconcept waarbij overheidsgelden gebruikt worden om de financiering door de particuliere sector op gang te brengen; 62. onderstreept dat steun voor de particuliere sector hand in hand dient te gaan met steun aan de nationale, regionale en plaatselijke overheidsinstanties en parlementen in de ontvangende landen om hen in staat te stellen de markten doeltreffend te reguleren, transparantie te stimuleren, billijk fiscaal beleid en goed bestuur in te voeren en de corruptie te bestrijden zowel binnen bedrijven en NGO's als binnen regeringen en overheidsinstanties; Klimaatverandering, energie en duurzame ontwikkeling 63. is verheugd over het voorstel om de ontwikkelingssamenwerking op duurzame hernieuwbare energie te richten; herhaalt dat de toegang tot energie een voorwaarde is voor het verwezenlijken van de millenniumontwikkelingsdoelstellingen; onderstreept dat de watervoorziening en de toegang tot energie voor de armen in combinatie met overheidsvoorzieningen en plaatselijke ontwikkeling de hoofddoelstellingen van door de EU gesteunde projecten moeten zijn; 64. steunt in de eerste plaats duurzame energieoplossingen op plaatselijk en regionaal niveau, met name de gedecentraliseerde opwekking van energie, om ervoor te zorgen dat de ontwikkelingsprioriteiten samenvallen met milieuoverwegingen; 65. wijst op het enorme potentieel van hernieuwbare energie (zonne-energie, windenergie, geothermische energie en biomassa) in vele ontwikkelingslanden; doet een beroep op de EU en haar lidstaten om projecten inzake hernieuwbare energie in ontwikkelingslanden ten uitvoer te leggen en technologie, expertise en investeringskansen te bieden, aangezien dit van essentieel belang is voor de economische en sociale ontwikkeling, deze landen hierdoor minder afhankelijk van fossiele brandstoffen worden en hun kwetsbaarheid voor energieprijsschommelingen vermindert; 66. dringt er bij de Commissie op aan ervoor te zorgen dat de ODA van de EU ter verbetering van de toegang tot energie dient ter ondersteuning van de plaatselijke economische ontwikkeling, groene banen en de terugdringing van de armoede en niet wordt gekoppeld aan noch wordt gebruikt voor de subsidiëring van bedrijven uit de EU; verzoekt de Commissie tevens om beleid ter vergroting van de toegang tot energie voor arme mensen niet te verwarren met het voldoen aan de doelstellingen van de EU inzake de bestrijding van klimaatverandering of met de eigen behoeften aan energiezekerheid; 67. juicht de initiatieven van de ontwikkelingslanden toe om veeleer in de voedselproductie te investeren dan in de productie van biobrandstoffen ten einde hun voedselzekerheid te waarborgen; 68. herhaalt dat de ontwikkelingslanden de plicht hebben het voortouw te nemen bij het opbouwen van de koolstofarme wereldeconomie die nodig is om de noodzakelijke emissiereducties te verwezenlijken; moedigt de lidstaten ertoe aan een voortrekkersrol te vervullen bij het terugdringen van emissies; 69. erkent dat het aanpakken van de klimaatverandering en het verwezenlijken van de voornaamste ontwikkelingsdoeleinden elkaar ondersteunende doelstellingen zijn; onderstreept de noodzaak van meer systematische inspanningen met het oog op de mainstreaming van op het ecosysteem gebaseerde maatregelen inzake de aanpassing aan en de matiging van de klimaatverandering en de rampenrisicovermindering, en dringt derhalve aan op een holistische benadering waarbij de milieudimensie wordt opgenomen in de ontwikkelingsprogramma's en -projecten, bijvoorbeeld door de verbetering van de regelgeving inzake het vervoer van afval en de illegale houtkap; 70. verzoekt de Commissie de gevolgen van „klimaatmigratie” te evalueren, een verschijnsel dat volgens sommige schattingen tegen 2050 200 miljoen mensen ertoe zal aanzetten te verhuizen vanwege de geleidelijke verslechtering van de omstandigheden in hun land, en onderstreept dat via het ontwikkelingsbeleid van de Europese Unie moet worden bijgedragen aan de ondersteuning en vermindering van het aantal vluchtelingen door in technologie, menselijke middelen en financiële bijstand te investeren; 71. bevestigt zijn standpunt dat mainstreaming geen vervanging kan zijn voor de verstrekking van nieuwe en bijkomende middelen die de EU en andere donoren hebben toegezegd voor de inspanningen ter vermindering van de klimaatverandering en de aanpassingsbehoeften van de ontwikkelingslanden; onderstreept dat deze benadering op plaatselijk en/of regionaal niveau dient te geschieden om de specifieke problemen in deze gebieden aan te pakken; brengt in herinnering dat maatregelen inzake de klimaatverandering - en collectieve goederen in het algemeen - niet middels ODA mogen worden gefinancierd en dat derhalve nieuwe en aanvullende financiële middelen nodig zijn naast de door de lidstaten toegezegde 0,7% van het BNI voor ODA; 72. onderstreept het belang van het bevorderen van een duurzame stedelijke ontwikkeling als deel van de internationale agenda en van de tenuitvoerlegging ervan op plaatselijk, regionaal en nationaal niveau, hetgeen een gunstige invloed zou hebben op de levenskwaliteit van alle mensen in de wereld, met name in de ontwikkelingslanden; 73. constateert dat duurzame ontwikkeling slechts kan worden verwezenlijkt door het versterken van de capaciteitsopbouw van de begunstigde landen en door het verbeteren van de basisinfrastructuur; 74. dringt erop aan om artikel 8, onder j, van het Verdrag inzake biologische diversiteit in de regionale en landenstrategiedocumenten op te nemen en uit te voeren, aangezien het om een pijler van de duurzame ontwikkeling gaat; 75. erkent dat de ontbossing en de invoer van niet-duurzaam hout op de EU-markt hebben bijgedragen tot natuurrampen en de kwetsbaarheid van arme landen, en doet derhalve een beroep op de Commissie en de Raad om in hun nieuwe strategie voor het ontwikkelingsbeleid een volledig verbod op de handel in illegaal hout in de EU op te nemen; Voedselzekerheid en landbouw 76. bevestigt zijn standpunt dat de EU haar ontwikkelingshulp moet richten op het waarborgen van de voedselzekerheid van de ontwikkelingslanden en het bevorderen van de duurzame plaatselijke kleinschalige en organische landbouwproductie; onderstreept de noodzaak om met name ervoor te zorgen dat kleine boeren toegang krijgen tot de productiemiddelen (land, gewaarborgde eigendomsbewijzen, zaden, opleiding, krediet, begeleiding en advies), tot de verwerking en het op de markt brengen van hun producten, alsmede tot plaatselijke en grensoverschrijdende markten; 77. dringt overeenkomstig het IAASTD-rapport erop aan dat steun wordt verleend voor de overschakeling op organische en ecologisch duurzame landbouw die rekening houdt met de ervaringen van kleine boeren en een doeltreffend middel voor de aanpassing aan de klimaatverandering vormt; 78. onderstreept het belang van speciale ondersteuning van vrouwen in de landbouw, aangezien uit onderzoek is gebleken dat het dichten van de kloof tussen de geslachten in de landbouw zou kunnen leiden tot een verhoging van de totale landbouwproductie in de ontwikkelingslanden met 2,5 à 4 procent en dat vrouwen een groter percentage van het inkomen besteden aan voedsel, gezondheid, kleding en onderwijs voor hun kinderen; dringt aan erop aan dat aan alle vormen van discriminatie jegens vrouwen een einde wordt gemaakt en dat in het landbouwbeleid en de landbouwprogramma's rekening wordt gehouden met het genderaspect; onderstreept dat vrouwen in het kader van de duurzame ontwikkeling moeten worden beschouwd als gelijke partners met het oog op de agrarische ontwikkeling en de voedselzekerheid; 79. dringt erop aan dat de EU zich tevens bezighoudt met de dieper liggende oorzaken van de onzekere voedselvoorziening, met inbegrip van het slecht afleggen van rekenschap voor het recht op voedsel, speculatie met de voedselprijzen en „landroof”; wijst andermaal op het feit dat bij de hervorming van het gemeenschappelijk landbouwbeleid rekening moet worden gehouden met de uit het Verdrag voortvloeiende verplichting tot versterking van de beleidscoherentie voor ontwikkeling, billijke mededinging, het steunen van het vermogen van ontwikkelingslanden en hun eigen productie-activiteit; dringt aan op maatregelen om een einde te maken aan landroof en het niet-duurzame gebruik van land en water, om de eigendomsrechten van kleine en inheemse boeren en hun toegang tot landbouwgrond te beschermen en een einde te maken aan zaadmonopolies en aan de afhankelijkheid van specifieke pesticiden; 80. stelt vast dat, wil men een wereldbevolking kunnen voeden die in 2050 naar verwachting de grens van 9 miljard zal overschrijden, de landbouwproductie tot die tijd met 70% moet toenemen, met gebruikmaking van minder grond, minder water en minder pesticiden; stelt vast dat de voedselzekerheid in de wereld een uitermate dringend vraagstuk voor de Europese Unie is en dringt aan op onmiddellijke en consequente maatregelen om de voedselzekerheid voor de EU-burgers en de wereld te waarborgen; 81. onderstreept dat het aanpakken van de onzekerheid op voedselgebied inhoudt dat vele maatregelen in diverse sectoren worden genomen, zoals het beheer van de plaatselijke natuurlijke hulpbronnen, de verhoging van productie en fabricage, opleiding, het structureren van de beroepsorganisaties, de invoering van een vangnet voor de kwetsbaarsten, voorlichting over voeding en tevens de diversificatie van de werkgelegenheid op het platteland buiten de landbouw ter verhoging van het inkomen van de plattelandsgezinnen, die als eerste het slachtoffer van de honger worden; 82. wijst erop dat het noodzakelijk is om betere agrarische productiemethoden te introduceren, met inbegrip van goedkope technologieën, landbouwonderzoek te doen en de verhouding tussen de productiviteit en de doeltreffendheid in de ontwikkelingslanden te verbeteren ten einde de duurzaamheid te vergroten; 83. verzoekt de EU en de ontwikkelingslanden grondbezit te bevorderen als instrument in de armoedebestrijding door versterking van de eigendomsrechten en vergemakkelijking van de toegang tot kredieten voor boeren, kleine bedrijven en plaatselijke gemeenschappen; 84. toont zich diep bezorgd over de huidige aankoop van landbouwgrond door buitenlandse investeerders die door de overheid worden gesteund, met name in Afrika, waardoor de plaatselijke voedselzekerheid ondermijnd dreigt te worden en onvoorziene en ingrijpende sociale onrust dreigt te ontstaan, indien deze situatie niet naar behoren wordt aangepakt; 85. onderstreept dat de EU-partnerschapsovereenkomsten inzake visserij moeten bijdragen aan een sterker visserijbeleid van de partnerlanden en hun capaciteit moeten vergroten om de duurzame visserij in eigen wateren en de plaatselijke werkgelegenheid in deze sector te waarborgen; 86. onderstreept dat de adequate bescherming tegen met water verband houdende rampen en ziektes, alsmede de toegang tot voldoende water van een afdoende kwaliteit tegen betaalbare kosten, zonder dat de duurzaamheid van essentiële ecosystemen in het gedrag komt, om tegemoet te komen aan de basisbehoeften op voedsel-, energie- en andere gebieden die van essentieel belang zijn voor het leiden van een gezond en productief leven, een cruciaal aspect van het ontwikkelingsbeleid zouden moeten vormen; Transparantie 87. dringt, ter verhoging van de transparantie en de publieke aanvaarding van geheel of gedeeltelijk door de EU of de lidstaten gefinancierde ontwikkelingsprojecten, aan op het instellen van een elektronische databank met informatie over ODA; is van oordeel dat deze databank gebruikers in staat moet stellen alle EU-donoren op te sporen alsmede, indien toepasselijk, de projecten en programma's van de instellingen van de Verenigde Naties in alle begunstigde landen, en na te gaan wie deze projecten financiert en welke organisatie deze uitvoert; is van mening dat deze databank gebruiksvriendelijk en via het internet voor iedereen toegankelijk moet zijn, een functie moet hebben waardoor het makkelijk is naar bepaalde informatie te zoeken via een reeks van tevoren vastgestelde criteria (donor, DAC-sector, locatie, stand van het project, soort financiering en millenniumontwikkelingsdoelstellingen) en tabellen en landkaarten ter analyse moet bieden; merkt op dat een dergelijke databank ook van essentieel belang is voor de versterkte coördinatie en harmonisatie onder donoren en het afstemmen met de regering van het begunstigde land; o o o 88. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie.