(Instemmingsprocedure) Het Europees Parlement , – gezien het voorstel voor een besluit van de Raad ( COM(2004)0774 - 9916/2005) (1) , – gezien het verzoek van de Raad om instemming overeenkomstig artikel 3, lid 3, artikel 4, lid 2, tweede streepje en artikel 4, lid 4, van Besluit 97/836/EG van de Raad van 27 november 1997 inzake de toetreding van de Europese Gemeenschap tot de overeenkomst van de Economische Commissie voor Europa van de Verenigde Naties betreffende het aannemen van eenvormige technische eisen voor wielvoertuigen, uitrustingsstukken en onderdelen die kunnen worden aangebracht en/of gebruikt op wielvoertuigen en de voorwaarden voor wederzijdse erkenning van goedkeuringen verleend op basis van deze eisen ("Herziene overeenkomst van 1958") (2) (C6-0315/2005), – gelet op artikel 75, lid 1 en 43, lid 1 van zijn Reglement, – gezien de aanbeveling van de Commissie internationale handel ( A6-0012/2006 ), 1. stemt in met het voorstel voor een besluit van de Raad; 2. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. (Instemmingsprocedure) Het Europees Parlement , – gezien het voorstel voor een besluit van de Raad ( COM(2005)0019 – 11233/2005) (1) , – gezien het verzoek van de Raad om instemming overeenkomstig artikel 3, lid 3 en artikel 4, lid 2, tweede streepje van het besluit van de Raad 97/836/EG van 27 november 1997 inzake de toetreding van de Europese Gemeenschap tot de overeenkomst van de Economische Commissie voor Europa van de Verenigde Naties betreffende het aannemen van eenvormige technische eisen voor wielvoertuigen, uitrustingsstukken en onderdelen die kunnen worden aangebracht en/of gebruikt op wielvoertuigen en de voorwaarden voor wederzijdse erkenning van goedkeuringen verleend op basis van deze eisen ("Herziene overeenkomst van 1958") (2) (C6-0317/2005), – gelet op artikel 75, lid 1 en artikel 43, lid 1 van zijn Reglement, – gezien de aanbeveling van de Commissie internationale handel ( A6-0011/2006 ), 1. stemt in met het voorstel voor een verordening van de Raad; 2. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. (Raadplegingsprocedure) Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan de Raad ( COM(2005)0572 ) (1) , – gelet op de artikelen 36 en 37 van het EG-Verdrag, op grond waarvan het Parlement door de Raad is geraadpleegd (C6-0410/2005), – gelet op de artikelen 51 en 43, lid 1 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling ( A6-0008/2006 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan het voorstel van de Commissie; 2. verzoekt de Raad, wanneer deze voornemens is af te wijken van de door het Parlement goedgekeurde tekst, het Parlement hiervan op de hoogte te stellen; 3. wenst opnieuw te worden geraadpleegd ingeval de Raad voornemens is ingrijpende wijzigingen aan te brengen in het voorstel van de Commissie; 4. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. (Raadplegingsprocedure) Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan de Raad ( COM(2005)0611 ) (1) , – gelet op artikel 308 van het EG-Verdrag, op grond waarvan het Parlement door de Raad is geraadpleegd (C6-0010/2006), – gelet op artikel 51 en artikel 43, lid 1 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie economische en monetaire zaken ( A6-0010/2006 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan het voorstel van de Commissie; 2. verzoekt de Raad, wanneer deze voornemens is af te wijken van de door het Parlement goedgekeurde tekst, het Parlement hiervan op de hoogte te stellen; 3. wenst dat de overlegprocedure als bedoeld in de gemeenschappelijke verklaring van 4 maart 1975 wordt ingeleid ingeval de Raad voornemens is af te wijken van de door het Parlement goedgekeurde tekst; 4. wenst opnieuw te worden geraadpleegd ingeval de Raad voornemens is ingrijpende wijzigingen aan te brengen in het voorstel van de Commissie; 5. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. (Medebeslissingsprocedure: eerste lezing) Het Europees Parlement, – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2005) 0056 ) (1) , – gelet op artikel 251, lid 2 en de artikelen 62, lid 2, letter a) en 62, lid 2, letter b), punten ii) en iv) van het EG-verdrag, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C6-0049/2005), – kennis genomen hebbende van de toezeggingen van, enerzijds de Commissie, op de plenaire vergadering van het Parlement van 14 februari 2006 om het door het Parlement ingenomen standpunt over te nemen, en, anderzijds, de vertegenwoordiger van de Raad, bij schrijven van 20 december 2005, om het voorstel als gewijzigd goed te keuren, overeenkomstig artikel 251, lid 2, tweede alinea, eerste streepje van het EG-Verdrag, – gelet op artikel 51 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken en het advies van de Commissie buitenlandse zaken ( A6-0406/2005 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan het Commissievoorstel, als geamendeerd door het Parlement; 2. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie Standpunt van het Europees Parlement, in eerste lezing vastgesteld op 14 februari 2006, met het oog op de aanneming van Verordening (EG) nr . .../2006 van het Europees Parlement en de Raad tot vaststelling van regels inzake klein grensverkeer aan de landbuitengrenzen van de lidstaten en tot wijziging van de Schengenuitvoeringsovereenkomst HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, en met name op artikel 62, punt 2, onder a), Gezien het voorstel van de Commissie (2) , Handelend volgens de procedure van artikel 251 van het Verdrag (3) , Overwegende hetgeen volgt: (1) De behoefte om regels inzake klein grensverkeer te ontwikkelen om het communautaire rechtskader inzake buitengrenzen te consolideren werd benadrukt in de mededeling van de Commissie "Naar een geïntegreerd beheer van de buitengrenzen van de lidstaten van de Europese Unie" (4) en door de Raad van 13 juni 2002 bevestigd met de goedkeuring van het "Plan voor het beheer van de buitengrenzen van de lidstaten van de Europese Unie" dat werd onderschreven door de Europese Raad van Sevilla van 21 en 22 juni 2002. (2) Het is in het belang van de uitgebreide Gemeenschap dat erop wordt toegezien dat haar grenzen met haar buren geen belemmering vormen voor het handelsverkeer, de sociale en culturele uitwisseling of de regionale samenwerking. Daarom moet voor het klein grensverkeer een doeltreffende regeling worden ingevoerd. (3) De regeling inzake klein grensverkeer houdt een afwijking in van de algemene regels inzake personencontrole bij overschrijding van de buitengrenzen van de lidstaten van de Europese Unie, zoals die zijn vastgelegd in Verordening (EG) nr. .../2006 van het Europees Parlement en de Raad van ... [tot vaststelling van een communautaire code betreffende de overschrijding van de grenzen door personen (Schengengrenzencode)] (5) . (4) De Gemeenschap dient regels vast te stellen betreffende de criteria en voorwaarden die in acht moeten worden genomen om de overschrijding van de landbuitengrenzen van de lidstaten in het kader van het klein grensverkeer voor de grensbewoners te vergemakkelijken. Deze regels moeten een evenwicht tot stand brengen tussen, enerzijds, het vergemakkelijken van de grensoverschrijding door bonafide grensbewoners die gegronde redenen hebben om de buitengrens van de lidstaten frequent te overschrijden en, anderzijds, de noodzaak om illegale immigratie te voorkomen en het potentiële gevaar van criminele activiteiten voor de veiligheid te bestrijden. (5) Ter voorkoming van misbruik geldt als algemene regel dat een vergunning voor klein grensverkeer alleen mag worden afgegeven aan personen die sinds tenminste één jaar legaal in het grensgebied verblijven. Bij bilaterale overeenkomst kan in een langere periode van verblijf worden voorzien. Voor uitzonderlijke en naar behoren gemotiveerde gevallen, zoals gevallen waarin het gaat om minderjarigen, wijzigingen in de echtelijke staat of erfenis van grond kan in een dergelijke bilaterale overeenkomst ook een kortere verblijfsduur worden voorzien. (6) De vergunning voor klein grensverkeer dient aan grensbewoners te worden uitgereikt ongeacht of zij aan de visumplicht zijn onderworpen op grond van Verordening (EG) nr. 539/2001 van de Raad van 15 maart 2001 tot vaststelling van de lijst van derde landen waarvan de onderdanen bij overschrijding van de buitengrenzen in het bezit moeten zijn van een visum en de lijst van derde landen waarvan de onderdanen van die plicht zijn vrijgesteld (6) . De onderhavige verordening dient dus te worden gelezen in samenhang met Verordening (EG) nr. .../... van de Raad [tot wijziging van Verordening (EG) nr. 539/2001] (7) , strekkende tot vrijstelling van de visumplicht voor grensbewoners die ingevolge deze verordening gebruik kunnen maken van de regeling voor klein grensverkeer, vastgesteld in deze verordening. Bijgevolg kan deze verordening pas in werking treden gelijktijdig met die gewijzigde verordening. (7) De Gemeenschap dient regels vast te stellen betreffende de specifieke criteria en voorwaarden voor de afgifte van een vergunning voor klein grensverkeer aan grensbewoners. Deze criteria en voorwaarden moeten in overeenstemming zijn met de voorwaarden voor binnenkomst die moeten worden vervuld door grensbewoners die de grens overschrijden in het kader van het klein grensverkeer. (8) De vaststelling van regels inzake klein grensverkeer op Gemeenschapsniveau mag geen afbreuk doen aan de rechten inzake vrij verkeer van de burgers van de Unie en hun familieleden alsmede van de onderdanen van derde landen en hun familieleden, die op grond van overeenkomsten die de Gemeenschap en haar lidstaten hebben gesloten met deze landen, op het gebied van het vrij verkeer rechten genieten die equivalent zijn aan die van de burgers van de Unie. Wanneer echter de faciliteit die in het kader van een regeling inzake klein grensverkeer wordt toegestaan aan grensbewoners een minder systematische controle impliceert, moet deze faciliteit automatisch worden uitgebreid tot in het grensgebied verblijvende burgers van de Unie en tot onderdanen van derde landen die onder het Gemeenschapsrecht inzake vrij verkeer vallen. (9) Voor de toepassing van de regeling inzake klein grensverkeer moeten de lidstaten de toestemming krijgen om, zo nodig, bilaterale overeenkomsten met aangrenzende derde landen te sluiten of te handhaven op voorwaarde dat deze overeenstemmen met de in deze verordening vastgestelde regels. (10) Deze verordening heeft geen gevolgen voor de specifieke regelingen die in Ceuta en Melilla worden toegepast, zoals vastgesteld in de Verklaring van het Koninkrijk Spanje betreffende de steden Ceuta en Melilla in de slotakte bij de overeenkomst betreffende de toetreding van het Koninkrijk Spanje tot de Overeenkomst ter uitvoering van het Schengenakkoord van 14 juni 1985 (8) . (11) De lidstaten moeten sancties, zoals die waarin de nationale wet voorziet, opleggen aan grensbewoners wanneer zij misbruik maken van de bij deze verordening ingevoerde regeling voor klein grensverkeer. (12) De Commissie dient bij het Europees Parlement en de Raad een verslag in betreffende de toepassing van deze verordening, dat zo nodig vergezeld gaat van wetgevingsvoorstellen. (13) Deze verordening eerbiedigt de fundamentele rechten en vrijheden en volgt de beginselen die met name in het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie zijn erkend. (14) Aangezien de doelstelling van deze verordening , namelijk het vaststellen van regels betreffende de criteria en voorwaarden voor de invoering van een regeling inzake klein grensverkeer aan de landbuitengrenzen van de lidstaten, rechtstreeks van invloed zijn op het communautaire acquis inzake buitengrenzen en bijgevolg niet voldoende door de lidstaten kunnen worden verwezenlijkt en derhalve vanwege de omvang en de gevolgen van deze verordening beter door de Gemeenschap kunnen worden verwezenlijkt, kan de Gemeenschap maatregelen nemen overeenkomstig het in artikel 5 van het Verdrag bedoelde subsidiariteitsbeginsel. Overeenkomstig het in dat artikel neergelegde evenredigheidsbeginsel gaat deze verordening niet verder dan wat nodig is om deze doelstelling te verwezenlijken. (15) Overeenkomstig de artikelen 1 en 2 van het aan het Verdrag betreffende de Europese Unie en het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap gehechte Protocol betreffende de positie van Denemarken neemt Denemarken niet deel aan de aanneming van deze verordening, die derhalve niet verbindend is voor, noch van toepassing op Denemarken. Aangezien deze verordening een ontwikkeling vormt van het Schengenacquis op grond van de bepalingen van het derde deel van titel IV van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, dient Denemarken overeenkomstig artikel 5 van dit Protocol binnen een termijn van zes maanden na de datum van vaststelling van deze verordening te beslissen of het deze in zijn nationale wetgeving zal omzetten. (16) Wat IJsland en Noorwegen betreft, vormt deze verordening een ontwikkeling van de bepalingen van het Schengenacquis in de zin van de door de Raad van de Europese Unie en de Republiek IJsland en het Koninkrijk Noorwegen gesloten Overeenkomst inzake de wijze waarop deze twee staten worden betrokken bij de uitvoering, de toepassing en de ontwikkeling van het Schengenacquis (9) , die vallen onder het gebied dat is bedoeld in artikel 1, punt ( A ), van Besluit 1999/437/EG van de Raad van 17 mei 1999 inzake bepaalde toepassingsbepalingen van die overeenkomst (10) . (17) Deze verordening vormt een ontwikkeling van de bepalingen van het Schengenacquis waaraan het Verenigd Koninkrijk niet deelneemt overeenkomstig Besluit 2000/365/EG van de Raad van 29 mei 2000 betreffende het verzoek van het Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland deel te mogen nemen aan enkele van de bepalingen van het Schengenacquis (11) . Derhalve neemt het Verenigd Koninkrijk niet deel aan de aanneming van deze verordening en is deze niet bindend voor, noch van toepassing op deze lidstaat. (18) Deze verordening vormt een ontwikkeling van de bepalingen van het Schengenacquis waaraan Ierland niet deelneemt overeenkomstig Besluit 2002/192/EG van de Raad van 28 februari 2002 betreffende het verzoek van Ierland deel te mogen nemen aan enkele van de bepalingen van het Schengenacquis (12) . Derhalve neemt Ierland niet deel aan de aanneming van deze verordening en is deze niet bindend voor, noch van toepassing op deze lidstaat. (19) Wat Zwitserland betreft, vormt deze verordening een ontwikkeling van bepalingen van het Schengenacquis in de zin van de Overeenkomst die is ondertekend door de Europese Unie, de Europese Gemeenschap en de Zwitserse Bondsstaat inzake de wijze waarop de Zwitserse bondsstaat wordt betrokken bij de uitvoering, de toepassing en de ontwikkeling van het Schengenacquis (13) , die vallen onder het gebied bedoeld in artikel 1, punt (A), van Besluit 1999/437/EG, gelezen in samenhang met artikel 4, lid 1, van de Besluit 2004/849/EG van de Raad (14) en Besluit 2004/860/EG (15) van de Raad . (20) Artikel 4, onder b), en artikel 9, onder c), vormen bepalingen die het Schengenacquis uitwerken of daar anderszins mee samenhangen in de zin van artikel 3, lid 2, van de Toetredingsakte van 2003, HEBBEN DE VOLGENDE VERORDENING VASTGESTELD: HOOFDSTUK I ALGEMENE BEPALINGEN Artikel 1 Doel 1. Bij deze verordening wordt een regeling inzake klein grensverkeer aan de buitengrenzen van de lidstaten ingesteld en wordt een speciaal document ingevoerd op grond waarvan grensbewoners in het kader van de regeling inzake klein grensverkeer de grens mogen overschrijden. Dit document wordt "vergunning voor klein grensverkeer" genoemd. 2. Bij deze verordening wordt de lidstaten toegestaan om met het oog op de tenuitvoerlegging van de hierbij ingestelde regeling voor klein grensverkeer met aangrenzende derde landen bilaterale overeenkomsten te sluiten of te handhaven. Artikel 2 Toepassingsgebied Deze verordening doet geen afbreuk aan de bepalingen van de op onderdanen van derde landen van toepassing zijnde nationale of Gemeenschapswetgeving op het gebied van: Artikel 3 Definities Voor de toepassing van deze verordening wordt verstaan onder: HOOFDSTUK II KLEIN GRENSVERKEER Artikel 4 Voorwaarden voor binnenkomst Grensbewoners mogen de landbuitengrens van een aangrenzende lidstaat in het kader van het klein grensverkeer overschrijden op voorwaarde dat zij: Artikel 5 Vergunning voor klein grensverkeer - principes 1. Hierbij wordt een vergunning voor klein grensverkeer ingesteld op grond waarvan de grens mag worden overschreden. 2. De territoriale geldigheid van de in lid 1 bedoelde vergunning blijft beperkt tot het grensgebied van de afgevende lidstaat. 3. De vergunning voor klein grensverkeer draagt een pasfoto van de vergunninghouder en bevat ten minste de volgende gegevens: In het document is duidelijk vermeld dat de houder zich niet buiten het grensgebied mag begeven en dat misbruik wordt bestraft overeenkomstig het bepaalde in artikel 17. Artikel 6 Verblijf in het grensgebied In de bilaterale overeenkomsten als bedoeld in artikel 13 wordt de maximale toelaatbare duur van elk ononderbroken verblijf in het kader van de regeling inzake klein grensverkeer aangegeven; deze duur mag niet meer dan drie maanden bedragen. Artikel 7 In- en uitreiscontroles 1. De lidstaten voeren in- en uitreiscontroles op grensbewoners uit, om te waarborgen dat zij voldoen aan de in artikel 4 bedoelde voorwaarden. 2. Er worden geen in- en uitreisstempels aangebracht op de in het kader van de regeling inzake klein grensverkeer afgegeven vergunning voor klein grensverkeer. 3. Lid 1 doet geen afbreuk aan de toepassing van artikel 15. HOOFDSTUK III IN HET KADER VAN HET KLEIN GRENSVERKEER AFGEGEVEN VERGUNNING VOOR KLEIN GRENSVERKEER - gedetailleerde bepalingen Artikel 8 Veiligheidskenmerken en technische specificaties van de vergunning voor klein grensverkeer 1. De in artikel 5 bedoelde vergunning voor klein grensverkeer wordt voorzien van veiligheidskenmerken en technische specificaties die beantwoorden aan de desbetreffende bepalingen van Verordening (EG) nr. 1030/2002 van de Raad van 13 juni 2002 betreffende de invoering van een uniform model voor verblijfstitels voor onderdanen van derde landen (17) . 2. De lidstaten doen de Commissie en de andere lidstaten een specimen toekomen van de vergunning voor klein grensverkeer die zij overeenkomstig lid 1 afgeven. Artikel 9 Voorwaarden voor de afgifte De in artikel 5 bedoelde vergunning voor klein grensverkeer kan worden afgegeven aan grensbewoners die: Artikel 10 Geldigheid De in artikel 5 bedoelde vergunning voor klein grensverkeer is minimaal een jaar en maximaal vijf jaar geldig. Artikel 11 Legeskosten bij afgifte De vergoeding voor de administratieve kosten van de behandeling van de in artikel 5 bedoelde vergunning voor klein grensverkeer is niet hoger dan die voor de behandeling van kortetermijnvisa voor meervoudige binnenkomsten. De vergunning voor klein grensverkeer kan kosteloos worden afgegeven. Artikel 12 Regelingen voor de afgifte 1. De vergunning voor klein grensverkeer kan worden afgegeven door de consulaten of andere, in de in artikel 13 bedoelde bilaterale overeenkomsten aangewezen administratieve instanties van de lidstaten . 2. De lidstaten houden een centraal register bij van aangevraagde, verstrekte, verlengde en ingetrokken vergunningen en wijzen een nationaal contactpunt aan dat tot taak heeft op verzoek van andere lidstaten onverwijld inlichtingen omtrent de in dat register vermelde vergunningen te verstrekken. HOOFDSTUK IV TENUITVOERLEGGING VAN DE REGELING INZAKE KLEIN GRENSVERKEER Artikel 13 Overeenkomsten tussen lidstaten en derde landen 1. Met het oog op de tenuitvoerlegging van een regeling inzake klein grensverkeer is het de lidstaten toegestaan met aangrenzende derde landen overeenkomsten te sluiten overeenkomstig de in deze verordening vastgestelde regels. Lidstaten mogen tevens bestaande overeenkomsten op het gebied van klein grensverkeer met aangrenzende derde landen handhaven. Voorzover dergelijke overeenkomsten niet verenigbaar zijn met deze verordening dienen de betrokken lidstaten de overeenkomsten op een zodanige manier te wijzigen dat de onverenigbare elementen worden aangepast. 2. Voordat zij met aangrenzende derde landen een overeenkomst inzake klein grensverkeer sluiten of wijzigen , raadplegen de lidstaten de Commissie om na te gaan of de overeenkomst verenigbaar is met deze verordening. Indien de Commissie van oordeel is dat de overeenkomst onverenigbaar is met deze verordening, stelt zij de betrokken lidstaat hiervan in kennis , die al het nodige zal doen om de overeenkomst binnen een redelijke termijn op een zodanige manier te wijzigen dat de onverenigbare elementen worden aangepast. 3. Indien de Gemeenschap of de betrokken lidstaat met een derde land geen algemene hertoelatingsregeling is overeengekomen, worden in de bilaterale overeenkomst inzake klein grensverkeer met dat derde land bepalingen opgenomen die de hertoelating vergemakkelijken van personen die op misbruik van de in deze verordening neergelegde regeling zijn betrapt . Artikel 14 Vergelijkbare behandeling In het kader van de in artikel 13 bedoelde overeenkomsten die zij met aangrenzende derde landen sluiten, zien de lidstaten erop toe dat het betrokken derde land op zijn minst een vergelijkbare behandeling toekent aan personen die onder het Gemeenschapsrecht inzake vrij verkeer vallen en aan onderdanen van derde landen die legaal in het grensgebied van een lidstaat verblijven. Artikel 15 Vergemakkelijking van de grensoverschrijding 1. De in artikel 13 bedoelde overeenkomsten mogen bepalingen ter vergemakkelijking van de grensoverschrijding bevatten waarbij de lidstaten: 2. Wanneer een lidstaat besluit het overschrijden van de grens voor grensbewoners te vergemakkelijken in de zin van lid 1, wordt deze regeling automatisch uitgebreid tot alle in het grensgebied verblijvende personen die onder het Gemeenschapsrecht inzake vrij verkeer vallen. 3. Personen die de grens frequent overschrijden en die de grenswacht goed kent omdat zij de grens frequent overschrijden bij de in lid 1, onder a), bedoelde grensdoorlaatposten en bij de in lid 1, onder b), bedoelde doorgangen, worden in de regel slechts aan steekproefsgewijze controles onderworpen. Deze personen ondergaan af en toe, zonder waarschuwing vooraf en met onregelmatige tussenpozen, een grondige controle. 4. Wanneer een lidstaat besluit het overschrijden van de grens voor grensbewoners te vergemakkelijken in de zin van lid 1, punt c): HOOFDSTUK V SLOTBEPALINGEN Artikel 16 Ceuta en Melilla De bepalingen van deze verordening hebben geen gevolgen voor de specifieke regels die van toepassing zijn in Ceuta en Melilla, zoals vastgesteld in de Verklaring van het Koninkrijk Spanje betreffende de steden Ceuta en Melilla in de slotakte bij de overeenkomst betreffende de toetreding van het Koninkrijk Spanje tot de Overeenkomst ter uitvoering van het Schengenakkoord van 14 juni 1985 . Artikel 17 Sancties 1. De lidstaten zorgen ervoor dat voor ieder misbruik van de regeling inzake klein grensverkeer, zoals vastgesteld bij deze verordening en ten uitvoer gelegd bij de in artikel 13 bedoelde bilaterale overeenkomsten, sancties worden opgelegd overeenkomstig de nationale wetgeving. 2. De sancties dienen doeltreffend, evenredig en afschrikkend te zijn en de mogelijkheid te omvatten tot het opheffen en intrekken van de in artikel 5 bedoelde vergunningen voor klein grensverkeer. 3. De lidstaten leggen een register aan van alle gevallen van misbruik van de regeling voor klein grensverkeer en van sancties opgelegd in overeenstemming met lid 1. Deze gegevens worden om de zes maanden toegezonden aan de andere lidstaten en de Commissie. Artikel 18 Verslag over de tenuitvoerlegging van de regeling De Commissie dient uiterlijk ... (18) een verslag in bij het Europees Parlement en de Raad betreffende de werking en de tenuitvoerlegging van de regeling inzake klein grensverkeer, zoals ingesteld bij de bilaterale overeenkomsten die zijn gesloten op grond van en in overeenstemming met deze verordening, dat zo nodig vergezeld gaat van passende wetgevingsvoorstellen. Artikel 19 Kennisgeving van overeenkomsten 1. De lidstaten stellen de Commissie in kennis van alle in artikel 13, lid 1, bedoelde overeenkomsten, alsmede van eventuele opzegging of wijziging van deze overeenkomsten. 2. De Commissie stelt de overeenkomstig lid 1 aangemelde informatie middels bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese Unie en via andere daartoe geschikte middelen beschikbaar aan de lidstaten en het publiek. Artikel 20 Wijziging van de Schengenuitvoeringsovereenkomst Het bepaalde in artikel 136, lid 3, van de Schengenuitvoeringsovereenkomst wordt vervangen door: 3. Het bepaalde in lid 2 is niet van toepassing op de overeenkomsten betreffende het kleine grensverkeer, waarvoor het bepaalde in artikel 13 van [Verordening nr. … deze verordening ] van toepassing is. Artikel 21 Deze verordening treedt in werking op de twintigste dag volgende op die van haar bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese Unie. Deze verordening is verbindend in al haar onderdelen en is rechtstreeks toepasselijk in de lidstaten , overeenkomstig het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap. Gedaan te ..., Voor het Europees Parlement Voor de Raad De voorzitter De voorzitter (Raadplegingsprocedure) Het Europees Parlement , – gezien het voorstel voor een verordening van de Raad ( COM(2005)0404 ) (1) , – gelet op artikel 37 en artikel 300, lid 2 van het EG-Verdrag, – gelet op artikel 300, lid 3, eerste alinea van het EG-Verdrag, op grond waarvan het Parlement door de Raad is geraadpleegd (C6-0320/2005), – gelet op de artikelen 51 en 83, lid 7 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie visserij en de adviezen van de Begrotingscommissie en de Commissie Ontwikkelingssamenwerking ( A6-0018/2006 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan het voorstel voor een verordening van de Raad, als geamendeerd door het Parlement, alsmede aan de sluiting van de overeenkomst; 2. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie, alsmede aan de regeringen en parlementen van de lidstaten en de Salomonseilanden. Het Europees Parlement , – gezien de talloze aan het Europees Parlement gerichte verzoekschriften over inbeslagneming van voertuigen door de Griekse autoriteiten, en het aanzienlijke aantal officiële klachten die de Commissie heeft ontvangen, – gelet op artikel 21 EG­Verdrag, op grond waarvan iedere burger van de Unie het recht heeft een verzoekschrift tot het Europees Parlement te richten overeenkomstig artikel 194 EG-Verdrag, – gelet op artikel 194 EG­Verdrag, op grond waarvan iedere burger van de Unie, alsmede iedere natuurlijke of rechtspersoon met verblijfplaats of statutaire zetel in een lidstaat het recht heeft om individueel of tesamen met andere burgers of personen een verzoekschrift tot het Europees Parlement te richten betreffende een onderwerp dat tot de werkterreinen van de Gemeenschap behoort en dat hem of haar rechtstreeks aangaat, – gezien Richtlijn 83/182/EEG van de Raad van 28 maart 1983 betreffende de belastingvrijstellingen bij de tijdelijke invoer van bepaalde vervoermiddelen binnen de Gemeenschap (1) , – gezien het arrest van het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen van 12 juli 2001 in zaak C-262/99, Louloudakis (2) , – gezien het op 26 maart 2004 bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen ingestelde beroep in zaak C-156/04, Commissie t/ Helleense Republiek (3) , – gelet op gelet op artikel 192, lid 1 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie verzoekschriften ( A6-0394/2005 ), A. lettende op de wezenlijke punten en serieuze problemen die verzoekers aan de orde hebben gesteld, en eraan herinnerend dat het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen al heeft onderstreept dat "het recht om een voertuig te besturen van invloed is op de daadwerkelijke uitoefening van de met het vrije verkeer van personen verbonden rechten" in de Europese Unie (4) , B. overwegende dat de verzoekers voldeden aan de voorwaarden voor vrijstelling ingevolge Richtlijn 83/182/EEG van met name omzetbelasting, douaneheffingen, en elke andere verbruiksbelasting bij tijdelijke invoer van een motorvoertuig uit een andere lidstaat, omdat zij allen hun gewone verblijfplaats, d.w.z. de plaats waar zij tenminste gedurende 185 dagen per kalenderjaar wegens persoonlijke of professionele bindingen verblijven, in een andere lidstaat hadden dan Griekenland, C. overwegende dat verzoekers met passende middelen, zoals identiteitskaarten of andere geldige documenten, het bewijs van hun normale verblijfplaats konden leveren, D. overwegende dat de oplegging van een bijzondere administratieve boete, en met name een forfaitaire boete met de cilinderinhoud als enig criterium, zonder dat naar de ouderdom van het voertuig wordt gekeken, en van een verhoogde heffing die kan oplopen tot tienmaal de douaneheffing, onverenigbaar is met het gemeenschapsrechtelijke evenredigheidsbeginsel, E. indachtig de verplichtingen van de instellingen van de Europese Unie en van de lidstaten jegens hun burgers, zoals in de Verdragen neergelegd, 1. geeft zijn grote verontrusting te kennen over het feit dat de Griekse autoriteiten in de specifieke, in de verzoekschriften bedoelde gevallen de vrijstellingen ingevolge Richtlijn 83/182/EEG niet hebben toegepast; 2. stelt vast dat de Griekse douaneautoriteiten in weerwil van die richtlijn hebben beweerd dat verzoekers zich schuldig hebben gemaakt aan belastingontduiking of poging daartoe en de formaliteiten van het Griekse douanewetboek niet hebben nageleefd; stelt tevens vast dat verzoekers een verhoogde heffing tot tienmaal de douaneheffing hebben moeten betalen; 3. is van mening dat het geheel van administratieve maatregelen die door Griekenland als passende sanctie op douaneovertredingen worden beschouwd en die in de gevallen van verzoekers hebben geleid tot boetes die oplopen tot vele malen de oorspronkelijke aankoopprijs van het voertuig, het vrije verkeer van goederen en personen belemmert; 4. is zich ervan bewust dat waar de Gemeenschapswetgeving geen harmonisatie kent op het gebied van toepasselijke boetes, de lidstaten bevoegd zijn de boetes te kiezen die hun passend lijken wanneer de voorwaarden van het door deze regeling ingestelde stelsel niet worden nageleefd; is niettemin van mening dat de lidstaten die bevoegdheid in overeenstemming met het Gemeenschapsrecht en de algemene beginselen daarvan, dus ook met het evenredigheidsbeginsel, moeten uitoefenen; 5. is zich ervan bewust dat de keuze van de boete waar het gaat om overtredingen in verband met tijdelijke invoer van bepaalde vervoermiddelen een zaak is van nationaal recht, evenals de vraag of met de goede trouw van de overtreder rekening moet worden gehouden; is niettemin van mening dat het voor de bevordering van de in de Verdragen gewaarborgde vrijheden nodig is dat met de goede trouw van de overtreder rekening wordt gehouden bij de bepaling van de op te leggen boete, indien het achterhalen van de toepasselijke voorschriften problemen kan hebben opgeleverd; 6. stelt vast dat een zeer aanzienlijk aantal voertuigen in beslag is genomen, verbeurd verklaard en geveild, hetgeen het Parlement onverenigbaar acht met de beginselen van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, met name Hoofdstuk VI (getiteld "Rechtspleging"), en niet gerechtvaardigd door dwingende vereisten van wetshandhaving en preventie, de ernst van de overtreding in aanmerking genomen; merkt op, zoals ook het Hof van Justitie eerder heeft gesteld, dat er ten aanzien van "oneigenlijk" gebruik van een voertuig in een andere lidstaat andere sancties bestaan dan confiscatie; 7. beschouwt de confiscatie van de voertuigen en het feit dat requiranten deze jarenlang niet kunnen gebruiken, als in strijd met het recht van eigendom en het recht van vrij verkeer, en meent dat de requiranten recht hebben op een behoorlijke schadevergoeding, gelet op de schade aan hun bestaansmiddelen en goede naam; 8. dringt er bij de Griekse autoriteiten op aan ervoor te zorgen dat de Helleense Republiek onverwijld haar verplichtingen uit hoofde van het Verdrag nakomt en zich voegt naar de regels van de Gemeenschapswetgeving, met name Richtlijn 83/182/EEG, zodat de Commissie haar beroep wellicht intrekt; 9. verzoekt de Commissie, mochten de Griekse autoriteiten hiermee in gebreke blijven, haar beroep tegen de Helleense Republiek zonder uitstel door te zetten; 10. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie met het verslag van zijn bevoegde commissie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de Griekse regering en het Griekse parlement. (Medebeslissingsprocedure: derde lezing) Het Europees Parlement , – gezien de door het bemiddelingscomité goedgekeurde gemeenschappelijke ontwerptekst (PE-CONS 3668/3/2005 – C6-0001/2006), – gezien zijn in eerste lezing geformuleerde standpunt (1) inzake het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(1992)0560 ) (2) , – gezien het gewijzigde voorstel van de Commissie ( COM(1994)0284 ) (3) , – gezien zijn resolutie van 16 september 1999 over lopende wetgevingsprocedures op het gebied van werkgelegenheid en sociale zaken (mededeling van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad - Gevolgen van de inwerkingtreding van het Verdrag van Amsterdam (SEC(1999)0581 - C4-0219/1999) (4) , – gezien zijn in tweede lezing geformuleerde standpunt (5) inzake het gemeenschappelijk standpunt van de Raad (6) , – gezien het advies van de Commissie over de amendementen van het Parlement op het gemeenschappelijk standpunt ( COM(2005)0526 ) (7) , – gelet op artikel 251, lid 5 van het EG-Verdrag, – gelet op artikel 65 van zijn Reglement, – gezien het verslag van zijn delegatie in het bemiddelingscomité ( A6-0026/2006 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan de gemeenschappelijke ontwerptekst; 2. verzoekt zijn Voorzitter het besluit samen met de voorzitter van de Raad overeenkomstig artikel 254, lid 1 van het EG-Verdrag te ondertekenen; 3. verzoekt zijn secretaris-generaal het besluit te ondertekenen nadat is nagegaan of alle procedures naar behoren zijn uitgevoerd, en met de secretaris-generaal van de Raad zorg te dragen voor publicatie ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie; 4. verzoekt zijn Voorzitter deze wetgevingsresolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. (Raadplegingsprocedure) Het Europees Parlement, – gezien het voorstel van de Commissie aan de Raad ( COM(2005)0221 ) (1) , – gelet op artikel 37 van het EG-Verdrag, op grond waarvan het Parlement door de Raad is geraadpleegd (C6-0190/2005), – gelet op artikel 51 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling en het advies van de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en voedselveiligheid ( A6-0017/2006 ), 1. hecht zijn goedkeuring aan het Commissievoorstel, als geamendeerd door het Parlement; 2. verzoekt de Commissie haar voorstel krachtens artikel 250, lid 2 van het EG-Verdrag dienovereenkomstig te wijzigen; 3. verzoekt de Raad, wanneer deze voornemens is af te wijken van de door het Parlement goedgekeurde tekst, het Parlement hiervan op de hoogte te stellen; 4. wenst opnieuw te worden geraadpleegd ingeval de Raad voornemens is ingrijpende wijzigingen aan te brengen in het voorstel van de Commissie; 5. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Het Europees Parlement , – gezien het raadplegingsdocument van de Commissie "Actieplan staatssteun - Minder en beter gerichte staatssteun: een routekaart voor de hervorming van het staatssteunbeleid (2005-2009)" (actieplan staatssteun) ( COM(2005)0107 ), – gezien de mededeling van de Commissie "Raadplegingsdocument inzake staatssteun voor innovatie" ( COM(2005)0436 ), – gezien Beschikking 2005/842/EG van de Commissie van 28 november 2005 betreffende de toepassing van artikel 86, lid 2 van het Verdrag op staatssteun in de vorm van compensaties voor de openbare dienst die wordt toegekend aan bepaalde met het beheer van diensten van algemeen economisch belang belaste ondernemingen (1) , – gezien Richtlijn 2005/81/EG van de Commissie van 28 november 2005 tot wijziging van Richtlijn 80/723/EEG betreffende de doorzichtigheid in de financiële betrekkingen tussen lidstaten en openbare bedrijven en de financiële doorzichtigheid bij bepaalde bedrijven (2) , – gezien het werkdocument van de Commissie over een communautaire kaderregeling inzake staatssteun in de vorm van compensaties voor de openbare dienst, in de versie zoals ter advies aan het Parlement voorgelegd op 8 september 2004, – gezien de ontwerpmededeling van de Commissie van 21 december 2005 "Richtsnoeren voor regionale steun van de lidstaten in de periode 2007-2013", – gezien de doelstellingen van de strategie van Lissabon, – gezien de conclusies van het voorzitterschap van de Europese Raad van Barcelona van 15 en 16 maart 2002 en van de Europese Raad van Göteborg van 15 en 16 juni 2001, met name de bepalingen op grond waarvan de lidstaten zijn overeengekomen het niveau van de staatssteun in de EU te verlagen en deze te richten op horizontale doelstellingen van gemeenschappelijk belang, – gelet op de artikelen 2, 5, 16, 73, 86, 87 en 88 van het EG-Verdrag, – onder verwijzing naar zijn eerdere resoluties over diensten van algemeen belang, met name de resolutie van 17 december 1997 over de mededeling van de Commissie over de diensten van algemeen belang in Europa (3) , de resolutie van 18 mei 2000 betreffende de ontwerprichtlijn tot wijziging van richtlijn 80/723/EEG van de Commissie betreffende de doorzichtigheid in de financiële betrekkingen tussen lidstaten en openbare bedrijven (4) , de resolutie van 13 november 2001 over de mededeling van de Commissie over de diensten van algemeen belang in Europa (5) , de resolutie van 14 januari 2004 over het Groenboek over diensten van algemeen belang (6) en de resolutie van 22 februari 2005 over staatssteun in de vorm van compensaties voor de openbare dienst (7) , – gezien Verordening (EG) nr. 69/2001 van de Commissie van 12 januari 2001 betreffende de toepassing van de artikelen 87 en 88 van het EG-Verdrag op de minimis -steun (8) , – gelet op de artikelen I-3, I-5, II-96, III-122, III-166, III-167 en III-238 van het Verdrag tot vaststelling van een Grondwet voor Europa, zoals dit op 29 oktober 2004 door de lidstaten in Rome is ondertekend, – gelet op de jurisprudentie van het Europees Hof van Justitie over diensten van algemeen belang, met name het arrest van het Europees Hof van Justitie van 24 juli 2003 in zaak C-280/00, Altmark Trans GmbH en Regierungspräsidium Magdeburg v. Nahverkehrsgesellschaft Altmark GmbH (9) , – gelet op artikel 45 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie economische en monetaire zaken en het advies van de Commissie regionale ontwikkeling ( A6-0009/2006 ), A. overwegende dat de staatssteunregels eenvoudig, doorzichtig en doelmatig moeten zijn, B. overwegende dat de markteconomie de meest doeltreffende manier is om beperkte financiële middelen toe te wijzen en dat staatssteun derhalve een instrument dient te zijn dat pas in laatste instantie wordt toegepast, C. overwegende dat staatssteun altijd duidelijk omschreven doelstellingen dient te hebben, evenredig moet zijn en met name op tijdelijke basis moet worden verleend, D. overwegende dat staatssteun noodzakelijk kan zijn voor het bereiken van de doelstellingen inzake concurrentievermogen of technologische onafhankelijkheid van de EU in de context van projecten van gemeenschappelijk Europees belang overeenkomstig artikel 87, lid 3, letter b) van het EG-Verdrag, E. overwegende dat het totale bedrag aan jaarlijks in de EU verstrekte staatssteun zelfs volgens de meest voorzichtige ramingen meer dan 50% van de jaarlijkse begroting van de EU bedraagt en dat het bedrag aan staatssteun, als aandeel in het BBP, tussen de lidstaten aanzienlijk uiteenloopt, van 0,10% tot 2,76% in 2003, hetgeen tot een aanzienlijke verstoring van de markt kan leiden, F. overwegende dat de staatssteun door de belastingbetaler wordt gefinancierd en derhalve op verantwoorde wijze en bijzonder kosteneffectief moet worden verstrekt, G. overwegende dat de rechtvaardiging voor de toekenning van de staatssteun op regelmatige en adequate tijdstippen tegen het licht moet worden gehouden; dat de taak van regelmatige controle en audit met betrekking tot de toepassing van staatssteun niet aan de nationale auditorganen moet worden gedelegeerd, H. overwegende dat doelmatige en strenge controles noodzakelijk zijn in verband met de toekenning van staatssteun teneinde eerlijke concurrentie en doorzichtigheid te waarborgen en discriminatie te voorkomen, I. overwegende dat de Commissie zich bij de toepassing van het subsidiariteits- en evenredigheidsbeginsel moet toeleggen op inbreuken die een aanzienlijke impact hebben op de interne markt, aangezien staatssteun krachtens artikel 87 van het Verdrag alleen onverenigbaar is met de gemeenschappelijke markt, "voorzover deze steun het handelsverkeer tussen de lidstaten ongunstig beïnvloedt...", J. overwegende dat staatssteun die geen verstoring van de mededinging tot gevolg heeft, een toegestaan middel vormt om de economische ontwikkeling te bevorderen, en derhalve een middel kan zijn ter bevordering van de agenda van Lissabon voor economische groei en werkgelegenheid, naast andere middelen, waaronder gemeenschapsfinanciering via onder meer de structuurfondsen, K. overwegende dat de effectiviteit van het controlebeleid inzake overheidssteun afhankelijk is van betere informatie omtrent de gevolgen voor de betrokken partijen, L. overwegende dat de voordelen van het gebruik van staatssteun aanzienlijk groter kunnen zijn dan de kosten daarvan, wanneer de overheidssubsidies op een rationele manier worden besteed en grondige kosten-batenanalyses worden uitgevoerd, M. overwegende dat er in de lidstaten geen controle-instrumenten bestaan die vergelijkbaar zijn met het communautaire toezicht op steun, N. overwegende dat het Parlement in zijn eerdere resoluties over staatssteun en in zijn regelmatige debatten met de vertegenwoordiger van de Commissie in de Commissie economische en monetaire zaken herhaaldelijk heeft aangedrongen op maatregelen die een grotere transparantie waarborgen, Algemeen 1. is ingenomen met het voornemen van de Commissie, zoals dat in het actieplan staatssteun wordt uitgestippeld, om de praktijken en procedures op het gebied van staatssteun te moderniseren, met name door verbetering van de rechtszekerheid, verfijning van de economische benadering, vergroting van de transparantie door raadpleging van de belanghebbenden en verbetering van de toewijzingsprocedure; 2. deelt de mening van de Commissie dat er reële behoefte bestaat aan een diepgaande hervorming van het staatssteunbeleid; 3. merkt op dat het staatssteunbeleid een integraal onderdeel van het mededingingsbeleid uitmaakt en dat staatssteun voortvloeit uit de noodzaak om gelijke mededingingsvoorwaarden te handhaven voor alle ondernemingen die op de interne Europese markt actief zijn; benadrukt echter dat staatssteun krachtens artikel 87 van het Verdrag ook een bijdrage kan leveren tot het bereiken van andere doelstellingen van de EU, met name de doelstellingen als bedoeld in artikel 2 van het Verdrag; 4. merkt op dat de artikelen 86 en 87 van het Verdrag expliciet een aantal uitzonderingen op het algemene verbod op staatssteun toelaten wanneer de beoogde steunregelingen positieve effecten hebben voor de bevolking en het milieu en wanneer de steun de algemene activiteiten van de EU niet schaadt; acht het derhalve van essentieel belang om bij de beoordeling van de verenigbaarheid van staatssteun met het Verdrag het juiste evenwicht te vinden tussen de negatieve effecten van overheidssteun op de mededinging en de positieve effecten op het algemeen belang van de Gemeenschap; 5. benadrukt dat de besluiten van de Commissie nauw dienen aan te sluiten bij de desbetreffende arresten van het Hof van Justitie om een einde te maken aan de rechtsonzekerheid; is van oordeel dat het actieplan staatssteun waar nodig vergezeld dient te gaan van wetgevingsinitiatieven die het mogelijk maken de overheidssteun in de door de EU gewenste zin te hervormen en de rechtszekerheid te bevorderen; 6. stelt voor dat de Commissie zo consequent mogelijk richtsnoeren publiceert inzake de interpretatie van de arresten van het Hof van Justitie met betrekking tot de staatssteunregels, ongeacht of deze zijn gebaseerd op Verdragsbepalingen of bepalingen van secundair recht; 7. onderstreept dat consequenties moeten worden getrokken uit zowel de mislukte toekenning van staatssteun in het verleden als de gevallen waarin deze steun een effectief instrument is gebleken voor het bereiken van de gestelde doelen; benadrukt dat staatssteun die de mededinging verstoort, moet worden afgeschaft; 8. wenst dat de Commissie een jaarlijks verslag over de in de lidstaten verleende staatssteun aan het Parlement en de Raad voorlegt; 9. verzoekt de Commissie in dit verband strenge verslagleggingsregels toe te passen die zowel voor de lidstaat als voor de begunstigden gelden; verzoekt de Commissie voorts tegen deze achtergrond het scorebord voor staatssteun te wijzigen; 10. is van oordeel dat het in de hedendaagse mondiale economie van essentieel belang is dat de in communautair verband vastgestelde regels rekening houden met de internationale mededingingsvoorwaarden; 11. roept de Commissie op te onderzoeken of het subsidiemaximum van 50 %, dat in principe mogelijk is, vanuit de markteconomie bezien niet te hoog is, omdat bij een dergelijk hoog steunpercentage bedrijven zonder enig eigen kapitaal kunnen worden opgezet, hetgeen indruist tegen het markteconomiebeginsel van de verantwoordelijkheid van de ondernemer; 12. is verheugd dat de Commissie in het actieplan staatssteun heeft gezegd dat een hoog werkgelegenheidsniveau, duurzame groei en economische en sociale cohesie tot de belangrijkste doelstellingen van de Gemeenschap behoren; Versterking van de economische benadering 13. is verheugd over de doelstelling van de Commissie om haar economische benadering van de staatssteunprocedures te verfijnen en, met het oog op de doelstellingen van de strategieën van Lissabon en Göteborg, haar aandacht vooral te richten op gevallen die de mededinging en het handelsverkeer het meest kunnen verstoren; 14. roept ertoe op de economische benadering van de Commissie nauwkeurig te bepalen teneinde voor een grotere rechtszekerheid voor de betrokkenen te zorgen; is derhalve van oordeel dat de economische analyse van de Commissie moet worden gebaseerd op duidelijk omschreven criteria die dienen te worden afgeleid uit de procedures die op andere gebieden van de mededingingswetgeving van kracht zijn, waarbij er voor moet worden gezorgd dat de procedures niet te omslachtig worden; 15. dringt er bij de Commissie op aan de twee criteria voor de beoordeling van ongeoorloofde steun als bedoeld in artikel 87, lid 1 van het Verdrag (de vervalsing of dreiging van vervalsing van de mededinging enerzijds en de invloed op het handelsverkeer tussen de lidstaten anderzijds) in al haar besluiten aan een economische analyse te onderwerpen; verzoekt de Commissie haar benadering voor beide criteria in specifieke richtsnoeren te bevestigen en te specificeren; 16. stelt voor dat de Commissie een meer gedetailleerde definitie geeft van zowel het concept "marktfalen", met inbegrip van uitleg over de toepasselijkheid, als van een coherente methodologie; dringt aan op een werkbaar concept om de lidstaten en de begunstigden in staat te stellen een en ander in de praktijk toe te passen en ervan te profiteren; onderstreept dat het nieuwe concept gepaard moet gaan met kortere procedures; dringt bij de Commissie aan op verduidelijking van de grenzen van het concept "marktfalen" en de wisselwerking daarvan met de elementen van het verbod op staatssteun als bedoeld in artikel 87 van het Verdrag; 17. neemt kennis van het initiatief van Siim Kallas, ondervoorzitter van de Commissie, tot meer transparantie bij de procedure inzake toekenning van landbouwsubsidies, op grond waarvan de lidstaten op Internet de identiteit van de begunstigden en de toegekende steunbedragen moeten publiceren en het aanbeveling verdient de regeling tot alle overheidssubsidies uit te breiden; beveelt de lidstaten aan van bedrijven te verlangen details over ontvangen subsidies te publiceren om de aandeelhouders in staat te stellen de werkelijke prestatie van het bedrijf beter te beoordelen, met name wanneer naderhand in overheidssubsidies kan worden gesneden; 18. waarschuwt voor de potentieel schadelijke rol van zowel nationale als Europese staatssteun wanneer deze ertoe leidt dat potentieel voor steun in aanmerking komende ondernemingen zich als gevolg van "subsidieshoppen" van de ene naar de andere lidstaat verplaatsen zonder dat de gemeenschappelijke doelstellingen van de EU hiermee echt gediend zijn; Innovatie en O&O 19. benadrukt het grote belang van innovatie en O&O voor het toekomstige concurrentievermogen van de EU in een globale economie; 20. benadrukt dat overheidssteun voor O&O moet worden beoordeeld in het licht van de doelstellingen van Lissabon en lidstaten in staat kan stellen zowel tekortkomingen van de markt aan te pakken als maatregelen te treffen waardoor ondernemingen worden gestimuleerd meer in O&O te investeren; onderstreept niettemin dat steun voor O&O niet mag leiden tot concurrentievervalsende steun, met name door begunstiging van gevestigde marktspelers; benadrukt in dit verband de noodzaak om regelgevende en fiscale hinderpalen in de lidstaten uit de weg te ruimen die een belemmering vormen voor de ontwikkeling van jonge en innovatieve ondernemingen; 21. wijst erop dat de ontwikkeling van milieutechnologieën, met name in de energiesector, in de EU is belemmerd door de grote overheidssteun voor fossiele brandstoffen en kernenergie; gelooft sterk in het principe van doorberekening van externe kosten in de prijs van energie uit de verschillende bronnen, en is van mening dat dit beginsel de basis zou moeten vormen voor de herziening van de Europese richtsnoeren inzake staatssteun; 22. is sterk voorstander van flexibiliteit van de staatssteun met het oog op de ontwikkeling en bevordering van innovatieve ideeën bij onderzoekorganen in de openbare sector en universiteiten en van heldere en eenvoudige regels voor de overdracht van dergelijke ideeën en kennis aan ondernemingen; steunt in dit verband het bevorderen van verdere innovatie via publiek-private samenwerking en partnerschappen; 23. onderstreept het uitgangspunt dat steun voor O&O afzonderlijke ondernemingen niet mag begunstigen; dringt er bij de Commissie op aan de steun voor O&O met name te richten op'innovatieclusters"; 24. steunt het voornemen van de Commissie om het kader voor staatssteun flexibeler te maken teneinde innovatieprocessen op een wijze te kunnen ondersteunen die evenredig is aan hun afstand tot de markt; Risicokapitaal 25. is van mening dat de verstrekking van risicokapitaal met name aan kleine ondernemingen in sommige lidstaten niet optimaal is als gevolg van tekortkomingen in de regelgeving en weinig stimulerende belastingstelsels; is derhalve verheugd over de in augustus 2006 af te ronden herziening van de mededeling van de Commissie over staatssteun en risicokapitaal (10) ; 26. onderstreept de noodzaak de ontwikkeling van starters en jonge, innovatieve KMO's te bevorderen, onder meer door passende belastingvoordelen toe te passen; 27. benadrukt de noodzaak van minder zware, snellere goedkeuringsprocedures; is in dit verband voorstander van groepsvrijstellingen voor kleinschalige steun aan KMO's; Diensten van algemeen economisch belang 28. roept de Commissie op eindelijk voor juridische duidelijkheid te zorgen wat betreft de steun voor diensten van algemeen economisch belang; 29. is van oordeel dat het element van overcompensatie het belangrijkste criterium is en dat derhalve de financiering van diensten van algemeen economisch belang alleen in die gevallen staatssteun vormt waarin niet aan het criterium van gerechtvaardigde compensatie is voldaan of niet kan worden aangetoond dat daaraan is voldaan; 30. betreurt dat er nog steeds zeer verschillende meningen bestaan over de vraag hoe de Commissie voornemens is de criteria die in het arrest-Altmark van het Hof van Justitie worden genoemd, in de praktijk te interpreteren; verzoekt de Commissie een heldere en nauwgezette interpretatieve mededeling in te dienen over het vierde criterium dat in het arrest-Altmark wordt genoemd, waarin rekening wordt gehouden met de specifieke kenmerken van de verschillende sectoren; 31. verzoekt de Commissie om, gezien het toenemende belang van publiek-private partnerschappen bij de opbouw van de infrastructuur in de minder ontwikkelde regio's, bijzondere aandacht te schenken aan de kwestie van staatssteun voor publiek-private partnerschappen, om daarmee juridische oriëntatie te verstrekken voor alle kwesties met betrekking tot de toepasbaarheid van de regels voor staatssteun in dit verband en wil met name dat door deze regels het gebruik van de publiek-private partnerschappen wordt vereenvoudigd; dringt erop aan dat er in dit verband speciaal moet worden gelet op het behoud van de transparantie; 32. neemt ter kennis dat kleinere openbare ondernemingen worden vrijgesteld van de toepassing van de staatssteunregels; vraagt zich echter af of het onderscheid tussen kleine en grote ondernemingen bij de toetsing van de staatssteunregels adequaat is; pleit er derhalve voor dat de Commissie zich bij de toetsing baseert op de gevolgen van de staatssteunmaatregelen voor de desbetreffende markt in plaats van op de omvang van de betrokken openbare onderneming; Groepsvrijstellingen 33. steunt de vaststelling van een algemene groepsvrijstellingsverordening door de Commissie om de bestaande groepsvrijstellingen, met name voor opleiding, KMO's en werkgelegenheid, te vereenvoudigen en te consolideren en een ruimer aantal vrijstellingen op te nemen, met name wat betreft staatssteun ten behoeve van KMO's en O&O, voorzover toezicht wordt gehouden op kruissubsidiëring van kleine tot grote ondernemingen en deze praktijk wordt verboden; onderschrijft de doelstelling van de Commissie om haar aandacht met name te richten op de aanpak van de meest verstorende vormen van steun; is van mening dat de aanmeldingsprocedures en de daarmee gepaard gaande vertragingen evenredig dienen te zijn met het risico van ernstige verstoring van de mededinging als gevolg van de desbetreffende steun; is van mening dat een enkel rechtsinstrument ook toekomstige uitbreidingen van het groepsvrijstellingsconcept kan vergemakkelijken, zodat gevallen waarin het bij elk soort steun om lagere bedragen gaat, niet meer hoeven te worden gemeld; 34. benadrukt dat ervoor moet worden gezorgd dat de algemene groepsvrijstellingsverordening tot werkelijke vereenvoudiging van de procedure leidt, met duidelijke, gedetailleerde en waterdichte bepalingen die op geen enkele wijze afbreuk doen aan de basisdoelstelling inzake een algemene vermindering van de staatssteun; 35. is verheugd over het voorstel om de de minimis -drempel te verhogen; stelt een verdubbeling van het drempelbedrag tot 200.000 euro voor; verzoekt de Commissie in dit verband het vraagstuk van de controle op de cumulering aan te pakken; Regionale steun 36. is verheugd over de Richtsnoeren van de Commissie voor regionale steun voor de periode 2007-2013 (11) ; onderstreept dat bij de hervorming van de regionale steun meer aandacht moet worden besteed aan territoriale criteria met behulp waarvan geografische gebieden van de EU met een sterke economie kunnen worden onderscheiden van gebieden die te kampen hebben met problemen bij de industriële omschakeling en gebieden met permanente natuurlijke handicaps; is van mening dat cohesie - en staatssteunbeleid elkaar aanvullen: staatssteunbeleid is een doeltreffend instrument gebleken op de weg naar daadwerkelijke convergentie van de inkomens in de gehele EU; 37. is van oordeel dat staatssteun alleen mag worden toegestaan als deze waarde toevoegt die door geen enkele andere beleidsmaatregel kan worden bereikt en bevorderlijk is voor een regio; steunt derhalve een doelmatiger aanpak bij de toekenning van regionale steun waarbij het accent wordt gelegd op investeringen in infrastructuur en horizontale steun in de achtergebleven of minst ontwikkelde regio's van de EU, met inbegrip van de invoering van gunstige belastingvoorwaarden voor een overgangsperiode van ten hoogste vijf jaar; wijst in dit verband op de noodzaak om passende steunmaatregelen te handhaven voor regio's die de gevolgen ondervinden van het "statistische effect"; 38. is van oordeel dat een herziening nodig is van de vermindering van de staatssteun aan de regio's die de gevolgen van het "statistische effect" ondervinden, aangezien deze weliswaar als gevolg van de uitbreiding een relatieve stijging van de inkomens vertonen, maar geen reële groei of convergentie hebben behaald en met een hoog werkloosheidspercentage te kampen hebben; 39. verzoekt de Commissie, gezien de doelstellingen van de EU en haar cohesiepolitiek die erop is gericht via maatregelen ter verkleining van de ontwikkelingsverschillen tussen de regio's van de EU economische en sociale convergentie te bereiken, te waarborgen dat nationale noch Europese staatssteun verstoring van de mededinging tussen de lidstaten tot gevolg heeft en geen verplaatsingen van ondernemingen binnen de EU subsidieert, die er met name toe leiden dat banen uit de ene regio ten gunste van een andere verdwijnen; 40. verzoekt de Commissie om, overeenkomstig de strategieën van Lissabon en Göteborg, op diepgaander en gedetailleerder wijze de verschillende typen staatssubsidies te evalueren, evenals het effect dat zij sorteren, zodat zij kan vaststellen of bepaalde typen subsidies gunstiger zijn dan andere wat betreft een eventueel duurzaam en positief effect op de regionale ontwikkeling; 41. verzoekt de Commissie om de in de routekaart voor de hervorming van de staatssteun geschetste principes ook toe te passen op de specifieke regels voor sectoren als landbouw, visserij, steenkoolwinning en vervoer, die vaak geconcentreerd zijn in regio's welke voor steun uit de structuurfondsen in aanmerking komen, en om meer voorstellen te doen die zijn gericht op de herziening van deze specifieke regels; Milieusteun 42. is van mening dat staatssteun voor het milieu, voorzover deze rechtvaardig en transparant wordt toegepast, een cruciale rol kan spelen bij de verwezenlijking van de doelstelling inzake duurzame ontwikkeling in de EU, met name door op lange termijn prikkels te geven voor investeringen in technologie en de patentering daarvan in de EU, overeenkomstig de doelstelling van stabilisering van de broeikasgasemissies zoals vastgesteld in het Raamverdrag van de Verenigde Naties inzake klimaatverandering; 43. schaart zich achter het standpunt van de Commissie, dat de huidige richtsnoeren inzake staatssteun voor milieubescherming "niet goed (zijn) aangepast aan de toenemende complexiteit van de investeringen in milieutechnologie, noch aan de nieuwe vormen van partnerschap tussen de openbare en de particuliere sector" (12) ; 44. verzoekt de Commissie en de lidstaten maatregelen te bespoedigen om staatssteun die een negatieve invloed heeft op het milieu, te beperken en uiteindelijk geheel af te schaffen; merkt op dat de omvang van deze steun aanzienlijk is en verzoekt het Europees Milieuagentschap een overzicht te maken van de subsidies die vervuilende productie en consumptie direct dan wel indirect bevorderen en daarmee schonere technologieën oneerlijke concurrentie aandoen; 45. is derhalve verheugd dat het startschot is gegeven voor raadpleging van alle belanghebbenden met het oog op de herziening van deze richtsnoeren die eind 2007 aflopen; Betere governance 46. is van mening dat de bestaande praktijken en procedures op het gebied van het staatssteunbeleid bepaalde tekortkomingen vertonen en te bureaucratisch zijn; 47. is derhalve verheugd over de invoering van richtsnoeren met goede praktijken voor staatssteunprocedures met het oog op snellere en efficiëntere aanmeldingsprocedures; vraagt zich in dit verband af of een verordening wellicht niet geschikter is dan richtsnoeren om dit doel te bereiken; 48. is sterk voorstander van het idee om een dichter netwerk van toezichthoudende instanties, zoals de rekenkamers, in de lidstaten te creëren ter facilitering van de nagestreefde consistentie bij de toepassing van de staatssteunregels; 49. benadrukt dat decentralisatie van bevoegdheden ten behoeve van onafhankelijke autoriteiten streng toezicht en een grote mate van coördinatie vereist om te waarborgen dat de regels in alle lidstaten consequent worden toegepast; is van mening dat decentralisatie het risico met zich mee kan brengen dat de staatssteunregels niet consequent worden toegepast, met name gezien de uiteenlopende structuren en niveaus van ervaring en kennis bij de bevoegde autoriteiten van de lidstaten; onderstreept het belang van een goed functionerend netwerk tussen de bevoegde autoriteiten in de lidstaten; 50. dringt bij de Commissie aan op de vaststelling van duidelijke termijnen voor staatssteunprocedures, inclusief de naleving; 51. is niet tevreden over het feit dat sancties wegens niet-aanmelding momenteel alleen worden opgelegd aan de begunstigden en niet aan de lidstaten; steunt de Commissie derhalve in haar zoektocht naar nieuwe afschrikkingsmechanismen om de onjuiste toepassing van de staatssteunregels door de lidstaten aan te pakken en verzoekt de Commissie in dit verband voor passende sancties te zorgen, 52. dringt andermaal aan op invoering van de medebeslissingsprocedure voor alle kwesties inzake het mededingingsbeleid waarover de Raad bij gekwalificeerde meerderheid besluit; o o o 53. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Het Europees Parlement , – gelet op artikel 45 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie interne markt en consumentenbescherming en het standpunt van de Commissie internationale handel ( A6-0021/2006 ), A. overwegende dat de traditionele sociale, culturele, economische en besluitvormingsmodellen en het economisch stelsel in Europa in het algemeen en de interne EU-markt in het bijzonder zich door de globalisering, die als de toegenomen internationale aanschaffing van goederen, diensten, arbeid en kapitaal, versterkt door de informatierevolutie wordt gedefinieerd, voor fundamentele uitdagingen gesteld zien, B. overwegende dat de ontwikkeling van de interne markt van de EU en van de wereldeconomie sterk met elkaar verweven zijn en overwegende dat de globalisering, dankzij de technologische vooruitgang en de opheffing van politieke en technische belemmeringen voor de handel, de internationale handel in goederen en diensten vergemakkelijkt, C. overwegende dat uit statistische gegevens blijkt dat de EU in haar geheel de afgelopen jaren geconfronteerd is met de uitdaging haar leiderspositie in sleutelgebieden als economische groei, prestaties van de arbeidsmarkt, onderzoek en innovatie te behouden, zoals in de tussentijdse herziening van de strategie van Lissabon is verklaard (mededeling aan de Europese Voorjaarsraad: Samen werken aan werkgelegenheid en groei – Een nieuwe start voor de Lissabon-Strategie ( COM(2005)0024 ), en mededeling van de Commissie aan de Raad en het Europees Parlement: Gemeenschappelijke acties voor groei en werkgelegenheid: het communautair Lissabon-programma ( COM(2005)0330 )), D. overwegende dat de strategie van Lissabon, zoals in de tussentijdse herziening is bevestigd, tot doel heeft een concurrentieel Europa in een globale omgeving op te bouwen; overwegende dat de strategie van Lissabon als hoofddoel heeft tegen 2010 de meest dynamische en concurrentiële kenniseconomie ter wereld uit te bouwen, met meer en betere banen, hogere milieudoelstellingen en een grotere sociale cohesie, E. overwegende dat de concurrentie op de wereldmarkt beïnvloed is door de opkomst van grote, snel groeiende economieën, vooral in Azië, die bij de productie van en handel in goederen en in toenemende mate in diensten concurreren, wat in de EU tot onverwachte gevolgen kan leiden, vooral wanneer de in het acquis communautaire vastgestelde rechten worden bedreigd, F. overwegende dat de globalisering niet uitsluitend als een negatieve, tot sociale versplintering leidende factor moet worden beschouwd, maar eerder als een kader dat enerzijds nieuwe kansen biedt in de vorm van toegang tot de wereldmarkt, maar ook, anderzijds, het gevaar inhoudt van afhankelijkheid van de EU van de ontwikkeling van de mondiale handel, hetgeen de reden is waarom de politiek positieve invloeden op de interne markt moet ondersteunen en negatieve invloeden moet elimineren, G. overwegende dat de snelle multilaterale liberalisering van de handel met derde landen met zwakke arbeids- en milieunormen de concurrentiepositie van de Europese economie voor een aanzienlijke uitdaging heeft geplaatst en ingrijpende aanpassingen van de Europese economische en sociale modellen vereist, H. overwegende dat de EU, om optimaal te profiteren van de globalisering, zich moet aanpassen aan de mondiale economische veranderingen, vooruitgang moet boeken op gebieden van economische kracht, zoals de medium/high tech-sector, werk moet maken van haar zwakke plekken, zoals de high tech-sector, inclusief de informatie- en communicatietechnologie en de bio-technologie, en nieuwe gebieden met comparatieve voordelen moet ontwikkelen, I. overwegende dat de totstandbrenging van de kenniseconomie onmogelijk is zonder een goede strategie en gedegen financiering, J. overwegende dat de EU, die van 15 tot mogelijk weldra 27 en meer lidstaten zal uitgroeien, een strategie moet bepalen om deze uitdagingen aan te gaan, door de interne markt flexibeler te maken en meer globaal te oriënteren en toch manieren te vinden om met behoud van onze waarden en ons sociaal model groei, werkgelegenheid, sociale gerechtigheid en respect voor het ecologisch evenwicht te waarborgen, teneinde de uitdagingen van de globalisering met al onze ervaring bij de totstandbrenging van de interne markt het hoofd te kunnen bieden, K. overwegende dat een dergelijke strategie moet oproepen tot een duidelijke politieke inzet voor de voltooiing van de interne markt, want dat is de sterkste troef van de EU om de voordelen van de globalisering maximaal te benutten; overwegende dat de bij de pogingen om door hervormingen de regelgevingslast te verminderen rekening moet worden gehouden met de aanwijzingen van de tussentijdse herziening van de strategie van Lissabon, die in de hiervoor vermelde mededelingen van de Commissie en in de mededeling over een betere regelgeving ( COM(2005)0097 ) uiteen zijn gezet, L. overwegende dat de EU haar eigen doelstellingen wenst te bereiken en haar eigen bijzondere uitdagingen wil aangaan, en daarbij haar historische en sociale waarden wil behouden, alsmede de hoge normen die de Europese levenswijze vormgeven (zoals sociale zekerheid, solidariteit en milieunormen), maar dat zij bereid is ervoor te ijveren dat deze waarden als internationale normen worden erkend, M. overwegende dat de mogelijkheden en verplichtingen van de EU jegens de derdewereldlanden zijn toegenomen, N. overwegende dat solidariteit, eerbiediging van de mensenrechten, milieu- en sociale standaarden, duurzame ontwikkeling en gedeelde verantwoordelijkheid voor het bestrijden van de armoede in de ontwikkelingslanden sleutelwaarden van de Europese Unie zijn, 1. is verheugd over het recente Europese debat over de uitdagingen van de globalisering voor de interne markt, waarvan het belang nog eens werd benadrukt door de staatshoofden en regeringsleiders van de Europese Unie op hun informele top in Hampton Court op 27 oktober 2005; 2. benadrukt het belang van de voltooiing van de interne markt (op de gebieden van financiën en andere diensten, en het vrij verkeer van werknemers) in overeenstemming met de in de Verdragen vastgelegd fundamentele beginselen en vrijheden; 3. wijst erop dat de Commissie in haar mededeling over Europese waarden in een geglobaliseerde wereld ( COM(2005)0525 ) haar bezorgdheid heeft geuit over de impact van de globalisering op de Europese werknemers; 4. verzoekt de Commissie de concurrentiepositie van het EU-bedrijfsleven in zijn geheel nauwlettend te volgen, een daadwerkelijk Europees beleid voor het bedrijfsleven te ontwikkelen en een screening te starten van die sectoren die in hoge mate door de globalisering worden getroffen; 5. verzoekt de Commissie alert te zijn op tekenen van protectionisme in de lidstaten en over dergelijke tekenen regelmatig verslag aan het Parlement uit te brengen; 6. erkent de behoefte een gezonde en ondersteunende omgeving voor kleine en middelgrote ondernemingen te creëren en hun positie en hun toegang tot innovatie en financieringsinstrumenten te versterken; 7. benadrukt bovendien dat het belangrijk is ervoor te zorgen dat grote Europese spelers op de interne markt voldoende steun en kansen krijgen om zich tot internationale marktspelers te ontwikkelen; 8. voegt eraan toe dat de interne markt aantrekkelijk genoeg moet zijn om voor internationale bedrijven en investeerders de beste beschikbare keuze te zijn; 9. is ervan overtuigd dat de uitvoering van de strategie van Lissabon de passende en voortdurende aandacht van het Europees Parlement vereist, vooral in de vorm van jaarverslagen waarin de sinds de tussentijdse herziening geboekte vooruitgang wordt beoordeeld; 10. is van mening dat de strategie van Lissabon als algemeen economisch plan misschien niet zal volstaan om met de globalisering om te gaan en wenst dat andere actielijnen worden ontwikkeld die speciaal bedoeld zijn om het negatieve effect van de globalisering op te vangen en om het positieve effect ervan te helpen benutten (zoals een Globalisation Adjustment Fund ); 11. verzoekt de Commissie en de lidstaten succesvolle strategieën te ontwikkelen om de Europese waarden in een concurrerende internationale omgeving veilig te stellen en om deze waarden in toekomstige internationale beleidsmaatregelen te verwerken; 12. verzoekt de Raad en de lidstaten de Europese traditie van uitmuntendheid te handhaven en te ontwikkelen, en prioritair voor de opbouw van een hoogwaardig onderwijsstelsel vergezeld van een passende financiële basis voor onderzoek, ontwikkeling en innovatie te zorgen; 13. erkent de behoefte aan een gemeenschappelijk kennisbeheersysteem met doeltreffende instrumenten voor de bescherming van kennis, en de behoefte aan een efficiënt programma om innovatie in investeringen en economische waarde om te zetten; 14. benadrukt dat in dit opzicht de intellectuele en industriële eigendomsrechten moeten worden beschermd, o.a. door geïntegreerde en efficiënte octrooisystemen op te zetten, een doeltreffende regelgeving en controle op namaak, teneinde de Europese economische belangen te beschermen; 15. verzoekt de Commissie en de lidstaten het programma voor betere regelgeving zowel op nationaal als op EU-niveau voort te zetten en het Parlement over de voortgang van dit programma verslag uit te brengen; 16. benadrukt het belang van een snellere en efficiëntere geschillenoplossing in de interne markt; 17. verzoekt de lidstaten hun omzetting van de regels aangaande de interne markt te bespoedigen; 18. verbindt zich ertoe, en verzoekt de Commissie dit ook te doen, een efficiënte en periodiek ex-post effectbeoordelingsprocedure te ontwikkelen om de effecten en de tenuitvoerlegging van de economische en internemarktregelgeving te beoordelen; 19. verzoekt de Commissie overal ter wereld dialogen over regelgeving te blijven aangaan en het Parlement verslag over de status daarvan uit te brengen; 20. roept op tot een analyse van alle niet-marktgebonden factoren in de EU-economie die met de uitdagingen van de globalisering in de EU (bijvoorbeeld de demografische uitdaging) en overal ter wereld (bijvoorbeeld de verantwoordelijkheid tegenover derdewereldlanden) te maken hebben; 21. verzoekt alle spelers in de EU- en nationale politiek dan ook met klem op een verantwoorde manier samen te werken om de Europese ambities van voortreffelijkheid te verwezenlijken; 22. is van mening dat met duidelijke etiketteringsregels en oorsprongsbenamingen gewaarborgd wordt dat de Europese goederen en waarden worden beschermd; 23. verzoekt de Commissie de preferentiële toegang tot de EU-markt alleen voor die landen te vergroten die fundamentele arbeids- en milieuverdragen hebben geratificeerd en op juiste wijze hebben toegepast, en verdere preferentiële markttoegang te verlenen aan landen die wetgeving hebben aangenomen inzake sociale en milieubescherming en eerbiediging van culturele diversiteit; 24. wijst erop dat de totstandbrenging van de interne dienstenmarkt onontbeerlijk is om de doelstellingen van de Lissabon-strategie te verwezenlijken en daarmee de concurrentiepositie van de Europese Unie op de wereldmarkt te vergroten; 25. is verheugd over de lidstaten die hun arbeidsmarkten hebben opengesteld voor burgers uit de nieuwe lidstaten en zo een aanzienlijke bijdrage hebben geleverd aan een mobielere en meer concurrerende interne arbeidsmarkt; dringt er bij de lidstaten die de desbetreffende beperkingen handhaven op aan de bestaande belemmeringen voor het vrije verkeer van werknemers weg te nemen; 26. verzoekt de Commissie te onderzoeken welke gevolgen verdere multilaterale opening der markten in de landbouw-, productie- en dienstensector voor de interne markt zou hebben, en de resultaten van dit onderzoek met de verschillende betrokkenen te bestuderen alvorens haar strategie voor de onderhandelingen over de internationale handel te formuleren; 27. dringt er bij de Commissie en de Raad op aan een evenwichtig buitenlands beleid op stapel te zetten dat de EU in staat stelt meer invloed op internationaal niveau uit te oefenen; 28. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie, alsmede aan de regeringen van de lidstaten. Het Europees Parlement , – gelet op de artikelen 3, 6, 11 en 19 van het Verdrag betreffende de Europese Unie en de artikelen 177, 300 en 310 van het EG-Verdrag, – onder verwijzing naar zijn resolutie van 12 februari 2004 over een nieuwe impuls voor EU-maatregelen inzake Mensenrechten en democratisering met mediterrane partners (1) , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 25 april 2002 over de mededeling van de Commissie aan de Raad en het Europees Parlement over de rol van de Europese Unie bij de bevordering van de mensenrechten en de democratisering in derde landen ( COM(2001)0252 ) (2) , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 20 september 1996 inzake de mededeling van de Commissie over de bepalingen inzake de eerbiediging van de democratische beginselen en de rechten van de mens in de overeenkomsten tussen de gemeenschap en derde landen ( COM(1995)0216 ) (3) , – onder verwijzing naar zijn eerdere resoluties over de mensenrechten in de wereld van 28 april 2005 (4) , 22 april 2004 (5) , 4 september 2003 (6) , 25 april 2002 (7) , 5 juli 2001 (8) , 16 maart 2000 (9) , 17 december 1998 (10) , 12 december 1996 (11) , 26 april 1995 (12) , 12 maart 1993 (13) , 12 september 1991 (14) , 18 januari 1989 (15) , 12 maart 1987 (16) , 22 oktober 1985 (17) , 22 mei 1984 (18) en 17 mei 1983 (19) , – gezien de Partnerschapsovereenkomst tussen de leden van de groep van landen van Afrika, het Caribische gebied en de Stille Oceaan en de Europese Unie, op 23 juni 2000 (20) te Cotonou ondertekend en op 25 juni 2005 te Luxemburg gewijzigd (21) , – gezien het op 7 december 2000 te Nice geproclameerde Handvest van de grondrechten van de Europese Unie (22) , – gezien het voorstel voor een verordening van de Raad tot oprichting van een Bureau van de Europese Unie voor de grondrechten ( COM(2005)0280 ), - gezien de Universele Verklaring van de rechten van de mens (1948) en andere VN-instrumenten over de mensenrechten, met name de verdragen over de burgerlijke en politieke rechten (1966) en over de economische, sociale en culturele rechten (1966), het Verdrag inzake de uitbanning van alle vormen van rassendiscriminatie , alsmede het Verdrag betreffende afschaffing van alle vormen van discriminatie van de vrouw (1979), het Verdrag tegen foltering (1984), het Verdrag inzake de rechten van het kind (1989), en de slotverklaring en het actieprogramma van de Wereldconferentie over de rechten van de mens (Wenen, 1993) en de VN-Verklaring over de mensenrechtenverdedigers (1998), – gezien de verdragen van de Internationale Arbeidsorganisatie (ILO), – gezien de VN-normen over de verantwoordelijkheden van transnationale ondernemingen en gerelateerde ondernemingen in verband met de mensenrechten uit 2003, waarin die normen in verband worden gebracht met specifieke verantwoordelijkheden van ondernemingen op het gebied van de mensenrechten, – gezien alle overeenkomsten tussen de Europese Unie en derde landen, – gelet op artikel 45 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie buitenlandse zaken en de adviezen van de Commissie internationale handel en de Commissie ontwikkelingssamenwerking ( A6-0004/2006 ), A. overwegende dat het universele en individuele karakter en de ondeelbaarheid van de mensenrechten, waaronder niet alleen burgerlijke en politieke rechten, maar ook economische, sociale en culturele rechten worden verstaan, moeten worden gehandhaafd en gepropageerd, en dat de Europese Unie daartoe zinvolle instrumenten moet blijven creëren, B. overwegende dat de ontwikkeling en consolidering van de democratie en de rechtsstaat en de eerbiediging van de mensenrechten en de fundamentele vrijheden een globale doelstelling van het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid vormen en een integraal onderdeel moeten zijn van het externe beleid van de Europese Unie, C. overwegende dat inspanningen om de eerbiediging van de mensenrechten en de democratie als fundamentele doelstellingen van de buitenlandse betrekkingen van de EU te stimuleren, op niets zullen uitlopen als de inherente beginselen niet voldoende prioriteit krijgen met betrekking tot veiligheids-, economische en politieke belangen, D. benadrukkende dat de Europese Unie snel en doeltreffend op ernstige en hardnekkige schendingen van de mensenrechten en de democratische beginselen moet kunnen reageren, maar dat dit in vele gevallen niet is gebeurd, ongeacht objectieve beoordelingen van de situatie van mensenrechten en democratie in de betrokken derde landen, E. overwegende dat het verbindende karakter van de mensenrechten- en democratieclausule deze tot een belangrijk instrument kan maken in het Europese beleid ter bevordering van de grondrechten en dat het tien jaar na de eerste versie van die clausule tijd wordt te evalueren hoe ze tot dusver ten uitvoer is gelegd en hoe ze kan worden verbeterd, F. overwegende dat de clausule inmiddels in meer dan 50 overeenkomsten is opgenomen en op meer dan 120 landen van toepassing is; verder overwegende dat de clausule niet het enige middel is dat de EU heeft om de fundamentele rechten te stimuleren, en overwegende dat het hele Europese externe beleid, in zijn politieke, economische en handelsdimensie, moet gebaseerd zijn op de stimulering van fundamentele democratische beginselen, G. in dit verband het belang benadrukkende van de Overeenkomst van Cotonou, die heeft geleid tot een versterking van de mensenrechten- en democratieclausule die door de Europese Gemeenschap als 'essentieel onderdeel' in haar overeenkomsten met derde landen wordt opgenomen, en die tegenwoordig is gebaseerd op eerbiediging van de mensenrechten, de democratische beginselen en de rechtsstatelijkheid, evenals op behoorlijk bestuur en een goed beheer van openbare aangelegenheden, H. overwegende dat de Paritaire Parlementaire Vergadering ACS-EU een uniek forum is voor de dialoog tussen parlementsleden uit de ACS-staten en de EU, in het bijzonder over mensenrechten- en democratievraagstukken; I. overwegende dat vele overeenkomsten met ontwikkelde landen en sectorale overeenkomsten, zoals over textiel, landbouw en visserij, deze clausule nog altijd ontberen, J. overwegende dat de mensenrechten een belangrijk element moeten zijn in het onderhandelingsmandaat dat de Raad aan de Commissie geeft voor externe overeenkomsten, en overwegende dat de procedure voor het definiëren van dat onderhandelingsmandaat doorzichtiger moet zijn, K. overwegende dat het Europees Parlement zijn toestemming moet geven voordat een overeenkomst in werking kan treden, maar niet voordat het overleg wordt gestart of voordat een overeenkomst gedeeltelijk wordt opgeschort, en dat hierdoor de politieke en institutionele rol van het Parlement wordt gereduceerd, L. benadrukkende dat de civiele samenleving en het internationale stelsel van NGO's op mensenrechtengebied veel kunnen bijdragen aan de gehele procedure van ontwerp, tenuitvoerlegging en herziening van de EU-derde landen mensenrechten- en democratieclausule, M. ervan overtuigd dat de Europese Unie nieuwe procedures en nieuwe criteria moet opstellen voor de toepassing van de mensenrechten- en democratieclausule, zonder discriminatie tussen landen of op grond van ontwikkelingsniveau, N. overwegende dat de mensenrechten- en democratieclausule zowel voor de Europese Unie als voor het derde land in kwestie geldt, maar dat het wederkerige aspect van de clausule niet volledig is benut, O. herhalende dat humanitaire hulp in noodsituaties daarentegen gevrijwaard moet blijven van potentieel 'nadelig' gebruik van de mensenrechten- en democratieclausule, in naam van het fundamentele beginsel van solidariteit tussen de volkeren, 1. is verheugd over de sinds 1992 door de Europese Gemeenschap gevolgde algemene praktijk van het opnemen van mensenrechten- en democratieclausules – de zogeheten 'essentieel onderdeelclausule' en de 'niet-uitvoeringsclausule' in de door haar gesloten internationale overeenkomsten; 2. roept op tot een grotere transparantie bij de tenuitvoerlegging van de mensenrechten- en democratieclausule, een hoeksteen van het externe beleid van de EU, en tot een grotere betrokkenheid van het Europees Parlement; wijst erop dat boetes niet kunnen worden opgelegd met betrekking tot landen waar mensenrechtenschendingen werden gemeld, maar enkel met betrekking tot de schending zelf; 3. is van oordeel dat het de verantwoordelijkheid van de Unie is om ervoor te zorgen dat, bij de ondertekening van een internationale overeenkomst met een derde land waarin een mensenrechtenclausule is opgenomen, het derde land in kwestie de normen inzake de internationale mensenrechten eerbiedigt wanneer de overeenkomst wordt ondertekend; 4. benadrukt dat één van de factoren die de toepassing van de clausule hebben gecompromitteerd, gelegen is in het algemene karakter van de formulering, omdat ze geen gedetailleerde procedures vastlegt voor 'positieve' en 'negatieve' bijstandsverlening in het kader van de samenwerking tussen de EU en derde landen, waardoor de belangen van de Raad en de nationale belangen van de lidstaten prevaleren over de algemenere belangen van de mensenrechten; 5. juicht niettemin het experiment toe dat tot dusver met de mensenrechten- en democratieclausule is uitgevoerd in de artikelen 9 en 96 van de overeenkomsten van Cotonou, wat zelfs heeft geleid tot tijdelijke opschorting van de economische en handelssamenwerking met bepaalde ACS-landen op grond van ernstige mensenrechtenschendingen, met positieve gevolgen voor de vastbeslotenheid en geloofwaardigheid van de Europese Unie; pleit ervoor dit experiment verder te ontwikkelen en als standaardonderdeel op te nemen in overeenkomsten tussen de EU en derde landen; 6. benadrukt dat de politieke en juridische inhoud van de mensenrechten- en democratieclausule op doeltreffende wijze is uitgewerkt in de overeenkomsten van Cotonou en dat de mechanismen voor overleg en gegevensuitwisseling voorafgaand aan een tijdelijke opschorting van de bilaterale samenwerking daarin gedetailleerd worden uiteengezet; 7. pleit voor het opstellen van een nieuwe 'modelclausule' als correctie van de huidige formulering van wat bekend staat als 'artikel 2', om een meer samenhangend, doelmatiger en doorzichtiger benadering van het Europese mensenrechtenbeleid in overeenkomsten met derde landen te verzekeren; in de tekst daarvan moeten de volgende beginselen worden meegenomen: wijst erop dat de Europese Unie in haar betrekkingen met derde landen en in de context van de bevordering van de democratische beginselen en de mensenrechten via de "democratieclausule" ertoe wordt aangespoord bijzondere aandacht te schenken aan de tenuitvoerlegging van het beleid voor gendergelijkheid en de rechten van de vrouw; en zich tegelijkertijd ervan te vergewissen dat de autoriteiten van het derde land zich houden aan de fundamentele rechten niet naar willekeur te worden aangehouden, gemarteld of terechtgesteld en dat de burgers van dat land bij wijze van prioriteit toegang hebben tot een onafhankelijke rechten; wijst erop dat de EU, in overeenstemming met de Europese verdragen, in haar relaties met derde landen en in de context van de bevordering van de democratische beginselen en de mensenrechten via de mensenrechten- en democratieclausule zich ertoe verbindt elke vorm van discriminatie op grond van seksuele geaardheid of betreffende de rechten van gehandicapten tegen te gaan; 8. pleit ervoor de mensenrechten- en democratieclausule uit te breiden naar alle nieuw te sluiten overeenkomsten tussen de Europese Unie en derde landen, zowel geïndustrialiseerde landen als ontwikkelingslanden, waaronder ook sectorale overeenkomsten handel en technische of financiële bijstand, vergelijkbaar met de gevolgde werkwijze bij de ACS-landen; 9. roept op tot de uitbreiding van de positieve dimensie van de mensenrechtenclausule, die de behoefte omvat om doeltreffende maatregelen te nemen om bij te dragen aan het genot van mensenrechten binnen en door de respectieve partijen, om te zorgen voor een voortdurende beoordeling en controle van de impact van de overeenkomst zelf op het genot van de mensenrechten, en om een mensenrechtenbenadering toe te passen bij de tenuitvoerlegging van alle aspecten van de overeenkomst; 10. benadrukt dat het niet langer bereid is nieuwe internationale overeenkomsten goed te keuren die geen mensenrechten- en democratieclausule bevatten; 11. is van mening dat de clausule een rol moet spelen bij de bepaling van het onderhandelingsmandaat voor nieuwe overeenkomsten met derde landen en met name bij het formuleren van de politieke doelstellingen en de bevordering van de mensenrechten; is van mening dat daartoe de Commissie en de Raad het Europees Parlement beter moeten betrekken, via zijn bevoegde parlementaire commissies, bij de formulering van het onderhandelingsmandaat voor overeenkomsten tussen de EU en derde landen; benadrukt in dit opzicht de noodzaak om de interinstitutionele uitwisseling van informatie te verbeteren en toegang te krijgen tot de database van de Commissie en de Raad; 12. ten aanzien van de noodzaak om te zorgen voor een effectief mechanisme van toezicht op de eerbiediging van de mensenrechten en de democratische beginselen door de partners: 13. pleit er, gezien het feit dat de betrekkingen tussen de EU en derde landen in het algemeen door de Associatieraden worden geregeld, voor om bij dergelijke associatieovereenkomsten ook altijd subcommissies voor de mensenrechten in te stellen met een mandaat voor: is van mening dat dergelijke subcommissies geregeld moeten bijeenkomen (in ieder geval bij iedere bijeenkomst van de Associatieraad), en vertegenwoordigers van parlementen en organisaties van de civiele samenleving moeten omvatten en raadplegen; is in dit opzicht van mening dat een geval-per-geval-beleid niet de meest geschikte benadering is die moet worden toegepast met partnerlanden met betrekking tot de oprichting van subcommissies voor de mensenrechten en de definitie van hun mandaat; benadrukt nogmaals de noodzaak om binnen deze subcommissies individuele zaken te behandelen; 14. pleit ervoor dat het Europees Parlement wordt geassocieerd met de Associatieraden en de subcommissies voor de mensenrechten en dat de interparlementaire delegaties van het Europees Parlement in dit verband een grotere rol toebedeeld krijgen en in de agenda steeds ruimte wordt vrijgemaakt voor hun bezoeken voor discussies over de clausule; 15. beklemtoont dat de criteria voor het aanvangen van een overlegprocedure of het nemen van passende maatregelen objectief en transparant moeten zijn; 16. benadrukt dat geen enkele maatregel mag worden opgeheven totdat de redenen voor de toepassing ervan zijn opgehouden te bestaan, en verzoekt de invoering van extra maatregelen indien bestaande maatregelen na een aanzienlijke tijd nog geen resultaten hebben opgeleverd; 17. pleit voorts, indachtig dat de vereiste van eenparigheid in de Raad voor het aanvangen van een overlegprocedure de toepassing van de clausule heeft bemoeilijkt, voor de afschaffing van de eenparigheidsvereiste voor het aanvangen van een overlegprocedure en voor de herziening van artikel 300, lid 2 van het EG-verdrag, dat de rol van het Europees Parlement in die gevallen beperkt; 18. wijst op het belang dat de aandacht van de bevolking wordt gevestigd op het feit dat de mensenrechten- en democratieclausule in overeenkomsten tussen de EU en derde landen is opgenomen; 19. is van mening dat, voor het bijzondere geval van landen waarmee de EU fundamentele waarden en een gemeenschappelijk langetermijnbeleid deelt, zoals de landen die onder het "nieuwe nabuurschapsbeleid" vallen, men kan overwegen overeenkomsten te ondertekenen die verder gaan dan de mensenrechten- en democratieclausule, op basis van het delen van gemeenschappelijke instellingen ter bevordering van de democratische beginselen en mensenrechten, naar het voorbeeld van de Raad van Europa en/of andere regionale overeenkomsten; 20. in het bijzonder met betrekking tot de landen die onder het Europees Nabuurschapsbeleid vallen en waarmee de Europese Unie vooral via associatieovereenkomsten nauwe banden onderhoudt, moet de clausule specificeren dat de ondertekenaars van die overeenkomsten elkaar – wederzijds – het recht moeten geven waarnemers in te zetten bij hun parlements- en presidentsverkiezingen; roept de Raad en de Commissie op om de betrokken landen verder aan te moedigen in het belang van transparantie internationale waarnemers toe te laten op het ogenblik van hun verkiezingen; 21. onderstreept dat verkiezingen alleen als democratisch, vrij en eerlijk kunnen worden beschouwd als van tevoren aan bepaalde voorwaarden is voldaan, onder meer: eerbiediging van de politieke en burgerrechten, eerbiediging van de vrijheid van meningsuiting en het recht op informatie, gelijke toegang tot de media en eerbiediging van een politiek pluralisme dat de kiezer een daadwerkelijke keuze biedt; 22. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Het Europees Parlement , – gezien de mededeling van de Commissie aan de Raad en het Europees Parlement getiteld "Evaluatie van bepaalde toegangsbeperkingen in het kader van het gemeenschappelijk visserijbeleid (Shetlandbox en scholbox)" ( COM(2005)0422 ), – gezien artikelen 18 en 19 van Verordening van de Raad (EG) nr. 2371/2002 van 20 december 2002 inzake de instandhouding en de duurzame exploitatie van de visbestanden in het kader van het gemeenschappelijk visserijbeleid (1) , – gezien artikel 29 van Verordening van de Raad (EG) nr. 850/98 van 30 maart 1998 voor de instandhouding van de visbestanden via technische maatregelen voor de bescherming van jonge exemplaren van mariene organismen (2) , – gelet op artikel 45 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie visserij ( A6-0016/2006 ), 1. constateert dat de Commissie thans heeft voldaan aan haar verplichting krachtens artikel 19 van verordening van de Raad (EG) nr. 2371/2002 een beoordeling uit te voeren van de rechtvaardiging voor beperkingen met betrekking tot de toegang tot de wateren en de bestanden buiten de twaalfmijlszone in verband met de Shetlandbox en de scholbox; 2. constateert dat de beoordelingen, om uiteenlopende redenen, aanzienlijk meer tijd in beslag hebben genomen dan oorspronkelijk was voorzien; 3. is verheugd over het besluit van de Commissie om, alvorens zich een mening over deze belangrijke kwestie te vormen, op ruime schaal het advies in te winnen van het bedrijfsleven en de lidstaten; 4. is verheugd over de rol van de Regionale Adviesraad voor de Noordzee (NSRAC) bij de adviesverstrekking aan de Commissie over het functioneren en de doeltreffendheid van de Shetlandbox en de scholbox en verzoekt de Commissie bij haar verdere evaluatie van de boxen ook advies bij de NSRAC te blijven inwinnen; 5. is verheugd over het besluit van de Commissie de Shetlandbox nog eens drie jaar te handhaven terwijl verdere evaluatie van de box plaatsvindt, waarmee een eerste stap is gezet om te waarborgen dat de vissersgemeenschappen in die regio beschermd worden door een visserijregeling die hen van een toekomst als duurzame industrie verzekert; 6. neemt nota van de aanbeveling van het Wetenschappelijk, Technisch en Economisch Comité voor de visserij (STECF) de Shetlandbox te handhaven; 7. neemt nota van de aanbeveling van de NSRAC de Shetlandbox gedurende verdere evaluatie te handhaven; 8. is van oordeel dat, in lijn met de aanbeveling van het STECF, de huidige regeling van kracht dient te blijven indien de voorgestelde verdere beoordelingen van de Shetlandbox meer tijd in beslag nemen dan de oorspronkelijk voorziene periode van drie jaar; 9. constateert dat het STECF erop heeft gewezen dat het elimineren van de Shetlandbox eventueel zou kunnen leiden tot enige verhoging van de visserij-inspanningen in het gebied en dat het voorts heeft opgemerkt dat dergelijke veranderingen die tot een verhoging van de visserij-inspanningen in het gebied zouden kunnen leiden, dienen te worden vermeden; 10. constateert dat de autoriteiten van het Verenigd Koninkrijk en Duitsland voorstander van het behoud van de Shetlandbox waren en dat de regering van het Verenigd Koninkrijk heeft verklaard dat wijzigingen noodzakelijk noch wenselijk zijn; 11. stelt vast dat de Shetlandbox een belangrijk gebied is voor schelvis, wijting en zeeduivel en dat het STECF van oordeel is dat dit thans waarschijnlijk nog meer het geval is dan ten tijde van de instelling van de box; 12. toont zich tevens bezorgd over het feit dat de deskundigenwerkgroep van de Commissie, die is ingesteld teneinde de doeltreffendheid van de Shetland- en de scholboxen te beoordelen, van mening is dat de bestanden van vissoorten van commerciële waarde in de Shetlandbox zich over het algemeen buiten biologisch veilige grenzen bevinden, met uitzondering van schelvis en koolvis; 13. verzoekt de Commissie om een kwantitatieve evaluatie van de effecten die van eventuele veranderingen aan de Shetlandbox zijn te verwachten; 14. is verheugd over het besluit van de Commissie de scholbox en de daarmee verband houdende toegangsbeperkingen in afwachting van verdere studie te handhaven; 15. constateert dat de Duitse autoriteiten voorstander zijn van het behoud van de scholbox en dat de regering van het Verenigd Koninkrijk erop heeft gewezen dat een eventueel besluit in de context van het toekomstige platvisbeheer en het advies van de NSRAC zou moeten worden genomen; 16. stelt vast dat de behouddoelstelling van de scholbox duidelijk is; 17. verzoekt de Commissie haar herziening van de scholbox uit te voeren in het licht van het toekomstige platvisbeheer, met inbegrip van het herstelplan voor schol; 18. constateert dat de deskundigenwerkgroep het sociaal-economische belang van de boxen heeft benadrukt; 19. constateert bovendien dat de deskundigenwerkgroep van oordeel is dat een van de doelstellingen van de Shetlandbox erin bestaat de van visserij afhankelijke gemeenschappen in het noorden van Schotland bescherming te bieden; 20. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Het Europees Parlement , – gelet op artikel 192, lid 2 van het EG-Verdrag, – gelet op de artikelen 39 en 45 van zijn Reglement, – onder verwijzing naar zijn resolutie van 29 september 2005 over het aandeel van hernieuwbare energie in de EU en voorstellen voor concrete acties (1) , – gezien de mededeling van de Commissie met de titel "Energie voor de toekomst: duurzame energiebronnen – Witboek voor een strategie van de Gemeenschap en een actieplan" ( COM(1997)0599 ), – gezien het advies van de Commissie juridische zaken over de voorgestelde rechtsgrondslag, – gezien het advies van de Commissie industrie, onderzoek en energie ( A6-0020/2006 ), A. overwegende dat er momenteel geen wettelijke voorschriften op het gebied van verwarming en koeling met behulp van hernieuwbare energiebronnen bestaan, B. overwegende dat thans geen voorstel in de zin van artikel 39, lid 2 van het Reglement in voorbereiding is, C. overwegende dat richtlijnen ter bevordering van hernieuwbare energiebronnen op het gebied van elektriciteit en vervoer een duurzame ontwikkeling in de lidstaten op gang gebracht respectievelijk versterkt hebben, D. overwegende dat de momenteel in de afzonderlijke lidstaten zeer verschillend verlopende marktontwikkeling op het gebied van hernieuwbare energiebronnen in mindere mate te wijten is aan het verschillende potentieel, maar vooral aan de uiteenlopende, ten dele ontoereikende randvoorwaarden van het beleid en de wetgeving, E. overwegende dat de bevordering van een markt voor hernieuwbare energie aan het behalen van de nieuwe doelstellingen van Lissabon zal bijdragen door meer werkgelegenheid in de lidstaten te scheppen en door de inspanningen van de lidstaten en de EU op het gebied van onderzoek en innovatie op te voeren; F. overwegende dat het gebruik van afvalwarmte uit electriciteitsproductieprocessen of industriële processen en vrije koeling zal bijdragen aan verminderde vraag naar conventionele energie; dat de lidstaten dienen het potentieel voor de toepassing van deze hulpbronnen vast te stellen, te laten zien hoe ze doeltreffender kunnen worden geëxploiteerd, wettelijke helderheid te waarborgen, betere voorlichting te verstrekken aan het publiek en de onderzoeksinspanningen op te voeren, G. de nadruk leggend op de belangrijke gevolgen die de Zesde Richtlijn (77/388/EEG) van de Raad van 17 mei 1977 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting – Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde: uniforme grondslag (2) meebrengt voor verwarming en koeling uit hernieuwbare energiebronnen, 1. verzoekt de Commissie het Parlement overeenkomstig artikel 175, lid 1 van het EG-Verdrag uiterlijk op 31 juli 2006 een wetgevingsvoorstel inzake de vergroting van het aandeel van hernieuwbare energiebronnen ten behoeve verwarming en koeling voor te leggen in overeenstemming met de gedetailleerde aanbevelingen in de bijlage; 2. constateert dat voornoemde aanbevelingen in overeenstemming zijn met het subsidiariteitsbeginsel en de grondrechten van de burgers; 3. is van oordeel dat het verlangde voorstel geen financiële gevolgen voor de EU-begroting heeft; 4. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie en de als bijlage bijgevoegde gedetailleerde aanbevelingen te doen toekomen aan de Commissie en de Raad. BIJLAGE GEDETAILLEERDE AANBEVELINGEN BETREFFENDE DE INHOUD VAN HET VERLANGDE VOORSTEL A. UITGANGSPUNTEN EN DOELSTELLINGEN VAN HET VOORSTEL 1. Doel van het verlangde voorstel is de evaluatie en benutting van het economisch potentieel ter verdubbeling van het aandeel van hernieuwbare energiebronnen op het gebied van verwarming en koeling in de EU van momenteel 10% tot een realistisch en ambitieus cijfer dat ten minste het dubbele bedraagt in het jaar 2020. 2. De verhoging van het aandeel van hernieuwbare energiebronnen gebruikt voor verwarming en koeling moet een aanzienlijke bijdrage leveren aan de continuïteit van energievoorziening in Europa, arbeidsplaatsen scheppen, het milieu verbeteren, en de vraag naar conventionele energiebronnen en het totale energieverbruik in de EU voor verwarming en koeling en met name de afhankelijkheid van de EU van olie en gas significant reduceren en de energiekosten voor huishoudelijk en professioneel gebruik voor consumenten verlagen. 3. De verlangde richtlijn moet het kader voor nationale steunmaatregelen scheppen, onder eerbiediging van het subsidiariteitsbeginsel en de bestaande Europese energie- en milieuregels. 4. Het tot nog toe slechts in geringe mate ontgonnen potentieel van hernieuwbare energiebronnen op het gebied van verwarming en koeling moet worden benut op voorwaarde dat dit positief uitpakt voor de energievoorziening en het milieu en dat dit verenigbaar is met duurzame productiemethoden. Dergelijke activiteiten moeten voor de EU geen excuus zijn om tegen het jaar 2020 niet de meest energie-efficiënte economie ter wereld te zijn; met name moeten de barrières voor technologieën die reeds concurrerend zijn, worden opgeheven, waar mogelijk via samenwerking tussen de nationale en gedecentraliseerde autoriteiten. 5. Met de verlangde richtlijn dient in de gehele EU een hoge marktpenetratie en marktontwikkeling voor alle relevante technologieën mogelijk gemaakt te worden. Op dit gebied kan de interregionale en grensoverschrijdende samenwerking worden opgevoerd. Hiertoe moeten de desbetreffende communautaire beleidslijnen en programma's op de juiste manier worden ingezet, zoals het kaderprogramma voor concurrentievermogen en innovatie en het zevende kaderprogramma voor onderzoek en ontwikkeling. 6. De economische haalbaarheid van de relevante technologieën en procédés dient door massaproductie en -distributie te worden bespoedigd. B. VOOR TE STELLEN MAATREGELEN I. Doelstellingen, definitie en controle 1. De EU moet een realistisch en ambitieus doel stellen om het huidige aandeel van hernieuwbare energie voor verwarming en koeling tegen het jaar 2020 te verdubbelen, zodat dat aandeel in de gehele EU zal toenemen. 2. Doeltreffende nationale doelstellingen die rekening houden met de thans in de lidstaten en hun regio's bestaande verschillen in het aandeel van hernieuwbare energie voor verwarming en koeling en het potentieel van de afzonderlijke technologieën en daarbij behorende analyses, moeten ertoe bijdragen dat de EU-doelstelling wordt gehaald. 3. De richtlijn moet uitgaan van duidelijk afgebakende definities van de betrokken energiebronnen, zoals geothermie, zonnewarmte (met inbegrip van passieve energie), stadsverwarming en -koeling met gebruik van hernieuwbare energiebronnen, omgevingswarmte en biomassa (overeenkomstig Richtlijn 2001/77/EG van het Europees Parlement en de Raad van 27 september 2001 betreffende de bevordering van elektriciteitsopwekking uit hernieuwbare energiebronnen op de interne elektriciteitsmarkt (3) ). 4. Uiterlijk één jaar na inwerkingtreding van de verlangde richtlijn moeten de lidstaten actieplannen vastleggen om op basis van hun nationale potentieel en nationaal streefcijfer voor het exploiteren van hernieuwbare energiebronnen voor verwarming en koeling de doelstellingen te verwezenlijken. De actieplannen van de lidstaten moeten om de drie jaar worden vernieuwd en aan de Commissie worden voorgelegd. 5. Er moet een in alle lidstaten geldend EU-controlesysteem worden ontwikkeld om een betrouwbare en vergelijkbare gegevensbron te verkrijgen ten behoeve van de inschatting van de EU-behoefte aan energie voor verwarming en koeling en van het toezicht op de ontwikkeling van het aandeel van hernieuwbare energiebronnen. II. Opheffing van administratieve hinderpalen 1. De lidstaten moeten zorgen voor een duidelijk juridisch kader voor de vergunning voor, de controle op en de certificering van het gebruik van hernieuwbare energiebronnen ten behoeve van verwarming en koeling. 2. Wat betreft vergunningen voor de ingebruikneming van hernieuwbare-energiesystemen en de bijbehorende verwarmings- en koelingsnetwerken zorgen de lidstaten ervoor dat de bevoegdheden van de autoriteiten op ondubbelzinnige, doeltreffende en transparante wijze zijn vastgelegd. 3. Er komen voorschriften voor het stroomlijnen en bespoedigen van de procedures op de geëigende administratieve niveaus. De bewijslast voor de redenen tot weigering van een vergunning ligt bij de autoriteiten. 4. Administratieve heffingen moeten transparant, billijk en non-discriminatoir zijn en mogen geen indirecte belasting op grondstoffen vormen. III. Nationale steuninstrumenten 1. Financiële prikkels moeten op grond van het subsidiariteitsbeginsel principieel door de lidstaten worden besloten. 2. Ter verwezenlijking van hun doelstellingen is het evenwel nodig dat de nationale steuninstrumenten aan een aantal voorwaarden voldoen. Zij moeten met name: 3. Wanneer hernieuwbare technologieën nog geen belangrijke marktpenetratie aan concurrerende prijzen hebben bereikt, kunnen de lidstaten stimuleringsmechanismen overwegen zoals: 4. Wat de stimuleringsmechanismen betreft moet erop worden toegezien dat de verwarmings- en koelingskosten voor de eindgebruiker niet onevenredig stijgen. IV. Flankerende maatregelen 1. De lidstaten moeten ernaar streven te waarborgen dat het brede publiek over de toepassingsmogelijkheden van hernieuwbare energiebronnen op het gebied van verwarming en koeling wordt geïnformeerd. 2. De lidstaten zorgen ervoor dat studies over de voordelen voor consumenten van het gebruik van hernieuwbare energiebronnen voor verwarming en koeling worden gepubliceerd. 3. De lidstaten moeten ernaar streven te waarborgen dat de bij de tenuitvoerlegging van de maatregelen de betrokken beroepsgroepen de relevante technieken kennen en beheersen. In het kader van opleidingen en bijscholingen moet ervoor worden gezorgd dat de technologieën op het gebied van hernieuwbare energiebronnen de juiste aandacht krijgen. 4. De lidstaten zorgen ervoor dat maatregelen worden getroffen om de hoge kwaliteit van de betreffende producten en diensten aan te moedigen. 5. De lidstaten moedigen de openbare sector aan in het kader van aanbestedingen prioriteit te verlenen aan verwarmings- en koelingsvoorzieningen die gebruik maken van hernieuwbare energiebronnen, waarbij met de rentabiliteit rekening wordt gehouden, vooral bij nieuwbouw of renovatie van gebouwen. 6. De EU moedigt aan dat er in de gehele EU binnen de bestaande begrotingslijnen informatiecampagnes worden gehouden over het gebruik van hernieuwbare energiebronnen voor verwarming en koeling. 7. De EU moedigt het gebruik aan van de structuurfondsen en het Cohesiefonds voor het steunen en bevorderen van hernieuwbare energiebronnen op het gebied van verwarming en koeling. 8. De onderzoeksinspanningen moeten worden opgevoerd om een grotere marktpenetratie van hernieuwbare energiebronnen op het gebied van verwarming en koeling te bereiken. 9. Eco-keurmerken voor verwarmings- en koelingssystemen moeten op EU-niveau worden ontwikkeld. 10. De lidstaten ondernemen stappen om de marginalisering van uit zeer efficiënte WKK-centrales afkomstige verwarming en koeling te voorkomen door nationale steunregelingen te ontwikkelen overeenkomstig Richtlijn 2004/8/EG van het Europees Parlement en de Raad van 11 februari 2004 inzake de bevordering van warmtekrachtkoppeling op basis van de vraag naar nuttige warmte binnen de interne energiemarkt (4) (EU-WKK-richtlijn).