Het Europees Parlement , – gezien de Verdragen, de bijbehorende protocols en verklaringen, en meer in het bijzonder artikel 39 VEU en de andere uitvoeringsbepalingen van het Europees recht, De prioritaire doelstelling: oprichting van een gebied van vrijheid, veiligheid en gerechtigheid 1. bevestigt na de bespreking van de halftijdse balans van het programma van Tampere op de Europese Raad van Laken, dat de oprichting van een gebied van vrijheid, veiligheid en gerechtigheid momenteel één van de voornaamste doelstellingen van de Europese integratie is; 2. herinnert er ook met nadruk aan dat evenwicht tussen de doelstellingen vrijheid, veiligheid en gerechtigheid de sluitsteen van dat gebied van vrijheid, veiligheid en gerechtigheid moet vormen, gezien de grondrechten en de openbare vrijheden; 3. meent ook dat het Europees burgerschap ingesteld moet worden, als aanvulling van het burgerschap van één van de lidstaten, dat er een onderdeel van vormt, en om er het gevoel van betrokkenheid bij het gemeenschappelijk Europees integratieproject rond uit te bouwen; 4. herinnert eraan dat de instelling van een gebied van vrijheid, veiligheid en gerechtigheid zoals vastgelegd in het Verdrag, in overeenstemming met het subsidiariteitsprincipe moet zijn en dus de eerbied voor gemeenschappelijke waarden in de Europese Unie en bescherming tegen aantasting van de rechten van de menselijke persoon moet waarborgen; 5. onderstreept dat de balans over het jaar 2001 voor de politionele en gerechtelijke samenwerking ongelijk is, maar stelt toch een duidelijke politieke wil vast om het programma dat in Tampere opgesteld is, opnieuw aan te vatten en krachtiger door te voeren; Eerbied voor de gemeenschappelijke basiswaarden van het Europees gebied van vrijheid Eerbiediging van de grondrechten 6. stelt dat de afkondiging van het Handvest van de grondrechten in december 2000 de weg geëffend heeft voor hun volledig en doeltreffend gebruik in rechte; stipt daarbij aan dat de Commissie er principieel rekening mee houdt en bevestigt opnieuw zijn eigen voornemen om alles in het werk te stellen om het Handvest te laten eerbiedigen; 7. herinnert eraan dat de artikelen 6 en 7 VEU, vooral sinds de ondertekening van het Verdrag van Nice, de instellingen - Raad, Commissie en Parlement - de verplichting opleggen om elke duidelijke schending van de grondrechten in de Europese Unie te voorkomen en te bestraffen; 8. onderstreept dat de verplichting om de ingezetenen van de Europese Unie een hoge graad van bescherming te waarborgen alleen maar uitgevoerd kan worden door de grondrechten volledig te eerbiedigen, en herhaalt bij deze gelegenheid zijn vraag dat alle vormen van nood- en uitzonderingswetgeving tot bestrijding van het terrorisme telkens een bepaling omvatten die hun geldigheidsduur beperkt en een herziening met medewerking van het Europees Parlement oplegt; 9. herinnert eraan dat het Europees Parlement, onverminderd de bevoegdheden die het Verdrag tot instelling van de Europese Unie het formeel toekent, de vertegenwoordiger van de burgers van de Europese Unie is, en bijgevolg volledig betrokken moet zijn in de goedkeuringsprocedure voor elke vorm van maatregel die onder de derde pijler valt; 10. verzoekt de Commissie haar werkzaamheden voor de uitvoering van artikel 13 van het EG-Verdrag voort te zetten, om elke vorm van discriminatie op grond van geslacht, ras of etnische afkomst, godsdienst of overtuiging, handicap, leeftijd of seksuele voorkeur te bestrijden, en geeft zonder enig voorbehoud zijn steun aan elke campagne tot bewustmaking van het publiek in die zin; 11. benadrukt meer in het bijzonder dat alle vormen van racisme en vreemdelingenhaat bestreden moeten worden, zoals met klem gesteld in het laatste verslag van de Europese waarnemingspost voor uitingen van racisme en vreemdelingenhaat, en vraagt de Europese Commissie om voort te bouwen op de conclusies van de wereldconferentie in Durban tegen het racisme, meer bepaald door nieuwe voorstellen te doen; 12. wijst er met nadruk op dat de bevolking toegang tot de rechtspleging moet hebben, zowel aan de hand van gerechtelijke bijstand als door dienstverlening door tolken of vereenvoudigde procedures, door bijzondere aandacht te besteden aan de slachtoffers, en door gewaarborgde en degelijke juridische bescherming van de beschuldigden - als voorbeelden van de verbeterde werking van het gerecht die absoluut nodig is; Uitbouw van een gemeenschappelijk immigratie- en asielbeleid 13. stelt vast dat de overbrenging van immigratie en asiel van de derde naar de eerste pijler, zoals besloten in Amsterdam, meer bepaald door handhaving van de unanimiteitsregel zolang niet de medebeslissingsprocedure geldt, geen grotere doeltreffendheid blijkt te waarborgen; 14. feliciteert de Commissie met haar voorstellen van wetgeving tot uitvoering van de eerste fase van een gemeenschappelijk immigratie- en asielbeleid; 15. betreurt dat er bij de Raad nog zo veel vastgelopen zaken blijven bestaan, vooral als het gaat om gezinshereniging, het statuut van staatsburgers van derde landen met langdurig legaal verblijf, de minimumgaranties voor de procedure, de omstandigheden waaronder vluchtelingen ontvangen worden, de herziening van de Conventie van Dublin, en de toegang tot het grondgebied voor werkgelegenheidsdoeleinden; 16. betreurt vooral dat de Raad, omdat hij niet in staat is om een vergelijk over de asielprocedures en de gezinshereniging te vinden, de Europese Commissie gevraagd heeft om daarover gewijzigde voorstellen in te dienen, en maakt zich ongerust over het gevaar van inhoudelijke verschraling van de beleidsinstrumenten dat een werkwijze als die van de Raad met zich meebrengt; 17. dringt erop aan dat de Raad de bewuste beleidsinstrumenten onverwijld aanneemt, rekening houdend, voor wat betreft het asielbeleid, met het feit dat de Conventie van Genève volledig geëerbiedigd moet worden, en voor wat betreft het statuut van staatsburgers van derde landen, ook de vluchtelingen met langdurig legaal verblijf, met het feit dat niet-discriminerende behandeling in het economisch, sociaal en cultureel leven aangemoedigd moet worden en dat er een lijst van eenvormige rechten opgesteld moet worden die de rechten van de staatsburgers van de Europese Unie zo dicht mogelijk benaderen; 18. betreurt dat de instrumenten die de Raad aangenomen heeft, afgezien van de goedkeuring van de richtlijn tijdelijke bescherming in de loop van vorig jaar, alleen het repressief aspect behandelen: beteugeling van hulpverlening bij het betreden van het grondgebied en onregelmatig verblijf, en wederzijdse erkenning van uitwijzingsbevelen; 19. verheugt zich over het feit dat de Commissie een voorstel van richtlijn tot herziening van de wetgeving op het vrij verkeer en het vrij verblijf heeft ingediend, en pleit op grond van het principe van non-discriminatie voor volledige toepassing van het principe van vrij verblijf voor alle burgers en langdurig ingezetenen; Opbouw van een gerechtelijk gebied waar veiligheid heerst 20. verheugt zich over het feit dat zowel de Commissie als de Raad de laatste maanden een impuls hebben gegeven voor de opstelling en invoering van bepalingen die voor degelijke gerechtelijke en politionele samenwerking onmisbaar zijn, zoals merkt op dat al die instrumenten al sinds enige tijd gepland waren en dat er niet meer dan een politieke impuls nodig geweest is om te zorgen dat ze volledig gestalte krijgen; 21. verzoekt de Commissie dan ook om het debat zo vlug mogelijk op gang te brengen en wetgevende voorstellen over de minimumwaarborgen in de verschillende vormen van procesrecht in te dienen, die uitgaan van het Europees Handvest voor de grondrechten en de rechtspraak van het Hof van Justitie en het Europees Hof voor de rechten van de mens; 22. acht het nodig om Europol in het institutioneel raamwerk van de Europese Unie op te nemen door de herziening van zijn juridische grondslag tot een goed einde te brengen, zodat het doeltreffender werkt en het toezicht door het Europees Parlement en het Hof van Justitie verzekerd is, en wacht met belangstelling op de mededeling die de Europese Commissie daarover denkt uit te geven; 23. dringt erop aan om de strijd tegen de georganiseerde misdaad in al haar vormen op te voeren, of het nu gaat om mensenhandel, handel in verdovende middelen of het witwassen van geld, en vraagt daarom de lidstaten die dat nog niet gedaan hebben, om de vele internationale overeenkomsten te ratificeren, vooral die voor het voorkomen en bestrijden van de georganiseerde misdaad; Institutionele aspecten van de gerechtelijke samenwerking en de samenwerking in binnenlandse zaken: de eisen van doelmatigheid en democratie 24. betreurt voor de zoveelste keer de gevolgen van de opdeling van de problemen die te maken hebben met het gebied van vrijheid, veiligheid en gerechtigheid, over de eerste en derde pijler, die meer in het bijzonder met zich meebrengt 25. verzoekt de Raad een tijdschema voor de raadpleging van het Europees Parlement op te stellen zodat 26. legt ook de nadruk op de onvolkomenheden in de buitenlandse strategie van de Europese Unie voor aangelegenheden van justitie en binnenlandse zaken, waar het zelf overigens niet bij betrokken wordt, en op de allereerste plaats het feit dat het jaarverslag met de balans van de vorderingen in de richting van het gebied van vrijheid, veiligheid en gerechtigheid niet voor het Europees Parlement bestemd is; 27. betreurt, gezien het feit dat de Raad op 27 december 2001. per schriftelijke procedure twee instrumenten aangenomen heeft die onder de eerste pijler vallen, en twee andere die onder de derde pijler vallen, om strijd te voeren tegen het terrorisme en de lijsten van terreurorganisaties vast te leggen, dat het alleen over de verordening op het bevriezen van tegoeden geraadpleegd is, en dat er voor het vastleggen van de lijsten van terreurorganisaties een juridische grondslag gekozen is die onder de derde pijler valt, zodat daarmee alle raadpleging en toezicht uitgesloten worden, zowel van de kant van de parlementen van de lidstaten als het Europees Parlement, en zodat ook het Hof van Justitie niet bevoegd kan zijn; 28. stelt vast dat de overname van de verworvenheden van de Gemeenschap voor het gebied van vrijheid, veiligheid en gerechtigheid in al zijn aspecten, in het vooruitzicht van de uitbreiding één van de voornaamste eisen is waar het zelf het grootste belang aan hecht en waar het van op de hoogte gehouden wenst te worden en te blijven; 29. verzoekt de lidstaten de aangenomen instrumenten met spoed om te zetten in nationaal recht, en de Commissie om de evaluatie van de omzetting van de aangenomen instrumenten door de lidstaten op het zogenaamde scorebord te vermelden; 30. verzoekt de Conventie over de toekomst van Europa in het vooruitzicht van de volgende intergouvernementele conferentie na te denken over de overwegingen van deze resolutie en voorstellen tot hervorming van de verdragen in te dienen die het institutioneel stelsel van de Europese Unie verbeteren voor de samenwerking in justitie en binnenlandse zaken; o o o 31. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie, de parlementen en regeringen van de lidstaten en de Raad van Europa. (Medebeslissingsprocedure: eerste lezing) Het Europees Parlement, – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2001) 318 (1) ), – gelet op artikel 251, lid 2 en artikel 71, lid 1 van het EG&nbhy;Verdrag, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C5&nbhy;0267/2001), – gelet op artikel 67 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie regionaal beleid, vervoer en toerisme (A5&nbhy;0012/2002), 1. hecht zijn goedkeuring aan het aldus gewijzigde Commissievoorstel; 2. verzoekt om hernieuwde voorlegging indien de Commissie voornemens is ingrijpende wijzigingen in dit voorstel aan te brengen of dit door een nieuwe tekst te vervangen; 3. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Standpunt van het Europees Parlement, in eerste lezing vastgesteld op 7 februari 2002, met het oog op de aanneming van Richtlijn 2002/…../EG van het Europees Parlement en de Raad houdende wijziging van Richtlijn 92/6/EEG van de Raad betreffende de installatie en het gebruik in de Gemeenschap van snelheidsbegrenzers in bepaalde categorieën motorvoertuigen HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, en met name op artikel 71, Gezien het voorstel van de Commissie (2) , Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité (3) , Gezien het advies van het Comité van de regio's (4) , Volgens de procedure van artikel 251 van het Verdrag (5) , Overwegende hetgeen volgt: (1) De veiligheid van het vervoer en milieukwesties die verband houden met vervoer zijn essentieel bij het verzekeren van duurzame mobiliteit. (2) Gebleken is dat snelheidsbegrenzers voor de zware categorieën motorvoertuigen de verkeersveiligheid en de milieubescherming gunstig beïnvloeden. (3) Onderzoek heeft uitgewezen dat verdere verbetering op deze gebieden zal worden bereikt, indien ook voor lichtere categorieën bedrijfsmotorvoertuigen installatie en gebruik van snelheidsbegrenzers verplicht worden gesteld. (4) Richtlijn 92/6/EEG van de Raad (6) bepaalde dat, afhankelijk van de technische mogelijkheden en de in de lidstaten opgedane ervaring, de eisen inzake installatie en gebruik van snelheidsbegrenzers uitgebreid konden worden tot lichtere categorieën bedrijfsmotorvoertuigen . (5) Eén van de prioriteiten in de mededeling van de Commissie aan de Raad, het Europees Parlement, het Economisch en Sociaal Comité en het Comité van de Regio's betreffende prioriteiten op het gebied van verkeersveiligheid in de Europese Unie (7) was de uitbreiding van de werkingssfeer van Richtlijn 92/6/EEG tot lichtere categorieën bedrijfsmotorvoertuigen . (6) De huidige stand van de technologie maakt voor snelheidsbegrenzers een technische tolerantie van minder dan 5 km/u mogelijk. Maatgevend bij de afstelling van snelheidsbegrenzers is de technische nauwkeurigheid die momenteel kan worden bereikt, en meetfouten zijn toegestaan binnen een zekere marge. (7) Overeenkomstig het subsidiariteitsbeginsel en het evenredigheidsbeginsel, zoals neergelegd in artikel 5 van het Verdrag, kunnen de doelstellingen van deze richtlijn, namelijk invoering van wijzigingen van de communautaire regelingen inzake de installatie en het gebruik van snelheidsbegrenzers bij bepaalde categorieën zware voertuigen, niet goed door de lidstaten worden gerealiseerd, en is het vanwege de omvang van de maatregel beter dat de Gemeenschap zich hiermee belast. Deze richtlijn beperkt zich tot het minimum dat is vereist om deze doelstellingen te bereiken en gaat niet verder dan wat daartoe nodig is. (8) Richtlijn 92/6/EEG dient dienovereenkomstig te worden gewijzigd, HEBBEN DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD: Artikel 1 Richtlijn 92/6/EEG wordt als volgt gewijzigd: 1. Artikel 1 wordt vervangen door het volgende: "Artikel 1 Voor de toepassing van deze richtlijn wordt onder "motorvoertuig" verstaan: een door een motor aangedreven voertuig van categorie M2, M3, N2 of N3, bestemd voor deelneming aan het wegverkeer, op tenminste vier wielen en met een door de constructie bepaalde maximumsnelheid van meer dan 25 km/u. Onder de categorieën M2, M3, N2 en N3 worden verstaan de categorieën zoals zij staan omschreven in bijlage II van Richtlijn 70/156/EEG van de Raad (8) ." 2. In artikel 2 wordt "categorie M3' vervangen door "categorieën M2 en M3". 3. Lid 1 van artikel 3 wordt vervangen door het volgende: "1. De lidstaten nemen de nodige maatregelen, opdat motorvoertuigen van de categorieën N2 en N3 alleen aan het wegverkeer kunnen deelnemen, indien zij zijn uitgerust met een snelheidsbegrenzer die zodanig is afgesteld dat de snelheid van deze motorvoertuigen niet meer kan bedragen dan 90 km/u. De afstelsnelheid van deze begrenzer is 85 km/u wanneer de technische tolerantie gelijk is aan het toegestane maximum van 5 km/u; indien de technische tolerantie minder is dan 5 km/u, is de afstelsnelheid van deze begrenzer een zodanige waarde dat de werkelijke snelheid niet meer kan bedragen dan 90 km/u." 4. Lid 2 van artikel 3 wordt vervangen door het volgende: "2. De lidstaten mogen voor de snelheidsbegrenzer van voertuigen die op hun grondgebied zijn geregistreerd en uitsluitend worden gebruikt voor het vervoer van gevaarlijke goederen, een afstelling eisen die ervoor zorgt dat deze voertuigen een bepaalde maximumsnelheid van zelfs minder dan 90 kilometer per uur niet kunnen overschrijden." 5 . Artikel 4 wordt vervangen door het volgende: "Artikel 4 1. Voor motorvoertuigen van categorie M3 met een maximumgewicht van meer dan 10 ton en motorvoertuigen van categorie N3 zijn de artikelen 2 en 3 van toepassing: op voertuigen die sinds 1 januari 1994 zijn geregistreerd: op voertuigen die tussen 1 januari 1988 en 1 januari 1994 zijn geregistreerd 2. Voor motorvoertuigen van categorie M2, voertuigen van categorie M3 met een maximumgewicht van meer dan 5 ton maar minder dan of gelijk aan 10 ton en voertuigen van categorie N2 zijn de artikelen 2 en 3 van toepassing: op voertuigen die sinds 1 januari 2004 zijn geregistreerd: op voertuigen die tussen 1 oktober 2001 en 1 januari 2004 zijn geregistreerd 3. 3 . Gedurende vijf jaar na de datum van inwerkingtreding van de richtlijn kunnen de lidstaten voertuigen van de categorieën M2 en N2 met een toegelaten totaalgewicht van meer dan 3,5 ton, maar minder dan of gelijk aan 7,5 ton, die op hun grondgebied zijn geregistreerd, van de toepassing van de artikelen 2 en 3 uitsluiten." 6. Lid 1 van artikel 5 wordt vervangen door het volgende: "1. De in de artikelen 2 en 3 bedoelde snelheidsbegrenzers moeten voldoen aan de technische voorschriften die zijn vastgesteld in de bijlage van Richtlijn 92/24/EEG van de Raad van 31 maart 1992 betreffende snelheidsbegrenzers of soortgelijke begrenzingssystemen voor bepaalde categorieën motorvoertuigen*. Alle voertuigen die door de onderhavige richtlijn zijn gedekt en vóór 1 januari 2004 zijn geregistreerd, mogen evenwel uitgerust blijven met snelheidsbegrenzers die voldoen aan de technische voorschriften die door de bevoegde nationale autoriteiten zijn vastgesteld. _________________________ * PB L 129 van 14.5.1992, blz. 154. " 7. Na artikel 6 worden de volgende artikelen toegevoegd: "Artikel 6a Om de veiligheid op de weg verder te verbeteren onderzoekt de Commissie of het wenselijk en technisch mogelijk is Richtlijn 92/24/EEG te herzien, zodat het toegestaan is de maximumsnelheid bij het inhalen van langzame voertuigen gedurende zeer korte tijd te overschrijden. Artikel 6b 18 maanden na de inwerkingtreding van deze richtlijn publiceert de Commissie een studie over de mogelijkheden voor de invoering van intelligente snelheidsaanpassing (ISA) om afhankelijk van de situatie optimale snelheden op de Europese wegen mogelijk te maken. De maximumsnelheden zouden naargelang de omstandigheden worden gewijzigd en snelheidsbegrenzing op stadswegen mogelijk maken. De verenigbaarheid met andere veiligheidsconcepten zoals geavanceerde hulpsystemen voor de bestuurder (ADAS) dient eveneens in de studie aan de orde te komen teneinde de compatibiliteit te waarborgen. Op basis van deze studie beoordeelt de Commissie of en wanneer het inbouwen van intelligente snelheidsaanpassingsinstrumenten in nieuwe voertuigen verplicht wordt gesteld." Artikel 2 De lidstaten doen de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden om uiterlijk op 1 januari 2004 aan deze richtlijn te voldoen. Zij stellen de Commissie daarvan onverwijld in kennis. Wanneer de lidstaten deze bepalingen aannemen, wordt in die bepalingen naar deze richtlijn verwezen of wordt hiernaar verwezen bij de officiële bekendmaking van de bepalingen. De regels voor deze verwijzing worden vastgesteld door de lidstaten. Artikel 3 Deze richtlijn treedt in werking op de twintigste dag volgende op die van haar bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen. Artikel 4 Deze richtlijn is gericht tot de lidstaten. Gedaan te Voor het Europees Parlement Voor de Raad De Voorzitter De Voorzitter Dit voorstel wordt goedgekeurd. Wetgevingsresolutie van het Europees Parlement over het voorstel voor een beschikking van de Raad waarbij Frankrijk wordt gemachtigd de toepassing van een verlaagd accijnstarief op in de Franse overzeese departementen vervaardigde "traditionele" rum te verlengen ( COM(2001) 347 – C5&nbhy;0401/2001 – 2001/0142(CNS) ) (Raadplegingsprocedure) Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan de Raad ( COM(2001) 347 (1) ), – geraadpleegd door de Raad overeenkomstig artikel 299, lid 2 van het EG&nbhy;Verdrag (C5&nbhy;0401/2001), – gelet op artikel 67 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie regionaal beleid, vervoer en toerisme en het advies van de Economische en Monetaire Commissie (A5&nbhy;0001/2002), 1. hecht zijn goedkeuring aan het Commissievoorstel; 2. verzoekt de Raad, wanneer deze voornemens is af te wijken van de door het Parlement goedgekeurde tekst, het Parlement hiervan op de hoogte te stellen; 3. wenst opnieuw te worden geraadpleegd ingeval de Raad voornemens is ingrijpende wijzigingen aan te brengen in het voorstel van de Commissie; 4. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Dit voorstel wordt goedgekeurd. Wetgevingsresolutie3>MERGEFORMATWetgevingsresolutie van het Europees Parlement over het voorstel voor een beschikking van de Raad waarbij Portugal wordt gemachtigd tot een verlaging van de accijns in de autonome regio Madeira op aldaar geproduceerde en verbruikte rum en likeuren en in de autonome regio de Azoren op aldaar geproduceerde en verbruikte likeuren en eaux-de-vie ( COM(2001) 442 – C5-0422/2001 – 2001/0169(CNS) ). (Raadplegingsprocedure) Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan de Raad ( COM(2001) 442 (1) ), – geraadpleegd door de Raad overeenkomstig artikel 299, lid 2 van het EG&nbhy;Verdrag (C5&nbhy;0422/2001), – gelet op artikel 67 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie regionaal beleid, vervoer en toerisme en het advies van de Economische en Monetaire Commissie (A5&nbhy;0001/2002), 1. hecht zijn goedkeuring aan het Commissievoorstel; 2. verzoekt de Raad, wanneer deze voornemens is af te wijken van de door het Parlement goedgekeurde tekst, het Parlement hiervan op de hoogte te stellen; 3. wenst opnieuw te worden geraadpleegd ingeval de Raad voornemens is ingrijpende wijzigingen aan te brengen in het voorstel van de Commissie; 4. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Dit voorstel wordt als volgt gewijzigd: Wetgevingsresolutie>\*MERGEFORMATWetgevingsresolutie van het Europees Parlement over het voorstel voor een verordening van de Raad tot oprichting van een gemeenschappelijke onderneming Galileo ( COM(2001) 336 – C5&nbhy;0329/2001 – 2001/0136(CNS) ) (Raadplegingsprocedure) Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan de Raad ( COM(2001) 336 (2) ), – geraadpleegd door de Raad overeenkomstig artikel 171 van het EG&nbhy;Verdrag (C5&nbhy;0329/2001), – gelet op artikel 67 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie industrie, externe handel, onderzoek en energie en de adviezen van de Begrotingscommissie en de Commissie regionaal beleid, vervoer en toerisme (A5&nbhy;0005/2002), 1. hecht zijn goedkeuring aan het aldus gewijzigde Commissievoorstel; 2. verzoekt de Commissie haar voorstel krachtens artikel 250, lid 2 van het EG-Verdrag dienovereenkomstig te wijzigen; 3. verzoekt de Raad, wanneer deze voornemens is af te wijken van de door het Parlement goedgekeurde tekst, het Parlement hiervan op de hoogte te stellen; 4. wenst dat de overlegprocedure wordt ingeleid ingeval de Raad voornemens is af te wijken van de door het Parlement goedgekeurde tekst; 5. wenst opnieuw te worden geraadpleegd ingeval de Raad voornemens is ingrijpende wijzigingen aan te brengen in het voorstel van de Commissie; 6. verzoekt zijn Voorzitter het standlid van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Het Europees Parlement , A. overwegende dat dit geval van moderne uitbuiting in het wegvervoer, dat onlangs optrad bij een in Luxemburg gevestigd Oostenrijks vervoersbedrijf, helaas geen geïsoleerd nationaal geval is maar op Europees niveau moet worden gezien, B. overwegende dat dit leidt tot concurrentievervalsing in het wegvervoer, omdat gezagsgetrouwe bedrijven die de bestaande wetgeving naleven ernstig worden benadeeld, en dat het niet internaliseren van de externe kosten in de sector van het wegvervoer tevens een van de voornaamste oorzaken is van mededingingsvervalsing ten opzichte van andere vervoersmodi, C. overwegende dat een duurzaam vervoersbeleid de toenemende verkeersomvang en het niveau van filevorming, lawaai en verontreiniging moet aanpakken en het gebruik van milieuvriendelijke vervoersmodi moet aanmoedigen, D. overwegende dat inspanningen moeten worden gedaan met het oog op een strikte toepassing van de bestaande controle- en sanctiemechanismen, E. overwegende dat het probleem van "onechte" zelfstandigen aantoont dat het dringend noodzakelijk is om hun situatie in aanmerking te nemen in de nationale en Europese sociale wetgeving, F. overwegende dat de beginselen van veiligheid op de weg en in het beroep gehandhaafd moeten worden, G. overwegende dat er verschillende manieren zijn waarop niet-EU-chauffeurs op de EU-vervoersmarkt kunnen komen, bijvoorbeeld door het vergunningenstelsel van de CEMT, 1. betreurt de behandeling van de chauffeurs die door de vervoersmaatschappij Kralowetz op illegale wijze te werk waren gesteld, gezien hun ontstellend lage bezoldiging en hun slechte arbeidsomstandigheden; 2. is van oordeel dat er grondige aandacht moet worden geschonken aan de door deze chauffeurs gestelde eisen tot betaling van achterstallig loon; 3. verzoekt de lidstaten, en met name die bij deze zaak betrokken zijn, om alle mogelijke stappen te ondernemen om onderzoek in te stellen en steekproeven uit te voeren bij bedrijven gevestigd op hun grondgebied en op hun wegen om sociale uitbuiting en onmenselijke behandeling van werknemers in het vervoer te bestrijden en wanneer dit wordt vastgesteld strenge sancties toe te passen zoals beslaglegging op vrachtwagens; 4. verzoekt de lidstaten de bestaande wetgeving terzake uit te voeren om te verzekeren dat concurrentievervalsing tussen gezagsgetrouwe bedrijven en bedrijven die misbruik maken van de situatie wordt uitgeroeid; is van oordeel dat, om de desbetreffende wetgeving effect te laten sorteren, een systeem van nauwgezette controles en sancties in alle lidstaten moet worden verzekerd; 5. is verheugd dat de Raad de amendementen van het Europees Parlement heeft overgenomen waarin het vroeg om de nummers van het rijbewijs en de sociale verzekering van de chauffeur op te nemen in zijn persoonsgegevens; 6. verzoekt de Raad de verordening tot instelling van een uniforme chauffeursverklaring voor niet-EU-chauffeurs die door het Europees Parlement op 17 januari 2002 (1) is goedgekeurd met spoed vast te stellen en in werking te doen treden; 7. verzoekt de lidstaten meer aandacht te besteden aan de veiligheid op de weg en de aspecten rond de veiligheid in het beroep die ernstig in opspraak zijn geraakt door deze schokkende sociale omstandigheden toe te laten; 8. dringt bij de Commissie en de lidstaten aan op harmonisering van de voorschriften voor de vervoersmarkt: werkvergunning, attestatie en opleiding van de chauffeurs, vervoersvergunning, geldige arbeidscontracten; dringt er bij de Commissie en de lidstaten op aan dat zij effectieve mechanismen invoeren om te controleren of de ondernemers hun verplichtingen nakomen; 9. verzoekt de lidstaten in nauwe samenwerking met de diensten van de Commissie een kwalitatieve en kwantitatieve herziening van het CEMT-vergunningenstelsel op gang te brengen om de mogelijkheid van illegale inzet van niet-EU-chauffeurs in de EU uit te sluiten; 10. doet een beroep op de Commissie en andere autoriteiten in dit verband om nauw samen te werken bij het onderzoek naar de Kralowetz-zaak, teneinde vast te stellen welke lessen hieruit kunnen worden getrokken, en, in het bijzonder, vast te stellen welke specifieke nadere maatregelen er op EU-niveau moeten worden genomen om de illegale tewerkstelling van chauffeurs te bestrijden; 11. verwacht van de lidstaten dat zij gemeenschappelijk optreden tegen zwart en illegaal werk; 12. verzoekt de Commissie de sociale dialoog in de vervoerssector tussen de lidstaten en landen van Midden- en Oost-Europa te versterken om sociale dumping en uitbuiting te voorkomen; 13. benadrukt dat het uitbreidingsproces vergezeld moet gaan van aanvullende sociale waarborgen en een arbeidsmarkt met sociale controle voor Midden- en Oost-Europese werknemers, met name in de vervoerssector; 14. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Commissie, de Raad en de regeringen en parlementen van de lidstaten en van de kandidaatlanden, en aan de sociale partners. Het Europees Parlement , – gezien de conclusies van de Raad Algemene Zaken van 28 januari 2002 over het Midden-Oosten, A. diep bedroefd en ontsteld door de voortgaande menselijke tragedie die het Israëlische en het Palestijnse volk doormaken, B. verontrust over de huidige geweldsspiraal en de extreme verslechtering van de situatie in het Midden-Oosten, die dagelijks vele burgers aan beide kanten het leven kost, C. opnieuw zijn vaste overtuiging uitsprekend dat vrede alleen kan worden bereikt door af te zien van het gebruik van elke vorm van geweld en door een dialoog aan te gaan die leidt tot hervatting van de onderhandelingen, D. opnieuw bevestigend de beginselen en voorstellen van zijn aanbeveling aan de Raad van 13 december 2001 (1) , E. opnieuw de noodzaak bevestigend tot strikte toepassing van alle clausules van het Associatieakkoord met Israël, met inbegrip van artikel 2, F. gelet met diepe bezorgdheid op de door de Commissie verrichte ramingen van de door de Israëlische bombardementen veroorzaakte schade aan infrastructuren en gebouwen van de Palestijnse Nationale Autoriteit, welke gefinancierd werden door de EU, haar lidstaten en andere donoren, G. geschokt door het interview met eerste minister Sharon in het Israëlische dagblad 'Maariv' waarin hij openlijk betreurt de Palestijnse leider Yasser Arafat 20 jaar geleden in Libanon niet te hebben gedood, 1. doet een dringend beroep op de betrokken partijen om onmiddellijk een einde te maken aan elke vorm van geweld, met name de terroristische aanvallen op Israëlische burgers, de buitengerechtelijke executies door de Israëlische defensietroepen en de massale vernietiging van Palestijnse basisinfrastructuur, waardoor de levensvatbaarheid van een toekomstige Palestijnse staat ernstig wordt aangetast; 2. betuigt zijn steun aan de conclusies van de Raad voor Algemene Zaken van 28 januari 2002 en verzoekt de Raad, de Commissie, de Hoge Vertegenwoordiger van het GBVB en de Speciale Vertegenwoordiger van de EU voor het Midden-Oosten om hun initiatieven in de regio te hernieuwen en de diplomatieke contacten met de Verenigde Staten, Rusland en de betrokken Arabische landen te versterken; wijst met klem op de noodzaak om met spoed internationale waarnemers te zenden; 3. is van mening dat slechts de onmiddellijke en onvoorwaardelijke toepassing van het Plan- Tenet en van de aanbevelingen van het verslag-Mitchell kan leiden tot een vermindering van de spanningen; 4. steunt de Raad en de Commissie volledig bij het vaststellen van nieuwe initiatieven om bij te dragen aan de beëindiging van het geweld, gezien de onaanvaardbare situatie van de Palestijnen in de bezette gebieden en van de Israëlische slachtoffers van het terrorisme; 5. is er sterk van overtuigd dat Israël de Palestijnse Nationale Autoriteit en haar voorzitter, Yasser Arafat, nodig heeft als onderhandelingspartners teneinde het terrorisme uit te bannen en te streven naar vrede; veroordeelt de poging van de Israëlische regering om de heer Yasser Arafat te isoleren; 6. verlangt van beide partijen naleving van de internationale verdragen, met name het verdrag tegen foltering en het verdrag inzake de rechten van het kind, voor wat betreft de behandeling van de door Israël gearresteerde en opgesloten Palestijnse kinderen; 7. verwelkomt het voornemen van de voorzitter van de Knesset, Avraham Burg, een bezoek te brengen aan de Palestijnse Wetgevende Raad; beschouwt dit als een eerste stap voor het verminderen van de spanning en verzoekt de Israëlische autoriteiten met klem dit initiatief niet te verbieden; 8. onderschrijft ten volle de verklaring van de Raad Algemene Zaken zich het recht voor te behouden de Israëlische regering om financiële compensatie te vragen voor de schade die zij aan de Palestijnse infrastructuur, welke gefinancierd werd door de EU en haar lidstaten, heeft aangebracht; 9. bevestigt opnieuw zijn standpunt dat een leefbare Palestijnse staat een belangrijke stap naar een oplossing van het conflict is en de beste aanpak om het recht van Israël op veiligheid te waarborgen; 10. herinnert, als eerste stap van een EU-initiatief, aan zijn besluit om een parlementaire delegatie van zeer hoog niveau naar het gebied te zenden voor een ontmoeting met Israëlische en Palestijnse autoriteiten en om een vredesboodschap aan hun volkeren te brengen en verzoekt zijn voorzitter de winnaars van de Nobelprijs voor de vrede Shimon Peres en Yasser Arafat naar het Europees Parlement uit te nodigen; 11. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de Hoge vertegenwoordiger van het GBVB, de regering en het parlement van Israël, de president van de Palestijnse Nationale Autoriteit, de Palestijnse Wetgevende Raad en de secretaris-generaal van de Verenigde Naties. Het Europees Parlement , – gezien de conclusies van de Raad Algemene Zaken van 28 januari 2002 over het Midden-Oosten, A. diep bedroefd en ontsteld door de voortgaande menselijke tragedie die het Israëlische en het Palestijnse volk doormaken, B. verontrust over de huidige geweldsspiraal en de extreme verslechtering van de situatie in het Midden-Oosten, die dagelijks vele burgers aan beide kanten het leven kost, C. opnieuw zijn vaste overtuiging uitsprekend dat vrede alleen kan worden bereikt door af te zien van het gebruik van elke vorm van geweld en door een dialoog aan te gaan die leidt tot hervatting van de onderhandelingen, D. opnieuw bevestigend de beginselen en voorstellen van zijn aanbeveling aan de Raad van 13 december 2001 (1) , E. opnieuw de noodzaak bevestigend tot strikte toepassing van alle clausules van het Associatieakkoord met Israël, met inbegrip van artikel 2, F. gelet met diepe bezorgdheid op de door de Commissie verrichte ramingen van de door de Israëlische bombardementen veroorzaakte schade aan infrastructuren en gebouwen van de Palestijnse Nationale Autoriteit, welke gefinancierd werden door de EU, haar lidstaten en andere donoren, G. geschokt door het interview met eerste minister Sharon in het Israëlische dagblad 'Maariv' waarin hij openlijk betreurt de Palestijnse leider Yasser Arafat 20 jaar geleden in Libanon niet te hebben gedood, 1. doet een dringend beroep op de betrokken partijen om onmiddellijk een einde te maken aan elke vorm van geweld, met name de terroristische aanvallen op Israëlische burgers, de buitengerechtelijke executies door de Israëlische defensietroepen en de massale vernietiging van Palestijnse basisinfrastructuur, waardoor de levensvatbaarheid van een toekomstige Palestijnse staat ernstig wordt aangetast; 2. betuigt zijn steun aan de conclusies van de Raad voor Algemene Zaken van 28 januari 2002 en verzoekt de Raad, de Commissie, de Hoge Vertegenwoordiger van het GBVB en de Speciale Vertegenwoordiger van de EU voor het Midden-Oosten om hun initiatieven in de regio te hernieuwen en de diplomatieke contacten met de Verenigde Staten, Rusland en de betrokken Arabische landen te versterken; wijst met klem op de noodzaak om met spoed internationale waarnemers te zenden; 3. is van mening dat slechts de onmiddellijke en onvoorwaardelijke toepassing van het Plan- Tenet en van de aanbevelingen van het verslag-Mitchell kan leiden tot een vermindering van de spanningen; 4. steunt de Raad en de Commissie volledig bij het vaststellen van nieuwe initiatieven om bij te dragen aan de beëindiging van het geweld, gezien de onaanvaardbare situatie van de Palestijnen in de bezette gebieden en van de Israëlische slachtoffers van het terrorisme; 5. is er sterk van overtuigd dat Israël de Palestijnse Nationale Autoriteit en haar voorzitter, Yasser Arafat, nodig heeft als onderhandelingspartners teneinde het terrorisme uit te bannen en te streven naar vrede; veroordeelt de poging van de Israëlische regering om de heer Yasser Arafat te isoleren; 6. verlangt van beide partijen naleving van de internationale verdragen, met name het verdrag tegen foltering en het verdrag inzake de rechten van het kind, voor wat betreft de behandeling van de door Israël gearresteerde en opgesloten Palestijnse kinderen; 7. verwelkomt het voornemen van de voorzitter van de Knesset, Avraham Burg, een bezoek te brengen aan de Palestijnse Wetgevende Raad; beschouwt dit als een eerste stap voor het verminderen van de spanning en verzoekt de Israëlische autoriteiten met klem dit initiatief niet te verbieden; 8. onderschrijft ten volle de verklaring van de Raad Algemene Zaken zich het recht voor te behouden de Israëlische regering om financiële compensatie te vragen voor de schade die zij aan de Palestijnse infrastructuur, welke gefinancierd werd door de EU en haar lidstaten, heeft aangebracht; 9. bevestigt opnieuw zijn standpunt dat een leefbare Palestijnse staat een belangrijke stap naar een oplossing van het conflict is en de beste aanpak om het recht van Israël op veiligheid te waarborgen; 10. herinnert, als eerste stap van een EU-initiatief, aan zijn besluit om een parlementaire delegatie van zeer hoog niveau naar het gebied te zenden voor een ontmoeting met Israëlische en Palestijnse autoriteiten en om een vredesboodschap aan hun volkeren te brengen en verzoekt zijn voorzitter de winnaars van de Nobelprijs voor de vrede Shimon Peres en Yasser Arafat naar het Europees Parlement uit te nodigen; 11. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de Hoge vertegenwoordiger van het GBVB, de regering en het parlement van Israël, de president van de Palestijnse Nationale Autoriteit, de Palestijnse Wetgevende Raad en de secretaris-generaal van de Verenigde Naties. Het Europees Parlement , – overwegende dat de VN voor het eerst in de geschiedenis een wereldtop over de financiering van de ontwikkelingshulp organiseert, – overwegende dat de EU de grootste donor van ontwikkelingshulp is, een belangrijke aandeelhouder in de internationale financiële instellingen, en de belangrijkste handelspartner van de ontwikkelingslanden, – gezien de toezeggingen op de Europese Raad van Göteborg om "zo spoedig mogelijk de VN-doelstelling van 0,7% van het BNP voor ontwikkelingshulp te halen en voor de wereldtop over duurzame ontwikkeling concrete vooruitgang op dit gebied tot stand te brengen", die is aanbevolen in de VN-resolutie van 1974 over een nieuwe economische wereldorde, – gezien de verklaring van de Raad Ontwikkeling van 8 november 2001 over de voorbereiding van de VN-Conferentie over de financiering van ontwikkelingshulp (FfD), waarin wordt bevestigd dat de Europese Unie groot belang hecht aan het welslagen van de FfD en aan de wereldtop voor duurzame ontwikkeling die in september 2002 in Johannesburg wordt gehouden, – onder verwijzing naar zijn resolutie van 1 maart 2001 over het ontwikkelingsbeleid van de Europese Gemeenschap (1) en zijn eerdere resoluties over het ontwikkelingsbeleid, verlaging van de schuld van de ontwikkelingslanden en de samenhang tussen de verschillende onderdelen van het EU&nbhy;beleid, – gezien de OESO-documenten over de rol van ontwikkelingssamenwerking op de drempel van de 21ste eeuw, de millenniumverklaring van de VN, het G8-rapport over terugdringing van de armoede en economische ontwikkeling en de moties die zijn aangenomen op de jubileumsbijeenkomst van politici en gouverneurs, – gezien de Verklaring van Kopenhagen over sociale ontwikkeling, aangenomen op de Sociale Top van de VN in 1995 in Kopenhagen, en de resultaten van de toetsingsconferentie van de VN over sociale ontwikkeling in 2000 in Genève, – gezien de Conferentie van Rio in 1992 over milieu en ontwikkeling, het Verdrag van Wenen van 1993 over mensenrechten, de Conferentie van Cairo van 1994 over bevolking en ontwikkeling en de Conferentie van Peking over vrouwen en ontwikkeling, – gezien het Brusselse actieprogramma voor de minst ontwikkelde landen en het actieprogramma van Barbados inzake de duurzame ontwikkeling van kleine insulaire ontwikkelingslanden, A. overwegende dat, na de gebeurtenissen van 11 september 2001, de Secretaris-generaal van de Verenigde Naties, de President van het IMF en diverse staatshoofden versterkte inspanningen verlangen ten behoeve van meer en betere ontwikkelingshulp, B. overwegende dat de behoefte aan adequate ontwikkelingshulp dringender is dan ooit, aangezien volgens ramingen van de Commissie, de Wereldbank en de VN, C. overwegende dat tijdens de voorbereidingen voor Monterrey overeenstemming is bereikt over een ontwerpresolutie zonder voorbehoud, dat de ontwerpconsensus voor Monterrey helaas geen vaste toezeggingen met een vast tijdschema heeft opgeleverd, hetgeen inhoudt dat de deelnemers aan de bijeenkomst in Monterrey al hun aandacht moeten richten op versterking van de toezeggingen op de verschillende terreinen, D. overwegende dat uit ramingen van de Wereldbank blijkt dat bij voortzetting van de huidige trends het aantal absolute armen in de wereld de komende dertig jaar meer dan verdubbelt en dat dit zowel lokaal als internationaal sterk destabiliserende effecten zal hebben, tenzij er meer wordt gedaan voor de aanpak van problemen als armoede, marginalisering, aantasting van het milieu, conflicten, epidemieën en migratie, E. betreurend dat de 21 rijkste landen sinds 1992 hun hulp aan de derde wereld met 24% hebben verminderd en dat de overheidsontwikkelingshulp van de industrielanden is gedaald tot een historisch dieptepunt, namelijk 0,22% van hun BBP, ver beneden de doelstelling van 0,7% die is aanbevolen in de VN-resolutie van 1974 over een nieuwe economische wereldorde, F. opmerkend dat, wat de omvang van de hulp betreft, de Wereldbank heeft berekend dat minstens een verdubbeling van de middelen nodig is om de millennium-doelstellingen voor ontwikkeling te kunnen halen, G. overwegende dat de Europese Unie groot belang hecht aan het welslagen van de Internationale Conferentie over de financiering van ontwikkeling (maart 2002, Monterrey, Mexico) en van de Wereldtop voor duurzame ontwikkeling (Johannesburg, september 2002), en met name erop wijzend dat er een belangrijk verband tussen deze twee conferenties bestaat en dat de zes aandachtsgebieden van de Conferentie over de financiering van ontwikkeling duidelijker op één lijn moeten worden geplaatst met de doelstellingen op het gebied van duurzame ontwikkeling, H. eraan herinnerend dat solidariteit met de minder ontwikkelde landen een van de primaire doelstellingen van het ontwikkelingssamenwerkingsbeleid van de EU vormt, I. overwegende dat behoorlijk bestuur, een gezond economisch beleid, gelijkheid van mannen en vrouwen, aandacht voor het milieu en solide democratische instellingen de basis vormen voor een duurzame economische groei, J. overwegende dat de Europese Unie, als een van de grootste donoren, gezien haar algemeen erkende inzicht in de aspiraties van de ontwikkelingslanden, in een goede positie verkeert om een belangrijke bijdrage te leveren tot het welslagen van de Conferentie over de financiering van ontwikkeling door middel van de positieve initiatieven die zij kan nemen tijdens de voorbereiding van deze conferentie en op de conferentie zelf, K. overwegende dat overheidsontwikkelingshulp (ODA) en schuldvermindering complementaire middelen zijn en dat een sterkere schuldverlaging of aanvullende financiële steun voor de arme landen met een zware schuldenlast (highly indebted poor countries - HIPC) en andere arme landen met schulden, voortbouwend op het bestaande HIPC-initiatief, dringend noodzakelijk is, L. overwegende dat armoede alleen zal worden uitgeroeid als daaraan prioriteit wordt toegekend, niet alleen door de donorgemeenschap in de vorm van meer hulp, maar ook in het intern beleid van de betrokken ontwikkelingslanden, en overwegende dat het betrekken van de maatschappelijke krachten en de particuliere sector bij de programmering en de implementatie, als gelijkwaardige en essentiële actoren in het ontwikkelingsproces, een fundamentele factor is voor het welslagen van ontwikkelingsstrategieën, M. beseffend dat het absoluut noodzakelijk is de agenda's op het gebied van handel, investeringen, financiën en duurzame ontwikkeling op elkaar af te stemmen om een rechtvaardige, op termijn houdbare toekomst te garanderen, N. overwegende dat op het ogenblik het ontwikkelingsbeleid van de EU wordt gefinancierd via twee afzonderlijke instrumenten - het Europees Ontwikkelingsfonds en de EU-begroting -, een regeling die, in combinatie met het onbevredigende rapportagesysteem voor de activiteiten van de EU op het gebied van ontwikkelingssamenwerking en het gebrek aan coördinatie tussen het ontwikkelingsbeleid van de EU en dat van de lidstaten, het zeer moeilijk maakt zich een duidelijk beeld te vormen van de ontwikkelingsinspanningen van de EU in hun totaliteit en daarop democratische controle uit te oefenen, 1. geeft nogmaals uiting aan zijn gehechtheid aan de uitroeiing van armoede, aan duurzame ontwikkeling en aan de verwezenlijking van de ontwikkelingsdoelstellingen zoals vastgesteld op de millenniumtop en op grote VN-conferenties; 2. verzoekt de Raad om in overleg met de lidstaten met spoed, en wel tijdens het Spaanse voorzitterschap, een vast tijdschema op te stellen voor de verhoging van de overheidsbijdrage van iedere lidstaat aan het ontwikkelingsbeleid tot 0,7% van het BNP tot het jaar 2007 overeenkomstig het Ierse voorbeeld ; begroet het dat de Raad de Commissie verzoekt de ontwikkelingssamenwerking meer te richten op armoedebestrijding; wenst dat vervolgens rigoureuze controles worden ingesteld om na te gaan of dit tijdschema wordt nageleefd; 3. herhaalt zijn gehechtheid aan de millenniumverklaring van de VN om de armoede met de helft te verminderen, alle kinderen toegang tot basisonderwijs te bieden en het sterftecijfer tegen 2015 met twee derde omlaag te brengen; 4. verwelkomt het verzoek van de Raad aan de Commissie een interimverslag voor te leggen als bijdrage aan het komende oriënterend debat in de Raad Algemene Zaken over de externe actie van de Europese Unie en in de context van de voorbereiding van de Conferentie van Monterrey en de bijeenkomst in Johannesburg, hetgeen dient te worden ingebed in een algemene strategie gericht op samenhang in de globale ontwikkelingsinspanningen; wenst nauw te worden betrokken bij deze voorbereidingen; 5. neemt kennis van de punten ter overweging die de Commissie heeft voorgelegd in verband met de gedachtewisseling welke in oktober in New York heeft plaatsgevonden in het kader van de Commissie ter voorbereiding van de Conferentie over financiering van de ontwikkeling, met name betreffende: 6. neemt kennis van de door de Secretaris-generaal gevraagde analyse, waarin een parallel wordt getrokken met het mandaat van de Ecofin-Raad aan de Commissie om alternatieve bronnen voor ontwikkelingsfinanciering aan te boren en verwacht dat de EU de conclusies van deze analyse op de conferentie van Monterrey voorlegt; 7. verklaart nogmaals dat het ontwikkelingsbeleid een essentieel onderdeel is van de externe actie van de EU, naast het handelsbeleid en de politieke dimensie; 8. herhaalt zijn mening dat de bij de nieuwe Wereldhandelsronde de aandacht moet worden gericht op de noodzaak van ontwikkeling; 9. onderstreept dat handelsliberalisering niet alleen economische groei moet opleveren, maar ook moet bijdragen aan een grotere rechtvaardigheid tussen en binnen landen en moet leiden tot duurzaam gebruik van het milieu en de natuurlijke hulpbronnen; 10. is van mening dat de ontwikkelingshulp van de EU in beginsel open dient te staan voor alle ontwikkelingslanden, maar dat er met name aandacht moet zijn voor de armste en minst ontwikkelde landen door ervoor te zorgen dat 70% van de EU-begroting voor ontwikkelingssamenwerking wordt gebruikt voor steun aan de armste en minst ontwikkelde landen; 11. verzoekt de industrielanden nieuwe, innoverende wegen te verkennen voor de bevordering van de technologische samenwerking met en de technologieoverdracht aan de ontwikkelingslanden, met name de minst ontwikkelde landen, teneinde de digitale kloof te overbruggen en een "technologische kwantumsprong" mogelijk te maken op gebieden als energie, transport, afvalbeheer, waterhuishouding, handel, landbouw en normen op sanitair gebied; 12. meent dat de landen voort moeten gaan met hun pogingen te zorgen voor een transparant, stabiel en voorspelbaar investeringsklimaat met een behoorlijk toezicht op naleving van contracten en eerbiediging van eigendomsrechten ten einde de toestroom van productief kapitaal aan te moedigen; 13. meent dat handel de meest belangrijke externe bron van ontwikkelingsfinanciering is en dat handelsbelemmeringen, subsidies en andere handelverstorende maatregelen, met name in sectoren die van bijzonder belang zijn voor de export van de ontwikkelingslanden, waaronder landbouw, uit de weg moeten worden geruimd; wijst in dit verband op een reeks problemen met de exportbelangen van ontwikkelingslanden, zoals het ontbreken van een erkenning van intellectuele-eigendomsrechten ter bescherming van traditionele kennis 14. acht microfinanciering en krediet voor micro-, kleine en middelgrote ondernemingen, ook in plattelandsgebieden, vooral voor vrouwen belangrijk waar het gaat om vergroting van de sociale en economische uitwerking van de financiële sector; 15. verzoekt het bedrijfsleven niet alleen rekening te houden met de economische en financiële gevolgen van hun activiteiten maar ook met de implicaties op sociaal gebied, de gelijkheid van man en vrouw, het onderwijs, gezondheidszorg en milieu; 16. wijst op de beperkingen van het initiatief dat in 1999 op de Top van Keulen is genomen om de schuld van de HIPC (de arme landen met een zware schuldenlast) kwijt te schelden, en dat een eerste stap vormt, maar te langzaam wordt geïmplementeerd en slechts een minderheid van landen betreft; verzoekt de Commissie een voorstel uit te werken voor de omzetting van schulden middels contractuele regelingen ter bevordering van nuttige en controleerbare investeringen die de bevolking ten goede komen om aldus een kader te scheppen voor echte vermindering van de schuldenlast; 17. verzoekt de EU benaderingen te steunen die rekening houden met het vermogen van elk land om de nodige middelen op te brengen om de millenniumdoelstellingen inzake ontwikkeling te bereiken, en de eis om de ontvankelijkheidscriteria flexibeler te maken; 18. is ingenomen met het voorstel inzake een internationaal schuldregelingsmechanisme als eerste stap in de richting van een dringend gewenste, eerlijke en transparante arbitrageprocedure voor schuldenlanden, en dringt er bij de EU op aan een concreet initiatief aan de top van Monterrey voor te leggen; 19. is ingenomen met het beroep van Monterrey op donorlanden om te garanderen dat de voor schuldsanering beschikbaar gestelde middelen complementair zijn aan de huidige ODA-middelen (§45) en dringt er bij de EU op aan dit beginsel door middel van een besluit van de Raad te bekrachtigen; 20. verzoekt de Raad steun te geven aan een bredere participatie in de besluitvormingsorganen van internationale financiële instellingen, alsook in fora die de mondiale 'bestuurbaarheid' van de economie beheren en de FAO; 21. wijst er met name op dat de problemen die een adequate voedselvoorziening in arme regio's van de wereld in de weg staan, moeten worden aangepakt door middel van speciale steun voor kleine boeren in de vorm van leningen, aangepaste technologie, betere dienstverlening met het oog op uitbreiding enz.; 22. betreurt het dat in de ontwerpresolutie niet duidelijk wordt gewezen op het belang van het mobiliseren van aanvullende middelen voor de financiering van mondiale collectieve goederen, bijvoorbeeld de bestrijding van met armoede verband houdende ziekten - met name HIV/aids, malaria en TBC -, de bescherming van het milieu en het klimaat en de internationale misdaadpreventie; dringt er daarom bij de EU op aan in Monterrey alles in het werk te stellen om deze kwestie hoog op de agenda te laten plaatsen; 23. erkent de belangrijke rol van de exportbureaus bij de ontwikkelingsfinanciering maar stelt dat een ander moet voldoen aan sociale en milieucriteria voor het verstrekken van leningen en moet stroken met de beleidsintegratie van een op lange duur draagbare schuldenlast voor de landen; 24. verwelkomt de steun in het kader van de FfD voor het loskoppelen van hulp en verzoekt de Raad een EU-verordening inzake loskoppeling van de ontwikkelingshulp van EU en lidstaten voor de minst ontwikkelde landen voor te stellen overeenkomstig de aanbevelingen van OESO/DAC van mei 2001 25. dringt erop aan dat ontwikkelingslanden die steun ontvangen van de EU prioriteit geven aan de overeengekomen ontwikkelingsdoelstellingen en aan maatregelen die gericht zijn op goede bestuurspraktijken, eerbiediging van de mensenrechten, democratie en transparantie; bevestigt dat de EU zich ertoe heeft verplicht om als ijkpunt te hanteren dat 35% van het EU-budget voor ontwikkelingshulp voor 2002 wordt besteed aan onderwijs en gezondheid, als fundamentele onderdelen van de armoedebestrijding; 26. verzoekt de Raad in te stemmen met het opnemen van het Europees Ontwikkelingsfonds in de begroting van de EU, teneinde een transparant algemeen financieel kader te creëren voor de ontwikkelingshulp van de EU; 27. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Commissie, de Raad, de regeringen en parlementen van de lidstaten en de kandidaat-landen, de Secretaris-generaal van de Verenigde Naties, het IMF en de Wereldbank. Het Europees Parlement , – gelet op het EU-Verdrag en de daarin vervatte bepalingen inzake de rechten van de mens, – gelet op de verordeningen (EG) nrs. 975/1999 en 967/1999 van 29 april 1999 inzake de ontwikkeling en consolidatie van de democratie en de rechtsstaat en de eerbiediging van de mensenrechten en de fundamentele vrijheden krachtens de artikelen 179 en 308 van het EG-Verdrag, die een rechtsgrondslag voor alle mensenrechten en democratiseringsactiviteiten van de EU uit hoofde van hoofdstuk B7-70 van de begroting bieden, – overwegende dat de 58ste zitting van de VN-Commissie voor de rechten van de mens (UNCHR) van 18 maart t/m 26 april 2002 in Genève plaatsvindt, – onder verwijzing naar zijn eerdere resoluties over de VN-Commissie voor de rechten van de mens, die het heeft aangenomen op 27 maart 1996 (1) , 20 februari 1997 (2) , 23 oktober 1997 (3) , 19 februari 1998 (4) , 11 maart 1999 (5) , 16 maart 2000 (6) , 18 januari 2001 (7) en 5 april 2001 (8) , A. overwegende dat de bevordering en bescherming van de rechten van mens een belangrijke prioriteit voor het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid van de EU en een van de fundamentele beginselen van de Unie is, B. overwegende dat alle vijftien EU-lidstaten zich verplicht hebben tot "eerbiediging en het doen eerbiedigen van de naleving van" het internationaal humanitair recht, toen zij de vier Verdragen van Genève ratificeerden, zoals deze zijn aangevuld door de bijkomende protocollen van 1977, C. overwegende dat het ernaar streeft om een krachtige invloed uit te oefenen op de strategie en de prioriteiten van de EU inzake de mensenrechten, ten aanzien van bepaalde thema's en specifieke regio's of landen, D. overwegende dat het bureau van de Hoge Commissaris voor de rechten van mens van de VN een onpartijdige en consistente inzet getoond heeft voor de waarborging en bevordering van de eerbiediging van de mensenrechten van alle individuele personen en groepen over de gehele wereld, E. overwegende dat de VN-Commissie voor de rechten van de mens het belangrijkste discussieforum voor de mensenrechten binnen het VN-bestel is en overwegende dat de schendingen van de mensenrechten in specifieke landen met recht aanleiding tot bezorgdheid geven, F. overwegende dat een onbevredigende situatie inzake de rechten van de mens vaak veroorzaakt en/of verergerd wordt door het ontbreken van democratie en door inefficiënte en corrupte regeringsstructuren, G. overwegende dat voor een aanzienlijk aantal staten zich de kloof tussen de verdragen inzake de mensenrechten die zij ondertekend en geratificeerd hebben, en de behandeling die zij hun burgers doen ondergaan, verbreedt, H. ingenomen met de groeiende roep om vrijheid en democratie in de gehele wereld, maar betreurend dat flagrante schendingen van de mensenrechten in veel landen nog steeds schering en inslag zijn, I. overwegende dat een voortdurende en constructieve dialoog met vertegenwoordigers van het maatschappelijk middenveld, NGO's en organisaties van gewone burgers, met name mensenrechtenorganisaties, van fundamenteel belang is voor doeltreffende maatregelen in het belang van de bevordering en behartiging van de rechten van de mens over de gehele wereld, J. overwegende dat de EU een goed voorbereide leidende rol op deze zitting zou moeten spelen in haar hoedanigheid van belangrijkste actor van de westerse groep met een bijzondere verantwoordelijkheid ter waarborging van de integriteit en de geloofwaardigheid van de werkzaamheden van de VN-Commissie voor de rechten van de mens als 's wereld belangrijkste mensenrechteninstantie, K. overwegende dat de Raad van de EU in zijn op 3 december 2001 aangenomen "Richtsnoeren van de Europese Unie voor dialogen inzake de rechten van mens" verklaart dat "het feit dat er een mensenrechtendialoog bestaat tussen de EU en een derde land niet verhindert dat de EU hetzij een resolutie over de mensenrechtensituatie in dat land voorlegt dan wel steun verleent voor een initiatief van het derde land", L. overwegende dat de bestrijding van terrorisme de bescherming van de fundamentele mensenrechten in geen enkel opzicht in gevaar mag brengen, 1. bevestigt dat de eerbiediging, de bevordering en de waarborging van de rechten van de mens tot de ethische verworvenheden van de EU en tot de hoekstenen van de Europese integratie behoren; 2. is ingenomen met het feit dat meer en meer landen mensenrechtenverdragen ondertekenen en ratificeren, maar betreurt dat sommige landen steeds meer nalaten om hun verplichtingen daadwerkelijk in binnenlandse wetgeving en praktijk om te zetten; wijst op de noodzaak van een volledige omzetting van dergelijke verdragen en van effectieve inspectie- en controlemechanismen; 3. doet een beroep op de Raad en de lidstaten om zich in te zetten voor de universele ratificatie van de belangrijkste mensenrechtenverdragen die voor de landen beschikbaar zijn, met name het Internationaal Verdrag inzake burgerrechten en politieke rechten, het Internationaal Verdrag inzake economische, sociale en culturele rechten, het Verdrag betreffende afschaffing van alle vormen van discriminatie van vrouwen, het Verdrag inzake de rechten van het kind, het Internationaal Verdrag inzake de bescherming van de rechten van alle buitenlandse werknemers en hun gezinsleden, het Verdrag inzake de uitbanning van rassendiscriminatie en het Verdrag tegen foltering en andere wrede, onmenselijke of onterende behandeling of bestraffing, en doet een dringend beroep op alle regeringen om deze verdragen zonder voorbehoud te ratificeren en ten uitvoer te leggen; 4. veroordeelt het gebruik van steniging en alle vormen van vernederende en wrede bestraffing, met name in Iran, doet een beroep op andere naties zoals Nigeria en Saoedi-Arabië om soortgelijke inbreuken op de internationale rechten van de mens te voorkomen en maakt zich grote zorgen over het feit dat het Islamitisch hof van Sokoto mevrouw Safiya Husaini Tungar-Tudu tot de dood door steniging heeft veroordeeld wegens overspel, dat onder de Sharia-wetten strafbaar is gesteld; 5. verzoekt de lidstaten een beroep te doen op alle VN-lidstaten om het Statuut van Rome tot oprichting van het Internationaal Strafhof te ratificeren en er tot toe te treden; 6. verzoekt de Raad te waarborgen dat de UNCHR-resolutie geïntegreerd wordt in het EU-mensenrechtenbeleid, met name door geregelde controle op en evaluatie van de tenuitvoerlegging onderdeel te maken van de politieke dialoog tussen de EU en de betrokken landen, en dit feit te publiceren; 7. verzoekt het EU-voorzitterschap resoluties inzake China te steunen, waarin met name de situatie in Tibet en Mongolië aan de orde gesteld wordt, alsmede resoluties inzake Rusland, in het bijzonder over de situatie in Tsjetsjenië; 8. doet een beroep op het EU-voorzitterschap om resoluties te steunen of mede te steunen inzake het Midden-Oosten, Saoedi-Arabië, Iran, Irak, Zimbabwe, de Grote Meren-regio (met inbegrip van Burundi en de Democratische Republiek Congo), Indonesië, alsmede inzake Colombia, Birma en Noord-Korea; 9. doet een beroep op het EU-voorzitterschap om resoluties te steunen of mede te steunen inzake de fundamentele rechten en vrijheden versus antiterroristische wetgeving en praktijken, bescherming van asielzoekers en vluchtelingen, mensenrechtenclausules, verdedigers op het terrein van de rechten van de mens, doodstraf, marteling, verdwijningen, vrijheid van godsdienst en meningsuiting, rechten van kinderen, rechten van werknemers, gewetensbezwaren, racisme, homoseksuelen, minderheden en inheemse volkeren; 10. verzoekt de Raad om onmiddellijk na de Raad Algemene Zaken in maart 2002 aan de plenaire vergadering van het Europees Parlement verslag uit te brengen over zijn vorderingen bij de voorbereiding van de zitting, alsmede op gezette tijden aan de Commissie buitenlandse zaken van het Europees Parlement, voor, tijdens en na de zitting; 11. is voornemens een delegatie van EP-leden in het leven te roepen die aan de komende zitting zal deelnemen; verzoekt de Raad en de Commissie deze delegatie volledige medewerking te verlenen; 12. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de regeringen en parlementen van de lidstaten en de kandidaat-lidstaten, de UNCHR en de regeringen van de andere, in deze resolutie genoemde landen. Het Europees Parlement , - gezien de bijeenkomsten die werden georganiseerd door de Commissie constitutionele zaken met de commissies voor Europese aangelegenheden van de nationale parlementen van de lidstaten en kandidaatlanden op 20 en 21 maart 2001 en 10 en 11 juli 2001, - gezien de recente verklaringen van verschillende staatshoofden en regeringsleiders over de toekomst van Europa - gezien de bijdrage van de XXIVste bijeenkomst van de COSAC op 22 mei 2001 in Stockholm, - gezien het verslag van de Franse Senaat van 13 juni 2001 over een Europese "Tweede Kamer", - gezien de resolutie van het Comité van de regio's van 14 november 2001 over de voorbereiding van de Europese Raad van Laken en de voortzetting van de ontwikkeling van de Europese Unie in het kader van de volgende Intergouvernementele Conferentie, - gezien de bijdrage van de XXVste bijeenkomst van de COSAC op 5 oktober 2001 in Brussel, - gezien de tekst die op 7 november 2001 in Brussel werd aangenomen door de vervolgconferentie over de parlementaire dimensie van het Europees veiligheids- en defensiebeleid, - gezien de Conferentie van de voorzitters van de parlementen van de Europese Unie en de kandidaatlanden op 16 en 17 november 2001 in Stockholm, - gezien de buitengewone bijeenkomst van de COSAC op 30 november en 1 december 2001 in Brussel, - gezien de Verklaring van Laken over de toekomst van de Europese Unie, - gelet op artikel 163 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie constitutionele zaken en de adviezen van de Commissie buitenlandse zaken, mensenrechten, gemeenschappelijke veiligheid en defensiebeleid en de Commissie juridische zaken en interne markt (A5&nbhy;0023/2002), A. overwegende dat de rol van de nationale parlementen een van de vier uitdrukkelijk genoemde onderwerpen is in de aan het Verdrag van Nice gehechte Verklaring betreffende de uitbreiding van de Europese Unie hetgeen het belang en de actualiteit van deze kwestie onderstreept, B. overwegende dat het democratisch tekort in de Unie groter dreigt te worden als gevolg van de ontoereikende voortgang die wordt geboekt op het vlak van de democratische controle op het integratieproces en de recente ontwikkelingen op verschillende terreinen in het kader van dit proces, C. verontrust over de ernstige onevenwichtigheid die is ontstaan tussen enerzijds de bevoegdheden die zijn toegekend aan de uitvoerende instellingen en technische instanties en anderzijds de mogelijkheden die alle parlementen samen worden geboden tot deelname aan en controle op de wetgevingsbesluiten en de politieke keuzes van de Unie, D. overwegende dat de parlementaire component in het Europese institutionele bestel moet worden versterkt om het democratisch tekort aan te vullen en meer democratie in de Unie te garanderen, E. overwegende dat door de Conventie die op de Europese Raad van Laken is ingesteld, niet wordt getornd aan de ratificatiebevoegdheid van de lidstaten (via hun parlementen of door middel van een referendum); 1. is ervan overtuigd dat de ongerustheid van de nationale parlementen ten opzichte van de Europese Unie het noodzakelijk maakt om hun bevoegdheden ten aanzien van de nationale regeringen en de Europese Unie beter en eenduidiger te definiëren, waarbij het met name gaat om: en meer in het bijzonder wat hun bevoegdheden ten aanzien van hun respectieve regering betreft: 2. wijst erop dat het Europees Parlement zichzelf niet beschouwt als exclusieve vertegenwoordiger van de burgers en hoeder van de democratie, en dat de rol van de nationale parlementen zeer belangrijk is; 3. wijst erop dat het Europees Parlement en de nationale parlementen elk op hun eigen werkterrein volwaardige vertegenwoordigers zijn van de volkeren van de Unie; daarom moet de noodzakelijke parlementarisering van de Unie berusten op de twee volgende pijlers: enerzijds de verruiming van de bevoegdheden van het Europees Parlement ten aanzien van alle communautaire besluitvorming, anderzijds de versterking van de positie van de nationale parlementen ten opzichte van hun regeringen; 4. herinnert eraan dat in het Verdrag van Maastricht en in het Verdrag van Amsterdam de eerste belangrijke bakens werden uitgezet op weg naar deze parlementarisering; 5. herhaalt met klem dat met het oog op een noodzakelijke democratisering en parlementarisering de medebeslissingsbevoegdheid van het Europees Parlement op alle wetgevingsgebieden absoluut noodzakelijk is; 6. acht het beslist noodzakelijk dat de nationale parlementen hun controlebevoegdheden ten volle aanwenden in alle gevallen waar er geen medebeslissing is; 7. wijst verontrust op het feit dat de door het volk verkozen parlementen, zowel op nationaal als op Europees niveau, er samen moeten op toezien dat de regeringen geen nieuwe intergouvernementele rechten en instrumenten creëren die de parlementen uitschakelen, zoals bijvoorbeeld de "open coördinatie" of de zogenaamde coregulering; 8. verlangt dat het lidmaatschap van het Europees Parlement niet cumuleerbaar is met het lidmaatschap van een nationaal of regionaal parlement; Versterking van de bevoegdheden van de nationale parlementen ten opzichte van hun regering 9. wenst dat het aan het Verdrag van Amsterdam gehechte Protocol betreffende de rol van de nationale parlementen voor wat betreft het voorafgaand informeren van de nationale parlementen en de mogelijkheid voor deze parlementen om te interveniëren tijdens de fase waarin Europese wetsteksten door hun nationale regeringen in de Raad worden voorbereid, overeenkomstig een reeds kenbaar gemaakt verzoek van de COSAC van Versailles wordt gewijzigd; 10. stelt voor dat de beste praktijken van de nationale parlementen adequaat worden toegelicht en verspreid, dat er optimale voorwaarden worden geschapen voor informatie-uitwisseling, wederzijds inzicht in elkaars bevoegdheden en activiteiten en voor het gebruik van nieuwe technologieën; 11. verklaart zich bereid bij te dragen tot een uitgebreider dialoog met de nationale parlementen tijdens de goedkeuring van het programma van de Europese Commissie om de naleving van het subsidiariteitsbeginsel in het communautair wetgevingsproces te garanderen; Versterking van de samenwerking tussen de nationale parlementen en het Europees Parlement 12. merkt op dat de COSAC een belangrijk instrument is voor het uitwisselen van informatie tussen de nationale parlementen en het Europees Parlement en het nader op elkaar afstemmen van hun standpunten en dat alle mogelijkheden die dit instrument biedt nog niet zijn benut; is niettemin overtuigd van de noodzaak om binnen de EP-delegatie van de COSAC te komen tot een betere afspiegeling van het politieke pluralisme; 13. stelt voor de samenwerking tussen de parlementaire commissies van de nationale parlementen en van het Europees Parlement in alle sectoren die samenhangen met de Europese integratie te ontwikkelen en te stroomlijnen, onder andere op het vlak van het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid, de Economische en Monetaire Unie, de ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid en constitutionele aangelegenheden; 14. legt er de nadruk op dat het wenselijk zou zijn de uitwisseling van informatie tussen het Europees Parlement en de nationale parlementen over vraagstukken die betrekking hebben op het GBVB, resp. het Europees veiligheids- en defensiebeleid, te intensiveren en te verbeteren om aldus tot een uitgebreidere onderlinge dialoog te komen; 15. stelt voor een "interparlementair akkoord" op te stellen tussen de nationale parlementen en het Europees Parlement om dit samenwerkingsverband in te stellen en eventueel uit te breiden tot: 16. stelt vast dat er in het kader van de vergaderingen van Europese fracties en Europese politieke partijen vaker en regelmatiger contacten worden gelegd binnen elke Europese politieke familie en is verheugd dat deze bijeenkomsten regel worden en aldus kunnen bijdragen tot een versterking en verrijking van het democratisch leven op zowel nationaal als Europees vlak; benadrukt verder het belang van een statuut voor de Europese partijen; die een centrale rol moeten spelen bij de ontwikkeling van een democratischer EU; Het besluitvormingsproces mag niet worden verzwaard 17. is van oordeel dat de instelling van een kamer bestaande uit vertegenwoordigers van de nationale parlementen geen oplossing vormt voor de moeilijkheden die sommige parlementen ondervinden bij met name de controle op het Europees beleid van hun regering, en slechts zou leiden tot vertraging van de communautaire wetgevingsprocedures, ten koste van de democratie en transparantie; 18. stelt bovendien vast dat er op Europees niveau reeds sprake is van een dubbele legitimiteit – Unie van staten en volkeren – op wetgevingsgebied dankzij de betrokkenheid van Raad en Europees Parlement; dat het niet wenselijk is om het besluitvormingsproces te verzwaren of te compliceren; dat vermeden moet worden dat de respectieve rollen van de Europese en nationale instellingen worden ondergebracht in een verwarrende gelaagde structuur; 19. wijst op het belang van de overeengekomen deelname van vertegenwoordigers van het Europees Parlement en de nationale parlementen aan de komende Conventie over een grondwet van de Europese Unie, en hoopt dat de verschillende partijen op deze Conventie door intensieve discussie hun visies kunnen verenigen, opdat de mening van de volkeren van Europa over de Europese politieke toekomst zo harmonisch mogelijk tot uitdrukking kan komen; De voorbereiding door de Conventie van de toekomst van de Europese Unie 20. is verheugd over de geïnstitutionaliseerde deelname van de nationale parlementen, het Europees Parlement, de Commissie en de vertegenwoordigers van de staatshoofden en regeringsleiders aan de Conventie, wat tot optimisme stemt over een doeltreffende voorbereiding van de herziening van de verdragen ; 21. spreekt zich uit voor het ontstaan – om te beginnen via de door de Raad van Laken in te stellen Conventie – van een constituerende bevoegdheid die gemeenschappelijk wordt uitgeoefend door de nationale parlementen, de Commissie, het Europees Parlement en de regeringen van de lidstaten, waardoor niet alleen een doeltreffender voorbereiding van de herziening van de Verdragen mogelijk wordt, maar ook een grotere legitimiteit zou worden gegeven aan de pogingen tot Europese integratie en aldus een nieuwe bladzijde zou worden omgeslagen voor wat betreft de rol van de parlementen bij de opbouw van Europa, hetgeen een grote institutionele innovatie zou betekenen; o o o 22. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie, alsmede aan de staatshoofden en regeringsleiders en de parlementen van de lidstaten en de kandidaatlanden. Het Europees Parlement , – in het bijzonder gelet op artikel 158 van het EG-Verdrag, – gelet op artikel 163 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie regionaal beleid, vervoer en toerisme (A5&nbhy;0006/2002), A. overwegende dat het doel van de structurele maatregelen van de EU is om de economische, sociale en territoriale samenhang te versterken en de verschillen in ontwikkeling tussen de verschillende regio's te verminderen en hun duurzame ontwikkeling te bevorderen, in het bijzonder regio's die met moeilijke omstandigheden te maken hebben, ultraperifere regio's, eilanden en plattelandsgebieden, B. overwegende dat het nationale economisch beleid en de verschillende beleidsgebieden van de EU, alsmede de bijbehorende doelstellingen en maatregelen gecombineerd moeten worden, zodat ze elkaar ondersteunen en een bijdrage kunnen leveren aan de versterking van de sociale, economische en territoriale samenhang, C. overwegende dat de komende uitbreiding een grote uitdaging vormt voor het cohesiebeleid en noopt tot het uitvoeren van vernieuwingen in het regionaal beleid, D. overwegende dat zich ook tijdens de huidige structuurfondsperiode problemen voordoen bij de praktische uitvoering van de structuurfondsen, en dat het om die reden goed is om in deze fase de stand van zaken vast te stellen op basis van de ervaringen die zijn opgedaan met de voorgaande en huidige structuurfondsperioden en om na te denken over mogelijke verbeteringen, E. overwegende dat de vernieuwing van de structuurfondsen in het kader van Agenda 2000 vooral gericht was op vereenvoudiging, hetgeen voor wat betreft het aantal doelstellingsprogramma's en communautaire initiatieven ook gelukt is, F. overwegende dat de uitvoering van de structuurfondsen ook na de verbeteringen van de Agenda 2000-maatregelen betreffende de vernieuwing van de structuurfondsen verder verbeterd moet worden en dat verbeteringen ook mogelijk zijn binnen het kader van de huidige wetgeving, 1. is van mening dat bij de praktische uitvoering van de structuurfondsen moet worden gezorgd voor een doeltreffende en resultaatgerichte benutting van de kredieten, tijdige uitvoering, een zo groot mogelijke kwaliteit van de projecten en een passende controle door de Commissie en de nationale instanties op het juiste gebruik van de kredieten; 2. benadrukt dat de financiering met zo min mogelijk tussenstappen en op zo efficiënt mogelijke wijze bij de regio's en de plaatselijke gemeenschappen terecht moet komen via de nationale overheden; is van mening dat de regio's de mogelijkheid moeten hebben zich te diversifiëren, om de structuurfondsen zo goed mogelijk te kunnen benutten; is van mening dat de maatregelen gericht moeten zijn op regio's en plaatselijke gemeenschappen die een grote behoefte aan steun hebben en te kampen hebben met specifieke problemen en die de steun op effectieve wijze kunnen toepassen; 3. betreurt het feit dat informatie over goede praktijken schaars is en verzoekt de Commissie de informatieverstrekking inzake goede praktijken te verbeteren; herinnert eraan dat de regionale en lokale actoren van mening zijn dat scholing en bijeenkomsten gebruikt moeten worden als hulpmiddel voor de verspreiding van goede praktijken, naast publicaties en Internet; Onderhandelingen over de programma's 4. betreurt dat de onderhandelingen over de programmeringsdocumenten gemiddeld 8-12 maanden hebben geduurd in plaats van de geplande vijf maanden; is er verbaasd over dat bijna twee jaar na het begin van de programmeringsperiode nog niet alle programma's zijn goedgekeurd, maar wijst er tevens op dat dit te wijten is aan het trage optreden van sommige lidstaten; 5. is van mening dat de Commissie de algemene richtsnoeren zó laat heeft goedgekeurd dat de voorbereiding van de programma's in de lidstaten en de regio's reeds in een vergevorderd stadium was; 6. betreurt dat de Commissie de documenten inzake de richtsnoeren voor de communautaire initiatieven en de innovatieve maatregelen uiterst laat heeft goedgekeurd; wijst erop dat de vertraging ertoe heeft geleid dat een deel van de kredieten voor de innovatieve maatregelen verloren is gegaan; 7. is van mening dat de lidstaten hun verantwoordelijkheid moeten nemen en de voorwaarden moeten scheppen opdat de voor de programmaonderhandelingen vastgestelde termijnen en regels kunnen worden nageleefd; benadrukt dat er een termijn moet worden vastgesteld waarbinnen de Commissie antwoord moet geven; 8. verzoekt de Commissie te overwegen of de programmeringsperioden van de doelstellingsprogramma's en de communautaire initiatieven gedifferentieerd kunnen worden, om te voorkomen dat er tussen de programmeringsperioden pauzes ontstaan en dat de voorbereiding en onderhandelingen van alle programma's tegelijk plaatsvinden, zoals nu in feite ten gevolge van de vertragingen is gebeurd; 9. is van mening dat de richtsnoeren voor de voorbereiding van de programma's verder geharmoniseerd en vereenvoudigd moeten worden; wijst erop dat in sommige lidstaten directere verbindingen en contacten met de Commissie wenselijk worden geacht; wijst erop dat ondernemingen niet zullen meewerken aan de programma's, als de processen lang duren en gecompliceerd zijn; 10. verzoekt de Commissie en de lidstaten na te gaan of het programmacomplement beantwoordt aan de oorspronkelijke doelstelling de uitvoering van de programma's flexibeler te maken en de kwaliteit van de programma's te verhogen; Beheer en uitvoering 11. verzoekt de lidstaten om afdoende beheers- en controle-instrumenten te ontwikkelen en de evaluatie van de programma's te integreren in de besluitvorming; benadrukt dat de lidstaten en de regionale en plaatselijke autoriteiten, met name die in de kandidaatlanden, moeten zorgen voor voldoende hooggekwalificeerde menselijke hulpbronnen voor het beheer van de structuurfondsprogramma's; 12. betreurt het feit dat het sturend beleid van de centrale overheid in bepaalde lidstaten de uitvoering van de structuurfondsprogramma's in de regio's bemoeilijkt; is van mening dat de centrale overheden geen dominerende, maar een coördinerende, ondersteunende en helpende rol moeten spelen en daarbij de wetmatigheid moeten controleren; 13. benadrukt dat de programma's en projecten niet te versnipperd mogen zijn; is van mening dat het beheer en de kosten daarvan, alsmede de controle en het toezicht, flexibel moeten zijn en afgestemd moeten zijn op de omvang van het programma of het project; verzoekt de lidstaten en de Commissie te beoordelen welke mate van beheer en toezicht passend is voor kleinschalige projecten; 14. is van mening dat de evaluatie niet langer alleen een instrument voor eindcontrole en vrijwel uitsluitend financieel toezicht mag zijn, maar ook van meet af aan de planning en ontwikkeling van projecten dient te omvatten ten einde bij te dragen aan de vereenvoudiging van beheer, follow-up en controle; bij deze evaluatie dient met name niet alleen gebruik te worden gemaakt van financiële indicatoren, maar ook van indicatoren voor de kwaliteit van de programma's en projecten en hun doeltreffendheid op sociaal vlak en uit het oogpunt van cohesie; 15. dringt er bij de Commissie op aan concrete voorstellen in te dienen (bijvoorbeeld voor wat betreft goede praktijken) inzake flexibeler beheer en vereenvoudiging waarmee beter kan worden ingespeeld op de veranderingen die zijn opgetreden door de steeds snellere ontwikkelingen op economisch, sociaal en milieugebied waardoor de uitvoering en voortzetting van de programma's en projecten in feite wordt bepaald; verzoekt de Commissie in dit verband een toereikend mechanisme uit te werken waarmee snel kan worden gereageerd op gebeurtenissen zoals natuur- of milieurampen, industriële herstructurering, migratiestromen, enz.; 16. is van mening dat de beoordeling van projecten en de te hanteren criteria verbeterd moeten worden; stelt vast dat de regio's bij de beoordeling van de kwaliteit van programma's en projecten gebruik kunnen maken van de oriënterende effectiviteitsindicatoren die eveneens bij de begrotingsprocedure worden gehanteerd; is van mening dat de regels voor de verschillende fondsen moeten worden geharmoniseerd, en dat in 2007 zelfs een enkel regionaal ontwikkelingsfonds tot stand moet worden gebracht; 17. stelt vast dat partnerschappen als nuttig worden ervaren door de lidstaten en de regio's en dat er naar behoren van gebruik is gemaakt, hoewel de lidstaten er op verschillende manieren mee omgaan; betreurt het dat het partnerschap in de diverse lidstaten niet op dezelfde manier is toegepast; en dat bepaalde sectoren (NGO's, plaatselijke gemeenschappen, enz.) pas in de laatste fase zijn geraadpleegd; 18. verlangt dat het additionaliteitsbeginsel wordt nageleefd en dat deze naleving op doeltreffende wijze wordt gecontroleerd; is van mening dat het toezicht op de naleving van het additionaliteitsbeginsel moet worden verbeterd en dat de bepalingen hierover moeten worden verduidelijkt; verzoekt de Commissie de regels inzake de naleving van het additionaliteitsbeginsel te herzien en te vereenvoudigen; is van mening dat additionaliteit ook moet worden toegepast op programma- en regionaal niveau; verlangt tenslotte dat er een passende sanctieregeling wordt ingevoerd voor de gevallen van schending van genoemd beginsel; 19. is van mening dat de prestatiereserve onbeduidend van omvang is, maar in beginsel toch een belangrijke ondersteuning voor de regio's vormt, zelfs indien toegepast binnen een lidstaat; is van mening dat de prestatiereserve daar moet worden ingezet waar met aanvullende middelen het beste resultaat wordt bereikt; 20. betreurt dat gecofinancierde, grensoverschrijdende en transnationale samenwerkingsprojecten door de regio's als arbeidsintensief worden beschouwd; herinnert eraan dat grensoverschrijdende en transnationale projecten een werkelijke meerwaarde bieden; wenst dat het begrip "grensoverschrijdend gebied" wordt gedefinieerd, mede met het oog op de komende uitbreiding en de geplande programma's die bij uitstek bestemd zijn voor de regio's en de grensoverschrijdende gebieden; 21. verzoekt de Commissie te beoordelen of behoeften van stads- en plattelandsgebieden voldoende aan bod komen in het nieuwe doelstelling 2-programma en of het combineren van de communautaire initiatieven URBAN en LEADER en de doelstelling 2-programma's geslaagd is; Financiering 22. betreurt dat de regio's de regels inzake financiering nog altijd als ingewikkeld en deels onduidelijk en dubbelzinnig ervaren; is van mening dat de richtsnoeren eenvoudig en duidelijk moeten zijn en dat de regio's voldoende advies en aanwijzingen moeten krijgen om de regels te kunnen toepassen; 23. is van mening dat de n + 2-regel voor de financiering noodzakelijk is en nageleefd moet worden; 24. roept de lidstaten die de grootste betalingsachterstanden uit vorige structuurfondsperioden hebben op om de betalingen uit te voeren en vertragingen in de lopende programmeringsperiode te voorkomen; 25. is van mening dat tijdens de structuurfondsperiode een zekere flexibiliteit aanwezig moet zijn om delen van de financiering te schuiven tussen de verschillende maatregelen, prioriteiten, programma's en zelfs fondsen, mits de betreffende lidstaat en de Commissie hiervoor uitdrukkelijk toestemming geven; 26. verzoekt de Commissie, waar nodig, in overleg met nationale regeringen en sociale partners een snelle en doelmatige oplossing te vinden voor het probleem van de medefinanciering van projecten die in de lidstaten uit de sectoriële fondsen worden bekostigd; Toezicht en controle 27. is van mening dat het belang van projecten en de mogelijkheden voor de uitvoering ervan tijdens de goedkeuringsfase op realistische wijze moeten worden verduidelijkt en dat moet worden nagegaan of de vastgestelde doelen en de inhoud van de programma's tegemoet komen aan de werkelijke behoeften van de regio's, en of de regels voldoende flexibel zijn; stelt vast dat volgens de Commissie de ex ante-beoordeling van de lopende programmeringsperiode in de verschillende lidstaten en regio's wisselend van kwaliteit was; 28. is van mening dat overlappende controles moeten worden vermeden en dat de instanties die de financiering controleren hun inspanningen moeten coördineren; wijst erop dat een teveel aan controle remmend werkt op de innovatie; 29. is van mening dat het Parlement de kwaliteit en resultaten van de structuurfondsprogramma's op doeltreffender wijze moet controleren en de begrotingscontrole verder moet ontwikkelen; benadrukt dat het Parlement over duidelijke en transparante kanalen moet beschikken voor het verkrijgen van informatie en het vormgeven van de follow-up; is van mening dat de Commissie regelmatig verslagen moet indienen en de stand van zaken moet toelichten met betrekking tot de financiële resultaten en kwaliteit van de structuurfondsprogramma's, om het Parlement te helpen bij het uitvoeren van een grondiger evaluatie van de programma's; 30. is van mening dat de rol van het Parlement bij het toezicht, de controle en de evaluatie van het structuurbeleid voor de burgers een waarborg vormt voor de doeltreffendheid van het regionaal beleid van de Gemeenschap en dat het derhalve van fundamenteel belang is deze rol zichtbaar te maken en op de voorgrond te plaatsen; stelt voor om ter verschaffing van achtergrondinformatie over het beheer van het regionale beleid van de EU ten behoeve van de bevoegde commissie een informele werkgroep op te zetten, die toeziet op de uitvoering en de resultaten van de structuurfondsprogramma's, en de resultaten en budgettaire uitvoering daarvan evalueert; 31. is van oordeel dat de jaarverslagen over de structuurfondsen en het Cohesiefonds te laat verschijnen om te kunnen dienen als effectieve evaluatie-instrumenten, en evenmin kunnen dienen als instrumenten voor het toezicht op een doeltreffende uitvoering van de structuurfondsen; 32. verzoekt de Commissie haar werk aan de strategische jaarlijkse evaluaties van de structuurfondsprogramma's voort te zetten en aldus de evaluatie en verslaglegging van de uitvoering van de structuurfondsen verder te verbeteren; is van mening dat het huidige toezicht teveel gericht is op de uitvoeringsfase van de begroting en dat het toezicht op de controle meer centraal moet staan, evenals de bijdrage tot de tenuitvoerlegging van de strategieën van de Unie voor duurzame ontwikkeling en werkgelegenheid; 33. is van mening dat bij de uitvoering van programma's en projecten in de regio's en de lidstaten gestreefd moet worden naar autonome controle en naar een verbetering op eigen initiatief van het beheer van de structuurfondsmaatregelen en de kwaliteit en doeltreffendheid van de projecten; 34. is van mening dat de tenuitvoerlegging van programma's en projecten verder moet worden verbeterd met behulp van studies naar het rendement, duidelijk omschreven exitstrategieën en het vaker annuleren van projecten die niet binnen twee jaar na goedkeuring van start zijn gegaan; o o o 35. – gezien het tweede verslag van de Commissie ( COM(2001) 24 – C5&nbhy;0527/2001), – gelet op artikel 2 van het EU-Verdrag betreffende de Europese Unie en de artikelen 158-162 en 299, lid 2 van het EG-Verdrag, – gelet op de verordeningen inzake de Structuurfondsen, het Cohesiefonds en het structureel pretoetredingsinstrument, – onder verwijzing naar zijn resolutie van 19 november 1997 (1) over het eerste driejaarlijkse verslag van de Commissie over de economische en sociale cohesie, – onder verwijzing naar zijn resolutie van 18 januari 2000 (2) over het zesde periodieke verslag van de sociale en economische situatie en ontwikkeling van de regio's in de Europese Unie, - onder verwijzing naar zijn resolutie van 31 mei 2001 over milieubeleid en duurzame ontwikkeling: voorbereiding van de Europese Raad in Göteborg (3) – onder verwijzing naar zijn resoluties over de documenten van de Commissie inzake de uitvoering van de Structuurfondsen en van het Cohesiefonds, alsmede over Agenda 2000, – gezien de adviezen van het Economisch en Sociaal Comité en van het Comité van de regio's, - gezien de conclusies van de Raden van Lissabon en Stockholm over groei, concurrentiekracht en banen, – gelet op artikel 47, lid 1 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie regionaal beleid, vervoer en toerisme en de adviezen van de Economische en Monetaire Commissie, de Commissie industrie, externe handel, onderzoek en energie, de Commissie visserij en de Commissie rechten van de vrouw en gelijke kansen ( A5-0007/2002 ), A. overwegende dat de Europese Unie zich heeft voorgenomen voort te schrijden in de richting van een steeds hechtere politieke Unie tussen haar burgers, en de economische en sociale vooruitgang, alsmede een hoog niveau van werkgelegenheid te bevorderen, B. overwegende dat het een van de doelstellingen van de Europese Unie is de harmonische ontwikkeling van de gehele Gemeenschap te bevorderen en het verschil tussen de ontwikkelingsniveaus van de diverse regio's te verminderen, met name dankzij de versterking van haar economische, sociale en territoriale cohesie, C. overwegende dat extreme regionale ongelijkheid een economische zowel als politieke bedreiging voor de Europese Unie vormt, D. overwegende dat het cohesiebeleid één van de fundamentele beleidsvormen van de Unie en van het Europese integratieproces is; overwegende dat zowel de Europese Gemeenschap als de lidstaten een rol moeten spelen bij het bereiken van sociale en economische cohesie, E. overwegende dat het cohesiebeleid, dat niet alleen aan de minst ontwikkelde regio's, maar aan de gehele Unie ten goede komt, op een duurzame ontwikkeling moet worden georiënteerd vooral om het hoofd te bieden aan de behoeften van de kandidaatlanden, tegelijkertijd ervoor te zorgen dat aan de hand van identieke normen gericht hulp wordt geboden aan de communautaire regio's met een ontwikkelingsachterstand en de regio's die economisch aan het omschakelen zijn in de huidige Unie, en tenslotte te zorgen voor betere kwaliteit, vereenvoudiging en subsidiariteit, F. overwegende dat het cohesiebeleid een instrument is voor solidariteit, samenwerking en herverdeling, en in dit opzicht een antwoord van het Europese binnenlandse beleid is op een economische mundialisering, G. overwegende dat dankzij de resultaten van het cohesiebeleid in de afgelopen jaren de ongelijkheid tussen de diverse landen kon worden verminderd, maar dat tegelijkertijd de verschillen tussen de regio's binnen bepaalde lidstaten zijn toegenomen, zodat er nog steeds sprake is van een groot gebrek aan economisch en sociaal evenwicht tussen de diverse regio's van de Europese Unie, hetgeen tot uiting komt in werkeloosheidspercentages en armoedecijfers die veel hoger liggen dan het communautaire gemiddelde, lage onderwijs- en opleidingsniveaus, ontoereikende infrastructuurvoorzieningen, achterstand op het gebied van onderzoek en innovatie, en een zwakker concurrentievermogen dan in de meer voortgeschreden regio's, H. overwegende dat met het regionaal beleid in de diverse lidstaten soms zeer verschillende successen zijn behaald, I. overwegende dat het huidige cohesiebeleid beslag legt op nauwelijks 30% van de begrotingsmiddelen en ten goede komt aan meer dan 30% van de bevolking, J. overwegende dat het welslagen van het cohesiebeleid nauw verband houdt met het voorhanden zijn van toereikende financiële middelen voor de financiering ervan en dat het huidige percentage van 0,45% van het communautaire BBP dat voor de Structuurfondsen wordt gereserveerd in het kader van de huidige programma's ontoereikend is en niet mag worden losgelaten, omdat anders de verwezenlijking van de cohesiedoelstellingen ernstig gevaar loopt in het licht van de uitbreiding; overwegende dat zich bij de handhaving van dit percentage nog steeds administratieve problemen voordoen, K. overwegende dat de EIB haar inzet ten behoeve van het economisch en sociaal cohesiebeleid heeft versterkt, door meer midelen toe te wijzen aan structurele en regionale beleidsmaatregelen; overwegende dat een nauwkeuriger coördinatie tussen de investeringen van de EIB in doelstellingsregio's en EU-programma's voor structurele bijstand noodzakelijk is ter bevordering van coherente strategieën voor een duurzame ontwikkeling, L. overwegende dat elke poging om het cohesiebeleid van de EU te "renationaliseren" categorisch verworpen moet worden, daar de EU dan ten onrechte de verantwoordelijkheid voor de strijd tegen de regionale ongelijkheid ontnomen zou worden, M. overwegende dat het niet de bedoeling van het regionaal beleid is subsidiemaatregelen in te stellen waaraan nooit een eind komt, maar dat het doel van het regionaal beleid veeleer is, zichzelf op de lange termijn overbodig te maken, N. overwegende bovendien dat het begrip "territoriale cohesie" een belangrijk onderdeel van de cohesie is en dat het Europees Ruimtelijk Ontwikkelingsperspectief (EROP) een belangrijke bijdrage kan leveren tot de harmonische en evenwichtige ontwikkeling van het grondgebied van de Unie, O. overwegende dat het niet zo mag zijn dat regio's met een ontwikkelingsachterstand alleen in aanmerking komen voor steun als hun BBP minder dan 75% van het communautaire gemiddelde is, wil het regionaal beleid tenminste echt resultaat boeken bij het terugdringen van de ongelijkheid, P. overwegende dat de toekomstige uitbreiding een noodzakelijke etappe van de opbouw van Europa vormt, aangezien deze strookt met de grondbeginselen van het Europese project, te weten het waarborgen van vrede en welvaart op het Europese continent, Q. overwegende dat, zoals in het tweede verslag van de Commissie wordt uiteengezet, ten gevolge van de uitbreiding van de Europese Unie de ongelijkheid tussen de arme en rijke regio's en gebieden nog zal toenemen, aangezien de bevolking en het Europese grondgebied met 30% zullen toenemen, terwijl het communautaire BBP slechts met 5% zal stijgen, R. overwegende dat ten gevolge van de uitbreiding vele regio's die onder doelstelling 1 vallen overeenkomstig de huidige criteria vanwege een zuiver statistisch effect de drempel van 75% van het BBP per hoofd van de bevolking van de Unie zullen overschrijden zonder dat hun werkelijke ontwikkelingsniveau in dezelfde mate zal zijn gestegen, S. overwegende dat de ontwikkeling van het economische en sociale cohesiebeleid in het licht van de uitbreiding van de Europese Unie moedige beleidskeuzes vergt, zowel op het gebied van de begroting als met het oog op een betere coördinatie van de communautaire beleidsvormen, met name voor wat betreft het gemeenschappelijk landbouwbeleid, teneinde de doelstellingen van de Europese integratie na te streven zoals die worden geformuleerd in artikel 2 van het EG-Verdrag, T. overwegende dat de ultraperifere gebieden, de eilanden, de plattelands- en berggebieden en de dun bevolkte gebieden te kampen hebben met geografische en landschappelijke nadelen die een weerslag hebben op de sociale, economische en structurele ontwikkeling van de gebieden in kwestie en het noodzakelijk maken deze een bijzondere behandeling te geven, U. overwegende dat regio's die industriële veranderingen ondergaan met ernstige problemen te kampen hebben en erkennend dat de industriële herstructurering in de huidige lidstaten problematisch blijft, V. overwegende dat het huidige gemeenschappelijke landbouwbeleid in feite vaak de cohesie ondermijnt, zoals blijkt uit het tweede verslag over de cohesie, en dat het beslag legt op ongeveer 50% van de EU-begroting ten behoeve van nauwelijks 6% van de bevolking, W. wijst erop dat de Gemeenschap overeenkomstig de artikelen 2 en 3 van het EG-Verdrag tot taak heeft de gelijke kansen van mannen en vrouwen te bevorderen, en dat deze doelstelling ook moet worden verwezenlijkt in het kader van het beleid ter versterking van de economische en sociale samenhang, W. Het huidige beleid inzake economische en sociale cohesie 1. is te spreken over de in de laatste jaren behaalde resultaten op het gebied van cohesie en de positieve uitwerking van het regionaal beleid van de Europese Unie op de versterking van de economische en sociale samenhang van de Gemeenschap in haar geheel; herinnert eraan dat het beginsel van samenhang en dus de solidariteit is vastgelegd in de Verdragen en een van de steunpilaren van de integratie tussen de volkeren en regio's van de Unie is; 2. wijst echter op het ongelijke karakter van de geboekte vooruitgang waarbij weliswaar de verschillen in het inkomen per hoofd in de lidstaten zijn afgenomen, maar de regionale verschillen nog onaanvaardbaar groot zijn en zelfs toe- in plaats van afnemen, hetgeen veel ongerustheid veroorzaakt over een eventuele marginalisering van de verst achtergebleven gebieden; neemt nota van het feit dat als gevolg van de uitbreiding de differentiëring tussen de regio's en hun verschillen aanzienlijk groter zullen worden; 3. is verder van mening dat voor de ontwikkeling van de benadeelde regio's een vergroting van de doelmatigheid van het regionaal beleid absoluut vereist is en dat zulks ook zonder de uitbreiding vereist zou zijn; dat alle betrokkenen een bijdrage moeten leveren om dit doel te bereiken; 4. herhaalt zijn overtuiging dat dankzij een gedegen beleid inzake regionale ontwikkeling in de achtergebleven gebieden nieuwe economische initiatieven moeten worden bevorderd, een optimaal gebruik van de regionale hulpbronnen moet worden gestimuleerd en de factoren die tot achterstand leiden structureel worden weggenomen, in plaats van het zich beperken tot symptoombestrijding met slechts een compenserende overdracht van middelen; 5. is bovendien van mening dat de ontwikkeling van deze regio's moet worden bevorderd middels de verbetering van de regionale samenwerking en sociaal-economische partnerschappen, het economisch concurrentievermogen, de uitbreiding van de infrastructuur voor communicatie en vervoer, het bieden van een betere dienstverlening aan bedrijven, en de bevolking, de specifieke bevordering van de KMO, het benutten van het menselijk potentieel, grote investeringen in onderzoek en innovatie, alsmede in de bescherming en verbetering van het milieu, de verbetering van het samenspel tussen de bedrijven, met name kleine en middelgrote ondernemingen, en de onderzoekscentra, universiteiten en openbare instellingen, en een toereikende administratieve capaciteit die nodig is om de communautaire fondsen en instrumenten doelmatig te kunnen gebruiken; 6. wijst andermaal op de noodzaak om een harmonische ontwikkeling van de gehele Gemeenschap te bevorderen en onderstreept dat het Europees Ruimtelijk Ontwikkelingsperspectief (EROP) een positieve bijdrage kan leveren tot de ontwikkeling van een polycentrisch model waarmee het gebrek aan evenwicht kan worden gecorrigeerd van het centrum/periferie-model; 7. acht het in dit verband nuttig het belang te onderstrepen van samenwerking tussen stedelijke centra, plattelandsgebieden en perifere gebieden; de steden, met name de kleine en middelgrote steden, moeten als een belangrijke voorwaarde voor sociaal-economische en territoriale cohesie worden gezien; 8. herinnert eraan dat overeenkomstig artikel 159 van het EG-Verdrag bij alle beleidsvormen en maatregelen van de Gemeenschap rekening moet worden gehouden met de doelstellingen van de economische en sociale samenhang; verzoekt de Commissie in dit verband een offensief handelsbeleid op te zetten dat waarborgen biedt voor de openstelling van de markten op basis van wederkerigheid en voor de exportcapaciteit van de bedrijven, aangezien een en ander kan bijdragen aan de instandhouding van een hoog niveau van werkgelegenheid in de meest achtergebleven gebieden van de Gemeenschap waar de meeste arbeidsintensieve bedrijven zijn gevestigd, zoals dit het geval is in de textielsector; 9. beklemtoont dat het actief promoten van een beleid inzake gelijke kansen en een gelijke behandeling van mannen en vrouwen een onontbeerlijke voorwaarde vormt om te komen tot een werkelijke economische en sociale samenhang; 9. De toekomstige cohesie: de voornaamste problemen 10. is bezorgd over het voortduren van de grote verschillen in werkgelegenheid in vele regio's van de Europese Unie en van het ontoereikende niveau van de beroepsopleiding, en herhaalt zijn overtuiging dat een gedegen beleid van regionale ontwikkeling met flexibelere instrumenten in de minder ontwikkelde gebieden en gebieden waarin zich industriële veranderingsprocessen voltrekken nieuwe investeringsperspectieven en werkgelegenheid kan bieden, alsmede kan bijdragen tot het exploiteren van de beschikbare territoriale hulpbronnen; 11. betreurt dat partnerschap slechts gedeeltelijk is toegepast en dat in feite bepaalde sectoren (NGO's, lokale autoriteiten) pas in een later stadium zijn geraadpleegd of slechts een beperkte tijd is gegund om bij te dragen aan de programmering voor 2000-2006; verzoekt de bevoegde nationale en regionale autoriteiten het "bottom-up"-beginsel te hanteren bij alle stadia van programmering, tenuitvoerlegging en evaluatie, zodat de lokale en regionale actoren volledig betrokken zijn, zowel in de huidige regio's van de EU als in de kandidaatlanden; 12. betreurt het feit dat geen sancties kunnen worden opgelegd indien lidstaten inbreuk maken op het additionaliteitsbeginsel; is het bovendien eens met de aanbeveling van de Rekenkamer dat voor de nieuwe programmeringsperiode procedures voor het controleren van additionaliteit moeten worden opgesteld die werkbaarder zijn, geïntegreerd zijn in de kaders voor programmering, toezicht en evaluatie en die toegepast kunnen worden met behulp van de beschikbare budgettaire en statistische informatie; verzoekt de Commissie het Parlement zo spoedig mogelijk een lijst van maatregelen over te leggen die zij wil uitvoeren om te waarborgen dat aan dit beginsel de hand wordt gehouden; 13. wijst erop dat zo snel mogelijk iets gedaan moet worden aan het reeds meermalen genoemde probleem van de bijdrage van de andere communautaire beleidsonderdelen aan het cohesiebeleid, met name van die beleidsonderdelen die aanzienlijke ruimtelijke gevolgen hebben, zoals het Gemeenschappelijk Landbouwbeleid en het vervoersbeleid; verzoekt de Commissie derhalve zich er energiek voor in te zetten dat deze beleidsvormen meer op cohesie worden afgestemd, vooral in het kader van de hervorming van het Gemeenschappelijk Landbouwbeleid; 14. stelt voor dat het beleid gericht op versterking van de economische en sociale samenhang vanwege de wezenlijke rol die dit speelt bij de integratie van de volkeren en regio's van de Unie straks een gidsfunctie vervult en het belangrijkste beleid van de nieuwe Unie wordt; acht het van belang dat met het oog op de komende programmeringsperiode nu reeds wordt nagedacht over de vraag of er één enkel Fonds voor regionale ontwikkeling moet komen; 15. verlangt in dit verband dat de Commissie ten spoedigste een gedetailleerder analyse geeft van het effect van de voornaamste communautaire beleidsvormen op de economische en sociale samenhang, zulks op grond van nader vast te stellen sociaal-economische indicatoren en acht het daarom van groot belang dat er een systeem komt ter bepaling van het effect van de verschillende communautaire beleidsvormen op de cohesie; 16. verzoekt de Commissie in het bijzonder het GLB in het kader van de hervorming daarvan meer af te stemmen op convergentie en coherentie met het cohesiebeleid en daarbij rekening te houden met de daarvoor beschikbare begrotingsmiddelen; met de hervormingen dient de "tweede pijler" van het GLB te worden geconsolideerd, waarbij moet worden aangemoedigd dat de subsidies voortaan vooral ten behoeve van een geïntegreerde plattelandsontwikkeling worden aangewend; 17. is van oordeel dat met de bijzondere problemen van de gebieden die zwaar onder hun geografische ligging te lijden hebben, zoals de ultraperifere gebieden, insulaire gebieden, berggebieden alsmede dunbevolkte gebieden en gebieden met een koud klimaat en lange afstanden tussen de centra, en ook regio's met een achterstand en regio's waar een industriële verandering plaatsgrijpt, op passende wijze rekening dient te worden gehouden in het kader van de prioriteiten van het cohesiebeleid, met name uit hoofde van de tenuitvoerlegging van artikel 158 van het Verdrag; 18. dringt erop aan dat de ultraperifere regio's het onderwerp moeten blijven vormen van een prioriteit binnen het regionaal beleid en cohesiebeleid, dankzij nieuwe vooruitgang die moet worden geboekt in het kader van de tenuitvoerlegging van artikel 299, lid 2 van het Verdrag; 19. is zich er voortdurend van bewust dat de visserij een sector van strategisch belang is voor veel perifere en doelstelling 1-regio's, waar zij de belangrijkste en vaak de enige vorm van bedrijvigheid en bron van arbeidsplaatsen is; wijst er daarom op dat de instrumenten die worden ingezet om de toegang tot de bestaansmiddelen in de EU te herverdelen, zoals het mechanisme van relatieve stabiliteit, niet mogen leiden tot een vergroting van de interregionale ongelijkheid, maar juist de samenhang moeten dienen; onderstreept dat bekeken moet worden of het mechanisme bijgesteld moet worden, mede gezien het feit dat relatieve stabiliteit nauw moet aansluiten bij de huidige afhankelijkheid van de kustgebieden van de visserij; 19. Een sterkere samenhang: maatregelen en methoden 20. acht het van wezenlijk belang dat wordt gezorgd voor maximale samenhang tussen de Europese maatregelen uit hoofde van het cohesiebeleid en de interne maatregelen van de lidstaten ter bevordering van de ontwikkeling; verzoekt de lidstaten daarom overeenkomstig de beginselen van additionaliteit en subsidiariteit de Europese inspanningen ter vergroting van de economische en sociale samenhang te steunen, onder meer door middel van een uitgekiend investeringsbeleid dat de basis vormt voor Europese maatregelen en nieuwe investeringen voor de meest achtergebleven regio's aantrekt; 21. acht het in dit verband van bijzonder belang om waar, dit mogelijk en wenselijk is, de ontwikkeling van public private partnerships te bevorderen ter financiering van infrastructuur die ten goede komt aan de economische ontwikkeling; 22. onderstreept de noodzaak het mededingingsbeleid (met name voor wat betreft de overheidssteun aan de regio's) en het belastingbeleid (met betrekking tot de afwijkende belastingregimes) af te stemmen op het regionaal beleid en het cohesiebeleid; aangezien het om beleidsvormen gaat die van fundamenteel belang zijn voor de toekomst van gebieden met een ontwikkelingsachterstand, moeten zij worden gereorganiseerd om de groei in die gebieden te bevorderen, omdat een regionaal beleid dat slechts gebaseerd is op de Structuurfondsen niet volstaat om de opgelopen achterstand weg te werken; 23. is van mening dat de versterking van het partnerschap, in het bijzonder door te zorgen voor een grotere participatie van alle economische en sociale actoren, van groot belang is voor de verbetering van het regionaal beleid; 24. verwelkomt het besluit om een evaluatie uit te voeren van de tenuitvoerlegging van het beleid inzake overheidssteun en de initiatieven voor wederopleving met behulp van particuliere financiering naar aanleiding van de conclusies van de informele bijeenkomst van de Raad van 8 oktober 2001, en benadrukt dat de Commissie prioriteit moet toekennen aan deze evaluatie, zodat het mededingingsbeleid het regionale cohesiebeleid kan ondersteunen en versterken; 25. verzoekt de Commissie om de reglementaire bepalingen inzake de inhoud van de verslagen over de economische en sociale cohesie integraal te respecteren, want wat in het tweede verslag ontbreekt is een analyse van de gevolgen van nationale beleidsmaatregelen voor de economische en sociale samenhang; 26. verzoekt de Commissie een interne Werkgroep cohesie op te richten met als taak het evalueren en verbeteren van de bijdrage van de overige communautaire beleidsmaatregelen aan het cohesiebeleid; 27. wenst dat een betere toegang tot risico- en startkapitaal voor het MKB gewaarborgd wordt, opdat innovatie kan worden bevorderd; 28. vestigt de aandacht van de Commissie op de onderbesteding van de middelen voor bepaalde gebieden die in aanmerking komen voor steun uit hoofde van doelstelling 2, en verzoekt haar hiermee rekening te houden wanneer zij zich bezint over de komende programmering van de structuurfondsen; 29. verzoekt de Commissie en de lidstaten meer te investeren in de evaluatie van en het toezicht op activiteiten in het kader van de regionale programma's in de periode 2000-2006 als stap naar de bevordering van governance op lokaal en regionaal niveau; 29. Het cohesiebeleid na 2006 30. is te spreken over het tweede verslag over de cohesie van de Commissie en beschouwt dit als een nuttige en noodzakelijke basis voor het op gang brengen van een bredere discussie over het cohesiebeleid na 2006; betreurt het evenwel dat onvoldoende rekening is gehouden met de uitdaging van de aanstaande uitbreiding van de Unie en in het bijzonder de gevolgen daarvan voor de Unie als wereldwijd concurrerende en samenhangende gemeenschap; verzoekt de Commissie derhalve verder onderzoek te verrichten naar de economische en sociale gevolgen van de uitbreiding en naar de solidariteitsvoorwaarden die nodig zijn om die uitdaging tot een goed einde te brengen; ziet uit naar de resultaten van de evaluaties van de programma's in de periode 1994-1999 en de tussentijdse evaluaties van de programma's in de periode 2000-2006 als sleutelfactoren bij het vaststellen van de resultaten van het cohesiebeleid, alsmede voor het vastleggen van de toekomstige prioriteiten; verzoekt de Commissie in het bijzonder aandacht te besteden aan de ongelijkheden op het gebied van de vooruitgang, aangezien sommige regio's achter blijven lopen, terwijl andere regio's snelle vooruitgang hebben geboekt; 31. onderstreept met nadruk dat de doelstellingen van het cohesiebeleid ook in de toekomst alleen kunnen worden verwezenlijkt door een nauwere correlatie tussen aan de behoeften en het potentieel van de betrokken regio's aangepaste maatregelen en de daarvoor vereiste financiële middelen; 32. stelt voor dat de hervorming van het cohesiebeleid op zodanige wijze plaatsvindt dat daarbij rekening wordt gehouden met de eisen van de kandidaatlanden, maar tegelijk gewaarborgd is dat de inspanningen ten gunste van de huidige achterstandsgebieden en de gebieden waar een herstructurering van de economie plaatsvindt, worden voortgezet; 33. is van oordeel dat in Europa minder belang moet worden gehecht aan grenzen, dat het integratieproces moet worden geïntensiveerd en dat derhalve de samenwerking tussen regio's van groot belang is; 34. is dan ook van oordeel dat in het nieuwe regionaal beleid meer aandacht moet worden besteed aan en dus meer middelen moeten worden uitgetrokken voor de kwaliteit van de investeringen (in het bijzonder voor het menselijk potentieel, permanente educatie en het innovatievermogen) door hiervoor nieuwe regionale steuninstrumenten te ontwerpen of een beter gebruik te maken van de bestaande horizontale instrumenten; 35. onderstreept derhalve de noodzaak de territoriale cohesie in Europa te bevorderen om te voorkomen dat de bevolking, de economische activiteiten, de werkgelegenheid en de investeringen zich uitsluitend op de rijkste en centraal gelegen zones van de Europese Unie concentreren; 36. verzoekt de Commissie om te onderzoeken hoe het cohesiebeleid ten goede kan komen aan de hele Gemeenschap en niet alleen aan de regio's die daadwerkelijk steun ontvangen, en wel door mogelijkheden te openen voor Europese ondernemingen uit andere regio's, bij te dragen tot de verwerkelijking van de interne markt, de handelsbetrekkingen te stimuleren en het grondgebied van de Unie homogener te maken; 37. is van mening dat het Cohesiefonds moet worden gehandhaafd, maar een instrument van het structuurbeleid moet worden waarvoor de regels van de structuurfondsen gelden (programmering, partnerschap, enz.); 37. Een grotere en complexere Unie 38. blijft ervan overtuigd dat in de Unie, zoals die er na de uitbreiding zal uitzien, het cohesiebeleid een nog belangrijker rol zal gaan vervullen, aangezien dit een van de voornaamste strategieën is waarmee het zo acute gebrek aan evenwicht kan worden bestreden, en de groei en integratie van de achtergebleven gebieden kan worden verwezenlijkt; 39. staat positief tegenover de uitbreiding, waardoor de interne markt van de EU zal groeien, hetgeen leidt tot een productie die in haar totaliteit toeneemt en die, in het tempo waarin het consumptieniveau in de toetredende landen groeit, zal bijdragen tot een ontwikkeling van nieuwe producten en diensten die op de wereldmarkt kunnen concurreren; 40. benadrukt dat de uitbreiding niet moet plaatsvinden ten koste van de armere regio's in de huidige lidstaten van de EU; 41. is van oordeel dat in het kader van een grotere Unie een zeer grote politieke, economische en financiële solidariteit ten gunste van de nieuwe lidstaten nodig is, en dat het tevens van essentieel belang is de huidige achterstandsgebieden en de gebieden waarin economische omschakeling plaatsvindt, op passende wijze te blijven steunen; 42. is van mening dat door de uitbreiding het verschil in ontwikkeling tussen de centrale en perifere gebieden nog zal toenemen, zoals de Commissie heeft onderstreept; 43. stelt vast dat de aanstaande uitbreiding tot een Unie zal leiden die wordt gekenmerkt door nieuwe en diepere kloven tussen de centrale en de perifere gebieden; is in dit licht van mening dat nu reeds erkend moet worden dat het cohesiebeleid de strategie is die deze grotere, maar ook heterogenere Unie bij elkaar kan houden en vooruit kan brengen; is derhalve van oordeel dat het huidige cohesiebeleid herzien, verbeterd en aangepast moet worden aan de vereisten van een uitgebreide Unie; 44. is verheugd over de snelheid waarmee de Unie nieuwe programma's ten uitvoer heeft gelegd (Ispa, Sapard) en de bestaande programma's (Phare, Interreg) heeft herzien om de nieuwe lidstaten voor te bereiden op het overnemen van de communautaire beleidsvormen, zodat zij belangrijke ervaringen kunnen opdoen, en de politieke en bestuurlijke structuren kunnen opzetten die na de uitbreiding volledig inzetbaar moeten zijn; 45. acht het dringend noodzakelijk te kunnen beschikken over operationele instrumenten om een betere coördinatie tot stand te brengen tussen enerzijds de structuurfondsen en anderzijds de programma's EOF, Phare en Meda; 45. De instrumenten afstemmen op de uitdaging 46. is van oordeel dat de wens naar een brede deelneming aan de programmering en uitvoering van de structuurfondsen op lokaal en regionaal niveau moet worden versterkt; 47. betreurt de steeds weer voorkomende vertragingen bij het van start gaan van de programma's, deels veroorzaakt door de lidstaten en deels door de Commissie; verzoekt de Commissie na te gaan of in het vervolg de programmeringsperiodes van de doelstellingsprogramma's en de communautaire initiatieven gedifferentieerd kunnen worden, zodat er geen pauzes ontstaan tussen de programma's, en de voorbereidingen en de onderhandelingen voor de programma's niet allemaal tegelijk plaatsvinden; 48. is van oordeel dat de doeleinden van de communautaire initiatieven in de Structuurfondsen opgenomen moeten worden, aangezien zij belangrijke instrumenten zijn om de problemen te verzachten die inherent zijn aan de stadsvernieuwing en de transnationale, landgrenzen en zeeën overschrijdende en interregionale dimensie van de Unie en dat daarbij op passende wijze moet worden gereageerd op de zwakke punten die zich daarbij manifesteren; 49. is van mening dat er nieuwe en betere regels en procedures vastgesteld moeten worden teneinde de daadwerkelijke toepassing van het rendementsbeginsel te verzekeren; hiervoor kan het van groot belang zijn te kijken naar de ervaring van de Europese Investeringsbank, waarvan de leningen vaak gecombineerd worden met de klassieke steuninstrumenten van de Structuurfondsen; 50. is bovendien van mening dat de regio's die in omschakeling zijn, in aanmerking moeten kunnen komen voor een herziene en meer specifiek gerichte doelstelling 2 die is gebaseerd op een klein aantal exacte territoriale criteria en alleen toepasbaar is buiten doelstelling 1; benadrukt het belang van de bevordering van de doelstellingen van Lissabon en Stockholm, te weten de kenniseconomie, concurrentievermogen en innovatie, investeren in mensen, bestrijding van sociale uitsluiting en bevordering van een duurzame economische groei; 51. is van mening dat bij de verwezenlijking van doelstelling 3 meer rekening gehouden moet worden met specifieke regionale en lokale omstandigheden; 52. acht een betere coördinatie tussen de stedelijke en de plattelandsdimensie van het regionale ontwikkelingsbeleid noodzakelijk; 53. is van oordeel dat een hervormd landbouwbeleid in het regionaal beleid moet worden geïntegreerd en de plattelandsontwikkeling moet bevorderen; 54. verzoekt de Commissie om het derde verslag over de cohesie eerder in te dienen om het Europees Parlement in staat te stellen om nog vóór het verstrijken van zijn mandaat en van dat van de Commissie zelf een eigen verslag op te stellen; 54. De financiering van het toekomstige cohesiebeleid 55. herhaalt zijn standpunt dat het toekomstig cohesiebeleid gebaseerd moet zijn op de beginselen van solidariteit, partnerschap en additionaliteit; 56. wijst nu reeds op het probleem van de financiële middelen die moeten worden afgestemd op de uitdaging van een groter Europa; onderstreept het belang van een grotere doelmatigheid van het cohesiebeleid; 57. is derhalve van mening dat men niet lager mag gaan dan de huidige drempel van 0,45% van het communautaire BBP dat wordt bestemd voor het cohesiebeleid, aangezien anders de verwezenlijking van de doelstellingen van het cohesiebeleid in het gedrang komt, en is voorts van oordeel dat de behoeften van het cohesiebeleid met het oog op de uitbreiding in de nabije toekomst in de context van de financiële vooruitzichten moeten worden geëvalueerd; 58. wijst andermaal op het belang van het additionaliteitsbeginsel dat ons als enige in staat stelt de gepaste middelen vrij te maken en de krachten van de regeringen van de lidstaten te bundelen; is in dit verband van oordeel dat het maximum van 4% van de middelen van de communautaire fondsen met betrekking tot het BBP van elke lidstaat moet worden gehandhaafd; 59. is van mening dat de "statistische convergentie" die tot stand zal worden gebracht door de toetreding van nieuwe landen niet mag worden verward met de "reële convergentie" van de huidige begunstigde regio's; laatstgenoemde zullen niet automatisch rijker worden omdat armere regio's deel gaan uitmaken van de Unie; 60. neemt thans geen definitief standpunt in over de vier door de Commissie voorgestelde opties, aangezien het deze niet volledig acht; is echter met betrekking tot het in aanmerking komen van de minder voortgeschreden regio's van de Unie voor steun in het kader van het communautaire cohesiebeleid van mening dat de regio's die niet meer in aanmerking zullen komen voor doelstelling 1, communautaire steun moeten blijven krijgen volgens nog vast te stellen criteria; is bovendien van mening dat de opties 1 en 4 die de Commissie aangeeft onaanvaardbaar zijn; 61. is in dit verband van mening dat het, ter voorkoming van het zogenaamde "statistische effect" in het toekomstige cohesiebeleid, nodig is de parameter van het BBP per hoofd van de bevolking , onder erkenning van het essentiële karakter daarvan, vergezeld te doen gaan van andere, alternatieve parameters, in de eerste plaats het werkeloosheidspercentage; om de hachelijke toestand van de gebieden en de ontwikkelingsproblemen te kunnen beoordelen moet tevens rekening worden gehouden met andere parameters zoals de index van perifere ligging, het voorhanden zijn van infrastructuur en vervoersmogelijkheden, de omvang van onderzoek en innovatie, de kwaliteit van het menselijk potentieel (onderwijs en opleiding) en een index die de diversifiëring van de productiestructuur van de regio meet; 62. verzoekt derhalve de Commissie om samen met Eurostat zo snel mogelijk nieuwe statistische parameters voor te leggen die op de regio's moeten worden toegepast en die met name rekening houden met het concurrentievermogen van deze regio's in termen van toegankelijkheid, infrastructuur, milieukwaliteit , onderzoek en innovatie, onderwijs en opleiding, diversifiëring van de productieactiviteiten en het werkeloosheidspercentage; 62. ° o o o 63. Het Europees Parlement , – gelet op de artikelen 2 en 3, lid 2 van het EG-Verdrag, – gelet op de artikelen 13, 14, 15, 16, 17, 18, 21, 23, 27 en 28 van het EU-Verdrag, – gezien de gemeenschappelijke strategie van de Europese Unie voor het Middellandse-Zeegebied, die de Europese Raad heeft vastgelegd op de top van Feira op 19 juni 2000 (1) , – gezien de conclusies van het voorzitterschap van de EU tijdens de Euromediterrane conferentie van de ministers van Buitenlandse Zaken op 5 en 6 november 2001, – gezien de slotverklaring van het eerste Euromediterraan forum, dat heeft plaatsgehad te Brussel op 27 en 28 oktober 1998, – gezien de slotverklaring van het tweede Euromediterraan forum, dat op 8 en 9 februari 2001 in Brussel heeft plaatsgehad, – onder verwijzing naar zijn resolutie van 11 oktober 1995 over het Middellandse-Zeebeleid van de Europese Unie in het licht van de Conferentie van Barcelona (2) , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 14 december 1995 over de Euromediterrane Conferentie van Barcelona (3) , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 13 maart 1997 over het gemeenschappelijk verslag van het voorzitterschap van de Raad en de Commissie over het Middellandse-Zeebeleid - Follow-up van de Conferentie van Barcelona (7987/96 - C4-0414/96) (4) , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 14 mei 1998 over de Euromediterrane overeenkomsten (5) , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 11 maart 1999 over de mededeling van de Commissie: "De rol van de Europese Unie in het vredesproces en toekomstige hulp van de Unie aan het Midden-Oosten"( COM(97) 715 - C4-0114/98) (6) en zijn aanbeveling aan de Raad inzake het Middellandse-Zeebeleid van de Europese Unie, (7) – onder verwijzing naar zijn resolutie van 30 maart 2000 over het mediterrane beleid (8) , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 15 november 2000 over het mediterrane beleid van de Europese Unie naar aanleiding van de vierde bijeenkomst van de Raad van ministers van Buitenlandse Zaken van de Euromediterrane landen in Marseille (9) , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 1 februari 2001 over de gemeenschappelijke strategie van de Europese Unie voor het Middellandse-Zeegebied, als vastgesteld door de Europese Raad te Feira op 19 juni 2000 (C5-0510/2000 - 2000/2247(COS) ) (10) , – onder verwijzing naar zijn resolutie van 1 februari 2001 over de mededeling van de Commissie aan de Raad en aan het Europees Parlement ter voorbereiding van de vierde bijeenkomst van de Euromediterrane Ministers van buitenlandse zaken: een nieuwe impuls voor het proces van Barcelona ( COM(2000) 497 - C5-0630/2000 - 2000/2294(COS) ) (11) , – gezien de Verklaring van Barcelona, evenals het werkprogramma van 28 november 1995 dat op de Conferentie van Barcelona is goedgekeurd, – gezien de conclusies van de Conferentie van Malta van 15 en 16 april 1997, – gezien de conclusies van de Conferentie van Palermo van 3 en 4 juni 1998, – gezien de conclusies van de Conferentie van Valencia van 28 en 29 januari 1999, – gezien de conclusies van de Conferentie van Stuttgart van 15 en 16 april 1999, – gezien de conclusies van de Conferentie van Marseille van 16 en 17 november 2000, – gezien de conclusies van de Conferentie van Ericeira van 16 en 17 november 1998 en van de Conferentie van Brussel van 24 en 25 maart 2000 over de bevordering van de rol van de vrouw in de economische ontwikkeling, – gezien de conclusies van de Burgerforums van Malta, Napels, Stuttgart en Marseille, – gezien de conclusies van het eerste Euromediterraan forum voor vrouwelijke parlementariërs, dat op 27 november 2000 in Rome heeft plaatsgehad, – gezien de conclusies van het tweede Euromediterraan forum voor vrouwelijke parlementariërs, dat op 1 en 2 maart 2001 op Malta heeft plaatsgehad , – gezien de conclusies van het Regionaal Forum van Brussel van 14 juli 2001 over de rol van de vrouw in de economische ontwikkeling, – gelet op de Verordening (EG) nr. 1488/96 van de Raad van 23 juli 1996 inzake financiële en technische maatregelen ter ondersteuning van de hervorming van de economische en maatschappelijke structuren in het kader van het Europees-mediterrane partnerschap (MEDA) (12) , – gelet op de Verordening (EG) nr. 2698/2000 van de Raad van 27 november 2000 tot wijziging van hoger genoemde Verordening (EG) nr. 1488/96 (13) , – gelet op de Verklaring en het Actieprogramma van de VN-Conferentie over bevolking en ontwikkeling (Caïro, 13 september 1994) alsmede de conclusies van de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties inzake de Conferentie over bevolking en ontwikkeling, vijf jaar later (Caïro +5, New York, 1999), – gezien de resultaten en het voorstel voor een actieplatform van de vierde Internationale Vrouwenconferentie die op 4 en 5 september 1995 in Peking is gehouden over een nieuwe internationale impuls voor de doelstellingen van gelijkheid, ontwikkeling en vrede voor alle vrouwen, – gezien de resultaten van de buitengewone bijeenkomst van de Algemene Vergadering van de VN rond het thema "Vrouwen in het jaar 2000: gelijkheid tussen de geslachten, ontwikkeling en vrede voor de eenentwintigste eeuw", die op 5-9 juni 2000 in New York heeft plaatsgehad, – gezien de openbare hoorzitting over de bevordering van de vrouw en van de gelijke kansen in het kader van het Euromediterraan partnerschap, die op 20 november 2001 in Brussel heeft plaatsgehad, – gelet op artikel 163 van zijn Reglement, I. gelet op het verslag van de Commissie rechten van de vrouw en gelijke kansen (A5&nbhy;0022/2002), De rol van de vrouwen in het kader van de Euromediterrane betrekkingen A. met voldoening vaststellend dat in de conclusies van de ministeriële bijeenkomsten en de resoluties van interparlementaire conferenties op basis van het proces van Barcelona een bijzondere clausule is opgenomen over de bevordering van de rol van de vrouwen in het economisch en maatschappelijk leven, B. overwegende dat er in het kader van ditzelfde beleid interministeriële en interparlementaire conferenties van vrouwen worden georganiseerd rond het thema van de situatie van de vrouw en dat de communautaire begroting voortaan voorziet in financiële ondersteuning voor de organisatie van deze conferenties, C. overwegende dat de "nieuwe impuls" in het Euromediterraan partnerschap voortaan rekening zal houden met de vrouwelijke dimensie (gemeenschappelijke strategie voor het Middellandse-Zeegebied, Feira – 2000, Regionaal Vrouwenforum Brussel – 2001, opstelling van het eerste regionaal mediterraan programma – Vrouwen en ontwikkeling), D. eraan herinnerend dat er in de verordeningen inzake MEDA I en II wel een uitdrukkelijke bepaling is opgenomen over de bevordering van de rol van de vrouwen in het economisch en maatschappelijk leven, maar dat deze in de praktijk niet wordt toegepast, E. zijn spijt uitdrukkend over het feit dat er in de van kracht zijnde associatieverdragen met partnerlanden geen aparte en uitdrukkelijke clausule is opgenomen (als noodzakelijke voorwaarde) over de eerbiediging van de rechten van de vrouw, ook al wordt er wel altijd een algemene clausule opgenomen over de eerbiediging van de mensenrechten, II. erop wijzend dat voor de twee betrokken kandidaat-lidstaten (Malta en Cyprus) op de situatie van de rechten van de vrouw wordt toegezien in het kader van het hoofdstuk sociale politiek - uitvoering van het communautair gender acquis , Situatie van de vrouw in de landen van het zuidelijke Middellandse-Zeegebied G. zijn bezorgdheid uitdrukkend over het reeds hoge en toenemende aantal vrouwelijke analfabeten in bepaalde landen, het feit dat meisjes op het platteland vaak verstoken blijven van onderwijs, het hoge percentage van meisjes die het secondair onderwijs niet afmaken, en het geringe aantal vrouwen in het hoger onderwijs, met name buiten de grote stadsgebieden, H. constaterend dat de aanwezigheid van de vrouwen op de arbeidsmarkt weliswaar toeneemt maar toch permanent beduidend onder het aandeel van de mannen blijft en dat de werkloosheid in de stedelijke gebieden en in de universitaire beroepen vooral vrouwen treft, met name jonge vrouwen, I. erop wijzend dat de vrouwen op de arbeidsmarkt worden gediscrimineerd als gevolg van de segregatie, zowel in horizontaal als vertikaal opzicht, op grond van geslacht, omdat de werkgelegenheid voor vrouwen beperkt is tot traditionele beroepen en lagere hiërarchische rangen, J. onderstrepend dat er weliswaar verschillen zijn tussen de landen en binnen de landen zelf, maar dat armoede en marginalisering vooral vrouwen van met name agrarische gebieden treft, K. overwegende dat de deelname van vrouwen aan de Europese investeringsprogramma's zeer gering is door het gebrek aan adequate voorlichting, kredietfaciliteiten, technologiegebruik en menselijk potentieel, L. overwegende dat de participatie van vrouwen in het beleid en in het besluitvormingsproces (regering, openbaar bestuur, partijen, syndicaten) zo goed als niets te betekenen heeft, M. overwegende dat de individuele en collectieve rechten van de vrouw weliswaar internationaal formeel in de wetgeving zijn vastgelegd, maar dat veel zuidelijke Middellandse-Zeelanden zoveel uitzonderingen op deze wetgeving hebben geïntroduceerd dat de toepassing ervan juridisch goeddeels onmogelijk wordt; dat voorts, in de gevallen waarin belangrijke internationale verdragen die zonder voorbehoud zijn getekend en geratificeerd, de toepassing ervan moeilijk is wegens ontoereikende mechanismen en traditionele of religieuze stereotiepen, terwijl er zelden positieve maatregelen worden genomen voor de bescherming van de rechten van de vrouw en hun integratie in het economisch en maatschappelijk leven, N. constaterend dat bij de acties ter bestrijding van geweld tegen vrouwen geen enkele vordering wordt geboekt wegens het ontbreken van een voorlichtingsstrategie en van mechanismen voor preventie en misdaadbestrijding, omdat faciliteiten voor het beschermen, helpen en opvangen van slachtoffers ontbreken, maar ook omdat de gezondheidsstelsels en de toegang van de vrouw tot deze stelsels ten aanzien van slachtoffers van geweld ontoereikend zijn, O. benadrukkend dat over het algemeen nauwelijks wordt gewaakt over de gezondheid van de vrouwen omdat de sterke discriminatie op grond van geslacht en de gebrekkige modernisering van de volksgezondheidsstelsels de toegang van vrouwen tot gezondheidszorg bemoeilijken, III. erop wijzend dat het begrip reproductieve gezondheid sinds de Internationale Conferentie van Caïro over bevolking en ontwikkeling van 5-13 september 1994 niet alleen betrekking heeft op gezinsplanning, doch tevens op seksuele gezondheid, aandacht voor zwangerschap, bevalling en kraamzorg, overwegende dat dit begrip zich tevens uitstrekt tot vitale behoeften als moederschap en het voorkomen van seksueel overdraagbare ziekten, waaronder HIV, vanuit een integrale aanpak gebaseerd op mensenrechten en sociale rechtvaardigheid, met als centrale beginselen toegang tot diensten op het gebied van de reproductieve gezondheid en vrije keuze op seksueel gebied en voor wat betreft het krijgen van kinderen teneinde de degelijke ontwikkeling van een verantwoordelijke seksualiteit te bevorderen; er voorts op wijzend dat het ontbreken van een overheidsbeleid inzake reproductieve gezondheid en onwetendheid omtrent de reproductieve rechten van de vrouwen voor ernstige problemen zorgen, De maatregelen voor de bevordering van de rol van de vrouw in het kader van de Euromediterrane samenwerking Q. onderstrepend dat de vrouwen noch op het niveau van het openbaar bestuur, noch op het niveau van het maatschappelijk middenveld, de kans hebben gekregen om daadwerkelijk en stelselmatig mee te werken aan het concept en de verwezenlijking van de visie van Barcelona, R. benadrukkend dat tot vandaag geen enkel regionaal programma dat uitsluitend voor vrouwen bestemd is, gefinancierd is via MEDA I en II, en dat de weinige Nationale Indicatieve Programma's voor vrouwen op nationaal niveau onvolledig en fragmentarisch worden uitgevoerd, S. constaterend dat er in de Regionale en Nationale Indicatieve Programma's die direct of indirect betrekking hebben op de situatie en de rechten van vrouwen, grote verschillen zijn wat betreft de deelname van en de tenuitvoerlegging door de partnerlanden, waarbij sommige Maghreblanden een grote voorsprong hebben, de Masjraklanden sterk achterop hinken, en de situatie bijzonder problematisch is in de samenlevingen die betrokken zijn bij het Israëlisch-Arabisch conflict, T. erop wijzend dat de periodieke evaluaties van de Commissie over de vorderingen op het gebied van de uitvoering van de partnerschapsovereenkomst geen gegevens bevatten over vrouwen op regionaal of nationaal niveau, U. onderstrepend dat er bij de leningen die zijn aangegaan tussen de partnerlanden en de Europese Investeringsbank (1996-2000) geen enkele financiering voor vrouwenprojecten is verstrekt, 1. wenst werkelijke tenuitvoerlegging van hetgeen is vastgelegd in de Verklaring van Barcelona met betrekking tot het bevorderen van democratie en eerbiediging van de mensenrechten en wenst expliciete opneming van de genderproblematiek en derhalve van integratie van de rechten van de vrouw in het proces van Barcelona, zowel horizontaal als in de drie pijlers van de partnerschapsovereenkomst; dringt daarom bij de Europese Instellingen, de lidstaten en de regeringen van de geassocieerde landen aan op erkenning, eerbiediging en bescherming van de fundamentele rechten van de vrouw en het beginsel van politieke, maatschappelijke en economische gelijkheid tussen geslachten, 2. verzoekt de Commissie in de onderhandelingen over de associatieovereenkomsten de democratische clausule van eerbiediging van de fundamentele rechten en het genderaspect te integreren door introductie van een expliciete bepaling betreffende de bescherming van de rechten van de vrouw en ook te zorgen voor een mechanisme voor toezicht op deze bescherming, naar het voorbeeld van het mechanisme dat wordt toegepast voor de kandidaat-landen; en is van oordeel dat deze clausule en het toezichtmechanisme niet alleen instrumenten moeten zijn ter bestrijding van kwalijke praktijken, maar vooral ook voor het nemen van positieve maatregelen ter eerbiediging van de rechten van de vrouw; 3. verzoekt de Commissie in het kader van de toetredingsonderhandelingen als noodzakelijke voorwaarde de deelname van vrouwen te verlangen met het oog op een evenwichtige totstandbrenging van de toekomstige vrijhandelszone; 4. verzoekt de Commissie verslag uit te brengen over de naleving en concrete toepassing van de in het MEDA-programma vastgelegde financiële toezeggingen voor ondersteuning van actieve participatie van vrouwen aan het economische en sociale leven en ter financiering van voorbereidende acties en proefprojecten voor voorlichting en opleiding op het gebied van gelijke behandeling; verzoekt eveneens de Commissie onderzoek te doen naar de mogelijkheid om binnen het MEDA-programma een specifieke actie in te stellen ten behoeve van vrouwen, 5. verzoekt de Commissie in het Eerste Regionaal Programma voor de deelname van de vrouwen aan het economisch en maatschappelijk leven en de economische en maatschappelijke ontwikkeling, actieplannen te bevorderen met als doel: 6. verzoekt de Commissie en de partnerlanden de vereiste maatregelen te nemen voor de verbetering van de beeldvorming van vrouwen in de media, en daarbij gebruik te maken van de mogelijkheden van het programma MEDA-audiovisueel; 7. verzoekt de lidstaten, de Commissie en de Raad de financiële verplichtingen die in het kader van het ontwikkelingssamenwerkingsbeleid zijn vastgelegd in het Actieprogramma van de Conferentie van Caïro op het gebied van bevolking en seksuele en reproductieve gezondheid, na te komen, 8. wijst erop dat de ongerechtvaardigde belemmeringen voor legale immigratie de mensensmokkel, in het bijzonder vrouwensmokkel, in de hand werken; verzoekt daarom de lidstaten, de Commissie en de Raad de aanbevelingen van het Europees Parlement ten uitvoer te leggen inzake mensensmokkel en op het gebied van immigratie en asielverlening nauw te gaan samenwerken met de partnerlanden, rekening houdend met de respectieve behoeften van de economieën in het Euromediterrane gebied en met volledige eerbiediging van de rechten van migranten, voortvloeiend uit het Handvest van de grondrechten en het communautaire beleid, en rekening houdend met de conclusies en richtsnoeren van het voorzitterschap van de EU tijdens de Euromediterrane conferentie van de ministers van Buitenlandse Zaken op 5 en 6 november 2001 inzake de aanpak van het vraagstuk van de illegale immigratie en de migratiestromen; 9. verzoekt de Commissie in haar jaarlijks beoordelingsverslag over de Euromediterrane betrekkingen en de financiering van MEDA, de genderdimensie in een apart hoofdstuk op te nemen (statistische gegevens, onderzoeken, indicatoren van vooruitgang); 10. wenst dat stelselmatig per geslacht vergelijkbare statistische gegevens worden opgesteld en gepubliceerd, om een duidelijker beeld te krijgen van de vertegenwoordiging van mannen en vrouwen in de besluitvormingsprocedures; 11. vraagt de Commissie en de lidstaten de rechten van de vrouw te bevorderen door middel van de instelling van een waarnemingscentrum en een gegevensbank voor de follow-up en de beoordeling van de situatie en de rechten van de vrouw in alle sectoren, en daarnaast in ieder partnerland plaatselijke bureaus in te stellen die jaarlijks op basis van vaste indicatoren een verslag opstellen over de rechten van de vrouw; 12. beveelt de Commissie en alle partnerlanden aan hun acties te coördineren met het oog op een betere communicatie en uitwisseling van standpunten inzake de aanpak van culturele eigenheden bij de planning en de uitvoering van het beleid voor de Euromediterrane samenwerking zodat inspanningen worden geleverd voor de ontwikkeling van een nieuwe visie op de situatie en de rechten van de vrouw die niet is gebaseerd op sekse- of religiegebonden stereotypen, door analyse van en bezinning over de aanwezigheid en de rol van de vrouw in de wereld van vandaag; 13. is van oordeel dat de Europese Investeringsbank een lijn moet opzetten voor financiële steun voor gestructureerde projecten georganiseerd door en/of onder leiding van vrouwen, of voor het verstrekken van leningen hiervoor; 14. stelt onderzoek voor naar de mogelijkheid om in het kader van het proces van Barcelona een Euromediterrane ontwikkelingsbank op te richten, 15. nodigt de regeringen van de partnerlanden uit om de nodige politieke wil aan de dag te leggen om sneller over te gaan tot wetgevende, administratieve en andere hervormingen, voor het tot stand brengen van juridische gelijkheid tussen mannen en vrouwen en voor de integratie van de gelijkheid van man en vrouw in al hun beleidsmaatregelen, en zich hierbij in te zetten voor participatie van vrouwen en betrokkenheid van vrouwen bij de besluitvorming, overheidsbeleid te ontwikkelen voor het uitroeien van geweld tegen vrouwen, specifieke opleidingsacties ten behoeve van beambten van de politie en de magistratuur en van gelijke kansen in het onderwijs (in het bijzonder door de strijd aan te binden met het absenteïsme en het schoolverzuim van meisjes) te bevorderen, alsmede de programma's op het gebied van volksgezondheid en reproductieve gezondheidszorg te versterken, 16. nodigt de regeringen van de partnerlanden uit initiatieven en acties van vrouwenorganisaties op bovengenoemde terreinen te ondersteunen, 17. acht het noodzakelijk dat de regeringen van de partnerlanden hun inspanningen coördineren door de instelling van een regionale dialoog die niet alleen gebaseerd is op de geografische nabijheid maar ook gericht is op de vooruitgang die is geboekt, de uitwisseling van goede praktijken en van gemeenschappelijke uitdagingen die zij moeten aangaan voor de democratisering en de sociale samenhang van hun land; 18. verzoekt de EU een actieve en geëngageerde rol te vervullen bij het oplossen van het Arabisch-Israëlisch conflict teneinde te komen tot een rechtvaardige en duurzame vrede in deze regio en de voorwaarde te scheppen voor een politieke, economische, sociale en culturele ontwikkeling, in het belang en ter bevordering van de rechten en de positie van de vrouw bij beide partijen; 19. spoort de Commissie aan om in samenwerking met de lidstaten en de partnerlanden een brede voorlichtingscampagne te houden over de Euromediterrane partnerschapsovereenkomsten, de rol van de vrouw en de mogelijkheden van samenwerking en ontwikkeling die in het kader van de MEDA-programma's aan vrouwenorganisaties worden geboden; 20. verzoekt de Commissie de passende initiatieven te nemen voor de toenadering van de partnerlanden van het Euromediterrane partnerschap met de kandidaatlanden en de Balkanlanden door de totstandbrenging van een regionale dialoog waaraan vrouwen deelnemen, met name over de rechten van de vrouw; 21. nodigt de Commissie, de lidstaten en de partnerlanden uit initiatieven te ontwikkelen ter bevordering van activiteiten van vrouwen op andere dan de traditionele gebieden; betuigt in dit verband zijn instemming met het initiatief van de Commissie, aangekondigd door commissaris Reding tijdens de informele bijeenkomst van ministers van sport van 12 november 2001, om in het tweede semester van 2002 een conferentie te organiseren over sport en vrouwen in de Middellandse-Zeelanden; 21. ° o o o 22. Het Europees Parlement , – gelet op artikel 22 van de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens, – gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, inzonderheid de artikelen 2, 3, 136 en 137, – gelet op het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie en met name op artikel 14, lid 1: "Eenieder heeft recht op onderwijs, ... " – gezien de besluiten van de Europese Raad van Lissabon van 23 en 24 maart 2000, – gezien de besluiten van de Europese Raad van Nice van 7 t/m 10 december 2000, – onder verwijzing naar zijn resolutie van 25 oktober 2000 over een agenda voor het sociaal beleid (1) , – gezien de mededeling van de Commissie "Bouwen aan een solidair Europa" ( COM(2000) 79 ), – gezien het voorstel voor een besluit van het Europees Parlement en de Raad van 16 juni 2000 tot vaststelling van een communautair actieprogramma ter aanmoediging van samenwerking tussen lidstaten ter bestrijding van sociale uitsluiting (2) en onder verwijzing naar zijn standpunt van 17 mei 2001 inzake het communautair actieprogramma ter bestrijding van sociale uitsluiting (3) , – gezien het Witboek van de Commissie "Onderwijs en opleiding. Onderwijzen en leren. Naar een cognitieve samenleving" ( COM(1995) 590 ) en onder verwijzing naar zijn resoluties van 12 maart 1997 (4) en 15 mei 2001 (5) over "Onderwijzen en leren", – gezien Besluit 2001/63/EG van de Raad van 19 januari 2001 betreffende de richtsnoeren voor het werkgelegenheidsbeleid van de lidstaten voor 2001 (6) en onder verwijzing naar zijn resolutie van 24 oktober 2000 over de richtsnoeren voor het werkgelegenheidsbeleid van de lidstaten voor 2001 (7) , – gezien Aanbeveling 2001/64/EG van de Raad van 19 januari 2001 inzake de tenuitvoerlegging van het werkgelegenheidsbeleid van de lidstaten (8) , – gezien het werkdocument van de diensten van de Commissie getiteld "Memorandum over levenslang leren" (SEC(2000) 1832 – C5-0192/2001), – onder verwijzing naar zijn resolutie van 21 april 1993 over de uitroeiing van het analfabetisme in de lidstaten van de Europese Gemeenschap (9) , – gelet op artikel 163 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken en het advies van de Commissie cultuur, jeugd, onderwijs, media en sport (A5&nbhy;0009/2002), A. overwegende dat kunnen lezen en schrijven een grondrecht is, B. overwegende dat eenieder de mogelijkheid om te leren en schrijven als een grondrecht moet worden aangeboden, en dat leerkrachten en ouders hun plicht moeten onderkennen om ervoor te zorgen dat deze mogelijkheid door iedereen wordt benut, C. overwegende dat de bestrijding van analfabetisme absoluut noodzakelijk is omdat zo de individuele vrijheid wordt bereikt en versterkt en voor eenieder gelijke toegang tot de grondrechten wordt gecreëerd, D. overwegende dat de bestrijding van het analfabetisme niet alleen een zaak is van opvoeders en leerkrachten, maar een verplichting van de maatschappij als geheel en met name van alle overheden, en de lidstaten herinnerend aan de hun door de Verdragen toegekende verantwoordelijkheid voor de inhoud van het onderwijs en de organisatie van het onderwijsstelsel, E. overwegende dat de Unie de samenwerking tussen de lidstaten dient te ondersteunen en de uitwisseling dient te bevorderen van beste praktijken en vernieuwende benaderingen en dat zij de resultaten tezamen met de betrokken actoren en belanghebbende personen dient te evalueren, F. overwegende dat de Raad van Lissabon heeft besloten dat op het terrein van de bestrijding van armoede en sociale uitsluiting een "open coördinatiemethode" dient te worden toegepast, G. overwegende dat volgens de beschikbare gegevens 10 tot 20% van de bevolking van de Unie en tot 30% van de bevolking van de kandidaatlandne niet in staat is de gedrukte en geschreven teksten te begrijpen en te gebruiken die noodzakelijk zijn om in de samenleving te kunnen functioneren, de persoonlijke doelstellingen te verwezenlijken, de eigen kennis te verruimen en het individueel potentieel te vergroten, en dat deze cijfers nog hoger zouden uitvallen als ook rekening wordt gehouden met de instroom uit derde landen, H. overwegende dat statistieken en nauwkeurige gegevens betreffende analfabetisme op Europees niveau nog steeds ontbreken, in het bijzonder met betrekking tot de definitie van het verschijnsel, de indicatoren, de initiatieven op dit terrein en de beste praktijken in de lidstaten, I. overwegende dat het Europees beleid inzake de bestrijding van analfabetisme tot op heden geen samenhang en continuïteit heeft vertoond en dat het niet is aangepast aan de ontwikkelingen en de nieuwe noden in de maatschappij; dat bij het ontwerpen van de communautaire actieprogramma's niet kan worden voorbijgegaan aan de behoeften van personen met beperkte basisvaardigheden en onvoldoende technologische kennis, J. overwegende dat ter bescherming van de menselijke waardigheid en ter bestrijding van sociale uitsluiting ook actie moet worden ondernomen tegen het regressief analfabetisme dat vooral voorkomt bij ouderen die als gevolg van dit verlies aan autonomie hun toevlucht moeten nemen tot een beschermde omgeving die hen definitief vervreemdt van hun familieverband en sociaal-cultureel milieu, K. overwegende dat deelname aan de cognitieve samenleving en sociale integratie in de eerste plaats gebaseerd zijn op het kunnen lezen en schrijven, en dat analfabetisme de toegang tot de markt en de mogelijkheden om werk te vinden en zich aan een samenleving en een economie in verandering aan te passen, beperkt, L. overwegende dat het analfabetisme en de gebrekkige basisvaardigheden van veel werknemers enerzijds het risico op arbeidsongevallen verhoogt en anderzijds hun vermogen tot herscholing (of omscholing) aantast, M. in de mening dat, aangezien in Lissabon als doel is gesteld van Europa de meest competitieve en dynamische kenniseconomie te maken, in staat tot duurzame economische groei met meer en betere banen en een grotere maatschappelijke cohesie, met daarbij bevordering van een bewustere politieke participatie en bevordering van de kennis bij de burgers van hun rechten en het vermogen om er gebruik van te maken, het niveau van geletterdheid in Europa moet worden opgevijzeld, N. van oordeel dat rekening moet worden gehouden met de uitgangspunten zoals in Nice door de Europese Raad goedgekeurd ten aanzien van de gemeenschappelijke doelstellingen op het vlak van de bestrijding van armoede en sociale uitsluiting en de bevordering van deelname aan het arbeidsproces en de beschikbaarheid voor eenieder van hulpmiddelen, rechten, goederen en diensten, zodat het gevaar van marginalisering wordt afgewend, waarbij vooral de risicogroepen baat moeten hebben, 1. verzoekt de Commissie in het kader van de werkgelegenheidsrichtsnoeren en de open coördinatiemethode in de strijd tegen armoede en uitsluiting alsmede in het kader van onderwijs en opleiding, concrete indicatoren en benchmarks voor te stellen op het terrein van het analfabetisme en dit te doen in nauwe samenwerking met de sociale actoren, in het bijzonder die actoren die spreken namens de minst bedeelde bevolkingsgroepen; 2. verzoekt de Commissie ter kennis te nemen dat analfabetisme en rekenonkunde, in aansluiting op het door de Europese Raad in Lissabon genomen initiatief te streven naar totstandbrenging van een "kenniseconomie", voortaan niet afzonderlijk mogen worden bezien; 3. verzoekt de Commissie het Parlement en de Raad zo spoedig mogelijk een Groenboek inzake analfabetisme , rekenonkunde en sociale uitsluiting voor te leggen en dit Groenboek vergezeld te doen gaan van een tijdspad van concrete stappen, naar het voorbeeld van de sociale agenda, waarin de op Europees niveau te nemen maatregelen nauwkeurig omschreven staan; 4. verzoekt de Commissie het Parlement zo spoedig mogelijk een Groenboek en een actieplan voor te leggen op basis van de artikelen 137 en 150 van het Verdrag, die ten minste de volgende elementen dienen te bevatten: 5. verzoekt de Commissie het Europees Parlement en de Raad zo spoedig mogelijk een voorstel voor een aanbeveling aan de lidstaten voor te leggen, waarin onder andere de volgende elementen opgenomen zijn: 6. verzoekt de Commissie en de Raad bij het Europees Centrum voor de ontwikkeling van de beroepsopleiding (CEDEFOP) in Thessaloniki een Europees Waarnemingscentrum voor analfabetisme op te richten dat tot taak heeft op Europees niveau studieprogramma's en diploma's te ontwikkelen; 7. verzoekt de Commissie het Parlement jaarlijks een schriftelijk, met cijfers onderbouwd overzicht te doen toekomen betreffende de verwezenlijking van de doelstellingen van de strijd tegen analfabetisme en sociale uitsluiting, zulks in nauwe samenwerking met degenen die hebben deelgenomen aan de scholingsprogramma's; 8. is verheugd over het rapport van de Raad aan de Europese Raad van Stockholm over de concrete toekomstige doelstellingen van de onderwijsstelsels ; is van mening dat de instellingen van de Gemeenschap een nuttige rol kunnen spelen door de lidstaten te helpen bij het implementeren van een werkprogramma op lange termijn dat het kennisniveau in Europa moet verhogen door de kwaliteit van de opleiding voor leraren en trainers te verbeteren en door specifieke inspanning op het gebied van kunnen lezen, schrijven en rekenen; 9. verzoekt de Commissie de ontwikkeling en het vasthouden van geletterdheid te ondersteunen door programma's zoals Socrates, Leonardo en Youth alsook door speciale door de structuurfondsen gesteunde projecten; 10. verzoekt de Commissie om geletterdheidprojecten op te nemen in een Europees Jaar van het boek of van het lezen; 11 .verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie, het Economisch en Sociaal Comité alsmede aan de Europese platforms van niet-gouvernementele organisaties die werkzaam zijn ten behoeve van de minst bedeelden. Het Europees Parlement , – gezien de mededeling van de Commissie ( COM(2001) 104 – C5&nbhy;0536/2001), – gezien de conclusies van de Europese Raad van Nice van 7 t/m 9 december 2000 en bijlage I betreffende de Europese sociale agenda, – gezien de mededeling van de Commissie over een Agenda voor het sociaal beleid ( COM(2000) 379 ), – gezien de conclusies van de Europese Raad van Stockholm van 23 en 24 maart 2001, – onder verwijzing naar zijn resolutie van 25 oktober 2000 over de nieuwe sociale agenda (1) , – gelet op artikel 47, lid 1 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken (A5&nbhy;0004/2002), A. overwegende dat de Agenda voor het sociaal beleid een sleutelelement vormt in de economische en sociale modernisering van de Europese Unie en dat de volledige en onverwijlde tenuitvoerlegging ervan bepalend zal zijn voor de verwezenlijking van de door de Europese Raad van Lissabon vastgestelde strategische doelstellingen, B. overwegende dat het scorebord het mogelijk moet maken de voortgang met de uitvoering van de Agenda voor het sociaal beleid op de voet te volgen, C. overwegende dat dit controle-instrument verder moet worden uitgebouwd door het doel, de inhoud en de presentatie ervan nauwkeuriger te omschrijven, D. overwegende dat de Agenda voor het sociaal beleid moet worden beschouwd als een evolutief programma, dat derhalve in latere stadia moet worden aangepast, 1. betreurt dat het eerste scorebord, gezien de zeer korte termijnen, reeds aan de Europese Raad van Stockholm is voorgelegd nog voordat het Europees Parlement zich erover had kunnen beraden; verzoekt de Commissie het Europees Parlement het scorebord voortaan te doen toekomen binnen termijnen die hem in staat stellen zich erover uit te spreken vóór de in het voorjaar te houden Europese Raad; 2. is van mening dat het scorebord, naar het model van bijlage I bij de mededeling van de Commissie over een Agenda voor het sociaal beleid alle activiteiten voor de periode 2001-2006 dient te omvatten, teneinde op ieder moment te kunnen nagaan in hoeverre de respectieve doelstellingen zijn verwezenlijkt; waarschuwt voor iedere poging het scorebord te doen verworden tot niet meer dan een verslag van de activiteiten van de Commissie; 3. is van mening dat het scorebord de in de Agenda voor het sociaal beleid aangekondigde politieke initiatieven operationeel moet kunnen maken door voor elk onderdeel aan te geven welk politiek instrument dient te worden gebruikt (wetgeving, open coördinatie, onderhandelingen met de sociale partners, enz.), welke instanties ervoor verantwoordelijk zijn en welke termijnen er moeten worden aangehouden; verzoekt de Commissie deze opzet bij de voorbereiding van haar volgende scorebord nauwgezet aan te houden; 4. is van mening dat de Agenda voor het sociaal beleid moet zijn gebaseerd op een dynamische aanpak, die ten doel moet hebben doelstellingen en resultaten voortdurend op elkaar af te stemmen; 5. is van mening dat het scorebord als grondslag moet fungeren voor een dergelijk permanent aanpassingsproces en onderstreept het belang van een progressieve ontwikkeling van de kwalitatieve en kwantitatieve indicatoren voor de follow-up en evaluatie van de in het kader van de Agenda opgezette acties; wenst dat het Europese Parlement nauw betrokken wordt bij de besluitvorming over deze indicatoren en in de nieuwe coördinatieprocessen (o.a. de open coördinatiemethodes inzake werkgelegenheid, sociale integratie, onderwijs en opleiding, pensioenen) een rol zou kunnen spelen; vraagt dat hierover een interinstitutioneel akkoord zou worden afgesloten; 6. pleit ervoor dat in het scorebord ook een maatstaf wordt opgenomen om te beoordelen welke vorderingen de lidstaten precies hebben gemaakt bij het terugdringen van de kosten van het zakendoen en bij het uitbannen van onnodige bureaucratie teneinde de werkgelegenheid te bevorderen, twee punten die in paragraaf 14 van de conclusies van de Europese Raad van Lissabon speciaal worden vermeld als gebieden waarop meer inspanningen moeten worden geleverd; 7. onderstreept dat alle partners bij de uitvoering van de Agenda voor het sociaal beleid moeten worden betrokken; verlangt dat het scorebord beter doet uitkomen waarvoor de betrokken partijen precies verantwoordelijk zijn; 8. brengt in dit verband in herinnering dat de staatshoofden en regeringsleiders zich ertoe hebben verbonden de Agenda voor het sociaal beleid integraal uit te voeren; is van mening dat het niet aan de Raad is om individuele onderdelen van dit totaalproject ter discussie te stellen; 9. is verontrust over het gebrek aan resultaten van de Europese sociale dialoog en spreekt de wens uit dat de sociale gesprekspartners en met name de werkgevers actiever aan de verwezenlijking van de doelstellingen zullen meewerken, o.a. met betrekking tot opleiding en levenslang leren, de organisatie van de arbeid en de aanpassing aan de nieuwe werkvormen, alsmede de combinatie van arbeid en privé-leven; maar is tevens van oordeel dat de Commissie extra werk moet maken van het ingezette wetgevingsinstrumentarium wanneer de onderhandelingen niet binnen een redelijke termijn worden afgerond; 10. verlangt dat het Parlement ten volle wordt betrokken bij de praktische aanpassing van de sociale agenda en gelast zijn terzake bevoegde commissie regelmatig toezicht te houden op de behaalde resultaten; gelast deze commissie ook de mogelijkheid te onderzoeken om jaarlijks een overleg te organiseren met de Commissie, de Raad en de sociale gesprekspartners over de uitvoering van de sociale agenda; 11. verzoekt de Commissie ook het Economisch en Sociaal Comité en het Comité van de regio's zo nauw mogelijk te betrekken bij de uitvoering van de Agenda; 12. betreurt dat het scorebord geen suggesties bevat voor een nauwere betrokkenheid van de burgermaatschappij bij de uitvoering van de Agenda voor het sociaal beleid; 13. is van mening dat de concentratie van politieke activiteiten in de Agenda voor het sociaal beleid tevens haar weerspiegeling zou moeten vinden in de begroting van de Europese Unie; constateert daarentegen met spijt dat werkgelegenheid en sociale zaken tot de terreinen behoren die het zwaarst te lijden hebben onder budgettaire beperkingen; 14. betreurt evenwel dat de Commissie geen van de door het Parlement in zijn eerder genoemde resolutie van 25 oktober 2000 geformuleerde aanvullende verzoeken in aanmerking heeft willen nemen; verzoekt de Commissie informatie te verstrekken over de wijze waarop zij aan deze verzoeken gevolg denkt te geven, en met name: 15. uit zijn bezorgdheid over het tempo waarin de Agenda ten uitvoer wordt gelegd, in die zin dat nu reeds moet worden gevreesd dat niet alle in de Agenda geformuleerde verbintenissen tegen het jaar 2005 zullen kunnen worden gehonoreerd; 16. verzoekt de Commissie derhalve haar werkzaamheden te bespoedigen, met name waar het de wetgevingsvoorstellen en voorbereidende werkzaamheden betreft; verzoekt de Commissie met name: 17. verlangt dat er bijkomende inspanningen worden geleverd met betrekking tot de sociale dimensie van de uitbreiding; vraagt met aandrang dat er werk gemaakt wordt van de voorgenomen integratie van de kandidaat-lidstaten in de open coördinatiemethodes die op het vlak van werkgelegenheid, onderwijs en opleiding, sociale integratie en pensioenen worden opgezet en vraagt de Commissie om hierover snel een verslag aan de Raad en het Parlement voor te leggen; 18. verzoekt de Commissie de onderhandelingen met de sociale partners actief te ondersteunen door hen haar expertise ter beschikking te stellen en aanwijzingen te verstrekken voor de door hen te voeren onderhandelingen, en in ieder geval spoedig met een wetgevingsvoorstel te komen ingeval de onderhandelingen zouden mislukken; betreurt dat de Europese Commissie nog steeds niet een wetgevingsvoorstel heeft voorgelegd met betrekking tot uitzendwerk, gebaseerd op het uitgangspunt van gelijke behandeling van uitzendwerknemers en werknemers in reguliere arbeidsrelaties bij de inlenende bedrijven; 19. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, het Economisch en Sociaal Comité en het Comité van de regio's. Het Europees Parlement , - gezien de gezamenlijk verklaring van de EU/India d.d. 23 november 2001 en de verklaring van het Europese voorzitterschap waarin de aanslag tegen het Indiase parlement wordt veroordeeld, - gezien de verklaring die op 6 januari 2002 in Kathmandu unaniem door de 11de topconferentie van de SAARC is aangenomen, met name de paragrafen 40, 41 en 42 waarin het terrorisme "in al zijn vormen" wordt veroordeeld, - onder verwijzing naar VN-resolutie 1373 (2001) waarin de Veiligheidsraad heeft besloten dat alle staten gehouden zijn de financiering van terrorisme te voorkomen en tegen te gaan, dat zij de opzettelijke beschikbaarstelling of werving van fondsen voor dit soort daden als een strafbaar feit moeten beschouwen en waarin hij een commissie van de Veiligheidsraad heeft ingesteld om toe te zien op de uitvoering van de resolutie, A. ernstig bezorgd wegens het toenemend terrorisme van fundamentalisten in de wereld, B. erop wijzend dat er geen sprake kan zijn van religieuze, ideologische of andere rechtvaardigingen voor terrorisme, C. nogmaals zijn steun betuigend aan alle conventies van de VN tegen internationaal terrorisme, D. er nogmaals op wijzend dat elke daad van terrorisme overal de vrede en stabiliteit in gevaar kan brengen, E. overwegende dat het gevaar bestaat dat nieuwe incidenten in de regio leiden tot een escalatie van het conflict met nog onvoorspelbare gevolgen, dat daaruit een verdere destabilisatie van de veiligheid in Zuid-Azië kan voortvloeien, en overwegende dat beide landen in het bezit zijn van kernwapens, F. onder verwijzing naar de gebeurtenissen in Pakistan, waar tot 15 januari 2002 meer dan 1.400 personen zijn gearresteerd, en waar 390 kantoren van islamitische extremistische organisaties werden gesloten, zulks naar aanleiding van de aankondiging van de Pakistaanse president dat krachtige en beslissende maatregelen zouden worden genomen tegen deze stromingen in zijn land, G. bezorgd om het welzijn van grote delen van de bevolking in beide landen die ontberingen lijden en wier basisvoorzieningen bij een gewelddadig conflict ernstig zouden worden aangetast, H. de eis van India aan Pakistan steunend om mee te werken aan een grondig onderzoek naar de aanslagen op het parlement van de deelstaat Kasjmir en op het Indiase parlement, I. ingenomen met de tekenen van ontspanning vanuit India, hetgeen kan worden opgevat als een reactie op de aankondiging van de Pakistaanse president Musharraf dat het plannen van terroristische aanslagen en de opleiding van radicale islamitische groeperingen op Pakistaans grondgebied niet langer zal worden getolereerd, welke aankondiging door de internationale gemeenschap als een mijlpaal werd beschouwd; beide staten steunend in hun streven de rust in het subcontinent te laten weerkeren, 1. veroordeelt met alle kracht de handelwijze van de moordenaars die op 13 december 2001 het Indiase parlement hebben aangevallen als een daad van terrorisme en ook als een aanslag op de instellingen en de democratisch gekozen afgevaardigden van de Indiase Unie, een parlementaire democratie die sinds de onafhankelijkheid ononderbroken heeft gefunctioneerd, en betuigt zijn volledige solidariteit met het Indiase volk; 2. veroordeelt de aanslag op het Amerikaans cultureel centrum in Calcutta van 22 januari 2002, waarbij vijf dodelijke slachtoffers en 21 gewonden zijn gevallen en verlangt een onafhankelijk onderzoek naar dit incident; 3. verlangt een de-escalatie van de spanningen en terugtrekking van troepen naar vredesgebieden en dringt er bij India en Pakistan op aan ter voorkoming van een militair conflict de dialoog te hervatten en onderhandelingen aan te gaan; 4. steunt president Musharraf in zijn streven de aangekondigde antiterrorismemaatregelen uit te voeren, op deze wijze interne en externe stabiliteit tot stand te brengen en zijn land terrorisme-onvriendelijk te maken en verzoekt hem alles in het werk te stellen om de veiligheid en de spoedige vrijlating van Daniel Pearl, journalist van de Wall Street Journal, te waarborgen; 5. begrijpt dat de maatregelen die president Musharraf heeft aangekondigd om alle vormen van terrorisme te bestrijden tijd zullen kosten, evenals de voorgenomen sluiting van radicale islamitische scholen, de zogenaamde madrassas, en moskeeën die in het verleden een gewelddadige fundamentalistische filosofie hebben uitgedragen en neemt kennis van de pogingen van de regering van Pakistan om een moderne, vredelievende en tolerante vorm van onderwijs te bevorderen; 6. wijst erop dat de mensenrechten, godsdienstvrijheid voor minderheden, persvrijheid en vrijheid van meningsuiting tegen elke prijs moeten worden beschermd, wanneer de noodzakelijke maatregelen worden genomen om deze doelstellingen te verwezenlijken en neemt kennis van de recente afslachting van christenen, die in Pakistan een kerkdienst bijwoonden, door islamitische terroristen die thans moeten worden aangehouden, en van het feit dat de autoriteiten herhaaldelijk worden beschuldigd van discriminatie van de christelijke gemeenschap in Pakistan; 7. doet een dringend beroep op de betrokken partijen om rustig en zonder uitstel alle nodige maatregelen te nemen om een verdere verslechtering van de situatie te voorkomen en hun dialoog in de geest van de Overeenkomst van Simla (1972), de Verklaring van Lahore (1999) en de relevante resoluties van de VN te hervatten en dringt er nogmaals op aan dat de EU haar diensten in dit proces zou moeten aanbieden en tussen India en Pakistan zou kunnen bemiddelen; 8. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de regeringen van de lidstaten, de regeringen van India en Pakistan, het parlement van India en het secretariaat van de SAARC. Het Europees Parlement , - onder verwijzing naar zijn eerdere resoluties over de Democratische Republiek Congo, - onder verwijzing naar zijn resolutie van 5 februari 2002 over een evaluatie van de samenhang van noodhulp, rehabilitatie en ontwikkeling (1) , - gezien de hervatting van de inter-Congolese dialoog die voor 25 februari 2002 in Sun City, Zuid-Afrika, op het programma staat, A. overwegende dat de meest actieve vulkanen in de wereld nog steeds onvoldoende worden gecontroleerd om de bescherming van de omwonenden te kunnen waarborgen, B. overwegende dat 30% van de bevolking van Goma door de uitbarsting van Mount Nyiragongo in de Democratische Republiek Congo dakloos is geworden en dat naar schatting ongeveer 300.000 mensen hulp nodig hebben, C. overwegende dat ter plaatse geen enkel verzekeringsstelsel bestaat om de schade van de slachtoffers te vergoeden, die zij onder meer hebben geleden als gevolg van de vernietiging van meer dan 12.000 huizen, D. overwegende dat er onvoldoende water beschikbaar is voor de bewoners van bepaalde gebieden van Goma, E. overwegende dat er dringend behoefte bestaat aan maatregelen voor noodonderwijs teneinde te waarborgen dat ontheemde kinderen uit Goma hun studie kunnen voortzetten, F. overwegende dat Goma en het oostelijke gedeelte van de DRC zijn getroffen door een reeks van catastrofale gebeurtenissen met tragische gevolgen, waaronder burgeroorlogen die hebben geleid tot de dood van meer dan drie miljoen mensen in de DRC, G. overwegende dat de weigering van de Congolese vluchtelingen om tijdelijk hun toevlucht te zoeken in kampen in Rwanda, in weerwil van het precaire karakter van hun situatie en alle gevaren waarmee zij te kampen hebben, blijk geeft van het enorme wantrouwen van de Congolezen uit Kivu jegens het Rwandese leger, H. overwegende dat in Goma een groot aantal internationale humanitaire organisaties aanwezig is in verband met het grote aantal oorlogsvluchtelingen uit de regio, maar dat hun voorzieningen en voorraden zijn bedolven door lava, waardoor hulp niet meer mogelijk is, I. overwegende dat de internationale gemeenschap snel heeft gereageerd op de ernstige situatie in Goma, omdat het humanitair bureau ECHO van de EU € 5 miljoen aan noodhulp en technische steun ter beschikking heeft gesteld en ECHO-Flight heeft gemobiliseerd, UNICEF een luchtbrug heeft georganiseerd voor 60 ton noodhulp, de regering van Canada heeft besloten om 1,05 US $ ter beschikking te stellen en de regering van het VK £2 miljoen heeft gedoneerd, terwijl het Wereldvoedselprogramma van de VN voor de komende drie maanden 14,6 miljoen US $ ter beschikking heeft gesteld, J. ingenomen met de recente gezamenlijke vredesmissie van het Verenigd Koninkrijk en Frankrijk in het gebied van de Grote Meren en met deze gezamenlijke poging om oplossingen te vinden voor de gecompliceerde conflicten in het gebied van de Grote Meren, K. ingenomen met het debat in de VN-Veiligheidsraad van 31 januari 2002 en zijn vastbeslotenheid om volledig bij het proces in Afrika betrokken te blijven zolang geen duurzame vrede is bereikt voor de conflicten op dat continent, L. ingenomen met de goedkeuring door de Commissie van een - door ECHO te beheren - globaal plan voor 2002 ten bedrage van nog eens € 32 miljoen aan humanitaire steun voor de bevolking van de DRC, alsmede het besluit van 21 januari 2002 om extra middelen van het 7e en 8e Europees Ontwikkelingsfonds te deblokkeren door de ondertekening van een nationaal indicatief programma (NIP) ten bedrage van € 120 miljoen, waardoor de voortdurende problemen zullen worden verlicht, 1. is bezorgd over de uitbarsting van de vulkaan, die honderden doden heeft geëist en die heeft geleid tot een verslechtering van de humanitaire situatie in de DRC, die reeds te lijden heeft gehad onder jarenlange conflicten; 2. betuigt zijn solidariteit met de gezinnen van de slachtoffers en degenen die door deze ramp zijn getroffen; 3. herinnert aan zijn resolutie van 13 december 2001 (2) en de noodzaak de plaatselijke economie van Goma te herstellen, alsmede de toegang van de burgerbevolking tot voedsel en centra voor medische en gezondheidszorg te waarborgen; 4. is ingenomen met de snelle reactie van de internationale gemeenschap, die steun aan deze regio heeft verleend, en dringt er met name bij de Commissie op aan alle mogelijkheden na te gaan om de speciale noodmaatregelen voor de slachtoffers uit te breiden; is ingenomen met het feit dat deze hulp is toevertrouwd aan de internationale humanitaire organisaties en wordt gecoördineerd door de VN-organen; 5. betreurt dat de hoofdkwartieren van de WHO, de HCR en de FAO en de opslagplaatsen van het Wereldvoedselprogramma zijn geplunderd; 6. dringt erop aan dat ook Bukavu en het gebied ten zuiden van het Kivu-meer in aanmerking komen voor de humanitaire hulp voor de slachtoffers in Goma, 7. is van mening dat het dringend noodzakelijk is dat een team van technische deskundigen zich bezighoudt met de evaluatie van de schade en de beoordeling van de vraag welke wederopbouwmaatregelen dringend noodzakelijk zijn; 8. acht het van belang dat de milieuschade als gevolg van de uitbarsting van de vulkaan wordt geëvalueerd teneinde de behoeften te beoordelen en adequate hulp te verlenen, en dringt aan op een aanzienlijke uitbreiding van de middelen die ter beschikking staan om de vulkaan de Nyiragongo in de gaten te houden; 9. verzoekt ECHO het globaal plan voor 2002 ten bedrage van € 32 miljoen, dat met name bestemd is voor ondersteuning van ontheemden in de DRC, met inbegrip van de personen die zijn getroffen door de uitbarsting van de vulkaan de Nyiragongo, versneld ten uitvoer te leggen; 10. dringt aan op beter gecoördineerde maatregelen van de vele in Goma aanwezige internationale humanitaire organisaties teneinde te waarborgen dat de humanitaire hulp terechtkomt bij de meest kwetsbare groepen die zijn getroffen door de uitbarsting van de vulkaan en de aardbevingen, en dat een bijdrage wordt geleverd aan rehabilitatie en wederopbouw waardoor de zelfvoorziening in de regio wordt bevorderd; 11. dringt erop aan dat ontwikkelingssamenwerking en de financiering daarvan, afgezien van humanitaire steun, ten uitvoer worden gelegd in ruil voor ontwapening en door de Congolezen bij de hervatting van de inter-Congolese dialoog deze maand te geven garanties betreffende stabiliteit en veiligheid; 12. stelt vast dat de samenwerking tussen de Europese Unie en de DRC opnieuw op gang is gekomen en dringt erop aan dat deze ten goede komt van het gehele land; 13. dringt er bij de Commissie op aan in het kader van deze samenwerking, maar los van het programma voor de wederopbouw van Goma, voorstellen te doen voor een ontwapeningsprogramma teneinde de gewapende troepen van Rwanda elk excuus om in Kivu te blijven te ontnemen; 14. dringt er bij alle bij de inter-Congolese dialoog betrokken partijen op aan prioriteit toe te kennen aan de noodzaak van vrede en stabiliteit en het proces van nationale verzoening te versnellen, opdat kan worden geprofiteerd van de programma's van het Europees Ontwikkelingsfonds die tot doel hebben de armoede te bestrijden, de maatschappelijke structuur te herstellen en te werken aan de rehabilitatie van de economische structuren en de infrastructuur van de DRC; 15. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Commissie, de Raad, de autoriteiten van de DRC, alle bij de inter-Congolese dialoog betrokken partijen, de regeringen van Rwanda, Oeganda en Burundi, de secretarissen-generaal van de Afrikaanse Unie en de co-voorzitters van de Paritaire Parlementaire Vergadering ACS-EU. Het Europees Parlement , – gezien het Verdrag van Genève inzake de behandeling van krijgsgevangenen dat op 12 augustus 1949 werd aangenomen, – gezien de conclusies en het actieplan van de buitengewone Europese Raad van 21 september 2001, – gezien de conclusies van het voorzitterschap van de Europese Raad van Laken van 14 en 15 december 2001, A. overwegende dat de Verenigde Staten 158 van hun Afghaanse krijgsgevangenen per vliegtuig hebben overgebracht naar het gevangenenkamp van Guantanamo Bay en dat hun behandeling en de foto's van dit kamp internationale aandacht hebben getrokken, B. overwegende dat de lidstaten van de Europese Unie hun bezorgdheid hebben uitgesproken over de levensomstandigheden op deze basis en erop hebben aangedrongen de gevangenen volgens de regels van de rechtsstaat te behandelen, C. overwegende dat een klein aantal landen, waaronder de EU-lidstaten, bekend hebben gemaakt dat zich onder de gevangenen eigen staatsburgers bevinden en dat zij delegaties zullen sturen om het staatsburgerschap van diverse verdachten te verifiëren, D. overwegende dat de regering van de VS verklaard heeft dat de gevangenen uit Afghanistan die in Guantanamo Bay worden vastgehouden juridisch gezien in een ongewisse situatie verkeren, maar dat het VS-leger momenteel maatregelen treft om hun situatie in overeenstemming te brengen met het Verdrag van Genève en de meeste aanbevelingen van het Internationaal Comité van het Rode Kruis om de situatie van de gevangenen te verbeteren, heeft aanvaard, E. overwegende dat het Ministerie van Defensie van de VS aangekondigd heeft dat de gevangenen ondervraagd zullen worden door de inlichtingendienst en dat vervolgens een besluit zal worden genomen over wat met hen gedaan moet worden, waarbij sommigen waarschijnlijk voor een militaire rechtbank en anderen voor de strafkamer van een VS-rechtbank terecht zullen staan, terwijl weer anderen voor verdere vervolging aan het land van hun nationaliteit zullen worden uitgeleverd, F. overwegende dat in de bepalingen van artikel 5 van het Verdrag van Genève is vastgelegd dat ingeval van onenigheid een bevoegde rechtbank moet bepalen wat de rechtspositie van een gevangene is en de vraag moet beantwoorden of hij aanspraak kan maken op de benaming "krijgsgevangene", G. overwegende dat de gevangenen humaan zijn behandeld en dat vertegenwoordigers van het Internationaal Comité van het Rode Kruis en de Britse regering die de VS-basis in Guantanamo hebben bezocht, verklaard hebben dat de gevangenen in overeenstemming met het internationale humanitaire recht behandeld worden, H. overwegende dat de handhaving van het internationale humanitaire recht voor het internationaal optreden van de Europese Unie een prioriteit vormt en dat de voorzitter van het Internationaal Comité van het Rode Kruis het toejuicht dat de naleving van het internationale humanitaire recht door het huidige Spaanse voorzitterschap van de Raad tot een van zijn prioriteiten is bestempeld, 1. betuigt opnieuw zijn solidariteit met de Verenigde Staten in hun strijd tegen het terrorisme onder volledige naleving van de individuele rechten en vrijheid; 2. is het ermee eens dat de gevangenen die momenteel op de VS-basis in Guantanamo worden vastgehouden, niet exact binnen de definities van het Verdrag van Genève vallen en dat de normen van deze verdragen moeten worden herzien om aan nieuwe situaties die door de ontwikkeling van het internationale terrorisme worden geschapen, te beantwoorden; 3. is van mening dat alle gevangenen ongeacht hun nationaliteit of land van herkomst recht op dezelfde behandeling hebben; 4. verzoekt de VN en de Veiligheidsraad derhalve een resolutie in te dienen om een rechtbank in het leven te roepen die zich met Afghanistan moet bezighouden teneinde de rechtspositie van de gevangenen duidelijk te definiëren; 5. is van mening dat deze problemen al veel eerder opgelost hadden kunnen worden als er een volledig operationeel internationaal strafhof met rechtsmacht over terroristische activiteiten was opgericht; 6. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de VS-regering, het VS-Congres en de Verenigde Naties. Het Europees Parlement , – onder verwijzing naar zijn eerdere resoluties ter ondersteuning van de Russische militaire journalist Grigorii Pasko die in een eerder proces in 1999 werd vrijgesproken van spionage, maar schuldig werd bevonden op minder belangrijke punten; overwegende dat niet alleen de heer Pasko tegen de uitspraak in beroep is gegaan, maar ook de openbare aanklagers die volhouden dat hij een spion was; dat het Hooggerechtshof zijn besluit vervolgens heeft ingetrokken en een nieuw proces heeft gelast, – gezien de partnerschaps- en samenwerkingsovereenkomst tussen de Europese Unie en Rusland die op 1 december 1997 in werking is getreden, met name titel I, artikel 2, – overwegende dat de onafhankelijkheid en de pluriformiteit van de media een sleutelelement voor de democratische waarden vormen waarop het strategische partnerschap tussen de Europese Unie en Rusland is gebaseerd, hetgeen ook de grondslag blijft voor de gezamenlijke strijd tegen het terrorisme, – gezien de verklaring van 29 januari 2002 van het voorzitterschap namens de Europese Unie over de situatie met betrekking tot de media in Rusland, A. ernstig verontrust en geschokt door de gevangenneming van Grigorii Pasko die in een nieuw proces op 25 december 2001 schuldig werd bevonden aan hoogverraad wegens spionage door de militaire rechtbank van de Russische Pacifische Vloot in Wladiwostok die de heer Pasko ook zijn militaire rang van kapitein (tweede klas) ontnam en bepaalde dat hij de kosten van het proces moest betalen, B. stelt vast dat de heer Pasko en zijn advocaat, Anatolii Poesjkin, de beschuldigingen ontkennen en erop wijzen dat de processen als straf dienden voor de verslagen van de heer Pasko over milieuvervuiling door de Russische vloot, en dat de uitspraak werd gedaan onder openlijke druk van de federale veiligheidsdienst (FSB) en was gebaseerd op door deze dienst vervalste bewijzen, C. overwegende dat de Russische mediawet bepaalt dat journalisten het recht hebben naar informatie te speuren en informatie op te vragen, te ontvangen en te verspreiden , D. overwegende dat president Poetin in het openbaar heeft verklaard dat de vrijheid van de media noodzakelijk is voor de democratische ontwikkeling van zijn land en dat financieel betrouwbare mediagroepen die niet onder controle van de staat en het bedrijfsleven staan, de toekomstige waarborg zijn voor de vrijheid van de Russische media, E. overwegende dat het achterhouden van informatie over het milieu of over rampen waarbij mensenlevens in gevaar worden gebracht volgens de artikelen 41 en 42 van de Russische grondwet een misdrijf is, F. overwegende dat de nieuw gekozen leider van het Russische Hogerhuis, Sergei Mironov, op 26 december 2001 de gevangenneming van Grigorii Pasko heeft bekritiseerd en heeft gezegd dat hij nu begrijpt hoe iemand zich voelt die veroordeeld is voor iets waaraan hij niet schuldig is, G. overwegende dat de steun van het publiek voor Grigorii Pasko in Rusland toeneemt en zijn hoogtepunt bereikte toen op 10 januari 2002 werd gepost bij de gebouwen van de FSB voor de Pacifische Vloot, het kantoor van de militaire aanklager van de Pacifische Vloot en de militaire rechtbank van de Pacifische Vloot, H. overwegende dat Amnesty International de heer Pasko als politiek gevangene heeft geadopteerd en heeft gezegd dat zijn vervolging lijkt ingegeven door politieke represailles wegens het aan de kaak stellen van het dumpen van kernafval in het verre oosten van Rusland, I. overwegende dat de verdediging van Grigorii Pasko beroep tegen het vonnis heeft aangetekend en volledige vrijspraak probeert te bereiken, J. overwegende dat de veroordeling van de Russische burger Grigorii Pasko op 25 december 2001 tot vier jaren dwangarbeid wegens hoogverraad door spionage aanleiding lijkt te geven tot diverse schendingen van de normen die zijn verankerd in het ook door Rusland geratificeerde Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens, K. ernstig verontrust over andere gebeurtenissen met betrekking tot de Russische media, met name het besluit van Rusland's hoogste arbitragehof om de laatste nationale onafhankelijke TV-zender (TV-6) te sluiten, hetgeen leidt tot een aanzienlijke verarming van het Russische audiovisuele landschap, L. overwegende dat een nieuwe onderneming, onder de naam "000TV", via een inschrijving in het voorjaar een bod voor de vergunning zal uitbrengen, 1. verzoekt de algemene aanklager van Rusland, Wladimir Oestinov, de procedures voor de herziening van de uitspraak van de rechtbank in Wladiwostok te bespoedigen, met inachtneming van de beslissingen van de gerechtelijke instellingen van de Russische Federatie; 2. verzoekt de Russische autoriteiten ervoor te zorgen dat het beroep van de heer Pasko onverwijld wordt behandeld in overeenstemming met de algemene beginselen van de rechtsstaat, die Rusland verplicht is na te leven op grond van het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de Russische grondwet; 3. verzoekt de Russische autoriteiten in dit verband Grigorii Pasko vrij te laten in afwachting van de behandeling van zijn beroep bij het militair collegium van het Russische Hooggerechtshof; 4. verzoekt de Russische autoriteiten in overeenstemming met president Poetin's visie op de media maatregelen te nemen die het mogelijk maken de pluriformiteit van de media in Rusland te handhaven en te versterken en om de geheime diensten in toom te houden; 5. betreurt dat de sluiting van TV-6, de laatste nationale particuliere TV-zender, heeft geleid tot een aanzienlijke verarming van het Russische audiovisuele landschap; 6. roept zijn collega's in de Russische Doema op hun politieke invloed aan te wenden om te zorgen voor persvrijheid en met name voor de rechten van de journalisten teneinde het recht op informatie van de bevolking van hun land te waarborgen; 7. dringt er bij de Raad op aan uiting te geven aan de bezorgheid van de Europese Unie en bij de Russische regering te protesteren tegen de verslechtering van de situatie op het gebied van de persvrijheid en de burgerrechten in Rusland; 8. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Commissie, de Raad en de regering en het parlement van de Russische Federatie. Het Europees Parlement , – gezien de verklaring van het EU-voorzitterschap [14324/01] over de presidentsverkiezingen van 22 november 2001 op Madagaskar, – gezien de verklaring van de voorzitter van de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties [SC/7281] over de verkiezingen van 28 januari 2002 op Madagaskar, – gezien de bijeenkomst van de EU-ministers van Buitenlandse Zaken op 18 en 19 februari 2002 in Brussel, – gezien de geplande tweede ronde van de presidentsverkiezingen op Madagaskar op 24 februari 2002, A. overwegende dat de nationale verkiezingscommissie van Madagaskar op 25 januari 2002 de uitslagen bekend gemaakt heeft waaruit blijkt dat Ravalomanana 46,44% van de stemmen behaald heeft tegen 40,61% voor Ratsiraka, terwijl de vier andere kandidaten weinig steun kregen, B. overwegende dat de oppositiepartijen beweren dat de verkiezingen niet eerlijk verlopen zijn, C. overwegende dat deze twist over de presidentsverkiezingen geleid heeft tot wekenlang massaal protest en een algemene staking, D. overwegende dat het Hoog Grondwettelijk Gerechtshof van Madagaskar uitgebreid protest van de oppositie getrotseerd heeft en een nieuwe tweede verkiezingsronde op 24 februari 2002 gelast heeft, E. overwegende dat het Hoog Gerechtshof alle verzoeken om de resultaten van de verschillende kandidaten in elk afzonderlijk stembureau met elkaar te vergelijken, verworpen heeft, zodat een gezamenlijke interpretatie van de resultaten niet mogelijk is geweest, F. overwegende dat de leden van het Hoog Gerechtshof uitsluitend door de uittredende president benoemd zijn, hetgeen niet als waarborg van onpartijdigheid beschouwd kan worden, G. overwegende dat vergelijking van de officiële notulen van de verkiezingsinstanties de enige democratische mogelijkheid lijkt om de echte resultaten van de verkiezingen te weten te komen, H. overwegende dat het EU-voorzitterschap toegezegd heeft om de voorbereiding en organisatie van de presidentsverkiezingen op Madagaskar belangstellend en zorgvuldig in het oog te houden, met speciale aandacht voor de rechten van de mens, de democratische principes, de rechtsstaat en goed bestuur, in de hoop dat de verkiezingen rustig, eerlijk en in de allergrootste doorzichtigheid zullen verlopen, I. overwegende dat de regering Ratsiraka tijdens de eerste verkiezingsronde geen internationale waarnemers toegelaten heeft, J. gezien het aanbod tot bemiddeling van de Organisatie voor Afrikaanse eenheid en van de internationale organisatie van Franstalige landen, K. overwegende dat een aantal leden van de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties blijk hebben gegeven van hun bezorgdheid over de onrustige toestand op Madagaskar en een mogelijke ondermijning van de vrede en stabiliteit in dat land en in de gehele regio, L. gezien de recente verklaringen van de oppositiekandidaat, volgens welke hij overweegt om zich kandidaat te stellen voor de tweede ronde als er internationale waarnemers aanwezig zijn en als er een internationaal onderzoek naar de verkiezingsresultaten van 16 december 2001 plaatsvindt, M. overwegende dat alleen de openbare media het gehele grondgebied bestrijken en dat zij blijk gegeven hebben van grote partijdigheid, N. overwegende dat elke stakingsdag grote economische schade met zich meebrengt voor één van de armste landen ter wereld waar de economische toestand op het ogenblik kritiek is, 1. geeft uiting aan zijn grote bezorgdheid over de gevaren die de huidige toestand op Madagaskar inhoudt en doet een oproep tot alle partijen om zich te onthouden van geweld; 2. wenst dat de verkiezingsprocedure voortgezet wordt, op voorwaarde dat beide verkiezingsronden vrij, eerlijk en op een doorzichtige manier verlopen, in aanwezigheid van internationale waarnemers; 3. verlangt dat het Spaanse voorzitterschap van de EU een officiële trojka naar Madagaskar zendt om er nog vóór de geplande start van de verkiezingscampagne op 9 februari 2002 besprekingen te houden met alle partijen, als er een tweede ronde van de presidentsverkiezingen komt; 4. verzoekt de Commissie, de Raad en de lidstaten om een internationale delegatie te sturen voor toezicht op de verkiezingen, als uit het verslag van de trojka blijkt dat er een tweede ronde gehouden wordt; 5. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de beide voorzitters van de Parlementaire Paritaire Vergadering ACS-EU, de Afrikaanse Unie, de regering van Madagaskar en de secretaris-generaal van de Verenigde Naties. Het Europees Parlement , – onder verwijzing naar zijn eerdere resoluties over Cambodja, – gezien het voorlopig verslag van Carlos Costa Neves, lid van het Europees Parlement en hoofdwaarnemer van de waarnemersmissie van de EU, A. overwegende dat de eerste democratische verkiezingen op locaal niveau plaatsvonden op 3 februari 2002 en geacht werden een belangrijke stap te zijn in het in het land gaande zijnde proces van democratisering aan de basis, B. overwegende dat de plaatselijke democratie een belangrijke bijdrage levert aan de totstandkoming van een actiever burgermaatschappij, C. verontrust over de gewelddadige dood van een aantal kandidaten en politieke activisten tijdens de verkiezingscampagne, waarbij in sommige gevallen ook ambtenaren op plaatselijk niveau, hetzij burgers of militairen, waren betrokken, D. verontrust over het feit dat de wijdverbreide intimidatie en schendingen van de mensenrechten een groot aantal kandidaten van FUNCINPEC en de SRP (Sam Rainsy Party) ervan hebben weerhouden aan deze verkiezingen mee te doen, en dat het klimaat van angst onder kiezers en kandidaten van oppositiepartijen de geloofwaardigheid van de verkiezingen heeft ondermijnd; vaststellend dat de kiesautoriteiten weinig hebben gedaan aan de gemelde intimidatiepraktijken en schendingen van de mensenrechten, E. bovendien overwegende dat melding is gemaakt van ernstige tekortkomingen bij het onderzoek naar de politieke moorden, alsmede van het feit dat verdachten door de militairen zouden worden beschermd, F. overwegende dat deze plaatselijke verkiezingen een belangrijke stap voorwaarts zijn bij de consolidering van de democratie, G. overwegende dat deze verkiezingen moeten worden gezien binnen het kader van de door de Europese Unie gesteunde en door de Cambodjaanse regering uitgevoerde decentralisatiepolitiek, H. overwegende dat de algemene verkiezingen van zowel 1993 als 1998 werden geteisterd door geweld en beschuldigingen omtrent kiesfraude, I. overwegende dat de verkiezingen op de dag zelf vreedzaam zijn verlopen in weerwil van beschuldigingen omtrent onregelmatigheden bij de stembussen, zodat er sprake is van een sterke basis voor toekomstige verkiezingen en een positieve factor voor versterking van de basisdemocratie in Cambodja, J. betreurend dat er bij het Nationaal Verkiezingscomité (NEC), dat de verkiezingen technisch gezien over het algemeen goed heeft georganiseerd, sprake was van een neiging om de campagne op een ongewenste wijze te beïnvloeden, met name door besluiten als de aanvankelijke poging om campagnemateriaal van partijen te verbieden en 15 verkiezingsuitzendingen te annuleren, waarmee de reikwijdte van de vrijheid om campagne te voeren werd beperkt, K. bezorgd over het ontbreken van een eerlijke en evenwichtige mediaverslaggeving over de verkiezingscampagne, welke situatie in vergelijking met 1998 is verslechterd, omdat de belangrijkste tv- en radiozenders hun aandacht uitgebreid hebben gericht op de overheidsactiviteiten (75%, resp. 80% van de verslaggeving), zodat kiezers geen adequate informatie over de verkiezingen kregen waarmee een vrije keuze mogelijk zou zijn gemaakt, L. overwegende dat 20.000 Cambodjaanse en internationale waarnemers aanwezig waren, M. overwegende dat de Europese Unie voor het eerst een officiële waarnemersmissie naar de plaatselijke verkiezingen heeft afgevaardigd, N. overwegende dat, in weerwil van het feit dat de Tribunaalwet vorig jaar is aangenomen, nog geen definitieve overeenstemming met de VN is bereikt over de instelling en de werking van het Tribunaal, omdat een aantal problemen met betrekking tot de strafrechtelijke procedure nog niet opgelost zijn, 1. spreekt zijn krachtige veroordeling uit over de politieke moorden en de talloze gevallen van politieke bedreiging en intimidatie, die tijdens de periode voorafgaande aan de verkiezingen hebben plaatsgevonden; 2. is van mening dat dit klimaat van instabiliteit van invloed is geweest op de organisatie van de verkiezingen en dat daarom bepaalde aspecten in de periode voorafgaand aan de verkiezingen niet voldeden aan de internationale normen; 3. dringt er bij de regering op aan om onmiddellijke stappen te ondernemen teneinde het geweld een halt toe te roepen en zorgvuldig onderzoek te doen naar gewelddadigheden die in verband met de verkiezingen hebben plaatsgevonden en alle personen, met inbegrip van overheidsfunctionarissen, van wie blijkt dat ze daarbij waren betrokken, te vervolgen; 4. wijst met nadruk op het belang van de missie van vertegenwoordigers van de EU in het kader van het proces na de verkiezingen, met name met betrekking tot de controle op het tellen van de stemmen, alsmede door het leveren van een relevante bijdrage aan een onafhankelijk onderzoek dat tot doel heeft vast te stellen wat de exacte oorzaken zijn van het feit dat tijdens het verkiezingsproces doden zijn gevallen; 5. betreurt dat de activiteiten van de politieke oppositie tijdens de gehele verkiezingscampagne beperkingen werden opgelegd, waardoor er voor de partijen geen sprake was van een klimaat van vrijheid en gelijke kansen, alsmede het feit dat voor alle politieke partijen die aan de verkiezingen deelnamen toegang tot tv- en radiozenders was verboden; 6. herinnert aan de toezegging die de premier in zijn toespraak van 10 december 2001 ter gelegenheid van de internationale dag van de rechten van de mens heeft gedaan om alle vormen van geweld en intimidatie voor, tijdens en na de verkiezingen te voorkomen; 7. stelt vast dat Cambodjaanse Volkspartij (CPP) op lokaal niveau de macht voor het eerst moet delen; 8. gelast zijn Interparlementaire delegatie voor de betrekkingen met de ASEAN-landen en zijn Commissie buitenlandse zaken de ontwikkeling van de situatie op de voet te volgen en het eindverslag van de waarnemersmissie van de EU te evalueren; 9. is ervan overtuigd dat de democratie met steun van de Europese Unie, een van de belangrijkste donorlanden, en de internationale gemeenschap moet worden versterkt; 10. betreurt ten zeerste dat vooralsnog geen overeenstemming met de VN is bereikt over de instelling en de werking van het Tribunaal, zodat de sfeer van straffeloosheid in het land kan blijven voortbestaan; 11. dringt er bij de regering van Cambodja op aan zo spoedig mogelijk de laatste hand te leggen aan het memorandum van overeenstemming met de Verenigde Naties over de nadere bijzonderheden met betrekking tot de instelling van het Tribunaal, opdat het proces tegen de leiders van Democratisch Kampuchea wegens misdaden tegen de mensheid en genocide in de nabije toekomst een aanvang kan nemen; 12. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de regering van Cambodja, de secretaris-generaal van de VN en de regeringen van de lidstaten van de ASEAN. Het Europees Parlement , – gezien de verklaring waarin het voorzitterschap van de Europese Unie zijn bezorgdheid uit over de opsluiting van enkele bekende personen die streven naar democratische hervormingen, – gezien de verklaring waarin de Raad zijn bezorgdheid uit over de autoritaire ontwikkelingen in het land, A. overwegende dat toen Eritrea in 1991 onafhankelijk werd van Ethiopië, president Issaias zijn mandaat begon met bemoedigende maatregelen voor meer democratie en een eigen bescheiden ambtelijke levensstijl, maar dat hij het land sindsdien met ijzeren hand regeert, waarbij hij geen politieke oppositie duldt en de PFDJ (het regerende Volksfront voor democratie en rechtvaardigheid) de enige partij is die officieel wordt erkend, B. overwegende dat het Eritrees Parlement, waarvan alle leden behoren tot het Volksfront voor democratie en rechtvaardigheid, onlangs besloten heeft de oprichting van politieke partijen in het land te verbieden, C. verontrust door de schendingen van de mensenrechten, onder meer de arrestatie van politieke leiders en journalisten, D. verontrust door de arrestatie van Eritrese tegenstanders, onder meer 11 gewezen leden van de regering, E. verontrust door het verbod op een onafhankelijke pers en door de arrestatie van diverse journalisten sinds september 2001, F. overwegende dat in 1997 een grondwet werd goedgekeurd die voorziet in het creëren van burgerlijke vrijheden, maar dat dit nooit is uitgevoerd, G. overwegende dat president Issaias tien jaar na de onafhankelijkheid nog steeds zijn positie officieel moet laten bekrachtigen door normale democratische verkiezingen te organiseren, en dat de allereerste parlementsverkiezingen in het land die waren gepland voor december 2001, om veiligheidsredenen voor onbepaalde tijd zijn uitgesteld, H. overwegende dat de toenemende kritiek op en het ongenoegen over zijn bewind ertoe hebben geleid dat de regering in augustus 2001 hardhandig is opgetreden tegen studenten - waarbij twee van de opgepakte studenten in gevangenschap in de woestijn zijn gestorven - en dat deze in september 2001 een dieptepunt hebben bereikt toen de regering de arrestatie beval van 11 van de 15 belangrijkste regerings- en partijfiguren (G15) omdat ze zijn bewind openlijk hadden bekritiseerd in een algemeen gepubliceerde brief, I. overwegende dat sinds hun arrestatie niets meer over de gevangenen is vernomen en dat zij in een onlangs in het parlement behandeld verslag worden beschuldigd van verraad, in wezen omdat zij hun kritiek hebben geuit op een ogenblik dat het land verenigd zou moeten zijn tegen de bedreigingen vanuit Ethiopië, J. verbijsterd over het feit dat de Italiaanse ambassadeur in Eritrea, de heer Antonio Bandini, op 28 september 2001 het land werd uitgewezen nadat hij namens de EU-ambassadeurs bij de Eritrese regering officieel had geprotesteerd tegen de bovenstaande schendingen van de mensenrechten, met name de arrestatie van de 11 gewezen leden van de Eritrese regeringspartij, de willekeurige afschaffing van de onafhankelijke pers en de arrestatie van onafhankelijke journalisten, K. overwegende dat alle EU-lidstaten na de uitwijzing van de Italiaanse ambassadeur hun ambassadeurs uit Asmara hebben teruggeroepen en dat de EU op een vergadering in oktober 2001 haar bezorgdheid heeft geuit over de recente ontwikkelingen in Eritrea, die als een autoritair afglijden worden bestempeld; overwegende dat vier EU-diplomaten (uit Duitsland, Nederland, Frankrijk en Denemarken) intussen naar Asmara zijn teruggekeerd, maar dat dit helaas niet op EU-niveau werd gecoördineerd, L. overwegende dat vrede aan de grenzen en in het land zelf, eerbiediging van de mensenrechten en democratische participatie van de burgers aan het politiek, economisch en sociaal leven absolute voorwaarden zijn voor duurzame economische en menselijke ontwikkeling, M. overwegende dat de EU Eritreas belangrijkste partner voor ontwikkelingshulp is, die wordt geacht de heropbouw van de door oorlog geteisterde economie in aanzienlijke mate te financieren, 1. veroordeelt de schendingen van de mensenrechten in Eritrea, met name het hardhandig optreden tegen studenten in augustus 2001, de arrestatie van 11 dissidenten en de afschaffing van de onafhankelijke pers in september 2001; 2. verlangt de vrijlating van alle politieke gevangen en in het bijzonder van de 11 vooraanstaande personen die deel uitmaken van de zogenaamde G-15 en in een open brief aan de president van Eritrea kritiek hebben geuit op zijn autoritair bewind; 3. wenst dat het verbod op de onafhankelijke pers wordt opgeheven; 4. betreurt dat de allereerste parlementsverkiezingen die voor december 2001 waren gepland, voor onbepaalde tijd zijn uitgesteld, en verlangt de opheffing van het verbod op politieke partijen, met inbegrip van de onlangs opgerichte EPLF-DP (Democratische partij van het Eritrees volksbevrijdingsfront); verlangt tevens dat zo spoedig mogelijk een nieuwe datum wordt vastgesteld voor deze verkiezingen die onder internationaal toezicht moeten plaatsvinden; 5. is van oordeel dat deze schendingen van de mensenrechten een flagrante inbreuk vormen op de fundamentele beginselen van artikel 9 van de Partnerschapsovereenkomst van Cotonou en onmiddellijk overleg overeenkomstig artikel 96 van deze overeenkomst rechtvaardigt; 6. veroordeelt krachtig de uitwijzing van de Italiaanse ambassadeur op 28 september 2001 en vraagt dat hij onmiddellijk in zijn rechten wordt hersteld; 7. herhaalt zijn gehechtheid aan de fundamentele vrijheden, met name de vrijheid van meningsuiting inclusief persvrijheid, de vrijheid van vereniging inclusief de oprichting van politieke partijen, vakbonden en organisaties van het maatschappelijk middenveld, en de eerbiediging van het beginsel van onafhankelijke rechtspraak; 8. wenst dat er een nationale, inter-Eritrese conferentie wordt georganiseerd waarop de verschillende politieke actoren en de vertegenwoordigers van het maatschappelijk middenveld elkaar kunnen ontmoeten om een oplossing aan te reiken voor de huidige crisis en het land op weg te helpen naar democratie en duurzame ontwikkeling; 9. verzoekt de Raad en de lidstaten gecoördineerd op te treden ten aanzien van de betrekkingen met Eritrea, de politieke situatie in het land nauwlettend in het oog te houden en de voortzetting van de EU-ontwikkelingssamenwerking afhankelijk te maken van wezenlijke vooruitgang op het gebied van mensenrechten en democratisering, met name vrijheid van meningsuiting, pers, samenkomst en vereniging, en van het houden van democratische verkiezingen; 10. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de regeringen van de lidstaten en de Paritaire parlementaire vergadering ACS-EU alsmede aan de regering van Eritrea en de Afrikaanse Unie,. Het Europees Parlement , A. gezien de ernst van de aardbeving (kracht 6 op de schaal van Richter) die zich op 3 februari 2002 in het westen van Turkije heeft voorgedaan, B. overwegende dat deze aardbeving tientallen doden en honderden gewonden heeft geëist en zeer veel woningen heeft verwoest, met name in de steden Boldavin, Sultandagi en Cay, C. erop wijzend dat er in Turkije regelmatig hevige aardbevingen plaatsvinden, 1. betuigt zijn diepgaand medeleven met de familie van de slachtoffers en met de door deze ramp getroffen personen, en voelt mee met het verdriet van het Turkse volk ten aanzien van deze nieuwe tragedie; 2. deelt het leed en de wanhoop van het Turkse volk, dat alweer door een verwoestende aardbeving is getroffen, tweeënhalf jaar na de verschrikkelijke aardbeving van augustus 1999; 3. is voldaan over de reactie van de Turkse overheid, van de internationale gemeenschap en van de civiele organisaties en verzoekt het EU-Bureau voor humanitaire noodhulp, ECHO, en de lidstaten van de Europese Unie om spoedhulp te verlenen en aldus het lijden van de getroffen bevolkingsgroepen zo veel mogelijk te verlichten; 4. verzoekt de Commissie om de Turkse regering bij te staan bij de wederopbouw van het getroffen gebied, zodra de omvang van de ramp is geëvalueerd; 5. verzoekt de regeringsinstanties en de plaatselijke overheden erop toe te zien dat de veiligheidsnormen, name die in verband met aardbevingsrisico's, bij het weer opbouwen van de woningen in acht worden genomen; 6. acht versterking van de hulpmiddelen voor seismologische metingen en waarschuwingssystemen noodzakelijk, met name in de gebieden die regelmatig door aardbevingen getroffen worden; 7. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie, de regeringen van de lidstaten, alsmede aan de regering en het parlement van Turkije. Het Europees Parlement , – gezien het verslag van de Commissie ( COM(2000) 787 – C5&nbhy;0147/2001), – gelet op artikel 47, lid 1 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken en de adviezen van de Commissie visserij en de Commissie rechten van de vrouw en gelijke kansen (A5&nbhy;0010/2002), A. overwegende dat het verslag van de Commissie een algemeen overzicht geeft van de wijze waarop de lidstaten Richtlijn 93/104/EG van de Raad van 23 november 1993 betreffende een aantal aspecten van de organisatie van de arbeidstijd (1) hebben omgezet en toegepast, B. overwegende dat de omzetting van richtlijn 93/104/EG plaatsvindt door middel van wettelijke en/of bestuursrechtelijke maatregelen of andere dan overheidsnormen (collectieve arbeidsovereenkomsten), C. overwegende dat de omzetting door middel van collectieve arbeidsovereenkomsten in enkele gevallen een algemene toepassing van de richtlijn in de praktijk in de weg heeft gestaan, omdat de lidstaten er niet voor hebben gezorgd dat de richtlijn op alle werknemers wordt toegepast en niet alleen in de sectoren waarvoor een CAO is afgesloten, D. overwegende dat een groot aantal lidstaten de richtlijn niet vóór de uiterste termijn voor de toepassing ten uitvoer heeft gelegd, E. overwegende dat het verslag geen volledige, gedetailleerde behandeling geeft van alle nationale uitvoeringsmaatregelen, F. gezien het toenemend aantal door de Commissie bij het Europees Hof van Justitie aangespannen zaken, G. overwegende dat de richtlijn betreffende de organisatie van de arbeidstijd is vastgesteld in het kader van Richtlijn 89/391/EEG van de Raad van 12 juni 1989 betreffende de tenuitvoerlegging van maatregelen ter bevordering van de verbetering van de veiligheid en de gezondheid van de werknemers op het werk (2) , H. overwegende dat richtlijn 93/104/EG de term "werknemer" niet definieert, maar hiervoor verwijst naar de kaderrichtlijn, die bepaalt dat deze term betrekking heeft op iedere persoon die door een werkgever wordt tewerkgesteld, I. overwegende dat de afwijkingen van het bepaalde in de richtlijn, die in drie soorten met verschillende definities worden onderscheiden, veelomvattend zijn en vaak in onduidelijke termen zijn geformuleerd, J. gezien de verwarring die in een aantal landen heerst tussen toegestane afwijkingen van bepaalde regelingen en volledige uitzondering van het toepassingsgebied in bepaalde gevallen, K. overwegende dat voor het beleid inzake de kwaliteit van het werk de naleving van de veiligheidsregels alsmede maatregelen ter bescherming van de gezondheid elementaire voorwaarden zijn, L. overwegende dat de richtlijn van toepassing is op de arbeidsrelaties in de particuliere en de openbare sector, M. gezien de ontwikkeling van moderne vormen van atypische arbeidrelaties en andere vormen van werkgelegenheid, N. gelet op de internationale arbeidsverdragen van de IAO over de arbeidstijd, O. gezien de toenemende behoefte aan bescherming van de gezondheid van bepaalde groepen "kwetsbare" werknemers, zoals werkende moeders, minderjarigen en gehandicapten, P. overwegende dat de uitzonderingen van bepaalde regelingen in geen geval mogen leiden tot het onthouden van bepaalde basisrechten, Q. overwegende dat de flexibiliteit waartoe de regelingen in de richtlijn leiden de toepassing in specifieke gevallen vergemakkelijkt, maar tegelijkertijd tot veel interpretatieproblemen leidt, R. overwegende dat de communautaire wetgeving terecht de collectieve arbeidsovereenkomsten als passende middelen voor de uitvoering van de richtlijnen erkent, echter op voorwaarde dat uiteindelijk een in relatie tot wettelijke en/of bestuursrechtelijke uitvoeringsmaatregelen gelijkwaardige juridische toetsing van hun correcte toepassing wordt gewaarborgd, S. overwegende dat de verwijzing naar nationale wetgeving en praktijken die noodzakelijk is om de wijze van uitvoering van specifieke rechten te vergemakkelijken, niet als voorwendsel mag worden gebruikt voor het niet toepassen van bepalingen van de richtlijn, en tenslotte, dat de verwezenlijking van de interne markt moet leiden tot verbetering van de levens- en arbeidsomstandigheden van werknemers in de Europese Unie, hetgeen geleidelijk zal worden gerealiseerd door middel van een harmonisatieproces, en dat voor het welslagen van dit harmonisatieproces niet alleen omzetting maar vooral ook daadwerkelijke toepassing van deze voorschriften noodzakelijk is, 1. is verheugd dat de van het toepassingsgebied van de richtlijn uitgezonderde gevallen in de recentere richtlijnen wordt behandeld; 2. betreurt de tactiek van een aantal lidstaten om te talmen met de kennisgeving van de maatregelen die zijn genomen met het oog op een correcte omzetting van de richtlijn, met als motivering dat de bestaande wetgeving de regelingen van de richtlijn dekt; 3. betreurt dat veel lidstaten er ondanks de flexibele formulering van de desbetreffende regelingen en het bestaan van lange overgangsperioden blijk van geven niet geneigd te zijn tot een tijdige en correcte toepassing van de richtlijn; 4. verlangt dat de redenen worden onderzocht waarom de lidstaten de naleving van specifieke regelingen van de richtlijn weigeren; 5. verzoekt de Commissie onderzoek te doen naar de gevallen waarin de omzetting en feitelijke tenuitvoerlegging als gevolg van ontstane verwarring over allerlei uitsluitingen en uitzonderingen, in de praktijk ertoe heeft geleid dat de bepalingen van de richtlijn volstrekt niet in acht worden genomen, en hierover verslag uit te brengen; 6. verzoekt de Commissie na te gaan welke gevolgen er voor de zeevisserij en de visverwerkende industrie aan verbonden zijn dat zij onder verschillende bepalingen vallen en in haar uitvoeringsverslagen in te gaan op deze effecten; 7. uit zijn bezorgdheid dat de mogelijkheid tot omzetting van de richtlijn in collectieve arbeidsovereenkomsten ertoe kan leiden dat de lidstaten verklaren niet in staat te zijn een volledig overzicht te verstrekken van de inhoud van de collectieve arbeidsovereenkomsten teneinde controle op de lacunes bij de omzetting van de richtlijn mogelijk te maken; 8. verzoekt de Commissie erop toe te zien dat de lidstaten die de richtlijn door middel van collectieve arbeidsovereenkomsten omzetten, ervoor zorgen dat deze betrekking hebben op alle werknemers; 9. beschouwt de overeenkomst die is gesloten door de Associatie van reders van de Europese Gemeenschap (ECSA) en de Federatie van de bonden voor het vervoerspersoneel in de Europese Unie (FST), zoals die is neergelegd in de richtlijn 1999/63/EG, als een voorbeeld van beste praktijk, en verzoekt de Commissie en de Raad de sociale partners aan te moedigen tot de sluiting van dergelijke overeenkomsten; 10. verzoekt de Commissie de volledige toepassing van de richtlijn in de openbare sector te verzekeren; 11. verzoekt de Commissie in versneld tempo de toetsing van de toepassing van de richtlijn en de procedures voor een beroep op het Europees Hof van Justitie in geval van een niet correcte uitvoering af te ronden; 12. verzoekt de Commissie onderzoek te doen naar de voorwaarden voor de toepassing van de richtlijn op de nieuwe vormen van werkgelegenheid, zoals onzeker werk, deeltijdwerk en tijdelijk werk; 13. verzoekt de Commissie onderzoek te doen naar de bijzondere kenmerken van de arbeid van thuiswerkers, waarvan de betekenis toeneemt door de toenemende verbreiding van telewerken, werk te maken van de voorstellen hierover in de aanbeveling van de IAO van 1996 en de sociale partners aan te sporen om bij de onderhandelingen over de richtlijn inzake telewerken regelingen te treffen op het gebied van de arbeidstijd; 14. verzoekt de Commissie bijzondere aandacht te besteden aan de verenigbaarheid met de richtlijn van de regeling van de arbeidstijd van zwangere vrouwen, vrouwen na de bevalling, gehandicapten, stagiairs, leerlingen en minderjarigen; 15. verzoekt de Europese Commissie nauwgezet toe te zien op de uitvoering in de lidstaten van artikel 9 inzake zwangere en postnatale werknemers, met toepassing van een medisch controlesysteem en door vrouwen, waar nodig, in staat te stellen om over te gaan op dagwerk voor de duur van de zwangerschap; 16. verzoekt de Commissie, gezien het arrest van het Europees Hof van Justitie dat ook bereikbaarheidsdiensten als arbeidstijd moeten worden beschouwd, de gevallen van bereikbaarheidsdienst waarvoor de lichamelijke en geestelijke alertheid van de werknemer vereist is tijdens diens aanwezigheid op de plaats van werkzaamheid te onderscheiden van de uitgezonderde gevallen van eenvoudige oproepbaarheid; 17. verzoekt de Commissie duidelijk vast te stellen welke omstandigheden uitzonderingen van de toepassing van de richtlijn met instemming van de werknemer rechtvaardigen; 18. verzoekt de Commissie te toetsen op welke wijze de lidstaten invulling geven aan artikel 17, lid 1, letter a) betreffende leidinggevende managers en andere personen die over autonome beslissingsbevoegdheid beschikken en hierbij maatregelen voor te stellen (met inbegrip van concepten en definities) die het onmogelijk maken om bij de toepassing van de richtlijn een onjuiste interpretatie te volgen van het begrip "leidinggevende managers en andere personen die over autonome beslissingsbevoegdheid beschikken"; 19. wijst erop dat het noodzakelijk is dat de Commissie de lidstaten herinnert aan de verplichting om duidelijke definities op te nemen van basisbegrippen als maximale arbeidstijd en nachtarbeid; 20. wijst erop dat de Commissie ervoor moet zorgen dat de specifieke wetgeving inzake overuren ook nachtarbeid omvat en dat de onzekerheid wordt weggenomen over de wijze van berekening van de maximale arbeidstijd, en daarmee op de noodzaak om duidelijk een absolute grens vast te stellen voor de toegestane arbeidstijd; 21. wijst erop dat het recht op betaald verlof, evenredig aan de duur van het dienstverband, als basisrecht voor alle categorieën werknemers moet gelden; waarbij er met name voor moet worden gezorgd dat ook bij tijdelijke arbeidscontracten wordt voorzien in betaald verlof; 22. wijst erop dat vervanging van betaald verlof door compensatie absoluut onverenigbaar is met de richtlijn; 23. verzoekt de Commissie de toetsing van de uitvoering van de arbeidstijdrichtlijn te coördineren met de toetsing van de naleving van de verplichtingen voortvloeiende uit de richtlijn inzake de gezondheid en de veiligheid van werknemers om de mate van bescherming van alle werknemers op het gebied van gezondheid en veiligheid in alle opzichten te verbeteren; 24. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie, alsmede aan de parlementen van de lidstaten.