(Gewone wetgevingsprocedure: tweede lezing) Het Europees Parlement , – gezien het standpunt van de Raad in eerste lezing (11160/4/2010 – C7-0208/2010), – gezien het voorstel van de Commissie aan de Raad ( COM(2007)0439 ), – gelet op artikel 63, lid 4, en artikel 67 van het EG-Verdrag, op grond waarvan het Parlement door de Raad is geraadpleegd (C6-0289/2007), – gezien zijn standpunt van 9 juli 2008 (1) , – gezien de mededeling van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad over de gevolgen van de inwerkingtreding van het Verdrag van Lissabon voor de lopende interinstitutionele besluitvormingsprocedures ( COM(2009)0665 ), – gelet op artikel 294, lid 7, en artikel 79, lid 2, onder b), van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – onder verwijzing naar zijn resolutie van 5 mei 2010 over de gevolgen van de inwerkingtreding van het Verdrag van Lissabon voor de lopende interinstitutionele besluitvormingsprocedures ( COM(2009)0665 ) – „omnibus” (2) , – gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité van 16 januari 2008 (3) , – gelet op artikel 72 van zijn Reglement, – gezien de aanbeveling voor de tweede lezing van de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken ( A7-0261/2010 ), 1. keurt het standpunt van de Raad goed; 2. constateert dat de handeling is vastgesteld overeenkomstig het standpunt van de Raad; 3. verzoekt zijn Voorzitter het besluit samen met de voorzitter van de Raad overeenkomstig artikel 297, lid 1, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie te ondertekenen; 4. verzoekt zijn secretaris-generaal het besluit te ondertekenen nadat is nagegaan of alle procedures naar behoren zijn uitgevoerd, en samen met de secretaris-generaal van de Raad zorg te dragen voor publicatie ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie; 5. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en de Commissie, alsmede aan de nationale parlementen. (Raadpleging) Het Europees Parlement , – gelet op artikel 286, lid 2, van het Verdrag betreffende de werking van de EU, op grond waarvan het Parlement door de Raad is geraadpleegd (C7-0188/2010), – overwegende dat de Commissie begrotingscontrole op haar vergadering van 27 september 2010 de kandidaat die de Raad heeft voorgedragen voor benoeming tot lid van de Rekenkamer, heeft gehoord, – gelet op artikel 108 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie begrotingscontrole ( A7-0254/2010 ), A. overwegende dat Lazaros Stavrou Lazarou voldoet aan de in artikel 286, lid 1, van het WEU­Verdrag gestelde voorwaarden, 1. brengt positief advies uit over de voordracht van de Raad voor de benoeming van Lazaros Stavrou Lazarou tot lid van de Rekenkamer; 2. verzoekt zijn Voorzitter dit besluit te doen toekomen aan de Raad en, ter informatie, aan de Rekenkamer, alsmеde aan de overige instellingen van de Europese Unie en de controle-instellingen van de lidstaten. (Raadpleging) Het Europees Parlement , – gelet op artikel 286, lid 2, van het WEU-Verdrag, op grond waarvan het Parlement door de Raad is geraadpleegd (C7-0191/2010), – overwegende dat de Commissie begrotingscontrole op haar vergadering van 27 september 2010 de kandidaat die de Raad heeft voorgedragen voor benoeming tot lid van de Rekenkamer, heeft gehoord, – gelet op artikel 108 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie begrotingscontrole ( A7-0255/2010 ), A. overwegende dat Gijs M. de Vries voldoet aan de in artikel 286, lid 1, van het WEU-Verdrag gestelde voorwaarden, 1. brengt positief advies uit over de voordracht van de Raad voor de benoeming van Gijs M. de Vries tot lid van de Rekenkamer; 2. verzoekt zijn Voorzitter dit besluit te doen toekomen aan de Raad en, ter informatie, aan de Rekenkamer, alsmеde aan de overige instellingen van de Europese Unie en de controle-instellingen van de lidstaten. Het Europees Parlement, – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2010)0437 – C7-0205/2010), – gelet op het Interinstitutioneel Akkoord van 17 mei 2006 tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie betreffende de begrotingsdiscipline en een goed financieel beheer (1) (IIA van 17 mei 2006), en met name punt 28 hiervan, – gelet op Verordening (EG) nr. 1927/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 20 december 2006 tot oprichting van een Europees fonds voor aanpassing aan de globalisering (2) (EFG-verordening), – gezien het verslag van de Begrotingscommissie en het advies van de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken ( A7-0259/2010 ), A. overwegende dat de Europese Unie passende wetgevings- en begrotingsinstrumenten in het leven heeft geroepen om extra steun te geven aan werknemers die de gevolgen van grote structurele veranderingen in de wereldhandelspatronen ondervinden, teneinde hen te helpen bij hun terugkeer op de arbeidsmarkt, B. overwegende dat het EFG sinds 1 mei 2009 ook is opengesteld voor aanvragen om bijstand voor werknemers die zijn ontslagen als gevolg van de wereldwijde financiële en economische crisis, C. overwegende dat de financiële bijstand van de Unie voor ontslagen werknemers flexibel moet zijn en zo snel en efficiënt mogelijk ter beschikking moet worden gesteld, conform de gezamenlijke verklaring van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie die is aangenomen op de bemiddelingsvergadering van 17 juli 2008, en met eerbiediging van het IIA van 17 mei 2006 wat betreft het nemen van besluiten om gebruik te maken van het EFG, D. overwegende dat Spanje om steun heeft verzocht in verband met het gedwongen ontslag van 703 werknemers bij 82 bedrijven die werkzaam zijn in afdeling 14 van NACE Rev. 2 (vervaardiging van kleding) in de NUTS II regio Galicië, E. overwegende dat de aanvraag voldoet aan de criteria voor subsidiabiliteit van de EFG-verordening, 1. verzoekt de betrokken instellingen zich de nodige inspanningen te getroosten om de beschikbaarstelling van middelen uit het EFG te bespoedigen; 2. brengt in herinnering dat de instellingen zich ertoe verbonden hebben een probleemloze en snelle procedure te garanderen voor de goedkeuring van de besluiten betreffende de beschikbaarstelling van middelen uit het fonds, met als doel tijdelijk en eenmalig individuele steun te verlenen aan werknemers die als gevolg van de globalisering en de financiële en economische crisis werkloos zijn geworden; benadrukt de rol die het EFG kan spelen om ontslagen werknemers te helpen bij hun terugkeer op de arbeidsmarkt; 3. beklemtoont dat het EFG krachtens artikel 6 van de EFG-verordening moet bijdragen tot de terugkeer van ontslagen werknemers op de arbeidsmarkt; herhaalt dat de steun uit het EFG niet in de plaats mag komen maatregelen die bedrijven krachtens de nationale wetgeving of collectieve arbeidsovereenkomsten moeten nemen, noch van maatregelen ter herstructurering van bedrijven of bedrijfstakken; 4. stelt vast dat de informatie die wordt verstrekt over het gecoördineerde pakket van individuele diensten die in aanmerking komen voor steun uit het EFG, gedetailleerde gegevens bevat over de complementariteit met acties die worden gefinancierd uit de structuurfondsen; herhaalt zijn oproep om in zijn jaarverslagen ook een vergelijkende evaluatie van deze gegevens op te nemen; 5. begroet het feit dat de Commissie, in het kader van de beschikbaarstelling van middelen uit het EFG, een alternatieve bron van betalingskredieten naast niet-bestede ESF-middelen voorstelt, nadat het Europees Parlement er herhaaldelijk op had gewezen dat het EFG is opgericht als een op zichzelf staand specifiek instrument met eigen doelstellingen en termijnen en dat daarom begrotingslijnen aangewezen moeten worden die geschikt zijn voor overschrijvingen; 6. wijst erop dat, om voor dit dossier middelen uit het EFG beschikbaar te kunnen stellen, betalingskredieten zullen worden overgeschreven van een begrotingslijn die bestemd is voor steun aan kmo's en innovatie; betreurt de ernstige tekortkomingen van de Commissie bij de implementatie van programma's voor concurrentievermogen en innovatie, in het bijzonder gedurende een economische crisis die de behoefte aan dergelijke steun aanmerkelijk moet vergroten; 7. herinnert eraan dat de werking en de toegevoegde waarde van het EFG moeten worden beoordeeld in de context van de algemene evaluatie van de op basis van het IIA van 17 mei 2006 ingevoerde programma's en diverse andere instrumenten, en wel bij gelegenheid van de tussentijdse herziening van het Meerjarig Financieel Kader 2007-2013; 8. is ingenomen met de nieuwe vormgeving van het Commissievoorstel, met name de toelichting, waarin heldere en gedetailleerde informatie wordt gegeven over de toepassing, met een analyse van de subsidiabiliteitscriteria en een uitleg van de redenen voor het verlenen van goedkeuring, hetgeen overeenstemt met de wensen van het Parlement; 9. hecht zijn goedkeuring aan het bij deze resolutie gevoegde besluit; 10. verzoekt zijn Voorzitter dit besluit samen met de voorzitter van de Raad te ondertekenen en zorg te dragen voor publicatie ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie; 11. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie, met inbegrip van de bijlage, te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. BIJLAGE BESLUIT VAN HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD betreffende de beschikbaarstelling van middelen uit het Europees fonds voor aanpassing aan de globalisering overeenkomstig punt 28 van het Interinstitutioneel Akkoord van 17 mei 2006 tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie over de begrotingsdiscipline en een goed financieel beheer (aanvraag EGF/2010/003 ES/Textielproducten Galicië, Spanje) HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, Gelet op het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, Gelet op het Interinstitutioneel Akkoord van 17 mei 2006 tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie over de begrotingsdiscipline en een goed financieel beheer (3) , en met name op punt 28, Gelet op Verordening (EG) nr. 1927/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 20 december 2006 tot oprichting van een Europees fonds voor aanpassing aan de globalisering (4) , en met name artikel 12, lid 3, Gezien het voorstel van de Commissie, Overwegende hetgeen volgt: (1) Het Europees fonds voor aanpassing aan de globalisering (EFG) is opgericht om extra steun te verlenen aan werknemers die worden ontslagen als gevolg van door de globalisering veroorzaakte grote structurele veranderingen in de wereldhandelspatronen en om hen te helpen bij hun terugkeer op de arbeidsmarkt. (2) Het EFG staat sinds 1 mei 2009 ook open voor aanvragen om steun voor werknemers die zijn ontslagen als gevolg van de wereldwijde financiële en economische crisis. (3) Het Interinstitutioneel Akkoord van 17 mei 2006 staat uitgaven uit het EFG toe binnen een jaarlijks maximum van 500 miljoen EUR. (4) Spanje heeft op 5 februari 2010 verzocht om steun uit het EFG beschikbaar te stellen in verband met gedwongen ontslagen bij 82 bedrijven die werkzaam zijn in afdeling 14 van NACE Rev. 2 (vervaardiging van kleding) in een enkele NUTS II regio, Galicië (ES11), en heeft tot 11 mei 2010 aanvullende informatie verstrekt. Deze aanvraag voldoet aan de voorwaarden voor een financiële bijdrage overeenkomstig artikel 10 van Verordening (EG) nr. 1927/2006. Bijgevolg stelt de Commissie voor om een bedrag van 1 844 700 EUR beschikbaar te stellen. (5) Er moeten daarom middelen uit het EFG beschikbaar worden gesteld om een financiële bijdrage te leveren voor de door Spanje ingediende aanvraag BESLUITEN: Artikel 1 Voor de algemene begroting van de Europese Unie voor het begrotingsjaar 2010 wordt uit het Europees Fonds voor aanpassing aan de globalisering 1 844 700 EUR aan vastleggings- en betalingskredieten beschikbaar gesteld. Artikel 2 Dit besluit wordt bekendgemaakt in het Publicatieblad van de Europese Unie. Gedaan te Brussel, Voor het Europees Parlement Voor de Raad De Voorzitter De Voorzitter Het Europees Parlement, – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2010)0416 – C7-0200/2010), – gelet op het Interinstitutioneel Akkoord van 17 mei 2006 tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie betreffende de begrotingsdiscipline en een goed financieel beheer (1) (IIA van 17 mei 2006), en met name punt 28 hiervan, – gelet op Verordening (EG) nr. 1927/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 20 december 2006 tot oprichting van een Europees fonds voor aanpassing aan de globalisering (2) (EFG-verordening), – gezien het verslag van de Begrotingscommissie en het advies van de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken ( A7-0258/2010 ), A. overwegende dat de Europese Unie passende wetgevings- en begrotingsinstrumenten in het leven heeft geroepen om extra steun te geven aan werknemers die de gevolgen van grote structurele veranderingen in de wereldhandelspatronen ondervinden, teneinde hen te helpen bij hun terugkeer op de arbeidsmarkt, B. overwegende dat het EFG sinds 1 mei 2009 ook is opengesteld voor aanvragen om bijstand voor werknemers die zijn ontslagen als gevolg van de wereldwijde financiële en economische crisis, C. overwegende dat financiële steun van de Unie aan ontslagen werknemers flexibel zou moeten zijn en zo snel en efficiënt mogelijk ter beschikking zou moeten worden gesteld, overeenkomstig de gezamenlijke verklaring van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie die is goedgekeurd op de bemiddelingsvergadering van 17 juli 2008, en met eerbiediging van het IIA van 17 mei 2006 wat betreft het nemen van besluiten om gebruik te maken van het EFG, D. overwegende dat Denemarken om steun heeft verzocht in verband met 1443 gedwongen ontslagen bij drie bedrijven van de Danfoss-groep, die werkzaam zijn in de afdelingen 27 en 28 van NACE Rev. 2 in de NUTS II regio Syddanmark, E. overwegende dat de aanvraag voldoet aan de criteria voor subsidiabiliteit van de EFG-verordening, 1. verzoekt de betrokken instellingen zich de nodige inspanningen te getroosten om de beschikbaarstelling van middelen uit het EGF te bespoedigen; 2. brengt in herinnering dat de instellingen zich ertoe verbonden hebben een probleemloze en snelle procedure te garanderen voor de goedkeuring van de besluiten betreffende de beschikbaarstelling van middelen uit het EFG, met als doel tijdelijk en eenmalig individuele steun te verlenen aan werknemers die als gevolg van de globalisering en de financiële en economische crisis werkloos geworden zijn; benadrukt de rol die het EFG kan vervullen om ontslagen werknemers te helpen bij hun terugkeer op de arbeidsmarkt; 3. beklemtoont dat het EFG overeenkomstig artikel 6 van de EFG-verordening moet bijdragen tot de re-integratie van elke afzonderlijke ontslagen werknemer; herhaalt dat uit het EFG afkomstige steun niet in de plaats mag komen van maatregelen waartoe bedrijven verplicht zijn krachtens hun nationale wetgeving of collectieve overeenkomsten, of van maatregelen ter herstructurering van bedrijven of bedrijfstakken; 4. wijst erop dat de informatie die is ontvangen over het gecoördineerde pakket met op het individu afgestemde diensten die door het EFG moeten worden gefinancierd, gedetailleerde gegevens bevat over de complementariteit met acties die worden gefinancierd uit de structuurfondsen; herhaalt zijn oproep om in zijn jaarverslagen ook een vergelijkende evaluatie van deze gegevens op te nemen; 5. begroet het feit dat de Commissie, in het kader van de beschikbaarstelling van middelen uit het EFG, een alternatieve bron van betalingskredieten naast niet-bestede ESF-middelen voorstelt, nadat het Europees Parlement er herhaaldelijk op had gewezen dat het EFG is opgericht als een op zichzelf staand specifiek instrument met eigen doelstellingen en termijnen en dat daarom begrotingslijnen aangewezen moeten worden die geschikt zijn voor overschrijvingen; 6. wijst erop dat, om voor dit dossier middelen uit het EFG beschikbaar te kunnen stellen, betalingskredieten zullen worden overgeschreven van een begrotingslijn die bestemd is voor steun aan kmo's en innovatie; betreurt de ernstige tekortkomingen van de Commissie bij de implementatie van programma's voor concurrentievermogen en innovatie, in het bijzonder gedurende een economische crisis die de behoefte aan dergelijke steun aanmerkelijk moet vergroten; 7. herinnert eraan dat de werking en de toegevoegde waarde van het EFG moeten worden beoordeeld in de context van de algemene evaluatie van de op basis van het IIA van 17 mei 2006 ingevoerde programma's en diverse andere instrumenten, en wel bij de tussentijdse herziening van het meerjarig financieel kader 2007-2013; 8. is ingenomen met de nieuwe vormgeving van het Commissievoorstel, met name de toelichting, waarin heldere en gedetailleerde informatie wordt gegeven over de toepassing, met een analyse van de subsidiabiliteitscriteria en een uitleg van de redenen voor het verlenen van goedkeuring, hetgeen overeenstemt met de wensen van het Parlement; 9. hecht zijn goedkeuring aan het bij deze resolutie gevoegde besluit; 10. verzoekt zijn Voorzitter dit besluit samen met de voorzitter van de Raad te ondertekenen en zorg te dragen voor publicatie ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie; 11. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie, met inbegrip van de bijlage, te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. BIJLAGE BESLUIT VAN HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD betreffende de beschikbaarstelling van middelen uit het Europees fonds voor aanpassing aan de globalisering, overeenkomstig punt 28 van het Interinstitutioneel Akkoord van 17 mei 2006 tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie betreffende de begrotingsdiscipline en een goed financieel beheer (aanvraag EGF/2009/015 DK/Danfoss-groep van Denemarken) HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, Gelet op het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, Gelet op het Interinstitutioneel Akkoord van 17 mei 2006 tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie over de begrotingsdiscipline en een goed financieel beheer (3) , en met name op punt 28, Gelet op Verordening (EG) nr. 1927/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 20 december 2006 tot oprichting van een Europees fonds voor aanpassing aan de globalisering (4) , en met name artikel 12, lid 3, Gezien het voorstel van de Commissie, Overwegende hetgeen volgt: (1) Het Europees fonds voor aanpassing aan de globalisering (EFG) is opgericht om extra steun te verlenen aan werknemers die worden ontslagen als gevolg van door de globalisering veroorzaakte grote structurele veranderingen in de wereldhandelspatronen en om hen te helpen bij hun terugkeer op de arbeidsmarkt. (2) Het EFG staat sinds 1 mei 2009 ook open voor aanvragen om steun voor werknemers die zijn ontslagen als gevolg van de wereldwijde financiële en economische crisis. (3) Het Interinstitutioneel Akkoord van 17 mei 2006 staat uitgaven uit het EFG toe binnen een jaarlijks maximum van 500 miljoen EUR. (4) Denemarken heeft een aanvraag voor steun uit het EFG ingediend in verband met gedwongen ontslagen bij de Danfoss-groep. Deze aanvraag voldoet aan de voorwaarden voor een financiële bijdrage overeenkomstig artikel 10 van Verordening (EG) nr. 1927/2006. Bijgevolg stelt de Commissie voor om een bedrag van 8 893 336 EUR beschikbaar te stellen. (5) Er moeten daarom middelen uit het EFG beschikbaar worden gesteld om een financiële bijdrage te leveren voor de door Denemarken ingediende aanvraag. BESLUITEN: Artikel 1 Voorde algemene begroting van de Europese Unie voor het begrotingsjaar 2010 wordt uit het Europees fonds voor aanpassing aan de globalisering (EFG) 8 893 336 EUR aan vastleggings- en betalingskredieten beschikbaar gesteld. Artikel 2 Dit besluit wordt bekendgemaakt in het Publicatieblad van de Europese Unie. Gedaan te Brussel, Voor het Europees Parlement Voor de Raad De Voorzitter De Voorzitter Het Europees Parlement, – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2010)0417 – C7-0199/2010), – gelet op het Interinstitutioneel Akkoord van 17 mei 2006 tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie betreffende de begrotingsdiscipline en een goed financieel beheer (1) (IIA van 17 mei 2006), en met name punt 28 hiervan, – gelet op Verordening (EG) nr. 1927/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 20 december 2006 tot oprichting van een Europees fonds voor aanpassing aan de globalisering (2) (EFG-verordening), – gezien het verslag van de Begrotingscommissie en het advies van de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken ( A7-0257/2010 ), A. overwegende dat de Europese Unie passende wetgevings- en begrotingsinstrumenten in het leven heeft geroepen om extra steun te geven aan werknemers die de gevolgen van grote structurele veranderingen in de wereldhandelspatronen ondervinden, teneinde hen te helpen bij hun terugkeer op de arbeidsmarkt, B. overwegende dat het EFG sinds 1 mei 2009 ook is opengesteld voor aanvragen om bijstand voor werknemers die zijn ontslagen als gevolg van de wereldwijde financiële en economische crisis, C. overwegende dat financiële steun van de Unie aan ontslagen werknemers flexibel zou moeten zijn en zo snel en efficiënt mogelijk ter beschikking zou moeten worden gesteld, overeenkomstig de gezamenlijke verklaring van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie die is goedgekeurd op de bemiddelingsvergadering van 17 juli 2008, en met eerbiediging van het IIA van 17 mei 2006 wat betreft het nemen van besluiten om gebruik te maken van het EFG, D. overwegende dat Denemarken om steun heeft verzocht in verband met 198 gedwongen ontslagen bij het bedrijf Linak, dat werkzaam is in de sector elektronica en mechanische apparatuur in de NUTS II regio Syddanmark, E. overwegende dat de aanvraag voldoet aan de criteria voor subsidiabiliteit van de EFG-verordening, 1. verzoekt de betrokken instellingen zich de nodige inspanningen te getroosten om de beschikbaarstelling van middelen uit het EFG te bespoedigen; 2. brengt in herinnering dat de instellingen zich ertoe verbonden hebben een probleemloze en snelle procedure te garanderen voor de goedkeuring van de besluiten betreffende de beschikbaarstelling van middelen uit het EFG, met als doel tijdelijk en eenmalig individuele steun te verlenen aan werknemers die als gevolg van de globalisering en de financiële en economische crisis werkloos geworden zijn; benadrukt de rol die het EFG kan vervullen om ontslagen werknemers te helpen bij hun terugkeer op de arbeidsmarkt; 3. beklemtoont dat het EFG overeenkomstig artikel 6 van de EFG-verordening moet bijdragen tot de re-integratie van elke afzonderlijke ontslagen werknemer; herhaalt dat uit het EFG afkomstige steun niet in de plaats mag komen van maatregelen waartoe bedrijven verplicht zijn krachtens hun nationale wetgeving of collectieve overeenkomsten, of van maatregelen ter herstructurering van bedrijven of bedrijfstakken; 4. wijst erop dat de informatie die is ontvangen over het gecoördineerde pakket met op het individu afgestemde diensten die door het EFG moeten worden gefinancierd, gedetailleerde gegevens bevat over de complementariteit met acties die worden gefinancierd uit de structuurfondsen; herhaalt zijn oproep om in zijn jaarverslagen ook een vergelijkende evaluatie van deze gegevens op te nemen; 5. begroet het feit dat de Commissie, in het kader van de beschikbaarstelling van middelen uit het EFG, een alternatieve bron van betalingskredieten naast niet-bestede ESF-middelen voorstelt, nadat het Europees Parlement er herhaaldelijk op had gewezen dat het EFG is opgericht als een op zichzelf staand specifiek instrument met eigen doelstellingen en termijnen en dat daarom begrotingslijnen aangewezen moeten worden die geschikt zijn voor overschrijvingen; 6. wijst erop dat, om voor dit dossier middelen uit het EFG beschikbaar te kunnen stellen, betalingskredieten zullen worden overgeschreven van een begrotingslijn die bestemd is voor steun aan kmo's en innovatie; betreurt de ernstige tekortkomingen van de Commissie bij de implementatie van programma's voor concurrentievermogen en innovatie, in het bijzonder gedurende een economische crisis die de behoefte aan dergelijke steun aanmerkelijk moet vergroten; 7. herinnert eraan dat de werking en de toegevoegde waarde van het EFG moeten worden beoordeeld in de context van de algemene evaluatie van de op basis van het IIA van 17 mei 2006 ingevoerde programma's en diverse andere instrumenten, en wel bij de tussentijdse herziening van het meerjarig financieel kader 2007-2013; 8. is ingenomen met de nieuwe vormgeving van het Commissievoorstel, met name de toelichting, waarin heldere en gedetailleerde informatie wordt gegeven over de toepassing, met een analyse van de subsidiabiliteitscriteria en een uitleg van de redenen voor het verlenen van goedkeuring, hetgeen overeenstemt met de wensen van het Parlement; 9. hecht zijn goedkeuring aan het bij deze resolutie gevoegde besluit; 10. verzoekt zijn Voorzitter dit besluit samen met de voorzitter van de Raad te ondertekenen en zorg te dragen voor publicatie ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie; 11. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie, met inbegrip van de bijlage, te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. BIJLAGE BESLUIT VAN HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD betreffende de beschikbaarstelling van middelen uit het Europees fonds voor aanpassing aan de globalisering, overeenkomstig punt 28 van het Interinstitutioneel Akkoord van 17 mei 2006 tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie betreffende de begrotingsdiscipline en een goed financieel beheer (aanvraag EGF/2009/031 DK/Linak van Denemarken) HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, Gelet op het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, Gelet op het Interinstitutioneel Akkoord van 17 mei 2006 tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie over de begrotingsdiscipline en een goed financieel beheer (3) , en met name op punt 28, Gelet op Verordening (EG) nr. 1927/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 20 december 2006 tot oprichting van een Europees fonds voor aanpassing aan de globalisering (4) , en met name artikel 12, lid 3, Gezien het voorstel van de Commissie, Overwegende hetgeen volgt: (1) Het Europees fonds voor aanpassing aan de globalisering (EFG) is opgericht om extra steun te verlenen aan werknemers die worden ontslagen als gevolg van door de globalisering veroorzaakte grote structurele veranderingen in de wereldhandelspatronen en om hen te helpen bij hun terugkeer op de arbeidsmarkt. (2) Het EFG staat sinds 1 mei 2009 ook open voor aanvragen om steun voor werknemers die zijn ontslagen als gevolg van de wereldwijde financiële en economische crisis. (3) Het Interinstitutioneel Akkoord van 17 mei 2006 staat uitgaven uit het EFG toe binnen een jaarlijks maximum van 500 miljoen EUR. (4) Denemarken heeft een aanvraag voor steun uit het EFG ingediend in verband met gedwongen ontslagen bij het bedrijf Linak A/S. Deze aanvraag voldoet aan de voorschriften voor de bepaling van de financiële bijdragen, zoals vastgesteld in artikel 10 van Verordening (EG) nr. 1927/2006. Bijgevolg stelt de Commissie voor om een bedrag van 1 213 508 EUR beschikbaar te stellen. (5) Er moeten daarom middelen uit het EFG beschikbaar worden gesteld om een financiële bijdrage te leveren voor de door Denemarken ingediende aanvraag. BESLUITEN: Artikel 1 Voor de algemene begroting van de Europese Unie voor het begrotingsjaar 2010 wordt uit het Europees fonds voor aanpassing aan de globalisering (EFG) 1 213 508 EUR aan vastleggings- en betalingskredieten beschikbaar gesteld. Artikel 2 Dit besluit wordt bekendgemaakt in het Publicatieblad van de Europese Unie. Gedaan te Brussel, Voor het Europees Parlement Voor de Raad De Voorzitter De Voorzitter Het Europees Parlement, – gezien de definitieve jaarrekening van de Europese Politieacademie voor het begrotingsjaar 2008, – gezien het verslag van de Rekenkamer over de jaarrekening van de Europese Politieacademie betreffende het begrotingsjaar 2008, vergezeld van de antwoorden van de Academie (1) , – gezien de aanbeveling van de Raad van 16 februari 2010 (5827/2010 – C7-0061/2010), – onder verwijzing naar zijn besluit van 5 mei 2010 (2) om het besluit tot verlening van kwijting voor het begrotingsjaar 2008 uit te stellen, en de antwoorden van de directeur van de Europese Politieacademie, – gelet op artikel 276 van het EG-Verdrag en artikel 319 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien Verordening (EG, Euratom) nr. 1605/2002 van de Raad van 25 juni 2002 houdende het Financieel Reglement van toepassing op de algemene begroting van de Europese Gemeenschappen (3) , en met name artikel 185, – gelet op Besluit 2005/681/JBZ van de Raad van 20 september 2005 tot oprichting van de Europese Politieacademie (EPA) (4) , en met name artikel 16, – gezien Verordening (EG, Euratom) nr. 2343/2002 van de Commissie van 19 november 2002 houdende de financiële kaderregeling van de organen zoals bedoeld in artikel 185 van Verordening (EG, Euratom) nr. 1605/2002 (5) , en met name artikel 94, – gelet op artikel 77 en bijlage VI van zijn Reglement, – gezien het tweede verslag van de Commissie begrotingscontrole ( A7-0253/2010 ), 1. verleent de directeur van de Europese Politieacademie geen kwijting voor de uitvoering van de begroting van de academie voor het begrotingsjaar 2008 (6) ; 2. formuleert zijn opmerkingen in onderstaande resolutie; 3. verzoekt zijn Voorzitter dit besluit en de resolutie die daarvan een integrerend deel uitmaakt, te doen toekomen aan de directeur van de Europese Politieacademie, de Raad, de Commissie en de Rekenkamer, en te zorgen voor publicatie ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie (serie L). 2. Resolutie van het Europees Parlement van 7 oktober 2010 met de opmerkingen die een integrerend deel uitmaken van het besluit over het verlenen van kwijting voor de uitvoering van de begroting van de Europese Politieacademie voor het begrotingsjaar 2008 (C7-0198/2009 – 2009/2127(DEC) ) Het Europees Parlement, – gezien de definitieve jaarrekening van de Europese Politieacademie voor het begrotingsjaar 2008, – gezien het verslag van de Rekenkamer over de jaarrekening van de Europese Politieacademie betreffende het begrotingsjaar 2008, vergezeld van de antwoorden van de Academie (7) , – gezien de aanbeveling van de Raad van 16 februari 2010 (5827/2010 – C7-0061/2010), – onder verwijzing naar zijn besluit van 5 mei 2010 (8) om het besluit tot verlening van kwijting voor het begrotingsjaar 2008 uit te stellen, en de antwoorden van de directeur van de Europese Politieacademie, – gelet op artikel 276 van het EG-Verdrag en artikel 319 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien Verordening (EG, Euratom) nr. 1605/2002 van de Raad van 25 juni 2002 houdende het Financieel Reglement van toepassing op de algemene begroting van de Europese Gemeenschappen (9) , en met name artikel 185, – gelet op Besluit 2005/681/JBZ van de Raad van 20 september 2005 tot oprichting van de Europese Politieacademie (EPA) (10) en met name artikel 16, – gezien Verordening (EG, Euratom) nr. 2343/2002 van de Commissie van 19 november 2002 houdende de financiële kaderregeling van de organen zoals bedoeld in artikel 185 van Verordening (EG, Euratom) nr. 1605/2002 (11) , en met name artikel 94, – gelet op artikel 77 en bijlage VI van zijn Reglement, – gezien het tweede verslag van de Commissie begrotingscontrole van ( A7-0253/2010 ), A. overwegende dat de Academie in 2001 is opgericht en per 1 januari 2006 is omgevormd tot een communautair orgaan in de zin van artikel 185 van het algemeen Financieel Reglement, waarop de financiële kaderregeling van de organen van toepassing is, B. overwegende dat de Rekenkamer in zijn verslag over de jaarrekeningen van de Academie voor het begrotingsjaar 2006 een voorbehoud heeft gemaakt ten aanzien van zijn beoordeling van de wettigheid en regelmatigheid van de onderliggende verrichtingen op grond van het feit dat de aanbestedingsprocedures niet in overeenstemming met de voorschriften van het Financieel Reglement waren, C. overwegende dat de Rekenkamer in zijn verslag over de jaarrekeningen van de Academie voor het begrotingsjaar 2007 een voorbehoud heeft gemaakt ten aanzien van zijn beoordeling van de betrouwbaarheid van de rekeningen alsmede van de wettigheid en regelmatigheid van de onderliggende verrichtingen, D. overwegende dat de Rekenkamer in zijn verslag over de jaarrekeningen van de Academie voor het begrotingsjaar 2008 een toelichting heeft gevoegd bij zijn oordeel over de betrouwbaarheid van de rekeningen, zonder dit uitdrukkelijk te beperken, en dat hij zijn oordeel over de wettigheid en regelmatigheid van de onderliggende verrichtingen heeft beperkt, E. overwegende dat het Parlement in zijn besluit van 5 mei 2010 heeft besloten de verlening van de kwijting voor het begrotingsjaar 2008 uit te stellen, ALGEMENE BESCHOUWINGEN Voortbestaan van de belangrijkste tekortkomingen van de Academie 1. acht het onaanvaardbaar dat de EPA sinds haar oprichting als agentschap in 2006 moeite heeft om te voldoen aan de normen inzake behoorlijk bestuur waaraan een regelgevend agentschap wordt geacht te voldoen; benadrukt het feit dat sinds 2006 diverse controles problemen aan het licht hebben gebracht met betrekking tot de eerbiediging door de Academie van het Financieel Reglement, het statuut van de ambtenaren en het boekhoudsysteem, alsmede tekortkomingen op het gebied van begrotingsbeheer, personeel, aanbestedingsprocedures en de regels inzake de uitgaven voor cursussen; is zich ervan bewust dat de verbeteringen van de Academie naar verwachting pas voltooid zullen zijn na 2014, wanneer het (door de raad van bestuur in mei 2010 goedgekeurde) meerjarenplan van de Academie volledig uitgevoerd moet zijn; is niet bereid te aanvaarden dat de Academie dus minimum negen jaar (2006–2014) nodig heeft om bevredigend te presteren ten aanzien van de normen inzake behoorlijk bestuur waaraan een regelgevend agentschap wordt geacht te voldoen; Bestuur van de Academie in de jaren 2006-2009 2. acht het gebrek aan verantwoordelijkheid en professionalisme van de oud-directeur, die het Parlement verantwoording verplicht is voor de uitvoering van de begroting 2008, onaanvaardbaar; wijst op de volgende vaststellingen waarvan het Tsjechische voorzitterschap op 18 mei 2009 melding heeft gemaakt: 3. betreurt het feit dat de raad van bestuur van de Academie niet volledig zijn verantwoordelijkheid heeft opgenomen met betrekking tot de beheersfouten van de oud-directeur, om het imago van de Academie niet te beschadigen; 4. kan niet aanvaarden dat de raad van bestuur geen tuchtstraf heeft uitgesproken, met name gelet op de beroepsmogelijkheid waarvan de oud-directeur gebruik had kunnen maken; 5. wijst daarom met klem op de verantwoordelijkheid van de raad van bestuur van de Academie en stelt voor dat de nodige veranderingen worden doorgevoerd om te voorkomen dat een dergelijke situatie zich ook in de toekomst nog voordoet; dringt erop aan dat de rol van de Commissie wordt aangepast door haar in de raad van bestuur van de Academie en de andere agentschappen van de Unie stemrecht en een blokkeerminderheid toe te kennen voor besluiten betreffende het budgettaire, financiële en administratieve beheer van de Academie; Structurele tekortkomingen 6. heeft voorts vragen bij de capaciteit van de Academie om volledig haar structurele problemen te overwinnen met betrekking tot: 7. suggereert daarom dat de mogelijkheid wordt onderzocht om de Academie aan te hechten bij Europol, als concrete oplossing voor de structurele en chronische problemen ervan; suggereert daarnaast dat de Rekenkamer een grondige controle van de regelgevende agentschappen uitvoert, onder andere om het aandeel van werkings-, bestuurs- en operationele kosten te onderzoeken en manieren te onderzoeken om structurele en andere problemen aan te pakken, als aanvulling van de eigen beoordeling van de regelgevende agentschappen door de Commissie; Standpunt van de Rekenkamer 8. merkt op dat de Rekenkamer niet bereid is spoedig een advies in briefvorm over de invoering van het actieplan van de Academie uit te brengen, zoals het Parlement in paragraaf 23 van zijn resolutie (12) , die integrerend onderdeel uitmaakt van zijn besluit van 5 mei 2010 over het verlenen van kwijting voor het begrotingsjaar 2008, heeft gevraagd; houdt niettemin naar behoren rekening met de verklaring van de Rekenkamer dat hij in zijn specifieke jaarverslagen van de jaren 2006 tot 2008 al uitgebreid verslag heeft uitgebracht over de problemen die hij bij de Academie heeft vastgesteld; Het actieplan van de Academie voor 2010-2014 9. merkt op dat de nieuwe directeur van de Academie het actieplan tijdig heeft ingediend, zoals in paragraaf 22 van de bovengenoemde resolutie van het Parlement van 5 mei 2010 was gevraagd; betreurt niettemin het gebrek aan precisie in de beschrijving van de specifieke acties die de Academie wil ondernemen; betreurt ook het feit dat de meeste indicatoren die de Academie voorstelt, vaag zijn en niet altijd duidelijk nuttig zijn om het halen van de doelstellingen te beoordelen; 10. merkt op dat de directeur en de raad van bestuur van de Academie als reactie op het verzoek van het Parlement om een actieplan goed te keuren een realistische periode van vier jaar hebben vooropgesteld (van 2010 tot 2014) om de doelstellingen in de bijlage bij de bovengenoemde resolutie van het Parlement van 5 mei 2010 te halen; is niet bereid te aanvaarden dat de Academie dus nog vier jaar nodig heeft om bevredigend te presteren ten aanzien van de normen inzake behoorlijk bestuur waaraan een regelgevend agentschap wordt geacht te voldoen; 11. vraagt dat de directeur van de Academie de kwijtingsautoriteit om de zes maanden informeert over de vooruitgang die met de uitvoering van het actieplan wordt geboekt; SPECIFIEKE OPMERKINGEN Validering van de financiële procedures en het nieuwe boekhoudsysteem (artikel 43 van de financiële kaderregeling) 12. spreekt zijn bezorgdheid uit over de in 2008 ondervonden moeilijkheden met de overschakeling van het oude boekhoudsysteem op ABAC en de late invoering van een geschikt boekhoudsysteem, met als gevolg dat er nog steeds een risico is voor de kwaliteit van de informatie betreffende overdrachten uit het voorgaande jaar, het gebruik van bestemmingsontvangsten en het verband met bepaalde cijfers in de balans over 2007; spreekt grote bezorgdheid uit over het feit dat de acties van de Academie nu zijn uitgesteld tot 2011 door het ontslag van twee centrale spelers in het financiële circuit: de rekenplichtige en de persoon die bevoegd is voor financiën en begroting; 13. benadrukt het feit dat de controle door de Rekenkamer van een steekproef van vastleggingen (zie het verslag van de Rekenkamer over de jaarrekening van de Academie, paragraaf 15) aantoonde dat in drie gevallen het controletraject van de financiële uitvoering ontbrak, zodat het onmogelijk was het eindsaldo ervan terug te vinden in de rekeningen per 31 december 2008; 14. benadrukt het feit dat de Rekenkamer in zijn speciaal verslag voor 2006 al had vermeld dat de Academie niet de nodige systemen en procedures had ingesteld om hem in staat te stellen een financieel rapport dat aan de vereisten van de financiële kaderregeling voor de agentschappen voldoet, voor te bereiden; Programmering en monitoring van de begroting 15. spreekt zijn bezorgdheid uit over de zwakke prestaties van de Academie met betrekking tot de programmering en de monitoring van de uitvoering van de begroting; merkt met name op dat 31% van de totale begroting van de Academie in 2008 moest worden overgedragen; acht de maatregelen die de Academie in verband hiermee voorstelt, inadequaat en vaag; 16. merkt op dat reeds voor het begrotingsjaar 2007 meer dan 20% van de kredieten van de Academie die waren overgedragen van het voorgaande jaar (0,5 miljoen EUR), werden geschrapt; Financieel beheer van de activiteiten van de Academie 17. spreekt zijn bezorgdheid uit over het financieel beheer door de Academie van haar activiteiten; merkt met name op dat de Rekenkamer voor het jaar 2008 heeft gewezen op: en acht de maatregelen die de Academie in verband hiermee voorstelt, inadequaat en vaag; Controleklimaat voor aanbestedingen 18. spreekt zijn bezorgdheid uit over het feit dat de Academie constant het Financieel Reglement niet naleeft wat de regels voor overheidsopdrachten betreft; constateert met name onregelmatigheden in de aanbestedingsprocedure voor een contract met een leverancier met een omvang van ongeveer 2% van de huishoudelijke uitgaven in 2008; 19. benadrukt het feit dat de Rekenkamer in zijn speciale verslagen voor 2006 en 2007 de Academie al had bekritiseerd, omdat zij geen documentatie kon voorleggen om de behoefte te motiveren om bepaalde aankopen te verrichten en te verklaren waarom een beroep op een bepaalde leverancier moest worden gedaan; Klimaat inzake de verificatie van uitgaven 20. benadrukt het feit dat de Rekenkamer in 2008 heeft gewezen op een groot aantal gevallen waar de administratieve en financiële regels inzake uitgaven voor de organisatie van cursussen en studiebijeenkomsten, die een belangrijk deel (64%) van de huishoudelijke uitgaven van de Academie uitmaken, niet waren geëerbiedigd; neemt er nota van dat deze onregelmatigheden voornamelijk betrekking hadden op: het ontbreken van bewijsstukken voor de gemaakte kosten, het ontbreken van bewijzen van deelname aan een cursus en van originele facturen en de documenten die vereist zijn voor het verkrijgen van de verblijfskostenvergoeding, alsmede de afwezigheid van informatieverzoeken in verband met de reiskosten van deskundigen; vraagt de Academie maatregelen te nemen om een adequate capaciteit voor verificatie vooraf en achteraf te garanderen; 21. spreekt zijn bezorgdheid uit over het feit dat de Rekenkamer in zijn speciale jaarverslagen voor 2006 en 2007 al had opgemerkt dat de begrotingskredieten niet waren gebruikt overeenkomstig het principe van gezond financieel beheer (artikel 25 van het Financieel Reglement van de Academie); Kredieten die zijn aangewend voor particuliere doeleinden 22. betreurt het feit dat de externe audit met betrekking tot het gebruik van kredieten voor de financiering van privé-uitgaven die door de Academie was aangekondigd en die door een extern bedrijf moet worden uitgevoerd, nog niet is gestart; is bijgevolg bezorgd door deze vertraging, die het werk van het externe bedrijf zeker niet zal vergemakkelijken; 23. merkt op dat de toenmalige directeur de leden van de Commissie begrotingscontrole in zijn reactie na de hoorzitting van 25 januari 2010 heeft gemeld dat geld was teruggevorderd; merkt op dat een bedrag van 2 320,77 GBP voor vervoerskosten en taxi's voor 2007 niettemin blijkbaar nog niet is teruggevorderd; 24. merkt ook op dat het bedrag van de uitgaven voor het gebruik van mobiele telefoons en wagens door het personeel nog steeds niet duidelijk is; 25. benadrukt het feit dat de Rekenkamer in zijn specifiek jaarverslag voor 2007 al had gesignaleerd dat, aangezien het voor de controleurs niet doenlijk was alle in 2007 gedane betalingen te onderzoeken, noch het onregelmatig voor privégebruik besteed bedrag, noch alle verschillende soorten privé-uitgaven konden worden gekwantificeerd; Personeelsbeheer: beroep op uitzendkrachten voor delicate posten 26. is bezorgd over het feit dat tot nu toe voor financiële werkzaamheden een beroep wordt gedaan op uitzendkrachten; stelt vast dat de Academie pas in 2009 is overgegaan tot de publicatie van een kennisgeving van vacature voor de aanwerving van een coördinator voor de internecontrolenormen en dat de gesprekken voor die functie vervolgens zijn gepland voor begin 2010; spreekt zijn bezorgdheid uit over het feit dat twee centrale spelers onder het personeel van het financiële circuit (de rekenplichtige en de persoon die bevoegd is voor financiën en begroting) recent ontslag hebben genomen; o o o 27. verwijst voor andere, horizontale opmerkingen bij het kwijtingbesluit naar zijn resolutie van 5 mei 2010 (13) over de kwijting 2008: prestaties, financieel beheer en controle van de agentschappen. (Gewone wetgevingsprocedure: eerste lezing) Het Europees Parlement , – gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad ( COM(2010)0256 ), – gelet op artikel 294, lid 2, en artikel 77, lid 2, onder a), van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C7-0134/2010), – gelet op artikel 294, lid 3, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gelet op artikel 55 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken en het advies van de Commissie buitenlandse zaken ( A7-0256/2010 ), 1. stelt onderstaand standpunt in eerste lezing vast; 2. verzoekt om hernieuwde voorlegging indien de Commissie voornemens is ingrijpende wijzigingen in haar voorstel aan te brengen of dit door een nieuwe tekst te vervangen; 3. verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en aan de Commissie alsmede aan de nationale parlementen. Standpunt van het Europees Parlement in eerste lezing vastgesteld op 7 oktober 2010 met het oog op de aanneming van Verordening (EU) nr. …/2010 van het Europees Parlement en de Raad tot wijziging van Verordening (EG) nr. 539/2001 van de Raad tot vaststelling van de lijst van derde landen waarvan de onderdanen bij overschrijding van de buitengrenzen in het bezit moeten zijn van een visum en de lijst van derde landen waarvan de onderdanen van deze plicht zijn vrijgesteld (Aangezien het Parlement en de Raad tot overeenstemming zijn geraakt, komt het standpunt van het Parlement in eerste lezing overeen met het definitieve wetsbesluit: Verordening (EU) nr. 1091/2010.) Het Europees Parlement, – onder verwijzing naar zijn eerdere resoluties over de DRC, met name de resolutie van 17 januari 2008 over de situatie in de Democratische Republiek Congo en verkrachting als oorlogsmisdaad (1) en van 17 december 2009 over door gewapende groepen gepleegd seksueel geweld en voortdurende schendingen van de mensenrechten in de DRC (2) ; onder verwijzing naar zijn resolutie van 7 mei 2009 (3) over gendermainstreaming in de externe betrekkingen van de EU en haar vredesopbouw, – gezien het „Rapport préliminaire de la mission d'enquête du Bureau Conjoint des Nations Unies aux Droits de l'Homme sur les viols massifs et autres violations des droits de l'homme commis par une coalition de groupes armés sur l'axe Kibua-Mpofi, en territoire de Walikale, province du Nord-Kivu, van 30 juli en 2 augustus 2010” (voorlopig verslag over massaverkrachtingen in de Democratische Republiek Congo) dat op 24 september 2010 is gepubliceerd, – gezien de in juni 2000 ondertekende Partnerschapsovereenkomst van Cotonou, – gezien de conclusies van de Raad van 27 oktober 2009 over het gebied van de Grote Meren, – gezien de verklaring van de Raad van 10 oktober 2008 over de toestand in het oostelijke deel van de DRC, – gezien het Gemeenschappelijk Optreden 2009/769/GBVB van de Raad van 19 oktober 2009 tot wijziging van Gemeenschappelijk Optreden 2007/405/GBVB met betrekking tot de politiemissie van de Europese Unie in het kader van de hervorming van de veiligheidssector en haar aansluitpunten met het rechtsstelsel in de DRC (Europol RD Congo), – gezien de EU-missie ter hervorming van de veiligheidssector in de Democratische Republiek Congo (EUSEC RD Congo), opgericht in juni 2005 (Gemeenschappelijk Optreden 2005/355/GBVB van de Raad van 2 mei 2005 met betrekking tot de adviserende en bijstandverlenende EU-missie voor de hervorming van de veiligheidssector in de Democratische Republiek Congo (DRC)), – gezien resolutie 1856 (2008) van de VN-Veiligheidsraad over het mandaat van MONUC, – gezien resolutie 1925 (2010) van de VN-Veiligheidsraad, waarin het mandaat van de VN-missie in de DRC (MONUSCO) wordt vastgesteld, – gezien resoluties 1325 (2000) en 1820 (2000) van de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties over vrouwen, vrede en veiligheid, en resolutie 1888 (2009) van de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties over seksueel geweld tegen vrouwen en kinderen in situaties van gewapend conflict, waarin de verantwoordelijkheid van alle staten wordt beklemtoond om een einde te maken aan straffeloosheid en degenen die verantwoordelijk zijn voor misdaden tegen de menselijkheid en oorlogsmisdaden, met inbegrip van misdaden met betrekking tot seksueel en ander geweld tegen vrouwen en meisjes, te vervolgen, – gezien de door het parlement van de DRC in 2006 aangenomen wet inzake seksueel geweld, die tot doel heeft de vervolging van gevallen van verkrachting te versnellen en strenger te bestraffen, – gezien het actieplan van de Raad van de Europese Unie voor de gelijkheid van vrouwen en mannen in de ontwikkelingssamenwerking, dat ervoor moet zorgen dat deze gelijkheid op alle niveaus van de werkzaamheden van de EU met partnerlanden een plaats krijgt, – gezien de aanstelling in maart 2010 van een speciaal vertegenwoordiger bij de secretaris-generaal van de VN voor seksueel geweld in gewapende conflicten, – gezien de gezamenlijke verklaring van 27 augustus 2010 van de hoge vertegenwoordiger, Catherine Ashton, en de EU-commissaris voor ontwikkeling, Andris Piebalgs, over het oplaaiende geweld in Noord-Kivu, DRC, – gezien het rapport van de secretaris-generaal van de VN van 23 augustus 2010 over de recente massale verkrachtingen van burgers door leden van gewapende groeperingen in het oosten van de DRC, – gezien de rol van het crisisbeheer van de EU bij de uitvoering van resoluties 1325 en 1820 van de VN-Veiligheidsraad in het kader van het GVDB door de plaatsing van gespecialiseerde genderadviseurs of contactpunten in elke crisisbeheersmissie overal ter wereld, – gelet op artikel 110, lid 4, van zijn Reglement, A. overwegende dat Atul Khare, adjunct-secretaris-generaal van de VN voor vredeshandhaving, in de VN-Veiligheidsraad heeft gemeld dat van 30 juli 2010 tot 4 augustus 2010 in het mijndistrict in Oost-Congo meer dan 500 personen het slachtoffer zijn geworden van massale groepsverkrachtingen, onder hen meisjes, vrouwen van wel 75 jaar oud en jongens- en meisjesbaby's – en dat deze aanvallen worden toegeschreven aan rebellen, milities en het Congolese leger, B. overwegende dat seksueel geweld plaatsvond in de nabijheid van het kamp van de VN-vredeshandhavingsmacht, dat maar enkele mijlen van de stad Luvungi is gelegen; overwegende dat de VN-medewerkers blijkbaar de dag na het begin van de aanvallen op 30 juli 2010 wisten dat rebellen de stad Luvungi en omliggende dorpen in Oost-Congo hadden bezet en dat het VN-hoofdkwartier pas twee weken daarna over de verkrachtingen te horen kreeg, C. overwegende dat de VN-missie in de DRC (MONUSCO) een mandaat heeft op grond van hoofdstuk VII van het Handvest van de Verenigde Naties om alle nodige middelen te gebruiken om haar beschermingsmandaat uit te voeren, met inbegrip van effectieve bescherming van burgers, humanitair personeel en beschermers van de mensenrechten die onmiddellijk gevaar op lichamelijk geweld door welke buitenlandse of Congolese gewapende groep ook lopen, en om de inspanningen van de regering ter bestrijding van de straffeloosheid te ondersteunen en de bescherming van de burgers te garanderen tegen schendingen van het internationale recht op het gebied van de mensenrechten en het internationale humanitaire recht, met inbegrip van alle vormen van seksueel en op gender gebaseerd geweld, D. overwegende dat de gevechten tussen het Congolese leger, de Mai Mai-militie, de strijders van het Democratische leger voor de bevrijding van Rwanda (FDLR), het Volksfront voor rechtvaardigheid in Congo (FPJC) en het Verzetsleger van de Heer (LRA), ondanks de aanwezigheid van MONUSCU, sinds 1998 aan zes miljoen mensen het leven hebben gekost en nog steeds iedere maand al dan niet rechtstreeks de aanleiding zijn tot de dood van duizenden mensen, ondraagbaar lijden, armoede en binnenlands ontheemden (IDP), terwijl de situatie in de vluchtelingenkampen steeds slechter wordt, E. overwegende dat soldaten van het Congolese leger betrokken zijn geweest bij de dood en verkrachting van honderden burgers; en overwegende dat zowel LRA-rebellen, FDLR-strijders als het Congolese leger zich in het oosten van de DRC nog steeds schuldig maken aan verkrachtingen, de gedwongen rekrutering van burgers en kindsoldaten en ernstige schending van de mensenrechten, F. overwegende dat verkrachting als oorlogswapen verbijsterend gewoon is geworden in Oost-Congo, waar volgens de Verenigde Naties vorig jaar op zijn minst 8 300 verkrachtingen zijn gemeld, en veel meer gevallen die niet zijn gemeld; dat volgens de Hoge Commissaris van de VN voor de vluchtelingen in het eerste kwartaal van 2010 op zijn minst 1 244 vrouwen hebben gemeld te zijn verkracht, hetgeen een gemiddelde is van 14 verkrachtingen per dag; overwegende dat seksueel en op geslacht gebaseerd geweld in alle omstandigheden moet worden beschouwd als een oorlogsmisdaad en een misdaad tegen de menselijkheid, G. overwegende dat systematische verkrachting door een reeks gewapende groepen in de DRC, met inbegrip van het reguliere leger, wordt gebruikt als onderdeel van een tactische terreuroorlog en als middel om militaire en economische doelen te bereiken; dat vrouwen met opzet worden aangerand voor de ogen van hun familie of alle inwoners van hun dorp, om de bevolking bang te maken; dat vrouwen door deze gewelddaden vaak hun plaats in de samenleving en hun capaciteit om voor hun kinderen te zorgen verliezen en zelfs om het leven komen, doordat zij vaak worden besmet met het aidsvirus, H. overwegende dat groepsverkrachtingen en seksuele aanranding, doordat burger- en militaire aanklagers geen onpartijdig onderzoek doen naar degenen die verantwoordelijk zijn voor schendingen van de mensenrechten, voor de mensen van Congo gewoon zijn geworden, waardoor schendingen van de mensenrechten in zekere zin „aanvaard” worden in het gebied, I. overwegende dat het Congolese leger niet over de nodige personele, technische en financiële middelen beschikt om zijn taken in de oostelijke provincies van de DRC te vervullen en te kampen heeft met een gebrek aan discipline onder zijn soldaten, wat zijn rol als beschermer van de bevolking en hersteller van de vrede blijft ondermijnen, J. overwegende dat tal van ngo's het afgelopen jaar hebben vastgesteld dat mensenrechtenactivisten, journalisten, oppositieleiders, slachtoffers en getuigen in de DRC het afgelopen jaar in toenemende mate onder druk zijn gezet, onder meer door middel van moord, illegale arrestaties, vervolgingen, telefonische bedreigingen en herhaalde oproepen in de kantoren van de inlichtingendiensten te verschijnen, K. overwegende dat oorlogsmisdadiger Bosco Ntaganda nog steeds niet is gearresteerd en integendeel is benoemd op een hoge post in het kader van de gezamenlijke militaire operaties van het Congolese en het Rwandese leger in het oosten van de DRC; overwegende dat de voormalige Congolese leider Jean-Pierre Bemba Gombo wegens oorlogsmisdaden, inclusief verkrachting, voor het Internationaal Strafhof moet verschijnen, L. overwegende dat de illegale mineraalhandel in de DRC tal van actoren toestaat mineralen te blijven kopen uit gebieden die in de greep zijn van rebellengroeperingen, en op deze manier financiering te verstrekken aan die rebellengroeperingen, en overwegende dat dit één van de factoren is die het conflict in de DRC voeden en verergeren, M. overwegende dat de pas goedgekeurde wet betreffende „conflictmineralen” van de VS een poging is om te voorkomen dat Amerikaanse consumenten draagbare telefoons, computers en andere geavanceerde apparaten kopen die door bedrijven uit de VS zijn gefabriceerd met mineralen die zijn gekocht van door rebellen gecontroleerde mijnen; dat de bedrijven uit de VS, met inbegrip van merken die consumentenelektronica produceren, mineralenverwerkende bedrijven en juweliers, in de wet ook wordt verzocht jaarlijks verslag uit te brengen bij de Securities Exchange Commission (Commissie voor de effectenhandel ) met betrekking tot de vraag of in hun producten goud, tantaal of kassiteriet is gebruikt dat rechtstreeks uit de Democratische Republiek Congo is geïmporteerd of via een van de negen buurlanden is gesmokkeld, 1. veroordeelt ten krachtigste de massale verkrachtingen en andere schendingen van de mensenrechten waarvan tussen 30 juli 2010 en 4 augustus 2010 op zijn minst 500 vrouwen in de provincie Noord-Kivu het slachtoffer zijn geworden en die door het Democratisch Leger voor de bevrijding van Rwanda (FDLR), een Huturebellengroep en de Mai Mai-militie zijn begaan, alsook dergelijke gebeurtenissen in andere gebieden van Noord- en Zuid-Kivu; 2. verzoekt alle betrokkenen de strijd tegen straffeloosheid op te voeren en onmiddellijk een eind te maken aan het geweld en de schendingen van de mensenrechten in de DRC, met name in Noord-Kivu; benadrukt dat bijkomende inspanningen nodig zijn om een einde te maken aan de activiteit van plaatselijke en buitenlandse gewapende groepen in het oosten van de DRC; 3. verzoekt de VN en de regering van de DRC de gebeurtenissen onpartijdig en grondig te onderzoeken, erop toe te zien dat zij die schuldig zijn voor schending van de mensenrechten en de internationale humanitaire wetgeving overeenkomstig de Congolese en internationale wetgeving voor de rechter worden gebracht en vervolgd; 4. uit zijn ernstige bezorgdheid over het feit dat de MONUSCO haar mandaat en haar interventieregels niet heeft kunnen gebruiken om bescherming te bieden tegen dergelijke massale verkrachtingen en andere schendingen van de mensenrechten door gewapende bewegingen in de nabijheid van haar basis voor vredeshandhaving; erkent evenwel dat de aanwezigheid ervan nodig blijft en dringt erop aan dat alles in het werk wordt gesteld om ervoor te zorgen dat zij haar mandaat om allen die gevaar lopen te beschermen, volledig kan uitvoeren; 5. verzoekt de VN-Veiligheidsraad dringend alle mogelijke maatregelen te nemen om verdere aanvallen tegen de burgerbevolking van de oostelijke provincies van de DRC werkelijk te voorkomen en medische, juridische, sociale, humanitaire en andere hulp aan de slachtoffers te verstrekken; vraagt de VN-Veiligheidsraad de nieuwe „gedragscode” van MONUSCO op een effectieve manier toe te passen en een follow-upgroep te creëren die tot doel heeft toezicht te houden op de eerbiediging van de mensenrechten; 6. wijst erop dat het geschil zo spoedig mogelijk politiek moet worden opgelost; verzoekt de regering van de DRC in samenwerking met de internationale gemeenschap en de AU te zorgen voor veiligheid en stabiliteit voor de mensen in Oost-Congo en beëindiging van alle aanvallen door alle gewapende groeperingen, eerbiediging van de mensenrechten en onmiddellijke hervatting van de dialoog over het vredesproces; 7. vraagt dat er ogenblikkelijk meer vrouwen worden betrokken bij alle initiatieven die erop gericht zijn een oplossing te vinden voor het conflict in de DRC, onder andere bij bemiddelingen en onderhandelingen en bij de tenuitvoerlegging van conflictoplossende maatregelen; 8. benadrukt dat de rehabilitatie en de hervorming van het gerechtelijk apparaat (met inbegrip van een preventie- en beschermingsmechanisme en de bestrijding van de straffeloosheid met betrekking tot seksueel geweld) en bijstand voor de herintegratie van slachtoffers de kern moeten vormen van de hulpprogramma's die worden gefinancierd; vraagt in deze context dat de massaverkrachtingen in het oosten van de DRC worden doorverwezen naar het Internationaal Strafhof; 9. benadrukt het feit dat een centrale humanitaire prioriteit in de DRC de totstandbrenging is van een werkelijk nationaal leger; herhaalt dat opleiding en behoorlijke salarissen noodzakelijk zijn voor de hervorming van het Congolese leger en de verbetering van de discipline; 10. roept het parlement van de DRC op de nationale mensenrechtencommissie op te richten zoals is vastgelegd in de grondwet, als eerste stap op weg naar aanneming van een wet om slachtoffers en getuigen van mensenrechtenschendingen, mensenrechtenactivisten, hulpverleners en journalisten te beschermen; 11. roept de landen in het gebied van de Grote Meren op zich in hoge mate te blijven inzetten om samen vrede en stabiliteit in de regio te bevorderen door middel van bestaande regionale mechanismen en zich meer in te zetten voor regionale economische ontwikkeling, met bijzondere aandacht voor verzoening, veiligheid van de bevolking, betere gerechtelijke verantwoording en terugkeer en integratie van vluchtelingen en binnenlandse ontheemden; 12. verzoekt de Europese Unie en de lidstaten de taken van EUSEC RD en EUPOL RD te steunen; dringt erop aan man/vrouwaspecten op te nemen in alle vormen van operaties in het kader van het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid; vraagt in verband hiermee een krachtig genderperspectief in civiele en militaire missies, om de operationele effectiviteit ervan te vergroten, aangezien de EU voor aanzienlijke „toegevoegde waarde” kan zorgen als belangrijke speler met betrekking tot de reactie op de situatie van vrouwen in gewapende conflicten alsmede conflictpreventie; 13. betreurt de toename van het aantal gewelddaden tegen ontwikkelingswerkers en uit zijn waardering voor het uiterst moeilijke werk dat de humanitaire organisaties ter plaatse verrichten, in uiterst onveilige omstandigheden; 14. is verheugd over de nieuwe VS-wet betreffende „conflictmineralen” en verzoekt de Commissie en de Raad een wetgevingsinitiatief in deze zin te onderzoeken; herinnert de regering van de DRC eraan dat zij het initiatief inzake transparantie in de winningssector (Extractive Industries Transparency Initiative, EITI) volledig moet uitvoeren en naleven, om transparantie en behoorlijk bestuur in de winningssector te vergroten; verzoekt de Commissie en de Raad de corruptie in de DRC intensiever te bestrijden daar deze de mensenrechten verder ondergraaft en bijdraagt tot schending ervan; 15. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de vicevoorzitter van de Commissie/hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid, de regeringen en parlementen van de lidstaten, de instellingen van de Afrikaanse Unie, het SADC, de regeringen van de landen rond de Grote Meren, met inbegrip van de DRC en Rwanda, de secretaris-generaal van de Verenigde Naties, de speciaal vertegenwoordiger van de VN voor seksueel geweld in gewapende conflicten, de adjunct-secretaris-generaal voor humanitaire zaken en noodhulpcoördinator, de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties en de Raad voor de mensenrechten van de Verenigde Naties. Het Europees Parlement, – gezien het zesde Protocol bij het Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden, inzake de afschaffing van de doodstraf, van 28 april 1983, – gelet op het Tweede Facultatief Protocol bij het Internationaal Verdrag inzake burgerrechten en politieke rechten inzake de afschaffing van de doodstraf, van 15 december 1989, – onder verwijzing naar zijn eerdere resoluties over de afschaffing van de doodstraf, met name de resolutie van 26 april 2007 over het initiatief voor een universeel moratorium op de doodstraf (1) , – onder verwijzing naar zijn resoluties van 26 november 2009 over China: rechten van minderheden en toepassing van de doodstraf (2) , van 20 november 2008 over de doodstraf in Nigeria (3) , van 17 juni 2010 over terechtstellingen in Libië (4) , van 8 juli 2010 over Noord-Korea (5) , van 22 oktober 2009 over Iran (6) , van 10 februari 2010 over Iran (7) en van 8 september 2010 over mensenrechten in Iran, met name de zaken van Mohammadi Ashtiani en Zahra Bahrami (8) , – gezien Resolutie 62/149 van 18 december 2007 van de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties, waarin een moratorium op de toepassing van de doodstraf wordt geëist, en Resolutie 63/168 van 18 december 2008 waarin de tenuitvoerlegging van Resolutie 62/149 van 2007 van de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties wordt geëist, – gezien het verslag van de secretaris-generaal van de Verenigde Naties aan de Algemene Vergadering over moratoria op de toepassing van de doodstraf van 11 augustus 2010 (A/65/280), – gezien het verslag van de secretaris-generaal van de Verenigde Naties aan de vijftiende bijeenkomst van de Raad voor de mensenrechten over moratoria het vraagstuk van de doodstraf van 16 juli 2010 (A/HRC/15/19), – gezien de tijdens de plenaire vergadering van 16 juni 2010 gehouden toespraak van de hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid/vicevoorzitter van de Commissie over het mensenrechtenbeleid, waarin deze verklaard heeft dat afschaffing van de doodstraf in de gehele wereld een prioriteit is voor de EU en voor haar persoonlijk, – gezien de verklaring van de Voorzitter van het Europees Parlement, Jerzy Buzek, van 19 oktober 2009, waarbij deze een krachtige oproep doet tot afschaffing van de doodstraf, – gezien de slotverklaring van het vierde wereldcongres tegen de doodstraf, dat heeft plaatsgevonden in Genève van 24 tot 26 februari 2010, waarin wordt opgeroepen tot de universele afschaffing van de doodstraf, – gezien de resolutie van 2008 van de Afrikaanse commissie voor de rechten van de mens en van volkeren, de resolutie van 2009 van de parlementaire vergadering van de OVSE over een moratorium op de doodstraf, en andere regionale initiatieven, zoals die van de inter-Amerikaanse commissie voor de mensenrechten, – gezien de herziene en bijgewerkte versie van de EU-richtsnoeren inzake de doodstraf, die de Raad op 16 juni 2008 heeft goedgekeurd, – gezien de Werelddag tegen de doodstraf en de invoering van een Europese Dag tegen de doodstraf, elk jaar op 10 oktober, – gelet op artikel 2 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, – gelet op artikel 110, lid 4, van zijn Reglement, A. overwegende dat de Europese Unie met grote inzet ijvert voor afschaffing van de doodstraf overal ter wereld en de universele instemming met dit beginsel nastreeft, B. overwegende dat de EU wereldwijd de leidende institutionele partij is in de strijd tegen de doodstraf en dat haar optreden op dit gebied de voornaamste prioriteit vormt van haar externe mensenrechtenbeleid; overwegende dat de EU eveneens de belangrijkste donor is bij de inspanningen van maatschappelijke organisaties in de hele wereld voor afschaffing van de doodstraf, C. overwegende dat de doodstraf als extreme vorm van wrede, onmenselijke en onterende bestraffing, een schending vormt van het recht op leven zoals vastgelegd in de Universele verklaring van de rechten van de mens, en overwegende dat de detentieomstandigheden als gevolg van het besluit tot toepassing van de doodstraf gelijk te stellen zijn met een daad van foltering die onaanvaardbaar is voor staten die de mensenrechten eerbiedigen, D. overwegende dat diverse studies hebben aangetoond dat de doodstraf geen effect heeft op trends wat gewelddadige criminaliteit betreft, E. overwegende dat is aangetoond dat de doodstraf voornamelijk wordt toegepast op achtergestelde personen, F. overwegende dat de bepalingen van het zesde en dertiende Protocol bij het Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens de lidstaten van de Raad van Europa verbieden de doodstraf toe te passen, G. overwegende dat de EU zich beijvert voor moratoria op de toepassing van de doodstraf door derde landen en mettertijd de afschaffing ervan, en voor de ratificatie van de desbetreffende internationale VN- en andere instrumenten, met name het tweede Facultatieve Protocol bij het Internationaal Verdrag inzake burgerrechten en politieke rechten, dat in afschaffing van de doodstraf voorziet, H. overwegende dat de afschaffing van de doodstraf een van de thematische prioriteiten is voor steun van het Europees Instrument voor democratie en mensenrechten (EIDHR), dat sinds 1994 meer dan 30 projecten over de gehele wereld heeft gefinancierd, met een totale begroting van meer dan 15 miljoen EUR, I. overwegende dat het Europees Parlement sinds de inwerkingtreding van het Verdrag van Lissabon moet instemmen met de sluiting van handelsovereenkomsten, en meer in het algemeen van internationale overeenkomsten met derde landen, J. overwegende dat het statuut van het Internationaal Strafhof, tezamen met het Internationaal Straftribunaal voor het voormalige Joegoslavië, het Internationaal Straftribunaal voor Rwanda, het Speciaal Hof voor Sierra Leone, de speciale panels voor ernstige misdaden in Dili, Oost-Timor, en de Buitengewone Kamers van de Rechtbanken van Cambodja, de doodstraf uitsluit voor oorlogsmisdaden, misdaden tegen de menselijkheid en genocide, de ernstigste misdaden in de ogen van de internationale gemeenschap, waarover zij jurisdictie hebben, K. overwegende dat de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties in 2007 en in 2008 de historische Resoluties 62/149 en 63/168 heeft aangenomen waarin wordt opgeroepen tot een wereldwijd moratorium op terechtstellingen en uiteindelijk de afschaffing van de doodstraf, en wat dat betreft beklemtonend dat steeds meer landen deze resolutie zijn gaan steunen, zodat Resolutie 63/168 met een overweldigende meerderheid werd aangenomen, namelijk met 106 stemmen voor en 46 tegen bij 34 onthoudingen, L. overwegende dat tijdens het vierde Wereldcongres tegen de doodstraf, dat in februari 2010 te Genève plaatsvond, de landen met de facto afschaffing werden opgeroepen de doodstraf bij formele wet af te schaffen, de staten waar de doodstraf de jure is afgeschaft, om de universele afschaffing als thema in hun internationale betrekkingen te integreren, en internationale en regionale organisaties om de universele afschaffing te steunen door aanneming van resoluties voor een moratorium op executies, M. overwegende dat in 154 staten in de wereld de doodstraf de jure of de facto is afgeschaft: in 96 staten is de doodstraf volledig afgeschaft, ongeacht het misdrijf, in 8 staten blijft deze alleen nog mogelijk in uitzonderlijke gevallen, bijvoorbeeld in oorlogstijd, in 6 staten geldt een moratorium op terechtstellingen, en in 44 staten is sprake van de facto afschaffing (d.w.z. landen waar sinds ten minste 10 jaar geen terechtstelling meer is voltrokken of landen die zich ertoe hebben verbonden de doodstraf niet aan te wenden), N. overwegende dat meer dan 100 landen die de doodstraf voor misdrijven handhaven, de terechtstelling van jeugddelinquenten hebben uitgebannen; daarbij onderstrepend dat een klein aantal landen nog steeds kinderdelinquenten terechtstellen, in flagrante schending van het internationale recht, met name van artikel 6, lid 5, van het ICCPR, met name overwegende dat Iran het hoogste aantal minderjarigen vasthoudt, O. overwegende dat er momenteel wereldwijd enkele tientallen Europese onderdanen in afwachting zijn van hun executie of een terdoodveroordeling tegemoet zien, en dat het in dit verband van cruciaal belang is om de Europese reactie op de mogelijke executie van Europese onderdanen te consolideren en te verstevigen, P. overwegende dat de president van de Doema van de Russische federatie, Boris Gryzlov, op 23 maart 2010 op een vergadering in Moskou met leden van het toezichtcomité van de Parlementaire Assemblee van de Raad van Europa, heeft gezegd dat Rusland het zesde Protocol bij het Europese Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden, inzake de afschaffing van de doodstraf niet heeft geratificeerd i.v.m. terroristische dreigingen in het land, Q. overwegende dat het parlement van Kirgizië op 11 februari 2010 het tweede facultatieve Protocol bij het Internationaal Verdrag inzake burgerrechten en politieke rechten inzake de afschaffing van de doodstraf, geratificeerd heeft, en dat het definitieve ontwerp van grondwet, dat onder andere de doodstraf verbiedt en thans is goedgekeurd, op 21 mei 2010 door de interim-regering van Kirgizië openbaar is gemaakt, R. overwegende dat wereldwijd 43 landen de doodstraf handhaven en dat het hoogste aantal executies heeft plaatsgevonden in China, Iran en Irak; overwegende dat China alleen al ca. 5 000 of 88% van het totale aantal executies ter wereld heeft voltrokken; dat Iran ten minste 402 mensen ter dood heeft gebracht, Irak ten minste 77 en Saoedi-Arabië ten minste 69, S. overwegende dat Iran nog steeds de doodstraf door steniging toepast in strijd met het tweede Facultatieve Protocol bij het Internationaal Verdrag inzake burgerrechten en politieke rechten, T. overwegende dat de Noord-Koreaanse overheidsautoriteiten zich stelselmatig aan moorden namens de staat schuldig maken en dat het rechtsapparaat ondergeschikt aan de staat is gemaakt en overwegende dat de doodstraf wordt toegepast bij een breed scala aan misdrijven tegen de staat en regelmatig door het wetboek van strafrecht wordt uitgebreid, terwijl burgers, ook kinderen, gedwongen worden openbare terechtstellingen bij te wonen, U. overwegende dat in Japan gevangenen en hun familieleden en advocaten in het duister moeten tasten omtrent hun noodlotsdag totdat deze gekomen is, V. overwegende dat de Presidentiële Raad van Irak onlangs de doodvonnissen van ten minste 900 gevangenen, onder wie vrouwen en kinderen, heeft geratificeerd, W. overwegende dat Wit-Rusland het enige Europese land blijft dat de doodstraf nog steeds in de praktijk toepast overwegende dat zowel de Parlementaire Vergadering van de Raad van Europa als de Europese Unie er herhaaldelijk bij Wit-Rusland op hebben aangedrongen de doodstraf af te schaffen; overwegende dat details rond de doodstraf in Wit-Rusland geheim worden gehouden, dat er ernstige bezorgdheid over een eerlijke procesgang bestaat en dat volgens het wetboek van strafvordering de doodstraf zonder getuigen met de kogel wordt voltrokken, en dat de administratie van de detentie-inrichting de rechter op de hoogte brengt van de executies, waarop de rechter de familieleden informeert; overwegende dat het lichaam van een geëxecuteerde niet voor teraardebestelling aan zijn/haar familie wordt teruggegeven, en de plaats van het graf niet bekend wordt gemaakt, X. overwegende dat 35 van de 50 staten die samen de Verenigde Staten van Amerika vormen de doodstraf kennen, hoewel in 4 daarvan sinds 1976 geen executies hebben plaatsgevonden; overwegende dat in 2009 het aantal executies is toegenomen tot 52 na het aflopen van het de facto moratorium dat gold van september 2007 tot mei 2008, hoewel voor het zevende opeenvolgende jaar het aantal doodvonnissen in de Verenigde Staten van Amerika is gedaald tot 106, Y. verheugd over het feit dat sommige staten, waaronder Montana, New Mexico, New Jersey, New York, North Carolina en Kentucky, zich zijn gaan verzetten tegen de doodstraf via allerlei maatregelen waaronder een moratorium op executies of de afschaffing van de doodstraf, maar zijn veroordeling uitsprekend over de executies van Teresa Lewis in Virginia en Holly Wood in Alabama, ondanks bewijzen dat beiden een verstandelijk handicap hadden; tevens erop wijzende dat Mumia Abu-Jamal in Pennsylvania en Troy Davis in Georgia in afwachting zijn van hun executie, 1. is vanouds tegenstander van de doodstraf, in alle gevallen en onder alle omstandigheden, en beklemtoont nogmaals dat afschaffing van de doodstraf bijdraagt tot de verhoging van de menselijke waardigheid en de geleidelijke ontwikkeling van de mensenrechten; 2. veroordeelt alle terechtstellingen, waar zij ook plaatsvinden; dringt er bij de EU en haar lidstaten op aan de tenuitvoerlegging van de VN-resolutie inzake een universeel moratorium op executies door te zetten, teneinde te komen tot een volledige afschaffing van de doodstraf in alle landen waar zij nog wordt toegepast; vraagt de Raad en de Commissie actie te ondernemen om de aanwending van de doodstraf geleidelijk aan te beperken, waarbij erop moet worden aangedrongen dat bij executies ten minste de internationale minimumnormen in acht worden genomen; geeft uiting aan zijn ernstige bezorgdheid over het opleggen van de doodstraf aan minderjarigen en aan personen met een psychische of intellectuele handicap en wenst dat daar onmiddellijk en definitief een eind aan gemaakt wordt; 3. dringt er bij de EU op aan alle beschikbare instrumenten op het vlak van diplomatie en samenwerkingsbijstand aan te wenden teneinde zich in te zetten voor afschaffing van de doodstraf; 4. dringt er bij de landen die de doodstraf toepassen op aan onmiddellijk een moratorium op executies in te stellen; spoort voorts landen zoals China, Egypte, Iran, Maleisië, Soedan, Thailand en Vietnam ertoe aan officiële statistieken over de aanwending van de doodstraf in hun land te publiceren; vraagt ook Noord-Korea met klem onmiddellijk en blijvend een eind te maken aan openbare terechtstellingen; 5. doet een beroep op Japan licht te werpen op zijn stelsel van toepassing van de doodstraf; 6. moedigt de landen die de doodstraf niet hebben afgeschaft aan de waarborgen ter bescherming van de rechten van terdoodveroordeelden te eerbiedigen, als verankerd in de Waarborgen van de Economische en Sociale Raad van de Verenigde Naties; dringt er bij de Raad en de Commissie op aan de resterende landen die het tweede Facultatieve Protocol bij het Internationaal Verdrag inzake burgerrechten en politieke rechten niet hebben ondertekend en geratificeerd aan te moedigen dit alsnog te doen, alsmede de lidstaten die het dertiende Protocol bij het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens inzake de doodstraf niet hebben ondertekend dit alsnog te doen; 7. dringt er bij de OVSE-landen, met name de Verenigde Staten en Wit-Rusland, op aan onmiddellijk een moratorium op executies af te kondigen; 8. vraagt Kazachstan en Letland met aandrang de bepalingen in hun nationale wetgeving die nog steeds toestaan dat voor bepaalde misdrijven onder uitzonderlijke omstandigheden de doodstraf wordt opgelegd, te wijzigen; 9. spoort de EU-lidstaten en alle mede-ondersteuners van de resoluties van de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties uit 2007 en 2008 er met klem toe aan om in het kader van een versterkte interregionale alliantie in de 65ste Algemene Vergadering van de Verenigde Naties een vervolgresolutie over de doodstraf in te dienen: 10. dringt er bij de deelnemende OVSE-staten op aan het Bureau voor Democratische Instellingen en Mensenrechten (ODIHR) en OVSE-missies aan te moedigen om in samenwerking met de Raad van Europa bewustmakingsactiviteiten tegen toepassing van de doodstraf uit te voeren, met name bij de media, rechtshandhavingsfunctionarissen, beleidsmakers en het publiek; 11. dringt er bij OVSE-staten die willen vasthouden aan de doodstraf op aan om informatie betreffende de doodstraf op transparante wijze te behandelen en voor ieder toegankelijke informatie over de identiteit van terdoodveroordeelden of terechtgestelde personen te verstrekken, evenals statistische gegevens over toepassing van de doodstraf, overeenkomstig OVSE-verplichtingen; 12. dringt er bij de Raad en de Commissie op aan, met name met het oog op het opzetten van de Europese Dienst voor extern optreden (EDEO), sturing te geven aan een alomvattend en effectief Europees beleid inzake de doodstraf, met betrekking tot de tientallen Europese onderdanen van wie vaststaat dat zij in derde landen in afwachting zijn van hun executie, waarbij moet worden voorzien in forse en versterkte mechanismen in termen van identificatiesysteem, verlening van rechtsbijstand, juridische interventies en diplomatieke demarches van de EU; 13. moedigt voorts de activiteiten aan van niet-gouvernementele organisaties die zich inzetten voor afschaffing van de doodstraf, waaronder Hands Off Cain, Amnesty International, Penal Reform International, World Coalition Against the Death Penalty, de Internationale Helsinki-Federatie voor mensenrechten, Sant'Egidio en Reprieve; verwelkomt en steunt de aanbevelingen betreffende EU-instrumenten in de strijd tegen de doodstraf die op het twaalfde EU-NGO Forum inzake de mensenrechten werden gedaan; 14. verbindt zich ertoe de kwestie van de doodstraf op de voet te volgen en specifieke gevallen aan te kaarten bij de autoriteiten van de desbetreffende landen en mogelijke initiatieven en ad hoc missies naar landen die vasthouden aan de doodstraf te overwegen, en er bij regeringsautoriteiten op aan te dringen een moratorium af te kondigen op executies met het oog op volledige afschaffing ervan; 15. verzoekt de Raad en de Commissie wanneer er overeenkomsten worden gesloten met landen die de doodstraf nog steeds toepassen of met landen die het moratorium op executies met het oog op afschaffing van de doodstraf niet hebben ondertekend, hen ten zeerste aan te moedigen dit alsnog te doen; 16. vraagt de hoge vertegenwoordiger van de EU voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid/vicevoorzitter van de Commissie en de lidstaten met één stem te blijven spreken en in gedachten te houden dat de belangrijkste politieke inhoud van de resolutie moet zijn dat er een wereldwijd moratorium wordt ingesteld, als een cruciale stap naar volledige afschaffing van de doodstraf; 17. verzoekt de hoge vertegenwoordiger van de EU voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid/vicevoorzitter van de Commissie met name om blijk te geven van de politieke prioriteit die zij aan de afschaffing van de doodstraf toekent door dit onderwerp stelselmatig ter sprake te brengen in haar politieke contacten met landen die aan de doodstraf willen vasthouden en door middel van regelmatige persoonlijke interventies ten behoeve van personen die het risico van terechtstelling op korte termijn lopen; 18. herinnert eraan dat de volledig afschaffing van de doodstraf een van de voornaamste doelen van het mensenrechtenbeleid van de EU blijft; is van oordeel dat dit doel alleen zal worden bereikt door nauwe samenwerking tussen de staten, samenwerking in het algemeen, voorlichting, bewustmaking, efficiency en doeltreffend optreden; 19. moedigt daartoe regionale samenwerking aan; wijst er bij voorbeeld op dat Mongolië in januari 2010 formeel een moratorium heeft ingesteld op executies en dat, als positief gevolg daarvan, verscheidene landen die vasthouden aan de doodstraf zich hebben gebogen over de grondwettelijkheid van deze vorm van bestraffing; 20. doet een beroep op de Raad en de Commissie manieren te omschrijven waarop de uitvoering en doeltreffendheid van de EU-richtsnoeren betreffende de doodstraf kunnen worden verbeterd tijdens de lopende herziening van het mensenrechtenbeleid van de EU, in het bijzonder met het oog op de voorgenomen herziening van deze richtsnoeren in 2011; 21. dringt er bij de Raad en de Commissie op aan de Werelddag tegen de doodstraf en de Europese dag tegen de doodstraf aan te grijpen om aandacht te vragen voor onder andere de gevallen van Sakineh Mohamadi Ashtiani, Zahara Bahrami, Mumia Abu-Jamal, Troy Davis, Oleg Grisjkovstov, Andrej Burdyko en Ebrahim Hamidi, Suliamon Olyfemi en Siti Zainab Binti Duhri Rupa; 22. verzoekt zijn voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Hoge Vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid, de Raad, de Commissie, de regeringen en parlementen van de lidstaten van de EU, de secretaris-generaal van de VN, de voorzitter van de Algemene Vergadering van de VN, alsmede de regeringen van de staten die lid zijn van de VN. Het Europees Parlement , – gelet op artikel 11 en artikel 191 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, – gezien het VN-Verdrag inzake biologische diversiteit, – gelet op het Natura 2000-netwerk, opgericht uit hoofde van Richtlijn 92/43/EEG van de Raad van 21 mei 1992 inzake de instandhouding van de natuurlijke habitats en de wilde flora en fauna (Habitatrichtlijn) (1) , en op Richtlijn 2008/56/EG van het Europees Parlement en de Raad van 17 juni 2008 tot vaststelling van een kader voor communautaire maatregelen betreffende het beleid ten aanzien van het mariene milieu (Kaderrichtlijn mariene strategie) (2) , die de voornaamste instrumenten vormen voor de bescherming van de mariene biodiversiteit in Europa, – gelet op de doelstellingen en voorschriften om een gunstige en goede milieutoestand in de Europese kust- en mariene wateren te bereiken, zoals vervat in Richtlijn 2000/60/EG van het Europees Parlement en de Raad van 23 oktober 2000 tot vaststelling van een kader voor communautaire maatregelen betreffende het waterbeleid (Kaderrichtlijn water) (3) , en in de Kaderrichtlijn mariene strategie, – gezien het biodiversiteitsactieplan van de EU (4) , – gezien de olieramp met het booreiland Deepwater Horizon in de Golf van Mexico, – gezien de boorinstallaties voor aardolie in de EU-wateren, – gezien de vragen van 7 september 2010 aan de Raad en aan de Commissie over de gevolgen voor de EU van de olieramp in de Golf van Mexico en over EU-maatregelen voor de winning en opsporing van aardolie in de EU ( O-0122/2010 – B7-0470/2010, O-0123/2010 – B7-0551/2010), – gelet op artikel 115, lid 5 en artikel 110, lid 2, van zijn Reglement, A. overwegende dat de EU en haar lidstaten in het licht van de olieramp in de Golf van Mexico dringend alle aspecten van de winning en exploratie van aardolie in de Europese Unie moeten bestuderen en vervolgens de nodige maatregelen moeten nemen om te voorkomen dat een dergelijke milieuramp in de EU-wateren plaatsvindt, B. overwegende dat een zo hoog mogelijk niveau van voorzorg, milieubescherming en veiligheid bij de exploitatie van aardolie in Europa het uitgangspunt voor alle EU-maatregelen op dit vlak moet vormen, C. overwegende dat olieboringen voornamelijk in de Noordzee plaatsvinden, D. overwegende dat er ook landen aan de EU-wateren grenzen die geen lid van de Europese Unie zijn en niet op grond van het EU-recht verplicht zijn tot naleving van de voorschriften inzake aansprakelijkheid en herstel van schade, E. overwegende dat eraan wordt gewerkt om olieboringen en olieprospectie uit te breiden naar diepere en verder afgelegen delen van de zee, wat grotere risico's bij het beheer en toezicht met zich meebrengt, 1. verklaart zich solidair met de slachtoffers van de olieramp in de Golf van Mexico en verlangt dat de EU op deze ramp reageert met de verlening van technisch advies en technische ondersteuning; 2. is zich bewust van de belangrijke bijdrage die de offshoreolie- en -gaswinning in Europa kan blijven leveren aan een gegarandeerde voorziening, en van de goede staat van dienst die deze sector in Europa op veiligheidsgebied heeft; 3. beseft dat er dringend behoefte is aan een gemeenschappelijk Europees systeem voor preventie en aanpak van grensoverschrijdende olierampen; 4. verzoekt de Commissie aan het eind van het jaar een verslag in te dienen waarin zij de omvang van de milieuvervuiling en de biologische toestand van de Golf van Mexico beoordeelt; 5. wenst dat de Commissie de resultaten van het onderzoek door de Amerikaanse overheid naar de menselijke, natuurlijke en technologische factoren die tot de ramp in de Golf van Mexico hebben geleid, nauwlettend in het oog houdt en hieruit de nodige conclusies trekt om dergelijke gebeurtenissen op offshorebooreilanden in de zee- en kustgebieden van de EU te voorkomen; 6. verzoekt de Commissie een strikt, voor de gehele EU geldend ongevallenpreventiebeleid voor booreilanden te ontwikkelen en het toepassingsgebied van de Seveso II-richtlijn (5) uit te breiden tot olieboorinstallaties; 7. verlangt in het bijzonder dat de Commissie het vermogen van de EU om onmiddellijk te reageren op ongevallen waarbij offshore-installaties betrokken zijn, onder de loep neemt en in samenwerking met de lidstaten een Europees actieplan opstelt; merkt op dat er bijzondere aandacht moet worden besteed aan het kwetsbare Noordpoolgebied dat van groot belang is voor het opvangen van de gevolgen van de klimaatverandering; merkt bovendien op dat de gebieden rond de Middellandse, Baltische en Noordzee in acht zijn genomen; 8. is ingenomen met de „stresstest” van de Commissie met betrekking tot olieboringen in de EU-wateren; verzoekt de Commissie eventuele leemten en zwakke plekken in het Europese regelgevingskader op te sporen en haar analyse zo snel mogelijk aan het Parlement te doen toekomen; 9. verzoekt de Commissie met name om een herziening van de huidige wetgeving uit hoofde waarvan de houders van vergunningen voor offshoreaardoliewinning installaties kunnen verhuren aan derden, zodat de aansprakelijkheid voor slachtoffers en milieuschade als gevolg van ongevallen en rampen op offshorebooreilanden later in civielrechtelijke procedures gemakkelijker kan worden vastgesteld; 10. verzoekt de Commissie het Parlement zo snel mogelijk na de doorlichting van het regelgevingskader de wetgevingsvoorstellen voor te leggen die volgens haar nodig zijn om te voorzien in de leemten in de Richtlijn milieuaansprakelijkheid (6) , de Seveso II-richtlijn en andere regelingen inzake winning en exploratie van aardolie en andere vormen van exploitatie van de zeebodem in de EU; 11. is van mening dat de huidige wetgeving inzake milieuaansprakelijkheid een aantal ernstige leemten vertoont en verzoekt de Commissie daarom te overwegen de inhoud ervan te herzien en het toepassingsgebied van de huidige EU-wetgeving (inclusief de Richtlijn milieuaansprakelijkheid en de Seveso II-richtlijn, alsmede de maatregelen van het Erika-pakket en het derde pakket maritieme veiligheid) uit te breiden en/of eventueel noodzakelijke nieuwe wetgeving in te voeren om alle risico's van offshoreaardoliewinning te bestrijken en de aansprakelijkheidsregels bij ongevallen met aardolie aan te scherpen; 12. merkt op dat het ontbreekt aan een compensatiefonds voor olierampen en verzoekt de Commissie dwingende bepalingen inzake financiële zekerheid in de richtlijn milieuaansprakelijkheid op te nemen; 13. dringt er bij de Commissie op aan de schadedrempel in de richtlijn milieuaansprakelijkheid te verlagen en de aan mariene wateren toegebrachte schade op te nemen in het toepassingsgebied; 14. verzoekt de Commissie bij de lopende herziening van de richtlijn milieueffectbeoordeling (7) te waarborgen dat alle zeebodemactiviteiten verplicht aan een beoordeling worden onderworpen, dat de kwaliteit van de MEB's gegarandeerd is en dat uiterst gevaarlijke activiteiten, zoals boringen in de zeebodem, niet mogen doorgaan wanneer uit een MEB blijkt dat de risico's niet op bevredigende wijze kunnen worden opgevangen; 15. is voorts van mening dat alle eventuele wetgevingsvoorstellen in een alomvattend rechtskader moeten passen, dat 16. verlangt dat de Commissie met wetgeving komt om ervoor te zorgen dat voor alle oliebooreilanden en alle booractiviteiten door EU-lidstaten en derde landen, van de Atlantische Oceaan tot aan de Zwarte Zee, dezelfde strenge veiligheidsnormen gelden; verzoekt de Commissie en de lidstaten samen met de Internationale Maritieme Organisatie (IMO) aan verscherping van de internationale veiligheids- en controlevoorschriften en -normen te werken; 17. dringt erop aan dat de Commissie zich buigt over de oprichting van een doeltreffend surveillancesysteem om toezicht te houden op de toezichthouders, en verlangt een spoedige verscherping van de inspectiemethodes en van de in de EU verplichte minimumveiligheidsvoorschriften; 18. verzoekt de Commissie erop toe te zien dat alle bepalingen van de MEB-richtlijn, de Richtlijn strategische milieubeoordeling (8) en de Habitatrichtlijn die betrekking hebben op de milieueffectbeoordeling van booreilanden, in alle lidstaten op dezelfde wijze worden toegepast; 19. is van mening dat niet alleen schepen maar ook offshore-installaties onder het mandaat van het Europees Agentschap voor maritieme veiligheid (EMSA) moeten vallen; verlangt voorts dat de verlening van nieuwe taken in dit verband gepaard gaat met verruiming van het budget en uitbreiding van het personeelsbestand van EMSA; 20. verzoekt de Commissie in samenwerking met de lidstaten en onafhankelijke deskundigen een jaarverslag op te stellen over de technische veiligheid van installaties en offshorebooreilanden in de (kust)wateren van de EU en dit verslag te publiceren; 21. meent dat het van het grootste belang is dat de Commissie alle met offshore-exploratiewerkzaamheden in de EU verbonden kwesties op het vlak van financiën en aansprakelijkheid bestudeert, en indien nodig verplichte communautaire verzekeringsinstrumenten of andere instrumenten invoert, zoals een speciaal Europees fonds dat moet worden gevoed met verplichte bijdragen van de exploitanten van offshore-installaties; is van oordeel dat bij dergelijke instrumenten terdege rekening moet worden houden met de verantwoordelijkheid van die exploitanten, dat ervoor moet worden gezorgd dat exploitanten afdoende verzekerd zijn of over voldoende andere financiële garanties beschikken voor herstel en compensatie van eventuele milieuschade, en dat er bijkomende financiële waarborgen voor herstel en compensatie moeten worden geboden, bijvoorbeeld in de vorm van een fonds, ingeval de financiële garanties van de exploitanten niet toereikend zijn; 22. dringt er met name op aan dat de Commissie overweegt verplichte verzekeringsregelingen op EU-niveau in te voeren, die tot doel hebben getroffen bedrijven in het geval van een olieramp compensatie te bieden; 23. verzoekt de Commissie de ontmanteling van bestaande boorinstallaties te onderzoeken, rekening houdend met de bestaande internationale en nationale regelgeving op dit gebied, en duidelijk te maken, zo nodig door middel van wetgeving, dat exploitanten verantwoordelijk zijn voor de veilige verwijdering van deze installaties en aansprakelijk zijn voor alle eventuele milieuschade als gevolg van de ontmanteling van die installaties en voor alle eventuele milieuschade veroorzaakt door een offshore-installatie of boorlocatie na ontmanteling; 24. verzoekt de Commissie strikte voorschriften in te voeren voor de bekendmaking door bedrijven van hun aanpak op het vlak van milieu, sociale zaken en beheer, en maatregelen te overwegen om institutionele beleggers meer zeggenschap in bedrijven te geven in verband met de investeringsrisico's door een slechte milieuaanpak; 25. wijst op het rapport van de Britse Health and Safety Executive over de arbeidsomstandigheden op de Noordzee, waaruit blijkt dat het aantal doden en ernstig gewonden door ongevallen het afgelopen jaar is verdubbeld; verzoekt de Commissie een en ander te onderzoeken en in actie te komen om een hoog niveau van gezondheid en veiligheid voor de werknemers op offshoreboorlocaties te waarborgen; 26. verzoekt de Commissie er actief aan mee te werken dat activiteiten van derde landen en oliewinningsprojecten zo veel mogelijk aan strenge milieunormen voldoen, en te voorzien in speciale mechanismen voor het compenseren van eventuele schade door offshorewinningsactiviteiten van derde landen nabij de EU; 27. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie en de regeringen en parlementen van de lidstaten. Het Europees Parlement , – gezien de tiende bijeenkomst van de conferentie van de partijen (COP 10) bij het VN-Verdrag inzake biologische diversiteit, die van 18 tot 29 oktober 2010 in Nagoya (Japan) wordt gehouden, – gezien de vragen aan de Commissie en de Raad over de strategische doelstellingen van de EU voor de tiende bijeenkomst van de conferentie van de partijen bij het Verdrag inzake biologische diversiteit, die van 18 tot 29 oktober 2010 in Nagoya (Japan) wordt gehouden ( O-0111/2010 − B7-0467/2010, O-0112/2010 − B7-0468/2010), – gezien de Europese Top van Göteborg in 2001, waar werd overeengekomen als onderdeel van een duurzame ontwikkelingsstrategie van de EU het biodiversiteitsverlies tegen 2010 tot staan te brengen, – gezien de conclusies van de Europese Raad van 25-26 maart 2010, met name paragraaf 14, – gezien het verslag van de open ad hoc-werkgroep over de herziening van de tenuitvoerlegging van het Verdrag inzake biologische diversiteit (VBD), de werkzaamheden van zijn derde bijeenkomst van 24 tot 28 mei 2010 en het ontwerp voor een strategisch plan na 2010, – gezien de verslagen van de negende bijeenkomst van de open ad hoc-werkgroep over toegang en batenverdeling (ABS), die plaatsvond van 22 tot 28 maart 2010, en het ontwerp voor een ABS-protocol (bijlagen van Cali en Montreal), – gelet op artikel 115, lid 5 en artikel 110, lid 2, van zijn Reglement, A. overwegende dat het Verdrag inzake biologische diversiteit (VBD) „s werelds omvangrijkste overeenkomst is over de bescherming van de biodiversiteit; overwegende dat het VBD door 193 partijen is ondertekend, waaronder de 27 EU-lidstaten en de Europese Unie, B. overwegende dat het Jaar van de Biodiversiteit van de Verenigde Naties het politieke momentum moet creëren voor de versterkte tenuitvoerlegging van alle drie doelstellingen van het VBD, te weten: behoud van biodiversiteit, duurzaam gebruik van biodiversiteit en een eerlijke en rechtvaardige verdeling van de baten die voortvloeien uit het gebruik van genetische hulpbronnen, C. overwegende dat volgens ramingen van de Wereldbank circa 60 miljoen inheemse bewoners volledig afhankelijk zijn van bossen; overwegende dat ontbossing een ernstige belemmering vormt voor de verwezenlijking van de millenniumdoelstellingen voor ontwikkeling, wegens het verlies van door bossen geleverde ecosysteemdiensten (zoals regenval, het voorkomen van bodemerosie en waterzuivering), D. overwegende dat in het Blue Carbon-verslag (in oktober 2009 gepubliceerd door de FAO, het UNEP en de IUCN) wordt geïllustreerd dat de aantasting van kustgebieden (als gevolg van overbevissing, vernietiging van de mangrove en eutrofiëring) en de vernietiging van mariene habitats een aanzienlijke bedreiging vormen voor het vermogen van oceanen om koolstof op te nemen, en bijgevolg een ernstige bron van zorg zijn voor het klimaatbeleid, E. overwegende dat aanzienlijke hiaten in de tenuitvoerlegging van de werkprogramma's van het VBD moeten worden opgevuld, F. overwegende dat de bescherming van de biodiversiteit één van de sleutelelementen vormt in de verwezenlijking van de millenniumdoelstellingen (MDO's), en overwegende dat het biodiversiteitsdoel voor 2010 in 2006 is opgenomen als een nieuwe doelstelling in het kader van MDO 7 („ecologische duurzaamheid waarborgen”), G. overwegende dat de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties 2010 tot Internationaal Jaar van de biodiversiteit heeft uitgeroepen; overwegende dat het thema van de Internationale Dag voor biodiversiteit in 2010 „Biodiversiteit voor ontwikkeling en armoedebestrijding” is, H. overwegende dat 70% van de armen in de wereld in plattelandsgebieden wonen en voor hun overleven en welzijn rechtstreeks afhankelijk zijn van biodiversiteit, en overwegende dat de armen in de steden ook afhankelijk zijn van biodiversiteit voor ecosysteemdiensten, zoals het beheer van lucht- en waterkwaliteit en het scheiden van afval, Dringende noodzaak om te handelen 1. is uitermate verontrust dat noch de wereldwijde biodiversiteitsdoelstelling voor 2010 om het tempo van het biodiversiteitsverlies aanzienlijk te verminderen, noch de doelstelling van de EU om het biodiversiteitsverlies tot staan te brengen, is gehaald; 2. is ernstig bezorgd over het feit dat uit de internationale politieke agenda niet blijkt dat men beseft hoe urgent het is dat het biodiversiteitsverlies tot staan wordt gebracht; 3. is verontrust over de gestage toename van het illegale gebruik van genetische hulpbronnen en de wereldwijde biopiraterij; 4. benadrukt dat met voldoende middelen en politieke wil de instrumenten aanwezig zijn om het biodiversiteitsverlies op grotere schaal te beperken; is ervan overtuigd dat er veel synergieën zijn om het klimaat te beschermen, de millenniumdoelstellingen voor ontwikkeling te verwezenlijken en het biodiversiteitsverlies tot staan te brengen; 5. verzoekt de Commissie en de lidstaten op de COP 10 een voortrekkersrol op zich te nemen om alle partijen ervan te overtuigen dat er nu dringend moet worden gehandeld; verzoekt de Commissie en de lidstaten derhalve hun standpunten zo spoedig mogelijk vóór de COP 10 bekend te maken; 6. om een dergelijke voortrekkersrol te kunnen spelen, dringt het er met klem bij de Commissie en de lidstaten op aan om met één stem te spreken en het tempo en de efficiency van hun interne besluitvormingsprocedure te verbeteren ten einde snel overeenstemming te kunnen bereiken over een intern standpunt van de EU voor de COP 10, en meer middelen en tijd te besteden aan hun diplomatieke inspanningen jegens derde landen; 7. acht het inconsequent en betreurenswaardig dat het gastland Japan in de context van andere fora zoals de CITES en de IWC heeft verhinderd dat aanzienlijke vooruitgang wordt geboekt bij de bescherming van bedreigde mariene soorten zoals blauwvintonijn en walvissen; Economische aspecten 8. onderstreept dat de vermindering van de welvaart als gevolg van biodiversiteitsverlies volgens lopende studies zoals de studie over de economische aspecten van ecosystemen en biodiversiteit (TEEB) momenteel naar schatting ongeveer 50 miljard EUR per jaar bedraagt (iets minder dan 1% van het BBP) en zal oplopen tot 14 biljoen EUR of 7% van het geschatte BBP per jaar in 2050; wijst erop dat het rendement van investeringen in biodiversiteitsbehoud volgens de TEEB-studie tot honderd maal hoger is; 9. is van mening dat in de op het COP 10 te nemen besluiten met name rekening moet worden gehouden met de bevindingen van de TEEB-studie en dat deze besluiten moeten voortbouwen op de aanbevelingen uit deze studie, namelijk dat de kosten van het biodiversiteitsverlies en de waarde van de biodiversiteit in de nationale rekeningen tot uiting moeten komen; onderstreept dat het anders niet mogelijk is toezicht te houden op de financiële en economische gevolgen van de huidige biodiversiteitscrisis voor de economie; onderstreept dat meer aandacht moet worden besteed aan onderzoek naar en goedkeuring van marktinstrumenten zoals habitat banking en betaling voor ecosysteemdiensten om te helpen zorgen voor voldoende middelen voor de biodiversiteit; 10. benadrukt dat het belangrijk is methoden te ontwikkelen en te verfijnen om de financiële waarde van ecosysteemdiensten nauwkeurig te beoordelen en aldus de kosten van het biodiversiteitsverlies vast te stellen; is van mening dat dit waardevolle gegevens zou opleveren om beleidsmakers te informeren, bewustwordingscampagnes op te zetten en bij te dragen aan een bredere publieke discussie; 11. onderstreept dat biodiversiteit en ecosystemen collectieve voordelen opleveren en als gemeenschappelijke goederen moeten worden gezien; stelt evenwel met bezorgdheid vast dat lokale gemeenschappen vaak weinig of geen betaling ontvangen voor de diensten die zij helpen genereren, terwijl zij het zwaarst worden getroffen door het verlies van biodiversiteit en de ineenstorting van ecosysteemdiensten; dringt er derhalve bij de beleidsmakers in Nagoya op aan om beleidsinstrumenten vast te stellen die erop zijn gericht de ongelijke verdeling van baten uit de natuur aan te pakken en mogelijkheden te ontwikkelen om financiële en technische steun te bieden aan gemeenschappen en individuen die zich wijden aan een gedegen beheer van natuurlijke hulpbronnen; Strategisch plan van het VBD Algemene taakstelling voor 2020 en visie voor 2050 12. dringt bij de Commissie en de lidstaten aan op steun voor een ambitieuze algemene taakstelling van het VBD voor 2020: het tot staan brengen van biodiversiteitsverlies en een rechtvaardige verdeling van de baten van biodiversiteit en ecosysteemdiensten; dringt er bij de Commissie en de lidstaten op aan zich in te zetten voor een visie voor 2050 die ervoor zorgt dat ecosystemen worden beschermd, gewaardeerd en hersteld; Strategische doelen en hoofddoelen voor 2020 13. verzoekt de Commissie en de lidstaten om steun voor meetbare, ambitieuze, realistische en aan een termijn gebonden subdoelen, met name om ervoor te zorgen dat tegen 2020: Indicatoren 14. onderstreept dat op wetenschappelijke gegevens gebaseerde concrete indicatoren moeten worden vastgesteld om de vorderingen op weg naar verwezenlijking van de strategische doelstellingen en streefcijfers te meten; 15. is verheugd over de invoering in de Unie van instrumenten zoals het portaal van het biodiversiteitsinformatiesysteem voor Europa (BISE) of de door het Europese Milieuagentschap gedefinieerde biodiversiteitsreferentiesituatie en is van mening dat dit praktische instrumenten zijn die de doeltreffendheid van internationale overeenkomsten en maatregelen in het kader van het Verdrag kunnen vergroten; Toegang tot genetische hulpbronnen en verdeling van de baten (ABS) 16. merkt op dat zonder succesvolle afronding van de onderhandelingen over de internationale ABS-regeling op de COP 10 die resulteert in een protocol bij het VBD met juridisch bindende en niet-bindende bepalingen, wellicht geen bredere overeenstemming over het strategisch plan na 2010 wordt bereikt; 17. bekrachtigt het beginsel dat levensvormen en levensprocessen niet octrooieerbaar mogen zijn; onderstreept derhalve de noodzaak overeenkomstig het UPOV-Verdrag een „kwekersvrijstelling” te handhaven; 18. benadrukt dat het ABS-protocol moet zorgen voor transparantie, rechtszekerheid en voorspelbaarheid wat betreft de toegang tot genetische hulpbronnen en voor een eerlijke en rechtvaardige verdeling van de baten die voortvloeien uit het gebruik van genetische hulpbronnen, de derivaten ervan en de traditionele kennis in verband met genetische hulpbronnen; 19. verzoekt de Commissie en de lidstaten om steun voor de opneming in het protocol van het beginsel van vrije, voorafgaande en geïnformeerde toestemming van inheemse en plaatselijke gemeenschappen als het gaat om toegang tot traditionele kennis in verband met genetische hulpbronnen; 20. erkent dat traditionele kennis in verband met genetische hulpbronnen relevant is voor het behoud en het duurzaam gebruik van de biodiversiteit en voor de eerlijke en rechtvaardige verdeling van de baten die voortvloeien uit het gebruik van genetische hulpbronnen, en dat deze kennis derhalve op adequate wijze in het ABS-protocol aan de orde dient te komen overeenkomstig de verklaring van de VN inzake de rechten van inheemse volken; 21. verzoekt de Commissie en de Raad derhalve om aanvaarding van de ontwerptekst van Cali over de verdeling van de voordelen die voortvloeien uit openbare traditionele kennis en uit het gebruik van derivaten van genetische hulpbronnen, over controle, opsporing en rapportage met betrekking tot het gebruik van genetische hulpbronnen en van de bepalingen over onderling overeengekomen voorwaarden tussen gebruikers en leveranciers van genetische hulpbronnen; 22. erkent de onderlinge afhankelijkheid van landen met betrekking tot genetische hulpbronnen voor voedsel en landbouw en hun betekenis voor wereldwijde voedselzekerheid en derhalve de noodzaak om in de onderhandelingen over de internationale ABS-regeling met deze genetische hulpbronnen rekening te houden; 23. erkent de verschillen van opvatting met betrekking tot de toepassing met terugwerkende kracht van het toekomstige ABS-protocol en dringt er bij de partijen op aan te zoeken naar bruikbare en eerlijke oplossingen om met de legitieme bezorgdheid rekening te houden; Thematisch werkprogramma − biodiversiteit in mariene en kustgebieden 24. verzoekt de Commissie en de lidstaten om zich sterk te maken voor verdere vooruitgang bij de vaststelling en bescherming van ecologisch of biologisch belangrijke zones en soorten in mariene gebieden binnen en buiten de nationale jurisdictie; Thematisch werkprogramma − beschermde gebieden 25. erkent dat substantiële vooruitgang is geboekt bij de uitvoering van het werkprogramma voor beschermde gebieden; onderstreept desalniettemin dat nog veel moet worden gedaan om dit programma volledig uit te voeren; 26. dringt er bij de Commissie en de lidstaten op aan ervoor te zorgen dat op de COP 10 prioriteit wordt gegeven aan de versterking van adequate ondersteuning en van het beheer van de beschermde gebieden, de voordelen van de beschermde gebieden aan de belangrijkste beleidsmakers mee te delen en zo nodig meer financiële middelen te vragen; 27. benadrukt dat de Commissie, de VN en de staten die betrokken zijn bij de juridische protocollen voor de toewijzing van natuurparken en beschermde gebieden, als beginsel dat is opgenomen in de Universele Verklaring van de rechten van de mens, een wettelijke bepaling dienen op te nemen dat de juridische en wettelijke bescherming van de landeigendomsrechten van inheemse volken als traditionele landeigenaren waarborgt alsook de instandhouding van hun sociale activiteiten en het traditionele gebruik van hun land en dat hun rechten in de bestaande beheersmodellen formeel erkent; 28. benadrukt dat in de verklaringen inzake beschermde gebieden en in de instandhoudingsstrategieën een protocol moet worden gecreëerd dat een definitie omvat van de integrale tropische systemen, met inbegrip van water; Biodiversiteit en klimaatverandering 29. onderstreept de noodzaak om biodiversiteitswaarborgen in het klimaatbeleid op te nemen en de bijkomende voordelen van de twee doelstellingen te maximaliseren; benadrukt verder dat financiële bijdragen voor het behoud van de biodiversiteit in de praktijk een positief effect hebben op de strategieën inzake aanpassing aan en beperking van de klimaatverandering, vooral omdat de meeste nationale aanpassingsplannen die in het kader van het UNFCCC zijn ingediend, met name die van de ontwikkelingslanden, het accent leggen op de veerkracht van de ecosystemen; vraagt derhalve verdere inspanningen ter verbetering van de synergieën en verbanden tussen biodiversiteit en klimaatbeleid, met name tussen het UNFCC en het VBD; wenst in dit verband dat het secretariaat van het VBD mandaat wordt verleend om bij te dragen aan de werkzaamheden in het kader van het UNFCCC; 30. onderstreept het fundamentele belang van biodiversiteit en veerkrachtige ecosystemen voor de aanpassing aan en de beperking van de klimaatverandering, gezien het feit dat terrestrische en mariene ecosystemen momenteel ongeveer de helft van de door de mens veroorzaakte CO2-emissies absorberen; 31. onderstreept de noodzaak om de veerkracht van de ecosystemen te beschermen door maatregelen te nemen om het op grote schaal in het milieu brengen van genetisch gemodificeerde organismen te voorkomen, ten volle rekening houdend met de bepalingen van het protocol van Cartagena inzake bioveiligheid; Integreren van biodiversiteit in het ontwikkelingsbeleid 32. verwelkomt de oprichting van een intergouvernementeel platform voor biodiversiteit en ecosysteemdiensten (IPBES), dat zou moeten functioneren naar analogie van het Intergouvernementeel Panel over klimaatverandering (IPCC); 33. onderstreept dat programma's die gericht zijn op de bescherming van biodiversiteit en armoedebestrijding, ook de prioriteiten van de armen moeten aanpakken en meer nadruk moeten leggen op milieubeheer ter plaatse, gegarandeerde toegang tot de hulpbronnen op het gebied van biodiversiteit, landhervorming en erkenning van traditionele vormen van landbezit; 34. verzoekt de lidstaten en de Commissie een nieuwe impuls te geven aan het Wereldwijde Bondgenootschap tegen klimaatverandering en zijn steunfonds, om de capaciteitsopbouw en de kennisbasis van ontwikkelingslanden betreffende de verwachte gevolgen van het verlies aan biodiversiteit te vergroten, en om dit bondgenootschap op doeltreffende wijze te integreren in de ontwikkelingsplannen en begrotingen; dringt erop aan dat de EU bij de ontwikkeling van haar strategie voor ontwikkelingssamenwerking ten volle gebruikmaakt van de millenniumecosysteembeoordeling; 35. herinnert eraan dat 80% van de wereldbevolking vertrouwt op traditionele, uit planten gewonnen geneesmiddelen en dat biodiversiteit ertoe kan bijdragen dat de nationale kosten van de medische voorzieningen in vele ontwikkelingslanden in de hand kunnen worden gehouden omdat deze de noodzakelijke basis vormt voor de traditionele geneeskunde en voor vele synthetische geneesmiddelen; dringt er daarom op aan dat de COP 10 actie onderneemt ter bestrijding van biopiraterij; benadrukt dat de bescherming van de biodiversiteit rechtstreeks samenhangt met de verwezenlijking van millenniumdoelstelling (MDO) 6; 36. dringt aan op de opname in de nationale en regionale strategiedocumenten van de Commissie van specifieke maatregelen die gericht zijn op de formele erkenning van het recht van inheemse en plattelandsgemeenschappen om hun nationale hulpbronnen te beheren en voordeel te halen uit deze hulpbronnen; 37. is ervan overtuigd dat de hervorming van de subsidies (in de landbouw-, visserij- en energiesector) binnen de EU van cruciaal belang is voor een coherent ontwikkelingsbeleid om schadelijke gevolgen voor de biodiversiteit en ecosysteemdiensten te voorkomen; wijst er tegelijk op dat de mogelijkheid van de afschaffing van schadelijke subsidies in ontwikkelingslanden (vooral in de sectoren brandstof, voedsel en water) moet worden gekoppeld aan compensatiemechanismen voor de armen, die nadelig getroffen zouden kunnen worden door een onmiddellijke afschaffing ervan; 38. steunt het gebruik van nationale biodiversiteitsstrategieën en -actieplannen ter integratie van de bijdrage van de biodiversiteit aan ontwikkeling en armoedebestrijding; 39. onderstreept het belang van biodiversiteit bij het terugdringen van ziektes zoals malaria, die minder vaak voor blijken te komen in beboste gebieden met een grotere verscheidenheid aan vogels; 40. benadrukt dat organische productie bijdraagt aan het behoud van bodem, water en biodiversiteit en ook de vereiste diversiteit biedt voor een gezonde voeding; dringt er derhalve op aan dat er meer wordt geïnvesteerd in duurzame landbouw met het oog op de verbetering van voedselveiligheid en armoedebestrijding; Biobrandstoffen 41. onderstreept dat op de COP 10 een aanbeveling inzake biobrandstoffen moet worden aangenomen; herinnert eraan dat het uitermate belangrijk is de directe en indirecte gevolgen van biobrandstoffen voor de biodiversiteit te beoordelen; onderstreept dat moet worden voorzien in certificerings- en duurzaamheidscriteria voor biobrandstoffen; Invasieve uitheemse soorten 42. vestigt, wat de urgente maatregelen betreft, de aandacht op de noodzaak van prioritaire maatregelen met betrekking tot invasieve soorten die momenteel al ernstige verstoringen van het evenwicht in de ecosystemen veroorzaken, met zeer negatieve gevolgen voor de biodiversiteit in het algemeen; Financiering 43. onderstreept dat de wereldwijde financiering voor biodiversiteit drastisch moet worden opgevoerd, met name via bestaande financieringsbronnen, en via nieuwe en innovatieve bronnen, waaronder nieuwe en innovatieve marktgerichte instrumenten; 44. verzoekt de Commissie en de Raad derhalve hun financiële verbintenissen voor de verwezenlijking van de doelstellingen van het VBD tijdig vóór de COP 10 openbaar te maken; 45. is ervan overtuigd dat financiering door de overheid niet voldoende zal zijn om de biodivertiteitsdoelstelling van het VBD te halen en onderstreept het belang van de sociale verantwoordelijkheid van ondernemingen om ook rekening te houden met biodiversiteit; 46. wenst dat het COP 10 in het licht van de conclusies van de TEEB-studie tevens als gelegenheid wordt gebruikt om aan de particuliere sector een signaal af te geven met betrekking tot de economische voordelen van zijn deelname aan de strijd voor het behoud van de biodiversiteit; 47. benadrukt echter dat het besluit inzake het engagement van het bedrijfsleven niet alleen vrijwillige toezeggingen, maar ook verplichtingen dient te bevatten, met name voor de verstrekking van en de toegang tot informatie en voor de betrokkenheid van inheemse volken en plaatselijke gemeenschappen bij het opzetten van een permanente dialoog; 48. dringt bij de Commissie en de lidstaten aan op de ontwikkeling en uitvoering van innovatieve systemen voor betaling van ecosysteemdiensten, daartoe particuliere financiering aan te trekken en deze ecosystemen maximale bescherming te blijven bieden; 49. benadrukt echter dat bij dergelijke systemen rekening moet worden gehouden met de lessen van de recente financiële crisis en de tekortkomingen van de handelssystemen voor CO2-emissies; benadrukt verder dat de verdiscontering van deze beperkende factoren expliciet moet worden vermeld in het mandaat van de speciale werkgroep financiële innovatie; 50. is van mening dat instrumenten voor de financiering van het klimaat zoals REDD+, snelle financiering, CDM en JI zodanig moeten worden hervormd dat zij waarborgen op het gebied van biodiversiteit, mensenrechten en rechten van de inheemse bevolking bevatten en zo mogelijk bijkomende biodiversiteitsvoordelen bieden; 51. benadrukt verder dat de hervormingen nieuwe definities van de VN voor bossen op basis van biomen moeten omvatten waarin de uiteenlopende verschillen in biodiversiteit en de CO2-waarden van de verschillende biomen tot uiting komen, waarbij duidelijk onderscheid wordt gemaakt tussen inheemse bossen en bossen die worden gedomineerd door boommonoculturen en uitheemse soorten; dringt er derhalve bij de Commissie en de lidstaten op aan binnen het hulporgaan voor wetenschappelijk, technisch en technologisch advies (SBSTA) in deze richting te werken; 52. onderstreept dat oplossingen moeten worden gevonden om de externe kosten, zoals schade aan de biodiversiteit of de kosten ter ondersteuning van de biodiversiteit, door te berekenen in de uiteindelijke prijs van de producten op de markt; Synergieën tussen de drie Verdragen van Rio 53. is van mening dat de meervoudige synergiewerking tussen de drie Verdragen van Rio inzake respectievelijk biologische diversiteit (VBD), klimaatverandering (UNFCC) en woestijnvorming (UNCCD) moet worden verbeterd; 54. verzoekt de Commissie en de lidstaten om actieve steun voor het idee om een bijeenkomst op hoog niveau van de drie Verdragen van Rio te houden als onderdeel van de Rio+20 top in 2012; Intergouvernementeel wetenschappelijk-politiek platform inzake biodiversiteit en ecosysteemdiensten (IPBES) en het delen van kennis 55. is verheugd dat de regeringen in juni 2010 in Busan overeenstemming hebben bereikt over de oprichting van een intergouvernementeel wetenschappelijk-politiek platform inzake biodiversiteit en ecosysteemdiensten (IPBES); verzoekt de Commissie en de lidstaten ervoor te zorgen dat het IPBES zo vroeg mogelijk in 2011 daadwerkelijk wordt opgericht; is van mening dat de bijdrage van het IPBES afhankelijk zal zijn van de kwaliteit van EU − en internationaal onderzoek en dat het derhalve van het allergrootste belang is dat de EU en de lidstaten zorgen voor voldoende financiële middelen voor biodiversiteitsonderzoek; 56. dringt aan op verbetering en een betere verdeling van kennis en technologieën in verband met de biodiversiteit en de waarde en de werking ervan; Een gecoördineerde aanpak 57. wijst er met klem op dat de duurzaamheid van de verhandelde producten in internationale handelsovereenkomsten een sleutelelement is; onderstreept in dit verband de noodzaak om in toekomstige WTO-overeenkomsten niet-handelsgerelateerde overwegingen op te nemen, waaronder productiemethoden en eerbiediging van de biodiversiteit; 58. moedigt de Commissie en de lidstaten aan om de milieuaspecten in hun betrekkingen met derde landen op te nemen en de „groene diplomatie” voort te zetten; 59. dringt er bij de Commissie en de lidstaten op aan ervoor te zorgen dat de herziene hoofddoelstelling voor 2010 van het strategisch plan van het VBD, dat op het COP 10 van het VBD in Nagoya moet worden goedgekeurd, voorts wordt opgenomen als de herziene doelstelling voor de millenniumdoelstelling voor ontwikkeling (MDO) 7 en als geheel wordt gesteund om deze fundamentele doelstellingen tegen 2015 te verwezenlijken; benadrukt dat het van fundamenteel belang is dat de Commissie en de lidstaten de talrijke synergieën en onderlinge afhankelijkheid tussen alle MDO's erkennen en deze als één pakket behandelen; o o o 60. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de regeringen en parlementen van de partijen bij het VBD en het secretariaat van het VBD. Het Europees Parlement , – gelet op artikel 25 van de Universele Verklaring van de rechten van de mens krachtens hetwelk gezondheid als een grondrecht wordt erkend, – gezien het recht van eenieder op een zo hoog mogelijk niveau van lichamelijke en geestelijke gezondheid, – gezien het initiatief van Bamako van 1987 en de doelstelling „gezondheid voor allen in het jaar 2000”, – gezien de verklaring van Alma-Ata van 1978 waarin het begrip primaire gezondheidszorg wordt gedefinieerd, – gezien het Handvest van Ottawa van 1986 voor de bevordering van de volksgezondheid, – gezien het in 1987 door de WHO goedgekeurde voorstel van het Internationaal Kinderfonds UNICEF om het beleid voor primaire gezondheidszorg een nieuwe impuls te geven en kindersterfte tegen te gaan, – gezien het platform van Abidjan van 1998 over het thema „Strategieën ter ondersteuning van de ziekenfondsen in Afrika”, – gezien de millenniumdoelstellingen voor ontwikkeling (MDG) van de VN van 2000 betreffende met name de individuele ontwikkeling (gezondheid en onderwijs), water en energie, plattelandsontwikkeling, landbouw en voedselzekerheid, en meer in het bijzonder doelstellingen 1, 4, 5, 6 en 8, – gelet op de Overeenkomst van Cotonou van 23 juni 2000, als gewijzigd op 25 juni 2005, – gezien de prioriteiten van de Europese Unie als gedefinieerd in december 2005 in „De Europese consensus voor ontwikkeling”, – gezien de internationale conferentie van Ouagadougou van 2008 over de primaire gezondheidszorg en de gezondheidsstelsels in Afrika en de toezegging van de aanwezige staatshoofden om ten minste 15% van de nationale begroting voor de volksgezondheid uit te trekken, – gezien de verklaringen van de West-Afrikaanse Economische en Monetaire Unie (WAEMU) betreffende de instelling van een universele ziekteverzekering voor de bevolking en gelet op zijn verordening (nr. 7/2009) van 26 juni 2009 betreffende de ziekenfondsregelingen binnen de WAEMU, – gezien het 10de Europees Ontwikkelingsfonds voor de periode 2008-2013 en het besluit van de Raad van december 2005, – gezien de verklaring van Parijs van maart 2007 naar aanleiding van de Conferentie „Consortium” (G8, IAB, WHO, WB, IMF, OESO) over de dekking van ziekterisico's, – gezien de in april 2007 nader omschreven prioriteiten van het trustfonds EU-Afrika en meer in het bijzonder naar de sectie betreffende de ontwikkeling van infrastructuurnetwerken in Afrika, – gezien het globale initiatief „International Health Partnership” van Londen van 5 september 2007 voor een betere coördinatie van de buitenlandse hulp op bilateraal en multilateraal vlak, – gezien de Top van de G8 van juni 2007 en de lancering van het initiatief „Providing for health” voor de ontwikkeling van financieringssystemen voor duurzame, billijke en armvriendelijke zorgstelsels met universele dekking, – gezien het nieuwe financieringsinstrument voor ontwikkelingssamenwerking van de Europese Unie, – gezien speciaal verslag nr. 10/2008 van de Europese Rekenkamer over de ontwikkelingshulp van de EG aan de gezondheidsdiensten in Afrika bezuiden de Sahara, – gezien de gezamenlijke gezondheidsstrategie Afrikaanse Unie/Europese Unie, als gedefinieerd in Lissabon in december 2007, – gezien het inofficiële gezamenlijke document voorzitterschap/Commissie, als goedgekeurd tijdens de informele bijeenkomst van de ministers van ontwikkelingssamenwerking van september 2008 in Bordeaux, over de dekking van ziekterisico's en de financiering van zorgstelsels in de ontwikkelingslanden, – gezien de verklaring van Algiers van 2008 over onderzoek op het gebied van de volksgezondheid, – gezien de verklaring van Ethekwini van 2008 over hygiëne en sanitaire voorzieningen, – gezien de verklaring van Libreville van augustus 2008 over volksgezondheid en milieu in Afrika, – gezien de verklaring van Bali van 2008 over afvalstoffenbeheer en volksgezondheid, – gezien de conclusies van de conferentie van Oslo van oktober 2008 over de leidende beginselen die als instrument kunnen dienen bij de eerbiediging van de rechten van binnenlandse ontheemden, d.w.z. personen die tegen hun wil uit hun woonplaats zijn verdreven naar aanleiding van conflicten, vervolgingen, natuurrampen en ontwikkelingsprojecten, waarbij al dan niet een landgrens is overschreden, – gezien de door EuropAID voor de periode 2009-2013 vastgestelde doelstellingen, – gezien de studie van het ICRC over het gewoonterecht waarin met name het recht op gezondheid wordt aangemerkt als gewoonteregel van het humanitair volkerenrecht, dat als zodanig dient te worden geëerbiedigd, – gezien de verklaring van de internationale ziekenfondsvereniging van juni 2009 over de plaats van de ziekenfondsen in de universele gezondheidszorgstelsels, – gezien de werkzaamheden in het kader van het STEP I- en STEP II-programma (strategieën en technieken om sociale uitsluiting en armoede tegen te gaan) van het Internationaal Arbeidsbureau om sociale uitsluiting te bestrijden, armoede te beperken en fatsoenlijk werk te bevorderen middels innovatieve strategieën ter verruiming van de sociale bescherming, – gezien de verklaring van Yaoundé van september 2009, als goedgekeurd door de partijen bij het overleg tussen de bij de ontwikkeling van de ziekenfondsen in Afrika betrokken spelers, volgens welke ziekenfondsen worden gezien als een adequate respons om de doelstelling van universele dekking in landen met een laag tot middelmatig inkomen te bereiken, – gezien de goedkeuring, in april 2009, door de „Raad van secretariaatshoofden” van alle organen van de Verenigde Naties van het „Wereldinitiatief voor een universele socialebeschermingsbasis” gebaseerd op een coherent en nader omschreven geheel aan essentiële sociale voorzieningen en fundamentele sociale diensten, waaronder gezondheidszorg, die voor alle burgers toegankelijk moeten zijn, – gezien de werkzaamheden van de Paritaire Parlementaire Vergadering EU/ACS van 3 december 2009 en met name haar resolutie over de landbouwproblemen en de klimaatverandering en de negatieve impact daarvan voor de volksgezondheid en het initiatief „Klimaat voor de ontwikkeling van Afrika”, – gezien de mededeling van de Commissie van 31 maart 2010 over de rol van de EU in de volksgezondheid in de wereld ( COM(2010)0128 ), – gezien de conclusies van de 3011de Raad van ministers van Buitenlandse Zaken van 10 mei 2010 over de rol van de Europese Unie in de volksgezondheid in de wereld, – gelet op artikel 48 van zijn Reglement, – gezien het verslag van de Commissie ontwikkelingssamenwerking ( A7-0245/2010 ), A. overwegende dat verticale fondsen/middelen op het gebied van de volksgezondheid hebben geleid tot een daling van het sterftecijfer als gevolg van de meest voorkomende ziekten, zoals tuberculose, malaria, enz., en dat op deze weg moet worden voortgegaan, B. overwegende dat de internationale gemeenschap, inclusief de Europese Unie, landen moet ondersteunen bij de tenuitvoerlegging van hun nationale gezondheidsbeleid en dat bij deze maatregelen van overheidswege gefinancierde en voor eenieder toegankelijke gezondheidszorg centraal moet staan, C. overwegende dat de basisgezondheidsstelsels alle ziekten dienen te dekken en dat beide benaderingswijzen, te weten de horizontale en de verticale aanpak, noodzakelijk en complementair zijn, D. overwegende dat een goed gestructureerde horizontale aanpak tot verzekeringsstelsels (ziekenfondsen, micro-gezondheidsverzekering, enz.) kan leiden die de aangeslotenen actief betrekken bij het beheer van hun eigen gezondheid, E. overwegende dat gezondheid noch in Afrika noch elders verhandelbare waar mag zijn en dat moet worden gezocht naar een niet-winstgevende aanpak van zorgverzekering, gebaseerd op waarden van solidariteit en democratie, F. overwegende dat in de jaren 90 in Afrika talrijke initiatieven zijn ontplooid voor het opzetten van stelsels ter dekking van ziekterisico's en dat de daaruit voortvloeiende sociale dynamiek moet worden ondersteund, G. overwegende dat de in het Engels, Frans of in de Afrikaanse talen gebezigde terminologie in de diverse landen uiteenloopt en niet altijd hetzelfde begrip dekt, dat sommigen spreken van „mutuelle de santé”(mutual health organisation) (ziekenfonds), anderen van „Community Based Health insurance” (ziekteverzekering op gemeenschapsbasis) of van „micro-ziekteverzekering” en dat deze termen een breed spectrum aan solidariteitsinstrumenten dekken die op de onderlinge verdeling van de risico's berusten om de kosten van de gezondheidsdiensten ten dele of in hun totaliteit te dekken, H. overwegende dat met de term „mutuelle” (ziekenfonds) het accent wordt gelegd op de sociale beweging en op de gezamenlijke actie van een groep leden, dat de term „verzekering” op 1) premievooruitbetaling (d.w.z. voordat de risico's zich voordoen), 2) risicodeling en 3) het waarborgconcept berust en dat de term „ziekenfondsverzekering” volgens het platform van Abidjan (1998) kan worden gedefinieerd als een autonome vereniging zonder winstoogmerk op basis van solidariteit en democratische deelname die voornamelijk middels premieafdracht van haar leden tot doel heeft de toegang van henzelf en van hun gezinsleden tot kwaliteitsgezondheidszorg te verbeteren en tegelijkertijd voorzorgs- en ondersteunende maatregelen ten uitvoer te leggen, I. overwegende dat de burgers in het licht van de maatschappelijke en humanitaire omstandigheden waaronder tal van bevolkingsgroepen leven, het voorzorgsbeginsel niet altijd begrijpen en bijgevolg het nut niet inzien van de afdracht van premies om zich te verzekeren tegen een ziekterisico dat zich misschien niet eens zal voordoen, en zelfs nog des te minder, wanneer allerlei ngo's parallel en kosteloos zorg en geneesmiddelen verstrekken, J. overwegende dat de Afrikaanse diaspora ten zuiden van de Sahara zich bewust is van het nut en het belang van de ziekenfondsen in de verschillende gastlanden waar deze goed ontwikkeld zijn, en voorts overwegende dat de diaspora vaak een zeer goed contact onderhoudt met de landen van herkomst, K. overwegende dat het niet mogelijk is voor Afrika een uniform gezondheidsstelsel op te zetten, zoals in Europa het geval is, waar een onderscheid bestaat tussen algemene socialezekerheidsstelsels, enerzijds, en verplichte socialeverzekeringsstelsels, anderzijds, 1. wijst erop dat de volksgezondheid een weergave is van het sociaal-economisch niveau, de democratie en het goede bestuur van de landen; 2. wijst op de invloed die op de economie van de landen van Afrika ten zuiden van de Sahara wordt uitgeoefend door externe determinanten, zoals de internationale marktregels, het samenwerkingsbeleid, de financiële crisis, de klimaatverandering, het beleid van grote farmaceutische bedrijven en het beleid van grote internationale financiële instellingen; 3. onderstreept dat deze externe determinanten de speelruimte van landen die zich inzetten voor goed bestuur, aanzienlijk kunnen beperken en een ernstige weerslag kunnen hebben op de volksgezondheid; 4. wijst erop dat het universeel recht op gezondheid een transversaal recht is dat raakvlakken heeft in andere rechtssectoren, zoals het gezondheids- en sociaal recht, het arbeidsrecht en het civiele recht; 5. herinnert de internationale gemeenschap aan haar toezeggingen om de millenniumdoelstellingen te verwezenlijken en de Europese Unie aan haar toezegging om haar hulp voor de gezondheidszorg in de landen van Afrika ten zuiden van de Sahara te verbeteren; 6. wijst op het recht van de vrouw om vrijelijk de zaken betreffende haar reproductieve gezondheid te beheren, ongeacht of het gaat om voortplanting, contraceptie, abortus of seksueel overdraagbare aandoeningen; veroordeelt het feit dat vrouwen nog steeds het slachtoffer zijn van genitale verminkingen en ongehoord geweld en dat verkrachting nog steeds een oorlogswapen is; pleit bijgevolg voor het recht van de vrouw op toegang tot gezondheidszorg op deze terreinen dankzij een horizontale aanpak en dringt aan op een diagonale aanpak met het oog op prioritaire ondersteuning van deze gezondheidssector; 7. wijst erop dat elk kind recht heeft op toegang tot vaccinatie- en immunisatieprogramma's; wijst er voorts op dat jaarlijks 8,8 miljoen kinderen onder de vijf jaar (de helft hiervan in de landen van Afrika ten zuiden van de Sahara) sterven aan ziekten die te voorkomen en te genezen zijn; 8. wijst erop dat pneumonie en diarree de meest voorkomende doodsoorzaken bij kinderen in de landen van Afrika ten zuiden van de Sahara zijn; 9. is verontrust over het feit dat particuliere organisaties die Europese financiële middelen ontvangen en zich bezighouden met zorgverlening aan de Afrikaanse bevolking, bepaalde verzorgende of preventieve praktijken op het gebied van de reproductieve gezondheid onder invloed van religieuze stromingen beperken; 10. onderstreept dat particuliere organisaties die Europese financiële middelen ontvangen hun zorg terzake van de reproductieve gezondheid moeten verlenen met inachtneming van de fundamentele rechten, de waardigheid en de vrijheid van het individu; 11. spreekt zijn veroordeling uit over de proliferatie van sektarische organisaties die misbruik maken van de goedgelovigheid van de meest kwetsbare bevolkingsgroepen en pseudozorg verlenen, zonder dat door de overheid wordt ingegrepen; 12. is verontrust over de toenemende vercommercialisering van de volksgezondheid alsook over een gezondheidszorg met twee snelheden in landen met politieke problemen en tekortkomingen qua goed bestuur; 13. steunt het vaak bewonderenswaardige werk van niet-gouvernementele organisaties die in conflictgebieden werkzaam zijn, doch wijst erop dat deze noodhulp geen blijvend karakter mag hebben noch in de plaats mag treden van duurzame gezondheids- en verzekeringsstelsels; 14. onderstreept de zeer belangrijke rol die niet-overheidsinstellingen, met inbegrip van religieuze organisaties, waaronder particuliere ziekenhuizen zonder winstoogmerk, bij de verbetering van de volksgezondheid en de bevordering van de gezondheidseducatie spelen; 15. verzoekt de Commissie de versterking van de nationale gezondheidsstelsels volgens criteria van doeltreffendheid, gelijkheid en efficiëntie te ondersteunen, met name aan de hand van een methode in het kader waarvan het algemeen belang centraal staat en het belang van het publieke/particuliere partnerschap voor de gezondheidssector, inclusief de non-profitsector, wordt erkend, ten einde tot blijvende en duurzame resultaten te komen; 16. constateert dat een groot deel van de Afrikaanse bevolking ten zuiden van de Sahara, met name in de plattelandsgebieden, de kosten van gezondheidszorg en geneesmiddelen, zelfs generieke, niet kan dragen; 17. is uitermate verontrust over het feit dat op de Afrikaanse markt verlopen, vervalste en namaakgeneesmiddelen in omloop zijn alsook over de matige reactie van de nationale autoriteiten en de internationale gemeenschap hierop; 18. is bezorgd over het enorme gebrek aan goed opgeleid medisch personeel alsook over het feit dat tal van artsen niet in eigen land blijven; stelt voor hen de mogelijkheid van visa voor meervoudige binnenkomst te bieden, zodat zij hun opleiding in Europa kunnen voortzetten en tegelijkertijd in Afrika woonachtig kunnen blijven; 19. betreurt het gebrek aan gekwalificeerd gezondheidspersoneel − artsen, verpleegkundigen, apothekers − in tal van Afrikaanse landen alsook de aanstelling van dit personeel in Europese landen, die aldus deze landen kostbare hulpbronnen voor hun ontwikkeling ontnemen; 20. wijst erop dat de verwoestende ziekte kanker zich in de ontwikkelingslanden steeds meer onder kinderen verspreidt en verzoekt de Commissie voorlichtingscampagnes te ondersteunen ten einde vroegtijdige diagnoses en doeltreffende therapieën te bevorderen; 21. is verheugd over het feit dat ondanks de sociale, economische en politieke problemen talrijke landen ten zuiden van de Sahara beleid ten uitvoer trachten te leggen om de toegang van hun bevolking tot elementaire gezondheidszorg mogelijk te maken dan wel te verbeteren; verzoekt de Commissie een gedetailleerde evaluatie te maken van de resultaten die terzake van verbetering van de volksgezondheid (moeder- en kindersterfte) met behulp van het financieringsmechanisme voor steun aan de algemene begroting van deze landen zijn bereikt; wenst voorts dat andere financieringsmechanismen in overweging worden genomen; 22. wijst erop hoe belangrijk gezondheids- en hygiëne-educatie in het kader van het volksgezondheidsbeleid is; 23. is van mening dat het noodzakelijk is dat de landen gezondheidsdiensten opzetten die functioneel, sociaal doeltreffend en financieel toegankelijk zijn en waarvan ook zaken betreffende de organisatie van de vraag naar gezondheidszorg en bijgevolg de plaats van de ziekenfondsen in het zorgstelsel, deel uitmaken; is van oordeel dat een en ander het opzetten van een register van de burgerlijke stand vereist; 24. onderstreept hoe belangrijk de rol is die de plaatselijke autoriteiten bij de verbetering van de preventieve zorg en de toegang tot de gezondheidszorg spelen; 25. is verheugd over het succes van de verticale fondsen qua attractiviteit voor donoren en de geboekte vooruitgang bij het terugdringen van veel voorkomende ziekten zoals aids, tuberculose, malaria, poliomyelitis en andere ernstige ziekten; onderstreept evenwel dat deze verticale aanpak in geen geval in de plaats mag treden van een horizontale en duurzame aanpak van de basisgezondheidszorg; 26. wijst erop dat een horizontale aanpak voor wat betreft een basiszorgstelsel, met deelname van de overheid, maar ook van talrijke andere spelers, de enige manier is om op termijn tot een duurzame verbetering van de levens- en gezondheidsomstandigheden van de bevolking te komen; 27. onderstreept dat het niet erg waarschijnlijk is dat deze landen op korte termijn met hun eigen belastingopbrengsten nationale zorgstelsels kunnen financieren en dat naar een gemengde financieringswijze moet worden gezocht; wijst erop dat cofinanciering ertoe bijdraagt dat de partnerlanden meer eigen verantwoordelijkheid bij de projecten nemen; 28. is verheugd over de diagonale aanpak van een aantal verticale fondsen die hebben besloten een deel van hun middelen uit te trekken voor de consolidatie van de zorgstelsels van de betrokken landen via een gerichte aanpak van ziekten; wijst er desalniettemin op dat op gezondheidsgebied samenwerking in de vorm van partnerschappen en voortdurende uitwisselingen tussen ziekenhuizen en overheids- en niet-overheidsgezondheidspersoneel op het noordelijk en zuidelijk halfrond moet worden bevorderd, met name met behulp van telegeneeskunde, waarbij de opleiding van plaatselijk gezondheidspersoneel prioriteit moet krijgen; 29. is van oordeel dat strategische allianties moeten worden aangegaan tussen de belangrijkste actoren op lokaal, nationaal en internationaal niveau en dat een institutionele dialoog tussen de regeringen, de zorgverleners en de ziekenfondsen absoluut noodzakelijk is om het te voeren gezondheidsbeleid te definiëren en te sturen; 30. is evenals de WHO van oordeel dat de uitbreiding van de gezondheidszorg gepaard moet gaan met een socialezekerheidsstelsel dat berust op vooruitbetaling van premies en verdeling en niet op rechtstreekse betaling door de gebruikers, en dat hervormingen strekkende tot een algemene dekking een noodzakelijke voorwaarde zijn voor de verbetering van gelijke behandeling in de gezondheidszorg; 31. is van oordeel dat een zorgverzekeringsstelsel kan bijdragen tot een financiële consolidatie van het zorgstelsel en dat alles in het werk moet worden gesteld om hieraan op lokaal niveau een doeltreffende structuur te geven; 32. merkt op dat er voornamelijk twee zorgstelsels zijn in het kader waarvan zorg waar nodig kosteloos kan worden verstrekt, te weten algemene met belastinggelden gefinancierde socialezekerheidsstelsels en verplichte socialezekerheidsstelsels; 33. is van oordeel dat een zorgverzekeringsstelsel gebaseerd moet zijn op solidariteit en afgestemd moet zijn op de culturele, sociale en politieke context: het mag geen geïmporteerd model zijn dat simpelweg wordt omgezet noch een overblijfsel uit een koloniaal verleden dat ongewijzigd blijft voortbestaan; 34. is van oordeel dat een zorgverzekeringsstelsel de toegang van eenieder tot zorg mogelijk moet maken en een niet-winstgevend en participatief karakter moet hebben; 35. is van oordeel dat een zorgverzekeringsstelsel sturing kan geven aan en van invloed kan zijn op het volksgezondheidsbeleid van het land waarin het wordt toegepast, hetgeen ten goede zal komen van de aangeslotenen; 36. is van oordeel dat het ziekenfondssysteem het meest geëigende instrument is om een sociale dynamiek te creëren die gebaseerd is op solidariteitswaarden en de toegang tot zorg voor eenieder mogelijk moet maken; 37. is van oordeel dat de ziekenfondsen een belangrijke rol spelen bij de verbetering van de sociale samenhang, verbetering van de toegang tot kwaliteitszorg en een daadwerkelijke betrokkenheid van de burger bij de uitstippeling en tenuitvoerlegging van het volksgezondheidsbeleid, met inachtneming van de officiële sociale beschermingsstelsels; 38. onderstreept dat dankzij de ziekenfondsstructuur de verzekeringsbranche heeft kunnen inspelen op de sociaal-economische kenmerken van de bevolkingsgroepen van de informele economie die uitgesloten blijven van de officiële regelingen en de commerciële verzekeringen en dat dit een adequaat respons is om de doelstelling van een universele dekking in landen met een laag en middelmatig inkomen te verwezenlijken; 39. onderstreept dat het doel van de ziekenfondsen geenszins is om in de plaats te treden van de overheid, doch dat deze vorm van verzekering een alternatief is om de belemmeringen voor toegang tot de gezondheidszorg weg te nemen en een betere toegang tot kwaliteitszorg voor alle burgers, ongeacht hun inkomen, mogelijk te maken en tegelijkertijd het land ertoe aan te sporen op dit vlak weer investeringen te doen; 40. steunt de inspanningen van een aantal landen die in het besef van de plaatselijke situaties en behoeften initiatieven van sectorale (in de landbouw, koffieplantages, onder vrouwen, buurtbewoners), etnische, gemeenschaps- of traditionele aard, zoals spaarsystemen, ondersteunen; 41. constateert dat diverse landen, zoals Burundi, Burkina Faso, Kaapverdië, Senegal, Benin, Rwanda, Tanzania, Ghana, Nigeria, Guinee of Kameroen, soms heel verschillende stelsels toepassen, die evenwel hun vruchten hebben afgeworpen; 42. dringt aan op aanpassing van de stelsels aan de waarden van solidariteit en de Afrikaanse cultuur, aangezien het begrip familie in Afrika een zeer ruim begrip is, hetgeen het probleem met zich brengt van het aantal bij de ziekenfondsverzekering aangeslotenen personen, uitgaande van westerse maatstaven; 43. onderstreept de bemiddelende rol die de Afrikaanse diaspora in de landen van Afrika ten zuiden van de Sahara bij de bewustmaking van hun landgenoten van het belang en de invoering van ziekenfondsstelsels in hun land kan spelen; 44. onderstreept de interrelatie tussen de verzekeringsstelsels en de structuur van de horizontale gezondheidszorg, daar de bevolking het nut van het afdragen van premies niet zal inzien, als de toegang tot zorg en geneesmiddelen niet gewaarborgd is; 45. is ervan overtuigd dat voor deze verzekeringsaanpak een grootschalige bewustmakingscampagne van de bevolking via aangepaste programma's is vereist; 46. verzoekt de Commissie in haar programma's het accent te blijven leggen op concrete projecten gericht op sociaal-economische determinanten voor de volksgezondheid zoals drinkwater, wegeninfrastructuur, voedselzekerheid, menswaardige woon- en werkomstandigheden, milieubescherming, bestrijding van klimaatverandering; 47. doet een beroep op de lidstaten en de Europese farmaceutische bedrijven om overeenkomstig het bepaalde in de TRIPS-overeenkomst een partnerschapsaanpak overeen te komen met patentbescherming voor ontwikkelde markten en met vrijwillige licentieovereenkomsten, steun voor gezondheidsprogramma's, overdracht van technologie en een verhoging van de lokale productiecapaciteit ten einde lagere geneesmiddelenprijzen (hetzij gestaffeld, hetzij afgestemd op de respectieve markten) voor lagelonenlanden mogelijk te maken; 48. verzoekt de EU in de epo's geen bepalingen betreffende intellectuele eigendomsrechten op te nemen die extra belemmeringen kunnen vormen voor de toegang tot essentiële geneesmiddelen; wijst er in dit verband op dat de EU in het kader van de Verklaring van Doha van 2001 over TRIPS en de volksgezondheid heeft toegezegd de volksgezondheid te laten prevaleren boven haar handelsbelangen, en verzoekt de EU het kader van de epo's te gebruiken om de ACS-landen te helpen de in de Verklaring van Doha voorziene flexibele regelingen toe te passen; 49. dringt bij de Commissie aan op transparante financieringsindicatoren voor de gezondheidszorg in de respectieve landen: kosten van ziekte in termen van zorg en arbeidsongeschiktheid, kinder- en moedersterftecijfers, grootte van de bevolking, inkomensniveau van het land, enz.; 50. verzoekt de Commissie het horizontale gezondheidsmodel te ondersteunen en er bij haar volksgezondheidsbeleid vanuit te gaan dat het ziekenfondsmodel een rol kan spelen als instrument voor de bescherming van de gezondheid, in combinatie met andere modellen, om bij te dragen aan verruiming van de volksgezondheidsdekking; 51. verzoekt de Commissie de toegang tot de gezondheidszorg voor bepaalde groepen voor wie die toegang moeilijk is, zoals bijvoorbeeld herders en hoeders, te waarborgen; 52. verzoekt de Commissie een vastberaden standpunt in te nemen tijdens de bijeenkomst van het Wereldfonds voor de bestrijding van aids, tuberculose en malaria in oktober 2010 in New York en zich vast te leggen op concrete projecten voor de periode 2011-2013; 53. verzoekt de Commissie haar steun aan de verticale fondsen gepaard te doen gaan met aanbevelingen met het oog op „diagonale” ondersteuning van de basiszorg in de betrokken landen; verzoekt de Commissie voorts aanbevelingen aan de verticale fondsen te formuleren met het oog op de uitwerking van exitstrategieën voor de partnerlanden op middellange termijn, naar gelang van de verwezenlijking van de gestelde doelstellingen; 54. verzoekt de Commissie voor meer coherentie te zorgen in het extern beleid en met een mededeling te komen over de sociale bescherming in het kader van de ontwikkelingssamenwerking, overeenkomstig de suggestie van de Raad in zijn conclusies over de bevordering van de werkgelegenheid in het kader van de EU-ontwikkelingssamenwerking (21 juni 2007); is van oordeel dat deze mededeling gepaard moet gaan met een concreet, tijdgebonden en van adequate middelen voorzien actieprogramma; 55. verzoekt de Commissie de invoering van gezondheidskaarten in de partnerlanden van de Europese Unie te steunen en met de betrokken landen de behoeften en de middelen in dezen – eventueel op regionaal niveau – op elkaar af te stemmen; 56. verzoekt de Commissie de maatregelen in het kader van de humanitaire hulp voor de gezondheidszorg in de versterking van de horizontale gezondheidszorg te integreren, met inachtneming van de LRRD-aanpak (koppeling van noodhulp, herstel en ontwikkeling); 57. verzoekt de Europese Unie gebruik te maken van het potentieel van de mutualistische beweging bij de organisatie van de vraag naar gezondheidszorg en de talrijke bestaande ziekenfondsinitiatieven ter bevordering van de toegang tot gezondheidszorg te ondersteunen; 58. verzoekt de lidstaten, naar gelang van hun expertise op de diverse gebieden, de regeringen van de ontwikkelingslanden meer technische en financiële steun te verlenen bij het opzetten en uitbreiden van de socialebeschermingsstelsels; 59. dringt er bij de Commissie en de internationale financiële instellingen zoals de EIB op aan de ontwikkeling van ziekenfondsverzekeringsstelsels en de financiering ervan te steunen, bijvoorbeeld middels kredietgaranties, (co)financiering van investeringen in ziekenhuizen, financiering van (een deel van) de salarissen van gezondheidswerkers; 60. verzoekt de verzekeringsondernemingen, banken en ziekenfondsverzekeringen in de EU initiatieven te nemen om de uitgebreide kennis en knowhow die zij in meer dan twee eeuwen verzekeringsgeschiedenis hebben vergaard, aan de ontwikkelingslanden over te brengen met het oog op het opzetten van nieuwe verzekeringsstelsels; verzoekt de Commissie dit soort initiatieven actief te ondersteunen en te vergemakkelijken; 61. verzoekt de Europese Unie zich actief in te zetten voor de ontwikkeling van duurzame basiszorginfrastructuur - ziekenhuizen, zorgcentra, apotheken -, de opleiding van gekwalificeerd gezondheidspersoneel en de toegang tot geneesmiddelen; 62. verzoekt de Commissie erop toe te zien dat het Europees beleid inzake reproductieve gezondheid wordt aangeprezen bij alle organisaties die Europese financiële middelen ontvangen; 63. verzoekt de Raad op de lidstaten druk uit te oefenen om hun financiële toezeggingen voor wat betreft ontwikkelingshulp na te komen; betreurt met name dat sommige lidstaten niet 0,56% van hun bbp uittrekken voor internationale samenwerking; 64. roept alle lidstaten en de Commissie op ten minste 20% van alle ontwikkelingsgelden toe te kennen aan basiszorg en -onderwijs, hun bijdragen aan het Wereldfonds voor de bestrijding van hiv/aids, malaria en tuberculose te verhogen en hun middelen voor andere programma's ter verbetering van de gezondheidsstelsels te verhogen, alsook prioriteit te verlenen aan de gezondheid van moeders en de bestrijding van kindersterfte; 65. verzoekt de Commissie de opmerkingen en aanbevelingen in speciaal verslag nr. 10/2008 van de Europese Rekenkamer op te volgen voor wat betreft de door haar verstrekte ontwikkelingshulp aan de gezondheidsdiensten in Afrika bezuiden de Sahara in het kader van haar verplichtingen de millenniumdoelstellingen zonder meer uiterlijk in 2015 te verwezenlijken; 66. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. Het Europees Parlement , – gezien de mededeling van de Commissie getiteld Europa 2020 – Een strategie voor slimme, duurzame en inclusieve groei ( COM(2010) 2020 ), – gezien de conclusies van de Europese Raad van 25/26 maart 2010, – gezien de conclusies van de Europese Raad van 17 juni 2010 (EUCO 13/10) met name de goedkeuring van de Europa 2020-strategie, – gezien de standpuntnota die de Commissie regionale ontwikkeling op haar vergadering van 13 juli 2010 heeft goedgekeurd, – gezien de conclusies van de Raad over het strategische verslag 2010 van de Commissie over de uitvoering van de programma's in het kader van het cohesiebeleid, die op 14 juni 2010 zijn goedgekeurd op de 3 023e bijeenkomst van de Raad buitenlandse zaken, – gezien de vraag van 14 juli 2010 aan de Commissie over het cohesie- en regionaal beleid van de EU na 2013 ( O-0110/2010 – B7-0466/2010), – gelet op artikel 115, lid 5 en artikel 110, lid 2, van zijn Reglement, 1. benadrukt dat het cohesiebeleid dat is gericht op verkleining van de verschillen tussen de ontwikkelingsniveaus van de Europese regio's en bevordering van het groeipotentieel om economische, sociale en territoriale cohesie tot stand te brengen, van fundamenteel belang is gebleken voor het Europese integratieproces; het is een beleid met Europese toegevoegde waarde dat het streven naar modernisering en duurzame groei vergemakkelijkt en waaruit Europese solidariteit blijkt; overeenkomstig de geest van de Verdragen vereisen deze kenmerken een Europees regionaal beleid dat op het gehele grondgebied van de EU ten uitvoer wordt gelegd en alle Europese regio's omvat; 2. wijst erop dat de huidige opeenhoping van problemen op lange en korte termijn (1) waarmee de Europese Unie wordt geconfronteerd, de goedkeuring met zich meebrengt van een aangepaste Europa-2020 strategie waarmee een kader kan worden gecreëerd dat gunstig is voor stabiele en duurzame economische groei en werkgelegenheidsschepping in Europa; benadrukt dat de uitvoering van het cohesiebeleid onontbeerlijk is voor het welslagen van deze strategie, aangezien dit altijd een onafhankelijke beleidsvorm blijft die een kader biedt voor het creëren van een sterke synergie tussen alle Europese beleidsvormen; 3. verwerpt elke poging tot renationalisatie van het beleid; aangezien het huidige financiële kader ingrijpende gevolgen heeft voor de regionale ontwikkeling, is het verder noodzakelijk dat bij de voorgestelde herziening van de EU-begroting en het toekomstige financiële kader ten volle rekening wordt gehouden met de regionale dimensie; een krachtig en goed gefinancierd Europees regionaal beleid is een conditio sine qua non voor de totstandbrenging van sociale, economische en territoriale samenhang; 4. wijst erop dat territoriale samenhang overeenkomstig de bepalingen van het Verdrag van Lissabon een gerichte aanpak van de territoriale ontwikkeling impliceert, zodat wordt gezorgd voor een polycentrische ontwikkeling door het creëren van synergieën en het voorkomen van de sectorale spreiding van de middelen voor het regionaal beleid; daartoe moet ook sprake zijn van voldoende flexibiliteit om ruimte te bieden voor specifiek regionale omstandigheden, en achterstandsregio's te steunen in hun streven om hun sociaaleconomische problemen het hoofd te bieden; voor ultraperifere regio's, grensgebieden, regio's met specifieke geografische kenmerken en andere regio's met bijzondere ontwikkelingsproblemen moeten speciale bepalingen blijven gelden; 5. onderstreept de noodzaak gebruik te maken van ervaringen uit het verleden, voorbeelden van optimale werkmethoden en succesvolle eerdere communautaire initiatieven met het oog op een meer gerichte benadering van de stedelijke dimensie van het cohesiebeleid; benadrukt verder dat steden een dynamische rol spelen bij de economische ontwikkeling van de regio's en een positieve economische stimulans voor de omliggende plattelandsgebieden zijn; in de komende programmeringsperiode moeten daarom financiële middelen worden uitgetrokken voor investeringen in stedelijke en voorstedelijke projecten; het gebruik van een geschikt instrument moet worden overwogen om deze doelstellingen te verwezenlijken; 6. benadrukt dat sturing op verschillende niveaus één van de grondbeginselen van het cohesiebeleid is en van fundamenteel belang is om de kwaliteit van het besluitvormingsproces, de strategische planning en de verwezenlijking van de doelstellingen te waarborgen; is dan ook van mening dat in de toekomst een geïntegreerde benadering van de beleidsvoering verplicht moet zijn; is verder van mening dat het subsidiariteitsbeginsel in zijn versterkte en uitgebreide vorm als omschreven in het VWEU alsook een beter gedefinieerd partnerschapsbeginsel en transparantie essentiële elementen zijn voor de correcte uitvoering van alle beleidsvormen van de EU en dienovereenkomstig moeten worden versterkt; 7. is van mening dat de basisopzet van de huidige doelstellingen gehandhaafd moet blijven en dat de territoriale samenwerking, die een duidelijke Europese toegevoegde waarde heeft, verbeterd moet worden; andere maatregelen, waaronder oormerken en verantwoorde methoden, moeten worden beoordeeld en gemeenschappelijke problemen moeten worden vastgesteld en opgelost; het vaststellen van gezamenlijke doelstellingen en het rationeel gebruik van gedeelde financiële middelen kunnen tot deze maatregelen behoren; de uitgaven moeten worden geconcentreerd op kernprioriteiten die een Europese toegevoegde waarde vertegenwoordigen; 8. wenst dat het cohesiebeleid na 2013 qua opzet een eenvoudige, eerlijke en transparante overgangsregeling biedt waarin rekening wordt gehouden met eerdere ervaringen en met de laatste ontwikkelingen van de sociale en economische situatie in de betrokken regio's en op basis waarvan de regio's kunnen voortgaan op de weg naar groei en ontwikkeling; 9. is van mening dat het BBP het belangrijkste criterium moet blijven om te bepalen welke regio's in het kader van het regionaal beleid voor steun in aanmerking komen, terwijl andere meetbare indicatoren kunnen worden toegevoegd als deze relevant blijken te zijn, en waarbij voor nationale autoriteiten ruimte wordt gelaten om op het passende besluitvormingsniveau andere indicatoren te hanteren die rekening houden met de specifieke kenmerken van regio's of steden; 10. benadrukt dat het Europees Sociaal Fonds binnen het kader moet blijven van de verordening inzake algemene bepalingen voor de fondsen overeenkomstig het cohesiebeleid, maar zijn eigen regels nodig heeft; 11. wenst dat plattelandsontwikkeling in het kader van de tweede pijler van het GLB wordt gecoördineerd met de ontwikkelingsdoelstellingen voor cohesie en op regionaal niveau wordt beheerd om ervoor te zorgen dat deze aan de behoeften wordt aangepast; 12. verlangt dat het cohesiebeleid en het uitvoeringssysteem meer resultaatgericht, doelmatiger en doeltreffender worden en een optimaal evenwicht bieden tussen kwaliteit van de prestatie en financiële controle; wijst erop dat dit aanzienlijke verbeteringen in de toezicht- en evaluatiesystemen vereist alsook meer doelmatigheid wat administratieve capaciteit en beperking van het foutenpercentage betreft en de vaststelling van objectieve en meetbare indicatoren die in de hele EU vergelijkbaar zijn; 13. deelt de mening dat de vereenvoudiging van de beleidsvoering moet worden voortgezet en gepaard dient te gaan met de vereenvoudiging van de nationale en regionale procedures; benadrukt in dit verband dat het juiste evenwicht moet worden gevonden tussen eenvoudige procedures en doelmatigheid en goed financieel beheer; het cohesiebeleid moet daarom een gebruikersvriendelijk beleid worden dat beter zichtbaar is; 14. moedigt het gebruik van financiële instrumenten aan alsmede het gebruik van „revolving funds” en globale subsidies, en dringt aan op vereenvoudiging van de toegang tot risicokapitaal en microkrediet; de lidstaten dienen meer gebruik te maken van de beschikbare technische bijstandsmiddelen om de capaciteit van de plaatselijke en regionale autoriteiten en andere belanghebbenden, met name NGO en MKB, te verbeteren; 15. is van mening dat het regionale ontwikkelingsbeleid centraal staat in de economische, sociale en territoriale ontwikkeling van de EU en daarom een officiële ministeriële structuur als politiek platform verdient; de rol van de Commissie bij het beheer en de ontwikkeling van het beleid moet eveneens worden versterkt; 16. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Commissie en de Raad. Het Europees Parlement , – gezien de mededeling van de Commissie met de titel „Europa 2020 – Een strategie voor slimme, duurzame en inclusieve groei” ( COM(2010)2020 ), – gezien de conclusies van de Europese Raad van 25 en 26 maart 2010, – gezien de conclusies van de Europese Raad van 17 juni 2010 (EUCO13/10), en met name de goedkeuring van de Europa 2020-strategie, – gezien het OESO-verslag van 2010 over de rol van scholing in deze tijden van crisis, – gezien de conclusies van de Raad over het strategische verslag 2010 van de Commissie over de uitvoering van de programma's in het kader van het cohesiebeleid, die op 14 juni 2010 zijn goedgekeurd op de 3023e bijeenkomst van de Raad buitenlandse zaken, – gelet op artikel 6, onder e), van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU), – gelet op artikel 156 van het VWEU, – gelet op artikel 162 van het VWEU, – gelet op artikel 110, lid 2, van zijn Reglement, 1. merkt op dat het Europees Sociaal Fonds (ESF) een essentiële rol speelt bij de verbetering van werkgelegenheids- en arbeidskansen, de bevordering van de aanpassing van de vaardigheden van werknemers aan de vraag op de arbeidsmarkt, de integratie van werknemers op de arbeidsmarkt en de versterking van de sociale inclusie; 2. vestigt de aandacht op de vier werkgelegenheidsrichtsnoeren die het Europees Parlement heeft goedgekeurd en is verheugd dat werkgelegenheid en armoedebestrijding in de context van (re-)integratie in het arbeidsproces door opleiding tot deze doelstellingen behoren; 3. benadrukt dat wezenlijke vooruitgang bij de verwezenlijking van de Europa 2020-streefcijfers en -doelstellingen, met name op werkgelegenheids- en sociaal gebied, essentieel is voor de geloofwaardigheid van de strategie; 4. is van mening dat de Europa 2020-streefcijfers en -doelstellingen slechts kunnen worden gehaald als dit instrument wordt gebruikt om het mkb te steunen en het onderwijssysteem en de beroepsopleiding aan de behoeften van het mkb aan te passen; 5. is van mening dat een sterkere nadruk op goed functionerende arbeidsmarkten en sociale voorwaarden van wezenlijk belang is om de groei, de productiviteit en de werkgelegenheid in Europa te bevorderen; 6. is ook van oordeel dat er om de Europa 2020-streefcijfers te halen sterke nadruk moet worden gelegd op de modernisering van het onderwijssysteem en de beroepsopleiding, fatsoenlijk werk (met inbegrip van de bestrijding van baanonzekerheid en zwartwerk), gelijkheid tussen mannen en vrouwen, het scheppen van de voorwaarden voor het combineren van werk en privéleven, en toegang tot de arbeidsmarkt voor mensen die momenteel van de arbeidsmarkt uitgesloten zijn; 7. is van mening dat het ESF moet worden versterkt als voornaamste drijvende kracht achter de Europa 2020-strategie; benadrukt dat het belangrijk is dat de lidstaten het ESF gebruiken om te investeren in vaardigheden, werkgelegenheid, opleiding en herscholing, zodat meer en betere banen kunnen worden geschapen; 8. is van mening dat de doeltreffendheid van het ESF afhangt van de mate waarin het zich kan aanpassen aan de diverse problemen die voortvloeien uit specifieke lokale en regionale omstandigheden; moedigt daarom een bottom-up aanpak van het vaststellen van de ESF-doelstellingen aan; 9. is van mening dat beleid gericht op duurzame economische groei en het scheppen van banen een noodzakelijke voorwaarde is voor het verwezenlijken van sociale en territoriale samenhang in Europa; 10. wijst erop dat territoriale samenhang weliswaar belangrijk is, maar dat er, naar de letter en de geest van de Verdragen, en met name artikel 9 van het VWEU, nog grotere behoefte is aan verdere inspanningen om voor sociale samenhang te zorgen; 11. benadrukt dat het regionale beleid en het sociale beleid van de EU onderling samenhangen en beide essentieel zijn voor het welslagen van de EU 2020-strategie, en vraagt de Commissie een duidelijk kader vast te stellen het creëren van sterke synergie tussen alle Europese beleidsgebieden en de structuurfondsen; 12. benadrukt dat de economische, sociale en territoriale samenhang moeten worden versterkt door het bevorderen van inzetbaarheid, arbeidskansen, een hoge arbeidsparticipatie en meer en betere banen; 13. benadrukt daarom hoe belangrijk het is al het mogelijke te doen om de beleidsmaatregelen en instrumenten van de EU op gecoördineerde en wederzijds ondersteunende wijze te laten samenwerken om de mensen in Europa te helpen een goede baan te vinden, carrière te maken, uit de armoede te raken door middel van integratie op de arbeidsmarkt via opleiding, alle vormen van sociale uitsluiting te vermijden en, in het algemeen, baat te vinden bij toekomstige groei; 14. erkent dat de structuurfondsen de voornaamste financieringsinstrumenten voor het nastreven van sociale doelstellingen blijven, en verzoekt de Commissie synergie met andere programma's te bevorderen en coherentie tussen de meerjarige kaderprogramma's, zoals Daphne, Progress, het volksgezondheidsprogramma en het programma Europa voor burgers, te bevorderen; 15. vraagt de Commissie de mogelijkheden van de structuurfondsen te vergroten door vereenvoudiging in het bijzonder van het toezicht,, flexibiliteit en betere procedures en follow-up, en de nadruk te leggen op de sociale-integratiedimensie, teneinde de lidstaten te helpen de resultaten van hun sociaal beleid en werkgelegenheidsbeleid te optimaliseren en duurzame groei te creëren; beklemtoont dat het ESF wat de toewijzing van middelen betreft transparanter moet worden, ten einde de inspanningen van de Europese Unie voor werkgelegenheid echt zichtbaar te maken; 16. onderstreept het belang van het ESF als instrument om werkloosheid tegen te gaan, de scholing en bijscholing van werknemers te verbeteren – met name tijdens de huidige werkgelegenheidscrisis – en armoede en uitsluiting te bestrijden; 17. is van mening dat het ESF een grotere rol moet krijgen bij het verbeteren van de inzetbaarheid en het aanpassingsvermogen van werknemers; vraagt de Commissie alle mogelijke beleidsopties te onderzoeken om de bijdrage van het ESF in de context van de toekomstige architectuur van de structuurfondsen te vergroten, ten einde het sociaal model van de Europese Unie te versterken; meent dat er aanzienlijke voordelen aan verbonden zouden zijn als het ESF onder de basisverordening houdende algemene bepalingen inzake de structuurfondsen zou blijven vallen, maar dan wel met eigen regels; 18. is van mening dat het vrije verkeer van personen in de interne markt in sommige delen van de EU, met name in grote steden, heeft geleid tot nieuwe problemen in verband met het bieden van dringende sociale bescherming aan mensen die zichzelf niet kunnen bedruipen, en dat particuliere (charitatieve) organisaties en overheidsdiensten die noodhulp bieden, bijvoorbeeld aan daklozen of gemarginaliseerde groepen in de samenleving, daardoor onder druk komen te staan; 19. onderstreept dat het partnerschapsbeginsel transparantie en vereenvoudiging in de hand werkt en dat de partners daarom zelf verantwoordelijkheid moeten dragen om hun rol naar behoren te vervullen; benadrukt dat de partnerschapsbenadering verder moet worden versterkt door ESF-steun te verlenen voor capaciteitsontwikkeling en opleiding voor de partners; 20. is van mening dat er voor het ESF een centrale rol is weggelegd bij het bevorderen van de sociale dimensie van economische groei en de actieve participatie van de burgers in de samenleving en op de arbeidsmarkt, hetgeen gelijke kansen voor iedereen bevordert als vector voor sociale en intergenerationele solidariteit en de totstandbrenging van een meer inclusieve samenleving met het oog op minder armoede; 21. is van mening dat de resultaten van het Europees Jaar van de bestrijding van armoede en sociale uitsluiting 2010 de Commissie kunnen helpen om de ESF-steun voor de bestrijding van armoede en sociale uitsluiting in de EU efficiënter en gerichter te besteden door steun te verlenen voor betere scholing met het oog op toekomstige banen; 22. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie.